recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Rusaj sceptro,   
regnoglobo, krono.
La steleo de la Kodo de Hamurabi montras sidanta reganto tenanta sceptron.
**Sceptro** estas ornamita bastono aŭ stabeto, kiu simbolas potencon kaj dignecon de regantoj, uzata ĉe festoj.

Laŭ Francisko Azorín **sceptro** estas *Luksa, valora bastono, arte prilaborita, uzata de regnestroj kiel signo de ilia indeco.* Li indikas etimologion el la greka *skeptron* (sceptro) kaj de tie la latina *sceptrum*.

Historio
--------

La sceptro estis praa simbolo ĉe grekoj kaj romianoj kaj diversaj tipoj eĉ ĉe la germanaj triboj (*baculus*, „longa bastono"; *sceptrum*, „mallonga bastono").

Ĝia antaŭulo povis estis bastono de oldulo, stangeto de kuriero, hoka bastono de paŝtisto, poste el tio la episkopa bastono. La Karolidoj komence uzis longan bastonon, sed uzis ankaŭ la mallongan romian tipon. Surbaze de tio, oni uzis la du tipojn ekde la 10-a jc. ĉe la eŭropaj regantoj.

En plimulto de la eŭropaj landoj, la duan sceptron anstataŭis la regnoglobo, simbolizante la kosmon. La du tipoj de sceptro restis nur en Anglio, kiuj estas samlongaj sed unu havas fine krucon, la alia kolombon.

Bildaro
-------

* Sceptro de la Sankta Romia Imperio.Sceptro de la Sankta Romia Imperio.
* Reĝa sceptro de Boriso la 3-a de BulgarioReĝa sceptro de Boriso la 3-a de Bulgario

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 181.
2. ↑  Azorín, samloke.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 

* Kategorio Sceptro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Sceptro en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
la tri maaroj de Daun

La **Schalkenmehrener Maar** (prononcu: ŝalkenmErener ma:r) aŭ **maaro de Schalkenmehren** estas maaro situante ĉ. 3 km sudoriente de la urbo Daun en la mezmontaro Ejfelo en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi situas rande de la komunumo Schalkenmehren.

Ĝi estas unu el la tri *maaroj de Daun*. La maaro de Schalkenmehren estas duobla maaro konsistanta el okcidenta maara lago kaj el orienta seka maaro. Ambaŭ ekestis antaŭ ĉ. 10.500 jaroj post freatomagma eksplodo aŭ vulkana vaporeksplodo. La lago en la okcidenta parto varias en sia diametro inter 500 kaj 575 m kaj profundas averaĝe 21 m. La alteco de la laga surfaco super marnivelo estas 420 m (meza akva nivelo). La orienta parto de la duobla maaro estas altmarĉo. La duobla maaro estas la nura maaro de Daun, kiu havas forfluejon.

panoramo

Vidu ankaŭ
----------

* Weinfelder Maar
* Gemündener Maar
* maaro

Literaturo
----------

* Werner D´hein: *Natur- und Kulturführer Vulkanlandeifel. Mit 26 Stationen der "Deutschen Vulkanstraße".* Gaasterland-Verlag, Düsseldorf 2006. ISBN 3-935873-15-8

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schalkenmehrener Maar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Die Schalkenmehrener Maare Arkivigite je 2010-04-28 per la retarkivo Wayback Machine

50.1694444444446.8580555555556Koordinatoj: 50° 10′ 10″ N, 6° 51′ 29″ O (mapo)
**Schallendorf im Burgenland,** hungare **Salafa** [ŝalafa], kroate **Šaledrovo** estas iama vilaĝo, nun parto de Sankt Michael im Burgenland en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 7535
* Telefonkodo:
* Aŭtokodo: GS
* Loĝantaro:
* 47° 07′ 15″ N 16° 14′ 45″ O﻿ / ﻿47.12083 °N, 16.24583 °O﻿ / 47.12083; 16.24583 (mapo)Koordinatoj: 47° 07′ 15″ N 16° 14′ 45″ O﻿ / ﻿47.12083 °N, 16.24583 °O﻿ / 47.12083; 16.24583 (mapo)

Situo
-----

Schallendorf im Burgenland situas laŭ rojo. Güssing troviĝas je 12 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1528 laŭ tiama hungara ortografio *"Chalafalva"*. La turkoj faris senhoma la komunumon en 1529 kaj en 1532, kroatoj en 1538refondis ĝin. En 1605 hajdukoj de Stefano Bocskai bruldetruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Salafa 210 loĝantoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). Dum la 2-a mondmilito multe da ciganoj deportiĝis. En 1971 Schallendorf im Burgenland aliĝis al Sankt Michael im Burgenland.

Vidindaĵoj
----------

* sonorilostablo de 1846
**Schlaraffia** [Esperante: ŝlarafio?] estas tutmonda german-lingva asocio fondita en Prago en 1859 por la flegado de amikeco, arto, kaj humuro.

La ŝlarafianoj (ŝlarafoj), membroj de organizaĵo por viroj (de firma pozicio) vintre kunvenas unufoje ĉiun semajnon, de la 1-a de oktobro ĝis la 30-a de aprilo, en sia "Burg" (kastelo), kiun ili ornamas en la stilo de mezepoza drinkejo por kavaliroj, por "Sippungen", kunvenoj kiuj kondukiĝas en la ceremonia formo de kavalira ludado. En la kunvenoj oni satirigas la ĉiutagan vivon samtempe vivigante per recitado de literaturaĵoj kaj muziko. Iom antikveca lingvaĵo uziĝas kun specialaj terminoj por ĉiutagaĵoj (en ŝlarafa latino, ekzemple, „Labung" (refreŝigo) estas "trinkado", „Benzinroß" (bezin-ĉevalo) -- "aŭto", „Burgschreck" (kastel-teruro) -- "bopatrino", „Clavicimbel" (klaviceno) -- "fortepiano", „Seufzerholz" (suspir-ligno) -- "violono", "Minneholz" (am-ligno) -- "gitaro", „Quell" (fonto) -- "biero", „Lethe" (forges-akvo) -- "vino", „Schaumlethe" (ŝaŭma forges-akvo) -- "ĉampano", „Quasselstrippe" (babil-ŝnuro) -- "telefono", „Schmauchtopf" (fum-poto) -- "pipo", kaj „Stinkelefant" (odoraĉa elefanto) -- "aŭtobuso"), kio donas al la kunvenoj aparte humuran etoson. La proksimume 280 "Reyche" (imperioj, tio estas, lokaj kluboj) restas en proksima kontakto unuj kun la aliaj. Ĉiu ŝlarafo estas ĉiam bonvena en ĉiu Reych en ĉiu lando.

Reyche nuntempe ekzistas en Germanio, Aŭstrio, Svislando, Italio, Hispanio, Francio, Belgio, Svedio, Usono, Kanado, Meksiko, Venezuelo, Kolombio, Ekvadoro, Brazilo, Argentino, Tajlando, Suda Afriko kaj Aŭstralio. Entute estas ĉirkaŭ 11.000 ŝlarafoj. Potencialajn membrojn devas enkonduki ŝlarafa „Pate" (baptopatro) kaj dum la unuaj kunvenoj ili estas „Pilger" (pilgrimoj). Se ili daŭre volas membriĝi, ili devas trapasi prov-periodon kiel „Prueflinge" (ekzamenotoj), post kiam la Reych decidas per „Kugelung" (ĝenerala voĉdono) ĉu akcepti la novan membron. Se la decido estas pozitiva, la nova membro komencas kun statuso de „Knappe" (varleto) kaj sekve progresas tra la stadio de „Junker" (junkro) al la statuso de „Ritter" (kavaliro).

Gravaj artistoj kaj famuloj estis kaj estas ŝlarafoj, inter ili Gustl Bayrhammer, Friedel Gauwitz, Paul Hörbiger, Franz Lehár, Gustav Mahler kaj Peter Rosegger.

La 'maskoto' de la ŝlarafoj estas la strigo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schlaraffia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hejmpaĝo de la Schlaraffia (en germana lingvo)
* hejmpaĝo de Schlaraffia Newarka (en angla lingvo)[*rompita ligilo*]
* hejmpaĝo de Schlaraffia Bisonia (en angla lingvo)[*rompita ligilo*]
Lago **Schliersee** situas ĉ. 50 km sud-oriente de Munkeno inter la valoj de Tegernsee kaj Inn. Ĝi altas 777 m super marnivelo kaj havas areon de 2,241 m². En ĝi situas insulo *Wörth*, 2,4 ha granda, kun gastejo. La insulo preskaŭ dividas la lagon en du basenojn.

Ĉirkaŭ la lago situas samnoma komunumo. Ĉar la lago plenigas grandan parton de la vala larĝo, la trafikaj vojoj devas sekvi ĝian bordon: la orientan bordon laŭiras federacia vojo B 308, la okcidentan la fervoja linio de Bayerische Oberlandbahn.

El la lago elfluas rivereto *Schlierach*, ĝia elfluejo estas nord-okcidente, en pinta angulo de la lago, malantaŭ duoninsulo *Freudenberg*. Schlierach longas nur 13 km kaj tiam fluas en riveron Mangfall.

Meze de la 1970-aj jaroj estis instalita ringa kanalizacio ĉirkaŭ la lago, sed montriĝis, ke tio ne multe reduktis la eŭtrofecon de la akvo. En ĝi prosperis cianobakterioj, kiuj donis al la akvo ruĝan koloron. Esploroj montris, ke la natura tavola interŝanĝo de la laga akvo estas tre malgranda; al tio kontribuas la ĉirkaŭaj montoj, kiuj protektas ĝin kontraŭ vento kaj printempe ofte longe konservas glacian kovraĵon.

Por helpi al la naturo oni en 1982 instalis en la lago premaeran dukton, kiu devigas tavol-interŝanĝon de la akvo ene de ĉiuj tri aŭ kvar tagoj. Ekde tiu tempo ne okazis cianobakteria abundo nek amasa morto de fiŝoj.

* Schliersee ĉ. 1900Schliersee ĉ. 1900
* Rigardo trans la lagon sud-orientenRigardo trans la lagon sud-orienten
* Rigardo de sudo trans la lagon al urbeto SchlierseeRigardo de sudo trans la lagon al urbeto Schliersee

* Schliersee (lago) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Schliersee (lago) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Schnaus** estas komunumo de la komunumaro Ilanz kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 132 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Schnaus situas ĉe la norda flanko de la valo de Antaŭa Rejno. La komunumo konsistas el du partoj, nome el la vilaĝo sur alteco de iom pli ol 700 m s.m. kaj la alpopaŝtejo Alp da Schnaus sur alteco de 1200 m s.m. norde, kiu estas eksklavo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Schnaus limas en nordoriento al Ruschein, en sudoriento al Ilanz, en sudo kaj okcidento al Rueun, kaj en nordokcidento al Siat. La eksklavo Alp da Schnaus limas en nordo kaj sudo al Ladir, en oriento al Falera, kaj en okcidento al Ruschein.

Trafiko
-------

Sude de la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Ilanz al la Oberalppasejo kaj la fervojlinio de Retia Fervojo de Koiro al Andermatt. La vilaĝo Schnaus mem situas flanke de la trafikvojoj. Sur la teritorio de la komunumo troviĝas nek stacidomo nek bushaltejo. Tamen la bushaltejo en Strada atingeblas piede en nur malmultaj minutoj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Schnaus datiĝas el la jaro 840 kiel *Scanaues*.

La preĝejo, kiu unuan fojon estis menciita en la jaro 1480 estas konsekrita al Sankta Sebastiano, Maria Magdalena kaj Sankta Georgo. Ĝi estis ĝis la reformacio en la jaro 1526 filio de la paroĥo Falera. Post la reformacio Schnaus aliĝis al la paroĥo Ilanz. De
1692 ĝis 1865 Schnaus estis propra paroĥo, kaj ek de tiam ĝi formas komunan paroĥon kun Waltensburg/Vuorz.

Ĝis la 15-a jarcento Schnaus, Ladir kaj Ruschein formis najbararon. En la jaro 1502 la alpopaŝtejoj estis dividitaj. En la jaro 1502 la alpopaŝtejoj estis dividitaj. En la jaro 1851 estis fonditaj la politikaj komunumoj Ladir, Ruschein kaj Schnaus.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Martin Bundi*: *Schnaus* en *Historia Leksikono de Svislando* (2001-01-17)
2. ↑  Fonto: *Adolf Collenberg*: *Ladir* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-09-09)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Schnaus en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Schnaus** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Surselva |
| --- |
| 
**Komunumaro Cadi/Disentis:** Breil/Brigels  •  **Disentis/Mustér**  •  Medel (Lukomagno)  •  Schlans  •  Sumvitg  •  Trun  •  Tujetsch

**Komunumaro Ilanz:** Castrisch  •  Falera  •  **Ilanz**  •  Laax  •  Ladir  •  Luven  •  Mundaun  •  Pitasch  •  Riein  •  Ruschein  •  Sagogn  •  Schluein  •  Schnaus  •  Sevgein  •  Valendas  •  Versam

**Komunumaro Lumnezia/Lugnez:** Cumbel  •  Degen  •  Duvin  •  Lumbrein  •  Morissen  •  Sankt Martin  •  Suraua  •  **Vals**  •  Vella  •  Vignogn  •  Vrin

**Komunumaro Ruis:** Andiast  •  Obersaxen  •  Pigniu  •  **Rueun**  •  Siat  •  Waltensburg/Vuorz

**Komunumaro Safien:** Safien  •  **Tenna** |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo LU en Schongau LU staras por la svisa Kantono Lucerno. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Schongau**. |


---


**Schongau** (prononcu: *ŝongaŭ*; en la loka alemana dialekto *Schoonge*) estas komunumo en la distrikto Hochdorf en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 866 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

La komunumo Schongau situas sur alteco de 639 m s.m. ĉe la norda flanko de la monto *Lindenberg* super la Lago de Hallwil.

Al Schongau apartenas la norda komunumoparto *Niederschongau*, kiu konsistas el Hinterdorf kaj Vorderdorf, la centra parto *Mettmenschongau* kaj *Oberschongau* en la oriento. Krome al la komunumo apartenas la setlejoj *Chalchtaren*, *Rüdikon*, *Kretzhof*, *Peyerhof* kaj *Luckel*.

La komunumo etendiĝas sur areo de 12,43 km², kiu servas je 70,4% por agrikulturo, 3,5% estas setlejoj, dum la ceteraj 26,1% de la komunuma teritorio estas kovritaj de arbaro.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Schongau situas norde de Fahrwangen kaj Bettwil (ambaŭ en Kantono Argovio), en oriento al Buttwil (Kantono Argovio), en sudo al Hitzkirch, kaj en okcidento al Aesch.

Trafiko
-------

La komunumo Schongau situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per buslinio al Hitzkirch.

La plej proksima aŭtovojalveturejo situas en Lencburgo al la nacia svisa aŭtovojo A1 en distanco de 19 km.

Historio
--------

La unua skriba mencio de Schongau datiĝas el la jaro 831 el dokumento per kiu iu Adalberto heredigis al la Monaĥejo Sankt-Galo sian havaĵon en *Scongaua*.

En mezepoko Schongau estis posedaĵo de la Grafoj de Lencburgo kaj poste fariĝis servuto de la Habsburgoj. La malalta jurisdikcio apartenis al la Abatejo de Beromünster. Komence de la 15-a jarcento la Habsburgoj pandigis la komunumon al *Wilhelm von Grünenberg*, kiu ĝin vendis en la jaro 1415 al la urbo Sursee. La vilaĝo tiam ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 apartenis al la *Mikaela distrikto*. Dum la 5 jaroj de la Helveta Respubliko Schongau apartenis al la tiama helveta distrikto Beromünster, kaj ek de 1803 ĝi estas parto de la lucerna distrikto Hochdorf.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Schongau

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schongau LU en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Schongau
* Profilo de la komunumo en la retejo de la kantono

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Schongau** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Hochdorf |
| --- |
| Aesch  •  Altwis  •  Ballwil  •  Emmen  •  Ermensee  •  Eschenbach  •  Hitzkirch  •  **Hochdorf**  •  Hohenrain  •  Inwil  •  Rain  •  Römerswil  •  Rothenburg  •  Schongau |  |

 |
**Schreibersdorf,** hungare **Buglóc** estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Wiesfleck.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 435 m
* Loĝantaro:
* Telefonprefikso:
* Poŝtkodo: 7423
* Aŭtokodo: OW
* 47° 24′ 00″ N 16° 09′ 20″ O﻿ / ﻿47.40000 °N, 16.15556 °O﻿ / 47.40000; 16.15556 (mapo)Koordinatoj: 47° 24′ 00″ N 16° 09′ 20″ O﻿ / ﻿47.40000 °N, 16.15556 °O﻿ / 47.40000; 16.15556 (mapo)

Situo
-----

Schreibersdorf troviĝas de Oberwart je 11, de Pinkafeld je 4 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1388 en germana formo *"Sreberstorfh"*. En la 19-a jarcento vitrofarejo kaj inter 1895-1901 karbominejo funkciis apud la vilaĝo. En 1910 vivis en Buglóc 389 homoj (aŭstroj en majoritato, ciganoj en minoritato). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. Schreibersdorf aliĝis al Wiesfleck en 1971. Granda inundo okazis en 1986.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejo de 1971
kastelo Salem
La **Schule Schloss Salem** [ŜU:le ŝlos ZA:lem], "lernejo kastelo Salem", estas internuleja gimnazio kun ĉefa sidejo en la eksa imperia abatejo Salem en la komunumo Salem de Germanio, proksime de la Bodenlago. La lernejo fondiĝis la 14-an de aprilo 1920.

Dekomence Salem estis lernejo kaj por knaboj kaj por knabinoj. 
La fondintoj  *Kurt Hahn, Karl Reinhardt* kaj Max von Baden inklinis pri la konceptoj de progresema eduko kaj evoluis la ĝis nun validajn lernejajn principojn. 

kastelo Salem en printempo
La lerneja komplekso nun konsistas el du partoj, lernejo por infanoj ĝis la 10-a klaso en Salem mem kaj supera lernejo ĝis la abituro en la kastelo *Spetzgart* kaj en plia kampuso nomata *Härlen* en la proksima komunumo Überlingen. Plia lerneja konstruaĵo en la burgo *Hohenfels* funkciis inter la jaroj 1931 kaj 2017. 

Antaŭ kelkaj jaroj estis pli ol 700 lernejanoj, en 2018 estis iom mali ol 600, el ili 540 en la internulejo. Proksimume 40 procentaĵoj venas el familioj el ekster Germanio, kaj proksimume 25 procentaĵoj el ĉiuj lernejanoj ricevas stipendion.

* Schule Schloss Salem en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Schule Schloss Salem en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Schwaderloch** estas komunumo en la distrikto Laufenburg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 666 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La komunumo Schwaderloch situas ĉe la suda bordo de la rivero Rejno tute en la oriento de la distrikto Laufenburg. En sude la komunumon limigas la Tavola Ĵuraso.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,77 km², de kiuj 1,17 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,32 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 530 m s.m. ĉe la norda deklivo de la monto *Wandfluh*, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 302 m s.m. borde de Rejno ĉe la limo al Mettauertal.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Schwaderloch limas en nordo aliflanke de la rivero al la germana komunumo Albbruck, en oriento al Leibstadt, kaj en sudo al Mettauertal.

Trafiko
-------

Tra la komunumo pasas la fervojlinio de Koblenco al Laufenburg, kiu tamen ek de 1994 funkcias nur ankoraŭ por vartransporto. Al la publika trafikreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio, inter Laufenburgo kaj Koblenco, kiu anstataŭis en la jaro 1994 la fervojan persontransporton sur tiu linio.

Tra la komunumo ankaŭ pasas la kantona ĉefvojo n-ro 7 de Bazelo al Vinterturo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Schwaderloch datiĝas el la jaro 1318 kiel *Swatterlo*.

En mezepoko la mastroj de la Kastelo Bernau en Leibstadtposedis la malaltan jurisdikcion pri Schwaderloch, dum la landaj regantoj estis la Grafoj de Habsburgo-Laufenburg kaj poste la ĉeflinio de la Habsburgoj. Post la Milito de Waldshut en la jaro 1468 la Habsburgoj pandigis la tutan Frick-Valon al Burgonjo, sed post la burgonja malvenko dum la Burgonjaj Militoj kontraŭ la Svisa Ĵurkomunumo, la regiono revenis sub la kontrolon de la Habsburgoj, kiuj pluregis tie ĝis la jaro 1797, kiam la francoj okupis la regionon. Ek de tiam la Frick-Valo formis francan protektoraĵon, kiu en la jaro 1802 estis integrita kiel Kantono Frick-Valo al la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 fariĝis parto de Kantono Argovio, kaj Schwaderloch estiĝis komunumo de la argovia distrikto Laufenburg.

Referencoj
----------

1. ↑  Vidu paĝo pri historio[*rompita ligilo*] en la oficiala retejo de la komunumo Schwaderloch

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schwaderloch en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Schwaderloch

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Laufenburg |
| --- |
| Eiken • Frick • Gansingen • Gipf-Oberfrick • Herznach • Hornussen • Kaisten • **Laufenburg** (Sulz) - Mettauertal • Münchwilen • Oberhof • Oeschgen • Schwaderloch • Sisseln • Ueken • Wittnau • Wölflinswil • Zeihen |  |

 |
en la kastela parko: tombeja memorejo pri la eksaj kavaliroj de Schwanberg
La **kastelo Schwanberg** [prononco *"**Ŝvan**berk"*, laŭvorte "cigna monto"] situas sur la samnoma mono *Schwanberg* (474 metroj) ene de la arbarego Steigerwald [prononco *"**Ŝtaj**gavalt"*] en la distriktaro Malsupra Frankonio de Bavario (Germanio). La unua burgo sur la monto probable konstruiĝis ĉirkaŭ la jaro 1250, sed detruiĝis dum la jaro 1633 kadre la Tridekjara Milito, post kiam la lokuloj dum la unua duono de la milito en la fortikaĵoj sukcese serĉis protekton. Komence de la 18-a jarcento konstruiĝis la nuna kastelo, kiu estis kompletigita per granda kastela parko, kaj dum la 20-a jarcento per multaj aldonaj konstruaĵoj, tiel ke ekestis granda seminariejo de la luterana eklezio.

23-a Internacia Seminario
-------------------------

En tiu seminariejo inter la 27-a de decembro 1979 kaj 3-a de januaro 1980 okazis la 23-a Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo, kiu pritraktis la temon "Eŭropo kaj la Tria Mondo", kaj estis tre sukcese subtenita per materialoj kaj fakuloj de la nacia germana ministerio pri ekonomia kunlaboro. La seminario kiel la antaŭaj sciencaj studentaj kunvenoj el tiu serio havis pli-malpli 150 lokojn por partoprenantoj, kaj la organizantoj estis surprizitaj ke venis signife pli ol 250 partoprenantoj, kiujn necesis gastigi en provizoraj dormejoj.

la granda parka tilia aleo
Tiu drasta plipopulariĝo de la evento, kiu ankoraŭ kreskis dum la sekvaj jaroj, kaŭzis la pripenson dividi la eventon en du partajn arangojn, la Internaciaj Seminarioj por la pli junaj lernejaj kaj studentaj partoprenantoj kaj la Internaciaj Festivaloj por la iom pli aĝaj seminarianoj, la ĵusaj eks-studentoj kaj junaj familioj. Dum malmultaj sekvaj jaroj la du eventoj dum la jarfina semajno ĉirkaŭ silvestro okazis en la sama ejo, tiam ili devis loke disiri, ĉar ne plu troveblis sufiĉe grandaj seminariejoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schwanberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* luterana seminariejo Schwanberg

Koordinatoj: 49° 43' 18" N, 10° 16' 29" O
**Schwanengesang** (D 957) estas kolekto da lidoj de komponisto Franz Schubert (1797–1828). La lidoj ekestis ekde aŭgusto ĝis oktobro de 1828. La kompilaĵo enhavas muzikigitajn poemojn de Ludwig Rellstab, Heinrich Heine kaj unu de Johann Gabriel Seidl. Ĉar temas pri la lasta granda komponaĵo de Schubert, la postmorte publikigita kolekto ricevis poste la nomon *Schwanengesang* (cignokanto), tradicie la nomo por la lasta verko de artisto.
La kolekton kompilis unu jaron post la morto deSchubert lia eldonisto Haslinger. Ĉar la 13 lidoj staras en la memskribaĵo de tuj unu post la alia, multa argumentas por tio, ke Schubert vere konceptis ilin kiel interligan ciklon. Aliaflanke Schubert estis aparte ofertinta ses Heine-lidojn al alia eldonisto por publikigo, tiel ke oni povas rigardi la lidojn de Rellstab kaj tiujn de Heine almenaŭ kiel respektive memstarajn grupojn ene de la kolekto.

Ĉerte ne kiel kolekteron Schubert konceptis la lidon „Die Taubenpost" pri teksto de Johann Gabriel Seidl, kiun Haslinger arbitre aldonis kaj kiu en la ciklo prezentas iaspecan fremdaĵon.

Enhavo
------

1. Liebesbotschaft (Ludwig Rellstab)
2. Kriegers Ahnung (Ludwig Rellstab)
3. Frühlingssehnsucht (Ludwig Rellstab)
4. Ständchen (Ludwig Rellstab)
5. Aufenthalt (Ludwig Rellstab)
6. In der Ferne (Ludwig Rellstab)
7. Abschied (Ludwig Rellstab)
8. Der Atlas (Heinrich Heine)
9. Ihr Bild (Heinrich Heine)
10. Das Fischermädchen (Heinrich Heine)
11. Die Stadt (Heinrich Heine)
12. Am Meer (Heinrich Heine)
13. Der Doppelgänger (Heinrich Heine)
14. Die Taubenpost (alternative: D 965a) (Johann Gabriel Seidl)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schwanengesang (Schubert) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kompletaj lidotekstoj Arkivigite je 2006-07-15 per la retarkivo Wayback Machine ĉe GOpera.com Arkivigite je 2012-06-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Lumdiskaj recenzoj pri la temo[*rompita ligilo*]
* Schwanengesang: Liberaj muziknotoj por elŝuti de International Music Score Library Project.
**Nigre sur blanke** (germ.: ***Schwarz auf Weiß***) estas kaŝesplora dokumentario pri la ĉiutaga rasismo kontraŭ nigruloj en Germanio: la konata ĵurnalisto Günter Wallraff, fama pro siaj kaŝesploroj kamuflas sin kiel *Kwami*, nigra enmigrinto, kaj vojaĝas tra la lando, kaŝita kamerao sekvas lin.

Enhavo
------

Nigra migranto vojaĝas tra Germanio kaj esploras la gastamon de la lokuloj. Kion la homoj renkontitaj ne scias: Tiu nigrulo fakte estas Günter Wallraff. Dum unu jaro da kaŝesploro la ĵurnalisto survojas ĉie en la lando kaj travivas proprakorpe, kiel germanoj traktas nigrajn kuncivitanojn.

Li renkontas futbalfervorulojn kaj koloniĝardenulojn, ŝafhundklubanojn kaj kermesumantojn, kaj kvankam li mem ĉiam restas afable kaj ĝentile, la respondoj ne estas tiaj.

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Oni devas kamufli sin por senmaskigi la socion, devas trompi kaj simuli, por eltrovi la veron. **"** |
| — Günter Wallraff, 1985 |

 |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo Arkivigite je 2009-10-17 per la retarkivo Wayback Machine
Titolpaĝo de la originala eldono el la jaro 1746
La **Schüblerschen Choräle** (**ĥoraloj de Schübler**) estas ses ĥoralaranĝaĵoj por orgeno de Johann Sebastian Bach (Originala titolo: *Ses ĥoraloj diversmanieraj*). Aparte *„Wachet auf"* kaj *„Kommst du nun, Jesu, vom Himmel herunter"* apartenas al la plej famaj orgenverkoj de Bach. La melodion de la pli lasta oni pli bone konas sub la teksto de *„Lobe den Herren"* – per la submetado de la nekonata teksto ĉi tiu kolekto estas alordigebla al la fino de la liturgia jaro kaj al advento.

Ekesto kaj ludebleco
--------------------

La ekzakta ekestotempo de la kolekto estas nekonata; la originalan presadon prizorgis en 1748/1749 Johann Georg Schübler en Zella; al li ĝi dankas ankaŭ sian nomon. Kvin el la ses komponaĵoj estas aranĝaĵoj de konserviĝintaj kantatomovimentoj. Por la sesa oni supozis kiel fonton la nur fragmente konserviĝintan kantaton 188 ; ĉi tio tamen restas spekulado.

La komponaĵoj eble estis elektitaj komence laŭ la distingilo de facila ludebleco; la plej multaj komponaĵoj estas nur trivoĉaj, kaj ilia pedalbaso prezentas aŭ la kanton firman aŭ servas kiel ritme simple verkita harmonia apogilo por la suprovoĉoj. Iomete pli malfacilaj estas la kvarvoĉaj komponaĵoj *„Wer nur den lieben Gott lässt walten"* kaj *„Meine Seele erhebt den Herrn"*. – En ĉilasta ankaŭ la pedalaro partoprenas egalrajte kun la du voĉoj de la maldekstra mano je la trakondukado kaj prilaborado de la temoj.

Superrigardo super la komponaĵoj
--------------------------------

| N-ro
  | BWV
  | Titolo
  | Taktspeco
  | Tonalo
  | Originalo
  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   1
  | BWV 645
  | Wachet auf, ruft uns die Stimme | c
  | E♭-maĵoro
  | BWV 140/4 (= BC A 166/4)
  |
|   2
  | BWV 646
  | Wo soll ich fliehen hin
  | c
  | e-minoro
  | –
  |
|   3
  | BWV 647
  | Wer nur den lieben Gott lässt walten | c
  | c-minoro
  | BWV 93/4 (= BC A 104/4)
  |
|   4
  | BWV 648
  | Meine Seele erhebt den Herrn | 6/8
  | d-minoro
  | BWV 10/5 (= BC A 175/5)
  |
|   5
  | BWV 649
  | Ach bleib bei uns Herr Jesus Christ
  | c
  | B♭-maĵoro
  | BWV 6/3 (= BC A 57/3)
  |
|   6
  | BWV 650
  | Kommst du nun, Jesu, vom Himmel herunter
  | 9/8
  | G-maĵoro
  | BWV 137/2 (= BC A 124/2)
  |
|

Pluaj gravaj kolektoj de ĥoralpreludoj
--------------------------------------

* Orgelbüchlein (BWV 599–644)
* lepsikaj ĥoraloj (*„Dek ok ĥoraloj diversmanieraj"*, BWV 651-668)
* Clavierübung parto 3 (BWV 669-689)

Referencoj
----------

1. ↑  Wolfgang Schmieder, *Tema-sistema registro de la verkoj de Johann Sebastian Bach*, Wiesbaden 1969

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schüblersche Choräle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Schüblersche Choräle: Liberaj muziknotoj por elŝuti de International Music Score Library Project.
* Schübler-Choräle[*rompita ligilo*] in the downloads-section of the website of Arno Rog (formerly free-sheetmusic.org)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 336849
* GND: 300005652
* VIAF: 182257624
* BNF: 139097696
* NLA: 35928287
 |
**Somogydöröcske** [ŝomodjdoroĉke] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Tab.

Blazono de Somogydöröcske
Panoramo de Somogydöröcske
Preĝejo de Somogydöröcske

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 11 km²
* Koordinatoj: 46° 35′ N 18° 01′ O﻿ / ﻿46.59 °N, 18.01 °O﻿ / 46.59; 18.01 (mapo)Koordinatoj: 46° 35′ N 18° 01′ O﻿ / ﻿46.59 °N, 18.01 °O﻿ / 46.59; 18.01 (mapo)
* Loĝantaro: 190
* Poŝtkodo: 7284
* Telefonprefikso: 84

Situo
-----

Somogydöröcske situas en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo. Igal troviĝas 9, Tab 20, Tamási 27, Kaposvár 40 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1138 laŭ tiama ortografio *"Diarugsa"*. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1945 la Ruĝa Armeo deportis vilaĝanojn al gulago. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, migra poŝto, feriejaj domoj.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika (iam luterana) preĝejo omaĝe al Elizabeto de Hungario de 1836
* monumentoj pri falintoj dum la mondomilitoj, la pli freŝa en 1992 konstruiĝis

Fontoj
------

* hungara Vikipedio
* http/maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu
* www.somogy.hu

* Kategorio Somogydöröcske en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
dekstra
**Srem** (serbe *Срем*, hungare *Szerém* aŭ *Szerémség*) estas parto de aŭtonomio Vojvodino en Serbio. Norde kaj oriente Danubo, sude Sava (rivero) faris limon por la regiono, kiu nun jam ne estas unueca. Nepre menciinda, ke okcidente oni longe planis kanalon Danubo-Savo, sed pro disfalo de Jugoslavio tio ne realiĝas.

Historio
--------

La romianoj havis tiun regionon *Sirmium*. La hungaroj kaj kroatoj komune havis departementon Szerém, kiu la plej bone kovris la regionon. Depost la mezepoko la historio similis al Vojvodino: turka okupado, poste diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Dum la Habsburga Imperio parlamentanoj partoprenis ankaŭ al hungara kaj kroata parlamentadoj, fine okazis kompromiso: la hungaroj ricevis Rijeka, kroatoj ricevis ĉi tiun regionon. Post la 1-a mondmilito la regiono apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. Ene de la lando Srem dividiĝis:

* Beogrado-regiono
* okcidenta (aŭ kroata) regiono
* rest-Srem

Dum disfalo de Jugoslavio gravaj bataloj okazis en la regiono. La plej menciinda estas sieĝo de Vukovar.

* 
* Departemento SzerémDepartemento Szerém
* Partoj de VojvodinoPartoj de Vojvodino

* Kategorio Srem en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Hachiko (foto sen dato)
La mortfunebro de Hachiko
La remburo de Hachiko ĉe la Nacia Scienca Muzeo
**Haĉiko** (忠犬ハチ公 [ĉuken Haĉiko], *la fidela hundo Haĉiko*, laŭlitere "Haĉiko" signifas *okan princon*; nasko: 10a de novembro 1923 en Odate, Gubernio Akita; 1935-03 en Tokio) estis japana akita-hundo, kiu vivis en Tokio, kaj kiu famiĝis tra Japanio pro sia lojaleco kaj tiel fariĝis simbolo de hundlojaleco al sia posedanto kaj familia lojaleco.

Vivo
----

Haĉiko naskiĝis la 10-an de novembro 1923 en Odate en la gubernio Akita. Lia posedanto, profesoro Hidesaburo Ueno, kunprenis lin en 1924 al Tokio. Ĉiutage la hundo akompanis la profesoro al la staciodomo kaj ĉiuvespere, je sama horo, Haĉiko iris al la stacidomo Ŝibuja kaj tie atendis, ĝis la profesoro alvenis kaj ili kune hejmen iris. Okazis, ke la profesoro alvenis pli malfrue, pro specialaj okazoj. Tiam Haĉiko atendis kviete, ĝis la profesoro alvenis.

Stacidomo Ŝibuja tiam
tombo de profesoro Hidesaburo Ueno en la tombejo Aojama en Tokio.
La 21-an de majo 1925 la profesoro mortis pro cerebra atako dum universitata prelego. Haĉiko atendis longe ĉe la stacidomo, sed la profesoro ne venis. Post pli ol du horoj Haĉiko fine hejmen iris sola. 

Lia vidvino, kiu estis forlokita el Tokio, vendis la domon kaj donis Haĉikon al alia familio. Haĉiko eskapis de sia nova hejmo plurajn fojojn kaj revenis al la domo de Ueno ĝis li ekkomprenis ke Ueno jam ne vivis en ĝi. Tamen ĉiutage Haĉiko denove iris je la preciza tempo al la stacidomo kaj atendis longe.

La hundo kaptis la atenton de la pasaĝeroj kaj stacidomoj kiuj nutris lin, kaj Kikuzaburo Kobajaŝi, kiu servis kiel ĝardenisto al la profesoro, persone zorgis pri Haĉiko. Tio daŭris dum jaroj, preskaŭ dek jaroj, ĝis la morto de Haĉiko en 1935.

Unu el la studentoj de Ueno kiuj studis Akitajn hundojn ekvidis Haĉikon en 1928 kaj publikigis plurajn artikolojn pri li. Unu el la artikoloj akiris ĝeneraligitan diskonigon kiam ĝi estis publikigita en en la gazetaro en 1932, kaj Haĉiko iĝis simbolo de lojaleco. Kiel parto de la esplorado de tiu studento, li povis lokalizi nur 30 rasajn detalojn de Akita, sed post la publikigo, tiu raso estis revivigita.

Post kiam diversaj raportoj estis aperintaj en gazeto, Haĉiko iĝis konata en tuta Japanio. En 1934 oni starigis statuon de Haĉiko je la stacidomo Ŝibuja. Haĉiko mem partoprenis ties inaŭguron.

Filmoj
------

* 1987: "*Haĉiko Monogatari" (Japanio; Reĝisoro: Sejĝiro Kojama)*
* 2009: "Haĉiko – miriga amikeco" (angle: *Hachiko: A Dog's Story*) (Usono, Reĝisoro: Lasse Hallström; ĉefa aktoro: Riĉard Gir)

Vidu ankaŭ
----------

* Haĉiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Haĉiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Argos (hundo)
* Greyfriars Bobby
**Sinjak** (ukraine *Синяк*, slovake *Siňák*, germane *Blaubad*, hungare *Kékesfüred* [kEkeŝfured]) estas malgranda, ne memstara vilaĝeto kaj banloko en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en distrikto de Ĉinadieve.

Bazaj informoj
--------------

* 48° 34′ 41″ N 22° 51′ 28″ O﻿ / ﻿48.57806 °N, 22.85778 °O﻿ / 48.57806; 22.85778 (mapo)
* Areo: 2 km²
* Alto super marnivelo: 450-516 m
* Loĝantaro: 200
* Poŝtkodo: 89642
* Telefonprefikso: +380 3131
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Sinjak situas en valo.

Historio
--------

la unua mencio okazis pri la vilaĝo aŭ pri la kuracakvo en 1783. Laŭ la onidiro paŝtistoj rigardis, ke tiuj bestoj, kiuj trinkis el la akvo, estis pli sanaj. En 1834 saniga loko ekfunkciis. La tiutempa hungara loknomo *"Szinyák"* pro la hungariga politiko ŝanĝiĝis baldaŭe al Kékesfüred. Ĝis Traktato de Trianon la banloko apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Sinjak. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------

* kuracakvo
* skiejo, 300 m-ojn longa, 50 m-ojn profunda
Elba Grejsmontaro > urboj kaj vilaĝoj > Schöna < Saksio < Germanio

---

La vilaĝo **Schöna** troviĝas en la sudo de Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro maldekstre de rivero Elbo en distanco de unu kilometro de ties bordo. Speciala atuto de la vilaĝo estas la du rokoj Zirkelstein kaj Kaiserkrone ,kiuj leviĝas ĉe ĝia rando kaj landmarke karakterizas la silhueton de la setlejo

Historio
--------

En la jaro 1379 la vilaĝo estis unuafoje dokumente menciita. Tiam ĝi estis same kiel ĝis Königstein ĉiuj vilaĝoj maldekstre de Elbo. en 1406 la regionon ricevis la margrafo de Meißen. La unua nomo de la vilaĝo estis Schonaw kiu signifis Belprato. La loĝantoj ĉi tie vivis per agrokulturo, poste ankaŭ laboris en la arbaro, okupiĝis pri ŝipado kaj flosado. En sep akvomueliloj oni prilaboris la arbaran lignon.

Turismo
-------

Schöna proponas sin kiel elirpunkto al la turismaj celoj:

* Großer Zschirnstein

* Kleiner Zschirnstein

* Wolfsberg

* Kaiserkrone kaj

* Zirkelstein

Administra aparteno
-------------------

**Schöna** estas parto de la *komunumo* Reinhardtsdorf-Schöna. Al ĝi ankaŭ apartenas la pli norda Reinhardtsdorf, kiu kunkreskis kun Schöna kaj Kleingießhübel, kiu situas oriente proksime al Kleiner Zschirnstein.

* 
* 
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schöna (Saksa Svislando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

*
Pri la komunumo
---------------

**Schötz** estas komunumo en la distrikto Willisau en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 3372 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La komunumo Schötz situas ĉe la okcidenta flanko de la *Marĉo de Wauwil*. Tra la komunumo fluas de nordo al sudo paralele la riveroj Luthern en okcidento kaj Wigger en oriento, kiuj kunfluas en la norda najbarkomunumo Nebikon.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,84 km², de kiuj 17,9% estas kovritaj de arbaro, 69,3% servas por agrikulturo kaj 10,9% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Schötz limas en nordokcidento al Nebikon, en nordo al Egolzwil, en nordoriento al Wauwil, en oriento al Ettiswil, en sudoriento al Alberswil, en sudo al Gettnau, en sudokcidento al Ohmstal, kaj en okcidento al Ebersecken.

Trafiko
-------

La komunumo Schötz estas konektita al la publika transportreto per la du buslinioj de Altishofen tra Nebikon kaj Schötz al Willisau kaj de Ebersecken tra Schötz al Dagmersellen.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas norde en Dagmersellen en distanco de 3 km.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Schötz datiĝas el la jaro 1173 kiel *Scotis*.

Dum arkeologiaj fosadoj en la jaroj 1929 ĝis 1933 kaj 1965 oni trovis restadejojn de cervoĉasitoj el la meza ŝtonepoko, kiuj datiĝas el la 5-a jarmilo antaŭ Kristo.

Dum mezepoko la vilaĝo apartenis al la Habsburgoj. En la jaro 1407 la Grafejo Willisau estis aĉetita de la urbo Lucerno kaj kun ĝi ankaŭ Schötz fariĝis lucerna.

En la jaro 1653 en Schötz dum la Kamparana Milito renkontiĝis ribeloj dum popola kunveno por verki siajn plendoartikolojn kontraŭ la feŭdaj uzurpantoj de la urbo Lucerno.

Ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la komunumo estis parto de la voktejo Willisau kaj ek de 1803 ĝi estas komunumo de la distrikto Willisau en Kantono Lucerno.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Profilo de la komunumo sur la kantona retejo

Bildoj
------

* Vilaĝa panoramoVilaĝa panoramo
* Gastejo en la vilaĝocentroGastejo en la vilaĝocentro
* Valiant-Banko en SchötzValiant-Banko en Schötz
* ĈefstratoĈefstrato

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Schötz
* Profilo de la komunumo sur la kantona retejo

* Kategorio Schötz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Willisau |
| --- |
| Alberswil • Altbüron • Altishofen • Dagmersellen • Ebersecken • Egolzwil • Ettiswil • Fischbach • Gettnau • Grossdietwil • Hergiswil ĉe Willisau • Luthern • Menznau • Nebikon • Ohmstal • Pfaffnau • Reiden • Roggliswil • Schötz • Ufhusen • Wauwil • Wikon • **Willisau** • Zell |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Schüpfheim |


**Schüpfheim** (prononcu *ŝypfhajm*) estas komunumo kaj ĉefloko de la Elektodistrikto Entlebuch en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 3757 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

La komunumo Schüpfheim situas en la sudokcidento de Kantono Lucerno ĉe la bordo de la rivero Eta Emme, al kiu alfluas en la vilaĝo de okcidento la rivero *Mannebach* kaj de okcidento *Trüebenbach*.

Najbara komunumo
----------------

La komunumo Schüpfheim limas en nordo al Romoos, en oriento al Hasle, en sudo al Flühli, kaj en okcidento al Escholzmatt-Marbach.

Trafiko
-------

Stacidomo de Schüpfheim
Schüpfheim disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lucerno al Berno. Krome de Schüpfheim poŝtaŭtolinio kondukas al Giswil en Kantono Obvaldo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Schüpfheim datiĝas el la jaro 1150 kiel *Schipfen*.

En mezepoko la vilaĝo apartenis al la Senjoroj de Wohlhusen, kiuj vendis ĝin proksimume en la jaro 1300 al la Habsburgoj. La Habsburgoj pandigis la regionon en la jaro 1350 al *Peter von Thorberg*. Ĉar tiu provokis la malamon de la popolo, la regiono Entlebuch en la jaro 1385 kontraktis eternan ligon kun la urbo Lucerno. La lucernanoj tamen fariĝis nur la novaj mastroj en Entlebuch, kio kaŭzis ribeladon kontraŭ Lucerno en la jaro 1434, tiam en 1513 okaze de la tiel nomita Cepa Milito kaj denove en 1653 dum la Kamparana Milito. Post la Helveta Revolucio de 1798 ĝis la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 Schüpfheim estis ĉefloko de la distrikto Schüpfheim, kiu ek de 1803 nomiĝas distrikto Entlebuch.

Vidu ankaŭ
----------

* Schüpfheim (stacidomo)
* Aliaj lokoj kun la nomo Schüpfheim

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Schüpfheim Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Profilo de la komunumo en la kantona retejo

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Schüpfheim LU** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Elektodistrikto Entlebuch |
| --- |
| Doppleschwand  •  Entlebuch  •  Escholzmatt-Marbach (Escholzmatt •  Marbach)  •  Flühli  •  Hasle  •  Romoos  •  **Schüpfheim**  •  Werthenstein  •  Wolhusen |  |

 |
**Viktória Monostory** [monoŝtori], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Monostory Viktória** estas hungara eklezia pentristo, vitralisto, instruisto.

Viktória Monostory naskiĝis en Sátoraljaújhely.

Biografio
---------

Viktória Monostory edukiĝis en varia katolika/grek-katolika familio. Ŝi studis en Pedagogia Altlernejo György Bessenyei kaj Scienca Universitato Janus Pannonius. Ekde 1991 ŝi instruis desegnon kaj italan lingvon en grek-katolika gimnazio de Hajdúdorog. La gimnazio kaj ties kapelo havis neniujn bildojn, tial ŝi aranĝis artan rondon post 2 jaroj, kie ŝi kun la lernantoj kreis ikonojn al la kapelo, koridoroj kaj lernoĉambroj. Krome Monostory kreis ikonojn, vitralojn, mozaikojn, aliajn similajn artaĵojn por la regionaj preĝejoj. Ŝi estis edziniĝinta. Ŝi ricevis eklezian premion en 2012.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

*

Fontoj
------

* membiografio hungare kun foto
* intervjuo kaj biografieto kun foto
* informo kun foto
* dateno
* verkoj

Referencoj
----------



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 842684
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.



* Portalo pri Biografio
**Universitato de Nyíregyháza** [njIredjhAza], (origine hungare *Nyíregyházi Egyetem (mallonge NYE*) ) estis altlernejo, nun jam universitato pri pedagogio. Ĝi estas la plej granda lernejo de departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg.

Historio
--------

En 1914 oni establis lernejon nomatan Hungara Reĝa Popolinstruista Instituto. Tie lernis estontaj instruistoj por bazlernejoj. En 1962 jam oni instruis en alta grado kaj la nomo estis Altlernejo pri instruistoj de Nyíregyháza. Ĝi prenis la nomon de György Bessenyei en 1972, sed la ĉefa profilo restis. Ekde 1971 ankaŭ estontaj infanĝardenistoj lernis tie kune kun lernejo de Hajdúböszörmény dum 2 jardekojn. En 1994 ekstera fakultato ekfunkciis en Ukrainio por la hungara minoritato, kiu poste memstariĝis. En 2000 Altlernejo Bessenyei György kaj agrikultura fakultato en Nyíregyháza unuiĝis. La ĉefa profilo ne ŝanĝiĝis. La altlernejo havas botanikan ĝardenon pri János Tuzson ekde 1972 (protektita en 1998), bazlernejon kaj gimnazion (por ekzercadi). La diplomoj povas esti en gradoj BA, BSc, MA kaj MSc. En 2016 la altlernejo estis deklarita universitato.

Studentoj (elekto)
------------------

* Lajos Agárdi
* Antal Borsi
* János Csík
* Ferenc Juhász (ministro)
* Tamás Kunos
* László L. Menyhért
* István Madácsy
* Lajos Imre Nagy
* István Pál (violonisto)
* Zoltán Rockenbauer
* Ákos Szabó
* Rita Takács
* Amarilla Veres

Instruistoj (elekto)
--------------------

* Pál Barczi
* Árpád Bényi
* Gyula Bereznai
* Ágnes Deli
* Balázs Diószegi
* László Filep
* Emil Gaul
* László L. Menyhért
* István Madácsy
* Lajos Imre Nagy
* Zsolt Páles
* Gábor Szász

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* Nyíregyházi Főiskola.lap.hu kolektaĵo pri koncernaj paĝoj
* 
* Arkivigite je 2015-02-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2015-02-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2015-02-15 per la retarkivo Wayback Machine
**Aranĝo T4** (germane: **Tiergartenstraße 4**) estis kodnomo de la eŭtanazio-plano lanĉita de Adolf Hitler unue post intensa mens-pretiga propagando cele al la handikapenaskitaj infanoj sub 3 jaroj (8.000 mortigitis antaŭ 1939), poste en septembro 1939 ampleksigita je la plenkreskuloj, prove leĝigita, sed post publika protesto de Clemens August von Galen, la katolika episkopo de Münster, pluigita nur kaŝe. Oni neniam oficiale enketis pri la viktimoj de tiu plano, tial estas nur pritaksoj, inter 65 000 kaj 300 000 estis la viktimoj, psikmalsanuloj, handikapuloj, maljunuloj. La aranĝo pli-malpli ĉesis en aŭgusto 1941. Plenumis ĝin, libere kaj memvole, kuracistoj kaj psikiatroj profesiaj.

La unuaj gaskameroj, per unuoksido de karbono, estis establitaj por mortigo de psikmalsanuloj kadre de tiu aranĝo. Post la ĉeso de la aranĝo, ties kuracista laboristaro kaj gaskameroj estis uzataj en la "Aranĝo 14f13" celanta "purigi" la koncentrejojn de ties "neutilaj" malliberuloj. Kaj la kuracistoj, ekspertoj kaj psikiatroj de "T4", kiel Werner Heyde kaj Hermann Paul Nitsche, plenumis la unuajn "selektojn" en la koncentrejoj.

La Aranĝo T4 estas konsiderata provo de la postaj, pli vastaj naziaj gentomurdoj kontraŭ judoj (Holokaŭsto), romaoj (Porajmos), kaj aliaj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Aranĝo T4 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* www.deathcamps.org/euthanasia/index.html Detala studo kun fotoj (angle/germane)
* Parolado de Kardinalo Clemens August von Galen kontraŭ la nazia Eŭtanazio
* Demandaro por Eŭtanazia Programo Arkivigite je 2007-05-29 per la retarkivo Wayback Machine

* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* Holokaŭsto
* Heinrich Himmler
* Josef Mengele
* Kapablismo
* Persekutado de samseksemuloj en Nazia Germanio kaj la Holokaŭsto
* Porajmos
bunkro de la nazi-germana armeo *Wehrmacht* el la Dua Mondmilito en Søndervig, Danujo
bunkro de la sama armeo kaj tempo kun kanono en Longues-sur-Mer, Normandio, Francujo
**Bunkro** estas armea esprimo por fortikitaj, protektitaj konstruaĵoj, kiuj ŝirmu interne troviĝantajn homojn de danĝero, kaj de rekta atako per armiloj kiel bomboj aŭ misiloj, kaj de nerekta minaco per danĝeraj substancoj kiel ĥemiaĵoj aŭ radiaktiveco. Bunkroj aparte konstruiĝis kaj uziĝis dum la 20-a jarcento, plej intence antaŭ, dum kaj post la Dua Mondmilito, kaj unuavice havis la celon protekti la soldatojn defendantajn certan teritorion de kontraŭaj, konkerantaj armeaj unuoj, kaj aliflanke ankaŭ havi iujn truojn por permesi al la enbunkraj soldatoj pafadon eksteren al la atakanta armeo. Duavice bunkroj ankaŭ konstruiĝis kiel protektejoj por armeaj veturiloj kiel submarŝipoj aŭ ĉasaviadiloj, kiel armeaj komandejoj aŭ kiel protektejoj por nearmeaj, civilaj civitanoj. Kutime bunkroj estas konstruitaj el betono kaj ŝtalo, multfoje parte subtere aŭ parte en rokoj, sed ankaŭ armeaj konstruaĵoj plene boritajn en naturajn rokojn estas nomataj bunkroj.

Kadre de la Dua Mondmilito, aparte la nazi-germana armeo *Wehrmacht* konstruis multajn bunkrojn, precipe kadre de la tiel nomata "Atlantikwall" aŭ "atlantika digo", konstruita inter la jaroj 1942 kaj 1944 laŭlonge de la okcidentaj respektive nordaj marbordoj de Nazia Germanujo kaj la nazie okupitaj ŝtatoj Francujo, Belgujo, Nederlando, Danujo kaj Norvegujo. Sed ankaŭ kadre de la (nur parte realigita) "Vallo Alpino" aŭ "alpa digo" de Faŝisma Italujo, konstruita inter la 1920-aj jaroj kaj 1942, la Maginot-linio de Francujo konstruita inter 1930 kaj 1934, kaj la ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj, planitaj kaj konstruitaj inter 1934 kaj 1938, troveblas multaj bunkroj. La armedefenda sistemo de Svisujo ĝis la nuntempo grandparte baziĝas je bunkraj konstruaĵoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Fortikaĵoj en Eŭropo
* Arbaro Mastenbos

Eksteraj ligiloj
----------------

* Roland ROTSAERT: BELGIO: Bunkro remalkovrita Monato (gazeto) (2010/3 p.16)

* Bunkro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bunkro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 374847
* GND: 4147004-7
* LCCN: sh97000842
* BNF: 15517575w
 |