recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Selma KURZ** (naskiĝis la 15-an de oktobro 1874 en Bielitz-Biala, Silezio, mortis la 10-an de majo 1933 en Vieno) estis aŭstra operkantistino (soprano).

Vivo
----

Naskiĝinta en Bielitz en malriĉa juda familio (sed poste baptita), Selma Kurz iris en la aĝo de 16 jaroj laŭ protekto de princo Esterházy al kantstudo en Vieno.

En 1895 ŝi iris, mallonge post la foriro de Gustav Mahler, al la teatro de Hamburgo (debuto kiel *Mignon*), sed jam en 1896 iris al la opero je Frankfurto, kie ŝi kantis rolojn kiel *Elisabeth* en *Tannhäuser* aŭ ankaŭ *Carmen*.

La 18-an de aŭgusto 1899 Selma Kurz estis engaĝita de Gustav Mahler ĉe la Viena Kortegopero, kie ŝi laboris ĝis 1929. Ŝi kantis ekde 1904 ĝis 1907 kaj 1924 en Londono. En la jaro 1926 ŝi sin retiris de la scenejo, mortis en 1933 en Vieno kaj estis entombigita en la Viena Centra Tombejo.

Selma Kurz estis la unua *Zerbinetta* en *Ariadne auf Naxos* de Richard Strauss.

* Kategorio Selma Kurz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 291201
* GND: 118568280
* LCCN: n82090846
* VIAF: 44465838
* ISNI: 0000 0000 8123 2444
* SUDOC: 157334627
* BNF: 135683980
* MBA: 1734404e-3403-45fa-8529-2d68c7bbd081
* NKC: mzk2014835336
* BNE: XX1718368
 |
**Péter Dabasi** [dabaŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dabasi Péter** estis hungara popolmuzikisto (komponisto, mandolinisto, kantisto, tekstopoeto).

Orkestro Kolinda en 1976, Péter Dabasi staras fone meze
Péter Dabasi naskiĝis la 17-an de februaro 1950 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Péter Dabasi akiris diplometon en muzikarta mezlernejo en sia naskiĝurbo. Lia plej ofta instrumento estas en:Mandocello. Li apartenis al orkestro hu:Kolinda (együttes) plurajn jardekojn. Kelkfoje li estis muzikisto en similaj orkestroj Orfeo, Vízöntő, Kaláka, Unikum, Makám. Ili ludas popolkantojn.

Elektitaj muziktekstoj
----------------------

* Kórházi látogatás
* Ne lássatok meg
* Tánc
* Töredék

Lia filma partopreno
--------------------

* Az ember, aki nappal aludt (2003)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* 
* Arkivigite je 2019-08-11 per la retarkivo Wayback Machine intervjuo

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 653557
* VIAF: 287828837
 |
**Vicién** [biZJEN] (en aragona Bizién aŭ Vicién) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko *Hoya de Huesca* (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas en la sudo de la komarko *Hoya de Huesca*. Ĝi estas okcidente de la valo de la rivero Isuela proksime al provinca kaj komarka ĉefurbo, tute sude de Chimillas. La loĝloko Vicién mem (394 msm) estas je 9 km nordokcidente de Huesca (laŭ ŝoseo HU-V-8102 al la A-1212). Proksimaj loĝlokoj estas Buñales kaj Tabernas de Isuela, ambaŭ apartenantaj al la municipo Ŭesko.

Historio
--------

Oni diras, ke la lokonomo *Vicién* plej verŝajne devenas el la latina persona nomo *Vicens* aŭ *Vicentius* (Vincento).

Plej frua mencio estas el 28a de Aprilo 1083, kiam la reĝo Sanĉo Ramírez de Aragono cedis al la Monaĥejo de San Juan de la Peña la impostadon de Vicién. 

La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito. 

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Vicién akrigita pro la detruo de la milito: oni malaltiĝis el 356 loĝantoj en 1900 ĝis 113 en 2005 kaj poste apenaŭ plialtiĝis (male al aliaj loĝlokoj same proksimaj al la provinca ĉefurbo) ĝis nunaj 128 loĝantoj (2022) pro proksimeco al la provinca ĉefurbo.

Aktualo
-------

La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo, krom servoj propraj de dormurbo. 

Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo kaj ekstere naturaj lokoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Ŭesko

Referencoj
----------

1. ↑  (Ubieto Arteta, Cartulario de San Juan de la Peña, n.º 241).

Bibliografio
------------

* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* Ubieto Arteta, Antonio, "Historia de Aragón". Los pueblos y los despoblados 1 (Eld. Anubar. Zaragoza, 1984)
* CONTE OLIVEROS, Jesús. "Personajes y Escritores de Huesca y Provincia". Eld. Librería General (Zaragoza 1981)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Vicién en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 813725
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ĉi tiu artikolo temas pri informadika esprimo. Por kolekto de libroj rigardu la paĝon Biblioteko. Koncerne aliajn signifojn aliru la apartigilon Librejo (apartigilo).* |

**Biblioteko** en informadiko estas kolekto da programaĵoj, pakitaj por facila uzado fare de pluraj aŭ multaj programoj. Ĝi povas konsisti el subprogramoj, klasoj, tipoj aŭ datenoj.

Bibliotekoj faciligas la reuzadon de programaĵoj. Samtempe ili difinas interfacojn por ilia uzado, kiuj estas la nura afero videbla de ekstere. Tiel eblas ŝanĝi internajn detalojn de bibliotekoj sen influi la uzantaj programojn, se la interfaco restas senŝanĝa.

Tradicie la unuaj bibliotekoj estis statikaj; tio signifas, ke programoj estis binditaj kun propra ekzemplero de ĉiuj uzataj bibliotekoj. Tio grandigis la programojn kaj malfaciligis aktualigojn de bibliotekoj. Tion plibonigis la "dividataj" bibliotekoj, kiuj estas apartaj objektoj uzeblaj fare de pluraj programoj.

Programlingvoj kutime havas aron da bazaj bibliotekoj, kiuj transprenas rutinajn taskojn, ekzemple la en- kaj eligon de datenoj.

* Kategorio Biblioteko (programado) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 387822
* GND: 4121521-7
* LCCN: sh2008001447
* NKC: ph170667
 |
**Imre Palugyai** [paludjai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Palugyay Imre**, estis hungara statistikisto, juristo, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1847). Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *nagy-palugyai* kaj *bodafalvi*.

Imre Palugyai  naskiĝis la 6-an de oktobro 1818 en Mád. Li mortis la 7-an de decembro 1866 en Hungara reĝlando en *Kispalugya* (nuntempa urboparto de Liptovský Mikuláš en Slovakio).

Biografio
---------

Imre Palugyai frekventis mezlernejon en Sátoraljaújhely, poste li plulernis en Rozsnyó kaj Kassa. Post la necesa praktikado li iĝis advokato en 1840 kaj li ekhavis ŝtatan postenon. Post la revolucio en 1848 li eklaboris en la ĵus fondita statistika oficejo, baldaŭe li daŭre ricevis ŝtatajn laborlokojn ankaŭ dum dominado de Habsburgoj.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Megye-rendszer hajdan és most* (Departemento-sistemo iam kaj nun), (1844-48) - 4 volumoj
* *Magyarország történeti, földirati s állami legújabb leírása* (1852-55) - 4 volumoj
* *A kapcsolt részek (Slavonia-Croatia) történeti s jogviszonyai Magyarországhoz* (1863, 1866)
* *Mátkaság és házasság* komedio en manuskripto

Eksteraj ligiloj
----------------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero P kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 455724
* GND: 122110412
* VIAF: 77188806
 |
En Romio **vickonsulo** (latine *consul suffectus*) estis persono, elektita por ofici kiel konsulo anstataŭ *ordinara konsulo* (t.e. konsulo oficanta ekde la komenco de la jaro, de la 1ª de januaro, latine *consul ordinarius*) aŭ anstataŭ alia vickonsulo, en okazo kiam la antaŭa oficanto eksiĝis (pro morto aŭ demisio).

Vickonsulo posedis la samajn rajtojn kaj devojn, kiel konsulo ordinara, krom ke la jaron de ilia konsulado oni datis per la nomoj de la konsuloj ordinaraj. Se eksa vickonsulo poste iĝis konsulo ordinara, tiam lia vickonsulado estis numerata kiel lia konsulado unua.

En la periodo, kiam la konsuloj estris armeon, morto en batalo ne estis malofta. Ekde la 1-a jc oftiĝis demisioj de konsuloj (kaj sekve, nomumado de vickonsuloj). Ĉar konsula servado estis nepra kondiĉo por posta avanciĝo al la superaj postenoj (ekz-e prokonsulo), estis intereso disponigi konsuladon al sufiĉe multaj personoj. Tial ankaŭ vickonsuloj ofte demisiis. Sian pinton tia vickonsulado atingis sub Komodo en la jaro 190ª, kiam la konsulan oficon plenumis sume 25 homoj.
**Poŝtadresoj en Japanio** (japane: 住所 *Jūsho*) estas bazitaj je administraj unuoj kaj devenas de historiaj partigoj por impostoj.

Aufbau
------

Adresoj enhavas jenajn erojn laŭ grandeco de la pli granda al la malpli granda:

* poŝtkodo, prefektujo + 都/to, 道/dō, 府/fu aŭ 県/ken
* urbo + 市/shi *aŭ* municipo + 郡/gun
* kvartalo + 区/ku (*en grandaj urboj*)
* kvartalo *aŭ* urbeto (*ambaŭ:*) + 町/chō
* numero de la urbokvartalo + 丁目/chōme (*en urboj*)
* numero de la dombloko + 番地/banchi (*simpligita:* + 番/ban)
* numero de la bieno + 号/gō
* nomo de la konstruaĵo (dependas)
* *eble* numero de apartamento + 号/gō *aŭ* numero de ĉambro + 号室/gōshitsu
* nomo de la persono + 様 (titolo)

Urbeto aŭ kvartalo povas esti dividita en 大字 (*Ōaza*) kaj tio denove en 小字 (*Koaza*), aŭ mallonge 字 (*Aza*). Kontraŭe al aliaj indikoj, tiuj estas skribitaj antaŭ la nomo, aŭ simple forlasitaj.

Japanaj poŝtkodoj (郵便番号 *Yūbin-bangō*) estas sepciferaj kun streketo inter la tria kaj kvara cifero. Antaŭprintitaj dokumentoj ofte surhavas la signon por japana poŝto (〒). 

Numeroj ene de kvartalo aŭ kampara vilaĝo estas kutime indikitaj sen aliaj indikoj kaj nur disigitaj per streketo.

La kvartalo *Chō* (丁) el *-chōme* (丁目) estas ankoraŭ nuntempe grava administra unuo. Ĉiu *Chō* elektas el ĉirkaŭ 100 loĝantoj unu maljunulon, kiu respondecas kaj komunikas pri certaj aferoj.

Kiam la adresoj estas skribita latine (*romaji*), la sekvo de la eroj estas kutime inversita.

Ekzemple
--------

Litero al la prezidanto de la japana poŝto en Tokio surhavus jenajn adresojn skribitajn aŭ per kanji aŭ romaji (kategoriindikoj grase):

|  |  |
| --- | --- |
| 100-8798 東京**都** | **Mr.** Ikuta Masaharu |
| 千代田**区** | 1, Kasumigaseki 3-2 |
| 霞ヶ関1-3-2 | Chiyoda-**ku**, Tokyo |
| 生田正治**様** | 100-8798 Japan |

Tokio estas speciala kazo, ene kies kvartalo oni ne indikas la urbon.

Kampara adreso povus esti:

|  |  |
| --- | --- |
| 463-9260 岐阜**県** | **Ms.** Kawaguchi Ichiko |
| 上田**郡**　中村**町** 2639-34 | 2639, Nakamura-**chō** 34 |
| 川口一子**様** | Kamida-**gun**, Gifu |
|  | 463-9260 Japan |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala ttt-ejo de la japana poŝto (angle) Arkivigite je 2007-05-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Kutima formato por japanaj adresoj laŭ la internacia poŝta unuiĝo (pdf, angle)[*rompita ligilo*]
**Péter Dallos** [daloŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) **Dallos Péter János** estas hungardevena-Usonana inĝeniero, skulptisto, profesoro, membro (honora (2004)) de Hungara Scienca Akademio, membro de Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj. Lia uzata nomo en Usono estas **Peter Dallos**.

Péter Dallos  naskiĝis la 26-an de novembro 1934 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Péter Dallos frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li lernis elektroteknikon en Teknika Universitato de Budapeŝto inter 1953-1956. Li partoprenis en Hungara revolucio de 1956, post falo de la revolucio li rifuĝis al Usono. Li finis la universitaton en Ilinojso, poste li akiris (MS) en 1959, li doktoriĝis (Ph.D) en 1962 en Universitato Northwestern. Tiutempe li estis esplorinĝeniero, poste konsilista inĝeniero. En 1962 li ekinstruis elektroteknikon (baldaŭ fiziologion) en Universitato Northwestern. En 1965 li fondis fiziologian laboratorion. En la studjaro 1977 li estis en Karolinska Institutet. En 2012 li pensiuliĝis, poste li iĝis skulptisto. Li faris velditajn ŝtaloskulptaĵojn. Li ricevis premiojn inter 1977-2005. Li edziĝis dufoje.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Subharmonic components in cochlear-microphonoic potentials* (1966)
* *Psychophysical tuning curves of chinchillas* (1976)
* *Response characteristics of mammalian cochlear hair cells* (1988)
* *High-frequency motility of outer hair cells and the cochlear amplifier* (1995)
* *Cochlear amplification, outer hair cells and prestin* (2008)
* *Increased Spontaneous Otoacoustic Emissions in Mice with a Detached Tectorial Membrane* (2015)

Fontoj
------

* angle
* angle
*Tiu ĉi artikolo temas pri domaro. Pri burgejo temas artikolo Požaha (burgejo).*

Koordinatoj: 49° 46′ 57″ N 17° 55′ 28″ O﻿ / ﻿49.78250 °N, 17.92444 °O﻿ / 49.78250; 17.92444 (mapo)

**Požaha** estas domaro en Ĉeĥio, troviĝanta inter Fulnek kaj Skřipov. Ĝi falas per sia norda parto en municipon Skřipov en distrikto Opava kaj per la suda parto en parton Stará Ves de urbo Bílovec en distrikto Nový Jičín, per la okcidenta rando en parton Lukavec de urbo Fulnek en distrikto Nový Jičín. En la unuaj du nomitaj municipoj por la partoj de tiu ĉi domaro estas elmembrigitaj bazaj setlejunuoj de la sama nomo (Požaha), sume ili prenas areon de netuta duonon de kvadrata kilometro. La domaro havas sume 18 registritaj konstruaĵoj kaj minimume 12 registritaj loĝantoj. Sur vojkruciĝo de ŝoseoj en la nordorienta fino de la domaro troviĝas ligna kruco.

Historio
--------

La domaro apartenis en la jaro 1377 en posedaĵon de opavaj princoj. Al la jaro 1512 Požaha estas menciata kiel dezerta vilaĝeto.

Transporto
----------

La domaro troviĝas laŭlonge laŭ ŝoseo III/4631. Sur tiu ĉi estas ĉi tie markita biciklovojo n-ro 6078.

En la norda parto de tiu ĉi domaro troviĝas aŭtobusa haltejo "Bílovec, Stará Ves, Požaha rozc.", en la suda parto de la domaro haltejo "Bílovec, Stará Ves, Požaha střed". Veturas tra ĉi tie aŭtobusoj el Ostrava tra Bílovec ĝis Březová.

Vidu ankaŭ
----------

* Růždí
**Sándor Dillesz** [ŝAndor diles], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Dillesz Sándor Erazmus Nepomuki János** estis hungara prokuroro, nobela juĝisto. Lia nobela antaŭnomo estis *dicskei*.

Sándor Dillesz naskiĝis la 14-an de marto 1835 en Verebély, (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Vráble en Slovakio) li mortis la 28-an de julio 1907 en Nyitrazsámbokrét (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Žabokreky nad Nitrou en Slovakio).

Biografio
---------

Sándor Dillesz akiris juran diplomon, poste li laboris en la ŝtata administracio. Li estis ĉefprokuroro de Bars, poste distrikta nobela juĝisto (1890 - 1894). Intertempe en 1869 li edziĝis. En la sama jaro li fondis muzeon en Aranyosmarót, kies materialo konsistis ĉefe el propraj kolektoj. Kiel amatora arkeologo li verkis plurajn historiajn artikolojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Barsvármegye 1686-ban* (1886)
* *Bars vármegye őskora* (1903)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* slovaklingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698422
 |
**Imre Patai,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Patai Imre** estis hungara, poste usona inĝeniero, inventisto.

Imre Patai  naskiĝis la 10-an de decembro 1894 en Budapeŝto. Li mortis la 19-an de januaro 1949 en Philadelphia.

Biografio
---------

Imre Patai akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1917, li doktoriĝis en 1929. Post la diplomo li restis por instrui en la universitato, poste li laboris en diversaj fabrikoj, eĉ li fondis fabrikon. Li okupiĝis pri vakutuboj, li havis diversajn patentojn pri la vakutuboj. En 1933 li edziĝis, en 1943 li havis filon, kiu mortis en la sekva jaro. Post la 2-a mondmilito li translokiĝis al Usono, kie li instruis en universitato.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A thermikus elektronemisszió és az izzókatódok technikája* (1929)
* *Faltöltések és vadáramok hatása az elektroncső működésére* (1935)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Imre Patai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 554151
* LCCN: n92101819
* VIAF: 70592884
* ISNI: 0000 0001 1493 3467
 |
**Péter Bereznai,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bereznai Péter** estas hungara pentristo, instruisto.

Péter Bereznai  naskiĝis la 7-an de februaro 1955 en Mezőberény.

Biografio
---------

Péter Bereznai komence apartenis al arta rondo en Békéscsaba (1967-1971), poste li lernis en libera lernejo de István Szőnyi en Zebegény. Inter 1973–1975 li estis laboristo en presejo de Békéscsaba, poste li translokiĝis al Szentendre. Li edziĝis en 1975, la edzino naskis 2 gefilojn en 1983 kaj 1988. Li kreis plastajn skulptaĵojn en 1977 en Leninváros. Li pentradas abstraktajn pentraĵojn. Inter 1988 kaj 1994 li instruis en la menciita libera lernejo. Li ricevis premion en 2002.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Szentendre (1983)
* Békéscsaba (1986, 1988, 1995)
* Utrecht (1988)

El grupaj ekspozicioj
---------------------

* Szentendre (1975–1981, 1986, 1991)
* Ateno, Ankaro, Istambulo (1983)
* Debrecen (1990, 1994)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Fekete plasztika (1985)
* Madártotem (1988)
* Táncoló angyalok (1989)
* Fekete kép (1995)
* Katedrális (2010, serigrafiaĵo)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto kaj bildoj
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
Montoj ĉe Bucea
**Bucea** [buĉa] (hungare *Királyhágó*) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Huedin. En 1910 ĝi nombris 924 loĝantojn (rumanoj, slovakoj, hungaroj), en 1992 823 (rumanoj, 2 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1828. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (*Bihar vármegye*). Administre ĝi apartenas al la komunumo Negreni.

Administre Bucea ĝis 2002 apartenis al la komunumo Ciucea; tiam ĝi iĝis parto de Negreni per la leĝo 492/2002 

La loko estis en la praktiko divido-punkto inter Partium kaj Transilvanio. "Post Királyhágó" signifas Transilvanion laŭ hungara vidpunkto. La loknomo signifas hungare: reĝo-montpasejo.

Gravaj personoj
---------------

* Traian Mârza (23-a de februaro 1923 – ?): rumana folkloristo.

Fonto
-----

1. ↑  Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.
2. ↑  Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio).
3. ↑   Legea nr. 492/2002 privind înființarea comunei Negreni, județul Cluj (2002-07-18). Arkivita el la originalo je 2015-04-19. Alirita 2015-04-09.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bucea en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Interaga mapo de distrikto Cluj
* Popolnombrado 2002
* Administracia mapo de distrikto Arkivigite je 2007-08-08 per la retarkivo Wayback Machine
**BÁN Péter** (ba:n) estis rumania hungara tradukisto naskiĝinta la 14-an de julio 1946 en Mujna kaj mortinta la 27-an de julio 2006 en Mujna.

Biografio
---------

La mezlernejon Péter Bán finis en Cristuru Secuiesc kaj la fakon de hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Babeş-Bolyai. Li instruis en Vágás, Székelyvarság, Székelyderzs, Farkaslaka kaj en sia naskiĝvilaĝo. Li tradukis el la rumana, el la rusa, el la litova, el la latva, el la bulgara, el la ĉeĥa kaj el la slovaka. Liaj tradukaĵoj aperis en Napsugár, Korunk, Igaz Szó, Utunk, Dolgozó Nő, Ifjúmunkás, Brassói Lapok, Előre, Igazság, Hargita Népe, Vörös Lobogó, Új Élet, Művelődés, Echinox, Kárpáti Igaz Szó, Új Tükör, Napjaink. Liaj tradukaĵoj aperis ankaŭ en antologioj *Építő Amfion* (1969), *Égtájak* (Bp. 1976), *A végtelenség szomja* (Bp. 1977), *A lett irodalom kistükre* (Bp. 1977). La poemojn de Jenő Dsida kaj Sándor Kányádi li aperigis en litova revuo *Literatura ir Menas*. Li estis gasto de litova kaj latvia verkistligoj (1971, 1979). Li estis ano de E-MIL.

Verkoj
------

* *Az idő lovai*, 1979
* Mircea Sântimbreanu: *A nagyszünet*, 1980
* *Találkozások Jeszenyinnel*, 1981
* *Találkozásaim a költővel*, 1981
* *Tűzpiros szavak*, 1982
* *Miért nincsen semmim se*, 1996
* *A nyulak pásztora*, 1997
* *A huncut kakas*, 1999
* *Hetedhét nép meséi*, 1998
* *Találkozások Tamási Áronnal*, 2000
* *A mézeskalács házikó*, 2001
* *Pera vitéz*, 2001
* *Találkozásaim a költővel*, 2002
* *Öregapó kesztyűje*, 2002
* *A kígyóbűvölő*, 2002
* *Nagyapó mesefája*, 2003
* *Az erdész pipája*, 2004

Fonto
-----

* Viharsarok Arkivigite je 2008-05-14 per la retarkivo Wayback Machine
Ekzemplero de la Biblio de Gutenberg en la usona Biblioteko de Kongreso.
La Biblio de Gutenberg el la jaro 1455, la biblio ununura en Pollando kiu troviĝas en Pelplino en la Dioceza Muzeo estas du-voluma. La pelplina ekzemplero estas escepta, ĉar sur la suba marĝeno de la 46-a paĝo de la unua volumo restis postsigno de la falinta tipo (prestipo - la inversa flanko de ĝi).
La pelplina ekzemplero de la biblio ununura en Pollando kiu troviĝas en la Dioceza Muzeo en Pelplino ĝi estas du-voluma
La **Biblio de Gutenberg**, konata ankaŭ kiel *42-linia Biblio*, estas kopio de la latina vulgata traduko de la Biblio, presita de Johannes Gutenberg en Majenco, Germanio. La presado komenciĝis la 23-an de februaro 1455. Unu kompleta kopio enhavis 1282 paĝojn. Multaj ampleksis du volumojn.

Oni kredas, ke 180 kopioj de la libro estis produktitaj: 45 el veleno kaj 135 el papero. Nune, nur 11 konataj velenaj kopioj kaj proksimume 48 paperaj kopiaj ekzistas.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Gutenberg Digital cifereca kopio de la biblio.

* Biblio de Gutenberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Biblio de Gutenberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 77910
* GND: 4158578-1
* LCCN: sh88004784
* VIAF: 218355618
* BNF: 35951126v
* NKC: unn2006374779
 |
**Bucas Grande** estas insulo en la oriento de la Filipinoj, kiu apartenas al la filipina provinco Surigao del Norte. Ĝi situas en la filipina maro. La insulo havas 20 304 loĝantojn kiuj vivas en 14 komunumoj. La kompleta insulo apartenas al la komunumo Socorro.

Bucas Grande havas areon de 124,45 km². La renforma insulo konsistas grandparte el kalkŝtono kaj bazalto; en la mezo de la insulo troviĝas ankaŭ aluviaj grundoj. Ĉe la marbordo estas sablostrandoj kaj mangrovaj arbaroj. Interne de la insulo kreskas tropika pluvarbaro kaj en la norda parto de la insulo nana arbaro. La insulo apartenas al la insularo *Siargao*, kiu situas antaŭ la nordorienta marbordo de la ĉefa insulo Mindanao. Al la insularo apartenas ankaŭ jenaj insuloj: Siargao, Meza Bucas, orienta Bucas, Hinatuan, La Janosa, Anahawan kaj Dako.

La preciza geografia situo estas 9° 40′ N, 125° 57′ O.

Ĝi longas 124.45 kilometroj.

La insulo estas parto de la granda naturprotektejo Siargao Islands Protected Landscape and Seascape (SIPLAS) (protektitaj landa kaj mara pejzaĝo de la insularo Siargao). Ĝi havas riĉan flaŭron kaj faŭnon. Sole en la jaro 2011 oni trovis 24 speciojn de libeloj (*Odonata*). La insulo Bucas Grande precipe estas fama pro sia Sohoton-golfo, kie troviĝas sep malgrandaj insuloj kun multaj kavernoj. Ene de la insulo estas *meduza lago*, simile al la lago Ongeim'l Tketau sur Palaŭo. En la lago troviĝas nevenenaj meduzoj. 

La temperaturo estas dum la tuta jaro preskaŭ sama ĉe ĉ. 30 grado; de decembro ĝis februaro estas pluvsezono. La loĝantoj de la insulo parolas la cebuan, tagalogan kaj la anglan lingvojn. Grandparte ili estas katolikaj. La insulo Bucas Grande estas atingebla per pramo al la plej granda insulo Siargao.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 683887
 |
**István Pacs** [iŝtvAn paĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pacs István** estis hungara agronomo, bredisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto, lernejestro.

István Pacs naskiĝis la 10-an de februaro 1913 en Balatonendréd, li mortis la 16-an de majo 2004 (laŭ alia informo la mortotago estas la 19-a) en Gödöllő.

Biografio
---------

István Pacs akiris pedagogian diplomon en 1936, pedagogian fakdiplomon post 2 jaroj. Post la diplomoj li instruis en faklernejo de Abony du jarojn, poste en faklernejo de Fegyvernek same du jarojn, pli poste li estis lernejestro en faklernejo de Tiszaföldvár jardekon. Inter 1952 kaj 1960 li estis asistanto de Agronomia Universitato de Gödöllő, poste lektoro (1960–1973). Intertempe en la sama loko li akiris bredistan diplomon en 1953, pedagogian diplomon en la sekva jaro, fine li doktoriĝis en 1960. Li forlasis la instruadon en 1973 kaj li estis staciestro apartenanta al la universitato. Li okupiĝis pri brdado de kortobirdoj kaj kunikloj. Li pensiuliĝis en 1979, sed poste li estis konsilisto. La Hungara Scienca Akademio akceptis lin kandidato en 1990. Li ricevis medalon en 1977.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Adatok a magyar tyúk külső testalakulásának megítéléséhez* (kunaŭtoro, 1955)
* *Tyúkok zsigeri köszvényének kialakulása fehérje- túletetés hatására* (1959)
* *A baromfiak gyors hizlalásának néhány módszere* (disertaĵo, 1960)
* *Neveljen több házinyulat!* (1964)
* *Lúdhizlalás a háztájin* (1973)
* *A házinyúl elhelyezése és tartása* (manlibro, kunaŭtoro, 1985)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2016-01-06 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 718240
 |
**István Oláh** [iŝtvAn olA], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Oláh István** estis hungara politikisto, ministro, altranga oficiro.

István Oláh  naskiĝis la 16-an de decembro 1926 en Nádudvar. Li mortis la 15-an de decembro 1985 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Oláh interrompis lernadon pri instruisto en la frua 1945 kaj aliĝis al la nova hungara armeo, krome al la komunistoj. Li batalis kontraŭ nazioj, poste li frekventis soldatan kurson en Balatonalmádi. Li forlasis la armeon en la malfrua 1945 kaj li daŭris la lernadon en kolegio de Debrecen. En 1947 li akiris pedagogian diplomon, poste li revenis en la armeon, kie li plulernis en oficira lernejo, poste en akademio, fine eĉ akademio en Sovetunio. En 1959 li havis jam la rangon kolonelo. Inter 1966 kaj 1973 li estis subministro pri defendo, en 1984 ministro pri defendo (ĝismorte). En 1985 li atingis la plej superan rangon, krome li havis ankaŭ signifan partian postenon same ĝismorte.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero O, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio
**Anton Morris LEADER**, konata per anglalingva karesnomo "Tony" (23-an de decembro 1913 - 1-a julio 1988, aĝo 74), estis usona televida reĝisoro kaj produktoro krom eventuala aktoro. 

Leader komencis sian karieron en radio kiel produktoro, reĝisoro kaj scenaristo je radioserio *Murder at Midnight*. En 1948 li aperis kiel ekstrulo en kinofilmo The Big Clock. De 1948 ĝis 1950 li laboris ĉe CBS Radio je radioserio "Suspense".

En 1954 li komencis labori ĉe televido en televidserio *The Web*. En la sekva jaro li reĝisoris du epizodojn de The Man Behind the Badge, kiam li komencis esti kreditita per sia karesnomo "Tony", sed daŭris uzi la formon *Anton M. Leader*. En 1950-a jardeko li reĝisoris multajn televidaĵojn kiel Damon Runyon Theater, Celebrity Playhouse, The Adventures of Jim Bowie, Perry Mason, Lawman kaj Sea Hunt. Kiel produktoro, li laboris ĉe la filmoj Go Man Go, It Happens Every Thursday kaj Sally and Saint Anne.

En 1960-aj jaroj li reĝisoris du epizodojn de The Twilight Zone kaj du epizodojn de Lost in Space (inkluzive la provepizodon), Daniel Boone, 6 epizodojn de Gilligan's Island, It's About Time, I Spy, Tarzan kaj Laredo. Poste li reĝisoris epizodon "For the World Is Hollow and I Have Touched the Sky" de la tria sezono de Star Trek, krom epizodojn en televidserioj kiel It Takes a Thief, Ironside kaj The Virginian. Li ankaŭ reĝisoris la filmon Children of the Damned. Kiel produktoro li laboris ĉe televidserio National Velvet. En 1965 li gajnis la premion Western Heritage Award.

Dum la 1970-a jardeko li reĝisoris epizodojn de Get Smart, Hawaii Five-O, *Nichols* kaj *Movin' On* krom la filmon Cockeyed Cowboys of Calico County.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 634487
* GND: 140661956
* LCCN: no91005673
* VIAF: 44528151
* ISNI: 0000 0000 7731 8720
* BNF: 14485845f
* BNE: XX1664212
 |
**Too Big to Fail** [~tu: big tu:feil] (en Esperanto: „Tro granda por malsukcesi" „Tro granda, por lasi bankroti ĝin") estas traktada metodo por iu entrepreno, firmao, ŝtato aŭ urbego, kiuj estas tro grandaj en si mem, ke nacia registaro aŭ internaciaj institutoj lasu ilin bankroti, fali en insolvencon. La bankroto de tiuj organizoj, firmaoj povas endanĝerigi la nacian, internacian ekonomion, laŭ aserto de protektantoj de la traktada metodo. Tiel oni helpas solvi ties financajn problemojn, rekte aŭ nerekte per mono de la impostpagantoj. Tio okazis novtempe ĉefe en la banksektoro en la periodo de 2008-2009, la monapogo estas nomata en la angla fakĵargono „Bail-out". Tio okazis ĉefe en la banksektoro de Usono, Britio, kie la financa reguligo estas pli libera ol en aliaj landoj. Same okazis ankaŭ en aliaj landoj de Okcidenta Eŭropo, sed aliaj landoj – kie la ŝtata posedaĵo, interveno estas pli granda ol en la anglosaksaj landoj - preferas savi siajn industriajn gigantojn (ekz. Koreio).

Historio
--------

La fenomeno – ŝtata helpo de insolvenc-minacitaj organizoj per grandaj sumoj – aperis unuafoje en Usono en aŭgusto de 1914, kiam la ŝtato savis Novjorkon. Tio komenciĝis per fermo de New York Stock Exchange, kiu remalfermiĝis nur la 12-an de decembro 1914. La urbo ŝuldis grandparte en brita pundo, ĝi nehavis monon por repagi sumojn, antaŭ la insolvenco helpis la usona financa ministerio kaj zorgis pri repago. La urbo travivis duafojan financan savon en decembro de 1975, kiam en la lasta minuto prezidento Gerald Ford ŝanĝis sian rifuzan opinion. 

La usona „Federal Deposit Insurance Act" de la 17-a de aŭgusto 1950, FDIC ricevas la rajton por savi financajn entreprenojn, oferti kreditojn kaj proprajn monrimedojn („providing assistance"), se tio necesas por rezervo de stabileco de la financa sistemo. Tiu ebleco estis uzata unuafoje en 1969 kaj poste same malofte. En majo de 1984 oni savis la 7-an plej grandan bankon de Usono („Continental Illinois National Bank and Trust Company"), en 2008 „Lehman Brothers" kaj „Washington Mutual", Fannie Mae, Freddie Mac.
**Buch ĉe Irchel** (prononcu: *buĥ ĉe irĥl*; germane: *Buch am Irchel*) estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 827 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Nomo
----

Fago en la centro de Desibach
"Buch" devenas supozeble de la germana respektive alemana vorto "Buche"/"Buächä" por *fago*. Fagoj ankoraŭ hodiaŭ estas domina arbo en la regiono kaj estas ankaŭ la simbolo de la komunuma blazono.

Geografio
---------

Rigardo al Irchel-Turo
La komunumo Buch ĉe Irchel situas je la suda flanko de la ĵurasa montĉeno Irchel en la Zurika Vinlando. Sur la pinto de la monto je la plej alta punkto de la komunumo je 694 m super la marnivelo troviĝas belvidturo kun rondvido al la Rejno kaj ĝis Ŝafhaŭzo en la nordo.

La komunumo konsistas el la vilaĝoj kaj setlejoj Oberbuch, Unterbuch, Wiler, Bebikon, Desibach kaj Oberhueb.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Buch ĉe Irchel limas en nordokcidento al Berg ĉe Irchel, en nordo al Volken, en nordoriento al Dorf, en sudoriento al Neftenbach, en sudo al Dättlikon, kaj en okcidento al Freienstein-Teufen.

Trafiko
-------

Buch ĉe Irchel situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj. Ĝi apartenas al la Zurika Trafik-Unio kaj estas konektita per poŝtaŭto kun Rafz kaj Vinterturo.

Historio
--------

Komunuma administrejo
Preĝejo
Okaze de konstrulaboroj ĉe la preĝejo oni malkovris romiajn murojn. Unua dokumenta mencio de Buch ĉe Irchel okazis en kroniko de la jaro 1089. Grafo Kuno de Achalm-Wülflingen donacis parton de la vilaĝo kaj la preĝejon al la Monaĥejo Zwiefalten en Virtembergo. En la 13-a jarcento Buch aliĝis al habsburga posedaĵo.

Zuriko transprensis la regadon super Buch ĉe Irchel en la jaro 1761 kaj aligis ĝin al la voktdistrikto Andelfingen.

En la jaro 1855 Buch fariĝis sendependa politika komunumo. Gräslikon, kiu ĝis tiam apartenis al Buch, estis atribuita al la komunumo Berg ĉe Irchel.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Buch.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Buch ĉe Irchel
* Buch ĉe Irchel en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Buch ĉe Irchel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Andelfingen |
| --- |
| Adlikon • **Andelfingen** • Benken ZH • Berg ĉe Irchel • Buch ĉe Irchel • Dachsen • Dorf ZH • Feuerthalen • Flaach • Flurlingen • Henggart • Humlikon • Kleinandelfingen • Laufen-Uhwiesen • Marthalen • Oberstammheim • Ossingen • Rejnaŭo ZH • Thalheim ĉe Turo • Trüllikon • Truttikon • Unterstammheim • Volken • Waltalingen |  |

 |
Pilot ACE
Trukartoj por la komputilo Pilot ACE , 1950. Scienca muzeo Londono.
La **ACE** (angle *Automatic Computing Engine*) - **Aŭtomata Komputa Motoro** estis la unua elektronika komputilo konstruita en Britio. Ĝi estis projektita de Alan Turing en la jaro 1946.

La 19-an de februaro 1946 Turing prezentis dokumenton al la estraro de la National Physical Laboratory (NPL), en kiu li priskribis la unuan projekton de programebla komputilo. Kontraŭe al la plejparto de la unuaj komputiloj (kiel ekzemple la EDVAC de John von Neumann), la projekto de Turing estis tute sendependa projekto ne ligita al militara organizo. Turing en 1936 estis publikiginta projekton de universala komputmaŝino, teoria bazo de ĉiu komputilo, kiu estas konata kiel universala maŝino de Turing.

En 1945 J. Presper Eckert kaj John W. Mauchly ĉe la Universitato de Pensilvanio komencis konstruì la komputilon ENIAC. La programo de ENIAC estis firme fiksita per ĝia hardvaro kaj ne eblis modifi ĝin sen modifiado de la aparataro. Kontraŭe la EDVAC estis programebla el ekstero. John von Neumann deklaris, ke li ne estis leginta la laboron de Turing pri la universala komputmaŝino. En tiu laboro Turing parolis pri trubendo utiligebla por enigi programojn al la komputilo.

La dokumento de Turing pri la ACE enhavis detalajn diagramojn pri la logikaj cirkvitoj kaj taksis la kostojn je 11.200 sterlinoj. La sistemo ACE uzis vortojn je 48 bitoj kaj enhavis 7000 elektronajn valvojn. Ĝi utiligis simplan programlingvon nomatan *Abbreviated Computer Instructions* (mallongigitaj komputilaj instrukcioj). Pro teknikaj malfacilaĵoj la unua konstruita versio estis la reduktita versio Pilot ACE. Kompleta versio estis konstruita je la fino de 1950 kaj funkciis ĝis 1957.

Bibliografio
------------

* B. J. Copeland (Ed.), 2005. *Alan Turing's Automatic Computing Engine*. OUP, Oxford. ISBN 0-19-856593-3.
* B. E. Carpenter, R. W. Doran, 1986. *A. M. Turing's ACE Report of 1946 and Other Papers*. MIT Press, Cambridge.
* David M. Yates, 1997. *Turing's Legacy: A History of Computing at the National Physical Laboratory, 1945-1995*. Science Museum, London.
* Simon H. Lavington, 1980. *Early British Computers: The Story of Vintage Computers and The People Who Built Them*. Manchester University Press.
* J. H. Wilkinson, 1980. *Turing's Work at the National Physical Laboratory and the Construction of Pilot ACE, DEUCE and ACE*. In N. Metropolis, J. Howlett, G.-C. Rota, (Eds.), *A History of Computing in the Twentieth Century*, Academic Press, New York, 1980.

Eksteraj ligiloj
----------------



* Events in the history of NPL — ACE computer Arkivigite je 2007-09-29 per la retarkivo Wayback Machine
**ABU TV kanto-festivalo** estas muzika konkurso por landoj en Azio kaj Oceanio surbaze de la koncepto de la Eŭrovido-Kantokonkurso. Male al la Eŭrovido-Kantokonkurso, tamen la Azia-Pacifika Konkurso estas komerca entrepenado. tita plurajn fojojn.

Historio
--------

La koncepto estis prezentita unue en 2007, kiam Eŭropa Radio kaj Televida Unio, la organizanto de la Eŭrovido-Kantokonkurso, anoncis, ke ĝi vendos la formaton al azia kompanio, kiu okazigos similan konkurson en Azio. La nomo de la konkurso estis origine la *Asiavision Kanta Konkurso*, sed ĉi tiu nomo ĉesis esti uzata favore al la *Azia-Pacifika Konkurso* frue en 2009. Fine de 2009, la konkurso ricevis sian nomon *Our Sound (Nia sono)* kun la subtitolo *La Azia-Pacifika Konkurso*. Poste la konkurso denove ŝanĝis la nomon en *ABU TV Cup Song Festival.*

La muzikaj konkursoj havis turbulentan pasintecon. De 1989 ĝis 1991, ABU okazigis ĉiujare la Konkurson pri Ora Kajto, al kiu kantistoj el multaj landoj tra la mondo povis partopreni. Post tio, de 2009 ĝis 2010, estis multaj proponoj por krei la konkurson AsiaVision Song, kiu poste estis alinomita Our Sound Song Contest. Ĉiuokaze la festivalo malsukcesis pro permesilaj problemoj.

Fine, kun la interkonsento krei konkurencan kantokonkurson en Azio en 2017, la landoj, kiuj povas partopreni ĉi tiun estontan eventon, estas:

Afganio

Aŭstralio

Azerbajĝano

Bangladeŝo

Butano

Brunejo

Kamboĝo

Ĉinio

Egiptio

Fiĝioj

Honkongo

Barato

Indonezio

Irano

Japanio

Jordanio

Kazaĥio

Kirgizio

Laoso

Makao

Malajzio

Maldivoj

Mongolio

Birmo (*Mjanmar*)

Nauro

Nepalo

Nov-Zelando

Norfolkinsulo

Nord-Koreio

Palestino

Pakistano

Papuo-Nov-Gvineo

Filipinoj

Samoo

Sauda Arabio

Singapuro

Salomonoj

Sud-Koreio

Srilanko

Tajlando

Orienta Timoro

Tongo

Turkio

Turkmenio

Uzbekio

Vanuatuo

Vjetnamio

Vidu ankaŭ
----------

Eŭrovido-Kantokonkurso

* Kategorio ABU TV Kanto- Festivalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Ekstera ligilo
--------------

Oficiala retejo de la kantokonkurso ABU TV
Reteja arkivo de ABU TV kanto-festivalo

Referencoj
----------
**Jabaloyas** [ĥabaLOĝas] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko *Sierra de Albarracín*.

Geografio
---------

Ĝenerala vidaĵo el monteto Javalón (2017).
Strata angulo (2017).
Urbodomo kun arkitekturaj detaloj de la iama konstruaĵo.
Ĝi estas ĉe la montaro *Sierra de Albarracín*, je 44 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj. Jabaloyas estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la regiono. Jabaloyas estas sur tre montara areo je 1 405 msm, tre malfacile komunikebla nur kun Valdecuenca norde kaj poste al Gea de Albarracín kaj Teruelo. La geografia elemento plej grava estas la monto Javalón (1692 m), kie estas la ermitejo de la patrono, Sankta Kristoforo, kaj ĉe kies pinto esta elstara rigardejo.

Estas submunicipo Arroyofrío (Malvarma Rojo).

Etimologio
----------

Plej frua registrita mencio estis literumita Iavalues, nome en dokumento de la reĝo de Aragono Petro la 3-a de 1284. La nuna loknomo devenas de la araba ğabal, «monto», plus dua elemento evidente latinida. Tial la signifo estus «monte de las hoyas» (monto de kavaĵoj). Oni povas kompari kun Montoya (Albacete), tiu kun la du elementoj latinidaj. Por aliaj loknomoj kun sama unua elemento oni povas kompari kun Jabalquinto (Jaén), Ĝibraltaro, Gibraleón kaj Javalí en Murcio ktp.​

Alia hipotezo estas deveno de termino, totale araba, جبل علياء jabal ʿulyà, ‘plialta monto'.​ Kun la du arabaj elementoj, proksime de Jabaloyas estas montaro Javalambre, loknomo kiu povus el araba deveni jene: jabal 'amr, "monto de 'amr" (persona nomo), aŭ ankaŭ jabal hamrāʼ, "ruĝa monto".

Historio
--------

La originoj de la loĝloko estus de fino de la 12-a jarcento je la konkero fare de kristanoj kaj posta reloĝado de la montaro fare de navaranoj. 

Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Jabaloyas, Moscardón, Terriente kaj la ĉirkaŭaj loĝlokoj ekformis parton de la komunumo *Sesma de Jabaloyas* en la komunumaro *Comunidad de Santa María de Albarracín*, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla. La sesma de Jabaloyas estis komponita de jenaj municipoj: Jabaloyas, Valdecuenca, Saldón, Terriente, Bezas kaj Toril-Masegoso

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis ĝis nunaj 61 loĝantoj.

Altiraĵoj estas la preĝejo, la du ermitejoj, popola arkitekturo, blazondomoj, fontanoj, naturaj lokoj, pinaroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

1. ↑  Sánchez Garzón, Alfredo (2017-I). «Jabaloyas, pueblo de Teruel (I)». Desde el Rincón de Ademuz. Konsultita la 28an de junio 2017.
2. ↑   Nieto Ballester, Emilio (1997). *Breve diccionario de topónimos españoles*. Madrid: Alianza Editorial. ISBN 84-206-9487-8.
3. ↑   POCKLINGTON, Robert (2016). «Lexemas toponímicos andalusíes (I)». *Alhadra*. Revista de la cultura andalusí 2. ISSN 2444-5282.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797333
* VIAF: 316735782
 |
**Hegymagas** [hedjmagaŝ] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Tapolca. La loknomo signifas: monto-alta.

Kapelo de Hegymagas
Hegymagas laŭ birdoperspektivo
Panoramo de Hegymagas el la montosupro
Premejo nomata Tarányi de Hegymagas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 8 km²
* Loĝantaro: 250
* Poŝtkodo: 8265
* Telefonprefikso: 87

Geografio
---------

Hegymagas situas en baseno sub iama vulkano de Szent György (=Sankta Georgo) 415 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo. Balatono troviĝas 5, Tapolca 6, Keszthely 22, Veszprém (urbo) 54, Budapeŝto 161]] km  Arkivigite je 2016-08-08 per la retarkivo Wayback Machine. La ĉirkaŭaĵo apartenas al Nacia parko. La vilaĝo apartenas al vinregiono de Badacsony.

Historio
--------

La unua mencio devenis ĉirkaŭ el 1095 en formo *Vgmogos*. La loĝantaro okupiĝas pri vinkulturo kaj fremdultrafiko.

En Hegymagas migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo de 1755
* kapelo nomata Lengyel (=Pola) ĉe monto Szent György
* premejo nomata Tarányi (tarAnji) de 1786
* bazaltokolonoj de la monto

Fontoj
------

* 

* Kategorio Hegymagas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Isokrato** (greke: *Ἰσοκράτης*, latine: *Isocrates*; naskiĝinta en 436 a.K. en Ateno, mortinta en 338) nombriĝis inter la Dek atikaj oratoroj.

Vivo
----

Li ĝuis la instruadon de la plej gravaj sofistoj kiel Gorgio kaj Prodikos kaj renkontis ankaŭ Sokraton. Malforta voĉo kaj timemo evitigis lin publikan aperon; pro tio li okupiĝis, post la falo de la Tridek regantoj (kiam la iam riĉa patro perdis ĉion), pri la skribado de paroladoj kortumaj por aliaj. Ĉirkaŭ la jaro 390 li malfermis propran retorikan lernejon, kiu donis al li gloron kaj garantiis bonstaton. Inter liaj multnombraj lernantoj el tuta Grekujo konatas la oratoroj Isäos, Hypereides kaj Likurgo kaj la historiografoj Teopompo kaj Eforo. De la politika vivo li tamen distanciĝis intence, sed jes ja movis la politikon pere de siaj paroladoj artefaritaj (do faritaj nur por trejnado kaj legado, estante fakte ofte influaj).

Verkista agado
--------------

La ege laŭdata verko »Panegyrikos«, eldonita en 380 post dek jaroj (festoparolado) reklamis komunan batalon de ĉiuj grekoj kontraŭ la persoj sub atena gvidado. En la verko »Areiopagitikos« li rekomendis la reenkondukon de la solona konstitucio por ebligi renaskiĝon de klasika Ateno. Ankoraŭ 98-jara li finfaris la verkon »Panathenaïkos«, laŭda parolado je Ateno antaŭ ol sinmortigi sin per manĝadorifuzo pro ke li ĉagreniĝis pri la perdo de la libereco de la helenoj.
Inter la en la antikveco sub liaj nomoj kurantaj 60 paroladoj jam tiam nur malmultaj konsideritis aŭtentikaj. Konserviĝis 21 (ekster 10 verŝajne malaŭtentikaj leteroj): 3 parajnetikaj (admonaj), 11 epidejktikaj (monstrantaj) kaj 7 kortumaj, el ili 6 por aliaj personoj. Lia graveco estis precipe por la disvolvigo de stilo, ne tiom por profundeco de pensoj. Freŝeco kaj natura forto tipas kaj tre pura atika lingvo, ritmikeco, bona utiligo de stilaj figuroj, belsoneco. Memkompreneblas ke li baldaŭ iĝis modela.

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 10. Leipzig 1907, p. 58-59, kio legeblas tie ĉi interrete.

* Kategorio Isokrato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Isokrato en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 569993
* GND: 118556010
* LCCN: n78080925
* VIAF: 176158790635838852004, 288833302, 129145542636496641773, 261336081, 3935159478051327990003, 7873152381804501950007, 262626827, 433145858075323021844, 9597154387437730970000, 105145856870922920486, 401144647704510741453, 8332159478152027990002, 238167802706617770464, 378144647701849521543, 219167802706517770472, 262148061, 5498168048998138410006, 267021111 36926979, 176158790635838852004, 288833302, 129145542636496641773, 261336081, 3935159478051327990003, 7873152381804501950007, 262626827, 433145858075323021844, 9597154387437730970000, 105145856870922920486, 401144647704510741453, 8332159478152027990002, 238167802706617770464, 378144647701849521543, 219167802706517770472, 262148061, 5498168048998138410006, 267021111
* ISNI: 0000 0001 2128 0716
* LIBRIS: 63706
* SUDOC: 027995135
* BNF: 11992002w
* ULAN: 500337014
* NLA: 35862726
* NDL: 00620865
* BIBSYS: 90121320
* NKC: jn19981001528
* ICCU: CFIV061822
* BNE: XX869204
 |
**Loránt Szűcs** [sUĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szűcs Loránt** estis hungara pianisto, altlerneja instruisto, helpekzercisto.

Loránt Szűcs  naskiĝis la 12-an de septembro 1939 en Miskolc, li mortis la 5-an de februaro 2012 (laŭ alia informo la mortotago estas la 6-a) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Loránt Szűcs komencis serioze lerni violonadon ekde 1948, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1960. Liaj plej gravaj instruistoj estis Tibor Wehner, András Mihály kaj private Lajos Hernádi. Inter 1960-1980 li estis pianisto de la tutlanda filharmonio, inter 1961-1969 helpekzercisto de la Altlernejo, inter 1969-2009 instruisto en la Altlernejo. Li estis ankaŭ helpekzercisto en la Budapeŝta Ŝtata Operejo inter 1980-2000. En koncertoj plej ofte li muzikadis kun Miklós Perényi. Li ricevis 2 signifajn ŝtatajn premiojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-04-26. Alirita 2019-04-26.

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 639760
* GND: 173754627
* LCCN: nr89004093
* VIAF: 27264532
* ISNI: 0000 0000 5106 1576
* SUDOC: 17252797X
 |
**Los Cabos** estas unu el la 5 komunumoj de la meksika subŝtato Suda Malsupra Kalifornio, kiu situas sur Kalifornia Duoninsulo en la plej nord-okcidenta parto de Meksiko. 

La ĉefurbo de la komunumo estas San José del Cabo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 03004.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 164162 loĝantojn. El tiuj estis 85662 viroj kaj 78500 virinoj. La komunumo havas surfacon de 3451,51 km².

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 105469 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1721 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,63 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Vidu ankaŭ
----------

* Meksikaj loknomoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Los Cabos Arkivigite je 2013-12-02 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)