recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Chard** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 173 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Chard etendiĝas sur 14,12 km², kaj havis 173 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 12 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Chard situas je alteco de 776 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Chard apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Serge Perrier, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Chard apartenas al la kantono de Auzances, kies ĉefurbo estas Auzances. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Auzances
**Franz Karl Immanuel JUNOT** (naskiĝinta la 24-an de aprilo 1785 en Ballenstedt, mortinta la 4-an de januaro 1846 en Rudolstadt) estis princa-ŝvarcburga metalurgiinspektisto kaj bofilo de Friedrich Schiller.

Vivo
----

Junot komisiitis en 1821 fare de princo Frederiko Guntero (Schwarzburg-Rudolstadt) pri la gvidado de la metalurgiuzino en Katzhütte. Junot modernigis la fabrikon enkondukante diversajn novajn teknikojn. Produktitis fergisaĵoj, maŝineroj, parapetoj el forĝita fero, seruristaĵoj kaj ferdiskoj.

Famaj kaj demandataj estis artistaj luksaĵoj kiel plakedoj kun bildoj de princoj kaj konatuloj, tombokrucoj, bustoj, statuetoj. Sub la gvidado de Junot la entrepreno ja ekfloris.

Li nomumitis en 1835 prica minejkonsilisto kaj nomibriĝisinter la plej gravaj fakuloj siaspece. Ĝismorte li inspektistis en la princujo.

La 2-an de novembro 1839 Junot iĝis membro de la Princa ĉambra-kolegio kaj de la Princa komisiono pri stratoj, akvoj kaj riverbordoj. Pro tio necesis transloĝiĝi disde Katzhütte al Rudolstadt.

Familio
-------

Tombo de la unua edzino Louise Albertine
Memorigtabulo pri la estado de la dua edzino de Junot en Katzhütte; ĝi muntitis ĉe la urbodomo katzhütte-a
Franz Karl Immanuel Junot dufoje edziĝis.

1. Nupto kun Louise Albertine Hünicke el Zerbst (1796-1833)

Kun ŝi li havis sep infanojn kiuj ĉiuj naskiĝis en Katzhütte.
* Friedrich Ludwig Franz (Louis) (1821-1897), arĥitekto
* Franziska (\* 1822), lernantino ĉe la far Caroline Schiller fondita porknabina lernejo en Rudolstadt
* Albert (1823-1824))
* Emilie Pauline (1825-1848), nuptis la danan scienculon Karl Christian Otto (Rewentlov)
* Adelarde Sidonie (\* 1826)
* Laurette (\* 1829)
* Paul (\* 1831)

Ŝilermemorigejo ĉe Kieslerstein-monto
2. Nupto kun Caroline Henriette Luise von Schiller (1799 Jena-1850), la plej maljuna filino de Ŝilero, en 1836 en Volkstedt. La ununura infano Felix Carl mortis 3-jaraĝa (1839-1844)

Memore al la minejkonsilisto kaj la geedziĝo kun la ŝilera filino muntitis en 1930 fare de Thüringerwald-Verein tabulo kaj plakdeo ĉe Kieslerstein-monto. Alia memortabuleto pendas vande de la urbodomo de Katzhütte.

Literaturo
----------

* Walter Serlo: *Bergrat Junot, der Schwiegersohn Schillers*, Schwarzburgbote Nr. 9, nov. 1934
* Erich Scherer: *Schillers älteste Tochter Karoline Luise Henriette Junot*, Halle an der Saale, Selbstverlag 2012
* Eduard Kühne: *Chronik von Katzhütte im Fürstentum Schwarzburg-Rudolstadt*, Heinrich, Gehren 1891
* Elfriede Mandrossa: *Bergrat Junot und Frau Caroline*, Rudolstädter Heimathefte, Jg. 40, Rudolstadt 1994, H. 3/4, p. 84–86
La kvinjarplanoj de Ĉina Popola Respubliko (en simpligita ĉina: 中国五年计划; en tradicia ĉina: 中國五年計劃; en pinjino: Zhōngguó Wǔnián Jìhuà) estas serio de sociaj kaj ekonomiaj evolu-iniciatoj. La ekonomio estis formita fare de la Komunista Partio de Ĉinio (KPĈ) tra la plenkunsidoj de la Centra Komitato kaj naciaj kongresoj. La partio ludas ĉefrolon en establado de la fondusoj kaj principoj de ĉina komunismo, mapante strategiojn por ekonomia evoluo, metante kreskocelojn, kaj lanĉante reformojn.

Planado estas esenca karakterizaĵo de alcentrigitaj, komunistaj ekonomioj, kaj unu plano establita por la tuta lando normale enhavas detalajn ekonomiajn evolu-gvidliniojn por ĉiuj ĝiaj regionoj. Por pli precize reflekti la transiron de Ĉinio de soveti-stila planekonomio ĝis socialisma merkata ekonomio (socialismo kun ĉinaj karakterizaĵoj), la nomo de la 11-a kvinjara programo estis ŝanĝita al "gvidlinio" (ĉine: 规划; pinjine: guīhuà) anstataŭe de "plano" (ĉine: 计划; pinjine: jìhuà).

Eksteraj ligiloj
----------------

* China's 12th Five-Year Plan: KPMG Insights series – KPMG Ĉinio (Junio, 2011)
* Sector Insights on the 12th Five-Year Plan Arkivigite je 2013-02-17 per Archive.today – KPMG China Connect (Junio, 2011)
* Changes in Five-Year Plans' Economic Focus – China Internet Information Center (9a de novembro 2005)
* Report on the Outline of the Tenth Five-Year Plan for National Economical and Social Development (2001) Arkivigite je 2014-09-10 per la retarkivo Wayback Machine Gov.cn (Ĉinregistara Oficiala Portalo)
* THE OUTLINE OF THE ELEVENTH FIVE-YEAR PLAN FOR NATIONAL ECONOMIC & SOCIAL DEVELOPMENT OF THE PEOPLE'S REPUBLIC OF CHINA Arkivigite je 2007-08-24 per la retarkivo Wayback Machine – National Development and Reform Commission (NDRC) People's Republic of China
* China Mapping out the 11th Five-Year Guideline – China Internet Information Center
* A Country Studyina – Library of Congress Country Studies
**Arabskriba kaligrafio** estas arto skribi per arabaj literoj. Kaligrafio estas unu el la plej elstaraj artoj en islama mondo.

Prezentita en la bildo dekstre estas divana stilo, populara en Turkio en la 14-17 jarcentoj, interalie por adminstraj dokumentoj.

Historio
--------

La araba skribo, kreita ĉirkaŭ 500,
rapide vastiĝis kun islamo ekde la 600-kelkaj jaroj. De
norda Afriko ĝis norda Hindio ĝi estas uzata en
administro, kulturo kaj ĉiutaga vivo por noti en la araba,
persa kaj aliaj lingvoj. Ke islamo malrekomendas bildigon de
homoj aŭ bestoj probable kontribuis al ĉiaspeca uzo de
ornamaj skribaĵoj, ne nur en libroj, sed ankaŭ sur vazoj,
monumentoj kaj aliaj aĵoj.

Ĉirkaŭ 900, la persdevena ministro Abû 'alî ibn Muqlah
normis ses bazajn stilojn de araba skribarto.
Iuj el tiuj stiloj nun eksuziĝis. Aliaj aperis.

La kufa stilo – nomata laŭ la urbo Kufo en Irako
– estas la plej frua stabila stilo de la araba
belskribo. Ĝi havas dikajn, rondajn kaj rektajn formojn.
Ĝin oni multe uzis por fruepokaj kopioj de la Korano.
Nuntempe ĝi funkcias kiel grafike impona stilo kun arkaisma
nuanco, ŝatata por titoloj aŭ anoncoj, simile al la gotika
stilfamilio en latinidaj skriboj.

La kopia stilo (*nasĥî*) aspektas flua kaj simpla.
Ĝi restas ĝis hodiaŭ la precipa bazo de ordinaraj
tipografiaj stiloj.

La triona stilo (*thuluth*) havas altajn rektojn,
ampleksajn kurbojn. Ĝi aperas en titoloj, kaj ofte en
densaj ornamaĵoj sur monumentoj.

Iuj landoj disvolvis proprajn stilojn. La persa stilo
(*fârsî* aŭ *nastaliĥ*), kreita ĉirkaŭ
1400 en Irano, estas iu el la plej sukcesaj. Ĝiaj mildaj,
sampezaj formoj estas konataj en la tuta arab-skriba mondo.

Moderna situacio
----------------

En la 20-a jarcento, Turkio ŝanĝis la ortografion de la
turka lingvo de la araba al latina skribo. Tio ŝrumpigis
iun el la plej brilaj skoloj de araba belskribo.

En ceteraj arabskribaj landoj kaligrafio restas populara.
Ĝiaj bazoj estas instruataj en lernejoj. Ĝi rolas en
konstruaĵa ornamo, en grafikaj artoj, kaj homoj volonte
pendigas pli aŭ malpli bonkvalitan belskribaĵon en siaj
hejmoj.

Materialo
---------

La tradicia materialo de araba skribarto restas preskaŭ
senŝanĝa ĝis hodiaŭ. Ĝi konsistas el kalamo, papero
kaj precipe nigra inko. la kalamoj estas laŭ la landoj el
diversaj specoj de kanoj. La ĝusta angulo por la
eltranĉado de la beko iom varias laŭ la stilo, per kiu oni
skribos.

Bildgalerio
-----------

* 
* 
* 

* Kategorio Arabskriba kaligrafio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Vidu ankaŭ
----------

Araba alfabeto

Araba lingvo

Araba skribmaniero

Hassan Massudy

Sadequain

Persa belskribo

Eksteraj ligiloj
----------------

(eo) Terminaro de persa kaj araba belskribo

(en) Historia eseo pri kaligrafio

(en) Arto de arabskriba kaligrafio
**László TÓTH** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tóth László** estis hungara pastro, episkopo, instruisto, abato.

László Tóth  naskiĝis la 21-an de aprilo 1912 en Csákberény. Li mortis la 6-an de julio 1997 en Veszprém (urbo).

Biografio
---------

László Tóth lernis teologion en Veszprém. Li pastriĝis en 1935. Li komencis sian pastran karieron en Gelse, poste en aliaj komunumoj. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis:

* eklezia instruisto en 1941 en Veszprém
* pastro en Veszprém en 1948, en Nyirád en 1959, en Ajka en 1973
* episkopa konsilisto en 1949
* abato en 1975
* titulara episkopo en 1976 en Baja, samtempe vicepiskopo en Veszprém, fine episkopo en Veszprém.

Li pensiuliĝis en 1987. Li estas entombigita en Kirko Sankta Margareta (Veszprém). Lia episkopa slogano estis: ’’Corde aperto manibusque extensis’’ (Kun malfermita koro kaj manoj etenditaj).

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
La **Dentorela fervojo de Budapeŝto** (hungare *Budapesti Fogaskerekű Vasút*), oficiale nomita **Tramlinio numero 60**, estas dentorela fervojo iranta tra Budapeŝto, Hungario.

Historio
--------

Ekde 1868 ĉevala tramo regule veturis de Lánchíd al Zugliget ekfunkciigita de la Publika Fervoja Societo de Buda (hungare *Budai Közúti Vaspálya Társaság*). Niklaus Riggenbach (la dezajnisto de la unua eŭropa dentrada fervoj-linio de Vitznau-Rig malfermita en 1871) kun unu el siaj kolegoj kiel reprezentantoj de la *Internationale Gesellschaft für Bergbahnen* submetis peton por la konstruo de la dentorela fervoj-linio kondukanta al *Svábhegy* (Monto Ŝvabo). La konstru-permeso estis donita la 3-an de julio 1873, kaj konstruado de la linio tuj komenciĝis, tiel ebligante la ekenservigon la sekvan jaron. La unua enkonduka veturilo veturis je la 4-a posttagmeze la 24-an de junio 1874, kaj regula trafiko komenciĝis la sekvan tagon. La tuta linio estis konstruita laŭ sistemo riggenbach. La norm-ŝpura unu-traka fervojo estis 2 883 m longa kaj supreniris kun diferenco en alteco de 264 m. La finstacia punkto estis konstruita en la nuna *Városmajor*.

Sukcesa funkciado de la dentorela fervojo starigis la demandon pri plilongigo de la linio. La plano plenumiĝis en 1890, kiam trafiko komencis iri al Monto *Széchenyi* plilongigante la linion ĝis 3 700 m. La urba transport-kompanio BSzKRt transprenis la fervojon en 1926. De la 2-a de julio 1929, la novaj veturiloj funkciantaj per elektra kurento veturis ĉiujn 15 minutojn. 1973 vidis kompletan rekonstruon, dum kiu la tuta trako estis renovigita per la sistemo Strub, kaj novaj veturiloj estis enkondukitaj. La pli malnovaj trajnoj laste veturis la 15-an de marto 1973 kaj trafiko uzanta la novajn veturilojn komenciĝis la saman jaron, la 20-an de aŭgusto 1973.

Horoj de malfermo estas 05:00-23:00 ĉiutage. La fervojo formas parton de la sistemo de Publika trafiko de Budapeŝto ebligante la uzon de ordinaraj biletoj kaj kartoj.

Estontaj plilongigoj
--------------------

La Urba kaj Antaŭurba Transport-Asocio (hungare *Városi és Elővárosi Közlekedési Egyesület*) alvokas por ke la linio estu plilongigata en ambaŭ direktoj (*Normafa* kaj *Széll Kálmán tér*).

Bildgalerio
-----------

* La malnova Dentorela fervojo en 1896La malnova Dentorela fervojo en 1896
* La Dentorela fervojo sur mapo de 1905 "Zahnradbahn"La Dentorela fervojo sur mapo de 1905 "Zahnradbahn"
* DentoreloDentorelo
* Dentorela fervojo en 2006Dentorela fervojo en 2006

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2016-04-02. Alirita 2017-03-30.

Vidu ankaŭ
----------

* Budapeŝto
* Publika trafiko de Budapeŝto
* Tramtransporto en Budapeŝto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Dentorela fervojo de Budapeŝto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* BKV Our special services (angle)

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Budapest Cog-wheel Railway en la angla Vikipedio.* 

Koordinatoj: 47° 30′ 44″ N 19° 01′ 08″ O﻿ / ﻿47.51222 °N, 19.01889 °O﻿ / 47.51222; 19.01889 (mapo)
**Bernecebaráti** [bernecebarAti] estas unuigita malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Szob.

Vojo en Bernecebaráti
Preĝejo de Bernecebaráti

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 38 km²
* Loĝantaro: 940
* Poŝtkodo: 2639
* Telefonprefikso: 27

Situo
-----

Bernecebaráti situas inter montaro Börzsöny kaj rivero Ipel, laŭ traira flankovojo. Proksime estas Šahy en la alia flanko de rivero. Budapeŝto troviĝas je 92 km-oj.

Historio
--------

Dum la bronzepoko kaj ferepoko estis tie fortikaĵo. La unua mencio pri "Baráti" okazis en 1158. Dum la turka erao la setlejo ne senhomiĝis. En 1920 la komunumo trovis sin ĉe la nova landlimo kaj perdis kontaktojn kun la natura centro Ipolyság. En 1928 2 memstaraj vilaĝoj kuniĝis: **Bernece** kaj **Baráti**. En 1999 rojo kaŭzis grandan inundon.

La loĝantaro okupiĝas pri forstumado. En la ĉirkaŭaj arbaroj troviĝas karpeno, kverko, fago, robinio, cervo, kapreolo, apro, vulpo, melo, foino, kaj sovaĝa kato. Ĉe la sudaj deklivoj oni kultivas frambojn kaj ribojn.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika paroĥa Preĝejo Ĉieliro de Maria (Bernecebaráti), la turo estas 27 m-ojn alta
* kasteloj de Rácz (rAc) kaj de Szokoly (sokoj)

Famuloj
-------

En la iama Bernece mortis atleto Alajos Szokolyi.

* Kategorio Bernecebaráti en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Alegorio pri orgojlo, pentraĵo en la nacia muzeo de Poznano
**Orgojlo** rilatas al forta sento de memestimo kaj memfido en propraj kapabloj, aligata al malkapablo ricevi humiligojn kaj gratifikojn, sekvante aserton de iu ajn alia persono, evento, objekto aŭ grupo kun kiu la orgojlulo povas esti identigita.

Komuna esprimo, preskaŭ sinonima kun fiero, sed estas "havi **tro** altan opinion pri si."

La malorda fiero implicas senton de supereco super aliaj, kaj prenas la nomon de orgojlo, kiu en la kristana doktrino estas la plej grava de la sep mortomeritaj pekoj. Arogantaj personoj ĉiam inklinas voli tutan atenton de aliaj sur sin sen zorgi pri la sentojn de aliaj personoj. Se iu ne iras laŭ siaj atendoj, tiam la orojlulo inklinas ĉagreni kun siaj interparolantoj ..

Vidu ankaŭ
----------

* Dunning-Kruger-efiko
* Hibriso
* Megalomanio
* Narcisismo
* Digneco
* Egoismo
* Fiereco
* Instinkto
* Vanteco

* Kategorio Orgojlo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Orgojlo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
En informadiko, **adresmontrilo** aŭ **referenco** estas objekto kiu enhavas la memoradreson. Ĝi estas la fundamenta ilo de tiel nomata "nerekta" adresado.

Utilo
-----

Adresmontrilo *a* montras al variablo *b*. Notu, ke *b* enhavas nombron (en deksesuma 00000011 = en dekumo 17), kaj ke *a* enhavas la adreson de *b* en memoro (en deksesuma 1008). En ĉi tiu specifa kazo, la adreso kaj la datumoj estas enhavitaj en 32 bitoj.
La koncepto de adresmontrilo reflektas la malsaman uzon kiu povas esti farita de natura entjero, nome indikanta memoradreso. Tiu ĉi uzo estas tre malsama ol aritmetika uzo, do la kreado de specifaj procesor-registroj (la adresregistroj) kaj specifa datumtipo en la programlingvoj.

La uzo de adresmontriloj permesas aliron al la malsupra tavolo de la komputilo, nome la memoro. Vi povas movi de memorspaco al memorspaco. Ĉi tiu tekniko permesas al la programisto elfari optimumigojn pri memoruzo kaj rapideco.

Adresmontriloj estas uzataj, interalie, por stoki la adresojn de memorareoj asignitaj dinamike de la aplikaĵo. Se bloko de grandeco T estas asignita kaj adreso A estas ricevita en rendimento, tio signifas ke la bloko okupas la memoron de adreso A ĝis adreso A+T-1.

En pli altnivelaj lingvoj, la uzo de montriloj estas forigita, favore al referencoj kaj dinamikaj tabeloj administritaj de la kompililo. Referencoj plenumas kelkajn el la funkcioj de montriloj subpremante memoraliron. Ĉi tio evitas multajn problemojn, aliflanke certaj uzoj kaj optimumigoj ne plu eblas, dum aliaj fariĝas eblaj.

Kompleksigo
-----------

La uzo de montriloj estas tre potenca en iuj lingvoj. Ĉi tiu potenco (kaj precipe la fakto, ke ni rekte tuŝas la memoron sen ajna kontrolo) malfaciligas la disvolviĝon de aplikaĵo.

Se vi ne zorgas kaj la programo aliras memorareon kiu ne estas asignita al ĝi, la procesoro per la operaciumo generos segmentan misfunkciadon kiu kaŭzos escepto aŭ eĉ kraŝi la aplikaĵon. Cetere, ĉar la memor-asignoj estas parte faritaj de la programisto, li ankaŭ devas zorgi pri liberigo de la memoro kiam li ne plu bezonas ĝin, riske vidi aperi memorfluo.

Ĉiuj ĉi tiuj malavantaĝoj devigas la programiston preni pliajn taskojn, tiel malfaciligante la aplikaĵon kaj eble aldonante cimojn.

Montrila aritmetiko
-------------------

Montrila aritmetiko estas la kapablo fari aritmetikajn operaciojn (pliigo, malpliigo, aldono kaj subtraho) sur montriloj. Ĉi tio signifas plenumi memormovon.

La aparteco de ĉi tiu uzo de montriloj estas ke ni moviĝas saltante la memorgrandecon de la speco de datumoj indikitaj per la montrilo kaj ne per bajto (la plej malgranda unuo de adresebla memoro).

Fontoj
------

1. ↑   Laŭ Terminaro de Komputiko 2012
2. ↑  Laŭ Komputada Leksikono

* Kategorio Adresmontrilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763205
* GND: 4285887-2
 |
**Adrada de Pirón** [aDRAda depiRON] estas municipo en la centrosudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo *Partido Judicial de Segovia* (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco kaj ene de la teritorio de la komarko *Campiña Segoviana*. 

Adrada de Pirón en la provinco Segovio.
La preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 10,72 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 39 loĝantojn. Ĝi perdis 230 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 16 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Losana de Pirón (Torreiglesias), Cabañas de Polendos kaj Brieva. La loĝloko estas ĉe la ŝoseo SG-P-2222 kiu ligas Adrada de Pirón kun Brieva kaj Losana de Pirón.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj gravas piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767227
 |
Reĝino Teodolinda en miniaturo de la Nurenberga Kroniko.
De la '***Evangeliaro de Teodolinda*** oni konservas, en la Muzeo kaj Trezoro de Monza (Lombardio – Italio), nur la la bindaĵo. 

Laŭ la tradicio, ĝi estis donacita al Teodolinda de papo Gregorio la 1-a en 603, kiel dankesprimo pro ŝia engaĝiĝo en la konvertiĝo de la lombardia popolo al katolikismo. Latinlingva epigrafo, entranĉita sur la striaro de la slaboj memorigas la donacon al la Baziliko de Sankta Johano en Monza flanke de la Reĝino.

La konservita bindaĵo estas formata de du oraj pordoklapoj dekoraciitaj per emajloj, juvelŝtonoj kaj kameoj. Ĉiu pordoklapo dimensias 34,10 x 26,50 cm. La juvelŝtonoj estas senvarme muntitaj, laŭ skemo kiu memorigas la guston por la plureco de formoj de la simetriaj komponaĵoj de la malfrua-antikva epoko. La evangeliara kovraĵo montras preferon por la evidentaj polikromioj, kun tranĉadoj laŭ la sistemo *cabochon* kaj emajloj kiuj evidentas sur la dominanta oro de la fundo. 

En ĉiu pordoklapo, ene de bosita kornico kun stiligitaj floroj, estas inkluzivita kruco kiu memorigas la samtempajn pergeme aranĝitajn krucojn en ora lameno, kiel la Kruco de Agilulfo. La formo de la kruco estas tiu de la latina kruco, kun la branĉoj iomete kloŝfomaj ĉe la ekstremoj: centre ronda glata ŝtono, borderita per reliefa motivo, dum sur la branĉoj estas lokitaj la juvelŝtonoj alternigitaj kun etaj rondaj ŝtonoj. La unuaj, kvadrataj kaj ovalaj, estis elektitaj por taŭge konvene apudmeti malsamajn kolorojn, sed ĉiam konservante la simetrion de la branĉoj. 

En la kvar kvadratoj troviĝas kemeoj kaj bordo laŭforme de "L", plenigita per la tekniko de filigrano, lokita tiumaniere ke aperu retangulo sekcanta la krucon. Ankaŭ la kornico estas filigrane aranĝita.

Bibliografio
------------

* Pierluigi De Vecchi ed Elda Cerchiari, *I tempi dell'arte*, volume 1, Bompiani, Milano 1999.
**Győrújbarát** (djOrUjbarAt) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono *Okcidenta* Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Győr. La nomo estas hungare Győr-nova-kapuceno.

Blazono de Győrújbarát

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9081
* Telefonprefikso: 96
* Areo: 34  km²
* Loĝantaro: 4610

Situo
-----

Győrújbarát situas apud Győr, kiu flankovoje estas alirebla. Aŭtoŝoseo M1 inter Budapeŝto kaj Vieno preteriras la vilaĝon.

Historio
--------

Vilaĝdomo de Győrújbarát
La nuna Győrújbarát estis loĝata jam dum la neolitiko, antaŭ la hungaroj avaroj kaj romianoj vivis tie. La unua skriba mencio okazis en la 13-a jarcento en formo *Barath*. La vilaĝo senhomiĝis dum la kontraŭturkaj bataladoj. Baldaŭe ĝi havis la titolon **vinvilaĝo**, kiu signifas tion, ke oni loĝas ĉe la montetoj, kie estis vinberejoj.

En 1969 memstaraj vilaĝoj **Kisbarát** kaj **Nagybarát** unuiĝis sub nomo Győrújbarát. La komunumo havas 3 preĝejon.

Ĝemelkomunumoj
--------------

Sonorilstablo en Győrújbarát
* Germanio Neulingen
* Francio Thorigné-Fouillard
* Italio Rubiera
* Slovakio Zemianska Olča

Fontoj
------

* hompaĝo hungare
Dentobroso
Modernaj dentobrosoj
**Dentobroso** estas ilo por brosi dentojn. Ĝi kutime havas malgrandan broseton ĉe la ekstremaĵo de tenilo.

Funkcio de brosodento gravas al buŝa higieno, kaj ĝia ĉiutaga uzo estas la plej bona metodo trovita de homoj por forigi nutraĵrestojn el inter la dentoj. Minimuma uzo dufoje tage (matene post la matenmanĝo kaj vespere antaŭ enlitiĝo, aŭ normala uzo (trifoje tage, post ĉiu manĝo) estas efika rimedo kontraŭ denta kario kaj malbona buŝodoro.

Historio
--------

La uzo de diversaj metodoj por purigi dentojn jam ekzistis en antikveco. Multaj arkeologiaj elfosadoj ĉie en la mondo evidentigis ĉiajn purigilojn por dentoj, inter ili: dentopurigiloj el ligno, plumoj, dornoj, haroj de histriko ktp.

La nuntempa dentobroso estis verŝajne inventita en Ĉinio, sed William Addis unua produktis ilin serie en Britio en 1780.

Fotogalerio
-----------

* Dentobroso
* Dentobrosoj en glaso
* Elektra dentobroso

Vidu ankaŭ
----------

* Dentobroso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Dentobroso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Buŝlavo
* Dentopasto
* Dentofadeno
* Dentopikilo
La **Evangelia Meso**, ankaŭ nomata **Germana Meso** aŭ **Luterana Meso**, eldonis Marteno Lutero en la jaro 1526. La unua prilaboro de la Romia Meso okazis 1523 kaj estis en la latina lingvo skribata. La mes-formularo havas la latinan nomon *Formula Missae*. En tiu tre liturgia formo de Diservo kun la Sankta Manĝo transdoniĝis la Latina Meso en la germanan lingvon kaj estis adaptita al la Luterana konfeso.

### Partoj de la Evangelia Meso

**Malfermo kaj Alvoko**

Sonorilado
Enira Orgenoludo (Präludium)
Enira Kanto
Liturgia Saluto kaj Prologo
Konfeso de la Pekoj kaj
Proklamo de la Pardono
Enira Psalmo-Preĝo (Introitus)
Kyrie-Alvoko
Gloro-Himno
Resuma Preĝo
Biblia legaĵo
Konfeso de la Kredo
Kanto antaŭ la Prediko
Legaĵo el la Evangelioj
Prediko
Kanto post la Prediko
Porpetoj
Muziko aŭ Silento
**Liturgio de la Sankta Manĝo**

Granda Laŭdo-Preĝo (Prefacio)
Sankta-Himno
Eŭkaristia Preĝo (Epiklezo)
Raporto pri la instalo de la Sankta Manĝo
Preĝo (Anamezo)
Patro nia
Paco-Saluto
Ŝafido de Dio
Disdono (Komunio)
Psalmo de Danko
Danka Preĝo
Elsendo
Beno
Orgena postludo

### Literaturo

ADORU, Ekumena Diserva Libro, 2001, n-ro 086 ktp.
En topologio kaj rilataj areoj de matematiko, subaro *A* de topologia spaco *X* estas nomata **densa** (en *X*) se, ĉiu punkto en *X* povas esti "bone-aproksimita" per punktoj en *A*. Formale, *A* estas *densa* en *X* se por ĉiu punkto *x* en *X*, ĉiu najbareco de *x* enhavas almenaŭ unu punkton de *A*.

Ekvivalente, *A* estas densa en *X* se la sola fermita subaro de *X* enhavanta *A*-on estas *X* mem. Ĉi tiu povas ankaŭ esti esprimita per tio ke la fermaĵo de *A* estas *X*, aŭ ke la malfermaĵo de la komplemento de *A* estas malplena.

Alternativa difino en la okazo de la metrikaj spacoj estas jena: aro *A* en metrika spaco *X* estas densa se ĉiu {\displaystyle x} en {\displaystyle X} estas limigo de vico de eroj en *A*.

Ekzemploj
---------

* Ĉiu topologia spaco estas densa en si
* La reelaj nombroj kun la kutima topologio enhavas racionalajn nombrojn kaj neracionalajn nombrojn kiel densaj subaroj
* Metrika spaco {\displaystyle M} estas densa en ĝia plenigo {\displaystyle \gamma M}

Vidu ankaŭ
----------

* Apartigebla spaco, spaco kun kalkulebla densa subaro
* Nenie densa aro, la kontraŭa nocio

* Kategorio Densa aro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
densejo de arĝentaj betuloj *Betula pendula* en Saratov Oblast, Rusio.
**Densaĵo**  estas tre densa arbarero  de arboj aŭ grandaj arbedoj, ofte superregata de unu aŭ malmulte da specioj, ekskludante ĉiujn aliajn. Ili povas esti konstituitaj de specioj, kiuj produktas grandajn kvantojn da tre vivipovaj semoj, kapablaj por ĝermi sub la ŝirmo de la patrinaj arboj. En iuj cirkonstancoj la formado aŭ disvastiĝo de densaĵoj povas profiti de la homa perturbo de areo.

**Densejo**  estas loko en arbaro, kie la plantoj estas aparte densaj.

Kie densejo konsistas nur el dornaj arbareroj oni povas nomi ĝin dornejo  aǔ veprejo. Ĝi estas ejo utiligata nek de agrokulturo nek de la forsto, sed donas hejmon al multaj birdoj kaj aliaj bestoj. Ĝi do estas ekologie grava. Nemalofte ankaŭ kreskas tie maloftaj, protektitaj, plantoj.

Vidu ankaŭ
----------

* vepro
* makiso

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

1. ↑  Simon, Karl-Hermann (ed.) 1995 : Lexicon Silvestre. Prima Pars. Vortaro de forsta fako. Esperantlingva parto (I eo) kun difinoj. *Förderverein "Lexicon silvestre" e.V.*, Eberswalde, 84 p. p. 17. esperante
2. ↑  Simon, Karl-Hermann 1995, p. 15
3. ↑  Difino de densejo en NPIV
4. ↑  Difino de dornejo en NPIV
5. ↑  Simon, Karl-Hermann 1995, p.10
Rekonstruo de la templo de Ksanten kun friso de dentikloj inter la vera friso kaj la cimatio.
**Dentiklo** estas ornamaĵo tre uzata en greka arkitekturo klasika, romia arkitekturo kaj novklasika arkitekturo.

La dentikloj estas formataj el ortangulaj eroj praktikataj sur granda listelo. Ili celas rompi la trajtojn de horizontala lumo de modluro kaj projekcii tranĉitajn ombrojn super la elstaraĵo produktita de la kornico de entablementoj de ionaj aŭ korintia stiloj. Plej ofte ili estas de alto duobla de ĝis longo kaj estas separitaj unuj disde aliaj pere de vacuo aŭ metatomo de longo egala al la duono de la dentiklo.

Laŭ Francisko Azorín **Dentiklo** estas *malgranda prismeto uzata envicigita kiel arkitektura ornamo, ĉe kornicoj, modluroj, arkivoltoj, k.c.* Kaj li indikas etimologion el la latina *denticulus*, el *dento*.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 54.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Dentiklo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**ÜRÖGDI György**, Moskovits (ueroegdi) estis hungara historiisto naskita en Nagyvárad la 8-an de julio 1904 kaj mortinta en Budapeŝto la 14-an de januaro 1987.

Kariero
-------

Ürögdi studis en Freiburg, Munkeno kaj Berno (1922-1926), kaj en tiu de la lasta li doktoriĝis pri ekonomiko (1926), en Peĉo pri antikva historio (1938). De 1926 li estis bankoficisto de la *Pesti Magyar Kereskedelmi Bank* de Nagyvárad, de 1928 de Peĉo, de 1942 de Budapeŝto, de 1948 firmaonotario, en jaroj 1945-48 prezidanto de uzinkomisio de la banko, en 1948-49 sekciestro de la Landa Libroofico de Ministerprezidenteco, en jaroj 1949-52 grupestro de la Ministerio por Popolkultivado, en jaroj 1953-58 grupestro en la Ĉeflernejo pri Arto. De 1958 ĝis sia pensiuliĝo (1965) li estis gvidanto de la grupo de romia epoko de la Historia Muzeo de Budapeŝto kaj de la Muzeo de Aquincum.

Verkoj
------

* *Die Handelsbeziehungen zwischen der Schweiz und Rumänien mit besonderer Berücksichtigung der Wirtschaftsverhältnisse* (Bern, 1926);
* *Lucius Cornelius Sulla* (Pécs, 1938);
* *A régi Róma* (Bp. 1963);
* *Róma kenyere, Róma aranya* (Bp. 1969);
* *Kleopátra* (Bp. 1972);
* *Kard és törvény. Marius és Sulla kora* (Bp. 1974); Nero (Bp. 1977).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Grgeteg,** serbe **Гргетег,** hungare **Görgeteg** estas tre malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Irig.

Grgeteg situas en la mapo en la verda municipo
Abatejo de Grgeteg

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 7  km²
* Koordinatoj: 45°08′03″N 19°54'03″E
* Alto super marnivelo: 255 m
* Loĝantaro: 85
* Poŝtkodo:
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: RU

Situo
-----

Grgeteg situas sur deklivoj de Fruŝka Gora.

Historio
--------

La unua mencio pri la abatejo devenis el la 15-a jarcento. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Aŭstrio-Hungario, al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la vilaĝo apartenis al tiam sendependa Kroatio. En 2002 loĝis en Grgeteg 85 homoj, (ĉiuj serboj).

Vidindaĵoj
----------

* abatejo kun ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Grgeteg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Dezső Veszprémy** [deĵO vesprEmi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Veszprémy Dezső** estis hungara kuracisto, profesoro, patologo, bakteriologo.

Dezső Veszprémy  naskiĝis la 1-an de marto 1871 en Hungara reĝlando en Sajószentandrás (nuntempa Șieu-Sfântu en Rumanio). Li mortis la 24-an de majo 1924 en Szeged.

Biografio
---------

Dezső Veszprémy akiris medicinan diplomon en Universitato Ferenc József en 1895. Post siaj studoj li eklaboris en kliniko pri internaj malsanoj en Kolozsvár. Post 2 jaroj li laboris kaj instruis en la patologia instituto. En 1903 li estis nomumita privata profesoro, en 1911 titulara eksterordinara profesoro, en 1914 publika ordinara profesoro, samtempe institutestro. Tiujn lastajn titolojn li portis ankaŭ en Szeged, ĉar la universitato translokiĝis al Szeged en 1919. En la studjaro 1923 li estis rektoro.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A malária (1903) - kunverkinto, premiita verko*
* Kálmán Buday: *Kórboncolástan* (1914) - aparta ĉapitro en la studenta lernolibro

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Jenő Lukács** [lukAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lukács Jenő** estis hungardevena usona matematikisto, profesoro, instruisto, statistikisto, membro de Aŭstra Scienca Akademio.

Jenő Lukács  naskiĝis la 14-an de aŭgusto 1906 en Szombathely. Li mortis la 16-an de decembro 1987 en Vaŝingtono.

Biografio
---------

La familio Lukács post naskiĝo de Jenő translokiĝis al Vieno, kie Jenő estis edukita. Li frekventis 2 universitatojn en Vieno, li doktoriĝis el geometrio en 1929, post 2 jaroj li akiris plian diplomon. Dum la studentaj jaroj en 1927 li edziĝis. Inter 1929 kaj 1931 li instruis en mezlernejo, poste li laboris en asekura kompanio. Pro ĉeso de sendependa Aŭstrio li migris al Usono, kie li lernis kaj instruis. Inter 1955 kaj 1972 li instruis en katolika universitato en Vaŝingtono (tiutempe li ofte estis gastoprofesoro en diversaj universitatoj), poste li pensiuliĝis. En 1959 li fondis universitatan laboratorion.

Elektitaj libroj
----------------

* *Applications of Characteristic Functions* (1960; france 1964)
* *Probability and Mathematical Statistics* (1972)
* *Developments in Characteristic Function Theory* (1983)

Fontoj
------

* angla biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 550963
* GND: 128913770
* LCCN: n50039170
* VIAF: 92091354
* ISNI: 0000 0001 0924 6734
* SUDOC: 032892128
* BNF: 123833396
* NLA: 35315743
* BIBSYS: 90124029
* NKC: vse2013739913
 |
**Dezsö Tapolczai** [deĵO tapolcai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tapolczai Dezső** estis hungara aktoro, teatrestro. Lia nobela antaŭnomo estis *tapolczai*, lia familia nomvarianto estis *Hoffmann*. Lia edzino estis Mariska Vízváry, lia filo estis Gyula Tapolczai.

Dezsö Tapolczai ,  naskiĝis la 1-an de novembro 1866 en Tapolcafő (nuntempe Pápa), li mortis la 22-an de aprilo 1925 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Dezsö Tapolczai frekventis gimnazion kaj komercan lernejon, poste li iĝis oficisto. En 1884 li aliĝis al koruso de teatra trupo. Iom poste li havis ankaŭ rolojn. Post longa migrada vivo de inter 1896 kaj 1917 li apartenis al la fondintaj membroj de Gaja Teatro jam kiel elitaktoro. Intertempe en 1898 li edziĝis, baldaŭ li havis 2 gefilojn, post jaroj li eksedziĝis. Inter 1917-1921 li estis victeatrestro de Teatro Városi, ekde 1922 ĝis sia morto li estis teatrestro de Operetoteatro (Budapeŝto).

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* William Shakespeare:
	+ La Venecia Komercisto - duko de Aragonio
	+ La dresado de la megero - Tranio
* Ferenc Herczeg: *Ocskay brigadéros* - Sándor Ocskay
* Sándor Bródy: *A tanítónő* - nobela juĝisto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio
**Jenő Noszky** [noski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Noszky Jenő** estis hungara geologo, profesoro. Lia patro - same geologo - estis Jenő Noszky (1880).

Jenő Noszky  Arkivigite je 2005-03-19 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 15-an de aprilo 1909 en Hungara reĝlando en Késmárk (nuntempa Kežmarok en Slovakio). Li mortis la 23-an de januaro 1970 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Jenő Noszky akiris pedagogian diplomon en Universitato István Tisza, poste li plulernis en Vieno, fine li doktoriĝis. Post siaj studoj li instruis en la menciita universitato ĝis 1936, poste li estis geologo en la ŝtata geologia instituto. Inter 1953-1956 li estis institutestro. En 1959 li kandidatiĝis. Li postlasis ne nur artikolojn, sed ankaŭ multe da valoraj manuskriptoj. Plej ofte li esploris en Bakony, kie li malkovris manganojn kaj baŭksitojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A Mátra hegység geomorphologiai viszonyai* (1929)
* *Adatok az északi Bakony krétaképződményeinek ismeretéhez* (1934)
* *Vándorlások Palócföldön* (1940)
* *A bakonyi mangánérc rétegtani helyzete* (1952)
* *Magyarország jura képződményei* (1961)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 553723
 |
**Dezső Zádor** [deĵo], ekster Hungarlando **Desider Zador** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Zádor Dezső** estis hungara operkantisto (baritono), reĝisoro pri operoj, operejestro.

Zádor Dezső naskiĝis la 8-an de marto 1873 en Felsőkorompa (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Horná Krupá en Slovakio), li mortis la 27-an de aprilo 1931 en Berlino.

Biografio
---------

Zádor Dezső studis en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio ekde 1896. Liaj plej gravaj instruistoj estis Richárd Pauli kaj de:Adele Passy-Cornet. Post la diplomo li profundigis sian scion en Vieno, pli poste li debutis en Czernowitz. Baldaŭ li kantis ĉefe en germanlingvaj urboj (Elberfeld, Prago, Berlino, Zuriko, Munkeno, Dresdeno). Li debutis en Budapeŝto nur en 1903, baldaŭ li ofte rolis en Népopera inter 1913-1918. Dum la Hungara Sovetrespubliko li estis gvidanto de la Budapeŝta Ŝtata Operejo, tial post fino de la revolucio li estis viktimo de la purigado. Li revenis al Berlino kaj turneis en Londono kaj Usono. Li edziĝis en 1924.

Lia repertuaro (elekto)
-----------------------

* Charles Gounod: Faŭsto - Valentin, Mefisto
* Ruggero Leoncavallo:
	+ *Pagliacci* - Alfio
	+ *Zazà* - titolrolo
* Wolfgang Amadeus Mozart: La geedziĝo de Figaro – grafo (debuto)
* Giuseppe Verdi:
	+ Rigoletto - titolrolo
* Il Trovatore - grafo Luna
* Richard Wagner:
	+ La ringo de la Nibelungo - Alberich
	+ Parsifalo (opero) - Klingsor
	+ Die Meistersinger von Nürnberg - Pogner, Hans Sachs

Liaj reĝisoraĵoj (elekto)
-------------------------

* Béla Bartók: Burgo de la duko Blubarbo (debuto)

Liaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* *Der Stier von Olivera* (1921) - Napoleono

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 782250
* GND: 116948213
* VIAF: 27835761
* ISNI: 0000 0000 5534 0097
* BNF: 16727367d
* MBA: e3f1b0d4-a4d9-48dc-b169-0532b3f6887c
 |



* Portalo pri Biografio
**Jenő Pintér** [jenO pintEr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pintér Jenő** estis hungara juristo, laboristo, altlerneja instruisto.

Jenő Pintér naskiĝis la 12-an de novembro 1921 en Vasszentmihály, li mortis la 23-an de decembro 1988 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Jenő Pintér post la bazlernejaj jaroj estis helplaboristo aŭ kamparana laboristo inter 1934-1949. Li maturiĝis en gimnazio (li lernis laŭ vespera lernado) en 1949, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1953. Li restis plu en la universitato kiel asistanto (1953-1959), lektoro (1959-1963), poste docento. Intertempe li kandidatiĝis en 1962. Inter 1972–1982 li estis ankaŭ katedrestro. Li okupiĝis pri puna juro.

Liaj kontribuoj (elekto)
------------------------

* *A veszély fogalma és jelentősége a büntetőjogban* (1965)
* *A Büntető Törvénykönyv kommentárja* (kunaŭtoro, 1968)
* *A közbiztonság és a közrend elleni bűncselekmények* (1971)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo P, poste serĉu la nomon)

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 740407
* GND: 1032099631
* VIAF: 121508207
* ISNI: 0000 0000 7949 5894
 |



* Portalo pri Biografio
**Deĉ,** serbe **Деч,** slave **Deč** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Pecjinci.

Loko de la municipo en Serbio
Mapo pri la municipo
Preĝejo de Deĉ

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 32  km²
* Koordinatoj: 44°50′10″N 20°06'53″E
* Supermara alteco: 60 m
* Loĝantaro: 1590 en 2002
* Poŝtkodo: 22441
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: RU

Geografio
---------

Deĉ situas laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

Post la mezepoko la loko longe apartenis al Osmana Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Deĉ 1462 serboj (92 %), 53 ciganoj, 19 jugoslavianoj kaj aliaj.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejo de Ĉieliro el la 19-a jarcento, en 1928 renovigita

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

Fontoj
------

* Franca Vikipedio
* Mapo pri Deĉ

* Kategorio Deĉ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**MOLNÁR Jenő** estis rumanuja hungara geografo, universitata profesoro naskiĝinta en Caransebeş la 24-a de septembro 1920 kaj mortinta en Kluĵo la 20-a de majo 2007.

Biografio
---------

La mezlernejon Jenő Molnár finis en sia naskiĝurbo (1940), li havigis diplomon de geografio-historio en la Kolozsvári Ferenc József Tudományegyetem (1944). Li instruis en mezlernejoj en Kluĵo (1944-49), poste en universitato li estis adjunkto, lektoro, katedrestro ĝis sia pensiiĝo (1982). Li doktoriĝis per disertacio *Erdély népessége magassági övek szerint* (1945), kaj en 1972 per *Alkalmazott földrajzi kutatások Kolozs megyében*. En 1990 li estis elektita kiel gvidantarano de sekcio pri naturscienco en Erdélyi Múzeum-Egyesület.

Verkoj
------

* *A világgazdaság primér szektora* (Kv. 1976);
* *Hagyományos földrajz – korszerű földrajz* en EME Természettudományi és Matematikai Szakosztályának Közleményei (1992/1);
* *Tudósok a tudománynépszerűsítésről*en Művelődés 1990/1.

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon
**Campo de San Pedro** [KAMpo desanPEdro] estas municipo en la nordoriento de la provinco Segovio, proksime al la provinco Sorio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto *Partido Judicial de Riaza*. La loknomo *Campo de San Pedro* estas komprenebla etimologie kiel Kampo de Sankta Petro.

Campo de San Pedro en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas komponita de la loĝlokoj Campo de San Pedro, municipa ĉefurbo, Fuentemizarra, kiu estis municipo sendependa ĝis 1970, kaj Valdevarnés, same municipo sendependa ĝis 1970; ĝi​ okupas totalan areon de 37,57 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 250 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 150 el jaro 2000 en la municipa ĉefurbo. 

Ĝi distas 88 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Moral de Hornuez, Maderuelo, Alconada de Maderuelo, Riaguas de San Bartolomé, Cilleruelo de San Mamés, Bercimuel kaj Fresno de Cantespino.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la *Comunidad de villa y tierra de Maderuelo*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Petro.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 769263
 |
**Isín** [iSIN] estas loĝloko de la municipo Sabiñánigo de Hispanio​, en la okcidento de la komarko *Alto Gállego* (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo mem) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Fakte ĝi estas unu el pli ol 50 loĝlokoj de Sabiñánigo, kiu estas la municipo kiu enhavas pli da loĝlokoj en la provinco. 

La loĝloko Isín mem (1 027 msm) estas en la norda Valo de Acumuer. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun tre deklivaj ardezaj tegmentoj, kaj tre tipaj konustrunkaj kamenoj.

Historio
--------

Fine de la 19-a jarcento oni ekkonstruis fervojon konektantan Zaragozon kun Francio tra Canfranc, kiu revivigis la lokon, sed poste la loĝantaro malaltiĝis pro alurba migrado kaj malalta naskindico. 

Dum la Hispana Enlanda Milito, Isín suferis pro operacoj de la batalo de Sabiñánigo —inter septembro kaj novembro de 1937—. Pli forta respublika truparo konkeris lokojn, sed ne la celitan ĉefurbon Sabiñánigo, dum totalaj homperdoj estis preskaŭ 6 000 (pli inter frankistoj).

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado kaj en la areo ĉefe pro la milito, kaj ĉe Isín oni malaltiĝis ĝis tuta senhomigo meze de la jarcento, poste oni rekuperiĝis ĝis nunaj 5 loĝantoj (2016).

Aktualo
-------

La ĉefa ekonomia enspezofonto tradicie estis malgrandaj agrikulturo kaj brutobredado, sed lastatempe la komarko turnis sin al kreskanta turismo ligita al la pirenea akso (valoj de Tena kaj de Aragón) kaj al la proksimeco al Sabiñánigo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Ŭesko

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* Ubieto Arteta, Antonio, "Historia de Aragón". Los pueblos y los despoblados 1 (Eld. Anubar. Zaragoza, 1984)
* CONTE OLIVEROS, Jesús. "Personajes y Escritores de Huesca y Provincia". Eld. Librería General (Zaragoza 1981)

Eksteraj ligiloj
----------------

* [http:// Oficiala retejo]



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 814514
* VIAF: 244068278
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Monta rokturdo** |
| --- |
|  |
| Monta rokturdo, maskloMonta rokturdo, masklo
Monta rokturdo, inoMonta rokturdo, ino |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Monticola* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***M. erythronotus*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Monticola erythronotus****(Lavauden, 1929) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: En danĝero** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| v • d • r |

La **Monta rokturdo** (***Monticola erythronotus***) estas kantobirdo de la familio de Muŝkaptuledoj, iam lokitaj en la Turdedoj kune kun la aliaj Rokturdoj. Ĝi estis dumlonge inkludata en la Arbara rokturdo (*M. sharpei*) kiel subspecio, sed ĝi estas kutime konsiderata separata specio nuntempe.

Ĝi estas endemia de Madagaskaro. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj. La specio estas minacata pro habitatoperdo.

Kiel aliaj rokturdoj temas pri specio, kies masklo havas bluajn kapon kaj kolon, pli malhelajn flugilojn kaj ruĝecajn subajn partojn; kiel distingilo oni povas diri, ke diference de la Bensona rokturdo la **limo inter blua gorĝo kaj ruĝeca brusto estas klare limigita pli supre** tiel ke ankaŭ la brusto estas tute ruĝeca.

Referencoj
----------

* BirdLife International (BLI) (2004). *Monticola erythronotus*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 26a Julio 2007.
**Apolinario de Laodikeo** (n. en Latakio, ĉirkaŭ 310- m. en Konstantinopolo, ĉirkaŭ 390) estis teologo kaj hereza kristano aŭtoro de la doktrino konata kiel *apolinarismo*.

Konata kiel **Apolinario la Juna**, estis filo de Apolinario de Aleksandrio kaj post studado en Aleksandrio kaj Antiokio estis konsakrita episkopo de Latakio (Sirio) ĉirkaŭ la jaro 361.

Amiko de Atanazio kunlaboris kun li en la kristologiaj disputoj kun la arianoj, kio devigis al li en 342, foriri de sia denaska urbo instigita de ĝia ariana episkopo. Ekde 352 ek-emfazis pri la dia naturo de Kristo pli ol la homa naturo, kio naskigis novan herezon, la apolinariismo.

Kondamnita en la sinodoj de Romo okazintaj en la 374 kaj 377, de Aleksandrio en 378, de Antiokio en 379 kaj la Unua koncilio de Konstantinopolo en 381, Apolinario fondis en Antiokio komunumon kun eklezia hierarkio kaj la imperiestro Teodosio la 1-a kondamnis lin al la ekzilo en 388.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 328287
* GND: 118649817
* LCCN: n50052496
* VIAF: 90346505, 144154380944330290621, 130160307577457742995 261762494, 90346505, 144154380944330290621, 130160307577457742995
* ISNI: 0000 0003 8164 669X
* SUDOC: 028036727
* BNF: 11995288q
* NLA: 36507885
* BIBSYS: 90408856
* ICCU: SBLV287292
* BNE: XX5743410
 |