recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
la "flago de Ĉina Tajpeo"
en komparo: la oficiala flago de Tajvano
La **"Olimpika flago de Ĉina Tajpeo"** estas uzata de la sportistaj teamoj de la Respubliko Ĉinio (kutime en Esperanto simple Tajvano laŭ la ĉefa insuloj de ĝi), kiuj konkuras sub la titolo "Ĉina Tajpeo" dum la Olimpikoj kaj aliaj internaciaj eventoj, anstataŭ la flago kaj nomo de la Respubliko Ĉinio. Tio estas rezulto de la kompleksaj politikaj rilatoj inter la Respubliko Ĉinio kaj la Ĉina Popola Respubliko. La olimpika flago estas uzata ekde 1981, post la decido de la Internacia Olimpika Komitato ke teamoj de la Respubliko Ĉinio ne (plu) povus konkuri sub la nomo aŭ flago de la lando.

Pro tiu ĉi limigo, la Nacia Himno de la Respubliko Ĉinio ankaŭ ne povus esti ludita kiam la teamo gajnas medalojn, do, anstataŭe, la "Nacia Flaga Himno de la Respubliko Ĉinio" estas ludata dum la flaglevado de la medalceremonio.

La flago centre montras la bluan ĉielon kun blanka suno (la emblemo de la Respubliko Ĉinio kaj de la politika partio Kuomintango) kaj la olimpiajn ringojn, ĉirkaŭitajn de kvin-petala prunarba floro (la nacia floro de Tajvano) desegnita en ruĝa, blanka kaj blua koloroj (la koloroj de la flago de Tajvano).

Aldone al ĝia uzo en la olimpikoj, kelkaj firmaoj agantaj en kontinenta Ĉinio uzas la ĉinan flagon de "Ĉina Tajpeo" anstataŭ la flago de Tajvano por reprezenti Tajvanon ĉar la la registaro de la Ĉina Popola Respubliko ne rekonas Tajvanon kaj siajn simbolojn.

* Kategorio Olimpika flago de Ĉina Tajpeo (Tajvano) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Pál Nessi** [neŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Nessi Pál** estis hungara advokato, parlamenta deputito.

Pál Nessi naskiĝis la 3-an de junio 1866 en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la 6-an de novembro 1929 en Novjorko (Usono).

Biografio
---------

Pál Nessi frekventis gimnaziojn en Kaposvár kaj Budapeŝto, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1887. Post 2 jaroj li advokatiĝis kaj malfermis advokatan atelieron. Li estis ankaŭ oficiro, sed li havis skandalon kaj forlasis la armeon. En la jaroj 1901 kaj 1902 li estis parlamentano, kie li akre strebis por forigi oficiala la aŭstran himnon, eĉ li kaŭzis skandalojn. Li ankaŭ ŝuldiĝis, fine helpe de la ŝtato li migris al Usono, kie li faris simplajn laborojn. Li mortigis sin.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 142-a paĝo)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705347
 |
Klostra preĝejo Sankta Gerardo
La **Monaĥejo Sankta Klemento** (germane: *Redemptoristenkloster St. Klemens*) estas klostro de la redemptoristoj en Heilbad Heiligenstadt, Germanujo.

Historio
--------

En 1919 venis la unuaj redemptoristoj al Heiligenstadt kaj starigis en 1920 la t.n. Domon Sankta Klemento. En 1925 oni metis la fundamentan ŝtonon por la nuna klostro kaj la apuda preĝejo. Taskoj iliaj estis ĉefe la misio ene de la komunumoj sed ankaŭ konfesprenado. Dum la lastaj jaroj antaŭ la Turniĝo ĝi dependis rekte al la Apostola Seĝo ĉar senpera kunlaboro kun la provinco ordena de Kolonjo jam ne eblis pro politika obstrukco.

Monaĥejo kaj bibliotekego
-------------------------

La monaĥejo faritis inter 1925 kaj 1927 fare de la arĥitekto Adam Weinhag laŭ stilo novbaroka imitanta modelojn el Sicilio. Ĝi estas el regiona konkokalko kaj konsistas el:

* la klostra ejo Sankta Klemento Klostergebäude St. Klemens,
* la Kirko Sankta Gerardo,
* la klostra ĝardeno.

Enestas grava teologia biblioteko en pluretaĝa halobiblioteko kun du galerioj. Loko estas por ĉ. 20 miloj da libroj; ili akiritis en la kuro de la jardekoj per aĉeto, donaco, translokigo ene de la ordena kongregacio (en la 1920aj jaroja ekz. el Luksemburgo, Glanerbrug/Twente, Geistingen, Aachen, Trier kaj Bochum). Laŭ la intenco de la heiligenstadt-oj mem ĝi havu la karakteron de kleriga biblioteko kaj por plipraktikigi la uzon la libroj estas troveblaj strikte laŭfake *(bibliothecae ordo librorum constitutorum ratio)*. La komunumo paroĥuja Sankta Gerardo havas propran, etan bibliotekon. Malgraŭ la malmultaĝeco de tiu ĉi biblioteko trovas ene 3541 malnovaj libroj (kio egalas al 17 procentoj de la kompleta libraro), jene: 2 inkunabloj; 15 latinlingvaĵoj el la 16a jarcento; 24 volumoj el la 17a jarcento (el kiuj 19 latinlingvaj kaj unu franclingva); 127 volumoj el la 18a jarcento (el kiuj 48 latinlingvaj kaj 3 franclingvaj); 3375 volumoj el la 19a jarcento (el kiuj 307 en latina lingvo kaj 146 en la franca). Sume plej gravas germanlingvaĵoj.
Ankaŭ la kroma enmonakeja kapelo menciindas. La Klemento-domo, konstruita provizore, post la finfaro de la monaĥejo uzitis kiel ejo por spiritaj kaj edifaj ekzercoj.

Gerardo-kirko
-------------

La klostra kirko estas ekde 1964 normala kirko por la Gerardo-komunumo. Kolonaj etaĝo dividas la preĝejon en mezan navon kaj du flankajn navojn. Turkonstruo malgraŭ planoj ne plu efektivigitis; ene estas baroka altaro kaj bela ambono. La orgenon faris en la 1930aj jaroj fare de la firmao Krell el Duderstadt; ĝin novbaroke ŝanĝis en la 1960aj jaroj Gerhard Kühn el Merseburg.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Redemptorista monaĥejo (Heiligenstadt) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Klostra biblioteko, informoj ĉe SUB

Notoj
-----

1. ↑  Friedhelm Krause, Felicitas Marwinski: *Handbuch der historischen Buchbestände in Deutschland. Band 20 Thüringen*, Olms-Weidman Hildesheim.Zürich.New York 1999, p. 26–27
**Barono Pál Sennyey** [ŝenjei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sennyey Pál** estis hungara magnato, politikisto, reĝa juĝisto, membro direktora de Hungara Scienca Akademio (1853). Lia nobela antaŭnomo estis *kis-sennyei*.

Pál Sennyey  Arkivigite je 2013-12-03 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 24-an de aprilo 1824 en Buda. Li mortis la 3-an de januaro 1888 en Battyán (?).

Biografio
---------

Pál Sennyey studis en Reĝa Jura Akademio (Kassa), poste en 1841 li ricevis postenon honora notario de Zemplén. En 1846 li ricevis jam kortegan postenon. Ekde 1847 dum la parlamenta laboro li strebis por politiko de la Habsburgoj, tial post la hungara revolucio de 1848 li abdikis. Post realveno de la Habsburgoj foje-foje li ricevis diversajn altajn postenojn. En 1864 li edziĝis baldaŭe havanta 4 gefilojn. Ekde 1867 li denove politikadis en la parlamento. En 1885 li estis nomita reĝa juĝisto kaj prezidanto de la senato. Li ricevis premiojn en 1867 kaj 1887.

Verkaro (elekto)
----------------

* diversaj parlamentaj paroladoj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero S kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2013-12-03 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Pál Sennyey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 461087
* GND: 1033805394
* VIAF: 299661270
 |
**Pál Színyei Merse** [pAl sInjei merŝe] estis hungara pentristo, la plej grava figuro de la hungara impresionismo. Lia kuzo estis Gyula Gundelfinger.

Portreto pri Pál Színyei Merse de 1911
Pál Színyei Merse naskiĝis en Szinyeújfalu, en la 4-an de julio 1845, li mortis en Jernye, en la 2-a de februaro 1920.

Biografio
---------

Lia nobela familio estis iom riĉa, tial li ne havis financajn problemojn dum lernado aŭ dum pentrado. Li frekventis gimnazion en Eperjes, poste en Nagyvárad, kie li komencis okupadi pri pentrado. Ekde 1864 la juna pentristo lernis en Akademio en Munkeno ekzemple de Sándor Wagner. Tie li konatiĝis kun Gustave Courbet. En 1870 li revenis, kaj li devis okupiĝi pri la familia bieno, tamen diversaj pentraĵoj aperis, precipe pri la familianoj. En 1873 li pentris supozeble la plej faman pentraĵon: *Majális* (=majo en herbejo) kaj en la sama jaro li edziĝis. La alia fama pentraĵo estis "Virino en lila vesto", kie la virino estis sia edzino.

En 1882 la tuta familio translokiĝis en Vienon, kie li denove pentradis. Baldaŭe pro familiaj fiaskoj li politikadis, tamen li reiris al la pentrado. Unu el la pentraĵoj aĉetis mem imperiestro Francisko Jozefo la 1-a. En 1901 "Majális" ricevis oran medalon en Munkeno kaj ankaŭ en aliaj lokoj li havis sukcesojn. En Budapeŝto li instruis pentroarton kaj fondis grupon de hungaraj impresionistoj. Dum la 1-a mondmilito li pentradis ĉe Balatono.

Virino en lila vesto (1874)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Móric Gábor
* János Gruzda
* László Holló
* Tibor Jankay
* József Mokos
* Pál Molnár C.

Vidu ankaŭ
----------

* Societo Szinyei Merse Pál

* Pál Szinyei Merse en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Pál Szinyei Merse en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 362088
* GND: 118799622
* LCCN: n81099061
* VIAF: 56643861
* ISNI: 0000 0001 0903 7676
* SUDOC: 144871270
* BNF: 12129807t
* ULAN: 500015176
* MBA: 54e3842b-2aa7-44b8-a2df-8ebbf330ba42
* RKD: 76336
* NKC: xx0034633
 |
**Redecilla del Campo** [eedeZIlja delKAMpo] estas loĝloko kaj municipo en la oriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la oriento de la komarko *Montes de Oca* lime kun Rioĥo. La loknomo *Redecilla del Campo* estas komprenebla kiel *Reteto de la Kamparo*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Montes de Oca, oriente kaj flavecbruna.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 17,20 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 63 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 20 el 1991. 

Ĝi distas 28 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, limas kun Cerezo de Río Tirón, Tormantos, Ibrillos, Castildelgado, Fresneña, Viloria de Rioja, Belorado kaj Cerezo de Río Tirón. La municipo estas formata de loĝlokoj Quintanilla del Monte, Redecilla del Campo kaj Sotillo de Rioja, la tri samgrandaj.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. 

Redecilla del Campo formis parton de senjorlando, ekzemple de la Duko de Frías.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776671
 |
**Pál Szmrecsányi** [smreĉAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szmrecsányi Pál** estis hungara pastro, episkopo, kanoniko, abato. Lia nobela antaŭnomo estis *szmrecsányi*. Liaj fratoj estis Lajos Szmrecsányi kaj Miklós Szmrecsányi.

Pál Szmrecsányi  naskiĝis la 2-an de majo 1846 en Hungara reĝlando en Daróc (nuntempa Šarišské Dravce en Slovakio. Li mortis la 8-an de aŭgusto 1908 en Svislando en Sankta Maŭrico.

Biografio
---------

Pál Szmrecsányi frekventis gimnazion en Eger, poste universitaton en Pest (urbo). En 1869 li pastriĝis. En la sekva jaro li komencis sian pastran karieron en Nyíregyháza. Liaj baldaŭaj postenoj kaj titoloj estis:

* predikisto en Eger en Baziliko de Sankta Johano la Evangeliisto kaj Sankta Mikaelo
* kortuma pastro de Béla Bartakovics en 1871
* ĉefepiskopa sekretario en 1875
* titulara kanoniko en 1879
* kanoniko en 1886
* titulara abato en 1888
* direktoro de jura akademio en Eger en 1891; en la sama jaro episkopo
* episkopo en Várad en 1903.

Kiel episkopo, li multe okupiĝis pri konstruado de lernejoj, kirkoj, aparte menciindas zorgado pri la emeritaj pastroj.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre en la 4-a punkto)

* Kategorio Pál Szmrecsányi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Cesme** aŭ turke **Çeşme** (elp. turke: [ʧeʃ'me], greke *Κρήνη*, signifo: «fonto») estas urbeto en Turkio, borde de la Mediteranea Maro. Ĝi apartenas al la provinco İzmir kaj al la Egea regiono, kaj administre ampleksas ankaŭ la apartan urbon Alaçatı. En 2016 ĝi havis 40 312 loĝantojn. Situanta sur la duoninsulo Karaburun ĉirkaŭ 70 kilometrojn okcidente de İzmir, ĝia relative malvarmeta klimato kaj facila aliro per aŭtovojo igas ĝin privilegiita feriejo.

Historio
--------

Pli frue ĉi tie estis la greka urbo Kriниi ( greke Κρήνη ).

La urbo estis atakita en 1779 de rusa floto gvidata de Spiridov, Orlov kaj Elphinston, kiuj venis helpi la ribelitajn grekojn. La rusoj akiris la venkon kaj la otomana floto estis tute detruita. Ĉi tiu venko kaŭzis la pacon de Küčük Kaynardja. En Rusio ekzistas *Preĝejo de Chesme,* fama pro nekutima arkitekturo.

Turismo
-------

La urbocentra placo.Panoramo de CesmePanoramo de CesmeMale al multaj aliaj turkaj turismaj lokoj, loĝantoj kaj lokaj administrantoj provis konservi sian aŭtentikan karakteron. Ĉi tio aparte respeguliĝas en la tipan arkitekturon. Plue, oni tie ne favoras grandajn hotelajn ĉenojn kun "tute-inkluziva koncepto", kio signifas, ke relative malmultaj eksterlandaj turistoj troveblas en Çeşme. Estas multaj termofontoj, kies akvoj iras rekte al la feriejaj hoteloj.

En la somero videblas en la haveno la jaktoj de la turkaj riĉuloj.

La golfeto de Boyalik havas plaĝon de ĉirkaŭ 5 km. La parto ĉe Aya Yorgi precipe estas tre trankvila kaj senventa. Boyalik estas dank 'al sia favora loko inter Ilica, Alacati kaj Çeşme unu el la plej rapide kreskantaj lokoj en Çeşme. La plej famaj strandoj de la marbordo estas Çiftlikköy ( *Çatalazmak* ), Dalyanköy, Reisdere, Küçükliman, Panşalimanı, Ayayorgi, Kocakarı, Kum, Mavi kaj Pırlanta. La plej populara plaĝo en Cesme estas Altinkum, kiu situas 10 kilometrojn de la urbo mem.

En la urbo elstaras la kastelo aŭ citadelo. Ĝi kune kun la moskeo Bayezid datiĝas de 1508. La granda greka preĝejo, Ayios Haralambos, datiĝas de la 19a jarcento.

Transporto
----------

La urbo havas marajn ligojn kun Grekio kaj Italio (Ancona, Bari kaj Brindisi).

Cesme kaj Esperanto
-------------------

En Cesme okazos la 13-a mezorienta kunveno inter la 27-a kaj 31-a de marto 2020. Por pliaj informoj vizitu la retejon. Pliaj informoj[*rompita ligilo*] en la retejo de Universala Esperanto-Asocio.:

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Cesme en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Oficiala retejo de la urbo Çeşme

Vikia komunaĵo : bildgalerio

  

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rUrboj en la provinco İzmir |
| --- |
| Alaçatı | Aliağa | Armutlu | Balcova | Bornova | Buca | Çandarlı | Çeşme | Çiğli | Dikili | Foça | Gaziemir | Güzelbahçe | İzmir | Karaburun | Karşıyaka | Kemalpaşa | Konak | Menemen | Mordoğan | Narlıdere | Seferihisar | Selçuk | Urla | Yenifoça |  |

 |
**Pál Szontagh** [sontag], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szontágh Pál** estis hungara entreprenisto, politikisto, juristo, parlamenta deputito. Lia kromnomo estis *gömöri* por fari diferencon de Pál Szontagh.

Pál Szontagh naskiĝis la 26-an de aprilo 1821 en Dobsina (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Dobšiná en Slovakio), li mortis la 10-an de februaro 1911 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Pál Szontagh post la maturiĝo akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Inter 1840-1844 li havis jurajn postenojn en Gömör, intertempe en 1841 li advokatiĝis. En 1843 li ricevis juran postenon en regiona fabriko, paŝo post paŝo li iĝis entreprenisto pri produktadoj de metalaĵoj. Dum la Hungara revolucio de 1848 li parte batalis, parte li estis milita juristo, fine ankaŭ negocisto, eĉ li komencis produkti la novan hungaran bankbileton. Post falo de la revolucio kaj liberecbatalo li ne povis esti juristo, tial li havis postenon en la luteranan eklezio kaj li okupiĝis pri fabrikoj. Baldaŭ li estis parlamentano plurfoje. Li kodeksis leĝojn pri la industrio, baldaŭ li vivis en Budapeŝto.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo SZ, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo SZ, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 6-a punkto)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 696720
* GND: 131665928
* VIAF: 5882168517309771980009
 |
**Reformo** (de *reformi*: Doni alian pli bonan formon) signifas aliformado kun la celo de plibonigo. En politiko tio estus fundamenta planita kaj senperforta transformado de la ekzistaj kondiĉoj kaj sistemoj.

La vorto jam aperas en la biblio en la leteroj de Sankta Paŭlo, pli malfrue ankaŭ lige kun la eklezia reformacio en la tempo de Martin Luther. La vorto „reformacio" estas rekta deduktaĵo de la latina vorto „reformatio", kiu en esperanto signifas „reformo".

Reformoj en la politiko
-----------------------

En aŭtoritataj reĝimoj opoziciantoj ofte postulas reformojn, antaŭ ol iliaj registaroj alstrebas tiujn ĉi. *Glasnost* kaj *perestrojko* simbolis la reformojn de Miĥail Gorbaĉov en Sovetunio antaŭ la kolapso de la „Orienta Bloko" en 1989 kaj post la reformoj de la „destaliniĝo" sub Nikita Ĥruŝĉov. En Ĉina Popola Respubliko la instalado de apartaj ekonomiaj zonoj kaj privata proprieto post la morto de Mao Zedong estis ekonomiaj reformoj, kiu faris Ĉinujon ekonomia mondpotenco.

Ĝenerale en la nuntempo estas konstatebla la mensogema belvortuma misuzado de la termino *reformo* deflanke de de amaskomunikiloj kaj politikistoj. Tiuj ĉi nomas „reformo" agadon, kiu havas la konsekvencon de la malpliigo aŭ eĉ nuligo de socialsubvencioj kaj entute la retiriĝon de la ŝtato aŭ de duonŝtataj institucioj el la ekonomio, ekzemple per tiel nomataj „privatigoj" (forvendado tro-malmultkosta de ŝtata propraĵo al grandaj entreprenoj).

Referencoj
----------

1. ↑  Vidu reta-vortaro.de, kapvorto „reformi"

Literaturo
----------

* Doreen Spörer: *Regierungssysteme und Reformen.Studien zur neuen politischen Ökonomie.* Springer, 2006, ISBN 3-531-15034-0.
* Albrecht Müller: *Die Reformlüge.* Droemer Knaur, Munkeno 2004, ISBN 3-426-27344-6.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Andreas Frings: Limoj kaj eblecoj de regado per insttitucia ŝanĝo ekde la antivo ĝis la nuntempo. Kongresreporto reformoj.

* Reformo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Richard CORBEN** (1-a de oktobro 1940 - 2-a de decembro 2020) estis usona ilustristo kaj bildliteratursto plej bone konata pro siaj komiksoj aperigitaj en la gazeto *Heavy Metal*. Li ricevis en 2009 la premion *Spectrum Grand Master* kaj en 2018 la Grandan Premion de Angulemo. En 2012 li estis elektita por la *Will Eisner Award Hall of Fame*.

En 1975, kiam Moebius, Druillet, kaj Jean-Pierre Dionnet ekpublikigis la gazeton *Métal Hurlant* en Francio, Corben sendis kelkajn el siaj historioj al ili. Li plufaris sian laboron por la franĉizo en Usono, kie la gazeto estis nomita *Heavy Metal*. Ankaŭ en 1975, elektaĵo de liaj blankanigraj kontraŭkulturaj bildostrioj estis kolektita en malmola kovrilo kiel *The Richard Corben Funnybook* fare de Nickelodeon Press el Kansas-urbo. En 1976 li adaptis mallongajn historion de Robert E. Howard en frua grafika novelo, nome *Bloodstar* (Sangostelulo).

Inter la historioj desegnitaj por *Heavy Metal* li plusekvis la sagaon de sia plej fama kreaĵo, *Den* kiun li startigis en la kurta filmo *Neverwhere* (Neil Gaiman uzis la saman titolon, *Neverwhere*, poste, sed la du kreaĵoj havas nenion komune) kaj en la mallonga historio en la kontraŭkultura publikaĵo *Grim Wit* No. 2. Tiu sagao de Den estas fantasta serio pri la aventuroj de junula tropeza strangulo kiu veturas al Neverwhere, universo inspirita el *Hyborian Age* de Robert E. Howard, el *Barsoom* de Edgar Rice Burroughs kaj el hororaj historioj de H. P. Lovecraft. Tie la knabo iĝas enorma fortika nuda muskolulo kiu havas erotajn aventurojn en mondo de teruraj danĝeroj, timegigaj monstroj kaj diketaj nudulinoj kiuj volupte ĵetas sin al li. Tiu historio estis adaptita en tre mallongigita formo en la animacia filmo *Heavy Metal*, kie Den uzis la voĉon de John Candy en mallongigta adaptaĵo kiu implicis Corben mem tiel ke li sentis sin kontenta.

Notoj
-----

1. ↑  2009 Spectrum Grand Master Anoncita el Locus Online [*rompita ligilo*]
2. ↑   Balfour, Brad (Julio 2001). "The Richard Corben Interview, Part 2". Heavy Metal #52: paĝo 11.
3. ↑   Seuling, Phil (1975). "The Fantasy Epic: Crearaphic Novel". Mediascene #16: 8–9.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Richard Corben ĉe Lambiek Comiclopedia
* *The Most Complete Comicography* de Richard Corben
* Ilustraĵoj de R.Corben

### Intervjuoj

* The Richard Corben Intervjuo pt. 1
* The Richard Corben Intervjuo pt. 2
* The Richard Corben Intervjuo pt. 3
* The Richard Corben Retort Letter


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 602445
* GND: 119086131
* LCCN: n87826461
* VIAF: 39375393
* ISNI: 0000 0001 0889 3235
* LIBRIS: 182223
* SUDOC: 061280704
* BNF: 11897633v
* NDL: 001232394
* BIBSYS: 11049366
* NKC: xx0058368
* ICCU: UBOV065654
* BNE: XX884108
 |
**Pál Szőnyi** [sOnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szőnyi Pál** estis hungara familia edukisto, ĉambelano, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1846).

Pál Szőnyi
Pál Szőnyi  Arkivigite je 2013-10-30 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 22-an de aprilo 1808 en Debrecen. Li mortis la 17-an de junio 1878 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Pál Szőnyi lernis en kolegio en sia naskiĝurbo, kie lernis precipe de Mihály Fazekas kaj Sámuel Diószegi. Baldaŭe li lernis la germanan lingvon en Supra Hungarujo. Helpe de Lajos Tisza li plulernis en Berlino, poste li iĝis familia edukisto ĉe Lajos Tisza. Dum la hungara revolucio de 1848 li ricevis postenon en la jam sendependa ministerio. En 1851 en Pest (urbo) li fondis edukejon por infanoj (baldaŭe ĝi iĝis kalvinana gimnazio). Li kolektis mineralojn, kiun kolegio de Debrecen heredis. Li ricevis reĝan premion.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Örömversek* (1832) - poemaro
* *Alaktan magyar szülék, nevelők és tanítók számára* (1846/7) - premiita verko
* *A Pesten felállítandó protestáns preparandia terve* (1846)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero SZ kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero SZ kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2013-10-30 per la retarkivo Wayback Machine


* Kategorio Pál Szőnyi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Preskaŭ ĉiu aspekto de la socio de la 18a jarcento en Hispanio lasis spuron en la Katastro de Ensenada. *La Vinberrikolto, de Francisco de Goya*.
**Catastro de Ensenada** [Katastro de Ensenada] estis grava statistika studo de 1749 kiu realiĝis en la 15.000 lokoj apartenantaj al la Regno de Kastilio (inter kiuj ne enkalkulas tiuj de la posta Eŭskio, ĉar tiuj ne devis pagi impostojn); temis pri interesa dokumento pri loĝantoj, teritorioj, konstruaĵoj, brutaro, profesioj, enzpezoj, inklude censojn; inklude la karakterojn geografiajn de ĉiu populacio. Ĝi estis mendita de la reĝo Fernando la 6-a laŭ propono de lia ministro la Markizo de la Ensenada kaj nuntempe ricevas la nomon de Katastro de Ensenada.

Nuntempe la katastro utilas kiel rimedo por koni la statojn de la diversaj lokoj, vilaĝoj, urboj kaj komarkoj de Hispanio, tio estas tre utila priserĉiloj de fakuloj kaj historiistoj. La informoj temas ĉefe pri ekonomio, socio, stato de la senjoraj (feŭdaj) sistemoj kaj eĉ pri la stato de la tiama medio. Foje funkciuloj vizitis la statistikitajn lokojn, foje estis la tieaj aŭtoritatoj kiuj sendis la informojn. Tiele oni povas studi kia estis la Antikva Reĝimo en Hispanio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Catastro de Ensenada en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Catastro de Ensenada. Serĉilo de Lokoj en PARES (Portal de Archivos Españoles), Ministerio de Cultura.
* Ekspozicio pri la Catastro de Ensenada en el *Ministerio de Hacienda* Arkivigite je 2007-06-29 per la retarkivo Wayback Machine.
La rojo **Reetzer Bach** estas 3,5 km longa maldekstra nordorienta alfluanto de la rivero Ahr en la distrikto Euskirchen, germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio.

Geografio
---------

### Rivervojo

La *Reetzer Bach* fontas sur alteco de 509 m super marnivelo el fonto en la herbejo *Am Keespütz* preskaŭ okcent metrojn norde de la Blankenheim-a parto Reetz. Ĝi fluas unue tra herbejoj suden je la norda rando de Reetz kaj trofluas tiun lokon, enfluas ĝin de dekstro alfluanton. Tuj poste aldoniĝas akvo de du alflunantoj de la alia flanko. Poste ĝi nun fluas sudokcidenten preter akvopurigejo. Post duona kilometro alfluas de dekstre la rojon *Rothsiefen*. La *Reetzer Bach* fluas nun denove pli suden tra herbejoj kaj arbaroj kaj enfluas sud de la muelejo *Reetzer Mühle* sur alteco de ĉ. 392 m super marniveolo de maldekstre en la riveron *Ahr*.  
La Reetzer Bach trafluas la naturprotektejon *Obere Ahr mit Mühlheimer Bach, Reetzer Bach und Mühlenbachsystem*.

### Alfluantoj

* Rothsiefen (*dekstre*)

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------
|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Astronomio |

Refraktoro
Apokromata refraktoro
**Refraktoro** estas lorno, (ĉefe astronomia lorno) ĉe kiu la objektivo estas granda lenso por kolekti la lumradiojn.

La termino teleskopo almontras origine observilon, kies objektivo estas spegulo reflektanta la lumradiojn.

Keplera teleskopo
-----------------

La **Keplera teleskopo**, inventita de Johannes Kepler en 1611, estas plibonigo de la desegno de Galileo. Ĝi uzas konveksan lenson kiel okulpecon anstataŭ la konkava lenso de Galileo. La avantaĝo de tiu aranĝo estas ke la radioj de lumo elirantaj el la okulpeco estas konverĝaj.

Trajektorioj de lumradioj tra keplera teleskopo, la kvociento **f1 / f2** de la
fokusaj distancoj inter la objektivo kaj de la okulario estas la grangiga faktoro de la observata objekto.

Vidu ankaŭ
----------

* Aerteleskopo
* Lenso
* Objektivo
* Okulario
* Reflekto
* Refrakto

Notoj
-----

* Kategorio Refraktoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  Tunnacliffe, AH.  (1996) *Optics*, p. 233–7. ISBN 0-900099-15-1.
***Chapinero*** [ĉapiNEro], aŭ **Ĉapinero**, estas la *localidad* numero du de la Ĉefurba Distrikto Bogoto, Kolombio. Ĝi troviĝas situa nordoriente de la urbo. Ĝi estas subdividita en tri grandaj sektoroj: **Ĉapinero** mem (kvartalo), la Lago kaj Chicó [ĉiKO]. Kun la *localidades* Santa Fe, La Candelaria kaj Teusaquillo, Ĉapinero estas unu el la plej tradiciaj areoj de la urbo. Tiu *localidad* grandparte estas komponita de rezervejoj (Orientaj Montoj). Ĝiaj ĉefaj riveroj estas Arzobispo, en kiu elfluas San Francisco, kaj la riverero El Virrey, kiu formas parton de la riversistemo El Salitre, kiu elfluas en la rivero Bogoto. En la dua duono de la 20-a jarcento ties orientigo ŝanĝis el loĝeja al komerca, kaj same suferis grandajn demografiajn ŝanĝojn. En tiu *localidad* disvolviĝis granda parto de la bogota muzika kulturo, kaj eĉ de la tuta Kolombio, ĉar granda parto de trinkejoj, registraj studioj kaj aŭskultantejoj de la urbo estas en tiu zono.

Etimologio
----------

Baziliko de Nia Sinjorino de Lourdes.
La *localidad* Chapinero ŝuldas sian nomon al Antón Hero Cepeda, hispana ŝuisto, kiu iom post la alveno de la trupoj de Gonzalo Jiménez de Quesada al la Bogota Savano, edziĝis al la filino de la indiĝena kaciko de Usaquén, el kiu ili ricevis bienon de 150 hektaroj, ĉe pado kiu bordas la montaron, kun loĝejo kie nun estas situa la benzinstacio de 59 kun Sepa *Carrera*. Ĉar Antón estis fabrikisto de *chapines*, tio estas, de ŝuoj kun ligna plando kaj leda zono, tre taŭgaj por eviti la koton kiu ĉirkaŭis la domarojn, oni kromnomis lin ‘el Chapinero’ (la ĉapinisto aŭ lignoŝuisto).

Notoj
-----

1. 1 2   «El 'potrerito' de Don Antón». El Tiempo (Colombia). 3a de oktobro 2007.  Konsultita la 1an de Februaro 2018.

Bibliografio
------------

* Diversaj aŭtoroj, eldonisto Fabio Puyo Vasco, Historia de Bogotá 3 tomos: Tomo I - Conquista y Colonia, Tomo II - Siglo XIX, Tomo III - Siglo XX, Bogotá, 2007. ISBN 978-958-8293-31-8.
Vario de sukeraĵaj nealkoholaĵoj
Verŝata oranĝa suko.
Glaso da horĉato aŭ ciperlakto.
**Refreŝigaĵo** aŭ **senalkoholaĵo** (en la angla: *soft drink*, en la germana *Erfrischungsgetränk*) estas trinkaĵo aŭ miksaĵo el trinkaĵoj sen alkoholo.

Laŭ la germana leĝo pri nutraĵoj, trinkaĵoj kun malpli ol 0,5 volumenprocentoj da alkoholo estas senalkoholaj, ĉar ekzemple ankaŭ fruktosukoj kaj fruktotrinkaĵoj povas enhavi malgrandan kvanton da alkoholo.

Ne konfuzu
----------

Oni ne konfuzu la anglajn terminojn *softdrink* (milda trinkaĵo, t. e. refreŝigaĵo) kaj *longdrink* (longa trinkaĵo), kiu estas alkoholenhava koktelo.

Kelkaj refreŝigaĵoj
-------------------

* Ciperlakto
* Limonado
* Kolao
* Fruktsuko
* Fruktoŝorlo
* Ajrano

Vidu ankaŭ
----------

* Alkoholaĵoj
* Mineralakvo
* Akvo
* Vino

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Refreŝigaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 233611
* GND: 4113460-6
* LCCN: sh94002190
* NDL: 00570367
* BNE: XX4576838
 |
**Páramo de Boedo** [PAramo deboEdo] estas municipo en la nordojcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Páramos-Valles* kaj al la subkomarko Boedo-Ojeda. La loknomo *Páramo de Boedo* povas esti komprenata etimologie kiel Stepa Altebenaĵo de Boedo, alude al la subkomarko.

Geografio
---------

Preĝejo de Zorita del Páramo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 106 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 250 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 69 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

La municipa teritorio enhavas ankaŭ la jenajn loĝlokojn: Saltos del Sil, Villaneceriel de Boedo kaj Zorita del Páramo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La tri menciitaj loĝlokoj estis dumlonge posedo de la familio Lara, dekomence de Nuño Pérez de Lara, kaj Juan de Velasco en 1411 posedis Zorita kiel vasalo de Sancho de Estrada. Meze de la 14-a jarcento estis 7, 3 kaj 13 pastroj respektive en la respektivaj preĝejoj. Páramo tiam estis de don Nuño, Villameceriel de la reĝino kaj Zorita povis elekti senjoron "libere". Fine de la 16-a jarcento Páramo de Boedo havis 122 loĝantojn; Villameceriel, 76; kaj Zorita, 152.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj kaj ermitejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770716
 |
Kolegio de la Christ Church de la Universitato de Oksfordo, Britio, unu el la plej prestiĝaj publikaj universitatoj.
La **publika universitato** estas universitato kies financado plejmulte estas pagata de registaro aŭ de alia subnacia ento, male al la privata universitato. La *nacia universitato* povas esti aŭ ne publika.

En kelkaj regionoj, la publikaj universitatoj estas gravaj esplorcentroj kaj multaj el ili aperas inter la plej bonaj kaj prestiĝaj universitatoj en la mondo.

En Eŭropo la modelo pri publiko universitato estas la reganta, kiu en kelkaj landoj eĉ estas la nura eduksistemo, kiel ekzemple en Finnlando aŭ Grekio.

En Usono la publikaj universitatoj dependas de ĉiu ŝtato kaj neniam de la nacia registaro, kies prezoj estas malpli altaj por la familioj loĝantaj en la koncerna ŝtato, kiuj pagas siajn impostojn en ĝi, ol por loĝantoj de aliaj ŝtatoj usonaj aŭ el ekstera lando.

Vidu ankaŭ
----------

* Universitata reformo
* Privata universitato

* Kategorio Publika universitato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Regensdorf** estas urbo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ek de la fino de la 50-aj jaroj de la lasta jarcento la iama kampara vilaĝo disvolviĝis al urbo en la aglomeraĵo de Zuriko. Kun 15'754 loĝantoj je la 31-a de decembro 2007 Regensdorf estas la plej granda komunumo de la krome tre kampara distrikto Dielsdorf. Al Regensdorf apartenas ankaŭ la municipoj **Watt** kaj **Adlikon ĉe Regendsdorf**, kiuj konservis proprajn civilkomunumojn.

Geografio
---------

Regensdorf situas je la piedo de la ĵurasa montĉeno Lägern je la orienta fino de la Furtvalo.

Trafiko
-------

Regensdorf situas sur trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko-Oerlikon al Baden, kaj tra ĝi kaj per diversaj lokaj buslinioj estas bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.

Historio
--------

La plej malnova ekzistanta dokumento, en kiu Regensdorf estas menciita, datiĝas de la jaro 870. En mezepoko ludis por Regensdorf gravan rolon la libersinjoroj de Regensberg, kiuj sur eta morenmonteto ĉe la hodiaŭa setlejo *Altburg* konstruis kastelon en la 11-a jarcento. Ĝiaj restaĵoj la ruino Alt-Regensberg estas ankoraŭ hodiaŭ viziteblaj.

Laŭ la nova kantona konstitucio la apartaj civilkomunumoj de *Watt* kaj *Adlikon ĉe Regensberg* en la jaro 2009 devos esti dissolvitaj kaj plene integritaj al la urba administracio.

Vidu ankaŭ
----------

* Regensdorf-Watt (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la urbo Regensdorf

* Kategorio Regensdorf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Dielsdorf |
| --- |
| Bachs • Boppelsen • Buchs ZH • Dällikon • Dänikon • **Dielsdorf** • Hüttikon • Neerach • Niederglatt • Niederhasli • Niederweningen • Oberglatt • Oberweningen • Otelfingen • Regensberg • Regensdorf • Rümlang • Schleinikon • Schöfflisdorf • Stadel ĉe Niederglatt • Steinmauer • Weiach |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 231451
* GND: 4103587-2
* VIAF: 239918110
* BNF: 15114827f
 |
Mapo de la komarkoj de Burgoso. Páramos, nordokcidente kaj brungrize.
Municipoj de la komarko kaj loko en la provinco Burgoso.
**Páramos** (stepaj altebenaĵoj) estas komarko en la nordokcidento de provinco Burgoso (Kastilio kaj Leono, Hispanio). Ĝi estas trafluata de rojoj kiuj enfluas, tra la rivero Rudrón al la riverego Ebro en Valdelateja. Aliaj rojoj apartenas al la baseno de la riverego Doŭro, kiel Úrbel, ties alfluanto Talamillo kaj Odra. Tio signifas, ke parto de la komarko drenas al Mediteraneo dum alia parto al Atlantiko.

La vintroj estas tre ekstremaj. La tereno de tiu komarko estas tre alta: multaj el ĝiaj loĝlokoj superas mil metrojn de alteco. La plej altaj pintoj estas jenaj: Peña Amaya (1377), Peña Ulaña ĉe Picacho Volantín (1226 m), Peña Otero (1205), Cofrecho (1116) kaj El Encinal (1048). En la komarko mankis fervojo, sed trapasas ĝin du naciaj ŝoseoj: nome N-623, de nordo suden kaj N-627 iĝonta aŭtoŝoseo, de oriento okcidenten. La Natura Loko *Hoces del Alto Ebro y Rudrón* estas kvazaŭ labirinto de rokoj, akvo kaj verda naturo.

Ĝi estas konata ankaŭ kiel "Sedano y Las Loras" (Sedano kaj Las Loras).

Kutime oni konsideras sep aŭ ok municipojn, nome la jenaj:

* Basconcillos del Tozo
* Humada
* Rebolledo de la Torre
* Sargentes de la Lora
* Sedano
* Tubilla del Agua
* Úrbel del Castillo
* Valle de Valdelucio

Notoj
-----


* Kategorio Páramos (komarko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 773072
 |
Hyacinthe Rigaud, *Ludoviko la 15-a*, 1715. La reĝo estis tiam nur kvinjaraĝa.
La Regento en 1717 de Jean-Baptiste Santerre.
La **Regenteco**, en la historio de la Reĝlando Francio, antonomazie referencas al la periodo de regenteco instalita post la morto de Ludoviko la 14a (1a de septembro 1715) pro troa juna aĝo de lia nomunita heredanto: nome Ludoviko la 15-a, kiu tiam havis nur 5 jarojn kaj 9 monatojn. Tiu periodo estis rimarkinda pro sia progresemo, sed la kredindecon de la Ŝtato malfortiĝis. La Regenteco finis oficiale je la majoritato de Ludoviko la 15-a (je 13 jaroj kaj 1 tago) en februaro de 1723, sed sekvis «politika regenteco».

Tiu periodo estas markita per la enpovigo de Filipo de Orléans, Duko de Orléans, Regento de Francio, princo laŭ sango (el reĝa familio), malprofite por Louis-Auguste, duko de Maine eksterleĝa filo de la reĝo, kio okazigis ian agitadon de la kortego; pro la alianco kaj la kunhavo de la absoluta povo inter regento, alta nobelaro kaj parlamentanoj; pro la nova sistemo, sed finfine seniluziiga de la polisinodio; kaj fine pro la «sistemo de Law», lia sukceso sanigi la financojn de la Ŝtato, sed ankaŭ pro ties frakaso. Oni povas noti ankaŭ la maran adventuron sed malmulte sukcesa, la agado de la kardinalo Dubois, same kiel la komencoj de la estonta kardinalo Fleury.

Bibliografio
------------

* Alexandre Dumas, *Chroniques de la Régence*, Vuibert, 2013
* Saint-Simon, *Mémoires sur la Régence - Anthologie suivie*, coll. « Mille et une pages », Paris, Flammarion, 2001 - un témoin de cette époque.
* Dom Henri Leclercq, *Histoire de la Régence pendant la minorité de Louis XV*, 3 tomes, Paris, Champion, 1921-1922.
* Jean Meyer, *La Vie quotidienne en France au temps de la Régence*, Paris, Hachette, 1979.
* Aimé Richardt, *La Régence (1715-1723)*, Paris, Taillandier, 2003 (ISBN 978-284734-007-5).
* Alexandre Dupilet, *La Régence absolu. Philippe d'Orléans et la polysynodie (1715-1718)*, Paris, Champs Vallon, 2011 (ISBN 978-2876735477).
***Regajnu la Stratojn*** (**RTS**; angle *Reclaim the Streets*) estas grupo da homoj, kiuj kolektive kredas je komuneca posedado de publikaj spacoj. Oni kelkfoje karakterizas ĝin radikala rezist-movado kontraŭstaranta financan korporacian tutmondiĝon, kaj pli signife la uzadon de aŭtomobiloj kiel la plej grava vetur-rimedo.

*Regajnu la Stratojn* ofte okazigas ne-perfortajn strat-regajnajn eventojn, kiel ekz. "invadi" gravan straton aŭ ŝoseon por festumi. Dum tio ĉi obstrukcas normajn uzantojn, kiel aŭtistojn kaj bus-uzantojn, la filizofio de *Reclaim the Streets* konstatas, ke tiuj uzantoj mem estas la obstrukcantoj, kaj ke okupante la stratojn oni liberigas ilin kiel publikaj spacoj. Eventoj de RTS norme estas spektaklaj kaj buntaj, kun dancado, haltigado de trafiko, kaj kelkfoje brutaleco. La festojn tre influas la brita moderna festkulturo ("*raves*").

Strat-festoj de *Regajnu la Stratojn* estas okazintaj tra Eŭropo, Aŭstralio, Nord-Ameriko kaj Afriko.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Regajnu la Stratojn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de*Reclaim the Streets* (angle) Arkivigite je 2005-08-25 per la retarkivo Wayback Machine
skizo de la kojnotombo je la ekzemplo Island
Párc na Binne

''*Párc na Binne **aŭ angle*** **Parknabinnia** estas kojnotombo, kiu situas sur la limo de la komunumparto Carn (Carran) en An Boireann en la graflando an Chláir en Irlando. La kojnotombo situas apud la ŝoseo R476, kiu ĉe Killinaboy iras norden tra la tuta Boirreann.
Ĝi estas la plej bone konservita de ses kojnotomboj en la kamparo de Párc na Binne. La kestforma megalita tombo havas tri metrojn longan kovroŝtonon, kiu estas kovrata per tero kaj razeno kaj flanke de ĉ. unu metron altaj subtenŝtonoj. Unu fino estas fermita, kaj la alia lasas malgrandan enirejon. Konservita nur estas la kamero, la ceteraj konstruaĵoj ne plu ekzistas.

Proksime estas la netipa kortotombo de Párc na Binne.

Vidu ankaŭ
----------

* Megalitoj en Irlando

Literaturo
----------

* Jürgen E. Walkowitz: *Das Megalithsyndrom. Europäische Kultplätze der Steinzeit.* (= *Beiträge zur Ur- und Frühgeschichte Mitteleuropas.* Band 36). Beier & Beran, Langenweißbach 2003, ISBN 3-930036-70-3.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Párc na Binne en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kurzbeschreibung engl. und Bild
* Kurzbeschreibung engl. und Bild
* Westropp Beschreibung
* Bilder
Unu faldita bildo de Rorschach en originala koloro
La **Rorŝaĥ-testo** (aŭ Testo de Rorschach) estas psiĥodiagnoza testo, evoluigita de Hermann Rorschach kaj celante rekoni personecon de individuoj. Ĝi apartenas al la t.n. projekciaj testoj kaj estas uzata fare de psiĥoanalizistoj kaj psiĥiatro. Originale, la nocio „psiĥodiagnostiko" signifis nur tiun metodon.

La Rorschach-testo estis publikigita en 1921 kaj disvastigis en Eŭropo kaj Usono en la 1930-aj kaj 40-aj jaroj. Nuntempe ĝi estas la plej ofte citita, menciita psiĥologia testo en publikaj eldonaĵoj.

Metodiko
--------

La testo konsistas el analizo de respondoj al dek tabuloj, sur kiuj videblas specife ellaboritaj inkomakulaj bildoj. Ekzistas dismonde preskaŭ dekduo da paralelaj serioj, kiuj ne estas aĉeteblaj libere en komerco. Por la psiĥologoj gravas, ke ili kaŝu la bildojn, ĉar tio influus la testontojn. La tabuletoj estas prezentitaj en donita sekvo, kun la montro, ke la tabuletoj estas turneblaj ĉiuflanke. Tiam oni demandas la personon: „Kio povas tio esti?" kaj la psiĥologo aludas je tio, ke ne ekzistas „ĝustaj" aŭ „falsaj" respondoj. Dum la testpersono traktas la tabuleton, oni notas la eldirojn, rimarkojn, prenon (turnojn) de la tabuleto same kiel la reagan tempon.

Analizo
-------

La analizado de la testo entenas kvin ĉefajn aspektojn:

* *Lokalizado*, tio estas kiujn partojn de la tabuleto analizis la persono,
* *Difinado*, je kiu aspekto de la tabuleto koncentriĝis la respondo (formo, koloro, ombrigo, moviĝo, etfiguroj).
* *Enteno*, kion ŝi/li vidis sur la tabuletoj.
* *Ofteco*, ĉu la respondo estas ripetiĝanta ĉe multaj testpersonoj (originaleco, banaleco)
* *Specifaj fenomenoj*, ekz. perturbo, reaga, responda tempo, ĝeno ks.

La analizado de la Rorŝaĥ-testo okazas laŭ ĉiuj notitaj faktoroj kiel unuo. Ne ekizistas standarda katalogo por la analizado pro la nenombreblaj kombinaj eblecoj.

Kontraŭdiro
-----------

La Rorschach-testo estas diskutita pro diversaj kaŭzoj; laŭ kritikistoj, la ink-makulaj bildoj estas fakte negravaj, la psiĥologojn povas influi subjektivaj impresoj kaj avantaĝoj, antaŭjuĝoj. La valideco kaj la vereco de la testo estas neklara kaj la testo povas maksimume aludi je personeco.

La uzantaj psiĥologoj asertas, ke la analizado fare de fakuloj estas fidebla, sekura, nefalsigebla, donante eble plej kompletan bildon pri persono, fareblan per psiĥologiaj testoj.

* Rorŝaĥ-testo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Rorŝaĥ-testo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

La tabuloj
----------

* Tabulo 1Tabulo 1
* Tabulo 2Tabulo 2
* Tabulo 3Tabulo 3
* Tabulo 4Tabulo 4
* Tabulo 5Tabulo 5
* Tabulo 6Tabulo 6
* Tabulo 7Tabulo 7
* Tabulo 8Tabulo 8
* Tabulo 9Tabulo 9
* Tabulo 10Tabulo 10
Pentraĵo de la Juĝo de Bill Burns, montranta Richard Martin kun la azeno en mirigita tribunalejo, kondukanta al la unua konata monda konvinko pro bestkruelaĵo,o, kiu ĝojigis la gazetojn kaj muzikajn salonojn de Londono.
Kolonelo **Richard Martin** (15-an de januaro 1754 – 6-an de januaro 1834), estis irlanda politikisto, aktivisto kaj pioniro pri la bestaj rajtoj. En 1822, li sukcesis pasigi en la brita parlamento la unuan leĝon en la mondo pri protekto de bestoj, leĝo por malhelpi kruelecon kontraŭ bestoj, konata kiel la "Martin-Leĝo". En 1824, li estis unu el la fondintoj de la monda unua organizo pri protektado de bestoj, la reĝa societo por malhelpo de Krueleco kontraŭ Bestoj.

Martin naskiĝis en Ballynahinch, konteo Galway, kiel sola filo de **Bridget Barnwall**, filino de Baron Trimlestown, kaj **Robert Martin Fitz Anthony** de Birchall, konteo Galway.

Li sidis en la irlanda parlamento kiel reprezentanto de Jamestown (1776-1783) kaj de Lanesborough (1798-1800). Li estis elektita por konteo Galway en 1800-1812 kaj ekde 1818 al Westminster, Londono. Li agadis por la irlanda katolika emancipiĝo, kio okazis en 1829.

Kiam Martin estis demandita, kial li penas tiel protekti la bestojn, li respondis: "Sinjoro, besto ne povas porti pafilon!"

Li fuĝis en 1826 al Francio, kie li mortis en 1834.

Bestaj rajtoj
-------------

Martin estas plej konata pro lia agado por la bestoj, specife kontraŭ urso-turmentado kaj hundobataloj (1822-24).

En 2010, la Socio por la Preventado de Krueleco al Bestoj "Society for the Prevention of Cruelty to Animals" komencis aljuĝi la *Richard Martin Premio* kiel la plej prestiĝa de sia speco.

Vidu ankaŭ
----------

* Animalaj Rajtoj
* Henry Stephens Salt
* Lewis Gompertz
* Reĝa Societo por malhelpo de Krueleco kontraŭ Bestoj

Referencoj, angle
-----------------

* "Humanity Dick Martin: 'King of Connemara', 1754-1834", Shevawn Lynam, ISBN 0-946640-36-X; Lilliput Press, May 1989.
* "The Eccentric Member for Galway: The Story of Richard Martin, Animal Rights Pioneer", Peter Phillips, ISBN 1-898594-76-7; Parapress, 2003.
* "Richard Martin 'Humanity Dick' (1754-1834)", Stephen Farrell, *History Today* June 2004

* Kategorio Richard Martin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La muzeo *Heimatstube Gößnitz*. La **Regionhistoria muzeo de Gößnitz** (germane: *Heimatmuseum Gößnitz*) troviĝas en bela framskeleta domo de Gößnitz, Germanujo (Kauritzer Straße nr 8).

Historio
--------

En 1910 estis eldonitis kronika libro de la urbo Gößnitz fare de Glasewald. La verkinto, krom kompili regionhistoriajn faktojn, kolektis ankaŭ diversajn aĵojn por la *Historia kolekto de la urbo Gößnitz*. Post 1926 la urbanoj Käßner, Gehlert kaj Ulbricht komencis prilaboradon de la postlasitaj materialoj kaj kontinue kolektadis.

En 1934 estis fondita societo *Heimat- und Verkehrsverein*, kiu zorgis pri la kolektoj. Dum la Dua mondmilito la kolektaro plurfoje estis translokita kaj pro ŝteloj, bedaŭrinde, reduktita. Post la milito servis kiel deponejo ĉambroj en la urbodomo. En la 20-a de majo 2000 oni sukcesis malfermi belan faktrabaĵon kiel novan sidejon de la muzeo. Ĝin oni restaŭris kun la helpo de la ĝemelurbo Neuenburg am Rhein.

Kolektoj
--------

En la teretaĝo estas eta salono por aranĝoj kaj legado, kaj ankaŭ elmontra salono kun manpresejo kaj prezento de la produktoj de la iama entrepreno *Allendorf*.

En la unua etaĝo videblas la historio de la regiono de Gößnitz disde la praa kaj frua historioj.

Dokumentoj atestas la ĝenerale grandan familiarecon kun Altenburg, same la tradiciajn kostumojn. Interesaj malnovaj mapoj, la malnova urbosigelo kaj la dokumento pri la gajno de urbaj rajtoj kompletigas la unuan salonon.

En aliaj salonoj oni povas informiĝi pri la evoluo de Gößnitz kiel industria urbo, en la subtegmenta etaĝo pri la vivokondiĉoj de la urbanoj, la metioj kaj la agrikulturaj laboroj de la regiono.

Du salonoj rezervitaj por nedaŭraj ekspozicioj estas je dispono por po 3 specialaj elmontradoj jare.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 78-79

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Regionhistoria muzeo de Gößnitz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri la muzeo sur la urbaj retpaĝhoj.
***Reggae en español*** (nome, **Hispanlingva Regeo**) estas regeo registrita en hispana lingvo fare de artistoj de deveno el Latinameriko. Ĝi originiĝis en la mezo de la 1970-aj jaroj en Panamo. *Reggae en español* estas konata laŭ tre diversaj nomoj: en Panamo mem ĝi estas nomata *La Plena*. *Reggae en español* etendiĝis el Panamo al kontinentaj sudamerikaj landoj Venezuelo kaj Gujano kaj poste al la cetero de Suda Ameriko. 

Nuntempe, *Reggae en español* enhavas la tri jenajn ĉefajn subĝenrojn: nome *reggae 110*, *reggae bultrón*, kaj romantika fluo. Aldone, kaj kvankam teknike ili povus ne esti prave enmetitaj en la kategorion de *Reggae en español* eĉ se ili derivas el la Jamaikaj dancmuzikaj ritmoj, *Reggae en español* inkludas ankaŭ jenajn du muzikfuziojn: nome hispana dancmuziko kaj regea *soca*.

Notoj
-----

1. ↑  Wayne Marshall (2006-01-19). "Rise of Reggaetón". Arkivigite je 2006-09-11 per la retarkivo Wayback Machine The Phoenix. Alirita 2006-07-24.
2. ↑   Historia del Reggae En Español (La Plena) – LATINBEATMAG.COM ". Arkivita el la originalo je 2010-02-22. Alirita 2020-04-04.