recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Vido de la kvartalo Triano, ekde la mala bordo de Gvadalkiviro
Ponto de Triano.
**Triano** aŭ en hispana **Triana** estas ege fama kvartalo de la urbo Sevilo (Hispanio) kaj unu el la dekunu distriktoj en kiuj ĝi dividiĝas administre la urbo. Ĝi situantas okcidente de la municipo. Limas sude kun la distrikto de Los Remedios; oriente, kun la distriktoj Casco Antiguo kaj Makareno; norde, kun la distrikto Norte kaj la municipo Santiponce; kaj okcidente, kun la municipoj Camas, Tomares kaj San Juan de Aznalfarache.

Triano prenis nomon el antikva tradicia kvartalo samnoma, situanta ĉe la rivero Gvadalkiviro, je la mala bordo de la historia domaro sevila. La distrikto enhavas fakte la kvartalojn *Triana Casco Antiguo*, kvartalo Leono, El Tardón-El Carmen, Orienta Triano kaj Okcidenta Triano. La Insulo Kartuha konsideriĝas administre ene de la kvartalo Okcidenta Triano.

La kvartalo tradicie suferis inundojn el la rivero Gvadalkiviro. Ĝi partoprenis aktive en plej historiaj eventoj. Ĝ estis tradicie kvartalo de maristoj, laboristoj, potfaristoj ktp. fama pro toreistoj, kantistoj kaj dancistoj de flamenko.

Vidu ankaŭ
----------

* Omaĝe al tiu kvartalo estis grupo de andaluza rok-muziko nome Triana.

Notoj
-----

1. ↑   Mapa de barrios del Distrito Triana. Arkivita el la originalo je 2007-11-09. Alirita 2014-05-13.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Triano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ayuntamiento de Sevilla: *Organización Municipal / Distritos Arkivigite je 2009-01-16 per la retarkivo Wayback Machine*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Závod |

**Závod** [zAvod] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Bonyhád.

Preĝejo de Závod
Panoramo de Závod

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 13  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.3943/18.4171
* Loĝantaro: 350
* Poŝtkodo: 7181
* Telefonprefikso: 74

Situo
-----

La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Bonyhád troviĝas 17, Dombóvár 26, Szekszárd 28 km-ojn for.

Historio
--------

Antaŭ la hungaroj avaroj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1231. Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis, poste unue serboj, baldaŭe germanoj en 1718 alvenis. Iliaj posteuloj estis deportitaj post la 2-a mondmilito al Germanio.

Vilaĝservoj estas aŭtonomio de germanoj, infanĝardeno, biblioteko, interretejo, migra poŝto, kuracejo, sportejo.

Vidindaĵoj
----------

* baroka romkatolika Preĝejo de Johano Baptisto (Závod) de 1766
* golgoto

Famuloj
-------

En Závod naskiĝis verkisto Antal Váradi.

Famaj nompoertantoj
-------------------

* János Závodi
**Zók,** kroate **Zuka** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szentlőrinc.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 9  km²
* Loĝantaro: 290
* Poŝtkodo: 7671
* Telefonprefikso: 73
* Koordinatoj: 46°00′29″N 18°05'50″E

Situo
-----

Zók situas sur ebenaĵo kaj rande sur deklivoj, laŭ rojo, fine de longa sakovojo.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la kuprepoko kaj bronzepoko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1290 laŭ tiama hungara ortografio *"Zold"*. Post la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En tiu erao la serboj serĉis kaj trovis arkeologiajn restaĵojn, kiuj ankaŭ nun estas videblaj en Beogrado. En 1941 apuda vilaĝeto **Pázdány** [pAzdAnj] aliĝis al Zók.

En Zók migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* iama loko de praa fortikaĵeto, kie oni trovis diversajn objektojn

* Kategorio Zók en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  Redaktas | **Ĉi tiu artikolo estas redaktata de iu.**

---

Por eviti la riskon de redaktokonflikto, ne redaktu la artikolon. Kontrolu la kronologion kaj forigu la ŝablonon, se necese. |

**Antonio ESPINA García** (Madrido, 29a de oktobro 1891 - Madrido, 15a de februaro 1972)​ estis hispana verkisto —poeto, novelisto kaj eseisto— kaj ĵurnalisto, kun tendenco dekomence avangardisto. De ideologio maldekstra respublikana, li foje okupis politikajn postenojn dum la Dua Hispana Respubliko. Laŭ kronologio li apartenus al la nomita Generacio de la 27-a, sed li malakceptis tiun atribuon, pro kio li estis inkludita foje en pli frua movado de hispanaj verkistoj konata kiel *novecentismo*.

Biografio
---------

Li studis en Madrido, lasis studojn de medicino, militservis en Maroko, kaj dediĉis sin al literaturo kaj ĵurnalismo. Li estis redakciano de *Vida Nueva*, *Heraldo de Madrid*, *El Sol*, *Crisol* kaj *Luz*. Espina estis frua plurfaceta verkisto kiu praktikis novelon, poezion kaj literaturan kaj artan kritikojn. Li krome verkis biografiojn kaj montriĝis partiano de la estetikaj avangardoj, ofte en la babilrondo de la kafejo Pombo ĉirkaŭ Ramón Gómez de la Serna. Kvankam li ne estis tre sukcesa verkisto, oni asociis lin kun aŭtoroj kiel Mauricio Bacarisse kaj Juan José Domenchina, proksime foje al ultraismo, kreadismo kaj superrealismo, sed ne aliĝinte al preciza skolo. 

En la 1920-aj jaroj li verkis artikolojn kontraŭ Miguel Primo de Rivera apoge al la sinteno inter aliaj de Miguel de Unamuno. Viajó por Francia, Portugal y Marruecos. Colaboró en las revistas España, La Pluma y se ganó el mérito de ser uno de los ensayistas de la Revista de Occidente, y tertulianos habitual de las reuniones de Ortega con sus admiradores. Como crítico de arte, colaboró también en La Gaceta Literaria desde su fundación en 1927, aunque acabó rompiendo con la publicación a partir de 1929 a causa de las discrepancias ideológicas con su director, Ernesto Giménez Caballero, cuyas simpatías por el fascismo rechazó abiertamente.5​ Dirigió con José Díaz Fernández y Adolfo Salazar (que más tarde sería sustituido por Joaquín Arderíus) la revista de izquierdas Nueva España, aparecida el 30 de enero de 1930, nada más producirse la caída de la dictadura de Primo de Rivera, hasta su desaparición en 1931.6
**José María LUELMO Soto** (Valadolido, 12a de julio 1907 - samloke, 18a de aprilo 1991), konata kiel **José María Luelmo**, estis hispana poeto de la Generacio de la 27-a kaj de la Generacio de la 36-a.

Antaŭ la Hispana Enlanda Milito li publikigis *Inicial (1928-1929)* (Valladolid, Meseta, 1929), *Sencilla canción* (Valladolid, 1931) kaj *Ventura Preferida* (Madrid, 1936), libroj enkadrigitaj en la generacia klimato de la 27a kaj en kiuj videblas la influo de la *neopopularismo* kaj de la purismo je stilo de Jorge Guillén. Li estis redakciano sinsekve, kun Francisco Pino, de la revuoj *Meseta*, *Ddooss* kaj *A la Nueva Ventura*, kaj kunlaboris en la ĵurnalo *El Norte de Castilla*. Li estis en kontakto kun la redakcianoj de la tenerifa *Gaceta de Arte*, en kiu li kunlaboris. La nura grava antologio kiu aperigis lin estas tiu de Giacomo Prampolini (1934). 

Post la milito, jam en 1939 lin kundirektoris, ĉiam kun Francisco Pino, la nuran numeron dum la frankismo de la valadolida poezia revuo *Meseta*. En la postmilito li publikigis kelkajn pluajn librojn, eĉ unu pri birdobredado.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Nekrologo en ABC
* *Hemeroteca literaria española: 1924-1931*. Rafael Osuna. Editorial Renacimiento. ISBN 9788484729457

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo José María Luelmo en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 851003
 |
Zénobe Gramme, Skulptaĵo de Mathurin Moreau por la franca "Musée des Arts et Métiers"
Ringo de Pacinotti-Gramme
**Zénobe Théophile GRAMME** (Jehay-Bodegnée, 4-a de aprilo 1826 - Bois-Colombes, 20-a de januaro 1901) estis belga elektra inĝeniero.

Li edukiĝis kiel ĉarpentisto en Lieĝo. En 1856 li translokiĝis al Parizo, kie li laboris por Heinrich Ruhmkorff, produktanto de elektromagnetaj aparatoj. Li plukonstruis la maŝinon de Hippolyte Pixii.

En 1869 li inventis dinamon kiu estis kapabla generi multe pli altan tension ol la ĝis tiam konataj dinamoj. 

Por produktigi sian aparaton, li fondis kune kun la franca inĝeniero Hippolyte Fontaine la kompanion La Société des Machines magnéto-électriques Gramme en 1871. Tiu ĉi fabriko specialiĝis en dinamoj kaj elektraj generatoroj. La estonteco de la dinamo fariĝis promesplena pro la malkovro de la transportebleco de elektro fare de Fontaine. Li malkovris hazarde dum la monda ekspozicio en Vieno en 1873 ke eblis transporti elektron plurajn kilometrojn. Ĝis tiam la generatoro staris tie kie oni bezonis la elektron. Post la malkovro eblis distance, en centra loko, meti la generatoron.

Gramme mortis en la franca Bois-Colombes. Lia korpo estas enterigita en la tombejo "Cimetière du Père-Lachaise" en Parizo.

Vidu ankaŭ
----------

* 2666 Gramme

Eksteraj ligiloj
----------------

* Gramme-motoro
* Zénobe Theophile Gramme Arkivigite je 2005-03-06 per la retarkivo Wayback Machine

* Zénobe-Théophile Gramme en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Zénobe-Théophile Gramme en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 331465
* GND: 118718401
* LCCN: no94008686
* VIAF: 63583657
* ISNI: 0000 0000 3915 2416
* SUDOC: 076622118
* BNF: 16535616q
 |
**Barracas** estas unu de la 48 kvartaloj de la urbo Bonaero, Argentino.

Geografio
---------

Ties proksimeco al Puerto Madero kaj San Telmo, ties rapidaj komunikvojoj ĉiudirekte kaj ties ampleksa reto de transporto faris el Barracas unu de la zonoj de plej disvolvigo de la bonaera urbo.

La etendo de Puerto Madero estis profito por Barracas kaj la proksimeco de la centreto estas alia avantaĝo: post kvin minutoj aŭte oni alvenas al la Obelisko, ĉar ĝi estas je dudek domblokoj de distanco. La Avenuo Montes de Oca estas la ĉefa avenuo de la kvartalo, ĉe kiu okazas la komerca aktiveco kaj kie estas granda denseco en departementoj de meza klaso kaj mez-alta. La Placo Kolombio estas la kerno de Barracas, ĉirkaŭ kiu estas plej aktiveco kaj troviĝas la preĝejo Santa Felicitas, centra punkto de la kvartalo.

La komunikado de la zona profitas el la aŭtoŝoseo 9a de Julio, kiu estas utila ligilo kun Avellaneda kaj kun la aŭtoŝoseo 25a de Majo. Kiel historia interesaĵo estas la apuda kvartalo San Telmo, kies kreskon ĝi akompanas forte kaj konstante.

Limas kun la kvarraloj Nueva Pompeya okcidente, Parque Patricios nordokcidente, Constitución norde, San Telmo nordoriente kaj Boca oriente, kaj kun la urboj Avellaneda kaj Piñeyro sude.

34° 38′ 31.92″ S 58° 22′ 42.30″ U﻿ / ﻿34.6422000 °S, 58.3784167 °U﻿ / -34.6422000; -58.3784167 (mapo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Barracas (Bonaero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la G.C.B.A.
* Dirección General Centro Documental de Información y Archivo Legislativo
* satelita bildo de la interkuniĝo de la Avenuoj Montes de Oca kaj Martín García
Havelkanal (ĉe Falkenrehde)
viola: Havelkanal, blua: Havel  
verdblua: Elbe-Havel-Kanal kaj Oder-Havel-Kanal  
verda: Sacrow-Paretzer Kanal
La **Havelkanal** (HvK) ligas la Oder-Havel-Kanal (km 10,2) ĉe Nieder Neuendorf apud Hennigsdorf kun la rivero Havel okcidente de Potsdamund ĉe Paretz en la proksimeco de Ketzin. Ĝi estas 34,5 km longa kaj pre la Schleuse Schönwalde al diferenco de alteco estas proksimume 2 m.

La kanalo ekestis en la jaro 1951 ĝis 1952 sen detala planado. Ĝi ĉirkaŭumis la okcidentajn kvartalojn de Berlino, kiuj ne estis partoj de GDR. La nomo komence estis *"Kanal des Friedens"* (kanalo de paco). Oni povis utiligi antaŭe ekzistantajn akvovojojn kaj kanalojn por sekigi la grundon, nome la Nieder Neuendorfer Kanal, la Brieselanger Kanal kaj la Hauptschifffahrtskanal Nauen-Paretz.

Pro la dimensio de la kanalo (larĝeco 34 m kaj profundeco 3 m) ĝi estis uzebla por grandaj kargoŝipoj ĝis 1000 t, kiuj ne povis pasi la tiam malpli grandan kluzon ĉe Spandau (750 t).

De Nieder Neuendorf ĝi iras okcidenten al Brieselang, kaj direktas suden. En la proksimeco de Berliner Ring ĝi pasas la Bredower Luch kaj Zeestow kaj atingas per parto de la rivero Wublitz la riveron Havel.

En 13 monatoj estis movitaj 5,56  milionoj de  m³ de tero kaj konstruitaj 10 pontoj. Parto de la bordoj estis fiksita per la ruinaĵoj de Berlino

La ĝenerala impreso de la kanalo estas enuiga, ĉar ĝi estas rekta kaj sen vidindaĵoj. La alternativa vojo tra la lagoj de Berlino (Tegeler See, Spandau, Wannsee kaj Sakrow-Paretzer Kanal estas multe pli interesa, sed ankaŭ temporaba.

Estas malmultaj eblecoj por fiksi la boaton, ĉefe apud la Schleuse Schönwalde kaj ĉe Brieselang.

* Kategorio Havelkanal en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Aktuala vidaĵo de la kvartalo el la zono Abasto.
**Balvanera** estas kvartalo de Bonaero, Argentino, okcidente de la politika kaj financa centro. La nomo de la kvartalo estis prenita el la samnoma paroĥo, kaj estis atribuita per de la municipa leĝo Nº 26.607 (4a de majo de 1972).

La kvartalo Balvanera estas enhavata per la Avenida Independencia, Avenida Entre Ríos, Avenida Callao, Avenida Córdoba, Gallo, Avenida Díaz Vélez, Sánchez de Bustamante, plilongejo de Sánchez de Bustamante (piediranta ponto), Sánchez de Bustamante, Sánchez de Loria. Limas kun la kvartaloj Recoleta norde, San Nicolás kaj Monserrat oriente, San Cristóbal sude, kaj Almagro okcidente.

Ĝi havas areon de ĉirkaŭ 4,34 km² kaj loĝantaron laŭ la censo de 2001 de 137.521 loĝantoj. Ĝia loĝdenseco estas de 31.686,8 loĝantoj/km².

La kvartalo havas fortan komercan tradicion kaj en ties orienta parto staras la Palaco de la Kongreso de la Argentina Nacio.

Notoj
-----

1. ↑   Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires. «Balvanera».  Konsultita la 31an de decembro 2017.
2. ↑   Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires. «Población de Balvanera».  Konsultita la 31an de decembro 2017.
Antaŭo de Zébulon
Flanko de Zébulon
La **Zébulon** estas la dua prototipo de la serio MF 67 de Metroo de Parizo, liverita en majo 1968.

Ties aparta aspekto, sola vagonaro tute el ondumita rustorezista ŝtalo de la veturanta materialo de la RATP, ŝuldigis al ĝi la kromnomon de *« Zébulon »*.

Teĥnike tre proksima al MF 67 A2, ĝi havis framojn de apartaj formoj kaj dimensioj, kio ne faciligis la prizorgon, kio klarigas ties elservigon el komerca servo.

Ĝi posedis ses framojn el kiuj kvin mortorvagonoj, sed ĉiam veturis en formiĝo de kvin motorvagonoj, konsekvence kun plena adhero. Ĝi estis ekipita de dumotoraj boĝioj. Ĝia konsisto estis M.10003 + N.11003 + NA.12002 + N.11004 + M.10004.

Ĝi estis atribuita al linio 3, poste al linio 7, fine al linio 9, antaŭ ol esti parkita komence de la 1980-aj jaroj, poste transdonita al Centro de instruado al stiristoj.

Post preskaŭ 30 jaroj da servado en tiu centro, ĝi estis feraĵita komence de 2011. Malgraŭ ties unikaj karakterizaĵoj (framoj el rustorezista ŝtalo), ĝi ne estis konservita de RATP. Ekde tiam, la Centro de instruado al stiristoj nur posedas iujn MF 67 E devenantaj de linio 2.

Vidu ankaŭ
----------

* Metroo de Parizo
* Listo de metrostacioj de Parizo
* RATP

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Zébulon (metroo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rVeturanta materialo de la metroo de Parizo |
| --- |
| Estinta | 
* M1
* Sprague-Thomson
* MA 51
* MP 51
* MP 55
* Zébulon
* Boa
 |  |
| Estanta | 
* MP 59
* MF 67
* MP 73
* MF 77
* MF 88
* MP 89
* MF 01
* MP 05
* MP 14
 |
| Estonta | 
* MF 19
* MR3V / MR6V
* MRV
 |
| Traktoroj | 
* Sprague
* TMA
* TME
 |
| **Vidu ankaŭ:** Veturanta materialo de RER kaj Transilien |

 |
La Orienta ĉefkanalo (hungare *Keleti-fõcsatorna*) estas kanalo en Hungario, longa 110 (aŭ 98) km inter la Tiso kaj Berettyó. Ĝi fluas de la akvoŝtuparo de Tiszalök, el la Tiso kaj alfluas la riveron Berettyó ĉe Bakonszeg. La planado de la ĉefkanalo komenciĝis jam en la 1830-aj jaroj, sed oni komencis la laborojn nur en la 1940-aj jaroj, ĉefe por solvi la problemon de la akvumado de la plej malseka regiono de Hungario. Oni konstruis 25 km (el la meza parto), kiam alvenis la dua mondmilito. 

Orienta ĉefkanalo apud Hajdúnánás
La finajn planojn pretigis inĝeniero de Mélyépterv, Gyula Jolánkai, kun planoj de la akvocentralo de Tiszalök. La konstruado daŭris ekde 1951 kaj atingis en 1954 Hajdúszoboszló, 1955 Tetétlen. La orienta ĉefkanalo estis finkonstruita en 1956 kaj servis por akvumado kaj akvoprovizo. Nuntempe ĝia suda parto estas ŝatata ripozejo por loĝantoj.

La kanala fluejo larĝas ĉ. 25–30 m, profundas 3–4 m. Ĝia maksimuma akvoporto estas 60 m³/s. Pro la tre malgranda altodiferenco, la akvo fluas tre malrapide, tiel la supra parto ofte ŝlimiĝas. Post Tiszavasvári elbranĉiĝas el ĝi la Okcidenta ĉefkanalo (akvoporto 25 m³/s). 

Kvankam oni planis la kanalon ŝipebla, por transporto de ŝutvaroj, oni neniam uzis ĝin por tio.

Gravaj apudaj urboj estas Tiszalök, Tiszavasvári, Hajdúnánás, Hajdúböszörmény, Balmazújváros, Hajdúszoboszló, Bakonszeg, Berettyóújfalu.

Fontoj
------

1. ↑  [*rompita ligilo*] 50 éves a Keleti-főcsatorna (50 jarojn orienta ĉefkanalo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* foto[*rompita ligilo*]
* bildoj + historio[*rompita ligilo*]
**Zé Pelintra** aŭ **Zé Pilintra**  estas falango  de estaĵoj de lumo devenantaj el la sinkreta kredo nomita Catimbó, kiu aperis en la Nordorienta Regiono de Brazilo. Zé Pelintra ankaŭ estas ofte "asimilita" en Umbanda terreiros, kun sia sekto disvastigita ĉie en Brazilo. En tiu religio, ĝi estas konsiderita parto de la linio de laboro de la trompistoj. 

Zé Pelintra estas unu el la plej gravaj estaĵoj de afro-brazilaj sektoj, precipe inter Umbanda-terapiistoj. Ĝi estas konsiderita la patronspirito de drinkejoj, hazardludejoj kaj kanaletoj, kvankam ne akordigite kun unuoj de negativa naturo, ĝi estas speco de arketipa transskribo de la "malandro ".   Ĝuste tial ĝi ankaŭ servas kiel arketipo de kulturo de afrika origino kiel celo de antaŭjuĝo, kiel okazis en la komunumaj balotoj en Rio-de-Ĵanejro en 2020 

Laŭ raportoj, li naskiĝis en la ŝtato Pernambuko. Ekzistas ankaŭ raportoj ke li estis naskita proksime de la grandurbo de Exu en Pernambuko.

Referencoj
----------

1. ↑   *{{{Titolo}}}*.
2. 1 2   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-03-23. Alirita 2023-03-27.
3. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-09-04. Alirita 2023-03-27.
4. ↑
5. ↑
6. ↑

* Kategorio Zé Pelintra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Plastro

**Plastro**, **kuracbendo**, **sparadrapo** aŭ **pretpansaĵo** estas plasta aŭ tola glubendeto, kun ena pansaĵeto, surmetata sur skrap- aŭ alian vundeton por teni bandaĝojn sur ilia loko, aŭ pli kutime por ŝirmi haŭtajn vundojn aŭ lezojn.

Plastroj ekzistas ofte en larĝecoj de 4, 6 kaj 8 centimetroj kaj longecoj inter 25 ĝis 500 centimetroj, distranĉindaj. Tia formo estas plej avantaĝa ol la nuntempe pli kaj pli oftaj jam distranĉitaj plastroj diversgrandaj por diversgrandaj vundetoj.

Ĉiuj plastroj estas medicinaj helpiloj haveblaj en iu ajn apoteko, kvankam ili ankaŭ ofte haveblas en ordinaraj superbazaroj.

Historio
--------

La varo estis kreita en la jaro 1917 de la usonano Earle Dickinson, kiu laboris por la laboratorioj Johnson & Johnson. Li rimarkis ke lia edzino kutime tranĉis siajn fingrojn dum ŝi laboris kuireje, kaj ŝi devis uzis grandajn bandaĝojn, kiuj facile falis.

Referencoj
----------

* Kategorio Plastro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Medicino |

1. ↑
2. ↑
**Ábalos** [Abalos] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro.​ Ĝi estas en angulo al la eŭska provinco Alavo, kaj limas norde kun la montaro Toloño kaj la montopasejo de Herrera, oriente kun Samaniego kaj Villabuena de Álava (ĉio en Alavo), kaj okcidente kaj sude kun San Vicente de la Sonsierra kaj Baños de Ebro. 

La municipa teritorio de Ábalos, oriente de San Vicente de la Sonsierra.
Preĝejo de Santa Stefano.
En 740 okazis atako de la reĝo Alfonso la 1-a kiu detruis la bordojn de la rivero Ebro. La detruitaj urboj estus Mirandam (nuna Miranda de Ebro), Revendecam, Carbonariam, Abeicam (Ábalos, kie trapasis la riveron), Brunes (eble Briones sed ne tute certe), Cinissariam (nuna Cenicero) kaj Alesanco. 

En la 11-a kaj 12-a jarcentoj aperis foje citita la loko en la dokumentoj de la monaĥejo de San Millán de la Cogolla. Inter ili la donaco de la preĝejo de Sankta Felikso al la monaĥejo de San Millán, realigita de Gonzalo Núñez de Lara kaj lia edzino Goto Núñez en 1084. 

En 1397 Karolo la 3-a de Navaro donis al Rui López de Dábalos la vilaĝon.

En la 15-a kaj 16-a jarcentoj la loko apartenis al San Vicente de la Sonsierra ĝis 1653, sed ankaŭ poste kiel senjorlando ĝis 1727, kiam la lokanoj aĉetis la finan sendependencon.

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el preskaŭ 800 loĝantoj ĝis nunaj 248. 

Nuna ekonomio ege dependas de industrio de vinproduktado. Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj kvar ermitejoj, vinkeloj, du palacoj kaj domegoj, vitejaj kabanoj, ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Bildaro
-------

* Ermitejo de San Felices.Ermitejo de San Felices.
* Ermitejo de Sankta Roĥo.Ermitejo de Sankta Roĥo.
* Ermitejo de Sankta Bartolomeo.Ermitejo de Sankta Bartolomeo.
* Palaco de la Vicreĝo de Napolo.Palaco *de la Vicreĝo de Napolo*.
* Palaco de la Markizoj de Legarda.Palaco de la Markizoj de Legarda.
* Blazondomo nomita de la Kradoj.Blazondomo nomita *de la Kradoj*.

Notoj
-----

1. ↑   Abad León, Felipe (2003). «XXVII. De los llanos de Valpierre a la hoz de Foncea». En Colegio Oficial de Ingenieros Técnicos Industriales de La Rioja, eld. *Otras veinte rutas por la Rioja*. Gráficas Ochoa SA. p. 133. ISBN 84-7359-551-3.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795349
* VIAF: 316732843
 |
**Ádám Balogh** [balog], (vaste konata ankaŭ Ádám Béri Balogh) laŭ hungarlingve kutima nomordo **Balogh Ádám** estis hungara militestro, kolonelo, oficiro.

Busto pri Ádám Balogh
Reliefo pri Ádám Balogh
Ádám Balogh  naskiĝis supozeble en 1665? en *Hegyhátkisbér* (nun Bérbaltavár). Li mortis la 6-an de februaro 1711 en Buda.

Biografio
---------

Ádám Balogh komencis militservon jam en juna aĝo en fortikaĵo de Csobánc, kie li partoprenis en la kontraŭturkaj militoj. En 1704 li aliĝis al armeo de Sándor Károlyi (militestro), li varbis taĉmenton, fine li batalis eĉ en proksimeco de Vieno. En 1706 li venkis taĉmenton de Habsburgoj inter Győrvár kaj Egervár. En 1708 li havis jam altan rangon, li denove venkis en Kölesd. En 1710 li militkaptitiĝis, Francisko Rákóczi la 2-a faris ĉion por la liberiĝo, sed en la sekva jaro oni estis kondamnita je morto.

Balogh havis edzinon, kiu naskis 7 gefilojn.

Memorigiloj
-----------

* lernejoj de *Győrvár,* Kőszeg, Vasvár, Tamási
* skulptaĵoj en *Győrvár,* *Tamási,* Balatonkenese
* memorĉambro en Csongrád (urbo)
* strato en Makó

Fontoj
------

* hungarlingva biografio


* Kategorio Ádám Balogh en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Porpastra Seminario de Erfurto, 1987
**Porsacerdota seminario** katolika (latine: *Collegium sacerdotale*) estas klerigejo por estontaj pastroj.

Historio
--------

Se en la frua mezepoko kleriĝis la klerikoj tio okazis en lernejoj katedralaj, konventaj, klostraj, paroĥaj. Poste ili frekvenis universitatojn.

Post la koncilio de Trento oni establis novajn normojn por animzorgado, por alfronti kritikon fare de reformistoj kaj propraj, katolikaj kritikantoj deplorintaj la nivelon de porpastra klerigo. Laŭ modelo de la roma *Pontificium Collegium Germanicum et Hungaricum de Urbe* kaj aliaj institucioj de la jezuitoj la koncilianoj decidis en julio 1563 la kreon de seminarioj en ĉiuj diocezoj.

Ili estu malfermaj por ĉiuj knaboj en la aĝo de minimume 12 jaroj je humanisma kaj teologia edukadoj. Pli malfrue oni dividis tiun ĉi koncepton je porknabaj (petit séminaire; gimnaziaj horartabulo) kaj porstudentaj (grand séminaire; por teologi- kaj filozofilernado). La ĉefaj antaŭenigantoj papaj estis Gregorio la 13-a, Gregorio la 15-a kaj Urbano la 8-a. Tiaj seminarioj ja efikis kiel iloj de kontraŭreformacio. 

De 1750 ŝtataj aŭtoritatoj timis perdon de influo kaj imperiestro Jozefo la 2-a elfaris ĝeneralajn seminariojn kun ŝtata kontrolo. En Francujo jam Napoleono Bonaparte, post restriktoj dum la Franca Revolucio, ree remalbridis la kontrolon.

En Germanujo la episkopoj de la unuaj jarcentoj de la 19-a jarcentoj liberigis junajn teologiojn el ŝtata influo. Striktoj leĝoj en Prusio de majo 1873 repostulis akuratan kontrolon.

Funkcio
-------

Post trapaso de la abiturienta ekzamenoj sekvas studojn de kvin jaroj; memkompreneble la ekzamenoj fariĝas je universitatoj aŭ aliaj ŝtate agnoskitaj institucioj.

Bibliotekoj
-----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846295
* LCCN: sh85134656
* BNF: 14470053f
 |

Fonto
-----

*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 16. Leipzig 1908, p. 343 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Porsacerdota seminario en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* vokiĝo je spiritualaj profesioj nuntempe (fare de Canisiuswerk)
* porpastraj seminarioj en Germanujo
* Riccardo Benotti: "Crisi di vocazioni? I seminaristi in Italia. Un viaggio lungo la penisola per scoprire i preti di domani: Sicilia e Sardegna." - Ĉe: SIR, 27.4.2016
* seminario por la grekaj katolikaj en Zagrebo
* Martena seminario en Évron, Franclando


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846295
* LCCN: sh85134656
* BNF: 14470053f
 |



1. ↑  Kp. Kristana Glosaro de Bernhard Eichkorn
**Ádám Fischer,** [fiŝer], hungare **Fischer Ádám** estas hungara dirigento, helpekzercisto. Ankaŭ lia frato Iván Fischer estas dirigento, same lia kuzo György Fischer.
Ádám Fischer naskiĝis la 9-an de septembro 1949 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ádám Fischer devenis el juda familio. Kiel infano, li kantadis en koruso de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Li frekventis muzikan mezlernejon en Budapeŝto, poste li plulernis en Vieno kaj Italio, dume li eklaboris en operejo de Graz. Dum la studentaj jaroj li estis helpekzercisto. Lia dirigenta kariero komenciĝis en Milano en 1973. Baldaŭe li roladis en Vieno, Finnlando, Karlsruhe, Munkeno, Freiburg. Inter 2001 kaj 2005 li dirigentis en Mannheim, poste hejmenvenis kaj dirigentis orkestron de Hungara Radio. Poste li gastroladis ekzemple en Parizo, Londono, Novjorko, Bayreuth, Salzburg. Li ricevis premion Kossuth en 2008, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.

En 2018 li estis premiita per la Wolf-Premio pri Artoj.

Notoj
-----

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2018-12-26. Alirita 2018-12-26.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 408811
* GND: 12319783X
* LCCN: n81080902
* VIAF: 85440310
* ISNI: 0000000114765483
* LIBRIS: 303672
* SUDOC: 083984178
* BNF: 138939450
* MBA: a8a587e4-61df-40ce-a85f-c4eecb067e8f
* NKC: xx0022062
* ICCU: FERV075327
* BNE: XX1270734
 |
**Qazax** estas urbo kaj ĉefurbo de la rajono Qazax de Azerbajĝano. Ĝi havas 20 900 loĝantojn. En la pratempo Qazakh Distrikto estis parto de la provinco Utiko, parto de la Reĝlando Armenio ĝis 387 p.K. Grek-romiaj historiistoj de la dua jarcento a.K. ĝis la 4-a jarcento p.K. diras ke Utiko estis provinco de Armenio, kie la rivero Kura apartigas Armenion kaj Albanion. 

En la 18-a jarcento, Qazax estis la ĉefurbo de la Qazax-sultanlando. Dum la Rusa Imperio, la urbo estis la administra centro de la distrikto Qazax de la Elizavetpola Gubernio. Ĝi situas 10 km de la stacio Ağstafa de la Transkaŭkaza Fervojo. Ĉe la rando de la Armena genocido dum la jaroj 1905-1906, multaj armenaj hejmoj estis bruligitaj kaj prirabitaj same kiel la armena lernejo kaj preĝejo. Multaj armenaj loĝantoj rezulte fuĝis al Tbiliso kaj aliaj armenaj loĝataj areoj. 

En 1930, Qazax iĝis la administra centro de la Qazax-Rajono de sovetia Azerbajĝano kiam la regiono estis aljuĝita al sovetia Azerbajĝano fare de la fruaj bolŝevikoj. Qazax estis transdonita al Azerbajĝana SSR sen multe da bruo aŭ rezisto dum estas malfacile supertaksi sian strategian gravecon por la nuntempaj regionaj komunikado kaj energiaj projektoj Azerbajĝano-Kartvelio-Turkio.

En julio 2020, Qazax fariĝis fokuso por la kolizioj kun Armenio.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑  Pliny the Elder, "The Natural history ", 6.39: "..the tribe of Albanians settled on the Caucasian mountains, reaches ... the river Kir making border of Armenia and Iberia"
3. ↑  "Armenia-Azerbaijan Border 'Calm' After Deadly Clashes",  *azatutyun.am*.
Ĉirkaŭbajkala fervojo
**Ĉirkaŭbajkala fervojo** (ruse ***Кругобайкальская железная дорога** (**КБЖД**)*) estas nomo uzita dum konstruado kaj unuaj jaroj de ekspluatado de parto de Postbajkala fervojo (ruse *Забайкальской железной дороги*) inter stacioj Bajkal (ruse *Байкал*) kaj Misovaja (ruse *Мысовая*) longa je 260 kilometroj (nun ĉi tiu fervojo estas parto de Orientsiberia fervojo (ruse *Восточно-Сибирской железной дороги*). Nun kiel Ĉirkaŭbajkala fervojo oni nomas parton de stacio Sludjanka II (ruse *Слюдянка II*) al stacio Bajkal kiu ne havas eliron ekde 1956 (nun estas branĉo de moderna vojo de Transsiberia fervojo). Ĝis 1949 Ĉirkaŭbajkala fervojo estis ĉefa vojo de Transsiberia fervojo, parto de kiu (inter stacioj Irkutsk-sortirovoĉnij (ruse *Иркутск-сортировочный*) kaj Sludjanka II) estis ŝanĝita per novkonstruita vojo de Irkutsk al sudekstremaĵo de Bajkalo preter stacio Bolŝoj lug. Sekcio de stacio Sludjanka II al stacio Misovaja estas partaĵo de Transsiberia fervojo ĝis nun. Sekcio pasanta apud sudekstremaĵo de Bajkalo inter urbo Sludanka kaj stacio Bajkal estas unika monumento de inĝeniera arto.

Referencoj
----------

1. ↑  Справочный словарь «Забайкальская железная дорога», 2-е издание
**Ádám Würtz** [vurc], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Würtz Ádám** estis hungara grafikisto, pentristo, ilustristo.

Ádám Würtz  naskiĝis la 2-an de junio 1927 en Tamási, li mortis la 13-an de majo 1994 en Budapeŝto.

Memortabulo pri Ádám Würtz
Ádám Würtz hejme en 1972

Biografio
---------

Ádám Würtz post lernado eklaboris en presejo, sed hejme li desegnadis. En 1946 li iris al Budapeŝto, kie li frekventis liberan akademion. Liaj plej gravaj instruistoj estis Endre Szervánszky, Gábor Tolnai, János Kmetty, Károly Koffán, András Beck kaj Ferenc Medgyessy. Samtempe vespere li lernis en gimnazio. Li akiris diplomon en Hungara Belarta Alternejo en 1953. Liaj majstroj estis Károly Koffán, Gyula Hincz, Sándor Bortnyik kaj Bertalan Pór. En la sekvaj jaroj aŭ jardekoj li studvojaĝis al Sovetunio, Aŭstrio, Rumanio, Grekio, Italio, Ĉinio, Svislando, Anglio, Pollando kaj Germanio. Post siaj studoj li kreis grafikoserion pri konstruado de Sztálinváros. En la sama jaro li ricevis mendon pri libroilustraĵoj, tiu laboro iĝis konstanta. Liaj pentraĵoj en aŭkcioj ne aperas, nur la grafikaĵoj. Li ricevis premiojn inter 1957-1986. Li edziĝis en 1955, lia edzino naskis trifoje.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Bruselo (mondekspozicio, 1958)
* Budapeŝto (1964, 1968, 1973, 1985, 1990)
* Vieno (1965)
* Montrealo (mondekspozicio, 1973)
* Novjorko (1979, 1982)
* Tokio (1986)
* Szekszárd (1994)

Elektitaj libroilustraĵoj
-------------------------

* Mihály Babits: *Jónás könyve* (1966)
* William Shakespeare:
	+ Romeo kaj Julieta (1969)
	+ Somermeznokta sonĝo (1972)
* Sándor Petőfi: *János vitéz* (1976)
* La Sep Reĝidoj (Esperanta eldono)

Elektitaj akvafortoj
--------------------

* A nagy játszma, 1979
* Pietá, 1980
* Pikk dáma, 1980
* Szerenád, 1980
* A varázsló, 1979
* Bábuk cirkusza, 1981
* Disznóvágás, 1954

Lia murpentraĵo
---------------

* *Mese és mitológia* (Veresegyház 1988)

Memorigiloj
-----------

* bazlernejo en Tamási portas la nomon Würtz Ádám
* memortabulo en Budapeŝto (2007)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2018-09-23 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 619375
* GND: 121140709
* LCCN: n94043000
* VIAF: 54277511
* ISNI: 0000 0001 1444 3580
* SUDOC: 180883011
* BNF: 129213412
* RKD: 351592
* NKC: jn19981002425
 |
Fasado de la konstruaĵo al la Avenuo L.N. Alem.
La **Komercborso de Bonaero** aŭ en hispana **Bolsa de Comercio de Buenos Aires** (**BCBA**), fondita la 10-a de julio de 1854, estas la ĉefa borso de valoroj kaj financa centro de Argentino. Ties transagado estas ĉefe agado de entreprenoj, obligacioj, valutoj kaj por futuraj kontraktoj.

Temas pri civila asocio neenspezocela, estrita de reprezentantoj de la diversaj sektoroj de la entreprenaro, regulita de la Leĝo Nº 17.811, kaj superrigardata de la *Comisión Nacional de Valores de Argentina* (Nacia Komisiono de Valoroj). Ĝi posedas Tribunalon por Ĝenerala Arbitracio, kreita en 1963, por arbitracii kaj peri diferencojn inter la partoprenantoj de la Borso.

Indikiloj de tiu boros estas Burcap, Merval, *Índice General de la Bolsa*, MAR, Indol kaj pogranda Indol.

La entreprenoj kiuj deziras valorigi siajn akciojn en la Komercborso de Bonaero devas informi ĉiun trian monaton pri siaj kontoj kaj havigi ĉiun koncernan informon. En 1999 funkciis en la *Bolsa de Buenos Aires* 134 entreprenoj.

Laŭ studo de 1999 fare de la Internacia Financa Korporacio, nome branĉo de la Monda Banko, la averaĝa valoro de la entreprenoj kiuj funkcias en la bonaera borso estas de 311,5 milionoj de dolaroj, kio metas Argentinon en la 30a rango inter la landoj kiuj havas akciajn merkatojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Komercborso de Bonaero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la Bolsa de Comercio de Buenos Aires
* Radio kaj TV de la Bolsa de Comercio de Buenos Aires Arkivigite je 2020-05-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Bolsar Arkivigite je 2012-06-16 per la retarkivo Wayback Machine
* El Gran Inversor
* Priskribo de la konstruaĵo de Alejandro Christophersen.
* Alia priskribo de la konstruaĵo.

Notoj
-----

1. ↑   Infoleg.mecon.gov.ar. Arkivita el la originalo je 2014-04-23. Alirita 2014-04-21.

34° 36′ 14″ S 58° 22′ 14.6″ U﻿ / ﻿34.60389 °S, 58.370722 °U﻿ / -34.60389; -58.370722 (mapo)
**Ág,** germane **Neuda** estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Hegyhát. La loknomo signifas hungare: branĉo.

Preĝejo de Ág
Strato en Ág

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 12 6 km²
* Loĝantaro: 170
* Poŝtkodo: 7381
* Telefonprefikso: 72
* Koordinatoj: 46°17′44″N 18°12'10″E

Situo
-----

Ág situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1487 laŭ tiama hungara ortografio *"Naghagh"*. En 1780 germanoj pligrandigis la loĝantaron. Fine de 1944 la alveninta Ruĝa Armeo deportis germanojn por sklave labori. Post la 2-a mondmilito granda parto de germanoj deportiĝis al Germanio. En 2001 vivis en Ág krom la hungaroj 12 ciganoj kaj unusola germano.

En Ág aŭtonomio de ciganoj funkcias kaj migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* luterana novgotika preĝejo de 1892

Interesaĵo
----------

La plej mallongaj hungaraj loknomoj estas Ág, Bő, Őr kaj Sé.

* Saluta tabulo en Ág
* Vilaĝdomo de Ág
* Tipa kamparana domo en Ág
Centro pri Sporto kaj Rekreado en Redzikowo

**Redzikowo** (kaŝube: *Redzëkòwò*, germane: *Reitz*) estas vilaĝo en Pollando situanta en Pomeria provinco, en distrikto Słupski, en la Komunumo Słupsk, ĉe la landa vojo n-ro 6. Najbare de la vilaĝo estas voj-nodo *Redzikowo* de la suda ĉirkaŭvojo de la urbo Slupsko / Słupsk.

Administracio
-------------

La vilaĝo estas sidejo de la vilaĝkomunumo Redzikowo, ene de ĝi estas vilaĝeto **Wieszyno**. Dum la jaroj 1975–1998 ĝi apartenis al la Vojevodio de Słupsk.

Historio
--------

Vilaĝo estis la unuan fojon menciita en la jaro 1288 en la dokumento de la pomeria (gdanska) princo **Mściwój la 2-a**, kiam li kiel donacon transdonis la vilaĝon al monakinoj **norbertaninoj**. Poste la vilaĝo estis la nobela posedaĵo. En la jaro 1916 oni konstruis tie flughavenon, poste lernejon pri aviado kaj la militistan setlejon. Dum la jaroj 1950–1999 ĉe la milit-flughaveno estis la 28-a Regimento de Aerfloto de Varsovia Pakto. De 1975 ĝis la jaro 1993 la flughaveno servis ankaŭ kiel civila flughaveno *Słupsk-Redzikowo*.

Nun Redzikowo estas loko, kie estas konstruata fare de Usono anti-raketa bazo de la balistik-misila defendo (nun fermita teritorio de Pollando en loko Słupsk-Redzikowo por 10 dupartaj anti-raketoj.
Tamen antaŭe la 17-an de septembro 2009 la usona prezidento Barack Obama informis Donald Tusk pri ŝanĝo de la planoj kaj rezigno pri la konstruado de la anti-raketa bazo de la balistik-misila defendo (Aegis BMD), tamen post la ŝanĝo de la koncepto pri la uzo de la sistemo **Aegis BMD** en julio 2010 la pola registaro subskribis la aneksaĵon de la kontrakto kaj denove oni komencis la preparojn por la konstruado de la bazo – kaj finfine la 13-an de majo 2016 oni inaŭguris la konstruon de la bazo ().

Sporto kaj rekreado
-------------------

De la jaro 2009 funkcias 2009 en Redzikowo la Akva Parko.

Esperanto
---------

maldekstra
De la 4-a de oktobro ĝis la 4-a de novembro 2017 gastos en Redzikowo en la loka elementa lernejo kaj Liceo (**Zespół Szkół w Redzikowie**/ **Ensemblo de la Lernejoj en Redzikowo**) dum sia turneo tra Pollando la Senata Esperanto-ekspozicio (,), kiu unue estis oktobre 2012 en Pola Senato kaj organizita okaze de la 125-jara Jubileo de Esperanto fare de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) kun financa helpo de mecenato de Esperanto Etsuo Miyoshi. Nun la ekspozicio al Redzikowo venis de Słupsk / Slupsko kaj la 4an de oktobro 2017 je la 10:30 okazos tie la vernisaĝo de la Esperanto-ekspozicio "130 Jaroj de la Lingvo Esperanto" kun la prelegoj pri "Ludoviko Zamenhof kaj lia ideo" por lernejanoj de tiuj lernejoj, kaj je la 15a horo por plenkreskuloj de la tuta vilaĝo. Se estos interesuloj pri lernado de Esperanto EDE-Pollando planas fari rapidan E-kurson en oktobro-novembro 2017 en tiu lernejo.

Novembre 2017 la Esperanto-ekspozicio veturos al kuracloko Ustka ĉe la Balta Maro.

Referencoj
----------

1. ↑  Strona wiadomości.onet.pl
2. ↑
3. ↑

Vidu ankaŭ
----------

* Słupsk

Eksteraj ligiloj
----------------

* La oficiala paĝo de vilaĝo Redzikowo Arkivigite je 2008-06-27 per la retarkivo Wayback Machine
**Ágnes Keleti** [Agneŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Keleti Ágnes** estis hungara-israela gimnastikisto, dufoja olimpiano, kvinfoja olimpika ĉampiono, trejnisto, centjarulo. Ŝia origina familia nomo estis *Klein*, ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Sárkány Istvánné*, poste *Bíró Róbertné*.

Ágnes Keleti kiel trejnisto en 1960
Ágnes Keleti naskiĝis la 9-an de januaro 1921 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ágnes Keleti devenis el juda familio. Ŝi travivis la nazian eraon helpe de pseŭdolegitimilo. Ŝi estis lerta violonĉelisto, sed poste pro la gimnastiko ŝi forlasis la muzikon. Depost la hungara revolucio de 1956 ŝi disidis al Aŭstralio, sed ekde 1957 ŝi vivis en Israelo. Inter 1957-1980 ŝi instruis en la israela sporta altlernejo, tiutempe ŝi estis ankaŭ trejnisto. Ŝi unue revizitis Hungarion en 1983, post jaroj tio ŝanĝiĝis kaj ŝi revizitas Israelon. Ŝi edziĝis dufoje kaj naskis 2 filojn. Ŝi ricevis premiojn inter 1949-2021.

### Sporta kariero

Ágnes Keleti inter 1938-1956 estis gimnastikisto en pluraj ĉefurbaj sportkluboj (escepte inter 1940-1945). En sia aĝo 18 ŝi jam apartenis al la hungara nacia teamo, ŝi estis hungara ĉampiono 46-foje inter 1939-1956. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1956 kun kvin oraj medaloj, krome en mondĉampionumo ŝi estis la unua en 1954.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* video

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio kun foto
* biografio angle

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   usona filma datenaro

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818879
* GND: 1188574086
* VIAF: 121422746
* ISNI: 0000 0000 7925 7984
 |





* Portalo pri Biografio
**Ágnes Széchenyi** [Agneŝ sEĉEnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Széchenyi Ágnes** estis hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.

Ágnes Széchenyi naskiĝis la  30-an de majo 1957(nun 1957-05-30) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ágnes Széchenyi akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1980. Post la diplomo ŝi laboris po 3 jarojn en ministerio pri eduko kaj en la partia administrado. Inter 1987–1994 ŝi estis redaktoro ĉe revuo, poste ŝi estis sendependa kunlaboristo, inter 1996–2018 ŝi instruis en Altlernejo Károly Eszterházy. Ŝi ankaŭ laboris en literatura instituto ekde 2007. Intertempe ŝi kandidatiĝis (CsC) en 1994, ŝi doktoriĝis en 2022 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, ŝia habilitiĝo okazis en 2007. Ŝi ricevis stipendiojn en 1987, 1990, 2009 kaj 2015, premiojn en 2007 kaj 2016.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *„Sznobok és parasztok" Válasz, 1934–1938. Elvek, frontok, nemzedékek* (monografieto, 1997)
* *Műstoppoló és mecénás: Sárközi Márta, 1907-1966* (studo, 2004)
* *Pályaképek – Művelődéstörténeti metszetek a 20. századból* (2016)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   usona filma datenaro

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836147
 |


* Portalo pri Biografio
Ĉola imperio kaj ties influo rozkolore
La **Ĉola dinastio** (en tamila lingvo: சோழர் குலம்; IPA-prononcado: ['ʧoːɻə]) estis dinastio el tamila origino, kiu regis en la suda Barato ĝis la 13-a jarcento p.K. La dinastio originiĝis en la fruktodona valo de la rivero Kavero.

Karikala Ĉola estis la plej fama el inter la reĝoj de la frua periodo ĉola, dum Raharaha Ĉola, Rahendra Ĉola kaj Kulothunga Ĉola estis la plej famaj imperiestroj en la mezepoka periodo.

La ĉola dinastio atingis sian apogeon en la 10-a kaj 11-a jarcentoj p.K. Sub la regado de Raharahja Ĉola la 1-a *la Granda*) kaj de sia filo Rahendra Ĉola, la dinastio havis grandan militistan, ekonomian kaj kulturan disvolviĝon en Azio.

La teritorio etendiĝis ekde la insuloj Maldivoj en la sudo ĝis la limoj de la rivero Gango en la nordo de Bengalo. Raharaha Ĉola konkeris la sudon de Barato, ankesis partojn de Srilanko kaj okupis Maldivojn. Rahendra Ĉola ankaŭ realigis ekspediciojn kontraŭ la reĝlandoj situantaj en la Malajzia insularo. La potenco de la ĉola dinastio ekfaladis en la 14-a jarcento per la supreniro de la panĝoj kaj la hojsaloj.

La ĉoloj postlasis heredaĵaron ankoraŭ videbla en la regiono. Ili protekto al la literaturo kaj la emo konstrui templojn, estigis la kreadon de grandaj arkitekturaĵoj kaj la evoluo de la tamila literaturo. La ĉolaj reĝoj estis avidaj konstruistoj kaj iliaj temploj ne nur estis adorejoj sed ankaŭ gravaj centroj por la ekonomia vivo, kiuj estis profitdonaj por la loĝantaro ĝenerale. Ili kreis centralizitan registaron kun organizita burokratio.
**Ágost Lechner** [Agoŝt leĥner], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ágost Lechner** estis hungara juristo, profesoro. Lia frato estis Lajos Lechner. Lia baptonomo foje aperis en formo *Ágoston*.

Ágost Lechner  naskiĝis la 1-an de novembro 1834 en Buda. Li mortis la 27-an de februaro 1901 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ágost Lechner frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis juron en Budapeŝto kaj Vieno. Li akiris diplomon en 1855. Inter 1856 kaj 1861 li estis vicprofesoro en jura akademio en Pozsony, poste li estis nomumita eksterordinara profesoro, en 1865 ordinara profesoro kaj li instruis statistikon. Ekde 1867 li instruis juron kaj financon. En 1869 li instruis jam en Universitato de Pest kiel publika ordinara profesoro. En la studjaro 1873 li estis dekano, en 1885 rektoro. En 1893 li membriĝis en senato.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Tételek az összes jog- és államtudományokból* (1865)
* *Pénzügyigazgatósági jogi jegyzet* (1887-88, 1889) - studenta lernolibro
* *Magyar közjog* (1887, la 9-a eldono en 1899)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Károly Kmety

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* germane


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Transkarpata provinco en Ukrainio

Bazaj informoj
--------------

**Ĉoma,** ukraine **Чома,** hungare **Tiszacsoma** estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove.

* Areo: 2  km²
* Alto super marnivelo: 111 m
* Loĝantaro: 910
* Poŝtkodo: 90250
* Telefonprefikso: 3141
* Aŭtokodo:

Situo
-----

Ĉoma situas sur ebenaĵo, Berehove troviĝas 10 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1327. Ĝis 1920 Tiszacsoma apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Beregszász, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 Tiszacsoma rehungariĝis, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Fine de 1944 la Ruĝa Armeo okupiĝinta la vilaĝon tuj deportis hungarojn al gulago. Ekde 1945 Ĉoma apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Dum la socialismo bazo de traktoroj funkciis tie. En 2001 loĝis en Ĉoma 906 da homoj, (807 hungaroj).

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kuracejo, sportejo, 3 vendejoj.

Vidindaĵoj
----------

* greko-katolika preĝejo el la 19-a jarcento
* memorparko de la hungareco
Blazono de Währing
**Währing** estas la 18-a viena urbodistrikto kaj troviĝas en la nordokcidento de Vieno ĉe la rando de Wienerwald. En 1892 la iamaj antaŭurboj *Währing*, *Weinhaus*, *Gersthof*, *Pötzleinsdorf*, *Neustift am Walde* kaj *Salmannsdorf* estis aneksitaj, kaj el ili ekestis la nova urbodistrikto. En 1938 la distriktopartoj Neustift am Walde kaj Salmannsdorf tamen estis fordonitaj al la distrikto *Döbling*. *Währing* validas nun pro multaj vilaoj (ekzemple *Cottageviertel*) krom *Hietzing* kaj *Döbling* kiel burĝa eleganta distrikto. Tamen Währing havas konsiderindan parton da kvartaloj konstruitaj dum la tiel nomata Periodo de spekulanto-kompanioj, precipe proksime al la zono sude de la strato *Gentzgasse* („*Kreuzgassenviertel*").

Eksteraj ligiloj
----------------

* Währing en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Währing en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Währing en la paĝaro de wien.at
* Distrikta muzeo de Währing Arkivigite je 2014-08-12 per la retarkivo Wayback Machine
* Reta forumo de la distrikto Währing
**Ágost Schöpf-Merei** [Agoŝt ŝopf-merei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Schöpf-Merei Ágost** estis hungara kuracisto pri infanoj, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1835). Lia origina nomo estis *Schoepf-Merei*, krome menciindas, ke nomformo Schöpf-Mérei estas malĝusta.

Memortabulo pri Ágost Schöpf-Merei
Ágost Schöpf-Merei  naskiĝis la 24-an de septembro 1804 en Győr. Li mortis la 12-an de marto 1858 en Manchester.

Biografio
---------

Ágost Schöpf-Merei frekventis universitatojn laŭvice en Vieno, Prago, Padovo, Pavio. Li komencis kuracadi en Vieno en 1832. En 1836 li fondis instituton en Pest (urbo), kiun la granda inundo forviŝis post 2 jaroj. Same tiam en 1836 li ekinstruis en la universitato kiel titulara eksterordinara profesoro. En 1839 li fondis malsanulejon por infanoj. Li frue profitis la metodon: frapeti la korpon dume aŭdadi por konstati eblajn malsanojn. Dum la hungara revolucio de 1848 li estis armea kuracisto de la itala legio. Post falo de la liberecbatalo li fuĝis al Manchester, kie li fondis porinfanan malsanulejon.

Verkaro (elekto)
----------------

* *A mellbetegségek biztosabb megismerése* (1842)
* *A gyermekgyógyászat tankönyve* (Lernolibro de la infankuracado), (1847) - la unua hungarlingva infankuraca libro
* *On spasm and convulsions of children* (1850)
* *Disorders of infantile development and rickets* (1855)

Memorigiloj
-----------

* hospitalo en Budapeŝto (en Ferencváros)
* memormedalo de 1945

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero S kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero S kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre