recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Konstruaĵo de la Nacia Biblioteko de Rusio de la arkitekto Karl Rossi.La **Nacia Biblioteko de Rusio**, (ruse *Российская Национальная Библиотека*) en Sankt-Peterburgo, Rusio, devenas de la iama Imperia Biblioteko fondita de Katerina la Granda en 1795, kiu jam posedis inter sia libraro la privatan bibliotekon de Voltero, inter aliaj. Ĝi enhavas tridek kvin milionoj de dokumentoj, inter kiuj, 15 milionoj de libroj, kio faras ĝin la dua plej grava de Rusio, post la Rusia Ŝtata Biblioteko en Moskvo. Ĝi estas la plej malnova publika biblioteko en la lando, kaj la unua nacia biblioteko en la lando. The NBR estas nune rangigita inter la plej grandaj bibliotekoj de la mondo.

Ĝi estas la jura stokejo por la publikaĵoj en Rusio. Ties bibliografiaj kriterioj estas esence tiuj de kolekti materialojn pri la rusaj historio, kulturo kaj literaturo kaj sciencaj kaj fakaj materialoj ankaŭ en aliaj lingvoj.

Dum la 19-a jarcento, ĝi estis la ĉefa biblioteka kolekto de la Rusa Imperio; el 1814, estis malfermita al la publiko, kaj sidejis en bela konstruaĵo en la Nevskij Prospekt, poste ampleksigita. Post la Rusa Revolucio de 1917, ĝi cedis sian hegemonion al la Rusia Ŝtata Biblioteko de Moskvo, nome urbo kiu revenis al ĉefurbeco. De 1932 ĝis 1992, estis nomita Publika Biblioteko Saltikov-Ŝĉedrin. Per aldono de aliaj konstruaĵoj kaj la aranĝo de novaj ekipaĵoj, la Nacia Biblioteko de Rusio estas nuntempe unu el la plej gravaj bibliotekoj de la mondo, pro la nombro de havaĵoj kaj pro ties kvalito, kio inkludas el gravaj bibliaj manuskriptoj ĝis inkunabloj kaj aliaj verkoj presitaj en la Renesanco kaj Baroko.

Notoj
-----

1. ↑  «Figures for the years 2005-2011.». Arkivita el originalo la 20an de novembro 2012. Konsultita la 24an de septembro 2020.
2. ↑  The National Library of Russia Alirita la 24an de septembro 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 702049
* GND: 3020410-0
* LCCN: nr93024024
* VIAF: 127114742
* ISNI: 0000000122432013, 0000000122431029
* LIBRIS: 266922
* SUDOC: 028074580
* BNF: 119982304
* ULAN: 500308391
* NDL: 01080113
* NKC: kn20010711109 kn20010710294, kn20010711109
* BNE: XX181230
 |

* Kategorio Nacia Biblioteko de Rusio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Plessur** estas rivero en Kantono Grizono. Ĝi trafluas la tutan distrikton Plessur, kiu laŭ la rivero nomiĝas.

Fonto
-----

La fonto de Plessur situas en Aroso sur alteco de 2400 m s.m. ĉe la 46° 44′ 45″ N 9° 37′ 10″ O﻿ / ﻿46.74583 °N, 9.61944 °O﻿ / 46.74583; 9.61944 (mapo)Koordinatoj: 46° 44′ 45″ N 9° 37′ 10″ O﻿ / ﻿46.74583 °N, 9.61944 °O﻿ / 46.74583; 9.61944 (mapo) En la fontregiono Plessur praktike nur dum pluvo kaj printempe dum la neĝofanda periodo havas akvon. Dum la cetera tempo la akvo plejparte forfluas subtere kaj aperas surtere nur en la kaldrono rekte antaŭ la lageto Älplisee.

Fluvojo
-------

La rivero fluas okcidenten tra la valo Schanfigg, kiel la supra kaj meza parto de la Plessur-Valo nomiĝas. Post la fonto la rivero fluas unue norden pasas la Baraĵlagon de Aroso kaj poste en Langwies turniĝas okcidenten. Apud Langwies impresa viadukto de la Retia Fervojo de Koiro al Arosa transpontas la riveron sur alteco de 62 m super la rivero. Post Langwies la rivero fluas tra Peist. Tiam tra Molinis paralele al la limo inter Molinis kaj Sankt Peter-Pagig sed ĉiam sur teritorio de Molinis. Tiam la rivero fluas tra Lüen por poste formi la limon inter Lüen, Castiel, Calfreisen kaj Maladers norde de la rivero kaj Tschiertschen-Praden sude de la rivero. Tiam sur proksimume 2 kilometroj la rivero estas la limo inter Churwalden kaj Maladers, kaj fine ĝi fluas tra la tuta urbo Koiro.

Alfulejo
--------

Okcidente de Koiro Plessur alfluas sur alteco de 560 m s.m. preskaŭ 2000 m sub la fonto al Rejno. La lastan parton de sia fluvojo tra Koiro, la rivero estas praktike komplete kanaligita.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio pri la rivero datiĝas el la 12-a jarcento kiel *Plassura*. Supre de la urbo Koiro jam dum mezepoko ekzistis du muelejriveretoj por komerca utiligado de la akvoenergio de la rivero. Ĝis la riverkorekto en la jaro 1765 la urbo Koiro suferis regule pro la gravaj inundoj de Plessur.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Jürg Simonett*: *Plessur* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-09-28)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Plessur en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Plessur en la Historia Leksikono de Svislando  (germane, france, itale)

* Retejo Fiŝbredado Plessur (en alemana lingvo)[*rompita ligilo*]

Bildoj
------

* La viadukto de LangwiesLa viadukto de Langwies
* La kanaligita rivero Plessur en KoiroLa kanaligita rivero Plessur en Koiro
**Henriett Seth F.** (hungara pseŭdonimo **Seth F. Henriett**; naskiĝnomo **Fajcsák Henrietta**; naskita la 27an de oktobro 1980) estas hungara poeto, verkisto, muzikisto kaj artisto kiu iĝis mondfama per unu libro titolita *Autizmussal önmagamba zárva* ("Fermitaj en mi kun aŭtismo") kaj ŝia unu frazo de ŝia libro sur multaj kuboj faris unu monodramon, titolita *Nemsenkilény, monológ nemmindegyembereknek* ("Noteneniukreaĵo"), antaŭ la aĝo de 30, tutmonde kaj internacie havante konsideron al ŝia infantempa aŭtismo kaj kormalsanoj kiel mitrovalvo movo, tri okulmalsanoj kiel miopeco, astigmatismo, strabismo, ortopediaj malsanoj kaj aliaj fizikaj malsanoj. Ŝi prirezignis kreivan muzikkarieron entute en la aĝo de 13, kreivan skribon entute en la aĝo de 25 kaj ŝi ankaŭ prirezignis kreivan pentraĵon entute antaŭ la aĝo de 27-a. la vivo kaj kaj artoj de Henriett Seth F. povas esti komparitaj al la vivo kaj artoj de Arthur Rimbaud laŭ ŝiaj sciegulsimptomaraj fruaj infantempaj "Malgranda Vasilij Kandinskij". Por vidi la universalan efikon de Henriett pri kio estas kion ni nun vokas aŭtismon kaj erudicio-sindromon, vidu Darold Treffert, University of Wisconsin Medical School (Universitato de Wisconsin Medical School). Baptopatro dr. Janos Szekely.
(episkopo, Hungario, episkopo, Tunizio, 2007-). Praavo Heinrich Stigler. Praavino Maria Händel. Patro Bella Fajcsák (policaj agentejoj, Hungario.)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Henriett Seth F. en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Henriett Seth F. en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. ↑   Fond du Lako, Viskonsino, Usono: Henriett Seth F. - Rain Girl kaj Nacia Inteligento-Subteno-Konsilio, Particular Educational Talents Support Council, Budapeŝto, Hungario: Henriett Seth F. - La Pluvo-Knabino-Artisto. Esperanto enciklopedio Wikitrans 2015 .

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 538387
 |
La **Hispanaj Virgulininsuloj** (hispane *Islas Vírgenes Españolas*, antaŭe nomitaj la **Trairejaj Insuloj** (hispane *Islas del Pasaje*) kaj ankaŭ la **Portorikaj Virgulininsuloj** (hispane *Islas Vírgenes Puertorriqueñas*), **Okcidentaj Virgulininsuloj** (hispane *Islas Vírgenes Okcidenta* aŭ *Islas Vírgenes Occidentales*) , konsistas ĉefe el la insuloj Culebra kaj Vieques. Ili estas parto de Porto-Riko, nekorpigita teritorio apartenanta al Usono. La insuloj situas oriente de la ĉefa insulo Porto-Riko kaj okcidente de la Usonaj Virgulininsuloj .

La insuloj havas areon de 165.1 km² kaj la loĝantaro estas 11 119. La plej granda urbo estas Isabel Segunda kun loĝantaro de 1 459. La Usona Mararmeo antaŭe havis militbazon ĉe Vieques.

Puertorika turisma literaturo uzas la nomon Hispanaj Virgulininsuloj, sed la plej multaj mapoj kaj atlasoj ne priskribas tiujn insulojn kiel parton de la Virgulininsuloj. Kiel parto de Porto-Riko, la insuloj estas usona teritorio. Ili apartenis al Hispanio antaŭ la hispan-usona milito de 1898. La hispana daŭre estas la domina lingvo kvankam la angla ankaŭ estas ofta. Male al la Usonaj kaj Britaj Virgulininsuloj, kies trafikflanko estas maldekstra, ĉe la Hispanaj Virgulininsuloj la trafikflanko estas dekstra.

La plej multaj el la insuloj situas en la protektitaj areoj de Vieques ( Vieques National Wildlife Refuge ) kaj Culebra ( Culebra National Wildlife Refuge ), kie aliro al turistoj estas limigita .

Suda plaĝo de Insulo Pineiro
La Hispanaj Virgulininsuloj (flava) inter Porto-Riko (maldekstre) kaj Sankta Tomaso en la Usonaj Virgulininsuloj
La ĉefinsuloj en la insularo estas Culebra kaj Vieques kaj ekzistas ankaŭ granda nombro da pli malgrandaj insuloj kaj rifoj. Aliaj insuloj proksime de la marbordoj de Porto-Riko estas Icacos, Cayo Lobo, Dayo Diablo, Palomino, Palominito, Ramos, Pinerio kaj Cayo Lobo. Proksime de Culebra estas Cayo de Luis Pena.

Referencoj
----------

1. ↑   (2000) *Noticias aliadas* (hispane). Noticias Aliadas.
2. ↑   (2001) *Américas* (hispane). Organization of American States, General Secretariat.
3. ↑  Howorth, Michael (January 1999). "For the Beauty of It". *Yachting*. p. 44. Retrieved 2 May 2020.
4. ↑  U.S. Fish & Wildlife Service Culebra National Wildlife Refuge. Arkivita el la originalo je October 14, 2006. Alirita March 7, 2007.
5. ↑  U.S. Fish & Wildlife Service Vieques National Wildlife Refuge. Arkivita el la originalo je October 4, 2006. Alirita March 7, 2007.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hispanaj Virgulininsuloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la Registaro de Puerto Rico Arkivigite je 2022-04-18 per la retarkivo Wayback Machine (hispane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 859912
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Cidlina |

**Cidlina** estas rivero en Ĉeĥio, orienta Bohemio, plejparte en regiono Hradec Králové, fontas sur okcidentaj deklivoj de la monto Tábor (678 m s.m.), en altitudo de 625 m s.m. proksime de Lomnice nad Popelkou. Ĝi ĉirkaŭfluas urbojn Železnice, Jičín, Vysoké Veselí , Nový Bydžov kaj Chlumec nad Cidlinou.
De fonta parto ĝis Chlumec nad Cidlinou Cidlina fluas suden kaj de tiu urbo okcidenten. Apud Libice nad Cidlinou ĝi de dekstra flanko enfluas en Elbon. Apud vilaĝo Sány, 8 km antaŭ enfluo de Cidlina en riveron Elbo deflankas el ĝi dekstren kanalo Sánský, kiu kondukas akvon al la rivero Mrlina antaŭ Nymburk. La kanalo estas restaĵo de estinta fiŝlaga sistemo el la 16-a jarcento.

De la urbo Jičín estas la rivero navigebla por malgrandaj ŝipoj. La rivero fluas trans intense kultivata teritorio kaj signifa fiŝlaga regiono kun multaj artefaritaj kanaloj kaj fiŝlagoj, ekzemple Valcha apud Železnice, Kníže en Jičín, Ostruženské fiŝlagoj, Dvorecký foŝlago, Vysokoveselský, Chlumecký fiŝlago kaj la plej granda Žehuňský fiŝlago (258 ha), konstruita en la jaro 1497 de fama ĉeĥa fiŝlaga konstruisto Štěpánek Netolický. Ĝi estas la plej granda fiŝlago en Mezbohemia regiono. Žehuňský fiŝlago signife influas flukvantojn en la rivero Cidlina.

* Cidlina en Libice nad CidlinouCidlina en Libice nad Cidlinou
* Cidlina en Libice nad CidlinouCidlina en Libice nad Cidlinou
* Žehuňský fiŝlagoŽehuňský fiŝlago
* Žehuňský fiŝlagoŽehuňský fiŝlago

* Kategorio Cidlina (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Raportprofiloj Arkivigite je 2009-03-06 per la retarkivo Wayback Machine ĉeĥe
* Informoj por sportaj navigantoj ĉeĥe
**Tutmonda muziko** estas popmuzika muzikgrupo el Germanio. Produktanto, komponisto, ludanto de ĉiuj instrumentoj: Rainer Conrad.

Kantistoj: Rainer Conrad, Karin Rossow, Enzo Picone.

La grupo estiĝis danke al la ideo de Gunter Koch, iama lernanto de Esperanto el la urbo Magstadt en suda Germanio, krei profesi-nivelan popmuzikon en Esperanto. Ĝi ekzistis nur en la jaroj 1991/1992 kaj neniam koncertis antaŭ esperantistoj. Ĝia sola publikaĵo, la albumo "Esperanto" eldonita en 1991 kiel kompaktdisko (la plej unua kompaktdisko en Esperantujo, 1.000 ekzempleroj) kaj muzikkasedo (5.000 ekzempleroj) vendiĝis nur malrapide, kio kaŭzis ioman seniluziiĝon ĉe la iniciatinto kaj la produktinto.

La kantojn verkis Rainer Conrad en la angla, sen publikigi ilin en tiu lingvo. Al Esperanto ilin tradukis Eckhard Bick, Adolf Burkhardt kaj Frank Stocker.

Diskaro
-------

* *Esperanto* (1991)

1. Kiam ni
2. Mia muziko
3. Ne paŝu for
4. Esperanto
5. Guitarano (instrumenta)
6. Via nokto
7. Tragedio
8. Ne plu
9. Ŝi klasikas, mi rokemas
10. La rakonto de la amo
11. Ho soleco
12. Mia Ĝuo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Paĝo ĉe MusicExpress
* Radio 3ZZZ 2004-11-29 - En ĉi tiu elsendo troviĝas la kanto "Esperanto". (MP3-dosiero ĉe Esperanto Radio Arkivo)
* Radio Suda Kanalo 2004-12-13 - En ĉi tiu elsendo troviĝas la kanto "Ne plu". (MP3-dosiero ĉe Esperanto Radio Arkivo)
* Eventoj n-ro 0004, 2/aprilo - '92 - Enhavas anoncon pri la (tiutempe!) nova kompaktdisko "Esperanto"
* Kantaro-Vikio: Rainer Conrad - kantotekstaro
Tadek dum la koncerto (2013)
Tadek dum la koncerto *"Por Via Memoro la Anatemitaj Soldatoj"* en Filharmonio de Oskar Kolberg en Kielce, la 25an de februaro 2014), sur la foto parto de la koncerto *"Mi kondutis kiel decas"* omaĝe al Danuta Siedzikówna, pseŭdonomo "Inka"
**Tadek**, ĝuste **Tadeusz Polkowski** (naskiĝis la 26-an de aŭgusto 1982 en Krakovo) – pola rep-kantisto. Konata de plurjaraj prezentiĝoj en hiphopa muzikgrupo Firma, kies kunkreinto li estis. De 2011 okupiĝas kiel soloisto pri arta kreado.

Filo de Anna kaj Jan Polkowski, poeto kaj aktivulo de Solidareco. Li havas tri gefratojn. Studis internaciajn rilatojn. Edziĝinta kun du filoj.

Biografio
---------

Tadeusz Polkowski estis kreinto de la unua Krakova nelegalizaĵo. En 2000 kun Marcin Gutkowski en Krakovo fondis grupon Firma. Ĝis 2011 kune surbendigis plurajn muzikalbumojn, en tio: *Unua nelegalo* (2001), Dediĉe al la strato (2002), Nelegalizitaj ritmoj (2005), Kontraŭ ĉiesulineco kaj falo de principoj (2008), *NeLegalaj Ritmoj. Daŭrigo* kaj *Nia armilo estas nia hobio* (2011). Ankaŭ prezentiĝis sur diskoj de aliaj polaj plenumantoj.

En 2011 komencis soloan agadon. De tiu tempo publikigis verkojn kaj muzikvideojn kun promocio de la unua albumo titolita *Maloportuna vero* kiel "Anatemitaj Soldatoj" en 2011 (memoriganta anatemitajn soldatojn, armigitan kontraŭkomunistan subteran movadon agantan post la fino de la dua mondmilito), poste komence de 2012 la titolan verkon *Maloportuna vero*. Februare aperis muzikvideo al la verko *Rotestro Witold Pilecki*, por memorigo de Witold Pilecki, kaj julie ekestis bildoj al la verko *Generalo Nil*, kiu memorigas generalon August Emil Fieldorf. Laŭ intenco de la aŭtoro sur disko ektroviĝis enhavo pri "grandiozaj kaj tragikaj eventoj en la pola historio".

Intertempe la repisto partoprenis kompanjon "Ni savu Rój", por realigi filmon pri Mieczysław Dziemieszkiewicz, pseŭdonomo "Rój" kaj malfermo de konstanta ekspozicio en la Muzeo de Pola Enlanda Armeo en Krakovo. Krome Polkowski kun aliaj kantistoj eniris honoran komitaton apogantan Marŝon de Sendependeco. En la dua duono de oktobro 2012 komenciĝis antaŭvendo de lia debutaĵo - distribuo de la albumo prere de Interreto. La disko estis donita al la dua eldono de revuo Magna Polonia, ligita kun Naci-Radikala Tedaro. La diskon eldonis radiodisaŭdigejo Radio Wnet, kie okazis ĝia premiero la 12-an de novembro 2012. Mecenatismon de la projekto apogis loka administracio de Gdynia, Kraśnik, Ostrołęka, Szydłowiec kaj Siedlce. Krom supre menciitaj verkoj pri Witold Pilecki kaj August Emil Fieldorf la aliaj ankaŭ rilatas al la historio de Pollando: "Kresy" pri Orientaj Limregionoj, "Inka" pri Danuta Siedzikówna.

En 2015 Tadek estis distingita per la premio „Atestanto de Historio", atribuata de Instituto pri Nacia Memoro en Rzeszów.

* Kategorio Tadek en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Joe Viera** (\* 4-an de septembro 1932 en Munkeno kaj mortis la 7-an de aprilo 2024) estis germana ĵazsaksofonisto kaj -pedagogo.

Vivo kaj verkado
----------------

Post studo de fiziko ĉe la Teknologia Universitato Munkeno li laboras ĉefprofesie kiel muzikisto, muzikaranĝisto, instruisto kaj verkisto. Liaj unuaj instrumentoj estis soprana kaj alda saksofonoj, poste li transiris al tenorsaksofono. Unue li fondis diksilando-bandon nome *Riverboat Seven*. Krom tio li muzikis ekde 1962 duope kun pianisto Erich Ferstl kaj triope kun kontrabasisto Manfred Eicher. Ekde 1969 li verkis en kvaropo kun Ed Kröger, Sigi Busch kaj Heinrich Hock kaj ekde 1976 en sesopo (i. a. kun Dieter Ilg, Hannes Clauss kaj Martin Schrack). Pli malfrue Hans-Jürgen Bock apartenis al lia triopo.

Ekde 1960 li prezentis kaj organizis seminariojn, kursojn kaj prelegojn, parte ankaŭ en aliaj eŭropaj landoj. En 1970 li komencis eldoni *reihe jazz*, ampleksa serio da ĵazmuzikaj instruverkoj kun tradukaĵoj en la polan, svedan kaj grekan lingvojn, por kiu li kunlaborigis elstarajn instrumentistojn.

Ekde 1971 ĝis 1998 Joe Viera instruis en la ĵazlaboratorio de Ilse Storb ĉe la Universitato Duisburg-Essen, ekde 1981 kiel profesoro, kaj krom tio ekde 1971 ĝis 1997 ĉe la Muzikaltlernejo je Hanovro, ekde tiam ĉe la munkena universitato. Li estas kunfondinto de la *Internacia Ĵaz-Federacio* kaj de la Unuiĝo de Germanaj Ĵazmuzikistoj, kies prezidanto li estas ekde 1988. Kune kun Helmut Viertl li fondis en 1970 la Internacian Ĵazo-Semajnon je Burghausen, kies arta direktisto li estas ekde tiam.

En la jaro 1993 li fondis kune kun la tiam muziksekciestro ĉe la Akademio por Instruisto-Pliklerigo kaj Personaro-Estrado en Dillingen, Walter A. Neubeck, la Instruistan Bandegon Bavario (LBB Bayern), kies muzika direktisto li estis ĝis fine de 2000. Kun ĉi tiu ensemblo li faris plurajn lumdiskojn.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2009-10-31. Alirita 2012-01-25.

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografio de Joe Viera Arkivigite je 2010-12-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Intervjuo en la[*rompita ligilo*] Bavara Radio en 2002)]
* Publikaĵoj ĉe Universal Edition Arkivigite je 2016-01-30 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 389981
* GND: 134577353
* LCCN: nr88001939
* VIAF: 57035794
* ISNI: 0000000116494656
* BNF: 170601866
* MBA: 484e5b7a-d75a-4ae8-8316-4b6d5bba9460
* BIBSYS: 90580960
* NKC: jo2016925111
 |
Koordinatoj: 50° 13′ 49″ N 14° 52′ 24″ O﻿ / ﻿50.23028 °N, 14.87333 °O﻿ / 50.23028; 14.87333 (mapo)

Atako de tankoj kun infanterio el soldata ekzercspaco Milovice/Mladá, 1930 (SOkA Nymburk)
**Mladá** estas urba parto en Ĉeĥio, parto de urbo Milovice, troviĝanta en distrikto Nymburk. Mladá troviĝas proksimume 1,2 km okcidente de la propra Milovice. Sude trafluas rojo Mlynařice kaj tra Mladá kondukas fervojlinio Lysá nad Labem – Milovice. En la jaro  daŭre vivis ĉi tie loĝantaro ne ĉeestas en vikidatumoj loĝantoj. Estas ĉi tie registritaj 208 adresoj.

Mladá situas en katastraj teritorioj **Milovice nad Labem** kun areo 19,16 km² kaj **Benátecká Vrutice** kun areo 9,16 km².

La urba parto portas nomon de vilaĝo, kiu estis forloĝigita en la jaro 1905 dum establado de soldata ekzercspaco kaj ĝi situis sur la alia loko, norde de Milovice.

Historio
--------

Obec Mladá na indikační skice Stabilního katastru z roku 1842
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1369. Ĝi troviĝis apud vojkruciĝo de ŝoseo el Jiřice ĝis Lipník kun ŝoseo el Nové Benátky ĝis Straky (en la tereno estas ĝis nun videbla ekzemple fiŝlageto en vilaĝplaco en situo 50° 15′ 30″ Nordo 14° 53′ 23″ Oriento﻿ / ﻿50.2582589 °N, 14.8896725 °O﻿ / 50.2582589; 14.8896725 (mapo)).

La municipo pereis pro deviga elloĝigo en la jaro 1905. La paroĥo apud preĝejo de sankta Katarina estis transportita ĝis Milovice al nove konstruita preĝejo de sankta Katarina. La transloĝigo de la loĝantoj en la novan setlejan tutaĵon ĉe Milovice ne estis amasa, multaj foriris en alian lokon. Ruinoj de la vilaĝo servis dum ekzerca pafado, ruino de la preĝejo estis neniigita nur en la 1950-aj jaroj.

Loĝantaro
---------

**Lua‑eraro: bad argument #1 to 'getAllStatements' (string expected, got nil).**

Fotografioj
-----------

* Bildkarto de lernejo, preĝejo kaj paroĥestrejo en MladáBildkarto de lernejo, preĝejo kaj paroĥestrejo en Mladá
* UrbodomoUrbodomo
* Preĝejo de sankta KatarinaPreĝejo de sankta Katarina

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Milovice (4) |
| --- |
| Benátecká Vrutice ~ Boží Dar ~ Milovice ~ Mladá |

 |
**Collonge-Bellerive** estas komunumo de Kantono Ĝenevo en Svislando. 

Laŭ la stato de 2020 en la komunumo vivis 8 489 loĝantoj sur areo de 6,12 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 1 387 loĝantoj/km².

Geografio
---------

Collonge-Bellerive situas ĉe la suda bordo de la lago Lemano. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Collonge, Bellerive, Vésenaz, La Capite, La Pallanterie, Saint-Maurice, La Gabuile kaj La Repentance.

Sur la teritorio de la komunumo troviĝas la naturrezervejo *Pointe-à-la-Bise*, kiu en la jaro 1933 estis metita sub protekto.

Trafiko
-------

Collonge-Bellerive estas konektita per la urba buslinio n-ro E kun la busreto de la urbo Ĝenevo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo **Collonge-Bellerive** limas aliflanke de la lago Lemano okcidente al Bellevue, nordokcidente al Genthod, kaj norde al Versoix. Samflanke de la lago ĝi limas en
nordoriento al Corsier, en oriento al Meinier, en sudoriento al Choulex, en sudo al Vandœuvres, kaj en sudokcidento al Cologny.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Collonge-Bellerive datiĝas el la jaro 1153 kiel Collonges. En la jaro 1275 la loko estis menciita kiel *Sancto-Mauricio* kaj ek de 1799 la komunumo nomiĝas Collonge-Bellerive.

Ĉe la lagobordo ekzistis setlejoj jam dum la bronzepoko. La plej granda kaj bone konservita surposta setlejo de la regiono de Lemano estis malkovrita en la jaro 1870 de la arkeologo Hippolyte-Jean Gosse kaj estis bone esplorita.

Estis trovitaj en Collonge ankaŭ vilao el la romia epoko kaj monertrezoro, kiu estis kaŝita dum la invado de la alemanoj en la jaro 277.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Collonge-Bellerive
* Historio (france, angle) Arkivigite je 2007-10-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Collonge-Bellerive en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Collonge-Bellerive en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Ĝenevo |
| --- |
| Aire-la-Ville • Anières • Avully • Avusy • Bardonnex • Bellevue • Bernex • Carouge • Cartigny • Céligny • Chancy • Chêne-Bougeries • Chêne-Bourg • Choulex • Collex-Bossy • Collonge-Bellerive • Cologny • Confignon • Corsier • Dardagny • Ĝenevo • Genthod • Gy • Hermance • Jussy • Laconnex • Lancy • Le Grand-Saconnex • Meinier • Meyrin • Onex • Perly-Certoux • Plan-les-Ouates • Pregny-Chambésy • Presinge • Puplinge • Russin • Satigny • Soral • Thônex • Troinex • Vandœuvres • Vernier • Versoix • Veyrier | Komunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono Ĝenevo |

 |
**Cologny** estas komunumo de Kantono Ĝenevo en Svislando. 

Laŭ la stato de 2018 en la komunumo vivis 5 570 loĝantoj sur areo de 3,66 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 1 522 loĝantoj/km².

Geografio
---------

Cologny estas antaŭurba komunumo de Ĝenevo, kiu situas ĉe la suda bordo de Lago Lemano oriente de la urbo Ĝenevo.

La komunumo konsistas el la vilaĝoj La Belotte, Frontenex, Grange-Canal, La Gradelle kaj Ruth.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,69 km², de kiuj 4,1% estas kovritaj de arbaro, 17,6% servas por agrikulturo kaj pli ol tri kvaronoj, nome 78% por setlado kaj infrastrukturo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Cologny limas al Collonge-Bellerive, Vandœuvres, Chêne-Bougeries kaj Ĝenevo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Cologny datiĝas el la jaro 1208 kiel *Colognier*. En La Belotte estis trovitaj apud la lagobordo setlejoj el la neolitiko.

Ek de 1208 Cologny apartenis al la Paroĥo Saint-Pierre de Ĝenevo. Okazis konfliktoj inter la paroĥo kaj la Grafoj de Ĝenevo pro la jurisdikcio, ĝi en la jaro 1366 la privilegioj estis fiksitaj en konvencio. Per la reformacio Cologny fariĝis parto de la urbo Ĝenevo. En la kontrakto de majo 1538 Cologny estis atribuita al la teritorio de la malnovaj urbaj liberecoj de Ĝenevo. Per la kontrakto de Torino de 1754 inter Ĝenevo kaj la Duko de Savojo rilate la bienoj de la paroĥo Saint-Victor la duko rezignis favore al Ĝenevo pri siaj privilegioj pri Ruth kaj La Belotte.
Post la anekso de Ĝenevo fare de Francio en la jaro 1798, la 9-an de decembro 1800 kunvenis la unuan fojon la komunuma konsilio de Cologny, kio povas esti konsiderata kiel oficiala fondodato de la komunumo. En la jaro 1814 albordiĝis svisaj federaciaj truboj en la haveno *Port Noir*, kiu hodiaŭ estas jaĥtohaveno.

Famaj personecoj
----------------

Mary Shelley verkis sian faman sciencfikcian romanon
*Frankenstein, or The Modern Prometheus (Frankenŝtejno aŭ la moderna Prometeo)* en la
*Villa Diodati*, en Cologny.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Jacques Barrelet*: *Cologny* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-04-26)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Cologny
* Cologny en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Cologny en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Ĝenevo |
| --- |
| Aire-la-Ville • Anières • Avully • Avusy • Bardonnex • Bellevue • Bernex • Carouge • Cartigny • Céligny • Chancy • Chêne-Bougeries • Chêne-Bourg • Choulex • Collex-Bossy • Collonge-Bellerive • Cologny • Confignon • Corsier • Dardagny • Ĝenevo • Genthod • Gy • Hermance • Jussy • Laconnex • Lancy • Le Grand-Saconnex • Meinier • Meyrin • Onex • Perly-Certoux • Plan-les-Ouates • Pregny-Chambésy • Presinge • Puplinge • Russin • Satigny • Soral • Thônex • Troinex • Vandœuvres • Vernier • Versoix • Veyrier | Komunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono Ĝenevo |

 |
**Annibale Zoilo** (ĉ. 1537 – 1592) estis itala komponisto kaj kantisto de la malfrua renesanco kaj membro de la Roma Skolo. Li estas samtempulo de Palestrina, verkante en tre simila stilo, kaj estis elstara komponisto kaj ĥordirektisto en Romo dum la malfrua 16-a jarcento.

Vivo
----

Li naskiĝis en Romo, sed nur malmultaj dokumentoj restas pri lia vivo. En 1558 li estas registrita kiel kantisto ĉe la Cappella Giulia (la Juliana Kapelo) kaj en 1561 li jam estis *kapelmajstro* de San Luigi di Francesi; ke li tiel rapide leviĝis al tia elstara pozicio, montras ke li verŝajne estis kantisto jam antaŭ lia mencio ĉe la Cappella Giulia. Li tenis la postenon ĉe San Luigi di Francesi ĝis 1566, kaj ekde 1567 ĝis 1570 li estis *kapelmajstro* ĉe Sankta Johano en Laterano, unu el la plaj prestiĝaj muzikaj postenoj en Romo. En 1570 lin sukcedis la franca Bartolomeo Roy, kaj Zoilo forlasis la postenon por kanti la aldvoĉon en la ĥoro de la Siksta Kapelo, restante tie ĝis julio 1577, kiam li rezignis la postenon pro malsano. Ĝis oktobro li tamen resaniĝis, tiel ke Papo Gregoro la 13-a komisiis lin kune kun Palestrina, revizii la muzikon por la *gradualo* samkiel alian liturgian muzikon de la eklezio.

Post sia kariero ĉe la Kapelo Sistina Zoilo tenis diversajn aliajn poziciojn inkluzive tiun de *kapelmajstro* ĉe la katedralo de Todi komencantan en 1581, lia unua dokumentita posteno ekster Romo; en 1584 li tenis similan pozicion ĉe Santa Casa en Loreto. Aldone al la variaj dungitecoj kiel ĥorestro li estis ligita kun la Oratorio di SS Trinità dei Pellegrini e Convalescenti en Romo, organizaĵo kiu pagis lin je kelkaj okazoj eble por komponaĵoj. Zoilo mortis en Loreto. Kial li forlasis sian naskiĝurbon Romo, loko de lia sukceso kiel kantisto kaj ĥordirektisto, ne estas dokumentita. sed li daŭrigis komponi muzikon por la Kapelo Sistino ĝis 1582.

Muziko
------

La muziko de Zoilo estas simila al tiu de Palestrina laŭ stilo, uzado de mole kaj trankvile fluantaj kontrapunktaj linioj kun klara declamado de la teksto, kun malmulte da eksperimentema kromatikismo kaj strukturaj elementoj troveblaj en norditala aŭ Napola muziko samtempa. Lia sakrala muziko estas por kvar kaj ok voĉoj kaj inkludas mesojn, motetojn, himnojn, responsoriojn, litaniojn, sufragiojn kaj alian voĉkantan *akapelan* muzikon.

Krom sian sakralan muzikon li publikis du librojn da madrigaloj. Unu el siaj madrigaloj, *Chi per voi non sospira* akiris konsiderindan famon, estante presita en multaj kolektoj; krome ĝi estis utiligata de Vincenzo Galilei en sia *Fronimo: dialogo ... sopra l'arte del bene intavolare* en liuta tabulaturo.

Fontoj kaj pluaj legaĵoj
------------------------

* Harry B. Lincoln: "Annibale Zoilo", Grove Music Online, eld. L. Macy (aliro 24-a de junio 2006), (subscription access)Arkivigite je 2008-05-16 per la retarkivo Wayback Machine
* Gustave Reese, *Music in the Renaissance*. Novjorko, W.W. Norton & Co. 1954. ISBN 0-393-09530-4


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 212555
* GND: 143047183
* LCCN: no93038819
* VIAF: 15040018
* ISNI: 0000000107777064
* SUDOC: 164003371
* BNF: 148485189
* MBA: e1251e32-9123-43b2-aa59-f161efdb4410
 |
**Kampara komunumo de Jyväskylä** estis, ĝis la jaro 2009, komunumo kiu situis norde kaj oriente de urbo Jyväskylä, en Meza Finnlando. Malgraŭ sia nomo la komunumo estis industriĝinta eĉ pli ol la apuda urbo. La areo de la komunumo estis 534,34 km², el kio 85,05 km² estis akvo. La komunumo havis 34 779 loĝantojn.

La du plej grandaj setleja areoj de la komunumo estis serva kaj loĝeja Palokka kaj industria Vaajakoski, kioj estas parto de sama setlejo ol la urbo Jyväskylä. La plej granda setlejo, kio estis komplete en Kampara komunumo de Jyväskylä estis militara setlejo Tikkakoski.

En 1911 sudaj areoj de kampara komunumo de Jyväskylä estis ligita al Toivakka. En 1941 kaj 1965 partoj de kampara komunumo de Jyväskylä estis ligita al urbo de Jyväskylä. En 2009 Kampara komunumo de Jyväskylä kaj Korpilahti estas ligita al Jyväskylä. La lasta komunestro de Kampara komunumo de Jyväskylä estis Arto Lepistö.

Kampara komunumo de Jyväskylä estis la lasta finna komunumo, kio uzis en sia nomo vortojn kampara komunumo (finne *maalaiskunta*).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kampara komunumo de Jyväskylä en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* eksa retejo de la kampara komunumo de Jyväskylä, arkivigita en junio 2004 (finne)
**Meinier**  estas komunumo en Kantono Ĝenevo, Svislando. 

Laŭ la stato de 2018 en la komunumo vivis 2 131 loĝantoj sur areo de 6,96 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 306 loĝantoj/km².

Geografio
---------

Meinier situas en oriento de la kantono nordokcidente de la rivereto *Seymaz* proksimume 10 kilometrojn nordoriente de la kantonĉefurbo kaj 3 kilometrojn oriente de la lago Lemano. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo mem la vilaĝetoj Carre d'Amont, Carre d'Aval, Compois, Corsinge, Essert kaj Merlinge.

La relarive ebena teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,97 km², de kiuj 3,3% estas kovritaj de arbaro, 80,3% servas por agrikulturo kaj 14,8% por setlado. La komunumon teritorion karakterizas ĉefe agroj kaj vitejoj.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Meinier limas en nordo al Corsier, en nordoriento al Gy, en oriento al Jussy, en sudo al Presinge, en sudokcidento al Choulex, kaj en okcidento al Collonge-Bellerive.

Trafiko
-------

Meinier situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita al la loka transportreto de Ĝenevo per la buslinio n-ro A.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Meinier datiĝas el la jaro 1153 kiel *de maniaco*.

Dum mezepoko en la marĉa regiono de Meinier estis konstruitaj pluraj kasteloj. La Kastelo Compois apartenis al vasaloj de la Grafoj de Savojo, dum ĝenevaj vasaloj konstruis la kastelojn de Corsinge kaj de Roillebot. En la jaro 1536 Berno aneksis la regionon kaj enkondukis la reformacion. La bernanoj regis ĝis 1567, dum kiu tempo Meinier apartenis al la berna kamparvoktejo Thonon.

En la jaro 1816 Meinier estis formale kreita kiel politika komunumo el la ĝis tiama paroĥo kaj atribuita al la Respubliko Ĝenevo, kiu samtempe aliĝis kiel kantono al Svislando.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Jean Terrier*: *Meinier* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-10-23)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Meinier
* Meinier en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Meinier en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Ĝenevo |
| --- |
| Aire-la-Ville • Anières • Avully • Avusy • Bardonnex • Bellevue • Bernex • Carouge • Cartigny • Céligny • Chancy • Chêne-Bougeries • Chêne-Bourg • Choulex • Collex-Bossy • Collonge-Bellerive • Cologny • Confignon • Corsier • Dardagny • Ĝenevo • Genthod • Gy • Hermance • Jussy • Laconnex • Lancy • Le Grand-Saconnex • Meinier • Meyrin • Onex • Perly-Certoux • Plan-les-Ouates • Pregny-Chambésy • Presinge • Puplinge • Russin • Satigny • Soral • Thônex • Troinex • Vandœuvres • Vernier • Versoix • Veyrier | Komunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono Ĝenevo |

 |
**Ĥukok** (hebrelingve: חוּקוֹק) estas kibuco en Israelo. Situanta ĉe la Maro de Galileo (Lago de Galileo) kaj inter la du urbetoj Tiberiado kaj Safed, ĝi falas sub la jurisdikcio de la regiona Konsilio Emek HaYarden de Galileo. En 2006 ĝi estis loĝata de 279 homoj.

Historio
--------

La establiĝo de tiu kibuco datiĝas je la 11-a de julio 1945 situanta najbare de
senpopola vilaĝo.

Fondis tiun kibucon diversaj iniciatintoj helpataj de kontribuoj de diversaj landoj.

Ekonomio
--------

Kiel por diversaj kibucoj, ankaŭ tiu de Ĥukok ne limiĝas al agrikulturo, sed industriiĝis: nun ĝi posedas fabrikon de plastaĵoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Palestino
* Israelo
* Kibuco

Notoj
-----

1. ↑  Ein Hokuk and the story of Habakkuk Ynetnews, 21 March 2007
2. ↑  Wikimedia Commons entenas informajn elementoj pri Ĥukok .

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ĥukok en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **OR Movement** web site Arkivigite je 2009-05-03 per la retarkivo Wayback Machine (Majo 2009)
**Plan-les-Ouates**  (prononcu *plãleŭat*) estas komunumo en Kantono Ĝenevo, Svislando. 

Laŭ la stato de 2018 en la komunumo vivis 10 656 loĝantoj sur areo de 5,85 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 1 822 loĝantoj/km².

Geografio
---------

Plan-les-Ouates situas sude de la rivero *Aire*. Kun 9859 loĝantoj en aprilo 2010 ĝi atingis preskaŭ la grandecon de urbo. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo la vilaĝoj Saconnex-d'Arve, Arare kaj La Chapelle.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Plan-les-Ouates limas en nordo al Lancy, en nordnororiento al Carouge, en nordoriento al Veyrier, en oriento al Troinex, en sudo al Bardonnex, en sudokcidento al Perly-Certoux, en okcidento al Confignon, kaj en nordokcidento al Onex.

Trafiko
-------

La komunumo estas konektita per la buslinioj 4 kaj D al la loka transportreto de Ĝenevo.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Ĝenevo al Saint-Julien-en-Genevois en Francio. Ĉe la okcidenta komunuma limo situas la triangulo Perly de la svisa aŭtovojo A1. La aŭtovoja brako A1a kondukas de Lancy-Sudo tra Plan-les-Ouates al tiu triangulo, kaj per tri alveturejoj la komunumo bonege estas konektita al tiu grava trafikvojo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Plan-les-Ouates datiĝas el la jaro 1537 kiel *Plan-des-Vuattes*.

Dum mezepoko Plan-les-Ouates apartenis al la voktejo Ternier. En la jaro 1536 la voktejo estis konkerita de la bernanoj, kiuj ĝin en la jaro 1567 devis redoni al Savojo. Per la kontrakto de Torino de 1816 Ĝenevo Plan-les-Ouates estis atribuita al la Respubliko Ĝenevo fariĝante tiel parto de Svislando kaj integrita al la grandkomunumo Compesières. En la jaro 1820 Perly kaj Certoux estis disigitaj de la grandkomunumo kaj formis apartan komunumon Perly-Certoux, kaj en la jaro 1851 ankaŭ Bardonnex kaj Plan-les-Ouates fariĝis memstaraj.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Jacques Barrelet*: *Plan-les-Ouates* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-02-04)

Vidu ankaŭ
----------

* Tramtransporto en Ĝenevo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Plan-les-Ouates
* Plan-les-Ouates en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Plan-les-Ouates en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Ĝenevo |
| --- |
| Aire-la-Ville • Anières • Avully • Avusy • Bardonnex • Bellevue • Bernex • Carouge • Cartigny • Céligny • Chancy • Chêne-Bougeries • Chêne-Bourg • Choulex • Collex-Bossy • Collonge-Bellerive • Cologny • Confignon • Corsier • Dardagny • Ĝenevo • Genthod • Gy • Hermance • Jussy • Laconnex • Lancy • Le Grand-Saconnex • Meinier • Meyrin • Onex • Perly-Certoux • Plan-les-Ouates • Pregny-Chambésy • Presinge • Puplinge • Russin • Satigny • Soral • Thônex • Troinex • Vandœuvres • Vernier • Versoix • Veyrier | Komunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono Ĝenevo |

 |
**Kemence** estas vilaĝo en Hungario en regiono **Meza Hungario**, en departemento Pest (departemento), en subregiono de Szob. La vilaĝnomo signifas: forno. La proksima rojo havas la saman nomon.

* Areo: 43 km²
* Loĝantaro: 1080
* Poŝtkodo: 2638
* Telefonprefikso: 27

Kemence

Situo
-----

La vilaĝo situas en la nordokcidenta piedo de montaro Börzsöny (borĵonj), laŭ flankovojoj.

Tie troviĝas la sola etspura fervojo (600 mm) de Börzsöny [borĵonj]. (etŝpura fervojo de Kemence) (laŭvorte Arbara Muzeofervojo de Kemence)

La vilaĝo estis fondita en la 12-a jarcento kaj estis posedaĵo de la estergoma episkopo ĝis 1945.

vidindaĵoj
----------

* iama *domo de departemento* -nun lernejo, ĝi troviĝas en vilaĝ-meze. Ĝi estis konstruita en baroka stilo en 1751, oni trakonstruis ĝin en 1856.
* regionstila domo - oni povas vidi tie la kutimajn popolajn ilojn, meblojn.
* romkatolika kirko, la turo estas 27 m-ojn alta

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kemence en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala paĝo/hu[*rompita ligilo*]
* turisme/hu Arkivigite je 2005-12-02 per la retarkivo Wayback Machine
EPIC Museum ie chq Building, 2019
Interna montriĝo
Muralo ĉe EPIC
La **EPIC, la irlanda elmigrada muzeo** (angle *EPIC The Irish Emigration Museum*) estas irlanda elmigrado aŭ migrada muzeo. Ĝi situas en la Docklands de Dublino, kaj kovras la historion de la irlanda diasporo kaj elmigrado al aliaj landoj. La muzeo klarigas kial 10 milionoj da homoj forlasis Irlandon kaj kiel ili influis kaj formis la mondon. 

La muzeo, kiu estas desegnita kun multaj interagaj elementoj, unue priskribas kialojn kiel ekzemple la granda malsatkatastrofo en la mezo de la 19-a jarcento aŭ religia persekutado, kiuj kondukis al tiom da homoj forlasi siajn hejmojn tra la jarcentoj serĉante pli bonan estontecon en malsamaj partoj de la mondo. Diversaj temeitaj ĉambroj montras, kiuj irlandanoj formis la areojn de politiko, sporto, arto, literaturo, dramo aŭ scienco kaj teknologio tutmonde. Ekzemple, vizitantoj lernas ke iamaj usonaj prezidantoj John F. Kennedy, Ronald Reagan kaj Barack Obama havas irlandajn radikojn. 

Vizitantoj ankaŭ estas montritaj kiuj influis la mondon de la verda insulo. Temas pri konataj grupoj kiel U2 aŭ Thin Lizzy, muzikistoj kaj kantistoj, aktoroj kaj artistoj, la dancensemblo Riverdance, kiu portis tradician irlandan klakdancon tra la tuta mondo, kaj famaj verkistoj kiel James Joyce aŭ la nobelpremiitoj Samuel Beckett kaj George Bernard Shaw.

En 2019, 2020 kaj 2021 la muzeo estis voĉdonita la ĉefa eŭropa vidindaĵo .

Referencoj
----------

1. ↑  Claire O'Sullivan. "New Irish museum to tell the story of the diaspora", 24 March 2016.
2. ↑  "'Story of 70 million Irish' told at new Dublin visitor centre",  *The Irish Times*. (en-US)
3. ↑  Conor Pope. "Epic voted Europe's leading visitor experience for third year in a row", 22 October 2021.
4. ↑   (2021-10-22) "Dublin museum named Europe's leading tourist attraction for third time" (en).

Vidu ankaŭ
----------

* Nacia Galerio de Irlando

Eksteraj ligiloj
----------------

* EPIC la Irlanda Elmigrada Muzeo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 862649
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Vernier (stacidomo). |



**Vernier** estas urbo kaj komunumo en Kantono Ĝenevo, Svislando. 

Laŭ la stato de 2018 en la komunumo vivis 34 774 loĝantoj sur areo de 7,68 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 4 528 loĝantoj/km², kaj do estas post Ĝenevo la dua plej granda komunumo en la kantono.

Geografio
---------

Vernier estas antaŭurbo de Ĝenevo. Ĝi situas ĉe la norda bordo de la rivero Rodano. En la urboparto Lignon situas la du plej altaj konstruaĵoj de la kantono kaj kun longeco de 1060 metroj la plej longa loĝejkonstruaĵo de Eŭropo, kiu iam konstruita por 10000 homoj hodiaŭ loĝigas 5500 personojn.

Najbaraj komunumoj
------------------

La urbo Vernier limas en nordo al Meyrin kaj Le Grand-Saconnex, en oriento al Ĝenevo kaj Lancy, en sudo al Onex kaj Bernex, kaj en okciento al Satigny.

Unuiĝintaj Nacioj
-----------------

En la urboparto Châtelaine diversaj institucioj de Unuiĝintaj Nacioj havas sian sidejon, nome la Instituto de Unuiĝintaj Nacioj por Edukado kaj Esplorado, la Programo de la Unuiĝintaj Nacioj pri Disvolvado, kaj la Mediprogramo de Unuiĝintaj Nacioj.

Trafiko
-------

Tra Vernier pasas la trajnlinio de Ĝenevo al Lyon kaj la aŭtoŝoseo A1 al Francio unuflanke kaj al orienta Svislando (Laŭzano, Berno, Zuriko, Sankt-Galo aliflanke). Vernier estas servata de diversaj linioj de la loka busreto de Ĝenevo.

Historio
--------

La nomo Vernier devenas de la kelta vorto *Verne* (en Esperanto alno, abro, kiu kreskas en malsekaj lokoj). La vilaĝo, kiu situis sur la romia strato de Ĝenevo al Liono estis supozeble fondita de romiaj legianoj, kiuj venkis la helvetojn, kiam tiuj provis enmigri al Francio.

Vernier estis parto de la lando de Gex kaj estis sinsekve okupita de burgonjanoj, francoj, saracenoj kaj ĝermanoj. Granda batalo okazis en Vernier en la jaro 1027.

La paraĥo de Vernier en mezepoko apartenis al la benediktana *Abatejo St-Jean* kaj post al la ĵurasa *Abatejo St-Claude*. Ekzistas dokumentoj, kiuj pruvas la konstruon de la preĝejo en la jaro 1477 sur la aktuala loko de la malnova tombejo de Vernier.

Vidu ankaŭ
----------

* Vernier (stacidomo)
* Vernier-Meyrin Cargo (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Vernier en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la urbo Vernier

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Ĝenevo |
| --- |
| Aire-la-Ville • Anières • Avully • Avusy • Bardonnex • Bellevue • Bernex • Carouge • Cartigny • Céligny • Chancy • Chêne-Bougeries • Chêne-Bourg • Choulex • Collex-Bossy • Collonge-Bellerive • Cologny • Confignon • Corsier • Dardagny • Ĝenevo • Genthod • Gy • Hermance • Jussy • Laconnex • Lancy • Le Grand-Saconnex • Meinier • Meyrin • Onex • Perly-Certoux • Plan-les-Ouates • Pregny-Chambésy • Presinge • Puplinge • Russin • Satigny • Soral • Thônex • Troinex • Vandœuvres • Vernier • Versoix • Veyrier | Komunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono Ĝenevo |

 |
**Ruschein** estas komunumo de la komunumaro Ilanz kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 360 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Ruschein situas norde de Ilanz ĉe la norda flanko de la valo de Antaŭa Rejno. En nordo la komunumo etendiĝas ĝis al Vorab-Glaĉero en la Glarusaj Alpoj. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Ruschein mem (de sudo al nordo) la setlejoj La Caglia, Encavridas, Ampalas kaj la alpopaŝtejo Alp da Ruschein.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Ruschein limas en nordo al Glaruso Sudo (Kantono Glaruso), en nordnordoriento al Falera, en nordoriento al alpopaŝtejo ekskalva de Ladir, en orientnordoriento al alpopaŝtejo eksklava de Schnaus, en oriento al Ladir, en sudoriento al Schluein, en sudo al Ilanz, en sudokcidento al Schnaus, kaj en okcidento al Siat.

Lingvoj
-------

La plimulto de la loĝantaro de Ruschein parolas la romanĉan lingvon.

Trafiko
-------

Ruschein situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per kurboriĉa flanka vojo, kiu en Ilanz deflankiĝas de la kantona ĉefvojo n-ro 19. Per la poŝtaŭtolinio de Ladir al Ilanz la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Ruschein datiĝas el la jaro 765 kiel *Rucene*. En la regiono de la burgruino Frauenberg ekzistas prahistoria kulturcentro kun menhiroj, ujoŝtonoj kaj trovaĵoj el la bronzepoko. La burgo Frauenberg estis en la 13-a kaj 14-a jarcento la sidejo de la samnomaj baronoj. Ruschein dum la 15-a ĝis al 18-a jarcento estis konektita kun Ladin kaj Schnaus kiel najbararo. En la jaro 1851 estis fonditaj la komunumoj Ladir, Ruschein kaj Schnaus.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Adolf Collenberg*: *Ruschein* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-11-24)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ruschein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Ruschein
* Ruschein en la Historia Leksikono de Svislando  (germane, france, itale)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Ruschein** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Surselva |
| --- |
| 
**Komunumaro Cadi/Disentis:** Breil/Brigels  •  **Disentis/Mustér**  •  Medel (Lukomagno)  •  Schlans  •  Sumvitg  •  Trun  •  Tujetsch

**Komunumaro Ilanz:** Castrisch  •  Falera  •  **Ilanz**  •  Laax  •  Ladir  •  Luven  •  Mundaun  •  Pitasch  •  Riein  •  Ruschein  •  Sagogn  •  Schluein  •  Schnaus  •  Sevgein  •  Valendas  •  Versam

**Komunumaro Lumnezia/Lugnez:** Cumbel  •  Degen  •  Duvin  •  Lumbrein  •  Morissen  •  Sankt Martin  •  Suraua  •  **Vals**  •  Vella  •  Vignogn  •  Vrin

**Komunumaro Ruis:** Andiast  •  Obersaxen  •  Pigniu  •  **Rueun**  •  Siat  •  Waltensburg/Vuorz

**Komunumaro Safien:** Safien  •  **Tenna** |  |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 356993
* GND: 4495921-7
* LCCN: n84222458
* VIAF: 130241587
 |
Algo en Hazards Bay, Nacia Parko Freycinet, Tasmanio, Aŭstralio.
**Algoscienco** estas la scienca studo de algoj. **Algologio** aŭ algoscienco estas branĉo de vivoscienco kaj ofte estas regardata kiel subfako de botaniko. La internacia formo *fikologio* (el greka φῦκος, *fikos*, "algo"; kaj λογία, *logia*) malindas en Esperanto inter alia pro evitenda konfuzo kun la radiko de *fiki*.

Algoj estas gravaj plantoj kiel unuarangaj produktantoj en akvaj ekosistemoj. Plej algoj estas eŭkariotoj, fotosintezantaj organismoj kiuj vivas en malseka medio. Ili distingiĝas el pli altaj plantoj pro manko de veraj radikoj, tigoj aŭ folioj. Ili ne floras. Multaj specioj estas unusol-ĉelaj kaj mikroskopaj (inklude fitoplanktonon kaj aliajn mikroalgojn); multaj alij estas multĉelaj je unu grado aŭ alia, kelkaj el tiuj kreskas al ia grando (por ekzemplo, makroalgoj kiaj brunaj algoj kaj Sargasoj *Sargassum*).

Algoscienco inkludas la studon de prokariotaj formoj konataj kiel blu-verdaj algoj aŭ cianobakterioj. Nombro de mikroskopaj algoj ekzistas ankaŭ kiel simbiozuloj en likenoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Algoscienco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Algae: The World's Most Important "Plants" video lecture by Russell Chapman from 2006.
* British Phycological Society
* International Phycological Society
* Algological Studies is an international journal of phycology which publishes peer reviewed scientific papers of international significance from the entire field of algology (phycology)
* AlgaeBase
* Seaweed Site


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 532536
* GND: 4141873-6
* LCCN: sh85003477
* NKC: ph216719
 |