recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*\*Eble vi serĉis romanon nomita Soleco.*
*\*Tiu ĉi artikolo temas pri stato de unuopulo. Pri loĝigita loko temas artikolo Solejo.*

---

**Soleco** aŭ **izoleco** estas objektiva stato de unuopulo, kiu ne havas sufiĉon de kontaktoj kun aliaj homoj kaj eskapas tiel el sia socia medio. La unuopulo povas veni en la solecon el diversaj kaŭzoj:

* propravole (enĉerpi fortojn, pripensi sen distrado)
* sub premoj de eksteraj fortoj, sed malgraŭ tio laŭ propra decidiĝo (sekve de timoj)
* tute nepropravole, subpreme de eksteraj cirkonstancoj (pro akcidento aŭ farado de aliaj personoj)

Kun la soleco estas ofte miksata soliĝinteco, sed tiu estas subjekta emocia stato de unuopulo, kiu, ofte al reago je soleco, ekvivas grandan sopiron pri kontakto kun alia persono aŭ aliaj homoj.

Solemulo estas individuo kiu sekvas sian propran vojon en komunumo kaj havas malmultajn aŭ preskaŭ neniujn interagojn kun aliaj homoj aŭ kiuj limigas la interagadon ekzemple al la profesie necesa.

En literaturo
-------------

* *Cent jaroj da soleco*
* *La lluvia amarilla*
* *Peter Camenzind*
* *Soleco*

* Kategorio Soleco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Soleco en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 232337
* LCCN: sh85124673
* NDL: 00566111
 |
Orienta alo de la kastelo
La kastela kirko Sankta Mario situanta trans la strato
**Kastelo Hämelschenburg** (germane: *Rittergut Schloss Hämelschenburg*) estas kastelo kun bieno en Emmerthal. Ĝi estas ĉefverko de la t.n. *Weserrenaissance* (= Vezerrenesanco: renesancstila arkitekturo laŭlonge de la rivero Weser. Aliaj ekzemploj videblas ekz. en Hameleno). Vizito allogas al reena vojaĝo tra jarcentoj. Tenadas la tuton anoj de la familio von Klencke kune kun la Fondaĵo Kavalirbieno Hämelschenburg.

Historio
--------

Jürgen Klencke kaj sia edzino Anna konstruigis la akvokastelon kiel parton de la kavalira bieno; ekde la jaro 1437-a ĝi estas en la posedo de la menciita familio von Klencke. La komplete konserviĝinta renesanca komplekso kun siaj artaĵkolektoj, ĝardenoj, ekonomiaj ejoj, muelejo, kirko kaj kastelo ĝis hodiaŭ povas esti administrata laŭ la principoj de daŭripoveco.

La de 1563 datumanta protestanta Preĝejo Sankta Mario estas, de tuta Germanlando, la unua izolite staranta luterana preĝejkonstruaĵo kiu konstruitis post la Reformacio. La kastelo situas ĉe la Pilgrimvojo Loccum-Volkenroda, ĉe la Weserbergland-migradopado kaj proksime de la Wester-ciklovojo. La Jakoba konko ĉe la kastelo atestas la longan tradicion de gastigemo de la kastelanoj.

Muzeo
-----

Dum rondgvidado eblas spekti la historiajn salonojn de la kastelo ekipitajn per altvaloraj mebloj, pentraĵoj, hejtiloj el kaheloj kaj kun admirindaj kolektoj de porcelanaĵoj, vitraĵoj kaj armiloj. Paralele eblas al oni mem sperti la Vezer-renesancon en konkreta, eĉ modela ejo kiel ankaŭ la 550-jaran tradicion de familio el la dinastio de la Velfoj.

La t.n. Charlotte-salonego havas barokajn portretojn kaj meblaron. Ĝi povas eĉ esti luprenita por nuptaj aranĝoj. La renesancaj ejoj sur la tuta bieno perfekte taŭgas por alimanieraj festoj kun familianoj aŭ samentreprenanoj.

Kafejo kaj Mueleja insulo
-------------------------

Kafejo trans la strato invitas al ripozumado. Apud la enirbiletgiĉeto troviĝas eta vendejo kun tipikaĵoj pri kaj de la regiono. Idiliecaj piedmarŝetoj direktos onin tra la Menestrela ĝardeno al la butiko de la saponfaristino kun gapateliero ene de la Ĝardendomo kaj al la historia akvolmuelejo kun pentrista ateliero kaj ekspoziciejo. Sur la Mueleja insulo troveblas ankaŭ ateliero pri ellignaj ludiloj "Rischmade" kaj eta akvoenergia centralo produktanta ekologie favoran kurenton. La ĉevalbredejo Langels famiĝas en la tuta mondo pro siaj elstaraj stalonoj; ĝi troviĝas tuj apude, sub la kafejokomplekso.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Hämelschenburg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retpaĝaro
* Priskribo de la kastelo kaj de ties blazonoj Arkivigite je 2015-09-23 per la retarkivo Wayback Machine
Kaino kaj Habelo
Bartolomeo Manfredi ĉ. 1615, Muzeo de Arthistorio de Vieno
*La murdo de Habelo fare de sia frato Kaino*, Altara dekoracia peco de Gent ĉ la 15-a jarcento
**Kaino** (hebree **קין** "posedo") laŭ Genezo (Biblio) estis la unua filo de Adamo kaj Eva.

Li estis terkultivisto. Pro tio laŭ ĉapitro 4 de Genezo li koleriĝis, kiam li oferis al Dio el siaj fruktoj kaj vidis ilin neakceptataj, dum la unuenaskitaj ŝafoj kaj la ŝafa grasaĵo de lia frato Habel estis akceptitaj.
Koleriĝinte li mortbatis Habelon kaj estis la unua mortiginto de la juda-kristana mitologio.

Tamen Dio faris sur li "signon" por marki lin, kaj minacis al tiu, kiu mortigos Kainon, "sepoblan punon". En kelkaj kulturoj oni nomas rekonilon de krimeco "kaina marko".

Kain foriris al la lando "Nod", kiu situis "oriente de Edeno", kaj per tio metis la bazon por holivuda filmo.

En la esperantlingva literaturo
-------------------------------

La drama poemo **Kaino** de George Byron estis tradukita el la angla al Esperanto fare Antoni Kofman kaj publikigita en 1896 en volumo de 102 paĝoj. Nuntempe tiu ĉi tradukaĵo el la inkunabla periodo de Esperanto estas konsultebla en *Legolibroj II*; tio estas *Ludovikologia Dokumentaro VIII* (LD VIII) en la serio de l' Plena Verkaro de Zamenhof de itô kanzi.

Vidu ankaŭ
----------

* Kainaj
* *Balada de Caín* de Manuel Vicent

  

* Kaino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kaino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Monda Centra Kuirejo** (angle *World Central Kitchen*, **WCK**) estas neregistara kaj karitata organizo dediĉita al liverado de manĝaĵoj dum naturaj katastrofoj, kiu estis fondita en 2010 fare de José Andrés. Ĝia metodo de operacio devas esti la unua respondi kaj kunlaborado kun lokaj kuiristoj por solvi la problemon de malsatego, tuj post katastrofo.

Ekde ĝia fondo, la NRO organizis amasajn disdonojn da manĝaĵojn en Porto-Riko, Haitio, Dominika Respubliko, Nikaragvo, Zambio, Peruo, Kubo, Ugando, Bahamoj, Kamboĝo, kaj Ukrainio dum kaj post konflikto kaj naturaj katastrofoj.

Por lia laboro kun WCK en 2018, José Andrés gajnis la premion James Bears  kaj estis nomita fare de magazino *Time* kiel unu el la 100 plej influaj homoj en la mondo.

Bombardado fare de Israelo kontraŭ tri vehikloj de la karitata organizo *World Central Kitchen* murdis sep kunlaborantojn kiuj helpis en liverado de manĝaĵoj en la Gaza-strio. La organizo haltigis sian agadon konsekvence.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio World Central Kitchen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* « Monda Centra Kuirejo, Inc. - Profilo de GuideStar ». *guidestar.org*

Referencoj
----------

1. ↑  Wilson « Monda Centra Kuirejo helpas certigi kvalitajn manĝojn disponeblajn por evakuitoj ». , 25-an de junio 2018.
2. ↑  Severson, Kim. "José Andrés Fed Porto-Riko, kaj May Change How Aid Is Given ". *The New York Times*, la 30-an de oktobro 2017.
3. ↑  Beard Foundation nomas José Andrés Humanitarian of the Year post turbula jaro por kuiristoj. *The Washington Post*, 21-an de februaro 2018.
4. ↑  Emeril Lagasse « José Andrés estas sur la 2018 TIME 100 Listo ». *Time*, 2018

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764955
* LCCN: n2023022053
* VIAF: 6168226027352780271
 |
**Namangano** (uzbeke *Namangan*, antaŭe per cirila alfabeto Наманган) estas urbo en la oriento de Uzbekio. Komence de la jaro 2011 en la urbo vivis preskaŭ 449 200 loĝantoj, kaj sekve temas pri la dua plej granda urbo de Uzbekio. La urbo situas 280 kilometrojn oriente de la urbo Taŝkento en la nordo de la Fergana Valo kaj estas ĉefurbo kaj kultura centro de la samnoma regiono Namangano. Ene de la pluretna Fergana Valo, ĝi estas centro de uzbekoj en teritorio pri kies posedo forte interesiĝas Taĝikio kaj Kirgizio. La urbo estas regiona centro de islamo.

Sude de la urbo la riveroj Narin *(Naryn)* kaj Karadarjo *(Qoradaryo)* kunfluas kaj kreas la riveregon Sirdarjo.

Ekonomio
--------

Namangano, grava industria centro, situas en regiono kun signifaj provizoj de nafto, oro kaj kvarco. La urbo estas centro de naftoindustrio, kaj proksime situas minejo de antimono. Agrikulture kultiviĝas precipe kotono, fruktoj kaj legomoj. La akvon por tiu (akvointensa) agrikulturado la "norda fergana kanalo" prenas el la rivero Sirdarjo.

Historio
--------

La loĝloko Namangano konatas ekde la 15-a jarcento. Meze de la 18-a jarcento la urbo estis parto de la Ĥanlando Kokando. Post armea anektiĝo fare de la Rusia Imperio en 1876 en la regiono establiĝis kultivado de kotono. En 1926 forta tertremo skuis la urbon. Ankaŭ en la sovetuniaj jardekoj ekde la jaro 1920 islamaj kutimoj kiel la vualigo de virinaj vizaĝoj restis ĝis la 1960-aj jaroj.

Vidindaĵoj
----------

Inter la vidindaĵoj en Namangano estas natura kaj historia muzeoj, la maŭzoleo *Hoĝa Amin Kabri* el la 17-a/18-a jarcento kaj la madraso Mulao Kirgiz el 1910.

Notoj
-----

1. ↑  Marianne Kamp: *The new Woman in Uzbekistan. Islam, Modernity, and Unveiling under Communism.* Seattle, London: University of Washington Press 2006. ISBN 978-0-295-98644-9

situo de la urbo en mapo de la Fergana Valo
Pri la komunumo
---------------

 **Bergdietikon** estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2266 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La komunumo situas sur la orienta deklivo de la montoĉeno *Heitersberg* kun bela vido al la valo de la rivero Limato sur alteco de 581 m s.m.. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Baltenschwil (450 m s.m.), Bernold (500 m s.m.), Kindhausen (581 m s.m.), Gwinden (530 m s.m.), Herrenberg (618 m s.m.), Oberschönenberg (671 m s.m.) kaj Unterschönenberg (591 m s.m.).

En nordokcidento de la komunumo situas sur alteco de 667 m s.m. la lago Egelsee. En sudoriento la teritorio de la komunumo etendiĝas al la valo de la rivero Reppisch.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Bergdietikon limas en nordo al Spreitenbach, en oriento al Dietikon (Kantono Zuriko), en sudoriento al Urdorf (Kantono Zuriko), en sudo al Rudolfstetten-Friedlisberg, en sudkocidento al Widen, kaj en okcidento al Bellikon.

Trafiko
-------

Bergdietikon estas konektita per poŝtaŭtolinio kun la urbo Dietikon. La industria zono *Reppischhof* disponas krome pri stacidomo ĉe la mallarĝŝpura Wohlen-Bremgarten-Dietikon-Fervojo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 troviĝas en Urdorf en distanco de proksimume 2 kilometroj.

Historio
--------

Habsburga teritorio en mezepoko la regiono de la hodiaŭa komunumo fariĝis kune kun Dietikon per la konkereo fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415 part de la Grafejo Baden. Per la mediacia akto de 1803 estis kreita la komunumo Bergdietikon per disiĝo de ĝia teritorio de Dietikon, atribuante ĝin al la nove fondita Kantono Argovio, dum Dietikon fariĝis parto de Kantono Zuriko. La disaj setlejoj fakte nur en la lastaj jaroj kunkreskis al kohera komunumo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Bergdietikon
* Bergdietikon en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Bergdietikon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Baden |
| --- |
| **Baden** • Bellikon • Bergdietikon • Birmenstorf • Ehrendingen • Ennetbaden • Fislisbach • Freienwil • Gebenstorf • Killwangen • Künten • Mellingen • Mägenwil • Neuenhof • Niederrohrdorf • Oberrohrdorf • Obersiggenthal • Remetschwil • Spreitenbach • Stetten • Turgi • Untersiggenthal • Vetingo • Wohlenschwil • Würenlingen • Würenlos |  |

 |
La **Londona Misiista Societo** (angle *London Missionary Society*, akronime **LMS**) estis superdenominacia protestanta misiista societo organizita en Anglio en 1795 kiel La **Misiista Societo** (la aldono de **Londono** okazis per nomŝanĝo en 1828). Tiuj malantaŭ ĝi estis malalt-ekleziaj anglikanoj kaj nekonformistoj, plejparte kongregaciistoj en preĝejvidoj. Ili koncentriĝis sur la insuloj en la Pacifika Oceano kaj sur Afriko, sed havis malgrandan ĉeeston en Ĉinio jam en 1807, kiu estis signife vastiĝos ekde la 1850-aj jaroj.

Inter la misiistoj de la LMS en Afriko povas esti menciitaj John Philip kaj David Livingstone, kiuj provis defendi la interesojn de la indiĝenoj kontraŭ la koloniistoj kaj enmigrintoj. En Gujano kaj Karibio, la misiistoj de LMS okupiĝis pri la batalo kontraŭ sklaveco.

En Ĉinio, la LMS iĝis unu el la plej grandaj protestantaj misiaj societoj.

En la 19-a jarcento, la nombro da misiistoj en ĝia servo estas taksita esti je ĝia maksimumo proksimume 200 tutmonde.

Referencoj
----------

Literaturo
----------

* Tom Hiney: *Sur la Misiista Migrovojo - Vojaĝo tra Polinezio, Azio kaj Afriko kun la Londona Misiista Societo*. Atlantic Monthly Press, Boston, 2000, ISBN 978-0871138231

Eksteraj ligiloj
----------------

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion London Missionary Society** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* La Konsilio por Monda Misio (kiu inkluzivis la eksan LMS)
* Verkoj de Londona Misiista Societo ĉe Projekto Gutenberg
* La paperoj de Londona Misia Societo kaj la Konsilio por Monda Misio estas tenita ĉe SOAS arkivo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 861988
 |
Fotomuntaĵo de Landschaftspark Duisburg-Nord kiel okazejo de ExtraSchicht.
***ExtraSchicht*** (esperante: **KromSkiplaboro**) estas unutaga kulturfesto en la kernaj urboj de la Ruhr-Regiono. Ĝi estas ankaŭ konata kiel ***Nacht der Industriekultur*** (**Nokto de la Industrikulturo**). ExtraSchicht surscenigas unu fojon en la jaro pro dum junia aŭ julia nokto iamajn industrikonstruaĵojn, aktualajn produktejojn, minejojn kaj ŝutmontojn kiel prezentejoj de industrikulturo, klarigante per tio la ŝanĝiĝo de la Ruhr-Regiono de pezindustria al moderna ekonomia kaj kultura regiono.

Ŝiplifto Henrichenburg dum ExtraSchicht 2003 nokte
Minejo Ewald dum ExtraSchicht 2008
Fantaziplenaj enscenigoj de artistoj el la tuta mondo aperigas la prezentejojn de la industrikulturo por ExtraSchicht en nova perspektivo. Samtempe la nokto de la industrikulturo plibonigas la imagon pri la Ruhr-Regiono. De la 18-a ĝis 2-a horo oni kontinue prezentas koncertojn kaj ekspoziciojn same kiel gvidadojn tra muzeoj kaj industrimonumentoj.

La eventon unuafoje aranĝita por 2001 en 2005 partoprenis jam 19 urboj de la Ruhr-Regiono. Ĉe 37 prezentejoj estis spekteblaj 120 programeroj. Kiel 20-a urbo en 2013 kaj 2014 Lünen (norde de Dortmund) partoprenis. La Trafiko-Ligo Rejno-Ruhr (VRR) kaj la alligitaj entreprenoj de la publika trafiko proponas dum ExtraSchicht pli oftajn cirkuladojn kaj pli multajn busojn por veturigi senaŭtajn spektantojn de prezentejo al prezentejo.

Dum la pasintaj jaroj la aranĝon ExtraSchicht vizitis averaĝe 100.000 ĝis 150.000 spektantoj. Pro tio ExtraSchicht validis kiel grava kontribuaĵo por la kandidatiĝo de la Ruhr-Regiono al Eŭropa Kultura Ĉefurbo de 2010. En la kulturĉefurba jaro ExtraSchicht okazis la 19-an de junio 2010. Sub la devizo „la somera festo de la kulturĉefurbo" ĝin vizitis proks. 200.000 spektantoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio ExtraSchicht en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* www.extraschicht.de/ Oficiala retpaĝo
* Arkivigite je 2009-06-20 per la retarkivo Wayback Machine
Pri la komunumo
---------------

 **Arni** estas komunumo en la distrikto Bremgarten de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1619 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Rivereto Arnibach
La komunumo Arni situas proksimume 3 kilometrojn oriente de la rivero Reuss sur kaldronforma altebenaĵo, kiu estas senakvigita per la rivereto *Arnibach*, kiu en Unterlunkhofen alfluas al Reuss.

La areo de la komunumo etendiĝas sur 3,37 km², de kiuj 0,95 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,41 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 642 m s.m. ĝia plej malalta punkto sur 517 m s.m.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Arni limas en nordo al Aesch (Kantono Zuriko), en oriento al Islisberg, en sudoriento al Hedingen (Kantono Zuriko), en sudokcidento al Jonen, en okcidento al Oberlunkhofen kaj Unterlunkhofen, kaj en nordokcidento alOberwil-Lieli.

Trafiko
-------

Kvankam Arni situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj, ĝi bone atingeblas. Al la publika trafikreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Muri al Zuriko-Wiedikon. En distanco de tri kilometroj oriente post Aesch troviĝas alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 kaj CH-A4. Tra la nova aŭtovoja tunelo sub Uetliberg oni atingas aŭtomobile la centron de la urbo Zuriko en nur 10 minutoj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Arni datiĝas el la jaro 1184 kiel *Arne*.

La hodiaŭa komunumo Arni kreiiĝis en la jaro 1983 per la disiĝo de la ĝis tiam unueca komunumo Arni-Islisberg al la du aŭtonomaj komunumoj Arni kaj Islisberg.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Arni

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Arni
* Arni en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Arni AG en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Bremgarten |
| --- |
| Arni • Berikon • **Bremgarten** • Büttikon • Dottikon • Eggenwil • Fischbach-Göslikon • Hägglingen • Hermetschwil-Staffeln • Islisberg • Jonen • Niederwil • Oberlunkhofen • Oberwil-Lieli • Rudolfstetten-Friedlisberg • Sarmenstorf • Tägerig • Uezwil • Unterlunkhofen • Villmergen (Hilfikon) • Widen • Wohlen • Zufikon |  |

 |
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Hurghada** (arabe الغردقة, norma araba prononco *al-ġurdaqa*, en la egiptia araba dialekto *il-ġurdaga* respektive en la dialekto de Kairo [el ɣæɾˈdæʔæ]) estas urbo de Egiptio borde de la Ruĝa Maro. La loĝloko estas la plej granda egiptia turisma centro; ĝi havas 60 000 konstantajn loĝantojn, el ili pli-malpli 10 000 sen loka loĝpermeso, kaj gastigadas multoble pli grandan nombron da turistoj. Hurghada estas la administra centro de la egiptia provinco *Al-Bahr al-ahmar* (Ruĝa Maro).

plaĝo *Al-Mahmya* en Hurghada
jaĥta haveno *Abu Tig* en la antaŭurbo El Gouna de Hurghada
promenejo urbocentra de Hurghada vespere
Ekde la 1980-aj jaroj la loĝloko pro investoj el Usono, Eŭropo kaj Arabio kaj konstruo de pli kaj pli da turismaj centroj estis transformata al la senkonkurence plej granda ferioloko borde de la Ruĝa Maro. La plej multaj turistoj venas el Mezeŭropo, aparte Germanio, kaj la ŝtatoj de Orienta Eŭropo, aparte Rusio. Multaj el tiuj turismaj kompleksoj borde de la maro estas ĉirkaŭbaritaj areoj, en kiuj eblas ripozi, sporti kaj distriĝi, sed kiuj alireblas nur tra gardataj centraj enirejoj, tiel ke ekzemple promenadoj laŭlonge de la marbordo malfacilas. Nun la loĝloko inter nordo kaj sudo kovras areon de 36 kilometroj, kaj okcidente de la malvasta apudmarborda zono etendiĝas nur malvaste en la dezerton.

Proksime de la urbocentro situas internacia flughaveno, kiu al- kaj fortransportas la turistojn kaj malpli grandkvante la turismocentrajn dungitojn.
**Hans Adolf Eduard DRIESCH** (28a de oktobro 1867 - 16a de aprilo 1941) estis germana filozofo kaj biologo. Li estis la ĉefa filozofo de la nov-vitalismo en Germanio.

Biografio
---------

En 1909 Driesch translokiĝis al la Universitato de Hajdelbergo por okupi la ĉefprofesorecon de Naturfilozofio. En 1933, je la alveno de naziismo, Driesch estis devigita emeritiĝi post malakcepto retiri sian apogon al du membroj de la fakultato: nome la pacisto Emil Julius Gumbel kaj la filozofo Theodor Lessing.​ 

Driesch famas en la historio de la embriologio pro siaj kvalitaj eksperimentoj ĉe embrioj de ekinoj. Driesch apartigis la blastomerojn de zigotoj de ekinoj, el kio li akiris kompletajn embriojn. El la 1890-aj jaroj Driesch ege ekinteresiĝis por filozofio. En 1892 li verkis sian unuan dizertacion pri la teoria signifo de la rezultoj de siaj eksperimentoj. Finfine, Driesch abandonis la embriologion, iĝante profesoro de filozofio kaj unu de la plej famaj defendantoj de vitalismo.

Verkoj
------

* *Die Biologie als selbstständige Wissenschaft* (1893)
* *Die Lokalisation morphogenetischer Vorgänge Ein Beweis vitalistischen Geschehens* (1899)
* *Analytische Theorie der organischen Entwicklung* (1894)
* *Der Vitalismus als Geschichte und als Lehre* (1905)
* *Der Begriff der organischen Form* (1919)
* *Philosophie des Organischen* (4a eld. 1928)

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------



* Hans Driesch en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Biografio kaj bibliografio en Cifereca Laboratorio de Max-Planck-Institut für Wissenschaftsgeschichte


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 862784
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Hans Adolf Eduard Driesch en la hispana Vikipedio.*
**Ĥarĉo**, en la hispana *jarcha* [ĥarĉa], en la araba خرجة [ĥarĝa], signife "elirejo" aŭ "fino", estas komponaĵo de popola poezio de Al Andalus, kiu konsistis en la fina parto de moaksaĥa, el kiu ekzistas ekzemploj ekde la 10-a jarcento ĝis 11-a jarcento. La Ĥarĉoj estas komponitaj en Andalus-araba parola lingvo, aŭ en la latinida lingvo uzita de la andalusaj kristanaj araboj, foje nomita mozaraba. Ili estis verkitaj de kleraj poetoj kaj arabaj kaj judaj, sed ĉefe de nobelinoj, kiuj havis kiel modelo la latinidan tradician poezion. Ili povis kolekti ilin el la popola folkloro, aŭ adapti ilin al ties metrikaj necesoj (ĉar ili devis integri ilin en la *moaksaĥa*) aŭ komponi ilin kiel nova kreaĵo, el tradiciaj modeloj. Ties gravo konsistas je tio ke temas pri la plej antikva dokumento konata de poezio en latinida lingvo en Iberio.

La *moaksaĥa* (devena el araba موشحة *muwaššaḥa* ("muŭaŝŝaha"), kio signifas kolieron) estas tipo de klera poemo kun popollingva rekantaĵo kiu havis pintan epokon en Al-Andalus inter la 9-a kaj la 12-a jarcentoj. La araboj estis kunportintaj poezian modelon de la 4-a jarcento, nome la kasido, kiu konsistis el longaj versoj parigitaj kaj unurimaj taŭgaj poar parola trasmito fare de la instruisto. Estas la tipo de verso en kiu estas verkita la Korano. La *moaksaĥa* estas verkita en mallongaj versoj, pro influoj de la popola liriko, sed kun temoj kaj strukturoj tre komplikaj. Aperas en la Iberia Duoninsulo kaj estas supozeble frukto de la mikso de kulturoj ekzistaj devenaj el la kunvivado de kulturoj en la islama Hispanio de la epoko de tajfoj, (araba - hebrea - kristana). La propraj araboj aludis foje al la *moaksaĥa* kiel "kantoj laŭ la stilo de la kristanoj". Ili estis malkovritaj kaj tradukitaj la unuan fojon nur en 1948 fare de la hebreisto Samuel Miklos Stern. Sinsekvaj interpretoj fare de diversaj fakuloj laŭlonge de la venontaj jaroj havigis la tekstojn disponeblajn nune. Pro la ambigueco de la ŝemidaj lingvoj, la *ĥarĉoj* okazigas multajn interpretojn, kaj plue konstituas tialon por polemiko kaj specializita priserĉado. La latinidaj *ĥarĉoj* interplektiĝas en la arablingva *moaksaĥa* kiel rekantaĵo de malmultaj versoj en latinida lingvo, hebrea aŭ popolaraba fine de la moaxaja. Alia poezia manifesto de similaj karakteroj nome zeĥelo, diferenciĝas pro la disigo de la versoj tra la tuta poemo.

Temaro
------

Ekzemploj
---------

Karakteroj
----------

Malkovro de la *ĥarĉoj*
-----------------------

En diskurso en la Ateneo de Madrido pri "La primitiva poesía lírica española" Ramón Menéndez Pidal jam antaŭsugestis unuecon de prapoezio inter la diversaj regionoj kaj lingvoj de Iberio; tio estis tiam nur hipotezo, kiun posta malkovro de *jarchas* konfirmis kaj pravigis, nome ke la lirika poezio de apartaj regionoj kaj lingvoj kiel galega en Galegio, mozaraba en Al-Andalus kaj kastilia en Kastilio havis komunajn trunkon kaj temojn: bedaŭro pro amantomanko, virina parolanto, ktp.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 439088
 |
La **koalicia registaro** estas tiu formita kiam parlamenta frakcio ne havas sufiĉan majoritaton por formi registaron, pro kio ĝi bezonas interkonsenti kun alia grupo aŭ frakcio, normale de proksima politika ideologio, por formi kunan registaron.

La koaliciaj registaroj estas propraj de la parlamentaj demokratioj, hegemoniaj en Eŭropo kaj en aliaj mondoregionoj, en kiuj la formado de la registaro postulas la konfidon de la parlamento. En la prezidentaj sistemoj, majoritataj en Ameriko, la registarestro estas elektita per popola voĉdonado kaj povas plenumi la regopoovn sendepende de la partio kiu havas majoritaton en la parlamento.

En kelkaj demokratioj la rimedo de la koaliciaj registaroj estas ofta, dum en aliaj la politika edukado ne helpas en tiu vojo. Ekzemple en Hispanio okazis la dua registaro de Pedro Sánchez formita de membroj de la Socialista Partio kaj de Unidas Podemos, kaj tiu estis la unua koalicia registaro en la lando ekde la epoko de la Dua Hispana Respubliko, nome en preskaŭ duono de jarcento.​

Dum la Malvarma Milito, la Plano Marshall postulis la forigon de komunismaj partioj el koaliciaj registaroj por ricevi usonan helpon.

Vidu ankaŭ
----------

* Akordo por koalicio

Notoj
-----

1. ↑  «El primer Gobierno de coalición desde la Segunda República». Antena 3. 7a de Januaro 2020. Konsultita la 27an de Aprilo 2021.

* Kategorio Koalicia registaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 723353
* GND: 4138015-0
* LCCN: sh85027420
* BNF: 133191013
* NKC: ph217773
* BNE: XX551222
 |
**Abtwil** estas komunumo en la distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 751 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008, kiu nombro kreskis al 839 ĝis la 31-a de decembro 2009, kiu nombro kreskis al 947 ĝis la fino de 2012.

Geografio
---------

Abtwil situas ĉe la suda flanko de la monto *Lindenberg* sur al akvodislimo inter la valoj de Reuss kaj *Seetal*.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,14 km², de kiuj 20,5% estas kovritaj de arbaro, 71,3% servas por agrikulturo kaj 8,2% por setlado.

Trafiko
-------

La komunumo situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi atingeblas pere de flankaj vojoj de la najbaraj komunumoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A4 situas proksimume 8 kilometrojn sude de la komunumo apud Buchrain. Per busrondlinio de la Zugelandaj trafikentreprenoj de Sins tra Auw, Abtwil kaj Fenkrieden kaj reen la komunumo estas konektita al la publika trafikreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Abtwil datiĝas el la jaro 1256 kiel *Apwiler*.

En romia epoko sur la teritorio de Abtwil ekzistis romia kamparanvilao. Estis trovitaj proksime de la romia ruino alemanaj tombejoj.

En mezepoko Abtwil apartenis al la Johanita kommandejo Hohenrain, kiu ankoraŭ ĝis la jaro 1805 posedis bienojn en Abtwil. En la jaro 1415 la urbo Lucerno konkeris la regionon devis cedi ĝin tamen en 1425 al la Svisa Ĵurkomunumo, kiuj atribuis la vilaĝon Abtwil al la tiel nomitaj Liberaj Distriktoj. Post la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1803 Muri apartenis al Kantono Baden kaj poste estis kun tiu kantono integrita al la nova Kantono Argovio.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Abtwil

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo Arkivigite je 2013-12-17 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: Abtwil AG *Anton Wohler*: *Abtwil* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-06-18)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Abtwil AG en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Abtwil

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Abtwil** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Muri |
| --- |
| Abtwil • Aristau • Auw • Beinwil (Freiamt) • Besenbüren • Bettwil • Boswil • Bünzen • Buttwil • Dietwil • Geltwil • Kallern • Merenschwand (Benzenschwil) • Mühlau • Muri • Oberrüti • Rottenschwil • Sins • Waltenschwil |  |

 |
La **araba ĉevalo** estas la plej frue plibonigita ĉevala raso. Ĝi estas ŝatata pro ties rapideco, elteno, beleco, inteligento kaj karesa konduto.

La raso estis elbredita en Arabio, antaŭ la 7-a jarcento a.K. Ĝiaj bonaj proprecoj helpis en plibonigo de aliaj modernaj, malpezaj ĉevalrasoj.

La araba ĉevalo estas relative malgranda ĉevalo, kun malgranda kapo, elstarantaj okuloj, larĝaj nazotruoj kaj okulfrapa ŝultroalto kaj mallonga dorso. Ĝi havas ĝenerale nur 23 vertebrojn, dum aliaj rasoj 24. Ĝia ĝenerala alto estas ĉ. 152 cm, pezo 360–450 kg. Ĝiaj kruroj estas fortaj, la hufoj fajnaj. La hararo, vosto kaj la kolhararo estas bela, silka.

Ĝia reprezenta koloro estas la griza, sed ekzistas aliaj koloroj. La plej famaj ĉevalaroj el tiu raso troviĝas en Saud-Arabio, proksime de Naĝal.

* Araba ĉevalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Araba ĉevalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 222739
* GND: 4068791-0
* LCCN: sh85006291
* BNF: 11969996m
* NKC: ph169374
 |
La ruinoj de la monaĥejo de Studion
La **monaĥejo de Studio** aŭ **Studios** estis fondita en Konstantinopolo en 463 de la romia konsulo Studio kiu ĝin metis sub la proktetado de sankta Johano la Baptisto: ĝi situis najbare de la okcidenta urba limo, nome proksime de Marmora Maro. Ĝiaj monaĥoj estis difinitaj "Studianoj".

Historio
--------

Tiu monaĥejo fariĝis de tuj bastiono de la defendo de la Ortodoksa Kristana Eklezio kontraŭstarante la monofisismajn doktrinojn entenatajn en la *Henotikon* de imperiestro Zenono kaj ne konsentante kun la skismo de Akazio de Bizanco patriarko de Konstantinopolo (484-519). Inter la 8-a kaj 9-a jarcentoj ili distingiĝis en la kontrasto kontraŭ la ikonoklasmo (abato Saba tiun energie oponis jam dum la dua koncilio de Niceo en 787( konfliktante ankaŭ kun la patriarko de Konstantinopolo sankta Metodio la 1-a, dirita la "konfesanto".  

Ĝi fariĝis modelo de orienta monaĥismo sub la gvido de la Egumeno Teodoro la Studiito († 826), fiera oponanto de la ikonoklastaj patriarkoj de Konstantinopolo Nikeforo la 1-a kaj Leono la 5-a. Studio ekdekandencis kun la la ekfalo de la bizanca imperio: en 1204 okazis la disrabado de la latina armeo fare de la kvara krucmilito. Kaj ĝi ekrevivis apenaŭ en 1290.

Monaĥejo de Studio ĉeborde de Marmara maro. El la Menologio de Bazilo la 2-a, jc).
La lastaj monaĥoj estis disperdigitaj kiam grandparto de la monaĥejo estis detruita de la turkoj dum ties konkero de Konstantinopolo en 1453: la baziliko, de la 5-a jarcento, estis transfornita al moskeo (*İmrahor Camii* turklingve).   

La studia *[typikon* (monaĥeja regularo) estis reelstarigita komence de la 2-a jarcento fare de ukrainaj monaĥoj inspiriĝintaj al tiuj de la jama Studio.

Vidu ankaŭ
----------

* La kvara krucmilito
* Konstantinopolo
* Akemetoj

Literaturo
----------

* Katolikaj enciklopedioj:
	+ Enciclopedia\_Cattolica
	+ Cathopedia
	+ Catholic\_Encyclopedia
* Official Website of the Ecumenical Patriarch | Studius[*rompita ligilo*]

* Kategorio Monaĥejo de Studio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 535804
* GND: 4598871-7
* LCCN: n82116489
* VIAF: 158300933
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Jamajka korvo** |
| --- |
|  |
| Jamajka korvoJamajka korvo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Korvedoj *Corvidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Corvus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***C. jamaicensis*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Corvus jamaicensis****(Gmelin, 1788) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Jamajka korvo  |

 |
| v • d • r |

La **Jamajka korvo**, *Corvus jamaicensis* estas birdospecio de la familio de korvedoj kaj el ĝia tipa genro *Corvus* ene de la ordo de paserinoj komparative malgranda korvospecio (35–38 cm longa). Ĝi kunhavas kelkajn gravajn morfologiajn trajtojn kun aliaj du specioj de Karibio, nome Kuba korvo, *Corvus nasicus* kaj Blankkola korvo, *Corvus leucognaphalus* de Hispaniolo kiu estas preskaŭ certe tre proksima parenco.

Kiel la nomo sugestas, tiu specio troviĝas en la mezgranda insulo de Jamajko kie ĝi loĝas arbarojn mikse kun klarigitaj areoj kaj ankaŭ povas troviĝi ofte en grandaj ĝardenoj. Kvankam estas origine birdo de monteta kaj montara arbaro, ĝi malsupreniras al malaltaj teroj dum la seka sezono kie ĝi estas pli ofte videbla.

La ĝenerala aspekto de tiu neotropisa specio estas de **ardezgriza birdo**, ne tutbrila kiel siaj proksimaj parencoj, kvankam ĝi posedas similan malhelan grizan makulon de nuda haŭto ĝuste malantaŭ la okulo kaj pli malgrandan nudan makulon baze de la beko. La propra beko estas ardezgriza kaj tre forta, gradiĝanta al akra pinto. La nazaj bridaĵoj estas relative disaj kutime kun la naztruoj videblaj. La iriso estas grizbruna aŭ ruĝbruna, eble depende de la aĝo. Gamboj kaj piedoj estas nigraj.

Kiel natura arbarkorvo, ties manĝaĵo postulas signifan proporcion de frukto prenita el arboj ĉu en paroj aŭ etaj grupoj. Ĝi ankaŭ scivolemas sub arboŝelo kaj foligrundo por serĉi etajn senvertebrulojn kaj oni scias, ke rabas nestojn de aliaj birdoj por ovoj kaj birdidoj.

La nesto estas kutime konstruita en alta arbo kvankam tiu specio povas ankaŭ uzi arbotruojn. Tamen oni scias malmulte pri tiu specio kaj pri ties reprodukta kutimaro.

La voĉo, kiel tiuj de siaj du plej proksimaj parencoj, estas tre distinga kaj konsistas el variaj tartalaj kaj bobelaj sonoj (ofte kvazaŭ de Meleagro) sed ankaŭ inklude pli korvecan *"kraa-kraa"* okaze.

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Birdoj |

* BirdLife International (2004). *Corvus jamaicensis*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 5a Majo 2006. Malplej zorgiga
En geometrio, **diagonalo** estas linio kunigata du nenajbarajn verticojn de plurlatero, pluredro aŭ hiperpluredro.

En matematiko, aldone al ĝia geometria signifo, diagonalo estas ankaŭ uzata en matricoj por signifi subaron de elementoj laŭ diagonala linio.

Plurlateroj
-----------

En plurlatero, diagonalo estas streko kuniganta du nenajbarajn verticojn.

Ĉiu *n*-flankita plurlatero *(n≥3)* havas

{\displaystyle {\frac {n(n-3)}{2}}\,}
diagonalojn, ĉar ĉiu vertico havas diagonalojn al ĉiuj la aliaj verticoj escepte de si kaj la du najbaraj verticoj, aŭ *n-3* diagonalojn.

Pro tio, triangulo ne havas diagonalojn; kvarlatero havas du diagonalojn, kunigantajn kontraŭajn parojn de verticoj.

Ĉe ĉiu konveksa plurlatero ĉiuj diagonaloj estas en la plurlatero, sed ĉe nekonveksaj plurlateroj iuj diagonaloj estas ekster la plurlatero.

Pluredroj
---------

B'D' estas *edra diagonalo* kaj A'C estas *spaca diagonalo*
**Edra diagonalo** de pluredro estas diagonalo sur unu el ĝiaj edroj, en kontrasto al spaca diagonalo pasanta tra eno de la pluredro.

Kvaredro ne havas iujn ajn diagonalojn.

Briko havas 12 edrajn diagonalojn kaj 4 spacajn diagonalojn. Brikaj edraj diagonaloj povas havi supren ĝis tri malsamajn longojn, la spacaj diagonaloj ĉiuj havi la saman longon.

Regula dekduedro havas 60 edrajn diagonalojn kaj 100 spacajn diagonalojn.

Matricoj
--------

Ĉe kvadrata matrico, la **ĉefdiagonalo** aŭ **ĉefa diagonalo** estas la diagonala linio de elementoj de la supro-maldekstra al subo-dekstra angulo. Ekzemple, la identa matrico havas elementojn 1 sur la ĉefdiagonalo, kaj 0 aliloke. La diagonalo de supro-dekstra al subo-maldekstra angulo estas iam nomata kiel la **kontraŭdiagonalo**. Diagonala matrico estas tiu kies ĉiuj elementoj krom tiuj sur la ĉefa diagonalo estas nuloj.

Ne matematikaj uzoj
-------------------

En inĝenierarto, *diagonala kuniga krampo* estas trabo uzata kiel kuniga krampo en ortangula strukturo por kontraŭstari fortojn kiuj penas misformigi la ortangulon en paralelogramon. Praktike la diagonalaj kunigaj krampoj estas ofte koneksaj ne al la anguloj de la ortangulo sed ie proksime, kvankam ili la plej bone funkcias se ili estas koneksaj ĝuste al la anguloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Jordana normala formo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Diagonalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Diagonalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Diagonaloj de plurlatero kun interaga animacio
* Plurlatera diagonalo je MathWorld
* Diagonalo de matrico ĉe MathWorld.
**Aristau** estas komunumo en la distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1294 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La komunumo Aristau situas en la sudo de Argovio ĉe la orienta bordo de la rivero Reuss. La komunumo konsistas el la tri proksimume samgrandaj vilaĝoj Aristau en la centro, Althäusern en la nordo kaj Birri en la sudo.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,64 km², de kiuj 14,4% estas kovritaj de arbaro, 69,0% servas por agrikulturo kaj 9,2% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Aristau limas en nordokcidento al Besenbüren, en nordoriento al Rottenschwil, en oriento al Jonen, en sudoriento al Ottenbach (Kantono Zuriko), en sudo al Merenschwand, en sudokcidento al Muri, kaj en okcidento al Boswil.

Trafiko
-------

La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per tri poŝtaŭtolinioj, nome de Muri al Wohlen, de Muri tra la vilaĝo Birri al Affoltern ĉe Albis, kaj de Murri al Zuriko-Wiedikon.

La plej proksima aŭtovojalveturejo troviĝas en distanco de 10 km apud Aesch al la nacia svisa aŭtovojo A3.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Aristau datiĝas el la jaro 1153 kiel *Arnestowo*. Sur la komunuma teritorio estis trovitaj diversaj unuopaj objektoj el la La-Tène-epoko. Dum mezepoko Aristau estis la sidejo de lencburga servutsenjora familio. Bienojn posedis la Senjoroj de Baar kaj la Monaĥejo de Muri.

La hodiaŭa politika komunumo estis fondita en la jaro 1816. La civitanaj komunumoj Aristau, Birri kaj Althäusern tamen kuniĝis nur en la jaro 1912.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: [ Reta mapo 1:20000 de Swisstopo]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Anton Wohler*: *Aristau* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-08-11)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Aristau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Aristau

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Aristau** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* BiriBiri
* Komunuma domo de AristauKomunuma domo de Aristau

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Muri |
| --- |
| Abtwil • Aristau • Auw • Beinwil (Freiamt) • Besenbüren • Bettwil • Boswil • Bünzen • Buttwil • Dietwil • Geltwil • Kallern • Merenschwand (Benzenschwil) • Mühlau • Muri • Oberrüti • Rottenschwil • Sins • Waltenschwil |  |

 |
**Dawda Kairaba Jawara** (16a de majo 1924 – 27a de aŭgusto 2019) estis Gambia politikisto kiu estis ĉefministro de 1962 ĝis 1970 kaj poste la unua prezidanto de Gambio de 1970 ĝis 1994.

Jawara naskiĝis en Barajally, MacCarthy Island Division, filo de Mamma Fatty kaj Almami Jawara. Tiun edukis la lernejo Methodist Boys School en Banĝulo kaj post tio Altlernejo Achimota en Ganao. Li studis por fariĝi veterinara kirurgo ĉe la Fako de Veterinara Medikamento de la Universitato de Glasgovo kaj poste finis sian trejnadon ĉe la Universitato de Liverpool. Li revenis al Gambio je 1953 kaj edziĝis kun Augusta Mahoney. Li fariĝis sekretario de la nova Popola Progresema Partio (PPP) kaj elektiĝis al la Domo de Reprezentantoj en la balotado de 1960. Tiu fariĝis la estro de la PPP kaj poste la unua ĉefministro de la lando je 1962, nur la dua registrarestro iam ajn post Pierre Sarr N'Jie.

Sub Jawara, Gambio akiris sendependecon de Britio je 1965. Tiu daŭre estis ĉefministro kaj Elizabeto la 2-a daŭre estis ŝtatestro kun la titolo Reĝino de Gambio. Je 1970, Gambio fariĝis respubliko, sen monarkio, kaj Jawara estis elektita kiel la unua prezidanto. La plej granda defio al la povo de Jawara okazis je 1981 dum nesukcesa puĉo kaj soldatoj de najbara Senegalo devis enveni, kun de 400 al 800 mortoj raportitaj. Post la puĉo, Jawara kaj Senegala prezidanto Abdou Diouf anoncis la kreon de la Senegambia Konfederacio, sed ĝi disfalis je 1989.

Jawara daŭris regi ĝis 1994 kiam puĉo de Yahya Jammeh forprenis la registaron. Post tio, Jawara ekziliĝis, sed revenis je 2002 kaj vivis en Gambio ĝis sia morto.

Ĉefministro Jawara kun David Ben-Gurion kaj Generalo Moshe Dayan dum vizito al Israelo je 1962.

Bildo sur Gambia mono
---------------------

Jawara aperis sur variaj gambiaj dalasiaj banknotoj kaj moneroj de 1971 al 1994.

Referencoj
----------

1. ↑  Profile of Dawda Kairaba Jawara
2. ↑  Shaban, Abdur Rahman Alfa.  The Gambia's first president, Dawda Jawara, dies aged 95 - Presidency. *Africanews* (27a de aŭgusto 2019). Alirita 8a de Novembro 2019.

* Kategorio Dawda Jawara en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 725560
* GND: 170722007
* LCCN: n88227051
* VIAF: 60647160
* ISNI: 0000000027382767
* LIBRIS: 346457
* SUDOC: 162365845
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Seon (stacidomo). |



 **Seon** estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 4684 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Seon situas sudokcidente de la urbo Lencburgo en la valo *Seetal* ĉe la bordo de la rivero Aabach, elfluanto el la Lago de Hallwil.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Seon limas en ordokcidento al Schafisheim, en nordo al Staufen, en nordoriento al Lencburgo, en oriento al Egliswil, en sudoriento al Seengen, en sudo al Hallwil kaj Dürrenäsch, en sudokcidento al Teufenthal, kaj en okcidento al Gränichen.

Trafiko
-------

Stacidomo kaj komunuma domo de Seon
Seon disponas pri stacidomo ĉe la tiel nomita *Seetal-Fervojo*, tio estas trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Lucerno. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en Lencburgo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Seon datiĝas el la jaro 893 kiel *Sewa*. En mezepoko en Seon regis la Grafoj de Lencburgo kaj ek de 1173 la Grafoj de Kiburgo, kies heredantoj estis la Habsburgoj. En la jaro 1415 Argovio estis konkerita de la Svisa Ĵurkomunumo kaj Seon fariĝis servuto de Berno. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Seon apartenis dum kvin jaroj al la Kantono Baden, kiu en la jaro 1803 estis integrita al Kantono Argovio.

Vidu ankaŭ
----------

* Seon (stacidomo)
* Seon Nord (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Seon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Seon

  


| Distrikto Lencburgo |
| --- |
|  |  |
| Ammerswil - Boniswil - Brunegg - Dintikon - Egliswil - Fahrwangen - Hallwil - Hendschiken - Holderbank - Hunzenschwil - **Lencburgo** - Meisterschwanden - Möriken-Wildegg - Niederlenz - Othmarsingen - Rupperswil - Schafisheim - Seengen - Seon - Staufen |
Ludoviko la 9-a dum krucmilito
La **sepa krucmilito** (laŭ alia numerado: la **sesa krucmilito**) estas la unua de la du krucmilitoj gvidataj de "Sankta Ludoviko", Ludoviko la 9-a de Francio. La decido, eklanĉi tiun krucmiliton, datumas de 1244.

Ludoviko la 9-a gvidas krucmiliton en 1248, helpe de la beno de la papo Inocento la 4-a. Li foriras el Aigues-Mortes en Francio en 1248. Tiu krucmilito, ĉefe, celas Cipron, Egiption kaj Sirion. Ĝi finiĝas en 1254.

La krucistoj proprigas al si relative facile Damieto en 1249. Sed, post tiuj unuaj sukcesoj, la armeo forprenas Mansuro (Egiptio), kaj estas enkaptiĝinta tie, kaj estas viktimo de pesta epidemio. Sankta Ludoviko, en relative malbona sanstato, estas devigata retreti kaj kapitulacii en 1250. Li eĉ estas kaptita kun du el liaj fratoj. Li estas devigata, por retrovi sian liberecon, pagi 8000 orajn bizancajn monerojn.

Tuj liberigata, li restadas ankoraŭ dum 4 jaroj en Palestinio, por plifirmigi la kristanajn urbojn, kiel Jafon, kaj aliajn. Eĉ liaj malamikoj admiras lin, kaj li reakirigas la liberecon de pli ol 10.000 kaptitajn kristanajn kavalirojn.

Reveninte al Francio, li prizorgas la sorton de la vunditaj kavaliroj, aparte la blinduloj, por kiuj li kreas, en Parizo, fakan hospitalon: la Hospitalo de la Dekkvin-Dudek .

La ĉefaj partoprenantoj al tiu krucmilito estas :

* Roberto la 1-a de Artois, frato de la reĝo, forpasas en 1250, dum la sieĝo de Mansura.
* Alfonso de Poitiers (1220 - 1271), frato de la reĝo;
* Karolo la 1-a, el Anĵuo, frato de la reĝo;
* Johano de Joinville;
* Petro de Dreux, el Bretonio.

* Kategorio Sepa krucmilito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 50206
* GND: 4139113-5
* LCCN: sh85034388
* BNF: 11959684k
* NKC: ph543373
 |
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Tanta** (arabe طنطا) estas la kvara plej granda urbo en Egiptio. Ĝi estas la ĉefurbo de la provinco Gharbiyah kaj situas en nordorienta Egiptio. Ĝi havias 658,798 loĝantojn (2018).

La urbo situas en la delto de la rivero Nilo kaj estas ankaŭ la plej granda urbo en la delto. Ĝi estas grava fervoja krucvojo kaj situas sur la ĉefŝoseo, kiu ligas Kairon kaj Aleksandrion. Grava institucio estas la Universitato Tanta.

Ekzistas ankaŭ moskeo kun la tombo de ŝejĥo Ahmad al-Badawī, 11-jarcenta islama sanktulo, fondinto de la sufiisma ordo Badawiyya. Honore al li okazas festivalo, kiu daŭras 8 tagojn kaj kiu allogas ĉirkaŭ 2 milionojn da islamanoj el ĉiuj lokoj de Egiptio kaj aliaj arabaj landoj.

Religio
-------

En 2017 tie okazis atakoj kontraŭ koptaj kristanoj.

Referencoj
----------

1. ↑  (en) World Gazetteer. "*Statistical information on Tanta, Egypt*". Arĥivita de la orgiginal je la 8-a de decembro 2012.

* Tiu ĉi estas parta aŭ kompleta traduko de la originala artikolo en la nederlanda, Tanta (prilabora historio)