recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ĝanczjan,** ĉine **湛江** estas metropolo kaj havenurbo en Ĉinio. La municipo administras ankaŭ la proksimajn distriktojn kaj antaŭurbojn.

Geografio
---------

Ĝancejan etendiĝas sur ebenaĵo en la suda parto de la lando sur duoninsulo laŭ la Sudĉina Maro.

Historio
--------

Ĝanczjan en la pasinteco komence estis nur fiŝkapta haveno, sed poste ĝi estis haveno por la silka vojo. La francoj okupis la urbon en 1898 kiam ĝi nomiĝis Kuangĉuŭano, poste la japanoj en 1943. Ekde 1946 ĝi apartenas al Ĉinio. En 1955 fervoja interligo estis konstruita. Ekde 1984 la urbo invitis eksterlandajn investojn.

Ekonomio
--------

Motoro de Ĝanczjan estas la haveno, kiu estas grava komercejo. En 1984 industria zono fondiĝis. En la urbo oni pruduktas ŝipojn, teksaĵojn kaj sukerojn el sukerkanoj kaj oni fiŝkaptadas. En la apudaĵo oni kultivas ananasojn, bananojn kaj papajojn.

Klimato
-------

Ĝanczjan havas subtropikan klimaton. Inter junio-septembro la temperaturo superas la 30 °C, sed dum vintro tio ne falas sub 10 °C. Jare pluvas iom pli, ol 700 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter aprilo-septembro.

Vidindaĵoj
----------

* Nacia parko
* Lumturo
* Botanika ĝardeno
* katolika preĝejo

Lago ĉe Ĝanczjan

Ĝemelurboj
----------

* Rusio Serpuĥov Rusio
* Filipinoj Marikina Filipinoj
* Aŭstralio Cairns Aŭstralio

Fontoj
------

* Angla Vikipedio

* Ĝanczjan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ĝanczjan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 379924
* GND: 6130385-9
* LCCN: n82217660
* VIAF: 263730151 156679966, 263730151
* NLA: 36615314
 |
**Ĉedli Klibi** aŭ **Ŝedli Klibi** (en araba: الشاذلي القليبي‎; 6a de Septembro, 1925 – 13a de Majo, 2020) estis tunizia politikisto. Li estis Ĝenerala Sekretario de la Ligo de Arabaj Ŝtatoj el 1979 ĝis 1990, kaj la unua ne-egiptia kiu tenis la postenon.

Li gradiĝis en la Sorbono pri Arabaj lingvo kaj literaturo en 1947. Poste gradiĝis ankaŭ pri Franca lingvo kaj instruis en la *Institut des Hautes Etudes* kaj en la *Ecole Normale Superieure*. Li estis Tunizia Ministro pri Kulturaj Aferoj (1961 - 1970, 1971 - 1973, 1976 - 1978) dum la regado de Habib Burgiba, kaj poste Ministro pri Informado el 1978 ĝis 1979. Li estis ankaŭ urbestro de Kartago el 1963 ĝis 1990.

Klibi estis nomumita Ĝenerala Sekretario de la Ligo de Arabaj Ŝtatoj en Marto 1979, kiel rezulto de la Egipt–Israela Pactraktato, la malakcepto de tio fare de la aliaj arabaj landoj kaj la translokigo de la sidejo de la Ligo al Tunizio. En 1990, li demisiis el la posteno sen havigo de klarigo. Kiel Ĝenerala Sekretario li prezidis tri ordinarajn pintokunvenojn de la Arabaj Ŝtatestroj kaj ses eksterordinarajn pintokunvenojn.

Li verkis *Orient-Occident - la paix violente* kiu estis publikigita en 1999. Tiu libr estis verkita en la formo de intervjuo kun la franca ĵurnalisto Jennifer Moll, en kiu li frontas aferojn pri Islamo, Eŭropo kaj siaj spertoj kiel Ĝenerala Sekretario de la Ligo de Arabaj Ŝtatoj.

Notoj
-----

Bibliografio
------------

* Louis, W. R. (1986). British Empire in the Middle East, 1945-1951: Arab Nationalism, the United States, and Postwar Imperialism. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-822960-7


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 722087
* GND: 122572653
* LCCN: n81033506
* VIAF: 2457135
* ISNI: 0000000120984180
* LIBRIS: 33630
* SUDOC: 075055899
* BNF: 12883827f
* BIBSYS: 12013127
* BNE: XX1207927
 |
Rubujo plenplena sur strato de Venezuelo.
**Ĉedoma rubo** aŭ **hejma rubo** estas forĵetaĵo de privata dommastrumoj, kiuj estas kolektataj (ekzemple en Germanio) en rubobarelojn kaj fortransportataj per rubotransporto. Jare estiĝas en Germanio ĉ. 250 kg da ĉedoma rubaĵo po unu homo.

La ĉiam kreskantaj rubomontoj en la industrio kaj la mastrumoj enlande kaj eksterlande povas neniiĝi jam per la klasikaj prizorgometodoj ĉe la rubodeponejoj kaj rubobruligo. Pli gravas la ruboevito, rubodivido kaj reciklado por la moderna ruboekonomio.

Oni povas aparte kolekti la rubojn laŭ diversaj specoj en Germanio:

* papero, kartono
* biorubo
* vitro
* plasto
* kompunda aŭ plurmateriala pakumo
* teksaĵoj
* metaloj
* specifa rubo (pilo, akumulatoro)
* grandpeca rubo (germane Sperrmüll)
* rest-rubo

Aliaj ruboj aparte kolektitaj de ĉedoma rubo (ekzemple en Slovakio)

* gumo, gumeroj
* pneŭoj (aŭtaj, biciklaj, motorciklaj)
* elektronika kaj elektra rubo
* malgranda konstruaĵa rubo
* uzita ligno

Literaturo
----------

* Helmut Paschlau, Ermbrecht Rindtorff: *Verwertung von Hausmüll. Wohin führt die "gewerbliche Sammlung"?* Müll und Abfall 36(11), S. 534 - 539 (2004), ISSN 0027-2957 germane

Vidu ankaŭ
----------

* Rubokavo
* Rubokolektado

* Kategorio Ĉedoma rubo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 48° 20′ 47″ N 18° 6′ 32″ O﻿ / ﻿48.34639 °N, 18.10889 °O﻿ / 48.34639; 18.10889 (mapo)

Zobor
Západ slnka na Zobore
**Zobor** estas monto en Slovakio en la urbo Nitro en la plej suda geomorfologia parto de la montĉeno Tribeč.

Karakterizado
-------------

Zobor estas monto 586,9 m alta en la Zobora grupo Tribeč supre de Podunajská pahorkatina kaj la urbo Nitra. La monto kreas la naturrezervejon Zobora arbarostepo, kun vitejoj sur deklivoj. Ĝi estas bona belvidejo. Ĝis 1994 ekzistis el Nitro seĝa telfero al la montopinto. Ĝi nun ne plu ekzistas.

Tie estas kelkaj arkeologiaj lokoj. Sur la pinto estis prahistoria remparburgo, kiu en la 9-a jarcento plej verŝajne estis uzata ankaŭ kiel fortikaĵo de slavoj. Sudokcidente de la pinto jam en la 11-a jarcento aperis monaĥejo de benediktanoj, kies unua mencio devenas de la jaro 1111; tie estis la plej malnova lernejo en Slovakio. Monaĥejo rilatas al 9-a jarcento. Poste ĉe tiu loko aperis monaĥejo de kamalduloj. Sudoriente de la monto estis slava urbeto, 8-a jarcento. Kun la urbeto sur Zobor kaj sekvaj urbetoj en 9-a jarcento estis fundamento de apero de grandmoravia Nitro.

Kiel atingi
-----------

* laŭ  signo de urbo Nitro (167 m)
* laŭ  signo de municipo Žirany (251 m)
* laŭ  signo de urboparto de Nitro – Dražovce

Eksteraj ligiloj
----------------

* Historiaj fototoj de Zobor Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Kabla vojo de Zobor
* Panoramaj fotoj de Nitra de pinto Zobor[*rompita ligilo*]
Ŝtonĵetilo
Forka ŝtonĵetilo
**Ŝtonĵetilo** estas distancarmilo, kiu de la antikvo ĝis la mezepoko estis vaste uzata. Simplaj ŝtonĵetiloj konsistis el longa ŝnuro aŭ bendo leda aŭ ŝtofa kies mezo havis etan konkavaĵon por la ĵetaĵo.

La ŝtonĵetisto per unu mano kaptas la du ekstremojn de la bendo, metas ĵetaĵon (ekzemple ŝtonon aŭ metalpecon) en la konkavaĵon kaj eksvingas la ĵetilon. Tiel la militisto povas doni al la ĵetaĵo pli grandan rapidecon ol per brako sen helpilo. Post atingo de sufiĉa rapideco, la ŝtonĵetisto malkaptas unu ekstremon de la bendo kaj sekve la ĵetaĵo disiĝas de la ĵetilo kaj pafiĝas antaŭen (direktite al la malamiko).

La malpezaj trupoj en Helenio kaj Romio konsistis grandaparte el ŝtonĵetistoj. Ankaŭ la armeo de la inkaa imperio en kelkaj regionoj enhavis ilin. Laŭ la hebrea Biblio, la izraelida knabo Davido uzis ŝtonĵetilon por venki la filiŝtan giganton Goliato.

Vidu ankaŭ
----------

* Katapulto
* Katapulto (ludilo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* angla retejo pri la ŝtonĵetilo
**Ĝanĝou,** ĉine **漳州** estas metropolo kaj universitata urbo en Ĉina Popola Respubliko. La municipo administras ankaŭ la prosimajn urbetojn, distriktojn kaj similajn zonojn.

Geografio
---------

Ĝanĝou etendiĝas sur ebenaĵo proksime al la maro en la orienta parto de la lando.

Historio
--------

Ĝanĝou en la frua 20-a jarcento estis ĉirkaŭita per muro, la stratoj estis pavimitaj kun granito. Taĉmento de Mao Zedong okupis la urbon en 1932.

Ekonomio
--------

En Ĝanĝou en la frua 20-a jarcento funkciis brikofornoj kaj, sukerofarado, sed la plej grava estis la silkokomercado.

Trafiko
-------

Templo en Ĝanĝou
Ĝanĝou havas fervojan stacidomon. Aŭtovojo troviĝas en la proksimeco.

Klimato
-------

Ĝanĝou havas subtropikan klimaton kun influo de musono. La temperaturo somere estas iom pli ol 30 C, vintre la duono. Jare pluvas po 1300 mm.

Vidindaĵoj
----------

* templo Konfucea

Ĝemelurboj
----------

* Japanio Isahaja, Japanio
* Indonezio Palembang, Indonezio
* Nederlando Wageningen, Nederlando

Fontoj
------

* Angla Vikipedio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mapo pri Ĝanĝou

* Ĝanĝou en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ĝanĝou en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Johano la 11-a** (latine: *Ioannes Undecimus*, mortinta en la decembro de 935 en Romo) estis papo inter 931-935.

Vivo
----

Li proklamitis en februaro/marto 931 papo fare de sia patrino Marozia kiu tiutempe fakte regis la urbon; kiel papo li tute dependis de ŝi. Laŭ la imperiestrema historiografo Liutprando el Kremono li estis filo de la papo Serĝo la 3-a.

En la jaro 932 li arestitis kune kun la patrino fare de ties filo - do fare de sia duonfrato Alberiko el Spoleto - kaj mortis - verŝajne dum malliberiĝo - en la jaro 935 en Laterano..
Lia tombo troviĝis, laŭ Pavinio, ene de la Baziliko Sankta Johano de Laterano, dume la historiisto grava Louis Duchesne lokigis la tombon antaŭ la portaloj de la menciita kirko. Situo ekzakta ne konatas, la tombo nuntempe ne plu ekzistas. Eklezipolitike li tre favoris la Klunizan kongregacion kiu poste iĝis forta reformanta organizo ene de la Eklezio.

Notoj
-----

1. ↑  Liutprand, *Liber antapodoseos* III 43
2. ↑  Informo ĉe BBKL

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Johannes XI. (Papst) en la germana Vikipedio.*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Johano la 11-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie ĉe vaticanhistory.de


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 569936
* GND: 100950108
* LCCN: nb2007019950
* VIAF: 76671746
* ISNI: 0000000002749964
* NKC: kup19980000044846
 |
Laŭ kutima lingvo, **ŝtopilo** estas peco (el korko, kaŭĉuko, metalo, vitro, plasto k.a.), per kiu oni ŝtopas (fermas) ujon aŭ elfluilan truon. Kun tia difino oni povas listigi la jenajn terminojn.

* *Banujŝtopilo* estas ciklaĵo, kiu fermas la elfluilon de banujo, kutime ligita al la banujo per la metala ĉeno.
* *Buŝoŝtopilo* estas io, kion oni perforte enmetas en ies buŝon kaj fiksas per ŝtofbendo, por malhelpi kriojn, alvokojn ks.
* *Korka ŝtopilo* estas ŝtopilo farita el korko, uzata kiel *botelŝtopilo*, *bokalŝtopilo*, *provtuboŝtopilo* k.a.
* *Lavujŝtopilo* estas ciklaĵo, kiu fermas la elfluilon de lavujo, kutime ligita al la lavujo per la metala ĉeno.

La korko estas ligita al la botelo en progresinta stadio de la produktada procezo, post plenigado de la botelo. Tipe, la ĉapo estas ligita al la botelo tiel, ke ĝi permesas al la botelo ankoraŭ ne malfermiĝi. Plasta ŝtopilo, ekzemple, estas ligita al la botelo per ringo, kaj ĉi tiu ligo estas ŝirita kiam la botelo unue malfermiĝas.

La korko ankaŭ funkcias kiel grava sekureca rimedo, kaj servas kiel protekto por beboj kaj junaj infanoj kontraŭ aliro al toksaj kaj danĝeraj substancoj. Por plifortigi la rimedojn de protekto, medikamentaj boteloj estas faritaj per speciala ŝtopilo, kiu ne estas malfermita per normala rotacio de la ŝtopilo, kaj necesas firme premi la ŝtopilon dum turnado de la ŝtopilo, por malfermi ĝin.

En elektrotekniko, **ŝtopilo** estas peco kun unu aŭ pluraj elstarantaj metalaj stiftoj, fiksita al la fino de elektra kablo kaj enmetebla en alian pecon kun truoj por la stiftoj, por fari konekton kun fonto de kurento aŭ alie fermi la cirkviton. Kun tia dua difino oni povas listigi la jenajn terminojn.

* *Vira ŝtopilo*, aŭ respektive *ina ŝtopilo*, estas la ekstremaĵo de kablo kun stiftoj, aŭ respektive stifto-ingoj (Vd konektilo).
* *Ŝtopilingo* aŭ *ina ŝtopilingo* estas kontakta organo (fiksita en muro aŭ elektra aparato) kun truoj, en kiuj ŝovas stiftoj de vira ŝtopilo por permesi la fluon de elektra kurento (Vd konektingo).
* *Ĵakŝtopilo* estas unustifta ŝtopilo, kiun oni ŝovas en *ĵakingon* , por fari simplan, duopan aŭ pluropan kontakton.

Referencoj
----------

1. ↑  Vd la terminon ĵakŝtopilo en vortaro.net
2. ↑  Vd la rimarkon pri la termino ĵako en ReVo

|  |  |
| --- | --- |
| Helppaĝo pri apartigiloj | **Ĉi tiu paĝo estas apartigilo: listo de artikoloj kun sama aŭ preskaŭ sama titolo.**
Se vi venis ĉi tien per ligilo en artikolo, bonvolu direkti tiun ligilon rekte al la celita paĝo. |
**Ĝaranvala** (urdue جڑانوالہ) estas urbego en provinco Panĝabo (Pakistano), en kantono de Fajsalabado, kie ĝi estas sidejo de la samnoma distrikto.

Horloĝa turo en Ĝaranvala

Bazaj informoj
--------------

* areo: km²
* supermara alteco: 184-193 m
* loĝantaro: 150 380 (2017 )
* horzono: UTC+ 5 (PKT)
* poŝtkodo:
* telefonkodo: +92 41

Geografio
---------

Ĝaranvala situas sur ebenaĵo en la nordorienta landparto. Fajsalabado troviĝas 257, Lahoro 269, Islamabado 324, Peŝavaro 359, Sukur (Pakistano) 489, Kveta 516, Karaĉio 1146 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Onidire Ĝaranvala havas 400 jarojn. Post la sendependeco en 1947 islamaj rifuĝintoj de Barato ekloĝis ankaŭ tie.

Ekonomio
--------

Ĉirkaŭaĵo de Ĝaranvala havas tre fekundan teron, kie oni kultivas rizojn, tritikojn, sukerkanojn, legomojn kaj fruktojn. komerca centro por grajno, maizo kaj sukerkano. Pro tio la agrikultura merkato estas vigla en la urbego.

Loĝantaro
---------

Mapo pri vojoj de Pakistano, kie estas videbla Ĝaranvala en formo Jaranwala
Fervojaj linioj en Pakistan, kie estas videbla ankaŭ Ĝaranvala en formo Jaranwala

Loĝantaro| 1972 | 1981 | 1998 | 2017 |
| --- | --- | --- | --- |
| 46 494 | 69 459 | 106 985 | 150 380 |

Loĝantaro de la urbo pliiĝis preskaŭ trioble inter 1972 kaj 2017. Inter 1998 kaj 2017 la meza jara kresko estis 1,8%, tre sub la nacia mezumo 2,4%.

Klimato
-------

En Ĝaranvala la meza temperaturo estas 22 °C. La plej varma monato estas majo kun 32 °C, kaj la plej malvarma januaro kun 11 °C. La averaĝa precipitaĵo estas 580 milimetroj jare. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen septembre pli ofte kun 156 milimetroj da pluvo.

Trafiko
-------

Ĝaranvala ne havas ŝoseon, sed kuras 5 vojoj al la urbego el Fajsalabado, Lahoro, Ĉiniot kaj aliaj 2 urbetoj. Ĝaranvala havas stacidomon, kie la trajnoj trafikas al Ŝejĥupura kaj Ĥaniual. Internaciaj flughavenoj servas en Fajsalabado kaj Lahoro.

Vidindaĵoj
----------

* horloĝa turo
* moskeo

Fontoj
------

* WikiTrans
La ŝtopskatolo estas ŝtopanta elemento de maŝinkonstruado, kiu donas la ŝtopadon inter turnanta akso aŭ alternante movanta stango kaj fiksaj partoj helpe de skatolo kontraŭ efiko de premhava likvaĵo aŭ vaporo. Je plej simplaj kazoj ĝi estas la funkcianta lubrikado de lagro. Ia manko de ŝtopado ĉiam karakterizas la ŝtopskatolon, tial ĉiam aperas certa malgranda vapornubo ĉe stango kaj la armaturo, aŭ certa susuro.

La ŝtopskatolo kunmetiĝas el ŝtopmaterialo kaj skatolo, kiun fermas flanĝa aŭ ŝraŭbrelhava mufo. Helpe de ŝraŭbrelo aŭ apartaj ŝraŭboboltoj kunpremiĝas la ŝtopmaterialo. Pro la laŭlonga premo estiĝas ankaŭ radia premo, kaj tiel la ŝtopaĵo tenante al la vando de skatolo premiĝas al la movanta peco. Tiel oni povas estigi ĝustan, minimuman ŝtopbreĉon, kiu kontentiĝas la uzinajn postulojn. Certa eta elfluaĵo ne estas absolute evitebla. La larĝa kontaktanta surfaco kaj la granda premo por elflumanka ŝtopo kaŭzas relative grandan froton.

Ŝtopskatolaĵoj trovas aplikon por ekonomiajn solvojn ŝtopi aksojn de pumpoj kaj miksiloj kaj ĉe reguligaj kaj alĝustigaj ventiloj kiel stangoŝtopaĵoj. Pli malfrue oni aplikis bluan kaj blankan asbeston, kiuj jam anstataŭas modernaj materialoj, kiel aramido, grafito kaj artefaritaj materialoj. La ŝtopaĵoj fabrikiĝas per maŝinoj aldonante diversajn lubrikantajn kaj impregnitajn materialojn.

Oni aplikis ŝtopskatolojn ankaŭ al vapormaŝinoj, ĉefe al vaporlokomotivoj. La transkonduko de piŝtostango tra la cilindrokovrilo necesas bonan ŝtopadon kontraŭ vaporo. Komence fabrikiĝis la ŝtopringoj pleje el grafito kaj asbesto, pli malfrue trovis aplikon pleje ŝtopringoj el fandfero.

Hodiaŭ jam aplikiĝas tiucele modernaj partoj: radial-aksoŝtopiloj (simeringoj) kun ekstera risorta premo de ŝtopringoj. La materialo de ŝtopringoj estas: kaŭĉuko, fadenplastoj, grafito, ktp. Post eluziĝo la ŝtopkapablo de ŝtopskatolo per ektiro de skatolomufo estas renovigebla kaj la elfluo denove barigebla.
Ĝardena nano kun ĉarumo
**Ĝardena nano** (aŭ **ĝardena gnomo**) estas statuo, prezentanta folkloran nanon, gnomon, koboldon ktp, kiun oni uzas por ornami sian ĝardenon.

Ĝardenaj nanoj estas kreitaj ĝenerale el ĉipa materialo kiel gipso, terakoto aŭ plasto; figuras maljunajn viretojn kun rozkolora haŭto, ruĝa ĉapo, blanka barbo kaj akre koloraj vestoj. Ili tenas diversajn ĝardenajn ilojn: ĉarumon (uzatan kiel florpoto), akvumilon, segilon, hakilon; aŭ muzikilojn: akordionon, violonon, sakŝalmon.

Iliaj tradiciaj kunuloj estas statuoj de cervinoj, fungoj, putoj el pneŭoj kaj malgrandaj ventmuelejoj.

Iuj modernaj ĝardenaj nanoj estas inspirataj de la bildoj de la sep nanoj de Neĝulino el la desegnofilmo fare de Walt Disney.

Historio
--------

Nano de ĝardeno de la 1990-aj jaroj
Iuj asertas, ke la unuaj ĝardenaj nanoj estis figuroj de la egipta dio Beso.

Pli malfrue, en la Ĝardeno de Boboli en Florenco oni povas vidi la statuon de la nano Pietro Barbino, fare de Valerio Cigoli.

La unuaj popularaj ĝardenaj nanoj estis fabrikataj en la urbo Gräfenroda (Turingio, Germanio) je la 17a jarcento. Ili disvastiĝis en Svision, Aŭstrion kaj aliajn landojn. Germanio gastigas 27 milionojn da nanoj de ĝardeno. La Muzeo pri ĝardenaj nanoj (germane: *Gartenzwergmuseum*) troviĝas en Gräfenroda, en la vilaĝocentro (Ohrdrufer Straße nr 1).

En 1847 la brito Sir Charles Isham venigis 21 ĝardenajn nanojn el Germanio por ornami sian domon en Northamptonshire.

En la 1990-aj jaroj la ĝardenaj nanoj reviviĝis kun la reveno de la kiĉa modo. Estis kreitaj nanoj en ridindaj (eĉ pornografiaj) pozicioj, vestitaj kiel huliganoj aŭ batalistoj, ĵetontaj bombojn, murdontaj aŭ murditaj.

Aperis ĝardenaj naninoj, ofte seksallogaj (almenaŭ, vidpunkte de nanoj).
  


---

Ĝarden-nanigita Zamenhof, provanta kapti stelon per papilireto, celante ĝin farbi verde - kaj tiel, iĝas duobla ZEO.
En Esperantio, en 2009, inaŭguriĝis en Sillingy (Francio) humura ĝarden-nana ZEO far la lokala grupo.(Bildo ĉi-kune. Kopioj el ceramiko estas anoncitaj, kiun oni baldaŭ povos aĉeti en la diversaj libroservoj).
  


---

Bildaro
-------

* La statuo de Pietro BarbinoLa statuo de Pietro Barbino
* Germana katalogo de ĝardennanoj de 1910Germana katalogo de ĝardennanoj de 1910
* Germana ĝardennanoGermana ĝardennano
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ĝardena nano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ĝardena nano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hispane Nanoj de ĝardeno sen landlimo Arkivigite je 2009-09-05 per la retarkivo Wayback Machine
* france Afero pri nazia ĝardena nano Arkivigite je 2009-07-25 per la retarkivo Wayback Machine
* france La fenomeno "Nano de ĝardeno"
PapoPapo

**Sankta Silvestro** (n. fine de la 3-a jarcento, eventuale en 292, m. la 31-an de decembro 335, latine *Sylvester* aŭ *Silvester*) estis kristana sanktulo kaj papo. Li estis papo Silvestro la 1-a dum 314-335, sekvinte post Sankta Miltiado sur la papa trono; lin mem sekvis Sankta Marko (Marcus). Li papiĝis en la jaro post la jura agnoskiĝo de Kristanismo far la imperiestroj Konstantino kaj Licinio (j. 313).

Konstantino konstruigis por li plurajn konstruaĵojn, inter kiuj verŝajne la unua baziliko de Sankta Johano Laterano, kiu estis dum jarcentoj la ĉefa papa preĝejo. Silvestro sendis delegitojn al la Unua koncilio de Niceo en 325, la elstara eklezia okazaĵo de la epoko, kaj aktive partoprenis la polemikadon pri Arianismo. Laŭ la Donaco de Konstanteno la imperiestro donacis al Silvestro kiel papo politikan regrajton en Italio, sed la Donaco estis la fraŭda inventaĵo de mezepokaj papoj por rajtigi siajn militojn por Italio.

Kiel estas kutime ĉe multaj sanktuloj, oni festas ilian morto-tagon kiel "naskiĝotagon en la ĉielo": tial do en la eklezia kalendaro oni festas Silvestron je la 31-a de decembro, - en multaj landoj oni nomas tiun tagon, kaj la novjarajn festojn, "Silvestro".

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de papoj
* Sankt-Silvestro

Eksteraj ligiloj
----------------

* artikolo "אחת ולתמיד: מי היה סילבסטר?", "Unufoje por ĉiam: Kiu estis Silvestro?" (hebree)

* Kategorio Silvestro la 1-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 31407
* GND: 119221292
* LCCN: nr90017026
* VIAF: 74658353 85181438, 74658353
* ISNI: 000000037120226X, 000000008160886X
* SUDOC: 053454200
* BNF: 13575077p
* NLA: 44077489
* NKC: skuk0005253
* BNE: XX4661330
 |
Pedagogio

**Pigmalion-efekto** estas sekvo de pozitiva espero de instruisto.

La instruisto estas konvinkita, ke la lernanto havas ŝancon pliboniĝi, kaj gvidas la lernanton tiamaniere, ke la supozo praviĝu. Li helpas kaj kuraĝigas la lernanton, malgravigas la malsukcesojn kaj mallertaĵojn de la lernanto („ne afliktu, tio povas okazi al ĉiu, neniu naskiĝis saĝulo"), ĝis la lernanto mem ekkredas, ke estas en liaj fortoj pliboniĝi kaj atingi sukceson.

Aliflanke, tiu povas kaŭzi troigon de memamon al orgojlo, maltoleron al malsukceso kaj mallantan memkritikon.

Origino
-------

Pigmalion-efekto estas nomita laŭ Pigmaliono, antikva kipra skulptisto, kiu enamiĝis al sia statuo de Galateo kaj elpetis de Afrodito, ke ŝi vivigu ĝin. Pro tio la efekto estas nomata ankaŭ **Galateo-efekto**.

Ekzemplon de tia edukado montris George Bernard Shaw en sia teatraĵo „Pigmaliono", en kiu profesoro edukas el malklera kaj fiparolanta strata florvendistino tian damon, ke ŝia konduto fine superas lian propran en nobleco kaj ĉarmo.

Scienca baziĝo
--------------

La efikon konfirmis esploristoj Rosenthal kaj Jacobson en 1968 en eksperimento, kiu fariĝis unu el la plej famaj eksperimentoj en la historio de socia psikologio. La esploristoj faris inteligentecan teston por la lernantaro kaj argumentis al la instruistoj, ke la testo estis desegnita por identigi infanojn, kiuj "malfrue floras", do studentojn, kiuj komence estas intelekte malfruiĝintaj, tamen ĝis la venonta jaro ili fermos la breĉon. Tiel ĉiu instruisto en la klaso ricevis liston de studentoj en siaj klasoj, kiuj estis klasifikitaj kiel promesplenaj kvankam ili estis hazarde atribuitaj al la listo sendepende de la inteligenta testo. Fine de la lernojaro evidentiĝis, ke la "malfruaj florantoj" efektive atingis la plej altajn atingojn dum tiu jaro. Surbaze de ĉi tiu studo, estis verkita la libro "La Pigmaliona Efiko en la Klasĉambro".

Vidu ankaŭ
----------

* Malan efikon prezentas Golem-efekto.

Referencoj
----------

1. ↑  Rosenthal, R, and L. Jacobsen. Pygmalion in the classroom: teacher expectation and pupils’ intellectual development. New York: Holt, Rinehart and Winston, 1968.
**Zoltán Berczik** [bercik], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Berczik Zoltán** estis hungara tablotenisisto, olimpiano, trejnisto.

Memortabulo pri Zoltán Berczik
Zoltán Berczik naskiĝis la 7-an de aŭgusto 1937 en Novi Sad (Jugoslavio, nun en Serbio), li mortis la 11-an de januaro 2011 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zoltán Berczik apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio. Lia familio translokiĝis al Budapeŝto en 1944. Zoltán Berczik maturiĝis en Békéscsaba. Post jaroj li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Li ricevis premion en 1980. 

### Sporta kariero

Zoltán Berczik konatiĝis pri tabloteniso en Békéscsaba en sia aĝo 14, poste li estis tablotenisisto en Gyula ĝis 1955, pli poste en ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono 23-foje unuoble aŭ teame inter 1959-1969, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1957-1969 145-foje. Li estis la dua en mondĉampionumoj en 1957, 1959 kaj 1961. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1969, poste li estis trejnisto ankaŭ eksterlande, krome li havis altajn postenojn en la hungara tablotenisa vivo.

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Budapeŝto (2012)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* biografio angle

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 819894
* GND: 1062473868
* VIAF: 311723573
 |



* Portalo pri Biografio
**ŝtuparego spektakla** aŭ **Spektantejo** aŭ **Tribunalo** estas strukturo konsistanta el multaj altaj ŝtupoj, kiuj permesas sidi aŭ stari sur ili. La spektantejo estas desegnita por permesi al granda publiko spekti unu eventon, sen ke liaj proksimuloj kaŝu tion, kio okazas pli for.

 Tribunoj ĉe la cezarea teatro, de la tempo de antikva Grekio

historio
--------

La konstruado de la spektantejo jam vidiĝis en la tempo de antikva Grekio kaj antikva Romo, kie estis konstruitaj konstantaj neprovizoraj tribunoj el ŝtono. La spektantaro sidis sur la standoj en la amfiteatro kaj la romia teatro, kie estas teatraĵo okazanta en la centro sur la tero. Spektantoj povis ĝui tiamaniere multajn sidlokojn, kies nivela konstrua formo donis larĝan vidan angulon al iu ajn spektanto.

Nuntempe spektantejoj kutime troviĝas en teatroj, kaj en stadioj, kie eventoj okazas kiel sportaj konkursoj. Estas spektantejoj en formo de duoncirklo kaj aliaj en formo de plena cirklo, kun la evento okazanta en la centro de la evento.
Piononoj.**Pionono** estas la nomo hispanlingva kiun ricevas pluraj popularaj kukoj (dolĉaj kaj salaj) el Hispanio, pluraj landoj de Latinameriko kaj Filipinoj.

En Hispanio
-----------

La pionono en Hispanio estas eta kuko tradicie ellaborita en Santa Fe, Granado.

Ĝi havas tiun nomon omaĝe al la papo Pio la 9-a (*Pio nono* laŭ la itala prononco de lia nomo). La unua referenco de ĉi kuko aperis la 18-an de marto 1858 en la madrida ĵurnalaro. Ĉi tiu dolĉaĵo, en la komenco, nomiĝis per du apartaj vortoj "pio nono" aŭ plurale "pios nonos". Estis Leopoldo Alas «Clarín» kiu en sia romano "La Regenta" 1884 ekuzis la kunan vorton "pionono"

### Karakterizaĵoj

Dolĉaj piononoj argentinaj, farĉitaj de laktokremoLa "piononoj" konsistas el du partoj: fajna kuka lameno envolvita formante cilindron (la bazo de la kuko), «ebriigita» de ia dolĉega likvo kiu donu al ĝi tre freŝan kaj agrablan strukturon, kronata de kremo rostita.

En Latinameriko
---------------

En kelkaj landoj de Latinameriko (ekz. Argentino, Kolombio, Peruo, Kubo kaj Urugvajo) la *piononoj* estas baza pasto de la kukarto (faruno, tutaj ovoj kaj sukero kun samaj kvantoj) per kiu oni faras fajnan lamenon el *bizcochuelo*. La *bizcochuelo* estas farĉita kaj envolvita ĝis kreado de cilindro kiu poste estas dekoraciata por pli bela prezento. Sur ĉi sama bazo ellaboriĝas la dolĉaj, salaj aŭ amardolĉaj piononoj.

Referencoj
----------

1. ↑  MEDINA VÍLCHEZ, Gavriel. "El Pionono de Santa Fe", Granada: Entorno Gráfico, 2013, pp.13

* Kategorio Pionono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La ĝardendomo de Frankenberg La **Ĝardendomo Frankenberg** (germane:*Frankenbergsches Gartenhaus*) troviĝas en la urbocentro de Gotha, Lucas-Cranach-Straße nr 9a.

Priskribo
---------

La ĝardendomo situas - alie ol la nomo supozigas - meze en la urbokerno. Li nomitis por Sylvius Friedrich Ludwig Freiherr von Frankenberg und Ludwigsdorff (1728-1815), kiu estis ministro de tri dukoj en Gotha kaj korespondadis i.a. kun Johann Wolfgang von Goethe kaj Christoph Martin Wieland. En la 1803-a jaro li iniciatis la konstruon de la unua malsanulejo en Gotha ĉe Große-Fahnen-strato.

La duetaĝa baroka ĝardendomo faritis laŭ stilo de kasteleto. Lia kvinaksa ĉefa fasado donas vidon al sudo. Centra de pilieroj portata balkono kun feraj kradoj substrekas la enirzonon. Kontraŭe al la modesta supera etaĝo la teretaĝo estas pompa. La kvar fenestroj kronatas perelipsaj gabloj kun etaj "bovokuloj". Ili alternas kun etaj fenestroj en formo de staranta elipso. Malsupre estas kvar hodiaŭ malplenaj niĉoj kun konka ornamaĵo, simile al la galerioj de la superaj etaĝo ĉe Kastelo Friedenstein. Verŝajne estu ili ligiloj al la iam inter antaŭa domo kaj ĝardena domo situinta parketo.

Agado de Frankenberg
--------------------

Frankenberg agadis ekde 1765 ĉe la kortego de Gotha kie li unue deĵoris kiel Sekreta konsilisto sub duko Frederiko la 3-a. En 1792 duko Ernesto la 2-a de Saksio-Gotha-Altenburg nomunis lin Ĉefan impostisto. En tiu ĉi funkcio li ege meritis pri la regiono de Gotha kaj Altenburg. La posteulo de Ernesto, duko Frederiko la 4-a pagis la starigon de la post 1815 farita Frankenberg-monumento. Ĝi portas la enskribon: "Dem unvergeßlichen Sylvius gewidmet - Dediĉite al la neforgesebla Sylvius." Ties ĝardena domo servis ĝis 1991 kiel infanĝardeno. Hodiaŭ la restaŭrita kaj private uzata ejo reatrakciis, laste nebalaste ĉar ĝi estas ŝatata etapocelo de diversaj rondgvidadoj por turistoj kun fokuso pri arkitekturo kaj historio.

Literaturo
----------

Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3*, 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 109-110

* Kategorio Ĝardendomo Frankenberg (Gotha) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Brika ŝtupogablo kun ornamarkoj ĉe la historia urbodomo de Rostock, fotita en 1953
*Steintor* en Anklam
**Ŝtupogablo** aŭ **ŝtupargablo** estas ŝtupece aranĝita gabloformo. La timpano superstaras la tegolotegaĵon kaj kovras ĝin. Tiu ĉi gabloformo atingis sian ĉefan disvastiĝon ĉefe je reprezentaj domoj en Kolonjo (ekde la 13-a jarcento en Rejnlando) kaj en la regionoj de brikogotiko de la 14-a ĝis 17-a jarcentoj, jen precipe en la regionoj ĉe la Norda resp. Balta Maroj same kiel en la epoko de la tiel nomata brikorenesanco.

Ŝtupogabloj troviĝas ankaŭ en la profana arĥitekturo de la malfrua mezepoko. Oni ornamis la ŝtupojn foje per ornamarkoj, frisoj, ornamriparo aŭ murdentoj.

La renesanca arĥitekturo pluevoluigis la ŝtupogablon je uzado de helikoformaj ornamaĵoj (helikoj) kaj aliaj siatempaj ornamelementoj.

Ekzemploj
---------

* *Der alte Schwede*, plej aĝa domo de Wismar ĉe la Balta Maro, 1380; foto el 2004
* Norda Portalo, rekonilo de la urbo Flensburg, proks. 1595
* Preĝejo de Grundtvig kaj flankaj konstruaĵoj en Kopenhago, Danujo, 1927; malofta konstruformo de preĝejo laŭ stilo de esprimismo
* Domo en Nellingen, Ostfildern, 16-a jc.
* Domensemblo en Friedrichstadt en la lej norda distrikto de Germanujo, 17-a jac.

Literaturo
----------

* Kategorio Ŝtupogablo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ŝtupargabloj en heraldiko[*rompita ligilo*]
Franca *chef* preparanta trufon por vespermanĝo.
**Ĉefkuiristo** kaj ankaŭ france kaj internacie *chef* [ŝef'] estas persono tre bone trejinita, lerta profesiulo kiel kuiristo kiu estas efika en ĉiuj aspektoj de manĝopreparado de partikulara kuirejo aŭ kuirarto, kiu direktoras en grupo de kuiristoj. La franca vorto "chef" estas deriva (kaj mallongigita) el la esprimo *chef de cuisine* [ʃɛf.də.kɥi.zin], nome direktoro aŭ estro de kuirejo. (Siavice la franca vorto devenas el Latina *caput* kaj estas duoblaĵo kun la vorto "ĉefo".) Internacie, la titolo "chef" en la kuirarta profesio originiĝis en la etoso de la *haute cuisine* (alta kuirarto) de la 19a jarcento, kiu enmetis multajn francajn vortojn en multaj lingvoj.

Literaturo
----------

* Caparoso, Randal.  Wine Miracles by the Bucket. *Wine Lovers Page* (2001-03-19). Alirita 20a de aŭgusto 2007.
* The Culinary Institute of America.  (2011) *The Professional Chef*, 9‑a eldono, Hoboken, New Jersey: John Wiley & Sons. ISBN 978-0-470-42135-2. OCLC 707248142.
* Piercefield, Taylor (May 22, 2008), "Modern Tastes & Wine Pairing", *Wine Spectator*
* Davidson, Alan.  (21 de Septembro, 2006) *The Oxford Companion to Food*, 2‑a eldono, Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-280681-9.

* Stephanie Zonis. *Sally's Place*. Arkivita el la originalo je 2007-09-27. Alirita 20a de Aŭgusto 2007.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Official certification levels of the American Culinary Federation
* Chef training and career progression in New Zealand
Weißenfelser Schusterjunge La **Ŝuista submajstro** (germane: *Weißenfelser Schusterjunge*; vere *Stadtjunge*) estas 1,40 m alta bronza figuro de gaja knabo en la Urboparko de Weißenfels, Germanujo. Ĝi staras sur tombosoklo kiu portas la enskribon "Weil's mich freut! / Ĉar mi ĝojas!". Proksime de ĝi troviĝas la tombo de Novalis.

Historio
--------

La artisto Paul Juckoff el Schkopau komisiitis en la somero de 1905 fare de bebĉarfaranto el Zeitz pri la farado de tia statuo kaj liverado de ĝi al Zeitz. Al la tiama ĉefurbestro de Weißenfels la produkto tiom plaĉis, ke faritis dua muldaĵo. La statuo starigitis en la tiutempe aliaranĝota Urboparko.

Nekonata weißenfels-ano konservis la figuron, post farbado, en la kelo por eviti ties fandon dum la Dua mondmilito. Post la fino de la milito la knabo denove admireblis. Nenio ĉe la figuro estas ligita al ŝufarado, sed popolaj diroj tamen faris de "Urba knabo / Stadtjunge" ŝufaristan submajstron. Sed dirindas ke ŝufabrikado ĝenerale gravegis en la urbo. Trans la urbolimoj la monumento iĝas simbolo de la urbo kaj la kopiita knabo en Weißenfels estas pli konata ol la originalo en Zeitz.

Germana Oi!-muzikbando nomiĝis por tiu ĉi figuro "Die Schusterjungs".

51.19871211.968756Koordinatoj: 51° 11′ 55,4″ N, 11° 58′ 7,5″ O (mapo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri la muzikbando Arkivigite je 2015-05-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Informoj pri la monumento Arkivigite je 2016-06-06 per la retarkivo Wayback Machine
Pordego Ciono
**Pordego Ciono**  (hebree: שער ציון, Ŝa'ar Zion, arabe: باب صهيون, Bab Sahjun) ankaŭ konata en la araba kiel Bab Harat al-Jahud ("Judkvartala Pordego"), aŭ Bab an-Nabi Dawud ("Pordego de Profeto David"), estas unu el ok Pordegoj de la Malnova Urbo de Jerusalemo.

Historio
--------

La pordego Ciono estis konstruita en julio 1540, okcidente de la loko de la mezepoka pordego, kiu estis rekta daŭrigo de la Strato de la Judoj. Ses gardoturoj estis konstruitaj en la suda segmento de la muro, kvar el ili situantaj en la sekcio Monto Ciono.

En la dua duono de la 19-a jarcento, leprula kolonio, buĉejo kaj brutmerkato situis en la ĉirkaŭaĵo de la Pordego Ciono. Je la fino de la deknaŭa jarcento, butikoj estis konstruitaj laŭ la longo de la suda muro, kiuj estis malkonstruitaj dum la Brita Mandato.

La 13-an de majo 1948, kiam la Brita Armeo retiriĝis de Jerusalemo, majoro de la Regimento Suffolk donacis al Mordechai Weingarten la ŝlosilon de la Pordego Ciono.

En 2008, riparlaboroj estis faritaj sur la pordego, markante ĝian 468-an naskiĝtagon.

Referencoj
----------

1. ↑   *Governing the Holy City: the interaction of social groups in Jerusalem between the Fatimid and the Ottoman period*. Reichert, p. 122. ISBN 978-3-89500-404-9.
2. ↑  Preservation project marks 468th birthday of Jerusalem's Zion Gate

* Kategorio Pordego Ciono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Ne konfuzu ĉi tiun artikolon kun Métropole (franca komunumaro). |

La **ĉeflanda Francio** aŭ la "Eŭropa Francio" (france ***France métropolitaine*** aŭ *métropole*), estas la tuto de la eŭropaj teritorioj de Francio. Ĝi konsistas el sia kontinenta teritorio kaj siaj proksimaj insuloj en Atlantiko, Manika Markolo kaj Mediteraneo, kiel Korsiko. Tiel, la ĉeflanda Francio distingiĝas de la transmara Francio, tio estas la partoj de la Franca Respubliko situantaj ekster Eŭropo.

Geografio
---------

La ĉeflanda Francio etendiĝas sur 547 030 km2 (tuta sumo de la katastraj surfacoj) aŭ 551 695 km2 (geodezia surfaco laŭ la Nacia Geografia Instituto de Francio (IGN)), tio estas 80 % de la tuta teritorio de la Respubliko. Komence de 2011, ĝia loĝantaro estis 63 136 180 loĝantoj, t.e. 95,9 % de la tuto. En la 1-a de marto 2008, la ĉfelanda teritorio enhavis 36 571 el la 36 783 komunumoj de Francio, t.e. 99,42 %.

En eŭropa kaj internacia juro, la termino « Eŭropa teritorio de Francio », estas aparte uzata por montri al la teritorio de Francio en la ŝengena areo.

46° 00′ N 2° 00′ O﻿ / ﻿46.000 °N, 2.000 °O﻿ / 46.000; 2.000 (mapo)

Kodo
----

Dum periodo, estis landokodo por la ĉeflanda Francio : (FX) en la internacia normo ISO 3166, sed tiu kodo estis forigita ĉar tiu areo ne estas lando kaj estas parto de Francio kies kodo estas FR.

Referencoj
----------

1. ↑  Leksikografiaj kaj etimologiaj difinoj de « métropole » el la *Trésor de la langue française informatisé*, en la interretejo Centre national de ressources textuelles et lexicales
2. ↑   Ĝenerala direkcio de la impostoj (katastraj servoj)
3. ↑  Insee : Tuta loĝantaro laŭ sekso kaj aĝo ĝis la 1-a de januaro 2011, ĉeflanda Francio
4. ↑  (PDF)  Aŭtoritato por ĝisdatigo de ISO 3166 -- ISO 3166-3 INFO-SERVICE No. I-2, Internacia NormOrganizado - la 22-an de novembro 2002.

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Francio |
| Portala ikono | Portalo pri geografio |

* Teritoria estiĝo de la ĉeflanda Francio
* Transmara Francio
**Ĝardeno de la Malaperintaj Soldatoj** (hebree גן הנעדרים‎‎, Gan HaNe'edarim, angle *Garden of the Missing in Action*) estas memor-ĝardeno en Monto Herzl en Jerusalemo. Ĝi situas en la Nacia Milita kaj Polica Tombejo. La ĝardeno estas dediĉita al la Malaperintaj Soldatoj kies tombo estas nekonata de 1914 ĝis hodiaŭ, kaj ankaŭ estas portempa monumento al nekonataj soldatoj planite ŝanĝebla al la Nacia Memormonumento, kiu konstruiĝas ĉe la enirejo de la tombejo. Memoraĵo inkludas nomojn de judaj kaj ne-judaj soldatoj kaj oficiroj, kiuj servis en la Israela Armeo kaj israela polico. en 1954, post nelonge post antikvaj judaj kaverno estis malkovrita proksime. antaŭ la ĝardeno estis konstruita estis la  *'Missing memoraĵo zono'*  kaj post ol igis la Ĝardeno de la Missing en 2004. La ĝardeno estas inkludita **malplena tomboj** kun memoraĵo tabulo kun ĉiuj nomoj de la "Missing en Ago de Israelo" apud memoraĵo placo. ankaŭ temporal monumento al Tombo de la Nekonata Soldato

23 La malsuprenirinto ĉe Maro Memorial estas proksimaj al la ĝardeno.-->

Bildaro
-------

* MalplenaJ TOMBOJMalplenaJ TOMBOJ
* Memoraĵo por Eli CohenMemoraĵo por Eli Cohen
* memoriga placomemoriga placo
* INS Dakaro MemorialINS Dakaro Memorial
* la eterna flamola eterna flamo
* 23 La malsuprenirinto ĉe Maro Memorial23 La malsuprenirinto ĉe Maro Memorial
* Dua Templo Kaverno periodo de juda entombigoDua Templo Kaverno periodo de juda entombigo

Vidu ankaŭ
----------

* Tombo de la Nekonata Soldato

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ĝardeno de la Malaperintaj Soldatoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (en Hebrea) Arkivigite je 2016-03-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Poŝtmarko Arkivigite je 2012-03-15 per la retarkivo Wayback Machine de Israelo
* Israeli Soldiers "Missing in Action" Arkivigite je 2016-06-10 per la retarkivo Wayback Machine
La **Ĉefministra baloto de 2012 en Kebekio** estis la 40-a baloto en Kebekio ekde la kreado de la provinco en 1868. Ĝi okazis la 4-an de septembro 2012.

La balotadkampanjo komencis la 1-an de aŭgusto 2012, ĉirkaŭ 15 monatojn antaŭ la fino de la ĉefministra mandato. La kialo estas certe pro la studenta konflikto kaj la komisiono Charbonneau.

Partioj
-------

* Jean Charest: Kebekia liberala partio
* Pauline Marois: Parti Québécois
* François Legault: Coalition Avenir Québec
* Amir Khadir kaj Françoise David: Québec solidaire

### Debatoj

La Debato de Ĉefoj (france Débat des chefs), kun la 4 ĉefaj partiestroj, okaziĝis la 19-an de aŭgusto 2012. Je la 20-a, 21-a kaj 22-a de aŭgusto okaziĝis la debatoj kun la tri ĉefaj partiestroj, sed kun du ĉefoj pofoje, la tiel nomata *Alfronta debato* (france Face-à-face). 

La Debato de Ĉefoj estis dissendita per la televidkanalo *Radio-Canada* je 20:00 (UTC-4) dum 2 horoj kaj la Alfronta Debato estis dissendita per *TVA* je 21:00 (UTC-4), kies ĉiu programo daŭris 1 horon. Ĉiuj debatoj havas 4 temojn: *Regadeco*, *Socia politiko*, *Ekonomio* kaj *Naciaj demandoj kaj identiteco*.

Baloto
------

La voĉdonoj per anticipo okazis la 26-an kaj 27-an de aŭgusto 2012. La normalaj voĉdonoj okazis la 4-an de septembro, dum la balotadtago.

### Rezultoj de la balotado

Pauline Marois iĝis la unua ĉefministrino en Kebekio. Jean Charest ne estis reelektata en sia konteo kaj forlasis politikon.

La rezulto baziĝas sur la 125 sidoj en la Nacia Asembleo de Kebekio.

* Jean CharestKebekia liberala partio 50 / 125 (31,2 %)Jean Charest  
Kebekia liberala partio 50 / 125 (31,2 %)
* Pauline MaroisParti Québécois 54 / 125 (31,9 %)Pauline Marois  
Parti Québécois 54 / 125 (31,9 %)
* Amir Khadir kaj Françoise DavidQuébec solidaire 2 / 125 (6 %)Amir Khadir kaj Françoise David  
Québec solidaire 2 / 125 (6 %)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Ĝardeno de la Plantoj |

La **Ĝardeno de la Plantoj** de **Lillo** (france ***Jardin des plantes***) estas botanika ĝardeno situanta en la sudo de la urbo, en kvartalo Moulins. Ĝi estis enskribita kiel Monumento historia en decembro 1997.

 Metro-stacio:  *Porte de Douai*.

Historio
--------

Inaŭgurita en 1948, la Ĝardeno de la Plantoj estis aranĝita de arĥitekto Jean Dubuisson kaj pejzaĝisto Jacques Marquis sur terpeco de ĉ. 11 hektaroj sur la loko de malnovaj fortifikaĵoj en la sud-oriento de la urbo kaj nun situanta en la limo de la teritorio. Oranĝejo estis konstruita en 1952 kaj ekvatora forcejo, elpensita de arĥitekto Jean-Pierre Secq, en 1970.

En 2006, partnereco kun farmacia fakultato de Lillo estis starigita.

Priskribo
---------

Elpensita laŭ miksa stilo, ĝi enhavas rozejon, gravan kolekton de dalioj, botanikajn kvadratojn organizitajn laŭ temoj, oranĝejon kaj ekvatoran forcejon.

Gvidataj vizitoj
----------------

Eblas profiti el senpagaj gvidataj vizitoj, kontaktante la oficejon de la Direkcio Parkoj kaj Ĝardenoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Mérimée|PA59000009

Vidu ankaŭ
----------

* Lillo
* Listo de botanikaj ĝardenoj
* Forcejo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ĝardeno de la Plantoj (Lillo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de urbo Lillo Arkivigite je 2014-06-16 per la retarkivo Wayback Machine

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Jardin des plantes de Lille en la franca Vikipedio.*
**HORVÁTH Zoltán** [pr. horva:t] estis hungara aktoro naskita en Nagyvárad la 1-an de aŭgusto 1860 kaj mortinta en Budapeŝto la 12-an de aŭgusto 1930.

Zoltán Horváth

Kariero
-------

Zoltán Horváth jam ekde 1879 aktoradis, sed nur post 3 jaroj li akiris diplomon en Reĝa Teatra Lernejo. En 1882 li venis al Nacia Teatro (Budapeŝto) kaj restis ĝia membro ĝis sia pensiuliĝo (1914). En 1888 li fariĝis ano de la Konsilantaro de Aktorligo. En 1892 li fondis aktorlernejon, kie la plej fama instruisto estis Mari Jászai. En 1913 li gajnis la premion *Farkas–Ratkó*. Pro vidviĝo li edziĝis dufoje.

El liaj roloj
-------------

* Bálint (Goethe: Faust);
* Orsino (Shakespeare: Vízkereszt);
* Octave (Ohnet: A vasgyáros);
* Béla (Gergely Csiky: Buborékok).

Elektitaj lernantoj de aktorlernejo de Zoltán Horváth
-----------------------------------------------------

* Ilona Berzétey
* Aranka Hettyey
* Etel Szilasi
* Ödön Faragó
* Margit Kornai
* Árpád Latabár (1878)
* József Miskey
* Lajos Palágyi
* Lajos Parlagi
* Kálmán Szentiványi

Fontoj
------

* 
* 


* Kategorio Zoltán Horváth (aktoro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ŝuoj el vera krokodila ledo, montrataj en la zooparko de Bristolo (Britio), 2005.
Pupa maketo de ŝufaristo el ekspozicio en Elvas, Portugalio.
**Ŝuo** estas piedvesto kun solida plandumo, taŭga por eksterhejma uzo.
Ŝuoj protektas piedojn kontraŭ malpuraĵoj, malmolaj grundoj, malvarmo kaj vundaj akraĵoj. Ili povas helpi pli facile paŝi, sed ankaŭ foje povas malhelpi la paŝadon (ekz-e altaj kalkanumoj aŭ platformaj ŝuoj). Formoj de ŝuo ofte ŝanĝiĝas laŭmode.

Oni faras ŝuojn kutime laŭ formo de piedo. La ekstera supro kutime estas farita el fleksebla materialo, (ledo natura aŭ artefarita). La plandumo konsistas el pli rigida, ne foruziĝema materialo (ledo, plasto aŭ kaŭĉuko), sed ĝi devas tamen bone adaptiĝi al la paŝado. La kalkanumo konsistas ofte el malmola materialo.

Vidu ankaŭ
----------

* Lignoŝuo
* Pantoflo
* Ŝuformilo
* Ŝuisto
* Ŝukorno

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ŝuo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ŝuo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ŝuo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Ŝufarado (el Retarkivo 2005), fare de Martin Thorenz.
Interno de restaŭrigita preĝejo forira en 2012
La **Preĝejo Surb Giragos** estas preĝejo de la Armena Apostola Eklezio en Diyarbakır, Turkio, kiu estis konfiskita de la turka registaro en 2016. En la 2000-aj jaroj ĝi estis parte renovigita kiel signo de repaciĝo kun la kristana komunumo. Ĝi estis remalfermita la 23-an de oktobro 2011 kiel "la unua preĝejo de Turkio revivigita kiel permanenta didomo". Ĝi estis forte damaĝita dum armitaj kolizioj inter la Kurdistana Laborista Partio kaj la Turka Armeo en februaro 2016, kune kun la cetero de la historia distrikto Sur, Diyarbakır.

Ĝi estis vidita kiel unu el la plej grandaj kaj plej gravaj armenaj preĝejoj en la Proksima Oriento, kun sep altaroj. Ĝi estis fermita dum la Armena genocido en 1915-1916, kaj estis redonita al la loka armena komunumo en 1960, kvankam pro elmigrado en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj la loka armena komunumo multe malpliiĝis. Laŭ iuj arthistoriistoj, la preĝejo estas la plej granda en Mezoriento. La komplekso etendas pli ol 3200 kvadratajn metrojn kaj inkluzivas pastrajn domojn, kapelojn kaj lernejon. La preĝejo estis kaptita de la Imperia Germana Armeo en 1913 kaj funkciis kiel ilia loka ĉefsidejo dum la unua mondmilito ĝis 1918, kiam ĝi estis transformita en ŝtofan magazenon .

La 26-an de marto 2016 la turka registaro konfiskis Surb Giragos, laŭ Artikolo 27 de la Leĝo pri elproprietigo. Najbaraj asiriaj, ĥaldeaj kaj protestantaj preĝejoj ankaŭ estis elproprietigitaj kiel parto de la sama decido, kiu konsistis el la elproprietigo de ĉirkaŭ 6,300 terpecoj en la distrikto Sur (ĉirkaŭmurita urbo) de Diyarbakir, ĉirkaŭ 80% de la posedaĵo en tiu distrikto. La Trinkejo-Asocio Diyarbakir publikigis deklaron dirante, ke "ĉi tiu decido malobservas la proprietrajton kaj kontraŭas turkan Konstitucian juron".

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio Preĝejo Surb Giragos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Ĉefministro de Pollando** (pole ***Prezes Rady Ministrów***, ankaŭ konata kiel la **Prezidanto de la Konsilio de Ministroj** en Pollando) estas la plej grava politika pozicio en pola politiko. En la praktiko, la ŝtatestro de Pollando estas la Prezidanto de Pollando, kvankam la prezidanto de Pollando ĉefe havas ceremoniajn kaj simbolajn potencojn, dum la ĉefministro de Pollando estas la estro de la ekzekutivo .

La prezidanto havas la aŭtoritaton nomumi la ĉefministron kaj maldungi lin, sed praktike tio estas farita de la malsupera ĉambro de la parlamento, kiu finis, post kiam unu el la partiestroj sukcesis formi koalicion. La ĉefministro estas la estro de la pola registaro. Laŭ la Pola Konstitucio, la Prezidanto de Pollando nomumas la Ĉefministron kiu formos la registaron kaj prizorgos ĝian ĉiutagan administradon.

Du semajnojn post la nomumo de la ĉefministro, li devas alsendi planon priskribantan la tagordon de la registara al la ĉefministro. Post kiam la ĉefministro prezentis la bazajn gvidliniojn de la registaro, mocio de konfido al la registaro okazas .

La nuna Ĉefministro de Pollando (aktuale en 2022) estas Mateusz Morawiecki. Morawiecki anstataŭigita ĉefministron Beata Szydło, kiu eksiĝis la 7an de decembro 2017 .

Aŭtoritato
----------

La ĉefministro povas deklari krizostato kaj ordoni al la komandanto de la pola armeo parta aŭ ĝenerala mobilizado okaze de rekta minaco al la nacia sekureco de Pollando. La ĉefministro ankaŭ rezervas la rajton nomumi kaj maldungi la estrojn de la specialaj servoj, inkluzive de la ĉefoj de la polico, la limgardisto, kaj la estro de la interna sekurecagentejo de Pollando.

Okaze de tumulto al publiko aŭ terora atako, la ĉefministro povas (uzante la potencojn de la ministro por internaj aferoj) aktivigi specialajn armitajn unuojn de la polico por konservi ordon.

Aliaj fontoj
------------

* Konstitucio de la Respubliko de Pollando de 1997 (en la angla)

Referencoj
----------

1. ↑  Jagielski, pp. 168–169
2. ↑  Article 154, para. 2
3. ↑   Ekipa Szydło w rządzie Morawieckiego. Jutro expose, głosowanie nad wotum zaufania w środę (http://www.tvn24.pl) (pole) (12 November 2015). Alirita 11 December 2017.

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Kancelierio de la Ĉefministro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 326116
* LCCN: n2015074279
* VIAF: 41145541841796601424
 |