recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Gergely Kulcsár** [gergej kulĉAr], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kulcsár Gergely** estis hungara lancoĵetisto, kvarfoja olimpiano, trejnisto.

Gergely Kulcsár naskiĝis la 10-an de marto 1934 en Nagyhalász, li mortis la 12-an de aŭgusto 2020 en Vác.

Biografio
---------

Gergely Kulcsár akiris pedagogian diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1957, poste ankaŭ trejnistan diplomon. Ekde 1968 li instruis en la altlernejo. Li edziĝis en 1957, lia edzino naskis 2 geinfanojn en 1958, respektive en 1963. Li ricevis premiojn inter 1960-2012.

### Sporta kariero

Gergely Kulcsár inter 1952-1972 estis lancoĵetisto en pluraj sportkluboj. Li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1955-1972 56-foje, dum li estis hungara ĉampiono okfoje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1960, Hungario en la Somera Olimpiko 1964, Hungario en la Somera Olimpiko 1968 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1972 kun arĝenta kaj du bronzaj medaloj, krome en Universiado li estis la unua en 1961. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1972, poste li estis trejnisto ankaŭ eksterlande.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva membiografio
* biografio angle

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   usona filma datenaro

* Kategorio Gergely Kulcsár en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 821323
* VIAF: 121471990
* ISNI: 0000 0000 7949 3127
 |


* Portalo pri Biografio
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Greka abio** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Pinofitoj *Pinophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Pinopsidoj *Pinopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Pinaloj *Pinales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Pinacoj *Pinaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Abio *Abies* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Abies cephalonica*** |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
| Natura arealoNatura arealoNatura arealo |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Greka abio  |

 |
| v • d • r |

La **greka abio** (*Abies cephalonica*) estas abio indiĝena en la montaroj de Grekujo, precipe en Peloponezo kaj en la insulo de Kefalonio, miksiĝante kun la parenca bulgara abio pli norde en Pindo de norda Grekujo. Ĝi estas mezgranda ĉiamverda pingloarbo kiu altas 25-35 m (malofte 40 m) kaj havas trunkodiametron de ĝis 1 m. Ĝi vegetas ĉe altitudoj de 900-1 700 m, sur montoj kun jara precipitaĵo de pli ol 1 000 mm.

Priskribo
---------

Branĉetoj.
Strobiloj.
La folioj estas pinglo-similaj, platigitaj, 1,5-3 cm longaj kaj 2 mm larĝaj, 0,5 mm dikaj, brile mallume verdaj supre, kaj kun du blu-blankaj strioj de stomoj malsupre. La pinto de la folio estas kutime sufiĉe akra sed foje kun malakra pinto, precipe sur malrapid-kreskantaj ŝosoj de pli maljunaj arboj. La strobiloj longas 10-20 cm kaj larĝas 4 cm, kun proksimume 150-200 skvamoj, ĉiu skvamo kun elstaranta brakteo kaj du-flugilaj semoj; ili malkombiniĝas kiam ili estas maturaj por liberigi la semojn.

Oriente ĝi ankaŭ estas proksime parenca de Nordman-abio el norda Turkujo.

Uzado
-----

Tiu palearktisa specio estis grava en la pasinteco por ligno por ĝenerala konstruo, sed ĝi estas tro malofta por esti de signifa valoro nuntempe. Ĝi ankaŭ estas kreskigita kiel ornama arbo en parkoj kaj grandaj ĝardenoj, kvankam en areoj kiuj ofte travivas malfruajn frostojn ĝi estas sentema al frostdamaĝo, ĉar printempe ĝi estas unu el la unuaj pingloarboj kiuj burĝonas.

Referencoj
----------

1. ↑  Ŝablono:IUCN2011.2

Vidu ankaŭ
----------

Pind-montaraj miksaj arbaroj

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

Foto de strobilo.
nederlande Bildoj de greka abio. Arkivigite je 2014-05-17 per la retarkivo Wayback Machine
angle Masklaj strobiloj.
angle IUCN Ruĝa Listo de Endanĝerigitaj Specioj.
*Ĉi tie estas islanda nomo. Plejmulto de islandanoj ne havas familiajn nomojn. La lasta nomo de ĉi tiu persono estas patronomo. Mencii lin oni povas sub lia persona nomo Hallgrímur.*
**Hallgrímur Sæmundsson** (naskiĝis la 19-an de junio 1926, mortis la 22-an de junio 2013) estis islanda poeto kaj esperantisto.

Aktivado en la Esperanto-movado
-------------------------------

Hallgrímur Sæmundsson lernis Esperanton en 1947. Li membriĝis al Universala Esperanto Asocio la jaron post sia esperantistiĝo kaj restis ĝia fidela membro ĝis sia morto. Dum multaj jardekoj li estis unu el la plej viglaj aktivuloj por Esperanto en Islando. Li seninterrompe ludis gvidan rolon en la loka Esperanto-Societo "Aŭroro" en Rejkjaviko kaj ankaŭ en la 
Islanda Esperanto-Asocio, kiun li reprezentis en la komitato de UEA de 1980 ĝis 2001 kiel komitatano A respektive kiel observanto ek de 1987. Li partoprenis en multnombraj Universalaj Kongresoj de Esperanto, unuan fojon 1949 en Bournemouth kaj lastfoje 2011 en Kopenhago. Li estis sekretario de la LKK de la 62-a UK en Rejkjaviko 1977. La 2-an islandan UK en 2013 li bedaŭrinde ne plu povis travivi ĉar la 22-an de junio la sorto lin devigis post forta malsano eki al sia lasta vojaĝo.

Verkaro en Esperanto
--------------------

Hallgrímur Sæmundsson unuflanke tradukis en 2007 la faman islandan infanlibron *Blondulo* kaj aliflanke li tradukis la infanlibron *La varma rivereto* de la slovena lirikistino Erna Starovasnik. Li provlegis dum multaj jaroj la revuon "La Tradukisto". Li tradukis por ĝi novelojn el Esperanto en la islandan kaj el la islanda al Esperanto.

Honora Membro de UEA
--------------------

La 20-an de julio 2013 la Komitato de UEA en sia unua kunsido kadre de la 98-a UK en Rejkjaviko elektis Hallgrímur Sæmundsson kune kun Biruta Rozenfelde kaj Roland Lindblom kiel Honoran Membron de Universala Esperanto-Asocio. Tiu honorigo okazis preskaŭ du monatojn post lia morto, sed la procedo komenciĝis kiam li ankoraŭ vivis kaj li anticipe akceptis la honoran membrecon en UEA.

Referencoj
----------

1. ↑  Gazetaraj Komunikoj de UEA, n-ro 509: Novaj Honoraj Membroj de UEA (2013-07-22)

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
***Hallelujah***, kiu signifas en la hebrea *Hallelou* «Redonas komplimenton» *Yah*, Yahweh «en Dio», estas kanto verkita de Leonard Cohen. Ĝi estis enskribita por la unua fojo sur lia albumo de 1984 titolita *Various Positions*. Ĝi estis la objekto de multnombraj reludversioj, ĉefe de Jeff Buckley en 1994.

Historio
--------

Ĝi traktas sufiĉe ambiguajn temojn kaj kondukas al multnombraj debatoj rilate al la intencoj aŭ al la mesaĝoj kiujn Cohen volas komuniki. Tiu kanto enhavas temojn pri religio kaj sekso; de tiu maniero, ĝi traktas la dinamikon de rilato uzante metaforon.

Post la morto de Leonard Cohen la 7an de novembro 2016, lia versio de *Hallelujah* klasigis sin en pluraj klasigoj, ĉefe en Francio, kie li atingis - en postmorta titolo - sian unuan numeron unuan el sia kariero kaj klasigis sin en la "Billboard Hot 100" en Usono je la 59a loko kaj je la 12a loko de la ciferecaj vendoj sur la usona teritorio,,.

En la kulturo
-------------

Ĝi viciĝis inter la filmaj muzikoj de pluraj filmoj kaj de kelkaj televidaj elsendoj.

Reludversioj
------------

Tiu kanto estis reprenita de multnombraj artistoj (estus, sen kalkuli la versiojn koncertajn, pli ol 120 reludversioj de *Hallelujah*). La plej konata el ili estas tiu de Jeff Buckley, aperinta en 1994 sur lia albumo *Grace*,. Tamen, tio ne estas la versio de Leonard Cohen kiun Jeff Buckley reprenas, sed tiu de John Cale (aperinta en 1991 sur la kompilo *1a'm Your Fan*). John Cale estis atinginta la permeson de Cohen por modifi parton de la originala teksto, kaj estas tiu teksto modifita kiun Jeff Buckley kantis poste.

### Esperantujo

* Ĵomart kaj Nataŝa  ;
* Manno Montanna, dum la Monda Festivalo de Esperanto (MondaFest' 2020), la 20-an de junio 2020.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  france Les mille et une vies de *Hallelujah* Arkivigite je 2013-11-05 per la retarkivo Wayback Machine.
2. ↑  france  ;
3. ↑  france  Arkivigite je 2020-03-18 per la retarkivo Wayback Machine ;
4. ↑  france  ;
5. ↑  france Ĉi tiu versio estis uzata en multaj serioj, kiel ekz *Doktoro House* (epizodo 201 - *Vivpuno*).
6. ↑  france Recenzo de la kompilo "I'm your Fan" Arkivigite je 2019-06-14 per la retarkivo Wayback Machine - Albert Labbouz, (neoficiala) retejo de Leonard Cohen.
7. ↑  esperante Haleluja ĉe YouTube, interrete ekde la 8a de aŭgusto 2017 en la video-kanalo de Ĵomart (alirita la 18an de marto 2020).
8. ↑  esperante, Hallelujah,

* Portalo pri Muziko
**Pasio** (el la latina lingvo *passio*, t.e. "sufero") estas troigo de la volo, fervorega inklino aŭ emo al io; arda deziro.

Pasio ne estas per si mem malbona, ĉar pasioj povas instigi homo al grandaj faroj; kio kaŭzas malbonon, tio estas la misuzo, kion la homo faras, de pasioj. Ĉiaj pasioj havas sian principon en iu sento aŭ natura bezono. La ĝustasenca pasio estas la trograndigo de iu bezono aŭ sento; ĝi kuŝas en la eksceso, ne en la kaŭzo; kaj tiu eksceso fariĝas malbono, kiam ĝi rezultigas alian malbonon (foje ĝis murdo).

La libro de la spiritoj diras ke pasioj estas kiel ĉevalo, kiu estas utila se ĝi estas regata, sed danĝera, se ĝi mem regas kaj ke pasioj estas leviloj, kiuj dekobligas la fortojn de la homo kaj kiuj helpas lin plenumi la projektojn de la Providenco; sed se anstataŭ ilin direkti, la homos sin lasas direkti de ili, li do falas en ekscesojn.

Laŭ Lev Gumilev, filo de Nikolaj Gumilev, pasieco estas superabundo de biokemia energio en viva estaĵo, kiu manifestiĝas en la homa kapablo al superstreĉo. Ĝi estas karakteriza dominanto, senbrida interna strebo (konscia aŭ plej ofte senkonscia) al agado, direktita al efektivigo de iu celo (tre ofte iluzia). 

Same laŭ Gumilev "pasieco de unu homo povas kongrui kun diversaj kapabloj: altaj, mezaj, malaltaj; ĝi ne dependas de eksteraj faktoroj, kaj estas trajto de psikologia esto de konkreta homo; ĝi havas neniun rilaton al etiko, egalfacile provokante heroaĵojn kaj krimojn, kreaĵojn kaj detruojn, bonon kaj malbonon, ekskludante nur indiferentecon; ĝi ne faras homon "heroo", kiu gvidas homamason, ĉar la plimulto da pasiuloj estas ene de la homamaso, determinante ĝian potencon en tiu aŭ alia epoko de evoluo. La modaloj de pasieco estas variaj: tio estas kaj fiereco, kiu instigas avidon je potenco kaj gloro por jarcentoj; vanteco, kiu puŝas al demagogio kaj kreemo; avareco, kiu aperigas avarulojn, profitulojn kaj sciencistojn, kiuj kolektas sciojn anstataŭ monon; ĵaluzon, kiu portas kruelecon kaj protekton de hejmo, kaj aplike al ideo, ĝi kreas fanatikulojn kaj martirojn. Ĉar temas pri energio ne eblas taksi ĝin laŭ moralaj kriterioj: bonaj kaj malbonaj povas esti konsciaj decidoj, sed ne impulsoj".

Proverbo
--------

Ekzistas proverbo pri pasio en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Malplaĉas nenio, se taksas pasio.* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑   Lernu. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2009-03-21.

Vidu ankaŭ
----------

* Pasio en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Amo
* Eroto
* Pasiono
* Simpatio
La **Lingvistika Societo de Usono** - angle *Linguistic Society of America* (LSA) - fondiĝis dum la jaro 1924 por antaŭenigi la sciencan fakon lingvistiko, do la sciencan studon de la homaj lingvoj. La societo estas la tutmonde plej larĝa profesia organizo por lingvistoj, havas pli ol 5.000 individuajn kaj bibliotekajn membrojn, kaj bonvenigas lingvistojn de ĉiu specialiĝo. Intereso pri la fako lingvistiko estas la sola kondiĉo por membriĝo. 

La societo laboras en lingvistikaj rondoj kaj konferencoj, sed ankaŭ alparolas pli vastan publikon, disdonante novaĵojn pri lingvistikaj eltrovaĵoj al amaskomunikiloj, respondante informpetojn pri lingvaj demandoj kaj subtenante klopodojn dissemi lingvistikajn vidpunktojn pri lingvopolitikaj demandoj. *Language* ("Lingvo"), la oficiala ĵurnalo de la societo, publikigas artikolojn pri multaj branĉoj de la scienca fako. La ĉiujaraj kaj someraj societaj konferencoj, someraj institutoj ĉiun duan jaron kaj pluaj eventoj subtenas la interkonatiĝon, pli intensan diskutadon kaj kunlaboron inter diversbranĉaj lingvistoj kaj antaŭenigas la studon de la fenomeno lingvo el diversaj perspektivoj. 

Inter la honoraj membroj de la societo ekde la jaro 2004 estas la esperantisto Probal Dasgupta.

#### Retaj ligiloj anglalingvaj

* oficialaj paĝoj de la societoj Arkivigite je 2009-01-05 per la retarkivo Wayback Machine
* listoj de prezidantoj de la societoj Arkivigite je 2009-05-17 per la retarkivo Wayback Machine
* paĝoj pri *Language*, la oficiala ĵurnalo de la societo Arkivigite je 2010-10-18 per la retarkivo Wayback Machine
* e-Language, reta eldono de la ĵurnalo *Language* kaj reta forumo pri lingvistiko
* paĝo pri la somera instituto 2005 de la societo en la universitato MIT de Kembriĝo, Masaĉuseco
* 2007 paĝo pri la somera instituto 2005 de la societo Arkivigite je 2007-10-09 per la retarkivo Wayback Machine en la universitato Stanford en Kalifornio
La nanaj ĉimpanzoj Kanzi kaj lia fratino Panbanisha kun la esploristo Sue Savage-Rombao, komunikas per simboloj kreitaj por komunikado inter ĉimpanzoj kaj homoj. Ĉiu el la centoj da koloraj simboloj ("leksigramoj") reprezentas unu vorton en la angla .
Ekde la 1960-aj jaroj, kelkaj studoj estis faritaj pri kaptitaj simioj - ĉefe ĉimpanzoj kaj bonoboj ("nanaj ĉimpanzoj"), sed ankaŭ goriloj kaj orangutanoj - kiuj provis instrui ilin uzi naturan lingvon simile kiel homoj faru en ĝi, same kiel en diversaj planlingvoj. La motivo por ĉi tiuj eksperimentoj estis la varmega debato en la scienca komunumo ekde la progresoj en lingva esplorado dum la 20-a jarcento (progresoj, kiuj kondukis al la kreado de strukturisma kaj generativa lingvistiko), pri la demando, ĉu lingva akiro kaj uzado estas unikaj kapabloj nur por homoj.

Homedaj simioj tre similas al homoj genetike, kaj ili montras iagrade kapablojn ĉefe karakterizajn por homoj, kiel ekzemple la uzado de simplaj iloj. Neniu el ili kapablas produkti diversajn sonojn, kiujn homo povas produkti, ĉar ilia voĉkesto (laringo) situas alte en la gorĝo. Tamen simioj nature uzas korpajn gestojn por komuniki inter si, kvankam neniu lingvo estis observita, kiu respondas al la difino de "natura lingvo". La eksperimentoj baziĝis sur la hipotezo, ke homoj estas unu paŝo antaŭ lingva disvolviĝo laŭ iliaj kognaj kapabloj kaj cerba strukturo. Laŭ la hipotezo, kvankam simioj ne kapablas memstare disvolvi lingvon, ili povus akiri lingvon sub homa gvido.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 716533
 |
**Puebla de Obando** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. 

La loĝantoj nomiĝas *obandinos*. Laŭ censo en 2008 la municipo havis 2000 loĝantojn.

Situo
-----

Puebla de Obando situas en la centrokcidenta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 378 m; je 48 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 58 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas 23,6 km². 

Ĝi situas pli precize en la montara medio de la *sierra* de Loriana kaj de Vidrio, mezvoje inter Cáceres kaj Badajoz, ĉe la ŝoseo  **EX-100**, ĉe la Km 40, ĉe bela montara pejzaĝo super la montopasejo de El Zángano, ĉe la limo kun la Provinco de Cáceres.

Priskribo
---------

La domaro de la vilaĝo konservas tradician arkitekturon karakteran de la zono, kun strukturo de kruco de la du ĉefaj vojoj kiuj kruciĝas en la centra placo, kie staras la preĝejo.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado tro tradicia. Lastatempe iom da kampara turismo, kiu povas kreski post la konstruado de aŭtoŝoseo de Cáceres al Badajoz.
**Pueblo** estas urbego en Usono, en subŝtato Koloradio, en la samnoma Kantono Pueblo. Ĝi estas administra centro de la kantono. La loknomo signifas hispane: vilaĝo.

Situo de Pueblo en Koloradio kaj en la kantono

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 38° 16′ N 104° 37′ U﻿ / ﻿38.267 °N, 104.617 °U﻿ / 38.267; -104.617 (mapo)
* Areo: 118 km²
* Loĝantaro: 106 595 (en 2010)
* Supermara alteco: 1 430 m
* Horzono: UTC-7h (en somero UTC-6h)
* Poŝtkodoj: 81001-81012
* Telefonkodo: 719

Geografio
---------

Riverbordo de Pueblo
Pueblo situas sur montaro laŭ Arkansaso (rivero) en la meza landparto de Usono, en la meza (iom suda) parto de la subŝtato, en la meza parto de la kantono. Denvero troviĝas 180 km, Colorado Springs 43 mejlojn.

Historio
--------

La tiama *El Pueblo* aŭ *Fort Pueblo* fondiĝis ĉirkaŭ 1842. La loĝantoj komence komercadis kun la indianoj por feloj, haŭtoj, brutoj, same kiel (poste) kulturplantoj, kaj alkoholaĵoj. La nuna Pueblo formiĝis el 4 apartaj vilaĝoj. Granda inundo okazis en 1921.

Ekonomio
--------

Pueblo estas unu el la plej grandaj ŝtal-produktantaj urboj en Usono.

Juĝejo de Pueblo
Hotelo de Pueblo
Katolika preĝejo de Pueblo

Klimato
-------

En Pueblo la temperaturo averaĝe varias inter 2-20 °C. La varmo kulminas en julio averaĝe 33 °C, la malvarmo kulminas en januaro averaĝe 7 °C. Jare pluvas po 315 mm. En ĉiuj monatoj pluvas (vintre ankaŭ neĝas). La precipitaĵo kulminas en aŭgusto kaj malkulminas en februaro.

Trafiko
-------

En Pueblo loka flughaveno funkcias. El la urbego ĉefvojoj kaj trajnoj kuras al Denvero kaj Nov-Meksiko.

Vidindaĵoj
----------

* aviada muzeo ĉe la flughaveno
* muzeo pri la ŝtaloprodukto
* katolika kirko de Sankta Koro

Ĝemelurboj
----------

* Ĉina Popola Respubliko Vejfang, Ĉinio
* Italio Bergamo, Italio
* Italio Lucca Sicula, Italio
* Meksiko Chihuahua (urbo), Meksiko
* Meksiko Heroica Puebla de Zaragoza, Meksiko
* Slovenio Maribor, Slovenio

Fontoj
------

* Tiu ĉi artikolo tradukiĝis helpe de Wiki-Trans, estis prenitaj nur tiuj frazpartoj, kiuj estis sencohavaj el anglalingva Vikipedio

Urbodomo de Pueblo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 434968
* GND: 4116125-7
* LCCN: n79107962
* VIAF: 248118997
 |
La **Muzeo Frida Kahlo** aŭ *Casa Azul* (Blua Domo) en Coyoacán, Meksikurbo, estas la familia hejmo en kiu Frida Kahlo loĝis dum infanaĝo, kaj al kiu ŝi revenis dum siaj lastaj jaroj. Ŝia patro, Guillermo Kahlo, konstruis la domon en 1904 ĉe la angulo de stratoj Londres kaj Allende, en la najbarejo Colonia del Carmen. La du-etaĝa konstruaĵo enfermas korton kaj ĝardenon, origine nur triflanke, sed poste ĉiuflanke. Lev Trockij loĝis tie de tempo al tempo post li venis Meksiken en 1937.

La domon al la ŝtato donacis Diego Rivera kiel testamentaĵon ĉe sia morto en 1957, tri jarojn post la morto de Frida, kaj nuntempe la konstruaĵo estas muzeo enhavanta aĵojn el iliaj vivoj. Ĝi estas populara je turistoj, kaj ricevas po 25.000 vizitantojn por monato. La konservadlaboro nur respondecas pri proksimume 35% de la tuta kolekto.

Fotaro
------

* 
* KortoKorto
* 
* 
* 
* Aztekeca piramidoAztekeca piramido
* 
* Enirejo al la MuzeoEnirejo al la Muzeo
* KortoKorto
* 
*

Notoj
-----

1. ↑   Frida Kahlo Museum. Arkivita el la originalo je 2022-12-12. Alirita 2022-12-12.

19° 21′ 18.7″ N 99° 09′ 44.3″ U﻿ / ﻿19.355194 °N, 99.162306 °U﻿ / 19.355194; -99.162306 (mapo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo Frida Kahlo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Muzeo Frida Kahlo Arkivigite je 2010-06-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Muzeo Frida Kahlo en Facebook
* Muzeo Frida Kahlo en Twitter
* Bildoj de pentraĵoj kaj fotoj apartenantaj al la Muzeo en Google Art Project


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 487205
* LCCN: n79069010
* VIAF: 144233695
* ISNI: 0000 0001 2175 5822
 |
**Adam CLARK** (naskita la 11-an de aŭgusto 1811 en Edinburgo, mortinta la 23-an de junio 1866 en Buda) estis skota inĝeniero.

Biografio
---------

En 1834 en Londono li konatiĝis kun István Széchenyi, kiu serĉis diversajn maŝinojn. Li invitis Clark-on al Hungara reĝlando por konstrui diversajn inĝenierajn konstruaĵojn. En la jaroj 1840 – 1849 li gvidis la konstruadon de la fama Széchenyi-Ĉenponto en Budapeŝto (komisiita de William Thierney Clark – la nomegaleco estas nura hazardo). Dum la konstruado okazis bataloj inter aŭstraj kaj hungaraj trupoj. La aŭstroj plurfoje provis eksplodigi la ponton. Tion malebligis Clark plenigante la ĉenkamerojn per akvo.

En la jaro 1856 Clark planis kaj estris la konstruon de la tunelo kiu trairas la budapeŝtan burgomonteton en la plilongigita akso de la Ĉenponto.

Széchenyi-Ĉenponto
Situo de la ponto, la placo kaj la tunelo

Memorigiloj
-----------

Placo inter la ponto kaj la tunelo memorigas pri la inĝeniero. Sur tiu placo troviĝas la "nul-kilometra marko" de Hungario, ek de kiu oni mezuras la longon de la ŝoseoj forirantaj de Budapeŝto.

* Kategorio Adam Clark en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 104201
* GND: 121962741
* LCCN: n00084144
* VIAF: 74722849
* ISNI: 0000 0000 2373 1675
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Koordinatoj: 48° 17′ 14″ N 3° 32′ 56″ O﻿ / ﻿48.28722 °N, 3.54889 °O﻿ / 48.28722; 3.54889 (mapo)

**Courgenay** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 549 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Courgenay etendiĝas sur 29.87 km², kaj havis 549 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 15 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Patricia Charpentier, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Courgenay apartenas al la kantono de Villeneuve-l'Archevêque, kies ĉefurbo estas Villeneuve-l'Archevêque. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Villeneuve-l'Archevêque
*Kapitola lupino*, skulptaĵo de lupino nutranta la ĝemelojn nome Romulo kaj Remo, la plej fama bildo asociata kun la fondo de Romo.
*Eneo fuĝas el incendiita Trojo,* Federico Barocci, 1598. Galleria Borghese, Romo. Epizodo rakontita en la Eneado de Vergilio.
La rakonto de la **fondo de Romo** estis rerakontita en tradiciaj historioj fare de la antikvaj romianoj mem kiel la plej frua historio de ilia urbo kiel legendo kaj mito. La plej familiara de tiuj mitoj, kaj eble la plej fama el ĉiuj Romiaj mitoj, estas la historio de Romulo kaj Remo, ĝemeloj kiuj estis mamnutritaj de lupino estante beboj en la 8a jarcento a.n.e. Alia rakonto, eble pli frua, postulas, ke la Roma popolo estas posteulo de la heroo de la Troja milito nome Eneo, kiu fuĝis al Italio post la milito, kaj kies filo, Askanio aŭ Iulus, estus la praulo de la familio de Julio Cezaro. La arkeologia pruvaro de homa okupado de la areo de la nuntempa Romo, Italio, datas el antaŭ ĉirkaŭ 14 000 jaroj.

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Romulo kaj Remo.
Romulo kaj Remo decidis fondi sur Palatino novan urbon. Pri nomo de la nova urbo inter ambaŭ fratoj ekestis kverelo kaj poste eĉ bataleto en kiu Romulo Remon mortigis. Laŭ alia versio Remo estis mortigita fare de Romulo pro ofendo, ke li transsaltis muregon, kiun Romulo konstruis. Per tio li onidire volis pruvi, ke la muroj estas malaltaj kaj senutilaj. Koleriĝinta Romo mortigis lin kun vortoj per kiuj li malbenis ĉiujn estontajn malamikojn de Romo: "Estu pereinta ĉiu, kiu transsaltos miajn muregojn!"

Bibliografio
------------

* Coarelli, F. 1974. *Guida archeologica di Roma.* 1. ed. Varia Grandi opere. [Milano]: A. Mondadori.
* Caradini, Andrea. 2011. *Rome: Day One.* Princeton: Princeton University Press.
* Forsythe, Gary. 2005. *A Critical History of Early Rome: From Prehistory to the First Punic War.* Berkeley: University of California Press.
* Fromentin, Valérie kaj Sophie Gotteland, ed. 2001. *Origines Gentium, Collection Etudes 7.* Bordeaux: Editions Ausonius.
* Lintott, Andrew. 2010. *The Romans in the Age of Augustus. The Peoples of Europe.* Chichester/Malden, MA: Wiley-Blackwell.
* Raaflaub, Kurt A, kaj Tim Cornell. 1986. *Social Struggles In Archaic Rome : New Perspectives On the Conflict of the Orders.* Berkeley: University of California Press.
* Schultze, C. E. 1995. "Dionysius of Halicarnassus and Roman Chronology." *Cambridge Classical Journal* 41:192–214.
* Serres, Michel. 1991. *Rome: The Book of Foundations.* Trans. Felicia McCarren. Stanford: Stanford University Press.
* Slayman, Andrew. 2007. "Fact or Legend? Debate Over the Origins of Rome – Were Romulus and Remus Historical Figures?." *Archaeology* 60.4:22–27.
* Wiseman, T.P. 1995. *Remus: A Roman Myth.* Cambridge: Cambridge University Press.
* Wiseman, T. P. 2004. *The Myths of Rome.* Exeter: University of Exeter Press.

Notoj
-----

1. ↑  Livy (1905). "The Earliest Legends". From the Founding of the City. Tradukita de Canon Roberts. Book 1.3–1.7 – via Wikisource.
2. ↑  Livy.  (2005) *The Early History of Rome*. Penguin Books Ltd. ISBN 978-0-14-196307-5.

Eksteraj ligiloj
----------------

* History of Rome de Theodor Mommsen
La **fondaĵo por media edukado** aŭ **FME** (angle *Foundation for Environmental Education* aŭ **FEE**) estas ne-registara kaj ne-profitcela organizaĵo, kiu zorgas pri daŭripovo per edukado al la respekto kaj konservado de la medio.

FME estas internacia organizaĵo trovebla en 41 landoj en Eŭropo, Nordameriko, Sudameriko, Afriko, Azio kaj Oceanio. Membrorganizaĵo en ĉiu lando, kies tasko estas evoluigi la programojn de FME, reprezentas FME je nacia nivelo.

Programoj
---------

Ekde 1981 FME aktive promocias medioedukadon danke al siaj internaciaj programoj, kiuj akompanas engaĝiĝojn de Agendo 21 kaj partoprenigas homojn ĉiuaĝajn kaj ĉiunaciajn tra lerneja edukado, edukado de dungitoj kaj ĝenerala informo.

FME partoprenas aktive ĉefe per siaj kvin mediedukprogramoj:

* blua flago por strandoj, havenetoj, boatoj, ...
* medilernejo por lernejoj
* junaj raportistoj por lernejanoj
* lernado pri arbaroj por lernejoj
* la verda ŝlosilo por hoteloj, gastejoj, tendejoj, ...

Portalo de Svisujo
------------------

La Svisujo havas portalon en germana (SUB), franca (FEE) kaj itala (FEA) lingvo kaj eldonas baza libro-listo pri media ekdudo. La svisujo havas ankaŭ edukadon pri medio-konsulisto kun ŝtata legitimacio kun 59 tagoj de edukado.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala TTT-ejo de FME (angle, france, germane, hispane)
* portalo de Svisujo en germana, franca kaj itala lingvo Arkivigite je 2011-02-17 per la retarkivo Wayback Machine
* pri baza libro listo[*rompita ligilo*]
* baza libro listo
**Adalia** [aDAlja] estas municipo en la okcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montes Torozos* en la centrokcidento de la provinco. *Adalia* estas etimologie komprenebla kiel *Nobelejo*, el ĝermana *adal*, 'nobela stirpo'.

Adalia en la provinco Valadolido.
La *Montoj Torozos* de la provinco Valadolido, flave, okcidente.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 16,19 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 52 loĝantojn. Ĝi perdis 40 loĝantojn el 1996 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 40 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun San Cebrián de Mazote norde, Barruelo del Valle, Villasexmir kaj San Salvador oriente, Gallegos de Hornija kaj Vega de Valdetronco sude, kaj Mota del Marqués okcidente, ĉiuj samprovincaj. Ĝia municipa teritorio estas trapasata de la rojoj Retortero kaj Daruela. La plej alta pinto estas sur la monto Atalaya (Gvatoturo) je 830 m.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Iam estis murego, el kiu survivis malmultaj restaĵoj. Ĝi apartenis al senjorlando kunhavata de la episkopoj de Palencio kaj la komandoroj de la Ordeno de Sankta Johano, kies kruco aperas en la blazono super tritikospiko kaj grapolo, simboloj de la agrikultura tradicio.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, sekalo) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la 16-a jarcento trinava kun ĉefretablo de platereska stilo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----

1. ↑   Celdrán, Pancracio (2006). *Diccionario de topónimos españoles y sus gentilicios*. Espasa. ISBN 84-670-0146-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764379
 |
**Goroĥovec** (ruse *Гороховец*) estas urbo en Vladimira provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 17215501.

La urbo estis fondita en jaro 1239.

La interurba telefona kodo estas 09238, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.

La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Klazjma (Клязьма), en 15 km de fervoja stacio kun la sama nomo kiel la urbo.

En jaro 2002 la urbo havis 14.5 mil loĝantojn, kaj laŭ la stato de 2018 en la urbo vivis 12 799 loĝantoj sur areo de 13 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 985 loĝantoj/km².

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (ruse)

Flago de Vladimira provinco
Urboj de Vladimira provinco

**Ĉefurbo**: Vladimir

Aleksandrov |
Goroĥovec |
Gusj-Ĥrustalnij |
Jurjev-Polskij |
Kameŝkovo |
Karabanovo |
Kirĵaĉ |
Kolĉugino |
Kosterjovo |
Kovrov |
Kurlovo |
Lakinsk |
Melenki |
Murom |
Petuŝki |
Pokrov 
Raduĵnij |
Sobinka |
Strunino |
Sudogda |
Suzdal |
Vjazniki 

 

* Goroĥovec en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Goroĥovec en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kalifornia algarbaro.
En ekologio, la termino **fondospecio** estas uzata por aludi al specio kiu ludas tre fortan rolon en strukturado de komunumo. Fondospecioj povas okupi ĉiun ajn trofonivelon en manĝoĉeno (ekz. ili povas esti unuarangaj produktantoj, herbovoruloj aŭ predantoj). La termino estis stampita de Paul Dayton en 1972 kiu aplikis ĝin al iaj membroj de maraj senvertebruloj kaj komunumoj de algoj. Klariĝis el studoj ke en kelkaj lokoj estas malgranda manpleno de specioj kies aktivaĵo havas disproporcian efikon sur la resto de la mara komunumo kaj estis tamen ŝlosilaj por la adapto de la komunumo. La vidpunkto de Dayton estis ke fokuso sur la fondospecio povus permesi pli simpligitan alproksimiĝon al pli rapida kompreno pri kiel komunumo kiel tuto povus reagi al ĝenado, kiaj poluado, anstataŭ klopodi la plej malfacilan taskon diveni la reagojn de ĉiuj membroj de la tuta komunumo samtempe. La termino ekde tiam estis aplikita al gamo de organismoj en ekosistemoj tra la tuta mondo, kaj en akva kaj en surtera medioj. Ekzemple, Ellison *et al.* aplikas la terminon fondospecion al arbospecioj kiuj difinas kaj strukturas iajn arbarajn ekosistemojn danke al ties influoj super asociaj organismoj kaj al modulado de la procezoj de la ekosistemo.

Vidu ankaŭ
----------

* Supra-volbŝtona specio
* Indikospecio
* Blazona specio

Notoj
-----

1. ↑  Dayton, P. K. 1972. Toward an understanding of community resilience and the potential effects of enrichments to the benthos at McMurdo Sound, Antarctica. pp. 81–96 in Proceedings of the Colloquium on Conservation Problems Allen Press, Lawrence, Kansas.
2. ↑   (2005) "Loss of foundation species: Consequences for the structure and dynamics of forested ecosystems", *Frontiers in Ecology and the Environment* **3** (9), p. 479. doi:[[doi:10.1890%2F1540-9295%282005%29003%5B0479%3ALOFSCF%5D2.0.CO%3B2|10.1890/1540-9295(2005)003[0479:LOFSCF]2.0.CO;2]]. 

[*rompita ligilo*]
La **Fondaĵo Joan Miró**, ankaŭ nomita "Centre d'Estudis d'Art Contemporani" (Centro de Studado de Nuntempa Arto) de Barcelono, estas privata institucio kies ĉefa aktiveco estas konservado kaj ekspozicio de verkoj de Joan Miró. Tiu projekto estis antaŭe longe studita de la artisto kaj liaj proksimuloj, interalie Joan Prats, kiu mortis en 1970, kaj kies unua ĉambro de ekspozicio havas lian nomon. Tiu institucio ankaŭ disvolvas siajn aktivecojn sur la scenejo de nuntempa arto, tiom en plastikaj artoj kiom en muziko kaj vivantaj artoj. Ĝi estis konstruita en 1975 sub la direktado de Josep Lluís Sert, amiko de Joan Miró, por kiu li konstruis lian atelieron en 1956. La ejo gastiganta la fondaĵon, donita de urbo Barcelono, situas en Montjuïc.

Ĉefa aktiveco de la Fondaĵo
---------------------------

Unu el la ĉefaj celoj de tiu institucio estas konservado kaj disvastigado de la verkoj de sia fondinto. La plej granda parto de la kolekto de la muzeo estis senpere donacita de Joan Miró.

Al tiu kolekto estas aldonitaj verkoj de aliaj artistoj (Alexander Calder, Mark Rothko, Marcel Duchamp, Antonio Saura, Fernand Léger, André Masson, Yves Tanguy, Henri Goetz, Max Ernst, Balthus...), ankaŭ akiritaj per donacoj.

Kvankam privata, la Fondaĵo Joan Miró daŭre ricevas helpon de la urbo kaj regiono.

Aliaj aktivecoj
---------------

* Portempaj ekspozicioj
* Pli eksperimenta spaco rezervita al "juna kreado", ESPAI 13
* La fondaĵo ankaŭ organizas artajn ekspoziciojn el sia kolekto
* Centro de dokumentado je la dispono de la publiko

Historia monumento
------------------

Historia monumento **RI-51-0011537**

Referencoj
----------

1. ↑  Bienes de Interés Cultural

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fondaĵo Joan Miró en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* (katalune, hispane, angle) Retejo de Fondaĵo Joan Miró Arkivigite je 2015-03-16 per la retarkivo Wayback Machine

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Fondation Joan-Miró en la franca Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 500233
* GND: 2079786-2
* LCCN: n79056076
* VIAF: 173570712 154204126, 173570712
* ISNI: 0000 0001 2189 2034
* SUDOC: 026450534
* BNF: 11869627s
* ULAN: 500307053 500259638, 500307053
* NLA: 35687102
* BIBSYS: 13056412&feltselect=bs.autid 4050897, 13056412
* NKC: kn20110914005
* BNE: XX253862 XX112200, XX253862
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Kaŭkaza betulo** |
| --- |
|  |
| = kaŭkaza betulo (Betula medwediewii) en la arboretro de Wageningen (Nederlando)= kaŭkaza betulo (*Betula medwediewii*) en la arboretro de Wageningen (Nederlando) |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj "Plantae" |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj "Magnoliophyta" |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonuloj *Dicotyledones* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Fagaloj  *Fagales*  |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Betulacoj  *Betulaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Betulo *Betula*  |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | Kaŭkaza betulo, *Betula medwediewii* |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Kaŭkaza betulo  |

 |
| v • d • r |

La **Kaŭkaza betulo**  aŭ **Betula medwediewii** estas granda arbusto el la genro de la Betuloj el la familio de la Betulacoj (*Betulaceae*). La disvastigejo estas Irano, Turkujo kaj Kartvelujo.

Priskribo
---------

folio
branĉo kun folioj kaj fruktaroj
La kaŭkaza betulo estas rekte vertikala ĝis 6 m alta arbusto, malofte ankaŭ ĝis 20 m alta arbo kun grizflava foriranta arboŝelo. La tigoj estas dikaj, neflekseblaj kaj brile helbrunaj. Ili havas grandajn verdajn kaj gluaj burĝonoj. La folioj estas larĝe elipsaj, ĝis 12 cm longaj kun korfoma bazo kaj duobla segilforma rando. La supra surfaco estas malhele verda kaj la malsupra surfaco helverda. La folitigetoj longas ĉ. 3 cm. La stipuloj ne defalas. Aŭtune la folioj iĝas orflavaj. La inaj floraroj estas 3,5 cm longaj kaj starantaj cilindroformaj.

Disvastigejo kaj ekologio
-------------------------

La hejmregiono de tiu betulo estas Irano, Kartvelujo kaj Turkujo. Tie la planto kreskas en arbaroj kaj sur sekaj, freŝaj, acidaj ĝis neŭtraj, sablaj grundoj. La kreskejo estu suna. La specio estas frostotolera.

Sistematiko
-----------

La kaŭkaza betulo (*Betula medwediewii*) estas specio el la genro de la betuloj (*Betula*) en la familio de la familio de la Betulacoj (*Betulaceae*). La unua priskribo okazis 1887 fare de Eduard August von Regel en *Gartenflora*. Regel honoris per la scienca nomo la malkovranton de la specio, nome la rusa botanikisto Jakob Sergejeviĉ Medvedev (1847–1923). Li malkovris la specion en julio 1886 en Transkaŭkazio.

Uzado
-----

La specio estas plantata pro la ligno kaj aŭtuna koloro kiel ornamplanto.

### Literaturo

* Andreas Roloff, Andreas Bärtels: *Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz.* 3. korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6. p. 140.

### Referencoj

* Walter Erhardt u. a.: *Der große Zander. Enzyklopädie der Pflanzennamen*. volumo 2, paĝo 1996. Eugen Ulmer. Stuttgart. 2008. ISBN 978-3-8001-5406-7


* Betula medwediewii en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Betula medwediewii en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Betula medwediewii en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
Simonsen en Vejle BKa ĵerzejo en 2000.
**Allan SIMONSEN** (la 15-an de decembro 1952) estas iama dana futbalisto, unu el la plej eminentaj danaj futbalistoj de ĉiuj tempoj.

Simonsen naskiĝis en Kopenhago, Danio. Ludis por Villa BK, Borussia Mönchengladbach, Futbala Klubo de Barcelono kaj Charlton Athletic. En la Dania nacia teamo li ludis 55 ludojn kaj trafis 20 golojn. En 1977 li gajnis la Oran Pilkon. Dum lia tempo en Mönchengladbach, tiam unu el la pintaj teamoj en Eŭropo, li estis unu el la ĉefaj ludantoj de la mirinda teamo de trejnisto Hans Weissweiler, kune kun Günter Netzer kaj Berti Vogts. 

Simonsen estas la ununura futbalisto en la historio kiu trafis golojn en la finalo de la Ligo de Ĉampionoj de UEFA, la UEFA-pokalo de pokalvenkintoj kaj Eŭropa Ligo de UEFA.

Kvankam li atingis sian pinton en la 1970-aj jaroj kaj komence de la 1980-aj jaroj, li povis ludi en la Monda Pokalo relative malfrue en sia kariero, unufoje, en 1986.

Post lia emeritiĝo li trejnis la teamon de Feroaj Insuloj same kiel la Luksemburgian teamon.

Titoloj
-------

Viale B.K

* La Dana Supra Ligo (3): 1971, 1972, 1984
* Dana pokalo: 1972

Borussia Mönchengladbach

* Unua germania ligo de futbalo (Bundesliga) (3): 1974/75, 1975/76, 1976/77
* Germana Pokalo : 1972/73
* La Germana Superpokalo : 1977
* Eŭropa Ligo de UEFA (2): 1974/75, 1978/79

Futbala Klubo de Barcelono

* Copa del Rey : 1980/81
* UEFA-pokalo de pokalvenkintoj : 1981/82

Dania nacia teamo

* Tria loko en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado : 1984

##### Personaj atingoj

* Ora Pilko : 1977
* Unua germania ligo de futbalo (Bundesliga) de la Jaro (3): 1974/75, 1975/76, 1976/77
* Plejgolinto en la Ligo de Ĉampionoj de UEFA : 1977/78
* Plejgolinto en Eŭropa Ligo de UEFA : 1978/79
* Dania Halo de Famo

 **Allan Simonsen** en Vikimedia Komunejo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Allan Simonsen ĉe la Dana Futbala Asocio (en la dana)
* Vejle Boldklub profilo Arkivigite je 2015-04-02 per la retarkivo Wayback Machine (en la dana)
* Oficiala hispana kariera profilo (en la hispana)
* Kompleta Liga statistiko ĉe danskfodbold.Com (en la dana)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812736
* GND: 189427701
* VIAF: 221089101
 |
**Adalbert Barics** [bariĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Barics Adalbert** estis hungara juristo, profesoro. Liaj hungaraj nomoformoj estis *Barits Béla Ádám*.

Adalbert Barics  naskiĝis en 1742 en Hungara reĝlando en Újvidék (nuntempa Novi Sad en Serbio). Li mortis la 10-an de decembro 1813 en Vieno.

Biografio
---------

Adalbert Barics akiris juran diplomon en Vieno. Li partoprenis en sesio de la hungara parlamento en 1764, poste li estis notario en juĝejo. Li ekinstruis en 1769 en altlernejo en Varasd, post 3 jaroj en Zagrebo, poste en Győr. Li estis nomumita universitata profesoro en Reĝa Universitato de Buda en 1777, sed ekde 1784 li instruis politikon, ŝtathistorion kaj statistikon en Pest (urbo), ĉar la menciita universitato jam tie funkciis. Li estis rektoro en la studjaro 1785. En 1804 li pensiuliĝis.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Scriptorum ex regno Slavoniae a seculo XIV. usque ad XVII. inclusive collectio ex praelectionibus* (1774)
* *Die gewöhnliche Krönungsfeyer der ungarischen Könige und Königinnen* (1790; en la sama jaro ankaŭ hungare)
* *Nonnihil de educatione juventutis scolasticae et studiorum reformatione in ditionibus Pannonicis* (1792)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero B, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio
**Ĉiuj Miaj Infanoj** (angla : **All My Children**) estis sapopero de la usona televida reto ABC kiu unue estis elsendita la 5-an de januaro 1970. La serio rakontas la historion de la loĝantoj de fikcia burĝa urbo nomita "Pine Valley" situanta en Pensilvanio.

En pluraj kazoj, la serio estis avangarda tiam kiam temas pri traktado de temoj kiuj estis tabuo en la usona distra industrio. En 1983 ĝi estis la unua sapopero se temas pri malkaŝe trakti samseksemon kaj prezenti lesban rolulon, kaj en 1987 ĝi estis inter la unuaj se temas pri trakti aidoson kaj la sintenon de socio al infektitoj kaj pacientoj.

La serio estis saltotabulo por kelkaj el siaj partoprenantaj aktoroj, gviditaj fare de Sarah Michelle Gellar kiu rolis kiel Kendall Hart, kaj tiam ĉefrolis en la serio Buffy the Vampire Slayer. Jesse McCartney, kiu aktoris en la serio de 1998 ĝis 2001, kaj pro sia rolo gajnis du Premiojn Emmy. Shannon Kane ankaŭ aktoris en la serio. Unu el la ikonecaj roluloj de la serio estas Erica Kane, rolita fare de Susan Lucci dum 41 jaroj, de 1970 ĝis la nuligo de la serio en 2011.

La serio fororis tra la 80-aj kaj la 90-aj jaroj en la kategorio de tage elsendita serio, tamen, kiel la multaj aliaj de la sapoperoj elsenditaj en Usono, *All My Children* travivis senprecedencajn malkreskojn de spektantaro dum la 2000-aj jaroj. Sekve en April 2011, ABC sciigis ke la serio baldaŭ finos sian elsendon la 23-an de septembro 2011, post 41 jaroj.

En April 2013, kaj All My Children kaj kromverka sapopero nomata One Life to Live revenis por dissendi novajn epizodojn post kiam la firmao PROSPECT PARK aĉetis la rajtojn kaj historion de la sapoperoj de ABC kaj komencis dissendi novajn epizodojn tra iTune'oj kaj Hulu en Usono. La elsendoj de la serio finiĝis la 2-an de septembro 2013.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio All My Children en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* All My Children ĉe TV Guide
* *All My Children*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* *All My Children (Revival)*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* Sopa Opero surscenejoj, 1975–1989 Billy Rose Theatre Division, Nov-Jorko Publika Biblioteko.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 805295
* LCCN: n80119819
* VIAF: 175789572
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Allassac (stacidomo). |

**Allassac** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi havis 3 601 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

La urbeto estas trafluata de tri riveroj, nome la Vézère, la Loyre kaj la Clan, kiu estas riverbranĉo de la Corrèze.

Geografio
---------

Allassac etendiĝas sur 39,01 km², kaj havis 3 601 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 92 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Allassac antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gilbert Fronty, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Allassac apartenas al la kantono de Donzenac, kies ĉefurbo estas Donzenac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Bildaro
-------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Donzenac
* Allassac (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Allassac en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de Allassac


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 307956
* GND: 7629554-0
* VIAF: 236601393
* BNF: 15249641f
 |
Ekzekutisto kaj glavo de ekzekutisto el la 17-a jarcento en muzeo
Libro *Memorskriboj de ekzekutisto Mydlář*
**Ekzekutisto** (antaŭe ankaŭ **majstro de akra glavo**) estas homo, kiu faras ekzekutojn de homoj, kiuj estis kondamnitaj al mortpuno. Sed li ankaŭ torturis kondamnitojn aŭ devigis konfeson dum enketadoj de akuzitoj. En mezepoko urboj havis siajn ekzekutistojn, kiuj faris la t.n. gorĝan rajton. Dum lia laboro helpis lin liaj helpantoj. Ili ofte prunteprenis ilin kontraŭ monpago el aliaj urboj. Apud la profesio de ekzekutisto ili faris ankoraŭ pluajn aferojn, kiel ekzemple ĉevalbuĉisto, purigado de malnovaj kanaloj, aĉetisto de malnovaj domoj ka.

Eĉ kiam la ekzekutisto faris la decidojn de urba konsilantaro (pli poste de juĝejoj), ĉefe en mezepoko li estis diverse limigata. En gastejoj kaj en preĝejoj li havis flanke limigitan lokon, li devis plejparte iradi vestita en nigra koloro, iam li devis esti videble markita. Ofte okazadis, ke li devis loĝi malantaŭ urbo en solejo. Tiun lokon oni kutime nomis domo de ekzekutisto. Dank' al sia profesio ili orientiĝis en anatomio de homo, ili sciis kuraci diversajn rompaĵojn kaj aliajn vundojn.

Pase de tempo la opinio de homoj ŝanĝiĝis al tiu ĉi profesio kaj ankaŭ diversaj limigoj, pro kiuj tiuj ĉi homoj devis suferi pro sia profesio, malaperis. Kaj ili komencis preni al la profesio de ekzekutisto ankoraŭ aliajn profesiojn. Tiel estis ekzemple Leopold Wohlschlager oristo, Jan Pippiger drapisto, Karel Huss kuracisto, kolektisto, konservisto de artaj kolektoj en kastelo Kynžvart.

Salajro de ekzekutistoj estis diversa. Ĉiu urbo, kiu havis sian ekzekutiston, pagis lin diverse. Plejparte li ricevis posemajnan salajron kaj poste por ĉiu farita faro (ekzekuto, enketado, torturado ktp.) pluan sumon, kiu estis destinita laŭ pretendemo, ekz.

* Jindřichův Hradec en 1506 - senkapigo 6 sesdekoj da ĉeĥaj groŝoj
* Hradec Králové en 1510 - posemajna salajro en alteco de 8 ĉeĥaj groŝoj kaj minimume de ĉiu ekzekuto li ricevis 30 ĉeĥajn groŝojn

Specoj de punoj kaj enketadoj (elekto)
--------------------------------------

* pendumo
* senkapigo
* ŝtiparumo
* rompado en rado (kutime ĝi finis per morto)
* alnajligo je lango (al paliso, al pendumilo)
* eltranĉo de lango
* fortranĉo de oreloj aŭ nazo
* forhako de mano aŭ kruro
* tirigado sur tirigilo
* bruligado de stampo per arda fero
* rompado de ekstremaĵoj aŭ fingroj
* bruligado per fajro aŭ per arda fero
* vipumado
* pilorio

Ekzekutistoj en Ĉeĥio (elekto)
------------------------------

* Jan Mydlář (Prago)
* Jan Václav Mydlář (Prago)
* Jiří Gruber (Vysoké Mýto)
* Jan Pippiger (ekzekutista majstro de Reĝlando ĉeĥa - tra la tuta teritorio)
* Leopold Wohlschlager (ekzekutista majstro de Reĝlando ĉeĥa, poste de Ĉeĥoslovakio - tra la tuta teritorio)
* Karel Huss (Most, Cheb)
* Alois Weiss (Prago-Pankrác)
* Antonín Nimburský (Písek)

Vidu ankaŭ
----------

* Ekzekuto
* Torturo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2007-12-18 per la retarkivo Wayback Machine
* 

* Kategorio Ekzekutisto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ekzekutisto en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)