recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Hontalbilla** [ontalBIlja] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco, kaj en subkomarko La Churrería. La loknomo *Hontalbilla* estas etimologie komprenebla kiel Blanka Fonteto.

Hontalbilla en la provinco Segovio.

Toponimio
---------

La nuna loknomo evoluis el la origina nomo Fuente Albilla (Blanka Fonteto aŭ Blanketa Fonto). En 1184, aperis la nomo Fontalvella; en 1247 Fuent Alviella del Pinar; sed ekde la 20-a jarcento ĝi estas menciita kiel Hontalbilla. Ĝi estis konata ankaŭ kiel Hontalbilla de las Olmas (de la Ulmegoj) pro la abundo de grandaj ulmoj kiel ĉe aliaj lokoj de la komarko. Ĝis 1897 ĝi estis menciita en kelkaj popolnombradoj kiel Ontalvilla. Krome, en kelkaj antikvaj dokumentoj aperas la uzado de la «v» pro miskompreno ke temas pri deveno el la vorto *villa*; ekzemple en la kantaro de Agapito Marazuela kie estas kolektita *Canto de Ontalvilla*.​

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 38,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 292 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte milon el la 1960-aj jaroj. 

Ĝi distas 51 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Perosillo, Adrados, Frumales, Fuentidueña, Cuéllar kaj Lastras de Cuéllar. Ĝi estas samdistance de Cuéllar kaj de Cantalejo, je ĉirkaŭ po 19 km, laŭ la ŝoseo C-112 el Toro al Riaza. Hontalbilla estas inter Adrados kaj Lastras de Cuéllar, laŭ la ŝoseo el Segovio al Peñafiel. Trafluas la rojoj Navamor kaj de la Monto.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj), brutobredado (ŝafoj) kaj ĉefe forstado (pinaroj). Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Petro.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766697
 |
**Hontanares de Eresma** [ontaNAres deRESma] estas municipo en la sudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierras de Segovia* (Teroj de Segovio) en la sudo de la provinco, atribuita ankaŭ al komarko *Campiña Segoviana*. La loknomo *Hontanares de Eresma* estas etimologie komprenebla kiel Fontoj de Eresma, alude al rivero. Tiukadre aperas simbola akvofonto sub tri arboj en la blazono.

Hontanares de Eresma en la provinco Segovio.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Hontanares de Eresma kaj La Estación (trajnstacio), okupas totalan areon de 6,13 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 502 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male post malgranda malaltiĝo post la 1960-aj jaroj ĝi fakte akiris pli ol 1 200 el la jaro 2000 pro sia funkciado kiel serva urbo de la provinca ĉefurbo. 

Ĝi distas nur 13 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Los Huertos, Valseca kaj Valverde del Majano.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En 1247, ĝi nomiĝis Fontanares, devene el latina *fontana*. Poste, kaj ĝis komenco de la 19-a jarcento, nur Hontanares.​

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de "Asunción".

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767126
* VIAF: 2408166360568207070006
* BNE: XX6350604
 |
La **honora ĉambristo** aŭ 'honora litĉambristo' (en la latina lingvo: *cubicularius*) laŭlitere estas la "ŝarĝito pri la litĉambro". Origine tiu, en la antikva Romo, ŝarĝito estis sklavo aŭ libertino. Cubicularius el *cubiculum* (litĉambro) de la mastro.

Romia kaj Bizanca imperia Ĉambristo (*Cubicolarius*)
----------------------------------------------------

En la romia epoko *honora ĉambristo* de la imperiestro fariĝis iom post iom titolo de aparta libertino dotita per gravaj povoj danke al ties privilegia kontakto kun la imperiestra persono.

Tia funkcio rekte transiris, tial, en mezepoka epoko, al la bizanca imperio, kie tiu de *cubicolarius* (honora ĉambristo, greke: κουβικουλάριο καὶ παρακοιμώμενο,) fariĝis titolo propra de alta funkciulo de la imperia kortego, forte ligita al la *basileus* (imperiestro).

*Cubicolarius* aŭ *papa sekreta ĉambristo*, poste dirita *papa ĉambrohelpanto*
------------------------------------------------------------------------------

Ĉe la papa kortego honora ĉambristo (sekreta ĉambristo) aŭ *cubicolarius* estis titoloj propraj de ŝarĝitoj prizorgi la personon de la papo kaj pro tio ili distingiĝis de la ĉambelanoj, kiuj estis okupitaj pri ĉambro de la trezoro. Nune la personaj helpantoj de la papo estas difinitaj "Ĉambrohelpantoj aŭ honoraj ĉambristoj".

Bibliografio
------------

* Rodolphe Guilland, « Fonctions et dignités des eunuques », *Études byzantines* 2, 1944,
* Louis Bréhier, *Les institutions de l'Empire byzantin*, coll. L'évolution de l'humanité, Albin Michel, 1949 et 1970.

Vidu ankaŭ
----------

* Papa ĉambrohelpanto
* Sekretaj balaiistoj
* Papa arkiatro
* Papaj seĝoportistoj
**Donald HARLOW** [dan'ld harlo] naskiĝis la 8-an de julio 1942 en Portland (Oregono), mortis la 27-an de januaro 2008 en Martinez (Kalifornio). Profesie programisto, li estis esperantisto ekde 1959, loĝis apud San Francisco (Kalifornio) kaj estis aktivulo por Esperanto. Don Harlow estis iama prezidanto de la Esperanto-Ligo de Nord-Ameriko (1993-1996) kaj plurfoje redaktanto de ties gazeto *Esperanto USA*. Li verkis en la angla *The Esperanto Book*, pri la Esperanta movado; ĝi estas legebla en la reto. Li ankaŭ kreis la paĝojn de "Esperanto Access" (Esperantaj paĝoj por anglalingvanoj) kaj "Literaturo en Esperanto", ampleksa indekso de literaturaj tekstoj alireblaj en la reto.

Harlow mortis la 27-an de januaro 2008 en la malsanulejo de sia hejmurbo, post suferiga malsano.

Ekde 2007 ekzistas la premio Harlow, kiu estas aljuĝita al gajnintoj de nova ĉiujara konkurso de Esperanto USA por elstaraj tradukoj el la usona literaturo en Esperanton. La premio estis establita omaĝe al la multjara laboro de Don Harlow por la Esperanto-Ligo de Norda Ameriko kaj por la Esperanto-movado.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Nekrologo kun foto ĉe edukado.net

Retpaĝoj de Don Harlow:

* Esperanto-TTTejo de Don HARLOW (Best) (en Retarkivo)
* The Esperanto Book
* Esperanto Access
* Literaturo en Esperanto
* Esperanto - T'is and t'aint (el Retarkivo 2005) Angle
* Reta tombejo de Don Harlow

Referencoj
----------

1. ↑  nekrologo kun multaj biografiaj informoj en la retejo edukado.net (esperante)
2. ↑  artikolo en *Libera Folio* pri la kreo de la *Premio Harlow* komence de 2007 (esperante)

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 837
 |
**Palomar de Arroyos** [paloMAR deaROĝos] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudoriento de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas. La loknomo *Palomar de Arroyos* estas etimologie komprenebla en hispana kiel *Kolombejo de Rojoj*.

Geografio
---------

Ĝi estas je 74 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, kaj inter Escucha (okcidente) kaj Castel de Cabra (oriente) laŭ la ŝoseo A-2402. La altitudo de la loĝloko estas de 1206 msm.​

Historio
--------

La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema. 

Jam en la 20-a jarcento, la elfosado de lignito en la zono de Utrillas, ebligis la instaladon de termoelektra centralo en apuda Escucha, ekfunkcianta en 1970 kaj fermita en 2012. La malvarmiga sistemo dependis de aerumado kaj ĝi estis unu el plej poluantaj centraloj de Eŭropo per elsendo de dek du milionoj da tunoj de CO2 al la atmosfero, konsumanta ĝis 330 000 tunojn de lignito. En la aktualo oni klopodas serĉi alternativajn projektojn por la reuzado de tiu centralo; ekzemple fabriko de gaso aŭ de biomaso estis konsiderataj maleblaj.​ Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Palomar de Arroyos kaj kadre de la malapero de la centralo oni malaltiĝis ĝis nunaj 168 loĝantoj.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio nun estas malmulta agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj). Nune rura turismo. 

Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801170
 |
**Honrubia de la Cuesta** [onRUbja delaKŬESta] estas municipo en la nordoriento de la provinco Segovio, lime kun la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto *Partido Judicial de Riaza*. La loknomo *Honrubia de la Cuesta* estas komprenebla etimologie kiel Hela (aŭ Flava) Fonto de la Deklivo.

Honrubia de la Cuesta en la provinco Segovio.
Preĝejo de Sankta Kristoforo.
Preĝejo de Sankta Kristoforo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,81 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 54 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte preskaŭ 50 el jaro 1991. 

Ĝi distas 85 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Fuentenebro, Pardilla, Villaverde de Montejo kaj
Carabias.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la *Comunidad de villa y tierra de Montejo*. 

En la 16-a jarcento ĝi estis menciita literumita kiel Honrubia, sed ankau kiel Honrrubia kaj Fuenrubia. Meze de la 13-a jarcento ĝi estis konata kiel Fuent Ruvia. En la 20-a jarcento oni aldonis la kromaĵon "de la Cuesta".

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Kristoforo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 769397
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Blankakapa kosifo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Cossypha* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***C. heinrichi'*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Cossypha heinrichi****(Rand, 1955) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Vundebla** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| v • d • r |

La **Blankakapa kosifo** (***Cossypha heinrichi***) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro *Cossypha* kiu enhavas afrikajn insektomanĝantajn speciojn kun nigraj kaj helaj zonoj en vizaĝo kaj oranĝecaj subaj partoj, el kiuj trajtoj tiu ĉi specio kunhavas la oranĝecajn subajn partojn, sed ne la nigraj markoj en vizaĝo, ĉar la distingilo de tiu ĉi specio disde ĉiuj aliaj en la genro estas la **tute blanka kapo**, kio nomigas la specion.

Ĝi estas 22-23 cm granda kun longa, ruĝa, gradeca vosto kiu malfermiĝas ofte kvazaŭ ventumilo. La tutblanka kapo estas klara distingilo kaj en ĝi kontrastas **nigraj beko kaj okuloj**. La **subaj partoj estas oranĝaj**. Estas brunecaj la centra vosto, dorso kaj la flugiloj, kiuj montras ruĝajn subajn partojn. La voĉo estas ripeteca altatona, likvideca, segileca kanto ege varia. Ankaŭ altatona fajfo.

Ĝi troviĝas kiel endemio en malgranda areo de norda Angolo kaj okcidenta Demokratia Respubliko Kongo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj en tro izolitaj lokoj kaj eventuale seka savano. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo (nur ĉirkaŭ 6,000 km²) kaj oni supozas, ke la populacio estas malpliiĝanta, inter 10,000 kaj 20,000 individuoj. Ĝi kutime vivas en arbara grundo ĝis 4 m alte. Ĝis nun oni konsideras rara kaj estas pro tio tre malmulte konata kaj pristudata.

Ĝi estas insektomanĝanta ĉefe formikojn. En Angolo estas probable du reproduktaj sezonoj jare nome en februaro kaj oktobro. En la DRK la reprodukta sezono estas septembre-novembre koincide kun la komenco de la pluvsezono.

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Cossypha heinrichi[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 25an de julio 2007.
* En la angla Arkivigite je 2009-01-03 per la retarkivo Wayback Machine
**Steldato** estas fikcia sistemo de tempo-mezuro evoluigita por la televida kaj filmaj serioj Star Trek. En la serio, uzon de ĉi tiu datuma sistemo komune oni aŭdas ĉe la komenco de taglibro. Vere la nombroj de steldatoj en la serioj estis elektitaj arbitre. Ĉi tio malebligas konverti ĉiujn steldatojn al ekvivalentaj kalendaraj datoj, precipe ĉar steldatoj estis origine celitaj ekzakte por eviti mencii precize kiam "Star Trek" okazas.

La progresado de stelaroj ankaŭ estas nekonstanta. Oni diras ke steldatoj dependas de matematika formulo kiu varias depende de loko en la galaksio, rapido de vojaĝado, kaj aliaj faktoroj, kiuj povas varii multe de epizodo al epizodo. Steldatoj ĝenerale ŝajnas pliigi dum tempo, sed En Star Trek III: The Search for Spock, la supozata morto de Spock okazas je la steldato 8128, sed la antaŭa filmo Star Trek II: The Wrath of Khan komenciĝas en la steldato 8130.

Referencoj
----------

1. ↑  Onion, Rebecca.  Pages from the Official Star Trek Writers' Guide, 1967. *Slate magazine*. The Slate Group.
2. ↑  Onion, Rebecca.  Pages from the Official Star Trek Writers' Guide, 1967. *Slate magazine*. The Slate Group.
**Barguzin,** ruse **Баргузин** estas rusa vilaĝo en Barguzina distrikto, Burjatio (Rusio) laŭ bordo de samnoma rivero. Ĝis 2004 ĝi havis statuson urbo.

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 53° 37′ 02″ N 109° 38′ 05″ O﻿ / ﻿53.61722 °N, 109.63472 °O﻿ / 53.61722; 109.63472 (mapo)Koordinatoj: 53° 37′ 02″ N 109° 38′ 05″ O﻿ / ﻿53.61722 °N, 109.63472 °O﻿ / 53.61722; 109.63472 (mapo)
* Loĝantaro: 6000
* Poŝtkodo: 671610
* Aŭtokodo: 03
* Telefonprefikso: +7 30131

Teorio de Kiszely pri Petőfi en Barguzin
----------------------------------------

Laŭ teorio de István Kiszely Petőfi mortis ne en Segesvár en 1849, sed en la rusa vilaĝo Barguzin. Li daŭre luktas por lia justo. Nuntempe li kolektis sangojn de parencoj de Petőfi por trovi identajn kromosomojn.

Laŭ lia aserto, en arkivo de Sankt-Peterburgo oni trovis liston pri militkaptitoj de cara armeo el 1849. Kiel konate, tiu armeo helpis la Habsburgojn en Hungara reĝlando. La rusoj devis transdoni ĉiujn hungarajn militkaptitojn, sed laŭ la dokumentoj tamen la rusoj sekrete kolektis hungarojn, kiuj devis iri al Siberio. El la listo oni trovis "Petrovics" [petroviĉ] (tio estis origina nomo de Petőfi), kiu vivis kaj mortis en Barguzin. Menciiĝis ankaŭ diversaj informoj. Neoficiala stabo el Hungario ricevis permeson trovi la tombon en futbalejo de Barguzin en 1987. Post unu jaro ili precize trovis la listigitojn, ankaŭ Petrovics. La ostojn oni ekzamenis en Rusio kaj en Usono. Oni konstatis, ke temas pri virina osto  Arkivigite je 2009-06-14 per la retarkivo Wayback Machine.

En 2015 ĉinaj sciencistoj konstatis, ke DNS-oj de familianoj de Petőfi kaj la trovitaj ostoj en Barguzin estas identaj en 99,9 %.  Arkivigite je 2015-04-02 per la retarkivo Wayback Machine
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Blankakrona ruĝvostulo** |
| --- |
|  |
| Blankakrona ruĝvostulo, ĉe Himaĉal Pradeŝ, BaratoBlankakrona ruĝvostulo, ĉe Himaĉal Pradeŝ, Barato |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Chaimarrornis* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***Ch. leucocephalus'*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Chaimarrornis leucocephalus****(Vigors, 1831) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Blankakrona ruĝvostulo  |

 |
| v • d • r |

La **Blankakrona ruĝvostulo** (***Chaimarrornis leucocephalus***) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj en la monotipa genro ***Chaimarrornis***. La genra nomo de tiu specio devenas el la grekaj *ĥeimarrhos* signife "torento" kaj *ornis* signife "birdo". Tiuj radikoj aludas al la preferata habitato de montaraj torentoj.

La nomo de *Blankakrona ruĝvostulo* estas kaŭzata de la **tre blankaj kaj kontrastaj krono kaj nuko** kontraŭ la nigraj frunto, vizaĝo, gorĝo, brusto, flugiloj kaj dorso, siavice ankaŭ tre kontrastaj kun la tre ruĝoranĝaj ventro, pugo kaj vosto, kies bordo estas denove nigra. Ankaŭ la latina nomo de la specio *Ch. leucocephalus*, kiu devenas el latinigitaj vortoj de la antikva greka nome *leŭkos* signife "blanka" kaj *kefalos* signife "kapo", aludas al la ĉefa karaktero de la blankega krono.

Ili manĝas ĉefe insektojn ĉe montaraj rojoj.

Ĝi troviĝas en Afganio, Butano, Ĉinio, Barato, Laoso, Birmo, Nepalo, Pakistano, Taĝikio, Tajlando kaj Vjetnamio. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj.

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Chaimarrornis leucocephalus[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 25an de julio 2007.

Notoj
-----

1. ↑  Jobling, James A..  (1991) *A Dictionary of Scientific Bird Names*. Oksfordo: Oxford University Press, p. 48. ISBN 0-19-854634-3.
**Boussac** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 1 436 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Ĝi estas trafluata de la rivero Petite Creuse.

Blazono de Boussac.

Geografio
---------

Boussac etendiĝas sur 1,48 km², kaj havis 1 436 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 970 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Boussac situas je alteco de 395 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Boussac apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Franck Foulon, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Monumentoj
----------

La kastelo de Boussac estis konstruita en la 15-a jarcento.

Administrado
------------

Boussac estas la ĉefurbo de la kantono de Boussac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Boussac

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Boussac Arkivigite je 2009-01-02 per la retarkivo Wayback Machine
La **preĝejo apostolo Bartolomeo** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Aparhant, ĝis 1943 en *Apar*.

Historio
--------

La gotika preĝejo estis konstruita en la 15-a jarcento. Inter 1758 kaj 1785 oni alkonstruis barokan navon. En 1840 la kirko estis renovigita. La orgeno estis farita en 1858, trakonstruita en 1899 kaj 1922. Mór Wosinsky estis tie pastro inter 1887-1894.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola sur malalta monteto. Antaŭ la kirko krucifikso estas videbla. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, la plej alte la turo altiĝas. La turopinto estas bulboforma. La navo finiĝas en plurlatera absido, kiu estas pli mallarĝa kaj malalta, ol la navo. La absido estas pli longa, ol kutime kaj havas apogpilierojn. Ankaŭ sakristio aliĝas al la absido.

Kermeso okazas en la 24-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* hungare kun 2 fotoj[*rompita ligilo*]
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **paroĥa preĝejo apostoloj Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Szentpéterfa. La vilaĝo ricevis sian nomon de patrono de la preĝejo.

Historio
--------

Tiu ĉi gotika kirko estis konstruita supozeble en la 13-a jarcento. La nun videbla sanktejo kaj sakristio konstruiĝis supozeble ĉirkaŭ 1380. Post jarcento la konstruaĵo estis pligrandigita. En 1735 ĉefe la navo bruldetruiĝis, poste oni rekonstruis ĝin laŭ baroko, eĉ oni konstruis turon. En 1877 la altaroj kaj la mebloj estis renovigitaj. La orgeno estas aŭdebla ekde 1923, la pli nova ekde 1994. Ekde 1980 paŝo post paŝo pluraj renovigaj laboroj okazis.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en tombejo. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. Sub la sanktejo kripto etendiĝas. La absido estas pli mallarĝa kaj malalta, ol la navo. Sakristio kontaktiĝas kun la absido. 

Kermeso okazas en la 29-an de junio.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* 
* hungare kun foto
* 

* Blazono de SzentpéterfaBlazono de Szentpéterfa
* Flanko de la preĝejoFlanko de la preĝejo


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Pilotfiŝo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Aktinopterigoj *Actinopterygii* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Perkoformaj *Perciformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Karangedoj *Carangidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | ***Naucrates***Rafinesque, 1810 |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***N. ductor*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Naucrates ductor****(Linnaeus, 1758) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Pilotfiŝo  |

 |
| v • d • r |

La **pilotfiŝo** (*Naucrates ductor*) estas mara karnovora fiŝo el la ordo perkoformaj, el familio karangedoj. La specio vivas ĉie en la varmaj kaj tropikaj malfermaj maroj.

Pilotfiŝoj sekvantaj ŝarkon
La pilotfiŝo havas sveltan korpon, forkan vostonaĝilon, kelkajn dornetojn antaŭ la dorsa kaj subvosta naĝiloj. ĝi kreskas ĝis ĉ. 60 cm, sur la blua korposurfaco troviĝas 5–7 okulfrapaj, vertikalaj malhelaj strioj.

Ĝi sekvas ŝarkojn kaj ŝipojn por nutri sin per la parazitoj kaj la nutraĵ-restaĵoj.

Bildaro
-------

* Pilotfiŝoj kunnaĝantaj kun Oceana blankmakula ŝarkoPilotfiŝoj kunnaĝantaj kun Oceana blankmakula ŝarko
* 
* 
*
**Kirko Terezo el Lisieux** estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Budapeŝto, en distrikto Rákosmente, en loĝkvartalo Rákoshegy.

Historio
--------

Komence Rákoshegy eklezie apartenis al *Rákoskeresztúr*, sed vintre okazis mesoj en la infanĝardeno, somere subĉiele. La preĝejo konstruiĝis en la 1930-aj jaroj. La katolikoj en 1941 eklezie sendependiĝis de Rákoskeresztúr. En 1948 ĝi ricevis la statuson paroĥo. En 1974 la interna parto estis trakonstruita, post 5 jaroj plena pentrado okazis. En 1997 la fasado renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola. Antaŭ la fasado estas videbla skulptaĵo pri Kristo falas kun la kruco fare de Zsigmond Kisfaludi Strobl. En mezo de la fasado funkcias la enirejo, antaŭe estas ŝtuparo. Plej supre la turo altiĝas. Inter la turo kaj la enirejo en niĉo skulptaĵo estas videbla. Interne ĉe la altaro troviĝas 2 reliefoj kaj skulptaĵo pri Tereza de Lisieux.

Kermeso okazas en la unua dimanĉo de oktobro.

Fontoj
------

* (hungare kun foto)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Anna Letenská**, naskiĝinta la 29-an de aŭgusto 1904 (en kelkaj fontoj estas indikata erara jaro 1909) en Nýřany apud Plzeň kiel Anna Svobodová, mortigita la 24-an de oktobro 1942
en la koncentrejo Mauthausen-Gusen, estis ĉeĥa aktorino.

Ŝi devenis el migranta teatra familio. Ŝiaj gepatroj estis aktoroj Marie Svobodová (1871 - 1960) kaj Oldřich Svoboda. Ankaŭ ŝia fratino Růžena Svobodová (1899 - 1984) dediĉis sin al aktora laboro.
Anna Letenská estis karakteriza kaj forta komikulino. Ŝi brile kreis, danke al sia kamparana aspekto, energiajn, temperamentajn kaj plensangajn knabinojn kaj virinojn. Ŝi estis daŭriganto de aktorado de Marie Hübnerová.

maldekstra
Lastaj kvin filmoj ŝi filmis en la plej malpeza periodo de sia vivo. Marie Letenská nome helpis kun sia dua edzo familion de doktoro, kiu flegis unu el paraŝutistoj farintaj atencon kontraŭ Heydrich. Dum tiel nomata "periodo de heydrich" ŝia edzo estis arestita kaj malliberigata fare de gestapo.

Eĉ Letenská mem devis esti arestita, gestapanoj ankoraŭ lasis fini ŝin ŝian lastan filmon nomita *Přijdu hned* (sed en la filmo ŝi lasis nenion koni je si kaj brile ŝi rolis komedian rolon, eĉ kiam ŝi devis suferi). Otakar Vávra, la reĝisoro de tiu ĉi filmo, pli poste rememoris, ke ĉiam, kiam ili finis filmeron, Letenská iris en angulon por sidiĝi, ŝi metis la kapon en la manplatojn kaj tiel ŝi "atendis", kiam ili ekzekutos ŝian edzon kaj kiam ili venos por ŝi. Tuj kiam ŝi finis la filmon, ŝi forveturis en la malliberejon kun pakumeto por la edzo, sed ŝi estis fare de gestapo arestita, malliberigata kaj enketata.

Ŝi estis transveturigita tra Terezín ĝis Mauthausen. Eĉ ĉi tie ŝi klopodis esti gaja kaj plena de optimismo. Laŭ mortoatesto trovita en arkivo ŝi estis en Mauthausen pafmortigita la 24-an de oktobro 1942 je la 10:56 en bunkro per ekpafo en la nukon. Ŝia edzo estis mortigita pli poste, la 26-an de januaro 1943 je la 16:45. Nur du monatoj post ŝia ekzekuto, la 25-an de decembro 1942 estis unuafoje prezentita en kinejoj la komedio **Přijdu hned** (*Mi venos tuj*).

* Kategorio Anna Letenská en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 262880
* GND: 1012897796
* VIAF: 84112918 171310208, 84112918
* NKC: jo20000074623
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Emmerich Manner
**Emmerich MANNER** (Mirko Mamuziĉ, 1928-1998) estis jugoslavdevena, svisa esperantisto kun hungara gepatra lingvo. Li forpasis la 31-an de aŭgusto en Nussbaumen (Svislando). Emmerich Manner naskiĝis kiel Mirko Mauziĉ. Sian svisan nomon li alprenis post akiro de la svisa civitaneco por eviti diskriminacion pro la jugoslavsona nomo.

Li lernis Esperanton en la jaro 1947 en Zagrebo. Aktiva diversfunkcie en la zagreba klubo Bude Borjan. Dum kelkaj jaroj li laboris kiel parolisto por la Esperanto-elsendoj de Radio Zagreb. Li ankaŭ instruis, prezidis la lingvan komisionon unue de Jugoslava E-Ligo, poste de Svisa Esperanto-Societo, verkis kaj kunaktoris sep dramojn por klubaj programoj kaj aŭtoris **Kompendio de la Esperanta gramatiko** (1959). Funda konanto de deko da lingvoj, li aktivis ankaŭ traduke (laste por **Antologio de kroataj unuaktaĵoj**). Fajna gramatikisto, en la Montpeliera kunsido de niaj legantoj li ankoraŭ pledis kontraŭ la anstataŭigo de pasivo per medialo, sed jam ne povis verki la artikolon promesitan pri tiu temo.

En 1967 Emmerich Manner elmigris al Svislando kaj aliĝis al la svisa Esperanto-movado. Dum 26 jaroj li laboris en Svislando kiel inĝeniero de la firmao Motor Columbus okupiĝanto pri elektro en atomelektrejoj. Dum multaj jaroj li aktivis kiel estrarano de Esperanto-Societo Zuriko. Li organizis kiel membro de la ekzamen-komitato de SES Esperanto-ekzamenojn en Baden, Berno kaj Zuriko.

Fontoj
------

* Andreas E. Künzli: Universalaj Lingvoj en Svislando, p. 513-514
*"Rulaĵo" alidirektas ĉi tien. Por herbingo, vidu la paĝon kanabcigaredo.*

Skribrulaĵo
**Skribrulaĵo** estas antikva skriba komunikilo, en la formo de longa rulaĵo, sur kiun oni skribas tekston.

Priskribo
---------

La skribrulaĵo konsistis el papirusa, papera aŭ pergamena rulaĵo, sur kiu oni skribis antaŭ la invento de la kodekso aŭ bindita libro. Tia skribrulaĵo konsistis el unu bendo de rande kungluitaj folioj spirale rulita dum neuzo, kaj malrulita por lego.

La skribrulaĵo ordinare konsistas el "paĝoj", aŭ blokoj de tekstoj; por legado, la skribrulaĵo estas parte tiom malvolvita, kiom necesas por legi unu aŭ du paĝojn. Depende de la lingvo, en ĉiu paĝo, teksto povas esti skribita dedekstre dekstren, demaldekstre dekstren, aŭ tienreen.

Historio
--------

La skribrulaĵoj estis uzita en la antikvaj civilizoj de Egiptio, Ĉinio kaj en Romia imperio. La Muzo Klio estas ofte reprezentita tenas skribrulaĵon. La plej gravan signifon havis por la bibliscienco la malkovro de skribrulaĵoj de la Morta Maro.

Dum la 4-a ĝis 6-a jarcentoj, la kodekso el pergamenaj folioj pli populariĝis kaj anstataŭas la skribrulaĵon. Post la invento de la kodekso, la skribrulaĵo restis en strikta uzo (kiel donacaj dokumentoj (kiel unupaĝa, rulita folio), diplomoj, tekstoj de la juda Torao ktp.).

Hodiaŭ ili ankoraŭ estas en uzo por religiaj celoj.

* Skribrulaĵo, Ĉinio, 797
* La Josuo-Skribrulaĵo, de la 10a jarcento en la Bizanca Imperio
* Skribrulaĵo kiel invito al vespermanĝo por konferenco de G20, Ĉinio, 2020
* Hebrelingva skribrulaĵo de la Sentencoj de Salomono

Referencoj
----------

1. ↑  Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto: skrib/rul/aĵ/o

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Skribrulaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Eksvotoj en la Sanktejo de la Virgulino de la Monto (Bolaños de Calatrava) (provinco Ciudad Real, Hispanio).
**Eksvoto** estas oferaĵo kiu paganoj faris al siaj dioj. Tiuj proponoj estis lasitaj en sanktejoj aŭ kultejoj kaj povis konsisti el figuretoj kiuj reprezentas personojn, animalojn, armojn, manĝaĵojn ktp.

La proponado de eksvotoj devenas el egipta kaj mezopotamia civilizoj. En Hispanio elstaras tiuj devenaj el elfosadoj de kuŝejoj de iberoj de la 3a jarcento a.K. trovitaj en la sudo kaj sudorienta de Iberio; tiuj iberaj eksvotoj kutime montras figurojn kiuj reprezentas militistojn, ĉevalrajdantojn aŭ animalojn, ĉefe el bronzo.

Katolikismo
-----------

Poste la simbola intenco estis rekaptita de la katolikismo kaj la eksvoto iĝis propono lasita de fideluloj kiu estis ricevinta favoron aŭ *miraklan* kuracon kiel ofero kaj memoraĵo. Ili videblas aktuale en pilgrimejoj, apogitaj surmure aŭ pendigitaj el plafono aĵoj kiaj lam-bastonoj, vestoj, aŭtoradoj kaj ĉia tipo de aĵoj kiuj povu reprezenti la bedaŭrindan aferon el kiu la koncernato rekuperiĝis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Eksvoto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Milagros de Todos los Dias: Imagenes Médicas en Ex-Votos. U.S. National Library of Medicine.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 486990
* GND: 4125249-4
* LCCN: sh85144431
* BNF: 13162667d
* BNE: XX529904
 |
**Kastelo Toszek** - renesanca kastelo, troviĝanta en Toszek, 23 km. de Gliwice, Silesia Provinco en Pollando.

Kastela turo

Historio kaj la homoj
---------------------

Historio de la kastelo komenciĝas en la 10a-11a jarcentoj, kiam surloke de nuna konstruaĵo staris frua defenda ligna remparburgo. La unua skriba mencio pri la kastelo devenas de 1222 jaro. Dum feŭda dispartigo de Pollando burgo en Toszek apartenis al sekvintaj sileziaj dukoj kaj burgadministrantoj.

La plej grandan gravecon la kastelo havis en 15a jarcento, kiam ĝi estis posedaĵo de Duko Przemysław de Toszek, de la Oświęcim familia deveno. La Duko ne nur rekonstruis la kastelon (ŝanĝante lignan konstruaĵon en masonitan) post la husana revolucio, sed ankaŭ kreiĝis tie sian rezidejon.

Post lia morto la kastelon posedis dum mallonga periodo Dukoj de Opole, kaj poste, en la 16a jarcento, ĝi iĝis proprietaĵo de la Habsburg familio. En 1557 Habsburgoj garantie donis la burgon al Fryderyk von Redern, kies filo en 1592 aĉetis la kastelon.

Inter 1638 kaj 1707 la burgo estis regata de la Colonna familio, kiu faris grandskalan rekonstruon de la kastelo. Tiam la kastelo fariĝis magnata loĝejo, la plej eminenta en tiama Supra Silezio. La sekvantaj posedantoj estis: Johann Dietrich von Peterswald, grafo Franciszek Karol Kotuliński, familio Posadowski kaj Adolf von Eichendorff.

En 1797, la kastelon aĉetis grafo Franciszek Adam Gaschin. Post dekkelkaj jaroj, en 1811, la kastelo ruiniĝis pro brulego. Post la incendio oni uzis la kastelajn konstruerojn por krei novan palacon en Toszek. En 1840 la ruiniĝita kastelo estis aĉetita de Abraham Guradze, kaj tiu ĉi familio posedis ĝin ĝis la dua mondmilito. La kastelo estis fine parte rekonstruita inter 1957 kaj 1963. Hodiaŭ, la kastelaj domoj funkcias kiel kultura centro.

* Kategorio Kastelo Toszek en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Piednotoj
---------

1. ↑  "Ĉefa paĝo de Kultura Centro Kastelo en Toszek".
2. ↑  "Historio de kastelo (en pola lingvo)" Arkivigite je 2016-05-30 per la retarkivo Wayback Machine.
**Vince Szekeres** [sekereŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szekeres Vince** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.

Vince Szekeres naskiĝis la 10-an de novembro 1887 en Pécs, li mortis la 7-an de marto 1976 en Keszthely.

Biografio
---------

Vince Szekeres akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1909, poste li estis armea bestokuracisto. Li doktoriĝis en la altlernejo en 1923, poste li estis bestokuracisto en Keszthely, samtempe li instruis en la Ekonomia Akademio. Ekde 1941 li estis katedrestro, ekde 1945 en rango profesoro. Li pensiuliĝis en 1949, en la lasta studjaro li estis dekano.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Házi állatok élettana mezőgazdák számára* (1948)
* *Állathigiéne* (1955)

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre) Arkivigite je 2021-01-30 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 716068
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion***Clamator*** |
| --- |
|  |
| Makulkukolo (Clamator jacobinus)Makulkukolo (*Clamator jacobinus*) |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kukoloformaj *Cuculiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kukoledoj *Cuculidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | ***Clamator*Kaup, 1829** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| specioj |
| *C. glandarius*
*C. jacobinus*
*C. levaillantii*
*C. coromandus* |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri *Clamator*  |

 |
| v • d • r |

***Clamator*** estas genro de grandaj kukoloj aŭ pli bone dirite birdoj de la familio de Kukoledoj. Estas kvar specioj:

* Tufkukolo, *Clamator glandarius*
* Makulkukolo, *Clamator jacobinus*
* Levaijanta kukolo, *Clamator levaillantii*
* Avelflugila kukolo, *Clamator coromandus*

La kukoloj de la genro *Clamator* troviĝas en plej varmaj partoj de suda Eŭropo kaj Azio, kaj en Afriko sude de la Saharo. Tiuj estas birdoj de varmaj malfermaj arbustaj habitatoj, sed kelkaj specioj estas almenaŭ parte migrantaj, ĉar foriras al pli varmaj kaj humidaj areoj en vintro.

Tiuj estas grandaj kukoloj, ĉiuj almenaŭ 33 cm longaj, kun larĝaj avelkoloraj flugiloj kaj longaj kaj mallarĝaj vostoj. Ili estas **rimarkinde bilditaj** per plumaroj nigraj, blankaj kaj brunaj. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj havas plumarojn diferencigajn. La du afrikaj specioj havas ankaŭ du diferencigajn kolorformojn, kaj helajn kaj malhelajn.

Ĉiuj kukoloj el la genro *Clamator* estas nestoparazitoj, kiuj demetas ununuran ovon en la nestoj de mezgrandaj gastigontoj, kiel pigoj), sturnoj, laniedoj, garulaksoj, piknonotedoj kaj timaliedoj, depende de la loko. Malkiel la Komuna kukolo, nek la ino nek la ido de la specioj *Clamator* elnestigas la ovojn de la gastiganto, sed la idoj de tiuj plej ofte mortiĝas ĉar ili ne povas konkurenci sukcese kun la kukolido pro la manĝo.

Ili estas tre bruemaj birdoj, kun konstantaj kaj laŭtaj alvokoj. Ili manĝas grandajn insektojn, kiel harecaj raŭpoj, kiuj estas malbongustegaj por multaj birdoj, dum por ili estas specialaĵo.

Referencoj
----------

* Barlow, Wacher kaj Disley, *Birds of The Gambia* ISBN 1-873403-32-1
* Grimmett, Inskipp kaj Inskipp, *Birds of India* ISBN 0-691-04910-6

* Clamator en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Clamator en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Clamator en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Vincent LEMIRE** naskiĝinta en 1973, estas franca historiisto.

En 1998 Lemire akiris historian agregacion. Li doktoriĝis en 2006 per sia verko *La Soif de Jerusalem* (La Soifo de Jerusalemo), kiu estis eldonita kiel libro en 2011. Lia libro *Jerusalemo 1900*, publikigita en 2013, estis tradukita en plurajn lingvojn. Lemire laboras kiel preleganto ĉe la Universitato de Parizo-Est Marne-la-Vallée kaj direktoro de la eŭropa *Open Jerusalem*-projekto, financita de la Eŭropa Esplorkonsilio.

La esplortemoj de Lemire estas la historio de la Proksima Oriento, precipe Jerusalemo kaj ĝia magreba distrikto, kaj la historio de la francaj slumoj de la 1930-aj jaroj ĝis la 1970-aj jaroj. Li ankaŭ interesiĝas pri la historio de fotarto.

En 2022, Lemire estis fakulo pri epizodo de la arto-serio *Writing History on the Western Wall*(verki historion de la okcidenta muro).

En 2013, al Lemire estis atribuita la premion la *Prix Augustin Thierry* pro sia libro *Jérusalem 1900. La ville sainte à l'âge des possibles*. Lemire, Katell Berthelot, Julien Loiseau kaj Yann Potin ricevis la premion Pierre Lafue kaj la premion Sophie Barluet en 2017 pro sia libro *Jérusalem, Histoire d'une ville-monde, des origines à nos jours*.

Verkoj de Lemire
----------------

* *La Soif de Jérusalem : Essai d'hydrohistoire (1840–1948)*, eldonejo de la Sorbonne, 2011, (ISBN 978-2859446598)
* *Jérusalem 1900. La ville sainte à l'âge des possibles*, eldonejo Points, 2016, (ISBN 978-2757862285)
* *Jérusalem, histoire d'une ville-monde des origines à nos jours*, eldonejo Flammarion, 2016, (ISBN 978-2081389885)
* *Révolutions ː Quand les peuples font l'histoire*, eldonejo Belin , 2017, (ISBN 978-2410010596) kun Félix Chartreux, Maud Chirio, Mathilde Larrère, Eugénia Paleraki
* *Histoire de Jérusalem*, eldonejo les Arenes, 2022, (ISBN 979-1037508836)
* *Au pied du Mur : vie et mort du quartier des Maghrébins*, eldonejo Le Seuil, 2022


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 811335
* GND: 143930451
* LCCN: no2011101165
* VIAF: 56847373
* ISNI: 0000 0001 2134 402X
* SUDOC: 111291372
* BNF: 14533447p
* NKC: jo2014825572
* ICCU: TO0V551468
 |
La **Floraj Ludoj** estis literatura konkurso en la okcitana lingvo establita en Tuluzo en la jaro 1323 kaj okazinta ĝis 1484. Ekde 1393 ĝis la fino de la 15-a jarcento ĝi okazis ankaŭ en Barcelono, aŭspicie de la reĝoj de Aragono.

La Floraj Ludoj de Barcelono denove stariĝis en 1859, danke al la iniciato de Antoni de Bofarull kaj Víctor Balaguer. Ilia devizo *Patria, Fides, Amor* (Patrio, Fido, Amo) aludis al la tri regulaj premioj: la Natura Floro (katalune: *Flor Natural*) aŭ honora premio, kiun oni atribuis al la plej elstara am-poemo, la Ora Englantino (*Englantina d'or*) al plej elstara patriotisma poemo kaj la Ora kaj Arĝenta Violo (*Viola d'or i argent*) al la plej elstara religia poemo. La gajinto de tri regulaj premioj estis investita Florluda Majstro (*Mestre en Gai Saber*). La Floraj Ludoj fariĝis mejloŝtono por la t.n. Renaskiĝo de la kataluna literaturo kaj famigis verkistojn kiel Jacint Verdaguer, Àngel Guimerà, Narcís Oller kaj Josep Maria de Segarra.

La Floraj Ludoj havis kontinuecon laŭ la tempo kaj superis multajn sortobatojn kiujn devis alfronti la kataluna kulturo. Tiel, okaze de la ĉesigo ordigita de la milita aŭtoritato (1902), la Floraj Ludoj okazis en Sant Martí del Canigó (norda Katalunio en la franca ŝtato); poste, sub la diktaturo de Primo de Rivera ili trovis rifuĝon en Tuluzo (1924) kaj en privataj domiciloj. Nur la Enlanda Milito sukcesis interrompi la historian kontinuecon de la artkonkurso; sed, ekde 1941, ili reokazis en la ekzilo, per la nomo de Floraj Ludoj de la Kataluna Lingvo, kaj ili okazis senĉese en diversaj amerikaj kaj eŭropaj urboj. La lastaj Ludoj de la ekzilo okazis en Munkeno (1977); la sekva jaro okazis denove en Barcelono kaj ili kuniĝis kun tiuj, kiuj ekde 1941, kaŝite, kaj ekde la 1971 publike, okazis en la kataluna ĉefurbo. En 1981 la barcelona magistrato faris modifojn por revigligi la Florajn Ludojn ĉefe per konsiderinda pligrandigo de la ekonomia asigno krom modernigo de la organizado, forigo de la arkaisma kaj anakronisma elekto de la Reĝino de la Floraj Ludoj. Per la ŝanĝoj enigitaj en 1992, la Floraj Ludoj integriĝis en la Semajno de la Poezio de Barcelono.

La Floraj Ludoj estis enkondukitaj en la Esperanto-literaturon okaze de la 5-a Universala Kongreso en Barcelono (1909) kaj ekde 1911 organizitaj de Kataluna Esperantista Federacio sub la nomo *Internaciaj Floraj Ludoj*.
**MAG Péter** estas rumania hungara publicisto, redaktoro, dramaturgiisto. Li naskiĝis en Checea la 29-an de oktobro 1931 kaj mortis en Bukareŝto la 18-an de decembro 2012.

Biografio
---------

Mag Péter akiris diplomon pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Bolyai de Kluĵo (1953-55), poste pri historio-filozofio en UBB de Kluĵo (1963), pli poste la fakultaton de ĵurnalisto de Bukareŝto (1982). Dume li estis ĵurnalisto de *Romániai Magyar Szó*, resp. de *Előre* (1949-55), *Falvak Dolgozó Népe* (1955-58), redaktoro de *Tanügyi Újság* (1958-63), poste instruisto en Temeŝvaro (1963-67), dramaturgiisto de Ŝtata Hungara Teatro de Temeŝvaro (1967-70). Li laboris ankaŭ ĉe la *Brassói Lapok]]* (1970-72), ĉe la Rumana Televido (1972-85), pli poste li estis ĉefkunlaboranto de Rumana Radio, de 1990 gvidanto de la nacieca ĉefsekcio. Post sia pensiuliĝo (1991) li publikis en *Valóság*, resp. *Változó Valóság*.

Fonto
-----

* Romániai magyar irodalmi lexikon Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* In memoriam[*rompita ligilo*]
**Péter MAJOR,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Major Péter** estas hungara matematikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2013).

Péter Major  naskiĝis la 26-an de oktobro 1947 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Péter Major frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, lia samklasano estis László Lovász. Li plulernis en ELTE inter 1966-1971, poste li eklaboris en matematika instituto. En 1995 li ekinstruis en universitato de Debrecen. Baldaŭe li instruis unu studjaron en Göttingen. Li iĝis PhD en 1979 antaŭ MTA. Li okupiĝas precipe pri probablokalkulo. Li ricevis 4 premiojn inter 1976-1995.

Verkaro (elekto)
----------------

* *On the invariance principle for sums of independent identically distributed random variables* (1978)
* *Multiple Wiener-Itô Integrals: With Applications to Limit Theorems* (1981)
* *Poisson law for the number of lattice points in a random strip with finite area* (1992)
* *A majdnem biztos invariancianyelv és annak mélyebb háttere* (2001)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografieto
Floreroj: 1. stiluso, 2. ovolujo, **3. florbazo**, 4. stameno, 5. petalo, 6. stigmo, 7. karpelaro, 8. sepalo, 9. flortigo
**Florbazo** (aŭ **receptaklo** , ankaŭ **toruso**) estas la pinto de la flortigo, pli-malpli vastiĝa, kaj platiĝa. Sur la florbazo, estas floreroj, tio estas ĉe plena floro, el ekstero al centro: la sepalaro (sepaloj), la petalaro (petaloj), la stamenaro (stamenoj) kaj la karpelaro (karpeloj).

Kelkfoje oni parolas pri florbazo por la bazo de floraro, ĉefe por la kapituloj, kie la floraro similas simplan floron. Tiu florarbazo povas esti manĝebla: tio okazas ekzemple ĉe la artiŝoko. Krome, ĝi povas dikiĝi post la fekundiĝo, tiel ekzemple ĉe la frago.

Referencoj
----------

1. ↑   Plena Ilustrita Vortaro (2002), p. 956

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rFlorpartoj |
| --- |
| Braktearo • Brakteo • Florbazo • Flortigo • Ovolo • Ovolujo • Petalaro • Petalo • Karpelaro • Karpelo • Perianto • Kaliko (botaniko) • Sepalo • Stamenaro • Stameno • Stigmo • Stiluso |  |

 |
**Charron** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 226 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Charron estas la plej orienta komunumo de la regiono Limoĝio. Ĝi etendiĝas sur 30,11 km², kaj havis 226 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 7 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Charron situas je alteco de 705 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Charron apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Michel Ribière, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Charron apartenas al la kantono de Auzances, kies ĉefurbo estas Auzances. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Auzances