recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Villanueva del Conde** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparo Sierra de Francia. *Villanueva del Conde* estas tradukebla al *Nova urbo de la Grafo*.

Arquitectura tradicional.
Edificios de la plaza mayor.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 12,99 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 173 loĝantojn. Ĝi perdis 900 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.

Limas kun la loĝlokoj Miranda del Castañar, San Martín del Castañar, La Alberca, Mogarraz, Sequeros, San Miguel del Robledo. 

En la natura medio hegemonias kverkoj, kaŝtanarboj kaj makiso kun cistoj. Alia allogaĵo estas la popola arkitekturo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko
* Villanueva de Teba, iam nomita Villanueva del Conde


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752357
* VIAF: 316734401
 |
**Villar de Corneja** [biLJAR dekorNEĥa] estas municipo en la okcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo *Villar de Corneja* estas komprenebla etimologie kiel *Vilaĝo de la rivero Corneja*, alude al apuda rivero.

Villar de Corneja en la provinco Avilo.
Hufumejo.
Kruco ĉe la preĝejo.
Ponto super la rivero Corneja el granitaj kahelegoj.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 7 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 37 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 74 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Navamorales, La Horcajada, Santa María del Berrocal kaj Hoyorredondo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La preĝejo estis konstruita en diversaj epokoj; plej frua mencio estas de 1650 ĉe la mudeĥara kasonaro; la baroka ĉefaltaro estas de 1704 kaj aliaj ankaŭ barokaj altaroj de mezo de la 18-a jarcento.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Vizitindas ponto, muelejoj, hufumejo, brutovojo ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763217
* VIAF: 2248156858538549780000
 |
**Villar de Fallaves** [biLJAR defaLJAbes] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. 

Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco Zamora.
Preĝejo.
Urbodomo.
Iama pordego de la preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,95 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 44 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 63 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. En la 13-a jarcneto ĝi apartenis al Villalpando kiel bazarurbo.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755956
 |
**Villar del Cobo** [biLJAR delKObo] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko *Sierra de Albarracín*. 

Panoramo.

Geografio
---------

Ĝi estas ĉe la montaro *Sierra de Albarracín*, je 78 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj kaj transmigra brutobredado de ŝafoj. Villar del Cobo estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la komarko, kaj estas ĉe la limoj kun la provinco Kvenko. 

Ĝi estas sur tre montara areo, komunikata laŭ provinca ŝoseo TE-73 sudokcidente al Tramacastilla sed estas pli proksimaj Griegos kaj Guadalaviar.

Historio
--------

La mezepoka historio de Guadalaviar aperas ligita al Villar del Cobo, kies dependaĵo ĝi estis. 

Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Villar del Cobo ekformis parton de la komunumo *Sesma de Villar del Cobo* en la komunumaro *Comunidad de Santa María de Albarracín*, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.

La uzado de la komunumaj paŝtejoj en tiuj tiom apartaj kaj limaj areoj ne ĉiam estis klara kaj aperis tiurilate konfliktetoj ankaŭ kun Griegos. Finfine, la reĝoj Marteno la 1-a de Aragono, kaj Henriko la 3-a de Kastilio iniciatis la 8an de Oktobro 1404 negocadon por interkonsento validigita en 1407. 

Guadalaviar sendependiĝis en la 22a de junio 1694, pli ol unu jarcenton post akiro de paroĥa sendependigo.

Aktualo
-------

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis ĝis nunaj 163 loĝantoj.

Bildoj
------

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797198
 |
**Villariezo** [biljaRJEzo] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Alfoz de Burgos*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Alfoz de Burgos, centre kaj malhelverde.
Preĝejo de Sankta Petro.
Kruco.
Urbodomo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 10,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 690 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte duoniĝis el 300 en la komenco de la jarcento, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj preskaŭ kvarobliĝis. 

Ĝi distas 11 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Arcos de la Llana, Villagonzalo Pedernales, Burgos, Saldaña de Burgos kaj Sarracín.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. 

Villariezo formis parton de la *partido de Burgos* en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon *Intendencia de Burgos* inter 1785 kaj 1833, en la Censo de Floridablanca de 1787, kun senjorlanda jurisdikcio de la Grafo de Villariezo, vicurbestro.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Petro, la ponto, la kruco.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775715
 |
**Villarreal de Huerva** [biljareAL deŬERba] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo *Villarreal de Huerva* estas etimologie komprenebla kiel *Reĝa Vilaĝo de Huerva* alude al trafluanta rivero Huerva.

Geografio
---------

Villarreal de Huerva estas municipa teritorio en la nordo de la komarko Daroka Kamparo, kie estas inter Mainar (okcidente) kaj Cerveruela (oriente). La plej alta punkto estas Picacho de Villarreal (1181 m), ĉe montaro Sierra del Peco. La rivero Huerva estas la ĉefa akvofluejo, kiu kolektas akvon el nombraj rojoj devenaj de la apudaj montoj. La ŝoseo N-330 trairas la montopasejon Huerva (944 m) en la limo kun Paniza, alire al *Campo de Cariñena*. La altitudo gamas inter 1181 m (Picacho de Villarreal) kaj 820 m borde de la rivero Huerva. 

La loĝloko Villarreal de Huerva mem estas je 70 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 867 msm, inter Villadoz sude kaj Paniza tre for norde laŭ la aŭtovojo *Autovía Mudéjar*, kiu komunikas kun Cariñena kaj Zaragozo kaj Mainar (okcidente, tute apude).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| *Nordokcidente:* Mainar | *Norde:* Encinacorba | *Nordoriente:* Paniza |
| *Oeste:* Mainar |  | *Oriente:* Cerveruela |
| *Sudokcidente:* Mainar | *Sude:* Villadoz | *Sudoriente:* Badules |

Historio
--------

Sonorilturo.
Ponto.
Ermitejo.
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, la loko sendependiĝis de Daroca, kaj ekestis parton de *Sesma de Langa* en la Komunumo de Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838. 

Fine de la 17-a jarcento oni konstruis la preĝejon sur la loko de iama kastelo konservante mudeĥaran turon de antaŭa preĝejo kaj restaĵojn de la murego kaj de defendoturo.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Villarreal de Huerva kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 272 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun mudeĥara sonorilturo; ermitejoj; ponto; krucmonumentoj kaj moderna municipa pavilono. Estas interesaj naturaj lokoj en la apudeco.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Villarreal de Huerva en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 802672
* VIAF: 316735843
* BNE: XX5158433
 |
**Villarzel** estas komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 380 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Villarzel situas en la Svisa Mezlando sur la montetoj inter la valoj de Brojo kaj Glano. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Villarzel, La Ville, Sédeilles kun la setlejo Champs Paccot, kaj Rossens, kaj diversaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,66 km², de kiuj 24,1% estas kovritaj de arbaro, 70,2% servas por agrikulturo kaj 5,7% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Villarzel limas en nordoriento al Châtonnaye (FR), en sudokcidento al Villaz-Saint-Pierre (FR), en sudsudoriento al La Folliaz (FR), en sudo al Romont, en sudokcidento al la suda parto de Valbroye, en okcidento al Henniez, kaj en nordokcidento al la norda parto de Valbroye.

Trafiko
-------

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 188 de Romont al Payerne. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 8 kilometrojn norde de la komunumo apud Payerne. Pere de poŝtaŭtolinio de Romont al Payerne la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Villarzel datiĝas el la jaro 1228 kiel *Vilarsel*. Villarzel formis dum mezepoko kune kun Sédeilles, Cerniaz, Villars-Bramard, Rossens, Marnand kaj Granges kastlanvoktejon, kiu apartenis al la regejo de la episkopo de Laŭzano. Dum la jaro 1212 ĝis 1220 la episkopo de Laŭzano konstruigis en Villarzel burgon kun ringmuro. En la jaro 1536 Villarzel estis konkerita de Berno kaj submetita al la Voktejo Moudon, kiu post la Helveta Revolucio fariĝis distrikto kaj en la jaro 2006 estis integrita al la Distrikto Brojo-Vully. Kun efiko de la 1-a de julio 2006 la ĝis tiam autonomaj komunumoj Rossens kaj Sédeilles estis integritaj al la teritorio de la komunumo Villarzel.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Gilbert Coutaz*: *Villarzel* en *Historia Leksikono de Svislando* (2012-03-16)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Villarzel

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Villarzel** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Kolegio de VillarzelKolegio de Villarzel
* Kampara bieno en SédeillesKampara bieno en Sédeilles
* Turo de VillarzelTuro de Villarzel

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Brojo-Vully |
| --- |
| Avenches • Brenles • Bussy-sur-Moudon • Carrouge • Champtauroz • Chavannes-sur-Moudon • Chesalles-sur-Moudon • Chevroux • Corcelles-le-Jorat • Corcelles-près-Payerne • Cremin • Cudrefin • Curtilles • Dompierre • Faoug • Forel-sur-Lucens • Grandcour • Henniez • Hermenches • Lovatens • Lucens • Missy • Moudon • **Payerne** • Prévonloup • Ropraz • Rossenges • Sarzens • Syens • Trey • Treytorrens (Payerne) • Valbroye • Villars-le-Comte • Villarzel • Vucherens • Vulliens • Vully-les-Lacs |  |

 |
**Villasabariego** [biljasabaRJEgo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Esla-Campos*, en la sudoriento de la provinco.

Komarkoj de la provinco Leono; *Esla-Campos* sudoriente, oranĝece.
Villafañe.
Villacontilde en 1958.
Valle de Mansilla.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villimer, Vega de los Árboles, Villafañe, Villasabariego, Villabúrbula, Palazuelo de Eslonza, Villacontilde, Villafalé, Valle de Mansilla, Villarente kaj Villiguer, okupas totalan areon de 59,75 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 121 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 19 km de Leono, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Valdefresno, Vegas del Condado, Gradefes, Villaturiel, Valdepolo, Mansilla Mayor kaj Mansilla de las Mulas.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Ĉefaj vidindaĵoj estas la retablo de la preĝejo de Villabúrbula, la Jakoba Vojo, preĝejoj kun romanikaj elementoj kaj arkeologia kuŝejo de la astur-romia urbo Lancia.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759562
 |
**Villaseca de Arciel** [biljaSEka dearZJEL] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la provinco Sorio kaj en la komarko *Campo de Gómara* en la oriento de la provinco. *Villaseca* signifas en la hispana *Seka vilaĝo*.

Geografio
---------

*Campo de Gómara* en la oriento de la provinco Sorio.
Loko de Villaseca de Arciel en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,57 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 24 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 170 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 35 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Ĝi estas oriente de Gómara.

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Encinares de Sierra del Costanazo*, okupanta 2 hektarojn, nome 1 % de la teritorio, kaj la Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel *Altos Campos de Gómara*, okupanta 4 089 hektarojn, nome 48 % de la teritorio.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

En la *Censo de Pecheros* de 1528 oni registris 64 pecheros, tio estas impostopagantaj familioj.​ En la frua dokumento ĝi aperas literumita Villaseca, formante parton de la Sexmo de Arciel.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, tradicia arkitekturo kaj tiel plu.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rCampo de Gómara |
| --- |
| Alconaba• Aldealafuente• Aldealpozo• Aldealseñor• Aldehuela de Periáñez• Aliud• Almajano• Almaluez• Almazul• Almenar de Soria• Bliecos• Buberos• Buitrago• Cabrejas del Campo• Candilichera• Cañamaque• Carabantes• Cihuela• Ciria• Cirujales del Río• Deza• Fuentecantos• Fuentelmonge• Fuentelsaz de Soria• Gómara• Hinojosa del Campo• La Losilla• Los Villares de Soria• Monteagudo de las Vicarías• Narros• Pinilla del Campo• Portillo de Soria• Pozalmuro• Quiñonería• Renieblas• Reznos• Santa María de Huerta• Serón de Nágima• Tajahuerce• Tejado• Torlengua• Torrubia de Soria• Villar del Campo• Villaseca de Arciel |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351475
* VIAF: 12146285390815370552
 |
**Villatuelda** estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono (Hispanio), distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero.

Geografio
---------

Ĝi havas areon de 15.30 km² kun 42 loĝantoj (2021).

Historio
--------

Arkitektura elemento de la preĝejo.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

La nuntempa vilaĝo **Villatuelda** estis fondita dum la rekonkero (meze de la 10a jarcento) de visigoto nomata Théudila, kiu nomis la lokon per la nomo "Villa Théudila" (poste **Villatuelda**).

El la 16-a jarcento ĝi estis sub la jurisdikcio de la Duklando de Medinaceli .

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.

Bibliografio
------------

* Adeliño Vélez, Antonio: *Villatuelda, historia, arte y leyenda*, memeldono, 1998

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de la Urbodmo de Villatuelda
* Villatuelda, la vilaĝo de ĉiuj Arkivigite je 2008-02-12 per la retarkivo Wayback Machine
* Amikoj de Villatuelda

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 269722
 |
**Villatoro** [biljaTOro] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo *Villatoro* estas komprenebla kiel *Vilaĝo de taŭro* alude al "verracos" de vetonoj trovitaj en la teritorio. Nun estas kelkaj en la placo kaj en la blazono kaj flago.

Villatoro en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.
Panoramo kun Montopasejo de Villatoro fone.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 56,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 159 loĝantojn. Ĝi perdis 800 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 42 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Villanueva del Campillo, Vadillo de la Sierra, Poveda, Casas del Puerto, Pradosegar, Muñotello, Villafranca de la Sierra (eksklavo), Cepeda la Mora kaj Mengamuñoz. Tra la teritorio fluas la rivero Adaja. La Montopasejo de Villatoro je 1386 m super la marnivelo estas ligilo de la Valo Amblés kun la Valo Corneja (Valdecorneja), laŭ la nacia ŝoseo 110 kiu estas komunikilo de Casas del Puerto kaj Villatoro, kaj jurisdikcia limo intar ambaŭ municipoj; temas pri la natura pasejo inter la masivo de La Serrota kaj la Montaro de Avilo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La preĝejo estas de la 16-a jarcento; la skulptaĵoj de la baroka retablo estas de la 18-a jarcento. El la kastelo de Villatoro restas nur unu turo, kaj cetere funkcias kiel centro de rura turismo nome Torre del Mayorazgo. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Bildaro
-------

* "Verraco" ĉe la placo."Verraco" ĉe la placo.
* Turo kaj rura turismo.Turo kaj rura turismo.
* Suda pordego de la preĝejo.Suda pordego de la preĝejo.
* Suda pordego de la preĝejo.Suda pordego de la preĝejo.
* Ornama detalo de la muro de la preĝejo.Ornama detalo de la muro de la preĝejo.
* Sonorilturo kaj okcidenta pordego de la preĝejo.Sonorilturo kaj okcidenta pordego de la preĝejo.
* Norda pordego de la preĝejo.Norda pordego de la preĝejo.
* Bulornamado tipa de la regiona arkitekturo tial nomita avila perlado.Bulornamado tipa de la regiona arkitekturo tial nomita *avila perlado*.
* Blazono de Aŭgustenanoj, devena de la Monaĥejo del Risco de Amavida.Blazono de Aŭgustenanoj, devena de la Monaĥejo *del Risco* de Amavida.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762414
* VIAF: 746152637800920220007
 |
**Villaverde-Mogina** [biljaBERrde-moĤIna] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Arlanza*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Arlanza, sudokcidente kaj violkolora.
Palaco de Barahona.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,55 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 74 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.

Ĝi distas 42 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, limas kun Revilla Vallejera, Los Balbases, Belbimbre, Villodrigo (Palencia), Valles de Palenzuela kaj Santa María del Campo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

El la pasinteco restis vidindaĵoj kiel la blazonhava palaco de Barahona kaj la romanika preĝejo de Sankta Adriano kaj Sankta Natalia.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776815
 |
**Villavellid** [biljabeĜID] estas municipo en la okcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montes Torozos* en la okcidento de la provinco.

Villavellid en la provinco Valadolido.
La komarko *Montes Torozos* de la provinco Valadolido, flave, centrokcidente.
La kastelo.
La preĝejo de Sankta Maria.
Ruinoj de la preĝejo de Sankta Mikaelo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 51 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 25 el 1991.

Ĝi distas 49 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj estas inter municipoj Villardefrades kaj Tiedra. Ĝia municipa teritorio estas monteta kaj trairata de rojoj.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En 1452 estis senjoro de la kastelo Diego de Almanza, reganto de Toro, kiu donis ĝin al sia filino Francisca en 1465. Je ŝia morto la kastelo estis de ŝia fratino Constanza kies filo Francisco estis la unua markizo de Alcañices.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento, la ruinoj de la preĝejo de Sankta Mikaelo kaj la kastelo.

Bildoj
------

* Cilindra turo de la kastelo.Cilindra turo de la kastelo.
* Kuba turo de la kastelo.Kuba turo de la kastelo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766358
 |
**Villavelayo** [biljabeLAĝo] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Supra Najerilla kaj en ties plej suda parto, nome *Las 7 Villas*. 

La municipa teritorio de Villavelayo, en la sudokcidento de la regiono.

Geografio
---------

Ĝi estas aparta loĝloko kun komunikvojo al la cetero de la komarko kaj de la regiono laŭ la regiona ŝoseo LR-113 tra Mansilla de la Sierra dum okcidente oni alvenas al la Provinco Burgoso tra Canales de la Sierra. Ĝi estas ĉe la supra fluejo de la Valo de la rivero Najerilla, je 940 metroj super marnivelo. 

La loĝloko estas ĉe la montaro Sierra de la Demanda, kiu havas grandajn arbarojn de fagoj, pinoj kaj kverkoj.

Historio
--------

La plej fruaj dokumentaj mencioj datas de la 10-a jarcento, en tempo de la grafo Fernán González. Ĝi apartenis al la "alfoz" de Canales, kiu poste estis vendita de la monaĥejo de San Pedro de Arlanza en 1246 al la senjoroj de Cameros, kiuj retenis tiujn loĝlokojn ĝis la jaro 1821.

Pri ekonomio, la mezepoka institucio Mesta markis la historion de la montaro ĝis nun. La transmigra brutobredado ordigis la spacon, la uzadon kaj la vivmanieron de multaj generacioj. La brutobredado de ŝafoj estas perfekte adaptebla al la orografiaj kaj klimataj kondiĉoj de la areo, kaj krome estis ankaŭ bovoj kaj kaproj. Ŝafoj ludis gravan rolon en la florado de tekstila industrio en la areo. Sed tio ŝanĝiĝis meze de la 19-a jarcento, kiam la konkurenco de la moderna tekstila industrio de Katalunio ruinigis la lokan tekstilan industrion, tro mandependa kaj tro malmulte mekanizita (kun konsiderinda malprogreso en la adoptado de energioj alternativaj al la hidraŭlika), kaj tro for de la ĉefaj fervojoj. Pro tio fine de la 19-a jarcento la loĝantaro elmigris al novaj industriaj centroj.​ Dum la 20-a jarcento la brutobredado perdis gravon kaj denove la loĝantaro elmigris dekomence ĉefe al Ameriko (Argentino, Kubo kaj Ĉilio).

En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la komenco de la 20-a jarcento oni perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn ĝis la nunaj 40.

Aktualo
-------

La forstado de arbaroj okupas 1 400 ha de natura medio kun alta biodiverseco. Estas fagoj, kverkoj, ileksoj kaj ĉe la limo kun la provinco Burgoso, grandaj pinaroj.​ 

La loĝantaro estas tre maljuna. Vizitindaĵoj estas la preĝejo kaj la ermitejo, montara pejzaĝo, ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----

1. ↑  La contribución industrial de 1852 en La Rioja. de Joaquín Giró.
2. ↑   Blanco, Benjamín (22a de Januaro 2017). «El árbol de la memoria». La Rioja.
3. ↑  Historia de Villavelayo Arkivigite je 2022-09-15 per la retarkivo Wayback Machine Municipa retejo. Konsultita la 15an de Septembro 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795684
 |
**Villaverde de Rioja** [biljaBERde deRJOĥa] (verda vilaĝo de Rioĥo] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Supra Najerilla kaj precize en ties norda subkomarko, nome *la Cogolla* kaj en la centrokcidento de la regiono. 

La municipa teritorio de Villaverde de Rioja, en la okcidento de la regiono.

Geografio
---------

Ĝi estas loĝloko kun komunikvojo al la cetero de la komarko kaj de la regiono laŭ la regiona ŝoseo LR-331 kiu kondukas orienten al Estollo kaj San Millán de la Cogolla kaj okcidente al Bobadilla. Ĝi estas ĉe la meza fluejo de la Valo de la rivero Najerilla, je 810 metroj super marnivelo.

Historio
--------

La plej frua dokumenta mencio datas de 26a de junio 1014, kiam la reĝo Sanĉo la 3-a de Navaro donas al la Monaĥejo de San Millán de la Cogolla, la vilaĝon de Colia (aktuala Villaverde de Rioja), kaj ties teritoriojn. Ekde tiam, la konfliktoj kun la proksimaj lokoj estis konstantaj pro la profito de montoj kaj paŝtejoj. La plej elstaraj okazis en 1097 per lukto inter la lokanoj de Coja (kvartalo de Tobía tiam), Matute kaj Tobia. 

Pri ekonomio, la mezepoka institucio Mesta markis la historion de la montaro ĝis nun. La transmigra brutobredado ordigis la spacon, la uzadon kaj la vivmanieron de multaj generacioj. La brutobredado de ŝafoj estas perfekte adaptebla al la orografiaj kaj klimataj kondiĉoj de la areo, kaj krome estis ankaŭ bovoj kaj kaproj. Ŝafoj ludis gravan rolon en la florado de tekstila industrio en la areo. Sed tio ŝanĝiĝis meze de la 19-a jarcento, kiam la konkurenco de la moderna tekstila industrio de Katalunio ruinigis la lokan tekstilan industrion, tro mandependa kaj tro malmulte mekanizita (kun konsiderinda malprogreso en la adoptado de energioj alternativaj al la hidraŭlika), kaj tro for de la ĉefaj fervojoj. Pro tio fine de la 19-a jarcento la loĝantaro elmigris al novaj industriaj centroj.​ 

En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la 1950-aj jaroj oni perdis ĉirkaŭ 200 loĝantojn ĝis la nunaj 60.

Aktualo
-------

La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵoj estas la preĝejo kaj la ermitejo, la montara pejzaĝo, ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----

1. ↑   Garcia Prado, Justiniano (1983). «Historia de la Rioja». Konsultita la 16an de Septembro 2022.
2. ↑  La contribución industrial de 1852 en La Rioja. de Joaquín Giró.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795781
* VIAF: 316735171
 |
**Villaverde de Íscar** [biljaBERde deISkar] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo *Villaverde de Íscar* estas etimologie komprenebla kiel Verda Urbo de Íscar, alude al komarka centro.

Villaverde de Íscar en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 27,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 560 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte preskaŭ 300 el la 1960-aj jaroj.

Ĝi distas 71 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Pedrajas de San Esteban (provinco Valladolid), Pedrajas de San Esteban (provinco Valladolid), Aguasal (provinco Valladolid), Fuente el Olmo de Íscar, Llano de Olmedo (provinco Valladolid) kaj Villeguillo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La loĝloko ekkonstruiĝis en la 11-a jarcento kiel domaro sendependa de Íscar (Valadolido) ĝis 1833 de Segovio, kaj tiam sidejo de la *Comunidad de Villa y Tierra de Íscar*, formita de: Cogeces de Íscar, Fuente el Olmo de Íscar, Íscar, Megeces, Pedrajas de San Esteban, Remondo kaj Villaverde de Íscar.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj), brutobredado (ŝafoj) kaj forstado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Nuna ĉefa enspezofonto estas komercado de pinsemoj

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Stefano.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767008
 |
**Villazala** [biljaZAla] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *El Páramo* (Altebenaĵo aŭ Stepo), en la sudo de la provinco. 

La provinco Leono en la regiono kaj *El Páramo* en la provinco.
Komarkoj de la provinco Leono; *El Páramo* (Altebenaĵo) sude, grizkolora.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villazala, Huerga de Frailes, Castrillo de San Pelayo, San Pelayo, Santa Marinica y Valdesandinas, okupas totalan areon de 45,42 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 636 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 47 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Villarejo de Órbigo, Bustillo del Páramo, San Cristóbal de la Polantera, Urdiales del Páramo, Soto de la Vega, Regueras de Arriba kaj Valdefuentes del Páramo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo, aliaj irigaciaj cerealoj kaj beto) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Bildaro
-------

* Enirejo.Enirejo.
* Urbodomo.Urbodomo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758655
 |
**Universala Federacio Esperantista** estis la nomo de (provo de) internacia Esperanto-asocio, ekzistanta en 1932/1933.

Fondo
-----

Dum la UK 1932 en Parizo la plej multaj naciaj Esperanto-societoj decidis ne daŭrigi la kunlaboron kun UEA laŭ la Helsinki-sistemo. Ili fondis *Universalan Federacion Esperantistan* (UFE), kiu iomete similis al UEA, sed estis bazita sur la naciaj societoj. Samtempe ili provis atingi interkonsenton kun UEA pri komuna organizaĵo. Tamen UFE ne nur servis kiel minacilo, sed oni provis vere realigi tiun organizaĵon.

Ekzisto kaj ĉeso
----------------

Jam en Parizo kunsidis la reprezentantoj Dubois (franca asocio), Giorgio Canuto (itala), Cecil Charles Goldsmith (brita), Hovorka (aŭstria), Malmgren (sveda), Schmalz (germana) kaj Schoofs (belga). Tiu komisiono ellaboris statuton de UFE. La UEA-gvidantoj trovis la statuton neakceptebla.

La statuton akceptis la naciaj societoj de Britio, Brazilo, Danio, Francio, Hispanio, Italio, Japanio, Litovio, Svedio kaj la societoj de Katalunio kaj de Saar-teritorio. Cirkulero de la 5a de januaro 1933 informis pri la faktiĝo de la konstitucio. Ĝis majo, tiel la oficiala informo, UFE "funkciis preskaŭ regule kaj registris 3549 membrojn." Sed ne aperis la Jarlibro, kiun anoncis la statuto.

Entute, la UFE-estroj sukcesis en majo 1933 dum kunsido en Ĝenevo atingi interkonsenton kun la UEA-gvidantoj Eduard Stettler kaj Hans Jakob. Rezulto fine estis la Interkonsento de Kolonjo kaj la establo de "nova UEA".

Literaturo
----------

* Internacia Centra Komitato de la Esperanto-Movado: *Oficiala Dokumentaro Esperantista. Dudekkvina Universala Kongreso de Esperanto (Köln, 29 julio - 5 aŭgusto 1933)*, Ĝenevo 1933, p. 74.
* Marcus Sikosek (Ziko van Dijk): *Die neutrale Sprache. Eine politische Geschichte des Esperanto-Weltbundes*. Bydgoszcz: Skonpres 2006. 459 paĝoj, il. ISBN 978-83-89962-03-4.
La **Tunizia Ligo pri Homaj Rajtoj** - france *Ligue tunisienne des droits de l'homme* aŭ pli longe *Ligue tunisienne pour la défense des droits de l'homme*, LTDH, arabe ‏الرابطة التونسية للدفاع عن حقوق الإنسان‎, latinliterigo laŭ sistemo DMG *ar-Rābiṭa at-tūnisiyya li-d-difāʿ ʿan ḥuqūq al-insān* - estas gvida opozicia politika movado en Tunizio. Ĝi fondiĝis en 1976.

Konsistanta komence precipe el juristoj, instruistoj, midicinistoj, advokatoj kaj ĵurnalistoj, la unua liga prezidanto inter la jaroj 1976 kaj 1988 estis la medicinisto *Saadeddine Zmerli*. La ligo ĝis la jaro 2011 sukcesis okazigi kvin kongresojn, la lasta en 2000, sed la sesa kongreso antaŭvidita por 2006 estis ŝtate malpermesata. Ekde 2000 la advokato *Mokhtar Trifi*, politike proksima al la komunista-laborista partio de Tunizio, estis gvidanto de la ligo, ekde 2007 la eksa ambasadoro *Moncer Rouissi*. Malgraŭ ŝtataj timigoj kaj malpermesoj ĝis la komenco de 2011, la gvida komitato de la ligo daŭrigis ĉiusemajnajn kunvenojn.

Post kiam sekve de amasaj civitanaj protestoj la tunizia prezidanto  Zine El Abidine Ben Ali la 14-an de januaro 2011 devis forlasi la landon, la 17-an de januaro en Tunizio estis formita portempa koalicia registaro sub gvido de Mohamed Ghannouchi, kiu samtage deklaris liberigon de ĉiuj politikaj prizonuloj, enkondukon de novaj liberoj por amaskomunikiloj kaj abolicion de la antaŭa malpermeso pri agado de la Tunizia Ligo pri Homaj Rajtoj.

La ligo en somero 2013 kun la Tunizia Ĝenerala Laborista Unio (UGTT, *Union Générale Tunisienne du Travail*), la Tunizia Unio de Industrio, Komerco kaj Metioj (UTICA, *Union Tunisienne de l'Industrie, du Commerce et de l'Artisanat*)kaj la Nacia Ordeno de Tuniziaj Advokatoj (*Ordre National des avocats de Tunisie*) kreis la grupiĝon Tunizia Kvaropo de Nacia Dialogo por havi forumon de diskuto pri la naciaj malakordoj sekve de la Tunizia Revolucio de 2011. La kvaropo la 9-an de oktobro 2015 honoriĝis per la Nobel-premio pri paco de tiu jaro.

Referencoj
----------

1. ↑  gazetara komunikaĵo "La pacpremio 2015" la 9-an de oktobro 2015 en la retejo *nobelpeaceprize.org* Arkivigite je 2015-10-12 per la retarkivo Wayback Machine (norvege) kaj en la retejo *nobelprize.org* (angle) de la Norvega Nobel-Komitato

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tunizia Ligo pri Homaj Rajtoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* gazetara komunikaĵo de la ligo en majo 2003 (angle)
* protesta rezolucio de *Amnestio Internacia* kontraŭ ŝtataj timigoj direkte al la ligo, el septembro 2005, jen angle[*rompita ligilo*], france[*rompita ligilo*], hispane[*rompita ligilo*] kaj arabe[*rompita ligilo*].
* kontaktaj informoj pri la ligo el la retejo *socialwatch* (angle, france kaj hispane)
Gustavo Dudamel dum turneo tra Eŭropo, 2008
**Gustavo Adolfo Dudamel Ramírez** (\* 26-a de januaro 1981 en Barquisimeto, Venezuelo) estas venezuela violonisto kaj dirigento kaj „simbola figuro de la nekomparebla entuziasmo pri klasika muziko en sia lando."

Vivo kaj verko
--------------

La muzika instruado de Dudamel komenciĝis frue per „El Sistema", la venezuela muzikprogramo por subteni malavantaĝigitajn infanojn kaj junulojn. Aĝante 10 jarojn Dudamel eklernis la violinludadon, poste ankaŭ komponadon. Kiam li – aĝante 12 – unuafoje anstataŭis la dirigenton de la junulara orkestro de sia urbo, lia talento evidentiĝis kaj oni kuraĝigis lin studi. Aĝante 18 jarojn li fariĝis en 1999 ĉefdirigento de la Sinfónica de la Juventud Venezolana Simón Bolívar, la landa venezuela junulara orkestro.

Ankaŭ spertaj dirigentokolegoj kiel Sir Simon Rattle, Claudio Abbado aŭ Daniel Barenboim estis impresitaj de la talento de Dudamel kaj pretis kunlabori kun la Simón-Bolívar-orkestro.

En 2004 Dudamel gajnis la unuan „dirigento-konkurson Gustav Mahler" de la Bambergaj simfonianoj. En 2006 Dudamel registris sian unuan lumdiskon por Deutsche Grammophon. Ekde 2007/08 Dudamel estas ĉefdirigento de la Gotenburgaj simfonianoj, por 2009/10 li estas destinita kiel ĉefdirigento de la Filharmonio Los Angeles.

La 16-an de aprilo 2007 li dirigentis en Vatikano koncerton kun la Radiofonia Simfonia Orkestro Ŝtutgarto okaze de la 80-a jubileo de papo Benedikto la 16-a. Ili ludis verkojn de Antonín Dvořák, Giovanni Gabrieli kaj Wolfgang Amadeus Mozart.

Gustavo Dudamel kun edzino Eloisa Maturen, 2006
En 2008 Dudamel unuafoje dirigentis - kun granda sukceso - la Berlinajn filharmonianojn dum la ĉiujara somera koncerto en *Waldbühne*. Per tiu koncerto Dudamel konatiĝis al granda publiko en Germanio.

En 2006 Gustavo Dudamel edziĝis al sia multjara amikino Eloisa.

Literaturo
----------

"Sinfonie der Straße. Die venezolanische Jugendorchesterbewegung" (Simfonio de la strato. La venezuela movado de junularaj orkestroj), en: Matices (Ĵurnalo pri Latinameriko, Hispanio, Portugalio), Nr. 39/2003

Fontoj
------

1. ↑  *"Im Takt der Leidenschaft"*, FAS, 22-a aŭgusto 2007
2. ↑  *"Papst Benedikt empfing Gratulanten"*, Vorarlberger Nachrichten, 16-a aprilo 2007
3. ↑  *"Philharmoniker begeistern in der Waldbühne"*, Berliner Morgenpost, 26-a januaro 2009
4. ↑  *"Gute Laune? Das ist mein Job!"*, Tagesspiegel, 26. März 2009

Eksteraj ligiloj
----------------

* www.gustavodudamel.com
* Informoj pri Gustavo Dudamel en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* *Beethoven plus* – Gustavo Dudamel Arkivigite je 2008-10-06 per la retarkivo Wayback Machine en *KlassikAkzente*
* „Im Takt der Leidenschaft" (Laŭ takto de l' pasio), FAS, 22-a aŭgusto 2007
* "Das Musikwunder von Caracas" (La muzikmiraklo de Karakaso), dokumenta televida filmo

* Kategorio Gustavo Dudamel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 282736
* GND: 133898229
* LCCN: no2006093465
* VIAF: 119576191
* ISNI: 0000 0001 1086 1072
* SUDOC: 159639670
* BNF: 151193874
* MBA: 4c8702d6-86f9-4ef0-a9ee-08042481c542
* NDL: 001091966
* BIBSYS: 6088063
* NKC: xx0086773
 |
jen sceno kun Nora kaj Torvald el universitata prezento en Ohio, Usono, de 2012**Pupohejmo** estas teatraĵo de Henrik Ibsen. La verko, norvege publikigita en 1879, estas nomita en la norvega originalo ***Et dukkehjem*** (laŭvorte **pupohejmo**, kiel la esperanta traduko, dum tradukoj al aliaj eŭropaj lingvoj parte elektis malpli simplajn titolojn). La titolo priskribas la rigidecon kaj enfermiĝon el kiuj la protagonisto, la junulino *Nora*, eksplodas ĉe la fino. Kaj ŝia patro kaj ŝia edzo *Torvald Helmer* traktas ŝin, konforme al tiutempaj sociaj konvencioj, kiel havaĵon kiu estas altvalora por ili, sed al kiu ili ne permesas havi propran vivon.

La teatraĵo havis sian unuan prezentadon la 21-an de decembro 1879 en Kopenhago ĉe la Reĝs Teatro (*Det Kongelige Teater*). La germanlingva premiero okazis en 1880 en Hamburgo. Por tiuj prezentoj, la fino devis esti ŝanĝita en konsidero de la nuntempa vido de la socia institucio geedziĝo. Estis celite ke *Nora* finfine forlasos *Torvald Helmer* kaj la infanojn. En ĉi tiuj prezentoj tamen *Nora* restis pro la infanoj. La unua germana prezentado kun la origina fino de Ibsen ankoraŭ povis okazi samjare en 1880 en Munkeno.

kovrilo de la sceneja libreto "Pupohejmo" de 1991

En Esperanto
------------

110 jarojn pli poste, la teatraĵo ankaŭ alvenis en la Esperantlingva mondo: la german-nederland-brita ensemblo Kia Koincido de junaj esperantistoj profesiece ekprezentis la esperantlingvan teatran version en la UK 1991 en Bergen, Norvegio - poste sekvis multaj pliaj surscenigoj en aliaj eŭropaj landoj. La teksto estis speciala versio de la teatra ensemblo (aparte redaktita fare de Judith Jackson, Thomas Bormann, Saskia Idzerda kaj Martin Haase), farita surbaze de antaŭaj tradukoj de Odd Tangerud kaj Jens Larsen. La premiero de la 3-akta prezento en la urba halo de Bergen daŭris 150 minutojn, kutima daŭro por la teatraĵo.

La esperanta teatra ensemblo en sia sceneja libreto jene enkondukis en la temon:

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Ibsen verkis "Pupohejmon" en 1879. Li volis kritiki la multajn pupohejmojn en la tiama socio. Virinoj, plene dependaj de siaj edzoj, estis kaptitaj en "pupohejmoj". Pupohejmoj ekzistas ankoraŭ hodiaŭ, eble kun alia aspekto. Ia dramo de Ibsen celas prezenti problemon el nuntempo. Tio validas por 1879, kaj ankaŭ por hodiaŭ. Tial Kia Koincido ne ludas en kostumoj de 1879, kaj vi trovos kelketajn modernigojn en la teksto, kaj, ekzemple, elektrajn kandelojn sur la Kristnaska arbo. **"** |
| — sceneja libreto "Pupohejmo" de Kia Koincido, Mannheim 1991, paĝo 2 |

 |

Ludis ĝin
---------

* Tara Fitzgerald

Referencoj
----------

1. ↑  el la 20-paĝa sceneja libreto de Kia Koincido (plus kvarpaĝa kovrilo), titolita simple "Pupohejmo", red. Thomas Bormann, eldonita en Mannheim 1991

* Kategorio Pupohejmo (teatraĵo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 806982
* GND: 4099245-7
* LCCN: n82227738
* VIAF: 293018205
 |
**György Kolonics** [djordj koloniĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kolonics György** estis hungara kanuisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, 15-foja mondĉampiono.

Statuo pri György Kolonics
György Kolonics naskiĝis la 4-an de junio 1972 en Budapeŝto, li mortis la 15-an de julio 2008 en Budapeŝto.

Biografio
---------

György Kolonics estis kanuisto en ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono 57-foje inter 1991-2007 individue, duope aŭ kvarope. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1996 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2000 kun po unu oraj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua 15-foje inter 1993-2007. Li mortis dum trejnado antaŭ partopreni en Somera Olimpiko 2008. Post la olimpiko li volis fini sian aktivan sportan karieron, samtempe li planis la edziĝon. Liaj oftaj partneroj en kanuo estis György Kozmann (kanuisto) kaj Csaba Horváth (kanuisto). Li ricevis premiojn ekde 1995, la lastan jam postmorte en 2008.

Memorigiloj
-----------

* lernejo en Budafok-Tétény portas la nomon "Kolonics György" (2008)
* asteroido A 175281 Kolonics (2008)
* statuoj en Gárdony (2013) kaj Csepel (distrikto) (2017)
* strato en Dunakeszi (2017)

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungarlingva biografio kun foto
* nekrologo

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio György Kolonics en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 809430
 |



* Portalo pri Biografio
Svisa esperantisto

**Friedrich** (*Fritz*) **UHLMANN** (1881-1938), estis svisa esperantisto, framasono. Li estis medicinisto, kaj laboris en Schussenried, Virtembergo

Uhlmann verkis lernolibron, vortareton, tradukis "Kulturceladoj de la nuntempo" de Auguste Forel en 1911. Li kunlaboris al la revuoj "Esperanto", "Monda Poŝto", "Internacia Medicina Revuo", "Vespera Horo".

Vivo
----

Friedrich Uhlmann vizitis la gimnazion en Burgdorf kaj Berno kaj studis poste medicinon en la universitatoj de Berno, Zuriko, Bruselo (Belgio), Parizo (Francio) kaj Halle (Germanio). En 1907 li doktoriĝis kaj poste eklaboris kiel kuracisto en Huttwil, Kantono Berno, kie li en 1910 publikigis la Esperanto-revuon Verda Horo. En 1918 li fariĝis privatdocento pri farmakologio en la Universitato de Berno.

Enciklopedio de Esperanto pri Uhlmann
-------------------------------------

  



| Enciklopedio de Esperanto | Enciklopedio de Esperanto | Flago de Esperanto
Ĉi tiu teksto estas prenita el la Enciklopedio de Esperanto 1934. Vi povas plibonigi ĝin per vikiigo kaj aktualigo de la enhavo. Kiam la origina teksto estos sufiĉe vikiigita kaj aktualigita, forigu ĉi tiun kadron, kaj anstataŭe enmetu la ŝablonon *EdE* en la artikolon. | Enciklopedio de Esperanto | Enciklopedio de Esperanto |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **UHLMAN (ulman) Fr.** , germanlingva sviso, d-ro med. Verkis lernolibron, vortareton, trad. „Kulturceladoj de la nuntempo" de Forel, 1911. Kunlaboris al ,E‘, „Monda Poŝto", „Int. Med. Revuo", „Vespera Horo". |

Framasonaj aktivecoj
--------------------

Uhlmann estis aŭtoro de la unua framasonista ritualo en Esperanto, membro de la loĝio «Freundschaft und Beständigkeit», fondinto kaj seĝomastro de la loĝio «Zum Fels am Rhein», poste «Osiris», prezidanto de la «Allgemeine Freimaurerliga», aŭtoro de libro pri AASR, de la tri kateĥismoj kaj de la «Grosse Werklehre der Freimaurerei».

Verkoj
------

* Prof Dro A. Force. *Kulturcelado de la nuntempo*. Tradukis Dro F. Uhlmann. Esperanta Librejo, Genève, 1912?, 50pĝ.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  (Fonto: Andreas E. Künzli: *Universalaj Lingvoj en Svislando* p 684)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Listo de famaj framasonoj (en la germana lingvo)[*rompita ligilo*]
* La Internacia Ligo de Framasonoj (en la angla lingvo)


|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |