recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**El Obeid** (aŭ *Al Ubayyid*), arabe **الأبيض** estas grandurbo, ĉefurbo de subŝtato kaj universitata urbo (de 1990) en Sudano.

Mapo pri Sudano, kie El Obeid estas trovebla meze (iomete sude)

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 13° 11′ N 30° 13′ O﻿ / ﻿13.183 °N, 30.217 °O﻿ / 13.183; 30.217 (mapo)
* Areo:  km²
* Loĝantaro: 408.357 (en 2012)
* Supermara alteco: 568-610 m
* Horzono: UTC +3

Geografio
---------

El Obeid situas sur montetaro en la meza parto (iomete sude) de la lando. Kosti troviĝas je 265, Rabak 273, Omdurmano 363, Ĥartumo 366 km.

Kameloj en El Obeid en 1966

Historio
--------

En 1821 egiptaj paŝaoj fondis El Obeid-n por karavana haltejo. Ribelantaj fortoj detruis ĝin en 1883 post granda batalo. Ĝi estis rekonstruita en 1898 sekvante la falon de la Mahdist-imperio.

Ekonomio
--------

En El Obeid naftorafinado funkcias.

Trafiko
-------

Liveraj vojoj en Sudano en 1992
El Obeid havas flughavenon. Ĉefvojoj kuras al Njalo (urbo) kaj Kosti, krome estas malpli grava vojo al Sud-Sudano. Branĉa fervoja linio faras kontaktojn al Kosti.

Klimato
-------

En El Obeid la averaĝa temperaturo varias inter 22 kaj 30 °C. La varmo en aprilo kulminas, en januaro malkulminas. Jare pluvas po 317 mm. La pluvo kulminas en aŭgusto. Inter novembro-marto neniam pluvas.

Fontoj
------

* Angla Vikipedio
* [*rompita ligilo*]
* mapo, distancoj Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* mapo
* loĝantaro
* vetero

* Kategorio El Obeid en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Fairfield** (komprenu Foirokampo) estas grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Solano. Ĝi estas administra centro de la kantono.

Situo de Fairfield en Kalifornio kaj en la kantono

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 98 km²
* Loĝantaro: 108.321 (en 2010)
* Supermara alteco: 4 m
* Horzono: UTC-8h (en somero UTC-7h)
* Poŝtkodoj: 94533-94534
* Telefonkodo: 707

Fairfield salutas Vin!

Geografio
---------

Fairfield situas sur la marborda ebenaĵo en la sudokcidenta landparto de Usono, en la meza (iomete nordokcidenta) parto de la subŝtato. Vacaville troviĝas 13, Vallejo 23, Oakland 53, San Francisco kaj Sakramento 61 km.

Historio
--------

En la nuna Fairfield indianoj vivis dum jarmiloj. En 1810 la hispana armeo forprenis la areon. Fairfield estis fondita en 1859 fare de kapitano Robert H. Waterman, kiu nomis la vilaĝon post sia iama hejmurbo Fairfield en Konektikuto. Pli frue jam en 1856 li komencis parceligi la areon. Fairfield urbiĝis en 1903. Baldaŭe la urbo iĝis hejmo de aerbazo.

Urbomezo en Fairfield
Administrejo de la kantono en Fairfield

Klimato
-------

Fairfield situas en mediteranea klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. La temperaturo averaĝe varias inter 8-23 °C, en julio kun rekordo 46 °C, en decembro kun rekordo -9 °C. Jare pluvas po 576 mm. La pluvo kulminas en januaro, julie praktike ne pluvas.

Ĝemelurboj
----------

* Japanio Nirasaki, Japanio

Fontoj
------

* Képes Világatlasz ISBN 963 8475 38 2
* Tiu ĉi artikolo tradukiĝis helpe de WikiTrans, estis prenitaj nur tiuj frazpartoj, kiuj estis sencohavaj el anglalingva Vikipedio
**Fuentes Claras** [fŭentesKLAras] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la nordokcidenta komarko Jiloca [ĥiLOka], kies komarka ĉefurbo estas Calamocha. La loknomo *Fuentes Claras* estas etimologie komprenebla kiel "Helaj Fontoj".

La municipo estas konata ĉar oni registris tie la plej malaltan temperaturon en loĝataj zonoj de Hispanio: –30 °C en la meteologia stacio Calamocha-VOR la 17an de Decembro 1963, oficiala rekordo de malvarmo agnoskita de la Ŝtata Meteologia Agentejo (AEMET).

Toponimio
---------

Unu el pluraj akvejoj.
La plej frua referenco al la aktuala loĝloko datas el 1205, dekomence literumita *Fuentesclaras*. Dum jarcentoj oni uzis ambaŭ versiojn (*Fuentes Claras* kaj *Fuentesclaras*), dum oficiala aktuale estas la unua. La loknomo rilatas al abundo de fontoj de hela akvo kiuj alfluas al la rivero Jiloca, kio utilas por irigacio de ampleksa kaj fruktodona valo. En la municipa blazono oni uzas la latinan version, nome *Fontes Clarae*, sed tio ne nepre signifas, ke la aktuala loĝloko havas romian devenon.

Geografio
---------

Ĝi estas je 67 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Krom la ĉefa urbokerno Fuentes Claras estas submunicipo San Salvador (El Santo). La urba kerno staras je 909 m super marnivelo.

Ĝi estas atingebla ĉefa laŭ la aŭtoŝoseo A-23 kaj la nacia ŝoseo N-234, sude de Calamocha kaj iom norde de Caminreal kaj Torrijo del Campo.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| *Nordokcidente:* Torralba de los Sisones | *Norde:* Calamocha | *Nordoriente:* Calamocha kaj Bañón |
| *Okcidente:* Caminreal |  | *Oriente:* Bañón |
| *Sudokcidente:* Caminreal | *Sude:* Caminreal kaj Bañón | *Sudoriente:* Bañón |

Historio
--------

Lavejo.
Estis romiaj restaĵoj kiuj indikis tiaman setlejon. La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema. La plej fruaj referencoj de la aktuala loĝloko estas de 1205 kaj 1209. La reĝo Jakobo la 2-a ordonis konstruadon de la fortikaĵo de Fuentes Claras en 1337. La zono de Jiloca estis atakita dum la Milito de la du Petroj inter 1356 kaj 1369. En 1361 Petro la 4-a ordonis realigi plibonigojn en la fortikaĵo por rezisti la atako de kastilianoj.​ 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Fuentes Claras oni malsupreniris el pli ol milo da loĝantoj en la komenco de la jarcento ĝis nunaj 433.

Aktualo
-------

Blazondomo.
Kolombejo.
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, betoj), forstado, fiŝkaptado kaj brutobredado. Nune rura turismo.

Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo, ermitejoj, urba kerno, blazondomo, restaĵoj de fortikaĵo, rivermuelejoj, arkeologia kuŝejo Loma del Prado, trajnstacio, cilindra kolombejo, piedirado tra proksimaj naturaj lokoj (Lageto Gallocanta), al mudeĥaraj turoj, Daroca, kastelo de Peracense ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

1. ↑  Fuentes Claras Xiloca, 18, Ángel Alcañiz Gutiérrez, 1996, p. 250

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de la Municipo Fuentes Claras


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 800934
* VIAF: 4150163709998129700003
* BNF: 15584439g
* BNE: XX6251385
 |
Situo de la regiono La Montaña en Guerrero
**Huamuxtitlán** estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Huamuxtitlán. Huamuxtitlán apartenas al la regiono La Montaña , kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero. La regiono "La Montaña" troviĝas en la orienta parto de la subŝtato. Krome dek-ok komunumoj apartenas al tiu regiono. Multaj komunumoj en tiu regiono apartenas al la plej malriĉaj komunumoj de Meksiko. Al Huamuxtitlán apartenas entute 15 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12033.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13806 loĝantojn. El tiuj estis 6345 viroj kaj 7461 virinoj. La komunumo havas surfacon de 432,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 880 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 900 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 12406 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1892 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 15,25 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

8360 de la loĝantoj de Huamuxtitlán en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 2417 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 28,91 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 31,41 % (1478 el 4705 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 25,69 (939 el 3655 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.

El la 12406 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 11236 apartenis al la katolika religio. 1170 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Huamuxtitlán Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
La **Organizaĵo de Petrol-Eksportantaj Arabaj Landoj** aŭ **OPEAL** (au *OAPEC*, laŭ la anglalingva mallongigo), estas organizaĵo multflanka kun sidejo en Kuvajto, kiu kunordigas prienergiajn politikojn inter arabaj landoj. Ties ĉefa celo, laŭ la propra organizaĵo mem, estas la disvolvigo.

La 9a de januaro 1968 tri el la tiamaj plej konservativaj arabaj ŝtatoj nafto-eksportantoj, nome Kuvajto, Libio kaj Sauda Arabio, interkonsentis en Bejruto fondi OPEAL, kun la celo apartigi la produktadon kaj vendadon de nafto disde la politiko, post la embargo de 1967 kiu sekvis al la Sestaga milito. La uzo de la petrolo kiel armo en la lukto kontraŭ Israelo estis proponita regule en la Arabaj Kongresoj pri Petrolo ekde longtempe. Ĉiukaze, la produktado de saudaraboj estis kreskinta je 9% en tiu sama jaro kaj la embargo daŭris nur dek tagojn.

OPEAL celis origine esti konservativa organizaĵo, kiu limigos la membrecon nur por landoj kies ĉefa eksportado estu petrolo, kaj tiele ekskludi registarojn pli radikalajn, kiaj Egiptio kaj Alĝerio, krom necesi la aprobo de ties tri fondintoj por ĉiu ajn nova membro. Dekomence, Irako malakceptis aliĝi, sed restis ene de la Araba Ligo, ĉar ĝi konsideris OPEAL tro konservativa. En 1972 la kriterio de aliĝakcepto ŝanĝis al "petrolo kiel *grava* (jam ne ĉefa) enspezofonto", kaj tiele aliĝis Alĝerio, Egiptio, Irako kaj Sirio. La organizaĵo iĝis multe pli aktivema, spite la dekomencaj intencoj.

La Milito de Jom Kippur, en oktobro de 1973, estis grava momento por la organizaĵo. Dektagojn post la komenco de la konflikto, nome la 16an de oktobro, okazis separitaj kunsidoj fare de la membroj de la organizaĵo kaj de la membroj de la persa golfo de la OPEL, kio inkludis Iranon. la OPEAL decidis bremsi la produktadon en 5%, ĉiumonate, ĝis la "israelaj trupoj estu komplete for de ĉiuj la teritorioj arabaj okupitaj en la milito de 1967 (...)". La embargo daŭris ĉirkaŭ kvin monatojn antaŭ esti nuligita en marto de 1974, post negocado en Vaŝingtono. Ties efiko, ĉiukaze, estis suferita dum la resto de la jardeko. Por la naft-eksportantaj landoj, la embargo estis la unua montro de ilia kapablo por influi politike per la produktado. Kelkaj el ili uzos poste tiun kontrolsistemon por renegoci kontraktojn kun diversaj entreprenoj aŭ landoj. Sed la kreskaj enspezoj agadis kontraŭ la unueco, kaj nova embargo unuigita fare de OPEAL ne esti denove ebla.

En 1979 Egiptio estis forpelita de la organismo pro la subskribo de la Pactraktatoj de Camp David, sed ĝi estis reakceptita post unu ja

rdeko.

Ties dekunu membroj aktuale estas la jenaj:

* Sauda Arabio
* Alĝerio
* Barejno
* Egiptio
* Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj
* Irako
* Kuvajto
* Libio
* Kataro
* Sirio
* Tunizio

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivigite je 2009-10-13 per la retarkivo Wayback Machine (en angla)
2. ↑   Arkivigite je 2009-10-13 per la retarkivo Wayback Machine OAPEC - Members

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo
**Matlapa** estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Matlapa. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24057.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 29548 loĝantojn. El tiuj estis 14935 viroj kaj 14613 virinoj. La komunumo havas surfacon de 110,28 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 120 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe ne konata kvanto mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 24337 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 17737 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 72,88 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la 24337 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 17317 apartenis al la katolika religio kaj 5750 al la evangelia religio. 1270 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Matlapa Arkivigite je 2007-11-12 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Miquihuana** estas unu el la 43 komunumoj de la meksika subŝtato Tamaulipas, kiu situas en la norda Meksiko kun limo al Usono kaj la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo estas Miquihuana. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10026.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3390 loĝantojn. El tiuj estis 1788 viroj kaj 1602 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1047,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1860 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 700 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ne konata °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 2787 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj - personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,0 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

2011 de la loĝantoj de Miquihuana en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 467 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 23,22 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 22,44 % (233 el 968), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 24,07 % (234 el 1043).

El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 2557 personoj apartenis al la katolika religio kaj 73 personoj al la protestantisma religio. 72 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 85 personoj statistike apartenis al neniu religio.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Miquihuana Arkivigite je 2007-05-24 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Padilla** estas unu el la 43 komunumoj de la meksika subŝtato Tamaulipas, kiu situas en la norda Meksiko kun limo al Usono kaj la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo estas Nueva Villa de Padilla - kaj la komunumo kaj ties ĉefa loĝloko havas sian nomon honore al Johano de Padilla. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10030.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12609 loĝantojn. El tiuj estis 6354 viroj kaj 6255 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1351,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 150 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 700 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ne konata °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 12253 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 6 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,049 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

9138 de la loĝantoj de Padilla en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 815 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 8,92 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 8,73 % (405 el 4442), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 9,12 % (410 el 4696).

El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 9760 personoj apartenis al la katolika religio kaj 1430 personoj al la protestantisma religio. 262 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 801 personoj statistike apartenis al neniu religio.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Padilla Arkivigite je 2012-07-30 per Archive.today en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Situo de la regiono Costa Chica en Guerrero
**Tlacoachistlahuaca** estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Tlacoachistlahuaca. Tlacoachistlahuaca apartenas al la regiono Costa Chica , kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la sudokcidento de Guerrero kun limo al la pacifika oceano. Al ĝi krome apartenas dek-kvar aliaj komunumoj. Al Tlacoachistlahuaca apartenas entute 55 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12062.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18055 loĝantojn. El tiuj estis 8658 viroj kaj 9397 virinoj. La komunumo havas surfacon de 450,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 400 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe ND mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND  ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 13089 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 10118 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 77,3 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

8393 de la loĝantoj de Tlacoachistlahuaca en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 5048 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 60,15 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 64,29 % (2816 el 4380 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 55,62 (2232 el 4013 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.

El la 13089 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 12549 apartenis al la katolika religio. 540 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tlacoachistlahuaca Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Tula (apartigilo) |

**Tula** estas unu el la 43 komunumoj de la meksika subŝtato Tamaulipas, kiu situas en la norda Meksiko kun limo al Usono kaj la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo estas Ciudad Tula. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10039.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 25687 loĝantojn. El tiuj estis 12785 viroj kaj 12902 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2660,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1170 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 1000 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ne konata °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 23714 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 31 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,13 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

16741 de la loĝantoj de Tula en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 2459 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 14,69 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 12,84 % (1386 el 8387), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 16,53 % (1073 el 8354).

El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 20528 personoj apartenis al la katolika religio kaj 1599 personoj al la protestantisma religio. 435 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 1152 personoj statistike apartenis al neniu religio.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tula[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Teoj en gufujo dum la 52-a Internacia Seminario.
1-Stela plasta monero. En la antaŭparto de la monero aperas gufo, tio estas pro tio ke tiu ĉi monero estas la plej uzata en la gufujo.
**Gufujo** rilatas al gufoj kiuj metafore estas noktemaj partoprenantoj de junaj Esperanto-aranĝoj kiuj ariĝas agrabla (nokta) teo-trinkejo kaj literaturejo, ĉefe lumigitia per kandeloj, kie oni ne fumas kaj trinkas senalholaĵojn kiel teo.

Etoso
-----

La etoso estas trankvila kaj senbrua. Tiel eblas renkontiĝi kaj babili sen ĝena fiodoro kaj sen ĝeno de laŭta bruo. Koncertmuziko, poeziolegado, aŭ literaturlegado estas kutimaj agadoj en tiaj kafejoj.

Ĉar Esperanto havas vivan komunumon, la parolantoj produktas kulturaĵojn kiam ili interagas, eĉ senkonscie. Tiel ili ankaŭ kutimas krei gufujon kiel improvizita sukeraĵejo uzante Esperanto-monon same kiel realan monon por pagi manĝaĵon kaj trinkaĵon.

Gravaj aĵoj por la agrabla gufuja etoso estas kandeloj kaj *literatura laŭtlegado* aŭ koncerto de *trankvila muziko*. La oferto de multaj specoj da teoj kaj tizanoj kune kun taŭgaj aldonaĵoj kiel dolĉigiloj kaj kuketoj, la haveblaj manĝaĵoj en la gufujo estas sanaj kiel ekzemple nuksetoj, sekigitaj fruktoj ktp. Ili estas ĉefaĵoj por gufujo.

Historio
--------

Ĝi estis inventita de Nathalie S. kaj Rolfo E. kiel alternativa trinkejo ĝi unuafoje okazis fine de 1995 dum Internacia Seminario en Veclaro (germane *Wetzlar*), Germanio.

Etimologio
----------

La nomo venas de la strigo-birdo "gufo", kiu aktivas nokte. Pro belsona kialo elektiĝis la sufikso -uj-, kiu cetere havas pli vastan signifon (ekz. lando aŭ nesto) ol -ej-. Laŭ alia klarigo la sufikso -uj- signifas "nesto".

Referencoj
----------

1. ↑  (eo) Natalie kaj Rolfo, Heroldo de Esperanto, p.4, n-ro 12 (2024), 1-21 septembro 2002.
2. ↑  Mueller, Johannes.  Kion fari en gufujo (c2013). Arkivita el la originalo je 2014-10-15. Alirita 2014-10-09.
3. 1 2  (nl, eo, en) F. Gobbo, Interlingvistko, fako por multlingveco , Vossiuspers UvA, 2015, p. 26.
4. ↑  Mueller, Johannes.  Kiel organizi bonan funkciantan gufujon (c2013). Arkivita el la originalo je 2014-10-15. Alirita 2014-10-09.
5. ↑  Mueller, Johannes.  Kion fari en gufujo (c2013). Arkivita el la originalo je 2014-10-15. Alirita 2014-10-09.
6. ↑  (eo) Sjoerd Bosga, *Konatigŭu kun la Gufujo - stranga nomo por novspeca trinkejo*, Jongeren Esperanto Nieuws (JEN), p6, n-ro 124, marto-aprilo 1996.
7. ↑  Mueller, Johannes.  Kiel organizi bonan funkciantan gufujon (c2013). Arkivita el la originalo je 2014-10-15. Alirita 2014-10-09.
8. ↑   kiel ekestis gufujo. la historio.. Arkivita el la originalo je 2007-09-28. Alirita 2014-10-09.
9. ↑  Noto: Laŭ PIV **gufo** estas speco de strigo konebla per grandaj plumtufoj ĉe la oreloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Esperanto-kulturo
* Mojoso

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gufujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Gufujo-ĉefnesto Arkivigite je 2004-12-07 per la retarkivo Wayback Machine ("oficiala retejo" de la inventintoj)
* Filmo pri Gufujo de Eric Languillat ĉe YouTube
Marko sur bildo

**HR**
*Spektroklaso*
Brunaj nanoj
Blankaj nanoj
Ruĝaj nanoj
Subnanoj
Nanoj

  

**Ĉefa**
 **sekvenco**
Subgigantoj
Gigantoj
Helaj gigantoj
Supergigantoj
Hipergigantoj

Absoluta
magnitudo
(MV)

**Flava supergiganto** - estas tre granda stelo, speco de supergigantoj, etapo de stela evoluo. Flavaj gipergigantoj rilatas al spektra klaso **А** aŭ **G**. Temperaturo de surfaco de la steloj diapazonas de 4000 ℃ ĝis 7000 ℃. Neofte iuj flavaj supergigantoj povas aparteni al malfrua **A** aŭ frua **K** spektra klaso. Flavaj supergigantoj estas raraj steloj kiuj povas rilati al diversaj etapoj de stela evoluo. La speco de steloj karakteriziĝas per grandegaj dimensioj (de 30 ĝis centoj *R*⊙) kaj lumeco (ĝenerale de 103 *L*⊙ kaj la plej helaj povas superi 105 *L*⊙). Samtempe la grandeco de dimensio ne kongruas grandecon da maso: maso de flavaj supergigantoj varias de plimalsupra ol la Suna ĝis pli ol 20 *M*⊙. Pro la grandega dimensio kaj rilative malgranda maso la speco de steloj havas tre malgrandan surfacan graviton. Multaj flavaj supergigantoj estas variaj steloj, kaj unua vice variaj cefeidoj.

Reprezentantoj de la flavaj supergigantoj estas:

* Kanopo
* Norda Stelo

Flavaj supergigantoj estas evolua etapo stela vivo inter bluaj supergigantoj kaj ruĝaj supergigantoj. Ekzemple, plej fama ruĝa supergiganto Betelĝuzo en 100 jaro a.n.e. estis flafa supergiganto.

Referencoj
----------

1. 1 2   Яркие гиганты и Сверхгиганты (ruse) (elektronika). Про Космос (2023-06-23). Arkivita el la originalo je 2024-01-23. Alirita 2024-02-01.
2. ↑   (2022-06-29) "Colour evolution of Betelgeuse and Antares over two millennia, derived from historical records, as a new constraint on mass and age", *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society* (en) **516** (1), p. 693–719. doi:10.1093/mnras/stac1969.

Eksteraj ligiloj
----------------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rSpektra klasifiko de steloj |
| --- |
| Ĝeneralaj spektraj klasoj | O • B • A • F • G • K • M |  |
| Aldonaj spektraj klasoj | W (Wolf-Rayet stelo) • С (Karbonaj steloj) • S (Zirkoniaj steloj) • R, T, Y (Brunaj nanoj) • В (Blankaj nanoj) • P (Planeduma nebulozo) • Q (Novao) • SN (Supernovao) |
| Klaso de lumeco | **0** aŭ **Ia+** (Hipergigantoj: Helaj bluaj variantaj steloj, Bluaj hipergigantoj, Flavaj hipergigantoj, Ruĝaj hipergigantoj) • Supergigantoj (Blua, Flava, Ruĝa) • Helaj gigantoj • Gigantoj kaj supergigantoj (Blua, Flava, Ruĝa) • Subgiganto • Ĉefa sekvenco (nanoj) • O (Bluaj) • B • A • F • G (Flavaj) • K (Oranĝkoloraj) • M (Ruĝaj) • Subnanoj (O • B • Malvarmaj subnanoj) • Blankaj nanoj
 |

 |
**Albert George Wilson** (naskiĝis la 28-an de julio 1918 en Houston, mortis la 27-an de aŭgusto 2012 en Sebastopol) estis usona astronomo

Li ricevis sian doktorecon de filozofio pri matematiko en *Caltech* en 1947 kun disertaĵo pri *Akse simetriaj provarmaj steĉoj en duone nefinita solido*.

En 1949 li ricevis postenon en la Observatorio de Monto Palomar, en 1953 li iĝis adjunkta direktoro de la Observatorio Lowell, kaj direktoro inter 1954 kaj 1957. Pli malfrue, li laboris por la RAND Corporation kaj plurajn firmaoj de la privata sektoro.

En 1962 li estis la eldonisto fondinto de la priastronomia revuo Icarus, de 1966 al 1972 li okupisla postenon de asociata direktoro de *McDonnell-Douglas Advanced Research Laboratories*, li estis poste adjunkta instruisto en Universitato de Suda Kalifornio kie li donis kursojn pri filozofio kaj scienco ĝis sia emeritiĝo.

Li poste aniĝis al la *Institute for Man and Science* (Instituto por la Homo kaj la Scienco) kaj la *Institute of the Future* (instituto por la Estonteco), farante lekciojn kaj konsultadojn por ambaŭ grupoj.

Li malkovris plurajn asteroidojn kaj kunmalkovris la periodan kometon 107P/Wilson-Harrington.

**Malkovritaj asteroidoj : 5**| 1620 Geographos | 14-a de septembro 1951 | kun R. Minkowski |
| 1915 Quetzálcoatl | 9-a de marto 1953 |  |
| 1980 Tezcatlipoca | 19-a de junio 1950 | kun Å. A. E. Wallenquist |
| 10000 Myriostos | 30-a de septembro 1951 |  |
| (118162) 1951 SX | 29-a de septembro 1951 |  |

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio:Malkovrita de Albert George Wilson

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Biografio Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
* angle Nekrologo, el *American Astronomical Society* Arkivigite je 2012-10-11 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 348958
* GND: 1048644723
* LCCN: n50036395
* VIAF: 113230940
* ISNI: 0000000115804587
* SUDOC: 135592119
 |
**Bumo** estas horizontala trabo de velboato aŭ jaĥto, kiu estas per movebla ligo konektita al la vertikala trabo masto kaj kiu fiksiĝas kun la suba rando de velo (en la ekzempla foto dekstre ĝi estas markita per ruĝa indikilo). Ĝi celas sube pezigi la velon, tiel ke ne faldiĝas, sed etendiĝas inter la du traboj, por doni laŭeble grandan reziston al la vento kaj antaŭenpeli la boaton, sed ĉefe ĝi ebligas poziciigi la velon tiel, ke la vento antaŭenŝovas la boaton ne nur tiam, kiam ĝi venas de la boata malantaŭo (la pruo), sed ankaŭ de flanka direkto kaj eĉ preskaŭ de antaŭe. Dum la antaŭo de la bumo ja estas konektita al la masto kaj ne povas multe moviĝi, la malantaŭo povas esti aŭ en la maldekstra flanko (babordo) aŭ en la dekstra flanko (tribordo de la boato - rigardante laŭ la veturdirekto – kaj laŭgrade pli aŭ malpli proksima al la boata mezo respektive malproksima de la veturilo. La bumo do estas funkcie ligita al certa velo kaj nomiĝas laŭ la specifa nomo de tiu velospeco: tiel ekzemple ekzistas "grandvela" bumo aŭ "bezanvela".

  

La bumo, en la supra skemo markita per la nombro (1) per kvazaŭ-artika ligo (3), kiu ebligas kaj horizontalajn kaj vertikalajn movojn, estas konektita al la masto (2). La velo (4) per sia suba rando estas ligita al la bumo – aŭ per maldika ŝnuro aŭ per alispeca specifa mekanismo. Sube la bumo ĉe parto relative malproksima de la masto estas ekipita per pli dika ŝnuro (ŝkoto) (7), per kiu la pozicio de la bumo kaj la velo kaj ŝanĝeblas kaj fiksigeblas. Por ebligi poziciigon de la bumo kaj velo sen tro da fortostreĉo (se la vento fortas, teni la pozicion de granda velo estas peza laboro), tiu ŝnuro estas ligita al du pulioj, kiuj konsistigas takelon. Krome ĉe la bumo povas esti pliaj ŝnuroj, kiuj helpas ĝustigi la velan pozicion, helpas suprentiri la velon ĉe la masto antaŭ velado kaj subentiri ĝin post la uzo, kaj ĉe iuj sistemoj helpas fiksigi velon en parte malgrandigita pozicio.

Sur tradiciaj velboatoj la bumoj komence estis el masiva ligno, fine de la 19-a kaj dum la 20-a jarcento plej ofte el ŝtalaj aŭ aluminiaj tuboj. En iuj tre modernaj jaĥtoj kaj sportaj velboatoj ili nun ankaŭ konsistas el karbonfibre fortigita plasto.

* Kategorio Bumo (velŝipo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Csaba Őry** [ĉaba Ori], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Őry Csaba György** [djordj] estas hungara sociologo, politikisto, parlamenta deputito, diplomato.

Csaba Őry naskiĝis la 12-an de majo 1952 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Csaba Őry maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1970, poste li lernis la metion muntisto pri aŭtoj. Iom poste li akiris juran-sociologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1978. Post siaj studoj li estis sociologo komence individue, poste en pluraj koncernaj laborejoj. Inter 1984 kaj 1991, ankaŭ inter 1994-1998 li ankaŭ instruis en la menciita universitato. Ekde 1988 li ĉefe laboris en establo kaj gvidado de opozicia (komprenu nesocialista) sindikato. En 1996 li membriĝis en Fidesz, inter 1998-2004 li estis parlamentano, sed tiutempe li estis ankaŭ subministro. Inter 2004 kaj 2014 li estis deputito de la Eŭropa Parlamento, poste li estis ĉefambasadoro en Kamboĝo. Li ricevis premion en 2006. Li edziĝis en 1977, lia edzino naskis 2 filinojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az érdekvédelmi szerveződések helyzete Magyarországon* (1997)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* anglalingva biografio
* anglalingva biografio Arkivigite je 2020-10-27 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705844
* VIAF: 121422910
* ISNI: 0000000079609169
 |
**Kratie** aŭ *Krâchéh* aŭ *Kratié* (kmere ក្រចេះ) estas provinca kaj distrikta ĉefurbo en la orienta parto de Kamboĝo. Kratie estas ankaŭ nomo de provinco kaj distrikto.

Mapo pri Kamboĝo, kie situas urbo Kratie laŭ Mekongo
Kratie dum sunsubiro

Bazaj informoj
--------------

Domo en Kratie
* Areo:  km²
* Supermara alteco: 17 m
* Loĝantaro: 38,215 en 2012, laŭ alia informo 60,000, eĉ 100.345 en 2005
* Horzono: UTC +7
* Telefonkodo: 855 (072)
* 12° 28′ 48″ N 106° 01′ 48″ O﻿ / ﻿12.48000 °N, 106.03000 °O﻿ / 12.48000; 106.03000 (mapo)

Geografio
---------

Kratie situas sur ebenaĵo laŭ la orienta bordo de Mekongo. Pnom-Peno troviĝas 158, Battambang 313, Sisophon 351 kilometrojn.

Bazarejo en Kratie
Stupao en Kratie

Historio
--------

Kratie estiĝis, kiel kapo de navigado en Mekongo. Dum la historio tie funkciis ankaŭ foirejo.

Ekonomio
--------

Ekzistas ŝtonminejoj apud la urbo, kaj la regiono estas ankaŭ fontoj de blankaj kaj flavaj argiloj. Minoritato okupiĝas pri produktadoj de korboj.

Turismo
-------

En 2005 jam alvenis pli ol 5,000 eksterlandaj turistoj al Kratie. La ĉefa altiro por vizitantoj estas la dolĉakvaj delfenoj en la Mekongo. Por la delfenoj protektaj zonoj estis establitaj, la fiŝkaptado estis malpermesita. La urbo inkludas grandajn insulojn kun blankaj sablostrandoj ene de Mekongo.

Klimato
-------

Kratie situas en la tropika klimato kun influo de musono. La averaĝa temperaturo estas 27  ℃, la temperaturo kulminas en aprilo kun 30  ℃. Jare pluvas 1858 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed inter majo-oktobro pli ofte.

Trafiko
-------

Kratie havas signifan havenon, krome estas ankaŭ ŝoseo.

Vidindaĵoj
----------

Templo en Kratie
La plej granda nombro de ĉirkaŭ 60 delfenoj vivas en lageto nomita Kampi, 15 km norde de Kratie.

* historia muzeo
* pagodoj, temploj

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Fontoj
------

* 
* mapo, distancoj Arkivigite je 2016-12-29 per la retarkivo Wayback Machine

Pentraĵoj en pagodo en Kratie
Strato en Kratie
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Nikolsk |

Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Nikolsk** (ruse *Никольск*) estas urbo en Vologda provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 19234501.

La urbo estis fondita en la 15-a jarcento.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1780.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Nikolskij pogost, Nikolskaja sloboda (Никольский погост, Никольская слобода);
* Nikolskoje (Никольское).

La interurba telefona kodo estas 81754, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 59° 32′ N 45° 27′ O﻿ / ﻿59.533 °N, 45.450 °O﻿ / 59.533; 45.450 (mapo).

La urbo estas ĉe rivero Jug (Юг) (kiu enenfluas en riveron Suĥona (Сухона)).

En jaro 1959 la urbo havis 5,6 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 8,6 mil loĝantojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Nikolskoje

Flago de Vologda provinco
Urboj de Vologda provinco

**Ĉefurbo**: Vologda

Babajevo |
Belozersk |
Ĉerepovec |
Grjazovec |
Ĥarovsk |
Kadnikov |
Kirillov |
Krasavino |
Nikolsk |
Sokol |
Totjma |
Ustjuĵna |
Velikij Ustjug |
Vitegra
**Dandong** aŭ *Dandun*, ĉine  **丹東市 / 丹东市** estas metropolo kaj havenurbo en Ĉina Popola Respubliko en la provinco Ljaŭningo
/ Liaoning. La municipo administras ankaŭ la proksimajn urbetojn kaj distriktojn.

Geografio
---------

Skulptaĵo en Dandong
Dandong etendiĝas en orientnorda parto de la lando laŭ rivero Jalu, kiu estas ankaŭ landlimo de Nord-Koreio kaj oriente de la Liaodonga Duoninsulo. Ankaŭ la Flava Maro estas proksime.

Historio
--------

Monaĥejo en Dandong
Dandong menciiĝis en 1876. Ĝi estis okupita fare de Japanio en 1894. Dum la Manĉukuo epoko ĝi estis provinca ĉefurbo. Ekde 1907 la haveno estis tre grava. Dum la socialismo la urbo evoluis aŭ malevoluis laŭ la najbara politiko pri Nord-Koreio.

Klimato
-------

Dandong situas en la kontinenta klimato. Jare pluvas po 926 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter junio-septembro. La plej varma monato estas aŭgusto, sed pro la proksima maro la temperaturo ne atingas 30 °C. La vintro komenciĝas en novembro kaj daŭras ĝis marto. Tiam estas frostoj.

Trafiko
-------

Pontoj en Dandong
Trajnoj el Dandong atingas eĉ Pekinon, Moskvon kaj Pjongjangon. La enlanda flughaveno estas proksime. La haveno fondiĝis en 1907

Edukado
-------

En la urbo funkcias la **Orienta Liaoning-Universitato** kun la Esperanto-fako.

Vidindaĵoj
----------

Granda Ĉina Muro en Dandong
La Muzeo pri Korea milito
* Ĉina muro
* La Muzeo pri Korea milito

  

Larĝa panoramo de Dandong

Ĝemelurboj
----------

* Japanio Tokuŝima, Japanio - (1991)
* Anglio Doncaster, Anglio - (1988)
* Usono Wilmington, Usono - (1986)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mapo pri Dandong

* Kategorio Dandong en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Dandong en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)
**Socia Antropologio** estas la etiketo per kiu en la studtradicio brita estas difinita la branĉo de la antropologio kiu esploras la sintenon de la homaj estuloj en la sociaj grupoj.

La apartaĵoj fronte al la "kultura antropologio", de usona deveno, estas objekto de debato kaj ĝenerale estas individuigitaj en malsama teoria aliro al sama objekto de la du tradicioj. La socia antropologio estas fakte pli orientita al struktura studo de la socio, dum la kultura antropologio konsideras unuaranga la simbolan aspekton.

En la dua duono de 19-a jarcento tiaj distingoj, same kiel tiu de la etnologio de franca deveno, perdis ĉiam pli altiron. La plej granda parto de antropologoj konsideras la sociajn kaj kulturajn aspektojn kiel du samdirektajn vidpunktojn de la sama fenomenoj. Kvankam diversaj universitataj departementoj elektis la etiketon "*antropologio soci-kultura*" (kun aŭ sen la streketo) por superi la dikotomion, multegaj daŭrigas uzi la difinon apartenantan al la tradicio, al kiu estas ligitaj.

Fokuso kaj medioj de praktika uzo de socia antropologio
-------------------------------------------------------

Fakuloj pri socia antropologio okupiĝas, ofte per studoj sur la kampo (partoprenanta observo), pri socia organiziĝo de certa socia grupo: estas esplorataj la kutimoj, ekonomio kaj politika organizo, leĝoj kaj solvo de konfliktoj, samsangeco, deveno kaj familia strukturo, sociologio de la seksoj, eduko de la gefiloj, socialigo, religio ktp.

La socia antropologio elstudas ankaŭ la rolon de la signifoj, nome ambigueco kaj kontraŭdiroj de la sociaj rilatoj, sociaj modeloj, perforto kaj konfliktoj, kaj la subkuŝantaj logikoj de la socia konduto. La sociaj antropologoj estas spertuloj pri la interpreto de la simbolaj kondutoj, rakonteco, ritaroj ne nur kiel *teksto*, sed kiel komunikado ekzamenita en rilato kun la ago kaj praktiko kaj historia kunteksto en kiu ĝi disvolviĝas. La sociaj antropologoj direktas la malsamecon de la pozicioj kaj perspektivoj malkovritaj ene de ĉiu socia grupo.

Vidu ankaŭ
----------

* Antropologio
* Sociologio
* Etnografio

Bibliografio
------------

* Godfrey Lienhardt, Social anthropology, Oxford University Press, 1964 (Godfrey Lienhardt, Antropologia sociale]], Armando, 1976).
* Jean-Paul Colleyn, L'anthropologie, Paris, Presse Universitaire de France, 2007 (ISBN 978-2-13-057427-9)
* itale Antropologia Ed Etnologia en Enciclopedia delle Scienze Sociali
* Groh, A. (2018). *Research Methods in Indigenous Contexts*. New York: Springer. ISBN 978-3-319-72774-5.

Aliaj projektoj
---------------

Komuna Medio:

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Socia antropologio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle Benchmark Statement Anthropology (UK) Arkivigite je 2008-10-18 per la retarkivo Wayback Machine
**Miklós Virág** [miklOŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Virág Miklós** estis hungara ekonomikisto, altlerneja instruisto.

Miklós Virág naskiĝis la  21-an de decembro 1958(nun 1958-12-21) en Sátoraljaújhely.

Biografio
---------

Miklós Virág maturiĝis en ekonomia mezlernejo en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon (MSc) en Universitato Károly Marx en 1982. Post 2 jaroj li ankaŭ doktoriĝis samloke. Post la diplomo li estis praktikanto en la universitato, depost la doktoriĝo asistanto, inter 1989 - 1993 lektoro, inter 1994 - 2006 docento, pli poste profesoro ĝis la pensiuliĝo en 2023. Li estis ankaŭ dekano inter 1997-2002 kaj institutestro (2013-2021). Li kandidatiĝis (CSc) en 1993 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, lia habilitiĝo okazis en 2001. Lia scienca laboro fokusiĝis al prognozo de bankrotoj. Li ricevis premiojn inter 1986-2023.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A döntési struktúrák optimalitásának vizsgálata* (disertaĵo, 1984)
* *A pénzügyi viszonyszámokon alapuló teljesítmény-megítélés és csõdelõrejelzés* (disertaĵo, 1993)
* *Pénzügyi elemzés, csődelőrejelzés, válságkezelés* (libro, 2004, 2013)

Fontoj
------

* membiografio hungare kun foto
* membiografio hungare kun foto
* biografio angle
* datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 855050
 |



* Portalo pri Biografio
**Likasi** estas grandurbo en la Demokratia Respubliko Kongo ("Kongo Kinŝasa", eksa Zairio). Dum la kolonia erao la oficialaj loknomoj estis **Jadotville** kaj **Jadotstad**.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 235 km²
* Loĝantaro: 447.449 en 2012
* Supermara alteco: 1290 m
* Horzono: UTC +2

Geografio
---------

Likasi situas sur altebenaĵo en la suda sekcio de la lando. Zambio situas 75, Lubumbashi 110, Kolwezi 141, Kinŝaso 1462 km.

Historio
--------

Belgoj fondis la urbon, tial ĝi havis 2 oficialajn nomojn. Post la sendependiĝo akraj konfliktoj komenciĝis, ankaŭ la urbo estis siĝita kaj okupita spite la internacian militan helpon en 1961. Dum la 1990-aj jaroj Unuiĝintaj Nacioj fondis tendaron por rifuĝintoj.

Ekonomio
--------

Likasi estas unu el la centroj de minada industrio. En la ĉirkaŭaĵo oni minadas kuprojn kaj kobaltojn.

Mapo, kie Likasi estas trovebla en la suda parto

Klimato
-------

Likasi situas en tropika klimato. La temperaturo varias inter 18 kaj 25  ℃. Jare pluvas ĉ. 1400 mm. Inter majo-septembro neniam aŭ apenaŭ pluvas.

Trafiko
-------

El Likasi ĉefvojoj kuras al Lubumbashi kaj Kolwezi, estas fervoja kontakto al Lubumbashi kaj Kinŝaso, krome estas malpli grava vojo norden.

Famuloj
-------

* en la urbo naskiĝis Laurent Kabila

Fontoj
------

* Angla Vikipedio
* 
* Arkivigite je 2012-05-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2014-02-25 per la retarkivo Wayback Machine
**László Viz** [lAslO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Viz László** estis hungara eklezia publikigisto, tradukisto, kooperativestro.

László Viz naskiĝis la  31-an de decembro 1928(nun 1928-12-31) en Budapeŝto, li mortis la 3-an de septembro 2006 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Viz post la maturiĝo li studis jaron ekde 1948, poste inter 1949-1981 li faris plurajn, sed ofte ekonomiajn laborojn. Intertempe li akiris ekonomian licencon. Ekde 1982 ĝis la pensiuliĝo li laboris en eklezia kooperativo, kie post jaroj li gvidis ĝin. Li entuziasme esploris Mortotukon de Torino, krome li ofte publikadis. Li edziĝis en 1961, lia edzino naskis 4 gefilojn inter 1962-1969.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Szókratész utolsó levele* (1975, 1988)
* *A torinói halotti lepel* (1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1990, 1991)
* *Tarsicius. Az Oltáriszentség vértanújának története.* (1992, 1994, 2001)
* *Szent Januáriusz vércsodája* (1995)

Elektitaj tradukaĵoj
--------------------

* en:Louis de Wohl: *Dávid király* (1984, 1986)
* Benedikto la 16-a-Christoph Schönborn: *Bevezetés a katolikus egyház katekizmusába* (1994)
* it:Tito Centi: *Girolamo Savonarola, aki felforgatta Firenzét.* (2005)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* nekrologo

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 855061
 |


* Portalo pri Biografio
**Heraldikaj koloroj** konsistigas unu el la elementoj de heraldika kodigo. Ne ampleksas ĝia paletro, kies uzo estas pli teknika (eĉ ofte simbola) ol arta.

La koloroj dispartiĝas en tri grupoj: **farboj**, **metaloj** kaj **peltoj.**

Ili ne uziĝas tute libere, sed laŭ reguloj, ĉefe la t.n. **"kontrastigo de la koloroj"**.

Farboj
------

| **heraldikaj farboj** |
| --- |
| Gorĝo | Ruĝo |
| Lazuro | Bluo |
| Sablo | Nigro |
| Sinoplo | Verdo |
| **heraldikaj metaloj** |
| Oro | Flavo |
| Arĝento | Blanko |

**Farboj** grupigas la *intensajn kolorojn*.

La ĉefaj farboj estas : gorĝo (ruĝo), lazuro (bluo) kaj sablo (nigro).
Malpli uzataj estas sinoplo (verdo) kaj purpuro (violruĝo). Ankaŭ ekzistas aliaj farboj, raraj kaj/aŭ ligitaj al malgranda regiono, kiel *okroruĝo* aŭ *tanito*.

Origine, kelkaj farboj estis *peltoj* kiel sablo kaj ankaŭ tre verŝajne gorĝo.
Purpuro longtempe estis ambigua farbo, kiu foje funkciis kiel *pelto*.

Metaloj
-------

**Metaloj** grupigas la *helajn kolorojn*.

Nur du en tiu grupo: oro (flavo) kaj arĝento (blanko).
En Germanio, troviĝas *ŝtalo* (malhela grizo), tre malofta, kiu iel malkongruas kun la heleco de la metaloj.

Peltoj
------

| heraldikaj peltoj |
| --- |
|  | Ermeno | nigraj ermenmakuloj semitaj sur blanka kampo |
|  | Malermeno | blankaj ermenmakuloj semitaj sur nigra kampo |
|  | Vajro | pavimo de helmetoj blankaj k bluaj |
|  | kontraŭvajrorenversita vajrovajrumita | kelke el la multnombraj vajro variantoj |
|  | plumeto |  |
|  | kurŝo |  |
|

**Peltoj** estas fakte *dukromataj koloroj*, kiuj per unu metalo kaj unu farbo, ripetadas desegnitan motivon. La ĉefaj estas ermeno kaj vajro, sed kun multnombraj variantoj.

Deveno de la esperantaj vortoj
------------------------------

La nomoj de la farboj *(Lazuro, gorĝo...)* fontas el la anglo-normanda glosaro, kiu funkciis internacie dum longa periodo. La orientaj kaj nordaj landoj de Eŭropo nun uzas la nacilingvajn kutimajn nomojn de la respondaj koloroj (*bluo, ruĝo...)*.

Se la vortoj "metaloj" kaj "peltoj" respondas al la uzo de ĉiuj eŭropaj landoj, tute alia estas por la vortoj "koloro" kaj "farbo" kie estas granda konfuzo, precipe en la franca glosaro, (kie la vortoj "*couleur*" (koloro) kaj "*émail*" (emajlo) estas ajne uzataj laŭ la aŭtoroj) sed ankaŭ en multaj aliaj lingvoj, kie la sama vorto "*koloro*" uziĝas kaj por la tuta paletro, kaj por la priskribitaj "farboj".
Farbo, fine ŝuldas sian elekton analogie al la *(de) heraldische Farbe*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Heraldikaj koloroj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* konciza heraldika manlibro "priskribo de blazonoj" Arkivigite je 2021-09-03 per la retarkivo Wayback Machine (esperante)
* Arkivigite je 2003-09-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2008-02-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2006-02-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2004-04-16 per la retarkivo Wayback Machine
La **kalvinana preĝejo** estas sakrala konstruaĵo en urbo Dunaharaszti (Hungario).

Historio
--------

La tiam vilaĝo Haraszti la kalvinismo disetendiĝis en la 16-a jarcento. En 1686 pro la kontraŭturka batalo la vilaĝo senhomiĝis. Post la rehomiĝo daŭre alvenis nur katolikoj, sed en la frua 20-a jarcento venis ankaŭ kalvinanoj. En 1921 oni fondis kalvinanan grupon kiel filion de Szigetszentmiklós. La diservoj okazis en la lernejo. En 1928 la grupo aĉetis parcelon por estonta kirko, kie oni konstruis nur sonorilostablon. Post 3 jaroj oni aĉetis tajloran metiejon, kiu trakonstruiĝis al preĝdomo kun komuna ĉambro kaj pastra loĝejo. Tiuj agoj rezultigis la memstarecon kun paroĥa rango en 1934. En fino de la 2-a mondmilito la preĝdomo parte estis detruita, sed poste ĝi rekonstruiĝis. La sismo denove detruis ĝin, post la rekonstruo la denova konsekro okazis en 1958. La menciita parcelo estis vendita en 1983 kaj el la mono estis konstruita sonorilturo al la preĝdomo.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en korto. La fasado estas malsimetria, ĉar la sonorilturo maldekstre plene reliefas. La kvadrata turo rekte atingas la trotuaron, tie estas enirejo. Interne la seĝoj estis ŝanĝitaj al benkoj en 1995.

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* SonorilturoSonorilturo
* Dekstra aloDekstra alo
* Maldekstra alo kun turoMaldekstra alo kun turo