recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Stefan Baranowski** (naskiĝis la 21-an de decembro 1817 en Kapustino en gubernio de Jaroslavl, mortis en 1893 en Helsinko) – pola lingvisto, verkisto, inventisto, geografo.

Vivo
----

Stefan Baranowski finis Sankt-Peterburgan Universitaton, kie studis orientajn lingvojn. Krom la tri lingvoj de Azio li scipovis kelke da eŭropaj, en tio skandinavaj. Tradukis interalie Poezia Edda. En la jaroj 1842-1863 estis profesoro de la rusa lingvo en la Universitato de Helsinko.

En 1867 forveturis al Siberio, nomumita kuratoro kaj inspektisto de lernejoj en Okcidenta Siberio. Dm pluraj jaroj estis alta oficisto en centraj oficejoj de Rusio.

Meritita por disvolvo de fervoja trako en la azia parto de Rusio, proponante projektojn kaj pruvante neceson konstrui fervojon, interalie de Orenburgo tra Taŝkento kaj Samarkando al la supra fluo de Amudarjo kaj de Transsiberia fervojo de Orenburgo al Vladivostoko. Lia laboraĵo "Pri ekonomia signifo de fervojoj tra Meza Azio" eldonita en la rusa lingvo, estis laŭ historiistoj Sapargalijev kaj Djakov decida por la konstruo de fervojlinio, kiu ankoraŭ ĝis nun ludas grandan rolon en la ekonomia evoluo de Kazaĥio.

Krom pluraj verkoj pri geografio Baranowski eldonis ankaŭ mapojn, interalie "Istoriĉeskij atlas drevnego mira" (Peterburgo 1843), „Kratkij geografiĉeskij atlas" (Peterburgo 1846) kaj „Klimatologische karte der Erde (Helsingfors 1849).

Oni atibuas al li inventon de planimetro. Baranowski prezentis ankaŭ, ankoraŭ antaŭ Ludoviko Zamenhof, projekton de internacia lingvo en laboraĵo titolita "L idéographie d"une langue pour toutes les nations" (Ĥarkivo 1884).

Patro de Włodzimierz Baranowski, inventisto de armiloj.

Bibliografio
------------

* Ю. С. Сапаргалиев, В. А. Дьяков, *Общественно-политическая деятельность ссыльных поляков в дореволюционном Казахстане*, Almato 1971.
* J. Samójłło, *Baranowski Stefan*, en: *Polski słownik biograficzny* (Pola biografia vortaro), volumo 1, 1935.
* W. kaj T. Słabczyńscy, *Słownik podróżników polskich*, (Vortaro de polaj vojaĝistoj), Wiedza Powszechna, Warszawa 1992, (ISBN 83-214-0505-3)
* A. Kijas, *Polacy w Rosji od XVII wieku do 1917 roku* (Poloj en Rusio de la 17-a jarcento ĝis 1917), Instytut Wydawniczy PAX, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2000, ​ISBN 83-211-1340-0


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 598627
* GND: 1057578541
* VIAF: 166912330
* NKC: js2017967813
 |
**Thomas SOUTHERNE** (naskiĝis en 1660 - mortis la 26-an de majo 1746) estis irlanda verkisto, kiu plejparte redaktis teatraĵojn. Li naskiĝis en Oxmanton, apud Dublino, kaj eniris la Kolegio Triunuo en 1676.

Lia unua teatraĵo, *La Persia Princo, aŭ la Lojala Frato* (1682), baziĝis sur la intrigo de tiama romano. Ĝi estas interesa ne pro la rakonto ĝi mem, sed pro la politika aspekto de la personoj. Tachmas, la lojala frato, estas okulfrape la komplezema portreto de la angla reĝo Jakobo la 2-a, kaj la malica Ismaël ŝajne simbolas Shaftesbury.

En 1692, Thomas Southerne reviziis kaj kompletis la *Kleomena* de John Dryden. Du jarojn poste, li obtenis gravan sukceson kun sia sentimenta dramo titolita *La Fatala Edziĝo, aŭ la Senkulpa Adultulo* (1694), alikonita pli poste kiel *Izabela, aŭ la Fatala Edziĝo*. Tiu teatraĵo estis inspirita de alia verko far Aphra Behn, *La Bona Fratino*, kaj nur aldonis kelkajn komediajn elementojn al la intrigo.

Southerne profitis el alia sukceso kun la teatra adapto, kiun li faris el *Oroonoko, aŭ la Reĝa Sklavo* (1696), denove inspirita far verko de Aphra Behn.

* Kategorio Thomas Southerne en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 201161
* GND: 119263998
* LCCN: n50047289
* VIAF: 64038088
* ISNI: 0000 0001 1028 2273
* SUDOC: 029570336
* BNF: 12116840q
 |
**Uladzimir Ĵilka** (beloruse - Уладзімір Жылка, 27-an de majo 1900 - 1-an de marto 1933), belorusa poeto, tradukisto, kritiko.

Biografio
---------

Naskiĝis en kamparula familio, finis en urba lernejo en Mir (1914), kune kun gepatroj translokiĝis en Minsk. Dum Unua mondmilito, liaj familianoj vivis kiel rifuĝintoj en Tula gubernio. Studis en agronoma lernejo (1915-1917). De 1917 vivis en Minsk, eldonadis siajn verkojn en lokaj ĵurnaloj, laboris kiel agronomo en ŝtata bieno apud Minsk (1918-1919). Aŭtune 1920 malsaniĝis pro tuberkulozo, kaj translokiĝis al sia avo en vilaĝo Padlesse, apud Navagrudak. Post subskribo de Riga packontrakto, restis en Okcidenta Belorusio, laboris en belorusa librovendejo. Fugante de persekutoj de pola registaro, forveturis en Kovno, poste en Dvinsk. Studis en belorusa gimnazio en Dvinsk, en februaro de 1923 forveturis en Ĉeĥoslovakio, ĝis 1926 vivis en Prago, kie studis en universitato. En Prago redaktis ĵurnalon "Nova radio".

En la jaro 1926 venis en Minsk por partopreni en akademia konferencio pro reformo de belorusa ortografio. Restis en Belorusa SSR. Laboris en gazeto, instruis belorusan literaturon en Minska muzikista profesia lernejo. Membriĝis en Literatura unio "Junularo" kaj en Literatura unio "Altaĵo". En la jaro 1930 estis arestita, kaj en 1931 estis kondamnita al 5-jara ekzilo, kiu plenumis en Urĵum, kie laboris kiel instruisto de literaturo en loka medicina profesia lernejo. Mortis pro tuberkulozo kaj estis entombigita en loka tombejo. Volis esti entombita en Vilno, en la urbo, kia li ege amis.

Li estis rehonorigita en la jaro 1960.

Debutis per versoj en gazetaro en 1920 en okcidentbelorusaj eldonoj. Aŭtoro de poemo "Fantazio" (Vilno, 1923), versaro "Sur vojkruciĝo" (1924. Vilno), "El kampoj de Oksidenta Belorusio" (Minsk, 1927), versaro "Versoj" (Minsk, 1970), verkaro "Kampoj" (versoj, tradukoj, artikoloj, Minsk, 1986).

Tradukis apartajn versojn de Aleksandro Blok, Adam Mickiewicz, kaj aliaj.

Literaturo
----------

* Жылка Уладзімір //Беларускія пісьменнікі (1917-1990): Даведнік; Склад. А. К. Гардзіцкі. Нав. рэд. А. Л. Верабей. Мн. :Мастацкая літаратура, 1994. - 653 с.: іл.ISBN 5-340-00709-X

Жылка уладзімір //Беларускія пісьменнікі: Бібліябіяграфічны слоўнік. у 6 т. / пад рэд. А. І. Мальдзіса. Мн. : Бел Эн, 1992-1995. т. 2.

* Маракоў Л. У. эпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы беларусі, 1794-1991. Энц. даведнік. У 10 т. Е. 1. Мн. 2003. ISBN 985-6374-04-9
* Калеснік У. Ветразі Адысея: Уладзімір Жылка і рамантычная традыцыя ў беларускай паэзіі. Мн. 1977
* калеснік У. усё чалавечае. Мн. 1993
* ЭГБ, т. 3

* Kategorio Uladzimir Ĵilka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 371678
* GND: 128509821
* LCCN: nr88005941
* VIAF: 13363849
* ISNI: 0000 0000 8358 4670
* NKC: js20020925340
 |
**Yunus Emre** (turka elparolo: [juˈnus emˈɾe]) ankaŭ konata kiel **Derviş Yunus** (*Yunus la derviŝo*) (1238-1320) estis turka popola poeto kaj sufia mistikulo, membro de la frateco de vagantaj derviŝoj. Li estis la unua, kiu disvolvis kaj klarigis la principojn de sufismo en la turka. Li kreis popularajn verkojn verkitajn per la popola mezuro de poemo, kaj estis inter la unuaj konataj poetoj, kiuj verkis en la parolata turka de la propra epoko kaj regiono anstataŭ en la persa aŭ la araba. Tiel, ekde sia epoko ĝis nuntempe, lia verkaro tre influis la turkan kulturon. 

Liaj poemoj, verkitaj laŭ la tradicio de anatolia popola poezio, koncernas ĉefe dian amon kaj ankaŭ homan destinon:

> *"Tio, kio portas nian koron,*
> 
> 
> *estas amata de grandaj mondoj.*
> 
> 
> *Mi ne povas nei la veron*
> 
> 
> *- Multaj vojoj direktiĝas al unu.*
> 
> 
> 
>   
> 
> *Ankaŭ ni bezonas ami ĉion,*
> 
> 
> *kion la amanto amas.*
> 
> 
> *Se iu estas amiko de amiko,*
> 
> 
> *Kiel ni povas nomi lin malamiko? "*
> 
> 
> 
> - Eltiraĵo el la libro Darviŝo Junus
> 
> 

Lia nomo, Yunus, estas la ekvivalento de Jonah. Li verkis en la malnova anatolia tjurka lingvo, frua stadio de la turka. La Ĝenerala Konferenco de Unesko unuanime aprobis rezolucion deklarante 1991, jaro de la 750-a datreveno de la naskiĝo de la poeto, Internacian Jaron Emre.

Internacie, multaj kulturaj centroj de Turkio estas nomata honore al li.

Referencoj
----------

1. ↑   "Encyclopædia Britannica (2007)", *Britannica.com*.  Alirita 2015-11-13..

* Kategorio Yunus Emre en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 702531
* GND: 119103982
* LCCN: n80162682
* VIAF: 101718884
* ISNI: 0000 0001 0332 1692
* LIBRIS: 321389
* SUDOC: 027201791
* BNF: 11929542r
* MBA: 48d12923-c94c-42d1-90a6-50860fac06b7
* NKC: jn20011019209
* ICCU: MODV218146
* BNE: XX1052616
 |
**Villaveza del Agua** [biljaBEza deLAgŭa] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *Villaveza del Agua* estus etimologie tradukebla al *Vilaĝo de Abeza de Akvo*, nome aludo al Abeza kiel reloĝanto de deveno el mozaraboj. Iam estis *del Barco* (de la boato) ĝis 1660, poste *del Agua* (de Akvo).

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 26,26 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 179 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 450 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 58 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, 16 km de Benavente. 

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 987. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Graflando de Benavente. En 1614 kaj 1617 okazis inundoj.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (piedirado, Lagetoj de Villafáfila).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755735
 |
La nocio **individuigo** signifas en sociologio transiran proceson ĉe la individuo de fremda determinado al memdeterminado, kiu paralele evoluas kun la industriigo kaj modernigo en la okcidentaj socioj.

Teorioj
-------

Kelkaj aŭtoroj subdividas la proceson de individuigo en du fazoj.  

### Klerismo kaj formiĝo de burĝa socio

La *unuan fazon* ili vidas en la individuiga proceso, kiu komenciĝis per la estiĝo de moderna burĝa socio dum la industriiĝo, sed jam baziĝas filozofie kaj kulturhistorie en la Klerismo. Ĉi tiun individuigan proceson – en kiu okazas pli vasta labordispartigo kun samtempa malfortiĝo de la socia ligo – priskribas inter aliaj Georg Simmel kaj Emile Durkheim. Tio montriĝis en la kresko de rilatoj karakterizitaj de ekonomio kaj utilismo kaj en la samtempa malkresko de la grand-familio kaj la disfalo de la vilaĝa komunumo. Paralele al ĉi tiuj tradiciaj ligoj ekzistas kreskanta memdeterminado de la individuo: oni skribas pli ofte membiografiojn kaj naskiĝas la koncepto de la romantikismoa amo; la rilato al Dio personiĝas en la protestantismo.

### Plurismo kaj vivstiloj

Multaj sociologoj priskribas *duan individuigan proceson*, kiu parte kovras kaj modifas la unuan depost la 1950-aj jaroj. Laŭ Anthony Giddens kaj Ulrich Beck en la nuna postmoderna socio okazas kvalite nova radikaliĝo kaj universaliĝo de tiu ĉi proceso. Malnovaj sociaj klasigoj – kiel socia pozicio kaj klaso – estus eksteruza; kreskanta devigo je pripensita vivkonduto akompanus kreskantan klerecon; la plurigo de vivstiloj plu altiĝus; trovo de identiĝo kaj senco iĝus individua faro. Ĉio ĉi estus plu instigita per ŝanĝo de ŝtata kaj ekonomia kadroj. Estis Ulrich Beck, kiu kreis la frapvorton *individuigo* en 1983 por la priskribo de la hodiaŭaj sociaj vivkondiĉoj.

Individuigo en la mondo de laboro
---------------------------------

La individuigon de labortempoj kaj laborformoj povas akompani prekariĝo kaj erozio de normaj laborkondiĉoj, sed ankaŭ plia temposuvereneco kaj laborfleksebleco. Samtempe ekestas individuaj ebloj por la organizado de personaj vivsferoj.
La reprezentantoj de mastraj kaj laboristaj sindikatoj estas devigataj per kolektivaj kontraktoj fiksi devigajn normojn koncerne flekseblecon en la mondo de laboro, ĉar en la hodiaŭa tutmondiĝo kaj konkurado la postuloj de ambaŭ flankoj povas esti kontraŭaj.

Notoj
-----

1. ↑  Nicola Ebers: Individualisierung: Georg Simmel – Norbert Elias – Ulrich Beck, Königshausen & Neumann, Würzburg 1995.
La **Regiono Meza Rejno** aŭ **Mezrejna Valo** (germane *Mittelrhein* respektive *Mittelrheintal*) estas geografia parto de la rivero Rejno kaj ties borda pejzaĝo inter la urboj Bingen/Rüdesheim am Rhein sude kaj Bonno norde. Ekzakta suda limo al la antaŭa riveroparto Supra Rejno estas la enfluejo de la rivereto Nahe apud la rejna kilometro 529,1, ekzakta norda limo al la posta riveroparto Malsupra Rejno la enfluejo de la rivereto Sieg.

La mezrejna valo ekde la 19-a jarcento estas preferata vojaĝocelo de turistoj kaj nuntempe havas 450 000 konstantajn loĝantojn. La pejzaĝo estas topografie varia, kaj havas eksterordinare multajn historiajn kulturmonumentojn. Ekde du jarmiloj la regiono estas unu el la plej gravaj trafikaj vojoj por la kultura interŝanĝo inter la mediteranea regiono kaj norda Eŭropo.

suda limo de la regiono inter Bingen kaj Assmanshausen, fone la enfluejo de la rivereto Nahe
kastelo Stolzenfels
La jen krutaj rokaj deklivoj, jen arbaroj kaj jen vastaj vitejoj montaj ĉe la flankoj de la malvasta valo, kun granda nombro de mezepokaj burgoj alte super la valo kaj kun pitoreskaj urbetoj enpremitaj en la malvastan valan fundon donas al la pejzaĝo pitoreskan impreson, kiu aparte fine de la 18-a kaj komence de la 19-a jarcento forte apreziĝis en arta movado nomata "rejna romantiko", kiu esprimiĝis en multaj literaturaj, pentraj, skulptaj, teatraj kaj muzikaj "amdeklaroj" al la regiono. Al ĝi interalie kontribuis Johann Wolfgang von Goethe, Friedrich Hölderlin, Friedrich Schlegel kaj Heinrich von Kleist, Lord Byron kaj William Turner, Clemens Brentano kaj Heinrich Heine, Victor Hugo kaj Franz Liszt.

La kultura peĵzaĝo "Supra Mezrejna Valo" inter la urboj Bingen/Rüdesheim kaj Koblenz, do la suda parto de la regiono, ekde junio 2002 konsideratas parto de la Monda kulturheredaĵo de Unesko.

Referencoj
----------

1. ↑   informa retpaĝo de la hesia ministerio pri medio, energio, agrikulturo kaj protekto de konsumantoj germane. Arkivita el la originalo je 2012-10-29. Alirita 2014-09-26.

Vidu ankaŭ
----------

* Monda heredaĵo Supra Mezrejna Valo

* Kategorio Regiono Meza Rejno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 47° 54′ 38″ N 4° 11′ 24″ O﻿ / ﻿47.91056 °N, 4.19000 °O﻿ / 47.91056; 4.19000 (mapo)

**Villon** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 100 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Villon etendiĝas sur 9.42 km², kaj havis 100 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 11 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Daniel Gourlot, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Villon apartenas al la kantono de Cruzy-le-Châtel, kies ĉefurbo estas Cruzy-le-Châtel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Cruzy-le-Châtel
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo VS en Veyras VS staras por la svisa Kantono Valezo. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Veyras**. |


---


**Veyras** estas komunumo en la distrikto Sierre en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 1727 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

La komunumo Veyras situas en la supra parto de la franclingva Suba Valezo en la vitejoj de la norda flanko de la Valo de Rodano, norde de la urbo Sierre. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Veyras kaj Muzot, ĉi-lasta estiĝis sur la restaĵoj de malnova vilaĝo forlasita dum mezepoko.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,45 km², de kiuj 4,1% estas kovritaj de arbaro, 58,6% servas por agrikulturo kaj 33,1% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Veyras limas en nordo al Miège, en oriento kaj sudo al Sierre, kaj en okcidento al Venthône.

Trafiko
-------

Tra Veyras pasas la ringforma kantona ĉefvojo nr-o 210, kiu konektas la urbon Sierre kun la vilaĝoj kaj komunumoj de la turisma regiono Crans-Montana. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas 1 kilometron sude de la komunumo oriente de Sierre. Pere de poŝtaŭtolinio de Sierre al Montana la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Veyras datiĝas el la jaro 1612 *Veras*.

Dum mezepoko Veyras apartenis al la Senjorujo Sierre. De la 15-a jarcento ĝis la fino de la malnova reĝimo Veyras formis kune kun Miège la mezan trionon de la Contrée Sierre. En Prélaz de Veyras ĉiun duan jaron estis elektita la Grandvokto de la Dekono Sierre.

Famaj personecoj
----------------

En la Burgo de Muzot vivis de 1921 ĝis sia morto en la jaro 1926 la fama poeto kaj verkisto Rainer Maria Rilke.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Veyras

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Catherine Raemy-Berthod*: *Veyras* en *Historia Leksikono de Svislando* (2013-02-25)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Veyras VS en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Veyras

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Veyras** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Sierre |
| --- |
| Anniviers  •  Chalais  •  Chermignon  •  Chippis  •  Grône  •  Icogne  •  Lens  •  Miège  •  Mollens  •  Montana  •  Randogne  •  Saint-Léonard  •  Sierre  •  Venthône  •  Veyras |  |

 |
La **Viena malfermo** aŭ **Viena ludo** (ECO C25-C29) aperis en Vieno dum la 19-a jarcento pro la problemoj prezentitaj de la kontraŭgambito Falkbeer, kun 2. Ĉc3 la celo estas eviti 2.... d5. Alie la malfermo provas sekvi la kanalojn de la reĝa gambito, la strategiaj ideoj similas: formi fortan kaj moveblan peonan centron, malplenigi la kolonon f, rapide ataki la nigran reĝon. Tamen prokrasti la movon f4 multobligas la eblajn respondojn de nigro kaj tiel siajn defendajn eblecojn. Aliflanke nigro devas profiti la malfortecojn de la malhelaj ĉeloj, kiuj okazas ĉe la reĝa flanko. La sekureco de la blanka reĝo ankaŭ estas problemo. Ĝi estas malfermokun malmultaj linioj kaj facile lernebla.

La viena malfermo estas tre populara malfermo por romantikaj ŝakludantoj. Wilhelm Steinitz kaj Ludwig Paulsen elstaris pro ĝia uzado. Ĉi tiu malfermo ekigas tre kombinan ludon kun sennombraj gambitoj. Ĉi tiu malfermo baziĝas sur plano simila al tiu de la reĝa gambito sed prokrastas la antaŭenigon de f4 por eviti rektan d5.

Ĉefa linio
----------

**1.e4 e5**
**2.Ĉc3**
1.e4 e5 2.Ĉc3 **Ĉc6** Defendo Max Lange

1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 **3.f4** Viena gambito
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 3.f4 exf4 **4.d4**
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 3.f4 exf4 4.d4 Dh4+ 5.Re2 d5
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 3.f4 exf4 4.d4 Dh4+ 5.Re2 b6
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 3.f4 exf4 4.Ĉf3
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 3.f4 exf4 4.Ĉf3 g5 5.h4 g4 6.Ĉg5
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 3.f4 exf4 4.Ĉf3 g5 5.h4 g4 6.Ĉg5 d6
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 3.f4 exf4 4.Ĉf3 g5 5.Kc4 g4 6.0-0
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 3.f4 exf4 4.Ĉf3 g5 5.Kc4 g4 6.0-0 gxf3 7.Dxf3 Ĉe5 8.Dxf4 Df6
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 3.f4 exf4 4.Ĉf3 g5 5.d4
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 3.f4 exf4 4.Ĉf3 g5 5.d4 g4 6.Kc4 gxf3 7.0-0 d5 8.exd5 Kg4 9.dxc6
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 **3.f4** d5
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.f4 d5 4.fxe5 Ĉxe4 5.Ĉf3 Kg4 6.De2
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.f4 d5 4.fxe5 Ĉxe4 5.Ĉf3 Ke7
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.f4 d5 4.fxe5 Ĉxe4 5.Df3
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.f4 d5 4.fxe5 Ĉxe4 5.Df3 f5 6.d4
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.f4 d5 4.fxe5 Ĉxe4 5.d3
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.f4 d5 4.fxe5 Ĉxe4 5.d3 Dh4+ 6.g3 Ĉxg3 7.Ĉf3 Dh5 8.Ĉxd5
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.f4 d5 4.d3
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 **3.Kc4**
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 3.Kc4 Ĉf6 4.d3 Kb4 5.Kg5
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 3.Kc4 Kc5 4. Dg4
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 **3.g3**
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉc6 **3.d4**
1.e4 e5 2.Ĉc3 **Ĉf6** Variaĵo Falkbeer
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 **3.Kc4**
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.Kc4 Ĉxe4
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.Kc4 Ĉxe4 4.Dh5 Ĉd6 5.Kb3 Ĉc6 6.Ĉb5 g6 7.Df3 f5 8.Dd5 De7 9.Ĉxc7+ Rd8 10.Ĉxa8 b6
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.Kc4 Ĉxe4 4.Dh5 Ĉd6 5.Kb3 Ĉc6 6.d4
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.Kc4 Ĉxe4 4.Dh5 Ĉd6 5.Kb3 Ke7
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.Kc4 Ĉxe4 4.Dh5 Ĉd6 5.Kb3 Ke7 6.Ĉf3 Ĉc6 7.Ĉxe5
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.Kc4 Ĉxe4 4.Ĉf3
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.Kc4 Ĉxe4 4.Ĉf3 d5
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 3.Kc4 Ĉc6
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 **3.a3**
1.e4 e5 2.Ĉc3 Ĉf6 **3.g3**
1.e4 e5 2.Ĉc3 **Kb4** 3.Dg4 Ĉf6

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de ŝakaj malfermoj
* Malfermita malfermo
* Fermita malfermo
* Duonfermita malfermo
* Duonmalfermita malfermo
* Neregula malfermo
* Flanka malfermo
**Villa Corzo** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Villa Corzo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07107.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 67814 loĝantojn. El tiuj estis 33460 viroj kaj 34354 virinoj. La komunumo havas surfacon de 4027 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 580 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 41933 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 31370 scipovis legi kaj skribi kaj 10548 personoj estis analfabetoj. Do 75% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 25% estis analfabetoj.

68685 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 3317 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 4.83% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Villa Corzo Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
La **Volga gambito** aŭ **gambito Benko** (ECO A57-A59) estas gambito dum ŝaka malfermo, en kiu la nigra flanko oferas flankan peonon por havi pli da agado kaj malfermi liniojn ĉe la dama flanko por siaj ŝakpecoj.

Strategio
---------

Kiel la kontraŭgambito Blumenfeld, la nigra flanko oferas flankan peonon por detrui la blankan centron kaj lanĉi potencan atakon. Sed male al tio en la volga gambito nigro ne batalas en la centro, sed provas uzi la kolumnojn kaj diagonalojn, kiuj malfermiĝas sur la dama flanko. Blanko ne havas klaran manieron rifuzi ĝin aŭ akiri avantaĝon. Tamen ĝi estas la malfermo de atakaj ludantoj pretaj serĉi la plej agresemajn liniojn. Pasivaj ludoj igas nigron fali en perditajn poziciojn.

Ĉefa linio
----------

**1.d4 Ĉf6**
**2.c4 c5**
**3.d5 b5**
1.d4 Ĉf6 2.c4 c5 3.d5 b5 **4.cxb5 a6**
1.d4 Ĉf6 2.c4 c5 3.d5 b5 4.cxb5 a6 **5.bxa6**
1.d4 Ĉf6 2.c4 c5 3.d5 b5 4.cxb5 a6 5.bxa6 Kxa6 6.Ĉc3 d6 7.e4 **Kxf1** 8.Rxf1 g6 9.Ĉg2
1.d4 Ĉf6 2.c4 c5 3.d5 b5 4.cxb5 a6 5.bxa6 Kxa6 6.Ĉc3 d6 7.e4 Kxf1 8.Rxf1 g6 9.g3
1.d4 Ĉf6 2.c4 c5 3.d5 b5 4.cxb5 a6 5.bxa6 Kxa6 6.Ĉc3 d6 7.e4 Kxf1 8.Rxf1 g6 9.g3 Kg7 10.Rg2 0-0 11.Ĉf3
1.d4 Ĉf6 2.c4 c5 3.d5 b5 4.cxb5 a6 5.bxa6 Kxa6 6.Ĉc3 d6 **7.Ĉf3** g6 8.Ĉd2
1.d4 Ĉf6 2.c4 c5 3.d5 b5 4.cxb5 a6 5.bxa6 Kxa6 6.Ĉc3 d6 7.Ĉf3 g6 8.g3
1.d4 Ĉf6 2.c4 c5 3.d5 b5 4.cxb5 a6 5.bxa6 Kxa6 6.Ĉc3 d6 **7.e4**
1.d4 Ĉf6 2.c4 c5 3.d5 b5 4.cxb5 a6 **5.Ĉc3**
1.d4 Ĉf6 2.c4 c5 3.d5 b5 4.cxb5 a6 5.Ĉc3 axb5 6.e4 b4 7.Ĉb5 d6 8.Kc4
1.d4 Ĉf6 2.c4 c5 3.d5 b5 4.cxb5 a6 **5.e3**
1.d4 Ĉf6 2.c4 c5 3.d5 b5 4.cxb5 a6 **5.f3**

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de ŝakaj malfermoj
* Malfermita malfermo
* Fermita malfermo
* Duonfermita malfermo
* Duonmalfermita malfermo
* Neregula malfermo
* Flanka malfermo
**Westonaria** estas grandurbo en Sud-Afriko, en provinco Ĥaŭtengo, en same nomata municipo Westonaria. La urbo konsistas el 10 antaŭurbaj urbetoj.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 7 km²
* Loĝantaro: 164.447 (en 2012)
* Supermara alteco: 1573 m
* Horzono: UTC +2 h

Geografio
---------

Westonaria situas sur altebenaĵo en norda parto de la lando. Randfontein troviĝas 18, Soweto 22, Krugersdorp 27, Johanesburgo 45, **Pretorio** 89, Port Elizabeth 455, Durbano 513, Kaburbo 1225 km.

Historio
--------

En 1937 oni fondis vilaĝon *Venterspost*, sed apude Westonaria estis proklamita en la sekva jaro. En 1948 ili unuiĝis sub la nomo Venterspost. Post 4 jaroj tiu unuiĝo ricevis statuson urbo kaj prenis la nomon Westonaria. Tiu nomo signifas: 'okcidenta areo', ĉar kompanio *Okcidenta Areoj Ltd* evoluigis la urbeton. Dum la rasapartisma epoko nigruloj vivis ekster urbo en Bekkersdal.

Trafiko
-------

La plej gravaj vojoj kuras el Westonaria al Randfontein, Soweto kaj Carletonville.

Klimato
-------

En Westonaria la temperaturo varias averaĝe inter 11-22 °C. En januaro regas la plej alta varmo, en julio la plej malalta varmo (tiam tre malofte frostas nokte). Jare pluvas ĉ. 700 mm (ĝenerale dum jardeko nur unufoje neĝas). La pluvo en januaro kulminas kaj julie malkulminas.

Fontoj
------

* Angla Vikipedio
* mapo, distancoj Arkivigite je 2015-05-10 per la retarkivo Wayback Machine
* loĝantaro
**Villavieja de Yeltes** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparoj El Abadengo, Vitigudino kaj Yeltes. *Villavieja de Yeltes* estas tradukebla etimologie al *Malnova Vilaĝo de rivero Yeltes*.

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 50,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 809 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 800 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. 

Limas kun loĝlokoj Bogajo, Yecla de Yeltes, Villares de Yeltes, Bañobárez, Sancti-Spíritus kaj Retortillo. Ĝi distas 85 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Estas restaĵoj de Ĥalkolitiko, petroglifo kaj dolmeno, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. Ĝi apartenis al la Templanoj, kaj de tie la nomo El Abadengo, nome la abatlando. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. Estis diversaj metiartoj kaj elfosado de granito, kiu estis eksportita per fervojo. La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752874
* VIAF: 316733110
 |
**Vilmos Maleczky** [vilmoŝ malecki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Maleczky Vilmos** estis pola-hungarlandana operkantisto (baritono), instruisto. Lia edzino estis Jozefa Maleczkyné Ellinger, lia filo estis Oszkár Maleczky (ĉiuj operkantistoj).

Vilmos Maleczky en rolo de Wilhelm Tell
Vilmos Maleczky  naskiĝis la 6-an de junio 1845 en municipo laŭ nuntempa nomo Kuźniki, li mortis la 29-an de aprilo 1924 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Vilmos Maleczky partoprenis en liberecbatalo de Marian Langiewicz en 1863, kie li vundiĝis kaj estis kaptita. Li sukcese rifuĝis al Parizo, kie komence li lernis medicinon, poste muzikon. Li daŭris la muzikan lernadon en Munkeno de Hans von Bülow, poste li kantadis en Munkeno, Parizo kaj Vieno. Inter 1872 kaj 1874 li apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto), poste al Reĝa Operejo de Budapeŝto. Li estis gastokantisto en Bayreuth kaj aliaj germanaj operejoj. En 1888 li pensiuliĝis, tamen poste li instruis en muzika lernejo en Budapeŝto.

Li edziĝis en 1875, baldaŭ li havis 2 gefilojn.

El lia repertuaro
-----------------

* Charles Gounod: Faust – Valentin
* Gioachino Rossini: Wilhelm Tell – titolrolo (vidu la foton!)
* Giuseppe Verdi:
	+ Il Trovatore – grafo Luna (vidu la foton!)
	+ *Un balo in Maschera* – René
* Richard Wagner: Lohengrin – Telramund

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]

* Kategorio Vilmos Maleczky en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Vilmos Pál Tomcsányi** [vilmoŝ pAl tomĉAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tomcsányi Vilmos Pál** estis hungara juristo, politikisto, ministro, parlamentano, profesoro. Lia frato estis Móric Tomcsányi.

Vilmos Pál Tomcsányi  Arkivigite je 2015-01-12 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 8-an de februaro 1880 en Budapeŝto. Li mortis la 7-an de majo 1959 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Vilmos Pál Tomcsányi frekventis universitatojn en sia naskiĝurbo, Berlino, Parizo, Londono, Usono. Li eklaboris en juĝejo en 1902. Post 4 jaroj li ricevis postenon en ministerio pri justico. En 1914 li profesoriĝis. Inter 1920 –1939 li estis parlamenta deputito, krome ministro pri justico 2 jarojn, ministro pri enlandaj aferoj 2 monatojn. En 1939 li iĝis senatano, en la sekva jaro titulara eksterordinara profesoro. Inter 1942-1944 li estis gvidanto de aŭtonomio en Transkarpatio.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A mentelmi jogról* (1903)
* *A parlamentek költségvetési joga* (1908)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2015-01-12 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
**Vilmos Szilágyi** [vilmoŝ silAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szilágyi Vilmos** estis hungara aktoro, reĝisoro. Lia origina nomo estis *Steiner Benjámin Vilmos* ĝis 1903.

Vilmos Szilágyi naskiĝis la 10-an de januaro 1861 en Breza (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempe en Slovakio), li mortis la 27-an de februaro 1926 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Vilmos Szilágyi devenis el juda familio. Li studis filozofion en Reĝa Universitato de Budapeŝto, sed li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1885. Li komencis sian aktoran karieron en Hungara Teatro en Kassa. Lia sekvaj signifaj teatraj trupoj estis de Ignác Krecsányi, Károly Somogyi aŭ li rolis en urboj Debrecen, Győr, Arad, Temesvár, Sopron, Pápa, Makó, Kecskemét. En 1897 Szilágyi estis membro de Teatro Magyar, kie li reĝisoris. Ekde 1903 li reĝisoris en Gaja Teatro. En 1916 li retiriĝis, tamen li multe laboris por la aktora asocio. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.

Liaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* William Shakespeare: La Venecia Komercisto - Shylock
* Imre Madách: La tragedio de l' homo - Lucifer

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Vilmos Szilágyi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754474
 |


* Portalo pri Biografio
**Vilmos Tarján** [vilmoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tarján Vilmos** estis hungara ĵurnalisto, kabaredisto. Lia origina familia nomo estis *Klein* ĝis 1900.

Vilmos Tarján (maldekstre) en 1911
Vilmos Klein naskiĝis la 25-an de marto 1881 en Budapeŝto, li mortis la 1-an de novembro 1947 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Vilmos Tarján devenis el juda familio. Li frekventis komercan lernejon, ekde 1903 li estis ĵurnalisto en signifaj gazetoj. En 1907 li aranĝis kabaredan trupon kaj ili prezentis kabaredon en suda parto de Hungara reĝlando. En la sekva jaro li aliĝis al kabaredo en Budapeŝto, sed li estis ankaŭ daŭre ĵurnalisto. Dum la 1-a mondmilito li estis bataleja raportisto, poste li estis partoposedanto de elita kafejo. En 1924 li estis kabaredestro. Li edziĝis en 1922, lia edzino naskis filon.

Elektitaj membroj de lia kabareda trupo
---------------------------------------

* Ilona Kökény
* Nusi Somogyi
* Jenő Virágh

Liaj libroj (elekto)
--------------------

* *A terror. 1. r.* (1919)
* *T. V.-től a Tarjánig* (1937)
* *Pesti éjszaka* (1940)
* *Riporteri titkaimat nem viszem sírba* (1943)
* *A bedeszkázott riporter* (2007)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 747417
* VIAF: 121532007
* ISNI: 0000 0000 7920 8074
 |



* Portalo pri Biografio
**Vilmos Wolf** [vilmos volf], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Wolf Vilmos** estis hungara advokato, ĵurnalisto, redaktoro. Lia familia nomvarianto estis *Wolff*, lia pseŭdonimo estis *Don Diego*.

Vilmos Wolf en 1916
Vilmos Wolf naskiĝis la 21-an de marto 1853 en Törökkanizsa (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Novi Kneĵevac en Serbio), li mortis la 3-an de oktobro 1925 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Vilmos Wolf devenis el juda familio. Li frekventis mezlernejojn en Szabadka kaj Szeged, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Jam dum la studentaj jaroj li estis ĵurnalisto en gravaj gazetoj. En 1880 li malfermis advokatan atelieron en Budapeŝto. Li specialiĝis pri gravaj krimaj aferoj. En 1888 li fondis advokatan revuon, kiun li redaktis ĝis 1920. Li ricevis la titolon kortega konsilisto en 1916.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A magyar csődtörvény...* (1880, 1890)
* *A magyar ügyvédi rendtartás* (1886)
* *Gyilkossági kísérlettel vádolt Scheiber Mór...* (1891)
* *Az ügyvédi rendtartás tervezetiről* (1907)
* *A magyar királyi Kúria ügyvédi tanácsának elvi jelentőségű határozatai* (1909–1910)
* *Az új adótörvények népszerű ismertetése* (1912)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 710523
 |
**Vilmos Zsolnay** [vilmoŝ ĵolnai], hungare **Zsolnay Vilmos** estis hungara ceramikisto, konata produktanto de artaj porcelanoj. Lia nepo estis László Mattyasovszky-Zsolnay.

Vilmos Zsolnay
Vilmos Zsolnay naskiĝis la 19-an de aprilo 1828 en Pécs. Li mortis la 23-an de marto 1900 en Pécs.

Biografio
---------

Vilmos Zsolnay daŭrigis profesion de la familio, li transprenis la uzinon en 1853, kiu produktis argilaĵojn. Li konstante strebis unuparte trovi pli novajn materiojn (porcelano-fajenco, pirogranito, eozino), aliparte la produktaĵoj havu ankaŭ artajn formojn, tial li dungis ankaŭ industriartistojn. Ekde 1873 li daŭre havis sukcesojn en ekspozicioj, ankaŭ eksterlande. En 1878 en mondekspozicio de Parizo li ricevis premion "Grand prix". En 1889 kune kun Ödön Lechner studis la ceramikojn en Britio. En sia vivo liaj produkataĵoj estis videblaj ne nur en Pécs (ĉefpoŝto, ornama puto), sed ankaŭ en aliaj urboj.

Lia uzino ankaŭ nun produktadas. Pri lia vivo aperis filmo kaj romano. En Pécs muzeo prezentas la plej belajn produktaĵojn, krome butiko "eozin" funkcias. La ornama puto estas unu el la simboloj de Pécs. Turisma allogaĵo estas maŭzoleo Zsolnay. Li estis ankaŭ framasono, la loĝio de Pécs prenis la nomon Zsolnay  Arkivigite je 2011-10-06 per la retarkivo Wayback Machine.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

Busto de Vilmos Zsolnay

* Kategorio Vilmos Zsolnay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 414507
* GND: 122243234
* LCCN: n78050065
* VIAF: 25480135
* ISNI: 0000 0000 6632 5597
* ULAN: 500087563
* NKC: ola2002150583
 |
**Viloria de Rioja** [biLOrja deriOĥa] estas loĝloko kaj municipo en la oriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la oriento de la komarko *Montes de Oca* lime kun Rioĥo kaj en la subkomarko nomita *Riojilla Burgalesa* (Burgosa Rioĥeto). 

En 2015 Unesko aprobis ampleksigon de la Jakoba Vojo kaj Viloria estis inkludita en ties norda sektoro.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Montes de Oca, oriente kaj flavecbruna.
La preĝejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 6,95 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 38 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 53 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. 

Domingo García (poste Domingo de la Calzada) naskiĝis en Viloria en 1019. Tiu grava sanktulo mortis en "Burgo de Domingo" (Santo Domingo de la Calzada, de li mem fondita) en 1109. Al Domingo de la Calzada oni ŝuldas la rekonstruon de la ŝoseo inter Nájera kaj Redecilla del Camino, kio sudigis la Jakoban Vojon, al la Centra Altebenaĵo ĉe Montes de Oca.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776730
* VIAF: 316733734
 |
**Vilters-Wangs** estas komunumo en la elektodistrikto Sarganslando, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 4078 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.

Geografio
---------

Vilters-Wangs situas ĉe la okcidenta deklivo de la Rejnvalo inter Bad Ragaz en la sudo kaj Mels en la nordo. La komunumo konsistas el la du municipoj **Vilters** kaj **Wangs**. Vilters-Wangs apartenas al la turisma regiono de Pizol.

Trafiko
-------

Vilters kaj Wangs facile atingeblas ek de Bad Ragaz kaj aliaj najbaraj komunumoj per poŝtaŭtobusoj. Ek de Wangs ekzistas seĝ-telfero al la Pizol-Kabano ĉe la flanko de Pizol.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Vilters sub la nomo *Filtris* datiĝas el la jaro 843. La komunumo apartenis al la Monaĥejo Pfäfers, ĝis ĝi sukcesis aĉeti sian liberecon en la jaro 1563. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Vilters kaj Wangs apartenis al la Kantono Linth kaj ek de tiam al la Kantono Sankt-Galo. De 1803 ĝis 1816 ili estis parto de la komunumo Ragaz. En la jaro 1816 Vilters kaj Wangs estis kunigitaj al propra politika komunumo.

Monda naturheredaĵo
-------------------

Vilters-Wangs apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.


Monda heredaĵo de UNESKO

* Kategorio Vilters-Wangs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oiciala retejo de la komunumo Vilters-Wangs

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Sarganslando |
| --- |
| maldekstraBad Ragaz • Flums • Mels • Pfäfers • Quarten • Sargans • Vilters-Wangs • Valenurbo |  |

 |
**Vilujsk** (ruse *Вилюйск*) estas urbo en Jakutio en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 98218501.

La urbo estis fondita en jaro 1634.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1783.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Olensk (Оленск) inter 1783 kaj 1821.

La interurba telefona kodo estas 41132, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 6 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 63°45' norde, longitudo 121°37' oriente.

La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Viluj (Вилюй) (kiu demaldekstre enenfluas en riveron Lena (Лена))

En jaro 1959 la urbo havis 4.8 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 9.8 mil loĝantojn.

Flago de Jakutio
Urboj de Jakutio

**Ĉefurbo**: Jakutsk

Aldan |
Lensk |
Mirnij |
Nerjungri |
Njurba |
Olokminsk |
Pokrovsk |
Srednekolimsk |
Tommot |
Udaĉnij |
Verĥojansk |
Vilujsk 

 

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Vimalakirtio, murpentrajo de la 8-a jarcento, Dunhŭango.
**Vimalakirtio** (sanskrite विमल *vimala* "senmakula" + कीर्ति *kīrti* "famo, gloro") estas la ĉefa figuro en la *Vimalakirtia Sutro*, kiu prezentas lin kiel la idealan Mahajanan budhiston kaj samtempano de la budho Gotamo (de la 6-a ĝis la 5-a jarcentoj a.K.). Li ne estas menciita en budhismaj tekstoj ĝis post Nagarĝuno (de la 1-a jarcento a.K. ĝis la 2-a jarcento p.K.) revigligis Mahajanan budhismon en Barato.

Kiel zena patriarĥo
-------------------

La *Vimalakīrti Nirdeśa Sūtra* karakterizas Vimalakirtion kiel riĉan patronon de la budho Gotamo. Malsame ol multaj aliaj figuroj de la Mahajana literaturo, kiel Avalokiteŝvaro, li estas ĝenerale prenita kiel historia homo, kiel la budho Gotamo, pli ol mita aŭ legenda, kaj tial li kutime ne estas kultita sur altaroj en tantraj ritoj, sed kiel historia predikanto de zeno.

Referencoj
----------

1. ↑   The Vimalakirti Sutra: The Dharma-Door of Nonduality. About.com. Alirita 2013-04-17.
2. ↑   Vimalakirti and the Doctrine of Nonduality. Metropolitan Museum of Art. Alirita 2013-04-17.
3. ↑  Thurman, Robert.  (2000) *The Holy Teaching of Vimalakirti: A Mahayana Scripture*. Pennsylvania State University Press, p. ix. ISBN 0271012099.
4. ↑  Baroni, Helen Josephine.  (2002) *The Illustrated Encyclopedia of Zen Buddhism*. The Rosen Publishing Group.
5. ↑   Boddhisattvas of Compassion Lesson 8: Vimalakirti. DharmaNet International. Alirita 22 August 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 593514
* GND: 122038509
* VIAF: 67338486
 |
**Vimeo** estas entrepreno en Novjorko, Usono, kiu ekde la jaro 2004 ofertas servon de interreta televido: Sur la retejo de la entrepreno, legebla en la angla, la uzantoj povas spekti filmetojn, datumflue transportatajn al la komputilo de la spektanto, kaj registritaj uzantoj povas alŝuti proprajn filmetojn. Laŭ la reteja regularo, rajtas alŝuti filmetojn nur personoj, kiuj ilin "mem kreis aŭ proksime kunlaboris en la kreado".

Historio
--------

La retejo estas uzata ne nur en Usono aŭ aliaj anglalingvaj ŝtatoj, sed pli kaj pli ankaŭ ekster Anglalingvio, ekzemple en germanlingvaj ŝtatoj de Eŭropo: Kialo de uzantoj decidiĝi por tiu filmprezenta portalo (ja ekzistas pluraj konkurencaj retejoj) interalie estis la oferto en la jaro 2007 prezenti filmojn en tiama formato HD (angle *High Definition*, "alta detaleco", t.e. granda distingivo). De 2017 ĝi ebligas filmojn ĝis kvalito 8K kaj 360-gradajn.

Etimologio
----------

La vorto "Vimeo" fontas de la kunfondanto *Jakob Lodwick* kaj estas anagramo de la angla vorto "movie" (filmo). La nomo krome aludas al la vorto "video" ("vidbendo" aŭ "filmeto"), nur ke vortocentre estas la angla vorto "me" (mi), substrekante la personecon de la retejo kaj la fakton ke alŝutataj kaj prezentataj filmoj ekskluzive estu kreaĵoj de la uzantoj mem.

Populareco
----------

Laŭ informo el marto 2009, la retejo havis iom pli ol 2 milionoj da uzantoj kaj averaĝe estis alŝutitaj 13 000 film(et)oj ĉiutage. Pli-malpli 10 procentaĵoj el tiuj estas en formato HD.

Elstaraj enhavaĵoj
------------------

Krom neprofesiaj alŝutantoj de propraj filmoj, ankaŭ signifa nombro da profesiaj artistoj uzas la portalon. Interalie la usonaj komediistoj  *Kristen Schaal*, *Reggie Watts* kaj "Weird Al" Yankovic uzas la retejon por promocii siajn produkaĵojn kaj plikonatigi sin. Krome ankaŭ iuj interretaj filmserioj, kiel la populara usona serio *Jake and Amir*, uzas ĝin. Pluraj popularaj muzikistoj uzas la portalon por prezento de siaj verkoj, interalie ekzemple Britney Spears, kiu premiere prezentis sian novan muzikan filmeton *Radar* tie.
La oficejo de la nuna usona prezidanto Barack Obama en la Blanka Domo alŝutas grafike altkvalitajn versiojn de siaj elsendoj al la retejo (). Kaj la filma festivalo *Disposable Film Festival* en San-Francisko, kiu fokusiĝas pri filmproduktado en novaj amaskomunikiloj, prezentas siajn filmoj ekskluzive en la portalo Vimeo.

Vidu ankaŭ
----------

* la artikolon pri la konkurencaj retejoj YouTube kaj Veoh

Eksteraj ligiloj
----------------

* *vimeo.com* - internacia retejo de la entrepreno


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 305722
* LCCN: no2014092853
* VIAF: 309849006
 |
tranĉado de la vitgrapolo
En la Norda duonglobo vinberrikolto disvolviĝas ĝenerale inter julio kaj oktobro, laŭ la klimatoj. Esceptoj estas kelkaj apartaj vinoj, kiel Tokaj-vino en Hungario, por kiuj oni atendas, ke la beroj estus jam iomete putriĝintaj, cele ricevi pli sukerriĉa suko, eĉ okaze de la "Glaciovino" en suda Germanio, atendatas, post la unuaj frostoj. La rendimento estas tiakaze komprenebla malaltaj, kaj la vinoj tiel produktitaj fajnaj kaj multekostaj.
En Suda duonglobo (Ĉilio, Argentino) la rikolto
pluigenda

### Teĥnikoj

### Tradicioj ligitaj je vinberrikolto

Unu elinter la ĉefaj diskuttemoj dum dungo de portempaj laboritoj por la vinberrikolto estis la nombro kaj konsisto de la manĝoj, per kiuj la posedanto devis laŭtradicie servi al la vitberrikoltistoj. Ĝanerale kvar rapidmanĝetoj surkampaj dum la tago - plus vino laŭvole! - kaj solida vespermanĝo.  

Menuo de la surkampaj rapidmanĝetoj estis sama kiel dum fojnrikolto kaj grenrikolto. Foje ege simplaj: en Provenco pano kaj ajlo-bulberoj kaj cepoj. Foje pli solida: en Vogezoj ŝinko, omletoj lardo-supo kaj patkuko. En Ĉampanjo, tero de la Ĉampano-vino, estis rezervita la kapo de la ĵu buĉita porko, por fari el speciala pasteĉo.  

Sed ĉefe solidaj estis la vespermanĝoj. En Tours-regiono tradicia estis la kuniklaĵo kun sekprunoj. En Beaujolais ĝi konsistis el supo, kukurbo- aŭ terpomo-kremkukaĵo, salato freŝfromaĝo. En Alzaco ĝenerale fazeolo- au lento-kaĉo, legomsupo, vianda plado akompanata per terpomoj.
Fakte estis multe da variado,ĉar la menuo dependis ankaŭ de la talento de la dommajstrino, aŭ de la kuiristino dungita okazocele, depende de la plimalplia riĉeco de la vitposedanto.
Ĉie, en Francio ĝis proksimume 1914 (epoko kiu ofte markis perdiĝo de multaj tradicioj kaj vivĝuaj kaj sociemaj kutimoj), post ĉiu vespermanĝo okazis balo inter la rikoltlaboristoj, kaj la posedanto. Kaj laŭtradicie estis sorto de unuela vinberrikoltisto eki la balon invitante la edzinon de la vitoposedanto je la unua danco.

  

* Kategorio Vinberrikolto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Vincent Michael McEveety** (1929-2018) estis televida reĝisoro kaj produktoro.

McEveety reĝisoris multajn famajn televidserion, kiel *The Untouchables* [La Netuŝebluloj], *Gunsmoke* [Pafilfumo], ses epizodoj de Stela Vojaĝo, Magnum, PI [Magnum, Privata Investigisto], *How the West Was Won* [Kiel Okcidenta Usono estis konkerita], *The Man from U.N.C.L.E.* [La Agento de UNCLE], *Stranger at My Door* [Strangulo ĉe Mia Pordo], *Murder, She Wrote* [Murdisto, ŝi skribis], kaj *Diagnosis: Murder* [Diagnozo: Murdo] (ĉefrolita de Dick Van Dyke), inter aliaj.

De 1994 ĝis 1997, McEveety produktis la televidserion Columbo, ĉefrolita de Peter Falk, kaj li ankaŭ reĝisoris sep epizodojn de tiu inter 1990 kaj 1997.

Li reĝisoris multajn filmojn por Walt Disney Pictures, kiel *The Million Dollar Duck*, *The Biscuit Eater*, *Superdad*, *The Strongest Man in the World*, *The Apple Dumpling Gang Rides Again*, *Herbie Goes to Monte Carlo*, kaj *Herbie Goes Bananas*.

Lia plej fama kinofilmo estis *Firecreek* (1968), rolita de Jimmy Stewart, Henry Fonda kaj Inger Stevens.

Referencoj
----------

1. ↑   Image Awards. imdb.com (1992). Alirita 12a de septembro 2011.
2. ↑   The Florida Motion Picture and Television Association Announces Lifetime Achievement Award Recipient. Florida Office of Film and Entertainment (1a de aŭgusto 2008). Arkivita el la originalo je 25a de novembro 2011. Alirita 12a de septembro 2011.

 Arkivigite je 2011-11-25 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-11-25. Alirita 2019-02-04.
3. ↑  TCM

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 631276
* GND: 1025498909
* LCCN: no97070734
* VIAF: 305815738
* ISNI: 0000 0000 5228 7286
* SUDOC: 243886802
* BNF: 139798181
* BNE: XX1601839
 |