recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ilustraĵo el la libro.
***Doctor Esperanto and the Language of Hope*** estas infana bildlibro pri la estiĝo de Esperanto fare de Mara Rockliff kun ilustraĵoj de Zosia Dzierżawska. La rakonto temas pri kiel juna plenkreskulo L. L. Zamenhof komencis elpensi komunan lingvon. Ĝi traktas iujn el la problemoj, kiujn li renkontis inventante lingvon, kaj kiel li realigis sian revon pri komuna lingvo kontraŭ la deziroj de sia patro. La rakonto kulminas per universala kompreno de la esperanta parolado de Zamenhof ĉe la unua Universala Kongreso.

La ĉarmaj ilustraĵoj donas aldonan klarigan tavolon al la teksto. Ekzemple, sur la paĝo pri kiel Zamenhof provis uzi vortojn, kiujn plej multaj homoj konus, naŭ similaj vortoj por "kato", parigitaj kun naŭ malsamaj katoj, montras similecojn inter eŭropaj lingvoj. La silentigita paletro kaj lignokarbaj konturoj donis al roluloj varman senton, dum la komiksa simpleco de iliaj esprimoj faciligis la komprenon de tiuj esprimoj.

Ĉi tiu libro estas bela anglalingva enkonduko al la ideoj malantaŭ Esperanto. Ofte estas natura priskribi Esperanton en abstrakta, idealisma lingvo; la maniero kiel la libro enkadrigas la problemon en la kunteksto de la vivo de Zamenhof igas ĝin tuj rilatebla tiel, ke lingva filozofio ne estas. Eble la rakonto ne tuj kaptus la atenton de kvarjara infano, sed infanoj pli ol sepjara aprezos ĉi tiun historion de inventema junulo.

La kursiva surskribo en la ilustraĵoj povas esti malfacile legebla por iuj infanoj, kaj la libro ne provizas elparolan gvidilon, do neesperantistaj legantoj ne scios kiel prononci iujn vortojn - ekzemple en la ilustraĵo pri *fiŝoj*. Esperantistoj tamen estos hejme, kaj la bela libro farus bonegan donacon al loka biblioteko aŭ al kara infano.

Disdono
-------

la usona grupo PJ Library, kiu donacas judtemajn infanlibrojn senkoste al familioj, mendis 34 200 broŝuritajn ekzemplerojn de la libro por disdoni tra Nordameriko. Laŭdire, la familioj ricevos la librojn en Februaro de 2022.

Eldono
------

Rockliff, Mara (author), Dzierżawska, Zosia (illustrator). *Doctor Esperanto and the Language of Hope*. Candlewick Press, 2019. ISBN 9780763689155.

Referencoj
----------

1. ↑  UE 2021:3 Libro pri Esperanto iros al dekmiloj
2. ↑  UE 2019:2 angla Review: *Doctor Esperanto and the Language of Hope*
**Camañas** [kaMAnjas] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo.

Geografio
---------

Ĝi estas je 53 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Okcidente de la municipa teritorio estas la Aŭtovojo Mudeĥara (A-23), kiu ligas Zaragozo-n kun Teruelo, kaj la nacia ŝoseo N-234, kiu iras paralele al la antaŭe menciita kaj parte irante kun la N-330. De Camañas eblas iri tien ĉu tra Argente kaj Aguatón, ĉu norde de Celadas. Krome eblas iri nordorienten al Visiedo kaj poste sudorienten al Perales del Alfambra.

Historio
--------

La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Camañas oni malaltiĝis ĝis nunaj 140 loĝantoj.

Kiel altiraĵoj menciindas la preĝejo kaj ĉefe la malfruromanika ermitejo de la *Virgen del Consuelo*, la ruinoj de la kastelo ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797534
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri kuba ekvacio en unu variablo. Por kuba ekvacio en *du* variabloj rigardu kuba plana kurbo |

Diagramo de kuba funkcio kun 3 reelaj radikoj (kie la kurbo transiras la horizontalan akson - kie y = 0). Ĝi havas 2 kritikajn punktojn. Ĉi tie la funkcio estas *ƒ*(*x*) = (*x*3 + 3*x*2 − 6*x* − 8) / 4.
En matematiko, **kuba funkcio** estas funkcio de la formo

{\displaystyle f(x)=ax^{3}+bx^{2}+cx+d,\,}
kie *a* estas nenula koeficiento; aŭ en aliaj vortoj, funkcio difinita per polinomo de grado tri. La derivaĵo de kuba funkcio estas kvadrata funkcio. La integralo de kuba funkcio estas kvaragrada funkcio.

Fari *ƒ*(*x*) = 0 donas kuban funkcion de la formo

{\displaystyle ax^{3}+bx^{2}+cx+d=0.\,}
Kutime, la koeficientoj *a*, *b*,*c*, *d* estas reelaj nombroj. Tamen, la plimulto de la teorio estas ankaŭ valida se ili apartenas al iu ajn kampo de karakterizo malsama de 2 aŭ 3. Solvi kuban ekvacion signifas trovi la radikojn (nulojn) de kuba funkcio.

Ekzistas diversaj manieroj por solvi kuban ekvacion.

Per la teoremo de Abel-Ruffini, la radikoj de kuba ekvacio, kiel tiuj de kvadrata aŭ kvaragrada ekvacio (sed ne por ekvacioj de pli alta grado) povas ĉiam trovi algebre, tio estas kiel formulo engaĝante simplajn funkciojn kiel la kvadrata radiko kaj kuba radiko.

La radikoj povas ankaŭ troviĝi per trigonometrio.

Alternative, oni povas trovi nombran proksimuman kalkuladon de la radikoj en la kampo de la reelaj aŭ kompleksaj nombroj. Tio povas esti ricevita per iu radiko-trovanta algoritmo, kiel la Neŭtona metodo.

Solvado de kubaj ekvacioj estas necesa parto de solvado de la ĝenerala kvara ekvacio, ĉar solvi la lastan postulas solvado de ĝia helpa kuba ekvacio kiel intera ŝtupo.
**Enzo AVITABILE** (naskiĝis en Napolo la 1an de marto 1955) estas itala saksofonisto, artisto, komponisto kaj kantaŭtoro. Lia stilo estas fandado de Muzikoj de la mondo kaj de ĵazo, napolaj tradicioj kaj ĝia lingvaĵo.

Enzo Avitabile komencis ludi saksofonon je la aĝo de dek jaroj. Li diplomiĝis en fluto en la Konservatorio de Napolo kaj komencis sian karieron per turneoj kaj ekkomencis per diskoj en 1982 per *Avitabile*, albumo en kunlaboro kun Richie Havens.

Li faris turneojn kun sia grupo sub la nomo de «Enzo Avitabile & Bottari». *Bottari* estas la nomo de tradicia muzika ritmo de la sudo de Italio per elementoj de perkutado kiel de la vin-bareloj, de la lignaj tamburoj.

En la pasinteco li kunlaboris kun Pino Daniele, Edoardo Bennato, James Brown, Afrika Bambaataa kaj Tina Turner. Li estas nomumita por la «Premio de la publiko» de BBC en 2005 en la kategorio *Muziko de la mondo*.

La saman jaron, li publikigis *Black tarantella*, disko enhavanta duetojn kaj kunlaborojn kun internaciaj muzikistoj, ĉefe David Crosby, Bob Geldof kaj Franco Battiato.

En 2017, li ricevis la premion "David de Donatello" por la plej bona muziko pro *IndivisibilI* de Edoardo De Angelis.

Diskaro
-------

* 1982 : *Avitabile*
* 1983 : *Meglio Soul*
* 1984 : *Correre in fretta*
* 1986 : *SOS Brothers*
* 1988 : *Alta tensione*
* 1990 : *Stella disidenta*
* 1991 : *Enzo Avitabile*
* 1994 : *Easy*
* 1996 : *Addò*
* 1999 : *O-Issa*
* 2004 : *Salvamm 'o munno*
* 2006 : *Sacro Sud* (2006)
* 2007 : *Festa, Farina e Forca*
* 2009 : *Napoletana*
* 2012 : *Black Tarantella*
* 2013 : *Enzo Avitabile Music*
* 2016 : *Lotto Infinito*
* 2017 : *La Malaeducazione*
* 2018 : *Pelle differente* (Sony Music)

Esperanto
---------

Enzo ankaŭ kantas en Esperanto (koncerto en Avellino - Romo 2022). En 2022 en la kanto "Corpo a corpo" de Jovanotti, li kune kantas itale kaj la unua strofo estas en lingvo Esperanto.

* Kategorio Enzo Avitabile en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795256
* GND: 134570480
* LCCN: no2006000734
* VIAF: 28329382
* ISNI: 0000 0000 5546 8680
* SUDOC: 226868834
* BNF: 14638650h
* MBA: f0d88199-754c-43b3-b121-74331563d060
* ICCU: SBLV037165
* BNE: XX1548598
 |
Eolitoj el Francio, Belgio kaj Anglio.
**Eolito** (el greka "eos", aŭroro, kaj "lithos", ŝtono) estas rokaĵo elhakebla el siliko. Dum iom da tempo oni kredis ke la eolitoj estis homfaritaj artefaktoj, nome la pplej fruaj ŝtoniloj, sed aktuale oni kredas ke ili estis produktitaj nature fare de geologiaj procezoj kiel la glaciiĝo.

La unuaj eolitoj estis kolektitaj en Kent de Benjamin Harrison, nome amatora naturalisto kaj arkeologo, en 1885 (kvankam la termino "eolito" ne estis stampita ĝis en 1892, fare de J. Allen Browne). La malkovroj de Harrison estis publikitaj de Sir Joseph Prestwich en 1891, kaj la eolitoj estis ĝenerale akceptitaj kiel simplaj iloj, kiuj datis el Plioceno.

Laŭ Francisko Azorín **Eolito** estas *Antikva ŝtonilo kun prahomaj signoj; unua elmontro de la homa arto.*[1] Kaj li indikas la menciitan etimologion el greka eos + litos (aŭroro + ŝtono), kaj li referencas ke temas pri termino elpensita de Verworn.[2]

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 67.
2. ↑  Azorín, samloke.

Bibliografio
------------

* O'Connor, A. ‘Geology, archaeology, and ‘the raging vortex of the "eolith" controversy’, Proceedings of the Geologists' Association, 114 (2003).
* Terry Harrison, "Eoliths", in H. James Birx (ed), Encyclopedia of Anthropology (Sage, 2006).
* Roy Frank Ellen, "The Eolith Debate, Evolutionist Anthropology and the Oxford Connection Between 1880 and 1940," History and Anthropology, 22,3 (2011), 277-306.
*Enchiladas rojas* kun "chile guajillo".
**Enĉilado**, en hispana lingvo *enchilada* [enĉiLAda] estas plado kiu en Meksiko estas kuirita el tortiljo de maizo ruligita kaj trempita en pika saŭco uzante kapsiketon (en hispana *ĉile*, kaj de tie la termino *enĉilado*) en ties preparado.​ Depende de la stilo, la *enchilada* povas esti akompanata aŭ farĉita de viando — koko, bovo, meleagro — fromaĝo aŭ boligitaj legomoj; krome ĝi povas esti akompanata de iu aldona garnaĵo, kiu ĝenerale konsistas en mueligita aŭ en tranĉaĵoj freŝa cepo, laktuko, laktokremo kaj fromaĝo.

En Meksiko la enĉiladoj estas konsiderataj tradicia manĝaĵo kaj ties ingrediencoj estas ekzemple: vianderoj, plekaĵoj (beto, cepo, petroselo, ajlo, timiano, kapsiko, karoto, brasiko, pizoj, origano, vinagro), tomatosaŭco, viando — koko, bovo, porko, meleagro —.

Notoj
-----

1. ↑  «Enchiladas mexicanas». VIX. Konsultita la 9an de Junio 2021.

* Kategorio Enĉilado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 728090
* LCCN: sh2015002269
 |
**Brita Malajzio** malprecize aludas al serio de ŝtatoj en la Malaja Duoninsulo kaj insulo de Singapuro kiu estis sub britia kontrolo inter la 18a kaj la 20a jarcentoj. Malkiel la esprimo "Britia Hindio", kiu ekskludis la hindiajn suverenajn ŝtatojn, la termino *Brita Malajzio* estis ofte uzita por aludi al la Malajziaj Ŝtatoj sub nerekta brita regado same kiel al la Markolaj kolonioj kiuj estis sub suvereneco de la Britia Krono. Antaŭ la formado de la Malajzia Unio en 1946, la teritorioj ne estis lokigitaj sub unuigita administrado. Anstataŭe, Brita Malajzio enhavis la teritoriojn de la Markolaj kolonioj, la Federataj Malajziaj Ŝtatoj kaj la Nefederataj Malajziaj Ŝtatoj. 

Brita Malajzio inter 1909 kaj 1946.
Snb Brita regado, Malajzio estis unu el plej profitdonaj teritorioj de la Brita Imperio, kaj la plej granda produktanto en la mondo de stano kaj poste de kaŭĉuko.

La Malajzia Unio estis nuligita kaj anstataŭita de la Federacio Malajzio en 1948. Ĝi iĝis tute sendependa la 31an de Aŭgusto 1957. La 16an de Septembro 1963, la federacio, kun Sabaho, Saravako kaj Singapuro, formis pli grandan federacion nome Malajzio.

Referencoj
----------

* Zainal Abidin bin Abdul Wahid; Khoo, Kay Kim; Muhd Yusof bin Ibrahim; Singh, D.S. Ranjit (1994). *Kurikulum Bersepadu Sekolah Menengah Sejarah Tingkatan 2.* Dewan Bahasa dan Pustaka. ISBN 983-62-1009-1
* Osborne, Milton (2000). *Southeast Asia: An Introductory History.* Allen & Unwin. ISBN 1-86508-390-9
* 1911 Encyclopædia Britannica. *Malay States.*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Brita Malajzio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkib Negara. Hari ini dalam sejarah. Penubuhan Majlis Persekutuan Arkivigite je 2007-06-09 per la retarkivo Wayback Machine. Elŝutita la 15an de decembro 2006.
Kameruno 1901-1972: oranĝe la Germana Kameruno; ruĝe la Brita Kameruno; blue la Franca Kameruno; verde la Respubliko Kameruno.
La **Brita Kameruno** aŭ **Okcidenta Kameruno** estis teritoria brita mandato en Okcidenta Afriko, aktuale parto kaj de Niĝerio kaj de Kameruno.

La regiono de la aktuala Kameruno estis postulita de Germanio kiel protektorato dum la tiel nomita "Disdivido de Afriko" (nomita ankaŭ "Disputo", "Dispartigo" aŭ "Kurkonkurenco por Afriko") fine de la 19-a jarcento. Dum la Unua Mondmilito, ĝi estis okupaciita de francaj kaj belgaj trupoj, kaj poste, en 1922, administraciita kiel Mandato de la Ligo de Nacioj fare de Granda Britio kaj de Francio. La franca mandato estis konata kiel Kameruno kaj la brita teritorio estis administraciita kiel du regionoj nome *Norda Kameruno* kaj *Suda Kameruno*. Norda Kameruno konsistis el du partoj ne samlimaj, dise kie estas la landlimoj inter Niĝerio kaj Kameruno.

La Franca Kameruno iĝis sendependa lando en januaro 1960, kaj oni programis la sendependecon de Niĝerio por posta momento samjare, kio starigis la demadon pri la brita teritorio. Post ia disputo oni interkonsentis la okazigon de referendumo kiu finfine okazis la 11an de februaro 1961. La norda regiono ĉefe islama preferis la unuigon al Niĝerio, kaj la suda regiono voĉdonis unuigon al Kameruno. Norda Kameruno iĝis regiono de Niĝerio la 31an de majo 1961, dum Suda Kameruno iĝis parto de la Respubliko Kameruno la 1an de oktobro. Dume, la regiono estis administraciita kiel franca kolonio.

Notoj
-----

1. ↑   Nohlen, D, Krennerich, M & Thibaut, B (1999) Elections in Africa: A data handbook, p 177 ISBN 0-19-829645-2

* Kategorio Brita Kameruno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pri la komunumo
---------------

**Brislach** estas komunumo en la distrikto Laufen en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 1592 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Brislach situas ĉe la suda flanko de la Laufenvalo. Ĝian nordan limon formas la rivero Birs. La areo de la komunumo etendiĝas sura 9,39 km², de kiuj servas 53% al agrikulturo, 39% estas kovritaj de arbaro, kaj 8% servas por setlejoj.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo limas en sudo al Breitenbach, en oriento al Himmelried, en nordoriento al Grellingen, en nordo aliflanke de la rivero Birs al Nenzlingen, en nordokcidento al Zwingen, en okcidento al Laufen, kaj en sudokcidento al Wahlen.

Trafiko
-------

Brislach situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas ek de Zwingen per poŝtaŭto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Brislach datiĝas el la jaro 1144 kielo *Brislacho*.

En mezepoko Brislach apartenis al la Baronejo Zwingen, la regejo de la baronoj de Ramstein. Post ties formorto ĝi kun la baronejo transiris al la Princepiskopejo Bazelo, kies voktoj ĝin regis ĝis la Franca Revolucio en la jaro 1792. Brislach nun fariĝis parto de la Raŭraĥa Respubliko kaj poste kun la Kantono Laufen estis integrita en la franca departemento Mont-Terrible. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis Brislach al Kantono Berno. En la jaro 1994 ĝi kun la tuta distrikto Laufen aliĝis al Kantono Bazelo Kampara.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Brislach
* Brislach en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Brislach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Laufen |
| --- |
| LaufenBlauen  •  Brislach  •  Burg im Leimental  •  Dittingen  •  Duggingen  •  Grellingen  •  **Laufen**  •  Liesberg  •  Nenzlingen  •  Roggenburg  •  Röschenz  •  Wahlen  •  Zwingen | Laufen |

 |
**Luca Ekler,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ekler Luca** estas hungara handikapa longsaltisto, paralimpiano, paralimpika kaj monda ĉampionoj.

Luca Ekler naskiĝis la 28-an de oktobro 1998 en Győr.

Biografio
---------

Luca Ekler elektis inter la sportoj la tenison. En 2009 ŝi neatende travivis apopleksion. Post la resaniĝo ŝi povis trafiki per rulseĝo. Baldaŭ restis parte en kruroj paralizo. Tial ŝi elektis la atletikon kaj ŝi kuris kaj saltis. En 2017 ŝi translokiĝis al Budapeŝto kaj ekstudis en Gimnastika Universitato de Budapeŝto. Ekde la sekva jaro ŝi iĝis oficiale parasportisto. Ŝi estis olimpiano en Somera Paralimpiko 2021 kun ora medalo en altsalto, krome en mondĉampionumo en 2019 ŝi same estis la unua. Ŝi ricevis ŝtatan premion en 2021.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj hungare kun foto
* datenoj angle

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   facebook

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822767
 |


* Portalo pri Biografio
**Uljanovska Aŭtomobila Uzino**, **UAZ** (ruse *Ульяновский автомобильный завод*, ruse *УАЗ*) estas rusia entrepreno, kiu produktas aŭtojn kun kompleta transmisio: ajnagrundajn aŭtomobilojn, kamionetojn, busetojn. Ĝi situas en urbo Uljanovsko.

Historio
--------

Post komenco de la Granda patriota milito la registaro de Sovetunio decidis evakui moskvan aŭtouzinon *ZIS*[ru] al Uljanovsko. La 20-an de oktobro 1941 venis el Moskvo unuaj fakuloj, kaj jam en majo 1942 la uzino komencis produkti 3-tunajn aŭtojn *ZIS-5*[ru]. Post pliaj 2 monatoj la uzino produktis jam po 30 kamionojn tage.

La 22-an de junio 1943 Ŝtata Komitato pri Defendo de USSR decidis konstrui en Uljanovsko aŭtomobilan uzinon surbaze de evakuita ilmaŝinaro de *ZIS*. En majo 1944 estis finmuntita la unua eksperimenta modelo de 3,5-tuna kamiono *UljZIS-253*. Fine de 1944 produktado de *ZIS-5* estis transmetita al la uzino *UralAZ* en Miasso, kaj al la uljanovska uzino oni komisiis produktadi aŭtojn *GAZ-AA*[ru].

Modeloj
-------

* UAZ Patriot

* Kategorio Uljanovska Aŭtomobila Uzino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Camarena de la Sierra** [kamaREna delaSJEra] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudorienta komarko Gúdar-Javalambre, kies komarka ĉefurbo estas Mora de Rubielos.

Geografio
---------

Urba panoramo.
Ĝi estas je 28 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, do proksime. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri sudaj, tiu plej orienta nome N-234 kun A-23 *Autovía Mudéjar* venas el sudoriento kune kun fervojo. Laŭ tiu La Puebla de Valverde estas la plej proksima municipo al la ĉefurbo, nome inter Teruelo kaj Sarrión. Sudokcidente la A-2520 komunikas kun Camarena de la Sierra. Sama montara ŝoseo A-2520 komunikas sudoriente kun Manzanera

La municipa teritorio etendiĝas ĉe la montaro Javalambre. La loĝloko staras je 1294 m super marnivelo. La municipa teritorio limas norde kun Valacloche, Cascante del Río kaj Cubla, oriente kun La Puebla de Valverde, sude kun Arcos de las Salinas kaj La Puebla de San Miguel (provinco Valencio en Rincón de Ademuz), kaj okcidente kun Riodeva.

En la teritorio estas ankaŭ la domaro Mas de Navarrete, je 5 km de la ĉefa urba kerno. 

Estas multaj fontoj kaj arbaroj, ĉefe pinaroj, sed estgas ankaŭ juniperoj, kverkoj ktp. krom botanikaj endemioj.

Historio
--------

Panoramo.
En Mezepoko estis kastelo pro strategia situacio sur monteto.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Camarena de la Sierra oni malaltiĝis ĝis nunaj 116 loĝantoj.

Inter vidindaĵoj menciindas baroka preĝejo kun sgrafiaĵoj, mudeĥara ermitejo, la restaĵoj de la kastelo, trituba fontano, modernismaj domoj, monumenta hipokastano, publika lavejo, banloko, naturaj sportoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Bibliografio
------------

* Ibáñez González, Javier (kunord.) (2009). Las Hoces del Mijares y los Caminos del Agua. Qualcina. Arqueología, Cultura y Patrimonio. ISBN 978-84-937190-0-5.
* Ibáñez González, Javier & Casabona Sebastián, José F. (2013). Castillos, murallas y torres. La arquitectura fortificada de la Comarca de Gúdar-Javalambre. Qualcina. Arqueología, Cultura y Patrimonio. ISBN 978-84-937190-5-0.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 798095
* VIAF: 316732814
 |
**Desamortización** aŭ **alienado** estis en Hispanio historia, ekonomia kaj socia proceso komencita fine de la 18a jarcento fare de Godoy (1798) kaj fermita jam en la 20a jarcento (16a de decembro de 1924). En aliaj landoj okazis similaj procesoj.

Ĝi konsistis en vendigo, post deviga eksproprietigo kaj pere de publika aŭkcio, de la teroj, bienoj kaj posedoj kiuj ĝis tiam ne estis vendeblaj, tio estas en la povo de la tiel nomataj «mortintaj manoj», tio estas, la Katolika Eklezio en ties diversaj instancoj, sed ankaŭ de komunaj bienaroj de municipoj. La celo estis pligrandigi la nacian riĉon kaj krei burĝaron kaj mezan klason de kamparanaj posedantoj. Krome la ŝtato akiris eksterordinarajn enspezojn.

La *desamortización* iĝis la ĉefa politika armilo per kiu la liberaloj modifis la reĝimon de la posedo de la Antikva Reĝimo por enkonduki al la nova liberala ŝtato dum la unua duono de la 19a jarcento.

Manuel de Godoy
---------------

Joseph Bonaparte
----------------

Mendizábal
----------

Espartero
---------

Madoz
-----

Sekvoj
------

Historio de Hispanio
--------------------

Bibliografio
------------

* Francisco Tomás y Valiente: *El marco político de la desamortización en España*. Ariel 1989 ISBN 84-344-0704-3
La **Andesita Linio** (aŭ *Andezita Linio*) estas la geologia regiona diferencigo plej grava en la baseno de la Pacifika Oceano. 

Ĝi separas du zonojn: 

a) Vulkanaj rokoj bazaltaj mafikaj rokoj (**ma**gnezio-**f**ero] de la baseno de Centra Pacifiko de la kontinentaj areoj parte submaraj

b) Vulkanaj rokoj andesitaj pli felsikaj (**fel**dspato-**si**licio) en ties bordoj. 

La Andesita Linio estas paralela al la zonoj de subdukcio kaj al la profundaj submaraj fosegoj ĉirkaŭ la baseno de Pacifiko. Ĝi estas la esprimo en surfaco de la fuzio ene kaj super la plato kiu subdukcias. Ĝi sekvas (kontraŭhorloĝe kaj el Usono) la okcidentan bordon de la insuloj antaŭ Kalifornio kaj pasas sude de la Aleuta Arko, sekvas laŭlonge de la orienta bordo de Kamĉatko, la Kuriloj, Japanio, la Marianoj, Yap, Palaŭo, la Salomonoj, Fiĝioj, Tonga kaj la Norda Insulo de Nov-Zelando. La linio pluas nordorienten laŭlonge de la okcidenta bordo de la montaroj de Andoj el Sudameriko ĝis Meksiko, kaj revenas al la insuloj antaŭ Kalifornio. 

Indonezio, Filipinoj, Japanio, Nov-Gvineo kaj Nov-Zelando estus ekster la Andesita Linio.

Vidu ankaŭ
----------

* Pacifika fajra rondo
* Pacifika plato

Bibliografio
------------

* Watters, W. A. 'Marshall, Patrick 1869 - 1950'. Arkivigite je 2010-05-24 per la retarkivo Wayback Machine Dictionary of New Zealand Biography, 7a de Aprilo 2006]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 751457
 |
**Camarón de Tejeda** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Camarón de Tejeda*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 007.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5660 loĝantojn. El tiuj estis 2801 viroj kaj 2859 virinoj. La komunumo havas surfacon de 174.4 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 1 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 37 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 320 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 5716 personoj. En la jaro 2000 temis pri 5613, do temis pri malkresko je -0.36 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 5041 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 11 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.22 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Camarón de Tejeda[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Uljanovska Esperanto-klubo** estas Esperanto-klubo en Uljanovsko (Rusio).

Komenco
-------

La unuaj mencioj pri esperantistoj en Simbirsko (antaŭa nomo de Uljanovsko) aperis komence de la 20-a jarcento. La 13-an de novembro 1909[greg.] en konstruaĵo de urba dumao okazis la unua kunveno de simbirskaj esperantistoj, kiun partoprenis 6 homoj. La kunveno decidis organizi Simbirskan Societon de Esperantistoj, verkis projekton de ties statuto. La 17-an de decembro 1909[greg.] la dua kunveno akceptis la statuton kaj sendis salutan telegramon al L. L. Zamenhof okaze de lia 50-jariĝo. La 31-an de decembro 1909[greg.] Simbirska Societo de Esperantistoj trafis oficialan liston fare de gubernia registaro.

13-an de februaro 1910[greg.] en la konstruaĵo de la urba dumao okazis solena inaŭguro de Simbirska Societo de Esperantistoj, kiun partoprenis 37 homoj. Estis elektitaj prezidanto (kuracisto V. A. Koposov) kaj estraro. En februaro kaj marto 1910 pasis publikaj lekcioj, lernado de la lingvo, organizado de Esperanta biblioteko. La urba estraro disponigis al la societo por lernado vespere dufoje en semajno lokon de la kursejo de tajlado kaj kudrado. Al la 1-a Rusia Kongreso de Esperantistoj (Sankt-Peterburgo, aprilo 1910) estis senditaj V. A. Koposov kaj S. N. Jakovlev.
**Ksuto** (helene *Ξοῦθος*, latine **Xuthus**) estis en la helena mitologio nepo de Deŭkaliono kaj lia edzino Pirro, kiuj fariĝis fondintoj de la nova generacio de homoj post inundo de la mondo.

Pro volo de la plej alta dio Zeŭso estis elektitaj Deŭkaliono kaj Pirro kaj estis ŝparigitaj de pereo kaŭze de inundo de la mondo. Ili savis sin en granda ŝrankokesto, kiu post naŭ tagoj de grandaj pluvoj kaj akvaj torentoj albordiĝis sur verto de la monto Parnaso. Ili petis pri eblo de nova popolplenigo de la mondo. Laŭ konsilo de dioj ili ĵetadis malantaŭ sin ŝtonojn, figure "ostojn de la Patrino de Tero" el kiuj devenis novaj homoj.

Deŭkaliono kaj Pirro havis propran filon Helenon, kiu fariĝis prapatro de ĉiuj helenoj. Kiam Heleno edziĝis al nimfo Orseo, naskigis tri filojn: 

* Eolon - fondinton de la tribo Eolianoj
* Doron - fondinton de la tribo Doroj, tiu estis verŝajne sen propraj posteuloj
* Ksuton - kies filoj Aĥeo kaj Jono (mitologio) estis fondintoj de la triboj nomataj Aĥajoj kaj Ionoj

Ksuto estis la meza filo de Heleno. Oni rakontas, ke li devis fuĝi en Atenon, ĉar liaj fratoj kulpigis lin pro ŝtelo. Li edziĝis kun Kreŭzo, filino de la atena reĝo Ereĥteo. Liaj filoj Jono kaj Aĥeo donis siajn nomojn al helenaj triboj Aĥajoj kaj Ionoj.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Xúthos en la ĉeĥa Vikipedio.*
Photo of several whales each with only its head visible above the surfaceGrupo de 15 balenoj fiŝkapte uzantaj bobelejojn ĉe Juneau, Alasko.
**Bobelreta manĝado** estas unika kaj kompleksa manĝokutimo uzata de la ĝiba baleno (*Megaptera novaeangliae*) kaj de la Balenopteroj en la Golfo de Tosa, Japanio. Ĝi estas unu el malmultaj surfacaj manĝokutimoj fare de la ĝiba baleno kiuj estas konataj. Tiu tipo de manĝado okazas ofte farita are. La grupogrando povas gami el minimumo de du aŭ tri balenoj partoprenantaj ĝis sesdek samtempe. Balenoj povas ankaŭ plenumi similan metodon de surfaca manĝado nomita atakomanĝado sed fare de unusola animalo.

La ĝiba baleno estas migranta kaj manĝas nur dum la duono de la jaro. Ili tipe pasigas la somerajn monatojn (Majo al Septembro) en manĝareoj de pli malvarmaj akvoj kien ili revenas ĉiujare. Oni dokumentis ilin manĝantaj en areoj kiel Sudorienta Alasko kaj ĉe la marbordo de Antarkto. Dum la alia duono de la jaro la ĝiba baleno pasigas tempon en siaj reproduktejoj kie ili tute ne manĝas. Dum ties manĝosezono ĝibaj balenoj aktive manĝas dum ĝis 22 horojn tage. Ili faras tion por akiri sufiĉajn grasrezervojn stokitajn en siaj korpoj por survivi dum sia reprodukta sezono.

Notoj
-----

1. ↑  "Page Not Found » Brill Online". doi:10.1163/000579511x570893/about/. Alirita la 20an de Februaro 2018.
2. ↑   木白 俊哉. 2011. 西部北太平洋、特に南西部日本沿岸におけるニタリクジラの資源生態学的研究 Alirita la 16an de Novembro 2018.
3. ↑  "ニタリクジラ". www24.big.or.jp. Alirita la 16an de Novembro 2018.
4. 1 2 3   Humpback Feeding Behaviour. Alirita 20a de Februaro 2018.
5. 1 2 3   (1982) "Feeding behavior of the humpback whale, Megaptera novaeangliae, in the western North Atlantic", *Fishery Bulletin* **80**, p. 259–268.
6. 1 2 3   Kieckhefer, Thomas R. (1992). Feeding ecology of humpback whales in continental shelf waters near Cordell Bank, California (Master's). Alirita la 16an de Novembro 2018.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Chevillon |

Koordinatoj: 47° 55′ 18″ N 3° 10′ 37″ O﻿ / ﻿47.92167 °N, 3.17694 °O﻿ / 47.92167; 3.17694 (mapo)

**Chevillon** estas loĝloko, delegita komunumo kaj eksa franca komunumo lokita en la situas en la departemento *Yonne* kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo: La 1-an de januaro 2016 la loĝloko kun 13 najbaraj antaŭe sendependaj komunumoj kreis novan komunumon Charny Orée de Puisaye. Fine de 2018 en Chevillon (Yonne) vivis 321 loĝantoj. Administre la loĝloko apartenas al la arondismento *Auxerre* kaj al la kantono *Charny*.

Geografio
---------

Chevillon etendiĝas sur 13.08 km², kaj havis 314 loĝantojn laŭ la antaŭa censo de 2006. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la historia regiono Burgonjo. 

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Pierre Marc, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Lokaj famuloj
-------------

Chevillon estis la denaska komunumo de la fratoj Chausson, Gaston (n. en 1876) kaj Jules (n. en 1881). Tiuj du industriistoj fondis la fabrikejon Chausson en Asnières, kiu produktadis erojn por aŭtomobiloj sed ankaŭ serion da aŭtobusoj, kiuj fariĝis tutnaciaj referencoj de 1947 ĝis 1965.

Administrado
------------

Chevillon apartenas al la kantono Charny, kies ĉefurbo estas Charny. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Charny
***OGame*** estas strategia multludista enreta ludo disvolvita de la germana entrepreno *Gameforge*. La ludo estis kreita sur PHP- programlingvo, postulante nur simplan retumilon por povi ludi ĝin: donante grandan avantaĝon en la aspekto de videoludoj, kiuj multe bezonas RAM kaj specifaj memoroj. Ĉiu ludscenaro, nomata *Universo*, permesas ĝis 16.500 ludantoj samtempe. La unua universo aperis en Germanio en 2002, en 2007 ĝi estis la plej populara interreta ludo kun pli ol 2 milionoj da ludantoj. Estas versioj en diversaj lingvoj kiel la hispana, portugala, franca, angla, rusa, inter aliaj. Novaj serviloj (universoj) estas periode aldonitaj al la ludo.

Enkonduko
---------

Ogame estas ludo en reala tempo, kie ĉiuj ludantoj interagas dum la 24 horoj de la tago, ne gravas ĉu ili estas konektitaj aŭ ne. Ĉi tio, kune kun la fakto ke estas ludantoj de diversaj partoj de la mondo kaj horzonoj (en la Ogame hispana, ekzemple estas ludantoj de Hispanio kaj de Hispan-ameriko).

Ĉiu ludanto komencas *per planedo* kaj fariĝas galaksia imperiestro. La celo de la ludo estas akiri la plej altan poentaron el la *universo*. Krome, ĉiu versio de Ogame aranĝas de oficiala forumo en kiu la uzantojn povas interagi kaj eldoni siajn plej bonajn batalojn. Aperi en koncerna klasifo de la plej bonaj bataloj oni povas konsideri alian celon de la ludo. Ĉiu universo dividiĝas en naŭ galaksiojn, ĉiu kun 499 planedaj sistemoj. Siavice, ĉiu planeda sistemo estas formita de 15 planedoj. Ĉiuj universoj havas egalan mekanikon, krom la "Universoj de Datreveno".

En la ludo ekzistas kvar tipoj de rimedoj: metalo, kristalo, deuterio kaj energio. La ludantoj akiras poentojn pro la kvanto da rimedoj investitaj en konstruaĵoj, esploroj kaj unuoj (batalŝipoj kaj defendoj) al la momento de ĉiu ĝisdatigo. La ludantoj ne povas perdi la konstruaĵojn kaj esplorojn, dum malsame la ŝipoj kaj defendoj povas esti detruitaj pro atakoj de aliaj ludantoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Ogame (angle). Arkivita el la originalo je 2006-07-14. Alirita 2016-01-18.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
"Down by the Salley Gardens", Celtic Aire, United States Air Force Band, 2014
***Down by the Salley Gardens*** (*irlande*: *Gort na Saileán*) estas poemo de William Butler Yeats eldonita en poemaro *The Wanderings of Oisin and Other Poems* en 1889.

Historio
--------

Yeats notis ke ĝi estis "provo rekonstrui malnovan kanton de tri versoj neperfekte memoritaj de maljuna kamparana virino en la vilaĝo Ballisodare, en graflando Sligo, kiu ofte kantas ilin al si mem." La "malnova kanto" eble estis la balado *The Rambling Boys of Pleasure* kiu enhavas la sekvajn versojn:

"It was down by Sally's Garden one evening late I took my way.
'Twas there I spied this pretty little girl, and those words to me sure she did say.
She advised me to take love easy, as the leaves grew on the tree.
But I was young and foolish, with my darling could not agree."
La simileco al la unua verso de la versio de Yeats estas senduba kaj sugestus ke tio ĉi estis vere la kanto, kiun Yeats memoris ke la malnova virino kantis. La resto de la kanto, tamen, estas malsama.

Teksto
------

Down by the salley gardens my love and I did meet;
She passed the salley gardens with little snow-white feet.
She bid me take love easy, as the leaves grow on the tree;
But I, being young and foolish, with her would not agree.
In a field by the river my love and I did stand,
And on my leaning shoulder she laid her snow-white hand.
She bid me take life easy, as the grass grows on the weirs;
But I was young and foolish, and now am full of tears.

Loko
----

Oni supozas ke la loko de la "Salley Gardens" estis sur la bankoj de la rivero ĉe Ballysadare proksime al Sligo kie la loĝantoj kultivigis arbojn provizi materialojn por tegmentaj pajloj. "Salley" aŭ "sally" estas formo de la standarda angla vorto "sallow", t.e. arbo de la genro *Salix.* Ĝi estas proksima en sono al la irlanda vorto *saileach*, kiu signifas *saliko*.

Referencoj
----------

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Down by the Salley Gardens en la angla Vikipedio.*

1. ↑   Down by the Salley Gardens – tale of unrequited love. irishmusicdaily.com. Alirita 2014-11-23.
2. ↑  Quoted in M.H Abrams and Stephen Greenblatt eds. *The Norton Anthology of English Literature, Vol. 2*. New York: W.W. Norton, 2005. p. 2024.
3. ↑   (April–June 1979) ""Rose Connoley": An Irish Ballad", *The Journal of American Folklore* **92** (364), p. 172–195.
4. ↑
5. ↑  The Collected Poems of W.B. Yeats, (London, Wordsworth Editions) 1994, page 16
6. ↑  McGarry, James P.  (1976) *Place names in the writings of William Butler Yeats*. London, UK: Macmillan, p. 79.
7. ↑  Jeffares, A. Norman.  (1984) *A new commentary on the poems of W.B. Yeats*. Stanford,, CA USA: Stanford University Press, p. 14.
**Chadli Bendjedid** [ŝa:*d*li benĝedi:d] (arabe الشاذلي بن جديد; elaraba latinigo: *aŝ-Ŝādhilī bin Ĝadīd*; 14-a de aprilo 1929 – 6-a de oktobro 2012) estis la tria Prezidento de Alĝerio; lia prezidenta regotempo estis de 9-a de februaro 1979 ĝis la 11-a de januaro 1992.

Bendjedid estis ministro de defendo de novembro 1978 ĝis februaro 1979 kaj iĝis prezidento post la morto de Boumédiènne. Bendjedid estis kompromita kandidato kiu enpoviĝis post la partiestro kaj prezidenteco estis kontraŭata je la kvara kongreso de FLN okazinta la 27-an ĝis la 31-an de januaro 1979. La plej verŝajnaj sukcedontoj de Boumediene estis Mohammad Salah Jahiaoui kaj Abdelaziz Bouteflika. Tiu lasta estis servinta kiel sekretario de eksterlandaj aferoj ĉe Unuiĝintaj Nacioj dum dek ses jaroj. Li estis elstara membro de la Uĥda klano kaj konsiderata pro-okcidenta liberalo. Jahiaoui estis tre proksima al komunistoj, kaj permesis al la Partio de la Socialisma Avangardo (PAGS) akiri jurisdikcion super la amasaj sindikatoj kaj junularaj organizoj.

Bendjedid malpliigis la ŝtatan rolon en ekonomio kaj faciligis la kontrolon de la loĝantaro fare de la registaro. Fine de la 1980-aj jaroj, kiam la ekonomio malsukcesis pro rapida falo de la prezoj de nafto, staris malkontenton inter elementoj de la reĝimo kiuj subtenis la ekonomiajn liberigajn politikojn de Bendjedid, kaj tiuj kiuj volis revenon al la ŝtatisma modelo. En Oktobro 1988, junularprotestoj kontraŭ la aŭsteremajn politikojn de la reĝimo evoluis en amasa tumultado nune konata kiel Tumultoj de Oktobro 1988 kiuj etendiĝis al Orano, Annaba kaj al aliaj urboj; la militista brutala subpremado de la tumultantoj lasis kelkajn centojn da mortintoj. Eble kiel politika porsurviva strategio, Bendjedid tiam alvokis kaj helpis plibonigi transiron al multpartia demokratio. Tamen, en 1991 la militistaro intervenis por haltigi ke elektoj portu la pliigantan forton de la islamisma Islama Savofronto (FIS) al povo, devigante Bendjedid elposteniĝi kaj ekigante longan kaj sangelverŝan okazigon de Alĝeria Enlanda Milito.

Referencoj
----------

1. ↑   Algeria:Anger of The Dispossessed, Martin Evans and John Phillips, Yale University Press, 2007, p. 114
2. 1 2   "Black October" Riots in Algeria 1988. Onwar.com. Alirita 2014-06-20.
3. ↑  "Chadli Bendjedid", 7a de Oktobro 2012. Kontrolita 20a de Oktobro 2012.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Chadli Bendjedid en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Biografio ĉe rulers.org


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 576654
* GND: 1031747990
* LCCN: n82026282
* VIAF: 24683125
* ISNI: 0000 0000 7822 2026
* SUDOC: 029263972
* BNF: 123811275
* BNE: XX1001440
 |
Pri la komunumo
---------------

**Dozwil** [docVIL] estas komunumo en la distrikto Arbon de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 552 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

La komunumo Dozwil situas sur la monto Seerücken en la nordo de Turgovio. De Dozwil dum bona vetero oni havas belvidon super la tuta Bodenlago.

Najbaraj komunumoj
------------------

Dozwil limas en oriento kaj nordo al Kesswil, en okcidento al Uttwil kaj en sudo al Hefenhofen.

Trafiko
-------

Dozwil atingeblas per poŝtaŭto ek de Amriswil.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Dozwil datiĝas el la jaro 1385 kiel *Dotzwile*. En mezepoko Dozwil estis servuto de la episkopo de Konstanco.

Komunumo de Sankta-Mikaelo
--------------------------

En Dozwil troviĝas la sidejo de la religa grupo Sankt-Mikaelo-Asocio, kiu nomiĝas laŭ la arkianĝelo Sankta Mikaelo. ĝi estis fondita en la jaro 1971 de Paul Kuhn (kiu naskiĝis la 10-an de januaro 1920 en Romanshorn kaj mortis la 26-an de septembro 2002 en Dozwil), ĝardenisto kaj insturisto de la metodo de Émile Coué, kaj la mediumo Maria Gallati. La preĝejo de la Sankt-Mikaelo Asocio en Dozwil havas lokon por 2000 kredantoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Dozwil
* Dozwil en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Dozwil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Arbon |
| --- |
| Amriswil  •  **Arbon**  •  Dozwil  •  Egnach  •  Hefenhofen  •  Horn  •  Kesswil  •  Roggwil  •  Romanshorn  •  Salmsach  •  Sommeri  •  Uttwil |  |

 |
**Róbert Nógrádi,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Nógrádi Róbert** estis hungara reĝisoro, teatrestro. Lia origina familia nomo estis *Niedermann*.

Róbert Niedermann naskiĝis la 15-an de novembro 1928 en Dombóvár, li mortis la 16-an de junio 1989 en Pécs.

Biografio
---------

Róbert Nógrádi studis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo inter 1947-1950, inter 1950-1955 en koncerna lernejo en Moskvo. Hejmenveninta li komencis sian reĝisoran karieron en Nacia Teatro (Budapeŝto). Inter 1956-1960 li estis reĝisoro, ĉefreĝisoro en Teatro Szigligeti (Szolnok). Pli poste li reĝisoris en Gaja Teatro kaj Teatro Thália (Budapeŝto). De 1962 ĝis la emeritiĝo en 1988 li estis teatrestro de Nacia Teatro (Pécs), en tiu periodo li establis la operan, baletan kaj puteatran branĉojn de la teatro. Li ricevis premiojn en 1969 kaj 1987, krome la titolon "eterna membro de la teatro".

Liaj teatraj reĝisoraĵoj (elekto)
---------------------------------

* William Shakespeare: *Othello*
* Imre Dobozy: *Szélvihar*
* Maksim Gorkij:
	+ *Éjjeli menedékhely*
	+ *Kispolgárok*
* József Katona: *Bánk bán*
* Gyula Illyés: *Testvérek*
* Edmond Rostand: Cyrano de Bergerac
* Molière: Tartufo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756909
* VIAF: 121403522
* ISNI: 0000 0000 7937 3002
 |



* Portalo pri Biografio
**Anders Nordström** (naskiĝis la 9-an de marto 1960) estas sveda kuracisto kiu servis kiel intertempa Ĝenerala Direktoro de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS) de la 22-a de majo ĝis la 8-a de novembro 2006.

Nordström trejniĝis kiel kuracisto ĉe la medicina universitato *Karolinska Institutet* de Stokholmo kaj havas sperton pri planado kaj strategia direktigo de nacia kaj internacia prisana politiko. Nordström laboris kun la Sveda Ruĝa Kruco en Kamboĝo kaj kun la Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco en Irano. Li ankaŭ dum pli ol 12 jaroj laboris por la *Sveda Agentejo pri Internacia Evolua Kunlaboro (SIDA)*, inkluzive de 3 jaroj en Zambio.

En 2002, li estis la intertempa ekzekuta direktoro de la *Tutmonda Fonduso por batalado de aidoso, tuberkulozo kaj malario*. Li iĝis Asistanta Ĝenerala Direktoro de la MOS en julio 2003 kaj, en majo 2006, la morto de Lee Jong-wook fariĝis intertempa Ĝenerala Direktoro. Pli poste nomita Asistanta Ĝenerala Direktoro de MOS pri sansistemoj kaj -servoj, unu el liaj ĉefaj kontribuoj estis antaŭenigi plibonigon de la pago kaj la laborkondiĉoj de la dungitaro en sanservoj, precipe por landoj de malaltaj enspezoj.

Li estis Ĝenerala Direktoro de la Sveda Agentejo pri Internacia Evolua Kunlaboro (SIDA) de januaro 2008 ĝis majo 2010. Tiam li maldungiĝis pro polemiko pri fraŭdo kaj korupto en la agenteja evoluhelpa programo en Zambio, pri kiu oni politike respondecigis lin.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 519633
 |
**La Rinconada de la Sierra** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la municiparo Sierra de Francia. *La Rinconada de la Sierra* estas tradukebla etimologie al *La Anguleto de la Montaro*.

Preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj La Rinconada kaj Ventas de Garriel, okupas totalan areon de 13,06 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 119 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. 

Limas kun loĝlokoj Tamames, Tejeda, Segoyuela, Escurial de la Sierra, Aldeanueva de la Sierra, Linares de Riofrío, La Bastida, Garcibuey kaj Valero. Ĝi distas 74 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753412
* VIAF: 206045761
* SUDOC: 094817200
 |
Vidaĵo de la glaĉero Chacaltaya, 2002
16° 21′ 12″ S 68° 07′ 53″ U﻿ / ﻿16.35333 °S, 68.13139 °U﻿ / -16.35333; -68.13139 (mapo)
**Chacaltaya** aŭ **Ĉakaltajo** (Ajmara por *malvarma vojo*) estas monto en la bolivia Reĝa Kordilero kun pinto de 5421 m kaj videbleco al lago Titikako en la foro. La glaĉero de Ĉakaltajo degelis kaj malaperis en frua 2009. La glaĉero estis la plej alte situanta skiejo de la mondo, en Suda Ameriko kaj situante ĉ. 30 km de La Paz, proksime al montaro Huayna Potosí. La glaĉero estis 18.000 jarojn aĝa, 80% de ties kvanto degelis inter 1987 kaj 2007.

Skiejo
------

La skiejo, 2007
La glaĉero estis la sola skiejo de Bolivio kaj la plej alte sitanta lift-servita skiejo en la mondo.

Observatorio
------------

Sur la monta alto de 5.220 m situas la *Astrofizika Observatorio de Ĉakaltajo (Observatorio de Fisica Cosmica)*, kiun funkciigas la bolivia Universitato San Andres kun aliaj alilandaj universitatoj. Tio estas unu el la plej alte situantaj astronomiaj observatorioj kaj pro la ties maldensa aero grava loko de la gamaastronomio.

* Kategorio Chacaltaya en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Chabrignac** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 467 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2004.

Geografio
---------

Chabrignac etendiĝas sur 11,04 km², kaj havis 467 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 42 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Chabrignac antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Luc Dupuy, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Chabrignac apartenas al la kantono de Juillac, kies ĉefurbo estas Juillac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Juillac
La **Kuba Aŭtentika Revolucia Partio** hispane *Partido Revolucionario Cubano (Auténtico)* aŭ Partido Auténtico, PRC (A) estis kuba politika partio fondita la 8-a de februaro 1934 de Ramón Grau San Martín. Ĝi estis kune kun la  Ortodoksa Partio, unu el la du ĉefaj partioj de Kubo antaŭ la kastrisma revolucio. La partio gajnis la prezidentajn balotadojn dufoje: Ramón Grau San Martín (1944-1948) kaj Carlos Prío Socarrás (1948-1952).

Politika Agado
--------------

En 1933, estis venkita la longa diktatoreco de Gerardo Machado (1925-1933) kaj post provizoraj registaroj estis elektita Ramón Grau San Martín kiel prezidanto apogata de la studenta revolucia movado, organizata de la Studenta Revolucia Direktorio, kiu ankaŭ estis forigita de la prezidanteco la 14-a de januaro 1934, pro la Generalo Fulgencio Batista. Tiu ĉi periodo konata kiel *«la registaro de la 100 tagoj»* estis karakterizita de kelkaj progresismaj leĝoj kiuj restis en la populara memoro kiuj konstruis la popularecon de Grau.

Tuj post la forigado al Grau San Martín kaj al aliaj politikaj gvidantoj, kiel Eduardo Chibás, fondis la Kuban Aŭtentikan Revolucian Partion, pro inspiro de la Kuba Revolucia Partio fondita de José Martí en 1892 kiu atingis la sendependiĝon.

En 1944, post kvar jaroj da demokratia regado de Fulgencio Batista, Ramón Grau San Martín estis elektita prezidanto de granda nombro de la plimulto de la loĝantaro. Dum tiu ĉi periodo, la senatano kaj sekvanto de Grau, Eduardo Chibás, disiĝis de la Aŭtentika partio, denuncante la koruptadon de la estraranoj kaj fondis la Ortodoksan Partion en 1947.

Dum la balotadoj de 1948 la Aŭtentika Partio denove gajnis la prezidantecon rezultante kiel elektito Carlos Prío Socarrás (1948-1952), kiu estis venkita en 1952 pro ŝtatpuĉo de la Generalo Fulgencio Batista.

La 2-a de junio 1953 la eksprezidanto de Kubo, Carlos Prío Socarrás, prezidanto de la Aŭtentika Partio, kaj Emilio Ochoa, prezidanto de la Ortodoksa Partio, kune al gvidantoj de aliaj partioj kaj ideologioj, subskribis la *Montrealan Ĉarton* aŭ *Montrealan Pakton* kiu establis minimuman politikan programon kontraŭ Batista: restituante la Konstitucio de 1940, kunvokante la liberajn balotadojn sen Batista kaj formado de provizora registaro kiu orgigus la elektadojn.

Elstaraj membroj de la Aŭtentika Partio
---------------------------------------

* Ramón Grau San Martín
* Carlos Prío Socarrás
* Eduardo Chibás
* Antonio Guiteras Holmes
* Eusebio Mujal
* Manuel Antonio de Varona (Tony)