recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Picburga Internacia Flughaveno** (IATA: **PIT**, ICAO: **KPIT**), antaŭe Granda Picburga Flughaveno, Granda Picburga Internacia Flughaveno kaj ofte kiel Picburga Internacio, estas civila–militista internacia flughaveno en urbeto Findlay kaj urbeto Moon, ĉirkaŭ 20 mejlojn (30 km.) okcidente de urbocentra Picburgo.

Superrigardo
------------

La flughaveno estas posedata de Allegheny Gubernio kaj funkciata de la Allegheny Gubernia Flughavena Aŭtoritato kiu ankaŭ funkciigas la Allegheny Gubernian Flughavenon. PIT estas ĉefe pasaĝera flughaveno servanta al la Picburga Metropolita Areo kun 171 rektaj flugoj tage al 52 cellokoj fare de 12 flugkompanioj. Ĝi ankaŭ estas la loko de la Picburga Aerrezerva Stacio, komuna instalaĵo de la Aerforta Rezerva Komando kaj de la Aera Nacia Gardistaro, provizanta aeran replenigadon de brulaĵo, aeran moveblecon kaj taktikan aerpontan apogon al la Usona Aera Forto kaj aliaj Usonaj Departementoj de Defendaj aktivecoj. Fine, la flughaveno havas aeran kargo-instalaĵon kaj apogas ĝeneralajn aviadajn operaciojn.

Aer-Flanka Terminalo, kun la moveblaĵo de Alexander Calder nome *Pittsburgh* montrita en centro.
PIT estas la dua okupata pasaĝera flughaveno en Pensilvanio kaj 47a-plej okupata en Usono, servinta al 8,041,357 pasaĝeroj en 2012. La flughaveno havas la plej longajn kurejojn de komerca flughaveno en Pensilvanio ĉe 11,500 futoj (3,500 m).

La flughaveno havas flugojn al Kanado, Meksiko, Karibio kaj Eŭropo. Rektaj transatlantikaj flugoj rekomenciĝis la 3an de junio 2009, kiam Delta Air Lines komencis flugojn al Parizo. Aliaj internaciaj cellokoj inkludas Toronton, Kanado, kaj laŭsezonan servadon al Meksiko (Cancun), la Bahamoj (Nassau) kaj Domingo (Punta Cana).

Referencoj
----------

1. ↑  "PIT TRAFFIC REPORT AUGUST 2015: NEW FLIGHTS ON VACATION EXPRESS, ALLEGIANT, SOUTHWEST CONTRIBUTE TO GROWTH - PIT" Arkivigite je 2015-10-20 per la retarkivo Wayback Machine.
2. ↑  "Southwestern Pennsylvania Celebrates New Nonstop Air Service to Paris" Arkivigite je 2011-07-11 per la retarkivo Wayback Machine.
**Paul FRANKE** (naskiĝinta la 21-an de oktobro 1881 en Nauendorf, mortinta la 25-an de julio 1984 en Bad Tölz) estis germana eldonisto.

Vivo
----

Franke pasigis la junulajn jarojn en Altenburg. Post pasigo de la abiturienta ekzameno li estis laboranta inter 1911 kaj 1914 ĉe Wilhelm Girardet en Essen. Dum la Unua mondmilito li servis kiel ĉefleŭtenanto ĉe la skoltado, post kiam li jam direktoris ĉe la modo-eldonejo de Otto Beyer en Lepsiko. En 1922 li vokitis fare de Deutsche Reichsbahn kiel fakulo reklama. Por tio fonditis entrepreno en Berlino kaj Munkeno kiun Franke post naŭ jaroj estris. Tiam ankoraŭ li mem fondis plurajn societojn eldonistajn kaj ekvgividis diversajn eldonejojn apartentajn je la Stinnes-konzerno.

Sub la kolekta nomo *Vereinigte Verlagsgesellschaften Franke & Co. KG, Berlin* (VVG) la unuopaj domoj kolektiĝis por publikigi i.a. la jenajn titolojn:

* Zeitschrift für öffentliche Wirtschaft
* Die Landgemeinde
* Zeitschrift für Landmaschinen
* Auto Revue
* Die Deutsche Volkswirtschaft
* Die Deutsche Versicherungswirtschaft
* Die Deutsche Bankwirtschaft
* Betriebswirtschaft
* Gemüse und Obst
* Film-Kurier (ĉiutage!)
* Lichtbild-Bühne

La prifilmaj gazetoj "Film-Kurier" kaj "Lichtbild-Bühne" akiritis en 1933/34 en la kuro de arjigo fare de la judoj Alfred Weiner respektive Karl Wolffsohn) je prezo ridinde malata. Aliaj publicitaĵoj kompletiis la VVG-programon.

Franke havis buroojn en Munkeno kaj Berlino: en la ĉefurbo ekzistis ankaŭ ku fortimpresaj ejoj aferaj kaj direktoraj kiuj detruitis dum la Dua mondmilito. Poste li retiriĝis je bieno sia en Rottach-Egern koncentriĝonte je la edonistado. Li volis ĉefe relanĉi "Film-Kurier": sed la licencon gajnis ne li sed la filo de la berlina advokato kiu peradis licencojn de la usonaj okupantoj. Certe kulpis tiukoncerne ankaŭ la laŭdira simpatio de Franke kun la nazioj kaj liaj profitoj kiam li diskriminacie aĉetis de judoj eldonejojn. Sekve nek ekdeĵoris la ĵurnalisto Hans Borgelt, kiun Franke jam estis elektinta kiel ĉefredaktiston de "Film-Kurier".

VGG post 1945 reorganizitis - sen la lukraj fakgazetoj. Paul Franke surmerkatigis kompense "Film-Bühne" kaj "Illustrierter Film-Kurier". Paul Franke ankaŭ konatiĝis kiel kompaniano de la plej granda berlina kinejo *Zoo-Palast* (kun ateliero). Li dungis Max Knapp kiel afergvidanton de tiu ĉi societo kaj ebligis al li tiumaniere iĝi la t.n. *filma caro de Berlino*.

Honoroj
-------

* 1971: Ehrenmedaille der Filmwirtschaft
* 1981: Filmband in Gold (por liaj meritoj elstaraj kaj longjaraj por la germana filmo)
* 1983: Bundesverdienstkreuz 1. Klasse (meritkruco federacia)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pri *Illustrierte Filmbühne*

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 729526
* GND: 1116753928
* VIAF: 4652147727699564710003
 |
En Usono, ĉiu el la 50 ŝtatoj de Usono havas sian propran parlamenton (angle *State legislature*; ŝtata leĝdona parlamento), kiu estas leĝdona aŭtoritato por la ŝtato. La ŝtata parlamento staras paralela al, sed ne en konflikto kun, la Usona Kongreso, kiu fukcias kiel la parlamento de la federacia registaro de Usono.

Nomo
----

Usona ŝtataj registaroj (guberniestro kaj parlamento) laŭ partia kontrolo
- ﻿ Demokratia

- ﻿ Respublikana

- ﻿ Mikso

Usonaj ŝtataj parlamentoj laŭ partia kontrolo
- ﻿ Demokratia

- ﻿ Respublikana

- ﻿ mikso

La konstruaĵo de la ŝtata Kapitolo de Iovao, kie la Iovaa Ĝenerala Asembleo kunvenas.
La nomo, formo de operacio kaj kunmetaĵo de la parlamento varias de ŝtato al ŝtato. En 25 ŝtatoj la nomo de la parlamento estas simple La Parlamento aŭ La Ŝtata Parlamento. En 19 ŝtatoj la parlamento estas nomita la *Ĝenerala Asembleo*, en Masaĉuseco kaj Nov-Hampŝiro la parlamento estas nomita la (*General Court*) kaj en Norda Dakoto kaj Oregono la parlamento estas nomita la *Leĝdona Asembleo*.

En la plej multaj ŝtatoj (39 el 50) la parlamento situas en konstruaĵo nomita la Kapitolo (simila al la Kapitolo de la usona registaro). En *aliaj* ŝtatoj la konstruaĵo estas nomita la Ŝtatdomo (*Ŝtatdomo*). Escepto estas Delavaro, kies leĝdona konstruaĵo estas nomita *Leĝdona Halo*.

Kompono kaj balotado
--------------------

En ĉiuj ŝtatoj de Usono, kun la escepto de Nebrasko, la parlamento konsistas el du ĉambroj, alta ĉambro (Senato) kaj malalta ĉambro (Domo de reprezentantoj). En la pasinteco, la balotoj al la alta ĉambro estis faritaj (simile al la Usona Senato) surbaze de balotdistriktoj kiuj interkovras kun la administraj distriktoj, sed la verdikto de la Supera Kortumo de Usono en 1964 aboliciis tiun strukturon, kaj hodiaŭ la balotoj baziĝas sur balotdistriktoj determinitaj laŭ la grandeco de la loĝantaro. Malgraŭ tio, kelkaj argumentas ke ekde la regado, la superaj ĉambroj fariĝis vestigaj korpoj, ĉar ili daŭre estas elektitaj per la Rubin-metodo sur la sama ŝlosilo kiel tiu uzita por elekti la malsuprajn ĉambrojn.

Priskribo de rolo
-----------------

La rolo de la ŝtata leĝdonado estas praktike la sama kiel la rolo de la Kongreso, laŭ la principo de disiĝo de potencoj, tiel ke ĝi ekvilibrigas la potencon de la ekzekutivo (guberniestro) kaj la juĝistaro.

Politika divido
---------------

Aktuale en 2015, 31 parlamentoj estas kontrolitaj fare de la Respublikana Partio, 11 de la Demokrata Partio kaj 8 estas dividitaj (la malsupra ĉambro kaj la alta ĉambro ne estas sub la kontrolo de la sama partio, aŭ la nombro da leĝdonantoj estas la sama inter la du partioj).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Parlamento de usona ŝtato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Nacia Konferenco de Ŝtataj Parlamentoj
* Virinoj en Ŝtataj Parlamentoj Arkivigite je 2011-11-08 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 827203
 |
**Hieronimo** (la 3-a) **Praetorius** (\* 22-a de novembro 1614 en Hamburgo, † 25-a de novembro 1629 samloke) estis germana komponisto kaj orgenisto apartena al la Nordgermana Orgenskolo.

Hieronimo estis la filo de Jacob Praetorius la pli maljuna. Li vizitis la „Gelehrtenschule des [klerula lernejo de la] Johanneums". Hieronimo jam mortis mallonge post sia 15-a naskiĝtago. Du poemoj dediĉataj al la mortintoj konkludigas, ke li pro sia alta talento estus reokuponta la postenon de la mallonge antaŭe mortinta Hieronimo (la 1-a) Praetorius.

Klaus Beckmann novasignas *Magnificat | 1 Toni | Hieronymi | Prætorij* titulitan orgenverkon el la „Zellerfelder Orgeltabulatur", atribuitan antaŭe al Hieronimo la 1-a, al Hieronimo (la 3-a) pro stilkritikaj kialoj. Gix konsistas el tri versoj: unu tenorversio kaj du ĥoralfantazioj.

Literaturo
----------

* Klaus Beckmann: *Hieronymus III Praetorius – die früh verstorbene „große Hoffnung" in musica et organis Arkivigite je 2007-03-10 per la retarkivo Wayback Machine.* In: *Organ – Journal für die Orgel.* 3/2000. Schott, ISSN 1435-7941
Malnova funebrohalo
La urba **Parktombejo** (germane: **Parkfriedhof**) troviĝas en Essen je la urboparto Huttrop kaj konstituas la plej grandan koheran tombejan areon de la urbo. Du jarojn post komenco de la konstruado ĝi ekfunkciis en 1925.

Historio
--------

La Parktombejo etendiĝas sur areo da 40,46 hektaroj. Ĝi konsistas el malnova kaj nova kampo, en kiuj staras respektive unu funebrohalo. La funebrohalo, kiun *Ernst Bode* (1878–1944), arĥitekto kaj elekta oficisto de Essen, konstruis parte laŭ konservisma, parte laŭ la modernisma stilo de la 1920-aj jaroj, estis surlistigata en 1989 en la monumentolisto de la urbo Essen. Ankaŭ la malnova parto de la tombejo kiel kompleto staras ekde 1989 sub monumentprotekto.

En 1941 oni transigis proksimume 36 tomboŝtonojn de la iama juda tombejo ĉe Lazarettstraße en la okcidenta kvartalo de la urbocentro de Essen al la juda tombejo situanta en la sudokcidento de la Parktombejo.

### Militotomboj

Sur kvar tombokampoj de la Parktombejo kuŝas entute 2.045 viktimoj de la Dua Mondmilito. Sur la unua kampo estas entombigitaj 86 germanaj soldatoj kaj 1.502 civiluloj, sur la dua kampo 52 koncentrejaj viktimoj, sur la tria 405 militkaptitoj kaj deviglaborintoj diversnaciaj kaj sur la kvara tombokampo kuŝas 213 sovetaj militkaptitoj, kiuj perdis siajn vivojn en la jaroj 1941 ĝis 1945.

Honortomboj
-----------

Sur la tombejo troviĝas du honortomboj de la urbo Essen, nome por Gustav Heinemann kaj la donacintino Claire Hennes.

Pluaj tomboj
------------

Ĉi tie interalie troviĝas la tombo de la urboplanisto Robert Schmidt, kiu planis la Moltke-Kvartalon de Essen kaj estis la unua direktoro de la regiona ligo Ruhr).

Referencoj
----------

1. ↑  Stadt Essen, *Der Friedhofswegweiser*, p. 52
2. ↑  Gazetaraj informoj de la urbo Essen: 100-a naskiĝdatreveno de Claire Hennes[*rompita ligilo*]

Literaturo
----------

* Stadt Essen: *Der Friedhofswegweiser*. Lepsiko: Mammut-Verlag 2006.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri la Parktombejo www.essen.de[*rompita ligilo*]
* ClioLink: La funebrejo de la Parktombejo en la monumentolisto de la urbo Essen[*rompita ligilo*]
**Medium** estas reta eldonplatformo evoluigita de la Tvitero-kunfondinto Evan Williams kaj lanĉita en Aŭgusto 2012. Medium estas laŭleĝe posedata de A Medium Corporation. La platformo estas ekzemplo de evoluinta socia ĵurnalismo havanta hibridan kolektaĵon de publikigaĵoj kaj blogoj de amatoroj kaj profesiuloj. Medium ordinare estas rigardata kiel gastigilo de blogoj.

Williams evoluigis Medium kiel manieron publikigi skribaĵojn kaj dokumentojn pli longajn, ol la Tviteran 140-signomaksimumon. Medium finfine kreskis al aparta platformo sendependa de la varomarko de Tvitero.

Medium havas ankaŭ siajn proprajn publikigaĵojn inkluzive de la reta muzikrevuo *Cuepoint*, eldonata de Jonathan Shecter, *NewCo Shift*, gvidata de la entreprenisto, aŭtoro kaj ĵurnalisto John Battelle, kaj la teknika publikigaĵo *Backchannel*, eldonata de Steven Levy.

Referencoj
----------

1. ↑ .  Twitter Co-Founder Evan Williams' Blogging Platform Medium Opens Signups To All. Alirita 2015-09-10.

[*rompita ligilo*]
2. ↑ .  The New Rules of Social Journalism. *Pando Daily*. Alirita 29 March 2014.

 Arkivigite je 2014-03-30 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2021-10-07. Alirita 2022-01-13..

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Medium (retejo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Medium Oficiala retejo
La ŝtatoj kun parlamenta demokratio aperas organĝe
**Parlamenta demokratio**, **Parlamentismo**, **Parlamenta sistemo** aŭ **Konstitucia monarĥio** estas regformo en kiu la Parlamento estas la nura institucio kiu reprezentas la popolan volon, ĉar ĝi elektas la Registaron kaj, se temas pri respubliko, la Prezidenton. Ĉi tia demokratio estas reganta en preskaŭ tuta Eŭropo kun diversaj diferencoj kaj malboniĝoj kaj simile en aliaj kontinentoj, kie ankaŭ restas ekzempleoj de ne tiom disvolvigitaj reĝimoj.

Ĉiukaze kritikantoj foje asertas, ke la faktaj povoj (merkatoj, grandaj entreprenoj kaj posedantoj, amaskomunikiloj) havas rimedojn por konduki la demokratiajn parlamentojn en direkto kongrua kun iliaj interesoj.

Historio de Parlamentismo
-------------------------

Magna Carta
* La plej frue parlamentismo aperis en Britio en la jaro 1215, kiel **La granda dokumento de liberecoj** nomata la Magna Carta (15-a de junio: Reĝo Johano de Anglio sigelis la *Magna Carta*-n) kaj jam de la jaro 1258 oni parolas jam pri la parlamento - tamen la privilegiojn ĝuis nur 1% de la loĝantaro.

* La dua plej malnova, sed jam plena duĉambra parlamento (Sejmo kaj Senato) aperis en Krono de la Regno de Pollando en malfrua Mezepoko la 9an de oktobro 1468 - tamen la privilegiojn akiris jam 10% de la loĝantaro, nomata nobelaro (Szlachta). Tio okazis en Piotrków Trybunalski dum la regado de pol-litova reĝo Kazimiro la 4-a (Pollando-Litovio) kun partopreno de la reĝo kaj de la parlamentanoj elektitaj en Sejmetoj de ĉiuj Vojevodioj (provincoj) el tuta Pollando.

Vidu ankaŭ
----------

* Rekta demokratio
**Pjotr Egoroviĉ EGOROV** (naskita en 1731; mortinta la 12-an de majo 1789) estis rusia arkitekto, partoprenanto en konstruado de la Vintra Palaco, Smolnij monaĥejo, kunaŭtoro de la kradaro de la Somera Ĝardeno en Sankt-Peterburgo.

Li naskiĝis en 1731 en malriĉa ĉuvaŝa familio. Princo Egor Dadiani, kiu posedis la teron, kie troviĝis la vilaĝo de Pjotr Egorov, rimarkis la talentan knabon kaj donis al li bazan kleron. En 1755 la junulo venis al Sankt-Peterburgo por studi arkitekturon laŭ rekomendo de la princo. 

La unua famiĝinta artaĵo de Pjotr Egorov datas el la jaro 1763. Preterveture de la urbo Pärnu (nuna Estonio), la imperiestrino Ekaterina la Granda promesis konstrui preĝejon tie. Kiel arkiteko estis nomunita Pjotr Egorov. La preĝejo, kiu post iom da tempo ricevis la nomo de Ekaterina ludis gravan rolon en la arkitekturo de Baltio. Laŭ ĝia modelo estis konstruitaj pluraj preĝejoj, ekz. en Tartu, Kurasaare (Estonio), preĝejo Petro kaj Paŭlo en Rigo ka.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 24408
* GND: 133359050
* LCCN: nr89008581
* VIAF: 11032707
* ISNI: 0000 0001 2120 641X
* SUDOC: 14851331X
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Teleĉeesta sistemo en 2007.
**Videotelefonio**, konata ankaŭ kiel **videokonferenco** kaj **video telekonferenco**, estas dudirekta aŭ plurpunkta ricevado kaj elsendado de aŭdio kaj video signaloj fare de personoj en diferencaj lokoj por samtempa komunikado. Videofono estas telefono kun video-kamerao kaj ekrano, kapabla de samtempa video kaj aŭdio komunikado. Videotelefonio postulas tiun teknologion por grupo de organiza kunsido pli ol por individuoj, en videokonferenco. Teleĉeesto povas referenci ĉu al altkvalita videotelefonia sistemo (en kiu la celo estas krei la iluzion ke malproksimaj partoprenantoj estas en la sama ĉambro) aŭ kunsida teknologio, kiu povas iri trans video en robotiko (kiel movado tra la cambro aŭ fizike manipulado de objektoj). Videokonferenco estis nomitaj ankaŭ "vida kunlaborado" kaj estas tipo de kunlabora aparataro.

Referencoj
----------

1. ↑  McGraw-Hill Concise Encyclopedia of Engineering. Videotelephony, McGraw-Hill, 2002. Alirita el FreeDictionary.com website, 9a de Januaro, 2010
2. ↑  Mulbach et al, 1995. p. 291.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Videotelefonio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Videotelefonio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Debut of the First Picturephone, 1970 video de AT&T Archives and History Center, Warren, N.J.
* British Pathé news clip: Videophone 1970, ekzemplo de British General Post Office 'Viewphone' ĉe Taplow, Buckinghamshire; (1a de Februaro, 1970; video, 1:16 sekundoj)
* Wirlpool Forums: Filmoj en kiuj aperas videofonoj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 798762
* LCCN: sh85143224
* NDL: 01184685
 |
**Allaine** estas rivero en Kantono Ĵuraso en Svislando kaj en Francio. Ĝi havas longecon de 65 km fontas en Kantono Ĵuraso en Svislando, kaj alfluas en la departemento Doubs al Doubs. La svisa parto de la bazeno de Allaine nomiĝas *Ajoie* (aŭ en la germana lingvo *Elsgau*). Sur ĝiaj lastaj kilometroj en departemento Doubs la rivero nomiĝas *Allan*.

Akvofonto
---------

La fonto de Allaine situas en Charmoille en la komunumo La Baroche ĉe la koordinatoj 47° 25′ 30″ N 7° 12′ 25″ O﻿ / ﻿47.42500 °N, 7.20694 °O﻿ / 47.42500; 7.20694 (mapo)Koordinatoj: 47° 25′ 30″ N 7° 12′ 25″ O﻿ / ﻿47.42500 °N, 7.20694 °O﻿ / 47.42500; 7.20694 (mapo) sur alteco de 600 m s.m.

Fluo
----

Post ĝia fonto la rivero Allaine unue fluas okcidenten tra Alle al Porrentruy. En Porrentruy la river kurbiĝas norden kaj fluas nun tra Courchavon kaj Basse-Allaine, por en Boncourt elflui el Svislando al Francio. En Delle la rivero nun alfluas la francan Teritorion de Belforto. En Morvillars la rivero atingas la kaldronon, tra kiu fluas la Kanalo de Rejno al Rodano kun kiu ĝi unuiĝas kaj nun fluas ĝis gixa alfluo al Doubs tra la departemento Doubs. Precipe en la sivsa parto la rivero Allaine plej ofte kondukas nur malmulte da akvo. Tion kaŭzas la karsta grundo, kio kauzas, ke granda parto de la akvo en la regiono malaperas rekte subtere. La akvokvanto estas mezurata apud Boncourt ĉe la sivsa landlimo. La averaĝa trafluo estas tie 2,3 m³/sek, tamen la kvanto povas varii inter nur 0,5 m³/sek ĝis 100 m³/sek.

Alfluejo
--------

Sur alteco de 305 m s.m. Allaine en Voujeaucourt en la departemento Doubs alfluas al Doubs.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Allaine en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Allaine en la Historia Leksikono de Svislando
Paroĥopreĝejo Sankta Stefano
Turo alta 87 metrojn
La romkatolika **paroĥopreĝejo Sankta Stefano** (germane: ***Stadtpfarrkirche St. Stephan***) estas rekonilo de la urbo Braunau am Inn kaj havas per sia turo alta 87 metrojn unu el la plej altaj preĝejturo de Aŭstrujo.

Laŭtipe la konstruaĵo sekvas la tradicion de la arĥitektura skolo de Landshut kaj estas rilate la volbofigurojn parenca kun respektive modela por la preĝejoj Sankta Johano en Dingolfing, la preĝejo Sankta Spirito en Landshut kaj la paroĥopreĝejo Sankta Nikolao en Eggenfelden. La plano de la navo siaflanke montras la influon de la preĝejo Sankta Marteno en Landshut.

Konstruhistorio
---------------

La gildo- kaj metiopreĝejo Sankta Stefano estis konstruata inter 1439 kaj 1466. Antaŭe tie jam troviĝis kapelo el 1238. La paroĥopreĝejo de Braunau estas unu el la plej eminentaj malfrugotikaj preĝejoj de Aŭstrujo, ĝia origina konstruformo restis komplete konserviĝinta. Ĉefa konstruestro estis Stephan Krumenauer (mortinta en 1461). Konstruigantoj estis la gildoj de la urbo. La trinava halopreĝejo havas du vicojn da po ses flankaj kapeloj, kiujn donacis la gildojn. Ĉiuj kapeloj estis parte aŭ komplete barokigataj, escepte la bakistokapelo, kiu konservis sian gotikan stilon, ĉar al la bakista gildo mankis mono. La arthistoria literaturo atribuas la artplenan retovolbon de la preĝejo al konstruestro Hans Wechselberger. La volba skemo do nomiĝas ankaŭ *Wechselberger-Skemo*, kvankam li ne estis la unua majstro uzanta tiun figuradon.

La konstruo de la preĝejturo komenciĝis en 1492. La malsupraj ses etaĝoj de la turo estas gotikaj. En 1635 ĝis 1646 oni surkonstruis la finan etaĝon, inter 1745 kaj 1759 la oklateran surmetaĵon kaj la barokan turkaskon.

Ĝis 1779 la preĝejo substaris al monaĥejo Ranshofen, nur poste ĝi servis al memstara paroĥo.

Mezuroj
-------

Interno kun altaro
* longeco sen turon: 60 metrojn
* longeco kun turon: 67 metrojn
* larĝeco: 25 metrojn
* ĉefnava alteco: 20 metrojn
* turalteco: 87 metrojn

Oni ofte nomas malĝuste la turon de la paroĥopreĝejo de Braunau kiel tria plej alta preĝejturo de Aŭstrujo. La tri plej altaj preĝejturoj de Aŭstrujo troviĝas en Vieno (katedralo Sankta Stefano), Linz kaj Graz. Ankaŭ la alteco ofte estas malĝuste indikata per 96 aŭ eĉ 99 metroj, kiu deduktiĝas de kalkuleraro en la 19-a jarcento.

Bildaro
-------

* 
*

Fonto
-----

* Kategorio Paroĥopreĝejo Sankta Stefano (Braunau) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Max Eitzlmayr: *Stadtpfarrkirche St. Stephan.*
Paroĥopreĝejo de Weistrach
Interno
La **paroĥopreĝejo de Weistrach** (germane: ***Pfarrkirche Weistrach***) estas la preĝejo de la romkatolika paroĥo Weistrach en Aŭstrujo. Ĝi estas halopreĝejo konsekrita al Sankta Stefano de malfru-gotika arĥitekturo kun novgotikaj alkonstruaĵoj. Nuntempe novgotikismo stampas la eksteran kaj enan formon. La konstruaĵo estas unuece stukita, havas gablotegmenton; ĝin strukturas ŝtupigitaj apogopilastroj kun du-bendaj ornamriparaj fenestroj en la interfacoj. En 1893 oni malkonstruis la turon kaj rekonstruis ĝin per nova pintokasko, kiu anstataŭis la barokan antaŭanton.

Konstruhistorio
---------------

Kadre de riparado en 1983 oni konstatis en la paroĥopreĝejo romanikan laŭlongan domon kun ĥorkvadrato. Krom tio aperis fundamentoj de la gotika antaŭa konstruaĵo dum la elfosadoj. Sed la nun trovebla formo estas stampita ĉefe de la malfrugotiko. Nur la preĝejturo inkluzive la murmason de la konstruaĵo devenas el la epoko de romaniko kaj estis dum la malfrugotika epoko nur mantelataj respektive pligrandigata. Sekvis sindetenema barokigo, kiu tamen ĉefe rilatis kun la ekipo de la paroĥopreĝejo. Esencaj ŝanĝoj okazis dum la historiismo de la 19-a jarcento. Je tio Karl Lußmann plilongigis la laŭlongan domon ekde 1866 ĝis 1868 per unu kaj duono naveroj. Aliaj ŝanĝoj realiĝis en la ekstero, interalie la egaligo de la apogopilastroj, fenestroj kaj fenestrobretoj same kiel la novformado de la okcidenta alkonstruaĵo. Alikaze la nuna konstruformo, precipe en la interno de la laŭlonga domo kaj en la ekstera ĉambro de la ĥorejo (inkluzive la centran malfrugotikan ĥorfenestron) devenas el malfrugotika epoko.

Literaturo
----------

* Günter Brucher: *Gotische Baukunst in Österreich*. Salzburg/Wien 1990
* Dehio - Handbuch: *Die Kunstdenkmäler Österreichs, Niederösterreich südlich der Donau Teil 2 M bis Z*. Horn/Vieno 2003
* Alfred Fischeneder: *Die Pfarrkirche in Weistrach als ein Werk am Übergang von Spätgotik zur Renaissance im Raum um Steyr - architekturhistorische Studien (Dipl.).* Vieno 2011

48.05558333333314.583555555556Koordinatoj: 48° 3′ 20″ N, 14° 35′ 1″ O (mapo)
Opština Kisela Voda - situo sur la mapo de Makedonio
Emanuel Chuchkov Palace
**Opština Kisela Voda** (Makedona:*Општина Кисела Вода*) estas unu el la 10 komunumoj, kiuj konsistigas la ĉefurbon Skopje.Tamen, ĝi ankaŭ estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. En 2002 vivis 57 236 loĝantoj.

Loko,proskribo
--------------

La komunumo situas en la sudorienta parto de la ĉefurbo. Ĝia areo estas 46,86 km². Ĝi kuŝas en la suda parto de la malaltebenaĵo Skopsko polje, tra kiu la rivero Markova rivero fluas de sudo al nordo. La alteco estas ĉirkaŭ 250 - 400 m.

La komunumo konsistas el entute 10 partoj, kiuj estas:

11 Oktomvri, Birarija, Dračevo, Kisela Voda, Pintija, Pržino, Pripor, Usje, Češma kaj Crnice.

Najbaraj komunumoj estas:

Opština Karpoš nordokcidente, Opština Centar norde, Opština Aerodrom nordoriente, Opština Studeničani sude kaj Opština Sopište okcidente.


Ĉirkaŭ **Opština Kisela Voda**|  Karpoš |  Centar |  Aerodrom |
|  Sopište | Opština Kisela Voda |  |
|  |  Studeničani |  |

Loĝantaro
---------

Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 57 236 homoj.

El la totala nombro, 52 478 Makedonoj (91,69 %), 1 426 Serboj (2,49 %), 716 Ciganoj (1,25 %) kaj la ceteraj.

Referenco
---------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Општина Кисела Вода en la makedona Vikipedio.* 

Statistikoj:
**Parta,** serbe **Парта,** hungare **Párta** estas malgranda vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato en municipo de Versec.

Parta situas en la mapo en la verda municipo
Municipo de Versec
Ortodoksa preĝejo en Parta

Bazaj informoj
--------------

* 44° 58′ 16″ N 21° 15′ 25″ O﻿ / ﻿44.97111 °N, 21.25694 °O﻿ / 44.97111; 21.25694 (mapo)Koordinatoj: 44° 58′ 16″ N 21° 15′ 25″ O﻿ / ﻿44.97111 °N, 21.25694 °O﻿ / 44.97111; 21.25694 (mapo)
* Areo: 12  km²
* Alto super marnivelo: 99 m
* Loĝantaro: 440
* Poŝtkodo:
* Telefonprefikso: +381 13
* Aŭtokodo: VŠ

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Párta apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Parta 444 homoj, (424 serboj (96 %), 4 rumanoj, 3 hungaroj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Parta (Vojvodino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
laboristo kolektante agavan sukon (1964, Hidalgo, Meksikio)
ujo por pulko en formo de simio, azteka, 1200–1520, Onyx, Dumbarton-Oaks-muzeo, Vaŝingtono, DC
**Pulko** estas la meksikia nacia trinkaĵo. Ĝi estas alkohola trinkaĵo el la fermentita suko de diversaj agavoj, ĉefe de *Agave salmiana*.

Farado
------

La fermentado de pulkovo ne okazas – kiel ĉe la aliaj etanol-havaj fermentitaj trinkaĵoj – pere de gisto, sed per la Bakterio *Zymomonas mobilis*. Pulkvo estas laktece neklara kaj enhavas ĉ. 2 ĝis 6 Vol.-% alkoholo (etanolo).

Kulturhistorio
--------------

Kaj la algavo kaj la pulko ludas en la Mitologio kaj relegiaj ritoj de la indiana popolacio de Meksikio grandan rolon. La estiĝo de pulko estas nekonata. Sed troviĝis rokdesegnaĵoj ĉirkaŭ la jaro 200, kiuj havas rilaton al pulko. La indiana historio nobelon de la toltekoj kun la nomo Papantzin dum la regado de Tecpancaltzin eltrovis la sekreton, kielmaniere oni ricevas la sukon el la planto kaj faras pulkon. Ankaŭ la Aztekoj uzis tiun trinkaĵon por relegiaj ceremonioj. Ekzistas sennombraj ujoj kaj kalikoj el la antaŭkolumba epoko en formo de simio , kiuj estis uzataj por trinki pulkon. La simio simbolas la ebrian staton post la trinkado de pulko.

La aztekoj nomis la trinkaĵon *ixtac octli* (blanka likvoro). La nomo„pulque" aŭ pulko venas de *octli poliuhqui* (putra likvoro). Tiu esprimo estis uzata por trofermentita pulko.

Hodiaŭ
------

Pulko estas farita kaj trinkita en partoj de Meksikio, sed ankoraŭ nur en limigitaj kvantoj kaj precipe ekster la urboj. La ĉefa kultivregiono estas la federacia ŝtato Hidalgo.

Pulko putriĝas rapide kaj apenaŭ estas storebla kaj transportebla. Tial la trinkaĵo estas apenaŭ troveblas ekster Meksikio.

Tri kvaronoj de la tuta produktado de pulko estas farata el la suko de  *Agave salmiana*, la resto precipe el *Agave americana* en la suda subŝtato Oaxaca. Krome pulko estas gajnata el *Agave mapisaga* kaj *Agave marmorata* antaŭ ĉio en meza Meksikio.

Vidu ankaŭ
----------

* blua agavo
* agavo
* meskalo
* tekilo

Literaturo
----------

* Hans Joachim Rose: *Küchenbibel.* Enzyklopädie der Kulinaristik. Tre Torri, Wiesbaden 2007, ISBN 978-3-937963-41-9. S. 720.
* Tom Standage: *Sechs Getränke, die die Welt bewegten.* Originaltitel: *A history of the world in 6 glasses.* Übersetzt von Rita Seuß. Artemis & Winkler, Düsseldorf 2006, ISBN 978-3-538-07234-3. S. 25.

Einzelnachweise
---------------

1. ↑   Mary Irish, Gary Irish: *Agaves, Yuccas, and Related Plants: A Gardener's Guide.* Timber Press, 2000, 2000, ISBN 0881924423, S. 156.
2. ↑   J. F. Ramirez, A. Sanchez-Marroquin, M. M. Alvarez, R. Valyasevi: *Industrialization of Mexican pulque.* In: Keith Steinkraus (Hrsg).: *Industrialization of Indigenous Fermented Foods, Revised and Expanded.* 2a eldono, Verlag CRC Press, 2004, ISBN 0203022041, p. 547.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pulko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


* Kategorio Pulko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Pulko en la Vikivortaro (Universala vortaro)
**Partido Colorado** aŭ **Asociación Nacional Republicana – Partido Colorado, ANR-PC** estas politika partio en Paragvajo. La kromnomo *Colorado* (elp. *kolorado*) havas la signifon *kolorigita*, en la senco *ruĝa* (kvankam sen rilato al la tradicia laborista-progresema signifo kiun tiu koloro havas en aliaj landoj)

Historio
--------

La 11-an de septembro 1887 generalo Bernardino Caballero fondis ĝin kun la nomo *Partido Nacional Republicano* kiel opozicio kontraŭ liberuloj. Ĝi estas ĉefe konservema partio, kies membroj estas militistoj kaj grandbienuloj.

Ĝi regis la landon unue de 1887 ĝis 1904. Ĝi denove akiris la povon en 1946 kaj dum periodo inter 1947 kaj 1963 ĝi estas la ununura laŭleĝa partio de la lando.

En 1954 okazis puĉo de Alfredo Stroessner kontraŭ Federico Chaves. Stroessner gvidis ne nur la partion, sed ankaŭ la landon diktatorece ĝis 1989. Post interludo gvidata de la generalo Andrés Rodríguez, la gvidantoj de la *Partido Colorado* plu venkis en la prezidentaj elektoj, ĝis aprilo de 2008.

Pro sia longa historio, la partio havas larĝan politikan spektron, kun ampleksaj internaj diferencoj, kvankam ĝenerale ĉiuj situas sin en konservativa tendenco.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Partido Colorado (Paragvajo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

TTT-ejo de la Partido Colorado Arkivigite je 2008-05-03 per la retarkivo Wayback Machine
**Parta ordo** estas **parta strikta ordo** aŭ **parta malstrikta ordo**.

Difinoj
-------

**Parta malstrikta ordo** estas duvalenta rilato, kiu estas transitiva kaj antisimetria.

**Parta strikta ordo** estas duvalenta rilato, kiu estas transitiva kaj kontraŭrefleksiva.

Bonvolu noti, ke transitiva kaj kontraŭrefleksiva (aŭ, sinonime, malrefleksiva) rilato estas nepre kontraŭsimetria (aŭ, sinonime, malsimetria).

Ekzistas dualeca rilato inter striktaj kaj malstriktaj ordoj sur ajna aro {\displaystyle X}:

Se {\displaystyle \preceq } estas malstrikta parta ordo sur aro {\displaystyle X}, tiam la rilaton {\displaystyle \prec } sur {\displaystyle X}, kiu estas strikta parta ordo, eblas difini jene:
{\displaystyle x\prec y\iff x\preceq y\land x\neq y}
Se {\displaystyle \prec } estas strikta parta ordo sur aro {\displaystyle X}, tiam la rilaton {\displaystyle \preceq }, kiu estas strikta parta ordo, sur {\displaystyle X} eblas difini jene:
{\displaystyle x\preceq y\iff x\prec y\lor x=y}

Notacio
-------

Foje oni samtempe uzas striktan kaj malstriktan ordojn; tiam por malstrikta ordo oni uzas matematikajn simbolojn {\displaystyle \leq ,\sqsubseteq ,\subseteq ,\preccurlyeq }, kaj por strikta respektive {\displaystyle <,\sqsubset ,\subset ,\prec }.

Ekzemploj
---------

La aro de subaroj de *{x, y, z}*, parte ordigita per inkluziveco
* La aro de naturaj nombroj ekipita kun la malpli granda ol aŭ egala al rilato.
* La aro de naturaj nombroj ekipita kun la dividebleca rilato.
* La aro de subaroj de donita aro (aro de ĉiuj subaroj) ordigita per inkluziveco.

Vidu ankaŭ
----------

* Rilato
* Duvalenta rilato
La anglalingvaj vortoj **Shipping** kaj **Shippers** komence devenas el la vorto *relationship* (Esperante: (am)rilato), kaj signifas la volon ke ŝatantaroj por du (aŭ pli) homoj, ĉu realaj aŭ fikciaj roluloj (en kino, literaturo, televido ktp.) estu kune en amrilato. En la angla, ĝi estas konsiderita kiel ĝenerala termino por la emocia engaĝiĝo de ŝatantaroj kun la farata disvolviĝo de rilato en verko de fikcio. Parigado ofte elformiĝas kiel kreiva verkado, inkluzive de fanatikfikcio kaj fanatikarto, plej ofte disvastigita interrete.

Nekutimaj paroj
---------------

### Samseksa

Kiam parigante, samseksemaj paroj estas popularaj; ili kelkfoje nomiĝas „slash kaj femslash" (Eble esperantigitaj kiel „Oblikvo kaj Oblikvino"). En la animea/mangaa ŝatantaro, pruntitaj Japanaj terminoj kiel *jaoi* kaj *juri* eble povas uziĝi. Homo, kiu subtenas samseksajn parojn kaj legas aŭ skribas „slash" fikcion (eble „oblikva fikcio") eble nomiĝas „slasher" (eble „oblikvumanto").

### Pluramemo

Amtriopoj kutime uziĝis kiel agadilo por kaŭzi konflikton en la rakonto. La facila metodo por eviti tion estas la parigado de ĉiuj tri, aŭ unu kun ambaŭ eblaj amkunuloj. Ĉi tiu ne konfuziĝu inter haremo, kiu estas kutime nur unu rolulo strebiĝinta de multaj aliaj. Situacioj kiel tio eble esti la *kaŭzo* de pluramema rilato. Pluramemo ne ĉiam kaŭziĝis de amtriopoj, sed tiuj, kiuj ne kaŭziĝis de amtriopoj, emas malpli akceptiĝi de la ŝatantaro.

### Interspecio

Interspecio (angle: *interspecies*), kio kutime vidiĝis en ŝatantaroj pri komunikiloj konsistante el bestoj de diversaj specioj, kutime ne estas polemika ĝis homo pariĝis kun nehomsimila, memkonscia rolulo. Tiu estas precipe polemika kiam ĝi estas inter homo kaj besto aŭ felano. Iuj konsideras ke tiaj parigadoj estas zoofilio.

### Ammalamo

Amrilatoj inter du, kiuj kanone malamas unu la alian ankaŭ okazas. Ofte la roluloj interpretiĝis ke ili kunhavu seksan tension unu kun la alia. Ĉi tiu estas unu el la plej popularaj tipoj de parigado, tamen multaj homoj kredas ke ĝi estas malbelega, kaj koncerne realaj homoj, ofenda kaj malhonora.
Palaco de Topkapi. Pordego de Saluto.
**Sultana Palaco Topkapi, Topkapi Saraji** («La palaco de kanona pordego») estis la ĉefa palaco de Otomana imperio ĝis mezo de la 19-a jarcento.

La palaco lokas sur kabo de Bospora sageto kaj Ora Korno (kreko en Bospora markolo) en historia centro de Istanbulo en distrikto de Fatih (pli frue en aparta distrikto Eminönü, kiu estis enigata al Fatih en 2009) proksime de Hagia Sofia. Palaca areo estas pli ol 700 mil m².

Historio de la Palaco
---------------------

Eksterlandaj ambasadoroj ricevitaj en la Palaco Topkapı en Istanbulo dum la regado de Sultano Ahmedo la 3-a. Pentraĵo de Jean-Baptiste van Mour, 1725.
En jaro 1453, post turka konkerado de Konstantinopolo, otomana padiŝaĥo Sultano Mehmed la Konkerinto ordonis (1475—1478 jj.) konstrui sur ruinoj de palaco de bizancaj imperiestroj novan palacon — nome Palacon de Topkapi. En sekvontaj jarcentoj (ĝis jaro 1854) oni alkonstruigis kaj pliriĉigis la palacon. Dume proksimume 400 jaroj la palaco estis la ĉefa palaco de Osmana imperio (ĉi tie loĝis kaj regis 25 sultanoj). En jaro 1854 sultano Abd-ul-Meĝid transveturis novan rezidejon — Palacon Dolmabaĥĉe. En jaro 1923, ekde komenco de respublika regado, la Palaco de Topkapi, kiel la ceteraj palacoj, laŭ ordono de Mustafa Atatjurk, estis proklamita kiel muzeoj.

Arkitektura ensemblo de la palaco
---------------------------------

Maketo de l' Palaco.
### Unua korto

* Imperia pordego
* Hagia Irene
* Fontano de Torturisto

### Dua korto

* Pordego de Saluto (Bâb-ı-Selâm)
* Palacaj kuirejoj
* Divano
* Arsenala ĉambro

### Tria korto

* Pordego de Feliĉo (Beateco)
* Tronhalo
* Biblioteko de Sultano Ahmed la 3-a
* Palaca biblioteko kaj Palaca lernejo
* Pavilono de Sanktaj Relikvoj
* Trezorejo

### Kvara korto

* Erevana pavilono
* Divana pavilono
* Bagdada pavilono
* Somera palaco de Sultano Abd-ul-Meĝid
* Pavilono de Mustafa Paŝao
* Dormoĉambro de ĉefa palaca kuracisto
* Baseno
* Cirkumcidejo (Sjunnet odasi)

### Haremo

* Haremo
* Favoratina korto
* Korto de sultanino — patrino
* Dormoĉambro de sultanino — patrino
* Salono de Sultano Murad la 4-a

Ĉi-tempa palaco
---------------

Nuntempe la palaco de Topkapi estas unu el plej famaj muzeoj en la mondo. Kvanto de eksponaĵoj, prezentataj por ĉiea konatigo, havas preskaŭ 65 000 aĵojn — kaj tio estas nur dekona parto de muzea kolekto de Topkapi.

Referencoj
----------

* Oficia retpaĝo Arkivigite je 2013-11-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Topkapia Palaco Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
* La palaco sur WikiMAPIA

* Palaco de Topkapi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Palaco de Topkapi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 280892
* GND: 4263672-3
* NKC: kn20030303021
 |
Ota Prouza, 2022
**Ota PROUZA** (naskiĝinta en 1959) estas ĉeĥa pentristo kaj artisto de la movado de *art brut*, kruda arto.

Li vivis longe en komunumo por mense handikapitoj en Brtníky, sed de kelkaj jaroj en Rumburk de kie li navede venis ĉiutage. Li havas nenian trejniĝon kaj ege malfacilas por li legi kaj skribi. Antaŭe li troviĝis en infanhejmo en Liberec. Laboras li en Brtníky en lavejo. Artaĵoj liaj tamen en la tuta mondo vendiĝas kaj eĉ galerioj en Novjorko kaj Parizo ofertas ilin; ĉu li mem pri tio havas scion ne estas klare. Lia unua ekspozicio okazis en gimnazio en Varnsdorf. Li pentras la mondon laŭvide. Paperajn rulojn li kunmetas por pentri sur ili kaj rezulto estas bildigitaj urbaj ĝangaloj kaj strataroj, ja vera (nova) kosmo.

Al li oni aljuĝas en 2018 la duan eŭropan artpremion *Euward* pri pentrarto kaj grafikarto en kunteksto de verkantoj kun mensaj handikapoj.

Referencoj
----------

1. ↑  kolektoj de Bruno Decharme[*rompita ligilo*]
2. ↑
3. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* video pri la shatigho artista de Prouza Arkivigite je 2023-06-09 per la retarkivo Wayback Machine
* biografio
* "Eine einzigartige Sicht auf die Welt". - radielsendo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 826382
* GND: 1168451817
* VIAF: 44153893682202292011
* NKC: jo20221162935
 |
Celofannudeloj
**Celofannudeloj** estas la nudeloj de la orientazia kuirarto. Ili estas tre maldikaj kaj kuirite lumtralaseblaj kiel celofano.

Farado
------

La celofannudeloj konsistas nur el la amelo de la mungfabo kaj akvo. El la semoj de tiu fabo oni akiras la glueblan bazan substancon, al kiu akvo aldoniĝas. La koreaj celofannudeloj, nomataj *Dangmyeon* estas farataj el la amelo de batato. Celofannudeloj el mungfaboj konsistas je ĉ. 88 % el karbonhidratoj kaj je 2,5 % el fibraĵoj. Ili ne enhavas salon, grason aŭ proteinon.

Ne konfuzu ilin kun la (neklare blankaj) riznudeloj.

Celofannudeloj

Preparado
---------

Male al la aliaj nudeloj la celofannudeloj ne estas kuiritaj, sed nur trempitaj en akvo aŭ rekte aldonitaj en la supon. Ili ankaŭ estas friteblaj. La nudeloj estas preskaŭ neŭtralaj laŭ gusto, sed bone kombiniĝas kun aliaj aromoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Celofannudelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Artikel zu Glasnudeln im Magazin „inAsien" Arkivigite je 2013-09-22 per la retarkivo Wayback Machine
Placo de la kvar kleruloj, Vajmaro
**Placo de la kvar kleruloj** (germane: *Gelehrtenplatz* aŭ *Viergelehrtenplatz*) estas loko en la parko de Kastelo Belvedere en Vajmaro, Germanujo.

Priskribo
---------

Tie spekteblas kopioj de la portretoj de Goethe, Friedrich Schiller, Christoph Martin Wieland kaj Johann Gottfried Herder. Ilin faris Martin Gottlieb Klauer krom la portreto ŝilera kiu estas de Ludwig Klauer.

La aranĝo datumas de ĉ. 1818. Iniciatinto estis la granddukino Maria Pavlovna Romanova. Estis la portretoj el bakita argilo. Anstataŭis ilin ekde 1978 kopioj el gisita betono. Du benkoj invitas onin resti kaj mediti. Meze de la ronda tuto estas bedo kun ornamplantoj.

La tuta komplekso figuras sur la oficiala listo de protektotaĵoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Placo de la kvar kleruloj (Vajmaro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

1. ↑  *Goethezeitportal*
2. ↑  *Park Belvedere.* Eldonis Klassik Stiftung Weimar. Deutscher Kunstverlag, Berlin 2021, p. 139.
3. ↑  Gert-Dieter Ulferts k.a.: *Schloß Belvedere: Schloß, Park und Sammlung.* Deutscher Kunstverlag, München / Berlin / Weimar 1998, p. 36.
4. ↑  Benedikt Jeßing, Manfred Wenzel: *Goethe-Handbuch-Supplement*, Bd. 3: *Kunst*, J.B. Metzler, 2011, p. 255.
5. ↑  *Weimar-Lese*

50.94750611.352627Koordinatoj: 50° 56′ 51″ N, 11° 21′ 9″ O (mapo)
La **Tautos prisikėlimo partija** (Partio de la Nacia Restariĝo) estas politika partio en Litovio, kiu fondiĝis en aprilo 2008, mallonge antaŭ la parlamenta baloto en Litovio 2008, fare de la televida moderigisto kaj elsendoproduktisto *Arūnas Valinskas*. Membroj dela partio estas precipe aktoroj, muzikistoj kaj kromaj agantoj de la televida kaj kinejfilma industrio, kio alportis al la nova partio la malformalan kromnomon *žvaigždūnų partija* ("partio de steletoj").
. Aliaj kritikantoj kreis la kromnomon "kontraŭpolitika konstruaĵo"..

La partio kaj ĝia antaŭbalota varbokampanjo nekontesteble havis tendencon je satiro. Ekzemple la tuta balota programo plejsimple konsistis el 10 punktoj simile al La Dekalogo de judismo kaj kristanismo.

Malgraŭ tiu tendenco je malseriozeco la partio en la parlamenta baloto en Litovio 2008 la 12-an de oktobro 2008 kun 15,14 procentoj da voĉoj iĝis la dua plej forta politika partio.

Notoj
-----

1. ↑
2. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* litove retejo de la partio
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Blankagorĝulo** |
| --- |
|  |
| 
BlankagorĝuloBlankagorĝulo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Irania* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***I. gutturalis'*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Irania gutturalis****(Guerin-Meneville, 1843) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Blankagorĝulo  |

 |
| v • d • r |

La **Blankagorĝulo** (*Irania gutturalis*) estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed nuntempe estas pli ĝenerale konsiderata membro de la familio de Muŝkaptuledoj. Tiu kaj aliaj similaj specioj formas la grupon de Saksikolenoj. Tiu estas la ununura specio de la genro *Irania*.

Tiu specio estas iomete pli granda ol la Eŭropa ruĝgorĝulo. La reprodukta virseksulo havas **plumbogrizajn suprajn partojn, nigran vizaĝon kun blankaj gorĝo kaj superokula strio kaj oranĝecajn subajn partojn** kiuj heliĝas kaj blankiĝas en suba ventro. La vosto estas nigra (ofte skuata), kaj same la forta beko. La plej karaktera eco estas la blanka gorĝostrio kiu estas mallarĝa en la mentono kaj larĝiĝas suben al la suba gorĝo; ĝi estas tre kontrasta kaj rimarkinda inter la nigraj vizaĝoj kaj resto de la gorĝo. Tiu karaktero nomigas la specion kaj ankaŭ la latina scienca nomo *Irania gutturalis* en la specifa dua duono aludas al la tiom markata gorĝo dum la unua duono por la genro aludas al la mondoregiono kie indiĝenas la genro kaj specio.

La kanto de la virseksulo estas rapida trilado el arbusto aŭ dumfluge. La alvoko de tiu specio estas *ĉis-it* kiel de Blanka motacilo.

Inoj estas pli senkoloraj, ĉefe grizbrunaj supre, pli malhele en flugiloj kaj preskaŭ nigraj en vosto, nuancoj de oranĝo en flankoj kaj kelkaj helaj gorĝostrioj.

Ĝi estas migranta insektomanĝanta specio kiu reproduktiĝas en sudokcidenta Azio el Turkio al Afganio kaj vintras en orienta Afriko. Tiu specio estas tre rara vaganto en Eŭropo ĉefe en nordo.

Ili reproduktiĝas en sekaj rokaj deklivoj kun kelkaj arbustoj, ofte je ia altitudo. La Blankagorĝulo nestumas en arbusto, kie la ino demetas 4-5 ovojn.

Vira blankagorĝulo en Sauda Arabio 1993
ovoj de *Irania gutturalis*  - Muzeo de Tuluzo
  

* Blankagorĝulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Blankagorĝulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Blankagorĝulo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Blankagorĝulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Blankagorĝulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Blankagorĝulo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
La **Partio de la verduloj por la progreso** (araba: **حزب الخضر للتقدم** ; franca: **Parti des verts pour le progrès**) aŭ PVP estas unu el la laŭleĝaj politikaj partioj en Tunizio, fondita la 14-an de novembro 2005.

Fondite en novembro 2005 de Mongi Al-Khamasi, iama membro de Socia Liberala Partio (PSL - opozicia liberala partio en Tunizio), ĝi akiris la 3-an de marto 2006 la statuson de unu el la 9 leĝigitaj politikaj partioj antaŭ la tunizia revolucio.

Agnoskita la 3-an de marto 2006 tiu partio ambicias «plifortigi la vivmedian konscion» de la tunizianoj kaj sentivigi ilin pri la graveco de ĉi tiu en ilia vivo kaj en tiuj de la komunumoj.

La partio publikigas sian propran semajnilon en la franca kaj araba versioj (*Al-Tunisi*).

Dum la unua partia konferenco kiu okazis en decembro 2008, la ĝenerala sekretario Mongi Al-Khamasi estas rekondukita al lia posteno kaj la dek novaj membroj de la politika oficejo estis elektitaj de la membroj de la nacia konsilio. La reprezentantoj de la maroka, alĝeria, egipta kaj palestina verdaj partioj kiuj ĉeestis la kongreson decidis pri la kreado de araba kolektivo de la verdaj partioj kaj ekologiaj movadoj sub la prezidanteco de Khamassi.

Polemiko
--------

Notindas ke multnombraj verdaj partioj, ĉefe la francaj verduloj (Les Verts)  kaj la Eŭropa Verda Parttio, denuncis la kreadon de tiu partio deklarante ke la vera tunizia ekologia partio estas en realo estas la movado verda Tunizio (Tunisie verte), de kiu la dosiero ne ankoraŭ estis akceptita de la ministerio de la Interno, malgraŭ ke ĝi estis deponita du jaroj antaŭe.

Politika oficejo
----------------

Ĉe la fondo de la partio en 2006, la politika gvidantaro konsistis krom la ĝenerala sekretario Mongi Khamassi kaj la asista ĝenerala sekretariino Amel Bel Lakhal, el Fathi Zghonda, Riadh Hammoudia, Fethi Dargachi, Ali Mrad, Chaker Ben Saïd, Faouzi Ezzeddine, Chrifa Marzouki kaj Karima Hosni.

Okaze de la kongreso de 2008, la membroj de la oficejo estis plene renovigitaj kaj la reprezentantoj de la maroka, alĝeria, egipta kaj palestina verdaj partioj kiuj ĉeestis la kongreson decidis pri la kreado de araba kolektivo de verdaj partioj kaj ekologiaj movadoj sub la prezidanteco de Khamassi.

Referencoj
----------

1. ↑  (fr) Néjib Sassi, *Société civile : premier congrès du Parti des verts pour le progrès (PVP)*, L'Expression, la 20-an de decembro 2008.
2. 1 2 3  Néjib Sassi, « Société civile : premier congrès du Parti des verts pour le progrès (PVP) », *L'Expression*, 20 décembre 2008
3. ↑   Communiqué à la presse du 8 mars 2006 (Les Verts). Arkivita el la originalo je 2009-05-05. Alirita 2021-10-07.
4. ↑  angle The European Green Party acknowledges the Tunisian Green Party (Parti Vert européen) Arkivigite je 2007-11-07 per la retarkivo Wayback Machine
5. ↑  M'hamed Jaïbi, « La neuvième formation est née », *La Presse de Tunisie*, 4 mars 2006[*rompita ligilo*]
6. ↑  Néjib Sassi, « Société civile : premier congrès du Parti des verts pour le progrès (PVP) », *L'Expression*, 20 décembre 2008

Ekstera ligilo
--------------

(fr) Facebook-paĝo de la junulara sekcio de la PVP