recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Somogyszentpál** [ŝomodjsentpAl] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Marcali. La loknomo signifas: Somogy-Sankta Paŭlo.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 29 km²
* Supermara alteco: 100-120 m
* Loĝantaro: 800
* Poŝtkodo: 8705
* Telefonprefikso: 85

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, laŭ ekonomia fervojeto el Balatonfenyves (Kampara Fervojo de Balatonfenyves, *Balatonfenyvesi Gazdasági Vasút*). Balatono troviĝas 10, Marcali 9 km-ojn for.

Historio
--------

Pli frue keltoj kaj pragermanoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1332 en formo *Keer*, kiu iĝis memstara vilaĝo **Varjaskér**. La vilaĝo havis preĝejon kaj fortikaĵon antaŭ la turkoj. Dume apude formiĝis alia vilaĝo, menciita en la 14-a jarcento en formo *Santo Paulo*. La vilaĝoj preskaŭ senhomiĝis dum la turkoj. En la 18-a jarcento slavoj alvenis kaj nomiĝis la vilaĝo **Tótszentpál**. La vilaĝoj unuiĝis en 1929 havanta la nomon *Somogyszentpál*.

Vidindaĵoj
----------

* baroka preĝejo omaĝe al Sankta Antonio de 1778, la turo estas 21 m-ojn alta
* ruinaĵoj de mezepoka preĝejo kaj fortikaĵo
* termala akvo
* et-ŝpura kampar-fervojo

Famuloj
-------

* en Somogyszentpál naskiĝis:
	+ maŝininĝeniero Jenő Szabady
	+ László Polgár (operokantisto)
* en Tótszentpál naskiĝis:
	+ Ferenc Kovács (bestkuracisto)

Komunumoj pri Sankta Paŭlo en Hungara reĝlando
----------------------------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Dunaszentpál | Homoródszentpál | Kerelőszentpál | Magyarszentpál | Porrogszentpál |
| Szentpál | Szepesszentpál | Tótszentpál | Zselicszentpál |  |

Komunumoj pri *Kér* en Hungara reĝlando
---------------------------------------

Kér estas unu el la 7 hungaraj gentoj.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Abaújkér | Bedegkér | Egyházaskér | Hajmáskér | Hontkiskér | Ipolykér |
| Kérsemjén | Kiskér | Nemeskér | Németkér | Nyírkércs | Nyitranagykér |
| Ókér | Szamoskér | Szentgáloskér | Újkér | Varjaskér |  |

* Kategorio Somogyszentpál en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Siraĝganĝ,** bengale সিরাজগঞ্জ estas urbego en Bangladeŝo en Raĝŝaho (regiono). Ĝi estas ĉefurbo de la samnoma distrikto.

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 156,080 (en 2012)
* Areo: km²
* Supermara alteco: 16 m
* Horzono: UTC + 6
* Telefonkodo:
* Poŝtkodoj:
* 24° 27′ 00″ N 89° 45′ 00″ O﻿ / ﻿24.45000 °N, 89.75000 °O﻿ / 24.45000; 89.75000 (mapo)

Geografio
---------

Siraĝganĝ situas sur ebenaĵo ĉe rivero, kiu estas kanalo de Brahmaputra. Raĝŝaho troviĝas 97, Dako 110 km .

Historio
--------

Siraĝganĝ estis grava komerca centro ekde pri jutoj, dum dominado de britoj. La muelejoj pri jutoj estis inter la unuaj en la brita bengala areo. Tiuj muelejoj estis fermitaj post la sismo en 1897. La populacio laŭ la censo de Hindio en 1901 estis nur 23,114.

Ekonomio
--------

Siraĝganĝ daŭre havas gravan Jutoindustrion kun produktoj interŝanĝitaj tra vojo, relo, kaj rivero.

Trafiko
-------

Siraĝganĝ havas vojojn, fervojajn kaj riverajn rilatojn al gravaj urboj. La plej granda ponto de Bangladeŝo estas ĉi tie ekde 1998.

Klimato
-------

Siraĝganĝ situas en la tropika klimato kun influo de musonoj.

Fontoj
------

* WikiTrans
*
**Sirino** estas mita kreito de rusaj legendoj, kun kapo kaj brusto de belo virino kaj korpo de birdo (kutime de strigo). Laŭ la mito, sirinoj vivis "en hindaj landoj" proksime de Eden aŭ laŭ la rivero Eŭfrato.

Ĉi tiuj duon-virinoj duon-birdoj estas malstrikte bazitaj en la grekaj rakontoj pri la sirenoj. Ili kantis belegajn kantojn al la sanktuloj, antaŭdirante estontajn ĝojojn. Por la mortemaj, tamen, la birdoj estis danĝeraj. Viroj, kiuj aŭdis ilin, forgesis ĉion sur la tero, postiris ilin, kaj fine mortis. Homoj penis savi sin de la sirinoj per pafi kanonoj, sonori sonorilojn, kaj alie brui fortimigi la birdojn.

Sirino sur vinberarbo. (1710)Kelkfore la sirinoj estas komprenitaj kiel metaforo de tio, kiel la herezuloj tentas la malfortajn. Kelkfoje la sirinoj estas komprenitaj kiel ekvivalento al la sirenoj aŭ al la pola Wila.

Laŭ la rusa folkloro, la sirinoj estis miksita kun la fama religia skribisto Sanktulo Ephrem la Siriano. Tiel, la kamparanaj lirikistoj kiel Nokolaj Kljuev ofte uzis sirinon kiel alia vorto por "poeto".

La fama verkisto Vladimir Nabokov skribis kelke da siaj unuaj romanoj sub la pseŭdonimo Vladimir Sirin.

* Kategorio Sirino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Jam Sahib Digvijaysinhji** (naskiĝis la 18-an de septembro 1895 en Sarodar (Guĝarato), mortis la 3-an de februaro 1966 en Mumbajo) – barata aristokrato, maharaĝo de nord-okcidenta dukejo Navanagar, diplomato. Konata en Pollando danke al helpo donita al polaj infanoj dum la dua mondmilito.

Ligoj kun Pollando
------------------

Pri Pollando li unuafoje aŭdis en la 20-aj jaroj, kiam loĝante kun onklo en Svisio, ekkonis pli proksime najbaron – Ignacy Paderewski. La personeco de la majstro, konversacioj kaj diskutoj pri Pollando postlasis tiom grandan impreson ĉe la juna princo, ke ĝis fino de sia vivo aktive interesiĝis pri ties sortoj. Kiel unu el du barataj delegitoj en militista kabineto de Britio ekkonis generalon Władysław Sikorski.

La 24-an de decembro 1941 Stalin konsentis, ke orfigitaj polaj infanoj povas forveturi de Sovetunio. Tiam polaj setliĝintoj komencis ilin serĉi en orfejoj. La polan orfejon oni organizis en Aŝgabato, ĉe la limo kun Irano, kien estis direktataj infanoj el la tuta Sovetunio. Grandan rolon pri ĝia fondo ludis fama pola kantistino Hanka Ordonówna kaj ŝia edzo Michał Tyszkiewicz, kunlaboranta kun pola ambasado en Kujbiŝev. Infanojn el ĉirkaŭaĵo de Samarkando kaj Buĥaro en Uzbekio alveturigis ankaŭ pola vickonsulo de Mumbajo, kune kun reprezentanto de barata registaro.

Tendaroj por polaj rifuĝintoj en Barato, inkluzive por polaj georfoj, estis organizataj de pola registaro en ekzilo en la periodo ekde la 29-a de majo ĝis la 30-a de oktobro 1943. En 1942 en la teritorio de la subŝtato Guĝarato, en Balachadi apud Jamnagar, proksime al somera rezidejo de la maharaĝo establiĝis Polish Children Camp (Pola Infana Tendaro). Teknikan dokumentaron prilaboris ĉefa inĝeniero de sahibo Digvijayasinhaji kaj konstruisto estis lia militista sekretario.

Oni ankaŭ alvenigis ĉi tien infanojn de la provizora tendaro en Bandra, antaŭurbo de Mumbajo, helpe de Pola Ruĝa Kruco en Barato kaj de Kveta.

La setlejo estis de la komenco destinita por polaj infanoj, kiuj sukcesis forlasi Sovetunion kune kun la armeo de Anders. Ĝis fino de la milito estis ĉi tie 500 infanoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Wanda Dynowska

Bibliografio
------------

* Tułacze dzieci. Exiled children, Fundacja Archiwum Fotograficzne Tułaczy (Fondaĵo Fota Arkivo de Vagabondoj), Muza SA, Varsovio 1995, p. 328, ISBN 83-77079-436-X

* Kategorio Digvijaysinhji en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 376657
* LCCN: no96042119
* VIAF: 6986613
 |
Startmotoro kun sur ĝi la startrelajso
Startmotoro de aerŝipo el la 1920-aj jaroj.
Hidraŭlike propulsita startmotoro.
**Startigilo** aŭ **startmotoro** estas elektromotoro kiu servas por starti eksplodmotoron.

La elektromotoro estas nutrata de akumulatoro. La startcirkvito de aŭto estas ekipita per relajso, ĉar la kurento estas tro granda por direkte ŝalti kun la startseruro aŭ -butono (tiu povus forbruli). Ĝenerale la startmotoro estas provizita per startilpinjono kiu intervenas en la inerciradodentaro.

Elektra startmotoro ĝenerale estas kontinukurenta motoro provizita per en serio ŝaltita statorbobeno kaj rotorbobeno. Tiu motortipo nomiĝas seria motoro. Tiuj motoroj havas altan ekkuran fortoparon kaj la eco ke la fortoparo kreskas dum malkreskanta rotaciorapideco kaj estas maksimale dum la enŝaltado de la kurento ĉe senmova motoro. Pro tiuj karakterizaĵoj la serimotoro tre taŭgas kiel startmotoro.

Seria motoro
Partoj de startmotoro  

1 Lagroŝildojn  

2 Libera akso kun unuspura helicopropulsio  

3 Rotoro  

4 Statorbobeno  

5 brosteniloj kun karbobrosoj  

6 Solenoido  

La eksteraĵo estas forlasita.

* Kategorio Startigilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Uzata startpafilo ĉe orientgermana atletika konkurenco en 1961.
**Startpafilo** aŭ **startiga pafilo** estas blanka pistolo kiu estas pafita por startigi atletikajn kurkonkurencojn, same kiel naĝkonkurencojn ĉe kelkaj eventoj. La sono de la pafilo utilas kiel la signalo por ke la atletoj ekigu la eventon. Startpafiloj "ne rajtas pafi realan municion aŭ esti modifitaj por pafi realan municion." Krom por sportaj eventoj, ili estas ankaŭ uzataj en filmoj kaj en TV aŭ teatro. Blankaj ujoj aŭ frapiloj estas uzataj por eviti elpeli pafaĵojn, kaj nur malgranda kvanto de fumo estas videbla dumpafe. Startpistoloj povas inkludi ankaŭ modifitajn versiojn de normigaj pistoloj nekapablaj pafi kuglojn, plej ofte atingite per obstrukco en la kanono. Tio estas malpli ofta nune, speciale en okcidentaj landoj. Kiam elektronika tempigo estas uzata, sensilo estas ofte fiksita al la pafilo, kiu sendas elektronikan signalon al la temposistemo je la pafo. Por surdaj konkurencantoj aŭ por modernaj elektronikaj sistemoj, lumo povas esti uzata anstataŭe.

Referencoj
----------

1. 1 2 3   Blank Guns. Collector's Armoury, Ltd.. Alirita 2016-07-22.
2. ↑   Blank Guns. Collector's Armoury, Ltd.. Arkivita el la originalo je 2017-06-05. Alirita 2016-07-22.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2017-06-05. Alirita 2017-06-06.

* Kategorio Startpafilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Slava defendo** (ECO D11-D19) 2... c6, estas unu el la ĉefaj variaĵoj de la dama gambito. Kio karakterizas la Slava defendo estas la movo c6. Se farita ĉe movo 2 la variaĵo nomiĝas slava kaj se ĝi estas farita poste ĝi nomiĝas duonslava. La ideo de 2... c6 estas ne lasi la nigran helĉelan kurieron frue ŝlosita kaj eĉ movi ĝin antaŭ ol fari e6. Tamen estas iuj specifaj linioj, kiuj ne kondukas al la duonslava. La Slava defendo estas same ĝusta kiel la duonslava kaj donas pli da eblecoj. Ĝi emas doni al nigro solidajn poziciojn.

Ĉefa linio
----------

**1.d4 d5**
**2.c4 c6**
1.d4 d5 2.c4 c6 **3.Ĉf3**
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 **Ĉf6** 4.e3 Sistemo kun 4.e3
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.e3 Kf5
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.e3 Kf5 5.cxd5 cxd5 6.Ĉc3
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.e3 Kf5 5.cxd5 cxd5 6.Ĉc3 e6 7.Ĉe5 Ĉfd7
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.e3 Kf5 5.cxd5 cxd5 6.Db3 Dc8 7.Kd2 e6 8.Ĉa3
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.cxd5 cxd5
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.cxd5 cxd5 5.Ĉc3 Ĉc6 6.Kf4 Kf5
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.cxd5 cxd5 5.Ĉc3 Ĉc6 6.Kf4 Kf5 7.e3 e6 8.Db3 Kb4
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.Ĉc3
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.Ĉc3 Db6
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.Ĉc3 g6
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.Ĉc3 **dxc4**
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.Ĉc3 dxc4 5.a4 Kf5 6.e3 Nederlanda variaĵo (posicia)
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.Ĉc3 dxc4 5.a4 Kf5 6.Ĉe5 (agresa)
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.Ĉc3 dxc4 5.e4 b5 6.e5 Ĉd5 Gambito Geller
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉf3 Ĉf6 4.Ĉbd2
1.d4 d5 2.c4 c6 **3.Ĉc3** dxc4 4.e4
1.d4 d5 2.c4 c6 3.Ĉc3 e5 Gambito Wináwer
1.d4 d5 2.c4 c6 **3.cxd5** Variaĵo de la ŝanĝo

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de ŝakaj malfermoj
* Malfermita malfermo
* Fermita malfermo
* Duonfermita malfermo
* Duonmalfermita malfermo
* Neregula malfermo
* Flanka malfermo
**Son Ferriol** estas urbeto ene de la municipo Palma de Majorko. Ĝi situas 6 km de la centro de Palma, inter La Creu Vermella kaj Son Banya.

Historio
--------

Terkultivado estis la ĉefa ekonomia fonto de regiono ĝis la fino de la 19-a jarcento. Sur mapo de kardinalo Despuig datiĝanta de 1785, ekzistas la biendomoj de Son Ferriol, kiuj aperas en dokumentado de 1713.

Domoj komencis esti konstruitaj en 1898 fare de Bartomeu Oliver kiam terpeco estis akirita de biendomo, kie kafejo, butiko, barbiro, feraĵisto kaj ĉarpentisto estis konstruitaj. Tio iĝis la bazo por la domoj ĉirkaŭ la nuna kafejo *Can Tunis* sur la ĉefŝoseo al Manacor.

la historia kinejo el la 1920-aj jaroj
Son Ferriol mem ekestis plene en 1917, kiam la kataluna esperantisto kaj katolika pastro Bartomeu Font Cantallops aĉetis plian bienon de Anna M. Bonafé kaj la nuna strata enpaĝigo komenciĝis en 1920. Publikaj konstruaĵoj kiel publika lernejo de 1925 kaj la preĝejo de 1929 devenas el tiu ĉi tempo. En la urbeto centra strato trairanta la tutan loĝlokon ekde la ekkonstruo en 1920 nomiĝas *Carrer de l'Esperanto*.

Referencoj
----------

* Sans, Joan; *75 Anys d'Escola Pública de Son Ferriol* (katalune: "75 Jaroj de la Publika Lernejo de Son Ferriol". Eldonoj Miramar, 2001. Laŭleĝa Deponaĵo PM 235/2001, ISBN 84-87818-29-3
* Margais, Xavier. *El moviment esperantista a Mallorca (1898-1938)*. Edicions Documenta Balear, 2002. ISBN 84-95694-29-8. [p. 256-258]

Referencoj
----------

1. ↑  libro *Monumente pri Esperanto*, paĝo 52
2. ↑  la *Carrer de l'Esperanto* de *Son Ferriol* en Guglo mapoj

* Kategorio Son Ferriol en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sonam Gjaco**, literumita ankaŭ *Sonam Gjaco* kaj *Sonam Gyatso* (en tibeta བསོད་ནམས་རྒྱ་མཚོ་, en transliterumado Wylie bsod nams rgya mtsho, kaj en tibeta pinjino Soinam Gyaco; 1543–1588) estis la unua kiu nomiĝis Dalai-lamao, kvankam la titolo estis retroen atribuita ankaŭ al siaj du antaŭuloj, pro kio li estas konsiderata **3-a Dalai-lamao**.

Li naskiĝis ĉe Lasao en 1543 kaj estis rekonita kiel reenkarnigo de Gendun Gjatso kaj poste surtronigita en la Drepung Monaĥejo fare de Panĉen Sonam Dragpa, kiu iĝis lia tutoro. Panĉen Sonam Dragpa estis la 15a *Ganden Tripa* kaj liaj tekstoj ankoraŭ utilas kiel kerna historio de multaj Gelugaj monaĥejoj. La 3-a Dalai-lamao studis ĉe la Drepunga Monaĥejo kaj iĝis ties abato. Lia reputacio tuj disvastiĝis kaj ankaŭ la monaĥoj de la Sera Monaĥejo rekonis lin kiel sia abato.

Laŭ Sumpa Ĥenpo, la granda fakulo Geluga, li ankaŭ studis iom de Nĝingmapaj tantraj doktrinoj.

Kiam unu el la reĝoj de Tibeto, kiu estis apogita de Kagjupa, mortis en 1564, Sonam Gjatco prezidis lian funebron. Lia politika povo, kaj tiu de Gelugoj, iĝis dominanta en Tibeto ĉirkaŭ la 1570-aj jaroj.

Referencoj
----------

1. ↑   tbrc.org: dge 'dun rgya mtsho. Arkivita el la originalo je 2009-07-06. Alirita 2008-11-04.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2009-07-06. Alirita 2022-07-02.
2. 1 2  Laird, Thomas (2006). *The Story of Tibet: Conversations with the Dalai Lama*, p. 139. Grove Press, N.Y. (ISBN 978-0-8021-1827-1)
3. ↑  Stein, R. A. (1972). *Tibetan Civilization*, pp. 171–172. Stanford University Press, Stanford California. (ISBN 0-8047-0806-1) (tolo); (ISBN 0-8047-0901-7) (paper).

Literaturo
----------

* Mullin, Glenn H. (2001). *The Fourteen Dalai Lamas: A Sacred Legacy of Reincarnation*, pp. 129–163. Clear Light Publishers. Santa Fe, New Mexico. ISBN 1-57416-092-3.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 777754
* GND: 122235320
* LCCN: n79127192
* VIAF: 77191966
* ISNI: 0000 0001 1072 0392
* SUDOC: 035331291
* BNF: 13182297n
* NKC: mzk2006337390
 |
**Julius August Heinrich HÜLSEMANN** (naskiĝinta en la 18-a de oktobro 1824 en Arnstadt, mortinta samloke en la 24-a de marto 1888) estis germana politikisto.

Loĝdomo de Hülsemann en Kohl-strateto nr 2b
Monumento por la ĉefurbestro ĉe la piedo de Alteburg, proksime de la vilao de E. Marlitt

Vivo
----

Li estis la filo de la registara advokato, ĉambra konsilisto kaj administranto de la Hospitalo Sanktaj Georgo kaj Jakobo Heinrich Hülsemann kaj de ties edzino Christiane Friederike (fraŭlina nomo: Ebart). En la 1850-a jaro li edziĝis al Auguste Hermine Friederike (fraŭlina nomo: Falke).

Post frekvento de la gimnazio en Arnstadt (1833-42) Hülsemann studis jursciencojn en Jena kaj Leipzig. En 1846 li estiĝis asesoro kaj ricevis la permeson aktivi kiel advokato en sia naskiĝurbo en 1848. Li estis ankaŭ ĉe la tribunalo en Plaue kaj troviĝis en la estraroj de la salejaj kompanioj *Aktiengesellschaft Saline Arnŝall* kaj *Aktiengesellschaft Arnstädter Salinenverein*. Hülsemann ĉefadministris ankaŭ la bienon Prinzenhof.

Ekde 1850 Hülsemann apartenis al la urba konsilantaro kiun li intertempe ankaŭ estris. De 1871-88 li estis urbestro, nomumitis ĉefurbestro en 1872 kaj en 1875 Duka konsilisto.De 1879-87 li estis deputito de la asembleo landa de Schwarzburg-Sondershausen, landa sindiko parlamenta (1880-88), honora membro de *Gewerbeverein Arnstadt*.

Meritoj dum urbestrado kaj honorigoj
------------------------------------

Dum lia regado faritis i.a. antaŭlaboroj por la konstruo de la Buĉejo de Arnstadt, de la Porknabina burĝa lernejo, de la Tombejo nova de Arnstadt; li anstataŭigis la lignajn akvokondukilojn per feraj kaj pavimigis la trotuarojn. Pro liaj meritoj koncerne la reforstumadon de Alteburg kaj ties ĉirkaŭaĵoj starigitis al lia honoro en la 1895-a jaro monumento sur soklo el kalkŝtoneroj kun portretmedaliono el kupro (fandita dum la Dua mondmilito. En la 1998-a jaro restaŭritis la monumento kaj oni muntis krome memorigtabulon ĉe lia loĝdomo ĉe Kohlgasse nr 2. Ankaŭ strato nomitis por li (Hülsemannstraße).

Literaturo
----------

* Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 294-295

* Kategorio Julius Hülsemann en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 513570
* GND: 1020721456
* VIAF: 233439380
* ISNI: 0000 0003 6791 8038
 |
fasado de la kirko *San Siro*, Castelletto Monferrato, Piemonto
**Siro de Pavia** aŭ **sankta Siro** (latine *sanctus Syrus*, itale *San Siro*, mortis probable en la 4-a jarcento en Pavia) estas la unua dokumentita episkopo de Pavia; laŭ historie dubinda kristana legendo li jam vivis en la 1-a jarcento kaj havis rilatojn al la sankta Hermagoro. Lia religia memortago estas la 9-a de decembro.

Vivo
----

Laŭ la en la 14-a jarcento kreita verkaĵo *De laudibus Papiae* Siro estis la knabo, kiu donis al Jesuo kvin panojn, kiujn tiu mirakle plimultigis al 5 000 panoj por satigi grandan kvanton da jesuaj aŭskultantoj (evangelio laŭ Johano, 6:9). Laŭ legendo el la 8-a jarcento li estis disĉiplo de Hermagoro, kiu estis disĉiplo de Petro kaj laŭlegenda unua episkopo de Aquileia. Laŭ tiu legendo Hermagoro sendis Siron kun alia kristano al Pavia (tiutempe latine *Ticinum Papiae*), kie Siro iĝis episkopo.

Laŭlegende li pastrigis la pli postajn sanktulojn *Chrysanthus* kaj *Fortunatus*, kaj ordonis ke *Juventius* kaj *Pompeius* estu liaj episkopaj posteuloj. Fakte la kronikoj de Pavia indikas ke la unuaj episkopoj de la urbo estis Siro, Pompeius kaj Enventius, sed nur en la 4-a, ne en la 1-a jarcento de nia erao. Probable do pli poste la datumoj estis fruigitaj por doni al la diocezo respektindan aĝon kaj krei biografian ligon de Siro al la apostoloj.

Literaturo
----------

* noto en la enciklopedio *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*, volumo 19, eldonejo Bautz, Nordhausen 2001, ISBN 3-88309-089-1, kolumno 1372 (germane)
* noto en la enciklopedio *Vollständiges Heiligen-Lexikon* (1858) (germane)

* Kategorio Siro de Pavia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 559719
* GND: 131705180
* LCCN: n/80/40791
* VIAF: 257418536
* ISNI: 0000 0004 5303 9793
 |
**Slavik (Vjaĉeslav) Ivanov** (ruse *Вячеслав Иванов*) estas esperantisto el la suda parto de Rusio, urbo Vladikavkaz. Li naskiĝis la 20-an de majo 1978. Nun li laboras en Sankt-Peterburgo. Slavik estas edziĝinta kaj patriĝinta. Li laboras kiel universitata instruisto en la Sankt-Peterburga Ŝtata Universitato, instruas Esperanton ĉeeste kaj, de tempo al tempo, aktivas en diversaj IT-projektoj kiel Interret-ĵurnalisto, redaktoro aŭ programisto.

Movade li estis B-komitatano de UEA (ĝis la 92-a UK en 2007), membro de REU, UEA, BEMI kaj E@I, redaktoro de la ruslingva novaĵservo *Esperanto novosti* (Esperanto-novaĵoj) kaj ties aktiva dulingva forumo. Li kungvidas la du grandajn grupojn pri Esperanto en la furora rusia socia reto VK.com (vKontakte).

En 2010 li aktive partoprenis la internacian Rusian Esperanto-Kongreson (REK) en Peterburgo, interalie gvidinte tie kunvenon pri Vikipedio kaj prezento de rusiaj temoj en ĝi. 

En 2004 li jam estis ĉeforganizanto de la peterburga parto de tiujara 60-a IJK en Rusio.

Iom rande de la movado li partoprenas evoluon de lingvaj festivaloj kaj, interalie, organizis la unuajn tri lingvajn festivalojn en Peterburgo (2007, 2008 kaj 2009).

Krom la Esperanta Vikipedio, li aktivas ankaŭ en la Ruslingva Vikipedio. Krome li mem faris la peton kaj la fruan aranĝon de la osetlingva eldono en februaro 2005.

La osetlingva Vikipedio estis kelkfoje favore menciita en amaskomunikiloj de Osetio, inkluzive de nord-osetia televido. Ĝi tamen kreskas ne tre rapide, parte pro limigita uzo de la skriba oseta lingvo — por plejparto de etnaj osetoj la kutima skriba lingvo estas la rusa, eĉ se ili tre bone parolas la osetan.

Referencoj
----------

1. ↑  «Википедия полезна для каждого участника». Снова о проекте os.wikipedia.org // Ossetia.ru, julio 2005.
2. ↑  Осетинской Википедии 10 лет en *ossetia.ru*, kun portrta foto de li, traduko al Esperanto [[Osetlingva Vikipedio#Esperantlingva traduko jen
3. ↑  intervjuo Очень громко об осетинском разделе Википедии al li en *Amikeco.ru*

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 
* Intervjuo kun Slavik Ivanov fare de Dima Ŝevĉenko en januaro 2022 esperante (Jutubo).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 380613
 |
La **Moskeo Mohammad Al-Amin** estas moskeo situanta ĉe la Placo de la Martiroj en la urbocentro de Bejruto, Libano. Ĝi estis konstruita inter 2002 kaj 2007 de la iama libana Ĉefministro Rafik Hariri, kiu estis enterigita en ĝi. La moskeo estis oficiale inaŭgurita de lia filo Saad Hariri la 17-an de oktobro 2008.

Laŭ la arkitekto, Azmi Fakhuri, la blukupola moskeo havas otomanan inspiron surbaze de la Blua moskeo de Istanbulo.

La dekoracio, pentrado kaj ornamaĵoj estis faritaj de la armen-libana artisto Harut Bastaĵjan, fondinto de la *Arto de Moskeoj,* en 2005.

Referencoj
----------

1. ↑  "Mohammed al-Amin Mosque Inaugurated Downtown Beirut". (October 18, 2008). *Al-Manar-TV*, [*rompita ligilo*]
2. ↑  "The Art of Mosques",

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Moskeo Mohammad Al-Amin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* ArchNet info Arkivigite je 2006-02-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Bildoj de Anobel Odisho Arkivigite je 2010-04-18 per la retarkivo Wayback Machine
memortabulo je vando de gastejo teatreja, "Exl-Bühne" en Wilten
**Ferdinand EXL** (naskiĝinta la 27-an de aŭgusto 1875 en Insbruko, mortinta la 28-an de oktobro 1942 samloke) estis aŭstra aktoro kaj teatrestro. Li edzinigis la aktorinon Anna Gstöttner kun kiu li havis du filinojn.

Vivo
----

Estante filo de poŝtoficisto li trejniĝis kiel librobindisto. Pro entuziasmiĝo porteatra li ekanis ĉe Kamparana teatro de Pradl. Sed lia gusto pri vera aŭtentikeco dum artista valoro igis lin baldaŭ, en 1902, fondi en Wilten propran institucion sub la titolo "Erste Tiroler Bauernspieler-Gesellschaft". La unua teatraĵo enscenigita estis *Der Pfarrer von Kirchfeld*. 

La aktorojn li al si elektis el la laika kantorondo "Deutscher Männergesangsverein Innsbruck". Gravege estis la rekruto de Anna Gstöttner (la posta edzino), de ties fratino Mimi Gstöttner-Auer kaj de la bofrato kaj elstara karaktermimo Eduard Köck kiuj formis la kernon de la aktoraro. Danke al montraj gastadoj en Svislando kaj Germanujo li (re)konatigis verkojn de Ludwig Anzengruber, Franz Kranewitter, Karl Schönherr kaj Richard Billinger. La talenta paro de la Exl-oj regis samnivele komediojn kaj tragediojn, kiel montras la jenaj teatrotitoloj: *Volk in Not*; *Glaube und Heimat*; *Erde*; *Die Kreuzelschreiber*.

En aŭtuno 1915 Ferdinand Exl fariĝis direktoro de "Innsbrucker Stadttheater" florigonte ĝin sub malfacilaj kondiĉoj. En 1920 li retiriĝis kaj rekoncentriĝis tute pri la propra trupo se ne konsideri estradon inter 1919 kaj 1922 de la de li kreita scenejo "Innsbrucker Kammerspiele". En februaro 1941 li transdonis la gvidon de la teatro "Exl-Bühne" al la filino Ilse. En 1956 la tuto ĉesis.

Honoroj
-------

* 1942: honora civitaneco insbruka
* 1962: strato *Exlgasse* en la insbruka kvartalo *Höttinger Au*
* strato nomita por li en Wörgl, *Ferdinand-Exl-Straße*
* munto de memortabulo kun busto ĉe la posteula konstruaĵo de la historia *Österreichischer Hof* en la insbruka kvartalo Wilten kie okazis grava premiero en 1902.

Filmigoj
--------

* 1913: Die Todesbraut
* 1921: Glaube und Heimat
* 1928: Kaiserjäger
* 1940: Der Feuerteufel
* 1941: Der Meineidbauer

Fonto
-----

* Doublier, Gertrud, "Exl, Ferdinand". Ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 4 (1959), p. 698 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* pri Exl en la AEIOU-leksikono
* informoj ĉe Filmportal.de
* informoj ĉe la filmlistaro IMDb

Notoj
-----

1. ↑  Stadt Innsbruck: Ehrenbürger (PDF; 216 kB)
2. ↑  *Neubenennungen von Gassen und Wegen in der Höttinger Au.* Ĉe: Amtsblatt der Landeshauptstadt Innsbruck, nr. 9, September 1962, p. 4 (interrete)
3. ↑  Ferdinand-Exl-Straße, Kultur Wörgl
4. ↑  Tiroler Kunstkataster
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Modomgram** bengale **মধ্যমগ্রাম** estas urbego kaj municipo en orienta Barato, en subŝtato Okcidenta Bengalio, en distrikto Norda 24 Parganas. La urbego apartenas al Urbaro de Kolkato.

Vojo en Modomgram

Demografio
----------

En 2011 Modomgram havis 196 127 da loĝantoj (laŭ taksoj en 2020 370 488) kun legopovo 90%, signife pli alta, ol la tutlanda mezumo. En la 1990-aj jaroj loĝantaro de Modomgram atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil).

Geografio
---------

Modomgram situas sur ebenaĵo en averaĝa alteco de 15 m super la marnivelo. La urbego kontaktiĝas norde kun distrikta sidejo Barasat kaj sude kun aglomeraĵo, kie situas la internacia flughaveno. Barasat troviĝas 6, Panihati, Ĥorda kaj Norda Dumdum po 8, Kamarati 9, Barakpur 13, Serampore 15, subŝtata ĉefurbo Kolkato 17, tutlanda ĉefurbo Delhio 1304, Mumbajo 1676 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Modomgram estis unu el la dek du feŭdaj provincoj de Bengalio dum la Mogola Imperio. La Brita Orienthinda Kompanio akiris la areon en 1757. La unua fervoja linio atingis la urbon en 1882.

Ekonomio
--------

Modomgram estas industria urbego. Dum la brita erao estis prilaborado de jutoj, el tio la teksa industrio evoluis. Baldaŭ ankaŭ aliaj industriaj uzinoj kaj fabrikoj ekfunkciis.
La **Internacia Aera Transporta Asocio** (oficiala angle *International Air Transport Association*, **IATA**) fondiĝis en 1919 en Hago kiel tegmenta organizaĵo de ĉiaj aviadaj kompanioj de la mondo sub la fondo-nomo **Internacia Aera Trafika Asocio**. Ĝian hodiaŭan nomon ĝi ricevis en 1945.

Ĝi en sia moderna versio fondiĝis en Havano, Kubo, en aprilo de 1945. La IATA moderne (1945) estas la sukcedanto de la Asociacio de Internacia Aera Trafiko, fondita en Hago en 1919, jaro de la unuaj regulaj aeraj linioj internaciaj de la mondo. La asocio estis fondita de 57 membroj, de 31 ŝtatoj ĉefe de Eŭropo kaj Nordameriko.

La sidejo de IATA estas en Montrealo, Kanado, kie ankaŭ estas la centra oficejo de la organizaĵo de Unuiĝintaj Nacioj pri Aviado - ICAO. La celo de IATA estas la subteno de sekura, laŭplana kaj ekonomia transporto de homoj kaj varoj per aviadiloj, kaj la laŭeble intensa kunlaboro de ĉiuj entreprenoj kiuj internacie laboras en tiu ekonomia kampo. Membroj de la asocio estas ĉirkaŭ 285 aviadaj kaj flughavenaj entreprenoj, kiuj kune plenumas 94 procentojn de ĉiuj internaciaj flugoj.

La plej multaj membroj de IATA estas grandaj aŭ naciaj aviadaj kompanioj, do kompanioj, kiuj mem posedas kaj flugigas aviadilojn. Sed ankaŭ internaciaj flughavenoj, ministeroj pri transporto, grandaj vojaĝ-agentejoj kaj similaj entreprenoj povas esti membroj. Aviadaj kompanioj, kies precipa celo estas laŭeble malaltaj prezoj, rezignante pri ĉio ne nepre vivnecesa, kaj tiuj, kiuj ekskluzive flugas ene de iu lando, ne nepre membras en IATA.

IATA evoluigis triliteran kodon por unuece referenci al flughavenoj, la t.n. IATA-kodon (vd. apartan artikolon).

Misioj de la IATA
-----------------

IATA reprezentas 242 aerliniojn kiuj tradukiĝas al 94% de la internaciaj horaroj de aertrafiko.

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia Civila Aviada Organizo
* Federacia Aviada Administracio (Usono)
* Eŭropa Aviada Sekureca Agentejo (Eŭropunio)

* Internacia Aera Transporta Asocio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Internacia Aera Transporta Asocio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 102553
* GND: 1011-X
* LCCN: n81038751
* VIAF: 158940779 142731388, 158940779
* ISNI: 0000 0004 0440 5689
* LIBRIS: 119042
* SUDOC: 027604497
* BNF: 12044483v
* NLA: 35226218
* NDL: 00288514
* BIBSYS: 90377338
* BNE: XX87734
 |
**Radiotelevisiun Svizra Rumantscha** (mallongigo: *RTR*, antaŭe konata kiel *Radio e Televisiun Rumantscha*) estas svisa dissenda staciero de la ŝtata Svisa Radia kaj Televida Kompanio (SRG SSR) ofertanta programon al retoromanĉe-parolantoj ene kaj ekstere de Svislando.

Historio
--------

La unua radioprogramo romanĉa elsenditis en la 17.1.1925. La persono respondeca por tiu elsendo estis Felix Huonder. Regula romanĉa programado komenciĝis en 1943. *Las Cristallas*, la romanĉa "radioscola" (radiolernejo, aŭ prelegoj faritaj per radielsendo), havas sian premieron en la 27.1.1955. 
*Il Balcun Tort*, la unua televidprogramo en romanĉa, elsenditis en la 17.2.1963. Tiam festitis la 25-a datreveno de la proklamo de la romanĉa kiel kvara oficiala lingvo de Svislando.

Dissendado
----------

#### Radio

*Radio Rumantsch* estas svisa radiostacio dissendanta en la romanĉa.

#### Televido

*Televisiun Rumantscha* (TvR) estas svisa virtuala televidstacio romanĉa. Ĝi ne havas sian propran kanalon; anstataŭe SRF 1, RSI La 2 kaj SRF-info elsendigas TvR-programadon po kelkajn horojn portage.
Ĝi produktas 90 minutojn da televidelsendaĵoj semajne. Ĝiaj programoj inkluzivas ĉirkaŭ 50 horoj da endomaj produktadoj, 6 horojn da programoj aĉetitaj de alia dissendanto kaj 20 horoj da specialaj okazoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo
*Tiu artikolo temas pri la vento Siroko; pri aliaj signifoj de la vorto vidu sube.*

---

**Siroko** estas varmega vento venanta el sudaj ĝis sudorientaj direktoj, kiu blovas de Saharo trans Mediteraneo. Ĝi ofte okazas dum printempo, frua somero kaj aŭtuno.

Ĝi estiĝas per la diferencaj temperaturoj inter malvarmaj regionoj de malalta aerpremo en norda Afriko kaj la varmega aero super Saharo. Ju pli granda estas la diferenco de la temperaturoj, des pli forta fariĝas Siroko. Pro ĝia estiĝo super la dezerto ĝi kunportas grandajn amasojn de sablo. Pro tio la aero koloriĝas flave. Videbleco povas esti reduktita ĝis malpli ol 1000 metroj.

Siroko de Libio blovanta polvon trans Mediteraneo, Malto, Italio kaj Greklando
Super Afriko Siroko estas seka, super Mediteraneo ĝi alprenas malsekecon, kiu forpluvas ofte super la eŭropaj landoj.

Siroko portas laŭ regiono diversajn nomojn:

Siroko kaj ĝia estiĝo

| Lando | Nomo |
| --- | --- |
| Italio | Scirocco, Sirocco |
| Hispanio | Leveche |
| Katalunio | Xaloc |
| Greklando | Sirkos |
| Albanio | Shrokë, Shroka |
| Kroatio | Jugo (suda vento) |
| Montenegro | Jugo |
| Francio | Marin, Sirocco |
| Nordafriko | Chergui, Chili, Ghibli, Khamsin, Sirocco |

Siroko, nomo por aliaj aferoj
-----------------------------

*Scirocco* estas la nomo de

* la sporta aŭtomobilo VW Scirocco 1973-92 kaj 2008 -
* la poŝtelefono Nokia 8800 Scirocco Edition
* en la novelo de Thomas Mann Der Tod in Venedig ĝi estas kaŭzo de la tie okazanta epidemio.

Vidu ankaŭ
----------

* vento
* Le Coup de sirocco (filmo) (Blovo de ŝiroko)

* Kategorio Siroko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
panorama vidaĵo de la nuna arkeologia loko
**Siruah** (arabe صرواح, latinliterigo laŭ sistemo DMG *Ṣirwāḥ*, prononco proksimuma [sirŬAH'], sed ĉar en Esperanto la sono "ŭ" ankaŭ en transskriboj de alilingvaj nomoj ne antaŭvidatas sen antaŭa "a" aŭ "e", la latinliterigo "Siruah" prefere al "Sirvah" restas laŭeble proksima al la origina prononco) estis la historia unua ĉefurbo de la reĝlando Ŝeba, kaj poste post fondo de la nova ĉefurbo Marib estis la due plej grava ekonomia kaj politika centro de la reĝlando. Ĝi situis en la suda parto de la Araba Duoninsulo, en la teritorio de la nuna ŝtato Jemeno. La oazan urbon ĉirkaŭis fortikigita muro. Ĝi inkludis plurajn imponajn konstruaĵojn, kiuj origine altis ĝis 10,5 metrojn.

monumenta ŝtona surskribaĵo
signo de la germanaj arkeologoj esploroj en la urbo
antikvaj kolonoj en Siruah
La ruinoj de Siruah situas 40 kilometrojn okcidente de Marib. La urbo estis bone protektita pro ĉirkaŭaj montoj, kiuj tamen samtempe metis limojn al la urba disvolviĝo kaj etendiĝo. Rezulte Siruah rapide perdis sian pozicion kiel regna ĉefurbo, kiu estis transprenita fare de Marib, urbo en grava ekonomia centro pro sia situo rande de la komerce signifa olibana vojo. La urbo tamen restis grava centro por la ŝabeoj, kiel montras la granda nombro da templaj konstruaĵoj.

Arkelogio
---------

Historiistoj de la Germana Arkeologia Instituto ekde la jaro 2003 sisteme esploras la ruinojn. En 2005 ili malkovris kaj savis antikvan monumentan surskribaĵon pli ol sep metrojn longan. La sep tunon peza ŝtona bloko dominis la fronton de la sanktejo de la diaĵo *Almakah*, konstruitan ĉirkaŭ la jaro 700 antaŭ nia erao, kaj defalis de sia plinto dum tertremo. La skribaĵo raportas pri la bataloj de la ŝebaoj kontraŭ siaj tujaj najbaroj en la sudoriento kaj nordo de la nuna Jemeno en la periodo de la unua jarcento antaŭ nia erao, do surskribiĝis ses jarcentojn post la templa konstruo. La historiisto *Norbert Nebes* de la Universitato de Jena priskribis ĝin kiel la ĝis nun plej grava trovaĵo de la ŝebaa kulturo el tiu jarcento.

Nuntempe la *Almakah*-templo estas restaŭrata. Dum tiuj laboroj malkovriĝis plia templo el la 7-a jarcento antaŭ nia erao. Tiu sanktejo havas monumentan enirejon, ornamitan per kolonoj. Ĝi enhavas plurajn grandajn ĉambrojn, konstruitajn el ligno kaj ŝtono - laŭ la nuna stato la templa aranĝo unikas en la regiono kaj epoko. La arkeologiaj esploroj ankoraŭ daŭras, kaj antaŭvideblas pliaj ekkonoj pri la komenca fazo de la ŝabea reĝlando.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Siruah en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* teksto *"Monumentale Inschrift im Reich der Königin von Saba gefunden"* ("monumenta surskribo trovita en la Reĝlando de Ŝeba" Arkivigite je 2012-03-04 per la retarkivo Wayback Machine (en formato PDF, 175 kB, germane)
* teksto *"Die Stadtmauern von Sirwah"* ("la urbomuroj de Siruah") (germane)
* filmeto "Tempel im Jemen. Fundsache Nr. 309" ["templo en Jemeno. Trovaĵo n-ro 309" en la televida retejo *nt-v.de*, la 19-an de marto 2008] (germane)
* tema komunikaĵo de la Germana Arkeologia Instituto Arkivigite je 2008-10-18 per la retarkivo Wayback Machine (germane)
**Sitelpipo** estas ilo por fumi kanabon, formita de sitelo kaj plasta botelo. Oni duone tranĉas la botelon, plenigas la sitelon je akvo, kaj metas la botelon en la sitelon. Oni metas la kanabon en la supro de la botelo (kovrita per aluminio), oni ekbrulas la kanabon, kaj tiras la botelon supren. La povo de gravito tiras la fumon malsupren, kaj la botelo plenigas je kanaba fumo. Oni poste elspiras la fumon el la botelo.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKanabo |
| --- |
| Specioj | *Cannabis sativa* • *Cannabis indica* • *Cannabis ruderalis* | Kanabo |
| Formoj | Mariĥuano • Haŝiŝo • Manĝaĵo |
| Tipoj | White widow |
| Metodoj de fumado | Kanabcigaredo • Pipo • Akvopipo • Vaporigilo • Sitelpipo |
| Komerco | Kanabejo • Kontraŭleĝa drogkomerco |
| Leĝo | Leĝaro pri kanabo • Milito kontraŭ la drogoj |
| Sano | Medicina kanabo |
| Vidu ankaŭ | Psikoaktiva drogo • Spico (drogo) |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Siviriez (stacidomo). |



**Siviriez** estas komunumo en la distrikto Glano en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 2124 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

La komunumo Siviriez situas ĉe la bordo de la rivero Glano, sudokcidente de la urbo Romont. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Chavannes-les-Forts, Le Saulgy, Prez-vers-Siviriez, Siviriez, Villaraboud, kaj Villaranon, kaj la vilaĝetoj Bramafan, La Foule, La Pierraz kaj Les Buissons.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 20,28 km², de kiuj 17,2% estas kovritaj de arbaro, 74,4% servas por agrikulturo kaj 8,0% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Siviriez limas en nordo al Billens-Hennens, en nordnordoriento al Romont, en nordoriento al Mézières, en oriento al Vuisternens-devant-Romont, en sudo al Le Flon, en sudokcidento al Ursy, kaj en nordokcidento al Brenles (VD).

Trafiko
-------

Tra la komunumo pasas la kantonaj ĉefvojoj n-ro 155 de FR al Oron kaj nr-o 155.1 de Romont al Moudon. Tra la komunumo pasas la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Friburgo al Laŭzano. Krome tra la komunumo pasas buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga de Oron al Palézieux.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Siviriez datiĝas el la jaro 1147 kiel *Sivrie*. En la jaro 1262 Petro la 2-a de Savojo akiris bienojn de Rudolfo de Ecublens kaj atribuis al la Grafejo Romont. En la jaro 1536 la urba ŝtato Friburgo konkeris la vilaĝon kaj atribuis ĝin al la friburga Voktejo Romont, kiu post la Helveta Revolucio de 1798 estis transformita al distrikto kaj surbaze de la nova friburga konstitucio de 1848 integrita al la Distrikto Brojo. Kun efiko de la 1-a de januaro 2004 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Chavannes-les-Forts, Prez-vers-Siviriez kaj Villaraboud estis integritaj al la komunumo Siviriez.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Marianne Rolle*: *Siviriez* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-04-11)

Vidu ankaŭ
----------

* Siviriez (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Siviriez

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Siviriez** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Glano |
| --- |
| Auboranges • Billens-Hennens • Chapelle • Châtonnaye • Ecublens • Grangettes • La Folliaz • Le Châtelard • Massonnens • Mézières • Montet • **Romont** • Rue • Siviriez • Torny • Ursy • Villaz-Saint-Pierre • Villorsonnens • Vuisternens-devant-Romont |  |

 |
**Siward** (m. 1055) estis grafo de Northumbria, Anglio de 1041 ĝis sia morto.

Verŝajne li estis dano kiu alvenis al Anglio en 1015 kun Kanuto la 1-a. Kanuto nomumis lin grafo de Jorko en 1031. En 1033 Siward edziĝis al Aelflaed, nepino de Uchtred la maltima, antaŭa grafo de Northumbria.

Siward (Northumbria)En 1041 Eadulf la 3-a, grafo de Northumbria, estis mortigata, probable de Siward, kiu tuj iĝis grafo de Northumbria.

Siward estis inter la plej potencaj nobeloj de Anglio kaj servis kiel generalo sub la reĝoj Hardakanuto kaj Eduardo la Konfesanto, kaj ĝuis reputacion de forta kaj kuraĝa batalisto. En 1051 li subtenis Eduardon la Konfesanton kiam li ekzilis Godvinon, grafon de Wessex. En 1054 li komandis la anglan armeon kiu invadis Skotlandon, kaj la 27-an de julio tiun jaron li venkis armeon de Macbeth. Laŭ la *Kronikoj de Ulstro* dum la batalo mortis 300 skotoj kaj 1,500 angloj. Osbern, filo de Siward, mortis dum la invado.

Siward mortis en 1055 ĉe Jorko. Laŭdire li lamentegis ke li mortis ne batalante sed "kiel bovino" kaj tuj antaŭ sia morto leviĝis de sia mortlito por surmeti sian kirason. Li entombiĝis en la preĝejo de Sankta Olave en Jorko, kiun li fondis. Dum la 20-a jarcento estis esploroj de lia tombo, kie oni trovis la restaĵon de viro kiu altis pli ol du metrojn.

Siward kaj Aelflaed havis du filojn:

* Osbern, kiu mortis dum batalo en 1054
* Waltheof (1050-1076), kiu iĝis grafo de Northumbria en 1072

* Kategorio Siward (Northumbria) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|   | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

La Brazila **skandalo de mensalão** (monatpago) sciinta en Brazilo kiel la "escândalo do mensalão", superregita la politikon de Brazilo en la somero de 2005 kaj minacas al faligo de la registaro de Luiz Inácio Lula da Silva. Ĝi komenciĝis en sia aktuala formo kiam en la 6-a de junio la Brazila Deputito Roberto Jefferson diris al la Brazila ĵurnalo Folha de São Paulo ke la reganta Laborista Partio (PT) pagis al kelkaj deputitoj de la Kongreso vice tridek mil Brazilaj Realoj (iomete US$12000) ĉiumonate por voĉdoni favore al estraro.

Laŭdiro de Roberto Jefferson, la Ĉefo de Civila Domo (speco de ĉefministro nomita de brazila prezidento) José Dirceu diris al li ke "estas pli malmultekosta salarii pagsoldatojn ol negocii ideologiajn sintenojn". Post la denunco de Roberto Jefferson, José Dirceu eks-ministrigis.

Jefferson, Dirceu kaj aliaj 12 deputitoj estis forpelitaj de parlamento pro la skandalo.

* Dosiero:Horta e Lula67198.jpeg

  

* Kategorio Skandalo de mensalão en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Urbo Naĥiĉevano** (azerbajĝane *Naxçıvan şəhəri*; alilingve konata kiel Nachitschewan, Nakhchyvan, Nakhicevan, Nakhichevan’, Nakhjavan ktp), estas la ĉefurbo de la Aŭtonoma Respubliko Naĥiĉevano de Azerbajĝano, situanta je 450 km okcidente de Bakuo. La municipo Naĥiĉevano konsistas el la urbo mem kaj la ĉirkaŭaj urbetoj Başbaşı, Qarağalıq, kaj Daşduz. Ĝi etentiĝas sur la flankoj de la montoĉeno Zangezuro, en la dekstra parto de la rivero Naĥĉivano je alteco de 1000 metroj.

Temas pri antikva komerca centro kaj kelkaj historiistoj konsideris ke ĝi estis fondita en la 16a jarcento a.K. Laŭ la legendo, la urbo estis fondita de Noa, kaj interpretado de la nomo de la urbo estas "la loko de la unua alteriĝo" ("Naĥ-iĝevan" en armena lingvo) referenco al la alteriĝo de la Arkeo de Noa. Tiu ĉi signifo estis skribita de la armena historiisto de la 5a jarcento Moseo de Ĥoreno. La grekoj kaj romianoj nomis ĝin Naksuana. En persa lingvo, la regiono nomiĝas "Nagsh-e-Jahan" aŭ "bildo de la mondo", referenco al la beleco de la urbo. En la 2a jarcento p.K, ĝi estas menciita de Ptolomeo kiel prospera urbo.

Naĥiĉevano estis unu el la precipaj urboj de la Armena reĝlando sub la dinastioj artaksida, arsakida kaj bagratida de la 2a jc. a.K. ĝis la 11a jc. p.K. Sinsekvaj invadoj okazigis forrabojn, detruadon kaj en kelkaj kazoj la urbo devis esti rekonstruita. Ĝi estis la ĉefurbo de la Atabega Emirlando Eldegiz en la 12a jarcento kaj de la Ĥanlando de Naĥiĉevano en la 18a jarcento.

Komence de la 20a jarcento ĝi estis la ĉefurbo de distrikto de la Erevana gubernio. Ĝia loĝantaro estis ĉirkaŭ 8000 personoj; la aliaj tri kvaronoj estis tataroj kaj la alia kvarono armenoj. La tataroj, estinte la armenoj plimulte malriĉaj, estis la mastroj de preskaŭ ĉiuj terenojs.

Nuntempe la urbo estas loĝata de pli ol 60.000 loĝantoj. Ĝi havas kelkajn industriojn kiuj centriĝas sur la ellaborado de vitroj, mebloj, teksaĵoj, tapiŝoj, aluminio, vinberaĵoj kaj tabako. La registaro serĉadas investadojn por evoluigi la turismon kaj naftoproduktadon. Socie, la regiona ĉefurbo estas moderna, kun propra universitato kaj grava scienca kaj arta komunumoj. Ĝi posedas la Kulturpalacon, en la Avenuo Azadlyg, la muzika teatrejo kaj la teatrejo de marionetoj ĉe la strato Nizami. La urbo estas vizitata de negocistoj el Irano, Turkio kaj Rusio (ĉi landoj havas konsulejojn en la urbo), kio kreis plurajn hotelojn.

Naĥiĉevano havas flughavenon kaj teorie ĝi estas ligata tra ŝoseo kaj fervojoj, tamen, pro la konflikto en la regiono Montara Karabaĥo, la landlimoj kun Armenio estas fermitaj, kio pli izoligis ĝin. La plej ofta maniero atingi ĝin estas per flugado el Bakuo aŭ Ganĝo. Ankaŭ ekzistas rektaj flugoj el Moskvo kun la flugkompanio Samara.

Notoj
-----

1. ↑  Villari, Luigi. Fire and Sword in the Caucasus. London: T. F. Unwin, 1906 ISBN 0-7007-1624-6 p. 267-268.
"Sonĝo de la Kavaliroj", pentraĵo de Antonio de Farda.
**Sonĝo** estas tute aŭ plejparte nekonscia mensa agado, kies biologian signifon oni ankoraŭ ne plene komprenis. Verŝajne ĝi estas funkcio de la memoro. Laŭ monitorado de funkcioj de la cerbo oni nuntempe estas certe ke sonĝas kaj homoj kaj aliaj bestoj. Plurtaga estado sen sonĝoj estas danĝera por la sano.

Estas diversaj specoj de sonĝoj, inkluzive de la koŝmaro, kiu kutime estas sonĝo, kiu havas pli grandan efikon sur la emocio de homo, kutime kaŭzante al li panikon, teruron aŭ timon, kaj bonan sonĝon, kiu kaŭzas, ke la persono vekiĝas sentante sin pozitiva. Ekzistas ankaŭ erotikaj sonĝoj, kun bildoj, vidindaĵoj aŭ seksaj sentoj. Tagsonĝo estas la konscia fluo de pensado, kiu malligas onin de aktualaj eksteraj taskoj, kiam atento drivas al pli persona kaj interna direkto.

Nature, estas multaj aliroj por kompreni la esencon de la sonĝo, de respondado al eksteraj aŭ internaj stimuloj, al glitado de la subpremitaj fortoj okupitaj de la egoo al konscio, kaj al la esprimo de konscio simbole, kaj la aliĝo al tio, kio estas ekster la individuo, ĉu al la kolektiva subkonscio, ĉu al la sublima kaj nobla.

Sonĝointerpretado estas la procezo atribui signifon al sonĝoj. En multaj antikvaj socioj, kiel tiuj de Antikva Egipto kaj Antikva Grekio, sonĝo estis konsiderata supernatura komunikado aŭ rimedo de dia interveno, kies mesaĝo povus esti interpretata per kulto de divenado fare de la personoj kvalifikitaj kaj asociataj al spiritaj povoj. Oni scias, ke multaj historiaj personoj estis influitaj de siaj sonĝoj. 

En moderna epoko, variaj skoloj de psikologio kaj neŭrobiologio estis proponintaj teoriojn pri la signifo kaj la celo de sonĝoj. Plej fakuloj nuntempe klopodas interpreti la sonĝenhavon kongruante la Freud-an teorion de sonĝo en diversaj landoj, kiel la studoj faritaj en psikologiaj fakulejoj en universitatoj de Usono, Barato kaj Sud-Koreio.

Pri kio la bestoj sonĝas, aŭ tiuj kiuj ne povas alparoli siajn sonĝojn, estas ankoraŭ mistero.

Por plia legado
---------------

Por la homa traktado kun sonĝoj legu la artikolon pri Sonĝointerpretado

Bildaro
-------

* 
* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* tagsonĝo
* aerkastelo
* polucio
* dormo
* Sigmund Freud
* Carl Gustav Jung
* psikanalizo
* psikologio
* lucida sonĝo
* Vizio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kiel interpreti viajn sonĝojn, jungisma metodo

* Kategorio Sonĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Sonĝo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
Koordinatoj: 50° 41′ 19″ N 15° 12′ 38″ O﻿ / ﻿50.68861 °N, 15.21056 °O﻿ / 50.68861; 15.21056 (mapo)

**Čížkovice 1.díl** estas parto de vilaĝo Čížkovice kaj parto de municipo Maršovice en distrikto Jablonec nad Nisou en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas proksimume 1 km sudoriente de Maršovice. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 23 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 66 loĝantoj.

Čížkovice 1.díl situas en katastra teritorio **Maršovice u Jablonce nad Nisou** kun areo 1,76 km².

Vilaĝo Čížkovice (antaŭe Číškovice) estis dividita en partojn minimume ekde la jaro 1900. Kiel 2. díl de Čížkovice estas en Baza mapo de Ĉeĥio ĝis nun markita regiono sudoriente de la 1. díl, sur teritorio de parto Jistebsko de municipo Pěnčín. Ĝis la 7-a de marto 1991 registra parto de municipo Pěnčín, sed nun jam ĝi estas katastre, registre eĉ ne statistike limigita.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 65 |
| 1880 | 63 |
| 1890 | 111 |
| 1900 | 109 |
| 1910 | 103 |
| 1921 | 77 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 138 |
| 1950 | 63 |
| 1961 | 70 |
| 1970 | 63 |
| 1980 | 56 |
| 1991 | 49 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 47 |
| 2011 | 61 |
| 2021 | 66 |

Referencoj
----------

1. ↑  parto de vilaĝo Čížkovice 2. díl, Genea.cz

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Maršovice (2) |
| --- |
| Čížkovice 1.díl ~ Maršovice |

 |