recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Eisenberg, Kastelo Christiansburg elaere
La iam rezideja **Kastelo Christiansburg** (germane *Schloss Christiansburg*) troviĝas en la urbo Eisenberg (Turingio) en Germanujo. Ĝi situas sur altaĵo suden dekliviĝanta proksime de la kruciĝo de la federacia ŝoseo B7 kun aliaj stratoj.

Historio
--------

Pavilono en la provizadĝardeno
Jam ekde la 12-a jarcento dokumentitis surloke burgo estinte strategie grava pro la najabaraj komercaj vojoj. Ĝin ĉirkaŭis muro kaj foso. Oftis la alikonstruoj kaj en 1589 estiĝis la Malnova kuirejo. De la mezepoka burgo kaj la renesanca kastelo konserviĝis nur la okcidenta alo. Inter 1680 kaj 1707 duko Kristiano (Saksio-Eisenberg) ŝanĝigis la ensemblon tiel ke la tuto iĝis triala. Ĉekastele estas du separitaj parkoj kun arkoĝardeno, laborejo kaj la nutraĵproviza ĝardeno kun pavilono. La Imperiestra salono rekonstruitis en 1993/94. Belegas la apuda Kastela preĝejo, vera juvelaĵo baroka. La Kirko Sankta Triunuo konsekritis en 1692; sur la eoste elsaltanta ĥorejo estas okangula turo kun pilastroj; inter 1958 kaj 1960 ĝi pretigitis kiel koncerthalo.

En 1676 Eisenberg elektitis rezideja urbo; tiam necesis renovigi kadukan kastelon de la Dinastio Wettin kio daŭris ĉ. 15 jarojn kaj dum kio ne tutaj planoj realiĝi povis. Pligrandigitis tiuokaze ankaŭ la parko. La kirko renovigitis en 1901 kaj 1989-92 kaj la kastelo nuntempe urbodomas kaj distriktadministradejas.
Ene belas la Imperiestra salono kun stukaĵoj kaj vandaj respektivaj plafonoj pentraĵoj kun barokaj motivoj; la nomo venas el la alegoria prezento de germanaj-romiaj imperiestroj. En la laborejo ĝardene duko Kristiano faris alkemiajn eksperimentojn. La parko ankaŭ permesas al la vizitantaoj disde diversaj lokoj ravigajn belvidojn en la eostturingian pejzaĝon.

Literaturo
----------

* Werner Herrmann: *Von Eisenberg nach Stadtroda*. Verlagshaus Thüringen, 1992, ISBN 3-86087-036-X, p. 1–96

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Christiansburg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Porturistaj informoj 1
* Porturistaj informoj 2
* Prie ĉe alleburgen.de
Kastelo Gemünden
La **kastelo Gemünden** estas kastelo en la mezmontaro Hunsrück en la komunumo Gemünden, distrikto Rhein-Hunsrück

Situo
-----

La kastelo situas en alteco de 315 m super marnivelo sur 30 m alta montdorso super la komunumo Gemünden en la valo de la rivero Simmerbach. La kastelo troviĝas je la norda rando de la Soonwald kaj 10 km sude de la distrikturbo Simmern en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estas 50 km sude de Koblenco kaj 55 km okcidente de Majenco. Kirn troviĝas 12 km sude (aerdistancoj).

Historio
--------

Kastelo
-------

Estanteco
---------

Literaturo
----------

* Alexander Thon, Stefan Ulrich u. Achim Wendt, „… wo trotzig noch ein mächtiger Thurm herabschaut". Burgen im Hunsrück und an der Nahe, Regensburg: Schnell & Steiner 2013, ISBN 978-3-7954-2493-0, S. 68-73.
* Magnus Backes u.a.: *Die Kunstdenkmäler des Rhein-Hunsrück-Kreises*, Teil 1: ehemaliger Kreis Simmern, 1977, S. 336 - 359.

Bildoj
------

* kastelo Gemünden vintrekastelo Gemünden vintre
* rigardo al la kastelo de SSO.rigardo al la kastelo de SSO.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Gemünden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo

Referencoj
----------
**Kiŝtim** (ruse *Кыштым*) estas urbo en Ĉelabinska provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 75434.

La urbo estis fondita en jaro 1757 dum konstruado de karbonferproduktanta kaj ferproduktanta uzinoj.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1934.

La interurba telefona kodo estas 35151, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 55° 42′ N 60° 33′ O﻿ / ﻿55.700 °N, 60.550 °O﻿ / 55.700; 60.550 (mapo)Koordinatoj: 55° 42′ N 60° 33′ O﻿ / ﻿55.700 °N, 60.550 °O﻿ / 55.700; 60.550 (mapo).

La urbo estas sur orienta deklivo de meza Uralo, apud rivero Teĉa (Теча) (baseno de rivero Obj).

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 1959 la urbo havis 30,3 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 41,9 mil loĝantojn.

* Kiŝtim en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kiŝtim en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
strato tra la kastelo de sudokcidento
aspekto de la alia riverflanko. Maldekstre fone la antaŭburgo kaj la ĥorejo de la katolika preĝejo St. Johannes Apostel
antaŭburgo de la kastelo
aspekto de la kastelo Gondorf ĉ. 1730 (maketo en la vinmuzeo Gondorf). La preĝejo maldekstre estis malkonstuita jam pli frue por la fervojo (same la roko). La federacia strato B 416 paralele al la Mozelo oni konstruis tra la konstruaĵo 
La **kastelo Gondorf,** nomata *Oberburg* (esperante: „supra burgo") kontraste al *Niederburg* (esperante: „malsupra kastelo") nomata kastelo Liebieg, situas en la vilaĝparto Gondorf de la komunumo Kobern-Gondorf ĉe la rivero Mozelo en la distrikto Mainz-Bingen, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Ĝi estas la devenburgo de la senjoroj kaj postaj princoj von der Leyen.

Literaturo
----------

* Georg Dehio: *Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Rheinland-Pfalz, Saarland*. München, Berlin, 1984, ISBN 3-422-00382-7, S. 319–320.
* Hans Spiegel: Arme Baudenkmäler! -   
in: Burgen und Schlösser - Zeitschrift der Deutschen Burgenvereinigung e.V. für Burgenkunde und Denkmalpflege, Braubach am Rhein 75/II, S. 65ff
* Otto von Czarnowsky: *Die Mosel und ihre nächste Umgebung von Metz bis Coblenz,* Koblenz 1841, online bei Google Books.
* Heinz Cüppers (Hrsgb.), *Die Römer in Rheinland-Pfalz,* Stuttgart 1990, ISBN 3 8062 0308 3.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Gondorf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Material zu Schloss Gondorf Arkivigite je 2013-01-24 per la retarkivo Wayback Machine in der Sammlung Duncker der Zentral- und Landesbibliothek Berlin (PDF; 269 kB)

Referencoj
----------

50.29137.4595972222222Koordinatoj: 50° 17′ 29″ N, 7° 27′ 35″ O (mapo)
**Kleopatro** estas usona muta filmo el 1917 reĝisorita de J. Gordon Edwards, kiu estis granda sukceso siatempe. La kino ĉefroligas Theda Bara en la ĉefrolo de Kleopatro, Fritz Leiber en la rolo de Julio Cezaro kaj Thurston Hall en la rolo de Marko Antonio.

Theda Bara kiel Cleopatra
Tiutempa filma teatrejo montranta la filmon en Ĉikago
Fragmento de *Cleopatra*
Ĉi tiu estas unu el la plej multekostaj filmoj produktitaj en Holivudo ĝis tiu tempo, kaj ĝi inkluzivis sensaciajn kostumojn kaj spektaklajn scenejaĵojn. Ĝia produkto kostis 500 mil dolarojn, laŭ la produktadstudio, kio voloras ĉirkaŭ 8,3 milionoj da dolaroj en la nuntempo, kaj la dungitaro implikita en ĝia preparado nombris proksimume 2,000 homoj. La intrigo de la filmo estas loze bazita sur la intrigo de la tragedio *Antonio kaj Kleopatro* de William Shakespeare. Thida Bara aperis en la filmo en ampleksa vario de kostumoj, kelkaj el ili sufiĉe aŭdacaj.

Tamen, jarojn post ĝia liberigo, kun la trudo kaj devigo de la Hays-kodo, estis decidite ke la filmo ne renkontis la establitajn moralajn normojn kaj tial ĝia montrado estis malpermesita. La lastaj du kopioj de la filmo estis perditaj en fajroj ĉe Studioj de 20th Century Fox kaj ĉe la Muzeo de Moderna Arto en Novjorko. Nuntempe konserviĝis nur kelkaj fragmentoj de la filmo, kiuj estas ĉe muzeoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Kleopatra retejo Silent Era

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kleopatro (filmo, 1917) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Cleopatra*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* Cleopatra ĉe AllMovie (angle)
* Kleopatro ĉe Turner Classic Movies Datumbazo
* Kleopatro ĉe American Film Institute Catalog
* *Cleopatra* (1917) surviving footage ĉe YouTube


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 813562
* LCCN: no2012159049
* VIAF: 292829301
 |
La kapelo de Eton College
**Eton College** (ofte konata kiel "Eton") estas fama public school (speco de privata lernejo) ĉe Eton, Berkshire, Anglio, proksime al Windsor.

En 1440 Henriko la 6-a (Anglio) fondis la lernejon por malriĉaj knaboj kiuj plustudos ĉe King's College (Kembriĝo), kiun li fondis la sekvantan jaron.

Dum la sekvaj jarcentoj Eton iĝis inter la preferataj edukejoj por filoj de nobeloj. Multaj eminentuloj studis tie, inter kiuj 18 britaj ĉefministroj. la Duko de Wellington diris, "la batalo de Waterloo estis gajnita sur la sportkampoj de Eton" (li mem edukiĝis ĉe Eton de 1781 al 1784).

Eton nun enhavas ĉirkaŭ 1300 studentojn. En 1800 la nombro estis ĉirkaŭ 300.

  

* Kategorio Eton College en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 298883
* GND: 1000998-X
* LCCN: n50079557
* VIAF: 157729206
* ISNI: 0000 0001 2112 764X
* SUDOC: 029974119
* BNF: 12148630z
* ULAN: 500300169
* BIBSYS: 90774914
* NKC: kn20050503036
 |
Kinsey-skalo pri seksumaj regoj, laŭ gradoj pri seksa orientiĝo
La  **Kinsey-skalo**, ankaŭ nomata la **Aliseksema-Samseksema Takso-Skalo**, estas uzata en esplorado por priskribi seksan orientiĝon de persono surbaze de la sperto aŭ respondo de unu persono. La skalo tipe etendiĝas de 0, signifante ekskluzive alisekseman, al 6, signifanta ekskluzive samsekseman. Kaj en la viraj kaj inaj volumoj de la Kinsey-raporto, aldona grado, listigita kiel "X", indikis "neniujn soci-seksajn kontaktojn aŭ reagojn". La raporto unue estis publikigitaj en *Sexual Behavior in the Human Male* (1948) de Alfred Kinsey, Wardell Pomeroy, kaj aliaj, kaj ankaŭ elstaris en la komplementa verko *Sexual Behavior in the Human Female* (1953).

Alfred Kinsey, la kreinto de la Kinsey-skalo, estas konata kiel "la patro de la seksa revolucio." La skalo estis kreita por montri, ke sekseco ne konvenas al du striktaj kategorioj: samseksema kaj aliseksema. Anstataŭe Kinsey kredis, ke sekseco estas flua kaj povas ŝanĝiĝi laŭ la tempo.

Anstataŭ uzi sociokulturajn etikedojn, Kinsey ĉefe uzis taksojn de konduto por pritaksi homojn sur la skalo. La unua skala takso de Kinsey havis tridek kategoriojn, kiuj reprezentis tridek malsamajn kazajn studojn, sed lia fina skalo havas nur sep kategoriojn. Pli ol 8,000 intervjuoj estis kunordigitaj dum la esplorado.

| Klasigo | Priskribo |
| --- | --- |
| 0 | Ekskluzive aliseksema |
| 1 | Precipe aliseksema, nur porokaze samseksema |
| 2 | Precipe aliseksema, sedpli ofte samseksema |
| 3 | Egale, aliseksema kaj samseksema |
| 4 | Precipe samseksema, sed ofte aliseksema |
| 5 | Precipe samseksema, nur porokaze aliseksema |
| 6 | Ekskluzive samseksema |
| X | Ne soci-seksaj kontaktoj aŭ reagoj |

Kinsey agnoskis ke la sep kategorioj de la skalo ne povus plene kapti la seksecon de ĉiu individuo. Li skribis, ke "oni devas agnoski, ke la realo inkluzivas individuojn de ĉiuj mezaj specoj, kuŝantaj en kontinuaĵo inter la du ekstremoj kaj inter ĉiu kategorio de la skalo." Kvankam sociologoj Martin S. Weinberg kaj Colin J. Williams skribas, ke principe homoj, kiuj havas rangon de 1 ĝis 5 povus esti konsiderataj ambaŭseksemaj, Kinsey malŝatis la uzon de la termino *ambaŭseksema* por priskribi homojn, kiuj seksumas kun viroj kaj virinoj, preferante uzi ambaŭseksemajn en ĝia originala, biologia senco kiel hermafrodita;

Krome, kvankam la kroma X-grado uzata por signifi "neniujn soci-seksajn kontaktojn aŭ reagojn" hodiaŭ estas priskribita kiel neseksemo, akademiulo Justin J. Lehmiller deklaris, "la Kinsey X-klasifiko emfazis mankon de seksa konduto, dum la moderna difino pri ĝi emfazas mankon de seksa allogo. Tiel, la Kinsey-skalo eble ne sufiĉas por preciza klasifiko deneniuseksemo".

* Kategorio Kinsey-skalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kastelo Harlech
Kastela pordego
**Kastelo Harlech** estas mezepoka kastelo sur klifo ĉe urbeto Harlech, Gwynedd, Kimrio.

La konstruado de la kastelo komenciĝis en 1383, dum la regado de Eduardo la 1-a (Anglio), kaj ĝi estis unu el grupo de novaj kasteloj per kiu Eduardo klopodis ĉirkaŭi la kimran princon Llywellyn la 2-a, kiu forte rezistis la anglojn. Ĝi kostis pli ol ok mil pundoj - tiuepoke grandega sumo, ekvivalenta al proksimume 88 milionoj da pundoj en 2009. Eblis ricevi provizajojn per maro: fortikata ŝtuparo iris laŭ la klifo de la kastelo al la marbordo (kiu nun estas plurajn kilometrojn for de la klif-bazo). Pro tio la kastelo sukcese rezistis kimran sieĝon en 1294.

En 1404 Owen Glendower sieĝis kaj kaptis la kastelon. La plejparto de la garnizono malsatmortis - nur 21 postvivis. Dum la sekvantaj kvar jaroj Kastelo Harlech servis kiel lia bazo. En 1409, post longa sieĝo, la estonta Henriko la 5-a (Anglio) rekaptis ĝin, kune kun la edzino, du filinoj kaj kvar genepoj de Owen Glendower: tiuj restis malliberuloj ĝis siaj mortoj.

Dum la militoj de rozoj la kastelo estis posedata de la lankastroj. Post la malvenko de sia armeo ĉe batalo de Towton (1461), Margareta de Anĵuo fuĝis tien kun sia filo Eduardo de Westminster (princo de Kimrio) antaŭ ol pluiri al Skotlando. Kastelo Harlech estis la lasta kastelo kiu kapitulacis (post sepjara seiĝo) al Eduardo la 4-a en 1468: ĝi tiom longe rezistis pro provizaĵoj ricevitaj per ŝipoj.

Dum la angla enlanda milito, meze de la 17-a jarcento, Kastelo Harlech estis la lasta fortikaĵo kiu kapitulacis al parlamenta armeo, la 16-an de marto 1647, pli ol unu jaro post la kapto de Karlo la 1-a. La kastelo tiam parte detruiĝis, kvankam la ruinoj imponas.

Kastelo Harlech viziteblas.

* Kategorio Kastelo Harlech en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kastelo Hue de Grais** (germane *Schloß Hue de Grais*; konata ankaŭ kiel kavalirbieno *Neuwilckesches Rittergut*) estas kastelo en Wolkramshausen, Germanio.

Historio
--------

Unuaj spuroj estas de 1680. Ĉirkaŭ 1720 laŭ komisio de Ludwig von Wilcke (1653–1725) la tuto konstruitis. Jam inter 1752 kaj 1754 sekvis alikonstruado dum kiu ŝanĝiĝis ankaŭ la horizontala projekciaĵo. La interno barokiĝis; denove estis Wilke la komisiinto. En 1826 estis la posedanto Achill grafo Hue de Grais. Post la morto de la grafino Elsa Hue de Grais la kastelo estis vida. Ekde 1980 faritis restaŭradlaboroj ĉe konstruaĵo kaj parko fare de Kulturligo de GDR. Post la Turniĝo la nunaj posedantoj jam gvidis la restaŭradon. En 1997 la kastelo redonitis al la heredantaro Hue de Grais (Manfred Werthern).

Konstruaĵo kaj bieno
--------------------

La triala bieno kun duetaĝa baroka sinjorejo en simpla framskeleta konstrustilo dominas la agrikulturajn flankajn ejojn. La interno dokumentas estetikan senton el la tempo de Aŭgusto la 2-a (Pollando-Litovio). Lia portreto pendas en la manĝoĉambro. Artistoj el Dresdeno ofte estis surloke, ĉar Wilcke estis kolonelo en Dresdeno. Disde la strata flanko ĉirkaŭas la malantaŭan korton la ekonomiaj ejoj kaj latkrado la en 1992 finrestaŭritan parkon. En ĝi troviĝas akvaj areoj kaj fontano, heĝo, terasoj kaj pergoloj inter multaj aliaj aferoj. La parko tamen ne plu samas al la iama aranĝo de 1720 ĉar ĝi ege ŝanĝiĝis (i.a. dum GDR-tempo).

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Schloss Hue de Grais en la germana Vikipedio.*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Hue de Grais en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri la kastelo ĉe *alleburgen.de*
ruinoj de la kastelo Laiuse en la vilaĝo *Laiusevälja*
filmeto, parte el birda perspektivo
Kastelo **Laiuse** aŭ historie pli ĝuste kastelo **Lais** (germane *Schloß Lais*, svede *Lais slott*, estone *Laiuse ordulinnus*) estis kastelo de la germanlingva Livonia Ordeno - organizaĵo de krucmilitaj kavaliroj, kiuj sukcese konkeris inter la jaroj 1202 kaj 1237 la historian regionon Livonion (do grandan parton de la hodiaŭaj ŝtatoj Latvio kaj Estonio), konvertigis la baltajn loĝantojn perforte al la kristana kredo, kaj ekde la jaro 1236 estis parto de la Ordeno de Germanaj Kavaliroj kiel ties aŭtonoma branĉo - en la vilaĝo *Laiusevälja*, komunumo Jõgeva de nuntempa Estonio. La kastelo nun estas en ruinoj.

Temis pri la unua kastelo en Estonio konstruita por rezisti al pafiloj. La plej malnova parto de la kastelo estis verŝajne konstruita en la fino de la 14-a jarcento per la Livonia Ordeno. Ĝi estis unuafoje menciita en 1406. En 1558 dum la Livonia Milito la kastelo estis konkerita fare de trupoj de la Rusa carlando kaj forte difektita. Tamen la kastelo estis poste ankoraŭ en uzo kaj por polaj-litovaj kaj por svediaj regantoj. Dum la Granda Nordia Milito de 1700 ĝis 1701, post la Batalo de Narva de 1700, la sveda reĝo Karolo la 12-a establis sian vintran rezidejon tie. Dum kvin monatoj la kastelo Laiuse estis la administra centro de la Sveda Imperio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* kastela priskribo Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine (estone, finne, angle)
* priskribo en la retejo *Burgenwelt.org* (germane)

Galerio
-------

* Kategorio Kastelo Laiuse en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 
* 
* 
*
La Partenono, en Ateno, nome templo al Atena
**Klasika Grekio** estis 200jara periodo de la greka kulturo daŭra el la 5a tra la 4a jarcento a.K. Tiu klasika periodo atestis la aneksigon de multe el la teritorioj de la moderna Grekio fare de la Persa Imperio, kaj ties sekvan sendependecon, kaj ĝi ankaŭ havis fortan influon sur la Romia Imperio kaj ege influis sur la fondoj de la okcidenta civilizo. Multo de moderna okcidenta politiko, arta pensaro, kiel ekzemple arkitekturo, scienca pensaro, literaturo, kaj filozofio venas de tiu periodo de la greka historio. En la kunteksto de la arto, arkitekturo, kaj kulturo de Antikva Grekio, la **klasika epoko**, foje nomita la **helena periodo**, korespondas al la plej multo el la 5-a kaj 4-a jarcentoj a.K. (la plej oftaj datoj estantaj la falo de la lasta atena tirano en 510 a.K. al la morto de Aleksandro la Granda en 323 a.K.). La klasika epoko en tiu signifo sekvas post la Arkaika Epoko kaj estis en victurno sukcedita de la helenisma civilizo.

Vidu ankaŭ
----------

* Klasika literaturo
* Helena mitologio
* Grek-romia antikvo
* Greka filozofio
* Antikva Grekio
* Historio de Grekio
* Poliso (urboŝtato)
* Atena demokratio

Notoj
-----

1. ↑  La "Klasika Epoko" estas "la moderna nomigo de la periodo el ĉirkaŭ 500 a.K. al la morto de Aleksandro la Granda en 323 a.K." (Thomas R. Martin, *Ancient Greece*, Yale University Press, 1996, p. 94).

* Kategorio Klasika Grekio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Kastelo Lichtenberg |

Kastelo Lichtenberg
**Kastelo Lichtenberg** (germane *Schloß Lichtenberg*) estas burgo en Saalfelden, Aŭstrio.

Historio
--------

La certa dato de la estiĝo de la burgo ne estas konata, la unua endokumenta mencio ĉiuokaze estas de 1281. Sed la burgo mem, kiu sur roko elstara troviĝas je 60 metrojn super Saalfelden, jam pli malnova estas. Ĉar oni scias ke la salcburga ĉefepiskopo Frederiko la 2-a de Walchen sukcesis - post kverelo kun la dinastio de la Kalhamer-oj, transdoni la burgon al siaj fratoj Alberto kaj Oto de Walchen.

Jam ses jarojn poste la ĉefepiskopo Rudolfo de Hoheneck repostulis la burgon kiel arkiespiskopan feŭdaĵon. Post 1290, dato de la retirigo de la okupadtrupoj disde Lichtenberg fare de Gebhard von Felben, la burgo ricevis ĉefepiskopan administranton.

El tiu ĉi tempo kaj pli malfrue en diversaj dokumentoj estas raportite pri malkonsentetoj inter la episkopo de Chiemsee Konrad kaj la salcburga ĉefepiskopo koncerne la rajtojn posedajn je Lichternberg. El tio historiistoj konkludas ke la kastelo jam antaŭ 1228, aŭ almenaŭ sub la regado de la Grafo de Plain (do antaŭ la jaro 1249), estis ekzistanta.

Disde Lichtenberg faritis ankaŭ la administrado de la malsupera tribunalo *(Pfleggericht)* de Saalfelden-Lichtenberg. Tiaj administristoj tiutempe apartenis al la nobelaro de Salcburgio, ekzemple al la dinastio de Thurn, Hunt aŭ Ramseiden.

Okaze de la kamparana ribelo la burgo detruitis en 1526 kaj rekonstruitis fare de la urbo. Tiam ĝi ricevis la grandan rondan turon en al sudokcidento kaj kvazaŭ tute nove reestiĝis ĝis 1580.

Dum la sekvintaj jarcentoj estis kadukiĝo. En 1699 la salcburga ĉefepiskopo volis rezigni pri la respondeco transdononte ĝin al la pri la militado interesiĝanta landskneĥtanaro. Ĝi kontraŭe protestis (ne antaŭ 1747).

Je la komenco de la 18-a jc la administrantoj tribunalaj translokigis la sidejon envalen kaj la burgo estis simpla loĝejo. Ne antaŭ 1791 oni ordonis tuj startigi la restaŭradlaborojn. Detale: malfacile estis trovi laboristojn kiuj pretis tegmentadi pro la deklivecego. Sed oni ne multe restaŭris kaj sekve la kastelo aŭkcie venditis en la 13.10.1878; ĝin akiris Adolf Ritter Weiß von Teßbach. Tiel la burgo savitis. Sub la Teßbach-oj la burgo ricevis sian nunan aspekton. La familio tenis la burgon ĝis hodiaŭ. Vizitoj ne eblas.

Dum la nazia tempo deponitis enkastele diversaj ŝtelitaj artaĵoj el la tuta Eŭropo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Lichtenberg (Saalfelden) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri la burgo ĉe burgen-austria.com
**Kirensko** (ruse *Киренск*) estas urbo en Irkutska provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 25220501.

La urbo estis fondita en jaro 1630.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1775.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Nikolskij pogost (Никольский погост) ĝis 1665;
* Kirenskij ostrog (Киренский острог).

La interurba telefona kodo estas 39568, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 5 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 57° 47′ N 108° 06′ O﻿ / ﻿57.783 °N, 108.100 °O﻿ / 57.783; 108.100 (mapo)Koordinatoj: 57° 47′ N 108° 06′ O﻿ / ﻿57.783 °N, 108.100 °O﻿ / 57.783; 108.100 (mapo).

La urbo estas ĉe enenfluo rivero Kirenga (Киренга) en riveron Lena (Лена).

En jaro 1959 la urbo havis 14,4 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 13,7 mil loĝantojn.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Klaus Rainer SCHERER** (1943) estas iama Profesoro de Psikologio kaj direktoro de la Svisa Centro por Amsentaj Sciencoj en Ĝenevo. Li estas fakulo pri psikologio de emocio. Li estas konata kiel redaktoro de *Handbook of Affective Sciences* kaj de kelkaj influaj artikoloj pri emocioj, esprimo, personeco kaj muziko.

Li estas ankaŭ fondinta redaktoro de la gazeto de la Usona Asocio pri Psikologio APA nome *Emotion*.

La modelo de Scherer
--------------------

La modelo proponita de Klaus Scherer (1984, 1988, 2001) donas precizan difinon pri la eco de emocioj. Ĝi difinas emocion kiel sinsekvo de ŝanĝiĝstatoj en kvin organaj sistemoj okazantaj interdepende kaj sinkrone responde al taksado de ekstera aŭ interna stimulo, rilate al centra intereso al individuo. Ĝi proponas difini emocion kiel sinsekvo de ŝanĝiĝstatoj en jenaj kvin organaj sistemoj: kogna (agado de la centra nerva sistemo), psikofiziologia (respondoj ĉirkaŭaj), motiva (ema respondi al evento), moviĝa (moviĝo, vizaĝa esprimo, vortigo), sentumo subjektiva.

La plej multaj teorioj pri emocio subtenas la ideon, ke la ĉefa eco de emocia sperto dependas de la rezulto de taksado de okazaĵo rilate al la supervivo kaj bonstato de la individuo. En la teorio de Scherer la aro de kriterioj ebliganta taksadon de okazaĵo estas nomata «stimulus evaluation checks (SEC’s)» (kontroloj de taksado de stimuloj). Post la rezulto de tiu taksado, eblas antaŭdiri la tipon kaj la intensecon de la emocio, kiun estigis la okazaĵo. La kontroloj estas organizitaj ĉirkaŭ kvar ĉefaj celoj, subdivideblaj en duarangajn celojn. La superaj kontroloj (SEC) korespondas al la plej gravaj tipoj de informoj, kiujn bezonas la organismo por havi ĝustan reagon.

Notoj
-----

1. ↑  "Tribune de Geneve 5th October 2007". Arkivigite je 2019-11-04 per la retarkivo Wayback Machine Tribune de Geneve. Alirita la 4an de novembro 2019.
2. ↑   Davidson, R. J.; Scherer, K. R. (2001). "Editorial". Emotion. 1: 3–4. doi:10.1037/1528-3542.1.1.3.
3. ↑  Klaus R. Scherer retejo Social Psychology Network

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 667549
* GND: 136202063
* LCCN: n79054140
* VIAF: 108384503
* ISNI: 0000 0001 1080 9661
* SUDOC: 027125912
* BNF: 11923948g
* ORCID: 0000-0001-9526-0144
* NLA: 36307740
* BIBSYS: 90079595
* NKC: ntk2011618569
 |
Viadukto Alaskan Way, rigardante sudorienten el Victor Steinbrueck Park
Viadukto Alaskan Way, rigardante de sur Elliott Bay
La **Alaskan Way Viaduct** (***Viadukto Alaskan Way*** aŭ ***Viadukto super Vojo Alaska***) estis duetaĝa levita aŭtovojo en Seatlo, Vaŝingtonio, Usono, kiu portis sekcion de Ŝtata Ŝoseo 99 (SR 99). La aŭtovojo direktiĝas norden-suden laŭ la havena marbordo distancon de 3,54 km, oriente de *Alaskan Way* kaj Golfeto Elliott, kondukante aŭtojn inter la Aŭtovojo al Okcidenta Seatlo en SoDo kaj la Tunelo sub strato Battery en Belltown.

La viadukto konstruiĝis en tri fazoj de 1949 ĝis 1959. La unua parto malfermiĝis la 4-an de aprilo 1953. La viadukto estis la malpligranda el la du gravaj nord-sudaj trafikaj koridoroj tra Seatlo (la alia estas InterŜtata Ŝoseo 5). En 2016 ĝi portis ĝis 91,000 veturilojn tage en 2016.

Pro timoj pri ĝia frakasebleco en tertremo, la registaro ekde la 1960-aj jaroj proponis forigi la viadukton, des pli post la tertremo Nisqually en 2001, kiu faris al ĝi iomete da damaĝo. Postaj sismologiaj taksoj indikis, ke plua tertremado povus kolapsigi ĝin.

La ŝtata kaj urba registaroj konsideris plurajn eblojn, inkluzive de rekonstruita strukturo, surfaca stratego kaj tranĉita-kovrita tunelo, sed ne povis kompromiti al fina elekto. Finfine en 2009 oni decidis bori profundan tunelon sub la urbocentro. En 2011 oni malkonstruis la sudan parton de la viadukto, kaj en 2019 oni intencas forigi la ceteran, pli nordan parton, malfermante al trafiko la tunelon en februaro 2019. La fermiĝo efektiviĝis en la vespero de la 11-a de januaro, 2019. La 22-an de novembro finiĝis la malkonstruado.

* Kategorio Alaskan Way Viaduct en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kastelo Merten supre de la rivero Sieg
**Kastelo Merten** estis unuafoje menciata en 1247. Ĝi situas en la loko Merten de la komunumo Eitorf vidalvide de Monaĥejo Merten.

Grafoj Droste je Vischering de Nesselrode-Reichenstein
------------------------------------------------------

En 1909 Grafo Felikso Droste zu Vischering von Nesselrode-Reichenstein aĉetis la monaĥejan korton kaj la kastelon. En la monaĥejo estis instalata la *Kastelo Merten*, ĝi servis komence kiel somera sidejo. Post la Unua Mondmilito Merten fariĝis ĉefsidejo de la familio. En 1930 la grafo alaĉetis ankaŭ la orientan alon, kiu ĝis tiam estis funkciinta kiel loka lernejo. Post forta difektado dum la Dua Mondmilito la gento forvendis la monaĥejon. Nun ĉi tie sidas maljunulejo kaj flegejo. Kastelo Merten restis en posedo de la familio.

Literaturo
----------

* Gabriel Busch (eld.): *Merten (Sieg). Seine viel liebe Heimat.* Reckinger & Co. Siegburg 1978.

* Kategorio Kastelo Merten en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
rivervojo de la Klingbach (supre)
La rojo  **Klingbach** estas apenaŭ 38 km longa maldekstra flankrivero de la rivereto Michelsbach en la suda parto de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Geografio
---------

### rivervojo

migropado apud la rojo en Billigheim-Ingenheim
La ĉefa fonto situas en la suda parto de la Palatinata Arbaro, la germana parto de Vasgovio, en alteco de 350 m super marnivelo ĉe la norda deklivo de la burgmonto de la ruino Lindelbrunn. Dua, preskaŭ samforta dua fonto situas 2 km pli sude. Ambau fonrojoj kunfluas post ĉ. 3 km en Silz.
Ĉe Klingenmünster la rojo forlasas la mezmontaron kaj daŭrigas flui orienten al la Malaltebenaĵo de la Supra Rejno. Sude de Rohrbach alfluas de maldekstre la apenaŭ 20 km longa Kaiserbach. Proksime de Herxheim lafluas ankaŭ de maldekstre la 8 km longa rojo Quodbach.

Ĝi la unua duono de la 19a jarcento la Klingbach fluis oriente de Hördt en unu el la Rejna meandroj. Per la rektigado de la Rejno la enfluejo sur alteco de 99 m super marnivelo fariĝis flankbrako de la Rejno (tiel nomata Malnovrejno.
  

### Komunumoj ĉe la rivereto Klingbach

* Silz
* Münchweiler
* Klingenmünster
* Heuchelheim-Klingen
* Billigheim-Ingenheim
* Steinweiler
* Rohrbach
* Herxheim
* Herxheimweyher
* Rülzheim
* Hördt

Referencoj
----------
Lago **Pontchartrain** [pAnĉetrejn] aŭ [PONĉartrejn] (esperante: Ponĉartrano) estas saleta lago aŭ laguno en la sud-oriento de Luiziano (Usono) proksime al la riverdelto de la Rivero Misisipo. Ĝi havas areon de 1839 km² kaj okcident‐orientan longon de 64 km (nord-sude 38,6 km). Tiel ĝi estas la dua plej granda salakva lago de Usono (post la Granda Sallago).

Ĝi estis nomita laŭ grafo *de Pontchartrain*, ministro de Ludoviko la 14-a. Ĝia meza profundo estas ĉirkaŭ 4 metroj. Ĉar ĝi estas konektita al la oceano, ĝi estas ne nur saleta, sed eĉ spertas iomete da tajdo.

Ĉirkaŭ la lago situas jenaj urboj:

* Nov-Orleano (sude)
* Laplace (sud-okcidente)
* Madisonville (norde)
* Mandeville (norde)
* Lacombe(norde)
* Slidell (nord-oriente)

Ĉar Nov-Orleano situas sub la nivelo de la lago, ĝi estas protektata per digoj (6 metrojn altaj). Uragano Katrina en 2005 rompis tiujn digojn plurloke. Nur post semajno armeaj pioniroj sukcesis ŝtopi la breĉojn.

Ponto (duobla) trans la lagon ligas Nov-Orleanon al Mandeville kaj Covington. Ĝi longas ĉirkaŭ 40 km, havas 9.000 pilierojn kaj eble estas la plej longa ponto de la mondo.

Pluraj riveroj enfluigas nesalan akvon; sala akvo venas tra la kanaloj *Chef Menteur* kaj *Rigolets*, kiuj ligas la lagon al la oriente situanta lago *Borgne*, kiu vere estas laguno de la Golfo de Meksiko. Pro tio la saleco de la akvo tre varias laŭ la loko: Ĉe la menciitaj kanaloj ĝi atingas la duonan salecon de mara akvo, sed en la nordo ĝi estas preskaŭ ne rimarkebla.

Vidu ankaŭ
----------

* Digvojo Lago Pontchartrain



* Kategorio Pontchartrain en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Agra konvolvulo** |
| --- |
|  |
| Agra Konvolvulo (C. arvensis)*Agra Konvolvulo* (C. arvensis) |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonoj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Solanaloj *Solanales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Konvolvulacoj *Convolvulaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Konvolvulo *Convolvulus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Convolvulus arvensis***L. 1753 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Agra konvolvulo  |

 |
| v • d • r |

**Kampa konvolvulo** aŭ **agra konvolvulo** (*Convolvulus arvensis*) estas planto el la familio Konvolvulacoj). Ĝi troviĝas sur herboriĉaj lokoj, kulturkampoj, laŭlonge de vojoj kaj en la dunoj. La tigoj volviĝas kontraŭ-horloĝdirekten ĉirkaŭ objektoj.

La floro estas rozkolora aŭ blanka kaj havas malhelajn striojn je la ekstera flanko. La floroj havas diametron de 1,5 ĝis 3 cm. Estas kvin sepaloj kun rondaj dentoj. La floroj bonodoras. Unu ĝis tri floroj floras sur longa tigo kun duonvoje du brakteoj. En Eŭropo la florado daŭras de junio ĝis la aŭtuno.

La konvolvulo havas senharan kapsulon.

La folioj estas ovalaj ĝis oblongaj kaj havas elstarajn baskojn ĉe la piedo.

* 
* 
* 
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Konvolvulo

* Agra konvolvulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Agra konvolvulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Agra konvolvulo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Klingnau (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Klingnau** estas historia urbeto kaj
komunumo en la distrikto Zurzach de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3087 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Klingnau situas en la suba Arovalo ĉe la orienta bordo de la Baraĵlago de Klingnau kaj la okcidenta deklivo de la tavolĵurasa montoĉeno *Achenberg*. La setlejoj de la urbeto komplete kunkreskis kun la setlejoj de la najbara komunumo Döttingen.

Najbaraj komunumoj
------------------

Klingnau limas en nordo al Koblenz, en nordoriento al Rietheim, en oriento al Bad Zurzach, en sudo al Döttingen, en sudokcidento al Böttstein, kaj en okcidento al Leuggern.

Trafiko
-------

Stacidomo de Klingnau
La urbeto disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Turgi al Koblenz kun rektaj trajnoj al Waldshut, Baden kaj Bad Zurzach. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas proksimume 20 kilometrojn sude en Dättwil.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Klingnau datiĝas el la jaro 1239 kiel *Chlingenowe*. La 8-an de majo 1243 Klingnau estis la unuan fojon menciita kiel urbo.

En la jaro 1269 la tiama Senjoro Walter de Klingen vendis la urbeton al la Episkopejo Konstanco. Krom la Episkopejo Konstanco ankaŭ la Habsburgoj, la Johanitoj kaj la Monaĥejo Sankt-Blasien posedis rajtojn pri la urbo.

Post la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415 Klingnau estis atribuita al la Grafejo Baden. La Ĵurkomunumo sukcesis akiri praktike ĉiujn rajtojn pri la urbo de la diversaj antaŭaj posedantoj kiel la Episkopejo de Konstanco. Dum la Milito de la ligo de Aŭgsburgo, la registaro de Antaŭa Aŭstrio, devis ekziliĝi en la jaro 1689 al Klingnau.

Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, la komunumo dum kvin jaroj apartenis al la tiama Kantono Baden. Dum la militoj inter Francio kaj Aŭstrio, la fronto pasis tre proksime de la urbeto. En la jaro 1814 aŭstraj trupoj instalis milithospitalon en la Monaĥejo Sion en Klingnau.

Per la mediacia akto en la jaro 1803 la Kantono Baden estis dissolvita kaj integrita al la nova Kantono Argovio. Klingnau fariĝis komunumo de la argovia distrikto Zurzach.

Vidu ankaŭ
----------

* Baraĵlago de Klingnau
* Klingnau (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Klingnau
* Klingnau en la Historia Leksikono de Svislando

| Distrikto Zurzach |
| --- |
|  |  |
| **Bad Zurzach** - Baldingen - Böbikon - Böttstein - Döttingen - Endingen - Fisibach - Full-Reuenthal - Kaiserstuhl - Klingnau - Koblenz - Leibstadt - Lengnau - Leuggern - Mellikon - Rekingen - Rietheim - Rümikon - Schneisingen - Siglistorf - Tegerfelden - Unterendingen - Wislikofen

* Kategorio Klingnau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Klivio** |
| --- |
|  |
| Klivio,  Clivia miniataKlivio,  *Clivia miniata*  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Unukotiledonoj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Asparagaloj |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Amarilidacoj |
| Subfamilio: | Amaryllidoideae |
|
|
|
|
| Genro: | **Klivio** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Klivio  |

 |
| v • d • r |

***Klivio*** estas genro de unukotiledonaj plantoj angiospermoj indiĝene el suda Afriko de la provinco de Sud-Afrika Respubliko nomata Natalo.

*Kaffir lilio*, *Natala lilio* aŭ *Arbusta lilio* tio estas latine *Clivia miniata*
Ilustraĵo de *Clivia nobilis*
*Kaffir lilio*, *Natala lilio* aŭ *Arbusta lilio* tio estas latine *Clivia miniata*
*Clivia robusta*
*Clivia gardenii* 'Pastel Peach'
Ili apartenas al la familio Amarilidacoj, subfamilio Amaryllidoideae. Ofte ili estas nomataj *Kaffir lilio*, *Natala lilio* kaj *Arbusta lilio* tio estas latine *Clivia miniata*.

Notoj kaj referencoj
--------------------

* Klivio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Klivio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Klivio en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Tender** **Is the Night** (Dolĉa estas la nokto) estas usona drama filmo de 1962 reĝisorita fare de Henry King kun Jason Robards kaj Jennifer Jones en la gvidroloj.

La scenaro baziĝas sur la romano *Pleasant is the Night* de 1934 de Scott Fitzgerald. La nomo de la romano kaj la filmo estas prenita de la poemo *Ode to a Nightingale* (Odo al Najtingalo, 1819) de John Keats.

La temkanto de la filmo, komponita fare de Sammy Fain kaj kun kantoteksto de Paul Francis, estis nomumita por Oskaro por Plej bona Originala Kanto kaj estis prezentita fare de multaj, inkluzive de Tony Bennett, Johnny Mathis, Vic Damon, Henry Mancini kaj pli.

La filmo estis filmita en Francio (Parizo kaj la Franca Riviero), Italio kaj Svislando.

Intriga resumo
--------------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

D-ro Dick Daver (Jason Robards) estas usona psikiatro kiu laboras en sanatorio por mensmalsanuloj en Zuriko administrita de D-ro Domler (Paul Lucas) kiu ankaŭ funkcias kiel lia mentoro por verkado de trejna gvidlibro por psikiatroj.

Dick pasigas longan tempon prizorgante Nicole Warren (Jennifer Jones), bela juna usonanino kiu suferas de nervaj kolapsoj post seksmisuzo de ŝia milionula patro. Ŝia fratino, Barbara Warren konata kiel "Bebo" (Joan Fontaine) estis nomumita kiel gardisto kaj prizorgas ŝin medicine kaj finance.

Dick la kuracisto enamiĝas al la malsana Nicole (efiko nomata laŭ la flegistino Florence Nightingale) Dr. Dolmer avertas lin kaj Nicole kaj ŝia fratino ankaŭ malaprobas tion, sed amo kreskiĝas kaj Dick sentas ke tiel li plirapidigas la resaniĝon de Nicole.

Ili geedziĝas kaj iras al mielmonato tra Eŭropo. Komence ĉio funkcias bone kaj ili gepatras kaj filon kaj filinon, sed fendoj komencas formiĝi en ilia rilato.

Dick volas reveni al Zuriko kaj daŭrigi lian laboron kaj Nicole volas resti en la Hotelo Ritz en Parizo kaj pasigi tempon kun iliaj amikoj kiel ekzemple la ebria komponisto Abe North (Tom Yowell) kaj la kinostelulo Rosemary Hoyt (Jill St. John). Ĉiuj iliaj hedonismaj vivoj estas pagitaj fare de "Bebo" de la mono de la familio de Nicole.

Finfine ili revenas al Zuriko, kaj Dick iras reen por labori en la sanatorio, sed pro lia drinkemo li plimalboniĝas ĉe sia tasko dum Nicole komplete resaniĝas kaj komencas malŝati lin.

Finfine, Dick venas al la konkludo ke por reakiri sin, li devas liberiĝi de Nicole kaj reveni al Usono. Nicole informas al li ke ŝi enamiĝis al ilia amiko Tommy Barban (Cesara Danova) kaj petas eksgeedziĝon. Dick akceptas tion kun kompreno kaj diras adiaŭon al ŝi kaj al la infanoj kiam li ekas al lia vojo reen al Usono.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Tender Is the Night*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* Tender Is the Night ĉe AllMovie (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831999
 |
**Kleopa**, **Alfeo**, **Klopas** kaj **KleoPa**  estas la nomoj de iuj personoj aluditaj en iuj historiaj kristanaj fontoj. La identeco kaj klarigo pri iliaj rilatoj kun Jesuo estas de jarcentoj debatata temo inter kristanaj esploristoj. En la katolika tradicio, kun malsamaj gradoj de certeco kaj interpreto inter la diversaj aŭtoroj, ili estas konsiderataj terminaj variaĵoj de la sama nomo, portataj de malsamaj personoj.

* Alfeo-Klopas, patra onklo de Jesuo, frato de Sankta Jozefo kaj patro de kvar fratoj de Jesuo, eble identigebla kun la Kleopa disĉiplo de Emaus;
* Alfeo, patro de Levi, impostololektisto kutime identigita kun la Mateo evangeliisto kaj apostolo

Citaĵoj
-------

### Klopas

#### En la Evangelioj

Iu Klopas (Κλωπᾶς) estas menciita en Johano 19,25, kie estas aludata Maria de Klopas (Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ), ĉeestanta dum la krucumado de Jesuo. La genitivo ("de") povas interpretiĝi kiel referencanta al "patro" (Maria filino de Klopas) aŭ kiel "edzin'" (de Klopas).  

Ĝi aperas ankaŭ en Mateo 27,56 kaj en Marko 15,40, kiu, kiel en Johano, informas pri la virinoj ĉeestaj dum la pasiono de Jesuo: la katolikaj interpretoj identigas Marian de Klopas kun la patrino de Jakobo la pli juna kaj de Jozefo (parenco de Jesuo).

#### En Hegesipo

Historiisto Hegesipo (duajarcenta), citita de Eŭzebo de Cezareo, rakontas pri Klopas (Κλωπᾶς), kiu estis frato de Sankta Jozefo kaj patro de Simono, kiu estis kuzo de Jesuo (Prieklezia historio 3,11,2; 3,32,4.6; 4,22,4). En 3,32,4 Eŭzebo mem aldonas, ke Simono estus filo de Klopas kaj (se konsenti kun la edzeca genitivo) de la Maria de Klopas laŭ Johano.

### Alfeo

La nomo Alfeo (Ἁλφαῖος) aperas du fojojn:

* Kiel patro de la apostolo Jakobo de Alfeo (Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ἁλφαίου aŭ variantoj). Vidu: Mateo 10,3; Marko 3.18; Luko 6,15: Agoj de la apostoloj, 1,13.
* kiel patro de Levi, impostokolektanto altire invitita de Jesuo en Marko 2,14 (καὶ παράγων εἶδε Λευῒν τὸν τοῦ Ἁλφαίου...), de la kristana tradicio identigita kun la apostolo Mateo.

### Kleopa

Kleopa (Κλεόπας) estis unu el la disĉiploj de Emaus (Luko 24,18).

Eblaj identigoj
---------------

Ĉu temas pri unu aŭ du aŭ tri personoj? Spertuloj proponas debate kiel videblas en la suba literaturo. Proponoj kaj kontraŭproponoj troviĝas ĉe ĉiu aparta nomo.

Kulto
-----

Klopas estas liturgie kultata kiel sanktulo ĉe la kristanaj eklezioj konfesantaj la kulton al la sanktuloj. Ĉe la katolika eklezio tio okazas la 25-an de septembro.

Notoj
-----

Literaturo
----------

* + Katolikaj enciklopedioj:
* Enciclopedia\_Cattolica
* Cathopedia
* Catholic\_Encyclopedia

Vidu ankaŭ
----------

* Maria de Klopas
* Fratoj de Jesuo
* Simon (parenco de Jesuo)
* Jozefo (parenco de Jesuo)
* Jakobo la pli juna

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Klopas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Cleophas el la Catholic Encyclopedia
**Klaatu** estis kanada progresa-roka muzikgrupo kreita en 1973 de John Woloschuk kaj Dee Long. Ili nomas la grupon Klaatu, kiel la eksterterulo de la filmo The Day the Earth Stood Still. La kantoj *Hanus of Uranus*/*Sub-Rosa Subway* kaj *Dr. Marvello*/*For You Girl* eldoniĝis per GRT Records antaŭ ol la grupo kuniĝis kun Daffodil Records kaj ĝia prezidanto Frank Davies.

La drumisto Terry Draper iĝis membro post nelonge kaj la grupo registris la kantojn *California Jam* kaj *True Life Hero*. Tiam la kantoj malmulte estis ludataj radiofonie. Antaŭ 1975, pro Davies kaj produkisto Terry Brown, Klaatu ekhavis kontrakton kun Capitol Records en Usono.

La unua albumo
--------------

Ilia unua albumo, *3:47 EST* (en Usone ĝi erare estis nomata *Klaatu*), similis sone The Beatles. Plue, ĝi ne enhavis ajnan nomojn de grupomembroj. Pro tio, multaj homoj pensis ke la albumo estis farata de The Beatles.

La plej konata kanto, *Calling Occupants of Interplanetary Craft*, estis reregistrata de The Carpenters en 1977.

Diskaro
-------

* *3:47 EST* (1976)
* *Hope* (1977)
* *Sir Army Suit* (1978)
* *Endangered Species* (1980)
* *Magentalane* (1981)
* *Klaasic Klaatu* (1982)
* *Klaatu Sampler* (1982)
* *Peaks* (1993)
* *Sun Set* (2005)
* *Raarities* (2005)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bullseye Records of Canada Arkivigite je 2007-10-24 per la retarkivo Wayback Machine
* oficiala retejo
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Ermanno TARRACCHINI** [tarakKIni] estas itala pedagogo kaj esperantisto. Li estis profesoro pri bio-pedagogiaj strategioj por inkluzivigo ĉe la Universitato de Modeno kaj Reggio Emilia. Ermanno Tarracchini verkis la librojn

* *Ni reprenu pedagogion*, eldonejo Pellegrini 2015 kaj, kune kun Valeria Bocchini,
* *Neŭropedagogio kaj neŭrodidaktiko*, aŭ DSA (Specifikaj Lernado-Malsanoj)? PM-eldonoj 2020

En la 108-a Universala Kongreso de Esperanto somere de 2023 en la Teknologia Universitato de Torino li partoprenis interalie al la programa formato *scienca kafejo* per prelego *Ni reprenu pedagogion: De la pedagogio ĝis la neŭropedagogio tra etim-epistemologia kritiko de la sciencoj de la psiko*.

Verkoj
------

* Ermanno Tarracchini, *Riprendiami la pedagogia*, Luigi Pellegrine Editore, Cosenza, 2015. ISBN 978-88-6822-324-3

Referencoj
----------

1. ↑  *108-a Universala Kongreso de Esperanto. Kongresa Libro*. paĝo 70. (esperante)
**Kantono Kent** estas unu el la kvin kantonoj de la usona subŝtato Rod-Insulo. Ĝia plej granda urbo estas Warwick.

Kent limas al ĉiuj kvar aliaj kantonoj de Rod-Insulo kaj krome al du kantonoj de Konetikuto:

* Kantono Providence, norde
* Kantono Bristol, oriente
* Kantono Newport, sud-oriente
* Kantono Washington, sude
* Kantono New London, okcidente
* Kantono Windham, okcidente

Bristol kaj Newport situas aliflanke de la golfo de Narragansett, kies bordo konsistigas la orientan limon de Kent. La aliaj limoj estas teraj.

Centre de la kantono situas la bar-lago *Flat River Reservoir*, kiun nutras tri riveroj: *Big*, *Carr* kaj *Quidnick*. Ĝia elfluaĵo iĝas parto de rivero Pawtuxet, kiu verŝiĝas en la golfon.

La urboj de Kent

Urboj
-----

Kent estas dividita al kvin urboj:

* Coventry
* East Greenwich
* Warwick
* West Greenwich
* West Warwick

Al Coventry apartenas la vilaĝo *Greene*, al West Greenwich la vilaĝoj *Nooseneck* kaj *River Point*.

* Kategorio Kantono Kent (Rod-Insulo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Klamidio**, el ***Chlamydia*** (de la greka **χλαμύς / χλαμυδως, ĥlamis / ĥlamidös**: "mantelo") estas genro de gramnegativaj bakterioj apartenantaj al la familio *Chlamydiaceae*, ordo *Chlamydiales*, filumo *Chlamydiae*. La klamidiazo, konsiderata la bakteridevena malsano plej ofta estas disvastigita pere de sekso ĉu vaginal, anusa, buśa kaj per kontakto kun fluaĵoj en lokoj de malmulta higieno. Ĝi estas kuracebla per antibiotiko kaj la plej certa preventmetodo estas la kondomo.

Konataj kiel «**klamidio**», kaj ĝenre komprenita kiel pluralo (nome la klamidioj) por referenci al *Chlamydia spp.*, la taksonomio kaj nomenklaturo de tiu grupo estas polemika temo pri kiu ne estas totala interkonsento inter la fakuloj, same kiel pri la maniero de kontaĝo. El la informaro disponebla en la aktualo, kaj pri taksonomio kaj pri sistematiko, la genro *Chlamydia* inkludas tri speciojn: nome *C. trachomatis*, *C. muridarum* kaj *C. suis*.

Tamen por la medicino, estas agnoskitaj aktuale —por homoj— kvar gravaj patogenaj specioj: nome *C. trachomatis*, *C. pneumoniae*, *C. psittaci* kaj *C. pecorum*. La du unuaj estas konsiderataj parazitoj nure de homoj kaj de interhoma transmitado (produktantoj de infektkontaĝaj malsanoj). Male, *C. psittaci* kaj *C. pecorum* estas duarangaj patogenoj de birdoj kaj mamuloj.

Notoj
-----

1. ↑  Ryan KJ, Ray CG (editors).  (2004) *Sherris Medical Microbiology*, 4‑a eldono, McGraw Hill, p. 463–70. ISBN 0-8385-8529-9.
2. ↑   CDC - Trachoma, Hygiene-related Diseases, Healthy Water. Center For Disease Control (28a de decembro 2009). Arkivita el la originalo je 5a de septembro 2015. Alirita 24 de julio de 2015.
3. ↑  Ward M Taxonomy diagram. *Chlamydiae.com*. Arkivita el la originalo je 18a de septembro 2010. Alirita 28a de oktobro 2008.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2010-09-18. Alirita 2020-07-19.

* Kategorio Klamidio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Klamidio en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 697139
* LCCN: sh87005330
* BNF: 124653294
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Koordinatoj de GPS: X: 34-40-829 Y: 54-55-804
Ĉeno GPS: 4055ZA

dekstra
**Klokočín** estas fortigita domo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, 5 km nordokcidente de la urbo Protivín en la distrikto Písek.

La origina nobela bieno estas unuafoje skribe menciita en 1401 estis en la 16-a jarcento rekonstruita je fortigita domo en renesanca stilo .
Ĝi apartenis al pluraj nobelaj familioj, inter 1711-1918 ĝi estis havaĵo de la familio Schwarzenberg, posedanta plurajn grandajn kastelojn en la regiono (ekz. Hluboká nad Vltavou, Orlík nad Vltavou k.a..).

La pitoreska fortigita domo nuntempe servas kiel privata kameretosa **Galerio Radost** (Ĝojo) – kun regule ŝanĝiĝanta bunta **ekspozicio pri** **figurartaj verkoj de infanoj el proksimaj urboj** Písek, Protivín kaj Vodňany (baz- kaj mezlernejoj, filma lernejo, instituto pri socia priflego ktp) kaj el la ĝemelaj urboj en Veclaro kaj Smiltene.

La galerio estas alirebla ekde majo ĝis oktobro ( ĉiutage krom lundo, 10-12 kaj 14-17), fotado kaj filmado estas permesita senpage.

La fortigita domo estas ĉirkaŭita de originala ĝardeno kaj fiŝlago. La kulturan viziton eblas ligi kun refreŝiga promenado en la naturo sur la **signita instrupado** (1,5km longa), informanta pri interesaj plantoj kaj arboj.

* 
* 
* 

* Kategorio Klokočín en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)