recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Royan (stacidomo). |

**Royan** [ʁwajɑ̃] estas marborda urbo kaj komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Nova Akvitanio.

Ĝia ekonomio estas dominata per turismo. Kvar sablaj strandoj ornamas la marbordon.

Geografio
---------

Situo de Royan en la departemento Charente-Maritime.
Royan kuŝas sur la Atlantika marbordo, ĉe la elfluejo de la estuaro Ĝirondo. Tri insuloj estas proksimaj: Ré, Oléron kaj Aix.

La najbaraj komunumoj estas Vaux-sur-Mer nordokcidente, Saint-Sulpice-de-Royan norde, Médis oriente kaj Saint-Georges-de-Didonne sudoriente.

Historio
--------

La historio de Royan kiel feriejo komenciĝis en la malfrua 19-a jarcento. Ekde la 1890-aj jaroj ĝis la Dua Mondmilito ĝi estis ambaŭ moda kaj populara, precipe post la enkonduko de ferioj kun pagado en Francio, en 1935.

Dum la Dua Mondmilito, du germanaj fortikaĵoj defendis la estuaron Ĝirondo: Gironde Mündung Nord (aŭ Royan) kaj Gironde Mündung Süd (aŭ La Pointe de Grave). La Alianca operacio, kiu estis direktita kontraŭ la germanaj fortoj sur Île d'Oléron kaj ĉe la elfluejo de la Rivero Ĝirondo, komenciĝis per ĝenerala mararmea bombado la 15-an de aprilo 1945, proksimume 10 monatojn post T-Tago. Dum kvin tagoj la usona mararmea taskforto helpis la francajn surterajn fortojn per mararmea bombardado kaj aeraj informoj en la atako je Royan kaj la areo de Pointe de Grave ĉe la elfluejo de la Ĝirondo. Usonaj B-17-aj Flugfortresoj kaj B-24-aj Liberigantaj Aviadiloj faris aerajn bombajn misiojn, inkluzive de vastaj kaj pionira uzo de napalmo. Dum tiu multpeza bombardado per Aliancaj fortoj, la centro de la urbeto estis preskaŭ komplete detruita.

Royan Hodiaŭ
------------

La urbeto estis rekonstruita en la 1950-aj jaroj kiel parto de urbiga programo kaj ĝi tre reprezentas la modernisman arkitekturon tiuepokan.

Burĝa urbeto, konata pro ĝiaj kazinoj kaj hoteloj, Royan estas tre sunbrila urbo tutjare.

La hodiaŭa urbestro estas Didier Quentin, kies urbestreco daŭras de 2008 ĝis 2014.

Ĝemelaj urboj
-------------

* Balingen (Germanio)
* Gosport (Britio)
* Nafplio (Grekio)

* 972 km ĝis Balingen972 km ĝis Balingen
* Antaŭ la kongresejoAntaŭ la kongresejo
* indikilo Esplanade de Balingenindikilo *Esplanade de Balingen*
* Panoramo de RoyanPanoramo de Royan

Diversaĵoj
----------

Royan allogas multe da lingvaj studentoj kaŭze de ĝia loka lingva lernejo, "le CAREL" (*Centre Audiovisuel de Royan pour l'Étude des Langues*)

Royan estis la naskiĝloko de:

* Pierre Dugua, Sieur de Monts, (ĉ.1558-1628), komercisto, esploristo kaj koloniisto.
* Eugène Pelletan (1813-1884), verkisto, ĵurnalisto kaj politikisto

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Charente-Maritime
* Royan (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Royan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala Turisma Paĝaro
rifoj proksime de la Maldivoj
**Rifo** estas

1-e enmara danĝera roko (aŭ similforma objekto), kies supro preskaŭ elstaras el la akvo:

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** La malgaja kaj senhoma bordo de rifa kaj sovaĝa insuletoZ. **"** |

 |

2-e (figure) danĝerigilo, risko de malsukceso

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Ni ne ignoru la rifojn, kiujn ni renkontos sur nia vojo. **"** |

 |

La vorto venas el la ĝermanaj lingvoj (angle *reef*, dane *rev*, germane *Riff*, origine el la malaltgermana *ref*, "ripo").

La priskribo, ke rifa "supro *preskaŭ elstaras el la akvo"*, estas relativa: Rifoj povas kuŝi profunde sub la akva surfaco, situi nur centimetrojn sub la akvosurfaco aŭ laŭ la fluo de ondoj esti foje super kaj foje sub la surfaco. Kvankam laŭ la difino temu pri por ŝipoj danĝera **roko**, ofte ankaŭ enakvaj kaj por ŝipoj danĝeraj sablejoj nomatas "sabla rifo", kaj rifosimila objektoj el koraloj "korala rifo".

Ekzemploj
---------

Aparte konatas la Granda Barilrifo en la Pacifika Oceano.

Aliaj povas esti menciitaj, kiaj la jenaj: Amazona Rifo

Vidu ankaŭ
----------

* Vulkana insulo
* Malalta insulo

* Kategorio Rifo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Retturmentado** estas precipe turmentado de aliaj tra Interreto, sed ankaŭ tra aliaj elektronikaj rimedoj. Oni parolas pri retturmentado, se iu persono estas regule kaj dum difinita periodo turmentata pere de retpoŝto, blogaĵoj kaj aliaj rimedoj, ekzemple per sendado de malgrandaj telefonaj tekstmesaĝoj. Same kiel dum "tradicia" turmentado, reta turmentado havas ne nur vortajn formojn, sed ankaŭ fizikajn. Oni ekzemple sendas viruson al la kompatindulo aŭ provas kaperi ties komputilon. La psikologia forto de retturmentado tamen ŝajnas esti multe pli drasta ol tiu de la klasika turmentado. La fakto, ke la kulpulo povas teni sian identecon kaŝita, donas al li eĉ pli da forto, kaj ke la ĉikanado povas okazi 24 horojn el 24 estas tre nervostreĉa.

Ofteco
------

Unu kvarono de la belgaj junuloj en la pasinta lerneja jaro spertis retturmentadon, ĉu kiel turmentanto, ĉu kiel viktimo, ĉu kiel atestanto. En Nederlando en kvar el dek lernejoj estas raportitaj kazoj de retturmentado.

Ankaŭ en Vikipedio retturmendado fojfoje okazas. Anonimulo aldonas ofendajn aldonojn al la biografio de vivanta persono por ridindigi aŭ misfamigi lin.

Jure
----

Ĉar retturmentado estas relative nova fenomeno, en multaj landoj ankoraŭ ne ekzistas leĝoj por preventi ĝin aŭ por puni la kulpulojn. En pluraj usonaj ŝtatoj leĝoproponoj estas nun diskutataj. En Belgio reta turmentado povas esti punata pro artikolo 550a de la punleĝo, kiu diras, ke aldoni, ŝanĝi aŭ viŝi donitaĵojn en komputila sistemo, kun la celo damaĝi, estas punebla. En pluraj eŭropaj ŝtatoj ekzistas similaj leĝoj.

Referencoj
----------

1. ↑  *Monato*, internacia magazino sendependa, numero 2009/02, paĝo 17: Retturmentado subtaksita verkita de Paul Peeraerts.
2. ↑  Ciferojn publikigis la *Vrije Universiteit Brussel* (Libera Universitato de Bruselo).
3. ↑  Nederlanda Vikipedio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* esperante Konsiloj por eviti retturmentadon en la retejo de ipernity
* esperante Artikolo pri retturmentado en *Monato*
* nederlande Belga retejo pri retturmentado
Rom-katolika rozario
**Rozario** estas preĝilo, kiu konsistas el ŝnureto kun bidoj aŭ nodoj, kiuj utilas por nombri la preĝojn de la rozaripreĝo.

Rozarioj ekzistas ne nur en la rom-katolika eklezio, sed ankaŭ en aliaj kristanaj kaj eksterkristanaj kulturoj.

Rom-katolika rozario
--------------------

La rom-katolika rozario konsistas el rondo kun 5 dekopoj da malgrandaj globetoj sur ŝnureto, dispartigitaj de po unu pli granda globeto. Ekzistas aparta ŝnureto fiksita inter du dekopoj, kiu surhavas tri malgrandajn globetojn inter du grandaj. Fine de tiu ŝnureto troviĝas kutime kruco.

Ortodoksa preĝoŝnuro
--------------------

Ortodoksa preĝoŝnuro *Komboskini*
La ortodoksa ekvivalento de la rozario, la preĝoŝnuro (ruse: *tschotki*; greke: *Komboskini*) konsistas en sia originala formo ne el perloj, sed el ŝnuro, nodita 30, 33, 50, 100 aŭ pli da fojoj.

La fermita ŝnuro estas signo por la neniam ĉesanta monaĥa preĝo. Oni uzas ĝin en la ortodoksa eklezio por la *jesupreĝo*, malpli por nombri la preĝojn ol kiel koncentriĝhelpilo kaj por regula ritmo.

Anglikana rozario
-----------------

Anglikanaj preĝperloj
La anglikana rozario (angle: *anglican prayer beads*) estas relative juna preĝformo, kiu enhavas elementojn de la katolika kaj ortodoksa rozarioj. Lynn Bauman evoluigis en la 1980-aj jaroj la formon de la anglikana rozario, kiu konsistas el kruco kaj 33 perloj. La preĝo ekas je la kruco, sekvas la unua granda perlo (*the invitatory*) kaj poste la kvar vicoj, kiuj konsistas el po unu granda perlo (*the cruciforms*) kaj sep malgrandaj (*the weeks*).

Ne ekzistas deviga rilato inter la perloj kaj preĝoj, ĉiu povas mem elekti ilin.

Islamaj preĝoĉeneto kaj rozario
-------------------------------

*Tasbih*
La islama preĝoĉeneto nomiĝas *tasbih* aŭ *masbaha*. Ĝi ekzistas en multaj diversaj formoj kun 11, 33, 99 aŭ 1.000 perloj. Dum la preĝo oni aŭ ripetas la 99 nomojn de Alao, kiu ekzistas en la Korano aŭ aliajn religiajn vortojn.

La islama rozario, nomata *sabbha* konsistas el kvar partoj. Ĉiuj kvar partoj havas entute 33 perlojn, el ligno aŭ plasto, malgrandaj aŭ grandaj. Oni povas uzi tian rozarion laŭ du diversaj principoj

Budhisma aŭ hinduisma preĝoĉeneto
---------------------------------

*Juzu* - budhisma preĝbraceleto
La budhisma kaj hinduisma preĝoĉeneto nomiĝas *mala* (sanskrite: माला, mālā) kaj konsistas kutime el 108 perloj. Ĝi estas plej ofte farata el naturaj produktoj, kiel nuksoj aŭ palmligno. Foje oni uzas ankaŭ ostojn aŭ kornajn perlojn kiel simbolo por la efemereco de la vivo.

En budhismo la 108 perloj rilatas al la 108 volumoj de la instruoj de Budho. En hinduismo la 108 perloj reprezentas nomojn aŭ ecojn de la dio al kiu oni preĝas.

* Kategorio Rozario (ilo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Reuß (apartigilo). |

**Reuss** (*germana* [rojs] aŭ *franca* [rEus], en Esperanto ankaŭ **Rojso**) estas rivero, kies fonto troviĝas ĉe la Gotard-masivo. Kun akvokolekta areo de 3425 km² ĝi estas la kvara plej granda rivero en Svislando post Aro, Rejno kaj Rodano.

Literaturo
----------

La fontoj de la Reuss trovigas ĉe la Gotard-montpasejo (**Gotardo-Reuss**) kaj la Furkopasejo (**Furka-Reuss**) je alteco de 2431 metroj super marnivelo. La du brakoj kuniĝas en la Urseren-Valo kaj fluas tiam tra Andermatt kaj poste tra Schöllenen-Abismo, tiam tra Göschenen al Altdorf.

Kvarkantona Lago
----------------

La Reuss fluas post Erstfeld ĉe Flüelen en la Lagon de Urio, kiu estas brako de la Kvarkantona Lago.

Svisa Mezlando
--------------

Ĉe Lucerno la rivero elfluas el la norda bazeno de la Kvarkantona Lago, la tiel nomita Lago de Lucerno. En Emmenbrücke al ĝi alfluas la rivero Eta Emme, kiu senakvigas la valon de Entlebuch. Kiel jam impresa rivero ĝi nun fluas preter urbetoj kiel Mellingen kaj Bremgarten, parte kiel limrivero de la kantonoj Zuriko kaj Argovio ĝis ĝi finfine ĉe Windisch alfluas al la rivero Aro.

Akvokastelo
-----------

La regiono de la alfluejo de Reuss al Aro sur alteco de nomiĝas *Akvokastelo* (en la germana lingvo *Wasserschloss*). Kuniĝas tie Reuss kaj Aro kaj nur kelkcent metrojn poste ankaŭ Limato, kiuj estas tri el la kvin plej akvoriĉaj riveroj de Svislando.

Ligna ponto trans Reuss ĉe Hermetschwil

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Reuss en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Reuss en la Historia Leksikono de Svislando
Pri la komunumo
---------------

 **Reute**  estas komunumo en Kantono Apencelo Ekstera, Svislando. Ĝi havis 678 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Reute situas en la regiono kaj iama distrikto Vorderland (*Antaŭa Lando*). Ĝi estas preskaŭ eksklavo limante nur en nordo al la kantona teritorio, tranĉante la eksklavon Oberegg de Kantono Apencelo Interna en du partojn. La komunumo konsistas el la partoj Mohren, Reute mem kaj Schachen.

Najbaraj komunumoj
------------------

Reute limas en nordo al Heiden, en oriento al Oberegg (AI), en sudoriento al Balgach (SG), en sudo al Rebstein (SG), en sudokcidento al Marbach (SG), kaj en okcidento denove al Oberegg (AI).

Trafiko
-------

Reute situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Heiden al Heerbrugg.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Reute datiĝas el la jaro 1595 kiel *Reütti*.

De post la Apencelaj Militoj de 1401 ĝis 1409 la tuta regiono Vorderland kun Supra Hirschberg, al kiu Reute apartenas, apartenis al Trogen. Kiam en la jaro 1655 en Oberegg estis konstruita katolika preĝejo kiel reago en Reute (tiam Reütti) estis konstruita reformita preĝejo, kiu fariĝis la centro de la hodiaŭa komunumo. En la jaro 1869 kaj 1870 okazis korekto kaj interkonsento de la limoj inter Apencelo Interna kaj Apencelo Ekstera en la regiono Supra Hirschberg, kaj ek de tiam Reute dividas la komunumon kaj distrikto Oberegg en du partojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Reute.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Thomas Fuchs*: *Reute* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-06-02)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Reute AR en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de Reute
* Reute en la Historia Leksikono de Svislando

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Reute** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Apencelo Ekstera |
| --- |
| UrsoUrsoBühler • Gais • Grub • Heiden • Herisau • Hundwil • Lutzenberg • Rehetobel • Reute • Schönengrund • Schwellbrunn • Speicher • Stein • Teufen • Trogen • Urnäsch • Wald • Waldstatt • Walzenhausen • Wolfhalden | Speicher-VögelinseggSpeicher-Vögelinsegg |

 |
**Rigács** [rigAĉ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Sümeg.

Blazono de Rigács

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 47.0651/17.2160
* Areo: 6 km²
* Loĝantaro: 180
* Poŝtkodo: 8348
* Telefonprefikso: 87

Situo
-----

Rigács situas sur ebenaĵo, Marcal preterfluas, laŭ ĉefvojo Vieno-Balatono, laŭ fervojo Celldömölk-Tapolca. Sümeg troviĝas 13, Devecser 21, Celldömölk 27 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1348 laŭ la tiama ortografio *"Rygach"*. Dum la mezepoko la kampoj apartenis al familio Rigácsi. La turkoj neniigis la vilaĝon, kiun oni refondis en la 18-a jarcento. Inter 1959-1992 kolĥozo funkciis. Vilaĝservoj estas migra poŝto, kuracejo, vendejo, sportejo.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika unutura preĝejo omaĝe al Senmakula Koncipiĝo de 1887
* luterana preĝejo de 1904
* monumento de falintoj dum la mondomilitoj de 1989

* Kategorio Rigács en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Lu-ŝun** (pinjine Lǚ-shùn, pli frue Port Arthur) estas urbo kaj militista haveno en Ĉinio, regiono Liaoning sur suda pinto de la Liaotung-duoninsulo. Haveno de Lü-shun estas sengalacia dum la tuta jaro kaj elstara profunda. Ĝi situas ĉe strategia tre grava punkto, ĝi kontrolas la marvojon al Po Hai-golfo, al Tienĉin. 

Ĝi estis grava ĉina haveno de Sud-Manĉurio, en la 2-a jc. A.K. ekis de tie la militiroj de la Han-dinastio kaj en la 7-a jc. Tiuj de la T'ang-dinastio. En la 15-16-aj jarcentoj – dum la Ming-dinastio (1368–1644)- ĝi estis fortikaĵa haveno. Ĝin okupis la manĉuoj en 1633 kaj dum la Ch'ing-dinastio (1644–1911), ĝi iĝis grava defenda punkto. Oni nomumis ĝin en 1878 al ĉefbazo de la moderna ĉina Peiyang-floto. 

Dum la ĉina-japana milito (1894–95) okupis ĝin la japanoj, kiuj akiris en la packontrakto lurajtojn pr ila teritorio, sed interveno de la okcidentaj potencoj redonigis la havenon al Ĉinio. 

Rusio faris ĉion eblan por akiri senglacian havenon en la Pacifiko, tiel – post kiam la germanoj okupis Chiao-chou – ĝi en 1897 okupis la Liaotung-duoninsulon. En 1898 Rusio akiris lurajton je la duoninsulo kaj rajtis konstrui ĉe Harbin flankajn fervojajn liniojn al la ĉina orienta fervojo. Tio ebligis konekton al la transsiberia fervojo. 

La rusoj uzis la havenurbon kiel mararmean apogbazon kaj ili ekis konstrui komercan havenon. La rusoj finkonstruis fervojan linion en 1903 al Harbin. Dum la rusa-japana milito (1904–05) , Port Arthur estis la ĉefa celo de la japanaj atakoj. En majo de 1904, la japana armeo tranĉis la konekton de la duoninsulo al plia parto de la kontinento, okupis havenon de Dairen. La rusaj fortoj retiriĝis al la bazo de Port Arthur, kiun la japanoj okupis baldaŭ.

La paco de Portsmouth (1905) donis al Japanio Port Arthur. La japanoj nomumis la urbon Ryojun kaj igis ĝin administra kaj militista centro de la gubernio (pli poste translokita la Dairen). Tie estis ankaŭ la ĉebazo de la kuantunga armeo (pli poste translokita al Mukden) kaj iĝis bazo, de kie ekis la japanoj militirojn en Manĉurio, norda Ĉinio. 

Oni interkonsentis en konferenco de Jalto, ke la Liaotung-duoninsuo devas iri al posedo de la Sovetunio. Ĉinio kaj la Sovetunio subskribis en 1945 amikecan kaj aliancan traktaton en Moskvo. Laŭ tiu traktato, la mararmean bazon de Port Arthur uzas la du landoj komune (dum 30 jaroj), sed pri la defendo respondecas la Sovetunio kiu kontrolas la tutan duoninsulon – krom haveno de Dairen. La sovetaj trupoj forlasis Port Arthur en 1955 kaj la urbo iĝis ekde tiam grava ĉina marbazo. 

Luŝun havas nun du gravajn partojn: la orienta parurbo kun la haveno kaj la okcidenta novurbo kun loĝdomoj.
***Rikardo Tria*** aŭ Rikardo la 3-a (angle *Richard III*) estas frua dramo verkita de Ŝekspiro, aperinte eble en 1592, eble pli frue, ĝuste kiam la aŭtoro ekricevis veran aklamon pro propraj verkoj.

Titolpaĝo de Rikardo Tria (unua eldono).Antaŭ tiu periodo lia tasko estis, laŭ la tradicio, fliki jam ekzistantajn verkojn por sia trupo, kaj tiuj inkluzivis la serion Henriko la 5-a, tri apartajn dramojn kiuj priskribas la tumultajn eventojn kiujn travivis Anglujo post la morto de Henriko la 5-a (1422) ĝis post la reĝiĝo de Eduardo la 4-a (1461), t.e. la patriotan militadon en Francujo kaj la gefratan militadon ĉehejme kie la potencaj familioj, York kaj Lancaster, luktadis por la trono.

Kvankam la trilogio pri *Henriko la 6-a* eble ne estis verkita en kronologia ordo, tiuj tri teatraĵoj estas ofte kungrupigitaj kun *Rikardo la Tria* por formi tetralogion kiu kovras la tutan epokon de la Militoj de rozoj, el la morto de Henriko la 5-a en 1422 ĝis la enpovigo de Henriko la 7-a en 1485. Estis la sukceso de tiu sekvenco de teatraĵoj kio firme establis la reputacion de Shakespeare kiel dramaturgo.

La dramo registriĝis en 1597 kiel tragedio, sed pli ĝusta priskribo estus melodramo, kaj tion oni vidas des pli klare ĉar eblas kompari ĝin kun Makbeto, vera paralelo el la maturaj tragedioj de Shakespeare. Rikardo estas senkomplike malbona, eĉ proklamas sian malbonon kun granda memkontento, tute malsimile al vera tragedia heroo, sed lia morda sprito kaj elstara kuraĝo tiom impresas, ke la rigardanto emas domaĝi lian forpason kaj la sukceson de la pia Richmond, kiel oni ofte domaĝas la morton de tute koruptita gangstero, kaj indiferentas pri la virta galantulo kiu triumfe alvenas por konsili la minacitan heroinon.

En Esperanto
------------

* *Rikardo Tria*, tradukis John Francis, Glasgovo, Eldonejo Kardo, 1980. - 146 p.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |

* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Rümikon AG (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Rümikon** estas komunumo en la distrikto Zurzach de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 227 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Rejnbordo en Rümikon
Rümikon situas ĉe la suda bordo de la rivero Rejno, kiu formas la limon inter Svislando kaj Germanio, norde de la Tavola Ĵuraso.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur argeo de 2,91 km², de kiuj 1,30 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,25 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 510 m s.m. sur la monteto *Bruch*, la plej malalta punkto situas sur alteco de 333 m s.m. ĉe la bordo de Rejno.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Rümikon limas en nordo aliflanke de Rejno al la germana komunumo Hohentengen, en oriento al Fisibach, en sudo al Wislikofen, kaj en okcidento al Mellikon.

Trafiko
-------

Rümikon estas konektita al la publika trafikreto per la trajnlinio de Koblenco tra Bülach al Vinterturo, kiun servas la turgovia fervojkompanio THURBO. Tra la komunuma teritoria pasas ankaŭ la poŝtaŭtolinio de Baden al Kaiserstuhl.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefovjo n-ro 7 de Bazelo al Vinterturo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Rümikon datiĝas el la jaro 1113 kiel *Ruminchon*.

Rümikon dum mezepoko troviĝis sub la regado de la Habsburgoj. La malaltan jurisdikcion posedis la paroĥaro Wislikofen. Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, Rümikon estis atribuita al la subvoktejo Ehrendingen de la Grafejo Baden.

Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, la komunumo dum kvin jaroj apartenis al la tiama Kantono Baden. Per la mediacia akto en la jaro 1803 la Kantono Baden estis dissolvita kaj integrita al la nova Kantono Argovio. Rümikon fariĝis komunumo de la argovia distrikto Zurzach.

Vidu ankaŭ
----------

* Rümikon AG (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Rümikon
* Rümikon en la Historia Leksikono de Svislando

| Distrikto Zurzach |
| --- |
|  |  |
| **Bad Zurzach** - Baldingen - Böbikon - Böttstein - Döttingen - Endingen - Fisibach - Full-Reuenthal - Kaiserstuhl - Klingnau - Koblenz - Leibstadt - Lengnau - Leuggern - Mellikon - Rekingen - Rietheim - Rümikon - Schneisingen - Siglistorf - Tegerfelden - Unterendingen - Wislikofen

* Kategorio Rümikon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 |
**Rünenberg** estas komunumo en la distrikto Sissach en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 789 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Rünenberg situas sur altebenaĵo de la Ĵurasa Montaro sur alteco de 595 m s.m. inter la valoj de *Homburg* kaj *Ei* proksimume 10 kilometrojn sudoriente de Sissach.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Rünenberg limas en nordokcidento al Gelterkinden, en nordoriento al Tecknau, en okcidento al Kilchberg, en sudoriento al Zeglingen, en sudokcidento al Häfelfingen, kaj en okicdento al Rümlingen.

Trafiko
-------

Rünenberg situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi estas konektita al la publika trafikreto per poŝtaŭtolinio de Oltingen tra Tecknau al Gelterkinden.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Rünenberg datiĝas el la jaro 1102 kiel *Runachperh*.

En la antikva epoko romia strato pasis tra Rünenberg. En mezepoko la komunumo apertis ek de 1392 kiel servuto de la episkopo de Bazelo al la Grafoj de Thierstein. En la jaro 1461 la urbo Bazelo akiris la vilaĝon kune kun la senjorujo Farnsburg. Post la Helveta Revolucio dum la epoko de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 la vilaĝo apartenis al la tiama distrikto Gelterkinden kaj ek de 1803 al la distrikto Sissach, kun kiu ĝi en la jaro 1833 fariĝis parto de la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.

Famaj civitanoj
---------------

Famaj civitanoj de Rünenberg estis Generalo Johann August Sutter, la tiel nomita "imperiestro de Kalifornio, Martin Grieder konato sub la pseudonomo Martin Birmann, granda socialpioniro de Kantono Bazelo Kampara, kaj Niklaus Riggenbach, la konstruisto de la Vitznau-Rigi-Fervojo.

Bildaro
-------

* Memorejo por Martin Birmann en RünenbergMemorejo por Martin Birmann en Rünenberg

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rünenberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Rünenbertg

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Sissach |
| --- |
| SissachSissach Anwil  •  Böckten  •  Buckten  •  Buus  •  Diepflingen  •  Gelterkinden  •  Häfelfingen  •  Hemmiken  •  Itingen  •  Känerkinden  •  Kilchberg  •  Läufelfingen  •  Maisprach  •  Nusshof  •  Oltingen  •  Ormalingen  •  Rickenbach  •  Rothenfluh  •  Rümlingen  •  Rünenberg  •  Sissach  •  Tecknau  •  Tenniken  •  Thürnen  •  Wenslingen  •  Wintersingen  •  Wittinsburg  •  Zeglingen  •  Zunzgen | Sissach |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo SG en Rüthi SG staras por la svisa Kantono Sankt-Galo. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Rüti**. |


---


**Rüthi SG** estas komunumo en la elektodistrikto Rejnvalo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1 973 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis ĝis la 31-a de decembro 2009 al 2 025.

Geografio
---------

Rüthi situas en Rejnvalo ĉe la okcidenta bordo de la rivero Rejno, kiu estas la limo al Aŭstrio, inter la municipo Lienz, kiu apartenas al la urbo Altstätten SG, en sudo, kaj Oberriet SG en nordo. Al la komunumo apartenas ankaŭ la municipoj Büchel, Hirschensprung kaj la suda parto de Rehag. Tra la komunuma teritorio pasas paralele al Rejno la Rhein-Binnen-Kanalo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Rüthi limas en nordo al Oberriet, en nordoriento al Meiningen (Aŭstrio), en sudoriento al Feldkirch (Aŭstrio), kaj en sudo al la eksklavo Lienz de la urbo Altstätten.

Trafiko
-------

Rüthi havas alveturejon al la svisa aŭtovojo A13 de Sankt-Margreto tra Koiro al Belinzono kaj estas per aŭtobusoj al Altstätten kaj Buchs konektita al la publika trafikreto. Rüthi SG posedas ankaŭ stacidomon de la Svisaj Federaciaj Fervojoj ĉe la Rejnvalolinio, tamen tie haltas nuntempe nur malmultaj trajnoj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Rüthi datiĝas el la jaro 820 kiel *Reuti*. En frua mezepoko Rüthi estis sub la voktado de la Grafoj de Werdenberg. Iliajn voktorajntojn en la jaro 1392 akiris la Monaĥejo Pfäfers. En la jaro 1803 Rüthi fariĝis sendependa politika komunumo en la nova Kantono Sankt-Galo. Al ĝi ĝis 1831 ankaŭ apartenis la municipo Lienz, kiu tiam estis transigita al Sennwald kaj nun apartenas al Altstätten SG.

Vidu ankaŭ
----------

* Rüthi SG (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rüthi SG en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Rüthi SG
* Rüthi en la Historia Leksiko de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Rejnvalo |
| --- |
| maldekstraAltstätten SG • Au-Heerbrugg • Balgach • Berneck • Diepoldsau • Eichberg SG • Marbach SG • Oberriet SG • Rebstein • Rheineck SG • Rüthi SG • Sankt-Margreto • Widnau |  |

 |
**Rüttenen** estas komunumo en la distrikto Lebern en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1 448 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Rüttenen etendiĝas en valkandrono de la rojo Verena surpe de la *Ravino de Verena* norde de la urbo Soloturno ĉe la suda deklivo de la monto Weissenstein, kiu apartenas al la Ĵurasa Montaro. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Rüttenen, Falleren, Oberrüttenen, kaj la setlejoj Wildilisbach, Galmis, Kreuzen, Alteinschlag kaj Brüggmoos. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,77 km², de kiuj 68,9% estas kovritaj de arbaro, 28,8% servas por agrikulturo kaj 7,9% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Rüttenen limas en nordo al Balm ĉe Günsberg, en oriento al Riedholz, en sudoriento al Feldbrunnen-Sankt-Niklaus, en sudo al Soloturno, en sudokcidento al Langendorf, en okcidento al Oberdorf, kaj en nordnordokcidento al Welschenrohr.

Trafiko
-------

Rüttenen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas flanka vojo de Langendorf al Günsberg kaj vojo al Soloturno. La komunumo estas konektita per buslinio al la loka transportreto de la urbo Soloturno. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 situras 5 kilometrojn sude de la komunumo sude de Soloturno.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Rüttenen datiĝas el la jaro 1474 kiel *Rüti*. Dum mezepoko la teritorio de la hodiaŭa komunumo Rüttenen apartenis al la Abatejo Sankt-Ursen. En la 14-a jarcento la urbo Soloturno akiris la protektovoktecon pri la abatejo kaj tiam Rüttenen fariĝis setloceloloko de la urbocivitanaro de Soloturno. Ĉirkaŭ la jaro 1500 oni setligis en Rüttenen enmigrintojn el la Aosta Valo. En la jaro 1720 la teritorio de Rüttenen estis atribuita al la Voktejo Flumenthal kaj en la jaro 1752 la diversaj vilaĝoj estis kunigitaj al la hodiaŭa politika komunumo Rüttenen.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
2. ↑  Fonto: *Urs Zurschmiede*: *Rüttenen* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-11-26)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Rüttenen
* Rüttenen en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Rüttenen** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Lebern |
| --- |
| Balm ĉe Günsberg  •  Bellach  • 
Bettlach  •  Feldbrunnen-Sankt-Niklaus  •  Flumenthal  •  **Grenchen**  •  Günsberg  •  Hubersdorf  •  Kammersrohr  •  Langendorf  •  Lommiswil  •  Oberdorf  •  Riedholz  •  Rüttenen  •  Selzach |  |

 |
*Promenanto super maro de nuboj* de Casper David Friedrich (1818): la bildo de Rousseau eble ne estas tiom pasia, sed pli melankolia.
***Les Rêveries du promeneur solitaire*** (Revadoj de la soleca promenanto) estas nefinita verko de Jean-Jacques Rousseau verkita inter 1776 kaj 1778, en Francio, ĉe Parizo, kaj poste ĉe la markizo de Girardin en Ermenonville.

Historio
--------

La *Revadoj de la soleca promenanto* estas postmorte publikigita verko de la franclingva ĝeneva verkisto kaj filozofo Jean-Jacques Rousseau. Ĝi estas la lasta el liaj verkoj, kies fina parto estis plej verŝajne verkita nur kelkajn semajnojn antaŭ lia morto, kaj tiele la verko restis nefinita.

La verkado okazis laŭlonge de la du lastaj jaroj de lia vivo, ĝis lia rifuĝo ĉe la kastelo de Ermenonville: la karaktero kaj solema kaj paranoja de la aŭtoro spite al lia pliiĝanta elstareco, devigis lin al tiu ekzilo post la sekvo al liaj *Dialogoj*, kaj eble ankaŭ sekvis la morton de Louis François de Bourbon (nome *la Princo de Conti*) dum la somero 1776a.

Prezento de la teksto
---------------------

La *Revadoj de la soleca promenanto* estas samtempe membiografio kaj filozofia meditado: ili konstituas aron de cento da paĝoj, kie la aŭtoro uzas ĝenerale la mi-personon kaj parenteze komentas kelkajn aspektojn de sia vivo.

La verko estas komponita de dek ĉapitroj malsamgrandaj, aŭ *promenoj*, kiuj estas ankaŭ meditadoj pri la naturo de homo kaj ties spirito. Rousseau, pere de tiu verko, prezentas filozofian rigardon al la feliĉo, proksime de la kontemplado, de la ataraksio, danke al relativa izoliĝo, trankvila vivo, kaj ĉefe forta rilato kun la naturo, atingita per piedirado, kontemplado, kaj botanika herbokolektado, kiujn Rousseau praktikas.

Kvankam la verko sekvas historie al *Confessions*, ne indas meti la du librojn en la sama kategorio: ĉar tiu lasta metas ĉefe lumon sur la civitanon Rousseau kaj sur lian vivon. En la "Promenoj" temas ĉefe pri instigo al vojaĝo...

En Esperanto aperis
-------------------

*La revadoj de la soleca promenanto* / trad. André Gilles. - Paris: UFE, 1990-1991 (2 vol.).

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------

* Les Rêveries du promeneur solitaire, version audio
TVR regionaj studioj.
Eksa TVRa emblemo, uzita de 2004 ĝis 2022. Horizontala versio uzita de 2008 ĝis 2022
La **Rumana Televido** (en ĝia plena nomo en la rumana : **Televiziunea Română**, mallongigita: **TVR**) estas publika televidstacio posedata de la rumana registaro kiu funkciigas la kanalojn : TV1, TVR2,‏ TVR internacia kaj TVR kultura. La stacio estis establita en 1956 kaj elsendis por la unua fojo la 31-an de decembro el tiu jaro. En 1968 alia kanalo komencis dissendi kaj en 1983 kolora dissendo komenciĝis.

Propaganda televida programo de 1986, titolita *Epoko de Nicolae Ceaușescu*.En 1961 la programoj de TVR komencis dissendi ĉiun tagon (krom lundoj) de 18.30 ĝis 22.00. Dimanĉe kaj foje sabate estis matena programo de 9:00 ĝis tagmezo. La programoj estis diversaj kaj allogaj, kio rezultigis pliiĝon de la spektantaro. Tiel, en 1965 la nombro de abonantoj de la publika televida servo atingis 500.000, kaj kvin jarojn poste al 1,5 milionoj. Dum tiu ĉi periodo, Plano 2 estis inaŭgurita (la 2-an de majo 1968). Komence ĝi elsendis nur unu tagon semajne, ĵaŭde, do ekde la 16-a de junio ĝi estos elsendo dimanĉe, poste lunde kaj sabate. Pro la kvalito de la programoj, la televidspektantaro kreskis kaj estis grava rimedo por informi la loĝantaron. Tamen, ekde 1985, neatendite, pro ideologiaj kialoj, la televidprogramo estis limigita al nur du horoj tage, kiam la programoj estis plejparte dediĉitaj al la personeckulto de Nicolae kaj Elena Ceausescu .

Referencoj
----------

1. ↑  V. Brădăţeanu, 1985 – Ceauşescu a hotărât: Televiziunea Română să funcţioneze doar două ore pe zi, rador.ro, ‏19-2-2018

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rumana Societo de Televido en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* TVR oficiala retejo
* (Rumana) Sex TVR jurnalistoj estas akuzitaj de cenzurado[*rompita ligilo*] (*Ziua*, 8 December 2004)
Flago de la organizaĵoj de la Malta Ordeno
La **malta kruco** aŭ **kruco de Malto** aŭ **kruco de la Johanitoj** estas okpinta kruco kaj emblemo de diversaj kristanaj ordenoj.

La blanka kruco sur nigra aŭ ruĝa fono estas kaj la emblemo de la katolika Malta Ordeno kaj de la protestanta Ordeno de Johanitoj; la verda kruco sur griza aŭ blanka fono estas la emblemo de la ekumena Ordeno de Lazaro.

Signifo
-------

La krucformo memorigas pri la ofermorto de Kristo kaj tiel atestas la kristanan mision de la ordenoj. La blanka kruco sur nigra fono aperas sur la ordenaj vestaĵoj de la kavaliroj, sur ruĝa fono sur blazonoj de ambaŭ ordenoj kaj de ties aliĝintaj organizaĵoj. Ambaŭ ordenoj disdonas ordenajn insignojn en formo de la malta kruco.

La ok pintoj reprezentas laŭ lastaj klarigoj la ok beatecoj de la surmonta parolado de Jesuo en la nova testamento de la biblio (Mt 5,1ff).

Alia klarigo de la ok pintoj estas la ok "langoj" de la Malta Ordeno:

* Provenco,
* Aŭvernjo,
* Francio,
* Italio,
* Aragono,
* Anglio,
* Germanio kaj
* Kastilio.

La kvar enendirektitajn pintojn oni aldonas jenajn kvar kardinalajn virtojn:

* saĝeco,
* justeco,
* kuraĝo,
* modereco.

Fotogalerio
-----------

* Ordeno de Lazaro: verda kruco sur blanka fonoOrdeno de Lazaro: verda kruco sur blanka fono
* Ordeno de Montjoie: disigita kruco blanka kaj ruĝaOrdeno de Montjoie: disigita kruco blanka kaj ruĝa
* Kavalira ordeno de krucanoj kun ruĝa stelo: ruĝa kruco sur nigra fonoKavalira ordeno de krucanoj kun ruĝa stelo: ruĝa kruco sur nigra fono

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Malta kruco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* www.Johanniterorden.de - TTT-ejo de la protestanta johanitanoj
* TTT-ejo de la ordeno de Malto Arkivigite je 2007-10-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Pri la malta kruco Arkivigite je 2005-11-02 per la retarkivo Wayback Machine
* La malta kruco: ŝatata simbolo Arkivigite je 2007-09-28 per la retarkivo Wayback Machine
**Rūta Meilutytė** (naskiĝis la 19-an de marto 1997 en Kaŭno, do nun 26-aĝa) estas litova naĝistino. Ŝi gajnis la oran medalon en la Somera Olimpiko 2012 en Londono en la kategorio 100-metra brustonaĝado, kaj fariĝis la dua litovino ricevinte ormedalon en Olimpiaj Ludoj.

Biografio
---------

Kiam ŝi estis 15-jara, ŝi estis jam rompinta naŭ rekordojn pri ina naĝado en Litovio. En la 2011-a Festivalo de la Olimpiaj Ludoj de la Eŭropa Junularo (en urbo Trabzon, Turkio), Meilutytė gajnis la oran medalon en la 100 metroj je brusto-naĝado, arĝentan medalon en la ina brusto-naĝado je 100 metroj en temporekordo de 1:05:47 minutoj, kaj fariĝis la unua litova naĝistino ekde la sendependiĝo elde la Soveta Unio en 1990 kiu ricevis oran medalon en la Olimpiaj Ludoj. Kiam ŝi estis 15-jara, ŝi fariĝis la plej juna litova atletino kiu gajnis medalon en Olimpiaj Ludoj. En la antaŭtago de la duonfinalo, ŝi rompis la eŭropan rekordon en 100 metroj de brusto-naĝado en rekordotempo de 1:05:21 minutoj.

Rūta Meilutytė estas studentino pri naĝado en la Kolegio de Plymouth kaj ŝia trejnisto estas Jon Rudd de la Plymouth Leander Naĝoprogramo.

La naĝistino perdis sian patrinon kiam ŝi estis 4-jara. Ŝi malprecize rememorigas ŝin, sed ŝiaj parencoj asertis ke multaj el ŝiaj fizikaj trajtoj estis hereditaj de ŝia patrino. Kvankam ne rigardite alta, ŝi tamen estas 1,72 m de alteco ekde kiam ŝi estis 13-jara. . En momento de la ormedala atingo en somero 2012 ŝi estis 64 kilogramojn peza.

La Somera Olimpiko 2016 nur gajnis seniluziiga sepa loko en sia fako.

Bildoj
------

* Rūta kun la litova naĝista teamo en la Somera Olimpiko 2012 en Londono.Rūta kun la litova naĝista teamo en la *Somera Olimpiko 2012 en Londono*.

Referencoj
----------

1. ↑  *Plaukikė Meilutytė toliau gerina Lietuvos rekordus*
2. ↑  *Lithuanian 15-year-old Ruta Meilutyte wins shock gold*, retejo de la brita amaskomunikila korporacio BBC, laste vizitita la 31-an de julio 2012*.*
3. ↑  *Ruta Meilutyte grabs a gold for Lithuania*, retejo de la brita gazeto *The Guardian*, laste vizitita la 31-an de julio 2012.
4. ↑  *Ina 100-metra brusta naĝado*
5. ↑   artikolo en la litova: *Rūta Meilutytė, kiu estis edukita senpatrine akompaniĝas de sia patro survoje al la venkoj*, el la gazeto *Lietuvos Rytas*. Arkivita el la originalo je 2012-08-01. Alirita 2012-08-01.
6. ↑   pli-malpli sama artikolo en la angla, el la gazeto *Lithuania Tribune*. Arkivita el la originalo je 2012-11-08. Alirita 2012-08-01.
7. ↑  *Рута Мейлутите* - Biografio en la rusa lingvo
8. ↑  Meilutyte achieved victory against all odds

Vidu ankaŭ
----------

* Naĝado
* Litovio en la Somera Olimpiko 2012

* Kategorio Rūta Meilutytė en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 410200
* VIAF: 2928154260646924480009
 |
Revolvisto, el la muta filmo "The Great Train Robbery" (*"La granda trajnorabo"),* 1903.
**Revolvisto** (aŭ **pistolisto,** aŭ **pafisto)** estas literatura termino kiu estas uzita por raporti al la homoj en la sovaĝa okcidento de Usono, kiu gajnis la reputacion de danĝeraj homoj, armitaj per pistoloj, partoprenante en dueloj. Hodiaŭ tiu ĉi termino estas uzata pli malpli por indiki iun, kiu havas la kapablon rapide tiri pafilon el zono. Tiu ankaŭ estas unu el la plej popularaj roluloj en la ĝenro de vakeraj filmoj, aperante tre ofte en filmoj, videoludoj kaj literaturo.

Pafistoj povas labori en diversaj profesioj, inkluzive de ŝerifo, eksterleĝuloj kaj vakeroj, sed pli ofte tio estas sinonimo de soldisto, kiu vivas per sia pafilo en malnova okcidento.

 William H. Hart kiel Pafisto, el la muta filmo "*The Gun Fighter*", 1917.
En kino, pafistoj ofte havas preskaŭ superhomajn kapablojn per la pafilo. Rapida reakiro de pistolo de la talio aŭ rotacio de pistolo ĉirkaŭ la fingro kaj diversaj lertaĵoj de pafado de pistolo estas normaj kapabloj por la pistoloj de la granda ekrano. En la reala mondo, tamen, pafantoj, kiuj fidas je pompaj artifikoj kaj teatraj prezentoj, povas trovi sin mortaj tre rapide; sekve, plej multaj pafantoj pli agas kun praktika aliro al sia armilo. Vera pafanto ne pafas por impresi, sed nur por mortigi.

Vidu ankaŭ
----------

* Vakero (profesio)
* Duelo
* Vakera filmo
* Spageti vesterno

* Kategorio Revolvisto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 730999
* GND: 4468353-4
 |
**Rumbek,** arabe **‏رمبيك‎** (Rumbīk) estas grandurbo, ĉefurbo de subŝtato, diocezo kaj universitata urbo en Sud-Sudano.

Mapo pri unueca Sudano, kie Rumbek estas trovebla en la suda parto (kie estas Sud-Sudano)

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 06° 48′ N 29° 40′ O﻿ / ﻿6.800 °N, 29.667 °O﻿ / 6.800; 29.667 (mapo)Koordinatoj: 06° 48′ N 29° 40′ O﻿ / ﻿6.800 °N, 29.667 °O﻿ / 6.800; 29.667 (mapo)
* Areo:  km²
* Loĝantaro: 181.732 (en 2012)
* Supermara alteco: 420 m
* Horzono: UTC +3 h

Geografio
---------

Rumbek situas sur montetaro en la meza parto de la lando. Vav troviĝas 211, **Ĵubo** 305, Malakal 374, Ĥartumo 1026 km.

Historio
--------

En 1857 franca komercisto fondis en tiu loko komercejon por eburoj kaj sklavoj. Ili estis liveritaj laŭ Nilo kaj per velŝipoj al Ĥartumo. En 1881 ĉesis la sklaveco-merkato. Post 4 jaroj Egipto kun britoj konkeris la urbon. En 1997 civila milito okazis, Rumbek estis bombardita de la sudana armeo. Post la interkonsento de paco en 2005 estis Rumbek dum jaro provizora ĉefurbo de Sud-Sudano.

Kamparanoj apud Rumbek

Trafiko
-------

Rumbek havas flughavenon. Vojoj kuras al Ĵubo kaj Sudano. Estas ankaŭ malpli grava vojo al naturrezervejo.

Klimato
-------

En Rumbek la averaĝa temperaturo varias inter 25 kaj 32 °C. La varmo en februaro kulminas, en aŭgusto malkulminas. Jare pluvas po 969 mm. La pluvo kulminas en aŭgusto, en decembro neniam pluvas.

Vojo al flughaveno de Rumbek

Fontoj
------

* Angla kaj germana Vikipedioj
* mapo, distancoj Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* mapo
* loĝantaro
* vetero

Saluto ĉe flughaveno de Rumbek
***Rinaldo*** (HWV 7) estas opero de George Frideric Handel, komponita en 1711, kaj estis la unua itallingva opero verkita specife por la scenejoj de Londono. La libreto estis preparita de Giacomo Rossi el scenaro havigita de Aaron Hill, kaj la verko estis por la unua fojo ludita en la Teatro de la Reĝino en Haymarket (Londono), la 24an de februaro 1711. La historio de amo, milito kaj elaĉeto, kun agado okazanta en la epoko de la Unua Krucmilito, estas iel bazita sur la eposa poemo de Torquato Tasso nome *Gerusalemme liberata* ("Jerusalemo liberigita"), kaj ties surscenejigo enhavas multajn originalajn kaj vivecajn efektojn. Ĝi estis granda sukceso de publiko, spite la negativajn reagojn el literaturaj kritikistoj malamikaj de la tiutempa tendenco al la itala distrado en anglaj teatroj.

Armida enamiĝas de Rinaldo. Pentraĵo de 1616 fare de Nicolas Poussin.Handel komponis *Rinaldo* rapide, prunteprenante kaj adaptante muzikon el aliaj operoj kaj el aliaj verkoj kiujn li estis komponinta dum sia longa restado en Italio en la jaroj 1706–10, dum kiuj li estis establante konsiderindan reputacion. En la jaroj post la premiero, li faris nombrajn ŝanĝojn en la verko. *Rinaldo* estas konsiderita de kritikistoj kiel unu el la plej grandaj operoj de Handel. El tie unuopaj pecoj, la soprana ario "Lascia ch'io pianga" iĝis plej populara, kaj ankoraŭ estas populara koncertero.

Handel plue dominis la operan etoson en Anglio dum kelkaj jardekoj. *Rinaldo* estis revivigita en Londono regule ĝis 1717, kaj en reviziita versio en 1731; el ĉiuj la operoj de Handel, *Rinaldo* estis la plej ofte ludita dum sia vivodaŭro. Post 1731, tamen, tiu opero ne estis ludita dum pli ol 200 jaroj. Renovigita intereso en baroka opero dum la 20a jarcento kondukis al la unua nuntempa profesia produktado precize en la naskoloko de Handel, nome en Halle, Germanio, en 1954. La opero estis muntita sporade laŭlonge de la venontaj tri dek jaroj; post sukcesa premiero en la novjorka Metropolitan Opera en 1984, aliaj prezentoj kaj registroj de la verko oftiĝis tutmonde. *Rinaldo* estis la unua Handel-a opero kiu sukcesi trovi sian vojon al la Metropolitan. La tricenta datreveno en 2011 alportis modernigitan produktadon en la Glyndebourne Festival.

Notoj
-----

1. ↑   Arkivigite je 2021-12-24 per la retarkivo Wayback Machine – Article: Review: Handel's 'Rinaldo', With Period Brass in Good Repair.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 699004
* GND: 300065531
* LCCN: n83144021
* VIAF: 175948084
* BNF: 13913136b
 |
**Radulo** aŭ **rasplango** estas buŝoparto de moluskoj. Kun escepto de duvalvuloj tiu organo troviĝas ĉe ĉiuj kladoj de la bestogrupo. La nomon *radulo* (*radula*) por la unua fojo uzis la Balta germano Alexander von Middendorff en 1848.

La radulo konsistas el kitineca membrano kiu estas provizita per longa serio de sinsekvaj vicoj de dentetoj. Ĉiu denteto konsistas el baza plato kiu estas fiksita al la membrano kaj leviĝanta pinto kiu kurbiĝas malantaŭen. La materialo de la dentetoj ofte estas tre malmola mineralo kiel magnetito. Ĉar la formo de la dentetoj, kaj la nombro por vico estas tre karakteriza por ĉiu specio, la radulo antaŭ ĉio de helikoj estas tre bona determina rekonilo.

Herbovoraj helikoj kaj skarabo-helikoj deskrapas per la radulo algojn kaj diatomeojn de la subtavolo. Kelkaj karnovoraj helikoj, kiel *Neverita didyma* faras per la radulo trueton en la konko de vivantaj moluskoj por tielmaniere atingi la molajn partojn de ilia predo.

Heliko
------

Radulo de *Aplysia juliana*
Anatomio de la radulo; e = ezofago, m = buŝo, mx = makzelo, o = odontoforo, op = odontoforo protraktormuskolo, r = radulo, rp = radula protraktormuskolo, rr = radula retraktormuskolo

* Kategorio Radulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**SETI@home** (**S**erĉado de **e**kster**t**era **i**nteligento **hejme**) estas projekto de la volontula komputado fare de la Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley. Ĝi uzas multajn komputilojn en privataj hejmoj.

La projekto
-----------

Kontraŭe al aliaj SETI-projektoj SETI@Home estas tre malmultekosta projekto.
La radioteleskopo de la Arecibo-observatorio, kiu servas por astronomiaj observoj, estas ekipita per aldona radio-ricevilo kaj registras radiosignalojn, dum la teleskopo faras aliajn sciencajn observojn. SETI@home do ricevas grandan kvanton da datoj, sen okupi mem tempon de la teleskopo. Por analizi la amason da datoj estas uzata nur malmulte da propra hardvaro. La komputila laboro estas distribuita al la multaj privataj komputiloj de la SETI@home-membroj.

Per la granda sukceso de SETI@Home la sistemo de distribuita kalkulado per *normalaj* privataj komputiloj pruvis sian utiligeblon. Entute laboris 5,4 milionoj da komputiloj, ekde 1999 tiuj liveris ĉirkaŭ 2,3 milionojn da kalkuljaroj. La tuta kalkul-povumo estas nun (decembro 2009) ĉirkaŭ 700 teraflopoj. De la tuta komputilaro estas samtempe aktivaj nur 250.000 kaj resendis rezultojn al la centraj serviloj. Ĝis nun ne estis liverita pruvo por ekstertera inteligento.

SETI@Home fariĝis modelo por pliaj projektoj el medicinaj kaj sciencaj kampoj, kiel ekzemple *Folding@Home* aŭ la *Cancer Research Project*, kancero-esplor-projekto.

Granda nombro de kompanioj helpas SETI@home-on per komputila laboro kaj donacoj. Inter ili estas la kompanioj Intel kaj Sun.

ekrankurteno de la nova SETI@home-kliento kun BOINC
ekrankurteno de Astropulse

La softvaro
-----------

SETI@home distribuas al la kunlaborantoj du programojn: *SETI@home Enhanced* kaj *Astropulse*.

SETI@home Enhanced serĉas en la mallarĝbenda frekvencregiono. Astropulse serĉas mallongajn pulsojn en larĝbenda frekvencregiono. La datoj estas ĉefe kontrolataj per tri testoj:

* serĉo de gauss-formaj kreskoj kaj malkreskoj de la signaloj kiuj povus esti artefaritaj radio-fontoj
* serĉo de pulsoj kiuj povus esti diĝitaj elsendoj
* serĉo de triopoj de pulsoj, unu post la alia

Literaturo
----------

* E. Korpela, D. Werthimer, D. Anderson, J. Cobb, M. Lebofsky et al.: *SETI@home, Massively Distributed Computing for SETI*. 1998
* S. Bowyer et al.: *Twenty Years of SERENDIP, the Berkeley SETI Effort: Past Results and Future Plans*. Astronomical and Biochemical Origins and the Search for Life in the Universe, C.B. Cosmovici, S. Bowyer, and D. Werthimer, eds. IAU Colloquium No. 161 (Editrice Compositori: Bologna), S. 667, 1996.
* D. Anderson et al.: *Internet Computing for SETI*. in *Bioastronomy 99: A New Era in Bioastronomy* G. Lemarchand and K. Meech, eds. ASP Conference Series No. 213 (Astronomical Society of the Pacific: San Francisco), S. 511, 2000.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala hejmpaĝo

* Kategorio SETI@home en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
dekstra
Strzyżewski, la aŭtoro de la ludo. Foto el Pola Esperantisto
**Ringo** estas pola sportludo, simila al flugpilkado aŭ badmintono, en kiu oni ĵetas guman ringon kaj celas trafi kontraŭan kampon.

La ludon inventis skermanto kaj ĵurnalisto Włodzimierz Strzyżewski en la jaro 1959, kaj demonstris ĝin dum la Somera Olimpiko 1968 en Meksikurbo. Tamen kiel pola individua kaj teama ludo ĝi estiĝis en la jaro 1973. Tiam oni komencis organizadi Pollandan Ringo-Ĉampionadon.

Komence Ringo estis uzata kiel elemento de skermanta trejnado, poste - kiel subĉiela ludo por ĉiuaĝaj homoj. Fine post ŝanĝoj en luda regularo Ringo iĝis sporto kun riĉa taktiko kaj ludtekniko. Ringon oni ludas ne nur en Eŭropo. Fondita en 1989 Pola Ringo-Asocio kaj en 1993 Internacia Ringo-Federacio organizas internaciajn maĉojn, i.a. Eŭropan kaj Mondan Ĉampionadon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ringo (ludo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La paĝaro de Internacia Ringo-Federacio kun regularo en kelkaj lingvoj Arkivigite je 2006-05-21 per la retarkivo Wayback Machine