recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Flago 2:3
Standardo de la Prezidento
La **flago de Turkmenio** (en turkmena lingvo: Türkmenistanyň ba dagi) estas la nuna nacia flago de Turkmenio adoptita la 24-an de januaro 2001.

Ĝi havas verdan kampon kun vertikala ruĝa strio proksime de la flanka bando, enhavanta kvin dizajnojn uzitajn en produktado de tapiŝoj, stakigitaj super du olivbranĉoj similaj al tiuj sur la flago de Unuiĝintaj Nacioj; blanka duonluno, karakteriza tjurka simbolo kaj kvin blankaj kvin-pintaj steloj aperas en la supra angulo de la kampo ĉe la flanko de la ruĝa strio.

La verda kaj ruĝa koloroj aperas en tiu flago ĉar ili estis honoritaj historie de la turkmenoj. La duonluno estas simbolo de la espero de la lando por luma estonteco kaj la steloj reprezentas la kvin provincojn de Turkmenio - Ahal, Balkan, Dashhowuz, Lebap, kaj Maria.

La kvin tradiciaj tapiŝodizajnoj reprezentas la kvin gravajn tribojn, kaj formas ĉefbildojn en la ŝtatemblemo de la lando kaj flago.

La girlando estas unu el la plej strangaj partoj de la flago, aldonita kontraŭ la reguloj de heraldiko kaj detruanta la tapiŝopadronon. Ĝi estis aldonita kiel postpenso por reprezenti la "statuson de konstanta neŭtraleco", kiu estis akceptita de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj la 12-an de decembro 1995.

Antaŭ sendependeco de Sovet-Unio en 1991, Turkmenio havis flagon simila al ĉiuj aliaj sovetaj respublikoj. Post sendependeco en 1991, Turkmenio adoptis flagon tre similan al la nuna dizajno, la 19-an de februaro 1992. Tamen, la dizajnoj maldekstre estis malsamaj. En 1997, la dizajnoj denove ŝanĝiĝis antaŭ iĝi la nunaj versioj en 2001.

* Kategorio Flago de Turkmenio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNaciaj flagoj en Azio |
| --- |
| Afganio • Armenio • Azerbajĝano • Bangladeŝo • Barato • Barejno • Birmo • Brunejo • Butano • Ĉinio • Filipinoj • Indonezio • Irako • Irano • Israelo • Japanio • Jemeno • Jordanio • Kamboĝo • Kartvelio • Kataro • Kazaĥio • Kirgizio • Kuvajto • Laoso • Libano • Malajzio • Maldivoj • Mongolio • Nepalo • Nord-Koreio • Omano • Orienta Timoro • Pakistano • Rusio • Sauda Arabio • Singapuro • Sirio • Srilanko • Sud-Koreio • Taĝikio • Tajlando • Turkmenio • Turkio • Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj • Uzbekio • Vjetnamio |
| **Flagoj de ŝtatoj limigite agnoskitaj**: Abĥazio • Montara Karabaĥo • Norda Kipro • Palestino • Sud-Osetio • Tajvano |
| 
Vidu ankaŭ: Flagoj de Afriko, Ameriko, Eŭropo, Oceanio, internaciaj organizaĵoj • Listo de naciaj flagoj • Listo de naciaj emblemoj |

 |
Folklora ensemblo Malá Rusava en valaĥia popolkostumo
La nocio **folkloro** (el la angla folklore: *folk* "popolo" kaj *lore* "transdono") entenas la popolajn tradiciojn, legendaron de unu popolo, transdonite perbuŝe.

Al tio apartenas: proverboj, enigmoj, rakontoj, fabeloj, fabloj, legendoj, lulkantoj, rimoj, ŝercoj, kantoj, baladoj, spritaĵoj aŭ blasfemformuloj.
Nuntempe oni alkalkulas ankoraŭ: modernajn legendojn (urba legendo, klaĉo) .

La nocio signifas en pli strikta senco ĉiun popoldevenan tradicion.

La nocion uzis unuafoje en 1846 William John Thoms kiel priskriban nocion por "popolartaj antikvaĵoj" (*popular antiquities*). Johann Gottfried von Herder okupiĝis unua pri kolektado kaj konservado de la "folkloro", antaŭ ĉio pri popolkantoj. Li klopodis dokumenti la "popolan spiriton", tradiciojn kaj identecon de la germana popolo. La koncepto de Herder trapolitikiĝis per naciismo en la 19-a jc. kaj kondukis al manipulado de la buŝa tradicio. Konsekvenco estis la nacisocialismo. La objektiva folkloresploro evoluis pli poste nur en la 20-a jarcento enkadre de etnografio.

La folkloroj povas enhavi religiajn aŭ mitologiajn elementojn, sed plej ofte okupiĝas pri la kutima transdono de la ĉiutaga vivo. La folkloro ofte unuigas la veron kaj fabelon en unu rakonton.

Folkloro rilatas ofte al naskiĝo, geedziĝo kaj entombigo, festotagoj, popolkutimoj kiel popoldanco, popolmuziko kaj teatraĵoj.

Folkloro respeguliĝas en multaj materiaj terenoj kiel en pentrado, skulptado, arkitekturo, metio, teksaĵoj, ornamaĵoj, vestado kaj manĝaĵoj.

Ideologia vidpunkto
-------------------

Nocio de "folkloro" aperis en 19-a jarcento dum Romantikismo. Tiam homoj revis pri "perdita paradizo", kiun urboj kaj industrioj destuus. Ŝajnis al ili ke simpla popolo kaj kamparanoj, kun siaj "tradicioj" estas pli proksimaj de malnova paradiza erao, ol intelektuloj. En frua 20-a jarcento, markistoj, kiel Antonio Gramsci, pensis "folkloron" kiel iluziilon de ekspluantaj klasoj, kiuj volis ke popolo ne havu ŝlosilojn de "vera" kulturo kaj scienco kaj kontetiĝus per malsciencaj folkloraj konoj. Post Dua Mondmilito, oni vidis folkloron kiel ilo por interkompreno de homoj de malsamaj kulturoj. UNESKO en unu el siaj unuaj dokumentoj, rekomendis la studon kaj divastigon de folkloro. Dum malvarma milito multaj komunismaj landoj uzis la folkloron por montri homan aspekton de sia kulturo.

Folkloraj grupoj
----------------

* Los Chalchaleros

Folklordevena literaturo
------------------------

* Registroj de spiritoj
* Lokis
* La diablo en lignoŝuoj

Vidu ankaŭ
----------

* Etnografio
* Magio, popolfabelo, mitologio
* Folklor-muziko
* Folklorismo
* Historiismo
* Infana kulturo

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 
* Arkivigite je 2006-01-18 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2006-01-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Dokumentario pri reĝisoro Aleksandr Rou, aŭtoro de fabelaj filmoj, bazitaj sur la rusa folkloro[*rompita ligilo*]

* Kategorio Folkloro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Folkloro en Vikifontaro (Universala biblioteko)
Monda heredaĵo de UNESKO

Mapo
Animacia vojaĝo al la Galapagoj
La arko de Darwin js malpli ol 1 km. de la insulo Darwin.
La **Galapagoj** (hispane *Archipiélago de Colón*) estas insularo en la Pacifika Oceano. Ĝi estas parto de Ekvadoro.

Ĝi konsistas el 13 grandaj insuloj (Isabela, Santa Cruz, Fernandina, Santiago (San Salvador), San Cristóbal, Floreana (Santa María), Española, Genovesa, Santa Fe, Darwin, Roca Redonda, Marchena, Pinta), 8 malgrandaj insuloj kiaj Wolf kaj ĉirkaŭ 40 insuletoj.

La insularo havas proksimume 25.000 loĝantojn (en 2004).

Biogeografie la galapagaj kserofitaroj estas unu el la tersupraĵaj tutmondaj 200-regionoj. Tiuj ĉi estas nombro da kunigitaj ekoregionoj elektitaj fare de la Monda Natur-Fonduso (WWF) pro ties graveco por la naturprotekto. Galapagoj ankaŭ troviĝas en mara ekoregiono.

Administre kaj politike ĝi konstituas provincon el Ekvadoro, kies ĉefurbo estas Puerto Baquerizo Moreno en la insulo San Cristóbal.

Flaŭro
------

*Scalesia helleri* estas specio de angiospermo el la familio asteracoj. Ĝi estas indiĝena el la Galapagoj.

Faŭno
-----

* Galapaga testudo
* Galapaga kormorano

Vidu ankaŭ
----------

* Nacia Parko Galapagoj
* Insulo Darwin
* Insulo Wolf

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Galapagoj ( WWF )
* angle Tutmondaj 200; numero 132 : Galapagaj kserofitaroj (WWF) Arkivigite je 2012-10-15 per la retarkivo Wayback Machine



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Geografio |

Aliaj projektoj
---------------

* Galapagoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Galapagoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ŝablono:Informkesto insulo/zorgado/Bildo mankas

Sud-Georgio kaj Birdinsulo supre maldekstre
**Birdinsulo** aŭ en angla **Bird Island**, estas 4.8 km longa kaj 800 m larĝa, separata el la okcidenta pinto de Sud-Georgio de la Markolo Birdo aŭ Bird Sound. Ĝi estas transmara teritorio de Unuiĝinta Reĝlando, sed ankaŭ reklamata de Argentino kiel parto de la provinco Fuegio.

Historio
--------

Ĝi estis malkovrita en 1775 de brita ekspedicio estre de James Cook, kiu nomigis ĝin "pro la ampleksaj nombroj [de birdoj] kiuj estis tie".

Fine de la 1950-aj jaroj, la insulo estis celo de nombraj usonaj projektoj. Inter 1959-62, granda nombro de la vagalbatrosoj de la insulo estis ringitaj, kio havigis komencan informon pri ties teritorioj - sekve unu el tiuj birdoj estis trovita en Aŭstralio.

Naturo
------

Tiu insulo estas senrata, malkiel la ĉefa insulo Sud-Georgio.

Referencoj
----------

* Stonehouse, B (ed.) *Encyclopedia of Antarctica and the Southern Oceans* (2002, ISBN 0-471-98665-8)

54° 1′ S 38° 3′ U﻿ / ﻿54.017 °S, 38.050 °U﻿ / -54.017; -38.050 (mapo)

* Kategorio Birdinsulo (Sud-Georgio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 50° 04′ 13″ N 16° 56′ 51″ O﻿ / ﻿50.07028 °N, 16.94750 °O﻿ / 50.07028; 16.94750 (mapo)

**Hynčice nad Moravou** (germane *Heinzendorf an der March*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hanušovice en distrikto Šumperk. Vivas ĉi tie 89 loĝantoj (2021). Ĉi tie estis registritaj 37 adresoj.

Katastra teritorio havas areon 4,86 km².

Historio
--------

En skribaj fontoj la vilaĝo estas unuafoje menciata al la jaro 1417. Devene ĝi estis almembrigita al Šumperk, sed verŝajne ekde la sepdekaj jaroj de la 16-a jarcento ĝi apartenis al senjorujo Velké Losiny. Post la jaro 1848 Hynčice falis al juĝeja distrikto en Staré Město. La loĝantoj vivtenis sin per agrikulturo kkaj per laboroj en arbaroj, en la vilaĝo estis segejo kaj muelejo. Multaj trovis laboron en fabrikoj en la najbara Hanušovice.

Post la dua mondmilito ankoraŭ pligrandigis ligo al Hanušovice. En la jaro 1949 sur tercepcoj de Hynčice komencis mastrumi Ŝtata bieno Hanušovice kaj la loĝantoj el Hynčice iom post iom trovis en la najbara urbo ĉiun civitanan ekipaĵaron. Post pereo de Ŝtata bieno en Hynčice evoluis bredado de ĉevaloj kaj la eksa bieno transigis en privatajn manojn. Nun estas ĉi tie du restoraciaj ekipaĵoj, sed nur unu havas regulan trafikon.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 348 |
| 1880 | 395 |
| 1890 | 401 |
| 1900 | 353 |
| 1910 | 392 |
| 1921 | 347 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 342 |
| 1950 | 176 |
| 1961 | 207 |
| 1970 | 181 |
| 1980 | 141 |
| 1991 | 115 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 92 |
| 2011 | 98 |
| 2021 | 89 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Hanušovice (5) |
| --- |
| Hanušovice ~ Hynčice nad Moravou ~ Potůčník ~ Vysoké Žibřidovice ~ Žleb |

 |
**Mario Monje Molina** (Irupana, 29-a de marto 1929 -- Moskvo, 15-a de januaro 2019) estis politikisto bolivia kiu estis fondinto kaj ĝenerala sekretario de la Komunisma Partio de Bolivio. Speciale, estis analizita la rolon kiun li ludis en rilato kun la aktiveco gerila kiun Ernesto Che Guevara iniciatis en 1966 kaj en kiu rezultis mortinta la revoluciulo argentina.

Biografio
---------

Mario Monje estis unu de la fondintoj en 1950 kaj poste ĝenerala sekretario de la *Partido Comunista de Bolivia*.

En la jardeko de 1960, la Komunisma Partio de Bolivio, jam direktita de Mario Monje, subtenis dubasencan pozicion fronte al la armita lukto kiun pelis Kubo ekde la triumfo de la Kuba Revolucio en 1959. Unuflanke, la propra Monje kaj aliaj aktivuloj de la partio estis ricevintaj militan trejnigon en Kubo. Aliflanke Monje kaj aliaj estroj estis esprimintaj en iuj cirkonstancoj sian opozicion al ago gerila en Bolivio. La pozicio de Mario Monje kaj de la PCB estis tre priduba fronte al la ago de Ernesto Che Guevara kaj liaj homoj en Bolivio.

La 31-a de decembro de 1966, Monje kaj Guevara realigis konatan kunvenon en la tendaro gerila de Ñancahuazú en kiu tiu postulis la komandon de la trupoj, subtenante ke ne pretis akcepti ke fremdaj personoj estis je la komando de armeo gerila en lia lando. Guevara kontraŭstaris efike. Kvankam la kunveno finis en formo ŝajne afabla kaj Monje promesis reveni, fakte ne denove ekzistis kontakto inter ambaŭ ĉefoj. Ĉiukaze pluraj membroj de la PCB batalis kaj mortis en Ñancahuazú.

En la 1980-aj jaroj Monaje tuj translokiĝis al Moskvo, kie li restas de tiam.

En la dua parto de la filmo "Che" (2008), nomita "Gerilo", reĝisorita de Steven Soderbergh, kie oni parolas pri la laboro de Che en Bolivio, la aktoro Lou Diamond Phillips interpretis la rolon de Monje.

Bibliografio
------------

* Jon Lee Anderson, *Che Guevara. Una vida revolucionaria*, 1997, Barcelona: Anagrama, ISBN 84-339-2572-0

* Inti Peredo, *Mi campaña con el Che*, 1971, Chile: El Umbral

* Harry Villegas, *Pombo, un hombre de la guerrilla del Che*, 1996, La Habana: Editora Política

ISBN 9505816677

Vidu ankaŭ
----------

* Komunismo.
* Historio de Bolivio.
* Che (filmo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 329874
* VIAF: 220171149
* SUDOC: 083050965
 |
**Bontang** estas marhavena urbego de Indonezio en provinco Orienta Kalimantano. Ĝi situas sur la orienta marbordo de la insulo Borneo. La urbego konsistas el tri distriktoj.

Haveno de Bontang

Geografio
---------

Bontang situas laŭ la marbordo sur ebenaĵo kaj montetoj ĉe mangrovoj. Provinca ĉefurbo Samarinda troviĝas 84, Balikpapan 174, Paluo 288, Tarakan 353, Banjarbaru 502,
Manado 831, Pontianak 907, Surabajo 976, Denpasar 1011, Semarang 1115, Jogjakarto 1185, Ambon 1261, Bandungo 1346, ĉefurbo Ĝakarto 1376, Palembang 1457, Bandar Lampung 1492, Batam 1500, Jambi (urbo) 1559, Medano 2126, Banda Aceh 2535, Jayapura 2595 kilometrojn (aere) .

Oficejo en Bontang

Historio
--------

Dum la historiaj tempoj Bontang apartenis al sultanlando. Bontang ekhavis distriktorajton en 1972, urban statuson en 1984.

Ekonomio
--------

La industriiĝo de Bontang komenciĝis en la 1970-aj jaroj per prilaborado de gasoj, produktado de amoniakoj kaj sintezitaj sterkoj, fine per minado de karboj. Malgraŭ situo laŭ la oceano la fiŝa industrio en Bontang estas malgranda. Same la agrikulturo estas malgrava, ĉar la grundo ne taŭgas.

Trafiko
-------

Bontang havas trairan vojon laŭ la marbordo, kie marhaveno funkcias kaj komence flughaveno. 
[[Dosiero:Construction in Bontang.jpg|eta|maldekstre|{{centre|Vojo en Bontang]]

Klimato
-------

Bontang situas en zono de ekvatora klimato. En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare averaĝe 1910 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 23-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* vizitebla mangrova arbaro

Fontoj
------

* WikiTrans

* Rafinado de gasojRafinado de gasoj
* Insuleto vizitata de turistojInsuleto vizitata de turistoj
* MangrovojMangrovoj
* OficejoOficejo


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Indonezio |
Gakovo situas en la mapo en la verda munucipo
Ortodoksa preĝejo de Gakovo

Bazaj informoj
--------------

**Gakovo,** serbe **Гаково** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Okcidenta** Baĉka, en municipo de Sombor.

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 2200
* Poŝtkodo: 25282
* Telefonprefikso: 25
* Aŭtokodo: SO

Situo
-----

Gakovo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, la hungara limo estas proksime.

Historio
--------

Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Tie alvenis precipe germanoj en 1768. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. Poste la germanoj estis deportitaj. En 2002 loĝis en Gakovo 2201 da homoj, (serboj 1805 (82 %), kroatoj kaj jugoslavianoj po 101 (5 %), hungaroj 46 (2 %) kaj aliaj).

Vidindaĵo
---------

* ortodoksa preĝejo

* Kategorio Gakovo (Sombor) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Keo famas pro sia inteligento kaj scivolemo, ambaŭ necesaj por survivado en akra monta medio. Keoj povas solvi logikajn kaporompulojn, kaj enmeti aŭ elmeti aĵojn laŭ preciza ordo por havi manĝon, kaj kunlaboras por atingi celon; kelkaj havas inteligenton de averaĝa sesjara infano.
**Birda inteligento** traktas la difinon de inteligento kaj ties mezuro kiel ĝi aplikiĝas al birdoj. Tradicie, birdoj estis konsiderita laŭ inteligento malsuperaj al mamuloj, kaj insultaj terminoj kiel *birdaj cerboj* estis uzitaj familiare en kelkaj kulturoj. Tiaj perceptoj estas ne pli longe konsideritaj science validaj. La malfacileco difini aŭ mezuri inteligenton ĉe ne-homaj bestoj malfaciligas la temon por scienca studo. Anatomie, birdo havas relative grandan cerbon kompare kun la kapogrando. La vida kaj aŭda sentoj estas bone evoluigitaj en plejparto de specioj, dum estas bone evoluigitaj tuŝa kaj flara kapabloj nur en kelkaj grupoj. Movado estas atingita pere de flugoj kaj de la kruroj en plejparto de specioj. La beko kaj piedoj estas uzitaj por manipuli manĝon kaj aliajn aĵojn. Birdoj povas komuniki uzanta vidajn signalojn tiel kiel per la uzo de alvokoj kaj kantoj. La elprovado de inteligento estas sekve bazita sur studo de la reagoj al senta stimulado.

### Papagoj

Lastatempaj eksperimentoj realigitaj kun ses edukitaj keoj havigis neatenditan pruvaron pri mensa saĝeco, kiu ebligas al ili kalkuli probablecojn kaj kombini informaron kaj socian kaj fizikan samlerte kiel infanoj kaj aliaj grandsimioj, spite la malgrandon de iliaj cerboj. Teamo de la Universitato de Auckland, en kiu Amalia Bastos, kiu publikas la studon en la gazeto "Nature Communications", profitis la kapablon de keoj por interagado kun objektoj por proponi al ili gravan defion: nome integri informaron de tre diversaj kategorioj por dedukti kio plej konvenas. La birdoj sukcesis prave elekti inter diversaj ebloj por atingi la premion; el tio oni sugestas konverĝan evoluon de tiom distaj grupoj kiel psitakedoj kaj grandsimioj. Fakte oni komparis la inteligenton de keoj kun tiu de ludanto de pokero kiu devas kombini probablecojn kun konduto de la rivalo. Similaj eksperimentoj estis faritaj nur komparante konduton de ĉimpanzoj kun homoj, kvankam foje similaj rezultoj venis de eksperimentoj kun abeloj.

Notoj
-----

1. ↑  Javier Salas, Los loros gamberros que saben calcular probabilidades para sacar tajada, El País, 03 Mar 2020 - 17:03CET. Alirita la 4an de marto 2020.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Priskribo de cerbo ĉe retejo Life of Birds (Birdovivo), pbs.org
* Anatomio de birdocerbo, earthlife.net
* Retejo dediĉita al esploro de Birdinteligento, birdminds.com
**Zoltán Tibay** [tibai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tibay Zoltán** estis hungara kontrabasisto, komponisto, altlerneja instruisto.

Zoltán Tibay naskiĝis la 6-an de septembro 1910 en Soroksár, li mortis la 24-an de majo 1989 (laŭ alia informo la mortotago estas la 16-a) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zoltán Tibay studis en la nacia muziklernejo en Budapeŝto inter 1926–1932. Post siaj studoj inter 1932 kaj 1976 li estis kontrabasisto de la Budapeŝta Ŝtata Operejo, krome li ofte muzikadis en arĉkvartetoj. Ekde 1934 li estis ankaŭ solisto, sole aŭ kun orkestro li koncertis en Eŭropo. De 1945 ĝismorte li instruis en la Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. En 1960 li atingis la instruan rangon docento, baldaŭ profesoro.

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* Fantázia
* Keleti jelenet
* Perpetum mobile
* Capriccio
* Andantino
* Idill

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Balázs Berkes
* Norbert Duka
* István Enreiter
* Péter Kubina
* István Lukácsházi
* Iván Sztankov
* Zsolt Tibay

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 652391
* VIAF: 311486004
 |
**Balázs Kocsár** [balAĵ koĉAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kocsár Balázs** estas hungara dirigento, altlerneja instruisto, ordinara membro de Hungara Arta Akademio (2012). Lia patro estis Miklós Kocsár.

Balázs Kocsár naskiĝis la 6-an de majo 1963 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Balázs Kocsár maturiĝis en gimnazio, poste li frekventis muzikartan mezlernejon en sia naskiĝurbo, fine li akiris diplomon kun distingo en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1991. Liaj plej gravaj instruistoj estis István Párkai kaj Ervin Lukács. Li daŭris la studojn en simila universitato de Vieno, lia majstro estis Karl Österreicher. Inter 1990 kaj 1993 li dirigentis en Nacia Teatro (Szeged), en la sekvaj 3 jaroj li estis asistanta dirigento de la ŝtata koncertorkestro. En 1992 li ricevis statuson en la Budapeŝta Ŝtata Operejo, inter 1993 kaj 1999 li estis muzika direktoro de Teatro Csokonai (Debrecen), inter 1999 kaj 2002 li estis kapelmajstro de operejo de Frankfurto ĉe Majno. En 2004 li revenis al Debrecen por 8 jaroj, tie li ne nur laboris en la teatro, sed ankaŭ en la urbaj koruso kaj orkestro. En 2010 li ekinstruis en Universitato de Pécs, kie post 5 jaroj li estis nomumita katedrestro. En 2016 li estis nomumita muzika direktoro de la Budapeŝta Operejo. Li ricevis premiojn inter 1989-2017.

Elektita repertuaro
-------------------

* Béla Bartók: Burgo de la Blubarbulo
* Ludwig van Beethoven: Fidelio
* Vincenzo Bellini: Norma
* Georges Bizet: Carmen
* Gaetano Donizetti: Don Pasquale
* Ferenc Erkel: Bánk bán
* Charles Gounod: Faust
* Imre Kálmán: grafino Marica
* Giacomo Puccini: La Bohème, Madama Butterfly, Manon Lescaut, Tosca, Turandot
* Giuseppe Verdi: Aida, Falstaff, Il trovatore, La Traviata, Macbeth, Rigoletto
* Richard Wagner: Lohengrin, Tannhäuser

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2019-07-20 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-07-20. Alirita 2019-07-20.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 650620
* GND: 1027735568
* LCCN: n96055907
* VIAF: 61737713
* MBA: de3c2aed-6b51-445f-b8b3-c31dd97ca326
 |
Tiu artikolo temas pri la ĝenerale uzataj **onomatopeoj** en homaj lingvoj por priskribi birdaj ekkrioj, ne temas pri veraj birdaj ekkrioj.

Ĝenerale uzataj onomatopeoj pri birdaj ekkrioj en Esperanto
-----------------------------------------------------------

*anaso*: kvak-kvak, *kokino*: kluk kluk, *kukolo*: ku ku, *malgranda birdo*: kvivit, *strigo*: hu, *koko*: kokeriko,

Ĝenerale uzataj onomatopeoj pri birdaj ekkrioj en aliaj lingvoj
---------------------------------------------------------------

En la **angla** :

*kokido*: peep [piip], *najtingalo*: jug-jug [ĝag-ĝag] (Britio), mug-mug [mag-mag] (Usono), *strigo*: who-who [huu-huu], *koko*: cock-a-doodle-doo [kok-a-dudl-duu],
En la **finna** :

*koko*: kukkokiekuu [kuk-ko-kje-kuu],
En la **franca** :

*koko*: cocorico [ko-ko-ri-kō],
En la **germana** :

*anaso*: quack-quack [kvak-kvak], *korvo*: krah-krah [krā-krā], *kukolo*: kuckuck [kuk-kuk], *malgranda birdo*: piep [piip], *virkoko*: kikeriki [kikeri-kii],
En la **itala** :

*koko*: chicchirichì [kik-kiri-kii],
En la **japana:**

*alaŭdo*: ピリリー pirirī [piri-rii], *anaso*: ガーガー gāgā [gaa-gaa], *kokido*: ピヨピヨ piyopiyo [pijo-pijo], *kokino*: コッコッコッコッ ko'ko'ko'ko' [ko'-ko'-ko'-ko'], *kolombo*: ポッポー poppō [pop-poo], *korvo*: カーカー kākā [kaa-kaa], *kukolo*: カッコー kakkō [kak-koo], *nigra milvo*: ピーヒョロロ pīhyororo [pii-hjororo], *malgranda birdo*: ピチクリピー pichikuripī [piĉikuri-pii], *pasero*: チュンチュン chunchun [ĉun-ĉun], *pego* (frapado): トントン tonton [ton-ton], *strigo*: ホーホー hōhō [hoo-hoo], *ugviso*: ホーホケキョ hōhokekyo [hoo-hokekjo], *virkoko*: コケコッコー kokekokkō [kokekok-koo],
En la **rusa:**

*koko*: кукареку [kukarje-ku]

Vidu ankaŭ
----------

* Birdoj
* Birdkanto
* Onomatopeo
**Zoltán Toborffy** [toborfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Toborffy Zoltán** estis hungara kemiisto, mineralogo, geologo, profesoro, instruisto.

Zoltán Toborffy  naskiĝis la 31-an de marto 1882 en Budapeŝto. Li mortis la 18-an de majo 1927 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zoltán Toborffy frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Ekde 1902 li estis asistanto de József Sándor Krenner. Post 2 jaroj li doktoriĝis el mineralogio, en 1907 li akiris ankaŭ pedagogian diplomon. En 1912 li estis nomumita privata profesoro, sed li instruis ankaŭ en mezlernejo ĝis sia frua morto. Ekde 1923 li havis postenon ankaŭ en biblioteko. Li ricevis premion kaj memormedalon. Li esploris ĉefe la Malgrandajn Karpatojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Epidot a Valdi Vinból* (1905)
* *A kristályok keletkezése és eltűnése* (1917)
* *Az ózon ipari használata* (1922)
* *Kémia* (1926) - gimnazia lernolibro

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Bird-manĝanta Goliata Araneo** |
| --- |
|  |
| 8-jaraĝa ino8-jaraĝa ino
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Artropodoj *Arthropoda* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Araneoidoj *Arachnida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Araneoj *Araneae* |
| Subordo: | Migalomorfoj *Mygalomorphae* |
|
|
|
|
|
| Familio: | Tarantulo *Theraphosidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Theraphosa* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***Theraphosa blondi*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Theraphosa blondi****(Latreille, 1804) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Bird-manĝanta Goliata Araneo  |

 |
| v • d • r |

* Bird-manĝanta Goliato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bird-manĝanta Goliato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Bird-manĝanta Goliato en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

La **bird-manĝanta Goliato** (aŭ **giganta tarantulo**) estas araneo kiu apartenas al la familio de la theraposidae aŭ tarantuloj. Ĝi estas verŝajne la plej granda speco de araneo en la mondo. Ili vivas en la tropikaj ĝangaloj de Suda Ameriko, kaj iliaj kruroj povas etendiĝi ĝis 30 centimetroj. Ili povas pezi ĝis 120 gramoj. Inaj ekzempleroj vivas mezume 6 ĝis 14 jaroj, dum viraj vivas de 3 ĝis 6 jaroj. Ili kutime vivas en truoj en la grundo kiujn ili mem elfosas.

Malgraŭ la nomo, ili ne kutime manĝas birdojn, sed ili kapablas manĝi etajn vertebrulojn kiel musojn, lacertojn kaj ranojn. Ili estas inter la malmultaj tarantuloj, kiuj kapablas kapti kaj manĝi plenkreskan muson. Ilia veneno ne estas danĝera por homoj, kaj ilia mordo ne doloras pli ol la piko de vespo.
1:2
La nuna **Flago de Tuvalo** estis adoptita kiam la lando iĝis sendependa en 1978, post la apartigo de la Ĝilbert-Insuloj (Kiribato) en 1976.

Kiel multaj iamaj kaj nunaj britaj dependaĵoj, la tuvala flago estas blua flago surbaze de la Union Jack, kiu estas montrita en la flago. Tamen, la kampo estas nur helblua ne vidita sur aliaj bluaj flagoj. La antaŭa flago estis ankaŭ bazita sur la Union Jack sed kun la blazono, kreita de sinjoro Arthur Grimble en 1932, la loĝanta komisaro de la brita kolonio.

La steloj reprezentas la naŭ insulojn kiuj konsistigas Tuvalon; la aranĝo estas geografie ĝusta kiam la flago estas rotaciita naŭdek gradojn dekstre.

Tuvalo estas polinezia insulo-nacio situanta en Pacifiko duonvoje inter Havajo kaj Aŭstralio. Ĝiaj plej proksimaj najbaroj estas Kiribato, Samoo kaj Fiĝioj. Ĝi konsistas el kvar rifinsuloj kaj el kvin veraj atoloj. Ĝia loĝantaro de 11,992 personoj igas ĝin la tria malpli loĝata sendependa lando en la mondo, kun nur Vatikanurbo kaj Nauro havanta pli malmultajn loĝantojn. Ĝi ankaŭ estas la dua plej malgranda membro de Unuiĝintaj Nacioj.

La apero de naŭ steloj en la flago iĝis nekongrua kun la realo ĉar nur ok insuloj estis loĝataj en la lando, do oni proponis novan flagon kun nur ok steloj en 1995, sed ĝi ne estis akceptita kaj en 1997 oni revenis al la iama naŭstela flago kun aparta solvo: oni loĝigis la naŭan insulon. Tamen la nomo de la lando Tuvalo signifas la ok kunajn en la tuvala lingvo.

Notoj
-----

1. ↑   "La flago kiu ne kongruas kun la nomo de la lando", en VENTO, numero 11, (aŭgusto 2022), pp. 28-29.

* Kategorio Flago de Tuvalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNaciaj flagoj en Oceanio |
| --- |
| Aŭstralio • Fiĝio • Kiribato • Marŝaloj • Mikronezio • Nauro • Nov-Zelando • Palaŭo • Papuo-Nov-Gvineo • Salomonoj • Samoo • Tongo • Tuvalo • Vanuatuo |
| **Dependaĵoj kaj aliaj teritorioj** Aceho • Bugenvilo • Franca Polinezio • Gvamo • Havajo • Niuo • Nov-Kaledonio • Norfolkinsulo • Nord-Marianoj • Kokosinsuloj • Kristnaskinsulo • Paskinsulo • Pitkarninsulo • Rotumo • Tokelao • Usona Samoo • Valiso kaj Futuno |
| Vidu ankaŭ: 
Flagoj de Afriko, Ameriko, Azio, Eŭropo, internaciaj organizaĵoj • Listo de naciaj flagoj • Listo de naciaj emblemoj |

 |
**Castelserás** [kastelserAS] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la centro de la nordorienta komarko *Bajo Aragón*, kies administracia ĉefurbo estas Alcañiz. La loknomo *Castelserás* estas etimologie komprenebla kiel *Kastelo de Serás*.

Geografio
---------

La ponto kaj la preĝejo.
Ĝi estas je 138 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 382 msm de altitudo en la kunfluejo de la riveroj Mezquín kaj Guadalope.​ La municipa teritorio estas en la centro de la komarko en kiu ĝi limas kun kvar aliaj municipoj inter kiuj Alcañiz norde. Ĝi estas laŭ la regiona ŝoseo A-1409 inter Alcañiz norde kaj Torrevelilla sude, kaj krome estas Torrecilla de Alcañiz sudoriente.

Historio
--------

Gravaj restaĵoj atestas pri la pasinteco de la areo jam el Eneolitiko kaj de la epoko de Punikaj militoj inter romianoj kaj kartaganoj. De la epoko de visigotoj estas antropomorfaj tomboj, abundaj sur la terasoj de la rivero Guadalope.

La posta islama dominado de la zono daŭris jarcentojn, malaperis la nomo Castelserás dum la ĉefa loĝloko estis Borgalmohada, termino klare arabdevena. La konkero fare de kristanoj okazis en la 12-a jarcento fare de Ramon Berenger la 4-a kaj lia filo Alfonso la 2-a kaj de tiam estas la plej fruaj atestoj pri. Ekde tiam, la aparteno de Castelserás al la Ordeno de Kalatravo el la 13-a jarcento ĝis la mezo de la 19-a jarcento, markis la historion de la loko; kun Molinos kaj Alberite, konstituis malgrandan komunumon *encomienda* atestita de la *Palaco de la Encomienda*. La 2an de Oktobro 1402, Castelserás unuiĝis al Alcañiz kaj ĉesis estis sendependa loĝloko. Tio helpis la ekonomian disvolvigon ĉefe per ampleksigo de la teritorio, brutobredado kaj olemuelejo. Sendependiĝo okazis en 1750. 

Dum la karlismaj militoj la loko suferis damaĝojn.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Castelserás kie oni malaltiĝis el pli ol 2 100 loĝantoj komence de la jarcento ĝis nunaj 789 loĝantoj laŭlonge de la jarcento.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ olivarboj, fruktarboj, migdalarboj), brutobredado kaj sekva nutrindustrio. Iam estis minado, nun apenaŭe. Nune gravas ankaŭ rura turismo. 

Estas altiraĵoj en la urbo, nome la baroka preĝejo, ermitejoj, urbodomo, palaco, blazondomo, ponto, kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801583
* VIAF: 316735943
 |
**Villaeles de Valdavia** [biljaEles debalDAbja] estas municipo en la centronordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Páramos-Valles* kaj pli precize al la subkomarko Vega-Valdavia. Ĝi estas ĉe la sektoro de la Jakoba Vojo kiu ligis San Vicente de la Barquera kun Carrión de los Condes laŭ la Reĝa Vojo de la Valdavia. 

La loknomo *Villaeles de Valdavia* povas esti komprenata etimologie kiel Urbo de Felikso de Valdavia, alude al la subkomarko.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,67 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 53 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 250 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 72 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

Limas sude kun Villamelendro de Valdavia, okcidente kun Villabasta, norde kun Arenillas de San Pelayo, oriente kun San Martín del Monte.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 905 pro dono, konfirmita en 1068. En la 16-a jarcento ĝi pagis dekonaĵojn al apuda monaĥejo de San Pelayo de Arenillas. En la 17-a jarcento ĝi procesis kontraŭ misuzo de la transmigra brutobredado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kaj la ponto.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770921
 |
**Ramóna Farkasdi** [farkasdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Farkasdi Ramóna** estis hungara kajakisto, mondĉampiono, agento pri nemoveblaĵoj.

Ramóna Farkasdi naskiĝis la 28-an de septembro 1993 en Győr.

Biografio
---------

Ramóna Farkasdi akiris an diplomon en Altlernejo Edutus. Ŝi ricevis kelkajn premiojn.

### Sporta kariero

Ramóna Farkasdi inter 2006-2016 estis kajakisto en sia naskiĝurbo sur Danubo, poste du jarojn en signifa ĉefurba sportklubo. Ŝi akiris medalojn unue en junularaj konkursoj ekde sia aĝo 14, baldaŭ inter la plenkreskuloj. Ŝiaj partneroj en kajako estis Renáta Csay, Réka Hagymási kaj Erika Medveczky, ŝia plej konata trejnisto estis Ferenc Csipes. Ŝi estis hungara ĉampiono trifoje en 2011 kaj 2012 individue aŭ teame. En 2017 ŝi estis la unua en mondĉampionumo duope en distanco 1000 m. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 2018.

Vidu ankaŭ
----------

* video

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* datenoj angle
* hungaraj ĉampionoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 811941
 |


* Portalo pri Biografio
**Villach** [FILaĥ] estas urbo en la aŭstria federacia lando Karintio, ĉirkaŭata de la banlokoj ĉe la lagoj Ossiacher See, Magdalenasee, Leonharder See, Vassacher See. Fine de 2023 en la komunumo vivis 65 127 loĝantoj. En 1997 Villach honoriĝis per la titolo Alpa urbo de la jaro.

En la centro de la Karintia Lago- kaj Montoregiono, je la kruciĝpunkto de internaciaj trafiklinioj, ĉe *Drau* (Dravo), la ĉefrivero de Karintio, situas la Kurac- kaj kongresurbo Villach kun la Termofonto-Kuracbanejo Villach (germane *Warmbad Villach*). Okcidente de la termobanejo leviĝas la giganta montomasivo de la Villacher Alpe (Filaĥer Alpe).

Multnombraj historiaj vidindaĵoj memorigas la varioplenan pasintecon de la urbo, kiu jam en la antikva tempo havis apartan signifon kiu grava "pont-loko". De la jaro 1007 ĝis 1759 la urbo apartenis al la Monaĥejo Bamberg.

Vidindaĵoj
----------

* Paroĥopreĝejo de Villach

Konataj urbanoj
---------------

* Albert Quendler

* Villach, preĝejo Sankta KrucoVillach, preĝejo Sankta Kruco
* MaibachlMaibachl
* UrbocentroUrbocentro

* Villach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Villach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Villaconancio** [biljakoNANzjo] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *El Cerrato*. La loknomo *Villaconancio* estas etimologie komprenebla kiel Urbo, aŭ plej verŝajne Vilao de Konancio, alude al praloĝanto.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 34,06 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 60 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 450 loĝantojn el la 1930-aj jaroj. Ĝi distas 42 km de Palencio, provinca ĉefurbo, 4 km de Cevico Navero, 7 de Castrillo de Onielo kaj 11 de Baltanás.

La municipa teritorio limas kun Hérmedes de Cerrato, Cevico Navero, Castrillo de Don Juan, Castrillo de Onielo, kaj Baltanás. Ties plej alta punkto estas la monto Mazorra (915 m).

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado ĉirkaŭ la 9-a aŭ 10-a jarcentoj. La toponimo Villa-Conancio (Villa de Conancio), en kiu aperas la persona nomo Conancio, kiu jam apartenis al la hispan-gota nomaro, ekzemple ĉe la palencia episkopo Konancio (jaro 639), sugestas, ke spite la fakton ke la toponimo datas nur de la 9-a aŭ 10-a jarcentoj, ties tradicio, eble fruas eĉ ĝis tempo de visigotoj aŭ mozaraboj.

Krom reloĝado, oni starigis fortikaĵo ligitan al la murego kiu ĉirkaŭis la historian kernon de Villaconancio, kaj kiu posedis almenaŭ du pordegojn ku kreneloj. En la 11-a jarcento, dum la regado de Fernando la 1-a (1037-1067), tiu monarko kaj kavaliroj korteganoj faris nombrajn donacojn al la Monaĥejo de Arlanza, inter kiuj estis Villaconancio.

El la 12-a ĝis la 13-a jarcento, oni konstruis la primitivan preĝejon de Sankta Juliano, romanika, el kiu oni konservas absidojn kaj aliajn elementojn. En 1352, "Villa Conancio" apartenis kiel senjorlando al Ruy González de Castañeda, poste al Doña Juana, edzino de Juan Rodríguez de Sandoval, la filoj de Sancho Manuel kaj al la Ordeno de Santa María de la Vid. 

En la 18-a jarcento estis du muelejoj ĉe la rojo Maderón (aŭ Maderano) kaj du dek abelujaroj dise tra la kamparo. La urbestro estis nomumita de la Markizo de Peñafiel. En 1833 ruiniĝis la romanika prapreĝejo de Sankta Juliano, kiu estis rekonstruita nur en 1902, konservante kelkajn el ties elementoj. Dume oni uzis ermitejon.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj abelbredado). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel legenda kruco, la preĝejo, la ermitejoj, aviadila monumento, monumento al Lance Armstrong ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 772906
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo FR en Hauteville FR staras por la svisa Kantono Friburgo. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Hauteville**. |


---


**Hauteville** estas urbo kaj komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 562 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Hauteville situas en la Friburga Mezlando ĉe la orienta bordo de la Lago de Grejerco, proksimume 13 kilometrojn sude de la kantonĉefurbo Friburgo kaj 7 kilometrojn nordoriente de la urbo Bulle. En sudoriento al komunuma teritorio etendiĝas al la Antaŭalpoj. La komunumo konsistas el la vilaĝo Hauteville kaj la setlejoj Longemort, Les Larrets, Impart, Les Fourches kaj diversaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,52 km², de kiuj 43,6% estas kovritaj de arbaro, 50,9% servas por agrikulturo kaj 4,7% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Hauteville limas en nordo al La Roche, en oriento al Cerniat, en sudo al Corbières, en okcidento aliflanke de la Lago de Grejerco al Pont-en-Ogoz, kaj en nordnordokcidento al Pont-la-Ville.

Trafiko
-------

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 180 de Friburgo al Jaun. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas 8 kilometrojn okicdentsudokcidente de la komunumo norde de Bulle. Per du buslinioj de la entrepreno Transporto Publika Friburga la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Hauteville datiĝas el la jaro 1148 kiel *Alta Villa (apud Altam villam)*. Hauteville apartenis dum mezepoko al la Senjorujo Corbières, kiu en la jaro 1553 fariĝis friburga havaĵo kaj voktejo. En la jaro 1784 Hauteville ricevis propran tribunalon. Okaze de la Helveta Revolucio de la jaro 1798 la voktejo Corbières fariĝis distrikto, kiu en la jaro 1848 surbaze de la nova kantona konstitucio estis integrita al la distrikto Grejerco. Post la konstruo de la Lago de Grejerco parto de la komunuma teritorio estis inundita de la baraĵlago.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Hauteville

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Marianne Rolle*: *Hauteville* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-04-07)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hauteville FR en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Hauteville

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Hauteville** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Grejerco |
| --- |
| Bas-Intyamon • Botterens • Broc • Bulle • Châtel ĉe Montsalvens • Corbières • Crésuz • Echarlens • Grandvillard • Grejerco • Hauteville • Haut-Intyamon • Jaun • La Roche • Le Pâquier • Marsens • Morlon • Pont-en-Ogoz • Pont-la-Ville • Riaz • Sâles • Sorens • Val-de-Charmey (Cerniat • Charmey) • Vaulruz • Vuadens |  |

 |
**Padilla de Arriba** [paDIlja deaRIba] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko *Odra-Pisuerga*. La loknomo *Padilla de Arriba* estas etimologie komprenebla kiel *Supra Padilla*, alude al la nobela familio Padilla.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,117 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 86 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 400 el 1900-aj jaroj. 

Demografia evoluo| 1857 |  | 1887 |  | 1920 |  | 1940 |  | 1960 |  | 1970 |  | 1991 |  | 1996 |  | 2001 |  | 2004 |  | 2008 |  | 2012 |  | 2018 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 492 |  | 500 |  | 476 |  | 461 |  | 443 |  | 283 |  | 142 |  | 138 |  | 123 |  | 110 |  | 98 |  | 89 |  | 77 |

Ĝi distas 60 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas inter la riveroj Odra kaj Pisuerga, en rivera ebenaĵo inter la stepoj de Castrojeriz kaj la deklivaroj de Peña Amaya.

Historio
--------

Preĝejo de Sankta Andreo.
Domego «El Hospital» (La Hospitalo).
Estas arkeologiaj kuŝejoj de diversaj epokoj, inter kiuj la romia, kiam ĝi nomiĝis Patella. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. En la registro *Becerro de las Behetrías*, komisiita de la reĝo Petro la 1-a en 1352, aperis ĝia nomo literumita por la unua fojo kiel Padilla de Suso.

Ĝi estis loko de reĝlando, laŭ la Katastro de la Markizo de Ensenada en 1752, jam kiel Padilla de Arriba.

Padilla de Arriba formis parton de la *partido de Castrojeriz* en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon *Intendencia de Burgos*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. 

Inter vidindaĵoj menciindas la ruinoj de la preĝejo de Sankta Maria kaj la preĝejo de Sankta Andreo, la ermitejo de Sankta Kristo, la domego «El Hospital» (La Hospitalo) kun romanikaj elementoj, popola arkitekturo ktp.

Bildoj
------

* Ruinoj de la preĝejo de Sankta Maria.Ruinoj de la preĝejo de Sankta Maria.
* Adoba popola arkitekturo.Adoba popola arkitekturo.

### Bildaro de romanikaj elementoj de la domego «El Hospital» (La Hospitalo)

* Proponanto.Proponanto.
* Virino montrante sian vulvon.Virino montrante sian vulvon.
* Du lupoj voras eble ŝafon.Du lupoj voras eble ŝafon.
* Leono (parto de la Tetramorfo).Leono (parto de la Tetramorfo).
* Ebriulo kun bareloj.Ebriulo kun bareloj.
* Pafarkisto atakanta aglon.Pafarkisto atakanta aglon.
* Urso dominita kaj venkita.Urso dominita kaj venkita.
* Leono gardisto. Leono gardisto.
* Leono gardisto.Leono gardisto.
* Motivo vegetala.Motivo vegetala.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774804
 |
La ***Diamond Trading Company*** (DTC) estas la branĉo por vendado kaj distribuado de krudaj diamantoj de la Grupo *De Beers*. La DTC klasigas, valorigas kaj vendas proksimume 75% el la krudaj diamantoj laŭ valoro. La DTC havas kombinon de tutposedata kaj kunentreprenaj operacioj en Sudafriko (DTCSA), Bocvano (DTCB), Namibio (NDTC) kaj en Unuiĝinta Reĝlando (DTC).

La DTC vendas diamantojn kiuj venas ĉefe el minado fare de De Beers en Sudafriko kaj Kanado, kaj pere de siaj partneroj kun la registaroj de Bocvano, Namibio kaj Tanzanio. Klasigistoj en Londono, Kimberley, Windhoek kaj Gaborone klasigas tiujn diamantojn en proksimume 12,000 diferencajn kategoriojn bazitajn sur grando, formo, kvalito kaj koloro. La klientoj de DTC estas konataj kiel *Sightholders*, kaj la selektoprocezo estas bazita sur la produkto de la procezoj de aplikaĵo kaj konsilado fare de *Supplier of Choice (SoC) Sightholder*.

Notoj
-----

1. ↑  The De Beers Group Arkivigite je 2012-01-27 per la retarkivo Wayback Machine Alirita la 23an de Novembro 2018.
2. ↑  The De Beers Group

* Kategorio Diamond Trading Company en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Drávakeresztúr** [drAvakerestUr], kroate **Križevci** aŭ **Križevce** estas malgranda unuigita vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sellye.

Malnova domo en Drávakeresztúr

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 13  km²
* Loĝantaro: 130
* Poŝtkodo: 7967
* Telefonprefikso: 73
* Koordinatoj: 45°50′23″N 17°45'34″E

Situo
-----

Drávakeresztúr situas sur ebenaĵo, fine de longa sakovojo, 1 kilometron de maldekstra bordo de Dravo. Sellye troviĝas 10, Szigetvár 29, Barcs 33, Siklós 51, Pécs 56 km-ojn.

Historio
--------

Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 1978 memstara najbara vilaĝo **Révfalu** kroate **Drvljance** unuiĝis kun Drávakeresztúr. En 2001 en la komunumo la kroatoj havis 69 %-on.

En Drávakeresztúr migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika kapelo omaĝe al Apoteozo de Sankta Kruco de 1913
* sonorilostablo

* Kategorio Drávakeresztúr en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Drávaszabolcs** [drAvasabolĉ] estas malgranda vilaĝo kun titolo limpasejo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Siklós.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 11 km²
* Koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 45.7984/18.2098
* Loĝantaro: 690
* Poŝtkodo: 7851
* Telefonprefikso: 72

Situo, trafiko
--------------

Drávaszabolcs situas sur ebenaĵo, Drava preterfluas (kontraŭe Donji Miholjac troviĝas), laŭ la kroata landlimo, laŭ ĉefvojo Pécs-Kroatio. Siklós troviĝas 12, Beremend 22, Villány 25 km-ojn. La vilaĝo havas havenon.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1216 en formo *"Zobolson"*. Dum la turkoj la komunumo ne senhomiĝis. Tiutempe la kampoj apartenis al familio Zrínyi. En 1906 ponto konstruiĝis. Inter 1918-1921 la serboj okupis Drávaszabolcs-on. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto, sportejo, ŝipoekskursado.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika kapelo omaĝe al Koro de Jesuo el la 20-a jarcento
* kalvinana preĝejo de 1824
* Nacia parko Drava-Danubo

* Kategorio Drávaszabolcs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)