recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Bustillo de Chaves** [busTIljo deĈAbes] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco. 

Berrueces en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Bustillo de Chaves kaj Gordaliza de la Loma, okupas totalan areon de 21,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 63 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 73 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Parto de ĝia municipa teritorio estas integrita ene de la Birdoprotekta Areo ZEPA La Nava - Campos Norte apartenanta al la Reto Natura 2000.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kiu havas mudeĥaran turon kaj kelkaj vinkeloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763671
 |
**Butaritari** (konata ankaŭ kiel Kleine-Makin, Makin, insulo Pitt, Taritari kaj insulo Touching) estas atolo en la Pacifika Oceano, en la grupo de insuloj Gilbertoj, apartenantaj al Kiribato.

Geografio
---------

Je nur 3 km nordoriente de Butaritari estas linia rifo kun tri loĝataj insuletoj: Makin, Kiebu kaj Onne. Butaritari estis nomita «atolo Makin» fare de la Usona Armeo, kaj Makin iĝis «Makin Meang» (Malgranda Makin) por diferenci ilin.

Butaritari havas surfacon de 13,2 km² kaj 3224 loĝantojn (en 2015), dum Makin havas surfacon de 6,7 km² kaj 1990 loĝantojn (en 2015). Ĝi estas ĉirkaŭ 30 km longa el oriento okcidenten kaj 15 km el nordo suden. Kelkaj partoj de la insulo estas subakvaj, kaj inter ili estas kanaloj. Estas ankaŭ malgrandaj insuletoj inter tiuj kanaloj.

Historio
--------

Dum la Dua Mondmilito, Makin kaj Butaritari estis okupitaj de la japanoj, kiuj konstruis paron da aerodromoj kaj instalis tie koral-dispecigilon por akiri materialon por la konstruado de surterigaj vojoj.

La atolo estis milita celo por usonanoj kaj estis konkerita de tiuj la 23an de novembro 1943 per amfibia operaco nome Operaco Galvanic. La usona ŝipo Liscome Bay estis vrakigita dum tiu operaco ĉe Butaritari fare de la japana submarŝipo I-175.

Nuntempe ankoraŭ videblas duonsubakvaj restaĵoj ĉe la marbordoj kaj ankaŭ restaĵoj de aviadiloj.

Notoj
-----

1. ↑  «2015 POPULATION AND HOUSING CENSUS». Arkivigite je 2019-10-29 per la retarkivo Wayback Machine National Statistics Office (angle) (Bairiki, Tarawa): 31. 1a de septembro 2016. Alirita la 23an de januaro 2019.

* Kategorio Butaritari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 630297
* GND: 4508636-9
* VIAF: 5826150325588510090008 247376966, 5826150325588510090008
* SUDOC: 148341403
* NKC: ge841630
 |
**Butaĵo** aŭ **buto** estas grundoformiĝo, per kiu oni kovras malsuprajn partojn de la planto. Plej konataj ekzemploj estas la terpomo kaj arakido. La butoformado celas pli riĉan elformiĝon de la subteraj tuberoj, nuksoj tiel oni plurfoje formas butojn ĉe la arakido, post la floradoj.

Oni faras la buton tradicie per sarkilo, speciala butilo, aŭ plej moderne sur grandaj bienoj per specialaj maŝinoj.

Oni ankaŭ uzas **butaĵan kultivadon** por multobligo de diversaj plantoj, kiuj estas genereblaj per stikaĵoj (ekz. vito). Tiukaze la butaĵo altas je 5–8 cm kaj protektas kontraŭ la malfruaj frostoj (printempe kaj aŭtune), elsekiĝo kaj helpas la radikiĝon.

Butaĵa kultivado de la vitoj okazas, ĉar la grundo pli bone varmiĝas per buto kaj la vinberaro ne tuŝas la grundon, tiel malpli putriĝas, malsaniĝas.

Butilo estas tiu laborilo, kiu konsistas el maldika, metala plato laŭlarĝe metita sur longa tenilo, uzata por buti.

Eksteraj ligiloj
----------------

* eksperimento en Hungario, hungare Arkivigite je 2007-09-28 per la retarkivo Wayback Machine
La **Konvencio de Lisbono** aŭ **Konvencio pri la agnosko de la kvalifikoj rilataj al la supera edukado en la eŭropa regiono** estas internacia traktato de Konsilio de Eŭropo kaj de UNESKO.kiu datas de la 11-a de aprilo 1997. Ĝi temas pri la agnosko de la kvalifikoj rilataj al la supera edukado en la eŭropa regiono. Ĝi estas unu el la aktoj kiuj preparas la procezon de Bolonjo kiu celis fari de Eŭropo tutmonde konkureman areon de la scio-ekonomio, kaj kiu kondukis al reformo de diplomoj (bakalaŭro - magistro - doktoreco).

Ĝi estas la sekvo al nombro de aliaj eŭropaj konvencioj: 

* Eŭropa konvencio rilate al la ekvivalento de diplomoj kiuj donas aliron al universitatoj (1953)
* Eŭropa konvencio pri la ekvivalento de la periodoj de universitataj studoj (1956)
* Eŭropa konvencio pri la akademia agnosko de la universitataj kvalifikoj (1959)
* Aldona protokolo al la eŭropa konvencio rilate al la ekvivalento de diplomoj kiuj donas aliron al universitatoj (1964)
* Eŭropa konvencio pri la ĝenerala ekvivalento de la periodoj de universitataj studoj (1990)


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri années 1990 |
| Portala ikono | Portalo pri Conseil de l'Europe |
| Portala ikono | Portalo pri éducation |
| Portala ikono | Portalo pri Europe |
| Portala ikono | Portalo pri relations internationales |

Noto kaj referencoj
-------------------

Tiu ĉi artikolo estas traduko de la artikolo Convention de Lisbonne en la franca vikipedio, listo de aŭtoroj.

Vidu ankaŭ
----------

Konsilio de Eŭropo

Eŭropa spaco de la supera edukado

Listo de la traktatoj de la Konsilio de Eŭropo

Eksteraj ligiloj
----------------

(franca) Traktato n-ro165 - Konvencio pri la agnosko de la kvalifikoj rilataj al la supera edukado en la eŭropa regiono - *Konsilio de Eŭropo*

(franca) Stato de la subskriboj kaj ratifoj de la traktato 165 - *Konsilio de Eŭropo*
**Buchschachen** [buĥŝaĥen], hungare **Őribükkösd** [Oribukoŝd] estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Markt Allhau.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 317 m
* Loĝantaro:
* Telefonprefikso:
* Poŝtkodo: 7411
* Aŭtokodo: OW
* 47° 19′ 00″ N 16° 06′ 00″ O﻿ / ﻿47.31667 °N, 16.10000 °O﻿ / 47.31667; 16.10000 (mapo)Koordinatoj: 47° 19′ 00″ N 16° 06′ 00″ O﻿ / ﻿47.31667 °N, 16.10000 °O﻿ / 47.31667; 16.10000 (mapo)

Situo
-----

Oberwart troviĝas je 10 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la loko devenis el 1263 en formo *"Sah"*. Tiutempe fortikaĵo konstruiĝis en la neloĝata arbaro. La vilaĝo mem aperis unuafoje en 1532 en germana formo *"Puechschachen"*, sed ĝuste en tiu jaro la turkoj detruis ĝin. En 1750 ciganoj alvenis. La lernejo ekfunkciis en 1822. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis novan hungarecan loknomon. En 1910 vivis en Őribükkösd 1010 homoj (aŭstroj en majoritato, ciganoj en minoritato). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1945 la bataloj daŭris 3 monatojn. En 1971 Buchschachen aliĝis al Markt Allhau.

Vidindaĵoj
----------

* restaĵoj de iama fortikaĵo

* Kategorio Buchschachen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Bucheggberg** (en la alemana lingvo **Buechibärg**) estas malalta montoĉeno en la Svisa Mezlando en la kantonoj Soloturno kaj Berno.

Geografio
---------

La plej granda parto de la montareto kongruas praktike kun la teritorio de la distrikto Bucheggberg, al kiu la montoĉeno donas sian nomon. Ĝia plej alta pinto *Flüeli* situas norde de la komunumo Biezwil kaj atingas altecon de 673 m s.m. La montoĉeno etendiĝos de la bordo de la rivero Aro okcidente de Lüsslingen sudokcidenten ĝis norde de Lyss. Ĝian nordorientan kaj nordan limon formas la rivero Aro, ĝan sudokcidentan limon la rivero Limpach. En sudoriento la limon formas la Malnova Aro.

Krom Flüeli pintoj estas Hubel (654 m s.m.), Horad (657 m s.m.), Chalgen (660 m s.m.) kaj Schöniberg (654 m s.m.).

Geologio
--------

La montaro konsistas plejparte el terciaraj molasosedimentoj, kiuj estis alportitaj de la alpaj riveroj antaŭ 22 ĝis 30 milionoj da jaroj kaj tiam denove per riveroj elfositaj. Dum la glaciepoko la Rodanglaĉero kaj la Arglaĉero modelis la kamparon.

Loĝantaro
---------

Bucheggberg estas kovrita de malgrandaj kamparaj setlejoj kaj restis agrikultura regiono maldense loĝata.

Trafiko
-------

Fervojlinio pasas nur en nordokcidento, temas pri la fervojlinio de Soloturno al Zollikofen. En nordo estas aliro al la nacia aŭtoŝoseo A5. La vilaĝoj en la montaro mem estas konektitaj nur per flankaj stratoj kaj atingeblas per diversaj lokaj bus- kaj poŝtaŭtolinioj.

Historio
--------

En la regiono de Bucheggberg jam en la ŝtonepoko setlis homoj, kaj estis faritaj ankaŭ diversaj trovaĵoj el la romia epoko. La nomo aperas unuan fojon en dokumento de la jaro 1175 kiel *Boucecca*. En mezepoko la regiono estis regita de la Grafoj de Buchegg, kies regejo estis parto de la kampargrafejo Burgonjo.
En la jaro 1391 la regejo Buchegg estis akirita de la urbo Soloturno, kiu ĝin transformis al la voktejo Bucheggberg. Ĝis la Helveta Revolucio la malalta jurisdikcio estis ĉe Soloturno, dum la alta jurisdikcio troviĝis ĉe la berna kampartribunalo en Zollikofen. Dum la tempo de la Helveta Respubliko la regiono apartenis parte al la tiama distrikto Biberist, ek de la jaro 1803 ekzistas la hodiaŭa distrikto Bucheggberg, kiu grandparte kongruas kun la teritorio de la montoĉeno.

Vidu ankaŭ
----------

* Distrikto Bucheggberg

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo pri la regiono Bucheggberg
**Cecilia** estas kuba kinofilmo, kiun en 1981 produktis Humberto Solás. Modelo estas la romano „Cecilia Valdés o La Loma del Ángel" de Cirilo Villaverde, kiu aperis ĉe eldonejo Cátedra, Madrido 1992.

Agado
-----

Proksimume 1830 sur Kubo vivas Cecilia Valdés, filino de malhelhaŭta familio, kiu laboras por tajloro Uribe. Pro ŝia beleco kaj eksterordinara helhaŭteco ŝiaj patrino kaj avino volas instigi ŝin trovi riĉan blankulan edzon. Dum vespera festo Cecilia konatiĝas kun Leonardo Gamboa, filo de riĉa plantejoposedanto. José Dolores Pimento, amiko de Uribe, la dunginto de Cecilia, kiu ankaŭ estas enamiĝinta en Cecilia, dum tio preparas ribelon. Uribe hezitas. Por pruvi al Cecilia sian amon, Leonardo kaŝas vunditan malhelhaŭtan revoluciulon. La patrino de Leonardo devigas sian filon, geedziĝi kun Amanda, laŭstata blankulino. Krom tio ŝi denuncas al la guberniestro la kaŝejon de la vundito, kiu post tio estas arestata. Leonardo ne havas la forton, rezisti al sia patrino kaj distanciĝi de la kruela sklavotenado de sia familio. Dum tradicia karnavala festo la ribelo eksplodas. Uribe provas mortigi la policestron, sed li fiaskas, ĉar li ne pafas je la ĝusta momento, kaj estas arestata. José deziras venĝon pro la perfido de la patrino de Leonardo kontraŭ la revoluciulo. Cecilia donas al li ponardon kaj petas lin, mortigi ne Leonardon, sed lian patrinon. Por eskapi la policon, José surhavas karnavalan kostumon, kiam li dum la geedziĝo enpenetras en la preĝejon kaj ponardas Leonardo. Cecilia mortfaligas sin post tio de la preĝejturo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Cecilia Valdés*  en Interreta filma datumbazo (angle)

Referencoj
----------

1. ↑  Meisterwerke des kubanischen Films. 1-a presaĵo, Berlino, 2006
**Cebrones del Río** [zeBROnes delRIo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de La Bañeza* (Tero Banjeza), en la suda centro de la provinco. *Cebrones del Río* estas komprenebla etimologie kiel Zebruloj de la Rivero, alude al tipo de naturaj ĉevaloj iam vivantaj en Iberio, el kiuj portugaloj nomis la sudafrikajn zebrojn, kaj el kio deriviĝis aliaj loknomoj kiel Cebreros, Pedrafita do Cebreiro, kaj multaj aliaj en Hispanio kaj Portugalio. Pri la nomo en la blazono videblas du tiaj praĉevaloj super rivero.

Komarkoj de la provinco Leono; *La Bañeza* sude, centre, violkolora.
Ponto super la rivero Órbigo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Cebrones del Río, San Juan de Torres kaj San Martín de Torres, okupas totalan areon de 21,21 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 423 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 52 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun La Bañeza, Regueras de Arriba, Valdefuentes del Páramo, Zotes del Páramo, Santa Elena de Jamuz, Roperuelos del Páramo kaj Quintana del Marco.

Historio
--------

Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste suferis pro la Milito de Hispana Sendependiĝo.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758402
 |
Skemo de ceda heredo de malsano
**Ceda heredo** estas speco de genetika heredo, ĉe kiu certa heredebla eco aperas nur, se ne ekzistas geno por kontraŭa eco. la cede heredata eco do "cedas" antaŭ la alia.

En vivuloj kun seksa reproduktado tio kutime signifas, ke la ceda eco devas ekzisti en la genoj de ambaŭ gepatroj. Ne necesas, ke ĝi aperu (manifestiĝu) ĉe ili; eblas, ke ĉe ambaŭ ĝi estas superata de kontraŭa eco. Tamen ĝi povas aperi ĉe ido.

Ekzemplo, kiun konstatis jam Gregor Mendel, estas la flor-koloro de pizoj (*Pisum sativum*): Ĝi estas blanka, se ambaŭ koncernaj genoj estas blank-koloraj, sed ruĝa, se eĉ nur unu el ili estas ruĝ-kolora. Do la blanka koloro cedas al la ruĝa.

La ceda heredo ebligas la heredadon de mortigaj heredaj malsanoj, eĉ se la malsanuloj kutime ne atingas la aĝon de reproduktivo.

Tiuj ĉi konsideroj estas pri ne-seksaj kromosomoj (aŭtosomoj). Speciala kazo estas ecoj, kies genoj estas sur seksa kromosomo: Ĉar la du seksaj kromosomoj de viro havas tre malsaman strukturon, povas esti, ke por certa eco ekzistas nur unu geno. Tial ekzemple viroj pli ofte ol virinoj suferas pro kolorblindeco, kiu estas cede heredebla: Ĉe la pliparto de virinoj la alia kromosomo kompensas la mankon, sed ĉe viroj tio ne eblas.

* Kategorio Ceda heredo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Gölle** estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár. Laŭ la onidiro nomo de ĉevalo de Béla la 4-a estis Gölle, kiu tiutempe vojeraris tie.

Kastelo en Gölle
Memortabulo de István Fekete

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 45 km²
* Loĝantaro: 1150
* Poŝtkodo: 7272
* Telefonprefikso: 82

Situo
-----

Gölle situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Dombóvár troviĝas 14, Igal 16, Kaposvár 23, Sásd 25 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1550. Poste la turkoj faris senhoma la vilaĝon, kiu rehomiĝis en 1618. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

Naskiĝdomo de István Fekete
* romkatolika baroka Preĝejo Metamorfozo de Kristo (Gölle) de 1756, la turo estas 32 m-ojn alta
* kastelo de Festetics [feŝtetiĉ] el la 19-a jarcento
* muzeo pri verkisto István Fekete, kiu tie naskiĝis en la 25-an de januaro 1900
* statuo de István Fekete

Famuloj
-------

En Gölle naskiĝis:

* verkisto István Fekete
* kantisto Vali Rácz

Fontoj
------

* hungara Vikipedio
* http/maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu

* Kategorio Gölle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**István Simonovits** [iŝtvAn ŝimonoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Simonovits István** estis hungara kuracisto, hematologo, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1985). Lia filo estis Miklós Simonovits.

István Simonovits  naskiĝis la 24-an de decembro 1907 en Hungara reĝlando en Bácskeresztúr (nuntempa Ruski Krstur en Serbio). Li mortis la 12-an de majo 1985 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Simonovits frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1926-1932, dume ekde 1928 li jam laboris en biokemia instituto. Post la diplomo komence li kuracadis kormalsanulojn. Dum la 2-a mondmilito li laboris en la ambulanco, krome li havis ankaŭ privatan kuracejon. Inter 1945-1963 li laboris en la ministerio, kie post jaroj li estis vicministro. Ekde 1960 li instruis. Li doktoriĝis en 1976 antaŭ la akademio. Li ricevis diversajn memormedalojn.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Über die optische Aktivität des Hämo­globins* (1931)
* *A novurit hatásának erősítése ureummal* (1938)
* *A falu egészségügye* (1948)
* *Társadalom­egészségügy és egészségügyi szervezéstudomány* (1966)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero S kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 461194
* VIAF: 121435109
* ISNI: 0000 0000 7943 4274
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La birdogenro ***Colymboides*** enhavas tri speciojn de prakolimboj dataj el malsupra Oligoceno aŭ supra Mioceno. Ĝi estas la plej aĝa senerara gavioforma genro konata ĝis 2009, estas amplekse konata el frua Priaboniano – antaŭ ĉirkaŭ 37 milionoj da jaroj (mj) en malsupra Eoceno – al supra Mioceno (malsupra Burdigaliano, malpli ol 20 mj) el nesalakvaj kaj maraj rokoj de okcidenta Eŭrazio norde de Alpa sistemo, inter Atlantiko kaj la iama Turgaja Maro. Ĝi estas kutime lokita jam en la Gaviedoj, sed kutime en subfamilio Kolimboidenoj, dum la modernaj kolimboj formus la subfamilion **Gavienoj**. Sed la materialo de *Colymboides* estas ĝenerale tre distinga el la modernaj kolimboj, kaj povus fakte aparteni al nune formortinta familio de primitivaj gavioformaj. Plie, la supozita genro povus bone esti estinta parafiletika, ekzemple pri *Dyspetornis* – kiu estas nune enhavata ene – kaj povus esti separata denove. Kruro de nepriskribita malgranda kolimbo estis trovita en kuŝejo de malsupra Oligoceno ĉe Enspel (Germanio); ĝi povus aŭ ne aparteni al *Colymboides*. La plej bone studita specio, *Colymboides minutus*, estis priskribita de Robert Storer kel multe pli malgranda ol la modernaj kolimboj kaj ne tiom bone adaptita al plonĝado.

Notoj
-----

Referencoj
----------

1. ↑  Kelkaj (ĉefe Robert W. Storer) malkonsentis, kutime ĉar ili separis *Gaviella* en plej baza subfamilio de Gaviedoj kaj konsideris *Colymboides* la praulo de *Gavia*. Pli ĵusaj fakuloj ĝenerale malkonsentas almenaŭ rilate tiun lastan: Storer (1956), Olson (1985), Mayr (2009: pp.75–76)
2. ↑  Robert W. Storer (1956). "The fossil loon, *Colymboides minutus*", *The Condor* **58** (6), p. 413–426.
**Talarrubias** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. 

La loĝantoj nomiĝas *talarrubianos*. La censita populacio en 2008 estis de 3.646 loĝantoj.

Situo
-----

Talarrubias estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto La Siberia, je altitudo de 435 m; je 172 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 112 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 339,3 km².

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Ĉirkaŭaĵo
---------

Proksime estas la Akvorezervejo de García de Sola, konata ankaŭ kiel "Puerto Peña", de kie eliras kanaloj por irigacio kaj kie estas bela pejzaĝo kun rokomontoj kie nestumas vulturoj kaj aliaj interesaj birdospecioj.

Historio
--------

Estas restaĵo en la municipa teritorio de la Paleolitiko, Ĥalkolitiko (surrokaj pentraĵoj) kaj de antaŭroia epoko. Sed plej abundas tiuj de la romia epoko kaj estas ankaŭ de la visigotoj kaj araboj.

La mezepoka deveno de la vilaĝo rilatas al la graveco de la tiama Puebla de Alcocer kaj de la militaj ordenoj de Templanoj kaj Calatrava dekomence kaj poste de tiu de Alcántara. Dum la 15a kaj 16a jarcentoj la vilaĝo prosperas, kion pruvas la grandeco de la projektita preĝejo. En 1583 okazis terura nigra pesto kio mortigis vilaĝanojn ĉefe de apudaj domaroj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo pri la komarko de la Siberia Extremeña
* El Vespertino de Talarrubias, reta ĵurnalo de Talarrubias Arkivigite je 2018-07-12 per la retarkivo Wayback Machine
* Akvorezervejo de Garcia de Sola
* Retejo de la municipo
* Duonmonata gazeto de Talarrubias[*rompita ligilo*]
Koordinatoj: 47° 55′ 37″ N 3° 31′ 25″ O﻿ / ﻿47.92694 °N, 3.52361 °O﻿ / 47.92694; 3.52361 (mapo)

**Bonnard** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Ĝi havis 934 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2011.

Geografio
---------

Bonnard etendiĝas sur 4,02 km², kaj havis 934 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 232 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo-Franĉkonteo.

En ĉi tiu komunumo la rivero Serein enfluas en la riveron Yonne.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2014 venkis en la komunumo S-ro Jean-Luc Warie, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉdonojn (0,81% de voĉoj) en 2004, 2 voĉdonojn (0,92% de voĉoj) en 2009 kaj 4 voĉdonojn (1,50% de voĉoj) en 2014.

Administrado
------------

Bonnard apartenas al la kantono Migennes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Migennes
La Egidio-kirko en Windehausen de sudokcidento
La **Preĝejo Sankta Egidio** (germane: *Ägidienkirche*) troviĝas en Windehausen, Germanio, en la centro en la strato Kirchstraße. Ĝi estas protestantisma.

Historio
--------

Unua mencio de la loko estis endokumente en la jro 1158. Tie ankaŭ legeblas ke la Konvento Sankta Kruco de Nordhausen estis la doninto patrona de la kirko en Windehausen. Temas pri unu el la malmultaj slavaj setlejoj de ĉe *Goldene Aue* havinte rondan cirklon defendan kun foso. La alveno de slavaj koloniistoj okazis inter la jarcentoj 7-a kaj 9-a. La nomo *Windehausen* mem aludas al tio (*Wenden, Windische* estas en la germana lingvo vorto por slavaj gentoj]].

Priskribo
---------

La ardeze kovrita, alta kirkoturo leviĝas super la domojn de la vilaĝo. Ĝi faritis en la mezo de la 13-a jarcento el brikŝtonaĵo kun speciala angularo ĉirkaŭĉizita. Belegas la interno baroka, kiu nove faritis en 1725. En ĝi estas ankaŭ ambona altaro de ĉirkaŭ 1700. Kulturhistorie gravega estas pietato el tilia ligno nomiĝanta slave *Pomaj Bog* (Dio helpu). Verŝajnas pri artaĵo el la 14-a jarcento, do la figuro nombriĝas inter la plej malnovaj plastikoj siaspece en la lando. La madono-figuro havas altecon de 1,20 metroj, la filo Jesuo Kristo nur ege malpli malgrandas: lia kapo rigardas la patrinon, ne la fidelulon, kio malmultas ĉe tiaj artaj aĵoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Gazetartikolo pri renoviĝo de la paroĥestra domo apud la kirko
**KOVACSÓCZY Farkas** (kovaĉo:ci) estis hungara humanisto, kanceliero de Transilvanujo naskita ĉ. en 1540 kaj mortinta en Szamosújvár la 11-an de septembro 1594.

Biografio
---------

Farkas Kovacsóczy estis ido de nobila familio transloĝinta el Slavonio al Transilvanujo. Li studis en Francujo kaj Padovo. Reveninte li servis en kortego de reganto Stefano Báthori, kiun li sekvis ankaŭ al Pollando. En jaroj 1576–78 li estis la sekretario de kancelario transilvanuja de Krakovo. En somero de 1578 li estis ĉe Kristofo Báthori kanceliero de Transilvanujo. Ekde 1581 dum Sigmundo Báthori li estis ankaŭ ano de 12 anaj konsilantaro, poste de 1583 ano de trimembra regantkonsilantaro. Li estis kontraŭ de rompo kun turkoj, tial la reganto kaptigis lin kaj sufokigis lin en malliberejo.

Verkoj
------

* *De administratione Transylvaniae*, 1584).

Literaturo
----------

* Szádeczky Lajos: K. F. (1891).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Preĝejo monakeja tre bela de Ichtershausen
La **Preĝejo Sankta Georgo** (germane: *Klosterkirche St. Georg*) preĝejo protestantisma estas en Ichtershausen, Germanio.

Historio
--------

La cisterciana monakejo en la jaro 1147 fare de Frideruna de Grumbach kaj ties filo fonditis. Kiam la monakinoj alvenis, preĝejo (de 1133) jam finfarita estis. La frokulinoj rekte estis sub la hegemonio de la ĉefepiskopo de Majenco, ĉar la virseksa ordensekcio rifuzis bonvenon de la monakinoj ene de konventaro regiona. Sekve tie ĉi dum longa tempo ekzistis la unusola cistercianina instituto en norda Germanio. En la jaro 1525, dum la Kamparanaj ribeloj, la monakejo ne nur priŝtelitis sed - post la de superuloj organizita enkonduko de Reformacio - malfonditis laŭ ordono de la prnlektisto de Saksio. 

En la jaro 1546 la aliancanoj de la Ŝmalkalda Ligo renkontiĝis surloke por strategiumi kontraŭ la katolika imperiestro. La monakejo profanita rezidejo princa iĝis en la jaroj 1813 kaj en 1814 malsanulejo. De la fino de la 19-a jarcento ĝis 2014 ĝi servis kiel prizono. En la jaro 2000 la aloj nordaj, kiujn incendio en la 17-a jarcento ruinigis, restaŭriĝis.

Muzeo kaj monumento
-------------------

Ĉe la preĝejo monumento en honoro de Wilhelm Hey starigitis; en apuda eksa paroĥejo instalitis ankaŭ muzeo pri regionhistoriaĵoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Georgo (Ichtershausen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Paĝo kun multaj informoj ĉi-prie
* Informoj sur historia paĝaro de la erfurta universitato
**Franciszek ENDER** (n. la 26-an de decembro 1858 en la distrikto Czortków, m. la 1-an de aprilo 1939 en Lodzo) estis pola esperantisto, kemiisto (produktanto de fruktovinoj).

Laŭ Enciklopedio de Esperanto, Ender unue estis volapukisto, kaj poste, sub influo de Grabowski, Kabe k. a. fariĝis esperantisto. Tamen laŭ lia filino, d-ro Janina Ender, li ekkonis Esperanton jam en 1887 per la Unua Libro. Unue skeptika pri la lingvo, baldaŭ sendis entuziasman leteron al LLZ kaj eklaboris por la internacia lingvo.

Post la transloĝiĝo al Lodzo Franciszek Ender komencis instrui Esperanton en 1905 en privata lernejo, skribis artikolojn en loka gazetaro kaj prelegis pri la lingvo. En 1908 li fondis filion de Pola Esperanto-Societo en Lodzo kaj restis ĝia prezidanto ĝis la unua mondmilito. Post la milito Ender iĝis ĝia honora membro.

Aŭtoro de artikoloj en Pola Esperantisto.

Tradukoj
--------

* *Ama Bileto*, komedieto de Michał Bałucki, 1909
* *A… B… C…*, novelo de Eliza Orzeszko, 1909

Referencoj
----------

1. 1 2 3  Rememoroj pri mia patro – Pola Esperantisto, 1-2/1959
2. ↑  *Enciklopedio de Esperanto*, vd. ENDER Franciszek
3. ↑  Skanaĵo de la Esperanto-traduko en Vikimedia Komunejo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Franciszek Ender en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Libroj kaj aliaj dokumentoj[*rompita ligilo*] de kaj pri Franciszek Ender en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo Arkivigite je 2007-12-21 per la retarkivo Wayback Machine
**Franciszek Fiszer**, konata kiel **Franc Fiszer** (naskiĝis la 25-an de marto 1860 en Ławy, distrikto Ostrołęcki, mortis la 9-an de aprilo 1937) – pola filozofo, erudito, figuro el la medio de kabaredoj kaj artistaj-literaturaj rondoj. Li amikiĝis kun pluraj literaturistoj kaj filozofoj. Konata danke al multaj anekdotoj kaj ŝercoj kreitaj de si kaj pri li.

Vivo
----

Franciszek Józef Marian Fiszer naskiĝis en bieno apud Ostrołęka en familio de Teresa el domo Glinczanka kaj Józef Fiszer. La patro devenis de poligita en la 18-a jarcento germana nobelaro kaj estis malproksima parenco de generalo Stanisław Fiszer, kaj la patrino apartenis al pola bienularo. Li naskiĝs kiam liaj gepatroj pasis jam 40-an vovojaron kaj sufiĉe frue iĝis orfo.

Edukiĝis en Łomża kaj Varsovio, kaj poste studis filozofion en Leipzigo, sed ne finis.

En la 80-aj jaroj de la 19-a jarcento translokiĝis al Varsovio, kie iĝis frekventulo de la plej konataj tiutempe varsoviaj kafejoj, restoracioj kaj kabaredoj. Kun paso de la tempo iĝis konata figuro de la societa vivo de la ĉefurbo; li estis amikiĝinta kun plimulto de polaj verkistoj, poetoj, artistoj kaj politikistoj. Kaj estis konata de siaj ekzistadismaj monologoj kaj anekdotoj. En la intermilita periodo Fiszer iĝis la plej konata inter varsovia societa pintularo, ornamo de sennombraj baloj kaj solenaĵoj.

Heredita de li familia bieno estis neglektita kaj baldaŭ likvidita pro ŝuldoj. Tio tamen nenion ŝanĝis en la vivo de Fiszer, restoraciistoj volonte lin gastis, ĉar li estis iranta reklamo de iliaj ejoj.

Inter liaj plej proksimaj amikoj estis Bolesław Leśmian (oni opinias, ke ĝuste Fiszer kreis lian artistan pseŭdonomon), Stefan Żeromski, Władysław Reymont, Skamander-grupo: Antoni Słonimski kaj Julian Tuwim, Jan Lechoń, Zenon Przesmycki, Artur Rubinstein kaj Antoni Lange. Kvankam Fiszer mem eldonis nenian libron, lia persono aperas en preskaŭ ĉiu rememoro de polaj artistoj.

La 11-an de aprilo 1937 estis entombigita en Militista Tombejo Powązki.

En 1985 historioj pri Franciszek Fiszer el diversaj taglibroj kaj rememoroj estis kolektitaj de Roman Loth en la libro *Na rogu świata i nieskończoności* (Rande de la mondo kaj senfineco).

Bibliografio
------------

* Kazimierz Błeszyński, „Franciszek Fiszer jako filozof", Franciszek Fiszer kiel filozofo, en: revuo "Skamander" 1939
* Roman Loth, „Na rogu świata i nieskończoności", PIW, Warszawa 1985 (ISBN 83-06-01067-1); reeldono Iskry 2010

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Franciszek Fiszer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Franciszk Fiszer


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 607137
* GND: 129087564
* LCCN: n86103086
* VIAF: 24933264
* ISNI: 0000 0000 7849 2069
* BNF: 15791488h
* NKC: jn20030616005
 |
Koordinatoj: 49° 16′ 29″ N 17° 37′ 02″ O﻿ / ﻿49.27472 °N, 17.61722 °O﻿ / 49.27472; 17.61722 (mapo)

**Franckovice** (germane: *Franzkowitz*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, eksa municipo, kies konstruareo estas kunkreskinta kun konstruareo de municipo Racková, kies konsisto Franckovice estas.

Historio
--------

Franckovice estiĝis en la jaro 1793 pro disparceligado de korto ĉe Racková. Ekde la jaro 1794 Franckovice gvidis memstaran parcelan libron En la 50-aj kaj la 60-aj jaroj de la 19-a jarcento konsisto de municipo Franckovice estis ses kilometrojn malproksimaj antaŭurboj de Holešov - Novosady kaj Plačkov.

Franckovice mem konstis el tri urbanisme tute malsamaj partoj: el du partoj de la propra Franckovice, senpere najbaranta kun konstruareo de municipo Racková (stratvilaĝo laŭlonge laŭ vojo ĝis Lechotice kaj konstruareo super la vilaĝplaco de Racková malantaŭ la hodiaŭa baza lernejo), kaj el la tria parto, kiu estis solejo Strhanec,kiu havis statuson de loka parto de municipo. Franckovice perdis la memstarecon en la jaro 1949, kiam ĝi estis alligita al municipo Racková.

Pluaj fotoj
-----------

* Strato en RackováStrato en Racková

Referencoj
----------

1. ↑  Historie obce Racková
2. ↑  Kuča, Karel.  (1997) *Města a městečka v Čechách, na Moravě a ve Slezsku. II. díl, H – Kole*. Prago: Libri, p. 115. ISBN 80-85983-14-1.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Racková (1) |
| --- |
| Racková ~ cetera: Franckovice |

 |
**Franciszek BIEDA** (naskiĝis la 17-an de decembro 1896 en Sowliny apud Limanowa, mortis la 20-an de septembro 1982 en Krakovo) – pola paleontologo kaj profesoro, kies esploroj pri foraminiferoj de kenozoiko kontribuas al serĉado de nafto.

Vivo
----

Dum frekvento al liceo kiel volontulo enskribiĝis al Polaj Legioj de Józef Piłsudski kaj batalis suferante seriozan vundon. Post la unua mondmilito studis geologion en Jagelona Universitato, post kiu iĝis asistanto. En 1933 habilitiĝis. Post forkuro de germanoj el Krakovo iĝis gvidanto de Geologia Fako de JU, plenumante la funkcion ĝis fino de 1945, kaj laborante tie ĝis 1951. De septembro 1947 gvidis geologion en la krakova WSP (Supera Pedagogia Lernejo), kie kreis Natur-Geografian Fakultaton, kies dekano elektiĝis en 1948 plenumante la funkcion ĝis februaro 1951. En 1951 iĝis gvidanto de Paleontologia Fako de AGH Universitato de Scienco kaj Teknologio, kio rezultis de transiro de geologio de JU al AGH. En 1967 emeritiĝis. Entombigita en Rakowicki-Tombejo. Ĉefa esplordirekto de Franciszek Bieda estis esplorado de kenozoikaj foraminiferoj. Aŭtoro de vasta universitata lernolibro Paleozoologio, honora membro de Pola Geologia Societo.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Paleozoologia* (Paleozoologio), unua volumo, Senvertebruloj Wydawnictwa Geologiczne (Geologiaj Eldonejoj), 1966, p. 662.
* *Paleozoologia*, dua volumo, Ĥorduloj, Wydawnictwa Geologiczne, 1969 p. 582.
* *Zarys dziejów paleontologii w Krakowie* (Skizo de historio pri paleontologio en Krakovo), Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1976

Bibliografio
------------

W. Krach, *Franciszek Bieda (1897–1982)*, "Przegląd Geologiczny" (Geologia Revuo) n-ro 4, 1983, p. 269–270

* Kategorio Franciszek Bieda en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 576511
* LCCN: n85807012
* VIAF: 101893210
* ISNI: 0000 0000 7160 7150
* SUDOC: 126496420
* NKC: mub2012683359
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Mlýny (apartigilo) |

Koordinatoj: 50° 48′ 46″ N 14° 29′ 43″ O﻿ / ﻿50.81278 °N, 14.49528 °O﻿ / 50.81278; 14.49528 (mapo)

**Mlýny** (germane *Hillemühl 2.Teil*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Kytlice. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km okcidente de Kytlice. Estas ĉi tie registritaj 92 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 85 loĝantoj.

Mlýny situas en katastra teritorio **Kytlické Mlýny** kun areo 8,87 km².

Historio
--------

La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1670.

### Fervoja akcidento en la jaro 1975

La 24-an de aŭgusto 1975 okazis forveturo de fervojaj vagonoj ŝarĝitaj per karbopolvo el fervoja haltejo direkte al Česká Kamenice. La vagomnoj tuj post la haltejo kunpuŝiĝis kun lokomotivo sur la sama relo; sed lokomotivestro spiritĉeeste veturigis la lokomotivon en lasama direkto, por ke li malaltigu abrupteco de la frapego. Sed rilate al abrupta dekliniĝo de la vojo li ne sukcesis haltigi la vagonojn kaj la vagonaro eĉ spite al la intensa bremisigado de lokomotivo trapeliĝis per grandega rapideco tra Horní Kamenice, Česká Kamenice kaj Markvartice ĝis Benešov nad Ploučnicí. Malantaŭ Markvartice memvole elreliĝis la unua vagonoj, kiuj neniigis relan supraĵon. Oni sukcesis bremsigi la vagonaron nur antaŭ Benešov nad Ploučnicí.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantoj kaj domoj|  | 1869 | 1880 | 1890 | 1900 | 1910 | 1921 | 1930 | 1950 | 1961 | 1970 | 1980 | 1991 | 2001 | 2011 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Loĝantoj | 555 | 512 | 486 | 529 | 611 | 512 | 475 | 225 | 177 | 121 | 102 | 56 | 77 | 88 |
| Domoj | 69 | 76 | 75 | 76 | 81 | 87 | 89 | 106 |. | 41 | 37 | 37 | 68 | 72 |
| Indikojn el la jaro 1950 kaj 1961 ensumigas indikoj de loka parto Hillův Mlýn.Indikoj el la jaro 1961 estas ensumigita en domoj de loka parto Kytlice. |

Memorindaĵoj
------------

* Kamparana domo n-ro 8

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Kytlice (5) |
| --- |
| Dolní Falknov ~ Falknov ~ Hillův Mlýn ~ Kytlice ~ Mlýny |

 |
**Mária Zádori,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Zádori Mária** estis hungara kantisto (soprano), membro de Hungara Arta Akademio (korespondanta en 2013, ordinara en 2017). Ŝia origina familia nomo estis *Horváth* (ŝi ŝanĝis la nomon al Zádori pro troa ofteco de Horváth).

Mária Zádori  naskiĝis la 4-an de septembro 1948 en Nagykanizsa.

Biografio
---------

Mária Zádori komencis lerni pianludon kaj kantadon en 1955. Ĝuste pos 10 jaroj li atingis la unuan lokon en kantokonkurso de Hungara Radio. En 1970 ŝi fondis kantistan ensemblon, ili kantadis precipe renesancajn kantadojn. Inter 1971 kaj 1986 ŝi estis ankaŭ membro de koruso de Hungara Radio, poste ŝi kantadis en la Tutlanda Filharmonio. Ekde 1981 foje-foje ŝi kantadas kun baroka ensemblo *Capella Savaria*. Ŝi faris turneojn en Eŭropo, Aŭstralio, Israelo, Usono. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2018, pli frue ekde 1987 aliajn premiojn. Ŝi naskis filinon en 1978.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2018-03-19 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Mária Sívó** [ŝIvO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sívó Mária** estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia origina familia nomo estis *Steinszhorn* [ŝtejnshorn] ĝis 1954, ŝia edzo estis Gyula Kamarás.

Mária Steinszhorn  naskiĝis la 24-an de decembro 1910 en Paks, ŝi mortis la 10-an de septembro 1985 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mária Sívó akiris diplomon en Teatra Akademio en 1936. Ŝia ĉefinstruisto estis Sándor Góth. Post siaj studoj ŝi debutis al trupo de Teatro Csokonai (Debrecen). En la teatra jaro 1938 ŝi apartenis al Teatro Magyar, poste ekzemple al Nacia Teatro (Szeged) (1939), Teatro de Kolozsvár (1941-). Ekde 1949 ĝis sia morto ŝi estis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto).

Ŝi edziĝis en 1941.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* Ibsen: *A vadkacsa* - Gina
* Ferenc Molnár: *A császár* - Violetta
* István Csurka: *Döglött aknák* - S-ino Paál

Elektitaj kinaj filmaj roloj
----------------------------

* *Magdolna* (1941) – virino en la kafejo
* *Rokonok* (1954) - edzino
* *Éjfélkor* (1957)
* *Hattyúdal* (1964) - S-ino Csordás

Elektitaj televiziaj filmaj roloj
---------------------------------

* *Menyegzö* (1962) - S-ino Hoffer
* *A harmadik határ* (1975) - kuracisto

Dubladaj roloj
--------------

* en kelkaj eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
*
**Said Baluĉi**, tute **Sejjed Navvab Mozaffari Balouchi** (perse سید نواب مظفری بلوچی, naskiĝis la 7-an de februaro 1962 en Raŝto, Irano) instruis la persan lingvon kaj persan literaturon en teheranaj universitatoj. Li fariĝis rifuĝinto kaj loĝas ekde 2013 en Nederlando.

### Esperanto

Li esperantistiĝis 23-jaraĝe memstudante. Poste li daŭrigis la studadon en la klasoj de Ĵila Sedighi kaj Mohammad Hasan Naser-eddin Sahebzamani. La temo de lia magistra tezo ĉe la universitato Azad en Tehrano estis "*Esperantigo de persaj poemaj kaj prozaj specimenoj*" (1998).

Li loĝas en Vaassen, Nederlando ekde 2013, estas membro de UEA ekde 1989 kaj UEA-fakdelegito ekde 1996. 

Li iĝis estrarano de Esperanto Nederland ekde 2016 kaj ĝia prezidanto por 2017-2018.

Citaĵo
------

> "Vivo sen idealo ne estas senchava vivo. Havi idealojn donas signifon al la vivo, eĉ se vi ne atingas ilin. Tiel vi restos okupata, scivolema kaj moviĝema. La vivo havas nenian sencon, ni devas doni al ĝi sencon". - Said Baluĉi
> 
>

Vidu ankaŭ
----------

Esperanto Nederland

Eksteraj ligiloj
----------------

* (fa, eo) La blogo de Baluĉi (ĝis 2013)
* Intervjuo kun Said okaze de lia eklaboro ĉe Espéranto France france
**Chocamán** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Chocamán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 062.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 16549 loĝantojn. El tiuj estis 8034 viroj kaj 8515 virinoj. La komunumo havas surfacon de 41.1 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 1 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 2 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1360 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 14293 personoj. En la jaro 2000 temis pri 15130, do temis pri kresko / malkresko je 1.14 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 13152 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 94 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.71 % de la loĝantoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

 Arkivigite je 2006-11-17 per la retarkivo Wayback Machine
**Dietrich SCHERNBERG** (ankaŭ *Schermberg, Schrembergk*; mortinta je la komenco de la 16-a jarcento) estis germana verkisto, juristo kaj eklezia vikario.

Vivo
----

Schernberg estis inter 1483 kaj 1502 imperiestra notaro kaj vikario ĉe la Johano-kirko originanta el malsupra nobelaro. Lia dramo *Schoen spiel von fraw Jutten* transdonitis nur en preso de 1565 fare de la Andreas Petri je Eisleben. Ĝian eldonon prizorgis la unua protestantisma superintendanto de Mühlhausen, Hieronymus Tilesius surbaze de ne konserviĝinta origina manuskripto de 1485 kun la titolo *Apotheosis Iohannis VIII. Pontificis Romani* (laŭ la asertoj de Tilesius mem). La teatraĵo en 1724 versoj estas la plej malnova pritrakto de la intrigo pri papino Johana: en Turingio ĝi konatas ekde la 13-a jarcento (el *Chronica minor*, 1261/62, el Erfurto; Johannes Rothe, *Düring. Chronik*, 1421).

Schernberg en sia dramigo uzis kiel inspiriloj krom la menciitaj kronikaj fontoj ankaŭ la jenaj drametoj: *Thüringer Zehnjungfrauenspiel*, *Mühlhäuser Katharinenspiel*, *Theophilusspiel* (en mezmalaltgermana lingvo kaj eble eĉ *Alsfelder Passionsspiel* kaj *Künzelsauer Fronleichnamsspiel* (Haage). La surscenigo necesigis simultanan scenon kun kvar lokoj (ĉielo, infero, Parizo, Romo) kaj ne malpli ol 26 aktoroj krom statistoj. Ne forgesendas la muzikistoj por akompanado.

Intenco de Schernberg
---------------------

Estis la volo de Schernberg montri la savocertecon por ĉiuj pekuloj eĉ por la plej gravaj pekoj: temis pri protagonistino papigita kies identeco nur en la momento de nasko senvualigitis. Jutta, kiu en la infero elstaras pro kredfirmeco kaj pieco por la Virgulino trovis gracon antaŭ Jesuo Kristo. Finfine kondukis ŝin ĉielen ĉefanĝelo Miĥaelo mem.

Por protestantismaj eldonintoj de la 16-a jarcento estis tiu ĉi teksto, kiu kvazaŭ ne ŝanĝitis, ebleco polemiki reformacikonfesie: la antaŭparolo de Tilesius kaj la postparolo de Christoph Irenäus, paroĥestro de Eisleben, interkrampis la tuton. Ĝi sekve servu kiel historia atesto por la morala perversio de la papoj.

La teksto treege furoris kaj konatigitis, ankaŭ pro apero en literaturhistoria verko de Johann Christoph Gottsched, nome *Zur Geschichte der deutschen dramatischen Dichtkunst,* dua parto 1765, p. 81-138). Tra klasiko kaj romantiko (Johann Wolfgang von Goethe], Achim von Arnim) ĝis la 20-jarcento restis ĝia influo.

Fonto
-----

* Ott, Norbert H. "Schernberg, Dietrich" ĉe: Neue Deutsche Biographie 22 (2005), p. 701 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Vikifontaro
* Informoj pri Dietrich Schernberg en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795506
* GND: 119006677
* LCCN: nr91012400
* VIAF: 54948593
* ISNI: 0000 0000 6143 1462
* SUDOC: 108395464
 |
**Dietmar GUGGENBICHLER** (naskiĝinta la 29-an de junio 1942, mortinta la 17-an de januaro 2016 en Klagenfurt) estis aŭstra privata detektivo. Li famiĝis pro la reserĉoj dum la Lucona-asekurkompanitrompego farita fare de Udo Proksch en 1977.

Vivo
----

Guggenbichler havis detektivejon en Ferlach, Distrikto Klagenfurt-Land, Aŭstrio. Li okupiĝis pri pluraj skandaloj tuŝantaj eĉ politikistojn. Interalie danke al li la vero pri la sinkigo de la kargoŝipo Lucona en la Hinda Oceano konatiĝis, kio kondukis al la kondamo de Udo Proksch pro sesobla murdo. Ankaŭ ĉe la skandalo ĉirkaŭ la longege daŭrinta konstruo de la nova Ĝenerala malsanulejo *(Allgemeines Krankenhaus / AKH*) en Vieno (1980) kaj ĉe la komercado duba per armiloj de la firmalo Noricum li faris esplorojn. Krome li komencigis kontrolojn pri eventuala imposta fraŭdo fare de la artisto Hermann Nitsch respektive de ties edzino Rita en 2014.
En 2009 Guggenbichler iĝis nesolventa. La saman jaron li denuncis Stefan Petzner, la eksan porparolanto de la partio *Bündnis Zukunft Österreich* pro nedungo fare de la partio malgraŭ promesoj faritaj ankoraŭ de Jörg Haider.

Fonto
-----

* Nekrologeto ĉe orf.at, de la 21.1.2016

Eksteraj ligiloj
----------------

* Gazetartikolo kun intervjuo, el 2014
**Imre Babos** [baboŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Babos Imre** estis hungara inĝeniero pri arbaroj, arbaristo.

Imre Babos [*rompita ligilo*] naskiĝis la 25-an de oktobro 1901 en Makó, li mortis la 4-an de oktobro 1979 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Babos frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Minada kaj Arbarkultura Altlernejo (Sopron) en 1925. Post siaj studoj li laboris en reĝa arbaro de Ráckeve kiel arbaristo du jarojn, poste li estis vicinĝeniero, en 1938 jam ĉefinĝeniero. En 1944 li estis nomumita konsilisto pri arbaroj, post la 2-a mondmilito arbarestro. Ekde 1948 li laboris en Budapeŝto en diversaj laborejoj aŭ institutoj pri arbaroj, kie li havis signifajn postenojn. Li kandidatiĝis en 1952, li doktoriĝis post 3 jaroj. En 1959 li estis nomumita titulara profesoro de la menciita altlernejo. En la sama jaro li ricevis memormedalon.

Li vidviĝis en 1944, poste li denove edziĝis. Li havis 2 filojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az alföldi erdők helyzete a mai Magyarországon* (1943)
* *A Duna–Tisza közi homokterületek erdősítési problémái* (1947)
* *Erdőművelés a fatömegfokozás szolgálatában* (1952)
* *Magyarország táji erdőművelésének alapjai* (1954) - disertaĵo por la doktoriĝo
* *A homokfásítás termőhelytipológiai alapjai* (1962)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 47-a paĝo)
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Imre Bujdosó** [bujdoŝO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bujdosó Imre** estas hungara skermisto (sabristo), olimpiano, olimpika ĉampiono, mondĉampiono, trejnisto.

Imre Bujdosó naskiĝis la 12-an de februaro 1959 en Berettyóújfalu.

Biografio
---------

Imre Bujdosó ekde 1973 skermis en pluraj sportkluboj. Post 6 jaroj li akiris oran medalon en junulara mondĉampiomumo, inter la plenkreskuloj li denove akiris orajn medalojn en 1982 kaj 1991, intertempe arĝentajn kaj bronzajn medalojn. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1988 kaj Somera Olimpiko 1992, en la unua olimpiko li akiris oran, en la sekva arĝentan medalojn (ambaŭ grupe). Intertempe en 1982 li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto, post 9 jaroj ankaŭ alian diplomon. En 1994 li finis sian aktivan sportkarieron kaj translokiĝis al Koblenz, kie li havis signifan trejnistan postenon. Lia edzino naskis 3 gefilojn. Li ricevis kelkajn hungarajn ŝtatajn premiojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801720
 |




* Portalo pri Biografio
**Imre Bellovics** [beloviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bellovics Imre** estis hungara dirigento, komponisto, instruisto, framasono 1896 Arkivigite je 2016-12-21 per la retarkivo Wayback Machine. Lia familia nomvarianto estis *Bellovits* (same prononcata).

Imre Bellovics  naskiĝis la 26-an de aŭgusto 1847 en Budafok, li mortis la 27-an de marto 1921 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Bellovics aĝis 8, kiam li estis lerta pianisto. Li frekventis gimnazion en Esztergom, poste li lernis (ekzemple de Bedřich Smetana) en konservatorio de Prago inter 1865–1867. Post siaj studoj li estis muzikinstruisto en Pest (urbo). En 1885 li fondis eklezian muziklernejon kaj li estis ties lernejestro. Li okupiĝis ankaŭ pri dirigentado kaj korusoj.

Elektitaj verkoj
----------------

* *Énektan. Polgári iskolák számára. I–IV. köt.* (7-a eldono, kunlaboranto, 1883)
* *Énektan polgári iskolák és felsőbb leányiskolák számára. I–III.* (13-a tralaborita eldono, 1895)
* *Polyhymnia. Egy- és többszólamú énekek gyűjteménye.* (kunlaboranto, 1900)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Imre Bodor
* Aranka Nagy
* Jenő Sztojanovits

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.