recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Hovi Star** (hebree חובי סטאר‎), propranome **Hovav Sekulets** (hebree חובב סקולץ‎; \* 19-a de novembro 1986 Kirjat Ata, Israelo), estas israela kantisto, finalisto de Eŭrovido-Kantokonkurso 2016. Ekde 2009 li eldonis multajn unuopaĵojn, skribis kaj komponis kantojn ankaŭ por aliaj interpretoj.

En landa konkurso, kiu kunigas konceptojn de la televidkonkursoj X-Factor kaj Rising Star, li venkis antaŭ aliaj du finalistoj Ella Daniel kaj Nofar Salman, per kio li kvalifiĝis por internacia konkurso Eŭrovido-Kantokonkurso 2016. Tie li reprezentis Izraelon en majo 2016 per kanto „Made of Stars". Tie li finis je 4-a pozicio laŭ balotado de ĵurio, dume li ricevis 3-a la plej malbonan taksadon de  la spektantoj.

Li dublis ankaŭ en la hebreja filmoj de la kompanioj Disney kaj Pixar, kiel *Frozen*, *The Lego Movie*, *Cinderella*, *Inside Out* kaj aliaj.

Hovi Star estas malfermita gejo. En aprilo 2016 li plendis pri homofoba incidento ĉe la pasportkontrolo en la moskva flughaveno dum propagacia vojaĝo antaŭ Eŭrovido.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Hovi Star en la ĉeĥa Vikipedio.* 

1. 1 2   About Hovi Star (angle). European Broadcasting Union. Alirita 2016-05-16.
2. ↑   Israel: Hovi Star to Stockholm. *ESCdaily.com* (2016-03-03). Alirita 2016-05-16.
3. ↑   Israel’s Star performer makes it to Eurovision final. *The Times of Israel* (2016-05-13). Alirita 2016-05-16.
4. ↑   Gay Eurovision contestant claims Russian officials 'tore up his passport' (angle). *The Telegraph* (2016-04-24). Alirita 2016-05-16.
5. ↑   Israel Eurovision entrant ‘suffers homophobic incident at Russia airport’. *Metro.co.uk* (2016-04-23). Alirita 2016-05-16.
6. ↑   Eurovision star suffers homophobic attack by police in Moscow airport (angle). *Pink News* (2016-04-24). Alirita 2016-05-16.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hovi Star en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hovi Star ĉe Twitter
* Hovi Star ĉe Instagram
**Imre Lakatos** [lakatoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lakatos Imre** estis hungara filozofo, profesoro. Lia origina familia nomo estis *Lipsitz*.

Imre Lakatos
Imre Lakatos  naskiĝis la 9-an de novembro 1922 en Debrecen. Li mortis la 2-an de februaro 1974 en Londono.

Biografio
---------

Imre Lakatos devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion, poste universitaton en sia naskiĝurbo, fine pro la 2-a mondmilito li akiris diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1945. Li lernis ĉefe de György Lukács. Ekde 1946 li laboris en ministerio pri religio kaj eduko. Li doktoriĝis en 1948. Post 2 jaroj li estis arestita pro falsaj akuzoj kaj li vivis en Recsk, kie estis la sola hungara gulago. En 1954 oni nuligis la verdikton kaj li laboris en esplora instituto. En 1956 li estis membro de Rondo Petőfi, depost falo de Hungara revolucio de 1956 li rifuĝis al Britio. En 1960 li denove doktoriĝis (Ph. D.) en Kambriĝo, poste li instruis en Londono. En 1966 li estis nomumita publika ordinara profesoro, post 3 jaroj katedrestro. Ekde 1971 li instruis en Boston. Li neniam ricevis britan ŝtatanecon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Proofs and Refutations* (1963-64, hungare 1981)
* *The Methodology of Scientific Research Programmes* (1977)

Memorigiloj
-----------

* premio *Lakatos Award*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Imre Lakatos (filozofo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 549789
* GND: 118568817
* LCCN: n50039434
* VIAF: 108401548
* ISNI: 0000 0001 2146 9658
* LIBRIS: 249805
* SUDOC: 028597214
* BNF: 130917985
* ULAN: 500023389
* NDL: 00446677
* NKC: mzk2005300504
* ICCU: CFIV010646
* BNE: XX946618
 |
**Imre Schlosser** [ŝloser], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Schlosser Imre** estis hungara futbalisto (avanulo), trejnisto. Li estis 13-foja hungara ĉampiono kaj 7-foja hungara golreĝo. Ambaŭ ankoraŭ estas hungaraj rekordoj. Resume li ludis en 747 matĉoj kaj trafis 1017 golojn kun mezumo de 1,36 goloj/matĉo. Lia prenita familio nomo estis kelkfoje *Lakatos,* poste *Solymosi* [ŝojmiŝi], tamen lia populara nomo estis nur *Slózi* [ŝlOzi].

Imre Schlosser kaj lia edzino
Imre Schlosser naskiĝis la 11-an de oktobro 1889 en Budapeŝto, li mortis la 19-an de julio 1959 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Schlosser futbalis amatore en fino de la 19-a jarcento, profesie inter 1906-1915 en prestiĝa klubo FTC 129-foje kun 215 goloj, eĉ li estis sesfoje hungara ĉampiono, ankaŭ golreĝo. Pro konflikto inter 1916-1922 li ludis en rivala klubo 115-foje kun 135 goloj, same sesfoje ĉampiono kaj sepfoje golreĝo. Inter 1922-1926 li estis trejnisto plejparte eksterlande. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1906–1927 68-foje kun 58 goloj. Li edziĝis en 1912, lia edzino naskis 2 filojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun fotoj

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Imre Schlosser en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797350
* VIAF: 161609331
* ISNI: 0000 0001 1122 9458
 |


* Portalo pri Biografio
Imre Szepesi en 1875
**Imre Szepesi** [sepeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szepesi Imre** estis hungara romkatolika pastro, filozofo, filologo, instruisto, edukisto, profesoro, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1858).

Imre Szepesi  naskiĝis la 9-an de aprilo 1811 en Hungara reĝlando en Léva (nuntempa Levice en Slovakio). Li mortis la 9-an de januaro 1875 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Szepesi aliĝis al la piaristoj en 1826. Li frekventis universitaton en Pest (urbo). En 1833 li ekinstruis en Supra Hungarujo, poste en Buda. Inter 1842-1848 li estis ĉefamilia edukisto, poste li instruis en gimnazio en urbo Pest. Li fondis movadon kontraŭ la alkoholismo. Ekde 1870 li instruis jam en la universitato en Pest en rango ordinara profesoro. Li ricevis premion en 1870.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Egyházi beszédek, melyeket a mérsékegyletek ügyében tartott* (1846)
* *Elemi hellen nyelvtan* (Baza greka gramatiko), (1850, poste kelkfoje eldonita)
* *Elemi latin nyelvtan* (Baza latina gramatiko), (1850, poste plurfoje eldonita)
* *Értekezet a gymnasiumok jelen szerkezetéről* (1864)
* *Carmen honoribus Emin. ac Rew. Dni Joannis Simor...* (1874)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero SZ kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero SZ kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Imre Szepesi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Areo de komunumo Hov.
Rigardo de Hov je Hovsfjørður. Poŝtmarko el 2004
**Hov** (prononco [ˈhoː]; dane: **Hove**) estas vilaĝo sur la plej suda Feroa insulo Suðuroy. Ĝi havis 125 loĝantojn en 2007. La *komunumo Hov* estas identa kun la vilaĝo.

Ĝi situas en mezo de la orienta bordo de Suðuroy ĉe fjordo **Hovsfjørður**, en kiu troviĝas ankaŭ la 1,7 hektarojn granda, neloĝata **Hovshólmur**, unu el la 11 insuletoj (holmoj) de Ferooj.

Hov estis menciita jam en la Feroana sagao, la setlejo ekde la vikinga epoko estas loĝata. Ĝi estis tiutempe ĉefloko de la arĥipelo kaj rezidejo de la ĉefulo Havgrímur. La hodiaŭa preĝejo estis konstruita en 1862, originale en Vágur. Oni malkonstruis ĝin tie en 1942, transporti al Hov kaj re-konstruis ĝin.

Ĉ. 3 km okcidente de Hov, la valo "Ergidalur" kun du **vidindaĵoj** meritas viziton: proksime de la akvofalo "Ergifossur", oni elfosis ĉe la rivero restaĵojn de konstruaĵo el la vikinga epoko, kiu longas 5,3 m kaj larĝas 3,5 m. La muroj dikas ĝis 1,5 m. Male al plimulto de la loĝejoj, elfositaj sur la Ferooj, tiu konstruaĵo ne havas ovalan formon, sed angulan. 

Rigardo desur la monto Ravnaskarð al valo "Ergidalur". En la bildomezo, maldekstre de la rivero, oni povas rekoni la kvarangulan konstruaĵon el la vikinga epoko.

* Hov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

61.508055555556-6.7577777777778Koordinatoj: 61° 30′ N, 6° 45′ U (mapo)
**Carlota PÉREZ** (1939) estas venezuela sciencistino kaj ekspertino kun profunda kono je teknologio kaj sociekonomia evoluo. Ŝi estas plej konata pro sia koncepto teĥno-ekonomika paradigma fendo kaj ŝia teorio de la "*grandaj ondoj*", pluevoluigo de la Kondratjev-ciklo. Carlota Pérez estas nov-ŝumpetersisto kaj lernantino de Christopher Freeman, kun kiu ŝi forte kunlaboris.

Ŝi estis gvidantino de departemento pri industria politiko en Ekonomia Ministerio (1980-1983), poste konsultisto de INTEVEP, Esplora Departemento de PDVSA, nacia naftokompanio. Ŝi estis internacia konsultisto de OECD, UNCTAD, UNESCO, UNIDO, UNDP kaj la Monda banko, same laboris ŝi por registaroj, evoluaj bankoj de landoj Ĉilio, Peruo, Ekvadoro, Urugvajo, Argentino, Kolumbio, Dominiko, Brazilio, Kanado, Norvegio kaj Estonio. Kelkaj elementoj de la Lisbona strategio de la EU baziĝas sur ŝia laboro.

Libro
-----

* *Technological Revolutions and Financial Capital: The Dynamics of Bubbles and Golden Ages*

Eksteraj ligiloj
----------------

* offizielle Homepage mit Texten zum herunterladen


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 321592
* GND: 124220576
* LCCN: n2002102039
* VIAF: 32862074
* ISNI: 0000 0003 8514 8778
* SUDOC: 07344071X
 |
**Evangeliaro de Sankta Eŭzebio** aŭ *Codex Evangeliorum Vercellensis* (konata ankaŭ kiel Kodekso A) estas manuskripto konservita en la Kapitula Biblioteko de la katedralo de Verĉelo: vere ne manuskripto iu ajn sed tuta volumo, estigita inter la jaroj 350 kaj 370, entenanta la plej antikvan latinan tradukon, alvenintan al nia epoko, de la Evangelioj, antaŭan al la Vulgato mem. Temas pri eksterordinara kodekso ne nur por la Verĉela. Tradicio volus, ke ĝi estus kompilita de Sankta Eŭzebio mem, la unua episkopo de la urbo, sed reale ĝi estis plejprobable redaktita de skribisto sub lia diktado. Ĝi estis utiligata kiel liturgia libro ĝis la Alta Mezepoko por fariĝi poste devoteca objekto kaj kiel bazo por solenaj ĵuroj. Pro tio hodiaŭ ĝi estas multe damaĝita.

Nuna stato de Codex Evangeliorum Vercellensis
---------------------------------------------

Restaŭrita komence de la 19-a jarcento en la Laboratorio de la Apostola Vatikana Biblioteko, nun ĝi estas konservita *senbinda*, nome liberigita de la antikvaj bindaĵoj, kies koverto estas bosaĵo sur arĝenta lameno de la 9-a jarcento kun la figuro de Sankta Eŭzebio, en kvar ĉerizarbaj lignoj. Hodiaŭ estas programata restaŭrado per nova aparta usona metodo difinita *Lazarus Project* per kiu oni, perkomputile, kreas novan diĝitan version de la tuta teksto, surfaca kaj nesurfaca, se estas, de la tuta kodekso.

*Lazarus Project*
-----------------

Anĝelo Mai meritis poemon, flanke de Leopardi, kiam li malkovris *De re pubblica* de Cicerono kaŝita sub "Komentoj pri la Psalmoj" de Sankta Aŭgusteno, sed lia esplora metodo, bazita sur kemiaj reakciloj por altiri al la lumo tekstojn pli antikvajn kaŝitajn sub la skrapaĵoj de la pergameno kaj la reskribaĵoj, kontribuis al la perdo de la subkuŝantaj tekstoj. De tiam estis longa la vojaĝo de la paleografia kaj filologia esploro per sistemoj malpli invadantaj. La arta stato hodiaŭ estas la "Lazarus Project", kunordigata de la Universitato de Misisipio, per kiu estas kreata serio da fotoj realigataj per diversaj filtriloj kaj ultraviolaj kaj infraruĝaj lumoj sub malsamaj anguloj. Tiujn bildojn oni reellaboras per komputilo – kaj tio estas la plej esenca interveno – por elmergigi la erojn forstrekitajn aŭ damaĝatajn en la originaj manuskriptoj. La nova metodo jam gajnis sukcesojn.

Referencoj
----------

1. ↑  "Ad Angelo Mai".
2. ↑  Pasintajn jarojn, ekipo de la LP per la sama metodo malkovris kaj reproduktis el pergameno de la sama verĉela biblioteko la *fantasmajn de la Vercelli-Book*: temas pri angloksalingvaj homelioj ktp de la 10-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Anĝelo Mai
* *Lazarus Project*
* Evangeliaro de Teodolinda
* Vetus latina
* Vulgato

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Evangeliaro de Sankta Eŭzebio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* [*rompita ligilo*]. Itallingva informo pri la Lazarus Project aplikata al la Evangeliaro de Verĉelo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 489968
 |
**Dehri,** ankaŭ konata kiel **Dehri-on-Sone** hindie **डेहरी** estas urbego en norda Barato, en sudokcidenta parto de subŝtato Biharo, en kantono de Patnao, en distrikto Rohtas. 

Ponto al Dehri

Demografio
----------

En 2011 Dehri havis 137 231 da loĝantoj kun legopovo 81% signife pli alte ol la landaveraĝo. Dehri atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) en fino de la 1990-aj jaroj.

Geografio
---------

Dehri situas sur ebenaĵo de Gango kun averaĝa alteco de 110 m super la marnivelo laŭ Son (rivero). Laŭ la rivero ne tro for troviĝas granda akvobaraĵo ekde la 1960-aj jaroj, kie komenciĝas la kanalsistemo por la ĉirkaŭaĵo. Distrikta sidejo Sasaram troviĝas 18, Aurangabad (Biharo) 26, Buksar 76, Arrah 86, Gaja (Barato) 84, Ĝehanabad 89, Ballia 95, Ghazipur 97, subŝtata ĉefurbo Patnao 123 (voje 154), Singrauli 172, Kolkata 499, tutlanda ĉefurbo Delhio 806, Mumbajo 1344 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

En la 6-a kaj 5-a jarcentoj antaŭ Kristo la dinastio Magadha loĝis en la regiono. Apenaŭ io ajn estas konata pri la mezepoka historio de Dehri. Ŝer Ŝah Suri post 1531 sukcesis alporti grandajn partojn de Biharo kaj Bengalio sub sian kontrolon. En la 19-a jarcento kaj en la unua duono de la 20-a jarcento la britoj regis.

Akvobaraĵo ĉe Dehri

Ekonomio
--------

Dehri estas grava industria urbo kun la jenaj produktaĵoj: sukeroj, lignaĵoj (per segiloj), ampoloj, ŝuoj kaj cementoj. En Dehri gravas ankaŭ laŭ trafiko, ĉar voja kaj fervoja ponto transiras la riveron Son, kiu estas maksimume preskaŭ 3 km larĝa sed preskaŭ sekigita printempe.

Eduko
-----

En Dehri kelkaj altlernejoj kaj institutoj funkcias.

Lingvoj
-------

En Dehri la ĉefaj lingvoj estas la bojpura, hindia kaj angla lingvoj.

Religioj
--------

La ĉefa religio en Dehri estas hinduismo kun 83,5%, poste islamo preskaŭ 16%, aliaj ĉirkaŭ 1%.

Trafiko
-------

Al Dehri alvenas 3 fervojaj linioj el Sasaram, Gaja kaj el sudo. 4 ĉefvojoj kaj sola flankovojo kuras al la urbego. La plej proksima flughaveno funkcias inter Dehri kaj Sasaram.

Klimato
-------

Dehri situas en humida subtropika klimato (Cwa). La temperaturo varias inter 15-32 °C. Jare pluvas mezume 1094 mm, en ĉiuj monatoj pluvas iomete, sed inter junio kaj septembro tre ofte pro la musono.

Vidindaĵoj
----------

Dehri ne havas iujn ajn vidindaĵojn de historia aŭ kultura gravecoj.

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
Bildigo de inseksa simbolo.
La **ina sekso** (malofte ankaŭ **femala sekso** aŭ **femina sekso**) estas en la duseksa generado la sekso, kiu disponas la pli grandajn gametojn, ĉe animaloj (kaj homoj) nomataj ovoĉeloj. Tiuj koncipiĝas pere de la pli malgrandaj gametoj (spermatozooj) de la vira sekso, por ke ekestu ido.

Ĉe homoj virineco estas difinita per multaj biologaj kaj sociaj faktoroj. La biologiaj inaj signoj de homoj estas:

* La duobla seksa kromosomo X.
* La anatomiaj karakterizaĵoj kiel utero, ovario, vagino kaj laktoglandoj.
* La koresponda kvanto de la inaj seksaj hormonoj oestrogeno kaj gestageno.

Ĉe bestoj ekzistas diversaj meĥanismoj, kiuj generas la sekson de individuo: La viraj abeloj generiĝas el nekoncepciaj ovoj, la inaj el ja koncepciaj. Ĉe kelkaj krokodilspecioj kaj aliaj reptilioj la sekso decidiĝas laŭ la temperaturo, per kiu la ovoj elkoviĝas. Ĉe birdoj la virseksuloj havas du egalajn seksajn kromosomojn, kaj la inaj birdoj diferancajn. La duseksa generado evoluis kelkajn fojojn sendepende.

La ina sekso ofte signiĝas per ♀, la stiligita spegulo de la diino Venuso.

Vidu ankaŭ
----------

* Femalo
* Femino
* Virino
* Vira sekso

* Kategorio Ina sekso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La  **Qal'at ar-Rum** (arabe: قلعة الروم‎‎) estis potenca fortikaĵo ĉe la rivero Eŭfrato, je 50 km nordoriente de Şanlıurfa. Ĝi estas nomita Hromkla en kurda lingvo, Rumkale en la turka, kaj Hromgla en la armena. La vorto signifas "romia kastelo".

37° 16′ 14.80″ N 37° 50′ 16.50″ O﻿ / ﻿37.2707778 °N, 37.8379167 °O﻿ / 37.2707778; 37.8379167 (mapo)

Ĝia strategia loko jam estis konata de la asirianoj, kvankam la nuna strukturo estas plejparte helenisma kaj romia en origino. La ejo estis okupita de diversaj bizancaj kaj armenaj militestroj dum la Mezepoko. Qal'at-ar-Rum funkciis kiel la sidloko de la armena patriarko en la 12-a jarcento. De 1203 ĝis 1293 ĝi estis la loĝejo de la Katolikoso de la reunuigita armena eklezio. En 1293 ĝi estis kaptita de la mamelukoj de Egiptujo post longdaŭra sieĝado.

La fortikaĵo, nun troviĝas trans duoninsulo ene de la administraj limoj de la distrikto Şanlıurfa Halfeti, nuntempe alirebla per boato aŭ ekde la najbara loĝloko Zeŭgmo aŭ ekde la urbo Halfeti.

* Kategorio Hromgla en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**János Megyik** [jAnoŝ medjik], hungare **Megyik János,** Esperante ’’Johano Megyik’’ estis hungara novavangarda skulptisto.

Pordego de biblioteko en Debrecen (2005) fare de János Megyik
La sama pordego somere
János Megyik naskiĝis la 8-an de oktobro 1938 en Szolnok.

Biografio
---------

János Megyik lernis pentroarton en Ĉeĥoslovakio inter 1950-1954, poste lernis en arta gimnazio en Budapeŝto. Post la revolucio en 1956 li forlasis la landon. Li frekventis Industriartan Akademion en Vieno. Poste li longe okupiĝis pri dizajno. En 1987 li studvojaĝis al Novjorko, en 1999 helpe de hungara stipendio en Romo. Ekde 1997 li vivas kaj verkadas en Kötcse. Li ricevis premion Kossuth en 2006, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.

Liaj ekspozicioj
----------------

Ekde 1965 li partoprenas en ekspozicioj, komence en okcidenta Eŭropo, sed ekde la 1970-aj jaroj ankaŭ en Hungario. En 2011 ekspozicio en Budapeŝto prezentis la tutan vivoverkojn de János Megyik.

Liaj artaĵoj estas videblaj ekzemple en Vieno, Hamburgo, Székesfehérvár, Pécs, Budapeŝto.

Verkaro (elekto)
----------------

* modernaĵoj (skulptaĵoj)
* pentraĵoj
* desegnaĵoj
* kartonaj reliefoj

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio János Megyik en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 413295
* GND: 119041642
* LCCN: n88170278
* VIAF: 52490712
* ISNI: 0000 0000 1023 1233
* RKD: 312199
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Hortensio** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonaj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kornusaloj *Cornales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Hidrangeacoj *Hydrangeaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Hidrangeo *Hydrangea* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***H. macrophylla*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Hydrangea macrophylla****(Thunb.) Ser. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Hortensio  |

 |
| v • d • r |

**Hortensio** aŭ **grandfolia hidrangeo** (*Hydrangea macrophylla*) estas specio de hidrangeoj el la de familio de hidrangeacoj. Ĝi devenas el Japanio, kie ili de la Edo epoko (1603-1867) tre populara kiel ornamfloro. Hortensioj estis kunportitaj en Nederlandon el Japanio far germana kuracisto Von SIEBOLD en jaro 1844, kaj iĝis popularaj en ĝardenoj de Eŭropo, kie kreitis novajn varioj.

Hortensiaj floroj estas ĝenerale rozaj, sed ankaŭ bluaj, blankaj, aŭ ruĝaj, tio dependas de la kvanto da fero kaj aluminio kiun la planto prenas de la grundo: ju pli da fero kaj aluminio, des pli blua estas la floro. La kapablo ensorbi feron kaj aluminion malsamas inter la variaĵoj de hortensio. Tial, iuj hortensioj emas esti ruĝaj, kaj aliaj emas esti bluaj. Sed la kapablo ensorbi mineralojn ankaŭ dependas de la pH-valoro de la grundo. En acida grundo hortensioj emas esti bluaj, ekzemple en la franca regiono Bretonio abundas la bluaj hortensioj. En alkala grundo, la plej oftaj, ili nur rozas. En Japanio mem ili estas plejofte blankaj, bluaj aŭ purpuraj.

La hortensia floro havas du formojn: grapola kaj "punta". La originala japana floro estas la punta floro, tielnomita ĉar ĝi havas multajn fekundajn floretojn en la mezo (kiu aspektas kiel punto), kaj malfekundajn floretojn kun grandaj petaloj ĉirkaŭe. Fakte la grapola floro, kiu estas ronda grapolo de malfekundaj floretoj, estis kreita en Eŭropo. Nun ĝi "revenis" al Japanio, kie ĝi estas nun tre populara sub la nomo "okcidenta hortensio".

* Rozkolora eŭropa hortensioRozkolora eŭropa hortensio
* Blua eŭropa hortensioBlua eŭropa hortensio
* Blua punta japana hortensioBlua *punta* japana hortensio
* 

* Hortensio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hortensio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Hortensio en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
Identigilo por la censitaj hejmoj. La moto indikas: Dankon pro la respondo.
La **Censo Nacional de Población, Hogares y Viviendas 2010** (Nacia Censo de Loĝantaro, Hejmoj kaj Loĝejoj) de Argentino; nomita je ŝtata nivelo kiel "Censo de la Ducentjariĝo" (alude al la 200 jaroj post la Revolucio de Majo); oni realigis ĝin la 27-a de oktobro, fare de la INDEC. De tiu censo oni produktas la informaron demografian, socian kaj loĝan plej ĝisdatigitan kaj kompletan de la argentina loĝantaro. La definitiva informaro aperis fine de 2011, sed post 15 tagoj jam oni sciis la provizoran kvanton de loĝantoj kaj hejmoj de la lando. La tago de la censo estis deklarita ŝtata feritago, laŭ la Leĝo 24.254 de 1993. Ĝi estis la unua censo farita en Argentino en kiu oni inkludis samseksajn parojn, kiuj ne estis censitaj antaŭ 2001 ĉar la leĝo por Samseksa edz(in)eco en Argentino estis aprobita la 15-a de julio de 2010 kaj oni ampleksigis la informojn pri descendintoj de indiĝenoj kaj negroj.

Referencoj
----------

1. ↑   Ley 24.254/93, Infoleg.
2. ↑  Censo en Argentina incluyendo indígenas, afrodescendientes y parejas gay

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo Arkivigite je 2011-06-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Definitiva rezulto Arkivigite je 2010-12-20 per la retarkivo Wayback Machine
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Horn |

Pri la komunumo
---------------

**Horn** estas komunumo en la distrikto Arbon de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 2429 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Horn estas enklavo de Kantono Turgovio en Kantono Sankt-Galo ĉe la suda bordo de Bodenlago norde de la montoĉeno Seerücken inter Goldach kaj Steinach.

Najbaraj komunumoj
------------------

Horn limas en sudo al la komunumo Goldach kaj Tübach kaj en okcidento al Steinach, ĉiuj en Kantono Sankt-Galo). En nordoriento Horn limas al la Bodenlago kaj sur la lago en okcidento al la komunumo deRorschach kaj Rorschacherberg, ambaŭ Kantono Sankt-Galo, kaj al Fussach kaj Höchst ambaŭ en (Aŭstrio), kaj en nordo al germanaj komunumoj Kressbronn am Bodensee, Nonnenhorn kaj Wasserburg.

Trafiko
-------

Horn situas ĉe la trajnlino de Romanshorn al Rorschach, per kiu la komunumo estas bone konektita al la publika transportreto. Tra Horn pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 de Ŝafhaŭzo al Sankt-Margreto. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1.1, flanka aŭtovojo de la svisa aŭtovojo A1, situas proksimume 3 kilometrojn sude de la komunumo inter Goldach kaj Steinach.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Horn datiĝas el la jaro 1155 kiel *Horna*. Dum la bienoj de Horn en mezepoko apartenis al la episkopo de Konstanco, la bienoj en la ĉirkaŭaj vilaĝoj iom post iom falis sub la kontrolon de la Princabatejo Sankt-Galo. Tiel Horn estiĝis enklavo. Post la Helveta Revolucio de la jaro 1798 oni volis aldoni Horn al Kantono Säntis, el kiu en 1803 fariĝis la nova Kantono Sankt-Galo. La turgovia prefekto en Arbon tamen per sia interveno konservis Horn al Turgovio substrekante la ligojn inter Arbon kaj Horn. Tiel Horn restis turgovia kaj hodiaŭ estas Turgovia enklavo en Kantono Sankt-Galo.

Vidu ankaŭ
----------

* Horn (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Horn
* Horn en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Horn TG en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Arbon |
| --- |
| Amriswil  •  **Arbon**  •  Dozwil  •  Egnach  •  Hefenhofen  •  Horn  •  Kesswil  •  Roggwil  •  Romanshorn  •  Salmsach  •  Sommeri  •  Uttwil |  |

 |
Incendio de Notre-Dame de Paris
Je la 15-a de aprilo 2019 iom antaŭ 18:50 CEST, ekis **incendio sur la tegmento de la katedralo Notre-Dame de Paris** en Parizo, Francio.

La kaŭzo de la fajro ankoraŭ ne estis determinita. Oni sugestas, ke ĝi povus esti ligita al renovigaj laboroj por la konstruaĵo.

Ĉi tiu incendio kaŭzis grandajn arkitekturajn difektojn: la spajro kolapsis, du trionoj de la tegmento estas detruitaj, parto de la volboj falis.

Sed feliĉe la belfrido estas deklarita "savita" kaj la arkitektura strukturo estas konservita.

Trapaso de estingado
--------------------

Unua alarmo eksonoris je la 18:20, la katedralo estis evakuita dum kelkaj minutoj. Fajrobrigado estis vokita post trovo de la fajro je la 18:51, kies unuoj alvenis post 10 minutoj. Partoprenis preskaŭ 400 fajrobrigadanoj. Dum la estingado du policanoj kaj unu fajroestingisto ete vundiĝis.

Internaciaj reagoj
------------------

Multnombraj personoj (Ŝtatestroj kaj urbestroj de gravaj mondurboj, same kiel internaciaj personecoj) reagis tuj kiam ili informiĝis pri la evento.
Inter aliaj, la franca prezidanto Emmanuel Macron kaj sia ĉefministro Édouard Philippe, la germana kancelierino Angela Merkel, la prezidanto de Usono Donald Trump, la sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj António Guterres, ĉiuj esprimis sian subtenon al Francio. Du tagojn post la incendio BBC pritaksis, ke oni sukcesis kolekti 800 milionojn da eŭro.

Post la incendio
----------------

La incendio estis estingita la 16-an de aprilo ĉ. la 4:00 horo. Komandanto de la pariza fajrobrigado informis ke la plej valoraj historiaj monumentoj estis ĝustatempe forportitaj]]. El la flamanta katedralo oni savis dornokronon, unu el la plej gravaj kristanaj relikvoj, ankaŭ kelke da kalikoj kaj 1-jarcentan tunikon de sankta Ludoviko la 9-a.

La incendio kaŭzis liberigon al atmosfero de 460 tunoj da plumbo. La plumba malpurigo de la ĉirkaŭaĵoj trapasis normon eĉ ĝis 1300 fojojn.

Naciaj reagoj
-------------

Kadre de la protestoj de flavveŝtuloj, sed ne nur, leviĝis protestoj, ke rapide oni disponas je multaj milionoj da eŭroj por rekonstrui la monumenton, sed ne tiom por solvi aferojn de malriĉeco, sendungeco, malaltaj salajroj, socialaj servoj ktp. Tiukadre en ateisma Francio oni malpermesis tiajn protestojn en la kvartalo de la katedralo.

Referencoj
----------

1. ↑   Un devastador incendio golpea la catedral de Notre Dame, icono de la cultura europea (hispane). *El País*. Ediciones El País (2019-04-15). Alirita 2019-04-15.
2. ↑   Notre-Dame cathedral: Firefighters tackle blaze in Paris (angle). *BBC News*. BBC (2019-04-15). Alirita 2019-04-15. "The cause is not yet clear, but officials say that it could be linked to renovation work.".
3. ↑  La policía de París usa gas lacrimógeno contra manifestantes del "chaleco amarillo" CNN 20a de aprilo 2019, alirita 23an de aprilo 2019.
4. ↑  Indignación de los chalecos amarillos tras la lluvia de millones para restaurar Notre Dame El Mundo 20a de aprilo 2019, alirita 23an de aprilo 2019.

* Incendio de Notre-Dame de Paris en 2019 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Incendio de Notre-Dame de Paris en 2019 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La unua pratipo, kiu montriĝas ĉe la Scienca Muzeo en Londono.
La **Horloĝo de la Longdaŭra Nuno** (angle *Clock of the Long Now*) estas konstruota grandegula mekanika horloĝo desegnita por funkciadi 10.000 jarojn. La skipo kiu konstruos ĝin estas ero de la Fondaĵo de la Longdaŭra Nuno.

Ideo
----

"Mi volas konstrui horloĝon, kiu tiktakos unufoje jare. La montrilo antaŭeniros ĉiun jarcenton kaj la kukolo eliros ĉiun jarmilon por dek mil jaroj."

Tion diris Danny Hillis, inventisto kiu elpensis la ideon kontrui grandegan, plurjarcentan, plene mekanikan horloĝon kiel monumenton al estontecema pensado. Ĉi tiu ideo venis al Hillis en 1995 kaj, unu jaron poste, li kaj pluraj el siaj amikoj fondis neprofitcelan firmaon por konstrui la horloĝon kaj alimaniere stimuli estontecemajn pensadon kaj respondecon. Unu el la kunlaborantoj, komponisto Brian Eno, nomis la horloĝon "la Horloĝo de la Longdaŭra Nuno."

Desegnaj principoj
------------------

La konstruado de la horloĝo baziĝas sur kvin principoj:

1. *Longvivdaŭro*: la horloĝo estos preciza eĉ post 10.000 jaroj; por eviti ŝtelo, ĝi ne enhavos grandvalorajn erojn
2. *Konservebleco*: estontaj generacioj povos daŭre funkciigi la horloĝon, eĉ se ili havos nur Ŝtonepokajn ilojn kaj materialojn
3. *Travidebleco*: la funkciado de la horloĝo estos plene komprenebla sen bezoni halti aŭ dismeti ĝin
4. *Skalebleco*: por certigi, ke la fina horloĝo bone funkcios, eblos konstrui kaj kontroli malgrandajn pratipojn
5. *Evoluebleco*: la horloĝo estos plibonigebla

Ĝisdatigo
---------

Decembre 2007 tri pratipoj jam ekzistas: la plej frua montriĝas en la Scienca Muzeo de Londono kaj du pli freŝaj modeloj estas en la Muzeo de la Longdaŭra Nuno en San Francisko. La Fondaĵo de la Longdaŭra Nuno jam akiris geologie stabilan kavernon en monto ĉe Usona dezerto, kie la fina horloĝo estiĝos. Kvankam la projekto ne havas firman pretigdaton, ĝi bone antaŭeniras: Brian Eno jam komponis la horloĝtonojn kaj nuntempe la inĝenieroj desegnas la plenskalajn erojn.

Celo
----

Tia horloĝo, se sufiĉe impresa kaj bone farita, enkorpigus tempon. Ĝi estus vizitinda kaj pripensinda. Ideale ĝi ŝanĝos pensadon pri tempo tiel, kiel elkosmaj fotoj de la Tero ŝanĝis pensadon pri la medio. Tiaj ikonoj povas vere aliformigi homan pensadon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Horloĝo de la longdaŭra nuno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Fotoj de la pratipo kaj pluraj eroj estas videblaj ĉe
* Ĉefpaĝo por la Horloĝo ĉe la retpaĝaro de la Fondaĵo de la Longdaŭra Nuno
	+ "Horloĝaj principoj"
	+ Bildoj, desegnoj por la unua pratipo
* Progreso de la 10.000-jara Horloĝo Arkivigite je 2005-11-03 per la retarkivo Wayback Machine prelego de Danny Hillis en Septembro 2004 disponebla (anglalingve) en mp3 kaj Vorbis
* Artikolo en la gazeto "Wired" pri la horloĝo (en la angla), Majo 1998
* Artikolo en la gazeto "Discover" pri la horloĝo (en la angla), Novembro 2005 Arkivigite je 2007-02-09 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

* Stewart Brand, "The Clock of the Long Now: Time and Responsibility." Basic Books, 2000, ISBN 0-465-00780-5.
La esprimo **Incidento Ballinglass** signifas perpolican forpeladon la 13-an de marto 1846 en kunteksto de la Granda malsatego en Irlando (1845-1849).

Irlando estis tiutempe dum regado de Britio, la agroj apartenis al anglaj grandbienuloj (landlordoj). La irlandaj kamparanoj kultivis la landon kiel luantoj kaj produktis sur tiu grenon kaj terpomon, bredis bovojn. La greno kaj la bovo servis por lupago al la grandbienuloj kaj estis liveritaj al Britio. Por propra nutrado restis por la kamparanoj nur la terpomoj. La luantoj havis apenaŭ juran rajtojn kontraŭ la grandbienuloj.

Forpelado en Irlando ĉ. 1879 („Land War")
Tiu sistemo restis, kiam terpoma fitoftoro neniigis la terpoman rikolton kaj kaŭzis malsategon. La greno kaj la bestaj produktoj estis forliveritaj per militista protekto. La kamparanoj, kiuj en tiu situacio ne povis pagi la lumonon, estis forpelitaj el la domo, agro kaj ili tiel perdis ĉiun vivtenan bazon.

La ĉ. 300 loĝantoj de vilaĝo Ballinglass en Graflando Galway estis relative bonhavaj - kompare al aliaj kamparanoj de Irlando -, sed ili estis do forpelitaj, ĉar la grandbienulo Mrs. Gerrard volis tie establi bovejon. La 13-an de marto 1846, forpelis la armeo kaj la polico la homojn de Ballinglass kaj detruis la domojn de la vilaĝo. La forpelitaj tranoktumis sur ruinoj de siaj domoj. Sekvatage alvenis la armeo kaj la polico denove pro tio kaj ili fine forpelis ilin. Oni malpermesis al la najbaroj, ke ili ofertu tranoktejojn por la forpelitoj.

Tiu evento eniris la historion kiel *Ballinglass Incident*. Temis pri ne escepta kazo, sed tio okazis tiutempe grandamase en Irlando kaj trafis dekmilojn de malriĉaj kamparanoj.
***La Praktiko***, 'La gazeto, kiu instruas kaj amuzas' aperis de 1932 ĝis 1941 kaj, subtitolite *La Gazeto de la Mondpopolo*, de 1946 ĝis 1970. 

Antaŭ la milito ĝi aperis monate kaj havis 12-16 paĝojn en formato 31x24 cm. La eldoninto estis la Internacia Cseh-Instituto en Hago (Nederlando) kaj la redaktoro Andreo Cseh. La tiamaj konstantaj rubrikoj estis: Lernu per la eraroj!; Al la venko; La mondo ridas; La mondo estas interesa; Informoj; Konkursoj; Grafologio; Korespondu. Ĝi enhavis multajn fotojn pri la Esperantista vivo. Ĉar la Esperanto-gazetaro en aliaj eŭropaj landoj en la 1930-aj jaroj pli kaj pli mutiĝis dum *La Praktiko* eltenis ĝis 1941, ĝi ankoraŭ hodiaŭ estas interesa fonto pri la historio de la Esperanto-Movado en tiu epoko. Tiel ekzemple ĝi raportis en 1936 sub la titolo: "La germana registaro kontraŭ Esperanto": »La germanregna ministro Hess .. malpermesis al ĉiuj membroj de la nacisocialista partio .. aparteni al iu artlingva organizaĵo. .. La entrepreno "Heroldo de Esperanto" intencas transiri en alian landon ..« (*La Praktiko*, 1936/5 (53), p. 11, 1-a kol.). 

En 1946, Universala Ligo transprenis la eldonadon de la gazeto. Ĝi reaperis kun la antaŭa celo, instigi al praktikado de Esperanto, ligi al la Movado kaj doni facilajn legaĵojn "post la kurso". Aldone, ĝi nun celis disvastigi mondfederismon, kion indikis ankaŭ ĝia nova subtitolo "La gazeto de la mondpopolo".

Vidu ankaŭ
----------

* Esperanto-gazetaro antaŭ la Dua Mondmilito

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kelkaj artikoloj el *La Praktiko* en Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA) (serĉu je "praktiko" en la kampo "Fonto")
* Skanitaj numeroj de *La Praktiko* en reta biblioteko de Katolika Universitato Lublina
* *Enciklopedio de Esperanto*/L en sia originala formo en la Interreto
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
**JUHÁSZ István** (juha:s) estas rumanuja hungara historiisto en Nagyenyed la 16-an de aprilo 1915 kaj mortinta en Kluĵo la 13-an de septembro 1984. Lia frato estis Pál Juhász.

Biografio
---------

István Juhász finis la kolegion en sia naskiĝurbo (1932), la reformitan teologion en Kluĵo, pli poste li studis en la filozofia fakultato de Universitato Ferdinand la 1-a, en la ortodoksa teologio de Bukareŝto kaj Sibio (1937). Li doktoriĝis en teologia fakultato de Debrecen (1940). Li estis profesoro de Erdélyi Tudományos Intézet (1941–47); ekde 1948 li estis profesoro pri teologio de Kluĵo, inter 1960 kaj 1966 ĝia rektoro. Ekde 1969 li estis honora doktoro de *Teologia fakultato* de Prago kaj de Debrecen. Li estis respondecredaktoro de Ifjú Erdély (1938–39) kaj ekde 1963 de Református Szemle.

Volumoj
-------

* *A reformáció az erdélyi románok között* (Kv. 1940);
* *A középkori nyugati misszió és a románság* (Kv. 1942);
* *Bethlen Miklós politikai pere* (Kv. 1945);
* *A székelyföldi református egyházmegyék* (Kv. 1947);
* *Nagyenyedi diákok 1662–1848* (kun Zsigmond Jakó, 1979).

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 246487
* VIAF: 34835216
* ISNI: 0000 0000 7990 3173
* SUDOC: 157351866
* BNF: 109610068
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Pola delogita de falsa riĉulo, ludita de Alexander D'Arcy.
William Powell kiel J.D. Hanley edziĝonta al Schatze, kun Loco kaj Pola kiel nuptopatroj.
***How to Marry a Millionaire*** (Kiel edzigi milionulon) estas usona amafera komedia filmo de 1953 reĝisorita de Jean Negulesco kaj produktorita kaj verkita de Nunnally Johnson.

En la filmo stelulas Betty Grable, Marilyn Monroe, kaj Lauren Bacall kiel tri monserĉulinoj, kun William Powell, David Wayne, Rory Calhoun kaj Cameron Mitchell. Betty Grable ricevis supran lokon en la ekrana listigo sed la nomo de Marilyn Monroe estis unue en ĉiuj reklamoj, inklude la resumreklamaĵo.

La scenaro estis bazita sur la teatraĵoj *The Greeks Had a Word for It* de Zoë Akins kaj *Loco* de Dale Eunson kaj Katherine Albert.

Distribuita de 20th Century Fox, *How to Marry a Millionaire* estis filmita per Technicolor kaj estis la unua filmo eĉ fotita per la nova sistemo CinemaScope por larĝaj ekranoj, kvankam ĝi estis la dua Cinemascope filmo elsendita de Fox post la biblia eposa filmo *The Robe*.

*How to Marry a Millionaire* estis ankaŭ la unua kolora kaj CinemaScope filmo de la 1950-aj jaroj eĉ kiu estis montrita per televido pere de la sistemo *pan and scan*, kiam ĝi estis prezentita kiel unua filmo en *NBC Saturday Night at the Movies* la 23an de Septembro, 1961.

Geaktoroj kaj roloj
-------------------

* Betty Grable kiel Loco Dempsey
* Marilyn Monroe kiel Pola Debevoise
* Lauren Bacall kiel Schatze Page
* David Wayne kiel Freddie Denmark
* Rory Calhoun kiel Eben
* Cameron Mitchell kiel Tom Brookman
* Alex D'Arcy kiel J. Stewart Merrill
* Fred Clark kiel Waldo Brewster
* William Powell kiel J.D. Hanley

Notoj
-----

1. ↑  Gomery, Douglas.  (2011) *Movie History: A Survey: Second Edition*, 2‑a eldono, Taylor & Francis. ISBN 1-136-83525-3.

* Kategorio How to Marry a Millionaire en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Indalecio PRIETO TUERO** estis vaska socialista politikisto.

Li naskiĝis en Oviedo, Asturio, la 30-an de aprilo 1883, sed tre juna translokiĝis al Bilbao. Li devis baldaŭ eklabori. Kvankam ne regule studinta, li akiris vastan memlernan kulturan. Li disvolvis karieron en la ĵurnalismo, kiu fariĝos lia profesio.

En 1899 li aliĝas al la Hispana Socialista Partio, kaj baldaŭ fariĝas la ĉefa gvidanto de la vaska socialismo. En 1918 li estas elektita deputito en la hispana Parlamento.

Li montriĝas kiel potenca oratoro, kaj akiras gravan rolon. Lia kondamno al la agado de la registaro kaj ankaŭ de la reĝo Alfonso la 13-a fariĝas famaj, kaj helpas al la elmontron de la politika krizo kiu kondukis al la diktaturo de generalo Miguel Primo de Rivera.

En 1930 li havas elstaran rolon en la paktoj respublikanaj, kiuj fine kondukas al la abdiko de la reĝo. En la unua registaro de la Dua Hispana Respubliko li estas nomumita ministro, unue de Financoj kaj poste de Infrastrukturoj.

Indalecio Prieto gvidas la moderan sektoron de la Socialista Partio, kiu havas fortajn disputojn kun la sektoroj de Julián Besteiro kaj Francisco Largo Caballero. En 1934 li unue kontraŭas la revoluciprovon de Asturio, sed poste helpas en la pretigo kaj tial devas ekziliĝi.

En 1936 la prezidento Manuel Azaña lin proponas fariĝi ĉefministro, sed la partio malhelpas la proponon. Poste, dum la civila milito li okupos la postenon de ministro pri milito.

Post la fino de la milito, li ekziliĝas al Meksiko, de kie li gvidas la rezistadon al la reĝimo de Francisco Franco.

Prieto forpasas en Meksiko la 11-an de februaro de 1962

Indalecio Prieto (Juan Cristóbal, 1926).

Vidu ankaŭ
----------

* Bilbao-Abando (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Indalecio Prieto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Biografio de Indalecio Prieto (en la angla)
* Pri la vaska socialista movado (en Esperanto)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 39804
* GND: 118793365
* LCCN: n84080010
* VIAF: 54187157
* ISNI: 0000 0001 2280 0787
* SUDOC: 030108365
* BNF: 121590197
* BNE: XX1723720
 |
**Votuclube** [votuKLUbe], oficiale *Votuporanga Clube* en la portugala, estas socia, distra kaj sporta klubo en la brazila urbo Votuporango, fondita la 6-an de aprilo 1954.

En ĝi la membroj ĝuas grandan sportejon, naĝejojn, gimnastikejon, lernadon pri futbalo, naĝado, ĵudo kaj baleto krom socian salonon por okazigi diversajn eventojn kiel prelegojn, konferencojn, koncertojn, vespermanĝojn, festojn pri geedziĝoj, datrevenoj, diplomiĝoj, inter aliaj.

La sidejo de Votuclube troviĝas en la urbocentro kaj okupas la tutan areon de dombloko, limigita de la stratoj San-Paŭlo, Espirito-Santo, Baio kaj Tibaĵio.

Referencoj
----------

1. ↑  Informpaĝo en la retejo de la plenuma povo de Votuporango Arkivigite je 2021-09-20 per la retarkivo Wayback Machine portugale
2. ↑  Informpaĝo en la retejo pri turismo de la pleluma povo de Votuporango Arkivigite je 2021-09-18 per la retarkivo Wayback Machine portugale

Vidu ankaŭ
----------

* Votuporango
* Assary

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Votuclube Arkivigite je 2021-06-16 per la retarkivo Wayback Machine portugale
**Hud** estis, laŭ la Korano, araba profeto sendita de Dio al la aadidoj, tribo iam loĝanta proksime al la urbo Mekko. Tiu ĉi popolo estis tre orgojla kaj tre potencaj, kiuj kapablis kunigi 50.000 militistojn. Hud diris al ili: "Popolo mia: turniĝu al Dio kaj adoru lin. Kial vi ne timas lin?" Sed la aadidoj respondis: "Ĉu ekzistas alia pli forta ol ni, aŭ forto kiu povus nin puni?" Hud daŭre admonis la aadidojn por ke ili timu Dion, pri kies predikado li okupiĝis vane dum kvindek jaroj, post kiuj la Eternulo sendis al ili grandan sekecon, pro kiu preskaŭ la tuta brutaro pereis.

Reprezentado de *Hud kun la tribo ʿĀd*, ilustrita manuskripto de la kolekto *Qisas Al-Anbiya* (*Historioj de la profetoj*)
Ili, anstataŭ aŭskulti sian profeton, preferis sendi viktimojn por esti buĉataj en la tiama pagana altaro de Mekko. El tri mesaĝistoj senditaj kun la oferaĵoj, du fine komprenis la veron kaj konvertiĝis, sed la tria, nomata Kail, farinte la oferon, vidis ekaperon de tri nuboj; unu ruĝa, alia nigra kaj alia blanka. Tial voĉo demandis: "Kiun el ĉi nuboj vi volas keke ĝi iru al via popolo?" Kail, montrante la nigran, diris: "Mi volas ĉi tiun!. La aadidoj kredis ke akvo estis alveninta kaj gajiĝis, sed Hud malĝojiĝis. Ĉar, estis nur vento, kiu levis el la tero ĉiujn bestojn kaj lasis ilin fali dispecigitajn. Sed la aadidoj ne humiliĝis pro tio kaj do, venis dua ventego plej akra, kiu levis ilin kaj lasis ilin fali, nur saviĝante Hud.

* Kategorio Hud (profeto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Municipa teritorio de Cartes, norde de Kantabrio.
**Cartes** [KARtes] estas municipo en nordcentra Kantabrio, Hispanio, en la komarko Besaya.

Geografio
---------

Ĉefa strato.
Turego de Cartes.
Preĝejo de Sankta Maria, en Yermo.
Preĝejo de Sankta Maria, en Yermo.
Timpano de la preĝejo de Sankta Maria, en Yermo.
Riocorvo.
Ĝi limas norde kun Reocín, okcidente kun Mazcuerras, sude kun Los Corrales de Buelna kaj oriente kun Torrelavega.

La municipa ĉefurbo estas loĝloko Cartes, je 25 km de la regiona ĉefurbo Santandero. 

La municipo Cartes esta sur la akso de la rivero Besaya, ĝuste en la influsferoj de du el la plej gravaj industriaj kernoj de la regiono: nome Torrelavega kaj Los Corrales de Buelna. Ĉefe pro tio ĝi estas unu de la plej dinamikaj urboj de Kantabrio, se paroli pri demografio, ĉar ĝi estas hejmo de konstante keskranta loĝantaro karakterizata pro sia juneco.​

Demografio
----------

Por areo de 19,02 km² estas 5 750 loĝantoj (laŭ censo de 2021). Spite la perdon de loĝantoj pro rura amasmigrado aliloke, la municipo ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento, sed male ĝi akiris pli ol 4 000 dume.

La 5 750 loĝantoj (2021) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: 

* La Barquera, 24 loĝ.
* Bedicó, 48 loĝ.
* Cartes (ĉefurbo), 1 299 loĝ.
* Corral, 74 loĝ.
* Mercadal, 56 loĝ.
* Mijarojos, 271 loĝ.
* Riocorvo, 160 loĝ.
* San Miguel, 99 loĝ.
* Santiago de Cartes, 3 442 loĝ.
* Sierra Elsa, 69 loĝ.
* Yermo, 66 loĝ.

Ekonomio
--------

Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado. Nuntempe pli gravas industrio kaj servoj, rilate ĉefe al Torrelavega kaj al la Aŭtoŝoseo de la Altebenaĵo.

El la historia kaj kultura heredo menciindas tri Havaĵojn de Kultura Intereso:

* Preĝejo de Sankta Maria, en Yermo, monumento, romanika en kiu videblas erotaj figuroj sub la tegmento-rando.
* Riocorvo, historia ensemblo el 1981.
* Cartes, historia ensemblo el 1985. Elstaras la Turego de Cartes, nome fortikita domego trairata de la ĉefa strato.

Krome, ankaŭ ok muelejoj estis inkluditaj en 2003 en la Ĝenerala Katalogo de la Kultura Heredo de Kantabrio.

Bildoj
------

* Mijarojos.Mijarojos.
* Yermo.Yermo.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 783744
* VIAF: 316733214
 |
La **uzanto-iluzio** estas la iluzio kreita por la uzanto de homa-komputila fasado, ekzemple la vida metaforo de labortablo uzita en multaj grafikaj uzanto-fasadoj. La termino devenis el Xerox PARC.

Kelkaj filozofoj de menso argumentis, ke konscio estas formo de uzanto-iluzio. Ĉi tiun ideon esploris Tor Nørretranders en sia danlingva libro *Mærk verden*, verkita en 1981 kaj eldonita en 1998 en la angla lingvo sub la titolo *The User Illusion: Cutting Consciousness Down to Size* (La uzanto-iluzio: alĝustigante konscion|url= User Illusion: Cutting Consciousness Down to Size|aŭtoro=Tor Nørretranders|jaro=1998|eldoninto=Viking|ISBN=0-670-87579-1}}</ref> En ĉi tiu libro li enkondukis la ideon de eksterformado.

Laŭ ĉi tiu bildo, onia sperto de la mondo ne estas tuja, ja ĉiuj sensoj bezonas tempon por efektiviĝi. Tial onia konscia sperto estas ne tiom perfekta reflekto de tio, kio estas okazanta, kiom ŝajnigo, kiun senkonscie produktas cerbo. Sekve, eble okazas fenomenoj, kiuj ekzistas ekster oniaj limigoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Duĉambrismo (psikologio)

Referencoj
----------

1. ↑  Bruce Tognazzini.  (1996) *Tog on Software Design*. Addison-Wesley Professional. ISBN 0-201-48917-1.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo User illusion en la angla Vikipedio.*
La **Hortenkopf** estas 606 m alta monto en Rejnlando-Palatinato, meze de la Palatinata Arbaro inter Hofstätten kaj Leimen. La monto estas jam de fore rekonebla pro la televizi-kaj radio- dissendoturo sur la pinto.

La monto apartenas al Frankenweide, kiu estas centra masivo de la mezmontaro kaj tranns ĝi iras la Palatinata ĉefa akvodislimo. La pinto de la Hortenkopf estas la dua plej sudaj de kvar pintoj, kiuj atingas altecon de pli ol 600 m. Sude troviĝas la Weißenberg (610 m) apud la komunumo Wilgartswiesen apapartenanta domareto Weiler Hermersbergerhof. Pli norde estas la montoj Mosisberg kaj Eschkopf (ambaŭ 609 m).

Ĉe la Hortenkopf la ĉefa akvosislimo turniĝas al sudoksidento direkte al la Burgo Gräfenstein. Ĉe la suokcidenta flanko de la Hortenkopf fontas la norda fontrojo de la rivereto Wieslauter, kiu post, kiel *Lauter*enbuŝiĝas en la Rejno. Pli nordokcidente estas la fonto de alfluanto de la rivereto Merzalbe, kies akvo fluas trans Rodalb, Schwarzbach, Blies, Saar kaj Mozelo al la Rejno.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hortenkopf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Vidu ankaŭ
----------

* listo de montoj en Rejnlando-Palatinato

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hortenkopf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

<references>