recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Forcejo en la parko André Citroën.
La ponto de la RER.
La **parko André Citroën** (france *Parc André-Citroën*) estas publika parko lokita en la 15-a arondismento de Parizo, ĉe la maldekstra bordo de la Sejno. Ĝi etendiĝas sur proksimume 13 hektaroj, kaj estis kreita sur la loko de eksa aŭtomobilfabrikejo de Citroën: la parko estas do nomata laŭ André Citroën, la fondinto de la firmao.

 metrostacio: M10 *Javel - André Citroën*.

Historio
--------

En 1915 André Citroën konstruis sian fabrikejon ĉe la bordoj de la Sejno: la fabrikejo funkciadis ĝis la 1970-aj jaroj, kiam ĝi malaktiviĝis. Per la detruo de la konstruaĵo, 23 hektaroj fariĝis disponeblaj kaj oni decidis dediĉi tiun terenon al la nova parko André Citroën. Ĝi estis kreita en la komenco de la 1990-aj jaroj kaj oficiale malfermis en 1992. Oni ŝuldas la aspekton de la parko al la desegnistoj Gilles Clément kaj Alain Provost, sed ankaŭ al la arkitektoj Patrick Berger, Jean-François Jodry kaj Jean-Paul Viguier.

Priskribo
---------

La parko etendiĝas ĉirkaŭ centra, rektangula gazono. Ĝi estas plibeligita de du forcejoj, entenantaj ekzotajn kaj mediteraneajn plantojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de parkoj kaj ĝardenoj de Parizo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Parko André Citroën en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Parc André-Citroën sur retejo de Urbodomo de Parizo (france)
**Nubarbaro-Rezervejo de Monteverde** (hispane ***Reserva Biológica Bosque Nuboso Monteverde***) estas privata rezervejo situanta en Kostariko lokita laŭlonge de Montaro Tilarán, inter la provincoj Puntarenas kaj Alajuela.

Ĝia nomo devenas de la najbara urbo Monteverde kaj estis fondita en 1972.
La rezervejo konsistas el pli ol 10 500 hektaroj da tropika pluvarbaro, kaj akceptas ĉirkaŭ 70 000 vizitantojn jare. Ĝi posedas 6 ekozonojn, el kiuj 90 % estas praarbaro.

Sciencistoj kaj turistoj ekde tiam trovis tre grandan biodiversecon, kiu konsistas el pli ol 2 500 specioj de plantoj (inkluzive la plimulton de specioj de orkideoj en unu loko), 100 specioj de mamuloj, 400 specioj de birdoj, 120 specioj de reptilioj kaj amfibioj, kaj el miloj da insektoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2018-06-29. Alirita 2017-06-21.
2. ↑

Vidu ankaŭ
----------

* Talamankaj montaraj arbaroj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Nubarbaro-Rezervejo de Monteverde en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Centro Científico Tropical
* Monteverde On Line
* Reserva Bosque Nuboso Monteverde Arkivigite je 2018-06-29 per la retarkivo Wayback Machine
* Reserva Biologica Bosque Nuboso Monteverde, Puntarenas Norte

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Reserva biológica Bosque Nuboso Monteverde en la hispana Vikipedio.*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Ostrov |

**Ostrov** (ruse *Остров*) estas urbo en Pskova provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 58233501.

La urbo estis fondita en jaro 1342.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1777 (atribuitan sub Katerino la 2-a).

La interurba telefona kodo estas 81152, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 57° 20′ N 28° 21′ O﻿ / ﻿57.333 °N, 28.350 °O﻿ / 57.333; 28.350 (mapo)Koordinatoj: 57° 20′ N 28° 21′ O﻿ / ﻿57.333 °N, 28.350 °O﻿ / 57.333; 28.350 (mapo).

La urbo estas sur bordoj de rivero Velikaja (Великая).

En la urbo estas fervoja stacio (ekde 1860). Vidindas novklasika katedralo de 1790 kaj kirko de 1543 en tipa regiona stilo. Proksimas historia pendoponto de 1853.

Traduko de nomo de la urbo estas "insulo".

En jaro 1959 la urbo havis 17,7 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 25,1 mil loĝantojn.
Nugato vendota en iu sudorienta franca vilaĝoLa blanka **Nugato de** Montélimar (departemento Drôme/Francio) estas dolĉaĵo konsistanta el sukero, lavenda mielo, ovoblanko, vanilo, pistakoj kaj migdaloj. Ĝi estas dokumentita unue la 2-an de januaro 1701, kiam oni faris donacon al la dukoj de Burgonjo kaj Berry po unu funtocenton da nugato. La franca kaj la germana nugatspecoj forte diferencas inter si.  
  
 Beleta rakontaĵeto klarigas al ni la pseŭdosciencan etimologion de la vorto "nugato": Estis je la fino de la 17a jarcento fraŭlino maljuna nomata Onjo Manon. Ŝi okupiĝis tutan tagon pri ŝpinado aŭ trikado, havante oran koron kaj talentegon kuiri kaj baki. Por plivivigi sian monotonan vivon ŝi kutimis inviti ĵaŭde siajn genevojn kune kun iliaj malgrandaj amikoj. Tiam ŝi plezure rakontis al ili distrajn kaj miraklajn fabelojn kaj kantadis antaŭ ili malnovajn popolajn kantojn. Poste ŝi surtabligis al la junuloj po unu deserton bongustan preparitan sekrete. La frandemularo reagis ĉiam dirante: "Tante Manon, tu nous gâtes!" (Onjo Manon, vi dorlotas nin!). Sed la vera etimologio de la vorto ŝajnas esti la latina termino "nucatum" signifanta iun nuksan manĝeton.
Pri la komunumo
---------------

**Oeschgen** (ankaŭ skribita **Öschgen**) estas komunumo en la distrikto Laufenburg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 914 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Oeschgen situas ĉe la bordo de la rivereto Sissle. Ambaŭflanke la vilaĝon bordas brakoj de la monteto *Kaistenberg*, kiu apartenas al la Tavola Ĵuraso.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,38 km², de kiuj 0,80 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,62 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sura alteco de 500 m s.m. sur la altebenaĵo de la monteto *Wolfgarten*, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 320 m s.m. ĉe la borde de la rivereto Sissle ĉe la limo al Eiken.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Oeschgen limas en nordoriento al Kaisten, en sudo al Frick, kaj en nordokcidento al Eiken.

Trafiko
-------

La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Frick al la stacidomo Stein-Säckingen.

Tra la komunumo oriente de la vilaĝo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 3 kaj paralele al ĝi la svisa aŭtovojo A3, kies plej proksimaj alveturejoj troviĝas norde en Eiken kaj sude en Frick.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Oeschgen datiĝas el la jaro 1234 kiel *Escecon*.

En mezepoko la Grafoj de Homberg-Thierstein kaj poste iliaj heredantoj la Habsburgoj, regis pri Oeschgen. Post la Milito de Waldshut en la jaro 1468 la Habsburgoj pandigis la tutan Frick-Valon al Burgonjo, sed post la burgonja malvenko dum la Burgonjaj Militoj kontraŭ la Svisa Ĵurkomunumo, la regiono revenis sub la kontrolon de la Habsburgoj, kiuj pluregis tie ĝis la jaro 1797, kiam la francoj okupis la regionon. Ek de tiam la Frick-Valo formis francan protektoraĵon, kiu en la jaro 1802 estis integrita kiel Kantono Frick-Valo al la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 fariĝis parto de Kantono Argovio, kaj Oeschgen estiĝis komunumo de la argovia distrikto Laufenburg.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Oeschgen
* Oeschgen en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Laufenburg |
| --- |
| Eiken • Frick • Gansingen • Gipf-Oberfrick • Herznach • Hornussen • Kaisten • **Laufenburg** (Sulz) - Mettauertal • Münchwilen • Oberhof • Oeschgen • Schwaderloch • Sisseln • Ueken • Wittnau • Wölflinswil • Zeihen |  |

 |

 Vikifontaro|}}* La vikipedia komunejo
- Kunlaboru en Commons **Komunejo** proponas multimediajn dosierojn al temo sub la gloso **Oeschgen**
Pri la komunumo
---------------

**Oberägeri** estas komunumo en Kantono Zugo, Svislando. Ĝi havis 5465 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Oberägeri situas ĉe la okcidenta bordo de la Lago de Ägeri ĉe la paseja vojo al la Morgarten-Pasejo.

Trafiko
-------

Oberägeri atingeblas ek de la urbo Zugo per aŭtobuslinio 1 de Verkehrsbetriebe Zugerland. Per la aŭtobuslinio 9 oni povas atingi la komunumon Sattel, kie ekzistas konekto al la trajnlinio de Svisaj Orientaj Fervojoj de Arth-Goldau al Rapperswil. Inter la jaroj 1912 ĝis 1954 ekzistis tramlinio de Zugo al Oberägeri.

Historio
--------

Laŭ ne dokumentita pretendo de la zuga teologo *Kaspar Lang* en sia eklezihistorio aperinta je la fino de la 17-a jarcento la unua preĝejo de Oberägeri estis konstruita en la valo en la jaro 876. Kvankam neniu alia dokumento tion pruvas, la ekzisto de preĝejo en Oberägeri en la 9-a jarcento estas tre verŝajna.

La 15-an de novembro 1315 okazis sur la teritorio de Oberägeri ĉe la Morgarten-Pasejo la Batalo de Morgarten, dum kiuj la trupoj de Leopoldo de Habsburgo spertis detruan malvenkon, evento, kiu certigis la ekziston de la Svisa Ĵurkomunumo kaj kiu estis decida por la sorto de Svislando.

La du politikaj komunumoj Oberägeri kaj Unterägeri estiĝis en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio el la du malfrumezepokaj kamparanaj kooperativoj, kiuj kultivis la komunajn bienojn de la valo de Ägeri, nome la supra kooperativo kaj la suba kooperativo.

Vidu ankaŭ
----------

* Batalo de Morgarten

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de komunumo Oberägeri

 Vikifontaro|}}* La vikipedia komunejo
- Kunlaboru en Commons **Komunejo** proponas multimediajn dosierojn al temo sub la gloso **Oberägeri**
  

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Zugo |
| --- |
| Baar  •  Ĥamo  •  Hünenberg  •  Menzingen  •  Neuheim  •  Oberägeri  •  Risch Rotkreuz  •  Steinhausen  •  Unterägeri  •  Walchwil  •  Zugo | Komunumoj de Kantono ZugoKomunumoj de Kantono Zugo |

 |
**Nuklea spionado** estas la volonta nepermesata rivelado de ŝtataj sekretoj koncerne al nukleaj armiloj al aliaj ŝtatoj (spionado). Dum la historio de nukleaj armiloj estis multaj kazoj de konata nuklea spionado, kaj ankaŭ multaj kazoj de ŝajna aŭ kvazaŭa spionado. Ĉar nukleaj armiloj estas ĝenerale konsideritaj la plej gravaj el ŝtataj sekretoj, ĉiuj nacioj kun tiaj armiloj havas striktajn restriktojn kontraŭ la liverado de informo rilatanta al bomba dizajno, provizaroj, liveraj sistemoj kaj deplojo. Ŝtatoj estas ankaŭ limigitaj en la publikigado de informoj pri nukleaj armiloj pro la ne-dismultiĝaj interkonsentoj.

Projekto Manhattan
------------------

Klaus Fuchs estas konsiderita la plej valora de la Atomaj Spionoj dum la Projekto Manhattan.
Dum la Projekto Manhattan, la komuna peno dum Dua mondmilito de Usono, Britio kaj Kanado krei la unuajn nukleajn armilojn, estis multaj okazoj de nuklea spionado en kiu projektaj sciencistoj aŭ teknikistoj enkanaligis informon pri bomba evoluado kaj desegno al Sovetio. Ĉi tiu grupo estas ofte konata kiel la Atomaj Spionoj kaj ilia laboro pludaŭris en la frua Malvarma Milito. Ĉar plejparto de ĉi tiuj kazoj fariĝis bone konataj en la kunteksto de la kontraŭkomunistaj 1950aj jaroj, estis longe-staranta disputo super la ĝustaj detaloj de ĉi tiuj kazoj.

La plej eminentaj de ĉi tiuj inkluzivis:

* Klaus Fuchs – germana rifuĝinto kaj teoria fizikisto kiu laboris kun la brita delegacio ĉe Los Alamos dum la Projekto Manhattan. Li estis poste malkovrita, konfesis kaj estis kondamnita al prizono en Britio. Li estis poste liberigita kaj elmigris al Orienta Germanio. Pro sia proksima konekto al multaj flankoj de projektaj aktivecoj kaj sia vasta teknika scio, li estas konsiderita la plej valora el la "Atomaj Spionoj" pro la informoj kiujn li donis al Sovetio pri la usona programo pri fisia bombo. Li ankaŭ donis fruan informon pri la usona hidrogenbomba programo sed pro tio ke li ne ĉeestis ĉe la tempo kiam la sukcesa Teller-Ulam desegno estis eltrovita, lia informo pri tio ĉi ne tiom valoris.
* Theodore Hall.
* David Greenglass.
* George Koval.
* Ethel kaj Julius Rosenberg.
* Harry Gold.

Israelo
-------

En 1986, eksa teknikisto, Mordechai Vanunu, ĉe la israela Centro pri Nuklea Esplorado en Negevo proksime al Dimona rivelis informon pri la israela nuklearmila programo al la brita gazetaro, konfirmante la ĝenerale supozatajn ideojn ke Israelo havis altnivelan kaj sinkaŝemajn nukleajn armilojn. Israelo neniam agnoskis aŭ neis havi armilan programon kaj Vanunu estis forkaptita kaj kontrabandita al Israelo, kie li estis sekrete juĝita kaj kondamnita pro perfido kaj spionado.
Georgios Andrea Papandreu, gajninto de la baloto
La **parlamenta baloto en Grekio 2009** okazis la 4-an de oktobro 2009. La baloto rezultigis absolutan plimulton por la ĝis nun opozicia Tutgrekia Socialista Movado (PASOK) sub sia gvidanto Georgios Papandreu en la grekia parlamento kaj gvidis al la fino de registara potenco de la ekde 2004 reginta konservativa partio Nea Dimokratia sub la gvido de la ĝisnuna ĉefministro Kostas Karamanlis.

La 2-an de septembro 2009 ĉefministro Kostas Karamanlis deklaris, ke li petis la grekian prezidenton Karolos Papulias pri plifruigita parlamenta baloto. Principe la venonta baloto nur okazintus en septembro 2011. La registaro de Kostas Karamanlis tamen estis pli kaj pli forte kritikata pro pluraj skandaloj kaj ĝenerale finance kriza situacio de la lando (iom pli detale pri tio eblas legi en la artikolo pri li mem). 

En la parlamenta baloto de la 4-a de oktobro la partio de la opozicia gvidanto Georgios Papandreu klare venkis tiun de la ĝisnuna ĉefministro Kostas Karamanlis, kiu ankoraŭ dum la elkalkulo de la voĉoj deklaris sian demision kiel prezidanto de la partio Nea Dimokratia.

Kvankam en Grekio regas balotodevo por ĉiuj civitanoj inter 18 kaj 70 jaroj, nur 70,4 procentaĵoj de tiuj civitanoj fakte partoprenis la baloton.

Rezulto
-------

|   parlamenta baloto en Grekio la 4-an de oktobro 2009fonto: **grekia ministerio pri internaj aferoj Arkivigite je 2009-06-09 per la retarkivo Wayback Machine** |
| --- |
|   **partio** |   **%**  | **voĉoj**   | **seĝoj**   |
|   PASOK | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |   43,92 % |

 | 3.011.521   | **160**   |
|   Nea Dimokratia  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |   33,48 % |

 | 2.295.318   | **91**   |
|   Komunista Partio  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |   7,54 % |

 | 517.062   | **21**   |
|   LAOS  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |   5,63 % |

 | 386.063   | **15**   |
|   Radikalaj Maldekstruloj | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |   4,60 % |

 | 315.501   | **13**   |
|   Verduloj | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |   2,53 % |

 | 173.388   | **0**   |

  

disdivido de la parlamentaj seĝoj post la baloto 2009
La socialista partio PASOK per proksimume 44 procentaĵoj de la voĉoj povis gajni absolutan plimulton de la seĝoj en la grekia parlamento *Vuli* (160 el la 300 seĝoj).

La konservativa partio Nea Dimokratia perdis proksimume 8 procentaĵojn kaj atingis ankoraŭ 33,5 procentaĵojn (91 seĝoj).

Same en la parlamento reprezentiĝas la "Komunista Partio de Grekio" per 7,5 procentaĵoj (21 seĝoj), la dekstre popolisma "Popola Ortodoksa Alarmo" *Laikos Orthodoksos Sinagermos* (LAOS)" per 5,6 procentaĵoj (15 seĝoj) kaj la "Koalicio de la Radikala Maldekstro" (SIRIZA) per 4,6 procentaĵoj (13 seĝoj).

La Ekologiistaj Verduloj nur atingis 2,5 procentaĵojn, malpli ol la 3 procentaĵoj necesaj por reprezentiĝi parlamente, kaj do ne ricevis parlamentan seĝon.

Vidu ankaŭ
----------

Pri la sekva evoluo vidu ankaŭ la artikolojn

* parlamenta baloto en Grekio la 6-an de majo 2012 kaj
* parlamenta baloto en Grekio la 17-an de junio 2012.
**Pabna,** bengale পাবনা estas universitata urbego en Bangladeŝo en Raĝŝaho (regiono). Ĝi estas ĉefurbo de la samnoma distrikto.

Historia palaco en Pabna
Librejo kaj privata universitato en Pabna

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 144,492 (en 2011)
* Areo: km²
* Supermara alteco: 16 m
* Horzono: UTC + 6
* Telefonkodo:
* Poŝtkodoj:
* 24° 01′ 00″ N 89° 13′ 00″ O﻿ / ﻿24.01667 °N, 89.21667 °O﻿ / 24.01667; 89.21667 (mapo)

Geografio
---------

Pabna situas sur ebenaĵo laŭ norda bordo de rivero en okcidenta centra parto de la lando. Dako troviĝas 120 km .

Historio
--------

Pabna estis deklarita komunumo en 1876. Akva rezervujo estis fosita en 1887. 

Vidindaĵo en Pabna

Ekonomio
--------

Pabna estas industria centro kun muelejoj por jutoj, kotonoj, rizoj, farunoj, oleoj, paperoj kaj sukeroj. Oni produktas produktas ankaŭ farmaciaĵojn.

Trafiko
-------

Pabna havas 4 ĉefvojojn kaj gravan riverhavenon, sed ne havas fervojon kaj flughavenon. 

Kolegio en Pabna
Moskeo en Pabna

Klimato
-------

Pabna situas en tropika klimato kun influo de musonoj. En jaro pluvas 1603 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed inter majo-oktobro pli ofte. La averaĝa jara temperaturo varias inter 20-31 °C.

Vidindaĵoj
----------

* moskeo el la 15-a jarcento
* hindua templo el la 19-a jarcento

Fontoj
------

* WikiTrans
*
La **Otava Ĉarto por Sandisvolvigo**, aŭ en angla *Ottawa Charter for Health Promotion*, estas la nomo de internacia traktato subskribita ĉe la Unua Internacia Konferenco pri Sandisvolvigo, organizita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS, aŭ en angla WHO) kaj okazinta en Otavo, Kanado, en Novembro 1986. Ĝi lanĉis serion de agadoj inter internaciaj organizaĵoj, naciaj registaroj kaj lokaj komunumoj por atingi la celon "Sano por ĉiuj" ĉirkaŭ la jaro 2000 kaj transe pere de pli bona sandisvolvigo.

Kunteksto
---------

La trideka Asembleo de la MOS, okazinta en 1977, estis markinta la gravon de disvolvigi sanon por ke la internaciaj civitanoj havu "ekonomian produktan" nivelon de sano ĉirkaŭ la jaro 2000. Krome surloka eŭropa laborfakularo disvolvigis strategion por sandisvolvigo en la mondoregiono de Eŭropo por la MOS.

Agadareoj de la Otava Ĉarto
---------------------------

Oni identigis kvin agadareojn por sandisvolvigo en la ĉarto, kiuj estas la jenaj:

1. **Konstrui sanpublikan politikon**
2. **Krei subtenajn mediojn**
3. **Plifortigi komunuman agadon**
4. **Disvolvigi personajn kapablojn**
5. **Re-orientigi sanzorgadajn servojn al preventado de malsanoj kaj sandisvolvigo**

Notoj
-----

1. 1 2  Monda Organizaĵo pri Sano. The Ottawa Charter for Health Promotion. Adoptita la 21an de novembro 1986.

Bibliografio
------------

* Ewles L, Simnett I (2005). *Promoting Health - a practical guide.* Balliere Tindall: Edinburgh.
* WHO (1999). *Health 21 - Health for all in the 21st Century.* WHO Europe: Copenhagen.
* WHO (1999). *Reducing health inequalities - proposals for health promotion and actions.* WHO Europe: Copenhagen.
La **Oficiala Journalo de Eŭropa Unio** aŭ OJEU estas perioda eldonaĵo eldonita de la Oficejo de Eldonaĵoj de la Eŭropa Unio. Ĝi sukcedis la Oficialan Journalon de la Eŭropaj Komunumoj (aŭ OJEK) post la ekvalidiĝo de la Traktato de Nico la 1-an de februaro 2003. Ĝi estas publikigita ĉiun labortagon en ĉiuj 24 oficialaj lingvoj de la Eŭropa Unio.

Historio
--------

Ekde la 1-a de julio 2013, la elektronika versio de la serioj L kaj C de la Oficiala Ĵurnalo de Eŭropa Unio havas juran valoron. Ĉi tiu elektronika eldono estas publikigita kiel kolekto de dokumentoj en PDF-formato responda al ĉiuj lingvaj versioj de sama numero, al kiuj aldoniĝas dokumento en XML-formato certiganta la integrecon de la tuto. Ĉi tiu XML-dokumento, kiu enhavas haketfunkcion de ĉiu PDF-dokumento, kiu estas membro de menciita kolekto, estas subskribita de rajtigita persono de la Oficejo de Eldonaĵoj de la Eŭropa Unio per kvalifikita cifereca subskribo stampita kun la dato de publikigo.

La efektivigo de nova interreta versio en printempo 2014 kaŭzis komputilajn fuŝojn kaj alirajn malfacilaĵojn, kiujn la faka gazetaro rimarkis siatempe. Ĉi tiuj problemoj estis poste solvitaj.

Enhavo
------

Ĝi havas tri seriojn:

* la serio L, kun eŭropa leĝaro;
* la serio C, enhavanta diversajn sciigojn de la komunumaj aŭtoritatoj;
* la serio S, suplemento enhavanta sciigojn pri publikaj aĉetoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Guillaume Adreani, Régis Bismuth, Anne–Laure Chaumette, Stéphane Cottin, Anne-Lise Sibony, *Méthodologie de la recherche documentaire juridique* arkivo, Primento, 07/02/2014
2. ↑  Reglamento 216/2013 pri la elektronika publikigado de la Oficiala Ĵurnalo de Eŭropa Unio, 32013R0216, adoptita la 7an de marto 2013, OJ de la 13a de marto 2013, p. 1-3, ekvalidis la 1an de julio 2013 (Legi rete Arkivigite je 2021-06-10 per la retarkivo Wayback Machine, arkivo)
3. ↑  Nicolas Gros-Verheyde, *« Le journal officiel européen en version « amateur » »*, Bruxelles2,‎ 3-a de junio 2014 (legi rete Arkivigite je 2014-10-13 per la retarkivo Wayback Machine, arkivo)

Eksteraj Ligiloj
----------------

* Oficiala Journalo de Eŭropa Unio (arkivo
* Aldono al la Oficiala Journalo de Eŭropa Unio (arkivo)
* Klarigoj (arkivo) ĉe *marche-public.fr*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 735626
 |
Lukanio, Metaponto. Proks. 425 a.K. - 350 a.K. Æ 21mm.
Atiko, Ateno. Post 449 a.K.
**Obolo** estas la plej malgranda antikva monero, ĝi valoras sesonon de drakmo, kiu mem valoras sescentonon de talento. Kelkfoje tamen ekzistis onoj de oboloj ĝis okono de obolo.

Laŭ Francisko Azorín **obolo** estas *Antikva bronza monereto greka, kies pezo k. valoro estis 1/0 de la drakmo.* Li indikas etimologion el la greka *obolos*, el *obelos* (pinglo, broĉo, monero) kaj de tie la latina *obolus*. Kaj li aldonas la terminojn (du, tri-, tetra-, hemi-, trihemi-).

Obolo dum antikvo
-----------------

1 talanto = 60 minoj
1 mino = 100 drakmoj
1 stateroj = 2 drakmoj
1 drakmo = 6 oboloj
La obolo estas la plej malgranda unuo, kiu kvankam de tempo al tempo estas subdividitaj je aliaj unuoj ĝis la okona obolo (ĉalko).

Obolo dum mezepoko
------------------

Dum la mezepoko, la obolo (germane: *Scherf*) estis malaltvalora arĝenta monero, poste kupra monero, kiu valoris ĉirkaŭ duonan pfenigon. Oni nur malofte stampis obolojn, lastan fojon en 1777 en Lüneburg, ĉar se necese oni rajtis duonigi pfenigon. Tiu duonigita pfenigo nomiĝas en la germana ankaŭ *obolus*.

Obolo nuntempe
--------------

Obolo signifas ankaŭ etan mondonacon aŭ almozon.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 111.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Obolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Othmarsingen (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

 **Othmarsingen** estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2335 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Othmarsingen situas ambaŭflanke de la rivero Bünz sudoriente de la distriktĉefurbo Lencburgo. Sudoriente de la vilaĝo leviĝas la monteto *Berg*, kiu estas parto de la montoĉeno Wagenrain kaj formas la naturan limon al la valo de la rivero Reuss. Al la komunumo ankaŭ apartenas la setlejo Steinhof.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,71 km², de kiuj 1,92 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,15 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 542 m s.m. sur la monteto *Berg*, dum la plej malalta punkto troviĝas sur alteco de 385 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Bünz.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Othmarsingen limas en nordo al Brunegg, en nordoriento al Mägenwil, en oriento al Hägglingen, en sudoriento al Dottikon, en sudo al Hendschiken, en sudokcidento al Lencburgo, kaj en okcidento al Möriken-Wildegg.

Trafiko
-------

En Othmarsingen kruciĝas la du gravaj fervojlinioj de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno tra Araŭo kaj Lencburgo al Zuriko kaj de Bazelo tra Brugg al Arth-Goldau.

Othmarsingen estas ankaŭ la krucpunkto de la kantonaj ĉefvojoj de Wohlen al Brugg kaj de Lencburgo al Baden. Krome la komunumo disponas pri propra alveturejo al la svisa aŭtovojo A1, kiu pasas tra ĝia teritorio.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Othmarsingen datiĝas el la jaro 1184 kiel *Otewizzingin*.
En mezepoko en Othmarsingen regis la Habsburgoj. La malalta jurisdikcio apartenis unue al la Senjoroj de Rupperswil kaj post ties formortoj al la Senjoroj de Hallwyl.

En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Othmarsingen nun troviĝis por preskaŭ 400 jaroj sub berna servuteco. En la jaro 1484 Berno transprenis la malaltan jurisdikcion mem kaj Othmarsingen fariĝis la ĉefloko de subvoktejo de la voktejo Lencburgo en Berna Argovio.

Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Othmarsingen fariĝis komunumo de la distrikto Lencburgo en la nove fondita Kantono Argovio.

Vidu ankaŭ
----------

* Othmarsingen (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Othmarsingen
* Othmarsingen en la Historia Leksikono de Svislando

  


| Distrikto Lencburgo |
| --- |
|  |  |
| Ammerswil - Boniswil - Brunegg - Dintikon - Egliswil - Fahrwangen - Hallwil - Hendschiken - Holderbank - Hunzenschwil - **Lencburgo** - Meisterschwanden - Möriken-Wildegg - Niederlenz - Othmarsingen - Rupperswil - Schafisheim - Seengen - Seon - Staufen |



 Vikifontaro|}}* La vikipedia komunejo
- Kunlaboru en Commons **Komunejo** proponas multimediajn dosierojn al temo sub la gloso **Othmarsingen**
**Nusshof** estas komunumo en la distrikto Sissach en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 209 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La vilaĝo Nusshof situas malantaŭe en la Ta-Valo ĉe la fonto de la rivereto *Magdenerbach*, kiu fontas sur al teritorio de la vilaĝo, sude de la monteto *Hard*.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Nusshof limas en nordo al Magden (Kantono Argovio), en oriento al Wintersingen, en sudo al Sissach, kaj en okcidento al Hersberg kaj neloĝata eksklavo de la argovia komunumo Olsberg.

Trafiko
-------

Nusshof situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per buslinio 106 de Wintersingen al Sissach.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Nusshof datiĝas el la jaro 1504 kiel *Hof by dem Nussbom*.

En la jaro 1372 la vilaĝo apartenis ankoraŭ al la Monaĥejo Olsberg, kiu posedis tiel bienon, kiu fariĝis la kerno de la posta vilaĝo. Kune kun la vilaĝo Wintersingen Nusshof fariĝis parto de la senjorujo *Thierstein-Farnsburg* kaj estis en la jaro 1461 akirita de la urbo Bazelo. Dum la Tridekjara Milito la vilaĝo estis rabita de hispanaj trupoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Nusshof
* Nusshof en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Nusshof en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Sissach |
| --- |
| SissachSissach Anwil  •  Böckten  •  Buckten  •  Buus  •  Diepflingen  •  Gelterkinden  •  Häfelfingen  •  Hemmiken  •  Itingen  •  Känerkinden  •  Kilchberg  •  Läufelfingen  •  Maisprach  •  Nusshof  •  Oltingen  •  Ormalingen  •  Rickenbach  •  Rothenfluh  •  Rümlingen  •  Rünenberg  •  Sissach  •  Tecknau  •  Tenniken  •  Thürnen  •  Wenslingen  •  Wintersingen  •  Wittinsburg  •  Zeglingen  •  Zunzgen | Sissach |

 |
Sidejo en Farmington, Konektikuto.
La ***Otis Elevator Company*** estas usona kompanio (posedo de United Technologies) kiu disvolvis, fabrikis kaj merkatigis liftojn, rulŝtuparojn, rultrotuarojn, kaj rilatan ekipaĵaron. Kun sidejo en Farmington, Konektikuto, Otis estas la plej granda fabrikanto de sistemoj de vertikala transportado en la mondo, ĉefe fokuse al liftoj, rulŝtuparoj kaj rultrotuaroj. La kompanio estis pionira de la disvolvigo de la "sekura lifto", inventita de Otis en 1852, kiu uzis specialan mekanismon por bloki la liftoveturilon se la tenataj kabloj paneas.

Otis estis instalinta liftojn en kelkaj el la plej famaj konstrustrukturoj de la mondo, kiel la Eiffel Turo, la Empire State Building, la origina World Trade Center, la Disney-a Terorturo "The Twilight Zone Tower of Terror", la Petronas-turoj, la Burĝ Ĥalifa, la CN Tower de Toronto, la "Winchester Mystery House" de San Jose (Kalifornio), la "Hotel del Coronado", la "Demarest Building" (unua elektra lifto), la "Singing Tower" de "Bok Tower Gardens" kaj la "Skylon Tower" de Niagara Falls (Ontario).

Notoj
-----

1. ↑  "Otis Fact Sheet 2011-2" (PDF).[*rompita ligilo*] otisworldwide.com.

* Kategorio Otis Elevator Company en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Paroka Preĝejo Nia Sinjorino de la Ĉieliro** (hispane *Iglesia Parroquial de Nuestra Señora de la Asunción*) troviĝas en Valdemoro, sude de la Madrida Regiono. El baroka stilo, ĝi estas la plej grava konstruaĵo de la monumenta ensemblo de la municipo. Ĝi konsistas el centra navo kun kvar flankaj kapeloj ĉiuflanke. Nordokcidente elstaras la sonorilturo finita en 1764 kaj antaŭnelonge reformita.

La ĉefa altaro estas ornamita de tri pentraĵoj. Maldekstre dekstren: "Sankta Petro Martiro", de Ramón Bayeu, "La Ĉieliro de la Virgulino", de Francisco Bayeu, kaj "Apero de la Virgulino al Sankta Juliano, episkopo de Kvenko" de Francisco de Goya. Ĉi lasta pentraĵo, eĉ se konsiderata kiel sekundara en la verkaro de Goya, estas konsiderata kiel la heredaĵa juvelo de la urbo. Ankaŭ menciindas aliaj pentraĵoj de Claudio Coello ("Sankta Francisco Javier" kaj "Sankta Ignacio de Loyola"), kaj pluraj freskoj de Antonio van de Pere. Ankaŭ elstas la Paroka Arkivejo, kun dokumentoj el la 15-a jarcento, kaj la Orgeno, el 1737.

Ĝi estas inkluzivita en la Ĝenerala Registro de la Kultura Heredaĵo de la Hispana Kulturministerio.

* Kategorio Paroka Preĝejo Nia Sinjorino de la Ĉieliro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En animaloj, la biotransformado okazas ĉefe en la hepato, renoj kaj pulmoj.
**Biotransformado** estas la kemia modifo (aŭ modifoj) fare de organismo al kemia komponaĵo. Se tiu modifo finas en mineralaj komponaĵoj kiel CO2, NH4+, aŭ H2O, la biotransformado estas nomata mineraligo.

Biotransformado signifas kemian ŝanĝon de kemiaĵoj kiel nutraĵoj, aminoacidoj, toksinoj, kaj drogoj en la korpo. Ĝi estas necesa por polusigi nepolusajn komponaĵojn por ke ili ne estu reabsorbitaj en renaj tuboj kaj estas ekskreciitaj. Biotransformado de ksenobiotiko povas domini toksokinetikon kaj la metabolitoj povas atingi pli altajn koncentrojn en organismoj ol iliaj originaj kemiaĵoj. Ĵuse ties aplikado estas vidita kiel efika, kostefektiva, kaj facile aplikebla alproksimiĝo por la valorigo de agrikulturaj forĵetaĵoj kun potencialo por plibonigi ekzistantajn bioaktivajn komponantojn kaj por la sintezigo de novaj komponaĵoj.

Notoj
-----

1. ↑   (2012) "Significance of Xenobiotic Metabolism for Bioaccumulation Kinetics of Organic Chemicals in Gammarus pulex", *Environ. Sci. Technol.* **46** (6), p. 3498–3508. doi:10.1021/es204611h.
2. ↑   (2018) "Properties of oils from plantain pseudostem biotransformed using crude local enzyme sources: a comparison of poultry feed oil", *Recent Pat Food Nutr Agric* **10**. doi:10.2174/2212798410666181217141311.
3. ↑   (2018) "Biotransformation of plantain pseudostem fibres using local enzyme sources; analysis of their potential as commercial poultry feed", *Biocatalysis and Biotransformation* **36**, p. 1–9. doi:10.1080/10242422.2018.1532412.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 697268
* NKC: ph192854
 |
**Nut**, aŭ *Nuit*, "La Granda kiu naskis la diojn", estas la diino de la ĉielo, kreinto de la universo kaj la astroj, laŭ la egipta mitologio.

Nut kun la kurbiĝanta korpo simile al la ĉiela volbo.Nut estis kutime reprezentita kiel nuda virino, kun la korpo kurbiĝinta kiel ĉiela volbo, kovrita de steloj. Kelkfoje kiel bovino (Mehet-Urt) aŭ sur ŝia edzo Geb (la Tero) kaj ties patro Ŝuo (la aero) klopodante disigi ilin (grafika reprezentado de la mito). Ankaŭ ŝi estis reprezentita kiel ino kun akvokruĉo surkape. Ŝiaj membroj simbolas la kolonojn sur kiuj la ĉielo estas apogata.

Nut estis filino de Ŝuo kaj Tefnut, edino de sia frato Geb, kaj patrino de la dioj Oziriso, Iziso, Setho, Neftiso kaj Horuso la maljuna. En Heliopolo ŝi estis patrino de Reo kaj estis identigita kun bovino (Mehet-Urt).

Nut, ĉiutage naskis la sunon vojaĝante tra ŝia korpo ĝis ŝia buŝo, malaperante en la interno (aŭ en la Duato), renaskiĝante sekvatage.

Protektinto de mortintoj, kiuj venis al ŝi por esti asistataj kaj nutrataj, ŝi donis al ili la kapablon renaskiĝi. En la sarkofagoj estis reprezentita ŝirmanta la mortinton kun disfaldiĝintaj flugiloj, aŭ en la interno, kiel virino kun altiĝantaj brakoj, helpente ilin renaskiĝi en la Postmorto, aŭ kiel reprezentaĵo de la ĉielo.

Ŝia loĝejo estis figarbo en Heliopolo kaj ĝiaj branĉoj estis rifuĝejo por la lacaj animoj. Laŭ la tradicio estis la figarbo sub kiu la Virgulino Maria sidis por ripozi dum ŝia vojaĝo al Egiptio.

La diino, el Heliopolo, havis sanktejojn en Memfiso kaj Dendero.
Bildo de Sascha Schneider, 1904, *Pacon surtere* **Pacpastroj** (ĉeĥe: *Sdružení katolických duchovních Pacem in terris / SKD-PIT*; germane: *Friedenspriester*) estis romkatolikaj pastroj ĉehoslovakaj propravole kunlaborantaj kun komunismaj ŝtataj institucioj. Ili deziris agadi eneklezie laŭ la volo de diktaturestruloj.

Periodo 1951–1968
-----------------

La unuan fojon la termino aperas en 1951 kiam la ŝtato ekprovis detrui la eklezian unuecon inter katolikoj ĉeĥoslovakiaj kaj la monda eklezio kreante organizaĵon de reĝimemaj pacpastroj.  La komunistoj ja sukcesis althierarkigi ne malmultajn virojn. La organizo malfondiĝis dum la Praga printempo 1968. Reprenis la agadaĉon la t.n. Laborgrupo por postkoncilia renovigo.

Periodo 1971–1989
-----------------

En 1971 fondiĝis la Societo de katolikaj pastroj *Pacem in terris* nomita laŭ la papa enciklo *Pacem in terris*, kies anoj malferme kunlaboradis kun la ateisma ŝtato. Sekvatis tiamaniere getigo de la eklezio katolika kaj lamigo respektive fina estingo de religia praktiko. Bazo ĝia estis katolikaj pastroj kiuj nomiĝis patrujemaj aŭ pacaj; ilia plibeliga nomo malkaŝu la kunlaboremadon. La biblia bildo pri veno de lumo el oriento (latine: *ex oriente lux*) ali-interpretitis en la senco de lumiĝo danke al orienta (=sovetia) komunismo-importo kiu pacigu ĉiujn popolojn. La membroj estis konvinkitaj ke neniu alia sociordo ebligus pli bone la realigon de la vera socia programo de Jesuo Kristo. Ŝajne parto de la pastroj agis malmalice kaj sindone. La oficiala organo *Gazeto katolika* iĝis nura propagandilo.

Kritiko
-------

Kritikitis la fakta spirita detrucelo de la pacmovaduloj. La kunlaboremo de la klerikaro iomete bremsiĝis krome per maldungoj kaj malpermeso duonoficialaj de ĉiuj organizoj de katolikaj klerikoj, ekz. per la manifesto *Quidam episcopi* fare de la kaŝa eklezio fidela al la papo en Romo). En 1973 ĉirkaŭ 37% de la klerikaro apartenis al la pacpastra movado, en 1986 ankoraŭ 29,2%.

Ano de la persekutita kaŝeklezio estis ekz. la slovako Vladimír Jukl.

Notoj
-----

1. ↑  La termino priskribatas de Jan Stříbný en *Lexikon für Theologie und Kirche*, 3-a eldono, 10/281, eldonite de Walter Kasper, eldonejo Herder 1993-2001, ISBN 3-451-22012-1
2. ↑  Hanuš Balík: *Katolická církve v Československu 1945–1989*; eldonejo CDK, Brunno 2007, p. 129-130

Eksteraj ligiloj
----------------

* Artikolo en la germana magazino *Der Spiegel* de la 7.12.1981
* La fondiĝa dokumento de SKD-PiT
* Martin Vaňáč pri la malfondiĝo de la pacpastra movado
* Retpaĝo de Ján Šimulčík: pri lia libro "Združenie katolíckych duchovných Pacem in terris (Výber zo samizdatových dokumentov 1969 - 1989)" Arkivigite je 2005-12-28 per la retarkivo Wayback Machine
La **otomi-mangea lingvaro** estas lingvofamilio de amerikaj indianoj, en Meksiko kaj Centra Ameriko. 

La plej granda nombro de parolantoj de ĉi tiu familio troviĝas en la ŝtato de Oaxaca, kie la otomia, la zapoteka kaj la miŝteka lingvoj estas entute parolataj de ĉirkaŭ 1 miliono kaj duono da personoj (proksimume triono de la loĝantaro de la ŝtato).

Lingvoj de la familio
---------------------

La familio otomi-mangea estas formata de sep branĉoj: amuzga, ĉinanteka, miŝteka, otomipamea, popoloka, tlapaneka kaj zapoteka, kvankam tiu divido ne havas konsenton de ĉiuj esploristoj.

Ĉefaj lingvoj:

* Otomia lingvo, parolata de la otomioj
* Miŝteka lingvo, parolata de la miŝtekoj en Meksiko (precipe en nordo kaj oriento de la ŝtato Oaksako), 260 mil (1992).
* Mazateka lingvo, parolata de la mazatekoj en Meksiko (montaraj regionoj ŝtato Oaksako), 130 mil (1992).
* Zapoteka lingvo, parolata de la zapotekoj
* Mazava lingvo, de la mazavoj en Meksiko (montaraj regionoj okcidento de ŝtato Meksiko kaj oriente de ŝtato Miĉoakano), 120 mil (1992).

Vidu ankaŭ
----------

* Indianaj lingvoj de Meksiko


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Daniel Moses Barker** (\* 13-an de januaro 1909 en Nov-Orleano; † 13-an de marto 1994 samloke) estis banĝisto, kantisto, komponisto, gitaristo, ukulelisto kaj bandestro de tradicia ĵazo.

Daniel Barker (1909-1994)La nevo de frapinstrumentisto Paul Barbarin komence sekvis klanetinstruon ĉe Barney Bigard. Post kiam li jam helpe anstataŭis kiel banĝisto en la bando de Kid Rena, li prenis lecionojn pri ĉi tiu instrumento de Lorenzo Stall el la bando de Buddy Bolden. En 1930 li transloĝiĝis al Novjorko, kie li ŝanĝiĝis al gitaro kaj en 1938 ludis en la bandego de Benny Carter, Lucky Millinder kaj ekde 1939 ĝis 1949 en tiu de Cab Calloway. Ekde 1947 li ludis dum la semajnfinaj ŝipiroj *Jazz on the River* sur la rivero Hudsono kaj kun pluaj „veteranoj" dum la tiutempa revigigo de novorleana ĵazo. Li surdiskigis i.a. kun Jelly Roll Morton, Baby Dodds, James P. Johnson, Sidney Bechet, Mezz Mezzrow kaj Red Allen, kaj en 1945 dum kunsido Charles Thompson eĉ kun Charlie Parker kaj Dexter Gordon. En 1960 li muzikis sur Newport Jazz Festival kun Eubie Blake. En 1965 li reloĝiĝis al Nov-Orleano, kie li akompanis sian edzinon, bluskantistino Blue Lu Barker, gvidis paradojn (kiel *grandmarŝalo* de la *Congo Brass Band*), decide kunlaboris ĉe Grasa Mardo (ekz. 1994 kiel *King of Krewe de Vieux*) aŭ ludis kun la bando *Fairview Baptist Church Christian Band* estrata de li, en kiu ankaŭ ludis juna Wynton Marsalis kaj lia frato Branford Marsalis kaj kiu laŭ la iama bandano Joe Torregano„savis la ĵazon por unu generacio en Nov-Orleano". Krome li prelegis pri tradicia ĵazo, komentis en radio kaj televido kaj estis helpkuratoro de la *New Orleans Jazz Museum*. Li verkis ankaŭ memoraĵojn kaj du librojn pri frua ĵazo kaj novorleana ĵazo.

Fontoj
------

1. ↑  Mick Burns *Keeping the Beat On the Street: The New Orleans Brass Band Renaissance*. Baton Rouge: Louisiana State University Press 2006

Literaturo
----------

* Barker, Jack Buerkle (Herausgeber) *Bourbon Street Black: The New Orleans Black Jazz Man*, Oxford University Press 1973
* Barker *A life in Jazz*, Oxford University Press 1986
* Barker *Buddy Bolden and the last days of Storyville*, 1998

Eksteraj ligiloj
----------------

* Barker je Redhotjazz Arkivigite je 2011-06-29 per la retarkivo Wayback Machine
* *Louisiana Weekly* okaze de la 100-a naskiĝdatreveno

* Danny Barker en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Danny Barker en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 365436
* GND: 131852760
* LCCN: n85239484
* VIAF: 14818884
* ISNI: 0000 0000 6304 9187
* SUDOC: 115557970
* BNF: 12206133g
* MBA: d89e0eeb-97f9-476b-96d5-0318f0c1c298
* NLA: 35013725
* BIBSYS: 90619665
 |
**Paroĥa lernejo** estas privata baz- aŭ mezlernejo filiigita kun religia organizo kaj kies instruplano inkluzivas ĝeneralan religian edukadon krom laikaj temoj, kiel scienco, matematiko kaj lingvaj artoj. La vorto "paroĥa" venas de la sama radiko kiel "paroko" kaj paroĥaj lernejoj estis originale la eduka alo de la loka paroka preĝejo. Kristanaj paroĥaj lernejoj estas ofte nomitaj "preĝejaj lernejoj" aŭ "kristanaj lernejoj".

Krom lernejoj administrataj de kristanaj organizoj, estas ankaŭ religiaj lernejoj filiigitaj kun judaj, islamaj kaj aliaj grupoj. Ĉi tiuj, tamen, ne estas tiom ofte nomitaj "paroĥaj" pro historia asocio de la termino kun kristanaj parokoj.

Usono kaj Kanado
----------------

La evoluado de la nordamerika katolika paroĥa lerneja sistemo povas esti disigita en tri fazoj. Dum la unua (1750–1870), paroĥaj lernejoj aperis kiel *ad hoc* klopodoj de parokoj kaj la plej multo da katolikaj infanoj ĉeestis publikajn lernejojn. Dum la dua periodo (1870–1910), la katolika hierarkio faris bazan sindevontigon al aparta katolika lerneja sistemo. Ĉi tiuj paroĥaj lernejoj, kiel la grandurbaj parokoj ĉirkaŭ ili, ofte estis etne homogenaj; tio signifas, ke germana infano ne estu sendita al irlanda lernejo nek inverse nek litova lernanto al ili. Instruo en la lingvo de la malnova lando estis ofta. En la tria periodo (1910–1945), katolika edukado estis modernigita kaj modeligita de la publikaj lernejaj sistemoj kaj tiel etneco estis malzorgata en multaj areoj. En urboj kun grandaj katolikaj loĝantaroj (kiel Ĉikago kaj Bostono) estis fluo de instruistoj, administrantoj kaj studentoj de unu sistemo al la alia.

Krom la katolikoj, ankaŭ la germanaj luteranoj kaj kalvinismaj nederlandanoj komencis paroĥajn lernejojn, kiel faris ortodoksaj judoj.

Ekde 1876, tridek naŭ statoj (de la 50 en tuto) aprobis konstituciajn ŝanĝojn al iliaj ŝtataj konstitucioj, nomataj "Blaine Ŝanĝoj," malpermesante impostan monon uzitan por financi paroĥajn lernejojn. En 2002, la Supera Kortumo de Usono konfirmis Ohian leĝon permesanta helpon sub specifaj cirkonstancoj.

Filipinoj
---------

Ekde la hispana epoko, lernejoj estis tradicie administrata de la katolika eklezio kaj ties filiigitaj religiaj institutoj (kiel la Jezuitoj). Nuntempe, paroĥaj lernejoj estas administrataj de lokanoj, teritoriaj parokoj dum katolikaj lernejoj estas administritaj de diocezoj aŭ religiaj institutoj.

Barato
------

En Barato, katolikaj edukaj institucioj estas la dua en nombro malantaŭ registaraj lernejoj kun 14 539 instancoj laŭ konto. Dum la lernejoj estas decentre spuritaj de la katolika Episkopa Konsilio de Barato, ili estas kontrolitaj de la diocezo en kiu ili troviĝas. Estas 13 004 primaraj kaj duarangaj katolikaj lernejoj, 243 specialaj lernejoj, 448 katolikaj altlernejoj kaj 534 teknikaj institucioj.

Referencoj
----------

1. ↑  Lazerson (1977)

Bibliotekoj
-----------

* Lazerson, Marvin. "Understanding American Catholic Educational History," History of Education Quarterly 1977 17(3): 297-317 in JSTOR
**Pacsimboloj** pro paca movado estas multaj kaj variaj tra la diversaj kulturoj. Jen la ĉefaj.

ND-simbolo
----------

La ND-pacsimbolo
Tiu eble nuntempe plej uzata pacsimbolo originis de la brita kampanjo kontraŭ nukleaj armiloj. Ĝi konsistas el la signoj **N** (nuklea) kaj **D** (*disarmement*, malarmado) el la semafora alfabeto kaj estis kreita de la brita artisto Gerald Holtom la 21-an de februaro 1958.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Por la **N**  la du flagoj formasrenversitan V. | N | Por la **D** unu flago estas suprela alia malsupre. | D |

Kolombo
-------

Packolombo
Jam en la malnova testamento la kolombo etis simbolo de paco kaj rekuniĝo. Post la diluvo Noa liberigis kolombon. Kiam ĝi revenis, ĝi portis olivbranĉon, signo, ke lando elmergiĝis. Tio inspiris Pablo Picasso-n krei tiun simbolon por la monda packongreso en 1949.

Ĉielarko
--------

Ankaŭ la ĉielarko kiel simbolo de paco kaj pardono estas ligita al la arkeo de Noa. Tiel Dio, fine de la diluvo starigis la ĉielarkon kiel signo de la nova ligo inter ĉiuj homoj kaj Dio.

Kalumeto
--------

Lakota "pacpipo", sen la pipo mem, Library of Congress, Usono
**Kalumeto** aŭ **pacpipo** estas ceremonia pipo uzata de multaj indianoj de Nord-Ameriko.

Olimpika flamo
--------------

La olimpika flamo estas portata tra la mondo por anonci la komenciĝon de la Olimpiko. Ĝi memorigas pri la paco, kiu daŭris dum la antikvaj olimpikoj, ĉar dum tiu periodo grekoj ne rajtis militi.

*Pace*-flago
------------

La *pace*-flago ne devenas, kiel ofte supozita de la ĉielarka flago de la samseksema movado (kreita en 1978 de Gilbert Baker).

Jam en 1961 la itala pacemulo Aldo Capitini kreis tiun flagon por la pacmarŝo Perugia-Assisi. La vorto "PACE" (en la itala: paco) estis aldonita nur poste. En 2002 ĝi famiĝis pro la kampanjo "*Pace da tutti i balconi*" („pacon el ĉiuj balkonoj"). Eksterlande la uzo de tiu falgo disvastiĝis nur printempe de la jaro 2003.

Venko-signo
-----------

La mangesto kun streĉitaj montrofingro kaj mezfingro estas kutime uzata por signali venkon, tamen multaj homoj komprenis ĝin ankaŭ kiel pacsimbolon.

Jino-Jango
----------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Jino-Jango.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Ĉion pri la pacmovado, la agado kontraŭ la milito, organizoj, revuoj, homoj |

* Kategorio Pacsimboloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Otpor** (serbe *ОТПОР*) estas serba organizo, ekde 2000 ankaŭ partio, kiu partoprenis, apogis senperfortajn reĝimŝanĝojn en orienta Eŭropo, Kaŭkaza regiono, per aktiva apogo de la opoziciaj partioj. Ĝia simbolo estas la faŭsto. La organizon ideologie influis la teorioj de Gene Sharp. Otpor estis financata i.a. de *Open Society Institute* de *Soros Foundation* de miliardulo George Soros.

La organizo celis forigon de la axutokrataj politikaj gvidantoj el la potenco kaj establi pli demokratian registaron.

La serba movado Otpor fondiĝis en 1998 kiel "studenta protesta movado pro subpremoj kaj de la diktatoreca Miloŝeviĉ-reĝimo kontraŭ la kritikaj profesoroj kaj studentoj".

La similaj organizoj nomiĝas *Kmara!* en Kartvelio, Pora en Ukrainio, "Subr" en Belorusio. Ĉiuj volis ĉiuj enkondukon de okcident-stilan demokratio. Tio malebliĝis nur en Belorusio, kie la polico perforte dissemis la protestantojn.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 181871
* GND: 4684335-8
* LCCN: n2001088326
* VIAF: 294793497 214929088, 294793497
* SUDOC: 075429195
 |
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.f

**Parque da Cultura** (parko de kulturo) estas 105.000 m² publika areo en la brazila urbo Votuporango, kun facila aliro por la loĝantaro, kaj estas unu el la plej bonaj ebloj por libertempo kaj aliro al kulturo en la regiono, kreita per dekreto n-ro 9.535 ela 28-an de julio 2016. Ĝi konsistas el du integritaj sociaj centroj:

*Centro de Lazer do Trabalhador "Oscar Bottura"*, kiu havas plurajn libertempajn eblojn, kiel biciklan vojon, trotadon, sablajn flugpilkajn terenojn, sablajn futbalkampojn, ludejon, gimnastikejan ekipaĵon, malferman amfiteatron, necesejojn kaj vestoŝanĝejojn kaj plurmanĝejon. La spaco havas arbojn kun diversaj specioj kaj havas lumfonton en la du lagoj, lumigado kaj pejzaĝigado, krom lignaj ferdekoj kaj belvedero kun vido al la tuta parko.

*Centro de Informações Culturais e Turísticas "Marão Abdo Alfalgali"*, kiu enhavas bibliotekon, muzeon, kinejon, ekspoziciejon, malferman aŭditorion, metiejon, kafejon kaj, krome, la strukturo de la urba departemento pri kulturo kaj turismo. La konstruaĵo konsistas el pli ol 3.250 m² da areo, sur tri etaĝoj. La moderna spaco kontribuas al la disvolviĝo de kulturaj agadoj en la regiono, kiel la jara festivalo FLIV.

Referencoj
----------

1. ↑  Informpaĝo en la retejo de la plenuma povo de Votuporango Arkivigite je 2021-08-10 per la retarkivo Wayback Machine portugale

Vidu ankaŭ
----------

* Votuporango
* FLIV

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retpaĝo pri la parko sur la retejo de la plenuma povo de Votuporango Arkivigite je 2021-08-10 per la retarkivo Wayback Machine portugale
**Parras** estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Parras de la Fuente. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05024.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 44715 loĝantojn. El tiuj estis 22649 viroj kaj 22066 virinoj. La komunumo havas surfacon de 9271,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1520 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 37981 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 15 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,039 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. 

El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 32665 personoj apartenis al la katolika religio kaj 673 personoj al la protestantisma religio. 463 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 754 personoj statistike apartenis al neniu religio. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).