recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
titola paĝo de angla traduko de 1761 de *La Aventuroj de Gil Blas*.
**La rakonto de Gil Blas de Santillane** (france ***L'Histoire de Gil Blas de Santillane***) estas pikareska romano de Alain-René Lesage eldonita inter 1715 kaj 1735.

Intrigoresumo
-------------

Gil Blas naskiĝas en mizero al stalisto kaj ĉambristino de Santillana en Kantabrio kaj estas edukita de sia onklo. Li foriras de Oviedo ĉe la aĝo de dek sep por ĉeesti la Universitaton de Salamanko. Lia brila estonteco estas subite interrompita kiam li estas devigita helpi rabistojn laŭ la vojo kaj estas alfrontita kun prizono. Sensperta en la mondo, okazas al li la plej diversaj aventuroj: li estas trompita, li estas forrabita de banditoj, li savas sinjorinon, kiu falis en iliajn manojn, finiĝas senkulpa en malliberejo.

Liberigita, post servo de lia senteco, li iras kune kun amiko al Valadolido, kie li iĝas la servisto de kanoniko, poste de malkapabla kuracisto kaj iĝas kuracisto mem. Li fariĝas valeto kaj, super la kurso de pluraj jaroj, estas kapabla observi multajn malsamajn klasojn de socio, kaj laikaj kaj klerikaj. Pro sia okupo, li renkontas multajn disreputablajn homojn kaj estas kapabla ŝanĝiĝi adekvate al multaj neatenditaj situacioj, danke al lia adaptabiĝebleco kaj rapida humuro.

En Madrido li konas la etoson de la teatro kaj tiun de la kortego. Li revenas al Oviedo ĝustatempe por helpi sian mortantan patron kaj ĉi tie li geedziĝas kun Antonia. Reen en Madrido, li iĝas la favorato de grafo kiu tamen falas en malhonoro; novaj malfeliĉoj, kiel la morto de lia edzino, kaj novaj aventuroj, kiuj tamen havas feliĉan finon kun la edziĝo de Gil Blas kun la bela Dorotea. Li fine troviĝas ĉe la reĝa kortego kiel ŝatulo de la reĝo kaj postenas kiel sekretario al la ĉefministro. Laboranta lian vojon supren tra malfacila laboro kaj spionaro, Gil estas kapabla emeritiĝi al kastelo kaj ĝui riĉaĵon kaj malfacile gajnitan decan vivon.

Signifo kaj ricevo
------------------

*Gil Blas* estas rilatita al la teatraĵo de Lesage *Turcaret* (1709). En ambaŭ verkoj, Lesage uzas longan liston de humuraj valetoj en la servo de ŝtelistaj mastroj, virinoj de dubindaj moraloj, kornumitaj sed ankoraŭ feliĉaj edzoj, manĝemaj bongustuloj, ridindaj poetoj, falsaj savantoj kaj danĝere sensciaj doktoroj, por fari sian rakonton. Ĉiu klaso kaj ĉiu okupo fariĝas arketipo.

Ĉi tiu verko estas kaj universala kaj franca ene de hispana kunteksto. Tamen, ties originaleco estis pridemandita. Voltaire estis inter la unuaj kiuj atentigis similecojn inter *Gil Blas* kaj *Marcos de Obregón* de Vicente Espinel, de kiu Lesage depruntis plurajn detalojn. Konsiderante ke *Gil Blas* estas esence hispana, José Francisco de Isla asertis traduki la verkon el la franca en la hispana por revenigi ĝin al ties natura stato. Juan Antonio Llorente sugestis ke *Gil Blas* estis skribita de la historiisto Antonio de Solís y Ribadeneyra per argumento ke ne nuntempa verkisto povus skribi tiun verkon de tia detalo kaj precizeco.

Eksteraj ligoj
--------------

* Kategorio Histoire de Gil Blas de Santillane en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 745519
* BNF: 119426464
 |
**Holjatin** (ukraine *Голятин*, hungare *Tarfalu*) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja.

Bazaj informoj
--------------

* 48° 38′ 26″ N 23° 25′ 31″ O﻿ / ﻿48.64056 °N, 23.42528 °O﻿ / 48.64056; 23.42528 (mapo)Koordinatoj: 48° 38′ 26″ N 23° 25′ 31″ O﻿ / ﻿48.64056 °N, 23.42528 °O﻿ / 48.64056; 23.42528 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 609 m
* Loĝantaro: 1300
* Poŝtkodo: 90023
* Telefonprefikso: 03146

Situo
-----

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1599 en formo *"Also Holyatyn"*. En 1910 vivis en Tarfalu 1064 loĝantoj, (898 rutenoj, 156 germanoj, 9 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Holjatin. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
**Ferdinand von Bredow** (16-a de majo 1884, Neuruppin - 30-a de junio 1934, Berlino) estis germana general-majoro, dum ioma tempo estro de Abwehr (germania milita sekreta servo) kaj Ministro pri defendo en teamo de Kurt von Schleicher (Decembro 1932 - Januaro 1933).

Ferdinand von Bredow.Bredow, kune kun Schleicher, estis unu el plej grandaj malamikoj de Adolf Hitler dum periodo de detruo de Vajmara respubliko. En la fino de tiu reĝimo Bredow estis estro de "informacia servo", informanta persone al Schleicher, kaj gvidis preskaŭ ĉiujn sekretajn servojn en la lando, inkluzive eĉ SS-kontrolitan Sicherheitsdienst (servo de interna sekureco), kies formala estro estis Reinhard Heydrich.

Ambaŭ Bredow kaj Schleicher esti mortigitaj en Berlino fare de SS-soldatoj el Leibstandarte Adolf Hitler dum la Nokto de longaj tranĉiloj, en kiu Hitler murdigis multajn siajn oponantojn.

* Kategorio Ferdinand von Bredow en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 304393
* GND: 133298574
* LCCN: no2009059396
* VIAF: 3658624
* ISNI: 0000 0000 5886 1226
 |
Proksimuma mapo de la ferepokaj Reĝlando Israelo (blue) kaj Reĝlando Judujo (flave), kun ties najbaroj (helflave) (9a jarcento a.K.).
La Reĝlando Israelo kaj la Reĝlando Judujo aŭ Judeo estis rilataj regnoj el la Ferepoko de la antikva Levantenio. La Reĝlando Israelo aperis kiel grava loka povo ĉirkaŭ la 10a jarcento a.K. antaŭ fali al la Nov-Asiria Imperio en la jaro 722 a.K. La suda najbaro de Israelo, nome la Reĝlando Judujo, aperis en la 9a aŭ 8a jarcento a.K. kaj poste iĝis klienta ŝtato unue de la Nov-Asiria Imperio kaj poste de la Nov-Babilona Imperio antaŭ ribelo kontraŭ tiu lasta kondukis al ties detruo en 586 a.K. Post la falo de Babilono al la Akemenida Imperio sub Ciro la Granda en 539 a.K. kelkaj judaj ekzilitoj revenis al Jerusalemo, inaŭgurante la forman periodon en la disvolvigo de distinga juda identeco en la provinco Jehud Medinata.

Dum la Helenisma klasika periodo, Jehud estis absorbita en la postaj Helenismaj regnoj kiuj sekvis la konkerojn de Aleksandro la Granda, sed en la 2a jarcento a.K. la Judoj ribeliĝis kontraŭ la Seleŭkia Imperio kaj kreis la Hasmonean regnon. Tiu, la lasta teorie sendependa regno de Israelo, laŭgrade perdis sian sendependon el la 63 a.K. pro sia konkero fare de Pompejo por Romio, iĝante la regnon Romia kaj poste Partia klienta ŝtato. Post la instalado de klientaj regnoj sub la Heroda dinastio, the Provinco Judea estis skuita per enlandaj tumultoj, kiuj finis per la Unua Juda-Romia Milito, la detruo de la Dua Templo, la apero de la Rabena judismo kaj de la Prakristanismo. La nomo Judeo aŭ Judea (Iudaea) ne plu estis uzita de grek-romanoj (Orienta Romia Imperio) post la Bar-Koĥba-ribelo de la jaro 135 n.e.

Vidu ankaŭ
----------

* Historio de Israelo
* Judujo
* Palestino

* Kategorio Historio de Antikva Israelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 696951
 |
Itala damasko.
**Damasko** estas tipo de teksaĵo de la tipo kepro aŭ sateno. Unuflanke, la vefto utilas kiel fono kaj la varpo formas la desegnojn, kaj aliflanke, okazas male. En ĝi oni konsideras averso la flanko kiu havas brilan fonon kaj senbrila la desegnojn, kaj male okazas en la mala flanko.

Ĝi estas originita de Mezoriento, precize de la ĉefurbo de Sirio (nome Damasko), ĉirkaŭ la 11-a jarcento, ĝi perfektiĝis en la 13-a jarcento, kaj ekde tiam, ĝi troviĝas uzata tutmonde.

Laŭ Francisko Azorín **Damasko** estas *Silka, luksa ŝtofo fabrikita en Damasko aŭ ĝin imitanta.* Kaj li indikas etimologion el *Damask*, propra araba nomo de siria urbo, kaj de tie la latina *Damascus*. Li referencas ankaŭ la terminon damaskeno.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 52.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Damasko (ŝtofo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
w1

**Damano kaj Diuo** (hindie दमन और दीव, guĝarate દમન ઔર દીવ, angle *Daman and Diu*) estas asocia teritorio de Barato. Ĝis 1961 ĝis estis kune kun Goao parto de portugala kolonio Portugala Hindio.

Kiam Portugala Hindio (1961) estis okupita per barata soldataro, ambaŭ distriktoj estas ekde la jaro 1962 administrataj per la t. n. administratoro, nomita de centra barata federacia registaro en Delhio (la tria parto de la kolonio, Goao en la jaro 1987 fariĝis federacia ŝtato). Ĉefurbo de ambaŭ distriktoj estas urbo Damano. Parollingvo estas precipe guĝarata lingvo (kaj kiel en la tuta Hindio ankaŭ la angla), portugale hodiaŭ parolas nur malgranda nombro da loĝantoj (5 – 10 procentoj).

Damano
------

Distrikto **Damano** (respektive portugale antaŭe ***Damão***) situas sur suda terlango de la federacia ŝtato Guĝarato (*Gujarat*) sur marbordo de Araba Maro (Hinda Oceano). La nomo Daman devenas evidente de nomo de ĉi tie trafluanta rivero Damangango (ankaŭ Daman Gango).

La pasinteco de Damano estas senpere kunigita kun historio de ĉirkaŭaj teritorioj, precipe kun historio de ŝtato Guĝarato. Komence de la 16-a jarcento portugaloj enpenetras sur okcidentan marbordon de Hindio kaj ili fondas kolonion Portugala Hindio, al kiu Damano apartenas ĝis la jaro 1588.

Damano havas areon 72 km². En ekonomio ludas rolon nur agrikulturo kaj fiŝkaptado. Plimulton de la loĝantaro kreas hindoj, ĉi tie vivas ankaŭ malgrandaj minoritatoj de muslimoj kaj kristanoj. Parollingvo estas guĝarata lingvo.

Diuo
----

**Diuo** apartenis (samkiel Damano) ekde la jaro 1535 ĝis la jaro 1961 al la portugala kolonio Portugala Hindio. Distrikto Diuo estas insulo kaj malgranda teritorio sur suda marbordo de barata ŝtato Guĝarato (*Gujarat*), ambaŭ partoj estas komune kunigitaj per ponto. Diuo havas areon 40 km², la insulo mem mezuras 11 × 3 km. La nomo devenas el sanskrita esprimo *dvipa* (insulo).

Rilataj temoj
-------------

* Portugala Hindio
* Goao (ŝtato)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBarato (federaciaj (sub)ŝtatoj kaj uniaj teritorioj) |
| --- |
| Federaciaj ŝtatoj | Andra-Pradeŝo | Arunaĉal-Pradeŝo | Asamo | Biharo | Ĉatisgaro | Goao | Guĝarato | Ĝarkhando | Harjano | Himaĉal-Pradeŝo | Karnatako | Keralo | Madhja-Pradeŝo | Maharaŝtro | Manipuro | Meghalajo | Mizoramo | Nagalando | Odiŝo | Okcidenta Bengalio | Panĝabo | Raĝastano | Sikimo | Tamilnado | Telangano | Tripuro | Utarakando | Utar-Pradeŝo | Flago de Barato |
| Asociaj teritorioj | Andamanoj | Ĉandigaro | Dadro kaj Nagar-Haveli kaj Damano kaj Diuo | Ĝamuo kaj Kaŝmiro | Ladako | Lakŝadivoj | Nikobaroj | Pondiĉero |
| Teritorio de ĉefurbo | Delhio |

 |

* Kategorio Damano kaj Diuo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 55514
* GND: 4340518-6
* VIAF: 129875698
* BNF: 119373229
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Bikovo (Dmitrov), Bikovo (Ramenskoje) kaj Bikovo (stacio). |

Bikovo situas en la mapo en la verda municipo

Bazaj informoj
--------------

**Bikovo,** ankaŭ kroate, serbe **Биково,** hungare **Békova,** germane **Békovinenstadt** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Norda** Baĉka, en municipo de Subotica.

* Areo: 1824  km²
* Loĝantaro: 1820
* Poŝtkodo: 24206
* Telefonprefikso: 24
* Aŭtokodo: SU

Situo
-----

Bikovo situas sur ebenaĵo, fine de mallonga sakovojo, fervojo Subotica-Senta preteriras.

Historio
--------

Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario.

Vidindaĵo
---------

* katolika preĝejo
La Generalo Primo de Rivera, kun la reĝo Alfonso la 13-a.
La Generalo Primo de Rivera, kun la reĝo Alfonso la 13-a, ĉirkaŭata de militistoj dum la Militista Direktoraro.
La **Diktaturo de Primo de Rivera** estis politika reĝimo kiu estis en Hispanio ekde la puĉo de la regiona ĉefgeneralo de Katalunio, Miguel Primo de Rivera, la 13-a de septembro de 1923, post interkonsento kun la reĝo, ĝis la demisio de la diktatoro la 28-a de januaro de 1930 kaj ties anstataŭo per la "Dictablanda" de la generalo Berenguer.

Spite klopodoj por regeneracio kaj progreso de ekonomio kaj infrastrukturoj, la Diktaturo estis kapabla stabiligi la politikan situacion per perforto nur dum ioma periodo, sed finfine venis politika krizo (komplike kun la situacio en Hispana Maroko) kiu senprestiĝigis la reĝon Alfonso la 13-a kaj preparis la vojon al la Dua Hispana Respubliko.

Bibliografio
------------

* Aguado, Ana. La modernización de España (1917–1939). Edit. Síntesis. Madrid, 2002. ISBN 84-9756-014-0
* Casassas Ymbert, Jordi. La dictadura de Primo de Rivera: 1923–1930. Textos. Ideas y Textos; no. 2. Barcelona. Anthropos, Editorial del Hombre. 1983. ISBN 84-85887-10-7
* González Calleja, Eduardo. La España de Primo de Rivera. La modernización autoritaria (1923–1930). Alianza Editorial. Madrid, 2005. ISBN 84-206-4724-1

* Kategorio Diktaturo de Primo de Rivera en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Fatehpur,** hindie **फतेहपुर** estas urbego en norda Barato, en subŝtato Utar-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. La urbego estis nomita laŭ Babu Fateh Ĉandra, kiu partoprenis en liberecbatalo.

Demografio
----------

En 2011 Fatehpur havis 193 193 da loĝantoj kun legopovo 76%, pli alta, ol la landa averaĝo.

Geografio
---------

Fatehpur situas sur ebenaĵo de Gango sur averaĝa alteco de 110 m. super la marnivelo. Rajbareli troviĝas 57, Banda 68, Kanpur 84, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 104, Prajagraĝo 115, Oraj 134, Satna 151, tutlanda ĉefurbo Delhio 465, Kolkata 853, Mumbajo 1126 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Fatehpur apartenis al la Veda Civilizo. En 1659 proksime okazis furioza batalo inter 2 mogolaj princoj. En 1801 tiu regiono venis sub kontrolon de la Brita Orienthinda Kompanio. La brita dominado finiĝis en 1947.

Ekonomio
--------

Fatehpur kuŝas en fekunda tero, tio determinas la ekonomion. En Fatehpur mankas la industrio, tial granda nombro da homoj preferas formigri por pli bonaj laborŝancoj.

Eduko
-----

En Fatehpur mankas la altnivela eduko.

Lingvoj
-------

En Fatehpur la oficialaj lingvoj estas la hindia kaj urdua.

Religioj
--------

La ĉefa religio en Fatehpur estas hinduismo (69%), poste islamo (31%).

Klimato
-------

En Fatehpur averaĝe pluvas jare po 819 mm. Inter julio kaj septembro ofte pluvas pro la musonoj, en la ceteraj monatoj apenaŭ, eĉ novembre praktike neniam pluvas. La jara averaĝa temperaturo estas 26 °C kaj varias inter 18-32 °C.

Trafiko
-------

Fatehpur situas laŭ la fervoja linio inter Kanpur–Prajagraĝo. 5 ĉefvojoj kaj unu flankovojo kuras al tiu ĉi urbego. La plej proksima flughaveno funkcias en Kanpur.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj, precipe hinduaj temploj

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
**Bikin** (ruse *Бикин*) estas urbo en Ĥabarovska regiono en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 08406.

La urbo estis fondita en jaro 1885.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1938.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Bikinskaja (Бикинская) inter 1885 kaj 1926.

La interurba telefona kodo estas 42155, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 7 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 46°49' norde, longitudo 134°15' oriente.

La urbo estas apud rivero Bikin (Бикин) (kiu enenfluas en riveron Ussuri (Уссури)).

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 1959 la urbo havis 18.5 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 19.6 mil loĝantojn.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rUrboj de Ĥabarovska regiono |
| --- |
| Ĥabarovsk  •  Amursko  •  Bikin  •  Komsomolsko-ĉe-Amuro  •  Nikolajevsko-ĉe-Amuro  •  Sovetskaja Gavanj  •  Vjazemskij | Flago de Ĥabarovska regiono |

 |


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Homa kontrabandado** estas termino uzata por priskribi la kontraŭleĝan kaj organizitan kontrabandadon de homoj trans internaciaj limoj. Plej ofte homaj kontrabandistoj agas pro financaj motivoj.

En komuniko Interpol priskribis homan kontrabandadon jene:

*La kontrabando de homoj fariĝis tutmonde la taŭga komerco* *de kreskanta nombro de krimaj retoj, kiuj agante ĉiam per* *ĉiam pli rafinitaj metodoj sukcesas transporti homojn en* *ĉiam pli grandaj kvantoj kaj kun ĉiam pli altaj gajnoj.*
Ofte rifuĝantoj kaj azilo-serĉantoj kiuj volas eskapi el mizeraj cirkonstancoj ŝerĉas elirvojon ĉe kontrabandistoj, aŭ (eŭfemisme) *"vojaĝagentejoj"*. Agante tiel ne maloftas ke ili fariĝas viktimo de ŝtelo aŭ de montrompo aŭ eĉ trudizolado (senigo de libereco, fr. séqustration) kaj rabado. Krome ili riskas devige fari la fuĝvojaĝon sub vivo-minacaj cirkonstancoj.

Foje la "klientoj" de tiaj kontrabandistoj pagas malsukcesitan vojaĝon kun la morto, ekzemple pro elĉerpiĝo aŭ dronado.

Se ilia limotranspaŝo malsukcesas kaj ili estas resendataj de la aŭtoritatoj de transitlando al la lando de origino, povas okazi, ke ili tie revenas sen iu ajn rimedojn de ekzistado, kiam ili vendis ĉiujn siajn posedaĵojn por povi pagi la fuĝvojaĝon.

Referencoj
----------

1. ↑  *Italio : Lampedusa : 19 migrantoj mortis sur boato,,* blogo 'Neniam milito inter ni', 20-a julio 2014.

Vidu ankaŭ
----------

* Homvendado

* Kategorio Homa kontrabandado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 587993
* GND: 116472987X
* LCCN: sh2002001970
* NKC: ph115431 ph973167, ph115431
 |
La **Diktaturo de Centra Kaspio** (ruse: Диктатура Центрокаспия, *Diktatura Tsentrokaspiya*) estis kontraŭ-bolŝevika registaro konstituita en Bakuo de la menŝevikaj rusoj kaj la daŝnakaj armenoj la 1-a de aŭgusto 1918, per brita apogo.

Ĉi tiu reĝimo estis la anstataŭo de la Bakua Komunumo kiu kolapsis la 26-a de julio 1918, kiam la bolŝevikoj estis forpelitaj de la urbo Bakuo. La nova registaro estis formita de la Social-Revolucia Partio, la menŝevikoj kaj la Daŝnakoj.

Cele al la batalo kontraŭ la musavataj azeroj kaj la osmanidoj kiuj avancis en Azerbajĝano, norde al (Dagestano) la registaro petis la helpon al Britio. La 17-a de aŭgusto britaj trupoj gvidataj de Lionel Dunsterville, eniris en Bakuon kaj estis akceptataj de la unua ministro Iaĉovski, menŝeviko, kaj la estro de la Daŝnako, Ĥaĉaturov, kvankam malgranda kontingento jam alvenis la 4-a de aŭgusto. La bolŝevikoj, arestitaj ekde la 1-a de aŭgusto, estis deportitaj al Astraĥano sed fusilitaj survoje en Krasnovodsk (Turkmenio).

La britoj ne povis haltigi la turkojn en la Batalo de Bakuo, kaj tiuj ĉi, akompanataj de la musavatistoj, eniris en Bakuon la 15-a de septembro 1918. Ĉimaniere la «Diktaturo de Centra Kaspio» malaperis.

La Osmanida Imperio subskribis en la Armistico de Mudros la 30-a de novembro 1918, permesante la revenon de la trupoj de la brita okupado.
**Hlapičina,** germane **Neuhof,** hungare **Lapány** [lapAnj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Mursko Središće. La historia hungara loknomo estis *Hlapiscsin*.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 760
* Poŝtkodo: 40 315
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 46° 31′ 20″ N 16° 23′ 50″ O﻿ / ﻿46.52222 °N, 16.39722 °O﻿ / 46.52222; 16.39722 (mapo)Koordinatoj: 46° 31′ 20″ N 16° 23′ 50″ O﻿ / ﻿46.52222 °N, 16.39722 °O﻿ / 46.52222; 16.39722 (mapo)

Situo
-----

Hlapičina situas laŭ dekstra bordo de Muro (rivero). Mursko Središće troviĝas je 4, Čakovec je 16 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1478 en formo *"Hlapischin"*. En 1910 vivis en Lapány 580 homoj (kroatoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario kaj poste denove apartenis al Jugoslavio, ekde 1991 al Kroatio.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Anna de 1997
**Fathi Terbil** (**Fatih Turbel**, arabe فتحي\_تربل) estas libia advokato kaj homrajta aktivisto kaj membro de la Nacia Transira Konsilio, reprezentante la libian junularon. Li reprezentas ankaŭ la parencojn de la pli ol 1000 murditaj fare de la libiaj sekurecaj fortoj en Prizono Abu Salim en 1996.

La aresto de Fathi Terbil en februaro de 2011 ĵetis fajreron en socian malkontentecon kaj ekis demonstradon en Bengazi la 15-an de februaro, fare de 200 parencoj de la karmemoraj murditaj enprizonigitoj. Tiu evento donis la puŝon por la ĝeneralaj manifestacioj dise en Libio kaj kondukis al la libia interna milito de 2011. Li estis liberlasita iom poste danke al la manifestacioj.

La 30-an de majo 2011, oni aljuĝis al li la premion Ludovic-Trarieux International Human Rights Prize ("Premio donita fare de advokatoj al advokatoj"), pro agado por la homrajtoj.

Li enoficiĝis en la libia Nacia Transira Konsilio reprezentante la junularon.

Fotoj pri Fathi Terbil en Bengazi Arkivigite je 2012-09-27 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 374805
 |
Ha Fengshan
**Ha Fengshan** (tradicia ĉina skribo **:何鳳山,** Simpligita ĉina skribo :**何凤山,** foje transskribita: **Feng Shan Hu;** 10-an de septembro 1901, Yiyang regiono, Hunan Provinco - 28-an de septembro 1997, San Francisco) estis ĉina diplomato, kiu estis la konsulo Generalo la Respubliko Ĉinio en Vieno inter 1938 kaj 1940 kaj savis centojn, eble milojn, da judoj de la nazioj.

Rekonita kiel Justulo Inter la Nacioj de Yad Vashem pro liaj agoj ĉirkaŭ la komenco de la Dua Mondmilito ke li helpis savi ĉirkaŭ miloj da judoj por forlasi Aŭstrion. Li disdonis vizojn perante la forsendon de tranzitvizoj por ke ili povu vojaĝi al ĉina teritorio. Tion li faris je risko de siaj propraj vivo, kariero kaj familio.  

Ha Fengshan disdonis vizojn al judoj en okupita vieno, praktike pro humanaj kialoj, malobee al eksplicita instrukcio de sia kontrolisto, Chen Ji, la ĉina ambasadoro en Berlino, kiu interesiĝis deteni sin de donado de tiom da vizoj por ne endanĝerigi ligoj inter Ĉinio al Nazia Germanio. Chen Ji eĉ sendis reprezentanton al Vieno por kontroli falsan onidiron, ke Ha "vendas" vizojn. Malgraŭ la risko por lia laboro kaj lia familio loĝanta kun li en Vieno sub nazia regado, Ha eldonis vizojn al ĉiuj, kiuj postulis ilin.

 Memora surskribo sur la konstruaĵo de la Palaco de Arish von Manich en Vieno, kie servis konsulo Ha Fengshan
Ha Fengshan daŭre eldonis ĉi tiujn vizojn ĝis li estis devigita reveni al Ĉinio en majo 1940. Noto pri nerespekto de la instrukcioj estis registrita en la persona dosiero de la Ministerio pri Eksterlandaj Aferoj en 1939 kaj probable estis kontraŭ ĉi tiu fono.

Oni ne scias, kiom da judoj postvivis la holokaŭston tiamaniere, sed ĉar oni scias, ke dum la unua duono de lia mandato li eldonis 2 000 vizojn, oni devas supozi, ke estis miloj.

Lia libro "40 jaroj de mia vivo kiel diplomato" (外交 生涯 四 十年) aperis en 1990 .

Vidu ankaŭ
----------

* Ŝanhaja geto

* Kategorio Ho Feng-Shan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Teritoria disvolvigo de Romia Respubliko kaj de Romia Imperio (animaciita mapo)
La **historio de la Romia Imperio** kovras la historion de Antikva Romo el la falo de la Romia Respubliko en 27 a.K. ĝis la abdiko de la lasta okcidentromia imperiestro en 476 p.K. Romo eketendiĝis tuj post la fondo de la Respubliko en la 6a jarcento a.K. kvankam ĝi ne etendiĝis ekster la Italia Duoninsulo ĝis la 3a jarcento a.K. Enlanda milito ekis en la Roma ŝtato en la mezo de la 1a jarcento a.K. unue inter Julio Cezaro kaj Pompeo, kaj fine inter Aŭgusto Cezaro kaj Marko Antonio. Antonio estis venkita ĉe la Batalo de Aktio en 31 a.K. En 27 a.K. la Senato kaj romana popolo faris Oktavianon *imperator* ("komandanto") kaj tiele komencis la Princlando, nome unua epoko de Romia imperia historio kiu kutime datis el 27 a.K. al 284 p.K.; ili poste havigis al li la nomon *Augustus*, nome "la venerata". La sukceso de Aŭgusto establis principojn de dinastia sukcedo estis limigita de lia supervivo al nombro de talentaj eventualaj heredantoj: nome la dinastio Juli-Klaudia daŭris dum kvar pliaj imperiestroj — Tiberio, Kaligulo, Klaŭdio, kaj Nerono — antaŭ ĝi lasis la pason en 69 p.K. al la militdetruita Jaro de la kvar imperiestroj, el kiu Vespaziano aperis kiel *victor* (venkinto). Vespaziano iĝis la fondinto de la mallongdaŭra Flavia dinastio, kiu estis sekvita de la Nerva–Antonina dinastio kiu produktis la «kvin bonajn imperiestrojn»: Nerva, Trajano, Hadriano, Antonino Pia kaj la filozofema Marko Aŭrelio. Laŭ la greka historiisto Kasjo Diono, nome tiutempa observanto, la ascendo de la imperiestro Komodo en 180 p.K. markis la descendon "el regno de oro al alia de rusto kaj fero"— nome fama komento kiu kondukis al kelkaj historiistoj, notinde Edward Gibbon, al konsidero de la regado de Komodo kiel komenco de la Falo de la Romia Imperio.

Vidu ankaŭ
----------

* Historio de Romo

Referencoj
----------

1. ↑  Christopher Kelly, *The Roman Empire: A Very Short Introduction* (Oxford University Press, 2006), p. 4ff.; Claude Nicolet, *Space, Geography, and Politics in the Early Roman Empire* (University of Michigan Press, 1991, origine publikigita en franca 1988), pp. 1, 15; T. Corey Brennan, *The Praetorship in the Roman Republic* (Oxford University Press, 2000), p. 605 *et passim*; Clifford Ando, "From Republic to Empire," en *The Oxford Handbook of Social Relations in the Roman World* (Oxford University Press, pp. 39–40.
2. ↑  Dio Cassius 72.36.4, eldono de Loeb tradukita de E. Cary
Tipaj elementoj
Tipevestitaj virinoj sur tipa veturilo
Ĉareto tra la Foiro.
La **Foiro de Aprilo** de Sevilo (hispane *Feria de abril de Sevilla*) estas festo, kiun oni celebras en ĉi tiu hispana (andaluza) urbo dum la monato Aprilo.

Ĉi tiu festo komenciĝis antaŭ multaj jaroj kiel okazaĵo por vendi kaj aĉeti ĉevalojn, estis do strata kaj publika vendejo por komerci kun ĉevaloj, sed iom post iom ĝi kreskis kaj ege ŝanĝiĝis ĝis grava festo por amike ĝui forgesante dum kelkaj tagoj la problemojn.

Nun la Foiro de Aprilo daŭras unu semajnon, en kiu oni kantas popolajn tipajn kantojn kiuj nomiĝas *Sevillanas* kaj oni dancas ilin pare (viro kaj virino).

La foiro okazas en speciala loko, kiu ĉiujare estas pretigata nur por tiu evento. Oni ornamas la stratojn ege lumigitajn kaj multkolorajn per pendantaj lampetoj (*farolillos*).

Laŭlonge de la stratoj oni starigas tipajn budetojn (*casetas*), kie oni povas manĝi, trinki, danci kaj kanti, kaj ankaŭ iomete ripozi. Ĉiu budeto estas propraĵo de iu familio aŭ de aro da amikoj, kiuj kuniĝas por subteni ĝin labore kaj mone, sed estas kutimo inviti eniri malavare ĉiujn vizitantojn.

La foiro konsistas el du partoj tre malsimilaj:

1. Ĉevalpromenado, dum la mateno. Promeno en kiu multaj rajdas siajn bele ornamitajn ĉevalojn kaj tipajn ĉarojn en bunta manifestacio de ĝojo kaj ĉevallerteco, tipismo kaj tradicio. Tiu promenado estas rigardata de multaj homoj.
2. Post la ĉevalpromenado komenciĝas la dua parto de la foiro, kiu daŭras ĝis altaj horoj de la nokto, kaj ofte eĉ ĝis la sekvanta tago. Nun la homoj iras en la budetojn por kuniĝi kun geamikoj kaj familianoj por kanti, danci kaj manĝi kaj ĉiam trinki la faman blankan vinon, kiu nomiĝas *Vino fino*.

Por la infanoj (kaj ankaŭ ofte por la malpli junaj) ekzistas la nomata strato de la infero ("strato de la infera bruo" kiu tie laŭtege sonas), kie estas multaj malsamaj feriaj allogaĵoj.

  

En ambaŭ partoj de la foiro, homoj (ĉefe virinoj) sin vestas tipe per vestaĵoj kiuj hispane nomiĝas *traje de flamenca* por la virinoj, kaj *traje de corto* por viroj).

* Kategorio Foiro de Aprilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Politikaj cirkostancoj en la 19-a jarcento
------------------------------------------

La Hungara reĝlando estis parto de la Habsburga Imperio kaj estis dispecigita al gubernio Transilvanio, Limgarda zono, Vojvodino kaj la restaĵoj, fine estis Kroatio, kies tronon havis la Habsburgoj. Tiuj teritorioj neglektiĝis, tamen en 1825 la hungara parlamento ekfunkciis, kie reformaj paŝoj decidiĝis. En 1849 la hungara revolucio fiaskis, sed en 1867 kompromiso okazis, sekve Hungara reĝlando sendependiĝis escepte kelkajn ministeriojn. La samo okazis inter Hungario kaj Kroatio en la sekva jaro. Baldaŭ unueco de Hungario restariĝis.

La unuaj reloj
--------------

Ĉe minoj jam longe oni uzis lignajn relojn, kie homoj aŭ ĉevaloj tiris la ujojn. La unua ĉevaltira fervojo ekfunkciis inter Pozsony kaj Bazin en 1840, sed la evoluo montris al vaportira fervojo. Tiutempe fervojo de Habsburgoj ekfunkciis inter Trieste kaj nuntempa suda Pollando tra Vieno, tial la Habsburgoj planis elbranĉiĝojn el tiu linio al Pest laŭ dekstra bordo de Danubo. La hungara decido estis Pest-Pozsony-Vieno laŭ la maldekstra bordo. Tial en 1846 inter Pest kaj Vác fervojo ekfunkciis, kaj en la sama jaro en Banato inter Oravicabánya kaj Anina. Tiu lasta linio helpis la minadon, krome strategia linio de Habsburgoj estis Vieno-suda Banato ĝis la Danubo

Etendiĝo de la reloj
--------------------

Gábor Baross, fervora ministro pri trafiko
En 1867 evidentiĝis, ke centra parto de Hungario kaj Transdanubio havas fervojojn, sed preskaŭ mankas ili en Kroatio, Supra Hungarujo kaj Transilvanio. Tiam precipe privataj societoj konstruis liniojn. Se ili bankrotiĝis, la Hungara Ŝtatfervojo (MÁV) tuj plufunkciis ilin. En 1867 Pest-Salgótarján-ministaj urboj pretiĝis, post 1 jaro Pécs-Barcs, Arad-Marosvásárhely kaj Arad-Petrozsény. En 1871 norda Transilvanio ricevis kontakton laŭ Szolnok-Kolozsvár, sude en 1873 Brassó kaj Székelykocsárd havis fervojon.

20a jarcento
------------

Ĝis la 1-a mondmilito Hungara reĝlando havis imponan fervojan reton. Post Traktato de Trianon el 22000 km-oj restis 8000. En 1934 Budapeŝto-Hegyeshalom iĝis elektra fervojo. En 1940 Hungario rericevis nordan Transilvanion tiel, ke Kolozsvár-Marosvásárhely kontakto ĉesis. Tial oni konstruis novan linion inter Déda-Szeretfalva. Post la 2-a mondmilito la lasta linio konstruiĝis al Sztálinváros. Baldaŭ komenciĝis malkonstruo de flankaj linioj. Post sendependiĝo de Slovenio anstataŭ la iama linio pli nova konstruiĝis inter Hungario kaj Slovenio.

Vidu ankaŭ
----------

* Magyar Államvasutak

* Kategorio Historio de la hungara fervojo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Foirplaco** (ĉeĥe: *Tržiště*) **de Karlovy Vary**

kun ligna portiko, nomata **Foira Kolonaro** (ĉeĥe: *Tržní kolonáda*) kun **Kastela Turo** (ĉeĥe: *Zámecká věž*) kaj **Kastela kolonaro malsupra kaj supra** (ĉeĥe: *Zámecká kolonáda dolní - horní*) estas la plej malnova, la plej antikva parto de la banurbo Karlovy Vary. Dum la historio ĝi estis centro de ĉiu agado jam de sia ekesto. En tiu centro konstruigis imperiestro kaj reĝo Karolo la 4-a proksime de gejsero en la jaro 1358 ĉaskasteleton. Tie ankaŭ ekkreskis kolonio, al kiu poste la imperiestro kaj reĝo donis la urbajn rajtojn.

La kolonio, kiu unue estis nomata WARY, ricevis ankaŭ la rajton uzi la nomon de la imperiestro – do VARY de KAROLO (ĉeĥe: Karlovy Vary). Tiu ĉi jaro 1358 estas la jaro de ekesto de la urbo kaj ĝi en la jaro 1998 solenis la 640-an datrevenon de sia fondiĝo.

La **Foirplaco** – tio estas la mezepoka urbo. Sur la norda flanko de Foirplaco, kie nun staras la **Foira Kolonaro**, estis ĉirkaŭ la jaro 1520 konstruita la urbodomo, sed en la jaro 1604 dum incendio estis detruita ne nur la urbodomo kun urba arkivo, sed tuta tiama gotika kaj renesanca urbo. Tial restis neniaj antaŭaj dokumentoj pri la vivo de la urbo kaj restis kompreneble nek la malnovaj domoj. Sur la loko de la iama urbodomo oni konstruis en la jaro 1883 provizoran Foiran Kolonaron. Projektis ĝin mondkonataj arkitektoj Fellner kaj Helmer. Ĝi havis ligno-skulptistajn dekoraĵojn kaj kvankam ĝi estis el ligno, ĝi funkciis preskaŭ ĝis nun (nome ĝis la jaro 1987, kiam ĝi estis fermita kaj komenciĝis ĝia rekonstruado en la sama stilo).

Sub la tegmento de la Foira Kolonaro estas du kuracfontoj:

* **Foira Fonto** (ĉeĥe: *Tržní pramen*), kiu estas ĉirkaŭ 57 Celsius-gradojn varma, kaj
* **Fonto de Karolo la 4-a** (ĉeĥe: *Pramen Karla IV.*) - kies varmo estas ĉirkaŭ 60,5 Celsius-gradoj.

  

Super tiu ĉi fonto estas metala reliefo, kiu bildigas legendan malkovron de kuracfontoj fare de la imperiestro Karolo la 4-a.

Estas feliĉo, ke jena parto de la Foirplaco estis rekonstruita kaj oni povas denove admiri ĝian belecon.

Spacon de la Foirplaco, kiu estas la plej antikva loko de la urbo, kompletigas la barokstila

**statuaro de Sankta Triunuo**

La statuaron faris skulptisto Josef Oswald Wenda el Žlutice en la jaro 1716. La statuaro estis konstruita kiel dankesprimo pro tio, ke tiutempe pesta epidemio (ĉeĥe: *mor*) evitis la urbon. Tial oni nomas ĝin **Pesta Kolono**.
**Hochthürmerberg** estas la nomo de 499,9 m alta monto de la Eifel en la distrikto Euskirchen en Nordrejn-Vestfalio proksime de la limo al Rejnlando-Palatinato (Germanujo).

Geografia situo
---------------

La monto Hochthürmerberg altiĝas en la Ahrgebirge (Ahreifel) sude de la vilaĝo Houverath (distrikto Euskirchen, Nordrejn-Vestfalio) aŭ nordoriente de la vilaĝo Kirchsahr (distrikto Ahrweiler, Rejnlando-Palatinato). La limo inter ambaŭ federaciaj landoj iras laŭlonge de la 440-m-alteclinio trans la suda montoflanko. Najbara monto estas la monto Hasenberg.

Montopinto kaj elrigardejoj
---------------------------

Sur la pinta plataĵo troviĝas restaĵoj de ringremparo. La pinto estas arbarkovrata kaj tial ne estas ebleco por elrigardi. En la itinera parto de la Ahr-Venn-vojo, kiu troviĝas inter Kirchsahr kaj Krälingen troviĝas elrigardejo al la monto Hohe Acht, al la Michelsberg, al Nürburg kaj eĉ al la montoj Scharteberg kaj Döhmberg. Apud Krälingen ekzistas bela elrigardejo al la regiono de la meza kaj malsupra Ahr, vidante la Krausberg, Neuenahrer Berg kaj la najbara Hasenberg.

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de montoj en Rejnlando-Palatinato
La **Fokker 100** estas pasaĝeraviadilo de Fokker, ellaborita en 1986. La Fokker 100 estas lasta pasaĝeraviadilo de Fokker.

Historio
--------

En 1983, Fokker komencis prilaboron de nova pasaĝeraviadilo, kiu sekvos la antaŭa pasaĝeraviadilo de Fokker, Fokker F28 Fellowship. Pluraj aerlinioj kiel Swissair, American Airlines kaj LATAM mendis novan pasaĝeraviadilon al Fokker.

La aviadilo estis ellabrotia en 1986. Sed Fokker 100 devis konkuri kun pluraj mezdistancaj aviadiloj kiel Airbus A320 kaj Boeing 717. Almenaŭ la Fokker 100 sukcesis en aviadmerkato, la financa statuo de Fokker ne ebligis daŭrigi operacon. La 15-an de marto 1996, Fokker deklaris bankroton. La produktado de Fokker 100 estis haltita en 1998. Post la bankroto de Fokker kaj haltigo de produktado, restaj aviadiloj daŭrigis servon en pluraj aerlinioj.

Vidu ankaŭ
----------

* Fokker

**Konkurantaj aviadiloj**

* Airbus A318 (1969)
* Boeing 717 (1970)

* Fokker 100 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Fokker 100 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Homa ĉeno por eŭska mem-determino, 2014
**Homa ĉeno** estas formo de manifestacio en kiu homoj ligas brakojn aŭ manojn kiel rezulto de politika solidareco.

La ĉenoj povas inkluzivi milojn da homoj, kun la monda rekordo estanta asertita en 2020 de Bihar, Barato, kiu estis taksita inkluzivi 51.7 milionojn da homoj laŭlonge de 18 000 kilometroj por subteni la penojn de la registaro al media konservado kaj elimino de sociaj malbonoj .

En 1983, sesdek mil britoj partoprenis en homa ĉeno, kiu celis protesti kontraŭ la lokigo de usonaj nukleaj misiloj en Okcidenta Germanujo .

En 1989, loĝantoj el Estonio, Latvio kaj Litovio formis homan ĉenon longan 600 kilometrojn, por esprimi sian deziron al politika sendependeco. Tio okazaĵo estas nomita la Baltia Vojo.

Referencoj
----------

1. ↑  "5 crore Bihar people form human chain over 18,000km long, break previous records - Times of India", 19 January 2020.

* Homa ĉeno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Homa ĉeno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 820344
 |
La **rajto de frakciigo** permesas al la aliĝintoj de organizo (sindikato, asocio, politika partio) krei frakciojn ene de ĝi (*tendance* en la franca, *Strömung* aŭ *Flügel* en la germana), tio signifas: sin arigi ĉirkaŭ idealoj, praktikoj aŭ karismaj roluloj, por, ene de tiu organizo, esti pli bone identigebla, progresigi siajn ideojn kaj prezenti sin al la internaj elektoj, kiel la kongresoj.

Laŭ la organizoj, la frakcioj povas havi tribunojn en la internaj eldonoj, eksteran aperon, ĉefe en la amaskomunikiloj, reprezentadon en la instancoj de la organizo ligitan al la voĉdonoj de la kongreso.

Iuj organizoj malakceptas la kreon de frakcioj por eviti la kreadon de artefaritaj internaj dividoj. Por ili la klivoj kiujn kuntrenas tiuj tendencoj ne estas favoraj al la kohereco de la organizo kaj kondukas al internaj tensioj. Krome la logikoj de tendencoj havus por efiko instali opoziciojn inter majoritata grupo kaj minoritata grupo. Plie, laŭ ili tiuj tendencoj povas kaŭzi skismojn.

En la Esperanto-movado, la ĉefa asocio kiu havas rajton de frakciigo estas la Sennacieca Asocio Tutmonda. La Esperanta Civito, kun siaj enaj "partioj" havas proksiman sistemon. En la franca sindikatismo, nur la *Fédération Syndicale Unitaire* permesas ĝin.
*Psyche et L'Amour*, de Guillaume Adolphe Bouguereau pentrita
**Plezuro** estas la konsciostato kontrasta al doloro. Cicerono fakte verkis ke: *Omne id, quo gaudemus, voluptas est, ut omne quo offendimur dolor.* ("Ĉio tio ĉi, pro kiu ni ĝojas, estas plezuro, kiel ĉio tio pro kio ni suferas, estas doloro.") Plezurogenroj estas inter aliaj: amo, ekstazo, eŭforio, feliĉo, ĝojo, gloro, ĝuo. Psikologio kaj biologio agnoskas plezuromeĥanismojn kaj doloromeĥanismojn kiel fundamentoj de ĉiuj kondutoj de specioj biologiaj.

La fonto de multe da aĝoj plezurigaj estas impulso biologia satigi sin: per manĝo, per malplenigo, per dormo, per trankviligo, per ludoj, per ekzercado, per purigo, per interparolado, per amo, per koito. Sed ankaŭ agrablaj spertoj devenas de sociaj komprenoj: servo, amikeco, agnosko, gloro, graco. Ankaŭ ofte plezuro devenas el gustumi en kulturo kaj en agadoj sociaj, kiel belaj artoj, muzeoj, kaj literaturo.

Vidu ankaŭ
----------

* Antaŭĝojo
* Hedonismo

* Kategorio Plezuro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Plezuro en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Kirko Naskiĝo de Maria** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Józsefváros.

Historio
--------

En la fruaj 1930-aj jaroj Hungaraj Ŝtatfervojoj konstruigis preĝejon en kolonio de fervojistoj. Dum la 2-a mondmilito la konstruaĵo perdis la turon, ekde tiam nur trunkita turo estas videbla.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola en malgranda korto. En mezo de la fasado estas la ornamriĉa enirejo, pli supre la trunkita turo altiĝas. Apud la turoj estas flanke po unu kompletaj turetoj, kiuj preskaŭ atingas altecon de la ĉefturo. Malantaŭ la turoj la ĉefnavo etendiĝas, kiun pilieroj apogas. En fino de la navo krucnavo etendiĝas, fine la plurlatera absido estas videbla. Ankaŭ sakristio aliĝas al la absido.

Interne ornamo de la ĉefaltaro estas skulptaĵo pri Sankta Maria (Immaculata). La flankaj altaroj estas dediĉitaj al Koro de Jesuo kaj Emeriko de Hungario. La predikejo estis farita el ŝtonoj.

Kermeso okazas en dimanĉo inter la 8-an kaj 12-an de septembro.

Fontoj
------

* hungare
* hungare kun foto[*rompita ligilo*]
* hungare kun fotoj[*rompita ligilo*]
La subklaso **Holocefaloj** (*Holocephali*, "kompletaj kapoj") estas taksono de kartilagaj fiŝoj en la klaso *Chondrichthyes*. La plej antikvaj fosilioj estas de dentoj kaj estas el la Devonia periodo. Oni scias malmulte pri tiuj primitivaj formoj de fiŝoj, kaj la nura survivanta grupo de la subklaso estas la ordo Ĥimeroformaj (*Chimaeriformes*). Tiu grupo inkludas la ratfiŝojn aŭ ĥimerojn de la genro *Chimaera*, kaj la elefantfiŝojn de la genro *Callorhynchus*. Tiuj fiŝoj moviĝas uzante balaimovoj de siaj grandaj brustonaĝiloj. Ili havas longajn sveltajn vostojn kaj vivas proksime al la marfundo manĝante bentajn senvertebrulojn. Ili ne havas stomakon, kaj la manĝo iras rekte al la intesto.

Taksonoj
--------

* Holocefaloj (*Holocephali*)
	+ Ĥimeroformaj (*Chimaeriformes*; ĥimero)

Bibliografio
------------

* Martin, R. Aidan; et al. "Chimaeras — The Neglected Chondrichthyans". Biology of Sharks and Rays. ReefQuest Centre for Shark Research. \* Nelson, Joseph S. (2006). Fishes of the World. ISBN 978-0-471-25031-9.
* Pough, F. Harvey; Janis, Christine M.; Heiser, John B. (2013). Vertebrate Life (9a,internacia eld.). ISBN 978-0-321-78235-9.

* Kategorio Holocefaloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Holocefaloj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 675409
* GND: 4609156-7
 |
**Nikol PAŜINJAN** (armene: Նիկոլ Փաշինյան; naskiĝis la 1-an de junio 1975) estas armena politikisto servanta kiel Ĉefministro de Armenio ekde la 8-a de majo 2018 (kiel funkcianta ĉefministro ekde la 16-a de oktobro 2018). Li estas iama ĵurnalisto kaj redaktisto.

Paŝinjan, elstara ĵurnalisto, unue fondis sian propran ĵurnalon en 1998, kiu estis fermita unu jaron poste. Li estis kondamnita dum jaro pro kalumnio kontraŭ tiama Ministro de Nacia Sekureco Serĵ Sargsjan. Li redaktis Hajkakan Ĵamanak (Armena Tempo) de 1999 ĝis 2012. Simpatianto de la unua prezidanto Levon Ter-Petrosjan, li estis tre kritika kun la dua prezidanto Robert Koĉarjan, Ministro de Defendo Serĵ Sargsjan, kaj iliaj aliancitaj oligarkoj. Paŝinjan gvidis negravan opozician partion en la parlamentaj elektoj de 2007, akirante 1,3% el la voĉdonoj. Li estis sincera subtenanto de Ter-Petrosjan, kiam ĉi-lasta faris politikan revenon antaŭ la prezidant-elekto en 2008. Ter-Petrosjan estis venkita de Serĵ Sargsjan en balotado kun ĝeneraligita voĉdona fraŭdo kaj perforto. Konata pro siaj akraj paroladoj, Paŝinjan havis gravan rolon en la postelektaj protestoj, kiuj estis perforte subpremitaj de registaraj fortoj la 1-an de marto 2008, rezultigante la morton de 10 homoj. Paŝinjan, kulpigita pri "organizado de amasaj malordoj", kaŝiĝis, nur por reaperi meze de 2009. Li estis kontestate kondamnita al sep jaroj en malliberejo; movo vaste vidita kiel politike motivita. Li estis liberigita en majo 2011 kiel parto de ĝenerala amnestio. Li estis elektita al parlamento de la ampleksa opozicia koalicio de Ter-Petrosjan, la Armena Nacia Kongreso, en 2012.

Li poste rompis amikecon kun Ter-Petrosjan pro politikaj kialoj, establante la partion Civila Kontrakto. Kune kun du aliaj opoziciaj partioj, Paŝinjan formis aliancon kun *Eliro*, kiu akiris preskaŭ 8% de la voĉdonoj en la parlamentaj elektoj de 2017. Li estis la gvidanto de la armena revolucio de 2018, kiu devigis la tiaman ĉefministron Serĵ Sargsjan demisii. La 1-an de majo 2018, li malsukcesis akiri sufiĉajn voĉojn de la parlamento por fariĝi ĉefministro, sed estis elektita en la dua voĉdono la 8-an de majo.

* Kategorio Nikol Paŝinjan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Nikol Paŝinjan en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 645037
* GND: 1158606435
* LCCN: no2019003615
* VIAF: 31153124282524491421 2026152637852820220009, 31153124282524491421
* ISNI: 0000 0004 8514 2648
* SUDOC: 23145578X
* BNF: 17877375c
 |
**Preĝejo de Naskiĝo de Maria** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Sopronkövesd.

Historio
--------

Jam dum la mezepoko funkciis en la sama loko katolika kirko. Baldaŭ la loĝantoj luteraniĝis, sed la katolika grupo estis refondita en 1709. Grafo Ferenc Széchényi konstruis la nun videblan preĝejon en la sama loko en la 1810-aj jaroj. La orgeno ekfunkciis en 1870. La pentritaj fenestraj bildoj estis kreitaj en 1928. Plenaj renovigaj laboroj okazis en 2005.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo staras sola, la reliefanta turo tuŝas la trotuaron. La turo havas 3 sonorilojn. Interne la freskoj kaj sekpentraĵoj estis pentritaj en 1972. La predikejo estis farita en 1817. Apud la ĉefaltaro la skulptaĵoj pri Sankta Stefano kaj Sankta Ladislao devenis el la pli frua preĝejo. La ĉefaltara bildo prezentas Naskiĝon de Maria. La flanka altaro prezentas Kriston sur la kruco, apude Sankta Maria, Mario Magdaleno kaj Sankta Johano la Evangeliisto. Altaro sub la galerio estas dediĉita al Senmakula Koncipiĝo. Ekde 2016 estas videbla reliefo pri Vilmos Apor.

En la preĝejo koruso funkcias. Kermeso okazas en la 8-an de septembro.

Fontoj
------

* hungare
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**† *Homo floresiensis*** |
| --- |
| Troveblo de fosilioj: Malfrua Plejstoceno |
| Kranio de H. floresiensisKranio de *H. floresiensis* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Bestoj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Mamuloj *Mammalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Primatoj *Primates* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Homedoj *Hominidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Homoj *Homo* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Homo floresiensis***P. Brown *et al.*, 2004 |
|
|
|
| Konserva statuso |
| Fosilia |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri † *Homo floresiensis*  |

 |
| v • d • r |

***Homo floresiensis*** ("Homo de Flores") estas nove priskribita specio de la genro *Homo*, rimarkinda pro siaj malgrandaj korpo kaj cerbo, kaj pro sia ĵusa (ĝis antaŭnelonga) ekzisto.

En septembro 2003, grupo de arkeologoj malkovris sep skeletojn kun iliaj ŝtonaj iloj en kavo en la indonezia insulo Floreso. Sciencistoj supozas, ke la specio ekzistis samtempe kun modernaj homoj (*Homo sapiens*). La datumado de la restantaj skeletoj montras aĝon de ĉirkaŭ 60 000 jaroj .

Laŭ la lastaj esploroj, la *Homo floresiensis* vivis en la insulo inter −100 000 kaj −60 000 jaroj. La alteco estas de ĉirkaŭ 1 m kaj la pezo de 16 ĝis 28 kilogramoj. Ankaŭ rimarkinda estas la malgrandeco de la cerbo, kies volumeno estas ĉirkaŭ 400 cm3.

Oni supozas ke la *homo de Floreso* estas praido de la *Homo erectus*. Tiu ĉi eble alvenis navigante antaŭ 800.000 jaroj en la insulon. Ne trovinte naturajn malamikojn, ili reduktis sian grandecon, laŭ fenomeno konata ankaŭ en aliaj specioj.

La insulo Floreso havas aliajn specialaĵojn koncerne la grandon de la bestoj tie troviĝantaj aŭ ĝis antaŭ nelonge ekzistintaj: nanaj elefantoj, aŭ drakoj de Komodo.

Referencoj
----------

1. ↑  « Revised stratigraphy and chronology for Homo floresiensis at Liang Bua in Indonesia », *Nature*,‎ 2016 (DOI 10.1038/nature17179)

### Eksteraj ligiloj

* Homo floresiensis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Homo floresiensis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Homo floresiensis en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Arkivigite je 2011-08-28 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 

* revuo *Nature*

*