recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Borrés** [boRES] estas loĝloko de la municipo Sabiñánigo de Hispanio​, en la okcidento de la komarko *Alto Gállego* (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo mem) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Fakte ĝi estas unu el pli ol 50 loĝlokoj de Sabiñánigo, kiu estas la municipo kiu enhavas pli da loĝlokoj en la provinco. 

La loĝloko Borrés mem estas en la norda Valo *Val Ancha*. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun tre deklivaj ardezaj tegmentoj, kaj tre tipaj konustrunkaj kamenoj.

Historio
--------

Fine de la 19-a jarcento oni ekkonstruis fervojon konektantan Zaragozon kun Francio tra Canfranc, kiu revivigis la lokon, sed poste la loĝantaro malaltiĝis pro alurba migrado kaj malalta naskindico. 

Dum la Hispana Enlanda Milito, Borrés suferis pro operacoj de la batalo de Sabiñánigo —inter septembro kaj novembro de 1937—. Pli forta respublika truparo konkeris lokojn, sed ne la celitan ĉefurbon Sabiñánigo, dum totalaj homperdoj estis preskaŭ 6 000 (pli inter frankistoj).

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado kaj en la areo ĉefe pro la milito, kaj ĉe Borrés oni malaltiĝis ĝis nunaj 16 loĝantoj (2019).

Aktualo
-------

La ĉefa ekonomia enspezofonto tradicie estis malgrandaj agrikulturo kaj brutobredado, sed lastatempe la komarko turnis sin ankaŭ al kreskanta turismo ligita al la pirenea akso (valoj de Tena kaj de Aragón) kaj al la proksimeco al Sabiñánigo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Ŭesko

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* Ubieto Arteta, Antonio, "Historia de Aragón". Los pueblos y los despoblados 1 (Eld. Anubar. Zaragoza, 1984)
* CONTE OLIVEROS, Jesús. "Personajes y Escritores de Huesca y Provincia". Eld. Librería General (Zaragoza 1981)

Eksteraj ligiloj
----------------

* [http:// Oficiala retejo]

* Kategorio Borrés en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 814519
 |
**Logika enigmo** estas ludilo, nome puzlo aŭ enigmo deriva el la matematika fako de la dedukto.

Historio
--------

La logika enigmo estis unuafoje produktita de Charles Lutwidge Dodgson, kiu estas plej bone konata laŭ sia plumnomo Lewis Carroll, nome aŭtoro de *Alice's Adventures in Wonderland*. En sia libro *The Game of Logic* (la ludo de lokiko) li enmetis ludon por solvi problemojn kiel konfirmas la konkludo "Kelkaj levreloj ne estas dikaj" el asertoj "Dikaj bestoj ne bone kuras" kaj "Kelkaj levreloj bone kuras". Puzloj kiaj tiu, kie oni ricevas liston de premisoj kaj oni demandas kio povas esti deduktita el ili, estas konataj kiel silogismoj. Dodgson pluiras por konstrui multe pli komplikajn puzlojn konsistantajn el ĝis 8 premisoj.

En la dua duono de la 20a jarcento matematikisto Raymond M. Smullyan pluis kaj etendis la branĉon de logikaj puzloj kun libroj kiaj *The Lady or the Tiger?*, *To Mock a Mockingbird* kaj *Alice in Puzzle-Land*. Li popularigis la puzlojn de "kavaliroj kaj servistoj", kiuj implicas kavalirojn, kiuj ĉiam diras la veron, kaj servistojn, kiuj ĉiam mensogas.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Logika enigmo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Puzzles ĉe la Projekto por Malferma Katalogo
* Logikaj problemoj por studentoj en gradoj unu al dekdu
Banatski Karlovac situas en la mapo en la verda municipo
Nova Ortodoksa preĝejo en Banatski Karlovac
Katolika preĝejo en Banatski Karlovac
**Banatski Karlovac** (serbe *Банатски Карловац*, germane *Karlsdorf*, hungare *Nagykárolyfalva*) estas urbo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato en municipo de Alibunar.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 60  km²
* Loĝantaro: 5 820[*kiam?*]
* Poŝtkodo: 26320
* Telefonprefikso: 13
* Aŭtokodo: PA

Situo
-----

Banatski Karlovac situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Panĉevo-Versec. La lasta troviĝas 25, Panĉevo 40, Beogrado 55 km-ojn.

Historio
--------

Post la turka estis tie malgranda serba vilaĝo nomata *Ocza*. Ekde 1768 la vilaĝo apartenis al limgarda zono. En 1803 germanoj alvenis, kiuj nomumis la komunumon *Carlsdorf*. En 1848 la hungara armeo okupis ĝin. En 1873 nuliĝis la limgarda zono kaj la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando. En 1910 vivis en Nagykárolyfalva 3835 homoj, plejparte germanoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Torontál, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. Post la 2-a mondmilito la germanoj deportiĝis. En 2002 loĝis en Banatski Karlovac 5820 homoj, (serboj 5336 (92 %), hungaroj 103 (2 %), rumanoj 71 (1 %), ciganoj 33, germanoj 7).

Vidindaĵo
---------

* katolika preĝejo omaĝe al Sankta Karlo
* nova ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino
Banatski Dvor troviĝas en (verda) Municipo Ĵitiŝte en Serbio
Mapo pri municipo Ĵitiŝte
Ortodoksa preĝejo de Banatski Dvor
**Banatski Dvor,** serbe **Банатски Двор,** germane **Rogensdorf** hungare **Szőllősudvarnok** [sOlOŝudvarnok] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Meza** Banato, en municipo de Ĵitiŝte. La historia hungara loknomo estis *Törzsudvarnok* ĝis 1867.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 36  km²
* Koordinatoj: 45°31′08″N 20°30'31″E
* Alto super marnivelo: 68 m
* Loĝantaro: 1260
* Poŝtkodo: 23213
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: ZR

Situo
-----

Banatski Dvor situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Banatski Dvor 1263 homoj, (593 serboj (47 %), 509 hungaroj (40 %), 50 jugoslavianoj, 30 ciganoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa kaj romkatolika preĝejoj

Vidu ankaŭ
----------

Komunumoj pri *udvar* (= korto) en Hungara reĝlando
---------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Balatonudvari | Bánudvard | Bárdudvarnok | Kisudvarnok | Méhészudvarnok | Nagyudvarnok |
| Nádudvar | Nemesnádudvar | Pécsudvard | Sárrétudvari | Somogyudvarhely | Sopronudvard |
| Szécsudvar | Székelyudvarhely | Szőllősudvarnok | Torontáludvar | Udvar | Udvard |
| Udvarfalva | Udvari | Udvarnok | Udvarszállás | Újudvar |  |

* Strukturo de Vojvodino

Romkatolika preĝejo de Banatski Dvor

* Kategorio Banatski Dvor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sándor Egerszegi** [ŝAndor egersegi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Egerszegi Sándor** estis hungara agronomo.

Sándor Egerszegi  naskiĝis la 13-an de decembro 1920 en Patalom, li mortis la 29-an de decembro 1974 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Egerszegi akiris pedagogian diplometon en Pécs en 1940, poste li instruis 2 jarojn en Kecskemét. Li akiris plian diplometon en Gyoma en 1942, poste li estis soldato 2 jarojn. En 1945 li abiturientis en agrikultura mezlernejo en Csurgó. Li akiris agrikulturan diplomon en 1948 fakultato en Keszthely. Ekde la sekva jaro ĝismorte li laboris en grunda kaj agrokemia esplora instituto, kie li okupiĝis pri la sablogrundoj. En 1959 li doktoriĝis en altlernejo en Budapeŝto, en 1963 li kandidatiĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li vizitis la dezertojn en Israelo kaj Egipto, en 1967 en Usono. Li ricevis premion Kossuth en 1956, pli frue 2 aliajn premiojn. Li havis edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Mezővédő erdősáv talajvédelmi szerepe a vízerózió leküzdésében. – A szélerózió – defláció – leküzdése erdősávrendszerrel.* (1951)
* *A homok javítása és hasznosítása* (1957)
* *A homoktalajok mély termőterének kialakítása* (1960) - kandidatiĝa disertaĵo
* *A homoktalajok agrotechnikájának és javításának módjai* (1964)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Sándor Ernszt** [ŝAndor ernst], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ernszt Sándor** estis hungara politikisto, parlamentano, ministro, pastro, kanoniko, prelato.

Sándor Ernszt  naskiĝis la 21-an de aprilo 1870 en Hungara reĝlando en Galgóc (nuntempa Hlohovec en Slovakio). Li mortis la 19-an de novembro 1938 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Ernszt frekventis universitaton en Budapeŝto, kie li doktoriĝis el teologio en 1897. Li pastriĝis jam pli frue en 1892, krome li redaktis diversajn katolikajn gazetojn, foje li instruis. En 1901 li unuafoje li estis elektita parlamenta deputito. En 1903 li ricevis la titolon sekreta ĉambelano. En 1918 li fondis partion. Dum la Hungara Sovetrespubliko li rifuĝis al Vieno. En 1920 li denove estis elektita parlamentano, en 1922 li iĝis kanoniko, poste prelato. Inter 1930 kaj 1931 li estis ministro pri laboro, poste duonjaron ministro pri religio kaj eduko.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A kamat* (1898)
* *A ker. nemzeti pol. egy éve* (1921)
* *A kat. Népszöv. szükségessége* (1930)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al literoj E, É, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio kun foto
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Por tipo de teatra pupo rigardu la paĝon Gantpupo. Por projekta paĝo legu la artikolon Vikipedio:Gantopupo. Koncerne aliajn signifojn aliru la apartigilon Pupo.* |

 Ŝtrumpetoj
**Ŝtrumpeta marioneto** estas pupo farita el ŝtrumpeto (aŭ simila vesto). Kiam la pupfunkciigisto enigas sian manplaton al la fermita fino de la ŝtrumpeto, tiam la iluzio povas esti kreita ke la marioneto "parolas". La buŝo de la pupo estas formita de la areo en la ŝtrumpeto inter la kalkano kaj la piedfingro, kun la dikfingro de la pupfunkciigisto formanta la makzelon. Kun minimuma uzo, la formo de la palmo tuj formas la formon de buŝo, tamen kelkfoje la buŝo estas remburita per metado de iom rigida felto (ofte kun lango pikita interne).

La ŝtrumpeto estas tute etendita tiel ke ĝi estas sufiĉe longa por kovri la pojnon de la pupfunkciigisto kaj ankaŭ parton de la brako. Ofte la funkciigisto kaŝas sin malantaŭ stando kaj levas sian manon super la stando tiel ke nur la pupo videblas. Tamen multaj ŝtrumpetaj marionetoj alfrontas la spektantaron per pupoj, kaj konversacias kun ili per ventroparolado.

Ŝtrumpetpupo povas esti uzata kiel ŝtrumpo aŭ ŝtrumpeto de iu ajn koloro, kaj povas esti ornamita per diversaj aldonoj por doni al ĝi "personecon", kiel butonoj kudritaj en la okula regiono aŭ feltaj rubandoj kaj pecoj de felto gluitaj al la haroj.

La uzo de ŝtrumpetaj marionetoj oftas por eduki aŭ distri infanojn, kaj ĝi estas populara krea agado en elementaj lernejoj, kiu instruas infanojn fari la marionetojn kaj poste prezenti ilin en muzikaloj aŭ teatraĵoj sursceneigitaj en la lernejo. Ŝtrumpetoj ankaŭ aperas sur porinfanaj televidaj kanaloj tra la mondo. Du oranĝaj ŝtrumpetaj marionetoj nomitaj "Fu" kaj "Fara" helpas en Germanio instrui legadon al infanoj. Marionetfunkciigisto Sherry Lewis (artista nomo de Sonia Phyllis Hurwitz) estis prezentita en ŝia PBS televidekspozicio "Lamb Chop's Play-Along", en kiu ŝi prezentis la karakterojn Lem Chop, Charlie Suss, kaj Fire Pappy.

Vidu ankaŭ
----------

* Envulto
* Manekeno
* Muzeo pri pupdomoj (Erfurt)
* Pupteatro
* Statuo

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Ŝtrumpeta marioneto** en Vikimedia Komunejo
**Banda,** hindie **बांदा**, urdue **باندہ‎‎** estas urbego en norda Barato, en subŝtato Utar-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.

Stacidomo de Banda

Demografio
----------

En 2016 Banda havis 154 428 da loĝantoj kun legopovo 72%, pli alta, ol la landa averaĝo. En la 1990-aj jaroj Banda atingis la internacian klasifikon urbego (pli granda, ol cent mil).

Geografio
---------

Banda situas sur ebenaĵo laŭ flankorivero sur averaĝa alteco de 123 m. super la marnivelo. Fatehpur troviĝas 68, Oraj 104, Kanpur kaj Satna po 114, Prajagraĝo 150, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 164, Ĝansi 177, tutlanda ĉefurbo Delhio 467, Kolkata 878, Mumbajo 1059 kilometrojn (aere) .

Templo

Historio
--------

Banda apartenis al la Maratha Imperio. Inter 1803 kaj 1947 la britoj regis, ĉar en milito ili akiris la regionon.

Ekonomio
--------

Banda estas agrikultura urbo, ĉar la nigra grundo de la distrikto donas kultivaĵojn (milioj, rizoj, kotonoj). Tiu ĉi lasta kultivaĵo ĝuas altan reputacion en la merkato.

Religio
-------

La ĉefa religio en Banda estas hinduismo (78%), poste islamo (21%) kaj aliaj malpli, ol 1%.

Eduko
-----

En Banda agrikultura universitato, medicina kaj inĝeniera altlernejoj, fine teknologia instituto estas la plej gravaj instruejoj.

Lingvoj
-------

En Banda la oficialaj lingvoj estas la hindia, urdua, angla kaj bundela.

Klimato
-------

En Banda averaĝe pluvas jare po 896 mm. En ĉiuj monatoj iomete pluvas, sed precipe inter julio kaj septembro pro la musonoj. La jara averaĝa temperaturo varias inter 19-34 °C.

Trafiko
-------

Banda akceptas trajnojn el Kanpur, Ĝansi kaj Prajagraĝo. Ĉefvojoj kuras el la samaj urboj, sed ankaŭ el Fatehpur, krome ekzistas flankovojoj el la komencaj vilaĝoj. Pontoj, ankaŭ fervoja ponto helpas la trafikon. Enurbe precipe rikiŝoj kaj taksioj liveras la pasaĝerojn. La plej proksima flughaveno funkcias en Kanpur.

Fortikaĵo

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj, precipe hinduaj temploj
* fortikaĵo

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
*"Dek du" alidirektas ĉi tien. Por la jaro, vidu la paĝon 12.*

**Dek du (12)** estas la natura nombro kiu sekvas de 11 kaj antaŭas de 13.

La nombro **12** en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:

* en duuma sistemo : 1100
* en okuma sistemo : 14
* en deksesuma sistemo : **C**

En matematiko
-------------

12 ne estas primo, 12 = 3·2·2.

Dekdulatero estas plurlatero kun 12 lateroj.

Ekzistas dekduedro kiu estas regula pluredro kun 12 edroj.

Ekzistas dekduuma sistemo de prezento de nombroj.

Laŭ skribo
----------

* Ĉina skribo: 十二
* \* Majaa skribo:

Pri la nombro 12
----------------

La atomnumero de magnezio.

Laŭ astrologio estas 12 konstelacioj en la zodiako.

Estas 12 monatoj en la jaro.

Normale estas 12 paroj da ripoj en la homa korpo.

En Eŭropo dekduo historie estis kutima unuo por nombri aĵojn.

En muziko estas notoj 12 por ĉiu dufoja ŝanĝo de frekvenco de la sono.

En brazila folkloro la 12 absolute rilatas al elefanto, sed ĉiuj nombroj finitaj per 12 rilatas al azeno.

Vidu ankaŭ
----------

* Dekduo
* Dekduuma sistemo

* Kategorio 12 (nombro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mária Ilosvay** [iloŝvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ilosvay Mária** estis hungardevena germana operkantisto, (aldo). Ŝia nomo estis en Okcidenta Germanio *Mária von Ilosvay*.

Mária Ilosvay  naskiĝis la 8-an de majo 1913 en Budapeŝto, ŝi mortis la 16-an de junio 1987 en Hamburgo (Okcidenta Germanio).

Biografio
---------

Mária Ilosvay komence lernis kantadon en Reĝa Muzikakademio de Budapeŝto, poste ŝi plulernis en Vieno. Ŝiaj pli gravaj instruistoj estis Laura Hilgermann kaj Mária Budanovits. En 1937 ŝi gajnis la unuan premion en la Internacia Kantado-Konkurso en Vieno, poste ŝi turneis en Usono. En 1940 ŝi aliĝis al Operejo de Hamburgo, sed kiel gastokantisto ŝi estis aŭdebla en Vieno, Bruselo, Amsterdamo kaj Salcburgo. Post 1946 ŝi kantadis en Vieno, Munkeno, Londono, Stuttgart, Milano kaj Nederlando. Inter 1951 kaj 1958 ŝi estis grava kantisto de la Festivalo de Bayreuth. Ŝi estis partoprenanto ankaŭ en festivalo de Edinburgo.

El ŝia repertuaro
-----------------

* Richard Wagner: *Der Ring des Nibelungen* — Erda
* Wolfgang Amadeus Mozart:
	+ *Così fan tutte* – Dorabella
	+ *Die Zauberflöte* – tria damo
* Georges Bizet: *Carmen* — titolrolo
* Giuseppe Verdi:
	+ *Rigoletto* – Maddalena
	+ *Un balo in Maschera* — Ulrica

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto
* anglalingva biografio
**Mária Ivánkay** [ivAnkai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ivánkay Mária** estas hungara surda tablotenisisto, paralimpiano, paralimpika ĉampiono, Sportisto de la nacio. Ŝia geedziĝa nomo estis *Weltner Györgyné* [veltner djordjnE].

Mária Ivánkay naskiĝis la 6-an de februaro 1934 en Bana.

Biografio
---------

Mária Ivánkay lernis en lernejo pri surduloj en Budapeŝto, poste ŝi laboris en fabriko. Ekde 1981 ŝi havis postenojn en la hungara surda asocio. Ŝi multe strebis por akiri ŝoforan licencon, fine ŝi estis la unua en Hungario, kiu akiris ĝin. Ŝi aranĝis 3 jardekojn kursojn pri licencoj al surduloj. Ŝi edziĝis en 1956 kaj naskis filinon, en 2014 ŝi vidviniĝis. Ŝi ricevis kelkajn premiojn.

### Sporta kariero

Mária Ivánkay komence provis plurajn sportojn, fine la tablotenison ekde 1949 en sportklubo de surduloj en la ĉefurbo. Ŝi estis paralimpika ĉampiono okfoje, sed en 1981 ŝi ricevis virusan infekton, tial ŝi finis sian aktivan sportan karieron. Poste ŝi havis postenojn en la hungara surda sporta vivo.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* intervjuo kun foto
* intervjuo kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 820370
 |


* Portalo pri Biografio
**György Ádám Kiss** [djordj kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kiss György Ádám** estas hungara kuntrejnisto, redaktoro.

György Ádám Kiss naskiĝis la 6-an de aŭgusto 1954 en Vecsés.

Biografio
---------

György Ádám Kiss studis logopedio en altlernejo inter 1975-1979, baldaŭ li akiris sociologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1986. Inter 1990-1995 li studis budhismon en Vieno. Inter 1991-1999 li estis ankaŭ redaktoro de psikologia revuo en Budapeŝto. Intertempe en 1992 li establis la unuan hungaran ludejon (teatron). En 2002 li akiris plian kuntrejnistan diplomon en altlernejo en Budapeŝto. Li daŭre estis hungara pioniro de de:Stegreiftheater ekde jam 1974. En 2019 li fondis kuntrejnistan lernejon.

Liaj teatraj agoj
-----------------

* *Lakmusz* (2008)
* *Ha én ezt a klubban egyszer elmesélem!* (2010)
* *Látható nők - Ahol a fényképek is mesélnek* (2015)

Liaj libroj
-----------

* *Playback-színház Magyarországon*
* *Coaching alapok és irányzatok*

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio kun foto
* hungarlingva intervjuo

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio György Ádám Kiss en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759970
 |



* Portalo pri Biografio
**Györgyi Kopekin** [djondji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kopekin Györgyi,** pli bone konata laŭ pseŭdonimo **Georgina Lempkin** estas hungara-germana pornografia aktoro. Ŝiaj aliaj pseŭdonimoj estis *Georgia Lempin*, *Georgia Kist*, *Georgina Evens*, *Tina Samson*, *Görgiy*.

Györgyi Kopekin naskiĝis la 11-an de oktobro 1967 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Kun gepatra permeso aperis kvazaŭnudaj fotoj pri Györgyi Kopekin en revuo en sia aĝo 16. Poste ŝi estis rolanto de la plenkreska distra industrio. En 1991 ŝi estis videbla en hungara filmo, kiu portis tutlandan konatecon. Poste ŝi moviĝis al Germanio, kie estis vasta merkato de tia industrio. Ŝi estis konata pro siaj grandegaj mamoj. Ŝi retiriĝis de la plenkreska filmindustrio en 1996. Ŝi vivas en Germanio, ŝi edziniĝis kaj naskis dufoje.

Ŝiaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* *Hamis a baba* (hungara kina filmo, 1991) - Bögyös Maca, sed ŝia voĉo estis Mariann Kocsis
* multe da germanaj filmoj kaj videoj por plenkreskuloj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 738003
 |



* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Filmo
**Györgyi Lang** [djordji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lang Györgyi** estis hungara aktoro, ŝlagrokantisto (mezosoprano). Ŝia duonpatro estis Károly Mécs.

Györgyi Lang kaj Mariann Falusi
Györgyi Lang naskiĝis la 10-an de majo 1957 en Szeged, ŝi mortis la 20-an de majo 2023.

Biografio
---------

Györgyi Lang devenis el germana (ŝvaba) familio. Li maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1975, iom poste en 1981 ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Ŝia ĉefinstruisto estis Károly Kazimir. Post la diplomo ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Pécs). En 1988 Gábor Presser iniciatis la konatiĝon kun Mariann Falusi, ili estis kvazaŭ ĝemeloj kaj kreis kantistan duopon "PA-DÖ-DŐ". Ili kantis ŝlagrojn kaj eldonis muzikdiskojn. Ŝi malsaniĝis pro multloka sklerozo, tial ŝi trafikas en rulseĝo. Ŝi ricevis premiojn inter 1991-2018. Ŝi estas eksedziniĝinta.

Ŝiaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* William Shakespeare: *Dekdua Nokto aŭ Epifanio : aŭ kiel vi volas* - Viola
* Anton Ĉeĥov: Ĉeriza ĝardeno - Ŝarlotta Ivanovna
* Molière: Tartufo - Dorine
* Dezső Szomory: *Bella* - Mari
* Károly Bakonyi: *Mágnás Miska* - Marcsa

Ŝiaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* ‘‘A Zebegényiek’‘ (1978)
* ‘‘Idő van’‘ (1986)
* ‘‘Ámbár tanár úr’‘ (1998)

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio Györgyi Lang en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 738732
* LCCN: n2023029163
* MBA: b625e0b1-3476-41be-9355-c96f56d29ec8
 |



* Portalo pri Biografio
Panoramo de Györköny
Panoramo de Györköny
Panoramo de Györköny
Panoramo de Györköny
**Györköny** (djorkonj), germane **Jerking** estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda Transdanubio**, en departemento Tolna, en subregiono de Paks. La historia germana nomo estis **Jörging**.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 31,6  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.6342/18.6992
* Loĝantaro: 1030
* Poŝtkodo: 7045
* Telefonprefikso: 75

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo. Simontornya troviĝas 21, Paks 19 km-ojn for.

Historio
--------

Pli frue romianoj loĝis en Györköny. La unua mencio devenis el la 13-a jarcento. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, poste germanoj refondis ĝin en 1718. Iliaj posteuloj estis deportitaj al Germanio post la 2-a mondmilito.

Vilaĝservoj etas aŭtonomio de germanoj, biblioteko, kulturdomo, interretejo, kuracejo, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* Luterana preĝejo (Györköny) de 1796, en 1930 renovigita
* muzeo (Dorfmuseum) pri vivo de germaneco
* pli ol 300 da vinkeloj laŭvice
* gastejo nomata Venturus (moderna, tamen kun malnovaj germanaj mebloj)

Famuloj
-------

* en la vilaĝo naskiĝis verkisto Lajos Tolnai

Ĝemelkomunumoj
--------------

* Germanio Eckartsweier, Germanio
* Germanio Willstätt, Germanio

* Kategorio Györköny en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Győző Duró** [djOzO durO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Duró Győző** estas hungara dramaturgo, universitata instruisto.

Győző Duró  naskiĝis la 5-an de septembro 1953 en Nagykanizsa.

Biografio
---------

Győző Duró frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Scienca Universitato József Attila, sed li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1978. Jam dum la studentaj jaroj li aliĝis al la amatora universitata teatra trupo, eĉ inter 1977-1978 li estis lektoro de Teatro Szigligeti (Szolnok) (post la diplomo dramaturgo). Inter 1979-1982 li estis dramaturgo de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste li aliĝis al la fondinta trupo de Teatro Katona József. Inter 1987-1989 li studis la azian teatron helpe de stipendio en Tokio. Baldaŭ li estis dramaturgo de Teatro Petőfi (Veszprém), Teatro Csokonai (Debrecen) (1993-2001), Nova Teatro (Budapeŝto) (1994-1998). En 2002 li akiris sciencan gradon DLA. Ekde 2008 li estas dramaturgo de Teatro Weöres Sándor.

Jam ekde 1980 li instruas en Hungara Belarta Altlernejo, en 2002 li atingis la instruan rangon docento. Li instruas ankaŭ en Teatra kaj Filma Altlernejo inter 1990-1997 kaj ekde 2005. Li ricevis premiojn en 1972, 1991 kaj 1994.

Liaj libroj
-----------

* Kokubu: *A japán színház* (La japana teatro), (1984)
* Nakamura: *Kabuki az öltözőben és a színpadon* (1992)
* *Dramaturgiai olvasókönyv* (kun iu alia, 1993)

Elektitaj dramaturgaĵoj
-----------------------

* William Shakespeare:
	+ Kiel plaĉas al vi (1983)
	+ *Troilus kaj Cressida* (1980)
* Molière: *Don Juan*
* Henrik Ibsen: *Hedda Gabler* (1994)
* Wolfgang Amadeus Mozart: La geedziĝo de Figaro (1996)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2017-03-30 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
**Pancrudo** [panKRUdo] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo. La loknomo *Pancrudo* estas komprenebla kiel *Nebakita Pano*.

La municipa teritorio de Pancrudo inkludas la loĝlokojn Cervera del Rincón, Cuevas de Portalrubio, Pancrudo kaj Portalrubio.

Geografio
---------

Submunicipo Portalrubio.
Ĝi estas je 53 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri nordaj, tiu centra nome N-420 venas laŭ la valo de la rivero Alfambra. Laŭ tiu vojvalo kaj la ŝoseo A-1510, Pancrudo estas la oka plej proksima municipo al la ĉefurbo inter Rillo (sude) kaj submunicipoj (norde). La municipa teritorio estas trapasata de la nacia ŝoseo N-211 inter la km 143 kaj 146, kiu trapasas ankaŭ la montopasejon Mínguez (1253 m), krom de la regiona ŝoseo A-1510, kiu komunikas kun Rillo, kaj la lokaj ŝoseoj TE-08, kiuj konektas kun Utrillas, kaj TE-10, kiu konektas kun Alpeñés. 

La orografio de la municipo estas markita de la valo de rivero Pancrudo kaj la neregula tereno kiu ĉirkaŭas ĝin, pere de nombraj ravinoj kiuj enfluas en la riveron. La loĝloko mem kuŝas je 1233 msm.​ 

La municipa teritorio limas jene:


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| *Nordokcidente:* Torre los Negros kaj Torrecilla del Rebollar | *Norde:* Fuenferrada | *Nordoriente:* Vivel del Río Martín kaj Martín del Río |
| *Okcidente:* Alpeñés kaj Cosa |  | *Oriente:* Martín del Río, Utrillas kaj Rillo |
| *Sudokcidente:* Lidón | *Sude:* Rillo | *Sudoriente:* Rillo |

Historio
--------

La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj. 

En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, tiu loko sendependiĝis disde Daroca, kaj ekformis parton de la komunumo *Sesma de Barrachina* en la komunumaro *Comunidad de Aldeas de Daroca*, ĝis ties dissolvo en 1838.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj), brutobredado (ŝafoj) kaj turismo; iam estis minado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Pancrudo oni malaltiĝis ĝis nunaj 92 loĝantoj.

Vizitindaĵoj estas preĝejo, kaj la urbodomo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

1. ↑   «Instituto Geográfico Nacional».. Arkivita el la originalo je 2021-04-18. Alirita 2022-10-05.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797563
 |
Koordinatoj: 49° 54′ 27″ N 17° 19′ 43″ O﻿ / ﻿49.90750 °N, 17.32861 °O﻿ / 49.90750; 17.32861 (mapo)

**Albrechtice u Rýmařova** (devene nur *Albrechtice*, germane *Olbersdorf*) antaŭe ankaŭ nomata **Helvíkov**, estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Břidličná en distrikto Bruntál. Ĝi troviĝas oriente de Rýmařov. Vivas ĉi tie 35 loĝantoj (2021).

**Albrechtice u Rýmařova** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,79 km².

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1317. En la jaro 1930 la municipo havis 315 loĝantoj, post ellandigo de la germana loĝantaro ĝi preskaŭ tute pereis. Hodiaŭ ĝi estas administra konsisto de urbo Břidličná. Meze de la vilaĝo situas surkreskinta baroka preĝejo kun torso de tombejo. Apud ruino de paroĥo situas eksa lernejo. Proksime de vojo al la preĝejo estas malgranda malfermita kapeleto. Konstruareo estas drame meldensiĝinta, kreas ĝin kutime domete reguligitaj restaĵoj de domoj kaj kelke da privataj agrikulturistoj, dediĉantaj sin precipe al bredado sur paŝtejoj en la ĉirkaŭaĵo.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 448 |
| 1880 | 411 |
| 1890 | 383 |
| 1900 | 345 |
| 1910 | 315 |
| 1921 | 279 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 315 |
| 1950 | 151 |
| 1961 | 173 |
| 1970 | 96 |
| 1980 | 47 |
| 1991 | 24 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 42 |
| 2011 | 33 |
| 2021 | 35 |

En Albrechtice u Rýmařova estas registritaj 39 adresoj: ĉiuj daŭraj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 35 domoj, el tio 14 daŭre loĝigitaj.

Fotogalerio
-----------

* Albrechtice u Rýmařova
* Malnova domoMalnova domo
* LernejoLernejo
* GarbejoGarbejo
* PreĝejoPreĝejo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Břidličná (3) |
| --- |
| Albrechtice u Rýmařova ~ Břidličná ~ Vajglov |

 |
**Albulo** (en la germana lingvo: **Albula**; en la romanĉa lingvo: **Alvra**) estas rivero en Kantono Grizono. Ĝi estas la plej grava alfluanto de la Malantaŭa Rejno.

Datumoj pri la rivero
---------------------

Albulo havas longecon de 39,9 km. Se oni mezuras kune kun ĝia ĉefa alfluanto Landwasser ĝia tuta longeco estas 59 km. Ĝia akvokolekta baseno etendiĝas sur areo de 950 km². De la tuta akvokoleta areo 1,05% estas glaĉeroj. La averaĝa akvofluo en la mezurejo Tiefencastel dum la jaro 2010 estis 15,3 m³/sekundo. La minimuma averaĝa akvofluo estis mezurita dum februaro kun 4,83 m³/sekundo. La maksimuma akvofluo mezurita en la jaro 2010 estis 84,0 m³/sekundo la 12-an de junio.
La unua dokumenta mencio de la rivero Albulo datiĝas el la jaro 1349 kiel *Ilbelle*.

Geografio
---------

La fonto de Albulo situas sub la Albulopasejo ĉe alteco de 2304 m s.m. ĉe la 46° 34′ 18″ N 7° 48′ 34″ O﻿ / ﻿46.57167 °N, 7.80944 °O﻿ / 46.57167; 7.80944 (mapo)Koordinatoj: 46° 34′ 18″ N 7° 48′ 34″ O﻿ / ﻿46.57167 °N, 7.80944 °O﻿ / 46.57167; 7.80944 (mapo) sur la teritorio de la komunumo Bergün. Post la fonto la rivero fluas nordokcidenten al Filisur, kie al ĝi alfluas de oriento la rivero Landwasser, venante de Davos. Fakte laŭ longeco kaj akvovluo Landwasser estas pligranda ol Albulo, kaj tial la plua rivero devintus fakte nomiĝis Landwasser. La riverfluo nun turniĝas okcidenten kaj trafluas la komunumoj Alvaneu kaj Surava. En Tiefencastel al Albulo de sudo alfluas Julio, kiu fontas norde de Juliopasejo. Post Tiefencastel la rivero formas la limon inter Alvaschein kaj Stierva. Tiam ĝi pasas la sudan pinton de Vaz/Obervaz kaj formas poste ties limon kun Mutten. Tiam la rivero formas la limon de Sils en Domleschg sude kaj Scharans norde. Fine ĝi sude de Fürstenau alfluas al Malantaŭa Rejno.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Mezurvaloroj de la stacio Tiefencastel en la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Medio Arkivigite je 2010-09-24 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Fonto: *Jürg Simonett*: *Albulo* en *Historia Leksikono de Svislando* (2001-06-06)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Albulo (rivero) en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Hidrologiaj datumoj pri Albulo en la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Medio Arkivigite je 2010-09-24 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Albulo (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Savai Madhopur**, laŭ (hindie **सवाई माधोपुर**) estas urbego kaj municipo en Barato, en subŝtato Raĝastano, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.

Malnova loĝkvartalo
Tribunalo

Demografio
----------

Savai Madhopur havis populacion de 121 106 en 2011 kun legopovo de 80%, kiu estas signife pli alta, ol la nacia averaĝo.

Geografio
---------

Savai Madhopur situas sur malaltaj montoj 421 metrojn super la marnivelo. Tonk (Raĝastano) troviĝas 59, Gangapur (Savai Madhopur) 63, Bundi 96, Baran (Barato) 104, Kota (Raĝastano) 105, subŝtata ĉefurbo Ĝajpuro 115, Ŝivpuri 146, tutlanda ĉefurbo Delhio 303, Ĝodpur 334, tutlanda ĉefurbo Delhio 447, Mumbajo 864, Kolkato 1276 kilometrojn (aere) .

Ĝajnisma preĝejo

Historio
--------

Savai Madhopur estis konstruita ekde 1763 kiel laŭplana urbo fare de maharaĝo de Ĝajppuro. La loknomo gardas nomon de la maharaĝo.

Ekonomio
--------

Ekonomio de Savai Madhopur konsistas precipe el agrikulturo kaj turismo, dum mankas grandaj industriaj fabrikoj. Ekde 1985 oni kultivas gujavojn, post jardekoj tio estas kvazaŭ ĉefprodukto. La ideala turista sezono estas de novembro ĝis majo.

Lingvoj
-------

En Savai Madhopur la oficialaj lingvoj estas la hindia, angla kaj en:Dhundari language (dialekto de en:Rajasthani languages).

Eduko
-----

En Savai Madhopur kelkaj altlernejoj funkcias.

Religioj
--------

En Savai Madhopur plejparto de la populacio estas hinduoj (75%), krome islamanoj (20%), ĝajnistoj (iom pli, ol 4%), kristanoj, sikoj malpli 0,5%.

Klimato
-------

Savai Madhopur situas en subtropiko. Jare pluvas averaĝe po 745 mm. Inter junio-oktobro ofte pluvas pro la musonoj, en la ceteraj monatoj nur apenaŭ pluvas. La averaĝa temperaturo varias inter 18-33 °C.

Stacidomo

Trafiko
-------

Al Savai Madhopur venas 3 fervojaj linioj rekte el Gangapur, Kota kaj Ĝajpuro, krome 6 vojoj el ĉiuj direktoj. Loke ekzistas flughaveno, tamen uzata por eksterordinare, la plej proksima flughaveno funkcias en Ĝajpuro.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* Nacia Parko (de julio ĝis decembro estas fermita) kun fortikaĵo
* naturhistoria muzeo
* foiroj kaj festivaloj

Fontoj
------

* WikiTrans

* MuzeoMuzeo
* TemploTemplo
* FortikaĵoFortikaĵo
skizo de la Rudelsburg kun kolfosaĵo (Germanujo)(D= kolfosaĵo)
**Kolfosaĵo** estas la nomo de artefarita burgfosaĵo, kiu ne ĉirkaŭas komplete burgon, sed nur baras la vojon al la burgo, kiu ne estas protektita per natura obstaklo. Ĝi estas grava parto de la defenda sistema de multaj montburgoj.

Origine la esprimo *kolfosaĵo* estas uzata nur por spronburgoj. Tiuj burgoj estas protektataj pro ilia situo de tri flankoj sur akraj deklivoj. Sukcesa atako povis okazi nur de la monta flanko. Apartigo de la burgo de la montdorso okazis el praktikaj kialoj ĉiam ĉe la plej mallarĝa loko de la montsprono, la tiel nomata „botelkolo". La burgo nur povas esti atingata trans levponto.

L-forma kolponto de la burgo Csobánc (Hungarujo)
Hodiaŭ oni uzas ankaŭ la esprimon kolfosaĵon por okazo ke la burgo havas ĉe du flankoj profundan sekfosaĵon kaj ili estas protektataj de la aliaj flankoj per akraj deklivoj. Dum la jaroj la iamaj kolfosaĵoj estas kovrataj de arboj kaj arbustoj kaj apenaŭ videblas.

Ekzemploj de burgoj kun kolfosaĵoj estas la burgo Liebenstein, la kastelo Rochlitz, la burgo Kriebstein kaj la burgo Isenburg.

Literaturo
----------

* Horst Wolfgang Böhme, Reinhard Friedrich, Barbara Schock-Werner (Eld.): *Wörterbuch der Burgen, Schlösser und Festungen*. Reclam, Stuttgart 2004, ISBN 3-15-010547-1, S. 145–146.
* Friedrich-Wilhelm Krahe: *Burgen des deutschen Mittelalters. Grundriss-Lexikon*. Flechsig, Würzburg 2000, ISBN 3-88189-360-1, S. 24.

* Kategorio Kolfosaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
52° 16′ 56″ N 34° 20′ 30″ O﻿ / ﻿52.28222 °N, 34.34167 °O﻿ / 52.28222; 34.34167 (mapo)

Bazilo Ŝujskij
Falsa Demetrio la 1-a
**Batalo ĉe Dobriniĉi** (ruse Добрыничи) (nun Dobrunj, Suzemka distrikto, Brjanska provinco, Rusio) inter armeo de la Rusa Carlando kaj milittrupoj de Falsa Demetrio la 1-a okazinta la 21-an de januaro 1605 dum la Granda Malordo (Rusio), en kiu venkis reprezentantoj de tiama moskva registaro sub gvido de princo Fjodor Mstislavskij kaj militestro (estonta caro) Bazilo la 4-a Ŝujskij (Rusio).

Oktobre de 1604 armeo de Falsa Demetrio, kiu pretendis la rusian tronon, invadis en Rusion. Neniu preskaŭ ne rezistis, ĉar tiea loĝantaro multe suferis pro regado de caro Boris Godunov kaj atendis plibonigon de sia stato pro la nova potenculo, "carido Demetrio".

Komence de januaro 1605 la invadintoj atingis antikvan urbon Sevsk situantan sur ambaŭ bordoj de Sev rivero. La cara armeo kampis en vilaĝo Dobriniĉi situanta je 35 km apud maldekstra bordo de sama rivero.

Atakon kontraŭ rusaj regimentoj estris Falsa Demetrio mem. Kune kun sia gvidanto rajdis 400 poloj kaj 2000 kozakoj. Ties unua bato de la kavalerio kontribuis al la sukceso - ĝi povis dispeli la dekstran flankon de la rusa pozicio.

Tamen, kiam la atakintoj turniĝis kaj provis plu superi ilin renkontis kuna salva pafado de fuziloj kaj kanonoj rezultiginta plenan venkon. La infanterio estis ĉirkaŭigita kaj mortigita. Restaĵoj de la kavalerio fuĝis al la limo. Dum retiriĝo estis vundita ĉevalo de Falsa Demetrio kaj li preskaŭ estis kaptita. Tiam pereis ĉirkaŭ 7 000 invadintoj kaj 5 000 defendintoj.

Ĉi-venko estis grava kaj signifplena, sed ĝi ne haltigis la invadon. Moskvo, ĉefurbo de Rusio, estis okupita kaj la 30-an de julio 1605 Falsa Demetrio estis kronita kiel caro Dmitrij Ivanoviĉ.

Omaĝe al la 400-a datreveno de la batalo en 2005 oni establis la lignan kapelon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2017-10-09 per la retarkivo Wayback Machine historio ruse
* Kapelo
* [*rompita ligilo*] mapo
* Dobriniĉi ruse
* ] Militaj agoj de Moskva Carlando ruse
* ilustraĵoj
**Mária Chilf,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Chilf Mária** estas hungara pentristo, altlerneja instruisto.

Mária Chilf  naskiĝis la 10-an de majo 1966 en Târgu Mureș (Rumanio).

Biografio
---------

Mária Chilf apartenis al la hungara minoritato en Rumanio, sed ŝi translokiĝis al Hungario. Ŝi debutis en ekspozicio en 1990, ŝi havis stipendiojn en Napolo (1991), Bonn, Amsterdamo kaj Novjorko (1995), Stuttgart (1996), Romo (1997), Berlino (1998). Intertempe ŝi akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1995. Ŝia plej grava instruisto estis Dóra Maurer. En la jaroj 1997 kaj 1998 ŝi lernis en Hochschule der Künste (Berlino). En 2007 ŝi akiris sciencan gradon DLA en Hungara Belarta Universitato. Inter 2004-2006 kaj ekde 2009 ŝi estas asistanto en la menciita universitato. Ŝi ricevis premion en 2005.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Budapeŝto (1990, 1995, 2002)
* Stuttgart (1996-1997)
* Berlino, Vieno (1999)
* 2000 Cluj (2000)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Cím nélkül (1998)
* Testünk belső titkai (2003)
* Vendégmunkások (2010)
* Tranzitory Objects (2014)
* Üvegház

Ŝiaj libroj
-----------

* Recep(t)ció-kollage (2002)
* A mélység periszkópja (2009)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva aprezo kun foto
* franclingva biografio kun bildoj
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
**Campo Real** (aragone *Campo Reyal*, (Reĝa Kampo)) estas koloniiga urbo kreita de la *Nacia Instituto pri Koloniigo* inter la jaroj 1959 kaj 1963. Ĝi estas en la distrikto de Sos del Rey Católico, situanta en la komarko Cinco Villas, en la provinco Zaragozo, Aragono, Hispanio.

Ĝi havis 22 loĝantojn en la jaro 2021. *Campo Real* estas la nura loko de koloniigo en la municipo Sos del Rey Católico.

Geografio
---------

Ĝi situas sur ebenaĵo, kiu limas kun la komunumo "Sangüesa" (Navaro). Ĝi estas je distanco de 120 km de Zaragozo, situante je altitudo de 650 m super la marnivelo.

En 1999 ĝi havis 22 loĝantojn. 

Campo Real estas eminente agrikultura vilaĝo, kie abundas ĉefe tritiko, hordeo, maizo, kolzo kaj sunfloro kultivaĵoj. 

Estas proporcio de po unu rikoltmaŝino por loĝanto, kio donas ideon pri la graveco de la primara sektoro en la areo.

Historio
--------

Ekzistas grava arkeologia ejo en la loko kun elstaraj restaĵoj de romiaj tempoj. 

En la nuna loko de *Campo Real* ekzistis mezepoka urbeto kun reĝaj privilegioj nomita "El Reyal" aŭ El Real.  La nuna nomo venas de tiu malnova mezepoka vilaĝeto en la areo, kio estis reĝa posedaĵo.

Monumentoj
----------

Preĝejo de *San José Obrero de Campo Real*, moderna preĝejo dediĉita al sankta Jozefo. Oni konstruis ĝin dum la 20-a jarcento, kaj estas la nura preĝejo de la loko. Ĝi apartenas al diocezo de "Jaca".

Festoj
------

Oni celebras la patronajn festojn la 1-an de majo, ĉar estas la tago de ĝia patrono, "Sankta Jozefo, la laboristo". La centra ago estas komuna aperitivo, kiu okazas ĉe la pordo de la preĝejo. Unu el la ĉefaj distraĵoj, precipe dumsomere, estas promeni ĝis la vojkruciĝo de la ĉefŝoseo kaj reveni al urbeto.

Vidu ankaŭ
----------

* Campo Real (Reĝa Kampo) estas hispana municipo de la Madrida Regiono.
* Aragona regioneto Cinco Villas.

Referencoj
----------

1. ↑  Marcelino Cortés Valenciano, *Toponimia de las Cinco Villas de Aragón*. Institución Fernando el Católico, 2010.
2. ↑
3. ↑
4. 1 2
5. ↑  Ana Isabel Lapeña Paúl: *Salvatierra de Escá: Una aproximación a su historia y patrimonio artístico*. Deputación Provincial de Zaragoza, 2009. pp 155-156.
6. ↑
7. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 804918
 |
**Albrecht KRONENBERGER** (naskiĝis la 21-an de januaro 1940 en Würzburg, Germanio) estas unu el la tri redaktoroj de la preĝ- kaj kantlibro ADORU - Ekumena Diserva Libro.

Li kiel junulo loĝis en la Palatinataj urboj Pirmasens kaj Germersheim. Filozofion kaj katolikan teologion li studis en Eichstätt (Bavario), Frankfurt (Hesio) kaj Speyer, kie li en 1966 ordiniĝis katolika sacerdoto. Post deĵorado kiel vikario en Frankenthal kaj Bellheim, li laboris de 1969 ĝis 2002 kiel gimnazia instruisto (lasta titolo: supera studkonsilisto) pri religio en Neustadt an der Weinstraße, kie li ankaŭ post sia pensiiĝo vivas.

Mallonge post sia esperantistiĝo fine de la 80-aj jaroj li komencis aktivi per instruado de Esperanto en sia lernejo kaj per celebrado de esperantlingvaj mesoj kadre de Esperanto-aranĝoj kaj en la katedralo de Speyer (ĉiun duan monaton ekde aŭtuno 1991). En 1991 li ankaŭ kunfondis la Laborunuiĝon de IKUE en la diocezo Speyer, kiu ricevis la oficialan agnoskon kaj aprobon de la episkopo de Speyer. Li estas membro de UEA, GEA, SEL, Esperanto-Ligo Kurpfalz, Freundeskreis Villingen-Schwenningen, AIS, OSIEK, ILEI, IKUE kaj KELI.

Albrecht Kronenberger redaktis la 1 472-paĝan libron ADORU kune kun Adolf Burkhardt kaj Bernhard Eichkorn. Li kompostis ĉiujn ĝiajn tekstojn kaj muziknotojn per sia komputilo kaj mem verkis multajn tekstojn kaj kelkajn melodiojn. La triopo pro ADORU ricevis en 2002 la FAME-premion (kulturpremio de la urbo Aalen kaj de la FAME-fondaĵo).

En la unuaj jaroj de la tria jarmilo li redaktis la novan eldonon de la esperanta Biblio, kiu aperis en 2006. Ekde 2007 li enmetis ĉiujn latinajn brevier-himnojn en Vikifonton; multajn el ili li mem tradukis. "Kantoj post ADORU", speciala kajero de Espero Katolika (numero 1-3/2009), estas de li iniciita kaj aranĝita. Komence de 2009 li, kune kun Marius Gibbels, survojigis la gigantan projekton de-eo *(Projekt Deutsch-Esperanto)*, por ke estiĝu en la venontaj 50 aŭ 100 jaroj kompleta germana-esperanta reta vortaro.

La plej disvastiĝinta germanlingva eklezia kantlibro "Gotteslob" mencias Albrecht Kronenberger kiel komponiston de Gloro-Himno (n-ro 455).

* Kategorio Albrecht Kronenberger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Albrecht Maxmilián la 1-a grafo Desfours** (respektive *Desfours du Mont et Athienville*) (la 3-a de aŭgusto 1629 kastelo Hrubý Rohozec – la 15-a de januaro 1683 Prago) estis nobelo el lorena familio Desfoursoj ekloĝinta en Bohemio. En armeo li atingis rangon de generalo, en siaj bienoj en norda Bohemio li faris koloniigon de ĝis nun neenloĝigitaj regionoj de Jizera montaro (Albrechtice v Jizerských horách, Desná/Dessendorf, antaŭe Desfoursdorf)

La vivo
-------

Familia galerio de Desfoursoj en libroŝranko de kastelo Hrubý Rohozec, meze portreto de Albrecht Maxmilián la 1-a
Kastela kapelo de La plej sankta Triunuo en Hrubý Rohozec fondita fare de la dua edzino de Albrecht Maxmilián la 1-a
Li naskiĝis en la kastelo Hrubý Rohozec mallongtempe post tio, kiam akiris ĝin lia patro Mikuláš Desfours, lia baptopatro estis Albrecht z Valdštejna. Ekde la junaĝo li deĵoris en la armeo, en kiu li fine atingis rangon de generalo, respektive generala vaĥtmajstro (1679), krom tio li estis imperiestra ĉambelano, sekreta konsilanto kaj plu ĵuriano de landa kaj ĉambela juĝejo en Ĉeĥa reĝlando. Pro la meritoj estis al li en la jaro 1674 plibonigita blazono.

Tabulo devene kovranta tombon de Albrecht Maxmilián sankta Salvatoro, en la jaro 1856 transŝovita en Hrubý Rohozec
Post la patro li heredis senjorujojn Hrubý Rohozec, Semily, Malá Skála kaj pluajn bienojn, post formortinta lorena branĉo li proprumis ankaŭ posedaĵon en Loreno (Athienville). El Hrubý Rohozec li kreis fideikomison konfirmita de imperiestro Leopoldo la 1-a (1678), por pli junaj filoj estis destinitaj bienoj Malá Skála kaj Semily. Li subtenis rekatoligon, en kies sekvo el lia senjorujo foriris pli ol 2 500 personoj, sed li meritis pri loĝigado de Jizera montaro, lian nomon portas Albrechtice v Jizerských horách kaj Maxov (hodiaŭ konsisto de municipo Josefův Důl).

Familio
-------

Li estis dufoje edziĝinta, unuafoje li edziĝis en Vieno en la jaro 1651 kun Anna Serafína von Wolkenstein-Rodenegg (1622–1663), lia dua edzino estis ekde la jaro 1663 Marie Polyxena ze Schönfeldu (1641–1697). El ambaŭ geedzecoj li havis sume 23 infanojn, sed plimulto el ili (precipe el la unua geedzeco) mortis en infanaĝo. El la dua geedzeco ĝisvivis plenkreskan aĝon tri filoj, kiuj fondis familiajn branĉojn de Rohozec (Albrecht Maxmilián la 2-a), de Malá Skála (Matyáš Václav) kaj de Semily (Ferdinand Magnus). Por la neplenkreskaj filoj gvidis kuratoran administradon la dua edzino Marie Polyxena, kiu lasis establi kastelan kapelon de La plej sankta Triunuo en Hrubý Rohozec kaj enla jaro 1691 ŝi fondis municipon Desfoursdorf (nun Desná).

Literaturo
----------

* Koblasa, Pavel: Rodina Desfours-Walderode a její državy v Čechách; Rodopisná revue, 2009
* Weiss, Petr: Hrubý Rohozec a rody Des Fours a Des Fours Walderode; Národní památkový ústav Liberec, 2012 (ISBN 978-80-87275-61-0)

* Kategorio Albrecht Maxmilián la 1-a Desfours en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
El nordo kaj maldekstro: viole, Tierra de Campos; flave, Montes Torozos; helblue, Campiña del Pisuerga; ruĝe, Páramos del Esgueva; oranĝe, Tierra del Vino; verde, *Tierra de Pinares*; malhelblue, *Campo de Peñafiel*; blanke, *Tierra de Medina*.
***Campo de Peñafiel*** (Kamparo de Peñafiel), estas unu el ok komarkoj de la provinco Valadolido en regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ne estas klara komarka divido firmigita je oficiala nivelo. Tamen, ja estas historiaj komarkoj pli malpli enradikigitaj kiuj enhavas municipojn, submunicipojn kaj loĝejajn areojn kiuj unuiĝas por la administrado de komunaj servoj kiel tiu de rubokolektado, purigado kaj sanservoj. La komarko *Campo de Peñafiel* de la provinco Valadolido estas limigita norde per la komarko *Páramos del Esgueva*, okcidente per *Tierra de Pinares*, sude per la provinco Segovio kaj oriente per la provinco Burgoso.

Municipoj
---------

Kastelo de Peñafiel, komarka ĉefurbo.

* Bahabón
* Bocos de Duero
* Campaspero
* Canalejas de Peñafiel
* Castrillo de Duero
* Cogeces del Monte
* Corrales de Duero
* Curiel de Duero
* Fompedraza
* Langayo
* Manzanillo
* Pesquera de Duero
* Olmos de Peñafiel
* Peñafiel (inklude Aldeayuso, Mélida kaj Padilla de Duero)
* Piñel de Abajo
* Piñel de Arriba
* Quintanilla de Arriba
* Quintanilla de Onésimo
* Rábano
* Roturas
* San Llorente
* Torrescárcela
* Torre de Peñafiel (inklude Molpeceres)
* Valbuena de Duero (inklude San Bernardo)
* Valdearcos de la Vega.

Vidu ankaŭ
----------

* Provinco Valadolido
* Municipoj de la provinco Valadolido


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765849
 |