recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Lignofajrita picoforno en itala picejo
Pica alportado per mopedo
**Picejo** (itale: **Pizzeria**, elp. piceria) estas specio de restoracio aŭ rapidmanĝejo kie oni ĉefe bakas kaj surtabligas picojn, sed ankaŭ aliajn italajn manĝaĵojn. Multaj picejoj havas krom restoracian parton ankaŭ prenirejon kaj alportadan servon.

Tradicie en Italio, pico estis manĝaĵo de malriĉulo kaj enhavis malmultajn kaj malmultekostajn ingrediencojn. Kiam ĝi populariĝis en Usono post la dua mondmilito, ĝi estis ĉefe praktika manĝaĵo, kiu estis rapide kaj facile akirebla, sed ne sammaniere plado por malriĉuloj. Ĝi ne estis nepre multekosta, sed la ingrediencoj fariĝis pli kaj ne nur konsistis el malmultekostaj krudaĵoj. Pico iĝis eĉ pli havebla kiam frostigitaj picoj kaj hejma livero estis lanĉitaj.

La plej konata pico tutmonde estas la pico margareta (itale: *Pizza Margherita*) kiu spegulas la kolorojn de la itala standardo: verda kun bazilio, blanka kun mocarelo kaj ruĝa kun tomato. Aŭtentika napola pico (itale: *Pizza Napoletana*) estas farita el San Marzano-tomatoj kultivitaj sur la vulkanaj ebenaĵoj sude de la vulkano Vezuvio kaj mocarelo (itale: *Mozzarelo* *di bufala Campana)* farita el buballakto. Tiu ĉi marko de mocarelo-fromaĝo estas protektita esti de eŭropa geografia origino. Aliaj tradiciaj picoj inkluzivas la *Pizza alla marinara* kun marinara saŭco, kaj kiu kune kun la pico margareta estas la plej baza speco de pico aŭ la *Pizza* *capricciosa*, kiu estas tradicia pico farita kun mocarelo-fromaĝo, bakita ŝinko, fungoj, artiŝoko kaj tomato. Tre populara estas ankaŭ la *Pizza 4 stagioni* (pico 4 sezonoj) kiu konsistas el kvar ingrediencoj laŭsezone plej facile haveblaj.

Prenirado kaj alportado
-----------------------

Picoj - de origine manĝaĵo por malriĉuloj - estas disvastiĝinta malmultekosta opcio por tiuj kiuj havas malmultan tempon aŭ ne volas kuiri. Ankaŭ pico kutime estas manĝebla sen manĝilaro.

En la plejmultaj urboj oni alportas picojn por eta kompenso, ofte per mopedo sur kiu estas muntata keston en kiu la pico restas varma.

Referencoj
----------

1. ↑  (sv) Hultman, Henrik (2013). *Liv och arbete i pizzabranschen*. Arkiv. ISBN 978-91-7924-260-2. OCLC 940865578.
2. ↑  (en) *Rough Guides.* Rough Guide Phrasebook, Penguin, 2011-08-01, p. 244.- 266, ISBN 978-1-4053-8646-3.

Vidu ankaŭ
----------

* Pico
* Armena kaj turka *lahmacun*
* Germana kaj franca *flamkuko*.

* Kategorio Picejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Usona *novjorkstila pico*

* Filmo *Do the Right Thing* de Spike Lee


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 540948
* NKC: ph928296
 |
|  |
| --- |
| **Prahistoriaj epokoj** |
| **H** |   Latena Ferepoko |   | Protohistorio |
|   Halŝtata Ferepoko |
| **Ferepoko** |
|   Malfrua Bronzepoko |   |
|   Meza Bronzepoko |
|   Frua Bronzepoko |
| **Bronzepoko** |
|     Ĥalkolitiko |   |   |
|   Neolitiko | Prahistorio |
| Mezolitiko / Epipaleolitiko. |
| **P** |     Malfrua Paleolitiko |   |
|     Meza Paleolitiko |
|     Frua Paleolitiko |
|   Paleolitiko |
| **Ŝtonepoko** |

**Paleolitiko**, ankaŭ nomita **praŝtonepoko** (el la greka: παλαιός paleos=pra kaj λίθος lithos=ŝtono; 'praa ŝtonepoko'), estas la periodo kiu komenciĝas antaŭ pli ol 2,4 milionoj da jaroj, kiam homoj verkis unuajn ilojn el ĉizita ŝtono, ĝis la komenco de agrikulturo, ĉirkaŭ antaŭ 20 mil jaroj, kiam homoj ankaŭ komencis uzi iloj faritaj el politaj ŝtonoj. 

Iloj el metalo ankoraŭ ne estis fabrikitaj dum la paleolitiko. La krudmaterialoj estis ŝtono, ligno kaj poste ostoj kaj konkoj.

La nocio "paleolitiko" estas uzebla nur en Afrika-Mediteranea kunteksto, en ne-Mediteranea Azio kaj aliaj partoj de la mondo, la evoluo de homaro okazis en malsamaj vojoj. Kompreneble, ĉar unuaj homoj estis en Afriko, oni povas paroli pri "paleolitiko" al ĉiu homaro, sed, post la eliro de unuaj modernaj homoj (Homo sapiens) el Afriko, oni ne povas uzi koncepton "paleolitiko" al ne-Mediteraneaj areoj.

Francisko Azorín registras la terminon **paleolito** por *Epoko de la prahomo; oni sciis prilabori sed ne ankoraŭ poluri la ŝtonilojn; tiam aperis la unuaj signoj de arto sur ŝtonoj, kornoj, osto, eburo, k. tipaj bildoj en grotoj, kiel tiuj de Altamiro (Hisp.). Subepokoj: strepa (el Strepo), ĉelesa (el Cheleso), aĉenla (el Acheles), mustiera (el Moustiero), aŭrinaka (al Aurignac) solutra (el Solutreo), magdalena (el Madeleine), acila (el Mas d'Acila).* Li indikas etimologion el la greka *palaios + lithos* (antikva ŝtono).

La termino Epipaleolitiko, kiu signifas "super Paleolitiko", estis ne trolonga etapo en la prahistorio, kiu ekzemple en Iberio daŭris nur ekde la 8000 a.K. ĝis la 6000 a.K. kaj ŝanĝis la vivmanierojn kiel por ekzemplo la brutobredado kaj la agrikulturo kiuj markis la komencon de la transiron el kadavromanĝantoj al agrikulturistoj kaj ankaŭ la komencon de la novaj tombejoj.

En 2022, la plej frua indico de fajroregado por kuirado estis malkovrita ĉe la arkeologia loko apud Golano en Israelo datigitaj de la frua paleolitiko, proksimume 780,000 jarojn antaŭ nia tempo. La esploristoj montris ke fosiliigitaj fiŝostoj, trovitaj proksime de la restaĵoj de ĝojfajroj, estis intence varmigitaj fare de la loĝantoj de la loko.

Vidu ankaŭ
----------

* Arkeolito
* Hordo
* Levallois tekniko

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 111.
2. ↑  Azorín, samloke.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Überblick über die Altsteinzeit in Oberfranken (Landschaftsmuseum Obermain Kulmbach)
* Altsteinzeit in Nittendorf
teretaĝo kun fenestro en Groningen, Nederlando.
**Keletaĝo** estas etaĝo de konstruaĵo kies planko situas sub la ternivelo. Ofte la keletaĝo situas nur duone sub la ternivelo. Ĝi tial povas havi fenestrojn. La etaĝo super la teretaĝo estas la teretaĝo.

Kelo estas subtera konstruaĵparto. La origina celo estas konservi diversajn nutraĵojn kiel legomoj, fruktoj, fromaĝoj pro la konstanta temperaturo konservada. Vinkelo estas ejo kie oni produktas, konservas kaj/aŭ vendas vinojn.

Bildaro
-------

* fenestro al la strato kaj antaŭa pordo de la keletaĝo, maldekstre ŝtuparo al la teretaĝo, Amsterdamo, Nederlandofenestro al la strato kaj antaŭa pordo de la keletaĝo, maldekstre ŝtuparo al la teretaĝo, Amsterdamo, Nederlando
* keletaĝo kun fera krado kaj ekstera ŝtuparo al la teretaĝo, Groningen, Nederelandokeletaĝo kun fera krado kaj ekstera ŝtuparo al la teretaĝo, Groningen, Nederelando
* keletaĝo kun interna ŝtuparo al la teretaĝo en ’s-Graveland, Nederlandokeletaĝo kun interna ŝtuparo al la teretaĝo en ’s-Graveland, Nederlando
* interno de kromkuirejo en la teretaĝo , ’s-Graveland, Nederlandointerno de kromkuirejo en la teretaĝo , ’s-Graveland, Nederlando
* interno de loĝkuirejo en la keletaĝo, ’s-Graveland, Nederlandointerno de loĝkuirejo en la keletaĝo, ’s-Graveland, Nederlando


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 585680
* GND: 7629408-0
 |
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.f4

**Pico de Antónia** estas monto situanta en la centra parto de la insulo Santiago en Kaboverdo. Je 1 392 metroj, ĝi estas la plej alta punkto de la insulo. La monto estas parto de la protektita areo portugale nomata *Parque Natural da Serra do Pico de Antónia*. La urboj *Picos* kaj *Assomada* situas proksime al la monto. La organizaĵo Birda Vivo Internacie oficiale identigis la parkon *Serra do Pico da Antónia* kiel aparte Grava Birdareo.

La monto estas ĉe la tripunkto de la municipoj *São Salvador do Mundo, São Lourenço dos Órgãos* kaj *Ribeira Grande de Santiago*. Norde de la pinto estas la fonto de la rojo *Ribeira de Pico da Antónia*, la fontrivero de la rivereto *Ribeira Seca*.

La formacio *Pico da Antónia* estas de vulkana origino, kaj estis formita antaŭ inter 3,3 kaj 2,3 milionoj da jaroj dum la periodoj *Piacenziano*, la lasta fazo de la Plioceno kaj la posta periodo Gelaziano.

* Kategorio Pico da Antónia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803628
 |
Proponita apartigo de Palestino.
Arabaj volontuloj en Palestino, 1947.
La **Palestina enlanda milito de 1947-1949** estis serio de armitaj konfliktoj en la brita palestino inter organizitaj, malpeze armitaj sed ne-armeaj kaj ne ŝtataj, milicoj, unflanke arabaj-palestinaj kaj aliflanke judaj de la Jiŝuv, nome Hagganah, Irgun kaj Leĥi.

La 14an de majo 1948, nome la tagon, en kiu la brita mandato pri Palestino elspiris, la Judpopola Konsilio kunvenis en la Tel-Aviva Muzeo, kaj aprobis proklamon kiu deklaris la starigon de juda ŝtato en Erec Israelo, por esti konata kiel la ŝtato de Israelo. Je tio ne estis mencio de la limoj de la nova ŝtato krom ke ĝi estu en Erec Israelo. La 15an de majo 1948, per oficiala telegramo de la Ĝenerala Sekretario de la Ligo de Arabaj Ŝtatoj al la Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj (UN), la arabaj estraroj publike deklaris ke ili trovis *"sin devigitaj interveni por la sola celo restarigi pacon kaj sekurecon kaj establi leĝon kaj ordon en Palestino. "*(Klaŭzo 10 (e)). Plia en Klaŭzo 10 (e) - *"La registaroj de la arabaj ŝtatoj tiamaniere konfirmis en ĉi tiu stadio la vidpunkton kiu estis multfoje deklarita de ili sur antaŭaj okazoj, tiaj kiel la Londona Konferenco kaj antaŭ la Unuiĝintaj Nacioj ĉefe, la ja justa solvon al la problemo de Palestino estas la kreo de Unuiĝinta Ŝtato de Palestino bazita sur la demokratiaj principoj ... "*

Tiel tuj eksplodis la postan militon Arab-israela milito de 1948, inter la invadaj arabaj armeoj de kvin arabaj ŝtatoj, de la kvar najbaroj kaj Irako, kaj la haste formita nova armeo de Israelo, Israelaj Defendaj Fortoj. Tiu milito estis la unua de serio de interŝtataj armitaj konfliktoj kiuj okazis inter la ŝtato de Israelo kaj la armeoj de siaj arabaj najbaroj, en kio oni konas tutmonde kiel araba-israela konflikto.

Vidu ankaŭ
----------

* Palestina rifuĝinto
* Israel–Palestina konflikto
* Araba-israela konflikto

* Kategorio Palestina enlanda milito de 1947-1949 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Bürgerliches Brauhaus Saalfeld** estas bierfarejo en Saalfeld, Germanujo (Pößnecker Straße 55), kompanio kun limigita respondeco. Ĝi troviĝas proksime de la Stacidomo de Saalfeld. En 2019 oni produktis 60.000 hektolitrojn da biero kaj 12.000 hl da nealkoholaĵoj. Estro estas Jürgen Kachold.

Historio
--------

kaldronejo
biermato
Fondis ĝin en 1892 la familio Gütermann. Ekde 1918 temas pri la unusola bierfarejo en Saalfeld. Inter 1925 kaj 1948 ĝi estis akcia kompanio. La plejmulton de la akcioj tenis la Riebeck-konzerno. En aprilo 1945 la ejoj bombadatake detruitis. Inter 1948 ĝis 1991 ĝi estis popolproprieta entrepreno. En al 1970-aj kaj 1980-aj jaroj filioj de la saalfeld-a fabriko estis *Pörzbrauerei* de Rudolstadt kaj *Brauerei Remda* (Remda estas nun urbokvartalo de Rudolstadt). Ankaŭ la stalaktita kaverno *Feengrotten* dependis de ĝi. Privatuloj ekagis en 1991, dume 23 % kuŝas en la manoj de la kulmbach-anoj *(Kulmbacher Brauerei)*.
Reklamoslogano ĝis la komenco de la 1990-aj jaroj estis *Allgemein Bevorzugt* (= ĝenerala ŝatiĝo) kun bildo de la ruino Hoher Schwarm. Nun montras la emblemo la kvar urbopordegojn de Saafeld.

Premioj
-------

Plurfoje oni aljuĝis al la bieroj saalfeld-aj la premiojn "World Beer Cup" kaj "European Beer Star". En 2014 atingis la speco *Ur-Saalfelder* la unuan rangon ĉe "European Beer Star". Samkonkurse en 2016 gajnitis bronza medalo kaj por *Saalfelder Premium* kaj por *Ur-Saalfelder*.

Membrecoj
---------

Nia biefarejo anis al "Brauring", kunlaboriniciativo de privataj bierfaristoj el Germanlingvio.

Referencoj
----------

1. ↑  Kulmbacher Brauerei Aktien-Gesellschaft, speza reporto por 2015
2. ↑   European Beer Star / listo de la venkintoj de 2014. Arkivita el la originalo je 2016-06-09. Alirita 2022-11-30.
3. ↑  venkintoj de 2016
4. ↑  listo de ĉiuj aliĝintaj entreprenoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bierfarejo de Saalfeld en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hejmpaĝo
* historiaj bierboteletikedoj
* fruaj gazetartikoloj (ekde 1891)

50.65516411.377246Koordinatoj: 50° 39′ 19″ N, 11° 22′ 38″ O (mapo) 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803262
* GND: 6106623-0
* VIAF: 126569971
 |
Falafelo.
Baklavo el Nablus
**Palestina kuirarto** konsistas el manĝaĵoj de aŭ komune manĝitaj de palestinanoj - kiuj inkluzivas tiujn, kiuj vivas en Palestino, Jordanio, rifuĝejoj en proksimaj landoj same kiel de la palestina diasporo. La kuirarto estas disvastigo de la kulturoj de civilizoj kiuj loĝis en la regiono de Palestino, precipe dum kaj post la islama epoko komenciĝante per la araba konkero de umajadoj, poste la eventualaj persaj influoj de la abasidoj kaj finiĝantaj per la fortaj influoj de turka kuirarto, pro de la alveno de la otomanaj turkoj. Ĝi similas al aliaj orientaj kuirartoj, inkluzive de libana, siria kaj jordana kuirartoj.

Kuiradaj stiloj varias laŭ regiono kaj ĉiu speco de kuirstilo kaj la ingrediencoj uzataj estas ĝenerale bazitaj sur la klimato kaj loko de la aparta regiono kaj pri tradicioj. Rizo kaj variaĵoj de kibeoj estas oftaj en Galileo. Cisjordanio devigas sin ĉefe al pli pezaj manĝoj, kiuj uzas la tabunon, rizon kaj viandon kaj marbordaj loĝantoj ofte fiŝojn, aliajn mariskojn kaj lentojn. La Gazaa kuirarto estas variaĵo de la Levantena kuirarto, sed estas pli diversspeca en marmanĝaĵoj kaj spicoj. La loĝantoj de Gazao ege konsumas kapsikojn. Manĝoj estas kutime manĝataj en la hejmo sed manĝado elstaras precipe dum festoj, en kiuj oni uzas malpezajn manĝojn kiel salatojn, trempitajn panojn kaj viandopecojn sur stangaj bastonetoj.

La areo ankaŭ gastigas multajn desertojn, kiuj iras el tiuj faritaj regule kaj tiuj kiuj ofte estas rezervitaj por la ferioj. La plej multaj palestinaj dolĉaĵoj estas pasteĉoj plenaj de dolĉigitaj fromaĝoj, daktiloj aŭ diversaj nuksoj kiel migdaloj, juglandoj aŭ pistakoj. Trinkaĵoj ankaŭ povus dependi de ferioj kiel ekzemple Ramadano, kiam karoba, tamarinda kaj abrikota sukoj konsumiĝas ĉe sunsubiro. Kafo estas konsumita dum la tuta tago kaj likvoro ne estas tre ofta inter la loĝantaro, tamen kelkaj alkoholaj trinkaĵoj kiel arako aŭ biero estas konsumitaj de kristanoj kaj de malpli konservativaj islamanoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Araba kuirarto

* Kategorio Palestina kuirarto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Alfred Gottlieb Maria HENN von HENNEBERG** (naskiĝinta la 15-an de junio 1867 en Hanau, mortinta en 1945 en Wiesbaden) estis germana kolektisto (kaj eble eĉ fabrikanto) de puntoj kaj oficiro.

Henneberg-domo je Gutenberg-strato 1a en Vajmaro

Vivo
----

Unua karieretapo lia estis oficirece. Liaj sciencaj postlasitaĵoj pri puntaj kaj lancetadaj produktoj troviĝas je Deutsches Museum (Munkeno).

Von Henneberg ankaŭ verkis libron pri la historio de puntaĵkreo kiu eĉ hodiaŭ gravas. Tradukoj en la lingvojn angla kaj franca ne mankis. Je Vajmaro li famiĝas pro sia domo kiun planis Henry Van de Velde *(Haus Henneberg)*. Ĉe ties starigo (1913/14) Henneberg estis retiriĝinta kapitano. Tiel li figuris en vajmara adreslibro. Li faris kolekton de puntoj kiuj eksponitis ekz. en 2018 en Gotao je Kastelo Friedenstein. La kolekto mem de 800 objektoj troviĝas ekde 1942 en la Duka muzeo (Gotao).

Krom Vajmare li aktivis ankaŭ en Wiesbaden.

Domo vajmara
------------

Temas pri unu el tri vilaoj en Vajmaro faritaj laŭ planoj de Van de Velde, krom *Domo Hohe Pappeln* kaj *Vilao Dürckheim*. Karakterize avankorpe elsaltas meza kolono. Malantaŭe tia konolo eĉ pli grandas. Tegmenteje estas antaŭe kiel ankaŭ malantaŭe lukarnoj. Ne forgesendas du interesaj kamentuboj.

Ekde 1990 ĝi uzatas kiel valdorfa infanĝardeno. Ĉe la enirejo kiu spektas la straton estas ŝildeto kun la jena enskribaĵo pri apoganta fondaĵo: *Diese Einrichtung wurde unterstützt von der gemeinnützigen Stiftung Herzog Engelbert-Charles und Herzogin Mathildis von Arenberg Düsseldorf*. Loĝas tie ankaŭ la pentristo Otto Herbig. Ĝi figuras sur listo de monumentprotektotaĵoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Bilda komparo inter nuna kaj iama aspekto de Henneberg-domo

Notoj
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Alfred von Henenberg: *Stil und Technik der alten Spitzen*, Berlin 1931
4. ↑  Dieter Dolgner: *Henry van de Velde in Weimar, 1902-1917*,Verlag und Datenbank für Geisteswissenschaften, 1997, p. 86
5. ↑  Weimarer Adressbuch von 1916, p. 73
6. ↑
7. ↑  Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 191-192
8. ↑  Günther 1998, p. 196

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770340
* GND: 127737359
* VIAF: 28102617
* SUDOC: 220824843
 |
**Eamon FITZGERALD** (naskiĝinta en 1945 en Dublino) estas romkatolika ordenano el Irlando estinte inter 2008 kaj 2022 supera prioro de la trapistoj. Tiuofice posteulis lin la nederlandano Bernardus Peeters.

Vivo
----

Eamon Fitzgerald frokuliĝis en 1966 ĉe la en 1833 fondita Abatejo Mount Melleray (proksime de Ceapach Choinn, Graflando Waterford). La solenan voton li faris en 1971. Ordinacion sacerdotan li ricevis en 1974. Por sia ordeno li multajn jarojn rektoris en Abakaliki, Niĝerio. Reveninte en 1989 li elektitis abato (ree en 1995, 2001, 2007). Ekde 2002 li pluse moderigis la ĝeneralan kapitulon.

Ties anoj elektis lin en la 8.9.2008 supera prioro *(abbas generalis)* per kio li aŭtomate iĝis honore arkiabato de Cistercio. Li posteulis tiam Bernardo Olivera el Arĝentino. Pri tiu ĉi deĵoro li rezignis en la 11.2.2022.

Skribaĵoj (elekto)
------------------

* "Die zunehmende Schwäche der Klöster: ein Blick auf die Lage," ĉe: *Erbe und Auftrag* 91 (2015), p. 173–182

Eksteraj ligiloj
----------------

* "Mount Melleray Abbot first Irishman to head Cistercians". Ĉe: *Independent,* 9.9.2008
* pri Fitzgerald ĉe *Biographia Cisterciensis*
* ĉi-prie ĉe orden-online.de


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797885
* GND: 1070591114
* VIAF: 315940407
 |
**Palla di Onorio STROZZI** (n. en 1372 - m. la 8-an de majo 1462) estis itala bankisto, politikisto, filozofo kaj filologo. Li naskiĝis en Florenco, ene de la riĉa familio Strozzi, kaj estis edukita de humanistoj, kiuj lernigis al li la grekan kaj latinan lingvojn. Li cetere arigis vastan kolekton de raraj libroj.

Ekde la aĝo 60, kune kun Rinaldo degli Albizzi, li fariĝis la estro de la politika opozicio kontraŭ Kosimo de Mediĉo, kiu kvazaŭe regis Florencon. Ili estis unue sukcesaj, kaj povis enkarcerigi Kosimon kaj sekve ekziligi lin en 1433. Kiam Kosimo revenis, la familioj Strozzi kaj Albizi estis tamen siavice ekziligitaj. Palla transloĝiĝis en 1434 al Padua, kie li preparis planon por rekonkeri sian naskiĝurbon, sed sensukcese.

Li mortis en 1462, heredigante sian libraron al la monaĥejo Santa Giustina. Liaj idoj daŭre enloĝiĝis en Ferrara.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 266462
* GND: 104350172
* LCCN: no91009565
* VIAF: 32432314
* ISNI: 0000 0000 4346 1318
* RKD: 451553
 |
**Friedrich Julius August WIESELER** (naskiĝinta la 19-an de oktobro 1811 en Altencelle, mortinta la 3-an de decembro 1892 en Göttingen) estis germana klasika filologo kaj arĥeologo.

Vivo
----

Estante filo de evangelia pastoro li studis, post lernejfrekvento en Salzwedel kaj maturiĝekzamentrapaso en Göttingen ekde 1830 ĉe la Universitato de Göttingen klasikan filologion, antaŭ ĉio ĉe Karl Otfried Müller. Inter 1833 kaj 1836 li troviĝis en Berlino por aŭskulti prelegojn de August Böckh kaj fari privatajn studojn. En 1837 li doktoriĝis en Jena kaj en 1839 habilitiĝis li en Göttingen pri arkeologio kaj filologio. En 1841 Wieseler transprenis, post la morto de Müller, la estradon de la arkeologia-numismatika kolekto (ekde 1843 kune kun ties posteulo Karl Friedrich Hermann). En la 1842-a jaro sukcesis nomumiĝo je eksterorda profesoro. Post nesekvo de vokiĝo al la Universitato de Tartu li fondis arkeologian seminarion. En 1854 li deklaritis orda profesoro kaj akceptitis en 1869 en la akademio de Göttingen. Dekanecaj taskoj plenumitis en 1878/79.

1889 li transdonis la estradon de la arkeologia-numismatika kolekto daŭrigante la docentadon seminarian. Ekde 1856 li estis koresponda membro de la Rusia Akademio de Sciencoj en Sankt-Peterburgo.

Wieseler, kiu pli kaj pli specialiĝis pri arkeologio, neniam transŝiris la fadenon al klasika filologio, kio videblis je laboraĵo pri antikva teatro. Arkeologie li kontinuigis la müller-an verkon *Denkmäler der alten Kunst* dediĉante plurajn eseojn je diaj simboloj kaj atributoj. Lia disĉiplaro multis kaj formitis de li granda nombro da diligentaj arĥeologoj. En Göttingen habilitiĝis ĉe li Alexander Conze (1861), Otto Benndorf (1868), Friedrich Matz (1870), Friedrich von Duhn (1879), Gustav Körte (1880) kaj Arthur Milchhöfer (1882). Krome menciindas Wilhelm Heinrich Roscher, Habbo Gerhard Lolling kaj Georg Hubo.

Literaturo
----------

* Klaus Fittschen: *Von Wieseler bis Thiersch: Hundert Jahre Klassische Archäologie in Göttingen*. In: Carl Joachim Classen (Hrsg.): *Die klassische Altertumswissenschaft an der Georg-August-Universität Göttingen: Eine Ringvorlesung zu ihrer Geschichte*. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1989, ISBN 3-525-35845-8, p. 78–87
* Artikolo „Wieseler, Friedrich" fare de Albert Müller ĉe: Allgemeine Deutsche Biographie, volumo 42 (1897), p. 430–433 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Friedrich Wieseler en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Vikifontaro
* Informoj pri Friedrich Wieseler en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* biografieto sur zurikaj altlernejpaĝoj[*rompita ligilo*]

Notoj
-----

1. ↑  eksterlandaj membroj ekde 1724

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 791745
* GND: 117368644
* LCCN: nr/89/16251
* VIAF: 4921348
* ISNI: 0000 0000 6122 2935
* SUDOC: 128547898
* BNF: 106907705
* BIBSYS: 6055300
* NKC: mub2012680854
 |
Breitunger Rennweg 01
**Rennsteig de Breitungen** (germane: *Breitunger Rennsteig*) estas 16 km longa migradopado en Turingio, Germanujo. Temas pri flankaĵo de Rennsteig unuigante Turingian Arbaron kun la komunumo Breitungen ĉe la bordo de Werra-rivero. Ĝi nomatas de kelkaj ankaŭ *Praa Rennsteig* (Ur-Rennsteig) aŭ *Brückner-Rennsteig* laŭ la regionhistoriisto Georg Brückner. Li konsideris ĝin pro landlima situo kaj funkcio kvazaŭ natura kontinuigo de la granda Rennsteig.

Itinero
-------

Vido disde Rennsteig al la iama baziliko de Herrenbreitungen
Rennsteig de Breitungen, aliro sor al Vogelsberg-monto ĉe Trusetal
Apud la kastelo de Breitungen
Ekas la breitungen-a Rennsteig ĉe monto *Dreiherrenstein am Großen Weißenberg* (746.5 metroj) apud Ruhla, antaŭ ol ĝi krucas (724.4 metroj) Brotteroder-straton kondukante tra monto *Unterer Beerberg* (710.7 m), belvidejo de ĉe Questenstein (724.4 m),
*Rennwegskopf* (729.6 m), *Judenkopf* (712.0 m) kaj ripozumejo kontraŭe al *Hohe Klinge* (531.2 m) alvale. 

Laŭlonge de *Bairodaer Landwehr* (arĥeologia monumento landlimiga) oni atingas herbaran zonon kiu finiĝas en Bairoda. Ĉi-tie la pado separiĝas. La uesta ero kondukas nesurkovrite ĝis Wolfsberg-bieno de Bad Liebenstein (300.7 metroj) antaŭ alteniro al *Kleine Wolfskuppe* (446.3 metroj). La alia, eosta sekcio kondukas ĉ. du kilometrojn sur la landa ŝoseo L 1126 en la direkto de Trusetal antaŭ turniĝo suden (kie rekta sekvo de la vojindikilo estas iel tikla). Post aliaj 1,5 km rekunvenas ambaŭ sekciojn ĉe *Kleiner Wolfsberg*. Liberaerpejzaĝe kondukas la kresta pado ankoraŭ tra *Saarkopf* (426.2 metroj), *Klausberg* (398.9 m) kaj *Vogelsberg* (360.4 m) al la nordokcidenta urborando de Breitungen, kiu atingatas post transiro de subpasejo ĉe la federacia ŝoseo B 19 rekte ĉe Kastelo Breitungen.

Markado
-------

Analoge al blanka Ro por Rennsteig kaj So por Rennsteig de Sallmannshausen portas la breitungen-a Rennsteig sur vojindikiloj blankan Bo-n.

Literaturo
----------

* Roland Geißler: *Wanderführer um Bad Liebenstein und den Inselsberg. Wanderungen und Radtouren zwischen Bad Salzungen, Ruhla, Eisenach, Trusetal, Brotterode und dem Rennsteig.* Rockstuhl, Bad Langensalza 2007, ISBN 978-3-938997-79-6.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rennsteig de Breitungen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prezento de diversaj rennsteig-similaj padoj sur la paĝaro de Rennsteigklubo 1896
* Verlauf auf thueringen.info
* Verlauf auf openstreetmap.org

Notoj
-----

1. ↑  Manfred Salzmann k.a.: *Zwischen Ruhla, Bad Liebenstein und Schmalkalden.* Berlin 1977, ISBN 3-05-000378-2, Breitunger Rennsteig, p. 73.
2. ↑  Thüringer Landesvermessungsamt (eld.): *Amtliche topographische Karten Thüringen 1:10.000. Landkreis Gotha, Wartburgkreis, Kreisfreie Stadt Eisenach* (KD-serio, nr. 2), Erfurto 1999

50.8368410.40676Koordinatoj: 50° 50′ 13″ N, 10° 24′ 24″ O (mapo)
 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755440
* GND: 4771852-3
 |
**Pierre BRICE** (origine *Pierre Louis de Bris*; naskiĝis la 6-an de februaro 1929 en Brest, mortis la 6-an de junio 2015 en Parizo) estis filma aktoro forte kunigata kun sia plej konata rolo de Winnetou.

Kiam li estis dekjara, li aliĝis al partizanoj helpante en ilia batalo kontraŭ germanoj. Kiam li estis deksesjara, li fuĝis el la hejmo kun falsaj personaj dokumentoj al fremdlandana legio. Deknaŭjara li batalis en Alĝerio, poste du jarojn en Hindoĉinio. En la jaro 1951 li revenis Francion kun tri ordenoj por kuraĝeco kaj rememoroj je falintoj.

En la jaro 1953 li transloĝiĝis Parizon. Li vivtenis sin kiel ĉedoma vendisto revante pri vojo de arkitekto. Fine li fariĝis modelo, li prezentiĝis en "fotoromanoj", li estis dancisto kaj kantisto, dum vesperoj li studis aktoradon. En la jaro 1954 li unuafoje rolis en filmo.

Rompo okazis en la jaro 1962. En Berlina filma festivalo rimarkis lin producento Horst Wendlandt, kiu prepariĝis filmi la unuan filmon de Karl May sub nomo *La trezoro sur Arĝenta Lago* (filmita en Plitvice). Rolonto por ***Old Shatterhand*** jam estis elektita (tio estis Lex Barker), sed mankis al li ***Winnetou***. Li alparolis Pierre Brice-on. Poste Pierre Brice rolis en multaj filmoj de May pri indianoj.

Sukceso de la filmoj precipe en Germanio estis grandega. Kontribuis al ĝi ankaŭ tio, kiel konvinkeme Brice agadis en la rolo de Winnetou, li tute identiĝis kun ĝi. Fine de la 60-aj jaroj de la lasta jarcento la intereso pri la filmoj de May abrupte sinkis. Pierre Brice poste rolis ankaŭ en aliaj filmoj, sed ili estis forgesitaj mallongtempe post ilia prezento en kinejoj.

Sed Brice ne kapablis adiaŭi kun tribestro de Apaĉoj kaj li revenis al la rolo. En la 70-aj kaj la 80-aj jaroj li rolis lin en someraj scenejoj, alterne en GDR kaj en FRG. El lia impulso estiĝis ankaŭ serialo *Winnetou* (1980) kaj televida filmo *Winnetou revenas* (1998).

Li revenis regule al la lokoj de filmigado de la filmoj de May. Ekzemple en la jaro 1995 ĝis Bosnio, kie furiozis milito. Li kolektis du milionojn da markoj por infanoj kaj kun humanitara konvojo li traveturis tra serba pafado.

Pierre Brice rememoris: „Poste bosnianoj haltigis min kiel onidiran spionon. Mi diris al ili, ke ili povas haltigi min unusole perforte. Sed se ili faros tion, skribos pri tio ĉiuj germanaj ĵurnaloj. Poste mi foriris, sed mi timis. Ili tenis en la manoj revolverojn..."

Notoj
-----

1. ↑  Nekrologo ĉe derstandard.at

* Kategorio Pierre Brice en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 50227
* GND: 122544943
* LCCN: nr2005001429
* VIAF: 165923584
* ISNI: 0000 0001 1458 9520
* SUDOC: 160609410
* BNF: 14159060z
* MBA: f45ddff4-ddde-46aa-8b82-a4bb598d591e
* BIBSYS: 9029387
* NKC: ola2002153782
* BNE: XX1540448
 |
La **Organizaĵo de Trianguloj Inc.** (angle: *Organization of Triangles Inc.* ) estas masona junulara asocio por junaj virinoj de aĝoj komprenitaj inter la 10 kaj la 21 jaroj. La Organizaĵo de Trianguloj Inc. estis fondita en la jaro 1925 de Rose E. Scherer en la ŝtato de Nov-Jorkio. Dum preskaŭ naŭdek jaroj la Trianguloj estis juna vibra kaj dinamika grupo kie junoj povas fari amikojn kaj establi novajn rilatojn. La triangulo formas la karakteron kaj estas serva orientita frateco kiu konstruas fundamentojn por siaj membroj por disvolvi siajn kapablojn kiaj civitaneco, oratoreco, valoro de laboro en teamo, fido kaj memestimo. Membroj havas ŝancojn por esprimi siajn opiniojn kaj lerni kiel fari realaĵon siajn ideojn, la organizaĵo helpas siajn membrojn formi novajn amikecojn kun aliaj homoj en sekura kaj kontrolita medio. La fondinto de la Organizaĵo de Trianguloj Inc. nomiĝis Rose E. Scherer kaj estis naskita la 18an de novembro de la jaro 1883 en la urbo de Novjorko. Scherer estis Granda Matrona de la Ordo de la Orienta Stelo. Ŝi havis la ideon de krei unu fratan grupon por junaj virinoj kaj filinoj de la masona frateco por la preparo de estontaj membroj de la adoltaj organizaĵoj. Iliaj proponoj estis akceptitaj sub la patroneco de la Ordo de la Orienta Stelo.

Referencoj
----------

1. ↑   www.nymasons.org/. Arkivita el la originalo je 2016-10-02. Alirita 2016-10-01.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Organizaĵo de Trianguloj Inc. angle
**Romeo, Julieta kaj la tenebro** (*Romeo, Julie a tma*) estas la plej populara verko de la ĉeĥa verkisto Jan Otčenášek. Tiu novelo de 1958 temas pri juna paro dum la Nazia okupacio, en la reprezalia kunteksto de la sekvo de la mortigo de Reinhard Heydrich estis, en 1960 adaptita al filmo, reĝisorita de Jiří Weiss kaj kun steluloj Ivan Mistrík, Daniela Smutná, kaj Jiřina Šejbalová. En 1963 ĝi iĝis opero fare de soveta komponisto Kirill Molĉanov.

Paŭlo konis Ester en parko. Ester estas terurigita ĉar komencis la deviga kaj perforta sendado de judoj al ekstermejoj. Ŝi estas juda, sed Paŭlo ne. Paŭlo kaŝigis ŝin en neloĝata loĝejeto apud laborejo kie laboras li mem, lia patro kaj aliaj. Li konfesas tion al neniu kaj tenas ĉion sekrete. Laŭ la tempopaso, la situacio iĝas pli kaj pli kritika.

La verko aperis en 1965 en la eldonejo Stafeto, tradukita en Esperanton fare de Vladimír Váña, kun prologo de Louis Aragon.

Notoj
-----

1. ↑  Emily Olin.  (2012) *Singing in Russian: A Guide to Language and Performance*. Rowman & Littlefield, p. 157–. ISBN 978-0-8108-8116-7.
2. ↑  Jan Otčenášek, "Romeo, Julieta kaj la tenebro", Stafeto, La Laguna, 1965.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 654311
 |
Romkatolika Bonifac-kirko
Interna panoramo
Plafono ligna
La romkatolika **Preĝejo Sankta Bonifaco** (germane: *Kirche St. Bonifatius*) en Apolda, Germanujo (Stobraer Straße), estas centro de la katolika komunumo tiea, omaĝe al Sankta Bonifaco. Ekde la 1.1.2017 ĝi apartenas administre al la Johano-komunumo de Jena.

Historio
--------

Post longaj jaroj de malapero de katolika vivo en la urbo post Reformacio, rekolektiĝis en 1884 eta katolika komunumo en Apolda; en 1886 malfermitis katolika lernejo en kiu ankaŭ okazis la diservoj. Sed baldaŭ tiaj kondiĉoj ne plu sufiĉis por kreskanta fidelularo kaj pro tio la respondeca diocezo en Fulda aĉetis en 1892 grundon ĉe Stobaer-strato por konstrui kirkon, paroĥestrejon kaj lernejon. En la 1.3.1893 ekis la monkolekte financita konstruo de novgotika, trinava halokirko el brikŝtonoj. Arĥitekto estis la ĉefepiskopuja konstruaddirektoro Max Meckel el Frankfurto ĉe Majno. Realiganta persono estis la masonmastro Eduard Seidel. Konsekro de la sankta ejo efektiviĝis la 30-an de septembro 1894.

Post 115 jaroj la komunumo nun eksmemstaras iĝinte ero de la nove kreita grandkomumumo Sankta Johano la Baptisto de Jena.

Fenestroj el plumba vitro altareje

Meblaro
-------

Estiĝis la okangula turo ĉe la dekstra flanko konstruaĵa akceptante tri sonorilojn mulditan en 1897 fare de la metiistoj de la apolda-a firmao Ulrich. La turo mem estas la dua plej alta konstruaĵo en la urbo; apartaĵo de la turo estas manko de horloĝo. La nuna aspekto ne plu centprocente samas al la origina stato ĉar plurfoje la kirko moderniĝis. Restis sen ŝanĝoj la per ornamaĵoj dekoraciita plafono el ligno de la meza navo, la benkaro, la konfesprenejoj, la baptujo, la orgeno kaj la fenestroj el plumba viro. La flankaj navoj enhavas la konfesejojn, la krucvojon kaj la procesirondirejon. La vitraloj estas unikaj kreite fare de la frankfurta vitropentristo I. Dröser.

### Orgeno

La orgeno kun 23 sonantaj registroj sur du klavaroj kaj pedalo (de 1901) konstruitis fare de Martin Joseph Schlimbach el Würzburg. La registra kaj sona traktaroj estas pneŭmatikaj.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2018-01-03. Alirita 2022-01-21.
2. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2021-06-14. Alirita 2022-01-21.
3. ↑  Katholische Pfarrei St. Johannes Baptist Jena (eld.): *St. Bonifatius Apolda, 1894-2019,* festskribaĵo, Apolda 2019, p. 48 ss.

Literaturo
----------

* Kategorio Preĝejo Sankta Bonifaco (Apolda) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ernst Fauer: "Die Glocken der katholischen St.-Bonifatius-Kirche in Apolda". Ĉe: *Apoldaer Heimat – Beiträge zur Natur und Heimatgeschichte der Stadt Apolda und ihrer Umgebung* 12/1994, p. 12-14
* Katholische Pfarrei St. Johannes Baptist Jena (eld.): *St. Bonifatius Apolda, 1894-2019, Festschrift*, Apolda 2019

51.02249411.521468Koordinatoj: 51° 1′ 21″ N, 11° 31′ 17″ O (mapo)
 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752786
* GND: 7740751-9
 |
La **tokonomo** (japane 床 (とこ)の間 (ま), toko no ma) estas alkovo aŭ niĉo en tradiciaj japanaj konstruaĵoj, en kiu estas montrataj artaĵoj.

Priskribo
---------

Loko de tokonomo en tradicia japana ĉambro
La tokonomo estas malgranda niĉo, ne pli larĝa ol ĉirkaŭ unu metro, en muro de japana konstruaĵo, kaj servas kiel esenca dekoracio de la ĉambro laŭ tradicia japana ĉambra dekoraciarto (japane 和 (わ)室 (しつ), washitsu). Ĝi funkcias kiel montrejo de diversaj tradiciaj japanaj artaĵoj, ekzemple:

* ikebano (japana floraranĝo)
* bonsajo
* kakemono (japana pendigita skribrulaĵo)
* statuetoj (japane 置 (おき)物 (もの), okimono)
* kaligrafio
* ukijo
* ceramikaĵo

Ĉe la fundo de la tokonomo, oni ofte metas tatamon.

Malgraŭ la nomo ("toko" povas signifi liton), oni ne sidas, nek kuŝas, nek staras en la tokonomo; oni sidas aŭ staras ekstere kaj spektas la tokonomajn artaĵojn en la tokonomo. Tradicie, la gastiganto sidigas la ĉefgaston kontraŭ la tokonomo, tiel ke la ĉefgasto povas spekti plej bone.

* Tokomono kun kakemono kaj ikebanoTokomono kun kakemono kaj ikebano
* Tokomono kun kaligrafia kakemono kaj ceramikaĵoTokomono kun kaligrafia kakemono kaj ceramikaĵo
* Tokomono en bikŝuejo Tenrjuĝi en Kioto, kun ikebano kaj kakemono de BodidarmoTokomono en bikŝuejo *Tenrjuĝi* en Kioto, kun ikebano kaj kakemono de Bodidarmo
* Tokomono kun planto kaj desegnaĵoTokomono kun planto kaj desegnaĵo

Historio kaj etimologio
-----------------------

Tokonomoj originis el japanaj bikŝuejoj. Bikŝuejoj ofte havis niĉon, en kiu oni havus religiajn pentraĵojn kaj statuojn de budhoj, bodisatvoj, kaj aliaj sanktuloj. Dum la 14-a kaj 15-a jarcentoj, tiaj niĉoj aperis en aliaj konstruaĵoj, kaj disvolviĝis al la moderna tokonomo.

La japanlingva vorto *toko no ma* (japane 床 (とこ)の間 (ま)) konsistas el la morfemoj *toko* (japane 床 (とこ), "lito, planko"), *no* (japane の "de"), kaj *ma* (japane 間 (ま), "spaco"); tial, laŭlitere, "lito-spaco" (la japana uzas postpoziciojn, ne prepoziciojn, kaj tial la vortordo estas mala ol Esperanto).

Piednotoj
---------

1. ↑  Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto: tokonom/o

Referencoj
----------

* 金顯燮 (2008). "アルヴァ・アールト ヴィラ・マイレアと「床の間」", *SADI News* (ja) **29**, p. 1–5.
* Maye, Hisao (1997). "Theorizing about the origins of the tokonoma", *Chanoyu Quarterly* (en) **88**, p. 22–39.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tokonomo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 690133
* LCCN: sh85135849
* NDL: 00573202
 |
**Paloznak** estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo, municipo kaj somera banloko en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Balatonfüred. La slavdevena nomo signifas: ĉe vinberejo.

Preĝejo de Paloznak
Panoramo de Paloznak, fone la Balatono estas videbla
Domo en Paloznak
Malnova domo en Paloznak

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 9 km²
* Loĝantaro: 400
* Poŝtkodo: 8229
* Telefonprefikso: 87

Situo
-----

Paloznak situas laŭ norda bordo de Balatono, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Székesfehérvár-Keszthely inter Balatonalmádi kaj Balatonfüred.

Historio
--------

Tiu loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis en 1079. Dum dominado de turkoj la vilaĝo restis daŭre loĝata. 

Paloznak apartenas al vinregiono de Balatonfüred-Csopak. Vilaĝservoj estas biblioteko, interretejo, kuracejo, etapoteko, migra poŝto.

Famuloj
-------

En Paloznak mortis akvopilkisto Péter Rusorán.

Vidindaĵoj
----------

* Preĝejo Stefano la 1-a (Paloznak)
* muzeeto
* 3 ornamaj putoj
* kalvinana kampanilo

Ĝemelkomunumoj
--------------

* Rumanio Korond, Rumanio
* Rumanio Pálpataka, Rumanio
The view from Lierna to Bellagio on Lago Como.
Sekcio de la vojo de Lierna. Proksime de Esino urbeto sur Lago Como.
La **Sentiero di Leonardo** aŭ *L'Anello di Leonardo da Vinci* ("Cirklo-Pado de Leonardo da Vinci") estas pado en Lombardio. Ĝi iras laŭ la orienta flanko de Lago Como. La vojo komenciĝas en Borgo Sornico ene de la antikvromia vilaĝo Lierna proksime de la "oratorio de San Michele" por atingi la Bocchetta di Lierna je 1356 metroj super la marnivelo.

La vojo estas ĉirkaŭ 11 km longa.

La vojo devenas de tempoj de Antikva Romio kaj legende ĝin longe vojaĝis Leonardo da Vinci, por studi la montojn, la kavernojn sed ĉefe la apartajn akvojn de la teroj kun resanigaj ecoj, kiujn li komparis kun la vejnoj de la homa korpo, citante multajn lokojn en la *Codex Atlanticus*.

Ĉi tiuj vojoj al Fiumelatte estis parto de la Granda Turneo, longa vojaĝo tra kontinenta Eŭropo entreprenita de la riĉuloj de la eŭropa aristokrataro ekde la deksepa jarcento kaj destinita perfektigi ilian scion kun foriro kaj alveno en la sama urbo. Ĝi havis nedifinitan daŭron kaj kutime havis Italion kiel celon.

Signifaj lokoj por Leonardo da Vinci sur Lago de Como:

* Lierna
* Lakto-Rivero
* Kaverno Fiumelatte
* Olcio
* Mandello del Lario
* Fortikaĵo de Baiedo
* Laorca Kaverno (Komo-Lago)
* La Ringo de Lierna
* Kaverno de Moncodeno
* Chengen Akvofaloj
* Kaverno de Blanka Akvo
* Monte Cucco
* Ŝpruciga Falo
* Troggia Falo

Rilataj paĝoj
-------------

* Sentiero di Leonardo
* Grand Tour
* Lierna
* Esino Lario

Referencoj
----------



1. ↑  *Varenna Turismo*. "Anello degli Alpeggi di Lierna"

Eksteraj ligoj
--------------

* Anello degli Alpeggi di Lierna


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 736732
 |
Opština Aračinovo 
**Opština Aračinovo** (Albana: *Komuna e Haraçinës*, Makedona *Општина Арачиново*) situas en la nordo de Norda Makedonio en Skopjo regiono. Fine de 2016 estis 13 748 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas de la vilaĝo de Aračinovo.

Loko, priskribo
---------------

Ĝi situas proksimume 12 km nord-oriente de la ĉefurbo. Ĝi situas sur alteco de ĉirkaŭ 250 m en la sudo ĝis preskaŭ 1000 m en la nordoriento.La areo de la komunumo de 31,3 km².

Laŭ la censo en 2002 ekzistis proksimume 93% de albanoj.

Najbaraj komunumoj estas: Opština Lipkovo en la nordo, Opština Kumanovo en la oriento, Opština Ilinden en la sudo kaj Opština Gazi Baba en la okcidento.


Ĉirkaŭ **Opština Aračinovo**|  | Opština Lipkovo |  |
| Opština Gazi Baba | Opština Aračinovo | Opština Kumanovo |
|  | Opština Ilinden |  |

La komunumon konsistigas totalon de kvar vilaĝoj - Aračinovo, Grušino, Mojanci, Orlanci

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Општина Арачиново en la makedona Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Naciecoj :
The main gateLa ĉefa enirejo de la kolegio.
The New CourtLa Nova Korto.
La **Kolegio Corpus Christi** aŭ en angla **Corpus Christi College** (kompleta nomo: **The College of Corpus Christi and the Blessed Virgin Mary**, ofte mallongigita al simple "**Corpus**", signife Kristokorpo aŭ Kristokorpa Festo) estas kolegio de la Universitato Kembriĝo, Anglio. Ĝi elstaras kiel la unika kolegio fondita de urbanoj de Kembriĝo: Ĝi stariĝis en 1352 fare de la gildoj Corpus Christi kaj Blessed Virgin Mary, pro kio ĝi estas la sesa plej malnova kolegio en Kembriĝo. Kun ĉirkaŭ 500 studentoj, ĝi estas ankaŭ la dua plej malgranda el la tradiciaj kolegioj de la Universitato (post Peterhouse), kaj la plej malgranda laŭ nombro de studentoj de subgrado.

La Kolegio estas unu el plej akademie sukcesaj kolegioj en la Universitato Kembriĝo. Laŭ la neoficiala Tabelo Tompkins (kiu rangigas la kolegiojn laŭ la klaso de gradoj akiritaj de ties subgradanoj), la pozicio de Corpus en 2012 estis tria, kun 32.4% el ties subgradanoj akirantaj unuaklasajn rezultojn. Ties averaĝa pozicio estas 12 el 29.

Corpus rangas inter la plej riĉaj el la kembriĝaj kolegioj laŭ fiksa havaĵo, escepte riĉa pri mono kaj tero.
La havaĵo de la kolegio valoris 70 milionojn da pundoj fine de Junio 2011, kio lokigas ĝin kiel la tria el la universitataj kolegioj. Aldone al la havaĵo la kolegiaj konstruaĵoj valoris 116 milionojn da pundoj fine de la fiska jaro 2011.

Historio
--------

Kolegia vivo
------------

Konstruaĵo
----------

Blazono
-------

En la blazono aperas dufoje sur ruĝa fono Blanka pelikano kiu nutras sian idojn per propra sango.

Gravaj kolegianoj
-----------------

* Christopher Marlowe

Notoj
-----

1. ↑  Iam konata kiel **St Bene't's Collage**, aŭ **Benet College**.
2. ↑   Corpus Christi Website - Corpus Christi: What's in a Name?. Corpus Christi College.

 Arkivigite je 2012-03-03 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-03-03. Alirita 2013-01-21.
3. ↑   Corpus Christi Website - History. Corpus Christi College.

 Arkivigite je 2010-02-09 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2010-02-09. Alirita 2013-01-21.
4. ↑   Archived – Old, Rich, Landed, Loaded. Varsity. pp 6..
5. ↑   Archived – Recommended Cambridge College Accounts. Corpus Christi College. pp 6..[*rompita ligilo*]

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kolegio Corpus Christi (Kembriĝo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* ĉefa retejo Corpus Christi College
* JCR retejo
* MCR retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 426486
* LCCN: n82129794
* VIAF: 146606689
* ISNI: 0000 0001 2293 9906, 0000 0004 0632 2414
* SUDOC: 030180740
* BNF: 121649667
* NKC: kn20141111003
* ICCU: UFIV030418
 |
Batalhelikoptero, Bell AH-1 Super Cobra, benzinumante aviadbrulaĵon en la AKF.
**Armiloj kaj fuelprovizposteno** (AKF) estas provizora antaŭbazo lokita proksime al la fronto aŭ proksima bazo al areo de operacoj kutime fore de la ĉefaerbazo.

AKF estas provizora instalaĵo, precipe se la fronto kaj la batalkampo movas tre ofte, aŭ se ekzistas granda minaco de esti atakita per malamikaj atakaviadiloj, bombaviadiloj aŭ artilerio. La AKF estas normale situanta proksime al la batalkampo, funkciante kiel subtena antaŭbazo al la aliancita forto de batalhelikopteroj.

Usono Usona Sekcio de Defendo
-----------------------------

La Usona Sekcio de Defendo difinas AKF kiel provizora instalaĵo, organizita, ekipita kaj deplojita por disponigi la aviadbrulaĵon kaj la necesan municion por la funkciado de la militaviado en batalo.

Unuiĝinta Reĝlando Unuiĝinta Reĝlanda Militministerio
-----------------------------------------------------

Senpilota aviadilo, General Atomics MQ-9 Reaper, benzinumante aviadbrulaĵon en la AKF.
La Unuiĝinta Reĝlanda Militministerio difinas AKF kiel provizora instalaĵo organizita, ekipita kaj deplojita de komandanto de la aliancitaj batalhelikopterfortoj, por disponigi la aviadbrulaĵon kaj la necesan municion por la funkciado de la armeaj helikopteroj.

 NATO
-----

AKF estas NATO-esprimo por defini areo kie aviadiloj (kutime armitaj aviadiloj kaj helikopteroj) povas benzinumi kaj rearmi en provizora bazo pli proksime al sia areo de operacoj, kiam ilia ĉefbazo estas malproksime de tiu areo, ĉi tiu pli proksima bazo permesas pli rapida respondtempo dum operacoj faritaj por disponigi proksiman aerhelpon al aliancitaj fortoj en la batalkampo.

Referencoj
----------

1. ↑   FARP: Land, refuel, leave (angle). Usona Aerarmeo.
Opština Rankovce
**Opština Rankovce** estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. La areo estas 240,7 km². En 2002 vivis 3738 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas de la vilaĝo Rankovce.

Loko, priskribo
---------------

Ĝi estas unu el la 6 komunumoj de la Nordorienta Regiono. Opština situas en malaltebenaĵo nomata Slaviško Pole aŭ Slaviště en alteco de ĉirkaŭ 500 m.

La rivero Kriva Reka fluas tra la valo. La sudorienta parto de la municipo etendiĝas en la ebenaĵon de la Osogovska Montaro. Estas vastaj arbaroj kaj la alteco atingas preskaŭ 1500 m.

Norde de la valo, la pejzaĝo malrapide leviĝas al la montoj Kozjak kaj German, ĝis alteco de ĉirkaŭ 1350 m.

Vilaĝo en la Opština Rankovce
Najbaraj municipoj estas:

Opština Kriva Palanka en la oriento, Opština Kratovo en la sudo kaj Opština Staro Nagoričane en la okcidento. En la nordo ĝi limas al la serba komunumo Trgoviste.


Ĉirkaŭ **Opština Rankovce**|  | Serbio - Trgoviste |  |
|  Staro Nagoričane | Opština Rankovce |  Kriva Palanka |
|  | Kratovo |  |

Opština estas kampara kaj konsistas el 18 vilaĝoj, kiuj estas:

Baratlija, Vetunica, Vrżogrnci, German, Ginovci, Gulinci, Krivi kamen,  Ljubinci,  Miłutince,  Odreno,  Opiła,  Otošnica,  Piklište, Petralica, Psača, Radibuš, Rankovce, Stanča.

Transportado

La suda parto de la komunumo de pasas aŭtovojo A2 / E 871.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Општина Ранковце en la makedona Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Kategorio: Komunumo de Nord-Makedonio
**Pierre VASSILIU** [pier vasilju], nask. la 23-an de oktobro 1937, estas franca kanzonisto. Li mortis la 17-an de aŭgusto 2014 (76 jaroj) en Sète (Hérault). Lia kanzono *Qui c'est celui-là?* (kiu 'stas tiu-ul'?) el ario de fama brazila kanzono de Chico Buarque, eligita en 1973 iĝis furora ĝis venditis la disko pli da 300.000 ekzempleroj.  

Kvankam ĝenerale humuraj, liaj tekstoj tre varistilas kaj esprimas;

amuzita indiferento kontraŭ la mondo kaj la socia stulteco
delikataj amoemocioj
admiro je kelkaj universalaj homaj kvalitoj
malpli da admiro al kelkaj samtempuloj!
malrasismo
senpretenda petolemo
iom da kaŝita anarĥismsento
ĝuemo
En la ĉiflanka foto, freŝa, li aspektas jam iom maljuna, sed ĝisnelonge li amuze similis, kun lia plenkarneco kaj vastaj falantaj lipharoj, je la bildstria rolulo *Obeliks*.

### Eksteraj ligiloj

* lia plej sukcesa kanzono (originala teksto)[*rompita ligilo*]
* lia plej delikatsenta kaj kortuŝa (originala teksto)[*rompita ligilo*]
* esperantigita teksto de *La griloj*
Ekzemplero eldonita en 1730
***Buzandaran Patmutʻiwnkʻ*** (en Esperanto verŝajne ***Epopeaj Historioj***, en armena alfabeto Փավստոս Բուզանդ), estas historio pri Armenujo en la 4-a jarcento, supozeble verkita en la jardeko de 470. La verkinto estas malcerta. Dum longa tempo oni supozis, ke li estis iu nomita Faŭsto, sed ties ekzisto nun estas disputata. Iuj argumentas ke la vorto *Buzand* signifas ne "bizancano" sed "epopeisto". La bizancisto kaj armenisto Nina Garsoïan argumentas, ke la verkinto estis nekonata pastro simpatia al la nobelaro kaj iom kompetenta pri predikado. La verko komenciĝas per la morto de Sankta Gregorio la Iluminanto en 331 kaj finiĝas per la dispartigo de Armenujo inter Persujo kaj la Roma Imperio en 387.

La *Buzandaran Patmutʻiwnkʻ* kaj la *Historio de Armenujo* (*Patmutʻyun Hayots*) de Moseo de Ĥoreno (mortis en la jardeko de 490), estas menciitaj kiel la du plej bonaj armenaj fontoj en esploroj pri la Parta kaj Sasanida Imperioj. Ĝi estas laŭdita de Garsoïan kaj de James R. Russell pro abundaj transdonoj de iranaj, precipe partaj tradicioj.

La *Buzandaran Patmutʻiwnkʻ* asertas, ke la kristanigo de la suda parto de Armenujo estis farita de siriaj kristanoj, ne nur de Gregorio kaj la romianoj kiel en la okcidenta regiono.

Referencoj
----------

1. 1 2  Andrews 2018.
2. 1 2  Greenwood 2008, p. 4.
3. 1 2  Thomson, Robert. 2010. "Literary Interactions Between Syriac and Armenian". *Journal of the Canadian Society for Syriac Studies* 10.
4. ↑  Russell 2004, p. 706.

Literaturo
----------

* *Buzandaran Patmut‘iwnk‘* (Epic Histories).

* Bais, Marco.  (2015) ""Like a Flame Through the Reeds": An Iranian Image in the *Buzandaran Patmut‘iwnk‘'",* Studies on Iran and The Caucasus: In Honour of Garnik Asatrian*. Brill, p. 9–24. ISBN 978-90-04-30201-3.*

* (2008) "Sasanian Reflections in Armenian Sources", *Sasanika*.

* Russell, James R..  (2004) *Armenian and Iranian studies*, Harvard Armenian Texts and Studies **9**. Harvard University Press. ISBN 978-0935411195.



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836675
* VIAF: 713147270494235700006
 |