recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Koordinatoj: 48° 53′ 13″ N 05° 53′ 45″ O﻿ / ﻿48.88694 °N, 5.89583 °O﻿ / 48.88694; 5.89583 (mapo)

**Limey-Remenauville** estas franca komunumo en la departemento Meurthe-et-Moselle kiu troviĝas en la regiono Loreno.

Geografio
---------

Preĝejeto de Réménauville
Limey-Remenauville situas en plataĵo de Haye. Thiaucourt troviĝas je 12 km-oj kaj Pont-à-Mousson troviĝas je 14 km-oj.

Limey-Remenauville enhavas la vilaĝon Limey kaj du bienoj (Sainte Barbe kaj Ansoncourt) en la forminta komunumo de Réménauville.

Oni kultivas tie tritikon, hordeon kaj kolzon.

Historio
--------

Formortinta vilaĝo Réménauville
El Halstatt oni trovis bronzan brakringon.

La unua mencio pri Ansoncourt okazis en la jaro 815 sub la nomo *"in fine Adsosoloniaga* en ĉarto de Ludoviko la Pia, ĝi aperis en ĉarto de la episkopo de Meso en 903 sub la nomo *"in Adsoloni manso*. Ĝi alpartenis al la abatejo de Gorzo. Poste ĝi aperis en la jaro 947 en la formo *"Ansani Curtis"* kaj en ĉirkaŭ 1138 en la formo *"Anssoncurte"* epoko, kie ĝi apartenis al la abatejo de Saint-Benoît-en-Woëvre. La unua mencio pri Limey okazis en 973 en formo *"Limer"*. La unua mencio de Remenauville datiĝas nur de 1402.

Dum tridekjara milito estis plimulto de la vilaĝo detruita.

Dum la unua mondmilito la fronto estis tie. Limey estas franca kaj Reménauville germana.

La preĝejeto de Remennauville datiĝas de 1929.

Limey-Remenauville datiĝis de 1942. Antaŭ estis du komunumoj Limey kaj Réménauville.

Vidindaĵoj
----------

Blanka ŝtona bulo kun stelo inter Remenauville kaj Limey estas memoraĵo de la atako de la 2-a usona infanteria divizio la 12-an de septembro 1918.

Esperanta vivo
--------------

Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉdonojn (2,53 %) en 2014.

Famuloj
-------

* Dominique Jacquin, administranto de Vikipedio, kaj Uzanto:Pino~eowiki (naskiĝis la 9an de julio 1958 en Nancio,forpasis la 19-an de januaro 2017 en Beaune) estas entombigita tie apud la familia bieno.

Notoj kaj referencoj
--------------------

 
* (2009) *Limey au fil du temps*.
* (2010) *Un terroir lorrain à l'ouest de Thiaucourt*.
**Julian Baltazar Marchlewski** (17a de majo, 1866 — 22a de marto, 1925) estis pola komunisto. Li estis konata ankaŭ laŭ la pseŭdonimoj **Karski** kaj **Kujawiak**.

Vivo kaj kariero
----------------

Julian Marchlewski naskiĝis en Włocławek el pola familio. En 1889 li kunfondis la Polan Sindikaton de Laboristoj. En 1893 li kunfondis la Social-Demokratan Partion de la Reĝlando Pollando kaj Litovio kun Rosa Luksemburgo. Samjare kun Leo Jogiches kaj Rosa Luxemburgo, li fondis la gazeton *Sprawa Robotnicza* (Laborista Afero), por kontraŭbatali la naciismajn politikojn de la Pola Partio Socialista, kredante ke nur tra socialisma revolucio en Germanio, Aŭstrio, kaj Rusio povos sendependa Pollando ekzisti. Ili asertis ke la lukto devus esti kontraŭ kapitalismo, ne nur por sendependa Pollando.

Li partoprenis en la Rusa Revolucio de 1905 en la polaj teritorioj. En 1906 aliĝis al bolŝevikoj. Post la malsukceso de la revolucio li elmigris al Germanio. Dum la Unua Mondmilito, li partoprenis en la germana socialdemokratia movado kaj estis kunfondinto de ties maldekstra branĉo.

Li havis postenojn en Sovetunio dum la 1920-aj jaroj.

Interesaĵo
----------

La 4-an de aŭgusto 1920 la Ruĝa Armeo iranta al Berlino *tra la "kadavro de blanka Pollando"*, kaj pretiĝanta eniri Varsovion, kunveturigis Provizoran Revolucian Komitaton de Pollando (nova regopovo por poloj), kies gvidantoj Feliks Dzerĵinskij, Julian Marchlewski kaj Feliks Kon ordonis ruslingve plenumendaĵon ne nur sur la terenoj de nova Pola Soveta Respubliko, sed ankaŭ sur aparte menciitaj terenoj de Litovio, Belorusio, Ukrainio, Volinio kaj Podolio: *ĉiujn danĝerulojn por socialisma revolucio en Pollando, ĉiujn reprezentantojn de la pola granda burĝaro kaj nobelaro, ĉiujn konatajn de sia simpatio al blankaj poloj aresti kaj direkti al koncentrejoj* — bolŝevikoj enkondukis gulagojn sur la eŭropan kontinenton jam en 1918

Vidu ankaŭ
----------

* Spartakismo
* Portempa Pola Revolucia Komitato
* Pola-bolŝevika milito

* Julian Marchlewski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Julian Marchlewski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 495671
* GND: 118730908
* LCCN: n84227072 n81017016, n84227072
* VIAF: 9889366
* ISNI: 000000010868728X, 0000000368545261, 000000036854527X
* SUDOC: 030275598
* BNF: 12172659v
* BIBSYS: 1512647515114
* NKC: skuk0000825
 |
La **paroĥa preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas romkatolika konstruaĵo en urbo Göd (Hungario), pli frue en aparta vilaĝo Alsógöd.

Historio
--------

Göd havis jam kirkon dum la mezepoko, sed ĝi neniiĝis dum dominado de turkoj. En la iama Alsógöd en 1908 malgranda kirko estis konstruita. La loĝantoj eklezie apartenis al Sződ, depost 1925 al Felsőgöd. En 1928 la preĝejeto estis pligrandigita. En 1945 Alsógöd ricevis paroĥan rajton kaj la preĝejo mem denove estis pligrandigita en 1948 kun 2 flankonavoj kaj sakristio. En 1993 rabisto bruldetruis la kirkon, poste la disevoj okazis en lernejo. La plene rekonstruita preĝejo estis konsekrita en 1996, sed la kampanilo en 1998. Orgeno estis aĉetita en 1999.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola kaj la fasado estas simetria. La ĉefnavo havas po unu malaltajn flankonavojn. La ĉefnavo havas duonrondajn fenestrojn, la flankonavoj brikoformajn. Interne la altara muro havas grandan sekpentraĵon prezentantan la patronon fare de Orsolya Fecske.

Kermeso okazas la 20-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* NavojNavoj
* NavojNavoj
*Vidu ankaŭ la apartigilon Hidalgo.*

**Hidalgo** (hispana prononco *iDALgo*) estas subŝtato de Meksiko. Ĝi situas centre de la lando, norde de Meksikurbo kaj la subŝtato Meksikŝtato.

Ĝi dividiĝas en 84 komunumojn (municipojn). Vidu ankaŭ la liston en komunumoj de Hidalgo. Ĝia ĉefurbo estas Pachuca de Soto. Ĝia kodo laŭ ISO 3166-2:MX estas "MX-HID". Ĝi havas areon de ĉirkaŭ 20 000 km² kaj loĝantaron de 2,2 milionoj. Ĝi estas ene de la Baseno de Meksiko, nome arigo de kvar valoj en la centra parto de la teritorio de Meksiko.

La provinco ekestis dum la batalo de Benito JUÁREZ kontraŭ Maksimiliano de Habsburgo, kiam Juárez provizore dividis la regionon ĉirkaŭ la ĉefurbo al la nunaj teritorioj Meksiko (provinco), Hidalgo kaj Morelos. Post lia venko la tri teritorioj preferis ne rekuniĝi, kaj en 1860 ricevis la statuson de provinco (subŝtato).

En la provinco situas la urbo Tula, kun ruinaro de la antaŭkonkera urbo *Tollan*, supozata iama ĉefurbo de la tolteka regno.

La subŝtato estas nomita honore al Miguel Hidalgo y Costilla, nacia heroo de la meksika lukto por sendependeco, kiu estis insurekcia militisto kaj pastro de Nova Hispanio, kaj nuntempe oni konas lin kiel "Patro de la Patrujo".

En la hispana lingvo la vorto "hidalgo" signifas la bazan gradon de nobeleco.
Sed la nomo de la ŝtato laŭdire honoras faman respublikanon, la pastron Miguel Hidalgo Y Costilla, kiu batalis por la sendependiĝo disde Hispanio.

Vidu ankaŭ
----------

* Meksika Altebenaĵo
* Meksikaj loknomoj
* Verakrucaj humidaj arbaroj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hidalgo (subŝtato) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hidalgo (subŝtato) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo Arkivigite je 2012-11-07 per la retarkivo Wayback Machine

Meksika flago
Federaciaj subŝtatoj de Meksiko

Aguascalientes |
Baja California |
Baja California Sur |
Campeche |
Chiapas |
Chihuahua |
Coahuila |
Colima |
Durango |
Guanajuato |
Guerrero |
Hidalgo |
Jalisco |
Jukatanio |
Estado de México |
Michoacán |
Morelos |
Nayarit |
Nuevo León |
Oaxaca |
Puebla |
Querétaro |
Quintana Roo |
San Luis Potosí |
Sinaloa |
Sonora |
Tabasco |
Tamaulipas |
Tlaxcala |
Veracruz |
Zacatecas
  
  
Federacia Distrikto (Distrito Federal)

 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 32367
* GND: 4392435-9
* LCCN: n80162305
* VIAF: 145420145
* BNF: 120614392
* NKC: xx0211739
 |
Koordinatoj: 47° 57′ 56″ N 3° 31′ 3″ O﻿ / ﻿47.96556 °N, 3.51750 °O﻿ / 47.96556; 3.51750 (mapo)

**Migennes** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 7 243 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2010.

Geografio
---------

Migennes etendiĝas sur 16,58 km², kaj havis 7243 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 437 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2014 venkis en la komunumo S-ro François Boucher, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉojn (0,11%) en 2004 kaj 2 voĉojn (0,12%) en 2009.

Administrado
------------

Migennes apartenas al la kantono de Migennes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Famuloj
-------

Cédric Pineau estas biciklisto, kiu finIs 133-a en rondiro de Francio 2012.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Migennes
* Laroche - Migennes (stacidomo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 446576
* GND: 4268407-9
* LCCN: n95078795
* VIAF: 243099480
* BNF: 15279714f
 |
La **neŭrogenetiko** studas la funkcion de la genoj en la disvolviĝo kaj funkciado de la nervosistemo. Ĝi konsideras neurajn trajtojn kiel fenotipoj (t.e. manifestoj, ĉu mezureblaj ĉu nemezureblaj, de la genetika profilo de individuo), kaj ĉefe baziĝas sur la observado ke la nervosistemoj de individuoj, eĉ en tiuj apartenantaj al la sama specio, povas esti aŭ ne esti identaj. Kiel la nomo sugestas, ĝi traktas studobjektojn pri neŭroscienco kaj genetiko, kaj centriĝas en kiel la genetika kodo de organismo kunportas la esprimadon de ĝiaj trajtoj. La mutacioj en tiu genetika sekvencio povas rezulti en granda vario de efikoj en la vivkvalito de la individuo. La neŭromalsanoj, la konduto kaj la personeco estas studitaj kadre de la neŭrogenetiko. La fako de la neŭrogenetiko aperis en la malfruaj 1900-aj jaroj, kaj ĝiaj progresoj estis/estas paralelaj al la disponebla teknologio. Aktuale, avangardaj teknologioj helpas en la esplorado ene de tiu fako.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 866956
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Neurogenética en la hispana Vikipedio.*
**László Gozmány** [lAslO gozmAni], (laŭ alia ortografio *Gozmánÿ*) laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Gozmány László Antal** estis hungara entomologo, altlerneja instruisto. Lia mallonga scienca nomo estis *Gozmany*.

László Gozmány naskiĝis la  9-an de novembro 1921(nun 1921-11-09) en Budapeŝto (laŭ alia informo en Botpalád?), li mortis la 15-an de decembro 2006 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Gozmány maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris an diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto. Post la diplomo li instruis en la universitato. Li kandidatiĝis (CSc) en , li doktoriĝis (DSc) en antaŭ la Hungara Scienca Akademio, lia habilitiĝo okazis en. Li edziĝis en 1971. Li ricevis premiojn inter 1948-1998.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

*

Fontoj
------

* [ biografio hungare kun foto]
* [ biografio hungare kun foto]
* [ biografio hungare]

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 866948
 |


* Portalo pri Biografio
Koordinatoj: 46° 11′ 28″ N 18° 15′ 40″ O﻿ / ﻿46.19111 °N, 18.26111 °O﻿ / 46.19111; 18.26111 (mapo)

**Komló** [komlO] estas minurbo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Komló, kies centro estas. Komló signifas: lupolo. Fine de decembro 2022 la urbo havis 6 433 loĝantojn sur areo de 4 655 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 5 loĝantoj/km².

Geografio
---------

Komló situas en montaro Mecsek, laŭ flankovojoj, fine de fervojo el Sásd. Pécs estas proksime.

Konstruaĵo en Komló

Historio
--------

Pri frue romianoj loĝis tie. En la hungara erao ĝi estis eklezia bieno. La turkoj okupis la vilaĝon en 1543, la loĝantaro multe suferis sed restis viva. Ne nur en Pécs, sed ankaŭ en Komló oni trovis nigran karbonon. Pro la liverado el Sásd funkciis fervojo, kiu funkciis ĝis 2007. La komunumo vivis sian glorian vivon dum la socialismo. En 1950 estraro de la urba fabriko ricevis premion Kossuth. Ĝi iĝis **socialista urbo**. La plej grandaj laboroj okazis en 1953. Tiutempe oni kolektis tiujn homojn, kiuj estis *malamikoj de la socialismo*, ili soldatiĝis kaj trudlaboris en la minejo aŭ en la urbaj konstruaĵoj. Apartenas al la urbo iama vilaĝo Sikonda, kie oni trovis en 1928 varman akvon, kiu iĝis kuracakvo. Tie kreskiĝis feriejo. En apudaĵo de la urbo oni kultivas lupolon, pri kio la urbo ricevis la nomon. La bierfarejo troviĝas en Pécs.

Famuloj
-------

En Komló naskiĝis:

* flutisto Zoltán Gyöngyössy
* ministro Árpád Gógl.

En la iama vilaĝo Mecsekjánosi (nun jam urboparto) mortis József Engel (negocisto).

Vidindaĵoj
----------

* Preĝejo Sankta Barbara (Komló)
* Kalvinana preĝejo (Komló)
* ruinoj de gotika preĝejo
* *Sikonda* ekstera (iama) komunumo kun banejo kaj 2 fiŝkaptistaj lagoj

Partneraj komunumoj
-------------------

* Francio Éragny, Francio
* Germanio Neckartenzlingen, Germanio
* Rumanio Beiuş, Rumanio
* Kroatio Valpovo, Kroatio
* Italio Torrice, Italio
* Ukrainio Pirjatino, Ukrainio

Referencoj
----------

1. ↑   Komló települési választás eredményei (hungare). Nemzeti Választási Iroda (2014-10-12). Alirita 2016-02-05.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (hungare)

* Kategorio Komló en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Komló en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 224747
* VIAF: 140753690
 |
Ekologia turismo en Nepalo: Turistoj rajdas hindan elefanton en nepala nacia parko kaj rigardas hindan rinoceron. La elefanto, male al la ĵipo, ne timigas la rinoceron kaj ne detruas la naturan medion, en kiu ĝi vivas.
**Ekoturismo** - aŭ "verda turismo" - estas mediprizorga turismo aŭ turismo kiu estas respondeca rilate al la naturmedio.

Faktoro de ekologio iĝis nun unu el plej gravaj flankoj de turismo: nun ekoturismo fariĝas tre disvolviĝinta branĉo de turisma industrio.

Laŭ proksimumaj taksoj en diversaj regionaj de la mondo ekoturismo ampleksas ĉirkaŭ 20-60% de ĉiaj partoj de turismo.
Necesas noti, ke nun ekoturismo daŭrigas disvolvigi plirapide ol antaŭen, ĝi iĝas nedeprenebla parto de homara civilizacio.

Problemo de ekoturismo estas, ke la vidindaj regionoj ofte troviĝas en foraj landoj kaj estas atingeblaj nur per aviadilo. Registaroj ekkonas la utilon de ekoturismo kaj blokas grandajn terenojn por bestoj sen demandi la antaŭajn homajn loĝantojn. Nomadoj kaj ĉasistoj perdas sian tradician terenon aŭ ne plu rajtas ĉasi kaj uzi por propra bezono certajn bestojn, ekzemple balenojn.

La ekologia flanko ofte estas reduktita al la rigardo de raraj bestoj kaj plantoj, sen rigardo de la energikonsumo kaj de la foruzo de krudmaterialoj pro la vizitantoj. La plej bona ekoturismo okazas en la hejma regiono.

Referencoj
----------

1. ↑  Raporto pri libromanuskripto kun la titolo Ekoturisma vortareto, p. 8, Akademio de Esperanto, Sekcio pri faka lingvo, la 15-an de aprilo 2011

Vidu ankaŭ
----------

Respondeca turismo

* Kategorio Ekoturismo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 32014
* GND: 4372085-7
* NDL: 00998647
* NKC: ph119840
 |
**Kokkina** (greke *Κόκκινα*; turke *Erenköy* aŭ *Koççina*) estas vilaĝo en Kipro, en la distrikto Nikozia. La areo ĉirkaŭ la vilaĝo konsistigas la Nordan Kipran (TRNK) enklavon ene de la teritorio de la Respubliko de Kipro. En 1976, ĉiuj loĝantoj estis transloĝigitaj al la urbo Jalusa, kaj la setlejo funkcias kiel turka armetendaro.

Oficialaj datumoj pri la preciza areo de la vilaĝo ne estas publikigitaj, sed la laŭtaksa areo de la eksklavo laŭ la skalo de disponeblaj mapoj estas proksimume 2.5 km² (ĉirkaŭ 2.5 km en longo kaj proksimume 0.5 km en larĝo); La bufrozono de UN ĉirkaŭ la eksklavo (la okcidentra parto de la t.n. Verda Linio), apartiganta ĝin de grekcipra teritorio, okupas proksimume la saman grandecon de teritorio. Administre, Kokkina estas parto de la distrikto Guzelyurt. En la nordo, la marbordo de la eksklavo estas lavita per la akvoj de Mediteraneo. Ĝi estas apartigita de la ĉefa TRNK-teritorio, situanta en la oriento, per 7 km larĝa strio, sur kiu situas la grekcipra vilaĝo Pyrgos. 

La formado de Kokkina kiel turk-cipra eksklavo okazis kiel rezulto de la longa grek-turka konfrontiĝo de 1963-1975, kiam la turka loĝantaro de la nordokcidenta parto de Kipro trovis sin krampita en la mallarĝa marborda strio de Kokkina, kie ĝi estis. kapabla resti sub la protekto de la artilerio kaj mararmeo de la Turka Respubliko, kiu intervenis en progreso de la konflikto de la nordo .

Referencoj
----------

1. ↑   KOKKINA. PRIO Cyprus Centre. Alirita 14a de Januaro 2015.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kokkina en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* BBC artikolo pri la sieĝo
* Sekvoj de la sieĝo
* Fota galerio de la eksklavo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 861982
 |
Margrunda mapo de Zelandio
La **Ĉathama Altebenaĵo** (angle ***Chatham Rise***) estas areo de oceana grundo oriente de Novzelando, kiu formas parton de la *kontinento* Zelandio. Ĝi etendas el ĉirkaŭ 1,000 km ĉe la Suda Insulo okcidente, al la Ĉathamoj oriente. Ĝi estas la plej produktiva kaj grava areo por fiŝkaptado en Novzelando.

Relative al la resto de akvoj de la Pacifika Oceano ĉirkaŭ Novzelando, la Chatham Rise estas relative neprofunda, ne pli ol 1,000 m. Tiu malprofundo estas pli rimarkinda pro la profundo de la oceano tuj kaj norde kaj sude.

Geologio
--------

Komerca fiŝkaptado
------------------

Referencoj
----------

* Stilwell, Jeffrey D.; Consoli, Christopher P.; Sutherland, Rupert; Salisbury, Steven; Rich, Thomas H.; Vickers-Rich, Patricia A.; Currie, Philip J.; Wilson, Graeme J. (2006): Dinosaur sanctuary on the Chatham Islands, Southwest Pacific: First record of theropods from the K–T boundary Takatika Grit. *Palaeogeography, Palaeoclimatology, Palaeoecology* **230**(): 243–250.  doi 10.1016/j.palaeo.2005.07.017  (HTML resumo)

Koordinatoj: 43° 42′ Sudo 179° 42′ Oriento﻿ / ﻿43.7 °S, 179.7 °O﻿ / -43.7; 179.7 (mapo)
**San José Independencia** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San José Independencia*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 169.

Geografio
---------

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca
San José Independencia apartenas al la distrikto Tuxtepec, al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3 689 loĝantojn. El tiuj estis 1 737 viroj kaj 1 952 virinoj. La komunumo havas surfacon de 58,69 kvadrataj kilometroj. La meza alteco estas 100 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3795 indiĝenoj. El tiuj 3166 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3166 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Loko de la Koromandela Duoninsulo.
Insuloj Motukavao kaj Golfo Hauraki el ĉe Colville.
Golfo Vaikavau ĉe la Koromandela Duoninsulo.
Tairua, Koromandela Duoninsulo.
Vido el Golfo Mercury el ŝoseo Tairua-Whitianga ĉe Koromandela Duoninsulo.
Pluvarbara rezervejo, interne de la Koromandela Duoninsulo.
La **Koromandela Duoninsulo** (angle Coromandel Peninsula) kuŝas en la Norda Insulo de Novzelando. Ĝi estas parto de la Regiono Vaikato kaj de la distrikto Thames-Coromandel kaj etendas 85 kilometrojn norde el la okcidenta pinto de la Golfo Plenty, formante naturan barieron por protekti la golfajn areojn de la Golfo Hauraki kaj la Firth of Thames okcidente de la Pacifika Oceano al oriente. Je ties plej larĝa pinto, ĝi estas 40 kilometrojn larĝa. Preskaŭ la tuta populacio loĝas en la mallarĝaj strioj laŭlonge de la marbordoj de la golfoj Hauraki kaj Plenty. La plej granda urbo el la lando nome Auckland, kuŝas ĉe la plej malproksima bordo de la Golfo Hauraki, 55 kilometrojn okcidente. Tiu duoninsulo estas klare videbla el la urbo dum bona vetero.

Origino de la nomo
------------------

La **Koromandela Duoninsulo** estis nomata laŭ la ŝipo HMS *Coromandel*, nome ŝipo de la Britia Reĝa Mararmeo, kiu haltis ĉe la haveno de Koromandelo en 1820 por aĉeti produktojn el agatido kaj la ŝipo mem ricevis sian nomon el la Koromandela Marbordo de Barato.

Geografio
---------

Tiu duoninsulo estas dekliva kaj monteteca, kaj estas tre kovrita de moderklimataj pluvarbaroj.

Loĝantaro
---------

Industrio kaj ekonomio
----------------------

Transporto
----------

Fiŝkaptado
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Koromandela Informaro
* Koromandela Ŝoseinformaro
* Thames Informaro
* Retejo de la Koromandela Duoninsulo
* Bildoj el la Koromandela Duoninsulo

36° 50′ S 175° 35′ O﻿ / ﻿36.833 °S, 175.583 °O﻿ / -36.833; 175.583 (mapo)
***Beatriz y los cuerpos celestes*** (Beatriz kaj la ĉielaj korpoj) estas verko de Lucía Etxebarria, kiu ricevis la Premion Nadal de 1998 kaj estis publikigita en 1998. La verko temas pri translokigo de la historio de Bea, junulino kiu pasigis tri jarojn en Skotlando kaj revenas al Madrido, kiu aspektas al ŝi griza kaj seninteresa. La komparo inter ambaŭ urboj utilas por meditado kaj memoro projekciita al du virinoj kiujn ŝi amis (Caitlin -Cat - kaj Mónica) En la komparo plej bone aperas Mónica, spite la fakton ke Cat estas kiel ekzota kaj kosmopolita estus devinta influi sur Bea.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Beatriz estas madrida junulino dubema kaj nesekura. Ŝi idealigas Mónica, alloga kaj senprema samklasanino. Beatriz pensas, ke Mónica estas perfekta, klopodas por imiti ŝin kaj sekvas ŝin al drogkonsumado kaj nokta diboĉado. Ili eĉ ektrafikas drogon en diskotekoj. Mónica supozas la sentojn de sia amikino kaj flirtas kun ŝi dum ŝi amoras kun diversaj viroj. La drogkonsumado kun la intensa diboĉado kondukas Beatriz al kolapso, pro kio ŝiaj gepatroj sendas ŝin studi al Edinburgo. Tie ŝi konas Cat, lesbanino kiu iĝas ŝia fianĉino kaj sukcesas rektigi ŝian vivon. Kiam Bea revenas al Madrido, ŝi rekontaktas kun sia amikino Mónica, kiu estas en centro de sentoksigo. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Analizo
-------

La restado en Skotlando povus iĝi inica, sed ĝi ludas malpli gravan rolon ol la reveno al Madrido, kiu utilas por akra kritiko al la madrida burĝaro, maltaŭgaj gepatroj, privataj lernejoj ktp. Bea parolas per unua persono, kaj ne tro dense cerbumadas. Laŭlonge de la veko pluras aludoj al mondo de astronomio kiel paralela rigardo al la vivo de la roluloj, jam ekde la titolo kaj eĉ la bildo de la kovrilpaĝo.

* 1.- "Órbita cementerio" (Tombeja orbito, pri la loko, kien iras neutilaj satelitoj), nur tripaĝa enkonduko;
* 2.- "La ciudad en ruinas" (La ruina urbo), pri Cat;
* 3.- "En el lugar del miedo" (Timejo), trioble pli longa, pri Mónica. Krome estas pluraj scenoj eksterintrigaj, malverecaj kaj komplikigaj;
* 4.- "Luz desde una estrella muerta" (Lumo el mortinta stelo), seppaĝa epilogo. Mónica jam ne estas alloga, estas malaltira estaĵo en centro de sentoksigo. Klopodo por rekontakti kun Cat malsukcesas.

Referencoj
----------

1. ↑  Lucía Etxebarria, *Beatriz y los cuerpos celestes*, Destino, Barcelona, 1998, ISBN = 84-233-2986-0

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 861993
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Beatriz y los cuerpos celestes en la hispana Vikipedio.*
**Diourbel** [diurbel] (en lokaj lingvoj *Jurbel* kaj *Njaaréem*) estas grandurbo en Senegalo. Ĝi estas ĉefurbo de la samnoma regiono. La tradicia loknomo de la urbo estas **Ndiarem**.

Mapo de Senegalo, kie estas trovebla Diourbel en la okcidenta kaj meza parto

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 14° 40′ S 16° 23′ O﻿ / ﻿14.667 °S, 16.383 °O﻿ / -14.667; 16.383 (mapo)
* Areo:  km²
* Loĝantaro: 106.656 en 2010
* Supermara alteco: 7 m
* Horzono: UTC (GMT)

Geografio
---------

Diourbel situas sur ebenaĵo laŭ rivero, en okcidenta sekcio de la lando. Dakaro etendiĝas 146 km.

Historio
--------

Diourbel estas historia ĉefurbo de la baseno, sed nuntempe Tuba jam estas rivalo.

Trafiko
-------

Diourbel havas gravan ponton, fervojojn al Dakaro, Tuba kaj Malio. 5 vojoj estas al diversaj partoj de la regiono. La komunumo estis starigita en 1918.

Ekonomio
--------

Ekonomio de la regiono estas ĉefe regita de agrikulturo, kiu konsistas precipe de kulturado de la arakido.

Vidindaĵoj
----------

* moskeo

Ĝemelurboj
----------

* Francio Avignon, Francio

Fontoj
------

* Angla kaj franca Vikipedioj
* UN Map
* Go
**Paul RÉE** (Bartelshagen, Antaŭpomerio, 21-a de Novembro 1849 - Celerina, Svisio, 28-a de Oktobro 1901) estis germana filozofo.

Li estis filo de riĉa entreprenisto kaj terposedanto. Li studis Filozofion kaj Juron en la Universitato de Lepsiko. En 1870 estis rekrutita en la armeo kaj postita al la fronto. Vundita en la batalo de Saint-Privat, li revenis al Germanio, kie li entreprenis studojn de Juro, antaŭ reveni al la filozofio. Li mortis post fali el la ravino de Charnadüra, kiam li piediris tra la svisaj montoj, ĉe Celerina.

En la historio de la ideoj li estis konata kiel duaranga figuro pro sia amikeco kun Friedrich Nietzsche, sed ne kiel unuaranga filozofo. La majoritato de la ĝeneralaj juĝoj pri lia karaktero kaj lia verkaro kondukis al formuladoj de Nietzsche kaj ilia komuna amikino Lou Andreas-Salomé. Li profunde legis verkojn de Darwin, de Schopenhauer kaj de francaj verkistoj kiel La Bruyère kaj La Rochefoucauld, Rée arigis siajn diversajn studojn sub la titolo de "Psikologiaj observoj", kiuj priskribas la homan naturon tra literaturaj aforismoj kaj filozofia ekzegezo. En 1875 Rée estis akceptita por doktorigo en la Universitato de Halle kaj tiun saman jaron li produktis la doktorigan disertacion pri «la nobeleco» en la "Etiko" de Aristotelo. "La origino de la moralaj sentoj" estis verkita grandparte, en la aŭtuno 1877, en Sorrento, en kiu Rée kaj Nietzsche kunlaboris pro invito de Malwida von Meysenbug.

Rée estis akre kritikata de sia amiko Friedrich Nietzsche en la prefaco de La genealogio de la moralo.​ En Februaro 1882, li vizitis Nietzsche en Ĝenovo, kie ili havas la oportunon ĉeesti en la ludado de La sinjorino kun kamelioj de Alexandre Dumas filo, kun Sarah Bernhardt en la ĉefrolo. Poste, responde al la invito de Malwida von Meysenbug, li translokiĝis al Romo, post peri sian tutan monon en la kasino de Montekarlo. La saman vesperon li konis «junan rusinon» kiu tuje altiros sian atenton: nome Lou Andreas-Salomé.

Verkoj
------

* *Psychologische Beobachtungen* (Psikologiaj observoj), 1875
* *Der Ursprung der moralischen Empfindungen* (La origino de la moralaj sentoj), 1877
* *Die Entstehung des Gewissens* (La origino de la konscio), 1885
* *Die Illusion der Willensfreiheit* (La iluzio de la libera volo), 1885
* *Gesammelte Werke, 1875-1885* (Kompletaj verkoj, 1875-1885), eld. Hubert Treiber, Berlino kaj Novjorko: Walter de Gruyter Verlag, 2004.

Notoj
-----

1. ↑   *La genealogio de la moralo*, prefaco, §4.

* Kategorio Paul Rée en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 745867
* GND: 118743783
* LCCN: n87127780
* VIAF: 24746302
* ISNI: 0000000108800916
* SUDOC: 03556377X
* BNF: 13322030x
* ICCU: PUVV058313
 |
**Viçosa do Ceará** /vi**so**za dŭsia**ra**/ (portugale "viçosa" signifas "plena je vivo/forto" en Esperanto), ofte esperantigita **Visozo de Cearao**, ĉe la Atlantiko, estas brazila municipoen subŝtato Cearao. Malgraŭ vilaĝo jam ekzistis tie ekde 17a jarcento p. K. la Visoza de Cearao urbiĝis je 1882. Visozo allogas ĉiujare turistoj el tuta Brazilo kaj de cetera mondo pro sia bela pejzaĝo, riĉa kulturo kaj historio.

Esperanto en Viçosa
-------------------

Viçosa Esperanto-Klubo komencis sian movadon pri Esperanto en 1998. VEK ne havis regulan funkciadon, post sia fondiĝo kaj konstanta aktiveco, haltis iom da tempo, sed ĝiaj aktivecoj rekomencis en 2002.

La 2-a Cearaa Esperanto-Renkontiĝo okazis dum la periodo de la 30-a de Oktobro ĝis la 1-a de Novembro 1998, en la hotelo "Complexo de Lazer Rios", en "Viçosa do Ceará". Partoprenis en tiu evento esperantistoj el Ceará kaj Piauí. Ĝia temo estis "Strategioj por nterlandiĝo de la Studado de Esperanto en la Ŝtato Ceará".

Ĉiam, je la sabatoj, okazadis lecionoj de Esperanto en la jura salono de la Forumo "Desembargador Águeda Passos Rodrigues Martins". La lecionojn instruadis la profesoro Paulo Amorim Cardoso kaj D-ro Olintho Franklin Gadelha. Post iom da tempo sen instruado, la lecionoj rekomenciĝis en 2002, jam en propra sidejo en la strato Antônio Feliciano, 937, ĉe la Komerca Centro Adélia Xavier; VEK denove starigis bazajn E-kursojn.

Instruistino Conceição Moura instruadis Esperanton al infanoj inter 7 kaj 12 jaraĝaj, de la kvara kaj duono ĝis la kvina kaj duono, en la strato Prefeito Antônio Gomes, 120, urbocentro.

VEK subtenas konstantajn Esperanto-kursojn en urbaj kaj ŝtataj lernejoj. La lecionoj okazas sabate kaj por ĉiu lernejo estas responda monitoro.

La sesmonata informilo VEK estas la oficiala bulteno de la esperantista movado de Viçosa de Ceará,. La lanĉo de la informilo okazis en 2003. Ĝia elektronika adreso estas: vicosaesperanto ĈE bol.com.br

* Kategorio Viçosa do Ceará en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Socia pedagogio** estas scienca branĉo de pedagogio (do instruo kaj eduko) kaj de socia ŝtata interveno. En la socia pedagogio klopodatas fortigi la memstarecon kaj respondecon de juna homo, kaj lige al tio ankaŭ ties memstaran trakton de ĝeneralaj vivsituacioj en la homa socio. Ĉar ne ĉiu homo havas samajn kapablojn partopreni en la socia kaj publika vivo, la aplikantoj de socia pedagogio ankaŭ provas malpliigi sociajn malegalecojn kun la celo atingi pli similajn samajn kapablojn partopreni en la socia kaj publika vivo. 

En la germana lingvo, la termino *„Social-Pädagogik"* (en moderna ortografio *Sozialpädagogik*) jam uziĝis en 1844 fare de la sciencisto *Karl Mager* (1810-1858).

Temoj de socipedagogia laboro estas homaj "problemaj situacioj", socie kaj profesie konsiderataj gravaj. Al tio apartenas problemoj de la ĉiutaga viva organiziĝo de infanoj, adoleskuloj kaj malavantaĝiĝintaj junaj plejkreskuloj, la "viva praktiko" - do la ĉiutaga "orientiĝo kaj solvo" de praktikaj vivsituacioj. La aplikantoj de socia pedagogio observas la individuon en interrilato kun la socia medio.

Metodoj
-------

* Individua helpo: ofertoj al infanoj, adoleskuloj kaj malavantaĝiĝintaj junaj plejkreskuloj, al familioj, gepatroj kaj solaj edukantoj kun la celo plibonigi la individuajn vivkondiĉojn;
* Sociaj grupoj kun la celo de evoluigo de sociaj kapabloj;
* Socia laboro kaj kvartala prizorgo cele al plibonigo de lokaj sociaj strukturoj.

Pro kritiko je la originaj metodoj en la 1970-aj jaroj evoluiĝis vasta gamo de variiĝintaj metodoj, kaj ankaŭ interne de la unuopaj metodoj evoluiĝis plia diferencigo kaj konkretigo. En la profesia praktiko maloftas nunmetoda agado, kaj plimultas konceptoj kiuj inkluzivas plurajn el la tri originaj metodoj.

Eduko
-----

En iuj ŝtatoj kutimiĝis diferencigo inter "sociaj laboristoj" kaj "sociaj pedagogoj". Ili kutime laboras en similaj sociaj cirkonstancoj, kun similaj "klientoj", sed la teoriaj bazoj de eduko diferenciĝas. 

Eblas studi socian pedagogion kaj socian laboron prioritate en fakaltlernejoj, altlernejoj kaj en profesiaj akademioj. En la Eŭropa Unio, post la Bolonja reformo ĉiuj studoj pri socia pedagogio kaj socia laboro gvidas al studfina titolo de bakalaŭro kaj duaŝtupe magistro.

### Gravaj studaj temoj

1. teorioj kaj metodoj de socia laboro respektive socia pedagogio
2. edukado, pedagogio
3. socia kultura laboro (eduko je estetiko, amaskomunikila eduko, teatra pedagogio)
4. psikologio, socia scienco, socia medicino (ĉiufake nur en partoj)
5. juro, politikaj sciencoj
6. kuraca pedagogio (kiu ankaŭ ekzistas kiel memstara studfako)
7. administrado kaj organizado
8. socia kaj projekta manaĝerado
9. teologio (en konseis orientiĝintaj fakaltlernejoj), etiko
10. interkultura pedagogio
11. socia laboro en entreprenoj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 390490
* GND: 4055864-2
* NKC: ph116207
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Châtillon |

Koordinatoj: 46° 7′ 18″ N 4° 57′ 21″ O﻿ / ﻿46.12167 °N, 4.95583 °O﻿ / 46.12167; 4.95583 (mapo)

**Châtillon-sur-Chalaronne** - france, prononco laŭ sistemo IFA [ʃatijˈɔ̃] - estas franca komunumo. Ĝi situas en regiono Rodano-Alpoj en departemento Ain.
La geloĝantoj nomiĝas "Châtillonnais (e)"
Blazono

Geografio
---------

### Lokalizado

La urbo situas en la laga regiono (Dombes), okcidente de la departemento.

### Hidrografio

La rivero "Chalaronne" [ŝalaron'] trairas la urbon.

### Klimato

Transira oceana tipo.

### Komunikadaj vojoj kaj transportoj

Departementaj vojoj D7, D2 kaj D40 pasas tra la urbo, dum la D936 ĉirkaŭiras ĝin.
Plej proksimaj stacidomoj situas en "Marlieux" kaj "Villars", kiujn oni atingas per kvaronhora veturado.
Senpagaj navedaj servoj ekzistas en la urbo kaj al la stacidomo de "Villars".

### Najbaraj komunumoj

Najbaraj komunumoj

Ĉirkaŭ **Châtillon**|  | Sulignat, Neuviller-les-dames |  |
| L'Abergement-Clémenciat, Baneins | Châtillon | Romans |
|  | Relevant, Sandrans |  |

### Demografio

Loĝantara evoluo

Loĝantara evoluo| 1851 | 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2010 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 3 553 | 2 608 | 2 678 | 3 241 | 3 518 | 3 786 | 4 137 | 4 813 | 4 922 |

### Ekonomio

Historio
--------

La historio de la urbo komenciĝas per la grupiĝado de loĝejoj piede de la kastelo, kiu estis konstruita ĉe la kunfluo de la riveroj "Relevant" kaj "Chalaronne". La remparoj konsistas el "savojaj brikoj"; ili estis ekkonstruitaj de 1273 pere de la impulso de la Savojaj grafoj, novaj senjoroj de la urbo. La konstruo daŭris dum du jarcentoj. Dudeko da turoj stariĝas ĉe diversaj lokoj de la murego. La Vilarsa Pordo estas la sola ĉiam videbla hodiaŭ el la tri iam ekzistantaj (kune kun la Pordoj de Burgo kaj sur la rivero "Relevant", kiu poste nomiĝos Liona Pordo). La konstruo de la Sankta Andrea preĝejo, en gotika stilo flamega, komenciĝis tuj post 1272. Ĝi ankaŭ konsistas el "Savojaj brikoj", kiujn oni ĉerpis el lokaj brikfarejoj kaj per ŝtonoj.

De 1790 ĝis 1800, Châtillon iĝis ĉefurbo de distrikto.
En 1790 ankaŭ **Châtillon-les-Dombes** alinomigis **Châtillon-sur-Chalaronne**. Estas revolucia nomo, kiu ankaŭ daŭras.

Famuloj
-------

* Sankta Vincento de Paul

Partneraj urboj
---------------

* Germanio Wächtersbach en Germanio ekde 1963
* Rumanio Colceag en Rumanio ekde 2002
* Malio Goundam en Malio ekde 2003

Esperanta vivo
--------------

La la loĝloko estas esperanta grupo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Esperanto Klubo Arkivigite je 2013-10-17 per la retarkivo Wayback Machine

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Ain
* Marlieux - Châtillon (stacidomo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 454524
* LCCN: n85366894
* VIAF: 133532530
* ISNI: 0000000121592197
* SUDOC: 028289129
* BNF: 12015519n
 |
La **kapelo Sankta Gerardo** estas sakrala historia monumento en urbo Diósd (Hungario).

Historio
--------

Laŭ eklezia fonto episkopo Gerardo faris tie diservon en 1046. Dum dominado de turkoj la plena loĝantaro de Diósd senhomiĝis, en la 1700-aj jaroj la vilaĝo rehomiĝis, sed nur en 1772 konstruiĝis kapelo dediĉita al Senmakula Koncipiĝo por havi lokon por la katolikaj ceremonioj. En 1896 la apude konstruita preĝejo transprenis la ekleziajn taskojn, sed restis ankaŭ la kapelo. Intertempe la kapelo prenis la patronan nomon Sankta Gerardo.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas en placo sola, sed komence situas ankaŭ la menciita preĝejo. La fasado estas simetria, meze la enireja pordo troviĝas. Pli supre 2 fenestroj videblas, la plej supre oni metis krucon. Turo aŭ firstotureto mankas. La navo havas flanke po unu fenestrojn kaj finiĝas en duonronda absido, kiu estas iomete pli mallarĝa, ol la navo.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* mencio kun 2 fotoj
* datenoj

Malantaŭa parto de la kapelo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Diósd** [diOŝd] (germane *Orasch* [oraŝ]) estas urbo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en distrikto Érd. En la loknomo diós signifas: juglanda.

katolika preĝejo en Diósd

Situo
-----

Diósd situas sur altebenaĵo, laŭ malnova ĉefvojo inter Budapeŝto-Balatono. Ĝi troviĝas inter urboj Érd, Budapeŝto, Törökbálint kaj Budaörs.

Historio
--------

Oni trovis restaĵojn el la neolitiko, el la bronzepoko, de la romianoj kaj de avaroj. La nuna urbo kreskis el setlejo de germanlingvaj ŝvaboj - la unua skriba mencio pri la loĝloko *Orasch* kaj ties fortikaĵo estas el la jaro 1417, do el la epoko de la imperiestro Sigismondo la 1-a. La setlejo senhomiĝis dum la turka erao. Poste alvenis serboj kaj bavaroj. En 1772 kapelo omaĝe al Sankta Gerardo, en 1896 katolika preĝejo konstruiĝis, kies turo estas 27 metrojn alta. Diósd urbiĝis en 2013.

En la loĝloko funkcias germanlingva aŭtonomio. Vidindaĵo estas muzeo pri radio kaj televizio. Pli frue tie funkciis antenoj de Hungara Radio je kurta ondo. Ili parte dissendis programojn al eksterlando, parte ĵamis dissendojn de Radio Libera Eŭropo. Nuntempe restis unusola anteno uzata por poŝtelefonoj.

Vidindaĵoj
----------

* Preĝejo Sankta Gerardo (Diósd)
* Kapelo Sankta Gerardo (Diósd)

Partneraj urboj
---------------

* Alsbach-Hähnlein en Germanio
* Cieszanów en Pollando
* Brâncoveneşti (Marosvécs) en Rumanio
* Capannoli en Italio

Komunumoj pri *Dió* (=juglando) en Hungara reĝlando
---------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Diófás | Diófás | Diómál | Diós | Diós | Diósad |
| Diósberény | Diósd | Diósgyőr | Dióshalom | Diósjenő | Dióskál |
| Dióspatak | Diósviszló | Felsődiós | Homokdiód | Tótdiós |  |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (hungare)

Statuo de sankta Nepomuko
elementa lernejo de la germanlingva aŭtonomio

* Kategorio Diósd en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 221290
* LCCN: n2002028829
* VIAF: 133886153
 |
**Itsuo Tsuda** naskiĝis en 1914. Je la aĝo de 16 jaroj li ribelis kontraŭ la volo de sia patro, kiu destinintus heredigi al li la familiajn posedaĵojn (rajto de la unua filo). Li do lasis sian familion kaj komencis vagabondi, serĉante pensliberon.

Post repacigo kun sia patro, li flugis Francien en 1934, kie li studis sub la gvidado de Marcel Granet kaj Marcel Mauss ĝis 1940, jaro en kiu li revenis al Japanio: tie li studis Noo-teatron kun Majstro Hosada, Seitaion kun Majstro Haruchika Noguchi kaj aikido kun Majstro Morihei Ueshiba.

Itsuo Tsuda reflugis al Eŭropo en 1970 por disvastigi la renaskigan movadon kaj sian idearon pri ĉjio. En 1973 li eldonis sian unuan verkon, franclingve, "La Ne-faro", kromtitole: "Lernejo de la Spirado".

Li forpasis en Parizo je 1984 sed, hodiaŭ eŭrope en la doĵooj de la "Lernejo Itsuo Tsuda", de la "Lernejo De Spirado" en Parizo, kaj en aliaj doĵo, ĉefe en Francio, vivadas la filozofio praktika kaj la instruado kiun li komunikis per sia verkaro kaj sia laboro.

Lernejo Itsuo Tsuda
-------------------

* Scuola della Respirazione doĵoo en Milano (Italio),
* Tenshin doĵoo en Parizo (Francio)

Vidu ankaŭ
----------

* Aikido

* Kategorio Itsuo Tsuda en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 16536
* GND: 1089080387
* VIAF: 76436888
* ISNI: 0000000000667420
* SUDOC: 168140055
* BNF: 12643201x
 |
|  |
| --- |
| la flago de Portugalio (1911- ) |
| la flago de Portugalio (1830-1910) |
| Flago de Portugalio |

La **flago de Portugalio** estas ortangulo 2:3, vertikale dividita en verdo kaj ruĝo (3/5). La verda parto restu apud stango, aŭ maldekstre. Centre sur la divida linio estas la blazono de Portugalio. Tiun flagon oni adoptis oficiale la 30-an de junio 1911, sed oni jam uzis ĝin ekde la 5-a de oktobro 1910, kiam komencis la respubliko.

Signifo
-------

Ne estas oficiala interpreto. En komenco de la respublika periodo, oni uzis la verdon ĉar ĝi estas la koloro de espero kaj memoras la ribelo de 31-a de januaro 1891. La ruĝo estas "vira", ĝoja koloro, kaj memorus la sangon kaj la venkon. Dum la epoko de Nova Ŝtato oni diris ke verdo memoras portugalajn arbarojn kaj ruĝo la sangon de herooj.

La respublika blazono anstataŭigis la monarkian blazonon. La armela sfero reprezentas la pasintajn glorojn de Portugalio. La kvin blankaj pintoj rilatiĝas al legendo pri unua reĝo de Portugalio Afonso la 1-a, kiu vidus Jesuon, kiu montris al li la stigmatojn de kruciigo. La reĝo sekve metis la stigmatojn sur la blua kruco de sia flago. La turoj memorigu la venkojn de Portugalio kontraŭ la Maŭroj kaj la Algarvo. Laŭ alia klarigo, kiam Afonso la 3-a iĝis reĝo, li devis meti turojn en sia blazono ĉar li ne esti ununaskita filo de sia patro, kaj heraldikaj leĝoj tiel devigis.

Heraldika problemo
------------------

Malgraŭ la portugalia flago estis tute fiksita, kelkaj homoj kontraŭas al ĝi, ĉar verdo kaj ruĝo estas farboj, kaj laŭ heraldikaj reguloj *ne estu metalo sur metalo, nek farbo sur farbo*. Sekve, ĝi estas heraldika "eraro" aŭ "escepto" (vidu artikolon kontrastigo de la koloroj).

* Kategorio Flago de Portugalio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2006-02-20 per la retarkivo Wayback Machine
* 

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNaciaj flagoj en Eŭropo |
| --- |
| Albanio • Andoro • Armenio • Aŭstrio • Azerbajĝano • Belgio • Belorusio • Bosnio kaj Hercegovino • Britio • Bulgario • Ĉeĥio • Danio • Estonio • Finnlando • Francio • Germanio • Grekio • Hispanio • Hungario • Irlando • Islando • Italio • Kartvelio • Kipro • Kosovo • Kroatio • Latvio • Liĥtenŝtejno • Litovio • Luksemburgo • Makedonio • Malto • Moldavio • Monako • Montenegro • Nederlando • Norvegio • Pollando • Portugalio • Rumanio • Rusio • San-Marino • Serbio • Slovakio • Slovenio • Svedio • Svislando • Turkio • Ukrainio • Vatikano |
| **Ŝtatoj limigite agnoskitaj:** Abĥazio • Ĉednestrio • Kosovo • Montara Karabaĥo • Sud-Osetio • Turka Nord-Kipro |
| **Dependaĵoj kaj aliaj teritorioj:** Aĝario • Alando • Azoroj • Ferooj • Gagauzio • Gernsejo • Ĝibraltaro • Madejro • Manksinsulo • Naĥiĉevano • Svalbardo • Vojvodino |
| 
Vidu ankaŭ: Flagoj de Afriko, Ameriko, Azio, Oceanio, internaciaj organizaĵoj • Listo de naciaj flagoj • Listo de naciaj emblemoj |

 |
**Amiklo** (el la greka, *tre lasciva*) estas la nomo de diversaj roluloj de la helena mitologio:

Amiklo, reĝo de Lakonio
-----------------------

Li estis filo de Lakedemono (aŭ Eŭroto, laŭ alia versio) kaj Sparto, do frato de Eŭridiko. Laŭ Apolodoro, li estis la patro de Jacinto kaj Kinorto; kaj laŭ Paŭzanio, ankaŭ de Laodamio, la edzino de Arkado, eponima heroo de Arkadio. Lia edzino estis Diomedo, filino de Lapito.

Amiklo fondis la samnoman urbon, en la centro de Lakonio. Kiam li mortis, sia filo Argalo heredis la tronon.

| Antaŭe: | Mitaj reĝoj de Lakonio | Poste: |
| --- | --- | --- |
| Lakedemono | **Amiklo** | Argalo |

### Partnero kaj idaro

Amiklo edziĝis al Diomedo, filino de Lapito, la filo de Apolono. Kun ŝi li havis la jenan idaron:

|  |  |
| --- | --- |
| **Filoj*** Argalo
* Jacinto
* Kinorto
* Harpalo
 | **Filinoj*** Dafno
* Laodamio
* Leaniro
* Polibeo
 |

Amiklo la niobido
-----------------

Li estis filo de Amfiono kaj Niobo, do unu el la niobidoj. Venĝeme pro ofendo eldirita de ilia patrino, Apolono kaj Artemiso mortigis ĉiujn la gefilojn de Niobo, escepte de Kloriso kaj, laŭ kelkaj versioj, de Amiklo, kiuj ĵustatempe faris honorigan oferon al Leto, patrino de la gedioj. Kiam Lajo, laŭleĝa reĝo de Tebo, revenis al la urbo, Amiklo forfuĝis al Sparto, kie oni diris fondis la urbon Amiklo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Apolodoro. *Mitologia Biblioteko*, 3.9.1. kaj 3.10.3.
2. ↑  Paŭzanio. *Priskribo de Grekio*, 3.1.3 kaj 3.19.4.
**Salivo** estas biologia likvaĵo, sekreciata de la salivaj glandoj en la buŝo de homo kaj aliaj bestoj.

Fiziologia rolo
---------------

**Salivo** utilas por malseki la buŝajn mukozojn, tio, kio helpas la voĉadon. Ĝi estas ankaŭ la unua digesta suko, kiu estas nepra al la digesto de amelo, dank'al la amelazo kiuj ĝi entenas. Ĝi estas antisepso kaj protektas la ezofagon.

### Salivado

la salivado estas denaska reflekso, stimulata de la buŝa kontakto kun nutraĵoj aŭ de ties odoro, vido aŭ eĉ imago. La eksperimento de Ivan Pavlov montris ke salivado povas esti estigita de kondiĉa reflekso.

La homa sekrecio de salivo varias inter po 500 ĝis 1200 ml por tago. Ĉirkaŭ duono de la kvanto da salivo estas sekreciata dum la manĝoj, la cetera utilas malsekigi la mukozojn kaj malhelpi la infektojn (inter aliaj, la kariojn).

Fizikaj ecoj
------------

Salivo konsistigas el 99% da akvo. Ĝi estas malpli da jonoj ol la sangoplasmo (estas tiel nomata *hipotona solvo*), escepte koncern'al la jono kalio (K+), kiu estas de 5 ĝis 10 foje pli koncentrata en salivo ol en la plasmo. La kemia konsistaĵo de la salivo varias, laŭ ke ĝia sekrecio estas stimulata aŭ ne.

| Jono | Ne stimulata (mEk/L)   | Stimulata (mEk/L)   | Sangolasmo (mEk/L)   |
| --- | --- | --- | --- |
| Na+ | 2,7 | 54,8 | 143,3 |
| K+ | 46,3 | 18,7 | 4,1 |
| Cl- | 31,5 | 35,9 | 100,9 |
| HCO3-  | 0,6 | 29,7 | 27,5 |

La viskozeco de la salivo varias de 1,5 al 13 *centipoise*.

La pH varias inter -0,5 kaj -2,5.

La pH kaj la viskozeco de la salivo varias laŭ la saliva glando, kiu sekrecias ĝin. La salivo secreciata per stimulo havas pli grandan pH.

### Organikaj komponaĵoj

La salivo entenas ĉefe Ureon, Albuminon, Glukozon, Amelazon kaj aliaj enzimojn, Lisozimon (kiu agas kiel natura antibiotiko).

Ĝi entenas ankaŭ hormonojn, proteinojn kaj RNA-molekulojn, kiuj povas utili por la diagnozo de malsanoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Salivo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bavo (biologio)
* Ĉasveneno
* Muko

Referencoj kaj notoj
--------------------

1. ↑   1 Paskalo.sekundo = 10 *poise*, do, 1000 *centipoise* = 1 Pa.s. La viskozeco de akvo estas 1 centipoise
 

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |