recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Bernhard von ROHR** (naskiĝinta en 1421 en Kremsmünster, mortinta la 21-an de marto 1487 en Tittmoning) estis germana-aŭstra teologo kaj inter 1466 kaj 1482 salcburga princĉefepiskopo.

Vivo
----

Originante el familio de ministraj nobeloj el Supra Aŭstrio li estis konata kiel ŝatanto de libroj kaj artoj. Regado lia estis malpli feliĉa. Estante de malforta decidemo kaj preferante trankvilon li eĉ volis abdiki pro internaj kaj eksteraj konfliktoj (ekz. la minacantaj invadoj de la turkoj). En 1478 reĝo Frederiko la 3-a konsilis lin rezigni pri la arkiepiskopa digneco en favoro de Johann Beckenschlager, la ĝistiama ĉefepiskopo de Esztergom. Beckenschlager estis fuĝinta en la sinon imperiestran post kverelado kun reĝo Matiaso la 1-a (Hungario).

Sed la kapitulanoj de la katedralo de Salcburgo kaj la porparolantoj de la salcburgiaj neurbaj klasoj ĉi-tion vetois. Sekve Rohr provis fari aliancon kun Matiaso al kiu li malfermis burgojn salcburgajn en Stirio kaj Karintio.

Sed la sekvinta *Hungara Milito* (1479-1490) alportis marodadojn kaj damaĝojn kaj al imperiestraj kaj al ĉefepiskopaj posedaĵoj. Sume ĝi iĝis sortodecida pri diversaj politikaj potencstatoj. Salcburgio eĉ ne sukcesis elturniĝi el tiu ĉi mizero post demeto de ĉiuj rajtoj pri reĝeco fare de Rohr en la 29.11.1481.

Post sia abdiko pri Salcburgo, li estis dum mallonga tempo administranto de Vieno.

Notinda evento dum lia salcburga episkopeco estis kiam li en 1475 en Landshut geedzigis la dukon Georgo "la Riĉa" de Bavario-Landshut kun la pola princino Edviga Jogajlido, filino de reĝo Kazimiro la 4-a, en la pompa "princa geedziĝo de Landshut".

Literaturo
----------

* Friederike Zaisberger: *Bernhard von Rohr und Johann Beckenschlager, Erzbischof von Gran, zwei Salzburger Kirchenfürsten in der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts.* Disertaĵo, Wien 1963.
* Heinz Dopsch, Hans Spatzenegger (eld.): *Geschichte Salzburgs, Stadt und Land.* Pustet, Salzburg 1988, ISBN 3-7025-0243-2.
* Erwin Gatz (eld.), unter Mitarbeit von Clemens Brodkorb: *Die Bischöfe des Heiligen Römischen Reiches 1448 bis 1648. Ein biographisches Lexikon.* Duncker & Humblot, Berlin 1996, ISBN 3-428-08422-5.

Fonto
-----

* Klein, Herbert, "Bernhard" ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 2 (1955), p. 115 (tie ĉi interrete)
**Villabraz** [biljaBRAZ] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Esla-Campos*, en la sudoriento de la provinco. *Villabraz* estas komprenebla etimologie kiel *Vilaĝo de Blazio*, alude al iama loĝanto.

Komarkoj de la provinco Leono; *Esla-Campos* sudoriente, oranĝece.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villabraz, Alcuetas kaj Fáfilas, okupas totalan areon de 36,97 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 92 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 47 km de Leono, provinca ĉefurbo. 

Ĝi limas kun Valencia de Don Juan, Pajares de los Oteros, Matadeón de los Oteros, Villaornate y Castro, Matanza de los Oteros, Fuentes de Carbajal kaj Castilfalé.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759541
 |
**Bill & Ted's Bogus Journey** estas usona komedio pri scienca fikcio, reĝisorita de Peter Hewitt kaj ĉefaktorita de Keanu Reeves, Alex Winter kaj George Carlin. Ĝi estas la dua filmo en la filmoserio *Bill & Ted*, kaj daŭrigo de *Bill & Ted's Excellent Adventure* (1989). La filmo estas parte parodio de klasika filmo *La sepa sigelo* de Ingmar Bergman.

Intrigo
-------

La muziko de la bando de Bill kaj Ted, *Wyld Stallyns*, kreis utopian estontan socion. *Chuck De Nomolos*, kiu malamas tiun socion, ŝtelas unu el la tempvojaĝaj telefonbudoj (parodio de Doctor Who) kaj sendas du robotojn modeligitajn de Bill kaj Ted al la fino de la 20-a jarcento por eviti ke Bill kaj Ted gajnu la Batalon de la Bandoj de San Dimas. 

Malbonaj robotoj Bill kaj Ted alvenas kaj mortigas la verajn Bill kaj Ted, ĵetante ilin ambaŭ super flanko de klifo ĉe Vasquez Rocks (referenco al Star Trek). La robotoj laboras por ruinigi la famon de la duopo. 

En transtombo, animoj de Bill kaj Ted renkontas la Morton kiu defias ilin en ludo por iliaj animoj. La spirito donas al ili la eblon elekti la ludojn. Bill kaj Ted, por la konsterno de la Morto, elektas modernajn ludojn kiel Battleship, Cluedo kaj Twister. Ili facile venkis Morton, kiu akceptas malvenkon kaj malvolonte iĝas ilia servisto. Kun helpo de Morto kaj de eksterterana duopo ili venkas la malamikon De Nomolos.
**Villabrázaro** [biljaBRAzaro] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *Villabrázaro* estas etimologie tradukebla al *Vilaĝo de Lazaro*, nome aludo al iama loĝanto aŭ reloĝanto eble de mozaraboj.

Preĝejo de San Román del Valle.
Konvento de Nuestra Señora del Valle de San Román del Valle.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villabrázaro kaj San Román del Valle, okupas totalan areon de 23,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 228 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 84 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Morales del Rey, La Torre del Valle, Matilla de Arzón, San Cristóbal de Entreviñas, Manganeses de la Polvorosa, Benavente kaj San Cristóbal de Entreviñas.

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Graflando de Benavente.

En San Román del Valle, menciindas la iama konvento de Nuestra Señora del Valle, gotika konstruaĵo de la 15-a jarcento el kiu oni konservas elstaran barokan fasadon kaj en kiu estis origine la tegmenta kasonaro kiu aktuale ornamas la Turon de la Heliko de la Palac-hotelo de Benavente. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo, cerealoj) kaj brutobredado (kverkaroj). Lastatempe industrio kaj kultura kaj rura turismo plie ekgravis (rivero Órbigo).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755723
 |
**Beverly WASHBURN** (naskita 1943) estas usona aktorino.

Ŝi komencis sian karieron kiel infanaktorino en 1950-aj jaroj per filmo *The Killer That Stalked New York* kaj aperis en Here Comes the Groom, The Greatest Show on Earth, Aaron Slick from Punkin Crick inter aliaj. Washburn debutis en televido per *The Jack Benny Program* en 1952. Poste ŝi aperis en kinfilmoj kiel Shane kaj The Juggler. En 1955 ŝi estis ofta en televidserio *Professional Father*. Ŝi ankaŭ aperis en propagandfilmo *Atomic Energy as a Force for Good*  samjare.

Dum dua parto de 1950-aj jaroj, ŝi aktoris en kinfilmoj kiel The Lone Ranger, Old Yeller kaj Summer Love, krom dekoj da televidaĵoj, inter aliaj Father Knows Best, *Shirley Temple's Storybook* kaj The Texan.

En 1960, kiel junulino, ŝi sekvis sian karieron per televidserioj Target: The Corruptors, Wagon Train, Star Trek, inter aliaj kaj per kinfilmoj *Spider Baby or, the Maddest Story Ever Told* kaj *Pit Stop*. Dum la lastaj tri jardekoj Washburn partoprenis en televidaĵoj kiel The Manhunter, McMillan & Wife kaj *Children of the Dark* per malgrandaj roloj. 

En 21-a jarcento, ŝi laboris en kelkaj televidaĵoj kaj ŝia lasta laboro estis je kinfilmo *Tales of Frankenstein* (2018).

* Kategorio Beverly Washburn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 638415
* GND: 1192701275
* LCCN: no2006097695
* VIAF: 58841984
 |
**Hombrechtikon** estas komunumo en la distrikto Meilen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 7742 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. La komunumo Hombrechtikon konsistas el la municipoj *Hombrechtikon* kaj *Feldbach* kaj diversaj malgrandaj setlejoj.

Geografio
---------

Hombrechtikon estas la plej suda komunumo de la zurika ora bordo de la Lago de Zuriko. Ĝi sudas rekte norde de la urbo Rapperswil je la sudorienta fino de la mondoĉeno Pfannenstiel. Je la suda flanko de Pfannenstiel situas en granda kaldrono la pitoreska lageto Lützelsee.

Trafiko
-------

Tra Hombrechtikon pasas la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko tra Meilen al Rapperswil (la stacidomo troviĝas en la municipo Feldbach), kaj per ĝi kaj aŭtobuslinio, kiu anstataŭis en la 1950-aj jaroj la iaman trajnlinion de Üerikon al Bauma, la komunumo estas bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.

Historio
--------

Unuaj surfostaj setlejoj ekzists en la municipo *Feldbach* ĉe la bordo de la Lago de Zuriko jam antaŭ 5000 jaroj en la bronzepoko. Unua dokumenta mencio kiel *hunbrestinchon* datiĝas de la jaro 1194. En tiu dokumento la kavaliro *Konrado de Hombrechtikon* estas menciita kiel atenstanto en jura kverelo inter la abato de Einsiedeln kaj la episkopo de Bazelo. Du municipoj de Hombrechtikon estis menciitaj jam pli frue, nome en la jaro 745 *Lützelsee* kaj en la jaro 873 *Feldbach*. En la malfrua mezepoko la diversaj setlejoj de la hodiaŭa komunumo Hombrechtikon ofte ŝanĝis posedantojn, inter kiuj troviĝis la Monaĥejo Sankt-Galo, la Monaĥejo Einsiedeln, la pastora oficejo de la insulo Ufenau kaj la habsburganoj. En la jaro 1408 la posedaĵo transiris al la urbo Zuriko. Kiel politika komunumo Hombrechtikon estiĝis nur en la tempo de la Helveta Respubliko en la jaro 1798. De 1803 ĝis 1815 la komunumo apartenis al la distrikto Horgen kaj en la jaro 1815 ĝi transiris al la distrikto Meilen, al kiu ĝi apartenas ankoraŭ hodiaŭ.

Bildoj
------

* Protestanta Preĝejo de HombrechtikonProtestanta Preĝejo de Hombrechtikon
* Rigardo al la direkto de Hombrechtikon de UetlibergRigardo al la direkto de Hombrechtikon de Uetliberg

Vidu ankaŭ
----------

* Feldbach (stacidomo)

* Kategorio Hombrechtikon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo *Hombrechtikon*
* Hombrechtikon en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Meilen |
| --- |
| Erlenbach • Herrliberg • Hombrechtikon • Küsnacht • Männedorf • **Meilen** • Oetwil ĉe la lago • Stäfa • Uetikon ĉe la lago • Zollikon • Zumikon |  |

 |
**Villaciervos** [biljaZIERbos] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko *Komarko de Sorio* en la centro de la provinco. La loknomo *Villaciervos* estas etimologie komprenebla kiel *Vilaĝo de Cervoj*.

Geografio
---------

Komarko *Komarko de Sorio* en la centro de la provinco Sorio.
Loko de Villaciervos en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 81,34 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 72 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis pli ol 500 loĝantojn el la 1900-aj jaroj. 

Ĝi distas 13 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipo enhavas la loĝlokojn Villaciervitos (diminutivo) kaj Villaciervos. Ĝi limas kun Abejar, Cidones, Calatañazor kaj Golmayo.

En la teritorio inkludita en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komuna Intereso konata kiel *Sabinares Sierra de Cabrejas*, okupanta 6 080 hektaroj, nome 75 % de la teritorio.​

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la du preĝejoj, kvar ermitejoj kaj horloĝturo.

* Bildoj
* Horloĝturo.Horloĝturo.
* Domo de popola arkitekturo, unuetaĝa kaj kuj konusforma kameno.Domo de popola arkitekturo, unuetaĝa kaj kuj konusforma kameno.
* Preĝejo de San Blas en Villaciervitos.Preĝejo de San Blas en Villaciervitos.
* Villaciervitos.Villaciervitos.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Sorio |
| --- |
| Bayubas de Abajo• Bayubas de Arriba• Blacos• Calatañazor• Cidones• Cubo de la Solana• Fuentepinilla• Garray• Golmayo• Gormaz• Los Rábanos• Quintana Redonda• Quintanas de Gormaz• Rioseco de Soria• Soria• Tajueco• Tardelcuende• Torreblacos• Valdenebro• Valderrodilla• Velilla de la Sierra• Villaciervos |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351574
* VIAF: 119144648501075640525
 |
**Komsomolsk-na-Amure** (ruse *Комсомольск-на-Амуре*) estas urbo en la rusia Fora Oriento, kiu estis la plej granda armea bazo en la sovetunia tempo. La urbo situas sur la maldekstra bordo de la rivero Amuro, kiu konsistas ankaŭ el longdistancaj marĉoj kun multaj disbranĉiĝoj, riveretoj kaj insuletoj. En la urbo haveblas fervoja stacio kaj flughaveno.

Ĝis 1932 ĝia nomo estis Permskoje (*Пермское*). En 1959 la urbo havis 177 mil loĝantojn, en 2002 — 281 mil.

Historio kaj ekonomio
---------------------

Antaŭe tiu areo apartenis al la Ĉina Imperio. En 1858 ĝi transiris al la Rusia imperio laŭ la Traktato de Aigun (ĉine 瑷珲条约, pinjine: *Aìhún Tiáoyuē*, ruse *Айгунский договор*).

La urbo estis fondita en 1932, nomita omaĝe al Komsomolo kaj transformita en industrian urbon kun fera metalurgio, maŝinkonstruado, petrolkemio, malpeza industrio, manĝaĵo-industrio kaj ŝipkonstruado kiel la plej gravaj ekonomiaj sektoroj.

La urbo estas ankaŭ konata por la aviadila industrio (Suĥoj). La urbo estas la fino de la fervojo Bajkalo-Amuro kaj ankaŭ havas havenon. Rosneft ekspluatas la plej orientan naftorafinejon en Rusio.

Stalin
------

Dum la regado de Stalin la urbo devis fariĝi modela urbo kun modernaj fabrikoj kaj komfortaj apartamentoj por la laboristoj, inkluzive sekretan armean ŝipkonstruejon kie centoj da submaraj ŝipoj estis konstruitaj, la duono propulsita de nuklea energio. Ĝi devis fariĝi la urbo, al kiu estis senditaj gejunuloj de Komsomolo, sed ĝi fariĝis ankaŭ urbo de Gulago. Preskaŭ miliono da punlaboristoj, "kulakoj" kaj aliaj homoj konsideritaj malamikaj al la reĝimo, poste ankaŭ germanaj kaj japanaj militkaptitoj devis labori tie, i.a. por BAM (la fervojo Bajkalo-Amuro aŭ dua transsiberia fervoja linio).

Ĝemelurboj
----------

* Gjamusi (Ĉinio)
* Kamo, Japanio

Vidu ankaŭ
----------

* BAM (fervojo Bajkalo-Amuro)

Referencoj
----------

1. ↑  (nederlanda) Herman Vuijsje, Survoje al Vladivostok (Op weg naar Vladivostok), p. 134-135, eld. Lubberhuizen, 2012.ISBN 978 90 5937 300 6

* Komsomolsko-ĉe-Amuro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Komsomolsko-ĉe-Amuro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Komsomolsko-ĉe-Amuro en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rUrboj de Ĥabarovska regiono |
| --- |
| Ĥabarovsk  •  Amursko  •  Bikin  •  Komsomolsko-ĉe-Amuro  •  Nikolajevsko-ĉe-Amuro  •  Sovetskaja Gavanj  •  Vjazemskij | Flago de Ĥabarovska regiono |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 54654
* GND: 4279799-8
* LCCN: n82010867
* VIAF: 129022009
* NKC: ge687309
 |
**Villagarcía de Campos** [biljagarZIa deKAMpos] estas municipo en la okcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco. *Villagarcía de Campos* estas etimologie komprenebla kiel *Urbo de García de Kampoj* alude al iama posedanto.

Villagarcía de Campos en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.
La kastelo.
Preĝejo Colegiata.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 37,68 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 282 loĝantojn. Ĝi perdis 700 loĝantojn el la 1920-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 54 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

La municipo estas borde de la rivero Sequillo [seKIljo] ĉe la montoj Torozos, en *Tierra de Campos*.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. La loĝloko jam ekzistis en la 11-a jarcento. En la la 14-a jarcento ĝi apartenis al senjorlando *merindad del infantazgo de Valladolid* kies senjoro estis Juan Alfonso de Alburqueque. Ekde 1387 la kastelo/palaco pasis, pro reĝa donaco de Johano la 1-a de Kastilio, al Gutierre González Quijada la 3-a, kiel la plej grava feŭdaĵo de tiu familio. 

La infano Johano de Aŭstrio, ekstergeedza filo de la reĝo Karolo la 1-a de Hispanio, estis ekde la somero de 1554 en la kastelo de don Luis de Quijada, en Villagarcía de Campos kaj tie restis dum 5 jaroj zorgita de ties edzino, doña Magdalena de Ulloa. Quijada mortis ĉe Johano dum la ribelo de Alpujarras.

En la 1950-aj jaroj oni realigis sondosplorojn serĉe de nafto, kiuj malsukcesis.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la kastelo kaj la preĝejo de 1572 laŭ plano de Rodrigo Gil de Hontañón.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764223
* GND: 4475984-8
* LCCN: n83037184
* VIAF: 126704295
* BNE: XX453956
 |
**Brazila knartamburo** nomiĝas en la portugala lingvo ***caixa*** (= skatolo, kesteto) aŭ depende de la plej variaj muzikstiloj ankaŭ *tarol*, *malacacheta* aŭ *caixa de guerra* kaj estas brazila variaĵo de la knartamburo. Ĝi estas distingebla de ĉi lasta per la pli malgranda diametro de la sonkorpo (kutime 12 coloj). Ili ne ĉiam estas tegitaj per knarkordoj sur la resonfelo, sed per 2 ĝis 4 unuopaj kordoj kompareblaj kun gitarkordoj. Ilia korpoj estas el malpeza metalo, la felo konsistas el plasto.

*Caixa* estas grava instrumento en brazila sambo, samboregeo, marakatuo kaj aliaj ritmoj, je kiuj ĝi kreas kune kun aliaj perkutinstrumentoj la helan ritman tapiŝon de la perkutinstrumentaro (*bateria*).

En la riodeĵanejra sambo, ja la plej populara sambo, kiun ankaŭ ludas grandaj tamburistaroj, oni portas la knartamburon ofte en la maldekstra brakfaldo, aliaj tenovariaĵoj estas subbrakaj aŭ surventraj kiel je marŝtamburoj. La tenado en la brakfaldo rezultigas ludmanieron, je kiu la dekstra mano ludas la akcentojn kaj kaj maldekstra nur la malakcentojn, prizorgante samtempe la samban svingon. Pri la ekesto de ĉi tiu ludoteĥniko ekzistas pluraj supozoj, du el la plej verŝajnaj estas la manko de portozonoj aŭ ke la sono de knartamburo pli laŭte elstaru super la tamburaro. La ludmaniero ne povis venki, ĉar nun ekzistas portozonoj, kiuj ebligas horizontan portadon de la tamburo, per kio la instrumento estas pli facile ludebla.

La knartamburo ludata en la nordoriento de Brazilo diametras 14 colojn kaj estas pli malalte agordita, la knartapiŝo troviĝas ĉe la resonfelo, kaj oni ludas ĝin plejparte antaŭ la ventro.

En Eŭropo multaj "*caixa*"-ludantoj uzas la normajn knartamburojn, ĉar ili kaj iliaj rezervaj partoj estas pli facile akireblaj.
La *Colombo Express*, unu el plej granda konteneraj ŝipoj en la mondo, posedata kaj funkciigita de la entrepreno Hapag-Lloyd de Germanio.
**Kontenerŝipoj** estas ŝarĝoŝipoj kiuj portas la tutan ŝarĝon en kamiongrandaj konteneroj, laŭ tekniko nomita kontenerado. Ili estas ofta rimedo de komerca diversrimeda ŝarĝo-transporto kaj nuntempe transportas plej el la transmara ŝarĝaro.

Kapacito de Kontenerŝipoj estas mezurata en 20-futa unuo (6,1 m, TEU). Tipaj ŝarĝoj estas mikso de 20-futaj kaj 40-futaj (2-TEU) ISO-standardaj konteneroj, el kiuj tiuj lastaj hegemonias.

Laŭ tunaro, 39% de komercaj ŝipoj estas petrolŝipoj, 26% estas ŝutvaraj ŝipoj, 17% konteneraj ŝipoj kaj 15% estis aliaj tipoj. totale nombrante 1.04 miliardojn da tunoj.

Notoj
-----

1. ↑  UNCTAD 2007, p. 32.
2. ↑  United Nations Conference on Trade and Development (UNCTAD).  (2007) *Review of Maritime Transport, 2007* (PDF), New York and Geneva: United Nations.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2017-12-07. Alirita 2022-01-02.p. x kaj p. 32.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kontenerŝipo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kontenerŝipo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ancient and modern mariners: The romance of the high seas in an age of quantification – artikolo en *The Economist* pri vojaĝo sur 21a-jarcenta kontenera ŝipo
* RODRIGO DE LARRUCEA, Jaime.  Container Ship Safety. Alirita 19a de Aprilo 2012.
Ungotondilo.
Dugranda ungotondilo.
Ungotondilo kun ungopurigilo kaj ungopolurilo.
La **ungotondilo** estas simpla ilo kiu estas uzata por tondi la supran parton de ungojn de manoj aŭ piedoj kaj ankaŭ per speciala ilo purigi ilin. Ili estas plej ofte faritaj el metalo.

La **ungotondilo** estis inventita de Chapel Carter en 1896.

La sistemo estas kiel tenajlo kun kurbaj klingoj por adaptiĝi al la ungoformo. Fakte la bazo de la aparato konsistas en la kombino de du leviloj, kiu permesas al la uzanto fari **grandan forton kontraŭ la ungobordoj per malgranda peno**. Plej parto inkludas ungopurigilon kaj ungopolurilon por poluri la akrajn eventualajn restaĵojn de la ungotondado. La ungotondilo utilas ankaŭ por fortranĉi la ungohaŭtetojn, kiuj tiom povas dolori kaj ĝeni.

Estas standarda ungotondilo disponebla en vendejoj kaj ankaŭ specifaj **tipoj**, kiel tiuj por veturado (iomete pli malgrandaj kaj kaŝeblaj) aŭ tiuj por infanoj, ornamitaj per infanecaj bildoj, tiuj kiel suveniroj, ornamitaj per tipaj pejzaĝoj aŭ monumentoj, ktp.

Laŭ la lastaj kontraŭterorismaj regularoj por flugoj, voĵaĝantoj ne rajtas kunporti tiujn aparatojn, kiel se ili estus tranĉiloj aŭ simile.

Notoj
-----

* Kategorio Ungotondilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  Une brève histoire du coupe-ongles dans *The Size of Thoughts: Essays & Other Lumber*, Nicholson Baker, New York: Vintage 1997. ISBN 0-679-77624-9.
***La vie de famille*** (La vivo de familio) estas franca komedia drama filmo de 1985 reĝisorita de Jacques Doillon. Ĝi estas unu el la filmoj de Juliette Binoche en ŝia unua etapo en la 1980-aj jaroj, antaŭ ŝia ekfamiĝo fine de la 1980-aj jaroj..

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Sabate matene, Emmanuel disputas hejme kun Natacha, adoleska filino de sia kunulino, antaŭ ekiri pasigi la tagon kun sia propra fiino, Elise, kiun li havis kun Lili. La patro kaj la filino improvizas kune veturadon. Tiukadre ili alvenas en Madridon.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Sami Frey : Emmanuel
* Mara Goyet : Elise
* Juliet Berto : Mara
* Juliette Binoche : Natacha
* Aina Walle : Lili, la patrino d'Elise
* Simon de La Brosse : Cédric

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* en IMDb

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo La Vie de famille (film) en la franca Vikipedio.*
La **Internacia Normiga Bibliografia Priskribo** (INBP) aŭ internacie en angla *International Standard Bibliographic Description* (**ISBD**) estas serio de reguloj produktitaj de la Internacia Federacio de Bibliotekaj Asocioj kaj Institucioj (IFLA) por krei la bibliografian priskribon laŭ standarda, hom-legebla formo, speciale por uzo en bibliografio, bibliotekoj aŭ biblioteka katalogo. Provizora konsolidota eldono de ISBD estis publikigita en 2007 kaj la konsolidita eldono estis publikigita en 2011, anstataŭante pli fruajn separatajn ISBD por monografioj, pli malnovaj monografiaj publikaĵoj, kartografa materialo, serioj kaj aliaj kontinuaj rimedoj, elektronikaj rimedoj, ne-libraj materialoj, kaj presita muziko. La ISBD Revizia Grupo de IFLA estas responsa por elteni la ISBD.

Unu el la originaj celoj de ISBD estis havigi standardan formon de bibliografia priskibo kiu povu esti uzata por interŝanĝi registrojn internacie. Tio eltenus la programon de universala bibliografia kontrolo de IFLA.

Vidu ankaŭ
----------

* ISNI

Referencoj
----------

* Chan, Lois Mai.  (2007) *Cataloging and classification : an introduction*, 3‑a eldono, Lanham: Scarecrow Press. ISBN 0810860007.

* (2011) *ISBD: International Standard Bibliographic Description*, ‑a eldono, IFLA series on bibliographic control **44**, München: K.G. Saur.
* Svenonius, Elaine.  (2000) *The intellectual foundation of information organization*. Cambridge, Mass.: MIT Press. ISBN 9780262194334.
* (2010) "ISBD and the Semantic Web", *JLIS.it* **1** (2). doi:10.4403/jlis.it-4536.  Alirita 29-a de junio 2013..

```
Arkivigite je 2012-01-01 per la retarkivo Wayback Machine
```

Eksteraj ligiloj
----------------

* ISBD Review Group
* *ISBD Consolidated edition* (2011 versio, kompleta teksto)
* *ISBD Consolidated edition* (2011 versio, nur enhavo)
* *Full ISBD Examples* (2013 versio, kompletaj ekzemploj en 16 lingvoj)
**Ĝorhat,** , asame: **যোৰহাট** estas urbego en nordorienta Barato, en nordorienta parto de subŝtato Asamo, kie ĝi estas sidejo de la samnoma distrikto. Ĝorhat ankaŭ estas konata kiel la kultura koro de Asamo.

Riverbordo en Ĝorhat

Demografio
----------

En 2011 Ĝorhat havis 153 736 (laŭ Germanlingva Vikipedio 126 736) da loĝantoj kun legopovo de 91%, pli alta, ol la landa averaĝo.

Geografio
---------

Ĝorhat situas sur ebenaĵo en averaĝa alteco de 116 metrojn. Bramaputro preterfluas. Itanagaro troviĝas 70, Dibrugarh 105, Tezpur 144, subŝtata sidejo Dispur kun Guvahati po 113, Nagoan 160, subŝtata sidejo Dispur kun Guvahati 251, Ŝilongo 267, Kolkato 752, tutlanda ĉefurbo Delhio 1686, Mumbajo 2353 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Regno Ahom establis sian lastan ĉefurbon ĉe Ĝorhat en la malfrua 18-a jarcento. En 1794 la britoj okupis la sidejon. Inter 1819-1825 la invada birma armeo havis la areon, sed praktike nur en 1838 la Brita Orienthinda Kompanio aneksis la teritorion.

Ekonomio
--------

En 1885 etŝpura fervojo ekfunkciis, tial la teindustrio evoluis. La nuntempa ekonomio de Ĝorhat baziĝas sur la eksportado de teoj, jutoj kaj konstrulignoj.

Religioj
--------

Ĝorhat vivas hinduoj (87,5%), islamanoj (10,5%), kristanoj malpli ol 1%.

Lingvoj
-------

En Ĝorhat la oficiala lingvo estas la asama lingvo. Oni parolas asame (70%), bengale (12%), hindie (11,5%), krome en pluraj aliaj lingvoj.

Universitato en Ĝorhat

Eduko
-----

En Ĝorhat pluraj universitatoj, altlernejoj kaj institutoj funkcias.

Klimato
-------

Laŭ la klimata klasifiko de Köppen Ĝorhat situas en humida subtropika klimato (Cwa) kun influo de musono.

Trafiko
-------

Ĝorhat havas trairan fervojan linion. 5 ĉefvojoj kuras al la urbego. Enurbe aŭto-rikiŝoj kun taksioj liveras la pasaĝerojn. Bramaputro havas pramservon. La loka flughaveno havas solan flugon al Kolkato.

Bildoj pri ĜorhatInstituto
Statuo
Statuo
Konstruaĵo

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* statuoj

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |

* Kategorio Ĝorhat en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Common Threads: Stories from the Quilt*** estas dokumenta filmo de 1989, kiu rakontas la historion de NAMES Project AIDS Memorial Quilt. Rakontita de Dustin Hoffman kun partituro skribita kaj interpretita de Bobby McFerrin, la filmo temigas multajn homojn, kiuj estas reprezentitaj de paneloj en la *Quilt*, kombinante personajn rememorojn kun arkivaj filmaĵoj de la temoj, kaj filmaĵo de diversaj politikistoj, san-profesiuloj kaj aliaj homoj kun aidoso. Ĉiu sekcio de la filmo estas montrita kun statistikoj detalantaj la nombron de usonanoj diagnozitaj kaj mortintaj pro aidoso tra la fruaj jaroj de la epidemio. La filmo finiĝas kun la unua montrado de la kompleta *Kuŝejo* ĉe la National Mall en Vaŝingtono, dum la dua Nacia Marŝo de 1987 al Vaŝingtono por GLAT-aj rajtoj.

La filmo, farita por HBO, estis parte bazita sur la libro *The Quilt: Stories From The NAMES Project* de Cindy Ruskin (verkisto), Matt Herron (fotoj) kaj Deborah Zemke (dizajno). La filmo rakontas la vivojn de kvin homoj memorigitaj per paneloj.
**Novokuznecko** (ruse *Новокузнецк*) estas plej granda urbo en Kemerova provinco de Rusio. La urbo situas sur ambaŭ bordoj de rivero Tomj. La urbo estas unu el plej granda metalurgia kaj karbomina centro de Rusio.

Urba tago festas en unua dimanĉo de julio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 32 431. La interurba telefona kodo estas 3843, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).

Historio
--------

La urbo estis fondita en jaro 1929 dum konstruado de metalurgia kombinato, kvankam la unua fortikaĵo de rusia armeo en la loko estis ekde 1618. Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1931.

### Nomoj

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Kuznecko (Кузнецк) ĝis 1931; *(Ekzistas ankaŭ la alia urbo Kuznecko en Penza provinco en Rusio.)*
* Novokuznecko (Новокузнецк) en 1931 ... 1932;
* Stalinsko (Сталинск) en 1932 ... 1939;
* Stalinsk-Kuznecko (Сталинск-Кузнецк) en 1939;
* Stalinsko (Сталинск) en 1939 ... 1961.

Geografio
---------

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 3 horoj (en 2012).

La urbo estas sur ambaŭ bordoj de rivero Tomj, ĉe enenfluo en ĝin de rivero riveroj Aba (Аба) kaj Kondoma (Кондома).

Transporto
----------

En la urbo estas fervoja stacio kaj flughaveno.

Loĝantaro
---------

Kvanto de loĝantoj ekde 1897 ĝis 2008
En jaro 1959 la urbo havis 380 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 549,9 mil loĝantojn.

### Religio

La urbo havas multe da religiaj organizoj. Plej granda organizo estas Rusa Ortodoksa Eklezio.

Gravuloj
--------

* Gata Kamskij

Bildaro
-------

* 
* Industria area de la urboIndustria area de la urbo
**Consuelo Velázquez** (\* 29-an de aŭgusto 1916 en Ciudad Guzmán, Jalisco; † 22-an de januaro 2005 en Meksikurbo) estis meksika muzikistino kaj komponistino. 

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Vivo
----

La naskiĝdato ne estas precize konata. Malsamaj fontoj indikas jenajn datojn: 21-a (aŭ 29-a) de aŭgusto 1916 ( aŭ 1920 aŭ 1924). Supozeble pro tio kelkaj fontoj indikas, ke Consuelo komponis sian furoraĵon *Bésame mucho* jam en la aĝo de dek kvin jaroj.

*Consuelito,* kiel la meksikanoj amplene nomis ŝin, estis filino de profesia soldato kaj jam frue montris muzikan talenton. Jam en la aĝo de sep jaroj ŝi prezentis sian unuan pianokonĉerton. En la aĝo de 17 jaroj ŝi jam estis muzikinstruisto. Poste ŝi muzikis kiel pianisto ĉe la ŝtata meksika simfoniorkestro *(Orquesta Sinfónica Nacional)* kaj ĉe la Filharmonia Orkestro de la UNAM, la plej antikva meksika universitato.

Ŝi geedziĝis kun Mariano Rivera Conde, estro de radiostacio, kun kiu ŝi tenis du gefilojn. Consuelo Velázquez aktivis ankaŭ politike. Ekzemple inter 1979 kaj 1982 ŝi estis deputito en la parlamento de la meksika federacio, kie ŝi ĉefe uzis siajn fortojn por la rajtoj de la aŭtoroj.

Graveco
-------

Al ŝiaj verkoj apartenas boleroj kiel *No me pidas nunca, Pasional, Déjame quererte, Que seas feliz, Yo no fui, Chatito, chachito* kaj (plej fama) *Bésame mucho,* kiun ŝi komponis, kiam ŝi eĉ ne jam estis 25-jara. *Bésame mucho* [Kisu min multe] estis ŝanĝonta ŝian vivon. La kanto mondfamiĝis, estis tradukata dum la jaroj en pli ol 20 lingvojn, kaj sennobraj muzikistoj interpretis ĝin.

Malgraŭ la sukcesego de siaj boleroj ŝi ĉiam ankaŭ aktivis kiel soloisto de klasika muziko. Pianludo estis ŝia pasio, kiun ŝi laŭiris ĝis mallonge antaŭ ŝia morto en la aĝo de 88 jaroj, ĉiuvespere sole aŭ antaŭ publiko.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 386197
* GND: 134923243
* LCCN: n96001989
* VIAF: 101373947
* ISNI: 0000 0000 8170 5301, 0000 0001 4039 4153
* LIBRIS: 249522
* SUDOC: 086261681
* BNF: 138144336
* MBA: a2c4674d-35eb-4e86-9100-1da0a2985cb1
* NLA: 61163519
* NDL: 001155426
* BIBSYS: 7063053
* NKC: mzk2010593964
* BNE: XX895107
 |
Wilhelm Weitling, ĉefa teoriulo de la Ligo de la Justuloj ĝis mezo de la 1840-aj jaroj.
La **Ligo de la Justuloj** (germane *Bund der Gerechten*; origine **Ligo de la Justeco**, *Bund der Gerechtigkeit*)​ estis sekreta revolucia organizaĵo fondita en Parizo en 1836 fare de germanaj elmigrintoj apartenantaj al la Ligo de la Proskribitoj (*Bund der Geächteten*). Ilia moto estis «Ĉiuj homoj estas fratoj». En 1847 ĝi ekhavos la nomon de Ligo de la Komunistoj, je propono de Karl Marx kaj de Friedrich Engels.
Grava ano estis Johann Georg Eccarius.

Notoj
-----

1. ↑   Bravo, 1976, p. 306.

Bibliografio
------------

* Bravo, Gian Mario (1976) [1971]. Historia del socialismo 1789-1848. El pensamiento socialista antes de Marx [Storia del socialismo, 1789-1848. Il pensiero socialista prima di Marx]. Barcelona: Ariel. ISBN 84-344-6508-6.
* Droz, Jacques (1984) [1976]. «El socialismo alemán del Vormärz». En Jacques Droz (dir.), ed. Historia general del socialismo. De los orígenes a 1875. Barcelona: Destino. pp. 553 y ss. ISBN 84-233-1305-0.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 713758
* GND: 2065723-7
* VIAF: 158944624
 |
Sankta **Monika** estas konata ĉefe kiel la patrino de la fama Doktoro de la Eklezio, Sankta Aŭgusteno de Hipono. Ŝi havis grandan rolon en lia kristaniĝo, kiel li mem skribis en sia verko *Konfesoj*.

Ŝi estas patronino de patrinoj, kaj ŝia festotago estas la 27-a de aŭgusto.

*Santa Monica* pentrita de Benozzo Gozzoli, 1464–65

Vivo
----

Monika naskiĝis en *Thagaste* (nun Souk Ahras en nordorienta Alĝerio) en la jaro 331 (aŭ 332), el berbera familio. Ŝiaj gepatroj estis kristanaj kaj Monika ekkonis la kristanan kredon jam en sia infanaĝo.

Ŝi edziniĝis al romia viro *Patricius* kaj naskis du filojn kaj unu filinon, inter kiuj la plej fama estas sankta Aŭgusteno. Patricio ne estis kristana, li kristaniĝis nur post pluraj jaroj. En 371 li mortis kaj Monika iĝis vidvino.

En 385 Monika sukcesis vojaĝi al Italio, kie ŝia filo Aŭgusteno loĝis jam dum multaj jaroj, kaj atingis lin en Milano. Danke al ŝi kaj al ŝiaj preĝoj, kun la helpo de sankta Ambrozio, Aŭgusteno lasis la maniĥeismon kaj estis baptita kristana en 387.

Fine Monika emis reveni hejmen sed malsaniĝis en Ostia kaj mortis 56-jara la 27-an de aŭgusto, 387.

Vidu ankaŭ
----------

* *Hippo Regius*, latina nomo pri Hipono
* *Souk Ahras*
* Moniko, persona nomo
* Santa Monica, usona urbo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monika de Hipono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 16835
* GND: 118736671
* LCCN: n50004209
* VIAF: 102304051
* ISNI: 0000 0001 2096 7575
* SUDOC: 027512002
* BNF: 11953596v
* ULAN: 500372807
* NDL: 00621145
* NKC: ola2008419367
* ICCU: PUVV330976
* BNE: XX1036173
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Cornel SCHWARZ** (naskiĝinta la 13-an de junio 1813 en Saalfelden, mortinta la 24-an de junio 1860 en Salcburgo) estis aŭstra kuracisto kaj botanikisto.

Vivo
----

Post la lernejfrekvento en la salcburga kolegio *Rupertinum* la filo de oficisto studis en Vieno medicinon, kie li doktoriĝis en 1837 medicine kaj en 1838 kirurgie. 

Jam en la jaro 1838 li iĝis helpkuracisto ĉe al kirurgia sekcio de la salcburga Hospitalo Sankta Johano sub Anton Holzschuh. En 1842 Schwarz iĝis Dua urbokuracisto, en 1851 Unua urbokuracisto. 

Jam dum la studenta tempo li ekokupiĝis pri botaniko, kio al li donis la ŝercan kromnomon *Hospitalkuracherbulo* (germane *Spitalskräutler*). Dum la lastaj vivojaroj li dediĉis sin precipe al la esploro de la salcburgaj marĉolandoj, antaŭ ĉio de tiuj en la ĉirkaŭaĵo de la salcburgia ĉefurbo. Sur tiu ĉi kampo li sukcese malkovris multajn novajn aferojn. 

Schwarz apartenis al la ĉefaj instigintoj de fondo de la Societo pri salcburgia prilandaj sciencoj *(Gesellschaft für Salzburger Landeskunde)*. Tamen li ne plu vivis dum ties unua kunveno.

Verkoj
------

* *Der Untersberg, ein Beitrag zur Moosflora Salzburgs, in: Verhandlungen. der k. k. zoologisch-botanischen Gesellschaft in Wien, 8, 1858.*

Literaturo
----------

* R. Steinbach, Österreichische Botaniker des 19. Jahrhunderts, die nicht an Hochschulen wirkten, phil. Diss. Wien, 1959, p. 65 sekv.
* H. Schwarz, Die Geschichte meiner seeligen Mutter ... Theresia Schwarz, 1864, p.29-30
* Mitteilungen Thomas Weidenholzer, Salzburg

Fonto
-----

* Oskar Dohle, artikolo ĉe *Österreichisches Biographisches Lexikon 1815-1950*, volumo 11, p.428sekv.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de Gesellschaft für Salzburger Landeskunde
Mencio de Michel Sebruyns en dokumento de 1916.
**Michel Sebruyns** (naskiĝis la 28-an de septembro 1880 en Gent, mortis la 22-an de junio 1944 en Gent), filo de gebutikistoj, estis, kun Henri Petiau, inter la unuaj Esperanto-aktivuloj en Gent. Samtempe kun Petiau li akiris diplomon pri Esperanto-instruado en 1910.

Ekde la 3-a de decembro 1908 li organizis kurson en la genta burĝa societo *Dieu et Patrie (fr) - God en Vaderland (nl)* (*Dio kaj Patrio*).

Dum la komitata kunsido de Belga Ligo Esperantista, je la 21-a de novembro 1909, la intertempe fondita Genta Esperanto-Grupo aliĝis al BLE.

En 1913 li lanĉis kun Henri Petiau *L'Esperanto*, monatan revuon de la Genta Esperanto-Grupo. Sebruyns estis redaktoro kaj Petiau prizorgis la administradon. La revuo eldoniĝis okaze de la samjaraj Internacia Ekspozicio kaj Internacia Esperanto-Kongreso en Gent. Laŭ la enkonduka teksto la eldonkvanto estis 2000 ekzempleroj; la genta grupo tiam havas 300 membrojn. En 1914 ankoraŭ aperis 4 numeroj, sed nur la februara numero estas konservita.

Li pereis, kun sia edzino Blanche Vromant, je la fino de la Dua Mondmilito dum bombardado.

Verkoj
------

* *Spraakleer in oefeningen van de internationale taal Esperanto*. Eld. A. J. Witteryck, Brugge, 1907. 100 paĝoj.

Referencoj
----------

1. ↑  *Belga Esperantisto*, septembro 1955, p. 64.
2. ↑  *Belga Esperantisto, januaro 1909, p. 61.*
3. ↑  *Belga Esperantisto*, decembro 1909, p. 29.Jam in 1905 genta grupo aliĝis al BLE. La historio de la frua genta Esperanto-movado restas esplorota.
4. ↑  *Bibliografio de periodaĵoj en aŭ pri Esperanto*: numero 5061.

Bibliografio
------------

* *Spraakleer en Oefeningen der Hulpwereldtaal ESPERANTO*, Brugge, A.-J. Witteryck. Recenzo aperis en *Belga Sonorilo*, februaro 1908, p. 126.
* *La peto pri mono*, kelkpaĝo traduko el *Geld en Adel* de Hendrik Conscience, aperis en Belga Esperantisto, aprilo 1913, p. 139-141.
**Saint-Victor-en-Marche** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. La nomo de la urbo havas la signifon Sankta Viktoro en Marĉo, kiu estas malnova provinco.

Fine de 2020 en la komunumo vivis 355 loĝantoj.

Ĝi situas en la valo de la rivero Gartempe.

Geografio
---------

Saint-Victor-en-Marche etendiĝas sur 16,62 km², kaj havis 376 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 22 homoj en kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Victor-en-Marche situas je alteco de 580 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Victor-en-Marche apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2020 venkis en la vilaĝo S-ro Xavier Bidan, kiu do fariĝis la loka urbestro por la ses sekvantaj jaroj.

Monumentoj
----------

La loka preĝejo datiĝas de la 18-a jarcento. Ĝi entenas statuon de Sankta Mikaelo. Estas cetere romia ponto super la rivero Gartempe, proksime al la domareto "Le lac".

Administrado
------------

Saint-Victor-en-Marche apartenas al la kantono Guéret-Sud-Ouest, kies ĉefurbo estas Guéret. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono Guéret-Sud-Ouest
**Nonards** - jen france, okcitane respektive gaskone *Nonars* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Corrèze*, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de 2020 en la komunumo vivis 449 loĝantoj sur areo de 11,1 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 40 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono *Midi Corrézien / Migdia de Corresa*. 

La teritorio havas komunan limon kun Beaulieu-sur-Dordogne, Brivezac, Chenailler-Mascheix, Curemonte, Puy-d'Arnac, Sioniac kaj Tudeils.

Geografio
---------

Nonards situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Nonards antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Monumentoj
----------

La loka preĝejo datiĝas de la 12-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Beaulieu-sur-Dordogne, malfondita en marto 2015
**David Frankham** (naskita 1926) estas angla aktoro.

Post militservado en Brita Hindio kaj Malajzio dum la Dua mondmilito, Frankham unue laboris kiel novaĵlegiSTo, kaj poste verkisto, intervjuanto kaj produktanto por la BBC de 1948 ĝis 1955.

En 1955, Frankham moviĝis al Holivudo por KLOPODi karieron kiel aktoro. Li debutis en televido per *Matinee Theatre* en 1956 kaj en kino per Johnny Tremain en 1957. Li daŭris sian karieron per multaj televidaĵoj kiel *Death Valley Days*, *77 Sunset Strip* kaj Maverick krom per kinfilmo Return of the Fly.

Dum 1960-aj jaroj li aktoris en kinaĵoj One Hundred and One Dalmatians (voĉe), Master of the World, Tales of Terror, The Spiral Road kaj King Rat, kaj en televidserioj Alfred Hitchcock Presents, The Outer Limits, Dr. Kildare, Gomer Pyle: USMC, The Beverly Hillbillies kaj Star Trek inter aliaj.

Frankham en la 1970-a kaj 1980-a jardekoj aktoris en televidaĵoj kiel ekzemple Cannon, The Six Million Dollar Man, The Waltons (voĉe), The Bold and the Beautiful, kaj en kinfilmoj The Great Santini kaj Wrong Is Right. 

Poste li laboris tre malofte: en The Substitute (1997), *Heat Lightning* (2010), *Ink: A Tale of Captivity* (2010) kaj *The House of the Seven Gables* (voĉe) en 2018.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 639897
* GND: 1024212351
* LCCN: n88051254
* VIAF: 1553377
* ISNI: 0000 0000 3713 0643
 |
Pri la komunumo
---------------

**Neftenbach** estas komunumo en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 4703 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Buĉejo kaj vilaĝa vendejo
Neftenbach situas je la suda flanko de la ĵurasa montĉeno Irchel ĉe la norda bordo de la rivero Töss kaj apartenas al la regiono de la Zurika Vinlando.

Krom la ĉefvilaĝo ĉirkaŭ la preĝejo al la komunumo apartenas la setlejoj Hünikon, Aesch, Riet kaj Irchelhöfen.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Neftenbach limas al Buch ĉe Irchel, Dättlikon, Dorf, Henggart, Hettlingen, Humlikon, Pfungen kaj Vinterturo.

Trafiko
-------

Per la poŝtaŭtobuslinio 665 al Vinterturo Neftenbach estas konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio. De Neftenbach ankaŭ estas aliro al la nacia aŭtoŝoseo A1 de Zuriko al Sankt-Galo.

Historio
--------

Kruĉo kun romiaj moneroj trovita en Neftenbach
En la romia epoko en la setlejo *Steinmöri* (malsupre de la tombejo) troviĝis romia bieno. Dum elfozado okaze do konstrulaboroj oni malkovris tie en la jaro 1986 bronzan kruĉon kun monertrezoro konsistanta el 1 243 romiaj arĝentmoneroj el la jaroj 197 ĝis 265 post Kristo. La unua dokumenta mencio datiĝas el la jaro 1209, kiam popolpastro el *Neftimbach* asistis ĉe jura proceduro. La teritorio apartenis al la libersinjoroj de *Wart*, kiel blazono ek de 1921 estas la oficiala komunumblazono.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Neftenbach
* Neftenbach en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Neftenbach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Vinterturo |
| --- |
| Altikon • Bertschikon • Brütten • Dägerlen • Dättlikon • Dinhard • Elgg • Ellikon ĉe Turo • Elsau • Hagenbuch • Hettlingen • Hofstetten • Neftenbach • Pfungen • Rickenbach • Schlatt • Seuzach • Turbenthal • Wiesendangen • **Vinterturo** • Zell |  |

 |
La **preĝejo Dia Mizerikordo,** hungare *Isteni Irgalmasság-templom* estas romkatolika konstruaĵo en urbo Nyíregyháza, en loĝkvartalo *Örökösföld*.

Historio
--------

Dum la socialismo loĝkvartalo estis konstruita, sed kirko nur inter 2003-2013.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en ĉirkaŭita korto. Parto de la ĉirkaŭaĵo estas ŝtona muro, samtempe loko de urnoj. La moderna konstruaĵo estas kovrita ekstere per ruĝaj brikoj. La fasado estas malsimetria. La kvadrata turo altiĝas proksimume meze. La turo havas 3 sonorilojn. 2 aloj aliĝas al la turo, la dekstra alo havas grandan malreliefon, malantaŭe la ĉefenirejon. La maldekstra alo havas flankan enirejon kaj 3 striktajn kaj altajn fenestrojn ĉe la turo. Malantaŭ la ĉefenirejo supre galerio etendiĝas por la koruso kaj orgeno. La granda halo estas cilindra, sed estas ankaŭ aliĝanta parto por idaj patrinoj kun beboj. La cilindro havas 14 pilierojn.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* sonorado

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
La alegorio pri paco 1714 - Jen kiel estis konsiderata la Traktato de Utrecht
Traktato de Utrecht, 1713, en la angla latina kaj hispana
La **Traktato de Utreĥto** fakte estis kolekto de traktatoj subskribitaj en *Utreĥto* (11-a de aprilo 1713), kiuj kune kun la traktato de *Rastatt* (1714) kaj de Antverpeno (1715) finis la Militon de hispana sukcedo, kiu donis al la Burbona dinastio la kronon de Hispanio.

Disdivido de la Eŭropo je la 18-a jarcento
------------------------------------------

Filipo la 5-a, filo de Ludoviko la 14-a (Francio), estis agnoskata kiel reĝo de Hispanio kaj de la Okcidentaj Indioj, kaj cedis al Britio Ĝibraltaron, Minorkon kaj la monopolon pri komerco de negraj sklavoj en Hispanameriko (*asiento de negros*). La duko de Savojo reekhavis siajn posedaĵojn kaj ricevis la titolon Reĝo de Sicilio. La Princo-elektisto Frederiko la 1-a de Brandenburgio estis rekonita reĝo de Prusio. La Unuiĝintaj Provincoj ricevis linion de ok fortikaĵoj ĉe la franca limo. Karolo la 6-a ricevis de Hispanio la sudajn Nederlandojn, parton de Milano, Napolon, kaj la presidiojn de Toskanio kaj Sardio. Johano la 5-a de Portugalio ricevis de Filipo la 5-a la kolonion de Sacramento (Brazilo). Francio agnoskis la rajton al la brita trono de la reĝino Anna anstataŭ familio Stuart, kaj cedis al Britio Novteron, Akadion kaj Hudsonan Golfon.

Konsekvencoj
------------

Ĉi tiuj traktadoj finis la hispanan imperion en Eŭropo; post tio Britio ekhavis la superecon, dum Prusio kaj Savojo transiris al la unua rango. La longtempaj konsekvencoj de la Traktato de Utrecht efike finis la periodon de franca hegemonio en Eŭropo, faciligis la franc-anglajn rilatojn, prezentis Brition kiel la venkinton, kaj finis la periodon de alfrontoj inter Hispanio kaj Francio.

Interlingvistiko
----------------

La traktato de Rastatt gravas en la historio de interlingvoj; ĝi estis la unua, kiu estis diskutita kaj skribita per la franca lingvo (komencante du jarcentojn da "franca lingvo: lingvo de diplomatio"); ĝis tiam la internaciaj traktatoj estis traktataj kaj skribitaj en Latino.

* Kategorio Traktato de Utrecht en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)