recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Yechiel Shraibman** [**Jeĥil Ŝrajbman**] (naskiĝis la 12-an de marto 1913 en la basarabia ŝtejtel Raŝkov, Besarabio (nuntempe Moldavio); mortis la 9-an de decembro 2005 en Chișinău, soveta Moldavio) estis jida verkisto.

Post la okupo de Besarabio fare de Sovetunio en 1940 Schreibman translokiĝis al Chisinau kaj iĝis membro de la Unio de Verkistoj de Sovetunio. Li estis redakcia membro de kelkaj jidaj ĵurnaloj kaj gazetoj, inter ili Savetish Heimland, Di Yiddish Gas kaj Opa Shavel.

Li komencis verki en Ĉernivco. Li debutis en la novjorka revuo "Der Signal" (1936). Liaj noveloj kaj miniaturoj estis publikigitaj en la 1930-aj jaroj. en la Bukareŝta revuo "Scheubn", la Varsovia gazeto "Volkszeitung", la Kieva revuo "Stern" kaj aliaj eldonaĵoj. En 1939, li publikigis sian propran literaturan revuon "Maine x Eftn" (du numeroj estis publikigitaj).

La plej grandan parton de liaj rakontoj li verkis en la rumana (per cirila alfabeto) kaj la rusa. Kelkaj el liaj verkoj ankaŭ estis tradukitaj en la armenan, la francan, la baŝkiran, la uzbekan, la hebrean kaj la germanan. Tra la jaroj lia verkaro estis ofte premiita.

Kun la kolapso de Sovetunio kaj la sendependeco de Moldavio, Shraibman partoprenis aktive en la reanimado de la juda kultura vivo. Li estas unu el la eminentuloj de la Societo de Juda Kulturo (1991), kaj instruis la jidan. Shreibman gvidis la kulturan kaj instruan societon "Jida centro", kie li prelegis pri literaturo.

Verkaro
-------

Multaj liaj verkaĵoj estis inkluzivitaj en la libron "*Gan-aidn apple*" ("Paradizaj pomoj", Chisinau, 1965) kaj "*Jorn un reges*" ("Jaroj kaj momentoj", 1973). Elekto laŭ jaro de eldonado sub originala titolo

* 1939 "Majne-Hefte"
* 1946 "Draj sumers"
* 1973 "Yorn un reges"
* 1981 "En jenem sumer"
* 1984 "Wajter"
* 1997 "Schtendik"
* 2000 "Jezire un libe"
* 2003 "Sibn jor with sibn chadoshim" (germana traduko eldonita en 2009 de eldonejo be.bra sub la titolo "*Sieben Jahre und sieben Monate*")
* 2007 "Kleyns un groys, Kleyne noveln, miniaturn" (postmorte publikigita de lia vidvino Marina Shraibman)

Referencoj
----------

1. ↑  (ru) Шрайбман Иехиэль, WorldOrt
**Prakonservativismo**, ankaŭ konata kiel **klasika konservativismo**, antaŭkonservativismo aŭ tradiciismo, estas politika kaj socia filozofio emfazanta la bezonon por la principoj de transcendenta morala ordo, montrita tra certaj naturaj leĝoj al kiu socio devus konformiĝi en prudenta maniero. Koincidanta kun Toriismo, **prakonservativismo** estas konservativismo bazita sur la politikaj filozofioj de Aristotelo kaj Edmund Burke. Tradiciistoj emfazas la obligaciojn de socia ordo kaj la defendo de praulaj institucioj super kio ĝi konsideras troan individuismon.

Prakonservativismo metas fortan emfazon sur la ideoj de kutimo, konvencio kaj tradicio. Teoria kialo estas preteratentita kaj estas konsiderita kontraŭ praktika kialo. La stato estas ankaŭ vidita kiel komuna entrepreno kun spiritaj kaj organikaj kvalitoj. Tradiciistoj kredas ke ajna ŝanĝo ne estas la rezulto de intenca rezonado pensita sed fluoj naturaj ekstere de la tradicioj de la komunumo. Gvidantaro, aŭtoritato kaj hierarkio estas vidita kiel naturaj produktoj.  Tradiciismo evoluiĝis dum la 18-a jarcento en Eŭropo, precipe kiel respondo al la malordo de la angla enlanda milito kaj la radikalismo de la Franca Revolucio. En la mezo de la 20a jarcento, prakonservativismo komencis organiziĝi mem serioze kiel intelekta kaj politika forto.

Notoj
-----

1. ↑  Deutsch & Fishman 2010.
2. 1 2  Vincent 2009.

Bibliografio
------------

* Deutsch, Kenneth L.; Fishman, Ethan (2010). The Dilemmas of American Conservatism. University Press of Kentucky. ISBN 0-813-13962-7.
* Vincent, Andrew (2009). Modern Political Ideologies. John Wiley & Sons. ISBN 1-444-31105-0.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 701803
* NKC: ph126702
 |
**La Ŝtata Historia Muzeo** (ruse *Госуда́рственный Исторический музе́й*) estas plej ampleksa deponejo de la rusaj naciaj eksponaĵoj situanta en Ruĝa Placo de Moskvo, Rusio. Ĝin ordonis fondi caro Aleksandro la 2-a en 1872. Ĝis 1917 ĝi nomiĝis **La Historia Muzeo de Lia Imperiestra Moŝto Aleksandro la 3-a** .

La projekton de la konstruaĵo faris kaj realigis en 1881 arkitekto Vladimir Ŝervud kaj inĝeniero *A. Semjonov*. Ili sukcesis bele komplektigi la Ruĝan Placon per sia kreaĵo kaj Kremlo, do oni trovas neniun videblan diferencon inter arkitektaj stiloj de konstruaĵoj el la 15-a kaj la 19-a jarcentoj, des pli, ke ambaŭ objektoj havas saman ruĝbrunan koloron.

Internon de la muzeo ornamis famaj rusaj pentristoj: Viktor Vasnecov kaj Ivan Ajvazovskij.

En 2010 kvanto de la muzeaj eksponaĵoj atingis 4 400 000, kiuj okupas 4000 m² da areo.

Filioj de la muzeo estas:

* Katedralo Sankta Bazilio
* Ĉambroj en Zarjadje
* Novodeviĉij virina klostro (ekde 2010 ĝi reapartenas al Rusa Ortodoksa Eklezio)

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala ttt-ejo de la muzeo ruse, angle
* eksponaĵoj de la muzeo mem kaj ĝiaj filioj ruse, angle



* Kategorio Ŝtata Historia Muzeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Flago de EZLN
La **Zapatista Armeo por Nacia Liberigo** (hispane *Ejército Zapatista de Liberación Nacional*, eĥErsito sapatIsta de liberasjOn' nasjonAl, mallongigita **EZLN**) estas la plej konata revolucia grupo en Meksiko. Ĝia centro estas en la ŝtato Ĉiapo. La zapatistoj strebas plibonigi la vivon de la loĝantaro de Ĉiapo, kies plimulto estas majaidaj indianoj, al kiuj mankas bazaj rimedoj kaj edukado. La nomo "zapatisto" venas de la nomo de la meksika revoluciisto Emiliano Zapata, kiu subtenis la rajtojn de indianoj dum la Meksika Revolucio. La proparolanto de la EZLN estas pseŭdonimulo Subcomandante Marcos (/subkomandante markos/, "subkomandanto Markos") , kiu ofte publikigas la ideojn, kredojn, kaj planojn de la tuta organizaĵo.

La armita zapatista ribelo eksplodis la 1-an de januaro, 1994, kaj la meksika armeo batalis kontraŭ la zapatistoj nur kelkajn tagojn. Poste, Manuel Camacho Solís estis nomita registara reprezentanto por negoci kun la zapatistoj. Tiu negocado kulminis per la *akordo de San Andrés*, sed la registaro neniam plenumis ĝin, kaj la situacio fakte restis senŝanĝa dum la prezidenta periodo de Ernesto Zedillo Ponce de León.

Malgraŭ la konstanta militaj minacoj, la zapatistoj defendas sin kaj kreskiĝas. La rilatoj inter la zapatistaro kaj la registaro pliboniĝis post kiam Vicente Fox Quesada fariĝis prezidanto (2000). En la jaro 2001, Fox eĉ permesis politikan marŝadon el Chiapas al Meksikurbo, kie li parolis kun la indiĝenoj.

La eksplodo de la zapatista ribelo estigis profundan apogon en kelkaj tavoloj de la meksika socio, ĉefe maldekstremaj, sed ankaŭ ĉe intelektuloj. Fakte, la "zapatista fenomeno" iom post iom fariĝis laŭmoda temo kaj en la amaskomunikiloj kaj en la merkato, kie nuntempe aĉeteblas T-ĉemizoj kun la foto de *Subcomandante Marcos*. Multaj eksterlandanoj tra la tuta mondo ekkonis la zapatistaron per la muziko de la rok-grupo Rage Against the Machine.

La Zapatisma Himno (hispane: Himno Zapatista) estas la himno de la Zapatista Armeo por Nacia Liberigo (EZLN), kiu funkcias en la meksika ŝtato Chiapas. La kanto estis prenita de meksika revolucia *corrido* "Carabina 30-30"

Vidu ankaŭ
----------

* Alimondismo
* Gerilo
* Ribelaj Zapatismaj Aŭtonomaj Komunumoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* ¡Ya Basta! Arkivigite je 2002-08-02 per la retarkivo Wayback Machine

* Zapatista Armeo por Nacia Liberigo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Zapatista Armeo por Nacia Liberigo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


1. ↑  Himno Zapatista
Aram-strato dum la 1920aj jaroj.
Aram en 2014.
**Strato Aram** (armene: Արամի Փողոց), estas strato ĉe la centra distrikto Kentrono de la armena ĉefurbo Erevano, nomita laŭ Aram Manukjan; la estro de la rezistado de Van de 1915 kaj unu el la fondintoj de la Unua Respubliko Armenio. Ĝi estas unu el la plej malnovaj stratoj en moderna Erevano.

La strato iras de la strato Ĥanĝjan en la sudoriento, al Avenuo Mesrop Maŝtoc ĉe la nordokcidento, laŭ la arta pulbazaro *Vernissage*, la Nacia Galerio de Armenio kaj la parko de Misak Manukjan.

Historio
--------

La strato malfermiĝis en 1837 kaj nomiĝis *Cara Strato* honore al la caro Nikolao la 1-a, kiu vizitis la urbon dum tiu periodo. En 1919, post la morto de la unua interna ministro de la Unua Respubliko de Armenio Aram Manukjan, la strato estis oficiale renomita pro li. Post la sovetiĝo de Armenio, la komunistoj renomis la straton laŭ la bolŝevika aktivulo Suren Spandarjan en 1921. Post la sendependeco de Armenio en 1991, la nomo de Aram Manukjan estis restarigita kaj la strato estis oficiale renomita strato Aram (en armena lingvo: Arami Pogoc).

Inter 1917 kaj 1919, Aram Manukjan loĝis en la konstruaĵo situanta ĉe Aram-strato 9. La konstruaĵo apartenanta al Fadej Kalantarjan, datiĝas de 1910 kaj estis projektita de la arkitekto Boris Mehrabjan.

Strato Aram estis hejmo de multaj malnovaj kaj tradiciaj konstruaĵoj de Erevano. Tamen post la sendependiĝo de Armenio, la plej multaj historiaj konstruaĵoj sur la strato estis aŭ tute detruitaj aŭ transformitaj en modernaj loĝejaj konstruaĵoj per la konstruado de pliaj etaĝoj. Nur malmultaj strukturoj estis konservitaj, ĉefe en la parto, kiu etendiĝas de la strato Abovjan ĝis la Avenuo Mesrop Maŝtoc.

Referencoj
----------

1. ↑   Old Yerevan. Arkivita el la originalo je 2022-03-31. Alirita 2019-11-19.
2. ↑  The President conducted a tour of the capital and familiarized with the process of implementation of the major investment programs

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Strato Aram en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Malnovaj fotoj de strato Aram Arkivigite je 2014-05-29 per la retarkivo Wayback Machine
La **Justica Palaco** estas impona eklektika historia monumento en Budapeŝto, en distrikto Belváros-Lipótváros ĝuste kontraŭ Parlamentejo (Budapeŝto).

Justica Palaco en Budapeŝto

Historio
--------

La trietaĝa palaco estis konstruita inter 1893 kaj 1896 laŭ plano de Alajos Hauszmann. Ĝis la socialismo en la palaco funkciis la plej supera juĝejo (aŭ kurio), poste Instituto pri laborista movado ricevis ĝin. Inter 1957 kaj 1973 Hungara Nacia Galerio profitis ĝin, poste Etnografia Muzeo.

Konstruaĵo
----------

Justica Palaco en Budapeŝto
La fasado estas simetria kun riĉaj ornamaĵoj. La plej okulfrapa estas meze la timpano. János Fadrusz kaj György Zala faris la skulptaĵojn. Interne post la enirejo granda ĉambrego por la ŝtuparejoj estas videbla, kie Károly Lotz pentris la freskojn.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare Arkivigite je 2015-02-08 per la retarkivo Wayback Machine

Galerio
-------

* La ĉambrego kun ŝtuparejoLa ĉambrego kun ŝtuparejo
* FreskoFresko
* La timpano kun skulptaĵojLa timpano kun skulptaĵoj

* Kategorio Justica Palaco (Budapeŝto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Strato Tamanjan el la Kaskado
**Strato Tamanjan** (armene: **Թամանյան Փողոց**, Tamanjan pogoc') estas piedira strato en Erevano, Armenio. Ĝi situas en la centra distrikto Kentrono kaj ligas la Erevanan Kaskadon norde kun la strato Moskovjan sude. Ĝi havas longon de 200 metroj kaj larĝon de 55 metroj. Ĝi estas nomita laŭ la ĉefa arkitekto de Erevano Aleksandr Tamanjan. La statuo de Tamanjan staras ĉe la enirejo de la strato ekde 1974.

La *Cafesjian-Skulpta Ĝardeno* de la Cafesjian-a Muzeo de Arto situas laŭ la strato. La strato finiĝas per la ŝtuparo de la kaskada komplekso.

La skulpta ĝardeno de la strato estas hejmo por verkoj de multaj influaj artistoj inkluzive de *la Kato* de Fernando Botero, *Romia militisto*, kaj *Virino Fumanta Cigaredon*.

La Muzeo pri Rusa Arto ankaŭ troviĝas sur la strato Tamanjan.

Pluraj specoj de kafbutikoj, trinkejoj, restoracioj kaj drinkejoj troviĝas ĉe la trotuaroj de la strato.

Bildaro
-------

* The Tamanyan Street at nightThe Tamanyan Street at night
* Statuo de Tamanjan en la enirejoStatuo de Tamanjan en la enirejo
* Artverkoj ĉe la skulpta ĝardenoArtverkoj ĉe la skulpta ĝardeno
* Romia militisto de Botero*Romia militisto* de Botero
* Kato de Botero*Kato* de Botero

Piednotoj
---------

* Kategorio Strato Tamanjan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  Cat, CCA
2. ↑  Roman warrior, CCA
La **Litova kultura instituto** (litove ***Lietuvos kultūros institutas***) estas nacia kultura organizaĵo establita de la Ministerio pri Kulturo de la Respubliko Litovio, kiu plifortigas la rolon de la litova kulturo en la mondo. La Fondaĵo intence prezentas litovan kulturon kaj profesian arton eksterlande kaj plibonigas la ŝancojn sur la internacia sceno por kulturaj profesiuloj kaj artistoj, same kiel por specialistoj kaj organizoj laborantaj en ĉi tiuj kampoj.

La Litova Instituto pri Kulturo plenumas sian agadon laŭ la temaj, regionaj kaj geografiaj prioritatoj skizitaj de la Ministerio pri Kulturo, kunlabore kun litovaj kaj eksterlandaj kulturaj profesiuloj kaj Kulturaj Ataŝeoj de la Respubliko Litovio.

La Instituto de Litova Kulturo estis establita en 2008. La sidejo estas sur Z. Sierakausko str. 15, Vilno .

Agadoj de la Instituto
----------------------

La Fondaĵo faras la sekvajn agadojn : 

* Organizas kaj kunordigas programojn de prezentado de litova kulturo eksterlande
* Kurante la Vizitan Programon
* Kurante la Programon de Subvencio por Tradukado
* Kunlabori kun la Kulturaj Ataŝeoj en eksterlandoj en preparado de siaj agadoj kaj kunordigado de la efektivigo
* Preparu kaj efektivigu programon de kulturaj eventoj ene de la Librofoiro de Vilna
* Kunordigante la partoprenon de Litovio en la Eŭropa Unia programo "Krea Eŭropo"
* Kolektas kaj disvastigas informojn pri litova kulturo kaj profesia arto
* Konsili, dividante informojn kaj partopreni en interorganizaj agadoj en ĝiaj kompetentecaj kampoj

La diverseco de ilia laboro inkluzivas organizi aŭ subteni dancon, muzikon, literaturon, kinon, bildarton, teatron, dezajon kaj arkitekturon .

EUNIC-Membreco
--------------

La Litova Kultura Instituto estas membro de transeŭropa reto, EUNIC (Naciaj Institutoj por Kulturo de Eŭropa Unio). Tiu ĉi reto kunigas 36 kulturajn organizaĵojn el Eŭropa Unio kaj Britio. La Litova Instituto de Kulturo funkcias rekte aŭ per reprezentantoj en 17 EUNIC-grupoj tra la mondo.

Referencoj
----------

1. 1 2   Pri Ni (angle). Gwefan Lietuvos kultūros institutas. Alirita 12an de aprilo 2023.
2. ↑   Lithuanian Culture Guide. Gwefan Lietuvos kultūros institutas. Alirita 12 Ebrill 2023.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Youtube-Kanalo de Litova Kulturinstituto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 852123
 |
**Striko** estas intencita ĉeso de laboro celanta devigi la mastron kontentigi la postulojn de la salajratoj. Striko organiziĝas per helpo de la sindikatoj, krome la flavaj sindikatoj. Strikrompanto estas dungito kiu ne estas solidara kun siaj strikantaj kolegoj kaj do daŭrigas la laboron. Strikokaso estas starigita de sindikatoj kun la celo subteni la partoprenantojn de oficiala striko se pago de ilia salajro ĉesas. Mastrostriko estas ĉeso de laboro ordonata de mastro por cedigi la salajratojn. Lokaŭto (en la angla signifas fermi ekstere) estas interkonsento de dungantoj fermi la entreprenojn, por per tio devigi la laboristojn al cedoj.

La 24-an de majo 2005, ĉe IBM okazis mondskala striko, post anonco pri 13 000 maldungoj.

Fastostriko
-----------

*Fastostriko* estas prireklamata senperforta ĉeso de sinnutro, memdecidita, por influi decidon fare de regantoj aŭ publiko.

Lingvostriko
------------

*Lingvostriko* estas striko por obteni lingvan rajton kiel faris ekzemple en 2015 Liadh Ní Riada (eŭroparlamentanino por Sinn Féin) kiam ŝi strikis lingve (irlande : 'stailc teanga') en la Eŭropa Parlamento parolante tie nur irlande dum pli ol unu semajno por protesti kontraŭ 'la diskriminacion de ŝia lingvo ene de la EU-institucioj' kaj kontraŭ la irlanda registaro kiu malkuraĝigus la uzadon de la irlanda, eĉ kiam ĝi ne plu aktive subpremas ĝin kiel estis la kazo dum la angla kaj brita koloniismo. Ŝi protestis kontraŭ la situacion ke la irlanda, kvankam havante la saman oficialan statuson de laborlingvo, tamen ne estas plenplene samrajta. Krome ŝi argumentis ke Irlandaj impoŝtpagantoj jam pagas por la tradukado en aliajn lingvojn, do kial ne por dungi pli da lingvajn servojn en la irlanda.

Famaj strikoj
-------------

* Striko de La Kanada en Katalunio.
* Vendredoj por la estonteco.
* Pullman-striko
* Vinipega ĝenerala striko

Bildaro
-------

* 
* 
* 
* 
*

Referencoj
----------

1. 1 2  (angla) Simon Hooper, Striking for Irish and linguistic diversity (striki por la irlanda kaj lingva diverseco), Aljazeera.com

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Striko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Striko en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Dungeco
* Laborista movado
* Klasbatalo
* Ĝenerala striko
* Lokaŭto
* Striko (filmo)
* Lingvismo
* Lingva imposto
* Protesto
Kovrilpaĝo de brita versio de 1913.
***La Tentation de Saint Antoine*** (La Tentado de Sankta Antonio) estas proza poemo de Gustave Flaubert (1849-1856-1870), publikigita en 1874.

Redakta historio
----------------

En 1845, lia fratino Caroline Flaubert edziniĝis al kamarado kaj elinfanaĝa amiko de Gustave, Émile Hamard. Li akompanis ilin al nuptoveturo en Italion. En Ĝenovo, li admiris la pentraĵon de Pieter Bruegel la pliaĝa, *La Tentado de Sankta Antonio*, kiu inspiros al li samnoman rakonton.

Resumo
------

Interesita ekde 1835 de tiu temo kiun jam pritraktis la *Kaino* de Byron kaj la *Faust* de Goethe, Flaubert verkis tri versiojn de tiu longa poemo kie la ermito de Tebaido dialogas kun sinsekvaj aperoj. Sankta Antonio rememoras sian pasinton, la diablajn tentadojn: voluptamo, povo ktp, krom la apero de lia disĉiplo, Hilariono, kiu prezentas la li ĉiajn diojn, kredojn, ritojn, ktp, sen forgesi la kontraŭdirojn de la Biblio.

Notoj
-----

1. ↑   Jakuta Alikavazovic, Flaubert : biographie, analyse littéraire, étude détaillée des principales œuvres, Studyrama, 2003, 15

Eksteraj ligiloj
----------------

* Saint Antoine La tri versioj elŝuteblaj.
* Pri *La Tentation de saint Antoine* ĉe la retejo Flaubert
* La Tentation de saint Antoine, versio aŭdebla


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 461924
 |
La **Universitato de Scienco kaj Teknologio –** **Houari Boumediene** (france *Université des sciences et de la technologie Houari-Boumediene*, akronime **USTHB**, arabe جامعة العلوم والتكنولوجيا هواري بومدين) estas universitato troviĝanta en la urbo Bab-Ezzouar 15 kilometrojn de Alĝero, Alĝerio. La universitato estis desegnita de brazila arkitekto Oscar Niemeyer kaj estis inaŭgurita en 1974.

Kursoj ofertitaj estas Komputado, Pura kaj Aplika Matematiko, Fiziko, Kemio, Biologio, Geologio, Konstruinĝenierado, Elektroniko, Informa teknologio, Proceza Inĝenierado kaj Mekanika Inĝenierado.

USTHB estis la plej granda universitato en Alĝerio ĝis 2013; ĝi havas pli ol 20,000 studentojn. La registara kvinjara plano celanta altigi la nombron de universitataj studentoj en Alĝerio de 1,2 milionoj en 2010 al 2 milionoj da studentoj en 2014 kaŭzis la konstruadon de novaj universitatoj kaj fakultatoj en preskaŭ ĉiu alĝeria urbo; iuj universitatoj nun estas pli grandaj ol la USTHB en la nombro da aliĝintaj studentoj.

USTHB kunlaboras kun okcidentaj universitatoj. Interkonsentoj ekzistas inter la fakultatoj kaj ilia ekvivalento en Francio, Kebekio Kanado kaj aliaj landoj por la celo de trejnado kaj esplorado. Kelkaj arabaj kaj afrikaj studentoj ricevas stipendiojn por studi en la USTHB.

Instrulingvo en la universitato estas la franca, krom la geografia instruplano kiu estas disponigita en araba.

En 2010, laŭ University Ranking by Academic Performance (URAP) ,  ĝi estis la plej bona universitato en Alĝerio.

Projekto pri universitata konstruado
------------------------------------

Dizajnite fare de brazila arkitekto Oscar Niemeyer, la konstruaĵo estis malfermita en 1974. Pro lia simpatio por komunismo kiel politika mondorigardo, Oscar Niemeyer iris eksterlanden kiel rezulto de la politikaj premoj kiujn li alfrontis dum la militdiktaturo en Brazilo kaj komencis vivi en Parizo en 1965.  Huari Boumedien Universitato de Scienco kaj Teknologio estas unu el la plej gravaj dezajnoj de tiu periodo. Laŭ la propono de Huari Boumedyen, la alĝeria prezidento de la periodo, li iris al ĉi tiu lando kun sia teamo kaj ili certigis la realigon de ĉi tiu projekto. Aktive partoprenis ankaŭ João Filgueiras kaj Darcy Ribeiro.

Referencoj
----------

1. ↑   URAP - University Ranking by Academic Performance. Arkivita el la originalo je 2014-10-06. Alirita 2023-08-13.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Universitato Houari Boumediene de Scienco kaj Teknologio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Universitato de Scienco kaj Teknologio, Houari Boumediene Arkivigite je 2023-04-11 per la retarkivo Wayback Machine angle
* Universitato de Scienco kaj Teknologio, Houari Boumediene Arkivigite je 2011-04-11 per la retarkivo Wayback Machine (france)
* Universitato de Scienco kaj Teknologio, Houari Boumediene Arkivigite je 2017-07-20 per la retarkivo Wayback Machine (arabe)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 832414
* GND: 16172388-3
* VIAF: 4866153954924805680003 141001238, 4866153954924805680003
* ISNI: 0000000122931293
* SUDOC: 061498637
* BNF: 14487015s
 |
La **Provizora Nacia Registaro de Sudokcidenta Kaŭkazo** ( moderna turka lingvo : *Güneybatı Kafkas Geçici Milli Hükûmeti* ; otomana turka: *Cenub-ı Garbi Kafkas Hükûmet-i Muvakkate-i Milliyesi*  azerbajĝane: *Cənub -Qərbi Qafqaz Cümhuriyyəti*  ) aŭ **Karsa Respubliko** estis mallongdaŭra laŭnome sendependa provizora registaro kun sidejo en Kars , nordorienta Turkio. Naskita post la Armistico de Mudros kiu metis finon al la Unua Mondmilito en la Proksima Oriento , ĝi ekzistis ekde la 1-a de decembro 1918 ĝis la 19-a de aprilo 1919, kiam ĝi estis aboliciita fare de brita alta komisaro kaj admiralo Somerset Arthur Gough-Calthorpeen. Iuj historiistoj konsideras ĝin kiel marioneta ŝtato de la Otomana Imperio.

La registaro, estrita de Fahrettin Pirioğlu , konsideris ĝian teritorion esti la ĉefe islamaj loĝataj regionoj de Kars kaj Batumo, partoj de Erevana provinco kaj la distriktoj Aĥalciĥo kaj Ahalkalako de la provinco Tbiliso. En praktikaj terminoj, tamen, la registaro limiĝis al la provinco Kars kaj ekzistis kune kun la brita guberniestreco kreita dum la interveno de la Interkonsento en Transkaŭkazio.

Referencoj
----------

* Kategorio Sudokcidenta Kaŭkaza Respubliko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



1. ↑  Erik Jan Zürcher, *The Unionist factor: the rôle of the Committee of Union and Progress in the Turkish national movement, 1905-1926*, Brill, 1984, (ISBN 978-90-04-07262-6), p. 90.
Flago de la Dua Hispana Respubliko adoptita oficiale aprile de 1931
**Dua Hispana Respubliko en ekzilo** estis la nomo kiu arigis la respublikaj institucioj kiuj plufunkciis iel en la ekstero kaj kiuj plureprezentis la legitimecon de la Konstitucio de 1931 post la fina venko de la reĝimo de Francisco Franco en la Hispana Enlanda Milito. Ili pluhavis la kontinuecon de tiu reprezentado inter 1939 kaj 1977. La sidejo de la registaro en ekzilo lokiĝis unue en Meksikurbo kaj poste translokiĝis la 8an de februaro de 1946 al Parizo, Francio, kie ĝi daŭris gis junio de 1977.

Ĉefministroj de la Dua Hispana Respubliko en ekzilo
---------------------------------------------------

* 1939-1945 Juan Negrín López
* 1945-1947 Jose Giral Pereira
* 1947-1947 Rodolfo Llopis Ferrándiz
* 1947-1951 Álvaro de Albornoz y Liminiana
* 1951-1960 Félix Gordón Ordás
* 1960-1962 Emilio Herrera Linares
* 1962-1971 Claudio Sánchez-Albornoz y Menduiña
* 1971-1977 Fernando Valera Aparicio

Pritakso
--------

Kelkaj ŝtatoj agnoskis tiun instancon nome la unua estis Meksiko, ankaŭ Jugoslavio dum multaj jaroj ktp. Ankaŭ diplomatia instancoj ĉefe dum la epoko kiam la reĝimo frankista estis nek agnoskata nek akceptata en la diplomatiaj instancoj.

La kvereloj inter la diversaj partioj, subpartioj kaj tendencoj de la respublika flanko pludaŭris dum la ekzisto de tiu registaro en ekzilo. La praktika efiko de la registaro en precizaj aferoj estis nula, ĉefe en la interno de Hispanio.

La ĝenerala akcepto de la demokratia epoko de la 1970-aj jaroj finigis la ekziston de tiu instanco.

Bibliografio
------------

* Alted Vigil, Alicia. 1993. *El Archivo de la II República española en el éxilio 1945-1977 (Inventario del Fondo París)*. Fundación Universitaria Española. Madrid.
* Biescas, José Antonio; Tuñón de Lara, Manuel. *España bajo la Dictadura Franquista*. Labor. Barcelona. 1987 ISBN 8433594303
* Cabeza Sánchez-Albonoz, Sónsoles. 1997. *Historia política de la Segunda República en el exilio*. Fundación Universitaria Española. Madrid.
* Del Valle, José María. 1976. *Las instituciones de la República española en exilio* Editions Ruedo ibérico; París.
**Sutro** (sanskrito IAST: सूत, *sutra*; palia: *sutta*; ĉina: 经藏, vjetnama: *kinh;* aformismo; rita aŭ kanona traktato) estas tio kion oni nomas en Okcidento "klasikaĵon", "kanonon" aŭ eĉ, simple, "libron". La termino rilatas al spekulativaj skribaĵoj aŭ filozofiaj skribaĵoj verkitaj en la formo de aforismoj.

Sutro signifas en brahmanisma kaj hinduisma kunteksto: aforismo pri ritoj, moralo ktp. En budaisma kunteksto: sankta teksto, precipe pri prelego de la Budho aŭ de iu el liaj disĉiploj; vidu tripitako.

Referencoj
----------

1. ↑  (en) *The Sanskrit Heritage Dictionary* de Gérard Huet

Vidu ankaŭ
----------

* Sutro de la blanka lotuso de la sublima darmo
* Sutro de la koro de la perfekteco de saĝo

### Rilataj temoj

Budaismo
* Budaismo
* Budagoŝo
* LKategorio: Budhismaj tekstoj

Hinduismo
* Jogo
* Upaniŝadoj
* Brahmao

Bildaro
-------

* Sutro de la diamantoSutro de la diamanto
* Sutro de la malfermita diamanto.Sutro de la malfermita diamanto.
* Sanskrita manuskripto de Lotusa Sutro en  Brahmaa manuskriptoSanskrita manuskripto de Lotusa Sutro en  Brahmaa manuskripto

* Kategorio Sutro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Bernard Barton
 **Bernard BARTON** (naskiĝinta la 31-an de januaro 1784 en Carlisle, mortinta la 19-an de februaro 1849 en Woodbridge) estis angla poeto, komercisto kaj instruisto. Li kromnomiĝis *The Quaker Poet*.

Vivo
----

Same kiel la patro li estis komercisto, poste privata instruisto en Liverpool. en 1810 li ekis bankisti. 

Jam la unuaj poeziaĵoj de 1812 titolite »Metrical effusions« plaĉis la legantaron. Liaj »Poems by an amateur« (1818) gajnigis amikecon kun al londona librovendisto Baldwin; laŭdis »Poems« (1820) gravuloj kiel Southey, Charles Lamb kaj Byron. Kuraĝigite li publikigis ankoraŭ plurajn aliajn kolektojn kiuj ĉiuj enhavas ideojn kvakerismajn, havis elegantan stilon kaj facile legeblas; jen: »Napoleon, and other poems«, »Verses on the death of Shelley« (1822), »Minor poems«, »Poetic vigils« (1824), »Devotional verses« (1826), »A widow's tale, and other poems« (1827), »A new-year's eve, and other poems« (1828), »Fisher's juvenile scrap book« (1836), »The reliquary« (1836) und »Household verses« (1845). 

Lia fillino plue eldonis liajn skribaĵojn el junulaj jaroj, »Selections from the poems and letters of Bernard B.« (1849).

Fonto
-----

*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 2. Leipzig 1905, p. 409 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* sonlibroj elŝuteblaj
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Helmut KLÜNDER** (naskiĝis la 4-an de julio 1948, forpasis la 16-an de junio 2022) estis germana esperantisto, vivinta en la urbo Steinfurt. Li naskiĝis en esperantlingva familio; lia avo lernis Esperanton jam en 1908 kaj lia patrino - same kiel li - estas denaska esperantisto.

Ek de sia 18-a vivjaro li aktivis en Germana Esperanto-Junularo (GEJ), kiam li elektiĝis "Distrikta Delegito", do "parlamentano" de GEJ. Jarfine de 1969 li elektiĝis vicprezidanto de GEJ. Kiam la elektita prezidanto de GEJ post 4 semajnoj demisiis, li transprenis la prezidantecon. Paske de 1970 li eniris la estraron de Germana Esperanto-Asocio (GEA), kie li dum 7 jaroj reprezentis la junularan organizaĵon. Helmut Klünder restis prezidanto de GEJ ĝis la jarfino de 1974. Dum la lasta jaro de la prezidanteco (1974) okazis la Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO en Münster. Helmut Klünder estis komitatano de TEJO de 1970 ĝis 1978.

Li restis post la fino de sia aktivado en GEJ en diversaj funkcioj en la estraro de GEA. De 1983 ĝis 1989 li estis prezidanto de Germana Esperanto-Asocio (GEA). En tiu periodo li draste simpligis la statuton kaj enkondukis la membroadministradon per komputilo surbaze de datumbaza sistemo, kiun verkis d-ro Rudolf Fischer. 

Dum lia prezidanteco survojiĝis sukcesa Esperanto-renkontiĝo: Printempa Semajno Internacia (PSI) (ek de 1985). IF komenciĝis kadre de la Internacia Seminario de GEJ kiel titolo por kelkaj programeroj por mezaĝuloj, trifoje ek de 1979/80. Post kelkjara paŭzo jarfine de 1987 estiĝis memstara aranĝo sub la nomo "IF", kiun ĉeforganizis Hans-Dieter Platz), komence komisie de GEA. 

En la aĝo de 41 jaroj li post 19-jara estraraneco en GEJ kaj GEA retiriĝis el ĉiuj funkcioj de GEA por transdoni la laboron al pli junaj personoj. De 1999 li kunlaboris en la organiza teamo de PSI. En 2011 li elektiĝis honora membro de Germana Esperanto-Asocio.

Li estis edzo de Elisabeth Klünder (forpasinta en 2002). Ilia komuna infano N. Klünder estas denaska Esperanto-parolanto, same kiel Helmut Klünder mem kaj lia patrino (la unua esperantisto en la familio estis la avo). Memore al sia edzino li fondis la Elisabeth Klünder Fondaĵon ("Elisabeth Klünder Stiftung").

Laŭ profesio, Helmut Klünder estis matematikisto kaj informadikisto. Post la studado ĉe la universitato en Münster li laboris tie en interdisciplina (ekonomio/ekologio/geografio) esplorinstituto ĝis 1982, tiam dungiĝis kiel ĉefprogramisto en diversaj entreprenoj. Ekde 1995 li laboris memstare en diversaj entreprenoj kiel programisto.

Referencoj
----------

1. ↑  nekrologo en la novaĵretejo La Ondo de Esperanto (esperante)

  


| Antaŭe: | prezidanto de Germana Esperanto-Junularo | Poste: |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Peter Kühnel | decembro 1970 - decembro 1974 | Ulrich Brandenburg |

  


| Antaŭe: | prezidanto de Germana Esperanto-Asocio | Poste: |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Elsbeth Bormann | 1983 - 1989 | Wolfgang Schwanzer |
**Do Rzeczy** (latine: *ad rem*) – pola konservativa-liberala semajnrevuo de opinio eldonata en Varsovio de 2013. De la komenco ĝia ĉefredaktoro estas Paweł Lisicki, kaj anstataŭantoj Piotr Gabryel kaj Piotr Zychowicz. Eldonisto estas kompanio Orle Pióro (Agla Plumo).

De 2013 la redakcio atribuas premion "Memor-Gardanto" en kategorioj "Institucio", "Mecenaso" kaj "Kreanto".

De januaro 2020 la eldonkvanto de ĝia presata semajna versio estis ĉ. 69 mil ekzempleroj. Marte limigita al ĉ. 59 mil, ĉefe pro la kronviruso. Nombro de vendata revuo estis preskaŭ 29 mil semajne.

Karaktero de la revuo
---------------------

La revuo havas konservativan-liberalan karakteron , apogantan kristanan tradicion kaj ekonomian liberon. Slogano promocianta la revuon estis: *Ne estas konsento por silenti*.

Aŭtoroj
-------

Plejparte publikigas ĵurnalistoj, i.a. Paweł Lisicki, Cezary Gmyz, Piotr Semka, Rafał Ziemkiewicz, Piotr Gociek, Piotr Gabryel, Waldemar Łysiak, Piotr Gursztyn, Sławomir Cenckiewicz, Piotr Gontarczyk, Sławomir Koper, Marcin Wolski, Tomasz Wróblewski kaj aliaj. Pli frue publikigis ankaŭ Bronisław Wildstein (foiris marte 2015) kaj Andrzej Nowak (foiris aŭguste 2023).

Vidu ankaŭ
----------

* Gazeta Polska

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala paĝo
* Do Rzeczy ĉe YouTube
La Komputilluda muzeo en Berlino
La **Komputilluda muzeo en Berlino** (germane *Computerspielemuseum Berlin*) estas muzeo pri komputilaj ludoj kiu fondiĝis en 1997. De 1997 ĝis 2000, ĝi havis permanentan ekspozicion en Berlino. Poste, ĝi iĝis nur-enreta muzeo. En 2011, ĝi remalfermis sian permanentan ekspozicion en la regiono de Friedrichshain de Berlino en la Karl-Marx-Allee. Dum la unua monato de ĝia permanenta ekspozicio, ĝi havis 12 000 vizitantojn.

Ĝenerala
--------

*Aparatara muro*
*Pong-aŭtomato*
La Komputilluda muzeo malfermis la unuan permanentan ekspozicion en la mondo por interaga kultura amuzigo en 1997 en Berlino. Post tio, ĝi fariĝis respondeca pri 30 naciaj kaj internaciaj ekspozicioj. Inter ĉi tiuj estis la projekto "pong.mythos", sponsorita de la Germana Federala Kultura Fondaĵo, la plej sukcesa ekspozicio de Germanio en la historio de komputilaj ludoj. En la lastaj kvin jaroj, pli ol 470 000 vizitantoj vidis ĉi tiun ekspozicion. La muzeo havas kolekton de ĉirkaŭ 25 000 aparatoj kun ludoj, ĉirkaŭ 12 000 teknikajn revuojn, videoludojn kaj manlibrojn. Ĝi enhavas unu el la plej grandaj kolektoj de programaro kaj aparataro en Eŭropo.

La kolekton de la Komputilluda muzeo posedas la *Förderverein für Jugend und Sozialarbeit e. V.* ("Antaŭeniga klubo por junularo kaj socia laboro"). La novan muzeon estras Gameshouse GmbH. Konstrui la novan permanentan ekspozicion estis financita fare de la Germana Loteria Fondaĵo en Berlino kaj de la Kultura Investa Programo de la Fako pri Kulturaj Aferoj de Berlino.

Estas en la muzeo pli ol 300 interagaj ekspozicioj, kiuj ilustras la kulturan historion de komputilaj ludoj. Unu el la elstaraĵoj estas reala videoludado de la 1980-aj jaroj kun aŭtentikaj ludoj de tiu jardeko, kiu popularigis videoludojn. Ĉiuj konzolaj ludoj estas ludeblaj sur originala aparataro de Magnavox Odyssey el 1972 ĝis pli novaj hejmaj aparatoj kiel la sistemoj Nintendo kaj ĉiuj versioj de la PlayStation-familio. Originala ekspozicio en la muzeo estas nomita "PainStation", kie la perdanto de la ludo estas submetata al fizika puno aŭ milda varma ŝoko.

La Komputilluda muzeo estas membro de la Internacia Konsilio de Muzeoj kaj de la Nestor-projekto, financita de la germana Federacia Ministerio pri Edukado kaj Esploro (Germanio).

Profesia gvidado en Esperanto
-----------------------------

Chuck Smith, konata esperantisto kiu loĝas en Berlino, regule organizas gvidadon en la muzeo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Komputilluda muzeo en Berlino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (ekzistas angla, germana kaj pola versioj)

Fontoj
------

Tiu ĉi artikolo estas tradukita dank' al Google-Tradukilo.

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Computerspielemuseum Berlin en la germana Vikipedio.* 

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Computerspielemuseum Berlin en la angla Vikipedio.*

Referencoj
----------

1. ↑  Facebook-okazaĵo kiu invitas partoprenis tian gvidadon la 5-an de januaro 2018 kun la teamo de Amikumu.
2. ↑  YouTube-filmeto de la jubisto Evildea kiu filmis viziton al la muzeo
Franz Horny en Romo; pentris Carl Christian Vogel von Vogelstein, 1820
**Franz Theobald HORNY** (naskiĝinta la 23-an de novembro 1798 en Vajmaro, mortinta la 23-an de junio 1824 en Olevano Romano) estis germana pentristo de romantikismo.

Vivo
----

Frekventis Horny la de Johann Heinrich Meyer estrata faklernejo "'Fürstliche freie Zeichenschule" en sia naskiĝurbo; tie instruistis ankaŭ lia patro Konrad Horny. Influegis lin la artohistoriisto, kolektisto kaj mecenato Karl von Rumohr, kiu invitis lin je akompanado al Romo en la 1816-a jaro. Krome li peradis disĉiplecon en la ateliero de Joseph Anton Koch. Horny restis ateliere ĝis 1817 kaj ĝuis tiam la akceptiĝon de germanaj artistoj el rondoj ĉirkaŭ Rumohr respektive de la nazaretanoj Peter von Cornelius kaj Julius Schnorr von Carolsfeld. 

vido de Olevano, ĉ. 1821
Kun Rumohr li laborvojaĝis al Olveano en la Sabinaj Montoj kaj al Frascati. Dum tia vojaĝo li konatiĝis kun Peter von Cornelius kiu invitis lin kunlabori en la freskoelfaro je la Vilao Giustiniani Massimo. Post la reveno de Cornelius al Germanujo en 1818 estis la ĉefa okupiĝo de Horny la kreo de pejzaĝbildoj. 

Tiujare la tuberkulozo-problemoj unuafoje montriĝis. Li retiriĝis al Olevano venante ofte al Romo. De aŭturno 1822 li nur vivis en Olveano; oni entombigis lin en la Roĥo-kirko de Olevano.

Graveco
-------

virinoj ĉe puto de Olevano, ĉ. 1822
Horny baldaŭ postmorte ade estis memorigata kune kun Carl Philipp Fohr, kies elstara klareco en pejzaĝinterpretado estis laŭdata. Krome, Horny enkorpigis aspektojn de la nazaretanoj en sian grafikan inventemon: liniojn kaj kolorojn li metis por esprimi tute propran mesaĝon. Direndas tamen ke li pli ŝatis idealajn mediojn ol laŭnaturan desegnon. 

En 1998/99, okaze de la 200-a datreveno naskiĝtaga, Kunsthalle (Hamburgo) kune kun Klassik Stiftung Weimar prezentis ekspozicion kun la titolo *Ein Romantiker im Lichte Italiens*. Fakte temis pri la unua granda eksponado de aĵoj de Horny.

Literaturo
----------

* Jens Christian Jensen: *Aquarelle und Zeichnungen der deutschen Romantik*. DuMont Buchverlag, Köln 1992, p. 167, ISBN 3-7701-0976-7.
* Heinke Fabritius: *Die italienischen Landschaftszeichnungen Franz Hornys: Eine Studie zum bildnerischen Denken um 1820.* Wittenberg 2012, p. 67
* Scheidig, Walther: "Horny, Franz". Ĉe: Neue Deutsche Biographie 9 (1972), p. 640-641 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Franz Horny en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Franz Horny en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 852427
* GND: 118707124
* LCCN: nr98042919
* VIAF: 10120622
* ISNI: 0000000071011066
* SUDOC: 050272853
* BNF: 135084741 14969385q, 135084741
* ULAN: 500031609
* RKD: 39798
* NKC: xx0103084
 |
**Džansever Dalipova** (makedone *Джансевер Далипова*; , naskiĝis la 8-an de julio 1967 en Tetovo), pli bone konata sub la mononimo **Cansever** (*Джансевер*), estas nord-makedona, denaske romaa kantaŭtorino kaj kantistino.

Biografio
---------

### Malfruaj jaroj

Cansever naskiĝis la 8-an de julio 1967 en Kalegurica, Nord-Makedonio, tiam parto de Jugoslavio. Ŝi estis la plej juna filino en terkulturista Ĥoraĥanaj ciganoj familio de sep gefiloj. Kiam ŝi estis infano, ŝi unuokuliĝis pro sageto kiun ŝi ricevis en unu el ŝiaj okuloj.

### Kariero

Cansever aktivas en muzikistaj rondoj ekde ŝia junaĝo. En 1992, ŝi publikigis sian unuan albumon, *Kemano Basal E Romenge*, kaj estiĝis profesia muzikisto.

En 1997, ŝi aperis por la unua fojo en la televida elsendo "*İbo Show*" de la prezentisto İbrahim Tatlıses. Dum tiu elsendo ŝi kantis sianmaniere la faman kanton "*Kara Çadır*" pro kiu ŝi ekhavis nacian renomon en Turkio kaj multe populariĝis. Sekve, Cansever subskribis interkonsenton kun la diskeldonejo Ecce Müzik kaj publikigis plurajn muzikalbumojn en malsamaj lingvoj (turke, makedone kaj romae).

### Privata vivo

En 1994, Cansever estis diagnozita kun ankilosa spondilito, kaj ŝi suferis pro pluraj sanproblemoj ligitaj al tiu artika malsano. Ŝi estis fine kuracigita en 2009, pli ol dek kvin jaroj post ŝia diagnozo, en Germanio, kie ŝi loĝis de 2007.

Diskaro
-------

* Morbus Behterew (1992)
* Meçhul (1997)
* Cemalim (1998)
* Yollar Hasta Ben Yorgunum (2000)
* Farklı Yorum (2006)
* Hey Denysha (2013)
* Ben Ne Günler Gördum (2014)
* Roman Kızı (2014)
* Hala Seviyorum (2015)
* Doya Doya Arabesk (2016)
* Yenildik (2017)
* Son Ütücü (2018)
* Cansever Ce (2020)

Notoj kaj referencoj
--------------------

* Tiu artikolo estas traduko de la nederlandlingva artikolo « Cansever »


1. 1 2  "Pop musiques : Džansever, la vedette rom qui se joue des genres", *Le Courrier des Balkans*, la 15-an de januaro 2021
2. ↑  (en) Carol Silverman, *Romani Routes: Cultural Politics and Balkan Music in Diaspora,* Oxford University Press, 2012
3. ↑  Cansever kimdir, nereli ve kaç yaşında? Cansever hayatı hakkında, *haberturk.com*, la 22-an de septembro 2020
Ĉefa ŝtuparo de la Muzeo de Arthistorio de Vieno.
Detalo de la fasado.
Interno de la muzeo.
La **Muzeo de Arthistorio** de Vieno (germane *Kunsthistorisches Museum*) estas unu de la plej gravaj muzeoj de belartoj kaj ornamartoj de la mondo. Ĝi havas sidejon en palaco de la *Ringstraße*, kronita per oklatera kupolo. La termino *Kunsthistorisches Museum* aplikeblas kaj al la institucio kaj al ties ĉefa konstruaĵo.

Ĝi inaŭguriĝis en 1891 samtempe kiel la Muzeo de Natura Historio (*Naturhistorisches Museum*) fare de la imperiestro Francisko Jozefo de Aŭstrio-Hungario. Ambaŭ muzeoj havas identajn eksterojn kaj estas unu antaŭ alia flanke de la Placo Maria-Terezia. Ambaŭ konstruaĵoj estis starigitaj inter 1872 kaj 1891 laŭ la planoj desegnitaj de Gottfried Semper kaj Karl Freiherr von Hasenauer.

Ambaŭ muzeoj de la *Ringstraße* estis menditaj de la imperiestro por havigi taŭgan hejmon por la enorma artokolekto de de la familio de Habsburgoj kaj fari ĝin alirebla al la granda publiko. La fasado konstruiĝis el sabloŝtono. Ĝi havas ortangulan planon kaj finas per kupolo 60 metrojn alta. Tiu estas kronita de kolosa statuo de Palas Atena. La interno de la konstruaĵo estas lukse ornamita per marmoro, ornamaĵoj el stuko, orfolioj kaj pentraĵoj, kio faras ĝin jam artaĵo mem.

Tiu muzeo estas hejmo de la plej bonkvalita kolekto de Rubens kaj de lia etoso, kun tiu de la Muzeo Prado, same kiel de variaj gravaj portretoj de Velázquez, kiuj estis senditaj de la reĝo Filipo la 4-a pro la parencaj ligiloj kiuj ekzistis inter ambaŭ kortegoj. La grupo de pentraĵoj de Pieter Bruegel la pliaĝa estas ĉirkaŭ unu triono de ties tuta enhavo.

Bildaro
-------

* Napoleono trapasanta la Alpojn de Jacques-Louis David*Napoleono trapasanta la Alpojn* de Jacques-Louis David
* Virgulino de la Prato de Rafaelo.*Virgulino de la Prato* de Rafaelo.
* La Babela turo de Pieter Bruegel la pliaĝa.*La Babela turo* de Pieter Bruegel la pliaĝa.
* La Infantino Margarita en blua koloro de Velázquez.*La Infantino Margarita en blua koloro* de Velázquez.
* Caravaggio, Davido kun la kapo de GoljatoCaravaggio, *Davido kun la kapo de Goljato*
* Unu de la galeriojUnu de la galerioj

Bibliografio
------------

* Monreal, L. Grandes Museos, vol. 2, Editorial Planeta, 1975. ISBN 84-320-0460-X (kompleta kolekto)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Muzeo de Arthistorio de Vieno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Muzeo de Arthistorio de Vieno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (angle)
* Guía de Viena - Museo de Historia del Arte (hispane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 617017
* GND: 2016751-9
* LCCN: n50056014
* VIAF: 167555500 126584224, 167555500
* ISNI: 0000 0001 2115 9908
* SUDOC: 169274659
* MBA: 0cdcd4c5-5d49-4621-a809-87adfaf8eabb
* NKC: ko2002111713 kn20020322352, ko2002111713
 |
**Rainer KURZ** [rajner kurc] estas germana esperantisto. Li loĝas en Stuttgart kaj parte en Sidnejo, Aŭstralio.

Rainer Kurz studis en la Universitato de Stuttgart kaj doktoriĝis pri telekomunikado. Li laboris interalie por McKinsey kaj Gemini Consulting. De 1999 li estras propran konsultan firmaon *Rainer Kurz Business Consulting*, kiu laboras por firmaoj en la telekomunikada fako kaj fondis kun kvar studentoj de la Universitato de Hohenheim interretan merkatejon por rifuĝintoj kaj entreprenoj kiuj ŝatas dungi rifuĝintojn.

De 1999 ĝis 2001 li estis prezidanto de Germana Esperanto-Asocio (GEA). Nun li estas estrarano de GEA (pri eksteraj rilatoj) kaj de IKEF.

En Esperantujo, li havas diversajn estraranpostenojn:

* Vicprezidanto ĉe FAME-fondaĵo.
* Estrarano por publikaj rilatoj ĉe Germana Esperanto Asocio (GEA).
* Estrarano ĉe Internacia Komerca kaj Ekonomia Fakgrupo (IKEF).
* Prezidanto ĉe Rainer-Kurz-Fondaĵo por la subteno de Esperanto.

Kelkaj liaj apartaj projektoj estas:

* Organizanto de mallongfilmkonkurso "Esperanto 125-jara".
* Produktisto de dokumentadfilmo "Intervjuo kun Nobelpremiito Reinhard Selten".

Rainer Kurz doktoriĝis pri telekomunikado en Stuttgart/Germanio kaj Kitakyushu/Japanio kaj laboras kiel memstara firmaokonsilisto en sia firmao Rainer Kurz Business Consulting. Li ankaŭ estas interreta entreprenisto. Interalie, li kreis kaj licensigis interretajn merkatojn por lberaj profesiuloj laŭ la nomo de Freelance-Market () en diversaj landoj (Germanio, Aŭstralio, Ĉeĥio, Ĉinio kaj Nov-Zelando.

Referencoj
----------

1. ↑  (angla, germana, iom araba) Rainer Kurz, *Jobs for refugees*/*Jobs für Flüchtlinge* ( trovi dungadon por rifuĝintoj)
2. ↑   Filmkonkurso Esperanto 125-jara: Intervjuo kun la fondinto Rainer Kurz  kun la premiitaj filmoj (esperante). Alirita 2016-05-16.
3. ↑   Prof. Reinhard Selten - Nobelpremiito, interv. de Rainer Kurz  16 subtitalaj lingvoj (esperante). Alirita 2016-05-16.

  


| Antaŭe: | prezidanto de Germana Esperanto-Asocio | Poste: |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Frank Stocker | 1999 - 2001 | Andreas Emmerich |

* Kategorio Rainer Kurz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La placo Albertina en Vieno, antaŭ la muzeo Albertina.
La **palaco Albertina** troviĝas en la unua arondismento de Vieno, en Aŭstrio, en la kvartalo Hofburg. Ĝi estas muzeo depost 1804, kiam la konstruaĵo estis aranĝita por gastigi la desegnaĵojn, gravuraĵojn kaj akvarelojn kolektitajn de la duko Albert Kasimir von Sachsen-Teschen, bofilo de Maria Teresia.

La kolekto de grafikaĵoj de la muzeo Albertina estas hodiaŭ la plej riĉa de la tuta mondo : ĝi entenas proksimume unu milionon da skizoj, kaj pli ol 65 000 desegnaĵojn fare de variaj majstroj : Albrecht Dürer, Petro Paŭlo Rubens, Rembrandt, Mikelanĝelo, Rafaelo, Leonardo da Vinci, sed ankaŭ Édouard Manet, Amedeo Modigliani, Paul Cézanne, Gustav Klimt aŭ Egon Schiele.

La palaco hodiaŭ spertas gravan renovigon : la centra korto retrovis en 2003 la aspekton, kiun ĝi havis en la 19-a jarcento, kun fasadoj rekonstruitaj laŭ la desegnaĵoj de Joseph Kornäusel. Nova, moderna dependaĵo entenos studcentron, bibliotekon kaj vastan halon por gastigi portempajn ekspoziciojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Mapo
* Stanislavo Belov (2018-06-30) Pekulino kaj Picasso: vizito al Albertina kaj Mikaelplaco (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2018-07-07. Alirita 2018-07-07. *(la impresoj de esperanto-vojaĝanto, 2016)*

* Muzeo Albertina en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Muzeo Albertina en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Volksdeutsche** (Germanoj laŭ nacieco) estas iama markigo precipe por personoj, kies gepatra lingvo estis germana, kaj kiuj vivis en Eŭropo ekster ŝtatoj kun germana majoritato (komp. Regnaj germanoj). Ili ofte havia ŝtatanecon de negermana ŝtato, kiel ekz. alzacanoj kaj germanaj lorenanoj en Francio (eksa Alzaco-Loreno), germanaj minoritatoj en provinco Lieĝo (plejparte urboj Eupen kaj Malmedy) en Belgio, germanaj poznananoj, okcident- kaj orientaj prusoj, aŭ ekz. suprasilezaj germanojn en Pollando kaj Ĉeĥoslovakio.  

Germana loĝigo en la jaro 1910
Kiel "Volksdeutsche" estis markataj ankaŭ germanfonaj minoritatoj en Aŭstra Imperio kaj pli posta Aŭstrio-Hungario kaj sekvantulaj ŝtatoj krom Aŭstrio - en Jugoslavio, Hungario, Rumanio, Ĉeĥoslovakio (la tn. sudet- kaj karpataj germanoj), en Italio (Sudtirolo). En pli vasta senco estis inter ili malofte envicigataj ankaŭ aŭstroj, Luksemburganoj, germanaj svisoj kaj Liĥtenŝtejnanoj.

Antaŭ la jaro 1939 vivis proksimume 8,6 milionoj da germanoj malantaŭ orientaj limoj de la regno: en Ĉeĥoslovakio (3,48 milionoj), en Pollando (1,15 milionoj), en Rumanio (0,75 milionoj), en Hungario (0,6 milionoj), Jugoslavio (0,55 milionoj) en Sovetunio (1,15 milionoj) kaj pluaj 0,6 milionoj en Estonio, Latvio, Litovio (precipe en Klaipėda) kaj en Libera Urbo Dancigo. Post fino de fugcoj kaj forŝovoj en la jaroj 1945–1948 restis nuur proksimume 4 milionoj en la oriento de Eŭropo.

Ilia iama hejmo estas hodiaŭ el pli granda parto jam pasinteco, ĉar sekve de la dua mondmilito ili estis plimuulte ellandigitaj kaj plimuulto el ili ekoĝis nove sur teritorio de hodiaŭa germanlingva spaco (Germanio, Aŭstrio). Kie,l sekvo de la 2-a mondmilito la teritorio kun la germana loĝantaro en Eŭropo malgra ndiĝis je unu triono kaj la germana kulturo perdis je signifo.

Referencoj
----------

1. ↑  Bundeszentrale für politische Bildung (bpb), en tempo post la unua mondmilito pro kaŭzo de nova aranĝo de ŝtatlimoj kaj kreo de novaj ŝtatoj: *Transŝovoj de loĝantaroj de la 20-a jarcento*

Rilataj artikoloj
-----------------

* Etnaj germanoj
* Malnovaŭstroj
* *Auslandsdeutsche*
* Regnaj germanoj
* Sudetgermanoj
* Germana minoritato en Ĉeĥio
* *Deutsche Volksliste*
* Volgogermanoj
* Karpataj germanoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Volksdeutsche en Vikimedia Komunejo
* germane Deutsche Ost- und Siedlungsgebiete  Heim ins Reich