recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Böttstein** estas urbo

komunumo en la distrikto Zurzach de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3764 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Böttstein situas ĉe la okcidenta bordo de la rivero Aro, kiu transiras nordoriente de la komunumo al la Baraĵlago de Klingnau. Vidalvide de la vilaĝo situas la artefarita insulo Beznau, sur kiu troviĝas la samnoma nuklea centralo kaj kiu apartenas al la najbara komunumo Döttigen. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Böttstein mem la vilaĝoj Kleindöttigen, Eien kaj Burlen.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,43 km², de kiuj 2,60 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,54 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 577 m s.m. sur la kulmino de la monto *Bötteberg* kaj la plej malalta punkto sur alteco de 318 m s.m. ĉe la bordo de la Baraĵlago de Klingnau.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Böttstein limas en nordokcidento al Leuggern, en nordoriento al Klingnau, en oriento al Döttingen, en sudoriento al Würenlingen, en sudo al Villigen, kaj en okcidento al Mandach.

Trafiko
-------

Döttigen estas konektita al la publika trafikreto per tri poŝtaŭtolinioj, nome la linioj Döttingen-Mandach, Döttingen-Laufenburg, kaj Döttingen-Brugg, kiuj ĉiuj pasas tra la teritorio de Böttstein.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas proksimume 18 kilometrojn sude en Dättwil.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Böttstein datiĝas el la jaro 1087 kiel *Botistein*. Dum mezepoko Böttstein estis Senjorujo en la regejo de la Habsburgoj. Ĝi formis paroĥon kune kun Leuggern.

Post la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415 Böttstein estis atribuita al la Grafejo Baden.

Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, la komunumo dum kvin jaroj apartenis al la tiama Kantono Baden.

Per la mediacia akto en la jaro 1803 la Kantono Baden estis dissolvita kaj integrita al la nova Kantono Argovio. Böttstein, Leuggern kaj Oberleibstadt estis kunigitaj al unu sola komunumo de la argovia distrikto Zurzach. En la jaro 1816 la kantona parlamento de Argovio decidis denove disigi la tri partojn al propraj komunumoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Böttstein
* Böttstein en la Historia Leksikono de Svislando

| Distrikto Zurzach |
| --- |
|  |  |
| **Bad Zurzach** - Baldingen - Böbikon - Böttstein - Döttingen - Endingen - Fisibach - Full-Reuenthal - Kaiserstuhl - Klingnau - Koblenz - Leibstadt - Lengnau - Leuggern - Mellikon - Rekingen - Rietheim - Rümikon - Schneisingen - Siglistorf - Tegerfelden - Unterendingen - Wislikofen

* Kategorio Böttstein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 313116
* GND: 4803723-0
* LCCN: n85385113
* VIAF: 149002019
 |

 |
La **disfonio** estas perturbo de la voĉo. Ĝin okazas la malsano aŭ funkcia perturbo de la laringo.

La voĉo sonas malbone, ĝi estas raŭka, kruda, aŭ presita. Ĝi povas esti malpli regulebla, ol la sana voĉo; estas la sonkoloro, la tono, kaj la volumeno nur malpli variebla. Por la subjekto estas la parolado malbona, kaj li sentas sian laringon seka. Por la plibonigado de la voĉo ĝi grakas multe, kiu helpas neniun, sed eĉ malplibonigas la disfonion. La malbona teĥniko de la parolado faras nodojn sur la voĉkordoj.

En iuj kazoj oni povas plene malgajni sian voĉon, aŭ nur havi voĉon sufiĉan por la flustrado. Tiu estas nomita afonio.

Kaŭzoj
------

La disfonio povas havi funkciajn aŭ organajn kialojn. La animstato efikas al la streĉo de la voĉkordoj, tiel ankaŭ al la voĉo. La traŭmatoj povas okazi afonion.

La ĉefaj organaj kialoj estas inflamoj, paralizoj, polipoj, nodoj, aŭ kancero de la voĉkordoj. Ĝi povas esti simptomo de ia malsano. La denaskaj anomalioj estas raraj. La ŝanĝiĝado de la voĉo de la adoleskaj aŭ klimaksaj jaroj estas regulita de hormonoj kaj estas normala.

Al la funkciaj kialoj apartenas la forcado de la voĉo, la malbona parolteĥniko, la kantado tro alten aŭ malalten, la malfortaj parolorganoj, aŭ paroltimo.

Tipoj
-----

Ni konas tiujn el ĝiaj tipoj:

* *Dysphonia clericorum:* el la trouzo de la voĉo
* *Dysphonia paralytica:* paralizo de la voĉkordoj el la traŭmo de la vago
* *Dysphonia puberum:* disfonio en la voĉoŝanĝiĝo
* *Dysphonia spastica (aphonia spastica vagy mogiphonia):* el la presado de la voĉkordoj. Ĝi estas nerva simptomo, precipe ĉe oratoroj.
* *Funkcionalaj disfonioj:* el la malbona uzo de la muskuloj de la parolorganoj. Ili estas la plej oftaj disfonioj.

Rekonado
--------

Por la diagnozo oni spektas per endoskopo en la laringo kun stroboskopo aŭ kun altrapidan kameron. La kuracisto aŭskultas ankaŭ la parol- kaj la kantovoĉon.
La gravaj elektrofiziologiaj parametroj estas kvalifikitaj per elektroglotografio.

Kuracado
--------

Oni kuracas la funkcionalajn disfoniojn per voĉterapio. Se la kaŭzoj estas organaj, la kuracistoj helpas per operacio laŭ la fondaĵo. La polipoj, nodoj, kaj kancero estas forigitaj en lokala aŭ generala anestezo. Post la eltranĉado de la kanreco ofte restas la disfonio.

Fontoj
------

* Fred Bernitzke: *Heil- und Sonderpädagogik.* Bildungsverlag EINS, Stam 2005, ISBN 3-8237-1542-9
* W. Seidner, U. Eysholdt, Jürgen Wendler (Hrsg.): Lehrbuch der Phoniatrie und Pädaudiologie. 4. völlig überarbeitete Auflage. Thieme, Stuttgart/New York 2005, ISBN 3-13-102294-9
* Johan Sundberg: *The Science of the Singing Voice.* 1987, *Die Wissenschaft von der Singstimme.* deutsch: Friedemann Pabst, Orpheus, Bonn 1997, ISBN 3-922626-86-6
* Richard Luchsinger, Gottfried Eduard Arnold: *Handbuch der Stimm- und Sprachheilkunde.* Springer, Wien/New York 1970

* Kategorio Disfonio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Lencburgo** (germane **Lenzburg**) estas historia urbo,

komunumo, kaj ĉefloko de la samnoma distrikto de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 8014 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

La urbo Lencburgo situas inter Araŭo kaj Zuriko ĉe la bordo de la rivero Aabach, elfluanto el la Lago de Hallwil kaj alfluanto al rivero Aro, inter du montetoj.

Najbaraj komunumoj
------------------

Lencburgo limas en nordokcidento al Rupperswil, en nordo al Niederlenz kaj Möriken-Wildegg, en ordoriento al Othmarsingen, en oriento al Hendschiken, en sudoreinto al Ammerswil, en sudo al Egliswil, en sudokcidento al Seon, kaj en oriento al Staufen.

Trafiko
-------

Lencburgo troviĝas en bonega trafika situacio:

Tra Lencburgo unuflanke pasas la ĉeflinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko al Araŭo kaj aliflanke de la urbo flankaj kondukas al Baden kaj la Seetalfervojo al Lucerno laŭlonge de la Lago de Hallwil.

Apud la urbo pasas ankaŭ la nacia aŭtoŝoseo A1 de Sankt-Margreto tra Zuriko al Berno kaj Ĝenevo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Lencburgo datiĝas el la jaro 924 kiel *de Lencis*.

Vidu ankaŭ
----------

* Distrikto Lencburgo
* Lenzburg (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la urbeto Lencburgo
* Lencburgo en la Historia Leksikono de Svislando

  


| Distrikto Lencburgo |
| --- |
|  |  |
| Ammerswil - Boniswil - Brunegg - Dintikon - Egliswil - Fahrwangen - Hallwil - Hendschiken - Holderbank - Hunzenschwil - **Lencburgo** - Meisterschwanden - Möriken-Wildegg - Niederlenz - Othmarsingen - Rupperswil - Schafisheim - Seengen - Seon - Staufen |


* Kategorio Lencburgo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 290131
* GND: 4035353-9
* LCCN: n83135743
* VIAF: 141932581 130244565, 141932581
* BNF: 122402919
* NKC: ge598575
 |
**Pjotr Arkadjeviĉ STOLIPIN** (ruse *Пётр Аркадьевич Столыпин*; naskiĝis la 14-an de aprilo 1862 (laŭ malnova kalendaro 2-an de aprilo 1862) en Dresdeno, Saksio — mortis la 18-an de septembro 1911 (5-an de septembro 1911) en Kievo, Rusa Imperio) estis konservativa rusa politikisto kaj inicianto de agraraj reformoj post la 1905-a revolucio por plibonigo de jura kaj ekonomia situo de la kamparano.

Li estis guberniestro de Grodno (1902) kaj Saratov (1903), kie li montris apogon por plibonigo de la kamparana vivo, sed li samtempe subpremis la ribelemajn provojn. La rusa caro Nikolao la 2-a ekatentis lin kaj en majo de 1906 nomumis Stolipin ministro pri internaj aferoj, en julio eĉ al prezidanto de la ministraro. Stolipin disigis la 22-an de julio 1906 la Dumaon, do la rusan parlamenton, kiu postulis pli grandan partoprenon en la agrarreformaj planoj. Li enkondukis en oktobro kaj novembro siajn reformojn per dekreto.

Li ĉesigis la limigojn, kiuj malhelpis la partoprenon de la kamparanoj en la normalaj juĝistaraj procesoj, la kamparanoj ricevis pli da libereco por elekti la lokajn reprezentantojn, ili rajtis elpaŝi la agrokomunumon kun sia agro. Stolipin esperis, ke tiel elformiĝas bonhava, carfidela kamparana klaso.

Li samtempe starigis militarajn juĝejojn, kiuj traktis aferojn de personoj akuzitaj je terorismo kaj ribelo. Tiuj tribunaloj ekzistis nur kelkajn monatojn, sed decidis je mortkondamno pri kelkmil akuzitoj. La ĉefministro tiel akiris multajn malamikojn en la politika centro kaj maldekstra flanko.

Stolipin en junio de 1907 (tri monatojn post la kunvoko) denove disigis la (duan) Dumaon, ĉar tiu ne akceptis liajn agrarajn reformojn. En tago de disigo de la Dumao, li eldonis leĝon pri elektoj, kiu limigis partoprenon de kamparanoj, laboristoj, malplimultoj en la elektoj.

Per akcepto de konstitucia kadro li forigis de li la ektremdekstrulojn, dum la moderaj dekstruloj kunlaboris kun li en la tria Dumao, kiu kunsidis en novembro de 1907. Li akceptigis la leĝojn pri la pluaj agraraj reformoj en junio de 1910 kaj 1911, li ekis fortan rusigan politikon en Finnlando.

Stolipin – en marto de 1911 – disvastigis la agrarajn reformojn eĉ je la polaj aroj, dum la caro ĉesigis funkcion de la Dumao kaj aliaj registaraj instancoj, je altrudo de Stolopin.

Tiuj paŝoj akiris por Stolipin multajn malamikojn kaj atencinto murdis lin dum teatra spektaklo en Kievo (kiun partoprenis eĉ la caro). La atencinto havis policajn kontaktojn, tiel povis li eniri la teatrejon.

Vidu ankaŭ
----------

* Agrara reformo de Stolipin
* Stolipina vagono

* Kategorio Pjotr Stolipin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Pjotr Stolipin en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 106347
* GND: 118618636
* LCCN: n81077088
* VIAF: 59091363
* ISNI: 0000000109052649
* LIBRIS: 205499
* SUDOC: 027714144
* BNF: 119697633
* NLA: 36022946
* NDL: 00457807
* NKC: jn20000720287
 |
**La Ercina** [laerZIna] estas municipo en la nordoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montaña de Riaño*, en la nordoriento de la provinco. *La Ercina* estus komprenebla etimologie kiel *La kverko*. En ties montara teritorio fluas la rivero Esla.

Komarkoj de la provinco Leono; *Montaña de Riaño* nordoriente, helverde.
Santa Colomba de las Arrimadas.
Preĝejo de Yugueros.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Acisa de las Arrimadas, Barrillos de las Arrimadas, Corral de las Arrimadas, La Ercina, Fresnedo de Valdellorma, Laiz de las Arrimadas, Oceja de Valdellorma, Palacio de Valdellorma, San Pedro de Foncollada, Santa Colomba de las Arrimadas, La Serna, Sobrepeña, Valporquero de Rueda kaj Yugueros, okupas totalan areon de 105,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 450 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 100 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 50 km de Leono, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj), poste minado, kaj tial aperas minlampo en la blazono sur verda fono. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, etnografia muzeo). Estas fervoja stacio.

Notoj
-----

Vidu ankaŭ
----------

* Yugueros (stacidomo)
* Municipoj de Provinco Leono

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 760269
* VIAF: 316736043
 |
Pri la komunumo
---------------

 **Bellikon** estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1513 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Bellikon situas ĉe la okcidenta sudokcidenta deklivo alte super la valo de la rivero Reuss 3 kilometrojn norde de la kulmino de Mutschellen-Pasejo. Al Bellikon apartenas ankaŭ la vilaĝo Hausen.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur 4,94 km², de kiuj 1,45 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,46 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur la kresto de *Heitersberg* je alteco de 787 m s.m. la plej malalta punkto je 500 m s.m.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Bellikon limas en nordo al Remetschwil, en nordoriento al Spreitenbach, en oriento al Bergdietikon, en sudo al Widen, en sudokicdento al Eggenwil, kaj en okcidento al Künten.

Kastelo Bellikon
----------------

La vidindaĵo, rekonilo kaj blazonsimbolo de la komunumo estas la Kastelo Bellikon, kiu situas en la centro de la vilaĝo meze en vasta parko. La kastelo apartenis en malfrua mezepoko al la patricia familio *Krieg* el Zuriko, kiu konstruigis ĝin meze de la 14-a jarcento. Ek de 1605 la posedantoj ŝaĝis plurfoje kaj komence de la 20-a jarcento la kastelo servis dumtempe kiel kuracejo.

Trafiko
-------

Tra Bellikon pasas la kantona ĉefvojo de la kulmino de Mutschellen-Pasejo al Argovio, laŭ kiu vojo cirkulas poŝtaŭtolinio, kiu konektas la komunumon al la publika trafikreto.

Ekonomio
--------

La plej grava labordonanto en Bellikon estas la rehabiliga kliniko de la *Svisa Akcidento-Asekur-Instituto (SUVA)*, kiu ofertas proksimume 200 litojn.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Bellikon datiĝas de la 11-a de oktobro 1064 kiel *Pellikon*.

En mezepoko Bellikon estis sub la regado de la Habsburgoj. Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, ĝi estis atribuita al la voktejo Rohrdorf de la Grafejo Baden.

Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la vilaĝo apartenis dum kvin jaroj al la tiama Kantono Baden. Post ties integriĝo al la hodiaŭa Kantono Argovio, Bellikon estis kunigita kun Hausen kaj fariĝis politika komunumo de la argovia distrikto Baden.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Bellikon
* Bellikon en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Bellikon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Baden |
| --- |
| **Baden** • Bellikon • Bergdietikon • Birmenstorf • Ehrendingen • Ennetbaden • Fislisbach • Freienwil • Gebenstorf • Killwangen • Künten • Mellingen • Mägenwil • Neuenhof • Niederrohrdorf • Oberrohrdorf • Obersiggenthal • Remetschwil • Spreitenbach • Stetten • Turgi • Untersiggenthal • Vetingo • Wohlenschwil • Würenlingen • Würenlos |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon La Vecilla (stacidomo). |


**La Vecilla** [labeZIlja] estas municipo en la nordoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montaña de Riaño*, en la nordoriento de la provinco.

Komarkoj de la provinco Leono; *Montaña de Riaño* nordoriente, helverde.
Trajnstacio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Campohermoso, La Cándana de Curueño, Sopeña de Curueño kaj La Vecilla, okupas totalan areon de 44,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 414 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 900 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 40 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Maraña, Burón, Puebla de Lillo, Riaño kaj Crémenes.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). En la areo oni bredas kokojn por fabriki el iliaj plumoj la logaĵojn por fiŝkaptado de truto.

Bildoj
------

* Turo de la urbodomo.Turo de la urbodomo.
* La Cándana de Curueño.La Cándana de Curueño.
* Sopeña de Curueño.Sopeña de Curueño.

Notoj
-----

Vidu ankaŭ
----------

* La Vecilla (stacidomo)
* Municipoj de Provinco Leono

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 760840
 |
**Belga Esperanto-Instituto** (**BEI**) estis kooperativa societo fondita en 1926 en la sino de la Esperanto-grupo La Verda Stelo en Antverpeno, kies celo estis la eldonado de libroj en kaj pri Esperanto. La unuaj investintoj en la societo estis Maurice Jaumotte, Frans Schoofs, Edgard De Coster, Oscar Van Schoor, Jozef Van Gulck, Caroline Nuyts-De Buyser, Hector Vermuyten, Gustave Vermandere, Louis De Hondt, Morris De Ketelaere, Charles Van der Veken, Jeanne Morrens kaj Nicolas Van Winge. La sidejo troviĝis je Kleine Hondstraat 11, Antwerpen.

Inter la plej valoraj eldonaĵoj de BEI menciindas la duparta *Belga Antologio*, kies flandra parto redaktis Hector Vermuyten kaj kies valona parto redaktis Maurice Jaumotte.

Ĝi estis kunfandita kun Flandra Esperanto-Instituto en la jaro 1962, kiuj pluvivis en la nova asocio sen profitdona celo Eldonejo-librejo Sonorilo.

Bildaro
-------

* Dorso de la libro Inleiding tot Esperanto (1931), katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience .Dorso de la libro *Inleiding tot Esperanto* (1931), katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience .
* Librolisto de Belga Esperanto-Instituto, ĉirkaŭe de 1955, arĥivaĵo 2233#289Librolisto de Belga Esperanto-Instituto, ĉirkaŭe de 1955, arĥivaĵo 2233#289
* FelixArchief, arĥivaĵo 2233#289FelixArchief, arĥivaĵo 2233#289
* Koverto (10 x 22 cm) uzita de Belga Esperanto-InstitutoKoverto (10 x 22 cm) uzita de Belga Esperanto-Instituto

Referencoj
----------

1. ↑  Belga Ŝtatgazeto de la 13a de marto 1926, numero 2253; esperanta traduko de la statuto aperis en *Belga Esperantisto*, aprilo 1926 (aldono post p. 70).

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Esperanto |
**Kunduz** (ankaŭ *Kundus* aŭ *Qhunduz*) estas provinco en la nordoriento de Afganio. Provinca ĉefurbo estas la samnoma urbo Kunduz. La teritorio havas 978 000 loĝantojn.

La provinco ĉefe loĝiĝis fine de la 19-a jarcento, dum la regotempo de ĥano *Ŝer Ĥan Naŝir*. La ĥano tiutempe ankaŭ fondis grandan kotonokompanion, kiu kaŭzis ke la provinco ĝis la sovetunia invado de la lando estis la plej riĉa de Afganio. Ĉirkaŭ la urbo Kunduz nuntempe kultiviĝas kotono, rizo, maizo, tritiko kaj melonoj. Krome laŭ iuj informoj en la provinco ankaŭ kultiviĝas papavo el kiu produktatas opio.

La infrastrukturo de la regiono tre suferis pro la regado de la Talibanoj kaj daŭre suferas pro la enlanda milito, kiu ardas de tridek jaroj kaj aparte replifortiĝis post la jaro 2001. Inter la plej urĝe bezonataj taskoj estas konstruado de stratoj kaj de trinkakva provizo. La urbo Kunduz ricevas elektron el Taĝikio. En grandaj partoj de la provinco tamen ne haveblas elektro. La provinco disponas pri flughaveno.

La regiona kotonokompanio - la ekonomia bazo de la provinco - intertempe denove produktas.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Provinco Kunduz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* detalaj informoj pri la provinco de la nacia ministerio de malurba evoluo (formato PDF, stato 2007)
* provinca mapo fare de la institucio AIMS (Afghanistan Information Management Services)

Notoj
-----

1. ↑   *nacia enketo pri riskoj kaj vundeblo 2007/8* (angle) en la retejo de la centra statistika organizaĵo de Afganio, PDF-dokumento de 1,77 MB, stato oktobro 2009, paĝo 4. Arkivita el la originalo je 2010-12-17. Alirita 2010-09-08.

  


Provincoj de Afganio

Badaĥŝan |
Badgis |
Baglan |
Balĥ |
Bamijan |
Daikondi |
Farah |
Farjab |
Gazni |
Gor |
Ĝuzĝan |
Helmand |
Herat |
Ĥost |
Kabul |
Kandahar |
Kapisa |
Kunar |
Kunduz |
Lagman |
Lugar |
Nangarhar |
Nimruz |
Nuristan |
Paktia |
Paktika |
Panĝŝir |
Parvan |
Samangan |
Sar-i Pul |
Taĥar |
Uruzgan |
Vardak |
Zabul
Koordinatoj: 47° 33′ 35″ N 3° 19′ 45″ O﻿ / ﻿47.55972 °N, 3.32917 °O﻿ / 47.55972; 3.32917 (mapo)

**Sougères-en-Puisaye** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 341 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2010.

Geografio
---------

Limoj de la komunumo
Sougères-en-Puisaye etendiĝas sur 26,5 km², kaj havis 341 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 13 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

La komunumo enhavas la vilaĝon Sougères kaj la vilaĝetojn Les Simons, Pesselières, Les Billards, Les Roches, Chauminet kaj Fougilet.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jacky Chevau, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉon (0,33%) en 2004.

Administrado
------------

Sougères-en-Puisaye apartenas al la kantono Saint-Sauveur-en-Puisaye. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono Saint-Sauveur-en-Puisaye
La insulo de Salina, kie okazas la agado de la filmo.
**Il postino** estas itallingva romantik-drama filmo reĝisorita fare de Michael Radford en 1994. La filmo estis originale publikigita en Usono kiel *La leterportisto*, rekta traduko de la itala titolo. Tamen, ekde la liberigo de la post-apokalipsa filmo de Kevin Costner de la sama nomo, la filmo estis publikigita sur DVD kiel *Il postino: La leterportisto*, kaj anglalingvaj filmokritikistoj ofte plusendas al la filmo pere de ĝia itala titolo sole. En la hispana nomiĝas por eviti konfuzon "El cartero y Pablo Neruda" (La leterportisto kaj Pablo Neruda).

La filmo rakontas fikcian rakonton en kiu la reala vivo de ĉilia poeto Pablo Neruda formas rilaton kun simplanima leterportisto kiu lernas ami poezion. En ĝi ĉefrolas Philippe Noiret, Massimo Troisi kaj Maria Grazia Cucinotta. La filmo estis adaptita fare de Anna Pavignano, Michael Radford, Furio Scarpelli, Giacomo Scarpelli kaj Massimo Troisi de la romano *Ardiente paciencia* de Antonio Skármeta. Skármeta mem antaŭe adaptis sian romanon por la ekrano en 1985 kiel *Ardiente paciencia*.

Troisi prokrastis korĥirurgion tiel ke li povis kompletigi la filmon. La tagon post kiam filmigo estis kompletigita, li havis mortigan koratakon.

* Kategorio Il postino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 339318
* GND: 7526499-7
* LCCN: no2003029946
* VIAF: 316751829
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Granda trielo** |
| --- |
|  |
| 
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birda klaso *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ĥaradrioformaj *Charadriiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Burinedoj *Burhinidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Esacus *Esacus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Granda trielo** *Esacus recurvirostris*Cuvier 1829 |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Granda trielo  |

 |
| v • d • r |

La **Granda trielo**, **Turnbeka trielo** aŭ **Hindia trielo** (*Esacus recurvirostris*) estas granda vadbirdo de la familio de Burinedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj, kiu estas loĝanta reproduktanto en tropika suda Azio el Barato kaj Srilanko ĝis norda Vietnamio.

Kutimoj
-------

Tiu estas specio kiu loĝas ĉe sablaj aŭ ŝtonetaj bordoj de riveroj aŭ lagoj kaj strandoj. La ino demetas unusolan ovon en nuda truo malfermita en malferma ŝtonetejo.

Temas pri birdo ĉefe nokta aŭ krepuska kiel aliaj trieloj, sed ĝi povas esti vidata ankaŭ manĝoplukanta dumtage per lantaj kaj decidaj movoj, kun eventualaj kuretoj. Ĝi ofte estas timida kaj forflugas malproksime de eventuala intrudulo per povaj flugilfrapoj.

La alvoko de tiu specio estas ĝemeca fajfado, ĉefe dumnokte, kiel ĉe la aliaj trieloj de tiu ĉi familio. La **Granda trielo** (*Esacus recurvirostris*) manĝas krabojn, grandajn insektojn, kaj aliajn bestajn predojn.

Aspekto
-------

La **Granda trielo**, (*Esacus recurvirostris*) estas tre granda vadbirdo de ĉirkaŭ 49–55 cm, kaj havas grandegan kaj **fortikan bekon 7 cm longan kaj iome suprenturnitan ĉepinte**; tio diferencigas ĝin de la alia specio de la sama genro nome Giganta trielo, *Esacus giganteus*. Ĝi havas nestriitan grizbrunan suprajn partojn kaj bruston kaj subajn partojn blankecajn. La **vizaĝo montras rimarkindan nigroblankan bildon**, kio estas simila, sed ne sama en la alia specio de la sama genro -en tiu ĉi la nigra cirklo kontrastas plie kontraŭ bruna kapo, dum ĉe Giganta trielo, *Esacus giganteus*, ne tiome kontrastas ĉar la kapo estas pli malhela kaj la du nigraj strioj ne estas tiome larĝaj- sed ĝi diferencigas ambaŭ de la trieloj de la genro *Burhinus*. La beko estas nigra kun flava bazo. La okuloj estas brilflavaj -kiel en la aliaj trieloj de la genro *Burhinus*- kaj la kruroj estas pale verdflavaj.

La **Granda trielo** (*Esacus recurvirostris*) dumfluge montras nigroblankan flugilplumaron supre kaj ĉefe blankan sube. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas iome pli palaj ol plenkreskuloj.

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Esacus recurvirostris*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 12 May 2006.
* *Shorebirds* de Hayman, Marchant kaj Prater ISBN 0-395-60237-8
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Fuliko** |
| --- |
|  |
| Nigra fuliko kun idoNigra fuliko kun ido |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Gruoformaj *Gruiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Raledoj *Rallidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | ***Fulica***Linnaeus, 1758 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Fuliko  |

 |
| v • d • r |

La **fulikoj** estas mezgrandaj akvobirdoj de la familio de Raledoj kiuj formigas la genron ***Fulica***.

La plej granda specidiverseco estas en Suda Ameriko, kaj ŝajne la tuta genro devenas de tie.

Tiuj raloj havas ĉefe nigran plumaron kaj male de aliaj raloj ili estas facile videblaj, ofte naĝantaj en malferma akvo pli ol manĝoplukantaj en junkaroj.

Ili havas elstaran frontan ŝildon aŭ alian ornamaĵon ĉefronte kaj koloran bekon kaj multaj -sed ne ĉiuj- havas blankon subvoste. Kiel aliaj raloj, ili havas lobhavajn fingrojn.

Ili plejparte havas mallongajn, rondformajn flugilojn kaj estas mallertaj flugantoj, kvankam nordaj specioj estas tamen kapablaj flugi longajn distancojn. La Amerika fuliko atingis iam Brition kaj Irlandon. La specioj kiuj migras faras ĝin dumnokte.

Fulikoj povas piediri kaj kuri vigle per siaj fortaj kruroj kaj havas longajn fingrojn bone adaptitajn je mildaj, neregulaj surfacoj.

Tiuj birdoj estas ĉiomanĝantaj, manĝante ĉefe vegetaran materialon, sed ankaŭ etajn bestojn kaj ovojn. Ili estas agreseme teritoridefendantoj dum bredado, sed ankaŭ estas troveblaj en grandaj aroj en umbraj partoj herbaj de lagoj.

Specioj
-------

* Krestfuliko,  *Fulica cristata*
* Nigra fuliko, aŭ Komuna fuliko, *Fulica atra*
* Havaja fuliko,  *Fulica alai*
* Amerika fuliko,  *Fulica americana*
* Kariba fuliko,  *Fulica caribaea*
* Blankflugila fuliko,  *Fulica leucoptera*
* Andesa fuliko,  *Fulica ardesiaca*
* Ruĝkrura fuliko, *Fulica armillata*
* Ruĝfronta fuliko,  *Fulica rufifrons*
* Giganta fuliko,  *Fulica gigantea*
* Kornofuliko,  *Fulica cornuta*
* Mascarena fuliko,  *Fulica newtoni*  (ekstingita, ĉ.1700)
* *Fulica chathamensis*  (Kvaternaria prahistoria birdo)
* Novzelanda fuliko, *Fulica prisca* (Kvaternaria prahistoria birdo)
* *Fulica infelix* (fosilio)
* *Fulica hesterna* (fosilio)
* *Fulica shufeldti* (fosilio)

Bildaro
-------

* Fuliko en rivero TamizoFuliko en rivero Tamizo
* Masklo protektas bredantan inon en kanalo.Masklo protektas bredantan inon en kanalo.
* Fuliko en lago.Fuliko en lago.

Referencoj
----------

* *Rails* de Taylor kaj van Perlo, ISBN 90-74345-20-4
* Cornell Lab of Ornithology

Eksteraj ligiloj
----------------

* Filmoj pri fulikoj
**Blankmara-Baltamara kanalo** aŭ **Kanalo Blanka maro - Balta maro** (ruse *Belomorsko-Baltijskij kanal*) estas kanalo longa je 227 km de Powenez ĉe Onega-maro ĝis Belomorsk (Soroka) ĉe Blanka maro en la nordo.

Ĝi estis konstruita dum du jaroj per sklavlaboro de Gulag-anoj (16-an de oktobro 1931 - 30-an de aŭgusto 1933) je ordono de Stalin. La konstrulaborojn gvidis Naftalij Frenkel, kiu mem pli frue estis gulagano sur la Solovecki-insuloj.

Mapo de la kanalo
La kanalo estis konstruita sen ŝtalo, betono kaj maŝinoj, el ligno kaj tero per trudlaboro. Oni ofte arestis nur por trudlaborigi homojn. Post la laboro oni amase liberigis ilin.

La laborojn partoprenis ĉirkaŭ 170.000 arestitoj kaj mortis onidire ĉirkaŭ 25.000 homoj. La kanalo ne havis tian gravecon, kiel oni antaŭe pensis.

Oni volas ĉiun lignoparton de la kanalo anstaŭi per ŝtalbetono en 2007.

Vidu ankaŭ
----------

* Fenoskandio

Literaturo
----------

* Anne Applebaum: *Der Gulag*, Berlin 2003.

* Kategorio Kanalo Blanka maro - Balta maro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
49° 02′ N 14° 25′ O﻿ / ﻿49.033 °N, 14.417 °O﻿ / 49.033; 14.417 (mapo)

ĉaskastelo kun infanludejo en apuda bestoĝardeno
**Ĉasista kastelo Ohrada** estas baroka kastelo en Ĉeĥio. Ĝi situas 10 kilometrojn norde de la regiona urbo České Budějovice, tuj apud la urbeto kaj kastelo Hluboká nad Vltavou. Ĝi apartenas al Agrikultura muzeo kun ekspozicio de forstkulturo, ĉasado kaj fiŝbredado.

Konstruaĵo
----------

La ĉaskastelo estis konstruita laŭ decido de princo Adam František Schwarzenberg fare de praga konstruisto Pavel Ignác Bayer en la jaroj 1708 - 1713. La simetria trietaĝa baroka konstruaĵo kun du kortoj kaj granda balkono apartenas al la plej bonrezultaj kastelaj konstruaĵoj en suda Bohemio.

Historio de la muzeo
--------------------

La muzeo kune kun ampleksa biblioteko estis fondita jam en la jaro 1842. Tiel ĝi fariĝis la kvara plej aĝa muzeo en Ĉeĥio kaj la plej aĝa specialigita muzeo en tuta eksa Aŭstrio-Hungario. La muzeo sukcese partoprenis multajn mondekspoziciojn ( en Vieno 1873, Parizo 1889, Prago 1891 k.a.). En 1961 la muzeo ekapartenis al **Agrikultura muzeo en Prago**. Apuda **bestoĝardeno**, specialiĝinta je mezeŭropa faŭno, estis fondita en 1938-1939.

Ekspozicio
----------

* 1/ Enirejo - kolekto de eltranĉoj de lignaĵoj
* 2/ Ŝtuparo - arbaraj laboristoj
* 3/ Koridoro en la 1-a etaĝo - evoluo de la ekspluatado kaj trafiko de la ligno
* 4/ Salonego - evoluo de arbara mastrumaĵo
* 5/ Salonego - arbara klerigo
* 6/ Kapelo - Origina kapelo estis sanktigita al Sankta Eŭstaĥo, protektanto de ĉasistoj (la kulto de Sankta Huberto estas pli nova). Aŭtoro de altarpentraĵo estis flandra pentristo Pietr van Roy. Surplafona fresko estas de Jiří Werle.
* 7/ Salonego - vivo de la arbaro
* 8/ Salonego - sciencteknika revolucio en arbarmastrumaĵo
* 9/ Trairejo - prilaborado de la ligno
* 10/ Salonego - ekspozicio pri ĉasado
* 11/ Salonego - ĉasado de harkovrita ĉasbestaro kaj evoluo de ĉasado
* 12/ Salonego - ĉasado de plumhava bestaro
* 13/ Salonego - alkondukitaj fremdaj specoj de bestoj
* 14/ Ĉasarto en Ĉeĥio kaj estinta Ĉeĥoslovakio
* 15/ Zorgo pri bestaro
* 16/ Ĉasado kaj ĉashundoj
* 17/ Kolekto de cervedoj de Sallač - Autoro de kolekto de cervaj trofeoj estis profesoro de arbarista fakultato en Prago Vilém Sallač. La kolekto enhavas ĉiujn speciojn de cervedoj de la tuta mondo. Raraĵoj de la kolekto estas: Cervo Milu, Cervo de Shonburg kaj Danao mezopotamia.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ohrada (ĉasista kastelo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Turismaj informoj kaj fotografaĵoj[*rompita ligilo*] angle
**Oliver Heaviside** (18an de majo 1850 - 3an de februaro 1925 ) estas brita fizikisto kaj matematikisto. Li grave kontribuis al evoluo de la teorio de elektromagnetismo. Interalie li nove formulis kaj simpligis la ekvaciojn de Maxwell.

Biografio
---------

Kvankam li havis bonajn rezultojn en lernejo, li postlasis lernejon je la aĝo de dek ses jaroj kaj iĝis operatoro de telegrafo. En tiu li estis subtenata de sia onklo Charles Wheatstone, fizikisto kaj uno el la inventintoj de telegrafio. Tamen, li daŭrigis memstudadon kaj, en 1872, dum li estis laboranta kiel ĉefa operatoro en Newcastle-upon-Tyne, li komencis eldoni siajn esplorajn rezultojn pri elektro, kiuj estis menciitaj ankaŭ en la dua eldono de la precipa verko de James Clerk Maxwell *Treatise on Electricity and Magnetism*.

En 1874 li forlasis sian laborpostenon kaj transloĝiĝis al siaj gepatroj al Londono por dediĉi sin plentempe al studado de elektro kaj matematiko. Inter 1880 kaj 1887, li evoluigis la operacian kalkulon, aparta metodo por solvi diferencialajn ekvaciojn transformante ilin en ordinaraj algebraj ekvacioj. En 1884 li simpligis la bazajn ekvaciojn de Maxwell esprimante ilin en la formo ĝis nun uzata per la enkonduko de vektoroj.

En 1887, li sugestis ke bobenoj de indukto devus esti aldonitaj al la kablo de la transatlantika telefono kun la celo korekti la distordon de kiu ĝi suferis. Por politikaj kialoj, tio ne estis farita.

En 1902, li antaŭdiris la ekziston de konduktantaj tavoloj por la radio-ondoj, kiuj ebligas ilin sekvi la kurbecon de la Tero. Tiuj tavoloj, lokitaj en la ionosfero, estas nomita la tavoloj de Kennelly-Heaviside, de la nomo de Arthur Kennelly, amerika fizikisto, kiu havis la saman intuicion kiel li. Ili fine estis praktike eltrovitaj en 1925 fare de Edward Appleton.

Li disvolvis ankaŭ la funkcion de Haeviside uzita ĝenerale en la studo de sistemoj en aŭtomatiko kaj studis la fluon de la elektra kurento en la kondukiloj (teorio de la linioj de transmisio kaj ekvacioj de la telegrafistoj).

En la postaj jaroj lia konduto fariĝis tre ekscentra.

Omaĝoj
------

* En 1922, li estis la unua ricevinto de la medalo Faraday.
* La kratero Heaviside sur la  malantaŭa flanko de la Luno portas lian nomon.

Bibliografio
------------

* *The Heaviside Centenary Volume*, Londono (1950)
* D. H. Moore, *Heaviside Operational Calculus*, Novjorko (1971)
* G. F. C. Searle, *Oliver Heaviside, the Man*, St Albans (1987)
* P. J. Nahin, *Oliver Heaviside, Sage in Solitude*, Novjorko (1988)
* A. C. Lynch, « The Sources for a Biography of Oliver Heaviside », in *History of Technology*, vol. 13, éd. Hollister-Short, Londono & Novjorko (1991)

* Kategorio Oliver Heaviside en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 582426
* GND: 118901192
* LCCN: n85318513
* VIAF: 12382540
* ISNI: 000000010870537X
* LIBRIS: 339114
* SUDOC: 035100664
* BNF: 12347310m
* NLA: 35183314
* NDL: 001107978
* BIBSYS: 90362052
* NKC: js20020513012
 |
Komerca kolekta karto de futbala stelulo Diego Maradona eldonita por la FIFA Mondpokalo de 1986
**Kolekt**(**ebl**)**a karto** aŭ foje **komerckarto** estas malgranda karto, kutime farita el dika papero aŭ maldika sed glata kartono, sur kiu estas presita bildo de certa persono (famulo), bildo de loko, aŭ objekto (imaga aŭ reala) kaj mallonga priskribo de la bildo laŭlonge kun pliaj informoj. Estas granda vario de kolektaj kartoj, laŭ la grafika naturo de la bildo, la artaĵo de la karto kaj ĝia temo, kaj eĉ la materialo el kiu ĝi estas farita.

Unu el la ĉefaj temoj de komerckartoj estas sportoj, kaj komerckartoj kun bildoj de ekzemple atletoj: basballudistoj, kaj futbalistoj, aliaj famuloj aŭ eĉ fantaziuloj, estas precipe popularaj, kutime la bildo estas akompanata kun mallonga priskribo krom la nomo (statistiko aŭ trivialaĵo). 

Ekzistas ankaŭ kolektaj kartoj pri aliaj temoj, inkluzive de: bildstrioj, komiksaj roluloj, televidserioj aŭ filmaktoroj, kaj specialaj aŭtografkartoj (kun la aŭtografo de fama persono).

Verŝajne la fenomeno komencis kiel merkatigo de komerco kaj amaskonsumado, kuraĝigante la regulan kaj oftan aĉetadon de konsumeblaĵoj (kiel cigaredoj aŭ maĉgumo). La kartoj estas aŭ aĉetitaj rekte el la fabrikanto, kiu metis hazardan kartaron en pakaĵo de vendaĵo, aŭ en butikoj kiuj vendas tiajn produktojn, kaj homoj (kutime infanoj sed ne ekskluzive) kiuj kolektas tiajn kartojn interŝanĝas inter ili aŭ ankaŭ aĉetas kartojn unu de la alia. Foje la kartoj estas faritaj kiel glumarkoj kiuj povas esti gluitaj en specialajn kolektantalbumojn, kaj ofte tiaj glumarkoj estas faritaj tiel ke ili ankaŭ povas esti forigitaj de la albumo denove. 

Kartalbumo kun pedagogia celo pri la Malnova Testamento.
Tiu sistemo de kartalbumoj ebligas le eldonon de kolektoj kun preciza nombro de kartoj, kaj unu el la celo de la kolektanto estas finkompletigi la kolekton algluante la fine akiritan karton; tamen tiu estis truko de komercistoj kiuj eldonis malpli grandan nombron el kelkaj kartoj, tiel ke la kolektantoj devis pene multe aĉeti jam havintajn kartojn ĝis akiri la rarajn finajn kartojn. Alia kuriozaĵo de tiu sistemo estas la eldono de kolektoj intencitaj kun pedagogiaj celoj. 

Simile al ludkartoj, eĉ kolektaj kartoj foje estas uzitaj por disversaj vetludoj. Elstara ekzemplo de amaskolektado kiu furoris en la 1980-aj jaroj en multaj landoj de la mondo estis la Rubujo-Infanoj (angle Garbage Pail Kids) .

Referencoj
----------

1. ↑   Baseball Card History, News, and Reviews. *CardboardConnection.com*. The Cardboard Connection. Arkivita el la originalo je 1 September 2012. Alirita 16 May 2012.
2. ↑   The History of Cartophily. Arkivita el la originalo je May 23, 2013.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Panini Group
* Panini America
* Topps
* Upper Deck
* Futera
* Wizards of the Coast
* Leaf
* Tristar
* Cartamundi
* Cryptozoic Entertainment
* Price Guide
* Beckett
* FanGir.com Arkivigite je 2023-12-11 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 842823
* LCCN: sh93003916
* BNF: 13174516x
 |
**János Kolta** [jAnoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kolta János** estis hungara notario, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis *Klenner*.

János Kolta naskiĝis la  23-an de majo 1907(nun 1907-05-23) (laŭ  la  11-an de majo 1907(nun 1907-05-11) en Boldogasszonyfalva (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa hr:Gospođinci en Serbio), li mortis la 25-an de decembro 1983 en Pécs.

Biografio
---------

János Kolta akiris juran diplomon en Universitato Erzsébet (Pécs) en 1929. En la sekva jaro li ricevis licencon pri ŝtatadministrado en Szombathely. Inter 1930 kaj 1945 li estis notario en diversaj vilaĝoj, inter 1945-1952 li havis postenon en Baranya, poste li laboris en instituto ĝis la emeritiĝo en 1973. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1965 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, krome li prelegis en la universitato kiel titulara docento ekde 1949. Li edziĝis en nekonata jaro.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A községi közellátási hivatalok vizsgálatának vezérfonala.* (1942; 3-a eldono 1948)
* *Szövetkezeti káté. Tudnivalók a szövetkezeti vezetők és tagok részére.* (1947)
* *A gazdaságföldrajzi rayonírozás néhány elméleti kérdése és adatok Baranya megye rayonbeosztásához.* (1954)
* *Pécs.* (vojaĝlibro, 1956, poste plurfoje eldonita)
* *Rund um Städte in Südwest-Ungarn. Szekszárd, Pécs, Kaposvár.* (Budapest, 1983 2. kiad. 1987)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑  ) wikidata

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 862601
 |



* Portalo pri Biografio
**Anna Makovecz** [makovec], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Makovecz Anna** estas hungara pentristo. Ŝiaj gepatroj estis Imre Makovecz kaj Marianne Szabó. 

Anna Makovecz naskiĝis la  27-an de novembro 1962(nun 1962-11-27) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Anna Makovecz studis en fr:École libre d'art d'Helsinki en Helsinko inter 1985-1989. Ŝi ricevis stipendiojn inter 1990-1996 kaj 1998-1999, dum ŝi ekspoziciis ekde 1991. Ŝiaj ŝatataj koloroj estis nuancoj de blanka, ruĝa kaj rozkolora ofte imitanta aspekton de viando. Ŝi kreis artaĵojn ankaŭ sur kusenokovraĵojn, krome ŝi kreis skulptaĵojn kovritajn per farboj.

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* ene de Ekumena Kapelo Renaskiĝo (Devecser)

Elektitaj ekspozicioj solaj
---------------------------

* Helsinko (1991, 1993, 2012)
* Budapeŝto (1993, 1997, 1998, 2000, 2002, 2005, 2009, 2016, 2021)
* Tokaj (1994)
* Pécs (2007)

Elektitaj ekspozicioj grupaj
----------------------------

* Antverpeno (1989)
* Szombathely (1996, 1999)
* Budapeŝto (2000, 2007)
* Szentendre (2011)
* Delhio (2015)

Elektitaj libroj
----------------

* *Makovecz-Templomok* (kunaŭtoro, 2011, sola: 2018)
* *Makovecz-Utak - Első régió: Budapest és Duna-kanyar* (2020)

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* video

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 862093
 |



* Portalo pri Biografio
La **blazono de Kolombio** en sia nuna formo validas ekde la jaro 1924, sed principe sen grandaj ŝanĝoj fontas el la unua oficiala versio de 1834.

La blazonŝildo estas dividata al supra helblua, meza blanka kaj suba helblua partoj. En la supra parto centre videblas granato kaj flanke po unu korno de abundo: el la dekstra fluas oraj moneroj, kaj el la maldekstra fruktoj, ĉiuj simboloj de prospero kaj abundo. Meze videblas ruĝa friga ĉapo sur ora bastono, simbolo de la respublika stato de la lando. Kaj sube videblas du trimastaj velŝipoj sur du maroj dividitaj per mallarĝa terlango - la du maroj estu la Pacifika Oceano kaj la Karibia Maro reprezente de la Atlantika Oceano.

Super la blazonŝildon (simile kiel en la blazono de Ekvadoro) sternas siajn flugilojn granda kondoro, simbolo de forto kaj grando de la ŝtato. Li en la beko tenas verdan ŝnuron, kiu mem tenas la blazonŝildon. En la ungoj li havas heraldike orkoloran (fakte flavan) rubandon kun la ŝtata devizo *"libertad y orden"*, do "libero kaj ordo".

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Sud-Ameriko |
| --- |
| Argentino • Bolivio • Brazilo • Ĉilio • Ekvadoro • Gujano • Kolombio • Paragvajo • Peruo • Surinamo • Urugvajo • Venezuelo |  |
| Dependaj teritoroj | Falklandoj • Franca Gviano |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Kolombio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Natalja GUNDAREVA** (28-a de aŭgusto 1948 en Moskvo — 15-a de majo 2005) estis populara aktorino de Rusio.

Natalja Gundareva finis en jaro 1971 Teatran lernejon. Ŝi laboris en Moskva teatro de Majakovskij, estis laŭreato de kelkaj premioj. En jaro 1998 ŝi ricevis ordenon "Pro meritoj por la Patrio" de IV grado.

Gundareva ludis en dekoj da filmoj, inter kiuj estas "Aŭdiado de slavino", "Aŭtuna marafono", "Dulĉineo Tobosa", "Forirante foriru", "Kaj la vivo kaj larmoj, kaj la amo", "La permesita ĉielo", "Moskvaj fireioj", "Solulojn oni havigas komunloĝejon", "Ŝia lasta amo", "Vin vokas civitanino Nikanorova", "Vintra vespero en Gagri", "Vivat, gardemarinoj!".

Natalja Gundareva forpasis matene dimanĉe je la 15-a de majo de 2005 en 57-a jaro de sia vivo.

Dum kelkaj jaroj la aktoro peze malsanis. Je la 27-a de julio de jaro 2001 oni transportigis ŝin en Insituton de ambulanco kun diagnozo "larĝa apopleksio". Poste ŝi estis transigita en Instituton de neŭrokirurgio.

Dum kelkaj tagoj la aktoro troviĝis en komato. En komenco de aŭgusto oni sukcesis rekonsciigi ŝin, kaj post tio ŝi dum longa tempo trapasis kuracadon.

Ŝi lasis la hospitalon nur unu jaron poste, en julio de jaro 2002. Post tio la aktorinon bezonis hospitaligi kelkfoje plu. En decembro de jaro 2002 ŝi perdis konscion surstrate kaj estis urĝe transportita en hospitalon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Paĝo pri ŝi ĉe imdb.com

Fontoj
------

La artikolo estis originale farita laŭ informo de Novaĵoj el Rusio Arkivigite je 2006-04-13 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Natalja Gundareva en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 53119
* GND: 12275185X
* LCCN: n83157936
* VIAF: 67356163
* ISNI: 0000000059391385
* BNF: 160113964
* BIBSYS: 9026539
* NKC: js20050606001
* BNE: XX1567415
 |
**Marianne Szabó** [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szabó Marianne** estis hungara tekstilartisto, ilustristo, membro de Hungara Arta Akademio (koresponda en 2012, ordinara en 2014). Ŝia edzo estis Imre Makovecz, ilia filino estis Anna Makovecz.

Marianne Szabó  naskiĝis la 15-an de majo 1932 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Marianne Szabó akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1955. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Béla Molnár (tekstilartisto) kaj Jenő Szervánszky. Post siaj studoj ŝi estis sendependa tekstilartisto, ŝi kreis tekstilojn mane. Kelkfoje ŝi desegnis ankaŭ libroilustraĵojn. Ŝi ricevis premiojn en 1974 kaj 1975. Ŝi vidviniĝis en 2011, pli frue ŝi naskis 3 gefilojn.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Budapeŝto (1968, 1976)
* Székesfehérvár (1974)
* Hannover, Amsterdamo (1979)
* Dortmund (1982)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Arthalo Budapeŝto (1959, 1975)
* Prago (1962)
* Kairo (1968)
* Budapeŝto (1968, 1972, 1974)
* Szombathely (1970-1978)
* Parizo (1977)

Elektitaj libroilustraĵoj
-------------------------

* László Dobszay: Hangok világa (muziklibro por infanoj)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Marianne Szabó en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 630104
* LCCN: n79142504
* VIAF: 268937867
* ULAN: 500061903
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Liérganes (stacidomo). |


Municipa teritorio de Liérganes, nordoriente de Kantabrio.
Malnova Ponto de Liérganes
**Liérganes** [ljErganes] estas municipo en la aŭtonoma komunumo Kantabrio. Ĝi situas en la komarko Trasmiera, 27,5 km for de la komunuma ĉefurbo Santandero. Ties limaj municipoj estas Medio Cudeyo norde, Riotuerto oriente, Miera sude kaj Penagos okcidente. Tra la municipo fluas la rivero Miera, kies akvo estas uzita en la loka kuracbanloko. Ĝi estas konektita al Santandero per trajna servo de FEVE.

La du ĉefaj loĝitaj lokoj estas samnoma Liérganes (sidejo de la municipa registaro) kaj Pámanes. Laŭ censo de 2013 la municipo havis 2435 loĝantojn.

La vilaĝo-kerno de Liérganes estas tre vizitata de turistoj pro ties tipaj kaj bone konservitaj tradiciaj konstruaĵoj. Liérganes ankaŭ estas centra loko en la legendo de Fiŝhomo, kantabra mitaĵo.

Vidu ankaŭ
----------

* Liérganes (stacidomo)
* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 464789
* VIAF: 316733275
 |