recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Almaraz** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *almaraceños*. La censita populacio en 2008 estis de 1.250 loĝantoj.

Situo
-----

Almaraz estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Campo Arañuelo, je altitudo de 277 m; je 110 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj bone komunikita kaj kun la regiona ĉefurbo, kun Madrido kaj kun la plej proksima urbo nome Navalmoral de la Mata. La surfaco de ties teritorio estas de 34 km². La municipa teritorio limas norde kun Saucedilla, sude kun Higuera kaj Valdecañas de Tajo, separataj de la rivero Taĵo, oriente kun Belvís de Monroy kaj okcidente kun Romangordo.

Ekonomio
--------

Agrikulturo, ĉefe olivarboj, kaj brutobredado. En la municipo estas la Atomcentralo de Almaraz kiu kontraŭ la risko de variaj danĝeroj, kiel akcidentoj, radioaktivado ktp. permesas ekzistadon de kelkaj servoj kaj loĝado en la vilaĝo, kvankam plej parto de la tieaj laboristoj loĝas for. Krome estas kelkaj fabriketoj.

Demografio
----------

Jen la demografia evoluo de Almaraz inter 1996 kaj 2006 laŭ informoj de la Nacia Instituo de Statistiko Instituto Nacional de Estadística español.

| Demografia evoluo de Almaraz |
| --- |
| 1996 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 |
| 1.439 | 1.433 | 1.447 | 1.557 | 1.478 | 1.425 | 1.411 | 1.354 | 1.295 | 1.229 |

Historio
--------

Oni trovis en la municipa teritorio prahistoriajn restaĵojn ekzisteblajn ĉefe pro la proksimeco al la rivero Taĵo.

La romianoj konstruis tra tiu areo ŝoseon inter Mérida kaj Zaragozo kaj elfosis minejon de plumbo; krome konstruis ponton por trapasi la riveron Taĵon.

La araboj donis al la vilaĝon ĝian nomon ("Almaraz" en araba signifas "Renkontiĝejo"), kaj fondis proksime fortikaĵon Albalat; oni supozas, ke en tiu vilaĝo kuniĝis la arabaj konkeristoj Tarik kaj Muza.

Dum la Milito de sukcedo, trapasis la vilaĝon la Reĝo Filipo la 5-a, survoje al Portugalio. La vilaĝon kaj ponton konkeris la malamika armeo de la arkiduko Karlo de Aŭstrio.

Post unu jarcento tiu vilaĝo denove gravis por milito dum la Milito de Sendependiĝo, ĉar temis pri strategia loko disputita inter la armeoj de la hispanoj-britoj kaj francoj aliflanke. Kaj denove post unu plia jarcento la vilaĝo vidis armeon pasi tiukaze de la generalo Francisco Franco dum la Enlanda Milito survoje el Maroko post atingi Sevilon, Mérida, Trujillo kaj trapasi la riveron Taĵon en direkto al Madrido. En Almaraz ili ne trovis rezistadon sed ja en la ĉirkaŭoj de Navalmoral de la Mata kie liberecana populacio organizis resistadon kaj kie okazos bataloj.

La ofteco de tiaj okazoj rilatas al la esto de la natura vojo el Sudokcidenta Iberio, Ekstremaduro, Portugalio ktp al centro de Hispanio kaj Madrido.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ecologistas Extremadura petas fermon de la Atomcentralo de Almaraz en 2010.
* Suncentralo de Almaraz[*rompita ligilo*].
* Informo de la municipo en la Portalo de la Vilaĝaro Campo Arañuelo Arkivigite je 2010-07-29 per la retarkivo Wayback Machine.
Blazono de Gvatemalurbo je tiu kolonoia tempoperiodo
La Regno de Gvatemalo, Gvatemala Reĝlando aŭ **Capitanía General de Guatemala** (Ĝenerala Kapitaneco de Gvatemalo), estis teritoria ento ene de la Hispana Imperio, ene de la Vicreĝlando de Nueva España, organizita de Hispanio dum ties Hispana koloniigo de Ameriko, inter 1540 kaj 1812 kaj el 1816 al 1820. El 1812 al 1814 kaj el 1820 al 1821 la teritorio, same kiel la tuta Hispanio sub la reĝimo de la Constitución de Cádiz, estis dividita en provincoj kiuj ne estis subordigitaj laŭ politiko, sed ja laŭmilite kaj laŭjure. En 1821 la kvin provincoj (nome Provinco de Ciudad Real de Chiapas, Provinco de Gvatemalo, Provinco de San Salvador, Provinco de Comayagua kaj Provinco de Nikaragvo kaj Kostariko), ĉiu separe, proklamis sian sendependecon el Hispanio. Sekvajare la plej parto el ili unuiĝis al Unua Meksika Imperio, kaj post ties falo, formis en 1823 la ŝtaton de Unuiĝintaj Provincoj de Centra Ameriko kaj en 1824 tiun de la Federacia Respubliko de Centra Ameriko.

* Kategorio Ĝenerala Kapitaneco de Gvatemalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 281743
 |
Portvina makulo videbla ĉe la kapo de Miĥail Gorbaĉov, unu el plej famaj individuoj kun tia naskomarko
**Naskomarko** aŭ **denaska makulo** estas negrava marko, neregula en la haŭta surfaco, kiu estas jam dumnaske aŭ aperas tuj post la nasko, kutime en la unua monato. Ili povas esti ie ajn en la haŭto. Naskomarko estas kaŭzata pro superkresko de sanga vaskulo, melanocito, glata muskolo, graso, fibroblasto aŭ keratinocito. La pli komunaj estas la hemangiomoj.

Tipoj
-----

Dermatologoj dividas naskomarkojn en du tipojn. Pigmentaj naskomarkoj kaŭzataj pro troaj ĉeloj de haŭta pigmento kio inkludas nevusojn, laktokafajn makulojn kaj mongolajn makulojn. Vaskulaj naskomarkoj (nomataj ankaŭ ruĝaj naskomarkoj) estas kaŭzataj de pliiĝantaj sangaj vaskuloj kaj inkludas okulharajn makulojn (salmomakuloj), hemangiomojn, kaj vejnomakulojn (portovinajn makulojn). Iom pli da 1 el 10 beboj havas vaskulan naskomarkon en la aĝo de 1. Kelkaj tipoj de naskomarkoj estas parto de la grupo de haŭtaj lezoj konataj kiel nevuso aŭ *naevi*, kio estas "naskomarko" en latina.

La preciza kaŭzo de plej naskomarkoj estas nekonata, sed vaskulaj naskomarkoj ne estas heredaj. Oni supozas, ke ili okazas kiel rezulto de loka malekvilibro de faktoroj kontrolantaj la disvolvigon kaj migradon de haŭtaj ĉeloj.

En kulturo
----------

Naskomarkoj estas nomataj *voglie* en itala, *antojos* en hispana, kaj *wiham* en araba; ĉiuj el kiuj vortoj tradukeblas al "deziroj" ĉar, laŭ folkloro, ili estas kaŭzataj de neplenumataj deziroj de la patrino dum gravedo. Ekzemple, se graveda virino ne plenumas subitan deziron aŭ kapricon por fragoj, oni diras, ke la bebo povus porti fragoforman markon.

Notoj
-----

1. 1 2   Birthmarks. American Academy of Dermatology. Arkivita el la originalo je 2009-11-08. Alirita 2011-06-20.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2009-11-08. Alirita 2011-08-16.
2. ↑   Birthmarks. Seattle Children's Hospital and Regional Medical Center. Arkivita el la originalo je 2008-06-07. Alirita 2008-08-02.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2008-06-07. Alirita 2011-08-16.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Naskomarko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Naskomarkoj laŭ Cleveland Clinic
* Vascular Birthmark Foundation
* Naskomarkoj laŭ MedlinePlus
La **Konscia Ligo** (angle *Awareness League* **AL**) estis niĝeria anarkiisma organizo aktiva ekde 1991 ĝis 1999. La Konscia Ligo iris tra pluraj periodoj de subpremado, faranta ties proprajn organizajn penojn kaj kontinueco sporada, tiel kiel komunikadoj kun la cetero de la anarkiisma movado. AL estis konata kiel anarki-sindikatisma en orientiĝo, aliĝis la IWA–AIT ĉe ties Madrida kongreso en decembro, 1996.

La membraro de la AL estis unuavice de studentoj, profesoroj, universitataj instruistoj, ĵurnalistoj kaj aliaj aktivuloj sur la niĝeria maldekstro. Ties radikaluloj estis aktivaj en pluraj publikaj servaj sektoroj.

Sam Mbah, aŭtoro de *Afrika anarkiismo: Historio de movado* (kune kun kunaŭtoro I.E. Igariwey), estis aktiva membro en AL.

Vidu ankaŭ
----------

* Anarkiismo
* Anarkiismo en Afriko
* Internacia Laborista Asocio

Referencoj
----------

1. ↑  "Intervjuo kun niĝeria anarkiisto Sam Mbah". libcom.org. Elŝutite 2017-12-22. (en la angla)

Eksteraj ligoj
--------------

* La Konscia Liga (AL) arkivo ĉe RevoltLib.Com
* Konscia Ligo arkivo ĉe TheAnarchistLibrary.Org
* Intervjuo kun ĝenerala Sekretario de Konscia Ligo, 1994
La muzeo, tre proksime de la stacidomo centra. Monumento por Arnoldi en Gotha.
La **Muzeo pri asekuroj** (germane: *Versicherungsmuseum*) troviĝas en Gotha, Bahnhofstraße nr 3a.

Historio
--------

For estas la tempoj kiam Gotha ankoraŭ bonmotive reklamis por si kiel *urbo de la asekurkompanioj*. La Malvarma milito kaj la divido de Germanlando ĝis 1990 finis definitive tradicion de pli ol unu jarcento. Ĉio komenciĝis en 1820 respektive en 1827 per la instalo de la bazaj - por la unua foje superregionaj - asekurkompanioj specialigitaj kontraŭ bruldamaĝoj kaj pri asekuroj pri vivo, sub la formo de societoj de reciproka helpo.

Malfermitis en 1998 muzeo siaspece unika sub la nomo *Gothaer Haus der Versicherungsgeschichte*, sur historia loko. Post nova konceptigo de la ekspozicio ĝi nomiĝas ekde somero 2009 *Deutsches Versicherungsmuseum E.W. Arnoldi*. Ne estas hazarde elektita la nova nomo sed por fari grandan omaĝon al la patro de la germana asekurkompaniado, Ernst Wilhelm Arnoldi.

Kolektoj
--------

La muzeo gastas en domo kontruita en 1893/94, kie iam estis la banko *Neue Lebensversicherungsbank*. La impona historiisma konstruo faritis laŭ planoj de Bruno Eelbo. Parto de la muzeo estas ankaŭ la Arnoldi-salonego en la unua etaĝo. Al tio kondukas fortimpresa, vitre tegmentita ŝtuparo. Ĉe ties fino memorigas tripartita marmorciklo de la lepsika skulptisto Adolf Lehnert pri la vivetapoj de la homoj.

Konsistigas la muzeon la historia kunvena salonego (la jam menciita Arnoldi-salono) kaj la koridoroj de la domo. Ĝin uzas ekde 1995 la turingia financtribunalo kaj la socialtribunalo de Gotha. Tamen povas esti postflarataj asekurkompaniaj spuroj ĉie ajn en la domo: ankaŭ la skulptaĵoj ĉe la enirejo de la novrenesanca konstruaĵo estas de Lehnert temantaj pri du aliaj temoj en kunteksto kun asekuro - ĝojo kaj malĝojo.

Literaturo
----------

Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3*, 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 108-109

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo pri asekuroj (Gotha) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Hejmpaĝo muzea. Arkivigite je 2014-09-30 per la retarkivo Wayback Machine
Alirejo disde nordo
La interno, 2009.
La **Kapelo Sankta Ciriako** (germane *Cyriakkapelle*) estas unu el la multnombraj preĝejoj respektive kapeloj en Erfurto, Germanujo.

Priskribo
---------

Ĝi estas t.n. *diaspora kapelo* de la arkitekto Otto Bartning. Konstruite en 1950, ĝi apartenas al la dua serikirka programo de la arkitekto (*Serienkirchen-Folgeprogramm der Bartning-Notkirchen*). Pro pli ol 150 konstruitaj kirkoj Bartning estas la plej grava protestanta kirko-arkitekto de la 20-a jarcento. Ĝi estas en la sud-uesta parto de la Brühler-antaŭurbo kaj apartenas al la komunumo de la Dominikana preĝejo. Unu kialo por la konstruo estis ankaŭ la tro longa distanco al la patrina Dominikana kirko en la urbocentro, kiam tramoj ankoraŭ ne funkciis tiulinie.

Ĉirkaŭ 30 kirkoj faritis same kiel la erfurta en la tuta lando, tamen la erfurta ĝis hodiaŭ konservis ĉion originala. Pro tio en 2001 ĝi estis deklarita monumento protektinda.

Apartaĵoj
---------

Kun la konsento de la arkitekto oni rezignis jam de la komenco enkonstrui por tia serio tipan altarniĉon. Anstataŭe oni kreis el la sakristio, la kuirejeto kaj la vestibleto malgrandan loĝejon por domzorgistino.

Post la plilarĝigo de la loĝejo en 1963 iĝis ankaŭ ŝanĝiĝo de la ekstera formo de la kapelo. Normale por tiaj Bartning-kirkoj estas nesimetria tegmento, kiu falis vertikalen je unua flanko, sed estas per rompofendeto nefalanta je la alia flanko. Ĉi tiu kapelo kontraŭe havas tian rompofendeton je ambaŭ flankoj.

Pli ĵusaj eventoj
-----------------

La Ciriako-kirko estas krome ekskursocelo por infanĝardenoj, renkontiĝloko por babiladaj rondoj ktp. Danke al sindoneco de multaj engaĝiĝantoj la kapelo kaj la granda fruktarbo-ĝardeno flegatas. En 2009 okazis ekspozicio kun la titolo: *Otto Bartning und das (andere) Bauhaus*.

Pli ol 25 jaroj (ĝis la retiriĝo en 1975) Hertha Meyer prizorgis la kapelon kaj la vizitantojn.

Literaturo
----------

* Jörg Behrens, Michael Mann, Birgitt Zimmermann (eld.): *Architektur in Erfurt: Von den 20ern bis zur Gegenwart*. VHT Verlagshaus Thüringen, Erfurt 1999, ISBN 3-89683-130-5.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kapelo Sankta Ciriako (Erfurto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la kapelo.
* Retpaĝaro de la amikaro de Otto Bartning (OBAK).
* Historio de la konstruado kun malnova foto. Arkivigite je 2014-08-24 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 450094
* GND: 7857968-5
 |
**Bernard CHARBONNEAU** (naskiĝis en 1910, mortis en 1997) estis franca filozofo, nun rigardata kiel la antaŭulo de politika ekologio, sed kies penso ankaŭ, kaj ĉefe estas analizo kaj denunco de la totalismaj ecoj de moderneco.

Li sekvis historian kaj geografian studkurson, estis portempe ligita kun Emmanuel Mounier kaj la skolo de personalismo, sed ĉefe Jacques Ellul estis lia kolego kaj dumviva plej proksima pensado kaj persona amiko.

ekde la jaroj 1930-1950 li konsciiĝis, ke estas en la moderneco esenca emo al krei totalisman socion, kaj ke la tro konataj hiatoriaj ekzemploj kial la naziaj aŭ stalinismaj, estas nur krudaj unuaj manifestiĝoj, sed ke l aproblemo ne kuŝas en la ideologia aspekto de unu aŭ alia sed en pli pfofunda tendanco, enskribita en la moderna civilizo kaj ŝtato, kaj ankaŭ en la emo fare de la homoj konsenti al sia propra submetiĝo. Li ankaŭ ekde tiu epoko antaŭvidis, kio estis malfacile imagi en tiu tempo, ke la moderna civilizo estis detruonta la naturon kaj ke tradiciaj terkultivistoj estis malaperontaj.
Li komencis en jaroj 1940-aj verki vastajn sumajn librojn, sed neniu eldonisto akceptis ilin. Eĉ liaj intelektulaj kolegoj ne komprenis lin. Nur post 1970, kiam la ekologiaj temoj komencis esti agnoskitaj kaj iĝis furoraj, li povis trovi eldonistojn kaj artikoloj liaj regule aperi en ekologiisma gazetaro. Sed eĉ tiam li restis marĝene kaj ne komprnite. Ĉar li havis dubojn pri certaj ecoj de radikala ekologiismo, kaj lia vido estis pli vasta.
Nur nuntempe kelkaj komencas malkovri vere la gravecon de lia penso.

publikigitaj verkoj
-------------------

*Le Jardin de Babylone*
1. Teilhard de Chardin, prophète d'un âge totalitaire, (Teiljar de Ŝardin profeto de totalisma epoko) 1963
2. Le Paradoxe de la culture, 1965
3. Célébration du coq, 1966
4. Dimanche et lundi, 1966
5. L'Hommauto, 1966
6. Le Jardin de Babylone, 1969
7. La Fin du paysage,(la fino de l'pejzaĝo) 1972
8. Le Système et le chaos. Critique du développement exponentiel, 1973
9. Tristes campagnes, (malgajaj kamparoj) 1973
10. Notre table rase, 1974
11. Le Feu vert, 1980
12. Je fus, (mi estis) 1980
13. Une seconde nature, (dua naturo) 1981
14. L'État, (la ŝtato)1987
15. Le Système et le chaos, (la sistemo kaj ĥaoso)1990
16. Nuit et jour, 1991
17. Sauver nos régions, (savi niaj regionoj)1991
18. Il court, il court le fric... 1996
19. Un Festin pour Tantale,(festeno por Tentalo) 1997

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bernard Charbonneau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* prezento de lia pej centra tezo far Daniel Cerezuelle (france) Arkivigite je 2008-08-21 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 226228
* GND: 121091813
* LCCN: n81028341
* VIAF: 27062299
* ISNI: 0000000108813960
* SUDOC: 026779021
* BNF: 11896111x
* ICCU: PUVV218533
 |
Suda aspekto de la Frauenkirche en 1714 sur gravuraĵo de Moritz Bodenehr
Plano de la urbo Dresdeno en la jaro 1529 de Anton Weck (1680; sudigita): Frauenkirche (P) kaj preĝeja korto (Q) troviĝas maldekstre malsupre inter urbomuro kaj la eksteraj bastionoj, la Kruco-Preĝejo (K) troviĝas maldekstre super la foirejo (L) kun la urbodomo (M).
La gotika **Frauenkirche** en Dresdeno estis la antaŭinta konstruaĵo de la baroka *Frauenkirche* de George Bähr. Ĝi ekestis en la 14-a jarcento kaj validis malgraŭ sia lokado ekster la urbomuregoj gis en la 16-a jarcento kiel ĉefa preĝejo de Dresdeno. La enkonduko de protestantiso en Saksujo en 1539 signifis turnopunkton en la historio de la preĝejo. Diservadon oni tie nuligis, la diservoj okazis senescepte en la Kruco-Preĝejo. Nur je 1559 en la *Frauenkirche* denove okazis diservoj, sed ĝi estis akirinta kompare kun la pli centre situanta Kruco-Preĝejo la staton de vilaĝa preĝejo por la pli malriĉa loĝantaro.

*Frauenkirche* kaj ĝia korto havis por la nobelaro kaj la alta burĝaro tamen apartan gravecon kiel tombejoj. Pro tio okazis protestoj de la loĝantaro, kiam oni volis malkonstrui la preĝejon kaj malkonsekri ties korton. Nur kiam la preĝejo estis treege disfalo-danĝera, oni povis realigi la planadojn por novkonstruado sub arĥitekto George Bähr. La konstruado de la baroka *Frauenkirche* kaj la plua uzado de la gotika preĝejo komence okazis paralele, antaŭ ol oni devis malkonstrui la malnovan *Frauenkirche* en 1727, por ne malhelpi la konstruadoprogreson.

Diversaj ekipaĵeroj de la gotika *Frauenkirche* konserviĝis, inter ili preĝejaj ujoj kaj la predikejo. Unu sonorilo de la gotika *Frauenkirche* ankoraŭ nun sonas en la rekonstruita *Frauenkirche* de Bähr. Tie same kiel ankaŭ en la dresdena Kruco-Preĝejo kaj en la urba muzeo estas ekspoziciitaj tomboŝtonoj kaj epitafoj el la *Frauenkirche* kaj ties korto.

* Kategorio Frauenkirche (Dresdeno, antaŭa gotika konstruaĵo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Turo ruĝa** (germane: *Roter Turm*) estas konata konstruaĵo sur la centra bazarplaco de Halle (Saale), Germanio. La sonorilturo nombriĝas inter la simboloj de la urbo.

Priskribo
---------

La 81 metrojn alta libere staranta kampanilo konstruitis inter 1418-1506. Sur la pinto troviĝas 246 pikiloj por malhelpi la alvenon de malbonaj fantomoj. Alikonstruo novgotikstila okazis en la 19-a jarcento. Post partaj detruoj en la Dua mondmilito ĝi restaŭritis en 1975/76 laŭ bildoj. Krome aldonitis ekstera galerio por ekspozicioj.

Profunda restaŭradlaboroj de 2006-09 revenigis la originalan staton.

Rolando kaj kariljono
---------------------

La nomo de la turo venas verŝajne de tribunaloj okazantaj ĉe la piedo de la turo. Figuro de Rolando, ofta simbolo de juĝadrajto, surloke jam estis en 1547.

La halle-a Rolando el shtono estas - inter la germanaj Rolandoj - la unusola sen kiraso, kvazaŭ civilulo. Ligna Rolando en Halle jam estas ekde la mezo de la 12-a jarcento. La nuna firguro estas kopiaĵo (1854) de figuro el bunta grejso farita en 1719 de la loka skulptisto J.G. Bürger. Ĝi restaŭritis en 2006.

Inter la horoj 8-a kaj 22-a aŭdeblas la plej granda kariljono de Eŭropo kun 81 bronzaj kampanoj pezantaj sume 46.500 kilogramojn. Inaŭguro ĝia estis en 1993 okaze de la Händel-festivalo. Fabrikitis ĝi en Apolda kaj Karlsruhe.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Turo ruĝa (Halle) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Surplaca kamerao kun la turo
* Tridimensia vido de la turo
* Videaĵo de ĉe jutubo
* Datenoj sonaj de la kariljono[*rompita ligilo*]
* La Francke-kampanilo en la turo Arkivigite je 2016-04-11 per la retarkivo Wayback Machine
La **Provinco Santa Fe** (Sankta Fido) estas provinco de Argentino, situanta en centroriento de la lando. Najbaraj provincoj estas el norde laŭ horloĝa movo Ĉako (dividita de la 28a paralelo suda), Corrientes, Entre Ríos, Bonaero, Kordobo, kaj Santiago del Estero. kune kun Kordobo kaj Entre Ríos, la provinco estas parto de la ekonomi-politika asocio konata kiel Centra Regiono.

Plej gravaj urboj de Santa Fe estas Rosario (populacio 908,000), la ĉefurbo Santa Fe (369,000), Rafaela (83,000), Villa Gobernador Gálvez (74,000), Venado Tuerto (69,000), Reconquista (66,000), kaj Santo Tomé (58,000).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala portalo de la provinco.
* Konstitucio de Santa Fe Arkivigite je 2012-08-05 per Archive.today.
* Turismo en Santa Fe, Argentino

* Kategorio Provinco Santa Fe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Flago de Argentino
Provincoj de Argentino

Federala Ĉefurbo | 
Bonaera Provinco | 
Catamarca | 
Chaco | 
Chubut | 
Córdoba | 
Corrientes | 
Entre Ríos | 
Formosa | 
Jujuy | 
La Pampa | 
La Rioja | 
Mendoza | 
Misiones | 
Neuquén | 
Río Negro | 
Salta | 
San Juan | 
San Luis | 
Santa Cruz | 
Santa Fe | 
Santiago del Estero | 
Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur | 
Tucumán
La mineja fervojo. Budoj kaj kafoghardeno. La **Ŝtonkarba gapminejo Rabensteiner Stollen** (germane: *Steinkohlen-Besucherbergwerk Rabensteiner Stollen*) troviĝas en Ilfeld, Netzkater nr 8.

Priskribo de la loko
--------------------

La Rabensteiner-a galerio estas la ununura publike alirebla gapminejo de ŝtonkarbo en Turingio; ĝi troviĝas ĉe la piedo de la Suda Harco.

Ekspluatado tie ĉi komenciĝis en 1737 kaj daŭris ĝis 1949. Pro malbona kvalito de la karbo kaj malsufiĉa grandeco de la minejo la surloka minado neniam gravis ekster la regiono.

Hodiaŭ la vizitanto povas ĝui rondgvidadon de 1 horo kaj duono rekte en la areo de la karbaj tavoloj. Montratas la restoj de ŝtonkarbo, interesaj fosilioj, aŭtentikaj laborlokoj, pereintaj tavoloj kaj pluraj eksaj laborejoj de nur 60 centimetroj da alto.

Oni vidas maŝinoj kiuj bildigas al oni la laboregon necesan por elpreni la karbon el la tero: sub laborkondiĉoj ofte nehomaj.

Ekster la minejo troviĝas granda kolekto da iloj el diversaj epokoj ekspozicie. Krome invitas al unuopula esplorado ŝutmonto de karbo kaj fosilioj.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 99

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gapminejo Rabensteiner Stollen (Ilfeld) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la muzeo.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Erich WÜRKER** naskiĝis la 26-an de decembro 1903, mortis la 11-an de februaro 1989. Li gvidis fabrikon kaj Esperanto-grupon en Reichenbach (Vogtlando).

Vivo
----

Würker estis laborista esperantisto kaj partoprenis la 6-an SAT-Kongreson en Leningrado en 1926.

Post la fino de la Dua Mondmilito li estis teknika ćefo en la plej granda teksaĵa fabriko por tinkturi kaj apreti teksaĵojn en Reichenbach (Vogtlando). Li atingis kunlabore kun sovetaj instancoj la rekonstruadon de la fabriko kun ĉirkaŭ 350 dungitoj, kiu poste estiĝis la VEB Textilveredlungswerk Reichenbach.

Würker jam la 8-an de aŭgusto 1946 ricevis la permeson de la urba komandanto, refondi la Esperanto-grupon en Reichenbach kadre de Kulturligo. La grupo estis malpermesitan en 1936. Post la malpermeso de Esperanto-organizaĵoj en Sovetunie okupita zono de Germanio kaj poste en GDR, li agadis por forigo de la malpermeso.

En 1965 li apartenis al la fondintoj kaj unuaj membroj de Centra Laborrondo Esperanto en Kulturligo de GDR, poste membro de la Centra Estraro de GDREA.

Li fariĝis la prezidanto de la Distrikta Laborrondo Esperanto Karl-Marx-Stadt de 1965 ĝis 1976.

Würker gvidis Esperanto-kursojn, ekzemple 1966 en Greiz, organizis spertinterŝanĝojn de kursgvidantoj, faris prelegojn, kaj organizan laboron.

El la nekrologo de la de Centra Estraro de GDREA: „Erich Würker neniam dun sia vivo estis malsana, kaj jen pulmoinflamo falćis lin. Ni perdas en li ne nur tre viglan kaj originalpensan membron de nia Centra Estraro, sed ankaŭ bonkoran homon, kiu vivis sian vivon tre konscie, ćiam forte ligita al la Esperanto-movado kaj ties idealoj."

Honorigoj
---------

Johannes-R-Becher-medalo en oro de Kulturligo en 1978

Honorinsigno de Centra Laborrondo Esperanto en 1979

Friederike-Carolone-Neuber-medalo de la urbo Reichenbach en 1982

Honorinsigno de Kulturligo 1987

Referencoj
----------

1. ↑  der esperantist 41, p.23.
2. ↑  Erich Würker: *Ordono estas ordono*. En: de 133 (5/1985), p. 102–103.
3. ↑  der esperantist 153 (1/1989), p. 15.
4. ↑  der esperantist 89 (4/1978), p. 23.
5. ↑  der esperantist 93 (1/1979), p. 6.
6. ↑  der esperantist 117 (1/1983), p. 19.
7. ↑  der esperantist 143 (3/1987), p. 64.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 859681
 |
**Centra ekspoziciejo "Ekspocentr"** (ruse *Центральный выставочный комплекс "Экспоцентр"*, ЦВК Экспоцентр) estas unu el la plej grandaj ekspoziciaj organizaĵoj de Moskvo. Tie okazas multaj fakaj internaciaj ekspozicioj.

Ĉefdirektoro de la centro estas Sergej Sergejeviĉ Bednov (ekde 2012).

"Ekspocentr" situas en centra parto de Moskvo sur teritorio (tereno 1) de Moskva-Siti (tereno 1). Proksimaj metrostacioj: 040 Vistavoĉnaja, 080 Delovoj centr).

Historio
--------

Ekspocentr devenas de specialaj organizaĵoj, aperintaj en Sovetunio por okazigo de diversaj internaciaj ekspozicioj.

En 1970 Registaro de Sovetunio ricevis proponon pri aperigo de nova granda ekspoziciejo centre de la urbo sur bordo de Moskva-rivero. La unua ekspoziciejo estis malfermita en 1977; jam en 1978 ĝi akceptis unu el la plej grandaj fakaj ekspozicioj — pri lignoprilaboro.

Dum 1980-aj jaroj la ekspozicia centro rapide evoluis. Nelonge post apero de la pavilono 1 ekfunkciis pavilonoj 2 kaj 3, kaj ankaŭ "Forumo" (ruse *Форум*) — unika arkitektura objekto: vitra piramido, simbolo de "Ekspocentr".

En 2002 estis konstruita pavilono 7, kio ebligis disvastigi kongresan agadon, ĉar ĝi enhavis konferencan halon por pli ol 300 homoj.

Ekde sia apero Ekspocentr akceptis pli ol 6 000 ekspozicioj.

Ĉefdirektoroj laŭ jaroj:

| Periodo | Gvidanto |
| --- | --- |
| 1959 — 1964 | Aleksandr Saag |
| 1964 — 1970 | Konstantin Smoljanov |
| 1970 — 1973 | Ĥaĉik Oganesjan |
| 1973 — 1977 | Aleksandr Pavlenko |
| 1977 — 1979 | Lev Garusov |
| 1979 — 1984 | Vladimir Korsikov |
| 1984 — 1990 | Stanislav Miĥajlov |
| 1990 — 2002 | Igorj Denisov |
| 2002 — 2012 | Vladimir Malkeviĉ |
| ekde 2012 | Sergej Bednov |

Referencoj
----------

1. ↑  Oficiala nomo laŭ ĉefa retejo
2. 1 2 3  Historio de Ekspocentr (ruse)
3. ↑  Pri ekspozicioj (ruse)
4. ↑  Estroj de Ekspocentr Arkivigite je 2014-08-20 per la retarkivo Wayback Machine (ruse)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ekspocentr (Moskvo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (ruse, angle)
Mapo de la Regionoj de Ekvadoro
En Ekvadoro post la proklamo de la konstitucio de 2008 oni kreis novan teritorian unuon nome regionoj.

Ekvadoro estas dividita en 7 Aŭtonomaj Regionoj, 2 Aŭtonomaj Metropolaj Distriktoj kaj unu Speciala Reĝimo (Galapagoj). Oni konsideras regiono la union de 2 provincoj. Ĉiu havas Regionan Guberniestron kaj Regionan Konsilantaron (elektitaj per popola voĉdonado) formita de ĉiuj urbestroj de la provinco; tiuj estas la ekzekutaj kaj leĝofaraj aŭtoritatoj de la provinco.

Oni organizis sistemon por adaptiĝi al la nova sistemo. Nome la Prezidanto de la Respubliko, Rafael Correa, pere de la Nacia Sekretariaro por Planado kaj Disvolviĝo (SENPLADES) kreis la "Zonas de Planificación" (planzonoj) por ekigi la transiron al la sistemo de Regionoj kaj Aŭtonomaj Distriktoj. La planzonoj havas la modelon de la estontaj regionoj.

Dekomence la regionoj/planzonoj estas la jenaj:

| **1**Norda Regiono | **2**Regiono Norda Centro | **3** Centra Regiono | **4** Pacifika Regiono | **5** Marborda Regiono | **6** Regiono Suda Centro | **7** Suda Regiono |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  Carchi |  Napo |  Chimborazo |  Manabí |  Bolivaro |  Azuay |   El Oro |
|  Esmeraldas |  Piĉinĉa |  Cotopaxi |  Santo Domingo de los Tsáchilas |  Guayas |  Cañar |   Loja |
|  Imbabura |  Orellana |   Pastaza |  |  Los Ríos |  Morona Santiago |  Zamora Ĉinĉipe |
|  Sucumbíos |  |   Tungurahua |  | Santa Elena |  |  |
|

 **Además:**

  
**8:  Distrikto Metropolita Gvajakilo:** Gvajakilo, Durán, Samborondono
  
**9:  Distrikto Metropolita Kito:** Kito (jam kunformita)
  
**10:  Speciala Reĝimo de Galapagoj**

Teritoria Organizado de Ekvadoro
--------------------------------

| **Teritoria Organizado de Ekvadoro** |  |
| --- | --- |
|  |
| Regionoj-Distriktoj Metropolitaj **|** Provincoj **|** Kantonoj **|** Paroĥejoj |
Koordinatoj: 48° 47′ 27″ N 17° 53′ 53″ O﻿ / ﻿48.79083 °N, 17.89806 °O﻿ / 48.79083; 17.89806 (mapo)

**Beckova burgo** (devenaj nomoj: *Blundus*, *Bolondos*) estas rekonstruita ruino de burgo sur kruta, 70 metroj alta roko super municipo Beckov. De malproksime estas bone videbla silueto. La burgo kun la areo estas Nacia kultura memorindaĵo.

Historio
--------

La burgon kiel malnovan jam rememorigas Kroniko de Anonimo (*Gesta Hungarorum*) el la 12-a jarcento. Konfirmis tion ankaŭ arkeologia esploro, laŭ kiu la plej malnova loĝigo de la burga roko devenas el ŝanĝo de jarcento.

La kalkoŝtona roko super travadejo de Váh sur limo de Trenĉina kaj Nitra departementoj havis grandan strategian signifon, kaj tial oni ĉi tie konstruis en la 13-a jarcento ŝtonan burgon. Ĝi konsistis el kvaredra turo kun ŝirma muro, al kiu oni alligis burgan duetaĝan palacon. En tempo de kresko de potenco de Mateo Ĉak de Trenčín Beckov apartenis sub lian potencon. En la dua duono de la 14-a jarcento en Beckov aperas Stiboridoj, devene el Pollando, kiuj prezentis tiutempe unun el la plej potencan dinastion de Hungara reĝlando. Dum ilia regado la burgo, el kiu ili farigis centron de siaj ampleksaj posedaĵoj,  supervivis sian plej grandan gloron.

En paso de la 14-a al la 15-a jarcento oni alpaŝis al ties grandampleksa rekonstruo, dum kiu ili plialtigis la burgajn turojn kaj konstruis supran gotikan palacon kun kavalira ĉambrego kaj kapeleto. En mezo de la 16-a jarcento sekve de turka danĝero oni fortikigis la burgon. Tiam oni konstruis en la malsupra kortego kanonan turon kaj plialtigis perimetrajn murojn de la burgo. Tiutempe la burgo estis en posedado de familio Bánffy-idoj. Post ilia formortiĝo en la jaro 1646 dividis la burgon kaj senjorujon iliaj sekvantoj. Sed tiuj jam tiom ne zorgis pri la riparado kaj la burgo komencis malrapide malflori. Incendio, kiu eksplodis en la burgo en la jaro 1727, neniigis plimulton de la konstruaĵoj kaj ekde tiu tempo ĝi estas forlasita.

La historion de la burgo dokumentas Muzeo Beckov.

Ekstero
-------

La ruinoj de la supra kaj la malsupra burgoj estas restaĵoj de la palacoj, mastrum- kaj defendkonstruaĵoj kaj remparoj. Rimarkinda estas malfermita nefinita granda kanona bastiono en la malsupra kortego. Tipologie aparta estas la supra, regule limigita kortego, alirebla foje tra subveturejo, ĉirkaŭita per restaĵoj de la palacaj konstruaĵoj kaj iama enireja fasado de la kapeleto.

La nuntempa stato
-----------------

Nuntempe la areo estas alirebla por la publiko. Post la rekonstruo, kiu savis kelkajn konstruaĵojn de la supra burgo, tiu havas iam tian konservitan karakteron. Ankoraŭ ne estas finrekonstruita malantaŭa parto de la burgo - stiboridaj palacoj, kapeleto, la suba burgo kun puto, la enirpordego, la grandega kanona bastiono -en bazplano n-ro 15.

Aliro
-----

En municipo Beckov rekte el placeto kondukas dekstren laŭlonge laŭ familiaj domoj vojo. La burgo estas alirebligita por la publiko.

Bildaro
-------

* Burgo BeckovBurgo Beckov
* Burgo BeckovBurgo Beckov
* Burgo BeckovBurgo Beckov
* Burgo BeckovBurgo Beckov
* Burgo BeckovBurgo Beckov
* Burgo BeckovBurgo Beckov
* Burgo Beckov -Burgo Beckov -
La ĉefaj enfluantoj 
La **Mekongo** (tibete རྫ་ཆུ་, Dza-chu; ĉine Lan-ts'ang Chiang; taje แม่น้ำโขง aŭ แม่โขง, Mae Nam Khong aŭ Maekong; vjetname *Mê Kông*) estas rivero en Sudorienta Azio kaj unu el la plej longaj riveroj en Azio.

Fluado
------

Ĝi fontas sur la Tibeta Altebenaĵo en alto de ĉirkaŭ 3 000 m kaj longfluas 4 500 km sudoriente tra ĉina provinco Junano al Sudĉina Maro. La akvokolekta areo okupas ĉirkaŭ 800 000 km².

Ĝi formas la limon inter Mianmaro (Birmao) kaj Laoso kaj dum ebena fluo grandan parton de la limo inter Laoso kaj Tajlando.
Post la trafluo de Kamboĝo kaj sude de Vjetnamio, elfluas ĝi en tre disetendiĝanta riverdelto en la Sudĉina Maro.

Ĉar la supra fluo havas tre fortan deklivecon kaj montras plurajn kataraktojn (kaskadegojn), ĝi ŝipvetureblas nur sude de la laosa urbo Luang Prabang kaj ĝi estas trafika ĉefvojo de la regiono.

La akvolivero de Mekongo forte malaltiĝas en kelkaj sezonoj. Dum tempo de la musono (en la someraj monatoj), la akvonivelo altas 15 metrojn pli ol tiu de vintro.

Ĉe la malsupra fluo de Mekongo, oni kultivas grandaree agrojn; precipe rizon, sed ankaŭ maizon, sukerbeton, tabakon kaj fruktojn.

En la akvokolekta areo de la rivero ekzistas geografia kuriozaĵo: la alfluanto Tonlesapo venas el la samnoma lago en Kamboĝo (defluanto samtempe), sed laŭsezone la rivero retrofluas kaj la Mekongo nutras la lagon.

Biogeografie Mekongo troviĝas en la hindoĉina ekoprovinco de la orientalisa ekozono, kaj estas unu el la 53 dolĉakvaj ekoregionoj de la tutmondaj 200. Tiu ĉi estas listo de ekoregionoj elektitaj fare de la Monda Natur-Fonduso (WWF) kaj de la Nacia Geografia Societo por ilia graveco pri la naturprotekto. Plie la akvokolekta areo de Mekongo ampleksas 16 tersupraĵajn tutmondaj 200-ekoregionojn, pli ol ie alie en kontinenta Azio.

La rivero vidita de la tajlanda bordo

Vidu ankaŭ
----------

* Subregiono Granda Mekongo
* Serepoko
* Sesano

* 
* 
* 

  

* Kategorio Mekongo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2007-09-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2004-02-20 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2005-05-25 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* angle Regiono Granda Mekongo (WWF)
* angle Mekongo (WWF) Arkivigite je 2013-05-12 per la retarkivo Wayback Machine

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rEkoregionoj de la Hindoĉina ekoprovinco |
| --- |
| IM0118 : Jiangnanaj subtropikaj ĉiamverdaj arbaroj  •  IM0131 : Mizoramaj, manipuraj kaj kaĉinaj pluvarbaroj  •  IM0137 : Nord-hindoĉinaj subtropikaj arbaroj  •  IM0172 : Subtropikaj ĉiamverdaj arbaroj de Tajvano  •  IM1402 Hindoĉinaj mangrovoj  •  dolĉakvo-ekoregiono Mekongo  •  |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 29586
* GND: 4115087-9
* LCCN: sh85083357
* VIAF: 316430453
* NDL: 00629321
* NKC: ge224721
* BNE: XX458886
 |
Mapo de la Holokaŭsto en Eŭropo, 1939–1945. Ĝi montras ĉiujn ekstermejoj]n, la plejparton de la koncentrejoj kaj la deportvojojn
Brita armea buldozo ŝovas antaŭ si mortajn korpojn en amasan tombon, la 19-an de aprilo 1945 en nazia koncentrejo Bergen-Belsen
**Bergen-Belsen** estis nazia koncentrejo dum la Dua Mondmilito. Ĝi troviĝis en Malsupra Saksio sudokcidente de urbo Bergen. Inter la jaroj 1943-1945 ĉi tie mortis 100.000 kaptitoj, duono de ili estis militkaptitoj el Rusio. Preskaŭ 35.000 el tiu ĉi nombro mortis pase de kelke da monatoj antaŭ liberigo, kiam en la koncentrejo epidemie disvastiĝis tifo. Kiam la koncentrejo estis la 15-an de aprilo 1945 liberigita, la brita armeo trovis ĉi tie 60.000 grave malsanajn kaptitojn (el kiuj dek kvar mil spite al zorgo mortis mallongtempe post la liberigo) kaj 13.000 neenterigitajn korpojn.

La zorgo pri la savintoj okazis en malproksima tendaro establita el eksa germana tanka bazejo — la koncentrejon mem la brita armeo mallonge post la liberigo pro higienaj kaŭzoj (precipe pro kontamino de la tifo) forbruligis per flamĵetiloj.

Tiu ĉi koncentrejo ne apartenis al ekstermejoj kun gasĉambroj, oni mortadis ĉi tie pro malvarmo, subnutrado aŭ pro malsanoj, kiuj en malbonaj kondiĉoj bone disvastiĝis. La kaptitoj ĉi tie mezproksime kapablis supervivi nur naŭ monatojn. Inter famaj viktimoj de tiu ĉi koncentrejo apartenas Josef Čapek (li mortis en aprilo de 1945) kaj Anne Frank (ŝi mortis en marto de 1945).

Viktimoj (elekto)
-----------------

* Josef Čapek
* Anne Frank
* Károly Pap (verkisto)
* István Pál Valkó
* Georges Valois

Postvivantoj (elekto)
---------------------

* Ervin Abádi
* György Dénes (speleologo)
* Zsuzsa Merényi

* Kategorio Bergen-Belsen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| La ĉefa monumento kaj obelisko en Bergen-Belsen | La monumento en la loko de amasaj tomboj en Bergen-Belsen | La simbola tombo de Anne Frank kaj ŝia fratino Margot |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 334292
* GND: 4005631-4
* LCCN: no96065702
* VIAF: 157411022
* ISNI: 0000000123700120
* LIBRIS: 227644
* SUDOC: 02758836X
* BNF: 11959612q
* NKC: kn20100726006
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

**Sociala sekureco** oni nomas sistemojn, ĝenerale mastrumatajn de la ŝtato, aŭ de parencaj reprezentantoj de la koncernataj instancoj sub instigo kaj kontrolo de ŝtato, kiuj celas sekurigi al ĉiu civitano (aŭ nur al la dungitoj) *sekurecon* kontraŭ la riskoj (ĉefe monaj) ligitaj kun malsano, gravedeco, emeritiĝo (pensioj) kaj senlaboreco.

La historie unua sistemo de tielnomata "Sociala Sekureco" konjekteble estis tiu aranĝita de Otto von Bismarck en Germanio:

(priskribo)

**Nordiaj sistemoj:**

**Brita sistemo:**

**Franca sistemo:**
La nuna sistemo, establita far Ambroise Croizat komunista ministro de la unua postliberiga registaro en 1945, estas financata de sociala kotizo aldonita al la salajroj ŝuldataj al salajruloj. Ĝis 1967 ĝi estis mastrumata de la laboristoj mem per siaj sindikataj reprezentantoj. La "Ordonnances Jeanneney" (leĝfaraj dekretoj lanĉitaj de la ministro Jeanneney) ŝanĝis tion al "paritara mastrumo", samtempe la kvotoj de repagoj estis forte malaltigitaj, tial de tiu epoko plej el la francaj laboritoj kotizas krome al privata "mutuelle", kiu kovras la nerepagitajn elspezojn, kaŭzante partant privatigon de la sistemo. Ĝi cetere dispartigis la sistemon financterene en pluraj kasoj : unu por la pensionoj, unu por la sociala sekureco, unu por la porinfana krosalajro.
La financado per kotizoj el la sajroj, igas, ke tiujn sumojn konsistas ian "prokrastitan salajron" ĉar fakte eĉ se la salajrulo ne enspezas ilin kun la salajro, ili tamen profitas al ĝi, ĉar ili nutras la kasojn, kiuj poste pagos al ĝi la pensionon, monhelpojn se ĝi havas infanojn, kaj redonos la pagojn por sanaj servoj. Do estas normale, ke la mastrumado estu en la manoj de la salajruloj mem.

**Aliaj:**

Komparoj kun la landoj, kiuj ne posedas tian sistemon
-----------------------------------------------------

Aktualaĵoj problemoj kaj provoj detrui ĝin
------------------------------------------

Vidu ankaŭ
----------

* Katolika sociala doktrino
* Baza enspezo
* Sociala Ŝtato
* Sociala asekuro
* Sekurecofisto
* Internacia Pakto pri Ekonomiaj, Sociaj kaj Kulturaj Rajtoj

* Kategorio Sociala sekureco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Erzsébet Bakay** [erĵEbet bakai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bakay Erzsébet** estas hungara tekstilartisto, altlerneja instruisto. Ŝia geedziĝa antaŭnomo estis *Koltayné* ekde 1954.

Erzsébet Bakay naskiĝis la 7-an de julio 1926 en Baĉka Topola (Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj).

Biografio
---------

Erzsébet Bakay apartenis al la hungara minoritato en la reĝlando. Ŝi akiris diplomon en Industriarta Altlernejo de Budapeŝto en 1953. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Ernő Schubert, Gyula Rudnay kaj Noémi Ferenczy. Post la diplomo ŝi laboris du jarojn en kooperativo, poste en ŝtata industriarta entrepreno. Inter 1958-1960 ŝi ricevis ankaŭ stipendion. Inter 1960 kaj 1984 ŝi instruis en la altlernejo, poste ŝi emeritiĝis. Ŝi ricevis 3 premiojn inter 1955-2003. Ŝi edziniĝis en 1954.

Elektitaj artaĵoj
-----------------

* tapiŝoj, gobelinoj, spacodisigiloj

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Textil áruismeret* (studenta lernolibro, 1965)
* *Festékes szőnyegek műhelytitkai* (studenta lernolibro, 1995)
* *Nép vászonszövés* (kunaŭtoro, 1996)
* *Kenderből, lenből készült textíliák* (studenta lernolibro, 1999)

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Budapeŝto (1965)
* Kecskemét (1967)
* Nyíregyháza (1979)

Elektitaj grupaj ekspozicoj
---------------------------

* Arthalo Budapeŝto (1955)
* Szentendre (1980)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Angéla Almásy
* Lujza Gecser

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2020-03-18 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 695655
* VIAF: 121361565
* ISNI: 0000000079689015
 |
Panoramo de la parko
Mapo
La **Nacia Parko Hainich** estas nacia parko en Turingio. Ĝi fondiĝis je la 31a de decembro 1997 kaj fariĝis la 13a Nacia Parko de Germanujo. En Turingio ne estas alia nacia parko. Ĉefa celo de la parko estas protekti la hejman fagoarbaron.

Geografio
---------

La parko havas grandecon de 75 km² kaj ĝi troviĝas en la okcidento de la federacia lando, oriente de la rivero Werra. Proksime estas la urba triangulo Eisenach-Mühlhausen-Bad Langensalza. Sude estas la samnoma, proksimume 160 kvadratajn kilometrojn vasta montoĉeno Hainich.

Flaŭro
------

En la nacia parko dominas ĉiuj specoj de fagoj, sed krome ankaŭ estas multaj aliaj falfoliaj arbospecoj.

Bestoj
------

Ene de la Hainich estas multaj specoj de sovaĝaj katoj, vespertoj (Mikrokiropteroj) kaj aliaj bestoj.

Celo de la nacia parko
----------------------

En la nacia parko estu mezeŭropa arbaro, laŭ la naturo, do oni tute ne uzos la arbaron por forstekonomiaj celoj. Ĝi estas nun la plej granda natura falfolia arbaro en Germanio.

Literaturo
----------

* *Hainich Artenbuch - Tiere, Pflanzen und Pilze im Nationalpark Hainich*, Verlag Rockstuhl, Bad Langensalza, 2005, ISBN 978-3-937135-37-3

Referenco
---------

1. 1 2 3 4  Oficiala paĝaro legita la 1-an de aprilo 2024

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Nacia Parko Hainich en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* – la oficiala paĝo en la germana lingvo
* Arkivigite je 2009-05-08 per la retarkivo Wayback Machine – Aliaj informoj

Vidu ankaŭ
----------

Eŭropaj fagaj arbaroj (Unesko)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 262594
* GND: 10011948-7
* LCCN: sh2007003876
* VIAF: 152187103
 |
**Arnold Matthias** (*ankaŭ:* Arnold(us) Melchior, Andreas Matthias, Martin aŭ pluaj variantoj; li mem subskribis plej ofte per Arnoldÿ Matthias) **Brunckhorst** (\* ĉ. 1670/75 en aŭ ĉe Celle; † supozeble 1725 en Hanovro) estis germana komponisto kaj Orgenisto de la Nordgermana Orgenskolo.

Vivo
----

Brunckhorst aktivis ekde 1693 en Hildesheim kiel orgenisto unue ĉe la preĝejo St. Martini, poste ekde 1695 ĝis 1697 ĉe la preĝejo *St. Andreas*. La 25-an de septembro 1697 duko Georg Wilhelm de Brunsvigo-Luneburgo vokis lin en la postenon de orgenisto ĉe la urbopreĝejo de Celle. En 1720 finfine li iĝis kortegorgenisto en Hanovro, kie li certe restis ĝis sia morto.

Laŭ la notoj Brunckhorst krom sia agado kiel orgenisto kaj komponisto okupiĝis ankaŭ pri la orgenkonstruado, ĉar li kunlaboris dum la pliampleksigoj de la orgenoj de Hildesheim kaj Hanovro.

Verkoj
------

Kun certeco oni atribuas al Brunckhorst ununuran orgenverkon, preludo en e-minoro. Laŭ ekkonoj de Kollmannsperger eble preludo den g-minoro, ĝis nun atribuita al Nicolaus Bruhns, kies aŭtoro estas indikita kiel *Mons: Prunth.*, devenas de Brunckhorst. Krome li postlasis klavarilsonaton kaj du kantatojn.

* Preludo kaj fugo e-minoro por orgeno
* Preludo en g-minoro por orgeno (?)
* *Sonata in poco presto A-Dur* por klavarilo
* *In festo nativitate Christi*, Kristnaka kantato por 4 kantvoĉoj kaj 6 instrumentoj
* *Partitur Auf Ostern*, kantato por 4 kantvoĉoj, instrumentoj kaj Baso kontinua
* Pasiona muziko dediĉita al la duko Georg Wilhelm (malaperinta)

La manuskriptoj troviĝas en la ŝtata biblioteko en Berlino.

Plurajn interpretado jn de la*Präludium* de Brunckhorst oni registris. Kompletregistraĵo de siaj verkoj aperis en 1999 de la *Ensemble musica poetica Freiburg* sub la titolo *Opera omnia* ĉe hänssler CLASSIC.

Literaturo
----------

* G. Guillard: *Arnold Matthias Brunckhorst.* In: Gilles Cantagrel (Hrsg.): *Guide de la musique d’orgue*, Éditions Fayard 1991, ISBN 2-213-02772-2
* Dietrich Kollmannsperger: *„Mons. Prunth". Präludium g-Moll – eine Neuzuweisung.* In: *Ars Organi.* März 2006.

Ligiloj
-------

* Informoj pri Arnold Matthias Brunckhorst en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Osterhistorie (Kantoreiarchiv) Arkivigite je 2013-12-20 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 198278
* GND: 101373376
* LCCN: n82101508
* VIAF: 34641640
* ISNI: 000000007973308X
* SUDOC: 087931125
* BNF: 13789611x
* MBA: 05c8b2f4-9468-4cf4-a246-f84ae9cad2ae
* NKC: mzk2013768638
 |
**Olivier Dussopt**, naskiĝinta la 16an de aŭgusto 1978 al Annonay (Ardèche), estas franca politikisto.

Membro de la socialisma Partio ĝis pri tio 2017, deputita de la dua distrikto de Ardèche, elektita la 17an de junio 2007, li estas la lastnaskito de la nacia Asembleo dum la 13a parlamenta periodo. Li estas en junio 2012.

Dum li enskribis sin en la opozicio al la dua registaro Philippe, li estas nomita ŝtatsekretario en novembro 2017 en tiu sama registaro. En 2020, li estas nomita ministro delegita zorge de la publikaj Kontoj en la registaro Castex.

En januaro 2023, li estis celita de la nacia financa prokuroro pro agoj de favorado en la aljuĝo de publikaj kontraktoj, dum li samtempe devis alfronti strikojn de la socia movado kontraŭ la pensia reformprojekto en Francio 2023. Li estis liberigita en januaro 2024 sed la procesigo apelaciis.

Biografio
---------

### Devenoj kaj formado

Venante de laborista familio en Annonay en Ardèche kie li loĝas, kaj li studis ĉe la Grenobla Instituto de Politikaj Studoj.

Membro de la Socialista Partio (PS) de 2000, li estis sekretario de la sekcio Annonay de majo 2001 ĝis januaro 2008. De 2001 ĝis 2003, li estis federacia gvidanto de la Junaj Socialistoj en Ardèche.

### Mandatoj de elektito

Kandidato al la regionaj balotoj de 2004, li kaptas la regionan konsilon de Rodano-Alpoj en julio 2006. Li sieĝas al la sino de la socialisma grupo.

la 17an de junio 2007, li estas elektita deputita de la dua distrikto de Ardèche, fariĝante la lastnaskito de la nacia Asembleo.

Li estas reelektita deputita de Ardèche la 17an de junio 2012 atingante 53,35 % de la voĉoj. Li estas ankaŭ indikita vicprezidanto de la socialisma grupo al la nacia Asembleo, kie li laboras pli aparte sur la relativaj demandoj al la teritoriaj komunumoj.

### Ministro en la registaro de Élisabeth Randas

La 20an de majo 2022, li estas nomita ministro de la Laboro, de la Plena posteno kaj de la Inserto en la registaro Borne, konstituita post la reelekto de Emmanuel Macron.

#### Eliro de la registaro

la 11an de januaro #2024, li forlasas la Ministerion de la Laboro, anstataŭita de Catherine Vautrin, kiu fariĝas Ministro de la Laboro, de la Sano kaj de la Solidarecoj.

Privata vivo
------------

En marto #2023, dum la parlamenta debato sur la reformo de la emeritecoj, Olivier Dussopt malkaŝas en prizorgado akordita al la revuo *Têtu* esti samseksema kaj diris esti estinta multnombran viktimon kontraŭgejaj rimarkoj,.



1. ↑  Eraro vokante la ŝablonon {{citaĵo el la reto}}: la parametroj **url** kaj **titolo** estu ambaŭ precizigitaj ..
2. ↑  Chloé Durand-Parenti, Olivier Dussopt, benjamin de l'Assemblée, *Le Point*, 21 juin 2007.
3. ↑  Eraro vokante la ŝablonon {{citaĵo el la reto}}: la parametroj **url** kaj **titolo** estu ambaŭ precizigitaj  (30 juillet 2012)..
4. ↑   "{{{Titolo}}}". .
5. ↑   "{{{Titolo}}}". .
6. ↑  Eraro vokante la ŝablonon {{citaĵo el la reto}}: la parametroj **url** kaj **titolo** estu ambaŭ precizigitaj ..