recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
En medicino, **katalepsio** estas nerva kondiĉo de muskola rigideco kaj fiksiteco de korpoformo.

Priskribo
---------

Jen oftaj simptomoj de katalepsiuloj:

* Rigidaj dorso kaj trunko, sendepende de eksteraj stimuloj
* Rigidaj membroj, sendepende de eksteraj stimuloj
* **Vaksa fleksiĝemo**: se oni movas membron de katalepsiulo, la membro restas en la movitaj loko kaj formo.
* Manko de respondo al eksteraj stimuloj
* Malpliiĝo de respondemo al doloro
* Perdo de muskola regado
* Malrapidiĝo de korpaj funkcioj (ekz. spirado)

* Virino kun katalepsio Virino kun katalepsio
* Knabino kun katalepsio Knabino kun katalepsio

Etimologio
----------

La termino devenas de la helena vorto κᾰτᾰ́ληψῐς *katálēpsis* "preno".

Famaj ekzemploj
---------------

Laŭ la *Simpozio* de Platono, Sokrato ofte restis perfekte senmove dum multaj horoj, pensante. Laŭ kelkaj aŭtoroj, tio estas verŝajne kazo de katalepsio.:76

Sankta Terezo de Ávila spertis katalepsion ekde 1539: ŝiaj kruroj rigidiĝis, kaj ŝi ne povis piediri dum tri jaroj.

En fikcio, en *Romeo kaj Julieto* de Ŝekspiro, Julieto trinkas pocion, kiu kaŭzas mortsimilan katalepsion.

Referencoj
----------

1. ↑  D’Angour, Armand.  (2019) *Socrates in Love* (angle). Bloomsbury Publishing.

* Kategorio Katalepsio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Perla MARTINELLI** (naskiĝis la 30-an de junio 1938) estas italdevena esperantisto de post 1953 kaj nun publicisto kaj arta direktoro ĉe LF-koop. Profesie ŝi estis tradukistino kaj lingvoinstruistino.

Vivkuro
-------

Ŝi aktivis ekde 1972 en la medio de La Patrolo, kaj en 1980 transprenis la ĉefredaktadon de Literatura Foiro. Lasinte la postenon ĉe Literatura Foiro, en 1997 ŝi transprenis la ĉefredaktadon de *Heroldo de Esperanto* por kvindek numeroj, kaj ree en 2002 dum tri jaroj kun Marie-France Conde Rey. Ekde 2006 ŝi ĉefredaktas la novan revuon *Femina*, kaj daŭre prizorgas la kulturan paĝon de Heroldo. Al la tri periodaĵoj ŝi ankaŭ kontribuis per multaj tekstoj, originale kaj traduke.

Akademiano de Esperanto ekde 1988, ŝi estis elektita ĝenerala sekretario de la Akademio en 1996: ĝis nun la sola virino kiu okupis estraran postenon en la lingva institucio. Prezidanto de Svisa Esperanto-Societo (1994-97) kaj de Kultura Centro Esperantista (2009-11).

Kun sia edzo Giorgio Silfer, ŝi partoprenis la fondon de pluraj gravaj iniciatoj, interalie la Esperanta PEN-Centro, kies akcepton ĉe PEN-Klubo Internacia ŝi atingis en 1993. Ili kune esperantigis la *Universalan Deklaracion pri la Lingvaj Rajtoj* en 1996. En 2001 ŝi estis elektita al la Senato de la Esperanta Civito, kaj reelektita en 2006.

En 2020 ŝi prezidas la Lingvan Konsultejon ene de la Esperanta Civito.

Verkaro
-------

Ŝi doktoriĝis pri modernaj lingvoj kaj literaturoj per disertacio pri "*Edmond Privat: vivo kaj verkaro*". 

Kun Gaston Waringhien ŝi tradukis la unuajn Tri Tagojn de Dekamerono de Giovanni Boccaccio.

Aliaj gravaj tradukoj: La ruza vidvino de Carlo Goldoni kaj Finalo de partio de Samuel Beckett.

Ekstera ligilo
--------------

Verkoj de kaj pri Perla Martinelli en la Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj

  

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPrezidantoj de Svisa Esperanto-Societo |
| --- |
| Eugène Failletaz • Joseph Feierabend • Friedrich Schneeberger • René de Saussure • Eduard Stettler • Jakob Schmid • Emma Chenevard • Petro Schacht • Jean Wenger • Edmond Privat • Eduard Stettler • Rudolf Gottlieb Maeder • Georg Rotach • William Perrenoud • Marcel Jaccard • Otto Walder • Jules Gilliard • Fritz Liechti • Werner Laederach • Hans Hermann • Lilly Schaerer • Bruno Graf • Erwin Zuber • Rudolf Schneebeli • René-William Perrenoud • David Buhlmann • Werner Laederach • Karl-Heinz Mischler • Daniel R. Muhlemann • Otto Walder • István Mórocz • Arthur Baur • Claude Gacond • Perla Martinelli • Dietrich Michael Weidmann • Mireille Grosjean | SES-logoSES-logo |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 9203
* GND: 141822856
* LCCN: nb2016000637
* VIAF: 122214272
* ISNI: 0000 0000 8065 8259
* ICCU: UTOV429359
 |
Sendostacio kaj kirko Sankta Jozefo
La memortabulo omaĝe al la pola reĝo Jan la 3-a Sobieski ĉe la fasado de pola preĝejo de Sankta Jozefo sur la monto Kahlenberg, de tiu monto la pola reĝo komencis tiel nomatan Batalon de Vieno
**Kahlenberg** (Kalva Monto) estas monto (484 m) en la 19-a distrikto Döbling (Debling) de Vieno. Ĝi apartenas al la Viena Arbaro kaj estas vidindaĵo de Vieno, krome ŝatata festotaga ekskurscelo de la vienanoj, ĉar sur Kahlenberg ekzistas elrigardo al preskaŭ la tuta urbo. De la *Stefaniewarte* (Stefanina Observa Turo), kiu situas sur la plej alta punkto de la monto, eblas ankaŭ rigardi la alian flankon de la monto, kie videblas la urbo Klostronovburgo (germane *Klosterneuburg*) kaj aliaj partoj de Malsupra Aŭstrio. Apud la *Stefaniewarte* troviĝas 165 m alta ŝtaltuba masto, kiu servas kiel antena masto de ORF (Aŭstria Radio Televido) por elsendi televidajn kaj ultrakurtondajn programojn. La antena masto disponas ankaŭ funkciajn deĵorejojn. En 1974 la antena masto anstataŭis alian maston konstruitan en 1956, kiu estis 129 metrojn alta.

Sur la monto troviĝas la malgranda kirko nomata St. Josef (Sankta Jozefo). En la batalego ĉe Kahlenberg, komencis la pola reĝo Jan la 3-a Sobieski de Kahlenberg la batalon kontraŭ la turkoj, kiuj sieĝis Vienon 1683. La 12-an de septembro 1683 estis liberigita Vieno en tiel nomata Batalo de Vieno.

La strato *Höhenstraße* konektas la *Kahlenberg* al Vieno, Klostronovburgo kaj apudaj montoj kiel ekzemple la *Leopoldsberg*. Inter 1874 kaj 1920 estis dentorela fervojo de Nussdorf (ĉe la finhaltejo de la tramlinio D) sur la monton; hodiaŭ la sola publika transportilo sur la *Kahlenberg* estas la buslinio 38A.

* Kategorio Kahlenberg (Vieno) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
restaĵo de la kastelo vidata de la preĝeja turo
La **kastelo Deidesheim** en la palatinata urbo Deidesheim, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato) ekestis el akvoburgo de la 13a jarcento. Dum la jarcentoj ofte okazis konstruŝanĝojn kaŭzita de gravaj domaĝoj dum la milito de la palatinata sukcedodo en 1689 kaj dum la unua koalicia milito en 1794.

Situo
-----

Historio
--------

### Ekesto de la Burgo

### Alta kaj Malfrua Mezepoko

### Rekonstruo dum Baroko

skizo de la kastelo Deidesheim (1739)
### Rekonstrua al la Hodiaŭa Aspekto

* Rezidejo de la turskribistoRezidejo de la turskribisto
* kastela pontokastela ponto

Literaturo
----------

* Kurt Andermann, Berthold Schnabel: *Deidesheim - Beiträge zu Geschichte und Kultur einer Stadt im Weinland*. Jan Thorbecke Verlag, Sigmaringen 1995, ISBN 3-7995-0418-4

Eksteraj ligiloj
----------------

* 

* Kategorio Kastelo Deidesheim en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Infos zum Deidesheimer Schloss auf der offiziellen Deidesheimer Webseite Arkivigite je 2013-12-11 per la retarkivo Wayback Machine
**Katalin Gerő,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gerő Katalin** estis hungara kudristo, orfejestro, instruisto. Ŝia frato estis Károly Gerő.

Katalin Gerő naskiĝis en 1853 en Hévízgyörk, ŝi mortis la 29-an de majo 1944 en Budapeŝto.

Titolpaĝo de libro de Katalin Gerő

Biografio
---------

Katalin Gerő estis kudristo ekde la 1870-aj jaroj en Budapeŝto. En 1898 ŝi estis gvidanto de juda knabina orfejo. En la fruaj 1900-aj jaroj ŝi akiris pedagogian diplomon. Ŝi restis orfejestro ĝis sia morto, spite tion, ke ŝi pensiuliĝis en 1929. Gerő neniam edziniĝis, neniam naskis. Ŝi verkis kelkajn librojn.

Ŝiaj libroj
-----------

* *Életem* (membiografia romano, 1929, germane *Erfülltes Leben* 1933)
* *A szeretet munkásai* (1937)

Fontoj
------

* anglalingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

Titolpaĝo de libro de Katalin Gerő

* Kategorio Katalin Gerő en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 699564
* GND: 134229134
* LCCN: no2012070979
* VIAF: 55359197
* ISNI: 0000 0000 7880 6232
 |
**István Lukács** [iŝtvAn lukAĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Lukács István,** kroate **Stjepan Lukač** estas hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.

István Lukács naskiĝis la  13-an de novembro 1958(nun 1958-11-13) en Letenye.

Biografio
---------

István Lukács apartenis al la kroata minoritato de la lando. Li maturiĝis en serba-kroata gimnazio en Budapeŝto en 1979, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1983. De 1988 ĝis 1992 li instruis en Universitato de Ljubljano, poste li estis asistanto en Universitato Loránd Eötvös. Li estis levita lektoro en 1996, docento en 2009, profesoro en 2009. Intertempe li doktoriĝis en Scienca Universitato de Szeged en 1995, akiris sciencan gradon Ph.D. post 2 jaroj, la habilitiĝo okazis en 2003, poste li estis katedrestro inter 2003-2008. En la 2000-aj jaroj li prelegis ankaŭ en aliaj universitatoj, ekde 2011 li estis ankaŭ institutestro. Li doktoriĝis (DSc) en 2010 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia edzino estas slovenino. Li ricevis premion en 2017.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Dramatizált kaj-horvát Mária-siralom Erdélyből 1626 – Dramatizirani kajkavski Marijin plač iz Erdelja 1626.* (2000)
* *A megváltó Mátyás király színeváltozásai a szlovén néphagyományban és szépirodalomban.* (2001)
* *Térközök. Horvát-magyar irodalomtörténeti tanulmányok.* (2004)
* *Közel s távol. Szlovén-magyar irodalomtörténeti tanulmányok.* (2005)
* *Paralele. Slovensko-madžarska literarna srečanja.* (2006)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 832201
* LCCN: n2001010854
* VIAF: 34789103
* ISNI: 0000 0001 1053 3589
* BNF: 15837488w
 |



* Portalo pri Biografio
**Katalin Gönczöl** [goncol], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gönczöl Katalin** estas hungara kriminologo, ombudsmano, altlerneja instruisto, membro de Academia Europaea (2017).

Katalin Gönczöl naskiĝis la 17-an de aprilo 1944 en Nagykőrös.

Biografio
---------

Katalin Gönczöl maturiĝis en kalvinana gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1968. Post la diplomo ŝi estis asistanto, post jaroj lektoro, inter 1979-1990 docento, fine universitata instruisto en la menciita universitato. Baldaŭ ŝi studis ankaŭ sociologion. Ŝi kandidatiĝis en 1989 ĉe la Hungara Scienca Akademio. Inter 1985-1988 ŝi estis ankaŭ vicdekano. Inter 1995-2001 ŝi estis ombudsmano. En 2014 ŝi ricevis emeritan statuson. Ŝi ricevis premiojn inter 1998-2019. Ŝi havas edzon.

Ŝiaj monografioj
----------------

* *Erőszakos bűncselekmények és elkövetőik* (kunaŭtoro, 1973)
* *Visszaeső bűnelkövetők tipológiája* (1980)
* *Bűnözés és társadalompolitika* (1987)
* *Bűnös szegények* (1991)
* *Ombudsman 1995-2001* (kunaŭtoro, 2002)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
*

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Katalin Gönczöl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 699488
* LCCN: n82008847
* VIAF: 121397572
* ISNI: 0000 0000 8013 6899
* SUDOC: 116441380
 |
La monto **Kahlheid** apud Morscheid-Riedenburg en la mezmontaro Idarwald (Hunsrück) estas 766,0 m alta monto ĉe la limo inter la distriktoj Birkenfeld kaj Bernkastel-Wittlich, Rejnlando-Palatinato.

La monto estas post la 2,6 km sudokcidente situanta Erbeskopf (alteco 816,3 m) kaj la monto An den zwei Steinen ( alteco 766,2 m), ankaŭ en Idarwald, la tria plej alta monto en Rejnlando-Palatinato.

Geografio
---------

La monto situas je la nordoriento de la naturparko Saar-Hunsrück. La pinto troviĝas sur la teritorio de la urbo Morbach kaj proksimas 3,8 km okcidentsudokcidente de la komunumo Allenbach, 3,2 km sudoriente de Morscheid-Riedenburg (Morbach), 3,2 km sudsudoriente de Hoxel (Morbach) kaj 7 km sude de Morbach. Sudokcidente de la monto fontas la rivereto *Simm*, maldekstra fontrivereto de Schalesbach-alfluanto Einzelbach, norde fontas la malgranda *Herchenbach', dekstra fontrivereto de la Einzelbach kaj sude fontas la Idarbach.*

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de montoj en Rejnlando-Palatinato

Referencoj
----------


* Kategorio Kahlheid en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kastelo Eichicht
**Kastelo Eichicht** (germane *Schloß Eichicht*) estas kastela komplekso (je Schloßstraße 1) en la kvartalo Eichicht de Kaulsdorf (Saale), Germanujo. Ĝi originas je mezepoko starigite por protekti la transirejon de Saale kaj la apudantan straton. Ĝi situas en alteco de 275 metroj supre de montosprono deklive envaleniĝanta rekte supre de la enfluo de Loquitz en la riveron Saale. Estante emblemo de la vilaĝo la burgo kaj posta kastelo ege influis la vivon de la loĝantoj.

Historio
--------

En 1331 faritis la unua mencio de la burgkonstruigintoj, la sinjoroj de Eichhicht kaj en 1383 ĝi deklaritis rezidejeto de certa *Holbach zu Eichicht*. Por la jaro 1464 oni atestis skribe la ekziston de burga kapelo. Kiam la tuto venis en la posedon de la turingia dinastio de Beulwitz estas malkonate. Verŝajne ĝi detruitis dum la Tridekjara milito. En 1696 okazis ampleksa alikonstruo de la komplekso pri kio anoncas jarnombro en kameno. En 1873 ĝia kaduka stato priploritis. Post maluzo restaŭritis la kastelo inter 1920 kaj 1923 laŭ planoj de Bodo Ebhardt laŭ komisio de la familio Reisner. Ekde 1945, post ŝtatanigo, enestis oldulejo, poste (1948-1963) ripozhejmo por infanoj. Inter 1963 kaj 1990 finfine ĝi estis lernoknaba hejmo de Deutsche Reichsbahn. Inter 1978 kaj 1984 restaŭritis multaj aferoj (i.a. tegmento, fenestro, turo). Loĝis ene inter 2000 kaj 2015 Burkhard Berndt kaj Constanze Dölz ofertante ene feriajn loĝejojn. En 2015 akiris la tuton Max Buchholz.

Areo
----

La iama burgo estis triala kaj fermita komplekso ĉirkaŭ eta korto. Sur masiva fundamento altiĝis la supraj etaĝoj framskeletaj. Havis la burgo kapelon kaj antaŭburgon konsistantan el du domoj je ambaŭ flankoj de la kastela ĝardeno. Krome apartenis al ĝi garbejo, lageto kaj eta loĝdomo.

Literaturo
----------

* Thomas Bienert: *Mittelalterliche Burgen in Thüringen*, Wartberg Verlag, Gudensberg-Gleichen 2000, ISBN 3-86134-631-1, p. 233–234.
* Michael Köhler: *Thüringer Burgen und befestigte vor- und frühgeschichtliche Wohnplätze*, Jenzig-Verlag, Jena 2001, ISBN 3-910141-43-9, p. 91.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Eichicht en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Schloß Eichicht ĉe Eichicht.de
* Schloß Eichicht ĉe saale-online.de
**Katalin Kőváry** [kOvAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kőváry Katalin** estas hungara reĝisoro, scenaristo, dramaturgo, altlerneja instruisto. Ŝia filino estas Dorka Gryllus.

Katalin Kőváry naskiĝis la 1-an de novembro 1942 en Békéscsaba.

Biografio
---------

Katalin Kőváry studis en Scienca Universitato Loránd Eötvös inter 1961-1963, poste ŝi akiris reĝisoran diplomon en Teatroarta Altlernejo (ambaŭ en Budapeŝto) en 1968. Ŝia instruisto pri reĝisorado estis Kálmán Nádasdy. Post siaj studoj ŝi laboris en Hungara Radio, samtempe en Teatro Thália (Budapeŝto) (1968-1980). En 1984 ŝi ekinstruis en la Teatroarta Altlernejo. En 1992 ŝi fondis malgrandan teatron, en la sekva jaro ŝi ekhavis postenon en Operetoteatro (Budapeŝto). Ŝia unua edzo estis Gábor Zsámbéki, en 1972 ŝi denove edziniĝis al Dániel Gryllus, poste ŝi naskis 2 gefilojn. Ŝi ricevis premiojn en 1979 kaj 2017.

Ŝiaj elektitaj laboroj
----------------------

### reĝisoraj

* Deres már a határ (1998)
* A két Lotti (2000)
* Romeo kaj Julieto (2007)
* Magányos cédrus (2010)
* Te csak pipálj, Ladányi! (2014)
* Trió(2017-2018)

### dramaturgia

* Válás Budán (2011)

### scenarista

* A filozófus (1981)

Ŝiaj disĉiploj (elekto)
-----------------------

* Szabolcs Mátyássy

Fontoj
------

* anglalingva biografieto kun foto
* hungarlingva biografio
* datenoj

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Katalin Kőváry en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 663247
 |
**Junulara ĥoro** estas ĥoro el grupo da adoleskuloj, do junaj homoj post la voĉoŝanĝiĝo, kiuj ankoraŭ ne plenkreskas. La inaj membroj en tia ĥoro kovras la voĉkategoriojn soprano kaj aldo; la masklaj membroj la voĉkategoriojn tenoro kaj baso. Junularaj ĥoroj prezentas plurvoĉajn ĥorajn muzikaĵojn, foje nur voĉe ("a cappella"), foje akompanate de muzikaj instrumentoj. La ĝenroj de la prezentataj muzikaĵoj principe povas same varii kiom en ĥoroj de aliaj aĝgrupoj, kvankam probable junularaj pli ofte ol aliaj ĥoroj kantas voĉajn aranĝaĵojn de netradiciaj, ekzemple popmuzikaj verkoj.

Celoj
-----

Unu el la plej grandaj lernejoj pri kantado en Eŭropo, la "ĥora akademio Dortmund" en Germanio, havanta pli ol 30 diversajn junularajn ĥor-ensemblojn, difinas kiel celojn de sia agado: "La junuloj spertu la ĥoran kantadon kiel intensan hobion, kiu - helpite per profesia ĉirkaŭaĵo - peru multajn spertojn personecokreajn kaj pedagogie valorajn. Konatigi kantadon ne nur en spontaneaj situacioj, sed profundigi kantadon en regula ekzercado estas la intenco."

### Muzike

La muzika eduko de la unuopaj voĉoj estas grava parto de la ĥora agado. Junularaj ĥoroj estas forumo por talentaj gekantistoj, evoluigi sian intereson pri ĥora muzikado kaj pri muziko ĝenerale; rezulte multaj anoj de junularaj ĥoroj poste membriĝas en plenkreskulaj ĥoroj.

### Pedagogie

La agado en junularaj ĥoroj, simile al tiu en aliaj junularaj asocioj, ankaŭ havas pedagogiajn celojn. Inter tiuj celoj estas peri kapablojn de socia interago, subteni kaj fortigi la kunlaboron en la grupo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* germanlingva retejo pri temoj de junularaj ĥoroj Arkivigite je 2010-05-28 per la retarkivo Wayback Machine

Vidu ankaŭ
----------

* Infana ĥoro
* Knaba ĥoro

Notoj
-----

1. ↑  origine germane: "Die Jugendlichen *sollen den Bereich Chorgesang als ein intensives Hobby erleben können, welches - durch ein professionelles Umfeld gestützt - viele persönlichkeitsbildende kaj pädagogisch wertvolle Erfahrungen vermittelt. Das Singen nicht nur en "Ad-hoc-Situationen" kennenlernen, sondern Singen en regelmäßiger Probenarbeit zu vertiefen wird angestrebt."*
2. ↑   pedagogia celaro de junulara ĥoro en Saksio, Germanio (paĝo germanlingva). Arkivita el la originalo je 2010-05-03. Alirita 2010-01-14.
Jill Hennessy dum Toronto International Film Festival (2010)
**Jillian Noel Hennessy** (25-an de novembro 1968 en Edmonton, Alberta) estas kanada aktorino, kiu estas konata ĉefe pro la ĉefrolo *Jordan Cavanaugh* en kla krima televida serio *Crossing Jordan*.

Biografio
---------

Hennessy havas ĝemelan fratinon Jacqueline, pli junan fraton John Jr. kun kiuj ŝi plenkreskis ĉe sia vinado komercista patro. La patrino Maxine forlasis la familion. Pro iliaj diversnaciaj prauloj, la gefratoj parolas kvin lingvojn. Hennessy parolas krom la angla, la italan, hispanan, francan kaj germanan lingvojn.

Post la mezlernejo, Hennessy iĝis aktorino kaj aperis en multnombraj televidaj serioj kaj filmoj. En 1993, ŝi apartenis al plej strikta rondo de kandidatinoj pro la rolo *Dana Scully* en la serio *The X-Files*. la rolon ricevis do Gillian Anderson, post kiam Hennessy ekludis en la serio *Law & Order*, en kiu li ludis la rolon de advokatino *Claire Kincaid* kaj iĝis per tio populara. Tion sekvis la roloj en la holivudaj produktaĵoj kiel *Molly* (1999) kun Elisabeth Shue kaj *Autumn in New York* (2000) kun Richard Gere kaj Winona Ryder.

En la sama jaro, ŝi geedziĝis kun aktoro Paolo Mastropietro.

En 2001 la televida kanalo NBC ekis novan kimserion kun alloga patologiino kaj ŝia teamo. La serio *Crossing Jordan* iĝis granda sukceso, kun ĉefrolo de Jill Hennessy.

Hennessy iĝis en 2003 graveda kun filo, pro tio la eko de la tria jarkolekto de *Crossing Jordan* estis ŝovita je 6 monatoj. Pro la patrineco, poste ŝi ne aperis en ĉiu epizodo, tiam la serio koncentris je aliaj karaktroj. Ŝi havas du filojn (2003, 2007) kun la edzo Paolo Mastropietro.

En junio de 2009, aperis ŝia unua albumo *Ghost In My Head*.

Filmografio
-----------

Stelo de Jill Hennessy sur Kanada Promenejo de Famuloj
* 1988: *Dead Ringers*
* 1993: *RoboCop 3*
* 1993: *Trip nach Tunis*
* 1993–1996: Law & Order
* 1994: *The Paper*
* 1996: *Kiss & Tell*
* 1996: *I Shot Andy Warhol*
* 1997: *America’s Most Wanted*
* 1997: *A Smile Like Yours*
* 1998: *Weekend Getaway*
* 1999: *Komodo*
* 1999: *Molly*
* 1999: *Chutney Popcorn*
* 1999: *Two Ninas*
* 1999: *The Florentine*
* 1999: *Dead Broke*
* 2000: *Autumn in New York*
* 2000: *Nuremberg*
* 2000: *The Acting Class*
* 2000: *Row Your Boat*
* 2001: *Exit Wounds*
* 2001: *Jackie, Ethel, Joan: The Women of Camelot*
* 2001–2007: *Crossing Jordan*
* 2002: *Pipe Dream*
* 2002: *Love in the Time of Money*
* 2007: *Wild Hogs*
* 2008: *Lymelife*

Diskografio
-----------

* 2009: Ghost In My Head

* Kategorio Jill Hennessy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 385559
* GND: 142571598
* LCCN: no98113792
* VIAF: 41464919
* ISNI: 0000 0001 1471 1290
* SUDOC: 177354372
* BNF: 14186512c
* MBA: 89874146-57c1-47cb-a411-70169c941822
* NKC: xx0159091
* BNE: XX1501962
 |
Kaspiaj fokoj (patrino kaj ido) en poŝtmarko de Azerbajĝano.
Caspian Seal area.pngArealo
**Kaspia foko** (*Pusa caspica*) estas unu el la plej malgrandaj membroj de la senorelfoka familio de Fokedoj kaj unika en tio ke ĝi troviĝas nur en saleta Kaspia Maro. Ili troviĝas ne nur laŭlonge de la marbordoj, sed ankaŭ sur la multaj rok-insuloj kaj flosblokoj de glacio kiuj formiĝas en la Kaspia Maro. Vintre, kaj en pli malvarmaj partoj de printempo kaj aŭtuno, tiuj marmamuloj loĝas en Norda Kaspio. Kiam la glacio fandiĝas en la pli varma sezono, ili povas troviĝi sur la elfluejoj de la riveroj Volga kaj Uralo, sa kiel en la sudaj latitudoj de Kaspia Maro kie pli malvarmaj akvoj povas troviĝi je pli granda profundo.

Aspekto
-------

Plenkreskuloj estas ĉirkaŭ 126–129 cm longaj. Maskloj estas pli longaj ol inoj je frua aĝo, sed inoj spertas pli rapidan kreskon ĝis ili atingas dek jarojn de aĝo. Maskloj povas kreskiĝi laŭgrade ĝis ili atingas aĝon de ĉirkaŭ 30 aŭ 40 jaroj. Plenkreskuloj pezas ĉirkaŭ 86 kg; maskloj estas ĝenerale pli grandaj kaj fortikaj.

La strukturo de la kranio de la Kaspia foko sugestas, ke ĝi estas tre proksime rilataj al la Bajkala foko. Krome, la morfologiaj strukturoj de ambaŭ specioj sugestas, ke ili descendis el la ringofoko kiu migris el pli grandaj akvejoj antaŭ ĉirkaŭ du milionoj da jaroj.

Notoj
-----

1. ↑   Wilson, Susan; Eybatov, Tariel; Amano, Masao; Jepson, Paul; Goodman, Simon (2a de julio 2014). "The Role of Canine Distemper Virus and Persistent Organic Pollutants in Mortality Patterns of Caspian Seals (Pusa caspica)". PLoS ONE. 9 (7): e99265. Bibcode:2014PLoSO...999265W. doi:10.1371/journal.pone.0099265. PMC 4079250. PMID 24987857.
2. ↑   Endo, H.; Sakata, S.; Arai, T.; Miyazaki, N. (April 2001). "The Muscles of Mastication in the Caspian Seal (Phoca caspica)". Anatomia, Histologia, Embryologia. 31 (5): 262–265. doi:10.1046/j.1439-0264.2002.00372.x. PMID 12484416.

* Kaspia foko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kaspia foko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kaspia foko en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
Kastelo Grimberg kun kapelo en 1908
**Kastelo Grimberg** estis akvokastelo en Bismarck, urboparto de Gelsenkirchen, ĉe la urbolimo kun Herne-Wanne.

La kastelo estis konstruita en 1317 kiel akvokastelo. Ĝi servis kiel fortikaĵo de la grafoj de Mark kontraŭ Feŭdo Recklinghausen kaj lokis ĉe la rivero Emscher kaj la rivereto Hüller Bach, kiu ankaŭ nutris la fosaĵojn de la kastelo. Ĝi subdividiĝis en antaŭ- kaj suprokastelo, kio estas tipa por ĉi tiu regiono. Pli malfrue oni novigis ĝin unue laŭ renesanca kaj finfine en la 18-a jarcento laŭ baroka stilo. La interna elkonstruo estis verko de la arĥitekto Johann Conrad Schlaun.

La konstruo de la Rejn-Herne-Kanalo kaj de la Haveno Grimberg treege difektis la kastelon. En 1908 la minasocio de Minejo Unser Fritz aĉetis la kastelon, kiu estis ruinigita dum la Dua Mondmilito. Die Reste der Burg wurden En 1961 oni malkonstruis la restaĵojn de la kastelo ĝis la fundamentaj muroj.

Kapelo
------

Kastelokapelo Grimberg kun portalo (nuntempe Kastelo Herten
En 1908 la kapelo estis malkonstruita ĝis la fundamentaj muroj kaj rekonstruita antaŭ auf die Kastelo Herten. En la 1960-aj jaroj oni tie ankaŭ enigis la portalon de Kastelo Grimberg.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Grimberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kontribuaĵo sur la historioportalo pri Gelsenkirchen
**Katalin Szili** [sili] , laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szili Katalin** estas hungara politikisto, juristo, parlamentano, parlamentestro, partiestro.
Katalin Szili  naskiĝis la 13-an de majo 1956 en Barcs.

Biografio
---------

Katalin Szili aĝis 12, kiam pro akcidento ŝi perdis parton de sia mano. Ŝi frekventis gimnazion en Pécs, poste ŝi akiris juran diplomon en Universitato de Pécs en 1981. Post la diplomo ŝi laboris en municipo de Pécs, poste en akvoproviza firmao, dume ŝi plulernis en Universitato Eötvös Loránd inter 1990 kaj 1992. En 1983 ŝi aliĝis al Hungara Socialista Laborista Partio, en 1989 al Hungara Socialista Partio. Inter 1994–2014 ŝi estis parlamenta deputito, eĉ subparlamentestro ekde 1998, fine ŝi estis la unua ina parlamentestro ĝis 2009, krome ŝi estis subministro inter 1994-1998. En 2001 ŝi akiris plian diplomon pri politologio en Pécs. En 2005 ŝi ne estis elektita prezidanto de Hungario, spite tion, ke ŝi ne sidis en la opozicia flanko. En 2008 ŝi estis nomumita titulara docento en Universitato de Pécs. En 2010 ŝi fondis novan partion, kiun ŝi gvidis. Ŝi havas edzon, kun kiu ŝi adoptis 2 gefilojn. Ŝi ricevis ordenon de Honora legio.

Fontoj
------

* hejma paĝo
* hungarlingva biografio

* Kategorio Katalin Szili en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 528632
* LCCN: no2018118633
* VIAF: 121438335
* ISNI: 0000 0000 7943 4469
 |
Koordinatoj: 52° 53′ 3″ N 01° 26′ 46″ U﻿ / ﻿52.88417 °N, 1.44611 °U﻿ / 52.88417; -1.44611 (mapo)

**Allenton** estas suburbo de la urbego Derby en la angla regiono East Midlands, kaj antaŭe estis parto de la provinco Derbyshire. La suburbo situas proksimume 5 kilometrojn sude de la urbocentro. 

Konata la suburbo estas aparte pro la hipopotamo de Allenton, kiun arkeologoj trovis tie en 1895 - ja nuntempe malfacile imageblas ke en Anglio iam vivis sovaĝaj hipopotamoj… La skeleto estas ekspoziciata en Muzeo kaj artgalerio de Derby kaj estas 3 metrojn (9.8 futojn) longa. Ĝi estas honorigita per skulptaĵo apud la loko kie la skeleto estis trovita. Krom la hipopotamo, ankaŭ skeletoj de elefanto, bruna urso, hieno kaj bizono troviĝis tie: antaŭ 120 000 jaroj, dum pli varma parto de la glaciepoko, la tuta areo estis riverborda marĉo, en kiu la skeletoj bone konserviĝis.

La ĉeurbo havas plurajn internaciajn restoraciojn kaj rapidmanĝejojn. Estas lernejoj, kuracistaj kaj dentokuracistaj praktikejoj, signifa vendeja centro, kosmetikejoj, frizejoj kaj pliaj servejoj. La malnova kanalo de Derby delonge transformiĝis al bicikla trako, kiu ebligas komfortan bicikladon de Allenton al la urbocentro de Derby kaj estas parto de la nacia bicikla reto de Britio. En Allenton vivas granda nombro de dungitoj de la aviadilmotora industrio, ĉar la aviadilmotora branĉo de la kompanio Rolls-Royce tre proksime havas sian ĉefan konstruejon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* fotoj de Allenton Arkivigite je 2006-09-29 per la retarkivo Wayback Machine
* Allenton en la retejo "Jen provinco Derbyshire" (angle) Arkivigite je 2009-08-30 per la retarkivo Wayback Machine
Hainleite-panoramo en la ĉirkaŭaĵo
**Kastelo Hainrode** (germane *Schloss Hainrode*) troviĝas en la ebeno de la urbo Bleicherode en Germanujo.

Historio
--------

La nomo *Wöbelsburg* por ĉi tiu kastelo ja bonas ĉar ĝi troviĝas ĉe la norda tegmento de Hainleite-montokresto ĉe la transirejo al ĉe la apudrivera herbejo de Wipper (Unstrut), simile al la muroensemblo de sur la montosprono supre de Hainrode: la tiaĵo nomiĝas Wöbelsburg. La biena kastelo konsideratas posteula areo de tiu iama remparburgo. La komencoj de Wöbelsburg estas verŝajne en la 12-a jarcento. Nur senjorejo kun etaj ekonomiejoj unue ekzistis verŝajne. Temis pri antaŭa bienetejo. Post la jaro 1531 ekposedantis pri la bieno en Hainroda la senjoroj de Bila kiuj ŝanĝis ĝin je kavalira bieno impresa. La kastelsimilaj aĵoj tamen ne antaŭ la 18-a jarcento starigitis.

En 1945 la komunistoj eksproprietigis la posedantojn. La kastelo transprenis en popolproprietecon kaj estis ĝis 1997 vartejo por suĉinfanoj kaj tre etaj infanoj. La kastelo konsistas el tri ejoj kun apudantaj parko, herbejoj kaj arbaro. En niaj tagoj nederlandanoj havas tie gastejon por ekskursantoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Prie ĉe turisma paĝo de Harco; kun foto historia
* Prie sur regionhistoria paĝaro, kun informoj pri la Bila-familio
**Kaspianoj** (en greka Κάσπιοι, *Kaspioi*, em aramea: *kspy*, {en klasika armena lingvo կասպք|կասպք, *kaspkʿ*, en irana کاسپی ها } estas adapta versio de greka etnonimo menciita dufoje de Herodoto inter satrapoj de Dario kaj aplikita de Strabono por la antikva popolo loĝanta laŭ la suda kaj sudokcidenta bordoj de la Kaspia Maro, en la regiono kiu estis nomita Kaspianio laŭ ili. La nomo ne estas registrita en pra-irana.

La Kaspianoj estis ĝenerale konsideritaj kiel pra-hindeŭropa popolo; ili estis identigitaj de Ernst Herzfeld kun la Kasitoj, kiu parolis lingvon sen identigita rilato kun iu ajn konata lingvo kaj kies originoj estis dumlonge celo de diskuto.

Notoj
-----

1. ↑  Herodoto, iii.92 (kun *Pausicae*) kaj 93 (kun *Sacae*).
2. ↑  Strabono (11.2.15) mencias perditan verkon de Eratosteno kiel fonto.
3. ↑  "*A Cyro Caspium mare vocari incipit; accolunt Caspii*" (Plinio, *Natura Historio* vi.13); por greka etnonimo fe la Egea Maro, tamen, vidu la mitan Egeo.
4. ↑  Rüdiger Schmitt en *Encyclopedia Iranica*, *s.v.* "Caspians". Alirita la 4an de Aprilo, 2010 ĉe:
5. ↑  Herzfeld, *The Persian Empire*, (Wiesbaden) 1968:195-99, note de Rüdiger.
**Kastelo Grüningen** (germane *Schloss Grüningen*) en la urbokvartalo Grüningen de Greußen en Germanujo famiĝis pri la rendevuo inter Novalis kaj lia posta fianĉino Sophie von Kühn kies rememorojn li post frua morto ŝia en 1797 ja konservis en multaj verkoj. En la muro de la Petro-kirko medaliono kun eta sofia bildo videblas kun teksto informa. La tombo mem ne plu identigeblas.

Priskribo
---------

Staras la kastelo sur teritorio suden deklivanta ĉe la orienta rando vilaĝo kiun duflanke ĉirkaŭfluas la ŝvarcburga Helbe-rivero. La burgo antaŭula memloke, de kiu ankoraŭ restis muro, foso kaj kelkaj muraj restaĵoj, menciitis unuafoje en la 1198-a jaro. Verŝajne konstruigis ĝin la senjoroj de Grüningen el kies dinastio devenas ankaŭ Dietrich von Grüningen, Deutsch-majstro de la Germana Kavalira Ordeno. La konstruaĵo pligrandiĝis en la unua duono de la 16 a jarcento kaj novkonstruitis kvazaŭ far la patro de Sophie von Kühn en 1772 kiel duetaĝa pucaĵo kun mansarda tegmento. En 1903 aldonitis alkonstruaĵo kun orielo.

Ĉirkaŭ la jaro 1900 transprenis la familio Nette kaj la kastelon kaj la kavalirbienon. Ili en 1945 fare de komunistoj eksproprietigitis kaj poste devis iri en la liberan parton de Germanlando. Surkastele vivis kaj laboris ĝis 1945 la librotenistino Maria Magdalena Paul, filio de la lepsika misia fakulo kaj historiisto Carl Paul. En la kastelo instalitis postmilte fleĝohejmo poroldula. Post restaŭradlaboroj profundoj en 1998/99 ĝi nomiĝas "Kastelo Sophie von Kühn", fleĝejo de la Novalis-diakonia societo. Okazas surloke ankaŭ literaturaj aranĝoj kaj koncertoj. Ĉekastele ekzistas krome bela parko.

* Memorigtabulo por Sophie von KühnMemorigtabulo por Sophie von Kühn
* Tomboslabo de kavaliro Caspar von KutzlebenTomboslabo de kavaliro Caspar von Kutzleben

Literaturo
----------

* Michael Köhler: *Grüningen*. In: *Thüringer Burgen und befestigte vor- und frühgeschichtliche Wohnplätze*. Jenzig, 2003, ISBN 3-910141-56-0.
* Otto Zimmermann: *Greußen/Thüringen. Eine Betrachtung aus alter und neuer Zeit.* Starke-Druck, Sondershausen 2003, ISBN 3-9808465-3-9.
* *Beschreibende Darstellung der älteren Bau- und Kunstdenkmäler der Provinz Sachsen und angrenzender Gebiete, Kreis Weissensee*. Volumo 6. Eldono 1882, p. 24.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Schloss Grüningen (Thüringen) en la germana Vikipedio.*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Grüningen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Literaturaj aranĝoj enkastelaj
La kastelo Hautpoul.
La **kastelo Hautpoul** (france ***Château d'Hautpoul***) estas kastelo lokita en la franca komunumo Rennes-le-Château.

Bv. ne konfuzi kun Hautpoul apud F-81200 Mazamet en Montagne Noire.

La kastelo aktuale ne estas malfermita al la publiko.

Estas supozo, ke la vizigotoj konstruis fortikaĵon sur ĉi tiu loko, kiu estis detruita dum la krucmilito kontraŭ la kataroj de Simon de Montfort. La ruinoj iĝis posedaĵo de Pierre de Voisins, kiu rekonstruis la fortikaĵon. Ĝi estis denove detruita dum la invado de trupoj el aragono.

Sian aktualan aspekton la fortikaĵo ricevis en la malfrua 17-a jarcento. La 2-an de septembro 1816 la kastelo estis transdonata el la havaĵo de Elisabeth de Rennes al Julie Avignon, la edzino de Michel Captier, urbestro de Rennes-le-Château ekde 1826. En la jaro 1867 ĝi iĝis posedaĵo de la fratoj Dalbiès. Aktuale (2007) posedanto de la kastelo estas Henri Fatin.

Sub la muroj estas cisterno el kiu la vilaĝo prenis sian akvon. Malantaŭ metala pordo estas mallarĝa antaŭĉambro, de kie oni povas per ŝtuparo tri metrojn malsupre atingi la plankon de la malnova cisterno. En norda direkto gvidas du metroj alta tunelo, kiu finiĝas post kelkaj metroj. Alia tunelo iras suden kaj finiĝas post 50 metroj ie sub la kastelo. Elbe ĉi tie troviĝis la malnova puto de la kastelo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Hautpoul en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* fotoj de la tuneloj Arkivigite je 2008-07-25 per la retarkivo Wayback Machine kun angla klarigo
* Priskribo de la kastelo Arkivigite je 2009-06-25 per la retarkivo Wayback Machine
* belaj, grandformataj fotoj
Kastelo Kaulsdorf
**Kastelo Kaulsdorf** (germane: *Schloß Kaulsdorf*) troviĝas en la samnoma komunumo Kaulsdorf en Germanujo. Ĝi situas malsupre de Kastelo Eichicht sur spronoza roka elstaraĵo supre de la malnova strato disde Saalfeld (Saale) al Nurenbergo.

Konstruaĵo
----------

Memorigas onin la kastelo je loĝtursimila konstrubloko sur to-forma horizontala projekciaĵo kun duonronda turo ĉe la mallonga flanko. partoj de la konstruaĵo estas framskeleta. Ankaux spuroj de fosaĵo ankoraux videblas kun iama levoponto. Tre verŝajne ĝi estis fortikigita senjorejo.

Historio
--------

La vilaĝo *Chulisdorf* donacitis en 1074 de la kolonja arkiepiskopo al la Abatejo de Saalfeld. Poste ekposedis la vilaĝon kun la bienon la grafoj de Orlamünde. Ili transdonis la tuton en 1346 al la burggrafoj de Kirchberg (apud Jena). Burgo kun foso troviĝas tie kie hodiaŭ estas la kastelo. Mencio de *setla bieno* fariĝis en 1346.

En 1426 akiris burgon kaj vilaĝon la princ-elektisto de Saksio. La parto de la Orlamünde-grafoj (Lauenstein) iĝis feŭdaĵo en 1427 de la Margrafujo Brandenburg-Bayreuth. En 1438 ĝi venditis al la dinastio de Schwarzburg kaj de ili en 1503 al la dinastio Mansfeld-Vorderort. Postaj posedantoj estis: von Thüna, von Streitberg, von Dobeneck. La nuna kastelo datumas de 1678. Dobeneck-blazono spekteblas en la kirko. La Dobeneck-oj unuingas siajn posedaĵojn en 1687 kun la dinastio de Könitz.

En 1791 la eksklavo iĝis parto de Prusio kiu aĉetis la bienon en 1795 kaj disdonis kampoparcelojn al burĝoj kaj kamparanoj. En 1814 venditis ankaŭ la kastelo. Ĝis la 20-a jarcento ĝi servis kiel malriĉulejo. Nova vendiĝo venis en 1920; aĉetanto estis la ginekologo Walter Treupel el Jena kiu starigis supre okangula framskeleteĵo sur la turo. De tiam ĝi havas altecon de 25 metroj. Tiam estis ankaŭ uzo gasteja. Nuntempe ĝin posedas privatulo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Kaulsdorf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* ĉi-prie ĉe *Alle Burgen*

Notoj
-----

1. ↑  Thomas Bienert: *Mittelalterliche Burgen in Thüringen*. Wartberg-Verlag, 2000, ISBN 3-86134-631-1, p. 233.
2. ↑  Michael Köhler: *Thüringer Burgen und befestigte vor- und frühgeschichtliche Wohnplätze*. Jenzig-Verlag 2001, ISBN 3-910141-43-9, p. 153 kaj 154.
3. ↑  Heinz Voigt: *Die malerischen Ufer der Saale*. Stadtmuseum Jena, 1979, M/9/79, p. 35-36.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 806994
 |
**Katarina VILIONI** estis itala virino, ano de komercista familio, kiu loĝis en Yangzhou, Ĉinio, dum la 14-a jarcento. 

Faksimilo de la ilustraĵo de la tomboŝtono de Katarina Vilioni, ano de itala komercista familio, en Yangzhou el la jaro 1342.Ŝi estas konata pro sia tomboŝtono, kiun malkovris la Popola Liberiga Armeo en la remparoj de Yangzhou en 1951. La surskribaĵo de la ŝtono estas gotika, kaj klarigas, ke ŝi estis filino de Domenico Vilioni kaj mortis en 1342.

La ekzisto de tia tomboŝtono en Yangzhou, kelkajn jarojn post la vizito de Marko Polo, sugestas, ke ekzistis itala komunumo en la urbo, verŝajne pro la silko-komerco.

La surskribaĵo de la tomboŝtono estas jena:

In nomine Dñi  amen hic jacet
Katerina filia q<u>ondam Domini
Dñici de Vilionis que obiit in
anno Domini mileximo CCC
XXXX II de mense Junii
"En la nomo de la Sinjoro, amen. Ĉi tie kuŝas Caterina iam filino de sinjoro Domenico de Vilioni, kiu mortis en A.D. 1342, en la monato junio."

Alia, malpli granda plato estis malkovrita kelkajn jarojn poste, kune kun kristana skulptaĵo kaj mallonga surskribaĵo pri la morto de la filo de la sama Dominico, nomita Antonio en novembro 1344.

Vidu ankaŭ
----------

* Marko Polo
* Historio de Ĉinio

Referencoj
----------

1. ↑  Frances Wood, p125-126
2. ↑  Mallongigo de: Domini
3. ↑  Mallongigo de: Dominici
4. ↑  *Mileximo* skribita por *milesimo*, pro itala prononco.
5. ↑  Aŭ "filino de la iama (ktp.)" La vorto "iama" signifas, ke ambaŭ estis mortintaj.

Bibliografio
------------

* "The Silk Road", Frances Wood, University of California Press, ISBN 0520243404
* "The Chan's Great Continent", Chap 1, Jonathan D. Spence, W. W. Norton & Company interrete


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 243623
 |
La iama akvokastelo **Käseburg** estis mezepoka eta fortika komplekso ĉe la vilaĝorando de Brüheim en Distrikto Gotha en Germanujo kun alteco de 257 metroj.

Situo
-----

La konstruaĵaj restoj de la akvokastelo Käseburg troviĝas kontraŭe al la vilaĝa kirko, en la suda de la historia situo de Brüheim, komunumo en la distanco de ĉ. 12 km for nordokcidente de Gotao. La iama komplekso estas meze de la valherbejaro de la rivero Nesse en marĉa regiono, kiu mezepoke enkorpigitis per kluzoj kaj vejroj.

Historio
--------

Ĉe Nesse-valo servis, krom i.a. la Wangenheim-oj kaj la senjoroj de Erffa, ankaŭ kavaliroj de Brüheim kiel servistoj de la landgrafoj turingiaj. La unua konata reprezentanto de tiu ĉi familio estis la en 1276 aparinta Berthold von Brüheim. Post la t.n. *Interwettina milito* je la komenco de la 14-a jarcento Käseburg venis kiel feŭdaĵo en la manojn de la senjoroj de Salza. Ilin sekis la Wangenheim-oj. Dum la 19-a jarcento la framskeleta supraĵo de la turo novigitis.

Konstrua tuto
-------------

Ĉi tie temas tipe pri ligna praburgo havante - ankoraŭ ekzistantan - akvofoson ĉirkaŭe kaj rekte en la oriento apudantan bienon kun renovigitaj loĝejoj (Edelhöfe). De la ekonomiejoj nur malmulto konserviĝis.

La turo kun diametro de 6x7 metroj el la 13-a jarcento faritis el ŝotro ricevonte en la 19-a jarcento trabfakan supron. Ekzistas ankoraŭ eroj ĝis la alteco de ĉ. 10 metroj. Ĉe la norda flanko oni vidas ankoraŭ en la unua etaĝo embrazuron. La monumentprotektitaĵo estas en privata posedo.

Literaturo
----------

* Thomas Bienert: *Mittelalterliche Burgen in Thüringen. 430 Burgen, Burgruinen und Burgstätte*, Wartberg-Verlag, Gudensberg-Gleichen 2000, ISBN 3-86134-631-1, p. 70
* Michael Köhler: *Thüringer Burgen und befestigte vor- und frühgeschichtliche Wohnplätze*, Jenzig-Verlag Köhler, Jena 2001, ISBN 3-910141-43-9, p. 153

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Käseburg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

1. ↑  La germana nomo *Käseberg* estas verŝajne fuŝa versio por monteto ne multe pli granda ol *kazeo* (en la germana *Käse*)'.
**Katarismo** estis mezepoka kristana kredo, kiu floris en la suda Francio en la 12-a jarcento. Ĝia plej furora branĉo estis albigensismo.

La okcitana kruco estis uzata kiel kunvena simbolo per la kataroj.

La nomo
-------

La adjektivo "katara" devenas el greka vorto, *katharos*, kiu signifas "pura". La Kataroj neniam uzis tiun nomon, sed tutsimple nomis sin mem la "bonaj homoj" aŭ "bonaj kristanoj" (okcitanlingve, *bons òmes* aŭ *bons crestians*, ĉar la plejparto el ili vivis en Langvedoko, kie oni parolis, kaj ankoraŭ parte parolas, tiun lingvon).

La kredoj
---------

Ili kredis, ke Jesuo estas Filo sole de Dio. Ili havis geajn pastrojn. La virinoj estis konsiderataj egalaj al la viroj antaŭ Dio kaj povis esti pastrinoj, prediki, kaj pardoni pekojn de gekredantoj.
La pastroj faris voton vivi laŭ la Vero, i.a. manĝi nek viandon, nek ovojn, nek lakton, vivi ĉaste, nenion individue posedi.

Ili rigardis la Roman eklezion nevera kristana eklezio. Interalie ili ne akceptis la Papon, nek Virgulinon Maria kiel Dipatrinon. Ili kredis, ke Jesuo ne naskiĝis kiel homo, ke li estas nur spirito. Ili ne akceptis la ritojn de la Roma eklezio.

Ili estis pacamantoj kaj rifuzis perforton.

La Roma eklezio komencis brulmortigi ilin ekde la jaro 1022 kaj daŭrigis 300 jarojn brulmortigante milojn da Kataroj, ĉar ili ne akceptis alian ol sian kredon vera.

Sekvantoj
---------

Multaj kataroj postvivis la krucmiliton, sed neniam plu reorganiziĝis kiel grupo. La ideoj de katarismo restis popularaj kaj reaperis en kelkaj herezoj aperitaj en la nordo de Italio kaj la sudo de Francio. Kelkaj el ili iĝis folkloraj kaj postvivis en popola religia sento kaj nerekte influis, ekzemple Spiritismon.

Ellen G. White, komencantino de adventismo, rigardis katarojn kiel antaŭloj de protestantismo kaj, ne rekte, de adventistoj, kvankam iliaj kredoj ŝajnas tro malsamaj al tiuj de adventistoj.

Fontoj
------

* Anne Brenon:

*Les Archipels Cathares*
*Les Femmes Cathares.*
* Rene Weis:

*The Yellow Cross: The Story of the Last Cathars 1290-1329*
* Stephen O'Shea:

*The Perfect Heresy: The Revolutionary Life and Death of the Medieval Cathars*
* Zoe Oldenbourg:

*Massacre at Montsegur: A History of the Albigensian Crusade*
* Philippe Contal:
* 

### En Esperanto

* André Cherpillod

*Katarismo kaj naskiĝo de Inkvizicio*
*De mazdaismo ĝis katarismo: la "dualismaj" religioj / Du mazdéisme au catharisme: les religions "dualistes"*

Vidu ankaŭ
----------

* Antinaskismo
* Gnostikismo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Aude, la lando de la kataroj
* Centro Cataro de Cataluña (en Español) Arkivigite je 2012-06-28 per la retarkivo Wayback Machine

  

* Kategorio Katarismo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 46° 38′ 4.45″ N 11° 8′ 1.6″ O﻿ / ﻿46.6345694 °N, 11.133778 °O﻿ / 46.6345694; 11.133778 (mapo)

La **Kastelo Lebenberg** (germane: ***Schloss Lebenberg***, itale: ***Castel Monteleone***) estas mezepoka kastelo kiu staras supre de la vilaĝo Tscherms, en Sudtirolo (Italio). Ĝi situas je altitudo de 440 m kaj ene de la kastelaj muroj troviĝas interalie kastela muzeo kaj rokoko-ĝardeno.

Rokoko-ĝardeno en la kastelo Lebenberg en Sudtirolo

Historio
--------

La kastelo estis konstruita en la 13-a jarcento fare de la sinjoroj de Marling. Sekve ĝi estis akirita de la sinjoroj de Lebenberg. La heredanta filino *Dorothea von Lebenberg* edziniĝis kun la grafo *Fuchs von Fuchsberg* en 1426.

Dum la sekvantaj kvar jarcentoj la kastelo apartenis al la familio Fuchs, kiu modifis kaj pligrandigis ĝin plurfoje. Nuntempe ĝi konsistas el pluraj konstruaĵoj kiuj grupiĝas ĉirkaŭ internaj kortoj.

En la jaro 1828 la familio Fuchs estingiĝis kaj ek de tiam la posedantoj de la kastelo ŝanĝiĝis plurfoje. En 1924 ĝi estis aĉetita de Adrian van Rossem, kies familio loĝas ĝis nun en la plejparto de la kastelo.

Aliro
-----

Parto de la kastelo estas alirebla por vizitantoj kaj funkcias kiel muzeo. Aparte vidindaj estas la kapelo, la ĉambro de antikvaj armiloj kaj la salono de la kavaliroj.
La **Jura personeco** estas la kapablo teni rajtojn kaj devojn.

Jura personeco estas, laŭ pozitivisma vidpunkto, jura fikcio atribuita al fizika persono (homoj) kaj juraj personoj (grupoj kiel: firmaoj, asocioj, ŝtato kaj ĝiaj teritoriaj komunumoj).

Ĉiuj fizikaj aŭ juraj personoj havas komunajn karakterizaĵojn: naskiĝon kaj morton (ekzemple: daton de kreo kaj malfondo por kompanioj), sian propran identecon (nomon kaj adreson) kaj rajtojn kaj devojn (ĉefe: rajton subskribi kontraktojn kaj devon pagi imposton).

La nocio pri jura personeco plilarĝiĝis kaj diversiĝis laŭ la paso de la historio. La plej grandaj ŝanĝoj estis la ĝeneraligo de plena jura personeco al ĉiuj homoj (komprenu: fino de sklaveco kaj civila morto) kaj la kreo de specifaj grupoj agnoskitaj de juro (ĉefe: formoj de kompanioj).

Lastatempe stariĝis polemikoj pri ebla agnosko de jura personeco al difinitaj nehomaj bestoj, pro diversaj kialoj.

* Kategorio Jura personeco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 733911
* GND: 4177269-6
* LCCN: sh85100169
* BNF: 11972101d
 |
La **Kastelo de Alsópetény** (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj **Kastelo de Gyurcsányi-Prónay** [djurĉAnji-prOnai]) estas baroka kastelo (ankaŭ historia monumento) en vilaĝo Alsópetény, nun malgranda hotelo.

Aerfoto pri kastelo de Alsópetény
Fasado de la kastelo

Historio
--------

Familio Gyurcsányi konstruis la barokan kastelon en la 1750-aj jaroj. En la 19-a jarcento la nova posedanto iĝis familio Prónay. Ili loĝis en la kastelo ĝis la 2-a mondmilito. En 2009 nova posedanto aĉetis la 3 apaertajn konstruaĵojn. Post la renoviĝo ekde 2011 ili funkcias kiel hoteleto kaj loko de diversaj aranĝaĵoj, ofte por edziĝfestoj.

Vido al la kastelo
La malantaŭa enirejo de la kastelo
Kelo pri vinoj en la kastelo

Kastelo
-------

La teretaĝa hufoforma kastelo (kun keloj situas sola en granda parko, sed la parko mem troviĝas laŭ la ĉefstrato. En mezo de la fasado estas videbla teraso kun la enirejo (kiel rizalito), pli supre timpano kun blazono, la plej supre mansardo. Interne troviĝas 5 grandaj ĉambroj kaj luksa dormoĉambro.

Kasteleto
---------

En la parko la dua konstruaĵo estas la kasteleto. Ĝi formas kvadraton kun la aloj, meze estas malgranda korto, kiu nuntempe jam estas kovrita. La anguloj estas rizalitoj, kie plej supre mansardoj etendiĝas. Interne 3 ĉambregoj etendiĝas.

Aliaj konstruaĵoj
-----------------

En la parko troviĝas kvadrata domo, same jam trakonstruita. Nun ĝi konvenas por aranĝaĵoj aŭ ĉambroj por tranoktiĝi. Fine estas domo por la iamaj gardistoj.

Parko
-----

La parko estas protektata. En la parko ankaŭ lago etendiĝas.

Fontoj
------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2016-04-27 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare pri la hotelo
* aerfotoj pri la kastelo

* Lago en la parkoLago en la parko
* La lago kun pontoLa lago kun ponto
* Aerfoto pri la kasteloAerfoto pri la kastelo

* Kategorio Kastelo de Alsópetény en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)