recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**István Bányai** [iŝtvAn bAnjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bányai István** estas hungara grafikisto, afiŝisto, ilustristo, karikaturisto. Lia pseŭdonomo en Usono estis *IST-ONE*.

István Bányai  naskiĝis la 27-an de februaro 1949 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Bányai frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis en Industriarta Altlernejo inter 1969 kaj 1972. Lia ĉefinstruisto estis János Kass. Post la diplomo li kreis afiŝojn por kinejoj, ilustraĵojn, karikaturojn, krome li kreis desegnofilmon dum 3 jaroj. En 1980 li vivis en Parizo, kie liaj desegnaĵoj aperis ekzemple ĉe Hachette kaj Le Monde. En la sekva jaro li translokiĝis al Los Anĝeleso, kie li faris similajn laborojn ekzemple al Times, Newsweek, CBS. Ekde 1987 li vivis en Novjorko, kie li havis sukcesojn pro karikaturoj kaj infanlibroj. En 1995 Bányai verkis infanlibron: Zoom. Baldaŭ ĝi aperis en 18 lingvoj. Li ricevis 3 hungarajn premiojn inter 1975- 1994, poste usonajn premiojn. Li nun vivis kun edzino en Konektikuto.

Lia sola ekspozicio
-------------------

* Budapeŝto (1976)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Varsovio (1974, 1979)
* Berlino (1977)
* Békéscsaba (1978, 1980, 1994)
* Arthalo Budapeŝto (1986)
* Novjorko (1992)
* Székesfehérvár (1996)

Elektitaj libroilustraĵoj
-------------------------

* Grimm, J.-W.: A méhkirálynő, 1972
* Jobbágy K.: Líra négy keréken, 1979
* Kamarás I.: Sárkányos mese igaziból, 1979

Fontoj
------

* anglalingva biografio kun foto Arkivigite je 2018-12-22 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 627188
* GND: 124728367
* LCCN: n88167109
* VIAF: 119136220
* ISNI: 0000 0001 1700 8509
* SUDOC: 057327866
* BNF: 130730342
* NDL: 00511875
* BIBSYS: 90826745
* NKC: xx0133973
 |
Koordinatoj: 47° 35′ 18″ N 4° 00′ 19″ O﻿ / ﻿47.58833 °N, 4.00528 °O﻿ / 47.58833; 4.00528 (mapo)

**L'Isle-sur-Serein** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 716 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

L'Isle-sur-Serein etendiĝas sur 4.44 km², kaj havis 716 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 161 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Alain Chaplot, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

L'Isle-sur-Serein estas la ĉefurbo de la kantono de L'Isle-sur-Serein. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de L'Isle-sur-Serein

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala retejo de L'Isle-sur-Serein
**Gerardo Machado y Morales** (n. la 28-an de septembro 1871, Camajuaní – m. la 29-an de marto 1939, Miami Beach, Florido) estis la kvina prezidanto de la Kuba Respubliko.

Infanaĝo, junaĝo kaj vojo al la regado
--------------------------------------

Machado naskiĝis la 28-an de septembro 1871 en Camajuaní, filo de kubaj kreoloj kiu ne apartenis al riĉa familio.
Tre juna eniris en la Kuba Liberiga Armeo, kie estis tre aktiva kaj eĉ estis generalo. Batalis en la antikva provinco Las Villas kune kun José Miguel Gómez, la homo kiu poste agnoskis lin kiel Sekretario pri Regado.
En 1917 partoprenis la ribelon nomata La Chambelona, kiu estis malgranda politika milito kiu kulminis per la venko al la Liberala Partio, kiun apartenis Machado. Machado estis grava kadrulo de la *General Electric Company*. kaj vicprezidanto de la *Cuban Electric Company*.

Diktaturo
---------

Ekde la jaro 1924 dum prezidenta kampanjo, anoncas sian elektan programon en kiu li substrekas projektojn rilate al socia bonstato, edukado, sano kaj stratoj. La emblemo de lia kampanjo estis: "akvo, vojoj kaj lernejoj". Estis elektita kiel Prezidanto de la respubliko kaj ekregis la 20-an de majo 1925. Dum lia regato menciindas la konstruadon de la Havana Kapitolio, de la Ĉefa Strato kaj diversaj sed sensignifaj ekonomiaj atingitaĵoj. Lia mandato karakteriziĝis pro feroca subpremo kontraŭ la opozicio. Dum lia prezido realigis ferocan batalon kontraŭ la kubaj komunistoj, kiuj trovis en Machado gravan kaj danĝeran malamikon. Dum tiu ĉi epoko komenciĝis la fortigado de la revoluciaj movadoj.

Fortigado de la opozicio. Malvenko de Machado
---------------------------------------------

Machado kiu perfortis la kuban konstitucion, estis reelektita dum balotadoj (kiuj ankoraŭ ne estas tute klaraj). Dum lia regado, ankaŭ prezentiĝis gravaj revoluciaj elstaruloj kiaj Julio Antonio Mella, Rubén Martínez Villena kaj naskiĝanta Antonio Guiteras Holmes.

La 10-an de januaro 1929, Mella estas murdata kio levigas la opozician movadon. La 12-an de aŭgusto 1933, okazis revolucia striko enkapigita de Rubén Martínez Villena; Machado estis venkita kaj devigata elmigri al Usono kun 2 milionoj da usonaj dolaroj en liaj valizoj. Tie forpasis en 1939.

Valorado
--------

La kuba intelektulo Rubén Martínez Villena, dum la Malsata Striko de Julio Antonio Mella, lin nomis: "*Asno con Garras*" (ansero kun ungegoj)

* Kategorio Gerardo Machado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 276081
* GND: 13194200X
* LCCN: n82215138
* VIAF: 15917140
* ISNI: 0000 0000 8359 8829
* SUDOC: 192733737
* BNF: 17035434c
 |
**István Báthory** [iŝtvAn bAtori], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Báthory István** estis hungara kuracisto, akuŝisto-ginekologo.

István Báthory  naskiĝis en decembro de 1835 en Pest (urbo) (?). Li mortis la 6-an de januaro 1901 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Báthory frekventis piaristan gimnazion, poste li akiris diplomon en Universitato de Pest en 1859. Post siaj studoj li eklaboris en Malsanulejo Rókus. En 1862 li laboris en kliniko, kie li aliĝis al stabo de Ignaz Semmelweis. En 1868 li estis nomumita ĉefkuracisto de Ferencváros (distrikto), tie li laboris ĝis sia morto.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Adalék a magzat zsigereinek művi eltávolításához* (1868)
* *Petefészektömlő egy esetének kórleírása* (1863)
* *Kórodai jegyzetek a méhbántalmak sebészete felett* (1868) - tradukaĵo

Memorigiloj
-----------

* en hungara televizia filmo *Semmelweis, az anyák megmentője* lia figuro estis videbla

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
**William F. N. O'Loughlin** estis ŝipkuracisto sur *Titanic*. Li apartenis al veteranoj de White Star Line. Fininte studadon li laboris mallongtempe kiel praktika kuracisto en suda Irlando kaj poste li komencis labori ĉe White Star Line, en kies deĵoroj li pasigis pli ol kvardek jaroj. Li estis pli aĝa ŝipkuracisto de la kompanio. Li deĵoris sur ŝipoj *Oceanic*, *Baltic*, *Adriatic*, *Olympic* kaj fine ankaŭ sur *Titanic*. Kiam la ŝipposedejo elektis la plej bonajn el la plej bonaj por la unua navigacio de sia plej nova ŝipo, povis esti al la posteno de ŝipkuracisto nomita neniu alia ol d-ro O'Loughlin. Lia helpanto sur *Titanic* estis plua kuracisto de irlanda deveno d-ro T. E. Simpson, filo de signifa belfasta specialisto.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rHomekipo de Titanic |
| --- |
| Kapitano • Oficiroj • Stiristoj • Gvatistaro • Telegrafistoj • Ŝipa orkestro • Ŝipkuracisto • Poŝtoficistoj • Hejtistoj kaj ĵetistoj • Pluaj membroj • Loĝigo de homekipo | Titanic navigacias maldekstre |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 210799
 |
**István Cselkó** [iŝtvAn ĉelkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Cselkó István** estis hungara juĝisto, gimnazia kaj akademia instruisto, redaktoro. Lia nobela antaŭnomo estis *cselkólehotai* [ĉelkOlehotai].

István Cselkó naskiĝis la 3-an de septembro 1773 en Kiszucaújhely, (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Kysucké Nové Mesto en Slovakio), li mortis la 30-an de novembro 1837 en Pozsony (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio).

Biografio
---------

István Cselkó akiris diplomon, poste li instruis la hungarajn lingvon kaj literaturon en pluraj gimnazioj inter 1800 kaj 1806. Li estis juĝisto en pluraj departementoj de apelaciaj kortumoj (superaj trubunaloj). Ekde 1812 ĝis sia morto li estis profesoro pri hungaraj lingvo kaj literaturo en la Reĝa Jura Akademio (Pozsony). Ekde 1835 li estis ankaŭ vicdekano. Li kompilis kaj publikigis antologion de verkoj de hungaraj verkistoj. Inter 1805-1827 li redaktis latinlingvan gazeton *Ephemerides politico-statisticae*.

Lia kontribuo
-------------

* *Válogatott darabok minden korú jeles magyar irókból, az ifjuság hasznára* (1817, pli amplekse 1827)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 697898
 |
**István Bölöni Kiss** [iŝtvAn boloni kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bölöni Kiss István** (pli mallonge *B. Kiss István*) estis hungara pupteatristo, pantomimisto. Lia edzino estis Gertrúd Havas.

István Bölöni Kiss naskiĝis la 28-an de decembro 1926 en Kaba, li mortis la 11-an de aprilo 1982 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Bölöni Kiss studis ekonomion, dum li estis amatora pupteatristo. Li akiris aktoran diplomon en lernejo de aktoroj (1950), poste li aliĝis al Pupteatro (Budapeŝto). Interrompe inter 1954-1956 li laboris en pupteatro de Győr. Li estis ankaŭ migra pupteatristo eĉ eksterlande, kie lia edzino (same pupteatristo) akompanis lin. Pli malofte li havis mantomimajn kaj dancajn rolojn. Li instruis ankaŭ en la pupteatrejo,li estis ankaŭ reĝisoro kaj havis taskojn en la Hungara Televizio. Li ricevis premiojn en 1965 kaj 1974. La geedza paro mortis hejme pro akcidento.

Liaj pupteatraj roloj (elekto)
------------------------------

* William Shakespeare: Somermeznokta sonĝo - Demetrius kaj aliaj roloj
* Hans Christian Andersen-György Ránki: *A császár új ruhája* - titolrolo
* Béla Bartók: *A fából faragott királyfi* - titolrolo
* János Garay-Zoltán Kodály: *Háry jános* - titolrolo
* János Arany - Zoltán Jékely: *Toldi* - Bence

Liaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* *Mazsola* (televizia serio, 1965)
* *Mazsola és Tádé* (televizia serio, 1969-1973)
* *Futrinka utca* (televizia serio, 1979)
* *A tücsök hegedűje* (1983)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 730150
* VIAF: 88086477
* BNF: 146858046
 |
**István Básti** [iŝtvAn bAŝti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Básti István** estas hungara futbalisto (avanulo, mezulo), teknikisto, olimpiano, olimpika ĉampiono.

István Básti naskiĝis la 19-an de septembro 1944 en Salgótarján.

Biografio
---------

István Básti post sia futbalista kariero estis teknikisto pri artdentoj inter 1980-1995, poste respondeculo pri sportejo ĝis la pensiuliĝo en 2004. Lia edzino naskis filon. István Básti ricevis ŝtatan premion en 2020.

### Sporta kariero

István Básti inter 1958-1963 estis futbalisto en junulara teamo de sportklubo en sia naskiĝurbo, poste samloke en la plenkreska teamo ĝis 1979. En la plenkreska periodo li ŝutis 60 golojn en 348 matĉoj. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1968 kun ora medalo teame. En la nacia teamo li neniam ludis.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj angle

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 821905
 |


* Portalo pri Biografio
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion***Gonimbrasia belina*** |
| --- |
|  |
| 
Raŭpo de Gonimbrasia belinaRaŭpo de *Gonimbrasia belina* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Bestoj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Artropodoj *Arthropoda* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Insektoj *Insecta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Papilio *Lepidoptera* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Saturniidae |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Gonimbrasia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ****Gonimbrasia belina****(Linnaeus, 1758) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri *Gonimbrasia belina*  |

 |
| v • d • r |

***Gonimbrasia belina*** aŭ **mopane-vermo** aŭ mopane-raŭpo estas nokta papilio el falimio de pavoaraneoj (saturniedoj, *Saturniidae*). La raŭpo de la papilio estas grava proteinfonto por milionoj da homoj en suda Afriko.

Post la kopulacio, la inpapilio demetas 50-200 ovojn sur folioj kaj branĉoj de la mopane-arbo. Post ĉ. 10 tagoj, eloviĝas la raŭpoj kaj voras la foliojn en la ĉirkaŭo. La raŭpo deĵetas haŭton 4-5foje dum la kreskoperiodo kaj pupiĝis poste en la grundo en kokono. La papilio el-kokoniĝas post 6-7 monatoj de novembro-decembro ĝis komenco de la somero. La papilio ne nutras sin kaj vivas nur 3-4 tagojn, en kiuj tagoj ĝi pariĝas kaj demetas la ovojn.

La raŭpo nutras sin ĉefe sur mopane-arbo, voras ankaŭ aliajn hejmajn arbojn de la regiono. Tio ebligas relative grandan etendiĝan areon. Ĉar la raŭpa stadio estas relative mallonga - kompare al aliaj raŭpoj -, tiel la damaĝo de la folioj estas malgranda.

Konsumantoj
-----------

Ĉ. 40% de la ovoj estas atakitaj, nutritaj fare de multaj parazitoj. La raŭpojn kaptas multaj birdoj kaj kelkaj malgrandaj mamuloj. Krom tiu, la raŭpon minacas virusa infektado kun grava mortoprocento.

Ekonomia signifo
----------------

La kolekto kaj vendo de raŭpoj estas grava ekonomia branĉo kun enspezo de plurmilionoj da eŭro en suda Afriko kaj tio igas la raŭpon unu el la ekonomie plej gravaj insektoj. Oni ne bredas la raŭpojn.

### Kolektado

kolektitaj raŭpoj
Tradicie, la raŭpo estas kolektata kiel nutraĵo en decembro, fine de marto, komence de aprilo. Ekde la 1950-aj jaroj, oni uzas agrikulturajn metodojn por kolekti la raŭpojn. Tiam kolektas centoj la raŭopojn en sakojn permane. Multaj bienposedantoj postuklas monon por la kolektado de la raŭpoj.

### Konservado

Oni metas la raŭpojn en salan lesivon kaj oni vendas ilin en skatoloj. Alia metodo estas la sekigo sub Suno.

Vidu ankaŭ
----------

* Angolaj mopanearoj

* Gonimbrasia belina en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Gonimbrasia belina en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Gonimbrasia belina en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
La unua paĝo de manuskripto, aŭtorita de Aviceno.
**Avicenismo** estas skolo de Islama filozofio kiu estis establita de Aviceno. Laŭ Henry Corbin kaj Seyyed Hossein Nasr, estas du tipoj de Avicenismo: nome Islama aŭ Irana Avicenismo, kaj Latina Avicenismo. Laŭ Nasr, la Latina Avicenismo estis bazita sur la komencaj filozofiaj verkoj de Aviceno. Tiu skolo sekvis la vojon de la peripatetisma skolo de filozofio kaj klopodis priskribi la strukturojn de realo per racia sistemo de pensado. En la 12a jarcento, ĝi iĝis influa en Eŭropo, partikulare en Oksfordo kaj Parizo, kaj tuŝis kelkajn elstarajn filozofojn kiaj Tomaso de Akvino, Roger Bacon kaj Duns Skoto. Kvankam la Latina Avicenismo estis malforta kompare kun la Latina Averroismo, laŭ Étienne Gilson estis "Aviceneca Aŭgustenismo". Aliflanke, Islama Avicenismo estas bazita sur liaj postaj verkoj kio estas konata kiel "La orienta filozofio" (حکمت المشرقیین). Tiele, filozofio en la orienta Islama civilizo iĝis pli proksima al la gnozo kaj klopodis havigi rigardon de spirita universo. Tiu alproksimigo pavimis la vojon al la Irana skolo de Iluminismo (حکمت الاشراق) fare de Sohraŭardi.

Henry Corbin referencis al diverĝoj inter Irana Avicenismo kaj Latina Avicenismo. Tiele oni povus konsideriu tri diferencajn skolojn de Avicenismo. Li parolis pri Avicenismo Aŭgustena, Latina Avicenismo kaj Irana Avicenismo. Ŝajne antaŭ Henry Corbin, kelkaj orientalistoj havis iom de tiu rigardo al Avicenismo.

Notoj
-----

1. 1 2  Nasr 2013, p. 67
2. ↑  Corbin 1998, p. 93
3. ↑  Corbin 1998, p. 101
4. ↑  Corbin 2014, p. 102

Referencoj
----------

* Corbin, Henry.  (1998) *The Voyage and the Messenger: Iran and Philosophy*. North Atlantic Books. ISBN 9781556432699.
* Nasr, Seyyed Hossein.  (2013) *Islamic Life and Thought*. Routledge. ISBN 9781134538119.
* Corbin, Henry.  (1998) *The Voyage and the Messenger: Iran and Philosophy*. North Atlantic Books. ISBN 1556432690.
* Corbin, Henry.  (2014) *Avicenna and the Visionary Recital: (Mythos Series)*. Princeton University Press. ISBN 1400859069.
Goniometro farita de Develey la Juna en Lausanne, fine de la 18–a aŭ komence de la 19.a jarcentoj.
**Goniometro** estas aparato kun formo de duoncirklo aŭ cirklo gradigita en 180º aŭ 360º, uzata por mezuri aŭ konstrui angulojn. Tiu instrumento permesas mezuri angulojn inter du objektoj kiel, ekzemple, du punktoj de marbordo aŭ astro, kutime la Suno, kaj la horizonto. Per tiu instrumento, se la observanto konas la alton de la Suno kaj la horon de la tago, oni povas determini sufiĉe precize la latitudon kie oni troviĝas pere de malfacilaj matematikaj kalkuloj.

La plej ofta tipo de goniometroj estas sekstanto, nome instrumento kiu anstataŭis la astrolabon en la mezurado de la pozicio de ŝipo. Inter goniometroj estas la taĥimetroj kaj la teodolitoj.

Laŭ Francisko Azorín **goniometro** estas *Topografia aparato por mezuri angulojn; angulmezurilo.* Li indikas etimologion el greka *gonia + metron* (angulo + mezuro).

Vidu ankaŭ
----------

* Astrolabo
* Kvadranto
* Latitudo
* Longitudo
* Sekstanto
* Teodolito

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 83.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Goniometro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri provinco. Por aliaj signifoj vidu la artikolon Camagüey (urbo).

Mapo
**Camagüey** estas provinco de la centra regiono de Kubo kaj la plej granda. Ĝia ĉefurbo ankaŭ nomiĝas Camagüey. Antaŭ la aktuala politik-administra disdivido en 1976 la provinco estis multe pli granda kaj inkludis la najbaran provincon Ciego de Ávila, parton kaj de Sancti Spíritus kaj de Las Tunas. Entute la provinca surfaco estas 15,990 km²

La samnoma urbo kaj ĉefa 'Camagüey' estas inter la unuaj vilaĝoj fonditaj en Kubo, ĝia unua nomo estis Santa María del Puerto del Príncipe kaj troviĝis en la norda marbordo de la provinco, kie nuntempe estas la municipo Nuevitas. Pro la ofta invado de piratoj, korsaroj kaj bukaneroj en la 17a kaj 18a jarcentoj, la urbo devis esti translokita al la centro de la provinco, tiu ĉi estas la ĉefa kialo de ĝia situo. Krome oni devas rimarki la arkitekturan karakteron de la urbo kiu konstante estis minacita de atakoj, tial la historia urboparto estas vera labirinto de kurvaj stratoj kaj etaj placoj. Nuntempe la urbo havas 300.000 loĝantojn, tio konvertas ĝin en la tria plej grava urbo de Kubo. Tamen la tuta provinco nur havas ĉ.700.000 loĝantojn kio igas ĝin unu el la malplej loĝataj provincoj po km2

Municipoj de Camagüey
---------------------

* Camagüey
* Guáimaro
* Nuevitas
* Céspedes
* Jimaguayú
* Sibanicú
* Esmeralda
* Minas
* Sierra de Cubitas
* Florida
* Najasa
* Vertientes
* Santa Cruz del Sur

* Kategorio Camagüey (provinco) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Indjija situas en la mapo en la verda municipo
**Inĝija** (serbe *Инђија*) estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Srem (regiono). Ankoraŭ 10 vilaĝoj apartenas al la municipo.

Bazaj informoj
--------------

* Supermara alteco: m
* Loĝantaro: 26240[*kiam?*]
* Poŝtkodo: 22320
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: IN / ИН

Situo
-----

Inĝija situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Beogrado-Novi Sad, krome estas fervojo al Ruma. La lasta urbo troviĝas 25 km.

Ortodoksa preĝejo de Inĝija
Urbocentro kaj katolika preĝejo en Inĝija

Historio
--------

Komence romianoj vivis tie, poste alvenis diversaj nomadaj triboj. Fine de la mezepoko la turkoj okupis la komunumon. Ekde 1717 la loko apartenis al la Habsburga Imperio. Telegrafo ekfunkciis en 1850, fervojo en 1883, banko en 1897. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 2002 loĝis en Inĝija 26247 da homoj, (serboj 22,995 (88 %), kroatoj 538 (2 %), jugoslavianoj 530 (2 %), ukrainoj 375, hungaroj 219 po (1 %) kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* malnova kaj nova ortodoksaj preĝejoj
* katolika preĝejo

Ĝemelurboj
----------

* Italio Paderno Dugnano, Italio

Nova ortodoksa preĝejo en Inĝija

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Inĝija en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 256873
* GND: 4207296-7
* LCCN: no00070519
* VIAF: 145691678
 |
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri urbo. Por aliaj signifoj vidu la artikolon Camagüey (provinco).

Placo Ignacio Agramonte
**Camagüey** (aŭ **Kamagvejo** kiel preferas esperantistoj) estas urbo de Kubo de la centr-orienta regiono de la lando kaj samnoma provinco. La urbo estis fondita la 2-an de februaro de la jaro 1514 de Diego Velázquez sub la nomo Santa María del Puerto del Príncipe komence ĉe la marbordo sed iom pli malfrue pro la ofta invado de korsaroj kaj piratoj la urbo estis translokigita al la interno ĉe indiĝena vilaĝeto nomata Camagüey kaj de tie ĝia nova nomo kaj estis la tria inter la unuaj sep vilaĝoj fonditaj de la hispanaj konkerantoj.

Nuntempe la urbo havas ĉ. 325 mil loĝantojn kaj estas la dua plej granda post Havano kaj tria plej grava post Havano kaj Santiago de Cuba.

La tipa kamagvejano diferenciĝas de la aliaj kubanoj ĉefe pro la malsama akĉento en la uzado de la hispana lingvo. La urbo multe kontribuis/as al la riĉaj kubaj historio kaj kulturo:

En tiu ĉi urbo aperis la unua kuba literatura verko Espejo de Paciencia (Pacienca Spegulo) de Silvestre de Balboa, kanariano loĝanta en Kubo, poetoj kiaj Gertrudis Gómez de Avellaneda, Aurelia Castro kaj Nicolás Guillén; pentristoj kiel Fidelio Ponce; la dua kompanio de kuba klasika baleto, diversaj trupo de tradiciaj kaj modernaj dancoj; ĥoroj, teatraj trupoj kaj artgalerioj inter multaj aliaj.

* Camagüey (urbo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Camagüey (urbo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Camagüey (urbo) en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 252504
* GND: 4844671-3
* LCCN: n84164259
* VIAF: 137259118
* SUDOC: 143877542
 |
**Camaragibe** [kamaraĝibe] estas municipo kaj grandurbo de la brazila subŝtato Pernambuko. Ĝi apartenas al urbaro de Recife.

Vido en Camaragibe

Geografio
---------

Camaragibe en la subŝtato Pernambuko (ruĝe)
Camaragibe situas sur la apudmara ebenaĵo en orienta parto de la lando. *Recife* troviĝas 8, Maceió 201, Natalo (Brazilo) 250, Salvador de Bahio 675, Teresina 927, São Luís 1198, Belo Horizonte 1638, **Braziljo** 1652, Belém 1666, Goiânia 1826, Nova Iguaçu 1873, **Rio-de-Ĵanejro** 1876, Campinas 2101, Guarulhos 2115, San-Paŭlo (urbo) 2126, Curitiba 2457, Campo Grande 2525, Manaus 2826, Porto Alegre 2976 km.

Historio
--------

La plej frue indiĝenoj vivis en tiu areo. Post la portugala alveno ĉirkaŭ en 1500 la indiĝenoj vivis plu paceme. La teroj estis utiligitaj komence kiel "minejo" de lignoj, poste oni kultivis sukerkanojn. En Camaragibe en 1549 jam funkciis mueliloj por la sukerkanoj. Nederlanda invado okazis en 1645, poste la bienoj estis bruligitaj fare de la indiĝenoj. Inter 1891 kaj 1895 estis establita tekstila uzino. En 1963 kreiĝis la municipo, Camaragibe urbiĝis en 1982.

Ekonomio
--------

En Camaragibe oni okupiĝas pri komerco kaj industrio.

Klimato
-------

Camaragibe situas en tropika klimato. La averaĝa jara temperaturo estas 25 °C, dum la jaro ĝi varias inter 20-30 °C. Jare pluvas po 1691 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed inter majo-julio pli ofte, inter oktobro-decembro pli malofte.

Trafiko
-------

Camaragibe estas ligita al Recife per metroo.

Fontoj
------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2016-03-27 per la retarkivo Wayback Machine portugale
* mapo, distancoj Arkivigite je 2016-03-23 per la retarkivo Wayback Machine angle
* Angla Vikipedio helpe de WikiTrans
* Portugala Vikipedio helpe de Guglo

* Kategorio Camaragibe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ahmed HUSSEN** ([AĤmed ĥuSĒN]; somale *Axmed Xuseen*; arabe أحمد حسين; naskita 1976) estas somali-kanada advokato kaj liberala politikisto. Estinte la nacia prezidanto de la Kanada Somalia Kongreso (angle *Canadian Somali Congress*; france *Congrès somalien canadien*), li fariĝis, la 19-an de oktobro 2015, kanada parlamentano el la distrikto de York suda–Weston kaj, la 10-an de januaro 2017, la kanada Ministro pri Enmigrado, Rifuĝintaro kaj Ŝtataneco en la registaro de la ĉefministro Justin Trudeau.

Frua vivo kaj eduko
-------------------

Hussen kreskis en Somalio. Lia patro estis longdistanca kamionisto, kaj li havas kvin pli aĝajn gefratojn. El kuzo li neformale eklernis paroli la anglan tie. Post kiam la militreĝimo de Siad Barre kaj la Somalia enlanda milito elsputis, Hussen kaj sia familio forlasis Mogadiŝon. Li tiam loĝis dumtempe en rifuĝejo de Mombasa, Kenjo, kaj en pluraj loĝejoj de la ĉefurbo, Najrobio.

En 1993, du jaroj post kiam la familio eliris de Mogadiŝo, Hussen elmigris kiel rifuĝinto al Kanado, kie li komence kunloĝis kun kuzo en Hamiltono. Post kiam unu jaro, li transloĝiĝis al Toronto, kie jam loĝis du fratoj. Hussen poste ekloĝis en la kvartalo Regent Park en 1996.

Hussen abiturientiĝis en Hamilton. Pro kanada registarpolitiko, kiu tiam prokrastis doni al la elmigrintoj de Somalio la rajton de daŭra nacia loĝebleco, li devis malakcepti tri stipendiojn al universitatoj en Usono, kiujn ili premiis al li pro sia kapablo venki en kurkonkursoj. Diplomiĝinte el Universitato de Jork en historio (2002), kaj ricevinte jurgradon el la Universitato de Otavo (2011), Hussen sukcesis je la advokatekzamenon en la septembro de 2012.

Hussen estas edziĝinta al Ebyan Farah, kiu ankaŭ estas somali-kanadano. Ili havas tri filojn.

Notoj
-----

1. ↑  *Election results since 2015, York South–Weston (Ontario)* ("Elektorezultoj post 2015"), Elections Canada. Alirita la 4-an de aprilo 2018.
2. 1 2 3 4  Catherine Porter, *In Canada, an Immigration Minister Who Himself Is a Refugee*, ("La kanada ministro pri enmigrado kiu mem rifuĝis"), *The New York Times*, la 6a de septembro 2017. Alirita la 4-an de aprilo 2018.
3. ↑  *American Islamic Leadership Coalition Arkivigite je 2012-01-16 per la retarkivo Wayback Machine* ("Usona islama estreca koalicio"). Alirita la 11-an de januaro 2014.

* Kategorio Ahmed Hussen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 607803
 |
**Ahmednagar,** Pri tiu ĉi sono aŭdu estas urbego, ankaŭ municipo en federacia ŝtato Barato, en subŝtato Maharaŝtro, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo. La loknomo gardas nomon de la fondinto ŝaho Ahmed aŭ Ahmad.

Fortikaĵo de Ahmednagar

Geografio
---------

Ahmednagar situas en Okcidentaj Ghatoj en alto 649 metrojn super la marnivelo. Bid troviĝas 106, Aŭrangabado (Maharaŝtro) 108, Pimpri-Ĉinĉvad 113, Puneo 114, Nasiko 143, Ĝalna 145, Panvel 171, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 203, tutlanda ĉefurbo Delhio 1090, Kolkato 1467 kilometrojn (aere) .

Demografio
----------

Ahmednagar havis populacion de 350 905 en 2011 (kun la aglomeraĵo 379 867). La legoscio estis 84% en la sama jaro (pli alta, ol la nacia urba mezumo 80%.

Maŭzoleo en Ahmednagar

Historio
--------

La menciita ŝaĥo fondis la urbon en 1494 en batalkampo, kie li venkis. Tamen tre komence kuŝis iama urbo Bhingar. Baldaŭ la ŝaĥo establis novan sultanlandon en Ahmednagar. La sekva periodo estis la Mogola Imperio, fine la britoj konkeris la areon kaj konstruis fortikaĵon.

Ekonomio
--------

Ahmednagar estas hejmo de 19 sukerfabrikoj kaj ankaŭ estas la naskiĝloko de la koopera movado. Pro malabunda pluvokvanto Ahmednagar ofte suferas de arido. En la urbego trejna bazo de la armeo funkcias, pli frue la tankistoj uzis ĝin.

Lingvoj
-------

La oficiala lingvo estas la marata lingvo, ankaŭ la ĉefa lingvo por ĉiutaga komunikado.

Klimato
-------

Ahmednagar situas en varma semi-arida klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (BSh). Jare pluvas po 635 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-oktobro pli ofte pluvas (pro la musono), dum inter januaro-aprilo apenaŭ pluvas. La meza ĉiujara temperaturo varias inter 18-32 °C.

Trafiko
-------

Ahmednagar havas trairan fervojan linion. Al la urbego alvenas vojoj el ĉiuj direktoj. Multe da aŭtorikiŝoj funkcias en la urbego, sed ankaŭ aŭtobusoj trafikas enurbe.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj, plej ofte hinduaj temploj
* maŭzoleoj
* fortikaĵo, ene muzeo pri kanonoj kaj memorĉambro pri Jawaharlal Nehru (li estis tie en prizono en 1944)

Fontoj
------

* WikiTrans
**Jean Metzinger** (naskiĝis la  24-an de junio 1883(nun 1883-06-24) en Nanto, mortis la 3-an de novembro 1956 en Parizo) estis franca pentristo.

Li komencis siajn studojn de pentrado kiam li estis 15-jara. Tiutempe, li proksimiĝis al la laboro de Ingres. Kiam li estis 17-jara li translokiĝis al Parizo, kie li vizitis plurajn akademiojn, forlasante ĉiujn, malkontenta. Li estis influita de la historiaj avangardoj, tiaj kiaj la Punktismo de Seurat kaj la Faŭvismo. En 1910, konatiĝinte kun Picasso kaj Braque li fariĝis kubisma pentristo.

Unu el la verkoj kiuj markis la komencon de lia partopreno en la movado estis *Nudo*, elmetita en la Aŭtuna Salono de 1910. Krom pentristo, Metzinger ankaŭ estis teoriisto de la movado, kaj eldonis plurajn artikolojn. Plej grave, *Du "Cubisme"* (Pri "Kubismo"), estis verkita kune kun Gleizes.

Ekde 1918, li inkliniĝis al ia speco de klasikismo, revenante al la originoj de sia formado. Li mortis 73-jaraĝa.

  

Robert Delaunay: *La viro kun tulipo*, portreto de Jean Metzinger, 1906

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Gusztáv Miklós
* Imre Szobotka

Vidu ankaŭ
----------

* Grupo de Puteaux
* Skolo de Puteaux
* Ora Sekcio

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Jean Metzinger en la portugala Vikipedio.* 

* Kategorio Jean Metzinger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 470281
* GND: 118893092
* LCCN: n82013115
* VIAF: 25400846
* ISNI: 0000 0000 8104 7484
* SUDOC: 035290048
* BNF: 12625390q
* ULAN: 500001079
* NDL: 00652586
* RKD: 55574
* NKC: xx0213953
 |
**Bakovci**, hungare **Barkóc** estas vilaĝo en Slovenio, en provinco **Prekmurje**, en statistika regiono **Pomurska**, en Urba municipo Murska Sobota.

Municipo Murska Sobota en Slovenio
* Areo: 9  km²
* Alto super marnivelo: 186 m
* Loĝantaro: 1580
* Poŝtkodo: 9000
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso:

Situo
-----

La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ rojo kaj iama branĉo de Mura, ĉefvojo kaj fervojo preteriras. Murska Sobota troviĝas 5 km-ojn for.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1428 en formo *Balkoch*. Longe estis 2 apartaj vilaĝoj Granda kaj Malgranda Barkóc, kiuj fine de la 19-a jarcento unuiĝis. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.

Vidindaĵo
---------

* preĝejo omaĝe al Sankta Anna de 1890

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Bakovci en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
**Gran Dama Oferente** (N.A.M. Madrid).
Vido detala.
La **Granda Damo *Oferente*** estas skulptaĵo de iberoj de la 3-a aŭ 2-a jarcento a.K.. Ĝi montriĝas en la Nacia Arkeologia Muzeo de Hispanio, en Madrido (Hispanio).

Kunteksto
---------

Temas pri ina figuro 1,30 m alta realigita en kalkoŝtono kiu troviĝas en la sanktejo de la Cerro de los Santos, en Montealegre del Castillo (Albaceto, Hispanio). Temas pri virino kun sankteca mieno kaj atento prezentante vazon kun proponaĵoj. Eble temas pri rito de iniciacio de nobela knabino.

Vestaĵaro
---------

Ŝi riĉe vestas per tri tunikoj supermetitaj; la plej suba de fajnaj faldoj, tuŝas la plankon kaj enmarkaj ŝuitajn piedojn. Ŝi montras bukon kun formo de litero T kiu tenas la kolumon de la tuniko, tri kolierojn kaj luksan hararfrizaĵon surkape, kun longaj plektoj akompanataj de radetoj, nome vestita ceremonie por sakra festo, nome tago por ŝia prezentado antaŭ la dioj kaj la homoj.

* Kategorio Granda Damo Oferente en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Andimeŝk,** (perse اندیمشک‎) estas urbego, kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto en la Provinco Ĥuzestano, en sudokcidenta Irano.

Bazaj informoj
--------------

* Supermara alteco: 176 m
* Loĝantaro: 135,116 en 2016
* Horzono: UTC + 3:30; somere UTC + 4:30

Geografio
---------

Andimeŝk situas ĉe piedoj de Zagros-montaro 131 kilometrojn de la provinca ĉefurbo Ahvazo, 235 kilometrojn de la havenurbo Abadano (kaj proksimume de la Persa Golfo), 388 kilometrojn de Esfahano, 458 kilometrojn de la ĉefurbo Teherano .

Historio
--------

Andimeŝk unue aperis en formo "Adamŝahr" (Krokodilurbo) en argilaj kojnotabuloj de Mezopotamio, ja tiu loko situis en rando de la praa Mezopotamio. Poste ĝi estis nomita "Andamaska" aŭ "Andimaska", kun la signifo "amaso da butero". Ĉirkaŭ antaŭ Kristo 640 la asirianoj atakis kaj detruis la plenan regionon, denova detruo okazis en la 7-a jarcento fare de araboj. En la 19-a jarcento francaj arkeologoj trovis restaĵojn el la praaj tempoj, poste angloj trovis naftojn kaj komenciĝis la nova glora epoko de la regiono. Dum la Pahlavi-dinastio estis konstruitaj la fervojo (en 1929) kun diversaj industriaĵoj, ekzemple aluminia uzino. La urbo estis deklarita urbo en 1956, iom pli frue la olea dukto estis konstruita al Teherano.

Ekonomio
--------

Andimeŝk estas la primara komerca centro por norda Ĥuzestano kaj unu el la ĉefproduktantoj de agrikulturaĵoj en Irano. La urbego ankaŭ havas grandan kotonan tekstilmuelilon kaj aliajn industriajn uzinojn.

### Digo

25 kilometrojn norde de Andimeŝk oni konstruis digon por krei akvorezervujon en 1963. Tio helpas al la agrikulturo.

Trafiko
-------

Andimeŝk estas signifa haltejo de la Trans-Irana Fervojo, kie ŝanĝiĝas varoj, materioj, produktoj. Ankaŭ ĉefŝoseo inter Teherano kaj Ahvazo trafas la urbegon.

Klimato
-------

Andimeŝk situas en duonarida klimato (BSh) laŭ Klimata klasifiko de Köppen kun ekstreme varmaj someroj kaj mildaj vintroj. La meza jara pluvokvanto estas 384 mm. Inter junio-septembro ne pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 24 °C, somere rekorde ofte estas pli ol 50 °C.

Fontoj
------

* interalie WikiTrans

* Kategorio Andimeŝk en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* [http:// Oficiala retejo] (perse)
La **Makisarbaro Muskau** (germane *Muskauer Heide*, suprasorabe *Mužakowska hola*), estas natura regiono en Saksio, Germanio, sude de la urbo Bad Muskau. Ĝi havas areon de 400 kvadrataj kilometroj. Ĝenerale, en la regiono hegemonias sekaj kaj nenutraj sablaj areoj kiuj estas tre super la grundakva tavolo. Estas grundoj de glejoj, torfejoj kaj senerikaj aŭ duontorfaj grundoj en la basenoj de la malaltaj teroj. Trans la Luzacia Niso estas pola arbaro, nome Malsuprasilezia Arbaro.

La malmulta natura vegetaĵaro konsistas el arbaroj de betuloj, kverkoj kaj pinoj. Nuntempe, forstado rezultis en pinarbaraj unukultivoj en multaj areoj. Aliaj areoj tamen estas ekologie ankoraŭ tre valoraj, kiel en la nordokcidenta parto de la praarbaro de Weißwasser kaj de la Natura Parko Trebendorf. La makisarbaro estas hejmo de ruĝaj cervoj, kapreoloj, damaoj, aproj kaj, pli ĵuse, lupoj migrantaj el Pollando. Nombraj lagetoj havigas taŭgajn habitatojn al akvobirdoj same kiel al lutroj, kastoroj, blankvostaj maragloj kaj fiŝagloj.

Notoj
-----

1. 1 2   Wurlitzer, Bernd kaj Kerstin Sucher. Sachsen. Berlin: Trescher, 2013, pp. 353-354.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 790964
* GND: 1026106125
* VIAF: 263641306
 |
**Regiona politiko** estas ĝenerale grupo de iloj, per kiuj devas esti nuligitaj aŭ almenaŭ malaltigitaj diferencoj en ekonomia evoluo de regionoj.

Konceptoj de regiona politiko
-----------------------------

Estas konataj du konceptoj. Tradicia koncepto estis uzita ĝis duono de 1970-aj jaroj, poste venas nova koncepto, kiu estas uzata ĝis nun en multaj eŭropaj landoj.

| Atributo | Tradicia | Nuntempa |
| --- | --- | --- |
| *Regionoj* | Geografie relative permanentaj problemaj regionoj | Geografie relative rapide ŝanĝantaj problemaj regionoj |
| *Problemoj* | Disvolviĝo / Neprogresinteco | Strukturaj ŝanĝoj |
| *Strategio* | Regiona kresko | Regiona novigado |
| *Iloj* | Interregionaj transdonado (ekzemple de financoj) | Mobilizado de internaj fontoj |
| *Orientiĝo je* | Kapitalo, grandaj firmaoj | Informoj, teĥnologioj, servoj, malgrandaj kaj mezaj firmaoj |
| *Organizformo* | Centraligado | Malcentraligado |

Historio
--------

### Regiona politiko en Britio

En Britio estis komence de 1930-aj jaroj problemoj pro ekonomia krizo kun maldungateco. En Londono kaj en sudorienta parto de lando estis maldungateco 14 %, en nordokcidenta kaj nordorienta Britio kaj en Skotlando estis maldungateco 25 %, en regiono de Kimrio eĉ 36 %. Temis pri regionoj, en kiuj estis ĉefa industrio karboproduktado, ferindustrio aŭ tekstilindustrio.
En jaro 1934 estis akceptita dokumento "Leĝo pri specialaj teritorioj", per kiu oni difinis problemajn regionojn kaj difinis regulojn kaj metodojn de helpo - ĉefe temis pri plibonigado de infrastrukturo.

### Regiona politiko en Francio

Regiona politiko en Francio komencis evolui post dua mondmilito, kiam oni subtenis evoluon de aliaj regionoj kaj malsubtenis Parison. Celo estis subteni 12 metropolojn - ekzemple Bordeaux, Lille aŭ Marseille.

### Regiona politiko en Italio

En 1950-aj jaroj estis akceptita plano Cassa per il Mezzogiorno, per kiu lanĉis industriiĝo de plej suda parto de Italio (tiam ĉefe agrikultura).

### Regiona politiko de Eŭropa Unio

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Regiona politiko de Eŭropa Unio.
Celo malaltigi diferencojn en ekonomia nivelo de regionoj kaj membraj ŝatoj estis listigita jam en traktato pri la fondo de la Eŭropa Komunumo, sed tiam la ses fondantaj ŝtatoj havis kompareblan ekonomian nivelon.
Maljam en jaro 1975 estis fondita Eŭropa fonduso de regiona evoluo, do du jaroj post kiam membriĝis Britio, Danio kaj Irlando.

Literaturo
----------

* doc. RNDr. René Wokoun, CSc..  (2008) *Regionální rozvoj - východiska regionálního rozvoje, regionální politika, teorie, strategie a programování*. Linde Praha, a.s.. ISBN 978-80-7201-699-0.
* Jan Stejskal.  (2009) *Regionální politika a její nástroje*. Portál. ISBN 978-80-7367-588-2.
* doc. RNDr. René Wokoun, CSc..  (2001) *Úvod do regionálních věd a veřejné správy*. IFEC s.r.o.. ISBN 80-86412-08-3.

Vidu ankaŭ
----------

* Regiono
Jav-Bali-stila gongo, pendanta el kadro por helpi la sonoradon.
**Gongo** estas muzikinstrumento, konsistanta el vertikale pendanta disko de metalo, kiu forte kaj vibre resonas pro taŭga frapo; ĝi produktas difinitan tonon kaj povas esti agordita.

Gongo (el malaja: *gong*; en ĉina: 鑼;en pinjino: luó; en japana: 鑼, translit. ra; en kmera: គង - Kong; en tajlanda: ฆ้อง Khong; en vjetnama: cồng chiêng; en asama: কাঁহ kãh) estas frapinstrumento de Orienta kaj Sudorienta Azio kiu prezentas formon de plata, cirkla metaldisko kiu estas frapata per marteleto, frapilo aŭ bastoneto. La gongo datas el la Bronzepoko nome el ĉirkaŭ 3500 a.K. La termino 'gong' devenas el Javo kaj scienca kaj arkeologia esplorado establis, ke Birmo, Ĉinio, Javo kaj Anamo estis la kvar ĉefaj gongo-fabrikejaj centroj de la antikva mondo. La gongo poste faris sian vojon al Okcidento en la 18a jarcento kiam ĝi estis uzata ankaŭ en la perkuta sekcio de okcident-stila simfonia orkestro. Ankaŭ formo de bronza kaldrona gongo konata kiel sonbovlo estis amplekse uzata en antikvaj Grekio kaj Romio, por ekzemplo en la fama Oraklo de Dodona, kie estis uzataj ankaŭ diskogongoj.

Notoj
-----

1. ↑  NPIV  Alirita la 25an de Novembro 2018.
2. ↑   Blades, James (1992). Percussion Instruments and Their History. Bold Strummer Ltd. p. 93. ISBN 978-0933224612.
3. ↑  "Gongs Catalog" (PDF). Paiste. Alirita la 25an de Novembro 2018.
4. ↑   Montagu, Jeremy (2007). Origins and Development of Musical Instruments. Scarecrow Press. p. 16–17. ISBN 9780810856578.
5. ↑   Cook, Arthur Bernard (1902). "The Gong at Dodona". The Journal of Hellenic Studies. 22: 5–28.

* Kategorio Gongo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|   | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

**Monumento por la Dia Savinto,** ankaŭ konata kiel **Monumento por Kristo Savinto** aŭ **Preĝejo el Bona Jesuo de Bona Vojaĝo de Paranapiakabo.**

Lokita je Ŝoseo SP-122, proksime de la Trajnstacio Campo Grande (inter Rio Grande da Serra kaj Paranapiacaba), parto de la pasinteca municipo de São Bernardo do Campo, inaŭgurita je la 06-a de majo de 191 kaj enkanonita en 1913, laŭ dokumentoj de la Metropola Kurio de San-Paŭlo.

Temas pri ia "masonita kapelo, kovrita per argilaj tegoloj tipe francaj, sur ties pinto staras statuo de Jesuo Kristo kun malfermitaj brakoj antaŭ la fervojlinio. La konstrŭaĵo havas arkajn lignajn pordojn kaj du malgrandajn flankajn malfermojn. Interne, ekzistas altaro kun alta planko kaj arka kavo. Ekzistas du flankaj preĝlokoj kaj nur du lignaj benkoj, el kiuj unu estas difektita. Nuntempe, ĝi estas fermita". Spite de la difektita farbaĵo, ties stato bonas.

Elpensita de la pastro Luiz Capra, tiutempe paroĥestro de Paranapiakabo, kun celo esti "eksponata al okuloj de alvenantaj imigrantoj, de la pasanta vojaĝanto, transdonante konforton por sekvi ties vojon". Pastro Capra elspezis sian ŝparitan monon por la konstrŭado de tiu monumento.

Tiutempe, la pastro estis serĉata en Ribeirão Pires por celebri mesojn en la kapelo, krom edziĝo kaj baptismo.

Inter la jaroj 1930 kaj 1935, Angelin Arnoni pafis al statuo, forŝirante el ĝi du fingrojn. Laŭ antikvaj loĝantoj, post 25 sinsekvaj pluvemaj tagoj, kiuj malfaciligis la transporto de ligno ĝis la fervoja stacidomo por komerco kun aliaj urboj en la ABC-a regiono, la ĉefurbo kaj Santos-a regiono, per la fervojlinio de la entrepreno São Paulo Railway, la suno finfine brilis matene; dum la ŝoforistoj sinpreparis por eliri, sed rekomencis la pluvo. Konsekvence okazis la pafo de Angelin Arnoni. Koincide, ĵus post tiu okazo la pluvo ĉesis kaj la suno denove brilis...

La historiisto Ademir Medici, en sia kolumno "Memoro", ĉe la ĵurnalo Diário do Grande ABC, skribis pri la monumento kaj pri la ĉirkaŭanta loĝantaro dum eldonoj inter septembro kaj novembro de 1987, janŭaro kaj julio de 1988, 07 kaj 08 de majo 2010, 18 de janŭaro kaj 25 de febrŭaro 2011.

Komence de febrŭaro 2011, la monumento traspasis reformon kiu modifis ĝiajn originalajn kolorojn.

La raporto publikigita en Diário do Grande ABC je la 03-a de majo 2013 denuncis la neglekton kaj nekonservadon de la kapelo, spite de la protektado de Comdephaapasa (Urba Konsiljo de Defendado de la Historia, Arta, Urba-Artektura kaj Pejzaĝa Ĥeredaĵo de Sankto Andreo) komencita je 2011.

Eksteraj ligiloj
----------------

* En la portugala - Capela da Boa Viagem é alvo de vandalismo.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Bassins (stacidomo). |



**Bassins** estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1251 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Bassins situas sur la suda flanko de la Ĵurasa Montaro proksimume 9 kilometrojn norde de la distriktĉefurbo Nyon kaj 25 kilometrojn okcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Bassins kaj la vilaĝetoj Les Platets kaj La Cézille, kaj diversaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 20,79 km², de kiuj 54,8% estas kovritaj de arbaro, 41,7% servas por agrikulturo kaj 3,4% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Bassins limas en nordo al Le Chenit, en nordoriento al Marchissy, en oriento al Le Vaud, en sudoriento al Begnins, en sudo al Vych, kaj en okcidento al Arzier-Le Muids.

Trafiko
-------

La komunumo Bassins situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tute en sude la kantona ĉefvojo n-ro 125 de Gland al Arzier pasas tra la komunuma teritorio. De tie flanka vojo kondukas al la setlejoj de la komunumo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 5 kilometrojn sude de la komunumo apud Gland. Pere de la poŝtaŭtolinio de Nyon al Gimel la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Bassins datiĝas el la jaro 1095 jam per la nuna formo *Bassins*. Apud la preĝejo Notre Dame, kiu estis menciita en la jaro 1148, ekzistis priorejo de la Abatejo de Cluny, kiu fine de la 13-a jarcento estis unuigita kaj Payerne. En la jaro 1508 la civitanoj de Bassins sin devigis servi sub la flago de Payerne. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Bassins apartenis al la Voktejo Nyon kaj ek de la Helveta Revolucio al la samnoma distrikto.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Germain Hausmann*: *Bassins* en *Historia Leksikono de Svislando* (2004-06-10)

Vidu ankaŭ
----------

* Bassins (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bassins en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Bassins

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Bassins** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Nyon |
| --- |
| Arnex-sur-Nyon • Arzier-Le Muids • Bassins • Begnins • Bogis-Bossey • Borex • Bursinel • Bursins • Burtigny • Chavannes-de-Bogis • Chavannes-des-Bois • Chéserex • Coinsins • Commugny • Coppet • Crans-près-Céligny • Crassier • Duillier • Dully • Essertines-sur-Rolle • Eysins • Founex • Genolier • Gilly • Gingins • Givrins • Gland • Grens • La Rippe • Le Vaud • Longirod • Luins • Marchissy • Mies • Mont-sur-Rolle • Nyon • Perroy • Prangins • Rolle • Saint-Cergue • Saint-George • Signy-Avenex • Tannay • Tartegnin • Trélex • Vich • Vinzel |  |

 |
**Manci Herendi,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Herendi Manci** estis hungara subreto, operetkantisto (de:Diseuse), fajfisto. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Hermann Margit*, ŝia prenita familia nomvarianto estis *Herendy*.

Manci Hermann naskiĝis la 23-an de aprilo 1896 en Aszód, ŝi mortis la 25-an de junio 1973 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Manci Herendi devenis el juda familio. Ŝi studis en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi. Ŝi debutis en Népopera en 1916, tamen en 1914 ŝi prezentis sin per sia fajfado en Balatonfüred. Ŝi ricevis la kromnomon "fajfanta primadono", sed ŝi ne apartenis al la teatra vivo, por ŝi restis scenejoj, kabaredoj, amuzejoj. Baldaŭ ŝi eksterlande rolis en Vieno, Berlino, Zuriko kaj Romo. Pro instigo de Franz Schalk li prenis kantlecionojn. En 1931 ŝi hejmenvenis, sed en la jaroj 1933 kaj 1934 ŝi denove turneis eksterlande kune kun propra ĵazorkestro. Hejmenveninta ŝi povis roli nur en juda teatro pro la kontraŭjudaj leĝoj. Ŝi kantis kun sukcesoj ankaŭ operetojn. Post la 2-a mondmilito ŝi ricevis rolojn en malgrandaj scenejoj, lastfoje en 1960. Ŝi edziĝis dufoje, ŝi naskis filon dum la unua geedziĝo.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2022-01-27 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763490
 |



* Portalo pri Biografio