recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ĉagreno** estas spontana emocia reago kaŭzita de situacio, persono aŭ rememoro, kiujn la ĉagrenita volas ŝanĝi. Ĉi tiu malplezuro montras, ke la koncerna homo troviĝas en situacio kiu postulas sian subigon. La plej forta grado de ĉagreno estas kolero. Enaj emocioj, kiel ĉagreno, aŭ la pli malforta malkomforto, estas komence spontanaj kaj kutime neeviteblaj. Ili estas per si mem nek bonaj nek malbonaj. Tamen multaj homoj taksas la montron de ĉagreno sentaktan.
Ĉagreno povas kaŭzi frustriĝon kaj sanecajn efektojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Aflikto
* Kolero
* Streso
* Frustracio
* Stomaka ulcero

Proverbo
--------

Ekzistas pluraj proverboj pri ĉagreno en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Por unu - festeno, por alia - ĉagreno.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Rusto manĝas feron, ĉagreno la koron.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Venas ĉagreno sen granda peno.* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2008-08-28.

* Kategorio Ĉagreno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ĉagreno en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
***Bitter Moon*** (Maldolĉa Luno) estas erotika amafera trilera filmo de 1992 reĝisorita de Roman Polanski kaj steluligita de Peter Coyote, Emmanuelle Seigner, Hugh Grant kaj Kristin Scott Thomas. La franca filmotitolo estas *Lunes de fiel* (galaj lunoj, vortoludo pri la franclingva frazo "lune de miel" (miela luno, kun signifo "nuptoveturo"). Fakte la scenaro estas bazita sur la samnoma romano *Lunes de fiel* (1981) de la franca aŭtoro Pascal Bruckner. La muzikon komponis Vangelis.

*Sirens*, *Four Weddings and a Funeral* kaj *Bitter Moon* — ĉiuj publikigitaj en Usono ene de semajnoj unu disde alia - estis la filmoj kiuj famigis Hugh Grant al la atento de la usona publiko.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Nigel (Hugh Grant) kaj Fiona Dobson (Kristin Scott Thomas) estas en plezurveturado al Hindio sur krozoŝipo. Unu nokton Nigel ekkonas Mimi (Emmanuelle Seigner), franca belulino, kaj poste amikiĝas kun ŝia edzo, Oscar (Peter Coyote), frustraciita verkisto parolakra kaj miskapablulo sur rulseĝo. El li, Nigel ekscias pri la tumulta amhistorio de la paro. Dum la veturado, la intereso de Nigel por Mimi kreskiĝas, dum Fiona celas alian pasaĝeron. Finfine, dum la nokto de Novjaro, okazas tumulta festego kaj la kvaropo eniras en tragedia konflikto.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Hugh Grant kiel Nigel Dobson
* Kristin Scott Thomas kiel Fiona Dobson
* Emmanuelle Seigner kiel Micheline "Mimi" Bouvier
* Peter Coyote kiel Oscar Benton
* Luca Vellani kiel Dado
* Boris Bergman kiel amiko de Oscar
* Victor Banerjee kiel Mr. Isaiah Singh
* Sophie Patel kiel Amrita Singh
* Olivia Brunaux kiel Cindy
* Stockard Channing (eksterliste) kiel Beverly

Eksteraj ligiloj
----------------


* *Bitter Moon*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* *Bitter Moon*

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Bitter Moon en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 837866
 |
**Ádám TÖRÖK** [torok], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Török Ádám** estis hungara ŝlagro-, bluso- kaj ĵazomuzikisto (kantisto, flutisto, komponisto, tekstopoeto, orkestrestro).

Ádám Török naskiĝis la 12-an de januaro 1948 en Budapeŝto, li mortis la 18-an de aprilo 2023.

Ádám Török en 2014
Ádám Török en 2016

Biografio
---------

Ádám Török jam frue komencis flutadi. Li frekventis gimnazio, ankaŭ kurson en muzikarta mezlernejo. En 1965 (kiel gimnaziano) li aliĝis al ŝlagrorkestro. Post 3 jaroj li fondis muzikgrupon, kiu kombinis la ŝlagron kun ĵazo. Inter la orkestranoj menciindas János Závodi, poste Tibor Tátrai. Ekde 1976 ili muzikadis en junulara amuzejo. Inter 1987–1990 Török estis solisto kaj koncertis en Usono kaj Eŭropo, poste li faris kun la orkestro nostalgiajn koncertojn. Li ricevis premiojn inter 1999–2019.

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Budapeŝto (nostalgiaj, 1993, 1998, 2003, 2005)
* Budapeŝto (Tabán) (2013, 2014)

Elektitaj ŝlagrotekstoj
-----------------------

* Asztalhoz leültem
* Gőzhajó
* Indul a koncert
* Kereszteslovag

Elektitaj ŝlagroj
-----------------

* Bem Rockpart 6 (komponisto kun aliaj)
* Vissza a városba (muzikteksto kaj komponisto)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto kaj video

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 663672
* MBA: b1e6ac59-267d-474e-8f96-33d7e2f17877
 |
**Ágasegyháza** (AgaŝedjhAza) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda Ebenaĵo**, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono Kecskemét. La nomo signifas branĉa-eklezio.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 56 km²
* Loĝantaro: 1950
* Poŝtkodo: 6076
* Telefonprefikso: 76

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Kecskemét-Fülöpszállás.

Historio
--------

La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko. Dum la mezepoko hungaroj kaj precipe kumanoj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1353. Antaŭ la turkojn la loĝantoj rifuĝis al Kecskemét. Post la turka erao la loĝantoj fondis farmojn, ĉar el la urbo ne povis kulturi teron kaj bredadi hombestojn. La kampoj apartenis al Kecskemét. La loĝantaro okupiĝis pri fruktoj kaj pri vinbero. La memstara vilaĝo naskiĝis en 1925.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, interretejo, kuracejo, apoteko, familihelpa servo, klubo de maljunuloj.

Vidindaĵoj
----------

* protektata natura ĉirkaŭaĵo, parto de Nacia parko Kiskunság
* katolika preĝejo de 1924
* kalvinana preĝdomo de 1938

Ĝemelkomunumo
-------------

* Germanio Lauter, Germanio
Ĉefo **Seattle** [Sjetl, Sje'l] aŭ **Seathl** (en la moderna ortografio de la propra lingvo **siʔał**) estis ĉefo de la indianaj triboj *Suquamish* kaj *Duwamish*.

Vivo
----

Li naskiĝis proksimume en 1786 sur insulo Blake Island en Vaŝingtonio kaj mortis la 7-an de junio 1866 en la rezervejo de la *Suquamish*-indianoj ĉe Port Madison (nun Bainbridge Island).

Jam la patro de Seattle estis ĉefo, sed lia popolo ne havis heredajn ĉefojn. Krome lia patrino estis de alia tribo. Li verŝajne iĝis gvidanto de sia tribo pro personaj distingoj, kvankam estas malfacile taksi la influon de la gepatroj.

En 1848 li petis kaj ricevis la katolikan bapton kaj alprenis kristanismon. Tio estis konsiderata kiel signo, ke li emas pace akcepti la superregon de blankaj enmigrintoj, kvankam katolikoj malmultis inter ili.

Kiam Seattle mortis en rezervejo, oni funebris pri li laŭ katolika kaj indiana kutimoj. Sur lia tomboŝtono estas skribite "Seattle, ĉefo de la Suquamp-indianoj kaj aliancaj triboj, mortis la 7-an de junio 1866. Firma amiko de la blankuloj, laŭ kiu la urbo Seattle estis nomita de siaj fondintoj", kaj dorse "baptonomo: Noah Sealth, verŝajna aĝo 80 jaroj".

La instiginto de la urbonomado estis la multinflua entreprenisto *Maynard*, amiko de Seattle, kiu iam savis lian vivon.

La repliko de Ĉefo Seattle
--------------------------

Seattle konatiĝis nelaste pro parolado, kiun li faris en januaro 1854, kaj kiun raportis d-ro Henry A. Smith en la ĵurnalo *Seattle Sunday Star* pli ol tridek jarojn poste, en 1887.
La parolado estas nomata "repliko", ĉar ĝi estis reago al parolado de Isaac M. Stevens, teritioria guberniestro (Vaŝingtonio iĝis usona ŝtato nur en 1889).

Smith ĉeestis la paroladon, kiu daŭris proksimume duonhoron, sed ne komprenis la lingvon de Seattle. Li iom, sed ne bone, scipovis la ĉinukan piĝinon de la regiono, kaj ne estas klare, ĉu kaj kiom da traduko al la ĉinuka estis farita, kaj kiom Smith do povis kompreni. Evidente la stilo en la raportita parolado ne povis esti tiu de Seattle, sed estis de Smith. Sed la publikigita parolado ĝis nun trovas vastan atenton kaj igis ĉefon Seattle profeteca figuro de la ekologiisma movado.

Eksteraj ligiloj
----------------

* plej frua angla teksto de la parolado de ĉefo Seattle (la lastaj du frazoj ne estis parto de la originala teksto)
* komerca retejo www.chiefseattle.com (en, de), kun biografio de Seattle]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 31232
* GND: 108744051
* LCCN: n84140976
* VIAF: 291201399
* ISNI: 000000010598086X, 0000000396289111
* SUDOC: 160555353
* BNF: 12181293w
* MBA: 0a660aa9-a35b-462c-8464-4f24a64533cf
* NLA: 35924990
* NDL: 00921589
* BIBSYS: 90571509
* NKC: hka2011636148
* BNE: XX962298
 |
Studentoj okupas la Universitaton de Kordovo kaj starigas la argentinan flagon (*Archivo General de la Nación*).
Oni konas kiel **Reforma Universitaria de 1918** (universitata reformo de 1918), **Reforma Universitaria de Córdoba** (universitata reformo de Kordobo), **Reforma Universitaria de Argentina** (universitata reformo de Argentina), aŭ simple **Reforma Universitaria** (universitata reformo), la studentan movadon kiu ekis en la Nacia Universitato de Kordobo de Argentino en 1918, estrita de Deodoro Roca kaj de aliaj studentestroj, kiuj poste etendiĝis al la aliaj universitatoj de la lando kaj eĉ al aliaj de la resto de Latinameriko. La Universitata Reformo generis ampleksan tendencon de la studenta aktivuleco, integrita de grupoj de diversaj ideologiaj kampoj, kiuj difiniĝis kiel *reformistoj*. Inter ties celoj troviĝis la universitata aŭtonomeco, la kunregado, la universitata etendo, la portempeco de la profesoreco kaj la porprofesoraj ekzamenoj.

Bibliografio
------------

* Javier Pablo Hermo y Cecilia Pittelli (2009). «La Reforma Universitaria de Córdoba (Argentina) de 1918». Revista Bicentenario, Universidad de Córdoba. Konsultita la 19an de januaro de 2013.
* Álvaro Acevedo Tarazona (2011). «A cien años de la reforma de Córdoba, 1918-2018». Historia y Espacio, n.º 36. Konsultita la 19an de januaro de 2013.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Universitata reformo (Argentino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Manifiesto Liminar redactado por los estudiantes reformistas
* La reforma universitaria de Córdoba Arkivigite je 2004-12-20 per la retarkivo Wayback Machine
La **Ĉambro de la deputitoj de la departementoj**, france *Chambre des députés des départements* (jen la preciza titolo de tiu asembleo en la ĉarto de 1814), aŭ pli kutime **Ĉambro de la deputitoj** estis parlamento de Francio estigita per la ĉarto de 1814.

Ĝi konsistiĝis la 4-an de junio 1814 per membroj de la "leĝdona korpo" (*Corps législatif*) de la Imperio, kaj tiam havis 237 membrojn. La 20-an de marto 1815, komence de la regno de Cent Tagoj, ĝi estas dissolvita kaj anstataŭigita en junio per la Ĉambro de la reprezentantoj.

Post la reveno de Ludoviko la 18-a de Francio, la francaj leĝdonaj elektoj de aŭgusto 1815 donis al la ekstremaj reĝistoj (*Ultraroyalistes*) absolutan plimulton de 350 sidlokoj el 400. La reĝo flatite parolis pri "ĉambro ne tiom facile retrovebla"; embarasita per lia reakcia radikalismo, ĝi malfondiĝis la 5-an de septembro 1816, kaj en la sekvaj elektoj de la 25-a de oktobro 1816 dominis la "konstituciemuloj", do la moderuloj.

Parlamentanoj estas unue elektitaj dum kvin jaroj kaj la parlamento do renovigata ĉiun kvinan jaron. Laŭ la Akto de la 8-a de junio 1824, la oficperiodo iĝis sep jaroj. Elektoj en 1827 kaj 1830, estis, tamen, kaŭzitaj de parlamentaj malfondoj antaŭ la fino de la oficperiodo.

Sume do estis unua parlamenta periodo de 1815 ĝis 1816, dua de 1816 ĝis 1823, tria de 1824 ĝis 1827, kvara de 1828 ĝis 1830 kaj kvina de la 23-a de junio ĝis 28-a de julio 1830.

* Kategorio Ĉambro de la deputitoj (resurtronigo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La ĉefpreĝejo de Ulm
La  **ĉefpreĝejo de Ulm** (germane *Ulmer Münster*) estas la ĉefa preĝejo de la urbo Ulm en Germanio.

Ĝi estas konstruita laŭ gotika arkitekturo de la libera regna urbo Ulm dum la 14-a jarcento.

Ne vere temas pri katedralo, ĉar la urbo de Ulm, neniam estis episkopujo.

Unue katolika preĝejo, ĝi iĝis post la reformoj de 1529 en Ulm la plej granda protestanta preĝejo en la mondo.

Prezentado
----------

La 161,53 metrojn alta katedralo estas ĝis nun la plej alta preĝejo de la mondo. La konstruaĵo estas longa je 123,56 m kaj larĝa je 48,8 m kaj kovras do areon de 8.260 m². Tiel ĝi estas la plej granda protestanta preĝejo en la mondo.

Ĝi entenas 2.000 sidlokojn al kiuj oni povas aldoni aliajn por atingi 4.500 lokojn, ekzemple dum la *Württembergischer Landesposaunentag*.

Dum la mezepoko kunvenis en ĝi ĝis 20.000 personoj, ĉar tiam oni staris dum la meso.

La ĉefan turon oni povas surgrimpi ĝis la alto de 150 m per 768-ŝtupa ŝtuparo por ĝui panoraman vidon al la urbo de Ulm kaj ties ĉirkaŭaĵo. Dum bela vetero oni povas eĉ vidi la Alpojn.

Historio
--------

*Abendmahl* (Eŭkaristio), Hans Leonhard Schäufelein, 1515, Ĉefpreĝejo de Ulm.
En 1944 la katedralo estis detruite je 81% post aeratako.

Vidu ankaŭ
----------

* Sebastian Anton Scherer orgenisto de la katedralo de Ulm de 1671 ĝis 1712.

* Ĉefpreĝejo de Ulm en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ĉefpreĝejo de Ulm en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Elsatelita vido de la katedralo ĉe WikiMapia
* ulmer-muenster.de
* Foto-galerio
* Live Webcam Arkivigite je 2006-02-09 per la retarkivo Wayback Machine
***La buena estrella*** estas hispana filmo de 1997 reĝisorita de Ricardo Franco kun ĉefaktoroj Antonio Resines, Jordi Molla, kaj Maribel Verdú. *La buena estrella* (La bona stelo, la bona sorto) ricevis kvin Goya-premiojn kaj du premiojn Ondas, krom esti elektita por la fako *Una cierta mirada* de la Festivalo de Cannes.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Rafael (Antonio Resines) es un viandovendisto kiu vivas sola ekde laborakcidento lasis lin nefekunda, sed ekkonante Marina (Maribel Verdú) rompas sian iaman decidon vivi sola. Ŝi estas pli juna virino, kiun li savas el la strato kiam ŝia fripona fianĉo Daniel (Jordi Mollà), de kiu ŝi estas graveda, batas ŝin. Rafael kaj Marina geedziĝas kaj edukas ŝian filinon, dum Daniel estas en prizono. Iam la friponulo venas hejmen kaj instaliĝas senhonte. Li eĉ amindumas kun Marina kaj finfine ŝi abandonas Rafael por foriri kun Daniel, dum Rafael akceptas tion kaj zorgas pri la filino. Tiu partorpenas en manenmana rabado kaj revenas en prizonon, post kio ankaŭ Marina revenas hejmen. Ŝi estas denove graveda, kaj Rafael akceptas ankaŭ tiun novan ŝian filinon. Daniel suferas en prizono kaj fakte grave malsaniĝas.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Antonio Resines, estas Rafael.
* Maribel Verdú estas Marina.
* Jordi Mollá estas Daniel, fripona krimulo.
* Elvira Mínguez estas Ana Mari.
* Ramón Barea estas Paco, frato de Rafael kaj pastro.

Referencoj
----------

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo La buena estrella en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838340
 |
**Ĉekontinenta maro**, ankaŭ nomita *epikontinenta maro*, estas amaso de marakvo kun granda etendo sed kun malgranda profundo, kiu etendas sur kontinentbreto.

Argentina Maro, ekzemplo de ĉekontinenta maro.
La ĉekontinentaj maroj kutime estas asociataj kun la maraj transgresoj de komenco de la Kenozoiko. Ili povas esti varmaj aŭ malvarmaj: fakte, fine de la lasta glaciepoko ankoraŭ restis kelkaj, kiam la plialtiĝo de la marnivelo superis la rapideco de la izosteco en kelkaj zonoj. Grava ĉekontinenta maro en la prahistorio, precize inter la Mezozoiko kaj la Kenozoiko, estis la Turgaja Maro aŭ Turgaja Markolo, kiu separis la eŭropan kontinenton disde sudorienta Azio. Dum la maksimuma pinto de la glaciepokoj, la ĉekontinentaj maroj malaperis, kaj iĝis nur ebenaĵoj de la apudaj kontinentoj.

En la aktualo, la ĉekontinentaj maroj ebligas grandajn ekonomiajn profiton, ĉar en ili la oportunoj por fiŝkaptado estas tre grandaj. Ili kuŝas sur kontinentbreto kun submara grundo je averaĝa profundo de 200 m aŭ malpli. Ekzemploj gravaj de ĉekontinentaj maroj estas la Persa Golfo, la Norda Maro, la Argentina Maro, la Hudsona Golfo kaj la Orientĉina maro.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 732861
* GND: 4145577-0
* NKC: ph116592
 |
***Meet Joe Black*** (Interkonatiĝu, Joe Black) (1998) estas fantazia/drama/romanca filmo (filmita en Usono, en la angla), loze de la 1934 filmo *Death Takes a Holiday*.

La filmo estas pri la unua travivaĵo de naiva Anĝelo de Morto, kiu venas en la mondon por lerni pri la vivo de homaro.

La filmo ricevis miksitajn recenzojn en Usono kaj ĉirkaŭ la mondo, kelkaj ŝatante la filmon pro sia malrapida intenseco, kaj aliaj malŝatante ĝin por esti tro malrapida. Denaskaj profitoj estis $44.619.100—malpli ol duono de la profitoj kiujn la filmo ricevis eksterlande, kiuj estis $98.321.000.

La filmo estis nomumita por Saturn Award (Saturno Aljuĝo) en tri kategorioj: plej bona aktoro, plej bona aktorino, kaj plej bona muziko. Ankaŭ, ĝi ricevis nomumon por la plej malbona refaro ĉe la Razzie Awards (aljuĝoj por malbonaj filmoj). Siskel & Ebert donis al ĝi pozitivajn recenzojn, kaj "Two thumbs up" ("du poleksoj supre"), diranta "en ĉi tiu filmo estas tro multe por ami".

Roluloj
-------

* Brad Pitt kiel Joe Black / Junulo en kafejo
* Anthony Hopkins kiel William "Bill" Parrish
* Claire Forlani kiel Susan Parrish
* Jake Weber kiel Drew
* Marcia Gay Harden kiel Allison Parrish
* Jeffrey Tambor kiel Quince
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ĉi tiu artikolo temas pri geometrio. Koncerne aliajn signifojn aliru la apartigilon Ĉelo.* |

La 4-hiperkubo havas 8 kubajn ĉelojn, tri por latero.
La kuba kahelaro havas kvar kubajn ĉelojn por latero.
En geometrio, **ĉelo** estas tri-dimensia pluredro, kiu estas parto de la rando de kvar-dimensia aŭ pli multe dimensia hiperpluredro, aŭ parto de tri-dimensia aŭ pli multe dimensia kahelaro. La minimume dimensiaj enhavantaj aĵoj estas plurĉelo (4-hiperpluredro) kaj kahelaro de 3-spaco.

Ekzemple, en kuba kahelaro estas el kubaj ĉeloj, kun 4 kuboj ĉirkaŭ ĉiu latero. Ankaŭ en 4-hiperkubo estas ankaŭ el kubaj ĉeloj, kun 3 kuboj ĉirkaŭ ĉiu latero.

En plurĉelaj nomoj
------------------

Regulaj konveksaj plurĉeloj estas ofte nomataj per kvanto da ĉeloj enhavataj kiel "*n*-ĉelo", simile al tio kiel vortoj "*n*-latero" kaj "*n*-edro" estas uzataj kiel por plurlateroj kaj pluredroj. Ekzemple, la 4-hiperkubo povas ankaŭ nomiĝi kiel *8-ĉelo* aŭ *okĉelo* ĉar ĝi enhavas 8 ĉelojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Vertico (geometrio) - la 0-dimensia ero analogo de ĉelo.
* Latero (geometrio) - la 1-dimensia ero analogo de ĉelo.
* Edro (geometrio) - la 2-dimensia ero analogo de ĉelo.
* Faceto (geometrio) - la *n*-dimensia analogo de ĉelo, nur kiel ero de *n+1*-dimensia hiperpluredro.
* Hiperedro aŭ hiperĉelo - la *n*-dimensia analogo de ĉelo.
* Ĉela komplekso

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eric W. Weisstein, *Ĉelo* en MathWorld.
* George Olshevsky, *Ĉelo* en *Glossary for Hyperspace*.
**Ágnes Máger** [Agneŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Máger Ágnes** estas hungara pentristo, ilustristo, teatraj dekoraciisto kaj kostumisto.

Memorkolono pri Romek Strzałkowski kreita de Ágnes Máger
Ágnes Máger  naskiĝis la 14-an de marto 1944 en Szombathely.

Biografio
---------

Ágnes Máger estis post la abituriento dekoraciisto pri montrofenestroj en Vasvár. Ŝi akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1971. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Simon Sarkantyu kaj Endre Domanovszky. Post siaj studoj ŝi translokiĝi al Artistkolonio (Miskolc). Inter 1972 kaj 1975 ŝi vivis el stipendioj. Ŝi studvojaĝis al Aŭstrio, Italio, Grekio, Francio, Hispanio, Germanio. Krom pentrado ŝi ofte estis dekoraciisto kaj kostumisto en Nacia Teatro (Miskolc). Ŝi ricevis premiojn inter 1974 – 2010. Ŝi havis edzon kaj naskis filinon, en 2005 ŝi vidviniĝis.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Budapeŝto (1971, 1979, 1986, 2001, 2008
* Miskolc (1974, 1977, 1981, 1985, 1992, 1998, 2005, 2011)
* Szeged (1982)
* Munkeno (1988)
* Veszprém (urbo) (1997)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Bohócok tánca (2006)
* Égi lámpás

Elektitaj artaĵoj
-----------------

* altaro de Templo de la Vorto (1992)
* altaro de Kirko Sankta Francisko el Asizo (Szendrő) (1995)
* altaro en Eglisau (1996)
* reliefa memortabulo pri Béla Zsedényi
* ilustraĵoj en Kálmán Mikszáth: Isten hóna alatt (libro, 2003)
* memorkolono pri Romek Strzałkowski

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* datenoj hungare kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

* Altara bildo en EglisauAltara bildo en Eglisau
* Altara bildo en EglisauAltara bildo en Eglisau
* Altara bildo en EglisauAltara bildo en Eglisau
* Altara bildo en EglisauAltara bildo en Eglisau
* Altara bildo en EglisauAltara bildo en Eglisau
* Altara bildo en EglisauAltara bildo en Eglisau
* Béla ZsedényiBéla Zsedényi
* relieforeliefo
* György FaludyGyörgy Faludy
* relieforeliefo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 613808
 |
Malsekigita ĉemizo.
**Ĉemiztrempa konkurso** estas speco de beleco-konkurso inter junulinoj. La partoprenantoj portas T-ĉemizon — aŭ atletan ĉemizon, miniĉemizon, aŭ ion similan — blankan aŭ helkoloran, sen aŭ kun mamzono aŭ bikino. Dum la inoj dancas, oni ŝprucigas aŭ priverŝas la ĉemizojn per akvo, ĝis ili fariĝas travideblaj. La akvo estas kutime tre malvarma, por stimuli kvazaŭ-amoreman erektiĝon de la mampintoj.

Tiaj konkursoj okazas plej ofte en noktokluboj aŭ sur someraj plaĝoj. Ili celas sekse eksciti sian publikon, kiu konsistas kutime el aliseksemaj viroj. La publiko emas instigi al la konkursantinoj detiri la malsekan ĉemizon por plene malkaŝi la mamojn. Ĉemiztrempaj konkursoj estas do speco de dancnudiĝo, aŭ erotika danco. Okazas ankaŭ analogaj *kalsontrempaj konkursoj* inter viroj.

Malsekaj ĉemizoj jam ofte troviĝis en erotiketaj fotoj, sed la konkursoj ŝajne populariĝis nur post 1977, kiam aperis la filmo *The Deep* (La Profundo). En ĝia unua sceno, la aktorino Jacqueline Bisset, vestita per blanka T-ĉemizo kaj la kalsoneto de nigra bikino, naĝas subakve kaj elmariĝas.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Ĉemiztrempa konkurso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Wetlook
* Kalsontrempa konkurso
D-ro **Ágost** aŭ **Ágoston** **BENÁRD** [Agoŝt(on)], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Benárd Ágost** estis hungara esperantisto, ministro, kuracisto, kirurgo, politikisto, parlamentano.

Ágoston Benárd  naskiĝis la 3-an de januaro 1880 en Budapeŝto. Li mortis la 22-an de junio 1968.

Biografio
---------

Ágoston Benárd lernis en Universitato de Budapeŝto, kie li ricevis kuracistan diplomon en 1905. Post jaroj li kirurgiĝis. En 1873 li atingis la rangon ĉefkuracisto. Li kuracadis ankaŭ la malriĉulojn senpage. Dum la 1-a mondmilito li estis armea kuracisto. Dum la Kalistefa revolucio li aliĝis al kontraŭuloj de ĉefministro Mihály Károlyi. Komence de Hungara Sovetrespubliko li estis kondamnita je morto, sed li sukcese rifuĝis al Vieno. En Kabineto Huszár li estis subministro, poste ministro pri sano kaj laboro. Li estis elektita parlamenta deputito en 1920. En la sama jaro kiel kristansocialista ministro, en la nomo de Hungario subskribis staranta la Pactraktaton de Trianon. Post jaroj li redaktis gazeton kaj li jam politikadis ekster la parlamento. Li denove estis parlamentano inter 1935–1939, poste li plene forlasis la politikon.

Li estis prezidanto de la Hungara Esperanta Ekzamena Komitato.

Fontoj
------

*Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur la artikolo* Benárd *el la **Enciklopedio de Esperanto**.*

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.



* Kategorio Ágoston Benárd en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ĉangvio** (hispane: ***Changüí***) estas muzika ĝenro de Kubo, kiun kelkaj aŭtoroj opinias praulo de la kuba sono.

Originoj
--------

Ĉangvio estas muziko de kampara aŭ montara. Ĝi ekestis same kiel la sono en la orienta zono de la kuba insulo, pli precize en la municipoj proksimaj al la urbo Guantánamo. La ĉangvio devenas de la danco nengón, kaj ĝia naskiĝo fine de la 19-a jarcento estas ligita kun personoj kiel Nené Manfugás, muzikisto ludanta la kuban gitaron *tres*.

Afrikokuba "marímbula", instrumento kiu foje faras la bason en la ĉangvio
La muzika ensemblo de ĉangvio kunmetiĝas el "marímbula", bongoj, tres cubano kaj guiro aŭ marakoj, same kiel el unu aŭ pli kantantoj. A la ritmo mankas la "clave de son", kvankam ĝia ĉeesto estas sentebla en la ĉefa ritmo de la "tres".

En la tradicia ĉangvio oni distingas variajn fazojn, nome:

* llamada al montuno [voko al montuno]
* ejecución [efektivigo]
* pasos de calle [strataj paŝoj]
* canto [kanto]
* descarga [malŝarĝo (= improvizado)]
* despedida [adiaŭo]

La ĉangvio evoluis, kiel ankaŭ la *son habanero* kaj la *sucu-sucu*, kun la apartaĵoj de ilia devenregiono, inter 1915 kaj 1935. La *son*, ankaŭ de orientkuba deveno, fariĝis muzika influanto decida en la tuta baseno de la hispanlingva Karibio kaj en kelkaj urboj de Usono kun gravaj malplimultoj da hispanoparolantoj.

Elio Revé Matos portis la ritmon de la ĉangvio al Havano en 1955. Pli malfrue Revé evoluigis novan formon de muziki, kiun li nomis "changüi-son".

Fonto
-----

* Linares, María Teresa: "La música y el pueblo" pj. 110 k 111 Editorial Pueblo y Educación. 3.ª edición. Havano. SNLC:RC01.19650.2

Eksteraj ligiloj
----------------

* Interpretaĵo de ĉangvio
**Ĉenta,** serbe **Чента,** slave **Čenta,** germane **Tschenta,** hungare **Csenta** [ĉenta] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Meza** Banato, en municipo de Zrenjanin.

Ĉenta troviĝas en (verda) Municipo Zrenjanin en Serbio
Mapo pri municipo Zrenjanin

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 81  km²
* Koordinatoj: 45°06′18″N 20°23'10″E
* Alto super marnivelo: 76 m
* Loĝantaro: 3110
* Poŝtkodo: 23266
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: ZR

Situo
-----

Ĉenta situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, inter maldekstra bordo de Danubo kaj Timiş.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Antalfalva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Ĉenta 3119 homoj, (2969 serboj (95 %), 26 montenegranoj, 19 ciganoj, 14 kroatoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Ĉenta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La Atlantika Ĉarto, inter Usono kaj Britio dum la Dua mondmilito.
**Ĉarto** estas ĝenerala nomo por gravaj dokumentoj, per kiuj aŭtoritato, asembleo, partio ktp. deklaras publike ion.

Ĉarto en historio
-----------------

Dum mezepoko, la ĉartoj estis reĝaj deklaroj kaj proklamoj. Famega estas la *Magna Carta* de Anglio signita de Johano sen Tero. Kelkaj statutoj kaj konstituaj leĝoj ankaŭ estas nomataj "ĉartoj", kiel la Ĉarto de la Unuiĝintaj Nacioj aŭ la ĉartoj de usonaj universitatoj.

Libro, en kiu estis enskribitaj ĉartoj, estis nomata **ĉartaro**, ĉambro kun konservataj ĉartoj estis **ĉartejo** kaj specialisto pri ĉartoj estas **ĉartisto**.

Kelkaj traktatoj pri ĝeneralaj intencoj kaj ideoj, kiel la Ĉarto de Nov-Delhio, ofte signitaj de nediplomatoj pri teknikaj aferoj, ankaŭ estas nomataj "ĉartoj". Diplomatie ili estas rigardataj kiel agnosko de internaciaj principoj, kiuj gvidos pli specifajn traktatojn.

Ĉarto en transporto
-------------------

**Ĉarto** estas ankaŭ kontrakto inter luanto (luprenanto) kaj luiganto (ludonanto) de ŝipo aŭ aviadilo, por transporti varojn aŭ pasaĝerojn.
Poste oni parolas pri portempa aŭ porvojaĝa ĉarto, ĉarti avion (lupreni), ĉartigi ŝipon (ludoni), ĉarta flugo k.s.

Ĉartoj
------

* Atlantika Ĉarto, 1941
* Kanada Ĉarto de Rajtoj kaj Liberecoj
* *Magna Carta*, 1215

Vidu ankaŭ
----------

* Traktato pri estigo de Eŭropa Konstitucio (dokumento)

* Kategorio Ĉarto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Por Pli Justa Mondo** (**M+J**) estas hispana politika partio limigita al nacia medio kaj kreita en 2004, kies ĉefa celo estas, laŭ ties statutoj, la malaperigo de malriĉeco kaj la lukto kontraŭ la malegaleco en la mondo. Ĝi promocias la sendiskutan plenumadon de la Jarmilaj Evoluigaj Celoj, la pliigon de la kvanto kaj kvalito de la Oficiala Disvolva Helpo (ODH), la fermon de Centroj de Interniĝo de Fremduloj (hispane CIEs) kaj justajn regulojn en komerca kaj fiska kampo, kaj nacinivele kaj internacie. Ĝi registriĝis en la Registro de Politikaj Partioj de la Ministerio de Interno de Hispanio ekde la 8a de januaro 2004.

Historio
--------

La partio fondiĝis en 2004 kaj de tiam partoprenis en naciaj, eŭropaj, aŭtonom-komunumaj kaj urbaj balotoj.

En 2017, la partio komencis la kampanjon SickOfWaiting por denunci la neplenumon de la devontigoj reloki rifuĝintoj fare de la plimulto de eŭropaj registaroj. Ekde ties kreado, tiu movado havas pli ol 18.000 apogojn el pli ol cent landoj.

De 2019, Por pli Justa Mondo eldonas sian librotenadon en reala tempo, same kiel la fakturojn kaj la pag-klarigajn dokumentojn.

Programo kaj ideologio
----------------------

La ĉefa celo de M+J estas establita, laŭ la oficialaj medio de la partio, en la unua artikolo de la Universala Deklaro de la Homaj Rajtoj: "Ni ĉiuj naskiĝis liberaj kaj egalaj laŭ digno kaj rajtoj. Ni ĉiuj havas niajn proprajn pensojn kaj ideojn. Ni ĉiuj devas agi unuj kun aliaj laŭ spirito de frateco." La ideologio de la formado baziĝas en tri piedoj: la malaperigo de la ekstrema malriĉeco kaj de la media detruado, la ne-diskriminacio al nesamnacianoj, kaj la serĉo de tutmondaj interkonsentoj inter la registaroj el malsamaj landoj.

Balotaj rezultoj
----------------

### Ĝeneralaj balotoj

En la ĝeneralaj balotoj de aprilo de 2019, la partio prezentiĝis en 41 hispanaj provincoj. La kandidato al la prezidanteco de la Registaro kaj la unua enlistigita por Granado estis la hispana Senegal-devena Augustin Ndour, kio rezultis en la unua kandidateco el afrika origino por hispania prezidanteco. La partio atingis 21.711 voĉdonojn en la Kongreso de la Deputitoj kaj 103.815 en la Senato..

Referencoj
----------

* Kategorio Por Pli Justa Mondo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


1. ↑  [*rompita ligilo*]
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
**Ágoston Szalay** [Agoŝton salai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szalay Ágoston** estis hungara juristo, kolektanto de historiaĵoj, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1858). Lia nobela antaŭnomo estis *kéméndi*. Lia frato estis László Szalay.

Ágoston Szalay  naskiĝis la 24-an de oktobro 1811 en Buda. Li mortis la 5-an de majo 1877 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ágoston Szalay frekventis universitaton en Pest (urbo), kie li ricevis diplomon pri juro en 1831. Post 2 jaroj li advokatiĝis, poste li estis komencanta advokato, sed li interesiĝis pri historiaĵoj kaj arkeologiaĵoj, kiujn li kolektis. Inter 1833-1848 li laboris en grava ŝtata aŭ reĝa oficejo. En 1848 li laboris jam en la ministerio. Inter 1850-1854 pro malsano li ne laboris, sed poste li havis diversajn juĝejajn postenojn en Győr, Sopron kaj Pest. Li ricevis premion en 1873.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Levelek a XVI. és XVII. századból* (Leteroj el la 16-a kaj 17-a jarcentoj), (1830)
* *Magyar régiségek* (1831)
* *Négyszáz magyar levél a XVI. századból. 1504-1560* (Kvar cent hungaraj leteroj el la 16-a jarcento. 1504-1560), (1861)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero SZ kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio
**Ágoston Szél** [Agoŝton sEl], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szél Ágoston** estas hungara kuracisto, anatomo, profesoro.

Ágoston Szél
Ágoston Szél  Arkivigite je 2015-05-18 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 30-an de oktobro 1955 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ágoston Szél akiris kuracistan diplomon en Universitato Semmelweis en 1980. Post siaj studoj li eklaboris en anatomia universitata instituto, krome li instruis en la universitato. En 1989 li kandidatiĝis, en 1996 li doktoriĝis kaj ankaŭ docentiĝis. Li studvojaĝis al Universitato de Göteborg inter 1992-1994. Li atingis la rangojn-titolojn universitata profesoro en 2000, vicdekano en 2001. En 2003 li iĝis institutestro, en 2009 vicrektoro, en 2012 rektoro. Li ricevis 7 premiojn inter 1989-2011.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Klinikai anatómia* (Klinika anatomio) - libro
* *Novel features of neurodegeneration in the inner retina of early diabetic rats* (2015)
* *Defining the photic light input pathway to the suprachiamastic nucleus* (1995)
* *Opsin immunoreactions in the developing and adult pineal organ* (1986)

Fontoj
------

* hompaĝo Arkivigite je 2015-05-18 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare


* Kategorio Ágoston Szél en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Preĝejo Sankta Anna apud malgranda preĝejo Katoghike.
**Preĝejo Sankta Anna** (armene: Սուրբ Աննա Եկեղեցի *Surb Anna Jekegheci* ) estas preĝejo de la Armena Apostola Eklezio malfermita en 2015 en la distrikto Kentrono de Erevano, Armenio, najbara al la preĝejo Katoghike de la 13-a jarcento .

Historio
--------

La 4-an de julio 2009 la Katolikoso Garegino la 2-a benis la terenon por la konstruado de preĝejo Sankta Anna kaj apuda komplekso kiu servus kiel la Erevana loĝejo de la Katolikoso. La ceremonion ĉeestis prezidanto Serĵ Sargsjan; Prezidanto de la Konstitucia Tribunalo, Gagik Harutjunjan; Urbestro de Erevano, Gagik Beglarjan; membroj de la Frataro de Sankta Eĉhmiadzin, membroj de la supera spirita konsilio naciaj kaj armen-usonaj bonfarantoj Hirair Hovnanjan kaj lia edzino, Anna, laŭ kiu la preĝejo estis nomita.

Konstruado komenciĝis en 2011 kaj finiĝis en 2014. La 30-an de aprilo 2015 la preĝejo estis konsekrita de Katolikosa Garegino la 2-a .

Surbaze de projekto de arkitekto Vahagn Movsisjan, la preĝejo estas el unu-kupola krucoforma stilo kun sonorilturo ĉe la enirejo. La pontifika loĝejo situas okcidente de la preĝejo.

Referencoj
----------

1. ↑   The residence of the Catholicos of All Armenians will be constructed within 2 years. PanArmenian News. Alirita 2009-07-04.
2. ↑   Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի ձեռամբ օծվեց Երևանի Ս. Աննա եկեղեցին | Առավոտ – Լուրեր Հայաստանից (Surp Anna Church). aravot.am. Alirita 2015-05-02.

* Kategorio Preĝejo Sankta Anna (Erevano) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Amatrice** (elp. amatriĉe) estas komunumo de Italio en la provinco Rieti.

Komunumaj partoj
----------------

Amatrice administre konsistas (stato: 2005) el jenaj partoj (itale *frazioni*):

Aleggia, Bagnolo, Capricchia, Casale, Casale Bucci, Casale Nadalucci, Casalene, Casale Nibbi, Casali della Meta, Cascello, Castel Trione, Collalto, Collecreta, Collegentilesco, Collemagrone, Collemoresco, Collepagliuca, Colletroio, Colli, Conche, Configno, Cornelle di Sopra, Cornelle di Sotto, Cornillo Nuovo, Cornillo Vecchio, Cossara, Cossito, Crognale, Domo, Faizzone, Ferrazza, Filetta, Fiumatello, Francucciano, Forcelle, Moletano, Musicchio, Nommisci, Osteria della Meta, Pasciano, Patàrico, Petrana, Pinaco Arafranca, Poggio Castellano, Poggio Vitellino, Prato, Preta, Rio, Retrosi, Roccapassa, Rocchetta, Saletta, San Benedetto, San Capone, San Giorgio, San Lorenzo a Pinaco, San Martino, Santa Giusta, Sant'Angelo, San Tomasso, Saletta, Scai, Sommati, Torrita, Torritella, Varoni, Villa San Cipriano, Villa San Lorenzo a Flaviano, Voceto.

Ĝemelecoj
---------

Amatrice ĝemeliĝis kun kvar lokoj, ĉiuj en Italio:

Italio Ostia Antica en Italio (Latio)
Italio Montorio al Vomano en Italio (Abruco)
Italio Potenza en Italio (Basilikato)
Italio Ascoli Piceno en Italio (Markio)

Tertremo en 2016
----------------

La 24-an de aŭgusto 2016 ĝi estis grave damaĝita de tertremo de grado 6,0 de la Richter-skalo kiu okazis en la Rieti-areo kun epicentro en la proksima Accumoli.

Kuirado
-------

Amatriciana
Amatrice estas fama pro la 'sugo all'amatriciana', saŭco por kondimenti nudelojn, ekz. spagetojn, vermiĉelojn aŭ makaroniojn. Origine la saŭcon preparis la lokaj paŝtistoj el la ingrediencoj je sia dispono sur la montaroj: gvanĉalo, ŝaf-fromaĝo kaj spagetoj. Poste, en la dek-oka jarcento la recepto estis delikatigita per aldono de tomato kaj iomete da olivoleo. Ĝi iĝis konata en tuta Italio kiam en la dek-naŭa jarcento multaj amatriĉanoj migris al Romo pro krizo de la brutbredado kaj trovis laboron en la restoraciado kie ili konigis la tipan pladon de ilia tradicio: la 'amatriciana'.

La unua historia amatriĉa restoracio estis inaŭgurìta en Romo en 1860 de Luigi Sagnotti kun la nomo *Il Passetto* (la pasejeto), tiel nomata ĉar pere de la restoracio oni povis pasi de 'vicolo del passetto' al 'piazza Navona'.

Al la konatigo nacinivela de la recepto de la "amatriciana" kontribuis ankaŭ la aktoro Aldo Fabrizi kiu ofte parolis pri ĝi en siaj elsendoj per radio kaj televido.

* Amatrice en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Amatrice en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Preĝejo Sankta Jakobo.
**Preĝejo Sankta Jakobo** (armene : Սուրբ Հակոբ Եկեղեցի; ankaŭ, **Sankta Jakobo de Nisibis** ) situas en la distrikto Kanaker-Zejtun ene de la limoj de la urbocentro de Erevano , la ĉefurbo de Armenio. Ĝia fratina preĝejo, Surb Astvacacin (ankaŭ Preĝejo Sankta Dipatrino, konstruita en 1695), situas sur monteta pinto nordokcidente vidante la Preĝejon Sankta Jakobo.

Historio
--------

Post la detruo de la originala preĝejo pro la Erevana tertremo en 1679 , Sankta Jakobo estis rekonstruita per la donacoj de Hakobjan, riĉa loĝanto de Tbiliso. Funkciante kiel sidejo de la episkopo en 1868, la tombejo gastigis la diocezan lernejon nomatan laŭ Sankta Sahak Partev, sub la administrado de Mesrop Smbatjanc. Dum la sovetia periodo, la kirko estis ŝlosita kaj transformita en magazenon. Ĝi rekomencis funkcii denove kiel religia konstruaĵo en 1990.

Arkitekturo
-----------

La Preĝejo de Sankta Jakobo estas tri-nava baziliko sen kupolo, sed havas ununuran kupolon, kiu kuŝas flanke sur la tegmento. Estas enirejoj al la interno ĉe la sudaj kaj okcidentaj muroj. Komplekse ĉizita enirejo ornamas la okcidentan fasadon, kie estas ĥaĉkaroj datitaj 1504, 1571 kaj 1621 fiksitaj al la muro. La interno de la strukturo enhavas kelkajn murpentraĵojn prezentantajn sanktulojn aplikitajn al la du paroj de kolonoj kaj muroj. La ĉefaltaro situas ĉe la orienta interna muro, kie estas apudaj sakristioj.

Sudokcidente de la preĝejo estas pordego de 1887 kun iu dekoracio videbla supre.

Bildaro
-------

* La najbara preĝejo Sankta Dipatrino, 1695La najbara preĝejo Sankta Dipatrino, 1695
* Okcidenta portalo de la preĝejoOkcidenta portalo de la preĝejo
* Suda portalo de la preĝejoSuda portalo de la preĝejo
* Interna murpentraĵo kun sanktaj Georgo kaj Apostolo PaŭloInterna murpentraĵo kun sanktaj Georgo kaj Apostolo Paŭlo
* Pordo el 1887Pordo el 1887

Referencoj
----------

1. ↑   (2005) *Rediscovering Armenia: Guide*, 2‑a eldono, Erevano: Matit Graphic Design Studio, p. 40. ISBN 99941-0-121-8.

* Kategorio Preĝejo Sankta Jakobo (Erevano) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Flago de la Ĉeroka Nacio.
La **Ĉeroka Nacio** (ĉeroke: ᏣᎳᎩᎯ ᎠᏰᎵ *Tsalagihi Ayeli* aŭ ᏣᎳᎩᏰᎵ *Tsalagiyehli*), ankaŭ konata kiel la **Ĉeroka Nacio de Oklahomo**, estas la plej granda de tri ĉerokaj federacie agnoskitaj triboj en Usono. Ĝi establiĝis en la 20-a jarcento kaj inkluzivas homojn kun prapatroj en la Malnova Ĉeroka Nacio, kiu translokiĝis, pro kreskanta premo, de la Sudoriento al Indiĝena Teritorio, kaj ĉerokojn, kiuj estis devigitaj translokiĝi sur la Vojo de Larmoj. La tribo ankaŭ inkluzivas posteulojn de Ĉerokaj Liberigitoj, Nejenaj Ŝonioj, kaj Naĉeza Nacio. Pli ol 299 862 homoj estas anoj de la Ĉeroka Nacio, kun 189 228 loĝantaj ene de la ŝtato de Oklahomo.

Kun sidejo en Tahlequah, Oklahomo, la Ĉeroka Nacio havas triban jurareon trans 14 gubernioj en la nordorienta angulo de Oklahomo. Ĉi tiuj estas gubernioj Adair, Cherokee, Craig, Delavaro, Mayes, McIntosh, Muskogee, Nowata, Ottawa, Rogers, Sequoyah, Tulsa, Wagoner, kaj Washington.

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Cherokee Nation en la angla Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 740164
* LCCN: n50069935
* VIAF: 122986816
* ISNI: 0000 0001 0656 6708
 |
**Metropola Parko La Florida** aŭ **Metropola Parko Florido** (hispane *Parque Metropolitano La Florida*) estas la parko plej grava de la nordokcidento de Bogoto, Kolombio, nome situa en la periferio de la ĉefurbo, specife en la municipo Cota (km 3 survoje Engativá-Cota). Ĝi disponas el area de 200 hektaroj ekipita per sportaj instalaĵoj kiel kurejoj kaj ludejoj por motokroso, futbalo, futsalo, teniso, flugpilkado, korbopilko, rultabulo, sketado kaj deklivoj por ekstremaj sportoj.

Estas lago de 16 hektaroj kaj oni disponas el kampadejo kaj el 100 lokoj por kradrostado, manĝejo kaj necesejoj. Krome estas zono por aŭtolasejo. Estas ampleksa vario de |flaŭro, kio inkludas edemiojn de palmoj de Kindio, ciprespinoj, akacioj, kverkoj ktp. Krome estas ankaŭ pedagogia arbidejo. Pro proksimeco al la malsekejo Humedal Jaboque [haBOke], estas alta loĝado de birdoj. Oni identigis totalon de 40 specioj el kiuj 30 estas endemiaj kaj 10 migrantaj kiuj vizitas la parko inter la monatoj septembro kaj aprilo. Ties ampleksaj verdaj zonoj kaj la humidejo etenda en la suda flanko igas ĝin grava akvoallogejo. Ĝi disponas el boatetoj, internaj padoj kaj pontoj el ligno kiu komunikas kun golfludejo (Club de Golf La Florida).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Turisma retejo de Bogoto (hispanlingva)
* Birdaro en la Parko La Florida (hispanlingva)
**Águas de Março** (eo: *Akvoj de marto*; angle *Waters of March*) estas bosanovo, kies du tekstajn versiojn same kiel la melodion verkis la brazila komponisto Antonio Carlos Jobim.

Fono
----

Jobim verkis en 1972 po brazilportugalan kaj anglalingvan kantotekston (laŭenhave deflankiĝan de la portugala originalo) por la sama melodio. En Brazilo sur la suda duonglobo marto signifas aŭtuno, pluvegoj kaj fino („É o fundo do poço, é o fim do caminho, no rosto o desgosto, é um pouco sozinho"), en la angla tamen la printempo sur la norda duonglobo („And the riverbank talks / of the waters of March, it's the promise of life / in your heart in your heart"). Ambaŭ kantotekstoj estas samtempe gravaj poemoj.

La kantoteksto ne rakontas historion, sed montras aron da bildoj kiel kolaĝo; preskaŭ ĉiu frazo komenciĝas per „É …" („Estas …"), impreso viciĝas post impreso.

En ambaŭ versioj „estas" bastono, ŝtono, fragmento, grataĵo, roko ktp. En la anglalingva versio mankas indikoj pri specife brazilaj arboj kaj pri la tiea brando („É a garrafa de cana").

Ambaŭ versioj diras pri la akvo kiel „promeso de la vivo" kiel pozitiva vizio. La inspiro al *Águas de Março* devenas de la monato plej pluvoriĉa en Rio-de-Ĵanejro kun siaj subitaj ventegoj kaj pluvegoj kaj superakvegoj.

Teksto kaj muziko aludas impresime la pluvtorentojn, kiuj defluas de la stratdefluilo kaj kuntiras aĵojn kiel la menciitajn bastonojn, ŝtonojn vitrofragmentojn.

Charles A. Perrone, spertulo pri Muziko Populara Brazila (MPB) verkis pri ĉi tiu kanto sian doktortezon, el kiu mallongigita versio aperis en la brazila revuo *Letras e Letras da MPB* (1988). Li montris sur fontojn kiel la popolmuzika *samba-de-matuto* kaj la klasika poemo en la antaŭmoderna brazila literaturo.

Sonregistraĵoj
--------------

Ekzistas plej variaj sonregistraĵoj de la kanto, pluraj devenas de Jobim mem kaj Elis Regina, aliaj elstaraj registraĵoj devenas de João Gilberto, Nara Leão kaj de Sérgio Mendes. Ankaŭ la japana muzikgrupo *Cibo Matto* registris la kanton por sia albumo *Super Relax* (1997) en la portugala. Anglalingvaj versioj devenas interalie de Oscar Castro-Neves kaj Ella Fitzgerald, franclingvan version surdiskigis Georges Moustaki sub la titolo *Les Eaŭ de Mars*.

Trivialaĵoj
-----------

Laŭ enketo de la brazila gazeto *Folha de São Paulo* el la jaro 2001 pli ol 200 brazilaj ĵurnalistoj, muzikistoj kaj artistoj balotis por *Águas de Março* kiel plej bona brazila kanto ĉiutempa.

Trinkaĵfirmao Koka-Kolao uzis la kanton por televida reklamo en la mezo de la 1980-aj jaroj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Originala, manskribita partituro de Jobim Arkivigite je 2006-01-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Komparo de la portugal- kaj anglalingva versioj
* Águas de Março – muzikata de Elis Regina kaj Antônio Carlos Jobim

Referencoj
----------

1. ↑  Elma Lia Nascimento: *Calling the Tune.* En: *Brazzil.* Septembron de 2001
2. ↑  Georges Moustaki ĉe L'interaute.com"
Larĝa panoramo de ĈatarpurLarĝa panoramo de Ĉatarpur

**Ĉatarpur,** laŭ (hindie **छतरपुर**) estas urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.

Vidindaĵo en Ĉatarpur

Demografio
----------

Ĉatarpur havis populacion de 133 464 en 2011 kun legopovo de 69%, pli alte, ol la landaveraĝo.

Geografio
---------

Ĉatarpur situas proksime al Utar-Pradeŝo sur piedoj de Vindja Montaro 305 metrojn super la marnivelo en la norda parto de la subŝtato. Banda troviĝas 98, Ĝansi 118 (fervoje 125, voje 133), Damoh 122, Lalitpur (Barato) 123, Satna 132, Sagar 147, Katni 157, Reva 179, Gvalior 201 (voje 233), Prajagraĝo 233 (voje 300), subŝtata ĉefurbo Bopalo 287 (voje 330), Indaur 451, tutlanda ĉefurbo Delhio 475, Mumbajo 961, Kolkato 932 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Ĉatarpur estis fondita en 1785. Inter 1806-1947 brita kontrolo okazis.

Ekonomio
--------

Loĝantoj de Ĉatarpur okupiĝas ĉefe pri agrikulturo, iomete pri privata komercado, la industrio mankas.

Lingvoj
-------

En Ĉatarpur la oficiala lingvo estas la hindia kaj ties dialekta lingvo la bundela lingvo.

Religioj
--------

En Ĉatarpur plejparto de la populacio estas hinduoj (80%), islamanoj (17,5%) ĝajnistoj (1,5%), aliaj malpli, ol 1%.

Eduko
-----

En Ĉatarpur universitato funkcias. Oni studas artojn, sciencojn, komercon, pedagogion kaj juron.

Klimato
-------

En Ĉatarpur jare pluvas ĉ 780 mm. Inter novembro-aprilo apenaŭ pluvas. La temperaturo varias inter 17-32 °C.

Klimato
-------

En Ĉatarpur jare pluvas ĉirkaŭ 120 mm, plej ofte dum la musonoj.

Trafiko
-------

Ĉatarpur havas trairan fervojan linion. 4 signifaj vojoj kaj du flankovojoj kuras al la urbego.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* ĉefe la najbareco havas vizitindaĵojn

Fontoj
------

* WikiTrans
**Ĉaĉaĉao**, kaj en hispana *chachachá* [ĉaĉaĈA] estas muzikĝenro el Kubo, same kiel stilo de popoldanco, kiu estis disvolvigita el la danzono-mambo komence de la 1950-aj jaroj, kiu atingis grandan popularecon en la tuta mondo.

La ĉaĉaĉao estis tradicie atribuita al la kuba komponisto kaj violonisto Enrique Jorrín. La plej oftaj instrumentoj uzitaj por produkti tian muzikon estas trumpeto, trombono, saksofono, kongao, bongo, timbaleo, bovtintilo, guiro, marako, piano kaj kontrabaso.

Diskaro
-------

* Orquesta Enrique Jorrín; "Todo Chachachá"; Egrem CD-0044
* Johnny Pacheco; "Early Rhythms"; Musical Productions MP-3162 CD
* Randy Carlos and his Orchestra; "Pachanga con Cha Cha Cha"; Fiesta FLPS-1313
* Various orchestras; "El chachachá me encanta"; Egrem CD-0503

Notoj
-----

1. ↑   Orovio, Helio 2004. Cuban music from A to Z. p. 50
2. ↑   Giro, Radamés 2007. Diccionario enciclopédico de la música en Cuba. La Habana. p. 281

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698474
 |