recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Miklós Ujvárosi** [miklOŝ ujvAroŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ujvárosi Miklós** estis hungara botanikisto, profesoro.

Miklós Ujvárosi  naskiĝis la 25-an de januaro 1913 en Hajdúnánás. Li mortis la 15-an de aŭgusto 1981 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Miklós Ujvárosi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li doktoriĝis en Universitato István Tisza en 1938. Post siaj studoj li instruis en la universitato kaj li estis ĉefo de la universitata botanika ĝardeno. En 1947 li atingis la instruan rangon lektoro. En 1952 li kandidatiĝis, en 1959 li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Tiutempe li havis postenon en instituto de Martonvásár, poste inter 1955 kaj 1980 li havis signifan postenon en botanika ĝardeno de Vácrátót, fine poste li pensiuliĝis. Krom tiuj laboroj li faris botanikajn esplorojn en plugkampoj, li estis signifa spertulo pri sarkaĵoj (herbaĉoj). Li ricevis premion en 1973.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Fontosabb szántóföldi gyomnövényeink* (1951)
* *A gyomnövényzet ökológiai viszonyai…* (1971)
* *Gyomnövények* (1973)

Memorigiloj
-----------

* memorkolono en Hajdúnánás (1988)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Miklós Ujvárosi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 563015
* LCCN: n80111274
* VIAF: 78827839
* ISNI: 0000 0000 8453 5504
 |
**Lieu-Saint-Amand** - prononco laŭ sistemo IFA [ljø sɛ̃.t‿amɑ̃] - estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france *Hainaut* respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ] (okcidentflandre *Noorderdepartement*), en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). Fine de 2020 en la komunumo vivis 1 465 loĝantoj sur areo de 5,11 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 287 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Valenciennes* (france *Arrondissement de Valenciennes* respektive okcidentflandre *Arroundissement Valencyn*), kaj al la kantono *Denain*.

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *Lieu-Saint Amandinois(es)*.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Bouchain (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (france)

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

* Kategorio Lieu-Saint-Amand en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Komunumo Lwówek Śląski** [elparolu *lvuvek slonski*] estas urbo-kampa komunumo (pole *gmina*), en provinco Malsupra Silezio (pole *Dolny Śląsk*) kaj en la samnoma distrikto Lwówek Śląski (pole *powiat*) de nuna Pollando. La komunuma sidejo estas Lwówek Śląski (germane *Löwenberg*). Ĝis la jaro 1945 la regiono apartenis al Germanio kaj havis germanlingvan loĝantaron, kiu estis forpelita ĝis la jaro 1947. Ĝin anstataŭis poloj el pli orientaj regionoj. Kadre de tio ŝtata komisiono fiksis novan nomon de la urbo Löwenberg kaj lige al tio ekestis ankaŭ la nomo de la nova komunumo.

Strukturo de areo
-----------------

Laŭ informoj de 2002 jaro la komunumo Lwówek Śląski havas teritorion 240,37 km², kaj enhavas:

* agrikulturajn terenojn: 64%
* arbarkulturajn terenojn: 26%

La komunumo Lwówek Śląski faras 33,86% areo de distrikto Lwówecki.

Demografio
----------

Laŭ informoj de 30 junio 2004:

| Priskribo | Entute | Virinoj | Viroj |
| --- | --- | --- | --- |
| Mezuro | Homoj | % | Homoj | % | Homoj | % |
| Loĝantaro | **18 300** | 100 | 9393 | 51,3 | 8907 | 48,7 |
| Loĝdenso (Loĝantoj/km²) | 76,1 | 39,1 | 37,1 |

Laŭ informoj de 2002 jaro, meza monata laborenspezo por unua loĝanto estas 1173,73 zlotoj.

Vilaĝoj
-------

Bielanka (Lauterseiffen) • Brunów (Braunau) • Chmielno (Ludwigsdorf) • Dębowy Gaj (Siebeneichen) • Dłużec ((Lang Neundorf)) • Dworek (Höfel) • Gaszów (Gehnsdorf) • Górczyca (Hohndorf) • Gradówek (Hagendorf) • Kotliska (Kesselsdorf) • Mojesz (Nieder Mois) • Nagórze (Neundorf-Liebenthal) • Niwnice (Neuland) • Pieszków (Petersdorf) • Płóczki Dolne (Nieder Görisseiffen) • Płóczki Górne (Ober Görisseiffen) • Radłówka (Hartelangenvorwerk) • Radomiłowice (Radmannsdorf) • Rakowice Małe (Wenig Rackwitz) • Rakowice Wielkie (Groß Rackwitz) • Skała (Hohlstein) • Skorzynice (Hartliebsdorf) • Sobota (Zobten am Bober) • Ustronie (Seitendorf) • Włodzice Małe (Klein Walditz) • Włodzice Wielkie (Groß Walditz) • Zbylutów (Deutmannsdorf) • Żerkowice (Sirgwitz).

Najbaraj komunumoj
------------------

Bolesławiec (Bunzlau), Gryfów Śląski (Greiffenberg), Lubomierz (Liebenthal), Nowogrodziec (Naumburg am Queis), Pielgrzymka (Pilgramsdorf), Warta Bolesławiecka (Alt Warthau), Wleń (Lähn).

* Kategorio Komunumo Lwówek Śląski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Berenica*** estas tragedio verkita de Jean Racine kaj unue prezentita en 1670. Racine verŝajne inspiriĝis pri la malsukcesa rilato inter la franca reĝo Ludoviko la 14-a kaj la juna Maria Mancini. Oni raportis ke la reĝo, dum la prezento de la teatraĵo, iomete ploris. Racine elektis la temon de la apartigo de la romia imperiestro Tito kaj de Berenica por konkurenci Pierre Corneille, kiu samtempe preparis *Tito kaj Berenica*.

Rezumo
------

### 1-a Akto

Antiochus konfidas al amiko sian amor por Berenica. Tiu ĉi, kiu ne scias pri tio, ĝojas pri sia baldaŭa edziĝo kun Tito, kiu ĵus fariĝis imperiestro.

### 2-a Akto

Tito malkonsentas, ke li ne povas edzigi Berenican, ĉar ŝi ne estas romia. Sed li ne estas sufiĉe kuraĝa por konfesi tion al ŝi.

### 3-a Akto

Pro peto de Tito, Antiochus eksplikas al Berenica ke la imperiestro decidis ne plu edziĝi kun ŝi.

### 4-a Akto

Tito konfirmas sian decidon al Berenica. Tiu ĉi projektas mortigi sin.

### 5-a Akto

Berenica finfine akceptas la decidon de Tito : ŝi revenos al Palestino kaj regos siajn ŝtatojn.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 125770
* GND: 4264371-5
* BNF: 12166200v
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Leksikografia ordo (matematiko). |

La **leksikografian ordon** oni ne konfuzu kun alfabeta ordo, kiu koncernas nur malgrandan aron da literoj, dum la
leksikografia ordo koncernas diverslongajn vortojn, da kiuj povas esti tre multe, miloj aŭ milionoj.

Leksikografia ordo estas uzata en vortaroj, enciklopedioj, diversaj datumbazoj (listoj da klientoj aŭ varoj ktp). Detaloj de la ordodifino varias laŭ la lingvoj kaj aplikoj.

Laŭkoda ordo
------------

La plej simpla varianto estas la matematikeca ordo leksikografia surbaze de la kodaj
signonumeroj. Ekz-e

```
$ export LC\_COLLATE=C; echo -e "arbo\nFundamento\nZamenhofo" | sort
Fundamento
Zamenhofo
arbo
$

```

(La kodnumeroj de la majuskloj en Askio antaŭas ĉiujn minusklojn; tial arbo aperas post la vortoj
nomusklaj.)

Tian ordon oni ofte povas vidi en listoj da dosiernomoj entenataj en dosierujo. Interalie, iuj programistoj speciale
nomas dosierujojn per vortoj kun komenca majusklo (kaj ordinarajn dosierojn minuskle), por ke la dosiernomoj aperu komence de la listo.

Ordo senuskla
-------------

Tamen por iuj aplikoj pli oportunas ignori la usklon:

```
$ export LC\_COLLATE=C; echo -e "arbo\nFundamento\nZamenhofo\nArbo" | sort -f
Arbo
arbo
Fundamento
Zamenhofo
$

```

Diakritaĵoj
-----------

Ĉe la laŭkoda ordo litero kun diakrita signo trafas post ĉiujn signojn askiajn:

```
$ export LC\_COLLATE=C; echo -e "sumo\nŝaŭmo\nsako\nzumo" | sort
sako
sumo
zumo
ŝaŭmo
$

```

Tamen eblas apliki nian ordon esperantan per indiko de esperanta lokaĵo LC\_COLLATE=eo.UTF-8:

```
$ export LC\_COLLATE=eo.UTF-8; echo -e "sumo\nŝaŭmo\nsako\nzumo" | sort
sako
sumo
ŝaŭmo
zumo
$

```

Aliflanke, en multaj lingvoj (interalie, angla, franca, germana) oni preferas ignori la diakritajn signojn:

```
$ export LC\_COLLATE=en_US.UTF-8; echo -e "rôle\nrock\nrose" | sort
rock
rôle
rose
$ echo -e "sumo\nŝaŭmo\nsako\nzumo" | sort
sako
ŝaŭmo
sumo
zumo
$

```

Kurioze, la Universala Vortaro de Esperanto uzas ĝuste tian (nun por Esperanto tute arĥaikan) ordon angla-franca-germanan.

Cetere, iam oni bezonas atenti la diakritaĵojn por la vortoj kies bazaj signoĉenoj egalas; tiel ekz‑e en la franca:

```
$ export LC\_COLLATE=fr_FR.UTF-8
$ echo -e "cote\ncoter\ncoté\ncôte\ncôté" | sort
cote
côte
coté
côté
coter
$

```

Grafemoj plurliteraj
--------------------

En iuj lingvoj oni donas apartan lokon al plurliteraj grafemoj;
ekz-e en la ĉeĥa lingvo la duliteraĵo *ch* signas unu fonemon /x/,
kaj estas traktata kiel unu grafemo, situanta inter *h* kaj *i*;
tio estas tre simila al la esperanta surogata skribo, se oni uzas
*hh* anstataŭ *ĥ*, kp:

```
cs: h < ch < i
eo: h < hh < i
eo: h < ĥ < i
```

Cetere, la ĉeĥa ordo leksikografia estas miksita: la dekstran kornon
(kiu indikas longecon de vokalo) oni atentas duarange (á≈a); sed la
dukorno kreas apartan literon: s<š<t, samkiel en
Esperanto s<ŝ<t:

```
$ export LC\_COLLATE=cs_CZ.UTF-8
$ echo -e "Ta\nEcho\nEgypt\nEjhle\nŠála\nSála\nSatira" | sort
Egypt
Echo
Ejhle
Sála
Satira
Šála
Ta
$

```

Vidu ankaŭ
----------

* Leksikografia ordo (matematiko)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Bukovec |

Koordinatoj: 50° 30′ 34″ N 14° 29′ 12″ O﻿ / ﻿50.50944 °N, 14.48667 °O﻿ / 50.50944; 14.48667 (mapo)

**Bukovec** (germane *Buckholz*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Dubá. Ĝi troviĝas proksimume 5 km sudokcidente de Dubá. Estas ĉi tie registritaj 25 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 10 loĝantoj.

Bukovec situas en katastra teritorio **Zakšín** kun areo 6,83 km². Ĝi estas konsisto de teritorio PPR Kokořínsko.

Teritorio
---------

La ĉefa parto de Bukovec situas en deflankiga valo sub monteto Šiška (336 m s. m.). Vilaĝo Bylochov, al kiu ascendas la vojo el tiu ĉi valo, apartenas jam al municipo Snědovice de distrikto Litoměřice. Al Bukovec apartenas ankoraŭ Pustý Zámek, grupo da domoj situantaj sub Pustý zámek pli alte kontraŭ fluo de rojo Liběchovka. Ankoraŭ pli alte sur Liběchovka troviĝas muelejo Bukovecký mlýn, sed kiu jam apartenas al loka parto Zakšín.

Tra la valo de Liběchovka serpentumas frekventata ŝoseo I/9 de Mělník ĝis Česká Lípa. En la vilaĝo estas ankaŭ aŭtobusa haltejo.

Norde elkuras super a municipo promontoro de monteto Šiška (335 m s. m.) kaj el la orienta flanko tra la valo de Liběchovka borderas montodorso de Rač kun multaj grejsaj rokoj. Sur ĝia dejklivo estas ruino de Pustý zámek.

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el komenco de la 17-a jarcento. Dum plimulto de sia konata ekzistado ĝi estis dividita administre en du partojn, dividitaj de la devena ŝoseo tra la valo de Čertovka al Bylochov. Ambaŭ partoj hodiaŭ sub la nomo Bukovec apartenas al Dubá.

La sudokcidenta parto aqpartenis unue al bieno Radouň, poste al bieno Liběchov situanta sude kaj al Bylochov. Bylochov apartenadis en iaman distrikton Štětí, poste Dubá kaj Roudnice.

La nordorienta parto apartenis al senjorujo Bernštejn, Deštná, Doksy, katastre sub Zakšín.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 134 |
| 1880 | 130 |
| 1890 | 120 |
| 1900 | 105 |
| 1910 | 105 |
| 1921 | 100 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 110 |
| 1950 | 35 |
| 1961 | 24 |
| 1970 | 22 |
| 1980 | 14 |
| 1991 | 11 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 7 |
| 2011 | 8 |
| 2021 | 10 |

Pluaj fotoj
-----------

* Domo n-ro 13 ĉe ĉefa vojkruciĝo en BukovecDomo n-ro 13 ĉe ĉefa vojkruciĝo en Bukovec
* Domo n-ro 15Domo n-ro 15
* Domoj n-ro 15 kaj 4Domoj n-ro 15 kaj 4
* Domo n-ro 18Domo n-ro 18
* Domo n-ro 20Domo n-ro 20

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Dubá (20) |
| --- |
| Bukovec ~ Deštná ~ Dražejov ~ Dřevčice ~ Dubá ~ Heřmánky ~ Horky ~ Horní Dubová Hora ~ Kluk ~ Korce ~ Křenov ~ Lhota ~ Nedamov ~ Nedvězí ~ Nový Berštejn ~ Panská Ves ~ Plešivec ~ Sušice ~ Zakšín ~ Zátyní |
| cetera: Rozprechtice |

 |
**Beremend** estas grandvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós.

Ĉefvojo al Beremend

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 48 km²
* Loĝantaro: 2800
* Poŝtkodo: 7827
* Telefonprefikso: 72

Geografio
---------

Limpasejo ĉe Beremend
Beremend situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj ĉe la kroata landlimo kun limpasejo. Depost 1945 Beremend estas la plej suda hungara komunumo. Dravo, Montaro Villány kaj fervojo estas ne tro for, Villány kaj Siklós estas la plej proksimaj urboj.

Historio
--------

La komunumo estis loĝata dum la neolitiko. La unua skriba mencio devenis el 1281. En la 15-a j.c. ĝi estis kampurbo. Pro la kontraŭturkaj bataloj en 1687 ĝi senhomiĝis. Inter 1918-1920 la serboj okupis la urbeton, kiu tiutempe apartenis al "Respubliko Baranya".

La grandvilaĝo famas pri fabriko de cemento kaj de kalko, kiuj produktiĝas el minejo de kalkoŝtono. Vidindaĵoj estas katolika, kalvinana kaj grek-katolika preĝejoj, termala banejo, kapelo, fine eksterordinara groto kun kalkaj elgutaĵoj, tial ĝi estas nevizitebla.

Famuloj
-------

* En Beremend naskiĝis hidrologo Lajos Bertalan.
* En Rácbóly (ekstera apartenaĵo de Beremend) naskiĝis:
	+ kirurgo Jenő Manninger
	+ agronomo Gusztáv Adolf Manninger (1910-1982).
**Advanced Packaging Tool** aŭ **APT** estas pakaĵa administrilo uzata de Debian kaj operaciumoj bazitaj sur ĝi (kiel Ubuntu).

APT-on oni komence projektis por funkcii per .deb-pakaĵoj en Debian-sistemoj, sed nun estis adaptita por funkcii per pakaĵoj Red Hat Package Manager per la ilo apt-rpm, kaj por funkcii en aliaj operaciumoj kiel Mac OS X (vidu Fink). En sistemoj havantaj pakaĵ-mastrumadon bazita sur la formato .deb, kiel Debian, APT estas interfaco por dpkg.

Fontoj
------

La deponejo de la projekto Debian enhavas pli ol dekmilon da disponeblaj pakaĵoj. Por ekhavi aliajn pakaĵojn, aliaj deponejoj aldoneblas al APT-fontoj (listigitaj en la dosiero /etc/apt/sources.list). Problemoj povas okazi, kiam pluraj fontoj ofertas samnomajn pakaĵojn. Sistemoj kun tiaj potencialaj konfliktoj povas uzi APT-markojn por kontroli, kiuj fontoj preferindas.

Aldone al retaj deponejoj, lumdiskoj kaj aliaj datumportiloj uzeblas kiel APT-deponejoj. Elŝuteblaj Debian-lumdiskoj enhavas APT-deponejojn. Tiel senretatingaj sistemoj povas ĝistatiĝi.

Pakaĵmastrumaj programaroj
--------------------------

Synaptic
Pluraj grafikaj interfacoj por APT ekzistas, interalie:

* Aptitude, kiu uzas ncurses;
* KPackage, kiu estas parto de KDE;
* Synaptic, kiu uzas GTK+.

apt-get
-------

apt-get estas la pakaĵmastruma programaro en komandlinia interfaco provizita kun la pakaĵo apt de debian. Ĝi estas verŝajne la plej uzata programo.

Ekzemple, por instali pakaĵon oni tajpas apt-get install *pakaĵon*, por forigi ĝin apt-get remove *pakaĵon*, kaj por ĝisdatigi la fontojn apt-get update.

Vidu ankaŭ
----------

* Synaptic
* dpkg

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rUbuntu |
| --- |
| Ĝeneralaĵoj | 
* Canonical Ltd.
* Eldonoj
* Ubuntu (filozofio)
* Ubuntu Developer Summit
* Ubuntu-Fondaĵo
 | UbuntuUbuntu |
| Homoj | 
* Jono Bacon
* Ben Collins
* Benjamin Mako Hill
* Ian Jackson
* Scott James Remnant
* Mark Shuttleworth
* Jeff Waugh
* Matt Zimmerman
 |
| Oficialaj distribuaĵoj | 
* Edubuntu
* Gobuntu
* Kubuntu
* Lubuntu
* Mythbuntu
* Ubuntu
* Ubuntu Mobile
* Ubuntu Netbook Remix
* Ubuntu Server
* Ubuntu Studio
* Xubuntu
 |
| Neoficialaj distribuaĵoj | 
* Easy Peasy
* Fluxbuntu
* gOS
* gNewSense
* Linukso Mint
* Nexenta OS
* nUbuntu
* Super OS
 |
| Programaroj kaj subteno | 
* Bazaar
* Getdeb
* Gdebi
* Laŭnĉpado
* Medibuntu
* OpenCD
* Ubuntu Programarejo
* Restricted extras
* Ubiquity
* Ubuntu Certified Professional
* Ubuntu Unu
* Uncomplicated Firewall
* Upstart
* Usplash
* Wubi
* XSplash
 |
| Magazinoj | 
* Full Circle Magazine
* Ubuntu User
 |
| Rilate al Ubuntu | 
* Debiano
* Ubuntu calendar
 |
| Rilataj programaroj | 
* .deb
* dpkg
* APT
* aptitude
* debconf
* dash
 |

 |

* Kategorio Advanced Packaging Tool en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Berdiŝo** (ruse бердыш, aŭ stangohakilo) estas la rusa nomo por batalhakilo kun longa stango kaj granda duonluna hakil-klingo, kiu estis uzata en Skandinavio, Rusujo kaj Orienteŭropo ekde la malfrua mezepoko.

Priskribo
---------

La vorto „berdiŝo" kaj la angla, franca kaj hispana esprimo "bardiche" venis el la mezlatina „barducium" respektive germane „Barte" = ĵethakilo.
La berdiŝo havas 60–75 cm longan kaj ĉirkaŭ 3 kg pezan hakilon sur 1,30–1,80 m alta lignotenilo. Ĝin oni uzas por bati aŭ piki la malamikon. Eblas per ĝi rompi la armaĵon. Ĝi povas esti uzata kiel lanco puŝi la kontraŭulon. En la malfrua mezepoko ĝi fariĝis la preferata armilo de palaca gardistoj de ruslandaj princoj.

Bildaro
-------

* du ekzempleroj de Berdiŝo en la historia muzeo de Susdal, Rusujodu ekzempleroj de Berdiŝo en la historia muzeo de Susdal, Rusujo
* ilustraĵo en libro de rusaj berdiŝoj kun musketo, sabro kaj berdiŝoj, ĉ. 1674, Alexander Vassiljewiĉ Viskovatov, 1841ilustraĵo en libro de rusaj berdiŝoj kun musketo, sabro kaj berdiŝoj, ĉ. 1674, Alexander Vassiljewiĉ Viskovatov, 1841
* ilustraĵo de rusa berdiŝo kun musketoj kaj berdiŝoj ĉ. 1674, Alexander Vassiljeviĉ Viskovatov, 1899ilustraĵo de rusa berdiŝo kun musketoj kaj berdiŝoj ĉ. 1674, Alexander Vassiljeviĉ Viskovatov, 1899
* Musketisto de la sveda malnovblua Regimento) kun musketo kaj bardiŝoMusketisto de la sveda malnovblua Regimento) kun musketo kaj bardiŝo

Literaturo
----------

* George Cameron Stone, Donald J. LaRocca: *A Glossary of the Construction, Decoration and Use of Arms and Armor: in All Countries and in All Times.* Verlag Courier Dover Publications, 1999, ISBN 978-0-486-40726-5.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 

* Kategorio Berdiŝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Tombo de Berenguer de Palou la 2-a en Katedralo de Barcelono
**Berenguer de Palou la 2-a** (? - 1241) estis episkopo de la diocezo de Barcelono de 1212 ĝis 1241. Li komencis kiel kanoniko de la Katedralo de Sankta Eŭlalia de Barcelono kiam lia onklo, Berenguer de Palou la 1-a, estis episkopo de la urbo (1200 - 1206). Berenguer fariĝis unu el la ĉefaj kunlaborantoj de la reĝo Jakobo la 1-a de Aragono.

En 1212, malmultan tempon post kiam li estis konsekrita episkopo, li foriris kun la reĝo Petro la 2-a de Aragono al krucmilito kontraŭ la islamaj Almohadoj en batalo konata kiel la Batalo de Las Navas de Tolosa, en la Provinco Ĥaeno.

En 1219 li partoprenis en la 5-a krucmilito kontraŭ Damieta, en Egiptio, alportante 50 kavalirojn kaj plurajn soldatojn.

El religia vidpunkto li starigis gravajn fondaĵojn por la plej senhelpaj homoj, donante la kastelon de Avinyonet del Penedès kaj aliajn personajn bienojn. Li favoris la fondon de la ordeno de la Virgulino de la Favoro en 1218. En 1219 li ankaŭ favoris la enkondukon en Barcelonon de la ordenoj de la Dominikanoj kaj Franciskanoj.

En 1233 li estis elektita ĉefepiskopo de la kapitulo de Taragono, sed la Papo Gregorio la 9-a malaprobis la elekton kaj malfaris ĝin.

En 1225 li partoprenis kun Jakobo la 1-a en la sieĝado de Peñíscola.

Lia kunlaborado kun la reĝo intensiĝis planante la konkeron de Majorko, en kiu li partoprenis alportante 99 kavalirojn kaj 1 000 soldatojn. Kiel rekompenco, li akiris 875 kavalierojn kaj 8 muelejojn, en tio kio hodiaŭ estas konata kiel la komunumo de Calviá, en la tiel nomata regiono de la pajrejo. Dum la operacoj kontraŭ islamanoj kiuj rezistis en la insulo, li estis vundita kaj oni amputis lian piedon.

En 1237 li kontribuis en la fondo de la Konvento de Klaraninaj monaĥinoj (Monaĥejo de Pedralbes) de Barcelono (kvankam la almozulaj ordenoj ne konstruis monaĥejojn sed konventojn, tiu de Pedralbes estas ankaŭ konsiderata monaĥejo).

En 1238 li partoprenis en la konkero de la tajfoj de *Balensiya* en Valencia kaj Denia. Kiel rekompencon li ricevis plurajn domojn kaj la *Sinjorejon de Almonesir*.

Berenguer de Palou mortis en 1241 kaj estis entombigita en kapelo San Miquel de la katedralo de Barcelono.

Referencoj
----------

1. ↑  es:Anexo:Obispos de Barcelona (hispane)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Berenguer de Palou la 2-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* (hispane) Historia de Mallorca: La Conquista Catalana
* Llibre dels feits del rei en Jacme
* Historia de la conquista de Mallorca : crónicas inéditas Arkivigite je 2012-02-06 per la retarkivo Wayback Machine
* Crònica de Pere el Gran Arkivigite je 2016-01-22 per la retarkivo Wayback Machine de Bernat Desclot

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Berenguer de Palou en la hispana Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 552176
 |
**Robert Hicks**, pli bone konata kiel **Barbecue Bob** (11a de Septembro, 1902 – 21a de Oktobro, 1931), estis frua usona muzikisto de Piedmonta bluso. Liaj kromnomo estis derivita el lia laboro kiel ĉefkuiristo en kradrosta restoracio. Unu el la du konservitaj fotoj pri li montras lin ludanta gitaron kaj vestanta longan blankan antaŭtukon kaj ĉarelon de kuiristo.

Lia unua disko, nome "Barbecue Blues", estis registrita en Marto 1927. Tiu disko tuj vendis 15,000 kopiojn kaj faris lin la plej bone vendanta artisto en la konkurenca serio de Columbia. Post tiu dekomenca sukceso, lia posta publikaĵo firme establis lin en la konkurenca merkato. Je sia dua registrosesio, en Novjorko en Junio 1927, li registris "Mississippi Heavy Water Blues", nome kanto inspirita de la Granda Misisipia Inundo de 1927. Tiu kanto kaj aliaj bluspublikaĵoj liaj estis tre popularaj, kaj liaj registraĵoj estis venditaj pli ol tiuj de aliaj Atlantaj blusmuzikistoj.

En Aprilo 1930, li registris "We Sure Got Hard Times Now", kiu enhavas akrajn referencojn al la ``Granda Depresio]]. Barbecue Bob estis ĉefe blusmuzikisto, sed li registris ankaŭ kelkajn tradiciajn kantojn kaj spiritualojn, kiel "When the Saints Go Marching In", "Poor Boy, Long Ways from Home" kaj "Jesus' Blood Can Make Me Whole". Barbecue Bob registris ankaŭ kiel membro de la *Georgia Cotton Pickers* en Decembro 1930, grupo konsistanta el Bob kaj la gitaristo Curley Weaver kaj la harmonikisto Buddy Moss.

Notoj
-----

1. ↑   Russell, Tony (1997). The Blues: From Robert Johnson to Robert Cray. Dubai: Carlton Books. p. 12. ISBN 1-85868-255-X.
2. ↑   Russell, Tony (1997). The Blues: From Robert Johnson to Robert Cray. Dubai: Carlton Books. p. 90. ISBN 1-85868-255-X.
3. ↑   Barlow, William (1989). "Looking Up at Down": The Emergence of Blues Culture. Temple University Press. pp. 195–96. ISBN 0-87722-583-4.

Bibliografio
------------

* Bastin, Bruce. Red River Blues: The Blues Tradition in the Southeast. Urbana and Chicago: University of Illinois Press, 1986, 1995. ISBN 0-252-06521-2, ISBN 978-0-252-06521-7.
* Charters, Samuel, ed. Sweet as the Showers of Rain. Oak Publications, 1977, pp, 120–131.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614199
* GND: 134750713
* LCCN: no96040993
* VIAF: 24792257
* ISNI: 0000 0003 6837 233X, 0000 0000 5516 6287
* SUDOC: 118365363
* BNF: 13944227h
* MBA: 46a5e33c-7a72-485f-b3eb-8f09fc54fe2f
 |
**Maria Friderike Radner** (naskiĝis la  7-an de majo 1981(nun 1981-05-07) en Duseldorfo, Germanio, mortis la 24-an de marto 2015 en Prads-Haute-Bléone, Alpes-de-Haute-Provence, Francio) estis Germana kontralto kaj operkantistino. En januaro 2013, ŝi ludis rolon de Schwertleite en *Die Walküre* ("La Valkirio") en la "Teatro Comunale di Firenze", Italio sub dirigento Zubin Mehta, kaj en marto rolon de Erda en la "Grand Théâtre de Genève", sub dirigento Ingo Metzmacher.

Maria Radner mortis la 24-an de marto 2015 kune kun sia edzo kaj ilia juna filo, Kaj kolego Oleg Bryjak, en la kraŝo de Flugo 9525 de Germanwings, kiu okazis apud Prads-Haute-Bléone, Alpes-de-Haute-Provence, Francio. Ŝi kaj Oleg Bryjak estis revenantaj el spektakloj de *Siegfried* de Richard Wagner en la Gran Teatre del Liceu en Barcelono, Hispanio.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Aŭ la  1-an de januaro 1981(nun 1981-01-01) laŭ iuj fontoj, vidu diskutpaĝon.
2. ↑  John Shammas (24 marto 2015).  Germanwings Airbus A320 plane crash: First pictures of opera singers Maria Radner and Oleg Bryjak among 150 dead. mirror. Alirita 24 marto 2015.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Maria Radner en la baza angla Vikipedio.*
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Tibor kaj Maria Sekelj ĉe la Wajuru-oj borde de la rivero Guaporé, Brazilo ‎

**Maria Reznik**, foje persone nomita "Meri" aŭ angligite "Mary", estis argentina esperantistino, plurlingva sekretariino, artistino kaj etnografia esploristino. Ŝi naskiĝis en Bonaero en 1914, en familio de belorusia deveno, kaj mortis en Novjorko la 26-an de februaro 1996. Inter la jaroj 1946 kaj 1951 ŝi estis la edzino de la esperantlingva ĵurnalisto kaj mondvojaĝanto Tibor Sekelj kaj tiutempe nomiĝis Maria Sekelj. Kune ili reveturis al Amazonio en 1948. Post tiu ekspedicio Tibor Sekelj verkis la libron *«Donde La Civilizacion Termina»* (Kie civilizacio finiĝas). En septembro 1949 en Bonaero Meri naskis filon, kiu ricevis la nomon *Diego Reinaldo Sekelj*, la antaŭnomon *Diego* laŭ filo de Kristoforo Kolumbo. Ankaŭ post la divorco la paro restis en proksimaj rilatoj. En 1954, dum Tibor Sekelj reveturis al Eŭropo, Mary kun la filo translokiĝis al Usono por laborokialoj. Tie ŝi renkontis Morris Bernstein, al kiu ŝi edziniĝis en 1955 kaj tiel restis ĝis la forpaso de Morris en 1990.

Fonto
-----

* biografia artikoleto pri ŝi kun portreta foto kaj du pliaj vojaĝaj fotaj impresoj en retejo de Arno Lagrange esperante
Broch de Gurness – rigardo de okcidente.
alirejo al la Broch de Gurness.
La **Broch de Gurness** (ankaŭ: Broch o’ Gurness) estas ferepoka turo, ĉirkaŭ kiu evoluiĝis setlejo. La turo estas koonstruita en la dua aŭ unua jarcento antaŭ Kristo kaj denove ĝi estis uzata en la pikta tempo.

Situo
-----

Gurness situas apud Tingwall sur la skota insulo Mainland kiu apartenas al la insularo Orkadoj. Tie ĝi staras sur la duoninsulo Aikerness ĉe la Eynhallow Sound.

Esplorhistorio
--------------

La orkada artisto Robert Rendall identigis en la jaro 1929 la monteton *Knap of Aikerness* kiel tio. Oni elfosis la instalaĵon ĝis la fino de la 1930aj jaroj.

Broch de Gurness

Konstruformo
------------

La Broch de Gurness havas diametron de 20 m kaj tial ĝi apartenas al la plej grandaj *broch*-oj. Ĝi konserviĝis en alto ĝis 3,5 m. Ĉirkaŭ la turo kaj la setlejo troviĝas trifoja remparo el fosaĵoj kaj muregoj. Dum la elfosado oni malkovris en 1930 subgrundan kameron, en kiu simile kiel ĉe la instalaĵo en Minehowe, akvo kolektiĝis. Unu de la elfosado en la 1930aj jaroj trovis akran ŝtonŝtuparon kiu iras sub la Broch.

Posta uzado
-----------

Ekster la remparo troviĝas la *Shamrock House* (trifolia domo), unu ovala ŝtondomo kun kvar ĉambroj, kiuj malfermiĝas al granda interna salono. En la interno de la domo ekzistas enkonstruaĵoj el ŝtonoj kaj niĉoj. Ĝin la piktoj konstruis post la kadukiĝo de la instalaĵo.

Broch de Gurness
Ankaŭ la vikingoj setlis sur Aikerness. Dum tiu tempo kaj la *broch* kaj la setlejo detruiĝis kaj estis kovrata de tera monteto. En la fosaĵo de la *broch*, tombo de vikinga virino estis trovita en la jaro 1939.

Literaturo
----------

* Noel Fojut: *The brochs of Gurness and Midhowe*. Historic Scotland, Edinburgh 1993, ISBN 0-7480-0466-1, S. 8–15.
* John W. Hedges: *Bu Gurness and the brochs of Orkney*. 3 Bände. Oxford, B.A.R. 1987, (*BAR British series* 163–165).
* A. Hollinrake: *Broch of Gurness, Orkney (Evie and Rendall parish), watching brief*. In: *Discovery Excavation Scotland* 8, 2007, ISSN 0419-411x, S. 140.
* W. Norman Robertson:  *A Viking grave found at the Broch of Gurness, Aikerness, Orkney*. In: *Proceedings of the Society Antiquaries of Scotland* 101, 1968/69, ISSN 0081-1564, S. 289–290.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Broch de Gurness en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* complete site record, pictures and publications
* Broch of Gurness auf Orkneyjar
* Broch of Gurness auf Undiscovered Scotland
* *Broch of Gurness*, Historic Scotland
* Broch of Gurness auf Orkneyjar

Referencoj
----------

1. ↑  OSGB Grid ref. - NGR HY 38179 26850, Canmore ID 2201, Site Number HY32NE 5.00.
2. ↑  W. Norman Robertson: *A Viking grave found at the Broch of Gurness, Aikerness, Orkney*. In: *Proceedings of the Society Antiquaries of Scotland* 101, 1968/69, p. 290
La **Granda Araba Ribelo** estis ribelo en Brita Mandato Palestino de palestinanaj araboj proteste kontraŭ la juda enmigrado dum la jaroj 1936 - 1939. La insurekcio malsukcesis, sed montris sian influon poste en la Milito de Sendependeco de Israelo en 1948. Oni ĉirkaŭkalkulis 5 000 mortojn el la arabaj fortoj kaj ĉirkaŭ 300 britoj kaj 300 judoj.

Ĉirkaŭ unu monaton post la komenco de ĝenerala striko, la ribelestroj deklaris la rifuzon pagi impostojn kiel klara opozicio kontraŭ la juda enmigrado. En la kamparo la armita insurekcio komencis esporade, kaj iĝis pli kaj pli organizita laŭ la tempopaso. Partikulara celo de la ribeluloj estis la oleodukto TAP kiu transportis nafton el Kirkuk al Hajfo konstruita nur kelkajn jarojn antaŭe, kaj kiu estis eksplodita en variaj punktoj. Okazis ankaŭ atakoj kontraŭ fervojoj (inklude trajnojn), judaj setlejoj (ekzemple dum la Masakro de Tiberiado), apartaj judaj kvartaloj en miksaj urboj kaj judoj ĝenerale, kaj unuope kaj are.

Referencoj
----------

1. ↑   Hughes, M. (2009) The banality of brutality: British armed forces and the repression of the Arab Revolt in Palestine, 1936–39, English Historical Review Vol. CXXIV No. 507, 314–354.

* Kategorio Araba Ribelo (1936 - 1939) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 583478
* GND: 4419470-5
* LCCN: sh85097177
* NKC: ph896645
 |
*Ekzistas ankaŭ Brníčko.*

Koordinatoj: 49° 46′ 20″ N 17° 08′ 31″ O﻿ / ﻿49.77222 °N, 17.14194 °O﻿ / 49.77222; 17.14194 (mapo)

**Brníčko** (germane *Pirnik*) estas foje memstara vilaĝo en Ĉeĥio, nun ĝi estas parto de urbo Uničov en distrikto Olomouc. Brníčko estas apartigita de urbo Uničov de rivero Oskava, la orienta parto najbaras kun katastro de municipo Újezd. Vivas ĉi tie 338 loĝantoj (2021). En la jaro 2010 estis ĉi tie registritaj 130 adresoj.

Brníčko estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,87 km².

Historio
--------

Devene Brníčko estis enloĝigita de germanligva loĝantaro, kiu estis post la dua mondmilito ellandigita.

En fruaj matenaj horoj la 16-an de marto 2020, en la tempo, kiam Ĉeĥa respubliko baraktis sin en pandemio de kronviruso COVID-19, higienistoj decidis rilate al abrupta kresko de pacientoj kun tiu ĉi malsano fermi urbojn Uničov kaj Litovel komune kun ties ĉirkaŭaĵoj. Polico gardis la regionojn kaj malebligis al neniu enpaŝi en la regionon nek forlasi ĝin. Unu el tiel ĉi trafitaj municipoj estis ankaŭ Brníčko.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 310 |
| 1880 | 280 |
| 1890 | 293 |
| 1900 | 315 |
| 1910 | 340 |
| 1921 | 322 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 397 |
| 1950 | 496 |
| 1961 | 309 |
| 1970 | 277 |
| 1980 | 305 |
| 1991 | 324 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 316 |
| 2011 | 349 |
| 2021 | 338 |

Industrio
---------

En la katastro de municipo troviĝas granda maŝinindustria entrepreno UNEX, a. s. kiu produktas produkatojn de peza industrio. En antaŭaj tempoj tio estis ekz. havenaj gruoj.

Transporto
----------

Tra la vilaĝo kondukas ŝoseo II/444 el Město Libavá tra Šternberk ĝis Uničov kaj plu poste ĝis Úsov kaj Mohelnice, kie ĝi ligiĝas al aŭtostrado D35. En la vilaĝo estas haltejo de fervojlinio numero 290 el Olomouc ĝis Šumperk.

Fotogalerio
-----------

* BrníčkoBrníčko
* BrníčkoBrníčko
* BrníčkoBrníčko

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Uničov (9) |
| --- |
| Benkov ~ Brníčko ~ Dětřichov ~ Dolní Sukolom ~ Horní Sukolom ~ Nová Dědina ~ Renoty ~ Střelice ~ Uničov |

 |
Barborka en la jaro 2006
**Barborka** (*Barbornjo*) estas duboĝia trama motorveturilo numero 22 veturanta dum solenaj okazoj en Ostrava. Ĝi estis ektrafikigita en ostravan urban amasan transporton en septembro de 1922 kaj ĝi servis ĉi tie ĝis oktobro de 1964. Poste okazis ties rekonstruo al tramo por infanoj, kiam estis krom aliaj plenigita plialtigita guma planko, plilarĝigitaj ŝtupetoj kaj la tuta vagono estis ŝmirita per verda farbo. En la internon estis instalitaj oranĝkoloraj plenigaĵoj. Harmoniigante kun la historia tradicio de la urbo ĝi estis nomita laŭ patrono de ministoj Barboro el Nikomedio. Ĝia premiero okazis dum unuamaja marŝantaro en la jaro 1965. Danke al intensa uzado ĝi tre malfloris, tial en la jaroj 2000-2001 okazis ties riparo ensumiganta ekz. interŝanĝon de elektra ekipaĵaro, plenigo de rondo de malalta tensio kun statika ŝanĝilo kaj baterioj, nova blublanka ŝmiraĵo kaj ornamigo de la interno per pentritaj aperaĵoj el fabeloj.

Barborka estas parto de kolekto de veturiloj de UAT de Transporta entrepreno Ostrava.

Fontoj
------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ostrava |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Tramtransporto |

* Barborka veturas tra Ostrava jam 87 jaroj. Sedmička Ostrava, roč. 1, čís. 2, s. 5.
La **Brocken** [prononco *Brokn*] estas la plej alta monto en la nordo de Germanio. Ĝi altas 1141 metrojn kaj estas la centro de la mezalta montaro Harco. Ĝia pinto situas en la pleja okcidento de la federacia lando Saksio-Anhalto - inter la jaroj 1945 kaj 1990 ĝi tre proksimis al la arde gardita limo inter ambaŭ partoj de Germanio. La monto kaj sia ĉirkaŭaĵo estas parto de la Nacia Parko Harco.

Laŭ la mezeŭropaj legendoj pri sorĉistinoj, la monto havas la literaturan nomon **Blocksberg** - en Esperanto **Blokmonto** - kaj estas la loko, en kiuj ĉiuj mezeŭropaj sorĉistinoj kolektiĝas en la Valpurga Nokto kaj sur siaj flugaj balailoj ĉirkaŭas grandegan fajron. La scenon sur la monto priskribas interalie la dramo Faŭsto de Johann Wolfgang von Goethe, kaj ankaŭ la infana libro La malgranda sorĉistino de Otfried Preußler, kiu estas klasikaĵo ne nur en la germanlingva, sed ankaŭ en esperanta traduko en la esperantlingva infana literaturo.

Uloj rilataj al Brocken
-----------------------

* Brocken-Benno, montogrimpisto kiu atingis la pinton pli ol 9000 fojoj

* la montopinto kajla montopinto kaj
* monta meteologia stacio dumvintremonta meteologia stacio dumvintre
* la montopinto, malfone monta vaportrajnola montopinto, malfone monta vaportrajno
* arbaraj vojmontrilojarbaraj vojmontriloj
* la montopinto en sunbrilola montopinto en sunbrilo

* Brocken en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Brocken en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ditriĥo Lufo la 2-a de Kleve** (naskiĝinta proksimume 1260; mortinta inter la 23-a de marto 1308 kaj la 8-a de majo 1309) estis Grafo de Hülchrath kaj reganto de Tomburg.

Vivo
----

Ditriĥo Lufo la 2-a de Kleve naskiĝis proksimume 1260 kiel filo de Grafo Ditriĥo la 5-a/7-a de Kleve kaj de Alejdisa de Heinsberg. Ditriĥo Lufo estis du fojojn edzo, en dua geedzeco je 1286 kun Lisa de Kessel. Li naskigis almenaŭ 13 gefilojn, inter ili sian postanton Ditriĥo Lufo la 3-a kaj plurajn eksteredzecajn gefilojn.

Ditriĥo Lufo la 2-a, de sia patro ekipita per propra ampleksa heredoparto, tenis politikon tre sendependan kaj ne malofte direktitan kontraŭ sia frato, Grafo Ditriĥo la 6-a/8-a de Kleve, kiu tamen pasis tre malbonŝance kaj faligis lin en altajn ŝuldojn. Interalie Ditriĥo Lufo la 2-a servis kiel vasalo de la grafoj de Geldern kaj de la ĉefepiskopoj de Kolonjo. Ekde 1296 li tenis la titolon Grafo de Hülchrath kaj Sinjoro de Tomburg. En 1298 li vendis al sia frato, Grafo Ditriĥo la 6-a/8-a de Kleve, la landon Linn. Siajn sude lokantajn posedaĵojn, aparte Tomburgon, Ditriĥo Lufo vendis en 1303 al la ĉefepiskopo de Kolonjo, Wigbold von Holte.

Fonto
-----

* de:Dietrich Luf II. (Kleve)

Literaturo
----------

* Dieter Kastner: *Die Territorialpolitik der Grafen von Kleve*, Duseldorfo 1972 (= Veröffentlichungen des historischen Vereins für den Niederrhein, insbesondere das alte Erzbistum Köln 11).
**Géry Leuliet** ([ĵeri lölje] ; naskiĝis la 12-an de januaro 1910 en Richebourg-l'Avoué, mortis la 1-an de januaro 2015 en Arras; vera nomo Géry-Jacques-Charles Leuliet) estis franca episkopo.

Li emeritas de sia okupo, episkopo en Amiens ekde la 15-a de januaro 1985.

Biografio
---------

Naskiĝinta en Richebourg-l'Avoué la 12-an de januaro 1910, li estis ordinita pastro la 8-an de julio 1933 por la diocezo de Arras.

Nomumita episkopo de la diocezo de Amiens la 14-an de februaro 1963, li estis konsekrita la 9-an de majo samjare. Li retiriĝis de sia ofico la 15-an de januaro 1985, atinginte aĝ-limon.

Dum sia servado, li konsekris MS-ron Jean Cuminal, episkopo de diocezo de Saint-Flour, kaj estis kun-konsekrinto de MS-roj Joseph Wicquart kaj Paul-Marie Guillaume.

La 13-an de majo 2012, Géry Leuliet estiĝis dojeno de tutmondaj episkopoj, 102-jara, post la morto de Antoine Nguyên Van Thien.

Vidu ankaŭ
----------

* Episkopo

Referencoj
----------

1. 1 2  Mro Gery Leuliet, doyen de l'épiscopat mondial, La Croix, 15-a de majo 2012

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Biografio de MS-ro Leuilet


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 308229
 |
Two views of the Earth from space.La Tero havas multajn diversajn ekosistemojn kaj ekologisisteman diversecon. Tiuj estas bildoj el la NASA pri la Tero: 2001 (maldekstre), 2002 (dekstre), titled *La Blua Globeto*.
**Diverseco de la ekosistemoj** temas pri la variado en ekosistemoj ene de geografia loko kaj ties ĝenerala efiko sur la homa ekzisto kaj la medio.

Ekosistema diverseco estas tipo de biodiverseco. Ĝi estas la variado en la ekosistemoj de regiono aŭ la variado en ekosistemoj en la tuta planedo. Biodiverseco estas grava ĉar ĝi klarigas ĉiesan akvon, plibonigas la klimaton, kaj havigas manĝaĵon. Ekologia diverseco inkludas la variadon kaj por surteraj kaj por akvaj ekosistemoj. Ekologia diverseco povas ankaŭ temi pri la variado en la komplekseco de biologia komunumo, inklude la nombron de diferencaj niĉoj, la nombro de trofaj niveloj kaj de aliaj ekologiaj procezoj. Ekzemplo de ekologia diverseco je tutmonda skalo estas la variado en ekosistemoj, kiel en dezertoj, arbaroj, herbejoj, malsekejoj kaj oceanoj. Ekologia diverseco estas la plej granda skalo de biodiverseco, kaj ene de ĉiu ekosistemo, estas granda kvanto kaj de specioj kaj de genetika diverseco.

Referencoj
----------

1. ↑ .  What is Biodiversity? - Definition and Relation to Ecosystem Stability. Alirita 29a de aprilo 2015.
2. ↑   (2009) "Ecosystems", *Environmental Science: In context*, In Context Series **1**. Detroit: Gale, p. 242–246. ISBN 978-1-4103-3754-2. OCLC 277051356.
3. ↑  Purdy, Elizabeth.  (2012) "Ecosystems", S. George Philander: *Encyclopedia of Global Warming & Climate Change*, 2‑a eldono **1**, Thousand Oaks, CA: SAGE Reference, p. 485–487. doi:10.4135/9781452218564. ISBN 978-1-4129-9261-9.
4. ↑   (2009) "Ecosystem Diversity", *Environmental Science: In Context*, In Context Series **1**. Detroit: Gale, p. 239–241. ISBN 978-1-4103-3754-2. OCLC 277051356.
**Calabazas de Fuentidueña** [kalaBAzas defŭentiDŬEnja] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo *Calabazas de Fuentidueña* estas etimologie komprenebla kiel Kukurboj de Fuentidueña alude al Fuentidueña, en la sama komarko.

Calabazas de Fuentidueña en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 14,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 27 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 50 el la jaro 2000 kaj 400 el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 67 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Aldeasoña, Vivar de Fuentidueña, Fuentidueña, Fuentesaúco de Fuentidueña, Fuentepiñel kaj Valles de Fuentidueña.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria kaj la ermitejo de Sankta Roĥo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766385
 |
Hans Moser dum jubileo de la grupo 2019
La **Esperanto-grupo *Lietzensee*** estas esperantista grupo en la kvartalo Charlottenburg de la germana ĉefurbo Berlino, proksime de la lago Lietzensee. Ĝi apartenas al la Esperanto-Ligo Berlino.

du membroj varbas por ĉiusemajna kunveno en 2020
La grupo estis fondita 1978 de Johannes Moser en la tiama "Seniorenheim Lietzensee" kaj aktivis ĝis 2018, kiam la domo estis fermita pro riparoj.

Ekde somero 2019 la Berlina landa asocio de la "Ruĝa Kruco" (Landesverband Berlin des Roten Kreuzes) transprenis la organizadon de la grupoj.

La membroj de la antaŭa grupo intertempe kunvenis en la maljunulejo de Hans Moser en Trautenaustrasse.

Varbilo por "Esperanto kiel terapio"
La nova grupo komencis en decembro 2019 per nova koncepto "Esperanto kiel terapio" laŭ la modelo de Alberto Flores el Brazilo.

|  |  |
| --- | --- |
| [[Dosiero:Ein Blick auf den Lietzensee in Berlin Charlottenburg. Luftbildaufnahme.jpg|maldekstra|eta|285ra|{{centre|La lago *Lietzensee* vidata el la aero]] | [[Dosiero:Charlottenburg - Lietzensee - geo.hlipp.de - 40516.jpg|maldekstra|eta|250ra|{{centre|akvofala kaskado en la parko *Lietzensee*]] |
**Johann Julius Gabelhofer,** laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj nomformo **Gabelhofer János Gyula** estis aŭstra pastro, piarista monaĥo, teologo, profesoro, bibliotekestro.

Johann Julius Gabelhofer  naskiĝis en 1753 en Freistadt. Li mortis la 7-an de februaro 1794 en Pest (urbo).

Biografio
---------

Johann Julius Gabelhofer lernis en Vieno. Li aliĝis al la piaristoj en 1768. Ekde 1774 li instruis en sia naskiĝurbo, krome li estis populara predikisto. Ekde 1786 li instruis teologion en urbo Pest. Post 2 jaroj li doktoriĝis, samtempe li estis nomumita profesoro en Reĝa Universitato de Pest. Ekde 1790 li estis bibliotekestro de Universitata Biblioteko (Pest). Supozeble li estis sekreta informisto pri movadoj de la studentoj.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Etwas über die Beleuchtung der Trenkischen Lebensbeschreibung* (1788)
* *Predigt vom Priesterstande am Peter und Paultage 1790. in der Piaristenkirche zu Pest bei Gelegenheit einer Primitz gehalten*
* *Oratio piis manibus comitis Gideonis a Ráday* (1792)
* *Predigt von den schrecklichen Verirrungen eines verderbten Volkes bei Gelegenheit des Dankfestes...* (1793)

Memorigiloj
-----------

* hotelo  germane

Fontoj
------

* hungare
* hungare
**János Szeberényi** [jAnoŝ seberEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szeberényi János** estis hungara kuracisto. Lia patro estis Lajos Zsigmond Szeberényi.

Dulingva memortabulo pri János Szeberényi
János Szeberényi  Arkivigite je 2016-12-26 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 16-an de majo 1896 en Békéscsaba, li mortis la 26-an de novembro 1961 en Békéscsaba.

Biografio
---------

János Szeberényi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Reĝa Universitato de Budapeŝto ekde 1914. 2 interrompoj okazis, ĉar li batalis dum la 1-a mondmilito, poste la rumanoj arestis lin, fine en 1921 li akiris medicinan diplomon. Post siaj studoj li estis asistanto en la universitata kliniko apud Sándor Korányi kaj li akiris fakdiplomon pri internaj malsanoj. Inter 1925 kaj 1928 li estis kuracisto de laboristoj en Békéscsaba. Depost la 2-a mondmilito li kuracadis ankaŭ en la urba centra kuracejo.

Memorigiloj
-----------

* hungara-slovaka memortabulo en Békéscsaba (2007)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 86-a paĝo)
**János Szidarovszky** [jAnoŝ sidarovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szidarovszky János** estis hungara lingvisto, latina filologo, profesoro, instruisto, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1935).

János Szidarovszky  naskiĝis la 20-an de oktobro 1881 en Budapeŝto. Li mortis la 30-an de decembro 1947 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Szidarovszky akiris diplomon en 1904, poste diplomon pri instruado en 1905 en Budapeŝto. Li ekinstruis en provinco en 1905, inter 1914 – 1920 li jam instruis en gimnazio en Budapeŝto. Inter 1924 – 1941 li instruis en Universitato Pázmány Péter en Budapeŝto, krome li instruis en la porinstruista lernejo. Li okupiĝis precipe pri hindoeŭropaj lingvoj.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Az indogermán mellékmondatok kötőszavai* (1925)
* *Nyelvtani apróságok* (1927)
* *A görög – r/nt – tövek* (1931)
* *A görög és latin nyelv hang- és alaktana* (1932 – 35)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero SZ kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**János Szilárd** [jAnoŝ silArd], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) **Szilárd János András** estis hungara kuracisto, profesoro, neŭrologo, psikiatro.

János Szilárd  naskiĝis la 23-an de aprilo 1928 en Tiszaföldvár. Li mortis la 16-an de oktobro 2015 en Szeged.

Biografio
---------

János Szilárd frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Szeged en 1952. Post siaj studoj li laboris en la psikiatria kliniko, poste en la urba hospitalo, fine li revenis al la kliniko. En 1964 li studvojaĝis al Ĉeĥoslovakio, poste li ricevis stipendion al Okcidenta Germanio. En 1974 li kandidatiĝis. Inter 1977 kaj 1993 li estis katedrestro, inter 1978-1984 li estis vicrektoro, inter 1986-1991 rektoro de la universitato. En 1 li estis o. Li ricevis 4 premiojn. Li havis edzinon, kiu naskis 5 gefilojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2016-05-07 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Bildoj de **Maria kun infano** (aǔ **Madono kun infano**) estas unu el la plej fundamentaj ikonoj de kristanismo. Ili reprezentas la Dipatrinon Maria, sole aŭ pli ofte kun ties filo Kristo. Post iom da rezistemo kaj debatoj, la vorto *Theotokos* ("Patrino de Dio") estis oficiale akceptita de la kristana Eklezio okaze de la koncilio de Efeso en la jaro 431. Sekvis miljara periodo, dum kiu la bildoj de Maria iĝis gravegaj por la tuta okcidenta arto.

Plejofte, kaj eĉ preskaŭ ĉiam se ŝi tenas Kriston, Maria sidas kaj estas montrita aŭ duone kaj komplete. Aliaj verkoj montras ŝin komplete kaj solan, starante.

Pentristoj kiuj pentris tiajn bildojn
-------------------------------------

* Filippo Lippi
* Bartolomé Esteban Murillo
* Andrea del Verrocchio
* Leonardo da Vinci
* Giambattista Pittoni
* Giovanni Bellini

* Madonna con bambino e due angeli Museo nazionale di Varsavia fare de Giambattista Pittoni*Madonna con bambino e due angeli* Museo nazionale di Varsavia fare de Giambattista Pittoni
* Madonna del Garofano (1478) Museo di Monaco di Baviera (Alte Pinakothek) fare de Leonardo da Vinci*Madonna del Garofano* (1478) Museo di Monaco di Baviera (Alte Pinakothek) fare de Leonardo da Vinci
* *Madono kun Infano* fare de Filippo Lippi
* Madonna del Belvedere, c. 1505-06. fare de Raffaello, Kunsthistorisches Museum, Vieno*Madonna del Belvedere*, c. 1505-06. fare de Raffaello, Kunsthistorisches Museum, Vieno
* Madonna col Bambino fare de Cimabue*Madonna col Bambino* fare de Cimabue
* Vergine e bamnino, 1642, Louvre fare de Laurent de La Hyre *Vergine e bamnino*, 1642, Louvre fare de Laurent de La Hyre

* Kategorio Maria kun infano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)