recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Oskar DINKLER** (naskiĝinta la 21-an de septembro 1861 en Königsee, mortinta la 23-an de majo 1922 en Passau) estis germana apotekisto, ĥemiisto kaj universitata profesoro. 

Oskar Dinkler

Vivo
----

Oskar Dinkler studis en Erlangen, Greifswald kaj Bonn farmacion kaj ĥemion. En 1886 li anis al la korporacioj *Corps Barutha* kaj *Corps Borussia Greifswald*. En 1887 li finfine membriĝis al *Corps Rhenania Bonn*. Post sukcesa ekzameniĝo je apotekisto kaj ĥemiisto li doktoriĝis ankoraŭ. En 1891 Dinkler fariĝis ministeria direktoro kaj pofesoro ĉe la medicina fakultato de la Franca Universitato de Kairo. Tie li instruis medikamentan sciencon. En 1895 li iris docentonte ĉe la egiptia inĝeniera altlernejo de Helwan. Ekde 1919 li vivis en Munkeno-Solln kaj ekde 1921 en la centro de Munkeno. Unu liaj instruistoj estis la afrikemulo kaj entomologo Otto Schmiedeknecht kiu ofte gastis ĉe li en Egiptio.

Li nuptis Adele Schulz el Lübeck, kun kiu li havis du filinojn, Sophie (edzino de la pastoro Friedrich Janz, Frankfurto) kaj Annemarie kaj (edzino de la kuracisto Ludwig Luchs, Erlangen), kaj la filon Hans.

Literaturo
----------

* *711. † Dinkler, Oskar*. Ĉe: *Matrikel der Bonner Rhenanen 1820 1970*, 1970, p. 135, kvara volumo de *Blaubücher der Bonner Rhenania*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Oskar Dinkler en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

1. ↑  *Internationale Entomologische Zeitschrift*, 3/1933, p. 4

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 713959
* GND: 117641715
* VIAF: 50008205
 |
En geometrio, la **plilongigita kvadrata turnodukupolo** estas unu el la solidoj de Johnson (*J*37). Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti konstruita per plilongigo de kvadrata turnodukupolo (*J*29) per enigo de oklatera prismo inter ĝiaj du duonoj. La rezultanta solido estas loke vertico-regula - la ordigo de la kvar edroj ĉirkaŭ ĉiu vertico estas la sama por ĉiuj verticoj; laŭ ĉi tiu propraĵo la plurlatero estas unika inter la Solidoj de Johnson. Tamen, ĝi ne estas vere vertico-transitiva, kaj sekve ne estas unu el la arĥimedaj solidoj, ĉar estas duoj de verticoj tiaj ke ne ekzistas izometrio de la solido kiu mapas unu verticon en la alian, samtempe mapante la tutan solidon en sin.

|  |  |
| --- | --- |
| Rombokub-okedro | Pseŭdo-rombokub-okedro |

La solido povas esti konsiderata ankaŭ kiel la rezulto de tordo de unu el la kvadrato kupoloj (*J*4) de rombokub-okedro (unu el la arĥimedaj solidoj) je 45 gradoj. Ĝia simileco al la rombokub-okedro donas al ĝi la alternativan nomon **pseŭdo-rombokub-okedro**.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eric W. Weisstein, *Solido de Johnson* en MathWorld.
**Paralleltonaloj** estas en la muzikteorio maĵoraj kaj minoraj tonaloj, kiuj estas notitaj kun la samaj antaŭsignoj. Superrigardon super la paraleltonaloj donas la kvintociklo.

Ekzemplo: D-maĵoro kaj b-minoro havas la samajn antaŭsignojn (du diesoj: *F♯* kaj *C♯*). Oni diras:

* b-minoro estas la minorparalelo de D-maĵoro
* D-maĵoro estas la maĵorparalelo de b-minoro

Paraleltonaloj ĉiam estas tercioparencaj tonaloj (B estas *etan tercion* pli malalta ol D, resp. D estas *etan tercion* pli alta ol B).

Trisonoj elprenitaj el paraleltonaloj nomiĝas paralelakordoj. En la funkciteorio, kiu devenas el la germanlingvaj regionoj, paralelakordoj estas signitaj per ***p*** resp. ***P***, ekz. ***Tp*** = minorparalelo de maĵor-toniko, ***Dp*** = minorparalelo de maĵordominanto, ***dP*** = maĵorparalelo de minordominanto ktp.

La paraleltonalo pri toniko ankaŭ nomiĝas tonikoparalelo kaj pokaze markita laŭ maĵoro kaj minoro per Tp, TP, tP, tp.

Plua speco de maĵora / minora parenceco estas la varianttonaloj.

Minorparalelo
-------------

Pri ĉiu maĵortonalo ekzistas minorparalelo uzanta la samajn tonojn. Ĉi tiu nomĝas *minorparalelo* pri la koncerna maĵortonalo. Ĝia Baza tono situas ĉiam etan tercion sub la maĵortonalo.

Ekzemploj:

| Maĵortonalo | Minorparalelo |
| --- | --- |
| C-maĵoro | a-minoro |
| G-maĵoro | e-minoro |
| D-maĵoro | h-minoro |

Ilustrado ekzemple por C-maĵoro/a-minoro:

Intervalgrandoj de la maĵorgamo (1 = plentono, ½ = duontono):

| C |  | D |  | E |  | F |  | G |  | A |  | H |  | C |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 1 |  | 1 |  | ½ |  | 1 |  | 1 |  | 1 |  | ½ |  |

Intervalgrandoj de la minorgamo (1 = plentono ½ = duontono):

| A |  | H |  | C |  | D |  | E |  | F |  | G |  | A |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 1 |  | ½ |  | 1 |  | 1 |  | ½ |  | 1 |  | 1 |  |

Komparo de la du intervalŝablonoj:

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Minoro | 1 | ½ | 1 | 1 | ½ | 1 | 1 |  |
| Maĵoro |  | 1 | 1 | ½ | 1 | 1 | 1 | ½ |

Maĵorparalelo
-------------

La maĵorparalelo estas la malo de minorparalelo.

Por iri ekde la minortonalo al maĵorparalelo, oni devas uzi la maĵortonalon kun la samaj antaŭsignoj. La baza tono tiam situas etan tercion pli alta (1-½ tonpaŝoj). La maĵorparalelo do havas la saman tonmaterialon kaj la samajn antaŭsignojn. Per tio la duontonaj paŝoj forŝoviĝas ekde minoro (2-3, 5-6) al maĵoro (3-4, 7-8).

Ekzemplo:

| Minortonalo | Maĵorparalelo | Pozicio de la duontonaj paŝoj |
| --- | --- | --- |
| d-minoro | F-maĵoro | e-f, a-b |
| a-minoro | C-maĵoro | h-c, e-f |
| e-minoro | G-maĵoro | fis-g, h-c |

Vidu ankaŭ
----------

* kontraŭparalelo
* kvintociklo
* paralelo (muziko)
* paralelakordo

* Kategorio Paraleltonalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Patti Page**, naskiĝis kiel **Clara Ann Fowler** (Claremore (Oklahomo), 8-an de novembro 1927 – Encinitas (Kalifornio), 1-an de januaro 2013), estis usona kantistino. 

La junaĝo de Patti Page estis de malriĉeco. Ŝi elkreskis en granda familio en Claremont; ŝia patro laboris je la fervojoj, ŝia patrino estis kotonrikoltistino. Ne estis mono por elektro, do vespere ŝi ne povis legi, ŝi rememoris pliposte. Ili vivis en diverstipaj vilaĝetoj en Oklahomo. Ŝi vizitis la Daniel Webster mezlernejon en Tulsa, kie ŝi en 1945 diplomiĝis. En la sama urbo Tulsa ŝi, kiel dekokjarulino, komencis kanti por la loka radiostacio. Ŝi anstataŭis la kantistinon en la programo *Meet Patti Page Show*, kiu estis sponsorita de *Page Milk Company* (laktokompanio), kaj transprenis de ŝi la artistnomon Patti Page.

Ŝi estis akceptita en la bando de saksofonisto Jack Rael, kiu pliposte fariĝis ŝia manaĝero. Sekve ŝi kantis ĉe la Jimmy Joy Band, kiu en 1947 alvenis en Ĉikago. Je iu momento ŝi manĝis kun grupo da muzikistoj sub gvido de Benny Goodman. Tra li ŝi akiris disko-kontrakton kun Mercury Records.

Ŝi havis gravajn furorkantojn kiel *"Tennessee Waltz"*, *"With My Eyes Wide Open, I'm Dreaming"* kaj *"(How Much Is That) Doggie in the Window"*. Komerce ŝi estis la plej sukcesplena kantistino de la 1950-aj jaroj. Patti Page vendis pli ol cent milionojn da diskoj kaj faris 50 albumojn.

Filmoj
------

* *Elmer Gantry* (1960)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo Arkivigite je 2013-01-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Patti Page ĉe Interreta filma datumbazo (angle)

* Patti Page en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Patti Page en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 424753
* GND: 134478983
* LCCN: n91115167
* VIAF: 56801571
* ISNI: 0000 0000 8136 1043, 0000 0003 6849 912X
* BNF: 13947265s
* MBA: 46bd1529-4301-4d10-9124-17d9e858034e
* BIBSYS: 4042536
* NKC: xx0121097
* BNE: XX1741482
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Plotopteredoj** |
| --- |
|  |
| Copepteryx*Copepteryx* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Pelikanoformaj *Pelecaniformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Plotopteredoj ' |
| Subfamilio: | [[]] |
|
|
|
|
| Genro: | *[[]]* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Genroj de subdivizioj |
| *Copepteryx*
*Hokkaidornis*
*Phocavis*
*Plotopterum*
*Tonsala* |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Plotopteredoj  |

 |
| v • d • r |

**Plotopteredoj** estas la nomo de formortinta familio de neflugaj marbirdoj el la ordo Pelikanoformaj. Rilata al la suloj kaj al naivuloj, ii montras rimarkindan konverĝan evoluon kun pingvenoj, ĉefe kun laj jam formortintaj gigantaj pingvenoj. La fakto ke ili loĝis en la Norda Pacifiko, nome la alia mondoflanko disde la pingvenoj, kondukis al ties priakribo foje kiel la pingvenoj de la Norda Hemisfero, kvankam nova teorio sugestas, ke tiu grupo estas ligo inter la pingvenoj kaj la Pelikanoformaj. Ties fosilioj troviĝis en Kalifornio, Vaŝingtono kaj Japanio. Ili gamis laŭ grando el tiu de granda kormorano (kia Penika kormorano), al 2 m longa. Ili havis mallongajn flugilojn por subakva perflugila elpelado por persekuta plonĝado (kiaj pingvenoj aŭ la nuna formortinta Granda aŭko), skeleton similan al tiu de la saguloj kaj la kranion simila al tiu de sulo. 

Fosilioj de *Tonsala hildegardae*.
La plej frua konata specio de Plotopteredd, nome *Phocavis maritimus* vivis en mez-Eoceno, sed plej konataj specioj vivis en komenca kaj meza Mioceno, post kio ŝajne ili formortiĝis. La fakto ke ili formortiĝis samtempe kiel la gigantaj pingvenoj de la Suda Hemisfero, kio koincidis ankaŭ kun la radiado de fokoj kaj delfenoj, kondukis al spekulado ke la etendo de marmamuloj estis responsa el la formortigo de la Plotopteredoj.

Referencoj
----------

* Howard, H. (1969): A new avian fossil from Kern County, California. *Condor* **71**: 68–69. PDF plena teksto Arkivigite je 2009-12-11 per la retarkivo Wayback Machine
* Olson, Storrs L.; Hasegawa, Yoshikazu (1979): Fossil Counterparts of Giant Penguins from the North Pacific. *Science* **206**(4419): 688-689. HTML resumo
* Olson, Storrs L. & Hasegawa, Yoshikazu (1996): A new genus and two new species of gigantic Plotopteridae from Japan (Aves: Pelecaniformes). *J. Vert. Paleontol.* **16**(4): 742-751.
* Schreiber, E.A. & Burger, J. (2001): Biology of Marine Birds, ISBN 0-8493-9882-7
* Mayr, Gerald (2005): Tertiary plotopterids (Aves, Plotopteridae) and a novel hypothesis on the phylogenetic relationships of penguins (Spheniscidae). *Journal of Zoological Systematics* **43**(1): 67-71. PDF plena teksto
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Kirko kun komunuma ejaro en Vajmaro, nomite por Paul Schneider
**Komunumcentro Paul Schneider** (germane: *Evangelisches Gemeindezentrum Paul Schneider*) estas luterana kirkokomplekso en uesta kvartalo de Vajmaro, Germanujo (Moskauer Straße 1a).

Historio
--------

La setlejo Weimar-West estis origine planita sen preĝejo. En tiu komunisma tempo, la influo de la eklezioj en la prefabrikitaj loĝejaj kvartaloj estis konservota al minimumo.

Tamen la kirkokonstruprogramo *Preĝejoj por novaj urboj* tiam estigis la eblecon konstrui kirkon ankaŭ tie. En ls 21.6.1986, ok jarojn post la komenco de la disvolviĝo de la distrikto, venis la momento kaj metitis la fundamenta ŝtono. La areo de iama kazerno apud la arbaro *Rabenwäldchen* kaj la traknivela pasejo ĉe la haltejo *Weimar-West* de la fervojlinio inter Vajmaro kaj Kranichfeld estis elektita kiel loko. Nur du jarojn poste, en 1988 la tuto ekfunkciis: en la 22.10. okazis la solena konsekro. Arĥitekto estis Rainer Pagel.

La tuto estis konstruita inter 1986 kaj 1988 en la plej granda nov-evoluiga areo en Vajmaro. Ĝi estas universala konstruaĵo, en kiu la preĝejo kaj komunumĉambroj estas sub unu tegmento kaj povas esti uzataj varie danke al glitmuroj.

La komunuma domo estas nomita laŭ pastoro Paul Schneider, la t.n *predikisto de Buchenwald*, kies forto de fido kaj kuraĝo ne povus esti rompitaj eĉ en izoleco en la Buchenwald-koncentrejo. Li estis murdita en la internigejo la 18-an de julio 1939. Kvar grandaj murpendaĵoj en la koloroj de la preĝeja jaro, la altara kruco kaj skulptaĵo de la lignoskulptisto Elly-Viola Nahmmacher rilatas al Paul Schneider kaj lia sorto. 

En 1998, apud la komunuma domo estis konstruita kampanilo, kiu jam estis planita sed ne aprobita en GDR-tempoj. En la komunuma domo okazas aranĝoj de la paroĥo, la infana kaj junulara laboroj kaj diversaj diakoniaj agadoj.

Agadoj
------

En tiu ĉi centro okazis en la 18.4.1990 la unua ronda tablo inter politikistoj kaj aliaj publikuloj laŭ invitiĝo fare de la evangelia landa episkopo Werner Leich.

En 2006 la uestvajmara komunumo kunfandiĝis kun la fidelularoj de la sekvaj vilaĝoj de ĉe la piedo de Ettersberg-monto - Gaberndorf, Tröbsdorf kaj Daasdorf.

Ekde 2011 ekzistas tie *Escola popular* por junuloj i.a. kun kapoejro-grupo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Paul-Schneider-komunumcentro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo
* Pri la konstruhistorio Arkivigite je 2022-04-07 per la retarkivo Wayback Machine

Notoj
-----

1. ↑  "Kirchenbau in der DDR - Wille gegen Widerstand". Ĉe: monumente-online.de, junio 2017
2. ↑  Art. *Bauten nach 1945*, ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 34.
3. ↑  Eberhard Weiland: *Mein Wendetagebuch: Die Ereignisse in der DDR zur Wende von der Grenzöffnung 1989 bis zum Tag der deutschen Einheit am 03.10.1990*. Norderstedt 2013, p. 86


50.98811.31049Koordinatoj: 50° 59′ 17″ N, 11° 18′ 38″ O (mapo)
La protestoj de Nieuwmarkt la 24an de Marto, 1975.
La **protestoj de Nieuwmarkt** (nederlande: *Nieuwmarktrellen*), reference ankaŭ al la Amsterdam-metroaj protestoj, estas serio de gravaj tumutloj en la kvartalo Nieuwmarkt de Amsterdamo. La 24an de marto kaj la 8an de aprilo, 1975, la protestoj kontraŭ la planita detruego de hejmoj transformiĝis en kontraŭstaroj kontraŭ la municipa polico. La hejmoj estis konsiderataj de loĝantoj kaj de protestantoj kiel en bona kondiĉo, sed ili estis devintaj lasi vojon por la konstruo de la tunelo de Orienta Linio de la Metroo de Amsterdamo. Tio estis necesa ĉar la konstruo de 3,5 km longa tunelo estis farita ĉefe per enmetado de grandaj skatolegoj de cemento. Kiel rezulto de la tumultoj, la urba konsilantaro de Amsterdamo decidis abandoni pliajn planojn por aldonaj metrolinioj. 

En 1980, estis malfermita la metrostacio Nieuwmarkt. Ĝi estis dekorata per kvin artaĵoj kreitaj memore de la tumultaj tempoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Civil unrest: Nieuwmarkt ABC. City Archives of Amsterdam. Alirita 2014-07-31.

 Arkivigite je 2013-02-22 per Archive.today  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2013-02-22. Alirita 2017-02-13.
**Patrick ROY** (n. la 30-an de aŭgusto 1957 - m. la 3-an de majo 2011 estis franca politikisto kaj deputito en la Nacia Asembleo de Francio. Li reprezentis la 19-an balotdistrikton de la departemento Nord, kaj estis membro de la Socialista Partio. Patrick Roy ankaŭ oficis kiel urbestro de Denain de 2008 ĝis sia morto.

Li famiĝis pro la kolorplenaj, ofte vigle ruĝaj vestaĵoj, kiujn li surhavis dum la asembleaj sesioj, sed ankaŭ pro sia pasio pri metalroko, kiun li klopodis defendi kaj reklami. Li pli ĝenerale viciĝis inter la plej malbanalaj kaj popularaj deputitoj en la tiama Asembleo.

Roy malkaŝis en novembro 2010, ke li estis trafinta digestan kanceron. Li por la lasta fojo aperis en la Nacia Asembleo la 15-an de marto 2011, plenumante emociigan paroladon. Li fine mortis en la malsanulejo de Valenciennes la 3-an de majo 2011, kaj estis enterigita en Denain la 7-an de majo dum ceremonio, kiun ĉeestis multaj kolegoj deputitoj kaj ankaŭ pluraj ministroj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Persona retejo de Patrick Roy Arkivigite je 2009-08-09 per la retarkivo Wayback Machine
* france Patrick Roy - Retejo de la Nacia Asembleo

* Patrick Roy (politikisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Patrick Roy (politikisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 360358
 |
Ikono pri Paraskevo
**Paraskevo Balkana** estis kristana sanktulino, kiu vivis en la 11-a jarcento. Ŝi estas vaste kultata precipe en kelkaj landoj de la Balkana Duoninsulo, kies patronino ŝi estas, kaj tial ofte estas nomata *balkana*. Sed ŝi estas konata ankaŭ per aliaj nomoj:

* Sveta Petka / Света Петка, en Kroatio / Serbio
* *Петка Българска* [petka bulgarska], en Bulgario
* Sankta Paraskevo Serba, en Ukrainio
* Sankta Paraskevo de Iași
* Sankta Paraskevo de Tirnovo
* Sankta Paraskevo la juna (ĉar ŝi mortis 27-jaraĝa)

La datoj de ŝia vivo estas malcertaj. Ŝi naskiĝis en loko nomata *Epibatos* (nun Selimpaşa) en la eŭropa parto de nuna Turkio. Ŝiaj gepatroj estis riĉaj bienuloj. Laŭ iuj ŝi mortis 27-jaraĝa: laŭ aliaj ŝi vivis de ĉirkaŭ 1010 ĝis 1080.

Jam kiel junulino ŝi havis viziojn, kiuj igis ŝin dediĉi sian vivon al predikado, asketismo kaj monaĥeco; dek-jaraĝa ŝi aŭdis en preĝejo la vortojn de la evangelio: "Kiu volas sekvi min, forlasu sin mem kaj prenu sian krucon kaj sekvu min" (Marko 8, 34). Fordonacinte siajn riĉajn vestaĵojn kaj fuĝante de siaj gepatroj, kiuj volis persvadi ŝin ne monaĥiĝi, ŝi iris al Konstantinopolo kaj Jerusalemo. Tie ŝi, 25-jaraĝa, ricevis anĝelan ordonon reiri. Kelkajn jarojn poste ŝi mortis. Al ŝia tombo oni atribuas miraklojn.

Ŝia precipa kultejo estas la katedralo de Iași. Ortodoksaj kristanoj kultas ŝin je la 14-a de oktobro.

Notoj
-----

1. ↑  itala vikipedio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 521370
* GND: 123457300
* LCCN: no2005027254
* VIAF: 5841041 36645548, 5841041
* NKC: jx20121002012
 |
Kvartalo Pardo (rozkolora) nordoriente de Madrido (griza) kaj trapasata de la rivero Manzanares.
La rivero Manzanares, je sia paŝo tra la Monto Pardo.
**Pardo** aŭ **El Pardo** (la grizecbruna) estis vilaĝo kaj Reĝa Loko apartenanta al la municipo de Madrido (Hispanio), al kiu ĝi estis aneksita en 1950 post kiam ĝi iĝis unu el la ok kvartaloj de la distrikto Fuenkaralo-Pardo.

Ĝi estis pentrita de Velázquez kaj konvertita en ĉefa sidejo de la diktaturo de la frankismo, kaj la partopreno de tiu etenda setlejo madrida en la historio de Hispanio estas tre supera al ties demografia aŭ ekonomia gravoj, kaj tio devenas el tio ke ĝi gastigas la konstruaĵojn de la Palaco Pardo, rezidejo alternativa de la gereĝoj de Hispanio ĝis Alfonso la 13-a kaj poste de la diktatoro Francisco Franco, tiele kiel la konstruaĵojn de la Palaco de la Zarzuela, posta rezidejo de la hispana reĝo Johano Karlo la 1-a, same kiel en aparta konstruaĵo de la geprincoj de Asturio, nome Filipo kaj lia edzino Letizia Ortiz kaj nuntempe aktuala rezidejo de tiuj lasta kiel reĝoj de Hispanio.

Reĝa Palaco El Pardo.

Vidu ankaŭ
----------

* Monto Pardo
* Reĝa Palaco El Pardo

Notoj
-----

1. ↑  Nombre Hogar Príncipes de Asturias

* Pardo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Pardo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Pardonemaj preĝejoj** aŭ ankaŭ **Preĝejoj de pardono** nomiĝas ses grandaj devene evangeliaj preĝejoj, kiuj estis konstruitaj en la 18-a jarcento en Silezio surbaze de ekzekucia receso al Altranstadta konvencio (1709).

La nomo de preĝejoj estas derivita parte de tio, ke estis al sileziaj evangelistoj donitaj el pardono de imperiestro Jozefo la 1-a, parte de tio, ke en ties konstruado la evangelistoj vidis apartan signon de Dia pardono.

La preĝejoj de pardono estis konstruitaj en Żagań (germane *Sagan*), Kożuchów (*Freystadt*), Jelenia Góra (*Hirschberg*), Kamienna Góra (*Landeshut*), Milicz (*Militsch*) kaj en Teŝino (germane Teschen, pole Cieszyn). Ili povis havi eksteran aspekton de preĝejo kaj ili povis havi turon. Kvar el ili estis konstruitaj kiel frabfakaj konstruaĵoj.

Ĝis hodiaŭ konserviĝis kvar el tiuj ĉi preĝejoj - en Jelenia Góra, Kamienna Góra, Milicz kaj en Teŝino. La preĝejo en Żagań estis malkonstruita en la jaro 1967, restis el ĝi sole turo; same tiel el la preĝejo en Kożuchów restis sole turo (konstruita en la jaroj 1826-1827). Sole Preĝejo de Jesuo en Teŝino estas ĝis hodiaŭ evangelia. La ceteraj konservitaj preĝejoj estis pro demografiaj ŝanĝoj en Malsupra Silezio post la dua mondmilito transprenitaj de romkatolika eklezio.

Vidu ankaŭ
----------

* Preĝejoj de paco
* Artikularaj preĝejoj

Eksteraj ligiloj
----------------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Kostely milosti en la ĉeĥa Vikipedio.* 

* Galerio de malsuprasileziaj preĝejoj de pardono sur paĝoj dediĉitaj al la 300-a jubileo de Preĝejo Jesuo Arkivigite je 2009-09-07 per la retarkivo Wayback Machine

Bildaro
-------

* Preĝejo de pardono en TeŝinoPreĝejo de pardono en Teŝino
* Altaro de preĝejo de pardono en TeŝinoAltaro de preĝejo de pardono en Teŝino
* Interno de preĝejo de pardono en TeŝinoInterno de preĝejo de pardono en Teŝino
* Preĝejo de pardono en Jelenia GóraPreĝejo de pardono en Jelenia Góra
* Interno de preĝejo de pardono en Jelenia GóraInterno de preĝejo de pardono en Jelenia Góra
* Preĝejo de pardono en MiliczPreĝejo de pardono en Milicz
* Interno de preĝejo de pardono en Kamienna Góra sur malnova bildkartoInterno de preĝejo de pardono en Kamienna Góra sur malnova bildkarto
* Predikejo en preĝejo de pardono en Kamienna Góra sur malnova bildkartoPredikejo en preĝejo de pardono en Kamienna Góra sur malnova bildkarto
* Preĝejo de pardono en Kamienna GóraPreĝejo de pardono en Kamienna Góra
* Interno de preĝejo de pardono en Kamienna GóraInterno de preĝejo de pardono en Kamienna Góra
Parinakota kaj lago Chungará.
**Parinakota** aŭ **Parinacota** (en hispanigita literumado), **Parina Quta** aŭ **Parinaquta** (el ajmara *parina* flamengo, *quta* lago, "flamenga lago", tio estas la lago donas nomon al la vulkano) estas amasa dormanta stratovulkano ĉe la landlimo inter Ĉilio kaj Bolivio. Ĝi estas parto de la vulkanaro Paĝaĉata. La alia ĉefa konstruaĵo en tiu grupo estas la pinto el Plejstoceno Pomerape.

Unu el la plej spektaklaj erupciaj okazaĵoj en la pasinto de la vulkano okazis antaŭ 8,000 jaroj, kiam grava falo de la konstruaĵo produktis 6 km³ el rubolavango, kio blokis najbarajn drenejojn, kreante la lagon Chungará.

La vulkano kaj Pomerape suriras la teritoriojn de Nacia Parko Sajama (Bolivio) kaj de Nacia Parko Lauca (Ĉilio).

Referencoj
----------

1. ↑  Ludovico Bertonio, Ajmara-hispana vortaro (transkribo): ***Parina*** - *Pájaro grande colorado, que se cría en la laguna*
2. ↑  Teodoro Marka M. NOCIONES BASICAS DE LENGUA AYMARA Nociones Basicas de Lengua Aymara: ***Parina***, *pariwana* = *flamenco rosado* (p. 21)
3. ↑  www.katari.org Ajmara-hispana vortaro: ***Quta*** (s.) - *Lago.*

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Parinacota** en Vikimedia Komunejo
* Andeshandbook: A Complete Description, history, place names and routes of Parinacota
* Parinacota at SummitPost.org
Artefarita lago en la Parko Kampardomo; en la fono Turo Eŭropo kaj Konstruaĵo Hispanio.
La **Parko Kampardomo** hispane *Casa de Campo* estas la plej granda publika parko de la municipo Madrido (Hispanio). Ĝi troviĝas en la okcidento de la urbo, en la kvartalo Kampardomo (distrikto Monkloo-Aravako), kun limoj sude kun la distrikto Latino kaj okcidente kun la municipo Pozuelo de Alarcón. La parko estas dependaĵo de Monto de El Pardo kun 1.722,6 ha, inkluzive de la terenoj de la Kampo-Klubo, al kiu ĝi cedis parton de ĝia surfaco. 

La Kampardomo estis historia posedaĵo de la Hispana Krono kaj ĉasrezervejo de la reĝaro. Post la proklamado de la Dua Respubliko, ĝi estis cedita de la Ŝtato al la madrida popolo (1-a de majo 1931), ekde tiu dato ĝi malfermiĝas al la publiko.

En ĝia interno ekzistas pluraj instalaĵoj, kiel la Amuzparko de Madrido, Zoologia ĝardeno, naĝejoj, artefarita lago, la Telfero (kiu komunikas la Kampardomon kun la Okcidenta Parko, aliflanke de la rivero Manzanaro), parto de la foirejo de IFEMA (*Institucio Foira de Madrido*), la plurfunkcia pavilono Madrido Sablo, la Taŭrejo de Batano (tradicia loko por la fermiĝo de tore-taŭroj kaj pluraj popularaj sportivaj instalaĵoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Casa de Campo (metroo de Madrido)
La **parlamento de Parizo** (franclingve *Parlement de Paris*) estis franca institucio dum la reĝa periodo. Ĝi estis unu el la « suverenaj kortumoj » (« superaj kortumoj » ekde 1661) de la reĝlando.

Historio
--------

La parlamento devenis de la mezepoka *Curia regis* kaj aperis dum la 13-a jarcento. Ĝi progrese fariĝis aŭtonoma kaj tribunala potenco. Ludoviko la 9-a oficialigis la parlamenton : ekde la reĝado de tiu reĝo, la parlamento de Parizo fariĝis la *curia in parlamento*, stabila institucio kun regulaj sesioj ĉiujare kaj kun nova sidejo meze de la franca ĉefurbo. En 1278, reĝa edikto de Filipo la 3-a donis al la parlemento ĝeneralan regularon.

Ekde la 15-a jarcento, aliaj parlamentoj estis kreitaj tra la reĝlando. Sed la parlemento de Parizo ĉiam restis la plej grava kortumo de Francio. Oni plejofte nomigis ĝin « la Parlamento ».

Funkcioj
--------

La parlamento de Paris posedis kaj tribunalajn kaj administrajn funkciojn. La parlamentanoj povis fari juĝajn decidojn je la nomo de la reĝo. Tiu ĉi ofte konsultis la parlamenton, precipe okaze de gravaj krizoj. La parlamentanoj kelkfoje partoprenis la redaktadon de reĝaj ediktoj aŭ reformoj.

Laŭ la cirkonstancoj, la Parlamento povis esti sampartiano au kontraŭulo de la reĝo. Interlalie, ĝi ebligis la nuligon de la testamento de Ludoviko la 13-a (kaj do la regentadon de Anno de Aŭstrio) sed ankaŭ partoprenis la Frondon, nur kelkaj jaroj poste.

* Kategorio Parlamento de Parizo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Parmalat** SpA estas itala lakto- kaj nutraĵkonzerno, plej granda laktokonzerno de Eŭropo kaj kiu anoncis sian nepagipovecon en decembro de 2003. Oni fermis dismonde 132 produktejojn kaj maldungis duonon de 36.000 laboristoj. Parmalat produktas hodiaŭ sub la itala nepagipova juro, en 10 ŝtatoj de la mondo kun duono de la laboristoj kaj planas sian revenon al la borso.

Historio
--------

La 22-jara *Calisto Tanzi* malfermis en 1961 malgrandan laktouzinon en Parmo. La negoco sukceis tiel, ke post mallonga tempo li malfermis uzinojn eĉ en la pli grandaj urboj kiel Ĝenovo, Florenco kaj Romo. La entrepreno de Tanzi estis la unua laktouzino en Italio, kiu plenigis la lakton anstataŭ en la kutiman vitrobotelon en la novan tetrapakon. Kiam la sveda pakaĵ-produktisto Tetra-Pak en 1965 ellaboris proceson por trovarmegigitaj trinkaĵoj, Tanzi estis inter la unuaj, kiuj uzis tion. Tion sekvis pluaj novigaĵoj kiel vitaminizita lakto. La entrepreno baldaŭ konkeris la italan merkaton kaj regis ĝin ekde 1968 sub nomo Parmalat. Ekde 1973 ĝi aperis eĉ en borso de Milano.

En la 1980-aj jaroj la entrepreno iĝis internacia. La plua ekspansio - eĉ ekster la kutima produkta branĉo - en la 1990-aj jaroj kaŭzis financan krizon de la firmao, kion ĝi provis kaŝi, sed sensukcese ĉar la financa trompo senvulaiĝis fine de 2003. La trompo atingis 8 miliardojn da Eŭroj.

Parmalat en 1999 fondis filialon *Bonlat* sur la Kajman-insuloj por kaŝi la monon. 

Oni akuzis gvidantojn de la firmao je trompo kaj monlavado. La 6-an de majo 2011, la nun 72-jara fondinto de la firmao *Calisto Tanzi* estis agnoskita kulpa pri financa trompado kaj kondamnita al malliberigo dum 4 jaroj kaj 4 monatoj.

* Kategorio Parmalat en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Parolata lingvo** aŭ simple **parola lingvo** estas lingvo produktita pere de artiklitaj sonoj, male al la praktiko de la skriba lingvo. Multaj lingvoj ne havas aŭ havis verkitan formon kaj tiele ili estas nur parolataj lingvo, kio certe okazis ofte en historio kaj en apartaj nekleraj civilizacioj. Parola lingvo aŭ voĉa lingvo estas lingvo produktita pere de voĉa sistemo, male al signolingvo, kiu estas produktata pere de manoj kaj vizaĝo. La termino "parola lingvo" estas foje uzata por aludi nur al voĉaj lingvoj, speciale fare de lingvistikistoj, kio faraS la tri terminojn sinonimoj kiuj ekskludas signolingvojn. Aliaj referencas al signolingvo kiel "parolata", speciale kontraste al verkitaj transkriboj de signoj.

En parola lingvo, multo de la signifo estas determinata de la kunteksto. Tio kontrastas kun la koncepto de *skriba lingvo* en kiu plej el la signifo estas havigata rekte de la teksto. En parola lingvo, la vero de propozicio estas determinata per komun-senca referenco al la sperto, sed en skriba lingvo, oni metas pli grandan emfazon al logika kaj kohera argumentaro. Simile, parola lingvo tendencas esprimi subjektivan informon, inklude la rilaton inter la parolanto kaj la aŭskultantaro, dum la skriba lingvo tendencas esprimi pli objektivan informaron.

La rilato inter parola lingvo kaj skriba lingvo estas komplekso. Ene de la kampo de lingvistiko la nuna interkonsento estas ke parolo estas denaska homa kapablo, kaj skriba lingvo estas kultura inventaĵo. Tamen kelkaj lingvistikistoj, kiaj tiuj de la Praga skolo, argumentas ke skriba kaj parola lingvo havas distingajn kvalitojn kiuj iras kontraŭ la fakto ke la skriba lingvo estas dependa el la parola lingvo por ties ekzistado.

Kaj parol- kaj signo-lingvoj estas komponataj de vortoj. En parolaj lingvoj, vortoj estas formataj de limigita serio de vokaloj kaj konsonantoj, kaj ofte de tono. Ĉe signolingvoj, vortoj estas formataj de limigita serio de formoj, orientaĵoj, lokomovoj de manoj, kaj ofte de vizaĝa esprimo; ambaŭokaze, la konstrublokoj estas nomataj fonemoj. Kaj en parol- kaj signo-lingvoj, vortoj estas gramatike kaj prozodie ligitaj en frazoj, propozicioj kaj pli grandaj unuoj de diskurso.

Konstruitaj lingvoj
-------------------

Konstruitaj lingvoj montras kelkajn diferencojn rilate al naturaj lingvoj. Ekzemple, plej ofte estas unue skribaj lingvoj kaj poste parolaj lingvoj. Pri Esperanto, ekzistas multe da dokumentado pri ĝiaj originoj kaj frua historio.

Vidu ankaŭ
----------

* Korpolingvo
* Akirado de lingvaĵo
* Fajflingvo

Referencoj
----------

1. ↑   Nora Groce (1985) Everyone Here Spoke Sign Language: Hereditary Deafness on Martha's Vineyard
2. ↑   Harry Hoemann (1986) Introduction to American sign language
3. ↑   Brooks & Kempe (2012) Language Development
4. ↑   Tannen, Deborah (1982). Spoken and written language: exploring orality and literacy. Norwood, N.J.: ABLEX Pub. Corp.
5. ↑   Pinker, S. & Bloom, P. (1990). Natural language and natural selection. Behavioral and Brain Sciences, 13, 707–784.
6. ↑   Aaron, P. G. & Joshi, R. M. (2006). Written language is as natural as spoken language: A biolinguistic perspective. Reading Psychology, 27(4), 263–311.
patrinplantaro en Israelo por la rikolto de pelargoniaj stikaĵoj de la kultivaro „Decora"
**Patrinplantoj** estas  hortikultura esprimo por plantoj, kiuj taŭgas por amasa multobligado. La plantoj devas esti kultivarpuraj kaj liberaj de plantaj malsanoj. La patrinplantoj troviĝas precipe en florikulturo, sed ankaŭ en arbokultivejoj kaj ĉie, kie oni vegetative multobligas plantojn.

Postuloj al la patrinplantoj: senpatogeneco
-------------------------------------------

La patrinaj plantoj devas esti sen patogenoj, sen damaĝbestetoj, fungaj malsanoj kaj antaŭ ĉio sen fitopatogenaj bakterioj kaj virusoj. Ofte la plantoj devas trapasi specialaj testoj ekzemple la enzimoligita imunsorbanta konfirmado (ELISA) aŭ la polmeraza ĉenreakcio (PCR). Nur senpatogenaj plantoj povas servi kiel patrinplantoj.

Postuloj al patrinplantoj: kultivarpureco
-----------------------------------------

La patrinplantoj devas esti puraj rilate la kultivaroj. Tio signifas, ke la plantoj havu la tipajn ecojn de la kultivaro. Patrinplantoj estis ofte multobligataj en histokulturo kaj tio pligrandigas la danĝeron ke aperas genetikaj ŝanĝoj de la plantoj, do la novaj plantoj eventuale ne plu havas la samajn ecojn kiel la kultivaro. Oni denove devas testi la plantidojn antaŭ kreskigo de la patrinplantoj.

Uzado kaj lokoj de la produktado
--------------------------------

Patrinaj plantoj estas la elira materialo, por fari stikaĵojn kaj aliajn greftaĵojn. La stikaĵojn kun radikoj kaj eĉ stikaĵojn sen radikoj tiuj junplanthortikulturejoj vendas al la hortikulturejoj, kiuj kultivas tiujn junplantojn al pretaj aŭ duonpretaj produktoj.

Ĝenerale hortikulturistoj komencas kultivi patrinplantojn ekde somero ĝis aŭtuno. Oni rikoltas la stikaĵojn dum la vintraj monatoj.
La patrinplantoj por la amasa multobligado okazas hodiaŭ preskaŭ nur en sudaj, do pli varmaj klimatoj kaj en regionoj kun malaltaj laborkostoj. La tranportado de stikaĵoj al la produktantaj hortikulturejoj en meza Eŭropo okazas per aviadiloj.

Literaturo
----------

* Andreas Bettin: *Kulturtechniken im Zierpflanzenbau.* Ulmer, Stuttgart 2010, ISBN 3-8001-5187-1
* Karl Zimmer (Hrsg.): *Handbuch des Erwerbsgärtners, Hauptkulturen im Zierpflanzenbau.* 3. Auflage, Ulmer, Stuttgart 1991, ISBN 3-8001-5134-0
La faza portreto de la pendola ekvacio *x'' + sin(x) = 0*. La emfazita kurbo montras la plurekvilibran orbito de *(x, x') = (-π, 0)* al *(x, x') = (π, 0)*. Ĉi tiu orbito respektivas al tio ke la pendolo startas supre, faras unu turnon tra ĝia plej suba pozicio, kaj finas supre denove.
En matematiko, en la faza portreto de dinamika sistemo, **plurekvilibra orbito** (iam nomata kiel **plurekvilibra ligo**) estas vojo en faza spaco kiu kunigas du malsamaj ekvilibraj punktoj. Se la ekvilibra punkto je la starto kaj fino de la orbito estas la sama, la orbito estas unuekvilibra orbito.

Konsideru la kontinuan dinamikan sistemon priskribitan per la ordinara diferenciala ekvacio

{\displaystyle {\frac {d\mathbf {x} }{dt}}=f(\mathbf {x} )}
Supozu ke estas ekvilibroj je  ***x**=**x**0* kaj  ***x**=**x**1*, tiam solvaĵo *Φ(t)* estas unuekvilibra orbito se

{\displaystyle \phi (t)\rightarrow \mathbf {x} \_{0}} se {\displaystyle t\rightarrow -\infty }
kaj

{\displaystyle \phi (t)\rightarrow \mathbf {x} \_{1}} se {\displaystyle t\rightarrow +\infty }
Ĉi tio implicas ke la orbito estas enhavita en la stabila sternaĵo de  ***x**1* kaj enhavita en la malstabila sternaĵo de  ***x**0*.

Vidu ankaŭ
----------

* Plurekvilibra ciklo
* Plurekvilibra forkiĝo
* Unuekvilibra orbito
Parolo
**Parolo** estas lingva ago per kiu estiĝas eldiroj kiuj povas komuniki informon de inicianto al ricevanto. El lingvistika, fonetika kaj akustika vidpunktoj, **parolo** estas modulado de voĉo per lingvaj signoj aŭ la rezulto de tia ago. 

Parolo montriĝas fizike en formo de akustika signalo kiu estiĝas nature en la parolorgano kaj kiu perceptiĝas per la aŭda senso. Kiam la vizaĝo de la parolanto videblas, ĝi ankaŭ montriĝas optike en formo de videblaj movoj. Tio kontribuas al la perceptado de la parolo kaj ebligas liplegadon. 

Kvankam en ĝenerallingva uzo oni intencas per "parolo" nur perbuŝan lingvan agon, lingva ago per kiu estiĝas eldiroj kiuj povas komuniki informon de inicianto al ricevanto eblas ankaŭ per gestoj. En la kazo de gestlingvo, "parolo" montriĝas fizike en formo de optika signalo kiu estiĝas per manaj kaj facaj gestoj. Tiaj gestoj povas esti perceptataj ne nur per la vida senso, sed ankaŭ per la tuŝa. Tio ebligas lingvan komunikadon ankaŭ al personoj kiuj estas kaj surdaj kaj blindaj. 

En alia ĝenerallingva senco, oni uzas la vorton "parolo" por esprimi penson: *aŭskultu miajn parolojn*; *glataj paroloj*; *paroloj de prudento*. Kontraste kun vorto, parolo atentigas pri la temo, vorto pri la esprimmaniero.

La parola komunikado estas establita inter du aŭ pliaj personoj, ĝi havas kiel komunikrimedo la parolon kaj kiel kodo unu lingvon. Ĉiu tekniko uzata cele al interŝanĝo de ideoj havas kampon de aplikado tre varian, inter kiuj figuras: personan, socian, profesian, politikan aŭ sciencan, inter aliaj.

La parola literaturo aŭ literaturo de parola tradicio estas la aro de literaturaj tekstoj kiuj restis en la memoro kaj estas transpasitaj pere de la voĉo ene de komunumo. Kvankam la parola esprimo povas veni el skriba teksto antaŭa aŭ povas rezulti en skriba kompilo posta, ties ĉefa transiga rimedo estas la voĉo.

Vidu ankaŭ
----------

* Parolata lingvo
* Senco

Proverbo
--------

Ekzistas pluraj proverboj pri parolo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *De parolo ĝis faro estas tre malproksime.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Koro tro plena -- buŝo parolas.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *En dom' de pendigito pri ŝnuro ne parolu.* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑   Lernu. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2008-10-02.

* Kategorio Parolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Parolo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Patriots of Micronesia** (Patriotoj de Mikronezio), ankaŭ konata kiel **Across all Micronesia** (Tra tuta Mikronezio) estas la nacia himno de la Federacio de Mikronezio. Ĝi oficialiĝis en 1991 kiam anstataŭis la himnon *Preamble* uzatan ekde la sendependiĝo de la lando en 1979.

La melodio devenas de la germana studenta kanto *Ich hab' mich ergeben* (uzata kiel unu el neoficialaj himnoj de Okcidenta Germanio en la jaroj 1949-1952), kiu devenas de la germana studenta kanto *Wir hatten gebauet ein stattliches Haus* (1819). Ankaŭ la teksto de *Patriots of Micronesia* malekzakte baziĝas sur traduko de *Ich hab' mich ergeben*. Ankaŭ la miskitoj el Nikaragvo elektis ĝin kiel sian nacian himnon.

Teksto
------

*This here we are pledging,*
*with heart and with hand,*
*Full measure of devotion*
*to thee, our native land,*
*Full measure of devotion*
*to thee, our native land.*
*Now all join the chorus,*
*let union abide.*
*Across all Micronesia*
*join hands on every side,*
*Across all Micronesia*
*join hands on every side.*
*We all work together,*
*with hearts, voice and hand,*
*Till we have made these islands*
*another promised land,*
*Till we have made these islands*
*another promised land.*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Patriots of Micronesia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Patriots of Micronesia* (teksto, sondosiero kaj priskribo ĉe nationalanthems.me

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNaciaj himnoj de Oceanio |
| --- |
| Sendependaj ŝtatoj | Aŭstralio • Fiĝioj • Kiribato • Marŝala Insularo • Federacio de Mikronezio • Nauro • Nov-Zelando (ankaŭ God Save the Queen) • Palaŭo • Papuo-Nov-Gvineo • Salomonoj • Samoo • Tongo • Tuvalo • Vanuatuo |
| Dependaj teritorioj | Kukinsuloj (Nov-Zelando) • Franca Polinezio (Francio) |
| 
Vidu ankaŭ: naciaj himnoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko |

 |
**Paul GOUT** (naskiĝis en 1852; mortis en 1923) estis franca arkitekto.

Li studis al la *École des Beaux-arts (lernejo pri belartoj)*, kie li estis lernanto de Constant-Dufeux, Laisné kaj Viollet-le-Duc.

Li eniras la administacion pri historiaj monumentoj en 1879 kaj renovigas la ponton *Valentré* de Cahors (palaco de Johano la 22-a), la preĝejon de Souillac, Aveyron (malnova kartuzianejo de Villefranche-de-Rouergue). Dum kelka tempo li laboras en la sudokcidenta parto de Francio antaŭ ol iĝi ĉefarkitekto de la bretonaj departementoj. En Bretonio li organizas multajn renovigojn, kiel ekzemple tiun de la preĝejo *Notre-Dame du Kreisker*, Saint-Pol-de-Léon, Finistère.

En 1898, post la morto de Petitgrand, li iĝis ĉefarkitekto de la Monto Sankta Mikaelo ĝis sia morto.

De 1904 ĝis 1915 li supervidis la laborojn de la katedralo de Reims.
En 1913 li iĝis ĉefarkitekto de la katedralo de Parizo, anstataŭigante M. Selmersheim mortinta.

Li estis ankaŭ dioceza arkitekto de Vannes, Soissons, Troyes kaj Reims.

Laboroj
-------

Paul Gout direktis inter aliaj jenajn renovigajn laborojn ĉe:

* la urbodomo de Cordes
* la kartuzianejo de Villefranche-de-Rouergue
* la kastelo de Bonaguil
* la katedralo de Saint-Pol-de-Léon
* la preĝejo de Quimper

Verkoj
------

Paul Gout verkis plurajn librojn, inter ili:

* *L'œuvre de Viollet-le-Duc* (verko de Viollet-le-Duc)
* *Histoire de l'architecture française au Mont Saint-Michel*, (historio pri la franca arkitekturo sur la Monto Sankta Mikaelo)
* *Le Mont Saint-Michel* (historio de la abatejo kaj de la urbo)

Eksteraj ligiloj
----------------

Fonto de tiu artikolo:

* Biografieto de Paul Gout Arkivigite je 2008-12-04 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 128968
* GND: 1136450416
* LCCN: nr94002016
* VIAF: 4809636
* ISNI: 0000 0000 8194 824X
* SUDOC: 142298220
* BNF: 10199945t
* ULAN: 500336359
* NKC: mzk2002156895
 |
La **Partia Imperio** (247 a.K. – 224 p.K.), konata ankaŭ kiel **Arsacida Imperio**, estis grava Irania politika kaj kultura povo en teritorioj de nuntempa Irano kaj Irako (Mezopotamio). Ĝia lasta nomo deriviĝis el Arsaces la 1-a de Partio kiu, kiel estro de la Parnia tribo, fondis ĝin en la mezo de la 3a jarcento a.K. kiam li konkeris la regionon Partio en la Irana nordoriento, poste satrapio (provinco) en ribelo kontraŭ la Seleŭkia Imperio. Mitridates la 1-a (ĉ. 171–138 a.K.) ege etendigis la imperion konkerinte Medion kaj Mezopotamion el la Seleŭkoj. Je tiu momento, la Partia Imperio etendiĝis el la nordaj areoj de Eŭfrato, en kio estas nune centr-orienta Turkio, el orienta Irano. La imperio, situa ĉe la komercvojo Silka Vojo inter la Romia Imperio en la Mediteranea Baseno kaj la Imperio Han de Ĉinio, iĝis centro de komerco.
La Partoj ege adoptis la arton, arkitekturon, religiajn kredojn, kaj reĝajn simbolojn de kulture heterogenea imperio, kiu enhavis Persajn, Helenismajn, kaj regionajn kulturojn. Dum ĉirkaŭ la unua duono de sia ekzisto, la Arsacida kortego adoptis elementojn de Greka kulturo, kvankam ĝi eventuale spertis gradan revivadon de Iranaj tradicioj. La Arsacidaj regantoj estis titolitaj la "Reĝo de Reĝoj", kiel postulo esti heredantoj de la Akemenida Imperio; ja, ili akceptis multajn lokajn reĝojn kiel vasaloj kie la Akemenidoj estis nomumitaj, kvankam tre aŭtonomaj, satrapoj. La kortego nomumis malgrandajn nombrojn da satrapoj, eĉ tre for de Irano, sed tiuj satrapioj estis pli malgrandaj kaj malpli povaj ol la Akemenidaj potenculoj. Kun la etendo de la Arsacida povo, la sidejo de la centra registaro ŝanĝis el Nisa al Ktesifono laŭlonge de la rivero Tigriso (sude de la nuntempa Bagdado, Irako), kvankam ankaŭ kelkaj aliaj lokoj servis kiel ĉefurboj.

Gravaj lokoj
------------

* Dura Europos

Notoj
-----

1. ↑   El Antikva greka Ἀρσάκης Arsakēs, el Parta lingvo Aršak.
2. ↑   Waters 1974, p. 424.
3. ↑   Brosius 2006, p. 84
4. ↑   "roughly western Khurasan" Bickerman 1983, p. 6.

Bibliografio
------------

* Bickerman, Elias J. (1983), "The Seleucid Period", in Yarshater, Ehsan, Cambridge History of Iran, 3.1, London & New York: Cambridge University Press, pp. 3–20, ISBN 0-521-20092-X.
* Brosius, Maria (2006), The Persians: An Introduction, London & New York: Routledge, ISBN 0-415-32089-5.
* Waters, Kenneth H. (1974), "The Reign of Trajan, part VII: Trajanic Wars and Frontiers. The Danube and the East", in Temporini, Hildegard, Aufstieg und Niedergang der römischen Welt. Principat. II.2, Berlin: Walter de Gruyter, pp. 415–427.
**Ram Bahadur Bomjon** aŭ **Palden Dorje** (lia budhista nomo) naskiĝis la 9-an de majo 1990 en Nepalo. Li travivis sian infanecon en Ratanapuri, eta vilaĝo kiu situas en la distrikto Bara. Kromnomita "eta Budho", li komencis je la 16-a de majo 2005, tre profundan Meditadon, kiu devus daŭri ses jarojn kaj kies celo estas atingi la Veron kaj iĝi Bodhisatvo, (laŭlitere **enlumiĝulo**).

Infaneco
--------

Laŭ sia familio kaj najbaroj, Palden Dorje ne agis kiel la aliaj infanoj de la vilaĝo. Malsama knabo, tre paca, li neniam kverelis aŭ mortigis bestojn. Li preferis preĝi aŭ mediti. Li ricevis religian edukadon en pluraj budhistaj monaĥejoj.

La meditado
-----------

Li iĝis monaĥo kaj revenis en domon. Li malsaniĝis kelktempe. Post sia resanigo, la 16-an de Majo 2005, li petis sian familion ne plu mortigi bestojn aŭ trinki alkoholon. Dum la nokto, li malaperis. Lia familio trovis lin en la arbaro, profunde meditanta ĉe figujo. Sen manĝi nek trinki (laŭ siaj adeptoj), la junulo sidis kiel homa statuo ĝis la 11-a de marto 2006. Pli kaj pli grava homamaso kolektiĝis en arbaro por ekvidi la fenomenon, kiu estis alnomita "Eta Budho".

Perturbita de la homamaso kaj nekapabla daŭrigi sian spiritan vojaĝon, Ram Bahadur Bomjon denove malaperis. La 29-an de marto 2006, li reaperis kaj vagis kelkajn monatojn en la arbaro antaŭ li trovis kvietan lokon por repreni sian meditadon kiu devus daŭri ĝis 2011.

Supernaturaj aspektoj
---------------------

Tutmonde, la junulo estas fama pro la supernaturaj aspektoj de sia meditado. Ram Bahadur Bomjon ŝajnas tiel ŝtoniĝinta kiel statuo. Liaj adeptoj asertas ke li ne bezonas manĝi nek trinki ĉar danke al la spiritforto, li povas regi sian fizikan korpon. Nepalaj kuracistoj ŝatus ekzameni la "fenomenon" sed lia familio ĉiam rifuzis tiun eblecon. Nuntempe, la mistero ankoraŭ ne estas rezoluta.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala TTT-ejo de Palden Dorje


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 233954
* GND: 14288992X
* LCCN: n2007210700
* VIAF: 160093501
* ISNI: 0000 0001 1884 8833
 |
**Plutokratio** (de la greka πλουτοκρατία, *plutos* 'riĉo' kaj *kratos* 'povo') estas kritika sintezo kiu okazas eĉ sub sistemo de demokratio, universala voĉdonrajto kaj parlamentismo, kiu povas difiniĝi kiel sistemo de regado en kiu la povo estas plenumita de la fontoj de riĉo.

Sintezo
-------

Ĝi estas konsiderita kiel tipo de *oligarkio* laŭ klasika rigardo devena el la espertoj ĉe kelkaj grekaj kaj de mezepoka Italio (Ĝenovo, Venecio kaj Florenco) urbo-ŝtatoj. Ne konfuzendas la plutokration kun sistemoj kie la plenumado de la civitaneco estas ligita al minimuma riĉo, koresponda fakte al supozita intereso por la komunumo, ekzemple, la limigitaj voĉdonrajtoj kiuj postulas minimuman kontribuon al la publikaj financoj (*censo*). Tiuj sistemoj ne estas plutokratiaj ĉar la kontribuoj ne helpas la financojn de politika partio.

Literaturo
----------

* *Departamento de Derecho público y Área de Derecho Constitucional de la Universidad Pablo de Olavide*, dua kurso de la *Licenciatura en Derecho y LADE. Materiales Docentes de Derecho Constitucional II*, 2006.
* *Pedro Guevara*, Democracia multirepresentativa. La selección aleatoria de representantes.
* *Offe Y Schmitter*, Las paradojas y los dilemas de la democracia liberal, 1995.
* *Jean Jacques Rousseau*, El Contrato Social, 1969.
* *Noam Chomsky*, Hegemonía o Supervivencia ISBN 84-666-1466-4, 2004.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Plutokratio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La financiación de los partidos políticos y de las elecciones en varios países Arkivigite je 2007-02-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Ley Orgánica 3/1987, de 2 de julio, sobre Financiación de los Partidos Políticos en España
**János Batka** [jAnoŝ], konata ankaŭ *Johann Nepomuk Batka,* laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Batka János** estis hungara oficisto, muzika kritikisto, arkivisto, framasono.

János Batka naskiĝis la  4-an de oktobro 1845(nun 1845-10-04) en Pozono, li mortis la 3-an de decembro 1917 en Pozono.

Biografio
---------

Patro de János Batka venis el Ĉeĥio, kiu malpermesis la muzikan karieron al la juna Johann. Li maturiĝis en katolika gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Jura Akademio (Pozono). Inter 1864–1879 li estis oficisto en la urbo, poste arkivisto ĝismorte. Li estis ankaŭ ĵurnalisto pri muzikaj kritikoj ekde 1869. Li edziĝis en 1971. Li ricevis premiojn inter 1948-1998.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

*

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 840469
 |


* Portalo pri Biografio