recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Montegiardino** [monteĝardino] estas municipo ("kastelo") de San-Marino. Ĝi havas areon de 3,31 km² kaj, laŭ takso de 2006, 818 loĝantojn; ĝi estas la plej malgranda el la kasteloj. Situante sud-oriente en la lando ĝi limas al la municipoj Faetano kaj Fiorentino kaj kun la italaj municipoj Monte Grimano kaj Sassofeltrio (provinco Pesaro e Urbino).

Montegiardino en 1463 estis konkerita de San-Marino. Ĝia blazono montras, same kiel tiu de Fiorentino, tri ruĝajn florojn, sed sur tri montetoj.

La urbo estis fondita de longobardoj, eble eĉ de romianoj. En mezepoko ĝi posedis belfridon; en ĝia loko nun troviĝas la preĝejo de S-ta Lorenco, konstruita en 1865 sur la fundamentoj de du antaŭaj. Ĝi posedas tri navojn. Ĝia centra altaro prezentas statuon de Sankta Marino, faritan de Adamo Tadolini; ĝi estas la modelo de la monumento sur la altaro de la Baziliko de la sanktulo en San-Marino.

En Montegiardino estas la sidejo de la ekonomika kaj teknika fako de la Universitato de San-Marino, kaj de la futbala klubo *S. P. La Fiorita*.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rMunicipoj de San-Marino |
| --- |
| Acquaviva • Borgo Maggiore • Chiesanuova • Domagnano • Faetano • Fiorentino • Montegiardino • San Marino (ĉefurbo) • Serravalle | Flago de San-Marino |

 |
**Minotaŭro** (Helene Μινώταυρος, [Minotaŭro] ; Latine Minotaurus ; Etruske Θevrumineś [tʰevrumines] ) estas fabela monstro kun homa korpo kaj bova kapo, kiu vivis en Kreto en la labirinto konstruita de Dedalo kaj ordinita de la reĝo Minoo. Tezeo mortigis lin danke Ariadno. 

Minotaŭro, kopio de statuo de Myron, nacia arkeologia muzeo de Ateno.

Historio
--------

Tezeo kaj la Minotaŭro, detalo de atika vazo de la pentristo de Castellani, ĉ. 575-550 a.K. Luvro, Parizo.
Laŭ greka mitologio, la dio Pozidono donis al Minoo, reĝo da Kreto, belan blankan bovon. Minoo devis oferi la bovon al Pozidono, sed li donis alian bovon al la dio kaj konservis la bovon por si. Por puni Minoon, la dio igis lian edzinon enamiĝi al la blanka bovo, kaj el tio naskiĝis la homa-bova monstro Minotaŭro. 

Minotaŭro manĝis nur homan karnon. Minoo ordonis al Dedalo konstrui malliberejon por Minotaŭro, kaj li konstruis Labirinton, kien oni malliberigis la beston. Tezeo, kun helpo de Ariadno, mortigis la monstron.

Interpretoj
-----------

Palaifato raportis la Minotaŭro estis duonfilo de la reĝo Minoo. Li ne pensas li naskiĝis de taŭro ; tio estas ne natura laŭ li. Li pensas bone kiel la filo de Pazifao, sed ne de Minoo, sia edzo, sed de juna homo kiu tiam frekventigis Minoo kaj kiu nomiĝis *Taŭro*. Pazifao amoris lin kiam Minoo suferis testikojn. Minoo kuraciĝis de Prokiso (Helene Πρόκρις) kontraŭ hundeto kaj ĵetlanco de Kefalo (Κέφαλος).  

Kiam Minoo komprenis ke la bebo de sia edzino ne estas de li, li decidis ne mortigi lin, ĉar, malgraŭ ĉio, li estis la frato de siaj filoj, li elsendis lin en montoj kie paŝtistoj grandigis lin. Iĝis adolta, la juna homo ne plu obeis al siaj paŝtistoj kaj Minoo kaptigis lin kaj konduktis lin al la urbo kie la reĝo permisis lin vivi libera, se li estus koopera, alie li ĉenigus lin. La juna homo revenis prefere en montoj kaj vivis tie rabante brutaron. Tial Minoo dungis pli homoj por kapturi lin, sed la juna homo fosis profunda fasaĵo kie li restis. Dum lia vido, oni lin nutris ĵetante ŝafojn kej ŝafinojn. Kiam Minoo kondamni iun, li sendis lin al la juna homo, iĝita la *Minotaŭro*, kiu estas enfermita en lia domo. Tiel Minoo mortigis lin aŭ siajn malamikojn. Tia estas Tezeo por Minoo. Poste Minoo kaptigi la atenulo, li ankaŭ sendis lin al Minotaŭro. Sed la filino el Minoo, Ariadno alvenigis al li, en lia malliberejo, spadon per kiu Tezeo mortigis Minotaŭro.

Fontoj
------

* Palaifato, *Pri nekredeblaĵoj*, 2, france

Sugestigoj
----------

* La usona raketa familio *Minotaur*

Notoj
-----

1. ↑  *Pri nekredeblaĵoj*, Palaifato, n. 2 france

  

* Kategorio Minotaŭro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***minus*** estas retrakonto kreita de Ryan Armand kiu kuras el februaro 2006 al julio 2008.

Konceptiĝo
----------

Ryan Armand estis influata de Takeshi Kitano, John Steinbeck, Mizuki Ŝigeru, kaj *Little Nemo* far Winsor McCay.

Priskribo
---------

La rakonto sekvas l'aventurojn de minus (ĉiam minusklo), juna knabino kun supernatura ebleco pro ŝanĝi ŝian ĉirkaŭaĵon el tempovojaĝado al ŝia propra formo. minus estas alie tipa knabino: plej amikebla, ekscitebla, facilanima, kaj nur eta konscio pri kaŭzanta doloro. Sekve, la rakonto ekiru el revado al surrealisma hororo. En diversaj strioj, ŝi transiras pentraĵojn kaj kretajn bildojn, donas vivecon al ordinaraj objektoj, aldiras fantomojn, mortigas de spito, aliformigas bibliotekon al piratan ŝipon, reĝiĝas je formikejo, naĝas kun marvirinoj en ŝia banujo tiam malŝtopas ĝin kiam finintan, kaj kaŭzas multajn revajn situaciojn.

Inter kaperojn, minus estas mallaŭta knabino aŭ almenaŭ soleca. Ŝia nur konvencia reala amiko estas verthara knabino el lernejo. minus parolas kiam parolitan, sed ŝatas vagi aŭ skribi sole kaj ofta iris verticale tra liniojn. La retrakonto propra vagas tiam en kaj for mallongajn agadojn kiam ŝi perdis interesan.

Akcepto
-------

Dan Head en la *Paperback Reader* opiniis ke la retrakonto sukcesas kapti la spiriton de senkulpeco.

Referencoj
----------

1. ↑  Xaviar Xerexes (2007-05-29) A Big Plus For Minus: Creator Ryan Armand Gets An Eisner Nomination (en-US). Arkivita el la originalo je 2011-12-27. Alirita 2022-06-10.
2. ↑  Dan HEAD (2007-05-12) Comics You Should Be Reading. *Paperback Reader*. Arkivita el la originalo je 2006-06-12.
*Tio estas kataluna nomo. La patronomo estas* **Crusafont** *kaj la patrinonomo estas* **Pairó**

**Miquel Crusafont i Pairó** (Sabadell, Hispanio, 1910 — *ibid*. 1983) estis kataluna paleontologo, kiu specialiĝis en la ostoj de la mamuloj.

En 1933 li akiris bakalaŭron pri Farmacio de la Universitato de Barcelono kaj en 1950 li akiris bakalaŭron en Naturscienco de la Universitato de Madrido.

En 1961 li estis elektita unuanime kiel Profesoro de Paleontologio en la Universitato de Oviedo, kiel la plej granda sciencisto de sia disciplino. Poste, li akceptis esti nomumita Profesoro de Antropologio en la Societo Iesu de Barcelono.

Liaj plej gravaj verkoj inkluzivas *Los Vertebrados del Mioceno Continental de la cuenca del Vallés-Penedés* (1943, kun Josep Fernández de Villalta), *El Mioceno Continental del Vallès y sus yacimientos de vertebrados* (1948, kun Josep Fernández de Villalta), *El Burdigaliense continental de la cuenca del Vallès-Penedès* (1955, kun Josep Fernández de Villalta kaj Jaume Truyols), *Estudios Masterométricos en la evolución de los Fisípedos* (1957, kun Jaume Truyols) kaj *La Evolución* (1966, kun Bermudo Meléndez kaj Emiliano Aguirre).

En 1969 li fondis la Instituton Provincan de Paleontologio, kiu ekde 1983 estas konata kiel Instituto de Paleontologio Miquel Crusafont.

La mamulo prahistoria *Crusafontia* portas lian nomon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informo pri la Instituto de Paleontologio Dr. M. Crusafont

Referencoj
----------

1. ↑   Miquel Crusafont i Pairó, paleontólogo (hispane). *El País* (8-a de aŭgusto 1983). Alirita 18-a de marto 2014.
2. ↑  Jaime Truyols.  Miguel Crusafont Pairó (hispane). Universitato de Granado. Alirita 18-a de marto 2014.
3. ↑   Crusafontia amoae: Un nuevo mamífero fósil del Cretácico Inferior de Galve (hispane). Aragosaurus (8-a de julio 2011). Alirita 18-a de marto 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 475536
* GND: 132992124
* LCCN: no98021420
* VIAF: 54239503
* ISNI: 0000 0001 1027 0416
* LIBRIS: 182551
* SUDOC: 070999074
* BNF: 12432800f
* NKC: mzk20201091294
* BNE: XX888846
 |
Miraflores de la Sierra en la Madrida Regiono
**Miraflores de la Sierra** estas municipo de la Madrida Regiono en Hispanio. Ĝi situas je 49 km de Madrido, ĉe valo difinita pro la du grandaj blokoj de la Centra Sistemo. Ĝi havas 5.811 loĝantojn, sed tio pliiĝas konsiderinde dum la somero.

Ĝi estis fondita fine de la 13-a jarcento da segoviaj loĝantoj, sub la nomo *Porquerizas de la Sierra* kio eble signifas "Porkejoj de la Montaro" aŭ pro la porkbredejoj aŭ pro abundo de aproj en la kamparo. La nomo verŝajne estis ŝanĝita en 1627 pere de la reĝino Izabela de Burbono, edzino de Filipo la 4-a kiu survoje al la Monaĥejo Sankta Maria de El Paular tra la Reĝa Vojo de la Morcuera haltis por ripozi kaj ekrigardis la vilaĝon *Porquerizas* kaj vidante la abundon de floroj ŝi proponis la dignigadon de la nomo al *Miraflores* (Rigardu-florojn) anstataŭ *Porquerizas* (Porkejoj).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la Urbodomo de Miraflores de la Sierra.
* Oficiala turisma retejo de Miraflores de la Sierra
* **Miraflores de la Sierra**: Historio, kulturo, naturo en Gvadarama Montaro-Alta Manzanaro Arkivigite je 2008-03-14 per la retarkivo Wayback Machine.
* Alternativa retejo pri Miraflores de la Sierra.

* Kategorio Miraflores de la Sierra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Misantla** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Misantla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 109.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 59980 loĝantojn. El tiuj estis 29074 viroj kaj 30906 virinoj. La komunumo havas surfacon de 537.9 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 56 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 51 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 300 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 59794 personoj. En la jaro 2000 temis pri 60771, do temis pri kresko / malkresko je 0.32 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 53438 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 305 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

 Arkivigite je 2007-03-07 per la retarkivo Wayback Machine
Areoj kie estis (aŭ estas) parolata la Misuria franca.
**Misuria franca**, en angla *Missouri French* kaj france *français du Missouri*, aŭ **Ilinojslanda franca** (*Illinois Country French* kaj france *français du Pays des Illinois*) konata ankaŭ kiel *français vincennois, Cahok* kaj kromnomita "Paw-Paw French" (Asimina franca) ofte fare de individuoj ĉefe ekster la komunumo sed ne nur, estas variantoj de la franca lingvo iam parolataj en supraj areoj de la valo de la Misisipia rivero en Usona Mez-Okcidento, partikulare en orienta Misurio. Tiu lingvo estas unu el la ĉefaj variantoj de la franca lingvo en Usono kaj iam estis amplekse parolata en areoj de Bonne Terre, Valles Mines, Desloge, De Soto, Ste. Genevieve, Old Mines, Sankta Luiso, Richwoods, Prairie du Rocher en Misurio, Cahokia kaj Kaskaskia en Ilinojso, kaj Vincennes en Indianio, same kiel en kelkaj aliaj lokoj. Parolantoj de Misuria franca povas nomi sin *"créoles"* (kreoloj) ĉar ili estas posteuloj de la fruaj francaj setlantoj de Ilinojsa Lando.

Nuntempe la dialekto estas tre endanĝera, kun nur kelkaj malmultaj aĝaj indiĝenaj parolantoj. Oni supozas, ke kelkaj restantaj parolantoj loĝas en aŭ ĉirkaŭ Old Mines, Misurio.

Notoj
-----

1. ↑  Vivrett, Elmer Joseph.  Will the Circle be Unbroken? (1983). Alirita 3a de julio 2018.
2. ↑  Zagier, Alan Scher, "History buffs race to preserve dialect in Missouri",  *Daily Mail*, 2014-06-24. Kontrolita 3a de julio 2018.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 677996
 |
***Mit brennender Sorge*** (Kun brula zorgo) estas encikliko de la papo Pio la 11-a pri la situacio de la Katolika Eklezio en la Nazia Germanio, publikigita la 14an de marto 1937.

Diference disde aliaj enciklikoj nomitaj laŭ la unuaj vortoj en latino, tiu ricevas la nomon de la unuaj vortoj en la lingvo en kiu ĝi estis origine publikigita, nome la germana lingvo.

En la encikliko la papo avertis, du jarojn antaŭ la Dua Mondmilito: «Ĉiu kiu uzu rason, popolon aŭ ŝtaton, aŭ difinitan formon de ŝtato, aŭ la reprezentantojn de la ŝtata povo aŭ aliajn fundamentajn elementojn de la homa socio [...] kaj diigu ilin per idola kulto, koruptas kaj falsigas la ordon kreitaj kaj establitan de Dio», kiel klara signalo de kritiko al la pseŭdoreligiaj aspektoj kaj la rasteorioj de la germana nacisocialisma reĝimo.

Menciinda estas la legado, samtempa el ĉiuj germanaj katolikaj preĝejaj pupitroj, de la encikliko *Mit brennender Sorge*. La epizodo okazis kelkajn tagojn post la publikigo de la encikliko kaj kaŭzis perfortan reagon de la nazia reĝimo kontraŭ la katolikaj institucioj. Intervenoj kaj kondamnoj estis lanĉitaj el diversaj episkoparoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Triaregna konkordato

Notoj
-----

1. ↑  LETTERA ENCICLICA MIT BRENNENDER SORGE DEL SOMMO PONTEFICE PIO XI


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 700974
* GND: 4216032-7
* VIAF: 191791669
* NKC: kon2015880968
 |
Platono en la Rafaela fresko la La Lernejo de Ateno, Vatikano (1509).
La **mito de la ĉaro kaj de la ĉaristo** (aŭ de la **flugilhava durada ĉaro**) eltirita el *Fedro* de Platono, utilas por ekspliki la platonan teorion de la rememoro de la animo, kiu, stimulita de la percepto pri sensaj objektoj, kondukas la homon al la laŭgrada malkovro en sia intelekto, (pere de intelekta scio) de tiuj eternaj ideojn kiuj estas la kaŭzo kaj origino de la fenomena mondo. La sensa scio, malsama ol tiu intelekta, povas do oferti al tiu lasta la puŝon por startigi tian procezon. Ĉi-kaze la mito utilas por ekspliki la fenomenon kiu dum la enkarniĝo produktas rememoraĵojn ligitajn al la antaŭa ekzistado. 

La Freda mita rakontas pri durada ĉaro regata de ĉaristo, personiganto de la racia kaj intelekta parto de la animo. La durada ĉaro estas trenita de paro de ĉevaloj, kies unu estas blanka kaj la alia nigra: tiu blanka prezentas la flankon de la animo regata de spiritaj sentoj (*thymeidès*) kaj direktiĝas al Hiperuranio, la nigra prezentas la flankon de la animo sensavidan (*epithymetikòn*) kaj direktiĝas al la sensa mondo. La du ĉevaloj estas regataj de vejroj de la ĉaristo kiu reprezentas la racion: ĝuste tiu ĉi ne moviĝas siainiciate sed posedas nur la taskon de la gvido. 

La durada ĉaro, do la animo, devas esti direktata al la 'Hiperuranio, metafizika loko kie anfiteatre rezidas la ideoj.[1]

La celo de animo, estas plej eble kontempli la Hiperuranion kaj absorbi el ĝi la saĝon de la ideoj. La ĉaristo do devas sukcesi gvidi la ĉevalojn en la saman direkton, al alto, bridante tiun nigran kaj spronante tiun blankan por eviti aŭ malfruigi la subenfaligon en la reenkarniĝon.

Fakte, kiu subenfalas tuj tiu renaskiĝos kiel senscia persono aŭ ĉiukaze fora el la filozofia saĝo, dum tiuj kiuj sukcesis kontempli Hiperuranion laŭ pli longa tempo, tiuj renaskiĝos kiel saĝuloj kaj filozofoj. [2]

Tiu mito dum eksplikas la originon de la ideajn rememorojn pruvas ankaŭ la senmontecon de la animo.[3]

Samcelaj mitoj
--------------

Troviĝas io simila a la Fedra mito kiel ekspliko de la rememoraĵoj de la pasinta reenkarniĝo en iuj *upanishad* kiel en tiuj Katha upanishad kaj Muktikā Upaniṣhad de Hinduismo, kaj spuroj ankaŭ en Budhismo.

Vidu ankaŭ
----------

* Ideo
* Platono
* Timós
* Mio, Supermio, kaj Ĝio
* Parabolo de la kaverno
* Reenkarniĝo

Eksteraj ligiloj
----------------

* nglalingva komento
* Teksto de *Fedro* en la origina greka versio ĉe Perseus Project

Notoj
-----

1. ↑   Platono: Fedro 247a-253c.
2. ↑  Disĉiplo de Platono, Aristotelo sen ideoj kaj hiperuranio, sed per la doktrino de la intelekto aktiva, kiu eltiras la ideojn el la sensaĵoj.
3. ↑   Platon0: Fedro 248c-e.
77° 28′ S 162° 31′ O﻿ / ﻿77.467 °S, 162.517 °O﻿ / -77.467; 162.517 (mapo)

La **Sekaj Valoj McMurdo** (angle *McMurdo Dry Valleys*) estas strio de senneĝaj valoj en Antarkto situa ene de Lando de Viktoria proksime de Polusa stacio McMurdo okcidente de McMurdo Sound. La Sekaj Valoj suferas tre ekstreme malaltan humidecon kaj la ĉirkaŭaj montoj evitas la fluon de glacio el najbaraj glaĉeroj. La rokoj tie estas granito kaj gnejso, kaj glaciaj tilitoj faras tiun kuŝejon pejzaĝo, kun izola gruzo kovrante la grundon.

La regiono estas unu el la plej ekstremaj dezertoj el la mondo, kaj inkludas multajn trajtojn inklude la Lagon Vida, nome salakva lago, kaj la riveron Onikso, fandakva rojo kaj pli longa rivero de Antarkto. Kvankam oni ne troviĝis vivantajn organismojn en la permafrosto tie, endolitaj fotosintezaj bakterioj estis trovitaj vivantaj en la relative humida interno de rokoj kaj anaerobaj organismoj, kun metabolo bazita sur fero kaj sulfuro, vivas sub la Glaĉero Taylor.

Referencoj
----------

1. ↑  Rejcek, Peter, "In the cold of the night",  *The Antarctic Sun*, 29a de Novembro 2007. Kontrolita 2008-01-13.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sekaj Valoj McMurdo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Special Report: The McMurdo Dry Valleys Arkivigite je 2010-04-01 per la retarkivo Wayback Machine, Antarctic Sun, January 26, 2003, 7–21.
* Virtual Tour of the Dry Valleys
* A long-term ecological research group is working in the area.
* Pictures from the Dry Valleys
* Satellite images Arkivigite je 2008-10-30 per la retarkivo Wayback Machine
**Miĥail Fjodoroviĉ LARIONOV** (ruse *Михаил Фёдорович Ларионов*) (naskiĝis la  3-an de junio 1881(nun 1881-06-03) en Tiraspolo, mortis la 10-an de majo 1964 en Fontenay-aux-Roses) estis avangarda rusa pentristo.

Vivo kaj verko
--------------

Miĥail Larionov naskiĝis en Tiraspolo, apud Odesa en la Rusia Imperio. En 1898 li eniris la "Moskvan Lernejon de Pentrado, Skulptado kaj Arĥitekturo" sub gvidado de Isako Levitan kaj Valentino Serov. Li estis eksigita 3-foje pro sia radikala sinteno. En 1900 li renkontiĝis kun Natalja Gonĉarova kaj formis vivdaŭran rilaton kun ŝi. 

Ekde 1902 lia stilo estis Impresionismo. Post vizito al Parizo en 1906 li transiris al Post-impresionismo kaj poste al Nov-primitiva stilo kiu devenis parte de rusa signo-pentrado. En 1908 li enscenigis ekspozicion "Ora ŝaffelo" en Moskvo, kiu inkluzivis pentraĵojn de internaciaj avangardaj artistoj kiel Matisse, Derain, Braque, Gauguin kaj Van Gogh. Aliaj grup-eksponoj promociitaj de li inkluzivis Tatlin, Chagall kaj Maleviĉ.

Larionov estis fondinta membro de du gravaj Rusaj artaj grupoj «Бубновый валет» (Fanto de Karoo) (1909–1911) kaj la pli radikala «Ослиный хвост» (Azena vosto) (1912–1913).
Li donis nomojn al ambaŭ grupoj. Lia unua soloa ekspono estis unutaga en Moskvo en 1911.

En 1913 li kreis Radiismon, kiu estis la unua kreaĵo de preskaŭ abstrakta arto en Rusio. En 1915 li forlasis Rusion kaj laboris kun baletestro Sergej Djagilev en Parizo pri produktado de Rusaj Baletoj. Li vivis la reston de sia vivo en Francio kaj akiris francan ŝtatanecon. Li mortis en pariza suburbo Fontenay-aux-Roses.

En 2001, la Centra Banko de Transnistrio stampis arĝentan moneron honorante naskiĝinton de hodiaŭa Transnistrio, kiel parton de serio de memorindaj moneroj nomitaj *La Elstaraj Homoj de Pridnestrovio*.

La plej alta prezo pagita por pentraĵo de Larionov en aŭkcio estis 2 200 000 britaj Pundoj.

Li estas en la plej alta kategorio "1A - mondfama artisto" en "United Artists Rating" (ruse: "Единый художественный рейтинг").

Bild-galerio
------------

* Muta naturo kun Omaro(1907)*Muta naturo kun Omaro*  
(1907)
* Radiismo Ruĝa kaj Blua(1911)*Radiismo Ruĝa kaj Blua*  
(1911)
* Moviĝanta Dancisto(1915)*Moviĝanta Dancisto*  
(1915)
* Damo kun Ventumilo(1916)*Damo kun Ventumilo*  
(1916)

Referencoj
----------

1. ↑  Artdaily (2011).  Larionov Still Life Sells For Record GBP2.2 Million. Artdaily.com.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Miĥail Larionov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Galerio de pentraĵoj de Larionov Arkivigite je 2018-08-09 per la retarkivo Wayback Machine

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 410537
* GND: 118726552
* LCCN: n50039199
* VIAF: 121962789
* ISNI: 0000 0001 2284 6523
* LIBRIS: 280171
* SUDOC: 128779942
* BNF: 14845912m 11911108b, 14845912m
* ULAN: 500012150
* NLA: 36101774
* RKD: 48127
* NKC: js2007400915
* BNE: XX1077073
 |
Moai sur insulo Rano Raraku
Tiuj ĉi sep statuoj de moai sur Ahu Akivi estas kiel unusolaj per vizaĝo al oceano
**Moai** (el *Rapanui* moai, *statuo*) estas monolitikaj statuoj, diverse starigitaj sur Paska insulo. Ili aspektas kiel altaj plataj vizaĝoj. Malgraŭ tio ke ili estas konataj kiel "kapoj", ofte ili havas ankaŭ kolon, ŝultrojn, manojn kaj korpon, sed tiuj estas hodiaŭ surŝutitaj en tero.

Moaoj estas ĉefa turisma allogo de tiu ĉi ĉilia insulo, ties loĝantaroj vivas per turismo kaj fiŝkaptado.

La estiĝon kaj celon ĉirkaŭas multe da teorioj. Certe estas, ke la statuojn eblis tre malfacile kaj multekoste konstrui kaj ke ili estis transportita ĝis malproksimaj situoj de loko, kie oni akiris ŝtonon por ilia produkto.

La statuoj estis popularigitaj precipe per libroj de Thor Heyerdahl.

Pavel Pavel estas ĉeĥa sciencisto, kie prezentis funkcian teorion, kiel movi per la statuoj, li "irigis" la statuojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Rano Raraku

* Moai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Moai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Animacio de kalkulo de Pi uzante hazarda metado de 30 000 punktojn sur kvaroncirklo, kiu estas blokita en kvadrato. La proporcio inter la nombro de punktoj kiuj falas ene kaj ekstere de la kvaroncirklo donas pli kaj pli proksiman valoron de Pi.
La **Montekarla metodo** estas metodo ĉu nedeterminisma ĉu nombrostatistika per aro de algoritmoj, uzita por proksimigi kompleksajn matematikajn esprimojn malfacile pritakseblaj precize. Tiu metodo ricevas tiun nomon reference al la kazino de Monte-Carlo (Monako) ĉar tiu estas "la ĉefurbo de la hazarludo", kaj la ruleto estas simpla generanto de hazardaj nombroj. La nomo kaj la sistema disvolvigo de la metodoj de Monte-Carlo datas proksimume de 1944 kaj estis enorme plibonigitaj per la disvolvigo de komputiloj.

La uzado de la metodoj de Monte-Carlo kiel esplorilo devenas de la laboro farita en la disvolvigo de la atombombo dum la Dua Mondmilito en la Nacia Laboratorio Los Alamos de Usono. Tiu laboro inkludis la ŝajnigon de problemoj pri probabloj de hidrodinamiko koncernaj al la difuzo de neŭtronoj en la materialo de fizio. Tiu difuzo montras konduton klare hazardan. En la aktualo ĝi estas fundamenta parto de la algoritmoj de radiopaŭsado por la generado de tridimensiaj bildoj. 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 757161
* GND: 4240945-7
* LCCN: sh85087032
* NDL: 00567842
* NKC: ph122780
 |
**Mettembert** estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 123 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Mettembert situas sur terna teraso kun deklivo al sudo en valo, kiu portas la nomon de la komunumo. La rivereto Mettembert senakvigas la komunumon suden al Birs. La komunuma teritorio havas formon de mallarĝa sed longa rektangulo, kiu etendiĝas de nordo al sudo je malpli ol duona de oriento al okcidento tamen pli ol kvar kilometrojn. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,41 km², de kiuj 54% estas kovritaj de arbaro, 39% servas por agrikulturo kaj 7% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Mettembert limas en nordo al Movelier, en oriento al Soyhières, en sudo al Pleigne, kaj en okcidento al Delemonto.

Trafiko
-------

Mettembert situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinio de Delemonto al Pleigne.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Mettembert datiĝas el la jaro 1170 kiel *Mettenbere*. Dum mezepoko Mettembert estis Senjorujo de la Monaĥejo Kleinlützel. Poste ĝi transiris al la Aŭgustina Abatejo en Bazelo por esti en la jaro 1287 transprenita de la Princepiskopejo Bazelo. Ĝi tiam fariĝis parto de la princepiskopeja senjorujo Delemonto. La interezo-privilegioj apartenis al la Grafoj de Thierstein kaj poste al la Abatejo Lützel. Post la Franca Revolucio de 1792 dum unu jaro la vilaĝo apartenis al la Raŭraka Respubliko por poste aparteni de 1793 ĝis 1815 al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Mettembert apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *François Kohler*: *Mettembert* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-11-10)

Eksteraj ligiloj
----------------

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Mettembert** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* Informoj pri la komunumo Mettembert en la retejo juranet.ch Arkivigite je 2013-04-04 per la retarkivo Wayback Machine

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Delemonto |
| --- |
| maldekstraBoécourt • Bourrignon • Châtillon • Corban • Courchapoix • Courrendlin • Courroux • Courtételle • Delemonto • Develier • Ederswiler • Haute-Sorne (Bassecourt • Courfaivre • Glovelier • Soulce • Undervelier) • Mervelier • Mettembert • Movelier • Pleigne • Rebeuvelier • Rossemaison • Saulcy • Soyhières • Val Terbi (Montsevelier • Vermes • Vicques) • Vellerat |  |

 |
**Monterde** [monTERde] estas municipo de Hispanio, en la suda pinto de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). Plej verŝajne la loknomo *Monterde* estus adaptaĵo de *monte verde* (verda monto) kaj fakte tio aperas simbole en la municipa blazono.

Geografio
---------

Mudeĥara sonorilturo.
Monterde estas municipa teritorio en la sudo de la komarko *Comunidad de Calatayud*, kie ĝi estas sude de Nuévalos kaj norde de Cimballa. La municipa teritorio limas ankaŭ kun Abanto (oriente) kaj Campillo de Aragón (okcidente). En la municipa teritorio estas la loĝloko Llumes. 

La loĝloko Monterde mem estas je 112 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 790 msm en la Iberia Sistemo, en la baseno de la rivero Piedra, proksime de la limo kun la provinco Gvadalaĥaro. Ĝi estas inter Abanto sudoriente kaj Nuévalos nordokcidente.

Historio
--------

La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento fare de Alfonso la 1-a, kiu lasis la areon al la templanoj. 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Monterde kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 135 loĝantoj. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj ruinaj restaĵoj de la kastelo ktp. Estas interesaj naturaj lokoj ĉefe en la montaroj kaj ĉe la rivero Piedra.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monterde en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 802734
 |
Aera vidaĵo de la Monteto de la Anĝeloj.
Monteto de la Anĝeloj vidata ekde Getafe.
La **Monteto de la Anĝeloj** (hispane *Cerro de los Ángeles*) estas insulmonto situanta en la municipo Getafe, je 10 km sude de Madrid (Hispanio). Ĝi famas ĉar tradicie ĝi estas konsiderata kiel la geografia centro de la Iberia duoninsulo, kvankam ne ekzistas scienca konkludo pri la ekzakta teritorio kaj la kalkulmetodo konsiderinda por determini kie tiu centro troviĝas. Sur la esplanado de la montetpinto troviĝas la Ermitejo Nia Sinjorino de la Anĝeloj, de la 14-a jarcento, kaj la Monumento al la Sankta Koro, konstruita en 1919 kaj inaŭgurita de la reĝo Alfonso la 13-a. Tie ankaŭ troviĝas la Dioceza Seminario Nia Sinjorino de la Apostoloj, lernejo por la pastroj kie laboros en la Diocezo de Getafe.

En la ermitejo troviĝas la patronino de Getafe, Nia Sinjorino de la Anĝeloj. Ĉi tiu loko estis scenejo de kelkaj bataloj de la Hispana Enlanda Milito.

La flankoj de la monteto estas arbarigitaj per halepaj pinoj kaj krom la pinarbaro ĝi havas manĝejojn, fontanojn, infanparkojn, vojojn, trinkejon kaj piedpilkejon. Pro tio, krom esti religia centro, ĝi estas loko vizitata kiel distrejo ĉirkaŭata de la naturo.

Ekde la geografia vidpunkto, la Monteto de la anĝeloj estas insulmonto kun pleja alteco je 666,235 metroj sur la marnivelo kaj kun la bazo je 610 metroj. En la plej alta pinto estas triangula punkto. Ekde la pinto videblas panoramaj vidaĵoj de la urboj Madrido, Getafe kaj la kamparo kiu ĉirkaŭas ĝin.

* Monteto de la Anĝeloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monteto de la Anĝeloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Mobilo el simplaj partoj (ŝtonetoj kaj plumoj) pendantaj de ĉambra plafono; suben, ĉe pligrandigo, partoj de la mobilo.
 Bebo rigardas buntan mobilon.
**Mobilo** (angle: *mobile*) estas kinetika skulptaĵo, kies principo de funkciado baziĝas sur ekvilibro. Arta skulptaĵo estis elpensita de Alexander Calder en 1931.

Por ornami domojn oni uzas mobilaĵon pendantan de la plafono. Tia mobilo estas kutime farita el arkoj, ĉe la fino de ĉiu el kiuj pendas plia arko aŭ ornamaĵo, simila al ekvilibra binara arbo. La ekvilibro estas grava por ke la ekvilibro de la mobilo estas konservita. La partoj de la mobilo estas ligitaj per maldikaj, blankaj aŭ travideblaj dratoj, donante la senton, ke la ornamaĵoj pendas en la aero.

Ventaj sonoriloj estas oftaj hodiaŭ, kiuj estas speco de aŭd-vida mobilo. Male al la tradicia mobilo, kies komponentoj estas interspacigitaj tiel ke ili ne implikiĝas unu en la alian, la ventosonorilaj komponantoj moviĝas proksime unu al la alia por produkti agrablan sonon kiam ili frapetas unu la alian. La dratoj en ventsonorilaj mobiloj estas multe pli mallongaj.

Alia speco de mobilo estas beba mobilo, kiu pendas super la lulilo aŭ bebolito. Pro tiaj sekurecaj konsideroj ĝi estas destinita nur por la unuaj monatoj de vivo, kiam la bebo ankoraŭ ne kapablas atingi ĝin sed nur observi ĝin. Beba skuilo estas kutime farita el daŭra plasto kaj spongopartoj. Se ĝi havas dratojn en ĝi - ili estas mallongaj por eviti la danĝeron de sufokado. Bebaj mobiloj haveblas en diversaj modeloj kaj koloroj, inkluzive de elektraj motoroj kaj melodioj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Alexander Calder-mobilaĵoj, en Ecoartpedia

Piednotoj
---------

1. ↑   mobil/o ☆ Artaĵo el plaketoj, ekvilibre pendantaj de dratoj k turniĝantaj laŭ la aermovoj. ➞ stabilo. en PIV Alirita la 2an de Novembro 2021.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 742788
* NDL: 00567754
 |
**Memetiko,** aŭ pli regula esperanta termino **memeiko**, estas la studado de la evoluado de kulturo kaj ideoj, per analogio kun genetiko. 

En sia libro La Egoista Geno *The Selfish Gene* (1976), Richard Dawkins enkondukis la teorion, ke krom genetika evoluado ekzistus ankaŭ memetika evoluado: evoluado de kulturo. 

La memeo estas la "fizika" reprezentado de informoj submetataj al evoluado. Ĝi estas ideo, kiu disvastiĝas inter inform-portantoj (ĝis nun ĉefe homaj cerboj), kaj ankaŭ estas priskribita kiel *kontaĝa informa ŝablono*. En pli specifa senco: memeo estas memobliga aŭ memgenera unuo de kultura evoluado, same kiel geno estas la unuo de biologia evoluado.

Funkciado
---------

Memeoj pasas de unu cerbo al la alia kaj kun la tempo, ofte jarcentoj, la memeo estas sub inflado de ŝanĝoj. La memeo forpasas aŭ finiĝas en komata stato kiam ĝi 'malmodiĝas' 

Memeoj povas enhavi erojn de ideoj, lingvoj, melodioj, desegnoj, moralaj kaj estetikaj valoroj, kapabloj kaj ĉio alia, kiun oni instruas kaj transdonas al aliaj homoj.

Ekzemploj
---------

* Religioj kondutus laŭ la "leĝoj" de memetiko. Ideoj transdoniĝas de generacio al alia; malgrandaj ŝanĝoj ĉiam okazas. Grandaj mutacioj, ekzemple, okazas dum reformado. "Sukcesa" memeo ĉiam kaj facile adaptiĝas al ŝanĝiĝantaj tempoj kaj cirkonstancoj.
* Lingvo.
* Modo kaj fanfaronaĵoj.
* Ideologioj kiel kapitalismo, komunismo kaj faŝismo.
La memorigloko pri la grandeco de aŭstraj armeestroj.
La obelisko kaj la enirejo al la Radetzky-maŭzoleo. La **Memorigloko Heldenberg** (germane: *Gedenkstätte Heldenberg*) estas subĉiela panteono sur grundoj de la kastelo ĉe Kleinwetzdorf, en la komunumo Heldenberg.

Priskribo
---------

Ĝi gastigas bustojn kaj statuoj de aŭstraj regantoj kaj armea personaro kaj estis starigitaj en 1849 fare de Joseph Gottfried Pargfrieder, grava provizanto al la imperia armeo, kiu asertis esti ekstergeedza filo de imperiestro Jozefo la 2-a. 
Josef Radetzky von Radetz, aŭstra feldmarŝalo kaj popola heroo, mortis la 5-an de januaro 1858 post akcidento en Milano. La 19-an de januaro 1858, li estis entombigita en Heldenberg. La imperiestro deziris ke li estu entombigita en la Imperia Kripto en Vieno ĉe la kapucenoj: aliflanke, Radetzky mem testamentis siajn terajn restaĵojn, kaj la rajton entombigi lin al Joseph Gottfried Pargfrieder. Li jardekojn pli frue estis pagintaj monŝuldojn de Radetzky. Radetzky restas entombigita sub monumenta obelisko proksime al feldmarŝalo Maximilian von Wimpffen kaj Pargfrieder mem.

Sur la tereno estas ankaŭ planitaj sekcioj por vunditaj soldatoj (1 ofirico kaj 12 soldatoj) kiu estu honore gardstarantoj; tiaj pluaj etendigoj de la komplekso neniam realigitis.

La tuto restaŭritis kaj ricevis informcentron por vizitantoj okaze de ekspozicio en 2005 sub la egido de la federacia lando Malsupra Aŭstrio. Similaj kompleksoj en Germanlando estas Walhalla proksime de Regensburg, *Befreiungshalle* en Kelkheim aŭ *Ruhmeshalle* en Munkeno.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Memorigloko Heldenberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retpaĝo de la memorigloko
Memoriga monumento de 1975. La **Memorigloko Todesmarsch im Belower Wald** (laŭvorte: *Marŝo de morto en la Below-arbaro*) proksime de Wittstock (Dosse) (Belower Damm nr. 1) faritis en pieca memoro de koncentrejanoj senditaj al t.n. marŝoj de morto dum la lastaj tagoj de la Dua mondmilito.

Historio
--------

Kiam la fronto pli kaj pli retiriĝis okcidenten SS-taĉmentoj sendis pli ol 30.000 koncentrejanojn de la koncentrejo Sachsenhausen nordokcidenten kolone por ke ili ne estu liberigitaj fare de la alproksimiĝintaj soldatoj de la Ruĝa Armeo. Por la plejmulto tiu agado finiĝas feliĉe per la liberigo inter la 3-a kaj la 6-a de marjo 1945 en la regiono de Parchim-Ludwigslust-Schwerin. Centoj dumvoje senfortiĝinte tamen murditis.

De la 23-a ĝis la 29-a de aprilo la plej granda parto de la marŝgrupoj (pli ol 16.000 arestitoj) kolektiviĝis en la Below-arbaro je 10 km norde de Wittstock. Sen loĝejo kaj manĝo ili tranoktaĉis en la arbaro malantaŭ ĉirkaŭbaraĵo kaj gardostarantoj. La komandantoj loĝis en la t.n. Hirten-domo situanta ne longe for, la koncentreja estro Anton Kaindl kun akompanantoj etan tempon en Below mem.

Post intertraktoj oni permesis al delegitaro de Ruĝa Kruco disdoni nutraĵojn kaj instali en la najbara vilaĝo Grabow modestan lazareton.

La nuna muzeo.

Historio de la memorigloko
--------------------------

Post profunda aliaranĝo la memorigloko reinaŭguritis en aprilo de 2010 pro la datreveno 65-a de la liberigo. Centre estas ĉ. 20.000 kvadratmetrojn granda arbara areo. Multaj arboj portas ĝis hodiaŭ epigrafojn faritajn de arestitoj. Sur altebeno apud la arbaro estas nun la nova ekspozicio sub libera ĉielo kun la titolo *April 1945: Der Todesmarsĉ der Häftlinge des KZ Saĉsenhaŭsen*. Sur steloj el vitro oni informitis per tekstoj, fotoj, dokumentoj, desegnoj kaj raportoj de travivintoj pri la forlaso de la menciita koncentrejo norde de Berlino, pri la kondiĉoj de la marŝo de morto, pri la bivakado neprotektita kaj la liberiĝo finfina. Malantaŭ vitrino troviĝas temorilataj elfositaĵoj el la Below-arbaro.

En la iama muzeo, kiu ege damaĝitis en la 2002-a jaro fare de dekstraj radikaluloj estas nun pedagogia ateliero. Respondecas pri la memorigloka koncepto la fondaĵo *Brandenburgische Gedenkstätten*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo.
* Fotoj.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

***Memorindaj anarkiistoj kaj anarkiisma esperantismo*** estas liberecana antologio kun tekstoj de Federica Montseny kaj Dolors Marín kompilitaj, tradukitaj kaj komentitaj de Miguel Fernández. La tekstoj estas "Vida y obra de Anselmo Lorenzo" [Vivo kaj verko de Anselmo Lorenzo], de Federica Montseny, kaj "Comunismo autoritario y comunismo libertario" [Aŭtoritatisma komunismo kaj liberecana komunismo], de Max Nettlau, kun antologiinda prologo de la sama aŭtorino: nome "Max Nettlau o la lección de la modestia" [Max Nettlau aŭ la leciono pri modesto]. La libro *Anarquistas: Un siglo de movimiento libertario en España* [Anarkiistoj: Unu jarcento da liberecana movado en Hispanio] aperis en 2010, kadre de la centjara jubileo pri la fondiĝo de la hispana anarki-sindikatisma sindikato CNT. Temas pri interesplena traktato, kiun ĝia aŭtorino, Dolors Marin, verkis kiel doktoran disertacion. En ĝi legeblas multpaĝa ĉapitro, la dua, dediĉita al anarkiismo kaj la planlingvoj Esperanto kaj Ido.

Notoj
-----

1. ↑  *Memorindaj anarkiistoj kaj anarkiisma esperantismo*, Miguel Fernández, SATeH, 2014, 156 p. 21 cm.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 654544
 |
Soveti-farita ZSU-23-4 ĉe la usona Marsoldatara bazkampejo Pendleton. La ZSU-23 estas la kanona moderna SPAGG-sistemo.
**Kontraŭaviadila veturilo**, ankaŭ konata kiel **mempela kontraŭaviadila kanono** (angle: *self-propelled anti-aircraft gun* aŭ SPAAG) aŭ **mempela aerdefendosistemo** (angle: *self-propelled air defence system* aŭ SPAD), estas movebla veturilo kun solintence kontraŭaviadila kapableco. La rusa ekvivalento de SPAAG estas Зенитная самоходная установка (*zenitnaja samoĥodnaja ustanovka* aŭ ZSU, **kontraŭaviadila mempela munto**).

Armilsistemoj uzataj inkluzivas mitralojn, maŝinkanonojn, pafilegojn, aŭ misilojn, kaj kelkaj muntas kaj pafilojn kaj misilojn de pli longa pafdistanco. Iliaj podioj inkluzivas kaj kamionojn kaj pli pezajn batalveturilojn, ekzemple kirasitaj transportiloj kaj tankoj, kiuj protektemas kontraŭ aviadila, artileria, kaj permanarmila pafilado dum antaŭlinia bataldeplojo.

Armeoj kutime muntas kontraŭaviadilajn kanonojn sur rapide transirebla paftureto kun rapida levadkvanto, por spuri rapide movantajn aviadilojn. La muntoj ofte havas duoblajn aŭ kvaroblajn paftubojn, kiuj ebligas pafrapidecon. Nuntempe, misiloj, kutime muntitaj sur similaj pafturetoj, plejparte anstataŭis kontraŭaviadilajn kanonojn.
Mitingo en 2008 dum la balotkampanjo de la Demokrata Partio (Usono) en Denvero (Koloradio).
**Mitingo** estas laŭ PIV "Granda publika politika kunveno". Tiu konciza difino povas kongrui kun diversaj tipoj de okazaĵoj. Plej ofte estas uzata por diskursa evento fare de la estroj de politika partio, socia movado, kampanjo ktp. Etimologie la termino derivatas el la angla vorto "meeting" (do anglismo), sed kiu nuntempe estas uzata rekte por simpla kunsido, kunveno ktp. fare de eĉ tre limigita aŭ malgranda personaro, dum mitingo ĝenerale celas homamason. Dume en la angla por la koncepto mitingo estas uzata aliaj terminoj kiel *party conference* (brita angla), *political convention* (nordamerika angla), kaj *party congress*, kiuj povus esti adaptitaj esperante al partikonferecno, politika konvencio kaj partikongreso, respektive. Tamen tiuj terminoj kaj konceptoj ofte referencas al internaj kunvenoj, tio estas celitaj al la membroj de la organizo, dum mitingo povas celi ankaŭ ne nur la organizanojn.

Mitingo estas diskurso kiel strategio de politika naturo, uzata ofte kiel balotkampanja reklamaĵo, de karaktrero kaj ekspona kaj konvinkocela, kies celo estas akiri aliĝantojn aŭ klientojn. Historie mitingoj estis uzitaj en la nasko de praktike ĉiuj politikaj revolucioj kaj movadoj okazintaj jam el la fino de la 18-a jarcento.

Notoj
-----

1. ↑  PIV NPIV Alirita la 19an de Januaro 2021.

Vidu ankaŭ
----------

* Konferenco
* Kongreso
* Literatura rondo
* Oratorarto
* Parolado


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 713960
 |
La genro **Mobula-rajoj** aŭ mobuloj (*Mobula*) apartenas al familio adlo-rajoj (*Myliobatidae*), al subfamilio diablo-rajoj (*Mobulinae*). Ties specioj vivas dismonde en la tropikaj kaj subtropikaj maroj en la marborda proksimo, ĝis profundo de 150 metroj. La bestoj povas atingi longon de 5 metroj.

Sepsioj de tiu genro estas ofte nomataj "flugantaj mobuloj" aŭ simple "flugantaj rajoj", ĉar ili kapablas „salti" el maro. La diabla fiŝo (*Mobula mobular*) povas atingi salto-alton de 5,2 metroj.

Karakterizaĵoj
--------------

Mobula-rajoj longas de 1 ĝis 5 metroj (inkluzive la voston). Ilia larĝa kapo portas aduflanke relative rigidan, pli-malpli pintan aŭ rondfinan, kornosimilajn kapoetendaĵojn, kiuj servas por alkonduki planktonojn al la granda buŝo. Ilia buŝo – male al la fin-stara buŝo de manta-rajoj – estas sube situas kaj en la supra aŭ ambaŭ makzeloj estas denta(j). La kapo estas pli mallarĝa ol tiu de la Manta-rajoj. La vosto povas porti unu pikilon aŭ estas senpikila.

Sepcioj
-------

La genro *Mobula* konsistas el 9 specioj:

* *Mobula eregoodootenkee* (Bleeker, 1859).
* *Mobula hypostoma* (Bancroft, 1831).
* Japana diabla rajo (*Mobula japanica*) (Müller & Henle, 1841).
* *Mobula kuhlii* (Müller & Henle, 1841).
* *Mobula mobular* (Bonnaterre, 1788).
* *Mobula munkiana* Notarbartolo-di-Sciara, 1987.
* *Mobula rochebrunei* (Vaillant, 1879).
* *Mobula tarapacana* (Philippi, 1893).
* *Mobula thurstoni* (Lloyd, 1908)

Literaturo
----------

* Eschmeyer, Herald, Hamann: *Pacific Coast Fishes*, Peterson Field Guides, ISBN 0-395-33188-9
* Kurt Fiedler: *Lehrbuch der Speziellen Zoologie, Band II, Teil 2: Fische*, Gustav Fischer Verlag Jena, 1991, ISBN 3-334-00339-6

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mobula en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Mobula en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Ludger SCHMÉINK** [ŝmeink] estas germana esperantisto. Li naskiĝis la 13-an de septembro 1953 en Gladbeck, Germanio. Li studis muzikon en Essen-Werden ĉe la Folkwang-altlernejo kaj geografion ĉe la Ruhr-Universitato en Bochum. Post kelkaj startoj li definitive esperantistiĝis en 2004. Ekde 2005 li honorofice laboras kiel ĉefa redaktoro por la tiama Ruhr-Espero, bulteno de la Esperanto-Grupo Essen (EGE). En 2006 tiu bulteno iĝis la bulteno de la federaci-landa asocio de Nordrejn-Vestfalio, ReVELo, kun la nova nomo *ReVo kaj Esperanto* (ReVo = mallongigo por Rejnland-Vestfalio).

Post kiam li aniĝis la Esperanto-Grupon Essen, li iĝis ties sekretario en 2005. En 2007 li transprenis la prezidantecon. Ekde novembro 2006 li aktivas kiel kunlaboranto de Vikipedio. 

Li estas unu el la du iniciintoj de la translima partnereco inter la EGE kaj nederlandaj Esperantistoj el la regiono Helmond / Eindhoven. Tiu ĉi partnereco realiĝis la 9-an de septembro 2006 per Esperanta esploro de Helmondo, al kiu invitintis la nederlandanoj. Ludger Schméink siaflanke invitis nome de la EGE la Nederlandanojn al 1-a Translima Renkontiĝo Esperantista de EGE (TRE-EGE), ekskurso tra la vasta tereno de la iama karbominejo kaj Monda Kulturheredaĵo de Unesko Minejo Zollverein okazanta je la 21-a de aprilo 2007. Dum la profesia gvidado tra la karbolavejo kaj la koaksigejo li unuafoje rekte tradukis la prelegon de la gvidantoj, post kiam li preparis ĝin per verki i.a. la artikolojn pri Zollverein kaj Essen kaj publikis ilin en Vikipedio.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 135413
 |
situo de Mittelhausen ene de Erfurto
**Mittelhausen** estas ekde 1994 urbokvartalo de Erfurto, Germanujo, situante ĉ. ok kilometrojn pli norde ol la historia urbokerno ĉe la rivero *Schmale Gera*. La aŭtoŝoseo A 71 kondukas ĉe la suda vilaĝorando. Fino de 2020 ĝi havis 1050 enloĝantojn. 

obelisko de mezepoka juĝado-loko nome *Ludwigstein*
Severina kirko

Historio
--------

Elfositaĵoj en 2001/02 atestis setladon disde neolitiko ĝis la tempo de la uestĝermanaj Turingianoj. Komence de la 9-a jarcento arkiepiskopo Lullo menciis Mittelhausen en posedoregistro de Abatejo Hersfeld je la skribversio *Ḿidilhusun*. Kune kun la najbara loko Riethnordhausen ĝi estigis etan grafujon ende la regno de la Landgraflando Turingio. En 1152 ministra familio nomis sin laŭ Mittelhausen. 

Historie la loko ekgravis ĉ. 1130 kiam landgrafo Ludoviko la 2-a elektis ĝin kiel tribunalejon kiun li mem po kvar fojojn por jaro vizitu. Tiu ĉi privilegio daŭris por du jarcentoj kaj gravis ofte por peradi finon de malpacoj. Ekzemple invitataj estis en 1250 kaj 1252 turingiaj nobeloj veni kaj promesi neagresemon kaj en 1307 oni venigis la obstinajn erfurtanojn ĉi-tien. Fino venis post la milito de la turingiaj grafoj en 1346. 

La Severina preĝejo konstruiĝis en 1504. Kune kun Riethnordhausen ĝi ekapartenis en 1485 al Saksio. En 1672 la adminstradujon de Ringleben ekadministris la dukujo Saksio-Eisenach.. Ekde 1741 Mittelhausen estis parto de Saksio-Vajmaro-Eisenach.

La historia juĝista agadejo ankoraŭ videblas nordokcidente de la vilaĝokerno, kun memoriga obelisko.

Ekonomio
--------

Mittelhausen estas en ĉefe agrikultura areo. Iam ankaŭ gravis la argilo-ekspluato kaj tri grandaj muelejoj. Dum GDR-tempo aktivis ĉi tie la kolĥozo *VEG Saatzucht Zierpflanzen Erfurt* el kiu evoluis *Leibniz-Institut für Gemüse- und Zierpflanzenbau*.

Norde de Mittelhausen oni ekspluatas gruzon. 
En 2012 ekaktivigis proksime grandegan stokejon la librokomercista firmao Koch, Neff & Volckmar (KNV).

Literaturo
----------

* *Mittelhausen.* Ĉe: Hans Patze, Peter Aufgebauer (eld.): *Handbuch der historischen Stätten Deutschlands.* Vol. 9: *Thüringen* (=Kröners Taschenausgabe, 313). Dua eldono, Stuttgart 1989, ISBN 3-520-31302-2, p. 282–283.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mittelhausen (Erfurto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* urbokvartala hejmpaĝo

Notoj
-----

1. ↑  Ingrid Burghoff: *Reise in die Geschichte. Thüringen*. Kartographischer Verlag Busche GmbH. Dortmund 1991. ISBN 3-88584-312-9, p. 88
2. ↑  Großrudestedt - fontoj en la kolektoj de la vajmaraj bibliotekoj
3. ↑  Bau des Medienlogistikzentrums in Mittelhausen (Erfurt)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 814225
* GND: 1044392746
* VIAF: 305354839
 |
**Mixistlán de la Reforma** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Mixistlán de la Reforma*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 060.

Geografio
---------

**Mixistlán de la Reforma** apartenas al la distrikto Mixe al kiuj apartenas entute 17 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Norte, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2438 loĝantojn. El tiuj estis 1143 viroj kaj 1295 virinoj. La komunumo havas surfacon de 191.37 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1680 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2319 indiĝenoj. El tiuj 1996 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1996 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mixistlán de la Reforma Arkivigite je 2005-04-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.