recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **klingonoj** (en klingona *tlhIngan*) estas raso en la fikcia universo de *Star Trek*. Ili unue estis la ĉefaj malamikoj en la unua serio de *Star Trek*, kaj poste ili estiĝis la malcertaj aliancanoj kun la Federacio.

Emblemo de la klingona imperio en la fikcia universo de *Star Trek*.

Klingonoj en la fikcia universo de *Star Trek*
----------------------------------------------

### Biologio

Proksimume homaj je apero, Klingonoj kutime havas longan hararon, kaj la virseksuloj havas barbojn kaj lipharojn. Eble plej elstaraj estas iliaj krestoj aŭ ĝiboj sur la fronto. Tiuj kompleksaj, osaj desegnaĵoj estas unikaj por ĉiu familio, kaj estas rudimento de pligranda, prahistoria fronto, kiu aspektis kiel krustulo. Dum la jaroj 2260-aj, dum la unua serio, klingonoj pli similis homojn, kaj ilia hararo estis pli simpla. Multaj el iliaj korpaj funkcioj estas duoblaj, do se unu stomako aŭ pulmo aŭ hepato ekmalfunkcius, estus alia. Tiu fenomeno nomiĝas *«brak'ul»*. Ankaŭ, al klingonoj mankas la povo larmi, kaj ilia sango estas rozkolora pro ĝia bazo el la metalo mangano (laŭ neoficialaj fontoj). Klingono povas vivi almenaŭ dum 150 jaroj. Ili povas gepatriĝi kun homoj; ekzemple B'Elanna Torres kaj kun romulanoj; ekzemple Ba'el.

### Religio

Laŭ legendo, Kortar, la unua Klingono, kun sia edzino, detruis la diojn kiuj ilin kreis kaj cindrigis la ĉielon. Dum geedziĝa ceremonio, oni rakontas tiun historion.

La plej grava ero de klingona kulturo estas honoro. Oni diras ke tiuj kiuj mortas honore, kuniĝas kun la spirito de Kahless en Sto-Vo-Kor. Malhonoraj mortintoj iras al Gre'thor, kiun Fek'lhr gardas. Al Grethor oni alvenas trans la Barĝo de la Mortintoj, kiun Kortar ŝipgvidas eterne trans la Rivero de Sango Oni ne lamentas pri mortintoj, sed celebras, kaj la korpon oni konsideras kiel malplena ujo forĵetinda.

Vidu ankaŭ
----------

* Klingona lingvo

* Kategorio Klingonoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Drachenhaus - domo de Klingsor en Braŝovo
**Klingsor** (germane: *Klingsor von Ungarlant*; aliaj versioj: *Klingsohr, Klinschor, Klingesor, Klinsor*) estas pure legenda persono el Transilvanio el la komenco de la 13-a jarcento kiu aperas en la poemo pri la kantokonkurso je Wartburg (ene de Manesse-kodekso) havante la rolon de ĵuriano.

Li venas el la personaro de *Parzival* de Wolfram von Eschenbach kie Klingsor prezentatas duko de Kapuo kiu senigite je la generpovo intencis venĝi sin pro la kastriĝo pro malpermesita amrilato. Venĝocelo ŝajnas esti la tuta homaro. Li konstruigis miraklan kastelon en kiun li forlogis multajn kavalirojn kaj virinojn. Revivigis verke ĉi tiun figuron ekz. la poeto Novalis ĉe *Heinrich von Ofterdingen* aŭ E.T.A. Hoffmann. Venante el Artura legendo Klingsor trajte iel simila estas kun Merlin.

En Braŝovo aperis inter 1924 kaj 1939 altkvalita kulturgazeto *Klingsor* kiu portis lian nomon. Laŭlegende loĝis li en Braŝovo en la t.n. Draka domo.

Literaturo
----------

* Norbert Richard Wolf: Die Gestalt Klingsors in der deutschen Literatur des Mittelalters. Ĉe: *Südostdeutsche Semesterblätter.* Band 19, 1967, p. 1–19

Fontoj
------

* *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 11. Leipzig 1907, p. 143 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Klingsor-poemo
* Vikifontaro
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ĉi tiu artikolo temas pri fama kaj populara sed ne plu vivanta individuo de blanka urso. Por nomo "Knut" rigardu la paĝon Knut (antaŭnomo).* |

Knut je la 24-a de marto 2007
**Knut** estis fama kaj populara blanka ursido, kiu naskiĝis la 5-an de decembro 2006 kaj mortis la 19-an de Marto 2011 en la Bestoĝardeno de Berlino. Post iom da tempo li fariĝis objekto de internacia populareco kaj polemiko. Kune kun sia frato, Knut estis malakceptita de sia patrino Tosca je sia naskiĝo, kaj estis do kreskigata de bestoĝarden-laboristoj.

Knut estas la unua blanka urso naskiĝinta en la Bestĝardeno de Berlino depost pli ol tridek jaroj. Tosca, eksa cirkbesto, malakceptis siajn du idojn. La frato de Knut mortis kvar tagojn poste, kaj Knut estis apartigita de sia patrino fare de la laboristoj de la bestoĝardeno. La unuajn 44 tagojn de sia vivo travivis la ursido en kovilo.

Knut estis prezentita al la publiko la 23-an de marto 2007. La germana ministro pri medio, Sigmar Gabriel, deklaris Knuton simbolo de konferenco pri endanĝeritaj specioj okazinta en Bonn en 2008.

Vidu ankaŭ
----------

* Blanka urso

* Knut (blanka urso) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Knut (blanka urso) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. ↑  Eisbär Knut ist tot! FAZ.NET
Duke Ellington Orchestra: „Ko-Ko"
**Ko-Ko** estas ĵaza komponaĵo de Duke Ellington el la jaro 1940. Ĝi apartenas al aro da pecoj, kiujn li pianiste surdiskigis per sia orkestro inter marto kaj oktobro de 1940 por diskeldonejo Victor, ekzemple *Concerto For Cootie*, *Cotton Tail, Bojangles, Harlem Air Shaft, Warm Valley* kaj *In a Mellotone*. Tiuj ĉi pecoj validas kiel klasikaĵoj de la *„Blanton-Webster-Band"',' kaj iliajn unuajn sonregistradojn forte stampis la novalvenintoj Jimmy Blanton, Ben Webster kaj Billy Strayhorn.*

Muzika analizo
--------------

*Ko-Ko* estas „dekdu-takta bluso en E♭-minoro kun oktakta enkonduko, kiun je la fino reekprenas kvartakta kodo," jen Collier. Harmonie ĝi estas „Ekzerco pri la pedaltono (...) Je la elingtona *Ko-Ko* enkonduko kaj kvin ĝis sep strofoj estas struktruitaj ĉirkaŭ la pedaltonoj: La malalta E♭ de la baritonsaksofono en la enkonduko kaj la E♭ du oktojn pli alta de Tizol en la unua strofo, A♭ de la saksofonoj samtone en la dua kaj tria strofo kaj B♭ en la kvara strofo, ankaŭ samtone de la saksofonoj, samkiel F de la trumpetoj en al kvina strofo." Collier montris sur tion, ke la pedaltonoj – kiel je la nomdona orgenludo – ne estas daure tenataj, sed estas ripetataj. Harmonie la peco ĉiukaze estas ege disonanca, aparte en la lastaj du strofoj. 

Juan Tizol (1943)
Strukture la peco konsistas el „tavoloj", farantaj la uzatajn harmoniojn pli kaj pli komplikajn; la komplikeco tamen estas linie evoluinta, kaj ĉiu sinsekvatavolo restas aŭdebla kaj alirebla"; dum la paso de la peco la nombro de voĉoj, kiuj samtempe muzikas, entute kreskas:

Literaturo
----------

* James Lincoln Collier: *Duke Ellington*. Berlino, Ullstein
* Alain Paillier: *Ko-Ko*. Parizo, Alter Ego Editions. 2011. ISBN 978-2-915528-26-8

Eksteraj ligiloj
----------------

* Recenzo de elstaraj sonregistraĵoj de Ko-Ko ĉe Arkivigite je 2010-07-22 per la retarkivo Wayback Machine ARTE

Referencoj
----------

1. 1 2  James Lincoln Collier: Duke Ellington
La iktero estas klinika signo.
**Klinikaj signoj** estas en medicino la indicoj devenaj de la ekzameno aŭ psikofizika esplorado de la paciento. La klinikaj signoj estas elementoj sensivaj (rilataj kun la sensoj); ili estas rikoltitaj de la biologio de la paciento el la observado, la flarado, la palpado, la perkutado kaj la aŭskultumado, krom el la aplikado de specifaj manovroj. Ĉiu signo estas plena je signifo, ĉar ĝi havas partikularan interpretadon laŭ sia semiologia kunteksto.

Klinikaj signoj estu diferencataj de simptomoj, kiuj estas la subjektiva referenco kiu estas havigata de la malsanulo pri la propra percepto de la manifestaĵoj de la malsano kiun tiu suferas. Male la klinikaj signoj estas objektivaj rimarkoj fare de la kuracisto.

Kelkaj klinikaj signoj
----------------------

* Ascito (likvo en ventro)
* Edemo (akumulado de likvo en la ekstraĉela spaco)
* Febro (korpa temperaturo pli alta ol 37 ºC)
* Iktero (flaviĝo de la haŭto kaj de la okula konjunktivo)
* Kaĥeksio (ekstrema nutromanko)
* Singulto (ripeta kaj nevolata kontrahiĝo de diafragmo)
* Tuso (spasma kaj ofte ripeta kontrahiĝo de la toraka kavo]

  

|  |  |
| --- | --- |
|   | Bonvolu atenti la konsilon rilate al artikoloj pri medicinaj temoj! |

Notoj
-----


* Kategorio Klinika signo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 730333
 |
La **kodekso Efremo** (*Codex Ephraemi* (rescriptus)) estas manuskripto de greka Biblio el la 5-a jarcento, kiu estis malkovrita en la 12-a jarcento. Multaj paĝoj estis resurskribitaj per asketa teksto de la eklezia patro Efremo la Siriano, temas pro tio pri palimpsesto. En la 19-a jarcento, Konstantino de Tiŝendorf traktis la manuskripton per kemiaĵo. Tiel sukcesis deĉifri suban tekston, sed tiu metodo tre damaĝis la manuskripton. Restis nur 64 paĝoj de la Malnova Testamento, el la Nova Testamento 145. 

Parto de Kodekso Efremo

Historio
--------

Kvankam la manuskripto venas el la 5-a jarcento, ĝi ne havas gravecon kompare al aliaj tri „gravaj" kodeksoj kiel Sinaja kodekso, Aleksandra kodekso kaj Vatikana kodekso. La teksto estas kunmetita el ĉiuj gravaj tekstaj tipoj kaj egalas plurloke al kojnea greka lingvo aŭ bizanca teksto. Du korektistoj komentis la tekston. Verŝajne unu vivis en la 6-a jarcento en Palestino, la alia en la 9-a jarcento en Konstantinopolo.

Post okupo de Konstantinopolo en 1453, la kodekso estis transportita al Florenco. Katerino de Mediĉo kunportis la kodekson al Francio kiel parton de doto. Hodiaŭ la manuskripto estas rezervata en Nacia Biblioteko de Francio en Parizo.

Matt. 1,2-18 (Tischendorf facsimile)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bruce M. Metzger, *Manuscripts of the Greek Bible: An Introduction to Palaeography*, Oxford University Press, Oxford 1981.
* R. Waltz, Codex Ephraemi Rescriptus en *Encyclopedia Textual Criticism* (2007)
* K. V. Tischendorf, *Codex Ephraemi Syri rescriptus, sive Fragmenta Novi Testamenti*, Lipsiae 1843
* K. v. Tischendorf, *Codex Ephraemi Syri rescriptus, sive Fragmenta Veteris Testamenti*, Lipsiae 1845

* Kategorio Kodekso Efremo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La ***Kodekso jerusalema*** aŭ latine "Codex Hierosolymitanus", konata ankaŭ kiel

***Codex Constantinopolitanus*** (esperante: Kodekso Konstantinopola), plue kiel **manuskripto Bryennios**, kaj indikata per la sigloj **H**, **C** aŭ **I**), estas manuskripto greklingva, skribita permane de kopiisto Leono en 1056, malkovrita de Filoteo Bryennios, metropolito de Nikomedio, en 1873 en la biblioteko de la "Jerusalema Patriarkejo" de Konstantinopolo. Ĝi nun estas konservita en la ortodoksa monaĥejo ĉe la Baziliko de la Sankta Tombo en Jerusalemo.

Tiu kodekso entenas la *Didakeon, Leteron de Barnabaso, Leteron de Klemento el Romo al la Korintanoj, Duan leteron de Klemento, version longan de la Leteroj de Ignaco el Antioĥio* kaj liston de libroj de Biblio laŭorde de Johano Krizostomo.

Vidu ankaŭ
----------

* Kodekso de Leningrado
* Kodekso klaromontana
* Manuskripto sangermanensa
* Didakeo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kodekso jerusalema en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* "Codex Hierosolymitanus" Arkivigite je 2012-04-14 per la retarkivo Wayback Machine, *The Development of the Canon of the New Testament*
* "Bryennios, Philotheos", *The New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge*
* Reta katolika Kathopedio.
La **Kodo de Kanona Juro** (latine: **Codex Iuris Canonici**) estas la eklezia jura kodo (leĝaro) de la latina Eklezio. Ĝi estas la plej grava kompilaĵo de kanona juro.

La aktuala aperis en 1983 nome Kanonjura kodo de 1983, anstataŭante la unuan tian kodon, eldonita en 1917, nome Kanonjura kodo de 1917.

La preparon de jura kodo por la latina Eklezio ordonis papa Pio la 10-a. Li mortis antaŭ ol finiĝis la laboro. La Kodolibron de 1917 tial publikigis Benedikto la 15-a. Simile la revizion komencitan post la dua Vatikana koncilio komisiis Paŭlo la 6-a kaj ĝin eldonis Johano Paŭlo la 2-a.

Analoga kodo por la orientaj katolikaj eklezioj estas la Kodo de la kanonoj de la orientaj Eklezioj.

Enhavo
------

La Kodo de Kanona Juro estas dividita en sep librojn.

1. Ĝeneralaj normoj
2. La popolo de Dio.
3. La instrurolo de la Eklezio
4. La sanktigrolo de la Eklezio (ĉefe la sakramentoj)
5. La entempaj (ne spiritaj) bienoj de la Eklezio
6. Sankcioj en la Eklezio
7. Procesoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kodo de Kanona Juro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Teksto de la aktuala Kodo de Kanona Juro
	+ Teksto en diversaj lingvoj
	+ Latina teksto
	+ Latina teksto kaj germana traduko[*rompita ligilo*]

* Teksto de la Kodo de Kanona Juro de 1917 (ne aktuala)
	+ Latin teksto kaj franca traduko (diversaj ligiloj)
	+ Latina teksto
A bay horse walking, with a fence and metal building in the background.Virĉevalo 3/4 de Klivelanda bejulo, 1/4 de Pursangulo
La **Klivelanda bejulo**, aŭ en angla *Cleveland Bay*, estas raso de ĉevaloj kiuj originiĝis en Anglio dum la 17a jarcento, nomita laŭ sia koloro beja kaj pro la distrikto Cleveland de Jorkŝiro. Ĝi estas bone muskoleca ĉevalo, kun kruroj kiuj estas fortaj sed mallongaj kompare al la korpo. Tiuj ĉevaloj estas ĉiam bejaj, kvankam kelkaj helaj haroj en krinaro kaj vosto estas karakteraj de kelkaj raslinioj. Ĝi estas la plej aĝa ĉevalraso establita en Anglio, kaj la nura netira ĉevalo disvolvigita en Granda Britio. La prauloj de la raso estis disvolvigitaj dum la Mezepoko por uzado kiel ŝarĝoĉevaloj, kiam ili akiris sian kromnomon "Chapman Horses". Tiuj ŝarĝoĉevaloj estis krucigita kun sango el Andaluzaj kaj Berberaj, kaj poste kun Arabaj kaj Pursanguloj, por krei la nuntempan Klivelandan bejulon. Dum la jarpaŝado, tiu ĉi raso iĝis pli malpeza strukture dum ili estis uzitaj pli kiel ĉevaloj por kondukado kaj por rajdado. La populareco de la Klivelanda Bejulo ege fluktuis ekde ĝi dekomence importiĝis al Usono komence de la 19a jarcento. Spite gravaj malpliiĝoj en la populacio post la Dua Mondmilito, la raso ĝuis rekuperiĝon en populareco ekde la 1970-aj jaroj, kvankam ekzistis nur ĉirkaŭ 550 ĉevaloj tutmonde ĉirkaŭ 2006.

Ili estis patronigitaj de membroj de la reĝa familio tra sia historio, kaj ili estas ankoraŭ uzataj por peli kaleŝon en reĝaj paradoj nuntempaj. Tiu ĉi raso estis uzata ankaŭ por disvolvigi kaj plibonigi kelkajn rasojn de varmsanguloj kaj de tirĉevaloj. Nuntempe ili estas uzataj por farma laboro kaj kondukado, same kiel por subsela laboro. Ili estas partikulare popularaj por vulpoĉasado kaj por ĉevalsaltado, kaj purrasuloj kaj krucigitaj kun Pursanguloj. La Klivelanda bejulo estas rara raso, kaj ambaŭ la brita *Rare Breeds Survival Trust* kaj la usona *Livestock Breeds Conservancy* konsideras la populacion je danĝera alproksimiĝo al formorto.

Referencoj
----------

* Bongianni, Maurizio (editor).  (1988) *Simon & Schuster's Guide to Horses and Ponies*. Nov-Jorko, NY: Simon & Schuster, Inc.. ISBN 0-671-66068-3.
* Dent, Anthony.  (1978) *Cleveland Bay Horses*. Canaan, NY: J.A. Allen. ISBN 0-85131-283-7.
* Edwards, Elwyn Hartley.  (1994) *The Encyclopedia of the Horse*, 1‑a eldono, Nov-Jorko, NY: Dorling Kindersley. ISBN 1-56458-614-6.
* Edwards, Elwyn Hartley and Candida Geddes (editors).  (1987) *The Complete Horse Book*. North Pomfret, VT: Trafalgar Square, Inc.. ISBN 0-943955-00-9.
* Hayes, Capt. M. Horace, FRCVS.  [1969] (1976) *Points of the Horse*, 7‑a eldono, Nov-Jorko, NY: Arco Publishing Company, Inc.. ISBN 978-0-09-038711-3.
* Hendricks, Bonnie.  *International Encyclopedia of Horse Breeds*. University of Oklahoma Press. ISBN 978-0-8061-3884-8.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Klivelanda bejulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Cleveland Bay Horse Society
* Cleveland Bay Horse Society of North America
* Cleveland Bay Horse Society of Australasia
La **Kodo de la kanonoj de la orientaj Eklezioj** aŭ latine **Codex Canonum Ecclesiarum Orientalium**, kutime kurtigita en **CCEO** (KKOE), estis promulgita de papo Johano Paŭlo la 2-a la 18-an de oktobro 1991) kaj konstituas la kodon komunan por ĉiuj orientaj proprajuraj katolikaj eklezioj.

Historio de la redakto
----------------------

En parolado de 1927 papo Pio la 11-a deklaris ke urĝis havigi tian kodon al la orientaj katolikaj eklezioj. Tiuj ĉi ja havis siajn apartajn antikvajn jurojn, sed ankoraŭ mankis al ili klara kodigo de tiu eklezia juro, kiu rigardis ilin komune kaj kiu evidentigus la jurajn diferencoj inter ili kaj la latina eklezio, kiu ekde 1917 havis sian propran Kodon de Kanona Juro.

Oni konfidis la laboron de al aparta internacia komisiono de prelatoj kaj spertuloj, kun kunlaborado de la '*Institut für Kirchenrecht* de la Universitato Alberto Ludoviko de Frajburgo.

Inter 1949 kaj 1957 Papo Pio la 12-a publikigis ampleksajn kodigojn de partoj de la juro de la orientaj eklezioj: pri la geedza stato, pri ekleziaj procesoj, pri administrado de ekleziaj bienoj, kaj pri religiaj ordenoj, kaj pri rajtoj de la fideluloj.

Post la Dua Vatikana koncilio, oni decidis kaj revizii la Kodon de la Latina Eklezio kaj provizi al la orientaj eklezioj Kodon kompletan kaj renovigitan.

La laboroj koncerne la jam ekzistantan kodon por la latinoj finiĝis en 1983 kun la publikigo de la nova eldono. Necesis plia tempo per prepari la alian kodo, kiun papo Johano Paŭlo la 2-a publikigis en 1990.

La Kodo por la orientanoj diferencas de la latina en tiuj aferoj, en kiuj malsamas la tradicioj, ekzemple pri terminologio, disciplinoj koncerne hierarkiaj oficoj, kaj administracio de la sakramentoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Latina Eklezio
* Orientaj katolikaj eklezioj
* Proprajuraj katolikaj eklezioj
* Kodo de Kanona Juro
* Kongregacio por la orientaj Eklezioj

Notoj
-----

1. ↑  AAS 1949, 89-119.
2. ↑  AAS 1950, 5-120
3. ↑  AAS 1952 65-120
4. ↑  AAS 1957, 433-603

Eksteraj ligiloj
----------------

* Codex Canonum Ecclesiarum Orientalium
* Neoficiala itala traduko[*rompita ligilo*]
Domo de la "Klosterneuburger Zeitung" ĝis 2010
***Klosterneuburger Zeitung*** (Klostronovburga Gazeto), antaŭe ***Die Kleine*** (La Malgranda), estas semajna magazino por la regiono *Neuburg* (Novburgo) kaj *Wiener Pforte* (*Viena Pordo*). Novburgo signifas la du urbojn: *Klosterneuburg* (*Klostronovburgo*) kaj *Korneuburg* (Grajnnovburgo) en Malsupra Aŭstrio.

Historio
--------

La unua numero aperis la 23-an de septembro 1976. **Klostronovburga Gazeto** estas la gazeto kun la deĵorplejaĝa eldonisto de la mondo (laŭ la germana teksto en Wikipedia, *Die Kleine Klosterneuburger Zeitung*). Je la 14-a de oktobro 2005 povis profesoro Gustav Adolf Jakob Neumann festi sian 60-jaran jubileon kiel gazeteldoniston. Redaktoro kaj eldonisto Gustav Adolf Jakob Neumann estas jam ekde 1945 eldonisto de gazeto. Ekde 2011 aperis la gazeto nur en interreto  kaj la lasta numero 1661 la 5-an de januaro 2012 kun la ne ĝusta dato 2011 sur la frontpaĝo.
Gustav Adolf Jakob Neumann mortis la 18-an de februaro 2013.

Devizo
------

Devizo de la eldonisto:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| **La veron la honoron!** **La kanajlon la pilorion!** **La malfortulon la helpon!** | "|

Diplomo en la arkivo de la urba komunumo Klostronovburgo

Famaj redaktintoj
-----------------

Konataj aŭstroj komencis ĉe la gazeto kiel loka raportisto:

* Hademar Bankhofer (hodiaŭ eksperto pri nutrado)
* Hadschi Bankhofer (matena raportisto ĉe Radio Vieno, konata aŭstra amuzisto kaj gvidanto de diskutrondoj).

En aŭtuno 1989 raportis **Klostronovburga Gazeto** pri la solena distingo de la titolo **Urbo de la Interpopola Kompreniĝo** (germane ***Stadt der Völkerverständigung***) al la urba komunumo Klostronovburgo de la **Internacia Societo por Interpopola Kompreniĝo** (germane ***Internationale Gesellschaft für Völkerverständigung***). La originala diplomo, en germana lingvo, videblas dekstre.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de *Klosterneuburger Zeitung*, germane
Kodumado en Hackafou en Vallbona d'Anoia en oktobro de 2012.
**Kodumrenkontiĝo** (orig. *Hackmeeting*) estas renkontiĝo de kodumuloj kaj aktivuloj, kiu okazas jare en Italio, Hispanio kaj, okaze, en Ĉikago (Usono), Saltaurbo (Argentino), Bolivio, Meksiko kaj Santiago de Ĉilio.

La itala kaj hispana kodumrenkontiĝoj havas la saman nomon, sed ili estas sendependaj eventoj.

En la kodumrenkontiĝoj kunlaboras kelkaj lokaj kodumlaborejoj kaj aliaj aroj socie engaĝitaj por fari multajn agadojn rilate al Interreto kaj la novaj teĥnologioj, kun socia kaj politika perspektivo, kiel konferencoj, diskutoj, montroj, laborsesioj kaj aliaj agadoj, ĉiuj kutime malfermaj al publiko. La unua kaŭzo de tiuj estas sciigi movadojn kiel la libera programaro, novajn teĥnologiojn kiel sendrata kaj la problemoj kreitaj de la novaj teĥnologioj kiel la manko de privateco, diskordianismo, krom plivastigi komputikajn teĥnikojn kaj sciojn. La ejo en kiuj ĝi okazas kutimas esti okupitaj sociaj ejoj aŭ publikejoj.

* Kategorio Kodumrenkontiĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
angle *Glider* - estas la emblemo de kodumula movado, proponita de Eric Raimond
**Kodumulo** aŭ **kodrompisto** (angle: *hacker*) estas programisto kiu tiel bone regas programlingvon aŭ operaciumon ke li povas sen peno verki programojn. Plejofte en praktiko estas persono kiu inventas teknologion, ellaboras, realigas, testas kaj plibonigas ĝin. Kodumuloj trovas nekonvenciajn, sed efikajn solvojn por cimoj kaj diversaj aliaj komputilaj problemoj pere de disponeblaj rimedoj.

Kodumuloj ne ĉiam laboras same "oficiale". Foje okazas ke ili aliras komputilajn sistemojn por pruvi ke ekzistas sekuriga problemo. Plej ofte tion kodumulo faras ĝuste por helpi solvi tiun "sekurigan truon". Se kodumulo misuzas sian konon, oni parolas pri retpirato aŭ **kodrompisto** (angle: *cracker*). Kodumuloj provas aktive kontraŭi piratojn.

Ofte kodumuloj subtenas la ideon de libera programaro aŭ eĉ al ĝi aktive kunlaboras.

Notoj
-----

1. ↑   Yves Nevelsteen, Komputeko, E@I, 2008, Partizánske, Slovakio. 94 pp. p. 45.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kodumulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eric S. Raymonds Hacker howto angle
* Challenges to entertain your mind and progress in the computer security (Hacker-Challenge) angle
**Kluang,** laŭ simpla ĉina **居銮,** laŭ tradicia ĉina **居鑾,** tamile **குளுவாங்)** estas urbego en Malajzio, en Duoninsula Malajzio, en subŝtato Ĝohoro, en la samnoma distrikto Kluang.

Flago de Kluang
Vido en Kluang

Bazaj informoj
--------------

Panoramo en Kluang
* Loĝantaro: 397,825 (2013)
* Areo: km²
* Supermara alteco: m
* Horzono: UTC + 8 (ankaŭ somere)
* Telefonkodo:
* Poŝtkodo: 86xxx
* Telefonkodo: +6-07
* Aŭtokodo: J

Geografio
---------

Altlernejo en Kluang
Moskeo en Kluang
Kluang situas en meza parto de la duoninsulo inter montetoj laŭ rivero. Kuala-Lumpuro troviĝas 220 km .

Historio
--------

Kluang estis fondita en 1915 fare de la britoj. La ĉefa fervoja linio estis konstruita tra Kluang, kiu helpis la evoluon. Dum la 2-a mondmilito la urbo estis okupita de japanoj. La komunistoj estis plejparte forpelitaj el la regiono en 1957. Kluang ricevis urban statuson en 2001.

Ekonomio
--------

Depost 1915 oni amase okupiĝis pri kaŭĉuko-plantadoj. En la 1970-aj jaroj la ekonomio de Kluang transiris al palmaj oleoj. Baldaŭ aperis ankaŭ kakao- kaj teoplantadoj, eĉ oni okupiĝis ankaŭ pri rizoj, fruktoj kaj legomoj, oni bredadas kaprojn kaj ŝafojn. En la urbo aperis la industrio (polimeroj, paperoj, tekstiloj, ceramikaĵoj, elektraj varoj. Kluang estas konsiderita "kahela ĉefurbo" de Malajzio.

Trafiko
-------

Kluang estas ligita al la najbareco per 3 ĉefvojoj kaj fervoja linio. Apud la urbego milita flughaveno funkcias, la civila flughaveno funkcias en Senai.

Stacidomo por aŭtobusoj en Kluang
Moskeo en Kluang

Klimato
-------

Kluang havas tropikan klimaton.

Vidindaĵoj
----------

* moskeoj

Ĝemelurboj
----------

* Malajzio Selangor, Malajzio (2017)
* Malajzio Taipingo, Perak, Malajzio (2017)

Fontoj
------

* WikiTrans

Malgranda moskeo en Kluang
La Sporta Klubo Brive Corrèze Limousin estas la rugbeunia sekcio fondita en 1910 de la Briviste Athletic Club, franca sporta klubo, kun sidejo en Brive-la-Gaillarde en Corrèze. Ĝia unua teamo evoluas en Top 14 en 2020-2021. Ĝia prezidanto estas Simon Gillham, la teamo estas trejnita de nordirlandano Jeremy Davidson, subtenata de Marc Dal Maso kaj Jean-Baptiste Péjoine. CA Brive estas historia franca rugbea klubo. Ĝi ĉeestas en la elito de franca rugbeo preskaŭ sen interrompo ekde 1930, escepte de mallongaj deĵoroj sube, la lastaj en 2018-2019. Ĝi gajnis la Eŭropan Pokalon en 1997 kaj estis finalisto en tiu evento la sekvan jaron. Ĝi partoprenis kvar francajn ĉampionecajn finalojn, sen iam konkeri la Brennus-Ŝildon. CA Brive gajnis sian solan defion Yves du Manoir en 1996. Ekde 1921, CA Brive funkcias en la stadiono de Brive, renomita en 2004 stadiono Amédée-Domenech honore al unu el ĝiaj plej gloraj ludantoj, internacia kolono en la jaroj 1950-1960.

Brivistes dum somera trejnado en 2018.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio Klubo Atleta Brive Corrèze Limousin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 723595
* VIAF: 131367640
* SUDOC: 035164778
* BNF: 13200515b
 |
La **Klubo Independiente Santa Fe (**Sendependa Sankta Fido)**,** konita popole kiel **Santa Fe**, estas futbala klubo de Bogoto, ĉefurbo de Kolombio. Estas unu el la solaj tri teamoj kiuj ludis ĉiujn sezonojn en la kolombia Unua Kategorio.

La teamo de la *Kardinaloj*, aŭ la *Ruĝa Ekspreso*, kiel estas konita popole, estas la **unua ĉampiono** de la profesia kolombia futbalo en 1948, krom estas la unua kolombia ĉampiono de la Sudamerika Pokalo en 2015. 

Santa Fe gajnis 8 fojojn la fotballigo, la plej freŝa atingita en 2014 II, du Pokaloj Kolombio, en 1989 kaj 2009, du Supra-ligoj de Kolombio en 2013 kaj 2015, unu granda internacia titolo (la Sudamerika Pokalo), atingita en la 2015, krom titolo de la Pokalo Simón Bolívar, kiu estis organizita de la Venezuela Federacio en 1970. Entute, sumas 14 titoloj (naciaj kaj internaciaj). En la jaro 2014 estis rekonita inter la 10 pli bonaj teamoj de la mondo laŭ la Internacia Federacio de Historio kaj Statistiko de Futbalo okupinte la pozicion 8, kaj estis la unua en Kolombio kaj la dua pli bona teamo de Sud-Ameriko.

Uniformo
--------

Unue Santa Fe uzis bluan uniformon sed malkoloriĝis, tiel uzis verda uniformon kaj tamen malkoloriĝis. Poste, unu el la gvidantoj de Santa Fe, kiu estis zeloto de la angla Arsenalo FK donas al la teamo la koloron kiu de meze de 1941 iĝis insigno de Santa Fe, la ruĝa ĉemizo kun blankaj manikoj kaj blanka pantaloneto.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-08-11. Alirita 2015-12-18.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Klubo Independiente Santa Fe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo Arkivigite je 2013-01-23 per la retarkivo Wayback Machine
La **Koh-i-noor** („Lumomonto") (La telugua: కోహినూరు, la persa: کوہ نور, la urdua: کوہ نور, la hinda: कोहिनूर, la bengala: কহিনূর) estas ĉirkaŭ 110-karata diamanto, kiu nun estas ero de la britaj kronjuveloj.

Probable Koh-i-noor estas la plej malnova ankoraŭ ekzistanta diamanto, kiun iam ajn tuŝis homaj manoj. Ĝia spuro komencis antaŭ pli ol 5000 jaroj, kiam oni jam menciis ĝin en malnova Sanskrit-eposo.

Poste oni parolis pri ĝi en la jaro 1304, kiam Sultano Ala-ad-Din ŝtelis ĝin de la hindreĝo de Malwa (Hindio). Poste la gemo ornamis la **okulon de la pavo** de la tiama mondfama belega pavotrono en Delhi. Dum la konkero de Delhi en 1739 akiris ĝin Nadir, ŝaho de Persio. La legendo rakontas ke haremvirino diris al la konkerinto, ke la diamanto estis kaŝita en la turbano de la mogulo. Post tio la ŝaho proponis dum festo interŝanĝi la turbanojn. Tiu gesto estis simbolo de ĉiama amikeco kaj frateco; malakcepto estintus afronto. Kiam la ŝaho malvolvigis la diamanton el la tuko, li ŝajne ĝoje kriis "koh-i-noor".

En la jaro 1747 la persa ŝaho estis murdita kaj "Koh-i-noor" iris al la trezorejo de Panĝabo. Kiam la lando estis aneksita en 1849 al la brita Hindio, la juvelo estis donita kiel kompenso por la Sikh-militoj al la Brita Kompanio de Orientaj Indioj.

Dum la jaro 1850 oni transdonis la juvelŝtonon al la brita reĝino Viktoria okaze de la 250-jara fondojubileo de la Brita Kompanio de Orientaj Indioj, kiu tiel ricevis ĉiujn rajtojn pri komerco kun Hindio kaj la spicinsuloj. Reĝino Viktoria tranĉadigis la Koh-i-noor-diamanton denove, post kiam iuj parolis pri malsufiĉa fajro. Tiel la iama 186-karata diamanto estis malgrandigita je la nuna grandeco de 108,93 karatoj.

Por la kronado de la Reĝino Mary en 1911, la Koh-i-noor estis enmetita kiel centra ŝtono en la kronon kaj fine en 1937 ĝi estis translokigita en la kronon de la Reĝino Elizabeta, la posta reĝpatrino.

La Koh-i-noor estas videbla inter la britaj kronjuveloj en la Tower de Londono.

* Kategorio Koh-i-noor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kluzoparo Oberhausen, vidaĵo ekde okcidento
sekurŝnurego kun agobrako
La **Kluzo Oberhausen** apartenas – ekde la Rejno – al la dua el kvin kanalŝtupoj de la Rejn-Herne-Kanalo. Ĝi troviĝas en Oberhausen en la urboparto Lirich ĉe kanala kilometro 5,68.

La nuna kluzoparo transpontas niveldiferencon de 4,10 metroj kaj havas du kluzojn. La suda kluzo estis konstruata inter 1977 kaj 1979 kaj havas uzeblajn longecon de 190 metroj kaj larĝecon de 11,99 metroj. La norda kluzo estis finkonstruata la 28-an de julio 1984 post dujara konstruado. Ĝi havas uzeblajn longecon de ankaŭ 190 metroj kaj larĝecon de 11,88 metroj.

Ĉi tiu kluzo disponas ĉe ĉiu kamero pri sekurinstalaĵo por la malsupra kappordego kontraŭ difektado per ŝipoj ne ĝustatempe haltantaj je la enveturado ekde la supra akvo. Tiucele hidraŭlike mastrumata brako streĉas dikan ŝnuregon, kiu povas kapthaltigi ŝipojn tro antaŭenveturantaj. En la bildo videblas la ŝnuregon alten tenatan je la elveturo. Tio ĉi estas necesa, ĉar ne-ŝarĝitaj aŭ tiaj kun pli altaj surkonstruaĵoj ne povas traveturi sub la streĉita ŝnurego. Je kluzoj kun pli granda levalto la saman celon plenumas hidraŭlike dampita barinstalaĵo, kiu ne devas esti forigita por la elveturo de la ŝipoj, ĉar tiuj ĉi povas sub ĝi elveturi.

Al la kanalŝtupo apartena ankaŭ punpstacio por la akvomastrumado en la Rejn-Herne-Kanalo.

La Kluzoparo Oberhausen estas ero de la Itinero de la Industrikulturo.

Mapo de la kanalo kun havenoj, kluzoj ktp.

Literaturo
----------

* DIN 4054, Verkehrswasserbau, Begriffe, septembron de 1977

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kluzoparo Oberhausen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La Kluzo Oberhausen ĉe wsa-duisburg-meiderich.wsv.de Arkivigite je 2013-09-21 per la retarkivo Wayback Machine

51.4818906944446.8207502361111Koordinatoj: 51° 28′ 55″ N, 6° 49′ 15″ O (mapo)
Mapo de la kanalo kun havenoj, kluzoj ktp.
Kluzoj, dekstre la pumpstacio, antaŭe la malsupra antaŭhaveno
La **Kluzo Gelsenkirchen** apartenas – ekde la Rejno – al la tria el kvin kanalŝtupoj de la Rejn-Herne-Kanalo. Ĝi troviĝas en Gelsenkirchen malproksime antaŭ la Urba Haveno je Gelsenkirchen ĉe kanala kilometro 23,32 kaj transpontas niveldiferencon de 6,20 metroj.
La du kluzoj estis konstruitaj inter 1980 kaj 1985. Ambaŭ havas uzeblan longecon de 190 metroj. La norda kluzo havas uzolarĝecon de 12,10 metroj, je la suda kluzo la uzolarĝeco estas 11,94 metroj. Je la flanko de la supra akvo la du kluzoj havas mallevopordegojn, je la flanko de la malsupra akvo kontraŭfluaj pordegojn. La malfermado de la supra pordego daŭras 55 sekundojn, por la malfermado de la malsupra pordego oni bezonas nur 35 sekundojn.

* Kategorio Kluzoparo Gelsenkirchen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Al la kanalŝtupo ankaŭ apartenas pumpstacio por la akvomastrumado en la Rejn-Herne-Kanalo.

La Kluzoparo Gelsenkirchen estas ero de la Itinero de la Industrikulturo.

Literaturo
----------

* DIN 4054, Verkehrswasserbau, Begriffe, septembron de 1977

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri la Kluzoparo Gelsenkirchen ĉe wsa-duisburg-meiderich.wsv.de Arkivigite je 2013-09-22 per la retarkivo Wayback Machine

51.5310797.056889Koordinatoj: 51° 31′ 52″ N, 7° 3′ 25″ O (mapo)
**The Doors** estis usona rokmuzika grupo, organizita 1965 de Jim Morrison kaj Ray Manzarek en Venice Beach, Los Anĝeleso. La nomo estis prenita el la titolo de la eseo *"The Doors of Perception" - "La pordoj de la percepto"* de la verkisto Aldous Huxley.

En aŭgusto 1965 Jim Morrison skribis kelkajn tekstojn, ekzemple la postan Doors-kanton *"Moonlight Drive"*, kaj montris ilin al Ray Manzarek. Ray aŭskultis ilin kaj esprimis sian ŝaton (precize en angla lingvo: *"Those are the greatest fuckin' song lyrics I've ever heard. Let's start a rock 'n' roll band and make a million dollars." - Jen la plej grandiozaj kantaĉoj, kiujn mi aŭdis iam ajn. Ni lanĉu rokenrolan bandon kaj gajnu milionon da dolaroj!*). Ambaŭ konis unu la alian de la University of California de Los-Anĝeleso. Ĉe la tiea filmlernejo instruis tiam jam famaj filmreĝisosoroj kiel ekzemple Stanley Kramer aŭ Jean Renoir kaj Francis Ford Coppola.

Unuafoje Jim ekzercadis en Rick and the Ravens, la grupo de Ray, kun liaj du fratoj kaj tri aliaj muzikistoj. Jim ne ludis instrumenton, sed kantis. Mallonge poste la aliaj muzikistoj partigis. John Densmore, kiun Ray konis de la meditadoinstruado, aliĝis al la grupo. Poste ili surbendigis ses kantojn. Ili prezentis la sonbendojn ĉe aro da muzikofirmaoj, sed tiuj konstante malakceptis ilin.

En oktobro Jim kaj Ray vidis dosieron de Billy James, manaĝero de Columbia Records en Kalifornio. Ili decidis, ke Billy estis sufiĉe *"hip"* por kompreni ilian muzikon. Du tagojn poste The Doors havis la unuan kontrakton kun Columbia.

Albumoj
-------

* *The Doors* (1967)
* *Strange Days* (1967)
* *Waiting for the Sun* (1968)
* *The Soft Parade* (1969)
* *Morrison Hotel* (1970)
* *L.A. Woman* (1971)
* *Other Voices* (1971)
* *Full Circle* (1972)
* *An American Prayer* (1978)

* Kategorio The Doors en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 22114
* GND: 1221539-9
* LCCN: n81014131
* VIAF: 130191364
* ISNI: 0000 0004 1202 2725
* SUDOC: 033597723
* BNF: 139030256
* MBA: 9efff43b-3b29-4082-824e-bc82f646f93d
* NLA: 35759340
* BIBSYS: 6001378
* NKC: xx0008574
* ICCU: VIAV088734
* BNE: XX106875
 |
kelkaj aparatoj de la minejo
Instalaĵoj en la minejo
put-skizo
topografio de la putoj: 1 Bazo de la motoro
2 "Molette en ripozo"
2bis "Molettes"
3 Dratreta latiso de la puto **I** la puto de la malfeliĉo.
4 Dratreta latiso de la puto **II**
5 turo de la ventolado
6 teknika lokalo
7 De kie la foto estis farita, en 1956 estis (+/-) la puto numero **III**
Ĉefa enirejo de la minejo
kelkaj aparatoj de la minejo
La **katastrofo de Marcinelle** okazis la 8-an de aŭgusto 1956 matene en la minejo de karbo Bois du Cazier de Marcinelle, en Belgio, en kiu mortis 262 laboristoj el 12 landoj: el ili, 136 estis italaj migrintoj, (duone el la regiono Aprutio). Okazis fajrego, kaŭzita de la brulado de la altprema oleo startigita de elektra fajrero.

La alta kvanto de italaj laboristoj inter ministoj estis pro la Interkonsento inter Italio kaj Belgio de la 20-an de junio 1946, per kio oni akordiĝis sendi 50.000 italajn laboristojn en la karbo-minejoj de Belgio, kaj kompense, Belgio havigos al Italio karbon je favora prezo.

La laboro en karbominejoj estis ĉiukaze tre peza, malsaniga kaj danĝera (inter 1946 kaj 1963, mortis en Belgio 867 italaj ministoj).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Katastrofo de Marcinelle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bitoteko.it: Katastrofo de Marcinelle
**Klára Gáborjáni,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gáborjáni Klára** estis hungara aktoro, voĉoaktoro, deklamisto. Ŝia familia nomvarianto estis **Gáborjáni Szabó**, ŝia patro estis Lőrinc Szabó, lia patrina avo estis Lajos Mikes.

Klára Gáborjáni naskiĝis la 8-an de aprilo 1923 en Budapeŝto, ŝi mortis la 8-an de aŭgusto 1972 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Klára Gáborjáni akiris aktoran diplomon en Akademio pri Teatro kaj Filmo. Ŝi komencis sian aktoran karieron en 1943 en teatrejo de Kolozsvár (tutempe hungara urbo). Depost la 2-a mondmilito ŝi estis unu el la fondintaj membroj de teatra trupo de Hungara Radio. Baldaŭe ŝi ludis en Nacia Teatro (Miskolc), Teatro Gárdonyi Géza, lasfoje en Teatro Madách. Ŝi estis ankaŭ pioniro de la hungaraj voĉaktoroj kaj konata deklamisto. Ŝi neniam naskis.

Ŝiaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Sofoklo: Elektra - titolrolo
* Johann Wolfgang von Goethe: Faust - Margit
* Tennessee Williams: *Tetovált rózsa* sorĉistino
* Ede Tóth: *Szeretlek Ágnes* - avino de Gabi

Ŝia sola filmo
--------------

* *Eltüsszentett birodalom* (1956)
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj ekzemple de Irma Christenson, Jekaterina Kuprijanova

Fontoj
------

* datenoj hungare kun fotoj Arkivigite je 2021-08-14 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

* Kategorio Klára Gáborjáni en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 735248
 |
**Koheno** (hebree: כֹּהֵן *kohen*, "pastro", pl. *kohanim*, "pastroj") estas la vorto por "pastro" en la hebrea kaj en aliaj kanaanaj lingvoj. En specife hebrea kunteksto, ĝi estas uzata por referenci la Aaronidan sacerdotaron. Levidaj pastroj aŭ kohenoj estas tradicie konsiderataj kiel, kaj halaĥe devigataj esti, rektaj patroliniaj praidoj de la biblia Aarono, la frato de Moseo.

Dum la ekzistado de la Templo de Jerusalemo, kohenoj plenumis la ĉiutagajn kaj feriajn (jom-tovajn) devojn de oferado. Hodiaŭ, kohenoj retenas malpliigitan, kvankam distingitan, statuson ene de rabena kaj karaisma judismo, kaj havas aldonitajn devigojn laŭ ortodoksa judismo.

En la samariana komunumo, la kohenoj restas la ĉefaj religiaj gvidantoj. Etiopiaj judaj religiaj gvidantoj ofte havas la titolon *kahen*, formon de la sama vorto, sed la posteno ne estas hereda kaj ĝiaj devoj pli similas al tiuj de rabenoj ol kohenoj.

Makabea dinastio
----------------

La makabea dinastio estis kohenoj, kiuj komence ne regis kiel reĝoj sed nur kiel ĉefkohenoj, ĉar judaj reĝoj halaĥe devas esti el la davida linio de la tribo de Jehuda. Aristobulo la 1-a estis la unua, kiu ekuzis la reĝan titolon, kion multaj rigardis kiel herezo. Tiutempe ekaperis sopiro al, kaj profetaĵoj pri, mesio, kiu venos kaj estos el la davida linio.

Familiaj nomoj
--------------

Familiaj nomoj kiel *Kohen*, *Cohen*, *Coen*, *Koen*, *Kahane*, *Kahana*, kaj aliaj, kutime, sed ne ĉiam, referencas homon el la kohena kasto. Tamen ne ĉiuj kohenoj portas la nomon kaj ne ĉiuj, kiuj portas la nomon, estas halaĥe koheno, ĉar oni povas perdi la kohenan statuson per iuj malpermesataj agoj.

Kune kun tiuj nomoj, iu aŝkenaza familia nomo, kiu kutime referencas kohenojn, estas *Katz*, akronimo de *Kojhejn Cedek*, "justeca pastro". Tamen multaj nejudoj portas la saman familinomon, el aparta deveno.

* Kategorio Koheno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
arbotrunka ĉerko de Knabino de Egtved ĉe la Nacia Muzeo de Danio.
La **Knabino de Egtved** (ĉ. 1390 - 1370 a.K.) estis knabino de Nordia bronzepoko, kies bone konservitaj restoj estis malkovritaj ekster Egtved, Danio en 1921. Ŝi aĝis 16-18 jarojn ĉe morto, estis svelta, 160 cm alta, havis mallongan, blondan hararon kaj bone prizorgitajn ungojn. Ŝia entombigo estis datita per dendrokronologio al 1370 a.K. Ŝi estis malkovrita kune kun cindrigitaj restaĵoj de infano en tumultombo proksimume 30 metrojn larĝa kaj 4 metrojn alta. Nur la knabinaj haroj, cerbo, dentoj, ungoj kaj iom de ŝia haŭto konserviĝis.

Entombigo
---------

La tumultombo estis elfosita en 1921, kaj oni trovis oriente-okcidente situigitan ĉerkon. Ĝi estis transportita en protektita kondiĉo al la Nacia Muzeo de Danio en Kopenhago, kie oni malfermis ĝin kaj oni malkovris la Knabinon de Egtved.

Ŝi estis entombigita plene vestita sur bovoledo en la ĉerko. Ŝi surportis lozan korsaĵon kun manikoj atingante la kubuton. Ŝi havis nudan talion kaj surportis mallongan kordan jupon. Ŝi havis bronzajn braceletojn kaj lanan zonon kun granda disko ornamita kun spiraloj kaj pikoj. Ĉe ŝiaj piedoj kuŝis la cindrigitaj restaĵoj de infano aĝa 5-6 jarojn. Ĉe ŝia kapo estis malgranda betula arboŝela skatolo, kiu enhavis alenon, bronzajn pinglojn kaj harreton.

Antaŭ la ĉerko estis fermita ŝi estis kovrita per litkovrilo kaj bovoledo. Floranta milfolia akileo (indikante someron dum entombigo) kaj sitelo de biero farita el tritiko, mielo, miriko kaj ruĝa vakcinio estis metitaj sur la supraĵo. Ŝia karakteriza kostumo, kiu kaŭzis senton, kiam ŝi estis elterigita en 1920, estas la plej bone konservita ekzemplo de stilo nun konata esti ĝenerala en Norda Eŭropo dum la bronzepoko. La bona konservado de la knabino estis pro la acidaj marĉaj kondiĉoj de la grundo, kio estas komuna kondiĉo de tiu lokaĵaro.

Analizo de stroncio en siaj haroj, ungoj kaj dentoj indikas ke ŝi verŝajne devenas de Nigra Arbaro, kaj estis vojaĝinta multe.

Rekonstruo
----------

La kostumo estis rekonstruita por la Nacia Muzeo de Danio fare de la Eksperimenta Centro Lejre kaj estas por ekspozicio tie. Rekonstruita aro de vesto, same kiel detaloj de la elfosado estas prezentitaj en la muzeo Knabino de Egtved, ĉe la elfosaĵejo.

Bildaro
-------

* Repliko de vestaĵo de la Knabino de Egtved.Repliko de vestaĵo de la Knabino de Egtved.
* Restoj de la Knabino de Egtved.Restoj de la Knabino de Egtved.
* La rekonstruita tumultombo.La rekonstruita tumultombo.
* Muzeo Knabino de Egtved.Muzeo Knabino de Egtved.

* Kategorio Knabino de Egtved en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 529089
 |
La **Nova Ekonomia Politiko** — **NEP** (ruse ***НЭП** — **Н**овая **Э**кономическая **П**олитика*) estas ekonomia politiko de Sovetunio inter 1921 kaj 1928.

Historio
--------

Dum la Rusa Enlanda Milito (1918-1921) sovetia registaro realigis ekomonian politikon de militkomunismo, kio kio havis detruan efikon al la ekonomia situacio, speciale en agrikulturo. Post pluraj kamparanaj ribeloj kaj ribelo de matrosoj de Kronstadt, Lenin akceptigis en marto de 1921, spite al konsiderinda kontraŭstaro en la partio, la koncepton de Nova Ekonomia Politiko.

Tio leĝigis la profitcelitan produktadon, la privatan posedon en la konsumvara produktado, akiron de riĉaĵoj kaj impostigis la kamparanojn per „naturimposto", tiel alligante ilin al la ekonomia sistemo. Per tio leviĝis unuafoje la teoria demando pri problemo de socialisma merkatekonomio.

En 1929 Buĥarin ellaboris programon por la soveta socio sub slogano "Riĉigu sin!" (ruse Обогащайтесь!), kion li komprenis ne nur materie, sed ankaŭ kulture kaj kio enhavis la plian dekonstruon de la komandekonomio. Stalin nomis tiun direkton "dekstra opozicio" kaj deklaris, ke la kompleta kreado de la socialismo en Sovetunio eblas nur surbaze de la "klasbatalo en la vilaĝoj" per "kolektivigo de la agrikulturo".

Stalin abolis NEP en 1928.

Vidu ankaŭ
----------

* Ŝtata Plano de Elektrizado de Rusio (GOELRO)

* Kategorio Nova Ekonomia Politiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 26736
* GND: 4171542-1
* LCCN: sh85125732
 |
**Catherine Elizabeth Macready Perugini** (denaske **Dickens**; 29a de oktobro 1839 – 9a de majo 1929) estis angla pentristo de la Viktoriana epoko kaj la dua filino de la angla romanisto Charles Dickens kaj de lia edzino Catherine. Brian Stewart & Mervyn Cutten (1997). The Dictionary of Portrait Painters in Britain up to 1920. Antique Collectors' Club. ISBN 1 85149 173 2.

En 1855 Charles Dickens portis siajn du filinojn al Paris. Li diris al sia amikino Angela Burdett-Coutts, ke lia intencon estis havigi al Mary (tiam 17-jaraĝa) kaj al Kate (tiam 16-jaraĝa) "iom da Pariza poluro". En Francio ili ricevis dancinstruadon, artoklasojn kaj lingvan trajnadon. Ili ricevis ankaŭ instruon de itala el la ekzilito Daniele Manin. Ŝi ankaŭ aktorinis en la amatoraj teatroludoj organizitaj de lia patro.

Kiam liaj gepatroj separiĝis, kaj Catherine foriris el la hejmo, por neniam revidi sian edzon, ŝi kunportis nur unu filon nome Charles, lasante la aliajn filojn, inter kiuj Catherine, zorgotajn de sia fratino Georgina kiu decidis resti en Gad's Hill kun la romanisto.

*Dora*, de Kate Perugini (1892).
Ŝia unua edzo estis la artisto kaj verkisto Charles Allston Collins, juna frato de Wilkie Collins; ili geedziĝis en 1860. Post lia morto pro kancero en 1873, Kate edziniĝis al alia artisto, nome Charles Edward Perugini. Ŝi iĝis sukcesa pentristo de portretoj kaj ĝenrismaj pentraĵoj, foje kunlabore kun Perugini.

Notoj
-----

1. ↑  Mary 'Mamie' Dickens Arkivigite je 2012-10-26 per la retarkivo Wayback Machine en 'Spartacus Educational' Arkivita la 26an de oktobro 2012 en Wayback Machine

* Kategorio Kate Perugini en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 661783
* GND: 132736616
* LCCN: nr95005451
* VIAF: 95734497
* ISNI: 0000 0001 1690 3851
* SUDOC: 14330075X
* BNF: 15503999t
* ULAN: 500008746
* BIBSYS: 15017494
* RKD: 62823
 |
**Knjahinja,** ukraine **Княгиня** estas malgranda, ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Velikij Bereznij, en municipo de Striĉava.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Velikij Bereznij en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 58′ 34″ N 22° 30′ 58″ O﻿ / ﻿48.97611 °N, 22.51611 °O﻿ / 48.97611; 22.51611 (mapo)Koordinatoj: 48° 58′ 34″ N 22° 30′ 58″ O﻿ / ﻿48.97611 °N, 22.51611 °O﻿ / 48.97611; 22.51611 (mapo)
* Areo: 54 km²
* Alto super marnivelo: 506 m
* Loĝantaro: 310
* Poŝtkodo: 89021
* Telefonprefikso: 3135

Situo
-----

Knjahinja situas proksime de la slovaka landlimo. Silj (kun stacidomo) troviĝas je 4, Velikij Bereznij je 11, Uĵhorodo je 54 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1602. En 1866 meteorŝtono falis teren. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Knjahinja. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Meteorŝtono de Knjahinja
**Kojno** estas korpo, en kiu du flankaj surfacoj renkontiĝas akutangule.

baza formo de **kojno**
Kojno estas simpla ilo por dispartigi objektojn aŭ fendi objekton. Kojno funkcias per transmisio de forto laŭ la mekanika principo de dekliva ebeno. La efiko de multaj aliaj iloj baziĝas sur la efiko de kojno: tranĉinstrumentoj kiel tranĉilo, hakilo, pioĉo kaj kunligiloj kiel najlo kaj ŝraŭbo.

Laŭ Francisko Azorín **kojno** estas *Ligna aŭ metala peco, dika ĉe unu ekstremo k. maldikiĝinta, kun akra rando ĉe la alia.* Li indikas etimologion el la latina *cuneus* (kojno) el *cunere* (fendi). Kaj li aldonas la terminojn *kojni*, por meti kojnon; *kojnoforma skribo* kaj *malkojni*.

La kojno el ligno, ŝtono aŭ metalo apartenas al la plej fruaj kaj plej gravaj inventoj de la homaro.   

La efikeco de kojno estas limigita de sia solideco kaj aliflanke de la frotado, kiu rezultiĝas ĉe ĝia aplikado.   

Kojno ne ĉiam devas esti el dura materialo por esti efika: ekzemplo de akvoglitado: aŭtopneŭo sur malseka strato kunpremas la akvofilmon antaŭ sin, kaj - pro la kojnoefiko de la kunpremita akvo - perdas la kontakton al la strato.   

En la naturo la kojnoprincipo troviĝas i.a. ĉe specifaj beko-formoj de birdoj, ekz-e pego kaj alciono, krome ĉe meteorologiaj frontoj kaj similaj kolizioj de varma kaj malvarma aero.

Vidu ankaŭ
----------

* Kejlo
* Kojno (geometrio)
* Kojnorimeno

Proverbo
--------

Ekzistas proverbo pri kojno en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Oni elbatas kojnon per kojno.* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 113.
2. ↑  Azorín, samloke.
3. ↑   Lernu. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2009-09-06.

* Kategorio Kojno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kojno en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)