recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Gupio** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Aktinopterigoj *Actinopterygii* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ciprinodontoformaj *Cyprinodontiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Peciliedoj *Poeciliidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Pecilio *Poecilia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***P. reticulata*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Poecilia reticulata****Peters, 1859
Normaj gupi-formoj |
|
|
|
|
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Gupio  |

 |
| v • d • r |

La **gupio** (*Poecilia reticulata*) estas unu el la plej konataj dolĉakvaj fiŝoj, kiu tre ofte estas flegata en akvarioj. Tio certe baziĝas sur ĝia generademo kaj buntegeco.

Ĝia hejmo estas en Sudameriko, norde de la rivero Amazono. Tiu besto estas uzata por la batalo kontraŭ la moskitoj kaj pro tio estis disvastigita en multaj landoj.

La sekso estas tre facile diferencigebla. La maskloj estas pli multkoloraj kaj kreskas ĝis ĉirkaŭ 3,5 cm, la femaloj ĝis 6 cm.

La gupio naskas vivajn idojn kaj ne flegas sian idaron - la fiŝoj kelkfoje eĉ manĝas siajn idojn. La fiŝoj povas vivi inter 16° ĝis 30 °C - prefere inter 24° ĝis 26 °C.

El la sovaĝa formo oni bredis multajn koloro- kaj staturo-variantojn.

* 
* 
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Gupio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Gupio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Gupio en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Bildoj ĉe Google


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Zoologio |
**Rahaĉoŭa distrikto** (beloruse: *Рагачоўскі раён*; ruse: *Рогачёвский район*) estas administra subdivido en Homela regiono (situas en norda parto de regiono) en Belorusio. La distrikto estis fondita en 1924 jaro, de 1938 jaro estis inkludita en Homela regiono. Areo de la distrikto estas 2100 da km2. Administra centro de la distrikto estas urbo Rahaĉoŭ. En la distrikto oni eldonas gazeton "Libera vorto".

Loĝlokoj kaj administrada subdivido
-----------------------------------

En la distrikto estas ĉirkaŭ 210 da loĝlokoj, pli grandaj el kiaj estas Rahaĉoŭ kaj Belick. La distrikto estas subdividita je 18 da vilaĝaj sovetoj.

Naturo
------

Areo de la distrikto estas ebena. Arbaroj okupas 32 % de areo. Tra la distrikto fluas Dnepro kun flankriveroj Druc, Dobasna kaj aliaj.

Agrokulturo
-----------

En la distrikto estas disvastigata bovbredado, porkbredado, ŝafbredado, cerealplantado, terpomplantado, furaĵplantado.

Industrio
---------

Elfosaĵoj
---------

En la distrikto estas mintavoloj de kreto, torfo, argilo, sablo.

Komunikado
----------

Tra la distrikto trairas fervojo el Mahiljoŭ ĝis Ĵlobin, aŭtovojoj el Mahiljoŭ ĝis Homel, el Biĥaŭ tra Rahaĉoŭ ĝis Ĵlobin. Ŝipnavigado tra Dnepro.

* Kategorio Rahaĉoŭa distrikto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **blazono de Palaŭo** enkondukiĝis en 1955. Ĝi samtempe estas la sigelo de la Palaŭa Nacia Kongreso.

Priskribo
---------

La sigelo devenas el la jaro 1955 kaj similas al la antaŭa sigelo de la Kuratora Teritorio Pacifikaj Insuloj, kiu ekzistis ekde 1947 kaj en 1952 de la Konsilio de Kuratorado de la Unuiĝintaj Nacioj estis donata al Usono.

La blua-blanka sigelo montras tradician kunvenejon, en kiu kolektiĝas la tribaj reprezentantoj kaj kie okazas la komunaj festoj. La 18 stonoj sub la kunveneja domo reprezentas la 18 respublikojn, kiuj kune konsistigas Palaŭon.

Sur la ringo, kiu ĉirkaŭas la blazonon, videblas la nomo de la respubliko Palaŭo - en la supra duono en la palaŭa lingvo kaj en la suba duono en la angla:

„*Olbiil era Kelulau*"
„*Republic of Palau*"

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Oceanio |
| --- |
| Aŭstralio •  Fiĝioj • Kiribato • Marŝala Insularo • Federacio de Mikronezio • Nauro • Nov-Zelando • Palaŭo • Papuo-Novgvineo • Salomonoj • Samoo • Tongo • Tuvalo • Vanuatuo |  |
| Aliaj, ne aŭ ne plene suverenaj teritorioj | Usona Samoo • Kukinsuloj • Franca Polinezio • Gvamo • • Nov-Kaledonio • Niuo • Nord-Marianoj • Pitkarna Insulo • Tokelao • Valiso kaj Futuno |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Palaŭo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ruslana, la plej sukcesa gajninto de la konkurso
Donatas Montvydas, venkinto en 2008
La Internacia Arta Festivalo **Slava Bazaro en Vicebsko** (beloruse Міжнародны фестываль мастацтваў «Славянскі базар у Віцебску», ukraine Міжнародний фестиваль мистецтв «Слов'янський базар у Вітебську», ruse Международный фестиваль искусств «Славянский базар в Витебске», pole Międzynarodowy Festiwal Sztuk «Słowiański Bazar w Witebsku») estas jara muzika festivalo okazanta en Vicebsko, Belorusio sub la aŭspicio de la belorusa registaro ekde 1992. Ĝia ĉefa programo estas dediĉita al slava muziko. La ĉefaj partoprenantoj estas artistoj el Rusio, Belorusio, Ukrainio, landoj de eksa Jugoslavio, Pollando kaj Bulgario kun gastoj el multaj aliaj landoj, kaj slavaj kaj neslavaj.

Post la Dissolvo de Sovetunio la kulturaj ligoj inter la landoj de la eksa orienta bloko rompiĝis. Do aperis ideo organizi kulturan aranĝon por montri la kulturan diversecon de slavaj nacioj. La unua Slava bazaro estis malfermita en 1992. Ĝin organizis la belorusa registaro kun la financa subteno de Rusio kaj Ukrainio. La ĉefa celo de la unua festivalo estis provo konatigi al la belorusa publiko popmuzikajn kaj popolajn tendencojn el aliaj slavaj landoj.

En 1993 la festivalo fariĝis membro de la Federacio Internacia de Organizaĵoj Festivalaj (FIDOF). Kultura diverseco kreskis, ĉar reprezentantoj de pluraj neslavaj landoj esprimis sian intereson partopreni la festivalon. Ekde 1995 la evento akiris novan koncepton kaj ŝanĝis sian nomon al Internacia Arta Festivalo "Slava Bazaro". Kinematografiaj prezentoj kaj popolartaj foiroj fariĝis ripetiĝantaj eventoj en la kalendaro de la festivalo. En 1998 la festivalo fariĝis interŝtata kultura projekto de Belorusio kaj Rusio kaj ricevis aldonon "...en Vicebsko" al la nomo, kiu fiksis la apartenon de la festivalo al la urbo Vicebsko.

Dum la festivalo okazas konkurso por junaj kantistoj. Ĝi havas du stadiojn, ĉiu okazigita en aparta tago. La unuan tagon la konkursantoj prezentu la kanton en nacia lingvo de la lando, kiun la konkursanto reprezentas. Ĉiuj voĉoj estas kantataj vive uzante apogan fonan muzikon. En la dua tago la konkursantoj prezentas la kanton verkitan de komponisto el iu ajn slava lando en iu ajn el la slavaj lingvoj. En tiu tago ĉiuj kanzonoj devas esti kantataj vive kun akompano de la Nacia Koncerta Orkestro de Belorusio.

La fina decido estas farita de la internacia ĵurio kutime konsistanta el 10 homoj, kiuj pej ofte estas iamaj gajnintoj de la konkurso, eksaj konkursantoj aŭ aliaj famuloj. Post la prezentado ĉiu ĵurio donas poentojn de 0 ĝis 10 (kvankam la nulo ĝis nun neniam efektive uziĝis). Fine de la dua tago ĉiuj poentoj estas resumitaj kaj la Grandpremio-gajninto kaj aliaj gajnintoj estas difinitaj.

La festivalo estis la deirpunkto en la karieroj de pluraj kantistoj kiel Ruslana, Toše Proeski, Željko Joksimović, Donatas Montvydas kaj Dimash Kudaibergen.

* Kategorio Slava Bazaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Málmey** estas granda insulo en Skagafjörður, proksime al la orienta marbordo. La markolo inter Málmey kaj la duoninsulo Þórðarhöfði nomiĝas **Markolo de Málmey**. La longeco de la insulo estas 4 kilometroj. Ĝi estas iom malalta sed plialtiĝas norden kaj tie estas ĝia plej alta parto, ĉirkaŭ 150 metroj, kie nomiĝas Kaldbakur (Malvarma dorso). La plej suda parto estas roka promontoro nomita Kringla, preskaŭ tute disfendita de la insulo mem.

Antaŭe ĉiam estis unu ĝis tri bienoj en Málmey kie oni bredadis ŝafojn kaj ankaŭ havis unu ĝis du bovinojn. La bienistoj en Málmey kompreneble devis havi boatojn kaj li ankaŭ kaptis fiŝojn kaj ŝarkojn.

Estas dirita ke iu ensorĉiteco kuŝas sur la insulo kaj ke neniu povas loĝi tie pli ol 20 jarojn. Se tio okazos la mastrino aŭ freneziĝos aŭ malaperos kaj pri tia akcidento troviĝas fama popolrakonto en Þjóðsögur Jóns Árnasonar (La popolrakontaro de Jón Árnason).

En decembro 1951 brulis la biendomo en Málmey. Feliĉe ĉiuj loĝantoj saviĝis sed post tiam neniuj loĝadis en la insulo.

Lumturo estas en la norda parto de Málmey.

* Kategorio Málmey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Niĝera Delto**, nome delto de la rivero Niĝero en Niĝerio, estas tre dense loĝata regiono foje nomata la **Oleriveroj** ĉar ĝi estis iam ĉefa produkta areo de palmoleo. La areo estis la Brita Olerivera Protektorato el 1885 ĝis 1893, kiam ĝi etendiĝis kaj iĝis la Niĝerborda Protektorato.

Vido de la Niĝera Delto el la spaco. Nordo estas maldekstre.
La **Niĝera Delto**, kiel estas nuntempe difinita oficiale fare de la niĝeria registaro, etendas al ĉirkaŭ 70,000 km² kaj konstituas 7.5% el la terareo de Niĝerio. Historie kaj kartografie, ĝi konsistas el nuntempa Bajelsa, Delta, kaj Rivera Ŝtatoj. En 2000, tamen, la reĝimo de Obasanjo inkludis la novajn entojn de Abia, Akwa-Ibom, Krosrivera, Edo, Imo kaj Ondo Ŝtatoj en la regiono. Ĉirkaŭ 31 milionoj da loĝantoj el pli ol 40 etnaj grupoj kiaj la Bini, Efikoj, Ibibioj, Igboj, Anaangoj, Oronoj, Iĝavoj, Icekirioj, Isokoj, Urhoboj, Ukvuanioj, kaj Kalabarioj, estas inter la loĝantoj de la Niĝera Delto, kiuj parolas ĉirkaŭ 250 diversajn dialektojn.

La **Niĝera Delto**, kaj la "South South Zone" (sudsuda zono), kio inkludas la teritoriojn de Akwa Ibom Ŝtato, Bajelsa Ŝtato, Krosrivera Ŝtato, Delta Ŝtato, Edo Ŝtato kaj Rivera Ŝtato estas du diferencaj entoj. Dum la Niĝera Delto estas la ole-produkta (nun nafto-produkta) regiono, la Niĝeria Sudsudo estas geo-politika zono.

La delto estas nafto-riĉa regiono, kaj estis centro de internacia polemikaro pri detrua poluado kaj ekocido, kleptokratio (ĉefe dum la reĝimo de Abacha), kaj perforto kontraŭ la homaj rajtoj je kio la nederlanda entrepreno Royal Dutch Shell estis implikita.

Notoj
-----

1. ↑  C. Michael Hogan, "Niger River", in M. McGinley (ed.), *Encyclopedia of Earth*, Washington, DC: National Council for Science and Environment, 2013.
2. ↑  CRS Report for Congress, Nigeria: Current Issues. Ĝidatigita en la 30a de januaro 2008.

Referencoj
----------

* American Association for the Advancement of Science, Niger Delta Arkivigite je 2005-11-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Niger-Delta Development Commission, Niger Delta: A Brief History Arkivigite je 2005-10-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Environmental Rights Action
* Niger Delta-Archive of News,Interviews, Articles, Analysis from 1999 to Present Arkivigite je 2009-08-05 per la retarkivo Wayback Machine
* *Proceedings of the Ibibio Union 1928-1937*. Edited by Monday Efiong Noah. Modern Business Press Ltd, Uyo.
* News on the Niger Delta
* Urhobo Historical Society (4a aŭgusto 2003). Urhobo Historical Society Responds to Itsekiri Claims on Wari City and Western Niger Dealta.
* "Nigeria's agony dwarfs the Gulf oil spill. The US and Europe ignore it"

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Niĝera Delto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Curse of the Black Gold, Hope and betrayal on the Niger Delta Arkivigite je 2008-08-26 per la retarkivo Wayback Machine, National Geographic, February 2007.
* More about the Niger Deltans

05° 19′ 34″ N 06° 28′ 15″ O﻿ / ﻿5.32611 °N, 6.47083 °O﻿ / 5.32611; 6.47083 (mapo)
**Panĉatantra** (skr: पञ्चतन्त्रम्, *kvinparta instrulibro, Panĉa* signifas "kvin", kaj *tantra* signifas "traktatoj") estas unu el la plej aĝaj kompiladoj de fabloj, diraĵoj kaj rakontoj en sanskrito, kiu estas atribuita al la brahmana erediciulo *Visnuśarman*. tiuj fabloj iĝis unu el la plej vaste tradukitaj nereligiaj skribaĵoj en la mondo.

La kolektado estis primare verkita pro la edukado de junaj nobeloj, poste ĝi estis uzata kiel instrua libro ĝenerale. La verko originas verŝajne en la 4-a jarcento kaj devenas de pli aĝaj kolektoj de popolaj rakontoj. Kun siaj proksimume 200 versioj en pli ol 50 lingvoj, tiuj estas uzataj por plurlingva voĉlegado en klasĉambroj kun lernejanoj de plej diversaj denaskaj lingvoj. Ĝi ankaŭ estas rakonto de lingvoj kaj kulturoj en kontakto.

La fabloj de Panĉatanta apartenas al la plej disvastigataj verkoj de la mondliteraturo, kaj influis la popolajn literaturojn de la tuta oriento. Multaj fabloj estas bazitaj sur la instruaj rakontoj el la budhana *Jātakamalā*.

### Pri bestaj fabloj

Bestaj fabloj estas prezentitaj en novela aŭ poezia formato en kiu bestoj parolas. Fabloj estas tradicia formo de alegoria skribo. Alegorio en literaturo estas uzata por doni al la leganto ideon, principon aŭ signifon, kiel moralo. Ĝi havas metaforan signifon kun simbola reprezentado. Tio estas kutime prezentita en retorika alegorio, kiu peras signifon alian ol la vortoj kiuj estas uzataj en la fablo. Tiuj fabloj instruas saĝon por vivi la vivon en la plej bona maniero.

Subdivido
---------

Bildita paĝo de fama barata verko Panĉatantra.La verko, kiel sia nomo indikas, estas komponata de kvin sekcioj, el kiuj ĉiu temas pri specifa principo. La kvin partoj estis titolitaj jene:

1. *Mitra Bheda* (मित्रभेध) "Disiĝo de geamikoj" (La leono kaj la virbovo, 22 rakontoj)
2. *Mitra Lābha* (मित्रलाभ) "Geamikoj-atingo/akiro de geamikoj" (La kolombo, korvo, muso, testudo, kaj cervo, 7 rakontoj)
3. *Kākolūkīyam* (काकोलुकीयम्) "Malpaco inter geamikoj", legendo de la milito de korvoj kaj strigoj, 17 rakontoj)
4. *Labdhapraṇāśam* (लब्धप्रणाश) ""Perdo de kio estis akirita", 11 rakontoj)
5. *Aparīkṣitakārakaṃ* (अपरीक्षित कारक) "Malzorgemaj Faroj", 11 rakontoj)

Ĉi tiuj kvin principoj (aŭ kvin libroj) estas sinsekvo de bestaj fabloj. La princoj lernis kaj saĝiĝis, kaj la reĝo estis tre kontenta.

Referencoj
----------

1. ↑  (en) Hyllis Doyle Burns, *India 's Ancient Fables: The Five Principles of the Panchatantra*, Owlcation, la 22-an de julio 2020.

Vidu ankaŭ
----------

* Ĝatakoj
* Ŝukasaptati

* Kategorio Panĉatantra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 205606
* GND: 4252628-0
* LCCN: no2009051025 n82004995, no2009051025
* VIAF: 195070997
* SUDOC: 028238206
* BNF: 120115008
* BIBSYS: 90765344
* BNE: XX3988542
 |

* Rakontoj el la Panĉatantra angle
* Transliterado de la rakontoj
* Tekstoj de la Panĉatantra en diversaj lingvoj
* (angla) La historio de panĉatanta, projekto Shivoham, filmeto
**Komunista Partio de Hispanio** aŭ Hispana Komunista Partio (**PCE**, *Partido Comunista de España*, hispane) estas la pli multnombra Komunista Partio de Hispanio, fondita en 1921, kiu nun estas parto de Unuiĝinta Maldekstro (**IU**, *Izquierda Unida*), ligo fondita en 1986 de pluraj maldekstraj partioj.

Ĝi naskiĝis en la 1920-aj jaroj kiel apartiĝo de la socialisma partio PSOE kaj kiel alproksimiĝo al la politiko de la tiama Sovetunio. La partio estis relative modesta dum la 20-aj kaj komenco de la 30-aj jaroj, kaj ege kreskis dum la Hispana Enlanda Milito fine de tiu jardeko, kiam ĝi profitis la ĝeneralan engaĝon en la intercivitana milito (partoprenis la kontraŭfaŝisman lukton multaj komunistoj ĉe la Internaciaj Brigadoj), la rivalecon inter diversaj tendencoj, la maĥiavelismon kaj la apogon kaj politikan kaj perarmilan de la Sovetunio. 

Dum la reĝimo de la generalo Francisco Franco, la partio havis siajn estrarojn for en ekzilo, sed supervivis ankaŭ en la interno kaj dum precizaj epokoj hegemoniis la kontraŭfrankisman lukton kiel fine de la 1950-aj jaroj kaj fine de la 1960-aj jaroj. Tiun hegemonion ili profitis je la fino de la 1970-aj jaroj je la komenco de la demokratia epoko por instaliĝi kiel la plej forta maldekstra politika partio. Ĝi forlasis la sovetian radikalecon kaj en ĝi pligraviĝis la tendenco konata kiel eŭrokomunismo. En la unuaj demokrataj balotoj, tamen, la rezulto ne estis tiom sukcesa, kaj ĝi akiris malpli da deputitoj ol la Socialista Partio. Tio kondukis al sinsekvo de internaj krizoj kaj al la perdo de influo en la ĝenerala politiko. 

En 1986 la partio faciligis la formiĝon de koalicio nomata Unuiĝinta Maldekstro, en kies sino ĝi plu funkcias nuntempe. Post pli ampleksa koalicio kun la partio Podemos, nomata *Unidas Podemos*, du membroj de la partio deĵoras kiel ministroj en la nuna hispana registaro.

Ĝeneralaj sekretarioj
---------------------

La ĉefa respondeculo de la partio estas la ĝenerala sekretario, dum la prezidanteco havas pli reprezentan rolon. Jen la listo de ĝeneralaj sekretarioj dum la historio

| **Periodo** | **Ĝenerala sekretario** |
| --- | --- |
| 1921-1923 | Antonio García Quejido |
| 1923-1925 | César Rodríguez González |
| 1925-1932 | José Bullejos |
| 1932-1942 | José Díaz Ramos |
| 1942-1960 | Dolores Ibárruri (*La Pasionaria*) |
| 1960-1982 | Santiago Carrillo |
| 1982-1988 | Gerardo Iglesias |
| 1988-1998 | Julio Anguita |
| 1998-2009 | Francisco Frutos |
| 2009-2017 | José Luis Centella |
| 2017-2018 | *Provizora komisiono* |
| De 2018 | Enrique Santiago |
|

Iamaj aktivuloj
---------------

* Ignacio Hidalgo de Cisneros
* Juan Modesto

Referencoj
----------

1. ↑  Oficiala hispana Registro de Politikaj Partioj[*rompita ligilo*] Serĉu *Partido Comunista de España* en la Registro.

* Kategorio Komunista Partio de Hispanio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 296256
* GND: 5028802-7
* LCCN: n79079603
* VIAF: 156911630
* ISNI: 000000012192741X
* SUDOC: 031260748
* BNF: 122509965
* NLA: 35807615
* NDL: 00628645
* NKC: kn20090528014
* BNE: XX114899
 |
La **Monta monaĥejo de Heiligenstadt** (germane: *Bergkloster Heiligenstadt*) en Heilbad Heiligenstadt, Germanujo (Friedensplatz nr. 5) apartenas al la ordeno de la Fratinoj de Mario Magdaleno Postel.

Historio
--------

Fondis fratino Placida post kontaktoj je instruistinoj en la katolika insulo enprusia Eichsfeld, en la jaro 1862 la unuan germanan filion de la menciita ordeno sur iama konvento-monto (de la cistercianoj). De tiam la fratinoj instruistaj konatas ankaŭ sub la nomo *Heiligenstädter Schulschwestern* kaj la klostro mem kiel *Bergkloster*. Dum Kulturbatalo ĝi eĉ neniigitis en 1877 por la daŭro de 10 jaroj. La monaĥinejo iĝis la ĉefsidejo de la germanaj fratinoj. Post la divido de Germanlando je unu libera kaj unu komunisma parto la laboro kunordiga por la en 1920 fondita tutgermania branĉo ege ĝenitis. Tiel en 1968 la ĉefsidejo devis translokiĝi al Bestwig. En 2003 tio remalfaritis.

Monaĥinejo
----------

Al la frokulinejo apartenas la konventaj ejoj, kapelo, infanĝardeno kaj ĝardeno kun Via crucis. Dum la restaŭradlaboroj en la 1990-aj jaroj oni trovis arĥeologie intersajn elfosaĵojn el la jarcentoj 8-a kaj 9-a, do el la fondotempo de la urbo mem.

Instruadejoj
------------

Fare de la ordeno tenadatas jenaj klerigaj institucioj en Heiligenstadt: 

* Bergkindergarten (laŭvorte: *Monta infanĝardeno*)
* Bergschule St. Elisabeth (Monta lernejo) kun gimnazia kaj metiprepara branĉoj

Alia gravega lernejo de la ordeno en Germanujo estas Gimnazio Engelsburg en Kaselo.

Notoj
-----

Thüringer Allgemeine; 22.5.2015: "Placida-Empfang der Schulschwestern mit Vortrag zur Gründungszeit"

Literaturo
----------

* *Heiligenstädter Schulschwestern 1862–1962.* Selbstverlag Heiligenstadt 1962 (sen indiko de aŭtoro)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bergkloster Heiligenstadt
* Metilerneja hejmpaĝo
* Gimnazia hejmpaĝo
Gustave Doré, la profeto Elija supreniras en la ĉielan ŝtormon per la fajra ĉaro, kaj transdonas sian mantelon al la profeto Eliŝa (Libro de Reĝoj 2, ĉapitro 2, verso 11)
La **juda mitologio** estas komponita de la religiaj kaj tradiciaj rakontoj ligitaj al la juda religio, dum la «juda folkloro» konsistas en la popolaj rakontoj kaj legendoj kiujn oni trovas en la juda kulturo. Reale, estas malabunda la primitiva folkloro konservita diferenca el la literaturo "agada". Tamen, mitologio kaj folkloro survivis kaj etendiĝis inter la juda loĝantaro en ĉiuj epokoj de ties historio.

Por kelkaj fakuloj la Tanaĥo enhavas mitojn kune kun la religiaj fundamentoj, dum por aliaj tio tute ne estas parto de mitologio.

La juda tendenco adopti la paganajn praktikojn de iliaj najbaroj, spite la tiukadran denuncon fare de la profetoj, revenis forte dum la periodo de la Talmudo. Tamen, apenaŭ okazis adopton de mitoj dum la periodoj talmuda kaj midraŝa, kiam aperis la mistikismo en la skoloj de la Kabalo. Unu aspekto estis ekzemple la apero de la *Ŝedim*, nome demonoj kiuj iĝis ĉieaj por judoj,​ ĉefe post la invento de la presmaŝino, kiu permesis al la plej parto de la juda popolo la aliron al la studo de la Talmudo. Kelkaj rabenoj eĉ kusentis tiujn popolajn kredojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Kristana mitologio

Notoj
-----

1. ↑   Dennis, G.: «Demons and demonology», en The encyclopedia of jewish myth, magic, and mysticism.

* Kategorio Juda mitologio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 738450
 |
Irkutsk estas la plej granda urbo en la regiono ĉirkaŭ la lago Bajkalo.**Bajkalio** (ruse *Прибайкалье*, [pribajkalje]) estas svaga geografia termino aludanta al la regiono ĉirkaŭ la lago Bajkalo. Ĝi estas malpli ofta, ol la koncepto de Transbajkalo, nome areo oriente de la Lago Bajkalo. La termino *Bajkalio* estas svage difinita kaj ne havas oficialan difinon.

La areo de Bajkalo havas longan historion de homa setlado. Frua konata tribo en la areo estis la kurikanoj, prauloj de du etnaj grupoj: nome la burjatoj kaj la jakutoj.

Situanta en la iama norda teritorio de la konfederacio de Ŝiungnuoj, Bajkalio estis scenejo de la Milito Han–Ŝiungnua, kie la armeoj de la Dinastio Han persekutis kaj venkis la fortojn de Ŝiungnuoj el la 2a jarcento a.K. al la 1a jarcento n.e. Ili registris ke la lago estis "granda maro" (*hanhai*) kaj desegnis tiun Nordan Maron (*Běihǎi*) el la duonmitaj Kvar Maroj. La Kurikanoj, nome Siberia tribo kiu loĝis en la areo en la sesa jarcento, donis nomon kiu trandukeblas al "multa akvo". Poste, ĝi iĝis nomita "natura lago" (*Baygal nuur*) fare de la Burjatoj kaj "riĉa lago" (*Bay göl*) fare de la Jakutoj. La Eŭropanoj sciis malmulton pri la lago ĝis Rusio etendiĝis en la areo jam en la 17a jarcento. La unua Rusa esploristo kiu atingis la bordojn de la Lago Bajkalo estis Kurbat Ivanov en 1643.

La Rusia ekspansio al la Burjata areo ĉirkaŭ la lago Bajkalo en 1628–58 estis parto de la Rusia konkero de Siberio. Ĝi estis farita la unuan fojon laŭ la rivero Angara kontraŭflue el Jenisejsk (fondita en 1619) kaj poste suden el la rivero Lena. Rusoj unuafoje aŭdis pri Burjatoj en 1609 ĉe Tomsk. Laŭ popolaj rakontoj rilatitaj unu jarcenton post tiu fakto, in 1623, Demid Pjanda, kiu povus esti la unua ruso kiu atingis la riveron Lena, trapasis el supra Lena al Angara kaj alvenis al Jenisejsk.

Referencoj
----------

1. ↑  Chang, Chun-shu.  (2007) *The Rise of the Chinese Empire: Nation, State, and Imperialism in Early China, ca. 1600 B.C.-A.D. 8*. University of Michigan Press, p. 264. ISBN 978-0-472-11533-4.
2. ↑  Lincoln, W. Bruce.  (2007) *The Conquest of a Continent: Siberia and the Russians*. Cornell University Press, p. 246. ISBN 978-0-8014-8922-8.
3. ↑   Research of the Baikal. Irkutsk.org (18a de Januaro 2006). Alirita 2012-01-02.
4. ↑  George V. Lantzeff kaj Richard A. Price, 'Eastward to Empire', 1973
5. ↑  Открытие Русскими Средней И Восточной Сибири (en rusa). Randewy.ru.  Alirita la 1an de Septembro 2017.
La **preĝejo Ĉieliro de Kristo** estas katolika historia monumento en Hungario, en urbo Balmazújváros.

Historio
--------

En tiu loko funkciis jam kirko Sankta Mateo en 1337. La loĝantoj ĉirkaŭ 1550 prenis la kalvinismon, la restintaj katolikoj apartenis al Hajdúszoboszló. La kalvinanoj uzis la kirkon inter 1552 kaj 1660, poste la turkoj bruldetruis ĝin. Pli nova katolika preĝejo estis konstruita inter 1781-1786, sed la paroĥo estis refondita nur en 1814. La orgeno estis kreita en 1820, trakonstruita en 1930 kaj 1989. La kirko estis renovigita en 1986.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola en korto en mezo de la urbo. En la korto ŝtona kruco kaj statuo pri Johano Nepomuko estas videblaj. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo iomete reliefas. En la turo 3 sonoriloj loĝas. Kelkaj ŝtupoj kuras al la enirejo. Super la enirejo en la etaĝa alto fenestro estas videbla, flanke po 1 malplenaj niĉoj. Interne ĉe la altaro pentraĵo de en:Hubert Maurer prezentas Ĉieleniron de Kristo. La barokaj instalaĵoj estis kreitaj en la 18-a jarcento.

Kermeso okazas en la tago de Ĉieleniro de Kristo.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun 2 fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Preĝejo Ĉieliro de Kristo (Balmazújváros) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
dekstra
La **ridanta suno**, **ruĝa suno** aŭ  **kontraŭatomenergia suno** estas la simbolo de la kontraŭatomenergia movado. Origine el Danio, ĝi komence de la 1980-aj jaroj disvastiĝis en multaj lingvoj, ankaŭ en Esperanto.

Ekesto
------

La ideon pri la simbolo en marto 1975 havis la tiam 22-jara studentino pri ekonomiko Anne Lund el Danio. Post interparoloj kun Søren Lisberg, alia dana kontraŭatomenergia aktivisto, ŝi en aprilo 1975 unuafoje per oranĝkolora krajonego pentris la emblemon kun la origina slogano *„Atomkraft? Nej tak."* - do "Atomenergio? Ne dankon.". La unuaj 500 insignoj kun la emblemo kaj slogano estis disdonitaj kaj entuziasme akceptitaj dum la demonstracio de la 1-a de majo 1975 en Aarhus.

memorŝtono en Hanovro, Germanio, memore al demonstracio al la nuklea deponejo Gorleben en 1979
Celoj de la nova signo estis tiutempe,

* en la arda diskuto por aŭ kontraŭ atomenergio alvoki al afableco kaj bonvolemo. La slogano ne prezentas agresan postulon, sed demandon - "[Ĉu] Atomenergio?" - kaj afablan respondon - "Ne dankon."
* monti alternativon al atomenergio (la sunon), kaj
* krei simplan, facile rekoneblan emblemon.

Disvastiĝo
----------

Jam ĝis la jaro 1977 de la insignoj estis venditaj proksimume milioino da ekzempleroj en 16 ŝtatoj. Aldoniĝis glumarkoj, sakoj, ombreloj kaj aliaj objektoj dekoritaj per la emblemo. La kopirajton tiutempe havis la dana kontraŭatomenergia organizaĵo *Organisationen til Oplysning om Atomkraft* (OOA) en Kopenhago. En la sekvaj jaroj la signo iĝis unu el la plej konataj emblemoj tutmonde.

La slogano tradukiĝis al pli ol 45 lingvoj inkluzive de Esperanto kaj la plurmiliona eldonkvanto de la insigno intertempe ne plu estas ekzakte mezurebla. Laŭ la dana kontraŭatomenergia organizaĵo la originaj skizoj ekde la jaro 2000 troveblas en la Dana Nacia Muzeo. Kiel simbolo pri la historio de la 20-a jarcento la insignoj ankaŭ montreblas en multaj pliaj muzeoj, ekzemple germanlingve en la Germana Historia Muzeo de Berlino aŭ esperantlingve en la Internacia Esperanto-Muzeo de Vieno.

Konata, plurajn metrojn alta ekzemplero de la "ridanta suno" ekde la jaro 1975 troviĝas en la domo Vestergade 7 en Aarhus, Danio, kaj tie estas ŝatata poŝtkarta motivo.

Kontraŭatomenergiaj organizaĵoj, kiuj volas utiligi la emblemon, devas pagi simbolan kotizon al la dania fondaĵo kontraŭ atomenergio. La enspezoj el tiu investiĝas en projektojn de la kontraŭatomenergia movado.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ridanta suno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* retejo de la dania fondaĵo kontraŭ atomenergio "La Ridanta Suno" (angle)
* ampleksaj markoj pri la marka registriĝo 004193091 en la Eŭropa Unio (same angle) Arkivigite je 2011-04-07 per la retarkivo Wayback Machine
* vendejo de bildbutonoj kaj glumarkoj pri la kontraŭatomenergia simbolo en 39 lingvoj inkluzive de Esperanto Arkivigite je 2011-05-17 per la retarkivo Wayback Machine
* foto de la domo Vestergade 17 en Aarhus el februaro 2009 en la retejo *flickr*
**Juĥnov** (ruse *Юхнов*) estas urbo en la Kaluga provinco kaj en la Centra federacia regiono de Rusio. Laŭ la stato de 2021 en la urbo vivis 5 726 loĝantoj sur areo de 5 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 1 145 loĝantoj/km².

La urbo estis fondita en jaro 1410. Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1777.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 29250501. La interurba telefona kodo estas 08436 (ĝis 2005), 48436 (ekde 2006), la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo. Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 54° 45′ N 35° 14′ O﻿ / ﻿54.750 °N, 35.233 °O﻿ / 54.750; 35.233 (mapo). La urbo estas ĉe rivero *Kunava* (Кунава), en la baseno de la rivero Oka (Ока).

En jaro 2002 la urbo havis 7,7 mil loĝantojn.

urba parko en 2021

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (ruse)

* Juĥnov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Juĥnov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


Kaluga provinco

**Administra centro**: Kaluga  

**Urboj**: Balabanovo | 
Belousovo | 
Borovsk | 
Jermolino | 
Ĵizdra | 
Juĥnov |
Kirov | 
Kozelsk | 
Kondrovo | 
Kremjonki | 
Ludinovo | 
Malojaroslavec | 
Medinj | 
Meŝĉovsk | 
Mosalsk | 
Obninsk | 
Sosenskij | 
Spas-Demensk | 
Suĥiniĉi | 
Tarusa | 
Juĥnov  

**Municipaj distriktoj**: Babininskij | 
Barjatino | 
Borovsk | 
Dzerĵinska | 
Duminiĉi | 
Ĵizdra | 
Ĵukov | 
Iznoski | 
Kirov | 
Kozelsk | 
Kujbiŝeva | 
Ludinovskij | 
Malojaroslavec | 
Medinskijj | 
Meŝĉovsk | 
Mosalsk | 
Peremiŝl | 
Spas-Demensk | 
Suĥiniĉi | 
Tarusa | 
Uljanovo | 
Ferzikovo | 
Ĥvastoviĉi | 
Juĥnov

 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 96571
* GND: 4627493-5
* LCCN: no2013132757
* VIAF: 246965559
 |
**Germanoj de Kazaĥio** estas minoritato en Kazaĥio, kaj formas malgrandan procenton de la loĝantaro. Nune ili loĝas ĉefe en la nordorienta parto de la lando inter la urboj Astana kaj Oskemen. Ili estis preskaŭ unu miliono je la epoko de la falo de Sovetunio, sed plejmulto elmigris ekde tiam, kutime al Germanio aŭ Rusio.

Historio
--------

Ili plejparte devenas de Volgogermanoj deportitaj al la Kazaĥa Soveta Socialisma Respubliko (nuna suverena ŝtato Kazaĥio) el la Volgo-Germana ASSR tuj post la Nazigermana Invado dum la Dua Mondmilito. Multaj membroj de la komunumo estis enprizonigitaj en la sovetiaj laborkoncentrejoj. Ĉirkaŭ unu triono el ili ne survivis el tio.

Post la ellandigo, Volgogermanoj, same kiel la aliaj ellandigitaj minoritatoj, estis subjekto de trudita kultura asimiligo en la rusa kulturo. La metodoj tiucele estis malpermeso de uzado de germanaj lingvo, edukado, ferioj kaj relokigo inter aliaj.

Tiu politiko estis decidita de Josif Stalin, kvankam la komunumo de Volgogermanoj kiel tuto absolute ne aliĝis kun la Nazia Germanio, kaj la Volgogermanoj estis lojalaj civitanoj de la Rusia Imperio, kaj poste de la Sovetunio, dum jarcentoj. Tiu politiko finis dum la epoko de la "Ĥruŝĉova Degelo".

Propono en Junio de 1979 alvokis por nova Germana Aŭtonoma Respubliko ene de Kazaĥio, kun ĉefurbo en Ereymentau, kiam estis proksimume 936,000 etnaj germanoj loĝantaj en Kazaĥio, kiel la tria plej granda etna grupo en la respubiko. Tamen malakcepto fare de la majoritata loĝantaro de kazaĥoj forgesigis tiun proponon.

Laŭ cenos de 1989, civitanoj de etna germana origino loĝis en Kazaĥio, nombre 957,518, aŭ 5.8% el la totala loĝantaro, ol en la tuta Rusio inklude Siberion (841,295).

Tiu germana loĝantaro rajtis laŭleĝe reveni al Germanio, kaj multaj faris tion post la dissolvigo de Sovetunio. Sed pro manko de intereso al asimiligo, tiu repatriigo ĉesis dum la komenco de la 21a jarcento. Ĉe 2009 Rusio estis anstataŭanta Germanion kiel ĉefa celo por Germanaj Kazaĥanoj. En 1999, estis 353,441 Germanoj reste en Kazaĥio.

Plejparto de la germanoj de Kazaĥio parolas nur rusan. Plej estas sekvantoj de Protestantismo. Plej grandaj koncentroj de Germanoj en Kazaĥio troviĝas ĉe urboj kaj vilaĝoj de la norda regiono, kiaj ĉe Uspen (11.19%), Taran (10.14%), kaj Borodwlïxa (11.40%).

Vidu ankaŭ
----------

* Volgogermanoj
* Rusoj en Kazaĥio

Referencoj
----------

1. ↑  Assessment for Germans in Kazakhstan Arkivigite je 2011-05-25 per la retarkivo Wayback Machine, The MAR Project
2. ↑  KAZAKHSTAN: Special report on ethnic Germans, IRIN Asia
3. ↑  Russian-Germans: Back to the Heimat Arkivigite je 2008-07-20 per la retarkivo Wayback Machine, kazakhstan.neweurasia.net
4. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2010-07-05. Alirita 2014-02-26.
5. ↑  National Census of 2009, Kazaĥio
La **preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco** (origine hungare *Szent Kereszt felmagasztalása*) estas eklezia konstruaĵo en urbo Biharkeresztes (Hungario).

Historio
--------

Laŭ eklezia fonto tiu ĉi kirko jam ekzistis en 1332 kun la sama patroneco. Laŭ supozoj ĝi estis konstruita ĉirkaŭ 1200. Dum la kontraŭturkaj bataloj la loĝantoj plejparte kalviniĝis kaj jam ili uzis la preĝejon. En 1870 oni konstruis apartan katolikan kirkon, samtempe katolika grupo estis fondita. La orgeno estis farita en 1834, sed ĝi funkciis en alia loko, fine oni portis tien en 1938.

Konstruaĵo
----------

Surstrate antaŭ la kirko statuo pri Ladislao la 1-a (Hungario) estas videbla. La konstruaĵo situas sola en korto, sed la fasado kun la enirejo situas rekte ĉe la trotuaro. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo altiĝas. En la fasado estas videblaj fenestroj. La turopinto estas plurlatera piramido. Ankaŭ la navo havas fenestrojn.

Kermeso okazas en la 14-an de septembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **luterana preĝejo** estas religia konstruaĵo en urbo Borsodnádasd (Hungario).

Historio
--------

En proksimeco de Borsodnádasd estis fondita fabriko en 1862, poste ankaŭ kolonio por laboristoj. La luteranaj laboristoj eklezie apartenis al Ózd. La kirko estis konstruita en 1934 kaj laste renovigita en 1992.

Konstruaĵo
----------

Tiu luterana kirko situas sola. En mezo de la fasado la staranta brikoforma turo plene reliefas, sube meze estas la granda enirejo. Apud la turo aliĝas po unu turetoj duonrondformaj. La turpinto esta tre malalta konuso, fenestroj estas videblaj nur en la supre parto. La navo estas cilindroforma kun tre malalta konuso. La fenestroj same estas nur en la supre strio. La absido estas same cilindra, sed malpli larĝa kaj alta, ol la navo.

La preĝejo gastigas ankaŭ la kalvinanojn.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto legebla pli malsupre


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Daniel Giraud Elliot** (7a de marto 1835 - 22a de decembro 1915) estis usona zoologo.

Elliot estis unu el la fondintoj de la Usona Muzeo de Natura Historio en Novjorko, de la Usona Asocio de Ornitologoj kaj de la Zoologia Societo de Francio. Li estis ankaŭ zorgisto pri zoologio ĉe la Muzeo Field en Ĉikago.

Elliot uzis sian riĉon por publikigi serion de luksaj tutkoloraplataj libroj pri birdoj kaj aliaj animaloj. Elliot mem verkis la tekston kaj mendis al artistoj kiaj Joseph Wolf kaj Joseph Smit, ambaŭ el kiuj estis laborintaj por John Gould, havigi la ilustraĵojn. Tiuj libroj estis *A Monograph of the Phasianidae (Family of the Pheasants)* (pri fazanedoj, 1870–72), *A Monograph of the Paradiseidae or Birds of Paradise* (pri paradizbirdoj, 1873), *A Monograph of the Felidae or Family of Cats* (pri felisedoj, 1878) kaj *Review of the Primates* (pri simioj, 1913).

In 1899, Elliot estis invitita aliĝi al la eliteca Alaska Ekspedicio Harriman por studi kaj dokumenti naturon laŭlonge de la marbordo de Alasko.

La Nacia Akademio de Sciencoj havigis al li la medalon Daniel Giraud Elliot "for meritorious work in zoology or paleontology published in a three- to five-year period. Established through the Daniel Giraud Elliot Fund by gift of Miss Margaret Henderson Elliot" (pro merita verko en zoologio aŭ paleontologio publikita en periodo de tri al kvin jaroj. Establita danke al donaco el la Fonduso Daniel Giraud Elliot fare de Srino. Margaret Henderson Elliot)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Daniel Giraud Elliot en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Daniel Giraud Elliot en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Vidoverkoj de by Daniel Giraud Elliot rete ĉe la Biodiversity Heritage Library.



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 428635
* GND: 117499889
* LCCN: n79117154
* VIAF: 18001598
* ISNI: 000000008076502X
* SUDOC: 057035849
* BNF: 12954822h
* ULAN: 500017599
* NLA: 35826083
* BIBSYS: 2021014
* NKC: jo2005314378
* ICCU: GEAV002879
 |
**Georgijevsko** (ruse *Георгиевск*) estas urbo en Stavropola regiono en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 07407.

La urbo estis fondita en jaro 1777. Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1786.

La interurba telefona kodo estas 86551, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La urbo estas en Norda Kaŭkazio, en suda parto de Stavropola regiono, ĉe rivero Podkumok (*Подку́мок*) (kiu enfluas la riveron Kuma (*Кума́*)).

En la urbo estas fervoja stacio. Nur 35 kilometrojn for estas la plej granda en Norda Kaŭkazio internacia flughaveno de Mineralnije Vodi (*Минеральные Воды*).

Loĝantaro
---------

En la jaro 1914 en Georgijevsko loĝis 21,2 mil homoj, en la jaro 1959 — 35,1 mil. En la jaro 2002 la urbo havis 70,6 mil loĝantojn (kun satelitaj vilaĝoj eble pli ol 100 mil). Plejparton de la loĝantaro konsistigas rusoj (kozakoj).

Historio
--------

Fondita en 1777, la urbo estis tre grava por la posta historio de Kaŭkazio. Dekomence ĝi servis kiel unu el fortikaĵoj sur fortikita linio Azov—Mozdok. En 1783 ĉi tie estis subskribita Georgijevska traktato inter Rusio kaj Kartvelio, laŭ tiu dokumento Rusio ekhavis protekto-devojn pri la Orienta Kartvelio (kio poste evoluis al plena aliĝo de Kartvelio al Rusio en 1801).

Ekde 1802 dum dudek jaroj la urbo estis centro de Kaŭkazia provinco. Tio estis tempo de pligrandiĝo kaj disfloro, kiun tamen sekvis stagnado pro la malaltigo de statuso en 1822. Novan spronon por evoluo donis finkonstruo de la fervojo inter Rostov-na-Donu kaj Vladikavkaz, kiu trairis apud Georgijevsko en 1868. Fine de la 19-a jarcento en la urbo okazadis regulaj foiroj, kiuj altiris komercistojn de la tuta kaŭkazia regiono.

En 1920-aj jaroj Georgijevsko iĝis industria urbo, en ĝi aperis kelkaj uzinoj aldone al tiuj, kiuj jam ekzistis antaŭe.

Dum la Dua mondmilito la urbo estis okupita de naziaj trupoj ekde la 9-a de aŭgusto 1942 ĝis la 10-a de januaro 1943.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Vetero en Georgijevsko ruse

Flago de Stavropola regiono
Urboj de Stavropola regiono

**Ĉefurbo**: Stavropol

Blagodarnij |
Budjonnovsk |
Georgijevsk |
Ipatovo |
Izobilnij |
Jessentuki |
Ĵeleznovodsk |
Kislovodsk |
Lermontov |
Miĥajlovsk |
Mineralnije Vodi |
Neftekumsk |
Nevinnomissk 
Novoaleksandrovsk |
Novopavlovsk |
Pjatigorsk |
Svetlograd |
Zelenokumsk
**PowerShell** estas taska aŭtomatigilo kaj konfiguracia administrada framo de Microsoft, konsistanta de komanda-linia ŝelo kaj asociita skriptada lingvo. Komence ĝi havis nur version por Windows, tiam nomata kiel **Windows PowerShell**, ĝi estis poste ankaŭ farita malfermit-kodan kaj plursistema je la 18-a aŭgusto 2016 kun la enkonduko de **PowerShell Core.** La malnova versio estas konstruita sur .NET Framework kaj la plursistema versio sur .NET Core.

En PowerShell, administraciaj taskoj estas ĝenerale faritaj per *cmdlets* (prononcitaj kiel *command-lets [komandlec]*), kiuj estas specialigitaj .NET klasoj efektivigantaj apartan operacion. Ili laboras per aliro al datumoj en malsamaj datumaj konservejoj, kiel la dosiera sistemo aŭ registrejo, kiuj haveblas al PowerShell tra *providers (provizantoj).* Ekstere-liverantaj programistoj povas aldoni *cmdlet-*jn kaj provizantojn al PowerShell. *Cmdlet*-j povas esti uzataj de skriptoj kaj skriptoj povas esti pakitaj en *modules* (*modulojn)*.

PowerShell inkluzivas sian propran vastan, komandlinian helpon (simile al *man* paĝoj en Unix-ŝeloj), kiu estas alirebla tra la `Get-Help` komando. Lokaj helpilaj enhavoj povas esti elŝutitaj de la Interreto per `Update-Help`. Alternative, helpo ŝutita de la reto, por ununura komando, povas esti akirita per `-online` ŝaltilo post `Get-Help`.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio PowerShell en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala Retejo
* PowerShell je GitHub
* *Travivada Gvidilo por Windows PowerShell* Arkivigite je 2012-09-15 per la retarkivo Wayback Machine Gvidilo de Mikrosofta Oficiala Vikio *TechNet*
**Polaj Legioj** (pole: *Legiony Polskie*) – pola militista formacio, kreita la 27-an de aŭgusto 1914; la komncon donis Unua Kadra Kompanio, formigita la 3-an de aŭgusto 1914 en Krakovo laŭ iniciato de Józef Piłsudski.

Historio
--------

Estigitaj la 16-an de aŭgusto 1914 de Supera Nacia Komitato (Naczelny Komitet Narodowy). Ili konsistigis apartan formacion de Aŭstria-hungara armeo kolektante polajn kvazaŭarmeajn organizaĵojn, interalie taĉmentojn de Związek Strzelecki (Fusilista Asocio) kaj Polskie Drużyny Strzeleckie (Polaj Fusilistaj Taĉmentoj). Formala kreobazo por legiaj taĉmentoj estis ordono de aŭstra komandantaro el la 27-a de aŭgusto 1914, en kiu oni disponis kreon de Orienta Legio kaj Okcidenta Legio kun du samegalaj komandantojn. Polaj Legioj estis subordigitaj al nova centro de aŭstra kampa spionejo – Nachrichtenabteilung AOK, kun kies estro generalo Oskar Hranilović von Czvetassin Józef Piłsudski ligis senperan kontakton.

Pro fiasko eksplodigi kontraŭrusan nacian ribelon en Kongresa Pollando, Piłsudski subordiĝis al NKN. Fine de aŭgusto oni komencis varbadon al Polaj Legioj. Fondiĝis Orienta Legio en Lvovo kaj Okcidenta Legio en Krakovo.

Konindaj oficiroj
-----------------

* Józef Beck
* Henryk Dobrzański
* August Emil Fieldorf
* Józef Haller
* Michał Tokarzewski-Karaszewicz
* Franciszek Kleeberg
* Józef Dowbor-Muśnicki
* Leopold Okulicki
* Witold Pilecki
* Stefan Rowecki
* Tadeusz Rozwadowski
* Edward Rydz-Śmigły
* Wacław Sieroszewski
* Władysław Sikorski
* Kazimierz Sosnkowski

Bibliografio
------------

* Wacława Milewska, Janusz Tadeusz Nowak, Maria Zientara, *Legiony Polskie 1914-1918*, Kraków 1998.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Polaj Legioj (1914-1918) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* film pokazujący wkroczenie Legionów Polskich do Warszawy 1 grudnia 1916 roku Arkivigite je 2017-08-05 per la retarkivo Wayback Machine filmo pri eniro de Polaj Legioj al Varsovio
* Galeria zdjęć legionowych Galerio de fotoj
|  |
| --- |
| komunumo **Tyresö** |
| komunuma blazono | situo de la komunumo en la provinco |
| Bazaj informoj |
| ŝtato: | Svedio |
| provinco: | Stockholms län |
| historia provinco: | Södermanland |
| nombro de loĝantoj: | 42.602 (fine de 2009) |
| areo: | 69 km² |
| poŝtkodo: | SE-135 81 |
| koordinatoj: | 59° 14' norde, 18° 13' oriente |

kastelo Tyresö
La komunumo **Tyresö** situas en la sveda provinco Stockholms län kaj la historia provinco Södermanland. En la komunumo interalie situas samnoma urbo Tyresö, sed la administra centro de la komunumo estas la urbo Bollmora.

Inter esperantistoj la urbeto aparte konatiĝis en somero 1969, kiam la 25-a Internacia Junulara Kongreso de TEJO okazis tie, kaj pro la en tiu kongreso ekestiĝinta deklaracio de Tyresö.

Geografio
---------

La komunumo situas borde de la Balta Maro kaj la komunuma teritorio interalie kovras plurajn el la sennombraj insuletoj borde de la Balta Maro ĉirkaŭ Stokholmo. La pejzaĝo formiĝis dum la lasta glaciepoko kaj konsistas el malkrutaj montetoj kaj vastaj valoj riĉaj je lagoj. En la sudo de la komunumo situas praarbaraj areoj parte protektitaj kiel naturrezervejoj. La plej alta natura punkto de la komunumo situas 84 metrojn super la marnivelo kaj nomatas *Telegrafberget* ("telegrafa monto").

Norde limas la komunumoj Stokholmo kaj Nacka, sude la la komunumo Haninge, okcidente Huddinge kaj oriente Värmdö.

Historio
--------

La unuaj homoj antaŭ 3000 jaroj venis al la komunuma teritorio, sed daŭraj setlejoj nur ekzistis ekde la 7-a jarcento. En la 14-a jarcento ekestis nobela bieno kiu dum tri jarcentoj regis grandajn partojn de la nuntempa provinco Stockholms län. En tiu tempo la nobela ŝtatoficisto *Gabriel Oxenstierna* konstruigis la kastelon kaj la preĝejon de Tyresö.

Pro la energioriĉaj riveroj inter la multaj lagoj la regiono ekestis industria centro proksime de Stokholmo. Fine de la 18-a kaj dum la 19-a jarcento ekestis multaj muelejoj, metalpremejoj, forĝejoj, paperfarejoj, segejoj kaj brikfarejoj. Neniu el tiuj manufakturoj konserviĝis ĝis la nuntempo. Nur la muelejo de Uddby post la jaro 1895 trakonstruiĝis al akva energicentralo, kiu nun estas la sola tia historia instalaĵo en la ĉirkaŭaĵo de Stokholmo.

Komence de la 20-a jarcento grandaj partoj de la teritorio de la nobela bieno disdividiĝis kaj fariĝis areoj por somerdometoj ĉefe de stokholmanoj. En la 1950-aj jaroj en la nuna administra centro de la komunumo, la urbeto Bollmora, ekestis multaj novaj loĝdomoj, tiel ke la loĝantaro de la loko kreskis de 5000 ĝis pli ol 40000.

Daŭre la plej interesaj vidindaĵoj de la komunumo estas la historiaj kastelo kaj preĝejo de Tyresö.

Partneraj urboj
---------------

* Porvoo, Finnlando
* Cēsis, Latvio
* Savigny-le-Temple, Francio
* Wejherowo (ĝis 1945 germane *Neustadt in Westpreußen*), Pollando

* Kategorio Tyresö en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo (svede)
*Naskiĝdato de la informkesto estas elpensita!*

**Ádám Péter Acsády** [aĉAdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Acsády Ádám Péter** estis hungara katolika pastro, episkopo, departementestro. Lia nobela antaŭnomo estis *acsádi*.

Ádám Péter Acsády naskiĝis en 1680? en Pápa, li mortis la 10-an de oktobro 1744 en Pápa.

Biografio
---------

Ádám Péter Acsády frekventis gimnaziojn unue en sia naskiĝurbo, poste en Nagyszombat, ekde 1699 li studis teologion en Pázmáneum. Li pastriĝis en 1705, poste li komecis la pastran servon en Győr. En 1711 li estis paroĥestro en sia naskiĝurbo, post 7 jaroj eklezia dekano. En la parlamenta sesio de 1722 li pledis por la hungara lingvo. En 1725 li estis nomumita episkopo de Veszprém (urbo), samtempe departementestro kaj reĝa kanceliero en Vieno. Li rezignis pri la kanceliera posteno en 1732 kaj li vivis plu alterne en Pápa kaj Sümeg. Li apogis renovigajn laborojn de kirkoj en Pápa, Nyirád, Sümeg, same ĉefepiskopan palacon de Veszprém. Li estas entombigita en Preĝejo Ĉieliro de Maria (Pápa).

Memorigiloj
-----------

* reliefa memortabulo en Preĝejo Ĉieliro de Maria (Pápa) (2005)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildo Arkivigite je 2020-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre) Arkivigite je 2019-05-10 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Ádám Péter Acsády en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 655182
 |