recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Layés** [laĜES] estas loĝloko de la municipo Sabiñánigo de Hispanio​, en la sudo de la komarko *Alto Gállego* (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo mem) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Fakte ĝi estas unu el pli ol 50 loĝlokoj de Sabiñánigo, kiu estas la municipo kiu enhavas pli da loĝlokoj en la provinco. 

La loĝloko Layés estas en la suda valo Guarguera proksime al la kuniĝejo de la riveroj Guarga kaj Gállego, fakte iom sude de la rivero Guarga. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun deklivaj ardezaj tegmentoj, kaj tre tipaj konustrunkaj kamenoj. Proksime estas Castillo de Lerés, kun kiu ĝi formis propran municipon ĝis meze de la 19-a jarcento.

Historio
--------

Fine de la 19-a jarcento oni ekkonstruis fervojon konektantan Zaragozon kun Francio tra Canfranc, kiu revivigis la lokon, sed poste la loĝantaro malaltiĝis pro alurba migrado kaj malalta naskindico. 

Dum la Hispana Enlanda Milito, Layés suferis pro operacoj de la batalo de Sabiñánigo —inter septembro kaj novembro de 1937—. Pli forta respublika truparo konkeris lokojn, sed ne la celitan ĉefurbon Sabiñánigo, dum totalaj homperdoj estis preskaŭ 6 000 (pli inter frankistoj). En la fino de la 1970-aj jaroj la loko senhomiĝis, sed poste venis novaj loĝantoj.

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado kaj en la areo ĉefe pro la milito, kaj ĉe Layés oni malaltiĝis el 35 loĝantoj en 1960 ĝis senhomigo fine de la jarcento; nun estas nur unu loĝanto (2019).

Aktualo
-------

La ĉefa ekonomia enspezofonto tradicie estis malgrandaj agrikulturo kaj brutobredado, sed lastatempe la komarko turnis sin ankaŭ al kreskanta turismo ligita al la pirenea akso (valoj de Tena kaj de Aragón) kaj al la proksimeco al Sabiñánigo. Ĉefaj altiraĵoj estas naturaj lokoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Ŭesko

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* Ubieto Arteta, Antonio, "Historia de Aragón". Los pueblos y los despoblados 1 (Eld. Anubar. Zaragoza, 1984)
* CONTE OLIVEROS, Jesús. "Personajes y Escritores de Huesca y Provincia". Eld. Librería General (Zaragoza 1981)

Eksteraj ligiloj
----------------

* [http:// Oficiala retejo]



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 814865
 |
**Kanono** en la senco de kanono de kulturo estas kolekto de tekstoj, bildoj, artaĵoj kaj okazaĵoj en la kampoj de literaturo, bildaj artoj, filmo, historio, kiuj estas la referenckadro de komuna kulturo La verkoj kolektitaj en la kanono estas konsiderataj kiel la plej bonaj kaj plej gravaj surbaze de specifaj kriterioj. Kanono povas inkludi artistoj aŭ individuaj verkoj, kaj estas formitaj de individuoj, redakciaj komisionoj aŭ per premioj. La intenco ofte estas provizi gvidilon por la publiko.

Etimologio
----------

Kanono venas de la greka (*κανών*) kaj signifas "gvidlinio", "rolmodelo", "regulo".

Diversaj kanonoj de kulturo
---------------------------

Kanono plejofte estas kreita nerekte tra mencio en verkoj de literaturo kaj arthistorio, aŭ tra la lerneja studplano. Tamen, estas la publikaj premioj kaj publikigitaj listoj kiuj vekas grandan publikan intereson. 

Ekzistas internaciaj kanonoj, naciaj kanonoj, kanonoj por grupoj/subĝenroj kaj subjektivaj kanonoj. 

Iuj kreas personajn kanonojn, kiujn ili volas vidi rekonataj kiel publikaj. Dependas de la individuo decidi pri tio kio apartenas al kanono kaj tio kio, laŭ iuj, devus esti en kanono. 

Certaj libro-serioj celas publikigi ĉiujn sanktigitajn aŭtorojn en iu lando, kiel ekzemple la serio *Pléiade* en Francio. En kelkaj kazoj, estas ĉi tiuj libroserio kaj eldonistoj kiuj certigas ke la verko de iu aŭtoro estas akceptata kiel genia kaj preter la tempoj.

Vidu ankaŭ
----------

Kanono de Flandrio

Kanono de Kuracao

Kanono de Nederlando

Kanono de Esperanta literaturo
Blazono de Kantabrio
La blazonŝildo de Kantabrio havas rektangulan formon kun ronda ekstremo, kio estas tipe hispana. La ŝildo estas tranĉita el lazura (blua) kaj gorĝa (ruĝa). Ĝi estis oficiale elektita je la 22-a de decembro 1984, kaj aperas ankaŭ sur la flago de Kantabrio.

En la lazura kampo videblas krenela ora turo kaj ŝipo, kiu estas rompinta per la pruo ĉenon, kiu devenas de la turo kaj finiĝas en la maldekstra flanko de la ŝildo. Malsupre estas akvaj ondoj, kaj lazuraj kaj arĝentaj. Ĉio estas suraĵo kun du detranĉitaj viraj kapoj kun aŭreoloj (glorkronoj).

En la suba kampo, gorĝa, videblas ronda kantabra steleo kun geometriaj ornamaĵoj. Supre estas la hispanreĝa krono, dekorita per perloj.
La supra kampo estas historia memorigaĵo pri la konkero de Sevilo fare de kantabraj maristoj en 1248, kun la turo (reprezentanta la Turon de la Oro) kaj la ŝipo rompinta la ĉenojn, kiuj malpermesis navigi tra la rivero Gvadalkiviro. Tio estas simbolo de la daŭra mara ago de Kantabrio. Ankaŭ estas referenco al la unueco de ties teritorio, sub la patronado de la martiroj Sankta Emeterio kaj Sankta Celedonio.

Vidu ankaŭ
----------

* Flago de Kantabrio
* Kantabra steleo
Blazono de Kubo.
La **Blazono de Kubo**, konata kiel *La Palma Real*, estis kreita en 1849 fare de Miguel Teurbe Tolón — kiu kreis ankaŭ la Flagon de Kubo — je peto de la generalo venezuela Narciso López, por sigeli la dokumentojn kiujn kiel provizora registarestro de Kubo elsendis inter 1850 kaj 1851.

La nuntempa versio ne estas precize same kiel la originala, ĉar oni nuligis kelkajn elementojn kiuj povus esti asociitaj kun ideoj nesendependismaj. La specifoj de la blazono estis establita pere de dekreto fare de la unua prezidento de Kubo, Tomás Estrada Palma, en la 21-a de aprilo 1906 kaj tiel restis senmodife ekde tiam.

Tiu blazono havas formon de ŝildo kaj estas dividita je du trionoj de ties alto horizontale. En ties supra parto, nome la ĉefa, videblas maro inter du terpecoj (nome Florido kaj Jukatano), inter kiuj estas blua markolo kie videblas orkolora ŝlosilo (Kubo), kaj fone aperanta suno. Tiuj elementoj estas simboloj de la geografia kaj politika gravo de Kubo. La ŝlosilo reprezentas la enirejon de la Golfo de Meksiko.

Malsupre maldekstre estas tri bluaj strioj kiuj estas simbolo de la tri tiamaj Departementoj du Kubo, nome Okcidento, Centro kaj Oriento; du intermezaj blankaj strioj simbolas la purecon de la kubanoj. Malsupre dekstre staras palmo, kiel simbolo de fekundeco kaj utileco. Supre estas friga ĉapo kiu estas adoptita ankaŭ en aliaj politikaj blazonoj ekde la epoko de la Franca Revolucio. Blanka kvinpinta stelo estas reprezento de la sendependa ŝtato kaj de libereco. Malantaŭe faskoj estas simbolo de la unuemo de kubanoj.

Ekster la ŝildo maldekstre estas branĉo de kverko, kiu reprezentas pacon, kaj alia dekstre el laŭro, kiu reprezentas venkon.

La blazono estis ratifita de la Konstitucio de 1940 kaj poste ratifita de la sinsekvaj konstitucioj adoptitaj post la sukceso de la kuba revolucio en 1959.

* Kategorio Blazono de Kubo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 717022
 |
**Juro de Sovetunio** aŭ **leĝoj de Sovetunio** estis la leĝaro, kiu kreiĝis en Sovetunio post la Oktobra Revolucio en la jaro 1917. Modifiitaj versioj de la sovetia jura sistemo estis adoptitaj de multaj komunismaj ŝtatoj post la dua mondmilito, inkluzive de Mongolujo, Ĉinujo, la orienteŭropaj landoj de la Varsovia kontrakto, Kubo kaj Vjetnamujo.

La sovetunia juro konsideris juron politika armilo kaj juĝejojn agentejoj de la registaro.
La sistemo celis pli protekti la ŝtaton de individuoj ol protekti individuon de la ŝtato. Vastaj ekstrajuraj povoj estis donitaj al la sekretaj servoj de Sovetunio.

Vidu ankaŭ
----------

* Sovetunio

Referencoj
----------

1. ↑  Richard Pipes *Russia Under the Bolshevik Regime*, Vintage books, Random House Inc. New York, 1995, ISBN 0-394-50242-6, pages 402-403

Bibliografio
------------

* Butler, William Elliott.  (1988) *Soviet law*, 2‑a eldono, Stoneham, Massachusetts: Butterworths Legal Publishers.

* Kategorio Juro de Sovetunio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Duoninsuleto en Kroatio.
Labradora Duoninsulo, Kanado.
La Ibera duoninsulo, en Hispanio kaj Portugalo.
**Duoninsulo** estas tera areo, preskaŭe (sed ne tute) ĉirkaŭata de akvo, do peco de la tero, enprofundiĝinta en oceano, maro aŭ lago, kaj prilavita per la akvo de tri flankoj. Temas fakte pri "preskaŭinsulo", konektita per la ĉeftero ofte nur per mallarĝa terpeco. Aparte mallarĝajn duoninsulojn ankaŭ eblas nomi terlango, kvankam malfacilas per difino precizigi la klarigon kio estas "aparte mallarĝa".

**Plej grandaj duoninsuloj**:

* Araba 2,730
* Okcident-Antarkta 2,690
* Hindoĉina 2,088
* Hindustana 2,000
* Labradora 1,600
* Skandinava 800
* Somalia 750
* Iberia (Pirenea) 584
* Malgrand-Azia 506
* Balkana 468
* Kamĉatka 264
* Malaka 237
* Korea 218
* Apenina 149

**Aliaj konataj duoninsuloj:**

Sud-Kalifornia – Tajmira – Krimea – Florida – Jukatana – Jutlanda – Bretana - Kurona - Hel - Atiko (Grekio)

Vidu ankaŭ
----------

* Eliraĵo (geografio)

  

* Kategorio Duoninsulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 864
* GND: 4601185-7
* LCCN: sh85099426
* NKC: ph917290
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Lanzuela** [lanZŬEla] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la nordo de la nordokcidenta komarko Jiloca [ĥiLOka], kies komarka ĉefurbo estas Calamocha, lime kun la provinco Zaragozo.

Geografio
---------

Ĝi estas inter Cucalón kaj Bádenas. La urba kerno estas sur 1010 msm, pro kio estas malvarma klimato.

Historio
--------

Estis setlejo de Bronzepoko aŭ frua Ferepoko.

La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema. En 1248 ĝi sendependiĝis disde Daroca. 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Lanzuela kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 25 loĝantoj.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Nune rura turismo.

Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo, ermitejo, fontoj kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 800989
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Blankaventra saksikolo** |
| --- |
|  |
| Blankaventra saksikoloBlankaventra saksikolo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Saxicola* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***S. gutturalis'*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Saxicola gutturalis'****(Vieillot, 1818) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Preskaŭ minacata** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Blankaventra saksikolo  |

 |
| v • d • r |

La **Blankaventra saksikolo** aŭ Timora saksikolo (***Saxicola gutturalis***) estas birdo el la Muŝkaptuledoj, iam konsiderata de la Turdedoj en la genro *Saxicola*. *Saxicola* devenas el la latina *saxum*, roko + *incola*, loĝanto, dum *gutturalis* estas latina vorto kiu aludas al gorĝo, ĉar tiu specio montras malhelan (helbrunan) makulon en supra brusto kio estas unu el la ĉefaj distingiloj de la specio. Krome temas pri birdo kun ĝenerale supraj **grizbrunaj supraj partoj kaj blankecaj subaj partoj**, ĉefe en ventro, de kio venas la komuna nomo.

Ĝi estas endemio de la insulo de Timoro kaj pro tio nomiĝas ankaŭ Timora saksikolo, do ĝi troviĝas en la ŝtatoj de Indonezio kaj Orienta Timoro. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropical humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj seka savano. Ĝi estas minacata pro perdo de habitato kaj tiele estas konsiderata kiel Preskaŭ Minacata de la IUCN.

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Saxicola gutturalis[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 27an de julio 2007.
**Szabolcs Fazekas** [sabolĉ fazekaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj kun plena nomo) **Fazekas István Szabolcs** estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, diplomato.

Szabolcs Fazekas  naskiĝis la 26-an de oktobro 1947 en Budapeŝto, mortis la 31-an de marto 2020.

Biografio
---------

Szabolcs Fazekas frekventis Ekonomian Universitaton pri Marx Károly inter 1966 kaj 1971 Li doktoriĝis en 1973, sed antaŭ la doktoriĝo li instruis en la universitato. Post la doktoriĝo li eklaboris en la ministerio ekstera komerco, post jaroj li estis komerca deputito eksterlande. En la jaro 1989 li estis subministro, denove en 1995. En la jaro 1996 li estis nomumita ambasadoro de Okcidenta Germanio monaton, poste ĝis 1998 ministro pri industrio, komerco kaj fremdultrafiko en Kabineto Horn. Inter 1998 kaj 2002 li havis postenojn en diversaj firmaoj, inter 2002 kaj 2004 li estis parlamenta deputito. En 2004 li estis membro de Eŭropa Parlamento ĝis 2009, poste li estis elektita membro de Eŭropa Revizora Kortumo. Li havis edzinon, kiu naskis du filojn. Li ricevis premion en 1998.

Fontoj
------

* datenoj kun foto hungare
* ĉeĥe


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 523721
* VIAF: 5256154075996811860007
 |
**Bastonmuzikiloj** estas agorditaj idiofonoj kaj apartenas al la frapinstrumentoj. Ili estas ludataj per ĝis kvar batiloj kun kerno el korko, ligno, metalo aŭ plasto, kiu je kelkaj estas ĉirkaŭ volvita per fadeno. La sonamplekso estas je iom grandaj instrumentoj proksima al tiu de la piano, ankaŭ la aranĝo de la platoj aspektas kiel klavaro. La bastonmuzikiloj estas kelkfoje aplikataj en orkestroj kiel solo- aŭ akompanvoĉoj.

Al la bastonmuzikiloj apartenas

* Bastonmuzikiloj kun lignaj sonbastonoj:
	+ ksilofono
	+ ksilorimbo
	+ marimbafono
	+ *timbela*

  

* Bastonmuzikiloj kun metalaj sonbastonoj (metalofonoj):
	+ celesto
	+ *fanĝiang*
	+ *gangsa*
	+ *gendér*
	+ *jegogan*
	+ *jublag*
	+ *kulintang a Tiniok/Sarunay*
	+ liro
	+ *ranat ek lek*
	+ *ranat thum lek*
	+ *saron*
	+ *slentem*
	+ *ugal*
	+ vibrafono

* Bastonmuzikiloj kun sonkorpoj el alia materialo:
	+ Litofono (el ŝtono)

Kelkfoje oni ankaŭ rigardas 

* tubosonoriloj
* Cymbales antiques
* *Hillebille*

kiel bastonmuzikiloj.
Oni parolas pri **avitaminozo** okaze de la tuta manko de vitaminoj en la homa korpo. Tio povas kaŭzi skorbuton aŭ rakiton. La vitamina rezervado diferencas en la korpo: la B12-rezervaĵo sufiĉas por 3-5 jaroj, tiamino nur 1-2 semajnojn.

Japana ovaĵo kontraŭ avitaminozo
--------------------------------

Estas malfacile imagi, kiel oni povus modifi kokinan ovon. Tamen ĉe la japanoj jam fine de Ia 1970aj jaroj la firmo *Nihon nosan kogyo* komencis produkti ovojn, kiuj enhavas 20oble la kutiman kvanton da jodo kaj 7oble la kutiman kvanton da E-vitamino. Hodiaŭ oni vendas po 34 milionoj da skatoloj jare, kaj ĉiujare la vendoj kreskas je 20 %.

Sekvis la firmo *Ito feed mills*, kiu proponis ovojn kun 1,7oble la kutima kvanto da fero kaj 10oble la kutima kvanto da vitamino D. Unu tia ovo tage provizas la bezonatan kvanton de tiuj nutraĵoj. Tial kuracistoj agnoskas, ke la ovoj de Ito estas bonega rimedo en kazoj de anemio, k.s. Tiujn ovojn oni komencis vendi nur antaŭ 2 jaroj, kaj la vendoj kreskas je 30 % jare.
La t.n. „acidaj ovoj" ellaboritaj de ta Japana Federacio de Agrikulturaj Kooperativoj enhavas 2,5oble Ia kutiman kvanton da vitamino E, 2oble la kvanton da vitamino B6 kaj 4oble fa kvanton da alfa-linola acido. La ovoj aparte bonefikas ĉe suferantoj de alergioj kaj hipertensio. Vendoj kreskis 3oble dum la lastaj 3 jaroj.
Finfine, la firmo Ise Foods propanis la t.n. „arbarajn ovojn", kiuj malaltigas la kvanton de kolesterota en sango, efikas kontraŭ senila demenco kaj ĝenerale stimulas la organismon. Tiuj ovoj enhavas pli ol kutimajn kvantojn da vitamino E kaj fero. La ovoj aperis komence de 1994, kaj la vendoj jam kreskis centelcente, kun prognozo de plia centelcenta kresko ĝis la fino de la jaro.

Vidu ankaŭ
----------

* Hipovitaminozo
* Subnutrado
* Medicino

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Avitaminozo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* OMNI
**István Kónya,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kónya István** estis hungara liutisto (la unua hungaro, kiu havas tian diplomon), altlerneja instruisto.

István Kónya naskiĝis la 15-an de aprilo 1962 en Nagykanizsa.

Biografio
---------

István Kónya maturiĝis en 1980 en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon pri historio kaj muziko en Pedagogia Altlernejo Dániel Berzsenyi (Szombathely) en 1985. Li poste studis klasikan gitaron en filio de Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en Debrecen, inter 1984-1989 li instruis en muziklernejo de Szombathely. Samtempe li estis membro en orkestro, kiu specialiĝis pri la malnova muziko. Li ekŝatis la liuton. De 1989 ĝis 1994 li studis en la Reĝa Konservatorio en Hago, lia majstro estis en:Toyohiko Satoh. Kónya akiris liutistan diplomon en 1994, post 2 jaroj ankaŭ pri ĉambra muziko, krome li frekventis majstrajn kursojn. Ekde 1993 li instruas liutadon en sia naskiĝlando (ekster lernejoj, ĉar la liuto ne estas oficiale akceptata), krome li koncertas enlande kaj eksterlande.

Liaj libroj
-----------

* Európai lanttörténet (2014)
* Reneszánszlant metodika (2014)
* Reneszánszlant antológia (2014)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-07-30. Alirita 2019-07-30.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 652420
 |
**Baglamo** ankaŭ konata sub la pli fama nomo **Sazo** (la persa vorto ***Saz*** ساز - aus *saz* signifas fakte "instrumento") estas muzikilo de la familio de longkolaj liutoj de la tambura familio. Ĝi estas populara muzikinstrumento en Azerbajĝano, Armenio, Afganio, Irano, Turkio kaj en partoj de Sirio, Irako kaj balkanaj landoj, ankaŭ inter kurdoj, tataroj kaj baŝkiroj. La instrumento havas du ĝis sep kordojn kaj estas kutime ludata per maldika longforma plektro.

Historio
--------

Laŭ la Enciklopedio Iranika, la prapatro de la sazo estis plej verŝajne la Ŝirvan tanburo de Ŝirvano, historio regiono en Transkaŭkazio, nuntempe parto de la teritorio de Azerbajĝano, ankaŭ populara en Tabrizo kaj priskribita en la 15-a jarcento fare de la persa muzikisto kaj muzikteoriulo Abdulgadir Maragi. Setaro kaj dutara liuto (*Dutar*), kiuj havas similan formon, estas konsiderataj ĝiaj antaŭuloj. La dutara liuto (*Dutar*) ankaŭ estas ludata en la taĝika aŭ uzbeka muziko.

Familio de baglamoj
-------------------

Baglamoj ekzista en diversaj specoj kaj grandecoj, depende de ilia celita uzo. Jen kelkaj specioj:

* *Cura* (la plej malgranda grandeco)
* *Çöğür* (mallongmanika ligado) kutima en Irano
* *Tanpura* (longbraka ligado)
* *Divan saz* (granda baglamo)

En Grekio
---------

Grekia baglamo.La **Greka Baglamo** aŭ **Baglamaso** aŭ **Baglamadakio** (greke ***μπαγλαμάς*** aŭ greke ***μπαγλαμαδάκι***) estas kordinstrumento de Grekio. Ĝi havas ses ŝtalajn kordojn en tri kordoĥoroj. La tonoj estas D5 D4, A4 A4, D5 D5 aŭ D4 D5, A4 A4, D5 D5.

En Turkio
---------

Turka sazludanto
La **Turka Baglamo** aŭ **Sazo** (turke ***bağlama***) estas kordinstrumento de Turkio.

Ĝi havas sep ŝtalajn kordojn en tri kordoĥoroj. La tonoj estas G3 G2, D3 D3, A3 A2 A3 aŭ C4 C3, G3 G3, D4 D3 D4. Hodiaŭ, *Saz* estas la plej grava soloinstrumento en turka popolmuziko (*Türk halk müzizi*). En la turka rok- kaj popmuziko ekzistas la elektra sazo.

En Irano
--------

En Irano, la priskribita instrumento estas ofta konata sub la nomo "***čogūr***"

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  (en) *čogūr,* Encyclopaedia Iranica

Vidu ankaŭ
----------

Sevdalinko

Ŝargijo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Baglamo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Turka sazludisto Erdal Erzincan

Çî Beser Hat Kurdistan
**Casaseca de Campeán** [kasaSEka dekampeAN] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Vino en la sudo de la provinco. *Casaseca de Campeán* estas tradukebla etimologie al *Seka Domo de Kamparo*. 

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 12,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 103 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 600 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 20 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas norde kun El Perdigón kaj Morales del Vino, sude kun Villanueva de Campeán, oriente kun Corrales del Vino kaj Peleas de Abajo, kaj okcidente kun Pereruela, tiu lasta de la komarko Sayago. 

La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754086
 |
w1

**Cascade** estas historia kvartalo en centra Seatlo, situanta nordoriente de la urbcentro kaj konsistanta el la orienta parto de la urboparto nun plej ofte nomata South Lake Union. Ĝiaj limoj estas norde Galer Street, oriente la ŝoseo I-5, sude Denny Way, kaj oriente Fairview Avenue North laŭ la nuna difino sed Terry Avenue North laŭ la tradicia difino, kaj eĉ Aurora Ave North laŭ mapo el la urba kvartala atlaso (kvartalaj limoj ne estas oficiale difinitaj). En la plej larĝa difino, Cascade kaj South Lake Union estas pli-malpli samampleksaj.

Galerio de historiaj konstruaĵoj en Cascade
-------------------------------------------

* Ortodoksa katedralo de sankta SpiridonOrtodoksa katedralo de sankta Spiridon
* Elektroprodukta instalaĵoElektroprodukta instalaĵo
* Necesejoj konstruitaj de WPA (1938) en parketoNecesejoj konstruitaj de WPA (1938) en parketo
* Luterana Kirko ImmanuelLuterana Kirko Immanuel
* Iama aŭtofabriko de FordIama aŭtofabriko de Ford

Fontoj
------

Bazita sur la angla Vikipedio
**Cascajares de Bureba** [kaskaĤAres debuREba] estas loĝloko kaj municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la nordo de la komarko *La Bureba*. La loknomo *Cascajares de Bureba* povas esti komprenebla etimologie kiel Rubejo de Bureba, alude al la komarkonomo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 7,92 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 29 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 36 loĝantojn (pli ol duono) el la jaro 1991. 

Ĝi distas 60 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, ĉe la deklivaroj de la Montoj Obarenes.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La plej frua mencio de Cascajares datas de 15a de Februaro 1011. Ĝi apartenis al la kvaropo de *La Vid*, unu de la sep en kiu estis dividita la *Merindad de Bureba* apartenanta al *partido de Bureba*, nome reĝa​ jurisdikcigo kun propra vicurbestro.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Fakundo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 773979
 |
Koordinatoj: 49° 49′ 45″ N 12° 58′ 45″ O﻿ / ﻿49.82917 °N, 12.97917 °O﻿ / 49.82917; 12.97917 (mapo)

**Cebiv** estas kastelo en samnomata municipo en distrikto Tachov konstruita en la unua duono de la 18-a jarcento en baroka stilo. Ĝi estas protektita kiel kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.

Historio
--------

El la jaro 1543 devenas la unua skribmencio pri gotika burgejo, kiu apartenis al Jan Drzdeř el Hrádek. Post tio, kiam formortis liaj viraj idoj, la senjorujon akiris filino Eva edziniĝinta kun Jindřich Strojetický el Strojetice, al kies idoj ĝi apartenis ĝis la jaro 1646, kiam la bienon heredis senjoroj el Vrtba. En la jaro 1657 la burgejo forbrulis kaj verŝajne ĝi ne estis riparita. Plej supera burggrafo Jan Josef z Vrtby vendis la kastelon en la jaro 1712 al Löwensteinidoj, al kiuj ĝi apartenis ĝis la jaro 1945 kaj kiuj sur loko de la devena burgejo en la unua duono de la 18-a jarcento konstruis la barokan kastelon.

Konstrua aspekto
----------------

La kastela konstruaĵo kun mansarda tegmento havas bazplanon en formo de litero H. En duetaĝa ĉefa fasado troviĝas enireja portalo. La fasadoj estas membrigitaj per pilastraj frisoj. Kelkaj ĉambroj havas krucvolbojn aŭ barelvolbojn.

Pluaj fotoj
-----------

* Flanka alo Flanka alo
* Malantaŭa vido Malantaŭa vido
* Frunta muro Frunta muro
Situo de Everett, Vaŝingtonio
**Everett** (*Evret*, esperantigite **Evereto**) estas la administra sidejo kaj plej granda urbo en Kantono Snohomish, Vaŝingtonio, Usono. Ĝi estas havenurbo ĉe la orienta bordo de Puĝeta Fjordo, situanta ĉirkaŭ 40 km norde de Seattle, al kies urba aglomeraĵo Evereto apartenas. Laŭ la usona censo en 2000 la urbo havis entute 91 488 loĝantojn, do estis la sesa plej multnombre loĝata urbo en la ŝtato kaj la kvara en Puĝetio. La ŝtata Oficejo de Financa Administrado, pro kresko kaj aneksado, taksis ke la loĝantaro plimultiĝis ĝis 101 100 en 2006.

Evereto havas la duan plej grandan jaĥtejo en la pacifika bordo de Usono. La urbo estas la okcidenta finpunkto de Usona Ŝoseo 2. En Evereto troviĝas la plej granda konstruaĵo (laŭ volumeno: 13,3 milionoj da kubaj metroj) en la mondo, la fabriko kie la firmao Boeing kunmetas siajn aviadilojn 747, 767, 787 kaj 777.

En 1984 oni decidis tie konstrui Hejmhavenon de la usona mararmea floto, "Naval Station Everett". Tiu haveno malfermiĝis en 1992.
Blazono de la epoko de François Duvalier. La nura rimarkinda diferenco estas la desegno de la flagoj, akompananta la ŝanĝon de la nacia flago.
La **blazono de Haitio** estis unue enkondukita en 1807 kaj aperis en ĝia nuna formo ekde 1986.

Ĝi montras ses kovritajn flagojn de la lando, tri sur ĉiu flanko, kiu estas troviĝinta antaŭ palma arbo kaj kanonoj sur verda gazono. Sur la gazono diversaj eroj troviĝas, kiel tamburo, longaj pafiloj kaj ŝipaj ankroj. Super la palma arbo, estas friga ĉapo kiel simbolo de libereco. Sur la gazono inter la tamburo kaj la rubando, estas du pecoj de ĉeno kun rompita ligo simbolanta la rompitan ĉenon de sklaveco.[*mankas fonto*]

La rubando portas la nacian devizon de Haitio: *L'Union Fait La Force* (france, "Unueco faras la Forton").

La plej malnova uzo de simbolo por Haitio estas sciita ekde 1807. La simbolo montras plurajn naciajn flagojn, kun du kanonoj kaj palmaj arboj. La simbolo indikas la batalon por sendependeco de la respubliko. La devizo, en la franca, signifas 'Forton tra unueco'. La simbolo restita en uzo ĝis 1849, kiam Prezidanta Generalo Faustin Soulouque memkroniĝis kiel Imperiestro Faustin la 1-a. Samtempe li adoptis novan imperian blazonon, montranta du kanonojn kaj (francan) imperian aglon. Du leonoj estis uzitaj kiel subtenanto kaj la tutaĵo lokita en purpura ofico. La imperiestro estis forbarita el la lando en 1859, post kiam la malnova simbolo estis restarigita. Tial la kunmetaĵo estis la sama, sed la koloroj kaj eroj ŝanĝis iom.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑   Heraldry of the World. Alirita 20-a de majo 2010.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Nord-Ameriko |
| --- |
| Antigvo kaj Barbudo • Bahamoj • Barbado • Belizo • Domingo • Dominiko • Grenado • Gvatemalo • Haitio • Honduro • Jamajko • Kanado • Kostariko • Kubo • Meksiko • Nikaragvo • Panamo • Salvadoro • Sent-Kristofo kaj Neviso • Sent-Lucio • Sent-Vincento kaj la Grenadinoj • Trinidado kaj Tobago • Usono |  |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Coat of arms of Haiti en la angla Vikipedio. Numero de revizio ne estis difinita.*

* Kategorio Blazono de Haitio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Evgeni GEORGIEV** - cirile *Евгени Георгиев* - estas bulgaro, kiu naskiĝis en 1955, do nun estas 67 aŭ 68 jarojn aĝa. Lia vivo pasis en du landoj: Bulgario kaj Aŭstrio. En la aŭstra ĉefurbo Vieno li fariĝis doktoro pri filozofio (disertacio pri Hugo von Hofmannsthal). Profesie li estas ĵurnalisto kaj specialisto pri merkatiko.

Esperanton li eklernis kiel 14-jara knabo (en 1969-1970) en sia naskiĝurbo Sofio, Bulgario. Li aktivis en la landa kaj internacia Esperanto-movadoj: Bulgara Esperanto-Asocio (1978-1990), TEJO (1978-1982) kaj TEĴA (1983-1995). Li laboris multajn jarojn kiel redaktoro de la revuo Bulgara Esperantisto (1982-1984, 1987-1992) kaj kiel redaktoro ĉe la Eldonejo de Bulgara Esperanto-Asocio (1984-1987). Krome li estas kunkompilinto de la bulgara-esperanta poŝvortaro (1992). Kunlaboranto de MONATO li fariĝis en 1991, kaj redaktoro de la rubrikoj *Hobio* kaj *Turismo* respektive en 1992 kaj 1996.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|   | Ĉi tiu artikolo estas plene aŭ parte bazita sur artikolo *"Evgeni Georgiev"* el la internacia magazino ***Monato***, kun permeso de la eldonejo.
**Por plia informo pri uzado kaj aliaj kondiĉoj, vidu Vikipedio:Monato.** |    |
Mongola jurto antaŭ la Montaro Gurvan Sajĥan.
**Jurto** (de la tjurka vorto *yurt, yurta* por „nomada loĝloko") aŭ **gero** (de la mongola vorto *ger* por „hejmo") estas portebla ronda tendo el ligna framo kaj felta tegmento, en kiu tipe loĝas nomadoj vivantaj en herbejoj kaj stepoj de Centra Azio, sed ĝi estas ankaŭ populara en okcidentaj alternativuloj. La jurto tre taŭgas por la nomada vivstilo, ĉar ĝi estas facile muntebla kaj transportebla. Krome ĝi efike protektas kontraŭ la malvarmo, varmego, pluvoj kaj forta vento.

Konstruado
----------

Tradiciaj jurtoj konsistas el pligrandiĝebla ligna cirkla kadro portante feltan kovrilon. La felto estas farita el la lano de ŝafoj. La ligno por fari la eksteran strukturon ne troviĝas sur la senfruktaj stepoj. Jurto estas dezajnita por esti facile malkonstruebla kaj kies partoj estu kompakte porteblaj sur kameloj aŭ gruntbovoj por esti rekonstruataj en alia restadejo. Kompleta konstruo daŭras ĉirkaŭ 2 horojn.

Fotogalerio
-----------

* Mongola jurto: komencante kun la pordo kaj la muroj.
* Mongola jurto: ekstarante la fostojn de la tegmento.
* Mongola jurto: jam kun la fustoj starantaj.
* Mongola jurto: metante la internan maldikan kovrilon sur la tegmento.
* Mongola jurto: aldonante feltan tegilon.
* Mongola jurto: aldonante la eksteran tegilon.
* Mongola jurto: garnante la tegilojn kaj kompletigante la strukturon.

Vidu ankaŭ
----------

* Jurto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Jurto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Jarango

* Tendo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mongola jurto
* Kazaĥa jurto Arkivigite je 2005-03-19 per la retarkivo Wayback Machine
iama monaĥineja preĝejo Sankta Katarina
monaĥineja preĝejo rigardata de sudo
aspekto de nordoriento kun la poste alkonstruita flanka navo
rigardo de la emporo de la monaĥinoj al la ĥorejo
la volbaĵo sub la monaĥina emporo
La **monaĥinejo Sankta Katharinen**, ankaŭ nomata **Abatejo Sankta Katharinen** estis Cistercianina monaĥejo konstruita ĉirkaŭ 1200 kaj ekzistis ĝis 1803. Konserviĝis de la monaĥinejo la preĝejo, kiu estis post la sekularigo unue vikariejo de la paroĥejoj Linz am Rhein kaj Neustadt (Wied) kaj ekde 1890 paroĥa preĝejo. La hodiaŭa komunumo Sankt Katharinen (distrikto Neuwied) portas ekde la jaro 1969 la nomon de la iama monaĥinejo. La monaĥinejo nomiĝas en dokumentoj kaj literaturo ofte kun l aldonaĵo „Linzer Höhe" (altaĵo de Linz).

Abatinoj
--------

Jenaj abatinoj de Sankta Katarino ekzistis:

* Benigna 1230
* Aleydis 1270
* Kunegunde 1316
* Christina von Güls 1333 kaj 1335
* Lutwigis 1343
* Guda 1358
* Katharina 1365
* Paulina von Selbach 1368–1388
* Hilla von Selbach 1390
* Kunegunde 1396
* Hilla von Wederstein 1406 kaj 1420
* Gertrudis 1451 kaj 1454
* Gertrudis von Berenkot 1508–1536
* Anna von Blanckard
* Maria von Holtssadell 1553–1580
* Katharina von Blanckart 1580
* Clara aus Ediger 1580–1632
* Magdalena Flad 1632–1636
* Veronica Knod 1632–1674
* Katharina Küntzer 1674–1698
* Anna Maria Cluth 1398 und 1710
* Johanna Katharina Gaman 1714 kaj 1745
* Maria Josepha Thoma 1749–1773
* Maria Josepha Driesch 1774–1777
* Maria Walburga Queng 1778–1803

* Kategorio Monaĥejo Sankta Katarino (Linzer Höhe) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|   | **Oni sugestas kunigi ĉi tiun artikolon kun Eŭropunia juro.

---**
Bonvolu diskuti en la Diskuto:Eŭropunia juro. Nur ensalutintaj uzantoj povas aranĝi tion. |

**La eŭropunia juro** estas la juĝdecidaro de la juĝejoj de Eŭropa Unio, nome:

* la Justica Kortumo de Eŭropaj Komunumoj (supera juĝejo);
* la Tribunalo de Unua Instanco.

Tamen, oni bone notu, ke la ordinaraj, unuainstancaj juĝistoj pri la eŭropunia juro estas la naciaj juĝistoj mem. Okaze de individuaj juĝrimedoj la eŭropuniaj juĝistoj intervenas nur apelacie—tamen ili intervenas unuainstance okaze de juĝrimedoj far membroŝtato aŭ europunia institucio.

La celo de la eŭropunia juĝistaro estas duobla: interpreti kaj apliki la eŭropunian juron. Tiucele la eŭropuniaj juĝistoj agadas rilate kontrolon kaj konstruon. Krome, la eŭropunia juro efikas al la naciaj juĝistoj.

Kontrola agado
--------------

Per iuj konfliktaj kaj nekonfliktaj juĝrimedoj la eŭropunia juĝistaro priatentas, ke la eŭropunia juro estu aplikata homogene en ĉiuj membroŝtatoj.

Konstrua agado
--------------

La eŭropunia juĝistaro eltrovas plurajn principojn necesajn por la konstruado de la eŭropunia, komunuma sistemo, kaj kiujn ne entenis la bazaj traktatoj. Inter ili estas ĉefe:

* la principo de rekta aplikado de la eŭropunia juro;
* la principo de superrego de la eŭropunia juro.

Tiujn principojn eltrovas la juĝistaro, rezonante surbaze de la celoj de la traktatoj. Tian rezon-metodon oni nomas *laŭcela rezonado*.

La konstrua kontribuo de la juĝistaro konsistas el tio, ke per sia rezonado la juĝistaro donas eblojn plivastigi la agosferon de Eŭropa Unio. Tiukadre ili ekzemple starigis la teorion pri la implicaj povoj, nome:

malgraŭ la malesto de eksplicite donitaj povoj, la supera organismo povu kalkuli pri rimedoj, kiuj estas por li necesaj aŭ nemalhaveblaj por plenumi sian celon.

Efiko al la naciaj juĝistoj
---------------------------

La eŭropunia juro efikas kaj influas al la proprajn jurojn de la naciaj juĝistoj.

Ekzemple, en Francio la superaj juĝejoj (la Kasacia Kortumo kaj la Ŝtata Konsilio) finfine—post hezitoj kaj malentuziamoj—kongruigis siajn jurojn kun la eŭropunia:

* en 1975 kaj 1989 ambaŭ francaj juĝejoj rezignis pri sia tradicia principo de superrego de la nacia leĝaro, lau kiu ĉiu posta nacia leĝo superis ĉiajn ajn internaciajn aktojn (i.a. la eŭropuniajn traktatojn);
* antaŭe la Ŝtata Konsilio (supera juĝejo pri administracia juro) rifuzis al la individuoj la rajton kontesti administracian decidon surbaze de eŭropa direktivo, kiu estis ne aŭ mise transkribita en la nacian jurordon. Sed en juĝdecido de 1974 la Eŭropa Justica Kortumo decidis, ke la individuoj rajtas postuli rajtojn agnoskitajn de direktivo, eĉ se tiun ĉi la membroŝtato mistranskribis en sian internan jurordon. De tiam la franca Ŝtata Konsilio rezignis pri sia antaŭa juro, kaj adoptis la opinion de la eŭropunia juĝistaro.
**Banko de Ĉinio** (ankaŭ *Bank of China* en angla; en tradicia ĉina, 中國銀行; en simpligita ĉina, 中国银行; en pinjino, Zhōngguó Yínháng ofte mallongigita kiel 中銀 aŭ 中行), estas unu de la kvar komercaj bankoj propraĵo de la ŝtato plej granda de Ĉinio. Ĝi estis fondita en 1912 fare de la Registaro de la Respubliko Ĉinio, anstataŭe de la Banko de la Registaro de la Imperia Ĉinio. Ĝi estas la plej antikva banko de Ĉinio. Ekde sia kreado ĝis 1942, ĝi elsendis monbiletojn nome de la Registaro de la Respubliko Ĉinio, kun la "Kvar Grandaj" tiamaj bankoj: nome la Centra Banko de la Respubliko Ĉinio, la Ĉina Agrikultura Banko kaj la Banko de la Komunikado. Kvankam dekomence ĝi funkciis kiel la centra benko de Ĉinio, en 1948 la Ĉina Popola Banko, ekhavis tiun funkcion. Poste, la Banko de Ĉinio iĝis banko pure komerca. Ĝi estas la kvara plej granda banko en la mondo. Ĝi havas sidejon en distrikto Ksiĉeng, Pekino.

Sidejo en Pekino.

Vidu ankaŭ
----------

* Turo de la Banko de Ĉinio, en Hong Kong

Bibliografio
------------

* Bank of China, *A History of the Bank of China, 1912-1949*, Beijing: 1999.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Banko de Ĉinio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755137
* GND: 1102416096
* LCCN: n50061698
* VIAF: 138344203
* ISNI: 0000 0001 2221 2037
 |
**Santa Clara de Avedillo** [santaKLAra deabeDIljo] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Vino en la sudo de la provinco. *Santa Clara de Avedillo* nomiĝis iam nur *Avedillo* [abeDIljo] familinomo de judoj; tial la Inkvizicio devigis aldoni aludon al Sankta Klara. 

Rekonstruita romanikstila pordego de la preĝejo.
Fontano.
Fenestro de popola arkitekturo.
Fenestro de popola arkitekturo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 16,81 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 157 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 24 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas norde kun Peleas de Abajo kaj Jambrina, sude kun Cuelgamures, oriente kun Fuentespreadas kaj okcidente kun Corrales del Vino. 

Estas romiaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento reloĝata de judoj. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. En diversaj epokoj nomis nobelajn titolojn.

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (preĝejo kun romanikaj elementoj).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754127
 |
La **proletara revolucio** aŭ **laborista revolucio** estas revolucio de socia klaso en kiu la proletaro klopodas renversi for de ties pozicio la regantan klason pere de la kapto de la regopovo (respektive registaro) kaj de la ceteraj politikaj institucioj. Ĝi estas koncepto kun grava ideologia komponanto (de socialismo, anarkiismo aŭ sindikatismo). 

La bolŝevika revolucio de Rusio en Oktobro 1917 estis historie la ekzemplo plej elstara de proletara revolucio, sendepende de tre diversaj ideologiaj kaj historiografiaj pritaksoj. La ĉina revolucio kaj la maoisma pensaro enkondukis la gravecon de la partopreno de la kamparanoj, kio en leninismo estis klare difinita kiel malpli revolucia; kaj tiel oftiĝis la esprimo "laborista kaj kamparana revolucio", kiu etendiĝis ĉefe tra landoj de la Tria Mondo kiu havu industrian sektoron tre malmulte disvolvigitan.

La fakto ke proletaraj sektoroj partoprenas en revolucio ne certigas, ke temas pri proletara revolucio, ekzemple ĉe la Franca Revolucio; necesas, ke la celoj estu instalado de proletara regado. Tre ofte dum revolucio la celoj ne estas tute klaraj, kaj la interesoj de proletaraj kaj neproletaraj tavoloj foje interplektiĝas.

Vidu ankaŭ
----------

* Hispana Revolucio (1936)
* Hispana revolucio de 1934
* Klasbatalo
* Revolucio de Asturio
* Socia revolucio
* Socialisma ŝtato
* Tutmonda revolucio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 719984
 |
La **Banko de Moskvo** (ruse *Банк Москвы*) estis rusia banko, kiu provizis bankajn servojn al klientaj kaj podetalaj klientoj ĝis majo 2016. Ĝi havis ĉefsidejon en Moskvo, 267 filiojn kaj monoficejojn. La banko havis pli ol 114 000 kompaniajn klientojn kaj 9 milionojn da podetalaj klientoj. En 2011 ĝi estis la kvina plej granda banko en Rusio. Je la 1-a de julio 2016, ĝi estis eldoninta 6,3 milionojn da bankaj kartoj. Ĝia centra oficejo situis en la konstruaĵo de la Moskva Internacia Banko en Moskvo, sur la angulo de la stratoj *Kuznetskij Most* kaj *Roĵdestvenka*.

la ĉefsidejoLa 10-an de majo 2016 ĝia fuzio en la bankon *VTB* estis finita. 

En 2011, post malamika transpreno fare de la banko *VTB* kontrolita de la rusia ŝtato, 9 miliardoj da usonaj dolaroj en fraŭdaj pruntoj estis malkovritaj, kaj la banko ricevis senprecedencajn 14 miliardojn da usonaj dolaroj por savado. Rusio eligis internacian areston por Andrej Borodin pro lia suspektata rolo en la fraŭdo.

* Kategorio Banko de Moskvo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Basti,** hindie **बस्ती**, urdue **بستى** estas urbego en norda Barato, en sudorienta parto de subŝtato Utar-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.

Demografio
----------

En 2011 Basti havis 114 657 da loĝantoj kun legopovo 76%. Basti atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) en la 1990-aj jaroj.

Geografio
---------

Basti situas sur ebenaĵo laŭ averaĝa alteco de 92 m super la marnivelo. Ajodjo troviĝas 56, Gorakhpur 61, Fajzabad (Barato) 63, Gonda (urbo) 85, Azamgarh 93, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 180 (voje 202), tutlanda ĉefurbo Delhio 582, Kolkata 738, Mumbajo 1340 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Basti estis origine konata kiel Vaiŝiŝthi. La urbeto iĝis la sidejo de lokaj raĝoj en la 17-a jarcento, sed neniam ĝi akiris gravecon. Inter 1801-1947 daŭris la brita dominado, tiutempe en 1865 Basti iĝis distrikta ĉefsidejo.

Ekonomio
--------

Basti estas agrikultura, komerca kaj industria centro. Cerealoj, sukerkanoj kaj iuj aliaj specoj de agrikulturaĵoj estas kultivitaj en ĝia ĉirkaŭaĵo.

Eduko
-----

En Basti du altlernejoj funkcias.

Lingvoj
-------

En Basti la oficialaj lingvoj estas la hindia, urdua, en:Bhojpuri language kaj en:Awadhi language.

Religioj
--------

La ĉefa religio en Basti estas hinduismo kun (74,5%), poste islamo (24,5%), fine kristanismo malpli 0,5%.

Trafiko
-------

Basti estas konektita rekte fervoje al Gonda kaj Gorakhpur. Ses ĉefvojoj kaj sola flankovojo kuras al tiu urbego. La plej proksima enlanda flughaveno funkcias en Ajodjo kaj Gorakhpur, la internacia en Laknaŭo.

Klimato
-------

Basti situas en subtropika klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (Cwa). La temperaturo varias inter 9-45 °C. En la plena jaro pluvas averaĝe 1166 mm, plej ofte pro la musonoj inter julio-oktobro. Estas multe da nebulo vintre.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj, precipe hinduaj temploj

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
Banksio de Albany, kun polenumanta melifagedo
***Banksia verticillata*** aŭ "Banksio de Albany" estas arbeda specio de la genro *Banksia* en la familio Proteacoj. Ĝi indiĝenas en la sudokcidento de Okcidenta Aŭstralio kaj povas altiĝi ĝis 3 m, aŭ eĉ 5 m en ŝirmitaj lokoj; ĝi malpli altas en elmontritaj areoj. Tiu ĉi specio havas elipsajn verdajn foliojn kaj grandajn, brilajn orflavajn flor-pikiloj kiuj aperas en somero kaj aŭtuno. Melifagedoj de la specio *Phylidonyris novaehollandiae* estas la plej elstaraj polenumantoj, kvankam pluraj aliaj specioj de melifagedoj, same kiel abeloj, vizitas la flor-pikilojn. Listite kiel riskata specio fare de la aŭstralia registaro, ĝi troviĝas en du disaj populacioj sur granito nudrokoj laŭ la suda marbordo de Okcidenta Aŭstralio, kun la ĉefa arbaro proksime de Albany kaj pli malgranda kvanto apud Walpole. Ĝi estas minacata de radika malsano (specife *Phytophthora cinnamomi*) kaj aeraj skaraboj (*Zythiostroma*). *B. verticillata* mortas en naturaj incendioj, post kio novaj plantoj ekkreskas el semoj. Populacioj bezonas pli ol jardekon por produkti semon kaj oni bezonas intervalon de pli ol dudek jaroj inter fajroj estas bezonataj por permesi ke sufiĉe da semamaso akumuliĝu.

* Kategorio Banksia verticillata en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Banksia verticillata en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
La gubernio **Halepo** (arabe حلب, latinliterigo laŭ DMG *Ḥalab*) estas unu el la 14 gubernioj de Sirio kaj situas en la nordokcidento de la lando, lime al Turkio. La nordorienton de la gubernio trafluas la rivero Eŭfrato.

La plej granda urbo de la gubernio estas la ĉefurbo Halepo. Pliaj gravaj urboj estas Al-Bab, Ĝarabulus, Afrin, Azaz, Ain al-Arab kaj Manbiŝ. La gubernia areo ampleksas 1 890 kvadratajn kilometrojn. Laŭ la stato de 2005, en la gubernio vivis 720 000 loĝantoj - plejparte araboj kaj kurdoj (la kurdoj grandparte lime al Turkio).

Distriktoj
----------

La distriktoj de la gubernioj estas:

* El-Bab
* Afrin
* Ain al-Arab
* As-Safirah
* A'zaz
* Ĝabal Sam'an
* Ĝarabulus
* Manbiŝ

* Kategorio Gubernio Halepo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Gubernio Halepo en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

flago de Sirio
Gubernioj de Sirio

Halepo |
Ĉirkaŭaĵo de Damasko (Rif Dimaŝk) |
Dair az-Zaŭr |
Damasko |
Daraa |
Hama |
Homs |
Hasaka |
Idlib |
Al Kunajtira |
Latakia |
Ar-Raka |
As-Suŭajda |
Tartus
Blazono de Mato Grosso do Sul
Eduardo Riedel, la nuna guberniestro
**Guberniestro de Mato Grosso do Sul** (portugale *Governador do Mato Grosso do Sul*) estas la registarestro de la brazila subŝtato Mato Grosso do Sul. Ĝi estas publika pozicio elektita per la du-raŭnda plimulta balotsistemo.

Se kandidato ricevas pli ol 50 en la unua baloto % de la totalaj voĉoj, li estas elektita sen plua voĉdonado. Tamen, se neniu kandidato ricevus absolutan plimulton, okazus dua baloto, en kiu partoprenus nur la du kandidatoj kiuj ricevis la plej multajn voĉojn en la unua baloto. La gajninto de la dua raŭndo estus elektita guberniestro. La parlamento daŭras 4 jarojn kaj la guberniestro havas la rajton al reelekto sen mandatlimo.

La ŝtato estis kreita per Amendo-Leĝo n-ro 31, promulgita la 11-an sankciita en oktobro 1977. La nuna guberniestro de Mato Grosso do Sul estas Eduardo Riedel, kiu mortis la 30-an. oktobro 2022 elektita kaj la 1-an. Li estis ĵurkonfirmita en oficejon en januaro 2023.

Registaro
---------

La sidejo de registaro (Gubernio de Mato Grosso do Sul) situas en la *Parque dos Poderes*, en la subŝtata ĉefurbo Campo Grande. La konstruaĵo estas okupita ankaŭ fare de la ĉefsidejo de la Ministerio por Eksteraj Aferoj kaj la Subsekretariaro por Komunikadoj.  

La konstruaĵo, dezajnita fare de la arkitekto Élvio Garabini, kiu ankaŭ dezajnis grandan parton de la konstruaĵoj de la parko, estis inaŭgurita kun la tuta komplekso en 1983.

Kiam la komplekso malfermiĝis, la registaro provizore estis loĝigita en tiu konstruaĵo, kiu estis intencita por gastigi nur sekretariejon. La konstruado de registarpalaco estis planita, sed la ideo estis forigita fare de guberniestro Pedro Pedrossian. Tiel, la gubernio estis definitive ligita al la sama sidloko kie ĝi situis kaj kiun ĝi okupas ĝis hodiaŭ. En la 2000-aj jaroj oni pripensis la eblecon konstrui kastelon, sed la ideo denove estis malakceptita.  La guberniestro havas neniun oficialan personan loĝejon.

Notoj
-----

1. ↑   Arkivita kopio (2011-06-10). Arkivita el la originalo je 2011-06-10. Alirita 2022-12-13.
2. ↑
3. ↑
4. ↑

* Kategorio Guberniestro de Mato Grosso do Sul en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 804958
 |