recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Domo de la Virgulino Maria** (turke ***Meryem Ana Evi***, "Domo de Patrino Maria") estas katolika kaj islama sanktejo sur la monto Ala dağı, ankaŭ Bülbül dağı proksime de Efezo en Turkio. La domo estis malkovrita en la 19-a jarcento kiam la indikoj estis sekvitaj en la kvazaŭaj vizioj de la beata Anna Katharina Emmerich (1774-1824), katolika monaĥino. Tiuj vizioj estis publikigitaj kiel libro post ŝia morto fare de Clemens Brentano. La Katolika Eklezio neniam esprimis sin favore aŭ kontraŭ la aŭtentikeco de la domo, sed pilgrimantoj vizitis la lokon regule ekde ĝia malkovro. Papo Johano Paŭlo la 2-a beatigis Emmerich la 3-an de oktobro 2004. Katolikaj pilgrimantoj vizitas la domon en la kredo ke Maria, estis prenita tien de Johano kaj ke ŝi vivis tie ĝis ŝia ĉieliro. Jam en 1896, Leono la 13-a vizitis la domon, kaj la plej lastatempa vizito de Papo estis en 2006 de Papo Benedikto la 16-a.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Domo de la Virgulino Maria en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
***Domo sur la akvo*** (*Ĥanei ruje ab*) estas la dua postrevolucia filmo de la irana reĝisoro Bahman Farman-Ara. Ĝi aperis en 2001 kaj estas 111 minutojn longa.

Ĝiaj temoj kaj etoso similas al lia antaŭa kinfilmo *Odoro de kamforo, aromo de jasmeno*, tamen neniel ripetece. Ĝi ĝuas tute alian atmosferon kaj formon. Ambaŭ rilatas al morto, sed ĉiu alimaniere.

Komence de la filmo la ĉefa karaktero dum akcidento per sia aŭto survoje, vundas anĝeleton. Do la spektantoj dekomence komprenas, ke temas pri surreala kaj mistikeca verko. Tamen ne multon oni spektas tiel; pli ol 90% spegulas nur tuŝeblajn realaĵojn. La ĉefrolulo, d-ro Sepid-baĥt (laŭlitere: blank-estontulo, bonfortuna, aŭ bonfina), mezaĝa ginekologo, havas bonajn, nebonajn kaj malbonajn ecojn – kiel plejmulto de ni homoj. Sepid-baĥt kun pasintaj eraroj kaj estanta soleco hazarde konatiĝas kun okjara knabo, kiu parkeras la tuton de La Nobla Korano kaj kiu ekenkomatiĝas. Eble tial unue la nomo de la filmo estis **Komato** kaj en intervjuo Farman-Ara priskribis la estontan filmon kiel "La historio de socio en kolektiva komato".

La doktoro, kiu nun spertas "liberan falon en la vivo", pasinte, ekzemple, kaŭzis nenaskivecon al sia sekretariino-amatino, kiu neniel pardonivas lin pro tio, kion li faris al ŝi, kiam ŝi estis eĉ pli juna. Inter la sociaj problemoj, pri kiuj la filmo elmontras estas narkotismo de junuloj, prostituo kaj aidoso. Ie en la filmo la d-ro responde al iu, kiu lin nomis sia lasta espero, diras: "(Do) Ni estas en feka mondo, kiam mi estas ies lasta espero." Okcidentaj filmkritikistoj jam komparis iujn socisatirajn (p)ecojn de la filmoj de Farman-Ara kun tiuj de Woody Allen.

La doktoro ankoraŭ simpatias kun sia eksamatino, kiu nun estas ĉefflegistino kaj pasigas kemi-terapion pro la severa malsano; kun juna knabino, kiu ĵus komprenis, ke ŝi suferas aidoson; kaj kun sia filo, kiu suferas narkotismon.

Ankaŭ tiu ĉi filmo de Farman-Ara tre plaĉis al la juĝistoj de la Internacia Film-Festivalo de Tehrano (2002) kaj gajnis multajn premiojn, i.a. kiel la plej bona irana filmo kaj pro la plej bona aktoro (Reza Kijanijan).

Verkinto kaj reĝisoro
---------------------

Bahman Farman-Ara

Geaktoroj
---------

**Rolato: Rolanto**

D-ro Sepidbaĥt: Reza Kijanijan

D-ra patro: Ezzat-ol-lah Entezami

D-ra filo, Mani: Mehdi Safavi

D-ra sekretariino: Hedje Tehrani

Ĉefflegistino: Bita Farrahi

Knabino kun aidoso: Behnaz Ĝafari

Literaturo
----------

Tiu ĉi materialo unue aperis en Esperantlingva artikolo en Irana Esperantisto, n-ro 11, jaro 4, Printempo 2005, 56 p. p. 4-8.: **Kiel kiseto** far Ŝima Bastani. Jen ties fontoj:

BAHARLU, Abbas. *Sad ĉehreje sinemaje Iran* (Cent vizaĝoj de Irana kino), Teherano: Naŝre gatre, 2002, 208 p.

* Arkivigite je 2007-06-09 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2008-05-02 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2016-01-06 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2016-01-12 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La domo ĉe la rando de la centra bazarplaco de Arnstadt, kun librovendejo. La **Domo ĉe la pavo** (germane: *Haus Zum Pfau*) estas unu el la multnombraj belaj domoj ĉe la bazarplaco centra de Arnstadt (Unterm Markt nr. 3). Ĝis 2014 ĝi gastigis librovendejon teretaĝe.

Historio
--------

La malnova nomo estis *Haaksches Backhaus* (tradukite: *Haak-bakejo*); la nuna nomo ŝuldiĝas al la domomarko montrinta pavon, kiu estis muntita ĉe la frontono. Hodiaŭ marko farita el forĝita fero laŭ la skizo de la artisto Rolf Huber indikas aludante la domonomon.

La partoj plej malnovaj datumas de antaŭ 1575. Post la granda incendio de 1581 oni rekonstruis la ejon. Dum la 18-a jc estiĝis mansarda tegmento kun transversa dometo.

Modernigo
---------

En la 1870-a jaro alikonstruitis la eosta alo. En 1882 fariĝis pluraj laboroj. Oni malkonstruis la malnovan bakejon, pligrandigis la kelon kaj novkonstruis la okcidentajn ĉambrojn de la antaŭa domo de ĉe la korta flanko. Ekster tio faritis nova ŝtuparo, du novaj vendejoj kaj la fenestroj de la supra etaĝo.

Indas la mencio de novrenesancstila ĉambro, kiu troviĝas teretaĝe en la nuna librovendejo. Ĝin ornamas pentrado historia de 1880. Dum posta restaŭrado oni kompletigis la mankantajn partojn de la artaĵo per la uzo de ŝablonoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pri la domo sur tutdistrikta fremdultrafika elektolisto. Arkivigite je 2014-04-19 per la retarkivo Wayback Machine
Vivo ĉe kamparo: tranĉante tabakon. *Caipira picando fumo*, (1893).
**José Ferraz de Almeida Júnior** (Itu, São Paulo, 8-a de majo de 1850 – Piracicaba, 13-a de novembro de 1899) estis brazila pentristo de la 19a jarcento. Estas problable la plej grava realisma pentristo brazila de la jarcento kaj granda inspiro por la modernismaj pentristoj. Dum la plej parto de la brazilaj akademiaj artistoj famiĝis pentrante scenojn mitologiajn aŭ historiajn, Almeida Júnior iĝis populara pro pentrado de ruraj figuroj, ĉefe farmistoj kaj *caipira*, nome kamparanoj ĉu blankuloj ĉu mestizoj kiuj estas ia simbolo de la ruraj regionoj de San-Paŭlo.

Dum la plej parto de la realismaj pentristoj uzis farmistoj kaj kamparanoj kiel alegorio de laboristoj, Almeida Júnior pentris siajn *caipiras* ĉefe dumripoze. Li produktis ankaŭ kortuŝajn bildojn de terposedantoj. La *bandeirantes*, ĉefe malkompataj esploristoj de la kolonia Brazilo estis reprezentataj en *A partida da monção*, kiu montras ekspedicion ĉe la rivero Tietê.

Almeida Júnior studis en la *Academia de Bellas Artes Imperial Brasileña* de Rio-de-Ĵanejro, sed en 1876 studis en Francio, post ricevi stipendion de la imperiestro Petro la 2-a (imperiestro de Brazilo).

Li estis ponardita ĝis la morto fare de la edzo de sia amntino la 13a de novembro de 1899.

Referencoj
----------

1. 1 2   Arkivigite je 2009-04-25 per la retarkivo Wayback Machine José Ferraz de Almeida Júnior (1850-1899), alirita la 22/4/2009

Eksteraj ligiloj
----------------

* José Ferraz de Almeida Júnior en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio José Ferraz de Almeida Júnior en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pentrarto en la MASP (Museo de Arte de São Paulo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 502069
* GND: 1043734910
* LCCN: n80139770
* VIAF: 25914926
* ISNI: 0000 0000 6704 9686
* SUDOC: 114936218
* ULAN: 500118186
* RKD: 1283
 |
**Voltao**  estas rivero en Okcidentafriko kiu enfluas Gvinean Golfon. Ĝi havas tri ĉefajn alfluantojn – Nigran Voltaon, Blankan Voltaon kaj Ruĝan Voltaon. La rivero donis sian nomon al Franca Supera Voltalando kaj poste al Supera Voltalando antaŭ ol tiu lando estis renomita al Burkino en 1984.

Voltao-Lago en Ganao estas la plej granda baraĵlago en la mondo, etendiĝante de la Akosombo-baraĵo en sudorienta Ganao ĝis la urbo Yapei, proksimume 400 kilometroj pli norde. La lago generas elektron, disponigas enlandan transporton, kaj estas eble valora resurso por irigacio kaj fiŝbredado. La profundo de la rivero sumiĝas je 14 m en Voltao-Lago. La rivero estas krucita de la Adome-ponto.

La portugaloj aĉetis multon da sia oro de loĝantoj de tiu regiono dum la Renesanco. La rivero estis nomita fare de tiuj portugalaj orokomercistoj; ĝi estis ilia ekstrema amplekso de esplorado antaŭ ol reiri al Portugalujo ("volta" estas portugala por "tordaĵo" aŭ "turno"). La nomo de la rivero signifus "Rivero de Reveno" (portugala: *Rio da volta*) eble ĉar ĝi estis kie la ŝipoj turniĝs kaj direktiĝis hejmen.

Referencoj
----------

1. ↑  Plena Ilustrita Vortaro 2002 p.1247

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Voltao (*IUCN*)[*rompita ligilo*]
* angle Voltao (etimologio)


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Afriko |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Geografio |

* Kategorio Voltao (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Habemus Papam** - ni havas papon - per tiuj vortoj la plej maljuna kardinala diakono anoncas en la latina la elekton de nova papo.

La anoncado okazas sur centra balkono de la baziliko Sankta Petro en Vatikano. Poste la nova papo prezentas sin al la popolo kaj faras sian unuan paroladon, kiu finiĝas per la tradicia beno Urbi et Orbi.

La kompleta teksto de la anonco estas:

*Annuntio vobis gaudium magnum;*
*Habemus Papam:*
*Eminentissimum ac reverendissimum Dominum,*
*Dominum [individua nomo],*
*Sanctæ Romanæ Ecclesiæ Cardinalem [familia nomo],*
*Qui sibi nomen imposuit [papa nomo].*
Traduko:

*Mi anoncas al vi grandan ĝojon;*
*Ni havas Papon:*
*La eminentegan kaj respektegindan sinjoron,*
*Sinjoron [individua nomo],*
*Kardinalon de la Sankta Roma Eklezio [familia nomo],*
*Kiu prenas al si la nomon [papa nomo].*
Dum *"Habemus Papam"*-ceremonio, farita de la Kardinalo Jorge Medina Estévez la 19-an de aprilo 2005, okaze de la elekto de Papo Benedikto la 16-a, la anoncon antaŭis la saluto *Karegaj gefratoj* en kelkaj lingvoj:

* *"Fratelli e sorelle carissimi"* (itale);
* *"Queridisimos hermanos y hermanas"* (hispane);
* *"Bien chers freres et soeurs"* (france);
* *"Liebe Brudern und Schwestern"* (germane);
* *"Dear brothers and sisters"* (angle).

Dum la sekva ceremonio, farita de la Kardinalo Jean-Louis Pierre Tauran[en] la 13-an de marto 2013, okaze de la elekto de Papo Francisko, tiu aldona salutado ne okazis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Habemus Papam* de 1978: Kardinalo Felici anoncas la elekton de Karol Wojtyła kiel Johano Paŭlo la 2-a
* *Habemus Papam* de 2005 (Benedikto la 16-a)
* *Habemus Papam* de 2013 (Francisko)

* Habemus Papam en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Habemus Papam en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Fontano de Cibelo kaj fone la Palaco de Komunikaĵoj.
La **Fontano Cibelo** (en la hispana **fuente de Cibeles**) troviĝas en la hispana urbo Madrido, en la samnoma placo. La fontano estis instalita en 1782 en la Salono de Prado, apud la Palaco de Buenavista, vizaĝe al la Fontano Neptuno (nuntempe en la centro de la placo *Cánovas del Castillo*, en la Avenuo Prado apud la Palaco Villahermosa, nuna Muzeo Thyssen-Bornemisza, kaj al la Hotelo Palace). La fontano temas pri la diino Cibelo, reprezentaĵo de la grundo, la terkultivado, fruktodoneco, sur ĉaro tirata de leonoj, nome Hipomeno kaj Atalanta. La nuna placo en la komenco nomiĝis Placo Madrido kaj en la jaro 1900 nomiĝis Placo Castelar. En la nuntempo ĝi estas ĉirkaŭata de la grandaj konstruaĵoj: Palaco Buenavista (Ĝenerala Kazerno de la Armeo), Palaco Linares (Domo de Ameriko), Palaco de Komunikaĵoj (antaŭe la sidejo de la Poŝto kaj nune la Madrida Urbodomo) kaj Banko de Hispanio.

La realigantoj de la fontano estis Francisco Gutiérrez (bildo de la diino kaj la ĉaro), Roberto Michel (la leonoj) kaj la ornamisto Miguel Ximénez, akorde al la dizajno de Ventura Rodríguez. La diino kaj la leonoj estis skulptitaj en marmoro de la vilaĝo Montesclaros (Toledo), kaj la cetero en ŝtono de Redueña, loĝloko je 53 km norde de Madrido.

Dum la Hispana Enlanda Milito la fontano estis protektita per sablosakoj. Estas interesaj fotoj de tiu epoko.

Aktuale tiu punkto estas kunvenejo kiam la ĉefa futbalteamo de Madrido nome Real Madrid venkas en speciala konkurado. Tio okazigis ofte publikajn tumultojn kaj foje eĉ detruetojn de la skulptaĵo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Foto de la fontano Cibelo Arkivigite je 2009-02-02 per la retarkivo Wayback Machine
* Foto de fontano Cibelo en Meksikio Arkivigite je 2009-02-02 per la retarkivo Wayback Machine

* Fontano Cibelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Fontano Cibelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Facila skemo de la mekanismo de separado per *angula filtrado*, speciala metodo de filtrado en kiu filtrilo, ofte membrana polimera, permesas dividi fluaĵon de likvidoj kaj solidoj (*feed* en la bildo), en alia de pura fluado (*permeate*) kaj koncentrita miksaĵo (*retentate*). Tiu tipo de mekanismoj estas uzata, por ejkzemplo, en la purigo de akvo por homa konsumo aŭ en la fabrikado de vinoj kaj bieroj.
Oni nomas **filtrado** la unueca procezo de separado de solidoj en suspensio pere de porhava mekanika rimedo, kiu povas esti nomata kribrilo, filtrilo ktp. En suspensio en likvaĵo pere de porhava rimedo, ĝi retenas la solidaĵojn pli grandajn ol la porhavaĵo kaj permesas la pason de la likvo kaj de partikloj pli malgrandaj ol la porhavaĵo.

Ĝenerale la mekanika porhava rimedo uzita por la mekanika separado estas nomata filtrilo, aŭ foje populare kaj malpreciza simple: retoj aŭ toloj.

Ĝenerale oni uzaa la terminon *filtri* kiam oni referencas al la mekanika separado de partikloj pli malgrandaj ol koloida grando, (*kribri* kiam temas pri pli grandaj partikloj), aŭ kiuj ne videblas je simpla rigardo.

La aplikoj de la procezoj de filtrado estas tre ampleksaj, kaj ili troviĝas en multaj medioj de la homa aktiveco, kaj en la hejma vivo kaj en la industrio ĝenerale, kie estas partikulare gravaj tiuj industriaj procezoj kiuj postulas kemiajn teknikojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Kribrado
* Ceramiko
* Purigo de trinkakvo

Referencoj
----------

1. ↑  { Ingeniería Química: operaciones básicas, J. M. Coulson, J. F. Richardson, J. R. Backhurst kaj J. H. Harker, Tomo II, ĉapitro 9: Filtración, paĝo 413 isbn=8429171363, 3a eldono, Editorial Reverté, 2003.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Filtrado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kiel filtri akvon per sabla filtrilo Arkivigite je 2016-07-27 per la retarkivo Wayback Machine, Howtopedia.
* Ateliero de prilaborado de akvofiltriloj.
* Hejma akvofiltrilo.
* Ceramikaj filtriloj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 570432
* GND: 4017164-4
* LCCN: sh85048252
* BNF: 11977853s
* NDL: 00569637
* NKC: ph386362
 |
Teritorioj en Ameriko sub koloniado de eŭropaj landoj en 1750.
La **Eŭropa koloniado de Ameriko** komenciĝis fine de la 15-a jarcento post kiam Kristoforo Kolumbo alvenis en 1492 per la mecenado de la reĝlando de Kastilio. Ekde tiu momento, la Hispana Imperio, la Portugala Imperio, la Brita Imperio, Francio, konkeris kaj koloniis kelkajn teritoriojn kiuj jam estis loĝitaj de aliaj popoloj de la amerika kontinento (nomataj fare de la eŭropanoj Indianoj kaj Unuaj nacioj). Aliaj eŭropaj landoj kiuj ĉe unu parto de la historio partoprenis en la koloniigo de Ameriko inkluzivas Rusion, Svedion kaj Nederlandon.

La hispana kaj portugala imperioj estis la unuaj kiuj konkeris kaj ekloĝis precipe en Nordameriko, Centrameriko kaj en la anda areo de Sudameriko.
La hispana imperio estis la potenco kun pli grava ĉeesto altrudita en Ameriko. Ĝi perforte prenis la posedon de la du grandaj ekzistantaj imperioj en Ameriko en tiu epoko: en Nordameriko prenis la kontrolon kaj posedaĵojn de la Azteka Imperio, en la nuna Meksiko, ekloĝante en iliaj urboj. Ekde tiu momento ĝi kontrolis grandan parton de Centrameriko: ekde la anda zono de Sudameriko ĝis la centra zono de la nuna Ĉilio, inkluzive de la Inkaa Imperio en nuna Peruo. En Karibio, ĝi regis super Kubo, Hispaniolo, Puerto-Riko, Jamajko, inkluzive de la duoninsulo Florido ene de siaj karibiaj posedaĵoj.

Portugalio prenis la plejparton de la atlantika marborda strio de la norda parto de Sudameriko, kie pli malfrue naskiĝis Brazilo. Anglio establis dek tri koloniojn en la maborda strio de la nordamerika atlantika parto, krom kelkaj karibiaj insuloj.

Francio okupis la teritorion de la nuna Franca Gujano en Sudameriko (ankoraŭ sub ĝia regado), Luiziano ĉe la Meksika Golfo, kelkaj karibiaj insuloj kaj la kanada regiono Kebekio. Nederlando establis koloniojn en Nordameriko (Nov-Amsterdamo kiu poste estos Nov-Jorko), Nederlanda Gujano hodiaŭ Surinamo kaj kelkaj setlejoj en karibiaj insuloj (Nederlandaj Antiloj kaj Arubo).

Vidu ankaŭ
----------

* Konkero de Ameriko
* Nova Hispanio
* Malkovro de Ameriko
* Alveno de la homo en Amerikon

* Kategorio Eŭropa koloniado de Ameriko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Eŭropa financa krizo de 2010** (mallonge ankaŭ nomata **Eŭrokrizo**, kvankam la krizo ne koncernis la eŭron kiel valuton) estas internacia ekonomia krizo komenciĝinta en 2010 en Sud-Eŭropo. Teorie, la krizo konsistas el diversaj subkrizoj, kiuj intensivigas la efektojn unuj de la aliaj. La originoj ankaŭ estas tre ampleksaj kaj interalie kuŝis en la mondvasta financa krizo de 2007 kaj 2008.

Subkrizoj
---------

### Greka Ŝuldokrizo

La ekigo de la publika diskuto pri eŭropa krizo estis la krizo de la greka publika ŝuldo, kiu malkovriĝis en la frua jaro 2010. Jam dum la tempo de la membriĝo de Grekujo en la Eŭrozonon en 2001, la grekaj ŝuldoj sumiĝis je 103,7% de la MEP tiutempa. Almenaŭ ekde 2005, la eŭropaj institucioj sciis pri la greka ŝuldoproblemo, kiun la greka registaro provis sekretigi, ĉar la membroj de Eŭrozono ne rajtas havi ŝuldokvoton pli altan ol 60% de la MEP.

Referencoj
----------

1. ↑  Burth, Andreas; Gnädinger, Marc (24-an de Aprilo) Staatsverschuldung in der Europäischen Union (EU)  Staatsverschuldung in Griechenland (germane). Alirita la 21-an de Aprilo 2014.
2. ↑ .  EU knew Greece's figures were fiddled (angle). The Guardian (5-an de Decembro). Alirita la 21-an de Aprilo 2014.

Vidu ankaŭ
----------

* Eŭropa Centra Banko
**Geoffrey GREATREX** eklernis Esperanton en 1985 en sia lernejo en norda Anglio. Poste, konstatinte la utilecon de la lingvo, li regule ĉeestis la kunvenojn de la grupo en Oksfordo, kie li studis, kaj fondis studentan asocion. Geoffrey helpis revivigi JEB, la junularan sekcion de la Esperanto-Asocio de Britio, en 1988 kaj fariĝis ties prezidanto. Samtempe li aktivis en EAB kaj servis kiel ĝia prezidanto dufoje (1991-93 kaj 1997-98. En la 90aj jaroj Geoffrey ofte ĉeestis kongresojn, kaj en la Eŭropa Esperanto-Unio li agis kiel sekretario de la komitato je la komenco (en 1992), kaj poste prezidantiĝis en 1995. Krom prezidado, Geoffrey laboras kiel profesoro pri antikva historio, precipe romia kaj bizanca. Post la studoj en Oksfordo, li enposteniĝis en Otavo kiel profesoro, sed post jaro devis reiri al Britio, kie li laboris en Kardifo dum du jaroj. En 1998 li revenis al Kanado, ricevinte postenon ĉe Universitato Dalhousie en Halifakso, kaj en 2001 li revenis al sia naskiĝurbo Otavo, kie li havas profesoran postenon ĝis nun. De 2000 ĝis 2003 Geoffrey redaktis por Kanada Esperanto-Asocio la revuon *Lumo*, kaj dum la jaroj 2004 kaj 2005 li prezidis KEA, kaj daŭre restas en ties estraro.

Partoprenis en En la mondon venis nova lingvo, festlibro por Ulrich Lins.

Verkoj
------

* Geoffrey Greatrex, *Romianoj kaj persoj en la malfrua antikvo: milito, arto kaj kulturo*.

Notoj
-----

1. ↑  En IKU-libro de 2020, *Internacia Kongresa Universitato*, Universala Esperanto-Asocio. Red. Anna Striganova, Dmitrij Ŝevĉenko, Amri Wandel, Eldonejo «Impeto», Tutmonde, 73-a sesio, 01a — 08a de aŭgusto 2020, 106 pp. pp. 36-50. ISBN 978-5-7161-0314-6

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 102635
* GND: 1102706582
* LCCN: n94103038
* VIAF: 39515875
* ISNI: 0000 0001 1567 6351
* SUDOC: 03517448X
* BNF: 13172012p
* BIBSYS: 90833837
 |
**Geoffroy d'Amiens** (naskiĝis en 1066, mortis en 1115, esperantigebla Gotfredo de Amiens, aŭ *Godofredo* laŭ la hispana variaĵo de la nomo) estis episkopo de la diocezo Amiens en Francio. Li estas sanktulo en la romkatolika eklezio.

Vivo
----

Geoffroy naskiĝis en 1066 en *Moulincourt*, en la diocezo de Soissons. Li estis la tria filo en nobela familio, kaj jam en frua aĝo lia onklo, kiu estis la episkopo de Soissons, sendis lin al monaĥejo proksime de *Péronne* en la nuna departemento Somme en norda Francio, por ke la knabo tie ricevu religian edukon.

Je la aĝo de 25 jaroj li ordiniĝis katolika pastro laŭ celebraĵo de la episkopo de Noyon en la nuna departemento Oise kaj iĝis la abato de la Abatejo de Nogent-sous-Coucy en la nuna departemento Aisne.

En 1104 Godofredo ekoficis kiel la episkopo de Amiens. Dum lia servo kiel episkopo, li renkontis multajn problemojn. Strikte evitata de la nobeloj kaj burĝoj pro liaj pledoj ke necesus pli bonaj rilatoj kun la malriĉuloj, minacata per ribelo de kamparanoj kontraŭ la feŭdaj sinjoroj kaj maltrankviligita de la minacoj de civila milito, li preferis pasigi sian tempon en la ĉefa monaĥejo de la monaĥa ordeno de Kartuzianoj apud Grenoble kaj praktiki vivon de pentofarado. Tamen, en 1115, li vokiĝis reen al lia diocezo fare de la loĝantaro de Amiens, kaj tie la samaj problemoj atendis lin.

Li malsaniĝis kaj flegiĝis en la abatejo de Sankta *Crépin* en Soissons, kie li mortis la 8-an de novembro 1115.

* Kategorio Geoffroy d'Amiens en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 475226
* VIAF: 306315539
* SUDOC: 175470375
 |
**Gábor Szabó** [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szabó Gábor** estis hungara kuracisto, biologo, profesoro, membro (korespondanta en 1973, ordinara en 1982) de Hungara Scienca Akademio.

Gábor Szabó  naskiĝis la 2-an de januaro 1927 en Sárospatak. Li mortis la 13-an de decembro 1996 en Debrecen.

Biografio
---------

Gábor Szabó estis deportita al Aŭŝvico en 1944. Hejmenveninta li daŭris la lernadon. Li akiris diplomon en 1951 en universitato de Debrecen, poste li eklaboris en la universitata instituto. Inter 1960-1993 li estis direktoro de la instituto. Dum tiuj jaroj li esploris ankaŭ en Sovetunio, Danio, Usono. Li profesoriĝis en 1963 en la universitato, inter 1973–1979 li estis rektoro. En 1973 li doktoriĝis. Li esploris precipe la antibiotikojn.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Group-wise growth of Strep­tomyces in a medium containing strepto­mycin* (1957)
* *Az antibiotikumok szerepe a természetben* (1964)
* *Orvosi biológia* (Medicina biologio), (1970) - kunlaboranto
* *Autore­gulators of secondary metabolite-producing streptomycetes* (1988)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre)
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Gábor Szabó** [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szabó Gábor** estis hungara-usona ĵazgitaristo, komponisto. Li estis la unua hungara ĵazisto akceptita tutmonde.

Gábor Szabó  naskiĝis la 8-an de marto 1936 en Budapeŝto, li mortis la 26-an de februaro 1982 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gábor Szabó komencis ludi gitaron kiel memludanto en la aĝo de 14 jaroj, inspirita de ĵazaj programoj de eksterlandaj radiostacioj. Li aliĝis al pluraj ĵazorkestroj, kiuj muzikadis en amuzejoj de Budapeŝto (ekzemple Attila Garay). Li jam estis konata ĵazisto, kiam dum la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Usono. Li faris helplaborojn, iom poste li studis en Berklee College of Music. En 1958 li partoprenis en Newport Jazz Festival, en la sekva jaro li edziĝis en Bostono. Post siaj studoj en 1961 li aliĝis al ĵazorkestro de Chico Hamilton, sed poste li ankaŭ muzikadis kun aliaj ĵazistoj. En 1968 li partoprenis en fondo de muzikeldonejo, kiu faris pli facila kreojn de muzikdiskoj. Li mortis en Budapeŝto, pli frue li ofte manĝis drogaĉojn.

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Novjorko (1965)
* Las Vegas (1969)
* Budapeŝto (1974)

Elektitaj muzikdiskoj
---------------------

Mizrab; Bacchanal; Dreams; Szabó 1969; Lena et Gábor (kun Leng Horne); The Sorcerer; Wind; Sky et Diamonds; Live with Charles Lloyd; Femme Fatale

Memorigiloj
-----------

* premio "Szabó Gábor" (1992)

Fontoj
------

* anglalingva biografio
* hungarlingva biografio
* muzikaĵo de Szabó aŭdebla

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Gábor Szabó (gitaristo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649084
* GND: 134601718
* LCCN: n93010413
* VIAF: 37103536
* ISNI: 0000 0000 7365 3142
* SUDOC: 078051142
* BNF: 13900235b
* MBA: ee69197a-ca57-42ba-bd23-93b756391a5d
* BIBSYS: 13012396
* BNE: XX4579449
 |
**Gábor Péceli,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Péceli Gábor** estas hungara inĝeniero, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (2007).

Gábor Péceli  naskiĝis la 5-an de julio 1950 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gábor Péceli studis en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto, post la diplomo en 1974 li restis samloke en la universitato kaj li doktoriĝis. Li estis elektita katedrestro en 1988, en la sekva jaro li profesoriĝis. Inter 2005-2008 li estis dekano, poste rektoro en la menciita universitato. Li doktoriĝis en 1989 antaŭ la akademio. Pli frue en 1986 li studvojaĝis al Usono. Li ricevis 3 premiojn inter 1992-1997.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Digitális szűrők analízisére és szintézisére alkalmas interaktív programcsomag* (1976)
* *Diszkrét rekurzív transzformációk* (1986)
* *Transients in Adaptive Measuring Channels* (1998)
* *Spectral Observers for Unevenly Sampled Data* (2007)
* *Analysis of Resonator-Based Harmonic Estimation in Case of Data Loss* (2013)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Gábor Szakácsi** [sakAĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szakácsi Gábor** estis hungara-usona ŝlagromuzikisto (gitaristo, kantisto, komponisto, tekstopoeto).

Gábor Szakácsi en 2006
Gábor Szakácsi  naskiĝis la 9-an de marto 1975 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gábor Szakácsi grandparte partoprenis en fondo de ŝlagrorkestro *C.A.F.B.* en 1990. La orkestro atingis tutlandan famon, kiun helpis la oftaj privataj skandaloj de Szakácsi. Li kantas krude, lia stilo similas al la punka subkulturo. Li havis ankaŭ drogaĉajn problemojn. Szakácsi translokiĝis al Usono en 1999 vivanta en Seatlo. Li muzikas en la memfondinta ŝlagrorkestro *Sledgeback* ekde 2004. La orkestro turneis en la okcidenta parto de Usono. Li ricevis usonan civitanecon en 2008 kaj loĝas en Seatlo kun sia kalifornia edzino (la geedziĝo okazis en 2004). Li asertis en intervjuo, ke li ne konsumas drogaĉojn aŭ alkoholajn trinkaĵojn.

Elektitaj ŝlagrotekstoj
-----------------------

* Bérgyilkos
* Kevesebb vagyok Jézusnál!
* Nem hagyom el
* Vamzer

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Gábor Szakácsi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649171
* MBA: 613bfc35-3bff-4a92-9dd5-c225cc0a855a
 |
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri hungara pentristo. Por informoj pri hungara etnografo, vidu la artikolon Gábor Szinte.

**SZINTE Gábor** [sinte gabor] estis hungara pentristo, mozaikisto, dekoraciisto, altlerneja instruisto kaj inkrustisto naskiĝinta en Budapeŝto la 18-an de aŭgusto 1928 kaj mortinta samloke la 30-an de septembro 2012.

Marketraĵo de Szinte en la Nacia Teatro en Budapeŝto

Biografio
---------

Gábor Szinte akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo, liaj plej gravaj instruistoj estis Aurél Bernáth, Róbert Berény kaj István Szőnyi. Li disidis dum la Hungara revolucio de 1956 kaj post 2 jaroj li akiris similan diplomon en akademio de Florenco. Li ne elektis la internacian karieron kaj li hejmenvenis. Kiel puno, li estis forigita el la pentristoj (la neleĝa landoforlaso estis tiam krimo), tial li estis teatra dekoraciisto. Li kreis dekoraciojn pli ol 100 spektakloj. Ekde 1971 li instruis en Teatra kaj Filma Altlernejo, inter 1978-1991 en la menciita Belarta Altlernejo. Tiutempe li rajtis jam ankaŭ pentradi. Li ricevis premion en 2011.

La verkoj de Szinte estis ekspoziciataj en famaj galerioj; lia unua signifa ekspozicio okazis en Florenco en Palaco Strozzi (1958). Liaj marketraĵoj ornamas murojn de famaj konstruaĵoj en Hungario, interalie de la Nacia Teatro en Budapeŝto.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Florenco (1958)
* Budapeŝto (1965, 1970, 1988, 2001, 2010)
* Romo (1969)
* Arthalo Budapeŝto (1979)
* Munkeno (1990)

Elektitaj eldonaĵoj
-------------------

* *Szent István és III. Ottó. Az egységes Európa első megálmodói. Elveszett-e Szent István koronája?* (2001)
* *Róma, Nápoly, Apulia titkai* (2003)
* *A székelykaputól a törülközőig Szinte Gábor gyűjtései Néprajzi Múzeum, 2015. április 16–2016. február 28. Kiállítási vezető* (2015)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* portretoj pri Ferenc Dávid, János Bolyai, Zoltán Kodály, Péter Huszti, Iván Mándy
* fresko en bazlernejo en Budapeŝto (1959)
* A Csiksomlyói Madonna
* Firenze
* Csendélet harsonával
* Patak az erdőben

Elektitaj artaĵoj
-----------------

* mozaikoj en Budapeŝto, Székesfehérvár
* vitraloj en Salgótarján, Sopron, Gyöngyös
* marketraĵoj en pluraj urboj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto kaj bildoj

* Kategorio Gábor Szinte (pentristo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Gábor Szabó** [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szabó Gábor** estas hungara inĝeniero, profesoro. Lia nomvarianto estas *Keszthelyi-Szabó Gábor* [kestheji-sabO].

Gábor Szabó  naskiĝis la 16-an de aprilo 1953 en Karcag.

Biografio
---------

Gábor Szabó studis en nutraĵteknologia universitato en Moskvo inter 1971–1976, poste li akiris maŝininĝenieran diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1976. Inter 1980–1982 li daŭris la lernadon en la laste menciita universitato, kie li akiris plian ekonomian diplomon en 1982. En la sekva jaro li doktoriĝis pri hortikulturo. Jam en 1976 li ekinstruis en altlernejo de Szeged, ekde 2003 en Scienca Universitato de Szeged. Li kandidatiĝis en 1988, li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 2008. Li estis katedrestro ekde 1989, vicrektoro inter 2000-2003, poste rektoro ĝis 2010. Li studvojaĝis al Ateno (2002), Leuven (2003), Dublino (2004).

Li ricevis diversajn premiojn (ankaŭ eksterlandan) ekde 1996. Li okupiĝas pri rilatoj inter nutraĵoj kaj mikroondo, fridigitaj nutraĵoj. Li havas edzinon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Designed Experiments for Reducing Antinutritive Agents in Soybean by Microwave Energy* (1997) - kunaŭturo
* *Aero-vibrofluidizációs agglomeráló berendezés mikrohullámú szárító egysége* (2002) - kunaŭturo
* *Recent Developments of Combined Microwave-assisted Hot-Air Vibrfluidised Bed Dryer with Homogenius Distribution of Electromagnetic Field* (2003) - kunaŭturo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio kun foto[*rompita ligilo*]
**László Bartha** [lAslO barta], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bartha László** estis hungara bestokuracisto, oficiro, sportisto.

László Bartha naskiĝis la 27-an de oktobro 1919 en Szentes, li mortis en julio de 2003 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Bartha akiris bestokuracistan diplomon en veterinara fakultato de Reĝa Hungara Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1943. Tiutempe li estis ankaŭ akvopilkisto kaj atleto. Li ricevis ankaŭ rangon ĉefleŭtenanto kaj li estis armea kuracisto pri ĉevaloj. Iom poste li estis militkaptito en Sovetunio. Hejmenveninta li laboris plu en la armeo ĝis la civiliĝo en 1952. Li estis tiam majoro. Li aranĝis ĉevalaron en Kerteskő (proksime al Zirc), baldaŭ li estis ĉefbestokuracisto de ĉevalaro en Bábolna. En 1983 li pensiuliĝis, sed poste li estis konsilisto. Li mem estis ankaŭ sportrajdisto, ankaŭ arbitraciisto. Li unufoje ricevis medalon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A kettes típusú equin herpeszvírus /EHV-2/ okozta megbetegedésmegelőzése a csikók passziv immunizálásával* (1981)
* *Experimental results of donor site filling for autologous osteochondral mosaicplasty* (kunaŭtoro, 2001)
* *Mosaicplasty for thetreatment of articular defects of the knee and ankle* (kunaŭtoro, 2001)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 714187
 |
**László Benke** [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Benke László** estis hungara pentristo, restaŭristo.

László Benke naskiĝis la 6-an de junio 1903 en Jászberény, li mortis la 28-an de septembro 1983 en Jászberény.

Biografio
---------

László Benke maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis iom en Hungara Belarta Universitato‎, poste en Hungara Reĝa Desegnista Edukejo, kie li akiris ornampentristan diplomon en 1934. Intertempe en 1933 li studvojaĝis al Italio, kie li vidis pentroteknikojn de preĝejoj. Liaj plej gravaj majstroj estis Béla Sándor, Gyula Szentiványi, Jenő Haranghy kaj János Stein. Hejmenveninta li somere pentris kirkojn, vintre pejzaĝojn. Ekde 1936 li estis membro de pentrista grupo en sia naskiĝurbo. Li mortis dum pentrado. Li postlasis krom la sakralaj laboroj ankaŭ portretojn kaj pejzaĝojn pri Jászberény. Lia filo iĝis instruisto.

Liaj pentraĵoj (elekto)
-----------------------

* freskoj de Preĝejo Nomo de Sankta Maria (Jászberény), Preĝejo Sankta Nikolao (Gyöngyössolymos), Preĝejo Sankta Triunuo (Törökszentmiklós), en preĝejoj de Szentlőrinckáta, Csegöld, Galgahévíz, Tiszaörs
* *Kőhíd télen* (1982)
* *Nádkúpok* (akvaforto, 1960)

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* ekde 1952 grupaj ekspozicioj en Jászberény aŭ Szolnok
* ekde 1977 ankaŭ solaj ekspozicioj
* en 1998 memorekspozicio

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* 
* 
* 
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755228
* LCCN: nr2003040928
* VIAF: 31943693
* ISNI: 0000 0000 5294 299X
 |



* Portalo pri Biografio
**László Beleznai** [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Beleznai László** estis hungara akvopilkisto, naĝisto, olimpiano, advokato. Lia origina familia nomo estis *Breslmayer*, lia posta nomvarianto estis *Beleznay*.

László Beleznai naskiĝis la 16-an de novembro 1891 en Budapeŝto, li mortis la 23-an de marto 1953 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Beleznai akiris juran diplomon supozeble en Scienca Universitato de Budapeŝto? en 1920. En la ekstersporta vivo li estis advokato, sed estis tempo, kiam li havis postenon en la ŝtata administracio.

### Sporta kariero

László Beleznai inter 1905-1924 estis akvopilkisto kaj naĝisto en ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono kvarfoje en naĝado en 1911 kaj 1912, ankaŭ aŭstra ĉampiono kvarfoje en naĝado en 1910 kaj 1912, dum li apartenis al la hungara nacia naĝteamo en 1912. Kiel akvopilkisto li estis hungara ĉampiono en 1917, dum li apartenis al la hungara nacia akvopilka teamo sepfoje inter 1912-1924. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1912 en akvopilko kaj 2 naĝaj branĉoj sen signifaj rezultoj. Depost 1918 li estis trejnisto kaj havis postenojn en la enlanda kaj eksterlanda sportaj vivoj.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* sportaj datenoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 806813
 |




* Portalo pri Biografio
**Marijke JANSEN** (naskiĝis la 12-an de novembro 1944), estas antaŭ nederlanda tenisistino kiu aktivis dum la 1960-aj- kaj 1970-aj jaroj. Ŝi atingis la plej altan unuopulan rangon numero 21 en 1971. Ŝi havis la plej sukcesplanan jaron en 1971 kiam ŝi atingis la duonfinalon por unuopuloj je la French Open, perdis de eventuala ĉampiono Evonne Goolagong, kaj la kvaran periodon de la Wimbledon ĉampionecoj.

En marto 1969 ŝi gajnis la unuopulan titolon je la Cannes ĉampionecoj post venko de la samlandano Betty Stöve en la finalo en tri periodoj.

Schaar estis membro de la nederlanda Federation Cup teamo kiu atingis la finalon en 1968.

Je la 23-a de novembro 1968 ŝi edziniĝis al Nico Schaar kaj ekde tiam nomiĝas Marijke Schaar.

Referencoj
----------

1. ↑   Marijke Jansen's profile. Tennismuseum.nl. Arkivita el la originalo je 5 December 2013.
2. ↑   Wimbledon players archive – Marijke Schaar (Jansen). AELTC.
3. ↑   (May 1969) "", *Lawn Tennis*, p. 34.
4. ↑   Den Haag – Huwelijk – Marijke Jansen. Koninklijke Bibliotheek.

* Kategorio Marijke Jansen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 642899
 |
**Mohedas de Granadilla** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *mohedanos*. La censita populacio en 2008 estis de 1.000 loĝantoj.

Situo
-----

Mohedas de Granadilla estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierras de Granadilla, je altitudo de 450 m; je 125 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 185 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 59 km². Tiu eta distrikto limas norde kun la komarko de las Hurdes, oriente kun la Valo de Ambroz, sude kun la komarko de Plasencia kaj okcidente kun la Gata.

Geografio
---------

La klimato de la zono estas kontinenta, kun mallongaj printempoj kaj aŭtunoj, varmaj someroj kaj relative malvarmaj vintroj. La mezaveraĝa temperaturo estas de ĉirkaŭ 15º.

La nomo de "Mohedas" signifas: "*valo kovrita de cisto kaj makiso*", lak kompletas kun Granadilla, kiu estis dum jarcentoj ĉefurbo de komarko kaj de jurisdikcio ĝis kiam ĝi estis senhejmigita devige por konstruado de akvorezervujo.

Ekonomio
--------

Agrikulturo (ĉefe olivoj, sed ankaŭ iom da vitejoj, kaj pli minoritate prunoj kaj ĉerizoj) kaj brutobredado.
Templo Shakti en Ŝtona Vilaĝo 
**Hinduismo en Tanzanio** estas unu el la religioj praktikataj de la homoj de ĉi tiu lando. Hinduismo en Tanzanio estas minoritata religio, ĝin konfesas proksimume 50.000 personoj, kio estas 0,1% de la loĝantaro de la lando.

Historio
--------

 Templo Sahajananda Swami en Dar-es-Salamo 
Hinduoj aperis sur la teritorio de la nuna Tanzanio en la unua jarmilo pK. Ĉi tiuj estis komercistoj, plejparte el Guĝarato, Dekano (nun Maharaŝtro) kaj la Tamil-Ĉola imperio. Arkeologiaj pruvoj de malgrandaj hinduaj setlejoj estis trovitaj en la insulo Zanzibaro kaj partoj de la Svahila Marbordo, Zimbabvo kaj Madagaskaro. Vastiĝanta komerco inter Orientafriko kaj Barato estis faciligita de naturaj faktoroj. La ventoj blovis parton de la jaro direkte al Afriko kaj la alian parton de la jaro — direkte al Barato, kio ebligis al komercaj velŝipoj trairi la Hindan Oceanon

Eŭropaj esploristoj de la afrika kontinento menciis gravajn hinduajn komunumojn en Zanzibar, Kilwa, Mombasa, Malindi kaj Mozambiko. Vasco da Gama persvadis unu el la afrikaj hinduoj helpi sian ekspedicion de Afriko al Barato. 

La situacio de la hinduoj malboniĝis post kiam islamo disvastiĝis sur la marbordo de Orientafriko. Estis konkurenco inter arabaj kaj baratdevenaj komercistoj, kio rezultigis religian subpremon. Tamen post la koloniigo de Orient-Afriko fare de eŭropanoj en la 19-a jarcento, la situacio de la hinduoj en Tanganiko pliboniĝis signife. En la kolonia epoko, hinduoj estis la plej ekonomie sukcesa etno en Tanzanio, post eŭropanoj. Post la sendependiĝo de Tanzanio, hinduoj fariĝis persekutata religia minoritato. Pro tio multaj el ili elmigris de Tanzanio al Eŭropo kaj Barato. En 1996 ĉirkaŭ 30 000 hinduoj loĝis en Tanzanio.

Nuna situacio
-------------

Laŭ la Esplorcentro Pew, en 2010 estis ĉirkaŭ 50.000 hinduoj en Tanzanio, laŭ aliaj fontoj — 375.000. Plej multaj estas la indiĝenaj loĝantoj de Tanzanio, kies prapatroj jam delonge migris al Afriko. Inter la diversaj areoj de hinduismo la plej ofta hinduisma skolo en Tanzanio kaj Kenjo estas bhakti. Sekvantoj de Brahma Kumari, Sathya Sai Baba kaj Hare Krishna ankaŭ ĉeestas inter la hinduoj en Tanzanio. Hinduaj temploj estis konstruitaj en Daresalamo, Zanzibaro, Arusha kaj Moshi. Festoj de Diwali kaj aliaj hinduaj ferioj estas festataj ĉiujare .

Vd. ankaŭ
---------

* Baratanoj en Tanzanio

Referencoj
----------

1. 1 2
2. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2020-07-22. Alirita 2020-05-16.
En la hebrea Biblio, la **hino** (hebree הִין, hīn) estas mezurunuo de volumeno.

Priskribo
---------

Laŭ *Oxford Biblical Studies Online*, unu kabo estas proksimume 3,829 litroj, aŭ 3 kaboj:

1 hino = 3 kaboj = 12 logoj = ⅙ bato = 1⁄60 koro.

Uzo en la Biblio
----------------

La mezurunuo hino estas uzata en la Libroj de Eliro (29:40), Levidoj (19:36), kaj Nombroj (15:4–9, 28:5–14) el la Torao. 
En tiuj versikloj, la hino estas uzata por mezuri oleon kaj vinon por oferoj. Levidoj avertas pri falsado de mezuriloj:

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Pesilo ĝusta, peziloj ĝustaj, efo ĝusta, kaj hino ĝusta estu ĉe vi […]. **"** |
| — Londona Biblio, Levidoj 19:36 |

 |

Krome, ĝi ankaŭ troviĝas en la Libro de Jeĥezkelo (4:11, 45:24, 46:5–14), por mezuri akvon kaj olean oferon.

Etimologio
----------

La nomo de la mezurunuo estas kognato de la egipta *hnw* (egipte 𓉔𓐰𓈖𓏌𓅱𓏊) "bokalo".

Referencoj
----------

1. ↑   hin/o ② (esperante). *Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto 2020*.
2. ↑   Weights and Measures (angle).

Vidu ankaŭ
----------

* Bato (mezurunuo)
* Efo
* Kabo (mezurunuo)
* Logo (mezurunuo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* What is the unit called a hin? (angle). *Sizes.com*.
***Filozofio en la tragika epoko de la grekoj*** aŭ *Filozofio en la tragedia epoko de la grekoj* (germane *Philosophie im tragischen Zeitalter der Griechen*) estas nefinita libro de Friedrich Nietzsche. Li havis netan kopion el siaj notoj kun la intenco publikigi ilin. La notoj es tis verkitaj ĉirkaŭ 1873. En ili li studis kvin grekajn filozofojn el la sesa kaj kvina jarcentoj a.n.e. Ili estas Taleso, Anaksimandro, Heraklito, Parmenido, kaj Anaksagoro. Li iam havis la intencon aldoni aliajn filozofojn kiel Demokrito, Empedoklo, kaj Sokrato. Tiel la libro finas krute post la studado de la kosmogonio de Anaksagoro.

Nietzsche lasis tiun verkon sen fino por turni sian atenton helpi al Richard Wagner. La komponisto estis havanta malfacilojn arigi financon en Germanio por sia Festivalejo de Bayreuth. Anstataŭ dediĉi sin al la Antikvaj Grekoj, Nietzsche dediĉis sin al klopodoj konvinki siajn samtempulajn germanojn, ke ilia kultura kompreno estas malĝusta. Li faris tion kritikante la verkon de David Strauss nome *La malnova kaj la nova fido*. Spite okulan malsanon, Nietzsche elektis produkti sian unuan kontribuon al Fruaj meditaĵoj titolita *David Strauss: la konfesisto kaj la verkisto* anstataŭ finkompletigi sian verkon pri la greka filozofio.

Notoj
-----

1. ↑  Friedrich Wilhelm Nietzsche and Richard Wagner, *Briefe*, Boni and Liveright, 1921, p. 169

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 745856
* GND: 1149417102
* VIAF: 309305704
 |
**Haveno de Ventspils** estas senglacia, profundakva marhaveno de Latvio situanta sur marbordo de Balta maro. Ĝia tuta areo estas 2 451,39 hektaroj. Ĝi estas unu el la plej okupataj havenoj de la Balta maro po karga enspezo.

La haveno de Ventspils fariĝis plurmaniera transporta haveno kiam la haveno estis signife profundigita en 1998, atingante maksimuman profundon de 17,5 metroj en la areo de loza likva kargo. Tio ebligis la akcepton de la plej grandaj marŝipoj tiam operaciantaj en la Balta maro, inkluzive de Aframax-tipaj cisternoŝipoj kun maksimuma pezo de 130 000 toneloj (DWT). La areo de solida kaj ĝenerala kargo, kun profundo de 16 metroj, ebligas al la terminalo akcepton de Panamax-tipaj ŝipoj kun iliaj kargo-kapacitoj ĝis 75 000 toneloj (DWT).

Libera haveno de Ventspils
--------------------------

La haveno de Ventspils estas administrata fare de la Libera Haveno de Ventspils (angle *Freeport of Ventspils*), kiu estas kontrolata de la Kabineto de Ministroj de la Respubliko de Latvio, sub diversaj laŭleĝaj aŭtoritatoj. Tiuj inkludas *Leĝon pri havenoj* (pri operacioj kaj proceduroj) de 1994, *Leĝon de la Libera Haveno de Ventspils* de 1997 (kiu provizas por negocoj ene de la haveno), kaj *Leĝon pri Imposta Apliko en Liberaj Havenoj kaj Specialaj Ekonomiaj Zonoj* de 2002 kiu reguligas imposto-instigon por la entreprenoj ene de la haveno.

Infrastrukturo
--------------

Ventspils estas sur la Orienta-Okcidenta fervoja koridoro kiu formas parton de la Eŭrazia transport-sistemo, kaj sur Eŭropa ŝoseo 22. Internacia Flughaveno de Ventspils estas apude, kaj Internacia Flughaveno de Rigo (RIX) situas proksimume je duhora vetur-distanco.

Referencoj
----------

1. ↑   About the Port. Freeport of Ventspils. Alirita 2016-04-07.
2. ↑   File:Gross weight of seaborne goods handled (inward and outward) in main ports(1) in 2013 by type of cargo(2).png. .
3. ↑   LAWS AND REGULATIONS. Freeport of Ventspils. Alirita 2016-04-07.
4. ↑   Connectivity. Freeport of Ventspils. Alirita 2016-04-07.

Vidu ankaŭ
----------

* Ventspils
* Listo de gravaj havenurboj
* Ŝip-terminoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Haveno de Ventspils en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Port of Ventspils en la angla Vikipedio.*
Kovrilpaĝo de la unua versio en hispana lingvo de la *Historia etiópica* aŭ *Los amores de Teágenes y Cariclea, de Heliodoro de Émesa, publicada en Amberes en 1554.*
**Bizanca novelo**, aŭ *libroj de pilgrimantaj aventuroj*, estas literatura ĝenro de rakontoj en prozo kiu famiĝis en Hispanio kaj aliaj landoj dum la 16-a kaj 17-a jarcentoj imite de la helenismaj verkistoj de la greka novelo speciale Heliodoro de Emesa. 

La majoritato de la bizancaj noveloj kongruas kun komuna skemo: du amantaj gejunuloj, kiuj deziras geedziĝi, trafas malhelpajn malfacilaĵojn kiuj malebligas tion (deviga separo, danĝeraj veturoj, ŝipdronado, kaptiteco ktp.) ĝis finfine ili atingas la realigon de siaj deziroj kiam ili rerenkontiĝas kaj konstatas kontente, ke ilia amo restis fidela kaj eĉ plifortiĝis meze de tiom da riskaj malfacilaĵoj. 

Spite la nomon, tiu subĝenro apenaŭ rilatas al la Bizanca imperio, nur ke dum la separigaj veturadoj ofte oni traveturas en Orienta Mediteraneo.

Bibliografio
------------

* Javier González Rovira, La novela bizantina de la Edad de Oro. Madrid, Gredos, 1996.
* Julia Barella y Ana. E Soto , La novela bizantina ISBN 84-9822-183-8