recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***La conjuración de Venecia*** (La venecia konspiro), 1830, de Francisco Martínez de la Rosa, duko de Rivas, estas unu el ĉefaj teatraĵoj de la hispana romantismo.

Historio
--------

En *La conjuración de Venecia* la agado okazas en Venecio komence de la 14a jarcento. Grupo de konspiruloj kontraŭ la tiranio de nobeloj prezentas la politikan fonon. La heroo estas *Rugiero*, kiel konspirestro. Tiele en la unua akto la temo estas libero, dum en la dua okazinta en la familia tombejo de la *Morosini*, simbole temas pri morto. Klaraj kontrastoj karakteras ĉe romantismo. Tiele oni detruas la amon inter Rugiero kaj *Laura*. Post tio la frustrita konspiro rompiĝas kaj denove kontraste estos sange subpremita dum bruema karnavalo. Kontento antaŭas suferon kaj malesperon. La forto kontraŭa al la geamantoj estas reprezentata de Pedro Morosini kaj liaj sekvantoj. La granda sceno pri amo, okazas en tombejo! Tio antaŭdiras la futuran detruon de la esperoj kaj de la feliĉo de la enamiĝintoj. Oni arestas Rugieron. Kiu ne aperos en la 3a aŭ 4a aktoj.

Rugiero estas klara ekzemplo de romantisma heroo. Karakteras ĉefe lia deveno mistera (edukita de piratoj), lia nefeliĉo, lia dediĉo al libero, la intenso de lia amo al Laura kaj la ironio de lia fina destino kiam li estas ekzekutita tuj post malkovri, ke Pedro Morosini (responsa pri lia aresto kaj malfeliĉo) estas reale lia patro. Eble lia insurekciemo kaj neevitebla malsukceso respegulas la propran personan sperton de Martínez de la Rosa ke la revolucioj kutime malsukcesas, ĉefe antaŭ homa kondiĉo subpremakaj maljusta. Estas ironia lia kondamno je morto fare de tribunalo estrita de lia propra patro.

Tamen mankas konscienco pri lia tragedio kaj pri la gravo de la ama temo kompare kun la politika. Krome Rugiero ankaŭ ne diras monologojn, kiel korespondas al romantismaj herooj. Ankaŭ ne estas juĝado pri la neevitebla tempopaŝo, kiel ja estas ĉe ***Macías*** aŭ ĉe ***Los amantes de Teruel***. La destino ne estas rekte rilata kun la ama temo. Estas la konspira malsukceso kaj ne la malkovro de Rugiero pri sia patro, kio finas la esperon de la enamiĝintoj.

Referencoj
----------

Literaturo
----------

* Ricardo Navas Ruiz, *El Romanticismo español*. Madrid, Cátedra, 1982 (3a eld.)
* Javier Huerta, Emilio Peral, Héctor Urzaiz, *Teatro español*. Madrid: Espasa, 2005.
* Germán Bleiberg kaj Julián Marías, *Diccionario de literatura española*. Madrid: Revista de Occidente, 1964 (3a eld.).

Vidu ankaŭ
----------

* Hispana literaturo de la Romantismo
* Hispanlingvaj verkistoj
* Romantikismo
* Hispana literaturo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Romero Tobar, Leonardo[*rompita ligilo*] (pdf)
* *La conjuración de Venecia* en la Biblioteca Virtual Cervantes
Flago de Kebekio
La **flago de Kebekio**, nomata *la fleurdelisé* estas la provinca flago adoptita de la registaro de Kebekio, dum la administrado de Maurice Duplessis. Ĝi estis la unua provinca flago oficiale adoptita en Kanado, unue montrita la 21-an de januaro 1948, ĉe la Parlamentejo de la Nacia Asembleo en Kebeko. La Flagtago de Kebekio estas la  21-a de januaro kiam estas festata ĝia adopto, kvankam por iom da tempo ĝi estis festita en majo.

La *fleurdelisé* prenas sian blankan krucon de la antikvaj reĝaj flagoj de  Francio kaj ĝiaj blankaj lilioj kaj blua kampo de standardo honorante la Virgulinon Maria laŭdire portita de franc-kanada milico ĉe la venko de Generalo Louis-Joseph de Montcalm dum la batalo de Kariljono (Ticonderoga, Nov-Jorko). Kontraŭ la popolkredo, la lilioj ne estas prenitaj de la standardo de la reĝoj de Francio, kiuj uzis orajn liliojn. La blankaj lilioj sur la flago de Kebekio estas simboloj de pureco, kiuj originale reprezentis la Virgulinon Maria.

* Kategorio Flago de Kebekio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Marcilla de Campos** [marZIlja deKAMpos] estas municipo en la centroriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Tierra de Campos*. La loknomo *Marcilla* estas komprenebla etimologie kiel aludo al iu Marko (iama loĝanto). Tiukadre aperas en la blazono figuro de romia gravulo. Similaj loknomoj estus Marcillo en Burgos, Marcelle en Lugo, Marcilla en Navarra, Marcelez en Orense ktp.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,86 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 45 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 140 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 38 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

Estas restaĵoj de romia setlado. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Laŭ la registra libro *Becerro de Behetrías* de 1352, Marcilla apartenis al la komunumo Hermandad de Monzón kaj loko propra de la monaĥejo de Huelgas de Burgos. Fine de la 16-a jarcento Marcilla estis ĉirkaŭ 589 loĝantoj. Meze de la 18-a jarcento, laŭ la registro Catastro de Ensenada, Marcilla plue apartenis al la abatino de la monaĥejo de Huelgas. En tiu epoko estis 110 lokanoj.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, vinkeloj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 771634
* VIAF: 316734425
 |
**Star Dojran** (makedone *Стар Дојран*) estas vilaĝo situanta en la Sudorienta Regiono de Norda Makedonio. Ĝi estas la administra centro de la Opština Dojran. En 2002 loĝis ĉi tie 363 loĝantoj.

Loko, priskribo
---------------

La vilaĝo situas en la sudokcidenta parto de la Opština Dojran. Ĝi situas ĉe la sudokcidenta bordo de Lago Dojran kaj okcidente al la montoj ĝis la limo kun Grekio. La alteco de la areo estas do ĉirkaŭ 150 - 611 m. La areo estas 9,3 km².

Trans la vilaĝo, norde, la regiona vojo R1105 pasas de la limo kun Grekio al la urbo Valandovo-

### Loĝantaro, ekonomio

Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 363 homoj.

Ekzistis 255 makedonoj (70,24 %), 57 Turkoj (15,70 %), 32 Serboj (8,81 %) kaj aliaj.

Referenco
---------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Стар Дојран en la makedona Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Vilaĝoj de Nord-Makedonio‎

Pluaj fotoj
-----------

* Star Dojran - loko en Opština Dojran.Star Dojran - loko en Opština Dojran.
* Star DojranStar Dojran
* Star Dojran - vido de la lagoStar Dojran - vido de la lago
**Marchiennes** - prononco laŭ sistemo IFA maʁʃjɛn, simple [marŝJEN], jen france, nederlande respektive okcidentflandre Marsenne - estas komunumo de Francio ĉe la suda rando de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, *Frans-Vlaanderen* respektive *Flandre française*. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ], nederlande/flandre *Noorderdepartement*, en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). Fine de 2020 en la komunumo vivis 4 549 loĝantoj sur areo de 21,44 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 212 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Douai* kaj al la kantono *Sin-le-Noble*. 

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *marchiennois(es)* - prononco [*marŝjenŭA* respektive *marŝjenŭA:Z*].

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Sankta Rictrudis
* milito de hispana sukcedo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (france)

Referencoj
----------

1. ↑  De Nederlanden in Frankrijk, Jozef van Overstraeten, 1969

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj
**Tokamako** estas instalaĵo, kiu kapablas kunteni grand-temperaturan plasmon en magneta kampo, estigitan per toroforma elektromagneto. La plasmo povas atingi la temperaturon de 100 milionoj °C kaj ŝvebas en la tokamaka interno. Ĝi estas ĝis nun la plej sukcesa instalaĵo de la magneta kuntena fuzio. La magneta geometrio konsistas el helicaj fortolinioj, irantaj sur toroidaj magnetaj surfacoj, plektiĝantaj unu kun la alia.

La vorto *tokamako* estas laŭlitera transskribo de la rusa *токамак*, kiu estas mallongigo de *тороидальная камера в магнитных катушках* (toroidalnaja kamera v magnitnih katuŝkah) (en Esperanto: *tora kamero en magneta rulaĵo*).

La ellaboro de tokamak estas ligita al sovetiaj fizikistoj Igor Tamm kaj Andrej Saĥarov.

Gravaj tokamakoj
----------------

* JET - Eŭropa esplora tokamako
* ITER – internacia eksperimenta tokamako; supozata kiel la unua liveri pli multe da energio ol ĝi bezonos por sia funkciado

Vidu ankaŭ
----------

* Stelaratoro (alia sistemo por magneta kuntena nuklea fuzio)

* Kategorio Tokamako en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Tokamako en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)
*Vido de Toledo* (ĉ. 1596–1600, oleo surtola, 47.75 × 42.75 cm, Metropola Muzeo de Arto, Novjorko).
**Vido de Toledo** estas unu el du survivantaj pejzaĝoj de Toledo pentritaj de El Greco, krom pejzaĝaj fonoj. La alia estus *Vido kaj mapo de Toledo* kaj kuŝas ĉe la Muzeo El Greko, Toledo, Hispanio.

Kun Stela nokto de Vincent van Gogh, kelkaj pejzaĝoj de William Turner, kaj kelkaj verkoj de Monet, ĝi estas inter la plej bone konataj priskriboj de la ĉielo en okcidenta (eŭropa arto), kaj montras akran kolorkontraston inter la ŝtormeca ĉielo kaj la verdaj montetoj sube kun la konstruaĵoj meze. Pentrita laŭ stilo de Manierismo (ne realisma), la verko iom libere montras la pejzaĝon de Toledo (kvankam kelkaj nunaj spektantoj volas vidi la en la pentraĵo la aktualan urbon), kiel videblas maldekstre la Kastelo de Sankta Servando, meze la ponto de Alkantaro kaj dekstre la Alkazaro de Toledo, kompreneble ĉiu laŭ sia tiama aspekto. Ĝi estas subskribita en la malsupra dekstra angulo de El Greco.

* Kategorio Vido de Toledo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Víska |

Koordinatoj: 50° 56′ 47″ N 15° 01′ 43″ O﻿ / ﻿50.94639 °N, 15.02861 °O﻿ / 50.94639; 15.02861 (mapo)

**Víska** (germane *Dörfel*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Višňová en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sude de Višňová. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 54 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 148 loĝantoj.

Víska situas en katastra teritorio **Víska u Frýdlantu** kun areo 1,8 km².

Historio
--------

La vilaĝo estis devene konsisto de Supra Luzacio, kun kiu ĝi falis al Saksio. Konsisto de Bohemio ĝi fariĝis en la jaro 1848, kiam okazis reguligo de ŝtatlimoj kaj enmembrigo de la domaro en la katastran teritorion Višňová.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 344 |
| 1880 | 329 |
| 1890 | 328 |
| 1900 | 328 |
| 1910 | 372 |
| 1921 | 373 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 361 |
| 1950 | 236 |
| 1961 | 245 |
| 1970 | 211 |
| 1980 | 198 |
| 1991 | 148 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 141 |
| 2011 | 138 |
| 2021 | 148 |

Akva muelejo
------------

Sur rivero Smědá ĉi tie situadis akva muelejo. Laŭ kelkaj memorigantoj ĝi situadis malantaŭ konstruaĵo de hodiaŭa kulturdomo. La muelejo verŝajne estiĝis en la unua duono de la 17-a jarcento, ĉar en *Listo de subuloj laŭ kredo el la jaro 1651* ĝi estas menciata kiel muelejo kun du maŝinoj. Unu el ĝiaj lastaj posedantoj estis muelisto Grundmann. La akvo movigis la muelejon ĝis la jaro 1922. Tiun ĉi jaron la loka muelisto translasis akvan rajton al urbo Frýdlant, kiu apud la muelejo konstruis malgrandan akvan elektrejon, kiu estas ĝis nun en trafiko. La loka muelisto poste povis senpage por tio preni elektran kurenton, kaj tial li ankaŭ ŝanĝis la movumon de la muelejo (el la akvo je elektra energio). Sed post la dua mondmilito la muelejo ne estis en la trafiko, do oni transportis parton de ĝia ekipaĵaro en muelejon en proksima Předlánce. Definitiva likvido okazis en la jaro 1958, kiam soldatoj ricevis ordonon deŝiri ĉiujn forlasitajn kaj neloĝigitajn konstruaĵojn en la ĉirkaŭaĵo de Višňová. Apartenis inter ili ankaŭ tiutempe duondetruita muelejo en Víska.

Rilataj artikoloj
-----------------

* Forpafo de bombaviadilo City of Savannah la 5-an de marto 1945

Pluaj fotoj
-----------

* VískaVíska
* VískaVíska
* VískaVíska
* VískaVíska

Referencoj
----------

1. ↑  Oficiala paĝaro de municipo Višňová

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Višňová (9) |
| --- |
| Andělka ~ Filipovka ~ Loučná ~ Minkovice ~ Poustka ~ Předlánce ~ Saň ~ Víska ~ Višňová |

 |
Halil Xani legas lernoibron pri EsperantoHalil Xani legas lernoibron pri Esperanto
**Halil Xani** (n. en 1952 en la vilaĝo de Polac en Skënderaj, Kosovo) estas verkisto de romanoj kaj poeziaĵoj en la albana lingvo.

Biografio
---------

Li studis albanan lingvon kaj literaturon ĉe la Fakultato de Filologio en Priŝtino.

De 1983 ĝis 1990, li laboris kiel ĵurnalisto ĉe Radio Mitrovica, ĝis kiam la serba polico fermis la albanan programon.

Li dum unu jaro laboris kiel ĵurnalisto en la ĵurnaloj "*Dita*" kaj "*24 Ore*" kaj dum du jaroj li ankaŭ reĝisoris la radioprogramon *Drenica*.

Krom infanaj poemoj, kiujn li publikigis ekde 1971, li ankaŭ verkis humuraĵojn en diversaj gazetoj kaj revuoj aperintaj en Priŝtino kaj Skopjo. Li partoprenis en multaj literaturaj klasoj en lernejoj, poste kun la Karavano de kosovaj verkistoj.

Verkaro
-------

1996, *Ndal Drenushë* (Haltu Drnushë),

2005, *Unë e babi mjeshtër* (Mi estas la majstra patro),

2009, *101 Nastradin's Qyfyret*" (poemoj bazitaj sur Nastradin-anekdotoj),

2009, *Pak për mahi, më shumë përnjëmend* (Iom da sxerco, pli multe seriozeco)

*2010, Ec e mos u bëj nervoz* (Vi nepre nervoziĝos)

2010, Borxhin e hëngri qeni (La ŝuldon formanĝis la hundo, ŝercoj)

2012, *Gjuha e zemrës, vjersha për fëmijë* (La lingvo de la koro, poeziaĵoj por infanoj)

2013, *Prekja e pikëllimit, bashkëautor* (La tuŝo de la ĉagreno, kunaŭtoro)

2015, *M’I akuzojnë sytë, vargje me gjemba* (Oni akuzas miajn okulojn, versoj kun dornoj),

2018, *Halla nga Prevalla, vjersha për fëmijë* (La onklino el Prevalla, poeziaĵoj por infanoj)

2018, Epigrame (Epigramoj)

2019, *Jeni të gjallë mes nesh, vjersha përkushtuese* (Vi pluvivas ĉe ni, dediĉitaj poeziaĵoj)

2019, *Gjuha e zemrës, ribotim I plotësuar* (La lingvo de la koro, reeldono kompletigita)

2021, *Kush më shëron, vjersha për fëmijë* (Kiu kuracas min, poeziaĵoj por infanoj).

Referencoj
----------

1. ↑  (al) Halil Xani - Forumi Shqiptar
**Hindologio** estas la scienco okupiĝanta pri esplorado de lingvoj, literaturo, historio, arto, kulturo kaj religio de Barato. Fakulo pri tiu scienco estas hindologo.

Komencoj
--------

La unua eŭropano esploranta malnovan literaturon de Barato estis anglo Charles Wilkins, kiu en 1785 tradukis Bagavadgiton al la angla lingvo. Franco Abraham Hyacinthe Anquetil-Duperron tradukis fragmentojn de upaniŝadoj de la persa lingvo al latino en laboraĵo *Oupnek'hat*, publikigitan en la jaroj 1801-1802. La hinda filologio komenciĝis kun establo de katedro pri sanskrito en la universitato de Parizo en la jaro 1815. Profesora katedro estis estabita en Bonno en 1818 de August Wilhelm Schlegel. Centra intereso de la germana hindologio koncernis - krom la filologio de sanskrito - la Vedojn, plej malnovajn skribajn atestilojn de la hinda kulturo. Kun la religia pensado de hinduoj kaj hinda filozofio okupiĝis precipe la filozofo kaj teologo Helmuth von Glasenapp en sia ĉefverko *La filozofio de la hindoj*.

Hindologoj
----------

**Anglaj hindologoj**

* William Jones
* Henry Thomas Colebrooke

**Germanaj hindologoj**

* August Wilhelm Schlegel
* Friedrich Schlegel
* Franz Bopp
* Otto von Böhtlingk
* Wilhelm von Humboldt
* Friedrich Rückert
* Max Müller
* Hermann Oldenberg

**Polaj hindologoj**

* Leon Cyboran,
* Maryla Falk,
* Andrzej Gawroński,
* Constantin Régamey
* Eugeniusz Słuszkiewicz
* Franciszek Tokarz
* Maciej Stanisław Zięba

**Hungaraj hindologoj**

* József Vekerdi

Al hindologoj oni kelkiam alkalkulas ankaŭ tradukantajn de sanskrito poetojn kiel Antoni Lange aŭ popularigantojn kiel Wanda Dynowska.

Vidu ankaŭ
----------

* Ĉinologio
* Hinda kuirarto
* Hindia lingvo
* Orienta Esplor-Instituto Bhandarkar
* Orientalistiko

Eksteraj ligiloj
----------------

* - Tri grandaj nomoj de polaj hindologoj Arkivigite je 2016-06-19 per la retarkivo Wayback Machine (en esperanto)

* Kategorio Hindologio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Géza Czirbusz** [cirbus], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Czirbusz Géza** estis hungara piarista monaĥo, pastro, geografo, profesoro, instruisto.

Géza Czirbusz  naskiĝis la 17-an de septembro 1853 en Kassa (nuntempa Košice en Slovakio). Li mortis la 10-an de julio 1920 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Géza Czirbusz frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, universitaton en Budapeŝto. Li ricevis diplomojn en 1884 pri geografio, en 1890 pri pedagogio, krome li lernis teologion private. Pli frue en 1874 li aliĝis al la piaristoj, post 4 jaroj li pastriĝis. Li doktoriĝis en 1886. En 1877 li ekinstruis en Kecskemét, poste en aliaj urboj, fine en 1910 li instruis en Universitato de Budapeŝto.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* ’’ Az óceáni medencék, mint földr. egyediségek’’ (1880)
* ’’Hegyen-völgyön’’ (1896)
* ’’Földrajz kézikönyv Kogutowicz Manó teljesföldrajz atlaszához’’ (1904)
* ’’A délmagyarországi németek’’. (1913)
* ’’Határnevek és hágók a Kárpátokban’’ (1904)
* ’’Zene az ethnographiában’’ (1885)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto kun foto

* Kategorio Géza Czirbusz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Horst Vogt** (naskiĝinta en 1942 en Kassel) estas germana esperantisto.

Post la lernejanaj jaroj en elementa lernejo kaj gimnazio li studis juron en la universitatoj de Hamburgo kaj Marburgo. La referendarian servon li trapasis en Fulda kaj Kassel. Pasiginte la finan ekzamenon li dungiĝis en la jura sekcio de granda ŝparkaso por konstrufinancado, kie li laboris inter 1970 kaj 2000.

Kun sia edzino li loĝas en Schwäbisch Hall, federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio, kaj ekde la jaro 2000 estas emerito. La paro havas du plenkreskajn filojn kaj 24-jaran nepon, kiu en 2011 komencis lerni Esperanton ĉe la avo. En konciza biografio de la retejo *esperanto.de* Horst Vogt klarigis, ke pri Esperanto li la unuan fojon aŭdis pozitivan mencion flanke de lia patro, kiu tamen opiniis, ke "tio iam ekzistis antaŭ la dua mondmilito". Kiel studento en Hamburgo li laŭ tiu fonto je lia granda miro en 1963 eksciis, ke sine de la universitato de Hamburgo ekzistas instru-komisiito por Esperanto (Werner Bormann) kaj krome studenta Esperanto-klubo, al kiu li aliĝis, kaj ekde tiam Esperanto entuziasmigas lin.

Horst Vogt fojfoje skribas mallongajn rakontojn aŭ verkas tradukojn por esperantlingvaj gazetoj (inter alie *Pola Esperantisto, Scienca Revuo, Esperanto aktuell, La Gazeto, Literatura Foiro*). Kvin jarojn li kunlaboris kiel kasisto en la FAME-fondaĵo. En 2008 li sukcese trapasis la Interlingvistikajn Studojn ĉe Ilona Koutny en la universitato de Poznano, Pollando.

Kiel komisiito por la servo "eĥo de leganto" de Germana Esperanto-Asocio lia tasko estas reagi per legantleteroj al pozitivaj aŭ kritikaj artikoloj pri Esperanto aŭ la lingva demando ĝenerale. Inter la jaroj 2010 ĝis 2012 li estis germania komisiito por publika kampanjo de UEA okaze de la 125-jariĝo de Esperanto en 2012.

Fontoj
------

* konciza biografio en la retejo *esperanto.de*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Horst Vogt (2008): „Ĉu la kvin tezoj de 'Esenco kaj estonteco'... plu aktualas?". En: La Ondo de Esperanto, n-ro 5 (163), paĝoj 16-18 (rete legebla en arkivigita versio de 2010)
Alois Mrštík (1861–1925)
Vilém Mrštík (1863–1912)
**Fratoj Mrštík** – fratoj Alois (1861–1925) kaj Vilém (1863–1912) Mrštíkidoj, naskiĝintaj en Jimramov – estis ĉeĥaj verkistoj, kiuj kelkajn siajn verkojn, celitaj precipe al realisma, preskaŭ ĝis naturalisma priskribo de la vivo en la moravia provinco, verkis komune. Ilia la plej signifa komuna verko estas tetra ludo *Maryša*, la kulmina verko de la ĉeĥa realisma dramo, al pluaj apartenas rakonta kolektaro *Bavlnkova žena* kaj parte ankaŭ ampleksa romano *Rok na vsi*.

Pri ilia vivo kaj verkaro temas memstaraj paĝoj Alois Mrštík kaj Vilém Mrštík.

En la jaroj 1954–1996 Urba teatro Brno havis en la nomo *Teatro de fratoj Mrštík*.

Ligiloj
-------

### Literaturo

* Opelík, Jiří.  (2000) "Mrštík Alois", *Lexikon české literatury, Osobnosti, díla, instituce, M-O*. Praha: Academia, p. 344–347, 348–354. ISBN 80-200-0708-3.
* Vilém Mrštík, in : *Slovník českých spisovatelů*, Praha 1964, s. 328–330.
* Justl, Vladimír : *Bratři Mrštíkové*, Praha 1963.

### Eksteraj ligiloj

* Moravské zemské muzeum: *Alois a Vilém Mrštíkové*
Antoine Pâris (1668-1733).
La **Fratoj Pâris** estas la nomo per kiu estis konataj la kvar francaj financistoj de la siglos 17-a kaj la 18-a jarcentoj nome Antoine Pâris, nomita ankaŭ la *Granda Pâris* (1668-1733), Claude Pâris, (1670-1745), Joseph Pâris nomita ankaŭ Duveney (1684-1770) kaj Jean Pâris, nome Montnartel (1690-1766).

Malriĉa origino
---------------

La kvar fratoj estis originaj el Moirans (Daŭfenio) kie iliaj gepatroj havis gastejon. Ili eklaboris por la provizistoj de la franca armeo en Italio.

Nekredebla ascendo
------------------

La du plej aĝaj fratoj iris al Parizo labori por la armeprovizo, iom poste la malplej aĝaj fratoj venis kuniĝi kun ili. La kvar evoluis rapide al plej gravaj situacioj.

Grava influo
------------

La Pâris pliriĉiĝis kaj kreis reton de rilatoj en la plej altaj etosoj de la kortego dum la regado de Ludoviko la 14-a kaj de Ludoviko la 15-a, post la morto de la kardinalo Fleury kiu estis okupinta la postenon de ĉefministro, ili profitis el la influo de Madamo de Pompadour.

Pâris de Montmartel estis la baptopatro de la markizino de Pompadour kaj eble ankaŭ ŝia patro.
**Géza Fehér,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fehér Géza** estis hungara ŝlagromuzikisto, gitaristo.

Géza Fehér naskiĝis la 12-an de junio 1971 en Szolnok.

Biografio
---------

Géza Fehér ricevis gitaron en 1987, poste li komencis gitaradi kaj aliĝis al amatoraj ŝlagrorkestroj en Szolnok. En 1991 li jam estis gitaristo en la loka muzikstudio, poste li turneis kun profesia ŝlagrorkestro. Post jaro li jam fondis propran orkestron. Intertempe en 1992 li translokiĝis al Budapeŝto, kie li studis muzikon, ankaŭ speciale ĵazon, ekde 1996 en la Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Liaj plej signifaj instruistoj estis Gyula Babos kaj Sándor Horányi. Iom poste li jam estis muzikisto en tutlande konata ŝlagrorkestro, foje li muzikas en ĵazorkestro.

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio kun foto
* hungarlingva membiografio]

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Géza Fehér en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 653622
 |
**Anousheh ANSARI** (perse انوشه انصاری; naskiĝis la 12-an de septembro 1967 en Maŝhado, Irano; en la aĝo de 16 forlasis Iranon por ekloĝi en Usono) estas kunfondinto kaj gvidanto de entrepreno *Prodea Systems, Inc.*. Antaŭe ŝi envolviĝis en kompanio *Telecom Technologies, Inc. (TTI)*, kiun ŝi fondis la entreprenon en 1993, sed ĝi estis vendita en 2000 al firmao *Sonus Networks*.

Anousheh AnsariŜi kune kun sia bofrato Amir Ansari donacis la 6-an de majo 2004, je la 43-a datreveno de suborbita flugo de Alan Shepard en la kosmon, kelkmilionojn da usonaj dolaroj al la *X-Prize*-fondaĵo. La X-Prize estis alinomita post tiu donaco al Ansari X-Prize.

Ŝi planis veturi al Internacia Kosmostacio en 2007 kiel kosmoturisto, sed pro elfalo de japano Enomoto Daisuke pro lia nekonvena sanstato, ŝi anstataŭis lin jam en kosmoflugo la 18-an de septembro 2006 de kosmodromo Bajkonur en Kazaĥio. Per tio ŝi iĝis la unua virino-islamano kaj la unua iranano en kosmo. La 29-an de septembro 2006 Ansari bonorde alteriĝis en antaŭplanita parto de Kazaĥio.

Edziniĝinta, ŝi ne havas infanojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Anousheh Ansari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Anousheh Ansari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Anousheh Ansari (persalingva),
* Blogo Arkivigite je 2006-10-04 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 93330
* GND: 133790754
* LCCN: n2009038828
* VIAF: 90449194
* ISNI: 0000 0000 7882 043X
* SUDOC: 159069297
* NKC: js20070209001
 |
**Jeanette THURBER** (konata ankaŭ kiel **Jeannette Meyers Thurber**, 29a de januaro, 1850, en Delhi, Novjorkio – 2a de januaro, 1946 en Bronxville, Novjorkio) estis inter la unuaj gravaj patronoj de klasika muziko en Usono. Thurber establis la Nacian Konservatorion de Muziko de Ameriko (Usono) en 1885 — la unua siatipa kaj iniciato kiun kelkaj vidis kiel la unua orkestra muziko kun distinge usona sono. Sed iom radikale por la epoko, Thurber estis ĉampiono de la rajtoj de virinoj, afrik-usonanoj kaj handikapuloj aliris al sia lernejo, foje per plena stipendio. Tio okazis en 1885 — ne tro post la Usona Enlanda Milito — kaj ŝia lernejo estis laŭrase integrita, promociis virinojn, kaj havis inkludan aliron al la handikapuloj.

Thurber fondis la lernejon parte pro sia kredo ke nacio kultivu sian propran unikan muzikon — nekutiman sintenon kiam la hegemonia kompreno estas ke ĉiu kultura arto, speciale orkestra muziko, venis el Germanio aŭ Italio. Dum la estrado de la lernejo, ŝi sponsoris konkurencojn por usonaj muzikistoj por disvolvigi usonan muzikon.

Bibliografio
------------

* Rubin, Emanuel (Aŭtuno 1990). "Jeannette Meyers Thurber and the National Conservatory of Music". American Music. 8 (3): 294–325. doi:10.2307/3052098. JSTOR 3052098.

* Kategorio Jeannette Thurber en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 647908
* GND: 142939722
* LCCN: n2018024653
* VIAF: 160314429
* ISNI: 0000 0001 0763 4151
* MBA: b31d086e-c8d2-47f8-8233-5e06dd443cf6
 |
**László Borhy** [lAslO bori], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Borhy László** estas hungara arkeologo, profesoro, membro (korespondanta en 2013, ordinara en 2019) de Hungara Scienca Akademio.

László Borhy  naskiĝis la 24-an de aprilo 1963 en Szombathely.

Biografio
---------

László Borhy akiris diplomon en Budapeŝto. Li ekinstruis samloke en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1991 (en rango universitata doktoro), sed en la sekva jaro li jam estis asistanto en Heidelberg. Hejmenveninta li daŭris la instruadon, krome li laboris ankaŭ en arkeologia instituto, fine li gvidas arkeologiajn esplorojn precipe en Komárom. En 2005 li ekhavis la statuson katedrestro, en la sekva jaro li profesoriĝis. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1996, li doktoriĝis (DSc) en 2004 antaŭ la akademio. Li okupiĝis precipe pri Panonio. En 2017 li estis nomumita rektoro. Li ricevis 3 premiojn inter 1997-2007.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Ein eisernes Dosenortband mit Messingtauschierung aus Pannonien* (1989)
* *Zur Tätigkeit einer fabrica falsaria in Brigetio (Komárom/Szőny, Ungarn)* (1996)
* *Komárom-Szőny, Vásártér* (2009)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2014-03-14 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Anor (stacidomo). |

**Anor** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 3 093 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999. Ĝi estas la plej suda kaj komunumo de la regiono.

Blazono de Anor.

Geografio
---------

Anor estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Fourmies. Ĝi situas en la norda parto de natura regiono nomita *Thiérache*, inter la landlimo de Belgio kaj la departemento Aisne.

La vilaĝo Anor troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do cetere situas en alia natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Anor etendiĝas sur 22,24 km².

Vidindaĵoj
----------

En Anor estas la plej alta pinto de la departemento Nord, en loko nomita "*Le point du Jour*".

Administrado
------------

Anor apartenas al la kantono de Trélon, kies ĉefurbo estas Trélon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Trélon
* Anor (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala retejo de Anor
**Jeca Tatu** [ĵeka tatu'], nomo kun signifo "stulta dazipo", estis simbolo de mallaborema kaj neiniciatema kamparano, analfabeta kaj senperspektiva civitano. Li estis elpensita komence de la 20-a jarcento de brazila verkisto Monteiro Lobato kiel rolulo en la verko *Urupês*. 

Brazila restoracio en landinterno de San-Paŭlio je la nomo *Jeca Tatu*, kun logotipo, kiu memorigas simplaniman kamparanon.*Jeca Tatu*, de brazila karikaturisto Belmonte (1896-1947)Kiel bienisto, Monteiro Lobato batalis kontraŭ kamparanoj, kiuj bruligis arbarojn por havigi al si grundojn por kultivado kaj verkis artikolojn por ĵurnaloj. Tiuj artikoloj famigis lin kiel verkiston kaj Jeca Tatu fariĝis simbolo populara dum multaj jardekoj. Longe poste, Lobato pentis pri tio, konsiderinte, ke kamparano ne estas stultulo, sed senpovulo forgesita de la landa registraro kaj de la socio.

"Jeca Tatu ne estas tia, li troviĝas tia", diris Lobato, kiu perturbis la tiaman intelektularon, kiu nutris romantikan vizion pri la kamparanoj. Jeca Tatu, je maldensa barbo kaj kalkanoj kun fendetoj (ĉar tiu ne ŝatis porti ŝuojn), estis malriĉa, malklera kaj malema al higienaj kutimoj. Li loĝis en la regiono Vale do Paraíba Paulista, konata pro tiama postresto.

En 1924, kreiĝis en radiprograma kampanjo, *Jeca Tatuzinho* (eta Jeca Tatu), kiu instruis konceptojn pri persona kaj hejma higieno al infanoj.
Mapo el la Anonimaĵo de Raveno
La **Anonimaĵo de Raveno** (*Ravennatis Anonymi Cosmographia*), ankaŭ populare konata kiel ***Ravennate***, estas kompilaĵo de kristana kosmografo, farita en la 7-a jarcento (ĉirkaŭ la jaro 670), pritraktanta dokumentaron de antaŭaj jarcentoj (3-a aŭ 4-a jarcentoj), kun multaj koruptaĵoj kaj variantoj enkondukitaj poste fare de la sinsekvaj mezepokaj kopiistoj, en kiuj oni priskribas romiajn itinerojn.

Pli ol kosmografiaĵo, kiel la aŭtoro mem nomas ĝin, temas pri katalogo kosmografieca kiu ampleksas la tutan tiaman konatan mondon. Poste la verko estis dividita de la unuaj eldonintoj en kvin librojn.

* I Libro: Geografiaj konceptoj kaj priskribo de la Tero kie estas eksplikita ĝia tuta etendiĝo, ĉirkaŭata de oceano kaj tute lumigita de la suno, ĉar laŭ tiama kredo, la tero estis tute plata.
* II Libro: Priskribo de Azio
* III Libro: Priskribo de Afriko
* IV Libro: Priskribo de Eŭropo
* V Libro: Priskribo de la Mediteraneo, insuloj en diversaj maroj kaj la oceano.

Vidu ankaŭ
----------

* Raveno


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 642566
* GND: 118763660
* LCCN: n86097333
* VIAF: 42633688
* ISNI: 0000 0000 7974 2074
* SUDOC: 03113307X
* BNF: 12927763x
 |
La **Ĥalĥa Jebcundamba Ĥutuktu** (mongole Жавзандамба хутагт; laŭlitere, "Sankta kaj Venerinda Sinjoro") estis la religia titolo de spiritaj gvidantoj de la gelugpaoj de tibeta budhismo en Mongolio. Ili ankaŭ havis la titolon Bogd Ĝegin, kiu igis ilin la pintaj lamaoj en Mongolio.

La unua Jebcundamba, Zanabazar (1635-1723), estis identigita kiel la reenkarniĝo de la akademiulo Taranata de la Jonang-skolo de tibeta budhismo. Zanabazar estis la filo de reganto de centra ĥalĥa Mongolio, kaj iĝis la spirita gvidanto de ĥalĥaj mongoloj.

Kiel Zanabazar, la dua Jebtsundamba ankaŭ estis membro de la plej alta nobelaro de Mongolio kaj rekta posteulo de Ĝingis-Ĥano. Post la ribelo de Chingünjav kaj la sinsekva forpaso de la dua Jebcundamba Ĥutuktu, la imperiestro Qianlong dekretis en 1758 ke ĉiuj estontaj reenkarniĝoj troviĝos inter la loĝantaro de Tibeto.

Kiam pli norda Mongolio deklaris sendependecon en 1911, la oka Jebcundamba (1869-1924) estis deklarita kiel la Imperiestro de Mongolio, nomita Bogd-Ĥano. Li estis la ŝtatestro ĝis sia morto en 1924. La komunista registaro deklaris ke ne ekzistos pliaj reenkarniĝoj.
Reenkarniĝo estis fakte trovita preskaŭ tuj en norda Mongolio, kaj kelkaj altrangaj lamaoj de la linio de la mortinta Ĥutuktu iris por intervjui la patrinon de la infano, Tsendjav, kaj instrukcii ŝin en la detaloj de la vivo de la antaŭa enkarniĝo, tiel ke ŝi povus alkutimigi la kandidaton. Alfrontante la eblecon de nova Ĥutuktu naskita en Mongolio kaj eĉ fremdulo de Tibeto, la Centra Komisiono de la Komunisma Partio en julio 1925, decidis turni la aferon al jaraĝa Dalai-lamao en Lhasa, kies decido tamen estus submetita al la nova leĝo por la apartigo de la religio kaj la Ŝtato. En februaro 1929 la religia institucio estis malpermesita.
**Kavadarci** (makedone *Кавадарци*) estas urbo situanta en la centra parto de Norda Makedonio, en la regiono Vardar. Ĝi estas la administra centro de la Opština Kavadarci. En 2002, estis 29 188 loĝantoj.

Loko, priskribo
---------------

La urbo situas ĉe ambaŭ bordoj de la rivero Luda Mara en alteco de 250 - 300 metroj.La areo de la urbo estas ĉirkaŭ 15,1 km².

La urbo situas ĉe la krucvojo de regionaj vojoj R1107 kaj R1103. Ĝi situas ĉirkaŭ 105 km sude de Skopjo, ĉirkaŭ 50 km oriente de Prilep, ĉirkaŭ 50 km sude de Veles.

### Loĝantaro

Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 29 188 loĝantoj.

El la totala nombro, 28 354 Makedonoj (97,14 %), 368 Ciganoj (1,26  %), 151 Turkoj (0,52  %) kaj la ceteraj.

Religio: 28.210 ortodoksa (96,65 %), 776 Islamanoj (2,66 %) kaj la ceteraj. Estas tri preĝejoj, du kapeloj kaj unu moskeo en la urbo. Ekzistas ankaŭ kelkaj arkeologiaj lokoj.

La urbo havas 5 bazlernejojn, 3 mezlernejojn kaj ankaŭ du fakultatojn de supera edukado.

### Ekonomio

Kavadarci estas industria-agrara urbo. Aldone al vinkultivado kaj tabakproduktado, ekzistas la produktado de konstrumaterialoj, la ŝtalindustrio, la metalurgia fabriko kaj ankaŭ la produktado de partoj por la aŭtindustrio.

Referenco
---------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Кавадарци en la makedona Vikipedio.* 

Statistikoj:

Pluaj fotoj
-----------

* Kavadarci - ponto sur la rivero Luda MaraKavadarci - ponto sur la rivero Luda Mara
* Kavadarci - sporthaloKavadarci - sporthalo
* Centra moskeo en KavadarciCentra moskeo en Kavadarci

* Kategorio Kavadarci en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Homamasaj protestoj inundas la stratojn ĉe la Japana Parlamentejo, 18a de Junio, 1960.
La **Anpo Protestoj**, konataj ankaŭ kiel **Anpo Lukto** (安保闘争, Anpo tōsō) en japana lingvo, estis serio de amasaj protestoj okazintaj en Japanio el 1959 ĝis 1960, kaj denove en 1970, kontraŭ la Usonjapana Sekurectraktato, kiu estis la traktato kiu permesis al Usono reteni militbazojn sur teritorio de Japanio. La nomo de la protestoj venas el la japanlingva termino por "Sekurectraktato," kiu estas  (安全保障条約, **Anzen Hoshō Jōyaku**?), aŭ ĝuste  (安保, **Anpo**?) mallongige.

La protestoj en 1959 kaj 1960 stariĝis opozicie al la revizio en 1960 de la origina Usonjapana Sekurectraktato de 1952, kaj finfine kreskiĝis ĝis iĝi la plej grandaj popularaj protestoj en la moderna epoko de Japanio. Je la klimakso de la protestoj en Junio 1960, centoj da miloj de protestantoj ĉirkaŭis la konstruaĵon de la Nacia Dieto en Tokio preskaŭ ĉiutage, kaj grandaj protestoj okazis ankaŭ en aliaj urboj tra la tuta Japanio. La 15an de Junio, protestantoj elrompis sian vojon en la Dieto mem, kio rezultis en violenta kverelo kun la polico en kiu studentino de la Universitato de Tokio, nome Miĉiko Kanba, estis mortigita. Sekve de tiu okazaĵo, planita vizito al Japanio fare de la usona prezidento Dwight D. Eisenhower estis nuligita, kaj la konservativa ĉefministro Nobusuke Kiŝi estis devigita rezigni.

Dua raŭndo de protestoj okazis en 1970, je la tempo de la aŭtomata plinovigo de la traktato de 1960. Kvankam pli mallongdaŭraj, ankaŭ tiuj postaj protestoj atingis gravan grandon.

Notoj
-----

1. 1 2 3  Kapur, Nick.  (2018) *Japan at the Crossroads: Conflict and Compromise after Anpo*. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, p. 1.
2. ↑  Kapur, Nick.  (2018) *Japan at the Crossroads: Conflict and Compromise after Anpo*. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, p. 24.
3. ↑  Kapur, Nick.  (2018) *Japan at the Crossroads: Conflict and Compromise after Anpo*. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, p. 30.
4. ↑  Kapur, Nick.  (2018) *Japan at the Crossroads: Conflict and Compromise after Anpo*. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, p. 4–6.

* Kategorio Anpo-protestoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 718546
* NDL: 01214193
 |
**Hercegszántó** (hercegsAntO), kroate **Santovo,** serbe **Сантово** estas vilaĝo en Hungario, en regiono *Suda Ebenaĵo*, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Baja. La nomo signifas laŭvorte princopluganto.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 67 km²
* Loĝantaro: 3000
* Poŝtkodo: 6423
* Telefonprefikso: 77

Situo
-----

La vilaĝo situas laŭ la hungara-serba landlimo (kun limpasejo), laŭ la ĉefvojo Budapeŝto-Sombor.

Panoramo al Hercegszántó

Historio
--------

Dum regado de Stefano la 1-a (Hungario) oni trovis la nomon inter la dokumentoj en formo *Zanthow*. La bienoj longe apartenis al abatejo. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, sed alvenis serboj jam dum la turka erao. La paroĥo en 1715, la preĝejo en 1752, la ortodoksa preĝejo en 1900 konstruiĝis. Ekde 1904 la vilaĝnomo estas Hercegszántó. Inter 1918-1920 la serboj okupis la vilaĝon, la regiono apartenis al aparta respubliko. Ekde 1920 la vilaĝo trovis sin apud la nova ŝtatlimo, sed inter 1941-1944 la limo malaperis, ĉar la pli suda regiono denove iĝis hungara.

Trilanda punkto Hercegszántó-Kolut-Batina
-----------------------------------------

Ĝis Traktato de Trianon la punkto troviĝis en interna parto de Hungara reĝlando, poste nova limo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj aperis. Pro sendependiĝo de Kroatio alvenis la tria limo ĉe la Danubo. La simbola hungara punkto troviĝas en fora parto havanta iam la nomon *Hóduna*. Ankaŭ la serba kaj kroata komunumoj situas fore.

Vidindaĵoj
----------

* baptista templo
* ortodoksa serba templo
* katolika templo

Famuloj
-------

* naskiĝis en Hercegszántó:
	+ Gusztáv Kondor, astronomo
	+ Flórián Albert, futbalisto
	+ Zsigmond Villányi, moderna pentatlonisto
	+ János Szurcsik, pentristo
dekstra
**Herbo** estas ĝenerale moltiga planto, kiu ne formas lignecajn, vintrorezistajn ŝosojn (male kiel arboj, arbedoj, arbustoj). Ĝi estas ofte mola, sukoplena kaj ties superteraj partoj ĉiujare forvelkas.

En terkultivado herbo oni ofte nomas nur la utilajn herbojn; la malutilajn herbojn en la terkultivado oni nomas herbaĉo, trudherbo aŭ fiherbo. Tiujn trudherbojn oni povas ekstermi per kemiaj herbicidoj aŭ per fizikaj metodoj kiel per sarkado, hojado.

En agrikulturo herboj uzatas ĉefe kiel fojno por la vintra nutrado de bestoj, aŭ oni simple paŝtas sur la herbejo brutojn por rekte manĝigi la freŝajn herbojn.

esprimoj: herbovora (besto, manĝanta herbojn), herboriĉa, herbero (unu herbo)

En Fundamento de Esperanto estas skribite, radiko *herb* signifas:

* france: herbe
* angle: grass
* germane: Gras
* ruse: трава
* pole: trawa

Vidu ankaŭ
----------

* poacoj
* greso
* hepatherbo
* hundherbo
* monherbo
* verukherbo
* sangoherbo
* marherbo
* panherbo
* herbotapiŝo (*razeno*)
* staŭdo
* citronherbo

Proverbj
--------

Ekzistas pluraj proverboj pri herbo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Kapo kun herbo, sen guto da cerbo.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Malbona herbo froston ne timas.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Vojon batitan herbo ne kovras.* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑  Fundamento de Esperanto
2. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2008-08-31.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Herbal Tea Guide Arkivigite je 2008-03-12 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Herbo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Herbo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Hercivci,** ukraine **Яблунів,** rutene **Герцôвцï** [hercovcji], ruse **Герцовцы,** [hercovci], slovake **Hercovce,** hungare **Hegyrét** [hedjrEt] estas tre malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en municipo de Puznjakivci.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Mukaĉeve en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 35′ 42″ N 22° 41′ 01″ O﻿ / ﻿48.59500 °N, 22.68361 °O﻿ / 48.59500; 22.68361 (mapo)Koordinatoj: 48° 35′ 42″ N 22° 41′ 01″ O﻿ / ﻿48.59500 °N, 22.68361 °O﻿ / 48.59500; 22.68361 (mapo)
* Areo: 0.2 km²
* Alto super marnivelo: 464 m
* Loĝantaro: 79
* Poŝtkodo: 89630
* Telefonprefikso: +380 3131

Situo
-----

Historio
--------

La historia oficiala hungara loknomo estis **Hercfalva**, kiu pro la hungariga politiko ŝanĝiĝis al belsona hungara nomo. Ĝis Traktato de Trianon Hegyrét apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Hercivci/Hegyrét. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
La fratoj "Banū Mūsā" ("filoj de Moseo") estis **Abū** Ĝaʿlejos, Muḥammad ibn Mūsā ibn Ŝākir (antaŭ 803 – februaro 873), Abū al‐Kāsim, Unḥloco ibn Mūsā ibn Ŝākir (9a jarcento) kaj **Al-Ḥasan ibn Mūsā ibn Ŝākir** (9a jarcento), estis tri fakuloj de la 9a jarcento kiuj laboris en Bagdado. 

Ili estas konataj pro sia *Libro de Ingeniaj Mekanismoj* kiu temas pri aŭtomatoj (nome aŭtomataj maŝinoj) kaj mekanikaj aparatoj. Alia grava verko estas la *Libro pri la mezuro de ebenoj kaj sferaj figuroj*, nome fundamenta verko pri geometrio kiu estis ofte citita de matematikistoj kaj islamaj kaj eŭropanoj. La fratoj Banu Musa laboris en astronomiaj observatorioj establitaj en Bagdado fare de la abasida kalifo Al-Ma'mun same kiel en esplorado en la Hejmo de Saĝeco. Ili laboris ankaŭ en ekspedicio de la 9a jarcento por fari geodeziajn mezurojn por determini la longecon de unu grado.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Manuskripto de Kitab al-Daraj (un treatise encima astrología). Princeton Cifereca Biblioteko.
**Géza Krepuska** [krepuŝka], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Krepuska Géza** estis hungara kuracisto, otorinolaringologo, profesoro. Li estis hungara pioniro de la orelkuracado.

Memortabulo pri Géza Krepuska
Géza Krepuska  naskiĝis la 5-an de septembro 1861 en Pest (urbo). Li mortis la 15-an de oktobro 1949 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Géza Krepuska frekventis luteranan gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1884. Post siaj studoj li laboris en anatomia instituto ĝis 1892, dume en 1888 li plulernis en Vieno. Depost 1892 li laboris en diversaj hospitaloj de Budapeŝto. En 1898 li estis nomumita privata profesoro, en 1913 titulara eksterordinara profesoro, en 1919 publika profesoro, krome inter 1911 kaj 1933 li estis ĉefkuracisto en Malsanulejo Rókus.

En la 1890-aj jaroj li aĉetis vitejon, kiun li mem kultivis, eĉ la bieno famiĝis pro la perfekta kultivado. En 1905 li aĉetis bienon en Somoskőújfalu, kiu post Traktato de Trianon apartenis al Ĉeĥoslovakio. Post jaroj Krepuska sukcese kuracadis britan oficiron, kiu atingis en 1924, ke Somoskőújfalu denove apartenu al Hungario. En 2007 li ricevis postmortan premion.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Fülgyógyászat* (1936)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo kaj promenejo en Budapeŝto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero K, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

* Kategorio Géza Krepuska en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 527036
* GND: 1042050619
* LCCN: n2014187924
* VIAF: 161212034
* ISNI: 0000 0001 1101 6153
 |
La ***Dubo de Jozefo***, de anonima aŭtoro, estas tabultemperaĵo (114x114 cm) de 1410-1420 ĉirkaŭ, konservita en la Muzeo de Notre-Dame de Strasburgo. La pentraĵo interkorespondas kun simila artaĵo reprezentanta la *Naskiĝon de la Dipatrino* kaj ĝi eble estis enŝovita en pli vasta altara retablo, perdiĝinta.

Historio kaj priskribo
----------------------

La artaĵo, devenanta de la malsanulejo kaj konvento "Sankta Marko" en Strasburgo, estas klarega ekzemplo de la arto de la internacia gotiko, ĉi-kaze germanskola; oni utiligis la sanktajn scenojn kiel reprezentaĵojn de la ĉiutaga vivo stampitajn en la realaĵoj de la epoko.

La familia sceno estas eltirita el epizodo de la apokrifaj evangelioj: Jozefo, konstatinte ke la promesita edzino, Maria, estas graveda, kaptiĝis de dubo kaj ŝin ekrepudius se anĝelo lin ĝustatempe ne informus pri la origino de la mistera afero. Oni vidas Marian graveda kaj dediĉanta al kudrado kaj sanktan Jozefon surprizita de la apero de la anĝelo, dekstre. La sceno estas lokita en ĉambro ĉirkaŭlimigita de pilastretoj kiuj, kun aliaj elementoj, dividas la ĉambron en du malegalaj partoj. Ĉiu elemento estas imagita laŭ asimetrio nereala kaj malrekta, kiu allasas al la pentraĵo kaprican kaj fanstastan etoson.  

Sennombras la detaloj, jen el simbolaj objektoj jen el elementoj de la ĉiutaga vivo, ekde la tabloj de Jozefo kaj de Maria, kun la tabuloj perpektive preskaŭ renversitaj por montri la laborilojn de la paro, ĝis la kredenco kun la libroj, ekde la vualo nodita al stangeto, ĝis al la niĉo kun la porvina boteleto, ĝis la porkudrila tirkesto.  

Centre de la pavimo, la arbeto ene de ĉirkaŭbaraĵo aludas al la mezepoka *hortus conclusus* (fermita ĝardeno), simbolo de la virgeco de Maria, same kiel la fermita krano, dum la libroj estas aludoj al la profetaĵoj koncernantaj la Enkarniĝon. 

La stilo, spite de ĝia originaleco, reiĝas jen al la Flandraj Primitivuloj kaj jen al la poezia kaj intima spirito de la artistoj de la Rejna regiono kies arta ĝermo estas difinita "tenera stilo".

Bibliografio
------------

* Pierluigi De Vecchi ed Elda Cerchiari, *I tempi dell'arte*, volume 2, Bompiani, Milano 1999.

Vidu ankaŭ
----------

* Gotoj
* Maria
* Sankta Jozefo
* La dubo de Sankta Jozefo

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala sitejo de la muzeo Arkivigite je 2007-05-10 per la retarkivo Wayback Machine