recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**San Cebrián de Castro** [sanzeBRJAN deKAStro] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco.

Municipoj de la komarko Tierra de Alba en la centro de la provinco Zamoro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj San Cebrián de Castro kaj Fontanillas de Castro, krom la historia loko de Castrotorafe​, okupas totalan areon de 65,86 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 238 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 31 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Estas atestaĵoj de prahistoria kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 1129. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la 12-a jarcento ĝi apartenis al la Ordeno de Santiago, kies kruco videblas en la blazono. Meze de la 14-a jarcento dum enlanda milito Henriko la 2-a ordonis la detruon de la kastelo de San Cebrián pro la helpo al lia duonfrato Pedro la 1-a. En la Mezepoko la historio de San Cebrián estis rilata al tiu de Castrotorafe.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado, diglago).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756677
 |
**Rycerz Niepokalanej** ( eo. *Kavaliro de la Senmakula*) estas pola katolika mariana revuo eldonita ekde 1922. La revuo estas eldonita de Minoritanoj.

Historio
--------

La revuo estis fondita de pastro Maksimiliano Kolbe en 1922. Laŭ pastro Maksimiliano, la revuo celas "ne nur profundigi kaj plifortigi la fidon, montri veran asketismon kaj konatigi kredantojn kun kristana mistikismo, sed ankaŭ zorgi pri konvertiĝo de pekuloj en la spirito de la Kavalireco de Snmakula."

Ĝis oktobro 1922 la revuo estis eldonita en Krakovo, poste en Grodno kaj ekde 1927 en Niepokalanów. La apero de la unua numero estis 5.000 ekzempleroj, en 1927 70.000 ekzempleroj, en 1933 - 680.000 kaj en 1939 ne multe malpli ol 800.000 ekzempleroj. Dum la milita okupado, en decembro 1940, Maksimiliano petis la germanajn okupaciajn aŭtoritatojn presi la numeron de la *Kavaliro* po 120.000 ekzempleroj. Baldaŭ poste Maksimiliano estis arestita. En la intermilita periodo, ĝi estis unu el la plej grandaj polaj revuoj koncerne nombron da aferoj.

Post la milito, la revuo estis eldonita ĝis 1952, kiam ĝi estis malpermesita de la komunistoj. La revuo estis renovigita en 1981 kaj daŭre publikiĝas hodiaŭ. La nuna cirkulado estas 80.000 ekzempleroj.

Ekster Pollando
---------------

Post la beatigo de Maksimiliano en 1971, polaj minoritanoj komencis en Santa Severa proksime al Romo, elsendante la *Rycerz Niepokalanej* por elmigritaj poloj. Ĉi tiu versio estas montrita regule ĝis hodiaŭ, malgraŭ la fakto, ke en 1981 la aktiveco rekomencis en Niepokalanov.

Ankaŭ ekzistas japana versio de *Rycerz*, "Seibo no Kishi", fondita en Nagasako en 1930 danke al klopodoj de Maksimiliano kaj liaj kunlaborantoj. Ĝi estas la unua japana katolika revuo.

En Ĉeĥio la ideoj de *Rycerz estas* sekvataj de la revuo Immaculata, eldonita de ĉeĥaj minoritanoj en Brno ekde 1992.

Rilataj artikoloj
-----------------

* Maksimiliano Maria Kolbe
* Kavaliro de Senmakula
* Immaculata

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rycerz Niepokalanej en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retpaĝo
* Grzegorz Łęcicki: *Media katolickie w III Rzeczpospolitej (1989-2009)*. En: Kultura - Media - Teologia 2 (2) 2010, s. 112-122 eo: Katolika Amaskomunikilaro en la Respubliko de Pollando (1989-2009)
* Czesław Strzeszewski: *Katolickie czasopiśmiennictwo społeczne w Polscew dwudziestoleciu międzywojennym*. En: Roczniki Nauk Społecznych, 1978, s. 29-49. eo: Katolika socia ĵurnalismo en Pollando en la intermilitaj dudekjaro.
Diversaj lingvoj kiuj subtenas la operaciumon Ubuntu
En komputado, lokaĵigado (angle: *localization*) estas tia maniero verki programaron, tiel ke ĝi faciligu ties asimilon al diversaj lingvokulturaj tradicioj, laŭeble sen ŝanĝi la fontkodon. Tiusence internaciigo estas zorgo de programisto (izoli la tekstajn mesaĝojn en apartan, laŭbezone ŝanĝeblan dosieron; referenci en la programoj la bezonatajn parametrojn per lokaĵaro ktp), dum la lingvan asimiladon povas plenumi fakulo pri la kocerna homlingvo, ne bezonanta specialajn sciojn pri programar-inĝenierado.

La responda anglalingva termino *internationalization* estas pli longa ol la esperanta, tial oni ofte uzas mallongigon *i18n* (la komenca kaj la fina literoj, plus la nombro de ellasitaj literoj anglaj).

Alia termino anglalingva estas *NLS* (mallongigo de *National Language Support* or *Native Language Support*, t.e. «**N**aci**L**ingva **S**ubteno»).

Ecoj de internaciigitaj programoj:

* Programo kaj grafika uzantinterfaco estas disigitaj.
* Dialogujojn oni kreas sufiĉe grandaj aŭ adapteblaj al bezonoj de nacilingvoj (iuj postulas pli longajn mesaĝojn ol aliaj).
* Mesaĝoj estas metitaj en eksterajn dosierujojn.
* Pri la kulturspecifa lokaĵaro (dato/horo, nombroprezento, signaro ktp) la programo konsultas la lokaĵaron.

Vidu ankaŭ
----------

Lokaĵigado (lingva)

Plurlingveco

Traduko

Asimilado de programaro

Unikodo

UTF-8

Complex Text Layout (CTL)

ISO 8601

Eksteraj ligiloj
----------------


Dokumentaro fare de W3C:

Text layout

Directional focus navigation

Writing mode Arkivigite je 2005-08-10 per la retarkivo Wayback Machine

Debian I18N Introduction Arkivigite je 2005-07-29 per la retarkivo Wayback Machineangle - Enkonduko en la temon internaciigo de programaro.

The Localization Tool Arkivigite je 2007-12-01 per la retarkivo Wayback Machineangle - Blogoj kun konsiloj kaj trukoj por komencantoj en asimilado de programaro.

Noto kaj referencoj
-------------------
**Rạch Giá**  estas urbego, havenurbo, ĉefurbo de provinco *Kiên Giang* en Vjetnamio, kie ĝi estas la naŭa plej granda urbo.

Vojo en Rạch Giá
Pordo en Rạch Giá

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 97,7542 km²
* Supermara alteco: 0- m
* Loĝantaro: 226,316 en 2009
* Horzono: UTC +7
* Telefonkodo: +84 77
* 10° 01′ 00″ N 105° 05′ 00″ O﻿ / ﻿10.01667 °N, 105.08333 °O﻿ / 10.01667; 105.08333 (mapo)Koordinatoj: 10° 01′ 00″ N 105° 05′ 00″ O﻿ / ﻿10.01667 °N, 105.08333 °O﻿ / 10.01667; 105.08333 (mapo)

Geografio
---------

Rạch Giá situas laŭ Golfo de Tajlando en sudokcidenta parto de la lando. Antaŭ la golfeto estas 92 insuloj. Ho-Ĉi-Min-urbo troviĝas 250 km.

Historio
--------

Kanalo de Rạch Giá
Ĝis 1715 tiu ĉi teritorio apartenis al Kamboĝo (poste al Vjetnamio) kiel **Kramuon-Sa**. Ĝi estis ĉefe plata arbaro kaj marĉo. Ĝi iĝis vaste konata kiel merkato por mieloj, vaksoj de abeloj kaj la plumoj de ekzotaj birdoj. Kiam la marĉoj estis sekigitaj, la loko iĝis centro por rizoproduktadoj. Dum la franca periodo oni konstruis kanalon, kiu ligas la havenon kun rivero, kiu estas grava branĉo de la pli malalta Mekongo. Dum periodo de 2 ŝtatoj la urbo apartenis al Suda Vjetnamio. Rạch Giá estas la unua urbo, kie la vjetnama registaro uzis projekton por vastigi la teritorion el la oceano.

Trafiko
-------

Al Rạch Giá kuras 2 ĉefvojoj. La urbego havas enlandan flughavenon kaj 2 havenojn.

Vendejego de Rạch Giá
Poŝtejo en Rạch Giá

Klimato
-------

En Rạch Giá la averaĝa jara pluvokvanto estas preskaŭ 2000 mm. La averaĝa temperaturo estas 27 °C.

Vidindaĵoj
----------

* pagodo
* kamboĝa budhana pagodo 3 kilometrojn norde

Fontoj
------

* WikiTrans
* angle kun foto
Memorigtabulo pri la internigejo el la 1933-a jaro. Vido al la tuta domo. La **SA-prizono Feldstraße** (germane: *SA-Schutzhaftlager*) estis brutala internigejo administrita de Sturmabteilung en Erfurto, Feldstraße nr 18.

Priskribo
---------

Tuj post la potencakiro de la nazioj en januaro 1933 komenciĝis arestadoj pro esploro sub la respondeco de anoj de Sturmabteilung (SA) en tuta Germanio. Ili nombriĝis inter la plej brutalaj flankaĵoj de la tiama politika ŝanĝo. Kontraŭuloj de Adolf Hitler arestitis kaj ofte torturitis. Precipe temis pri komunistoj kaj socialdemokratoj: tri el ili mortis en tiu ĉi prizono. Kontraŭuloj de la reĝimo originantaj el aliaj (politikaj/ideologiaj) grupoj aliloke en Erfurto malbontraktitis.

Fabriktereno en la malantaŭa korto de Feld-strato nr 18 funkciis kiel centra internigejo. De aprilo ĝis septembro 1933 vivaĉis surloke ĝis 100 personoj. Disde ĉi tie aŭ la polica malliberejo de sur Peter-monteto la nenazioj estis transportitaj por specialaj pridemandadoj ekz. al la porhunda trejnejo ĉe la gastejo *Zum Blumenthal* (hodiaŭ: Oschatzer Weg) aŭ en la Steiger-arbaron. Sed ankaŭ en la internigejo Feldstraße mem okazis nehomaĵoj fare de SA-sbiroj. La tuto pasis meze de loĝeja zono proksime de Ilversgehovener-placo. Sekve postmilitaj asertoj de najbaroj pri kompleta nescio de tiaj skandalaj rompoj de homaj rajtoj ne estas tro kredindaj.

Oficialigo kiel memorigloko
---------------------------

Dum la GDR-tempo muntitis memorigtabulo dekstre de la enirejo al la korto. Sur ĝi menciatas la nomoj de la sekvantaj rezistmovadanoj: Heinz Sendhoff, Josef Ries, Waldemar Schapiro, Fritz Büchner. Kontraŭfaŝismo ja estis oficiala GDR-doktrino kaj oni substrekis antaŭ ĉio la suferojn de komunistaj viktimoj. Tamen indas ankaŭ post la Turniĝo fari ĉion eblan por plue esploradi pri la malhela tempo de nacisocialisma teroro en Germanlando inter 1933-45.

Literaturo
----------

* Steffen Raßloff: *100 Denkmale in Erfurt. Geschichte und Geschichten. Mit Fotografien von Sascha Fromm*, (Thüringen Bibliothek. Bd. 11), p. 182-183, Essen 2013.
* Sascha Münzel/Eckart Schörle: *Erfurt Feldstraße. Ein frühes Lager im Nationalsozialismus*, Erfurt 2012 (Landeszentrale für politische Bildung Thüringen).

Eksteraj ligiloj
----------------

Artikolo de Raßloff pri la eksa internigejo.
**István Ferencz** [iŝtvAn ferenc], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ferencz István** estis hungara arkitekto, arkitekto pri internaj spacoj, altlerneja instruisto, ordinara membro de Hungara Arta Akademio (2011).

István Ferencz naskiĝis la 27-an de januaro 1944 en Edelény.

Biografio
---------

István Ferencz maturiĝis en gimnazio en Miskolc en 1962, poste li studis konstruadon de konkursaj ŝipoj (1963-1965). Inter 1964-1968 li laboris en tiu profesio, poste inter 1968-1973 li studis arkitekturon en Arta Altlernejo Moholy-Nagy. Post la diplomo li ekinstruis samloke, samtempe inter 1973-1990 li laboris en arkitektura ŝtata firmao en Miskolc, eĉ inter 1974 kaj 1976 li studis en arkitektura majstrokurso en Miskolc. Inter 1987-2003 li okupiĝis ĉefe pri arkitekturo pri internaj spacoj en aparta laborgrupo en Óbuda. Li estis katedrestro inter 1993 kaj 2002. Intertempe en 1995 li establis propran firmaon, post du jaroj li akiris sciencan gradon DLA, en 1998 la habilitiĝo okazis. Li vivas en Solymár (aglomeraĵo de Budapeŝto). Li ricevis premiojn inter 1985-2015, el kio elstaras premio Kossuth en 2006.

Templo de la Dia Vorto en Miskolc-Avas

Elektitaj planitaj konstruaĵoj
------------------------------

* *Zenemalom* (Miskolc, 1979)
* *propra familia domo* (Budapeŝto, 1986)
* *Templo de la Vorto* (Miskolc-Avas, 1990-2002)
* *artkolonio* (Tihany, 1997)
* *vendejego* (Hegyvidék, 2006-2009)

Elektitaj planitaj internaj spacoj
----------------------------------

* *medicina mezlernejo* (Felsőzsolca, 1978)
* *dekoracio de opero* (Diósgyőr, 1988)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Tamás Getto
* Péter Rainer

Elektitaj artikoloj
-------------------

* *Miskolc Jókai úti malom átalakítása zeneközponttá* (1985)
* *Miskolci Nehézipari Műszaki Egyetem Aula és Jogi Kar* (1987)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2021-09-22. Alirita 2020-04-01.

* Kategorio István Ferencz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 685901
* LCCN: nb2006001991
* VIAF: 7600149296170780670004
* ISNI: 0000 0001 2209 6654
* SUDOC: 146248236
* ULAN: 500223082
 |
**Saint-Viance** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 1595 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

Geografio
---------

Saint-Viance etendiĝas sur 16,23 km², kaj havis 1595 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 98 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Viance antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Bernadette Vignal, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Viance apartenas al la kantono de Donzenac, kies ĉefurbo estas Donzenac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Donzenac

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Saint-Viance
**Roy Chapman ANDREWS** (26a de Januaro, 1884 – 11a de Marto, 1960) estis usona esploristo, aventuristo kaj naturalisto kiu iĝis direktoro de Usona Muzeo de Natura Historio. Li estas ĉefe konata ĉar li estris serion de ekspedicioj tra la politike malfacila Ĉinio de la komenco de la 20a jarcento al la Gobia Dezerto kaj Mongolio. La ekspedicioj faris gravajn malkovrojn kaj alportis la unuajn konatajn fosiliajn dinosaŭrajn ovojn al la muzeo. Liaj popularaj verkoj ĉirkaŭ liaj aventuroj famigis lin.

Ekkariero
---------

El 1909 al 1910, Andrews navigis per la ŝipo *Albatross* al Karibio, kolektante serpentojn kaj lacertojn kaj observante marmamulojn. En 1913, li navigis per la skuno *Adventuress* kun John Borden al la Arkto. Ili esperis akiri nordpolusan balenan specimenon por la Usona Muzeo de Natura Historio. En tiu ekspedicio, li filmis kelkajn el la plej bonaj vidaĵoj de fokoj iam viditaj, kvankam li ne sukcesis akiri balenan specimenon. 

El 1916 al 1917, Andrews kaj lia edzino estris la Azian Zoologian Ekspedicion de la muzeo tra multo de okcidenta kaj suda Junano, same kiel tra la aliaj provincoj de Ĉinio. La libro *Camps and Trails in China* registras ties spertoj.

Notoj
-----

1. ↑  "Dr. Roy Chapman Andrews Dies. Explorer and Naturalist Was 76. He Discovered Dinosaur Eggs in Asia in 1920's. Headed Natural History Museum". Associated Press in The New York Times. 12a de Marto, 1960. Alirita la 9an de Novembro 2018. "Dr. Roy Chapman Andrews, explorer and naturalist, died here tonight of a heart attack at Peninsula Community Hospital. He was 76 years old."

* Kategorio Roy Chapman Andrews en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 623196
* GND: 116310057
* LCCN: n50023918
* VIAF: 25350484
* ISNI: 0000 0001 0960 4992
* SUDOC: 084270799
* BNF: 14580527n
* NLA: 35006967
* NDL: 00431530
* BIBSYS: 90084953
* BNE: XX1537153
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Redaktas | **Ĉi tiu artikolo estas redaktata de iu.**

---

Por eviti la riskon de redaktokonflikto, ne redaktu la artikolon. Kontrolu la kronologion kaj forigu la ŝablonon, se necese. |

***Le Bleu du caftan*** (La bluo de kaftano, tradukita ankaŭ kiel La blua kaftano, estas franc-marok-belg-dana filmo reĝisorita de la maroka reĝisorino Maryam Touzani, publikigita en 2022.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Halim estas tajloro specializita en la manfarita produktado de kaftanoj en la medino de Sala. Li laboras laŭ tradiciaj teknikoj, tute mane. Li administras vendejon kun sia edzino Mina. Halim kaj Mina formas paron tre interligitan, kvankam ili kunhavas sekreton hontigan kaj danĝeran en la maroka socio: Halim estas samseksema. 

Halim laboras por la konfekcio de blua kaftano aparte luksa, komisiita de riĉa klientino. Les apprentis sont difficiles à trouver, mais Halim a récemment recruté Youssef, qui semble partager sa passion du métier. Une attirance mutuelle naît entre Halim et Youssef, suscitant la jalousie de Mina. Elle critique Youssef, l'accuse à tort d'avoir égaré ou volé une précieuse pièce d'étoffe.

Mais Mina est malade d'un cancer incurable. Peu à peu, elle s'affaiblit, ne mange plus, maigrit. Halim reste à son chevet, confiant son magasin à Youssef. Lorsque Mina comprend que Halim lui est demeuré fidèle, elle se réconcilie avec Youssef, et accepte sa présence. Après la mort de Mina, Halim la revêt du splendide caftan bleu qu'il vient tout juste de terminer, au lieu du linceul traditionnel dans les cultures musulmanes. Avec Youssef, ils amènent ensemble le corps de Mina jusqu'au cimetière. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***
Malfermo de SES 2013
**Somera Esperanto-Studado 2013** (mallonge **SES 2013**) estas la 7-a jaro de Somera Esperanto-Studado, kiu okazis ekde la 12-a ĝis la 20-a de julio 2013 en Martin (Slovakio) kaj partoprenis ĝin 230 personoj el 27 landoj. Prepare al tiu aranĝo estis la 28-an de decembro 2012, okaze de la 4-a JES, lanĉita nova retpaĝaro de SES, sendependa de la rekonstruata retejo *lernu!*.

La aranĝon aŭspiciis Dušan Čaplovič, la ministro de edukado de Slovakio, Juraj Blanár, estro de regiono Žilina kaj Andrej Hrnčiar, urbestro de la urbo Martin.

Kadre de la kultura programo koncertis La Perdita Generacio, Asorti, Manŭel, Johannes Mueller, ĴeLe, Jonny M kaj Peter Bažík & S.H.O.P. Aŭspicion super SES 2013 transprenis ministro de edukado de Slovakio Dušan Čaplovič, prezidanto de Regiono Žilina Juraj Blanár kaj urbestro de la urbo Marin Andrej Hrnčiar.

Dum SES 2013 estis unuafoje aĉetebla historie la unua presita lernolibro de planlingvo toki pona *toki pona en 76 ilustritaj lecionoj*.

Instruistoj
-----------

* Stano Marček, Zlatko Tišljar – nivelo A1
* Christophe Chazarein, Birke Dockhorn – nivelo A2
* Johannes Mueller, Przemysław Wierzbowski – nivelo B1
* Szabolcs Szilva, Tim Morley – nivelo B2
* Konstantin Tiĥomirov, Bertilo Wennergren – nivelo C1–C2

Verda rabato
------------

Viglan diskuton spronis la 19-an de januaro 2013 artikolo pri SES en Libera Folio, kiu atentigis pri la „kruel-imposto" nove enkonstruita en la kotiztabelon, laŭ kiu ĉiu viandmanĝanto dum SES devos krompagi unu eŭron tage kompare al la vegetaranoj kaj la veganoj. Peter Baláž, ĉeforganizanto de SES, publike defendis la decidon, kiun li iniciatis kaj anticipe por ĝi serĉis aprobon inter kelkaj pliaj kernaj organizantoj de la aranĝo. Kelkaj unuopuloj reage al la anonco deklaris sian intencon pro la novaĵo ĉu rezigni pri sia partopreno, ĉu male aliĝi kaj ĉeesti la aranĝon. Post kelkaj tagoj, la organizantoj decidis ŝanĝi la nomon de „kruel-imposto" al „verda rabato". La novaĵo evidente influis la manĝopreferojn de la partoprenintoj, ĉar preskaŭ du trionoj – nekutime alta kvanto – decidis dum la aranĝa semajno manĝi vegetare (57 %) aŭ vegane (9 %).

Ligiloj
-------

### Referencoj

1. ↑  Nosková, Katarína.  SES plena je surprizoj (esperante). La Balta Ondo (2013-08-18). Alirita 2014-03-12.
2. ↑   Somera Esperanto-Studado (SES) 2013 (esperante). E@I (2013-06-11). Arkivita el la originalo je 2014-03-12. Alirita 2015-06-22. "Aŭspicion super SES 2013 transprenis: Dušan Čaplovič - ministro de edukado de Slovakio, Juraj Blanár - prezidanto de la Žilina-a memrega distrikto, kaj Andrej Hrnčiar - urbestro de la urbo Martin.".
3. ↑   Freŝaj novaĵoj (esperante). Somera Esperanto-Studado (SES) 2013 (2013-06-11). Alirita 2014-03-12.
4. ↑   Someraj eldonaĵoj de E@I (esperante). El Popola Ĉinio (2013-09-30). Alirita 2014-03-12.
5. ↑   Kruelaj viandomanĝantoj pagos pli (esperante). Libera Folio (2013-01-20). Alirita 2014-03-12.
6. ↑  Baláž, Peter.  Verda rabato anstataŭ kruel-imposto dum SES (esperante). E@I (2013-01-27). Alirita 2014-03-12.

### Eksteraj ligiloj

* Oficiala retejo
*Por similaj nomoj, vidu la paĝon San Cristóbal.*
**San Cristóbal de las Casas** estas urbo en la centra altebenaĵo de federacia ŝtato Ĉiapaso, en Meksiko. Ĝi situas en la Sierra Madre-montoj ĉe 16.75°N 92.63°Ŭ Mapo, supermara nivelo 2100m. En 2003 la urbo havis ĉ. 121,100 loĝantojn. Ĝi estas ĉefurbo de la komunumo San Cristóbal de las Casas.

La urbo estis pli frue konata kiel "San Cristóbal"; la "de las Casas" estis aldonita je honoro al Bartolomé de Las Casas, hispana pastro kiu batalis por la rajtoj de la indiĝenoj. La urbo havas belegan kolonian arkitekturon.

La urbo situas proksime al cocila, majaa komunumo de San Juan Chamula, kaj Zinacantán, kaj je duontaga busveturo de la klasikaj majaaj ruinoj de Palenque. Ĝi estas populara ekirejo por eŭropaj turistoj por viziti la antikvan kaj la majaan kulturon.

En 1994 la Zapatista Armeo de la Nacia Liberigo uzis San Cristobal kiel unu el kvar urboj por eki sian revolucion. Nun, 10 jarojn post la eventoj, la spuroj de la zapatistoj estas ĉie troveblaj en la urbo (grafitioj, pupoj, afiŝoj, t-ĉemizoj).

* 
* 
* 
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Arkivigite je 2008-10-07 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2007-10-12 per la retarkivo Wayback Machine
**San Diego de Alejandría** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas San Diego de Alejandría. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 072.

Geografio
---------

**San Diego de Alejandría** apartenas al la regiono Altos Norte kiu situas en la nordoriento de la subŝtato Jalisco (nordoriente de la regiono Altos Sur). Al tiu regiono apartenas 8 komumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6181 loĝantojn. El tiuj estis 2879 viroj kaj 3302 virinoj. La komunumo havas surfacon de 432,32 km². La meza alteco estas 1940 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 17,6 C. En la komunumo estas 642,1 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1659 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1400 scipovis legi kaj skribi kaj 258 viroj estis analfabetoj. Do 15.55 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 2097 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1702 sciis legi kaj skribi kaj 392 virinoj estis analfabetoj. Do 18,69 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en San Diego de Alejandría vivis 5561 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 1 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,018 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Diego de Alejandría Arkivigite je 2007-06-03 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
La **Roza Valo** (bulgare *Розова долина*, Rozova dolina) estas regiono en Bulgario situa ĝuste sude de la Balkana Montaro, inter tiuj kaj la orienta parto de la pli malalta montoĉeno Sredna Gora sude. Geologe ĝi konsistas el du rivervaloj, tiu de Strjama okcidente kaj tiu de Tundzha oriente.

La valo estas fama pro la industrio kaj kultivado de rozoj, kiuj estis kultivataj en la regiono dum jarcentoj. La **Roza Valo** produktas 70 % de la tutmonda rozoleo. La ekstraktojn oni uzas tutmonde por parfumfarejoj. La centro de la industrio de rozoleo estas Kazanlako, kaj aliaj gravaj urboj estas Karlovo, Sopot kaj Kalofer. Ĉiujare oni organizas festivalojn kaj elstarajn celebradojn de rozoj kaj rozoleo.

La rikolta sezono daŭras el majo ĝis junio. Dum tiu periodo **la zono bonodoregas kaj estas kovrita de multkoloraj floroj**. La rikoltado estas tradicia porvirina tasko kaj postulas lertecon kaj paciencon. Oni fortranĉas florojn unu post alia kaj oni lasas ilin en salikokestoj kiujn oni sendas al distilejoj.

* Kategorio Roza Valo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Rezino el trunko de ĉerizarbo
**Rezino** estas solida aŭ duonsolida organika, amorfa substanco, solvebla en etero, alkoholo sed ne en akvo (liposolvebla). Ĝi troviĝas ĉefe en la rezinduktoj de pinacoj.

Ĉe difektiĝoj de arboj la rezino fermas la vundon. Tiel originis damargumo, kolofono, kopalo, sukceno.

Kemie ĝi ne estas homogena substanco, sed konsistas el rezinacidoj, aromaj materialoj, alkoholoj.

La solvita rezino en volatila oleo nomiĝas balzamo.

Proverbo
--------

Ekzistas proverboj pri rezino en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Flamiĝema kiel ligno rezina.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Li estas flamiĝema kiel rezina ligno.* **"** |

 |

Bildoj
------

* Insekto kaptita de rezinoInsekto kaptita de rezino
* Rezino el strobilo de Lebanona cedroRezino el strobilo de Lebanona cedro
* Rezino defluante de vundita juglandarboRezino defluante de vundita juglandarbo
* Protium Sp. - Muzeo de TuluzoProtium Sp. - Muzeo de Tuluzo

Referencoj
----------

1. ↑   Lernu. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2009-03-08.

Vidu ankaŭ
----------

* Rezino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Rezino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Rezino en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

* Bida melio
* Peĉo
* Pinastro
* Roksburg-pino
* Sokotra draceno
* Sinteza rezino
La sondilo **SMART-1** (*Small Missions for Advanced Research in Technology*) estas la unua lunsondilo de Eŭropo. Oni uzis unuafoje jonpropulsion sur eŭropa sondilo. La plej gravaj taskoj de la SMART-1 estas: provo de la jonpelado, geologiaj kaj kemiaj esploroj, certa pruvo pri la luna akvo. La jonpropulsion funkciis per energio produktita de sunĉeloj, kiam la elektro igis elektromagnetan spacon en la propulsilo kiu akcelas la jonizitan ksenon-atomojn.

La projekto
-----------

La SMART-1 estis lanĉita la 17-an de septembro 2003 per portraketo Ariane 5. Ĝi orbitis ĉirkaŭ la Tero, poste dum 15 monatoj proksimiĝis al la Luno. En novembro de 2004 orbitis ĉirkaŭ la Luno. La disvatiĝinta funkcio de la sondilo komenciĝis la 15-an de februaro 2005. Ĝi plenumis ĉiujn siajn taskojn. Ĝi finis sian flugon la 13-an de septembro 2006, faligante al la Luna surfaco.

Iloj
----

* kamerao
* plasma ilo
* infraruĝa spektrometro
* rentgena spektrometro

Datenoj
-------

* **Maso:** 370 kg;
* **Volumeno:** 1 m3;

Vidu ankaŭ
----------

### Jonpropulsiaj projektoj

* Deep Space-1 (Usono, 1998, etplanedo Braille)
* MUSES-C (Japano, 2003, 1998SF36)
* SMART-1 (Eŭropo, 2004, Luno)

Eksteraj ligiloj
----------------

* SMART-1 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio SMART-1 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

### Hungaraj paĝoj

* SMART-1 rövid leírás[*rompita ligilo*]
* A SMART-1 első eredményei (2005. január 31.)
* SMART-1: meghosszabbított küldetés (2005. február 22.)
* Az ESA igazolja a Holdra szállásokat (2005. március 8.)

### Anglaj paĝoj

* Europe goes to the Moon
* Best of SMART-1
Rosa centifolia
Rosa damascena
**Rozakvo** estas volatila akvo de rozo aŭ Rosa centifolia, kiu estas kromprodukto de la destilado de rozoleo el rozfloroj. Ĝi ankaŭ nomiĝas  **roz-hidrolato** . La odorefiko de rozakvo estas ŝuldata al 2-feniletanolo.

Aplikado
--------

Rozakvo estas grava ingredienco de certaj specoj de marcipano. Ĝi ankaŭ estas uzata por aromigado de aliaj manĝaĵoj precipe en la araba, hinda, persa kaj franca kuirejo. Inter turistoj en Hindio la jogurta trinkaĵo *lassi* ([लस्सी) estas tre ŝatata aŭ *gulabi lassi* (गुलाबी लस्सी). Rozakvo estas uzata por fari kosmetikaĵojn, precipe por flegi la haŭton.

Konata estas el la turka dolĉaĵo güllaç, kiu estas aromatigita per rozakvo.

Vera rozakvo malsimilas al maceraĵo el rozfloroj. Tiun mazeraĵon oni povas facile mem fari.

El rozakvo, oranĝsuko kaj granatsuko oni faras ankaj senalkoholan ĉampan-surogato. Per tiu oni anstataŭas ŝampanon en islamaj landoj..

Produktantaj regionoj
---------------------

* Qamsar en Irano, plej granda produktanto de rozakvo en la Proksima oriento,
* Dschabal al-Achdar (Omano),
* Kasarnaba, Libano, tradicia kultivado de rozoj kaj produktanto de rozakvo.
* Roza Valo en Bulgario, plej ganda prsoduktanto de rozakvo en Eŭropo.
* Ghazipur, en la hinda subŝtato Utar-Pradeŝo
* El-Kelâa M’Gouna en Maroko

Krome ekzistas pliaj produktantoj en Libano kaj Turkio.

Referencoj
----------

1. ↑  Gernot Katzer (16. Juni 2003).  Rose (Rosa damascena Miller) (germane). Alirita 1. Dezember 2012. "Alles über die Rose (Rosa damascena Miller) [Pflanzenteil, Familie, Aroma, Chemie, Herkunft, Etymologie]"..
2. ↑  Rosenwasser statt Champagner, FAZ vom 1. April 2004, abgerufen am 3. Dezember 2011.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rozakvo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ahmad Y Hassan, Transfer Of Islamic Technology To The West, Part III: Technology Transfer in the Chemical Industries, *History of Science and Technology in Islam*.
* Rosenwassergefäß
* Rosenwassersprenger[*rompita ligilo*]
* Riechherz

Vidu ankaŭ
----------

* Ora floro akvo
**San Esteban de Nogales** [sanesTEban denoGAles] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de La Bañeza* (Tero Banjeza), en la suda centro de la provinco kaj en la tradicia areo de La Valdería. *San Esteban de Nogales* estas komprenebla etimologie kiel *Sankta Stefano de Juglandarboj*.

Komarkoj de la provinco Leono; *La Bañeza* sude, centre, violkolora.
Monaĥejo de Santa María de Nogales.
Pordego de la Monaĥejo de Santa María de Nogales.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 32,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 252 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 76 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Castrocalbón, Quintana del Marco, Alija del Infantado, Fuente Encalada (Provinco Zamoro), Villageriz (Provinco Zamoro) kaj Arrabalde (Provinco Zamoro).

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado rilate al monaĥejo de cistercianoj ekde 1150. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste suferis pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. Dum jarcentoj estis orminado en apudaj areoj.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758473
* VIAF: 234846199 136501540, 234846199
* SUDOC: 078601894
 |
**SMTP** estas interreta protokolo baze de TCP, per kiu retpoŝto estas sendata tra la interreto. La nomo estas mallongigo de ***S**imple **M**ail **T**ransfer **P**rotocol* (simpla retpoŝt-transiga protokolo). Kutime ĝi uzas la pordon 25.

La normala uzanto de retpoŝto ne bezonas rekte interagi kun la servilo (por kio oni uzas retpoŝtilon) kaj tial ne devas scii la detalojn de la protokolo.

SMTP nur estas uzata por forsendi retpoŝtojn (de uzanto al servilo aŭ inter serviloj). Por ricevi ilin, oni uzas la protokolojn POP3 aŭ IMAP.

Kutima SMTP-sesio aspektas jene:

```
> 220 mail.ekzemplo.com SMTP Foo Mailserver
< HELO miakomputilo.ekzemplo.org
> 250 Ok
< MAIL FROM: <mia.nomo@ekzemplo.org>
> 250 Ok
< RCPT TO: <iualia@ekzemplo.com>
> 250 Ok
< DATA
> 354 End data with <CR><LF>.<CR><LF>
< From: <mia.nomo@ekzemplo.org>
< To: <iualia@ekzemplo.com>
< Subject: ekzempla retposhto
<
< test
< .
> 250 Ok
< QUIT
> 221 Bye
```

ESMTP
-----

**ESMTP** ebligas aldoni pluajn funkciojn al la SMTP-servilo, ekz. SMTP-AUTH. Ĝi aktiviĝas, se la kliento salutas ne per *HELO*, sed per *EHLO*.

Aldone, ESMTP ankaŭ permesas la uzadon de 8-bitaj kodoj en la mesaĝo, dum la originala SMTP nur permesas 7-bitajn kodojn (nome la ASCII-kodaron). Por akiri kongruecon kun ambaŭ protokoloj, retpoŝtiloj kutime enkodas mesaĝojn per MIME, kiu ebligas transskribon de diversaj datenformatoj al 7-bita ASCII kaj reen.

Oftaj serviloj
--------------

* vindozaj
	+ Microsoft Exchange Server
	+ Pegasus Mail
* uniksaj
	+ Sendmail eble la unua SMTP-servilo
	+ exim
	+ Postfix
	+ Qmail

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio SMTP en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 

RFC 2821 "The Simple Mail Transfer Protocol"
RFC 1869 pri ESMTP
**San Felices** [sanfeLIzes] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, plej norde de la provinco Sorio kaj komarko *Tierras Altas* (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco, kaj en la subkomarko Moncayo, aŭ *Tierra de Ágreda*, lime kun Rioĥo.

Geografio
---------

*Tierras Altas* en la nordo de la provinco Sorio.
Loko de San Felices en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,10 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 59 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 540 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 55 km de Sorio, provinca ĉefurbo, 8 km de Castilruiz en provinco Sorio kaj 6 km de Aguilar del río Alhama (Rioĥo). 

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Cigudosa-San Felices*, okupanta 1 780 hektarojn, nome 84% de la teritorio.​

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo de Sankta Petro.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTierras Altas |
| --- |
| Aldealices• Almarza• Arévalo de la Sierra• Ausejo de la Sierra• Carrascosa de la Sierra• Castilfrío de la Sierra• Castilruiz• Cerbón• Cigudosa• El Royo• Estepa de San Juan• Fuentes de Magaña• Fuentestrún• La Póveda de Soria• Las Aldehuelas• Magaña• Oncala• Rebollar• Rollamienta• San Felices• San Pedro Manrique• Santa Cruz de Yanguas• Sotillo del Rincón• Suellacabras• Trévago• Valdeavellano de Tera• Valdegeña• Valdelagua del Cerro• Valdeprado• Valtajeros• Villar del Ala• Villar del Río• Vizmanos• Yanguas |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351591
 |
**San Felices de los Gallegos** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo El Abadengo. *San Felices de los Gallegos* estas nomo kiu aludas etimologie al Sankta Felikso, episkopo de Porto, kaj al galegoj kiuj reloĝigis la areon post la *Reconquista*.

Tradicia arkitekturo.
Sonorilturo.
Preĝejo.
Fontano.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 81,43 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 377 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 300 loĝantojn dum la 21-a jarcento pro la plua migrado el ruraj zonoj al urboj kaj pli ol 1 500 loĝantojn ekde la mezo de la 19-a jarcento. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj. 

Limas kun loĝlokoj Ahigal de los Aceiteros, Lumbrales, Olmedo de Camaces, Puerto Seguro, Bañobárez, Villar de Ciervo, Villar de la Yegua kaj Castillejo de Martín Viejo. Ĝi distas 105 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio ekzemple en 1646 pro la detruo de la ponto super la rivero Águeda, dum la Milito de hispana sukcedo kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo kun restado de francaj trupoj en la loko. 

La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis. Estas multaj vidindaĵoj, kiel turo, preĝejo, bovskulptaĵo de vetonoj, du muzeoj, rigardejoj ktp.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752855
* VIAF: 316733529
 |
Dukotiledonaj plantoj> Aristolokiacoj

---

| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Aristolokio** |
| --- |
|  |
| Aristolochia clematitisAristolochia clematitis |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonoj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Piperaloj *Piperales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | **Aristolokiacoj** *Aristolochiaceae*Juss. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Genro |
| Aristolochia clematitis |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Aristolokio  |

 |
| v • d • r |

La **aristolokio** (*Aristolochia*) estas staŭda planto kiu apartenas al la Aristolokiacoj (*Aristolochiaceae*). 
Plej konata estas la specio Aristilochia clematitis (vidu bildon). La planto havas ioman frutecan odoron. De origino la planto nur troviĝis en la areo de la Mediteraneo, sed de tie disvastiĝis tra Meza- kaj Okcidenta Eŭropo.

la granda aristolokio Aristolochia gigantea
La planto fariĝas 20-90 cm alta kaj formas subterajn stolonojn. La kalvaj folioj estas rondaj kun korforma piedo kaj elrandita supro. En la foliakseloj de la supraj folioj troviĝas po du ĝis ok floroj.

Ĝi floras en majo kaj junio per helflavaj floroj. La lodiklo havas oblikve stumpigitan, unulipan randon, kiu transiĝas en tubon, kiu interne estas kovrita per haroj. La piedo de la krontubo estas ventre plenblovita. La floro estas insektokaptilo, el kiu insektoj pro la haroj en la krontubo ne plu povas eskapi. Nur kiam la floro estas polenita, la haroj malstreĉiĝas kaj la per poleno kovrita insekto povas forlasi la floron. La ses anteroj estas kunkreskintaj kun la stigmo ĝis ginostemo.

La verda, pliposte nigriĝinta frukto estas 1-2 cm dika kapsulo.

La planto troviĝas en seka, nutro- kaj kalkriĉa grundo laŭlonge heĝoj, arbarrandoj kaj digoj.

Enhavaĵoj
---------

La radikoj entenas ĝis 1% kaj la folioj malpli ol 0,1% da aristolokiacido. Tiu acido difektas (post interna uzo) la renojn kaj krom tio estas karcinogena. En la fitoterapio la planto estas uzata inter aliaj kiel vundkuracilo kaj kontraŭ ekzemo. En antaŭaj tempoj la planto estis kultivita en Eŭropo kaj uzita por inter aliaj plirapidigi akuŝojn aŭ stimuli aborton.

Specioj
-------

* Aristolochia gigantea
* Aristolochia macrophylla

Nomoj en aliaj lingvoj
----------------------

* germane: Osterluzei
* angle: European Birthwort
* france: Aristoloche clématite

* Nematuraj fruktojNematuraj fruktoj
* Matura fruktoMatura frukto
* Malfermita matura fruktoMalfermita matura frukto
* SemojSemoj
* FolioFolio

* Aristolokio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Aristolokio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Aristolokio en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Aristolochia\_clematitis


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Rozkruca Egipta Muzeo**, fondita de Rozkruca Ordeno, AMORC, estas muzeo pri antikva Egiptio situanta en Rozkruca Parko en la urbo San-Joseo, Kalifornio, Usono.

La fondinto de AMORC, D-ro Harvey Spencer Lewis (F.R.C.) estis entuziasma kolektanto de diversaj mistik-rilataj artefaktoj, multaj el la Oriento. En 1921 li helpis financi la elfosadon fare de la Egipt-Esplora Societo de Bostono ĉe Tell el Amarna (la urbo de Reĝo Aĥnaton per tiucelaj mondonacoj de AMORC-anoj. Kompense, la Egipt-Esplora Societo donacis plurajn egiptajn antikvaĵojn al AMORC.

En 1928 li malfermis al la publiko kolekton nomatan "La Rozkruca Egipta Orienta Muzeo" en unu el la administraj konstruaĵoj de AMORC en San-Joseo, Kalifornio.

Post la vojaĝo de D-ro LEWIS en 1929, AMORC ricevis multajn pliajn artefaktojn kaj donacojn. Rezulte la kolekto rimarkinde kreskis, kun pli ol 2000 ekspoziciaĵoj.

La dua Imperatoro de AMORC, Ralph Maxwell Lewis (F.R.C.), filo de Harvey Spencer Lewis, decidis konstruigi novajn konstruaĵojn por la Egipta Muzeo. La novaj muze-konstruaĵoj malfermiĝis en novembro, 1966.

La Rozkruca Egipta Muzeo estas unika pro tio ke ĝi:

* Havas la plej grandan kolekton de egiptaj antikvaĵoj en la okcidenta parto de Usono.
* Estas la sola tia konstruaĵo en la mondo kun konstruaĵoj konstruitaj laŭ antikv-egipta arkitektura stilo.
* Situas en bela egipt-stila parko.

La Rozkruca Ordeno, AMORC daŭre subtenas kaj pliampleksigas la Rozkrucan Egiptan Muzeon kaj ĝiajn klerigajn kaj sciencajn agadojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (angla)

Vidu ankaŭ
----------

* Egipta muzeo

Karnak-stila enirejo al la Rozkruca Egipta Muzeo
Ne konfuzu kun SWAT

---

esplora ŝipo Planet
Grafiko de konstrua principo
**SWATH** estas angla mallongigo de *Small waterplane area twin hull* kio tradukeblas kiel *Du-ŝela (-trunka) apenaŭ-akvotuŝa akvoveturilo*. Ĝi estas katamaran-simila akva veturilo, kiu havas minimuman kontaktan surfacon al la surfaca akvo kaj havas torpedosimilan subakvan trunkon. La SWATH estas nomebla ankaŭ *torpedo-pieda katamarano* aŭ *svelt-krura katamarano* [*mankas fonto*]. 

La svelt-krura katamarano estas tre rezista kontraŭ marondado. Ĝin inventis, prezentis en 1938 Frederick George Creed de la Brita Reĝa Mararmeo, patentigis tion en 1946. Ĉe lia inventaĵo troviĝas du torpedoformaj levkorpoj sub la akvosurfaco kaj la superakva platformo baziĝas sur kvar apogiloj. Tiel estiĝas minimuma akvolinia surfaco.

Ĉar la helicoj laboras sur la subakvaj levkorpoj, ne restas sufiĉa loko por aliaj unuoj, tiel oni lokigas la dizelmotoron sur la platformo kaj oni uzas dizelelektran peladon. Ĉe pli grandaj ŝipoj (ekde 40 m), oni povas enmunti dizelmotorojn en la levkorpojn. 

Ĉar la svelt-krura katamarano bone toleras la marondojn, oni uzas ĝin ofte ĉe esploraj ŝipoj. Tiuj ŝipoj havas la rapidon de 10-15 knotoj. Mararmeaj, eksperimentaj tipoj povas havi rapidon de ĝis 40-50 knotoj. 

* SWATH en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio SWATH en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Felipe Usila** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Felipe Usila*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 136.

Geografio
---------

**San Felipe Usila** apartenas al la distrikto Tuxtepec al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11642 loĝantojn. El tiuj estis 5567 viroj kaj 6075 virinoj. La komunumo havas surfacon de 255.17 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 100 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 9926 indiĝenoj. El tiuj 8412 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 8412 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**S.W.I.F.T.**, mallongigo de la angla nomo *Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication* (esperante *Societo por tutmonda interbanka telekomuniko*), administras tutmondan reton per kiu bankoj kaj aliaj financaj institucioj interŝanĝas mesaĝojn pri financaj transakcioj.
Je decembro 2001 ĝi interligis pli ol 7.000 financajn instituciojn en 194 landoj, kaj taksas ke ĝia reto portas transpagajn mesaĝojn de averaĝa valoro de pli ol ses trilionoj da usonaj dolaroj ĉiutage. En 2000 SWIFT portis ĉ. 1.200.000.000 mesaĝojn.

SWIFT estas koopera societo laŭ belga juro, posedaĵo de siaj membraj institucioj, kun oficejoj ĉie en la mondo. Ĝia ĉefstabejo lokiĝas en La Hulpe, apud Bruselo, Belgio.

Fondita en Bruselo en 1973, kun la subteno de 239 bankoj en 15 landoj, SWIFT komencis estigi komunan lingvon por financaj transakcioj, partigatan datenbankan sistemon, kaj tutmondan komunikan reton. Ĝi estigis fundamentajn operacajn procedojn, regulojn pri kompensodevo, ktp. en 1975, kaj sendis la unuan mesaĝon en 1977.

La sendataj mesaĝoj
-------------------

La transportataj informoj estas tre diversaj, ekzemple ĝiro aŭ konfirmo de devizo-kontrakto.

Por tiu komuniko estas uzataj tiel nomataj *mesaĝtipoj* (MT) kiu havas triciferan numeron indikantan la tipon de la informo. Ekzemple la numeroj komenciĝantajn per 3 estas konfirmoj, konkrete 300 estas devizo-konfirmo. La konsisto estas tiel, ke marko (angle *tag*) en la formo ":" + numero + eventuala litero + ":" indikas la specon de informero (ekzemple la daton de plenumo; ":72:" estas libera teksto) kaj tuj sekvas la informero mem, finata per nova linio (sed ne ĉiu nova linio markas finon de informero).

BIC
---

La partoprenantoj ricevas de S.W.I.F.T. kodon nomatan **BIC** (Bank Identifier Code aŭ Business Identifier Code), ankaŭ konata kiel S.W.I.F.T.-kodo. Ĝi havas jenan konsiston:

* 4 literoj indikas la unuopan partoprenanton
* 2 literoj indikas la landon laŭ
* 2 literoj aŭ ciferoj indikas la urbon

Por indiki filion oni povas uzi la urbokodon, sed pli disvastiĝis uzo de branĉokodo, tio estas tri ciferoj kaj / aŭ literoj sufiksaj al la 8-karaktra BIC. Ĝi havas la avantaĝon, ke la partoprenanto povas mem decidi pri ĝia uzo, do ankaŭ por departemento aŭ - tial la granda nomspaco - por kliento. Ĉi tio signifas, ke la banko plusendas resp. ricevas la mesaĝon al / de kliento, kiu ne havas propran S.W.I.F.T.-aliron. 8-karaktraj BIC sen branĉokodo estas kompletigataj al 11 karaktroj per "XXX".

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala SWIFT retejo (angle)
* Germanlingva retejo pri SWIFT (germane)
**Roztocka Pastilj,** ukraine **Розтоцька Пастіль,** hungare **Felsőpásztély** [felŝOpAstEj] estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Velikij Bereznij.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Velikij Bereznij en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 52′ 34″ N 22° 31′ 43″ O﻿ / ﻿48.87611 °N, 22.52861 °O﻿ / 48.87611; 22.52861 (mapo)Koordinatoj: 48° 52′ 34″ N 22° 31′ 43″ O﻿ / ﻿48.87611 °N, 22.52861 °O﻿ / 48.87611; 22.52861 (mapo)
* Areo: 38 km²
* Alto super marnivelo: 308 m
* Loĝantaro: 290
* Poŝtkodo: 89041
* Telefonprefikso: 3135

Situo
-----

Roztocka Pastilj situas laŭ flankovojoj ĉe kunfluejo de 2 rojoj. Velikij Bereznij kun stacidomo) troviĝas je 8, Uĵhorodo je 50 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1588 en formo **Rosztoka Pasztély**. En 1903 la tiama *Felsőrosztoka* ŝanĝiĝis al Felsőpásztély. En 1910 vivis tie 361 loĝantoj, (356 rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon Alsópásztély apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Roztocka Pastilj/Felsőpásztély. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------