recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Fully** estas komunumo en la distrikto Martigny en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 7853 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

La komunumo Fully situas en la franclingva Suba Valezo ĉe la bordo de la rivero Rodano kaj etendiĝas ĉe la norda valflanko ĝis la pintoj de la Bernaj Alpoj en nordo, kie sur la kulmino de Dent de Morcles sur alteco de 2969 m s.m. situas la plej alta punkto de la komunumo. En nordo de la komunumo situas la baraĵlago Lago de Fully. La komunumo Fully konsistas el 18 vilaĝoj kaj vilaĝetoj, nome Fully, Beudon, Branson, Buitonne, Châteignier, Chiboz d'en Bas, Chiboz d'en Haut, Eulo, Jeur Brûlée, Le Carre, L'Etray, Mayen Loton, Mazembroz, Planuit, Randonnaz, Saxe, Tassonières kaj Vers l'Eglise

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 37,79 km², de kiuj 26,1% estas kovritaj de arbaro, 30,2% servas por agrikulturo kaj 6,6% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Fully limas en nordo al Bex (VD), en nordnordoriento kaj en orientnordoriento al Leytron, en nordoriento kaj en oriento al Saillon, en orientsudoriento al Saxon, en sudoriento al Charrat, en sudo al Martigny, en sudokcidento al Dorénaz, kaj en nordokcidento al Collonges.

Trafiko
-------

Tra Fully pasas konekta vojo de Martigny al Fully kaj diversaj flankaj vojoj konektas tra pontoj la komunumoj Fully kaj Martigny. Laŭ la suda komunumlimo kondukas la svisa aŭtovojo A9, kies alveturejo Saxon situas sur la komunuma teritorio. Pere de la poŝtaŭtolinio de Siono al Martigny la komunumo estas konektita al la publika transportreto. La stacidomo Charrat-Fully ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Laŭzano al Siono situas ducent metrojn sude de la komunumlimo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Fully datiĝas el 11-a jarcento kiel *Fuliacum*. Sur la komunuma teritorio estis trovita hakilo el la neolitiko, tomboj el la frua bronzepoko, tombokampo el la La-Tène-epoko kaj romia armesidejo. En la 13-a jarcento la arbaraj rajtoj de Fully-Branson apartenis al la savoja Subvoktejo Saillon. Post la konkero de la Suba Valezo fare de la Valezaj Dekonoj en la jaro 1475 Fully estis atribuita al la Kamparvoktejo Saint-Maurice, kiu post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Benjamin Roduit*: *Fully* en *Historia Leksikono de Svislando* (2006-11-14)

Vidu ankaŭ
----------

* Charrat-Fully (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fully en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Fully

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Fully** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Martigny |
| --- |
| Bovernier  •  Charrat  •  Fully  •  Isérables  •  Leytron  •  **Martigny**  •  Martigny-Combe  •  Riddes  •  Saillon  •  Saxon  •  Trient |  |

 |
Titolbildo
Aŭdi: Ĉe la bela blua Danubo, daŭro 2:58
La **Valso de la Danubo** estis komponita de Johann Strauss en la jaro 1867. La origina titolo estas la plej famkonata **Ĉe la bela blua Danubo** "An der schönen blauen Donau", konata ankaŭ sub la nomo "Donauwalzer" (Danuba Valso). Entute ĝi daŭras ĉirkaŭ 9 minutojn.

Origino
-------

La valson li origine komponis kiel tiel nomatan korusan valson por la viena vira koruso. Unua prezento okazis je la 13-a de februaro 1867. Multan sukceson ĝi ne havis.

Kiam Strauss poste partoprenis en la internacia ekspozicio en la jaro 1867 en Parizo li bezonis urĝe novajn komponaĵojn kaj li rememoris pri la valso. Li kreis ĝian instrumentan version. Em tiu formo kaj kun la nova nomo *"Le beau Danube bleu"* la muzikpeco tuj ekhavis sukceson. Ankaŭ nun oni prezentas ĝin preskaŭ senescepte kiel orkestran valson.

En kino
-------

La filmo "Vienaj valsoj" farita de Alfred Hitchcock en 1934, prezentas la fantazian version de la apero de la valso.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kanteblaj tekstoj de *"Donau so blau"* kaj *"Wiener seid froh"*
* Priskribo de la komponaĵo kaj ekzemploj Arkivigite je 2009-02-08 per la retarkivo Wayback Machine
* An der schönen blauen Donau: Liberaj muziknotoj por elŝuti de International Music Score Library Project.
* Stanislavo Belov (2020-04-17) "Vienaj valsoj": Hitchcock-a fabelo pri la juna Johann Strauss (esperante). Blogger. Alirita 2020-04-24. *(recenzo pri la filmo, prezentanta fantazian historion pri kreado de la valso)*

Referencoj
----------

1. ↑  Stanislavo Belov (2020-04-17) "Vienaj valsoj": Hitchcock-a fabelo pri la juna Johann Strauss (esperante). Blogger. Alirita 2020-04-24.

* Kategorio La blua Danubo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Oberhof-a sporthistorio, al kiu kontrubuis pionire ankaŭ Hofmann
Karl **Leopold** Albert **HOFMANN** (naskiĝinta la 21-an de februaro 1864 en Oberhof, mortinta samloke la 30-an de julio 1926) estis germana sukerbakisto kaj bobisto. Li posedis kaj tenadis *Kafejon Hofmann* en Oberhof.

Sportaj agadoj
--------------

Inter la 1.2.1907 ĝis la 4.2.1907 okazis en Oberhof la 2-a Vintrosportfesto de la Turingia vintrosportligo. En tiu ĉi kadro faritis ankaŭ bobkonkurso, kiu hodiaŭ oficiale taksatas la Unua germana bobĉampionado. Stiristo de la bobo *Deutscher Michel* estis Hofmann. Al teamo lia apartenis F. Herchner, O. Naumann, Dr. W. Tretschke kaj Dr. Giusti (bremsanto).

Leopold Hofmann kaj lia teamo ganis la Oran pokalon de la kronprinco Vilhelmo de Prusio. Ti ĉi migra pokalo transiris en 1912 al la progresema lernejo FSG Wickersdorf kie ĝi malaperis.

Literaturo
----------

* *Festschrift 100 Jahre Bob- und Schlittenverband für Deutschland (BSD) e.V.*
* Rolf Hackel: *Oberhof – Vom Hospiz der Johanniter zur Stadt am Rennsteig*
* Harro Esmarch: *Bahn frei! Ein Streifzug durch die Geschichte des deutschen Bobsports*, volumo 1
**Lemminkäinen** (en finna prononco [ˈlemːiŋˌkæinen]) aŭ **Lemminki** (en finna prononco [ˈlemːiŋki]) estas elstara figuro en Finna mitologio. Li estas unu el la Herooj de la Kalevala, kie lia rolulo estas komponaĵo de kelkaj separataj herooj de parola poezio. Li estis kutime priskribita kiel juna kaj bela sed aroganta, kun ruĝa haro. La origina, mita Lemminkäinen estas ŝamana figuro. En Kalevala, li kuniĝas kun la eposaj milit-herooj Kaukomieli/Kaukamoinen kaj Ahti Saarelainen. 

*La patrino de Lemminkäinen*, pentraĵo de 1897 fare de Akseli Gallen-Kallela: ŝi prezentiĝas ĵus trovinta la kadavron de sia filo el la malhela rivero.Unu el plej konataj epizodoj estas kiam lia patrino devas tiri lian kadavron el la Rivero de Morto kiu fluas tra Tuonela kaj revivigi lin, simile al la mito de Osiris.

Notoj
-----

Bibliografio
------------

* Kompilis Elias Lönnrot, Johan Edvard Leppäkoski, *Kalevala*, Ornamis Akseli Gallen-Kallela, Helsinko, Fondumo Esperanto, 1964. - 368 p. -
* 2-a eldono - Helsinko : Esperanto-Asocio de Finnlando, 1985. - 392 p. - ISBN 951-9005-51-X

* Kategorio Lemminkäinen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |
| --- |
| **La ateliero de la pentristo*****(L'atelier du peintre)*** |
|  |
| **Gustave Courbet**, 1855 |
| Oleo sur tolo |
| 359 cm × 598 cm |
| Muzeo Orsay |

***La ateliero de la pentristo*** estas granda pentraĵo de Gustave Courbet de 1855, kiu estas konsiderata manifesto de la stilo de realisma pentrarto, kaj provokis skandalon en la artaj etosoj pro sia kontraŭ-akademiismo kaj malmildeco. Ties kompleta titolo en franca estas jena: *L’Atelier du peintre. Allégorie Réelle déterminant une phase de sept années de ma vie artistique (et morale)*, tio estas, La ateliero de la pentristo, reala alegorio, determinanta de fazo de sep jaroj de mia arta (kaj morala) vivo.

La pentraĵo montras helan centron en grizbruna etoso de la ĉeestantoj de la ateliero. La pli hela centro siavice ​kunigas tri tre diversan materialon kiu formas la malverŝajnan tuton. Plej grave el la enhava vidpunkto estas prezento de la artisto pentranta, nome pentrado en pentraĵo, temo simila al teatro ene de teatro. Dekstre estas nuda virina modelo, tute malverŝajna, ĉar la pentraĵo temas pri pejzaĝo. Kaj maldekstre estas infano kun kato, ankaŭ elementoj tute ne tre kongruaj kun ateliero de pentristo.

Inter la malhela areo de ĉeestantoj, precize dekstre estas amikoj kaj konatuloj de Courbet, inter kiuj identigeblas verkistoj George Sand kaj Charles Baudelaire, kritikisto Champfleury kaj anarkiisto Pierre-Joseph Proudhon.

Bibliografio
------------

* Rewald, John (1994). *Historia del impresionismo*. Barcelona: Editorial Seix Barral. ISBN 84-322-0706-3.

* Kategorio La ateliero de la pentristo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755770
 |
**Lena Charlotte Willemark** (n. la 12-an de majo 1960 en Evertsberg en Dalarna, estas sveda kantistino, nacia violonistino kaj komponistino. Willemark estas konsiderita unu el la plej elstaraj popolmuzikaj kantistoj de Svedio. Interalie ŝi estas konata pro foja kantado en la älvdalska (KD Bläferdj), ne dialekto sed regiona lingvo kiu alstrebas statuson de memstara lingvo.

Ŝi estas ankaŭ elstara violonistino sur violono kaj *härjedalspipa,* malnova popola instrumento el la flutfamilio el la regiono Härjedalen. Ŝi estas membro de la grupoj Nordan, Enteli, Frifot kaj Systerpolskan, inter aliaj, kaj estis membro de Gals kaj Pals en la 1980-aj jaroj.

Honoroj
-------

Ŝi gajnis diversajn premiojn i.a.en 2020 la Grammy-Premion "Popolmuziko de la jaro" (kune kun Jonas Knutsson kaj Mats Öberg).

Referencoj
----------

1. ↑  *Sveriges befolkning 1990*, CD-ROM, Riksarkivet SVAR (2011)
2. ↑  Blåferdi, YouTube
3. ↑  (se) "*Grammisgalan 2020: Här är alla vinnare*". expressen.se, la 6-an de februaro 2020.

Ekstera ligilo
--------------

Kanalo de Lena Willemark ĉe YouTube
Struturo de la fosfatidilkolino aŭ lecitino.

Difino
------

Lecitino estas grupo da kompleksaj lipidoj, trovataj kune kun la Cefalino en la ovoblanko, en la sojeroj, en la fiŝospermo, lakto, ktp. La lecitinoj estas fosfoaminolipidaj komponaĵoj rezultantaj el la kombino de la Fosfata acido, kun Glicerino kaj unu organika bazo, ezemple, la kolino. La lecitinoj utilas kiel unu el la bazoj de la nutroprocezo. Oni ekstraktas lecitinon pere de mekanikaj kaj kemiaj procezoj, uzante Heksanon.

Trovejo en la vivaj organismoj
------------------------------

Dum adekvata dieto, la hepato sekrecias lecitinon, kiu utilos de la cirkula sistemo kaj nerva sistemo. Ĉiuj ĉeloj de la organismo bezonas lecitinon, kiu estas esenca unuo en la strukturo de la ĉelmembrano. Efektive, ne havante ĉi komponaĵon, la ĉelmembrano rigidiĝas. La lecitino same agas kiel protektilo de la ĉeloj kontraŭ la oksidiĝo.

Sintezo
-------

La lecitino estiĝas el la sojoleo, kies grajneroj mueliĝas kaj el la oleo ĝi ekstraktiĝas pere de vaporprecipita procezo. La lecitino estas komerce uzata kaj kiel emulsiilo, kaj kiel lubrikilo, en diversaj ekonomikaj sektoroj, samkiel en la farmacia kaj nutra industrioj. La lecitino utilas kiel emulsiilo en la ĉokoladproduktaĵo kaj kiel kunaganto en la nutroproduktaĵo.

Uzoj
----

La lecitino uzatas kiel netoksa aktive surfaca elemento kaj ĝi estas tre tolerata de la organismo, ĉar efektive ĝi estas parto de la ĉelmenbranoj kaj laŭeble estas tute metaboligita. La usona Administracio pri Nutro kaj Drogo ĝin klasifikis kiel sekura produkto por la homkonsumo. Aliaj emulsiiloj nur ekskrecias per la renoj, la lecitino agnoskatas kiel nutroaldonilon de la Eŭropa Unio. Ĉar la margarinoj entenas altajn kolesterolrangojn (pli grandan ol 75 procento), la lecitino uzatas por eviti elŝprucon de grasaĵo dum fritado.

Sojo-lecitino
-------------

La lecitino estas fosfolipido nature trovata en nutraĵoj el besta kaj vegetala originoj, kaj la ovoblanko, la sojo kaj la tritika ĝermo estas la plej gravaj fontoj. Inter la beneficoj de la sojolecitino troviĝas la kolesterola kontrolo, la reguliĝo de la hormono-produktado, la menstrustabiligo, kaj ties analgeziaj efektoj kontraŭ la kapodoloro. Ĝi ankaŭ aktivas kiel ĉelproktektilo kontraŭ la oksidado.

Vidu ankaŭ
----------

* Lipidoj
* Kolino
* Nicolas-Théodore Gobley

Referencoj
----------

1. ↑  Surfaktanto: estas substanco kies aktiveco agas nur surface. Oni ankaŭ povas diri ke tiuj komponaĵoj estas tensioaktiviloj, ĉar ili rompas aŭ malfortigas la surfacan tension de aliaj substancoj.
2. ↑  Tritika ĝermo estas la plej nobla parto de la tritiksemo, temas pri ties embrio, el kie la planto ekĝermas.
**La Villetelle** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 171 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

La Villetelle etendiĝas sur 16,14 km², kaj havis 171 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 10 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de La Villetelle situas je alteco de 727 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, La Villetelle apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jacques Boeuf, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

La Villetelle apartenas al la kantono de Crocq, kies ĉefurbo estas Crocq. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Crocq
Libroservo de UEA dum la 100-a Universala Kongreso en Lillo.
**Libroservo** estas tradicia parto de la Esperanto-kulturo – speco de servo proponata de multaj esperantistaj asocioj kaj kluboj, kiu ofertas librojn en kaj pri Esperanto, ĉar oni ne facile trovas ilin en la ĝeneralaj librovendejoj (aparte ne ekster Eŭropo).

En libroservoj oni povas mendi poŝte aŭ aĉeti persone dum eventoj, en kiu ĉeestas ilia reprezentanto. Eventuala ĉambro, en kiu tiam estas ekspoziciataj vendataj libroj, nomiĝas same *libroservo*.

Krom librojn, libroservoj kutime vendas ankaŭ aliajn varojn – ekzemple afiŝojn, sonbendojn kaj revuojn iel ligitajn al Esperanto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Libroservo de la Flandra Esperanto-Ligo
* Libroservo de la Universala Esperanto-Asocio
* Libroservo Arkivigite je 2006-07-14 per la retarkivo Wayback Machine de Aŭstralia Esperanto-Asocio
* Libroservo Arkivigite je 2011-08-27 per la retarkivo Wayback Machine de Kanada Esperanto-Asocio
* Libroservo de Rusia Esperantista Unio
* Libroservo de SAT-en-Hispanio
* Libroservo de Esperanto-USA
Ĉefsidejo de JMA en Ĉijoda-kvartalo, Tokio
La **Japana Meteologia Agentejo** aŭ **JMA** (angle: ***Japan Meteorological Agency***, japane: 気象庁, Kishōcho) estas centra japana registara agentejo kiu respondecas pri la kolekto de meteologiaj datumoj kaj veterprognozoj (laŭ la juro pri meteologiaj laboroj). Ĝi eldonas veterprognozojn kaj raportojn. Ankaŭ la anonco de tertremoj, vulkanaj erupcioj, tajfunoj kaj cunamoj estas tasko de la meteologia agentejo.

La agentejo laboras duonlibere sub la japana Ministerio pri Lando, Substrukturo, Transporto kaj Turismo (国土交通省, Hepburn-Transskribo: *Kokudo Kōtsūshō*). Ĝia ĉefa sidejo troviĝas en Ōtemaĉi, Ĉijoda-kvartalo, Tokia Metropolo kaj kvin aliaj veterstacioj troviĝas en ĉiuj 5 dividitaj areoj de Japanio, kvar aliaj estas marveterstacioj, Okinavo-veterstacio, veterstacioj en ĉiuj gubernioj, flugveterstacioj ĉe internaciaj flughavenoj. Reto de pli malgrandaj meteologiaj observejoj estas la bazo por la kolekto de datumoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Japana Meteologia Agentejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Japana Meteologia Agentejo en la Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

* Oishi Wasaburo
* Vetero
* JMA-skalo
* AMeDAS
* Himawari
* tremointenseco-skalo de Japana Meteologia Agentejo
* COSMETS
* Fruaverto pri tertremo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala ttt-ejo (japane kaj angle)

35° 41′ 23″ N, 139° 45′ 42″ O Mapo
**EGYED Lenke** [edjed] estis hungara aktorino naskita en Marosvásárhely la 4-an de novembro 1881 kaj mortinta en la 1-an de septembro 1961 en Budapeŝto.

Kariero
-------

Ŝi debutis en trupo de Ignác Krecsányi en 1898. Ŝi ludis longtempe en provinco: Miskolc, Debrecen, Pécs, Szeged. Poste ŝi vivis en Budapeŝto kaj ludis en Magyar Műszínkör, Új Thália, Bethlen téri Színház, Teatro Városi, Teatro Belvárosi, Operetoteatro (Budapeŝto), Teatro Madách.

Ŝi edziniĝis en 1903.

El ŝiaj teatraj roloj
---------------------

* SKorláth grófnő (Szirmai A.: Mágnás Miska);
* Clytemnestra (Offenbach: Szép Heléna);
* Csapóné (Tóth E.: A falu rossza);
* Böbékné (Kodolányi J.: Földindulás);
* Balogné (Darvas J.: Szakadék).

El ŝiaj filmaj roloj
--------------------

* *A hölgy egy kissé bogaras* (1938) – S-ino Csupori
* *Lelki klinika* (1941) – kuiristino
* *Afrikai vőlegény* (1944) – servistino
* *Ének a búzamezőkről* (1947) - poŝtisto
* *Déryné* (1951)

Fontoj
------

* Magyar Életrajzi Lexikon
* hungarlingva biografio



* Kategorio Lenke Egyed en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **eŭropa ekologia atesto**, starigita de la eŭropunia reglamento n-ro 880/92 de la 23a de marto 1992 celas *"antaŭenigi la fasonadon, produktadon, merkatadon kaj uzadon de produktoj kun malpli alta efiko sur la naturmedio dum ilia tuta vivciklo"* kaj *"pli bone informi konsumantojn pri la efiko de produktoj al la medio, sen kompromiti la sekurecon de la produkto aŭ laboristoj, aŭ grave influi la kvalitojn, kiuj taŭgigas la produkton por ties uzado"*.

Ĝi baziĝas sur aliro malloka, sistema, kiu implicas analizon de la vivociklo de la produkto, de ĝia fabrikado (inkluzive elekton de krudaj materialoj) ĝis ĝia elimino aŭ reciklado, inkluzive ĝian distribuadon, konsumadon, kaj uzadon. Tiel, ĉiu speco de produkto devas plenumi precizajn specifojn, kiuj konsideras la tutan vivociklon de la produkto. Laŭ la peto de la membroŝtatoj, la eŭropa atesto ekskludas de sia amplekso: agroalimentajn produktojn, trinkaĵojn kaj farmaciaĵojn. 

Komence de 2006, jenaj produktoj estis jam atestitaj: ampoloj, elektraj tuboj, lavmaŝinoj, vazarlaviloj, fridujoj, frostigiloj, fotokopiaj paperoj, sorbaj paperoj, necesejaj paperoj, kuiraj paperoj, matracoj, farboj kaj glazuroj por interna dekoracio , ŝuoj, personaj komputiloj, tekstilaj produktoj, purigaj produktoj. Ankaŭ turismaj servoj estis atestataj: hoteloj, tendejoj, ferihejmoj, turismaj vizitlokoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Komuna sistemo de atribuo de la ekologia atesto (arkivo) ĉe *eur-lex.europa.eu*

Vidu ankaŭ
----------

* Ekologia atesto
* Daŭripova disvolviĝo
* Protektita Deven-nomado
* Protektita Geografia Indiko
* Protektita nomigo de origino (EU)
Ilustraĵo de Ivan Bilibin
**La blanka anaso** estas rusia fabelo kolektata de Aleksandr Afanasjev en *Popolaj rusaj fabeloj*. Andrew Lang inkludis ĝin en *The Yellow Fairy Book*.

Resumo
------

Reĝo devas forlasi sian novedzinon por vojaĝo. Li severe avertas ŝin kontraŭ atentado de virinoj de la kvartalo kaj aŭskultado al malbonaj konsiloj. Virino logas ŝin en la ĝardeno kaj en naĝejo, kaj igas ŝin blanka anaso, prenante la formon kaj lokon de la reĝino. La reĝo revenis sed ne konis ŝin.

Dume, la blanka anaso konstruis neston, demetis tri ovojn, kaj elkovis du lanugajn anasidojn kaj unu malbelan viranason. Ŝi avertis ilin kontraŭ la kastelo, ĉar malbona sorĉistino vivis tie, sed unu tagon la sorĉistino vidis ilin kaj logis ilin internen. La anasidoj dormis kaj nur la viranaso restis nedorma, kaj kiam la sorĉistino vokis ĉu ili estas endorme, la viranaso respondis. Sed post du respondoj, la sorĉistino iris enen por vidi, kaj vidis la anasidojn endormajn, tiel ke ŝi mortigis ilin.

La blanka anaso trovis la korpojn kaj priploris ilin. La reĝo scivolis ĉe ĝi, kaj kvankam la sorĉistino provis persvadi lin ke ĝi estas nenio sed kvakado, li ordonis ke la anaso estu kaptita. Ne liaj servistoj povis, sed li iris al sin, kaj ŝi flugis al siaj manoj kaj iĝis virino. Ŝi rakontis pri botelo en la nesto en la ĝardeno - aŭ, ili sendis pigon por magia akvo - kiu, ŝutita sur la anasidoj kaj viranaso, igis ilin tri belaj infanoj. La sorĉistino estis mortigita tra distranĉo kaj nenio restis de ŝi.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La blanka anaso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Народные русские сказки. Белая уточка (№ 265).
* *The White Duck*
* *The White Duck* Arkivigite je 2012-05-12 per la retarkivo Wayback Machine el *The Yellow Fairy Book*
* "Proppian Analysis of The White Duck"
***La Alkemiisto*** (portugale *O Alquimista*) estas romano de brazila verkisto Paŭlo Coelho. La romano unue eldoniĝis portugale en la jaro 1988 per eta brazila eldonejo. Ek de unua apero de la romano, pli ol 40 miliono da libroj, tradukitaj en pli ol 71 da lingvoj, jam vendiĝis.  La libro ankaŭ estas havebla en Esperanto.

La romano estas tre fama kaj jam gajnis multe da premioj. Ĝi gajnis premiojn *Nielson Gold Book*, Unuiĝinta Reĝlando, en 2004, *Grand Prix Litteraire Elle*, Francujo, en 1995 kaj *Corine Internationaler Buchpreis*, Germanujo, en 2002.

Rakonto
-------

La Piramidoj de Gizo, centra elemento de la novelo.
*La Alkemiisto* estas rakonto pri knabo, kiu loĝas en Hispanujo. La knabo havas la nomon Santiago kaj li estas ŝafisto. Unu nokton li sonĝas pri trezoro kaj decidas plenumigi la sonĝon. Infano en lia sonĝo montras al li, ke trezoro de lia vivo kaŝas apud piramidoj en Egiptujo. Lia vojaĝo komencas, kiam li decidas, ke li iros al Egiptujo kaj malkovros la trezoron. Dum la vojaĝo, li renkontas ciganinon, lernas de reĝo de Salem, lasas Hispanujon, vojaĝas tra nord-Afrikon, renkontas Fatima-on kaj fine, venas al la piramidoj. Dum la vojaĝo, li ne nur malkovras fizikan trezoron, li ankaŭ lernas ekstermondajn lecionojn.

### Mencio de Esperanto

En la novelo, estas mencio ke la alkemiisto studis Esperanton :

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** La tutan sian vivon li dediĉis al trovo de la sola lingvo per kiu parolas Universo – por tio li ja studis. Komence li entuziasmiĝis pri Esperanto, poste pri religioj, kaj fine pri Alkemio. Kaj jen nun li flue parolas en Esperanto, detale scias historion de diversaj konfesioj, sed alkemiisto li ankoraŭ ne fariĝis. **"** |
| — "la Alkemiisto", 1989 |

 |

Esperantlingva traduko
----------------------

*La Alkemiisto*, Rio de Janeiro, 2007, 158 paĝoj, tradukita de C. Valle.

Referencoj
----------

1. ↑   *La Alkemiisto* (2007), Libroservo de Universala Esperanto-Asocio

Eksteraj ligiloj
----------------

* La alkemiisto en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |

* angle Enkonduko al *The Alchemist*
* Multlingva Oficiala Retpaĝo de Paulo Coelho
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 217691
* GND: 4705652-6
* VIAF: 204618447
* SUDOC: 076921336
* BNF: 131828003
 |
La tombo de la artisto en Tombejo Powązki en Varsovio (legu: Povonski)
La monumento de Ŝopeno en la Parko Łazienki, Varsovio
Tomboŝtono de kardinalo Stefan Wyszyński en baziliko en Varsovio
**Leon Machowski** (legu: Leono Maĥovski) (naskiĝinta en 1916 en Rzeszów, mortinta en 1988 en Varsovio) estis fama pola artisto-skulptisto. Post la Dua Mondmilito li rekonstruis interalie detruitan monumenton de Frederiko Ŝopeno en la Parko Łazienki (legu: Ŭazjenki / Banejoj) en Varsovio kaj en la 1988 faris bareliefan tomboŝtonon kun epitafo de kardinalo Stefan Wyszyński (legu: Stefano Viŝinjski) en la arkikatedrala baziliko en Varsovio, dum la fina muntadlaboro jam en la katedralo li havis infarkton kaj mortis, estis entombigita en la Tombejo Powązki en Varsovio.
Ankaŭ estis farita de li la skulptaĵo "La teatra grupo" sur la atiko de la domo ĉe la strato Koszykowa en Varsovio, en la jaro 1952.
Li estas frato de la aktoro Ignacy Machowski, kiu ludis i.a. en la Nacia Teatro, en la fama "Dziady" (legu: Dzjadi) - la teatra spektaklo de Adam Mickiewicz en Varsovio, post kaj pro kiu okazis la "Eventoj de Marto 1968", t.n. Pola Politika Krizo 1968.

La skulptaĵo "La teatra grupo" sur la pinto de la domo ĉe la strato Koszykowa, el la jaro 1952
Antaŭ la Dua Mondmilito li militservis en la Regimento de Fuzilieroj de Podhale Regiono, dum kiu li kiel artisto-plastikisto faris specialajn tridimensiajn militistajn mapojn.

En la jaro 1939 li finis Akademion de Belartoj je la nomo de Jan Matejko en Krakovo kaj ricevis la stipendion por kontinui la studojn en Italio. La planoj ne realiziĝis pro la milito.

Esperanto
---------

Filino de Leon Machowski estas esperantistino. Li speciale por ŝi skulptis la buston de Ludoviko Zamenhof. La busto de Zamenhof estas nun en la Centro de Esperanta Kulturo en Wągrowiec (legu: Vongrovjec) en la sidejo de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-PL) ĉe Kościuszki-strato (ĉe la Distrikta Biblioteko), kaj estas la posedaĵo de la E-kultur-centro kaj estas tre valora skulptaĵo pri Ludoviko Zamenhof skulptita de fama pola artisto-skulptisto Leon Machowski.
***La belle ferronière*** estas la titolo per kiu estas konata portreto de la Renesanco: hodiaŭ troviĝanta en la muzeo Luvro, plej verŝajne de la sama modelo kiel alia en la Muzeo Czartoryski de Krakovio, ambaŭ atribuitaj al la itala pentristo Leonardo da Vinci. Tiu ĉi *Portreto al la nekonata virino* aŭ *Portreto de damo* de la Muzeo Luvro estis pentrita ĉirkaŭ 1490-95, kaj estas pli frua verko *Damo kun ermeno* de Krakovo. Temas pri olepentraĵo sur tabulo kiu mezuras 63 cm alte kaj 45 cm larĝe.

Kvankam la kritiko ĝin atribuas al Leonardo, antaŭe estis atribuita ankaŭ al Boltraffio.

"La belle ferronière" estis amantino de la reĝo Francisko la 1-a (Francio). Ŝi estis burĝulino de Parizo, kaj verŝajne ricevis tian nomon pro la profesio de la edzo, *ferronnier* (ferkomercisto), aŭ pli simple el la nomo de la edzo, eble nomita *Ferron*. Ĉi tiu viro ŝajnigis toleri la konduton de sia edzino, sed kaŝe elpensis kiel liberigi sin de ŝi kaj de la reĝa amanto, pere de la sifiliso. Ŝi baldaŭ mortis kaj Francisko neniam kuraciĝis.

* Kategorio La belle ferronière en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kompakta bitfotilo
**Cifereca fotilo** aŭ **bitfotilo** estas fotilo, ĉe kiu la kaptaĵo (filmo) estas anstataŭita de elektronika bildotransformilo (sensoro) kaj bita savilo.

Funkcia maniero
---------------

La fotita bildo estiĝas en la bitfotilo laŭ jenaj paŝoj:

1. *optika projekcio* per la objektivo;
2. *optika filtrado* per infraruĝa kaj RGB-filtriloj;
3. *bildotransformado* en elektronikajn signalojn;
4. *bitigo* de la signaloj per analog-bita transformado;
	1. *Diskretigo*; (signifas erigon de la bildo al diskretaj unuoj)
	2. *Kvantumigo*;
5. eventuale *kolora interpolado*;
6. *Bildo-prilaboro* de la bildodatenoj;
7. *Densigo* de la bildodatenoj; JPEG, TIFF
8. *Savo* de la bildodatenoj.

Ĉe tiuj fotiloj, kiuj laboras per RGB-sistemo kaj devas savi je pikselo tri kolorajn valorojn, okazas kolora interpolado. Tio signifas, ke la fotilo analizas la najbarajn ĉelojn kaj tiel aldonas (interpolas) koloron por ĉeloj kiuj ne havas la aliajn du kolorajn valorojn.

La bitfoto estas alŝutebla al komputilo, tie libere kopiebla, korektebla, printebla.

La bitfotiloj ofte enhavas krom la integra *optika* zomo ankaŭ *bitzomon*. Tiuokaze temas pri interpolado, kio montras la bildon pli granda, sed fakte kun malplia diseriĝo. La bitzomo estas simpla reklama (pr) afero sen fotografa valoro.

En 2004 la fotiloj sub 2 megapikseloj valoras nur kiel ĉe ludiloj kaj poŝtelefonoj. En la merkato gravas nur la fotiloj super 3 megapikseloj, kiuj valoras por fari la kutimajn paperbildojn (10x15). Ili estas facile uzeblaj, relative malmultekostaj.

La pli bonaj, profesiaj fotiloj havas diseriĝon de 4-5 megapikseloj (meza kategorio), la pintaj aparatoj (stato: 2004) inter 8 kaj 16 megapikseloj (ebligas bildon 20x30 cm). (La tradicia analoga fotografado egalas al 20-30 megapikseloj.)

gravas ĉe la profesia kategorio:

* kvalito de la objektivo
* bildotransformado
* alĝustigaj eblecoj
* rapido de la fotado

La ĝenerala akumulatoro de la fotilo liveras energion por fotado de ĉirkaŭ 200 bildoj.

Datenaj aranĝoj
---------------

dekstra
Unu foto kun diseriĝo de du megapikseloj kaj 3 koloroj je pikseloj estus 6 megabajtoj (nedensigita datumgrando).

densigaj manieroj:

* JPEG-formato (perdiĝas kelkaj detaloj)
* TIFF, senperda aranĝo, pli precize kadro uzebla de pluraj aranĝoj
* Kruda datuma formato (angle *mlgg RAW*) ĉe pintaj fotiloj (tio estas kiel negativa filmo ĉe la analoga, kemie bazita, fotado); la datenaro korektebla
* Plej novaj fotiloj ebligas kapti mallongajn videojn, kiuj plej ofte saviĝas en aranĝo Motion JPEG - aŭ Apple Quicktime.

Datenujoj
---------

* SmartMedia
* CompactFlash
* Secure Digital
* Microdrive
* xD-Picture Card
* Multimedia Card
* Poŝmemoro

Malnovaj fotiloj uzas ankaŭ moldiskojn aŭ PCMCIA-/PC-Card-kartojn.

Internaj ligiloj
----------------

* Canon Ixus
* Canon PowerShot G

  

* Kategorio Cifereca fotilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 29233
* GND: 4519830-5
* LCCN: sh95005432
* BNF: 12496965h
* NDL: 00904238
* NKC: ph119454
* BNE: XX551352
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Les Ponts-de-Martel (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Les Ponts-de-Martel** estas komunumo en la distrikto Le Locle en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Ĝi havis 1264 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Les Ponts-de-Martel situas en altmontara valo en la Neŭŝatela Ĵuraso 16 kilometrojn okcidente de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo. Oriente de la vilaĝo fluas la rojo *Le Bied*, kie en sudo malaperas subtere. La plej alta punkto de la komunumo troviĝas sur alteco de 1337 m s.m. sur la kulmino de la monto *Grand Som Martel*. Krom la vilaĝo Les Ponts-de-Martel al la komunumo apartenas la vilaĝetoj Martel-Dernier, Le Voisinage kaj Petit Martel.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 18,23 km², de kiuj 30,5% estas kovritaj de arbaro, 59,2% servas por agrikulturo kaj 5,7% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Les Ponts-de-Martel limas en nordo al Le Locle, en nordoriento al La Sagne, en sud oriento kaj sudo al Brot-Plamboz, en sudokcidento al Val-de-Travers, kaj en okcidento al La Brévine.

Trafiko
-------

Tra Les Ponts-de-Martel kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 170 de Le Locle trans La-Tourne-Pasejo al Neŭŝatelo. La konekto al la publika transportreto funkcias unuflanke per poŝtaŭtolinio de Le Locle al Neŭŝatelo kaj aliflanke per mallarĝspura linio de la Neŭŝatelaj Fervojoj kondukas de Les-Ponts-de-Martel tra La Sagne al La Chaux-de-Fonds.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Les Ponts-de-Martel datiĝas el la jaro 1360 kiel *Martel*. La loĝigo de la regiono estas dokumentita en lukontraktoj de la Grafoj de Neŭŝatelo el la jaro 1444 kaj 1473. En la jaro 1652 Les Ponts-de-Martel fariĝis aparta paroĥo kaj en la jaro 1786 politika komunumo. En la jaro 1920 la vilaĝo Le Joratel estis disigita de la komunumo Les Ponts-de-Martel kaj atribuita al la komunumo Brot-Plamboz.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
2. ↑  Fonto: *Germain Hausmann*: *Les Ponts-de-Martel* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-09-28)

Vidu ankaŭ
----------

* Les Ponts-de-Martel (stacidomo)
* Le Stand (stacidomo)
* Petit-Martel (stacidomo)
* Petit-Martel-Est (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Les Ponts-de-Martel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Les Ponts-de-Martel
* Les Ponts-de-Martel en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Les Ponts-de-Martel** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Le Locle |
| --- |
|  Brot-Plamboz • La Brévine • Les Brenets • Le Cerneux-Péquignot • La Chaux-du-Milieu • **Le Locle** • Les Ponts-de-Martel |  |

 |
La **Internacia Federacio de Transportistoj** aŭ **Internacia Federacio de Transportolaboristoj** (angle ***International Transport Workers' Federation***, akronime konata **IFT**) estas demokratia tutmonda federacio de sindikatoj de transportolaboristoj, fondita en 1896. En 2017 la IFT havis 677 membr-organizojn en 149 landoj, reprezentanta kombinitan membraron de 19.7 milionoj da transportolaboristoj en ĉiuj industriaj transportosektoroj: civila aviado, stivistoj, interna navigado, maristoj, ŝosetransporto, fervojo, fiŝkaptado, urba transporto kaj turismo. La IFT reprezentas la interesojn de la sindikatoj de transportolaboristoj kiu faras decidojn pri laborlokoj, dungokondiĉoj aŭ sekureco en la transportindustrio.

Notoj
-----

1. ↑  "About the ITF". Arkivita el la originalo la 13an de Junio 2011. Alirita la 9an de Decembro 2009.

Eksteraj ligiloj
----------------

* ITF oficiala retejo
* Katalogo de arkivoj de ITF


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 747190
* GND: 2015120-2
* LCCN: n82235844
* VIAF: 151777288
* ISNI: 0000 0001 1091 5376
* SUDOC: 050786407
 |
**Lebensraum** (germana por **vivada spaco**) estis la politiko de la Nazia Partio, ke Germanio invadu aliajn landojn, mortigu iliajn popolojn kaj plenigu ilin je germanoj.

Historio
--------

La politiko de **Lebensraum** devenas de la Unua Mondmilito aŭ antaŭe. Ĝi ne nur estis la ideo de Adolf Hitler kaj diversaj germanaj inteligentuloj subtenis ĝin. Ekzemple Hans Grimm (22a de Marto 1875 – 29a de Septembro 1959) verkis romanon en 1926 kies titolo *Volk ohne Raum* (Popolo senspaca) iĝis politika slogano de la ekspansiisma naziisma koncepto *Lebensraum*.

23.08.1939: En Obersalzberg Hitler formulis kontraŭpolan instrukcion al altrangaj oficiroj de Wehrmacht: *detruo de Pollando estas nia plej proksima celo. Mi sendas orienten miajn taĉmentojn kun la kadavra kranio kun ordono mortigi sen kompato ĉiujn virinojn kaj infanojn de la raso kaj pola lingvo. Estu brutalaj kaj agu kun la plej granda krueleco. Tiamaniere ni akiros* lebensraum*, kio necesas al ni*

Dua Mondmilito
--------------

Dum la Dua Mondmilito, Germanio efektivigis la politikon de Lebensraum per invadado de Polio, Ĉeĥio kaj multaj aliaj landoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Nazia Germanio
* Naziismo

* Kategorio Lebensraum en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Levente Bihari Puhl** [pul], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bihari Puhl Levente** estas hungara pentristo. Lia pseŭdonimo estas *Levy*.

Levente Bihari Puhl  naskiĝis la 29-an de decembro 1957 en Székesfehérvár.

Biografio
---------

Levente Bihari Puhl lernis en Siófok, li interesiĝis pri pentraĵoj, sed precipe ekde 1977. Post 2 jaroj lia anonco al la Hungara Belarta Altlernejo estis rifuzita, tial li lernis pentradon private. Ekde 1980 usonaj, anglaj, francaj artkomercistoj komencis aĉeti en liajn pentraĵojn, post jaroj ankaŭ aŭstraj, germanaj, italaj artkomercistoj aĉetadis. En 1990 li fondis artan rondon, kiu aranĝis ekspoziciojn en Hungario. Li pentradas aĵpentraĵojn, portretojn kaj serion pri la hungaraj fortikaĵoj. Li edziĝis dufoje havanta gefilojn.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* 1996 Szirák
* 2002, 2010 Szombathely
* 2004 Marcali
* 2013 Siófok

El grupaj ekspozicioj
---------------------

* 1990 Siófok (debuta)
* 1993 Debrecen
* 1995 Szeged
* 1996 Budapeŝto
* 2007 Szolnok

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* A tó
* Barackevők
* Dali és Gala cseresznyefája
* Eltakarva
* Távolság

Lia libro
---------

* *Levy* (2001)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2018-02-24 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2018-02-25 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Levente Bihari Puhl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Cenotafo de Druso (Citadelo Majenco).
Memor-cenotafo, Hiroŝima paca parko, Japanio.
La monumento de Janusz Korczak kun infanoj de la Domo de Orfoj en la Hebrea tombejo de Varsovio, ĝi estas cenotafo (simbola tombo), ĉar li kaj infanoj estis mortigitaj en la koncentrejo en Treblinka
**Cenotafo** estas *malplena* tombo, aŭ funebra monumento starigita honore al persono, aŭ grupo de personoj, por kiuj oni deziras konservi specialan memoraĵon. Temas pri simbola konstruaĵo.

Laŭ Francisko Azorín **Cenotafo** estas *Funebra monumento, ne enhavanta la kadavron de la persono al kiu ĝi estas dediĉita*.

La kutimo de regantoj vizitantaj landon proponi florbukedon al cenotafo, kiel eble la Tombo de la Nekonata Soldato, estas moderna kutimo naskita el la mondaj militoj kiuj detruis Eŭropon en la 20a jarcento.

Etimologio
----------

La vorto *cenotafo* derivas el la greka *kenos* kies signifo estas ‘malplena’ kaj *tafos* kiu signifas ‘tombon’.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 39.

Vidu ankaŭ
----------

* Memormonumento pri militmortintoj
* La Cenotafo de Londono
* Mortmemoro

* Kategorio Cenotafo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Éva Szaplonczay** [saploncai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szaplonczay Éva** estis hungara aktoro.

Éva Szaplonczay  naskiĝis la 14-an de januaro 1913 en Hungara reĝlando en Zilah (nuntempa Zalău en Rumanio), ŝi mortis la 27-an de majo 1978 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Éva Szaplonczay frekventis kalvinanan gimnazion en Debrecen, poste li plulernis en Belarta Altlernejo. Ŝia vivo abrupte ŝanĝiĝis, kiam ŝi estis elektita "belulino de Hungario". Ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Szeged) en 1934, poste ŝi ricevis rolojn jam en la ĉefurbo ekzemple en Gaja Teatro, Teatro Magyar. Post la 2-a mondmilito ŝi aktoradis en Operetoteatro (Budapeŝto) kaj alia simila teatro. Ŝajnas, ŝi neniam edziniĝis.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* Mihály Eisemann: *Vadvirág* - Mária
* János Vaszary (reĝisoro): *Házasság* - S-ino Hermann

Elektitaj kinaj filmaj roloj
----------------------------

* *Pardon, tévedtem!* (1933)
* Printempo de morto (filmo) (1939) – sekretariino
* *Boldoggá teszlek* (1944) – amikino de Judit

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Laurenz Lütteken** (naskiĝinta la 9-an de septembro 1964 en Essen) estas germana muziksciencisto. Ekde 2001 li estas ordinara profesoro pri muzikscienco ĉe la Universitato de Zuriko.

Laurenz Lütteken studis muziksciencon, germanistikon kaj arthistorion en Monastero kaj Hajdelbergo. En 1991 li doktoriĝis per tezo pri Guillaume Dufay. Lütteken laboris de 1992 ĝis 1995 kiel helpisto ĉe la muzikscienca fakejo de la universitato je Monastero, kie li fariĝis altlerneja instruisto. Ekde 2001 li profesoras muzikscience en Zuriko.

Li verkis multajn publikaĵojn pri la muziko de la 14-a ĝis 20-a jarcentoj. Ĉefaj laborkampoj estas la muziko de la malfrua mezepoko resp. de la renesanco kaj de la 18-a jarcento same kiel la muzika genro- kaj ideohistorio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Laurenz Lütteken en la retpaĝaro de la Universitato je Zuriko[*rompita ligilo*]
* Laurenz Lütteken en la esplordatumaro de Universitato je Zuriko Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Konciza biografio pri Laurenz Lütteken en la retpaĝaro de ETH Zürich[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 435743
* GND: 13095408X
* LCCN: n88039023
* VIAF: 71497833
* ISNI: 0000 0000 5511 1219
* SUDOC: 03431539X
* BNF: 12508299p
* BIBSYS: 90981196
* NKC: xx0052398
 |
**"Lenfilm"** estas granda rusia kinofabriko situanta en Sankt-Peterburgo, Rusio. Ĝi okupas kvar hektarojn de la urba teritorio kaj funkcias en dek konstruaĵoj.

Ĝia riĉa kolekto havas multenombran unikan rekviziton: manĝilaro, kuirilaro, preĝejaj kaj palacaj utilaĵoj, armilaro kaj pafilaro, vestaro de ĉiuj epokoj.

La emblemo de "Lenfilm" estas monumento *La Bronza Rajdanto* starigita omaĝe al imperiestro Petro la Unua, kiun lumigas lumstrioj.

Ĝin oni establis la 30-an de aprilo 1918 kiel *Petrograda kinokomiteto ĉe Narkomproso* (Popola komisariato pri klerigado), kiun estris Anatolo Lunaĉarskij. La unua agita-propaganda filmo titolita *"Uplotnenie" (Kunpremado)* aperis la 7-an de novembro 1918, kiam oni celebris la unuan datrevenon de la Oktobra revolucio en Rusio.

Ekde 1934 la kinofabriko nomiĝas "Lenfilm".

Dum la Granda Patriota milito (1941 - 1944) "Lenfilm" kaj "Mosfilm" (moskva kinofabriko) estis evakuitaj al urbo Almato, Kazaĥio (tiam Kazaĥa Soveta Socialisma Respubliko), kie oni establis la unuigitan kinoproduktejon. Restintaj en la sieĝita urbo Leningrado kameraistoj plu filmis kronikon de la bataloj.

En la kinofabriko "Lenfilm" oni produktis pli ol 1500 filmojn, multaj el kiuj meritis premiojn de la prestiĝaj eksterlandaj kinofestivaloj en: Festivalo de Cannes, Berlinale, Internacia filmfestivalo de Lokarno, San Sebastian kaj aliloke.

Ekde 2004 ĝi titoliĝas kiel *"Malfermita akcisocieto Lenfilm"*.

Kelkaj ĉefverkoj
----------------

* 1934 — Ĉapajev
* 1938 — Petro la Unua
* 1941 — Valerij Ĉkalov
* 1941 — Maskofesto
* 1947 — Cindrulino
* 1955 — Du kapitanoj
* 1955 — La dekdua nokto
* 1958 — Mister X
* 1960 — Damo kun hundeto
* 1961 — Homo-amfibio
* 1964 — Hamleto
* 1964 — Dormanta belulino
* 1966 — Estro de Ĉukotko
* 1966 — Neĝa reĝino
* 1967 — Geedziĝo en Malinovka
* 1968 — Morta sezono
* 1969 — La blanka suno de la dezerto
* 1970 — Reĝo Lear
* 1973 — Senkapa rajdanto
* 1973 — Kraŝo de inĝeniero Garin
* 1976 — Blua birdo
* 1977 — Blokado
* 1977 — Geedziĝo
* 1979 — Sherlock Holmes kaj doktoro Watson
* 1981 — Silva
* 1982 — La damo de pikoj
* 1984 — Testamento de profesoro Dowell
* 1986 — Kiel fariĝi stelo
* 1987 — Insulo de kraŝintaj ŝipoj
* 1988 — Hunda koro
* 1992 — Fenestro al Parizo
* 1992 — Tartufo
* 2008 — Papera soldato
* 2013 — Malfacile esti Dio
* 2015 — Eksedziĝo laŭ propra volo
* 2016 — Kontribucio

Vidu ankaŭ
----------

Kinematografio en Rusio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lenfilm en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala ttt-ejo ruse
* Lenfilm en IMDb kun plena listo de filmoj angle
* historio de la rusa kino ruse
La **Nacia Universitato de Río Cuarto** aŭ en hispana **Universidad Nacional de Río Cuarto** (**UNRC**) estas publika universitato ŝtata de Argentino, kun sidejo en la urbo kordoba Río Cuarto.

Ĝi estis ekkonstruita en 1971 sur la kampuso proponita de la heredantoj de Don Rómulo Remo Re, kaj elketita inter kelkaj pro grando, situo, facilaĵoj por instali servojn, ktp. La 3an de januaro de 1972 komenciĝis la instruado en la Nacia Universitato de Río Cuarto tiele kiel ĝi estas nuntempe.

Ĝi havigas servojn al ĉirkaŭ 20.000 studentoj (en 2009), plus pliaj 700 de postgrado. Ĝi havas ĉirkaŭ 560 profesorojn plus 1000 helpoprofesorojn. La kampuso konsistas de 165 ha, dista 6 km de la urba centro kaj krome havas pliajn 1445 ha de eksperimentejoj kaj por diversaj kulturaj praktikoj.

Altlernejoj kaj ties eksteraj ligiloj
-------------------------------------

* Agrikulturo kaj Bestokuracado
* Ekonomiko
* Sciencoj
* Beletroj[*rompita ligilo*]
* Inĝenieriko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 483698
* LCCN: n82209966
* VIAF: 121919960
* ISNI: 0000 0000 8046 1202
* SUDOC: 185348858
 |
**Leila NACHAWATI Rego** (n. en Santiago de Compostela, Hispanio, en 1978) estas verkistino kaj hispana-siria aktivistino, fakulino pri Mezoriento, kiu defendas la homajn rajtojn kaj la parolliberecon.

Filino de patro damasquino kaj galega patrino, Nachawati studis Anglan Filologion en la Universitato de Santiago de Compostela. Poste, ŝi vivis tri jarojn en Kansas (Usono) kie ŝi studis Literaturan Kritikon. Poste ŝi revenis al Hispanio kie ĝi diplomiĝis en Araba Filologio kaj magistriĝis pri Internacia Kunlaborado kaj Disvolviĝo ĉe la Universitato de Granado. Ŝi estas profesoro pri Komunikado en la Universitato Carlos 3-a de Madrido (UC3M), kie ŝi donas klasojn pri internacia ĵurnalismo, perforto en la novaĵmedioj, kaj komunikado kaj civitana partopreno en Interreto.

Nachawati ankaŭ estas kunfondinto de *Syria Untold*, platformo de sendependaj novaĵmedioj kreita en 2012 en Beirut.

En 2016, Nachawati eldonis sian unuan romanon *Cuando la revolución termine* (Kiam la revolucio finas) en kiu ŝi rekonstruas la okazaĵojn en Sirio depost la Araba Printempo. Ŝi ankaŭ kunlaboras kun pluraj eksterlandaj amaskomunikiloj kiel *Global Voices* (Tutmondaj Voĉoj) aŭ *Al-Ĝazira*, kaj ankaŭ hispanaj rimedoj kiel *El Mundo* aŭ eldiaro.es. Nachawati parolas la galegan, la hispanan, la anglan kaj la araban.

Verko
-----

*Cuando la revolución termine, 2016,* ISBN 9788469787380.

Referencoj
----------

1. 1 2  *Entrevista a Leila Nachawati, escritora y activista de los derechos humanos*, www.eitb.eus.
2. ↑  González Romero, Claudia, *Siria es un espejo deformado de lo que se vive aquí: se es racista y fascista y nos lo tragamos Arkivigite je 2018-11-27 per la retarkivo Wayback Machine*. La Voz del Sur, la 14-an de februaro 2017.
3. ↑  (es) «Leila Nachawati». *CCCB*.
4. ↑  (en) «*Leila Nachawati Archives | SyriaUntold | حكاية ما انحكت*»
5. ↑  (en) «*About SyriaUntold | SyriaUntold | حكاية ما انحكت*»
6. ↑  (es) Arjuna, *(Guerra en Siria) Leila Nachawati y su novela "Cuando la Revolución Termine"*, Contrainformación, la 15-an de aprilo 2018.
7. ↑  (es) «*Leila Nachawati y su novela "Cuando la revolución termine" - El salmón contracorriente*». www.elsalmoncontracorriente.es.
8. ↑  «*Cuando la revolución termine | Traficantes de Sueños*», *www.traficantes.net.*

* Kategorio Leila Nachawati en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 741372
* GND: 1125652985
* LCCN: no2018094437
* VIAF: 1146822237507381783
* ISNI: 0000 0004 6806 4000
* SUDOC: 229793657
* BNF: 17750070j
* BNE: XX5616598
 |