recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Villasayas** [biljaSAĝas] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la sudo de la provinco Sorio kaj komarko *Komarko de Almazán* en la sudcentro de la provinco, atribuita foje ankaŭ al pli sudorienta komarko *Tierra de Medinaceli*.

Geografio
---------

*Komarko de Almazán* en la sudcentro de la provinco Sorio.
Loko de Villasayas en la provinco Sorio.
Preĝejo de Villasayas.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 61,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 66 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis pli ol 400 loĝantojn el la 1910-aj jaroj. 

Ĝi distas 55 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj limas kun Fuentegelmes, Pinilla, Ontalvílla, Cobertelada, Barahona, Sauquillo kaj Jodra de Cardos. Ĝi enhavas la loĝlokojn Fuentegelmes kaj Villasayas.

En la teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la jenaj lokoj:

* Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Altos de Barahona*, okupanta 3981 hektarojn, nome 65 % de la teritorio.​
* Bidoprotekta Areo ZEPA konata kiel *Altos de Barahona*, okupanta 3068 hektarojn, nome 50% de la teritorio.​

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Fine de la 20-a jarcento la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar ĝi aligis Fuentegelmes.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj, ermitejoj kaj restaĵoj de fortikaĵo en Fuentegelmes.

Bildoj
------

* Preĝejo de FuentegelmesPreĝejo de Fuentegelmes
* Restaĵoj de murego de FuentegelmesRestaĵoj de murego de Fuentegelmes

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Almazán |
| --- |
| Adradas• Alentisque• Almazán• Arenillas• Barca• Barcones• Berlanga de Duero• Borjabad• Caltojar• Centenera de Andaluz• Coscurita• Escobosa de Almazán• Frechilla de Almazán• La Riba de Escalote• Maján• Matamala de Almazán• Momblona• Morón de Almazán• Nepas• Nolay• Rello• Soliedra• Taroda• Velamazán• Velilla de los Ajos• Viana de Duero |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 350082
 |
**Haptonomio** (greka : 'haptein" - tuŝi kaj "nomos" -regulo), estas terapio fondita de Frans Veldman. Ĝi okupiĝas pri la palposento, la emocia vivo kaj la senta interagado inter homoj por ligi la homojn denove pli bone kun sia korpo. En haptonomia renkontiĝo oni lernas kiel interrilati kun siaj palpo- kaj sento-eblecoj tiel ke oni kapablas interrilati taktoplene kun si mem kaj aliuloj.

Alia celo estas instrui pli bone trakti kun doloro kaj rompi la malbonan ciklon kiu ofte ekestas kiam temas pri streĉo-rilataj malsanaj doloroj.

Fakoj
-----

Ekzistas diversaj subfakoj de haptonomio, ĉiuj kun aparta specialiĝo:

* Haptonomia nasko-akompanado
* Haptonomia blindulo-akompanado
* Haptonomia sportakompanado
* Haptonomia doloromastrumado
* Haptonomia traŭmotraktado
* Haptonomia prizorgado de maljunuloj
* Haptonomia morto-akompanado

Studado
-------

Eblas studi haptonomion nur en Parizo, en la Centre International de Recherche et de Développement de l’Haptonomie (C.I.R.D.H.).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2008-05-15 per la retarkivo Wayback Machine
**Viktor Aleksejeviĉ ZUBKOV** (ruse *Виктор Алексеевич Зубков*, naskiĝis la 15-an de septembro 1941 en Arbat, distrikto Kuŝva de la Sverdlovska provinco) estis ĉefministro de Rusio (ekde la 14-a de septembro 2007 ĝis majo 2008).

Zubkov eklaboris en 1958 kiel seruristo en la mineja kombinato de nordrusia urbo Monĉegorsk. Li komencis ekonomian studadon en 1960 en Agrikultura instituto en urbo Puŝkin, kiun li finis en 1965. Poste li militservis ĝis 1967.

Li laboris inter 1967 kaj 1982 kiel elstara gvidanto en diversaj ŝtataj agrikulturaj sovĥozoj en Leningrada provinco. Zubkov iĝis en 1982 ĝenerala direktoro de la sovĥoza asocio *Pervomajskoje*.

De 1985 ĝis 1991, Viktor Zubkov laboris en diversaj administraj kaj partiaj oficoj de la distrikto Priozersk kaj poste de Leningrada provinco.

Zubkov estis kompartiano jam ekde 1967, li estis de 1989 ĝis 1991 vicprezidanto de la Leningrada Afergvida Komitato de Komunista Partio (*Lenoblispolkom*).

Inter januaro 1992 kaj novembro 1993, Zubkov estis vicprezidanto de la eksterlanda komitato de la urbestra ofico de Sankt-Peterburgo, kies gvidanto estis tiutempe Vladimir Putin. En la sekvaj jaroj, li laboris ĉe la imposta instanco de Sankt-Peterburgo, komence kiel gvidanto de la Peterburga Departemento de la Imposta Instanco. Li laboris ekde 1999 kiel vicministro pri impostoj de la Rusia Federacio kaj gvidis samtempe la impostan inspektadon de Sankt-Peterburgo.

Li kandidatis en 1999 al la posteno de guberniestro de Leningrada provinco, sed atingis nur 8,6 %. Li membris en la partio „Nia domo Rusio" ekde 1995 kaj en 2000 li estis elektita en la lokan gvidantaron de la novfondita partio „Unueco".

Oni elektis lin en novembro de 2001 al vicministro pri financaj aferoj kaj Zubkov transprenis gvidon de la novfondita komitato pri la financa kontrolo.

Post retiriĝo de la ĉefministro Miĥail Fradkov, li estis elektita al nova ĉefministro de Rusio. Lin sekvis en majo de 2008 Vladimir Putin.

Li havas unu filinon, kiu geedziĝis kun la iama defenda ministro Anatolij Serdjukov.

| Antaŭe: | Ĉefministro de Rusio | Poste: |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Miĥail Fradkov | 2007–2008 | Vladimir Putin |

| Antaŭe: | Provizora Ĉefministro de Rusio | Poste: |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Vladimir Putin | 2012 | Dmitrij Medvedev |

* Kategorio Viktor Zubkov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 214415
* GND: 1057696072
* LCCN: n2008053714
* VIAF: 65946480
* ISNI: 0000 0004 2435 1286
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Objat (stacidomo). |

**Objat** - jen france, okcitane respektive gaskone *Ajac* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Corrèze*, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de 2020 en la komunumo vivis 3 662 loĝantoj sur areo de 9,57 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 383 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono *Yssandonnais*. 

La teritorio havas komunan limon kun Allassac, Saint-Aulaire, Saint-Cyr-la-Roche, Saint-Solve, Vars-sur-Roseix kaj Voutezac.

Geografio
---------

Objat situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento. Ĝi estas trafluata de la rivero *Loyre*.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Objat antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Monumentoj
----------

La loka preĝejo datiĝas de la 15-a jarcento. La sonorilturo estis tamen rekonstruita en la 19-a jarcento.

* PreĝejoPreĝejo
* Vitralo de Sankta Johano BaptistoVitralo de Sankta Johano Baptisto
* NavoNavo

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Ayen, malfondita en marto 2015
* Objat (stacidomo)
**Villaselán** [biljaseLAN] estas municipo en la oriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Sahagún*, en la sudoriento de la provinco. 

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de Sahagún* sudoriente, rozkolore.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Arcayos, Castroañe, Santa María, Valdavida, Villacerán kaj Villaselán, okupas totalan areon de 56,52 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 181 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 54 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Villamartín de Don Sancho, Almanza, Cea, Santa María del Monte de Cea, Villamol kaj Villazanzo de Valderaduey.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. Ĝi havis muregon, el kiu survivas restaĵoj. Estis apude romia ŝoseo kaj poste parto de la Jakoba Vojo.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759781
 |
**Villasur de Herreros** [biljaSUR deREros] estas vilaĝo kaj municipo en la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Alfoz de Burgos. La loknomo *Villasur de Herreros* estas komprenebla kiel *Vilaĝo de Ansúrez de Forĝistoj*. Tiukadre aperas laboriloj de forĝistoj en la municipa blazono sur flava fono.

En 2011, malfermiĝis la Muzeo de la Mintrajno.

Geografio
---------

Popola arkitekturo.
Urrez.
Ĝi havas areon de 87,80 km² kun 258 loĝantoj (2021).

La municipo enhavas ankaŭ la submunicipon Urrez.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis forstado kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas preĝejo, mezepoka murego, romanika ponto super la rivero Arlanzón, urbodomo, ermitejo de Sankta Roĥo, socia centro, etnografia zono kaj minoj de karbo.

Eksteraj ligiloj
----------------

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 780297
* VIAF: 99144648538458793847
 |
**Hayhurum** estas la nomo donita al la armenlingvaj kristanoj kiuj apartenas al la Greka Ortodoksa Eklezio. Ilia etna origino ankoraŭ estigas multajn debatojn. Kelkaj (ne ĉiuj) de tiuj armenlingvanoj, supozeble loĝis en la ĉirkaŭaĵoj de la urbo Egin ĝis la 16-a jarcento. Ili estis grek-ortodoksaj kristanoj (anstataŭ anoj de la Armena Apostola Eklezio kiel la plimulto de la armenoj). Ankaŭ ekzistis grupo de grek-ortodoksanoj inter la hamŝenioj kiu eble estis konvertitaj dum la regado de la Trebizonda imperio.

La grek-ortodoksa kredo kiel religio kaj la armena kiel lingvo, estis la distingiloj de la komunumo konata kiel *Hayhurum* (Hay signifas "armeno", Hu en armena por Grekio kaj Rum en greka). Grekaj fontoj asertas ke ili estas grekaj koloniantoj kiuj ekloĝis en Egin kaj kiuj adoptis kaj la kulturon kaj la lingvon de la armenoj ĉar ili dominis en la regiono, dume armenaj fontoj kontraŭas tiun aserton. Ĉi-lasta estas vaste akceptita de la okcidentaj esploristoj. Oni kredas ke la plimulto de la popolo Hayhurum estis armenaj el etna deveno kiuj poste konvertiĝis al la grek-ortodoksa eklezio dum epoko de la Bizanca Imperio.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Viktoria kronokolombo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kolomboformaj *Columbiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kolombedoj *Columbidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Goura* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***G. victoria*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Goura victoria****(Fraser, 1844) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Vundebla** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Viktoria kronokolombo  |

 |
| v • d • r |

La **Viktoria kronokolombo**, *Goura victoria* estas birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn. Temas pri granda surterema kolombo kiuj loĝas en la malaltaj nordaj pluvarbaroj de Nov-Gvineo, de grando kiel de meleagro aŭ ĉirkaŭ 74cm longa, blugriza kun tre eleganta **blua punta kresto** surkape kaj malhelbluaj (preskaŭ nigraj) maskoplumoj ĉirkaŭ siaj okuloj kaj ruĝa irizo, krom **malhelgrenata aŭ ruĝbruna brusto**. Ambaŭ seksoj estas similaj. Tiu ĉi specio povas esti facile diferencigita el la similaj samgenraj specioj pro la unikaj **blankaj pintoj** de sia kresto. 

Ĝi estas unu el la tri ŝajne similaj specioj de kronokolomboj (la aliaj estas la Okcidenta kronokolombo kaj la Suda kronokolombo), kaj krome la Viktoria kronokolombo estas disvastigita tra malaltaj kaj marĉaj arbaroj de norda Nov-Gvineo kaj ĉirkaŭaj insuloj. Ties dieto konsistas ĉefe el fruktoj, figoj, semoj kaj
senvertebrulojn. La ino demetas plej ofte ununuran ovon.

La nomo rememoras la britian reĝinon Viktorino (Britio).

Ĉar ĝi estas maltimida, suferis mediperdon kaj estis troĉasita pro siaj viando kaj plumoj, la Viktoria kronokolombo estas konsiderata kiel Vundebla ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Ĝi estas listita en Apendico 2 de CITES.

Bildaro
-------

* 
* 
*

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Goura victoria*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 10 Majo 2006. vundebla

Eksteraj ligiloj
----------------

* ARKive - bildoj kaj filmoj de Viktoria kronokolombo *(Goura victoria)* Arkivigite je 2006-05-03 per la retarkivo Wayback Machine
* BirdLife Specidatumbazo
* IUCN Ruĝa Listo
* Ruĝa Datumlibro Arkivigite je 2006-02-10 per la retarkivo Wayback Machine
La **Komunumo Debar** (albane *Komuna e Dibrës*, makedone *Општина Дебар*, Opština Debar) estas unu el la 80 komunumoj de Norda Makedonio. Laŭ la censo de septembro 2021 en la komunumo loĝis entute 15 412 homoj sur areo de 145,67 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 106 loĝantoj/km². Administra centro de la komunumo estas la urbo Debar.

Loko, priskribo
---------------

maldekstra
lago Debar
Opština Debar situas en la Sudokcidenta regiono. Ĝia suma areo estas 145,67 km².

La rivero Crni Drim fluas tra la teritorio de sudo al nordo. La rivero Radika, kiu fluas de la nordoriento, enfluas ĝin proksime al la urbo Debar.
Digo estas konstruita ĉe la rivero Crni Drim, super kiu kuŝas la lago Debar.

La orienta kaj sudorienta parto de la komunumo situas en la montoj Stogovo.
La alteco de la areo estas ĉirkaŭ 450 m en la nordokcidento ĝis pli ol 2200 m en la oriento.

La vojoj R1201 kaj R 1202 pasas tra la komunumo.

La komunumo konsistas el la urbo Debar kaj aliaj 17 vilaĝoj: Banište, Bomovo, Gari, Gornji Kosovrasti, Donji Kosovrasti, Konjari, Krivci, Mogorče, Osoj, Otišani, Rajčica, Selokuće, Spas, Tatar Elevci, Trnjanić, Hame, Džepište.

Najbaraj komunumoj estas:

Opština Mavrovo kaj Rostuša en la nordoriento, Opština Drugovo en la sudoriento, Opština Centar Župa en la sudo. Okcidente estas la ŝtata limo kun Albanio.


Ĉirkaŭ **Opština Debar**|  |  | Mavrovo kaj Rostuša |
| Albanio | Opština Debar |  |
|  |  Centar Župa |  Drugovo |

Loĝantaro
---------

Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 19 542 homoj.

El tiuj estas 11.348 albanoj (62,2%), 3.911 makedonoj (18,8%), 2.684 turkoj (11,0%), 1.080 ĥoraĥanaj ciganoj (6,3%) kaj aliaj.

Laŭ religio: La plimulto estas islamanoj.

Referencoj
----------

1. ↑  loĝantaro de la komunumo laŭ la censo de septembro 2021 el oficiala statistika retejo (makedone kaj angle)
2. ↑  nombroj de komunumanoj laŭ la censo de 2021 el la retejo *citypopulation.de* (germane kaj angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (makedone)

Noto
----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Општина Дебар en la makedona Vikipedio.* 

* Kategorio Opština Debar / Komuna e Dibrës en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 702038
 |
**Viktória Herencsár** [herenĉAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Herencsár Viktória** estas hungara zimbalonisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto.

Viktória Herencsár naskiĝis la 5-an de marto 1953 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Viktória Herencsár aĝis 4, kiam ŝi komencis zimbalonadi. Ŝi akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1974. Ŝia majstro estis Ida Tarjáni Tóth. Post la diplomo ĝis 1982 ŝi instruis en bazlernejo, inter 1993-1998 en muziklernejo. En 1975 ŝi iĝis zimbalonisto de orkestro de la Budapeŝta Ŝtata Operejo, sed ekde 1973 ŝi estis aŭdebla ankaŭ en Hungara Radio. En 1991 ŝi aranĝis la unuan mondkongreson pri zimbalonistoj, ŝi daŭre estas ties prezidanto. Ekde 1997 ŝi ekinstruis en Arta Akademio de Banská Bystrica, kie ŝi akiris sciencan gradon DLA en 2011 kaj en la sekva jaro docentiĝis. Pli frue en 2004 ŝi akiris plian diplomon en Universitato de Pécs. Ekde 2005 ŝi instruas ankaŭ en muzikakademio de Pekino. En tiu longa instrua periodo ŝi kelkfoje komponadis, pli ofte koncertis sola aŭ kun orkestro. Ŝi ricevis premiojn inter 1983 – 2017.

Ŝia libro
---------

* „Cimbalmos ősök nyomában" (2001; pri Géza Allaga kaj hungara historio pri la zimbalono)

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungarlingva biografio kun foto
* slovaklingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-08-06. Alirita 2019-08-06.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 653300
* LCCN: n94116980
* VIAF: 290706586
* MBA: 503cc317-db46-4762-b927-41846af22cb2
* NKC: xx0226725
 |
**Villaveza de Valverde** [biljaBEza debalBERde] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *Villaveza de Valverde* estus etimologie tradukebla al *Vilaĝo de Abeza de Verda Valo*, nome aludo al Abeza kiel reloĝanto de deveno el mozaraboj. 

Urbodomo.
Preĝejo.
Ermitejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 12,46 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 70 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 68 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun San Esteban de Nogales (Leono), Alija del Infantado (Leono), Villageriz kaj Arrabalde.

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Graflando de Benavente.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (vinkeloj).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755734
 |
La muzeo en la Vilao Caro La **Vilao Caro** (pole *Willa Caro*) estas muzeo en Glivico, Pollando, strato Dolnych Wałów 8a. La unuajn, eĉ pli imponajn planojn faris la arkitekto Paul Stegmüller.

Priskribo
---------

Temas pri bonege konserviĝinta renesancstila rezidejo el la 19-a jarcento. Unue la vilao apartenis al la industriulo Oscar Caro. En 1934 ĝi transdonitis al la Suprasilezia Muzeo de Glivico. La inter 1882-85 konstruita domo estis ĉirkaŭita de larĝa eklektismostila ĝardeno estante unuetaĝa. En la 1920-aj jaroj aldonitis plua etaĝo. Nuntempe ĝardeno nova kaj reproduktita latbarilo ĉirkaŭas la konstruaĵon. Interne bonege kaj originale konservitis marketroj, plafonoj, fenestroj, pordoj, plankoj.

Hodiaŭ troviĝas ene la daŭra ekspozicio pri loĝado de malsupraj industriuloj de la 19-a jarcento. Krome okazas regule koncertoj kaj prelegoj kaj laborrondoj. Teretaĝe antaŭ la kaso estas belega manĝejo kun vido je teraso.

Kolektoj
--------

Du kolektoj en la vilajo jenas: Arto/artmetiado kaj etnografio. Videblas i.a. interesa kolekto de vitraj artaĵoj el la 17-a ĝis la 20-a jarcentoj kiel ankaŭ la plej grando kolekto pri postmilitaj argentaj juveloj de Pollando. Ekster tio admiriĝas aĵoj porcelanaj kaj fajencaj el multaj eŭropaj urboj. Interesigas onin ankaŭ pola artista fotografiado de glivicaj fotistaj rondoj (Zofia Rydet, Jerzy Lewczynski, Michal Sowinski).

Etnografikoncerne gravas objektoj de silezia popolarto el la 18-a kaj la 19-a jarcentoj, pentraĵoj surlinaj kaj survitraj, artikulturaj kaj metiistaj instrumentoj. Tamen ties plejmulto troviĝas nun en la Kastela muzeo ĉe la ĉefa placo de Glivico.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Vilao Caro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo Arkivigite je 2010-04-20 per la retarkivo Wayback Machine
* Informoj sur la urbaj oficialaj paĝoj
**Villavicencio de los Caballeros** [biljabiZENzjo deloskabaLJEros] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco. *Villavicencio de los Caballeros* estus etimologie komprenebla kiel *Vilaĝo de Vincento de la Kavaliroj*.

Villavicencio de los Caballeros en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 36,06 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 233 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 70 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Parto de ĝia municipa teritorio estas integrata ene de la Birdoprotektaj Areoj ZEPA Penillanuras-Campos Sur kaj ZEPA Penillanuras-Campos Norte.

Historio
--------

Estis setlejo jam de la Ferepoko kaj de romianoj. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Plej frua mencio de senjoro de Villavicencio de los Caballeros estis de Miguel Fernández de Villavicencio, *ricohombre* de Kastilio dum la regado de Henriko la 1-a, kies filo García Rasura de Villavicencio partoprenis en la batalo de las Navas de Tolosa (1212). Poste, en 1221, Villavicencio ricevis propran foruon (regularo por jura sendependeco).​ En 1712 la reĝo Filipo la 5-a havigis la titolon de Markizo de Casa Villavicencio al Lorenzo de Villavicencio y Negrón. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la turo de la preĝejo de Sankta Pelayo, mudeĥarstila, kaj la preĝejoj de Sankta Petro kaj de Sankta Maria, ambaŭ de la 16-a jarcento. Aliaj monumentoj estas la palac-domo de la familio Franco kaj la fasado de la iama Priorejo, kiu apartenis al la Reĝa Monaĥejo de Sankta Benedikto de Sahagún.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764376
* VIAF: 316733689
 |
La **Asocio de Hungariaj Esperantistaj Instruistoj** aŭ *Hungara Asocio de Esperantistaj Pedagogoj* - hungare *Eszperantista Pedagógusok Magyarországi Egyesülete*, mallonge EPME - estas la sekcio de la Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj (ILEI) en  Hungario. Ĝi estas faka sekcio de kaj proksime kunlaboras kun la Hungaria Esperanto-Asocio (hungare: *MESZ, Magyarországi Eszperantó Szövetség*) de 1902, la landa asocio de UEA. Estraro de la asocio inter 2024-2028 estas József NÉMETH (prezidanto, sekciestro), Pálma SALOMONNÉ CSISZÁR kaj József ESZÉNYI. La kerno de la asocio estas en 2022 39 membroj, kiuj estas samtempe ŝtataj instruistoj kaj estas organizantoj de Esperanto-kursoj en lernejoj. Al tio krompreneble aldoniĝas multaj pliaj kursgvidantoj, kiuj aŭ ankoraŭ estas studentoj de iuj fakoj aŭ je baza profesio tute havas aliajn fakojn, sed kiuj honorofice engaĝiĝas pri instruado de Esperanto. La membronombro kompreneble de jaro al jaro ŝanĝiĝas - en 2010 la membronombro aparte altis, fine de la jaro la sekcio havis 61 instruistajn membrojn: 57 plenrajtajn membrojn, kun membreco en ILEI kaj 4 apogantajn membrojn.

Juna Amiko
----------

Aparte menciinda "infano" de la esperantistaj instruistoj en Hungario estas la revuo ***Juna Amiko*** de ILEI, kiun en novembro 1972 en Hungario lanĉis la instruisto *Géza Kurucz* kaj kiu baldaŭ havis vastan internacian legantaron. Géza Kurucz kun kelkaj aliaj instruistoj vidis la similspecajn revuojn je dispono por la lernantoj de aliaj lingvoj, komprenis la valoron aperigi ion similan en Esperanto, kaj konvinkis la ILEI- kaj HEA-estraranojn pri tio. Li redaktis la revuon regule de 1973 ĝis 1981, kiam li transdonis ĝin al Oldřich Kníchal, slovako vivanta en Hungario. Li redaktis ĝin ĝis 1986, kiam li transdonis la stafetan bastonon al alia eksterlandano vivanta en Hungario Stefan MacGill el Nov-Zelando. Kiam en 1996 tiu sentis kreskon de aliaj ILEI-taskoj, Géza precize en tiu jaro emeritiĝis el lernejestra posteno; li denove ĉefredaktis la revuon ĝis 2004 kaj de 2005 kunlabore kun Stefan MacGill la duonon de la revuo, kiu tiam ricevis duoblan amplekson de 52 paĝoj. Komence de 2011 75-jara Géza Kurucz anoncis sian deziron retiriĝi, en 2013 Stefan MacGill fariĝis vic-prezidanto de UEA kaj forlasis sian postenojn de prezidanto de ILEI kaj ĉefredaktisto de Juna Amiko. Sekvis lin en tiu ofico Stano Marček el Slovakio, membro de la Akademio de Esperanto. Stefan MacGill same kiel deko da aliaj personoj daŭre estas kunlaboranto de la revuo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo (esperante)
La protestantisma preĝejo en Horba
La luterana **Vilaĝopreĝejo de Horba** (germane: *Dorfkirche Horba*) staras en urbokvartalo de Königsee en Germanujo situante sur senarbarigita altebenaĵo de Turingia Arbaro.

Historio
--------

Honorilo por falintaj soldatoj
La kirko starigitis inter 1667 kaj 1668: ĉu estis ekzistinta antaŭula porliturgia ejo tute ne klaras.

En la 1968-a jaro faritis profundaj restaŭradlaboroj. Kune kun la interna nmeblaro, la ĉirkaŭanta tombejo, ĉirkaŭfortikaĵo kaj la monumento por falintaj soldatintaj vilaĝanoj ĝi figuras sur listo de monumentprotektotaĵoj de Königsee.

Enkirke estas du sonoriloj, unu el 1668 kaj la alia el de post 1945. La baptujo datumas el la 16-a jarcento estante el kalkoŝtono. La altaro kreitis en la unua duono de la 17-a jarcento el kiu tempo estas krome la ambona altaro. Koncerne la orgenon temas pri la unua verko de la orgenfaristo Johann Friedrich Schulze el Paulinzella. La firstotureto estas de 1885.

Notoj
-----

* Kategorio Vilaĝa preĝejo de Horba en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie-ĉi sur la municipa retpaĝaro[*rompita ligilo*]

Notoj
-----

1. ↑  Prikirkaj faktoj ĉe thueringen-universal.de
2. ↑  Priorgenaj informoj

50.6798611.123945Koordinatoj: 50° 40′ 47″ N, 11° 7′ 26″ O (mapo)
**Villayerno Morquillas** [biljaĜERno morKIljas] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Alfoz de Burgos*. La termino *Villayerno* estus komprenebla ne-etimologie kiel Vilaĝo de la Bofilo (vidu suben ĉe Historio), dum *Morquillas* estas aludo al la trafluanta rivero.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Alfoz de Burgos, centre kaj malhelverde.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 9,170 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 209 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte duoniĝis ĝis la 1980.aj jaroj; sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj akiris preskaŭ 100 novajn loĝantojn. 

Ĝi distas 8 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la riveroj Morquillas kaj Hurones.

Historio
--------

Estas restaĵoj de Ĥalkolitiko kaj de romianoj.

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Villayerno kaj Morquillas estis dekomence du apartaj kernoj tiuepoke. Laŭ dokumentoj de la monaĥejoj kiuj havis propraĵojn tie (ĉefe la Monaĥejo de Sankta Johano de Burgos), la origina nomo de Villayerno estis Villa de Infernu (Vilaĝo de Infero) kaj la unua referenca mencio estas de la jaro 942 nome "Villa quae dicitur Inferno, in Castella...". Estas kompreneble, ke oni koruptis la nomon por eviti finomon, Siaflanke, Morquillas estas diminutivo de la eŭska vorto "murko" kaj aperas en dokumentoj de la Monaĥejo de Sankta Johano de Burgos de 1154 kiel Murchelas [Murkelas] kaj signifas "ujo" aŭ "termuro". 

La kuna nomo Villayerno Morquillas datas de fino de la 15-a jarcento.

Villayerno Morquillas formis parton de la *Alfoz y Jurisdicción de Burgos* en la *partido de Burgos*, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon *Intendencia de Burgos* inter 1785 kaj 1833, kiel registrita en la Censo de Floridablanca de 1787. Estis reĝlanda jurisdikcio kun vicurbestro.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de *Nuestra Señora de la Vega*.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----

1. ↑  -Diccionario Euskera Castellano 3000 Hiztegia-.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775716
 |
*Tiu ĉi artikolo temas pri burgo. Pri aliaj signifoj temas artikolo Karlštejn (apartigilo).*

Koordinatoj: 49° 56′ 20″ N 14° 11′ 17″ O﻿ / ﻿49.93889 °N, 14.18806 °O﻿ / 49.93889; 14.18806 (mapo)

Elaviadila vido
Karlštejn
**Karlštejn** estas burgo en Ĉeĥio troviĝanta sur katastra teritorio Budňany en la samnomata kampurbo Karlštejn en  distrikto Beroun proksimume dek tri kilometrojn oriente de Beroun kaj tridek kilometrojn sudokcidente de centro de Prago. 
Pro sia eksterordinara kulturhistoria valoro la burgo estis proklamita kiel **Nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio**.

La vilaĝo estiĝis en subburgejo el devenaj budoj de konstrulaboristoj kaj ĝi portis nomon Budňany. Ĝi estis avancigita je urbo en la jaro 1794.

Sur monteto inter montoj Kněží, Hankovec, Otový, Plešivec kaj Javorka reĝo Karolo la 4-a igis konstrui burgon – ujon por regnaj kronadjuveloj kaj sanktvenceslaa krono kaj estimindan lokon por meti relikviojn de sanktuloj. Praga episkopo Arnošt el Pardubice metis en la jaro 1348 la fundamentan ŝtonon. La burgo estis devene alirebla sole tra nordorienta vojo, kondukanta sur deklivo de monto nomata Kněží.

Unuopaj partoj de la konstruaĵo estis dislokigitaj sur kvin altecdiferencaj terasoj. Tio devis simbole esprimi iliajn hierarkian skalon kaj gradon de graveco. Sur la malplej alta teraso estiĝis antaŭburgejo, sur la pli alta konstruaĵoj estis subgrafejo, la imperiestra palaco kun kapelo de sankta Mikolao ekokupis la trian terason. En la palaco estis akceptejo kaj laborejo. Malantaŭ dormoĉambro de la imperiestro, lokigita malantaŭ la laborejo, la etaĝo estis kunigita kun pli alta etaĝo, kie estis loĝejo de imperiestrino. El la palaco de la imperiestro kondukis lignoponto en pluan turriĉan palacon kun preĝejo. La plej firma kaj la plej sekura loko estis plej alte situanta palaco kun kapelo de sankta Kruco. Sub orizita volbo kun vitraj lensoj, kiuj estas imitontaj astrojn, estis metita riĉa kolektaĵo de relikvioj de la imperiestro, la juveloj de la roma regno kaj la sanktvenceslaa krono. Konsistaĵo de la interna ornamado estas 127 tabulaj bildoj kun duonstaturoj de gesanktuloj, anĝeloj kaj profetoj, pentritaj ĉirkaŭ la jaro 1365 de Magistro Theodorik, kaj triptiko, kies aŭtoro estas Tommaso da Modena.

Progreso en milittekniko malvalorigis signifon de Karlštejn kiel fortikaĵo. En la jaro 1619 Ferdinando la 2-a lasis forveturigi el la burgo la kronadjuvelojn. Svedaj soldataroj en la jaro 1648 faris pereon de la burgo. Renoviglaboroj fine de la 19-a jarcento (de Friedrich von Schmidt) estis revenontaj al la burgo gotikaspekton. Dum la laboroj okazis nesentemaj trafoj en la arkitekturo de la burgo, sed estas necese konfesi, ke ĝuste tiuj ĉi ampleksaj laboroj savis la konstruaĵon. Renoviglaboroj kaj konstrulaboroj daŭrigas en la burgo ankaŭ je la 20-a kaj la 21-a jarcentŝanĝo. Karlštejn estas spite al tiuj ĉi laboroj vizitebla kaj limigita estas nun nur vizito de la kapelo de sankta Kruco.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Vikifontaro
* Hejmpaĝo
**Villa de Chilapa de Díaz** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Maria Chilapa de Díaz*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 405.

Geografio
---------

Villa de Chilapa de Díaz apartenas al la distrikto Teposcolula al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako, kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1687 loĝantojn. El tiuj estis 699 viroj kaj 988 virinoj. La komunumo havas surfacon de 234,75 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1900 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 140 indiĝenoj. El tiuj 109 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Villaverde de Medina** [biljaBERde demeDIna] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Medina* (Tero de Medina) en la sudo de la provinco. *Villaverde de Medina* estas komprenebla etimologie kiel *Verda Urbo de Medina* alude al la komarka ĉefurbo Medina del Campo.

Villaverde de Medina en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Pinares* de la provinco Valadolido, verde, sude.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 58,20 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 518 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte ĉirkaŭ 500 el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 56 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Nava del Rey, Torrecilla del Valle, Medina del Campo kaj Nueva Villa de las Torres. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La municipo kreiĝis per la unuigo de tri domaroj, nome Romaguitardo, Dueñas kaj Carrioncillo.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Estas aŭtokurejo.

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento kun grava ĉefretablo.

Bildaro
-------

* La preĝejo.La preĝejo.
* Turo.Turo.
* Gargojlo.Gargojlo.
* Gargojlo.Gargojlo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765846
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la komunumo Villa Hidalgo de la subŝtato Jalisco de Meksiko, kaj pri ties ĉefa loĝloko. En la subŝtato Oaxaca ekzistas samnomaj komunumo kaj ĉefa loĝloko, kaj ankaŭ la ĉefa loko de la komunumo Hidalgo (Durango) havas la nomon Villa Hidalgo. |

**Villa Hidalgo** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Villa Hidalgo*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 116.

Geografio
---------

**Villa Hidalgo** apartenas al la regiono Altos Norte kiu situas en la nordoriento de la subŝtato Jalisco (nordoriente de la regiono Altos Sur). Villa Hidalgo limas norde al la meksika subŝtato Aguascalientes. Al tiu regiono apartenas 8 komumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 17291 loĝantojn. El tiuj estis 8222 viroj kaj 9069 virinoj. La komunumo havas surfacon de 510,93 km². La meza alteco estas 1930 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19 C. En la komunumo estas 601,9 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4029 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3718 scipovis legi kaj skribi kaj 310 viroj estis analfabetoj. Do 7.69 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 4526 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4162 sciis legi kaj skribi kaj 364 virinoj estis analfabetoj. Do 8,04 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Villa Hidalgo vivis 11976 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 4 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,033 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Villa Hidalgo Arkivigite je 2007-03-28 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Villa Sola de Vega** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Villa Sola de Vega*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 277.

Geografio
---------

**Villa Sola de Vega** apartenas al la distrikto Sola de Vega al kiuj apartenas entute 16 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11884 loĝantojn. El tiuj estis 5778 viroj kaj 6106 virinoj. La komunumo havas surfacon de 680,01 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1440 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 322 indiĝenoj. El tiuj 232 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 232 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Villa Sola de Vega Arkivigite je 2007-06-08 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Kapelo de Dolora Virgulino** estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Esztergom, sur montopinto.

Historio
--------

Pli frue ĉefepiskopo de Esztergom konstruis tie preĝejon, kiun li dediĉis al Thomas Becket, kun kiu li lernis kune en Parizo. Baldaŭe la turkoj detruis ĝin. Spite tion ankaŭ nun la monto kaj tie la kvartalo havas la nomon "Sankta Tomaso", kie oni konstruis la nun videblan kapelon en 1823. Oni metis relikvon de Thomas Becket, kiu venis al Esztergom en 1538. En 1977 oni metis memortabulon pri la sanktulo sur la muron de la kapelo.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola. La navo formas kvadraton kun areo 41 m². Antaŭ la enirejo estas ŝtuparo, super la enirejo triangulo situas. La kapelo havas malgrandan turon. Oni konstruis barokan golgoton pri Sankta Maria, Sankta Johano kaj Mario Magdaleno en 1781 ĉe la fortikaĵo, ili estis metitaj antaŭ la kapelon en 1823. Pli novaj golgotaĵoj estis konstruitaj en 1838 al la ceteraj golgotaĵoj. Ili renoviĝis en 2001. Interne la mebloj estis faritaj en la 20-a jarcento.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

Kapelo de Dolora Virgulino

* Kategorio Kapelo Dolora Virgulino (Esztergom) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Vilhelmo de Sens** (mortinta la 11-an de aŭgusto 1180) estis franca arĥitekto de la 12-a jarcento, kiu famiĝis aparte pro sia laboro je la konstruado de la katedralo de Canterbury.

Vivo
----

Pri sia devenloko kaj lia naskiĝdato nenio estas konata. Eble li devenis de Sens. Ekde proksimume 1136 li membris en la tiea katedralkonstrua metiejo. Li laboris kiel ŝtontajlisto kaj laborestro ĉe diversaj konstruejoj en la franca regno. En la jaro 1174 oni irigis lin al Canterbury por la konstruado de la tiea katedralo. Li novkonstruis la ĥorejon de la preĝejo, per kio li enkondukis la unuan anglan fazon de gotiko, la anglan frugotikon. Sub la konstruestreco de Vilhelmo de Sens la monaĥo Ĝervazo verkis – krom abato Suger – unu el la malmultaj konserviĝintaj siatempaj raportoj pri la konstruado de gotikaj katedraloj, la tiel nomatan „Ĝervazo-Raporton". En la jaro 1178 Vilhelmo de Sens falegis de skafaldo kaj suferis gravajn vundojn. La pluan konstruadon li povis kontroli nur ekde sia malsanula lito. En 1179 li revenis al Francujo kaj supozeble al Sens, kie li mallongan tempon poste mortis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografieto[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 492332
* GND: 1017997500
* VIAF: 95874393
* ULAN: 500031284
 |
Koordinatoj: 48° 19′ 31″ N 3° 04′ 57″ O﻿ / ﻿48.32528 °N, 3.08250 °O﻿ / 48.32528; 3.08250 (mapo)

**Villeblevin** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1772 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

Geografio
---------

Villeblevin etendiĝas sur 7.36 km², kaj havis 1772 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 241 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Marc Léruse, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Villeblevin apartenas al la kantono de Pont-sur-Yonne, kies ĉefurbo estas Pont-sur-Yonne. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Lokaj famuloj
-------------

La franca verkisto Albert Camus mortis en Villeblevin sur la Nacia Vojo 5 okaze de aŭtoakcidento la 4-an de januaro 1960.

### Partneraj urboj

* Germanio Heidenburg en Germanio

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Pont-sur-Yonne

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala retejo de Villeblevin
**Adam Noah LEVINE** (n. la 18-an de marto 1979) estas usona kantaŭtoro, vaste konata kiel la ĉefkantisto de la pop-rokmuzika grupo Maroon 5.

Levine naskiĝis kaj kreskis en Los-Anĝeleso, Kalifornio. Li komencis sian muzikan karieron en 1994, kiam li kunfondis alternativan rokmuzikgrupon *Kara's Flowers*, de kiu li estis la ĉefkantisto kaj gitaristo. Post la komerca fiasko de ilia nura albumo, *The Fourth World*, la grupo iom malvigliĝis. Poste, li reformis la grupon kaj kvina membro estis aldonita por formi Maroon5 kaj tiam la grupo eldonis sian unuan albumon, *Songs About Jane*, kiu iĝis populara kaj dise vendata en Usono. Ekde tiam, ili publikigis kvar pliajn albumojn, *It Won't Be Soon Before Long* (2007), *Hands All Over* (2010), *Overexposed* (2012), kaj *V* (2014). Kiel parto de Maroon 5, li ricevis tri Premiojn Grammy, du Billboard Muzika Premio-n du Usona Muzika Premio-n, MTV Muzikvidea Premio-n kaj Monda Muzika Premio-n.

Ekde 2011, Levine laboris kiel trejnisto en la televida kantokonkurso *The Voice* de NBC. La venkintoj de la unua kaj kvina sezonoj, Javier Colon kaj Tessanne Chin, estis en lia teamo. En 2012, li debutis kiel ofta rolulo en la horora televidserio *American Horror Story: Asylum*. Li ankaŭ aperis en la filmo *Begin Again*.

Kiel entreprenisto, Levine lanĉis sian propran eponiman parfumlinion en 2013. La saman jaron, li kunlaboris kun Kmart kaj ShopYourWay.com por evoluigi sian porviran vest-kolekton. Li ankaŭ posedas muzikeldonejon, 222 Diskojn. En 2013, *The Hollywood Reporter* raportis ke "fontoj alkutimiĝintaj al liaj multaj komercfaroj" taksis ke Levine gajnas pli ol 35 milionojn da usonaj dolaroj tiujare.

* Kategorio Adam Levine en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 498797
* GND: 13543520X
* LCCN: no2006013632
* VIAF: 76062801
* ISNI: 0000 0001 1448 3988
* SUDOC: 226676285
* BNF: 16608655w
* MBA: a1421d73-1a21-484b-97ad-77c9a5676daf
* NLA: 61458404
* BIBSYS: 10003034
* NKC: xx0201506
* BNE: XX5815715
 |
La **Villa Griffone** estas bieno en la regiono Emilia-Romagna en Italio. Ĝi situas en malgranda vilaĝo Pontecchio inter Bologna kaj Sasso Marconi. Ĝi estis la naskiĝloko de la itala radio-pioniro Guglielmo Marconi. Guglielmo kaj lia frato Alfonso faris ekde 1895 en la supera etaĝo la unuajn eksperimentojn per radioondoj. La Villa kaj la areo nun estas posedata de la fondaĵo *Fondazione Guglielmo Marconi*. Tie troviĝas la muzeo Marconi, en kiu troviĝas la kolekto Bigazzi, kolekto de historiaj radio-aparatoj kaj biblioteko kun pli ol 2700 libroj. Oni povas viziti la vilaon kaj la muzeon post antaŭa aranĝo.

Historio
--------

En la jaro 1600 simpla domo estis konstruita sur la tereno. Ĝi estis nomita laŭ la posedanto Villa Griffoni.
Poste la bieno transiĝis al familio Patuzzi, kaj estis aĉetita en la jaro 1849 fare de la patro de Giuseppe Marconi.
La familio Marconi havas pliajn posedaĵojn en Florenco kaj Livorno.

La Villa
--------

La bieno estas speciale grava, ĉar tie Guglielmo Marconi plievoluis tie la radio-teknikon. Lia patro faris tie bredadon de silkoraŭpoj. Guglielmo instalis en la supera etaĝo laboratorion, en kiu li povis fari siajn eksperimentojn. Li estis fascinita de la elektro. Li partoprenis en konkursoj pri plibonigo de baterioj kaj en 1895 li komencis siajn laborojn pri radioondoj.

Ĉar en Italio komence ne estis sufiĉe da intereso pri liaj projektoj, li iris al Britio. La bieno restis posedaĵo de la familio Marconi kaj Guglielmo pli poste returnis tien.

statuo de G. Marconi kaj segmento de la jaĥto *Elettra*
Nun la bieno estas la ĉefsidejo de la fondaĵo Fondazione Guglielmo Marconi. Je kelkaj etaĝoj oni povas vidi la kolekton de historiaj sendiloj kaj riceviloj, kiuj plejparte ankoraŭ estas funkciantaj. En la supera etaĝo estas aŭditorio. tie aranĝas seminariojn por siaj studentoj. Librovendejo apartenas al la muzeo.

En la ĝardeno staras statuo de Marconi farita de Antonio Berti kaj segmento de la jaĥto *Elettra*, la flosanta laboratorio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Maŭzoleo kaj Muzeo Marconi Arkivigite je 2012-07-31 per la retarkivo Wayback Machine

Literaturo
----------

* Antique Radio Magazin, Nr. 93, 2009
* Guglielmo Marconi Wireless Laureate, M. Giorgi, B. Valotti, 2010