recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Prof-o d-ro **Ronald LÖTZSCH** (naskiĝis la 1-an de oktobro 1931 - mortis la 16-an de junio 2018) estis germana lingvisto kaj esperantisto. Li estis edzo de d-rino Gesine Lötzsch kaj patro de du infanoj.

Ronald Lötzsch estis kunlaboranto de Akademio de Sciencoj de GDR (ĝis ties malfondo en 1991). De 1993 ĝis 1995 li estris la katedron pri sorabistiko en la Universitato de Lepsiko kaj estis la direktoro de la instituto pri sorabistiko tie

Ronald Lötzsch science publikigis pri slavaj, jida, germana lingvoj kaj Esperanto, ankaŭ pri kontaktlingvistiko, leksikografio, leksikologio, interlingvistiko, lingvopolitiko, politiko pri minoritatoj, historio de la lingvistiko kaj germana ortografio. Krome li (kun)verkis vortarojn.

Li engaĝiĝis en la Esperanto-Asocio de GDR kaj post ties unuiĝo kun Germana Esperanto-Asocio ekde la jaro 1991 estis ties vicprezidanto. Li estas membro de *Gesellschaft für Interlinguistik* (GIL). 

Inter la jaroj 1962 kaj 1990 li estis sekreta kunlaboranto de la *Ministerium für Staatssicherheit*, sekureca servo de GDR.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Gesellschaft für Interlinguistik (GIL) *(germane, angle)*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 30144
* GND: 141999543
* LCCN: n/84/56592
* VIAF: 29945283
* ISNI: 0000 0001 1023 5477
* SUDOC: 144587815
* BIBSYS: 90314716
* NKC: mzk2010578177
* Toolserver: viaf/29945283
 |
A kaj B estas disaj aroj
En matematiko, du aroj estas **disaj** se ili ne havas komunan elementon. Ekzemple, {1, 2, 3} kaj {4, 5, 6} estas disaj aroj.

Ekspliko
--------

Formale, du aroj *A* kaj *B* estas disaj se ilia komunaĵo estas la malplena aro, do se

{\displaystyle A\cap B=\varnothing }
Ĉi tiu difino etendeblas al ĉiu kolekto de pli ol du aroj: Kolekto de aroj estas **reciproke disa** aŭ **poduope disa** se ĉiuj du malsamaj aroj de la kolekto estas disaj.

Formale, estu *I* indeksa aro, kaj por ĉiu *i* en *I*, estu aro *Ai*. Tiam la familio de aroj *{Ai: i ∈ I}* estas reciproke disa se por ĉiuj *i* kaj *j* en *I* kun *i≠j*,

{\displaystyle A\_{i}\cap A\_{j}=\varnothing }
Ekzemple, la kolekto de aroj { {1}, {2}, {3}, ... } estas reciproke disa. Se *{Ai}* estas reciproke disa kolekto, tiam klare ĝia komunaĵo estas malplena:

{\displaystyle \bigcap \_{i\in I}A\_{i}=\varnothing .\,}
Tamen, la inversa konkludo ne eblas: la komunaĵo de la kolekto povas esti malplena, sed la kolekto povas ne esti duoplarĝe disa; povas esti eĉ ke neniu paro de aroj el la kolekto estas disaj aroj.

Dispartigo de aro *X* estas ĉiu kolekto de ne-malplenaj subaroj *{Ai : i ∈ I}* de *X* tia ke *{Ai}* estas reciproke disa kaj

{\displaystyle \bigcup \_{i\in I}A\_{i}=X.\,}

Vidu ankaŭ
----------

* Preskaŭ disaj aroj
* Disa kunaĵo
* Disa-ara datumstrukturo

* Kategorio Disaj aroj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Dóra Kelen,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kelen Dóra** estis hungara aktoro, deklamisto. Ŝia origina familia nomo estis *Klein*.

Dóra Klein  naskiĝis la 2-an de marto 1910 en Hungara reĝlando en Szucsány (nuntempa Sučany en Slovakio), ŝi mortis la 13-an de julio 1973 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Dóra Kelen devenis el juda familio. Ŝi akiris aktoran diplomon en Teatra Akademio en 1934. Ŝiaj pli gravaj instruistoj estis Szeréna Fáy, Sándor Hevesi kaj Árpád Ódry. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de filia teatro de Nacia Teatro (Budapeŝto), post 2 jaroj ŝi apartenis al Gaja Teatro. Ŝi estis konata pro deklamadoj en diversaj lokoj. Ŝi aliĝis al la laborista movado. Inter 1940 kaj 1944 ŝi povis deklamadi nur antaŭ juda publiko. Depost la 2-a mondmilito ŝi laboris en instituto pri kulturaj rilatoj. Kelkfoje ŝi aŭdebla en Hungara Radio. Ŝi ricevis premion en 1968.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* Ferenc Herczeg: *Bizánc* - Iréné
* Jenő Rákosi: *Magdolna* - S-ino Koronai

Ŝia sola filma rolo
-------------------

* *Nem élhetek muzsikaszó nélkül* (1935) – gastino

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2022-01-27 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Larĝa panoramo de la apuda iama fortikaĵo
**Döbrönte** [dobronte] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Pápa.

Hotelo kaj feriejoj en Döbrönte
Kirko de Döbrönte

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 11 km²
* Loĝantaro: 260
* Poŝtkodo: 8597
* Telefonprefikso: 89

Situo
-----

Döbrönte situas en valo apud montaro Bakony, fine de sakovojo. Pápa troviĝas 15, Veszprém (urbo) 50 km-ojn for.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1330 en formo *Devrente*. La apuda fortikaĵo nomata Szarvaskő [sarvaŝkO] konstruiĝis en 1374. En la 16-a jarcento la vilaĝo kaj la fortikaĵo forlasiĝis. En la 1760-aj jaroj hungaroj kaj germanoj refondis la vilaĝon. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj al Germanio. En 1955 kolĥozo formiĝis.

En Döbrönte migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* ruinoj de fortikaĵo Szarvaskő
* romkatolika klasikisma preĝejo omaĝe al Dolora Virgulino de 1815
* arbaraj turistaj vojetoj

* Kategorio Döbrönte en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Hendrik LEYS** (fojfoje literumita ankaŭ **Henri Leys**), naskiĝis en Antverpeno la 18-an de februaro 1815 kaj mortis samloke la 25-an de aŭgusto 1869, estis flandra grafikisto, sed antaŭ ĉio pentristo kaj portretisto.

**Henri Leys**, *Filipo la Bona*, 1863, 107,5 x 37 cm  
Reĝaj muzeoj pri belarto, Bruselo

Vivo kaj verko
--------------

Hendrik Leys [prononcu: lejs] estis lernanto de Mathieu van Bree kaj de Ferdinand De Braekeleer. Komence li pentris ĉefe historiajn temojn laŭ romatika maniero. Ekde 1839 li subiras influon de i.a. Albrecht Dürer, Hans Holbein la malpliaĝa kaj de Quinten Matsijs. Pluraj verkoj liaj estis faritaj por la antverpena urbodomo, kaj ankoraŭ tie estas ĝueblaj.

Li estis bona amiko de lia kolego-pentristo Josef Lies.

Rekono
------

En Antverpeno unu el la ĉefaj avenuoj portas lian nomon.

"La tridektaga meso por Berthal de Haze" (1854)   
 K.M.S.K. Bruselo
Lia historia pentraĵo *La tridektaga meso por Berthal de Haze* el 1854 estis premiita en la Monda Ekspozicio de Parizo en 1855.
En 1862 li ricevis la titolon barono.

Vizito de Albrecht Dürer en Antverpenon en 1520, Jan August Hendrik Leys, 1855, *Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen*, Antverpeno, 2198.

* Kategorio Hendrik Leys en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 269254
* GND: 119479214
* LCCN: nr93013533
* VIAF: 77126487
* ISNI: 0000 0000 7834 9027
* SUDOC: 18113683X
* BNF: 125731493
* ULAN: 500028053
* BIBSYS: 1602157053287
* RKD: 49860
* NKC: xx0169786
 |
**73** estas revuo (ankaŭ konata kiel *73 Amateur Radio Today* angle) estis radioamatora revuo, kiu estis publikigita de 1960 ĝis 2003. Ĝi estis konata pro sia forta emfazo pri teknikaj artikoloj kaj por la detalemaj ĉefartikoloj en ĉiu numero. Wayne Green estis la fondinto kaj eldonisto. La titolo 73 (Morse: **−−••• •••−−**) signifas "plej bonaj salutoj" en radioamatora ĵargono.

Historio
--------

La unua ekzemplero de 73 estis publikigita en oktobro 1960 en Broklino, Novjorko. Grava kontribuanto estis Ken Sessions/K6MVH, kiu verkis rubrikon nomita *The Chronicles of 76*, referenco al la FM frekvenco 146.76 MHz. Ken Sessions ankaŭ verkis multajn librojn pri radioamatoraj temoj kaj dizajnis multajn el la projektoj "kiel fari" inkluditaj en la revuo.

Alia kontribuanta redaktisto estis Jean Shepherd/K2ORS.

Laŭ la ARRL Letero "73 estis pionirpropaganto de SSB, FM, solidstato, facilaj konstruprojektoj kaj la geedziĝo de persona komputilo kaj amatora radio." 73 ĉefsidejo transloĝiĝis al Nov-Hampŝiro en 1962.

La revuo estis konataj pro sia redakcia rubriko *Never Say Die* angle, en kiu kune kun rubriko Verda ofte kritikis la Amerika Radio-Relajsa Ligo.

Esperanto
---------

Artikolojn kaj komentoj estis kutimajn kaj pozitivaj pri la agadoj, konkursoj kaj aktivado de ILERA. Interesaj raportoj estis verkitaj en la numeroj 03/1970, 10/1975, 03/1980, 10/1981, 01, 1986, 06/1988, 07/1988, 02/1989, 03/1989, 04/1994, 04/1997, 09/2001 kaj aliaj.

Fermo
-----

Post kompletigado de 43 eldonjaroj, 73 revuo ĉesis publikigon post la septembra eldono de 2003 (numero 514). Kombinita oktobro/novembro 2003 temo estis planita, sed neniam aperis. Eldonisto Wayne Green citis financan premon pro reduktita anoncenspezo kiel ĉefa kialo de la fermo kaj ne plua publikigo de la revuo.

Referencoj
----------

1. ↑  Revuo 73 Novembro 1978 (#218).
2. ↑  Serĉo de Esperanto en ĉiuj numeroj ĉe Internet Archive
3. ↑  Ĉu Vi legis ĉi tiujn Artikolojn?
4. ↑  Revuo 73 diras 73 kaj QRT

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de radioamatoraj revuoj
* ILERA-bulteno

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ĉiuj revuoj 73 ĉe la retarkivo
**Enrique Simonet Lombardo** (Valencio, 2-an de februaro 1866 - Madrido, 20-an de aprilo 1927) estis hispana pentristo. Li ĉefe verkis en la akademia stilo.

Enrique Simonet, memportreto, 1910

Vivo kaj laboro
---------------

Simonet studis je Reĝa Akademio por Belartoj San Carlos en Valencio kaj poste eklernis ĉe la artpentristo Bernardo Ferrándiz Bádenes en Málaga, tiam grava centro en la hispana pentroarto. En 1887 li povis studi, kun stipendio en Romo, kie li per *La senkapigo de Paŭlo* pentris sian gravan verkon. En 1890 li pentris tie ankaŭ *La anatomio de la koro*, per kio li gajnis diversajn premiojn kaj internacian rekonon.

Simonet vaste vojaĝis ĉirkaŭ 1890 tra Italio, restadis diversfoje en Parizo kaj vizitis, post vojaĝo trans la Mediteraneo, en 1890 ankaŭ la Sankta Lando, kie li pentris sian *Flevit super illam*. En 1893-1894 li laboris kiel militkorespondisto kaj ilustristo en Maroko, por "La Ilustración Española y Americana". Dum la 1890-aj jaroj li akiris diversajn internaciajn distingojn kaj ankaŭ dum la Mondekspozicio de 1900 en Parizo li gajnis medalon.

En 1901 Simonet fariĝis docento je la Katalunia Akademio por Belartoj en Barcelono, post kio li plue verkadis en Hispanio. En 1921 li ankaŭ komencis privatan lernejon. Li ĉefe pentris en akademia-realisma stilo, ofte alegoriojn, sed ankaŭ portretojn kaj pejzaĝojn. Plipostaj verkoj de li ankaŭ montras influojn el la simbolismo kaj la impresionismo.

Simonet estis membro de la Reĝa Akademio por Belartoj de Sankta Fernando. Li mortis en 1927, 61 jaraĝa. Lia verkaro estas interalie videbla en la Prado-Muzeo en Madrido kaj en la Muzeo de Malaga.

Galerio
-------

* La senkapigo de Paŭlo, 1887La senkapigo de Paŭlo, 1887
* La aŭtopsio de la koro, 1890La aŭtopsio de la koro, 1890
* Flevit super illam, 1892Flevit super illam, 1892
* La aŭguristino, 1899La aŭguristino, 1899
* La juĝo de Paris, 1904La juĝo de Paris, 1904
* Tanĝero dum krepusko, 1914Tanĝero dum krepusko, 1914
* Pado de El Paular, 1921-1923Pado de El Paular, 1921-1923
* Kaskado de La Hiruela, 1921-1923Kaskado de La Hiruela, 1921-1923

Eksteraj ligiloj
----------------

* hispane-Biografio je la retejo de la Pradomuzeo
* hispane-Biografiaj datumoj

* Kategorio Enrique Simonet en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 585641
* GND: 1042354421
* LCCN: no2017134247
* VIAF: 95921638
* ISNI: 0000 0001 1690 5590
* ULAN: 500038059
* RKD: 246003
* BNE: XX1558106
 |
Koordinatoj: 50° 49′ 16″ N 14° 38′ 34″ O﻿ / ﻿50.82111 °N, 14.64278 °O﻿ / 50.82111; 14.64278 (mapo)

**Glacia groto Espero** estas konsiderata kiel la plej longa ĉeĥa glacia groto. Ĝi estas de pseŭdokarsta deveno. Verŝajne per gravitaj fortoj ĉi tie disstariĝis fendaĵoj de rokmasivo, profunde difektita per frostiga eroziiĝo. Tial la groto havas formon de abismoforma vertikala krevaĵo de direkto oriento – okcidento, kun profundeco 6 m kaj longeco ĉirkaŭ 30 m. Ties daŭrigon en la masivon ŝtopiĝas ŝtonblokoj kaj argilo. Kun la surfaco kunigas ĝin nur unusola aperturo, kondukanta sub rokmasivo.

Dank‘ al norda orientado de la enirejo kaj al ties perfekta ombrigo en montararbaro, en la fundo de la groto amasiĝas vintre pli peza frostiga aero kreanta ĉi tie glaciajn formaciojn – gutŝtonojn. Iliaj restaĵoj pludaŭras en la groto dum la tuta jaro.

La enirejo de la groto estas fermita per krado, sed tra kiu eblas bone vidi ĝis ties fundo. Libere alirebla estas do sole la enirejo de la groto, malsupreniro ĝis la fundo ne estas permesita pro sekureckaŭzoj.

La groto situas en distrikto Česká Lípa en norda deklivo de monteto Suchý vrch, 1,5 km de vilaĝo Naděje, 5 km de Cvikov kaj proksimume 9 km de Nový Bor.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Železná |

Koordinatoj: 50° 07′ 38″ N 17° 21′ 51″ O﻿ / ﻿50.12722 °N, 17.36417 °O﻿ / 50.12722; 17.36417 (mapo)

**Železná** (1880–1947 *Buchberkstál*, germane *Buchbergsthal*, pole *Żelazna*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Vrbno pod Pradědem en distrikto Bruntál. Vivas ĉi tie 332 loĝantoj (2021).

Historio
--------

Devene metalurgian domaron fondis vroclava episkopo grafo Filip Gotthard von Schaffgotsch en la jaro 1770. La unua forĝejo ricevis nomon Nepomuk kaj la metalurgia domaro havis nomon Hammerdörfel. La domaro estis en subiĝo de municipo Einsiedel (Mnichov). Ekde la jaro 1795 ĝi proviĝis memstariĝi, kio la unuanfojon ne sukcesis. Grandan klopodon por la memstariĝo montris regiona hetmano Mückusch von Buchberg, laŭ kiu la domaro akiris en la jaro 1795 novan nomon Buchbergstahl kaj omaĝe de li estis plantita en la jaro 1795 historia arbo – fago, kiu kreskas ĝis hodiaŭ. La municipo akiris memstarecon nur en la jaro 1835. En la ajroj 1850 ĝis 1877 ĝi estis parto de municipo Mnichov. Al la municipo apartenis ankaŭ domaro Wolfseife. Plu post la jaro 1835 domaro Vidly (germane Gabel) kaj post la jaro 1930 ankaŭ Bílý Potok (ankaŭ Bílý Zejf), tiu ĉi municipo estiĝis en la jaro 1827 sub nomo Zainhütte. Ekde de fino de la 19-a jarcento ĝis la jaro 1947 ĝi havis nomon Buchberkstál. En la jaro 1947 la municipo estis alinomita al Železná.

En la jaro 1938 la municipo fariĝis konsisto de Germanio. La 8-an de majo 1945 la municipo estis okupita de Ruĝa Armeo kaj denove alligita al Ĉeĥoslovakio. Poste la germana loĝantaro estis ellandigita. Ĝis tiu tempo la municipo estis pure germana. La municipo perdis memstarecon en la jaro 1960 pro alligo al urbo Vrbno pod Pradědem.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 730 |
| 1880 | 793 |
| 1890 | 761 |
| 1900 | 761 |
| 1910 | 694 |
| 1921 | 685 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 693 |
| 1950 | 480 |
| 1961 | 391 |
| 1970 | 381 |
| 1980 | 451 |
| 1991 | 505 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 498 |
| 2011 | 391 |
| 2021 | 332 |

En Železná estas registritaj 142 adresoj: 136 objektoj por daŭra loĝado kaj 6 objektoj por refreŝigado. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 131 domoj, el tio 13 daŭre loĝataj.

Memorindaĵoj
------------

* Veisenštejn (ankaŭ *Pustý hrad*) – ruino de mezepoka burgo
* Rabenštejn – ruino de mezepoka burgo

Naskiĝintoj
-----------

* Hedwiga Teichmannová (1875–1945), verkistino

Fotogalerio
-----------

* Vilaĝplaco en ŽeleznáVilaĝplaco en Železná
* Lignaj skulptaĵoj kun vojmontriloj en la vilaĝplacoLignaj skulptaĵoj kun vojmontriloj en la vilaĝplaco
* Domo n-ro 92Domo n-ro 92
* Domo n-ro 43Domo n-ro 43
* Domo n-ro 88Domo n-ro 88
* Rultabulada parko en ŽeleznáRultabulada parko en Železná

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Vrbno pod Pradědem (5) |
| --- |
| Bílý Potok ~ Mnichov ~ Vidly ~ Vrbno pod Pradědem ~ Železná |

 |
La **Hiĝaz-fervojo (HR)** estas fervoja linio dum 1308 km de Damasko en Sirio al Medino en Sauda Arabio, tra la Hiĝaz-regiono de Arabio. Ĝi estas samnoma kun entrepreno, kiu funkciigas tiun linion kaj ties flankajn liniojn. La linio havas branĉon al Haifa, Israelo. Ĝi havas la larĝon de trako de 1050 mm.

Ĝi estis parto de la Otomana fervoja linio, konstruita por atingi la sanktan urbon Mekaon. La linio fakte atingis nur Medina (400 km de Mekao) pro eventoj de la unua mondmilito.

Celo estis - krom facila atingo de Mekao por la islamaj pilgrimantoj - la integrigo de la arabaj provincoj en la otomanan ŝtaton, faciligo de transporto de ekonomiaj varoj, soldataj taĉmentoj.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Ferfoja stacio Damaskus-Kanavat – iam la plej norda finpunkto de la Hiĝaz-fervojo, inaŭgurita en 1913
Ne-laŭhorara vaporlokomotivo, sude de Amano
renovigita trajno de la 3-a klaso de la jordana Hiĝaz-fervojo | linio Bosra-Dar'a. Diagonale la antikvaromia vojo Bosra-Mediteraneo
Auf der Strecke Dar’a–Bosra
vartejo en stacio Dar'a
dekstra |

Historio
--------

La konstruado komenciĝis en 1900 kaj daŭris kun germana teknika kaj financa helpo (ili samtempe konstruigis la bagdadan fervojon).

Post la konstruado, dum la unua mondmilito, la fervojo estis atakita fare de lokaj arabaj triboj. Post kolapso de la Otomana imperio, la fervojo estis neniam re-malfermita sude de Jordanio kaj la limo de Sauda Arabio.

Nuna stato
----------

Du konektitaj sed nur provizore uzataj sekcioj de hiĝaz-fervojo estas:

* de Amano en Jordanio al Damasko en Sirio, kiel "Hiĝaza Jordana Fervojo".
* de fosfata minejo proksime al Ma'an al la Golfo de Akabo, kiel "Akaba Fervojo".

Oni rezervis originalajn vaporlokomotivojn en Sirio (9) kaj en Jordanio (7).

Malgrandaj partoj de la fervojo estas turismaj vizitindejoj.

La Israela fervojo planas rekonstrui la fervojon de Hajfo al esperebla celo de jordana Irbid.

Eksteraj ligiloj
----------------



* mapo
Maciejów, Pola branĉo de he-Ĥaluc ha-Cair, 1930 (el Kolekto de Yossef Karpus en la American Folklife Center).
**Heĥaluco**, (hebree הֶחָלוּץ, *he-Ĥaluc*, laŭvorte "La pioniro") estis juda junulara movado kiu trejnis junulojn por agrikultura setlado en la Tero de Israelo. Ĝi iĝis ombrelorganizaĵo de la pionira junulara movado de Cionismo. En la unuaj jardekoj de la 20-a jarcento ĝi helpis la setladon kaj plibonigadon de vivnivelo ĉefe de Aŝkenazoj en Palestino, kiam tie estis majoritato de Sefardoj inter judoj.

Pole HeĤaluca membridentigilo, 1924.*He-Ĥaluc* estis fondita de Eliezer Joffe en Usono en 1905, kaj samtempe en Rusio.

Notoj
-----

1. ↑   Ritov, Israel; Slutsky, Yehuda (2007). "He-Ḥalutz". En Michael Berenbaum kaj Fred Skolnik (eld.). Encyclopaedia Judaica. 8 (2a eld.). Detroit: Macmillan Reference USA. pp. 756–761.

* Kategorio Heĥaluco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 708195
* GND: 2079780-1
* LCCN: n83071409
* VIAF: 302878880
 |
**Jan Iván Lelley** [lelei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lelley Jan Iván** estis hungara-germana fungosciencisto, pedagogo, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (2007).

Jan Iván Lelley  naskiĝis la 8-an de septembro 1938 en Ĉeĥoslovakio, en Nitra.

Biografio
---------

Jan Iván Lelley apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio (post la naskiĝo jam en Slovakio). Li studis de 1956 ĝis 1961 en Hungario (en Budapeŝto kaj Gödöllő), poste li eklaboris en botanika instituto en Tápiószele. En 1963 li doktoriĝis el agronomiaj sciencoj. Li forlasis Hungarion en 1967 kaj translokiĝis al Okcidenta Germanio. Li ricevis laborlokon en instituto, kie li ĉefe okupiĝis pri fungoj. Li habilitis en 1982 en Universitato de Bonn. Li ricevis hungaran premion en 1996.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Pilzanbau. Handbuch des Erwerbsgärtners* (1976)
* *Les Champignons Dans Votre Jardin* (1984)
* *A gombák gyógyitó ereje* (Kuracada povo de la fungoj), (1999)
* *Die Heilkraft der Pilze - Wer Pilze isst lebt länger* (La kuracada potenco de fungoj - Kiu manĝas fungojn, tiu vivos longe), (2008)

Fontoj
------

* membiografio

* Kategorio Jan Iván Lelley en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 450360
* GND: 120729539
* LCCN: n2016032908
* VIAF: 18061008
* ISNI: 0000 0001 1930 5101
* SUDOC: 07155291X
 |
En astronomio, **minimuma maso** estas la suba limo kalkulita por la maso de observitaj objektoj kiel planedoj, steloj kaj kelkopaj stelsistemoj, nebulozoj, kaj nigraj truoj. Minumuma maso estas tre ofte uzata por ekstersunsistemaj planedoj, ĉar la plejmulto el ili estas malkovritaj per la metodo radiala rapido. Per ĉi tiu metodo, kiu detektas planedojn mezurante la ŝanĝojn de la stelo estigitaj de la planedo, ne eblas scii la klinagulon de la planedo, tial ankaŭ ne eblas kalkuli ĝian veran mason.

Se poste oni kapablas scii la klinangulon, tiam la vera maso de la objekto povas esti kalkulita per la sekva ekvacio:

{\displaystyle M\_{\text{true}}={\frac {M\_{\min }}{\sin i}}\,}

Referencoj
----------

* Minimum mass of a black hole. *Physics Forum* (2004-12-09). Alirita 2008-05-24.
* Kuchner, Marc J.; Kuchner, Marc J. (09-2004). "A Minimum-Mass Extrasolar Nebula", *The American Astronomical Society* **612** (2), p. 1147–1151. doi:10.1086/422577.  Alirita 2008-05-24..

* (June 2007) "The minimum mass ratio of W UMa-type binary systems", *Blackwell Syergy* **377** (4), p. 1635–1637. doi:10.1111/j.1365-2966.2007.11723.x?cookieSet=1.  Alirita 2008-05-24..

[*rompita ligilo*]

Vidu ankaŭ
----------

* Vera maso
Klient-servila modelo
Minikomputilo HP 3000 918LX
**Minikomputilo**, nun pli konata kiel servilo, estas klaso de multuzantaj komputiloj, kiu estas en la meza gamo de la komputila spektro; tio estas, inter grandaj mult-uzantaj sistemoj (ĉefkomputiloj, angle *mainframe*) kaj pli malgrandaj unu-uzantaj sistemoj (mikrokomputiloj, personaj komputiloj).

La nomo komencis populariĝi meze de la 1960-aj jaroj, por identigi trian specon de komputilo, desegnita danke al du fundamentaj novigoj:

1- La uzo de transistoro (kiu rekte influis la kreadon de komputiloj kun pli malgrandaj grandecoj en la ĉefkomputilo), kaj

2- Pliboniĝoj en la dezajno de RAM, kio ebligis pli grandan haveblecon de resursoj.

Poste, dum la 1980-aj jaroj, la esenca minikomputilo estis la AS/400 de IBM. Tamen, pli poste tre potencaj servilaj komputiloj desegnitaj de fabrikantoj kiel IBM, HP, kaj DELL perfekte eniris ĉi tiun kategorion.

La disvastiĝo de uzo de servilo ŝuldiĝis al la pli malalta kosto de mikroprocesor-bazita fizika subteno kaj la deziro de finuzantoj fidi malpli je neflekseblaj ne-inteligentaj terminaloj, kun la rezulto ke ĉefkomputiloj kaj terminaloj estis anstataŭigitaj per personaj komputiloj interkonektitaj unu kun la aliaj, ligitaj al servilo.

La movo estis faciligita ne nur per la mikroprocesoro, sed ankaŭ per la evoluo de diversaj transplatformaj versioj de Unikso (kun Intel-mikroprocesoroj inkluditaj) kiel ekzemple Solaris, Linukso kaj FreeBSD. La Windows operaciumo-serio, komencante per Windows NT, ankaŭ inkludas servilversiojn kiuj subtenas plurtaskadon kaj centojn da servilaj funkcioj.

Ekzemple, Hewlett-Packard nun nomas siajn HP 3000 seriojn de minikomputiloj kiel serviloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Minikomputilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Komputilo
* Ĉefkomputilo

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Miniordinador en la kataluna Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758267
* GND: 4074837-6
* LCCN: sh85085693
* BNF: 11958910m
* NKC: ph135810
 |
Koordinatoj: 49° 34′ 00″ N 12° 35′ 32″ O﻿ / ﻿49.56667 °N, 12.59222 °O﻿ / 49.56667; 12.59222 (mapo)

**Železná Huť** (antaŭe kiel **Eisendorfská Huť**; germane *Eisendorfhütte*) estas pereinta domaro situinta en Ĉeĥio en distrikto Domažlice. Ĝi situis en bohemia-bavaria limregiono, proksimume tri kilometroj sude de Železná, sub kiu ĝi administre falis. Nomon Železná Huť hodiaŭ portas forlasita refreŝigeja areo de ministerio de enlando.

Historio
--------

Ĉi tiea vitrofarejo, kiu anticipis al la domaro, estas unuafoje skribe menciata en la jaro 1591 kaj temis pri la plej malnova gisejo en la teritorio de senjorujo Svatý Kříž. Iom post iom ĉirkaŭ la vitrofarejo ekkreskis domaro, en kiu vivis precipe okupitoj de la vitrofarejo. En la jaro 1743 akiras ĝin en lupagon Eliáš Zahn kaj ekde la sesdekaj jaroj de la 18-a jarcento ĝi portas nomon *Neu Zahn Hütte.* La ĉi tiea vitro baldaŭ fariĝis fama kaj ekŝatis ĝin eĉ en kastelo en Svatý Kříž. En la jaro 1839 dum vizito de Johann Gottfried Sommer la vitrofarejo estas indikata kiel forlasita, en la ĉirkaŭaj dek kvar domoj vivis 69 loĝantoj. En la jaro 1871 nova luanto František Schrenk provis renovig la trafikon de la vitrofarejo, sed li ne sukcesis kaj do tiu estis ĉirkaŭ la jaro 1900 definitive fermita pro kaŭzo de manko de ligno. Plimulto de domo estis transportitaj ĝis Železná kaj konstruigita sur lokoj de hodiaŭ jam ankaŭ neekzistanta strato Schneiderlgasse. En la domaro sekve situis staloj por brutaro. Al la jaro 1930 estas ĉi tie indikata ses domoj, en kiuj vivis 42 germanaj loĝantoj. Post ilia ellandigo kaj kreo de limzono la domaro estis egaligita kun la tero. Sur ties loko ekkreskis refreŝigeja ekipaĵo de ministerio de enlando, hodiaŭ neuzata kaj kadukiĝanta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Bělá nad Radbuzou (12) |
| --- |
| Bělá nad Radbuzou ~ Bystřice ~ Čečín ~ Černá Hora ~ Doubravka ~ Hleďsebe ~ Karlova Huť ~ Nový Dvůr ~ Pleš ~ Smolov ~ Újezd Svatého Kříže ~ Železná ~ pereintaj vilaĝoj Železná Huť ~ Václav ~ Walddorf |

 |
***20 Minuten*** estas libera ĉiutaga gazeto en Svislando. Ĝi estas ĉefe distribuita inter naveduloj en pli ol 150 fervojaj stacidomoj. Specifaj eldonoj ekzistas por la regionoj de Zuriko, Berno, Lucerno, Bazelo (urbo) kaj Sankt-Galo. Ekde septembro 2004, la germanlingva bildĵurnaleto estas la plej ofte legata ĉiutaga en Svislando, superatutanta *Blick*. La distribuo en 2004 estis 329.242, legantoj estis 782.000.

La ĵurnalo unuafoje aperis en 1999 kun la nomo "20 Minuten Schweiz Ag". La rekta konkuranto *Metropol* estis havebla en Svislando de 2000 al 2002.

Ekde 2005, *20 Minuten* estas posedita de "Express-Zeitung Ag", parto de Tamedia-grupo (plejparto) kaj *Berner Zeitung* (17.5%).

Je la 8-a de marto 2006, Tamedia lanĉis franclingvan redakcion *20 minutoj* por la francparolantaj regionoj de Ĝenevo kaj Laŭzano. La gazeto konkurencas kun *Le Matin Bleu*.

En Francio, la samnoma *20 minutes* estas publikigita de Schibsted kaj Ouest-France.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de la gazetoj kaj revuoj de Svislando

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio 20 Minuten en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* redakcio
* 20 Minuten Arkivigite je 2005-10-24 per la retarkivo Wayback Machine—profilo sur la retejo de Tamedia.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la hinduisma termino „brāhmaṇa". Pri la termino „brahman", vidu la artikolon brahmo, pri la tekstoj vidu la artikolon Brahmana kaj pri la dio „Brahmā", vidu la artikolon Brahmao. |

Bramano kaj bramanino.
Guĝarataj bramano kaj bramanino.
**Bramano** (sanskrite ब्राह्मण, brāhmaṇa) estas membro de tradicia pastra varno de malnovhinda socio, kiuj specialiĝas pri la konservado de sanktaj instruoj tra generacioj. La hinda socio dividis sin en varnojn (laŭvorte, kolorojn de la vivo) kaj apud la bramanoj apartenas al tiu dividado de la bazaj manieroj (koloroj) de la vivo *kŝatrijo* - membro de tradicia klaso de militistoj, *vajŝjo* - membro de tradicia klaso de komercistoj kaj metiistoj kaj *ŝudro* - membro de tradicia klaso de laboristoj kaj servistoj. Teorie, bramanoj estis la plej alta rango el la kvar sociaj klasoj.

Laŭ la hinda tradicio, la dio Brahmao estigis tiun ĉi aranĝon de la socio. Ĉiun varnon li kreis el alia parto de sia korpo; el lia buŝo estiĝis kasto de bramanoj studantaj sanktajn tekstojn, el liaj brakoj naskiĝis kŝatrijoj, el la femuro vajŝjoj kaj el liaj plandoj estiĝis ŝudroj. La hindoj, kiuj apartenis al neniu el la varnoj, estis konsiderataj kiel nepuraj kaj oni diris al ili netuŝeblaj *parjoj*.

Varno en Barato jam ekde la jaro 1947 oficiale ne validas. sed malgraŭ tio en certaj regionoj de Barato en ties nepura aspekto plu daŭras.

Okupiĝo
-------

La tradicia okupiĝo de bramanoj estis esti pastroj ĉe hinduismaj temploj aŭ socioreligiaj ceremonioj kaj ritoj, kiel geedziĝoj; sed barataj tekstoj indikas, ke bramanoj ankaŭ povis esti agrikulturistoj, militistoj, komercistoj, kaj havis plurajn aliajn okupiĝojn.

### DNA

La plimulto de la Maskloj en bramina kasto apartenas al de Y-DNA R1a1\* Haplogrup, interese la sama Haplogrupo troveblas vido en ankaŭ la Ciganoj popolo

Referencoj
----------

1. ↑   PIV: Bramano.
2. ↑  Ingold, Tim.  (1994) *Companion encyclopedia of anthropology*. Londono: eldonejo *Routledge*, p. 1026. ISBN 978-0-415-28604-6.
3. 1 2  James Lochtefeld (2002), Brahmin, The Illustrated Encyclopedia of Hinduism, Vol. 1: A–M, Rosen Publishing, (ISBN 978-0-8239-3179-8), page 125
4. 1 2  Doniger, Wendy.  (1999) *Merriam-Webster's encyclopedia of world religions*. Springfield, MA, USA: Merriam-Webster, p. [htt://archive.org/details/isbn\_9780877790440/e/141 141–142, 186]. ISBN 978-0-87779-044-0.
5. 1 2  GS Ghurye (1969), Caste and Race in India, Popular Prakashan, (ISBN 978-81-7154-205-5), pages 15–18
6. ↑  David Shulman (1989), The King and the Clown, Princeton University Press, (ISBN 978-0-691-00834-9), page 111
7. ↑
8. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri hinduismo |

* Kategorio Bramano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La rivero Bramaputro (en sanskrita, ब्रह्मपुत्र, *brahmaputra*, kio signifas «la filo de Brahmao») estas unu de la riveroj plej longaj de Azio kaj la deka plej granda en la tuta mondo laŭ la akvokvanto (Vidu ĉe Listo de riveroj laŭ akvoŝarĝo).

Ĝi ekas en la glaĉero Kubigangri, ĉe la monto Kajlaŝo, en Himalajo, kaj fluas orienten tra ĉinia teritorio, okcidente de Tibeto, kaj pasas ĉe Lasao. Post trafluo de 2.896 km enfluas en la golfo de Bengalo, en Bangladeŝo, formante parton de la delto de Gango, la plej granda delto de la mondo. La rivero estas konata kiel *Cangpo* en Tibeto kaj en la centra zono de Bangladeŝo dividiĝas en du branĉoj, kies la ĉefa estas la rivero *Jamuna*, nomo per kiu oni konas ĝin en tiu regiono, kaj la alia, malpli enhava, la rivero Ŝitalakŝja.

Historio
--------

La antikvaj grekoj verŝajne konis Bramaputron. La greka geografisto Strabono mencias riveron nomatan *Οἰδάνης* (*Oidanes* aŭ *Œdanes*) kaj la romia historiisto Curtius Rufus, skribinta Historion de Aleksandro la Granda, mencias similan riveron latine nomatan *Diardines* aŭ *Diardanes*

Ekologio
--------

Ĝia trafluo tra tropikaj regionoj farigas sian valon unu el la plej riĉaj en biologia diverseco de la mondo. Ties ĉefaj inondoj permesad la fekundigon de la grundo, kvankam ili estas detruegaj.

La Kvazaŭĉiamverdaj arbaroj de la bramaputra valo ĉirkauas la sedimentan ebenaĵon de la bramaputra rivero en la barata subŝtato Asamo.

Rilato al homoj
---------------

En sia plej malsupra parto, la rivero konsideriĝas sankta por hinduistoj, kaj uziĝas por la transporto de agrikulturaj produktoj.

Notoj kaj ligiloj
-----------------

1. ↑  angle William Smith, LLD, Ed. - Dictionary of Greek and Roman Geography (1854)
2. ↑  Quintus Curtius Rufus skribis en sia *Historiae Alexandri Magni* 8.9.9: *Diardines minus celeber auditu est, quia per ultima Indiae currit: ceterum non crocodillos modo, uti Nilus, sed etiam delphinos ignotasque aliis gentibus beluas alit.* (traduko: Diardines estas malpli fama, ĉar ĝi fluas tra la fina parto de Hindio: cetere, ĝi kreskas ne nur krokodilojn, kiel Nilo, sed ankaŭ delfenojn kaj sovaĝajn bestojn ne konatajn de aliaj popoloj.)

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 314475
* GND: 4089904-4
* VIAF: 246543842
* NKC: ge192260
 |
**Gajates** [gaĤAtes] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Tierras del Tormes. 

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Gajates, Galleguillos kaj Valeros, okupas totalan areon de 27,67 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 169 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 39 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753158
* VIAF: 316734368
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Daniela Deneva POWER** (bulgare *Даниела Денева Пауър;* naskita **Daniela DENEVA** en Trjavna, provinco Gabrovo, Bulgario) estas bulgara-usona esperantistino.

Daniela Deneva studis geofizikon en la Universitato de Sofio kaj doktoriĝis pri sismologio en 1983. Poste ŝi laboris en la Geofizika Instituto de Bulgara Akademio de Sciencoj. De 1990 ŝi laboras en la fako pri geomagnetiko de Carnegie-Instituto de Sciencoj en Vaŝingtono. Krome ŝi instruas matematikon en Columbia, Marilando.

Daniela Deneva eklernis Esperanton en la Universitato de Sofio en 1974 kaj ekuzis ĝin samjare en Internacia Arkeologia Tendaro ĉe la Nigra Maro. Ŝi partoprenis en pluraj Universalaj Kongresoj kaj prelegis en Internaciaj Kongresaj Universitatoj.

Ŝia edzo estas Charles Power, iama Konstanta Kongresa Sekretario de UEA. Ili loĝas en Columbia.

Verkoj
------

* *Matematika terminaro.* Sofio: Bulgara Esperanto-Asocio, 1985. 159 paĝoj.
* *La tertremoj - ĉu enigmo?* Pisa: Edistudio, 1991. 148 paĝoj. ISBN 88-7036-044-X.
* *С есперанто (и без) по света. (Kun Esperanto [kaj sen] tra la mondo.)* Sofio: Zaĥari Stojanov, 2010. 285 paĝoj. ISBN 9789540904580.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sinprezento Arkivigite je 2015-09-23 per la retarkivo Wayback Machine en la retejo de la Esperanto-Societo de Vaŝingtono
|  |  |
| --- | --- |
|   | Ĉi tiu artikolo bezonas atenton kaj kontroladon de **fakulo** pri la temo, ĉar ĝi povas enhavi sencajn erarojn aŭ malĝustaĵojn, kiuj ne konformas al bona kvalitnivelo. |

|  |  |
| --- | --- |
|  Sen fontoj! | **Ĉi tiu artikolo pri spiritistoj citas neniun fonton**.

---

Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Septembro 2016)* |

**Frederick Von Stein** estas spiritista estulo.
Laŭ Spiritisma Doktrino, li estas unu el la kuracistoj de la spaco kaj eble apartenis al la germana armeo dum Dua MondMilito (1939 - 1945). Personoj kiuj havis ŝancon lin aŭdi en liaj manifestiĝoj en Lar de Frei Luz (Rio de Janeiro), okazitaj ekde 1970aj jaroj, jesas, ke li partoprenis de la tenebraj eksperimentoj faritaj de la nazioj. Rakontoj ankaŭ jesas, ke li mortis dum aera bombardado kiam havis sian dekstran gambon dispecigita. Nuntempe Frederick helpas aliulojn per spiritaj kirurgioj (inkluzive materiigoj) por kontraŭpezi pasintajn krimojn.
Brakringo el Amrit, Sirio ĉ. 5-a jarcento a.K..
Detaloj de minoa ora brakringo.
Moderna brakringo.
Leda brakringo.
Brankringo anstataŭ enirbiletoj.
**Brakringo**, **braceleto** estas juvelo portata je la brako, plej ofte je la manradiko kaj ĉirkaŭas ĝin.

Brakringo estas farita aŭ el flekseblaj materialoj, ekzemple ĉeneroj el metalo, perloj, konkoj, gemoj, kornoj, bestodentoj, ledo, gumo aŭ plasto aŭ ringforma el malmolaj materialoj, kiel metalo, ligno, ktp.

Historio kaj signifo
--------------------

Kol- kaj brakjuveloj kiel simplaj aŭ plureraj ĉenoj jam ekzistis dum la ŝtonepoko. Post malkovro de la prilabormaniero de kupro kaj bronzo oni kreis el tiuj materialoj rulaĵetojn, platetojn, perlojn, ringojn kaj diskojn. Ju pli oni uzis metalon, des malpli oni uzis organaĵojn kiel bestodentojn kaj ankaŭ sukcenon.

Aldoniĝis vitraĵoj kaj poste plasto kiel materialoj por krei brakringojn. Pro la uzo de altvaloraj materialoj juveloj iĝis samtempe valoraĵoj. Arĝentaj brakringoj estis iam uzitaj kiel pagiloj.

Brakringo utilis ankaŭ kiel ŝirmiloj al ĉasantoj kaj batalantoj. Ĉe la keltoj, viroj portis brakringojn por inidiki aristokration aŭ potencan pozicion.

Specoj
------

Brakringoj utilas ne nur kiel juvelo, sed foje havas alian funkcion, kiel ekzemple brakringoj, kiuj fiksas brakhorloĝojn je la pojno.

Sufiĉe nova afero estas la tiel nomataj sportobrakringoj, kiuj plej ofte estas faritaj el malpeza akvorezista neopreno al kiuj oni povas fiksi iPod-on aŭ alian muzikludilon, tiel ke eĉ sportumante oni povas uzi ĝin.

En malsanulejoj pacientoj ricevas pacientobrakringon kun informoj por eviti misoperaciojn aŭ eraran donon de kuraciloj. Foje tiuj brakringoj surhavas strikodojn. Ĉe novnaskitoj la koloro (roza aŭ helblua) ofte indikas la sekson de la bebo.

En naĝejoj plastbrakringoj kun ŝlosilo ebligas aliron de specifaj ĉambroj aŭ malfermon de ŝrankoj.

Junuloj portas kaj ofte mem faras amikecbrakringojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Juvelo
* Krurringo
* Ĉirkaŭbrako

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑  Laŭ Francisko Azorín **braceleto** estas *Brakringo uzata ormancele.* En Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 39. Kaj li indikas etimologion el greka *braĉiolia, braĉionia* (brakornamo) kaj el tio la latina *brachiale*. Azorín, samloke.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Brakringo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Esploristoj malkovris 100.000 jarojn malnovan konkojuvelojn
* Keltaj juveloj el arĝento kaj bronzo, interalie brakringoj por viroj kaj virinoj Arkivigite je 2007-09-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Ostobrakringo, elfosita en Trojo 3 Arkivigite je 2007-09-29 per la retarkivo Wayback Machine
* Moderna, duoncirkla brakringo kun vitraj perloj, laŭ tradiciaj indianaj juveloj
* Pacientobrakringoj Arkivigite je 2007-05-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Sportobrakringo Arkivigite je 2007-10-12 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 217229
* GND: 4143017-7
* LCCN: sh85016233
* BNF: 11969386n
* NKC: ph218853
 |
**Testo** aŭ provo estas normigita tasko aŭ faro, kiun oni uzas por taksi per preciza metodo la kapablojn aŭ diversajn psikologiajn ecojn de ekzamenata subjekto aŭ kompara elprovado de difinita varo kun norma specimeno, celanta doni informojn al la aĉetontoj.

Psikologoj testas inteligentecon, memoron aŭ manlertecon de siaj klientoj, instruistoj elmetas al testado siajn lernantojn por ekscii, kio restis en ilia memoro pri la lernita studobjekto. Produktantoj kaj inspektistoj elmetas al testo varon por pruvi, ke ĝi posedas bezonatajn kvalitojn el vidpunkto de funkciado kaj sekureco, do ke ĝi respondas al la postuloj.

En ĝenerala senco la publiko povas testi diversajn novajn varojn aŭ programojn por elprovi, ĉu la novaĵo por ili estus utila kaj avantaĝa.

Provospecoj
-----------

En komputiko ekzemple oni distingas multajn specojn de provoj, interalie jenajn:

* kvalitoprovo, kiu kontrolas, ĉu la rezultoj ĝustas
* rapidoprovo, kiu kontrolas, ĉu la programaro sufiĉe rapide komputas, eĉ kun grandaj datumkvantoj
* unuopa provo, kiu provas unuopan programon, ĉu ĝi donas la atenditajn rezultojn
* kunfunkcia provo, kiu kontrolas, ĉu la diversaj partoj de programaro bone kunagas, bone interŝanĝas datumojn
* kvalitokonserva provo, kiu evidentigas, ĉu nova eldono de programo enhavas misojn, kiuj antaŭe forestis
* instaloprovo, kiu okazas post instalo sur la maŝino, kie la programo funkcios
* postpanea provo, kiu konstatas, ĉu la programo bone restartas, sen perdo de datumoj, post pli aŭ malpli grava paneo

Piednotoj
---------

1. ↑  Plena Ilustrita Vortaro

* Testo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Daniel NIVEL** [danjEl nivEl], naskiĝinta la 30-an de novembro 1954, estas franca ĝendarmo. Li estis preskaŭ-mortige vundita la 21-an de junio 1998 en la urbo Lens, kie tiutage okazis en la unua renkontaro de la monda ĉampionado de futbalo la matĉo inter Germanio kaj Jugoslavio.

Ankoraŭ dum la matĉo, sed ekster la stadiono *Félix Bollaert*, Nivel estis atakita de aro da huliganoj, kvankam li estis rekonebla kiel ĝendarmo laŭ sia uniformo. Kun kolego li havis la taskon kontroli la trairon de pasejo. Lia kolego sukcesis fuĝi, sed Nivel estis batita kaj tretita. Dum ses monatoj li estis en komato; de kiam li rekonsciiĝis li estas duone paralizita kaj blinda je unu okulo. Paroli li kapablas nur malfacile.

En la persekutado de la atako rolis videoaj registraĵoj. En 1999 germana tribunalo en Essen kondamnis kvar atakintojn al mallibero inter 3,5 kaj 10 jaroj; la precipa atakinto en 2001 estis kondamnita de franca tribunalo en Saint-Omer (Francio) al kvin jaroj da mallibereco; li estis liberigita post unu jaro kaj du monatoj pro bonkonduto (post tri jaroj kaj dek monatoj, inkluzive de antaŭkondamna tempo). En 2003 tribunalo en Bochum (DE) kondamnis plian atakinton al mallibero de tri jaroj kaj kvar monatoj.

Honorado
--------

Kvankam Nivel ne plu estis kapabla deĵori li estis promociita de ĉefserĝento *(maréchal des logis-chef)* al supera ĉefserĝento/adjutanto *(adjutant)*.

La kroata trejnisto Miroslav Blažević honore al li portis ĝis la fino de la ĉampionado francan ĝendarman kepon.

En oktobro 2000 estis fondita la germana fondaĵo *Daniel-Nivel-Stiftung*, kiu esploru kaj preventu futbal-rilatan perforton kaj helpu al ties viktimoj. Inter la fondintoj estis FIFA kaj la Germana Futbal-Asocio.

De 2001 ĉiujare okazas amatora turniro pri la futbala pokalo *Daniel-Nivel-Cup*.

Je la Futbala Mondpokalo 2006 la Germana Futbal-Asocio invitis Daniel Nivel kaj lian familion. Ankaŭ je la Eŭropa Ĉampionado 2016 la asocio invitis lin kiel honoran gaston al la matĉo inter Germanio kaj Ukrainio en Lillo.

Referencoj
----------

1. 1 2   Euro 2016 : le gendarme Daniel Nivel invité pour Allemagne – Ukraine à Lille (france). La Voix du Nord. Alirita 2016-06-11.
2. ↑   "Daniel Nivel ist Ehrengast der deutschen Nationalmannschaft" (de).  Alirita 2016-06-12..
Situo de Gajdobra en Serbio (en la verda municipo).
Romkatolika preĝejo de Gajdobra
Iamaj germanaj loĝdomoj en Gajdobra
**Gajdobra,** serbe **Гајдобра,** germane **Schönau,** hungare **Szépliget** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Baĉka en municipo de Baĉka Palanka.

Bazaj informoj
--------------

* Alto super marnivelo: 91 m
* Areo: 25 km²
* Loĝantaro: 2960
* Poŝtkodo: 21432
* Telefonprefikso: 21
* Aŭtokodo: NS

Situo
-----

Historio
--------

Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao precipe germanoj alvenis tien. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szépliget 2 732 homoj (2 386 germanoj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. Fine de la 2-a mondmilito la serboj funkciigis deportitan tendaron precipe por germanoj. En 2002 loĝis en Gajdobra 2968 homoj, (serboj 2808 (95%), slovakoj 34, kroatoj 21, hungaroj 19, jugoslavianoj 16 kaj aliaj).

Vidindaĵo
---------

* Romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Marteno de 1788, la turo estas 35 m-ojn alta
* Nova serba preĝejo
* Iamaj germanaj loĝdomoj

Nova serba preĝejo en Gajdobra

* Kategorio Gajdobra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**PARLONS ESPÉRANTO** (Ni parolu esperante) subtitolita ***La langue internationale*** estas "gramatika lernolibro universitat-nivela por franclingvanoj" verkita de Jacques Joguin, kun antaŭparoloj de Renée Triolle kaj Georges Lagrange.

Esperanto, internacia lingvo ĉeestanta en pli ol 120 landoj, estas hodiaŭ unu el la plej disvastigitaj lingvoj en la mondo. Kvankam ĝi estas objekto de vera kampanjo de misinformado aŭ viktimo de la "leĝo de silento" praktikata de "okcidentaj" elitoj, kiuj esperas teni ĝin flanken, la monda organizo (UEA) estis lastatempe klasita inter la "kunlaboraj" organizaĵoj de Unesko kaj Esperanta PEN-Centro estas membro ekde 1993 de PEN-klubo internacia. Ĉinio siaflanke sisteme tradukis al Esperanto, en la lastaj jaroj, siajn ĉefajn literaturajn verkojn. Ĉu antaŭscia decido? Historio diros tion.

La Esperanto-komunumo, ne kontentiĝante fari Esperanton vivanta lingvo, kalkulante pli kaj pli multajn parolantojn, kies denaska lingvo estas Esperanto, iom post iom disvolvas transnacian kulturon (literaturan, muzikan ...). Ni tiel ĉeestas "la mem-starigon de vera socio". Aliflanke, mondaj lingvaj problemoj akriĝas ĉiutage iom pli kaj Esperanto alportas, plejofte, originalan respondon.

Estis do necese havi gramatikon en la franca por ke ĉi tiu lingvo, potenca kaj bela, estu pli bone konata en ne-esperantlingvaj rondoj. Tio estas farita hodiaŭ kun la publikigo de ĉi tiu libro en la kolekto "Parlons".

Referencoj
----------

1. ↑  UEA.ORG:Katalogo

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Esperanto |

* Parlons Espéranto (specimeno)
* L'Harmattan: Parlons Espéranto
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
La muziknotoj en brajla muzikskribo
Notoj kaj valoroj en brajla muzikskribo
La **brajla muzikskribo** estas la muzika notacio evoluigita far Louis Braille por blinduloj kaj ege vidhandikapitoj, kiun oni nuntempe uzas tutmonde. Braille utiligis por tio la samajn ses punktojn kiel en sia brajlo. Per sia rafinita sistemo de notaj, oktavaj, harmoniaj kaj aldonaj simboloj eblas, enigi ankaŭ vertikalajn pasojn de plurvoĉa muziko en liniaran simbolsinsekvon legeblan ankaŭ por blinduloj.

La plej ampleksan kolekton de brajlaj notoj posedas la Nacia Biblioteko por Blinduloj en Stockport (Britio). La Germana Centra Biblioteko por Blinduloj en Lepsiko (DBZ) posedas brajlobibliotekon, en kiu troviĝas pli ol 5.500 nototitoloj (stato: 2007), lueblaj de blindaj muzikistoj el la tuta mondo. La komputila programaro *DaCapo* transigas notojn por blinduloj en brajlon, kiun blindaj muzikistoj povas uzi profesie. La transigo povas okazi kaj ekde la normalskribaj notoj en brajlonotojn kaj ankaŭ inverse.

Literaturo
----------

* B. Krolick (Hrsg.): *Neues internationales Handbuch der Braillenotenschrift.* Braille Press, Zürich 1998.
* M. Huwyler: *Musik-Punkte: Übungen, Zeichenübersicht, Kommentar.* Braille Press, Zürich 1996.

Eksteraj ligiloj
----------------

* PDF-dokumento pri la temo (de) kaj la sama enhavo en html (de) (16 kB)
* La projektoj *DaCapo I* kaj *DaCapo II* (de)
* Notation Musicale Braille (fr)
* Braille Music Code 1997 (en)
**Chontla** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Chontla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 063.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 14549 loĝantojn. El tiuj estis 7269 viroj kaj 7280 virinoj. La komunumo havas surfacon de 361.1 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 21 gradoj kaj 18 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 55 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 260 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 15641 personoj. En la jaro 2000 temis pri 15072, do temis pri kresko / malkresko je -0.74 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 13174 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 3472 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 26.35 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Chontla en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 Arkivigite je 2007-05-16 per la retarkivo Wayback Machine