recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Sankta Paŭlo laŭ katakomba pentraĵo** estas la plej antikva bildo de la apostolo transdonita al ni de la antikveco. Ĝi estis malkovrita la 9-an de junio 2009 en la katakombo de Sankta Tekla apud la Ostia Vojo, apud Romo, dum restaŭrado de la pentra dekoracio de volbo de tomboĉambreto.

Laŭ spertuloj pri historio de arto kaj arkeologio, ĝi datiĝeblas je la fino de la 4-a jarcento, kiam la pentra figurado ektrapasadis el simpla elvokiva uzo de la figuro al tiu kulta, kiam do la figuro ornama fariĝis eksplicite ankaŭ propetata.

La figuro estas enkluzivita en ronda cirklo, ĉirkaŭ kiu emerĝas aliaj tradiciaj kultitaj figuroj kiel la Kristo la Bona Paŝtisto kaj sanktuloj propetantaj. La figuto de Sankta Paŭlo sin prezentas kun la vizaĝo iom oblonga kaj longa pinte finiĝanta barbo kaj aliaj karakterizoj kiuj, laŭ spertuloj, eble reproduktas la veran fizionomion de Paŭlo ĉar ne malfora de la tempo kaj ebla memoro de la roma kristana komunumo. Tiu bildo atestas samtempe kaj la kulton al Sankta Paŭlo kaj la historia tradicio pri lia martiriĝo en Romo, pri kiuj cetere neniu dubis.

### Fontoj

L'OSSERVATORE ROMANO. El la diversaj numeroj de la junia monato 2009.
**Éva Kóczián** [kOciAn], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kóczián Éva** estis hungara tablotenisisto, mondĉampiono, laboristo. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Földy Lászlóné*, ŝia frato estis József Kóczián.

Éva Kóczián naskiĝis la 25-an de majo 1936 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Éva Kóczián maturiĝis koresponde en mezlernejo en sia naskiĝurbo. Kune kun la sportado ŝi estis laboristo inter 1951 kaj 1988. Ŝi akiris trejnistan licencon en instituto en 1964. Ŝi edziĝis dufoje.

### Sporta kariero

Éva Kóczián inter 1950-1968 estis tablotenisisto en diversaj ĉefurbaj sportkluboj. Ŝi estis hungara ĉampiono 32-foje inter 1952-1968 unuoble, induope, variduope aŭ teame, dum ŝi apartenis al la hungara nacia teamo inter 1953-1968 195-foje. Ŝi estis la unua en mondĉampionumo en 1955 variduope, krome en eŭropaj ĉampionumoj same ŝi estis ĉampiono inter 1958-1966 induope, variduope aŭ teame. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 1968. Mallonge ŝi estis trejnisto en 1976 en sia naskiĝurbo.

Vidu ankaŭ
----------

* video

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* biografio angle

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 820436
 |



* Portalo pri Biografio
**Gusztáv Nyizsnyay** [gustAv njiĵnjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Nyizsnyay Gusztáv** estis hungara komponisto, liutisto. Lia origina familia nomo estis *Nyizsnyánszky* (lia avo estis polo).

Gusztáv Nyizsnyay  naskiĝis la 12-an de oktobro 1829 (laŭ alia informo la naskiĝmonato estas aŭgusto) en Eger, li mortis la 7-an de januaro 1882 en Hódmezővásárhely.

Biografio
---------

Gusztáv Nyizsnyay lernis en sia naskiĝurbo, iom poste en Kassa helpe de János László Pyrker. Post siaj studoj li estis ĉefamilia instruisto. Dum la Hungara revolucio de 1848 kiel soldato li defendis la landon. Post falo de la liberecbatalo li kaŝiĝis, tiam li prenis la kaŝnomon Nyizsnyay. Post la amnestio en 1851 lia komponaĵo al poemo de Gyula Sárosi akiris tutlandan renomon. Li komponis patriotajn kantojn kaj li recitalis kun propramane farita instrumento en la tuta lando inter 1852 kaj 1862. Li plurfoje recitalis kun Ede Reményi. Li edziĝis en 1856, poste 3 gefiloj naskiĝis. Li fondis korusojn en Nagykőrös en 1859 kaj en Hódmezővásárhely en 1865.

Lia eldonaĵo
------------

* „Csárdások – Dalok" (1882)

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* Mohácsi koldus
* Megvirrad még valaha!
* Megérem még azt az időt
* Hóka lovam kicsapom a tilosba
* Hej szegedi szép csaplárné
* Édesanyám ha bejön Egerbe (ĉardaŝo)
* Nem bánom én (ĉardaŝo)

Memorigiloj
-----------

* stratoj en Makó (1883) kaj Hódmezővásárhely (1927)
* busto en Hódmezővásárhely (1900)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2019-06-18 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2019-06-18 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Gusztáv Nyizsnyay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 647841
* VIAF: 3560149844951302960007
 |
**Glockenapfel** (ankaŭ "Weißer Winterglockenapfel", "Altländer Glockenapfel", "Schweizer Glockenapfel", "Echter Glocken" estas la nomo de malnova pomkultivaro, kiuj verŝajne ekestis en Svislando / aŭ Sudgermanujo kaj malalta Elbo. La kultivaro estas disvastigita vaste en meza Eŭropo.

La pomo estas sonorilforma kaj havas verda-flavan bazan koloron. La gusto estas acideca kaj refreŝa. La fruktkarno apenaŭ estas suka.

La pomo estas plukebla ekde Aŭgusto kaj manĝebla ekde decembro. Tial ĝi estas vintropomo. La 'Glockenapfel' malofte estas atakata de fungo Venturia inaequalis kaj nur malofte havas skabon.

La kultivaro ‚Glockenapfel’ estas kultivata malofte en la profesia fruktokultivado..

* ’Glockenapfel’’Glockenapfel’
* ’Glockenapfel’ tuj antaŭ la rikolto’Glockenapfel’ tuj antaŭ la rikolto

Referencoj
----------

1. ↑  Franco Weibel und Andreas Häseli: *Organic Apple Production* in: D.C. Ferree und I.J. Warrington (Hg.): *Apples. Botany, Production and Uses.* CABI Publishing 2003, ISBN 0-85199-592-6. S. 561

Fontoj
------

* 
* Arkivigite je 2013-02-27 per la retarkivo Wayback Machine
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Glockenapfel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Peralejos** [peraLEĥos] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo. La loknomo *Peralejos* povas esti komprenebla kiel *Pirarbetoj*, sed ĝi estas komprenebla ankaŭ kiel diminutivo de Perales del Alfambra, iom pli norde.

Geografio
---------

Ĝi estas je 20 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, do tre proksime. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri nordaj, tiu centra nome N-420 venas laŭ la valo de la rivero Alfambra. Laŭ tiu, Peralejos estas la dua plej proksima municipo al la ĉefurbo inter Cuevas Labradas kaj Alfambra. La municipa teritorio estas trapasata de la nacia ŝoseo N-420, inter la km 598 kaj 601.

La orografio de la municipo estas markita de la rivero Alfambra kaj la neregula tereno kiu ĉirkaŭas ĝin, pere de nombraj ravinoj kiuj enfluas en la riveron. La altitudo gamas inter 1702 msm en la orienta pinto kaj 980 msm borde de la rivero. La loĝloko mem kuŝas je 998 msm.​ 

La municipa teritorio limas kun Alfambra, Escorihuela, Teruelo, El Pobo, Cedrillas, Cuevas Labradas kaj Corbalán.

Historio
--------

La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Peralejos oni malaltiĝis ĝis nunaj 85 loĝantoj.

Inter vidindaĵoj menciindas la sonorilturo de la preĝejo mudeĥar-renesanca, la baroka ermitejo de la Virgulino Karmen de la 17-a jarcento, kaj la gotika preĝejo de la 16-a jarcento de Sankta Bartolomeo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

1. ↑   «Instituto Geográfico Nacional».. Arkivita el la originalo je 2021-04-18. Alirita 2022-10-04.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797548
 |
**Gusztáv MIKLÓS** [gustav miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Miklós Gusztáv,** ekster Hungario **Gustave Miklos** estis hungardevena franca pentristo, skulptisto.

Gusztáv Miklós en ateliero en Parizo
Gusztáv Miklós  naskiĝis la 30-an de junio 1888 en Budapeŝto, li mortis la 5-an de marto 1967 en Oyonnax (Francio).

Biografio
---------

Gusztáv Miklós studis en Industriarta Altlernejo inter 1904-1906. Lia ĉefinstruisto estis László Kimnach. Miklós vojaĝis Parizon en 1909, kie komence li studis arkitekturon, poste pentradon de Henri Le Fauconnier, fine de Jean Metzinger. Ekde 1910 li ekspoziciis en Parizo. Dum la 1-a mondmilito li estis franca soldato precipe en Grekio. Li iĝis franca civitano en 1922. Tiutempe li okupiĝis ankaŭ pri fasonadoj. Inter 1940 kaj 1952 li instruis en belarta lernejo de Oyonnax kaj li daŭre kreis artaĵojn, nur li ne plu ekspoziciis. Miklós ankaŭ ilustris pli ol tridek librojn, 200 librobindaĵojn, kreis afiŝojn, faris fasonaĵojn.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Parizo (1923, 1928)
* Oyonnax (1974, 1983)

El kolektivaj ekspozicioj
-------------------------

* Parizo (ekde 1930, 1976, 1988)
* Amsterdamo (1939)
* Bruselo (1940)
* Minneapolis (1971)
* Munkeno (1972)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto kaj bildoj
* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio

* 

* Kategorio Gusztáv Miklós en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614287
* GND: 174247044
* LCCN: no2011086214
* VIAF: 95727235
* ISNI: 0000 0001 2018 6429
* SUDOC: 027987655
* BNF: 119914002
* ULAN: 500007590
* RKD: 56083
 |
**Perales del Alfambra** [peRAles delalFAMbra] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo. La loknomo *Perales* estas komprenebla kiel Pirarboj, dum *del Alfambra* estas aludo al la rivero Alfambra, kiu markas la valon.

Geografio
---------

Ĝi estas je 37 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri nordaj, tiu centra nome N-420 venas laŭ la valo de la rivero Alfambra. Laŭ tiu, Perales del Alfambra estas la kvina plej proksima municipo al la ĉefurbo inter Alfambra kaj Fuentes Calientes. La municipa teritorio estas trapasata de la nacia ŝoseo N-420, inter la km 615 kaj 622.

La orografio de la municipo estas markita de la rivero Alfambra kaj la neregula tereno kiu ĉirkaŭas ĝin, pere de nombraj ravinoj kiuj enfluas en la riveron. La altitudo gamas inter 1480 msm en la sudorienta pinto kaj 1050 msm borde de la rivero. La loĝloko mem kuŝas je 1165 msm.​ 

La municipa teritorio limas jene:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| *Nordokcidente:* Rillo | *Norde:* Fuentes Calientes | *Nordoriente:* Cañada Vellida |
| *Okcidente:* Visiedo |  | *Oriente:* Galve |
| *Sudokcidente:* Alfambra | *Sude:* Orrios | *Sudoriente:* Orrios |

Historio
--------

Sonorilturo.
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Perales del Alfambra oni malaltiĝis ĝis nunaj 251 loĝantoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

1. ↑   «Instituto Geográfico Nacional».. Arkivita el la originalo je 2021-04-18. Alirita 2022-10-05.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797552
* VIAF: 316735688
* BNE: XX5004489
 |
**Gusztáv Rónaszéki** [gustAv rOnasEki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rónaszéki Gusztáv** estis hungara aktoro, instruisto. Lia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Kirchbaum Ágoston*, lia prenita familia nomvarianto estis *Rónaszéky* [rOnasEki].

La maljuna Gusztáv Rónaszéki
Gusztáv Rónaszéki naskiĝis en 1854? en Királyvölgy (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Solone (Taĉiv) en Ukrainio), li mortis la 8-an de februaro 1913 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gusztáv Rónaszéki akiris apotekistan diplomon, tamen li aktoriĝis en 1871 en Huszt en teatra kompanio de Gyula Miklósy. Dum la sekvaj 27 jaroj li aperis preskaŭ en ĉiuj urboj de Hungarlando ankaŭ kiel kantisto, reĝisoro, dramaturgo, dirigento, zorgisto, ktp. Liaj pli gravaj teatraj stacioj/teatrestroj estis Pécs (1872), Antal Bokody (1872–1874), Ignác Krecsányi (1876–1878), Gerő Aradi (1878–1880), Népszínház (1884), Lajos Valentin (1887–1889), Zsigmond Feld (1890), Sándor Csóka (1891), poste li estis zorgisto ĉe András Leszkay en Debrecen. Li aliĝis al la ĵus fondita Gaja Teatro en 1896, kie li estis ankaŭ sekretario de la teatra lernejo, poste la unua lernejestro de la Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo inter 1903–1906. Li ofte verkis teatraĵojn. Li pensiuliĝis en 1909. Li edziĝis dufoje kaj havis solan filinon.

Liaj roloj (elekto)
-------------------

* I. Balog: *Mátyás diák* - Marci Vlad
* S. Lukácsy: *A vereshajú* - Jankó Veréb
* Bittner: *Egy könnyelmű leány* - Flinserl
* Strauss: *Methusalem herceg* - Cyprián
* Hervé: *Nebántsvirág* - Celestin
* fratoj Schönthan: *A szabin nők elrablása* - Fridolin Rettegi

Liaj reĝisoraĵoj (elekto)
-------------------------

* Kraatz-Stobitzer: *Forgó szél*
* Ede Szigligeti: *Aggteleki barlang*
* Franz von Suppé: *Boccaccio*
* Poole: *Pry Pál*

Liaj teatraĵoj (elekto)
-----------------------

* *A betörők* (popola teatraĵo, 1890)
* *Királyi tréfa* (opereto, 1892)
* *Ördögűző huszártiszt* (komedio, 1895)
* *A mama bárót akar* (komedio, 1875)
* *Házasság a börtönben* (komedio, 1886)
* *A méltóságos csizmadia* (komedio, 1895)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Gusztáv Rónaszéki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 769186
 |



* Portalo pri Biografio
**Gusztáv Moesz** [gustAv moes], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Moesz Gusztáv** estis hungara botanikisto, fungosciencisto, instruisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1945). Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *levkóczi* kaj *késmárki*.

Gusztáv Moesz
Gusztáv Moesz  naskiĝis la 21-an de oktobro 1873 en Hungara reĝlando en Körmöcbánya (nuntempa Kremnica en Slovakio). Li mortis la 8-an de decembro 1946 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gusztáv Moesz frekventis universitaton en Budapeŝto, poste samloke li estis helpanto de József Sándor Krenner inter 1895-1899. En 1899 li instruis en Transilvanio, poste en 1906 li ricevis postenon en Hungara Nacia Muzeo. Li doktoriĝis en la universitato en 1907. Li profesoriĝis en 1915. Li pluinstruis dum la Hungara Sovetrespubliko, tial poste li ne rajtis instrui. En 1934 li pensiuliĝis. Dum sieĝo de Budapeŝto en 1945 lia loĝejo kune kun la biblioteko kaj kolektaĵo plene neniiĝis.

Memorigiloj
-----------

Kelke da bestoj kaj kreskaĵoj prenis la nomon de Moesz, ekzemple *Moesziomyces bullatus, Eriophyes moeszi*

Verkaro (elekto)
----------------

* *Brassó állóvizeinek mikroszkopikus növényzete* (1902)
* *Adatok Bars vármegye flórájához* (1911)
* *Magyarország gombaflórája – Fungi Hungariae I–IV.* (1925–1941)
* *A házigomba és az épületek elgombásodása* (1934)
* *A Kárpát-medence üszöggombái* (1950)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto



* Kategorio Gusztáv Moesz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ezequiel VIÑAO** [ezeKJEL biNJAo] (21a de Julio, 1960 en Bonaero) estas argentin-usona komponisto. Li elmigris al Usono en 1980 kaj studis en la Lernejo Juilliard. Inter liaj komponaĵoj menciindas *La Noche de las Noches* (1989) por kordokvarteto kaj elektroniko, kiu ricevis la unuan premion de la Latinamerika Forumo de Komponistoj de Unesko en 1993; ses *Études* (1993) por piano, kiu ricevis la premion Friedheim de la Centro Kennedy en 1995; dua kordokvarteto *The Loss and the Silence* (2004), komisiita de la *Juilliard String Quartet* kaj tiotita per citaĵo el la Rakonto de Aragorn kaj Arwen el la La Mastro de l' Ringoj de J.R.R. Tolkien; *The Wanderer* (2005) por voĉoj *a cappella*, komisiita de *Chanticleer* kaj *Chicago a cappella*, titolita el la malnovangla poemo *The Wanderer*; kaj *Sirocco Dust* (2009), komisiita de la Kongresa Biblioteko por la *St. Lawrence String Quartet*. Li nune loĝas en Novjorko.

Notoj
-----

1. ↑   Pincus, Andrew L. (4a de Julio 2006). "Juilliard serves a musical ste". The Berkshire Eagle.
2. ↑   Viñao, Ezequiel. "the wanderer for a cappella voices (2005) from a tenth century anglo-saxon text". tloneditions. Alirita la 3an de Marto 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 739926
* LCCN: nr97013071
* VIAF: 24505707
* ISNI: 0000 0000 5267 8340
* MBA: f981b43c-1c6e-4a04-b6bc-ccd322992992
 |
Koordinatoj: 47° 24′ 55″ N 3° 48′ 39″ O﻿ / ﻿47.41528 °N, 3.81083 °O﻿ / 47.41528; 3.81083 (mapo)

**Domecy-sur-Cure** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 450 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Domecy-sur-Cure etendiĝas sur 20.57 km², kaj havis 450 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 22 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Noëlle Rauscent, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Domecy-sur-Cure apartenas al la kantono de Vézelay, kies ĉefurbo estas Vézelay. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Vézelay
*Ne miskomprenu kun la komunumoj Etyek kaj Egyed!*

**Egyek** [edjek] estas grandvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Balmazújváros.

Blazono de Egyek
Kruco en rando de Egyek

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 105 km²
* Loĝantaro: 5500
* Poŝtkodo: 4069
* Telefonprefikso: 52

Geografio
---------

La grandvilaĝo situas sur ebenaĵo, ĉe maldekstra flanko de Tiso (pramo estas al la kontraŭa Tiszadorogma), laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Füzesabony-Debrecen, Tiszafüred estas proksime.

Historio
--------

La komunumo estis menciita unuafoje en 1332, sed ŝajnas, ke la pli fruan setlejon la tataroj senhomigis en 1241. Dum la turkoj la vilaĝo restis viva. En 1790 baroka katolika preĝejo omaĝe al Sankta Jozefo konstruiĝis. La Tiso estis kanaligita en la 19-a j.c. la pli nova riverobranĉo estas iomete for de la grandvilaĝo, restis malnova branĉo, kiun oni nomas morta Tiso. En 1919 la rumanoj okupis la regionon ĝis la Tiso. Oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj en 1945. Ekde 1970 Egyek estas grandvilaĝo.

Ne menciitaj vidindaĵoj estas kalvario kune kun kapelo. Apud la komunumo fiŝlagoj troviĝas.

En ekstera parto Egyek-Telekháza migra poŝto servas.

Ĝemelkomunumoj
--------------

* Pollando Radzyn Podlaski, Pollando


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 227885
* GND: 7676598-2
* VIAF: 240136231
* NKC: ge1161313
 |
Zou estas unu el la dek du departementoj de Benino, nomita por la **Zou** Rivero kiu veturas tra la departemento antaŭ malpleniganta en la Atlantikon en la sudo de la lando. La departemento de Zou estis fendita en du en 1999, kun la norda teritorio translokigita al la lastatempe kreita Collines Departemento. La ĉefurbo de Zou estas Abomey. Zou estas sudividita en naŭ municipoj, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Abomey, Agbangnizoun, Bohicon, Cové, Djidja, Ouinhi, Za-Kpota, Zangnanado kaj Zogbodomey.

Laŭ censo de 2013, la totala loĝantaro de la departemento estis 851 580, kun 407 030 viroj kaj 444 550 virinoj. La totala urba loĝantaro estis 33.00%. La totala labora forto en la departemento estis 275 249, de kiu 50.10% estis virinoj. La proporcio de familioj kun neniu nivelo de edukado estis 60.70%.

### Loĝlokoj

Abomey estas la departementa ĉefurbo; aliaj gravaj kolonioj inkluzivas Bohicon, Cové, Za-Kpota kaj Zagnanado.

Festo ĉe Abomey

Administracia divido
--------------------

municipoj de Zou
La departemento de Zou estis fendita en 1999, kun la norda teritorio movita al la lastatempe kreita Collines Departemento. La ĉefurbo de Zou estas Abomey. Ĝi estas sudividita en naŭ municipoj, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Abomey, Agbangnizoun, Bohicon, Cové, Djidja, Ouinhi, Za-Kpota, Zangnanado kaj Zogbodomey.

* Kategorio Departemento Zou en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Domenico Mezzadri** (naskiĝis la 30-an de januaro 1867 en San Rocco al Porto, mortis la 8-an de decembro 1936 en Chioggia) estis itala episkopo.

Li estis episkopo de Chioggia ekde la 2-a de julio 1920 ĝis la 8-a de decembro 1936, lin sukcedis MS-ro Giacinto Giovanni Ambrosi OFM Cap..

Biografio
---------

Li naskiĝis en San Rocco al Porto en 1867, kaj estis ordinita pastro en 1889.

La 2-an de julio 1920 li estis nomumita episkopo de la Diocezo de Chioggia, kaj estis konsekrita episkopo la 22-an de aŭgusto 1920 de MS-ro Pietro Zanolini.

Dum lia ministerio kiel episkopo li okazigis la unuan *Diocezan eŭkaristian kongreson*, en 1923, kaj faris du paŝtistajn vizitojn, en 1922 kaj 1930. En 1927 li malfermis la kulton de la preĝejo *Sankta Mikaelo en Brondolo* kaj en 1935 li inaŭguris la malgrandan preĝejon de la kapucenoj en la tombejo de Chioggia.

Li gvidis la diocezon ĝis sia morto la 8-an de decembro 1936. Li estis entombigita en la dioceza katedralo.

Al Domenico Mezzadri estis dediĉita la placo de la paroĥa preĝejo de Caselle Landi, kie li estis paroĥestro en la unua jardeko de la dudeka jarcento; kaj strato en Sant'Angelo Lodigiano, kie li estis paroĥestro en la dua jardeko de la dudeka jarcento.

Referencoj
----------

1. ↑   I Vescovi della Diocesi di Chioggia. Arkivita el la originalo je 2016-10-07. Alirita 2016-10-08.
2. ↑  Diocesi di Chioggia: gli anni tra le guerre mondiali

Vidu ankaŭ
----------

* Episkopo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Domenico Mezzadri en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle Paĝo pri MS-ro Domenico Mezzadri en Catholic Hierarchy
* itale Retejo de la Episkopolando de Chioggia
la litero M (literumata mo)...
***Ego sum principium mundi*** (laŭvorte "Mi estas la komenco de la mondo") estas komenco de ŝerca latinlingva enigmo, kies origino ne klaras.

*Quis sum ?*, t.e. Kiu estas mi?

Enigmo
------

*Ego sum initium* (aŭ *principium*) *mundi* 
*et finis saeculorum*
*omnia cum me*
*et nihil sine me* (tiuj ĉi du versoj ofte ne skribatas)
*triplex sum* (aŭ *trinus sum, trinus et unus sum*)
*sed non Deus* (aŭ *attamen non Deus, et tamen non Deus sum*)
*quis sum?*

Solvo
-----

La korekta solvo estas la litero "mo", kiu estas la unua en la latinlingva vorto *mundi* (=de la mondo) kaj la lasta en la vorto *saeculorum* (=de la eterno); en la vorto *omnia* (=ĉio) "mo" ja ĉeestas dume ĝi malĉeestas ĉe *nihil* (=nenio). Ĝi konsistas el tri interligitaj lineoj. Evidentiĝas ke malgraŭ la unuavide filozofia temo tute ne temas pri sprite komplika respondo: ĉar por atingi ĝin nur laŭvorte oni prenu la pri la litero "mo" diritajn karakterizojn.

Literaturo
----------

* Gabriel Peignot, *Amusements philologiques ou variétés en tous genres* Parizo 1808, p. 25
* *Demokritos, oder: Hinterlassene Papiere eines lachenden Philosophen...*, vol. XI Stutgarto 1843, p. 256
* Нива. Ежемесячные литературные и популярно-научные приложения к журналу. 1907, p. 319 Ĉe: *Niva*, gazeto el Sankt-Peterburgo (antologio)
* Waldo E. Sweet, Judith B. Moore: *Lectiones secundae* Wauconda 1993, p. 57

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Ego sum principium mundi en la latina Vikipedio.*

Notoj
-----

1. ↑  Jen la traduko de la iomete tikla enigmo: *Mi estas la komenco de la mondo kaj la fino de la eterno. Ĉio estas kun mi kaj nenio estas malkun mi. Mi estas triforma sed ne Dio! Kiu do mi estas?*
2. ↑   Interese estas ke Sweet/Moore malgraŭ la banaleco pensas ke tute ne eblas traduki la enigmon.
Usono havas la plej grandan kvanton da motorveturiloj registritaj, nome preskaŭ 250 milionojn da veturiloj.
**Motorveturilo** estas mem-pelita veturilo, plej ofte rad-enhavaj, kiuj ne funkcias sur reloj, kiaj ĉe trajnoj aŭ tramoj. La veturila pelilo estas havigita de motoro, kutime eksplodmotoro, aŭ elektromotoro, aŭ kelka kombino de ambaŭ, tiaj kiaj ĉe hibrida veturilo aŭ konektebla hibrida elektra veturilo. Por juraj celoj veturiloj estas ofte identigitaj ene de nombraj veturiloklasoj kiaj aŭtoj, busoj, motorcikloj, ĉiagrundaj aŭtomobiloj, kamionetoj kaj regulaj kamionoj. Tiuj klasigoj varias laŭ la juraj kodoj de ĉiu lando. ISO 3833:1977 estas la normo por ŝosecirkulaj vetrilotipoj, terminoj kaj difinoj. Ĝenerale por eviti postuli al handikapuloj havi posedi ŝoforpermesilon por uzi ĝin, aŭ postuli matrikulojn kaj asekuron, energiuzantaj rulseĝoj estas specife ekskluditaj jure el esti konsiderataj motorveturiloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Aŭto

Notoj
-----

1. ↑   ISO 3833:1977. Internacia Organizaĵo por Normigado. Alirita 2011-08-22.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Motorveturilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

(angle) Oficejo pri energia efikeco kaj renovigebla energio: eldono 33, Stacy C. Davis, Susan E. Williams, Robert G. Boundy (2014) Totala motorveturila statistiko laŭ lando pri produkto en tabelo 3.1 kaj pri registritaj veturiloj en tabeloj 3.2 kaj 3.3
**Hornillos de Cameros** [orNIljos dekaMEros] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la suda komarko Malnova Kamero. La loknomo *Hornillos* estas etimologie komprenebla kiel *Fornetoj*.

La municipa teritorio de Hornillos de Cameros, en la sudo de la regiono.
La preĝejo.
Ermitejo.

Geografio
---------

Ĝi estas ĉe la valo de la rivero Leza kaj komunikebla nur laŭ la regiona ŝoseo LR-465 al Jalón de Cameros kaj de tie al aliaj lokoj de la komarko. Proksime estas areoj de iknitoj, inter kiuj spuroj de dinosaŭroj.

Historio
--------

Dum la Moderna Epoko, Hornillos prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio.

Aktualo
-------

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tial oni malaltiĝis el 200 loĝantoj ĝis nunaj 20.

La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo, forstado, kaj la rura turismo.

Vizitindaĵoj estas la preĝejo, du ermitejoj, neĝujo, iknitoj, kaj mirindaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----

Bibliografio
------------

* Ernesto Reiner. *Viaje por el Camero Viejo*. Logroño 1984. ISBN 84-398-2054-2
* *Por los Cameros en los Años Noventa*. Logroño 1991. ISBN 84-87209-34-3


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796307
 |
La **Kalvinana malnova kirko** estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Bánhorváti apud la romkatolika Kirko Nomo de Sankta Maria (Bánhorváti).

Historio
--------

Estis menciita katolika preĝejo en 1332, kiun la kalvinanoj akiris en la malfrua 16-a jarcento. Ela origina konstruaĵo ankaŭ nun estas videblaj gotikaj partoj. En nekonata tempo oni konstruis sentinelan turon, kiu nun estas parto de la kirko. En 1700 la konstruaĵo estis renovigita, tiam oni metis kokon sur la turopinton. La nun videbla formo estas videbla ekde 1790. En 1924 kaj 1985 la konstruaĵo renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas en malgranda korto. En la korto altiĝas unusola monumento en Hungario pri Johano Kalvino kreita en 1924. La preĝejo havas altan turon. Flanke en mezo de la navo funkcias la ĉefenirejo. La iama enirejo estas videbla, sed estas ŝtopita per muro. La absido estis malkonstruita, restis nur fino de la navo. Interne la plafono estas pentrita ligna kasona plafono konsistanta el 144 kasonoj. Ĝi estis pentrita en 1700. La benkoj estis pentritaj en 1720, la galerio en 1790. Same en 1790 estis kreita la predikejo.

Fontoj
------

* hungare kun foto Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare
* hungare kun fotoj

* Kategorio Kalvinana malnova preĝejo (Bánhorváti) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Egnach (stacidomo) kaj Neukirch-Egnach (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Egnach** estas komunumo en la distrikto Arbon de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 4272 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro modeste kreskis al 4290 ĝis la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Egnach situas ĉe la bordo de Bodenlago inter Arbon kaj Romanshorn. La komunumo Egnach konsistas el entute 61 malgrandaj kaj malgrandetaj municipoj kaj setlejoj kaj izolitaj bienoj. La plej signifaj estas Egnach mem Neukirch, Steinebrunn, Buch, Hegi, Winden, Ballen kaj Lengwil.

Najbaraj komunumoj
------------------

Egnach limas en nordo al Salmsach, en oriento al Bodenlago, je kies alia flanko situas la germanaj komunumoj Eriskirch kaj Friedrichshafen, en sudo al Arbon, Roggwil kaj Häggenschwil (Kantono Sankt-Galo) kaj en okcidento al Muolen (Kantono Sankt-Galo) kaj Amriswil.

Trafiko
-------

Egnach estas ligita al la publika trafikreto per la trajnlinio de Ŝafhaŭzo tra Kreuzlingen al Romanshorn kaj Rorschach. La komunumo disponas ankaŭ pri ŝiphaltejo ĉe la Suba Bodenlago. Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 de Kreuzlingen al Ŝafhaŭzo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Egnach datiĝas el la jaro 1155 kiel *Egena*. Kiel paroĥo kaj komunumo Egnach naskiĝis en la jaro 1727, kiam ĝi ricevis propran preĝejon kaj sendependiĝis de Arbon. Ĝis la Helveta Revolucio, kiam Turgovio akiris sian liberecon en la jaro 1798 la bienoj en Egnach apartenis al la episkopejo de Konstanco, kies servutoj la Egnachanoj estis. Samtepe ili post la konkero de Turgovio per la Svisa Ĵurkomunumo devis ankaŭ tributi al la svisaj sinjoroj. Post la revolucio Turgovio fariĝis samrajta kantono de la Helveta Respubliko kaj poste Svislando kaj Egnach aŭtonoma politika komunumo.

Vidu ankaŭ
----------

* Egnach (stacidomo)
* Häggenschwil-Winden (stacidomo)
* Neukirch-Egnach (stacidomo)
* Steinebrunn (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Egnach
* Egnach en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Egnach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Arbon |
| --- |
| Amriswil  •  **Arbon**  •  Dozwil  •  Egnach  •  Hefenhofen  •  Horn  •  Kesswil  •  Roggwil  •  Romanshorn  •  Salmsach  •  Sommeri  •  Uttwil |  |

 |
La **kalvinana nova preĝejo** estas religia moderna konstruaĵo en Csurgó (Hungario).

Historio
--------

La unua mencio pri kalvinanoj en Csurgó okazis en 1634, tiam ili havis komunan eklezian grupon kun la najbara Alsók. Depost liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a (1711) Csurgó ofte havis pastron, sed la kirko estis katolika. La kalvinana kirko estis konstruita en unua duono de la 19-a jarcento. Ĝi estis eksplodita en 1945 kun la granda baroka orgeno. Dum la socialismo la propra preĝejo estis sonĝo, poste tio estis konstruita inter 1997-2000 en la sama loko.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. Estas nekutime, ke la navo havas flanke po unu turojn. La enirejo funkcias tra la turo. La turoj estas multlateraj, la turpintoj estas piramidaj. Ankaŭ la nova kirko havas orgenon.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Csór** (ĉOr) estas vilaĝo en Hungario en regiono **Meza** Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono de Székesfehérvár.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 42  km²
* Loĝantaro: 1670
* Poŝtkodo: 8041
* Telefonprefikso: 22

Situo
-----

La vilaĝo situas laŭ ĉefvojo Székesfehérvár-Veszprém, proksime estas urbo Várpalota. Dum la pratempoj estis en la regiono marĉa lago, apud la vilaĝo ankaŭ nun estas lageto. Krome estas karstaj fontoj, kiuj provizas per akvo la apudajn vilaĝojn kaj Székesfehérvár.

Historio
--------

Pli frue loĝis tie en la neolitiko, poste laŭvice alvenis romianoj, hunoj, avaroj, slavoj. Dum la turka erao oni ofte rifuĝis al la marĉo. Poste la loĝantaro dikiĝis kun svislandanoj kaj ŝvaboj. En 1945 la fronto tenis sin 4 monatojn. En 1960 kulturdomo konstruiĝis.

Vidindaĵoj
----------

La vilaĝo havas preĝejojn mezepokan katolikan omaĝe al **Serpa Beata Damo** kaj kalvinanan el 1819.

Legendo
-------

En 1476 tie tagmanĝis reĝo Matiaso. Li mendis ezokon. Dum manĝado li ne trovis hepaton de la fiŝo. La kuiristo respondis, ke ezoko el Csór tute ne havas hepaton. La reĝo koleriĝis kaj kondamnis lin je bastonado. Oni konas ankaŭ alie la historion. La kuiristo respondis, ke tion forŝtelis hundo de la pastro. Estas fakto, ke en mezo de la vilaĝo funkcias restoracio havanta la nomon ezoka ĉardo. En blazono de la vilaĝo estas granda ezoko.

* Kategorio Csór en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Egon Diczfalusy** [dicfaluŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Diczfalusy Egon** estas hungara-sveda kuracisto, profesoro, membro (ekstera en 1998) de Hungara Scienca Akademio, membro de Academia Europaea.

Egon Diczfalusy  naskiĝis la 19-an de septembro 1920 en Miskolc, li mortis en 2016.

Biografio
---------

Egon Diczfalusy akiris medicinan diplomon en universitato en Szeged en 1944. Lia medicina kariero komenciĝis samloke en Szeged, ekde 1947 jam en universitato-hospitalo Karolinska en Stokholmo. Baldaŭe li estis fakulo de WHO, tial li ofte vojaĝis, dume li kolektis arkaikaĵojn. En 1986 li pensiuliĝis. Dum la jardekoj la kontaktoj ne ĉesis kun urbo Szeged, en 2007 li donacis sian kolektaĵon al la urbo. Li ricevis ĝis tiam nur nehungarajn premiojn.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Endocrine Mechanisms in Fertility Regulation: Comprehensive Endocrinology* (1983)
* *The demographic revolution* (1999)
* *Generalized LM tests for functional form and heteroscedasticity* (2008)
* *Oestrogene Beim Menschen* (2012)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* biografio angle
* hungare kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 476049
* LCCN: n50025502
* VIAF: 265192446
* ISNI: 0000 0003 8246 3633
* SUDOC: 056928327
* NKC: xx0175729
 |
**Muhammad ibn Maslamah**, foje kromnome kiel **Ansari** (591-666) (en araba **محمد بن مسلمة الأنصاري**) estis akompaninto de Muhammad.

Li estis inter unuaj en Jatribo kiu iĝis islamano kaj estis *halifo*, aŭ aliancano de la tribo Aŭs en Medino, kio indikis ke li ne estis arabo. Li iĝis islamano ĉe Musab ibn Umajr, antaŭ Usajd ibn Hudajr kaj Sad ibn Muad kiu estis influaj en la urbo.

Kiam Muhammad venis en Medinon en 622, li aligis ĉiun enmigrinton *muhajir* kun po unu lokano *ansar*, parigante Muhammad ibn Maslamah kun Umar ibn al-Ĥattab. Muhammad ibn Maslamah partoprenis en ĉiuj militaj entreprenoj de Muhammad escepte pro la Batalo de Tabuk. Tiam li kaj Ali restis zorge de armeo lasita malantaŭe por protekti Medinon. Poste, li rakontis tiujn batalojn al siaj dek filoj.

Umar starigis specialan departementon por la esplorado de plendoj kontraŭ la oficiroj aŭ funkciuloj de la Ŝtato. Tiu departamento agadis kiel administracia juĝistaro, kie la juraj procesoj estis persone kondukitaj de Umar.
Tiu Departamento estis sub la estro de Muhammad ibn Maslamah, unu el plej fidindaj homoj por Umar. Por gravaj kazoj Muhammad ibn Maslamah estis sendita de Umar por esplori la kazon kaj decidi agadon. Foje oni konstituis Esploran Komisionon por esploradi la kazon.

Referencoj
----------

1. ↑  *Commanding right and forbidding wrong in Islamic thought*, M. A. Cook, p. 79

Libroj
------

*Hadrat 'Umar Farooq*, Prof. Masudul Hasan. Islamic Publications, Lahoro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* biography el MSA West Compendium of Muslim Texts.
**Grafo László Somssich** [lAslO ŝomŝiĉ?], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Somssich László József János Imre Antal Mária Hubert** estis hungara aristokrato, agronomo, politikisto. Lia nobela antaŭnomo estis *saárdi*.

László Somssich
László Somssich  naskiĝis la 8-an de majo 1874 en Stirio en Graz, li mortis la 5-an de majo 1956 en Belgio en Jenneret.

Biografio
---------

László Somssich studis en Jura Akademio (Pozsony) kaj Ekonomia Akademio (Magyaróvár). Post siaj studoj li studvojaĝis en Eŭropo, poste li okupiĝis pri la familia bieno. En 1914 li iĝis senatano. Dum la 1-a mondmilito li havis la taskon okupiĝi pri agrikulturaj produktaĵoj de la lando. Li edziĝis en 1919, baldaŭ li havis 3 gefilojn. Dum la Traktato de Trianon li estis konsilisto pri la agrikulturo. En 1927 li estis delegito en Ĝenevo en ekonomia mondkonferenco. En 1930 li ricevis premion, poste li estis nomumita konsilisto de Nacia Banko (Budapeŝto). Post la 2-a mondmilito li migris al Belgio.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 573206
 |
**László Szebellédy** [lAslO sebelEdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szebellédy László** estis hungara kemiisto, profesoro.

László Szebellédy  naskiĝis la 20-an de aprilo 1901 en Rétság. Li mortis la 23-an de januaro 1944 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Szebellédy frekventis benediktanan gimnazion en Győr, poste li laboris en apoteko en Tét 2 jarojn. Li akiris farmaciistan diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1923 kaj en 1926 li doktoriĝis. Post siaj studoj li instruis en la universitato ĉe Lajos Winkler, dume li studvojaĝis al Zuriko kaj Lejpcigo. En 1934 li estis nomumita privata profesoro. Ekde 1939 li gvidis universitatan kemian instituton ĝis sia morto en rango publika ordinara profesoro (ekde 1941). Li okupiĝis pri analitiko. Li havis edzinon.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Calcium, strontium, baryum* (1926)
* *Die coulometrische Analyse als Präzisionsmethode. Zeitschrift für analitische Chemie* (1938)
* *A kvantitatív kémiai analízis elemei* (1940, 1942)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Rétság (2006) kaj Budapeŝto
* bronza medalo de 1991
* apotekoj en Győr kaj Sopron

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
**Reulle-Vergy** estas franca komunumo en la Departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Ĝi havis 120 loĝantojn en la jaro 2010.

Geografio
---------

Limoj de la komubumo
La najbaraj komunumoj estas Chambœuf, Curley norde, Chambolle-Musigny, Nuits-Saint-Georges oriente, Curtil-Vergy sude kaj L'Étang-Vergy, Ternant okcidente.

La komunumo enhavas la nunan vilaĝon Reulle kaj la formintan vilaĝon Vergy.

La preĝejo omaĝe al Sankta Saturnino en la forminta vilaĝo de Vergy estas uzata de la vilaĝoj de Reulle, Curtil, Segrois kaj Curley.

La monteto de Vergy estas ĉefe marno ŝirmata supre de kalktavolo.

### Demografio


Loĝantara evoluo| 1793 | 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2009 | 2010 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 794 | 100 | 98 | 82 | 84 | 105 | 99 | 93 | 110 | 120 |

Historio
--------

Lavejo-urbodomo
La kastelo de la monteto de Vergy kun dek-kvar turoj estis tre forta kaj rolis grave dum la du militoj de Vergy 1183-1187 kaj 1195-1199.

En 1199 Alix la filino de la sinjoro de Vergy edziĝis la dukon Eudes la 3-a kaj la paco okazis.

La preĝejo de la kastelo sankta Denis datiĝas de 1033.

En 1609 la rego Henriko la 4-a detruigis la kastelon.

La preĝejo Sankta Saturnino datiĝas el la 11-a jarcento.

La lavejo-urbodomo datiĝas el 1826.

Muzeo lokata en garbejo pri artoj kaj tradicioj datiĝas de 1974.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Insee.  Populations légales 2009 - 21523-Reulle-Vergy (france). Alirita la 16-an de decembro 2012.
2. ↑  La kastelo france

Vidu ankaŭ
----------

* Reulle-Vergy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Reulle-Vergy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Komunumoj de Côte-d'Or

### Eksteraj ligiloj

* Vergy france
**Kostur** estas vilaĝo en Opština Kriva Palanka en Norda Makedonio. En 2002 vivis tie 38 loĝantoj.

Loko, priskribo
---------------

La vilaĝo situas en la Osogovo sur la sudokcidenta rando de Kriva Palanka Municipo.
Ĝi kuŝas en alteco de proksimume 870 ĝis 2250 m.
En la sudorienta parto de la vilaĝo, ĉe la limo kun Bulgario, estas monto Ruen (2251 m super marnivelo), la plej alta pinto de la Osogovsky Montoj.
La vilaĝo estas monta, kaj ĝiaj loĝataj partoj situas en alteco de 1,000 ĝis 1,140 metroj.

La ĉefŝoseo A2/E871 pasas tra la vilaĝo ĉe la norda rando. La sekundara vojo R1210 turniĝas de ĝi al la montoj, al la sudo. Ĝi finiĝas je alteco de ĉ 1450 m ĉe la minejo Toranica .

Loĝantaro
---------

Laŭ la censo de 2002, estis entute 38 loĝantoj. Ili ĉiuj estas makedonoj.

La katastro de la vilaĝo havas areon de 44,8 km². Ĝi estas dominata de arbaroj sur areo de 2 387 ha, paŝtejoj havas 1 809 ha kaj plugeblan terenon 144 ha.

La vilaĝo baze havas miksitan agrikulturan funkcion.

Najbaroj
--------

La vilaĝo Kostur situas proksimume 14 km oriente de la urbo Krivá Palanka. Ĝi limas la vilaĝon de Uzem en la nordo, Bulgario en la oriento, la vilaĝo de Makedonska Kamenica en la sudo, kaj la vilaĝoj de Stanci kaj Krklja en la okcidento.

Pluaj fotoj
-----------

* La vilaĝo de Kostur en la Opština Kriva PalankaLa vilaĝo de Kostur en la Opština Kriva Palanka
* Vido de la vilaĝoVido de la vilaĝo
* Garbejo en la vilaĝoGarbejo en la vilaĝo
* Vido de la vilaĝa tombejoVido de la vilaĝa tombejo

Referenco
---------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Костур en la makedona Vikipedio.* 

Statistikoj:
**László SEREGI** [lAslO ŝeregi], hungare **Seregi László,** Esperante **Ladislao Seregi** estis hungara baletisto kaj koreografo.

László Seregi naskiĝis la 12-an de decembro 1929 en Budapeŝto. Li mortis la 11-an de majo 2012 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Seregi lernis por esti grafikisto inter 1945–1949, poste li aliĝis al trupo de dancistoj. En 1953 li debutis, kiel koreografo kaj lernis baleton. Li komencis sian dancistan karieron en 1957 en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Baldaŭe li iĝis koreografo. Li estris la baletistojn inter 1977-1984. Li ricevis premion Kossuth en 1980, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.

Liaj koreografiaĵoj (elekto)
----------------------------

* diversaj baletoj, ekzemple Frigyes Hidas: *A cédrus* (La cedro), 1975; Leonard Bernstein: Serenado,197; Sergej Prokofjev: Romeo kaj Julieta, 1985; Felix Mendelssohn: Somermeznokta sonĝo, 1989
* diversaj muzikaloj, ekzemple Andrew Lloyd Webber: Katoj, 1983; Fantomo de la operejo, 2003

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio László Seregi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Fokienia hodginsii - Kunming Botanical Garden - DSC03140.JPGFokienia hodginsii - Kunming Botanical Garden - DSC03140
Fokienia hodginsii - Mount Sanqing 2015.09.08 11-09-31.jpgFokienia hodginsii - Mount Sanqing 2015.09.08 11-09-31
Fokienia hodginsii - Kunming Botanical Garden - DSC03141
***Fokienia*** estas genro de la familio cipresacoj kun sola specio Fuĝjana cipreso (*Fokienia hodginsii*). Ekzistis la nun fosilia specio *Fokienia ravenscragensis*.

*Fokienia hodginsii* estas indiĝena en sudorientaj provincoj de Ĉinio (provincoj de Zhejiang, Guizhou, Yunnan kaj Fujian), norda Vjetnamio (provincoj de Ha Bac, Ha Giang, Ha Tinh, Hoa Binh, Son La, Nghe An, Lao Cai, Lai Chau, Thanh Hoa, Tuyen Quang, Yen Bai kaj Vinh Phu), okcidenta meza Vjetnamo (provincoj de Dac Lac, Gia Lai, Lam Dong), kaj de okcidenta al norda Laoso. La nomo Fuĝjana venas el la provinca nomo Fuĝjano, de kiu oni importis la unuan ekzemperon el la specio al Eŭropo, kolektita de kapitano Hodgins en 1908.

La arbo estas ĉiamverda, alta 25-30 m, ne toleras la ombron, ŝatas mildan klimaton kaj abundan pluvaron. En Vjetnamo, ĝi kreskas sur sabloŝtono aŭ granito, super 900 m.

* Fuĝjana cipreso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Fuĝjana cipreso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Fuĝjana cipreso en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Gusztáv Vándory** [gustAv vAndori], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vándory Gusztáv** estis hungara aktoro, instruisto.

Gusztáv Vándory  naskiĝis la 6-an de decembro 1882 en Budapeŝto, li mortis la 16-an de novembro 1964 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gusztáv Vándory frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Teatra Akademio en 1904. Li lernis de Ede Újházi, Gyula Gál (aktoro), Imre Császár kaj Teréz Csillag. Post siaj studoj li debutis en teatro de Nagybecskerek, poste en aliaj provincaj teatroj. Inter 1907 kaj 1940 li apartenis al trupo de Teatro Magyar, sed kiel gasto, li ludis ankaŭ en Gaja Teatro. Ekde 1914 li estis ofte ĉefrolanto en mutaj filmoj, post ties ĉeso precipe figuranto, resume en ĉirkaŭ 250 filmoj. Inter 1943-1957 li estis membro de Operetoteatro (Budapeŝto), pli frue, dume kaj iom poste li ricevis rolojn ankaŭ en aliaj teatroj. Li instruis 2 jardekojn en filmteatra lernejo kaj iom en aktorlernejo de Szidi Rákosi. Li havis edzinon, kiu naskis filinon en 1906.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* Maksim Gorkij: *Éjjeli menedékhely* - Satin
* Brandon Thomas: *Charley's Aunt* - titolrolo
* Mór Jókai: *A dolovai nábob leánya* - Bilitzky

Elektitaj kinaj filmaj roloj
----------------------------

* *Sárga liliom* (1914) - leŭtenanto
* *Az aranyember* (1918) - Kadisa
* Petőfi (1922) - Lajos Kossuth
* Hyppolit, la lakeo (1931) - unu el la gastoj
* Sonĝoaŭto (1934) - kelnero
* *Beszterce ostroma* (1948)
* Erkel (1952) - aristokrato

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2018-05-01 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Gusztáv Vándory en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **preĝejo de Naskiĝo de Maria** (ruse *храм во имя Рождества Пресвятой Богородицы*) estas la preĝejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio konstruita en urboparto Mis en Tjumeno (Rusio) en 2000. Origine ĝi estis konstruita kiel kapelo, sed poste transformita je preĝejo.

Situo
-----

La preĝejo situas en nord-orienta parto de Tjumeno, en la eksa vilaĝo Mis, kiu nun estas urboparto kaj aktive evoluas. La konstruaĵo situas rande de la parko de Jurij Gagarin, apud domo de kulturo, ĉe kruciĝo de la stratoj Sudoremontnaja kaj Makarov. Plej proksimaj bushaltejoj estas *Mis* kaj *Ulica Ĵukovskogo*.

Historio
--------

Aŭtune 1999 (laŭ aliaj datumoj — en 1998) rande la parko Jurij Gagarin en urboparto Mis (Tjumeno) estis ekkonstruita ligna kapelo de Naskiĝo de Maria. La konstruadon financis lokaj komercistoj, fratoj Viktor, Aleksej kaj Vladimir Salmin, kiuj naskiĝis kaj kreskis en tiu ĉi urboparto. La 15-an de marto 2000 la kapelo estis konsekrita de metropolito de Tobolsko kaj Tjumeno Dimitrij (Kapalin).

En 2003 kiel paroĥestro estis nomumita kleriko de la Oranta katedralo Aleksandr Pavloviĉ. Li aranĝis dimanĉan lernejon, krucomarŝojn. 

En 2006 kiel paroĥestro estis nomumita kleriko de la preĝejo de Tri Sanktuloj Sergej Kistin. Li iniciatis rekonstruon de la kapelo kaj ĝian transformiĝon je preĝejo. En 2008-2009 la kapelo estis ampleksigita, aperis altaro kaj ikonostazo. La 7-an de julio 2009 kleriko de la Oranta katedralo Nikolaj Cirke faris en la preĝejo liturgion, akvosanktigan diservon kaj gvidis krucomarŝon. La 21-an de septembro 2009 dum la festo de Naskiĝo de Maria estis konsekritaj la kupoloj, krucoj, sonoriloj kaj okazis liturgio. La 4-an de novembro 2009 kiel paroĥestro estis nomumita kleriko de la Oranta katedralo Vladimir Petrov. Ekde la 28-a de novembro 2009 dimanĉe kaj dum la festotagoj okazas vespera diservo kaj liturgio, sabate okazas sakramentoj.

Gardistejo forme de tradicia rusa ligna dometo plu staras apud la preĝejo kaj estas uzata kiel ludejo kaj interaga muzeo por infanoj, kie ili povas konatiĝi kun tradicia rusa domo kaj ĝiaj hejmaĵoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Mis (Tjumeno)
* Preĝejo de Endormiĝa forpaso de Maria (Tjumeno)

Referencoj
----------

1. 1 2 3   Тюмень. Церковь Рождества Пресвятой Богородицы (ruse). Sobory.ru (2013-03-04). Arkivita el la originalo je 2022-08-23. Alirita 2022-08-23.
2. ↑  Маслова, Е. А..  (2002) Тарасова О. П.: *Купола Тюмени* (ruse), p. 75. ISBN =.
3. ↑  Дмитрий Падерин (2019-09-21) «Красный» угол посёлка Мыс (ruse). Tjumenskije Izvestija. Arkivita el la originalo je 2022-09-12. Alirita 2022-09-12.