recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La monto **Aukštojas** (aŭ *Aukštojo kalnas*, "Aukštojas-monto", respektive *Aukštasis kalnas*, simple "plej alta monto") estas la plej alta punkto de Litovio. La monto nur kelkajn kilometrojn for de la limo al Belorusio situas en la proksimeco de la vilaĝo *Medininkai* en la arbaro *Migūnai*, proksimume 24 kilometrojn sudoriente de la ŝtata ĉefurbo Vilnius. Dum la jaro 2004 specialistoj de la instituto pri geodezio de la Teknika Universitato Kaŭnaso mezuris la monton helpe de la teknologio GPS kaj notis altecon de 293,84 metroj. Ĝis tiam la monto *Juozapinės kalnas* ("jozefina monto") en distanco de 500 metroj kun sia alteco de 292,7 metroj mise oficiale konsideriĝis la plej alta punkto de la lando. Jam dum la jaro 1985 la litova geografo Rimantas Krupickas vortumis dubon pri tiu titolo de plej alta punkto.

montopinta ŝtono sur la monto Aukštojas
La respondeculoj de la distrikto Vilnius decidis transformigi la ĝis nun agrikulture utiligitan terenon al areo por turismaj kaj kulturaj celoj. Ĉe la montopintto troviĝas arbareto el pinoj. La institucio 'Lietuvos viršūnės', kiun gvidas Vladas Vitkauskas, konata litova montgrimpisto, provas establigi la monton kiel pejzaĝa monumento de la regiono.

***Aukštojas*** (ankaŭ *Aukštėjas* , *Aukštujis*, la "plejaltulo") laŭ la litova mitologio estas nomo por la supera dio, la kreinto de la mondo. Libertas Klimka, profesoro ĉe la pedagogia universitato Vilno, proponis la nomon por la nova plej alta punkto de la ŝtato kaj gajnis baptan konkurson. La monto baptiĝis la 20-an de junio 2005 kadre de neoficiala festo. La 18-an de novembro 2005 la distrikta parlamento konfirmis la nomigon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Aukštojas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Lietuvių karo keliu į Aukštėjo kalną - litovlingva artikolo de Libertas Klimka en *Lietuvos Muziejai* 2005, n-ro 1–2
Kolombia arepo.
**Latinamerika kuirarto** referencas al tipaj manĝaĵoj, trinkaĵoj, kaj kuirstiloj komunaj al multaj el la landoj kaj kulturoj de Latinameriko. Latinameriko estas tre diversa areo de landoj kiuj tenas variajn kuirartojn kiuj varias el lando al lando.
Kelkaj aĵoj tipaj de la Latinamerika kuirarto estas pladoj bazitaj sur maizo ĉefe en Centrameriko (tortiljoj, tamale, takoj, pupusoj, arepoj) kaj variaj saŭcoj kaj aliaj kondimentoj (avokada kaĉo, kokobeko, mole, *Chimichurri*-saŭco (proncata "ĉimiĉuri"), saŭco el kapsiketo, el koriandro ktp.). Tiuj spicoj estas ĝenerale kio havigas al la Latinamerikaj kuirartoj distingajn gustojn; korme, ĉiu lando de Latinameriko tendencas uzadi diferencajn spicojn kaj tiuj kiuj kunhavas spicojn tendencas uzi ilin je diferencaj gradoj, manieroj kaj kvantoj. Tiele, tio kondukas al varieco tra la lando. Sofrito, kuirarata termino kiu origine referencis al specifa kombinado de fritetitaj aŭ boligetitaj aromoj, estas grava en Latinamerika kuirarto. Ĝi aludas al saŭco de tomatoj, rostitaj sonorilkapsiketoj, ajlo, cepoj kaj herboj.

Latinamerikaj trinkaĵoj estas ĝuste tiom distingaj kiom ties manxgaĵoj. Kelkaj el tiuj trinkaĵoj povas datiĝis reen eĉ al la epoko de la antaŭkolumbaj amerikaj indianoj. Kelkaj popularaj trinkaĵoj estas mateo (en la areo de la Plata-Rivero, hibiskoteo, ciperlakto, ĉiĉo, atole, varma ĉokolado kaj freŝakvo.

Desertoj en Latinameriko estas ĝenerale tre dolĉaj en gusto. Ili estas laktokaramelo, alfajor, rizlakto, trilaktaĵo, *teja* kaj flaŭno.

Vidu ankaŭ
----------

* Meksika kuirarto
*Karta Polaka* – specimena dokumento.
***Karta Polaka***, laŭvorte signifanta *Pola Karto*, *Karto de Polo*, aŭ *Pola Ĉarto*, estas dokumento konfirmanta apartenon al la Pola nacio, kiu povas esti havigita al individuoj kiuj ne povas akiri duoblan ŝtatanecon en siaj propraj landoj apartenantaj al la Pola nacio laŭ la kondiĉoj difinitaj laŭleĝe; kaj, kiu ne havas antaŭan polan ŝtatanecon aŭ permeson rezidi en Pollando. Ĝi estis establita per decido de la Pola parlamento datita en la 7a de Septembro 2007 nomita Akto de la Pola Karto (*Ustawa o Karcie Polaka*, Dz.U. 2007 no. 180/1280), kiu specifigas la rajtojn de la tenanto de la Karto, la regulojn por ricevi ĝin, perdo de la valideco kaj nuligo de la Karto, kaj la kompetentecon de la institucioj de la publika administracio kaj procedurojn en tiuj kazoj. La leĝo ekvalidiĝis la 29an de Marto 2008.

Dekomence, la karto povis esti havigita de personoj kiuj ne havas polan ŝtatanecon aŭ permeson rezidi en Pollando kaj kiuj estas civitanoj de ŝtatoj de la iama Sovetunio: Armenio, Azerbajĝano, Belorusio, Estonio, Kartvelio, Kazaĥio, Kirgizio, Litovio, Latvio, Moldavio, Rusio, Taĝikio, Turkmenio, Ukrainio kaj Uzbekio. Ekde 2019, la Karto povas esti havigita al civitanoj de ĉiuj ŝtatoj (eksklude Pollandon).

La Karto povas esti havigita al persono kiu deklaras apartenon al la "Pola Nacio" kaj plenumas la jenajn kondiĉojn:

* pruvi rilato kun poleco per almenaŭ bazan konon de la Pola lingvo, kiu estu konsiderata denaska lingvo, kun kono kaj kultivo de polaj tradicioj kaj kutimoj;
* en ĉeesto de la konsulo de Pollando aŭ de rajtigita membro de pola organizo montri verkitan deklaron aparteni al "la Pola Nacio";
* pruvi, ke almenaŭ unu el gepatroj aŭ geavoj aŭ du praavoj estis de Pola ŝtataneco aŭ havis Polan naciecon.

Vidu ankaŭ
----------

* Nacia identeco

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Karta Polaka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Internet System of Law Acts: Teksto de *Karta Polaka* en pola (elektu *Tekst ujednolicony*) en pola
* Poland.gov.pl: *Pri Pola Karto* Arkivigite je 2007-10-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Chancellery of the Prime Minister: *Poles living in the East can apply for Polish Charter* en angla kaj pola


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 791689
 |
Elaera vido de la metropola regiono
**Granda Vankuvero** (ankaŭ konata kiel ***Metroo-Vankuvero*** aŭ ***Vankuvera Metropola Areo***) estas metropola regiono en Kanado, en la provinco Brita Kolumbio, centrita sur la grandurbo de Vankuvero.

Metropolo Vankuvero estas la administrata kaj entreprena unuo indikita per provinca leĝaro kiel unu el la regionaj distriktoj en Brita Kolumbio, Kanado. Ties oficiala laŭleĝa nomo estas **Metro Vancouver Regional District** (MVRD). La organizaĵo antaŭe estis konata kiel "Greater Vancouver Regional District". Laŭ la censo de 2016, Metro Vancouver havis populacion de 2,463,431 .

Metroo-Vankuvero inkluzivas 23 lokajn entojn (urboj kaj vilaĝoj); provizas regionajn servojn, determinas komunan politikon kaj funkcias kiel politika forumo. La plej popolriĉa grandurbo en la regiona distrikto estas Vankuvero, kaj la administraj oficejoj de Metro Vancouver situas en la grandurbo de Burnaby. La limoj respondas al la limoj de la urba areo de la censo.

Metroo-Vankuvero inkluzivas, inter aliaj: Vankuvero, Burnaby, Richmond, Norda Vankuvero, Surrey, Coquitlam, New Westminster, Port Coquitlam kaj Port Moody .

Vidu ankaŭ
----------

* Malalta Ĉeflando

Referencoj
----------

1. ↑ .  Population and Dwelling Count Highlight Tables, 2016 Census (February 8, 2017).
2. ↑   B.C. is nation's most ethnically diverse province: StatsCan – CBC News (April 2, 2008). Alirita March 4, 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 834334
* LCCN: n90622557
* VIAF: 154731896
* ISNI: 0000000103534903
 |
**Eŭstako la 1-a** (regado: 1032-1049) estis fondinta membro de la Bulonja dinastio, Grafo de Bulonjo inter 1042 kaj 1049 kaj filo de Baldueno la 2-a (m. 1027) kaj Adelina de Holando (990-1045)

Li sukcedis al sia patro kiel Grafo de Bulonjo en 1042 kaj li havis ankaŭ la titolon Grafo de Lens. En 1028, Eŭstako la 1-a konfirmis la fondon de kanonikara kolegio en sia Kastelo de Lens, kaj malgraŭ ke raportoj rakontas ke Lens estis pasinta en la manojn de Baldueno la 5-a de Flandrio ĉirkaŭ 1036, verdire ĝi ankaŭ apartenis al Eŭstako kaj estis transdonita al ties filo post sia morto.

Dum la malplenaĝeco de Baldueno la 4-a, Grafo de Flandrio, Arnulfo la 3-a, Grafo de Bulonjo, avo de Eŭstako, estis liberiĝinta el Flandrio kaj aktivis kiel sendependa princo, tiel kiel la patro de Eŭstako kaj Eŭstako mem. En 955, post kiam li atingis la plenaĝecon, Baldueno la 4-a provis rekuperi plurajn el la kasteloj konsiderataj sendependaj, ekspansiante tiam la flandrajn bordojn. Ĉi tio kaŭzis konsiderindan malamikecon inter Baldueno la 4-a, Grafo de Flandrio kaj la patro de Eŭstako, tamen, Baldueno la 5-a, filo de Baldueno la 4-a sukcedis lin en 1035. Eŭstako la 1-a kaj Baldueno la 5-a de Flandrio kunlaboris en pluraj kunaj entreprenoj, inkludante la kreadon de pluraj ĉartoj kaj limigon de povoj de la Kastiliaj advokatoj rilate al pluraj abatejoj, krom la Abatejo de Sankta Bertino, en Flandrio.

Ruinaĵoj de la  
Abatejo de Sankta Bertino, en 1850
Eŭstako la 1-a estis aliancito de la duka normanda dinastio pere de geedziĝo de sia filo Eŭstako la 2-a al Goda, filino de Etelredo, la malpreparita (968-1016) kaj nevino de Rikardo la 2-a. Ĉi tio igis ilin alianciĝi al aliaj branĉoj de tiuj familioj inkluzive de Eduardo la konfesprenanto (1003-1066), reĝo de Anglio. Sub la regado de Eŭstako la 1-a la graflando de Bulonjo atingis grandan notindecon en la Nordo de Francio. Laŭŝajne, li estis patrono de la Abatejo de Samer, apud, Kaleo kaj supozeble li sepultiĝis tie.



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 521492
 |
**Eŭstako la 3-a** estis grafo de Bulonjo de 1087 ĝis sia morto ĉirkaŭ 1125, kaj filo de Eŭstako la 2-a (Bulonjo) kaj Sankta Ida de Loreno.

Li partoprenis en la Batalo apud Hastings en 1066 kiel aliancano de Vilhelmo la Konkerinto, kaj eble estis li kiu mortigis la anglo-saksan reĝon Haroldon la 2-an. Kiam la ĉevalo de Vilhelmo mortis dum la batalo, Eŭstako donis al li sian ĉevalon.

Li heredis la graflandon de Bulonjo en 1087, kiam lia patro Eŭstako la 2-a mortis.

En 1096 li partoprenis la unuan krucmiliton, kune kun siaj fratoj Gotfredo de Bouillon kaj Baldueno la 1-a, sed baldaŭ revenis al siaj bienoj. Li edziĝis al Maria de Skotlando, filino de reĝo Malkolmo la 3-a kaj Sankta Margareta de Skotlando. Ili havis unu infanon, Matilda de Bulonjo, kiu estis la edzino de reĝo Stefano de Blois.

Tuj post la morto en 1118 de lia pli juna frato Baldueno, oni proponis al li la tronon de Jerusalemo. Komence Eŭstako diris ke li ne deziris ĝin, sed post iom da tempo estis persvadata akcepti ĝin kaj komencis vojaĝon al Jerusalemo. Tamen, kiam li atingis Apulion, li ricevis la novaĵon ke lia fora parenco Baldueno de Bourcq estis kronita, kaj li revenis al Bulonjo.

* Kategorio Eŭstako la 3-a (Bulonjo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 272250
 |
La **Jura Akademio en Győr** estis grava altlerneja edukejo de Hungara reĝlando.

La iama jezuita gimnazio en Győr

Historio
--------

### Gimnazia erao

En Győr ĝermo de la jura edukado estis la jezuita gimnazio. En tiu urbo dominado de turkoj okazis nur inter 1594-1598. Mem Péter Pázmány faris fondaĵon por la jezuita instruado en Győr post la rehungariĝo. En 1624 jezuita kolegio ekfunkciis. En la jezuita gimnazio (nun benediktana gimnazio) ekde 1700 oni komencis instrui latine "casuistica"-n, en 1718 jam estis aparta "schola superior" aŭ "studia superiora" eĉ **Academia**. En 1745 en "Jezuita Akademio" oni fondis 3 katedrojn: teologio (dogmatica), polemiko (polemica, controversiae fidei) kaj eklezia juro (ius canonicum), post 2 jaroj oni instruis ankaŭ logikon. Oni akceptas la juran edukadon en Győr ekde 1754. En 1773 la jezuitoj estis forigitaj en la tuta lando, daŭris la instruadon la katolikaj pastroj.

### Reĝa Akademio

En 1776 oni fondis interalie 5 Reĝajn Akademiojn en Győr, Kassa, Nagyszombat, Nagyvárad kaj Zagrebo. En Győr la unua akademiestro estis Kristóf Niczky, la ĉiama episkopo de Győr perdis tiu ĉi postenon. Niczky kreis 3 fakultatojn: prudencan, juran kaj teologian. La instruado okazis plej ofte en la seminaria domo. En 1780 la akademio ricevis preĝejon kaj bibliotekon.

En 1784 malevoluo okazis, la teologia fakultato translokiĝis al Pozsony, la aliaj de al Pécs. La denova akademia instruado okazis ekde 1802, la Jura Akademio (Pécs) revenis al Győr. Dum la Hungara revolucio de 1848 la studentoj kaj la instruistoj apogis la revolucion, tial en 1850 ĉesis la akademio. Baldaŭ la instruado denove daŭriĝis, sed en 1892 ĝi plene ĉesis, ĉar tio estis konkurenco al la akademio kaj universitato en Pozsony.

Tamen Universitato István Széchenyi estas iomete posteulo de la Jura Akademio, ĉar ekde 1995 denove estas jura fakultato en Győr.

Elektitaj instruistoj de la Akademio
------------------------------------

* Farkas Beke
* Mór Katona
* Gyula Kautz
* Imre Kelemen
* Virgil Koltai
* Mátyás Antal Markovics
* Mór Pisztóry
* Gyula Sághy
* Ákos Timon
* József Verney
* Vilmos Zorn

Elektitaj akademiaj studentoj
-----------------------------

* Lajos Batthyány
* József Cherny
* László Csány
* Dániel Csapó
* Sándor Csertán
* Antal Deák
* Ferenc Deák
* Kálmán Dervarics
* János Érdy
* Boldizsár Horvát
* János Horváth (instruisto)
* Gyula Kautz
* Emil Kürthy
* Antal Mailáth
* János Mailáth
* Pál Markovics
* Kálmán Mikszáth
* Antal Reguly
* Elek Séllyey
* Ferenc Sümeghy
* Endre Szekrényessy
* László Szelestey
* József Széll (departementestro)
* Márton Varga (instruisto)

Fontoj
------

* 
* 
*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Vilhelmo la 1-a |

**Vilhelmo la 1-a, grafo de Bulonjo** (n. ĉ. 1137, m. la 11-an de oktobro 1159), estis la tria filo de reĝo Stefano de Anglio kaj Matilda de Bulonjo.

En 1148 li edziĝis al Izabela de Warenne (4-a grafino de Surrey), kaj, per tio, iĝis grafo de Surrey. Ili ne havis infanojn.

Lia pli aĝa frato, Eŭstako la 4-a (Bulonjo), mortis en 1153 kaj li heredis la graflandon. Tamen, lia patro Stefano promesis la heredon de la angla trono al la estonta Henriko la 2-a (Anglio) - tio estis parto de akordo kiu ĉesigis longan enlandan militon en Anglio. Kiam (la sekvantan jaron) Henriko iĝis reĝo, li formale konfirmis ke Vilhelmo havis la titolon de grafo de Surrey. Laŭ la kronikisto Gervase de Canterbury, Vilhelmo aŭ partoprenis aŭ favoris komploton murdi Henrikon, sed eble tio estas nur onidiro.

En 1159 Vilhelmo mortis antaŭ la pordego de Tuluzo, kaj entombiĝis en la abatejo Montmorel (en Poitiers). Poste lia vidvino edziĝis al Hamelin de Warenne, duonfrato de Henriko la 2-a.

| Antaŭe: | grafo de Bulonjo | Poste: |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Eŭstako la 4-a | 1153–1159 | Maria de Bulonjo |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 270679
 |
La **flago de Ekstremaduro**, laŭ determinas la artikolo 4.1 de la Statuto de Aŭtonomeco de Ekstremaduro, estas formata per tri samgrandaj horizontalaj bendoj, de supre malsupren montrantaj la kolorojn verdan, blankan kaj nigran.

La versio kiu enhavas la blazonon de Ekstremaduro, nur por institucia uzado, estas regulata en la artikolo 5a de la Leĝo 4/1985, de 3a de junio, kiu indikas, ke ĝi uzindas en la oficialaj konstruaĵoj de la regiono.

Pri sia deveno, ĝi aperas por la unua fojo meze de la 1970-aj jaroj post la morto de Francisco Franco, en la kunteksto de la regionaj aŭtonomismaj postuloj kiuj etendiĝis tra tuta Hispanio. En tiu epoko estis ankaŭ aliaj proponoj, ekzemple kun inkludo de la bruna koloro, kiu tute estis neglektata. Estas variaj versioj aŭ interpretoj kiuj aperas en diversaj publikaĵoj pri la signifo de ĝiaj koloroj, same kiel pri ĝia aŭtoreco, tute nekonataj spite la fakton ke temas pri tre ĵusa flago. Ĉiuokaze estas certo, ke en la 1980-aj jaroj, ĝi tiom populariĝis inter la ekstremaduranoj, kiel ĉefa simbolo de la regiona identeco, ke la redaktantoj de la Statuto de Aŭtonomeco en 1983 ne dubis kaj inkludis ĝin en la redaktado de la statuto.

Inter la teorioj pri la koloroj estas aludoj al historia pasinteco, abstrakta simboleco, kaj atribuoj de la koloroj verda kaj blanka al Kacereso kaj la blanka kaj nigra al Badaĥozo, fakte ankaŭ la respektivaj futbalkluboj uzis ilin delonge.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 858570
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Bandera de Extremadura en la hispana Vikipedio.*
La **Valo de gejseroj** (ruse *Долина гейзеров*) estas aro de gejseroj sur la duoninsulo Kamĉatko, ĉefe sur la maldekstra bordo de la daŭre profundiĝanta Gejsera rivero, en kiu fluas la geotermaj akvoj de la relative juna stratovulkano, Kiĥpiniĉ (ruse *Кихпиныч*). Ĝi estas parto de la Kronocka Natura Rezervo, kiu estas same parto de la Monda heredaĵo "Vulkanoj de Kamĉatko".

La **Valo de gejseroj** estas la sola gejsera kampo en Eŭrazio kaj la dua plej granda koncentriĝo de gejseroj sur la mondo. La baseno longas 6 km kaj entenas ĉ. 90 gejserojn kaj multajn varmegajn fontojn. La valo estas malfacile alirebla, nur per helikoptero.

La plej granda gejsero nomiĝas *Velikan*, kiu kapablas puŝi la akvon en alto de ĝis 40 metroj.

Historio
--------

La pulsantajn gejserojn malkovris loka sciencisto Tatiana Ustinova en 1941 kaj publikigis tion 14 jarojn poste. Oni detale esploris la valon en la 1970-aj jaroj kaj oni establis aŭtomatan monitoradon de la areo en 1990.

Eksterlandaj turistoj rajtas viziti la areon nur ekde 1991. Ĉiujare vizitas la lokon ĉ. 3.000 turistoj.

La valon inundis kaj la gejserojn kovris ŝlimfluo la 3-an de junio 2007, sed plimulto de la gejseroj reaktiviĝis poste.

* Kategorio Valo de gejseroj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Golling, burgo kun muzeo
**Burgmuzeo Golling** (germane: *Museum Burg Golling*) situas centre en Golling an der Salzach, Aŭstrujo.

Historio
--------

En 1968 okazis la unuaj antaŭdiskutoj koncerne la establon de muzeo enburga. Jaron poste sekvis la fonda kunveno, post kiu la magistrato luis la unuajn liberajn ĉambrojn kaj nomumis Erich Urbanek kiel volontulan kuratoron por starigi estontan lokahistorian muzeon kun naturaj kaj kulturhistoriaj kolektoj. Kun la establado de la unuaj muzeoĉambroj, la muzeo estis malfermita en 1971 en komence modesta medio.

Pro la aktivaj kolektaj kaj esploraktivecoj de la kuratoro kaj aliaj volontuloj, la muzeo povis konstante disetendiĝi en la sekvaj jardekoj iĝonte grava regiona muzeo.

Muzeaj fokusoj
--------------

Ĉefintereso estas la kolekto de fosilioj de la areo de la nordaj Kalkŝtonaj Alpoj de Distrikto Hallein. La fosiliigitaj restaĵoj de bestoj de Tetiso (pramaro) devenas de la mezozoika periodo kaj aĝas inter 65 ĝis 250 milionoj da jaroj. Unika trovaĵo estas *Omphalosaurus wolfi*, la fosilia skeleto de antaŭulo al la pli postaj iktiosaŭroj. Pro muzedidaktikaj kialoj eksponatas ankaŭ kelkaj objektoj liasaj el Holzmaden.

Videblas ankaŭ silikonaj kopioj de kelkaj gravaj rokaj ĉizaĵoj el la ĉirkaŭaĵoj de Golling, inkluzive de la fama *Ĉasada friso*. La ĉambro sur la dua etaĝo de la orienta turo estis adaptita en 2005 por pli malgrandaj nedaŭraj ekspozicioj kaj en 2006 ĝi estis ekipita per hejma kinejo por montri aktualajn klerigfilmojn. La registra oficejo kaj la okazigsalono de la muzeo situas en antaŭa tribunalĉambro, ornamite per la blazono de la iamaj voktoj de Golling. La ĉambro ankaŭ estas uzata por specialaj ekspozicioj, alie valoraj historiaj pentraĵoj admireblas ĉi tie.

La unuaj kvar ĉambroj gastigis en 2007/08 la specialan ekspozicion *Pri kavernaj ursoj kaj neandertalaj homoj* sed en la sekvaj jaroj ili estis meblitaj per objektoj pri novaj temoj. Krom lokaj antikvaĵoj, kolekto de salcburgaj moneroj de sep jarcentoj estas elmontrita en la eksa vokta buroo. En la ĉambro antaŭ la Princa ĉambro estas kolekto de sakralaĵoj kun via crucis de la kastela kapelo (de ĉ. 1750).

La riĉe stukita lasta ĉambro sur la unua etaĝo kun la blazono de la suvereno sur la plafonoj. Ĝi servis kiel loĝejo en kazo de vojaĝoj de la landaj suverenoj ĉi-tien. La dua parto de la kolekto de la muzeo de sakralaj objektoj estas deponita tie, inkluzive de grandega kruco de 1608 el la *Kroata kaverno* ĉe la trapasejo *Paß Lueg*. 

Ĉe la fino de la ŝtuparo, la priesplora salono (kaj torturĉambro) estas meblita per diversaj jurprocesaj antikvaĵoj. Elstaras ankaŭ la malnova kastela kapelo, kiu apartenas al la muzeo, kun rokoka altaro el 1752. Ĝi estas vizitebla nur kadre de specialaj rondgvidadoj en la ĉeesto de muzeogardisto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* hejmpaĝo
CATL en Arnstadt
CATL en Arnstadt/Erfurter Kreuz, ĉefenirejo
**Contemporary Amperex Technology Co. Limited** (mallongigo: *CATL*; ĉine: *宁德时代新能源科技股份有限公司*) estas novigema kaj dinamika ĉina entrepreno bateriproduktanta kaj bateriteknikevoluiganta kiu fonditis en la jaro 2011-a. Ĉirkaŭ 10 miloj da homoj estas dungitaj ĉe CATL.

Priskribo
---------

Specialiĝo ĝia ampleksas la faron de litiaj-jonaj akumulatoroj por elektraj veturiloj kiel ankaŭ esplorojn pri konservado de energio kaj baterimanaĝeradsistemoj (BMS). Ĝia ĉefsidejo troviĝas en Ningde/provinco de Fuĝjano; la tri produktadcentroj estas en Ningde, Ŝanhajo kaj Berlino.

La ĉiujara vendokvanto estis en 2017 de 11.84 GWh de kapablo energikonservada. Rilate al la ĉiujara liverado de elektraj veturiloj, hibridaj elektraj veturiloj kaj reŝarĝeblaj hibridaj veturiloj estas CATL la tria plej granda konkuranto en la tuta mondo post Matsushita (Sanyo) kaj BYD-kompanio. CATL strebas gajni ĉirkaŭ la jaro 2020-a tutmondan produktadon de aĵoj litiaj-jonaj de 50 GWh.

En 2018 la ĉinoj anoncis la intencon malfermi novan fabrikon en Arnstadt, Germanujo ĉe Erfurter Kreuz. BMW-kompanio siavice publikigis en 2018 la volon aĉeti kontraŭ la sumo de 4 miliardoj da eŭroj bateriojn de CATL por la aŭtomodeloj *Mini* kaj *iNext*.

Partneroj
---------

CATL-teknologiaĵoj uzatas nuntempe de pluraj fabrikantoj de elektraj veturiloj. Internacie la CATL-anoj kunlaboras kun Groupe PSA, Hyundai, Honda kaj BMW. Ene de la Popola respubliko de Ĉinio mem klientoj ĝiaj estas ĉe BAIC Group, Geely, GAC Group, Yutong Bus, Zhongtong Bus, King Long, SAIC Motor kaj Foton Motor.

En januaro 2017 CATL proklamis strategion de ada kunlaboro kun Valmet Automotive kun fokuso pri projektmanaĝerado, inĝenierado kaj bateriliverado por elektrikaj kaj hibridaj elektrikaj veturiloj. Por emfazi tiun ĉi partnerigon CATL akiris 22 procentojn da posed-onoj ĉe Valmet Automotive.

Notoj
-----

1. ↑   Pri la firmaa ĉeesto tutmonde. Arkivita el la originalo je 2018-06-12. Alirita 2020-01-03.
2. ↑   *Achievement-CATL*. Arkivita el la originalo je 2018-06-12. Alirita 2020-01-03.
3. ↑  *Power surge: Chinese electric car battery maker charges for global market*
4. ↑  *Battery Maker Helping Power China Electric Car Boom Plans IPO*
5. ↑  *Valmet Automotive and CATL form a strategic partnership in electric vehicle solutions*

* Kategorio CATL en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Belorusia linio** estas fervoja linio de Moskvo al Smolensk kaj plu al la limo kun Belorusio (al stacio Krasnoje). La longo de la ĉefa trairejo estas 490 km.

La linio administre apartenas al du regionoj de la Moskva Fervojo: la sekcio de Moskvo ĝis stacio Moĵajsk - ĝis Moskva-Smolensk (meze - Moskva-Passaĵirskaja-Smolenskaja), la sekcio de stacio Borodino ĝis la limo kun Belorusio - ĝis Smolensk (meze - Smolensk).

La sekcio Moskva-Passaĵirskaja-Smolenskaja - Odincovo estas kvartraka, poste dutraka laŭlonge de sia tuta longo. Ĉiuj branĉoj estas unutrakaj, escepte de la sekcio Smolensk - Rakitnaja, kie ambaŭ paralelaj linioj estas dutrakaj.

La sekcio de la Belorusia stacidomo ĝis la stacio Borodino (inkluzive de la linioj Usovskaja kaj Zvenigorodskaja) estas ekipita per altaj pasaĝeraj kajoj. En la stacidomo Borodino mem, unu kajo estas alta, la alia estas malalta. Du altaj kajoj ankaŭ estas haveblaj en stacio Smolensk, unu en stacio Vjazma. La plej multaj el la kajoj sur la sekcio Vjazma-Krasnoje estas mallongigitaj. La nura alta mallongigita kajo en la Belorusia linio estas en la stacio Kuncevo-2.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Belorusia linio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Skemo

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Белорусское направление Московской железной дороги en la rusa Vikipedio.* 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| 
* BeBelorusia
* GoGorkija
* KaKazana+Rjazana
* KiKieva
* KuKurska
* LeLeningrada
* PaPaveleca
* RiRiga
* SaSavjolova
* YarJaroslavla

 |
| 
* D1
* D2
* D3
* D4
* D5

 |

 |
La **Sinagogo** en Baja estas impona historia monumento de la urbo. Nun ĝi estas Biblioteko Ady Endre.

Historio
--------

La judoj vivis en Baja jam ekde la 1720-aj jaroj. En 1773 ili fondis memstaran religian grupon kaj ili konstruis la necesajn konstruaĵojn. En 1840 incendio okazis, en la sekva jaro la necesaj judaj konstruaĵoj denove estis konstruitaj, eĉ ili konstruis hospitalon por judoj. La nun videbla klasikisma sinagogo estis konstruita en 1845 kune kun la apuda domo por maljunuloj. En 1890 ĝi estis renovigita, krome galerio kun orgeno estis farita. Denova renoviĝo okazis en 1920. En 1944 la judoj deportiĝis al Aŭŝvico, nur 300 restis viva. La sinagogo apenaŭ estis uzata. En 1974 la urbo aĉetis ĝin kaj post trakonstruo en 1985 la biblioteko kaj kulturcentro ekfunkciis, tamen laŭeble la origina interna spaco kaj eksteraĵoj restis originaj. La judoj ankaŭ nun havas funkcian preĝdomon malantaŭ la sinagogo.

Konstruaĵo
----------

La kvarlatera sinagogo situas laŭ la trotuaro, ĝi kontaktiĝas kun la iama juda lernejo. En la alia flanko monumento pri la viktimoj etendiĝas. Ankaŭ sur la ekstera muro de la sinagogo estas memortabulo pri judaj falintoj dum la 1-a mondmilito. Ekstere la plej granda ornamaĵo estas la timpano. Interne la iama galerio por virinoj faras 3 navojn el la interna spaco. En la vestiblo memortabulo memorigas pri la granda incendio.

Fontoj
------

* hungare kun multe da fotoj Arkivigite je 2015-01-16 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto Arkivigite je 2016-05-01 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2012-03-15 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun multe da fotoj

* Kategorio Sinagogo de Baja en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kserografio** estas procedo de presado kiu uzas sekan elektrostatikon por la reproduktado aŭ kopiado de dokumentoj aŭ bildoj, nome procedo de senkontakta presado, per specialaj pulvoroj fotokonduktivaj.

La vorto *kserografio* estis derivita de la greka *kseros*, kiu signifas ‘sekan’, kaj *grafos*, kiu signifas ‘skribon’.

Tiu tekniko estis uzita de la kompanio Xerox por produkti la unuajn fotokopiilojn, kaj estas la bazo de la aktualaj laser-printiloj kaj krome malfermis la vojon por la desegno de la platoj de platpresado de tipo fotografia.

La procezo estis inventita la 22an de Oktobro 1938 fare de la usona fizikisto kaj advokato pri patentoj Chester Carlson (1906-1968).

Notoj
-----

1. ↑  PIV NPIV

Bibliografio
------------

* Owen, David (2004). Copies in Seconds: How a Lone Inventor and an Unknown Company Created the Biggest Communication Breakthrough Since Gutenberg. New York: Simon & Schuster. ISBN 0-7432-5117-2.
* Schein, L. B. (1988). Electrophotography and Development Physics. Springer Series in Electrophysics. Vol. 14. Berlin: Springer-Verlag.
* Eichhorn, Kate (2016). Adjusted Margin: Xerography, Art, and Activism in the Late Twentieth Century. Cambridge: The MIT Press. ISBN 978-0262033961

* Kategorio Kserografio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Vidu ankaŭ
----------

* Kserokratio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 800504
* GND: 4190383-3
* LCCN: sh85148809
* BNF: 12362752v
 |
La **Sinagogo** en Győr estas historia monumento de Győr. Nun ĝi estas muzeo kaj kultura centro.

Fasado de sinagogo

### Historio

La sinagogo kune kun la najbara etaĝa lernejo estis inaŭgurita en 1870. La arkitekto estis Károly Benkó. La sinagogo longe estis modelo por aliaj urbaj sinagogoj. En 1925 la municipo donacis la najbaran parcelon al la judeco, kie ili pligrandigis la konstruaĵon post 2 jaroj. Oni malkonstruis 2 ŝtuparejojn kaj konstruis pli novajn tiel, ke formiĝis ankaŭ nova - tiel nomata - vintra preĝdomo. Tie okazis la preĝado vintre kaj labortage. Post la holokaŭsto en 1946 la judoj denove uzis la sinagogon, sed evidentiĝis, ke ili restis nesufiĉaj. En 1950 la ŝtato forprenis duonon de la lernejo, en 1960 la alia parto kiel donaco ŝtatiĝis. La sinagogo mem ne estis uzata, ĝi iĝis ŝtata posedaĵo en 1968, municipa posedaĵo en 1993. Tiutempe parton de la lernejo uzis la judoj kiel preĝdomon, la alian parton muzika altlernejo uzis.

Sinagogo en Győr
La ĉefpordo
La sinagogo en 2003 plene renoviĝis, poste ene estas ekspozicio, foje koncertoj.

Konstruaĵo
----------

La sinagogo situas en korto, ĝi formas longan brikon. La centra parto estas okangula kaj kupolo (kun diagonalo 14 m, 30 metrojn alta) kovras ĝin. En mezo de la fasado (teretaĝe) funkcias la ĉefenirejo, pli supre estas videbla granda fenestrorozo. En ambaŭ flankoj de la konstruaĵo pli malgrandaj kupoloj kronas la domegon, sur la teretaĝo pordoj estas. Interne estas galerioj en ambaŭ etaĝoj. La pentrado dum la renoviĝo okazis helpe de iamaj fotoj.

En la proksimo funkcias ankaŭ 4 aliaj preĝejoj: Luterana malnova kirko (Győr), Kalvinana preĝejo (Győr), Preĝejo Metamorfozo de Kristo (Győr) kaj Grek-katolika Preĝejo Sankta Nikolao (Győr). Ekde 2006 oni aranĝas komunan festivalon "Kvin Preĝejoj", interne koncertoj okazas.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
* Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* nur fotoj

Galerio pri la internaĵoj
-------------------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

* Kategorio Sinagogo de Győr en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Biblioteko-Arkivo Petro Nuez** estas biblioteko kaj arkivo de Kataluna Esperanto-Asocio kreita en 1997 honore al la elstara Esperanto-instruisto Pere Nuez Pérez, surbaze de donaco de ŝia vidvino Maria Garcés i Coll. De tiam ĝi plivastigis sian kolekton per heredaĵoj kaj donacoj.

Ĝi estas dividita en du partoj: la biblioteko, entenanta precipe librojn, kaj la arkivo.

La libraro dividiĝas laŭ la jenaj fakoj:

* lernolibroj
* legolibroj
* vortaroj kaj terminaroj
* movado
* lingvo
* originala prozo
* tradukita prozo
* originala poezio
* tradukita poezio
* originala teatro
* tradukita teatro
* antologioj
* infana literaturo
* faka literaturo
* etnologio, interlingvistiko kaj esperantologio.

La arkiva sekcio enhavas diversajn administrajn kaj estrarajn dokumentojn, de post la fondiĝo de Kataluna Esperanto-Asocio. Elstaras ankaŭ la dokumentoj pri konataj katalunaj esperantistoj kaj pri urboj, kie okazis Esperanto-aranĝoj.

Situo kaj kontakto
------------------

La biblioteko-arkivo situas en la asocia sidejo: strato Papa Pius XI, 130 - Sabadell

Bibliotek-estro: Llibert Puig i Gandia

Referencoj
----------

Puig i Gandia, Llibert. "Malkovru la bibliotekon de KEA". *Kataluna Esperantisto* n-ro 343, septembro 2007.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Placo kaj urbodomo
Vido el la rigardejo de Paracuellos del Jarama. Fone, la nordo de la urbo Madrido, kun karakteraj nubskrapuloj, kaj pli antaŭe la Flughaveno Madrido-Baraĥo.
**Paracuellos de Jarama** [parakŭEjos de Ĥarama] estas municipo de Hispanio, situanta en la regiono Madrido, je ĉirkaŭ 20 km nordoriente de ĉefurbo Madrido.

Ĝi apartenas al la Komarko de Alkalao, kvankam tre proksima al ĉefurbo Madrido kaj al la Flughaveno Madrido-Baraĥo. Ties municipa teritorio estas formata de ses ĉefaj domaroj kaj loĝokernoj: nome Paracuellos de Jarama, La Granja/El Cruce, Los Berrocales del Jarama, Belvis De Jarama, INTA kaj El Avalón. En tiu municipo oni instalis la unuajn komunikadcentrojn de la sistemo de kontrolo de civila aertrafiko en Hispanio, post la subskribo de la traktato inter Franko kaj Usono en la 1950-aj jaroj.

Inter allogaĵoj estas distrozono de la rivero Ĥaramo kaj la praktiko de la glisparaŝutado.

Gravaj monumentoj estas preĝejo de Sankta Francisko, palaco de Medinaceli, kun origina strukturo, blazono kaj korto kun ŝtonaj kolonoj por memorigi la ligon de la vilaĝo kun tiu duka palaco, la kastelo Malsobako estis simpla araba konstruaĵo ortangula kun murego sur monto sudoriente de Paracuellos kaj la tombejo kie oni enterigis mortpafitajn prizonulojn dum fuĝo el la ĉefurbo pro minaco de alveninta armeo de Franko dum la Hispana Enlanda Milito novembre de 1936.

Vidu ankaŭ
----------

* Mortigadoj de Paracuellos

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Paracuellos de Jarama en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informo pri Paracuellos de Jarama Arkivigite je 2017-10-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Municipo de Paracuellos Arkivigite je 2013-07-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Historio de Paracuellos
* Vilaĝoj de Hispanio

### Statistiko

* *Instituto de Estadística de la Comunidad de Madrid* > municipa ŝlipo[*rompita ligilo*]
* *Instituto de Estadística de la Comunidad de Madrid* > statistikoj de la municipo Arkivigite je 2007-09-30 per la retarkivo Wayback Machine

### Strataro, maparo kaj elaera fotaro

* *Instituto de Estadística de la Comunidad de Madrid* > Oficialaj nomaro kaj strataro Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Vido en Google Maps
**Cres** estas kroata urbo kiu situas sur la insulo **Cres** trovebla rekte je la Istria Duoninsulo kaj en la Kvarnera Golfo. En la urbo loĝas 2959 homoj (2001) kaj ĝi troviĝas ĉe 44° 57′ 37″ Nordo 14° 24′ 29″ Oriento﻿ / ﻿44.96015 °N, 14.40811 °O﻿ / 44.96015; 14.40811 (mapo) 44° 57′ 37″ Nordo 14° 24′ 29″ Oriento﻿ / ﻿44.96015 °N, 14.40811 °O﻿ / 44.96015; 14.40811 (mapo)﻿﻿44° 57′ 37″ Nordo 14° 24′ 29″ Oriento﻿ / ﻿44.96015 °N, 14.40811 °O﻿ / 44.96015; 14.40811 (mapo)﻿  

   

44° 57′ 37″ Nordo 14° 24′ 29″ Oriento﻿ / ﻿44.96015 °N, 14.40811 °O﻿ / 44.96015; 14.40811 (mapo)

Urbo
----

Cres estas baze urbo sur la golfo, ĉar ĝiaj urbaj dokoj venas rekte en la mezo de la urbo kaj estas plene de boatoj. Ekzistas aŭtoparkejo ĉe la enirejo de la urbo, kune kun multoblaj restoracioj kaj benzinstacio. Enirante la urbon tra unu el la pordegoj, vi devas trapasi mallarĝajn padojn, dometojn kaj malgrandajn butikojn. En la centro ekzistas malferma placo kun homoj kiuj vendas diversajn memfaritajn varojn. Ekzistas ankaŭ butikoj kaj subĉielaj restoracioj en kiuj homoj povas sidi sur la rando kaj rigardi la enirantajn boatojn.

Jaĥtejo
-------

La Cres posedas jaĥtejon kun Blua-Flago-statuso, kiu situas je la periferio de la urbo. Tio ĉi estas aparta de la betonaj centraj dokoj videblaj en la nuna urbo. La jaĥtejo estas hejmo por ŝipoj de multaj homoj sur la insulo kaj estas ankaŭ hejmo al seka doko kie multaj ŝipoj estas riparataj. La adriatika maro estas bonega por fiŝkaptado kaj ĉi tiu haveno estas grava por la industrio.

Bibliografio
------------

* 1. Luigi Tomaz, *La Magnifica Comunità di Cherso*, Antaŭparolo de Arnaldo Mauri, Conselve, 2010.

* Kategorio Cres (urbo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 548619
* GND: 4731870-3
* VIAF: 5146152917905250602
* NKC: ge1158579
 |
greftita ŝoso ĉe olivarbo
ĉe kukurbo greftita melono
dujara kapropieda greftado ĉe pomarbo
Ĉe la vegetaloj kaj en agrikulturo kaj hortikulturo, **grefti** signifas unuigi vivantan parton de iu planto (la greftaĵon) kun alia planto (la bazotigo aŭ greftobazo), por ke la **greftaĵo** spontanee kaj solide fiksiĝu sur tiu bazotigo kaj tie, senĝene daŭrigu sian kreskadon. Tia operacio nomata **greftado** ĉefe utilas por obligi plantojn, plej ofte plurjarajn, jen ne kapablajn por semoreproduktiĝo, jen malfacile stikeblajn, aŭ kies propra radikaro tro trafeblas de iuj malsanoj. Ĝi estas uzebla ankaŭ, ekzemple, por reguligi la kreskoformon de ornamaj arbustoj akcidente senigitaj je iuj branĉoj, diversigi sur la sama kreskaĵo la florkolorojn aŭ floradoperiodojn, aŭ, ĉe la dioikaj specioj, t.e. kies individuoj estas ĉu viraj, ĉu inaj, kunigi ambaŭ seksojn sur la sama planto, tiel faciligante fekundiĝon... kaj frukto- aŭ semproduktadon ktp.

En medicino, **greftado** (aŭ **transplantado**) estas enigi al/sur individuo organon aŭ pecon el histo, deprenitan aŭ el la sama individuo aŭ el alia.

Vidu ankaŭ
----------

* Inokulado
* Plantopropagado
* Stikaĵo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Greftado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* serĉu ĉe agrikulturo/Greftado de plantoj
Koordinatoj: 49° 55′ 13″ N 18° 19′ 49″ O﻿ / ﻿49.92028 °N, 18.33028 °O﻿ / 49.92028; 18.33028 (mapo)

**Kripto de grafa familio de Henckelidoj von Donnersmarck und Vösendorf** situas en Bohumín. La familio, kiu akiris bohuminan princlandon kun fina valideco la 26-an de majo 1629, estis al konstruado de tiu ĉi ne tro granda ronda konstruaĵo en Bohumín devigita per eksteraj cirkonstancoj.

La anoj de tiu ĉi nobela familio, kiuj apartenis inter aktivaj favorantoj de protestantisma pietismo, volis havi honoran lokon de la lasta ripozo. Tial ili devis lasi konstrui familian kripton, iam en la dua duono de la 17-a jarcento en angulo mem de tombejo. Tiu ĉi duetaĝa konstruaĵo, en kies subteretaĝo estas la kripto kaj suretaĝo sakrala spaco, rememorigas per sia aspekto romanikan rotondon sen absido.

Ekde la jaro 1752, kiam la kripto estis alikonstruita en la hodiaŭan aspekton, ĝi servis al sia celo jam nur mallongtempe. Lasta vira ido de la bohumina branĉo de familio Johann Erdman Henckel von Donnersmarck und Vösendorf ĉi tie estis sepultita la 16-an de marto 1803. La subteretaĝa parto de kripto mem estis plej malfrue dum interŝanĝo de 19-a kaj la 20-a jarcentoj malplenigita kaj la enirejo en ĝin surŝutita.

En liston de kulturaj memorigaĵoj estis tiu ĉi konstruaĵo, kies supertera parto dum longaj jaroj servis kiel deponejo de jam neuzata preĝeja meblaro, enskribita en la jaro 1974, kiam okazis ties rekonstruo. Nur danke al iniciato de Vítězslav Malchar, Otmar Faja kaj iliaj kunlaborantoj estis al supertera parto de la eksa kripto en la jaroj 2001 ĝis 2002 denove renovigita kaj adaptita al kapelo de Dipatrino. Tiun ĉi kapelon, en kiu en majo okazas posttagmezaj majaj piaĵoj, komune kun ĉi tie lokigita eksa dukorpa altaro, benis en la jaro 2002 František Kufa, ĉefvikario de diocezo de Ostrava-Opava.

Vidu ankaŭ
----------

* Starý Bohumín
* Kripto
**Villanueva de los Infantes** [biljaNŬEba delosinFANtes] estas municipo en la nordoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Valle del Esgueva* (Valo de Esgeva) en la nordoriento de la provinco. *Villanueva de los Infantes* estas etimologie komprenebla kiel *Nova Urbo de la Infantoj*. Estas alia pli grava urbo samnoma en la Provinco Ciudad Real.

Villanueva de los Infantes en la provinco Valadolido.
La *Valle del Esgueva* de la provinco Valadolido, ruĝe, nordoriente.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 19,2 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 105 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 21 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝia municipa teritorio estas trapasata de la rivero Esgueva.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la 15a jarcento kun samjarcentaj freskoj pri la lasta vespermanĝo kaj retablo de la 17a jarcento.

Gravuloj
--------

* Aurora Bautista

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido
* Villanueva de los Infantes (Ciudad Real)

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765137
* VIAF: 316733660
 |
Metromapo de Taŝkento
La **Metroo de Taŝkento**  (uzbeke *Toshkent metropoliteni*, ruse *Ташкентский метрополитен*) estas la metrosistemo de la urbo Taŝkento, ĉefurbo de Uzbekio. Ĝi estas la sola metroo kiu nuntempe funkcias en Centra Azio. Ĝi estis la sepa metroo konstruita en eksa Sovetio, inaŭgurita en 1977.

Historio
--------

Planoj por la Taŝkento Metroo komenciĝis en 1968, du jarojn post grava seismo frapis la urbon en 1966. Konstruo sur la unua linio komenciĝis en 1972 kaj ĝi malfermiĝis la 6-an de novembro 1977 kun naŭ stacioj. Tiu linio estis etendita en 1980, kaj la dua linio estis aldonita en 1984. La plej lastatempa linio estas la Linio Yunusobod, kies unua sekcio malfermiĝis en 2001.

Norda etendaĵo de tiu linio estas nuntempe sub konstruo, kaj kvara linio estis ekkonstruita en 2010, sed estis prokrastita.

Hodiaŭ, la Taŝkenta Metroo havas 29 staciojn, kiuj diferencas inter si. La arkitekturo kaj dekoracio de ĉiu stacidomo reprezentas ĝian nomon. La propreco de la Taŝkenta metroo estas ĝia prefere malprofunda stacidoma pozicio. Iuj stacidomoj havas ŝtuparojn, 7 stacioj apartenas al la turotipo, 4 stacioj al la arkotipo kaj stacidomo (Mustakillik) al la turo-individua tipo. Elstaraj arkitektoj kaj artistoj de Uzbekio partoprenis en la dezajno de la stacioj. Interna dekoracio prezentas solidajn kaj stabilajn materialojn: metalo (en la formo de gravuraĵoj), vitro, plasto, granito, marmoro, smalto, arta ceramiko, kaj ĉizita alabastro. Ĉiu stacio estas originala artverko kaj fokuso sur aparta temo.

Operacioj
---------

La Taŝkenta Metroo konsistas el tri regulaj linioj kaj cirklolinio (sub plia etendaĵo) kiu nuntempe funkciigas 51,4 km da itinero kaj servas 43 staciojn.

La profundo de la tuneloj de la metroo varias inter 8-25 metroj (26-82 ft). La forta konstruo de ĉi tiuj tri linioj povas rezisti al tertremoj de forto 9,0 laŭ la skalo de Richter. Ĝi havas ŝpuron de 1 520 mm (4 ft 11 27⁄32 en) kaj trian relan elektroprovizon (825 V Dc). La meza stacidistanco estas 1,40 kilometroj (0.87 mejl.).

|  | Nomo | Inaŭguro | Longeco | Metrostacioj |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Linio Chilonzor | 1977 | 15,5 km | 12 |
| 2 | Linio Ozbekiston | 1984 | 14,3 km | 11 |
| 3 | Linio Yunusobod | 2001 | 6,4 km | 6 |
|  | **Totalo** |  | **36,2 km** | **29** |

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de metrooj en la mondo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Metroo de Taŝkento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* UrbanRail.Net
**Attila Szekrényessy** [sekrEnjeŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szekrényessy Attila** estis hungara dentkuracisto, artsketisto en parsketado. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *székelyhidi kaj kémeri* [sEkejhIdi].

Attila Szekrényessy (dentkuracisto) naskiĝis la  20-an de januaro 1913(nun 1913-01-20) en Budapeŝto, li mortis la 21-an de januaro 1995 en Gyöngyös.

Biografio
---------

Attila Szekrényessy (dentkuracisto) akiris dentkuracistan diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1940, poste li laboris en la kliniko. Li soldatiĝis en 1943 kaj li povis hejmenveni nur en 1948 pro militkaptiteco. Reveninta li malfermis privatan dentistejon kaj laboris tie ĝis sia emeritiĝo. Tiutempe li skiadis kaj velboatadis, krome li pentradis, eĉ li partoprenis en ekspozicioj.

### Spoerta kariero

Elektitaj kontribuoj
--------------------

*

Fontoj
------

* biografio angle kun foto
* biografio germane

Referencoj
----------

1. ↑   wikidata
2. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 859448
 |


* Portalo pri Biografio
Anhidrito - Gipsoŝtonminejo Arnave, Tarascon-sur-Ariège, Ariège, Midi-Pyrénées - Grandeco 31x16x15 cm
**Anhidrito** estas senkolora mineralo kiu enhavas Kalcion, Sulfuron kaj Oksigenon kaj havas formulon **CaSO3**. Spite sian senkolorecon ĝi ofte montras bluecajn, ruĝecajn, violecajn aŭ flavecajn nuancojn. Ties brilo estas vitreca. La simetrio estas romba (romba kristalsistemo). La relativa mso estas 2,95 kaj la dureco estas 3 ĝis 3,5.

Ĝi precipitiĝas el marakvo, tio estas el salakvo, antaŭ ŝtonsalo (NaCl). Poste enstrukturiĝas akvo, transformante anhidriton en gipson (CaSO4 · 2H2O); dume la volumeno pliiĝas je 60 %. Malofte ĝi precipitiĝas el akvoj varmigitaj pro vulkanaĵoj aŭ senpere rekte el vulkanaj vaporoj.

Anhidrito utilas kiel konsistaĵo el minerala sterko.

Vidu ankaŭ
----------

* barbarosa kaverno

Referencoj
----------

* Endre Dudich, "Ĉu vi konas la teron? Ĉapitroj el la geologiaj sciencoj", Scienca Eldona Centro de UEA, Budapeŝto, 1983.

* Kategorio Anhidrito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
la romiaj provincoj dum la jaro 116, sub imperiestro Trajanus
Alpes Maritimae, jen malhelruĝe akcentita (limoj de la jaro 117)
**Alpes Maritimae** (en Esperanto "Maraj Alpoj") estis provinco de la Romia Imperio, la plej suda el tri malgrandaj provincoj en la Alpoj en la limregiono de la modernaj ŝtatoj Francio kaj Italio. Malgraŭ sia nomo, la provinco sude nur **preskaŭ** tuŝis la Mediteranean Maron: Sude de la provinco, mallarĝan marbordan strion okcidente prenis la romia provinco Gallia Narbonensis, kiu ankaŭ estis la orienta najbaro, kaj same mallarĝan marbordan strion oriente la romia provinco Italia, kiu ankaŭ konsistigis la orientan limon. Krome norde najbaris la malgranda provinco Alpes Cottiae. La provinca ĉefurbo estis *Cemenelum* - la moderna urboparto *Cimiez* de Nice en Francio. Al la romia imperio la provinco oficiale apartenis ekde la jaro 14 antaŭ nia erao. Pri la historia teritoria nomo ankoraŭ nuntempe aludas la nomo de la francia departemento Alpes-Maritimes, kies limoj tamen ne identas al la historia provinco.

En iuj mapoj (vidu ekzemple dekstre), la tri malgrandaj alpaj provincoj Alpes Maritimae, Alpes Cottiae kaj Alpes Poeninae konsideriĝis parto de komuna provinco "Alpes", aŭ eĉ parto de la pli granda najbara provinco Italia, kiu laŭ la nomo kovris la tutan italan duoninsulon.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rSPQR Provincoj de la Romia Imperio (en 117) SPQR |
| --- |
| Achaea • Aegyptus • Africa • Alpes Cottiae • Alpes Maritimae • Alpes Poeninae • Aquitania • Arabia Petraea • Armenia • Asia • Assyria • Baetica • Bithynia et Pontus • Britannia • Cilicia • Corsica et Sardinia • Creta et Cyrene • Cyprus • Dacia • Dalmatia • Epirus • Galatia • Gallia Belgica • Gallia Lugdunensis • Gallia Narbonensis • Germania Inferior • Germania Superior • Hispania Tarraconensis • Italia • Iudaea • Lusitania • Lycia et Pamphylia • Macedonia • Mauretania Caesariensis • Mauretania Tingitana • Mesopotamia • Moesia Inferior • Moesia Superior • Noricum • Pannonia • Raetia • Sicilia • Syria • Thracia |

 |

* Kategorio Alpes Maritimae en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**László Solymosi** [lAslO ŝojmoŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Solymosi László** estas hungara-germana neŭrologo, altlerneja instruisto, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (2022).

László Solymosi naskiĝis en 1951 en Zalaegerszeg.

Biografio
---------

László Solymosi akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Pécs en 1975. Post la diplomo li faris sciencan laboron ĉe Endre Grastyán en la universitato. Lia laboro fokusiĝis al sangocirkulado de la cerbo. Ekde 1981 li vivis en Okcidenta Germanio. Li doktoriĝis (germane) en 1985 kaj lia habilitiĝo okazis post 3 jaroj en Bonna universitato. Li multe laboris en Universitato de Würzburg kun Hermann Zeumer. Li ricevis germanajn premiojn inter 1990-2017.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Bidirectional modification of hypothalamic self-stimulation by noradrenaline in the cat* (1974)
* *Revaskularisation langstreckig stenosierter oder nahezu verschlossener Karotiden* (1985)
* *Röntgen und andere bildgebende Verfahren* (1994)
* *Neurologic complications after particle embolization of intracranial meningiomas* (2005)
* *Cognitive Deficits and Related Brain Lesions in Patients With Chronic Heart Failure* (2018)
* *Clinical Neuroradiology: Challenges and Perspectives* (2022)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* aprezo kun foto (legebla pli malsupre)

Referencoj
----------

1. ↑   wikidata

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 858685
 |


* Portalo pri Biografio