recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Fernando García Valverde**, pli konata kiel **Tito VALVERDE** (Avilo, 26a de aprilo 1951), estas hispana aktoro.

Biografio kaj kariero
---------------------

Li ekaktoris amatore estante 17-jaraĝa kaj tuj abnadonis studojn de konstruinĝeniaerado por dediĉi sin al aktorado. Li debutis profesie en 1974, per *El círculo de tiza caucasiano*, kaj poste *Misericordia*. En la 1970-aj jaroj, li aktoris en *¿Por qué corres, Ulises?* kaj *El atentado*, kun Alberto Closas. En la 1980-aj jaroj li multe laboris kiel en *La Dorotea* de Lope de Vega, *Casandra* kaj *La herida del tiempo*. Poste en *La coartada* de Fernando Fernán Gómez kaj en *Los locos de Valencia* de Lope de Vega kun la *Compañía Nacional de Teatro Clásico*.

En televido li debutis en 1982, ĉefe en la serio *Ramón y Cajal*. Poste venis *Proceso a Mariana Pineda*, *Goya*, *Lorca, muerte de un poeta*, *La huella del crimen*, kaj en serioj kiel *Pepa y Pepe* (1995) okaj *Todos los hombres sois iguales* (1996-1998). Eble lia plej fama rolo estis la policestro Gerardo Castilla en la serio de Telecinco *El comisario* (1999-2009). 

Pri kino, Tito Valverde debutis en 1977 per la filmo *La guerra de papá* de Antonio Mercero, bazita sur novelo de Miguel Delibes. Poste li laboris por prestiĝaj reĝisoroj kiel José Luis Cuerda en *El bosque animado* kaj Juanma Bajo Ulloa en *Alas de mariposa*. En 1993, Tito Valverde ricevis la Goya-premion por la plej bona vira neĉefrola aktoro pro sia ludado en la filmo *Sombras en una batalla*, reĝisorita de Mario Camus. Inter liaj plej famaj filmoj estas *Buscando a Perico*, *Amanece, que no es poco*, *Esquilache*, *El aliento del diablo*, *Cómo ser infeliz y disfrutarlo*, *El grito en el cielo*, *El apagón* kaj *La gran vida*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* en imdb

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Tito Valverde en la hispana Vikipedio.*
**Turčišće,** hungare **Törökudvar** estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto **Međimurje**, en municipo de Domašinec.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 580
* Poŝtkodo: 40 318
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 46° 24′ 43″ N 16° 37′ 01″ O﻿ / ﻿46.41194 °N, 16.61694 °O﻿ / 46.41194; 16.61694 (mapo)Koordinatoj: 46° 24′ 43″ N 16° 37′ 01″ O﻿ / ﻿46.41194 °N, 16.61694 °O﻿ / 46.41194; 16.61694 (mapo)

Situo
-----

Turčišće situas preter ĉefvojo Budapeŝto-Zagrebo.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Törökudvar apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Perlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.

Famuloj
-------

En la iama Törökudvar naskiĝis hungara skulptisto Sándor Boldogfai Farkas.
**Titulara episkopo**, en la Katolika Eklezio, estas episkopo de titulara episkopujo, tio estas, iama episkopujo kiu ne plu funkcias aŭ ne plu estas uzata. Tio kontrastas al **dioceza episkopo** aŭ **episkopuja episkopo**, kiu gvidas fakte ekzistantan episkopujon.
Titulara episkopo ofte havas rolon de helpepiskopo, kiu asistas diocezan episkopon plenumi sian laboron, aŭ havas altrangan eklezian postenon kiu postulas la episkopan ordinadon, ekzemple ŝarĝitaj de la Apostola seĝo al administraj aŭ diplomataj oficoj: tiuj prelatoj ĝenerale konservas la titularon de la aboliciita diocezo ankaŭ pro la motivo ke laŭ la kanona juro neniu povas esti ordinita episkopo sen la titulara diocezo, reala aŭ historia.

Kanona juro
-----------

Ilia nomumo koncernas la Apostolan Seĝon. Estas asignita la "titolo" de iu diocezo ĉesinta ĉar nun ĝi kuŝas *in partibus infidelium* (en zonoj de nekredantoj); ekzemple, la Ĉefdiocezoj de Kartago, de Antiokio de Pisidia, de Oderco (Italio) kies teritorio estis enprenita en alia diocezo pli vasta.

Spite de manko de jurisdikcio sur titola eklezio, la episkopoj titularaj ĝuas ĉiujn rajtojn kaj privilegiojn kaj honorojn de la diocezaj episkopoj: krome ili partoprenas kun decida voto en Koncilioj. kaj apartenas plenjure al la Episkopara Konferenco de la teritorio en kiu ili plenumas sian oficon..

Estas episkopoj titularaj: la altaj funkciuloj de la Roma Kurio aŭ de la Episkoparaj Konferencoj kaj de al Nuncia ambasadorejo...

La helpepiskopoj nune ricevas la titolon de la rezida diocezo aŭ ĉefdiocezo en kiu ili estis destinitaj; sammaniere la emeritaj espiskopoj (kiuj jam okupis diocezan katedron aŭ estris elstaran oficon) daŭrigas konservi la tutolon de la jam regata diocezo ktp.

La nomumo al kardinalo kuntrenas la perdon de la titularecon ĉar kompensite per la "kardinala titolo".

Historio
--------

La origino de la titularaj episkopoj datiĝas je la 4-a jarcento, kiam en la Unua koncilio de Niceo de 325 estis permesite al la episkopoj sekvuloj de la kontraŭpapa Novaciano, konvertiĝintaj al la ortodoksio, konservi la privilegiojn kaj la honorojn devenantajn de la episkopa ordo spite de la perdo de ĉiu jurisdikcio sur la antaŭa titola eklezio.

Ekde la 7-a jarcento, okaze de la islama okupo de la Proksima Oriento kaj de Nord-Afriko, diversaj episkopoj elpelitaj el tiuj zonoj trovis rifuĝon en Okcidento kaj estis gastigitaj ĉe lokaj episkopoj kiel helpepiskopoj: post ilia forpaso aliaj estis episkopigitaj kiel iliaj sekvuloj. Tia praktiko estis konfirmita kaj jure estabila en la Koncilioj de Vieno (Francio) kaj de Trento (Italio).

Notoj
-----

1. ↑  [PIV] 2005
2. ↑  Kodo de kanona juro (C.I.C.) 1983 kan. 376
3. ↑  Kanono1983 443, § 1.
4. ↑   1983 kan. 450, § 1.

Fontoj
------

* *Index sedium titularium archiepiscopalium et episcopalium*, Typis polyglottis vaticanis, 1933
* *Pontifika Jarlibro por la jaro 1998*, Libreria editrice Vaticana, 1998, pp. 802-1028; 1818-1819

Eksteraj ligiloj
----------------

Listo de la romkatolikaj titularaj episkopujoj en la mondo troviĝas ĉe:

* "gcatholic.org"
* "catholic-hierarchy.org"
* en latina Vikipedio Titularaj **ĉefepiskopujoj** estas signitaj per (AE) "Archiepiscopus"
**Tom SEGEV** (en hebrea: תום שגב‎; 1a de Marto, 1945) estas israela historiisto, verkisto kaj ĵurnalisto. Li estis asocia kun la nomitaj Novaj historiistoj de Israelo, grupo kiu defiis multajn el la tradiciaj konceptoj de la lando. 

Liaj gepatroj fuĝis el Nazia Germanio pro siaj komunismaj tendencoj. Lia gepatra lingvo estis germana kaj poste studis en la Hebrea Universitato de Jerusalemo kaj doktoriĝis en la Universitato de Bostono. Li estis vizitanta profesoro en diversaj universitatoj de Usono, kaj kunlaboris por diversaj gazetoj. Ambaŭkadre li montriĝis kiel fakulo en la Holokaŭsto kaj en la movado por neadi ĝin.

La historio de Segev pri la socia kaj politika fono de la Sestaga Milito, nome *1967: Israel, the War, and the Year That Transformed the Middle East* (2006) asertas, ke ne estis reala minaco por Israelo el milita vidpunkto. Segev ankaŭ dubas, ke la arabaj najbaroj estis reale atakontaj Israelon. Ankoraŭ, grandaj sektoroj de la israela loĝantaro havas realan timon ke Egipto kaj Sirio povas elimini ilin. La atako fare de la Jordania armeo al Okcidenta Jerusalemo estus haviginta ekskuzon por invadi Orientan Jerusalemon, laŭ Segev. 

En Februaro 2018, Segev publikigis biografion de David Ben-Gurion. 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 708284
* GND: 103444203
* LCCN: n85074427
* VIAF: 109893415
* ISNI: 0000 0001 1082 321X
* SUDOC: 032528140
* BNF: 12354119n
* NDL: 00973612
* BIBSYS: 90731552
* NKC: jx20081205009
 |
**Trièves** (Trievo) estas alpa valo kaj situas en sud-orienta Francio, oriente de la montomasivo Vercors, sude de la urbego Grenoble (Grenoblo), je altitudo inter 600 kaj 1400 metroj super la marnivelo.

Priskribo
---------

Ĝiaj naturaj limoj estas : okcidente Vercors, oriente la montomasivo Dévoluy, sude la pasejo Col de la Croix-Haute, norde la rivero Drac kaj la baraĵa lago Monteynard-Avignonet. La valon trapasas la vojego RN 75 kaj la fervojo Grenoble-Gap.
Ĝi havas 8.000 loĝantojn. Ĝi posedas gravan naturan heredaĵon, daŭre ne detruitan de moderna vivmaniero.

La historia kaj kultura ĉefurbeto de Trièves estas Mens (loĝantaro nombras 1200).Plej altaj ĉirkaŭaj montoj estas Obiou (2789 m), Grand-Ferrand (2754 m), Grand Veymont (2350 m) kaj Mont-Aiguille (2087 m). La lasta estas konsiderata kiel la lulilo de alpinismo : oni unuafoje surgrimpis ĝin en la jaro 1492.

Trièves ĝuas montaran klimaton, sed iom varmigatan kaj sekigatan de mediteranea influo. Pro tio, pro la altitudo kaj pro la maldensa loĝantaro, ĝi ĝuas belegan naturon kaj enhavas riĉajn plantaron kaj bestaron. Kaj alpinaj, kaj mediteraneaj plantoj kreskas nur malgrandan distancon unu de la alia. Lastatempe, lupoj kaj vulturoj vizitis ĝin.

Agrikulturo (kultivado de cerealoj kaj bredado de bovoj kaj ŝafoj) estas la plej grava ekonomia afero. Kvankam preskaŭ ĉiuj montaraj teritorioj malpleniĝis dum la lastaj jardekoj, Trièves estas sufiĉe fekunda por ĝui relative prosperan agrikulturon. La regiono estas tial mozaiko de kampoj kaj de sovaĝaj lokoj, ne detruitaj de grandskalaj konstruaĵoj.

La valo havas historion de religiaj militoj kaj daŭre estas influata de sia protestanta kulturo. Dum la 15a jarcento, ĝi estis ŝirmejo por la persekutataj protestantoj : pli ol duono de la loĝantaro estis protestanta. Post la gravaj persekutoj de la 17a jarcento, nur kelkaj vilaĝoj ankoraŭ havas gravan protestantan maplimulton kaj protestantan preĝejon.

Nun Trièves provas disvolviĝi pere de ekologiaj projektoj : ekoturismo, bioagrikulturo, ekoentreprenoj, ekzemple la ekocentro kaj eldonejo Terre Vivante (Tero Viva). La regiono estas konsiderata kiel "laborejo de ekologio".

Ligoj
-----

* Oficala retejo de Trievo[*rompita ligilo*]
* Retejo de Ekocentro kaj eldonejo Terre Vivante
Scienca biblioteko de UNISA
Vido de loĝejo en la universitata kampuso
La **Universitato de Salerno** (itale *Università degli Studi di Salerno*, **UNISA**) estas universitato situanta en Fisciano kaj en Baronissi, Italio. Ĝia ĉefa kampuso situas en Fisciano dum la fakultato de Medicino situas en Baronissi. Ĝi estas organizita en dek fakultatoj kaj pli ol 34,000 studentoj sekvas kurson en 10 fakultatoj .

Historio
--------

La latine *Schola Medica Salernitana* de Salerno estis la plej grava medicina fakultato en Eŭropo inter la 10-a kaj 13-a jarcentoj. Famaj lekciistoj estis Alfano la 1-a kaj Konstantino la Afrikano, ĉi-lasta aŭtoro de la *Liber Pantegni*. Sekve la pliiĝon de universitataj medicinaj fakultatoj, ĝi nelonge kunfandiĝis kun la Universitato de Napolo, kiu translokiĝis al Salerno de 1253 ĝis 1258 antaŭ reveno al Napolo kaj establi sian propran medicinan fakultaton tie. Dume, la Universitato de Montpellier delokigis Salernon kiel la plej prestiĝa medicina fakultato internacie kaj ekde la 14-a jarcento ĉi-lasta ĉesis ekzisti. La moderna Universitato de Salerno spuras sian originon al la *Istituto Universitario di Magistero* "Giovanni Cuomo", instruista kolegio fondita en 1944 kun ĉi tiu fama kaj antikva tradicio en menso. En 1968 la instituto iĝis Ŝtata universitato, la Universitato de Salerno, kaj ĝi de tiam vidis grandan kreskon de studentaj nombroj.

Organizo
--------

La Universitato de Salerno ofertas gradojn en 10 fakultatoj:

* fakultato de Arto kaj Filozofio
* fakultato de Ekonomiko
* fakultato de Edukado
* fakultato de Inĝenierio
* fakultato de Fremdlingva kaj Literaturo
* fakultato de Juro
* fakultato de Medicino
* fakultato de Matematiko, Fiziko kaj Natursciencoj
* fakultato de Apoteko
* fakultato de Politika Scienco

La biblioteko "biblioteca Eduardo R. Caianiello "ofertas studentojn pli ol 400,000 volumojn kaj konsistigas unu el la plej gravaj kolektoj de libroj en Italio.

### ICSR Mediteranea Scio

En majo 2015 la Universitato de Salerno vidis la establadon de nova esplorinstituto, la Internacia Centro por Studoj kaj Esplorado "Mediterrane Scio",  kunmetita fare de 14 esplorunuoj situantaj en universitatoj de la mediteraneaj landoj. La ICSR, kiu havas sian administran oficejon ĉe la Universitato de Salerno, celas favori esploradon kaj disvastigon de scio pri la plej gravaj temoj de la Mediteranea Baseno. Tiucele ĝi publikigas la libroserion *Mediterranean, Knowledge, Culture, Heritage*, la *Journal of Mediterranean Knowledge* kaj serion de Laborpaperoj. La ICSR, krome, periode organizas naciajn kaj internaciajn konferencojn.

Referencoj
----------

1. ↑   Anagrafe Nazionale Studenti - Iscritti 2012/2013 (itale) (7 March 2014). Alirita 17 May 2014.
2. ↑   Mediterranean Knowledge – International Centre for Studies and Research.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Universitato de Salerno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Universitata retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 829777
* GND: 1011228-5
* LCCN: n82116576
* VIAF: 130191420
* ISNI: 0000 0004 1937 0335
* SUDOC: 026430746
* BNF: 11867958d
* BIBSYS: 90757909
* NKC: kn20030827006
* BNE: XX136069
 |
La **Tutmonda Registro pri Maraj Specioj** (angle *World Register of Marine Species*; mallongigo : *WoRMS*) estas datumbazo kiu celas provizi per aŭtoritata kaj kompleta listo de nomoj de maraj organismoj. La registrado kaj posta reviziado estas realigita far sciencaj specialistoj por ĉiu grupo de organismoj. Tiuj taksonomiistoj kontrolas la kvaliton de la informoj kiuj estas kolektitaj ekde pluraj regionaj kaj taksono-specifaj datumbazoj. WoRMS retenas validajn nomojn pri ĉiuj maraj organismoj, sed ankaŭ provizas per informoj pri sinonimoj kaj nevalidaj nomoj. Estos daŭra tasko revizii la registraĵojn, ĉar konstante novaj specioj estas malkovritaj kaj priskribitaj far sciencistoj. Plie la nomenklaturo kaj taksonomio de la konataj specioj ekzistantaj ofte estas korektita kaj ŝanĝita kiam nova esploro estas publikigita.

WoRMS estis fundita en 2008. Ĝia fonduso ĝi ĉefe dankas al Eŭropa Unio kaj ĝi estas gastigita de la Flandra Instituto pri la Maro en Ostendo, Belgujo. WoRMS establis formalajn rilatojn kun pluraj aliaj biodiverseco-projektoj, inkluzive de la Tutmonda Sistemo pri Biodiverseca Informado (*Global Biodiversity Information Facility*) kaj la Enciklopedio de la Vivo (*Encyclopedia of Life*).

En 2008, WoRMS konstatis ke ĝi deziris havi ĝisdatigitan registraĵon de ĉiuj maraj specioj en 2010, la jaro en kiu la Nombrado de Mara Vivo ( angle : *Census of Marine Life* ) estis kompletigita .

En majo de 2012, WoRMS ampleksis listojn por 213 001 validaj maraj specioj, el kiuj 193 289 estis kontrolitaj. La celo estas havi listojn por ĉiuj el la proksimume 240 000 maraj specioj .

Referencoj
----------

1. ↑  angle  Towards a World Register of Marine Species. World Register of Marine Species. Alirita 2009-02-16.
2. ↑  angle Catherine Brahic. "How many species live in the sea?", *New Scientist*, 2008-06-25.
3. ↑  angle  WoRMS - World Register of Marine Species. World Register of Marine Species. Alirita 2011-11-20.

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Tutmonda Registro pri Maraj Specioj
Supozita Tizona.
La **Tizona** aŭ **Tizón** estas unu de la glavoj (kun la Colada) kiujn la tradicio aŭ la literaturo atribuas al Cid Campeador. Laŭ la *Cantar de mio Cid* (komponita ĉirkaŭ 1200) la Tizón (tiu estis ties nomo ĝis la 14a jarcento) ĝi estis apartenanta al la reĝo Bukaro de Maroko kaj Cido akiris ĝin batale en Valencio.

Estis historie multaj versioj de glavoj kiuj intencis esti la vera glavo de Cid laŭ iliaj posedantoj. La lasta eniris en polemiko pro la vendo fare de la markizo posedanto al ŝtataj institucioj kaj plendoj de la justa heredanto. Ĝi estas ekspoziciata en la Muzeo de Burgoso.

La unua referenco al la Tizona aperas en la *Cantar de mio Cid*, kie ĝi estas nomata Tizón. Tiu nomo, laŭ la *Tesoro de la lengua castellana o española* de 1611, devenas de la latina *titio*, sinonimo de 'braĝo, arda ligno'.

Notoj
-----

1. ↑   Montaner Frutos (2011:943)
2. ↑   Sebastián de Covarrubias, *Tesoro de la lengua castellana o española*, 1611.

Bibliografio
------------

* Marrero Cabrera, Juan Antonio: «La Tizona en Palacio», en MILITARIA. Revista de Cultura Militar, 2000, pp. 157–167 (konsultebla rete tie[*rompita ligilo*]).
* Montaner Frutos, Alberto, Cantar de mio Cid, Barcelona, Galaxia Gutenberg; Real Academia Española, 2011. ISBN 978-84-8109-908-9

* Kategorio Tizona en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 695491
 |
**Tomasz CHMIELIK** [TOmaŝ ĥMJElik] (naskiĝis la 6-an de junio 1957) - pola esperantisto, tradukisto kaj instruisto.

Li eklernis en 1972 la internacian lingvon kaj fariĝis esperantisto. Poste tradukis kaj instruis. En 1989, en Svidniko, estis fondita la eldonejeto Libro-Mondo, en kiu ĝis nun li aperigis dekojn da libroj, ĉefe siajn beletrajn tradukojn el diversaj lingvoj. Interalie li tradukis verkojn de Günter Grass, Ryszard Kapuściński, Janusz Korczak, Predrag Matvejević, Isaac Bashevis Singer kaj Stefan Żeromski. Cetere li estis ĉefredaktanto de la gazeto "Spegulo".

Kunlabore kun CDELI li kolektis la franclingvajn artikolojn de Edmond Privat kaj eldonis ilin sur 30 000 paĝoj. Li redaktis kaj kuntradukis *Podlaĥian Antologion* kaj kun polaj tradukantoj preparas kvinvoluman *Polan Antologion.* Li instruas historion de Esperanto-literaturo en Interlingvistikaj Studoj ĉe la Universitato de Poznano.

De 2007 ĝis 2010 li estis komitatano B de UEA, de 2009 prezidanto de la pola filio de ILEI. Krome li estas komitatano de Akademio Literatura de Esperanto.

Vidu ankaŭ
----------

* Studenta Orientalisma Esperanto-Rondo

Bibliografio
------------

* *Ordeno de Verda Plumo. Leksikono pri esperantlingvaj verkistoj*, kompilis Josip Pleadin, Grafokom, Đurđevac 2006, p. 272, ISBN 953-96975-5-7

Referencoj
----------

1. ↑  Laŭ *Esperanto,* aprilo 2007.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 194048
* GND: 14028429X
* LCCN: nb2013015121
* VIAF: 265554907
* ISNI: 0000 0003 8262 031X
 |
Skizo de la sorĉisto laŭ Breuil
Desegnaĵo de gravurita akrido
**Trois-Frères** (tri fratoj) estas kaverno en sudokcidenta Francio fama por ĝia kavernaj pentraĵoj. Ĝi situas en Montesquieu-Avantès, en departemento Ariège. 
La kaverno estas nomita laŭ la tri filoj de Grafo Bégouen, kiu malkovris ĝin en 1914 (en la franca:  *trois frères*  signifas "tri fratoj".) La desegnoj de la kaverno estis populariĝis en la publikigoj de la abato Henri Breuil. La kaverna arto ŝajnas nun esti proksimume 13.000 a.K.

Unu pentraĵo, konata kiel La Sorĉisto (aŭ La Magiisto), estas same konata kiel ajna arto en la pli fama kaverno de Lascaux. Pliaj gravuraĵoj, kiuj ŝajnas esti pluraj birdoj kaj kaverna akrido estis trovitaj sur fragmento de bizona osto ĉe la krucvojo de Trois-Frères kun la kaverno d'Enlène. La akrido estis portretita kun tia fideleco, ke la insekta specio estis determinebla. Ĝi supozeble estas la plej frua konata reprezentado de insekto.

Vario de gravuritaj bestoj estas trovitaj sur la kavernaj muroj, inkluzive de leonoj, strigoj kaj bizono. Aparte menciinda estas la ĉevalo kun klabo-similaj simboloj kaj ŝajne lanĉ-vundita bruna urso vomante sangon. 

Krom la "Sorĉisto", aliaj homsimilaj figuroj videblaj ĉe Trois-Frères, kiel la viro-bizono kaj gravulo konata kiel la "malgranda sorĉisto" kiu ŝajnas esti ludanta per nazo-fluto. Ankaŭ interesa estas la gravurita reprezento de 59 cm longa faluso (peniso), kiu sekvas la konturojn de la kavernaj muroj.

Tuc d'Audoubert
---------------

El argilo skulptita bizono de Trois Frères (kopiaĵo)
La Kaverno de Trois-Freres estas parto de sola kaverno-komplekso formata de la Volp-rivero. La komplekso estas dividita je tri kavernoj; la centra Trois-Freres, **Enlène** oriente kaj la **Tuc d'Audoubert** okcidente.

Tuc d'Audoubert estis malkovrita de la tri junulaj fratoj en 1912. La galerioj situas sur tri niveloj; la rivero Volp fluas tra la plej malalta, la meza enhavas ornamitajn galeriojn konata kiel la *Salle Nuptiale* kaj *La Galerie des Gravures*, dum la supra havas pliajn dekoraciojn en *La Chatièr* kaj *Salle des Talons* kaj ĝi finas en la *Salle des Bisons*.

La *Salle des Bisons* enhavas du majstre modeligitajn bizonojn, kiuj estis skulptitaj el argilo per ŝtona spatula-simila ilo kaj la artistaj fingroj. La paro estas inter la plej grandaj kaj plej bon-state travivitaj prahistoriaj skulptaĵoj.
**Tutnaciismo** estas specifa termino uzata ĉefe en la socisciencoj kiel nomo por tiuj specoj de naciismo, kiuj provas transcendi tradiciajn limojn de bazaj naciaj identecoj kun la celo krei "pli tutecan" kaj pli inkluzivan identecon bazitan sur diversaj komunaĵoj. Tutnaciismo povas aperi kiel specifa vario de ĉiuj oftaj naciismo-tipoj. Rilate al la klasika ŝtatnaciismo, la tutnaciismo manifestiĝas en diversaj politikaj movadoj, kiuj pledas por la kreo de "pli tutecaj" (tutnaciecaj) formoj de politika identeco bazitaj sur regiona aŭ kontinenta grupiĝo de naciaj ŝtatoj (ekzemple tutamerikismo, tutafrikismo, tutarabismo, tutiranismo, tuttjurkismo, tutkurdismo). Rilate al etna naciismo, tutnaciismo povas manifestiĝi tra specifaj etnaj movadoj pledantaj por la kreo de "pli tuteca" (tutnacieca) formo de komuna identeco ol tiuj bazitaj sur etna grupiĝo (ekzemple: tutĝermanismo aŭ tutslavismo. Aliaj naciismo-tipoj havas ankaŭ siajn "tutnaciecajn" variojn.

Kelkaj specoj de tutnaciismo manifestiĝas dunivele, kiel ekzemple la pli larĝampleksa tutĝermanismo, rilata al ĝermanoj, apud la malpli larĝa tutgermanismo, rilata al la germanlingvanaro.

Tutnaciismo implicas, ke la nacia grupo estas disigita inter pluraj ekzistantaj ŝtatoj. Ĝi ne identas kun iredentismo – naciismaj pretendoj je apudaj teritorioj, kiuj estu elementoj de la nacia hejmlando. Ĉi tie konsiderinda estas la skalo. Granda Albanio, eĉ en la plej granda versio, estus malgranda lando, dum iredentisma Granda Germanio, eĉ se limigita al kuntuŝiĝantaj germanlingvaj regionoj, havus proksimume 100 milionojn de loĝantoj. Tutnaciismo ne identas kun diaspora naciismo kiel cionismo, kiu rilatas al koncentro de disigita grupo en praula hejmlando. Kolonioj (krom setlo-kolonioj) restas ekster la plej multaj difinoj de nacio, ĉar kaj la koloniantoj kaj la koloniitoj agnoskas, ke ili ne kundividas etnecon, kulturon kaj lingvon.

Vidu ankaŭ
----------

* Naciismo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 779853
 |
**Vad-Medani,** arabe **ودمدني** estas grandurbo, ĉefurbo de subŝtato kaj universitata urbo en Sudano.

Loko de Vad-Medani en Sudano

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 14° 24′ N 33° 31′ O﻿ / ﻿14.400 °N, 33.517 °O﻿ / 14.400; 33.517 (mapo)
* Areo:  km²
* Loĝantaro: 369.733 (en 2012)
* Supermara alteco: 412 m
* Horzono: UTC +3

Geografio
---------

Riverbordo en Vad-Medani
Vad-Medani situas sur montetaro en la meza parto de la lando laŭ bordo de Blua Nilo. Kosti troviĝas 166, Ĥartumo 170, Omdurban 181, Kassala 330 km.

Historio
--------

Vad-Medani fondiĝis en la 18-a jarcento, kiel turka-egipta antaŭposteno. En la sekva jarcento komenciĝis la evoluo.

Ekonomio
--------

Vad-Medani estas komerca centro por kotonoj, tritikoj, arakidoj, hordeoj, kaj brutoj.

Trafiko
-------

Liveraj vojoj en Sudano en 1992
El Vad-Medani ĉefvojoj kuras al Ĥartumo, Kassala kaj Kosti, krome estas malpli grava vojo okcidenten la Blanka Nilo. Reloj faras kontaktojn al Ĥartumo kaj Kosti.

Klimato
-------

En Vad-Medani la averaĝa temperaturo varias inter 26 kaj 31 °C. La varmo en aprilo kulminas, en januaro malkulminas. Jare pluvas po 319 mm. La pluvo kulminas en aŭgusto. Inter novembro-aprilo neniam pluvas.

Vizitindaĵoj
------------

* laŭriveraj strandoj

Fontoj
------

* Angla Vikipedio
* mapo, distancoj Arkivigite je 2013-12-25 per la retarkivo Wayback Machine
* mapo
* loĝantaro
* vetero

* Kategorio Vad-Medani en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 410353
* GND: 4360473-0
* LCCN: n78093051
* VIAF: 132506409
 |
La **Tutrusia Ŝtata Instituto de Kinematografio** (ruse *ВГИК – Всероссийский государственный институт кинематографии имени Сергея Герасимова*) nome de Sergej Gerasimov. Ĝi estis la unua universitato en la mondo instruanta studentojn en ĉi tiu fako.

Historio
--------

La 1-an de septembro 1919 aperis La Ŝtata Kino-lernejo, kiun estris aktoro kaj reĝisoro *Vladimir Gardin*.
En 1920 oni produktis tie la unuan sovetian filmon *"Serpo kaj Martelo"*.
En 1924 oni kreis studion de animacia kino, kiu atingis grandan sukceson.
En 1931 oni organizis la unuan filmotekon, kiu nun estas la plej granda arkivo de filmoj produktitaj en Sovetunio, tre valora heredaĵo de ĝia popolo. 
La 28-an de julio 1992 ĝia nomo estis ŝanĝita al la nuna: "Tutrusia Ŝtata Instituto de Kinematografio".

En 1944 komencis funkcii la reĝisora studio sub la gvido de Sergej Gerasimov kaj *Tamara Makarova* (lia edzino). En pli ol kvardek jaroj la studadon en la studio finis 106 geaktoroj kaj 108 gereĝisoroj. Ekde 2004 en la universitato funkcias kolegio instruanta studentojn en malpli alta nivelo.
Diplomitoj de Tutrusia Ŝtata Instituto de Kinematografio laboras en 90 landoj de la mondo.

Konstruaĵoj de Tutrusia Ŝtata Instituto de Kinematografio najbaras kun filmstudio Gorkij situanta en Ostankino, distrikto de Moskvo. La du organizaĵoj kunlaboras en produktado de filmoj kaj instruado de studentoj.

Elektitaj studentoj
-------------------

* Anna Czóbel
* Ilona Katkics
* Sándor Kocsis (kameraisto)
* Ilona Kolonits
* László Lugossy (reĝisoro)
* Miklós Markos
* Márta Mészáros
* Orsolya Székely (reĝisoro)

* Tutrusia Ŝtata Instituto de Kinematografio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Tutrusia Ŝtata Instituto de Kinematografio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retpaĝo ruse, angle



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 329811
* LCCN: no2014144211
* VIAF: 242825119
* SUDOC: 165833092
* NKC: ko2018985968
 |
**TjumenNIIgiprogazo** (ruse *ТюменНИИгипрогаз*) estas filia firmao de la rusia konzerno Gazpromo. Ĝi baziĝas en Tjumeno kaj plenumas scienc-esplorajn, projektajn kaj industriajn laborojn, precipe por gasfirmaoj. Ĝi estis fondita en 1966 kaj en 2002 oficiale estis proklamita ĉefa sciencesplora firmao de Gazpromo en Okcidenta Siberio. La ĝenerala direktoro estas Vladimir Vagarin.

Strukturo kaj agado
-------------------

Tio estas sola gasfirmao en Rusio, kiu kunigas ĉiujn sciencajn, projektajn kaj industriajn branĉojn por fari ĉiujn laborojn dum serĉado, esplorado, projektado, konstruado kaj ekspluatado de gasaj, gaskondensataj kaj naftogaskondensataj minejoj. En la vilaĝo Antipino (ene de la urbo) troviĝas la Eksperimenta Uzino, kiu estas parto de la firmao kaj produktas instalaĵojn kaj aparatojn, projektitajn de ĝiaj inĝenieroj. Entute en la firmao laboras ĉirkaŭ 1700 kunlaborantoj. Ĉiuj laboroj estas atestitaj je la internacia standarto ISO 9001:2008 kaj la korporacia standarto STO Gazprom 9001-2006.

Laŭ la projektoj de TjumenNIIgiprogazo estis konstruitaj kaj ekspluatataj plej grandaj gasminejoj de Okcidenta Siberio.

La akvopurigaj stacioj «Akvofalo»
---------------------------------

En la Eksperimenta Uzino estas produktataj la akvopurigaj stacioj «Vodopad» (ruse *Водопад*, esperante *Akvofalo*), kiuj tre efike purigas plej grave poluigitajn akvojn, uzante elektrokoagulacian teknologion. Pli ol 100 tiaj stacioj jam funkcias tra la tuta Rusio, plejparte en Siberio. Plej ofte mendas ilin firmaoj de la konzerno Gazpromo.

Rilatoj al Esperanto
--------------------

PR-sekcion de la firmao estras esperantisto Stanislavo Belov, kiu klopodas uzi Esperanton por internacia komerco.

Vidu ankaŭ
----------

* Gazpromo
* Okcidentsiberia naftogasa komplekso

Referencoj
----------

1. ↑  PIV filio 1.Institucio, societo, firmo dependa de alia ĉefa, metropola firmo, k anstataŭanta ĝin en alia loko.; 2. = filia kompanio.
2. ↑  Blogo de Stanislav Belov esperante

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo Arkivigite je 2019-11-29 per la retarkivo Wayback Machine ruse, angle

* Kategorio TjumenNIIgiprogazo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Tjuŝka** ukraine **Тюшка,** hungare **Csuszka** [ĉuska] estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Miĵgirja en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 34′ 15″ N 23° 23′ 31″ O﻿ / ﻿48.57083 °N, 23.39194 °O﻿ / 48.57083; 23.39194 (mapo)Koordinatoj: 48° 34′ 15″ N 23° 23′ 31″ O﻿ / ﻿48.57083 °N, 23.39194 °O﻿ / 48.57083; 23.39194 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 572 m
* Loĝantaro: 830
* Poŝtkodo: 90031
* Telefonprefikso: 03146

Situo
-----

Tjuŝka situas laŭ rojo.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1614 laŭ tiama hungara ortografio *"Thywska"*. Baldaŭe la komunumo dividiĝis al Granda kaj Malgranda Thywska-oj. En 1910 vivis tie 529 loĝantoj, (404 rutenoj, 118 germanoj, 7 hungaroj. Ĝis Traktato de Trianon Csuszka apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Tjuŝka. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Vilaĝservoj estas lernejo, sportejo.

Vidindaĵoj
----------

* provizora preĝejo
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Troja ĉevalo (komputiko). |

Troja ĉevalo, rekvizito de la filmo *Trojo*, Çanakkale, Turkio
La plej malnova imagaĵo de la troja ĉevalo sur la vazo el Miceno (Mykos)
La imagaĵo de la troja ĉevalo, Istanbulaj Arkeologiaj Muzeoj en Istanbulo.
En la greka mitologio **la troja ĉevalo** (Malnovgreka: δουράτεος ἵππος, "La Ligna Ĉevalo") estis milita truko elpensita kaj farita de Odiseo dum la troja milito.

La komputila viruso troja ĉevalo nomiĝis laŭ la mito de **la troja ĉevalo**.

La mito
-------

Post dekjara nesukcesa greka sieĝo de Trojo, la grekoj konstruis grandan ĉevalon faritan de ligno. Odiseo kaŝiĝis en la ĉevalo kun kelkaj batalistoj, dum la sindeteno de la resta greka armeo, kiu kaŝiĝis iomete for de la urbo. Kelkaj viroj forremis la grekajn ŝipojn de la strandoj de Trojo. La trojanoj kredis ke la sieĝo finiĝis kaj la grekoj foriris, postlasante la ĉevalon kiel adiaŭan donaĵon.

La pordego estis malfermita, la ĉevalo estis entirita, kaj poste la trojanoj festis sur la stratoj. Malfrue la saman nokton, kiam la trojanoj brutiĝis post drinkado de multega vino, Odiseo kaj liaj batalistoj eliris el la ĉevalo kaj malfermis la urban pordegon por la restanta armeo. Tiam estis facile por la ripozintaj, malebriaj grekaj batalistoj venki la mortebriajn malamikojn.

Interpreto
----------

Pluraj homoj provis klarigi la miton.   

Laŭ Palaifato , grekujoj konstruis lignan ĉevalon, malpli larĝa ol pordo por ĝi estu tirite ene, sed pli alta. Tiam grekaj ĉefoj embuskiĝis, ili sendis Sinono (helene Σíνων) por anonci profetaĵon al trojuloj : se ne ili enigi la ĉevalon, grekujoj revenos. Trojujoj malkonstruis ilian pordon por enigi la altan ĉevalon. Tiam ili festis, grekujoj falis danke la novan breĉon faritan en la muro.

Laŭ alia, simple, grekujoj kondukis ilian armeon antaŭ unu pordo de la urbo, la pordoj Skeoj, sur kiu bildigita la kapo de ĉevalo.

La latina verkisto Vergilio en la Eneado, kaj ankaŭ kelkaj aŭtoroj, parolas pri aldonitajn radojn sur la piedoj de la ligna ĉevalo.

Sugestigo
---------

La ĉevalo inspiri Vergilio la citaĵon «Timeo Danaos et dona ferentes» (*Timas Grekulojn eĉ donante donacojn*).

Bildigo
-------

* Troja ĉevalo, Çanakkale, TurkioTroja ĉevalo, Çanakkale, Turkio
* Troja ĉevalo, postkonstruita je la Troja-ekspozicio maje 2001 en StutgartoTroja ĉevalo, postkonstruita je la Troja-ekspozicio maje 2001 en Stutgarto
* Troja ĉevalo, pentraĵo farita de Giovanni Domenico TiepoloTroja ĉevalo, pentraĵo farita de Giovanni Domenico Tiepolo

Vidu ankaŭ
----------

* Troja milito
* Trojo
* Troja ĉevalo (komputiko)

Notoj
-----

1. ↑  *Palaifato, Pri nekredeblaĵoj*, n. 16 france
2. ↑  Dareso el Frigio (latine Daretis Phryghii), *Historio de la troja milito*, ĉ. 40, Latine, France
3. ↑  Libro 2, *Eneado*, Vergilio
4. ↑  Ankaŭ Diktiso el Kreto (latine Dictys Cretensis), *Historio de la troja milito*, libro 5, ĉapitro 11, france aŭ latine
5. ↑  Libro 2 (49), *Eneado*, Vergilio
**Vadarci,** hungare **Tiborfa** estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Puconci. La historia hungara loknomo estis **Tivadarc**.

Municipo Puconci en Slovenio, kie Vadarci troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 6 km²
* Alto super marnivelo: 237 m
* Koordinatoj: 46° 45′ 3.67″ N 16° 4′ 6.52″ O﻿ / ﻿46.7510194 °N, 16.0684778 °O﻿ / 46.7510194; 16.0684778 (mapo)Koordinatoj: 46° 45′ 3.67″ N 16° 4′ 6.52″ O﻿ / ﻿46.7510194 °N, 16.0684778 °O﻿ / 46.7510194; 16.0684778 (mapo)
* Loĝantaro: 370
* Poŝtkodo: 9265
* Aŭtokodo: MS

Situo
-----

Vadarci situas inter monto 326 m-ojn alta kaj rojo, laŭ flanka vojoj.

Historio
--------

Dum la hungara regado oni nombris en Tiborfa 103 domojn kaj 578 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1984 vilaĝa festego okazis.

Fontoj
------

* slovena Vikipedio
* w.vasidigikonyvtar.hu
* w.ms.sik.si
* w.geopedia.si
**Tuxcacuesco** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Tuxcacuesco. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 106.

Geografio
---------

**Tuxcacuesco** apartenas al la regiono Sierra de Amula kiu situas relative okcidente interne de la subŝato. Al tiu regiono apartenas entute 11 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3770 loĝantojn. El tiuj estis 1854 viroj kaj 1916 virinoj. La komunumo havas surfacon de 265,29 km². La meza alteco estas 720 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 28,8 C. En la komunumo estas 795.00 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1281 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1006 scipovis legi kaj skribi kaj 274 viroj estis analfabetoj. Do 21.39 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1260 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1028 sciis legi kaj skribi kaj 231 virinoj estis analfabetoj. Do 18,33 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Tuxcacuesco vivis 3648 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 5 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,137 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tuxcacuesco Arkivigite je 2005-01-01 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
La **Trojvila kulturo** estas arkeologia kulturo en areoj de la nuntempaj subŝtatoj Luiziano kaj Arkansaso en la malsupra valo de Misisipo en la Sudorientaj Arbaroj, Usono. Ĝi estis kulturo de la Periodo Baytown kaj daŭris el 400 ĝis 700 n.e. dum la malfrua periodo Woodland (Arbaro). Ĝi estis samtempa kun la kulturoj de Marborda Troyville kaj Baytown (ĉiuj tri evouis el popoloj Marksville Hopewell) kaj estis sukceditaj de la kulturo Coles Creek. Kie la popoloj Baytown kontruis disajn setlejojn, la popolo Troyville anstataŭe konstruis pli gravajn centrojn.

La popoloj Troyville-Coles Creek vivtenis sin el kolektado de naturaj plantoj kaj aldomigitaj bestoj, dum maizo estis nur minore grava kompare kun aliaj naturaj fruktoj. Oni kultivis ankaŭ tabakon, dum proteinoj venis el cervoj kaj malgrandaj mamuloj.

Kelkaj gravaj arkeologiaj kuŝejoj estas DePrato Mounds, Greenhouse, Marsden Mounds, Peck Mounds, Troyville Earthworks kaj Venable Mound.

Vidu ankaŭ
----------

* Kulturo Coles Creek
* Kulturo Plaquemine

Notoj
-----

1. 1 2   Raymond Fogelson (20a de Septembro, 2004). Handbook of North American Indians: Southeast. Smithsonian Institution. ISBN 978-0-16-072300-1.
2. ↑  "Southeastern Prehistory: Late Woodland Period". NPS.GOV. Alirita la 11an de Aŭgusto 2022.
3. ↑   Timothy P Denham; José Iriarte; Luc Vrydaghs, eld. (2008-12-10). Rethinking Agriculture: Archaeological and Ethnoarchaeological Perspectives. Left Coast Press. pp. 199–204. ISBN 978-1-59874-261-9.
4. ↑   Snow, Dean R. (2010). *Archaeology of Native North America*. New York: Prentice-Hall. p. 244.

* Kategorio Trojvila kulturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 784817
 |
**Tlalnelhuayocan** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tlalnelhuayocan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 182.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13855 loĝantojn. El tiuj estis 6783 viroj kaj 7072 virinoj. La komunumo havas surfacon de 29.6 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 34 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 29 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1640 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 9750 personoj. En la jaro 2000 temis pri 11484, do temis pri kresko / malkresko je 3.33 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 9884 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 51 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tlalnelhuayocan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Unión de San Antonio** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Unión de San Antonio. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 109.

Geografio
---------

**Unión de San Antonio** apartenas al la regiono Altos Norte kiu situas en la nordoriento de la subŝtato Jalisco (nordoriente de la regiono Altos Sur). Al tiu regiono apartenas 8 komumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15484 loĝantojn. El tiuj estis 7202 viroj kaj 8282 virinoj. La komunumo havas surfacon de 687,79 km². La meza alteco estas 1920 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 18,2 C. En la komunumo estas 624,6 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4123 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3348 scipovis legi kaj skribi kaj 775 viroj estis analfabetoj. Do 18.8 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 4991 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3933 sciis legi kaj skribi kaj 1052 virinoj estis analfabetoj. Do 21,08 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Unión de San Antonio vivis 13236 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 5 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,038 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Unión de San Antonio Arkivigite je 2006-11-23 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Ĥaĉkaroj de la Tombejo Noraduz
Bildo pri edziĝfesto sur ĥaĉkaro
**Tombejo Noraduz** (armene: Նորադուզի գերեզմանատուն) estas mezepoka tombejo kun granda nombro da fruaj ĥaĉkaroj situantaj en la vilaĝo de Noraduz, provinco Gegharkunik proksime de Gavar kaj Sevan, 90 km norde de Erevano. La tombejo havas la plej grandan aron da ĥaĉkaroj en la Respubliko Armenio. Ĝi estas nuntempe la plej granda pluekzistanta tombejo kie Ĥaĉkaroj staras. La unua estis tiu de Malnova Julfo, en Naĥiĉevano, sed akre detruita laŭ ordonoj de la registaro de Azerbajĝano. 

La plej malnovaj ĥaĉkaroj de la tombejo estis en la frua 10-a jarcento. Dum la revivigado de la ĥaĉkar-tradicio en la 16-a kaj 17-a jarcentoj multaj ĥaĉkaroj estis konstruitaj sub la regado de la Safavidoj kiam orientaj influoj enmiksiĝis en la armenan arton. 
Populara popola fabelo ligita la tombejo koncernas la invadadarmeon de Tamerlano. Laŭ rakonto, la vilaĝanoj metis kaskojn kaj glavojn sur la ĥaĉkaroj. Distance la ĥaĉkaroj aspektis kiel armitaj soldatoj aranĝante defendan pozicion kiel rezulto la armeo de Tamerlano foriris.

En alia populara rakonto, en la 19-a jarcento monaĥo nomita Ter Karapet Hovhanesi-Hovakimjan, el monaĥejo proksime de la vilaĝo, kiu gvidis la enterigoservojn de Noraduz; por eviti la du-horan rondiron de la tombejo ĝis la monaĥejo li mem konstruitis malgrandan kapelon en Noraduz. Kiam li estis 90-jaraĝa, li petis al aliaj monaĥoj estis entombigita viva. Liaj lastaj vortoj estis: "mi ne timas morton. mi ŝatus ke ankaŭ vi ne timu ĝin.

La mezepoka tombejo, plenplena de ĥaĉkaroj kaj plurjarcenta kapelo, estas turisma allogaĵo kaj subĉiela muzeo pri mezepoka armena kulturo. Ĝi estas en la kandidatlisto de Armenio por monda heredaĵo de Unesko.

* Kategorio Tombejo Noraduz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Vadi as-Sir,** angle **Wadi Al-Seer**, arabe: **‎وادى السير** estas urbego kaj municipo en nordokcidenta Jordanio en Amano (gubernio). En la loknomo Vadi signifas: vado. La urbego konsistas el dek kvartaloj.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 80 km²
* Supermara alteco: 928 m
* Loĝantaro: 152,000 en 2011
* Horzono: UTC +2 (somere UTC +3)
* Poŝtkodo: 11185, 11810, 11814
* 31° 57′ 00″ N 35° 49′ 00″ O﻿ / ﻿31.95000 °N, 35.81667 °O﻿ / 31.95000; 35.81667 (mapo)Koordinatoj: 31° 57′ 00″ N 35° 49′ 00″ O﻿ / ﻿31.95000 °N, 35.81667 °O﻿ / 31.95000; 35.81667 (mapo)

Geografio
---------

Vadi as-Sir situas sur altebenaĵo ĉe vado en proksimeco de Amano kaj Jordano. Amano troviĝas 11, Kuvejsima 42, Irbid 67, Kerak 86, Akabo 280 kilometrojn.

Vivo
----

La komunumo havas la plej grandan kvanton de Eŭropanoj kaj Amerikanoj. La Sweifieh distrikto estas hejmo de la modindustrio, tio estas hejmo de riĉuloj.

Klimato
-------

En Vadi as-Sir inter novembro-aprilo apenaŭ pluvas, en la ceteraj monatoj iomete pli. Vintre malofte neĝas, cetere pluvas. Diferenco de la temperaturo inter la distriktoj estas 5 °C. La vado estas ne kutime ventaj dum la vintro, sed somere estas nur ventetoj. Somere la temperaturo varias inter 15-30 °C, vintre -4+6 °C. Menciindas, ke la urbego suferas pro nebuloj.

Vidindaĵoj
----------

* historia arkitekturo
* malnova juĝejo
* malnova fortikaĵo

Fontoj
------

* 
* mapo, distancoj Arkivigite je 2017-01-16 per la retarkivo Wayback Machine
**Tuzantán** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tuzantán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07103.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 24417 loĝantojn. El tiuj estis 11958 viroj kaj 12459 virinoj. La komunumo havas surfacon de 64,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 60 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 13750 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 11338 scipovis legi kaj skribi kaj 2398 personoj estis analfabetoj. Do 82% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 17% estis analfabetoj.

23180 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 182 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 0.79% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tuzantán Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Unión de Tula** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Unión de Tula. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 110.

Geografio
---------

**Unión de Tula** apartenas al la regiono Sierra de Amula kiu situas relative okcidente interne de la subŝato. Al tiu regiono apartenas entute 11 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13133 loĝantojn. El tiuj estis 6214 viroj kaj 6919 virinoj. La komunumo havas surfacon de 334,07 km². La meza alteco estas 1340 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 21,2 C. En la komunumo estas 817,5 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4369 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3875 scipovis legi kaj skribi kaj 489 viroj estis analfabetoj. Do 11.19 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 4927 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4498 sciis legi kaj skribi kaj 426 virinoj estis analfabetoj. Do 8,65 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Unión de Tula vivis 13056 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 8 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,061 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Unión de Tula Arkivigite je 2007-06-01 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Unterloisdorf,** kroate **Donji Loštrof,** hungare **Alsólászló** [alŝOlAslO] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Mannersdorf an der Rabnitz. Unter, donji kaj alsó signifas: suba.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro:
* Telefonprefikso: 02611
* Poŝtkodo: 7444
* Aŭtokodo: OP
* 47° 26′ 10″ N 16° 32′ 30″ O﻿ / ﻿47.43611 °N, 16.54167 °O﻿ / 47.43611; 16.54167 (mapo)Koordinatoj: 47° 26′ 10″ N 16° 32′ 30″ O﻿ / ﻿47.43611 °N, 16.54167 °O﻿ / 47.43611; 16.54167 (mapo)

Situo
-----

Unterloisdorf situas laŭ rojo kontaktiĝanta kun Mammersdorf an der Rabnitz. Oberpullendorf troviĝas je 9 km-oj.

Historio
--------

La romianoj ankaŭ tie uzis la komercan vojon "Sukceno". La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1225. En 1910 vivis en Alsólászló 442 homoj, (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). En 1971 Unterloisdorf aliĝis al Mannersdorf an der Rabnitz.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika kapelo omaĝe al Sankta Anna de 1822, en 1873 kaj en 1946 renovigita
* ruinoj de iama fortikaĵo
* romkatolika preĝejo kun defenda muro

* Kategorio Unterloisdorf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 47° 54′ 54″ N 3° 56′ 31″ O﻿ / ﻿47.91500 °N, 3.94194 °O﻿ / 47.91500; 3.94194 (mapo)

**Tronchoy** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 157 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Tronchoy etendiĝas sur 6.59 km², kaj havis 157 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 24 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jacques Tribut, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Tronchoy apartenas al la kantono de Flogny-la-Chapelle, kies ĉefurbo estas Flogny-la-Chapelle. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Flogny-la-Chapelle