recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**József Járfás** [jOĵef jArfAŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Járfás József** estis hungara agronomo, entomologo, altlerneja instruisto.

József Járfás naskiĝis la  4-an de julio 1937(nun 1937-07-04) en Kunszentmiklós, li mortis la 17-an de oktobro 1996 en Zuriko.

Biografio
---------

József Járfás maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1955, poste li akiris agronomian diplomon en Agrikultura Universitato en 1960. Post la diplomo li estis agronomo jaron en Kecskemét, poste inter 1962–1971 laboratoriestro. Li estis lektoro en la sama urbo en kampuso inter 1971–1975, docento inter 1975–1993, profesoro inter 1993–1996. Li doktoriĝis en la universitato en 1970, li kandidatiĝis (CSc) en 1983 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia ĉeftemo estis la plantoprotekta entomologio, dum li ofte uzis kaptilojn por insektoj per lumo. Li edziĝis en 1963, lia edzino naskis 3 filinojn inter 1964-1972. Li ricevis premiojn inter 1992-1996.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A sároshátúbogár [Opatrum sabulosum L.] kártétele dinnyén és az ellene való védekezés a bátyai Haladás Mgtsz-ben.* (1962)
* *Kártevő rovarok előrejelzése fénycsapdákkal. Ingerfiziológiai vizsgálatok.* (disertaĵo, 1970)
* *Kártevő lepkefajok előrejelzése fénycsapdával.* (disertaĵo, 1981)
* *Kertészeti növényvédelmi gyakorlatok. Növénykórtan és növényvédelmi állattan.* (studenta lernolibro, 1991)
* *The Role of the Moon and the Babinet-Point in the Orientation of Insects.* (kunaŭtoro, 1998)
* *Környezetkímélő növényvédelem. J. J. összegyűjtött munkái. 1962–1996. I–II.* (2001).

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Kecskemét
* fondaĵo "Járfás József"

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare (legebla pli malsupre)

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   hungara datenaro

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 867058
 |



* Portalo pri Biografio
Larĝa panoramo en Kafr aŝ-ŜejĥoLarĝa panoramo en Kafr aŝ-Ŝejĥo

**Kafr aŝ-Ŝejĥo,** konata ankaŭ egipta arabe **كَفرُ الشَّيْخ** estas urbego en nordorienta Egiptio, en Nildelto, en Provinco Kafr aŝ-Ŝejĥ, kie ĝi estas ties ĉefurbo.

Salutskribo en Kafr aŝ-Ŝejĥo

Etimologio
----------

Kafr aŝ-Ŝejĥo pli frue estis konata kiel Duminqun (arabe: دُمِيْنقُون), sed estis oficiale nomita Fuadijah aŭ Fouadijah (فُؤادِيَّة) en honoro de reĝo Fuad la 1-a. Post la revolucio de 1952 kaj la posta forigo de la monarkio la gubernio prenis la nomon de sia ĉefurbo Kafr aŝ-Ŝejĥo. Tiu ĉi nomo estis adoptita en 1955, signifanta "la vilaĝo de la ŝejko" kaj rilatas al ŝejko Talhha ĉe-Tilmisānī, kiu mortis ĉi tie en 1234.

Demografio
----------

En Kafr aŝ-Ŝejĥo loĝis 186 857 en 2023.

Geografio
---------

Kafr aŝ-Ŝejĥo kuŝas laŭ branĉo de Nilo. Tanto troviĝas 37, Mansuro (Egiptio) 42, Damiato 89, ĉefurbo Kairo 122, Ismailio 139, kilometrojn (aere) .

Ekonomio
--------

Kafr aŝ-Ŝejĥo estas administra kaj industria centroj. La industrio produktas precipe plurajn manĝaĵojn.

Edukado
-------

Universitato de Kafr aŝ-Ŝejĥo
La universitato de Kafr aŝ-Ŝejĥo estis fondita en 2006, tamen post jaroj ĝi jam apartenis al la plej bonaj edukejoj de la lando.

Klimato
-------

Kafr aŝ-Ŝejĥo situas en arida klimato (BWh) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas 72 mm. Inter junio-septembro neniam pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 20 °C kaj varias inter 13-27 °C.

Moskeo

Vidindaĵoj
----------

* moskeoj, kirkoj
* muzeo
* 4 kilometrojn sude estas , kie iam staris antikva urbo

Referencoj
----------


* Kategorio Kafr aŝ-Ŝejĥo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Fontoj
------

* WikiTrans
La **Transilvania Mineja Fervojo** (rumane *Calea Ferată Minieră Ardeleană*, hungare *Erdélyi bányavasút*) estis etŝpura fervojo, kiu ligis la regionon de Ghelari al la urbo Hunedoara. Ĝi estis nomata ankaŭ **CFI Hunedoara** (CFI = *Calea Ferată de Interes Local*, loka fervojo). Ĝi estis malfermita en 1900 kaj nuligita en 2008.

La linio longis 10 kilometrojn de Hunedoara al la stacio Govăjdia kaj pliajn 6 kilometrojn al la finstacio Retișoara; ĝi transportis kaj varojn kaj pasaĝerojn. Grava estis la transporto de erco kaj kalko de la minejoj de Ghelari al erc-prilaborejo en Hunedoara. En 1967, kiam malfermiĝis dolomita mineĵo ĉe Crăciuneasa, oni konstruis branĉan linion tien. La distanco inter la "finstacio Crăciuneasa" kaj Hunedoara estis 13 kilometroj.

La linio komence utiligis hungarajn lokomotivojn de la tipo MÁVAG 51. En la 1950-aj jaroj oni aĉetis 11 vapor-lokomotivojn produktitajn en Reșița; ekde la 1980-aj jaroj oni anstataŭigis ilin per dizelo-elektraj lokomotivoj de tipo Faur.

En 1990 oni ĉesigis la pasaĝeran transportadon; en aŭtuno 2008 ĉesis ankaŭ la vartransporto. Ĝis 2010 la tuta ruliĝanta materialo estis vendita.

* Finstacio Retișoara en 1904Finstacio Retișoara en 1904
* Tunelo ĉe Tulea (42 m)Tunelo ĉe Tulea (42 m)
* Viadukto Zlaști en la 1930-aj jarojViadukto Zlaști en la 1930-aj jaroj
* Mapo de la linioMapo de la linio

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Calea Ferată Minieră Ardeleană en la rumana Vikipedio.*

Vidu ankaŭ
----------

* OpenStreetMap

* Kategorio Transilvania Mineja Fervojo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
{{
| nomo = Sulina 
| lando =  Rumanio 
| regiono =  Transilvanio 
| distrikto =  distrikto Alba 
| komunumo = [[AiudTL 
| regiono-ISO = RO-AB 
| tipo1 = reliefo 
| priskribo de mapo = situo en la distrikto 
| zomo = 11
}}
**Sulina** estas havenurbo en Rumanio, en la distrikto Tulcea apud la Sulina-branĉo de la rivero Danubo. Ĝia loĝantaro en 2011 estis 3 663 personoj, ĉefe rumanoj kaj ĉ. 11% da slavoj.

La plej orienta punkto sur la teritorio de Rumanio situas en Sulina.

Historio
--------

La nomo venas plej verŝajne el la slava *sol* (salo). 

La komunumo aperas sur italaj mapoj el la 14-a kaj 15-aj jarcentoj, ekz. sur mapo de Pietro Visconti el 1327, sed la plej malnova skriba mencio datiĝas el la 10a jc. sub la nomo *Solina*. 

En la 18-a jarcento ekas la turka ŝiptrafiko sur Danubo al Konstantinopolo. Tiutempe, el la tri branĉoj de la Danuba riverdelto, oni povis ŝipi nur sur la Sulina-branĉo. Agao Besir en 1745 donis subvencion por konstruo de lumturo.

La urbo estis inter 1856 kaj 1939 ĉefsidejo de la Danuba Komitato.

Dum la dua mondmilito 80% de la urbo estis detruita de sovetia bombardado.

Laŭ kalkuloj el 2004, la senlaboreco estas ĉ. 40%.

Vidindaĵoj
----------

* Lumturoj (1802 kaj 1870)
* Akvoturo
* Iama konstruaĵo de la Danuba Komitato (1868)
La muzeo de sonoriloj
La **muzeo de sonoriloj** en la urbo Valdaj estas muzeo, dediĉita al sonoriloj, sonoriletoj k.s. La muzeo ekde 1995 situas en la urbo Valdaj de la Novgoroda provinco, Rusio.

Priskribo
---------

La muzea sonorila centro
Fakte estas du muzeoj: la muzeo de sonoriloj kaj la muzea sonorila centro. La unua situas en la preĝejo de Katarina de Aleksandrio, kiun oni komencis konstrui en 1793. Ĝi apartenis al la Voja palaco de Katerina la 2-a. Diservoj en la preĝejo tre maloftis. Ĝia arkitekturo estas tute malordinara por rusiaj preĝejoj. La aliaj konstruaĵoj de la palaco preskaŭ ne konserviĝis. Ekde 1970 en ĝi troviĝis filio de la Novgoroda muzeo, kaj ekde 1995 en ĝi situas muzeo de sonoriloj. La muzea sonorila centro situas apude, je ne pli ol cento da metroj de la unua muzeo, en la duetaĝa konstruaĵo, konstruita en la komenco de 20-a jarcento. La muzean centron oni inaŭguris en 2015. Ambaŭ muzeoj estas ligitaj kun la muzeo en la Novgotoda kremlo kaj oni povas rigardi ilin unu muzeo.

En la muzeo troviĝas kolekto de sonoriloj, sonoriletoj kaj aliaj similaj objektoj, faritaj ekde la 3-a jarcento a.K. ĝis nun. Estas ritaj sonorilsimilaj objektoj el Ĉinio, Vjetnamio, Barato, Benino; preĝejaj sonoriloj el mulataj eŭropaj landoj kaj el Rusio; sonoriloj pordaj, ŝipaj, teatraj, lernejaj, signalaj kaj aliaj; sonoriletoj porĉevalaj, kabinetaj, ludilaj kaj aliaj. Krom tio, en muzeo troviĝas dokumentoj kaj materialoj pri historio de sonoriloj, pri teknologiaj procezoj de produktado de ili ktp.

La elekto de la loko
--------------------

Ekzistas legendo, laŭ kiu kiam laŭ ordono de Ivano la Tria la veĉean sonorilon (kiu estis simbolo de ĵus konkerita Novgoroda respubliko) oni forprenis el Novgorodo kaj veturigigadis al Moskvo, la sonorilo falis apud Valdaj kaj frakasiĝis en etajn pecojn. Poste valdajanoj komencis fari sonoriletojn el tiuj pecoj. En Rusio valdajaj sonoriletoj estis tre famaj, kaj ĝis nun la plej ordinara memoraĵo, kiun oni aĉetas dum vizito en la urbo estas sonorileto. Pro tio aperis ideo fondi muzeon de sonoriletoj (kaj poste ankaŭ de sonoriloj) ĝuste en Valdaj.

Bildaro
-------

* 
* 
* 
* 
*

Referencoj
----------

* Kategorio Muzeo de sonoriloj (Valdaj) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  ruse Valdaja muzeo de sonoriloj.
2. ↑  ruse La muzeo de sonoriloj kaj la muzea sonorila centro en la urba paĝaro.
3. ↑  ruse Valdajaj sonoriloj kaj sonoriletoj.
**Martemjan Rjutin** (1890–13-an de januaro 1937, ruse *Рютин Мартемьян Никитич*) estis malnova bolŝeviko kaj sekretario de la Moskva urba komitato de la Komunista Partio en la 1920-aj jaroj. Inter decembro 1927 kaj septembro 1930, li estis kandidata (ne-voĉdona) membro de la Centra Komitato de la Soveta Komunista Partio kaj apoganto de la modera ("dekstrula") alo en la partio, gvidata fare de la komunista teoretikulo Nikolaj Buĥarin kaj ĉefministro Aleksej Rjukov.

Opozicio de Rjutin
------------------

Sekve al siaj kritikoj kontraŭ la ŝanĝo de politiko en la fino de la 1920aj jaroj fare de Stalino, en septembro de 1930, Rjutin estis forpelita el la Komunista Partio kaj estis arestita post ses semajnoj pro opozicia agado. 

Li verkis en junio de 1932 "Apelacion al ĉiu membro de la Tut-Unia Komunista Partio (bolŝevika)". La dokumento havis 200 paĝojn kaj estas konata kiel "Rjutina Platformo". En la dokumento, li alvokis por ĉesigo de la perforta kolektivigo ("paco kun la kamparanoj"), malakcelo de la industriigo, remembrigo de forpelitaj, eksigitaj partianoj inkluzive Lev Trockij kaj "freŝa starto". Unu ĉapitro de la Platformo estis dediĉita al personeco de Stalino, kiun Rjutin nomumis "tombofosisto de la revolucio" kaj "diabla genio de la partio kaj la revolucio". Rjutin argumentis, ke "sen elimino de Stalin, estas neeble restaŭri sanon de aŭ la Partio aŭ la lando."

La Rjutina Platformo estis disdonita inter amikoj de Rjutin kaj iamaj opoziciaj gvidantoj en Moskvo en la somero de 1932. La sekreta polico OGPU baldaŭ raportis la aferon al Stalin, kaj tiu estis al komenco de la t.n. Rjutin-afero. Oni identigis Rjutinon kiel verkiston la 23-an de septembro 1932 kaj oni arestis lin. La 2-an de oktobro, la supozita Rjutin-grupo estis pelita el la Komunista Partio. OGPU referis la aferon al la Politburoo. Oni ne trovas dokumentojn de kunsido de la Politburo pri la afero. Oni supozas, ke pro interna misakordo, Rjutin estis punita ne al morto sed nur al 10-jara prizono. 29 aliaj personoj same ricevis prizonpunon.

Rjutin estis ekzekutita en 1937 dum la Granda Purigo.
Li - preskaŭ sola el la malnovaj bolŝevikoj - ne cedis al torturoj kaj rifuzis konfeson de falsaj akuzoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Rjutin-afero


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 255085
* GND: 119171198
* LCCN: n2011200766
* VIAF: 8191950
* ISNI: 0000000013208274, 0000000081177684
* NKC: uk2013741302
* BNE: XX1012185
 |
golfhotelo kaj kongresejo *Brandlhof Saalfelden*
kapelo
**Brandlhof** estas historia bieno kaj nuntempe kvarstela sporta kaj kongresa hotelo situanta norde de la centro de Saalfelden, Aŭstrujo.

Historio
--------

La kronikoj ekas la jaro 1372, dume la nomo mem estas pli juna. Unue administris ĝin la arkiabatejo Sankta Petro. Ĉirkaŭ la jaro 1520 estis divido inter supraj (Oberbrandlhof) kaj malsupraj bieneroj (Unterbrandlhof). Ambaŭ farmzonojn uzis de ĉ. 1533 la familio Präntl. Inter 1373 kaj 1965 estis 33 diversaj posedantoj. En 1923 la gazeto Salzburger Ĉronik raportis pri malofta festo de servisto-honorigo.

En 1979 Anton Maier, komercisto el Wels, akiris la tuton kun 480 hektaroj da arbaro kaj herbaroj 40 Haflinger-ĉevaloj, 200 kokoj kaj ĉasada zono. Tiam la teretaĝo de la biendomo ankoraŭ utiliĝis kiel ĉevalejo. 
Kiam fremdultrafiko kreskis estiĝis, oni intalis surloke pensionon kun matenmaĝofertoj. Poste ĝi ŝanĝiĝis je moderne ekipita hotelo; solena inaŭguro estis en 1982 sed ankaŭ poste iĝis pligrandigoj kaj modernigoj. Apude troviĝas romkatolika preĝejeto *Brandlhofkapelle*. 

En niaj tagoj konsistas la komplekso el hotelo kun bonfartaj aranghoj kaj (sport)herbejoj, golf-klubo kun ampleksaj grundoj kaj aŭtostirekzerca areo de ÖAMTC (80 000 m²).

Kapelo
------

Ĉe la malnova strato en la direkto de Lofer rekte ĉe la piedo de rokaro staras kapelo. Ĝi estis starigita en la 17-a jarcento kaj ricevis la nunan aspekton en 1925 kiam la tiama administranto igis alkonstrui ĝin. En 1930 oni ekrajtis celebri mesojn en ĝi. Ŝtona memortabulo venis de la Schmiedmann-oj. En 2014 fariĝis restaŭradlaboroj kun riparo de la benkaro kaj de la altaro kaj novkonstruo de la tegmento. 

Havante longan rektangulan horizontalan projekciaĵon kun apsido, ĝi esta el brikoj pucitaj atingante, kun tureto, altecon de naŭ metroj. Sude du rondarkaj fenestroj ebligas lumigon de la interno. La suda tegmentero havas vespertilan lokarnon. Dekstre de la kapelo estas du obeliskoj kun jardatoj 1914 kaj 1918 inter kiuj estas momumento por falintaj soldatoj (kies nomoj legeblas sur rokvande muntita tabulo).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Brandlhof (Saalfelden) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* historia foto de ĉ. 1900 (Fejsbuko)
* hejmpaĝo

Notoj
-----

1. ↑  200 ĉambroj kun 440 litoj; golfejo kun 18 truoj; 23 kongresalonoj; sportejo; naĝejo; teniŝalo; rajdejo; kegloludejo;
2. ↑  ANNO, Salzburger Chronik, 14.2.1923, p. 4



  

==
**Kálmán Zátony** [zAtonj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Zátony Kálmán** estis hungara aktoro. Lia familia nomo estis *Freund* ĝis 1904, lia frato estis Dezső Freund.

Kálmán Freund naskiĝis la 3-an de marto 1886 en Budapeŝto, li mortis la 30-an de oktobro 1957 en Londono (laŭ alia informo la 6-an de novembro 1957 en Budapeŝto).

Biografio
---------

Kálmán Zátony devenis el juda familio. Post la maturiĝo li akiris aktoran diplomon en Reĝa Aktorakademio en 1907. Li komencis sian aktoran karieron en migra teatra trupo de Ignác Krecsányi. La trupo rolis en Temeŝvaro, Pozono (1909–1910) kaj Miskolc (1910–1911). En 1912 li estis membro de Nacia Teatro (Szeged), poste de Gaja Teatro. Dum komenco de la 1-a mondmilito li ĝuste estis en Francio kaj kiel malamiko li estis deportita. Li sukcese rifuĝis, post la hejmenveno li soldatiĝis, iom poste li estis militkaptito en Siberio. En Krasnojarsko li establis teatran trupon. Hejmenveninta li ludis denove en Gaja Teatro kaj li havis filmajn rolojn en Berlino. Inter 1925–1928 li apartenis al Teatro Magyar, poste laŭokaze li havis rolojn en pluraj lokoj. Pro la kontraŭjudaj leĝoj li havis permeson ludi nur en la juda teatro inter 1940-1944, poste denove en Gaja Teatro kaj Operetoteatro (Budapeŝto). Li havis edzinon.

Liaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Jenő Heltai: *A tündérlaki lányok* - Sándor Pázmán
* de:Alfred Naumann: *Oroszország* - grafo Ungern
* B. Nagypál: *Pista néni* - grafo Kotracsek
* Samuil Marŝak: *Tizenkét hónap* - ĉefprokuroro

Liaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* *Júdás fiai* (1920) - grafo Mahedin
* Hyppolit, la lakeo (1930) – dua ĉambroservisto
* *Elnökkisasszony* (1935) – direktoro Ferenc Bamberger
* *Két fogoly* (1938) – soldato
* *A tanítónő* (1945)
* *Semmelweis* (1952)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2021-11-25 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 745891
* GND: 1061514080
* VIAF: 311629818
 |



* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Filmo
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Niort (stacidomo). |


**Niort** [njɔʁ] estas franca komunumo kaj prefektejo de la departemento Deux-Sèvres, en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi havis 59 193 loĝantojn en la jaro 2019.

Situo
-----

La urbo situas en la sudokcidento de la departemento Deux-Sèvres, ĉe la bordo de la Sèvre Niortaise, hodiaŭ konvertita en verdan zonon. Sur la rando de la *malseka marĉo*, ankaŭ nomita la *Verda Venecio*, Niort estas la ĉefa orienta enirejo al la Puatua marĉo. La grandurbo estas unu el la plej gravaj grandurboj de historia Puatuo.

La urbo situas en riĉa kaj fekunda ebenaĵo, sur grava vojkruco inter la Sud-Okcidento, Bretonio kaj la Nordo de Francio.

Klimato
-------

La klimato de Niort estas oceana. Ĉi tiu speco de klimato rezultigas mildajn temperaturojn kaj sufiĉe abundan pluvokvanton (lige kun la depresioj venantaj el Atlantiko), distribuitaj tutjare kun eta maksimumo de oktobro ĝis februaro.

Situante 50 km de la Atlantika Oceano laŭ linia distanco, Niort ĝuas ĉiujaran sunbrilon de proksimume 2 000 horoj kaj 870mm da pluvo jare.

Ekonomio
--------

Longe grava centro de ŝamo (pruvita per la nomo de la futbala klubo "Chamois Niortais", *"Niortaj Ĉamoj"* ), teksado kaj komercaj interŝanĝoj (bazaroj kaj foiroj de regiona graveco), Niort estas nuntempe grava komerca kaj servocentro, ĉefe financa, kun ĉefsidejoj de pluraj gravaj francaj asukeraj kaj bankaj firmaoj, kiuj oficigas 28 000 homojn.

Transporto
----------

Niort estas ligita al la aŭtovojoj A10 (Parizo–Bordeaux) kaj A83 (Niort–Nantes). Ĝi havas ankaŭ TGV-stacidomon, kiu konektas ĝin al La Rochelle kaj Parizo tra Poitiers kaj Tours.

Famuloj
-------

* Mathias Énard
* Françoise d'Aubigné

Ĝemelurboj
----------

* Togolando Atakpamé, Togolando (1958)
* Germanio Coburg, Germanio (14-a de junio 1974)
* Unuiĝinta Reĝlando (Britio) Wellingborough, Unuiĝinta Reĝlando (27-a de novembro 1977)
* Germanio Springe, Germanio (28-a de aprilo 1979)
* Hispanio Tomelloso, Hispanio (14-a de novembro 1981)
* Hispanio Ĥiĥono, Hispanio (1982)
* Pollando Biała Podlaska, Pollando (1995)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Le climat en france métropolitaine (arkivo) *Météo France*, 4-a de februaro 2020

Vidu ankaŭ
----------

* Arondismento de Niort
* Komunumoj de Deux-Sèvres
* Listo de urboj de Francio
* Niort (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Niort en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retpaĝaro
Kristo falanta survoje al Kalvario
***Kristo falanta survoje al Kalvario***, konata ankaŭ kiel ***Lo Spasimo*** aŭ ***Il Spasimo di Sicilia***, estas pentraĵo fare de la itala renesanca pentristo Rafaelo, de ĉirkaŭ 1514–16, nune en la Muzeo Prado en Madrido. Ĝi estas grava verko por la disvolvigo de lia stilo.

Priskribo
---------

Ĝi montras la oftan temon de Kristo portanta la Krucon ĝis lia krucumo, je la momento kiam li falis kaj lia patrino suferas atakon de agonio, nome la Ŝveno de la Virgulino, aŭ "Lo Spasimo". La tuta emocio de la pentraĵo estas dense metita en la antaŭo kaj la fono estas simila al tiu de serio kun distaj grupoj de popolo kaj krucoj. La viro ĉe maldekstro en la antaŭo estas simila al la figuro en la pentraĵo de Rafaelo "La Juĝo de Salomono" en la Rafaelaj Ĉambroj en la Vatikana Palaco, sed inversite. Simono el Cireno portas la krucon de Kristo pormomente kaj aspektas akre al la gvardioj. La kvar Maria-j estas pentritaj ĉe la dekstra flanko de la pentraĵo kaj supre de la alia flanko de la kompono estas la gvardioj. La koncepto de, kaj adorado de, la "spasmo" de la Virgulino estis moda, kvankam iome polemika, en la komenco de la 16a-jarcenta katolikismo, kvankam en tiu verko la Virgulino nur sugenuiĝas, ne falas aŭ ŝvenas, kiel ofte montrite.

Notoj
-----

1. ↑  ĉ. 1514 laŭ Penny kaj aliaj fontoj, sed Prado diras ĉ. 1516
2. ↑  Penny, 25–28
3. ↑  P. Franzese, *Raffaello*, Mondadori Arte (2008), p.120.
4. ↑  Penny, 26

Bibliografio
------------

* De Vecchi, Pierluigi, *Raffaello*, Rizzoli, Milano (1975).
* Franzese, Paolo, *Raffaello*, Mondadori Arte, Milano (2008).
* Gherardi, Pompeo, *Della Vita E Delle Opere Di Raffaello Sanzio Da Urbino (1874)*, Kessinger Publishing (2010).
* Hoeniger, Cathleen, *The Afterlife of Raphael's Paintings*, Cambridge University Press (2010).
* Penny, Nicholas, National Gallery Catalogues (new series): *The Sixteenth Century Italian Paintings, Volume I*, 2004, National Gallery Publications Ltd, ISBN 1-85709-908-7

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kristo falanta survoje al Kalvario (Rafaelo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Lo Spasimo* at the Prado
* Raphael at the Prado and other Museums
* Raphael's works on the Online Gallery of the Museo del Prado
Glaso da malhelbruna fluidaĵo kun iom da veziketoj ĉe la rando de ĝia supraĵo.Glaso da kvaso starinta dum iom da tempo (jam sen la ŝaŭmo kaj preskaŭ sen veziketoj)
**Kvaso** (ruse *квас*) estas freŝiga trinkaĵo, havanta pro fermentado iomete da alkoholo, acido kaj karbona gaso.

Du vitraj bokaloj kun bruna fluidaĵo kaj kun pli hela substanco sube, starantaj sur malvarmujo.Vazoj kun hejmfarita kvaso
Kiel fari kvason hejme: Komence necesas sekigi en bakujo pecojn de sekala pano, ĝis ilia koloro iĝas malhelbruna. Poste aldonu bolakvon (80 °C) kaj atendu kvar horojn. La infuzaĵon filtru, aldonu sukeron kaj giston. Metu la ujon en varmetan lokon. Post ok horoj refiltru kaj malvarmigu la infuzaĵon.

Ankaŭ kvaso estas ĉefa ingredienco de la populara rusa malvarma supo — okroŝko (ruse *окрошка*), kiun oni preferas kuiri kaj manĝi somere.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hiroyuki Usui (2013-05-29).  Kvaso — ĉu ĉio transmara estas ĉarma kaj kara? (esperante). El Popola Ĉinio. Arkivita el la originalo je 2013-09-19. Alirita 2013-09-19. *(pri kvaso produktata kaj vendata en Ĉinio)*

* Kategorio Kvaso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Maurice LEWIN** (naskiĝis 1884 en Pollando, mortis la 12-an de marto 1971 en Dunstable) estis brita esperantisto, aŭtoro de Meteologia terminaro (1961) kaj kunlaborinto de Plena Ilustrita Vortaro pri meteologio.

Lewin naskiĝis en Pollando kaj eklernis Esperanton en 1900. En 1904 li komencis la studadon en Varsovio kaj lernis Esperanto-prononcadon ĉe Antoni Grabowski. En la sekva jaro, en la tempo de la revolucio de 1905, Lewin devis rifuĝi en Germanio, kie li finis la inĝenierajn studojn. En 1914 tra Svislando kaj Francio li forveturis al Britio. En Londono li aliĝis al Royal Philharmonic Society. Tie li ekkonis Ethel Michaelis, la sekretariinon de la Societo, kiu en junio 1920 iĝis lia edzino. La paro ekloĝis en Dunstable kaj havis kvar infanojn. 

Lewin estis senlaca propagandanto, instruanto kaj preleganto pri Esperanto, fondinto de Veterana Esperantista Klubo, unu el la fakaj organizaĵoj kunlaborantaj kun Universala Esperanto-Asocio (UEA). Li oficis ankaŭ kiel fakdelegito de UEA por Dunstable en Britio de 1954.

Li mortis la 12-an de marto 1971 en sia loĝurbo. En sia testamento li destinis, ke UEA ricevu el lia heredaĵo 250 pundojn.

Referencoj
----------

1. 1 2  The British Esperantist : the official organ of the British Esperanto Association. Vol. 66, no 770 (November 1970)
2. 1 2  Esperanto : revuo internacia : oficiala organo de Universala Esperanto Asocio. Jaro 64, n. 788 (1971)

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Meteologia terminaro* de Maurice Lewin Arkivigite je 2022-04-07 per la retarkivo Wayback Machine en Bitoteko.es
**Luzzasco LUZZASCHI** (naskiĝis ĉ. 1545, mortis la 10-an de septembro, 1607) estis itala komponisto, orgenisto, kaj instruisto el la frua Renesanco. Li naskiĝis kaj mortis en Ferrara, kaj verŝajne tie pasigis sian tutan vivon.

Kvankam li estas plej konata kiel madrigalisto, li estis ankaŭ tre lerta orgenisto kaj pedagogo (li estis la instruisto de Frescobaldi).
Kiel infano li studadis kun Cipriano de RORE, kaj kiel plenaĝulo servadis kiel kortega orgenisto
al Duko Alfonso la 2-a, ĉe kiu li faris la plimulton de sia komponado.

Luzzaschi komponis sep librojn de madrigaloj por kvin voĉoj, inkluzive la famajn *Madrigali ... per cantare, et sonare, a uno, e doi, e tre soprani* de 1600. Malsimile al multaj siatempaj madrigalistoj, li enmetis treege ornamitan sopranan linion, anticipante kelkajn el la venontaj ŝanĝoj
de la frua baroka epoko. Unika en la verkado de Luzzaschi estas ankaŭ la ekzisto de transskribitaj klavaraj akompanadoj.

Li estis lerta reprezentanto de la frua itala madrigala stilo, kune kun Palestrina, Wert, Monte, Lassus, Marenzio, Gesualdo, kaj aliaj. Krom siaj madrigaloj, li komponadis ankaŭ sanktan muzikon (li eldonis kolektaĵon de kvinpartaj motetoj en 1598).

* Kategorio Luzzasco Luzzaschi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 31757
* GND: 121452441
* LCCN: n81140129
* VIAF: 24787818
* ISNI: 0000000063001108
* SUDOC: 077907256
* BNF: 138968830
* MBA: 223005c4-4ee5-40c8-a9f1-8497378fad37
* NKC: xx0039194
* ICCU: SBLV270258
* BNE: XX1758558
 |
La **Kalvinana preĝejo** estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Székesfehérvár. En la urbo ĝi estas konata internurba aŭ malnova preĝejo por distingi pri la alia kalvinana preĝejo.

Historio
--------

En la 16-a jarcento la reformacio ankaŭ en Székesfehérvár disetendiĝis, sed en la sekva jarcento la kontraŭreformacio nuligis la reformaciulojn, poste en la urbon rajtis loĝi nur katolikoj. (La urbo estis katolika diocezo.) Nur en 1824 renaskiĝis la kalvinista grupo kiel filio de Sárszentmihály, baldaŭ en 1840 ĝi memstariĝis. La kalvinanoj aĉetis konvenan lokon por preĝejo, kiu estis konstruita inter 1829 kaj 1837. En 1843 pro granda incendio la kirko bruldetruiĝis, sed en la sekva jaro ĝi estis riparita. En 1877 alvenis la orgeno. Inter 1906-1908 la turo estis plialtigita. En 1932 oni konstruis interne ferbetonan galerion. Dum la 2-a mondmilito bombatako faris domaĝojn, la renoviĝo okazis en 1947, denove en 1966, fine en 2012.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola laŭ la trotuaro, sed iome apude estas la paroĥo kaj la kalvinana bazlernejo. La fasado estas simetria, plej supre la kvadrata turo altiĝas.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

* FasadoFasado
* PredikejoPredikejo
* Ligna korta pordoLigna korta pordo
**Lhotse** (en oficila latina transskribo en Ĉinio: **Lhozê**; tibeta transliterumado laŭ Wylie: **lho rtse**; en ĉina: 洛子峰, en pinjina: Luòzǐ Fēng) estas monto en Himalajo.

Situo
-----

Lothse situas ĉe la limo inter Nepalo kaj Ĉinio. Ĝi estas najpara monto de Ĉomolungmo kaj disigita de ĉi nur de la suda podio kun alteco de 7986 m s.m.. Kun alteco de 8516 m. s.m. ĝi estas la kvara plej alta monto de la tero. La tibeta nomo Lhotse signifas *suda pinto*, kio indikas ĝian apartenecon al la Ĉomolungmo-Masivo. De Lhotse respektive Lhotse-Shar en la sudan direkton falas rokvandoj de alteco de pli ol 4000 m. Pro ilia granda altecdiferenco kaj la ekstrema alteco super marnivelo tiuj vandoj apartenas al la plej malfacile grimpeblaj rokvandoj de la tero.

### Lhotse Meza

**Lhotse Meza** estas flanka pinto de Lhotse, kiu malgraŭ ĝia alteco de 8410 m ne aperas en la klasika listo de la 14 montoj pli altaj ol 8000 m. Pro ĉi-tiu fakto kaj ankaŭ pro ĝia situo ĉe tre dekliva kaj fendoplena kresto kaŭzis, ke ĝi ne estis grimpita ĝis la jaro 2001 kiel unu el la lastaj de la proksimume 30 pintoj pli altaj ol 8000 m. Ĝi situas inter la ĉefpinto kaj Lhotse Shar kaj tial estas nomata interpinto. Estas ankaŭ dua interpinto, kiu ankaŭ portas la nomon Lhotse Middle, sed kutime kun la aldono *East* (oriento) pro ĝia pli orienta situo. Ties alteco estas malsame indikita en diversaj fontoj kun 8400 m sed ankaŭ nur kun 8372 m.

### Lhotse Shar

**Lhotse Shar** estas flanka pinto de Lhotse kun alteco de 8382 m. Ĝi situas ĉe la orienta fino de la ekstreme dekliva kaj fendigita kresto kaj tiel ankaŭ nomiĝas orineta pinto. Oficiale ĝi estas konsiderata kiel flanka pinto de Lhotse. Pro ĝia dominado kaj la alteco de la breĉo, ĝi fakte preskaŭ plenumigas la kriteriojn fiksitajn por Himalajo por esti konsiderata memstara monto.

Unua grimpado
-------------

La unua grimpado okazis la 18-an de majo 1956 far la svisaj ŝnurkamaradoj Fritz Luchsinger kaj Ernst Reis. Ĝi estis la oka de la pli ol 8000-metrojn altaj montoj grimpita de homoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ampleksa prezento de Lhotse en germana lingvo
* Fotoj de la svisa Chomolungmo-Lhotse-ekspedicio de 1956 Arkivigite je 2008-11-03 per la retarkivo Wayback Machine (Svisa Alpismo-Klubo)

* Lhotse en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lhotse en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


Montoj pli altaj ol 8000 m

Ĉomolungmo (aŭ Everesto) - K2 (Ĉogori aŭ Lambha Pahar aŭ Dapsang) - Kangchenjunga - Lhotse - Makalu - Ĉo Oju - Dhaulagiri - Manaslu - Nanga Parbat - Anapurno - Gaŝerbrum 1 (Kaŝita Pinto) - Broad Peak (Falĉan Kangri/K3) - Gaŝerbrum 2 (K4) - Ŝiŝapangmo
**André Philippus BRINK** (n. la 29-an de majo 1935 en Vrede, Sud-Afriko - m. la 6-an de februaro 2015) estis sudafrika verkisto kaj literatura tradukisto. Li verkis en la afrikansa kaj la angla por pligrandigi sian legantaron kaj superi la cenzuron, kiun li alfrontis en sia naskiĝlando tiutempe.

Li estis profesoro pri la angla en la Universitato de Kaburbo (Kaapstad). Inter 1961 kaj 1990 li instruis en la Universitat Rhodes en Graham Town (en Orienta Kablando).

En la 1960-aj jaroj, kune kun Breyten Breytenbach, li estis ŝlosila figuro en la afrikansa literatura movado konata kiel "*De zestigers*" (La sesdekjaruloj). La verkistoj apartenantaj al ĉi tiu movado uzis la afrikansan kiel lingvo por agi kontraŭ rasapartismo de la tiama registaro en Sud-Afriko kaj ankaŭ por alporti al la afrikansa literaturo la influon de nuntempaj anglaj kaj francaj tendencoj.

Li vivis en Parizo dum kelkaj jaroj. Kelkaj el liaj verkoj parte baziĝas sur lia tiea restado, kiel *Die Ambassador* .

La plej konata romano de André Brink estas probable '*n Droë wit seisoen (seka blanka sezono)*, ĉar la libro fariĝis filmo (*A Dry White Season*). Li mem tradukis sian romanon *Kennis van die aand* al la angla sub la titolo *Looking on Darkness**.* Poste li samtempe verkis en la afrikansa kaj la angla.

En la fruaj tagoj de lia verkado, la libroj apenaŭ havis rilaton al la politiko de apartismo ('apartheid'). Ekde la romano *Kennis van dieaand* - la unua malpermesita afrika literatura verko - apartheid fariĝis lia ĉefa temo. Ĉi tiu malpermeso ankaŭ instigis lin ekverki romanojn en la angla lingvoj.

Li ricevis trifoje la plej gravan afrikansan literaturpremion kaj diversaj premioj en eksterlando.

Vendrede vespere la 6-an de februaro 2015, li mortis dum flugo de Amsterdamo al Kaapstad ost kiam li estis en Belgio, kie li ricevis honordoktorecon de la franclingva Katolika universitato de Loveno (Valonio).

Vidu ankaŭ
----------

Listo de eksofonaj verkistoj

Translingvado

Ekstera ligilo
--------------

Por ampleksa listo de lia verkaro, vidu la afrikansan artikolon pri André P. Brink.

Referencoj
----------

1. ↑  (en) Brink, André (2003): "English and the Afrikaans Writer" in: Steven G. Kellman *Switching languages. Translingual writers reflect on their craft,* University of Nebraska Press, p. 218.
2. ↑  (en) Brink, André, "*A Long Way From Mandela's Kitchen*", The New York Times, la 11-an de septembro 2010.
3. ↑  (en) "*A Chain of Voices* (review)", arkivita de la originalo, la 15-an de septembro 2009.

* Kategorio André Brink en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 712274
* GND: 119017164
* LCCN: n79032096
* VIAF: 109375844
* ISNI: 0000000121473454
* LIBRIS: 179198
* SUDOC: 026753111
* BNF: 11894048h
* NDL: 00434386
* BIBSYS: 90057502
* NKC: jn19990001099
* ICCU: CFIV084720
* BNE: XX866194
 |
Preĝejo de Sankta Coloma
La **preĝejo de Sankta Coloma** estas antaŭromanika romkatolika preĝejo en Santa Coloma, kvartalo de Andoro la Malnova (ĉefurbo de Andoro).

Strukturo
---------

La preĝejo konsistas el rektangula navo, kapelo, sonorilturo kaj portalo. La sonorilturo estas belege renovigita kaj havas fortan italan inspiron. Ĝi estas rara ekzemplo de ronda turo en Andoro. La preĝejo havas serion de kvar arkad-fenestroj kies larĝeco kreskas post ĉiu etaĝo. Rimarkindas ankaŭ cirkla tegmento situanta je 17-metra alto.

Ĉar retablo kovris antaŭe la visigotan arkon inter la kapelo kaj la navo, nun tie ankoraŭ restas videblaj pentraĵeroj. Vidindas ankaŭ baroka retablo, sur kiu aperas artaĵoj pri sankta Antonio de Padovo, la Virgulino de Carmen, sankta Isidro Labrador, sankta Johano de la Kruco, sankta Coloma kaj ŝia kolombo, kaj de sankta Javier.

Historio
--------

La preĝejo estis transformita dum la unua parto de la 12-a jarcento, kaj denove post la mezo de la 18-a jarcento. Komence de la 20-a jarcento, la navo verŝajne estis kovrita per blanka farbotavolo, kion atestas dikaj krudaj ŝtonoj sur kiuj foje aperas pentraĵeroj. Ŝajnas ke la aro de pentraĵoj estis malmetita en la 1930-aj jaroj kaj vendita al brokantisto en Barcelono. Franca kontrabandisto verŝajne sendis ĝin en la privatan kolekton de Barono Cassel, artamatoro el la franca urbo Cannes. Dum la dua mondmilito, nazioj ŝtelis la plej grandan parton de ĝi, kiu nuntempe troviĝas en la ŝtata muzeo de la prusa heredaĵo en Berlino.

Galerio
-------

* Kategorio Preĝejo de Sankta Coloma en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La preĝejoLa preĝejo
* SonorilturoSonorilturo
* Retablo de la ĉefa altaroRetablo de la ĉefa altaro
* Statuo de Virgulino MariaStatuo de Virgulino Maria

Koordinatoj: 42° 29′ 39″ N 01° 29′ 51.22″ O﻿ / ﻿42.49417 °N, 1.4975611 °O﻿ / 42.49417; 1.4975611 (mapo)
**Nigra-piedo** (laŭlitere) kaj pli esperante **Nigrapiedulo** estas transskribo de franca esprimo **pied-noir**, kiu aplikiĝas al Francoj iam vivintaj en Alĝerio antaŭ ties sendependiĝo disde Francio en 1962. Tiuj Francoj (ĉu denaskaj, ĉu asimilitaj) devis rifuĝi al la Patrujo aŭ ekziliĝi eksterlanden.

Deveno
------

La deveno de tiu termino estas disputata. Oni ĝenerale konsideras, ke ĝi aperis en la 1950-aj jaroj, tamen ĝi ĉefe disvastiĝis depost 1962 por nomi Alĝeri-devenajn francajn rifuĝintojn. La termino en si mem estas familiara, kaj adoptita de la interesatoj, kio montras, ke ĝi ne estas pejorativa.

Koncerne ĝian signifon, la plej vaste akceptita klarigo estas, ke Francoj marŝis per nigraj ŝuoj, dum Araboj marŝis per sandaloj.

Identeco
--------

Nigrapieduloj formis vastan diasporon de ĉirkaŭ unu miliono da homoj. Kvankam ili bone adaptiĝis al sia nova lando, restis ĉe ili nostalgio pri la pasinto kaj ili ankoraŭ sopiris al la forlasita lando, sen espero reveni tien. Pro tio, kreiĝis specifaj asocioj kaj revuoj. En la kultura vivo, tio tradukiĝis per literaturo kaj kino. La publiko, interalie publicistoj ofte asocias ilin al sia tradicia kuir-arto kiel kuskuso. Ankaŭ karakterizas ilin specifa akĉento, uzata de humuristoj.

Famuloj
-------

* Alexandre Arcady
* Guy Bedos
* Patrick Bruel
* Roger Hanin
* Marthe Villalonga

Filmaro
-------

* Le Coup de sirocco - (Blovo de Siroko)
* Un Éléphant ça trompe énormément - (Elefanto tiu trompas enorme) pro ĉeesto de Marthe Villalonga

Vidu ankaŭ
----------

* Franca Alĝerio
* Kaldoŝoj
**Stratuso** (latine *strātus*, mallongigo: **St**) estas genro de nuboj malaltaj kun horizonta tavoliĝo kun plata bazo.

Aspekto
-------

Stratuso aspektas sentrajte griza aŭ blanka. Ĝi konsistas el akvaj gutetoj, tro malvarmigitaj gutetoj, aŭ glaciaj kristaletoj, depende de la atmosfera temperaturo. Stratuso troviĝas inter 0 kaj 2 kilometroj super tero.

Klasifiko
---------

Laŭ la Internacia Nubatlaso, la genro stratuso enhavas du speciojn.

* La **nebuleca stratuso** (latine *Strātus nebulōsus*, mallonggio: **St neb**) aspektas sentrajte kaj grize kaj tavolforme, kaj montras atmosferan stabilecon.
* La **fraktoa stratuso** (latine *Strātus frāctus*, mallonggio: **St fra**) havas neregulan formon kaj aspektas "rompite" aŭ "malglate". Tiu specio plejparte formiĝas sub precipito de pluvnuboj. (Arkaike oni nomis tiun specion *fraktostratuso*.)

Laŭ la Internacia Nubatlaso, la genro stratuso enhavas tri variojn.

* La **opaka stratuso** (latine *Strātus opācus*, mallongigo: **St op**) aspektas opake kaj netravideble.
* La **diafana stratuso** (latine *Strātus trānslūcidus*, mallongigo: **St tr**) estas sufiĉe maldika ke oni povas travidi la Sunon aŭ la Lunon.
* La **ondoforma stratuso** (latine *Strātus undulātus*, mallongigo: **St un**) aspektas kiel ondoforma tavolo.

Ankaŭ oni povas uzi la jenan suplementan trajton:

* La **precipitanta stratuso** (latine *strātus praecipitātiō*, mallonge **St pr**) havas precipitaĵon, kiu atingas la tersurfacon.

* opaka nebuleca stratusoopaka nebuleca stratuso
* fraktoa stratusofraktoa stratuso
* ondoforma stratusoondoforma stratuso

Historio
--------

La stratuso estas unu el la sep originalaj nubgenroj proponitaj de Luke Howard en 1803, kune kun la kumuluso, la ciruso, la cirusstratuso, la ciruskumuluso, kaj du ne plu uzataj genroj (kumulusstratuso, nimbuso).

La nomo "stratuso" devenas de la latina *strātus* ("sternita", participo de la verbo *sternere* "sterni"). Ordinare oni uzus la substantivon strātum, gramatike neŭtran; tamen, en sia libro Howard argumentis sian preferon por la adjektiva virgenra formo per simileco kun la aliaj nubnomoj (ciruso — latine *cirrus*, kumuluso — latine *cumulus*, kaj la nun arkaika nimbuso — latine *nimbus*).

Referencoj
----------

1. ↑  Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto: stratus/o
2. ↑  Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto: frakto-
3. 1 2  Howard, Luke.  (1803) *Essay on the Modification of Clouds* (angle). John Churchill & Sons.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Stratuso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Stratuso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Stratus (St) (Howard 1803; Hildebrandsson 1887; Abercromby 1887) (angle). *International Cloud Atlas*.

Genroj de nuboj laŭ la Internacia Nubatlaso

Ciruso |
Ciruskumuluso |
Cirusstratuso |
Altokumuluso |
Altostratuso |
Kumuluso |
Stratokumuluso |
Stratuso |
Kumulonimbuso |
Nimbostratuso
Koordinatoj: 47° 12′ 25″ N 4° 33′ 46″ O﻿ / ﻿47.20694 °N, 4.56278 °O﻿ / 47.20694; 4.56278 (mapo)

**Meilly-sur-Rouvres** [mɛji syʁ ʁuvʁ] estas franca komunumo, kiu situas en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.

Geografio
---------

Limoj de la komunumo

```
Distanco de Meilly-sur-Rouvres kaj loĝantaro
```

**Meilly-sur-Rouvres**
86 loĝantoj en 2012Rouvres-sous-Meilly (1,5km)
131 loĝantoj en 2012Maconge (2,1km)
303 loĝantoj en 2012Essey (2,8km)
Població amb 129 habitants (2000)Chazilly (3,0km)
Població amb 271 habitants (2000)Vandenesse (4,5km)
39 loĝantoj en 2012Le Fête (4,5km)
Població amb 108 habitants (2000)Cussy-le-Châtel (4,8km)
Població amb 188 habitants (2000)Sainte-Sabine (5,0km)
Població amb 505 habitants (2000)Créancey (5,1km)
Població amb 50 habitants (2000)Longecourt-lès-Culêtre (5,2km)
215 loĝantoj en 021Thoisy-le-Désert (5,4km)
Població amb 90 habitants (2000)Musigny (5,7km)

  

En la komunumo situas punkto (47° 12′ 12″ N 4° 32′ 54″ O﻿ / ﻿47.203330 °N, 4.548272 °O﻿ / 47.203330; 4.548272 (mapo)), kie renkontiĝas tri akvodislimoj. La akvo de tie fluas al tri direktoj Saonon, Sejnon, Luaron. Tio signifas, ke en ĉi tio loko, akvero povas irii aŭ en Mediteraneon aŭ en Manikolon aŭ en Atlantikon.

En la komunumo situas ankaŭ eta flughaveno, (partie sur la komunumo de Maconge 47° 13′ 14″ N 4° 33′ 37″ O﻿ / ﻿47.22056 °N, 4.56028 °O﻿ / 47.22056; 4.56028 (mapo)) kaj aŭtokurejo.

Historio kaj vidindaĵoj
-----------------------

La preĝejo Sankta Aignan datiĝas el la 12-a jarcento, ĝi situas sur la komunumo de Rouvres-sous-Meilly.

Jeanne Rozerot la kromedzino de Émile Zola naskiĝis tie en 1867 en Rouvres-sous-Meilly. Ŝia tombo estas en Meilly sur Rouvre.

Referencoj
----------

1. ↑

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Côte-d'Or

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Meilly-sur-Rouvres en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Paĝaro écho des communes
Eid-festado en familio en Taĝikio.Eid-festado en familio en Taĝikio.
La islama festo ***Eid ul-Fitr***
(arabe: عيد الفطر "Finfasta Festo")
markas la finon de la fastmonato Ramadano.
Ĝi estas unu el la du festoj de la islama jaro (la alia estas *Eid ul-Adha*). La unua Eid ul-Fitr estis festita en 624 de nia erao, du jarojn post la heĝiro, de la profeto Mohamedo post la batalo de Ĝang-e-Badar.

Eid ul-Fitr okazas en la unua tago de la monato de Ŝaŭŭal, la deka monato de la islama kalendaro. Same kiel ĉe ĉiuj monatoj de la islama kalendaro, ĝi komenciĝas kiam oni vidas la novan lunon.

Dum tiu ĉi festo islamanoj ĝuas unuan tagmanĝon post 29 aŭ 30 tagoj da tuttaga fastado. Ili do festas ne nur la finiĝon de la fastado, sed ankaŭ dankas Alahon por doni al ili la forton praktiki la sinregadon. Dum la festo, krom la bona manĝaĵo, oni ankaŭ vestas sin en novaj vestaĵoj kaj interŝanĝas donacojn kun parencoj kaj familianoj. Eid ul-Fitr ankaŭ estas tradicie tago de pardon(pet)ado kaj finigo de kvereloj, aparte inter familianoj.

Antaŭ la matena, festa preĝo en la moskeo ĉiu islamano devas pagi almozon -- la Zakat ul-Fitr. Ĝi estas 2 kilogramoj da iu kutima nutraĵo (tritiko, hordeo, sekvinberoj, ktp) aŭ la mona ekvivalento. Antaŭ la preĝo la almozo estas disdonata al la malriĉuloj.

En Turkio la festo estas nomata ankaŭ *sukerfesto* (turke: *Şeker Bayramı* [ŝeker bajrami]).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Eid ul-Fitr en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* informoj en la retejo *islamonline.net* (angle)
La kajoj de la stacio nokte
**Wien Hauptbahnhof** (*Hauptbahnhof* = ĉefstacio) estas trairebla fervoja stacio en Vieno, la ĉefurbo de Aŭstrujo.

Post ĝia parta malfermiĝo en decembro 2012, en ĝi haltas nur regionaj trajnoj. Post ĝia plena malfermiĝo en decembro 2014, tie haltos ankaŭ malproksimcelaj kaj internaciaj trajnoj.

Historio
--------

Proksime al la nuna situo de la stacio Wien Hauptbahnhof, ĝis decembro 2009 troviĝis la stacio Wien Südbahnhof, kiu kombinis en unu konstruaĵo du kapstaciojn ortajn unu al la alia: unu por la Aŭstruja Suda Fervojo kaj unu por la Aŭstruja Orienta Fervojo.

Foto prenita el la provizora belvedero *Bahnorama* dum la konstruado
En 2009 fermiĝis tiu stacio, krom la (tamen mallongigitaj) kajoj de la orient-fervoja parto, kaj la subtera S-Bahn-stacio. kaj la stacio Wien Hauptbahnhof ekkonstruiĝis en 2010. Ĝi estis parte malfermita la 9-an de decembro 2012, anstataŭante la ĝis-tiaman provizoraĵon por la regiona trafiko de la Aŭstruja Orienta Fervojo (la menciitajn mallongigitajn kajojn).

Situo
-----

Ĝi situas en la 10a distrikto, Favoriten, ĉe la Viena Zono, kaj estas konektita per unu metroa, tri tramaj, du urbaj kaj pluraj regionaj aŭtobusaj linioj.

Referencoj
----------

1. 1 2   Wiener Zeitung: Hauptbahnhof teilweise eröffnet. Arkivita el la originalo je 2013-01-29. Alirita 2013-02-15.
2. ↑  Gesamtprojekt Hauptbahnhof Wien - mehr als ein Bahnhof[*rompita ligilo*]
3. 1 2  Dritter Südbahnhof (mit Ostseite und S-Bahn)
4. ↑   Hauptbahnhof Wien: Zeitplan: Bauphase. Arkivita el la originalo je 2012-12-09. Alirita 2013-02-15.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stacio Wien Hauptbahnhof en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
Ekzemplero de laktoprodukta bovoraso Holstein.
**Holando-Argentino** estas raso de bovo, kiu troviĝas ĉefe en Argentino kaj Urugvajo, kaj kiu derivas de la raso Holstein, konata ankaŭ kiel frisa bovo. Ĝi estis enkondukita el Nederlando en 1880, en 
la fekundaj regionoj de Pampo, cele al produktado kaj de viando kaj de lakto.

En la aktualo, tiu raso troviĝas ĉefe en la argentinaj provincoj Bonaero, Santa Fe, Kordobo kaj Entre Ríos. En Urugvajo ĝi troviĝas ĉefe ĉe la departementoj Florida, San José kaj Colonia. Estas uzata ĉefe por la produktado de lakto.

Karaktero
---------

Temas pri relative granda bovo kun meza frumatureco, forta skeleto, muskoloj ne tro divolvigitaj, anguleca aspekto, grandaj mamoj, tre klare difinitaj blanka hararo kun nigraj makuloj tre markataj dise tra la korpo kaj blankaj kruroj. La kornoj estas mezgrandaj. Ties produktado de graso povas esti proksime al 4 %. Estas la laktoprodukta raso kiu havas malpli grandan procentaĵon de graso, sed pli grandan totalan produktadon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informo pri la Holando Argentino. Arkivigite je 2012-01-19 per la retarkivo Wayback Machine
Koordinatoj: 39° 41′ 21″ N 115° 55′ 26″ O﻿ / ﻿39.68917 °N, 115.92389 °O﻿ / 39.68917; 115.92389 (mapo)

Eniro de la muzeo
**Zhoukoudian** (ĉina simpligita : 周口店 ; ĉina tradicia : 周口店 ; pinjino : Zhōukǒudiàn; en la malnova tempo transskribita Choukoutien aŭ Chou Kou Tien) estas arkeologia loko, kiu enhavas pluraj grotoj. Ĝi estas fama ĉar oni trovis tie unu el la unuaj fosilioj de *Homo erectus* kromnomita la pekina homo (*Homo erectus pekinensis*). Ĝi situas  42 km sud-okcidente de Pekino en Ĉinio.

Historio de la eltrovo
----------------------

Groto
La unua fosilio de la pekina homo estis malkovrita al Zhoukoudian dum la jaroj 1923-1927. Dum la Dua mondmilito, ĉiuj trovintaj skeletoj (14 kranioj, 11 mandibloj, 147 dentoj kaj 11 malantaŭaj kranioj restoj) estis sendintaj  en Usonon por esti protektitaj de la proksimiĝo de la japana armeo. Bedaŭrinde, ili neniam alvenis al destino.

Unesko
------

En 1987, la loko estis enskribita sur la listo de la monda heredaĵo de UNESKO.

La projekto «pekina homo»
-------------------------

La projekto «pekina homo» estis inicita en julio 1994, kadre de kunlaboro tripartite inter UNESKO, la Akademio de la Sciencoj de Ĉinio kaj la asocio Assistance-Ethno , kiu grupigas pluraj mecenajn firmaojn.
Por tiu projekto oni faris du interkonsentojn : unu dupartita kadrointerkonsento inter UNESKO kaj la asocio Assistance-Ethno, kaj unu tripartita interkonsento de ekskluziveco inter UNESKO, la Akademio de la Sciencoj de Ĉinio kaj la asocio Assistance-Ethno. Estis la unua fojo, ke asocio subskribis tiun tipon de akordo.

La komuna projekto celas plibonigi la prizorgadon kaj la mastrumadon de la loko sed ĝi celas precipe por instigi la sciencan kunlaboron kaj la esploradon sur la loko de la pekina homo. Estas en tiu kadro, ke la Fondo EDF (Elektro de Francio), la unua partnero de la operacio, daŭrigis tiun programon per misioj de geologia kaj geofizika taksado kun la celo identigi la enhavon de la taŭgaj kavoj, kiuj povas enhavi ankoraŭ nekonatajn fosiliojn.

La arkeologoj povis fari plurajn malkovrojn, ĉefe restojn de *Homo pekinensis*, kiuj vivis dum la meza plejstoceno kaj restojn de *Homo sapiens* datiĝitaj de 11 000 ĝis 18 000. La loko alportas ne nur esceptan ateston sur la homaj socioj de la azia kontinento dum la frua prahistorio sed ĝi ilustras ankaŭ la procezon de la evoluo de la homaro.

Referencoj
----------

1. ↑  "周口店直立人左右脑半球的不对称", *eurekalert*, la 24-an de juno 2011. Kontrolita la 12-an de decembro 2015. ĉine
2. ↑  Projekto pekina homo france
3. ↑   (1997) "Le sauvetage du site de l'Homme de Pékin", *La Recherche* (fr) (294).  france

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Zhoukoudian en la franca Vikipedio.*  Farita per Content translation.

Vidu ankaŭ
----------

* *Homo erectus pekinensis*
* *Homo erectus*
* *Otto Zdansky*

Eksteraj ligiloj
----------------

 
* Loko de UNESKO - Loko de la viro de Pekino al Zhoukoudian france, angle