recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Plano de la templo de Afaia en Egino kun la muro ĉirkaŭanta la peribolon.
En la antikveco, **peribolo** estis ia ĉirkaùbarita korto kun arboj kaj vitoj kiu estis ĉirkaŭ la temploj kaj estis en la antaŭkristana epoko konsekrita al la Dioj de la loko. La fruktoj apartenis al la pastroj. Inter kristanoj, komponiĝis la peribolo el portikoj kaj ĉeloj, malgrandaj ĝardenetoj aŭ hortoj kaj banlokoj kaj la tuta peribolo estis koonsiderita en tempo de Teodozo kaj Valentiniano, sekura azilejo de krimuloj rifuĝintaj en ĝi.

Laŭ Francisko Azorín **peribolo** estis *Sanktigita tereno ĉirkaŭ templo. Unue templo estis nur arao k. ĉirkaŭ ĝi iu spaco estis rezervita, limigita, per kromleho, palisaro aŭ muro; poste la altaro stariĝis en templo ĉirkaŭita ankaŭ de tereno, kun boskoj, fontanoj, statuoj, k. a.* Li indikas etimologion el la greka *peribolo*, el *peri + ballein* (ĉirkaŭo ĵeti), kaj de tie la latina *peribolus*.

Referencoj
----------

* *Diccionario castellano*, 1788

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 162.
2. ↑  Azorín, samloke.
La malnova emblemo de la TVkanalo
**La unua kanalo en Ukrainio**, oficiale nomita **UA : la unua** (en ukraina : **UA:Перший** ) estas ukraina ŝtata televidstacio funkciigita de la Ukraina Dissendado-Instanco (Нацульная телекомпания Украины). La unua elsendo de la kanalo okazis la 1-an de februaro 1939 de televidstacio en Kyiv. Regulaj elsendoj komenciĝis en novembro 1956 kaj en 1969 kolorelsendoj komenciĝis. Ekde 2002 la kanalo elsendas al la tuta mondo. La kanalo elsendas per la satelito Amos 3 kaj nuntempe kovras ĉirkaŭ 97% de la teritorio de Ukrainio kaj estas registara kanalo administrita de la Nacia Dissendado-Adminstracio kaj financita el la ŝtata buĝeto.

La kanalo estis establita la 1-an de februaro 1939, la premiera elsendo daŭris 40 minutojn kaj prezentis la portreton de Sergo Ordzhunikidze. sed senĉese elsendas ekde 1956. En 1992 ĝi estis organizita kiel la ĉefa televidkanalo en la lando kaj ekde 2015 ĝi estas remarkita.

En 1995, la kanalo komencis elsendi programon de Dimitri Gordon. La programo estis deprenita kaj resendita al la elsendohoraro plurajn fojojn pro politikaj kialoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Perŝij en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo Arkivigite je 2020-03-02 per la retarkivo Wayback Machine
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Pirenea ornitogalo** |
| --- |
|  |
| Ornithogalum pyrenaicum : infloresko*Ornithogalum pyrenaicum* : infloresko |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Subregno: | Vaskulaj plantoj *Tracheobionta* |
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Unukotiledonaj plantoj *Liliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Asparagaloj *Asparagales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Asparagacoj *Asparagaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Ornitogalo |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | Pirenea ornitogalo |
|

 |
| Dunomo |
| ****Ornithogalum pyrenaicum****L. 1753 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Pirenea ornitogalo  |

 |
| v • d • r |

**Pirenea ornitogalo** (*Ornithogalum pyrenaicum*) estas plurjara herbo, el genro ornitogalo, el la familio Asparagacoj.

Priskribo
---------

Estas bulba planto kun liniaj folioj kiuj emas malaperi tuj post la florado, lasante flortigon sufiĉe grandan (inter 30 kaj 60 cm), pinte de kiu, komence, kvindeko da floraj butonoj estas organizitaj en spiko. Laŭmezure de la elvolviĝo, kiu komenciĝas per la bazo, ĉiu floro disvolvas petiolon kiu evoluigas tiun spikon en malgrandan grapolon. Ĉiu floro estas verdeta-blanka kun ses tepaloj kaj ses stamenoj.

Kreskejo
--------

Ĝi troviĝas en herbejoj, deklivoj kaj malfermitaj arbaroj, ĝis 1200 m super la marnivelo, en granda parto de la suda parto de Eŭropo.

Uzoj
----

Junaj ŝosoj kaj infloreskoj, kuiritaj, estas manĝeblaj kiel asparagoj, de tie venas la nomoj "ligna asparago" aŭ "asparageto" donitaj al tiu planto en iuj areoj.
La floroj, sukeritaj, iom akraj, estas aldoneblaj al salatoj.
Atentigo : Ne ĉiuj ornitogaloj estas manĝeblaj, iuj eĉ estas toksaj.

* Pirenea ornitogalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Pirenea ornitogalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Pirenea ornitogalo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
La unua pontrestoracio de la monda en Vinita, Oklahomo, Usono, konstruita en 1957.
La unua pontrestoracio de Eŭropo en Fiorenzuola d'Arda, Italio, konstruita en 1959.
**Pontorestoracio**, aŭ **restoraciponto**, estas restoracio, plej ofte de interno, konstruita kiel ponto super ŝoseo, plej ofte super aŭtovojoj. Ĝi kutime havigas aliron el ambaŭ flankoj de la vojo por eviti neceson trairi la vojon per tunelo aŭ perpiede. Tia konstrumaniero estas utila ankaŭ por altiri la atenton de veturantoj kaj aparte de ŝoforoj, faciligante la aliron al la ripozareo.

La unua restoraciponto estis konstruita en 1957, super la ŝoseo I-44 (Will Rogers Turnpike) ĉe la ripozareo de Vinita, Oklahomo. Ĝi estas nune restoracio de McDonald's kaj estis la plej granda en la mondo ĝis la malfermo de pli granda tia loko en Moskvo, Rusio.

La koncepto estis enkondukita en Eŭropon en 1959 fare de la itala arkitekto Angelo Bianchetti, kiu konstruis la unuan eŭropan restoraciponto en iom pli ol ses monatoj. En 1962, Pavesi anstataŭis la ekzistantajn ŝoserestoraciojn ĉe Novara kaj Bergamo per pontorestoracioj ĉe la *Autostrada Serenissima* en Novara kaj Osio. Laŭlonge de la 1960-aj jaroj oni konstruis tiajn restoraciojn en Britio, Germanio, Belgio, ktp. Komence de la 1970-aj jaroj en Francio kaj Svisio, en la 1980-aj jaroj en Nederlando kaj Skandinavio.

Lauvorte la restoracioj de la Ponto SNP en Bratislavo, Slovakio, malfermita en 1972, kaj de la ponto Esplanade Riel en Vinipego, Kanado, malfermita en 2003, povus esti rigarditaj kiel pontorestoracioj, sed tiuj pontoj estas normalaj riversuperantaj pontoj kun restoracioj kaj ne estas intencitaj pontorestoracioj. La ponto Anŝun en Ĉengduo, malfermita en 2003, enhavas la Veranda pontorestoracion konstruita kiel ponto super la rivero anstataŭ super ŝoseo. Ankaŭ la urbo Valjevo, Serbio havas restoracion kun teraso sur intencita ponto konstruita por trairi la riveron ĉe Knez Mihajleva.

Notoj
-----

1. ↑   Greco p. 91.
2. ↑   Colafranceschi, p. 36.

Bibliografio
------------

* Johannes, Ralph; Wölki, Gerhard (2005). *Die Autobahn und ihre Rastanlagen - Geschichte und Architektur*. Petersberg: Michael Imhof Verlag. ISBN 3-932526-68-6.
* Aleardi, Andrea; Marcetti, Corrado; Vittorini, Alessandra (2011). *L'architettura in Toscana dal 1945 ad oggi: una guida alla selezione delle opere di rilevante interesse storico-artistico*. Florenco: Alinea. ISBN 978-88-605563-1-8.
* Colafranceschi, Simone (2007). *Autogrill: una storia Italiana*. Bolonjo: Il mulino. ISBN 978-88-151214-4-8.
* Greco, Laura (2010). *Architetture Autostradali in Italia*. Romo: Gangemi. ISBN 978-88-492191-5-9.

* Kategorio Pontorestoracio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 793792
 |
Templo de Hefesto en Ateno.
**Periptero** kun *peristazo*.
Konstruaĵo kun **periptero** estas ĉirkaŭata de linioj da kolonoj sur ĉiu flanko. Tiuj formas eksteran kolonaron diferenca de la peristilo (kiu estas interna).

Laŭ Francisko Azorín **periptero** estas *Konstruaĵo ĉirkaŭita per kolonaro.*[1] Li indikas etimologion el la greka *peripteros*, el *peri + pteron* (ĉirkaŭ alo) kaj de tie la latina *peripteros*. Kaj li aldonas la terminon *pseŭdoperiptero*, por *Konstruaĵo ĉirkaŭita per kolonoj duoninkrustitaj en la muroj*.[2]

Historio
--------

Tiu konstruelemento estas tre ofta en la klasika arkitekturo de Antikva Grekio almenaŭ ekde post la ligna arkitekturo de la 8a jarcento a.K. Ĝi estis uzita ankaŭ, sed kiel escepto, en la antikva Egipto aŭ en temploj de Etruskoj.

Ekzemploj de peripteraj konstruaĵoj
-----------------------------------

* Templo de Partenono en Ateno
* Templo de Apolono Epikurio de Base
* Kvadrata Domo (Nimo) (pseŭdoperiptero)

Ekzemploj de Novklasika arkitekturo:

* Preĝejo de la Madeleine en Parizo
* Palaco Brongniart en Parizo

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 162.
2. ↑  Azorín, samloke.
Arealo de la Mendel-Universitato en Brno
La **Mendel-Universitato en Brno** (mallonge **MENDELU**) estas plej malnova agrikultura kaj forsta universitato en Ĉeĥio. Ĝi fondiĝis en la jaro 1919 kiel *Altlernejo agrikultura* kaj tiel nomiĝis ĝis la jaro 1994. Ekde la jaro 1995 ĝi portis la nomon *Agrikultura kaj forsta universitato de Mendel*. En la jaro 2010 okazis plia nomŝanĝo, al *Mendel-Universitato en Brno*, ĉar jam ne temas pri pure agronoma universitato, sed en la oferto troviĝas ankaŭ informadikaj kaj ekonomikaj fakoj. Nuntempe ĝi havas kvin fakultatojn kaj pli ol 10.000 studentojn. Rektoro estas prof. Ing. Danuše Nerudová, Ph.D.

Administra divido
-----------------

La Mendel-Universitato havas 5 fakultatojn kaj unu instituton.

Fakultatoj (ligiloj al interretaj paĝoj aŭ al artikoloj)
--------------------------------------------------------

* Agronomia fakultato Arkivigite je 2010-05-01 per la retarkivo Wayback Machine
* Forsta kaj lignista fakultato Arkivigite je 2010-04-20 per la retarkivo Wayback Machine
* Fakultato de ekonomiko kaj manaĝerado Arkivigite je 2010-08-14 per la retarkivo Wayback Machine
* Ĝardena fakultato Arkivigite je 2010-05-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Fakultato de regiona evoluo kaj internaciaj studoj
* Instituto de tutviva edukado Arkivigite je 2011-02-03 per la retarkivo Wayback Machine

Situo de la universitato
------------------------

Fakultato de regiona evoluo kaj internaciaj studoj
La Mendel-Universitato lokiĝas en la urboparto Brno-sever. Temas pri arealo de konstruaĵoj, en kiu okazas plejparto de la edukado. En la arealo troviĝas ankaŭ manĝejo por la studentoj kaj dungitoj. Per speciala ponto super ŝoseo estas la arealo ligita kun arboreto en kiu troviĝas ankaŭ du pliaj lernoĉambroj. Ne for de la arboreto estis en la jaro 2010 aĉetita konstruaĵo por la Fakultato de regiona evoluo kaj internaciaj studoj. Malkiel la ceteraj, la ĝardena fakultato situas ekster Brno, en Lednice en suda Moravio.

### Studenthejmoj

La Mendel-Universitato havas 3 studenthejmojn en Brno kaj unu en Lednice.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2010-03-28. Alirita 2010-10-25.
2. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mendel-Universitato en Brno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala paĝo de universitato (ĉeĥe) Arkivigite je 2010-11-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Oficiala paĝo de universitato (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 339198
* LCCN: nr99026433
* VIAF: 132982975
* ISNI: 0000 0001 2219 1520
* SUDOC: 178891274
* NKC: ko2010541433, ko2001100072, ko2001100074 kn20010711257, ko2010541433, ko2001100072, ko2001100074
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo NE en Peseux NE staras por la svisa Kantono Neŭŝatelo. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Peseux**.. |


---


**Peseux** estas komunumo en la distrikto Boudry en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Ĝi havis 5719 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Peseux situas sur terena teraso ĉe la suda deklivo de la Neŭŝatela Ĵuraso rekte okicdente de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo, proksimume 120 metrojn super la Lago de Neŭŝatelo kun bela vido al ĉi-lasta. La teritorio de la komunumo etendiĝas en nordo ĝis al la ĵurasa kresto, kiu ĝin limigas de la Valo de Ruz. Tie sur la kresto de *Serroue* sur alteco de 805 m s.m. troviĝas la plej alta punkto de la komunumo. La komunumo komplete kunkreskis kun la kantonĉefurbo, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,43 km², de kiuj 70,6% estas kovritaj de arbaro, 2,9% servas por agrikulturo kaj 27,1% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Peseux limas en nordo al Valangin, en oriento al la kantonĉefurbo Neŭŝatelo, en sudo al Milvignes, en okcidento al Corcelles-Cormondrèche, kaj en nordokcidento al Val-de-Ruz.

Trafiko
-------

Tra Peseux pasas la kantona ĉefvojo n-ro 10 de Neŭŝatelo al Pontarlier. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A20 troviĝas 2 kilometrojn oriente en Neŭŝatelo proksime al ties vojnodo kun la svisa aŭtovojo A5. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Neŭŝatelo al La Chaux-de-Fonds. Tra la komunumo pasas ankaŭ la aŭtobuslinio de Neŭŝatelo al Le Locle kaj krome la komunumo estas konektita al la trolejbusreto de la urbo Neŭŝatelo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Peseux datiĝas el la jaro 1195 kiel *Pusoz*. En
la jaro 1357 la vilaĝa kooperativo de Peseux ricevis de la Grafo Ludoviko de Neŭŝatelo gravajn privilegiojn pri la najbara arbaro, kiuj fariĝis la bazo de la bonfarto de la komunumo. En baloto de la jaro 2007 la loĝantaro de Peseux malakceptis kunigon de la komunumo kun la najbara komunumo Corcelles-Cormondrèche.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Peseux
* Corcelles-Peseux (stacidomo)
* Les Deurres (stacidomo)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
2. ↑  Fonto: Paĝo pri la historio de Peseux en la retejo de la komunumo Arkivigite je 2012-02-05 per la retarkivo Wayback Machine
3. ↑  Fonto: *Germain Hausmann*: *Peseux* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-09-27)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Peseux
* Peseux NE en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Peseux** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Boudry |
| --- |
|  Bevaix • **Boudry** • Brot-Dessous • Corcelles-Cormondrèche • Cortaillod • Fresens • Gorgier • Milvignes (Auvernier • Bôle • Colombier) • Montalchez • Peseux • Rochefort • Saint-Aubin-Sauges • Vaumarcus |  |

 |
Opština Aerodrom
**Opština Aerodrom** estas unu el la 10 komunumoj, kiuj konsistigas la komunumaron Granda Skopjo, baze la ĉefurbon Skopjo, kaj unu el sume 17 komunumoj, kiu konsistigas la statistikan regionon Skopjo. Ĝi ankaŭ estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. Laŭ la stato de 2021 en la komunumo vivis 77 735 loĝantoj sur areo de **Esprima eraro: Mankas operando por round** kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de **Esprima eraro: Mankas operando por /** loĝantoj/km².

maldekstra

Loko, priskribo
---------------

Ĝi situas en la sudoriento parto de Skopje kaj havas areon de 21,85 km².

Opština longas ĉirkaŭ 10 km laŭ la dekstra bordo de la rivero Vardar.  La alteco estas ĉirkaŭ 225 ĝis 255 m.

La komunumo konsistas entute el 9 loĝlokoj:

Aerodrom, Gorno Lisiče, Dolno Lisiče, Jane Sandanski, Lisiče, Mičurin, Novo Lisiče, Ostrovo, Reonski Centar.

Najbaraj komunumoj estas:

Opština Kisela Voda sur la sudokcidenta, Opština Centar en la nordokcidento, Opština Gazi Baba de la nordoriento kaj Opština Studeničani en la sude.


Ĉirkaŭ **Opština Aerodrom**|  Centar  |  |  Gazi Baba  |
|  | Opština Aerodrom |  |
|  Kisela Voda |  Studeniĉani |  |

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Општина Аеродром en la makedona Vikipedio.* 

Statistikoj:
Perlez troviĝas en (verda) Municipo Zrenjanin en Serbio
Mapo pri municipo Zrenjanin
Ortodoksa kaj katolika preĝejoj de Perlez
**Perlez,** serbe **Перлез,** hungare **Perlasz** [perlas] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Meza** Banato, en municipo de Zrenjanin.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 100  km²
* Koordinatoj: 45°12′17″N 20°22'32″E
* Alto super marnivelo: 63 m
* Loĝantaro: 3810
* Poŝtkodo: 23260
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: ZR

Situo
-----

Perlez situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ maldekstra bordo de Bega, proksime de enfluejo al Tiso.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Perlez 3818 homoj, (3333 serboj (87 %), 83 ciganoj, 70 jugoslavianoj, 62 hungaroj, 44 kroatoj, 26 slovakoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa kaj katolika preĝejoj

Famuloj
-------

En la iama Perlasz naskiĝis hungara pentristo Brutus Sárdy.

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Perlez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
RPG-7
**Permana reaktiva grenado** (ankaŭ **PRG**, *permana kontraŭtanka grenadĵetilo*, angle *rocket-propelled grenade*, ruse *РПГ*, *ручной противотанковый гранатомёт*) estas senglita armilo, ĉe kiu estas por transporto de pafaĵo al celo uzita reaktiva movumo laŭ principo de leĝo de agado kaj reagado. Inter la ĉefaj partoj de la armilo apartenas pafaĵo aj forpafekipaĵo, do la grenadĵetilo mem. En kelkaj okazoj la nocio reaktiva grenado estas uzata sole por la pafaĵo mem. La armilo estas destinita ekz. por batalo kontraŭ kirasita tekniko kaj por neniigi diversan fortikaĵoj, aŭ okaze de grapolbombo por neniigi molajn celojn kiel infanterio aŭ nekirasitajn veturilojn.

La reaktivaj grenadoj estas uzataj de ĉiuj armeoj tra la tuta mondo, ili ludas signifan rolon en nuntempaj militaj konfliktoj kaj ili estas tre ofte uzataj ankaŭ de ekribelintoj kaj teroristaj grupoj.

Rilataj artikoloj
-----------------

* Bazuko
* Blendita pugno
* Grenadĵetilo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Permana reaktiva grenado en Vikimedia Komunejo
|  |  |
| --- | --- |
|  Orfa | **Ĉi tiu artikolo estas orfa, ĉar malmultaj aŭ neniuj aliaj artikoloj ligas al ĝi**.

---

Bonvolu enmeti ligilojn al ĉi tiu paĝo el rilataj artikoloj; sugestoj estas troveblaj ĉi tie.Precizigu la daton: {{Orfa|temo|monato jaro}} |

La **Domo de Faust** (ĉeĥe *Faustův dům*) en *Karlovo náměstí* ekestis dum la fondo de la Nova Urbo; la fasado estis alikonstruita en la dua duono de la 16-a jarcento renesancstile kaj ĉirkaŭ 1740 en alta baroko.

Multaj legendoj intermiksiĝas en la historio de la malnova Prago. Apenaŭ ekzistas domo, kiu ne havus iun misteron en sia historio, iun legendon, kiu dum jarcentoj ekzistis en memo-ro de la popolo. - Tio validas ankaŭ pri la domo de Faŭst. Kelkaj ĝiaj posedintoj okupis -sin pri la natursciencoj kaj -laŭ la tiutempa modo - pri alĥemio. La unua el ili estis Venceslao, princo de Opava en 14-a jarcento; pliaj estis: je la fino de la 16-a jarcento la konata angla alĥemiisto Eduard Kelly kaj en la 18-a Ferdinand Antonín kaj Josef Mladota de Solopysky. Sed la titolo "Faŭsta domo" ne estas pli aĝa ol el la kvardekaj jaroj de la 19-a jarcento kiam oni la unuan fojon publikigis legendon pri la ĉeĥa doktoro Faŭst", studento el Kutná Hora, nomita Jan Šťastný, kio en latina traduko estas: faustus - šťastný - -feliĉa. Jen unu el la multnombraj variaĵoj:

*Venis al Prago malriĉa kampara studento kaj allogis lin la forlasita domo. Dum la detala trarigardo li en la biblio-teko trovis unu taleron. La morgaŭan tagon tamen la duan, kaj la trian tagon denove. La juna studento ekĝojis, ĉesis labori kaj tage nokte diboĉadis kun gaja kompanio. Kiam unu talero tage estis jam tro malmulte al li, la junulo komencis studi magion.*
*Iun vesperon li fanfaronis en gastejo, ke tiom da oro li povas havigi al si, kiom li nur deziras. Poste li foriris, sed neniam plu revenis. Kiam liaj amikoj lin serĉis hejme, ili trovis ĉion en terura malordo; sur la muroj estis sango kaj en la plafono faŭkis truo, tra kiu diablo forprenis la malfeliĉan studenton.*

* Kategorio Domo de Faŭst en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Popola Alianco por Demokratio** aŭ mallonge PAD - taje พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย -, ankaŭ nomata **Nacia Liberiga Alianco** - กลุ่มพันธมิตรกู้ชาติ - kaj **"la flavĉemizuloj"** - เสื้อเหลือง -, origine estis koalicio de protestantoj en 2006 kontraŭ Taksin Ĉinaŭat, la tiutempa ĉefministro de Tajlando. La alianco estis gvida forto en la tajlanda politika krizo de 2005-2006, la samlanda krizo de 2008 kaj la konflikto pri la Kamboĝa-Tajlanda bordo same de 2008.

La movadon konsistigas precipe mezklazaj bangkokanoj kaj ĉiuklasaj civitanoj de suda Tajlando, subtenate fare de konservativaj frakcioj de la reĝa tajlanda armeo, kelkaj gvidantoj de la (ekde 2008 registare gvida) Demokrata Partio de Tajlando kaj de sindikatanoj. Du tagojn post kiam armea puĉo finis la provizoran registaron de Taksin Ĉinaŭat en septembro 2006, la alianco libervole malfondiĝis anoncante ke ĝiaj politikaj celoj estis atingitaj. La movado tamen reaktiviĝis post kiam politikaj partioj proksimaj al Taksin, gvide de la Partio de Popola Povo (PPP) de *Samak Sundaravej*, gajnis plimulton en la tajlanda ĝenerala baloto de 2007.

demonstracio de la alianco en Bankoko aŭguste 2008
aliancaj subtenantoj
En majo 2008, la alianco komencis stratajn protestadojn, kaj en aŭgusto premis la koalician registaron de Samak demisii. La protestantoj interalie blokis flughavenojn kaj ĉefajn stratojn de la lando. La landaj sindikatoj kunlaboris per blokado de la trajnkonektoj. Ankaŭ la nacia parlamento estis blokata kaj ekestis strataj bataloj inter aliancanoj kaj kontraŭaj civitanaj grupiĝoj. Aliancanoj malferme alvokis plian politikan endaĝiĝon de la armeo kaj pledis por pli forta rolo de la tradicia elito de Tajlando en la nacia politiko. Krome la alianco rimarkeble kontraŭas la najbaran ŝtaton Kamboĝo kaj ties ĉefministro Hun Sen estis plurfoje ofendita en paroladoj de gvidaj aliancanoj.

La 8-an de februaro 2011 anonciĝis, ke sekve de novaj protestoj de la flavĉemizuloj en 7 el 50 distriktoj de Bangkoko ekde la 9-a ĝis la 23-a de februaro estas malpermesataj ĉiaj manifestacioj.

* Popola Alianco por Demokratio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Popola Alianco por Demokratio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Philipp BOUHLER** (11a de septembro 1899 – 19a de majo 1945) estis germana veterana funkciulo de la Nazia Partio kiu estis kaj "Reichsleiter" (Nacia Estro) kaj Ĉefo de la Kanzelerio de la *Führer* de la NSDAP. Li estis ankaŭ la oficiro de SS responsa pri la eŭtanazia programo Aranĝo T4 kiu mortigis pli ol 250 000 malkapablajn plenkreskulojn kaj infanojn en Nazia Germanio, same kiel estis kun-inicianto de la "Aranĝo 14f13", nomita ankaŭ "Sonderbehandlung" ("speciala traktado"), kiu mortigis 15,000–20,000 prizonulojn el la Naziaj koncentrejoj.

Philipp Bouhler, responsa pri la eŭtanazia programo Aranĝo T4.
Bouhler estis arestita la 10an de majo 1945 fare de usonaj trupoj. Li memmortigis sin la 19an de majo 1945 estante en la usonarmea internulejo de Zell am See en Aŭstrio.

Notoj
-----

1. ↑   Miller 2006, p. 155.

Bibliografio
------------

* Miller, Michael (2006). Leaders of the SS and German Police, Vol. 1. San Jose, CA: R. James Bender. ISBN 978-93-297-0037-2.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 700932
* GND: 11627266X
* LCCN: n86113503
* VIAF: 69677637
* ISNI: 0000 0001 0984 4603
* SUDOC: 035111437
* BNF: 131678911
* NKC: mzk2004252224
* BNE: XX1210976
 |
**Petanjci**, hungare **Szécsénykút**, germane **Petenzen** estas vilaĝo en Slovenio, en provinco **Prekmurje**, en statistika regiono **Pomurska**, en Občina Tišina. Ĝis 1887 la oficiala hungara loknomo estis **Petáncz**, poste pro la hungariga politiko uziĝis la hungareca formo.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 8  km²
* Alto super marnivelo: 196 m
* Loĝantaro: 670
* Poŝtkodo: 9251
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso:

Situo
-----

Petanjci situas sur malebenaĵo, laŭ la aŭstra landlimo, laŭ maldekstra bordo de Muro (rivero) (kun ponto al Radenci, kie estas fervojo), laŭ flankovojoj. Murska Sobota troviĝas 10 km-ojn for.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1229 en formo *Pethenegh*. En 1598 vivis tie Keplero dum mallonga tempo. Burgo konstruiĝis en 1621. En 1910 loĝis tie 545 da homoj, plejparte slovenoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En Petanjci longe funkcias minerala puto kun banejo. Depost 2007 Slovenio kaj Aŭstrio apartenas al interna zono de traktato Schengen, sekve la limoj ne estas gardataj, ili estas trapaseblaj senkontrole ie ajn.

* Kategorio Petanjci en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Por aliaj uzoj, vidu la paĝon Popola Fronto (apartigilo).*

**Popola Fronto** estis Esperanto-gazeto eldonita en Valencio, Hispanio, de Luis Hernández Lahuerta kaj Guillermo Bosch dum la Hispana Enlanda Milito, kiu propagandis la vidpunktojn de la respublikana flanko tutmonde, en tre flua lingvo. Ĝi publikigis ĉefe oficialajn informojn, sed ankaŭ entenis novaĵojn pri la partopreno de esperantistoj kaj de la helpo de diverslandaj simpatiantoj.

Meze 1937 la gazeto publikigis artikolon rifuzitan de Sennaciulo kaj transdonitan al la redaktanto de la Sennaciista bulteno, ĉar ĝi ŝajne pritraktis internan problemon de la sennaciista frakcio. Tion iuj taksis "atako kontraŭ SAT". Pri tio ĉi estis atingita interkonsento, ĉar la redaktantoj de "Popola Fronto" certigis, ke ili celis ataki neniun per tiu artikolo kaj konfirmis sian fidelecon al SAT, kvankam ili akuzis SAT de malvigleco en apogo al hispana respublika kaŭzo. Sennaciulo efektive estis sufiĉe diskreta pri la situacio en Hispanio. Interalie aperas nenia kritiko pri la pasiveco de la franca aŭ nederlanda ŝtato fronte al la aktiva milita subteno de nazia Germanio kaj de la faŝisma Italio, dum male estis kritikata la naciemo de la gazetoj eldonitaj de hispanaj esperantistoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Plena kolekto de Popola Fronto ĉe Esperanto-Biblioteko Ramon Molera Pedrals
* Preskaŭ plena kolekto de Popola Fronto ĉe Aŭstria Nacia Biblioteko
***Strombosia*** estas planta genro de ĉirkaŭ 10 specioj en la familio Olakacoj. Ĝi estis ankaŭ klasita en la familio Strombosiacoj. La genra nomo derivatas el la greka *strombos*, kun la signifo "pir-forma", reference al la frukto.

Priskribo
---------

La specioj de *Strombosia* kreskas kiel arbustoj aŭ arboj. La floroj estas duseksaj kun 5 petaloj. La fruktoj estas drupoj kun fajna, karneca perikarpo.

Distribuado kaj habitato
------------------------

La specioj de *Strombosia* estas distribuataj ĉefe en tropika Afriko, kaj aliaj en tropika Azio. Ties habitato estas tipe de arbaroj de malaltaj teroj.

Specioj
-------

En Julio 2014 *The Plant List* agnoskas 10 taksonojon (de specioj kaj subspecifaj nomoj):

* *Strombosia ceylanica*
* *Strombosia fleuryana*
* *Strombosia glaucescens*
* *Strombosia gossweileri*
* *Strombosia grandifolia*
* *Strombosia nana*
* *Strombosia nigropunctata*
* *Strombosia pustulata*
* *Strombosia scheffleri*
* *Strombosia zenkeri*

Notoj
-----

1. ↑  
 Genus: *Strombosia* Blume. *Germplasm Resources Information Network*. United States Department of Agriculture (25a de Aŭgusto 2010). Alirita 15a de Julio 2014.
2. 1 2 3  
Tipot, Lesmy.  (1995) *Tree Flora of Sabah and Sarawak* **1**. Forest Research Institute Malaysia, p. 282, 283–285. ISBN 983-9592-34-3.
3. ↑  
 *Strombosia*. *The Plant List*. Alirita 15a de Julio 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 714021
 |
**Nordpalatinata montolando** aŭ germane **Nordpfälzer Bergland**, mallonge ankaŭ *Palatinata montolando*, estas mezmontaro en la germanaj federacaj landoj Rejnlando-Palatinato kaj Sarlando. La plej granda parto situas en Palatinato.

Geografio
---------

### Situo

Nordpalatinata montolando kaj ĉirkaŭo.
La nordpalatinata montolando etendiĝas de sudokcidento al nordoriento. Ĝi situas inter la sarlanda urbo St. Wendel en la okcidento kaj kaj la jenaj tri rejnlando-palatinataj urboj Alzey, Kaiserslautern kaj Bad Kreuznach. La regiono ligas la pejzaĝojn Palatinata arbaro, Naturparko Saar-Hunsrück, Naheland kaj Rheinhessen.

La teritorioj de jenaj distiktoj etendiĝas komplete al la nordpalatinata montolando :distrikto Kusel kaj distrikto Donnersberg. Ankaŭ partoj de jenaj distriktoj apartenis parte al la nordpalatinata montolando St. Wendel, Kaiserslautern, Birkenfeld kaj Bad Kreuznach.
  

### Montoj

Donnersberg.
La plej alta monto estas Donnersberg, (alteco 686,5m).

Aliaj montoj estas:

* Donnersberg (686,5 m)
* Trautzberg (604 m)
* Füsselberg (595 m)
* Weiselberg (570 m)
* Königsberg (568 m)
* Potzberg (562 m)
* Selberg (546 m)
* Herrmannsberg (536 m)
* Bornberg (520 m)

### Riveroj

Ponto trans la rivero Glan en Meisenheim.
La ekstrema okcidento de la Nordpalatinato Montolando deakviĝas tra la akvokolekta areo de la apenaŭ 100 km longa rivero Blies al Saar kaj Mozelo. La plej grava rivero en la centra regiono estas la 90 km longa Glan kun ĝia akvoriĉa alfluanto Lauter („Waldlauter") kaj la 57 km longa Alsenz. La 116 km longa Nahe, en kiu ili ambaŭ enfluas kaj kiu estas maldekstra alfluanto de la Rejno , fluas ekster la montoregiono. La orienta regiono ĉe Donnersberg deakviĝas en la 43 km longan riveron Pfrimm kaj la 61 km longan Selz. La rivero Pfrimm fontas en la Nordpalatinata Montlando. Ambaŭ riveroj fluas orienten al la Rejno.

Nomo
----

Malgraŭ la nomo la Nordpalatinata Montolando etendiĝas trans Palatinato al Sarlando..

Ekonomio kaj infrastrukturo
---------------------------

### Ekonomio kaj setlado

La malnova kvartalo de Meisenheim.
En la regiono agrikulturo estas grava faktoro. Urboj kun pli ol 10.000 loĝantoj mankas. gravaj urboj estas la distrikturboj Kirchheimbolanden kaj Kusel kaj la sidejoj de komunumaroj, Alsenz, Altenglan, Lauterecken, Meisenheim, Rockenhausen, Winnweiler kaj Wolfstein.

Historie gravaj lokoj en la regiono estas la prepostejo St. Remigius kaj la graflando Veldenz.

Panoramo ĉirkaŭ la vilaĝo Münchweiler,

Referencoj
----------

1. ↑  Inschrift des Granit-Steins vom Trigonometrischem Punkt auf der Donnersberg-Felsformation Königsstuhl
2. ↑  Verlag Eugen Ulmer.  Die Pfalz ist eine Reise wert. Alirita 2010-10-01.[*rompita ligilo*]

Vidu ankaŭ
----------

* Naheland
* Palatinata arbaro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Outdoorwiki: Ein Wanderweg quer durch die Nordpfalz Arkivigite je 2009-11-01 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 532658
* GND: 4042533-2
* VIAF: 238989572
 |
**Peroksisomo** (**glioksisomo** en rezerva histo de plantaj grajnoj), ankaŭ nomata mikrokorpeto estas evolucie tre malnovaj ĉelorganoj en eŭkariotaj ĉeloj. Ili konsumas, uzas en la multflanka metabolismo oksigenon kaj tiel estas rigardataj kiel la unuaj senvenenigaj aparatoj, por kies apero necesis oksigenentena atmosfero.

Konstruo, funkciado
-------------------

Temas pri malgrandaj (diametro de 200 - 500 nm) vezikloj, ĉirkaŭitaj per simla membrano kaj kiuj troviĝas en citoplasmo de ĉelo. Peroksisomoj enhavas enzimojn, (oksidado), kiuj deprenas hidrogenon de la diversaj substratoj kaj kunligas per molekulara oksigeno al hidrogena peroksido. La hidrogenperoksidon malkonstruas peroksidazo, de kie la nomo de la organelo. Nombro, grando, konstruo de la peroksisomo dependas de ĉeltipo kaj evoluaj kondiĉoj.

En la peroksisomoj troviĝas ĉ. 60 monooksigenazoj kaj oksidazoj (enzimoj), kiuj katalizas la oksidativan malkonstruon de grasacidoj, alkoholoj kaj aliaj materialo.

malkonstruo de hidrogenperoksido:   
2 H2O2 → 2 H2O + O2.

Glioksisomoj
------------

*Glioksisomoj* ricevis la nomon de tio, ke ili partoprenas en la glioksilat-ciklo. La enzimoj de la glioksisomo ebligas malkonstruon de grasoj kaj konstruon de ekz. sukeroj, proteinoj.

Literaturo
----------

* Kategorio Peroksisomo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Alberts, B. et. al.: *Molecular Biology of the Cell*. Garland Science, 4. Auflage, 2002. ISBN 0815340729.
* Campbell, N.; u. a.: *Biologie*. 1. Aufl. 1. korrigierter Nachdr. Spektrum Akademischer Verlag 1997, Heidelberg. ISBN 3-8274-0032-5 .
Pete Fountain 2006
**Pete FOUNTAIN** [pit FAŬNtin] (naskiĝis la 3-an de julio 1930 en Nov-Orleano, Luiziano) estas usona muzikisto kaj klarnisto.

Fountain naskiĝis en Nov-Orleano kaj komencis sian karieron ludante klarneton. Lin peze influis ĵazoklarinetisto Irving Fazola. Frue, li ludis kun la bandoj de Monk HAZEL kaj Al Hirt. Fountain fondis The Basin Street Six en 1950 kun lia amiko, trumpetisto George Girard. Post 4 jaroj, la bando disrompis, kaj Fountain aniĝis al la Lawrence Welk-a bando. Li ludis multajn solojn sur la nacia televida programo] de Welk, *The Lawrence Welk Show*. Fountain revenis al Nov-Orleano, ludis kun The Dukes of Dixieland, poste komencis gvidi bandon sub sia propra nomo. Li estis proprietulo de klubo en la Franca Kvartalo en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj. Post tio li akiris *Pete Fountain's Jazz Club* (la Ĵazo-Klubo de Pete Fountain) ĉe la hotelo *Riverside Hilton* en Nov-Orleano, kie li ludas kelkfoje, kiam li ne rondvojaĝas.

La klarneta ludado de Fountain estas notinda pro ĝia dolĉa flua tono. Li rekordis pli ol 100 longeludajn diskojn kaj KD-ojn sub sia propra nomo, iujn en la diksilanda stilo, multajn aliajn kun nur malgranda konekto al iu ajn stilo de ĵazo.

Fountain estas fondinto kaj estas la plej eminenta membro de *The Half Fast Marching Club* (La Duona Rapida Marŝanta Klubo). *"Half Fast"* estas angla vortludo, kun la signifo *"Half-Assed"*, slango por freneza, stulta, ktp. Tiu grupo estas unu de la plej famaj marŝantaj bandoj (konataj kiel "Krewes" [kruz] aŭ ekipoj) kiuj marŝas en la parado en Nov-Orleano dum la Mardi Gras festo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 35939
* GND: 1102085049
* LCCN: n85239404
* VIAF: 74050407
* ISNI: 0000 0000 8154 3429
* SUDOC: 168459701
* BNF: 14023213r
* MBA: 8c72d1ca-f10e-44db-8c8c-b7176313eaf8
 |
Jakobo-kirko en Branchwinda
**Branchewinda** kun 168 loĝantoj situante sur alteco de 384 metroj estis administra sidejo de la komunumo Wipfratal en la Distrikto Ilm, Germanio. Ekde la 1-a de januaro 2019 ĝi estas kvartalo de la urbo Arnstadt.

Geografio
---------

Branchewinda troviĝas en la antaŭlando de Turingia Arbaro ne tute 7 km sudoriente de Arnstadt, okcidente ĉe la piedojn de la montaro Reinsberge, dume la ĉirkaŭantaj vilaĝaj teritorioj uzatas agrikulture.

Historio
--------

La unua endokumenta mencio estis en 876. La en 1717 pligrandigita Jakobo-kirko supre situanta adoptis la patronecon de la patrono de la komericistoj kaj la transportistoj. Ĉar en Mezepoko renkontiĝis tie la komercistoj vojaĝintaj sur diversaj komercaj longdistancaj ŝoseoj en la direkto de Nurenbergo kaj Saalfeld (Saale). Dum GDR-tempo Branchewinda apartenis al la Subdistrikto Arnstadt ene de la Distrikto Erfurt. En la 1.8.1975 ĝi iĝis parto de Dannheim. En la 25.4.1994 ambaŭ komunumoj iĝis parto de Wipfratal auf. Pro la centra situo Branchewinda iĝis administrada centro de Wipfratal. En marto 2018 positive voĉdonitis por enkorpiĝo de Wipfratal al Arnstadt.

Vidindaĵoj kaj publikaj instalitaĵoj
------------------------------------

Krom la komunuma administradejo estas enkomunume ankaŭ konstruada deponejo, fajrobrigadejo kaj popoldomo. Tre belas la Jakobo-kirko. La protestantisma preĝejo starigitis en la 12-a jc romanikstile havante rondan apsidon kaj romanikan fenestron ĉe la norva vando. Tra la t.n. Jakobo-fenestro trafas en ties festotago (25.7.) je la 7-a horo matene sunradio la altaran tablon. La interno barokas kun du galerioj. Farbado kiel ankaŭ la orgeno datumas de la 19-a jarcento. Romanika triumfa arko kun ornamaĵoj transkovras la altarejon. Plafonpentraĵo 800 jarojn aĝa montras Kriston juĝistan. La gotika triptiko superapsida iam staris en la forbrulinta Kastelo Gehren.

Ekonomio kaj trafiko
--------------------

Branchewinda estas tre agrikultura. Sekve la plej granda entrepreno estas "Landwirtschaftliche Erzeugergesellschaft Branchewinda mbH" de kiu kultivadatas areo da ĉ. 2000 hektaroj en la tuta Ilm-distrikto. Multaj lokanoj laboras en la ĉirkaŭaĵo respektive en Arnstadt aŭ Ilmenau. La vilaĝo situas ĉe Landa ŝoseo 1047 kondukanta disde Arnstadt al Gehren. Proksimas la rapidegtrajnlinio inter Erfurto kaj Munkeno kiel ankaŭ la aŭtoŝoseo A 71.

Referencoj
----------

1. ↑  *Gemeinden 1994 und ihre Veränderungen seit 01.01.1948 in den neuen Ländern*, Verlag Metzler-Poeschel, Stuttgart, 1995, ISBN 3-8246-0321-7, Herausgeber: Statistisches Bundesamt
2. ↑   Evangelischer Kirchenkreis Arnstadt-Ilmenau-Branchewinda. Arkivita el la originalo je 2014-02-01. Alirita 2018-06-20.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Branchewinda en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Branchewinda sur la retpaĝaro oficiala de Wipfratal Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 545971
* GND: 7585404-1
* VIAF: 244324483
 |
**TUTSEK Piroska** (tuĉek) estis hungara operkantistino (mezosoprano) naskiĝinta en Brassó 3-an de septembro 1905 kaj mortinta en Budapeŝto la 24-an de decembro 1979.

Biografio
---------

Tutsek studis en Budapeŝto (Sik József, kanto), en Berlin ĉe Jekelius kaj Lissmann (kanto), ĉe Max Reinhardt (ludtekniko), respektive ĉe Anna von Bahr-Mildenburg (rolpraktiko, sceneja deklamacio). En Romo ŝi estis lernantino de Polverosi (itala kantmaniero). Ŝi lernis en Bayreuth Richard Wagner-interpretadon kaj en Medau-lernejo movarton. Ŝi debutis en 1933 en Budapeŝta Ŝtata Operejo en rolo de *Amneris* (Verdi: Aida). Ŝi estis ĝis 1948 anino de la operejo. Ekde 1936 ŝi kantis en *Staatsoper* de Vieno. En 1938 ŝi estis gastkantistino de la *Festaj Ludoj de Salzburg*

Roloj ĉefaj
-----------

* *Gertrudis* (Erkel: Bánk bán);
* *Kundry*(Wagner: Parsifal);
* *Venus* (Wagner: Tannhäuser);
* *Emelha* (Dohnányi: A vajda tornya);
* *Laura* (Ponchielli: Gioconda);
* *Eudossia* (Respighi: A láng);
* *Lysistrate* (Lajtha László: címszerep).

Literaturo
----------

* T. P. (nekrológ, Muzsika, 1980. 1. sz.).


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Ekzemplo de popola religia praktiko: Pilgrimado de El Rocío.
En studoj pri religio kaj folkloriko, **popola religio** enhavas variajn formojn kaj esprimojn de religio kiuj estas distingitaj el la oficialaj doktrinoj kaj praktikoj de organizita religio. La preciza difino de popola religio varias inter fakuloj. Foje laŭ la termino "popola kredo", ĝi konsistas el etnaj aŭ mondoregionaj religiaj kutimoj laŭ la ombrelo de religio, sed ekster oficialaj doktrino kaj praktikoj.

La animisma naturo de la popolaj kredoj estas universala kaj kultura konsiderata de la antropologio. La kredo en fantomoj kaj spiritoj vivantaj en la naturo kaj la praktiko de la kulto al prauloj estas universale ekzistanta en kulturoj de la tuta mondo kaj reaperas periode en la socioj monoteismaj aŭ materiismaj kiel "superstiĉo", nome kiel kredo en demonoj, patronaj sanktuloj kaj virgulinoj, feinoj kaj eĉ eksterteranoj.

La ekzisto de kompleta politeisma religio, kun ritara kulto plenumita fare de pastra kasto, postulas plej altan nivelon de organizado kaj ne aperas en ĉiuj kulturoj. En Eŭrazio, la Kalaŝoj estas unu el malmultaj kazoj de politeismo kiu sukcesis survivi. Krome, granda nombro de popolaj tradicioj politeistaj estas enmetitaj en la hinduismo, spite la fakton ke hinduismo estas doktrine dominita de la teologio ĉu monisma ĉu monoteisma (Bhakti, Advaita Vedanto). La vedisma ritaro historia politeisma survivas kiel tendenco de malpli granda gravo en hinduismo, konata kiel Ŝraŭto. Pli ampleksa estas la popola hinduismo, kun ritaroj dediĉitaj al variaj lokaj aŭ regionaj diaĵoj.

Notoj
-----

1. ↑   Bowman, Marion (2004). "Chapter 1: Phenomenology, Fieldwork, and Folk Religion". En Sutcliffe, Steven (eld.). Religion: empirical studies. Ashgate Publishing, Ltd. pp. 3–4. ISBN 978-0-7546-4158-2.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 787501
* GND: 4063834-0
* NDL: 00567675
* NKC: ph137687 ph208678, ph137687
 |
Ekstero de la eksa monakeja kirko.
Vido al la ĉefaltaro.
Malantaŭa parto kun la orgeno.
La **Kirko Sankta Hipolito** (germane *Stadtpfarrkirche St. Hippolyt*) estas la katolika paroĥa preĝejo de Zell am See, Aŭstrujo. La interno de la Hipolito-preĝejo estas la plej malnovaj konataj konstruaĵrestoj de Pinzgau. La tuto iam apartenis al klostrokomplekso de la aŭgustenanoj.

Priskribo
---------

La eklezio estas konstruita plejparte en romanika stilo kaj konsistas el tri navoj. Antaŭ 1794, la centra navo estis kronita kun gotika volbaĵo, sed en tiu jaro ĝi estis anstataŭigita kun pli moderna, kiu en victurno estis anstataŭigita per plata ligna tegmento en 1898.

Kvar ŝtupoj kondukas ĝis la ĉefaltaro, sed la kripto estis plenigita. La nartekso kaj ĉefnavo estas ankoraŭ orginale gotikaj, sed kelkaj el la aliaj gotikaj objektoj (kiel la novgotika altarojde Josef Bachlehner) estis aldonitaj dum la renovigado en 1898, kiam ankaŭ la baroka ekipaĵoj de antaŭaj jarcentoj estis forigitaj.

Grava punkto enkirka estas sia brodornamita parapeto, konstruita en 1514. La piedvojo ripozas en kvar ĉizitaj kolonoj de altvalora marmoro. La tri pintaj arkoj estas kronitaj kaj finiĝas en pintajn turojn. Inter la arkoj estas gotikaj baldakenoj kun formtranĉitaj figuroj de Sanktaj Hipolito kaj Floriano originantaj de 1520.

La turo estas la ĉeffokuso de la urbosilueto. Ĝi havas altecon de 36 metroj. La fortaj muroj havas kalkŝtonan eksteron.

De 1660 ĝis 1670, la ĉefaltaro estis anstataŭigita per baroka, kiu denove estis forigita en 1760. Preskaŭ neniu el la baroka meblaro de la eklezio restis krom kelkaj ornamadoj. Du barokaj statuoj alvenis en la kirkon disde Prielau proksime de la najbara vilaĝo Maishofen. Plej proksime al la ĉefaltaro estas du statuoj originantaj de 1480: Sankta Ruperto kaj Sankta Virgilio. La flanka altaro enhavas bildon de la Virgulino el la nun neekzistanta preĝejo de Maria Wald, kiu originas de 1540. La maldekstra navo havas en sia apsido malgrandan altaron dediĉitan al Sankta Sebastiano.

Referencoj
----------

1. ↑  krudaj datumoj prikonventaj

Literaturo
----------

* Franz Fuhrmann: *Zur Baugeschichte der Stadtpfarrkirche Zell am See.* In: Richard Hirschbäck (Red.): *Die Kirche zum Hl. Hippolyth, Zell am See. Renovierung 1972 bis 1975.* Hg. vom Katholischen Stadtpfarramt Zell am See. Zell am See, 1975.
* Fritz Moosleitner: *Archäologische Untersuchungen in der Stadtpfarrkirche Zell am See.* und Franz Fuhrmann: *Die mittelalterliche Baugeschichte der Stadtpfarrkirche Zell am See.* In: Sonderdruck der Österreichischen Zeitschrift für Kunst und Denkmalpflege, Jahrgang XXXI/1977
* Rainer Hochhold: *Cella in Bisontio – Zell im Pinzgau – Zell am See. Eine historische Zeitreise.* Zell am See 2013.
* Surreta gvidlibro. Arkivigite je 2014-10-06 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Hipolito (Zell am See) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* paroĥa paĝaro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 514633
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Pirosomo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj |
|
| Subfilumo: | Tunikuloj |
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Thaliacea |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Pyrosomida |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Pyrosomatidae |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Genro  |
| ***Pyrosoma***Péron, 1804 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Pirosomo  |

 |
| v • d • r |

**Pirosomo** estas kolonio da tunikuloj kiu kuniras kun la marakvo. La pirosomo troviĝas en varma marakvo. Ĝi estas cilindroforma aŭ konusa kaj konsistas el kolonio de centoj ĝis miloj da individuoj *(zooidoj)*. La longo de pirosomo tre varias de malpli ol centimetro ĝis eĉ 18 metroj. Ĉiu zooido nur estas kelkaj milimetroj granda, sed ili ĉiuj estas kune ligitaj en gelateneca materio.

La pirosomo estas ankaŭ speco de planktono tio estas iliaj movoj grandparte estas regitaj fare de la tajdoj kaj ondoj. Pluaj movoj de ĝi ekestas pro la cilioj.

La pirosomo ankaŭ aplikas biolumineskon kaj pro tio produktas bluverdan lumon. Tio ankaŭ esplikas la nomon: pirosomo venas el la greka 'pyro' (fajro) kaj 'soma' (korpo).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pirosomo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Pirosomo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* angle :Informoj kaj filmeto
De 1919 al 1946, la ministeriaj funkcioj en la regado de Rusio kaj pli malfrue Sovetio, estis respondeco de la **popolkomisaroj** (ruse: *народный комиссар* — *Narodnij Komissar*, aŭ **Narkom**). Estis kreita ministerio nomita **Popolkomisarejo** (ruse: **Narkomat**), kaj la unua plenumorgano de la lando estis la Soveto de Popolkomisaroj (ruse: Sovnarkom).

La komunistoj volis krei registaron el laboristoj kaj kamparanoj. Tradicie, la registaro konsistas el konsilio de ministroj nomumataj de gvidanto aŭ prezidanto. La komunistoj, kiuj konsideris tion burĝa institucio, volis organizi la laboristan registaron alimaniere. Post la Rusa Revolucio de 1917, la politika povo apartenis al la soveto — konsilioj aŭ asembleoj — de la laboristoj, kamparanoj kaj soldatoj. La dua Supera Soveto de Sovetunio kreis kaj elektis la unuan Konsilion de Popolkomisaroj por administri Rusion nome de la popolo. La funkcio de la popolkomisaro estis simila al tiu de ĉefministro. La unua prezidanto de la "Sovnarkom" estis Vladimir Lenin.

En 1946, sub mandato de Stalin, la popolkomisaroj estis renomataj kiel ministroj, kiel parto de la reorganizado de la "Sovnarkom".

Vidu ankaŭ
----------

* Revolucia Direktiga Soveto
* Lazar Kaganoviĉ

* Kategorio Popolkomisaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Philippe fare de Jacob Ferdinand Voet.
La subskribo de la duko de Vendôme en 1725
**Philippe de Vendôme**, la *Prioro de Vendôme* (1655 - 1727), duko de Vendôme (1712-1727), filo de Ludoviko la 2-a de Vendôme, duko de Mercœur kaj Vendôme, kaj de Laure Mancini, pranepino de Henriko la 4-a kaj de Gabrielle d'Estrées, frato de Louis Joseph, nome la Granda Vendôme, estis franca generalo.

Ekde li estis sepjaraĝa, li ricevis la Abatejon de la Triunuo (42a abato kaj 10a mendabato). Tiu estis nur la unua de la abatejoj akirotaj, sen loĝi tie. Li eniris en 1666 ene de la Ordeno de Johanitoj, militis en Nederlando kaj Elzaco, iĝis granda prioro de la Ordeno en Francio en 1678, militmarŝalo en 1691, general-leŭtenanto en 1693 kaj partoprenis aktive en ĉiuj bataloj de Italio kaj Katalunio ĝis 1705.

Amiko de beletroj, li gastigis en sia Palaco de la Templanoj en Parizo la plej diboĉan vivon kaj ofte ankaŭ la plej skandalan. Li evidente protektis la neregulan abaton Chaulieu, same kiel la pentristo Jean Raoux, iama disĉiplo kiel Hyacinthe Rigaud, de Antoine Ranc en Montpellier; Raoux kiu lasis de li faman portreton.

Post la morto de sia frato, kun la ekskuzo ke estanta kavaliro de la Ordeno de Johanitoj, li ne rajtis posedi havaĵojn, Ludoviko la 14-a alproprigis ĉiujn havaĵojn de la frato kaj li devis havi nur titolojn.

Bibliografio
------------

* Jean-Claude Pasquier, Le Château de Vendôme, 2000.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Philippe de Vendôme en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Les Bourbon-Vendôme


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 517952
* GND: 140078630
* LCCN: n2003071300
* VIAF: 103220565
* ISNI: 0000 0000 7349 4559
* SUDOC: 253193915
* BNF: 13297596q
 |