recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Raĥiv en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

**Luh,** ukraine **Луг,** hungare **Lonka** estas vilaĝo kaj duobla vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Raĥiv.

* 47° 57′ 39″ N 24° 03′ 16″ O﻿ / ﻿47.96083 °N, 24.05444 °O﻿ / 47.96083; 24.05444 (mapo)Koordinatoj: 47° 57′ 39″ N 24° 03′ 16″ O﻿ / ﻿47.96083 °N, 24.05444 °O﻿ / 47.96083; 24.05444 (mapo)
* Areo: 4  km²
* Alto super marnivelo: 347 m
* Loĝantaro: 1980
* Poŝtkodo: 90616
* Telefonprefikso: +380 3132

Situo
-----

Luh situas laŭ la rumana landlimo, laŭ dekstra bordo deTiso ĉe kunfluejo de rojo. Raĥiv troviĝas je 35, Uĵhorodo je 178 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1439. Dum la hungara dominado Lonka situis en ambaŭ flankoj de Tiso kun ponto. Ĝis Traktato de Trianon Lonka apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Rahó, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion por rutenoj, kies parto estis ankaŭ tiu ĉi vilaĝo. Tiam la du disŝiratoj vilaĝoj reunuiĝis. Ekde 1945 Luh apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------

La preĝejo troviĝas en la rumana flanko nun nomata Borleasa.

* Kategorio Luh (vilaĝo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **lirika tragedio** aŭ **muzika tragedio** estas specife franca operoĝenro de la malfrua 17-a kaj 18-a jarcentoj.

Kiel inventinto de la lirika tragedio oni povas rigardi Jean-Baptiste Lully, kiu evoluigis ĉi tiun formon en la 1670-aj jaroj kune kun sia libretisto Philippe Quinault tiel, ke ĝi sin konservis esence ĝis malfrue en la 18-a jarcento. Ĝi fontis el eroj de la *ballet-de-cour*, de la pastoralo kaj de la maŝinteatro. La prezentado de lirika tragedio estis spektaklo, al kiu partoprenis multaj artoj: krom la muziko kaj la poezio tiuj estis la baleto, la kostumoj, la scenaranĝoj.

La verko estas strukturita en muzika uverturo, prologo kaj kvin aktoj. Kiel uverturo Lully establis la formon nomitan *franca*, kiu konsistas el rapida mezparto enkadrigita per gravaj-solenaj partoj kun punktitaj ritmoj. La prologo laŭdas la regantan reĝon, kaj okazas ofte aludoj pri la aktuala politiko.

Fine de la 18-a jarcento la lirika tragedio cedis al la pli graviĝanta franca komika opero; ĝin sukcedis la serioza opero den la granda opero. Jules Massenet denove uzis la ĝenronomon dum la jarccentoŝanĝo al la 20-a jarcento por siaj trakomponitaj operoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lirika tragedio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Jean-Philippe Rameau / Diskographie Arkivigite je 2007-02-19 per la retarkivo Wayback Machine
La **Distrikto Dunavecse** {dunaveĉe] (origine hungare *Dunavecsei járás*) estis iam hungara distrikto en departemento Bács-Kiskun. Ĝi situas sur ebenaĵo en la okcidenta parto de la departemento. Ĉe la okcidenta limo Danubo fluas. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo kaj bestobredado. La apud-Danubaj komunumoj estas ankaŭ feriejoj.

Kaévinana kirko en Kunszentmiklós

Historio
--------

Tiu distrikto funkciis inter 1898-1970, sed dum la historio la limoj ofte ŝanĝiĝis. Ekde la 2000-aj jaroj en tiu formo ĝi ne funkcias, tial la priskribo estas historia. Nepre menciinda, ke en kelkaj en la komunumoj loĝis Sándor Petőfi.

Komunumoj
---------

* distrikta ĉefurbo kaj urbo: **Dunavecse**
* alia urboj:
	+ Kunszentmiklós
	+ Solt
	+ Szabadszállás
* grandvilaĝoi:
	+ Dömsöd (kun Dab)
	+ Dunapataj
	+ Harta
* vilaĝoj:
	+ Apostag
	+ Dunaegyháza
	+ Dunatetétlen
	+ Dunavecse
	+ Kunadacs
	+ Kunpeszér
	+ Ordas
	+ Szalkszentmárton
	+ Tass
	+ Újsolt

Fontoj
------

* la datenoj venis el la Hungara Vikipedio

* Kategorio Distrikto Dunavecse en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

 
Eldono de 2012
***Espéranto de poche*** (esperante *esperanto en poŝformato*) estas esperanta konversacia gvidlibro verkita de Klaus Dahmann kaj Thomas Pusch, adaptita al la franca de Jean-Louis Texier kaj Renée Triolle, en la kolekto "Langues de poche" kaj eldonita de Assimil.

Konstruita por la bezonoj de internacia komunikado, esperanto estas logika kaj amuza lingvo. Simpla gramatiko, libera sintakso, kaj ĉefe sen esceptoj nek malregularaj verboj. Sufiĉos al vi memorigi la vortprovizon – tiu gvidlibro proponas al vi ĉirkaŭ 2 000 vortojn – por povi esprimi vin en tiu unika lingvo, kiu laŭlonge de jardekoj, kreis al si propran kulturon. Alirebla al la plej multaj homoj, esperanto faciligos al vi la lernadon de aliaj fremdaj lingvoj.

* Esencaj frazoj kaj ŝlosilvortoj
* Tre riĉa leksiko
* Detala prononcado

Originalo de tiu libro aperis en la kolekto "Wort für Wort", eldonita de "Reise Know-How Verlag Peter Rump GmbH, Bielefeld".

Eldonoj
-------

* ©2009: L'Espéranto de poche, 180 paĝoj, (ISBN 978-2-7005-0399-9)
* ©2012: L'Espéranto de poche, 180 paĝoj, (ISBN 978-2-7005-0587-0)

Referencoj
----------

1. ↑  Espéranto de poche (ne plu atingeblas kaj ne konatas reta arkivigo) Arkivigite je 2018-08-11 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑   Esperanto - Wort für Wort. Arkivita el la originalo je 2018-08-12. Alirita 2018-08-12.

Vidu ankaŭ
----------

* Assimil
* L'espéranto sans peine
* Cahiers d'exercices - Espéranto débutants

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Lingvo |
| Portala ikono | Portalo pri Esperanto |

* Oficiala retejo de Assimil
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
**Dardano** (helene *Δάρδανος*, latine *Dardanus*) estis en la helena mitologio fondinto de la popolo aŭ tribo de Dardanoj, mita antaŭulo de la trojaj regantoj.

Lia origino estas interpretata diversmaniere, sed superas versio, ke li estas filo de la plej alta dio Zeŭso. Lia patrino estis Elektro. Ŝi estis unu el la Plejadoj kaj oni diras pri ŝi, ke ŝia lumo estas la malplej forta, onidire pro ŝia funebro pro pereo de Trojo.

Pro volo de Zeŭso estis Dardano pridonacita per signifaj kaj glorataj posteuloj:

* Eriĥtonio regis en Dardanio tuj post lia morto,
* filo kaj sekvanto de Eriĥtonio sur la trono estis Tros,
* post li regis Ilo, fondinto de la urbo *Ilio*, famiĝinta pli malfrue kiel Trojo.

En plua generacio la familiaro dividiĝis en du branĉojn.

* la pli aĝa nomata Asarako, Kapiso kaj Anĥizo regis en Dardano,
* la pli juna Ilo, Laomedono kaj Priamo regis en Trojo.

Poste pro bela Helena eksplodis longedaŭra dekjara Troja milito, en kiu grekoj Trojon forbruligis kaj detruis. Per tio finiĝis longa regado de la signifa familiaro. Anĥiza filo Eneo forkondukis Dardanojn kaj fuĝantojn el Trojo malproksimen okcidenten. Ili lokiĝis en Italio kaj fondis tie novan urbon, antaŭanton de la urbo Romo.

Nomo de la mita reganto Dardano estas ĝis nun viva. Laŭ li oni nomas Dardanelojn, markolon inter Eŭropo kaj Malgrand-Azio, kiu pli frue, en mitaj tempoj, estis nomata Helesponto, do Maro de Helo, memore al malgranda Helo, kiu en ĝi dronis, kiam ŝi falis el la ora virŝafo, kiu portis ŝin kaj ŝian fraton Frikson en foran Kolĥidon.

  

Transprenita kaj malstrikte tradukita de
Damodar en supra fluejo.
Vejro de Randiha en malsupra Damodar.
**Damodar** estas rivero kiu estas alfluanto de Gango. Ĝi fluas tra la Ŝtatoj de Barato nome Ĝarkhando kaj Okcidenta Bengalio. Riĉa en mineralaj rimedoj, la valo estas hejmo de grand-skala aktiveco de minado kaj industrio. Iam konata kiel la *Bedaŭro de Bengalio* pro siaj detruaj inundoj en la ebenaĵoj de Okcidenta Bengalio, Damodar kaj ties alfluantoj estis iom sennaturigitaj pro la konstruado de kelkaj akvobaraĵoj. Estis la plej poluita rivero de Barato (en 2003).

Etimologio
----------

La nomo signifas "ŝnuro ĉirkaŭ la ventro", derivita el la sanskrita दाम (dama) "ŝnuro" kaj उदर (udara) "ventro". Tiu estas alia nomo de la Hinduisma dio Kriŝno, donita al li pro sia dua patrino ligita al li per granda urno.

Alfluantoj
----------

Damodar ĉe Burdŭan.
Ĝi havas nombrajn alfluantojn aŭ subalfluantojn, kiel Barakar, Konar, Bokaro, Haharo, Jamunia, Ghari, Guaia, Khadia kaj Bhera. Damodar kaj Barakar triforkiĝas en la Ĉotanagpur-Altebenaĵo. La rivero pasas tra montetaj areoj kun granda forto, forbalaante ĉion kio kuŝas survoje. Du pontoj de la Granda Ŝoseo Uttarapath ĉe Barhi en la distrikto Hazaribag estis rompitaj de Barakar: nome granda ŝtonponto en 1913 kaj postas ferponto en 1946.

Notoj
-----

1. ↑  "Archived copy". Arkivita el la originalo en 2013-10-22. Alirita en 2020-05-26.
2. ↑  "Rainwaterharvesting.org". Alirita en 2020-05-26.
3. 1 2   Chattopadhyay, Akkori, Bardhaman Jelar Itihas O Lok Sanskriti (Historio kaj Folkloro de distrikto Bardhaman.), (en bengala), Vol I, pp. 21- 26, Radical Impression. ISBN 81-85459-36-3
4. ↑   Sabharwal, L.R. I.F.S. Conservator of Forests, Bihar, Notes as part of Appendix IV to Report of the Damodar Flood Enquiry Committee, 1943, republikigita en Rivers of Bengal, a compilation, Vol III, 2002, p. 236, West Bengal District Gazeteers, Government of West Bengal
5. ↑   Houlton, Sir John, Bihar the Heart of India, 1949, p. 117, Orient Longmans Ltd.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Damodar (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 692603
* VIAF: 315528272
 |
kastelo Liselund
Kastelo **Liselund** estas klasikisma kampara vilao en anglastila pejzaĝa parko proksime de la kreta klifaro *Møns Klint* sur la insulo Møn, kiu apartenas al Danio kaj situas en la Balta Maro. Temas pri unu el la sidejoj de la Dania Nacia Muzeo.

Historio
--------

La plej eta dania konstruaĵo nomata "kastelo" laŭ siaj dimensioj kaj aspekto pli estas kampara vilao ol vera kastelo. Sed malgraŭ ke la nomo povas aspekti iom trodimensia, la aspekto de la konstruaĵo en monteta ĉirkaŭaĵo, ĉe la rando de alta faga arbaro flanke de la impresa kreta klifaro estas pitoreska kaj sukcesa arkitektura komponaĵo. La unua posedanto de la teritorio estis nobela familio, kiu posedis multan grundon sur la insulo, kaj kies origina familia rezidejo estis la bieno *Marienborg* en distanco de ĉirkaŭ 20 kilometroj. En la loko, kie poste konstruiĝis la vilao, dum la mezepoko jam estis historia domo kun la nomo *Sømarkegaard*. La domo ekde la jaro 1636 estis posedaĵo de la dana reĝo. Dum la jaro 1783 ĝi vendiĝis al la kavaliro *Antoine de la Calmette*, kies familio estis veninta el Nederlando al Danio, kaj kies patro, ministro en la dania ĉefurbo Kopenhago, nur ses jarojn pli frue, dum 1777, jam aĉetis la bienon Marienborg. La nobelo Calmette renomis la teritorion Sømarkegaard tuj post la aĉeto al "Liselund", laŭ sia edzino neformale nomita *Lisa*. Ambaŭ entuziasmis pri la stilo de la tiuepoka franca kulturo, kaj aldone simpatiis al la naturemo kaj simplemo de la franca filozofo Jean-Jacques Rousseau. Antaŭ ol Calmette konstruigis la vilaon, li dum ok jaroj planis kaj realigis la parkan pejzaĝon de Liselund. Parto de ĝi, impresa kanjono kun ruinoj kaj akvofalo en la Baltan Maron, perdiĝis dum ŝtormego de la jaro 1905, kiam parto de la klifaro glitis en la maron. La vilao planiĝis vaste, kun interalie naŭ dormoĉambroj por gastoj, kaj pluraj reprezentaj grandaj salonoj, sed kamparece kun pajla tegmento, kaj duonrondaj malaltaj fenestroj. La meblaro kolore kaj stile bone harmonias kun la dekoroj de la unuopaj ĉambroj, kaj plejparte origine konserviĝis.

Post la morto de la lasta nobelo Calmette, la vilao Liselund dum la jaro 1843 iĝis posedaĵo de tre malnova dana nobela familio, la baronoj *Rosenkrantz*. Dum 1877 Gottlob Rosenkrantz starigis aldonan novan bienejon en deca distanco de la reprezenta vilao. Dum la jaro 1938 la kastelo kaj parto iĝis parto de fondaĵo kaj ekde tiam publike viziteblas.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Liselund en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* paĝaro pri kastelo Liselund en la retejo de la Dania Nacia Muzeo Arkivigite je 2011-08-10 per la retarkivo Wayback Machine
**Frikso** (helene *Φρίξος*, latine *Phrixus*) estis en la helena mitologio filo de la orĥomena reĝo Atamanto kaj de la diino de nuboj Nefelo. Friksa fratino estis Helo.

Ilia infanaĝo estis feliĉa ĝis momento, kiam Atamanto forpelis ilian patrinon, Nefelon, kaj edziĝis kun Inoa, filino de la teba reĝo Kadmo. Inoa dekomence la infanojn malamis kaj preparis planon, kiel daŭre seniĝi de ili. Ankoraŭ pli kruela ŝi estis, kiam al ŝi naskiĝis la propraj infanoj, filoj Learĥo kaj Melikerto.

Unue ŝi instigis orĥomenajn virinojn, ke ili rostu grenon preparitan por semado. Ili obeis ŝin kaj ĉar la semado ne elkreskis, venis rikoltomanko, minacis malsato kaj ribeloj de la loĝantoj. Inoa instigis Atamanton, ke li sendu delegitojn en orakolon konsiliĝi. Tiujn ĉi senditojn ŝi subaĉetis, ke ili alportu respondon, ke pro ĉio kulpas Frikso kaj helpos nur se li estos oferita al dioj. La reĝo ne volis obei la verdikton, sed fine li subiĝis.kaj konsentis kun ofero de la ambaŭ infanoj.

Vespere antaŭ la ceremonio, patrino de la infanoj Nefelo, venigis en la templon oran virŝafon, por ke ĝi forportu ilin trans la maro en foran Kolĥidon. Bedaŭrinde survoje malgranda Helo falis de sur li en maron kaj dronis. Tiun parton de la maro, nun nomatan Dardanelo, grekoj nomis *Helesponto*, do *Maro de Helo*.

Frikson la virŝafo feliĉe alportis en Kolĥidon, tiea reĝo Eeto bone akceptis lin. Pro dankemo oferis la oran virŝafon al la plej alta dio Zeŭso. Li alnajligis la oran ŝaffelon sur ampleksbranĉan kverkon kaj gardigis ĝin de terura, neniam dormanta drako kaj de du virbovoj kun metalaj kruroj. La antikva orakolo antaŭfiksis, ke li regos ĝis kiam li havos la oran ŝaffelon.

Friksa patro Atamanto pro volo de la diino Hera suferis frenezon en kiu li mortigis filon Learĥon. La duan filon Inoa elŝiris de li kaj fuĝanta ĵetis sin el la alta klifo en maron. Akceptis ŝin nimfoj, Zeŭso transformis ŝin en la maran diinon. Poste Inoa ŝanĝis sian nomon je Leŭkotea kaj nomon de la filo Melikerto je Palaimono.

Frikso en la nova patrujo Kolĥido fartis bone, estis ŝatata kaj fariĝis eĉ bofilo de la reĝo Eeto, kiu edzinigis al li sian filinon Ĥalkiopon. Ili havis kvar filojn. Sed post Friksa morto Eeto turmentis ilin tiel kruele, ke ili volis sub gvido de la plej aĝa frato Arguso fuĝi per malgranda ŝipo en patrujon de sia patro, Orĥomenon. Navigantaj surmare ili venis en ŝtormon kaj kraŝis ĉe la insulo Aretio. Tie trovis ilin Argonaŭtoj kaj venigis reen en Kolĥidon kien ili veturis por la ora ŝaffelo. Estro de Argonaŭtoj, Jazono, pro tiu ĉi bonfaro opiniis, ke Friksaj filoj helpos al li akiri la oran ŝaffelon. Sed Arguso Jazonon avertis pro ruzeco kaj krueleco de la reĝo Eeto.

Helpe de Medea, sed ankaŭ de Ĥalkiopo Jazono akiris la oran ŝaffelon kaj rapide forlasis Kolĥidon. Ĉiuj kvar filoj de Frikso alligis al ili por la longa reenvojaĝo.

* Kategorio Frikso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Frixos en la ĉeĥa Vikipedio.*
**Hazaribag,** hindie **हज़ारीबाग़** estas urbego en nordorienta Barato, en norda parto de subŝtato Ĝarkando, en la samnoma distrikto Hazaribag, kie ĝi estas ties sidejo.

Lernejo en Hazaribag

Etimologio
----------

La loknomo estas derivita de du persaj vortoj: Hazar (هزار) kun la signifo "unu mil" kaj bagh (باغ) kun la signifo "ĝardeno". Tial la signifo de la urbego estas "urbo de mil ĝardenoj".

Demografio
----------

En 2011 Hazaribag havis 142 489 (kun la aglomeraĵo 153 599) da loĝantoj kun legopovo 90%, signife pli alta, ol la landa averaĝo 74%.

Geografio
---------

Hazaribag situas sur altebenaĵo laŭ averaĝa alteco de 670 m super la marnivelo. Bokaro troviĝas 56 (voje 116), Phusro 68, subŝtata ĉefurbo Ranĉio 70 (voje 99), Gaja (Barato) 96 (voje 130), Giridih 97, Dhanbad 109 (voje 128), Aŭrangabad (Biharo) 132, Singrauli 276, Kolkato 345 (voje 434), tutlanda ĉefurbo Delhio 962, Mumbajo 1413 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

La areo de Hazaribag estis densa arbaro pli frue kaj daŭre estas ĉirkaŭita de arbaroj. La komunumo estis establita en 1790. La municipa korporacio formiĝis en 2015.

Ekonomio
--------

Hazaribag havas la duan plej altan karborezervon en Ĝarkando, plejparte sendifekta.

Lingvoj
-------

La oficialaj lingvoj en Hazaribag estas la hindia kaj urdua lingvoj, krome oni parolas en en:khortha language.

Eduko
-----

En Hazaribag funkcias 28 bazlernejoj, 41 mezlernejoj, multaj altlernejoj, 2 universitatoj.

Religio
-------

La hinduismo estas la primara religio en Hazaribag, poste sekvas la islamanoj. Hazaribag estas sidejo de katolika diocezo.

Stacidomo en Hazaribag

Trafiko
-------

Hazaribag havas trairan fervojan linion. 5 ĉefvojoj kaj sola flankovojo kuras al la urbego. La plej proksima flughaveno funkcias en Ranĉio.

Klimato
-------

En Hazaribag jare pluvas meze po 1400 mm. Precipe dum la musono pluvas inter junio-septembro, sed pluvas ankaŭ en la ceteraj monatoj. La temperaturo varias inter 17-29 °C.

Vidindaĵoj
----------

* diversaj preĝejoj
* nacia parko proksime (19 km)
* lago same nomata Hazaribag estas elstara turistloko
* kuracloko
* populara sanktejo (17 km)

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
**Louis ZOCCHI** [LUi ZAki] estas pensiulo kaj eksa serĝento en la USAF (Usona Aerarmeo). Super ĉio li konatas kiel hobiisto pri ludoj.

Kvankam Zocchi mem fasonis kelkajn ludojn (*Alien Space*, *The Battle of Britain*, *Luftwaffe*), li plej famas kiel fabrikanto de specialaj ĵetpluredroj, kaj inventinto de la 100-faca zokiedro, kiu tenas lian nomon en si. La ĵetkuboj de Zocchi estis la unuaj inkluzivitaj en la pakaĵoj de Drakoj kaj Galerioj (*Dungeons & Dragons*). Li estis ofta partoprenanto je lud-kunvenoj kiel Gen Con, kie li demonstradis la nehazardecon de multaj multobligitaj ĵetkuboj. Laŭ li plejmultaj ĵetkuboj ne precize ruliĝas pro ilia aĉa produktado. La ĵetkuboj favoras kelkajn numerojn kaj pli ofte stabiliĝas je tiuj. Zocchi montris la ĵetkuban nehazardecon pere de statistiko kaj fotoj de oblikvaj ĵetkubstakoj. Pro liaj demonstroj altegiĝis la vendado de nepoluritaj kaj "justaj" ĵetkuboj de lia propra kompanio *Gamescience*. Male al plejmultaj multobligitaj ĵetkuboj, tiuj de Zocchi laŭdire juste ruliĝus kaj neniam rompiĝus.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 30389
 |
La endokrina sistemo
La **endokrinaj glandoj** estas aro da glandoj, kiuj produktas mesaĝantajn substancojn nome hormonoj, metantajn ilin sen helpo de ekskrecia dukto, rekte al la kapilaroj kiuj portas sangon, kiuj siavice portas ilin al la ĉeloj, nome celaj ĉeloj, por ke ili plenumu sian funkcion. Oni nomas cela organo tiun kiu estas regulita per hormonoj.

Ĉefaj endokrinaj glandoj
------------------------

La ĉefaj glandoj kiuj komponas la endokrinan sistemon estas la jenaj:

1. La pineala glando
2. hipofizo aŭ pituitario (antaŭa kaj malantaŭa loboj)
3. tiroido
4. timuso
5. surrenaj glandoj
6. pankreato
7. ovarioj (gonadoj de virinoj)
8. testikoj (gonadoj de viroj)

Laŭ tiu koncepto, estas endokrinaj glandoj ankaŭ la renoj ĉar produktas eritropoetinon, la hepato, la intesto mem, la pulmoj kaj aliaj organoj kiuj produktas hormonojn kiuj funkcias de malproksime.

La endokrinaj malsanoj okazas kiam estas malalta sekrecio (hiposekrecio) aŭ tro alta sekrecio (hipersekrecio) de hormono.

Tiuj glandoj sendas la hormonojn tra la sanga fluo, same kiel faras tion la pankreato, organo kiu sekrecias insulinon, kiu regulas la nivelojn de sukero.

Tiuj glandoj, krom transporti hormonojn helpas, depende de sia grando kaj pezo, pliigi la kolesterolon de la organismo.

Vidu ankaŭ
----------

* Ekzokrina glando
* Endokrina sistemo
* Endokrinologio

Notoj
-----

1. ↑   Cárdenas, Ojea (2013). Biología celular y humana. Ecoe Ediciones. ISBN 9789587712094. Konsultita la 22an de julio 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 697424
* GND: 4113433-3
* LCCN: sh85043060
* BNF: 11965263r
* NKC: ph119935
 |
Lumaj noktaj nuboj super Enschede, Nederlando
Lumaj noktaj nuboj super la lago Saimaa en Suomiio
Lumaj noktaj nuboj super la torfmarĉo Bargerveen, Nederlando
**Lumaj noktaj nuboj** estas speco de nuboj kiuj troviĝas je alteco de 75 ĝis 85 kilometroj, multe pli altaj ol ordinaraj nuboj, kiuj maksimume troviĝas je 20 kilometra alteco. Post sunsubiro ili ankoraŭ reflektas la sunlumon. La ordinaraj nuboj, kiujn ni kutime vidas estas multe pli malhelaj kaj post sunsubiro unue fariĝas ruĝaj kaj poste grizaj. La lumaj noktaj nuboj restas blankaj, flav-oranĝaj aŭ helbluaj. La steloj restas videblaj tra tiuj maldikaj nuboj.

En majo, junio kaj julio la norda ĉielo povas arĝente ekbrili konsiderindan tempon post sunsubiro aŭ antaŭ sunleviĝo. La nubostrioj havas rip- aŭ fibrostrukturon. Ili maloftas kaj aperas neregule : iam plurfoje en unu monato, sed ofte neniam dum tuta somero.

La estiĝo rilatas al partikloj en la plej superaj tavoloj de la atmosfero. Ili povas konsisti el polvo de meteoritoj. Sed krom la partikloj ankaŭ necesas akvovaporo kaj temperaturoj inter –90 kaj –145 celsiaj gradoj. Sur la polveroj fiksiĝas tavoleto de glacio, simile al prujno sur la tero. La glacio, kiu envolvas la partiklojn reflektas la sunlumon.

Kiu observas la lumajn noktajn nubojn rimarkos ke la formoj rapide ŝanĝiĝas. En tiu alteco regas fortegaj aerofluoj. Horizontale la aero moviĝas je mezuma rapideco de 150 kilometroj hore, sed ĝi povas kreski ĝis 500 kaj eĉ 700 kilometrojn hore. Aldone ankaŭ estiĝas altiĝantaj kaj malaltiĝantaj aerfluoj kaj tiel la nuboj iĝas turbulaj. La tipaj ripoj kaj ondoj povas malaperi same rapide kiel ili aperis.

Ne eblas antaŭdiri kiam lumaj noktaj nuboj aperos. Sed indas regule atenti dum serena somera vespero la nordan ĉielon por malkovri tiajn nubojn.

* Luma nokta nubo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Luma nokta nubo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
la Luna Festo en la parko *Victoria* de Honkongo
La **Luna Festo** , "Festo de Aŭtuna Mezo" (ĉine 中秋節, prononco "Ĝungĉjoŭĝje"), **Luno-Rigardo** (japane: 月見 [cukimi] aŭ 観月 [kangecu]) aŭ **Aŭtuna Vespero** (Korea lingvo: Ch'usǒk aŭ Chuseok,秋夕/ 추석) celebriĝas en Ĉinio, Tajvano, Japanio kaj Sud-Koreio dum la 15-a tago de la 8-a luna monato (nur en Japanio, ankaŭ la 13-a tago de la 9-a luna monato) laŭ la lunosuna kalendaro. Dum antikvaj tempoj la ĉinaj imperiestroj dum printempo donis oferojn al la suno kaj dum aŭtuno al la luno - jam en kronikoj de la dinastio *Ĵuo* (de la 11-a jarcento ĝis jaro 256 antaŭ Kristo) troviĝas la tempa esprimo *Aŭtuna Mezo*. Dum pli postaj epokoj la nobeloj kaj kleruloj sekvis la ekzemplon de la imperiestro kaj dum la aŭtuno admiris la helan plenlunon. Dum la dinastio *Tang* (jaroj 618 ĝis 907), *Ming* kaj *Qing* (jaroj 1368-1911) la celebraĵo iĝis unu el la plej gravaj festoj de Ĉinio.

Lige al la Luna Festo ekzistas pluraj legendoj. Laŭ unu el ili, la origino de la festo estas la rakonto 嫦娥奔月 pri la heroo *Hou Ji*. Laŭ ĝi dum la pratempo ekzistis 10 sunoj, kiuj sekigis la teron kun ĉiuj plantoj kaj malebligis rikolti rizon, grenon aŭ legomojn. *Hou Ji* grimpis sur la pinton de la monto *Kunlun*, paftrafis naŭ sunojn kaj ordonis al la lasta, ĉiutage akurate leviĝi kaj malleviĝi.

De diino *Hou Ji* estis ricevinta pilolon, kiu donas senmortecon. Lia edzino *Ĉang'e* glutis la pilolon kaj sekve de tio ŝvebis supren ĝis la luno. Tie ŝi konstruis por si palacon, en kiu ŝi vivas ĝis hodiaŭ.

Luna Festo okazas je la fino de septembro aū en la fruaj tagoj de oktobro en la Gregoria kalendaro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Luna Festo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Luna Festo en Aŭstralio Arkivigite je 2014-06-06 per la retarkivo Wayback Machine (angle).
* Luna Festo en San Francisco, Kalifornio (angle).
* Artikolo pri Luna Festo ĉe *China.org* (germane).
La **talvego** (el la germana *Tal*, "valo" kaj *Weg*, "vojo") estas la linio, kiu ligas la plej malaltajn punktojn de ĉiuj traversprofiloj laŭlonge de rivero, kanalo aŭ valo. En valoj sen akvoetendejo ĝi estas identa kun la "akvokolekta linio" kaj ofte ĝi estas ankaŭ uzata de vojoj.

La situo de tiu linio en akvoetendejoj ne estas fiksa, ĉar ŝanĝiĝantaj akvoniveloj kaj sedimentoj kaŭzas variadojn kaj translokiĝojn de la riverujo kaj la situo de la talvego. La talvego pendolas tien kaj reen inter la du riverbordoj, tiel ke ĝia situo ordinare ne kongruas kun la mezlinio kaj plej ofte ankaŭ ne kun la flulinio. Depende de la deflukonduto kaj la akvoetendeja grundo ĝi je forkiĝantaj akvoetendejoj (insuloj) ne ĉiukaze laŭiras en la plej larĝa riverobranĉo, sed tie, kie la fluo la riverujon plej profunde eroziis. La situon de la talvego oni konstatas per sondadoj kaj prezentas en mezurprotokoloj kaj mapoj.

Se riveron laŭiras politika limo, oni ordinare en limtraktatoj uzas la talvegon kiel limlinion; tiel ankaŭ la aparteno de insuloj povas esti ordigita sen miskomprenebloj. Ĉar la talvego estas submetita al daŭraj ŝanĝiĝoj, necesas limmezuradoj en regulaj distancoj. Tiujn ordinare ambaŭ najbaraj ŝtatoj faras en komunaj procedoj kaj ambaŭ fiksas la rezulton en interŝtataj konsentoj kaj protokoloj.

Vidi ankaŭ
----------

* Akvokolekta areo
* Akvodislimo
* Fluejo
* Flulinio

Eksteraj ligiloj
----------------

* (germanlingva)
* (germanlingva)
* (germanlingva)
* (germanlingva)
La **Luterana preĝejo** estas religia konstruaĵo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Kispest.

Historio
--------

En Kispest la unua luterana grupo formiĝis en 1894 kiel filio de Budapeŝto. En la sekva jaro oni aranĝis la unuan meson en la loka lernejo. La municipo donacis parcelon por estonta preĝejo en 1901. La luterana preĝejo estis konstruita nur en la 1920-aj jaroj. La orgeno dekomence funkcias interne. La pentrado okazis en 1936. En 1948 oni renovigis la konstruaĵon. La lasta renoviĝo okazis en 1984.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas, apude ankaŭ 2 pli malaltaj rondaj turoj aŭ bastionoj estas videblaj. La fasado iomete aspektas kiel fortikaĵo. La navo formas brikon, la absido estas kvarangula kaj 2 sakristioj borderas ĝin. La ĉefaltara bildo prezentas la preĝantan Jesuon.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* malnova bildkarto
* video hungare Arkivigite je 2016-03-17 per la retarkivo Wayback Machine

Malantaŭa parto de la preĝejo
Aerfoto pri la preĝejo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Luterana preĝejo (Kispest) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Lunca Mureșului** [lunka mureŝuluj] (hungare: **Székelykocsárd** se:kejkoĉa:rd) estas komunumo en Rumanio sude de Câmpia Turzii.

Situo
-----

Ĝi estas fervojtrafiknodo. Sur la komunuma teritorio troviĝas la fervoja stacio Războieni, kvankam la vilaĝo Războieni-Cetate apartenas al urbo Ocna Mureș. La stacio estas ligejo inter Alba Iulia (sud-okcidente), Târgu Mureș (oriente) kaj alnorda linio, tra kiu atingeblas Cluj-Napoca, Gherla kaj Dej. Kvar km nord-oriente de Lunca Mureșului preterpasas la nacia vojo DN 15, 10 km norde aŭtovojo A 3. Administre ĝi iam apartenis al urbo Ocna Mureș. Nun ĝi estas komunumo, al kiu apartenas Gura Arieșului.

Loĝantaro
---------

En 1910 ĝi havis 1 677 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, ciganoj), en 1992 2 105 (38 % da hungaroj). Ĉe la censo de 2002 el la 2 669 logantoj 1 719 deklaris sin rumanoj, 755 hungaroj kaj 195 romaoj.

Historio
--------

Ĝia unua mencio estas en 1291. Ĝi estis ekleziejo de 1332. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (*Torda-Aranyos*).

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1-18. 1993-2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

Renomaj personoj
----------------

* János Gálfi (? – Huszt, 2-a de februaro aŭ 8-a de marto 1593): transilvania grandbienulo, aŭtobiografiverkisto.
* Csaba Gyenge (n. 22-a de januaro 1940): inĝeniero, pri mekaniko, universitata profesoro, vortarredaktoro.
* Sándor Kónya Hamar (n. 5-a de septembro 1948): verkisto, poeto, redaktoro de revuo Korunk.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lunca Mureșului (Alba) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Popolnombrado 2002
* Mapo de distrikto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
'*Idaso **(helene*** **Iδας*, latine*** *Idas*) estis en la helena mitologio filo de mesenia reĝo Afareo kaj lia edzino kaj duonfratino Areno.

Idaso kaj Marpeso estas disigitaj de Apolono fare de Zeŭso, proksimume 480 a.K. Agrigento
Li estis frato kaj ĝemelo de Linkeo. Ili havis la saman patrinon, sed Idaso estis verŝajne filo de mara dio Pozidono. Dum male Idaso estis fortulo, Linkeo ricevis donace tiel akran vidkapablon, ke li vidis tra ligno kaj eĉ en mallumo aŭ en profundon de tero.

Iliaj kuzoj estis Dioskuroj, fratoj Kastoro kaj Polideŭko. Ankaŭ ili havis la saman patrinon, Ledon, patro de Kastoro estis sparta reĝo Tindareo, dum Polideŭka patro estis la plej alta dio Zeŭso, de tie ĉi disponis Polideŭko per senmorteco. Ambaŭ Dioskuroj estis nedisigeblaj, kune travivadis ĉiujn aventurojn. Ambaŭ gajnis en olimpiaj ludoj, dum Polideŭko estis fama en pugnobatado, Kastoro havis famon de soldato kaj dresisto de ĉevaloj.

Inter ambaŭ duopoj de kuzoj ofte sparkis. La unua granda konflikto venis, kiam Dioskuroj forrabis filinojn de mesenia vicreĝo Leŭkipo kaj havis kun ili infanojn. Leŭkipidinoj Foibo kaj Hilareia nome estis longe fianĉinigitaj al Idaso kaj Linkeo.

Idaso poste svatis sin al Marpeso, filino de aiatolia reĝo Eŭeno. Tiu starigis kondiĉon por kandidato - la kandidato devas konkuri kontraŭ li en regado de ĉevalaro. Se la kandidato malvenkos, perdos la kapon. Idas la kondiĉon akceptis kaj super la reĝo venkis. La reĝo pro tiu ĉi humiligo mortigis siajn ĉevalojn kaj mortigis ankaŭ sin. Necesas aldiri, ke Idaso providence petis sian patron Pozidonon pruntedoni al li flugilhavan veturilon. Post la venkita konkuro Idaso devis batali kontraŭ dio Apolono, kiu volis Marpeson por si. En pezan batalon miksis sin Zeŭso, la rivalojn deŝiris kaj ordonis, ke ili lasu decidon al la virino. Marpeso poste elektis Idason, ĉar ne kredis en Apolonan stabilan favoron.

Idaso kun Linkeo ĉeestis ĉason de kalidona apro kaj ankaŭ ekspedicion de Argonaŭtoj en Kolĥidon por la oran ŝaffelon, en ambaŭ ekspedicioj ĉeestis ankaŭ Dioskuroj. Poste okazis interpacigo kaj post morto de la reĝo Afareo ili eĉ entreprenis komunan aranĝon, forrabon de bova grego el Arkadio. Alivorte temis pri ŝtelo de bovaro. La ago sukcesis, sed problemoj ekestis ĉe disdivido de rabitaĵo. Okazis disputo kaj poste duelo. Idaso ĵetis lancon en arbokronon kaj trapikis Kastoron. Polideŭko elkuris al rebato, Idaso ĵetis kontraŭ li ŝtonegon el tomba monumento de patro. Polideŭko, grave vundita, mortigis Linkeon per lanco. Kaj poste jam intervenis Zeŭso kaj Idason mortigis per fulmo.

Ne estas necese sciigi, ke ekzistas ankaŭ aliaj versioj de tiu ĉi fratmurda historio, sed tiel jam en mitoj okazas.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Idás en la ĉeĥa Vikipedio.*
**Kleopatra** - (helene **Κλεοπάτρα**, latine *Cleopatra*) estas en la helena mitologio nomo de du virinaj figuroj.

Kleopatra - filino de Boreo
---------------------------

Ŝia patro Boreo, dio de vento, longe svatis reĝan filinon Orition, sed ŝia patro ĉiam eviteme rifuzis lin. Fine Boreo akiris Orition perforte, forrabis ŝin kaj lokigis en lando de Kikonoj. Ili kune havis du filojn nomatajn Kalaiso kaj Zeto kaj filinojn Ĥiono kaj Kleopatra. 

Dum male ŝiaj flugilhavaj fratoj famiĝis per heroaj agoj, Kleopatra fariĝis edzino de la reĝo Fineo kaj havis kun li du filojn. Sed Fineo fuĝigis ŝin, denove edziĝis kaj poste pro insistoj de sia dua edzino siajn filojn arestis en profundan prizonon kaj onidire eĉ eble blindigis ilin kaj vivantaj enterigis. 

Tion aperigis ŝiaj fratoj Kalaiso kaj Zeto kiam ili alnavigis trakiajn bordojn sur ŝipo Argo, kiu sub komando de Jazono veturis por Ora ŝaffelo ĝis fora Kolĥido. En tiu ĉi haltejo la fratoj aperigis kio okazis kaj liberigis siajn kuzojn. Ili ne volis puni sian bofraton, ĉar li agis pro intrigoj de sia dua edzino. 

Sed dioj Fineon punis, nome per nekvietebla malsato. Kiam ajn Fineo sidiĝis por manĝi, alflugis teruraj Harpioj, duone virinoj, duone birdoj, la manĝaĵon forvoris kaj restaĵon surfekis. Fineo jam estis nur ostoj kaj haŭto. La fratoj flugis alten, kaŝis sin malantaŭ nubo kaj kiam Harpioj proksimiĝis okazigis kontraŭ ili tiel rapidan atakon, ke Harpioj forflugis ĝis insulojn malproksime suden. La fratoj pelus ilin ankoraŭ plu, sed diino de la ĉielarko Iriso nome de dioj promesis, ke Harpioj jam neniam revenos ĉi tien. La insuloj estis nomataj Strofadoj kaj ili nomas tiel ĝis nun.

Kleopatra - edzino de Meleagro
------------------------------

Tiu ĉi Kleopatro estis filino de mesenia reĝo Idaso kaj fariĝis edzino de kalidona reĝo Meleagro. Kiam post okazaĵoj dum kalidona ĉaso Meleagro pro furiozo mortigis du fratojn de sia patrino Alteo, la patrino plenumis delongan orakolon. Ŝi bruligis lignon, kiun sortdiinoj donis al malgranda Meleagro kun promeso, ke li vivos ĝis kiam la ligno forbrulos. 

Ĝuste tio okazis, kiam finbrulis la ligno sammomente mortis la heroo Meleagro. Kleopatra kaj Alteo poste memmortigis sin.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Kleopatra (mytologie) en la ĉeĥa Vikipedio.*
La **Luterana preĝejo** estas religia historia monumento en Hungario, en ĉefurbo Budapeŝto, en urboparto Cinkota. En 1950 Cinkota aliĝis al Budapeŝto, ekde tiam tiu estas la plej malnova luterana preĝejo de Budapeŝto.

Historio
--------

En tiu loko preĝejo konstruiĝis en la 12-a jarcento. Post 2 jarcentoj la preĝejo pligrandiĝis kaj gotika turo estis alkonstruita. En la sekva jarcento trakonstruo okazis. En 1686 diversaj armeoj detruis la komunumon kaj ĝi preskaŭ senhomiĝis. En 1709 la alvenintaj luteranaj slovakoj renovigis kaj akiris la preĝejon. Ĝi iĝis centro de la luteranismo en la departemento. En 1776 la pli nova trakonstruo estis la lasta, tiam oni konstruis sanktejon. Esence ekde tiam la preĝeja aspekto ne ŝanĝiĝis. En 1874 kaj 1948 la preĝejo estis renovigita.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas en korto, kie troviĝas la malnova luterana tombejo. La turo troviĝas en la okcidenta, la baroka sanktejo en la orienta flanko. La fasado konsistas el la kvadrata turo, sed la enirejo troviĝas flanke. Poste sekvas la simla navo, fine la larĝa sanktejo.

Fontoj
------

* hungare[*rompita ligilo*]
* hungare
* hungare kun fotoj

* Kategorio Luterana preĝejo (Cinkota) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Laŭ la helena mitologio, **Akasto** (helene **Ἄκαστος**, latine *Acastus*) estis filo de la reĝo Pelio kaj post li ankaŭ reĝo en Iolko.

La reĝo Pelio estis insida kaj embuskema, li mem uzurpis tronon en Iolko kontraŭrajte, foriginte el la trono sian duonfraton, laŭrajtan heredanton de la trono, Eeson. Kiam post kelkaj jaroj pretendis siajn rajtojn Eesa filo Jazono, Pelio starigis kondiĉon por transdono de la trono, ke Jazono alportos Oran Ŝaffelon el malproksima lando Kolĥido.

Jazono organizis grandan ekspedicion de Argonaŭtoj, aŭdacaj herooj, kiuj kun li entreprenis danĝeran navigadon en Kolĥidon al la reĝo Eeto. Dum siaj vojaĝoj ili travivis multajn aventurojn. Jazono helpe de Eeta filino kaj sia posta edzino Medeo akiris la Oran Ŝaffelon. Fuĝante el Kolĥido mortigis Apsirton, fraton de Medeo. 

Sed post reveno de la ekspedicio en Iolkon, Pelio ree rifuzis regadon eldoni, do Medeo lin, interkonsente kun Jazono kaj kun nekonscia helpo de Peliaj filinoj, mortigis anstataŭ petita rejunigo. La Peliaj filinoj freneziĝis.

Pelia filo **Akasto** pro terura ago elpelis Jazonon kaj Medeon el la reĝolando kaj proklamis sin Iolka reĝo mem. Sed lia regado ne daŭris longe. Mortigis lin Ftiotida reĝo Peleo, kiu ĉe Akasto trovis rifuĝejon. Okazis, ke Peleon ekamis Akasta edzino. Ŝia amo tamen ne estis reciprokata. Pro tio ŝi venĝe kulpigis Peleon, ke li volis ŝin adultigi, Akasto kredis ŝian mensogon kaj decidis Peleon mortigi. Fakte okazis male: Peleo mortigis Akaston kaj ankaŭ lian edzinon.
**Hello** (helene *Έλλη*, *Ellé*; latine *Helle*) estas en la helena mitologio filino de orĥomena reĝo Atamaso kaj sia edzino Nefelo, diino de nuboj. Ŝia frato estis Frikso.

Kiam post iu tempo Atamaso solecigis Nefelon, venigis al infanoj duonpatrinon Inon. Tiu malamis ilin kaj per intrigoj venigis Atamanton en situon, kiam li konsentis, ke ambaŭ infanoj estu oferotaj por protekto de la lando kontraŭ rikoltomanko kaj malsato. Momento antaŭ ofera ceremonio sendis ilia patrino Nefelo oran virŝafon, kiu la infanojn sur sia dorso portis trans maro en foran landon Kolĥidon. 

*Frikso kaj Hello*, pompea fresko el duono de la 1-a jarcento.Malgranda Helo super la maro malsingarde ĉirkaŭrigardis, ne tenis sin, falis en maron kaj droniĝis. Laŭ ŝi estis la markolo nomata *Helléspontos* („Maro de Helo"), nuna Dardanelo.

Okazaĵo de Frikso kaj Helo konserviĝis sur multaj antikvaj ilustraĵoj. Konata estas ekzemple surmura bildo el Pompeo "Frikso kaj Helo" (Nun en napola Nacia muzeo), pentrita evidente laŭ pli malnova helena bildmodelo.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Hellé en la ĉeĥa Vikipedio.* 

* Kategorio Helo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Sekve de la reformo de la franca konstitucio de julio 2008, **deputitoj reprezentantaj la eksterlandajn francojn**, estas elektitaj en la 11 deputitaj distriktoj ekster Francio unuafoje okaze de la deputitaj balotoj de 2012, kiuj okazis la 2-3-aj kaj 16-17-aj de junio.

Distriktoj
----------

La tuta nombro de la distriktoj estis kreitaj laŭ la nombro de la francoj, kiuj loĝas ekster Francio, kaj de la membroj de ilia familia hejmo, registritaj sur la konsulejaj listoj por voĉdoni ekster Francio. Kiel la balotantoj loĝantaj en Francio, tiuj, kiuj loĝas en alia lando povas prokure voĉdoni, aparte kiam la loĝejo estas tro malproksima de franca konsula reprezentejo.

La distriktoj estas tre diversaj laŭ grandeco kaj enkalkulas la nombro de francoj loĝantaj en iu areo, la plej vasta estas en Azio, kaj la plej malvastaj en okcidenta Eŭropo, kie la francoj estas pli multaj.

Tamen la 1-a distrikto (tiu kun plej multaj enskribitoj sur la konsulejaj balotaj listoj) enhavas pli ol duoble da enskribitoj ol la 2-a distrikto (tiu kun malplej multaj enskribitoj). Nun, la balotantoj de Norda Ameriko estas do subreprezentataj kaj tiuj de Centra kaj Suda Ameriko superreprezentataj. Tiu unua divido ne povis estis precize farita okaze de tiuj unuaj balotoj organizitaj de Francio ekster ties landlimoj. La aliaj distriktoj estas proksimume bone ekvilibraj inter si.

Mapo de la dek unu deputitaj distriktoj de la eksterlandaj francoj

| Distrikto | Ĉefa areo | Nombro de landoj | Nombro de enskribitoj |
| --- | --- | --- | --- |
| 1-a distrikto |    | Usono kaj Kanado | 2 | 157 272 |
| 2-a distrikto |    | Meksiko, Centra Ameriko, Kariboj kaj Sudameriko | 33 | 73 861 |
| 3-a distrikto |    | Norda Eŭropo | 10 | 89 348 |
| 4-a distrikto |    | Benelukso | 3 | 97 574 |
| 5-a distrikto |    | Iberia Duoninsulo kaj Monako | 4 | 80 681 |
| 6-a distrikto |    | Svislando kaj Liĥtenŝtejno | 2 | 106 856 |
| 7-a distrikto |    | Centra Eŭropo kaj Balkanoj | 15 | 89 521 |
| 8-a distrikto |    | Resto de Suda Eŭropo (sen iberia duoninsulo kaj Balkanoj) kaj Anatolio | 8 | 109 815 |
| 9-a distrikto |    | Magrebo kaj Okcidenta Afriko | 16 | 92 712 |
| 10-a distrikto |    | Mezoriento kaj plej vasta parto de Afriko (centra, orienta kaj suda) | 48 | 92 412 |
| 11-a distrikto |    | Orienta Eŭropo, plej vasta parto de Azio (sen Mezoriento kaj Anatolio) kaj Oceanio | 49 | 79 761 |

* Kategorio Deputitoj reprezentantaj eksterlandajn francojn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Vidu ankaŭ
----------

* Eksterlandaj francoj
**Gusztáv Szepesi** [gustAv sepeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szepesi Gusztáv** estis hungara futbalisto (defendisto), olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto. Lia origina familia nomo estis *Szedunka* [sedunka].

Gusztáv Szepesi naskiĝis la 17-an de julio 1939 en Miskolc, li mortis la 5-an de junio 1987 en Tatabánya.

Biografio
---------

Gusztáv Szepesi estis futbalisto ĉiam province inter 1956–1969. Li apartenis al la hungara nacia teamo en la jaroj 1965 kaj 1966 kvinfoje sen goloj. Lia elstara ago estis sukcesa defendo kontraŭ Garrincha. En la Hungario en la Somera Olimpiko 1964 lia nacia teamo ricevis oran medalon. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1969, poste li estis trejnisto, ekde 1978 simpla uzina gardisto. Li ricevis postmortan premion en 2005.

Memorigiloj
-----------

* sportejo en Sajószentpéter portas la nomon "Szepesi Gusztáv", kie estas ankaŭ memortabulo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2020-10-23 per la retarkivo Wayback Machine
* datenoj

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822433
 |


* Portalo pri Biografio
**Luko** (itale *Lucca*) estas komunumo en la regiono Toskanio, en Italio.

La Katedralo Sankta Martino, en Luko.

Vidindaĵoj
----------

* La Katedralo Sankta Marteno
* La placo de la amfiteatro estas la interna parto de la antikva amfiteatro. La originaj muroj nun estas uzataj por vendejoj, kafejoj ktp. De ekstere oni povas pli bone rimarki, kiuj partoj de la muroj estas originaj.

Piazza Anfiteatro de supre (bedaŭrinde ne en bona lumo).

Urbopartoj
----------

Lucca konsistas el 81 urbopartoj: Antraccoli, Aquileia, Arancio, Arliano, Arsina, Balbano, Cappella, Carignano, Castagnori, Castiglioncello, Cerasomma, Chiatri, Ciciana, Deccio di Brancoli, Fagnano, Farneta, Gattaiola, Gignano di Brancoli, Maggiano, Massa Pisana, Mastiano, Meati, Monte San Quirico, Montuolo, Mutigliano, Mugnano, Nave, Nozzano, Nozzano San Pietro, Nozzano Vecchia, Ombreglio di Brancoli, Palmata, Piaggione, Piazza di Brancoli, Piazzano, Picciorana, Pieve di Brancoli, Pieve Santo Stefano, Ponte a Moriano, Ponte del Giglio, Ponte San Pietro, Pontetetto, Saltocchio, San Cassiano a Vico, San Cassano di Moriano, San Concordio di Moriano, San Donato, San Filippo, San Gemegnano, San Giusto di Brancoli, San Lorenzo a Vaccoli, San Lorenzo di Moriano, San Macario in monte, San Macario in piano, San Michele di Moriano, San Michele in Escheto, San Pancazio, San Pietro a Vico, San Quirico in Moriano, San Vito, Sant'Alessio, Sant'Angelo in Campo, Sant'Ilario di Brancoli, Santa Maria a Colle, Santa Maria del Giudice, Santissima Annunziata, Santo Stefano di Moriano, Sesto di Moriano, Sorbano del Giudice, Sorbano del Vescovo, Stabbiano, Tempagnano di Lunata, Torre, Torre alla Maddalena, Torre Alta, Tramonte, Tramonte di Brancoli, Vallebuia, Vecoli, Vicopelago kaj Vinchiana.

Panoramo de la placo de la amfiteatro en Luko

Famuloj
-------

* Ugo de' Borgognoni
* Teodorico de' Borgognoni
* Santes Pagninus
* Giacomo Puccini
* Luigi Boccherini
* Francesco Geminiani
* Sankta Zita

Vidu ankaŭ
----------

* *Lucca Comics & Games*

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Arkivigite je 2016-06-20 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2007-01-14 per la retarkivo Wayback Machine

  

* Luko (Italio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Luko (Italio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Luterana preĝejo** estas religia konstruaĵo en Hungario, en Székesfehérvár.

Historio
--------

Ekde la 16-a jarcento vivis luteranoj en la urbo, sed pro la turka dominado, poste pro agado de jezuitoj la luteranoj estis malmultaj. Ili apartenis al eklezia grupo en Várpalota ĝis 1867, tiam formiĝis la eklezia grupo. Ĝis tiam la mesoj okazis en dometo. La nun videbla preĝejo konstruiĝis inter 1930-1932. Dum la 2-a mondmilito signifaj domaĝoj estiĝis, sed poste iomete la preĝejo estis renovigita. En 1963 plenaj renovigaj laboroj okazis. En 2002 kaj 2012 interne la preĝejo renoviĝis. La nun aŭdebla orgeno alvenis en 2006.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola ĉe vojkruciĝo. Okulfrapa estas la eksteraj ruĝaj brikoj. La fasado estas simetria, tie la kvaredra prismo (kiel turo) altiĝas. En teretaĝo de la turo ambaŭflanke estas vestibloj, meze estas la ĉefenirejo. La absido estas duonronda.

Fontoj
------

* Arkivigite je 2018-10-11 per la retarkivo Wayback Machine
* 

* ĈefenirejoĈefenirejo
* NavoNavo
* AbsidoAbsido
* OrnamaĵoOrnamaĵo
* MozaikoMozaiko
* PredikejoPredikejo

* Kategorio Luterana preĝejo (Székesfehérvár) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 50° 45′ 13″ N 15° 30′ 36″ O﻿ / ﻿50.75361 °N, 15.51000 °O﻿ / 50.75361; 15.51000 (mapo)

**Lysá hora** (germane *Kahleberg*) estas monto situanta en *Český hřbet*, en Gigantmontaro. Alteco de la monto faras 1344 m. El Rokytnice nad Jizerou celas al la pinto sidloka telfero ĝis la alteco 1310 m, kie troviĝas ĝia supra stacio. La telfero etas trafikata nur en vintra periodo. Dum bona videbleco Lysá hora estas komune kun la montodorso de Gigantmontaro videbla eĉ el Prago el distanco 120 km.

Alirebleco
----------

Stacio de la telfero sub la montopinto vintre
Rilate al tio, ke trans la montopinto mem ne kodukas markita turisma vojo kaj ĝi troviĝas en la 1-a zono de KRNAP, estas aliro sur ĝi malpermesita. Sub la montopinto oni do eblas veni vintre per l telfero, de kies montopinta stacio ĝi estas malproksima 200 metroj en orienta direkto. Plu kondukas orienten de la supra stacio de la telfero vintra skikurada vojo havigita per stanga markigo.

Rilataj artikoloj
-----------------

* Dvoračky
Lyuba en la *Liberty Science Center* de la Ŝtata Parko Liberty en Nov-Ĵerzejo.
**Lyuba** (Люба — Ljuba) estas la nomo de mamuto kiu estis malkovrita frostita en Siberio en maĵo 2007 de bredisto de boacoj. Ĝi estas 1-monataĝa femalo en perfekta stato de konservado ekde sia morto, antaŭ 42 000 jaroj.

Malkovro
--------

La malkovro estis farita de Neneco de Siberio, Juri Ĥudi (Юрий Худи), kiam li serĉis kampadejon por la somero per glitveturilo. Dum sia vojiro, li ekvidis malhelan makulon sur la rivbordo kovrita de neĝo. Li unue pensis pri mortinta besto, eble elefanto. Reirita al sia hejmo, li rakontis la historion al sia filo. La filo preventis la lokajn aŭtoritatojn.

Sciencaj studoj
---------------

Laŭ la esplorantoj, Lyuba estis sana antaŭ ol morti. Ŝlimo estis malkovrita en sia buŝo kaj gorĝo. Ili pensas ke ĝi mortis per sufoko volinte eskapi el truo plena de ĉi tiu substanco.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Lyuba en la franca Vikipedio.* 

* Kategorio Lyuba en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**László BABARCZY** [lAslO babarci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Babarczy László** estis hungara reĝisoro, teatrestro kaj altlerneja instruisto.

László Babarczy naskiĝis la 3-an de septembro 1941 en Budapeŝto, li mortis la 31-an de januaro 2022.

Biografio
---------

László Babarczy frekventis gimnazion en Budapeŝto inter 1955-1959, poste plulernis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en branĉo reĝisorado. Li komencis sian reĝisoran karieron en Nacia Teatro (Pécs), poste li reĝisoradis en Nacia Teatro (Budapeŝto), poste en Teatro Csiky Gergely (Kaposvár). En la lasta teatro li ankaŭ estris ĝin. Ekde 1969 li ankaŭ instruas en la altlernejo. Kelkfoje li havis reĝisorajn taskojn en Novi Sad. En 2003 li fondis aktoran fakon en Universitato de Kaposvár. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filinojn. Li ricevis premion Kossuth en 1995, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Ágnes Bánfalvy
* Viktor Bodó
* Petra Grisnik
* Illés Horváth
* László Keszég
* Kata Losonczi
* Tamás Olt
* András Pál (aktoro)
* Miklós Rázga
* Ilona Sárközi-Nagy

Liaj reĝisoraĵoj (elekto)
-------------------------

* diversaj teatraj reĝisoraĵoj, ekzemple István Örkény: *Macskajáték* (Katoludo); 1958; Frederick Loewe-Alan Jay Lerner: My Fair Lady; Ernő Szép: Patika (Apoteko); Ferenc Molnár: Liliom (Lilio); Ŝekspiro: Rikardo la 3-a

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

Referencoj
----------


* Kategorio László Babarczy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 408498
* VIAF: 121373890
* ISNI: 0000 0000 7960 5782
 |



* Portalo pri Biografio