recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Vidu ankaŭ artikolon Rumo (Italio) pri komunumo en Italio.*

---

**Rumo** estas distilita alkohola trinkaĵo produktita el sukerkana suko aŭ ties melaso.
Ankaŭ eblas produkti rumon el sukerbetoj.

Rumo post distilado estas senkolora; per maturiĝo en lignaj bareloj ĝi akiras flavan aŭ brunan koloron kaj karakterizan aromon, samtempe puriĝante de nocaj substancoj (escepte de alkoholo, kompreneble).

Unua historia mencio de rumo estas el 1688 de insulo Barbado; tamen supozeble oni tie produktis rumon jam de 1627. Iuj nomas insulon Martiniko hejmlando de rumo.

Romo havas religian kaj kulturan gravecon en Karibio kaj Sudameriko. La uzo de rumo oftas en la religia tradicio de la Centria religio kaj en aliaj karibaj religioj. Krome, rumo havas multjaran rilaton al la brita mararmeo, kies maristoj, inkluzive de piratoj kaj sklavistoj, trinkis ĝin puran aŭ kun aldono da akvo (tiu drinkaĵo estas konata en la angla kiel "Grog"). Rumo estis unu el la ĉefaj komercaj produktoj, kiujn la "nova mondo" de la Amerikoj liveris al la "malnova mondo" de Eŭropo, kaj sur la fono de la komerco kaj produktado de rumo okazis eventoj kiel la Usona Revolucio.

* Sukerkano estas rikoltita por fari sukon kaj melason.Sukerkano estas rikoltita por fari sukon kaj melason.
* Karibia rumo ĉirkaŭ 1941Karibia rumo ĉirkaŭ 1941
* Botelo da rumoBotelo da rumo

Vidu ankaŭ
----------

* Koktelo
* Kaŝaso
* Bacardi
* Moĥito
* Dajkirio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rumo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* Arkivigite je 2005-07-22 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2005-03-09 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2006-01-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Stanislavo Belov (2017-09-19) Rumo kaj Biblio en Santiago de Kubo (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2017-09-23. Alirita 2017-09-23. *(vizito al muzeo de rumo en Santiago de Kubo en 2016)*
**Hermann Brandt** (naskiĝis la 6-an de oktobro 1897 en La Chaux-de-Fonds; mortis la 15-an de novembro 1972 en Ĝenevo) estis svisa kuracisto, biologo kaj sporta medicinisto. Li estas konata pro evoluigado de la sporto Ĉukpilkado (*Tchoukball*).

Sportmedicinaj agadoj
---------------------

Post studado de medicino kaj biologio, Brandt praktikis kiel kuracisto en Ĝenevo kaj ekde la 1920-aj jaroj akiris renomon en sporta medicino. Laŭ lia iniciato, sportaj medicinaj ekzamenoj estis lanĉitaj en 1928 en la Ĝeneva Gimnastika Klubo. En la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj li apogis la enkondukon de virina flugpilkado en Svislando. Post la milito li laboris kiel teamkuracisto en diversaj sportoj (flugpilkado, manpilkado, sportoj por movkapablaj handikapitoj).

Evoluo de ĉukpilkado
--------------------

La speciala atento de Brandt ĉiam estis eviti lezojn. En la 1960-aj jaroj, tio ankaŭ estis la kialo de liaj konsideroj de kreado de pilkludo sen fizika fortostreĉo kontraŭ la aliaj ludantoj: ĉukpilkado. Origine celita kiel ludo kaj trejna ilo, la sporto intertempe praktikiĝas en multaj landoj. En 1971 estis fondita internacia federacio je la mallongigo FITB, kies unua prezidanto Brandt estis ĝis sia morto.

Referencoj
----------

1. ↑  Mirjam Bartels: *Sportsoziologie: Tchoukball – Ein elitärer Sport?*, germane: "sporta sociologio: Ĉukpilkado - ĉu elitisma sporto?" (PDF; 1,7 MB), maturiga tezo de 2008 en la gimnazio *Kollegium St. Michael/Collège Saint-Michel*  en Friburgo (Svislando), publikigita en la retejo de la svisa federacio de Ĉukpilkado (arkivigite), p. 4 kaj p. 7. (jen kopio kaj plia e-dokumento elŝutebla)
2. ↑  *Historio* en la retejo de la internacia federacio FITB
**Herman DE CONINCK** (naskiĝis la 21-an de februaro 1944, mortis la 22-an de majo 1997)

  estis flandra poeto, eseisto kaj redaktoro. Li estas konata kiel "la viro kiu legigis al sia popolo poezion" (aludo al Conscience, kiu 'legigis sian popolon').

De Coninck naskiĝis en 1944 en Meĥleno. Liaj gepatroj ekspluatis librovendejon, kio ebligis lin (kaj lian fratinon) jam ekde junaĝo frandi de la monda literaturo. En la mezlernejo li verkis por la lerneja gazeto kaj je la aĝo 15 li estis firme decidinta fariĝi verkisto. Tial li studis Germanan filologion en Loveno. Post kvar jaroj da instruado, li fariĝis redaktoro de la populara revuo 'Humo' en 1970.

Lia unua poemaro
----------------

La Haye (2019)
Per sia unua poemaro "De Lenige Liefde" (la supla amo) (1969) li igis poezion alirebla por ĉiuj. De Coninck ‘revalorigas’ la normalan lingv(aĵ)on kaj do ankaŭ la normalan vivon. Tiel ĉi li fariĝis la 'patro' de la nov-realismo, demokrata tendenco en la poezio kiel reago al la hermetismo de la Eksperimentistoj.

La verko fariĝis la plej vendata poemaro de la 20a jarcento kaj premiiĝis plurfoje. En unu el la poemoj li priskribas arde kiel li pli frue en la jaro koncipis sian filon Tomas.

En 1997 la poeto mortis pro korkrizo, survoje al kongreso en Lisbono. Flandrio tiel perdis ne nur sian plej popularan poeton, sed ankaŭ eseiston, mentoron, ĵurnaliston kaj poezikritikiston.

Aperis en Esperanto
-------------------

* De lenige liefde [La supla amo], tradukis Lode Van de Velde.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Herman de Coninck en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* www.hermandeconinck.be nederlande


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 121659
* GND: 120844087
* LCCN: n83302332
* VIAF: 99566840
* ISNI: 0000 0000 7836 5430
* SUDOC: 035423420
* BNF: 13188487b
* BPN: 50595661
* MBA: 1e1bb439-bedf-4e2a-9374-0434c92bc292
* NKC: kup20000000016721
 |
Templo en BhimavaramTemplo en Bhimavaram

**Bhimavaram** (telugue **భీమవరం**) estas urbego kaj municipo en orienta Barato, en subŝtato Andra-Pradeŝo, kie ĝi estas sidejo de distrikto Okcidenta Godavari. La loknomo laŭlitere signifas: "la donaco de Bhima". 

Urbocentro de Bhimavaram

Geografio
---------

Bhimavaram etendiĝas sur la marborda ebenaĵo en alteco de 7 metrojn de la marnivelo. Bengala Golfo troviĝas proksimume 20, Tadepalligudem 30, Eluru 49, Maĉilipatnam 59, Gudivada 60, Vijayawada 94, subŝtata ĉefurbo Amaravatio 106, Mumbajo 961, Kolkato 980, tutlanda ĉefurbo Delhio 1415 kilometrojn (aere) .

Placo kun statuo en Bhimavaram

Demografio
----------

Laŭ la censo en 2011 Bhimavaram havis populacion de 142 184 kun la aglomeraĵo 146 961. La legopovo estas 83,41 %, signife pli alta ol la ŝtatmezumo (73%).

Historio
--------

Laŭ legendo templo estis konstruita inter 890–918 (post Kristo), same ankaŭ la urbo, kiu estis origine nomita "Bhimapuram". La loknomo iom post iom ŝanĝiĝis al "Bhimavaram". La areo apartenis al la ĉola dinastio, ili estis plej ofte vicreĝoj. Jam depost fino de brita dominado la tria-grada municipo estis formita en 1948, levita al dua-grada municipo en 1963, levita al unua-grada municipo en 1967, speciala municipo en 1980, elektita municipo en 2011, urba municipo en 2019.

Ekonomio
--------

Bhimavaram estas komerca centro pri rizoj. La loĝantaro produktas nutraĵojn aŭ funkciigas rizmuelejojn.

Lingvoj
-------

La telugua estas oficiala lingvo en Bhimavaram, sed oni instruas ankaŭ angle.

Edukado
-------

Bhimavaram estas la regiona centro por alteduko, kiu okazas en pluraj institucioj.

Religioj
--------

En Bhimavaram vivas hinduoj (preskaŭ 91%), muslimoj (5%) kaj kristanoj (4%). La urbego estas grava pilgrima loko.

Klimato
-------

Jare pluvas po 992 mm. La temperaturo varias averaĝe inter 23-33 °C.

Trafiko
-------

En Bhimavaram renkontiĝas 3 fervojaj linioj kaj 5 vojoj. Enurbe estas ankaŭ aŭtobusa stacidomo. La plej proksima flughaveno troviĝas en Raĝamahendravaram ĉirkaŭ 80 km-ojn for.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* statuo

* KonstruaĵoKonstruaĵo
* TemploTemplo
* VojkruciĝoVojkruciĝo
**Bhind,** laŭ (hindie **भिंड**) estas urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.

Vojo en Bhind

Demografio
----------

Bhind havis populacion de 197 585 en 2011 kun legopovo de 83%, kiu estas signife pli alta, ol la landa aŭ regiona mezumo.

Geografio
---------

Bhind situas 143 metrojn super la marnivelo en la norda parto de la subŝtato proksime de la najbara Utar-Pradeŝo. Ŝikohabad troviĝas 62, Gvalior 72, Morena 77, Oraj 96, Agra 97, tutlanda ĉefurbo Delhio 274, subŝtata ĉefurbo Bopalo 395, Indaur 521, Mumbajo 1043, Kolkato 1068 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Reĝo konstruis fortikaĵon kontraŭ la oftaj ribeloj en la 16-a jarcento. En la proksimeco ekzistas ankaŭ aliaj fortikaĵoj el diversaj jarcentoj.

Ekonomio
--------

Ĉe Bhind la agrikulturo estas la plej grava okupiĝo.

Lingvoj
-------

En Bhind la oficiala lingvo estas la hindia.

Religioj
--------

En Bhind plejparto de la populacio estas hinduoj (86%), krome ĝajnistoj (7%),islamanoj (6%), fine iomete ekzistas aliaj religioj.

Klimato
-------

En Bhind pluvas malmulte, ol en la najbareco.

Trafiko
-------

Bhind havas trairan fervojan linion kaj 5 alvenantajn vojojn.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* fortikaĵo

Fontoj
------

* WikiTrans
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Giordano MOYA ESCAYOLA** (Terrassa, 1913—2009), elektro-teknikisto, estis esperantista aktivulo kaj verkisto el Katalunio, Hispanio.

Vivo
----

Li esperantistiĝis en 1933 en la Zamenhofa Instituto de Barcelono, kaj tuj viglis en laboristaj esperantistaj medioj.

Post la hispana intercivitana milito kaj dua mondmilito li renovigis sian esperantistan idealon. En tiu linio li estis en 1951 unu el la ĉeforganizantoj de la unua hispana Esperanto-Kongreso post la milito, okazinta en Terrassa.

Giordano Moya ofte gvidis kursojn kaj prelegis en Esperanto en Kongresoj kaj Renkontiĝoj. Li estis estrarano de Hispana Esperanto-Federacio, redaktoro de "Boletín" kaj sekretario de OKK de la 59-a SAT-kongreso okazinta en Sant Cugat del Vallés en 1986.

Verkoj
------

Premiita en la beletra Konkurso "Comella-Bassols" en 1968, li ankaŭ atingis la Duan Premion en la programero "Esperanto-Tagoj" en la Universitato de Budapeŝto en 1971, kaj ricevis subpremion en proza verko en la 17-aj Internaciaj Floraj Ludoj okazintaj en Tortosa en 1978.

Li ĉefe verkis eseojn. Ĉefaj libroj:

* *"L' Aventura Humana"* en la kataluna lingvo, 1981, tradukita al Esperanto kiel *"La Homa vivaventuro"* (Barcelona Esperanto-Centro, 1987).
* *"Esperanto en prospektivo"* (1989)
* *"Survoje al Universala Civilizacio"* (1995)
* *"Esperantismo. Prelegoj kaj eseoj"* (2002)

En liaj eseoj li defendis tre ideologiitan *esperantismon*, emfazantan la zamenhofan Homaranismon.

Referencoj
----------

* *"Esperanto en Katalunio"*, de Antonio Marco Botella, BEC, junio 2005.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Lia verko "Esperantismo"
* Recenzo pri "Esperantismo"


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 277291
* GND: 133035190
* LCCN: n82107364
* VIAF: 70107358
* ISNI: 0000 0001 1573 8727
* SUDOC: 243829779
* BNE: XX1132632
 |
**Gergely Vajda** [gergej vajda], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vajda Gergely,** en Usono **Gregory Vajda** estas hungara-usona komponisto, dirigento, klarnetisto. Lia patrino estis Veronika Kincses.

Gergely Vajda  naskiĝis en muzikista familio la 13-an de aŭgusto 1973 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gergely Vajda frekventis muzikartan mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1996. Liaj plej gravaj instruistoj estis Béla Kovács (klarnetisto), Ervin Lukács kaj Miklós Kocsár, krome private Péter Eötvös, László Tihanyi, József Sári kaj Zoltán Jeney. Dum la studentaj jaroj li helpis al Péter Eötvös kaj partoprenis en liaj someraj kursoj. Jam en 1993 li estis ano en ĉambra orkestro. Inter 1995-1997 li instruis en la muzikarta mezlernejo, poste en muzikpedagogia altlernejo. Inter 1998 kaj 2000 li havis stipendion. Li debutis en la Budapeŝta Ŝtata Operejo en 1999 kiel dirigento, en 2002 jam en Milwaukee, iom poste en Portland. Pro la sukcesoj en Usono li ricevis plurajn taskojn kaj postenojn en Usono, tamen inter 2011-2014 li estis dirigento de simfonia orkestro de Hungara Radio. Li ricevis premiojn inter 1997-2018.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* 
* anglalingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-07-08. Alirita 2019-07-08.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649843
* GND: 1016254261
* LCCN: n2003084874
* VIAF: 230696072
* ISNI: 0000 0003 6551 1736
* SUDOC: 166289264
* BNF: 16219782t
* MBA: 2d63b7fd-fea7-4130-b782-f867b80748f8 5f2734f0-b0c2-4147-9425-c08d1fbd2d3d, 2d63b7fd-fea7-4130-b782-f867b80748f8
 |
**Gergő Borlai,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Borlai Gergő** estas hungara ŝlagrodrumisto, ĵazodrumisto, ŝlagrokomponisto, muzikinstruisto. Lia origina persona nomo estis *Gergely* [gergej].

Gergely Borlai naskiĝis la 27-an de majo 1978 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gergő Borlai komencis drumadi en la aĝo de tri hejme kun familia helpo. Post 3 jaroj li jam lernis en muziklernejo, li longe lernis de Iván Nesztor. Baldaŭ li estis memlernanto de piano kaj gitaro, en la aĝo de dek du li komencis muzikadi en ŝlagrorkestroj. Lia unua sondisko aperis en 1998. Li fondis propran orkestron en 2001. En la dua sondisko en 2004 jam ankaŭ ĵazo estas aŭdebla. En la sekvaj jaroj li kunlaboris kun elito de la hungara ŝlagromuzika vivo. Ekde 2012 Borlai instruas en la ĵaza sekcio de la konservatorio en Barcelono. Li ricevis jam kelkajn muzikpremiojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* germanlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio kun fotaro

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 658804
* VIAF: 332149066344965600103
* MBA: fcf56eea-c1cf-43b5-932b-33f80c27d911
 |
**Gergő Baricz** [gergO baric], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Baricz Gergő** estas hungara-rumania ŝlagromuzikisto (komponisto, gitaristo, kantisto, tekstopoeto). Lia persona nomvarianto estis *Gergely* [gergej].

Gergő Baricz naskiĝis la 26-an de junio 1990 en Gheorgheni aŭ Borzont (ambaŭ en Rumanio).

Biografio
---------

Gergő Baricz apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li frekventis gimnazion, krome li ludis gitare. Kiel amatoro, li aliĝis al diversaj ŝlagrorkestroj kaj muzikadis en drinkejoj. En 2010 li aperis en ŝlagrokonkurso de hungara komerca televizio, sed li atingis la trian lokon nur en la sekvajara serio. Ekde 2012 li komencis komponadi ŝlagrojn, iom poste li registris sondiskon. En 2013 li fondis ŝlagrorkestron. Li studas en universitato.

Lia libro
---------

* "Rés a fejben" (2013)

Elektitaj ŝlagrotekstoj
-----------------------

* A gyermek énbennem
* Némán állni
* Tükrök

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2019-08-08 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Gergő Baricz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 653362
* MBA: 2a341438-bd3f-4a1c-a628-756907078f87
 |
Aura Dione
**Aura Dione** ankaŭ konata nur sub la persona nomo **Aura** (naskiĝis en 1985 en Kopenhago) estas dana kantaŭtorino, do kantistino publike prezentanta siajn proprajn komponaĵojn.

Vivo
----

Aura Dione estas la filino de patrino el feroa kaj franca familio, kiu laboras kiel muzika instruistino, kaj de patro el dana kaj hispana familio. Pro siaj gepatroj ŝi frue kontaktis kun muziko, literaturo kaj arto, kaj laŭ propraj informoj ŝi verkis sian unuan kanzonon en aĝo de ok jaroj. La patro hobie kolektis gitarojn, kio laŭ ŝi same influis ŝian deziron poste iĝi profesia muzikisto.

La gepatroj estis hipioj kaj per velboato krozis la mondajn oceanojn, ĝis ili en la jaro 1992, kiam la knabino Aura estis sepjara, ekloĝis sur la dana insulo Bornholm en la Balta Maro. Sur la insulo ŝi pasigis la lernejajn jarojn. Kiam ŝi estis 17-jara, ŝi translokiĝis al Aŭstralio por pluedukiĝi pri muziko kaj interalie studi la muzikan kulturon de la indiĝenaj aŭstralianoj.

Ŝiaj kantoj estas popmuzikaj, kun influoj kaj de folklora kaj de elektronika muziko.

En 2008 ŝi en Danio publikigis la unuopaĵojn *Something From Nothing* ("io el nenio"), *Song For Sophie* ("kanto por Sofia") kaj *I Will Love You Monday* ("mi amos vin lunde"). Sekvajare ŝi pro tiuj tri verkaĵoj ricevis la premion *Danish Music Awards*. Ekster la hejmlando la unua publikaĵo estis ŝanĝita versio de la kanto *I Will Love You Monday (365)*, kiu la 13-an de novembro 2009 prezentiĝis en Germanio. La muzikaĵo fine de novembro 2009 estis la dua plej populara popmuzika verko en Germanio. La unua muzika albumo *Columbine* en Germanio prezentiĝis la 27-an de novembro 2009.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Aura Dione en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala germanlingva retejo
* Aura Dione en la retejo *MySpace*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 305125
* GND: 140262202
* VIAF: 103798084
* ISNI: 0000 0000 7577 7835
* MBA: 60e2557e-a9ae-404c-a562-b792151199e1
* NKC: xx0150047
* BNE: XX4909182
 |
**Nota bene** estas stratgazeto eldonata ekde septembro 2001 de la slovakia neregistara organizo *Proti prúdu* (signifas: kontraŭ (la) fluo).

La gazeto estas helpo al senhejmuloj. Vendonto (persono sen hejmo) unue registriĝas, ricevante legitimilon, kiun ŝi/li devas videble surhavi dum la vendado. Sekve ŝi/li aĉetas gazetojn kontraŭ duono de la vendoprezo (nuntempe 0,70 EUR) kaj vendas ilin en sia difinita vendoloko (publika loko ekzemple sur strato aŭ placo) kontraŭ la plena vendoprezo (nuntempe 1,40 EUR), konservante la diferencon por si (kelkajn unuajn gazetojn ŝi/li ricevos senpage ĉe registrado, tial komence oni bezonas neniun monon).

La gazeto komence estis vendata nur en Bratislavo, sekve ĝi disvastiĝis ankaŭ en ceterajn slovakiajn urbojn, ekzemple Banská Bystrica, Kežmarok, Košice, Malacky, Nitra, Nové Zámky, Piešťany, Poprad, Prešov, Senica kaj Trnava.

*Nota bene* estas monatgazeto. Dum ĝia historio okazis provoj pri dusemajna periodo, kiu tamen ne sukcesiĝis kaj la gazeto revenis al monata periodo.

La nomo *Nota bene* devenas el la latina kaj signifas "notu bone".

*Nota bene* anas en International Network of Street Papers (Internacia reto de stratgazetoj).

La asocio *Proti prúdu* organizas, krom la gazeto, ankaŭ aliajn aktivaĵojn por helpi al senhejmuloj plibonigi sian pozicion kaj finfine povi eliri el senhejmeco.
*Pri la aliaj signifoj de OPO rigardu en OPO.*

---

En matematiko, **opo** estas finia vico de objektoj, aŭ listo de limigita nombro de objektoj. Opoj estas uzataj por priskribi matematikajn objektojn kiuj konsistas el certaj komponantoj. Ekzemple, orientita grafeo estas difinita kiel opo (*V*, *E*) kie *V* estas la aro de verticoj kaj *E* estas subaro de *V* × *V* kiu signifas la randojn.

Nomoj de opo
------------

La termino aperis kiel abstraktado de la vico: unuopo, duopo, triopo, kvaropo, kvinopo, ... Opon de longo *n* oni kutime priskribas kiel ***n*-opo**, kie *n* povas esti iu ajn pozitiva entjero.

Formalaj difinoj
----------------

La ĉefaj propraĵoj kiuj diferencigas opon de, ekzemple, aro estas tiuj ke: (1) ĝi povas enhavi la saman objekton pli unu foje kaj (2) la objektoj aperas en certa ordo. Noto ke (1) diferencigas opon de orda aro kaj ke (2) diferencigas opon de multaro. Ĉi tio estas ofte formaligita per jena regulo por identeco de du *n*-opoj:

(*a*1, *a*2, ...*an*) = (*b*1, *b*2, ... *bn*) se kaj nur se *a*1 = *b*1, *a*2 = *b*2 kaj tiel plu.
Alia maniero de formaligo de opoj estas per pli primitivaj konstruoj en aroteorio kiel ordigitaj duopoj. Ekzemple, *n*-opo (kun *n* > 2) povas esti difinita kiel ordigita duopo de ĝia unua elemento kaj (*n*−1)-opo enhavanta la ceterajn elementojn:

(*a*1, *a*2, ... *an*) = (*a*1, (*a*2, ... *an*))
Uzante la kutiman aro-teorian difinon de ordigita duopo kaj lasante la malplenan aron prezenti la malplena opo, eblas jena indukta difino:

1. la 0-opo (kio estas la malplena opo) estas prezentita per ∅
2. se *x* estas *n*-opo tiam {{a}, {a, x}} estas (*n* + 1)-opo.

Uzante ĉi tiun difinon, (1,2,2) devus esti

(1,(2,(2,∅))) = (1,(2, {{2}, {2, ∅}} )) = (1, {{2}, {2, {{2}, {2, ∅}}}} ) = {{1}, {1, {{2}, {2, {{2}, {2, ∅}}}}}}
Estas grava simileco de ĉi tie kun la maniero kiun LISP originale uzis la ordigitan duopan abstraktadon por indukte krei ĉiujn *n*-opojn kaj listajn strukturoj:

1. speciala simbolo NIL prezentas la malplenan liston;
2. se *X* estas listo kaj *A* ajna valoro tiam la paro (*A*, *X*) prezentas listo kun la *kapo* (kio estas unua ero) *A* kaj la *vosto* (kio estas la resto de la listo sen la kapo) *X*.

Uzado en komputiko
------------------

En komputiko, *opo* povas havi du klarajn signifojn. Tipe en funkciaj kaj iuj aliaj programlingvoj, opo estas datuma objekto kiu tenas kelkajn objektojn, simila al matematika opo. Tia objekto estas ankaŭ sciata kiel rikordo.

En iuj lingvoj kaj aparte en datumbaza teorio, opo estas kutime difinita kiel finia funkcio kiu surĵetas nomojn de ĉelojn al certaj valoroj. Ĝia celo estas la sama kiel en matematiko, sed ĉi tie ĉi tiuj komponantoj estas identigitaj per unika kampa nomo sed ne per pozicio, kio ofte donas pli afablan skribmanieron.

Ekzemplo de tiaspeca opo:

( ludanto : "Elrabi", poentoj : 25 )
la sama opo povas ankaŭ esti skribita kiel:

( poentoj : 25, ludanto : "Elrabi" )

Vidu ankaŭ
----------

* Kartezia produto
* Formala lingvo
* Rilato (matematiko)
* Opa kalkulo
* Unuobla tipo
**Ballari,** kanare **ಬಳ್ಳಾರಿ** estas urbego, sidejo de la samnoma distrikto Ballari en subŝtato Karnatako en suda Barato.

Fortikaĵo de Ballari (parto)

Geografio
---------

Ballari situas sur Dekkana Altebenaĵo precipe sur montetoj en alteco 495 metrojn de la marnivelo. Hosapete troviĝas 59, Rajĉur 126, Davangere 132, Kurnul 141, Hubli-Dharwad (meze) 200, subŝtata ĉefurbo Bengaluro 251, Belagavi 271, Bidar 314, Mumbajo 609, Kolkato 1459, tutlanda ĉefurbo Delhio 1500 kilometrojn (aere) .

Statuo

Demografio
----------

En 2011 populacio de Ballari estis 410 445.

Historio
--------

Fortikaĵo de Ballari estis konstruita dum la mezepoko. Ekde 1565 ĝi apartenis al sultanlando, ekde 1678 al reĝlando, ekde 1800 la britoj dominis. Ili instalis garnizonon. En 1840 la tiama Bellary iĝis la distrikta sidejo. Ekde 1956 tiu areo apartenis al subŝtato de Majsuro (renomita Karnatako en 1973 laŭ la lingvaj limoj de kanara). En 2014 la angla nomo Bellary estis renomita al la nuna formo Ballari.

Ekonomio
--------

Ĉirkaŭ Ballari jam historie oni kultivis kotonojn, la urbo havis floran kotonan industrion. La plej frua vapora koton-spinfabriko estis establita en 1894. La urbego daŭre prosperas en tiu sektoro. La vestindustrio precipe estis grava dum la 1-a mondmilito, ĉar oni kudris uniformojn por la soldatoj.

Lingvoj
-------

Laŭ la censo en 2001 la ĉeflingvo estas parolita en Ballari kiel oficiala lingvo kaj gepatra lingvo estis la kanara kun nur relativa plimulto de 39 procentoj. Ekzistas ankaŭ signifaj minoritataj lingvoj: la telugua (28%), la urdua (25%), parolita fare de la plej multaj islamanoj, la hinda (3%), la tamila (2%).

Religio
-------

Laŭ la barata censo en 2001 la hinduismo estas la plimulta religio en Ballari kun 70%. Islamo estas dua plej populara religio kun 27%, kristanismo 1%.

Trafiko
-------

Ballari havas trairan fervojan linion kun stacidomo. La urbego estas atingebla voje per 10 vojoj el ĉiuj direktoj (vidu la mapon!). Flughaveno funkcias loke.

Klimato
-------

En Ballari jare pluvas averaĝe po 500 mm. Inter aŭgusto-oktobro pli ofte pluvas, inter decembro kaj marto apenaŭ pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 20-34 °C.

Vidindaĵoj
----------

* fortikaĵo
* pluraj preĝejoj
* monumento

Fontoj
------

* WikiTrans

Stacidomo de Ballari

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
**Heinrich Finck** (\* 1444 aŭ 1445 en Bamberg?; † 9-a de junio 1527 en Vieno) estis Germana orkestrestro kaj komponisto.

Vivo
----

Supozeble li estis membro de la kortegokapelo en Krakovo kaj de la kapelo ĉe la kortego de la Hungara reĝo. 1510 ĝis 1514 orkestrestro de la kortega orkestro en Stutgarto, poste mallongan tempon komponisto de la kortega orkestro de Maksimiliano la 1-a, ekde1519(?) de la kapitulo en Salcburgo samkiel ĉe la Viena „Schottenkloster" [monaĥejo], ekde 1527 kortega orkestrestro ĉe Ferdinando la 1-a en Vieno.

Verkoj
------

Liaj plurvoĉaj sakralaj verkoj kaj profanaj kantokomponaĵoj montras la transiron de malfrumezepoka, plejparte trivoĉa polifonio kun tekniko de Cantus Firmus al imita esprimarto de la renesanco en ĝis sepvoĉa komponaĵo. En 1536 aperis en Nurenbergo 29 „Schöne außerlesene lieder des hoch berümpten Heinrici Finckens ..." [belaj elektitaj kantoj de la alte fama Heinrich Finck], kiujn sekvis post tempospacoj pliaj plejparte kvarvoĉaj kantoj. El la verkoj de Finck i.a. konserviĝis: kvar mesoj, unu magnifikato, unu introituso, himnoj kaj germanaj kantoj.

Heinrich Finck estas unu el la unuaj gravaj Germanaj muzikistoj.

Literaturo
----------

* Meyers großes Taschenlexikon, Bibliographisches Institut, Mannheim 1981
* Meyers Handbuch über die Musik, Bibliographisches Institut, Mannheim/Zürich 1966


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 160852
* GND: 123911117
* LCCN: n82009701
* VIAF: 59269465
* ISNI: 0000 0000 8386 3127
* SUDOC: 11626361X
* BNF: 13893928d
* MBA: cc0235cc-9ca6-4efc-8968-bf738cfad807
* BIBSYS: 1483107589671
* NKC: xx0161229
* BNE: XX1758425
 |
Sendependigo de Hispanameriko  
en ruĝa la teritorioj de la reĝistoj.
La **Batalo de Piĉinĉa** aŭ **Pichincha** okazis la 24-a de majo de 1822 ĉe la deklivaro de la vulkano Piĉinĉa, je pli ol 3.000 metroj super marnivelo, ĉe la urbo Kito en Ekvadoro.

La batalo, kiu okazis en la kunteksto de la Militoj de Hispanamerika Sendependiĝo, estis kontraŭstaro de la sendependentista armeo estrita de la generalo venezuela Antonio José de Sucre kontraŭ la reĝista armeo estrita de la generalo Aymerich. La malvenko de la hispana armeo kondukis al la liberigo de Kito kaj sekurigis la sendependon de la provincoj kiuj apartenis al la *Real Audiencia de Quito*, konata ankaŭ kiel la *Prezidenteco de Quito*, la kolonia administra jurisdikcio hispana el kiu finfine eliris la Respubliko Ekvadoro.

Antaŭaĵoj
---------

Oni povas aserti, ke la milita kampanio por la sendependo de la *Presidencia de Quito* (poste Ekvadoro) ekis la 9-a de oktobro de 1820, kiam la marborda urbo Guayaquil proklamis sian sendependiĝon el Hispanio post rapida kaj preskaŭ sensanga insurekcio fare kontraŭ la loka soldataro. La estroj de la insurekcio, nome kombino de oficiroj peruaj kaj venezuelaj de la kolonia armeo kun lokaj kaj patriotismaj intelektuloj, formis registaran konsilantaron kaj armeon cele defendi la urbon kaj etendigi la sendependendisman movadon al aliaj provincoj de la *Presidencia*.

Tiam la iro de la sendependigaj militoj en Sudameriko estis ŝnaĝinta kontraŭ Hispanio; la venko de Simón Bolívar en la Batalo de Bojakao konfirmis la sendependigon de la Vicreĝlando de Nova Granado, dum en la sudo José de San Martín, post elŝipiĝo kun sia armeo ĉe la perua marbordo en septembro de 1820, preparis la kampanjon por la sendependigo de la Vicreĝlando de Peruo.

Notoj
-----

1. ↑  La Batalla de Pichincha
**Gergő Kosina** [gergO koŝina], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kosina Gergő** estas hungara naĝila naĝisto, mondĉampiono, mondrekordulo.

Gergő Kosina naskiĝis la 11-an de julio 1996 en Redondo Beach (Kalifornio, Usono).

Biografio
---------

Gergő Kosina naskiĝis en Kalifornio en hungara familio, sed post duonjaro de la naskiĝo ili revenis al Hungario. Kosina maturiĝis en gimnazio en Debrecen en 2015, poste li studis arkitekturon en Universitato de Debrecen.

### Sporta kariero

Patro de Gergő Kosina estis naĝila naĝisto, li metis sian filon en akvon jam duonjaro depost la naskiĝo. La juna Gergő aĝis 3, kiam li lernis naĝi. Li uzis unue naĝilojn en sia aĝo 6 kaj tiutemple li komencis starti en konkursoj. Inter la junuloj li havis bonajn rezultojn en konkursoj, poste inter la plenkreskuloj en 2013 en monsĉampionumo li estis la unua en 200 m rapidnaĝo kun naĝiloj. En aliaj konkursoj inter 2011-2017 en tiu branĉo li startis 18-foje kaj estis la unua same 18-foje. Inter ili unu estas mondrekordo. Li finis sian aktivan sportkarieron en 2017.

Fontoj
------

* hungarlingva intervjuo
* koncerna teksto

Referencoj
----------

1. ↑   Facebook

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808011
 |


* Portalo pri Biografio
**Gasosatureco de la rokaĵoj** estas grado je kiu iliaj poroj, kavernaĵoj kaj fendoj, pleniĝis je tergaso. 

Ĝi dependas de sorba kapablo de mineraloj, kiuj formas rokaĵon, de poreco kaj fendeco de rokaĵoj, de gasopremo. Oni esprimas gasosaturecon per *koeficiento de gasosatureco Kg*, kiu estas rilatumo de volumeno de tergaso, pleniginta la rokaĵon, al volumeno de malfermaj poroj, kavernaĵoj kaj fendoj en ĝi.

En gaskuŝejoj gasosatureco karakterizas parton de volumeno de malfermaj rokaĵaj poroj, okupitaj de libera gaso en termobaraj kondiĉoj de tavolo. Kg de la rokaĵo estas taksata laŭ koeficiento de ĝia akvumeco Ka, surbaze de bilanco de neintermikseblaj fluaĵoj en rokaĵoj: Kg = (1 – Ka). Dum antaŭeniĝo de akvo kaj akvumiĝo de la tavolo observeblas resta gasosatureco, kiu konformas al kvanto de nemovebla gaso (kaptita en la poroj, disigita). Kg estas kalkulata en gasputo per geofizikaj metodoj kun uzado de informoj pri petrofizikaj ecoj de la rokaĵoj, ktp.

Esplorado de gasosatureco necesas por pritaksi rokaĵon kiel kolektujon, kalkuli gaskapaciton kaj kontroli ekspluatadon de gasminejo.

Literaturo
----------

* [2004] Р. И. Вяхирев: *Газонасыщенность горных пород // Российская газовая энциклопедия* (ruse). Москва: Большая Российская энциклопедия, p. 105. ISBN 5-85270-327-3.
**Gerhard MAIER** (naskiĝinta *Simon Maier* la 13-an de novembro 1855 en Steinberg, mortinta la 20-an de majo 1926 en Lucerno) estis germana teologo kaj abato cistercia en Stična inter 1903 kaj 1912. Tie posteulis lin Bernhard Widmann.

Gerhard Maier kiel freŝbakita abato de Stična, 1903

Vivo
----

Estante filo de riĉa kamparana familio li frekventis la latinlernejon en Ravensburg kaj la jezuita kolegio je Maria Helpantino en Schwyz (1873–1876). Post la soldata servo dum unu jaro li studis teologion ĉe la episkopa seminario en Dillingen. En 1879 li frokuliĝis ĉe la cistercianoj en Mehrerau apud Bregenz, ankaŭ pro manko de germana abiturienta ekzameno kaj sekvaj malbonaj ŝancoj kiel malordena animzorganto. Antaŭ abato Maurus Kalkum li faris la religian voton en 1880 kaj ordinitis pastro post tri jaroj da studoj ĉe al enkonventa seminario en 1883. Ordininto estis la ĝenerala vikario de Feldkirch, Simon Aichner.

Poste Maier instruis la lingvojn germana, helena kaj latina ĉe Bernardi-kolegio inter 1883–1886 kaj 1895–1897. En 1888 li akompanis la abatej-fondontaron (Marienstatt) ĝis Streithausen. Je Marienstatt li estis kantoro kaj eknomirisponsulo *(cellerarius)*, inter 1894 kaj 1985 ankaŭ paroĥuja vikario. En al 27.7.1895 li revokitis al Mehrerau-abatejo por la funkcio de prioro. En la 1.2.1896 li nomumitis laŭtradicie *apostola vikario*.

En la 21.4.1898 li iĝis prioro kaj administranto de la post la sekulariĝo de 1784 regajnita Abatejo de Stična en Karniolo: konfirmo abata venis en la 29.4.1903 kaj beniĝo solena fare de la labaka episkopo Jeglič sekvis. Tensioj internaj (ekz. pri akcepto de slovenlingvanoj) kaj eksteraj kiel ankaŭ malfacilaĵoj financaj igis lin peti je demisio. Ĝi akceptitis en majo 1912. Jam en la 16.4.1912 li estis iranta en Dalmation por ripozumado. Poste li estis kelkajn jarojn en la cistercia monaĥinejo Marienthal je Ostritz antaŭ veno al Klostro Birnau en Uhldingen-Mühlhofen. La tiean estadon interrompis instruado intertempa en Mehrerau kie li docentis ankaŭ pri morala teologio (1924/25). Poste li iĝis konfesprenanto ĉe la cistercianinoj en Eschenbach LU. Tiam li baldaŭ poste mortis post operacio en kliniko en Lucerno: li estis estinta malsana jam pli longe. Entombigo lia estis sur la klostrotombejo en Eschenbach.

Literaturo
----------

* Walter, Leodegar: "In Christi Gefolgschaft", ĉe: 100 Jahre Zisterzienser in Mehrerau. (= Mehrerauer Grüße, NF 1), Mehrerau, somero 1954, p. 79-80 ·
* *100 Jahre Wiederbesiedlung Marienstatt*, (= Marienstatter Aufsätze VI), Marienstatt, Buch- und Kunstverlag, 1988, p. 149
* Stratz, Maurus: Cistercienser Chronik 38 (1926) p. 268–276 [nekrologo].
Piedestalo de la Trajana kolono ĉ. 1860
**Piedestalo** aŭ **postamento** estas kvarangula masivo, subportanta kolonon, statuon, konstruaĵojn k.s. ordinare riĉe modlurita ĉe sia bazo kaj kornico. Kutime ekzistas enskribo kun la plej gravaj indikoj pri la monumento, ekzemple nomoj de personoj, datoj, indikoj pri okazaĵoj ktp.

Laŭ Francisko Azorín **piedestalo** estas *Subportilo, ofte modlurita ĉe ĝia bazo k. kornico.* Li indikas etimologion el la greka *podos + stall* (piedo + staraĵo).

Priskribo
---------

Ekzemplo estas la piedestalo de la Trajana kolono en Romo. La romia imperiestro Trajano ordonis, ke oni bildigu liajn venkojn en la militoj kontraŭ la dakoj sur kolono. La piedestalo havis plurajn funkciojn: Ĝi estis la enirejo al la interno de la kolono, estis konceptita kiel konservejo por la urno kun la cindro de la imperiestro kaj fine servis por porti la benan enskribon de la monumento.

Vidu ankaŭ
----------

* Plinto
* Triumfa kolono

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 164.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Piedestalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Piedestalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Lajos Papp** [lajoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Papp Lajos** estis hungara pafisto, trifoja olimpiano, mondĉampiono.

Lajos Papp naskiĝis la 8-an de aprilo 1944 en Debrecen, li mortis la 31-an de oktobro 1993 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Lajos Papp akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1978. 

### Sporta kariero

Lajos Papp estis pafisto en sia naskiĝurbo, ekde 1965 en ĉefurba sportklubo. Li estis membro de la hungara nacia teamo inter 1965-1979. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1968, Hungario en la Somera Olimpiko 1972, Hungario en la Somera Olimpiko 1976 kun bronza medalo (1972), krome en mondĉampionumo li estis la unua en 1970. Ekde 1978 li estis inspektoro en la hungara pafista asocio.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* rezultoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 820989
 |



* Portalo pri Biografio
Je Oßmannstedt apud Vajmaro (Germanujo) troviĝas alta, iama grendeponeja turo kun groptegmento rekte ĉe la fervoja taluso.

Tiu ĉi konstruaĵo bonege videbla estis por ĉiuj fervoje vojaĝantoj starigite verŝajne inter 1938 kaj 1941 fare de punlaboristoj. Poste ĝi servis al Raiffeisen-kooperativo estante je dispono por ĉiuj kamparanoj de la ĉirkaŭaĵo.

La aliaj ejoj samgrunde jam delonge aŭ kadukis aŭ terenfalis krom transformatorejo. 

La tuto gravas nun alifunkcie estinte la unua projekto pri kalkulado de kompletaj energikostoj (la t.n. griza energio) fare de la laborgrupo *Institut für Graue Energie* kiun fondis arĥitektoj.

Komence de la 1990-aj jaroj finiĝis la stokada funkcio de la 24 metrojn alta turo. Okaze de internacia konstru-ekspozicio la komplekso iĝis pridisputinda temo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
*

Notoj
-----

1. ↑  industriedezajna faklaboraĵo
2. ↑  difino de realisma kalkulado de energio
3. ↑  "Zukunftsprojekt Altes Silo." - Ĉe: TA
4. ↑  "Warum im Ossmanstedter Kornspeicher keine Wohnungen entstehen sollen. - Ĉe: TA
5. ↑

51.01764411.421227Koordinatoj: 51° 1′ 4″ N, 11° 25′ 16″ O (mapo)
hungaraj diafilmoj
**Diafilmo** estas **rigidscena filmo** diapozitiva, kiun oni uzas por projekciado de historietoj, ĉefe por infanoj.
Tipa amplekso estas 20 ĝis 40 bildoj (scenoj).
La filmon akompanas presita teksto, laŭtlegata dum projekciado.
Turno de butono aperigas la sekvan scenon.

La diafilmoj estis tre popularaj en la orienta socialisma bloko. Oni uzis la diafilmojn per diafilmaj projekciiloj, kiuj aperigis la bildojn sur blanka surfaco, muro.

Ili pozitive influas la gepatran-infanan rilaton, ĉar aperas iometa personeco dum rakontado de la filmo. La generinto devas atenti pri la infano dum projekciado, fabelado, respondi al la demandoj.

Diafilmo en Hungario
--------------------

Oni fondis en 1954 la firmaon *Magyar Diafilmgyártó Vállalat* (Hungara Diafilmprodukta Entrepreno), kiu en sia ora epoko (1960-aj, 1970-aj jaroj) produktis plur-centmil filmojn. La debito malpliiĝis ekde la 1980-aj jaroj post apero de televidiloj, videooj, sed la entrepeno daŭre funkciis. Ekde 2002 la debito kreskis kaj oni jam vendas jare ĉ. 100.000 filmrulaĵon. Oni surfilmigis ĉefe en Hungario klasikajn fabelojn, historietojn; ilin desegnis renomaj grafikistoj. Aperis ankaŭ instruaj filmoj pri trafiko, devigaj legolibroj. Ĝi havas nun nostalgian renaskiĝon en Hungario.

La projekciilojn pli frue liveris Rusio (Sovetunio) kaj produktis eĉ en Hungario. Ĝis 2004 la liverantaj firmaoj jam kolapsis, sed en 2004 pro la kreskanta debito oni denove ekproduktis projekciilojn en Hungario (vendis 5000 ekzemplerojn en 2004 en Hungario). Aperis sur la merkato ankaŭ produktoj el Ĉinio.

Lingva rimarkigo
----------------

La novismo **diafilmo** venas de la rusa vorto *диафильм*, hungare *diafilm*, ĝi ne estas analizebla kiel "dia filmo".
Eble estus pli bone uzi tradician esperantan vorton, ekzemple "rigidscena filmo" aŭ "senmova filmo", ĉar en aliaj lingvoj similaj vortoj signifas simple diapozitivan filmon aŭ inversigan filmon, do rilatas nur al la tekniko, neniel al la fakto, ke la bildoj formas koheran historion.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Diafilmo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* virtuala diafilm-muzeo en la hungara Arkivigite je 2007-01-25 per la retarkivo Wayback Machine
* artikolo + foto/hungare Arkivigite je 2005-02-05 per la retarkivo Wayback Machine
* "Freeze Frames of Communism", angle, pri ekspozicio en Hungario, kun ekzemplo
* Fabelaj studioj "Diafilm" Arkivigite je 2005-02-15 per la retarkivo Wayback Machine (Rusio), ruse kaj angle
* Studio Diafilm de la rusa kulturministerio
**Rumi, poeto kaj mistikulo** (angle: *Rumi, Poet and Mystic 1207–1273*) estas titolo de libro verkita de Reynold A. Nicholson (1868–1945), angla orientalisto kaj rumiologo. La libro temas pri sufiismo kaj Ĝalal ad-Din Muhammad Rumi (Rumi).

Jen eldon-detaloj de ĝia angla originalo:

Nicholson, Reynold A. *Rumi, Poet and Mystic 1207-1273*, London: George Allen & Unwin ltd, 1973 (6-a eld.), {1-a eld. 1950},190 p. 

Bedaŭrinde lia forpaso ne lasis lin finverki la enkondukon al sia lasta libro pri Moŭlana t.e. **Rumi, Poeto kaj Mistikulo**. La libro entenas tradukojn elektitajn el diversaj verkoj de Rumi kun klarigaj notoj celante prezenti ĝeneralan bildon kaj konon pri sufiismo 5. Feliĉe, A. J. Arberry (1905–1969) – mem ege kompetenta esploristo kaj nomanta sin lernanto de Nicholson – preparis la libron por preso aldoninte du alineojn je la fino de la nefinita enkonduko. Arberry en la lasta alineo de la enkonduko belege esprimas siajn admiron kaj laŭdon kaj pri Rumi kaj pri Nicholson:

"En Rumi, la irana mistika genio trovas sian plej superan esprimiĝon. Rigardante al la vasta pejzaĝo de sufia poezio, ni vidas lin kiel subliman montopinton, dum la aliaj poetoj – tre multnombraj – ĉu antaŭ li, ĉu post li, estas nur montetoj, en komparo. La influado de lia imitinda ekzemplo, lia pensmaniero kaj lia lingvouzo estas forte sentata dum ĉiuj postaj jarcentoj; ĉiu sufio post li, kapabla legi la persan, agnoskis lian nekontesteblan gvidantecon. Por la okcidento, kiu nun estas malrapide konstatanta la grandecon de lia genio – dankege al la laboro de la subtila klerulo, kies lastaj skribaĵoj trovas sin en tiu ĉi verko – Rumi estas tute kapabla aperi kiel fonto de inspirado kaj ravo nesuperita de iu ajn alia poeto en la literaturo de la mondo." (p. 25-26)
**Ísafjarðardjúp** estas granda fjordo en Vestfirðir, en la nord-okcidento de Islando.

Nomo
----

La nomo estas tradukebla kiel «abismo de glacia fjordo» (islande *ís* — glacio, fjörður — fjordo, djúpur — abismo, profundo).

Geografio
---------

La fjordo longas je 74 km, larĝo ĉe la enirejo estas 22 km, profundo kelkloke atingas 128 m. La bordoj estas rokplenaj, krutaj.

De Ísafjarðardjúp debranĉiĝas kelkaj malgrandaj fjordoj. Ĉe la sud-okcidenta flanko tiuj estas Skutulsfjörður *(islande: Skutulsfjörður)*, Álftafjörður *(islande: Álftafjörður (Ísafjarðardjúpi))*, Seyðisfjörður *(islande: Seyðisfjörður (Ísafjarðardjúpi))*, Hestfjörður *(islande: Hestfjörður)*, Skötufjörður *(islande: Skötufjörður)*, Mjóifjörður *(islande: Mjóifjörður (Ísafjarðardjúpi))*, Vatnsfjörður *(islande: Vatnsfjörður (Ísafjarðardjúpi))*, Reykjarfjörður kaj Ísafjörður. Ĉe la nord-orienta flanko tiu estas Kaldalón *(islande: Kaldalón)*.

En la fjordo situas tri insuloj: Vigur *(islande: Vigur (eyja))* (la plej granda), Æðey *(islande: Æðey)* kaj Borgarey *(islande: Borgarey)* (la plej malgranda).

Ekonomio
--------

Surborde de la fjordo situas la plej granda urbo de la nord-okcidento de Islando, ĉefurbo de la regiono Vestfirðir, Ísafjörður, kaj ankaŭ la loĝlokoj Bolungarvík kaj Súðavík.

La insulo Borgarey estas neloĝata, sur Vigur kaj Æðey estas farmoj.

* Kategorio Ísafjarðardjúp en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Iregszemcse** [iregsemĉe] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Tamási.

Kastelo en Iregszemcse
Kastelo de Iregszemcse

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 58  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.6917/18.1844
* Loĝantaro: 2820
* Poŝtkodo: 7095
* Telefonprefikso: 74

Geografio
---------

Iregszemcse situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Siófok-Szekszárd, laŭ fervojo (nuntempe aŭtobusoj trafikas) Lepsény-Dombóvár. Tamási troviĝas 10, Siófok aŭ Balatono 30 km-ojn for.

Historio
--------

Iregszemcse naskiĝis en 1938 pro unuiĝo de vilaĝoj Felsőireg (aŭ simple Ireg) kaj Szemcse. Post la 2-a mondmilito ŝtata bieno kaj kolĥozoj formiĝis.

Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kulturdomo, 2 kuracejoj, dentokuracejo, poŝto, 2 policanoj.

### Ireg

La unua mencio devenis el 1263, tiam la kampoj apartenis al abatejo. Dum la turkoj la vilaĝo senhomiĝis. La refondita komunumo atingis la rangon grandvilaĝo.

Vidindaĵoj
----------

* Kalvinana kirko (Iregszemcse)
* katolika kirko
* Kapelo Johano Nepomuka (Iregszemcse) el restaĵoj de gotika preĝejo en la iama Ireg
* klasikisma Kastelo de Iregszemcse kun granda parko de 1820

Famuloj
-------

En la iama Felsőireg naskiĝis ministro, militkrimulo Emil Kovarcz.

Baroka preĝejo de Iregszemcse
Koordinatoj: 22° 37′ 00″ N 88° 41′ 00″ O﻿ / ﻿22.61667 °N, 88.68333 °O﻿ / 22.61667; 88.68333 (mapo)

**Bhatpara** (bengale: **ভাটপাড়া**) estas metropolo en Barato, en subŝtato Okcidenta Bengalio.

Geografio
---------

Bhatpara etendiĝas la rivero en orienta parto de la lando.

Historio
--------

La loko estis sub hindua dominado inter 8-a kaj 13-a jarcentoj. Poste Islamo sekvis. Eŭropanoj alvenis en la 15-a jarcento, fine en la 18-a jarcento la urbo estis parto de la Brita Kompanio de Orientaj Indioj, poste kolonio de la Brita Imperio. En 1947 pro divido de kolonio Bhatpara iĝis parto de Barato.

Ekonomio
--------

En Bhatpara ankaŭ dum dominado de britoj okupiĝis pri juto.

Trafiko
-------

Bhatpara havas fervojan stacion nomitan "Kankinaran" kiu ligas al Kolkato. Sur la rivero boatoj trafikas. La ĉefvojo estas nomita Ghose Para.

Klimato
-------

Bhatpara havas tropikan klimaton, kie estas 3 sezonoj. La pluvosezono daŭras inter julio-oktobro. La temperaturo atingas dum somero 38 °C-ojn, dum vintro estas 10 aŭ pli °C.

Fontoj
------

* Angla Vikipedio
Sekco de longa osto, de supre al malsupre: epifizo kun ruĝa medolo, metafizo kaj diafizo kun flava medolo.
En ostologio, **diafizo** (el la grekaj terminoj *δια*: per, kaj *φύσης*: naturo, formado) aŭ osta korpo, estas la meza parto de longa osto. Ĝi estas tuba formo kaj konstituas la laŭlongan akson de osto. Ĝi konsistas el relative dika kompakta cilindra histo, nomata *kortika*, enhavanta centran medolokanalon. En adoltoj, ĉi tiu kanalo, ankaŭ nomata *medola kavo*, enhavas la flavan medolon, ĉefe formitan de lipidoj. La vaskuligo de la medolo lokita en ĝia centro estas efektivigita per nutraj vaskuloj, trans la kortika histo plenigita de osto-eroj (la *ostonoj*) en kiu cirkulas Haversajn kanalojn kaj alvenantajn kanalojn de Volkmann. 

La diafizon ĉirkaŭas densa konektiva histo riĉa je nutraj angioj, la **periosto**, kiu esence rolas en la dikeca kreskado dum ostiĝo, kiu komenciĝas dum la 3-a monato de la embria vivo. 

Laŭ la ostoakso, inter la **diafizo** kaj la artiko troviĝas sekve la **metafizo**, la **epifizo** kaj la kartilago.

Vidu ankaŭ
----------

* Epifizo (osto)
* Osta medolo
* Periosto


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Anatomio |
***En Ombro kaj en Lumo*** estas libro, laŭ la subtitolo, diktita de la spirito Viktor Hugo al la brazila mediumino Zilda Gama. La verko unue aperis portugallingve. 

Tradukita de Luiz da Costa Porto Carreiro Neto, Brazila Spiritisma Federacio eldonis esperantlingvan version en la jaro 1957 en Rio-de-Ĵanejro.

Enhavo
------

Temas pri rakonto el la 19-a jarcento, kaj elvolviĝanta en kvin libroj, kiel la aŭtorino deklaras. Ĉiu el tiuj "libroj" pritraktas iun enkarniĝon de personoj kiuj travivis tumultoplenan ekzistadon. La objektivo de la verko estas montri al la suferantaj estuloj kaj morale kripligitaj la eblon pri la homa regenerado, kiu efektiviĝas pere de la diversaj reenkarniĝoj de la Spirito. 

Tio okazas dank'al la konfirmado pri la Dia Justeco, kiu permesas la konsoliĝon kaj la analizadon de la faloj aŭ akiraĵoj, kiujn ĉiu persono ade karakterizas en iu vojiro, signigita per la eliro el la ombroj, rezulte de la eraroj, survoje al la lumo, difinita per la ascendo al la perfektiĝo.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |
| Portala ikono | Portalo pri Spiritismo |

* Katalogo de CDELI
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
* Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
**Heinrich Eduard Weber,** laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj ortografio **Wéber Ede** estis svisa kaj hungara instruisto, agronomo.

Heinrich Eduard Weber naskiĝis la 11-an de januaro 1843 en Bazelo (Svislando), li mortis la 24-an de septembro 1935 en Kerepes (Hungara reĝlando).

Biografio
---------

Heinrich Eduard Weber akiris pedagogian diplomon en sia naskiĝurbo en 1863, sed li studis ankaŭ agronomion. Post la diplomo li instruis en Bächtelen. En 1870 li akceptis inviton de Hungarlando kaj li estis edukejestro en Balatonfüred du jarojn. Inter 1872 kaj 1883 li instruis la germanan lingvon en lernejo en Buda, respektive en Budapeŝto, poste li emeritiĝis. Li akiris bienon en Kerepes, kie li vivis plu. El la bieno li kreis imponan modelan bienon dum 3 jaroj. En 1887 kune kun svisaj entreprenistoj aĉetis areon en proksimeco de Kecskemét por krei vitejon rezistan kontraŭ filokseroj. Proksimume cent familioj ekloĝis tie kaj nomumis la kolonion Helvécia. Weber konstruis ankaŭ kastelon en 1905. Li revenis al Kerepes en 1911. Pro la 1-a mondmilito li malriĉiĝis. Lia edzino naskis filon.

Li estis ankaŭ tradukisto de la hungara literaturo al la germana.

Elektitaj tradukaĵoj
--------------------

* poemoj de Sándor Petőfi kaj Mihály Tompa
* Imre Madách: La tragedio de l' homo

Memorigiloj
-----------

* busto en Helvécia
* lernejo de Helvécia prenis la nomon "Wéber Ede"
* strato en Kerepes prenis la nomon "Wéber Ede"

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* germanlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
*

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Heinrich Eduard Weber en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 725527
* GND: 119049295
* LCCN: n88053943
* VIAF: 64809087
 |