recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Sancti-Spíritus** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Ciudad Rodrigo kaj al la Municiparo Riberas del Águeda, Yeltes y Agadón. *Sancti-Spíritus* estas latina nomo tradukebla al *Sankta Spirito*.

Nova preĝejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 141,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 841 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 1 500 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.

Limas kun loĝlokoj Bañobárez, Fuenteliante, Retortillo (eksklavo) kaj Olmedo de Camaces (eksklavo), Martín de Yeltes, Castillejo de Martín Viejo, Castraz, Ciudad Rodrigo kaj Alba de Yeltes. La altitudo oscilas inter 841 metroj sude kaj 710 metroj borde de la rivero Yeltes. La domaro kuŝas sur 756 metroj super marnivelo. 

Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752663
* VIAF: 248281124
 |
Jen artikolo pri unu el multaj geografiaj lokoj nomataj *San Pedro*. Vidu la liston de samnomaj lokoj.
**San Pédro** estas grandurbo, diocezo kaj havenurbo en Ebur-Bordo. La loknomo signifas: Sankta Petro.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 171.906 en 2012
* Supermara alteco: 0-6 m
* Horzono: UTC

Geografio
---------

Centro de San Pédro
San Pédro situas sur ebenaĵo laŭ la maro ĉe enfluejo de rivero en la sudokcidenta sekcio de la lando. Abiĝano situas 350 km.

Historio
--------

La unuaj eŭropanoj aperis en tiu regiono en la malfrua 15-a jarcento kaj estis esplorita fare de portugala *Soerire Da Costa*, kiu nomis la nunan urbon.

Ekonomio
--------

En San Pédro la fiŝkaptado estas grava industrio kaj menciindas la cementoprodukto. En la apudaĵo oni okupiĝas pri kakao kaj pri lignaĵoj. La turismo evoluas.

Klimato
-------

Plaĝo de San Pédro
Vojo en San Pédro
San Pédro situas en tropika klimato. La averaĝa temperaturo varias inter 23 kaj 33 °C. Jare pluvas po 1702 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, la pluvo kulminas en junio kaj malkulminas en januaro.

Trafiko
-------

San Pédro havas flughavenon kaj maran havenon. La laŭmara ĉefvojo tuŝas la urbon.

Vidindaĵoj
----------

* plaĝo
* nordokcidente de la urbo Nacia Parko, konata pri hipopotamoj

Fontoj
------

* Angla, franca kaj germana Vikipedioj
* 
* mapo
* vetero

* San Pédro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio San Pédro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Municipa teritorio de San Roque de Riomiera, centroriente de Kantabrio.
**San Roque de Riomiera** [sanROke derjoMJEra] estas municipo en centrorienta Kantabrio, Hispanio, en la komarko *Valles Pasiegos* kaj subkomarko Pas-Miera. La loknomo *San Roque de Riomiera* estas etimologie komprenebla kiel *Sankta Roĥo de Rivero Miera*.

Ĝi estas unu el la tri nomitaj "tres villas pasiegas" (Pas-urboj) nome Vega de Pas, San Roque de Riomiera mem kaj San Pedro del Romeral.

Geografio
---------

Pejzaĝo.
Ĝi limas norde kun Santa María de Cayón, Miera kaj Saro, oriente kun Ruesga kaj Soba, sude kun la provinco Burgoso (Kastilio kaj Leono) kaj okcidente kun Selaya, Villacarriedo kaj Vega de Pas. La municipo ne estas mem sur la baseno de la rivero Pas, sed ĉe la valo de rivero Miera.

Demografio
----------

Por areo de 35,7 km² estas 337 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La 337 loĝantoj (2021) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: La Concha, Merilla kaj La Pedrosa (ĉefurbo).

La rura karaktero de la municipo kaj ties izoligo favoris malpliigon de la loĝantaro komencita en la 1940-aj jaroj konstanta ekde tiam.

Evolución demográfica| 1900 | 1910 | 1920 | 1930 | 1940 | 1950 | 1960 | 1970 | 1980 | 1990 | 2000 | 2007 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 912 | 801 | 821 | 845 | 977 | 1.117 | 977 | 998 | 612 | 638 | 528 | 456 |

Fonto: INE

Ekonomio
--------

Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado. Sed nuntempe oni transiris iome al turismo kaj industrio. Ĉiuokaze ankoraŭ 54,3 % de la laboristaro de la municipo dediĉas sin al la unuaranga sektoro, 10,9 % al la konstruado, 8 % al industrio kaj 26,8 % al triaranga sektoro. En la municipo la dungiteco estas de 33,7 % kaj sendungeco de 9,2 %, dum averaĝoj en Kantabrio estas ĉirkaŭ 52,5 % kaj 14,2 % respektive.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 783779
* VIAF: 316732914
 |
**San Sebastián Tecomaxtlahuaca** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Sebastián Tecomaxtlahuaca*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 348.

Geografio
---------

San Sebastián Tecomaxtlahuaca apartenas al la distrikto Juxtlahuaca al kiuj apartenas entute 7 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6916 loĝantojn. El tiuj estis 3238 viroj kaj 3678 virinoj. La komunumo havas surfacon de 369,99 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1680 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2827 indiĝenoj. El tiuj 2350 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2350 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La insulo San Servolo en la Laguno de Venecio
Situo de la insulo San Servolo en la Laguno de Venecio
**San Servolo** [san**ser**volo] estas malgranda insulo sude de Venecio, en la Laguno de Venecio. Ĝi situas okcidente de Lido de Venecio.

Situo
-----

San Servolo estas proksimume ortangula, mezuras ĉirkaŭ 400 m × 100 m kaj situas inter la insuloj San Giorgio Maggiore nord-okcidente kaj Lido de Venecio sud-oriente. Ĝiaj distancoj al ĉi-lasta kaj al la ĉefinsulo Venecio estas po ĉ. 700 m. Ĝia surfaco estas 4,82 ha.

La insulo havas boathaltejon, kiun servas la linio 20.

Nomo
----

La nomo estas ligita al la istria kristanisma sanktulo *Servilio*.

Utiligo
-------

Ĝis ĉirkaŭ 1980 la insulo servis kiel frenezulejo, kaj ĝia nomo en Venecio estis sinonimo de "frenezulejo". Nun ĝi servas al pluraj kulturaj kaj klerigaj institucioj, ekzemple la Internacia Universitato de Venecio.

La Insulo San Servolo vidata de la sonorilturo de la Baziliko San Giorgio Maggiore.

* Kategorio San Servolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Simón Zahuatlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Simón Zahuatlán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 352.

Geografio
---------

San Simón Zahuatlán apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2481 loĝantojn. El tiuj estis 1241 viroj kaj 1240 virinoj. La komunumo havas surfacon de 35,72 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1620 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1775 indiĝenoj. El tiuj 1356 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Torcuato** [santorKŬAto] estas vilaĝeto kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la altebenaĵo de Valpierre, inter la valoj de Ebro, Oja, Najerilla kaj Tuerto. Ĝi estas unu de la historiaj dek kvar vilaĝoj kiuj formis la *Junta del Valpierre*.​

Municipa teritorio de San Torcuato, dividanta en du duonoj tiun de Cidamón.
Preĝejo de Sankta Paŭlo.
San Torcuato estas formita de submunicipoj San Torcuato, Casas Blancas kaj Santa Gertrudis. Casas Blancas fakte estas bieno dividita duone inter la municipoj Cidamón kaj San Torcuato, kaj suferas gravan dekadencon, ĉar la posedantinoj de la bieno ne apogas la kontinuecon de la entrepreno pro nesufiĉa enspezo. 

La plej frua dokumenta mencio de la loko datas de 1137, kiam oni jure decidas favore al la episkopo de Calahorra kun subskribo inter aliaj atestantoj de iu Orti Ortiz de Villaporquera. Villaporquera [biljaporKEra] (vilaĝo de porkoj) estis la tiama nomo de la loko ekde la 12-a jarcento ĝis la 16-a jarcento, alude al la abunda ĉasado de aproj. Tiam oni ŝanĝis la nomon honore al Torkvato de Acci, al kiu oni atribuas kristanigon de la sudiberia romia regiono Baetica jam en la unua jarcento.

La rura elmigrado okazis el la 1950-aj jaroj, de kiam oni malaltiĝis el preskaŭ 400 loĝantoj ĝis nunaj 68.

Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----

1. ↑   Abad León, Felipe (2003). «XXVII. De los llanos de Valpierre a la hoz de Foncea». En Colegio Oficial de Ingenieros Técnicos Industriales de La Rioja, eld. *Otras veinte rutas por la Rioja*. Gráficas Ochoa SA. p. 133. ISBN 84-7359-551-3.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795301
 |
**San Vicente Lachixío** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo estas San Vicente Lachixío. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 535.

Geografio
---------

**San Vicente Lachixío** apartenas al la distrikto Sola de Vega al kiuj apartenas entute 16 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3154 loĝantojn. El tiuj estis 1511 viroj kaj 1643 virinoj. La komunumo havas surfacon de 93,13 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2210 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2775 indiĝenoj. El tiuj 2205 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2205 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Vicente Lachixío Arkivigite je 2007-02-26 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Vicente de la Sonsierra** [sanbiZENte delasonSJEra] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro.​ Pli precize en koridoro al la eŭska provinco Alavo. Estas domaroj Peciña, Rivas de Tereso kaj San Vicente de la Sonsierra.

La municipa teritorio de San Vicente de la Sonsierra.
Urbodomo de San Vicente de la Sonsierra.
Pri etimologio menciindas la deveno de la loknomo *San Vicente de la Sonsierra*. Ĝi rilatas al la apuda montaro Toloño, kaj tiel la signifo de la loknomo estus "Sankta Vincento ĉe la Montaro". 

La loko estis loĝanta jam en praepoko, ĉar estas atestiloj ĉe dolmeno kaj prasetlejo. En frua mezepoko estis multaj disaj domaroj, nune senhomaj. 

La plej frua referenco datas de la 9-a jarcento kaj en ĝi oni citas la navarajn reĝojn. Sanĉo Garcés la 3-a donacis San Vicente al la monaĥejo de Leyre en 1014, kaj ĝi apartenis al tiu ĝis la 14-a jarcento. En tiu epoko oni konstruis fortikigitan ponton kiu estis ege grava ĝis ties detruo fare de inunudo en 1775. Dume okazis konfliktoj inter la regnoj Navaro kaj Kastilio ĝis fino de la 15-a jarcento.

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 2 670 loĝantoj ĝis nunaj 1 000. 

Nuna ekonomio ege dependas de industrio de vinproduktado. Estas proksimume 20 vinkeloj kaj 30 km² de vitejoj, pro kio ĝi estas unu de la municipoj kun pli granda produktado de vino laŭ loĝantonombro de la regiono.

Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejoj, vinkeloj, la ponto, la dolmeno, ktp. Aparta altiraĵo estas la populareco de procesio de Sankta Semajno en kiu pentantoj vipas sin ege akre ĝis elfluas sango; tio similas al religiaj ceremonioj de ŝijaistoj en Irako.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Bildaro
-------

* Vidindaĵoj
* Vitejo, vinkelo kaj San Vicente de la Sonsierra.Vitejo, vinkelo kaj San Vicente de la Sonsierra.
* San Vicente de la Sonsierra.San Vicente de la Sonsierra.
* San Vicente de la Sonsierra.San Vicente de la Sonsierra.
* Preĝejo de Sankta Maria.Preĝejo de Sankta Maria.
* Ermitejo de la Vera Kruco.Ermitejo de la Vera Kruco.
* Baziliko de la Virgulino de Remedios.Baziliko de la Virgulino de Remedios.
* Ermitejo de Sankta Roĥo.Ermitejo de Sankta Roĥo.
* Ermitejo de Sankta Marteno de la Monaĥoj.Ermitejo de Sankta Marteno de la Monaĥoj.
* Ermitejo de Nia Sinjorino de la Roko.Ermitejo de Nia Sinjorino de la Roko.
* Ermitejo de Nia Sinjorino de la Naĝejo.Ermitejo de Nia Sinjorino de la Naĝejo.
* Mezepoka ponto.Mezepoka ponto.

Notoj
-----

1. ↑   Abad León, Felipe (2003). «XXVII. De los llanos de Valpierre a la hoz de Foncea». En Colegio Oficial de Ingenieros Técnicos Industriales de La Rioja, eld. *Otras veinte rutas por la Rioja*. Gráficas Ochoa SA. p. 133. ISBN 84-7359-551-3.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795341
* LCCN: n80094734
* VIAF: 158275835
* BNF: 12456411c
 |
La **San Carlone** aŭ **Sancarlone** aŭ **Koloso de San Karlo Borromeo** estas granda bronza statuo, starigita inter 1614 kaj 1698, ĉe Arona, Piemonto, Italio.

Ĝi estis konstruita sur monteto rigarde al la Lago Maggiore ĉe la praula kastelo de la familio Borromeo. Serio de kapeloj estis planitaj dokumentante la vivon de la sanktulo, formante sanktejan monteton por religia meditado kaj venerado. Nur tri estis eventuale konstruitaj.

La statuo estis dezajnita de Giovan Battista Crespi, nomita Il Cerano, sed starigita de Siro Zanella de Pavia kaj Bernardo Falconi de Lugano. Ĝi estis komencita en 1614, tuj post la kanonigo de Karlo Borromeo. La 23.4 metrojn alta statuo estis finigita per folioj de martelita kupro. Ĝi staras sur piedestalo el granito, 11.7 metrojn alta. La interno povas esti alirita tra mallarĝaj ŝtuparoj, kiuj permesas la vizitantojn rigardi tra la okuloj kaj la oreloj de la statuo.

Fontoj
------

* Arona comune website[*rompita ligilo*]

45° 46′ 13″ N 8° 32′ 36″ O﻿ / ﻿45.77028 °N, 8.54333 °O﻿ / 45.77028; 8.54333 (mapo)
**Sanchonuño** [sanĉoNUnjo] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo *Sanchonuño* estas etimologie komprenebla kiel Sancho Nuño alude al iama loĝanto.

Sanchonuño en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 29,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 980 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 270 el la 1960-aj jaroj. 

Ĝi distas 52 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Cuéllar, Común Grande de las Pegueras kaj Gomezserracín. La loĝloko estas inter rojoj Prado de la Vega kaj Caz Grande inter montetoj kaj aliaj rojoj, apud la aŭtoŝoseo Autovía de Pinares A-601 inter Pinarejos sude kaj Cuéllar norde.

Historio
--------

Oni trovis restaĵojn de iama loĝado en Bronzepoko kaj de visigotoj. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Frua mencio estas de 1247, kaj ties historio estis ligita al Cuéllar, al kies *Comunidad de Villa y Tierra* Sanchonuño apartenis, ene de la sesopo de Navalmanzano.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj nun industrio por transformado de produktoj de irigacio. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Krome estas ioma aktiveco pri fiŝbredado de tinko en du lagetoj.

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Tomaso de la 16-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766939
 |
Preĝejo de Sankta Mikaelo kaj Ĉiuj Anĝeloj
la Reĝa Militakademio Sandhurst
**Sandhurst** estas malgranda urbo kaj civila paroĥejo en Anglio de 7966 hejmoj kaj 20 803 loĝantoj (censo de 2001), ĉefe rezideja laŭ naturo kun malmultaj kelkaj malpezaj industrioj. Ĝi estas en la sudorienta angulo de la ceremonia Reĝa Graflando Berkshire, ene de la *borough* Bracknell Forest, kaj situas 33 mejlojn 53 km sudokcidente de Centra Londono, 4.0 km nordokcidente de Camberley kaj 9.7 km sude de Bracknell.

Sandhurst estas konata tutmonde kiel la loko de la Reĝa Militakademio Sandhurst (ofte referencata simple kiel "Sandhurst", "The Academy" aŭ "The RMA"). Spite sian proksimecon al Camberley, Sandhurst estas hejmo ankaŭ de granda eksterurba komerca disvolviĝo. Tiu loko estas nomita "The Meadows" (la prerioj) kaj havas hipermerkatojn Tesco Extra kaj Marks and Spencer, du el la plej grandaj en la lando.

Referencoj
----------

1. ↑   Marks & Spencer – Sandhurst, Bracknell Forest. Yelp.co.uk (15-a de majo 2012).  Alirita la 8-an de junio 2017.
2. ↑  Meadows Shopping Centre. Meadowscentre.co.uk.  Arkivigite je 2015-06-10 per la retarkivo Wayback Machine Alirita la 8-an de junio 2017.
Foto de la Sanga dimanĉo en Peterburgo
**Sanga dimanĉo** (ruse *Кровавое воскресенье*) okazis la 22-an de januaro 1905 (laŭ la tiam uzata malnova kalendaro la 9-an de januaro) komence kiel paca manifestacio en Sankt-Peterburgo, sed finiĝis ĝi en amasmurdado de senarmilaj, religiaj homoj. Ĝi tiel iĝis komenca punkto de la Rusia revolucio de 1905 kaj tiel finfine devigis reformojn en Rusio. 

En Sankt-Peterburgo komenciĝis strika ondo en januaro de 1905, parte je iniciato de la leĝa Unio de la rusaj fabrikaj kaj uzinaj laboristoj. La manifestacion organizis la car-lojala popo Georgij Gapon – esperante, ke li povas direkte transdoni la peticion de la laboristoj al Nikolao la 2-a – kaj gvidis la 80-140 mil partoprenantojn (kun interkonsento de la instancoj) al antaŭ la Vintra Palaco. La marŝantoj kunportis krom la peticio ikonojn kaj bildon de la caroj. En la peticio ili postulis 8-horan labortagon, egalecon antaŭ la juĝinstancoj, respondecon de la ministroj, konsciencan liberecon kaj amnestion. 

Ĉar la caro ne estis en la ĉefurbo, la grandprinco Vladimir Aleksandroviĉ (gvidanto de la ŝtatsekura polico) provis haltigi la manifestacion, kaj poste, laŭ lia ordono, la polico kaj la soldataro ekpafis al la manifestaciantoj. Mortis 130-1000 manifestaciantoj, vundiĝis pluraj centoj. 

Post la evento komenciĝis strikoj tra la tuta lando, en la vilaĝoj la kamparanoj tumultis. Okazis ankaŭ ribeloj en la armeo, mararmeo, kiuj minacis eĉ bazon de la cara sistemo.

Vidu ankaŭ
----------

* Oĥrano

* Kategorio Sanga dimanĉo (1905) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sankt-Margreto** (germane St. Margrethen) estas komunumo en la elektodistrikto Rejnvalo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 5 395 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Sankt-Gallen situas je la fino de la Suba Rejnvalo ĉe la vojo deBregenz al Sankt-Galo rekte apud la landlimo inter Svislando kaj Aŭstrio, kiun formas la Malnova Rejno.

Trafiko
-------

La stacidomo de Sankt-Margreto estas haltejo de la eŭropaj interurbaj trajnoj de Munkeno al Zuriko. Tra Sankt-Margreto ankaŭ pasas la rejnvallinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sankt-Galo tra Rorschach al Altstetten. En Sankt-Margreto la nacia aŭtoŝoseo A1 transiras al la nacia aŭtostrato 13.

Ekonomio
--------

Pro sia situo ĉe la landlimo kaj proksimeco al la trilanda punkto inter Germanio, Aŭstrio kaj Svislando Sankt-Margreto estas sidejo de 24 logistikaj kaj transportaj entreprenoj kaj ankaŭ regiona sidejo de pluraj bankoj.

Historio
--------

Jam en romia epoko Sankt-Margreto ludis gravan rolon por la trafiko. Ĝia unua dokumenta mencio datiĝas el la jaro 353 sub la nomo *Ad Rhenum* sur la romia armemapo Tabula mundi romanorum. En la jaro 980 Sankt-Margreto, kiu en tiu tempo estis ligita kun la aŭtra komunumo Höchst, transiris al la posedaĵo de la Monaĥejo Sankt-Galo. Per la malfermo de la fervojlinio al Sankt-Galo en la jaro 1858 kaj la korekto de la Rejno komenciĝis por Sankt-Margerto la nova epoko, kiu estis ligita al konstanta gajno de ekonomia signifo kaj prospero.

Esperanto-Movado
----------------

Sankt-Margreto estas hejmkomunumo de la fondinto de Esperanto-Klubo Wil, Hans Kästli, kiu ankoraŭ hodiaŭ tie vivas en maljunulejo. En Sankt-Margreto ankaŭ loĝis Walter Kobelt.

Vidu ankaŭ
----------

* St. Margrethen SG (stacidomo)
* Ruderbach (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sankt-Margreto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Sankt-Margreto
* Sankt-Margreto en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Rejnvalo |
| --- |
| maldekstraAltstätten SG • Au-Heerbrugg • Balgach • Berneck • Diepoldsau • Eichberg SG • Marbach SG • Oberriet SG • Rebstein • Rheineck SG • Rüthi SG • Sankt-Margreto • Widnau |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Sankt Peter kaj Sankta Petro. |



**Sankt-Peterzell** (prononcu *sankt**pe**ter**cel***, oficiala germana skribmaniero **St. Peterzell**) estas iama komunumo de la elektodistrikto Togenburgo en Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1178 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Ek de la 1-a de januaro 2009 ĝi estas parto de la nova komunumo Neckertal.

Geografio
---------

Sankt-Peterzell situas en la supra Necker-Valo. Al la iama komunumo Sankt-Peterzell apartenis la vilaĝeto *Wald* kaj partoj de *Dicken*, kies plej-granda parto tamen apartenas al la antaŭa komunumo Mogelsberg.

Trafiko
-------

Tra la vilaĝo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 8 de Wil al Apencelo. Sankt-Peterzell situas ĉe la poŝtaŭtolinio de Brunnadern al Herisaŭ, kaj estas ankaŭ poŝtautobuslinio de Sankt-Peterzell al Hemberg.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Sankt-Peterzell datiĝas el la jaro 1178 kiel *cellam sancti Petri*.

En mezepoko Sankt-Peterzell apartenis al la Abatejo Sankt-Johano kaj al la Grafoj de Togenburgo, kie havaĵoj poste transiris al la Monaĥejo Sankt-Galo. En 1798 la komunumo deklaris kune kun aliaj togenburgaj komunumoj sian liberecon. Post la fino de la Helveta Respubliko la komunumo fariĝis parto de la nove fondita Kantono Sankt-Galo.

En publika baloto de la 21-a de oktobro 2007 la loĝantoj de Sankt-Peterzell jesis al kunfandiĝo de Sankt-Peterzell kun la komunumoj Mogelsberg kaj Brunnadern al la nova komunumo Neckertal. Nuntempe estis kreita komisiono, kiu enketas la avantaĝojn de tia kunfandiĝo. La estiĝo de la nova komunumo realiĝos plej frue dum 2009.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Hans Büchler*: *Sankt-Peterzell* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-01-21)

* Kategorio Sankt-Peterzell en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Sankt-Peterzell
* Sankt-Peterzell en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

Bildoj
------

* Reformita preĝejo de Sankt-PeterzellReformita preĝejo de Sankt-Peterzell
* Katolika preĝejo kaj paroĥarejoKatolika preĝejo kaj paroĥarejo
* Katolika preĝejo de interneKatolika preĝejo de interne
* Tipaj togenburgaj domoj en la vilaĝocentroTipaj togenburgaj domoj en la vilaĝocentro

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Togenburgo |
| --- |
| Bütschwil • Ebnat-Kappel • Ganterschwil • Hemberg • Kirchberg • Krinau • Lichtensteig • Lütisburg • Mosnang • Neckertal (Brunnadern • Mogelsberg • Sankt-Peterzell) • Nesslau-Krummenau • Oberhelfenschwil • Stein • Wattwil • Wildhaus • Malnov-Sankt-Johano (Wildhaus • Malnov-Sankt-Johano) |  |

 |
**Sankt-Urso** (en la germana lingvo **St. Ursen** kaj en la franca lingvo **Saint-Ours**) estas komunumo en la distrikto Sinĝino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1251 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Sankt-Urso situas en la Friburga Mezlando, oriente de la kantonĉefurbo Friburgo, de kiu ĝin disigas la rivero Sarino, kiu formas la okcidentan komunumlimon. La komunumo Sankt-Urso konsistas el la ĉefvilaĝo Sankt-Urso kaj la setlejoj kaj vilaĝetoj Aeschlenberg (sur alteco de 764 m s.m.), Baletswil (sur alteco de 811 m s.m.), Balterswil (sur alteco de 665 m s.m.), Brünisberg (sur alteco de 735 m s.m.), Christlisberg (sur alteco de 710 m s.m.), Engertswil (sur alteco de 691 m s.m.), Etiwil (sur alteco de 764 m s.m.), Geretach (sur alteco de 763 m s.m.), Hattenberg (sur alteco de 656 m s.m.), Mediwil (sur alteco de 740 m s.m.), Obertasberg (sur alteco de 690 m s.m.), Römerswil (sur alteco de 700 m s.m.), Strauss (sur alteco de 775 m s.m.), Tasberg (sur alteco de 666 m s.m.), Wolperwil (sur alteco de 743 m s.m.).

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 15,76 km², de kiuj 18,5% estas kovritaj de arbaro, 74,6% servas por agrikulturo kaj 6,5% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Sankt-Urso limas en nordo al Tafers, en oriento al Alterswil, en sudoriento al Brünisried, en sudsudoriento al Rechthalten, en sudsudokcidento al Tentlingen, en sudokcidento al Pierrafortscha, kaj en nordokcidento al Friburgo.

Trafiko
-------

Tra Sankt-Urso kondukas la kantona ĉefvojo 177.1 de Tafers al Rechthalten kaj en okcidento la kantona ĉefvojo n-ro 178 de Friburgo al Plaffeien. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas norde de Friburgo en distanco de proksimume 3 kilometroj de la komunumo. Per la buslinio de Friburgo al Plaffeien la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

Sankt-Urso dum mezepoko kaj sub la Malnova Kamparo de Friburgo estis kvartalo de la paroĥo Tafers kaj kun ĝi apartenis al la Burga Flano. Sankt-Urso menciiĝis al unua fojon nur en la jaro 1651 kiel *sancto Urso*. En la jaro 1832 Sankt-Urso konstituiĝis kiel aparta komunumo en la Germana distrikto de Friburgo. Surbaze de la nova konstitucio de 1848 ĝi estis atribuita al la nove kreita distrikto Sinĝino.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Peter F. Kopp*: *Sankta Urso* en *Historia Leksikono de Svislando* (2012-01-06)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Sankt-Urso

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Sankt-Urso** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Sinĝino |
| --- |
| Alterswil • Bösingen • Brünisried • Düdingen • Giffers • Heitenried • Oberschrot • Plaffeien • Plasselb • Rechthalten • Schmitten • Sankt-Antoni • Sankt-Silvestro • Sankt-Urso • Tafers • Tentlingen • Ueberstorf • Wünnewil-Flamatt • Zumholz |  |

 |
**Sandakan** estas la urbo en regiono Sabah de orienta Malajzio kun ĉ. 390.000 loĝantoj (2004). Ĝi estas la plej granda urbo en tiu regiono kaj ĝi estas la ĉefa haveno de orienta bordo de Borneo, en fermita golfo de Sulu-maro, proksime al la delto de Kinabatangan. Ĝi estis ĝis 1947 ĉefurbo de Brita Norda Borneo (nuna Sabah), ekde tiam komerca centro de la regiono.

Ĝi estis findita kiel **Elopura** en 1874-ben; la varfluo tra la haveno dependis de eksporto de la pluvarbaraj produktoj (ligno, rotango, birdonesto, damar-rezino kaj kokuso). Dum ĝia historio, ĝin ligis komercaj kontaktoj al Hongkongo, Japanio kaj Aŭstralio. Ĉar la ĉirkaŭaj montoj baris la urban evoluon, la urba centro konstruiĝis ekde la 1920-aj jaroj je grundoj prenitaj (konkeritaj) disde la maro.

Plimulto de la loĝantaro estas ĉinoj (ĉefe el Honkongo), kies karakterizaj 3-4-etaĝaj betondomoj (sube vendejo, supre loĝejoj) miksiĝas kun altaj burokonstruaĵoj.

Pro la ŝlimkolektiĝo en la riverdelto de Kinabatangan kaj la sablaj marbenkoj, la grandvolumenaj oceanŝipoj (pli pezaj ol 10 000 t) ne povas eniri havenon de Sandakan. Post la japana okupo dum la dua mondmilito - tiam ĝi servis kiel fifama garnizona urbo - , la larĝa (longa 32 km kaj larĝa 5–16 km) ankrejo iĝis komerca ĉefcentro de ligno, kopro kaj manilkanabo.

La ligno oni liveras per malpli grandaj ŝipoj al la oceanŝipoj, atendantaj trans la marbenkoj. En la ĉirkaŭo de la urbo oni kultivas plantejojn de oleopalmo kaj kakaoarbojn. Aliaj ekonomiaj agadoj: ŝipkonstruado, ekstrakto de katehuo, fridrezervo, pakado de krustacoj. Turismo.

Sandakan havas flughavenon kaj tar Ranau interligas ĝin aŭtovojo al la nuna ĉefurbo de la regiono Kinabalu.

Sapulu famas ankaŭ pri orangutan-rifuĝejo. En la grandegaj Gomantong-kavernoj vivas multaj apusoj kaj grandaj vespertaj kolonioj.

* 
* 
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2005-12-19 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Sandakan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Baroka konfesejo en Jaroměř, Ĉeĥio. Samtempe sekretejo kaj malsekretejo por katolikoj.
**Sekreto** estas la praktiko kunhavi informaron inter grupo de personoj, en kiu oni kaŝas informaron al personoj kiuj ne estas membroj de la grupo. Por ke estu sekreto oni devas plenumi kvar postulojn: ke estu informo, ke estus nekonata de la majoritato de personoj, ku nur malmultaj personoj havu ĝin (oni povas paroli eĉ de nur du personoj aŭ eĉ de nur unu kiu informas al neniu), kaj ke tiu ekskluziva posedo estu intence kaŝita.

Por tiu koncepto estas diversaj rigardoj el tute personaj al sociaj kaj eĉ amaskomunikilaj rilatoj: fakte la amaskomunikilo estas la plej enorma malamiko de la sekreto. Por la mondo de literaturo kaj arto, la koncepto de sekreto, aŭ pli bone dirite, la ekzisto de kaŝita informaro estas neelĉerpebla fonto de intrigoj kaj motivoj. Por teknologio kaj industrio, sekretoj enhavas tre apartajn konotaciojn.

La sekreto estas koncepto kiu ofte rezultas en polemiko. Multaj personoj postulas, almenaŭ en kelkaj situacioj, ke endas publikigi difinitan informon kaj ke tiu estu konata universale. Proksimas la konceptoj de fidindeco kaj privateco, kaj ofte ili koincidas aŭ konfuzeblas. William Penn diris iam, "Saĝas ne paroli pri sekreto; kaj honesta eĉ ne mencii ĝin."

Kelkaj sekretoj
---------------

* Anonimeco
* Intimeco
* Privateco
* Konfesa sekreto
* Sekreta voĉdonado
* Profesia sekreto
* Banka sekreto
* Sekreta servo
* Sekreta polico

En arto kaj kulturo
-------------------

* La sekreta ĝardeno (filmo)
* La sekretaj arkivoj de la Inkvizicio
* La sekreto de NIMH

Vidu ankaŭ
----------

* Julian Assange
* Kriptografio
* Sekreta evangelio laŭ Marko
* Sekreta vatikana arĥivo
* Sekretaj kodoj de la Biblio
* WikiLeaks

Notoj
-----

1. ↑   Riofrío Martínez-Villalba, Juan C (2008). El derecho de los secretos. Editorial Temis. ISBN 978-958-35-0691-8. OCLC 426398515. Konsultita la 2020-05-17.

Bibliografio
------------

* Sissela Bok, Secrets: On the Ethics of Concealment and Revelation (New York: Vintage Books, 1989).
* Bruce Schneier, Secrets and Lies (Schneier)
* On Secrecy, por Sir Henry Taylor en The Oxford Book of Essays, John J. Gross, Oxford University Press, 1991 ISBN 0-19-214185-6
* Alasdair Roberts, Blacked Out: Government Secrecy in the Information Age (New York: Cambridge University Press, 2006).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sekreto en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Oficiala retejo (angle)
* WikiLeaks ĉe Twitter (angle)
* WikiLeaks ĉe Facebook (angle)
*La flirtado* (1904), de Eugene de Blaas
**Seksallogo**, amorvekeco, atento erotika aŭ seksa allogeco, indikas la kapablon de individuo por veki seksan aŭ erotikan intereson de alia persono, kaj estas faktoro en la seksa selekto aŭ partnerelekto.

Tiu allogeco povas rilati kun la fizikaj ecoj (aspekto, movoj, voĉo kaj odoro) aŭ aliaj kvalitoj kaj ecoj de iu persono, inkluzive de lia aŭ ŝia stato en la socio. Propra seksallogo oni ofte klopodas plibonigi per atenti pri vestoj, parfumo, hararanĝo kaj alia ornamaĵo por stimuli la seksan intereson de alia persono. Opinioj pri seksallogo parte estas kulture difinitaj kaj antaŭ ĉio forte influita de sociigado, alkulturigo, edukado kaj informoj ricevataj fare de la amaskomunikiloj. Pro tio ordinaraj viroj kaj virinoj **nerealime** speguliĝas al konataj personoj el filmo, reklamo kaj amuzo. Krom tio certaj karaktertrajtoj, inteligenteco kaj socia statuso ludas rolon. Multe de tio kio rilatas al seksallogo tamen restas kaŝita, ĉar krom kulturo kaj propra karaktero ankaŭ biokemiaj procezoj ludas rolon kiuj grandparte ne submetiĝas al la konscio. Kio altiras nin en aliulo ni per aliaj vortoj jes povas raciigi por ni mem, sed pri la funkciado de feromonoj aŭ psikologiaj procezoj kaj predispozicioj k.c. ni ne konscias.

La karaktero de la alia persono kaj la rilato kun li ankaŭ influas la seksan altiron, kaj pro tio ĝi povas ŝanĝiĝadi en la sama altiranto kaj daŭri laŭlonge de la tempo. Krome, homo povas esti altirita al certaj situacioj, kio signifas, ke ĉi tiuj situacioj pliigos la altiron al homo, kiu estas en ili. Multaj homoj estas tiritaj al situacioj implikantaj rilatojn de kontrolo, submetiĝo kaj disciplino kaj partoprenas en BDSM-praktikoj.

Kvankam oni klopodis elpensi objektivajn kriteriojn por seksallogo, ĝi grandparte restas io subjektiva, dependa de la intereso de alia persono, ties observo, seksemo kaj kultura ĉirkaŭaĵo. Tiel ekzemple samseksemulo opinias ke persono de la sama sekso estas pli alloga ol iu de la alia sekso. Multaj homoj estas nur altiritaj al homoj de certa sekso, persono kiu estas altirita al membroj de sia propra sekso estas samseksema dum persono kiu estas altirita al alia sekso estas nomita aliseksema. Homo, kiu estas altirata de pli ol unu sekso, estas nomata ambaŭseksema, aŭ plurseksema. Persono, kiu estas altirata sendepende de la sekso, estas nomata panseksema (ĉiuseksemo) kaj homo, kiu estas allogata de emocio kaj karaktero, estas demiseksema. Homo, kiu tute ne spertas seksan altiron, je malalta nivelo aŭ malofte, estas senseksemulo.

Reklamado kaj komerco ofte uzas la emon de homo esti alloga: reklamoj uzas allogajn homojn por veki dezirojn kaj maltrankvilojn en la spektanto, ne ĉiam en maniero kiel li konscias. Filmoj kaj aliaj vidaj amaskomunikiloj uzas allogajn homojn por instigi homojn spekti ilin.

Vidu ankaŭ
----------

Seksa orientiĝo

Seksa edukado

* Kategorio Seksallogo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Ildefonso Villa Alta** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Ildelfonso Villa Alta*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 156.

Geografio
---------

San Ildefonso Villa Alta apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3100 loĝantojn. El tiuj estis 1479 viroj kaj 1621 virinoj. La komunumo havas surfacon de 136.52 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1230 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2159 indiĝenoj. El tiuj 1853 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1853 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Ildefonso Villa Alta Arkivigite je 2007-03-08 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**San Jerónimo Tecoátl** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Jerónimo Tecoátl*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 163.

Geografio
---------

San Jerónimo Tecoátl apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono *Cañada*), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1522 loĝantojn. El tiuj estis 700 viroj kaj 822 virinoj. La komunumo havas surfacon de 17.86 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1840 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1336 indiĝenoj. El tiuj 1138 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1138 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Jerónimo Tecoátl Arkivigite je 2005-03-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San José Lachiguirí** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San José Lachigurí*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 170.

Geografio
---------

**San José Lachiguirí** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3541 loĝantojn. El tiuj estis 1652 viroj kaj 1889 virinoj. La komunumo havas surfacon de 132.69 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1670 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2659 indiĝenoj. El tiuj 2222 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2222 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San José Lachiguirí Arkivigite je 2004-12-05 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San José del Peñasco** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San José del Peñasco*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 167.

Geografio
---------

**San José del Peñasco** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1863 loĝantojn. El tiuj estis 914 viroj kaj 949 virinoj. La komunumo havas surfacon de 75.27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1580 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 12 indiĝenoj. El tiuj 5 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 5 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San José del Peñasco Arkivigite je 2004-12-09 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Juan Bautista Lo de Soto** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Bautista Lo de Soto*. Ambaŭ evidente havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Johano la Baptisto. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 180.

Geografio
---------

**San Juan Bautista Lo de Soto** apartenas al la distrikto Jamiltepec al kiuj apartenas entute 24 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2140 loĝantojn. El tiuj estis 1058 viroj kaj 1082 virinoj. La komunumo havas surfacon de 63.79 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 80 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 34 indiĝenoj. El tiuj 28 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 28 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan Bautista Lo de Soto Arkivigite je 2011-02-03 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Juan Bautista Tlachichilco** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Bautista Tlachichilco*. Ambaŭ evidente havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Johano la Baptisto. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 183.

Geografio
---------

**San Juan Bautista Tlachichilco** apartenas al la distrikto Silacayoapam al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1443 loĝantojn. El tiuj estis 646 viroj kaj 797 virinoj. La komunumo havas surfacon de 116.10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1 320 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 122 indiĝenoj. El tiuj 101 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Juan Bautista Valle Nacional** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Bautista Valle Nacional*. Ambaŭ evidente havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Johano la Baptisto. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 559.

Geografio
---------

**San Juan Bautista Valle Nacional** apartenas al la distrikto Tuxtepec al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 21189 loĝantojn. El tiuj estis 9943 viroj kaj 11246 virinoj. La komunumo havas surfacon de 394,23 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 60 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 12597 indiĝenoj. El tiuj 10322 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 10322 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Juan Cotzocón** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Cotzocón*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 190.

Geografio
---------

**San Juan Cotzocón** apartenas al la distrikto Mixe al kiuj apartenas entute 17 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Norte, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 22478 loĝantojn. El tiuj estis 10818 viroj kaj 11660 virinoj. La komunumo havas surfacon de 945.39 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1200 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 9903 indiĝenoj. El tiuj 8278 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 8278 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan Cotzocón Arkivigite je 2007-05-28 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Juan Evangelista Analco** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Evangelista Analco*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 196.

Geografio
---------

**San Juan Evangelista Analco** apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 412 loĝantojn. El tiuj estis 199 viroj kaj 213 virinoj. La komunumo havas surfacon de 33.17 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2120 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 201 indiĝenoj. El tiuj 180 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 180 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan Evangelista Analco Arkivigite je 2007-05-24 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.