recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Borgou** estas unu el la dek du departementoj de Benino. Borgou randiras la landon de Niĝerio kaj la departementoj de Alibori, Atakora, Collines kaj Donga. La ĉefurbo de Borgou estas Parakou.

Laŭ censo de 2013, la totala loĝantaro de la departemento estis 1 214 249, kun 607 013 viroj kaj 607 236 virinoj. La totala kampara loĝantaro estis 56.40%, dum la urba loĝantaro estis 43.60%. La totala labora forto en la departemento estis 271,652, de kiu 25.20% estis virinoj. La proporcio de familioj kun neniu nivelo de edukado estis 64.30%.

Parakou, la departementa ĉefurbo

### Loĝlokoj

Parakou estas la departementa ĉefurbo; aliaj gravaj kolonioj inkluzivas Bembèrèkè, Bori, Kalalè, N'Dali, Nikki, Sinendé kaj Tchaourou.

Administracia divido
--------------------

Distriktoj de Borgou
Borgou estas sudividita en ok communes, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Bembèrèkè, Kalalé, N'Dali, Nikki, Parakou, Pèrèrè, Sinendé kaj Tchaourou.

* Kategorio Departemento Borgou en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Muzea barako en Apolda kun raviga retrospektivo je la vivo dum GDR-tempoj.
Rekte malantaŭ Artodomo de Apolda troviĝas en barako la daŭra ekspoziciego **Olle DDR** (laŭvorte: *Freneza GDR*), en Apolda, Germanujo (Bahnhofstraße 42).

Historio
--------

Ĝi malfermitis en la 1.10.1999. Fermiĝo necesis en la 29.6.2020 pro nesolventeco de la tenadanta societo EURATIBOR el Erfurto. Apogis tiu ĉi projekton la distriktestrejo de Weimarer Land kaj la federacia laborperadagentejo. Klopodoj plue elmontri la interesajn objektojn entreprenatas.

Priskribo
---------

Invitatas je promeno tra ĉiutaga vivo en Germana Demokratia Respubliko (GDR): estiĝis vera muzeo kun ĉ. 15.000 objektoj. Celo estas kaj provoko de ridetoj kaj de pripensado de vivo en komunisma ŝtato.

Ne malmultaj objektoj savitis de historiemuloj el rubujoj, an Apolda kaj en multaj aliaj lokoj kie similaj muzeoj ekzistas. Enscenigitis loĝejaj kaj laboraj spacoj (kuirejo, dormoĉambro, infana ĉambro, fabrikmedicinista laborejo, KONSUM-aĉethaleto, distriktestra buroo). Ĉiujare organizitis ankaŭ po unu speciala , nedaŭra elmontrado.

Inter la 24-a de januaro kaj 11-a de septembro 2022 videblas elekto de objektoj el la muzeobarako en la tre malfora Sonorila kaj urba muzeo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio GDR-muzeo (Apolda) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Etinformoj sur tutturingia porturisma eventpaĝaro Arkivigite je 2022-01-29 per la retarkivo Wayback Machine
* "Lebenszeichen der Museumsbaracke Olle DDR". TA, 11.4.2021
* "DDR Museum Apolda - Eine wunderschöne Sammlung mit DDR-Gebrauchsgegenständen". Jutubo, 2017

Notoj
-----

1. ↑  Pri la ensonorilmuzee provizora montrado de ereto de la objektaro kaj ĝeneralaj informoj pri la estiĝo/daŭrigo de la projekto
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Josep Grau Casas** [ĵuzep' graŭ kazes], kataluno, elektroteknikisto. Naskiĝis en la 8-a de septembro 1888 en Barcelono kaj mortis inter 1939 kaj 1942. Esperantisto de 1909. Fondinto de loka Esperanto-grupo, estis prezidanto kaj sekretario de Internaciaj Floraj Ludoj kaj atingis plej altan premion en unu el ili. Oratoro, aktiva propagandisto, artikoloj, kursoj. Lerta tradukisto de poemoj de Jacint Verdaguer kaj Joan Maragall. La ĉefa rimarkinda tradukanto de Kataluna Antologio post lia frato Jaume. Redaktoro de Kataluna Esperantisto kelkajn jarojn. Lingva Komitatano.

Laŭ la hemeroteko de la ĵurnalo "La Vanguardia", Josep Grau Casas, direktoro de Ildea kaj Siemens en Katalunio, mortis la 25-an de marto 1952.

Krom grava esperantisto, laŭ la menciita hemeroteko de la ĵurnalo "La Vanguardia", la elektroteknika inĝeniero Josep Grau Casas spertis pri medicina scienco kaj inter 1922 kaj 1931 sufiĉe multe prelegis pri ikso-radioj, diatermio, radiologiaj tekniko kaj ilaro, ktp, ĉe Akademio kaj Laboratorio de Medicinaj Sciencoj de Katalunio, Korporacio de Kuracistoj, Kuracist-Farmacia Instituto kaj ĉeestis la Internacian Kongreson de Radiologio en 1928 en Stokholmo. Laŭ libro titolita *Los rayos X y sus principales aplicaciones* (La ikso-radioj kaj siaj ĉefaj aplikoj), kies aŭtoro li estis, en 1926 Josep Grau Casas estis ĉefdirektoro de la elektromedicina societo Ildea, aĉetita en 1927 de Siemens Electromédica, S.A. Arkivigite je 2012-01-11 per la retarkivo Wayback Machine, filio de la germana firmao Siemens. Jen foto[*rompita ligilo*] de inundo en Barcelono en 1941 kie li aperas kune kun aliaj estroj de Ildea.

Alia grava afero: Josep Grau Casas estis la unua tradukanto de Rabindranath Tagore en la katalunan lingvon el Esperanto laŭ la indikoj sur la 12-a paĝo de la 10-a numero de la revuo Themis[*rompita ligilo*]. Temas pri la novelo *Kabuliwala* kiun esperantigis Irach Jehangir Sorabji Taraporewala (Vidu la paĝon 11-an de la 9-a numero de la menciita revuo Themis[*rompita ligilo*])

  

  



| Enciklopedio de Esperanto | Enciklopedio de Esperanto | Flago de Esperanto
Ĉi tiu teksto estas prenita el la Enciklopedio de Esperanto 1934. Vi povas plibonigi ĝin per vikiigo kaj aktualigo de la enhavo. Kiam la origina teksto estos sufiĉe vikiigita kaj aktualigita, forigu ĉi tiun kadron, kaj anstataŭe enmetu la ŝablonon *EdE* en la artikolon. | Enciklopedio de Esperanto | Enciklopedio de Esperanto |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **Josep Grau-Casas**, kataluno, elektroteknikisto. Naskiĝis en la 8-a de septembro 1888 en Barcelono. Esperantisto de 1909. Fondinto de loka Esperanto-grupo estis prezidanto kaj sekretario de Internaciaj Floraj Ludoj kaj atingis plej altan premion en unu el ili. Oratoro, aktiva propagandisto, artikoloj, kursoj. Lerta tradukisto de poemoj de Verdaguer kaj Maragall. La ĉefa rimarkinda tradukanto de Kataluna Antologio post lia frato Jaume. Red. de Kataluna Esperantisto kelkajn jarojn. Lingva Komitatano. |
**József Kilián** [jOĵef kiliAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kilián József** estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, masonisto.

József Kilián  naskiĝis la 5-an de marto 1915 en *Erzsébetfalva* (nuntempa Pesterzsébet). Li mortis la 16-an de julio 1974 en Budapeŝto.

Biografio
---------

József Kilián frekventis bazlernejon, poste metilernejon por estis masonisto. En 1933 li eklaboris en fabriko. Li aliĝis al la sindikato en 1935, al la socialdemokratoj en 1939, al la komunistoj en 1945. Dum la nazia erao li partoprenis en la rezista movado. Post la 2-a mondmilito li estis loka partiestro. En 1948 li frekventis trimonatan partian kurson. En 1950 li havis postenon en la ministerio pri konstruo. Inter 1952 kaj 1965 li estis subministro, dume en la jaroj 1956 kaj 1957 duonjaron li gvidis la ministerion. En 1965 li pensiuliĝis, sed pli frue li havis ankaŭ signifajn partiajn postenojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero K, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
En nombroteorio, **entjera elemento** estas ĝeneraligo de la koncepto de gaŭsaj entjeroj en la kampo de kompleksaj nombroj.

Difino
------

Supozu, ke {\displaystyle K} estas komuta ringo kaj ke {\displaystyle R\subseteq K} estas ĝia subringo. Elemento {\displaystyle x\in K} estas **entjera super {\displaystyle R}**, se kaj nur se ekzistas identaĵo de la formo

{\displaystyle 0=x^{n}+r\_{n-1}x^{n-1}+r\_{n-2}x^{n-2}+\dotsb +r\_{1}x+r\_{0}}.
Alivorte, {\displaystyle x} kuŝas en la nulejo de normumita polinomo {\displaystyle p\in R[x]}.

La entjeraj elementoj formas subringon inter {\displaystyle R} kaj {\displaystyle K}; tiu nomiĝas la **entjera fermaĵo** de la subringo {\displaystyle R} en {\displaystyle K}.

Ekzemploj
---------

Konsideru la korpon de racionalaj nombroj {\displaystyle \mathbb {Q} }. Super la subaro de entjeroj {\displaystyle \mathbb {Z} \subsetneq \mathbb {Q} }, la entjeraj elementoj estas la entjeroj. Alivorte, ne ekzistas netrivialaj entjeraj elementoj, krom tiuj en la subringo {\displaystyle \mathbb {Z} } mem.

Konsideru la algebran nombrokorpon {\displaystyle \mathbb {Q} ({\sqrt {-1}})}. Super la subaro de entjeroj {\displaystyle \mathbb {Z} }, la entjeraj elementoj estas la gaŭsaj entjeroj

{\displaystyle a+b{\sqrt {-1}},\qquad (a,b\in \mathbb {Z} ).}

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eric W. Weisstein, *Integral closure* en MathWorld.
**Donga** estas unu el la dek du departementoj de Benin; ties ĉefurbo estas Djougou, la kvara plej granda urbo en la lando. La departemento de Donga estis kreita en 1999 kiam ĝi estis fendita de de Atakora Departemento. Donga estas sudividita en kvin communes, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Bassila, Copargo, Djougou Kampara, Djougou Urba kaj Ouaké.

Laŭ censo de 2013, la totala loĝantaro de la departemento estis 543 130, kun 270 754 viroj kaj 272 376 virinoj. La totala urba loĝantaro estis 42.10%. La totala labora forto en la departemento estis 120 021, de kiu 24.20% estis virinoj. La proporcio de familioj kun neniu nivelo de edukado estis 72.50%.

Vojo en Copargo, Benin

### Loĝlokoj

Djougou estas la departementa ĉefurbo; aliaj gravaj kolonioj inkluzivas Aledjo-Koura, Aworo, Bassila, Bodi, Copargo, Kolokondé, Ouaké, Patargo, Pélébina, Pénéssoulou kaj Prekete.

Administracia divido
--------------------

Distriktoj de Donga
Donga estas sudividita en kvin distriktoj, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Bassila, Copargo, Djougou Kampara, Djougou Urba kaj Ouaké.

* Kategorio Departemento Donga en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Josep de Margarit i de Biure** (La Bisbal, 1602 - Perpinjano, 1685) estis militisto, milicestro de la Generalitato de Katalunio kaj hispana politikisto.

Li estis filo de nobeluloj, juna rabisto kaj tuj opozicianto al Filipo la 4-a. Kiam eksplodis la Milito de la Falĉistoj (1640), li estris la milicanojn *mikelets* kun kiuj li eniris en Valls (aprilo 1641). Li venkis sur la reĝa armeo proksime de Taragono.

Li estis nomumita guberniestro de Katalunio kaj vojaĝis al Francio kiel ambasadoro de la Generalitato en Parizo (septembro 1641). Li intervjuis kun la kardinalo Richelieu al kiu li garantiis fidelecon fare de katalunoj se francoj plenumos siajn promesojn. Li revenis al Katalunio kaj pluis kun la militaj kampanjoj kiuj finis en 1643 pere de la rekonkero de la Arana valo.

Li partoprenis en la defendo de Barcelono, sieĝita de la centristoj, ĝis 1652 kiam li devis jam foriri kaj kapitulaci. Li fuĝis al Perpinjano kie li ricevis la titolon de markiso de Aguilar. Li klopodis foje invadi Katalunion ĝis la subskribo de la Traktato de Pireneoj. En 1667, la reĝo Ludoviko la 14-a (Francio) faris lin senjoro de Thuir.

Referencoj
----------

* Artikolo en la *Enciclopedia Catalana* (katalune)[*rompita ligilo*]

Verkoj
------

* (france) Relation fidèle et exacte su siège de Barcelone fait par les espagnols en 1651 et 1652.

* Kategorio Josep Margarit en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 632795
* GND: 1020053550
* VIAF: 54174935
* ISNI: 0000 0001 1063 0725
* SUDOC: 029233720
* BNF: 12090260q
* BNE: XX1519502 XX4825342, XX1519502
 |
**József Karger-Kocsis** [jOĵef koĉiŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Karger-Kocsis József** estis hungara kemiisto.

József Karger-Kocsis naskiĝis la 4-an de marto 1950 en Budapeŝto, li mortis la 13-an de decembro 2018 en Budapeŝto.

Biografio
---------

József Karger-Kocsis maturiĝis en benediktana gimnazio en Pannonhalma, poste li akiris kemian diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1974. Post 3 jaroj li doktoriĝis. Li kandidatiĝis en 1983, doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 1991. Post la unua diplomo li eklaboris en esplora instituto, poste en uzino li havis altan postenon. Inter 1988-2009 li esploris en germanaj universitatoj (Hamburgo, Kaiserslautern). Hejmenveninta li esploris plu en la menciita hungara universitato. Li ricevis premiojn inter 1983-2016. Li havis edzinon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Polypropylene: Structure, Blends and Composites* (kunredaktoro, 1995)
* *Polypropylene: An A–Z Reference* (kunredaktoro, 1999)
* *Polypropylene Handbook* (kunredaktoro, 2019)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografieto kun foto
* hungarlingva intervjuo kaj biografieto kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 823887
* LCCN: no95026803
 |



* Portalo pri Biografio
**Gábor Balassa** [balaŝa], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Balassa Gábor** estis hungara aktoro, infanaktoro, maristo.

Gábor Balassa naskiĝis la 28-an de decembro 1939 en Budapeŝto, li mortis la 6-an de aprilo 2004.

Biografio
---------

Gábor Balassa dum la lernojaroj estis populara infanaktoro. Li akiris aktoran diplomon en Altlernejon pri Teatro kaj Filmo en 1962. Liaj ĉefinstruisto estis Zoltán Várkonyi. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Petőfi (Veszprém) (1962–1964), poste li ricevis rolojn en Gaja Teatro, Teatro de Kecskemét, Teatro Kisfaludy (1970–1973), Teatro Csokonai (Debrecen) (1973–1975), Teatro Thália (Budapeŝto) (1975–1977), pli poste li estis gastoaktoro en diversaj teatrejoj. Baldaŭ li estis maristo en eŭropaj maroj.

Liaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* William Shakespeare:
	+ Somermeznokta sonĝo - Lysander
	+ Othello - Rodrigo
	+ Makbeto - filo de Macduff
* Mihály Csokonai Vitéz: *A méla Tempefői* - Csikorgó
* Gergely Csiky: *Az udvari kalap* - Beppo
* Imre Madách: La tragedio de l' homo - Kimon
* József Katona: *Bánk bán* - Ottó
* Ferenc Molnár: *Liliom* - filo

Liaj filmaj roloj
-----------------

* *Erkel* (1952)
* *Én és a nagyapám* (1954) - Oszoli
* La kaporalo kaj la aliaj (1965)
* *Budai Nagy Antal* (1971) monaĥo Lukács
* *Visszaesők* (1983)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 727926
 |
**Departemento Colón** estas unu el la 18 departementoj de la Centramerika nacio Honduro. Ĝi kreiĝis en 1881. La departementa ĉefurbo estas Trujillo, kaj la alia grava urbo estas Tocoa. Trujillo estas la loko de la unua Katolika meso en Ameriko, prezentite kiam Kristoforo Kolumbo atingis la Honduran marbordon en 1502.

Colon havas grandan Garifunan popolnombron kaj havas senmakulajn strandojn kaj pluvarbarajn naciajn parkojn. La Fortikaĵo de Santa Barbara, konstruita de la hispanoj en la kolonia erao, estas la loko de la mortpuno de usona eksterleĝa soldado William Walker en Trujillo, kaj lia restaĵo estas enterigita en la tombejo de tiu urbo.

La departemento kovras areon de 8 875 km². En 2005 ĝi havis taksitan popolnombron de 266 755.

Ĉevaloj en Sonaguera kaj montoj malantaŭe

Municipoj
---------

1. Balfate
2. Bonito Oriental
3. Iriona
4. Limón
5. Sabá
6. Santa Fé
7. Santa Rosa de Aguán
8. Sonaguera
9. Tocoa
10. Trujillo

* Kategorio Departemento Colón en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**József Kelen** [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kelen József** estis hungara inĝeniero, komisaro. Lia origina nomo estis *Klein József*. Lia frato estis Ottó Korvin.

József Kelen  naskiĝis la 12-an de januaro 1892 en Hungara reĝlando en Nagybocskó (nuntempa Velikij Biĉkiv en Ukrainio). Li mortis la 19-an de marto 1939 en Moskvo.

Biografio
---------

József Kelen devenis el juda familio. Li akiris inĝenieran diplomon pri elektro en Berlino, dum lernado li propagandis socialismajn ideojn inter la studentoj. Li hejmenvenis en 1914 kaj li laboris en firmao pri trama trafiko en Budapeŝto. Li estis unu el la fondintaj membroj de partio de komunistoj en 1918. Dum Hungara Sovetrespubliko li estis komisaro (komprenu ministro) pri ekonomia produkto. Post falo de la Soveto li estis kondamnita je tutviva mallibero, sed en 1922 Soveta Rusio ŝanĝis lin. Li ricevis inĝenierajn taskojn. En 1938 li iĝis viktimo de purigado de Stalino. Li havis edzinon (ankaŭ ŝi estis arestita) kun infanoj. En 1955 oni oficiale nuligis la verdikton.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* ruse
**Gábor Beratin,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Beratin Gábor** estas hungara aktoro, voĉoaktoro, pupteatristo.

Gábor Beratin naskiĝis la 21-an de oktobro 1954 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gábor Beratin frekventis pupteatran kurson (1975–1977) en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1981. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ferenc Kállai kaj Tamás Szirtes. Post la diplomo li estis membroj en Teatro de Nyíregyháza, Teatro de Kecskemét (1982–1986), Teatro Jókai (Békéscsaba) (1986-1988), Teatro Kisfaludy (1988–1990). Li estis pupteatra reĝisoro en Kecskemét en la teatra jaro 1990, poste li ne ligiĝis al teatraj trupoj. Ekde 1993 li apartenas al Pupteatro (Budapeŝto). Kelkfoje li estas videbla ankaŭ en filmoj, ekde 2011 lia hungara voĉo estas aŭdebla en eksterlandaj filmoj. Li ricevis premiojn en 2000 kaj 2013.

Liaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Ferenc Lehár: *Cigányszerelem* - grafo Óvári
* Anton Ĉeĥov: Ĉeriza ĝardeno - Trofimov
* Jenő Huszka: *Lili bárónő* - Frédi
* Imre Madách: La tragedio de l' homo - Dio
* pluraj pupteatraj roloj
* hungaraj voĉoj en eksterlandaj filmoj

Liaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* *Szerelmem Elektra* (televizia filmo, 1980)
* *Lumpáciusz Vagabundusz* (televizia serio, 1988) - kartludanto
* *Dörmögőék legújabb kalandjai* (televizia serio, 1991)

Lia pupteatra scenarlibro
-------------------------

* *A bíborszínű virág*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio Gábor Beratin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 729072
* VIAF: 121409482
* ISNI: 0000 0000 7960 8289
 |
**Gábor Bernáth** [bernAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bernáth Gábor** estis hungara kemiisto, profesoro, membro de Suomia Scienca Akademio (1992).

Gábor Bernáth
Gábor Bernáth  naskiĝis la 19-an de septembro 1933 en Kunszentmiklós. Li mortis la 1-an de oktobro 2009 en Szeged.

Biografio
---------

Gábor Bernáth frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 1957. Post siaj studoj li instruis samloke ĝis 1979. Li doktoriĝis en 1962, li kandidatiĝis en 1967, li doktoriĝis el kemiaj sciencoj en 1974. Li estis katedrestro en la kemia instituto inter 1979 kaj 1998, poste universitata profesoro ĝis 2003. En tiuj jardekoj okazis interrompoj, tiam li plurfoje estis gastoesploristo aŭ gastoprofesoro eksterlande. En 2003 li emeritiĝis. Li okupiĝis pri sintezo de heterociklaj kombinaĵoj, li havis 23 patentojn pri medikamentoj. Li ricevis premiojn aŭ medalojn inter 1989 kaj 2007.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Gábor Bernáth en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Antonio de Cabezón** (30-a de marto 1510 en Castrillo Mota de Judíos; 26-a de majo 1566 en Madrid) estis Hispana komponisto, orgenisto kaj klavicenisto. Li validas kiel la plej grava hispana komponisto por klavarinstrumentoj de sia tempo.

Vivo
----

Cabezón estis blinda ekde sia infanaĝo, verŝajne ekde la oka vivojaro. En Palencia lin edukis la García de Baeza, orgenisto de la tiea katedralo. Kiel kortegorgenisto de Karlo la 5-a kaj poste de Filipo la 2-a li partoprenis vojaĝojn tra Eŭropo kaj kontiĝis kun gravaj muzikistoj de aliaj kortegoj. Ĉe tio evidente estis reciprokaj influoj, tiel ke Cabezón grave kontribuis same al la Hispana muziko kiel al la muziko por klavarinstrumentoj. Lia verkaro influis la Anglan virginalmuzikon (virginalo: speco de klaviceno)

Verkaro
-------

Inter liaj verkoj troviĝas multnombraj entabulaturigoj, do aranĝoj de polifonia voĉkanta muziko por klavarinstrumentoj (speciale de verkoj de Josquin Desprez), kelkajn tientojn (motetoj instrumentaj surbaze de imitado), kiuj laŭas tiun stilon, kaj krome *diferencias* (variacioj pri kanzonoj kaj dancoj Francaj kajHispanaj). En lia muziko ekkoneblas pluevoluinta polifonio samkiel aparta skribmaniero por klavarinstrumentoj, kvankam la muzikaĵoj ankaŭ estis ludeblaj per harpo aŭ Vihuela (speco de pragitaro). Li ankaŭ komponis kelkajn sakralajn muzikaĵojn.

Lia filo Hernando eldonis lian tutan verkaron en 1578, tiel ke ĝi servu sekvantajn orgenistaj generacioj kiel modelo. En 1557 jam Luis Venegas de Henestrosa publikis en unu kolekto 40 verkojn de Cabezón. En la jaro 1966 oni publikis en Barcelono dank‘ al Higini Anglés novan eldonon, kiu ne estas kompleta, kaj jarojn poste la muzikologisto María Asunción Ester Salas publikis pluan volumon kun la antaŭe mankantaj verkoj.

En lia naskiĝovilaĝo Castrillo de Matajudíos oni dediĉis al li platŝildon sur la centra placo (plaza Mayor). La naskiĝdomon oni konservas, kaj oni ankaŭ povas viziti lian mortlokon.

Fontoj
------

* Meyers Handbuch über die Musik, Bibliographisches Institut, Mannheim/Zürich 1966

Eksteraj ligiloj
----------------

* Elŝuteblaj komponaĵoj en midi-formo (aŭskulteblaj kaj transformeblaj al muziknotoj ) ĉe Classical Archives (eblas senpage registriĝi kaj elŝuti 5 komponaĵojn potage) - serĉu sub komenca litero de la familia nomo de la komponisto

* Kategorio Antonio de Cabezón en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 161830
* GND: 118518224
* LCCN: n85000681
* VIAF: 17406964
* ISNI: 0000 0001 0875 4032
* SUDOC: 08627483X
* BNF: 138920489
* MBA: d49caaa2-79bd-4591-97f3-4946694f9f45
* NDL: 01052991
* NKC: js20030929008
* ICCU: LO1V151160
* BNE: XX1085822
 |
**Gábor Boldoczki** [boldocki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Boldoczki Gábor** estas hungara klasika trumpetisto, altlerneja instruisto.

Gábor Boldoczki naskiĝis en 1976 en Szeged.

Biografio
---------

Gábor Boldoczki kreskiĝis en Kiskőrös, kie en aĝo 9 li studis trumpetadon kaj hejme, kaj en la loka muziklernejo. Li daŭris la lernadon en muzikarta mezlernejo en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Post la diplomo li plulernis en altlernejo de Karlsruhe de en:Reinhold Friedrich. Jam dum la lernejaj jaroj en 1987 li estis la dua en muzikkonkurso, en la sekvaj jaroj li havis bonajn rezultojn, eĉ unuan lokon. En 2004 li sukcese koncertis en Salzburg, poste en aliaj lokoj. En 2010 li akiris sciencan gradon DLA en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt, poste samloke li ekinstruis. Lia koncerta repertuaro konsistas de la baroko ĝis la nuntempo. Li ricevis premiojn inter 2002–2019 (ankaŭ eksterlandajn).

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Sankta Maŭrico (1999)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Gábor Boldoczki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 664191
* GND: 129730025
* LCCN: no2008118694
* VIAF: 15856837
* ISNI: 0000 0000 7847 2906
* SUDOC: 244067600
* BNF: 155154007
* MBA: 6ef13625-8ca0-4872-b859-db2c1f585d7f
 |
**Gábor Benedek,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Benedek Gábor** estas hungara-germana pentatlonisto, skermisto, olimpiano, olimpia kaj monda ĉampiono, trejnisto.

Gábor Benedek naskiĝis la 23-an de marto 1927 en Tiszafüred.

Biografio
---------

Gábor Benedek lernis en armea mezlernejo, tial dum la 2-a mondmilito li soldatiĝis kaj en Danlando li estis militkaptisto. Fine li hejmenvenis en 1947. Li akiris diplomon en komercista altlernejo, dum sportado li laboris en fabriko kiel librotenisto, krome li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. En Somera Olimpiko 1956 li ne manpremis la sovetianojn, tial hejmenveninta li eterne ne rajtis sportadi. Li vivtenis sin el produktado de karbonata akvo. En 1969 li disidis kaj li estis trejnisto en Warendorf. Li pensiuliĝis en 1992, depost fino de la socialismo li ofte revizitis Hungarion.

Lia edzino naskis plurfoje. Li ricevis hungarajn premiojn en 1951, 1955 kaj 2017.

### Sporta kariero

Gábor Benedek lernis gravajn fundamentojn de la pentatlono jam en la armea mezlernejo. Li estis moderna pentatlonisto, samtempe skermisto en 2 ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara pentatlona ĉampiono kvarfoje teame inter 1949-1953, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1948-1957, krome en nun ne ekzistanta sportbranĉo vintra pentatlono li estis ĉampiono en 1951, en la sama jaro ankaŭ en skermado. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1956 kun ora medalo teame kaj kun arĝenta medalo individue en 1952. Li estis ankaŭ la unua en mondĉampionumoj en 1953 kaj 1954 teame, respektive individue.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio legebla pli malsupre
* datenoj angle

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 814659
 |



* Portalo pri Biografio
**Ioneo** (helene *Ἠιονεύς*, latine *Eioneus*) en la helena mitologio multe da loko ne okupas. Lia filino Dia estis edziniĝonta al Iksiono, filo de lapita reĝo Flegio. Estonta bofilo promesis por la finaĉino riĉajn donacojn, sed kial li invitis Ioneon al la regalfesto kaj por transpreno de la donacoj, preparis por li kaptilon. Antaŭ sia palaco li fosigis kavon kaj plenigis ĝin per amaso da arda ligna karbo. En la kavon Ioneo falis kaj forbrulis.
 

Tiu ĉi faro elvokis grandan koleron de dioj, inkluzive de la plej alta dio Zeŭso. Li volis doni al Iksiono ŝancon purigi sin de la kulpo kaj invitis lin en sian palacon. Sed Iksiono ne volis pentofari, male volis tenti Zeŭsan edzinon Heran. Zeŭso antaŭrigardis liajn intencojn kaj preparis embuskon, nubeton similan al Hera kaj poste kaptis lin rekte ĉe la ago. Sekvis kruela puno. Zeŭso ĵetis Iksionon en Tartaron jak tie oni enplektis lin en radon, kiu ĉiam turniĝas. Tiel li ankaŭ apartenas al la konataj martiroj Sizifo kaj Tantalo. 

Oni sciigas, ke el la nubo fariĝis la diino Nefelo, kiu el tiu ĉi okazaĵo naskis la unuan Kentaŭron.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Éioneus en la ĉeĥa Vikipedio.*
**Gábor Cseh** [ĉe], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Cseh Gábor** estas hungara pentristo.

Dosiero:Cseh Gabor oil painting.jpgPentraĵo de Gábor Cseh: *Bezerédj utca*
Gábor Cseh  Arkivigite je 2018-03-28 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 2-an de aŭgusto 1941 en Miskolc.

Biografio
---------

Gábor Cseh abiturientis en Szekszárd, post 2 jaroj li akiris faklaboristan diplometon, fine li akiris pedagogian diplomon en Kaposvár en 1964. Li estis kulturdomestro inter 1964 kaj 1995 en Szekszárd, poste li pensiuliĝis. Libertempe li okupiĝis pri pentrado, komence li desegnadis per tuĉoj aŭ li kreis grafikaĵojn. Inter 1966 kaj 1997 li partoprenis en 110 ekspozicioj, ankaŭ en Usono kaj Svislando. Li pentradis plej ofte pejzaĝojn pri Gemenc kaj Szekszárd. Li ricevis premion en 1985. Li havis edzinon, kiu naskis 2 filojn, baldaŭ li eksedziĝis.

Liaj eldonaĵoj
--------------

* *Cseh Gábor rajzai* (1991)
* *Falinaptár* (2001)
* *Karácsonyi üdvözlőlapok* (1998-2011)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* *Bezerédj utca* (2010, vidu la bildon!)
* *Pincesor '83-ban* (2009, vidu la bildon!)

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto kun foto
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2018-03-28 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio

* Kategorio Gábor Cseh en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 607296
 |
**Aladár Szentmártony** [sentmArtoni], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szentmártony Aladár** estis hungara inĝeniero, profesoro. Lia origina familia nomo estis **Stachó**. Lia frato estis Tibor Szentmártony.

Aladár Szentmártony  naskiĝis la 22-an de majo 1899 en Budapeŝto. Li mortis la 6-an de novembro 1958 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Aladár Szentmártony interrompis la lernadon en Reĝa Teknika Universitato palatino József pro la 1-a mondmilito. Baldaŭ li vundiĝis, fine post la mondomilito li akiris diplomon. Li tuj laboris en uzino pri kabloj, kie baldaŭ li havis altan postenon. En 1925 li edziĝis. Post la 2-a mondmilito li establis la hungaran kabloindustrion. En 1949 li komencis instrui en la menciita universitato. En la sekva jaro li estis nomumita laboratoriestro. Li ellaboris produktadon de kabloj kun aluminia ŝirmaĵo. Li ricevis premion Kossuth en 1956. Li ofte studvojaĝis al la tiutempaj socialismaj landoj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Kábelek fejlődésének irányai* (1955)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2016-06-17 per la retarkivo Wayback Machine
**János** [jAnoŝ] estis hungara franciskana monaĥo, kiu laŭ la nuntempa klasifiko estus arkitekto.

János naskiĝis en la 15-a jarcento en Hungara reĝlando, li mortis supozeble en la 16-a jarcento.

Preĝejo Maria de la Neĝo (Szeged)
Nun jam kalvinana katedralo (Kolozsvár)
Nun jam Kalvinana preĝejo (Nyírbátor)

Biografio
---------

Dum la mezepoko en Hungara reĝlando la franciskanaj monaĥoj okupiĝis ankaŭ pri konstruadoj de kirkoj kaj monaĥejoj. Inter ili János estis tiu, kies nomo jam estas konata. La hungaraj arkitektoj aprezas lin, kiel la unua hungara arkitekto. En 1490 Matiaso la 1-a (Hungario) fondis preĝejon en Kolozsvár por la franciskanoj, poste li sendis Johanon el Visegrád al Kolozsvár por gvidi la konstruadon. 3 gravaj preĝejoj de János postrestis kaj nuntempe estas videblaj.

Liaj preĝejoj
-------------

* Preĝejo Maria de la Neĝo (Szeged)
* nun jam Kalvinana preĝejo (Nyírbátor)
* nun jam Kalvinana katedralo (Kolozsvár)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 687647
 |
**Gábor Bednanics** [bednaniĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bednanics Gábor** estas hungara altlerneja instruisto, literaturhistoriisto.

Gábor Bednanics naskiĝis la 12-an de februaro 1976 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gábor Bednanics frekventis bazlernejon en Tököl, li maturiĝis en benediktana gimnazio en Győr, li akiris 3 diplomojn en Scienca Universitato Loránd Eötvös inter 2000-2002. Li instruis en la universitato inter 2001–2005, krome li estis redaktoro inter 2004–2011 en eldonejo. En la lernojaro 2005 li estis asistanto en Universitato Károly Eszterházy, lektoro ĝis 2010, poste docento, fine profesoro ekde 2015. Intertempe li doktoriĝis en 2007 en Universitato Loránd Eötvös, habilitiĝis post 6 jaroj en Universitato de Debrecen. Li ricevis stipendiojn inter 1997-2018, premiojn inter 2004-2021.

Elektitaj libroj
----------------

* *Beszédformák között* (2003)
* *Modern mítoszok és az újraírás lehetőségei. A líraolvasás esélyei a 21. században* (2016)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* biografio kaj aprezo angle

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Gábor Bednanics en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 825824
* LCCN: n2001103207
* VIAF: 21493205
* ISNI: 0000 0000 7986 4071
 |


* Portalo pri Biografio
Distribuado de la grekaj dialektoj ĉirkaŭ la jaro 400 a.n.e. La Iona malhelviola en la numero 5 en la centro.
Situo de la antikva Ionio.
**Iona** estas dialekto de la antikva greka lingvo kiu estis parolita en la regiono Ionio. la insuloj de la centro de la Egea Maro kaj la insulo Eŭbeo. Kun la atika dialekto ĝi formas la ion-atikan dialektaran grupon, kies plej rimarkinda trajto estas la paso de [a:] (longa alfo) al [e:] (eto): τιμή anstataŭ τιμά. Ĝi diferencas, tamen, disde la atika en tio ke en tiu la [a:] (longa alfo) ne pasas al [e:] (eto) post la fonemoj [e], [i] kaj [r]: γενέα, οἰκία, χώρα. 

La iona dialekto ŝajne etendiĝis en Grekion tra la Egea maro dum la epoko de la invadoj fare de dorioj, ĉirkaŭ la 11-a jarcento a.K. kaj tiel ĝi alvenis okcidenten, en la sudon de Italio, de Gaŭlio kaj en la oriento de Hispania per la koloniigoj fare de Foceo.

Vidu ankaŭ
----------

* Dialektoj de la antikva greka

Bibliografio
------------

* Duhoux, Yves (1983). Introduction aux Dialectes Grecs Anciens. Lounain-la-Neuve: Cabay. ISBN 2-87077-177-0.
* Buck, Carl Darling (1955). The Greek Dialects. The University of Chicago Press.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 693144
 |
**Norda Bahr al-Ghazal** (arabe شمال بحر الغزال) estis unu el la dek subŝtatoj de Suda Sudano inter 2011 kaj 2015. Ĝia suma areo estis proksimume 30 543 kvadrataj kilometroj, la grandeco de ĝia populacio estis proksimume 720 898 (aktuale en 2008) kaj ĝi estis unu el la kvar subŝtatoj en Bahr al-Ghazal. La subŝtato estas limita fare de Suda Darfura subŝtato en la nordo, Okcidenta Bahr al-Ghazal subŝtato en la okcidento kaj sudo, kaj Warrap kaj Abay subŝtato en la oriento. La urbo Aŭeil estis la ĉefurbo de la subŝtato.

Pro ĝia proksimeco al la subŝtato Kurdufan, kiu apartenas al Sudano, kaj la fervojo kiu trairas ĝin al la grandurbo de Vav, la subŝtato multe suferis en la Dua Sudana Enlanda Milito. Norda Bahr al-Ghazal kaj subŝtatoj najbaraj al Okcidenta Kurdufan estas la plej politikaj sentemaj lokoj inter Suda Sudano kaj Sudano. De multaj jaroj, la membroj de la Missriya araba tribo kaj la Dinka tribo batalas unu la alian. Dum ili konservis relativan pacon dum la kolonia periodo, la lastatempa milito rebruligis malamikecojn inter la du flankoj.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 794456
 |
**Aladár Visnya** [viŝnja], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Visnya Aladár** estis hungara instruisto, botanikisto, zoologo, muzeestro.

Aladár Visnya  naskiĝis la 5-an de februaro 1878 en Pécs, li mortis la 22-an de marto 1959 en Kőszeg.

Biografio
---------

Aladár Visnya frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris 2 diplomojn en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1901 kaj 1902, eĉ li doktoriĝis. Ekde 1903 li instruis en Nagyvárad, ekde 1909 en Budapeŝto, ekde 1914 en Sopron, sed interrompo okazis en 1907, en tiu jaro li studvojaĝis al Germana regno, Francio, Nederlando. Li instruis dum la Hungara Sovetrespubliko, tial post la falo li estis arestita. Li instruis poste en Szentgotthárd, sed en 1921 li estis trudemeritita. Ĝis 1927 li povis labori nur porokazajn laborojn, poste li instruis en Kőszeg ĝis la normala emeritiĝo en 1937.

Li partoprenis en establado de muzeo de Kőszeg, li aranĝis kolektajn vojaĝojn por la muzeo. En 1932 li estis nomumita muzeestro. Inter 1947-1951 li estis gvidanto de la loka biblioteko, poste li retiriĝis. Li ricevis premion en 1958.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Zur Theorie der inducierten linearen Substitutionen* (1898)
* *A lineár helyettesítésekből képezett véges csoportok intranzitivitásának kritériumairól* (1903)
* *A Piers-féle gombagyűjtemény katalógusáról* (1934)
* *Vergleichung zwischen Aleurochiton pseudoplatani Vis. und Aleurichton Forbesii (Ashm.) (Homoptera, Aleurodina)* (1939)
* *Vorarbeiten zur Kenntnis der Aleurodiden Fauna von Ungarn, nebst systematischen Bemerkungen über die Gattungen Aleurochiton, Pealius und Bemisia (Homoptera)* (1941)

Memorigiloj
-----------

* *Belba visnyai Balogh* (1938)
* *Sericoderus visnyae Csiki* (1940)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
**Io-ujo-batalo** estas la nomo de la akra disputo, kiu ekflagris en Esperantujo pri la sufikso -io por landnomoj, iniciatita de Hector Hodler, tiama prezidanto de Universala Esperanto-Asocio. La kontraŭpartion gvidis profesoro Cart. La batalo estis tre akra, temis pri bojkoto kontraŭ UEA, la LK oficiale malaprobis la sufikson -io, ktp. Fine UEA cedis. Nun, kiam pli ol duono de la Esperantistaro uzas la sufikson -io, tiu batalo ŝajnas malŝparita heroaĵo. Certe ĝi havis la rezulton, ke la sufikso -io eĉ nun ne estas ĝenerale uzata, kvankam ĝi nepre estus jam sen la oficiala kontraŭstaro. Kalocsay.

"Temis ne pri bojkoto de UEA, sed pri la fakto, ke la gazeto ,E' misuzis sian pozicion dum la militaj jaroj enkonduki novan kontraŭfundamentan formon. - La serioza afero ne estis la malgravaĵo -io anstataŭ -ujo, sed la principo de ŝanĝo en la Fundamento, kiu estas treege grava, kaj absolute ne permesebla. - La uzo de -io fariĝis kvazaŭ politika dialekto en E." (M. C. B.).

La batalo en la Esperanta Vikipedio
-----------------------------------

La batalo okazis en 2009 en la Esperanta Vikipedio, kiam la vikipediisto Bertilow (Bertilo Wennergren) volis enkonduki la ujo-formojn kaj alinomi la ekzistantajn artikolojn al la ujo-formo. En tiu apogis lin ĉefe vikipediisto Marcos. Bertilow jam en majo de 2009 agadis en kadro de UEA kaj sukcesis akceptigi Liston de Rekomendataj Landnomoj.

Post tio okazis somere de 2009 akra diskuto, kiun vi povas sekvi tie ĉi:

antaŭeventoj en 2007
Vikipedio:Baloto/-ujo aŭ -io en la artikolaj titoloj
Vikipedio:Baloto/Landonoma unueco/arkivo 1a raŭndo
**fina rezulto de la diskuto, baloto en 2009**

Postaj eventoj
--------------

Pro la malsukceso konvinki plimulton pri favorado de la ujo-formoj, Bertilo forlasis la Esperantan Vikipedion.

Vidu ankaŭ
----------

* Landnomoj en Esperanto
* -i-
* -uj-

Referencoj
----------

1. ↑   Uzanto:Bertilow: Malsamoj inter versioj (24-a de julio 2009).

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
**Borinage** estas regiono en la belga provinco Henegovio. La provinca ĉefurbo Mons situas en la orienta parto de Borinage.

La regiono estas konata por sia iama karbminada industrio. La vivkondiĉoj de la ministoj estis prezentitaj en la fama dokumenta filmo *Misère au Borinage* (Mizero en Borinage, 1933) farita fare de Henri Storck kaj Joris Ivens.

En siaj mez-dudekaj jaroj, la nederlanda farbisto Vincent Van Gogh pasigis plurajn jarojn vivante tie inter 1878 kaj 1880. Unue li predikis al kaj vivis kun la karboministoj. Tiam li havis kolapson kaj decidis iĝi artisto, vivante tie. Lia unua majstraĵo, *La terpommanĝantoj* (oleo sur kanvaso, 1885) estis inspirita de la malbonaj kondiĉoj de la ministoj kaj ties familioj en la regiono de Borinage, sed ĝi ne estis pentrita surloke.

Borinage ofte estas konsiderita la okcidenta parto de la *industria valo*, la antaŭa industria spino de Valonio, hejmo al ĉirkaŭ du trionoj de la popolo de Valonio. La ejo de *Grand Hornu* estas atestanto de la historio de la regiono. Ĉar la lastaj minoj fermis en la 1960-aj jaroj Borinage havis la plej altan senlaborecoproporcion de Belgujo.

Bibliografio
------------

* Egon Erwin Kisch: *Borinage, vierfach klassisches Land (Borinage, kvarope klasika lando)*, 1934, en: *Der rasende Reporter (La kureganta raportisto)*, eld. Aufbau Verlag, Berlino 1953, p. 9-29

* Kategorio Borinage en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 319910
* LCCN: n82059038
* VIAF: 145437036
* SUDOC: 029787300
* BNF: 12133777g
 |
**Mihály Csikós** [mihAj ĉikOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csikós Mihály** estis hungara arkitekto, arkitekto pri internaj spacoj.

Mihály Csikós naskiĝis la 29-an de decembro 1955 en Szeged.

Biografio
---------

Mihály Csikós maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto, poste li estis simpla laboristo 2 jarojn. Li akiris arkitekturan diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1982. Post siaj studoj li havis sola arkitekturajn laborojn, inter 1988-1990 li gvidis arkitekturan kooperativon. Depost fino de la socialismo (1990) li fondis propran arkitekturan atelieron. Li specialiĝis pri planoj de distrejoj. En 1999 li kreis projekton por Pekino, krome li vizitis ankaŭ la gravajn aziajn landojn. 

Gefiloj naskiĝis jam en 1981 kaj 1984, li edziĝis en 1998 poste 3 filoj naskiĝis.

Elektitaj planitaj konstruaĵoj
------------------------------

* pluraj distrejoj en Budapeŝto
* restoracio en Pekino (1999)
* luksaj vilaoj
* pluraj konstruaĵoj ekzemple en Germanio, Nederlando, Rumanio, Ukrainio, Rusio, Vjetnamio, Francio, Cipro, Saud-Arabio

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 685355
 |
La **Kasteleto de Kehidakustány** [kehidakuŝtAnj] aŭ nobeldomo de Ferenc Deák estas historia monumento, nun muzeo en Hungario, en vilaĝo Kehidakustány.

Aerfoto pri la kasteleto de Kehidakustány

Historio
--------

En tiu loko estis nobela domo en la 16-a jarcento. La nun videbla baroka kasteleto estis konstruita en la 1740-aj jaroj, sed restis iom da partoj el la malnova domo. En 1804 la nova posedanto estis la familio Deák. Inter 1808 kaj 1854 zie loĝis Ferenc Deák. En 1854 Ödön Széchenyi aĉetis la kasteleton, sed post jaroj ankaŭ li vendis ĝin, fine en 1925 la hungara ŝtato aĉetis ĝin. En 2003 la kasteleto plene renoviĝis.

Konstruaĵoj
-----------

La teretaĝa kasteleto situas sola sur monteto en granda korto. Ĝia formo estas L-majusklo. En meza parto de la ĉefa alo la enireja parto reliefas, en fino de la alia alo situas alia reliefaĵo. En la korto busto pri Ferenc Deák estas videbla fare de György Zala en 1928.

Post iom da distanco estas duetaĝa agrikultura lernejo kreita en la 1920-aj jaroj kaj muelejo.

Muzeo
-----

En la kasteleto en 5 ĉambroj estas prezentita vivo de Ferenc Deák.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* oficiala paĝo Arkivigite je 2010-09-21 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj

* Kategorio Kasteleto de Kehidakustány en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Jacques-Franky FARJON DE LAGATINERIE** (naskiĝis en 1920; mortis en 1996) estis profesia tradukisto kaj konferenca interpretisto de franca kaj svisa ŝtatanecoj, kiu pasigis la plejparton de sia vivo en Germanio. Li interpretis i.a. en Esperanto kaj divesaj aliaj lingvoj. 

Li estis engaĝita esperantisto, kaj inter la jaroj 1987 kaj 1989 estis estrarano de Germana Esperanto-Asocio pri kulturo. 

Li scipovis la francan, germanan, nederlandan, italan, hispanan, anglan kaj kelkajn aliajn lingvojn.

Verkaro
-------

En 1990 aperis en la revuo Esperanto lia diskutveka recenzo pri *La Bona Lingvo* de Claude Piron.

Li verkis kelkajn publikaĵojn por Germana Esperanto-Asocio.

*Verkaro de J. F. Farjon de Lagatinerie*. Kompilis Harada Tsukuru. Kumamoto: La kompilinto, 1998. 37 p.

Literaturo
----------

Matthias, Ulrich. Memore pri Jacques. Nekrologo en *Esperanto aktuell* (GEA) 16-a jaro 1997, n-ro 8, p. 6

Vidu ankaŭ
----------

Interpretisto

Tradukisto

Tradukistoj sen landlimoj

Poligloto

Ekstera ligilo
--------------

Libroj[*rompita ligilo*] de kaj pri Jacques-Franky Farjon de Lagatinerie en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperanto-Muzeo
**Jeĥiel Miĥel PINES** (hebree **יְחִיאֵל מִיכְל פִּינֶס**, jide **יחיאל מיכל פינעס**; naskiĝis la 18-an de septembro 1824, mortis la 15-an de marto 1913) estis Rusie naskita religia cionista rabeno, verkisto kaj komunuma gvidanto en la Malnova Setlantaro (tio estas, la juda setlantaro en Palestino antaŭ 1882).

Jeĥiel Pines naskiĝis en Ruĵinoj, proksime al Grodno. Li estis la filo de Noa Pines kaj la bofilo de Ŝemaria Luria, la rabeno de Mohiljoŭ. Li ricevis judan edukon kaj religian kaj sekularan, mentorate de la Rabeno Mordeĥaj Gimpel Jaffe, frua gvidanto de Ĥibat Cion.

Li poste fariĝis komercisto, samtempe farante lekciojn en la jeŝivo de sia hejmurbo. Li estis elektita kiel delegito al konferenco gastata en Londono de la asocio Mazkeret Moŝe, por la establo de bonfaraj institucioj en Palestino en memoro de la nomo de Moses Montefiore. En 1878 li setlis en Jerusalemo, ĉe la hejmo de sia parenco Josef Rivlin, por establi kaj organizi tiajn instituciojn.

Fine de sia vivo, Pines estis instruisto de Talmudo ĉe Seminario de Hebreaj Instruistoj en Jerusalemo.

Referencoj
----------

1. ↑  Valakh, Shalom Me'ir ben Mordekhai.  *The Seraph of Brisk: The Life of the Holy Gaon Rabbi Yehoshua Leib Diskin*, p. 552–553. ISBN 978-1-58330-708-3.
2. ↑   Yehiel Michael Pines. *Jewish Virtual Library*. AICE. Alirita la 6-an de aprilo 2019.
3. ↑   Rav Yehiel Michael Pines (1824–1912). *World Mizrahi Movement* (1-a de julio 2014). Arkivita el la originalo je 2007-12-17. Alirita la 6-an de aprilo 2019.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Yechiel Michel Pines en la angla Vikipedio.*
Jen listo kelkaj rimarkindaj **filmreĝisoroj**:

|  |  |
| --- | --- |
|  | A B C Ĉ D E F G Ĝ Ĥ H I J Ĵ K L M N O P Q R S Ŝ T U Ŭ V W X Y Z |

A
-

Pedro Almodóvar
Alejandro Amenábar
Carlos Atanes

B
-

Warren Beatty
Jean Becker
Bahram Bejzai
Dev Benegal
Ingmar Bergman
Luc Besson
Lidja Bobrova
Laurent Boutonnat
Klaus Maria Brandauer
Luis Buñuel

C
-

Claude Chabrol
Jussef Chahine
Charlie Chaplin
Henri-Georges Clouzot
Francis Ford Coppola
Alain Corneau
Kevin Costner
Michael Curtiz

D
-

Olivier Dahan
Walt Disney
Carl Theodor Dreyer

E
-

Clint Eastwood
Sergej Miĥailoviĉ Ejzjenŝtjejn

F
-

Asgar Farhadi
Bahman Farman-Ara
Rainer Werner Fassbinder
Federico Fellini
Emilio 'Indio' Fernandez
John FORD
Miloš Forman

G
-

Jean-Luc Godard

Ĝ
-

Nana Ĝorĝadze

H
-

Ebrahim Hatami-Kia
Jim Henson
Alfred Hitchcock
Agnieszka Holland
Dennis Hopper

I
-

J
-

Jean-Pierre Jeunet

K
-

Aki Kaurismäki
Elia Kazan
Buster Keaton
Abbas Kiarostami
KIM Ki-duk
Elem Klimov
Stanley Kubrick
Kurosawa Akira
Krzysztof Kieslowski

L
-

Abdelmajid Lakhal
Fritz Lang
David Lean
Claude Lelouch
Sergio Leone
Ken Loach
Loriot
Ernst Lubitsch
George Lucas
Auguste kaj Louis Lumière
David Lynch

M
-

Mohsen Maĥmalbaf
Tonie Marshall
Georges Méliès
Jiří Menzel
Fanny Mikey
Tahmine Milani
Claude Miller
Vincente Minnelli
Sejjed Reza Mir-Karimi
Miyazaki Hayao
Édouard Molinaro
Michael Moore
Friedrich Wilhelm Murnau
Mihai Timofti

N
-

Leonard Nimoy

O
-

Laurence Olivier
OSHII Mamoru

P
-

Roman Polański

Q
-

R
-

Atik Rahimi
Satyajit Ray
Robert Redford
Leni Riefenstahl
Guy Ritchie
Éric Rohmer

S
-

Maximilian Schell
Volker Schlöndorff
Daryush Shokof
Iannis Smaragdis
Steven Spielberg
Szabó István

T
-

Kamal Tabrizi
Jacques Tati
Bertrand Tavernier
François Truffaut
Tom Tykwer

U
-

Liv Ullmann

V
-

Roger Vadim
Paul Verhoeven
Henri Verneuil
Dziga Vertov
Riĉard Viktorov
Luchino Visconti

W
-

Andrzej Wajda
Lothar Warneke
Orson Welles
Wim Wenders
Billy Wilder
Sönke Wortmann

X
-

Y
-

Z
-

Zhang Yimou
Claude Zidi

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de aktoroj
* \*

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Arkivigite je 2006-02-06 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2005-03-12 per la retarkivo Wayback Machine
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.