recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Mulde** estas nenavigebla rivero en Germanio. Ĝi estas maldekstra alfluanto de Elbo. La rivero ekestas ĉe Zschadraß, iom norde de Colditz, tio estas sudoriente de la urbo Leipzig en Saksio, kie kunfluas Zwickauer Mulde kaj Freiberger Mulde.

De tie la rivero Mulde (ankaŭ nomata *Vereinte M.* -Unuiĝinta M.) fluas tra Saksa Montetoregiono preter la setlejoj Grimma, Trebsen, Nerchau, Wurzen, Eilenburg. Malantaŭ la kuracloko Bad Düben ĝi transiras de Saksio al Saksio-Anhalto. Oriente de la urbo Bitterfeld ĉe Pouch ĝi ŝvelas je digolago (*Muldestausee*) kaj pasas Wolfen, Jeßnitz kaj Dessau. Norde de Dessau kaj sude de südlich von Roßlau la Mulde enfluas la Elbon.
  

* la fontorivero Zwickauer Mulde en Zwickaula fontorivero *Zwickauer Mulde* en Zwickau
* la fontorivero Zwickauer Mulde en Wilkau-Haßlaula fontorivero *Zwickauer Mulde* en Wilkau-Haßlau
* la fontorivero Freiberger Mulde kun ponto Altväterbrücke norde de Freibergla fontorivero *Freiberger Mulde* kun ponto *Altväterbrücke* norde de Freiberg
* la "unuiĝinta" rivero Mulde ĉe Bad Dübenla "unuiĝinta" rivero Mulde ĉe Bad Düben

* Mulde en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Mulde en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La Monaĥejo Sankta Mikaelo de la Orumitaj Kupoloj en Kievo, Ukrainio.
La **Monaĥejo Sankta Mikaelo de la Orumitaj Kupoloj** (ukraine: Михайлівський золотоверхий монастир, transkribita *Miĥajlivskij zolotoverĥij monastir*; estas monaĥejo de Kievo, ĉefurbo de Ukrainio. Ĝi troviĝas en la okcidenta parto de la rivero Dnepro, rande de rokego kaj nordoriente de la Katedralo Sankta Sofia. Ĝi estas en la *alta urbo*, la historia nukleo kaj administra kvartalo de Kievo, vide al la komerca parto de la urbo, la kvartalo Podol.

Origine konstruita en la Mezepoko far Svjatopolk la 2-a, la monaĥejo konsistas el la katedralo, la refektorio de Sankta Johano la Dia, konstruita en 1713, la Ekonomia Pordo (*Ekonomiĉna vrata*), konstruita en 1760, kaj la sonorilturo de la monaĥejo kiu estis aldonata inter 1716 kaj 1719. La eksterno de la strukturo estis rekonstruata en la 18-a jarcento laŭ la stilo de la ukraina baroko, dume la interno konservas sian originan bizancan stilon. La katedralo estis detruita en la 1930-aj jaroj de la sovetaj aŭtoritatoj, sed poste ĝi estis rekonstruita post la sendependiĝo de Ukrainio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* www.archangel.kiev.ua Oficiala retpaĝo *(ukraine)*

50° 27′ 20″ N 30° 31′ 22″ O﻿ / ﻿50.45556 °N, 30.52278 °O﻿ / 50.45556; 30.52278 (mapo)

* Monaĥejo Sankta Mikaelo de la Orumitaj Kupoloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monaĥejo Sankta Mikaelo de la Orumitaj Kupoloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Abu Abdullah Muhammad al-Idrisi al-Qurtubi al-Hasani as-Sabti**, aŭ simple **Al-Idrisi** (arabe **أبو عبد الله محمد الإدريسي القرطبي الحسني السبتي**; latine *Dreses*; 1100 – 1165), estis islama geografo, kartografo kaj egiptologo kiu loĝis en Palermo, Sicilio ĉe la kortego de la reĝo Roĝero la 2-a. Muhammed al-Idrisi naskiĝis en Ceŭto, tiam apartenanta al la Almoravidoj.

Al-Idrisi naskiĝis en la urbo Ceŭto, kie sia pra-avo estis devigita setliĝi post la falo de la Hammudida Malago al la Ziridoj de Granado. Li vivis multon de sia frua vivo veturante tra Nordafriko kaj Al-Andalus (islama Hispanio tiama) kaj ŝajne akiris detalan informaron pri ambaŭ mondoregionoj. Li vizitis ankaŭ Anatolion kiam li estis ankoraŭ nur 16jaraĝa. Li studis en Kordovo.

Liaj veturoj portis lin al multaj partoj de Eŭropo kiaj Portugalio, la Pireneoj, la franca marbordo de Atlantiko, Hungario, kaj la skandinava Jórvík (nune konata kiel York).

Verkoj
------

La *Tabula Rogeriana* estis farita de Al-Idrisi en 1154 por la normana reĝo Roĝero la 2-a, post restado de dekok jaroj ĉe lia kortego, kie li laboris por la komentoj kaj ilustracioj de la mapo. Tiu mapo, kun legendoj verkitaj en araba, kvankam montrante la tutan Eŭrazion, montras nur la nordan parton de la afrika kontinento kaj annakx mankas detaloj pri la Korno de Afriko kaj Sudorienta Azio. Tiu mapo estis ilustracio de lia *Kitab nuzhat al-mushtaq*, (Latine: *Opus Geographicum*), kiu povus esti tradukita kiel *Distro por la forveturanto*.

La *Kitab nuzhat al-mushtaq fi'khtiraq al-'afaq* estis konservita en naŭ manuskriptoj, sep el kiuj enhavas mapojn.

Referencoj
----------

1. ↑  Helaine Selin.  (16a de Aprilo 2008) *Encyclopaedia of the History of Science, Technology, and Medicine in Non-Western Cultures*. Springer, p. 128–. ISBN 978-1-4020-4559-2.
2. ↑  Titolo kiel *A Diversion for the Man Longing to Travel to Far-Off Places* havigita de John Dickie, *Delizia! The Epic History of the Italians and their Food* (New York, 2008) p. 17.
3. ↑  Ducène, Jean-Charles (2011). "Les coordonnées géographiques de la carte manuscrite d'al-Idrisi", *Der Islam* **86**, p. 271–285.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Britannica
* reta montro, Bibliothèque nationale de France
* Idrisi's world map, Library of Congress.
* Online Galleries, History of Science Collections, University of Oklahoma Libraries Arkivigite je 2017-08-14 per la retarkivo Wayback Machine High resolution images of works by al-Idrisi in .jpg and .tiff format.
* IDRISI GIS retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 575870
* GND: 119093529
* LCCN: n82146476
* VIAF: 6428167807443718130004 210905324, 6428167807443718130004
* ISNI: 0000 0004 5597 5892, 0000 0004 5307 7343
* LIBRIS: 32955
* SUDOC: 030061989
* BNF: 121554181
* NLA: 36507741
* BIBSYS: 90221514
* NKC: js20191027953
* ICCU: CFIV030104
* BNE: XX1094918
 |
La **Monaĥejo Sümela** (turke *Sümela Manastırı*, greke *Παναγία Σουμελάσ*) estas iama grek-ortodoksa monaĥejo el la bizanca epoko, en orienta Turkio, ĉe Trabzon. La nomo venas de la greka *Melas* (nigra), kiu verŝajne aludas je koloro de la Mariena ikono.

Situo
-----

La monaĥejo situas 45 km sude de Trabzon en Nacia Parko Altindere en la Nord-Anatolia montaro en alto de 1071 m. Ĝi situas ĉ. 270 m super ravino de Altindere, konstruita en rokoj.

Historio
--------

Konstrulaboroj ĉe la monaĥejo
Laŭ legendo, la ikonon - pentrita de evangelisto Lukaso mem - portis du anĝeloj tra la nuboj al Nord-Anatolia montaro. Du junaj ermitoj el Ateno, Barnabas kaj ties nevo Sofronios, estis invititaj fare anĝeloj al migrado kaj oni malkovris la ikonon en kavo en mezo de la arbaro ĉe akvofaloj. Tio okazis verŝajne en 385 kaj la kavernon ekloĝis frukristanaj ermitoj. Oni pligrandigis la kavernon kaj alkonstruis kapelon. 

Ĉ. 500 apogis Imperiesto Anastazio la 1-a la konstruon de monaĥejo, kiun detruis en 640 incendio. La monaĥo *Kristoforos* el la Monaĥejo Vazelon rekonstruis ĝin. En la 12-a jarceno, ĝi estis denove detruita - verŝajne fare de rabistoj -, kiuj serĉis la ikonon. La ikono estis sendamaĝe kaŝita en rivero. 

La plej malnovaj postrestantaj konstruaĵoj venas el la 14-a jarcento. Oni kronis tie imperiestrojn de Trapezunt, Aleksios la 3-an (1338–1390) kaj ties filon Manuelon la 3-an (1390–1417). Ankaŭ post la okupo fare de la Osmana imperio en 1461, la monaĥejo restis grava pilgrimejo. 

Ĝia hodiaŭ aspekto respegulas tiun de la 19-a jarcento, kiam la konstruaĵoj kun la monaĥaj ĉeloj estis konstruitaj antaŭ la vera roka preĝejo. La monaĥoj devis forlasi la monaĥejon en 1926. Ili kunportis la relikvojn en la novfonditan grekan Kastania / Veria (greka Makedonio).

La stato de monaĥejo pli kaj pli malboniĝis post grava incendio en 1930, ĝis kiam en 1972 la turka registaro deklaris ĝin nacia heredaĵo kaj ĝi ekestis protekita kaj vizitebla. 

* Monaĥejo Sümela en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monaĥejo Sümela en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  Redaktas | **Ĉi tiu artikolo estas redaktata de iu.**

---

Por eviti la riskon de redaktokonflikto, ne redaktu la artikolon. Kontrolu la kronologion kaj forigu la ŝablonon, se necese. |

**José SAZATORNIL Buendía**, konata ankaŭ kiel simple **SAZA** (Barcelono, 13a de aŭgusto 1925 ​- Madrido, 23a de julio 2015), estis hispana aktoro kaj de kino kaj de teatro.

En filmoj li aperis en multaj el la plej gravaj verkoj de la tuta dua duono de la 20-a jarcento. Li laboris por kelkaj de la ĉefaj reĝisoroj de tiu periodo, kaj estis kunaktoro kun ankaŭ la ĉefak geaktoroj siatempe. Li faris filmojn ankaŭ por la kino en kataluna lingvo post la socia rekuperado de tiu el la 1980-aj jaroj. Krome li ankaŭ multe laboris en teatro, ĉar fakte li ekkarieris kiel teatra aktoro, kaj krome aperis ankaŭ en granda parto de la plej sukcesaj televidaj serioj.

Biografio
---------

Li ekaktoris estante nur 13-jaraĝa. Poste, dum studado, li helpis kunlabore en la familia vendejeto. En 1946 li debutis en la Teatro Victoria de Barcelono, kaj poste formis parton de la Teatra Kompanio de Paco Martínez Soria.​

Li debutis en kino kun Javier Setó en la filmo *Fantasía española*, en 1953. Ekde tiam li partoprenis en pli ol cent dek filmoj, inter kiuj menciendas *La escopeta nacional*, de Luis García Berlanga, *La colmena* de Mario Camus, *El año de las luces* de Fernando Trueba kaj *Amanece, que no es poco*, de José Luis Cuerda[[]].
Mumioj de Chinchorro en muzeo San Miguel de Azapa
La **Mumioj de Chinchorro** [ĉinĈOro] estas mumiigitaj restaĵoj de homoj el Sudameriko en kulturo de Chinchorro, trovitaj tie, kie nun estas norda Ĉilio kaj suda Peruo. Ili estas la plej malnovaj ekzemploj de artefarite mumiigitaj homaj restaĵoj. La plej malnovaj datas de 7 000 jaroj. La mumioj estis daŭre faritaj ĝis ĉirkaŭ 1800 a.K.

Ili estis unue studitaj de la anda arĥeologo Max Uhle en 1914. Hodiaŭ, pli ol 280 mumioj estis trovitaj. Ĉirkaŭ 120 el ili estas konservitaj en la muzeo de la Universitato de Tarapacá. Lastatempe, sciencisto vidis, ke kelkaj el la mumioj estas degelantaj.

Tio estas ĉar la pliigita humideco pro la klimata ŝanĝo lasas mikrobojn ataki la haŭton.

Tumuloj el konkoj kaj osta ĥemio sugestas ke 90% de la dieto de ĉi tiuj personoj estis mariskoj.

Teĥnikoj
--------

Uhle kategoriigis la tipojn de mumiigo kiujn li vidis en tri kategoriojn: simpla traktado, kompleksa traktado, kaj kot-tegitaj mumioj. Depost tiam, aliaj arĥeologoj rafinis lian klasifikon kaj nun plejparte uzas la sekvan klasifikon de mumiigo de Chinchorro: natura, nigra, ruĝa, kot-tegita kaj bandaĝita mumioj. La du plej komunaj teĥnikoj uzitaj en mumiigo de Chinchorro estis la nigraj mumioj kaj la ruĝaj mumioj.

Referencoj
----------

1. ↑  Kraul, Chris, 2015, "Mystery of Melting Mummies," *Chicago Tribune* May 17, p. 29.
2. ↑  Wise, Karen, 2003, "Chinchorro Mummies," *Written in Bones: How Human Remains Unlock the Secrets of the Dead.* Toronto: Firefly. Pp. 166-70. Print.

Vidu ankaŭ
----------

* Mumio
* Mumiigo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mumioj de Chinchorro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Chinchorro Culture
* "Making the Dead Beautiful: Mummies as Art" *Archaeology Magazine*
* Chinchorro Mummies

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Chinchorro mummies en la baza angla Vikipedio.*
La **Instituto Marx–Engels–Lenin**, establita en Moskvo en 1919 kiel la **Instituto Marx–Engels** (ruse *Институт К. Маркса и Ф. Энгельса*), estis sovetuniaj biblioteko kaj arkivo ligita al la Komunista Akademio. La Instituto estis poste ligita al la reganta Centra Komitato de Komunista Partio de Sovetunio kaj servis kiel esplorcentro kaj eldonejo por oficiale publikigitaj verkoj de marksisma pensaro.

La Instituto Marx–Engels kolektis nepublikigitajn manuskriptojn de Karl Marx, Friedrich Engels, Vladimir Lenin kaj aliaj gravaj marksismaj teoriuloj same kiel kolektis librojn, pamfletojn kaj periodaĵojn rilatajn al la socialismaj kaj sindikataj movadoj. Ĉirkaŭ 1930, la instalaĵoj inkludis pli ol 400 000 librojn kaj ĵurnalojn kaj pli ol 5 5000 originalajn kaj fotokopigitajn dokumentojn nur de Marx kaj Engels, kio faris ĝin unu el la plej grandaj institucioj de socialism-rilata materialo en la mondo.

David Riazanov (1870–1938), estro de la Instituto Marx–Engels el ĝis kreo en 1919 ĝis lia aresto en Februaro 1931.
En Februaro 1931, la direktoro de la Instituto Marx–Engels nome David Riazanov kaj aliaj el la stabanaro estis subpremitaj pro ideologiaj tialoj. En Novembro samjare, la Instituto Marx–Engels estis kunigita kun la pli granda kaj malpli fakuleca Lenina Instituto (establita en 1923) por formi la Instituton Marx–Engels–Lenin kaj ties direktoro iĝis Vladimir Adorackij.

La Instituto estis la kunordiga aŭtoritato por la sistemiga organizaĵo de dokumentoj publikigitaj en la plur-volumaj eldonoj de *Kolektitaj verkoj* de Marx, Engels, Lenin, Stalin kaj nombraj aliaj oficialaj publikaĵoj.

Ĝi estis oficiale nuligita en Novembro 1991, kaj la kerno de ties arkivaj havaĵoj nune hejmas en la sukcedanta organizaĵo, nome la Rusa Ŝtata Arkivo de Soci-Politika Historio (RGASPI).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Instituto Marx–Engels–Lenin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de RGASPI
* Katalogo de RGSASPI


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 720727
* GND: 1007089-8
* LCCN: n81026747
* VIAF: 132563877 168150832, 132563877
* ISNI: 0000 0001 2152 4792
* SUDOC: 026454300
* NLA: 36588882
* NKC: uk2011659199, ko2002106760, ko2002111999 kn20020418034, uk2011659199, ko2002106760, ko2002111999
 |
Duono de bronza muldilo por gisado de glavo datita de la periodo 1400-1000 a.K. Ne estas konataj paraleloj por tiu muldilo.
**Muldado** estas la procezo fabrikadi per verŝado de likvido aŭ faldebla kruda materialo uzante rigidan kadron nome muldilo aŭ matrico. Tiu povas esti farita uzante modelon de la fina produkto.

Laŭ Francisko Azorín **muldi** estas *Reprodukti plastikan figuron per adekvata matrico (muldujo).*[1] Li indikas etimologion el la latina *modulus* (formil). Kaj li aldonas la terminojn *muldo*, *muldado*, *muldaĵo*, *muldilo*, *muldisto*, *enmuldigi*, *elmuldigi*.[2]

**Muldilo** estas kava bloko kiu estas plenigata el likvido aŭ faldebla materialo kia plasto, vitro, metalo, aŭ ceramiko. La likvido solidiĝas kaj plifortiĝas ene de la muldilo, adoptante ties internan formon.

Historie tiu procezo ludis gravan rolon en la apero de la Bronzepoko kaj de la Ferepoko.

Vidu ankaŭ
----------

* Vaksoperda gisado
* Gisado
* Sablogisado

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 146.
2. ↑  Azorín, samloke.
Klostro de la monaĥejo.
La **Monaĥejo de Santo Domingo de Silos** estas monaĥejo de benediktanoj en la orienta parto de malgranda valo, kiun frua dokumento de al Arkivo de Silos, de la jaro 954, jam nomis Tapadillo apartenanta al la hispana municipo Santo Domingo de Silos, en la provinco Burgoso. Ĝi estas alirebla per tri duarangaj ŝoseoj kiuj komunikas tra Aranda de Duero kaj tra Lerma, kun la nacia ŝoseo A-1, kaj tra Hacinas, kun la N-234. Ties duetaĝa klostro estas unu de la majstrovekoj de la hispana romaniko. Krom la klostra korto estas aliaj vivindaĵoj kiel la kunvenejo, mudeĥara kasonaro, biblioteko kun pli ol 160 000 ekzempleroj, apoteko, kaj muzeo. Ĝi estis deklartia Havaĵo de Kultura Intereso.

En la jaro 1000 naskiĝis en Cañas Domingo de Silos, kiu agadis en la loko, en la proksimeco kaj en la Monaĥejo de San Millán de la Cogolla, ĝis estis elterigita disde la regno Navaro pro ordono de la reĝo García Sánchez la 3-a, "el de Nájera". Tiam li ekziliĝis al regno Kastilio kaj fondis la monaĥejon kiu nun havas sian nomon, nome la Monaĥejo de Santo Domingo de Silos. Tie protektis lin la reĝo Fernando la 1-a. Pro fekunda administrado, kaj de la vivo kaj de la monaĥeja havaĵo, la abatejo prenis por la estonteco la nomon Santo Domingo de Silos. En la klostro estas lia tombo. 

Temas pri tre fama monaĥejo en Hispanio, kun eksterlandaj rilatoj. Ekzemple en la romano *Il nome della rosa* de Umberto Eco oni asertas, ke la kopio de la dua libro de la *Poetiko* de Aristotelo estis prenita el la monaĥejo de Santo Domingo de Silos kaj portita al la itala monaĥejo de la romano de Eco. La hispana poeto de la Generacio de 1927 nome Gerardo Diego verkis faman soneton "El ciprés de Silos" omaĝe al la cipreso de la klostro.​

Bildoj
------

* Klostro de la monaĥejoKlostro de la monaĥejo
* Kapitelo de la monaĥejoKapitelo de la monaĥejo
* Kapitelo de la monaĥejoKapitelo de la monaĥejo

Eksteraj ligiloj
----------------

* 

* Monaĥejo de Santo Domingo de Silos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monaĥejo de Santo Domingo de Silos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo de la Monasterio de Santo Domingo de Silos
* persona retejo "Terres-romanes" (en franca) - Klostro de Santo Domingo de Silos
* Planimetrioj de la Klostro de Santo Domingo de Silos


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 782407
* GND: 5292409-9
* LCCN: n50071937
* VIAF: 134291654
* ISNI: 0000 0001 1956 3450
* SUDOC: 029549515
* BNF: 12154246g
* NKC: ko2017948169 ge948183, ko2017948169
* BNE: XX253933
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Sen fontoj! | **Ĉi tiu artikolo pri Pakistano citas neniun fonton**.

---

Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Marto 2023)*Bonvolu krei Kategorio:Senfontaj artikoloj pri Pakistano! |

dekstra
Horloĝa turo de Multano
Moskeo en Multano
**Multano** (urdue ملتان‎) estas milionurbo sude en la provinco Panĝabo, en Pakistano, kie estas centro de kantono same tiel nomata Multan. Ĝi estas terkultiva urbo kun 1.197.384 loĝantoj. Ĝi estas la 5-a plej loĝata urbo de la lando kaj havas Esperanto-Klubon de la Pakistana Esperanto-Asocio.

Multano estas konata kiel la "Urbo de sufioj" pro la multnombro de maŭzoleoj kaj tomboj de sufioj kiuj troviĝas en la tuta urbo. Ĝi ankaŭ estas konata pro la pulbazaroj, moskeoj kaj ornamitaj tomboj.

Geografio
---------

Multano troviĝas sur ebenaĵo laŭ flankorivero de Induso en mezo de la lando. Islamabado troviĝas je 562, Lahore je 352, Karaĉio je 966 km-oj.

Historio
--------

Multano estas unu el la plej malnovaj urboj de la azia subkontinento. Ĝi estis ĉefurbo de la Trigarta Regno dum epoko de la Mahabharata milito, en periodo de la katoĉidoj. Multano havis plurajn nomojn laŭlonge de la jarcentoj, origine ĝi nomiĝis Kaŝtpuro.

Dum la historio tie okazis diversaj konfliktoj kaj militadoj. La unua estis Aleksandro la Granda, kiun sekvis aliaj armeoj. Nur dum regado de Moguloj estis paco dum 200 jaroj. Antaŭ la britoj ĝis 1849 la sikoj regadis tie. Ekde 1947 Multano estas parto de sendependa Pakistano.

Klimato
-------

Multano havas senpluvan klimaton. Dum la someroj la temperaturoj atingas ĉirkaŭ 54 °C, kaj en vintro estas proksimume frostopunkto. Jare pluvas po 127 mm. Polvoŝtormoj estas oftaj.

Ekonomio
--------

Multano estas komerca kaj industria centroj. Industrioj inkludas sterkaĵon, vitroproduktadon, kotonoproduktadon kaj teksaĵon. En la ĉirkaŭaĵo oni faris kanalojn, kiuj ebligas la agrikulturadon (mango, citrusoj).

Vidindaĵoj
----------

* maŭzoleoj kaj aliaj ornamaj tomboj
* moskeoj
* fortikaĵo
* Horloĝa Turo
* Muzeo de Multano

Trafiko
-------

Multano havas internacian flughavenon. La fervojaj kaj ĉefvojaj kontaktoj estas bonaj.

Ĝemelurboj
----------

* Italio Romo, Italio
* Turkio Konya, Turkio

* Multano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Multano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 313695
* GND: 4246341-5
* LCCN: n81022143
* VIAF: 132529642
* SUDOC: 123330637
 |
La **Reĝa Monaĥejo Sankta Emiliano de Yuso** (hispane Real Monasterio de San Millán de Yuso) troviĝas en la vilaĝo San Millán de la Cogolla, aŭtonoma regiono Rioĥo (Hispanio), ĉe la maldekstra bordo de la rivero Cárdenas, en la valo San Millán. Ĝi estas unu el la du monaĥejoj apartenantaj al la sama ensemblo, kune kun la monaĥejo de Suso. Yuso estas vorto en la antikva hispana kio signifas "malsupra".

Ĉi tiu monaĥejo estis konstruigita en la jaro 1053 de la navara reĝo Garcia Sanĉo la 3-a de Navaro. La historio pri ĝia fondiĝo estas mergita en la legendo pri miraklo de sankta Emiliano, juna paŝtisto kiu ermitiĝis. Kiam en 574 forpasis Emiliano, 101-jaraĝa, siaj disĉiploj enterigis lin en la kaverno kie li loĝis kaj ĉirkaŭ ĝi estiĝis la unua monaĥejo (Monaĥejo de Suso). Sankta Braŭlio, 50 jarojn post lia morto, verkis pri la vivo de la sanktulo. La grafo Fernán González estis tre fervora kredanto je la sankta ermito. Post la batalo de Simanko, en la jaro 923, en kiu sankta Emiliano aperas defende de la kristanoj, estis nomumita patrono de Kastilio. Li daŭre restas kiel patrono de Kastilio-Leono kaj kunpatrono de Hispanio. 

En la jaro 1997 ĝi estis deklarita, kune kun la alia monaĥejo, Monda heredaĵo de UNESKO pro ĝiaj historiaj, artismaj, literaturaj kaj lingvaj valoroj. Ĝi estas unu el la itineroj de la t.n. "Vojo de la Lingvo" kiu inkluzivas gravajn lokojn de la hispana lingvo kiel Alcalá de Henares kaj Salamanko.

Vidu ankaŭ
----------

* Monaĥejo de San Millán de la Cogolla

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retpaĝo de la Monaĥejo de Yuso

* Monaĥejo de Yuso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monaĥejo de Yuso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Procesiokruco, Muzeo Franz Mayer, Meksikurbo, dividita en: portostango, butono kaj kruco
La Oto-Matilda-Kruco, procesiokruco el la 10-a jarcento
La Lotarokruco, farita proksimume en la jaro 1000, uzata je la kronadorito de romiaj-germanaj imperiestroj kaj reĝoj
Procesiokrucoj de San Pedro de Ayerbe en Hispanujo
**Procesiokruco** estas kruco fiksita sur stango, kiun en la romkatolika eklezio oni antaŭportas je solena eniro al la sankta meso, je procesioj, entombigoj, tombobenadoj aŭ pilgrimadoj. En kelkaj luteranismaj preĝejoj oni uzas la procesiokrucon por la eniro je solenaj diservoj kaj je entombigoj. Estas liturgie sencoplene, ke la procesiokruco dum la diservo funkcias kiel altarkruco, do post la eniro estas starigita videble en la proksimecon de la altaro.

Jam en la mezepoko, proksimume ekde la 15-a jarcento, oni konis procesiokrucojn, kiuj samtempe estis altarkrucoj. Oni trovas do je mezepokaj altarkrucoj tenilojn. Ĉar la nombro de procesiantoj ofte tre grandis kaj ankaŭ la pli malproksimaj devis vidi la krucon, la procesiokrucoj fariĝis pli kaj pli grandaj, per tio tamen ankaŭ pli pezaj. Tial oni parte uzis papermaĉaĵon.

La antaŭportado de kruco en la liturgio estas parenca al la uzado de standardoj en militoj kaj manifestacioj. La krucoportanto kutime estas messervanto.

Literaturo
----------

* Andreas Rudigier kaj Beatrice Zamora (eldonintoj): *Das spätromanische Vortragekreuz von Bartholomäberg (el Limoges)*. Heimatschutzverein im Tale Montafon, Schruns 2002, ISBN 3-902225-03-3
* Reinhard Rampold (eldoninto): *Mittelalterliche Vortragekreuze in Tirol*. Athesia-Tyrolia, Innsbruck 2004

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Procesiokruco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2014-05-08 per la retarkivo Wayback Machine
Municipa teritorio de Aranjuez, en Madrido (Hispanio).
**Municipa teritorio** estas la teritorio, perfekte limigita, posedata de municipo; la teritorio al kiu etendas la administra kompetenco de municipo.

Ĉiu provinco en Hispanio difiniĝas kiel la grupigo teritoria de ĝiaj municipaj teritorioj. Tiele la nacia teritorio estas konstituata de la aro de ĉiuj ĝiaj municipaj teritorioj. Ĉiuj kune kunformas 8.114 Municipajn teritoriojn en Hispanio.

La etendo de municipio, laŭ la INE, Nacia Instituto pri Statistiko, estas la etendo de ĝia Municipa teritorio.

Ene de la Municipa teritorio povas ekzisti unu aŭ kelkaj submunicipoj. Unu el ili, kie estas la urbodomo, estas la municipa ĉefurbo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipo
* Urbodomo
* Municipoj de Hispanio

Bibliografio
------------

* Leĝo 7/1985, de 2a de aprilo, Reguladora de las Bases del Régimen Local en noticias.juridicas.com
* Municipa etritorio ĉe www.enciclopedia-juridica.biz14.com

Eksteraj ligiloj
----------------

* Populacio, areo kaj deneco laŭ municipaj teritorioj Arkivigite je 2009-06-09 per la retarkivo Wayback Machine. Instituto Nacional de Estadística de España
Iama deponejo de la cistercia/benediktana monaĥinejo de Oberweimar
La **Monaĥinejo Oberweimar** (germane: *Kloster Oberweimar*) funkciis inter 1244 kaj 1525, unue de la cistercianinoj kaj ekde 1500 de la benediktaninoj, en Oberweimar, Germanujo.

Historio
--------

Grafo Hermano la 2-a (Weimar-Orlamünde) donacis en 1244 la Klostron Sanktaj Petro kaj Paŭlo kiel dinastianentombigan lokon kaj hejmon de virinaj familianoj. En la 15-a jarcento la konvento pli orientiĝis je la erfurtaj benediktanoj de Petersberg kiuj jam anis al la reformacimovado de Bursfelde. Finfine estiĝis en la 1500-a jaro la benediktaniĝo. Nur 25 jarojn pli poste la monaĥinejo malaperis dum la Germana kamparana ribelo kaj Reformacio. La en 1361 finfarita klostra Petro-kaj-Paŭlo-kirko ankoraŭ videblas kiel ankaŭ eksa deponejo. La komunumo protestatisma de hodiaŭ membras ĉe la Societo de evangeliaj cisterciheredantoj en Germanujo.

Ĉ. en 1300 vivis surloke la mistikulino Lukardis von Oberweimar, en la 16-a jarcento la danke al Marteno Lutero konatiĝinta monaĥino Florentina von Oberweimar. Eble estas konekso inter la klostro kaj en Merketal starigita veneradbildo de la Dipatrino.

Literaturo
----------

* Manfred von Boetticher: "Oberweimar". Ĉe: Friedhelm Jürgensmeier, Regina Elisabeth Schwerdtfeger: *Die Mönchs- und Nonnenklöster der Zisterzienser in Hessen und Thüringen.* (= Germania Benedictina, Bd. IV-2). EOS Verlag, Erzabtei St. Ottilien 2011, p. 1213–1227.
* Gereon Christoph Maria Becking: *Zisterzienserklöster in Europa, Kartensammlung.* Lukas Verlag, Berlin 2000, ISBN 3-931836-44-4, p. 54 B.
* Bernard Peugniez: *Guide Routier de l’Europe Cistercienne.* Editions du Signe, Straßburg 2012, p. 500.
* Peter Pfister: *Klosterführer aller Zisterzienserklöster im deutschsprachigen Raum.* Dua eldono, Kunstverlag Josef Fink, Lindenberg 1998, p. 505.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ĉe Cistopedia kun fotoj
* Lokigo
* Societo de evangeliaj cisterciheredantoj en Germanujo[*rompita ligilo*]
* Hejmpaĝo de la komunumo de la eksa klostrokirko Arkivigite je 2021-06-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Monumentprotektaj ideoj por la kirka medio

50.96555611.345Koordinatoj: 50° 57′ 56″ N, 11° 20′ 42″ O (mapo)
Mikaelplaco sur kiu videblas Looshaus kaj Preĝejo de Sankta Mikaelo
La palaco Hofburg sur la Mikaelplaco
**Mikaelplaco** (germane *Michaelerplatz*) estas la placo en Interna Urbo de Vieno (Aŭstrio), formita en 1725. Sian nomon ĝi ricevis en 1850 pro la situanta ĉi tie Preĝejo de Sankta Mikaelo. Estas tie ankaŭ la Preĝejo de Sankta Petro.

En 1883 ĉi tie aperis la unua publika gasa lumigado. En 1927 oni konstruis en la placo la unuan rondan vojnodon en Vieno.

Nun sur la placo videblas ĉefe historiaj monumentoj inter kiuj la plej gravaj estas Preĝejo de Sankta Mikaelo kaj la imperiestra kastelo Hofburg.

Krome rimarkindas arkeologiaj restaĵoj — sekvoj de la esplorado okazinta en 1990-1991, lasitaj subĉiele kiel monumento in situ. Klariga tabulo informas ke temas pri restaĵoj de malnovaj konstruaĵoj, el kiuj la plej antikvaj rilatas al ĉirkaŭaĵoj de la romia fortikaĵo. Fakte videblas nur profunda ŝtonumita kavo kaj brikaj muroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Jozefplaco

Eksteraj ligiloj
----------------

* Stanislavo Belov (2018-06-30) Pekulino kaj Picasso: vizito al Albertina kaj Mikaelplaco (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2018-07-07. Alirita 2018-07-07. *(la impresoj de esperanto-vojaĝanto, 2016)*

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4  Stanislavo Belov (2018-06-30) Pekulino kaj Picasso: vizito al Albertina kaj Mikaelplaco (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2018-07-07. Alirita 2018-07-07.

* Mikaelplaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Mikaelplaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Mumu*** estas unu el la plej konataj verkoj de Ivan Turgenev, aperita en la jaro 1852. Temas pri akrega kritiko kontraŭ posedantoj kaj defendo de kompatindaj servutuloj. Nome la ĉefrolulo de la rakonto aŭ noveleto estas surdmutulo Gerasim kiu vivas solecan kaj ekspluatatan vivon en domego de riĉulino. Li vivas iom perforte ĉar li estus ŝatinta kamparanan vivon, sed almenaŭ pasas sian vivon. La riĉulino estas kapricega maljunulino kiu malbonege kondutas rilate siajn servistaron. Iam Gerasim ekhavas hundeton kiu eltiras lin el lia soleca vivo, sed la malica posedantino malrekte devigas lin dronigi ĝin. Kompreneble tia rakontero nepre kortuŝas ĉiun leganton.

En tiom mallonga noveleto (malpli ol 30 paĝoj) Turgenev kapablas enmeti tiun historion, sed ankaŭ la personajn studojn ne nur de tiuj du menciitaj roluloj, sed de aliaj partoprenantoj kaj ĉefe de la sociaj, perfortaj kaj laboraj rilatoj inter servistoj kaj posedantino, sed ankaŭ inter servistoj mem.

La ĉefrolulo Gerasim, spite la malfacilecon priskribi rolon kiu tute ne parolas, estas tre bone pristudita laŭ sia konduto kaj estas bonega homo kiu vivas suferan kaj penan vivon, kulpe de sia posedantino. La aliaj servistoj, eĉ se ili bone konsideras lin, ne kapablas helpi lin. Tiu estas ekzemple pruvo de la klopodo en la verkaro de Turgenev defendi la servutojn fronte al la vivstilo de la riĉuloj.

Roloj
-----

* La riĉulino, bazita sur la patrino de Turgenev.
* Gerasim, bazita sur Andrej.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Michael Gordon Oldfield** (naskiĝinta en Reading, Britio, la 15-an de majo 1953) estas kantisto-kantoverkisto, muzikisto, komponisto kaj ludisto je pluraj muzikaj instrumentoj.

Lia unua eldonita surbendaĵo estas **Tubular Bells** [Tju'bular' Bels'] (Tubformaj Sonoriloj), ekvendiĝita en 1973 fare de la novkreita eldonejo Virgin Records, pozedata de Richard Branson.

La surbendaĵo estas komponita de du partoj (po ĉ. 20 minutoj) ĉefe instrumentaj kaj senvoĉaj.

La ĉefa sontemo devenis tiom fama, ke oni elektis ĝin kiel akustika trako por la filmo "The Exorcist" (La Ekzorcisto), fare de William Friedkin.

Diskaro
-------

Eldonitaj de Virgin Records:  

  

1973 - Tubular Bells  

1974 - Hergest Ridge  

1975 - Ommadawn   

1976 - Boxed (Kompilaĵo)   

1978 - Incantations   

1979 - Exposed (Koncerta kompilaĵo) kaj Platinum  

1980 - QE2 (kun Maggie Reilly)  

1982 - Five Miles Out (kun Maggie Reilly)  

1983 - Crises (kun Maggie Reilly)  

1984 - The Killing Fields (akustika trako de la samtitola filmo) kaj Discovery (kun Maggie Reilly)  

1985 - The Complete (Kompilaĵo)  

1987 - Islands (kun Bonnie Tyler kaj Maggie Reilly)  

1989 - Earth Moving (kun Maggie Reilly)  

1990 - Amarok  

1991 - Heaven's Open  

1993 - Elements kaj Elements: 4CD Box Set (Kompilaĵoj)  

  

Eldonitaj de Warner Music:  

  

1992 - Tubular Bells II  

1994 - The Songs of the Distant Earth (bazita sur la verko de Arthur C. Clarke)  

1996 - Voyager  

1997 - XXV: The Essential  

1998 - Tubular Bells III  

1999 - Guitars kaj The Millennium Bell  

2000 - Mike Oldfield's Collection (Kompilaĵo)  

2002 - Tr3s Lunas  

2003 - Tubular Bells 2003 (Reeldonado)  

  

Eldonitaj de Mercury Records:  

  

2005 - Light + Shade  

2008 - Music of the Spheres  

2014 - Man on Rocks  

2017 - Return to Ommadawn  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 457833
* GND: 119287846
* LCCN: nr89009927
* VIAF: 17408408
* ISNI: 0000 0001 2122 5610
* SUDOC: 07048256X
* BNF: 138980869
* MBA: a1684a49-feaa-4150-b758-d9412fc59f12
* NLA: 35954615
* BIBSYS: 43863
* NKC: js20020722030
* ICCU: UBOV504652
* BNE: XX845161
 |
**Mundaun** estas komunumo de la komunumaro Ilanz kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 311 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

La komunumo Mundaun situas ĉe la norda deklivo de la monto *Piz Mundaun*, sude de la Antaŭa Rejno.
La komunumo konsistas el la iamaj komunumoj Flond, al kiu apartenas ankaŭ la setlejoj Chischlun, Spescha kaj Clavaniniev, kaj Surcuolm, al kiu apartenas la setlejoj Cavegn, Canetg, Caduff, Marschaga kaj Valmata. Kune kun Obersaxen la komunumo formas la skiregionon Piz Mundaun.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Mundaun limas en nordo al Rueun, en nordoriento al Ilanz, en oriento al Luven, en sudo al Morissen, en sudokcidento al Vella, kaj en okcidento al Obersaxen.

Lingvoj
-------

La ĉefa lingvo en Mundaun estas la romanĉa. Ankaŭ en Mundaun tamen dum la lastaj jardekoj la nombro de la rumanĉlingvanoj malkreskis, dum la germanlingvanoj plimultiĝis. Dum en la jaro 1980 ankoraŭ pli ol du trionoj de la loĝantoj parolis la romanĉan, en la jaro 2000 nur ankoraŭ iom pli ol la duono estis romanĉlingvanoj.

Trafiko
-------

La komunumo Mundaun situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio de Obersaxen tra Surcuolm kaj Flond al Ilanz.

Historio
--------

La komunumo Mundaun estis fondita kun efiko de la 1-a de januaro 2011 per la kunigo de la malnovaj politikaj komunumoj Flond kaj Surcuolm.

La unua dokumenta mencio de Flond datiĝas el la jaro 1519 kiel *Flant* kaj *Flond*.

La preĝejo Sankta Georgo de Surcuolm estis konstruita en la jaro 1604 kaj estis ĝis 1643 filio de la paroĥo Pleif. En la jaro 1630 Surcuolm disiĝis de Morissen.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Martin Bundi*: *Flond* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-12-08)
2. ↑  Fonto: *Adolf Collenberg*: *Surcuolm* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-11-18)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mundaun en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Mundaun
* Mundaun en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Mundaun** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Surselva |
| --- |
| 
**Komunumaro Cadi/Disentis:** Breil/Brigels  •  **Disentis/Mustér**  •  Medel (Lukomagno)  •  Schlans  •  Sumvitg  •  Trun  •  Tujetsch

**Komunumaro Ilanz:** Castrisch  •  Falera  •  **Ilanz**  •  Laax  •  Ladir  •  Luven  •  Mundaun  •  Pitasch  •  Riein  •  Ruschein  •  Sagogn  •  Schluein  •  Schnaus  •  Sevgein  •  Valendas  •  Versam

**Komunumaro Lumnezia/Lugnez:** Cumbel  •  Degen  •  Duvin  •  Lumbrein  •  Morissen  •  Sankt Martin  •  Suraua  •  **Vals**  •  Vella  •  Vignogn  •  Vrin

**Komunumaro Ruis:** Andiast  •  Obersaxen  •  Pigniu  •  **Rueun**  •  Siat  •  Waltensburg/Vuorz

**Komunumaro Safien:** Safien  •  **Tenna** |  |

 |
**Montaro Sopron,** hungare *Soproni-hegység,* germane *Ödenburger Gebirge* estas malgranda mezmontaro inter Hungario kaj Aŭstrio. Parto de la hungara parto estas protektata ekde 1977 apartenanta al Nacia parko.

Situo de Montaro Sopron en Hungario, sed la montaro daŭriĝas ankaŭ en Aŭstrio

Historio
--------

En la montaro oni longe minadis karbon. Tie funkciis la unua hungara karbominado inter 1759 kaj 1968. Ankaŭ minado de kalkoŝtono estis signifa. Post Traktato de Trianon la novaj landlimoj distranĉis la montaron. Dum la socialismo ankaŭ tie kreiĝis la fifaman feran kurtenon, tial la hungara parto preskaŭ ne estis vizitata.

Montaro Sopron

Geografio
---------

La montaro krociĝas tra Alpoj tra alia montaro, en Hungario sekvas ebenaĵo. La plej alta montopinto estas „Bren" (606 m) en Aŭstrio, sed en Hungario nur ’Magas-bérc’ (557 m). La averaĝa alteco estas 410 m. La montaro estas grandparte kovrita per arbaroj kverkoj, fagoj, karpenoj, kaŝtanoj kaj pinoj. En piedoj de la montaro ĉe Sopron situas vitoj.

Fontoj
------

* Arkivigite je 2015-09-24 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* Arkivigite je 2008-09-17 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungare

* Kategorio Montaro Sopron en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mikekarácsonyfa** [mikekarAĉonjfa] estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti. Meze de la loknomo situanta Karácsony signifas: Kristnasko.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 9 km²
* Loĝantaro: 280
* Poŝtkodo: 8949
* Telefonprefikso: 92
* Koordinatoj: 46°31′46″N 16°41'40″E

Situo
-----

Mikekarácsonyfa situas en Montetaro Zala en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Lenti troviĝas 17, Zalaegerszeg 28, Pacsa 30 km-ojn.

Historio
--------

La unua skriba mencio devenis pri **Mikefa** el 1381 laŭ tiama hungara ortografio *"Mikefalua"*, pri **Karácsonyfalva** en 1549 en formo *"Karachonfalwa"*. En 1941 ili unuiĝis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, migra poŝto. La municipa administracio en Barlahida funkcias.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino (Sepdolora) de 1994
* sonorilostablo
* monumento pri falintoj dum la mondomilitoj

* Kategorio Mikekarácsonyfa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Monda Boksa Asocio** (angle *World Boxing Association*) estas la plej malnova internacia profesia boksa oasocio. Ĝi estas unu el la kvar gravaj boksa organizoj (kune kun la Internacia Boksa Federacio (IBF), Monda Boksa Konsilio (WBC) kaj Monda Boksa Organizaĵo (WBO)) kiuj kunordigas mondklasajn boksaj batalojn.

En 1921, la Nacia Boksado-Unuiĝo (angle: National Boxing Association) estis establita en Usono. En 1962, ĝia nomo estis ŝanĝita al Monda Boksa Asocio.

Rangigo de WBA
--------------

La rangotabelo de Monda Boksado-Federacio inkluzivas la plej fortajn boksistojn en la mondo en dek sep pezkategorioj. Ĝisdatigoj estas publikigitaj ĉiumonate en la oficiala retejo de la organizo .

Referencoj
----------

1. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monda Boksa Asocio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* Ĉiuj-tempa WBA Monda ĉampiona – referenco libro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 816453
* LCCN: n98076672
* VIAF: 147929626
 |
La **Montaro Zemplén** hungare ’’Zempléni-hegység’’ estas vulkana montaro en nordorienta Hungario (en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén inter riveroj Bodrog kaj Hernád). Foje oni konas ĝin kiel ’’’Montaro Tokaj’’’.

Situo de Montaro Zemplén en Hungario.
Burgo en Montaro Zemplén

Priskribo
---------

La Montaro Zemplén estas parto de Karpatoj. Kelkaj montoj situas en Slovakio. Ĝia plej alta pinto estas „Nagy-Milic" kun 895 m. Ofte oni konstruis burgojn sur la montopintojn ĉe Boldogkőváralja, Regéc, Füzér aŭ sur ebenaĵojn en Sárospatak, Szerencs. La montaro estas grava celloko de turistoj. Tie estas startpunkto de la plek konata hungara turista vojo „tutlanda bluo" Sur la sudaj deklivoj oni kulturas vitojn, kiu estas la tutmonde konata vino de Tokaj.

En la montaro la plej konata monto estas Monto Tokaj.

Montaro Zemplén

Pli gravaj komunumoj de la montaro
----------------------------------

* Füzér
* **Gönc**
* Hollóháza
* Kéked
* Monok
* **Sárospatak**
* **Sátoraljaújhely**
* Szerencs
* Telkibánya
* **Tokaj**

* Kategorio Montaro Zemplén en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Freikorps**, en traduko **Libera korpuso** (franc.: *corps*, „korpo, korporacio"; el la lat.: *corpus*, „korpo") nomiĝis ĝis la komenco de la 20-a jarcento militistaj kromtaĉmentoj sendepende de sia nacia deveno. En germanlingvaj landoj oni formis unuafoje en la 18-a jarcento liberajn regimentojn el landanaj volontuloj, malamikaj transfuĝintoj, fuĝintoj el la propraj armeoj kaj krimuloj. La foje ekzote ekipitaj trupoj servis kiel infanterio kaj kavalerio, pli malofte kiel artilerio. Parte nur je rota forto, parte kun pluraj miloj da viroj, ankaŭ ekzistis miksitaj taĉmentoj resp. legioj kunmetitaj el diversaj trupospecoj. la prusa Libera Korpuso von Kleist entenis infanterion, militĉasistojn, dragonojn kaj husarojn. La francaj *Volontaires de Saxe* unuigis ĉevalrajdajn lancistojn kaj dragonojn.

Vidu ankaŭ
----------

Freikorps Lichtschlag

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Freikorps en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *1918–1933 Freikorps* en LeMO (DHM kaj HdG)
* Federacia Arĥivo je Freiburg Arkivigite je 2008-01-25 per la retarkivo Wayback Machine
Ventogeneratoroj ĉe Cerro Gorría, plej alta pinto.
Jarcenta kverko.
**Montaro de Avilo**, en hispana *Sierra de Ávila*, estas montaro de la Centra Sistemo, kiu havas sian plej altan pinton ĉe la cerro de Gorría (1727 m.s.m.), ĉe la nordorienta pinto de la montaro, kie estas la kunejo de tiu ĉefa montarero, kun aliaj plej gravaj pintoj ĉe Las Fuentes (Cabeza Mesá, 1679 m) kun la altebenaĵo de Villanueva kun 1637 m, kaj kun alia pli malgrava okcidenten ki devenas el Avilo, kun 1576 m ĉe Risco del Viso kaj 1570 m ĉe Valdecasa.

Estas interrompo ĉe la valo de Sanchorreja, orienten ĉe 1300 m, kaj tiel estas nekonektitaj orografie la Montaro de Avilo kaj la montaro de Canto Cachado-Cerro Bajero kiu, kun 1554 m, konstituas la pinton de tiuj montoj descendanta iom post iom ĉe Casasola, Duruelo, Martiherrero kaj La Colilla ĝis Avilo, je 1130 m, farante la topografian konturon de la norda bordo de la *valle de Amblés*.

Ĝi konstituas tre klaran orografian unuon, de preskaŭ 1500 km² de etendo. El vidpunkto de homa geografio, la subkomarko de la *Sierra de Ávila* apartenas al la Komarko de Ávila kaj estas formata de dudeko da municipoj kaj submunicipoj kiuj okupas la geologian areon de la *Sierra*. El socia vidpunkto la montaro suferas la abundo de ventogeneratoroj kiuj generas profiton al grandaj entreprenoj kaj ĝenado al la lokanoj kaj al la naturo.

Bibliografio
------------

* Miguel Herrero Matías: La Sierra de Ávila. Geomorfología del área de contacto del Sistema Central con la cuenca del Duero entre los ríos Adaja y Tormes. Institución Gran Duque de Alba de la Excma. Diputación Provincial. Ávila 1996. ISBN 84-89518-16-5.
* Miguel Herrero Matías: Aplicación de la Teledetección y el método cartográfico en el estudio geomorfoestructural de un área de zócalo cristalino «La Sierra de Ávila». Anales de Geografía de la Universidad Complutense, n.º 13, pp. 31-68. Madrid 1993.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761920
* VIAF: 240000310
 |
D-ro **Miklós Dudás** [miklOŝ dudAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dudás Miklós** estis hungara grek-katolika pastro, monaĥo, episkopo.

Miklós Dudás naskiĝis la 27-an de oktobro 1902 en Máriapócs, li mortis la 15-an de julio 1972 en Nyíregyháza.

Biografio
---------

Miklós Dudás frekventis lernejojn en Nyírbátor kaj Nagykálló. En 1920 li aliĝis al bazilianoj en la ĵus fondita Ĉeĥoslovakio, post 2 jaroj li monaĥiĝis kaj studis filozofion en Pollando (1922–1924), teologion en Pontifika Gregoria Universitato (1924–1927). Li firme monaĥiĝis en Máriapócs en 1925, li doktoriĝis en 1928. En la sekvaj jaroj li instruis en monaĥejo aŭ li estis monaĥejestro en Ĉeĥoslovakio, ekde 1932 jam en Máriapócs. Li estis estro de la hungaraj bazilianoj ekde 1933, gvidanto de eparĥio en Hajdúdorog ekde 1939, ankaŭ gvidanto de ekzarkato en Miskolc ekde 1946, fine ankaŭ senatano de Hungario (1939-1944). En 1950 la monaĥoj estis forigitaj, tamen en tiaj cirkonstancoj li zorgis pri monaĥoj. Li konsekris 166 pastrojn, fondis 31 paroĥojn kaj konstruigis 44 preĝejojn, kapelojn aŭ diservejojn. Li estis entombigita en Baziliko de Máriapócs.

Memorigiloj
-----------

* lernejo en Máriapócs prenis la nomon Dudás Miklós
* busto en Máriapócs (1998)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj Arkivigite je 2022-01-30 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754038
* VIAF: 252026049
 |


* Portalo pri Biografio
**Municipa organiza leĝo** estas por brazilaj urboj kvazaŭ loka konstitucio. Ekde la konstitucio de 1988 (nuntempe en vigleco), Ekde la Konstitucio de 1988 (nuntempe en vigleco), Brazilo adoptis trigradan federaciismon. En dugradaj federacioj, kvankam municipoj ekzistas, ili ne havas politikan aŭtonomecon. En trigradaj federacioj en la tri sferoj - federacia, subŝtata kaj municipa - eblas krei leĝojn, organizi siajn proprajn servojn kaj garantii ilian politikan aŭtonomion.

Tiel sur la municipa nivelo ne ekzistas konstitucio, sed organiza leĝo, kiu havas la "aspekton" de konstitucio por la urbo, ĉar ĝi estas la normo kun la plej granda politika graveco, sed formale ĝi estas konsiderata kiel simpla leĝo.

En sia 29-a artikolo, la brazila konstitucio establas, ke "la municipo estu regata de organiza leĝo, voĉdonita en du raŭndoj, kun minimuma periodo de dek tagoj, kaj aprobita de du trionoj de la membroj de la urba leĝodona povo, kiu realigu ĝin, konforme al la principoj establitaj kaj en ĉi tiu konstitucio, kaj en la konstitucio de sia subŝtato".

Referencoj
----------

1. ↑  Artikolo sur la retejo Politize portugale

Vidu ankaŭ
----------

* Brazila Konstitucio de 1988

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informpaĝo pri la konstitucio en la prezidanteca retejo portugale
Norda vizaĝo de la okcidenta zono de Longa Ŝnuro ekde la pinto de Cabeza Mediana.
La **Montaro de la Longa Ŝnuro** hispane *Sierra de la Cuerda Larga* estas unu el la ĉefaj montar-branĉoj de la Gvadarama Montaro. Ĉi tiu montara linio etendiĝas de okcidento-sudokcidento al oriento nordoriento en la nordokcidento de la Madrida Regiono (Madrido). Ĝi havas 16 km en rekta linio. Ĝi ekiĝas en la Montopasejo de Navacerrada (okcidenta ekstremo) je alteco de 1.858 metroj kaj finiĝas en la Montopasejo de la Morcuera (orienta ekstremo). 

Ĝi estas unu el la plej altaj zonoj de la Gvadarama Montaro kiu mezume estas pli ol 2.100 metroj. La plej alta pinto estas la Kapoj el Fero, kiu kun 2.383 metroj reprezentas la duan altaĵon de Gvadaramo. En la norda bordo de la Longa Ŝnuro troviĝas la alta zono de la valo de Lozoya, kaj en la suda vizaĝo etendiĝas la Gorĝo de Manzanaro, La Pedriza, kaj la Truo de Sankta Blaso. Ĉi tiu montara ŝnuro estas la limo por la riveroj Lozoya, norde, kaj  Manzanaro, sude, ambaŭ alfluantoj de Ĥaramo.

Vidu ankaŭ
----------

* Gvadarama Montaro
* Valo de Lozoya
* Gorĝo de Manzanaro
* La Pedriza
* Truo de Sankta Blaso

* Montaro de la Longa Ŝnuro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Montaro de la Longa Ŝnuro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)