recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Celada del Camino** [zeLAda delkaMIno] estas loĝloko kaj municipo en la centrokcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Alfoz de Burgos*. La loknomo *Celada del Camino* estas etimologie komprenebla kiel *Embuskejo de la Vojo*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Alfoz de Burgos, centre kaj malhelverde.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,57 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 102 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.

Ĝi distas 22 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la Aŭtovojo de Kastilio A-62, trafluata de la rivero Arlanzón. Ĝi limas kun Tamarón, Estépar, Villaldemiro kaj Pampliega.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La plej frua dokumenta mencio estas de la jaro 968 kaj ĝi aperas nomita ankaŭ en la *Cartulario de Arlanza*.

Unu de la guvernistoj de la reĝo Alfonso la 10-a, nome Garcí Fernández Sarmiento estis Senjoro de Celada kaj oni konas, ke li zorgis pri la reĝo dum ioma tempo ĉe Celada. Poste la imperiestro Karolo la 5-a havigis rajtojn al la familio Castro, kiu havis en Celada sian palacon. Filipo la 4-a gastis ĉe Don Gonzalo Martínez de Velasco, al kiu donis la titolon de Markizo de Celada. Dum la Unua Karlisma Milito, ĉirkaŭ 1833, oni atakis la lokon.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Mikaelo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775544
 |
**Martinje**, hungare **Magasfok** estas tre malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco **Prekmurje**, en statistika regiono **Pomurska**, en Občina Gornji Petrovci.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 3  km²
* Alto super marnivelo: 348 m
* Loĝantaro: 100
* Poŝtkodo: 9203
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso:

Situo
-----

La vilaĝo situas sur deklivo de 404 m-ojn alta monto, laŭ la hungara landlimo (kontraŭe troviĝas Felsőszölnök, laŭ flankovojoj.

Historio
--------

Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Depost 2007 Slovenio kaj Aŭstrio apartenas la interna zono de Schengen, sekve la limo estas senkontrole trapasebla. Estas vojo al Felsőszölnök, krome ankaŭ Aŭstrio estas tre proksime.
**Celadas** [zeLAdas] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo.

Geografio
---------

Ĝi estas je 18 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Okcidente de la municipa teritorio estas la Aŭtovojo Mudeĥara (A-23), kiu ligas Zaragozo-n kun Teruelo, kaj la nacia ŝoseo N-234, kiu iras paralele al la antaŭe menciita kaj parte irante kun la N-330.

Historio
--------

La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Celadas oni malaltiĝis ĝis nunaj 374 loĝantoj.

Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo, la ermitejo, la urbodomo, la kastelo ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797454
* VIAF: 316733374
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

"**Di tanto mare. Salvatore Garau - Michelangelo Pistoletto**" estis ekspozicio starigita en Oristano fare de la artisto Michelangelo Pistoletto kaj de la sarda artisto Salvatore Garau inter junio 2009 kaj aŭgusto 2009. Ĝi estas konsiderata baza ekspozicio por la evoluo de la skulptaĵoj de Garau de 2021, en kiu oni intencis impliki la spektanton farante lin protagonisto de la verko kaj stimulante lin produkti siajn proprajn perceptojn, ĉiam malsamajn, kaj tiujn diferencojn, kiuj konkretiĝas por Garau por krei la aserton de si mem, lia ĉeesto, ekzisto, la evoluo de lia personeco kaj rilatoj kun aliaj, fariĝante fora manifestiĝopor esti reprezentita dum la malproksimigo de la Covid19-pandemio por konsoli homojn.

Interpreto
----------

Pistoletto volis reprezenti la komunumon, tiel kaosan, ke la afinecoj kaj diferencoj inter ĝiaj membroj ne povas esti reguligitaj aŭ konceptigitaj per racio. Ne kaŝante sian nekompletecon, la aro de "objektoj" generas kontinuajn interspacojn, kaj inter siaj propraj komponantoj kaj inter ĉi tiuj kaj la tuto kaj ankaŭ inter la tuto kaj ĉio cetera. Tiel okazas, ke la tuto estas difinita danke al la rekono de komuna nerilato inter la partoj, kiuj, paradokse, estas ligitaj per sia reciproka distanco.

Notoj
-----

1. ↑   Arkivigite je 2012-06-04 per la retarkivo Wayback Machine Salvatore Garau - Michelangelo Pistoletto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Una storia di sedie e cortei. Michelangelo Pistoletto, Michele Dantini Arkivigite je 2012-05-11 per la retarkivo Wayback Machine
**Dhurata Dora,** ŝia vera nomo estas **Dhurata Murturi**, (naskiĝinta la 2-an de decembro 1992 en Nurenbergo, Germanio) estas albandevena kantistino kaj kantaŭtoro, loĝanta en Kosovo.

Ŝia populareco superas la limojn de Albanio kaj de Kosovo. En 2014, ŝi kunlaboris kun la albana regeokantisto Young Zerka kaj publikigis la kanton "Roll" kiu iĝis unu el la plej grandj sukcesoj de Dora.

Tamen plej populara iĝis la kanto *Zemër* (Koro, 2019) kiun ŝi kantas kun la franco-alĝeria artisto Soolking (ar: عبد الرؤوف درّاجي‎) kiu integrigas regeon, soulon, hiphopon, repon kaj alĝerian raï en sia muziko.

Muzikvideo Zemër
----------------

La kanto *Zemër* estis tute verkita fare de ambaŭ artistoj mem kune kun kosova-albana muzikproduktisto Big Bang kiu estis ankaŭ dungita por la produktadprocezo de la kanto. La kanto estis en 2019 la plej populara kaj plej spektita jutuba muzikfilmeto en Svislando

La Zemër-klipo superis 360 milionojn da vidoj en la YouTube-platformo en decembro 2019 kaj estas la kvina plej vidita video en youtube en 2019. Tiu muzikvideo (klipo) estis registrita en la hotelo Amadeus Palace en la albana ĉefurbo Tirano,

Furorlistoj
-----------

| Diagramo (2019) | pinta
pozicio |
| --- | --- |
| Albanio (La Ĉefa Listo) | 1 |
| Francio (SNEP) | 21 |
| Belgio (Ultratop Flandrio) | 6 |
| Svislando (Swiss Hit Parade) | 13 |
| Svislando (iTunes Charts) | 22 |
| Svislando (Spotify Furorlisto) | 14 |

Referencoj
----------

1. ↑  (sq) *"Dhurata Dora me tupana në skenën e Alba Festivalo, "çmend" publikun"[*rompita ligilo*]*, gazetaexpress.com, la 2-an de julio 2019
2. ↑  (de) "*Das sind die beliebtesten Youtube-Videos in der Schweiz*". *blick.ch,* Blick.ch. la 9-an de decembro 2019.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Muzikvideo *Zemër* (YouTube)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 744522
* VIAF: 19163408431200090402
* ISNI: 0000 0004 7841 4078
* BNF: 179673202
* MBA: c0879598-c3be-4fce-93cd-1d2b44f08a40
 |
hodiaŭa aspekto
La **burgo Schwabsburg** estas la ruino de burgo sur alteco de 84 m s.m. en la komnumo Nierstein en la distrikto Mainz-Bingen, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Historio
--------

Supozeble la burgo estis konstruita ĉ 1210 kaj estis menciita en dokumento en la jaro 1257. La reĝa dokumento de Richard von Cornwall parolis pri la burgo kiel centra bazo de la  ŝtaŭfa  regno ĉe la Rejno.

En la 14a jarcento la burgo estis garantiaĵo de la regno al la ĉefepiskopo de Majenco kaj ĝi fariĝis poste posedo de la princelektistoj de Palatinato.

Dum la tridekjara milito  estis detruita de armeo sub gvido de la hispana armeestro kaj generalo Spinola kaj en la jaro 1799 ĝi estis malkonstruita

Arĥitekturo
-----------

* burgfrido kun iama enirejo en alteco de 10 m burgfrido kun iama enirejo en alteco de 10 m
* Schwabsburg – historia aspektoSchwabsburg – historia aspekto

Literaturo
----------

* Landesamt für Denkmalpflege Rheinland-Pfalz: *Staatliche Burgen und Schlösser in Rheinland-Pfalz. Führer der Verwaltung der staatlichen Schlösser Rheinland-Pfalz 2*. erweiterte und neu bearbeitete Auflage. Heft 7 Landesamt für Denkmalpflege Rheinland-Pfalz. Mainz 1980
* Friedrich-Wilhelm Krahe: Burgen des deutschen Mittelalters - Grundriss-Lexikon, Bechtermünz-Verlag 1996, ISBN 3-86047-219-4

* Kategorio Burgo Schwabsburg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉe relativa adresado en komputado, **deŝovo** estas tiu parto de la plena memoradreso de objekto, kiu determinas ĝian pozicion interne de memorareo, relative al ties origino, t.e. la distanco disde *la bazo* de la memorareo.

La bazo povas esti la komenco de dosiero, la komenco de rikordo ktp.

Do, *absoluta\_adreso* = *bazo* + *deŝovo*.

Deŝovo en rikordo
-----------------

Ekz-e por la Paskala rikordo *data* (por valoroj «data»j, esprimantaj datojn),

```
  **tipo**
      monata =
        (jan,feb,mar,apr,maj,jun,jul,aug,sep,okt,nov,dec);
      data = **pakita rikordo**
        jaro: 0..3000;         {2 bajtoj}
        monato: monata;        {1 bajto}
        tagnumero: 1..31;      {1 bajto}
      **fino**;
```

la deŝovo de la kampo *tagnumero* povas esti 2+1=3 bajtoj.

Deŝovo en dosiero
-----------------

Jen estas la kruda enhavo de la komenca parto (la unuaj 8×3=24 bajtoj) de grafika dosiero t2.png. La unua kolumno indikas (okume) la numeron (= la deŝovon) de la komenca bajto en la eligaĵa linio (la 0-a, la 8-a, la 16a). Poste sekvas 8 16-umaj valoroj de la respektivaj 8 bajtoj; poste sekvas printaĵo de la askie interpreteblaj bajtoj:

```
$ od -A o -w8 -t x1z -N24 t2.png
0000000 89 50 4e 47 0d 0a 1a 0a  >.PNG....<
0000010 00 00 00 0d 49 48 44 52  >....IHDR<
0000020 00 00 01 77 00 00 02 4d  >...w...M<
0000030
$ 
```

Ni vidas, ke la signoĉeno PNG (t.e. ĝia komenca bajto P) havas la deŝovon 1; kaj la signoĉeno IHDR havas la deŝovon 12 (okume 014).
**John T. Dugan** (naskiĝis la 11-an de oktobro 1920 en Novjorko, mortis la 24-an de decembro 1994
en Losanĝeleso), kiu ankaŭ uzis la plumnomojn *John Kingsbridge* kaj *John Kingbridge*, estis usona verkisto kaj scenaristo.

John T. Dugan estis la aŭtoro de multaj televidaj scenaroj kaj pluraj rakontoj. Lia unua verko, "Martyr Without Tears" [Martiro Sen Larmoj], estis prezentita sur la Bronx-kampuso de Fordham University en 1942 dum li servis eksterlande en Dua Mondmilito kiel armea leŭtenanto. Li diplomiĝis ĉe Fordham College. Li ricevis majstrecon en belartoj de Catholic University of America kaj doktoriĝis pri teatro ĉe University of Minnesota. Li instruis en Catholic University, University of California, Los Angeles kaj University of California, Berkeley ĝis 1960.

Post lasi la akademian karieron en 1960-a jaroj li verkis por televidserioj: Bonanza, Dr. Kildare, Sam Benedict, Mr. Novak, Channing, Ben Casey, Court Martial (televidserio), 12 O'Clock High, Laredo (televidserio). Kiel John Kingsbridge li scenarigis por Star Trek, Mission: Impossible kaj Shark!.

Dum la 1970-aj jaroj li verkis por Insight (televidserio), Adam-12, Columbo, The Sixth Sense (televidserio), Chopper One, Kung Fu, The Blue Knight, The Feather and Father Gang , Gibbsville kaj Little House on the Prairie. Kiel John Kingsbridge: Doc Elliot kaj Apple's Way.

Dum 1980-a jardeko, li verkis por Father Murphy kaj Danger Bay.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 633977
* VIAF: 232446982
* BNE: XX5175658
 |
**John Stubblefield** (naskiĝis la 4-an de februaro 1945 en Little Rock, Arkansas; mortis la 4-an de julio 2005 en Bronkso, Novjorko) estis usona ĵazatenorsaksofonisto kaj flutisto.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Vivo kaj verkado
----------------

John Stubblefield lernis infanaĝe ludi komence pianon kaj transiris poste al saksofono. Li transloĝiĝis al Ĉikago, kie li verkis fine de la 1960-aj jaroj en la rondo de AACM kun muzikistoj kiel Joseph Jarman aŭ Lester Bowie. En 1971 li transloĝigis al Novjorko, muzikis tie kun Charles Mingus kaj McCoy Tyner. En 1972 li kunverkis je la produktado de Anthony Braxton, *Town Hall (Trio & Quartet) 1972*, en 1973 li muzikis ĉe Abdullah Ibrahim (*Africa Space Program*) kaj en 1974 li mallonge estis en la bando de Miles Davis, kie li estas aŭdebla je la titolo *Calypso Frelimo*, publikigita sur la albumo *Get Up With It*. En 1976 li estis membro de la bando de Nat Adderley.

En la 1980-aj jaroj li tenis proprajn ensemblojn; ekde 1984 li verkis proprajn muzikalbumojn je propra nomo, plejparto por diskeldonejo Enja kun muzikistoj kiel Geri Allen, Cecil Bridgewater, Mulgrew Miller, Charnett Moffett, Hamiet Bluiett, Rufus Reid kaj Victor Lewis. En 1980 li kunverkis la produktaĵon *Coup de Tete* de Kip Hanrahan, en 1983 tiun de *Impressions of Charles Mingus* fare de la orkestro de Teo Macero. En 1988 li muzikis en la bandego de Julius Hemphill, en la bando de Jerry Gonzalez kaj kun Kenny Barron (*Live at fat Tuesday's*). En 1989 li kunverkis la albumon *African River* de Abdullah Ibrahim kaj muzikis kun Louis Hayes (*Una Max*).

En la 1990-aj jaroj li muzikis kun McCoy Tyner, Craig Harris (*F-Stops*), en 1994 denove kun Kenny Barron kaj Jerry Gonzalez, en 1997 kun Larry Willis. Ekde 1993 li regule revenante kunverkis projektojn de la Bandego Mingus.

John Stubblefield mortis pro prostata kancero.

Richard Cook komparas lian stilon kun tiu de David Murray.

Diskoj
------

* *Confessin'*  (Soul Note, 1984) kun Cecil Bridgewater
* *Bushman Song* (Enja, 19876) kun Geri Allen
* *Countin’ the Blues* (Enja, 1987) kun Hamiet Bluiett
* *Morning Song* (Enja, 1993) kun George Cables

Literaturo
----------

* Richard Cook kaj Brian Morton: *The Penguin Guide to Jazz on CD*, 6-a eldono, Londono, Penguin, 2002 ISBN 0-14-017949-6.

Eksteraj ligiloj
----------------

* AllAboutJazz.com: Nekrologo
* Nekrologo en The New York Times


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 405618
* GND: 134533658
* LCCN: nr91043178
* VIAF: 44486534
* ISNI: 0000 0000 5514 2795
* SUDOC: 156870193
* BNF: 13900146q
* MBA: aca6de3d-016a-4a2c-ade5-ba210fff31b3
 |
Siruŝo en Belgrado (2008)
**Armenio** unue aperis en la **51-a Festivalo de la Eŭrovida Kantokonkurso** en 2006, per la kanto ***Without your love*** kantita de **André**, sukcese debutante ĝi atingis la okan pozicion.

Ĉar ĝi atingis unu el la plej bonaj lokoj, Armenio rekte eniris en la finan periodon de Eŭrovido-Kantokonkurso 2007. En la finalo, Armenio aperis en la 23-a pozicio sed finiĝis denove en la 8-a.

Kiel anekdotaĵo, Armenio finiĝis en la 8-a pozicio en 2006 kun avantaĝa poento sur Grekio, kaj sekvajare ĝi denove restis en la sama (8-a) pozicio sed kun unu poento sub Grekio. En 2008; **Siruŝo** kaj ŝia kanto ***Qele, Qele***, atingis la plej bonan rezulton por Armenio, la kvara pozicio kun 199 poentoj kaj unu loko sub Grekio.
En 2009, Armenio estis reprezentata de la duopo (fratinoj) *Inga kaj Anuŝ Arŝakjan'*, per la kanto ***Jan Jan***. Ĝis la dato, tiu estis la plej malbona rezulto de Armenio kiu restis en la 10-a loko.
Por la Eŭrovido-Kantokonkurso 2010 Armenio elektis la rus-armenan kantistinon Eva Rivas por reprezenti Armenion. La kanto temis pri nacia temo, la abrikoto. Eva Rivas restis en la dek unuaj pozicioj en la konkurso.

En la jaro 2011, Armenion reprezentis la kantistino Emmy per la kanto Boom Boom kiu, unuafoje en la historio de Armenio en Eŭrovido, ne superis la duonfinalon. Post pluraj duboj kaj kunvenoj kun gvidantoj de la konkurso, Armenio decidis limtempe partopreni la Eŭrovido-kantokonkurson 2012 en Azerbajĝano, lando kun kiu ĝi havas malferman militon ekde la fino de 1980-aj jaroj. Malgraŭ la hasta anonco de la partopreno, kelkajn semajnojn poste, Armenio anoncis la retiriĝon pro la nesekureco kaj kreskanta kontraŭarmenismo en la lando.

* Kategorio Armenio en la Eŭrovido-Kantokonkurso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

**Ante FERENČIĆ** estis kroata esperantisto. Li naskiĝis la 18-an de aprilo 1926 en Zagrebo.

Li devenis de istriaj gepatroj. Elementan lernejon, gimnazion kaj Teknikan fakultaton li finis en Zagrebo kaj fariĝis mininĝeniero en la jaro 1951. Dum la dua mondmilito kiel gimnaziano konspire kunlaboris kun la Popolliberiga movado. En la jaroj 1952-1954 laboris en ferminejo en centra Kroatio, en 1954-1955 en Etiopio kiel membro de grupo de jugoslavia teknika helpo al tiu lando, en 1956-1957 en Birmo esploris kelkajn mintavolojn de kupro, fero kaj nikelo. Kiel elstara fakulo pri geologio dum pluraj jaroj li estis teknika direktoro de la entrepreno "Geoistraživanje". Sekretario de Komerca ĉambro de Zagrebo. Post la doktoriĝo ĉe la Zagreba Universitato, inĝeniero Ferenčić komencis sian fakan kaj sciencan laboron en la kadro de Unuiĝintaj Nacioj. La ĉefa kampo de lia agado estis en la Centra kaj Suda Amerikoj, kaj speciale en Panamo kaj Venezuelo. Menciindas ke la fakaj teamoj sub lia gvido malkovris la plej grandajn tavolojn de kupro kaj fero en Venezuelo. Li aperigis multajn fakajn kaj sciencajn studojn en la plej konataj internaciaj geologiaj revuoj. Jam antaŭ multaj jaroj li skribis pri geologio de tektonaj tabuloj pri kio oni nuntempe multe diskutas en la eologiaj rondoj. Dums ia plurjara restado en Santo Domingo (Dominika Respubliko) kaj Novjorko, li dediĉis multe da tempo al la tutmonda popularigo de scienco kaj tekniko. Dum sia pli ol kvardekjara faka kaj scienca agado li verkis dek fakajn librojn. Lia lasta verko aperis en Zagrebo kvar monatojn antaŭ lia morto. Pro siaj sciencaj kaj fakaj rezultoj li estis elektita koresponda membro de Novjorka Scienca Akademio. Dum la Patrolanda milito en Kroatio (1990-1995), li aktivis kiel unu el la gvidantoj de American Initiative for Croatia en Novjorko. La lastajn jarojn de sia vivo li pasigis en Ĝenevo (Svislando), kie li ankaŭ mortis la 13-an de novembro 1997. Esperantistiĝis kiel 14-jarulo en 1940 en la Zagreba Esperanto-Societo. Inter 1945 kaj 1952 verkis plurajn artikolojn en nacilingvaj kaj Esperantaj gazetoj, gvidis Esperanto-kursojn kaj prelegis en la zagreba societo. Rolis kiel sekretario de Jugoslavia Esperanto-Federacio en 1950-1952. Estis prezidanto de Kroatia Esperanto-Ligo en la jaroj 1978-1980. Partoprenis kelkajn enlandajn Esperanto-kongresojn kaj Universalajn Kongresojn de Esperanto. Dum sia restado en Novjorko li aktivis en la Esperantista rondo ĉe Unuiĝintaj Nacioj.

Referencoj
----------

1. ↑  Josip Pleadin: "Biografia leksikono de kroatiaj epserantistoj
Kelta kruco de Brompton (Irlando).
Paĝo el *Libro de Kells* - Folio 183r,
**Kelta arto** estas termino kiu aludas al la arta esprimo de la nomataj keltaj popoloj. Tamen temas pri kategorio iel subjektiva kaj disputata, same kiel la propra koncepto de "kelta civilizo", ĉar ĝi aplikiĝas al tempoperiodo tro ampleksa kaj al multaj kulturoj interrilataj sed diferencaj.

Fakte, la esprimo "Kelta arto" uzatas ĉefe rilata al la arto malfrupagana kaj prakristana de la Brita Insularo, kies plej elstara montro estas la iluminitaj manuskriptoj de la frua Alta Mezepoko riĉe ornamitaj per estetikaj elementoj propraj de la insula indiĝena arto. Ekzemploj estas la Libro de Kells, la Libro de Durrow aŭ la Evangelioj de Lindisfarne. Elstaras ankaŭ la skotaj piktaj ŝtonoj, kalikoj, fiboloj kaj keltaj krucoj.

La insula kelta arto, kun karakteraj motivoj de laĉoj kaj spiraloj, estas tre forte rilata al (kaj influita de) la ornama kaj bestoforma vikinga arto, ĉefe ĉe la stilo Borre.

Laŭ Francisko Azorín **Kelta arto** estas simple *Arto de praloĝantoj en Britlando k. Francio.* Li indikas etimologion el la latina *celta*.

Pluaj fotoj
-----------

* Kelta fursto el Glauberg
* Ŝtona kapo el Mšecké Žehrovice

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 110.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Kelta arto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Benő Békefi,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Békefi Benő** estis hungara kalvinana pastro, episkopo, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis *Grunner*.

Benő Grunner naskiĝis la 5-an de majo 1909 en Budapeŝto, li mortis la 25-an de marto 1964 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Benő Békefi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis teologion inter 1928-1935 en Budapeŝto kaj Debrecen. Post siaj studoj li ne aliĝis al la kalvinana eklezio, sed li estis privata pastro en Dévaványa (1935—1941). Depost la 2-a mondmilito li estis jam eklezia kalvinana pastro de Nyíregyháza, inter 1952 kaj 1959 eklezia dekano. En la fruaj 1950-aj jaroj li havis tre bonajn kontaktojn kun la komunistoj. Li aliĝis ankaŭ al ekumena organizaĵo (sub influo de komunistoj), eĉ li estris ĝin ĝis 1957. Li ekinstruis en la Kalvinana Teologia Akademio de Debrecen en 1953, ekde 1958 en la Kalvinana Teologia Akademio de Budapeŝto. En Budapeŝto li estis ankaŭ akademia dekano. En tiu periodo en la eklezio li estis ĉefnotario, ekde 1962 episkopo, samtempe pastro de Veszprém (urbo). Li edziĝis en 1939.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Jézus és Buddha* (1933)
* *Az evangélium szolgálata : kézikönyv gyülekezeti munkásoknak* (1937)
* *A misszió módszere* (1944)
* *Hit útján a magyar jövendő felé. Az 1946. évi Országos Református Nagygyűlés emlékkönyve* (1947)

Memorigiloj
-----------

* en 2010 oni establis fondaĵon kun premio

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto[*rompita ligilo*]

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Benő Békefi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 683210
* VIAF: 121403178
* ISNI: 0000 0000 7919 7678
 |
La **Biblioteko de la Universitato de Aplikataj Sciencoj Ludwigshafen** estas universitata biblioteko en Ludwigshafen, Germanio. 

La biblioteko liveras societon literaturon por esploraj kaj altedukaj celoj. Uzantoj estas ĉefe studentoj kaj prelegantoj. En la CHE-rangotabelo la biblioteko okupas pintan pozicion en la taksataj studfakoj.

* legejolegejo
* legejolegejo
* legejolegejo
* Universitato de Aplikataj Sciencoj LudwigshafenUniversitato de Aplikataj Sciencoj Ludwigshafen

Historio
--------

La Biblioteko estis fondita en 1965. 

En 2008 ĝi integris la bibliotekon de la Lutera Universitato por Aplikataj Sciencoj Ludwigshafen. La kerno de la kolekto de ĉi tiu lutera biblioteko, kiu estis fondita en 1971. 

Unu branĉo de la Universitata Biblioteko Ludwigshafen estas la Biblioteko de la Orienta Azia Instituto Ludwigshafen.

La kolekto de libroj kaj e-libroj ĉefe konsistas el germanaj kaj anglalingvaj volumoj (30% en publikigaj jaroj 2017-2019). La biblioteko ankaŭ donas aliron al siaj e-kolektoj per interretaj portaloj por serĉado kaj kompleta teksto. La proporcio de presitaj libroj kaj e-libroj kun eldona jaro 2017-2019 estas 1: 2.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 707761
 |
La ronddomo de PKO post la eksplodo
La **gas-eksplodo en la varsovia PKO-domo** okazis la 15-an de februaro 1979 je la 12:37 horo (MET). Ĝi mortigis 49 homojn kaj vundis pliajn (oficiale 77, laŭ taksoj ĉ. 135). Ĝi estis la plej granda katastrofo en Varsovio post la dua mondmilito.

La "rond-domo" (pole: *rotunda*) apartenanta al banko PKO staras ĉe la angulo de la stratoj Marszalkowska kaj Aleje Jerozolimskie, proksime de la centra fervoja stacidomo.

La eksplodo
-----------

La eksplodo okazis mallonge antaŭ la fino de la unua labor-alterno (je la 13-a horo). En la banko estis 170 dungitoj kaj tricento da klientoj. Laŭ atestantoj la tuta konstruaĵo leviĝis "kvazaŭ sap-veziko" kaj tiam "krevis", damaĝante ankaŭ apudajn domegojn. La ferbetona strukturo subfalis internen, en la subetaĝon. La granda ŝtalĉambro tie restis sendamaĝa, en ĝi travivis la eksplodon du dungitoj. La lasta vivanta viktimo estis trovita post tri horoj, sed dumilo da savistoj serĉis en la ruinoj dum unu semajno, kvankam nokte la temperaturoj malaltiĝis al −20 °C. La apuda restoracio Zodiak provizis la savistojn per varmaj manĝaĵoj kaj trinkaĵoj. Ankoraŭ je la 19-a de februaro oni trovis du kadavrojn.

Kaŭzoj de la katastrofo
-----------------------

Oficiale la kaŭzo de la katastrofo estis eksplodo de metano el la urba gas-reto. Kvankam la rond-domo ne estis konektita al ĝi, la gaso eskapis el proksima subtera gasodukto, kie laboristo tro firme streĉis gasan valvon, kiu pro tio rompiĝis. Pro neĝo kaj frosto la gaso ne povis eskapi supren kaj fluis tra telefon-liniaj tuboj en la bankon. Same pro la forta frosto kondensiĝis la odoraĵo, aldonita al la gaso por averto, kaj neniu en la banko rimarkis la kolektiĝantan gason ĝis la eksplodo, ekigita eble per elektra fajrero en ŝaltilo.

Ekestis multaj konspiroteorioj, kiuj supozis bombon kiel kaŭzon de la eksplodo. Homoj kulpigis la bankan ĉefkasiston aŭ eĉ la regantan komunisman partion, ke ili volis neniigi pruvilojn pri defraŭdo de granda monsumo.

Posta historio
--------------

Jam je la 17-a de februaro, dum daŭris la savaj laboroj, estis anoncite, ke la rond-domo estos rekonstruita. En oktobro 1979 ĝi estis denove malfermita, sed multaj dungitoj decidis ne plu labori tie. Je la norda flanko de la konstruaĵo oni metis memorigan tabulon.

Post la eksigo de la komunisma regado ĵurnalistoj trovis dokumentojn, kiuj semajnojn antaŭ la katastrofo raportis pri difektoj en la aerumado kaj tial forta malbona odoro en la konstruaĵo. Se la aerumado estus riparita, la eksplodo verŝajne ne estus okazinta.

Inter la varsovianoj disvastiĝis ŝercoj pri la katastrofo, ekzemple "ankoraŭ neniam la zloto estis tiom alta" (pro disflugantaj monbiletoj) aŭ "kiel sonas, kiam gaso likiĝas? tiktak-tiktak".

---

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Wybuch gazu w Rotundzie PKO w Warszawie en la pola Vikipedio.* 

* Kategorio Gas-eksplodo en la varsovia PKO-domo en 1979 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 50° 17′ N 14° 50′ O﻿ / ﻿50.283 °N, 14.833 °O﻿ / 50.283; 14.833 (mapo)

Kastelo en Benátky nad Jizerou
**Kastelo Benátky nad Jizerou** situas en samnoma urbo Benátky nad Jizerou en Ĉeĥio, en Mezbohemia regiono, distrikto Mladá Boleslav.

Historio
--------

Surloke de origina monaĥejo estis konstruita komplekso de renesancaj kastelaj konstruaĵoj, baroke adaptitaj, kun valora skulptista ornamo de Matthias Braun kaj liaj disĉiploj. En 1599 en ĝi estigis observatorion dana astronomo Tycho Brahe. En la familio de la kastelposedanto grafo Thun laboris kiel hejma muzikinstruisto komponisto Bedřich Smetana. Nuntempe la kastelo estas sidejo de la urba muzeo kun variaj ekspozicioj.

Vidindaĵoj
----------

* Daŭraj muzeaj ekspozicioj - Historio de la muzeo, Famaj naskiĝintoj de la urbo, Tycho Brahe, Bedřich Smetana, Ni ludas je keltoj, Astroarkeologio, Fratoj Benda (komponistoj de la 18-a jarcento), Kolekto de objektoj de australiaj indiĝenoj de vojaĝisto Josef Polák
* Muzeo de ludiloj
* Portempaj ekspozicioj

Praktikaj informoj
------------------

* La kastelo publike alireblas tutjare, ĉiutage krom lundoj
* Trarigardoj okazas memstare, por grupoj kun ĉiĉerono.
* Aktualajn informojn vidu en la retpaĝaro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Benátky nad Jizerou (kastelo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Oficiala retpaĝaro Arkivigite je 2009-01-23 per la retarkivo Wayback Machine
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Afaniedoj** |
| --- |
|  |
| Anatolichthys danfordii*Anatolichthys danfordii* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Aktinopterigoj *Actinopterygii* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ciprinodontoformaj *Cyprinodontiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | **Afaniedoj** *Aphaniidae*Sethi, 1960 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Genroj |
| *Anatolichthys*
*Aphaniops*
*Aphanius*
*Apricaphanius*
*Esmaeilius*
*Kosswigichthys*
*Paraphanius*
*Tellia* |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| v • d • r |

La **Afaniedoj** estas grupo de ciprinodontoformaj fiŝoj. La proksimume 45 specioj de afaniedoj loĝas en akvoj de marbordaj ebenejoj de suda Eŭropo kaj Norda Afriko (ĝis Somalujo), ĉirkaŭ la Ruĝa Maro kaj la Persa Golfo, en kontinentaj akvoj de Norda Afriko, la Araba Duoninsulo, Mezopotamio, Irano, kaj Turkujo. La arealcentro, t. e. la plej specihava regiono, estas la altebenejo de Anatolio.

Priskribo
---------

Afaniedoj longas 3-15 cm. La diagnozaj trajtoj kiuj distingas ilin de aliaj ciprinodontoformaj koncernas la morfologion de la kranio.

Kutimoj
-------

La specioj de afaniedoj plejparte loĝas en malgrandaj nesalaj, saletaj, aŭ marakvaj akvejoj. Tio povas esti fontoj, marĉoj, marĉlagetoj, lagunoj, kanaloj aŭ fosoj. Ofte la akvoj staras en rekta kontakto kun la maro kaj havas altan enhavon de sulfidoj aŭ komponaĵoj de magnezio. Salenhavo kaj temperaturo povas forte fluktui, tiu lasta kaj laŭ jara ritmo kaj inter tago kaj nokto. La fiŝoj evitas akvon fluantan kaj nutras sin per plantoj, diversaj bestetoj, kaj detrito. Ili ne estas sezonfiŝoj. Ili gluas siajn ovojn sur objektoj.

Sistematiko
-----------

Tradicie, ĉiuj ĉi fiŝoj estis klasifikataj kiel la genro Aphanius ene de la familio Cyprinodontidae. En 2017 studo dismetis ilin de la Cyprinodontidae kiel apartan unugenran familion Poste, en 2020, oni disigis *Aphanius* en ok genrojn.

Referencoj
----------

1. ↑  Jörg Freyhof, Müfit Özuluğ & Gülsah Saç (2017): *Neotype designation of* Aphanius iconii*, first reviser action to stabilise the usage of* A. fontinalis *and* A. meridionalis *and comments on the family group names of fishes placed in Cyprinodontidae (Teleostei: Cyprinodontiformes)*. Zootaxa, 4294 (5): 573–585. DOI: 10.11646/zootaxa.4294.5.6
2. ↑  Hamid Reza Esmaeili, Azad Teimori, Fatah Zarei, Golnaz Sayyadzadeh (2020): *DNA barcoding and species delimitation of the Old World tooth-carps, family Aphaniidae Hoedeman, 1949 (Teleostei: Cyprinodontiformes).* PLoS ONE, 15 (4): e0231717. doi: 10.1371/journal.pone.0231717
3. ↑  Freyhof, J. & Yoğurtçuoğlu, B. (2020): *A proposal for a new generic structure of the killifish family Aphaniidae, with the description of Aphaniops teimorii (Teleostei: Cyprinodontiformes).* Zootaxa, 4810 (3): 421–451. DOI: 10.11646/zootaxa.4810.3.2
En statistiko kaj partikla fiziko, povas esti oportune konverti la oblecan distribuon al la **berarantaj parametroj**:

{\displaystyle \eta \_{q}={\frac {q}{q-1}}{\frac {P\_{q}P\_{q-2}}{P\_{q-1}^{2}}}}
kie *Pn* estas probablo de observado de *n* objektoj en iuj regionoj de faza spaco .

La berarantaj parametroj mezuras dekliniĝojn de la obleca distribuo *Pn*
de distribuo de Poisson, pro tio ke por distribuo de Poisson estas *ηq=1*.

Nekorelaciigita produktado de partikloj donas la statistikon de Poisson, tial
dekliniĝoj de la berarantaj parametroj de la valoroj de Poisson signifas ekziston de korelacio inter partikloj aŭ inter dinamikaj fluktuoj.

Ankaŭ normaligitaj faktorialaj momantoj havas similajn propraĵojn. Ili estas difinitaj kiel

{\displaystyle F\_{q}=\langle n\rangle ^{-q}\sum \_{n=q}^{\infty }{\frac {n!}{(n-q)!}}P\_{n}}

Vidu ankaŭ
----------

* Kunvarianco
* Korelacio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Beraranta parametro kaj portempa halto en alto-energiaj kolizioj. S. V. Ĉekanov kaj V. I. Kuvŝinov. Acta Phys. Pol. B25 (1994) p. 1189-1197
* Plura obleca distribuo en beraranta parametra analitiko. S. V. Ĉekanov kaj V. I. Kuvŝinov. J. Phys G22 (1996), p. 601-610
* Ĝeneraligitaj berarantaj parametroj kaj oblecaj fluktuoj en limigitaj fazo-spacaj ujoj. S. V. Ĉekanov, W. Kittel kaj V. I. Kuvŝinov. Z. Phys. C74 (1997) p. 517-529
Blazono de Reĝurbo, sen la suba verda moto, por la provinco.
La **blazono de provinco Reĝurbo** (Kastilio-Manĉo, Hispanio) respegulas jenon: Sur blua fono, figuro de reĝo, montranta glavo kaj sceptron enmane kaj side sur trono, sub arko ora, apogata sur du kolonoj arĝentaj kaj bazi kaj kapiteloj oraj, kaj ĉirkaŭata de murego heksagona kun ses turoj same oraj kun ruĝa pordo. La bordo estas same ruĝas kun ok kasteloj de po tri oraj turoj kun kreneloj. Super ĉio estas fermita reĝa krono. Foje sur bendo legeblas «*muy noble Ciudad Real muy leal*», moto donacita de la reĝo Johano la 2-a de Kastilio kun la titolo de urbo.

Historio
--------

Blazono de Reĝurbo, kun la suba verda moto, por la urbo kaj municipo.
La blazono de Reĝurbo devenas el la fondo de la tiama *reĝa urbo* fare de la reĝo Alfonso la 10-a, en 1255, kiam oni adoptis kiel municipa simbolo la figuro de la kastilia reĝo, reprezentata en interno de urba murego. Poste la blazono kompletiĝis per la nunaj elementoj.

Por la provinco uzeblas sama blazono sen la suba verda moto pri la urbo.

Vidu ankaŭ
----------

* Blazono de Reĝurbo
* Provinco Reĝurbo
* Kastilio-Manĉo

Eksteraj ligiloj
----------------

La blazono de Ciudad Real Arkivigite je 2009-05-20 per la retarkivo Wayback Machine
Francis Gary Powers (1960)
**Francis „Frank" Gary Powers** (17-an de aŭgusto 1929 – 1-an de aŭgusto 1977) estis oficiro de la usona aerarmeo. Lia spionaviadilo Lockheed U–2 estis paffaligita en 1960, super Sovetunio. Per tio komenciĝis la incidento de U–2.

Biografio
---------

Powers ekservis en la usona mararmeo en 1950, li estis trejnita en la 468-a strategia ĉaseskadro (angle *468th Strategic Fighter Squadron*), en la aerbazo de la georgia Turner. Li iĝis piloto de F-84 Thunderjet kaj ekbatalis en la korea milito. Poste li eklaboris por CIA kaj en 1956 forlasis la aerarmeon kiel kapitano, por partopreni en la CIA-programo de U–2.

La U–2-pilotoj devis spionflugi super malamika teritorio, interalie super la Sovetunio kaj tie foti la antaŭe markitajn militistajn kaj aliajn – por la sekretservo - gravajn objektojn. Powers ekflugis el la turkia aerbazo de Incirlik, la 1-an de majo 1960. Super la urbo Sverdlovsk (hodiaŭ Jekaterinburg) trafis lin aerdefenda raketo S-75 Dvina. Oni arestis Powers pro spionado kontraŭ la Sovetunio kaj juĝis lin je trijara prizono kaj sepjara trudlaboro. Li estis ŝanĝita je alia spiono la 10-an de februaro 1962 – kun alia usonano Frederic Pryor – al kolonelo Viljam Fiser (spiona nomo Rudolf Abel), sur la Glienicke-ponto, en Potsdam, Germanio.

Ligna maketo, uzata dum la senata esplordemandado.
Post lia reveno al Usono, oni kritikis lin, ke li ne aktivis la memneniigan eksplodaĵon de la aviadilo. Tiu eksplodaĵo devintus neniigi la fotilon, la filmon kaj aliajn sekretajn instalaĵojn. Aliaj kritikis Powers, ke li ne mortigis sin per la tiucele donita venenigita dorno. Tiu veneniga dorno estis kaŝita em kava arĝenta usona dolaro kaj celis eviton de turmentoj dum la esplordemandoj. Post kiam la CIA, la Lockheed kaj la usona aerarmeo detale esplordemandis Powers, la militista komisio de la usona senato konstatis, ke Powers sekvis la ordonojn kaj donis kritikajn informojn al la sovetoj kaj li „kondutis kiel bravulo en la danĝeraj cirkonstancoj."

Kiam oni demandis Powers, kiom alte li flugis tiutage, li respondis „ne sufiĉe alte." (La flugalto de U–2 estis tiutempe ŝtata sekreto.).

Powers laboris inter 1963 kaj 1970 ĉe Lockheed kiel testa piloto. Li kunverkis membiografion en 1970 pri la incidento (angle *Operation Overflight: A Memoir of the U–2 Incident*). Powers mortis la 1-an de aŭgusto 1977 en helikoptera akcidento, dum li laboris kiel raportisto por la KNBC TV-kanalo de Los Angeles. Powers estas entombigita en la arlingtona militista tombejo.

Postmorte
---------

Lia familio ricevis en 2000 – 40 jarojn post la paffaligo – la merititajn distingojn: Medalo de Militkaptito (*Prisoner of War Medal*), Kruco de Elstara Flugado (*Distinguised Flying Cross*) kaj Medalo de Nacia Defenda Servo (*National Defense Service Medal*).

* Kategorio Gary Powers en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 307771
* GND: 124954367
* LCCN: no2001005179
* VIAF: 98129104
* ISNI: 0000 0001 2283 3343
* SUDOC: 088836355
* NLA: 35431145
* BIBSYS: 90844662
* NKC: pna2012681840
 |
Situo de la orienta afromontano.
La **orienta afromontano**  estas tutaĵo heterogena de arab-duoninsulaj kaj orientafrikaj montaraj regionoj difinitaj de la organizaĵo Naturprotekto Internacie kiel biodiverseco-riĉaĵejo. Ĝi estas parto de la afromontano, rilate al montaraj zonoj situintaj biogeografie en la tiel nomata montana etaĝo.

Kvankam geografie malsimilaj, la montaroj enhavantaj tiun riĉaĵejon havas rimarkinde similan flaŭron. La Orientafrika Rifto gastigas pli da endemiaj mamuloj, birdoj, kaj amfibioj ol iu ajn alia regiono en Afriko. La geologia agitado kiu kreis la montarojn de tiu riĉaĵejo ankaŭ produktis iujn de la plej eksterordinaroj lagoj en la mondo.

Ekoregionoj
-----------

Al la orienta afromontano apartenas i.a. jenaj ekoregionoj :

* Albert-riftaj montarbaroj
* Etiopaj Altaĵoj
* Etiopaj montaraj arbustetaroj
* Ruvenzoriaj-virungaj montaraj arbustetaroj
* Sudokcident-arabaj montaraj duonarbaroj

Notoj
-----

1. ↑   "Afromontana" estas specifa scienca termino, ĝi ne egalas al "afrik-montara"

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Afriko |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |
| Portala ikono | Portalo pri Geografio |

* angle Orienta afromontano (Naturprotekto Internacie) Arkivigite je 2014-05-25 per la retarkivo Wayback Machine
**Ellen Lawless TERNAN** (3a de marto 1839 – 25a de aprilo 1914), konata ankaŭ kiel **Nelly Ternan** aŭ **Nelly Robinson**, estis angla aktorino konata ĉefe kiel amatino de Charles Dickens.

En 1857, Dickens dungis profesiajn aktorinojn por la teatraĵo *The Frozen Deep*, verkite de li mem kaj de lia protektito, Wilkie Collins. Dickens enamiĝis en unu el la aktorinoj, nome Ellen Ternan, kaj tiu pasio daŭros por la cetero de lia vivo. Dickens estis 45 kaj Ternan 18 kiam li decidis, kio estis tute kontraŭ la konvencioj de la Viktoriana epoko, separiĝi el sia edzino, Catherine, en 1858 — divorco estis ankoraŭ neimagebla por iu tiom fama kiom li estis.

Laŭ fakuloj kaj komentistoj Dickens bazigis kelkajn el siaj inaj roluloj sur la persono de Ternan, kiel Estella en *Great Expectations*, Bella Wilfer en *Our Mutual Friend* kaj Helena Landless en T*he Mystery of Edwin Drood*, kaj aliaj povis esti inspiritaj el ŝi, partikulare Lucie Manette en *A Tale of Two Cities*.

Komence de septembro 1860, sur kampo malantaŭ Gad's Hill, Dickens bruligis la tuton de sia korespondado — nur tiuj leteroj pri negocaj aferoj ne estis bruligitaj. Ĉar ankaŭ Ellen Ternan detruis la tuton de liaj leteroj adresitaj al ŝi, la etendo de la afero inter ambaŭ restas spekulativa. En la 1930-aj jaroj, Thomas Wright rerakontis, ke Ternan estis konfesinta al iu Canon Benham, kaj tio disvastigis kredigon el onidiroj ke ili estis estante geamantoj. Ke ambaŭ havis filon kiu mortis en infanaĝo estis plendo fare de la filino de Dickens, nome Kate Perugini, kiun Gladys Storey estis intervjuanta antaŭ ŝia morto en 1929. Storey publikigis tiun rakonton en *Dickens and Daughter* (Dickens kaj filino), sed ne ekzistas pruvaro tiutempa. Je sia morto, Dickens establis vivopagon por Ternan kio faris ŝin finance sendependa virino.

La verko de Claire Tomalin, nome *The Invisible Woman* (La nevidebla virino), argumentas, ke Ternan vivis kun Dickens sekrete dum la lastaj 13 jaroj de lia vivo. La libro estis poste adaptita al teatraĵo, kiel *Little Nell*, fare de Simon Gray, kaj en 2013 al filmo samnoma kiel *The Invisible Woman*.

Notoj
-----

1. ↑  Ackroyd 1990, paĝoj 788–799.
2. ↑  Tomalin 2011, paĝoj 332.
3. ↑  Ackroyd 1990, paĝoj 881–883.
4. ↑  Ackroyd 1990, paĝoj 914–917.
5. ↑  Nisbet 1952, p. 37.
6. ↑  Tomalin 1992, paĝoj 142–143.

Bibliografio
------------

* Ackroyd, Peter (1990). Dickens. London: Sinclar-Stevenson. ISBN 978-1-85619-000-8.
* Nisbet, Ada (1952). Dickens & Ellen Ternan. University of California Press.
* Tomalin, Claire (2011). Charles Dickens: A Life. Viking. ISBN 978-0-670-91767-9.
* Tomalin, Claire (1992). The invisible woman: the story of Nelly Ternan and Charles Dickens. Vintage Books. ISBN 978-0-679-73819-0.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 661622
* GND: 121732592
* LCCN: n90672690
* VIAF: 18086500
* ISNI: 0000 0000 3274 5657
* SUDOC: 031471293
* BNF: 12268092f
 |
**La Zarza** [laZARza] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Medina* (Tero de Medina) en la sudo de la provinco. *La Zarza* estas komprenebla etimologie kiel *La Rubuso*.

El Campillo en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Pinares* de la provinco Valadolido, verde, sude.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 24,03 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 118 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 20 el 1991. 

Ĝi distas 52 km de Valadolido, provinca ĉefurbo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de rojoj Vallejo kaj Carremolino, inter Ramiro, Olmedo kaj Moraleja de las Panaderas.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de San Silvestre.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765847
* VIAF: 316734914
 |
**La Vídola** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco. 

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 29,64 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 117 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. 

Kvankam estis kastro de vetonoj antaŭ la epoko de la Romia Imperio, la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ĉefe bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis sed pluas. En naturo hegemonias kverkoj. Lastatempe rura turismo ekgravis. Menciindas mezepokaj freskoj en la preĝejo.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752865
* VIAF: 316735694
 |
**David Grégoire Van Reybrouck** [van rejbruk] (naskiĝis en la 11-a de septembro 1971 en Bruĝo), estas belga arkeologo, kultura historiisto kaj nederlandlingva verkisto. Li gajnis plurajn grandajn literaturajn premiojn.

Biografio
---------

David Van Reybrouck pasigis sian junaĝon en Bruĝo (*Brugge*). Li naskiĝis en familio de hortikulturistoj, librobindistoj kaj artistoj. Lia patro, Dirk Van Reybrouck, estis inĝeniero kiu de 1962 ĝis 1966 laboris por konga fervojkompanio en Likasi (tiam Jadotville)

David Van Reybrouck studis arhêologion kaj filozofion ĉe la Katolika universitato de Loveno. Poste li ankoraŭ studis kaj laboris en diversaj urboj (Kembriĝo, Lejdeno, Barcelono, Parizo). Li nun loĝas en Bruselo kiel profesia verkisto.

En 2001 aperis lia unua literatura verko, *De Plaag* (La Plago), aŭtobiografia kaj ĵurnalisma libro pri Sud-Afriko.

Li ankaŭ verkis teatraĵojn, poezion kaj akademiajn tekstojn.

Kongo
-----

Komence de 2010 aperis lia libro *Congo. Een geschiedenis* (Kongo. Historio), pri la iama belga kolonio. La libro estas ĝenerale laŭdata; kritikemaj rimarkoj maloftas. Fine de 2010 la eldonkvanto superis 150.000 ekzemplerojn, grandega cifero por nederlandlingva eldonaĵo. Aperis tradukoj en germana, franca, angla, sveda, dana, finna kaj norvega lingvoj.

Neŭtrala Moresnet
-----------------

*Zink* estas eseo kiun li verkis en 2016 pri Neŭtrala Moresnet kaj kiun IEI eldonis en Esperanto (Zinko) en traduko de Piet Buijnsters.

PEN-Klubo
---------

En januaro 2011, Van Reybrouck estis elektita prezidanto de la PEN-Klubo de Flandrio, la flandra filio de PENclub International (fondita en 1921), tutmonda asocio de aŭtoroj, kiu antaŭenigas pacon kaj internacian interkompreniĝon, esprimliberecon kaj reziston al ĉiuj formoj de cenzuro.

G1000
-----

David Van Reybrouck estas la ĉefa iniciatinto de la projekto *G1000*, kiu ekestis en 2010-2011 post longdaŭra politika krizo en Belgio. Ĝi celas diskutigi ordinarajn civitanojn pri politiko. El tio en 2013 rezultis la libro *Tegen Verkiezingen* (Kontraŭ Elektoj), tradukita en franca, dana, korea kaj germana lingvoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio David Van Reybrouck en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Persona retpaĝo de David Van Reybrouck
* G1000
* Zinko

Referencoj
----------

1. ↑  (nl) *David Van Reybrouck nieuwe voorzitter van PEN Vlaanderen,* De morgen, la 10-an de januaro 2011

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 405224
* GND: 140963758
* LCCN: no2002057234
* VIAF: 120226336
* ISNI: 0000 0000 7838 915X
* LIBRIS: 357070
* SUDOC: 125427905
* BNF: 13771690x
* BIBSYS: 2040826
* NKC: jn20020328003
* ICCU: PUVV331334
 |
**Lívia Hajnóczy** [hajnOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hajnóczy Lívia** estis hungara aktoro, anoncisto. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Keuler Lívia Adrienne*.

Lívia Keuler  naskiĝis la 25-an de septembro 1913 en Budapeŝto, pri la morto fontoj mankas.

Biografio
---------

Lívia Hajnóczy lernis aktoradon private de Tibor Hegedűs kaj ŝi faris ekzamenon en 1941. En la sekvaj jaroj ŝi havis membrecon ekzemple en Gaja Teatro (1942–1944), Teatro Kisfaludy (1959-1960), Teatro Madách (1963-1966). Baldaŭ ŝi estis anoncisto de Hungara Radio. Dum la pensiulaj jaroj kelkfoje ŝi havis laborojn tie, kie necesis la perfekta voĉo. Ŝi edziniĝis en 1937.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* William Somerset Maugham: *Eső* - edzino
* Mihály Csokonai Vitéz: *Karnyóné* - titolrolo
* Federico García Lorca: *Yerma* - bofrato
* Federico García Lorca: *Bernarda Alba háza* - Mária Jozefa
* Lajos Zilahy: *Fatornyok* - S-ino Kriegs
* William Shakespeare: Romeo kaj Julieta - S-ino Montague
* Tennessee Williams: *Tetovált rózsa* - Miriella
* George Bernard Shaw: *A sors embere* - damo

Elektitaj kinaj filmaj roloj
----------------------------

* *Házasság* (1942) – flegistino
* *Othello Gyulaházán* (1966)
* *Hangyaboly* (1971)

Elektitaj televiziaj filmaj roloj
---------------------------------

* *A revizor* (1970)
* *A névtelen vár* (1981)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio