recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Gyula TOLMÁR** [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tolmár Gyula** estis hungara astronomo.

Gyula Tolmár  naskiĝis la 21-an de februaro 1909 en Budapeŝto. Li mortis la 21-an de januaro 1987 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Tolmár krom la lernado li laboris en observatorio de Budapeŝto ekde 1934, li fotadis la asteroidojn. Li studis en Scienca Universitato Péter Pázmány. Li estis asistanto en la astronomia instituto en 1939, en la sekva jaro jam en la universitato. En 1945 li estis civilo (malsoldato), tamen la Ruĝa Armeo kaptis lin, kiel militkaptito. Hejmenveninta lia statuso jam ĉesis, li trovis laboron en la ŝtata geologia instituto, do li ne plu okupiĝis pri la astronomio.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az időmérés mai módja és eszközei, a kvarcóra diadala* (1935)
* *Csillagos ég* (1938) - kunlaboranto
* *Über die Periode von UU Aurigae* (1942)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2013-07-29 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Koordinatoj: 50° 14′ 12″ N 14° 08′ 54″ O﻿ / ﻿50.23667 °N, 14.14833 °O﻿ / 50.23667; 14.14833 (mapo)

**Drnov** estas loka parto de municipo Žižice en distrikto Kladno en Mezbohemia regiono. Ĝi situas 1 km sudokcidente de Žižice kaj 5,5 km oriente de Slaný ĉe montepinto *Provázek* (301 m). Konsisto de Drnov estas ankaŭ domaro Mlýnek, situanta en valo de rojo Červený potok proksimume 600 m nordokcidente. En la jaro  ĉi tie vivis loĝantaro ne ĉeestas en vikidatumoj loĝantoj.

**Drnov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,36 km².

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1449.

Loĝantaro
---------

**Lua‑eraro: bad argument #1 to 'getAllStatements' (string expected, got nil).**

Nuntempo
--------

Proksime de la vilaĝo elstaras el pasintaj tempoj ampleksa kazerno (ĝis komenco de la 1990-aj jaroj ĉi tie estis radara posteno de kontraŭaera defendo de Prago), kiu estas nuntempe fermita. En la subterejo estis en la 1980-aj jaroj lokigita komandanteja posteno de la 71-a kontraŭaviadila raketa brigado. Inter la jaroj 1985 kaj 2003 estis de ĉi tie seninterrompe certigata sekureco de la aera spaco super Prago. Ekde la jaro 2009 ĉi tie asociiĝo Bunkr Drnov konstruas Muzeo de malvarma milito kaj kontraŭaera defendo kaj alirebligas la objekton.

Pluaj fotoj
-----------

* DrnovDrnov
* DrnovDrnov
* DrnovDrnov
* DrnovDrnov
* Muzeo de kontraŭaera defendoMuzeo de kontraŭaera defendo
* Muzeo de kontraŭaera defendoMuzeo de kontraŭaera defendo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Žižice (5) |
| --- |
| Drnov ~ Luníkov ~ Osluchov ~ Vítov ~ Žižice ~ cetera: Mlýnek |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Altendorf |


**Altendorf** estas komunumo en la distrikto March en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 5 979 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Altendorf situas ĉe la suda flanko de la Supra Lago de Zuriko, oriente de la duonainsulo de Hurden. Sude de la urbeca vilaĝo leviĝas la monto Etzel, kiu estas suda brako de la Albis-Ĉeno.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Altendorf limas en nordo aliflanke de la Lago de Zuriko al la urbo Rapperswil-Jona, en nordoriento al Lachen, en oriento al Galgenen, en sudoriento al Vorderthal, en sudokcidento al Einsiedeln, kaj en nordokcidento al Freienbach.

Trafiko
-------

De la stacidomo de Altendorf ekzistas rektaj trajnkonektoj al Pfäffikon, Zuriko, Ziegelbrücke kaj Glaruso. Okcidente de la komunumo en Pfäffikon kaj oriente en Lachen ekzistas alveturejoj al la svisa aŭtovojo A3 de Zuriko al Koiro.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Altendorf datiĝas el la jaro 972 kiel *Rahprehteswilare*. Kiam la Grafoj de Rapperswil fondis en la jaro 1220 aliflanke de la lago la urbon *Nov-Rapersvilon* (Neu-Rapperswil), la hodiaŭn urbon Rapperswil-Jona, la vilaĝo estis alinomita la *Malnov-Rapersvilo* (Alt-Rapperswil) kaj poste latine al *Vetus Villa*, kio signifas malnova vilaĝo, germane *Altes Dorf* respektive *Altendorf*.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Altendorf
* Altendorf (stacidomo)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Josef Mächler*: *Altendorf* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-07-02)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Altendorf SZ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Altendorf
* Altendorf en la Historia Leksikono de Svislando

Bildoj
------

* Katolika preĝejo Sankt-Mikaelo de AltendorfKatolika preĝejo Sankt-Mikaelo de Altendorf
* Preĝejo Sankt-Mikaelo internePreĝejo Sankt-Mikaelo interne
* TombejoTombejo
* Funebra kapeloFunebra kapelo
* Komunuma domoKomunuma domo
* Denner-SupermerkatoDenner-Supermerkato
* Vilaĝa putoVilaĝa puto
* Vilaĝeniro venante de PfäffikonVilaĝeniro venante de Pfäffikon

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto March |
| --- |
| maldekstraAltendorf • Galgenen • Innerthal • Lachen • Reichenburg • Schübelbach • Tuggen • Vorderthal • Wangen |  |

 |
La **Statistiko Kanado** (angle *Statistics Canada*, france *Statistique Canada*; oficiala mallongigo **StatsCan**) estas agentejo de la kanada federacia registaro kies respondecoj inkludas kolekti kaj prilabori statistikajn datenojn pri Kanado kaj kanadanoj. En Kanado, ĉi tiu agentejo ankaŭ respondecas pri provinca statistiko. Ĝia ĉefsidejo estas en Otavo. 

Inter aliaj respondecoj, Statistiko-Kanado respondecas pri la ĝenerala popolnombrado, kiu okazas ĉiujn kvin jarojn: en la unua kaj sesa jaroj de ĉiu jardeko. La popolnombrado, okazigita la 16-an de majo 2006, estas la unua en kiu Interreto estis uzata por plenigi demandarojn.

Por lokoj, Statistiko-Kanado havas bone difinitan terminologion. Ekzemple, la vorto paroĥo indikas kelkajn kamparajn areojn en Kebekio kaj Nov-Brunsviko, dum kantono indikas *urbeton* en orienta Kebekio.

Statistiko-Kanado publikigas plurajn dokumentojn kiuj kovras diversajn statistikajn informojn pri Kanado, inkluzive de censoj kaj figuroj ligitaj al la ekonomio, sano, ekonomiko ligita al enmigrado, enspezdistribuo kaj sociaj kaj juraj kondiĉoj. Ĝi ankaŭ publikigas kolegaro-reviziitan ĵurnalon, *Survey Methodology*. 

En julio 2010, la direktoro de Statistiko-Kanado abdikis de sia posteno proteste kontraŭ leĝo, kiu ne plu postulis kanadanojn plenumi longan demandaron senditan al certa procento de la loĝantaro.

Censo-unuoj
-----------

Por statistikaj celoj, la aŭtoritato esence difinas malsamajn geografiajn unuojn por kiuj la ekvivalentaj datenoj tiam estas disponigitaj:

* Censodivizio : inkludas diversajn administrajn unuojn de provinco
	+ Censa Subsekcio: plia subsekcio t.e.:
		- Urbo, vilaĝo, indiana rezervejo, indiana setlejo, regiono kaj urbo (tutlande) same kiel en la individuaj lokoj
* Censa Aglomeraĵo: Metropolaj areoj kun kernurbo kiu havas pli ol 10,000 sed malpli ol 100,000 loĝantojn
* Censa Metropola Areo: Metropolaj areoj kun kernurbo kiu havas pli ol 100,000 loĝantojn

Referencoj
----------

1. ↑   Contact us. StatCan (nd). Alirita 4 August 2015.
2. ↑   Statistics Act (R.S.C. 1985, c. S-19) (12 December 2017). Alirita 3 June 2020.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de Statistiko Kanado
* 2011 Censa hejmpaĝo (angle)
* 2006 Censo
* CANSIM


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 858777
* VIAF: 151544433
* ISNI: 0000000120975698
* NKC: ko2003167935
 |
Pri la komunumo
---------------

**Altishofen** estas komunumo en la distrikto Willisau en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 1327 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Altishofen situas en la supra valo de la rivero Wigger, ĉe ties okcidenta bordo. La komunumo praktike kunkreskis kun la najbaraj komunumoj Dagmersellen kaj Nebikon. Al la komunumo apartenas krom Altishofen mem ankaŭ la vilaĝeto Eichbühl, kiu situas nordokcidente de la ĉefvilaĝo.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,76 km², de kiuj 2,23 km² estas kovritaj de arbaro, 2,93 km² servas por agrikulturo kaj 0,58 km² por setlejoj.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Altishofen limas en nordokcidento al Reiden, en nordoriento al Dagmersellen, en sudoriento al Nebikon, kaj en sudokcidento al Ebersecken.

Trafiko
-------

Altishofen estas konektita al la publika transportreto per buslinioj al Willisau kaj al la stacidomo de Nebikon, kiu troviĝas fakte nur kelkajn minutojn piede de la vilaĝo-centro de Altishofen aliflanke de la rivero Wigger. Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Dagmersellen al Willisau. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 troviĝas 1 kilometron nordoriente de la vilaĝocentro en Dagmersellen.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Altishofen datiĝas el la jaro 1190 kiel *Alteloshovin*. (Temas pri urbaro de la Monaĥejo Engelberg, kiun certaj fontoj datas eĉ jam al la jaro 1184).

En la 13-a jarcento Altishofen estis posedaĵo de la Senjoroj de Balm. Ĉar Rudolfo de Balm apartenis al la murdistoj de imperiestro Alberto la 1-a en la jaro 1308, la havaĵo de la Senjoroj de Balm refalis al la Sankta Romia Imperio, kiu vendis la vilaĝon Altishofen en la jaro 1312 al la Ordeno de germanaj kavaliroj. Pro monmanko la ordeno devis vendi en 1571 Altishofen al *Ludwig Pfyffer*. Pfyffer kaj liaj sekvantoj ek de tiam nomis sin *Pfyffer de Altishofen* kaj regis ankoraŭ ĝis la jara 1839 dum 5-jara interrompo dum la peridodo de la Helveta Respubliko (1798 ĝis 1803) en la baroka Kastelo Altishofen. 1859 *Heinrich Pfyffer* vendis la kastelon al *Johann Karl Kesselbach*, de kiu la komunumo Altishofen akiris ĝin en la jaro 1862.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Statistikaj informoj pri Altishofen en la retejo de Kantono Lucerno
2. ↑  La historiaj informoj baziĝas sur la artikolo pri Altishofen en la germana vikipedio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Altishofen
* Profilo de Altishofen en la retejo de Kantono Lucerno
* Altishofen en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Altishofen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Willisau |
| --- |
| Alberswil • Altbüron • Altishofen • Dagmersellen • Ebersecken • Egolzwil • Ettiswil • Fischbach • Gettnau • Grossdietwil • Hergiswil ĉe Willisau • Luthern • Menznau • Nebikon • Ohmstal • Pfaffnau • Reiden • Roggliswil • Schötz • Ufhusen • Wauwil • Wikon • **Willisau** • Zell |  |

 |
**András Szent-Györgyi** [andrAŝ sent-djordji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Szent-Györgyi András Gábor** estis hungara-usona biokemiisto, altlerneja instruisto, honora membro de Hungara Scienca Akademio, mebro de Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj. Liaj personaj nomoj en Usono estis *Andrew kaj Gabriel*, lia parenco estis Albert Szent-Györgyi.

András Szent-Györgyi naskiĝis la  16-an de majo 1924(nun 1924-05-16) en Budapeŝto, li mortis la 27-an de januaro 2015 en en:Falmouth, Massachusetts.

Biografio
---------

András Szent-Györgyi akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1947, sed en 1945 li helpis establi laboratorion al Albert Szent-Györgyi. Post la diplomo li disidis al Danio, sed en la sekva jaro li translokiĝis al Usono. Li laboris kun sia hungara edzino en instituto ĝis 1962, poste 4 jarojn en en:Geisel School of Medicine at Dartmouth, pli poste li instruis en Universitato Brandeis, inter 1975-1979 li estis ankaŭ katedrestro. Li loĝis en en:Woods Hole ankaŭ depost la retiriĝo en 2007. Plej longe li ekzamenis strukturon kaj kemion de la muskolaj proteinoj kaj la muskolajn movojn. Li ricevis plurajn premiojn kaj stipendiojn.

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* datenoj hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 859685
 |



* Portalo pri Biografio
Ludo en Francio en 19-a jc. kun du blankaj kaj unu ruĝaj globoj.
**Bilardo** estas nomo de diversaj ludoj, kiujn oni ludas per difinita nombro de (pli frue eburaj) globoj sur kvadrata tablo, tegita per verda drapo kaj remburita rando. Oni frapas la globojn per longa bastono.

Oni ludas la *francan bilardon* (karambolon) per tri globoj sur bilarda tablo, kiu ne havas truojn. Ĉiuj aliaj versioj estas ludataj sur sestrua tabulo, kie la truoj situas en la anguloj kaj po unu meze de la pli longaj flankoj. Al tiu tipo apartenas la angla bilardo kun tri globoj, la snukero (angle *snooker*) kun 21 koloraj kaj unu blanka globoj, la poŝbilardo (*pool*) kun maksimume 15 celgloboj kaj unu blanka globo.

Ĉiu ludo havas multajn versiojn, precipe ĉe la franca bilardo kaj la poŝbilardo.

Oni scias nenion pri vera origino de la ludo, la plej fruaj eŭropaj mencioj venas el la 15-a jarcento. Ĝi verŝajne evoluis el iu ludo, en kiu oni devis puŝi per globo ion.

La ludhelpiloj
--------------

La tablo estas granda, ortangula kaj ĝia longo estas duoblo de la larĝo. Ĝi estis pli frue en Anglio el mahagono. Ĝia tabula parto estas pretigita el polurita ardezo, kiun oni kovras per drapo. La tablan tabulon kadras oblikva bordero (nomata *mandinero*), pretigita el malmoligita kaŭĉuko aŭ sintezita gumo.

La puŝbastono (bilardbastono) estas produktita el polurita ligno aŭ plasto, kies pinto mallarĝiĝas kaj pintiĝas. Ĝi longas je 100–150 cm kaj ĝian pinton ornamas ringforma fortigo el plasto, kupro, fibro, aŭ eburo kaj puŝbastona pinto el ledo, algluita al la ringo. La ludistoj uzas kuboforman bilardan kreton por kretizi la puŝbastonan pinton, kio helpas la puŝon ne rekte en mezo de la globo. Tiam la globo rotacias, rapidturniĝas.

La bilardaj globoj estis produktitaj pli frue el ligno, kupro, eburo aŭ belga argilo, hodiaŭ el plasto (fenolrezino). Ili havas la diametron de 5,2 cm ĝis 6,05 cm. Oni uzas pli grandajn globojn en la karambolo.

Organizoj
---------

* Billiards and Snooker Control Council (ĝis 1992, por la snukero kaj angla bilardo)
* World Professional Billiards and Snooker Association (ekde 1992)
* International Billiards and Snooker Federation (por amatoroj)
* World Pool Association (por amatoroj)
* Billiard Congress of America (ekde 1948)
* European Pocket Billiard Federation
* Professional Billiards tour Association.
* Union Mondiale de Billiard
* World Confederation of Billiard Sports

* Kategorio Bilardo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 201102
* GND: 4006693-9
* LCCN: sh85014047
* BNF: 11960062n
* NDL: 00561676
* NKC: ph122004
* BNE: XX528495
 |
Hoz del Huécar.
La ***Serranía de Cuenca*** (Kvenka Montaro) estas unu de la plej grandaj montaroj de Hispanio. Ĝi estas en la nordorienta parto de la provinco Kvenko (Kastilio-Manĉo) kaj sudo de la provinco Teruelo (Aragono).

Parto de ties centra sektoro konstituis dum multaj jaroj (el 1973 al 2007) ĉasrezervejon, kio ebligis konservadon de ties flaŭro kaj faŭno. En la aktualo ĝi inkludas la Naturan Parkon Serranía de Cuenca.​ Laŭ sia nomo, la Serranía de Cuenca ne konstituas zonon de alta montaro, sed serion de krutaj formoj de reliefo kaj interplektitaj geologiaj formaĵoj, kiuj estas kovritaj el densaj pinaroj. Tri ĉefaj riveroj trafluas ĝin: nome Cuervo kaj Escabas, kiuj fluas al Taĵo, kaj Júcar, kiu fluas rekte al Mediteraneo.

Faŭno
-----

Arbaro ĉe la lageto de El Tobar.
Ekde kiam en 1973 estis establita nacia ĉasrezervejo ĉe ties centra sektoro, la populacio de kapreoloj, aproj kaj muflonoj ege kreskiĝis. Krome, la montaro estas hejmo ankaŭ de la montara kapro.

Abundas la gipoj kaj aliaj rabobirdoj, belaj papilioj, kaj ekzistas eĉ lutroj... En la lagetoj estas koncentroj de fulikoj, anasoj kaj aliaj akvobirdoj. Fakte la vario de montaraj medioj de la zono favoras la disvolvigon de alta faŭna biodiverseco.

Komarko
-------

La komarkego Serranía de Cuenca estas formata de la komarkoj Serranía Alta kaj Serranía Media-Campichuelo y Serranía Baja. La municipoj kiuj kunformas ĝin estas la jenaj: Albaladejo del Cuende, La Parra de las Vegas, Alcalá de la Vega, Algarra, Barchín del Hoyo, Beteta, Buenache de la Sierra, Fresneda de Altarejos, la Huérguina, Huélamo, Zarzuela, Cañizares, Fuertescusa, Palomera, Las Majadas, Valdemeca, Sotorribas, La Cierva, Portilla, Villalba de la Sierra, Valdemoro-Sierra, Vega del Codorno, Cañamares, Campillos-Sierra, Huerta del Marquesado, Villaconejos de Trabaque, Tejadillos, Poyatos, La Frontera, Arcos de la Sierra, Alcantud, Beamud, Campillos-Paravientos, Víllora , Tragacete , Landete, Talayuelas, Santa Cruz de Moya, Fuentelespino de Moya, Cañete, Salvacañete, Campillos-Paravientos, San Martín de Boniches, Villar del Humo, Henarejos kaj Garaballa, Aliaguilla.

Bibliografio
------------

* Libera artikolo de Enciclopedia Libre Universal en Español
* Libro-CD La Serranía de Cuenca a Fondo Arkivigite je 2017-09-22 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑  [ Ley de la Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha 5/2007, de 8a de marto, de Declaración del Parque Natural de la Serranía de Cuenca

* Kategorio Serranía de Cuenca en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Maria Esteves de Medeiros Victorino de Almeida**, MSE (19a de Aŭgusto 1965), konata profesie kiel **Maria de Medeiros** (portugallingva prononco: [mɐˈɾiɐ ðɨ mɨˈðɐjɾuʃ]), estas portugala aktorino, reĝisoro, kaj kantistino, kiu partoprenis en kinproduktaĵoj kaj eŭropaj kaj usonaj.

Ŝi ekkarieris en teatro; kaj en kino per la filmo *Silvestre* de João César Monteiro (1982). Internacie ŝi famiĝis per *Henry & June* (1990), de Philip Kaufman, kiu kunĉefrolis en la rolo de la aŭtoro, kun Fred Ward kaj Uma Thurman, kaj *Pulp Fiction* (1994), de Quentin Tarantino, en kiu ŝi ludis kun Bruce Willis, John Travolta, Samuel L. Jackson kaj denove Uma Thurman. Elstaras ŝiaj roloj en *A Divina Comédia*, de Manoel de Oliveira (1991); *Huevos de oro*, de Bigas Luna (1993); *Três Irmãos*, de Teresa Villaverde (1994), kiu havigis al ŝi premion al la plej bonkvalita aktorino de la Festivalo de Venecio kaj de la Festivalo de Cancún; *Adão e Eva*, de Joaquim Leitão (1995) kiu havigis al ŝi portugalan premion Ora Globo al la plej bonkvalita aktorino de la jaro; *O Xangô* de Baker Street, de Miguel Faria Jr. Ŝi faris ĉirkaŭ 90 filmojn, inklude kurtojn.

En 2000 ŝi debute reĝisoris per *Capitães de Abril*, inspirita en la okazaĵoj de la 25a de Aprilo de 1974 en Portugal, konataj kiel la Revolucio de la Diantoj, kaj elektita por la Festivalo de Cannes kaj premiita en la Festivalo de São Paulo, kun partopreno de aktoroj kiel Stefano Accorsi, Joaquim de Almeida kaj Fele Martínez. Ŝi faris aliajn filmojn kiel *Bem-Vindo a São Paulo* (2004), *Mathilde au Matin* (2004), *Je t'aime, moi non plus: artistes et critiques* (2004), *A Morte do Principe* (1991), *Fragmento II* (1988) kaj *Sévérine C.* (1987).

Por muzikkariero en 2007, Medeiros publikigis albumon *A Little More Blue* en kiu ŝi kantas kantojn de brazilaj muzikistoj, kiel Chico Buarque, Caetano Veloso, Ivan Lins, kaj Dolores Duran. Ŝi kantas en portugala, franca ("Joana Francesa" de Buarque), kaj angla ("A Little More Blue" de Veloso).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Maria de Medeiros en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo
* filmetoj en YouTube.
* *María de Medeiros, única y versátil en su propio género*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 799782
* GND: 139971777
* LCCN: no96025942
* VIAF: 49421382
* ISNI: 0000000114915680
* SUDOC: 060370629
* BNF: 140202418
* MBA: 8b7382a9-2c21-47a1-bd84-0495bc4dad0e
* NKC: xx0083461
* ICCU: RAVV103772
* BNE: XX1166775
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Seula Esperanto-Kulturcentro** (Mallongigo **SEK**) estis fondita en la jaro 1991 en Seulo, Koreio por disvastigi Esperanton kaj riĉigi la Esperanto-kulturon. La nuna prezidanto estas LEE Jung-kee.

Internacia Renkontiĝo per Esperanto
-----------------------------------

SEK kaj Esperanto-Populariga Asocio de Japanio komune okazigas **Internacian Esperanto-Renkontiĝo**-n ĉiujare alterne jen en Koreio jen en Japanio. En la jaro 2018, ĝia 27-a renkontiĝo okazis en Japanio.

En la jaro 2006 Seula Esperanto-Kulturcentro kaj Zhaozuang Esperanto-Asocio okazigis la 1-an **Internacian renkontiĝon en Zhaozuang**.

Krom tiuj ĉi eventoj, SEK estas preta bonvenigi alilandajn samideanojn, kiuj volas konatiĝi kun koreaj samideanoj. Por alilandaj gastoj SEK prezentas gastigantojn kaj aranĝas kunsidon por reciproka kulturinterŝanĝo.

Ĉiumonata kurso de Esperanto
----------------------------

SEK okazigas monatan kurson ĉiumonate por civitanoj, kiuj volas lerni Esperanton. En la jaro 2018, decembre, la kurso rekordis per 320-a klaso de Esperanto; la instruado nun daŭris senpaŭze tra 27 jaroj.

Kultivado de Esperanto-kulturo
------------------------------

SEK okazigas monatan kanto-kunsidon en la kafejo LaŭliAn, kies mastro estas la esperantista muzikisto Laŭli. Sub lia gvido, ĉiumonate esperantistoj kunsidas kaj kantas kantojn en Esperanto.

Krome en la Kulturcentro troviĝas biblioteko kun ĉ. 600 Esperanto-libroj, sonbendoj kaj gazetoj, kaj libroservo kun propra retejo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de la Seula Esperanto-Kulturcentro (koree kaj iom esperante)
* retejo de la kulturcentra libroservo Arkivigite je 2003-11-17 per la retarkivo Wayback Machine (koree kaj iom esperante)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rEsperanto-domoj |
| --- |
| Afriko |  Benino: Domo de Esperanto en Gbodjetin-Kotonuo  •   Togolando: Instituto Zamenhof |
| Ameriko |  Brazilo: Bona Espero  •   Kanado: Montreala Esperanto-Domo  •   Usono: Verda domo de Arizono |
| Azio |  Japanio: Esperanto-Domo de Yatugatake  •   Sud-Koreio: Seula Esperanto-Kulturcentro |
| Eŭropo |  Belgio: Esperanto-domo de Antverpeno  •   Britio: Esperanto-domo Barlaston  •   Francio: Kastelo Greziljono  •  Kvinpetalo  •  La Maraude  •   Germanio: Germana Esperanta Kultura Centro  •  Interkultura Centro Herzberg  •  Esperanto-Domo Michendorf  Italio: Centro por Esperanto kaj Interkulturo  •   Svedio: Esperanto-Gastejo  •    Svislando: Kultura Centro Esperantista |
| Oceanio |  Aŭstralio: Esperanto-domo de Sidnejo |

 |
La **Montaro de Altamira** aŭ origine hispane **Sierra de Altamira** estas montaro situanta ĉe la limo inter la regionoj de Ekstremaduro kaj Kastilio-Manĉo, en Hispanio. Ĝi apartenas al la montara sistemo de la Montoj de Toledo kaj situantas en la okcidenta pinto de tiu sistemo, kie kun la montaroj de Sevilleja, Hiruela kaj Horno, formas la montarojn de la Jara (Cistaro), nomataj tiele ĉar ili trapasas la komarkon samnoman.

En tui montaro troviĝas la Montopasejo de San Vicente (Sankta Vincento), natura montopasejo inter la du regionoj supre menciitaj.

Incendio
--------

Komenco de la incendio vidata el Mohedas de la Jara.
En aŭgusto de 2006 okazis grava arbara incendio kiu detruis ĉirkaŭ 3.200 hektarojn de monto en la Sierra de Altamira, kun sekva damaĝo al ekologia kaj pejzaĝa graveco de la zono. La incendio komencis ĉe la ŝoseo kiu ligas la municipojn de Ekstremaduro de Carrascalejo kaj Navatrasierra, kaj atingis Kastilio-Manĉon post detrui la ĉirkaŭojn de la lokoj de Puerto de San Vicente, situanta ĉe la montopasejo samnoma, kaj kiu devis estis senloĝgigita.

Vidu ankaŭ
----------

* La Jara

Referencoj
----------

1. ↑   **www.hoy.es**: *Detenidos por quemar la Sierra de Altamira*. Arkivita el la originalo je 2015-09-24. Alirita 2012-03-24.

* Kategorio Sierra de Altamira en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**István Andrássy** [iŝtvAn andrAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Andrássy István** estis hungara pastro, kanoniko, astronomo, instruisto, bibliotekisto, abato. Lia nobela antaŭnomo estis *andrási*.

István Andrássy  naskiĝis la 25-an de novembro 1802 en Transilvanio en Lövéte (nuntempa Lueta en Rumanio). Li mortis la 5-an de januaro 1890 en Hungara reĝlando en Gyulafehérvár (nuntempa Alba Iulia en Rumanio).

Biografio
---------

István Andrássy frekventis gimnazion en Székelyudvarhely, poste li lernis teologion. Li pastriĝis en 1827, en la sekva jaro li plulernis en Pázmáneum. En 1832 li instruis en Gyulafehérvár, en la sekva jaro li estis vilaĝa pastro. Ekde 1836 li revenis por instrui en Gyulafehérvár, kie samtempe li estis bibliotekisto. En la jaroj 1848 kaj 1849 li lernis astronomion en Buda kaj Vieno, poste li estis direktoro de Librejo Batthyaneum, kie li laboris ankaŭ en la observatorio. En 1851 li estis nomumita kanoniko, en 1866 titulara abato.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Keresztény tudomány* (Kristana scienco), (1845)
* *Néhány szó egy fiatal barátomhoz* (Kelkaj vortoj al mia amiko), (1887) - (laŭ pseŭdonimo Hargitai)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2013-07-29 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio
La **Kalvinana preĝejo** estas religia historia monumento en vilaĝo Korlát (Hungario), kie ĝi estas la plej malnova konstruaĵo.

Historio
--------

La iama katolika preĝejo iam inter la jarcentoj 12-a kaj 14-a. Dum la reformacia erao ankaŭ tiu ĉi gotika kirko iĝis posedaĵo de la kalvinanoj. La turo estis konstruita en 1925, en la sama jaro interne galerio konstruiĝis. En la 2000-aj jaroj oni komencis restaŭri la kirkon, sed la laboro longe haltis.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en mezo de la vilaĝo en korto, kiu estas ĉirkaŭita per ŝtona muro. La fasado estas simetria, meze la turo iomete reliefas. La enirejo estas tra la turo, sed estas ankaŭ alia enirejo en flanko de la navo (farita en 1816). La navo finiĝas en oklatera absido, apogpilieroj apogas kaj la navon kaj la absidon. Interne la muroj estas blankaj kaj kovras mezepokajn freskojn.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj Arkivigite je 2020-10-25 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre) Arkivigite je 2020-10-01 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Kalkuluso**, **litiazo** aŭ *urinŝtono* referencas al la formado de peco de solida materialo komponita de saloj de fosfato kaj kalcia karbonato, ene de reno el substancoj kiuj estas en la urino. Malgranda ŝtoneto povus foriri sen okazigi dolorajn simptomojn. Sed se kalkuluso pligrandiĝas pli ol 5 milimetrojn, ĝi povas okazigi ŝtopiĝon de la uretro, kio siavice okazigos intensan doloron en la malsupra parto de la dorso aŭ en la abdomeno. Kalkuluso povas ankaŭ krei sangon en la urino, vomadon aŭ doloron dum pisado. Ĉirkaŭ la duono de la personoj kiuj suferis pro kalkuluso havos alian en la venonta jardeko.

Plejparto de kalkulusoj formiĝas pro kombino de genetikaj kaj mediaj faktoroj. La okazigaj faktoroj povas esti altaj niveloj de kalcio en la urino, obezeco, kelkaj manĝaĵoj, kelkaj kuraciloj kiel suplementoj de kalcio, hiperparatiroidismo, podagro kaj malsufiĉa likvengluto.

Inter 1% kaj 15% el personoj je tutmonda nivelo suferis renkalkulusojn iam en sia vivo. La frekvenco de nefrolitiazo (renkalkuluso) laŭ sekso estas de 13 % por viroj kaj 7 % por virinoj.

Notoj
-----

1. ↑  PIV NPIV Alirita la 18an de julio 2020.
2. 1 2 3 4  «Kidney Stones | NIDDK». National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases (en usonangla). Konsultita la 18an de julio 2020.
3. ↑   Miller, Nicole L.; Lingeman, James E. (3a de marto 2007). «Management of kidney stones». BMJ (Clinical research ed.) 334 (7591): 468-472. ISSN 1756-1833. PMC 1808123. PMID 17332586. doi:10.1136/bmj.39113.480185.80. Konsultita la 18an de julio 2020.
4. 1 2 3   Morgan, Monica S. C.; Pearle, Margaret S. (14a de marto 2016). «Medical management of renal stones». BMJ (Clinical research ed.) 352: i52. ISSN 1756-1833. PMID 26977089. doi:10.1136/bmj.i52. Konsultita la 18an de julio 2020.

  

|  |  |
| --- | --- |
|   | Bonvolu atenti la konsilon rilate al artikoloj pri medicinaj temoj! |

* Kategorio Kalkuluso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 697118
* GND: 4171884-7
* LCCN: sh85072259
* BNF: 14609741f
 |
**Avellaneda** [abejaNEda] estas urbego en Argentino en Provinco Bonaero. Avellaneda estas fame konata, ĉar ĝi havas 3 unuakategoriajn futbalajn teamojn (Club Atlético Independiente, Racing Club kaj Arsenal de Sarandí). Ĝi estas ĉefurbo de la Partio Avellaneda.

Teatro en Avellaneda

Informo-kadro
-------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **Fondaĵo** | **Fondinto** | **Loĝantaro** | **Urbestro** | **TTTejo** |
| 1852 | José Martín de la Serna | 340.985 (INDEC, 2010) | Jorge Ferraresi, PJ |  **Arkivigite je 2006-10-14 per la retarkivo Wayback Machine** |
|

Vojkruciĝo en Avellaneda
Monumento en Avellaneda

Geografio
---------

Avellaneda situas sur la marborda ebenaĵo apartenanta al la urbaro de Bonaero.

Historio
--------

Avellaneda antaŭe estis konata kiel Barracas. Ĝi estis unu el la plej antaŭaj komerca kaj industria centroj de Argentino. La urbo prenis novan loknomon en 1904 post Nicolás Avellaneda.

Ekonomio
--------

Ekonomio de Avellaneda estas varia: tekstilmueliloj, viando-pakumo, gren-pretigaj plantoj, naftorafinadoj, metalurgiaj varoj.

Trafiko
-------

Avellaneda estas ligita al Bonaero per pluraj pontoj super la rivero Riachuelo. La urbego estas grava fervoja nodo.

Vidu ankaŭ
----------

* Avellaneda (Ávila)

Fontoj
------

* angla Vikipedio helpe de WikiTrans

Fervoja muzeo en Avellaneda
Ponto en Avellaneda
**Paesto** - latine *Paestum* - estis grava antikva greka urbo ĉe la marbordo de la Tirena Maro en la tiel nomata Granda Grekio, latine *Magna Graecia*, la regiono de suda Italio. La ruinoj de Paestum estas famaj pro siaj tri antikvaj grekaj temploj en la dorika ordo, originante de proksimume 550 ĝis 450 a.K. kiuj estas en bonega konserva stato. La urbomuroj kaj amfiteatro estas plejparte sendifektaj, kaj la fundo de la muroj de multaj aliaj strukturoj restas, same kiel pavimitaj vojoj. La ejo estas malferma al publiko, kaj ekzistas moderna nacia muzeo ene de ĝi, kiu ankaŭ enhavas la trovaĵojn de la rilata greka loko *Foce del Sele*.

Paestum enhavas tri el la plej bone konservitaj malnovgrekaj temploj en la mondo, inkluzive de la du temploj de la diino Hera montritaj supre.
La romia geografiisto *Gaius Julius Solinus* en la 3-a jarcento antaŭ nia erao skribis ke ĝi estis establita fare de dorianoj. Post ĝia fondo fare de grekaj kolonianoj sub la nomo de Pozidonio (malnovgreke *Ποσειδωνία*), ĝi estis poste konkerita fare de la lokaj lukanoj kaj poste la romianoj. La lukanoj renomis ĝin al *Paistos* kaj la romianoj donis al la urbo sian nunan nomon. Kiel Pesto aŭ Paestum, la urbo iĝis episkopejo (nun nur titulara), sed ĝi estis prirezignita en la Frua Mezepoko, kaj lasita neĝenata kaj plejparte forgesita ĝis la dekoka jarcento.

Hodiaŭ la restaĵoj de la grandurbo troveblas en la moderna loĝloko Paestum, kiu estas parto de la komunumo de Capaccio Paestum en la Provinco Salerno en la regiono Kampanio de Italio. La moderna setlejo, rekte en la sudo de la arkeologia ejo, estas populara ĉemara feriejo kun longaj sablaj strandoj. La fervoja stacio Paestum sur la fervoja linio Napolo-Salerno-Reggio Calabria estas rekte en la oriento de la praaj urbomuroj.

* Paesto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Paesto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Paesto en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)
**Eszter Hargittai** [ester], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Hargittai Eszter** estas hungara sociologo, altlerneja instruisto, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (2022). Ŝia patro estis István Hargittai, ŝia patrino estis Magdolna Hargittai.

Eszter Hargittai naskiĝis en 1973 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Eszter Hargittai akiris bakalaŭron en 1996 en Smith College, poste pli altan diplomon en 2000 kun scienca grado Ph.D. post 3 jaroj en Universitato Princeton, pli poste li instruis kaj esploris en Nordokcidenta Universitato. Post instruadoj de aliaj universitatoj ŝi iĝis profesoro kaj katedrestro de Universitato de Zuriko. Ŝia ĉeftemo estas la sociaj aspektoj de la interreta uzo. Ŝia esplorado celas esplori la sociajn efikojn de interreta uzo. Ŝia laboro estis konstante prezentita en la gazetaro, krome ŝi gajnis kelkajn fotokonkursojn, ŝiaj fotoj estis prezentitaj en libroj kaj kalendaroj. Ŝi ricevis premiojn.

Fontoj
------

* biografio angle kun foto
* aprezo kun foto (legebla pli malsupre)

Referencoj
----------

1. ↑   wikidata



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 859019
 |



* Portalo pri Biografio
**Biharkeresztes** [biharkeresteŝ] estas urbo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Berettyóújfalu. Bihar estas departemento, keresztes estas kruca.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 49 km²
* Loĝantaro: 4 100[*kiam?*]
* Poŝtkodo: 4110
* Telefonprefikso: 54

Geografio
---------

Biharkeresztes situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Nagyvárad, fervoje estas limotrapasejo.

Historio
--------

Kalvinana preĝejo en Biharkeresztes
La nuna Biharkeresztes estis loĝata dum la neolitiko, bronzepoko, ferepoko, de keltoj, dakoj, sarmatoj, avaroj. Ĝi komence nomiĝis Fancsal (fanĉal), post la tataroj ĝi apartenis al altaristo de **Sankta Kruco** el Nagyvárad, tial estis nomata Mezőkeresztes. En 1910 la komunumo ricevis la lastan nomon *Biharkeresztes*, ĉar la pli frua nomo jam estis okupita. La rumanoj okupis la komunumon en 1919, fine en 1920 ĝi estis limoapuda komunumo.

La setlejo en mezo de la 19-a jarcento estis kampurbo, krome distriktejo ĝis 1970. Ĝi rericevis la rangon urbo en 1989.

Vidindaĵoj
----------

Katolika preĝejo
* Kalvinana preĝejo (Biharkeresztes)
* Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco (Biharkeresztes) (1870)

Famuloj
-------

En Biharkeresztes naskiĝis:

* filologo János Sarkady
* ministro, bankestro Zsigmond Járai.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
Lingvistiko > Greka lingvo > Katarevuso > Grekio

---

**Katarevuso** estis la "pura" formo de la moderna greka lingvo, kiu estis la oficiala lingvo de Grekio dum 1830-1975 (plejparte). Ĝi estis la greka de politiko, klerigado, juro, religio, oficialaj dokumentoj kaj alta kulturo, sed ĝi ne estis la popola lingvo de la strato, la demotika. La demotika estas pli turka, pli simpla ol katarevuso, sed ankaŭ pli malsimila al la klasika greka.

Katarevuso estas iasence literatura lingvo kaj planlingvo kiu estis kompromiso inter la popola lingvo kaj la lingvo de Platono. Ĝi estis purisma, atikisma reformo de la demotika. Ĝi ankaŭ estis reakcio kontraŭ jarcentoj de turka rego super la grekoj.

La reĝoj, tiranoj kaj la eklezio favoris katarevuson, kaj la demokratoj favoris la demotikan, do la demando pri lingvo estis ankaŭ demando politika. En 1975 demokratio firme revenis al Grekio kaj la demotika fine venkis katarevuson, kiu fariĝis mortinta lingvo.

Vidu ankaŭ
----------

* Adamantios Korais
* la demotika
* Moderna greka


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Manuel PARRA**, pli ofte konata kiel Manolo Parra (naskiĝis en Segovio en 1963), estas hispana esperantisto, kiu loĝas en Madrido, Hispanio. 

Li diplomiĝis kiel bazlerneja instruisto sed neniam praktikis tiun profesion, kaj ĉiam laboris kiel ŝtata oficisto en diversaj fakoj; ekde 1995 en la ŝtata instanco pri Trafiko, en Madrido, kaj poste kiel mekanikisto de helikopteroj.

Esperanton li eklernis en 1986, instruata de César de Mosteyrín kadre de monto-grimpada klubo en Segovio. Partoprenis kelkajn por-junulajn renkontiĝojn en Italio, Svedio, Germanio...

Li estas membro de diversaj Esperanto organizoj kiaj HEF, SATeH, Madrida Esperanto-Liceo kaj foje estrarano de kelkaj el ili. En HEF li postenis kiel sekretario ekde tiu jaro ĝis 2005, sub la sinsekvaj prezidoj de Antonio Alonso Núñez kaj Miguel Ángel Sancho, kaj denove ekde novembro 2020 sub prezidanteco de Ángel Arquillos.

Samtempe li partoprenis la madridan lokan movadon kunlaborante al diversaj aranĝoj. En 2010 li iĝis sekretario de Madrida Esperanto-Liceo kaj inter 2014 kaj 2020 prezidis ĝin.

Li partoprenis en diversaj Esperanto kongresoj kaj foje kiel organizanto aŭ kunorganizanto kiel ĉe la 86-a SAT-Kongreso okazinta inter la 28-a de julio kaj 4-a de aŭgusto 2013 en Madrido. Li estis prezidanto de la LKK de la 51-a ILEI-Kongreso kiu okazis en 2018 en Madrido.

Referencoj
----------

1. ↑  Retejo de HEF  Arkivigite je 2020-11-25 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Retejo de MEL
**Dialogo de la Katolika Eklezio kun la Orientaj ortodoksaj eklezioj** oficiale ekzistas ekde la 1960-aj iaroj kun la celo plibonigi siajn reciprokajn rilatojn kaj akordigi la malsamecajn doktrinojn.  
Tiu ekdialogo enkondukis, unuastarte, konsideri la Kristologion; temas pri trovo-kreo de komuna akorda vortaro de la formuladoj de la simboloj de la Koncilio de Kalcedono kaj de Cirilo de Aleksandrio. Tiu komenca dialogo konkludiĝis per la "kristologia formulo de Vieno".  
Sekve, la dialogo daŭris, por la Orientaj ortoksaj eklezioj, nivele de mixsa komisio (miksa internacia komisio por la teologia dialogo inter la katolika kaj ortodoksaj eklezioj estis starigita post prepara renkonto en Romo en la tagoj 27 kaj 29 de januaro 2003), aŭ nivele de unuopa eklezio.

La kristologia formulo de Vieno de 1971
---------------------------------------

Subegide de la fonduso "Pro Oriente", en Vieno, en 1971, estis organizita neoficiala kolokvo inter teologoj de la orientaj ortodoksaj eklezioj kaj de la katolika eklezio. La rezulto plej grava estis la interteologa kristologia difino unuanime adoptita la 12-an de septembro 1971, difino poste baptita kiel "kristologia formulo de Vieno":

*«Ni kredas ke nia Sinjoro kaj Savanto, Jesuo Kristo, estas Dio Filo enkarniĝinta; perfekta en sia dieco kaj perfekta en sia homeco. Lia dieco ne estis disigita, eĉ ne por unu momento aŭ okulbato, de lia homeco. Lia homeco igas unuecon kun lia dieco, sen miksiĝo, sen kunfandiĝo, sen divido, sen disigo".*Ni, en nia komuna kredo en unusola Sinjoro Jesuo-Kristo, konsideras lian misteron nedifinebla kaj nedirebla kaj, por la homa intelekto, neniam tute komprenebla aŭ esprimebla».Tiu formulo estis utiligita, sekve, en la komunaj deklaroj de la koncernaj eklezioj.

Renkontoj de la koncernaj eklezioj
----------------------------------

* 27-30 januaro 2004, unua renkonto, en Kairo. Anglalingva raporto.
* 26-29 januaro 2005, dua renkonto, en Romo. (Temo: *La Eklezio kiel komunio*). Anglalingva raporto.
* 25-31 januaro 2006, tria renkonto en Eĉmiadzin. (Temo: *La aŭtoritato en la Eklezio*).Anglalingva raporto.
* 28 januaro-3 februaro 2007, kvara renkonto, en Romo. (Temo: *la misio en la kllzio*). Anglalingva raporto.
* 27 januaro-2 februaro 2008, kvina renkonto en Damasko. Anglalingva raporto.
* 24-31 januaro 2009, sesa renkonto, en Romo. Anglalingva raporto.
* 27-31 januaro 2010, sepa renkonto, en *Antélias*. Gazetara komuniko.
* 24-29 januaro 2011, oka renkonto, en Romo. Gazetara komuniko.
* 17-21 januaro, naŭa renkonto en Etiopio. Gazetara komuniko.
* 23-27 januaro 2013, deka renkonto, en Romo. Gazetara komuniko.

Vidu ankaŭ
----------

* Ekumenismo
* Papaj konsilioj
* Papa konsilio por la progreso de la unuiĝo inter la kristanoj
* Komunumo de Taizé
La kovrilo de la *ROK-gazet'*, numero 9
La ***Rok-gazet’*** estas esperanta muzik-magazino, eldonata ekde la 1990 ĝis la 2001. Ĝi raportis pri muzikaj eventoj, recenzis novajn eldonaĵojn de Esperantaj muzikistoj kaj ankaŭ pritraktis la muzikan terminologion. La revuo cetere ne nur dediĉis sin al rok-muziko: ankaŭ kanzonoj, klasikaĵoj, popolmuziko kaj aliaj trovis sian lokon en la rubriko "Malrokmuziko". Ankaŭ ne-esperantista muziko estis traktita en la revuo. Speciale kiam temis pri artistoj kiuj kantas en malgrandskale disvastiĝinta lingvo.

La *Rok-gazet'* estis eldonata de EUROKKA ekde 1990 en Donneville, Francio. Ĝi havis neregulan aperritmon. La lasta numero aperis en 2001.

Konforme al sia juneca celgrupo, la redakcio de la *Rok-gazet'* ofte uzis slangecan lingvostilon. La vorto *kompaktdisko* en la rok-gazeta lingvaĵo ŝrumpis al *ko-disko*, el *Esperanto* fariĝis *espo* kaj *Esperanta rokmuziko* mallongiĝis al *esprokmuziko*.

Vidu ankaŭ
----------

Vinilkosmo

Eksteraj ligiloj
----------------

Indekso pri numeroj 0 ĝis 7 (de Archive.org)

ROK-Gazet' ĉe BitArkivo
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Fronteira** estas urbo en la Distrikto Portalegre, regiono Alentejo kaj subregiono Alto Alentejo kun 1 696 loĝantoj. Ĝi estas sidejo de la municipo Fronteira kun 248,60 km² de areo kaj 2 858 loĝantoj (2021), subdividita en tri *freguesias*. La municipo limas norde kun Alter do Chão, oriente kun [Monforte]], sudoriente kun Estremoz, sude kun Sousel kaj okcidente kun Avis. 

Kvankam la etimologia signifo de la loknomo estas "landlimo", la municipo estas sufiĉe for de tiu.

La municipo atingis pinton en la 1950-aj jaroj kun pli ol 7 800 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado kaj oni perdis pli ol 5 000 loĝantoj.

Vizitindas kastelo kaj preĝejo. Ekonomio baziĝas sur agrikulturo kaj brutobredado.

*Freguesias*
------------

La *freguesias* de Fronteira estas la jenaj:

* Cabeço de Vide
* Fronteira
* São Saturnino

Eksteraj ligiloj
----------------



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 859026
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Fronteira en la portugala Vikipedio.*
**Kjonsan** (koree 경산시, laŭ ĉinaj literoj **慶山市**) estas universitata urbego en Sud-Koreio.

Universitato en Kjonsan

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 411,58 km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro: 248,805 (2013)
* Poŝtkodoj:
* Telefonprefikso: +82- 53-8xx
* Horzono: UTC+9
* 35° 49′ 00″ N 128° 44′ 00″ O﻿ / ﻿35.81667 °N, 128.73333 °O﻿ / 35.81667; 128.73333 (mapo)

Policejo en Kjonsan

Geografio
---------

Kjonsan situas en sudorienta parto de la lando. Teguo troviĝas 14, Seulo 250 km .

Ekonomio
--------

Kjonsan estas unu el la industriaj centroj de la lando. Ĉi tie troviĝas du grandaj industriaj kompleksoj. La plej granda el ili estis fondita en 1994. Kjonsan estas ankaŭ eduka centro en la regiono.

Klimato
-------

Kjonsan situas en subtropika klimato kun malgranda influo de oceana kilimato. Jare pluvas iomete pli, ol 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-septempbro pli ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 14 ℃, sed la somera rekordo estas 40 ℃. La januara malvarma rekordo estas −20 ℃.

Vojo en Kjonsan

Trafiko
-------

Kjonsan havas vojajn kontaktojn al ĉefaj industriaj centroj (ekzemple Teguo, Pusano, Pohan, Ulsan).

Vidindaĵoj
----------

* Kultura Festivalo okazigita ĉiujare en majo
* tomboj de la nobelaro el la 16-a jarcento, populara arkeologiejo

Ĝemelurboj
----------

* Japanio Ĝojo (urbo), Japanio
* Popola Respubliko Ĉinio en:Jiaonan, Ĉinio
* Popola Respubliko Ĉinio Hangĝoŭo, Ĉinio

Fontoj
------

* WikiTrans

Galerio
-------

* Administracia domoAdministracia domo
* UrbodomoUrbodomo
* VojkruciĝoVojkruciĝo

Larĝa foto pri stacidomo en Kjonsan

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 622513
 |
**José Luis LÓPEZ Vázquez de la Torre** (Madrido, 11a de Marto 1922 - Madrido, 2a de Novembro 2009)​ estis hispana aktoro.

Li ekkarieris en teatro en la 1940-aj jaroj, ne nur kiel aktoro, kaj en 1951 en kino, sed plue laboris en teatro. Li aktoris dekomence komedie ekzemple kun la aktorino Gracita Morales, sed ĉirkaŭ la 1970-aj jaroj li ekaktoris en dramaj filmoj kaj aperis en pli ol 200 filmoj; en 1971 aperis kiel aktoro en dek unu filmoj. La plej granda parto estis banalaj komedioj de la fekundaj reĝisoroj José María Forqué, Pedro Lazaga kaj Mariano Ozores, sed aliajn fojojn temis pri pli seriozaj verkoj por reĝisoroj kiel Carlos Saura, Jaime de Armiñán, Pedro Olea, Antonio Mercero, Manuel Gutiérrez Aragón, Mario Camus, Juan Antonio Bardem, Marco Ferreri kaj Luis García Berlanga.

Inter liaj filmoj menciendas titoloj kiel *Los chicos del Preu*, *Plácido*, nigrahumura verko pri ekzekutistoj *El verdugo*, *El pisito*, *El cochecito*, *Peppermint frappé*, la parodia komedio pri bankoŝtelado *Atraco a las tres*, *La prima Angélica*, *Mi querida señorita* (kie li ludis rolon de supozita virino) kaj la trilogio *Patrimonio nacional*, de Luis García Berlanga, por kiu aktoris en dek filmoj. López Vázquez ankaŭ aktoris por mezkurtoj, ekzemple por memorinda *La cabina* (La telefonbudo), de Antonio Mercero, kiu ricevis premion Emmy en 1973 kaj kiu estas konsiderata aktuale klasikaĵo de la terorĝenro. En 1971 li partoprenis en *Las petroleras*, kun la famaj aktorinoj Brigitte Bardot kaj Claudia Cardinale. ​En la 1970-aj jaroj li laboris por televido, sed ankaŭ multe en la 1990-aj kaj 2000-aj jaroj.

Li ricevis multajn premiojn laŭlonge de sia kariero.

Filmoj
------

* La miel, 1979
* Patrimonio nacional, 1981
* La colmena, 1982
* Nacional III, 1982
* Soldadito español, 1988
* Todos a la cárcel, 1993
* Torrente 2, Misión en Marbella, 2000

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio José Luis López Vázquez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* José Luis López Vázquez en la programo de La 2 (TVE) *A fondo*, kun Joaquín Soler Serrano.
* Omaĝo al José Luis López Vázquez en la programo de TVE *Versión española*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 800683
* GND: 13047388X
* LCCN: n95117424
* VIAF: 60801454
* ISNI: 0000000081400807
* SUDOC: 059380306
* BNF: 142003079
* NKC: pna20201086197
* BNE: XX897238
 |
Malgranda Prespo
La lago **Malgranda Prespo** aŭ **Prespa** (en greka Λίμνη Μικρή Πρέσπα, *Limni Mikri Prespa*; en albana Prespa e Vogël, en makedona Мало Преспанско Езеро, *Malo Prespansko Ezero*) estas lago kunhavata inter Grekio (138 km² de basenareo; 42.5 km² de surfaca areo) kaj Albanio (51 km² de basenareo; 4.3 km² de surfaca areo). Ĝi estas la plej malgranda el la du Lagoj Prespo.

Detale
------

La lago **Malgranda Prespo** partikulare estas agnoskata kiel grava humideja ekosistemo favore al reproduktado kaj manĝado de raraj akvobirdaj specioj. Ĝi estas ĉefe konata kiel hejmo de la plej granda reprodukta kolonio de Krispa pelikano en la mondo. La flaŭro en la regiono komponiĝas el pli ol 1,500 plantospecioj el kiuj 146 endemiaj specioj en la Lago Ohrid kaj 39 endemiaj specioj el la areo de la Lagoj Prespo.

40° 46′ N 21° 06′ O﻿ / ﻿40.767 °N, 21.100 °O﻿ / 40.767; 21.100 (mapo)

* Kategorio Malgranda Prespo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)