recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Imre Bárd,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bárd Imre** estis hungara advokato, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis *Beck* ĝis 1910.

Imre Beck naskiĝis la 12-an de novembro 1884 en Somogynagybajom, li mortis la 11-an de julio 1958 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Bárd devenis el juda familio. Li akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto. Jam en 1902 li aliĝis al la socialdemokratoj, kie li estis disĉiplo de Ervin Szabó kaj Jenő Landler. En la jaroj 1908 kaj 1909 li redaktis hungarlingvan gazeton de socialistoj en Usono. Hejmenveninta li estis advokato ĝis fino de la 1-a mondmilito. Li havis postenojn dum la Kalistefa revolucio, same dum la Hungara Sovetrespubliko, poste li estis advokato de komunistoj, socialistoj. Dum la socialismo li havis juran postenon, tamen sen menciindaj aferoj. Li edziĝis en 1919, divorco okazis en 1942.

Elektitaj tradukaĵoj
--------------------

* Maksim Gorkij: *Az anya* (1913)
* Émile Gaboriau: *Egy asszony miatt* (1930)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 711836
 |
**Felsőnyék** estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Tamási.

Panoramo
Katolika preĝejo

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 32 km²
* Loĝantaro: 1130
* Poŝtkodo: 7099
* Telefonprefikso: 74

Situo
-----

Felsőnyék situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, Sió preterfluas, fine de sakovojo, laŭ fervojo Lepsény-Tamási. Siófok (kaj ankaŭ Balatono) troviĝas 30 km-ojn.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La kampoj longe apartenis al abatejo ekde la 10-a jarcento. Iam malgranda fortikaĵo konstruiĝis. La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1315.

Vidindaĵoj
----------

* katolika Preĝejo Sankta Ludoviko en Felsőnyék el la 15-a jarcento, en 1836 trakonstruiĝis
* kalvinana preĝejo kun 33 m-ojn alta turo de 1796

Komunumoj pri *Nyék* en Hungara reĝlando
----------------------------------------

Nyék (njEk) apartenas al la 7 hungaraj triboj.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Alsónyék | Feketenyék | Felsőnyék | Ipolynyék | Kápolnásnyék |
| Nyékinca | Nyékládháza | Nyékvárkony | Sopronnyék |  |

* Kategorio Felsőnyék en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kohat**, urdue کوہاٹ‎‎, paŝtune کوهاټ‎ estas universitata urbego en provinco Ĥajber-Paŝtulando, kie ĝi estas ĉefurboj de la samnoma kantono kaj distrikto.

Ponto ĉe Kohat

Bazaj informoj
--------------

* areo: km²
* supermara alteco: 489 m
* loĝantaro: 228 779 (2017 )
* horzono: UTC+ 5 (PKT)
* poŝtkodo:
* telefonkodo: +92 922

Geografio
---------

Kohat situas sur montaro laŭ maldektra bordo de rivero en nordokcidenta Pakistano. Peŝavaro troviĝas 46, Rawalpindi 149, **Islamabado** 151, Fajsalabado 290, Lahoro 355, Multano 378, Kveta 561, Sukur 701, Hajderabado 961, **Karaĉio** 1062 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Urbo Kohat situas iomete for de la originala 14-a jarcenta vilaĝo, laŭdire fondita de la budhisma raĝo Kohat. La dominado de britoj daŭris de 1849 ĝis 1947. Kohat ricevis municipan statuson en 1873. Strategia milita vojo malfermiĝis en 1901 tra montpasejo de Kohat. Post la sendependeco de Pakistano en 1947 la minoritataj hinduoj kaj sikoj migris al la nova ŝtato Barato, samtempe islamaj rifuĝintoj alvenis al Kohat. 

Lago kun sama nomo Kohat

Loĝantaro
---------

Loĝantaro| 1961 | 1972 | 1981 | 1998 | 2012 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 49 854 | 65 202 | 77 604 | 125 271 | 166 127 |

Ekonomio
--------

En Kohat oni produktas kotonajn tukojn, teksaĵojn, ŝuojn kaj ledajn varojn. En la ĉirkaŭaĵo oni okupiĝas pri agrikulturo. 

Tunelo ĉe Kohat

Trafiko
-------

Al Kohat ĉefŝoseoj kuras el Islamabado, Peŝavaro kaj Karaĉio. La preskaŭ 2 kilometrojn longa tunelo estis konstruita en 2004 kun japana helpo kaj faras ligon al Peŝavaro. La fervoja linio startas el Rawalpindi ekde 1902 kaj finiĝas en Kohat, sed pli frue la linio daŭriĝis pli. En Kohat armea flughaveno funkcias, la plej proksima internacia flughaveno troviĝas en Peŝavaro.

Klimato
-------

Kohat situas en duonarida klimato laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La jara averaĝa temperaturo varias 15-28 °C. La jara precipitaĵo estas 504 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen dum musono (julio-aŭgusto) estas pli.

Valo de Kohat

Eduko
-----

En Kohat universitatoj kun akademioj, kolegioj funkcias.

Vidindaĵoj
----------

* fortikaĵo konstruita dum dominado de britoj
* biblioteko
* naturparko en la proksimeco

Fontoj
------

* WikiTrans
* 

* TomboTombo
* Malnovaj restaĵojMalnovaj restaĵoj
**Farlete** [farLEte] estas municipo de Hispanio, en la okcidenta parto de la komarko *Monegros* (ĉefe de la Provinco Huesca) sed apartenanta al la orienta parto de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). Ĝi estas unu de ses zaragozaj municipoj, nome de nordo suden Leciñena, Perdiguera, Farlete, Monegrillo, La Almolda kaj Bujaraloz, kiuj post la nova komarkigo aprobita en 1996 estas parto de *Monegros*.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas en la okcidenta parto de la komarko *Monegros*, sude de tiuj de Perdiguera kaj Alcubierre, kaj okcidente de Monegrillo. Temas pri tre arida areo.

La loĝloko Farlete (413 msm) estas iom norde de la paga aŭtoŝoseo AP-2 kaj nacia ŝoseo N-2 kiu komunikas inter Candasnos oriente kaj Zaragoza nordokcidente. La regiona ŝoseo A-1104 ebligas la komunikadon kun Perdiguera (nordokcidente), Villamayor de Gállego kaj Zaragozo okcidente kaj Monegrillo kaj La Almolda (sudoriente).

Historio
--------

La areo estis loĝata de araboj. En la 12-a jarcento ĝi estis konkerita de kristanoj por la Regno Aragono.

En la komenco de la Hispana Enlanda Milito Farlete estis celo de la anarkiisma Kolono *Los Aguiluchos de la FAI* en ĝia avanco el Barcelono al Zaragozo, kaj la liberecanoj okupis la lokon post batalo sur la ĉirkaŭa kamparo kun pafado de artilerio kaj de aviado. Tio aperis en la dokumenta filmo *La Batalla de Farlete*.

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Farlete kie oni malaltiĝis el 623 loĝantoj en 1950 ĝis nunaj 376 loĝantoj.

Ekonomio
--------

La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (fruktoĝardeno) kaj brutobredado al turismaj servoj (rura turismo).

Vidindaĵoj
----------

Inter vidindaĵoj elstaras la baroka preĝejo de Sankta Johano Baptista de la 16-a jarcento, la Sanktejo de la *Virgen de la Sabina* de la 17-a jarcento, la turo La Torraza de la 14-a jarcento je ĉirkaŭ 6 km, grotoj de la Sierra de Alcubierre en la montoj San Caprasio (812 m) kaj Monte Oscuro (822 m), kaj aliaj naturaj lokoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Farlete en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808944
* VIAF: 316733797
 |
La **preĝejo Sankta Georgo** estas romkatolika monumento historia en vilaĝo Jobbágyi, en centro de la vilaĝo sur malalta monteto.

Historio
--------

La defenda ŝtonmuro kun apogpilieroj estis konstruita en 1332, do la kirko de Jobbágyi estas nepre pli malnova. Laŭ nuntempe trovita fenestro la konstruo okazis en la 13-a jarcento. En fino de dominado de turkoj la kirko ruiniĝis, sed en 1693 ĝi jam estis en bona stato. En 1775 la kirko estis trakonstruita, en 1796 ĝi estis pligrandigita, en 1802 konstruiĝis la baroka turo. En 1829 la kirko estis renovigita, depost la 1-a mondmilito apogpilieroj apud la absidon estis konstruitaj. Ĉirkaŭ 1910 orgeno estis farita kaj en 1927 trakonstruita. La preĝejo plene renoviĝis en 1999.

Konstruaĵo
----------

La fasado estas simetria, meze la enirejo estas videbla, la plej supre la turo altiĝas kun bulboforma pinto. En la fasado menciindas du niĉoj kun skulptaĵoj pri Stefano la 1-a (Hungario) kaj Elizabeto de Hungario. Dum la mezepoko la navo estis ĝemela, similaj kirkoj estis konataj nur en Supra Hungarujo. Pro la trakonstruoj la ĝemelnavoj malaperis. La absido estas rektangula kaj sakristio troviĝas apud la absido. La ĉefaltara bildo estis pentrita en 1831, la internaj muroj estis pentritaj en 1960.

La menciita defenda muro estas ronda kun ĉirkaŭ 36 m diagonalo kun larĝo 0,7 m. Nuntempe parte ĝi estas jam malkonstruita.

Kermeso okazas la 24-an de aprilo.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

La meza, mezepoka navoparto
La **preĝejo martiro Sankta Georgo** estas romkatolika monumento historia en vilaĝo Jászfelsőszentgyörgy.

Historio
--------

Laŭ eklezia fonto tiu ĉi kirko konstruiĝis antaŭ, ol 1332. Dum dominado de turkoj la kirko supozeble ruiniĝis. Inter 1726-1731 ĝi estis trakonstruita laŭ baroko. La turo estis alkonstruita en 1762, en 1852 la plena kirko estis renovigita. Ĉirkaŭ 1880 la orgeno estis farita. Ĝis tiam arkeologia esploro ne okazis por trovi la mezepokajn kaŝitajn partojn.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola en la eklezia korto, en la korto ankaŭ ŝtona kruco estas videbla (1873). La fasado estas simetria, la kvadrata turo plene reliefas. La eniro estas tra la turo, super la enirejo estas granda malplena niĉo. La turopinto estas piramida. La navo finiĝas en plurlatera absido. Sakristio troviĝas apud la absido. Interne la instalaĵoj estis faritaj en la 18-a jarcento.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

Aŭdu ankaŭ
----------

* tagmeza sonorado de la kirko


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Azia drongokukolo** |
| --- |
|  |
| 
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kukoloformaj *Cuculiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kukoledoj *Cuculidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Surniculus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***S. lugubris*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Surniculus lugubris****(Horsfield, 1821) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Azia drongokukolo  |

 |
| v • d • r |

La **Azia drongokukolo** *Surniculus lugubris* estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi troviĝas en suda Azio.

Tiu ĉi specio similaspektas kun la Nigra drongo aŭ Dikruro. Ĝi povas esti facile distingita pro ties rekta beko kaj la blanka striita ventro. Ĝi estas nestoparazito de etaj timaliedoj. Oni ne certas pri kiel aŭ ĉu la aspekto de drongo kaŭzas profiton al tiu ĉi specio.

Ĝi kunhavas la genron *Surniculus* kun la Filipina drongokukolo *Surniculus velutinus*. Tiu estis kutime traktita kiel subspecio de *S. lugubris*, sed ĝi povas esti separata kiel aparta specio sur la bazo de voĉo kaj junula plumaro.

Kelkaj ĵusaj pristudoj sugestas, ke la specio povas esti eĉ disigita en du rekonitaj formoj, nome Kvadrovosta kaj Forkovosta.

Notoj
-----

1. ↑  BirdLife International (2004). *Surniculus lugubris*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 11 Majo 2006. Ne minacata
2. ↑  Rasmussen, P. C. & Anderton, J. C. 2005 Birds of South Asia. The Ripley Guide. Smithsonian kaj Lynx Edicions
**Faringo** (*pharynx*) estas la dua parto de la nutra kanalo malantaŭ la nazaj kavaĵoj kaj buŝo ĝis la ezofago, kie la digesta vojo krucas la spiran vojon.

Faringo (aŭ ĉefvakuolo) nomiĝas ankaŭ la antaŭa aperturo de flagelaj algoj (*Euglenophyta*). Sur ties bazo troviĝas la blefaroplastisoj, el kiuj kreskas la flageloj.

Faringa osto estas arkoforma osteto (*os phyaryngeale superius*) ĉe la karpedoj (*Cyprinidae*), kiu estiĝas per kunfandiĝo de la supraj ostoj de la branka arko. Sur tiu osteto troveblas faringodentoj. Ties formo, nombro, situo estas karakteriza ĉe la karpedoj por distingi inter la specoj.

Faringodento estas karakterizaj kreskaĵoj ĉe la karpedoj (*Cyprinidae*), ĉe la dekstra kaj maldekstra flanko de la faringo. Tiuj dentoj estas emajlokovritaj kaj sidas sur la faringa osto. La faringodentoj troviĝas ambaŭflanke en vicoj, la nombro de vicoj varias inter 1-3 ((mukoza) tinko (*Tinca tinca*) havas 1, aspio (*Aspius aspius*) 2,karpo (*Cyprinus carpio*) 3). La kontraŭe situantaj dentoj estas simetriaj, nur malofte troveblas asimetrio. La aranĝon de la faringodentoj montras la faringodenta formulo: ekz. la karpo havas la formulon 1.1.3-3.1.1, kio signifas, ke en la ekstera kaj meza vico troviĝas 1-1 dentoj, en la interna vico 3-3 dentoj. La surfaco de la dentoj estas ofte raspa, ĝi servas - ĉefe ĉe herbokarpo (*Ctenophanyngodon idella*) – por erigo, kaĉigo de la nutraĵo. Ĉe la pli aĝaj fiŝoj oni povas vidi triviĝon.

* Faringo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Faringo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Viktor Barna,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Barna Viktor** estis hungara-brita tablotenisisto, mondĉampiono. Lia origina nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Braun Győző* (ĝis 1935), en Britio ekde 1939 li uzis *Barna, Victor*.

Viktor Barna naskiĝis la 24-an de aŭgusto 1911 en Budapeŝto, li mortis la 28-an de februaro 1972 en Limao.

Biografio
---------

Viktor Barna devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1929. Inter 1935-1938 li vivis en Francio, poste en Britio. Ĝuste en Francio en 1935 li suferis aŭtoakcidenton, lia brako rompiĝis. Li edziĝis en 1938, ekde la sama jaro li laboris en brita firmao Dunlop, post jaroj li ricevis britan ŝtatanecon. Baldaŭ li estis produktisto pri sportiloj. Li mortis dum negoca vojo en Peruo.

### Sporta kariero

Viktor Barna inter 1925–1933 estis tablotenisisto en ĉefurba juda sportklubo, poste ĝis 1938 en alia ĉefurba sportklubo. Li estis junulara hungara ĉampiono jam en 1927, poste plenkreska hungara ĉampiono 18-foje inter 1929-1938 unuoble, virduoble, variduoble aŭ teame, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1928-1938 83-foje. Eksterlande li estis sesfoja germana ĉampiono (1930-1933), kvarfoja brita ĉampiono (1931-1933), trifoja aŭstra ĉampiono (1930-1931), dufoja franca ĉampiono en 1934. Li estis la unua sub hungara flago en mondĉampionumoj 22-foje inter 1929-1939 unuoble, virduoble, variduoble aŭ teame. Depost la 2-a mondmilito li konkursis sub brita flago. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1956, poste li estis trejnisto, fine li popularigis la tablotenison tutmonde.

Liaj libroj
-----------

* *How to Win at Table Tennis?* (1957)
* *Table Tennis Today.* (1962)
* *Der Weg zum Erfolg.* (1962)
* *Your Book of Table Tennis.* (1971)
* *Tu libro de tenis de mesa.* (1980)
* *Pályafutásom* (tradukita hungaren, 2013)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto kaj video
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 819831
* GND: 1023189909
* VIAF: 121483959
* ISNI: 0000 0000 7967 4139
 |




* Portalo pri Biografio
**Fariza** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sayago en la sudokcidento de la provinco, proksime al la Natura Parko Arribes del Duero. *Fariza* estas devena etimologie el araba radiko *Fariza* ĉu pri ĉevalo ĉu pri kampo. 

Fariza en la provinco Zamoro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Badilla, Cozcurrita, Fariza, Mámoles, Palazuelo de Sayago, Tudera kaj Zafara, okupas totalan areon de 90,45 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 489 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 52 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Cozcurrita, Badilla, Argañín, Freixiosa (Portugalio), Tudera, Mámoles, Palazuelo de Sayago kaj Zafara. 

Estas prahistoriaj kaj romiaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (Natura Parko Arribes del Duero). 

La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754409
 |
La **Azerbajĝana Aer-Armeo** (azerbajĝane *Azərbaycan Hərbi Hava Qüvvələri*) estas malgranda branĉo de la azerbajĝana armeo kreita en 1992 de Azerbajĝano post la disiĝo de Sovetunio. Ĝi estis ekipita, formita kaj organizita por plifortigi la aeran taktikon por la surtera armeo. Ĝi agis atakante elaere dum la milito en Montara Karabaĥo. Ĝi donis helpon dum la bataloj de la milito de 1992 al 1994.

Blazono de Azerbajĝana Aerarmeo.La Azerbajĝana Aer-Armeo havas ankaŭ triarangan rolon havigi strategian aertransporton kaj logistikan kapablon al Azerbajĝano. La Azerbajĝana Aer-Armeo dungas proksimume 8,000 homojn plentempe (ekzemple proksimume 1,000 pilotojn) kaj utiligas proksimume 500 militaviadilojn same kiel diversajn transportajn kaj trejnajn aviadilojn. Ekde 2003, la azerbajĝana prezidanto financis modernigadon kaj grandigadon de la militaviadilaro.

La traktato pri la konvenciaj fortoj de Eŭropo limigas al Azerbajĝano la posedon de 300 ĉasaviadiloj kaj 200 helikopteroj.

* Kategorio Azerbajĝana Aerarmeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Analyse des réfractions astronomiques et terrestres*, 1799
**Christian Kramp** naskiĝis en la 8-a de julio 1760 en Strasbourg kaj mortis en la 13-a de majo 1826 en la sama urbo. Li estis matematikisto precipe pri faktorialo.

Lia patro estis profesoro. Kramp studis medicinon, post diplomo, li praktikis tion. Tamen li interesiĝis pri multaj aliaj fakojn kaj krom tre multaj medicinaj verkoj, li prezentis laboron pri kristalografio en 1793. En 1795 Francio aneksis maldekstran riverbordon de Reno, kaj li iĝis profesoro en Köln, instruante matematikon, kemion kaj fizikon.

Kiel Bessel, Legendre kaj Gauss, Kramp laboris pri la generala faktoriala funkcio kiun li aplikis al neentjeraj nombroj. Tiuj laboroj estas nedependaj de tiuj de Stirling kaj Vandermonde. Li estis la unua kiu uzis la simbolon n!.

* Kategorio Christian Kramp en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 157849
* GND: 116379073
* LCCN: n91019139
* VIAF: 45052834
* ISNI: 0000 0000 5961 311X
* SUDOC: 078695600
* BNF: 10401402w
* NKC: mzk2009509826
 |
**Christian Gottfried HEINICKE** (mortinta en 1801 en Vajmaro) estis skermo-majstro kaj ĉe la kortego kaj ĉe la gimnazio.

Vivo
----

Post la morto de Siegmund Carl Friedrich Weischner kandidatis sampostene en 1774 ties ĝistiama modelskermisto Christian Gottfried Heinicke; konkurencanto estis la filo de la forpasinta ĉefskermisto Christian David Friedrich Weischner el Gotao. Anna Amalia tamen preferis Heinecke, filon de husara serĝento. Tiel ankaŭ Heinicke apartenis al la skermadlernejo de Kreußler. Li ja ekmajstris en Vajmaro dum la tempo de Goeto sed tute ne unikis. Dum lia vivtempo nomumitis alia majstro skermaa, nome Carl Bernhard Kirscht, fare de duko Karlo Aŭgusto en la 31.1.1801. Kirscht jam mortis en 1809. Sekve juristo el Ossmannstedt, Christian Ludwig Neuber decidis kandidati, sed sen sukceso. Tio eble ŝuldiĝas al la franca okkupado ekde 1806 post la Batalo de Jena–Auerstedt ĉar tiam ŝajne la menciita posteno ne ĉiam malvakantis. Ne post 1819 ekzistis Vajmare denove majstro kortega, danca, skermada nome Carl August Franke. Heinicke ne verkadis kontraŭe al lia antaŭulo Weischner (almenaŭ ne konatas iu verko lia).

Notoj
-----

1. ↑  Christian Seemann-Kahne: *Die Kreußlers in Jena*, Vopelius Jena 1912, p. 58.
2. ↑  Seemann-Kahne (1912), p. 58.
3. ↑  Seemann-Kahne (1912), p. 58.
4. ↑  *Großherzoglich-Sachsen-Weimar-Eisenachisches Hof- und Staatshandbuch auf das Jahr 1819*, Weimar 1819, p. 19.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Christian Gottfried Heinicke en la germana Vikipedio.*
**Christian Gottfried KÖRNER** (naskiĝinta la 2-an de julio 1756 en Leipzig, mortinta la 13-an de majo 1831 en Berlino) estis germana juristo. Lia filo estis la fama verkisto Theodor Körner.

Vivo
----

Estante amiko de Friedrich von Schiller studis en Göttingen kaj en Leipzig jursciencojn kaj habilitiĝis. En 1779 li vojaĝis eksterlanden kaj fariĝis en 1781 konsistoria advokato en Lepsiko, en 1783 supera konsistoriadvokato en Dresdeno, en 1790 supera apelacitribunala konsilisto, en 1798 sekreta referendario en la Sekreta konsilio. En 1811 li malkariere revenis al la apelacia tribunalo.

Interesego pri sciencoj kaj artoj igis la domon de Körner centro de intelektuloj kaj literatura salono. Li estis unu el la plej gravaj konatuloj ŝileraj; la geniulon Körner ankoraŭ antaŭ persona konatiĝo perletere veneradis en majo 1784. Tio fakte influis la vivon de Schiller. Ĉar inter 1785 kaj 1787 loĝis Schiller parte ĉe la körner-a vitejo en Loschwitz apud Dresdeno, parte en Dresdeno mem. En la kontraŭnapoleona movado li en 1813 tre entuziasme partoprenis rajtigante la filon kaj verkiston Theodor Körner volontule partopreni kampanjon.

Sub rusa regado Körner iĝis guberniestra konsilisto. En 1815 li eniris kiel ŝtata konsilisto la prusan ministerion pri internaj aferoj kaj iĝis en 1817 sekreta supera gubernikonsilisto.

Körner responsis pri la unua eldono de la ŝilera verkaro kun biografiaj indikoj (Stuttgart 1812–15, 12 volumoj) kaj helpis skribon de la ŝilera biografio fare de Caroline von Wolzogen. Li mem verkis »Ästhetische Ansichten« (Lepsiko 1808; kolekto de eseoj aperintaj grandparte en ŝileraj periodaĵoj), »Versuche über Gegenstände der innern Staatsverwaltung« (Dresdeno 1812), »Deutschlands Hoffnungen« (Lepsiko 1813). Tre gravis »Schillers Briefwechsel mit Körner« (Berlino 1847) kaj la leterinterŝanĝado inter Körner kaj Wilhelm von Humboldt (eldono fare de F. Jonas, Berlino 1879). La verkaron de Körner kun ties biografio eldonis sub la titolo »Gesammelte Schriften« en Lepsiko en 1881 A. Stern.

Fonto
-----

* *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, vol 11. Leipzig 1907, p. 502, (surrete.)

* Kategorio Christian Gottfried Körner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 674842
* GND: 11856448X
* LCCN: n90681339
* VIAF: 74644867
* ISNI: 0000 0000 8394 738X
* SUDOC: 061041297
 |
**Busto de Bureba** [BUSto debuREba] estas loĝloko kaj municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *La Bureba*.

Geografio
---------

Ermitejo de *Nuestra Señora la Virgen de Mediavilla*.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,56 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 138 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 770 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 57 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. Parto de la municipa teritorio estas ene de la Natura Parko de la Montoj Obarenes.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, forstado) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj porkoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Marteno, kies sonorilturo estas skize en la blazono.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 773807
 |
Malgranda monumento desegnita el la kovrilpaĝo de lia fundamenta verko povas esti vidata ĉe la Botanika Ĝardeno de Berlino.
**Christian Konrad Sprengel** (22a de septembro 1750 – 7a de aprilo 1816) estis germana teologo, instruisto kaj, plej grave, naturalisto. Li estas la plej fame konata pro sia esplorado en planta reproduktado.

Sprengel naskiĝis en Brandenburg an der Havel ĉe la Margraflando Brandenburgio. Li studis teologion en Halle. En 1774 li iĝis instruisto en Berlino. Post 1787, Sprengel faris konsiderindan esploradon pri la polenado de plantoj kaj la interagado inter floroj kaj ties insektaj vizitantoj en kio poste estos nomata *polenada sindromo*. Per sia verko *Das entdeckte Geheimnis der Natur im Bau und in der Befruchtung der Blumen* (Berlino 1793), li iĝis unu el la fondintoj de la ekologio de polenado kiel scienca fako. Kun unu el siaj antaŭantoj, nome Josef G. Köhlreuter, li estas ankoraŭ la klasikan aŭtoron en tiu kampo.

Dum sia vivotempo, lia verko estis neatentita, ne nur ĉar ĝi aspektis al multaj el liaj samtempuloj obscena ke floroj havas ioman rilaton al seksaj funkcioj, sed ankaŭ ĉar oni ne agnoskis la gravon de liaj trovoj en la aspektoj de Selekto kaj Evoluismo. Ĝis la apero de la libro de Charles Darwin nome *On the various contrivances by which British and foreign orchids are fertilised by insects, and on the good effects of intercrossing* (Londono 1862), *flora ekologio* ne estis konsiderata 'propra scienco'.

Fontoj
------

* VOGEL, S. (1996): Christian Konrad Sprengel's Theory of the Flower: The Cradle of Floral Ecology. In: LLOYD, D. G. & BARRET, S. C. H. (Eld.). Floral Biology: Studies on Floral Evolution in animal-Pollinated Plants. Chapman & Hall, New York.
* Zepernick, B. & Meretz, W. 2001: Christian Konrad Sprengel’s life in relation to his family and his time. On the occasion of his 250th birthday. – Willdenowia 31: 141-152.
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Christian Konrad Sprengel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Elŝuto de *Das entdeckte Geheimnis der Natur im Bau und in der Befruchtung der Blumen* Arkivigite je 2007-10-21 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 529539
* GND: 119151871
* LCCN: n2011088269
* VIAF: 64121731
* ISNI: 0000 0000 8388 8148
* SUDOC: 067032214
* BNF: 12564120d
 |
Nagyváradi Napló (Nadjvarada Taglibro) estis radikala civila ĵurnalo en Nagyvárad, Hungario kaj Rumanio inter 1-a de oktobro 1898 kaj 7-a de septembro 1940.

Redaktoroj
----------

La ĉefredaktoroj estis ĝis sia morto 1935 Dezső Fehér kaj sekve Andor Kund, la respondecredaktoro ekde 1924 estis László Hilf. Kiel redaktoro ekde 1926 figuras Imre Mikes; kiel politikaj ĉefkunlaborantoj en 1925 kaj 1926 Árpád Paál, Telegdi József, Tarnóczi Lajos, Oláh Béla.
Ekde 1934 ĝis 30-a de aŭgusto 1940 ĝia titolo estis *Napló* pro malpermeso de uzado en hungara lingvo de la loknomoj.

Kunlaborantoj
-------------

Verkis felietonaĵojn, raportaĵojn kaj publicistikon: Sándor Benamy , Benedek Ferenc, Marót Sándor, Méliusz N. József, Mikes Imre, Paál Jób, Simon Magda, Stella Adorján, Szilágyi András, Tabéry Géza, Turnovszky Sándor; teatrajn kaj muzikajn kritikojn verkis Bauer Albert, Brauer Oszkár, Bíró Elek, Daróczi Lajos, Fehér Dezső, Kunda Andor, Radó Árpád, Török Tibor.
Krome la elstaraj poetoj de tiu tempo (Mihály Babits, Jenő Dsida, Ákos Dutka, Emőd Tamás, Erdélyi József, Attila József, JUHÁSZ Gyula, Dezső Kosztolányi, Somlyó Zoltán, Lőrinc Szabó, Ernő Szép) la plej ofte publikintaj poetoj estis: Arató András, Bárdos László, Beck Zsuzsa, Diószeghy Dezső, Erdélyi Ágnes, Fekete Ferenc, Frigyes Marcell, Halmai Árpád, Imre Horváth, Kun József, Perédi Adél, Rosen Alice, Ruth Klára, Ernő Salamon, Vessely Iván. La prozverkistoj elstaraj de la ĵurnalo estis: Barta Lajos, Mária Berde, Harsányi Zsolt, Jenő Heltai, Sándor Hunyady, Ferenc Herczeg, Frigyes Karinthy, Dezső Kosztolányi, Gyula Krúdy, Ferenc Molnár, Zsigmond Móricz, Dezső Szabó. Krome ili publikis ankaŭ: Ádám Péter, Barcs Sándor, Bíró Elek, Bodnár Mária, Bródy Lili, Dévald László, Diamandi Viktória, Farkas Imre, Gábor István, Kunda Andor, Lakatos László, Nagy István, Attila Orbók, Szirmai László, Vasady Irén.

Specialaj agadoj
----------------

Oni publikigis en ĵurnalo ankaŭ felietajn romanojn (Benedek Ferenc: *Wassermann pozitív*. 1932; Fekete Tivadar: *Európai kisparádé*. 1936; Haász Kálmán: *Világ förgeteg*. 1934; Imre Sándor: *Nagy Péter, aki nem volt cár*. 1931; Jakobovits Elemér: *Három év az idegenlégióban*. 1936; Komáromi János: *Vergődés a front mögött*. 1931; Maros Tamás: *Marosportustól Moszkváig*. 1932; Heltai Jenő: *Zuhanás*. 1932).
Ĝi havis ankaŭ koloran rubrikon por infanoj. Ĝi flegis kontinue la kulton de Endre Ady.

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon
HONDA ASIMO
**ASIMO** estas homforma, krura roboto farita de Honda. Ĝi estas la unua roboto, kiu kapablas homsimile movi sin per du kruroj.

*ASIMO* estas akronimo por *Advanced Step in Innovative MObility* (progresinta paŝo en noviga moviĝeblo). En la japana oni elparolas la nomon kiel *aŝimo*, kaj ĝi signifas *ankaŭ kruroj*.

ASIMO estas la ĝis nun plej bone elevoluigita homforma roboto. Ĝi altas 1,30 m kaj pezas 52 kg. Ĝin funkciigas 40-V-a NiMH-akumulatoro, kiu certigas 30-minutan funkcian tempon. La korpon movas 26 motoroj, ĉiu motoro ebligas unu liberecan gradon (kompareblan kun artiko) por la korpo. La rapideco de ASIMO estas 1,6 km/h se ĝi promenas kaj 3 km/h se ĝi kuras.

La firmao Honda komencis la evoluigajn laborojn de homsimila roboto jam en 1986 kaj tio daŭris ĝis prezento de *P2* en decembro de 1996. Somere de 1999 komenciĝis en la esplora centro *Honda Research & Development Wako Fundamental Technical Research Center* en Japanio la evoluigo de ASIMO, kiu finpretiĝis la 31-an de oktobro 2000.

En 2004 ASIMO iĝis ano en Robot Hall of Fame.

En la jaro 2004 laboris ĉ. 30 Aŝimoj.

P2
--

dekstra
En 1995: alto 180 cm, pezas pli ol 200 kg, kapablis iri sur trotuaro, kaj movi objektojn.

En decembro de 1996: 160 cm, 160 kg

P3
--

La *P3* estas prototipo de Honda kaj estis prezentita en septembro 1997.

* Maksimuma paŝrapido: 2 km/h
* Maksimuma portoforto de brako: 2 Kg
* Maksimuma labortempo: 25 minutoj
* Tuta pezo: 130 Kg
* Alto: 160 cm
* Profundo: 55,5 cm
* Larĝo: 60 cm
* CPU(j): 2 x *Microspec II* (110 MHz)
* Baterio: 138 V, 6 Ah (Nikel-Zinko)

Aŝimo
-----

* alto: 120–130 cm (por ne kaŭzi malbonsentojn ĉe la homo)
* pezo: 52 kg
* premforto de la kvinfingra mano: 0,5 kg
* rapido: 0–3 km/h
* Energio: supre
* sesartikaj turniloj
* du kameraoj en la kapo, okulsimilaj, kio certigas bonan mediovivon
* ekpaŝo: 4 sekundoj
* voĉorekono
* sekure iras sur trotuaro
* kapablas ŝalti lampon

Vidu ankaŭ
----------

* Aibo, robothundo de firmao *Sony*
* Qrio, homsimila roboto de firmao *Sony*
* Zora, homsimila roboto de la flandra firmao Zora Robotics
* Robotiko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Honda ASIMO
* 
* 
* 

* ASIMO en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio ASIMO en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
1809: Karto de Reichard pri usonaj ŝtatoj
**Christian Gottlieb REICHARD** (naskiĝinta la 26-an de junio 1758 en Schleiz, mortinta la 11-an de septembro 1837 en Bad Lobenstein) estis germana kartografo.

Vivo
----

Post studo de jurscienco en Lepsiko inter 1777–81 Reichard iĝis urba kronikisto en Lobenstein en 1782. Post kiam en 1798 fondis János Ferenc Zách kaj Bertuch la gazeton »Allgemeine Geographische Ephemeriden« li ekokupiĝis pri geografio. Ĝis 1805 li kunredaktis la menciitan ĵurnalon ĝis 1805 kiam militaj kaŭzoj malekigis la tuton.

Li aparte okupiĝis pri la projekcia doktrino kaj publikigis en 1803 en Vajmaro atlason kun la titolo »Atlas des ganzen Erdkreises« en 6 tabuloj en la centra projekcio. En 1812 li ekkunlaboris kun Adolf Stieler por eldoni la praktikan poŝatlason »Handatlas« (ĝi aperis en la gotaa Perthes-eldonejo); li ankaŭ liveris kartojn por la eldonejo Campe en Nurenbergo por kiu li ankaŭ prilaboris »Atlas der Alten Welt« de Smith. Li publikigis krome »Weltkarte in Mercators Projektion« sur kvar folioj kaj »Geographische Nachweisungen der Kriegsvorfälle Cäsars in Gallien« (Lepsiko 1832) kaj multajn aliajn aferojn.

Fonto
-----

*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, Band 16. Leipzig 1908, p. 725 kio relegeblas tie ĉi interrete.

* Kategorio Christian Gottlieb Reichard en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 624074
* GND: 116397284
* LCCN: n95120862
* VIAF: 10596324
* ISNI: 0000 0001 0869 7154
* LIBRIS: 349794
* SUDOC: 08206444X
* NKC: ola2005284287
 |
Naharija. Rigardo al la plaĝo kaj ties rimarkinda sunprotekta "velo". Sub la ponto la enfluejo de la rivero *Ga'aton* en la Mediteranean Maron
Mapo
**Naharija** (hebree נהריה, arabe نهاريا)
estas urbo en la nordo de Israelo. En 2005, ĝia popolacio estis pli aŭ malpli 50,000. Ĝi situas sur la marbordo, apenaŭ 6 kilometrojn de la landlimo al Libano. La loĝantaro de la urbo estas preskaŭ tute juda, kaj ne ekzistas signifa proporcio de araboj inter la loĝantoj.

La urbo estis kreita dum la 1930-aj jaroj de la 20-a jarcento fare de germanaj enmigrintoj. Origine ĝi estis moŝavao, unu el la tri ĉefaj tipoj de agrikulturaj kooperativoj de Israelo. Pro la proksimeco de la urbo al Libano, ĝi ofte estis la celo de terorismaj atencoj kaj de bombadoj. Dum la milito inter Israelo kaj Hizbulaho en la somero de 2006, Naharija estis plurfoje bombita per raketoj de la Hizbulaho, pafitaj el Libano, mortiginte 5 civilulojn. Ankaŭ la infrastrukturo suferis multe da damaĝo.

Loĝintoj
--------

* Gilad Ŝalit, israela soldato

Partnerecoj
-----------

**Partneraj urboj**

* la urbodistrikto Tempelhof-Schöneberg de Berlino, Germanio
* Bielefeld, Germanio, ekde la jaro 1980
* Issy-les-Moulineaux, Francio
* Kecskemét, Hungario, ekde la jaro 1990.
* Darmstadt, Germanio, ekde la jaro 2023.

**Amika urbo**

* Offenbach, Germanio, ekde iom post la jaro 1960
**Nagyszentjános** [nadjsentjAnoŝ] estas freŝa vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Győr. La loknomo estas hungare: granda-Sankta Johano.

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9072
* Telefonprefikso: 96
* Areo: 30  km²
* Loĝantaro: 1880

Situo
-----

Nagyszentjános situas laŭ la fervojo Budapeŝto-Vieno, aŭtoŝoseo M1 preteriras, flankovoje Gönyű ĉe la Danubo estas facile alirebla.

Historio
--------

La praa vilaĝo detruiĝis kaj senhomiĝis fare de tataroj kaj ankaŭ de turkoj. En 1949 ŝtata bieno formiĝis, kiu kune kun la fervojo faris progreson. En 1985 la loko iĝis municipo. La loĝantaro okupiĝas pri agrokultivado.

Vidindaĵoj
----------

En 1997 katolika preĝejo konstruiĝis.

Komunumoj pri Sankta Johano en Hungara reĝlando
-----------------------------------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Morvaszentjános | Mosonszentjános | Nagyszentjános | Szentjános |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 214942
 |
La **preĝejo Sankta Georgo** estas katolika historia monumento en vilaĝo Bakonya (Hungario).

Historio
--------

La gotika kirko Sankta Georgo estis konstruita depost invado de tataroj (1242). En la 18-a jarcento ĝi estis trakonstruita laŭ baroko, poste en 1800 estis pligrandigita. La turo konstruiĝis en 1867. Inter 1972-1974 restaŭraj laboroj okazis, oni malkonstruis la flankonavojn, tial la origina mezepoka parto estas pli bone videbla. Oni trovis ankaŭ fragmentojn de mezepokaj freskoj kaj romanikajn fenestrojn. En 1820 oni faris la orgenon, en 1890 ĝi estis trakonstruita.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola. En mezo de la fasado la kvadrata turo reliefas, antaŭ la turo enireja portiko reliefas. Ĉe la enirejo ŝtona kruco estas videbla. Interne la ŝtona ujo por benita akvo estis farita en la 13-a jarcento. La altaroj kaj la predikejo estas barokaj el la 18-a jarcento.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun foto Arkivigite je 2016-06-10 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto[*rompita ligilo*]
* 

Portiko
Ŝtona kruco
La **Preĝejo Sankta Georgo** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Zalavég.

Historio
--------

Origine la romanika preĝejo estis konstruita en la frua 13-a jarcento. Inter 1748-1751 ĝi estis trakonstruita. En 1834 incendio okazis, poste la kirko estis rekonstruita, sed oni profitis la fundamenton kaj la restintajn kaj uzeblajn murojn. La turo estis farita en 1870. La orgeno alvenis en 1889. La paroĥo funkcias ekde 1945. La lasta renoviĝo okazis en 1992.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola sur malalta monteto en korto laŭ la ĉefvojo. En la korto ankaŭ ŝtona kruco estas videbla (1835). En mezo de la fasado la kvadrata turo reliefas, kie ankaŭ la enirejo funkcias. Malantaŭ la fasado la navo estas bazilika, do estas ĉefnavo kun 2 flankonavoj. etendiĝas, la absido estas rektangula. Sakristio kun pilieroj aliĝas al la absido. Interne ĉe la enirejo galerio etendiĝas.

Kermeso okazas en la 24-a de aprilo.

Fontoj
------

* 
* 
* hungare kun fotoj
* Arkivigite je 2017-12-22 per la retarkivo Wayback Machine
* video


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Preĝejo Sankta Georgo** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Zalaszentgyörgy.

Historio
--------

Origine la romanika preĝejo el la 13-a jarcento estis 12,5 metrojn longa, 7 metrojn larĝa kun duonronda sanktejo. En la sekva jarcento la sanktejo malkonstruiĝis kaj pli nova gotika sanktejo estis konstruita kun pilieroj. Ankaŭ la navo pligrandiĝis. 3 romanikaj fenestroj retis, sed aldoniĝis 4 gotikaj fenestroj. En fino de la turka dominado la turkoj iom faris ruina la preĝejon. En 1756 ĝi barokiĝis. En 1961 vandale oni faris grandajn fenestrojn, inter 1975-1993 la preĝejo estis plene renovigita.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en la vilaĝa tombejo. En mezo de la fasado la mezepoka enirejo funkcias, la plej supre la turo altiĝas. Malantaŭ la fasado la navo etendiĝas, la absido estas oklatera. Sakristio aliĝas al la absido. En la sanktejo estas videbla sidniĉo kun kapo de Kristo. Interne nur fragmentoj restis el gotikaj freskoj kaj sekpentraĵoj, sed foje oni trovis ankaŭ renesancajn motivojn. Laŭ arkeologoj la internaj muroj estis pentritaj de alteco de genuo.

Kermeso okazas en la sekva dimanĉo de la 24-a de aprilo.

Fontoj
------

* hungare kun 2 fotoj
* hungare
* hungare kun fotoj
* hungare
* hungare kun fotoj
* Arkivigite je 2017-12-07 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Konvencio de Sankt-Peterburgo** de la 11-a de decembro 1868 estas internacia traktato pri malplermeso de eksplodigaj kaj bruligaj grenadoj de malpli ol 400-grama pezo. La konvencion iniciatis Aleksandro la 2-a, caro de la Rusia Imperio. Per la Konvencio de Sankt-Peterburgo unuafoje en la historio de militado kaj de internacia juro ekestis jure fiksita limigo en la elekto de militaj armiloj.

Jura kaj historia signifo
-------------------------

Fono de la iniciato de Aleksandro la 2-a estis, ke en 1863 rusiaj armeaj teknikistoj evoluigis ĵeteblajn armilojn, do grenadojn, kiuj eksplodis en kontakto kun malmola surfaco. Kvar jarojn pli poste la teknologio, origine farita por kontraŭbatali armilajn transportojn de malamika armeo, tiom ŝanĝiĝis ke la ĵetita grenado jam eksplodis je ekkontakto de mola surfaco. Ĉar celata aŭ ankaŭ senintenca apliko de tiuj etaj eksplodigiloj kontraŭ homoj kaŭzus fortajn lezojn, la registaro de la Rusia Imperio proponis ke la internacia ŝtataro interkonsentu pri neuzo de malgrandaj grenadoj en militoj. Je invito de la Rusia Imperio la 11-an de decembro 1868 en Sankt-Peterburgo okazis kongreso kun reprezentantoj de ĉiuj ŝtatoj de Eŭropo kaj de Nord-Ameriko, en kiu subskribiĝis "konvencio pri neapliko de eksplodigaj armiloj en militoj" nome de 20 ŝtatoj.

La per la konvencio de Sankt-Peterburgo unuafoje kontrakte formulita principo, ke ekzistu jure fiksita limigo en la elekto de militaj armiloj, kaj ke la uzo de armiloj, kiuj kaŭzus nenecesajn suferojn, estu malpermesata, pli poste estis pliampleksigita kaj pliprecizigata en pluraj pliaj traktatoj. La plej gravaj el ili estas la Konvencio de Hago de 1899 kaj 1907, la Konvencioj de Ĝenevo de 1925 kaj 1949 kun aldonaj protokoloj de 1977, la Konvencio pri Biologiaj Armiloj de 1975, la "konvencio pri malpermeso aŭ uzolimigo de specifaj konvenciaj armiloj, kiuj povas kaŭzi eksterproporcie grandan suferon aŭ povas efiki sendiference" de 1980 kun aldonaj protokoloj, la Konvencio pri Kemiaj Armiloj de 1993 kaj la Konvencio de Otavo de 1979 kontraŭ la uzo kaj produktado de kontraŭhomaj minoj.

Literaturo
----------

* Dietrich Schindler, Jiří Toman (eld.): *The laws of armed conflicts: a collection of conventions, resolutions, and other documents.* [angle: "la leĝoj de armitaj konfliktoj, kolekto de konvencioj, rezolucioj, kaj aliaj dokumentoj"], 3-a ŝanĝita eldono, internacia eldonejo Sijthoff & Noordhoff, Alphen aan den Rijn (Nederlando) 1988, ISBN 9-02-473306-5, p. 102

Eksteraj ligiloj
----------------

* plena anglalingva teksto de la konvencio
* plena germanlingva teksto de la konvencio
**Konvencio de Montreux** estis traktato de 1936, kiu donis al Turkio la regadon pri Bosporo kaj Dardaneloj.

La Bosporo kaj Dardaneloj estas konsideritaj kiel internaciaj akvovojoj, kies uzon Turkio ne rajtas malpermesi en paca tempo. La turkaj maraj oficoj rajtas kontroli ŝipojn nur pro sankondiĉoj kaj sekureco kaj rajtas preni uzdoganon, sed ne rajtas malpermesi trapason.

Laŭ la Konvencio de Montreux de 1936. Turkio rajtis denove armilizi la markolon, kiu estis laŭ la Konvencio de Lausanne senarmiligita. Tiel la nova konvencio ŝanĝis la antaŭan kaj iel ĝi certigis pli grandajn rajtojn al Turkio pri la internaj akvoj.

La Konferenco okazis en Montreux, en junio, julio de 1936 kun partopreno de 10 nacioj. La ĉefaj diskutantoj estis Britio, la Sovetunio kaj Turkio; la ĉefa temo estis la dummilita uzo de la markoloj por batalŝipoj.

La konvencio konsistas el 29 artikoloj, 4 aneksaĵoj kaj unu protokolo. Artikoloj 2 – 7 pritraktas la uzon de komercaj ŝipoj. Artikoloj 8 - 22 pritraktas la uzon de militŝipoj. La ŝlosila principo pri libera uzo kaj navigado staras en artikoloj 1 kaj 2. 

Aliaj:

* La militŝipoj de la ne-nigramaraj landoj povas trapasi la markolojn nur en eta nombro (maks 9), ili rajtas esti sur la Nigra Maro nur maks 21 tagojn kaj la tuta volumeno de la militŝipoj ne povas superi la 30.000 tunojn.
* Okaze de milito, la nigramarajn markolojn neniu rajtas uzi, okaze de neŭtraleco de Turkio.
* Se Turkio ne estas neŭtrala dum milito, ĝi decidas pri uzo de la markoloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Plena teksto de la konvencio Arkivigite je 2007-10-09 per la retarkivo Wayback Machine
**Franck SORBIER** (naskiĝis la  4-an de januaro 1961(nun 1961-01-04)) estas franca kudristo.

Biografio
---------

**Franck Sorbier** naskita la 4-an de januaro 1961 de Georgette Suraud kaj Raoul Sorbier, nomoj de arboj, resp. sambuko kaj sorbuso, kiuj antaŭdestinis lin al arta metio, estas unu el la dek kudristoj oficiale agnoskataj de "Fédération française de la haute couture" (Franca Federacio de alta kudrarto). Naskita en Var, li pasigis infanecon en Biarritz antaŭ ol instali sin en Parizo en 1980. Provoka lernanto de lernejo ESMOD, li prezentis sian unuan kolekton de konfekciaj vestoj en 1987, tamen li plej bone disvolvis sian arton en kudrarto al kiu li plene dediĉiĝis ekde 1999.

Spektakla medio
---------------

En 2005, li kreis 280 malsamajn scenejajn kostumojn por la spektaklo "Avant que l'ombre... à Bercy" de Mylène Farmer.

En 2006, li ankaŭ kreis scenejajn kostumojn por Johnny Hallyday.

Kolekto 2008
------------

Unuafoje depost lia eniro en kalendaron de alta kudrarto en 1999, Franck Sorbier ne povis prezenti sian kolekton en 2008, dum la parizaj defiloj por aŭtuno-vintro. Unu el liaj financistoj, kiu posedas 34% de lia kapitalo, ne donis monon por la defilo. Laŭ la direktorino ĝi kostus 280,000 eŭrojn - kompare kun unu miliono por multaj aliaj. En 2008, la mod-kreisto devis dediĉi sian kolekton al ***"pasionarias"***, virinoj kiuj "ŝanĝis la establitan ordon", en politiko, sciencoj aŭ literaturo. Pro tio, Franck Sorbier frontis la problemon kaj realigis nur du modelojn, "George Sand" kaj "Patrino Teresa", per materialoj kiujn jam posedis lia ateliero: nigra gipuro por George Sand kaj sakoj el plasto kolektitaj en magazenoj por la pluvmantelo de Patrino Teresa! La ceterajn modelojn li prezentis, krajone desegnitaj en sia TTT-ejo.

Fonto: Ouest-France Orne n-ro 19407, 5-6 julio 2008.

Vidu ankaŭ
----------

* Johnny Hallyday
* Mylène Farmer

Eksteraj ligiloj
----------------

* Facebook paĝo de Franck Sorbier
* Oficiala retejo de ESMOD


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 228896
* GND: 138183112
* VIAF: 19956224
* ISNI: 0000 0000 7845 6738
* SUDOC: 134382811
* BNF: 150045962
* RKD: 416262
 |
**Mária Vincze** [vince], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Vincze Mária Magdolna** estas hungara ekonomikisto, altlerneja instruisto, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (2019). 

Mária Vincze naskiĝis la 12-an de februaro 1942 en Kolozsvár (Hungara reĝlando, nuntempa Cluj en Rumanio).

Biografio
---------

Depost la 2-a mondmilito Rumanio akiris nordan Transilvanion, tial Mária Vincze aŭtomate iĝis rumano apartenanta al la hungara minoritato. Ŝi maturiĝis en liceo en sia naskiĝurbo en 1960, post 5 jaroj ŝi akiris pedagogian diplomon en Universitatea Babeș-Bolyai, ekonomian diplomon en 1970, fine ŝi doktoriĝis en la ekonomia akademio en Bukareŝto (1977). Inter 1966 kaj 1976 ŝi estis matematikisto en agrara altlernejo en Cluj, ekde 1977 ŝi instruis en la Universitatea Babeș-Bolyai. En 2000 ŝi fondis hungaran katedron, kiun ŝi gvidis sep jarojn. Ŝi estis aktiva ankaŭ en Erdélyi Múzeum-Egyesület. Ŝi ricevis premiojn inter 2002-2017.

Elektitaj volumoj
-----------------

* *Kibernetika, idegrendszer, számítógép* (1977)
* *Modelarea problemelor decizionale în sistemul agricol de producţie* (1982)
* *Politici agricole în lume. Teorii şi realităţi.* (1999)
* *Európa gazdaságtana. Az európai gazdasági integráció elméleti és gyakorlati kérdései.* (2008)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2019-11-01 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2019-11-01 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 667241
* VIAF: 121507288
* ISNI: 0000 0000 7949 5771
 |