recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Fulmomilito** aŭ **fulm-milito** (el la germana *Blitzkrieg* [blickri:k]) estas taktiko kiu baziĝas je surprizo, moviĝemo, armilteĥnika kaj armilforta supereco.

Premisoj
--------

Kreinto de la fulmomilito estis Alfred von Schlieffen. Komence de la unua mondmilito t.n. plano Schlieffen antaŭvidis konkeron de Francio dum 6 semajnoj, danke al tio estus ebla transporto de ĉiuj militfortoj al Orienta Fronto, kontraŭ Rusio. Teoriaj fundamentoj de la fulmomilito kun uzo de tankoj estis prilaboritaj kaj unuafoje prezentitaj de Heinz Guderian en lia libro *Achtung – Panzer!*, eldonita en 1937. 

Tion uzis germanoj unuafoje en 1938 dum la hispana enlanda milito kaj en 1939 kontraŭ Pollando.

La esenco de la taktiko estas la paralizo de la malamika armeo per rapida atako. Ĝin enkondukas la malfortigo de la defendaj fortoj, malebligo de komunikado, postliverado de materialoj. Tio okazas per aviadila bombardado kaj ofte forta kanona pafado.

En la dua etapo granda nombro de kirasitaj tankoj atakas en relative mallonga fronta linio kaj trarompas ĝin. Tion helpas same aviadila, kanona bombardado, arta kaŝiga fumo, eble kun paraŝutistoj.

Post tiuj du etapoj okazas la izoligo, ĉirkaŭbrakumo de la malamikaj fortoj.

Tiuj manovroj damaĝas la homan kaj armilan materialojn.

La germana armeo Wehrmacht uzis tiun taktikon en 1940 kontraŭ Belgio, Nederlando kaj Francio kun sukcesoj. La plej bona ekzemplo estas batalo de Francio, kiu estis konkerita apenaŭ dum kelkaj semajnoj.

En 1941 post komenco de Operaco Barbaroso la fulmomilito unuafoje renkontis seriozan reziston, kiam germanoj ne sukcesis konkeri Moskvon kaj konkeri Stalingradon, kaj Sieĝo de Leningrado daŭris tre longe. 

En Nord-Afriko aplikis tiujn spertojn Erwin Rommel, dum en 1944 uzis la taktikon en Eŭropo la usona George Patton.

Oni rigardas fulmomilito la manovrojn de Israelo en 1967 kontraŭ Egiptio kaj Sirio, dum la Sestaga milito.

Fulmomilito en popola kulturo
-----------------------------

La vorto *blitzkrieg* aperis en la intermilita periodo, kaj estis disvastigita komence de la Dua Mondmilito.

Bibliografio
------------

* *PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń* (Leksikono de PWN, Armeo, milito, armiloj), Scienca Eldonejo PWN, Varsovio 2001, ​ISBN 83-01-13506-9​.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Raymond Limbach: Blitzkrieg, military tactic, Encyclopaedia Britannica

Ŝablono:Dua Mondmilito
**Germanaj dialektoj** estas dialektoj ofte konsiderataj lingvoj en sia propra rajto kaj estas klasitaj sub terminego "germanaj". Kvankam variaj laŭ regiono, tiuj de la suda duono de Germanio sub la linio Benrath estas dominataj per la geografia disvastiĝo de la konsonanta ŝanĝo de la supra germana, kaj la dialekta komplekso kiu konektas la germanan al la najbaraj variaĵoj de la Malsupraj Frankoniaj (nederlanda) kaj de la Frisa lingvaro.

La variaĵoj de la germana lingvo estas konvencie grupigitaj en supragermanaj dialektoj, centra germana kaj platgermanaj dialektoj; supra kaj centra germana formas la subgrupon de la supra germana. La normiga germana estas normigita formo de supra germana, disvolvigita en la komenco de la moderna periodo bazita sur kombino de centra germana kaj supragermanaj dialektoj.

Bibliografio
------------

* Friedrich Maurer (1942), Nordgermanen und Alemannen: Studien zur germanischen und frühdeutschen Sprachgeschichte, Stammes- und Volkskunde, Bern: Francke Verlag.
* "German Dialects, Teenagers' Argot: Purists May Disapprove, but Multi-ethnic Dialects Are Spreading", The Economist, no. 8771 (11 Feb. 2012), p. 56. N.B.: Pri germana urba dialekto nomita "Kiezdeutsh".
* Sanhueza, Carlos (2011), "El debate sobre "el embrujamiento alemnán" y el papel de la ciencia alemana hacia fines del siglo XIX en Chile" (PDF), Ideas viajeras y sus objetos. El intercambio científico entre Alemania y América austral. Madrid–Frankfurt am Main: Iberoamericana–Vervuert, pp. 29–40

* Kategorio Germanaj dialektoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Taggazeto** (aŭ ĵurnalo) estas gazeto kiu aperas plurfoje semajne, plej ofte ĉiutage krom dimanĉe. Ĝi estas malpeza kaj forĵetebla eldonaĵo, kutime presita sur malmultekosta papero, enhavanta novaĵojn pri variaj temoj. Ĉi tiuj temoj povas inkluzivi politikajn eventojn, krimojn, sportojn, opiniojn, veterprognozojn, kaj tiel plu. En multaj modernaj taggazetoj ankaŭ pagitaj anoncoj kaj reklamoj prenas ampleksan lokon.

Nuntempe, taggazetoj estas unu el la ĉefaj amaskomunikiloj en evoluintaj socioj, same kiel televido, radio kaj Interreto.

Historio
--------

La unua ĉiutaga eldonaĵo kun skiza resumo pri la ĉefaj eventoj el la pasinta tago aperis en la jaro -59, kiam, en Romo, Julio Cezaro estigis la *Acta Diurna populi Romani* (ofte nomataj simple *Acta Diurna*), oficiala gazeto kiu afiŝiĝis en publikaj lokoj.

Modernstilaj taggazetoj tamen naskiĝis en Germanio dum la 17-a jarcento. La unua tia eldonaĵo estis *Einkommende Zeitung*, kiu estiĝis en 1650 en Lepsiko; ĝi ĉefe celis la tiaman riĉularon, kaj enhavis novaĵojn pri krimoj, ekonomiko, landa kaj eksterlanda politiko.

Inter la 19-a kaj la 20-a jarcento, danke al la industria revolucio kaj al disvastiĝo de legopovo en la okcidentaj landoj, gazetoj kaj taggazetoj iĝis vaste popularaj ĉe ĉiuj sociaj klasoj. Tiaj eldonaĵoj restis ege sukcesaj dum la tuta 20-a jarcento, kiam ili longe funkciis kiel la plej grava amaskomunikilo, flanke al radio kaj, dum la dua duono de la jarcento, al televido.

Dum la lastaj jardekoj, la populariĝo de Interreto grave ekinfluis la evoluon de taggazetoj, kies legantaro rimarkinde malkreskis en pluraj evoluintaj landoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de gazetoj
* Listo de tagĵurnaloj laŭ eldonkvanto
* Vespergazeto

* Kategorio Taggazeto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kamarati** bengale **কামারহাটি** estas urbego kaj municipo en orienta Barato, en subŝtato Okcidenta Bengalio, en distrikto Norda 24 Parganas. La urbego apartenas al Urbaro de Kolkato.

Riverbordo de Kamarati

Demografio
----------

En 2011 Kamarati havis 330 211 da loĝantoj kun legopovo 88%, signife pli alta, ol la tutlanda mezumo. En la 1950-aj jaroj loĝantaro de Kamarati atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil).

Geografio
---------

Kamarati situas laŭ la maldekstra bordo de rivero Hugli sur ebenaĵo en averaĝa alteco de 15 m super la marnivelo. La najbaraj komunumoj kontaktiĝas kun Kamarati. Panihati troviĝas 2, Ĥorda 5, Norda Dumdum kaj Balli po 6, Suda Dumdum, Dankuni kaj Barakpur po 8, Serampore 9, subŝtata ĉefurbo Kolkato 13, distrikta sidejo Barasat 14, Ĉandanagaro 21, Kaljani 33, tutlanda ĉefurbo Delhio 1298, Mumbajo 1667 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Dum brita dominado la loko estis ripozejo de riĉuloj el Kalkuto. La sendependa Kamarati kreiĝis en 1899, sed jam pli frue ekzistis kiel aglomeraĵo. En 1947 la municipo travivis rapidan loĝantarkreskon, ĉar ondoj de hinduaj rifuĝintoj alvenis el Orienta Pakistano.

Ekonomio
--------

Kamarati estas industria urbego. Dum la brita erao estis prilaborado de jutoj, el tio la teksa industrio evoluis. Baldaŭ ankaŭ aliaj industriaj uzinoj kaj fabrikoj ekfunkciis.

Eduko
-----

En Kamarati pluraj altlernejoj funkcias.

Lingvoj
-------

La oficialaj lingvoj en Kamarati estas la bengala kaj angla lingvoj.

Riverborda templo

Religio
-------

En Kamarati vivas hinduoj (72%), poste islamanoj (27%), ceteraj malpli ol 1%.

Klimato
-------

Laŭ klimato de Kamarati estas la sama, ol la proksima Kolkato.

Trafiko
-------

Stacidomo (meze) konstruita kiel kopio de la ikoneca templo, kaj la metrostacio (dekstre)
Kamarati havas trairan fervojan linion inter Kaljani kaj Kolkato kun 2 stacidomoj. La vojoj aŭ stratoj kontinue daŭriĝas al Khardaha, Panihati, Norda Dumdum kaj Baranagar. La rivero ĉi tie ne havas ponton, eble pramoservon. La plej proksima flughaveno (ankaŭ internacia) funkcias malantaŭ Norda Dumdum.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans

* VojoVojo
* PlacoPlaco
* Meza parto de temploMeza parto de templo
* PolicoPolico
* HospitaloHospitalo
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |

* Kategorio Kamarati en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monda mapo montranta areojn de la Tero kiu ricevas taglumon ĉirkaŭ 13:00 UTC, 2a de Aprilo.
**Taglumo**, aŭ **la lumo de la tago**, estas la kombino de rekta kaj nerekta sunlumo dum la tagotempo. Tio inkludas rektan sunlumon, disan ĉielan radiadon, kaj (ofte) ambaŭ el tiuj reflektitajn el la Tero kaj el surteraj objektoj. Sunlumo disa aŭ reflektita el objektoj en la ekstera spaco (tio estas, trans la tera atmosfero) ne estas ĝenerale konsiderata taglumo. Tiele, lunlumo neniam estas konsiderata taglumo, spite esti fakte "nerekta sunlumo". *Tagotempo* estas la periodo de tempo de ĉiu tago kie estas taglumo. Taglumo okazas ĉar la tero turniĝas kaj la flanko en kiu la suno brilas estas konsiderata taglumo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Royal Institution of Chartered Surveyors - Rights to Light Determination Homepage
* Daylight Chart Arkivigite je 2016-02-04 per la retarkivo Wayback Machine shows sunrise and sunset times in a chart, for any location in the world.
* Formuloj por kalkuli la longon de la tago.
H.P.42 Hanno
O/400
H.P.61 Halifax Mk.3
H.P.67 Hastings
H.P.80 Victor

La **Handley Page** estis la unua brita avioprodukta entrepreno, kies aviadiloj estis venditaj publike. Ĝin fondis Frederick Handley Page la 17-an de junio 1909.

La firmao sukcesis unuafoje en 1915 per O/100. La O/100 estis siatempe la plej granda brita aviadilo. La malfacila nokta bombaviadilo havis alfikseblajn portajn surfacojn, kirason, malfermitan kajuton kun pafrezista vitro kaj protektitan propulson.

Evoluigita versio estis la O/400 kun pli fortaj motoroj. Oni konstruis el tiu tipo 450 ekzemplerojn inter 1918 kaj 1919. La O/1500 povis flugi ĝis Berlin, sed kiam ĝi estis preta, la milito jam finiĝis. Kelkaj O/400 estis uzataj en civila pasaĝerliverado post la dua mondmilito (**Handley Page Transport**) inter Parizo kaj Londono. El tiu tipo evoluis la pure civila aviadilo, la W.8 (unua flugo 4-an de decembro 1919), W.9 (unua flugo 1-an de oktobro 1925) kaj W.10 (same en 1925) kun malfermita pilotkajuto kaj fermita pasaĝerejo por 15 veturantoj. La entrepreno kunfandiĝis en 1924 kun **Imperial Airways**.

La deziro de Imperial Airways je pli granda aviadilo por flugoj al Afriko kaj Hindio estis plenumita per H.P.42, el metalo, kun duoblaj flugiloj, fermita kajuto kaj sidĉambro por 24 pasaĝeroj. Ĝi ekflugis en 1930.

Handley Page investis dumtempe monon ankaŭ por malgranda aerkanalo, kiu eĉ finance alportis enspezojn.

Okaze de la komenciĝanta dua mondmilito, la produktado estis tute transformita por militaj aviadiloj (gravis Halifax, Hampden, Hereford, Harrow, Heyford, Hyderabad kaj Hinaidi.

Oni produktis post la dua mondmilito ekz. Handley Page Hastings (1946), Hermes (1945).

Handley Page aĉetis en 1947 grandan parton de bankrota Miles Aircraft Company. Poste la firmao konstruis Victor, H.P.R. 7 Dart Herald, H.P.137 Jetstream. Pro la kreskantaj evoluigaj kostoj, Handley Page havis likvidajn problemojn (1969) kaj malfondiĝis la 1-an de junio 1970.

* Kategorio Handley Page en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Stichting voor Vluchteling Studenten UAF** aŭ **Fondumo por Studentaj Rifuĝintoj UAF** estas ne-registara organizaĵo, kiu subtenas altedukitajn rifuĝintojn realigi taŭgan socian pozicion en Nederlando. Altedukitaj rifuĝintoj ofte ne povas trovi laboron en Nederlando ĉar ilia diplomo ne validas tie. Tial la Fondumo por Studentoj Rifuĝintoj UAF konsilas, gvidas kaj subtenas rifuĝintojn en iliaj (re)studado kaj en serĉado de laboro kongrua kun iliaj kapabloj. La UAF repagas nur kostojn rilate al profesia evoluo, kiel aliĝkotizoj, lingvokursoj, libroj, komputiloj kaj vojaĝkostoj.

Agadoj
------

Ĉirkaŭ 100 dungitoj laboras ĉe la UAF. Ĉiujare la Fondumo akompanas ĉirkaŭ 3000 studentojn, el kiuj 90 procentoj fine ricevas restadpermeson de la nederlanda enmigrada kaj naturaliza servo (IND). Ĉiu studento estas persone akompanata de studenta konsilisto de la UAF, kiu helpas la studenton trovi sian vojon en la nederlanda eduksistemo. Krome UAF organizas agadojn kaj kunvenojn, kie studentoj povas renkontiĝi. Kie necesas, UAF ankaŭ donas financan subtenon pagante la necesajn studkostojn, kie la studento ne povas uzi registarajn servojn. Parto de tiuj pagoj konsistas el prunto. Krome UAF helpas trovi taŭgan laborpostenon kaj interŝanĝas informojn inter universitatatoj kaj politikaj instancoj.

Kondiĉoj por registriĝo
-----------------------

La UAF starigas kondiĉojn, kiujn rifuĝintoj kaj azilpetantoj devas plenumi por povi ricevi subtenon de la UAF. Ili devas havi sufiĉajn antaŭsciojn kaj lingvan nivelon por povi sekvi kurson ĉe universitata nivelo aŭ je la nivelo de profesia supera edukado. Petantoj kutime sekvis 12 jarojn da edukado en la propra lando. La UAF ankaŭ mem taksas ĉu iu prave petis la statuson de rifuĝinto. La Ĝeneva konvencio pri rifuĝintoj estas la gvida principo tiurilate. Nederlando mankas altedukitajn personojn sur la labormerkato. De la 400 kuracistoj, kiujn la UAF rekrutis por la nederlanda merkato en la lastaj dek jaroj, 96 procentoj trovis laboron kiel kuracisto aŭ specialisto.

Enspezoj
--------

Plejparto de la enspezoj de la UAF venas de donacintoj. Krome, la UAF ricevas financan subtenon de la Nacia Loterio. La Fondumo ankaŭ ricevas subvencion de la Eŭropa Fonduso por Rifuĝintoj surbaze de projekto. Ankaŭ iuj ministerioj kaj municipoj donas subvenciojn surbaze de projekto. Ĉi tiuj projektoj povas esti direktitaj al specifaj grupoj (ekzemple kuracistoj) aŭ al temoj.

Vidu ankaŭ
----------

Rifuĝinto

Eŭropa migra krizo

Ekstera ligilo
--------------

Oficala retejo de la UAF

Referencoj
----------



1. ↑  (nl) *UAF - Stichting voor Vluchteling-Studenten*, Learning Crossroads for Refugee Inclusion
2. ↑  (nl) Jet Salomons, '*Ze zijn geen last, we hebben ze nódig*' ("Ili ne estas ŝarĝo, ni ja bezonas ilin"), Trouw, la 19-an de novembro 2011.
La neoficiala simbolo (shamrock) de Irlando estas multe montrita en la Tago de Sankta Patriko
Tago de Sankta Patriko en Bonaero (Argentino)
La **Tago de Sankta Patriko**, la 17-a de marto, estas la formala nacia festotago, celebrante la patronan sanktulon de Irlando, Sanktan Patrikon. Irlande la festo nomiĝas *Lá Fhéile Pádraig*, laŭvorte "la tago de festivalo de Patriko", kaj angle ĝi titoliĝas *Saint Patrick's Day*, aŭ *the Feast of Saint Patrick*, "la festo de sankta Patriko". Dum lastaj jaroj, la celebradoj ĉe Dublino pligrandiĝis al tutsemajna festivalo (la Festivalo de Sankta Patriko), kun piroteknikaĵoj, muziko, surstrata teatro, kaj la tradicia parado. Multaj portas verdajn vestojn por honori la sanktulon.

En Irlando oni respektas Patrikon kiel sanktulon, kiu portis kristanismon en ĉi tiun landon. Poste li fariĝis sankta protektanto de Irlando kaj kune kun harpo kaj trifolio fariĝis karaktera simbolo de irlanda nacio, kiun oni konas en la tuta mondo. Kun lia nomo estas ligita nemalmulte da legendoj. Ekzemple, rakonto pri tio, kiel li per trifolio klarigis al homoj prezenton de Sankta Trio: "Same kiel tri folioj povas kreski el unu kulmo, Dio povas esti unueca triece".

La Tago de Sankta Patriko celebriĝas tutmonde de irlandanoj kaj irlandanidoj. Granda parado okazas en Dublino kaj plejparto de aliaj Irlandaj urboj kaj vilaĝoj. Paradoj ankaŭ okazas en aliaj urbegoj, ekz-e Londono, Parizo, Romo, Moskvo, Pekino, Honkongo, Singapuro kaj tra Usono, sed eble la plej granda eksterirlanda parado okazas en Novjorko. Ĉikago kaj kelkaj aliaj urboj honoras la tagon tinkturante la riveron verda.

Ĉe multaj partoj de Usono kaj Aŭstralio, irlandanoj kaj homoj kiuj volas esti "irlandano por la tago" ankaŭ celebras la tagon, kutime trinkante irlandan bieron (ofte tinkturitan verda).

Tradicio fari paradojn en tago de sankta Patriko havas longan historion. En ĉi tiu tago oni kutime eliras en stratojn, ridetas, vestas sin ridinde kaj brile, ŝercas kaj gajas, kaj ankaŭ trinkas bieron. Unua dokumente fiksita parado okaze de ĉi tiu festo estis en Novjorko en jaro 1762.

En jaro 2005 la tago de sankta Patriko estis sola eksterlanda festo, pro kiu oni baras unu el ĉefaj stratoj de Moskvo por kostuma parado kun partopreno de folkloraj personaĵoj, diversaj irlandaj muzikaj kolektivoj kaj keltaj dancoj.

* Kategorio Tago de Sankta Patriko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Stigmo** (majuskla **Ϛ**, minuskla **ϛ**) estas ligaturo de la grekaj literoj sigmo kaj taŭo, iam uzata en modernaj tempoj por prezenti en la greka numeralo nombron 6. Tamen, hodiaŭ la literoj *στ* aŭ *ΣΤ* estas pli ofte uzataj por prezenti la nombron 6.

Greka vorto *στρατόν* skribata kun sigmo-taŭa ligaturo en bizanca manuskripto
Ĝi estas kodata en Unikodo majuskla Ϛ kiel U+03DA kaj minuskla ϛ kiel U+03DB. En modernaj tiparoj, minuskla stigmo aspektas simile al fina sigmo (ς), sed la supra ciklo strebas al esti pli granda, kaj etendas pli malproksiman dekstren. En historia skribmaniero, diversaj aliaj formoj ekzistis.

*Stigmo* estas ankaŭ nomo por la kursiva grafika formo de la litero digamo kiu estadas uzata kiel la greka numeralo 6. Ĉi tiu nomo estas moderna miskomprenanta. La ligaturo de *στ* ne okazadis en antikva tempoj kaj nur aperis en la pli malfruaj mezepokaj manuskriptoj. En *Vortprovizo de Bizanca Greka* de Sofoklo, kiu kovras malfruan antikvan grekan supren ĝis 1000, ne estas mencio de "stigmo" kiel ligaturo aŭ nombro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stigmo (litero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Stigmo (alfabeta uzo) Arkivigite je 2010-06-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Stigmo (nombra uzo) Arkivigite je 2012-08-05 per Archive.today
La **Tago de la Franclingva Komunumo de Belgio** (la 27a de septembro) estas en Valonio ĉiujara festotago de la Franclingva Komunumo de Belgio rememore de la venko (en 1830) de la patriotoj je la holandaj trupoj en la Parko de Bruselo.

Dum la Viena kongreso en 1815 Belgio estis aldonita al Nederlando kaj ekestis la Unuiĝinta Reĝolando Nederlando. Ĉar la suda parto sentis sin malpreferata de reĝo Vilhelmo I, ekestis malkontento. Inspirita je la julia revolucio de la francoj, kiu okazis meze de 1830 en Parizo, en Bruselo okazis ribelo.

La ribelo finiĝis je la 27a de septembro, sed daŭris ankoraŭ ĝis 1839 ĝis finfine Belgio definitive sendependiĝis.

La festotago estas speciale destinita por la Franclingva Komunumo, aŭ por ĉiuj franclingvanoj en la tuta lando, ĉar la revolucio ekis precipe en Valonio (precipe en Lieĝo), kun subteno de Francio. Inter la revoluciuloj troviĝis ankaŭ multaj homoj, kiuj preferas, ke Belgio aliĝu al Francio.

Ankaŭ en la aliaj Komunumoj de Belgio ekzistas specialaj tagoj, respektive:

* la Festo de la Nederlandlingva Komunumo de Belgio (11a de julio)
* la Festo de la Germanlingva Komunumo de Belgio (15a de novembro)

* Kategorio Tago de la Franclingva Komunumo de Belgio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Manifestacio de Pola Partio Socialista en Krakovo, 1936. Videblas rubando kun la frazo *Esperanto en la servo ... la tudmonda (tutmonda) proletaro*
Ŝtatoj kaj dependencoj kolorigita per observado de Internacia Tago de la Laboristoj aŭ malsaman varianton de Tago de Majo aŭ Tago de la Laboro:

- ﻿ Labor-tago falas aŭ povas fali sur Majo 1-a

- ﻿ Alia publika ferio en Majo 1-a

- ﻿ Sen publika ferio en Majo 1-a, sed labor-tago sur malsama dato

- ﻿ Sen publika ferio en Majo 1-a kaj sen labor-tago

La **Tago de la Laboro** aŭ **Tago de la Laboristoj** estas festata en multaj landoj je la 1-a de majo. Ĝi estas tradicia bataltago de la laborista movado.

Historio
--------

La elekto de la dato reiras al ĝenerala striko, kiun la nord-amerika laborista movado proklamis por la 1-a de majo 1886, por ĝeneraligi la ok-horan labortagon. La sekvaj konfliktoj kun la polico iĝis perfortaj; la 3-an de majo la polico mortpafis kvar laboristojn. Je la 4-a de majo okazis protesta manifestacio, kaj iu ĵetis bombon, kiu mortigis plurajn policanojn – la tielnomita *Haymarket Riot* (esperante Ribelo de Fojnbazaro). Ĉar la atencinton oni ne trovis, oni arestis ok organizantojn de la manifestacio kaj ekzekutis kvar; unu laŭdire mortigis sin mem. La ceteraj tri estis liberigitaj post ses jaroj.

En 1889 la fonda kongreso de la Dua Internacio en Parizo proklamis la 1-an de majo kiel memortagon pri la viktimoj de la ribelo kaj "bataltagon de la laborista movado".

La amasbuĉado en Fourmies [furmi] estas evento kiu okazis la unuan de majo 1891 en Francio. Tiun tagon, armeo finigis per sangoverŝo pacecan manifestacion de manlaboristoj motantaj «Al ni estu la ok-hora templaboro!» («c'est les huit heures qu'il nous faut!»). La bilanco estis naŭ mortintoj kaj 35 vunditoj.

En Sovetio kaj ŝtatoj influataj de ĝi oni festis la tagon kiel "Internacian Batal- kaj Festotagon de la Laboruloj" por "Paco kaj Sociismo".

La katolika eklezio deklaris la tagon "festo de laboristo S-ta Jozefo", por konkurenci al la laboristaj festoj.

Aliaj datoj
-----------

Kvankam la plimulto de landoj festas la Tagon de la Laboro en la unua de majo, en iuj landoj oni ne festas tiam.

* Aŭstralio: dua lundo de marto
* Bahamoj: unua vendredo de junio
* Kanado: unua lundo de septembro
* Japanujo: la 23a de novembro
* Nov-Zelando: kvara lundo de oktobro
* Trinidado kaj Tobago: la 19a de junio
* Usono: unua lundo de septembro

Vidu ankaŭ
----------

* Ruĝa Semajno (Argentino)
* Socialismo
* Solidaro
* Labortago
* Proleto
* La Internacio (himno)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Unua de majo, de Louis Paul Boon

* Kategorio Tago de la Laboro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Stipito (inter du kolonoj) en la Baziliko de la Vera Kruco de Caravaca de la Cruz (Hispanio).
**Stipito**, termino devena de la latina *stipes* (paliso metita en tero), estas speco de kolono aŭ pilastro piramidtrunka invertita kiu foje havas funkciojn de subtenilo kaj foje estas ankaŭ antropomorfa ornamaĵo. Ili estas ofte surmetitaj unu sur alia. Ĝia origino estas en la mikenaj kolonoj de invertita entaso.

Laŭ Francisko Azorín **stipito** estas *Piramidforma pilastreto, kies pli granda bazo estas supren.* Li indikas etimologion el la greka *stipos*, kaj de tie la latina *stipes, stipitis* (stipito).

Notoj
-----

1. ↑  *Léxico de arte* (Ediciones Akal)
2. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 191.
3. ↑  Azorín, samloke.

Bibliografio
------------

* Adoración Morales Gómez. *Diccionario visual de términos arquitectónicos*. Grandes Temas. Cátedra, 2008. ISBN 978-84-376-2506-5
* FATÁS, Guillermo y BORRÁS, Gonzalo M. Diccionario de términos de arte y arqueología. Guara Editorial. Zaragoza, 1980. ISBN 84-85303-29-6
Japana Ministro pri Eksteraj Aferoj Mamoru Ŝigemicu subskribas la Japanan Dokumenton de Kapitulaco sur la usona ŝipo *Missouri* dum la Generalo Richard K. Sutherland rigardas, 2a de septembro, 1945.
La **Tago de la Venko super Japanio** (konata ankaŭ kiel **V-J Tago**, **Tago de la Venko en Pacifiko**, aŭ **V-P Tago**) estas la tago en kiu Imperia Japanio kapitulacis en la Dua Mondmilito, fakte komplete finigante la militon. La termino estis aplikita al ambaŭ tagoj en kiuj oni faris la dekomencan anoncon de la Kapitulaco de Japanio – nome la vespero de la 15a de aŭgusto, 1945, en Japanio, kaj pro la horzonaj diferencoj, kaj la 14a de aŭgusto, 1945 (kiam ĝi estis anoncita en Usono kaj en la cetero de Ameriko kaj en la insuloj de Orienta Pacifiko) – same kiel por la 2-a de septembro, 1945, kiam okazis la subskribo de la Japana Dokumento de Kapitulaco, oficiale finigante la militon.

La 15a de aŭgusto estis la oficiala *V-J Tago* por Unuiĝinta Reĝlando, sed la oficiala usona rememoro estas la 2-a de septembro. La nomo, *V-J Tago*, estis elektita de la Aliancanoj post ili nomis *V-E Tago* por la venko en Eŭropo.

La 2an de septembro, 1945, formala kapitulaca ceremonio estis plenumita en la Golfo de Tokio, Japanio, sur la ferdeko de la usona batalŝipo *Missouri*. En Japanio, la 15a de aŭgusto kutime estas konata kiel "memortago por la fino de la milito" (終戦記念日 Shūsen-kinenbi); la oficiala nomo por la tago, tamen, estas "tago por priploro pro militmortintoj kaj preĝo por paco" (戦没者を追悼し平和を祈念する日 Senbotsusha o tsuitōshi heiwa o kinensuru hi). Tiu oficiala nomo estis adoptita en 1982 pere de dekreto fare de la Japana registaro.

Notoj
-----

1. ↑   "History.com". Arkivita el la originalo la 7an de marto, 2010. Alirita la 19an de februaro 2019.
2. ↑  厚生労働省：全国戦没者追悼式について. Ministerio de Sano, Laboro kaj Bonfarto. 8a de aŭgusto, 2007. Alirita la 19an de februaro, 2019.

* Kategorio Tago de la Venko super Japanio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Ŝablono:Dua Mondmilito
Fenestro en la ena korto de la Palaco Chiaramonte en Palermo
La **stilo Chiaramonte** estas stilo de gotika arĥitekturo en Sicilio dum la 14-a jarcento.

Karakterizaj por tiu ĉi stilo estas la kubformo de palacoj, kies teretaĝoj pro defendaj celoj plejofte estis senfenestraj; krome la akcentado de fenestroj kaj pordoj per ornamaĵoj laŭ formo de larĝaj bendoj kun zigzagskemo.

La stilo nomiĝas laŭ la nobela dinastio Chiaramonte, kiu dum tiu ĉi jarcento estis unu el la plej potencaj familioj en Sicilio kaj kies Palaco Chiaramonte en Palermo estas frua ekzemplo por ĉi tiu konstrustilo.

Aliaj ekzemploj por la stilo Chiaramonte estas Palaco Sclafani in Palermo, Palaco Mergulese Montalto en Sirakuso, monaĥejo Santo Spirito en Agrigento kaj la preĝejo Ĉielenpreno de Maria de Erice.

Literaturo
----------

* Brigit Carnabuci: Sizilien. Griechische Tempel, römische Villen, normannische Dome und barocke Städte im Zentrum des Mittelmeeres (= DuMont Kunst-Reiseführer). 6-a, aktualigita eldono. DuMont Reiseverlag, Ostfildern 2011, ISBN 978-3-7701-4385-6.

* Kategorio Stilo Chiaramonte en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
לוטננט גנרל נלסון מיילס, הגנרל המפקד של צבא ארצות הברית האחרוןGeneralleŭtenanto Nelson Miles, la lasta komandanta generalo de la Usona Armeo
La **Komandanta Generalo de Usona Armeo** estis suprema posteno de la komenca Usona Armeo. Antaŭ la institucio de la *Chief of Staff of the Army* (Ĉefa Stabestro de la Armeo) en 1903, ĝi estis ĝenerale agnoskita kiel unuopa dojana oficiro en la Usona Armeo, kvankam ne estis tia statuta posteno. El 1783, li estis konata simple kiel *Senior Officer of the United States Army* (dojena oficiro de la Usona Armeo), sed en 1821, la titolo ŝanĝiĝis al *Commanding General of the United States Army* (Komandanta Generalo de Usona Armeo). Tiu posteno estis ofte referencata per variaj aliaj titoloj, kiaj "Major General Commanding the Army" aŭ "General-in-Chief." 

El 1789 ĝis ties abolo en 1903, la posteno de *Commanding General* estis laŭleĝe subigita al la Usona Militministro, kvankam tio estis foje disputita. Tiu posteno estis abolita per la kreado de la laŭstatuta *Chief of Staff of Army* en 1903.

Unua Generalo de la Kontinenta Armeo kaj *Commander-in-Chief* estis George Washington.

Bibliografio
------------

* Bell, William Gardner (2005). Commanding Generals and Chiefs of Staff 1775-2005: Portraits and Biographical Sketches. Washington, D.C.: United States Army Center of Military History.  Arkivigite je 2021-04-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Grossman, Mark (2010). Encyclopedia of the United States Cabinet 1789-2010. Armenia, New York: Greyhouse Publishing.
* King, Archibald (1960) [1949]. Command of the Army (PDF). Military Affairs. Charlottesville, Virginia: The Judge Advocate General's School, U.S. Army.
**Stjepan Šulek** (Stjepan Sulek) (\* 5-an de aŭgusto 1914 en Zagrebo; † 16-an de januaro 1986 samloke) estis jugoslava komponisto kaj dirigento.

Vivo
----

Li jam frue komencis studi muzikon (piano, violono kaj kompozicion). En 1936 li akiris siajn diplomojn de la Muzikakademio je Zagrebo (konzertekzameno por violono kiel studento de Prof. Huml). Ĝis 1952 li prezentis kiel soloisto kaj en solokoncertoj; samtempe li laboris altnivele sur la kampo de la ĉambromuziko (1936-1938 li direktis la Zagreban Kvarteton, 1939-1945 li estis membro de Trio Macek-Sulek-Janigro). Ĉe la Konservatorio je Zagrebo li instruis violonon ekde 1939, poste ankaŭ kompozicion (ekde 1948) kaj instrumentadon (ekde 1953). Liaj verkoj estis ludataj land- kaj mondvaste ekde 1945 (Eŭropo, Usono kaj Sudameriko). Ekde1948 li fariĝis koresponda membro de la Kroata Akademio de Artoj kaj Sciencoj kaj en 1954 oficiala membro kaj sekretario de la sekcio muziko de la akademio. Ekde 1958 ĝis 1964 li ests ĉefdirigento de la ĉambra kaj simfonia orkestroj de la zagreba radio kaj televido kaj entreprenis multajn koncertvojaĝojn kun ĉi tiuj ensembloj. Kiel gastdirigento li periode direktis la simfoniorkestrojn de Zagrebo, Belgrado kaj Slovenujo. Por sia laboro li ricevis de la plej altaj institucioj de sia lando plurajn honoradojn kaj dekoraciojn. Stjepan Sulek mortis la 16-an de januaro 1986 en sia naskiĝurbo Zagrebo kaj estis entombigita sur la tiea Mirogoj-tombejo.

Verkoj
------

* Unua simfonio (1944)
* Dua simfonio (1946)
* Tria simfonio (1948)
* Kvara simfonio (1954)
* Kvina simfonio (1964)
* Sesa simfonio (1966)
* Sepa simfonio (1979)
* Oka simfonio (1981)
* Epitafo (1971)

**4 «klasikan konĉerton» por orkestro**

* Unua klasika konĉerto (1944)
* Dua klasika konĉerto (arĉorkestro) (1952)
* Tria klasika konĉerto (1957)
* Kvara klasika konĉerto (1983)

**3 pianokonĉertoj**

* Unua pianokonĉerto (1949)
* Dua pianokonĉerto (1952)
* Tria pianokonĉerto (1970)
* Violonĉelkonĉerto (1950)
* Violonkonĉerto (1951)
* Fagotkonĉerto (1958)
* Konĉerto por vjolo (1959)
* Kornkonĉerto (1972)
* Seksteto (1975)
* Orgenkonĉerto «Memento» (1974)
* Klarnetkonĉerto (1970)

**3 pianosonatoj**

* Unua pianosonato (1947)
* Dua pianosonato (1978)
* Tria pianosonato (1980)
* Sonato por trombono kaj piano «Vox Gabrieli» (1973)
* Sonato por violonĉelo kaj piano (1974)

**Operoj**

* Koriolan (1957)
* Oluja (Sturm) (1969)

**Baletoj** De veritate (1977)

* Ĥorverkoj:
* Bascanska ploca (1980)

**Kantato**

* Zadnji Adam (1964)

**Lidocikloj** Pjesma mrtvog pjesnika (Kanto de morta poeto) (1970)

* Strah (timo) (1975)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Ĉi tiu artikolo estis redaktita tiel ke ĝi entenas tutan aŭ partan tradukon de « Stjepan Šulek » el la germanlingva Vikipedio. Rigardu la historion de la originala paĝo por vidi ties aŭtoroliston.  (Ĉi tiu noto koncernas la version 3440994 kaj sekvajn de ĉi tiu paĝo.) |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 353020
* GND: 134842278
* LCCN: n83151514
* VIAF: 84445375
* ISNI: 0000 0001 1073 9050
* SUDOC: 170316807
* BNF: 166494155
* MBA: 181d208a-57f8-43ec-ba5b-c7351be9dbff
* NKC: jx20090218020
 |
**Stanislav Markelov** (ruse *Станислав Юрьевич Маркелов*) naskiĝis la 20-an de majo 1974 en Moskvo, mortis la 19-an de januaro 2009 en Moskvo - rusa juristo kaj ĵurnalisto, defendanto de homrajtoj.

Stanislav Markelov estis defendanto de ĉeĉenoj, kies proksimuloj estis murditaj de rusaj soldatoj. Li akuzis kolonelon Jurij Budanov, juĝitan pro perforto kaj murdo de Elza Kungajeva - juna ĉeĉenino. Partoprenis en laŭtaj politikaj aferoj. Sur paĝoj de Nova Gazeto publikigis enketajn artikolojn pri Ĉeĉenio. Li helpis kondamni Sergej Lapin, pseŭdonomo Kadeto, pro turmentado de ĉeĉenoj. Estis advokato de personoj, kies parencoj estis mortigitaj dum sturmo de specialaj servoj en teatron de Dubrovko. Li postulis plenan klarigon de cirkonstancoj de la tragika evento. Kunlaboris kun Amnestio Internacia.

Li estis murdita dum reveno de gazetara konferenco kune kun sia kunlaborantino, juna ĵurnalistino Anastasija Baburova, apenaŭ kelkcent metrojn de Kremlo. Li estis laŭvica viktimo de atencoj kontraŭ defendantoj de homrajtoj en Rusio regata de Vladimir Putin kaj Dmitrij Medvedev. Lia morto rememorigas murdon de la konata ĵurnalistino Anna Politkovskaja (kies advokato li ankaŭ estis). Laŭ rusa analitikisto Pavel Felgenhauer, detaloj de la murdo indikas, ke oni ĝin faris laŭ interna ordono de la rusa Federacia Sekureca Servo - FSB.

Vidu ankaŭ
----------

* Murdo de Markelov kaj Baburova
* Obituary for Stanislav Markelov by Vladislav Bugera, *JRL* (20 January 2009) (the copy Arkivigite je 2017-08-20 per la retarkivo Wayback Machine)
* Murder in Moscow. Press criticism, KGB-style by Stephen Schwartz, *The Weekly Standard* (23 February 2009)

* Kategorio Stanislav Markelov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 361585
* GND: 142425400
* LCCN: no2011038510
* VIAF: 126270336
* ISNI: 0000 0001 1581 032X
* SUDOC: 151382069
* NKC: js2010594516
 |
Sun-Stirling-centralo de SES
**Stirling Energy Systems, Inc.** (mlgg *SES*) estas usona entrepreno de sunenergiaj stirling-motoroj. La firmao estis fondita en 1996, havas ĉefsidejon en Scottsdale, Arizono, Usono.

La firmao SES en 1996 akiris la patentajn rajtojn pri t.n. *SunCatcher* (angla, *Sunkaptilo*), sunenergia strilingmotoro, evoluigita en 1984 fare de McDonnell Douglas kaj Kockums. Post tio SES evoluigis *Sunkaptilon* en kunlaboro kun Boeing (kiu aĉetis *McDonnell Douglas*) kaj la usona energia ministerio. Oni establis eksperimentejon interalie en Glenn Research Center de NASA kaj en Sandia National Laboratories.

Hodiaŭ *Sunkaptilo* havas diametron de 11,5 m kaj produktas per kvarcilindra stirling-motoro kun hidrogena cirkula medio elektran povumon de 25 kW.

SES en 2008 atingis per *Sunkaptilo* monda rekordon (posedata ekde 1984 de Sandia) por efika grado de sun-stirlingo kun efika grado de 31,25%.

Kiel reago al la sukcesoj, SES ricevas unuajn mendojn je komercaj suncentraloj sur bazo de stirling-motoro kaj la centralo de *"Maricopa"* kun 1,5 megavattoj (60 sunkaptiloj) en Phoenix, Arizono. Ekzistas ankaŭ pluaj mendoj kun plurcentoj da megavattoj de la grandaj elektraj kompanioj Southern California Edison kaj San Diego Gas & Electric.

Oficiala paĝo
-------------

* Stirling Energy Systems, Inc.
**Stoica Georgeta Nagy** [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Nagy Stoica Georgeta** estis rumania hungara grafikisto, mezlerneja instruisto. Ŝia edzo estas Géza Nagy (pentristo), ŝia bopatro estis Béla Abodi Nagy.

Stoica Georgeta Nagy  naskiĝis la 4-an de aprilo 1954 en Cluj (Rumanio).

Biografio
---------

Stoica Georgeta Nagy unue frekventis liberan artan lernejon en Alba Iulia, poste belartan akademion en sia naskiĝurbo inter 1971-1975. Ŝi akiris ankaŭ pedagogian diplomon. Post la diplomoj ŝi ekinstruis en arta mezlernejo en Cluj. En 1977 ŝi plulernis en belarta akademio en Dresdeno. Inter 1978 kaj 1985 ŝi kreis artaĵojn en artistkolonio Tulcea Motru. En 1988 ŝi translokiĝis al Hungario, ekde 2008 ŝi vivas en Budapeŝto. En la jaroj 1989 kaj 1990 ŝi havis stipendion. Ŝi kreas kolorajnakvafortojn, pli malofte akvarelojn. Ŝi ricevis premiojn inter 1980-2005. Ŝi naskis filinon.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Cluj (1979)
* Bonn (1983)
* Budapeŝto (1998)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Cluj (1975, 1978, 1986)
* Bukareŝto (1975, 1979)
* Dresdeno (1977)
* Alba Iulia (1982, 1985)
* Budapeŝto (1989, 1998, 2005)
* Hódmezővásárhely (1991)
* Győr (1997, 2001)
* Ingolstadt (1999)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2019-01-16 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 629785
 |
Mapo de la Stokholma arkipelago
La **Stokholma arkipelago** aŭ **ŝeraro** (svede *Stockholms skärgård*) estas granda aro da insuloj, insuletoj kaj nudrokaj ŝeroj en la Balta maro en la regiono de Stokholmo en Svedio. Ne ekzistas formalaj limoj, sed la areo etendas proksimume 80 km de Stokholmo en la Baltan maron kaj de Björkö en la nordo ĝis Öja en la sudo proksimume 150 km laŭ la bordo de Uplando kaj Sudermanio. 

La ne-akva areo de la arkipelago estas proksimume 530 kvadratkilometroj. Oni taksas, ke la nombro de insuloj (malmultaj), insuletoj (multaj) kaj ŝeroj (multegaj) estas entute proksimume 30.000. 

La nombro de loĝantoj estas nur proksimume 10.000. Plej multaj el ili loĝas sur insuloj kiuj estas atingeblaj pere de pontoj kaj pramoj. Kelkaj pli foraj insuloj estas atingeblaj per pasaĝeraj boatoj kun regula horaro. Ekzistas ne malpli ol 50.000 pli aŭ malpli luksaj libertempaj domoj kaj dometoj en la arkipelago. Dum la somero, ĝi estas ŝatata celo de libertempaj velirantoj, jaktistoj kaj aliaj turistoj. 

Depost la glaciepoko, kiu finiĝis antaŭ proksimume 10.000 jaroj, la tuta tereno leviĝis. Tiu leviĝo ankoraŭ daŭras kaj okazas nun per 3 ĝis 4 mm jare. Pro tio, kelkaj tiel nomataj "insuloj" nun nur estas duoninsuloj. 

La Stokholma arkipelago servis kiel fonto de inspiro por nombro da verkistoj kaj artistoj. Tie ankaŭ situas la minejo de Ytterby, kiu servis kiel fonto de antaŭe nekonataj elementoj kaj ties nomoj. 

* Stokholma arkipelago en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Stokholma arkipelago en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**László Kovács** [lAslO kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kovács László** estas hungara dirigento, altlerneja instruisto.

László Kovács naskiĝis la 18-an de septembro 1956 en Nyíregyháza.

Biografio
---------

László Kovács akiris 2 diplomojn pri dirigentado kaj tromponado en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1980. Li lernis plu en Moskva Ĉajkovskij Konservatorio kaj Bolŝoj-Teatro (1981-1983) de ru:Симонов, Юрий Иванович. Jam pli frue inter 1978 kaj 1984 li dirigentis en Budapeŝta Ŝtata Operejo, same ekde 1978 en simfonia orkestro de Miskolc, kie li estis arta gvidanto inter 1984-2014, poste aliajn orkestrojn. Li havis dirigentan postenon en simfonia orkestro de Hungara Radio inter 1998-2008. Ĝenerale jare li dirigentas proksimume 75 koncertojn. Li ankaŭ instruis longe en la Muzikarta Altlernejo inter 1981-2007. Helpe de Kovács la Hungara Televizio produktis 4 operfilmojn. Li ricevis premiojn inter 1985-2017.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2019-07-20 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 650626
* GND: 129434485
* LCCN: nr95023802
* VIAF: 44499154
* ISNI: 0000 0001 1442 956X
* SUDOC: 140249427
* BNF: 140281459
* NKC: pna2006337980
 |
La ruĝa rubando estas internacia simbolo kontraŭ aidoso
**Sciiga rubando** estas mallonga peco de rubando faldita kiel buklo, aŭ ties prezentado, uzita en Usono, Kanado, Aŭstralio kaj aliaj partoj de la mondo por sciigi, ke la portanto subtenas ian aferon.

La ruĝa rubando estas internacia simbolo kontraŭ aidoso.

La signifo de la rubando dependas de ties koloro. Multaj grupoj elektis rubandojn kiel simbolo de subteno aŭ sciigo kaj tial ofte pluraj grupoj uzas la saman koloron. Kelkaj grupoj povas uzi pli ol unu koloro. Tiel ruĝa aŭ bluverda rubando simbolas misuzon de substancoj kaj purpura aŭ blanka rubando alchajmeron.

Sciigaj rubandoj estas ofte fiksitaj al vestaĵoj aŭ kravatoj aŭ volvitaj ĉirkaŭ antenoj. Dum specialaj eventoj pli larĝaj rubandoj povas esti volvitaj ĉirkaŭ arboj aŭ mastoj.

Prezentaĵoj de sciigaj rubandoj ekzistas ankaŭ kiel glumarkoj aŭ magnetoj. Ili ofte estas fiksitaj al aŭtoj aŭ aliaj veturiloj.

Rubandoj estas ankaŭ uzataj kiel simboloj de funebro. Tiel multaj portis nigrajn rubandojn post la masakro de Virginia Tech.

Kritiko
-------

La disvastiĝo de sciigaj rubandoj estis kritikita kiel formo de forlaso, kiu permesas al homoj montri subtenon sen ia peno pri mono aŭ tempo.

Vidu ankaŭ
----------

* brakringo
* banto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sciiga rubando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The New Yellow Ribbon Tradition, kun du artikoloj de American Folklife Center, en la ttt-ejo de Library of Congress
* Awareness Ribbon Colors and Meanings
* Awareness Ribbon Color Meaning Chart Arkivigite je 2009-01-24 per la retarkivo Wayback Machine
Limoj de komunumoj de Finnlando
**Komunumo** (finne *kunta*, svede *kommun* estas unuo de loka administrado en Finnlando. Nuntempe (2018) Finnlando havas 311 komunumojn, el kiuj 107 estas urboj (vd. Listo de komunumoj de Finnlando). Komunumoj varias tre multe inter si: la plej granda laŭ areo estas Inari 17.321 km² kaj la plej malgranda estas Kauniainen kun nur 6 km². La plej multajn loĝantojn havas Helsinko (576.632), dum la plej malmulte havas Sottunga (115).

La komunumoj havas deputitaron elektitan ĉiun kvaran jaron. La nombro de seĝoj varias laŭ nombro de loĝantoj, kutime de 17 ĝis 85 (en plej malgrandaj eblas eĉ nur 9). Komunumoj havas rajton imposti siajn loĝantojn (kaj entreprenojn), sed en multaj komunumoj la plej signifa financa fonto estas subvencioj de la ŝtato. Komunumoj respondecas pri sanservoj, baza edukado, planado de ekonomio,

|  |
| --- |
| **Nombro de komunumoj en Finnlando** |
| Jaro | 1917 | 1927 | 1937 | 1947 | 1957 | 1967 | 1977 | 1987 | 1997 | 2007 | 2009 |
| Nombro | 532 | 585 | 602 | 547 | 549 | 537 | 464 | 461 | 452 | 414 | 348 |
|

La nombro de komunumoj kreskis ĝis la Dua Mondmilito. En teritorio, kiun Finnlando perdis al Sovetio en la Dua Mondmilito restis 50 komunumoj. Ekde 1960 la kvanto de komunumoj rapide malkreskis pro kunigo de malgrandaj komunumoj inter si aŭ al pli grandaj komunumoj. Estas planoj laŭ kiuj komunumoj devus havi minimume 20 000 loĝantoj, kiu signifus ke la nombro de komunumoj falus eĉ pli.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de komunumoj de Finnlando
* Listo de urboj de Finnlando

* Kategorio Komunumo (Finnlando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Bienvenido, Mister Marshall*** (hispane *Bonvenon, Mister [s-ro] Marshall*) estas nigra-blanka filmo reĝisorata de Luis García Berlanga surbaze de scenaro de Miguel Mihura kaj Juan Antonio Bardem. Ĝi ekestis en Hispanio en 1953

Ĝi ricevis la internacian premion de bonhumora filmo dum la Festivalo de Cannes en 1953. Kiel unua filmo hispana ĝi satire komentas kaj kritikas la tiutempajn politikajn cirkonstancojn. Iuj supozas, ke la filmo eskapis la cenzuron nur tial, ke ĝi priskribas ankaŭ la kontraŭfremdulajn sentojn de la homoj.

Rakonto
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Komence de la 1950-aj jaroj en eta hispana vilaĝo, nomata *Villar del Río*, ekestas la onidiro, ke venos usonanoj por efektivigi evoluigan programon kadre de Plano Marshall (kiu vere ne konsideris Hispanion) kaj disdonos donacojn al ĉiuj vilaĝanoj. Por laŭeble profiti de tiu programo la vilaĝo preparas solenan bonvenigon kaj preskaŭ forgesas ĉion alian. Oni kreas liston pri tio, kion la loĝantoj deziras ricevi (ĉiu havas unu deziron).

La tuta vilaĝo ricevas ornamon, kvazaŭ maskon, por plaĉi al la vizitontoj. Famas la sceno, en kiu oni instigas la vilaĝestron Don Pablo fari publikan paroladon de sur balkono kaj paroli "pri la industrio", kvankam ne estas industrio. Fine montriĝas, ke ne gravas, kion li diros, ĉar neniu el la vizitontoj komprenas la hispanan.

Kiam ĉio estas preparita, efektive venas vico da usonaj aŭtegoj, sed traveturas la vilaĝon sen eĉ halti dum momento. Dorse de la lasta aŭto estas ŝildo kun la vorto *goodbye* (adiaŭ).

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Rolularo
--------

* José Isbert: Don Pablo, urbestro
* Lolita Sevilla: Carmen Vargas
* Alberto Romea: Don Luis
* Manolo Morán: Manolo
* Luis Pérez de León: Don Cosme
* Elvira Quintillá: Fraŭlino Eloísa, instruistino
* Félix Fernández: Don Emiliano, kuracisto
* Nicolás Perchicot: Apotekisto
* Joaquín Roa: Publika anoncisto
* José Franco: Ĝenerala delegito
* Fernando Aguirre: Sekretario
* Rafael Alonso: Sendito
* José María Rodríguez: José
* Elisa Méndez: Doña Raquel
* Matilde López Roldán: Doña Matilde
* Fernando Rey: Rakontisto (voĉo)

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Kino |

* Bienvenido, Mister Marshall en IMDb
* Paĝo ĉe la Festivalo de Cannes


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 135163
 |
**Stuĵicja,** ukraine **Стужиця,** hungare **Patakófalu** estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Velikij Bereznij.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Velikij Bereznij en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 49° 01′ 25″ N 22° 36′ 42″ O﻿ / ﻿49.02361 °N, 22.61167 °O﻿ / 49.02361; 22.61167 (mapo)Koordinatoj: 49° 01′ 25″ N 22° 36′ 42″ O﻿ / ﻿49.02361 °N, 22.61167 °O﻿ / 49.02361; 22.61167 (mapo)
* Areo: 66 km²
* Alto super marnivelo: 406 m
* Loĝantaro: 1000
* Poŝtkodo: 89010
* Telefonprefikso: 03135

Situo
-----

Stuĵicja situas laŭ rojo havanta la saman nomon, kiel la vilaĝo. Ĵornava (kun stacidomo) troviĝas je 5, Velikij Bereznij je 27, Uĵhorodo je 70 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1599 en formo *"Ósztuzsica"*. En 1903 pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungaran loknomon Patakófalu. En 1910 vivis tie 578 loĝantoj, (564 rutenoj, 14 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Stuĵicja/Patakófalu. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 1966 la najbara komunumo aliĝis al Stuĵicja.

Vidindaĵoj
----------

Proksime de la vilaĝo troviĝas netuŝita kaj protektata fagoarbaro. Tio iĝis Monda Heredaĵo en 2007. Proksime en Pollando kaj Slovakio (en Stužica) similaj arbaroj troviĝas.
Grappelli en Deauville (1991)
**Stéphane GRAPPELLI** (\* 26-an de januaro 1908 en Parizo; † 1-an de decembro 1997 en Parizo) estis franca ĵaz-violonisto.

Vivo
----

Grappelli instruis al si mem junaĝe la violon- kaj pianludon kaj sukcesis, sen iam ajn lerninte kun instruisto, la enirekzamenon por la pariza muzikaltlernejo. Tie li studis inter 1924 kaj 1928. Dum ĉi tiu tempo kaj ankoraŭ post sia studo li dungiĝis kiel muzikisto en kinejoj kaj dancbandoj, ĝis kiam li en 1933 renkontis Djangon Reinhardt. Grappelli fondis kune kun Reinhardt la Quintette du Hot Club de France, ili sonregistriĝis komune por multaj sondiskoj ĝis 1939, i. a. por diskeldonejo Swing, kaj sukcesege koncertis. Kiam la 1-an de septembro 1939 la Dua Mondmilito eksplodis, la bando troviĝis je koncertvojaĝo en Londono. Reinhardt tuj reiris Parizon, Grappelli tamen restis en Anglujo.

En Anglujo Grappelli fondis novan bandon kun la juna pianisto George Shearing. Kun Reinhardt li denove kunlaboris nur post la milito, tamen sen fariĝi bandano. Stéphane Grappelli evoluiĝis en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj al la plej influriĉa violonisto de la ĵazmondeto kaj faris sian instrumenton ĵaztaŭga. Grappelli nun surdiskigis kun ĉiuj grandaj ĵazmuzikistoj tutmonde aŭ koncertvojaĝis kun ili. La 30-an de septembro 1966 Duke Ellington surscenejigis per sia koncerto „Violin Summit" la kvar tiam plej famajn ĵazviolonistojn. En diversaj programoj krom Grappelli prezentis Stuff Smith, Svend Asmussen kaj Jean-Luc Ponty. Komune ili ludis *It Don't Mean a Thing (If It Ain't Got That Swing)* .

Grappelli ofte koncertvojaĝis ekde la mezo de la 1970-aj ĝis en la 1990-aj jaroj, komence kun Diz Disley. Li festis sian 86-an naskigdatrevenon kun Gary Burton, Earl Hines, Martial Solal kaj Jean-Luc Ponty. Li ludis ĝis mallonge antaŭ sia morto studioregistraĵojn (ankaŭ kun pli junaj muzikistoj kiel Michel Petrucciani), ekz. en 1979 *Tivoli Gardens, Copenhagen, Denmark* kun Joe Pass kaj Niels-Henning Ørsted Pedersen. Lia lasta sondisko *Celebrating Grappelli* registrita en 1997 mallonge antaŭ lia morto aperis postmorte.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Vivhistorio de Stéphane Grappelli


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 366975
* GND: 118962264
* LCCN: n81023039
* VIAF: 66651889
* ISNI: 0000 0001 2281 1590
* SUDOC: 031516971
* BNF: 13894669d
* MBA: bfc03211-a3a2-4700-8fa3-00968c02c5d0
* BIBSYS: 1007660
* NKC: ola2002158247
* ICCU: TO0V269797
* BNE: XX900557
 |