recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Øravík** aŭ **Ørðavík** (prononco [ˈøːɹavʊik]; dane: *Ørdevig*) estas vilaĝo sur Ferooj, sur la okcidenta bordo de Suðuroy. Ĝi havis 40 loĝantojn en 2007 kaj apartenas al komunumo Tvøroyi.

Øravík
Interkrutejo "Gálgagjógv" (Pendumila interkrutejo).
Tjaldavíkshólmur ĉe Øravík
Øravík situas xce la suda bordo de Trongisvágsfjørður.

Øravík estas malnova vilaĝo, kiu pro ties centra situo de la insulo servis por kunsidoj sur Suðuroy. Fakte la kunsidoj estis en *Uppi millum Stovur*, ĉ. 2 km okcidente de la vilaĝo.

La golfo, kiu situas ĉe Øravík, havas la saman nomon, dum la terkolo sur la norda paĝo estas nomata *Gálgatangi*. Ĝi estas nomata laŭ pendumilo, kiu staris iam tie, kaj kie oni ekzekutis homojn. Rekte ĉe la maro troviĝas ankaŭ la vidinda interkrutejo "Gálgagjógv" (Pendumila interkrutejo), je kio atentigas memortabulo sur la strato. En okazo de ekzekuto, oni etendigis trabon super la interkrutejo, tie la ekzekutatoj pendis rekte super la maro.

La plej proksima golfo estas *Tjaldavík* sur la interna flanko de la 7,5 hektarojn granda Tjaldavíkshólmur, unu de la 11 insuletoj (holmoj) de Ferooj. Dum la popolaj kunsidoj („Suðuroyarting") oni tie starigis tendojn. Tiuj tendoj estas nomataj en la feroa lingvo „tjald", de tiu la nomo de la golfo kaj la insuleto. Tjaldavíkshólmur apartenas administre al sude najbara vilaĝo Hov. La insuleto povas vivteni maks. dek ŝafojn.

* Øravík en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Øravík en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

61.536111111111-6.8086111111111Koordinatoj: 61° 32′ N, 6° 49′ U (mapo)
sinagogo en Kafarnao el la 3-a aŭ 4-a jarcento
detalo de la ĉi-supra sinagogo
**Kafarnao** - en diversaj lingvoj latinliterigata ankaŭ *Kafarnaum, Kapernaum* kaj *Kapharnaum* (hebree : כְפַר נָחוּם *Kfar Naĥum*, „vilaĝo de Naĥum") estis vilaĝo de fiŝistoj en la regiono Galileo en la nordo de Izraelo. Ĝi situis ĉe la norda bordo de la lago Kineret, proksimume 2,5 kilometrojn oriente de la loĝloko *Tabgha* kaj 15 kilmetrojn norde de la urbo Tiberiado, flanke de la romia vojo *Via Maris* ("mara vojo").

En la Nova Testamento la loko menciiĝas plurloke kiel agejo de Jesuo Kristo. Proksime ankaŭ lokiĝis la monto, sur kiu li faris sian Surmontan Paroladon.

Bibliaj mencioj
---------------

Kafarnao en la evangelioj havas gravan rolon kiel loko de loĝado kaj agado de Jesuo Kristo:

*Kaj aŭdinte, ke Johano estas arestita, li foriris en Galileon, kaj lasinte Nazareton, li venis al kaj loĝis en Kafarnao apudmara, en la limoj de Zebulon kaj Naftali.* (evangelio laŭ Mateo 4, 12–13)
*Kaj kiam li eniris en Kafarnaon, venis al li centrestro, petante lin, kaj dirante: Sinjoro, mia knabo kuŝas paralizulo en la domo, kaj terure suferas. Kaj li diris al li: Mi venos kaj sanigos lin. [...]* (evangelio laŭ Mateo 8, 5 kaj sekvaj)
El la fiŝista vilaĝo devenis pluraj el la disĉiploj de Jesuo: la du fratoparoj Simono Petro kaj Sankta Andreo, kaj Jakobo la pli aĝa kaj Sankta Johano la Evangeliisto, la filoj de Zebedeo, krome la impostkolektisto Levi, poste nomata Sankta Mateo la Evangeliisto.

Laŭ la evangelio laŭ Marko ( Mk 1 11-28) Jesuo komence de sia publika agado instruis en la sinagogo de Kafarnao, kie li laŭ Marko dumtempe loĝis en la domo de Petro. Laŭ la mirakla pliigo de pano, kiun oni poste supozis esti en la areo de la loĝloko Tabgha, Jesuo laŭ la evangelio laŭ Johano (Joh 6 22-59) en la sinagogo de Kafarnao instruis la homojn pri la "ĉiela pano".

*Kiam do la homamaso vidis, ke Jesuo ne estas tie, nek liaj disĉiploj, ili ankaŭ eniris la ŝipetojn kaj veturis al Kafarnao, serĉante Jesuon, Kaj trovinte lin trans la maro [la lago Kineret], ili diris al li: Rabeno, kiam vi venis ĉi tien? Jesuo respondis al ili kaj diris: Vere, vere, mi diras al vi: Vi min serĉas, ne ĉar vi vidis signojn, sed ĉar vi manĝis el la panoj kaj satiĝis. Laboru ne por la pereema nutraĵo, sed por la nutraĵo, kiu restas ĝis eterna vivo [...]* (evangelio laŭ Johano 6 24 kaj sekvaj)

Notoj
-----

1. ↑  *Kapernaum* ankaŭ en la esperantlingva Londona Biblio de 1926 estas la nomo de la loko (eldono de la Brita kaj Alilanda Biblia Societo Londono kun la Nacia Biblia Societo de Skotlando en Edinburgo)

* Kafarnao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kafarnao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
North Sea Jazz Rotterdam
Miles Davis je la *North Sea Jazz Festival* en 1985
La **North Sea Jazz Festival** aŭ **Norda-Mara Ĵaz-Festivalo** okazas ekde 1976 en Hago, Nederlando. En 2006 ĝi translokiĝis al Roterdamo. Intertempe ĝi apartenas al la plej famaj kaj grandaj ĵazfestivaloj de la mondo.

Historio
--------

Fondinto de ĉi tiu ĵazfestivalo estas la nederlanda antaŭeniganto de ĵazo, Paul Acket, (1922–1992). Li komencis labori kiel muzikeldonisto de revuoj kiel *Luister*, *Popfoto* kaj *Muziek Expres*. Per la gigantaj profitoj de iliaj vendoj en 1974 li financis sian ĵazfestivalon, kiu malfermiĝis julion de 1976 en la kongresejo je Hago. Jam tiam kunvenis 9000 vizitantoj.

La muzika eventego (ĝis 70.000 vizitantoj) okazas ĉiujare ĉiam la duan semajnfinon en julio ekde vendredo ĝis dimanĉo. Tie renkontiĝas je pli ol 100 koncertoj la monda kremo de ĵazo.

La muziko transstilas ekde ĵazo kaj bluso ĝis soŭlo kaj popularmuziko. Kunverkis dum la lastaj jaroj muzikistoj kiel Al Jarreau, Dianne Reeves, Carlos Santana, Marcus Miller, Patti Austin, Patti Labelle, Gino Vannelli, Incognito, Alicia Keys, George Benson, Eddie Palmieri, George Duke, Macy Gray, Larry Carlton, Buddy Guy, Wynton Marsalis ktp.
Je la *North Sea Jazz Festival* oni donas kiel distingilo por la kompleta verkaro al ĵazmuzikistoj kaj al personoj, kiuj akiris meritojn pri ĵazo, ĉiujare la premion *Bird Award*, alinomita en 2006 al *Paul Acket Award*.

Gefrata evento
--------------

Ekde 2000 okazas ĉiam en marto aŭ aprilo je Kaburbo en Sud-Afriko la gefrata ĵazfestivalo *North Sea Jazz Cape Town*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* North Sea Jazz Festival en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio North Sea Jazz Festival en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

* 
* Koncertregistraĵoj de la publika radio[*rompita ligilo*]
**Emily LOIZEAU** [emili lŭazo] (naskiĝis la  7-an de februaro 1975(nun 1975-02-07) (48‑jara)) estas franca kantistino, kantverkistino, kaj komponistino.

Biografieto
-----------

**Emily** komencis lerni piano-ludadon kiam ŝi estis ĉirkaŭ 5-jara, kaj poste trairis longan klasikan muzikan studadon antaŭ ol dediĉi tri jarojn al teatro, interalie kiel asistantino de komponisto kaj reĝisoro Georges Aperghis.

Fine de la jaro 2001, Emily decidas ĉefe dediĉiĝi al kanzono. Krom muzikistino, ŝi fariĝos ankaŭ kantverkistino.

Dank'al angla patrino, Emily estas de angla-franca deveno kaj verkas en ambaŭ lingvoj. Ŝi samtempe estas inspirata de Georges Brassens, Bob Dylan kaj The Beatles. Krom Bach kaj Franz Schubert, ŝi ankaŭ amas Renaud ekde kiam ŝi estis 11-jara, kaj poste estas influata de Tom Waits, Nina Simone kaj Randy Newman.

Diskografio
-----------

### 1-a albumo

* 2005: **La folie en tête**

 1. Balthazar
 2. La folie en tête
 3. Leaving You
 4. Mon petit doigt
 5. Boby chéri
 6. L'âge d'or
### 2-a albumo

* 2006: **L'autre bout du monde**

 1. L'autre bout du monde
 2. Boby chéri
 3. Voilà pourquoi
 4. Je ne sais pas choisir
 5. Jasseron (duope kun Frank Monnet)
 6. I'm Alive
 7. Sur la route
 8. Je suis jalouse
 9. Comment dire
10. Zool
11. Leaving You
12. London Town (duope kun Andrew Bird)
13. L'âge d'or
(kaŝita: pianoludo)
Ekstra video pri album-farado de "L'autre bout du monde"
### 3-a albumo

* 2009: **Pays Sauvage**

 1. Pays Sauvage
 2. Fais battre ton tambour
 3. Tell me that you don't cry
 4. Sister
 5. La dernière pluie
 6. Songes
 7. Coconut Madam
 8. La femme à barbe
 9. Princess and the Toad
10. Ma maison
11. In our dreams
12. Dis-moi que tu ne pleures pas
13. Le coeur d'un géant
14. La photographie

Rekompencoj
-----------

* 2003: Laŭreato de premio de la "Fondation La Poste"
* 2005: Premio SACEM en "Festival Chorus des Hauts-de-Seine", en aprilo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
*

Vikipediaj ligiloj
------------------

* Emily Loizeau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Emily Loizeau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 135364
* GND: 1024008126
* LCCN: n2014079561
* VIAF: 42130073
* ISNI: 0000 0000 0200 548X
* SUDOC: 131050966
* BNF: 150682415
* MBA: 51a77a0b-69be-41c4-88f4-22f25a9a63e5
 |
**Seyed Khalil Alinezhad** (en Esperanto Sejed Ĥalil Alineĵad, perse سید خلیل عالی‌نژاد, naskiĝis en la jaro 1958 en Sahneh, Irano, mortis la 18-an de novembro 2001, Gotenburgo, Svedio) estis muzikisto, religiestro kaj ludisto de Tanbur.

Vivo
----

Seyed Khalil naskiĝis en kurda familio en urbo nome Sahneh en la provinco Kermanŝaho. Li eklernis ludi Tanbur ĉe Sejed Nader Taheri kaj poste sekvis sian lernadon kun instruistoj kiel Sejed Amrollah Ŝah Ebrahimi, Derviŝ Amir Hajati, kaj Master Abedin Ĥademi. Li ankaŭ finis sian akademian studadon en la universitato de arto de Tehrano. Li ankaŭ estis konata kiel spirita gvidanto de la religio Ahl-e Haqq (laŭlitere "la popolo de la vero", religio rilata al Sufiismo, Ŝijaismo kaj Alevi tradicioj).

Li estas konsiderata unu el la plej bonaj ludistoj de Tanbur de la 20-a jarcento. Li komencis sian artan laboron en la 1980-aj jaroj, aliĝante grupon nome Ŝams (Suno). Ĉi tiu grupo komenciĝis per Irana fama muzikisto nome Keyĥosro Pur Nazeri kaj la kantisto de la grupo estis Ŝahram Nazeri. La rezulto de ĉi tiu kunlaborado estis albumo nome Sedaje Soĥane Eŝq (La voĉo de am-parolado). Post iom da jaroj Seyed Khalil mem kreis muzikan grupon nome Baba Taher (Persa antikva poeto).

Morto
-----

En la finaj jaroj de 1980-aj jaroj, Seyed Khalil lasis sian urbon kaj iris al Teherano kaj de tie li migris al Svedio. En la jaro 2001, oni mortigis Seyed Khalil Alinezhad kaj bruligis lian korpon en Gotenburgo, Svedio. La kialo de lia mortigo ankoraŭ ne estas klara, sed la plej akceptata suspekto estas tio ke Islama Registaro de Irano kulpas pri tio. Lia tombo nun estas en lia naskurbo, Sahneh, en Kermanŝaho.

Libroj
------

Seyed Khalil Alinezhad havas plurajn publikigitajn librojn. Unu el ili estas lia disertaĵo pri la muzikilo Tanbur kun la titolo "Tanbur az dirbaz ta konun". Alia verkita libro estas Resale Jari, kiu estas religia libro. Li ankaŭ tradukis kelkajn aliajn religiajn librojn.

Muzikalbumoj
------------

| Titolo | Persa titolo |
| --- | --- |
| Ŝejda | شیدا |
| Ŝokrane | شکرانه |
| Ajine Mastan | آیین مستان |
| Navaje Qalandari | نوای قلندری |
| Hemasi | حماسی |
| Zemzeme Qalandari | زمزمه قلندری |
| Sanaje Ali | ثنای علی |
| Hale Ĥunin Delan | حال خونین دلان |
| Biqarar | بی‌قرار |
| Samae sarmastan | سماع سرمستان |
| Qoqnus | ققنوس |
| Taknavazi | تکنوازی |
| Ĝavabe Avaz | جواب اواز |

Referencoj
----------

1. ↑   La forpaso de Alinezhad. Arkivita el la originalo je 2023-08-13. Alirita 2021-01-19.
2. ↑  Schwartz, Stephan. "Enigmatic-death-iranian-émigré"[*rompita ligilo*].

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 713951
* BNF: 18011144m
* MBA: 7d9fd0e2-bb46-414c-8ffc-acae4d7c6faf
 |
La **Juda Agentejo por Israelo** aŭ **Soĥnut** (hebree הסוכנות היהודית לארץ ישראל, ha-Soĥnut ha-Jehudit le-Erec Jisra'el, "Juda Agentejo por la lando Israelo") estas registara organizaĵo jud-cionista kreita en 1923 cele al plenumo kiel reprezentanto de la juda komunumo dum la Brita Mandato Palestino. Ĝi ricevis oficialan agnoskon en 1929. En la 1930-aj jaroj ĝi iĝis la *de facto* registaro de la juda loĝantaro, kies estroj estis elektitaj de ĉiuj el la judoj de la mandato. Ĝi estis la ĝermo de la estonta israela registaro proklamata en 1948.

Post la proklamo de la Ŝtato Israelo, ĝi eknomiĝis *Juda Agentejo por Israelo* kaj iĝis registara organo kiu zorgis pri la juda enmigrado al Israelo (*alija*). Ties funkcio estas faciligi la ekonomian disvolvigon, la integradon kaj la absorbon de la enmigrantoj. Ĝi ankaŭ havigas ekonomian kaj kulturan helpon al judaj movadoj de la mondo. Aktuale plue ekzistas kaj funkcias.

Vidu ankaŭ
----------

* Haavara Interkonsento
* Judismo
* Judoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Juda Agentejo por Israelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Juda Agentejo por Israelo Arkivigite je 2013-01-22 per la retarkivo Wayback Machine Oficiala retejo (multlingva)
* Celebrando 60 Juntos Arkivigite je 2017-09-30 per la retarkivo Wayback Machine La laboro de la Juda Agentejo por Israelo laŭ jardekoj
* Feliz Cumpleaños a Israel Arkivigite je 2017-09-13 per la retarkivo Wayback Machine Naskoreveno Israel@60


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 583519
* GND: 19045-7
* LCCN: n80120736
* VIAF: 135539671
* ISNI: 0000 0001 2163 1168, 0000 0004 0631 2638
* SUDOC: 028165896
* BNF: 120054958
* NKC: kn20051024046
 |
La **slovaka luterana preĝejo** estas religia historia monumento en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Józsefváros.

Fasado de la Luther-domo

Historio
--------

La slovakoj kune kun la germanoj kaj hungaroj uzis la centran luteranan preĝejon en la frua 19-a jarcento. Iom poste ties kapacito ne sufiĉis, tial la slovakoj petis permeson por aparta kirko en 1838. Ili ricevis konvenan areon en periferio de Pest (urbo) kaj unue oni konstruis 2 simetriajn novromanikajn teretaĝajn domojn por pastroloĝejo kaj lernejo en 1854. La impona kirko mem estis konstruita inter la du domoj inter 1856-1863. La internaj akcesoraĵoj, mebloj pretiĝis en 1867. Pro la konstruadoj la slovaka eklezio ŝuldiĝis, tial oni konstruis pavilonojn ĉirkaŭ la konstruaĵojn, ties luaj monoj nur iomete helpis. En la jaroj 1893 kaj 1894 oni konstruis antaŭ la kirkon imponan novromanikan domegon trietaĝan, kies vendejoj kaj loĝejoj helpis plu. Tiu domego havas la nomon Luther-domo. Iom poste same estis konstruitaj domoj, kiuj formis jam U-majusklon, fine jam la domoj ĉirkaŭis la kirkon kvadrate. En 1920 naskiĝis Ĉeĥoslovakio, multe da slovakoj iris al la nova lando. Dum la 2-a mondmilito bombo trafis la preĝejon, sed ĝi estis renovigita en 1950. En tiu periodo denove slovakoj translokiĝis al Ĉeĥoslovakio, restis tre malmultaj slovakoj. En 1965 la eklezio vendis ĝin al la hungara ŝtato. La slovakoj instalis preĝoĉambron en la apuda domo, kie oni portis la orgenon kaj similajn aĵojn. En la malplena kirko interne oni konstruis 2 etaĝojn, ekstere lifton, poste uzis ĝin ministerioj, depost la socialismo kazino, baldaŭ ekzercejo de sportemuloj. En nekonata jaro ankaŭ la ŝtato vendis la konstruaĵon al privato.

Interesaĵoj
-----------

En la preĝejo okazis la dua geedziĝo de Kálmán Mikszáth kaj estis baptita Pál Závada.

Preĝoĉambro
-----------

La slovaka preĝoĉambro daŭre funkcias kun kapacito de 50 sidlokoj kaj 10 starlokoj. Apude funkcias kontoro de aŭtonomio de la slovakoj.

Preĝejo
-------

La preĝejo longe estis videbla tra pordego de la Luther-domo, kie krado situis. Nuntempe jam anstataŭ krado kutima pordo troviĝas. Nur malmultaj scias, ke tie preĝejo kaŝiĝas. Pro la ĉirkaŭaj domoj ĝi ne estas fotebla, eble kun specialaj larĝaj objektivoj el ies fenestro. Origine estis ĉe la enirejo 3 arkadoj, meze la plurlatera turo altiĝas. Tio estas videbla en aerfotoj.

Luther-domo
-----------

La trietaĝa domo havas 4 etaĝojn en la meza parto. Super la pordego en la 2-a nivelo en niĉo troviĝas statuo pri Marteno Lutero (vidu la suprean foton!).

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun video
* hungare kun malnova bildo Arkivigite je 2019-08-12 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2019-08-12 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Palaco de la Bonaera Parlamento vidita ekde la angulo de la strato Peruo kaj la Avenuo Julio A. Roca.
La **Bonaera Parlamento** (hispane *Legislatura de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires* aŭ neoficiale hispane *Legislatura Porteña*) estas la leĝdona povo de la urbo Bonaero laŭ la logiko unuĉambra de 60 (sesdek) deputitoj, elektitaj per rekta voĉdonado akumulebla laŭ la artikoloj 68° kaj 69º de la Konstitucio de Bonaero. Ĉiu deputito restas kvar jarojn en sia funkcio, kaj la *Legislatura* renovixgas laŭ duonoj ĉiun duan jaron.

Ties sidjo situantas inter la stratoj Hipólito Yrigoyen, Diagonal Julio A. Roca y Perú, kunformante triangulon de grandaj dimensioj kies eksteraj volumenoj kongruas kun la limoj de la tereno kaj distingiĝas de la cetero de la urba konstruaĵaro nur pro la turo de la horloĝo, kiu kronas la Palacon Ayerza, plej konata kiel Palaco de la Bonaera Parlamento. La Bonaera Parlamento havas ankaŭ administran apudaĵon sur la strato Hipolito Yrigoyen numero 642.

Notoj
-----

1. ↑  Inauguran el nuevo Anexo administrativo de la Legislatura  DG Prensa, 7a de marto de 2014, alirita la 9an de marto de 2014

Vidu ankaŭ
----------

* Registaro de Bonaero

Eksteraj ligiloj
----------------

* 

* Kategorio Bonaera Parlamento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Legislatura de la Ciudad de Buenos Aires
* Diario de Gestión: Blogoj de la deputitoj.
**Siblingen** estas komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 750 loĝantojn je la 9-a de februaro 2009.

Geografio
---------

Siblingen situas en la regiono Klettgau ĉe la piedo de la montoĉeno Randen. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 900 m s.m. la plej malalta punkto je 475 m. Kiel en la tuta regiono de Klettgau ankaŭ en Siblingen la tradicia ekonomio estas la vinkultivado.

Najbaraj komunumoj
------------------

Siblingen limas en nordo al la komunumo Schleitheim, en nordoriento al Hemmental, en oriento al Beringen, en sudoriento al Löhningen, en sudo al Neunkirch kaj en okcidento kaj nordokcidento al Gächlingen.

Trafiko
-------

Tra Siblingen pasas la ĉefstrato n-ro 14 de Ŝafhaŭzo al Friburgo en Germanio. La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per linibusoj, kiuj cirkulas inter Schleitheim kaj Ŝafhaŭzo en duonhora kadenco.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Siblingen datiĝas el la jaro 870. Homoj tamen jam setlis en Siblingen en la bronzepoko kiel diversaj arkeologiaj trovoj de argilsplitoj kaj laboriloj pruvas. Sur la monteto *Schlossbuck* staris en romia epoko kastelo, kiun la alemanoj detruis en la 5-a aŭ 6-a jarcento. 

* Kategorio Siblingen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Siblingen

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Ŝafhaŭzo |
| --- |
| Kaprikorno, blazono de ŜafhaŭzoKaprikorno, blazono de ŜafhaŭzoBargen • Beggingen (Guntmadingen) • Beringen • Buch • Buchberg • Büttenhardt • Dörflingen • Gächlingen • Hallau • Hemishofen • Lohn • Löhningen • Merishausen • Neuhausen ĉe Rejn-Akvofalo • Neunkirch • Oberhallau • Ramsen • Rüdlingen • Ŝafhaŭzo (Hemmental) • Schleitheim • Siblingen • Stein ĉe Rejno • Stetten • Thayngen (Altdorf • Bibern • Hofen • Opfertshofen) • Trasadingen • Wilchingen | Panoramo de ŜafhaŭzoPanoramo de Ŝafhaŭzo |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Bernov |

Koordinatoj: 50° 13′ 59″ N 12° 30′ 38″ O﻿ / ﻿50.23306 °N, 12.51056 °O﻿ / 50.23306; 12.51056 (mapo)

**Bernov** (germane *Bernau*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Krajková, troviĝanta en distrikto Sokolov. Ĝi situas en Naturparko Leopoldovy Hamry. Estas ĉi tie registritaj 8 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 8 loĝantoj.

Konsisto de la vilaĝo estas ankaŭ teritorio de la eksa domaro Leopoldovy Hamry (germane *Leopoldshammer*), kiu situis nordokcidente de Květná. La domaro pereis en konekso kun konstruado de valbaraĵo Horka en duono de la 1960-aj jaroj.

Bernov situas en katastra teritorio **Leopoldovy Hamry** kun areo 12,8 km².

Naturrilatoj
------------

Krajková etendiĝas sur deklivoj de cismontaro de Ercmontaro sinkantaj direkte al Sokolova baseno. Komune kun ĉirkaŭaj domaroj ĝi situas sur mikaj ardezoj de ercmontara fundamento.

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1654.

La viroj perlaboris kiel arbohakistoj aŭ ili okupiĝis per produktado de perlamotaj butonoj. Restoj de konkoj por la produktado de la perlamotaj butonoj eblas trovi en la domaro kaj pli vasta ĉirkaŭaĵo. La virinoj plimulte laboris hejme, kiel hejmaj laboroj ili ofte produktis puntojn.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 416 |
| 1880 | 396 |
| 1890 | 302 |
| 1900 | 315 |
| 1910 | 281 |
| 1921 | 296 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 308 |
| 1950 | 89 |
| 1961 | 48 |
| 1970 | 8 |
| 1980 | 3 |
| 1991 | 0 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 1 |
| 2011 | 23 |
| 2021 | 8 |

Memorindaĵoj
------------

Ununura arkitektura memorindaĵo estas domo n-ro 5 el la jaro 1799. Temas pri plektita konstruaĵo kun tipa trabfakaĵo en la ŝildoj. En tiu ĉi domo vivis proksimume ekde la jaro 1965 František Hořava kun sia edzino, la akademia arkitekto de Brno.

Pluaj fotoj
-----------

* BernovBernov
* BernovBernov
* BernovBernov
* Restaĵo de konstruaĵoRestaĵo de konstruaĵo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Krajková (7) |
| --- |
| Anenská Ves ~ Bernov ~ Dolina ~ Hrádek ~ Krajková ~ Květná ~ Libnov |

 |
Koordinatoj: 42° 28′ 36.74″ N 83° 9′ 21.77″ U﻿ / ﻿42.4768722 °N, 83.1560472 °U﻿ / 42.4768722; -83.1560472 (mapo)

Historia Markilo ĉe la ĉefa enirejo.
La **bestoĝardeno de Detrojto** (angle *Detroit Zoo*) estas situanta ĉe 3,2 km norde de la urbolimoj de Detrojto ĉe kuniĝo de Woodward Avenue, 10 Mile Road kaj Interŝtata Ŝoseo 696 en Royal Oak kaj Huntington Woods, Miĉigano, Usono. La Detroit Zoological Society (DZS), neprofitcela organizaĵo, funkciigas ambaŭ la Bestoĝardenon de Detrojto kaj la Belle Isle Nature Zoo, situantajn en Detrojto. La DZS estas respondeca pri zorgo kaj nutrado de pli ol 3 300 animaloj reprezentantaj 280 speciojn. La bestoĝardeno de Detrojto estas malfermita ĉiutage de 10:00 a.m. ĝis 4:00 p.m. Ĝi ofertas al la komunumo tutjare edukajn, distrajn kaj mediajn konservajn eblecojn.

Notoj
-----

1. ↑   Detroit Zoo. Arkivita el la originalo je 2022-08-9. Alirita 2022-08-10.
2. ↑   Detroit Zoo. Arkivita el la originalo je 2022-11-20. Alirita 2022-11-21.

* Kategorio Bestoĝardeno de Detrojto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 457938
* LCCN: n2011029453
* VIAF: 148826069
* SUDOC: 150655533
 |
Flago de armeaj navigaciiloj
**Ĉeĥoslovaka milita ŝiparo** principe limiĝis sole al riveraj navigaciiloj. Ĉeĥoslovakio, kiel enlanda ŝtato, neniam havis plenvaloran militan ŝiparon.

En majo de 1918 estiĝis en Vladivostoko la unua "surmara taĉmento" de la ĉeĥoslovaka legio sur Malproksima Oriento. Ĝi havis je dispono du vaporŝipojn kaj glacirompilon. La ŝipoj estis uzataj precipe por transportaj celoj. En la sama jaro la legianoj uzis dum okupigado de havenoj sur Bajkalo du vaporŝipojn, kiujn ili armigis per kvar haŭbizoj. La agado de marista taĉmento estis finigita en la jaro 1920.

En la jaroj 1918 ĝis 1939 la ĉeĥoslovaka armeo havis en armilaro tutan vicon de militŝipoj. Tio estis precipe diversaj patrolaj kaj gardistaraj boatoj, kanonboatoj kaj minportilo. La plej granda milita ŝipo estis patrola ŝipo President Masaryk, armilekipita per kvar kanonoj de kalibro 66 mm.

Ĉiuj navigaciiloj estis en la jaroj 1919 ĝis 1921 envicigitaj en *Taĉmenton de armea ŝiparo por Elbo* kaj en *Taĉmenton de armea ŝiparo por Danubo*. En la jaro 1921 la taĉmentoj estis unuigitaj kaj estiĝis akva bataliono, kiu estis parto de la 4-a pionirara regimento.

Post la dua mondmilito estis en la jaro 1946 en Bratislavo fondita la 14-a pionirara bataliono kun ŝipa kaj mina roto. Ekde la jaro 1950 la formacio estis parto de la 52-a ponta regimento. En ties kadro agadis la ŝipa roto, kiun kreis roto de batalboatoj kaj trupo de minboatoj. En la jaro 1957 la roto estis reorganizita je roto de rivera barikadigado kaj en la jaro 1959 ĝi estis nuligita.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ĉeĥoslovaka milita ŝiparo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Patrola ŝipo President Masaryk
Komponigita materialo kun pluraj tavoloj.
**Kompozitaj materialoj** aŭ pli mallonge **kompozitoj** estas materialaj kombinaĵoj el du aŭ pli da malsimilaj materialoj, kiuj plenigas la jenajn ecojn:

* Estas kombino de du aŭ pli komponantoj fizike distingeblaj kaj mekanike apartigeblaj.
* Prezentas diversaj malsimilaj kemiaj fazoj, tute nesolveblaj inter si.
* Ĝiaj mekanikaj ecoj estas pli bonaj ol la simpla kunigo de la ecoj de ĝiaj komponantoj (sinergio).

Temas pri kombino de materialoj laŭ makroskopa skalo, desegnitaj por atingi specifajn ecojn. Pro tio ne ĉiuj el la kombinoj de malsimilaj materialoj estigas kompozitaj materialoj. Ekzemple, la alojoj ne estas kompozitaj materialoj ĉar, por praktikaj celoj, ili estas homogenaj materialoj.

La kompozitaj materialoj havas longan historion pri uzado. Ĝia preciza komenco estas nekonata, sed ja ekzistas multaj historioj, kiuj rilatas iumaniere pri ilia uzado. Ekzemple, pajlo estis uzata por la antikvaj Izraelidoj por plifortikigi la brikojn. La mezepokaj glavoj kaj armaĵoj estis faritaj el tavoloj de malsimilaj metaloj. Ĉi tiuj estas ekzemploj de primitivaj kompozitoj. La modernaj kompozitoj nuntempe vaste uzataj en industrio kaj inĝenierado estas multe pli komplikaj kaj prilaboritaj.

Strukturo
---------

Spite ekzistas granda diverseco de kompozitaj materialoj, en preskaŭ ĉiuj el ili oni povas trovi la sekvajn partojn:

* **Plifortikigoj**: estas disa fazo, kies strukturo estas esenca por difini la mekanikajn ecojn de la kompozita materialo. Povas estis partikloj, fibroj, ktp.

* **Matrico**: estas kontinua fazo kaj estas esenca por difini la kemiajn kaj fizikajn ecojn de la kompozita materialo.

Klasado
-------

Kvar ĝenerale akceptitaj tipoj de kompozitaj materialoj estas:

* **Partiklaj kompozitoj**: konsistas el partikloj ene de matrico.
* **Fibraj kompozitoj**: konsistas el fibroj ene de matrico.
* **Lamenaj kompozitoj**: konsistas el tavoloj de diferencaj materialoj.
* **Kombino el du aŭ ĉiuj el la supraj tipoj**: temas pri kombino de du aŭ ĉiuj el la aliaj tipoj por atingi la plej bonajn ecojn. En ĉi tiu grupo troviĝas la plej uzataj nuntempaj kompozitoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kompozita materialo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Difino de kompozito far KonstruForumo
* Composite material key concepts Arkivigite je 2010-02-06 per la retarkivo Wayback Machine angle
Ostejo en Sedlec
**Ostejo en kapelo de Ĉiuj sanktuloj en Sedlec**, Ĉeĥio estas unika memorigaĵo de eŭropa signifo.

La eksa cisterciana abatejo en Sedlec ĉe urbo Kutná Hora estis fondita jam en la jaro 1142 kaj monaĥeja preĝejo de Virgulino Mario dum pluaj du jarcentoj estis ne nur la unua ĉeĥa katedralo, sed ankaŭ la plej granda preĝejo de la ĉeĥa reĝlando. Tio estis eksterordinare riĉa abatejo, kiu estis ankaŭ kelkfoje eksterordinare dure neniigita. Unu el abatoj el Sedlec, eble Heidenrich, alveturigis el Sankta Lando plenmanon da grundo kaj li disŝutis ĝin sur areo de la hodiaŭa tombejo. Mito de sankteco de la loko kaj influo de la monaĥejo tiel logis la sepultado. Kelke da militoj kaj pestepidemioj poste plenigis la tombejon tiel, ke ĉi tie estis ĉirkaŭ la jaro 1400 konstruita karnero. En la duetaĝa gotika tombejkapelo estis amasigitaj korprestaĵoj de 30 – 40 000 homoj, kiujn en la jaro 1511 unuafoje ordigis duonblinda monaĥo en ses piramidojn. Post incendio ĝi estis renovigita komence de la 18-a jarcento en stilo de baroka gotiko. Dek jarojn, ĝis la jaro 1870, denove ordigis la ostojn ĉarpentisto Johannes Rint komune kun sia edzino kaj la infanoj. Li nuligis du piramidojn da ostoj, el desinfektitaj kaj blankiĝintaj ostoj li kreis rimarkindajn modelojn (lustron el ĉiuj ostoj de homa korpo, blazonon de Schwarzenberg-anoj ktp.). Ankoraŭ preskaŭ 40 kubaj metroj da pluaj ostoj li piete enterigis en la tombejo. La rezulto de lia laboro estas iom ekscesa ostejo, kiu havas en Eŭropo nur tre malmulte da similaĵoj.



* Ostejo en Sedlec en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ostejo en Sedlec en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Svaljava en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

**Soloĉin,** ukraine **Солочин,** hungare **Királyfiszállás** estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Svaljava.

* 48° 3′ 36″ N 22° 57′ 36″ O﻿ / ﻿48.06000 °N, 22.96000 °O﻿ / 48.06000; 22.96000 (mapo)Koordinatoj: 48° 3′ 36″ N 22° 57′ 36″ O﻿ / ﻿48.06000 °N, 22.96000 °O﻿ / 48.06000; 22.96000 (mapo)
* Areo: 1  km²
* Alto super marnivelo: 286 m
* Loĝantaro: 1110
* Poŝtkodo: 89321
* Telefonprefikso: 3133
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Soloĉin situas proksime de Svaljava.

Historio
--------

Fine de liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a familio Schönborn ricevis la kampojn. Iom poste oni malkovris sulfurajn fontojn. Ĝis 1920 Királyfiszállás apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Szolyva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon **Karpata Ukrainio**. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Soloĉin/Királyfiszállás. Ekde 1945 Soloĉin apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵo
---------

* preĝejo de 1868

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  reference, citaĵo aŭ ligilo

* www.karpataljaturizmus.net
La **Sibudu-kaverno** (angle: *Sibudu cave*) estas sabloŝona kaverno en Abri, ĉ. 15 metrojn supre de la rivero Tongati en provinco KwaZulu-Natal en Sud-Afriko, ĉ. 40 km norde de Durban. ĝi estas grava arkeologia trovitaĵejo, kiu estis loĝata jam ekde 77.000 jaroj – en la t.n. meza ŝtonepoko – de homoj (*Homo sapiens*). Laŭ fakartikolo en *Antiquity*, oni trovis en la kaverno pruvaĵojn el tempo de 64.000 jarojn pli frue pri uzo de sagoj kaj pafarkoj, kiu – se tiu pruvaĵo veras – povas esti la plej malnova pruvaĵo pri tiu ĉastekniko. La elfosadojn gvidis ekde 1998 Lyn Wadley de Universitato Witwatersrand, ekde 2011 Nicholas Conard (Universitato de Tübingen).

La kaverno havas grundan surfacon de ĉ. 55 × 19 metroj. Oni povis identifigi multajn sinsekvajn setlejajn tavolojn, kiuj pruvas la daŭran uzon de la kaverno de 77.000 ĝis 38.000 jaroj de hodiaŭ. Tiu tempa intervalo donas tavoldikon de 8 metroj, en kiu oni trovis diversajn ŝtonajn ilojn, prilaboritajn ostojn (pinglon), pruvojn pri uzo de planta gluaĵo.

Oni trovis ankaŭ uzon de pnlantofolioj *Cryptocarya woodii* por dorma kuŝejo, la etera oleo de la folio servis kontraŭ insektoj kaj larvoj. Oni same trovis restaĵojn de ruĝa okraĵo, ornamaĵojn el mara helika konko.

* Kategorio Sibudu-kaverno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Haraiki** estas malgranda atolo de la Tuamotua arkipelago en Franca Polinezio. Ĝi situas 42 km sudokcidente de Marutea Nord.

Haraiki preskaŭ havas triangulan formon. Ĝi longas 7 km kaj maksimume larĝas 5 km. Estas tri insuletoj sur ĝia rifo kun entuta land-areo de proksimume 4 km². La laguno havas pasejon en la sudo.

Haraiki estas permanente neloĝata. Tamen, Google Maps malkovras ke estas kelkaj konstruaĵoj je la norda marbordo (-17.446343,-143.455739) kaj ke la tri insuletoj estas plenplantitaj per arboj aŭ grandaj arbustoj.

Historio
--------

La unua registrita eŭropano kiu vizitis Haraiki atolon estis la hispana navigisto Domingo de Boenechea je la 31-a de oktobro 1772, sur la ŝipo *Aguila*. Li nomis la atolon "San Quintín".

Administracio
-------------

Haraiki apartenas al la komunumo Makemo, kiu konsistas el la atoloj Makemo, Haraiki, Marutea Nord, Katiu, Tuanake, Hiti, Tepoto Sud, Raroia, Takume, Taenga kaj Nihiru.

Referencoj
----------

1. ↑   (1899) "Names of the Paumotu Islands, with the old names so far as they are known.", *Journal of the Polynesian Society* **8** (4), p. 264–268.  Alirita 7-a de januaro 2015..
2. ↑  Robson, R.W. *The Pacific Islands Handbook* New York, 1946, p.94

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Haraiki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Listo de atoloj (france) Arkivigite je 2007-02-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Oceanpunktoj
* Hispanaj vojaĝoj
La **Sieĝo de Bagdado** estis parto de la kvara *fitna* nome enlanda milito inter al-Amin kaj al-Ma'mun de la flanko de la Abasida Kaliflando de Bagdado. La sieĝo daŭris el Aŭgusto 812 ĝis Septembro 813. La sieĝo estis priskribita en granda detalo fare de Muhammad ibn Jarir al-Tabari en sia fama *Historio de la Profetoj kaj Reĝoj*.

La sieĝo ne havas paralelon en tiamaj militoj. Kvankam la urbo estis ĉirkaŭata de muroj plej el la loĝantaro loĝis en ĉeurboj kiuj ne estis enmurigitaj. La sieĝo estis tiele ne atako al fortikigita perimetro sed pli bone temis pri luktado surstrata, nome invado el hejmo al hejmo same kiel al provizoraj improvizitaj fortikaĵoj. Ĝi estis tre detrua speciale por la civila loĝantaro.

La rezulto estis ke al-Ma'mun iĝis la nova Abasida Kalifo. Tamen li ne alvenis en Bagdado ĝis 819 pro la detruo kaj kontinuaj malfacilaĵoj en la urbo.

Referencoj
----------

1. 1 2   Kennedy (2001), p. 109

Bibliografio
------------

* Kennedy, Hugh N. (2001). The Armies of the Caliphs: Military and Society in the Early Islamic State. London and New York: Routledge. ISBN 0-415-25093-5.
**Siglistorf** estas komunumo en la distrikto Zurzach de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 602 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La fonto de la rivereto Tägerbach supre de Siglistorf apud la pafista domo
Preĝejo de Siglistorf
La vilaĝo situas en mallarĝa valo de la Tavola Ĵuraso. Ĝin trafluas la rivereto *Tägerbach* de sudoriento al nordo, kiu alfluas inter Mellikon kaj Rümikon al Rejno.

La tereno de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,51 km², de kiuj 2,89 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,33 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 601 m s.m. sur la altebenaĵo de la monto *Berg*, dum la plej malalta punkto troviĝas sur alteco de 420 m s.m. borde de la rivereto Tägerbach ĉe la nordokcidenta komunumlimo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Siglistorf limas en nordokcidento al Wislikofen, en nordoriento al Fisibach, en sudoriento al Oberweningen (Kantono Zuriko), en sudsudoriento al Schleinikon (Kantono Zuriko), en sudo al Niederweningen(Kantono Zuriko), kaj en sudokcidento al Schneisingen.

Trafiko
-------

Siglistorf situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Kaiserstuhl al Baden.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en Zuriko-Affoltern en distanco de proksimume 20 kilometroj sudoriente.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Siglistorf datiĝas el la jaro 1113.

Dum mezepoko la alta jurisdikcio pri Siglistorf apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj post ties formorto ek de 1264 al la Habsburgoj. La malalta jurisdikcio apartenis al la Episkopejo Konstanco.

Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, Siglistorf estis atribuita al la subvoktejo Ehrendingen de la Grafejo Baden.

Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, la komunumo dum kvin jaroj apartenis al la tiama Kantono Baden. Per la mediacia akto en la jaro 1803 la Kantono Baden estis dissolvita kaj integrita al la nova Kantono Argovio. Siglistorf fariĝis komunumo de la argovia distrikto Zurzach.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Siglistorf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Siglistorf

| Distrikto Zurzach |
| --- |
|  |  |
| **Bad Zurzach** - Baldingen - Böbikon - Böttstein - Döttingen - Endingen - Fisibach - Full-Reuenthal - Kaiserstuhl - Klingnau - Koblenz - Leibstadt - Lengnau - Leuggern - Mellikon - Rekingen - Rietheim - Rümikon - Schneisingen - Siglistorf - Tegerfelden - Unterendingen - Wislikofen

 |
Vido de la grupo Schiara de monto Serva
**Signore delle cime** (esperante ***Sinjoro de la montopintoj***) estas muzika komponaĵo el 1958 de Bepi De Marzi.

Historio
--------

De Marzi, kiu estis 23-jara en 1958, verkis ĉi tiun kanton omaĝe al amiko Bepi Bertagnoli, kiu tragike malaperis en 1951 en la montoj Alta Valle del Ciampo.

Ĝi fariĝis granda tutmonda sukceso de ĥora kantado. La kanto estis tradukita al multaj lingvoj. Tradicie, nur la unuaj du strofoj estas kantataj. La kanto estas kantata ĉiujare dum la festivalo de la *Raduno Nazionale degli Alpini* (esperante *Nacia Renkontiĝo de la Alpoŝatantoj*), tiam la ĉeestantoj ĥore miksas sin kun la kantistoj de la koruso.

La simpleco de la kanto kaj la granda emocia efiko metis ĝin en la repertuaron de multaj polifoniaj ĥoroj (ekz. la koruso *I Crodaioli* de Arzignano, fondita en 1958 fare de De Marzi). La simpla melodio, akompanata de tradiciaj harmonioj, estas kombinita kun teksto kiu reprezentas la senton, popularan piecon kaj kristanan devotecon.

Teksto
------

* Komence la ĥoro parolas kun Dio, nomante lin *Signore delle cime* (Sinjoro de la montopintoj): la ĥoro estas konscia ke Dio petis la animon de viaj kompanoj grimpantoj, kiuj volas iri tra liaj montoj, antaŭ atingi Paradizon.
* En la dua strofo la ĥoro parolas kun Madono, nomante ŝin *Signora delle nevi* (Sinjorino de la neĝoj), kaj petas ŝin kovri per sia mantelo la forpasintan amikon. Do li ricevas la ĉielon en paco, sed antaŭe iras tra siaj amataj montoj.
* En la tria kaj lasta strofo, kiun oni kutime neniam kantas, Bepi de Marzi petas Dion faligi el la ĉielo alpan stelon, kiel neĝon, en memoro de sia mortinta amiko.

Referencoj
----------

1. ↑  *Signore delle cime* En la paĝo Ana.it
2. ↑   *Signore delle cime quarantacinque anni fa*. Arkivita el la originalo je 2014-09-02. Alirita 2013-04-28.
3. ↑   *Editrice Veneta S.A.S, memorante Bepi Bertagnoli*
4. ↑   *Paĝo de Signore delle cime*

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

* Registraĵo de *Signore delle Cime* en Youtube
* itale Paĝo de l'Associazione nazionale degli Alpini
**Sigtuna** estas urbo en la svedia provinco Uppland kaj la gubernio Stockholms län. La urbo situas proksimume 50 kilometrojn nordokcidente de Stokholmo ĉe la fjordo de Sigtuna *(Sigtunafjärden)*, branĉo de la lago Mälaren. Dum la jaro 2004 Sigtuna havis 8.030 loĝantojn. La urbo situas en la *komunumo Sigturna*, kiu portas ĝian nomon, sed ne estas la ĉefa loĝloko de la komunumo.

Historio
--------

urbodomo
Sigtuna konsideriĝas la plej malnova urbo de Svedio. Arkeologiaj trovoj atestas, ke ĝi fondiĝis ĉirkaŭ la jaro 980 fare de la sveda reĝo *Erik la 8-a* (Erik Segersäll). Sub la reĝo *Olof Skötkonung* kaj ties filo *Anund Jakob* inter la jaroj 995 kaj 1030 en la urbo produktiĝis la unuaj moneroj de Svedio. Tiuepoke Sigtuna estis la centro de kreskanta, regione potenca ŝtato. Meze de la 11-a jarcento Sigtuna iĝis sidejo de episkopo kaj ekkonstruiĝis katedralo. Baldaŭ la urbo havis sep preĝejojn, kaj dum 1247 inaŭguriĝis dominikana monaĥejo.

Meze de la 12-a jarcento tamen la episkopa sidejo translokiĝis al Upsalo. Tamen Sigtuna restis grava urbo ĝis la fino de la 13-a jarcento. Fine de la mezepoko tamen ĉiam pligraviĝis la urboj Upsalo kaj Stokholmo - kaj Sigtuna perdis gravecon.

Kiam Svedio dum la 16-a jarcento iĝis protestanta, la monaĥejo malkonstruiĝis kaj el la preĝejoj flegiĝis nur unu, tial ke la aliaj ses laŭgrade disfalis. La nombro de loĝantoj tre malkreskis kaj ankaŭ la aliaj urbaj konstruaĵoj ekdisfalis. Dum la 19-a jarcento la urbo en la literaturo priskribiĝis kiel eta, preskaŭ senhoma loko kun romantikaj, superkreskitaj ruinoj.

Nur komence de la 20-a jarcento la urbo reekvivis, kaj iĝis lerneja kaj konferenca urbo. Ankaŭ la turistoj ekmalkovris la urbeton. Kaj la konstruo de la proksima stokholma flughaveno *Arlanda* kontribuis al la ekonomia pliprosperiĝo.

Aspekto de la hodiaŭa urbo
--------------------------

La ruinoj de Sigtuna komence de la 17-a jarcento. El la kroniko *Suecia antiqua et hodierna*.
Sigtuna tenis la karakteron de idilia ĝardena urbo, kiun ĝi havis tutkomence de la 20-a jarcento. La urbocentro konsistas el etaj loĝejaj kaj komercaj domoj el ligno, kiuj konstruiĝis dum la 18-a kaj 19-a jarcentoj. Okcidente de la urbocentro situas iuj lernejoj konstruitaj laŭ la klasicisma stilo de la jaroj ĉirkaŭ 1920.

Partneraj urboj
---------------

Inter la partneraj urboj de la nuntempa urbo Sigtuna estas

* Rakvere en Estonio

* Sigtuna en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sigtuna en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 131781
* GND: 4054954-9
* LCCN: n85207133
* VIAF: 130254201
* NKC: xx0178617
 |
**Sihun** (koree 시흥시, laŭ ĉinaj literoj **始興市**) estas havenurbo, universitata urbego en Sud-Koreio.

Urbodomo en Sihun

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 131,46 km²
* Supermara alteco: 0- m
* Loĝantaro: 425,184 (2015)
* Poŝtkodo:
* Telefonprefikso: +82 31
* Horzono: UTC+9
* 37° 22′ 47″ N 126° 48′ 10″ O﻿ / ﻿37.37972 °N, 126.80278 °O﻿ / 37.37972; 126.80278 (mapo)

Geografio
---------

Ponto de Sihun
Industria areo en Sihun
Sihun situas en la nordokcidenta parto de la lando laŭ rivero tre proksime al la Flava Maro. Ansan troviĝas 7, Buĉon 14, Huason 20, Seulo 26 km .

Historio
--------

Dum la historio Sihun apartenis al pluraj regnoj. Ĝi akiris ĝian nunan administran statuson urbo en 1989, kiam la malnova distrikto Sihun estis dividita en 3 partoj. Inter ili urbo Sihun estis la plej grava kun 93,000 da loĝantoj. Tiu nombro triobliĝis en la sekva jardeko, ĉar la antaŭurbaj loĝejoj estis evoluigitaj.

Ekonomio
--------

Ekonomio de Sihun konsistas el diversaj industriaĵoj, komercadoj, liveradoj kaj fiŝkaptadoj. Estas ankaŭ turismo.

Klimato
-------

Sihun havas kontinentan klimaton kun influoj de musono kaj maro. La someroj estas varmaj kaj malsekaj, la vintroj estas malvarmaj kaj sekaj. La jara averaĝa temperaturo estas 12,5 °C. En la plena jaro oni mezuras precipitaĵojn averaĝe 1,445 mm. En ĉiuj monatoj pluvas (aŭ neĝas), sed inter majo-septembro pli ofte pluvas. Inter decembro-februaro ofte frostas.

Vidindaĵoj
----------

* parko pri lotusoj (la florado okazas en julio kaj aŭgusto)
* "serpenteniga vado" dufoje tage ĉe malfluso
* insulo "Oido" estas la plej granda insulo en la urbo, ĝi famas pro centoj da restoracioj, multaj arkitekturaj monumentoj kaj arkeologiaj lokoj

Ĝemelurboj
----------

* Ĉina Popola Respubliko Deĝoŭ, Ĉinio (2018)
* Usono Rochester (Minesoto), Usono

Fontoj
------

* WikiTrans

* Universitato en SihunUniversitato en Sihun
* Vido en SihunVido en Sihun
**Sikátor** [ŝikAtor] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Pannonhalma. La vilaĝonomo signifas: tre mallarĝa strato.

Vido en Sikátor
Katolika preĝejo en Sikátor

Bazaj informoj
--------------

* koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 47.4363/17.8519
* Poŝtkodo: 8439
* Telefonprefikso: 88
* Areo: 14  km²
* Loĝantaro: 340

Situo
-----

La vilaĝo situas sur mildaj deklivoj, fine de sakovojo. Pannonhalma troviĝas 18, Kisbér 19, Zirc 24, Bábolna 30, Győr 35, Veszprém 40 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1392 laŭ tiama ortografio *"Sykator"*. La kampoj longe apartenis al fortikaĵo kaj bienocentro Csesznek. En 1542 la turkoj detruis la komunumon, kiu refondiĝis en 1720. En 1959 kolĥozo nomata "Bona Espero" formiĝis. Vilaĝservoj estas: aŭtonomio de ciganoj, kuratoraj servoj, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, migra poŝto, vendejo, 2 drinkejoj.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Anna de 1760
* Luterana kirko (Sikátor)
* monumento pri falintoj dum la 1-a mondmilito de 1941
* monumento pri falintoj dum la 2-a mondmilito de 1989

* Kategorio Sikátor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Virinoj "frapantaj" novan silkon (Huizong, Ĉinio, 12an jarcenton)
**Silko** estas la delikata kaj brila proteinfadeno de la raŭpo de bombikso (*Bombyx mori*) aŭ de aliaj animaloj. La raŭposilko estiĝas el la teksoglanda sekrecio de la bombiksa raŭpo. La raŭpo (silkoraŭpo) teksas kokonon, en kiu ĝi pupiĝas. La kokono konsistas el silkfadeno kaj gluaĵo. Oni mortigas la kokonan pupon kaj la silkfadenon elbobenigas (unu kokono donas ĉirkaŭ 500 m). Oni unuigas fadenon de 3-8 kokonoj, tiu nomiĝas kruda silko.

Krom la hejmigita bombikso ankaŭ aliaj papilioj (Bombycidae) produktas konvenajn kokonfadenojn. Oni nomas tiujn silkojn sovaĝa silko.

La konkosilko estas produktita de kelkaj maraj konkospecioj el sekrecio de la bisinoglando. La aranea silko produktiĝas el la teksoglanda sekrecio de la araneoj. Ili ne estas produkteblaj grandamase.

La bazmaterialo de silko estas la fibrino kaj la gluaĵo sericino, kiu kungluas la du fadenojn de la silkofadeno.

La sekreton de la silko protektis la ĉinoj ĝis 200 a.K. poste la produktado disvastiĝis en Japanio, pli poste en Sud-Eŭropo.

* silkoraŭpo
* silka vojo
* floksilko (kromsilko)
* aranea silko

* KokonojKokonoj
* SilkŝpanistoSilkŝpanisto

Vidu ankaŭ
----------

* Silka Vojo
* Silkokulturo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Silko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Silko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Silko en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Arkivigite je 2005-11-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2005-05-06 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2005-03-15 per la retarkivo Wayback Machine
En vilaĝo de Ĥorezmo oni nutras silkoraŭpojn per folioj de morusujo
La **silkraŭpo** estas larvo de papilio, origina el la norda parto de Ĉinio. Plej konata specio estas *Bombyx mori* (aŭ komunlingve **bombikso**).

Kiam bombikso estas raŭpo, ĝi produktas altvaloran fibron. Nutrante sin per folioj de blanka moruso, ĝi elkorpigas unikan fadenon el kruda silko kaj per ĉi-lasta konstruas sian kokonon. Tiu fadeno estas inter 300 kaj 1500 metrojn longa.

Vivciklo
--------

Fig. 473. Virseksa - Fig. 474. Inseksa - Fig. 475. Raŭpo. - Fig. 476. Kokono -   
 Fig. 477. Pupo iomete reduktita.
* Ovo: 10-14 tagoj
* Larvo: 27 tagoj
	+ 1-a larva stadio
	+ 2-a larva stadio
	+ 3-a larva stadio
	+ 4-a larva stadio
	+ 5-a larva stadio
* Pupo: 14 tagoj
* Imagino: 7 tagoj

Silkokulturo
------------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Silkokulturo.
**Silkokulturo**, **serikulturo** kiel neologismo internacia, aŭ **silkofarmado**, estas la bredado de silkraŭpoj por la produktado de silko. Kvankam estas kelkaj komercaj specioj de bombiksedoj, *Bombyx mori*, kies la raŭpo estas aldomigita, estas la plej amplekse uzata kaj intense studita.

Muskardino estas malsano de insektoj; multaj muskardinoj suferigas silkoraŭpojn. Pebrino, aŭ "pipromalsano," estas malsano de silkoraŭpoj, kiu estas kaĵzita de protozoaj mikrosporidiaj parazitoj, ĉefe *Nosema bombycis* kaj je malpli granda etendo, specioj de genroj *Vairimorpha*, *Pleistophora* kaj *Thelohania*. La parazitoj infektas ovojn kaj estas transpasigataj al la venonta generacio.

* Silkraŭpo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Silkraŭpo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Silkraŭpo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Zoologio |