recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Barbelognostikulo** estis gnostika sekto kiu konfesis la superan inan principon nomatan Barbelo, (foje "Barbelos").

Tiu sekto estis priskribita de Ireneo el Liono en *Adversus Haereses*. Ireneo povis precize priskribi la barbelognostikan sistemon ĉar li estis jen persone kontaktinta la sekton jen pere de ilia referenca teksto, iu *Evangelio laŭ Maria*, elfosita inter la Kodeksoj de Nag Hammadi en 1945 kune kun la *Apokrifo de Johano* kaj *Triforma Protennoia* kaj aliaj.

*Barbelos*, Eono de la saĝo, estis la unua emanaĵo de la nekonata kaj nekonebla Dio, la Unua Patro. El Ŝi estis emanataj *Ennoia*, la unua penso, kaj la *Demiurgo*, nome la kreinto de la mondo identigita en malnovatestamenta Javeo. La Demiurgo, tamen, forstelis la lumon de*Barbelos* kaj ŝi, por rekuperi kion perditan, provis delogi la aliajn eonojn por akiri ilian ulmon.

Laŭ aliaj gnostikaj sektoj, la figuro de *Barbelos* paras kun tiu de *Sophia*.

Realkroĉiĝante al tia konstanta serĉo de lumo kaj al delogo efektivigita de *Barbelos* ĉe la eonoj, la Barbelognostikuloj, same kiel la Fibionitoj, opiniante tiamaniere kreskigi la vitalan energion por la universo, kolektadis la spermon produktitan en seksrilatoj.

Ĉar en kodeksoj de Nag Hammadi la nomo de Barbelos aperas jen en la tekstoj referencantaj al kristana tradicio de la Sankta Spirito (vidu: *Triforma Protennoia)*) kaj jen en tekstoj pure paganaj (*zaraŝtustraj, ekzemple*), rezultas malfacile malkovri ĉu la Barbelognostikuloj estis gnostika kristana sekto aŭ ĉu ili enradikiĝis en alian direkton.

Bibliografio
------------

* Epiphanius of Salamis. Panarion (Adversus Haereses). Chapters 25 and 26.
* Theodoret. Haereticarum Fabularum Compendium
* Katolikaj enciklopedioj:
	+ Enciclopedia\_Cattolica
	+ Cathopedia
	+ Catholic\_Encyclopedia

Notoj
-----

1. ↑  Temas pri Maria Magdala.

Vidu ankaŭ
----------

* Gnostikismo
* Kodeksoj de Nag Hammadi
* Apokrifo de Johano
* Triforma Protennoia
**Barbolla** [barBOlja] estas municipo en la oriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto *Partido Judicial de Sepúlveda*. *Barbolla* estas komprenebla etimologie kiel Barbolla. Ĝi enhavas ankaŭ la submunicipon El Olmo (La Ulmo) kaj du domarojn nune senhomajn nome Corralejo [koraLEĥo] (bestokorteto) kaj Villarejo [biljaREĥo] (vilaĝeto).

Barbolla en la provinco Segovio.
La preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia ebeneca municipa teritorio okupas totalan areon de 26,13 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 139 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 650 el 1930-aj jaroj. 

Ĝi distas 76 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Navares de Ayuso, Aldeonte, Boceguillas, Sepúlveda, Sotillo kaj Castillejo de Mesleón.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Frua mencio estas de 1247.

Krom Barbolla, la municipa teritorio havis ĝis kvin setlejojn el kiuj nur unu, nome El Olmo, estas ankoraŭ loĝata. En 1204 estis nomita Sancta Maria del Olmo kaj en 1591 Nuestra Señora del Olmo, sed ekde 1759 simple kiel El Olmo, kiu ekformis parton de Barbolla en 1847. El la aliaj kvar setlejoj, du ankoraŭ estas viziteblaj. Temas pri Corralejo, ĝis la 16-a jarcento konata kiel Corral de Yuso kaj kiu en 1950 havis 41 loĝantojn, kaj Villarejo, ĝis la 16-a jarcento konata kiel Villarejo de la Serna kaj kiu en la censo de 1950 aperis kun ankoraŭ 16 loĝantoj. Nenio restas kontraste el la aliaj du setlejoj el kiuj estas registroj: nome Soña, literumita Sonna en referencoj de 1247, kaj Zarzosa, literumita en 1591 kiel Çarzossa.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 768092
 |
kanonturo kun barbedo.
barbedo de turo de la batalŝipo „Bruno der Bismarck".
barbedo de la batalŝipo Redoutable (1876).
moderna kanonturo kun (8) - barbedoj.
**Barbedo**, aŭ **kanonplatformo** estas formo de subkonstruaĵo de kanonoj.

Surteraj barbedoj
-----------------

barbedo de baterio.
Sur la tero la barbedo povas esti smpla teralŝutaĵo malantaŭ la brustŝirmilo ĉe fortikaĵoj kaj skanso por ke kanono povas pafi super la brustŝirmilo (*en barbette*).  La barbedo estos plifacila celo de la malamiko ol la pafbreĉoj. La avantaĝo de barbedo estis, e öa konono povas pafi pli pli facile dekstren kaj maldekstren.

Surŝipa barbedo
---------------

barbedo.
La ideon transpenis la batalŝipoj. Sur batalŝipo barbedo estas ringforma kirasado por la pezaj kanonoj, kiuj kuŝiĝas sur turndiska afuto. Por tio la ŝipo havas muldaĵon en la ŝipkorpo kie troviĝas la kanonturo. Origine la barbedo nur protektis la afuton kaj esti protektita nur de la ringkirasode la barbedo. La konstrukto estis malfermitaj al la supro.

Surflugmaŝina barbedo
---------------------

NR-23 kanonoj en la boba barbedo de Il-28 jetaviadilo 
Ĉe jetaviadiloj babedo estas la subkonstruaĵo de kanonoj.

Notoj
-----

1. ↑  Friedrich Engels: Barbette (Septembro 1857), Karl Marx/Friedrich Engels - Werke, (Karl) Dietz Verlag, Berlin. Band 14, 4. Auflage 1972,S. 84.
2. ↑  Ŝablono:Pierer1857 Online
3. ↑  Lueger, Stichwort Barbette
4. ↑  Hagedorn, p.84 (PDF; 2,0 MB)

Fontoj
------

* Wissen.de[*rompita ligilo*]
* Meyers Konversationslexikon
* Festungsbau in:Lueger: Lexikon der gesamten Technik, 1904
* Lueger, Otto (Herausgeber): *Lexikon der gesamten Technik*, Deutsche Verlagsanstalt, Stuttgart und Leipzig, 2. Auflage 1904–1920

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Barbedo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Wegweiser zur Besichtigung von Geschützbänken Arkivigite je 2015-12-12 per la retarkivo Wayback Machine (PDF)
* siehe:Festungs-ABC
* Torsionsfire: Rekonstruktion antiker Geschütze Arkivigite je 2015-10-30 per la retarkivo Wayback Machine
* Festungsbau
En helena mitologio, **Sibariso** (el la greka *Σύβαρις*, «pompa») estis drakonino kiu loĝis en la monto Kifriso, en Focido. Ŝia mitaro similas al tiu, de aliaj estaĵoj de la regiono, kiel Delfia Pitono, Argolanda Poino aŭ Arkadia Eĥidno, grupigitaj de la helenoj laŭ la nomo *Drakajno*.

Drakonino laŭ 17-a jarcenta gravuraĵo. La prezentado de tiaj mitologiaj estaĵoj oftas en multnombraj kulturoj kaj mitologioj ekde la antikva tempo ĝis nun.Ŝi teruradis tra la kamparo de Delfo, formanĝante homojn kaj bestojn, do la loĝantaro pretiĝis por migri kaj demandis la faman orakolon pri la plej konvena loko. Tamen, ĝi respondis ke ili liberiĝus de la monstro kaj atingus pacon se juna viro, elektita inter la lokanoj, estos oferita al Sibariso en ŝia kaverno. La bela Alkioneo, nura filo de Diomo kaj Meganiro, estis selektita kiel viktimo, sed survoje al la kaverno, la procesio renkontis la heroon Eŭribaro, filo de Eŭfemo kaj posteŭlo de la rivera dio Aksio, kiu venis el Kouretis. Pro dia influo, Eŭribaro subite enamiĝis al Alkioneo, kaj perforte anstataŭis lin kiel oferaĵo.

Tuj post atingi la kavernon de Sibariso, Eŭribaro batalis kuraĝe kontraŭ ŝi kaj fine ĵetis ŝin de la montflanko. La drakonino frakasis kontraŭ la ŝtonoj kaj malaperis, sed tiu frapego provokis la spruĉon de la fonto Sibariso, en Krizo, kiu de tiam memorigas tiun historion.

Ĉi tiu mito estis registrita de Antonino Liberala, kiu alternative nomis la drakoninon *Lamio*, eble konfuzante Sibarison kun la pli konata ina monstro Lamio.

Laŭsupoze, la fama urbo Sibariso ricevis sian nomon pro ĉi tiu mitologia estaĵo.

Aliaj roluloj same nomiĝintaj
-----------------------------

Krom la antaŭa, **Sibariso** estis la nomo de la jenaj mitologiaj roluloj:

1. Soldato en la armeo de Eneo, mortigita fare de Turno la loka princo kiu kontraŭstaris ilian alvenon en Italio.
2. Defendanto de Tebo kontraŭ la ekspedicio de la Sep kontraŭ Tebo. Li estis venkita fare de Hipomedono.
3. Rivera-dio kiu trafluis Lukanion, en suda Italio. Lia akvo havis magian influon kiu revigligis tiujn, kiuj mergiĝis en ĝi.

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Sibariso ĉe Theoi.com[*rompita ligilo*]

Referencoj
----------

1. ↑  Antonino Liberala. *Metamorfozoj*, 8.
2. ↑  Vergilio. *Eneado*, 12.363
3. ↑  Statio. *Tebaida*, 7.642.
4. ↑  François Noël. *Dictionaire de la Fable et de la Mythologie*.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Bruno Graf, prezidanto de Svisa Esperanto-Societo, SES (1960-1963 kaj 1997-2006). Fotis Stefano Keller dum festo pri la 100-jariĝo de SES, en Laŭzano-Ouchy, Svislando, la 27-an de septembro 2003. Svisaj esperantistoj 
**Bruno GRAF** estas sviso, naskiĝis en 1928, loĝas proksime de Berno, Svislando. Li estis oficisto de la svisa poŝtentrepreno PTT en Bielo, kaj iĝis supera oficisto kaj sekciestro en la kleriga sekcio de la ĝenerala direkcio de PTT en Berno. Li ankaŭ estis oficiro de la armea poŝto.

Li lernis Esperanton aŭtodidakte kaj per la koresponda kurso de Svisa Esperanto-Societo (SES) en 1948 kaj akiris ties superan diplomon. Ekde 1950, Bruno Graf estas en la esperanta movado kie li estis tre aktiva dum la 1950-aj jaroj: en 1951 li estis kunfondinto kaj prezidanto de la junulara sekcio de SES (kio iĝis EJS), en 1958 li estis inter la fondaj membroj de Esperanto-Edukistaro de Svislando (EES) kaj li prezidis la Svisan Esperanto-Societon de 1960 ĝis 1963.

Post tiu periodo, pensiiĝinte, Bruno Graf denove aktivis en la svisa esperanto-movado kaj estis refoje elektita prezidanto de SES kaj okupis tiun postenon de 1997 ĝis 2006.

Bruno Graf gvidis aron da kursoj, vizitis plurajn Universalajn Kongresojn kaj estas dumviva membro de UEA.

Kiel prezidanto de SES li ĉiam racie kaj kun kompetento gvidis la asocion kaj klopodis trovi ekvilibron inter la diversaj fortoj kaj influoj.

Post sia demisio, li restis membro de la estraro ĝis la ĝenerala kunveno de SES en 2007. Eksiĝinte, li tamen plue helpas kaj subtenas, konsilas la aktivulojn pri la poresperantaj agadoj en Svislando.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Intervjuo kun Bruno Graf en Svisa Radio DRS1 pri Esperanto kaj la centjariĝo de UEA

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPrezidantoj de Svisa Esperanto-Societo |
| --- |
| Eugène Failletaz • Joseph Feierabend • Friedrich Schneeberger • René de Saussure • Eduard Stettler • Jakob Schmid • Emma Chenevard • Petro Schacht • Jean Wenger • Edmond Privat • Eduard Stettler • Rudolf Gottlieb Maeder • Georg Rotach • William Perrenoud • Marcel Jaccard • Otto Walder • Jules Gilliard • Fritz Liechti • Werner Laederach • Hans Hermann • Lilly Schaerer • Bruno Graf • Erwin Zuber • Rudolf Schneebeli • René-William Perrenoud • David Buhlmann • Werner Laederach • Karl-Heinz Mischler • Daniel R. Muhlemann • Otto Walder • István Mórocz • Arthur Baur • Claude Gacond • Perla Martinelli • Dietrich Michael Weidmann • Mireille Grosjean | SES-logoSES-logo |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 208796
 |
**Árpád Prandler,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Prandler Árpád** estis hungara diplomato, altlerneja instruisto, internacia juĝisto.

Árpád Prandler naskiĝis la 23-an de februaro 1930 en Kaposvár, li mortis la 4-an de februaro 2014 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Árpád Prandler maturiĝis en gimnazio en 1948, poste li akiris diplomojn en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1952 kaj 1957. Inter la 2 diplomoj li estis asistanto samloke. Dum la hungara revolucio de 1956 li estis membro de la universitata revolucia komisiono, tamen post monatoj li ne ricevis punon (kiel kutime). Ekde 1957 li estis lektoro, inter 1959-1962 li havis postenon en junulara studenta organizaĵo en Prago. Hejmenveninta ĝis 2005 li laboris en ministerio pri eksteraj rilatoj sed interrompe li plurfoje estis sendita al Unuiĝintaj Nacioj. Inter 1970-1985 li denove instruis jam kiel docento, en 1972 li kandidatiĝis ĉe Hungara Scienca Akademio. Ekde 1981 li estis juĝisto de internacia juĝejo en Hago, ekde 2005 li okupiĝis pri militaj krimoj en Jugoslavio. Inter 1991 kaj 2006 li instruis ankaŭ en Universitato Corvinus de Budapeŝto. En 2005 li emeritiĝis en la ministerio, sed li tenis plu la ceterajn postenojn. Li ricevis premiojn en 1999 kaj 2002. Li edziĝis en 1952.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az ENSZ Biztonsági Tanácsa* (1974)
* *Nemzetközi szervezetek és intézmények* (redaktoro, ankaŭ kunaŭtoro, 2001, 2005)
* pluraj studentaj lernolibroj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun fotoj
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 706472
* VIAF: 121428280
* ISNI: 0000 0000 7949 0778
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Ne konfuzu ĉi tiun artikolon kun Feta-fromaĝo. |

|  |
| --- |
| Parto de serio pri |
| Homa kreskokaj disvolviĝo |
|  |
| Etapoj |
| * Zigoto
* Embrio
* Feto
* Bebo
* Infaneto
* Infano
* Preadolesko
* Adolesko
* Juna plenkreskulo
* Plenkreskulo
* Maljunulo
 |
| Biologiaj mejloŝtonoj |
| * Fekundigo
* Gravedeco
* Nasko
* Marŝado
* Akirado de lingvaĵo
* Pubereco
* Menopaŭzo
* Maljuniĝado
* Morto
 |
| v • d • r |

Homa feto
**Feto** estas nenaskita (prenata periodo) unuopulo de vertebrulo en feta evolua periodo. Tio estas inter periodo de embrio ĝis naskiĝo (nasko).

Ĉe homo estas la feta periodo de la 8-a (aŭ la 10-a) semajno de gravedeco ĝis nasko (t. e. de la 3-a luna monato ĝis fino de la 10-a luna monato).

Okazas ĉe ĝi evoluo de organaj sistemoj, kresko de la feto, diferenciigo de la organoj.

La evoluon de la feto studas scienca fako embriologio. La suma evoluo de unuopulo nomiĝas ontogenezo.

En periodo post la nasko la homa unuopulo nomiĝas novnaskito.

* Kategorio Feto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 55610
* GND: 4016957-1
* LCCN: sh85047965
* BNF: 119494468
* NDL: 00572598
* NKC: ph115145
* BNE: XX526132
 |
**Comin' Thro' the Rye** estas poeziaĵo de Robert Burns, verkita en 1782. Notes and Queries notis, ke oni ne eblas retrovi originan version de tiu poemo.

Teksto
------

O, Jenny’s a' weet,[A] poor body,  
Jenny’s seldom dry:  
She draigl’t[B] a' her petticoatie,  
Comin thro' the rye!

*Chorus:*  
   Comin thro' the rye, poor body,  
    Comin thro' the rye,  
   She draigl’t a' her petticoatie,  
   Comin thro' the rye!

Gin[C] a body meet a body  
Comin thro' the rye,  
Gin a body kiss a body,  
Need a body cry?

*(chorus)*

Gin a body meet a body  
Comin thro' the glen,  
Gin a body kiss a body,  
Need the warl'[D] ken?[E]

*(chorus)*

Gin a body meet a body  
Comin thro' the grain;  
Gin a body kiss a body,  
The thing’s a body’s ain.[F]

*(chorus)*

Ilka lassie has her laddie,  
Nane, they say, ha’e I  
Yet all the lads they smile on me,  
When comin' thro' the rye.

*Rimarkoj:*

[A] — «weet» — «wet»;
[B] — «draigl’t» — «draggled»;
[C] — «gin» — «if», «should»;
[D] — «warl» — «world»;
[E] — «ken» — «know»;
[F] — «ain» — «own».

Kultura influo
--------------

Titolo de libro La Gardisto en la Sekalo ekspedas onin al tiu poeziaĵo.

Notoj
-----

1. ↑  Napier, G.W. (19-a de februaro 1876). "{{{Titolo}}}", *Notes and Queries* (112).
La **distimio** (en greka, *dis* «nenormala» kaj *thimós* «humoro»), nomita ankaŭ *distimia perturbo* kaj *deprima persista perturbo*, estas kronika perturbo de la animstato kun similaj karakteroj sed malpli severaj ol tiuj de la plejgranda deprima perturbo. Kompare kun tiu lasta, la plej grandaj deprimepizodoj de la distimia perturbo estas pli maloftaj, malpli intensaj kaj pli persistaj.​

La kaŭzo de la distimio estas plurfaktora. Ties deveno indikas al organika kaŭzo, aktivata per psikosociaj faktoroj kiel la streso, la elradikigo, la morala ĉikanado, la manko de stimuloj kaj premioj en la infanaĝo, personecoj kaj mempostulaj kaj perfektemaj.

La termino estis uzita por la unua fojo de James Kocsis, de la Universitato Cornell, dum la 1970-aj jaroj.

Ĵusa ŝanĝo en la kvina eldono de la Diagnoza kaj Statistika Manlibro de Mensaj Malordoj (DSM-5) estas la modifo de kategorio de la distimio, kies nomo estis anstataŭita per tiu de *deprima persista perturbo*.

Vidu ankaŭ
----------

* Ciklotimio

Notoj
-----

1. ↑   Colman, Andrew M. (2015). A Dictionary of Psychology (4a eldono). Oxford: Oxford University Press. p. 230. ISBN 978-0-19-965768-1. Konsultita la 31an de Januaro 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 800844
* GND: 4254420-8
* NKC: ph194811
 |
Koordinatoj: 47° 31′ 10″ N 3° 43′ 14″ O﻿ / ﻿47.51944 °N, 3.72056 °O﻿ / 47.51944; 3.72056 (mapo)

**Montillot** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 280 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Montillot etendiĝas sur 22.45 km², kaj havis 280 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 12 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Sabine Beauvie, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Montillot apartenas al la kantono de Vézelay, kies ĉefurbo estas Vézelay. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Vézelay

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala retejo de Montillot
**Károly Reményi** [kAroj remEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Reményi Károly** estas hungara inĝeniero, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1998).

Károly Reményi  naskiĝis la 31-an de marto 1934 en Pesterzsébet.

Biografio
---------

Károly Reményi frekventis teknikuniversitaton en Budapeŝto inter 1953-1957. Post la diplomo li eklaboris en fabriko en Csepel, poste en prielektra fabriko, dume li akiris denove diplomon en 1962. En 1970 li ricevis postenon en prielektra instituto. En 1974 li doktoriĝis antaŭ akademio. Li profesoriĝis en 1990. Li okupiĝas precipe kiel krei energion el terkarbo havanta malbonajn kvalitojn, baldaŭe ankaŭ pri medioprotektado. Li ricevis 3 premiojn inter 1975-2008.

Verkaro (elekto)
----------------

* *The Theory of Grindability and the Comminution of Binary Mixtures* (1974)
* *Óriás kazánok szénporelőkészítő rendszerei* (1984, ankaŭ ĉine)
* *Combustion Efficiency and Air Quality* (1995)
* *Megújuló energiák* (2007)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
**Károly Rédei** [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rédei Károly** estis hungara lingvisto, profesoro, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (1990).

Károly Rédei  Arkivigite je 2013-11-11 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis kiel *Radanovics Károly* la 11-an de aprilo 1932 en Nagykanizsa. Li mortis la 17-an de aŭgusto 2008.

Biografio
---------

Károly Rédei frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, universitaton en Budapeŝto inter 1951-1955. En 1957 li kolektis tekstojn en Leningrado. Ekde 1960 li laboris en lingvista instituto. Post 4 jaroj li denove esploris en Sovetunio. En 1967 li doktoriĝis. En 1971 li ekinstruis en universitato en Szeged, kie li atingis la instruan rangon titulara profesoro. Ekde 1974 ĝis la pensiuliĝo li instruis en universitato en Vieno jam kiel ordinara profesoro. Li okupiĝis konstante pri Ob-ugra lingvaro. Li ricevis premiojn inter 1983-2004, aparte menciinda finna premio en 1985.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Die Postpositionen des Syrjänischen unter Berücksichtung des Wotjakischen* (1962)
* *Zyrian Folklore Texts* (1978)
* *Zu den indogermanisch–uralischen Sprachkontakten* (1986)
* *Őstörténetünk kérdései* (1998)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla plej malsupre)
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2013-11-11 per la retarkivo Wayback Machine
***A Contract with God*** (Dia kontrakto) kaj pli precize *A Contract with God and Other Tenement Stories* estas grafika novelo de la usona bildliteraturisto Will Eisner publikigita en 1978. La malgranda historio temas pri la vivo de malriĉaj judaj roluloj kiuj loĝas en loĝejaro en Novjorko. Eisner produktis du sekvantaĵojn en la sama loĝejaro: nome *A Life Force* en 1988, kaj *Dropsie Avenue* en 1995. Kvankam la termino "grafika novelo" ne originiĝis ĉe Eisner, tiu libro ja estas konsiderata kiel tiu kiu popularigis ties uzadon.

A photograph of an elderly man, seated and wearing a light-gray suit and tie.*A Contract with God* plialtigis la statuson ene de la bildliteratura komunumo de Will Eisner.Kvar apartaj historioj formas la libron: nome en "A Contract with God" religia viro rezignas sian fidon post la morto de sia juna adoptita filino; en "The Street Singer" (La surstrata kantisto) eks-kantostelulino klopodas seksallogi malriĉan, junan surstratan kantiston, kiu klopodas ekhavi profiton el tio; ĉikana rasisto estas kondukita al memmortigo post falsaj akuzoj de pedofilio en "The Super" (La superul); kaj "Cookalein" interplektigas la historiojn de kelkaj roluloj kiuj feritempas en la montoj Catskill. Tiuj historioj estas laŭteme ligitaj kum motivoj de frustracio, desaponto, perforto, kaj aferoj pri etna identeco. Eisner uzas grandajn, unukolorajn bildojn kiel plin drama perspektivo, kaj emfazas la vizaĝojn esprimojn de la karikaturigitaj roluloj; malmultaj paneloj aŭ bilderoj havas tradiciajn bordojn ĉirkaŭ ili.

Photograph of tenement buildings in the BronxLa historioj de *A Contract with God* derivas el la memoroj de Will Eisner el sia infanaĝo en kvartalo de loĝejaroj en Bronkso.

Vidu ankaŭ
----------

* Bildliteraturo

Bibliografio
------------

* Andelman, Bob (2005). Will Eisner: A Spirited Life. M Press. ISBN 978-1-59582-011-2.
* Baigell, Matthew (2007). Jewish Art in America: An Introduction. Rowman & Littlefield. ISBN 978-0-7425-4641-7.
* Beeber, Steven Lee (2008). The Heebie-Jeebies at CBGB's: A Secret History of Jewish Punk. Chicago Review Press. ISBN 978-1-55652-761-6.
* Brod, Harry (2012). Superman Is Jewish?: How Comic Book Superheroes Came to Serve Truth, Justice, and the Jewish-American Way. Free Press. ISBN 978-1-4165-9845-9.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
La longdistanca biciklada vojo ***EuroVelo  4***, nomata ***Centreŭropa vojo***, estas internacia eŭropa vojo nur por bicikloj kaj aliaj senmotoraj veturiloj (precipe vicradaj glitiloj). Ĝi longas 5 100 kilometrojn kaj vojas en la eŭropaj ŝtatoj  Francio,  Belgio,  Nederlando,  Germanio,  Ĉeĥio,  Pollando kaj  Ukrainio.

skema mapo
Pli detale, la internacia vojo pasas tra la lokoj 

Roscoff (EV1) - Monto Sankta Mikaelo - Cherbourg-en-Cotentin - Havro- Kalezo (EV5, EV12) - Vlissingen (EV12) - Venlo - Duseldorfo (EV3, EV15) - Bonno (EV3, EV15) - Frankfurto ĉe Majno - Cheb (EV13) - Karlovy Vary - Prago (EV7) - Brno (EV9) - Krakovo (EV11) - Lvivo - Kijivo kaj interligas ilin.

* Kategorio EuroVelo 4 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


Eŭropaj biciklaj vojoj

**1** (Atlantika vojo) ◇ **2** (Ĉefurba vojo) ◇ **3** (Pilgrima vojo) ◇ **4** (Centreŭropa vojo) ◇ **5** (Vojo al Romo) ◇ **6** (Atlantiko-Nigra Maro) ◇ **7** (Suna vojo) ◇ **8** (Mediteranea vojo) ◇ **9** (Sukcena vojo) ◇ **10** (Baltmara vojo) 
...
La longdistanca biciklada vojo ***EuroVelo 10***, nomata ***Baltmara vojo***, estas internacia eŭropa rondvojo nur por bicikloj kaj aliaj senmotoraj veturiloj (precipe vicradaj glitiloj). Ĝi longas 9 000 kilometrojn kaj vojas en la eŭropaj ŝtatoj  Pollando,  Germanio,  Danio,  Svedio,  Finnlando,  Rusio,  Estonio,  Latvio,  Litovio.

skema mapo
Pli detale, la internacia vojo pasas tra la lokoj 

Gdansko (EV9, EV13) - Rostock (EV7, EV13) - Kielo - Sønderborg - Kopenhago (EV7) - Malmö - Kalmar - Stokholmo - Sundsvall (EV7) - Umeå (EV7) - Oulu (EV11) - Vaasa (Vasa) - Turku (Åbo) - Helsinko (EV11) - Virolahti (EV13) - Sankt-Peterburgo (EV13) - Talino (EV11, EV13) - Rigo (EV13) - Klaipėda (EV13) - Kaliningrado - Gdansko kaj interligas ilin.

* Kategorio EuroVelo 10 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


Eŭropaj biciklaj vojoj

**1** (Atlantika vojo) ◇ **2** (Ĉefurba vojo) ◇ **3** (Pilgrima vojo) ◇ **4** (Centreŭropa vojo) ◇ **5** (Vojo al Romo) ◇ **6** (Atlantiko-Nigra Maro) ◇ **7** (Suna vojo) ◇ **8** (Mediteranea vojo) ◇ **9** (Sukcena vojo) ◇ **10** (Baltmara vojo) 
...
La samnoma ĝemelo Gloucester en Masaĉuseco, Usono, cetere havas apenaŭ konatan rilaton al *Esperanto*.
---

**Gloucester** estas la ĉefurbo de Gloucestershire, Anglio. Ĝi situas apud la rivero Severn kaj enhavas ĉirkaŭ 123 mil loĝantojn.

Historio
--------

La romianoj fondis Gloucester en la jaro 48, kaj nomis ĝin *Glevum*. Laŭ la anglosaksa kroniko, ĝi mallonge aliĝis al Wessex antaŭ 584, kiam Mercia kaptis ĝin. En 681 Aethelred la 1-a (Mercia) fondis abatejon kiu evoluis en la nunan katedralon.

En la urbocentro la stratplano datiĝas de la regado de Aethelflaed (Mercia), filino de Alfredo la granda. La anglosaksoj konstruis kastelon, kie ofte loĝis anoj de la reĝa familio, kaj estigis monfarejon.

Dum la mezepoko Gloucester gravis pro lan-industrio, fiŝkaptado, kaj la produktado de feraĵoj kaj ledaĵoj.

En 1223 okazis granda incendio, post kio estis malpermesate havi pajlajn tegmentojn.

Dum la malfrua 13-a jarcento judoj estis forpelataj de la urbo al Bristol pro akuzoj pri ritaj murdoj.

En 1643, dum la angla enlanda milito, estis la parlamentanoj estis sieĝataj en la urbo sed forpelis reĝan armeon.

En 2007 okazis grava inundo.

Vizitindaĵoj
------------

Estas multaj antikvaj konstruaĵoj, inter kiu:

* Katedralo Gloucester
* pluraj mezepokaj preĝejoj

Gloucester enhavas ankaŭ la nacian akvovojan muzeon de Anglio.

Famuloj
-------

* Charles Wheatstone

Katedralo Gloucester

* Gloucester (Anglio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Gloucester (Anglio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 282681
* GND: 4086740-7
* LCCN: n79071079
* VIAF: 296459047
* NKC: ge1075673
 |
25fut-longa Balenŝarko filtrante planktonon, en Maldivoj
Rhincodon typus distmap.pngRhincodon typus distmap
La **Balenŝarko** (*Rhincodon typus*) estas malrapida filtromanĝanta ŝarko kaj la plej granda konata vivanta fiŝo-specio. La plej granda konfirmita individuo havis longon de 12.65 m kaj pezon de pli ol 21.5 tunoj, kaj estis nekonfirmitaj informoj de konsiderinda grando. Ne estas maloftaj informoj pri individuoj ĉirkaŭ 14 m longaj kaj kun pezo de almenaŭ 30 tunoj. La **Balenŝarko** okazigis multajn registrojn pro malofta grando en la animala regno, ĉefe ĉar estas la plej granda vivanta nemamula vertebrulo, rivale al multaj el la plej grandaj dinosaŭroj laŭ pezo. Ĝi estas la nura membro de la genro ***Rhincodon*** kaj de la familio, **Rinkodontedoj** (nome *Rhiniodon* kaj Rinodontedoj antaŭ 1984), kiu apartenas al la subklaso *Elasmobranchii* en la klaso de kartilagaj fiŝoj. La specio originiĝis antaŭ ĉirkaŭ 60 milionoj da jaroj.

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Balenŝarko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Balenŝarko en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Whale Shark Photograph-identification Library
* Whale Shark And Oceanic Research Center
* Maldives Whale Shark Research Program
* Whale Sharks: Gentle Giants of the Seas
* Foundation for the Protection of Marine Megafauna
La longdistanca biciklada vojo ***EuroVelo  6***, nomata ***Vojo Atlantiko-Nigra Maro***, estas internacia eŭropa vojo nur por bicikloj kaj aliaj senmotoraj veturiloj (precipe vicradaj glitiloj). Ĝi longas 4 450 kilometrojn kaj vojas en la eŭropaj ŝtatoj  Francio,   Svislando,  Germanio,  Aŭstrio,  Slovakio,  Hungario,  Kroatio,  Serbio,  Rumanio kaj  Bulgario - je granda parto paralele al la riverego Danubo, kio bele evitas biciklajn suprengrimpojn. 

skema mapo
Pli detale, la internacia vojo pasas tra la lokoj 

Saint-Brevin-les-Pins (EV1) - Nanto (EV1) - Tours (EV3) - Orleano - Besançon - Miluzo (EV5) - Bazelo (EV5, EV15) - Radolfzell - Ulm - Ratisbono - Passau (EV7) - Linz (EV7) - Vieno (EV9) - Bratislavo (EV13) - Budapeŝto - Osijek - Beogrado - Panĉevo (EV11) - Bela Crkva (EV13) - Drobeta-Turnu Severin (EV13) - Vidin/Calafat - Ruse/Giurgiu - Silistra - Brăila - Konstanco kaj interligas ilin.

* Kategorio EuroVelo 6 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


Eŭropaj biciklaj vojoj

**1** (Atlantika vojo) ◇ **2** (Ĉefurba vojo) ◇ **3** (Pilgrima vojo) ◇ **4** (Centreŭropa vojo) ◇ **5** (Vojo al Romo) ◇ **6** (Atlantiko-Nigra Maro) ◇ **7** (Suna vojo) ◇ **8** (Mediteranea vojo) ◇ **9** (Sukcena vojo) ◇ **10** (Baltmara vojo) 
...
La Birdo-puto ĉe la ĉefstacidomo de Offenbach, dizajnite en 1926
**Otto Bruno SCHÄFER** (naskiĝinta la 5-an de septembro 1883 en Lepsiko, mortinta la 20-an de julio 1957 en Frankfurto ĉe Majno) estis germana skulptisto, dezajnisto kaj altlerneja instruisto.

Vivo
----

Bruno Schäfer frekventis inter 1901 kaj 1905 la Municipan meti-plukleriglernejon kaj la Artmetian lernejon en Frankfurto. En 1906 li gajnis la t.n. Rom-premion de la urbo Frankfurto kio permesis al li restadon en Romo inter 1906 kaj 1908. Dum la 1940-aj jaroj li instruistis kaj estris la skulptado-sekcion de la Altlernejo pri dizajno en Offenbach.

Verkoj (elekto)
---------------

En 1928/29 li kreis figurojn por la akcia kompanio "Max Roesler AG" kaj laboris por la Porcelanmanufakturo de Plaue. Pli malfrue li krome kunlaboris en la majoliko-fabriko de Karlsruhe. En la ĉefa stacidomo de Offenbach admireblas puto kreita de li. La artisto pleje ŝatis prilabori eburon.

Notoj
-----

1. ↑  Registro de mortintoj; StA Frankfurt am Main V, nr. 968/1957

* Kategorio Bruno Schäfer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 699098
* GND: 124952122X
* VIAF: 8495164298349108630001
* RKD: 461609
 |
Japana Gloster Sparrowhawk
La **Gloster Sparrowhawk** estas brita ununursidloka ĉasaviadilo de la komenco de 1920-aj jaroj. Evolua produkto de *Gloster Aircraft Company* pri la pli frua Nieuport Nighthawk batalanto, 50 aviadiloj estis konstruitaj fare de Gloster por la Imperia Japana Mararmeo, kun plu 40 muntitaj en Japanio, kaj funkciigitaj de 1921 to 1928.

La Gloster Sparrowhawk plenumis servon kun la japana mararmeo en 1921, kun la 10 Sparrowhawk-III estis uzitaj por flugtrejnadoperacioj de deklivirejoj konstruitaj sur unu el la pafturoj de la Batalŝipo Yamashiro, kiam la aviad-kompanio Hōshō ankoraŭ ne estis preta. Kvankam uzita por trejnado de la Yamashiro, la Sparrowhawk neniam estis funkciigitaj de la Hōshō, kaj ĝi estis anstataŭigita de surbordaj operacioj per la celo dizajnita Mitsubishi 1MF batalanto antaŭ ol Hōshō plenumis servon. La Sparrowhawk daŭris en servo de marbordobazoj ĝis 1928, kiam ĝi estis emeritigita de uzo kiel trejnilo.

* Kategorio Gloster Sparrowhawk en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Andreas BAUSEWEIN** (naskiĝinta la 5-an de majo 1973 en Erfurto) estas germana politikisto de la Socialdemokratia partio/SPD kaj ekde 2006 urbestro de Erfurto.

Trejnado kaj profesia laboro
----------------------------

Post la frekvento de la Gutenberg-lernejo en Erfurto li trejniĝis de 1989-93 kiel elektroinstalisto. Post la civila servo ĉe la ambulanca servo *Arbeiter-Samariter-Bund* li iĝis en 1995 kunlaboranto de la SPD-frakcio en la landa parlamento por la daŭro de unu jaro. De 1995-99 li studis ĉe la Fakaltlernejo de Erfurto kaj iĝis diplomita socialpedagogo. Postdiploman studon pri pedagogiko ĉe la Universitato de Erfurto li sukcese finis en 2002.

De 2002 ĝis 2003 li deĵoris kiel socialpedagogo ĉe la profesia pluklerigadejo de la malliberejo de Tonna. Poste li laboris kiel kvalifikiĝ-kunordiganto ĉe la turingia filio de la Germana sindikata konfederacio.

Politika laboro kaj publikaj oficoj
-----------------------------------

Al la SPD Bauswein membriĝis en 1990. De 1995-2004 li estris la junularan sekcion de la socialdemokratanoj en Turingio. Ekde 1994 li estis estrarano de la landa frakcio. De 1998-2008 kaj denove ekde 2010 li estis/estas vicestro de la landa partia filio. De 2004-06 li estis deputito de la Turingia Landa Parlamento.

En majo 2006 li venkis ĉe la dua decida balotado la kristandemokratian kontraŭulon Dieter Hagemann per ne tute du trionoj de la voĉoj. Tiam nur 30,9 % de la erfurtanoj kun voĉdonadrajto partoprenis la elekton.

Okaze de la nova elekto de la SPD-estrarano en la 7-a de junio 2008 Bausewein ne plu estis elektita. Kaŭzo estis lia pozicio post la elektoj por la turingia landa parlamento, kiam li estis favorinta aliancon kun la maldekstruloj kontraŭe al la alo ĉirkaŭ Christoph Matschie, kiuj finfine ekkoaliciis kun la kristandemokratanoj. Tamen en la 6-a de marto 2010 li denove elektitis tiufunkcie (danke al nur 57 % de la donitaj voĉoj).

Kiel urbestro li responsis i.a. por la malkonstruo de la monumentprotektita enirejo al la naĝejo ĉe la Norda parko.

La 22-an de aprilo 2012 li jam dum la unua balotado reelektitis kiel urbestro (59,2 % de la donitaj voĉoj). La dua plej forta kandidato, la konservativulo Michael Panse, gajnis nur 14,9 %. Post la elekto de la Landa Parlamento de Turingio en aŭtuno de 2014 li gvidis la koaliciajn interparoladojn kun Maldekstruloj kaj Verduloj.

Familio
-------

Andreas Bausewein edziĝis al Sysann Bausewein kaj havas tri infanojn.

Literaturo
----------

* Steffen Raßloff: *Die Oberbürgermeister der Stadt Erfurt seit 1872*. En: Stadt und Geschichte. Zeitschrift für Erfurt 35 (2007). p. 25-27.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Andreas Bausewein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retpaĝo oficiala. Arkivigite je 2011-04-21 per la retarkivo Wayback Machine
* La erfurtaj urbestroj ĉe *erfurt-web.de*.

Notoj
-----

1. ↑  Kommunalwahlen in Thüringen am 6. Juni 2010. Endgültige Ergebnisse. Wahlen der Bürgermeister[*rompita ligilo*]
2. ↑   Rezultoj ĉe la urba hejmpaĝo.. Arkivita el la originalo je 2012-06-07. Alirita 2013-10-06.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 454693
* GND: 13712743X
* VIAF: 81361644
* ISNI: 0000 0000 5665 9921
 |
La longdistanca biciklada vojo ***EuroVelo 8***, nomata ***Mediteranea vojo***, estas internacia eŭropa vojo nur por bicikloj kaj aliaj senmotoraj veturiloj (precipe vicradaj glitiloj). Ĝi longas 7 500 kilometrojn kaj vojas en la eŭropaj ŝtatoj  Hispanio,  Francio,  Monako,  Italio,  Slovenio,  Kroatio,  Bosnio kaj Hercegovino,  Montenegro,  Albanio,  Grekio,  Turkio kaj  Kipro.

skema mapo
Pli detale, la internacia vojo pasas tra la lokoj 

Kadizo - Malago - Almerio - Murcio - Alakanto - Valencio - Barcelono - Beziero - Sète (EV17) - Cannes - Nico - Torino - Pavio (EV5) - Mantovo (EV7) - Venecio - Triesto (EV9) - Koper - Pula (EV9) - Zadar - Split - Dubrovnik - Tivat - Kotor - Shkodër - Tirano - Vlorë - Patraso - Ateno (EV11) - Bergama - Izmiro - Selçuk - Nikozio - Larnaka - Limasolo - Pafo - Polis kaj interligas ilin.

* Kategorio EuroVelo 8 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


Eŭropaj biciklaj vojoj

**1** (Atlantika vojo) ◇ **2** (Ĉefurba vojo) ◇ **3** (Pilgrima vojo) ◇ **4** (Centreŭropa vojo) ◇ **5** (Vojo al Romo) ◇ **6** (Atlantiko-Nigra Maro) ◇ **7** (Suna vojo) ◇ **8** (Mediteranea vojo) ◇ **9** (Sukcena vojo) ◇ **10** (Baltmara vojo) 
...
Krucistaj ŝtatoj estiĝintaj fine de la unua krucmilito en Sankta Lando. En la centro helverde la plej malgranda kaj centra Graflando de Tripolo.
La **Graflando de Tripolo** estis la lasta kreita de la kvar grandaj Krucistaj ŝtatoj en Levantenio. Kelkaj el ties ĉefaj urboj estis Safita, Tartus kaj Tripolo de Libano.

La komenco de la Graflando datas el 1102, kiam la grafo Rajmondo la 4-a de Tuluzo, unu de la estroj de la Unua krucmilito, startigis longan militon kontraŭ la Banu Ammar, emiroj de Tripolo (teorie vasaloj de la fatimidaj kalifoj de Kairo), per kiu li akiris grandan parton de ties teritorio ĝis sieĝo en la propra Tripolo. Rajmondo mortis en 1105, kaj sukcedis lin siavice lia frato Alphonse Jourdain, lia kuzo Guillaume de Cerdagne kaj lia eksterleĝa filo Bertrand.

Blazono de la Grafoj de Tripolo.
La Graflando de Tripolo plue ekzistis kiel vasalo de la Jerusalema reĝlando; dum la Malta Ordeno ricevis en 1142 la fortikaĵan lokon *Krak des Chevaliers*. La graflando sukcesis saviĝi el la konkeroj de Saladino post la Batalo apud Hattin, kaj ekde 1201, estis kunigita al Antiokio, ĝis ties konkero en 1268. Tripolo survivis kelkajn jarojn poste, ĝis profite de interna kverelo la mamlukoj konkeris la ĉefurbon en 1289.

Bibliografio
------------

* Malcom Barber, La storia dei Templari, Piemme, gennaio 2001. ISBN 88-384-4796-9
* Christopher Tyerman, God's War: A New History of the Crusades, Belknap Press, 2006-10-27. ISBN 0-674-02387-0
* Thomas F. Madden, The New Concise History of the Crusades, Rowman & Littlefield Publishers, Inc.; 2006-10-27. ISBN 0-7425-3823-0
* Jean Richard, The Crusades: ĉ. 1071 - ĉ. 1291, Cambridge University Press, 1999. ISBN 978-0-521-62566-1
* Steven Runciman, Storia delle Crociate, Torino, Einaudi, 1993.
* René Grousset, L'Empire du Levant: Histoire de la Question d'Orient, Parigi, Payot, 1949. ISBN 2-228-12530-X
* John Life La Monte, Feudal Monarchy in the Latin Kingdom of Jerusalem, 1100-1291, Cambridge, The Mediaeval Academy of America, 1932. ISBN 978-0-527-01685-2
* Tibble, Steven Monarchy and Lordships in the Latin Kingdom of Jerusalem, 1099-1291, Oxford, Clarendon Press, 1989.

* Kategorio Graflando de Tripolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 716596
* VIAF: 90144647641155647009
* SUDOC: 151425280
* BNF: 162068914
 |
La Sankta Bruno de Kolonjo, fondinto de kartuzianoj kaj patrono de urbo **Kartuzio** / Kartuzy apud Gdansko en Pollando
**Bruno de Kolonjo** naskiĝis inter 1027 kaj 1030 kaj mortis la 6an de Oktobro 1101. Li estas sanktulo kaj fondinto de la Kartuzianoj.

Bruno studis ĉe la katedralaj lernejoj en Kolonjo kaj Reims filozofion kaj teologion. 1056 li fariĝis estro de la katedrala lernejo de Reims. Kiel juna kaj bone edukita homo de sia tempo, li ne evitis la konfliktojn de sia tempo; en la konflikto inter la eklezio kaj la sekularaj princoj pri la investituro (de la ekleziaj oficoj) li defendis la pozicion de la eklezio kontraŭ la sekularaj ŝtatestroj. Kiam la sekularema Manasses la 1-a de Gourney fariĝis ĉefepiskopo de Reims, Bruno devis fuĝi kaj forlasi Reims'on. Post la eloficigo de Manasses la 1-a en la jaro 1080 Bruno ne reiris al Reims, sed aliĝis al la benedikta monaĥejo Molesme.

1084 la abato permesis al li, krei ermitejon en la proksima dezerto de Sêche-Fontaine. Baldaŭ aliĝis al Bruno pliaj ermitoj, kaj la tereno en Sêche-Fontaine fariĝis tro malgranda. Tial episkopo Hugo de Grenoblo donis al ili terenon en la valo La Chartreuse en la francaj alpoj, kie Bruno kreis kune kun ses kunuloj pli grandan ermitejon, la Grandan Kartuzion.

En la jaro 1090 iama lernanto de Bruno, la nove elektita papo Urbano la 2-a vokis Brunon kiel sian konsiliston al Romo. Bruno malakceptis la ofertitan al li episkopujon Reggio. 1091 Bruno fondis plian Kartuzion en La Torre en Kalabrio (hodiaŭ: Serra San Bruno), kie li vivis ĝis sia morto. Bruno mortis la 6an de Oktobro 1101. Papo Leono la 10-a deklaris Brunon sanktulo en la jaro 1514.

Simile al Sankta Romualdo de Camaldoli, la fondinto de la ordeno de la Kamaldolanoj, Bruno de Kolonjo komence de la dua jarmilo firmigis la plenan sindonon al Dio kaj la forlason de la mondo en la ordena vivo.

* 
* 
* 

  

* Kategorio Bruno de Kolonjo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 46777
* GND: 118674838
* LCCN: n80145607
* VIAF: 282832607
* ISNI: 0000 0003 8947 5485
* LIBRIS: 311885
* SUDOC: 027499537
* BNF: 12504239v
* BIBSYS: 90680190
* NKC: skuk0001875
 |
**Andrea Vigh** [vig], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vigh Andrea** estas hungara harpisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.

Andrea Vigh  naskiĝis la 23-an de decembro 1962 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Andrea Vigh frue interesiĝis pri harpoj, sed tiam mankis bazlerneja instruado pri harpoj, tial ŝi komencis lerni pianludon en aĝo 10. Ŝi komencis harpadi en 1977 en konservatorio en sia naskiĝurbo, ŝia instruisto estis Henrik Rohmann. Ŝi akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1986. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Hédy Lubik kaj István Láng (komponisto). Post siaj studoj ŝi ekinstruis en la konservatorio ĝis 1996, poste en la menciita altlernejo. La habilitiĝo okazis en 2001, ŝi akiris sciencan gradon DLA en 2009. Ŝi estis nomumita katedrestro en 2007, vicrektoro en 2010, rektoro post 3 jaroj. Ŝi ricevis premion en 2000.

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Vieno, tutmonda renkontiĝo de harpistoj (1988)
* Muzikakademio de Budapeŝto (ekde 1993)
* Vieno, Hofburg (2008)
* Internacia Festivalo de Harpistoj, Kastelo de Gödöllő (2014)

Ŝia disertaĵo
-------------

* *Sokoldalú hangszerünk, a hárfa*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 633105
* MBA: fd46f2c4-375b-4b3b-b252-9091c426ec32
 |
Ne konfuzu kun Krizipo.

---

**Ĥrisipo** (helene *Χρύσιππος*, latine *Chrysippus*) estis en la helena mitologio filo de la reĝo Pelopso kaj de lia amantino nimfo Aksioĥo.

La reĝo Pelopso, reganto en Pizo, havis multe da propraj filoj, el kiuj la plej konataj estis Atreo kaj Tiesto, sed pli malfrue li naskigis ankaŭ la eksteredzecan filon Ĥrisipon. La edzino de la reĝo Pelopso, duonpatrino Hipodamio certe ne amis la bastardon, do ne daŭris longe kaj ŝi instigis siajn filojn Atreon kaj Tieston, ke ili mortigu lin, ke ili dronigu lin en puto. Kiam ili rifuzis, ŝi decidis agi mem.

Orakolo atribuis al la teba reĝo Lajo, ke li pereos fare de sia propra filo. Pro tio li ne volis kun sia edzino Jokasto havi infanojn kaj forrabis la junan Ĥrisipon, kaj eĉ ekamis lin. La reĝino Hipodamio prenis la venĝon en siajn manojn, ŝtelpaŝis en Lajan dormejon kaj Ĥrisipon trapikis. Pro la murdo oni kulpigus apude dormantan Lajon, sed la mortanta Ĥrisipo per sia lasta spiro atestis, ke lia murdintino estis la duonpatrino Hipodamio.

Sed tio estas nur unu el kelkaj versioj de la kaŭzoj de okazaĵo. Alia kaŭzo de la murdo estas Hipodamia venĝo kontraŭ Pelopso pro lia kokro. Aŭ ankaŭ timo, ke la reĝo Pelopso povus Atreon kaj Tieston senheredigi kaj sian posteulon starigi Ĥrisipon. Ne estas ekskluzivata eĉ Ĥrisipa sinmortigo pro honto.

Postsekvo de ĉio ĉi estis, ke Hipodamio el Tebo fuĝis kaj faris suicidon. La reĝo Pelopso siajn proprajn filojn damnis ĝis estonta generacio kaj tiu ĉi damno tute kaj sangopostule plenumiĝis. Atreo ka Tjesto mortigis sin reciproke kaj pereis ankaŭ iliaj filoj Agamemno kaj Egisto. Teban reĝon Lajon fine, laŭ la orakolo, murdis senkonscie lia filo Edipo.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Chrýsippos en la ĉeĥa Vikipedio.* 

* Kategorio Ĥrisipo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Orienta Ekvatorio** estis unu el la dek subŝtatoj de Suda Sudano inter 2011 kaj 2015. Ĝia areo estis proksimume 82 542 kvadrataj kilometroj, ĝia populacio estis proksimume 906 126 (aktuale en 2008) kaj ĝia ĉefurbo estis Torit.

Geografio
---------

La subŝtato estas limita fare de Ugando en la sudo, Kenjo en la sudoriento kaj Etiopio en la nordoriento, Jonglei en la nordo kaj Centra Ekvatorio subŝtato en la okcidento. Tiel nomata Ilami Triangulo, kiu situis inter la orienta flanko de la distrikto kaj Lago Turkana, estas pridisputata areo inter Suda Sudano, Kenjo kaj Etiopio.

Loĝantaro
---------

Orienta Ekvatorio estas hejmo de pluraj malsamaj etnoj. Toposa, Gaya kaj Nyangtom plejparte loĝas en la orientaj distriktoj de la subŝtato. Didanga, Dodus kaj Boya loĝas en la distrikto Bodi ĉirkaŭ Chokodom kaj ĉe la okcidenta flanko plejparte loĝas Otao, Lupit, Lango, Pari kaj Tenet. Akoli, Madi, Iria kaj Oparia plejparte loĝas en Magui-distrikto.

La plimulto de la loĝantaroj loĝantaj en tiu ĉi distrikto vivtenas sin per administrado de bienoj kaj bredado de bovoj, ŝafoj kaj kaproj. La plej multaj el la agrikulturaj kultivaĵoj provizas la loĝantojn de la distrikto kaj la ŝtato kaj kelkaj el ili eksportas. La Didinga montoj en la distrikto Boda karakterizas per fekunda grundo kiu estas uzata por kultivi tabakon, terpomojn kaj maizon.

Registaro
---------

En la distrikto, guberniestro estas nomumita kiu gvidas la plenuman aŭtoritaton kaj estas elektita en internaj elektoj. La guberniestro nomumis ministrojn, konsilistojn kaj nomumitojn kiuj gvidis la distriktojn en la distrikto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 794459
 |
Melkita arkimandrito Mtanios Haddad, de la Katolika Grek-Melkita eklezio, rektoro de la baziliko Sankta Maria en Cosmedin en Romo.
**Arkimandrito** estas la superulo en monaĥejo, aŭ en kongregacioj, precipe en la eklezioj de la Orienta Kristanismo, Rusio, Ukrainio…  

En la orientaj eklezioj la arkimandrito estas episkopo; en oriento ĝi estas plejofte nun honora.

Historio
--------

La vorto devenas el la greka *Αρχιμανδρίτης* (*Archimandrìtis*), formita de *ἀρχη* (*arkhè*), kiu signifas "superecon"aŭ "regon", kaj *μάνδρα* (*màndra*), nome "ŝafejo", "grego"; la vorto do reirigas al la bildo de la *bona paŝtisto* kaj estas taŭge utiligata kiam oni referencas al la grandaj monaĥaj komunumoj.

En la kristana katolika okcidento la titolo *Arkimandrito* estas preskaŭ nur honora, escepte en la superulo de la teritoria abatejo de Sankta Maria de Grottaferrata en Romo.  

La orientaj, ankaŭ katolikaj, Patriarkoj, escepte estas rajtigitaj disdoni la titolon "arkimandrito" al latinaj sacerdotoj ideologie proksimaj pro studoj aŭ liturgio aŭ karitata kontribuo proksimaj al la Oriento, ĉiam kun la konsento de iliaj episkopoj.  

Arkimandrita bastono, Armenio, 19-a jarcento.
La eklezia digneco de la arkimandrito estas transdonita per la rito de la *chirotesia* (simila, en okcidento, al la porabata beno), rekte per la manoj de la patriarko aŭ de ties delegito. La tasko de la ricevanto de tiu kvazaŭ-ordinito estas "krei *pontojn* konsiderantajn la kristanan Orienton".

En la literaturo
----------------

* + Katolikaj enciklopedioj:
* Enciclopedia\_Cattolica
* Cathopedia
* Catholic\_Encyclopedia
* En la *Dia Komedio* Dante Alighieri difinas archimandrito Franciskon el Asizo.

Notoj
-----

1. ↑  En Italio troviĝas iuj prelatoj kiu konservas la antikvan, foje nur honoran, titolon de Arkimandrito, kiel ekzemple la patriarko de Venecio, la ĉefepiskopo de Mesino… Pluekzistas en Italio branĉoj de antikvaj ligoj kun melkitaj monaĥejoj de Oriento kaj pro tio la abatoj rajtas esti honorataj per la titolo "arkimandrito.

* Kategorio Arkimandrito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)