recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Geologia Muzeo de Budapeŝto,** konata ankaŭ **Hungara Geologia kaj Geofizika Instituto** estas la ĉefa muzeo pri geologio en Hungario. Ĝi situas en Budapeŝto, en Zugló.

Aerfoto pri la konstruaĵo
Konstruaĵo de la muzeo-instituto
La konstruaĵo
Sur supro de la konstruaĵo kvar homaj figuroj kliniĝas sub pezo de la terglobo

Historio
--------

La instituto estis fondita en 1869 kiel *Hungara Reĝa Geologia Instituto*. Ĝi funkcias ekde tiam seninterrompe, tial ĝi estas la plej malnova hungara esplorinstituto. En 2007 laboris en la instituto 113 homoj. En 2012 la instituto unuiĝis kun la ĵus fondita geofizika instituto.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo estis konstruita laŭ planoj de Ödön Lechner en 1896. Ĝi estas deklarita historia monumento kaj apartenas al la plej belegaj secesiaj domoj en Hungario. La duetaĝa domego kun keloj formas neperfektan kvadraton, meze interna korto situas. La tegmento estas kovrita per kaheloj produktitaj en uzino de Vilmos Zsolnay.

Muzeo
-----

András Tasnádi Kubacska establis la muzeon en 1969, kiu trovis lokon en la koridoroj, kiuj ofte estas nekutime larĝaj. (En la ĉambroj okazas la geologia laboro). La muzeo prezentas mineralojn, antaŭhistoriajn spurojn, ĝeneralajn informojn pri la hungara geologio kaj ĝia historio, fine estas ekspozicio pri Ödön Lechner.

Elektitaj institutestroj
------------------------

* Miksa Hantken (1869–1882) • János Böckh (1840–1909) • Lajos Lóczy (1891-1980) (1909–1919) • Tamás Szontagh (1919–1923) • Móric Pálfy (1923–1925) • Ferenc Nopcsa (1925–1928) • Imre Timkó (geologo) (1928–1929) • Hugó Böckh (1929–1931) • Kálmán Emszt (1931-1932) • Lajos Lóczy (1932-1946) • Gyula Vigh (1944-1946) • Tibor Szalai (1946–1950) • Sándor Vitális (1950) • László Majzon (1950–1952) • Jenő Noszky (1909) (1952, 1953–1956) • Kálmán Balogh (geologo) (1953) • Miklós Kretzoi (1956–1958) • József Fülöp (1958–1969) • Géza Hámor (1979–1991) • Gábor Gaál (geologo) (1991–1996) • László Kordos (2007–2010)

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* 
* 

* Ĉefa ŝtuparejoĈefa ŝtuparejo
* KoridoroKoridoro
* Interna kortoInterna korto

* Kategorio Geologia Muzeo (Budapeŝto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Dosiero:Stamps of Germany (DDR) 1979, MiNr 2448.jpgOrientgermana poŝtmarko de 1979 montranta historian kornon La **Muzeo pri muzikinstrumentoj** en Lepsiko, Germanio, troviĝas ene de la Muzeoj Grassi estante sub la ŝirmo de la Universitato de Lepsiko.

Priskribo
---------

Ene de la Muzeoj Grassi videblas la pli granda kaj pli riĉa kolekto de muzikinstrumentoj de tuta Germanio. La kronologie farita ekspozicio permesas enrigardojn interesajn en la mondon de muzikinstrumentoj kaj ludadmanieroj. La plej gravaj muzikhistoriaj kaj instrumentokonstruaj epokoj skizatas en 12 ampleksaj ĉapitroj:

* Renaskiĝo: Fremdaj kantoj kaj bonaj germanaj kantoj
* Heinrich Schütz: La deziro je harmonia ordo
* Bartolomeo Cristofori: Instrumentofaristoj ĉe la kortego de la Medici-klano
* Johann Sebastian Bach: Director chori musici
* Altvaloraj manuskriptoj (germane: *Zimelien*)
* Muziko ĉ. la jaro 1800: Profesiaĵoj kaj amatoraĵoj
* Stein kaj Streicher: Kvar generacioj da peno kaj diligenteco
* Romantiko: Sentoj disfluintoj je amo
* Saksio: La muzika grandliveranto
* Mekanikaj instrumentoj: Pasas kio ĉiam laŭte sonegas
* Modernismo: Tempoj ekscitaj - tempo de moviĝoj
* Nova renesanco: Rememoro de malnova muziko

Danke al la moderna tekniko oni mem povas revivigi la muzikon de pasintaj jarcentoj krome. Homoj kiuj preferas ĝui muzikon rektan havas je dispono riĉajn ofertojn de rondgvidadoj, koncertoj, filmprojekcioj kun akompananta kineja orgeno ktp. En la sona laboratorio alloge pretas multaj instrumentoj el la tuta mondo esti tuŝitaj kaj luditaj. Specialaj ofertoj por infanoj, sed ankaŭ por (duon)fakuloj - fakbiblioteko, seminarioj, prelegoj - kompletigas la programaron dum la tuta jaro.

Historio
--------

Komenciĝas la historio de la muzeo en 1886, kiam la nederlanda muzikeldonisto kaj instrumentokolektisto fanatika Paul de Wit (1852-1925) malfermis sian muzikhistorian muzeon en la Bose-domo apud la Kirko Sankta Tomaso. Estis lia revo krei lokon por prezenti, kaj per elmontrita instrumentoj kaj per muzikfarado regula, la historion de muziko. Komercaj kialoj kaj eble ankaŭ spacomanko igis tamen, ke li vendis la kolektojn al la kolonja paperfabrikanto Wilhelm Heyer. Nur en 1926 la Universitato de Lepsiko povis akiri - ne sen grandanima mondonaco de Henri Hinrichsen - tiun ĉi kolekton, kiu intertempe ankoraŭ pligrandiĝis. En la 30.5.1929 nova muzeo inaŭguritis, jam ene de la tiam nove konstruitaj Muzeoj Grassi. Estante parto de la universitato ĝi ekde tiam servis ankaŭ al la scienca esplorado kaj reserĉado.

Fonto
-----

*Die Suche nach dem vollkommenen Klang*, faldfolio de la muzeo

Literaturo
----------

* Eszter Fontana, Birgit Heise: *Für Aug’ und Ohren gleich erfreulich. Musikinstrumente aus fünf Jahrhunderten.* Hrsg. vom Musikinstrumenten-Museum der Universität Leipzig, Fotografien von Janos Stekovics, Halle/Saale 1998
* Helmut Zeraschi: *Geschichte des Museums.* (Schriftenreihe des Musikinstrumenten-Museums der Karl-Marx-Universität, Heft 2), Leipzig 1977

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo pri muzikinstrumentoj (Lepsiko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie sur la retpaĝoj de la Muzeoj Grassi angle
Salato maroka.
La **maroka kuirarto** estas la pladoj kaj ingrediencoj kiuj estas preparataj kaj manĝataj en la lando Maroko. Maroka kuirarto povas esti konsiderata kiel riĉa kaj diversa, tio eble estas pro la interagado de la marokanoj kun aliaj eksteraj kulturoj. Maroka kuirarto, escepte de la unikaj pladoj, nuntempe estas konsiderita kiel miksaĵo de kuirartoj de berberoj, moriskoj, Mezoriento, Mediteraneo kaj afrika Oriento. La kuirarto de de Maroko kovras ne nur nutraĵojn sed ankaŭ la la bankedojn kun tipaj marokaj manĝaĵoj.

Maroka kuirarto estas tre simpla kaj similas al la aliaj kuirartoi apartenantaj al la magreba kuirarto sed havas propran karakteron ĉar ili tiuj lokaj kuirartoj, estas la ununura kiu ne estis influita de la otomana kuirarto (ĉar Otomana Imperio ne regis ĝin). Maroko produktas grandan gamon de mediteraneaj fruktoj, legomoj kaj eĉ kelkaj tropikaj. Oftaj viandoj inkludas bovaĵon, kapron, ŝafidaĵon kaj kokidaĵon kaj marfruktojn, kiuj servas kiel bazo por la kuirarto. Karakterizaj aromoj inkluzivas konservitan citronaĵon, argan-oleon kaj sekigitajn fruktojn. Kiel en mediteranea kuirarto ĝenerale, la bazaj ingrediencoj inkluzivas tritikon, uzita por pano kaj kuskuso kaj olivoleo; la tria mediteranea bazo, la vinberoj, estas manĝitaj kiel deserto, kvankam certa kvanto da vino estas farita en la lando.

Vidu ankaŭ
----------

* Alĝeria kuirarto
* Magreba kuirarto

* Kategorio Maroka kuirarto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
germana mura kesta telefono (Teirich - Leopolder). Estas supre la tintilo, pli malsupre la funela mikrofono. Poste sekvas la malfermebla skribotabulo, ene la trimagneta krankoinduktilo kaj la aŭdiloj. Flankas du funeloj kun gumotuboj. Sube estas kesto por baterio.
**Telekomunikada Spektaklejo** estas kvazaŭmuzeo en hungara urbo Miskolc. Tio troviĝas en urbocentro Avas (avaŝ) en la poŝta domo, en la iama ĉambrego de telefoncentralo.

Spektaklejo kaj kvazaŭmuzeo signifas tion, ke la objektoj estas videblaj, kelkaj eĉ proveblaj, sed informiloj estas maldetalaj, la kutimaj muzeaj kulisoj mankas, kelkaj objektoj estas videblaj plurfoje.

La unua parto dediĉas sin al telegrafoj, poste telefonoj viciĝas.
Sekvas instrumentoj kaj ceteraj konsistaĵoj, kiujn nur fakuloj rekonas.

Pli interne oni vidas tutan vicon da manaj telefoncentraloj, kiujn grandan aron da aŭtomataj centraloj (telefonaj kaj telegrafaj) sekvas.

Fine oni povas admiri ĉiujn aĵojn, kiuj iam servis la telekomunikadon.

Mura lignokesta telefono.

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Domo de kulturo de urbo Ostrava
Statuoj apud la Domo
**Domo de kulturo de urbo Ostrava** (ĉeĥe *Dům kultury města Ostravy*) apartenas al la plej grandaj kulturaj ekipaĵoj en Ostrava, en kiu krom aliaj trovis sian daŭran sidejon Filharmonio de Janáček Ostrava, havas ĉi tie sidejon kinejo *Art*, en teatra ĉambrego regule gastumas antaŭaj teatraj ensembloj el la tuta Ĉeĥio. Troviĝas ĉi tie ankaŭ la plej granda koncerta ĉambrego en Ostrava, tial en Domo de kulturo de urbo Ostrava jam kelke da dekoj da jaroj okazas ĉefa parto de programo Internacia muzika festivalo Majo de Janáček kaj Internacia konkurso de grandaj blovinstrumentaj orkestroj. Oni ĉi tie prezentigas abonendajn koncertojn de Filharmonio de Janáček, sed ankaŭ prezentiĝojn de multaj gastigantaj muzikaj interpretoj, koncertojn de popularaj muzikaj grupoj, programojn por infanoj. Oni aranĝas ĉi tie komunajn agadojn, balojn kaj amuzagadojn, fakajn sciencistajn konferencojn kaj renkontiĝojn, klerigajn kursojn kaj ekspoziciojn.

La konstruaĵo estas konstruita en novklasikisma stilo sen ornamaj dekoraĵoj de fasado, kiu estis konstruita inter la jaroj 1956-1961. La frunton kun ŝtuparejo kaj altaj pilastroj ornamas ses alegoriaj statuoj - *Muziko*, *Skulptarto*, *Sporto*, *Laboro kun infanoj*, *Plibonigemo* kaj *Kemio*. En la Domo troviĝas komuna ĉambrego por 1200 personoj. Konsisto estas teatra ĉambrego por 600 personoj kaj kino por 400 personoj. En la tempo de sia estiĝo tio estis la plej granda kulturdomo en Ĉeĥoslovakio. Proksime de la konstruaĵo troviĝas bronza statuaro "Juneco" kaj "Knabina sekreto".

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Domo de kulturo de urbo Ostrava en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficialaj ttt-paĝoj
* Virtualaj ekskursoj tra la Domo Arkivigite je 2016-03-08 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ostrava |
Palaco de Artoj el la Danubo

**Palaco de Artoj** (hungare *Művészetek Palotája*) estas kultura centro en Budapeŝto laŭ Danubo apud Nacia Teatro (Budapeŝto). Tie estas teatro, koncertejo kaj muzeo pretiĝinta en 2005. Post unu jaro la konstruaĵo ricevis internacian premion. Sur la premio videbla ĉe la enirejo estas surskribo: "La Palaco de Artoj estas la plej bona kultura instalaĵo de la mondo". La arkitekto estis Gábor Zoboki.

Palaco de Artoj kaj Nacia Teatro
Ekstere la konstruaĵo estas simpla (la Nacia Teatro estas ornamriĉa), tamen impona, la internaĵo estas majesta.

En la centro estas muzika ĉambrego "Nacia Koncertejo Béla Bartók". Flanke estas Teatro Festivalo, ĉe la Danuba flanko Muzeo Ludwig. En la palaco hejmas Nacia Filharmonia Orkestro, Koruso, Muziknotaro kaj Nacia Dancoteatro.

Koncertejo de la palaco
La koncertejo havas 1563 sidlokojn kaj 136 starlokojn. La aŭdebleco estas mondfama.

La teatro havas 452 sidlokojn. La muzeo prezentiĝas sur 12 700 m².

La palaco troviĝas ne en la urbocentro, tial la parkumado estas elstara. Ankaŭ tramoj, aŭtobusoj, interurba tramo helpas la trafikon.

* Kategorio Palaco de Artoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La Bruĝa Biermuzeo troviĝas en la supra etaĝoj de la poŝtoficejo, je la angulo de *Markt* kaj *Breidelstraat*.
La **Bruĝa Biermuzeo** estas turisma allogaĵo, lokigita en la supraj etaĝoj de la poŝtoficejo en la centro de Bruĝo, je la angulo Markt-Breidelstraat. Ĝi kadras en la granda intereso en- kaj eksterlanda por la belga biero. Ne konfuzu ĝin kun la Brouwerijmuseum Brugge (bierfareja muzeo) je Walplein.

Jure
----

La senprofitdonan asocion *Biermuseum Brugge* fondis je la 22-a de majo 2013 la sinjoroj Emmanuel Maertens, Thibault Bekaert kaj Dominique Laloo. Ĝia celo estas la ekspluatado de "biermuzeo kun gustumejo". Je la 25-a de aŭgusto 2014 la sidejo de la asocio ŝanĝiĝis al Breidelstraat 3, 8000 Brugge, la adreso de la muzeo.

Loko
----

La poŝtoficejo je la angulo de Markt kaj Breidelstraat konstruiĝis, kune kun la Provinca Palaco maldekstre de ĝi, laŭ planoj de la arĥitekto Louis Delacenserie. Ĝi ekuziĝis en 1891, multe pli frue al la Provinca Palaco, kiun oni nur finpretigis post la Unua Mondmilito.

La supraj etaĝoj estis uzataj de la urba arĥivo kaj poste de ŝtata administrado. Post la grupigo de la administradaj oficejoj en nova konstruaĵo (*Kamgebouw*) malantaŭ la stacidomo, tiuj etaĝoj liberiĝis kaj estis venditaj al privatulo. Tiu forluas ilin al la iniciatintoj de la muzeo. La Biermuzeo malfermiĝis por la publiko je la 19-a de julio 2014.

Muzeo
-----

Per tabulkomputilo la vizitantoj povas sekvi (en dek lingvoj) la historion de bierfarado ekde la mezopotamanoj, kun speciala atento por la bruĝaj bierfarejoj. Estas allogaĵoj adaptitaj al infanoj. Post la vizito eblas gustumi bierojn. Estas planata biblioteko kun libroj pri biero.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bruĝa Biermuzeo Arkivigite je 2014-11-29 per la retarkivo Wayback Machine

Referenco
---------

1. ↑  Belga Ŝtatgazeto, entreprena numero 0534.748.726
Gera - Otto Dix Haus La **Otto-Dix-domo** (germane: *Otto-Dix-Haus*) troviĝas en Gera (Germanujo), Mohrenplatz nr 4. Ĝi apartenas, kiel la Oranĝerio al la muzearo *Kunstsammlung Gera*.

Priskribo
---------

La muzeo estante nur je 5 minutoj piedmarŝe proksime de la Oranĝerio limas tre belan placon de Gera, la *Untermhäuser Mohrenplatz*. La domo troviĝas apud la Mario-kirko. Tie ĉi naskiĝis Otto Dix, unu el la plej gravaj germanaj pentristoj de la unua duono de la 20-a jarcento kaj plej fama artisto de la urbo. En 1991, okaze de 100-a datreveno naskiĝtaga la rekonstruita konstruaĵo el la 18-a jarcento inaŭguritis kiel loko de la urbaj Otto-Dix-kolektoj.

Kolektoj
--------

La muzea parto elvokas la atmosferon de simpla laborista domo de ĉ. la komenciĝo de la 20-a jarcento kaj prezentas materialojn pri la vivo kaj la verkado de la artisto.
Gravaj verkoj el la frua kaj malfrua pentrista periodo prezentatas krom la ĉefaj bildoj kiel: *Selbstbildnis als Raucher* (1913), *Meine Freundin Elis* (1919), *Doppelbildnis Otto Dix / Kurt Günther* (1920), *Der Heilige Christophorus IV* (1939), *Bildnis des Malers Hans Theo Richter mit Frau Gisela* (1933).
Daŭraj ludonitaĵoj el la Otto-Dix-fondaĵo de Vaduzo kompletigas la daŭran ekspozicion. La ampleksa endeponeja stoko de verkoj sur papero montratas de tempo al tempo en alterniĝantaj specialaj elmontradoj.
Post antaŭa sinanonco eblas ankaŭ uzi la studadĉambron kaj la kolekton pri grafikaĵoj de la domo.

Fonto
-----

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 72

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Otto-Dix-domo (Gera) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Hejmpaĝo de la muzeo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 493465
* GND: 2132388-4
* LCCN: nr00027794
* VIAF: 149613895
 |
Enirejo.
**Kapelo Sankta Mario Magdala** (germane: *Magdalenenkapelle*) estas eta preĝejo romkatolika en la urbocentro de Erfurto, Germanujo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio estis en 1277. La nuna konstruaĵo estis farita en 1341 kaj servis kiel kapelo por apuda tombejo. Surloke oni entombigis kadavrojn ekster la urbomuroj trovitajn. En 1300 ĝi venis sub la administradon de la Mario-katedralo. 

Post enkonduko de la Reformacio en 1525 la ejo jam ne funkciis. En 1546 estis fermita ankaŭ la tombejo kaj samjare la tuton akiris privatulo. Remeto al romkatolika liturgia uzo fariĝis nur en 1622. Inter 1622 kaj 1803 ĝi estis kromkapelo de la katedralo, poste ĝin ekposedis la komunumo de la Preĝejo Ĉiuj Sanktuloj. Fine de la 19-a jarcento iĝis nova profanigo kaj alikonstruo. Inter 1884 kaj 1886 ĝi ricevis novan fasadon, en 1992 oni restaŭris la internon.

Teatra uzo kaj reveno al originoj
---------------------------------

La ejo estis ĝis 2007 scenejo por la alternativa *Gallitheater* (Theater in der Kapelle/Teatro kapele). De 2014 ĝia funkcio estas kolumbaria por 240 urnoj. Dum restaŭradoj oni malkovris restaĵojn de la antaŭa romanikstila konstruaĵo. Aranĝis la necesajn adaptojn la erfurta artistino Evelyn Körber.

Literaturo
----------

* Gerd Schöneburg: *Kirchen im Erfurter Gebiet*, Erfurt 2007
* informoj sur la oficialaj urbaj paĝoj (kun nekorekta foto)

* Kategorio Kapelo de Sankta Magdaleno (Erfurto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

1. ↑  "Erfurter Magdalenenkapelle soll Kolumbarium werden.[*rompita ligilo*]" - TLZ, 14.12.2011
2. ↑  "Vorgängerbau der Erfurter Magdalenenkapelle entdeckt.[*rompita ligilo*]" - TA, 29.1.2013]
3. ↑  Ellen Buchberger: *Letzte Ruhestätte in der Stadt*, ĉe: "Die Tagespost", 27.2.2014, p. 6.
La **Kantcentrum** (Punto-Centro) en Bruĝo, Belgio estas neprofitcela organizaĵo fondita en 1970. Ĝia ĉefa celo estas la daŭrigo de la puntfara instruado komencita en 1717 de la kongregacio de la Fratinoj *Apostolinoj* (oficiale: Fratinoj de la Senmakula koncipiĝo). Dum la jaroj ĝi akiris sperton kaj tutmondan famon kiel referencejon pri diversstila manfarita punto.

Historio
--------

Komence de la 18-a jarcento bruĝaj laboristoj estis ege malriĉaj kaj ekestis pluraj inicitatoj por pligrandigi iliajn enspezojn. Unu el ili estis la kreo de puntfara lernejo en 1717. La tiama episkopo Hendrik Jozef van Susteren konfidis la taskon al la Apostolinoj. Por atingi laŭeble multe da virinoj, lecionoj estis donitaj dumtage kaj vespere.

La lernejo prosperis kaj transvivis la abolon de la monaĥejoj far imperiestro Jozefo la 2-a, ĉar ĝi havis socian celon. En 1860 estis 400 lernantinoj kiuj lernis la faradon de pluraj specoj de punto.

Tradicia puntfarado en Bruĝo
Dum la Unua Mondmilito la lernejo estis fermita; ĝi remalfermiĝis nur en 1922. Estis tuja sukceso kaj estis konstruita nova lernejo. Ekde 1930 estis malprogreso pro la apero de maŝinfarita punto. La dumtaga instruado reduktiĝis al unu tago semajne kaj en 1961 eĉ tute ĉesis. La vesperaj kursoj restis. La *Kantcentrum* fondiĝis en 1970 por transpreni la taskojn de la Apostolinoj.

Origine ĝi troviĝis apud la Jerusalempreĝejo en dometoj en kiuj antaŭ duona jarcento ankoraŭ loĝis puntofaristinoj. Je la 19-a de septembro 2014 nova punto-centro malfermiĝis je Balstraat 16, en la renovigita kantlernejo de la Apostolinoj. Dum la tuta jaro okazas kursoj kaj estas daŭra ekspozicio. Aldone estas dumtempaj ekspozicioj kun punto el en- kaj eksterlandaj kolektoj.

La originan sidejon transprenis la Adornes-bieno.

Internacia kongreso en 2018
---------------------------

La Kantcentrum gastigos la dujaran punto-kongreson de OIDFA en aŭgusto 2018.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kantcentrum en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retpaĝo
* OIDFA
***Thin Lizzy*** estas irlanda ŝtonroka bando formita en Dublino en 1969. Ilia muziko montras ampleksan gamon de influoj, kiel bluso, soulo, psikedela roko kaj tradicia irlanda popolmuziko, sed ĝi estas ĝenerale klasita kiel *hard rock* (ŝtonroko) aŭ foje metalroka.

*Thin Lizzy* en 1983.
Du el la fondomembroj, drumisto Brian Downey kaj basgitaristo, ĉefkantisto kaj ĉefa kantoverkisto Phil Lynott, renkontiĝis ankoraŭ en lernejo. Lynott estris la grupo laŭlonge de diskokariero de dek du studialbumoj, verkante plej grandan parton de la materialo. La unuopaĵoj "Whiskey in the Jar" (tradicia irlanda balado), "The Boys Are Back in Town" kaj "Waiting for an Alibi" estis internaciaj sukcesoj. Post la morto de Lynott en 1986, variaj anaroj de la bando aperis laŭlonge de la jaroj bazitaj dekomence ĉirkaŭ gitaristoj Scott Gorham kaj John Sykes, kvankam Sykes lasis la bandon en 2009. Gorham poste pluis per nova anaro inkludante Downey. En 2012, Gorham kaj Downey decidis kontraŭ registrado de nova materialo kiel *Thin Lizzy* kaj tiukadre oni formis novan bandon, *Black Star Riders*, por turnei kaj produkti novajn publikigojn, kiel la debutalbumo *All Hell Breaks Loose*. Thin Lizzy ekde tiam reunuiĝis por porokazaj koncertoj.

Lynott, *de facto* estro de *Thin Lizzy*, estis komponisto aŭ kunkomponisto de preskaŭ ĉiuj el la kantoj de la bando, kaj la unua irlanda nigrulo kiu atingis komercan sukceson en la kampo de la rok-muziko. *Thin Lizzy* aligis kelkajn gitaristojn laŭlonge de sia historio, kaj havis Downey kaj Lynott kiel ritmosekcio, por drumoj kaj basgitaro. Krom esti plurrasa (malofte en tiama Irlando), la bando aligis siajn fruajn membrojn ne nur el ambaŭ flankoj de la konflikta Irlanda limo sed ankaŭ el kaj katolika kaj protestanta komunumoj dum la pli konfliktaj jaroj nomitaj *The Troubles*.

Nunaj membroj
-------------

* Scott Gorham – gitaroj, apoga voĉo (1974–1983, 1996–)
* Darren Wharton – klavaroj, kunĉefa kaj apoga voĉo (1981–1983, 1996–2000, 2010–)
* Ricky Warwick – ĉefa voĉo, fojaj gitaroj (2010–)
* Damon Johnson – gitaroj, apoga voĉo (2011–)
* Scott Travis – drumoj, perkutado (2016–)
* Troy Sanders – basgitaro (2019–)

Diskaro
-------

* Thin Lizzy (1971)
* Shades of a Blue Orphanage (1972)
* Vagabonds of the Western World (1973)
* Nightlife (1974)
* Fighting (1975)
* Jailbreak (1976)
* Johnny the Fox (1976)
* Bad Reputation (1977)
* Black Rose: A Rock Legend (1979)
* Chinatown (1980)
* Renegade (1981)
* Thunder and Lightning (1983)

Referencoj
----------

1. ↑   Thin Lizzy to End, Black Star Riders to Begin. noise11.com (20a de Decembro 2012).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Thin Lizzy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo rpi turneoj
* Oficiala retejo de Thin Lizzy

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Thin Lizzy en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822386
* GND: 10276746-4
* LCCN: n92011740
* VIAF: 127999231
* ISNI: 0000 0001 2253 9451
* SUDOC: 158361180
* BNF: 13907008k
* MBA: 6a726ac6-019e-455c-8bbb-571a77bed52e
* BIBSYS: 10004579
* NKC: kv2007363883
 |
Fasado de konstruaĵo de teatro (aprilo de 2008)
**Kamera scenejo Areno** estiĝis en la jaro 1994 kiel postsekva organizo de Teatro de muziko, kiu agadis en Ostrava jam ekde la jaro 1951. Krom teatraj prezentoj ĝi dediĉas sin ankaŭ al aliaj ĝenroj, ekz. projekciado de filmoj, recitadoj de poemoj aŭ komponitaj vesperoj.

Ĝis la jaro 2005 la teatro havis sian sidejon en kelke da etaĝoj de domo sur Placo de Masaryk en urbocentro de Ostrava. Nekutima estis dispozicio de la teatro. El vestejo kunigita kun bufedejo oni trairis tra mallarĝa koridoro tra postkulisejo de la teatro trans scenejo ĝis malgranda gradforma spektaklejo kun lignaj benkoj. Ekde la jaro 2005 ĝi havas sidejon en novaj spacoj sur kajo de rivero Ostravice.

La teatro aranĝas tutŝtatan resumon de infana teatra kreado Arénka (Areneto), kiu estas destinita por lernejaj amatoraj ensembloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kamera scenejo Areno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ostrava |

* Oficialaj paĝaroj
* Kamera scenejo Areno – artikolo pri arkitektura solvo
**Joanna Rawik**, de domo *Szamota*, primo voto *Gronkowska*, secundo voto *Petrusewicz* (naskiĝis la 31-an de januaro 1934 en Czerniowce) – pola kantistino, aktorino, ĵurnalistino.

Vivo
----

Kiel sepjara infano lernis ludi violonon. Eklaboris kiel tajpistino en Ossolineum en Vroclavo. Revis pri ĵurnalismo.

Kiel kantistino debutis en la 50-aj jaroj de la 20-a jarcento en kabaredo de ĵurnalistoj. Studis en la jaroj 1955–1956 en Teatra Studumo en Kielce, kaj poste prezentis sin en Lodzo, Lublin kaj Krakovo. 

Popularecon gajnis en la 60-aj jaroj. Koncertis enlande kaj eksterlande, i.a. en Ĉeĥoslovakio, Finnlando, Francio, Hungario, Jugoslavio, Aŭstralio, Usono. Surbendis gramofondiskojn, radiajn disaŭdigaĵojn kaj televidajn programojn. Reprezentis Pollandon en Interncia Festivalo de Kanto en Sopot kun la kantoj *Nie chodź tą ulicą* (Ne iru ĉi-strate) kaj *Po co nam to było*.

En la 70-aj jaroj kunlaboris kun Pola Radio. 

Lekciistino de la histoio de franca kanzono en Supera Lernejo en Płock.

En la 90-aj jaroj estis membrino de redakcioj de monatrevuoj kaj felietonisto.

De 2020 havas aŭtoran programon *Arto estas magio* en Radio Wnet.
La **Tuĉonoj** aŭ **Tuĉonekuĉinoj** (angle: ***Tutchone*** aŭ ***Tutchonekutchin***) estas lingva grupo de la kanadaj unuaj nacioj en Jukonio. Ilia tradicia teritorio estas la ebenaĵo de la riveroj Alsek kaj Jukono. Tiu regiono estas enkadrita sudokcidente de la marborda montaro kaj de la montaro Saint-Elias, nordoriente de la Selwyn-ĉeno.

La tuĉonoj apartenas al la lingvofamilio de la atabaskaj lingvoj kaj rekoneblas norda kaj suda grupo. Helpe de la *Yukon Native Language Centre (Jukona indiĝena lingvocentro)* ili evoluigis propran skribon kaj publikigis parton de siaj rakontoj.

Al la lingva grupo de la nordaj tuĉonoj apartenas la Selkirkoj kaj la *unua nacio de Nacho Nyak Dun* en Mayo kaj la Little Salmon Carmacks en Carmacks. Ili unuiĝis al la *Northern Tutchone Tribal Council (norda tuĉona tribokonsilio)*.

Al la *suda tuĉona tribokonsilio* apartenas la unuaj nacioj de la Champagne kaj Aishihik, de la *Kluane* kaj de la *Ta'an Kwach'an*.

Landpostuloj
------------

Kiel multaj indianaj triboj, ankaŭ la tuĉonoj subskribis kontrakton. Ĉefoj kiel Elijah Smith (mortis en 1991), Paul Birckel kaj Harry Allen tial kunfondis la *Council of Yukon First Nations (konsilion de la unuaj jukonaj nacioj*. En 1980 ĝi unuiĝis kun la *Yukon Native Brotherhood* kaj la *Yukon Association of Non-Status Indians* al *Council for Yukon Indians*. Tiu postulas memregadon (angle: *self government*).

Post akcepto de nova konstitucio ĝi ŝanĝis sian nomon al *Council of Yukon First Nations* (CYFN). Apartenas al ĝi 11 unuaj nacioj el Jukonio. Naŭ membroj-triboj intertempe finis kontraktojn pri landpostuloj kaj memregado.

En 1995 la tuĉonino Judy Gingell iĝis *Commissioner of Yukon*.

Bibliografio
------------

* Catharine McClellan, "Tutchone", in: Handbook of North American Indians, Bd. 6, Subarctic, Hg. June Helm, Washington, D.C.: Smithsonian Institution 1981, 493-505
* Dominique Legros (Hg.), Tommy McGinty's Northern Tutchone Story of Crow: A First Nation Elder Recounts the Creation of the World (Mercury Series), Canadian Museum of Civilization/Musee Canadie 1999, ISBN 978-0660175065
* Rachel Tom Tom: *Northern Tutchone Language Lessons. Pelly Crossing Dialect*, Yukon Native Language Center 1995

Vidu ankaŭ
----------

* Unuaj nacioj
* Listo de nordamerikaj indianaj triboj
* Alaska orimpetego

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tuĉonoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* TTT-ejo de la Selkirk unua nacio ĉe la konsilio de la Jukonaj unuaj nacioj Arkivigite je 2008-04-20 per la retarkivo Wayback Machine
* TTT-ejo de la Little Salmon/Carmacks unua nacio
* TTT-ejo de la Na-Cho Nyak Dun
* TTT-ejo dela Champagne kaj Aishihik unuaj nacioj
* TTT-ejo de la Kluane unua nacio
* TTT-ejo de la Ta'an Kwach'an

Referencoj
----------
La granda domo de la **Teatro de Gera** (germane *Großes Haus Theater Gera*) troviĝas proksime de la ĉefa stacidomo de Gera, Germanio, Küchengartenallee nr 2.

Priskribo
---------

La teatrejo konstruitis inter 1900-02 laŭ la planoj de la arkitekto berlina Heinrich Seeling. La gigantaĵo, financite precipe de privatuloj, nombriĝas inter la plej gravaj novaj teatrejoj de la 20-a jarcento en Germanlando. Malgraŭ multaj historiaj formaj citaĵoj estiĝis klare strukturita ejo kun etaj aludoj al la antikveco. Super kolona balkono, kiu antaŭ la ĉefa enirejo metitis, estas en granda rondarka niĉo bustegoj de Friedrich Schiller kaj Johann Wolfgang von Goethe. Ĉe la pli supra gablo de la mezo estas genio el oro kun flugiloj.

Ankaŭ la interno kaj la meblaro igas la teatrejon de Gera gravega tiutempa artaĵo. La teatra spektantarejo invitas hodiaŭ 670 homojn, la koncerta halo kun Sauer-orgeno (1977) eĉ 960 kulturemulojn spekti kaj aŭskulti. La lastajn jarojn oni refaris la eksterajn kolorojn laŭ la historia stato.

Historio
--------

En la 1920-aj jaroj estis ĉefe princo Henriko la 27-a (Reuß) kaj teis adoptita filo Henriko la 45-a (Reuß pli junla linio) respektive kelkaj reformemaj intendantoj kiuj famigis la scenejojn de Gera ankaŭ trans ekster la urbo. Itner la plej gravaj verkistoj kaj komponistoj, kies verkoj havis la premieron en Gera, estis: Barlach, Bartók, Boetticher, Brecht, Bronnen, Brust, Gide, Hindemith, Janácek, Laskser-Schüler, Rilke, Strindberg, Wagner-Régeny, Weill, Welesz, Zuckmayer.

Post gravaj financaj problemoj je la fino de la 1920-aj jaroj kaj la sekvaj politikaj ŝanĝoj la kulmino de la teatra historio de Gera estis jam finita.

Hodiaŭ la impona granda teatrejo estas unu el du ĉefaj scenejoj de la en 1995 unuigitaj teatroj de Gera kaj Altenburg (Landestheater Altenburg). La tuto nomiĝas nun "Theater und Philharmonie Thüringen". Ĝi nombriĝas inter la plej frekventataj scenejoj de la Liberŝtato Turingio.

Vidu ankaŭ
----------

* Emil Wittig, aktoro restinta je Gera ĝis 1914

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Teatro de Gera en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie sur la oficialaj urbaj paĝoj Arkivigite je 2016-02-03 per la retarkivo Wayback Machine
**Bijska distrikto** (ruse Бийский район) estas administracia distrikto en Altaja regiono en Rusio. La administracia centro estas urbo Bijsk, kiu ne estas inkluzivita parto de la distrikto, situanta 163 km for de Barnaul. La areo de la distrikto estas 2173 kvadrataj kilometroj.

* Bijska distrikto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bijska distrikto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 739448
 |

Flago de Altaja Regiono
Administra divido de Altaja regiono

**Ĉefurbo**: Barnaul

**Urbaj distriktoj**:
Alejsk |
Barnaul |
Belokuriĥa |
Bijsk |
Jarovoje |
Kamenj-na-Obi |
Novoaltajsk |
Rubcovsk |
Slavgorod |
Sibirskij |
Zarinsk 

**Municipaj distriktoj**:
Alejska |
Altajska |
Bajeva |
Bijska |
Blagoveŝĉenka |
Burla |
Bistroistoka |
Celina |
Ĉariŝska |
Germana nacia |
Ĥabara |
Jegorjevska |
Jelcovka |
Kalmanka 
Kamena |
Kluĉa |
Kosiĥa |
Krasnogorska |
Krasnoŝĉjokova |
Krutiĥa |
Kulunda |
Kurja |
Kitmanova |
Lokteva |
Mamontova |
Miĥajlovska |
Novoĉiĥa |
Pavlovska |
Pankruŝiĥa |
Pervomajska 
Petropavlovska |
Pospeliĥa |
Rebriĥa |
Rodina |
Romanova |
Rubcovska |
Slavgoroda |
Smolenska |
Sovetska  |
Soloneŝna |
Soltona |
Suetka |
Ŝelaboliĥa |
Ŝipunova |
Tabuna |
Talmenka |
Togula 
Topĉiĥa |
Tretjakova |
Troicka |
Tjumenceva |
Uglovska |
Ustj-Kalmanka |
Ustj-Pristanja |
Volĉiĥa |
Zavjalova |
Zalesova |
Zarinska |
Zmeinogorska |
Zonalna
**Smolenska distrikto** (ruse *Смоленский район*) estas administracia distrikto en Altaja regiono en Rusio.

La administracia centro estas vilaĝo Smolenskoje, situanta 210 km for de Barnaul.

* Smolenska distrikto (Altaja regiono) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Smolenska distrikto (Altaja regiono) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 700206
 |

Flago de Altaja Regiono
Administra divido de Altaja regiono

**Ĉefurbo**: Barnaul

**Urbaj distriktoj**:
Alejsk |
Barnaul |
Belokuriĥa |
Bijsk |
Jarovoje |
Kamenj-na-Obi |
Novoaltajsk |
Rubcovsk |
Slavgorod |
Sibirskij |
Zarinsk 

**Municipaj distriktoj**:
Alejska |
Altajska |
Bajeva |
Bijska |
Blagoveŝĉenka |
Burla |
Bistroistoka |
Celina |
Ĉariŝska |
Germana nacia |
Ĥabara |
Jegorjevska |
Jelcovka |
Kalmanka 
Kamena |
Kluĉa |
Kosiĥa |
Krasnogorska |
Krasnoŝĉjokova |
Krutiĥa |
Kulunda |
Kurja |
Kitmanova |
Lokteva |
Mamontova |
Miĥajlovska |
Novoĉiĥa |
Pavlovska |
Pankruŝiĥa |
Pervomajska 
Petropavlovska |
Pospeliĥa |
Rebriĥa |
Rodina |
Romanova |
Rubcovska |
Slavgoroda |
Smolenska |
Sovetska  |
Soloneŝna |
Soltona |
Suetka |
Ŝelaboliĥa |
Ŝipunova |
Tabuna |
Talmenka |
Togula 
Topĉiĥa |
Tretjakova |
Troicka |
Tjumenceva |
Uglovska |
Ustj-Kalmanka |
Ustj-Pristanja |
Volĉiĥa |
Zavjalova |
Zalesova |
Zarinska |
Zmeinogorska |
Zonalna
Harald Helfgott
**Harald Andrés HELFGOTT** (naskiĝis la 25-an de novembro 1977 en Limo, Peruo) estas germana matematikisto konata pro siaj esploroj pri Nombroteorio.

Li famiĝis en 2013 pro solvo de problemo pri primaj nombroj, kiu restis sensolva dum 271 jaroj. Li prilumis la t.n. "malfortan konjekton de Goldbach" - proponitan de Christian Goldbach en 1794 - laŭ kiu ĉiu nepara nombro pli granda ol 5 povas esti la sumo de ĝis tri primaj nombroj.

Premioj
-------

2008 - Premio Philip Leverhulme - pro lia esplorado pri la teorio de nombroj, la diofanta geometrio kaj la teorio de grupoj.

2010 - Premio Whitehead - pro kontribuo al la teorio de nombroj.

2011 - Premio Adams (kun Tom Sanders).

Helfgott kaj Esperanto
----------------------

En 1997 Helfgott eklernis Esperanton pro scienca scivolo. La 20-an de aprilo 1998 Harald Helfgott aliĝis al Internacia Perfektiga Koresponda Kurso (IPKK) kaj sukcese trastudis sub gvido de Boris Kolker la libron "Vojaĝo en Esperanto-lando. Perfektiga kurso de Esperanto kaj gvidlibro pri la Esperanta kulturo". Li finis la kurson la 25-an de oktobro 1999 kaj ricevis diplomon No 1! Li fariĝis flua parolanto de la lingvo kaj legis erojn de ĝia literaturo. Li asertis, ke li trovas plezuron renkonti en siaj vojaĝoj Esperanto-parolantojn. En la 23-a de Julio 2017, Harald Helfgott estis nomumita dum la 102-a Universala Kongreso de Esperanto en Seulo, Sudkoreio membro de la Honora Patrona Komitato de UEA.

Referencoj
----------

1. ↑  "Du novaj membroj de la Honora Patrona Komitato", *Gazetaraj Komunikoj de UEA* , n-ro 695, la 23-an de julio 2017
2. ↑   artikolo en la sepa taga eldono de la kongresa kuriero "La Kandellumo Verda" de la 102-a Universala Kongreso de Esperanto, paĝo 2. Arkivita el la originalo je 2017-08-04. Alirita 2017-08-04.

* Kategorio Harald Helfgott en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 589589
* GND: 1070801011
* LCCN: no2003053276
* VIAF: 48917052
* ISNI: 0000000053858191
* SUDOC: 203615417
 |
Nacia Akvosporta Centro de Pekino.
La **Nacia Akvosporta Centro de Pekino** (en simpligita ĉina]: 国家游泳中心; en tradicia ĉina: 國家游泳中心; en pinjino: guójiā yóuyǒng zhōngxīn), kaj populare konata kiel *Akvokubo* (en ĉina: 水立方) kaj *Glacikubo* (en ĉina: 冰立方), estas naĝejo en la Pekina Olimpika Parko en Pekino, Ĉinio.

La instalaĵo estis origine konstruita por hejmo de akvaj konkurencoj de la Somera Olimpiko 2008 kaj de la Paralimpiko. Dum la Olimpiko — por kiu ĝi gastigis konkurencojn de plonĝado, naĝado kaj sinkrona naĝado — 25 mondaj rekordoj estis rompitaj en naĝado. En Julio 2010, plinovigo de la instalaĵo estis kompletigita, kio inkludis la aldonon de 12,000 m² de publika akvoparko.

Por la Vintra Olimpiko 2022, la Akvokubo iĝis konata kiel Glacikubo, ĉar parto de la Akvokubo estis renovigita en 2019 por ebligi la gastigadon de konkurencoj de Glitŝtonludo.

* Kategorio Nacia Akvosporta Centro de Pekino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755641
* VIAF: 7509149108492268780008
 |
Koordinatoj: 50° 13′ 32″ N 14° 25′ 14″ O﻿ / ﻿50.22556 °N, 14.42056 °O﻿ / 50.22556; 14.42056 (mapo)

**Dolínek** estas vilaĝo en Ĉeĥio, orienta parto de municipo Odolena Voda situanta en Mezbohemia regiono, en distrikto Prago-oriento. Ĝi konsistas plu el du bazaj setlejunuoj (BSU) kaj katastraj teritorioj, nome la propra Dolínek kaj Čenkov, la domaro situanta netuta kilometro pli oriente. En la jaro 2001 estis ĉi tie registritaj 155 adresoj (el tio enfalis al BSU Dolínek 122, al BSU Čenkov 33). En la jaro  ĉi tie vivis loĝantaro ne ĉeestas en vikidatumoj loĝantoj. Dolínek situas 14,5 km per aerlinio de Mělník, proksimume sude de tiu ĉi urbo.

Historio
--------

Vilaĝo Dolínek estas unuafoje menciita en la jaro 1300. Dolínek enfalis al Odolena Voda ekde duono de la 19-a jarcento, en la jaro 1923 ĝi memstariĝis, sed en la jaro 1960 ĝi estis denove unuigita kun Odolena Voda. En la jaro 1959 estis al Dolínek almembrigita domaro Čenkov.

Loĝantaro
---------

**Lua‑eraro: bad argument #1 to 'getAllStatements' (string expected, got nil).**

Naskiĝintoj
-----------

En domo n-ro 3 naskiĝis en la jaro 1835 verkisto Vítězslav Hálek, kiun rememorigas memortabulo el la jaro 1878 kaj monumento el la jaro 1885 en la vilaĝplaco.

Pluaj fotoj
-----------

* KapeloKapelo
* Monumento de Vítězslav HálekMonumento de Vítězslav Hálek
* Fiŝlago Čenkov 3Fiŝlago Čenkov 3

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Odolena Voda (2) |
| --- |
| Dolínek ~ Odolena Voda ~ cetera: Čenkov |

 |
Monda heredaĵo de UNESKO

La **Turo de la Klerikoj**, en portugala *Torre dos Clérigos*, formas, kun la preĝejo, la arkitektura komplekso de la Preĝejo kaj Turo de la Klerikoj en la historia kerno de Porto, Portugalio. Ĝi estis konstruita el granito, kaj la turo mem estas pli ol 75 m alta, kaj eblas ascendi pere de interna ŝtuparo de pli ol 240 ŝtupoj. En 2013, Portugalio dediĉis porokazan moneron de 2€ al la turo. La turo kaj la preĝejo estas viziteblaj, eĉ dumnokte.

Priskribo
---------

Kaj la preĝejo kaj la turo estas verkoj de Nicolau Nasoni, unu de la ĉefaj montroj de la baroka arto en la portugala urbo. Ĝi ekkonstruiĝis en 1754 kaj kompletiĝis en 1763. Krom la preĝejon kaj la turon, la komplekso "de la Klerikoj" inkludis ankaŭ malsanulejon. La origina desegno inkludis du turojn, sed la duan turon neniam oni konstruis. Dum multaj jaroj la Turo de la Klerikoj estis la plej alta konstruaĵo de Portugalio. La komplekso estas Nacia Monumento ekde 1910 kaj la Turo de la Klerikoj mem estas unu de la ĉefaj simboloj de la urbo Porto.

Kvankam la fasado de la pregejo estas ege dekorita, la ĉefa juvelo de la konstruaĵo estas la turo 76 m alta al kiu oni povas supreniri por rigardi la panoramojn de Porto kaj ĉirkaĵuaĵoj. Pro ĝia situo, sur unu de la plej altaj partoj de la urbo, estas videbla el multaj punktoj de Porto, pro kio dum multaj jaroj ĝi utilis kiel referenco por ŝipoj kiuj navigis laŭ la rivero Douro. La loko kie estas la Turo de la Klerikoj ricevas la nomon "monteto de la pendumitoj" ĉar tiu estis la loko en kiu oni enterigis ekzekutitojn.

Male al la preĝejo, la ekstera parto de la turo montras stilon malpli ornamegigitan, sed ne tro for de la baroka stilo propra de la aŭtoro. Proksime de la Turo, estas la Ĝardeno de João Chagas.

Bildaro
-------

* Detalo de la blazono.Detalo de la blazono.
* Rigardo de malsupre.Rigardo de malsupre.
* Statuo.Statuo.
* Vidaĵo de malproksime.Vidaĵo de malproksime.
* Vidaĵo el la turo.Vidaĵo el la turo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pri la monero de 2€ en hispana
* Turismo en Porto en hispana
* Oporto Arkivigite je 2023-02-02 per la retarkivo Wayback Machine en hispana
* Turo de la Klerikoj

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Torre de los Clérigos en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 851469
 |
Mapo prezentanta Malgrandazion dum la jaro 89 a.K. kun la regno de Pontuso sub Mitridato la 6-a (verde)
Nuna Pontuso sudoriente de la Nigra Maro
**"Pontuso"** aŭ **"Pontio"** estis en antikva tempo la nomo de vasta etendaĵo de lando en la nord-oriento de Malgranda Azio (la moderna Turkio) lime kun la Nigra Maro, kiun la grekoj ofte nomis simple *Pontos* (t.e. "Maro" aŭ "Oceano") kaj la romianoj latinigite nomis *Pontus*.  

La ekzakta signifo de la nur teritoria nomo en malsamaj tempoj ege variis. La grekoj uzis ĝin, nestrikte, por variaj regionoj de la marbordo de la Nigra Maro, kaj longan tempon la termino ne havis difinitan sencon. Tio ŝanĝiĝis nur dum la maltrankvila periodo sekvanta la morton de Aleksandro la Granda, kiam unu el ties heredantoj Mithradateso la 1-a ĉirkaŭ -301 fondis novan reĝlandon trans la rivero *Halis* (aŭ moderne *Kizila*).  

La reĝlandon, kiu ekzistis ĝis -64, regis serio de reĝoj, plejparte kun la sama nomo.

Ĉar la plej granda parto de tiu reĝlando estis ene de la vasta regiono de Kapadokio, kiu en la frua epoko etendiĝis de la limoj de Kilikio al la Nigra Ponto, la reĝlandon kiel tuton oni komence nomis "Kapadokio ĝis la Ponto", sed poste nur "Ponto". La nomon Kapadokio oni limigis al la suda duono de la regiono antaŭe inkluzivita sub tiu titolo.  

Sub la lasta reĝo, Mithradateso Eŭpatoro, ofte nomata La Granda, la regno de Ponto inkluzivas ne nur Pontan Kapadokion, sed ankaŭ la marbordon de la Bitinia limo al Kolĥido, parto de enlanda Paplagonio kaj Malgranda Armenio.  

Post la detruo de tiu reĝlando fare de Pompeo en -64, la signifo de Ponto ŝanĝiĝs. Parto de la reĝlando aneksiĝis al la Romia Imperio, unuiĝante kun Bitinio en duobla provinco nomata "Bitinio kaj Ponto" (latine Bithynia et Pontus): tiu regiono inkluzivis nur la marbordon inter Heraklio (Eregli) kaj Amiso ("Samsun"), la "ora Pontica". Poste la nuran nomon Ponto, sen kvalifiko, oni kutime uzis por signi la duonon de la duobla provinco. Faris tion precipe la romianoj kaj tiuj, kiuj parolis de romia vidpunkto; tiel oni preskaŭ ĉiam uzis ĝin en la Nova testamento.

Kiam la romia imperiestro Diokleciano reorganizis la provincosistemon, (ĉirkaŭ 295), la distriktoj en Ponto eriĝis je kvar provincoj de la "dioecesis pontica":

1. "Paphlagonia", Pontus al kiu estis alligita la plejparto de la antaŭa provinco Ponto
2. "Diospontus", kiun Konstantino la 1-a renomis "Helenopontus", enhavis la restaĵon de la provinco Ponto kaj la apudan distrikton, entute ok urbojn, (inkluzive Sinope, Amiso ("Amisus) kaj Zela). Amasio estis la ĉefurbo.
3. "Pontus Polemoniacus", enhavanta Komanon ("Comana"), Polemonion ("Polemonium"), Kerason ("Cerasus"), Trapezon ("Trapezus"), kaj la ĉefurbo estis Novcezario ("Neocaearea").
4. "Armenia Minor", kvin urboj, kaj Sebastejo ("Sebasteia") estis la ĉefurbo.

Tiu reorganizo rezultigis en la Bizancia sistemon de armeaj distriktoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Ponta Montaro
* Grekoj de la Ponto

* Kategorio Ponto (geografio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
ŝtuparo disde Piazza del Popolo al Pincio-monto
**Pincio** (itale: *Monte Pincio*, latine: *Pincius mons*) estas la plej norda de la montetoj de Romo kun alteco de 54 metroj. Ĝi apartenas al la urba teritorio de la tempo de la regado de Aŭreliano.

Estas ĝia pli frua nomo *Collis hortorum*, do *monteto de la ĝardenoj*, ĉar troviĝis tie viridaj zonoj kaj vilaoj de la senatano kaj militestro Lucius Licinius Lucullus, de Salustio, de la Acilianoj, Domiciananoj ktp. Ili poste tre ofte iĝis imperiestra posedaĵo.

Pli malfrue ĝi gastis la palacon *Palatium Pincianum* en kiu loĝis Belizaro dum la sieĝo de la gotoj. 

Nuntempe ĝi estas ŝatata promenada celo kun skulptaĵoj, bustoj, malavare aranĝitaj ripozumejoj. Belegis ĝia panoram-ofertaro; sur ĝi troviĝas la vilaoj Medici (Accademia di Francia) kaj Vilao Mediĉo.

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 15. Leipzig 1908, p. 889 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------


* informoj sur ĉikagaj universitataj paĝoj
* "Hills and walls of ancient Rome"

41.91176312.479653Koordinatoj: 41° 55′ N, 12° 29′ O (mapo)
La **Palaco de la Grafino de Lebrija** (hispane *Palacio de la condesa de Lebrija* aŭ *Palaco de Lebrija*) estas historia palaco en Sevilo, Andaluzio, Hispanio. Ĝi estas ĉe unu de la stratoj plej aktivaj de la urbocentro, la strato Cuna, paralela al la fama strato Sierpes. Ĝi estas de la 16-a jarcento kaj la plej karaktera trajto estas la impresa kolekto de romiaj mozaikoj, kiuj pavimas preskaŭ la tutan teretaĝon, pro kio ĝi estas konsiderata la "dom-palaco plej bone pavimita de Eŭropo".​

La palaco, krom sia malfermo al la publiko kiel muzeo ekde 1999, luas siajn salonojn kaj kortojn por prezentaĵoj, eventoj, solenaj bankedoj, prelegoj, koncertoj ktp.

La konstruaĵo estas de proksimume 2 500 m² dise en du etaĝoj. Ankaŭ la portalo estas duetaĝa, el marmoro, kun pilastroj en la flankoj de la teretaĝo. La enirhalo havas lignan plafonon, apartigitan per ampleksa krado el orumita kaj plurkolora fero. La kahelaro de la pavimo estas unu de la plej elstaraj elementoj de la palaco, komponita de romiaj plurkoloraj marmoroj. Elstaras ankaŭ la granda kolekto de azuleĥoj de la tuta domo el la 16-a jarcento. En la centra korto, elstaras gipsaĵoj kiuj ornamas arkojn kun kolonoj el marmoro, kaj la romia mozaiko de la 2-a kaj 3-a jarcentoj. Tiu mozaiko aperis en olivarbaro de la grafino. La centra medaliono montras la dion Pajnon ludanta fluton, dum ok medalionoj montras scenojn de la amaferojn de Zeŭso kaj en la anguloj oni montras la kvar jarsezonojn.

La muroj montras la plej diversajn arkitekturajn stilojn ĉe elementoj kiel arabecaj arkoj, platereskaj ornamaĵoj, plintoj de azuleĥoj devenaj de ruinaj konventoj, kasonaro de palaco de la 16-a jarcento, renesanca friso, la fasado kaj planto estas de stilo andaluzsevila.

La teretaĝo estas komponita de diversaj salonoj kaj kortoj kie estas la arkeologiaj restaĵoj kaj aliaj kolektoj (amforoj, kolonoj, skulptaĵoj, putorandoj ktp.). En la supra etaĝo estas la ĉambroj kie loĝis la familio, ĝis la morto de la lasta grafo de Lebrija en 1999. Inter pentraĵoj elstaras verkoj de Antoon van Dyck, de Pieter Bruegel la pliaĝa kaj de la Skolo de Murillo.

Estas ankaŭ ampleksa bibliotekon kun pli ol 4 000 volumenoj.

Vizitantoj povas libere trairi la teretaĝon kaj viziti la supran etaĝon kun gvidisto.

Referencoj
----------

1. ↑  Palacio de Lebrija Arkivigite je 2020-02-25 per la retarkivo Wayback Machine

Bibliografio
------------

* Falcón Marques, Teodoro (2012). Casas Sevillanas desde la edad Media hasta el Barroco. Sevilla: Editorial Maratania. ISBN 978-84-935339-8-4.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 

* Kategorio Palaco de la Grafino de Lebrija en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo de la Palaco de Lebrija.

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Palacio de la condesa de Lebrija (Sevilla) en la hispana Vikipedio.*
la ejo de Riigikogu - Kastelo Toompea
La **Riigikogu** (de *kogu*, "asembleo", kaj *riigi-*, "de la ŝtato" (komparu la parencan esperantan vorton "regno") estas la **parlamento de Estonio**. Ĉiuj ŝtate gravaj decidoj pasas tra la Riigikogu. Aldone al konfirmo de ŝtataj leĝoj, la parlamento nomumas altajn oficialulojn, inkluzive de la ĉefministro kaj ĉefjuĝisto de la supera kortumo, kaj elektas (aŭ sole aŭ, se necese, kune kun reprezentantoj de lokaj registaroj kadre de elekta komisiono) la prezidenton. La parlamento ankaŭ ratifas gravajn interŝtatajn traktatojn kiuj kaŭzas armeajn aŭ financajn devigojn, necesigas ŝanĝon de leĝoj ktp. Krome ĝi aprobas la ŝtatan buĝeton prezentantan fare de la registaro kaj supervidas la ekzekutivan potencon.

Historio
--------

La 23-an de aprilo 1919, la malferma sesio de la Estonia Konstitucia Asemblo estis la naskiĝtago de la estonia parlamento.  La unuaj parlamentaj balotoj okazis en 1920. Inter la jaroj 1920 kaj 1938, estis kvin pliaj parlamentaj balotoj, sed baze de malsamaj konstitucioj.

la parlamenta kunsidejo en 2005
### Divido

Inter la jaroj 1938 kaj 1940, la Riigikogu estis dividita en du ĉambrojn: La *Riigivolikogu* (suba ĉambro) kaj la *Riiginõukogu* (supra ĉambro).

La duĉambra parlamento estis anstataŭigita fare de la supera soveto de Estona SSR (25-a de aŭgusto 1940 ĝis 1990) kaj la Supera Konsilio de la Respubliko de Estonio (8-a de majo 1990 ĝis 29-a de septembro 1992).

### Kastelo Toompea

Ekde la jaro 1922, la sesioj de la Riigikogu okazas en la kastelo de Toompea, en kies mezepoka kastela korto inter la jaroj 1920 kaj 1992 en ekspresionisma kaj nekutime modernisma stilo estis starigita centra parlamentejo. Dum la periodoj de armea okupo de Estonio fare de Sovetunio (1940–41), Nazia Germanio (1941–44) kaj duafoje Sovetunio (1944–1991), la demokratia parlamento Riigikogu estis malfondita. La kastelo kaj parlamentejo estis uzitaj fare de la komunisma supera soveto de Estona SSR.

### Sendependeco de Sovetunio

En septembro 1992, jaron post kiam Estonio rericevis sian ŝtatan sendependecon post la kolapso de Sovetunio, okazis parlamentaj elektoj laŭ la konstitucio de Estonio validigita en la somero de tiu jaro. Laŭ la konstitucio de 1992, la Riigikogu havas 101 membrojn. La nuna Riigikogu estis elektita la 4-an de marto 2007, por oficperiodo de kvar jaroj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Parlamento de Estonio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* retejo de la parlamento (estone, ruse kaj angle)
* historio de la Riigikogu (estone) Arkivigite je 2008-04-22 per la retarkivo Wayback Machine

Notoj
-----

1. ↑  kronologio en la retejo riigikogu.ee (estone, ruse kaj angle)