recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Mapo de la Batalo de Marengo
La **batalo de Marengo** okazis ĉe Alessandria, en Piemonto, nordokcidente de Italio la 14-a de junio de 1800, dum la francaj revoluciaj militoj. Ĝi finis per venko de francoj kaj okazigis la retiriĝon de la trupoj de Aŭstrio el plej parto de la teritorio itala.

La franca armeo estrita de Napoleono Bonaparte (ĵus nomumita Unua Konsulo post la puĉo de la 18a de Brumero) estis atakita de la aŭstroj estre de la generalo Michael von Melas. La francoj estis surprizitaj. Tamen la irado de la batalo ŝanĝis komplete kiam revenis (reage al urĝa alvoko fare de Napoleono) francaj trupoj estre de la generalo Louis Charles Antoine Desaix de Veygoux. Kontraŭatako estre de Desaix, post mallonga bombardado fare de la artilerio, tuŝis la dekstran falnkon de la aŭstroj kaj ŝarĝo fare de kavalerio estre de François Etienne de Kellermann kompletigis la francan venkon. La aŭstroj retiriĝis al Alessandria, post perdi la duonon de sia armeo. La francaj perdoj estis multe malpli, sed la generalo Desaix, kiu estis veninta helpe de Napoleono, kaj sen kies interveno la batalo ili estus perdinta, pereis en la batalo.

Venonttage, la generalo Melas eknegocadis kio rezultis al la fakto ke la aŭstroj forlasis la nordon de Italio, kaj heltigis siajn militoperacojn en Italio. La sinteno de Bonaparte kiel Unua Konsulo plifortiĝis danke al la rezulto kaj de la batalo kaj de la kampanjo kiu antaŭis. Aŭstrio tamen restis milite kontraŭ Francio ĝis kiam ties fortoj en la nordo de la Alpoj estis venkitaj en la Batalo de Hohenlinden, la 3an de decembro de 1800, fare de franca armeo estre de la generalo Jean Victor Marie Moreau.

Vidu ankaŭ
----------

* Napoleono Bonaparte
* Napoleonaj militoj
* Louis Charles Antoine Desaix
* Historio de Francio
* Historio de Aŭstrio

**La batalo de Marengo en la nuntempa kulturo:**

* Spinetta Marengo en Vikipedio en itala lingvo.
* Oficiala retejo de la historia muzeo **Marengo Museum**, en itala.
* **Tosca**, opero kies intrigo okazas en Romo la 14an de junio de 1800 (la tago de la batalo de Marengo) kaj referencas al la venko de Napoleono.

* Kategorio Batalo de Marengo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Občina Dobje** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas el 13 komunumoj kovrante areon de 17,5 km². Komence de 2018 tie loĝis 965 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Dobje pri Planini.

Loko, priskribo
---------------

Občina Dobje
Občina Dobje estas la plej malgranda en la regiono. La plej alta punkto estas monto Vrhe (670 m super marnivelo). De nordo al sudo tra la komunumo de vojo ne. 424 kondukante de Šentjur al Planiny en Sevnici.

Municipo Dobje situas proksimume 15 km sudoriente de Celje.

La apudaj municipoj estas: Občina Šentjur en la nordo, la oriento kaj la sudo, Občina Laško okcidente.


Ĉirkaŭ **Občina Dobje**|  | Občina Šentjur |  |
| Občina Laško | Občina Dobje | Občina Šentjur |
|  | Občina Šentjur |  |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 13 vilaĝoj:

Brezje pri Dobjem, **Dobje pri Planini**, Gorica pri Dobjem, Jezerce pri Dobjem, Lažiše, Presečno, Ravno, Repuš, Slatina pri Dobjem, Suho, Škarnice, Večje Brdo, Završe pri Dobjem.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Dobje en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
memormonumento
La **batalo de Mohács** [mohaĉ] estis signifa batalo inter la Hungara Reĝlando kaj la Otomana Imperio, kio finiĝis per la totala malvenko de la hungara armeo. Tio okazis la 29-an de aŭgusto 1526 kaj gvidis al disiĝo de Hungario al tri partoj (por pli ol 150 jaroj).

En Hungario okazis en 1514 kamparana ribelo per gvido de György Dózsa [dj*o*rdj do:ĵa]. Tio malfortigis la landon kaj ektimigis riĉulojn, kiuj poste ne volis armiligi la kamparanojn. La interkvereloj en Hungario kaŭzis, ke la armeo de la kontraŭstaranta partio, gvidata de János Szapolyai ne alvenis, forestis de la batalo.

En la batalo staris unuflanke la 27.000-nombra hungara armeo gvidata de Pál Tomori, ĉefepiskopo de Kalocsa; aliflanke staris la bone ekipita (300 kanonoj kontraŭ 80 de la hungaroj), plinombra armeo de la Otomana Imperio, gvidata de Sulejmano la 1-a. Post kelkhora batalo la hungara armeo neniiĝis: mortis 24.000 hungaroj, la ĉefepiskopo Pál Tomori, la hungara reĝo Ludoviko la 2-a.

Dum la batalo la turkoj premis la hungarojn al la Danubo kaj multaj mortis en la antaŭaj marĉoj. Dumtempe ekpluvegis, kio interrompis la batalon. La hungara reĝo sufokiĝis en la ŝveliĝanta rivereto (rojo) Ĉele (hungare *Csele-patak*).

Post la venko malfermiĝis la (lando)pordo kaj la turkoj inundis la interareon de la riveroj Tiso kaj Danubo (vidu mapon ĉe Hungario). La turkoj marŝis al Buda (nun parto de Budapeŝto) sed tion okupis nur en 1541.

* Kategorio Batalo de Mohács en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 19539
* GND: 4211930-3
* LCCN: sh85086492
* NKC: ph506467
 |
**Občina Cankova** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Pomurska regiono. La municipo enhavas 8 komunumojn kaj ĝia areo estas 30,6 km². Komence de 2017 tie loĝis 1 794 homoj. La  administra centro estas la vilaĝo Cankova.

Loko, priskribo
---------------

Občina Cankova
En la nordo de la teritorio troviĝas Ledavské lago. El ĝi fluas sude al la rivero Ledava. Alteco en la komunumo estas ĉirkaŭ 200 m de sudo al preskaŭ 360 m en la nordokcidento.

Najbaraj municipoj estas: Občina Rogašovci en la nordo, Občina Puconci en la oriento kaj Občina Tišina en la sudo.
En la okcidenta rando ĝi limas Aŭstrio.


Ĉirkaŭ **Občina Cankova**|  | Občina Rogašovci |  |
|  | Občina Cankova | Občina Puconci |
|  | Občina Tišina |  |

Komunumoj
---------

Lago de Ledava
La municipo konsistas el 8 vilaĝoj : **Cankova**, Domajinci, Gerlinci, Gornji Črnci, Korovci, Krašči, Skakovci, Topolovci.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Cankova en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj:
**Tibor Vályi-Nagy** [vAji-nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vályi-Nagy Tibor** estis hungara kuracisto, onkologo, profesoro.

Tibor Vályi-Nagy [*rompita ligilo*] naskiĝis la 19-an de marto 1912 en Debrecen. Li mortis la 21-an de aŭgusto 1969 en Siófok.

Biografio
---------

Tibor Vályi-Nagy akiris kuracistan diplomon en Universitato de Debrecen en 1938, sed li lernis ankaŭ kemion. Jam ekde 1933 li laboris en kemia instituto. Post siaj studoj li laboris en la universitato ĝis sia abrupta morto. En la fruaj 1940-aj jaroj li studvojaĝis al Vieno kaj Berlino, poste li estis armea kuracisto. En 1944 li estis nomumita privata profesoro. Li partoprenis en la rezista movado dum la nazia erao, eĉ li estis arestita kaj poste deportita al Germana Regno. En 1945 li liberiĝis, poste li estis kuracisto de militkaptituloj. Ekde 1949 li gvidis universitatan instituton, krome li instruis, en 1951 li estis elektita katedrestro. Li studvojaĝis al Cambridge en 1948, al Novjorko en 1962. En 1953 li kandidatiĝis. Li okupiĝis ĉefe pri la antibiotikoj, li inventis signifan kuracilon en 1949.

Memorigiloj
-----------

* memormedalo
* strato en Debrecen

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero V, poste serĉu la nomon)
**József Alauda** [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Alauda József** estis hungarlandana saksa instruisto, astronomo. Lia origina familia nomo estis *Lerch*, lia ofta persona nomo estis la latina **Josephus**.

József Lerch naskiĝis ĉirkaŭ 1610 en Lőcse (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Levoča en Slovakio), li mortis la 14-an de decembro 1664 en Lőcse.

Biografio
---------

József Alauda frekventis la kutimajn lernejojn en sia naskiĝurbo, poste li studis astrologion en Universitato de Wittenberg inter 1628 kaj 1630. Hejmenveninta li instruis en Lőcse ĝis 1641, sed li ofte instruis ankaŭ ĉe magnataj familioj. En 1641 li estis elektita membro de la urbestraro, en 1655 urbestro. Kelkfoje li verkis latinlingvajn poemojn pro geedziĝoj aŭ mortoj. Fidela noto mencias nur lian filinon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Decas questionum, parti metaphysicarum, partim logicarum* (disertaĵo, 1628)
* *Disquisitio astronomica secnunda de maculis lunae* (disertaĵo, 1629)
* *Collegii logici disputatio VIII. de forma argumentandi* (disertaĵo, 1629)
* *In solemnitatem nuptiarum…* (porokazaj poemoj, 1653)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 675739
 |
**La Póveda de Soria** [laPObeda deSOrja] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, plej norde de la provinco Sorio kaj komarko *Tierras Altas* (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco, kaj en la subkomarko Almarza.

Geografio
---------

*Tierras Altas* en la nordo de la provinco Sorio.
Loko de La Póveda de Soria en la provinco Sorio.
Sub neĝo.
Kaj la herbejoj.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 64,30 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 112 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis pli ol 100 loĝantojn el la 1900-aj jaroj, spite la fakton, ke en la 1970-aj jaroj oni ricevis 100 loĝantojn el la aligitaj loĝlokoj. 

Ĝi distas 31 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La teritorio inkludas la loĝlokojn Barriomartín kaj Arguijo [arGIĥo] kaj limas kun Lumbreras de Cameros (La Rioja), Santa Cruz de Yanguas, Villar del Río, Vizmanos, Sotillo del Rincón, Valdeavellano de Tera, Rollamienta kaj Almarza.

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Sierras de Urbión y Cebollera*, okupanta 6 420 hektarojn, nome 15% de la teritorio kaj la Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel *Sierra de Urbión*, okupanta 6 425 hektarojn, nome 16% de la teritorio.​

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

La Póveda estis menciita jam en 1491 kaj 1497, sed antaŭe ekzistis en la teritorio —totale aŭ parte— domaro nomata Molinos de Posada Rey menciita dokumente en 1414, kaj senhomigita jam en 1754 kaj 1785. 

Meze de la 19-a jarcento la municipa teritorio malpliiĝis, tiam konata kiel La Poveda, ĉar sendependiĝis Barriomartín. Fine de la 20-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis, ĉar ĝi aligis Arguijo kaj Barriomartín, kiu re-aliĝis.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo kun gotikaj elementoj kaj romanika baptujo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTierras Altas |
| --- |
| Aldealices• Almarza• Arévalo de la Sierra• Ausejo de la Sierra• Carrascosa de la Sierra• Castilfrío de la Sierra• Castilruiz• Cerbón• Cigudosa• El Royo• Estepa de San Juan• Fuentes de Magaña• Fuentestrún• La Póveda de Soria• Las Aldehuelas• Magaña• Oncala• Rebollar• Rollamienta• San Felices• San Pedro Manrique• Santa Cruz de Yanguas• Sotillo del Rincón• Suellacabras• Trévago• Valdeavellano de Tera• Valdegeña• Valdelagua del Cerro• Valdeprado• Valtajeros• Villar del Ala• Villar del Río• Vizmanos• Yanguas |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351595
 |
Občina Dornava
**Obĉina Dornava** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Podravska. La municipo konsistas el 12 komunumoj kovrante areon de 28,4 km². Komence de 2018 tie loĝis 2885 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Dornava.

Loko, priskribo
---------------

The southern part of the municipo runs through the Pesnice River. The area is flat, with an altitude of approximately 220 m to 350 m.

La apudaj municipoj estas: Občina Sveti Tomaž en la nordoriento, Občina Ormož en la oriento, Občina Gorišnica en la sudoriento, Občina Markovci en la sudo, Urba municipo Ptuj en la okcidento kaj Občina Juršinci en la nordokcidento.


Ĉirkaŭ **Občina Dornava**| Juršinci |  | SvetiTomaž |
| Urba municipo Ptuj | Občina Dornava | Ormož |
|  | Markovci | Gorišnica |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 12 vilaĝoj:

Bratislavci, Brezovci, **Dornava**, Lasigovci, Mezgovci ob Pesnici, Polenci, Polenšak, Prerad, Slomi, Strejaci,Strmec pri Polenšaku, Žamenci.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Dornava en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
La **batalo de Marignano** (Italio) okazis dum la italaj militoj, la 13-an kaj 14-an de septembro 1515 inter la franca reĝo Francisko la 1-a kaj la Svisa Ĵurkomunumo, kiu defendis la regionon de Milano.

Antaŭhistorio
-------------

La 30-an de aprilo 1512 decidis la Dieto de la Svisa Ĵurkomunumo post fiaskaj negocoj kun reĝo Ludoviko la 12-a la militekspedicion al la Lombardio kaj konkeris kun 18'000 soldatoj en la *granda pavierekspedicio* la urbon Milanon, kiu tiel fariĝis svisa protektaĵo sub la reinstituciigita duko Maximilian Sforza. La svisoj konkeris ankaŭ aliajn teritoriojn sude de la Alpoj kaj tiel nun kontrolis ĉiujn montpasejojn inter Stilfserjoch kaj Granda Sankta Bernardo. La superrego svisa estis konfirmita per granda venko kontraŭ francaj kaj veneciaj armeoj okaze de la batalo de Novara la 6-an de junio 1513.

La posteulo de Ludiviko la 12-a, Franco la 1-a, daŭre deziris reakiri Lombardion kaj Milanon kaj ofertis al la Svisa Ĵurkomunumo la sumon de 400'000 kronoj por la urbo. La svisoj tion malakceptis, kaj tiam Franco la 1-a kun armeo de 55'000 soldatoj marŝis al Milano. La Svisa Dieto tiam sendis trupon de 18'000 soldatoj trans la Alpoj por subteni la defendantojn de Milano. Malgraŭ sia armea supereco Franco la 1-a plunegocis kun la svisoj kaj estis interkonsentita la kontrakto de Gallarate, kiun tamen nur Berno, Soloturno, Friburgo kaj Bielo akceptis, kaj iliaj soldatoj forlasis la lokon.

La franca reĝo Franco la 1-a dum la batalo

La batalo
---------

Per ataketo antaŭ la pordoj de Milano la francoj provokis la svisojn al atako. En tri atakgrupoj la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo kun 20'000 soldatoj profunde penetris la militkampon de la francoj. La batalo restis sendecida kaj la du armeoj bivakumis sur la batalkampo. Kiam venontmatene la batalo rekomenciĝis, alvenis rajdistaro de Venecio sub la gvido de la sperta komandanto Bartolomeo d'Alviano kaj atakis la ĵurkomunumanojn dorse sub la batalkrio «San Marco!». Mortis sub la batalkampo preskaŭ 12'000 homoj, la plej multaj estis svisoj. La restaĵoj de la svisa armeo ne plu estis batalkapabla kaj la francoj povis orde retiriĝi al Milano kaj preni la kontrolon pri la urbo.

Konsekvencoj
------------

Per la kompleta fiasko de Marignano el svisa vidpunkto la Svisa Ĵurkomunumo perdis Milanon kaj la Lombardion al la francoj kaj venecianoj, kaj kio estis ankoraŭ pli signifa, sian rolon kiel eŭropa grandpotenco. La svisoj nun servis plej parte per soldkontraktoj al la francaj reĝoj kaj la impresoj, kiujn Zvinglo akiris dum la batalo, influis lin kaj
kondukis al la reformacio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Batalo de Marignano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Marignano, la nekonata batalo Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Marignano Arkivigite je 2007-02-23 per la retarkivo Wayback Machine
**Obĉina Duplek** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Podravska. La municipo konsistas el 10 komunumoj kovrante areon de 39,2 km². Komence de 2018 tie loĝis 6890 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Spodnji Duplek.

Loko, priskribo
---------------

La municipo situas 10 km sudoriente de Maribor sur la nordokcidenta rando de Slovenske gorice kaj sur la maldekstra bordo de la rivero Drava. Občina kuŝas inter la valo de Dravsko-poluso (Dravsko polje) kaj la valo de Pesniška valo (Pesniška dolina). La Drava rivero kuras tra la sudokcidenta rando de la areo. La alteco estas en la gamo de proksimume 235 ĝis 460 m.

Občina Duplek
La apudaj municipoj estas: Občina Lenart en la nordo kaj nordoriente, Urba municipo Ptuj en la sudoriento, Občina Starše en la sudo kaj en la sudokcidento, Urba municipo Maribor en la okcidento kaj nordokcidento.


Ĉirkaŭ **Obĉina Duplek**| Urba municipo Maribor | Občina Lenart | Občina Lenart |
| Urba municipo Maribor | Obĉina Duplek |  |
| Občina Starše | Občina Starše | Urba municipo Ptuj |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 10 vilaĝoj:

Ciglence, Dvorjane, Jablance, Spodnja Korena, **Spodnji Duplek**, Vurberk, Zgornja Korena, Zgornji Duplek, Zimica, Žikarce.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Duplek en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
**Miklós Bojkó** [miklOŝ bojkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bojkó Miklós** estis hungara inĝeniero pri arbaro, altlerneja instruisto, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (2004).

Miklós Bojkó naskiĝis en 1928 en Ruske Pole (Ĉeĥoslovakio, nuntempe en Ukrainio), li mortis la 14-an de julio 2009 en Uĵhorodo (Ukrainio).

Biografio
---------

Miklós Bojkó apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio, baldaŭ en Sovetunio, fine en Ukrainio. Li estis docento de nacia universitato de Uĵhorodo en 1971, poste li profesoriĝis en 1992. Li estis ankaŭ katedrestro kaj dekano. En 1990 li doktoriĝis en la Hungara Scienca Akademio. Liaj ĉeftemoj estis arbara protekto kaj senarbarigo en la Karpata Baseno, ekonomiaj rilatoj inter Ukrainio kaj Hungario, struktura reformo de ekonomiaj kondiĉoj de Transkarpatio, efiko de senarbarigo sur akva mastrumado en Transkarpatio kaj Granda Hungara Ebenaĵo, fine disvolvo de inundaj riskoj. Li publikigis pli ol 146 sciencajn artikolojn, plejparte en la ukraina. Li enkondukis novajn procedojn por senarbarigo kaj industria lignoprilaboro kaj li skizis vidpunktojn de la arbarkulturo de Transkarpatio por la periodo 2002-2020. Li plurfoje kritikis la netaŭgojn de la aktuala arbara administrado kaj plurfoje altiris la atenton pri ligoj inter la intensa senarbarigo kaj la inunda risko. Li ofte partoprenis en aranĝaĵoj pri konferencoj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A territoriális erdőipari komplexumok fejlesztésének szervezési és gazdasági mechanizmusai* (disertaĵo por doktoriĝo, 1990)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2016-12-29 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 665067
 |
**József Aistleitner** [jOĵef ajslejtner], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Aistleitner József** estis hungara pastro, prelato, orientalisto, lingvisto, filologo, profesoro.

József Aistleitner  naskiĝis la 2-an de majo 1883 en Sopron. Li mortis la 9-an de septembro 1960 en Budapeŝto.

Biografio
---------

József Aistleitner frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li lernis teologion en Győr kaj Vieno. Li pastriĝis en 1905, li doktoriĝis post 2 jaroj. En 1906 li estis vicpastro en Tata (Hungario), inter 1908 kaj 1925 prefekto-instruisto de seminario en Győr. Li akiris pedagogian diplomon en 1913 en Reĝa Universitato de Budapeŝto, kie li instruis inter 1925 kaj 1950. Li okupiĝis precipe pri la ŝemida lingvaro. Li estis elektita dekano trifoje, en 1944 rektoro. Li doktoriĝis en 1960 jam postmorte.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *VII. Gergely pápa élete* (Vivo de Gregorio la 7-a), (1924)
* *Héber nyelvtan* (Hebrea gramatiko), (1932)
* *Az istenfogalom egy elfelejtett nép hitregéiben* (1940)
* *Ein Opfertext aus Ugarit mit Exkurs über kosmologische Beziehungen d. ugaritischen Mythologie* (1954-55)
* *Wörterbuch d. ugaritischen Sprache* (1963)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 529840
* GND: 1043392955
* LCCN: n84168800
* VIAF: 16177635
* ISNI: 0000 0001 1746 6630
* SUDOC: 150958536
* BNF: 115311516
* BIBSYS: 90876390
* NKC: ola2004161358
 |
**Miklós Bánovszky** [miklOŝ bAnovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bánovszky Miklós** estis hungara pentristo.

Miklós Bánovszky  naskiĝis la 17-an de januaro 1895 en Hungara reĝlando en Besztercebánya (nuntempa Banská Bystrica en Slovakio), li mortis la 10-an de januaro 1995 en Szentendre.

Biografio
---------

Miklós Bánovszky lernis pentroarton en privata lernejon en Munkeno, ekde 1915 en Belarta Altlernejo de Budapeŝto de Imre Révész (pentristo) kaj Aladár Edvi Illés (pentristo). Li batalis dum la 1-a mondmilito, en 1918 li daŭris la lernadon de István Réti en la altlernejo. Ekde 1926 li pentradis en Szentendre, kie li partoprenis en kreo de la Artistkolonio. Foje-foje li pentradis ankaŭ en aliaj lokoj. En 1942 li estis denove soldato. Li pentris portretojn, pejzaĝojn, ĝenrojn. Li ricevis premiojn en 1926 kaj 1995.

Lia libro
---------

* *Egy festő naplója: Bánovszky Miklós visszaemlékezése a szentendrei festészet kezdeteiről, 1926-1947* (1996) - membiografia romano

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* portreto de János Tornyai
* Sankta Francisko (1926) premiita
* *A régi Püspöki utca* (1928)

Ekspozicioj
-----------

* Szentendre, 1985, 1994 (individue)
* Szentendre, 1979-1990 (grupe)
* Ankaro, Ateno, 1983 (grupe)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
**Corporales** [korpoRAles] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Santo Domingo de la Calzada. La municipo estas formata per la loĝlokoj Corporales kaj Morales. Ĝi estas sur la valo de la rivero Oja, ĉe la Sierra de la Demanda, kaj temas pri municipo esence agrikultura, speciale por cerealoj, kaj brutobreda. La loĝantaro estas tre maljuna pro elmigrado de junuloj, sed oni konservas domojn por semajnfinoj. 

La municipa teritorio de Corporales, en la okcidento de la regiono.
Morales.
Diversaj sonorilmuroj en la preĝejo de Morales.

Geografio
---------

Ĝi estas sur deklivo, ĉe la Sierra de la Demanda.​ Limas oriente kun Santo Domingo de la Calzada, okcidente kun Grañón kaj sude kun Santurde de Rioja. Estas municipo proksima al la provinco Burgoso, preskaŭ lima kun la areo nomita *Riojilla Burgalesa* (Burgosa Rioĥeto).

Historio
--------

Frua mencio estas de 1180 en dokumento per kiu Doña Sancha de Hervías donis al la preĝejo de Santo Domingo de la Calzada lokon en Santurde la Mayor kaj «vitejon en la loko Corporales». En 1194, don Rodrigo de Morales donacis al la monaĥejo de Premostratanojs de Bugedo de Campajares la bienon kiun li havis en «Villaseca kaj en liaj lokoj en Villaveznar, Morales kaj Corporales».​

En 1357 la nobelo Sancho Martínez de Leiva, vendis al la katedralo de Santo Domingo de la Calzada la fortikaĵan turon de Corporales kun apudaj bienoj. Ĝi estis integrita en la reĝa jurisdikcio de Santo Domingo de la Calzada kaj posedis vicurbestron.​

Aktualo
-------

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj tial oni descendis el 240 loĝantoj en 1950-aj jaroj ĝis nunaj 40.

Vizitindaĵoj estas la preĝejoj, el kiuj tiu de Morales elstaraj pro apartaj arkitekturaj elementoj, kiel kvar sonorilmuroj por unika konstruaĵo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----

1. ↑   Rodríguez, Justo. «Corporales». *Guía de pueblos de La Rioja* (Fundación Ibercaja y Diario La Rioja).
2. ↑   Caja Rioja IberCaja, ed. (2010). «Corporales». *Nuestra tierra, nuestra vida : guía de pueblos de la Rioja*.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795539
 |
*Kelkaj fontoj ne uzas la esprimon Tria Kabineto Imre Nagy, nur la Duan Kabineton, laŭ tio la tria estas nur varianto!*

**Tria Kabineto Imre Nagy (politikisto)** [nadj] estis la dua registaro dum la Hungara revolucio de 1956. Tiu kabineto gvidis la landon dum la revolucio praktike nur tagon en la 3-an de novembro 1956. Tiu registaro jam estis koalicia kun 4 partioj. 

Imre Nagy

Historio
--------

Dum la revolucio Imre Nagy (politikisto) konstante akceptis diversajn delegaciojn revoluciaj, reformemaj, laboristaj. Fine li ekkomprenis, ke reformoj nun ne sufiĉas, tial li kreis koalician kabineton kun ŝtatministroj, krome estis nur 2 ministroj. Gvidis la ceterajn ministeriojn la subministroj. 3-an de vespero la defenda ministro estis sendita al Tököl, kie estis alta stabo de Ruĝa Armeo. Nagy fidis al Sovetunio, spite tion, ke li daŭre ricevis raportojn, ke taĉmentoj de sovetia armeo konstante alvenas el Sovetunio. Celo de Nagy estis resendi la Ruĝan Armeon. Dumnokte la hungara delegacio estis kaptita fare de Ruĝa Armeo, tio estis plene kontraŭa al la internacia juro. Frumatene Ruĝa Armeo atakis Hungarion. Nagy diris mesaĝon al disko, kiun poste Hungara Radio konstante dissendis. Nagy rifuĝis kun malplimulto de la registaro al ambasadorejo de Jugoslavio. Samtempe János Kádár helpe de Sovetunia Radio deklaris mesaĝon, ke li estas la nova ĉefministro. Tio estis laŭjure ne vera, ja okazis neniu nomumo, praktike ĝi estis puĉo.

Estas nepre menciinda analizo de mesaĝo de Nagy. Li diris: "...la kabineto estas en sia loko. Niaj taĉmentoj estas batalantaj... (origine ...a kormány a helyén van. Csapataink harcban állnak...). Estas vero, ke kiam la mesaĝo estis aŭdebla, malgranda parto de la kabineto estis jam en la ambasadorejo, kio ne estas kutima loko de la hungara kabineto. La alia vero estas tio, ke la Hungara Armeo ne batalis, ĉar tuj post la atako la deĵoranta oficiro ordonis ne respondi al la atako. Estis kelkaj sporadaj taĉmentoj, kiuj tamen batalis, krome la armitaj civiloj batalis.

Listo de membroj
----------------

* **Imre Nagy – prezidanto de ministera konsilio,** samtempe ministro pri eksteraj aferoj (Hungara Socialista Laborista Partio (HSLP)); (li estis en la ambasadorejo)
* Pál Maléter - ministro pri defendo (HSLP); (li kaptiĝis senrajte en Tököl)
* Zoltán Tildy, Béla Kovács (ministro), István B. Szabó ŝtatministroj, (Etbienula Partio)
* Géza Losonczy, Zoltán Szántó (HSLP), ŝtatministroj (ili estis en la ambasadorejo)
* Anna Kéthly, Gyula Kelemen, József Fischer (socialdemokratoj), ŝtatministroj
* István Bibó, Ferenc Farkas (politikisto) (Partio Petőfi), ŝtatministroj
* Ferenc Erdei (Partio Petőfi), ŝtatministro (laŭ kelkaj fontoj)
* (komence estis plano, ke János Kádár ricevas membrecon, sed en la 3-an li ne estis trovita, tial Zoltán Szántó iĝis ŝtatministro)

Fontoj
------

* hungare
* hungare
* hungare
**Tibor Szilágyi** [silAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szilágyi Tibor** estis hungara meteologo.

Tibor Szilágyi naskiĝis la 31-an de decembro 1924 en Kiskőrös, li mortis la 31-an de aŭgusto 2002 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tibor Szilágyi frekventis agrikulturan mezlernejon en Orosháza, poste li komencis lerni en agrara altlernejo de Kolozsvár. En fino de la 2-a mondmilito li soldatiĝis, eĉ militkaptitiĝis. Hejmenveninta li lernis en agrikultura universitato en Budapeŝto. Dum la studentaj jaroj li laboris en la meteologia servo, poste en meteologia observatorio. En 1959 li estis observatoriestro en Kecskemét. En 1963 li doktoriĝis en Gödöllő. En 1978 li estis nomumita titulara altlerneja instruisto en Agrara Altlernejo de Kecskemét. Li restis aktiva ankaŭ post la pensiuliĝo. Li ricevis plurajn premiojn inter 1980 kaj 2001.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Időjárási események Kecskeméten a XVII.-XIX. században* (1999)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Edda Művek** aŭ pli populare, mallonge **Edda** estas hungara rokgrupo, kiu fondiĝis en 1974 en Miskolc. La grupo prenis la nomon el la vikinga mitologio, *Művek* signifas uzinoj, per kiu la grupo aludis al siaj radikoj, al la pezindustria urbo Miskolc. 

Kiel provinca muzikgrupo, ĝi luktis por la konateco en la socialisma lando, la unua mejloŝtono por la grupo estis, ke ili ludis en 1978 kiel antaŭgrupo de la tiam tre populara Piramis. 

La grupanoj estis tiam:

* György Csapó (drumisto)
* Barta Alfonz klavaro
* István Slamovits gitaro
* Zselencz László basgitaro
* Attila Pataky kantisto

La pli malmola rokmuziko estis tiam malofta en Hungario, tiel la Edda-művek populariĝis de jaro al jaro. Ili ludis en 1979 en la „Rock-reflektor" (Rok-reflektoro) kaj la „Ifjúsági Park" (Junulara Parko). En 1980 ili eĉ jam turneis en la iama Sovetunio. 

En 1980 forlasis la grupon Barta Alfonz, en 1982 sidis malantaŭ la drumoj Fortuna László, kaj ludis basgitaron Róna György anst.Zselencz. En 1983 la Edda-művek malfondiĝis, multaj anoj ekis solokarieron (ankaŭ Pataky Attila). 

En 1985 PATAKY Attila revivigis la rokgrupon kun anoj:

* István Alapi gitaro
* Endre Csillag gitaro
* Péter Kun gitaro
* Tibor Donászy (iama Beatrice, P-Mobil) drumo
* Zsolt Gömöry klavaro
* Pethő Gábor basgitaro.

En 1993 Péter Kun mortis en akcidento, je lia memoro la grupo faris Unplugged- albumon.

En 1995 Edda kaj la „Mester és tanítványai" (Majstro kaj la lernantoj) eldonis komunan diskon, en 1996 aperis la albumo kun la plej bonaj Edda-kantoj. 

La Edda Művek akiris 25 *ordisko*jn, 4 *platendisko*jn kaj 2 *diamantdisko*jn. 

La grupanoj en 2004:

* István Alapi – sologitaro
* Hetényi Zoltán – drumo
* Attila Pataky – kantisto
* Kicska László – basgitaro
* Zsolt Gömöry – klavaro, kantisto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Tibor Tivadar GLANT,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Glant Tibor Tivadar** (naskiĝis la 8-an de aprilo 1944 en Debrecen ) estas hungara kuracisto, biokemiisto, profesoro, membro (ekstera (2007) de Hungara Scienca Akademio.

Biografio
---------

Tibor Tivadar Glant li akiris diplomon (MD) en Medicina Universitato de Debrecen en 1968, poste Ph.D en 1980. Li doktoriĝis (DMSc) en 1988 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li estis asistanto jam ekde 1966, post la diplomo li laboris en universitata instituto (ekde 1968 en rango lektoro). Inter 1983 kaj 1986 li esploris en laboratorio en Kanado helpe de stipendio. En 1988 li ekinstruis en universitato en Ĉikago, en 1993 li estis nomumita universitata profesoro en la sama urbo en la biokemia instituto. En la studjaro 1994 li instruis en Harvardo. En 1995 li estis nomumita laboratoriestro, tie li faris kontaktojn kun Universitato de Pécs. Li ricevis diversajn premiojn. Li edziĝis dufoje kaj li havas 2 gefilojn.

Fontoj
------

* anglalingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**EcuRed** estas reta enciklopedio de Kubo konstruita per MediaWiki softvaro sub licenso CC BY-NC-SA. Ĉiu antaŭe registrita uzanto povas kunlabori, sed ĝi estas administrata ĉefe de homoj rilataj al Junularaj Kluboj pri Elektroniko kaj Komputiko (partoj de la Ministerio pri Informadiko kaj Komunikado), kiu havas pli ol 600 filiojn tra la lando. Ĝi estis oficiale lanĉita la 14-an de decembro 2010, sub la aŭspicioj de la kuba registaro, subtenata de la Nacia Oficejo por Informado (ONI) kaj la Instituto de Scienca kaj Teknologia Informo (IDICT). Ĝi havas artikolojn, biografiojn kaj akademiajn verkojn, kaj prezentas la vizion de Kubo al la mondo.  

En aprilo 2020, ĝi havis 211.713 artikolojn kaj 310.838 dosierojn, multaj el ili rilataj al kubaj biografioj kaj historio. Ĝi ankaŭ havas pli ol 60.460 registritajn uzantojn kaj 3,93 milionojn da redaktoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Statistikoj de EcuRed (hispane). Alirita 2020-04-17.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio EcuRed en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (hispane)
La **Malsanulejo Ferenc Markhot** estas hospitalo (ankaŭ kuracejo) en Eger.

Memortabulo pri Ferenc Markhot

Historio
--------

En Eger jam en la 12-a jarcento funkciis hospitalo pri Sankta Jakobo. Dum dominado de turkoj estis famaj la turkaj banejoj, kie la kuracakvoj estis vaste uzataj. Depost la turka dominado en 1690 oni establis hospitaleton por virinoj, la kapacito estis 15 litoj. En 1858 abatinoj transprenis la flegadon. La hospitalo por viroj estis fondita en 1726. En la sekva jaro jam ankaŭ apoteko funkciis. En tiu loko Ferenc Markhot komencis instrui medicinon. Tio estis *Schola Medicinalis,* kiu estis la unua medicina fakultato de Hungarlando. Ĝi funkciis nur 6 jarojn, ĉar la reĝo malpermesis ĝin. La kuracado daŭre funkciis plu. En 1950 la ŝtato malpermesis ĉiujn funkciadojn de la abatoj-abatinoj. Samtempe la du malsanulejoj estis unuigitaj. Ĝi prenis la nomon Ferenc Markhot en 1989. Post 10 jaroj Universitato de Debrecen akiris en la hospitalo praktikadajn eblecojn, en tiu formo post la Schola Medicinalis denove revenis la medicina instruado en la malsanulejo.

Fontoj
------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2017-01-07 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Ray Bauduc, Herschel Evans, Bob Haggart, Eddie Miller, Lester Young, Matty Matlock en Teatrejo Howard, Vaŝingtono, proks. 1941.  
 Foto de William P. Gottlieb.
**Eddie Miller** (\* 23-an de junio 1911 en Nov-Orleano kiel *Edward Raymond Miller*; † 1-an de aprilo 1991 en Filadelfio) estis usona ĵaz-tenorsaksofonisto, klarnetisto kaj kantisto de antikva ĵazo kaj svingo.

Eddie Miller komencis en 1927 labori kiel muzikisto en Nov-Orleano. Liaj unuaj surdiskigoj originas en 1930. Li laboris ekde 1930 en la bandego de Ben Pollack kaj poste kiel soloisto ĝis la malfondado de la bando je 1942 en tiu de Bob Crosby, kiu transprenis la bandon de Pollack en 1934. En la bando de Crosby Miller aperis en 1941 ankaŭ kiel kantisto de la blus-peco „I Was Only a Dream" (de Kokomo Arnold).

Miller ankaŭ estis ekde 1935 membro de la „Bobcats" de Bob Crosby. post la tempo ĉe Crosby li havis mallong-tempe propran bandon (kun kantisto Ray Eberle), antaŭ ol li estis rekrutigita al la armeo; de tie li baldaŭ estis eksigita pro malsano. Li ekloĝis en Los-Anĝeleso, kie li laboris kiel studiomuzikisto ĉe 20th Century Fox. En 1940 li apartenis al la *Metronome All-Stars* kun Harry James, Jack Teagarden, Benny Carter, Charlie Christian kaj Gene Krupa. Ĉe Capitol Records li kunlaboris en 1944 je kunsidoj de la *Capitol Jazzmen* kun Shorty Sherock, Barney Bigard, Pete Johnson kun kantistino Peggy Lee. Krome li ĉiam denove laboris kun propraj ensembloj; meze de la 1940-aj jaroj en liaj bandoj ludis i. a. Harry Babasin, Pete Daily, Nappy Lamare, Artie Shapiro kaj Nick Fatool. En 1947 li muzikis en la akompanbando de la ritmenblusa kantisto Jeese Price. Ekde la 1950-aj ĝis en la 1980-aj jaroj li prezentis en reunuiĝoj de la bando de Crosby kaj laboris ekde 1967 ĝis 1976 kun Pete Fountain en Nov-Orleano. Miller aktivis ĝis en la 1980-aj jaroj; En 1987 li sonregistris kun Nick Fatool.

Miller ankaŭ komponis, i.a. la ĵazan normkanton „Slow Mood" (laŭ aranĝaĵo de Johnny Mercer konata kiel „Lazy Mood").

En 1998 li estis akceptata en la Big Band Jazz Hall of Fame.

Diskografiaj indikoj
--------------------

* *Swinging Tenors - Bud Freeman / Eddie Miller* (Affinity, 1944-47 (Miller) resp. 1953 (Freeman))

Literaturo
----------

* Will Friedwald: *Swinging Voices of America - Ein Kompendium großer Stimmen*. Hannibal, St. Andrä-Wördern, 1992. ISBN 3-85445-075-3

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Eddie Miller en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Biografio ĉe Verve de Scott Yanow, All Music Guide


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 363108
* LCCN: n92113788
* VIAF: 197158
* ISNI: 0000 0001 0775 8381
* BNF: 13897521v
* MBA: 856629ff-0420-4dce-aec2-83436fc0be41
* NKC: ola2002157227
 |
**Valo de la lupoj - Irako** (turke *Kurtlar Vadisi - Irak*) de Serdar Akar estas turka kinofilmo de 2006, kiu apartenas al televida serio. La kinifilmo diferenciĝas de la serio, ĉar en la televida filmo, la ĉefrolulo *Polat Alemdar* aperas kiel sekreta agento kaj batalas kontraŭ la mafio. En la kinofilmo, li estas en sekreta komisiono en Irako kaj batalas kiel Rambo. Kun la produktaj kostoj de ĉ. 10 milionoj da USD, ĝi estas la plej kosta turka filmo.

### La filmo

La filmo baziĝas je veraj eventoj. La 4-an de julio 2003, arestis usonaj soldatoj en la nordiraka urbo Silemani 11 turkajn soldatojn kaj sekretajn oficirojn kaj samtempe 13 civilulojn. Ilia kapo estis kovrita per sako kaj ili estis forkondukitaj. Tiu t.n. "sakafero" vundis la turkajn naciistojn.

La filmo prezentas la venĝon de la bonaj turkoj kontraŭ la malbonaj usonanoj kaj ties vazaloj, la kurdoj (laŭ la filmo). 

La filmo unuafoje surscenigas turmentojn fare de la usonaj soldatoj en Abu-Ghuraib-prizono kaj eĉ masakron de partoprenantoj de iraka geedziĝa festo. 

La filmo estas tre sukcesa en Turkio, kie spektis ĝin en la unua semajnfino 1,1 milionoj da homoj.

La filmo estas tute pruduktita laŭ la halivudaj skemoj, sed el islama vidpunkto. La filmon traplektas antisemitismo (juda kuracisto vendas organojn de mortintaj irakanoj), antiusonismo kaj antikristanismo.
**VASKÓ Tibor** /vaŝko:/ estas hungara esperantisto; longe li estis sekretario de la Hungara Esperanto-Asocio. Li studis lingvistikon, filologion; verkis interalie pri la
ideala sonsistemo kaj sonsistemo de Esperanto; li estas respondeca eldoninto de multaj Esperanto-libroj en Hungario.

Li estis unu el la plej kapablaj gvidantoj de internacia Esperanto-movado. Eĉ inter la socialismaj cirkonstancoj li sukcesis konstrui riĉan kaj potencan hungaran E-oficejon, pli grandan ol tiutempa CO de UEA... En la jaro 1987 ĉe Hungara E-Asocio laboris pli ol 40 salajritaj homoj.

Liaj diplomatiaj kaj psikologiaj kapabloj ebligis la prosperon de la Esperanto-Asocio eĉ inter la kondiĉoj de socialisma ekonomiko. Danke al la entreprenistaj kapabloj de Tibor Vaskó estis eldonitaj en Hungario multaj dekoj da Esperantaj libroj, kaj miloj da libroj estis eksportitaj al Sovetunio. Li estis kunorganizanto de la Budapeŝta Teatra Festivalo, de la Universala Kongreso UK en 1983, kaj li sukcesis havigi al la Asocio 10-ĉambran elegantan rezidejon en la turisma centro de Budapeŝto, apud la Fiŝkaptista Bastiono.

En periodo de spontana demokratiiĝo de HEA en 1987 senkaŭze li estis falinta al al faligitoj. Unu-du jarojn post lia forigo (sub gvido de Oszkár Princz) la asocio komencis disfali, bankrotiĝi...
Gregorius – Corpus iuris canonici, 1475 – BEIC 11745309.jpgGregorius – Corpus iuris canonici, 1475 – BEIC 11745309
***Corpus Iuris Canonici*** (Korpuso de kanona juro) estas normiga fonto de la korpuso de la nuna kanonjura kodo de la Katolika Eklezio, oficiale publikigita en 1582, sed praktike ekzistanta de multe antaŭe, kaj ampleksas jenon:

* *Decretum Gratiani*;
* "Liber Extra" (aŭ Decretales) promulgita de Gregorio la 9-a en 1234;
* "Liber Sextus" (Libro Sesa) promulgita de Bonifaco la 8-a en 1298;
* "Clementinae" (Klementaj) fiksitaj de Klemento la 5-a post la Ekumena Koncilio de Vienne (Francio) kaj sekve de papo Johano la 22-a en 1317.
* "Extravagantes Johannis XXII" (Ekstervagantaj – dekretaloj – de Johano 22-a) , kolekto de dekretaloj redaktita ĉirkaŭ 1325;
* "Extravagantes communes" (komunaj ekstervagantaj dekretaloj), privata kolekto redaktita de Johano el Chappuis.

Jura valoro de la korpuso de kanona juro
----------------------------------------

Ĝi estis praktike la jura normaro sur kiuj laŭlonge de plurjarcentoj reguliĝis la universo de la Katolika Eklezio. Hodiaŭ ĝi estas anstataŭata de la nova Kodo de kanona juro de la 18-a de majo 1918. Tamen ĝi konservas grandan valoron por la historio de la Eklezio kaj de Eŭropo kaj de Kristanismo.

Eldonoj de la *Corpus*
----------------------

De la *corpus*, laŭlonge de la tempo, okazis diversaj redaktadoj (kaj eldonoj) ŝuldeblaj al aldonoj de novaj tekstoj iniciate de kanonistoj: ekzemplo estu Lacelotti. La unua estis publikigta en Parizo entreprene de Johano Chappuis en 1500, la lasta, reviziita kaj korektita fare de komisio de kanonistoj, pro tio diritaj "*correctores*" (korektantoj), estis solene promulgita de papo Gregorio la 13-a kun buleo "Cum pro munere" de 1580 kaj oficiale eldonita en la '*editio romana* (roma eldono) du jarojn poste, do la oficiala (1582).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Corpus Iuris Canonici en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. ↑  La teksto de Graciano unue distingas juron el teologio kaj igas ĝin aparta studobjekto, kaj fakte fondis lernejon por la studo pri la «dekretistoj», nome lernejo kie aktivas kiuj studas kaj komentas la *Decretum Magistri Gratiani*.
2. ↑  Nomataj tiel ĉar, kvankam de Johano 22-a, ili «perdiĝis» kaj restis preskaŭ ĉiuj ignoritaj

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 354382
* GND: 4148318-2
* LCCN: n88027108
* VIAF: 174963852
* SUDOC: 144404176
* BNF: 14537275b
 |
**Edgar „Eddie" Gomez** (naskiĝis la 4-an de oktobro 1944 en Santurce, Portoriko) estas usona ĵaza kontrabasisto.

Dosiero:Herb Geller, NDR Jazzworkshop ca. 1972 (Heinrich Klaffs Collection 94).jpgEddie Gomez (md.) kun Marty Morell (a.) kaj Herb Geller (ma.) ĉe la NDR-Jazz-Workshop, proks. 1972. Foto de Heinrich Klaffs

Vivo kaj verkado
----------------

Gomez alkreskis en Novjorko kaj estis inter 1959 kaj 1961 membro de la *Newport Festival Youth Band*. En 1963 li studis ĉe Lernejo Juilliard School kaj muzikis en la sesopo de Rufus Jones. En 1964 li verkis kun la triopo de Marian McPartland; en 1965 li verkis kun Paul Bley, kun kiu li ankaŭ surdiskigis (kune kun frapinstrumentisto Milford Graves). Li verkis regule kun Jeremy Steig kaj apartenis inter 1966 kaj 1977 al la triopo de Bill Evans, kun kiu li gajnis du Grammy. Lasta komuna albumo estis la albumo *You Must Believe in Spring* aperinta en 1981. Krom tio li kunerkis albumojn de la *Jazz Composers’ Orchestra*, de Bennie Wallace kaj de aliaj. Charles Mingus faris lin en 1978 mallonge antaŭ sia morto lia anstataŭanto. Inter 1979 kaj 1984 Gomez faris kun *Steps* resp. *Steps Ahead* kaj *Steve Gadd Gang* multajn vojaĝojn tra Japanujo kaj Eŭropo. Krome li muzikis en *Manhattan Jazz Quintet*.

Li krom tio muzikis kun Miles Davis, Dizzy Gillespie, Buck Clayton, Gerry Mulligan, Benny Goodman, Wayne Shorter, Ray Anderson, Herbie Hancock, Joanne Brackeen, Chick Corea, Joachim Kühn, Masahiko Sato, Rick Margitza, Tony Williams, John Abercrombie, Lenny White, Bob Moses kaj Jimmy Cobb. Nuntempe li regule surdiskigas kun pianisto Mark Kramer.

Ĉe kontrabaso Gomez estas ege influita de Scott LaFaro. Aparte en sia supra registro de sia instrumento li ludas treege flue.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Eddie Gomez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo Arkivigite je 2012-01-09 per la retarkivo Wayback Machine
* Diskolisto ĉe mmguide.musicmatch.com[*rompita ligilo*]
* Diskoj ĉe interq.or.jp Arkivigite je 2011-09-29 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 391445
* GND: 134387686
* LCCN: n81146635
* VIAF: 85696187
* ISNI: 0000 0001 1450 7070
* SUDOC: 098169254
* BNF: 13894594b
* MBA: 3203d20c-9e96-4e8b-a51e-c2c10eb1981c
* BIBSYS: 1006498
* NKC: xx0061298
* BNE: XX950758
 |
La mezoregiono **Valo san-franciska de Bahio** (portugale *Vale São-Franciscano da Bahia*) estas unu de sume sep mezoregionoj de la brazila subŝtato de Bahio. Ĝi enhavas 27 municipojn kuniĝantaj en 4 mikroregionoj. Formale la mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile. Laŭ la stato de 2010 en la mezoregiono vivis 964 405 loĝantoj sur areo de 115 860,25 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 8 loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun Nordoriento de Bahio, Norda centro de Bahio, Ekstrema okcidento de Bahio kaj Suda centro de Bahio.

Mikroregionoj
-------------

Esperantlingvaj tekstoj pri ĉiuj kvar mikroregionoj ankoraŭ ne ekzistas, tial alidirektiloj provizore montras ĉi tien kaj la mikroregionaj nomoj skribiĝas *klinite*.

maldekstra
* 
* ﻿ *Bom Jesus da Lapa*, kun ĉefurbo Bom Jesus da Lapa
* 
* ﻿ *Barra*, kun ĉefurbo Barra
* 
* ﻿ *Juazeiro*, kun ĉefurbo Juazeiro
* 
* ﻿ *Paulo Afonso*, kun ĉefurbo Paulo Afonso

Vidu ankaŭ
----------

* Mezoregionoj de Bahio
* Mikroregionoj de Bahio
**TORÓ Tibor** (toro:) estis rumanuja hungara atomfizikisto naskita la 16-an de julio 1931 en Inlăceni kaj mortis en Temeŝvaro? la 17-an de oktobro 2010.

Biografio
---------

Tibor Toró infanaĝis en vilaĝo Herculian. La mezlernejon li faris en Odorheiu Secuiesc kaj la fakon pri matematiko kaj fiziko li finis en la universitato de Timişoara en 1953, pli poste kie li estis profesoro. De 2007 li estis titulara profesoro de Universitato de Szeged. Baldaŭ li instruis ankaŭ en aliaj hungarlandaj universitatoj. Li estis ekstera membro de la Hungara Scienca Akademio (1993).

Ĉefaj verkoj
------------

* *Rolul neurotinului în fizică, astronomie şi cosmologie* (1969),
* *Fizică modernă şi filizofie* (1973),
* *A semmiből egy új világot teremtettem* (kun kunaŭtoro, 1974),
* *A neutrinó* (1976),
* *Kvanumfizika, művészet, filozófia* (1982),
* *Kozmikus társkeresés* (1983),
* *Bolyai és az alapvető fizikai erők geometrizálása* (1996).

Fontoj
------

* Erdályi Magyar Ki Kicsoda, 2010.
* Nyugati Jelen
**Eddie CONSTANTINE** (n. kiel **Edward CONSTANTINOWSKY** en Los Anĝeleso, 29-a de oktobro, 1917 - mortis en Wiesbaden, Germanio, 25-a de februaro, 1993)

estis usona aktoro kaj kantisto, kiu agadis en Eŭropo. Li fariĝis fama en francio dum la 50-aj jaroj, reprezentante la rolon de la detektivo/sekreta agento Lemmy Caution (de la noveloj de Peter Cheyney) en serio de francaj B-filmoj, inkluzive *Cet homme est dangereux* (1953), *Lemmy pour les dames* (1961) kaj *À toi de faire ... mignonne* (1963). Constantine, kiu fariĝis franca civitano, gajnis grandan popularecon en diversaj eŭropaj landoj, inkluzive Francio kaj Germanio, kaj en Afriko. Li ankaŭ kantis kelkajn sukcesajn kantojn.

Eddie Constantine je la mikrofono, 1986Kulto-statuson en la Lemmy Caution-filmoj atingis la interbatiĝo. Tiu estis ne kruela, sed eleganta. Ĉirkaŭ tri kontraŭuloj atakis lin, alkuris samtempe, sed en la lasta momento Lemmy elegante movis unu paŝon malantaŭen kaj liaj kontraŭuloj koliziis.

Lia plej signifika filmo estis *Alphaville, une étrange aventure de Lemmy Caution* de Jean-Luc Godard (1965), en kiu li prezentis (al pli radikala fino) la rolon de Lemmy Caution. Poste Constantine translokiĝis al Germanio. La rolon de Lemmy li prenis lastfoje en 1991, en la eksperimenta filmo de Godard *Allemagne 90 neuf zéro*. Lia lasta notinda rolo estis en la filmo *Eŭropa* de Lars von Trier.

* Kategorio Eddie Constantine en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 234718
* GND: 118808893
* LCCN: n85264461
* VIAF: 7388646
* ISNI: 0000 0001 2098 886X
* SUDOC: 026797747
* BNF: 11897555w
* MBA: 1714401d-30f3-4066-9514-585de43f8b2b
* NDL: 00436501
* NKC: xx0154646
* BNE: XX1231696
 |