recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Sylvanus Griswold MORLEY** (7-a de junio 1883 – 2-a de septembro 1948) estis usona arkeologo, epigrafiisto kaj studanto de la majaa kulturo, elstara pro siaj kontribuoj al la studo de tiu antaŭkolumba civilizacio faritaj komence de la 20-a jarcento.

Biografio
---------

Oni konas lin ĉefe pro siaj elfosaĵoj en Chichén Itzá. Li publikigis grandan kvanton de kompiloj kaj traktatoj pri la hieroglifa majaa skribo, krom librojn de diskonigo dediĉitaj al la ĝenerala publiko. Dum sia vivo, Morley estis unu de la ĉefaj arkeologoj dediĉitaj al la studado de Centrameriko; tamen, nuntempe novaj studoj tiukampe kondukis al revalorigo de liaj teorioj. Aktuale Lia plej agnoskita kaj citita kontribuo estas tiu pri la surskribaĵoj de la majaa kalendaro.

El Castillo; unu de la elstaraj konstruaĵoj de Chichén Itzá. La elfosado kaj restaŭrado de tiu majaa loko estis verko grandparte de Sylvanus Morley.
Dum la epoko en kiu li direktoris variajn projektojn subvenciitajn de la Instituto Carnegie de Washington, li kuraĝigis multajn fakulojn al la profundigo en la studo de majaoj. Ĝenerale, lia entuziasmo por tiaj studoj rezultis en kreskanta intereso, allogante la subvenciojn necesajn por la studoj kiuj produktos grandan konon pri la antikvaj majaoj.

Lia partopreno en sekretaj agadoj de spionado je la servo de Usono estis alia surpriza aspekto de lia kariero, kiun oni diskonigis nur post lia morto. Tiu spionado celis favori la interesojn de usonaj entreprenoj en la regiono, tiel kiel United Fruit Company kaj International Harvester, malprofite al la komercaj rivaloj kaj al la eblaj ideologiaj malhelpantoj.

Bibliografio
------------

* Coe, Michael D. (1992): Breaking the Maya Code. Thames & Hudson, ISBN 0-500-05061-9
* Harris, Charles H. and Louis R. Sadler (2003): Archaeologist Was a Spy: Sylvanus G. Morley and the Office of Naval Intelligence. University of New Mexico Press. ISBN 0-8263-2937-3
* Houston, Stephen D. (1989): Reading the Past: Maya Glyphs. British Museum Publications. ISBN 0-7141-8069-6.
* Kidder, Alfred V. (1950). Anderson, A.J.O. ed. Griswold Morley, 1883–1948. Morleyana. The School of American Research and the Museum of New Mexico.
* Morley, Sylvanus G. (1940): «Maya Epigraphy». En: Hay, C.L. et al. The Maya and their Neighbors. pp.139–149. Appleton Century. New York.
* Thompson, Eric S. (1963): Maya Archaeologist. University of Oklahoma Press, Norman.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 727701
* GND: 119159996
* LCCN: n79056587
* VIAF: 12393128
* ISNI: 0000 0001 1021 2494
* SUDOC: 033097712
* BNF: 123998753
* NLA: 35362981
* BIBSYS: 90752933
* NKC: xx0050906
* BNE: XX1596636
 |
**Theodor Uhlig** (naskiĝinta la 15-an de februaro 1822 en Wurzen; mortinta la 3-an de januaro 1853 en Dresdeno) estis germana muzikisto, recenzisto kaj komponisto.

Vivo
----

Theodor Uhlig estis eksteredzeca filo de reĝo Frederiko Aŭgusto la 2-a de Saksujo. Ekde 1841 li estis violonisto en la Dresdena Kortegokapelo. Tie li konatiĝis kun Richard Wagner kaj fariĝis unu el la plej intimaj amikoj kaj fidinda helpanto, precipe en la zurika ekzilo de Wagner. Post la Dresdena Majribelo Uhlig vivis pretertempe en Parizo. Li komponis ĉambromuzikajn pecojn, verkis la pianopartituron por Lohengrin, estis muzikrecenzisto kaj publikigis precipe en la „*Neuen Zeitschrift für Musik*". Tie li polemikis interalie kontraŭ Meyerbeer kaj la „juda muziko" kaj pledis por la ideoj de Wagner. Tiu ĉi omaĝis al Uhlig sian traktaĵon Oper und Drama. Uhlig vizitis Vagneron plurfoje en Zuriko, malsaniĝis pro ftizo kaj mortis en la aĝo de 31 jaroj la 3-an de januaro 1853. Lia intensa leterkomunikado kun Wagner havas historian gravecon.

Fontoj
------

* Digitale Bibliothek, Berlin: *Richard Wagner; Werke, Schriften und Briefe*. Eldonisto Sven Friedrich.
* Richard Wagner Briefe: Ausgewählt und kommentiert von Hanjo Kesting. Munkeno 1983.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 430339
* GND: 117279757
* LCCN: n82209452
* VIAF: 64779860
* ISNI: 0000 0000 8250 9791
* MBA: c0aee33d-70ab-439a-bda2-8653c4c278ef
* NKC: mub20231188360
* BNE: XX1570515
 |
Teatrokorto de Almagro, ununura konservita en Hispanio tia kia ĝi estis en la 17a jarcento.
En Hispanio, **Teatrokorto** aŭ **Kortoteatro** estas konstanta teatrejo starigita en interna korto de nenobelaj domoj, ĉu komunumaj ĉu gastejaj. Tiuj teatraj lokoj aperis komence de la 16a jarcento kiel evoluo de la ĝistiamaj provizoraj surstrataj aŭ enkortaj teatrejoj kaj akompanis la enorman disvolviogon de la teatro de la Hispana ora epoko. Unu el la plej gravaj el Hispanio estas la Teatrokorto de Almagro, en la regiono de Kastilio-Manĉo.

Dum tiu periodo, la teatro ludis eksterordinaran gravan rolon en Hispanio, kun aŭtoroj ĉefaj kiaj Lope de Vega, Juan Pérez de Montalbán, Tirso de Molina kaj Pedro Calderón de la Barca.

La dispono de la teatrokorto estis scenejo fone kaj korto centre por viroj, tute malantaŭ la scenejo en supra etaĝo sidlokaro por virinoj kaj ambaŭflanke plej prestiĝaj dislokoj por nobelaro. Tiu dispono similas al tiu de la elizabeta teatro en Anglio.

Ekzemploj
---------

* Baroka teatro
* Teatro de la Princo

Bibliografio
------------

* Miguel Ángel Hervás Herrera, Manuel Retuerce Velasco, Mª Concepción Sánchez de León Álvarez (2005). El Patio de Comedias de Nuestra Señora de la Concepción o Patio de Comedias de Torralba de Calatrava: un antiguo espacio escénico en el siglo XXI. Ayuntamiento de Torralba de Calatrava. ISBN 84-931051-6-3.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Teatrokorto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Teatrokorto de Almagro, konstruita en 1629
* Teatrokorto de Alcalá de Henares, konstruita en 1601
* El Corral del Príncipe, bildoj de J. M. Ruano de la Haza


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 401785
* LCCN: n95054686
* VIAF: 173876172
* BNE: XX3732195
 |
**Tapioles** [taPJOles] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. La vilaĝo kaj la municipa teritorio estas integritaj en la natura rezervejo de la Lagetoj de Villafáfila.

Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco Zamora.
Preĝejo.
Vinkeloj.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 27,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 139 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 50 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 940. Ĝi apartenis al la Provinco de Toro.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (fromaĝo). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755829
 |
Ekstero de la muzeo estanta en eksa rajdohalo.
Ekzemplo por la ne tute 300 kulisoj: tie ĉi temas pri *Vintra fabelo*.
La **Teatra muzeo** (germane *Theatermuseum - Zauberwelt der Kulisse*) troviĝas en Meiningen, rekte apud la Kastelo Elisabethenburg, en la ejoj de la iama duka rajdejo.

Historio
--------

Tiu ĉi parto de la meining-a muzeopejzaĝo estas unu el la plej gravaj kaj ampleksaj teatrosciencaj kompleksoj de tuta Germanlando. La multo da objektoj bone respeguligas la evoluon de la teatra urbo Meiningen ĝis hodiaŭ. Per unikaĵoj dokumentatas la kulmino de la rolo de Meiningen en la mondo de teatro: kiel lulilo de teatraj reformoj en la 19-a jarcento. 

Surtroniĝinte en 1866 la duko Georg la 2-a de Saksio-Meiningen ekkoncentriĝis pasie pri sistema profiligo de la kortega Teatro je Meiningen. Rezulto estis sceneja arto de granda kvalito estanta plena de historia aŭtentikeco kaj iluziiga perfekteco. De 1874 ĝis 1890 la aktoroj de Meiningen reklamis por siaj reformoj en tuta Eŭropo, kio famigis la urbon kiel centron internacian teatran.

Kolektoj
--------

Ege furoras kaj altvaloras 275 originalaj scenejaj fasadoj, kulisaj arkoj kaj pendaĵoj de gravaj enscenejigoj de dramoj de Shakespeare, Schiller aŭ Kleist faritaj en Meiningen. Plejparte la buntaj septoj produktitis en Coburg fare de la Fratoj Brückner, entrepreno kiu laboris ankaŭ por la realigo de operoprezentoj de Richard Wagner. Tiuj ne tute 300 mirindaj kaj sorĉantaj teatrejaĵoj prezentatas nuntempe per plej moderna prezentotekniko, tiel ke la muzeo kromnomiĝas "sorĉa mondo de kulisoj". La eksa rajdohalo de la dukoj, kiu nuntempe gastigas la kolekton, estas parto de ne finkonstruita ĉevaleja komplekso. Ankaŭ en la kolektoj de la apuda kastelo kelkfoje aludatas al la teatra vivo. 

Krom kolekto de historiaj teatraj kostumoj, rekvizitoj kaj scenaj desegnoj de la duka moŝto mem prezentatas ankaŭ teatraj afiŝoj, la diversaj turneoj de la aktoraj trupoj, fotoj pri roloj/rolludantoj kaj scenoj, reĝisoraj notoj, libroj de sufloroj kaj ne malmultaj aŭtografoj.

Literaturo
----------

* Kategorio Teatromuzeo de Meiningen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 116-117

Eksteraj ligiloj
----------------

Hejmpaĝo. de la muzeo. Arkivigite je 2014-02-25 per la retarkivo Wayback Machine
**Tecnica Group Sp** **A.** estas grupo de fabrikantoj de ŝuoj kaj sportaj produktoj el Italio. La markoj de la firmao inkluzivas *Tecnica*,‏ *Nordica Moon Boot* ,‏ *Rollerblade* ,‏ *Lowa*  kaj *Blizzard Sport* .

La fondinto de la grupo Giancarlo Zanatta fondis en 1960 "Calzaturificio Tecnica Spa" por la produktado de laborŝuoj. En 1970, produktado de la Moon Boot-marko komenciĝis. En 1993 la kompanio akiris kontrolon de la germana fabrikanto Lowa. Post la aĉeto de Dolomite, la firmao eniris la kampon de fabrikado de vintraj sportaj produktoj kaj estas inkluzivita inter la gvidantoj en la mondo en ĉi tiu kampo.

En 2003 koncentriĝis la *Nordica* marko de skiproduktoj kaj en 2006 *Blizzard* de la sama kampo.

Por diversigi la produktojn de la firmao, en 2003 la marko Rollerblade estis aĉetita.

Referencoj
----------

1. ↑  "Blizzard geht an italienische Tecnica",  *Der Standard*, 17 November 2006. Kontrolita 24 January 2012.
2. ↑  "Rollerblade: Good things come to those who skate",  *Philadelphia Inquirer*, 18 July 2005, paĝo C11. Kontrolita 24 January 2012.
3. ↑  "Zwei Millionen Paar Schuhe verkauft",  *Merkur*, 23 June 2011. Kontrolita 24 January 2012.
4. ↑  Taroni, Micaela, "Der "Moonboot" kommt künftig aus der Ukraine",  *WirtschaftsBlatt*, 4 May 2011. Kontrolita 24 January 2012.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo
La *fascio littorio*, nome simbolo de la faŝismo.
La **Faŝisma Italio** estis la periodo de la historio de Italio en kiu tiu lando estis regata per reĝimo subtenita pere de la ideologio de la faŝismo, aperinta post la Unua Mondmilito.

Mussolini kaj la *Quadrumviri* (kvaropo) dum la Marŝo al Romo en 1922: el maldekstro dekstren: Michele Bianchi, Emilio De Bono, Italo Balbo kaj Cesare Maria De Vecchi.
La *Itala Faŝismo* (en itala: *fascismo italiano*), konata ankaŭ simple kiel Faŝismo (en itala: *fascismo*), estas la origina faŝisma ideologio kiel ĝi estis disvolvigita en Italio. La ideologio estas asocia kun serio de tri politikaj partioj estritaj de Benito Mussolini: nome la Faŝisma Revolucia Partio (PFR) fondita en 1915, la sukceda Nacifaŝisma Partio (PNF) kiu estis renomita kiel la Tria Faŝisma Kongreso la 7a–10a de Novembro 1921 kaj regis en la Itala reĝlando el 1922 al 1943 kaj la Respublika Faŝisma Partio kiu regis en la Itala Socia Respubliko el 1943 al 1945.

Diversaj instancoj
------------------

La *Corpo Ausiliario delle Squadre d'azione di Camicie Nere* (en itala: Helpa Korpuso de la Ŝturm-rotoj de Nigraĉemizuloj), plej ofte konata kiel Nigraj Brigadoj (en itala: *Brigate Nere*) estis unu el la faŝismaj paramilitistaj grupoj, organizitaj kaj regataj de la Respublika Faŝisma Partio (*Partito Fascista Repubblicano*, PFR) kiu funkciis en la Itala Sociala Respubliko (en Norda Italio), dum la finaj jaroj de la Dua Mondmilito, kaj post la subskribo de la Itala Batalĉeso en 1943.

Notoj
-----

1. ↑   Benito Mussolini (2006), My Autobiography kun The Political and Social Doctrine of Fascism, Mineloa: NY: Dover Publication Inc. p. 227. Notu ke kelkaj aŭtoroj referencas al la unua politika partio de Mussolini kiel "La Revolucia Faŝisma Partio".
Svijaga en Uljanovsko
**Svijaga** (ruse: Свияга, tatare: Зөя, ĉuvaŝe: Сӗве, marie Сӱйэ) estas rivero en Uljanovska provinco kaj Tatarstano, dekstra alfluanto de Volgo.

Deveno de la nomo
-----------------

La rusa nomo *Svijaga* devenas de la tjurka *si* aŭ *su* ("akvo") kaj *aga* ("flui"), do "fluanta akvo". Laŭ aliaj versioj Svijaga en rusaj dialektoj de la 14-a jarcento signifas "sovaĝa anaso" aŭ devenas de la vorto *свить* (*svitj*) aŭ *виться* (*vitjsja*), kio tradukeblas al "sinui" .

Geografio
---------

Akvokolekta areo de Volgo
Longo — 375 km, akvokolektejo — 16 700 km². Larĝo 5—40 m, profundo 0,3—4,0 m, flurapido 0,1—1 m/s .

La rivero komenciĝas sur la orienta deklivo de Ĉevolga Altaĵo en Kuzovatova distrikto de Uljanovska provinco. Ĝi havas tri fontojn. La ĉefa fonto situas je 5 kilometroj sudoriente de Kuzovatovo, la dua – ĉirkaŭ vilaĝo *Krasnaja Poljana*, la tria – okcidente de vilaĝo *Bajevka*.

Svijaga fluas de sudo al nordo paralele al Volgo laŭ mezalta ebenaĵo kun multaj eroziaj valetoj. La riverujo estas sinueca. Enfluas al Svijaga golfo de Kujbiŝeva Rezervujo.

La rivero havas 79 alfluantojn, 10 el kiuj havas longon de 40 ĝis 165 kilometroj. La plej grandaj estas: *Timersjanka*, *Cilna*, *Karla*, *Bula*, *Ulema*, *Kubnja*, *Arja*, *Toŝa*, *Birlja*.

Naturo kaj ekonomio
-------------------

Svijaga malsupre
16 specioj de fiŝoj loĝas en Svijaga. Abundas amatora fiŝkaptado, precipe en malsupro de la rivero.

Svijaga havas grandan signifon por ekonomio de la regiono, estas grava loka transportejo kaj fonto de akvo por la industrio. En la 1950-aj jaroj kelkaj malgrandaj hidroelektraj centraloj estis konstruitaj. 

En la urbo Uljanovsko la rivero estas sufiĉe malpura, naĝado en ĝi estas malpermesita.

Loĝlokoj
--------

* Uljanovsko
* Iŝejevka
* Buinsk
* Apastovo
* Svijaĵsk
* Deuŝevo
* Bolŝije Kluĉiŝĉi
* Jelŝanka
* Ĉirikovo
* Biŝevo
* Sobolevskoje

Referencoj
----------

1. ↑   Топонимический словарь. Arkivita el la originalo je 2007-12-18. Alirita 2007-12-18.
2. ↑  Свияжск: кровь, ложь, и благочестие
3. ↑  Реки Апастовского района "Святой источник
**Tecpatán** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tecpatán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07092.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 37543 loĝantojn. El tiuj estis 18558 viroj kaj 18985 virinoj. La komunumo havas surfacon de 770 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 320 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 21652 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 16846 scipovis legi kaj skribi kaj 4792 personoj estis analfabetoj. Do 78% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 22% estis analfabetoj.

38383 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 7280 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 18.97% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tecpatán Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**C♭-maĵoro** aŭ **C-bemola maĵoro** estas tonalo de la modalo maĵoro, baziĝanta sur la toniko c♭. La tonalon C♭-maĵoro oni indikas en la notacio per sep bemoloj (b♭, e♭, a♭, d♭, g♭, c♭, f♭). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko c♭-e♭-g♭), oni nomas C♭-maĵoro.

Pro la sep antaŭsignoj oni nur malofte uzas ĉi tiun tonalon; oni povus prezenti C♭-maĵoron – enharmonie ŝanĝita – pli simple per B-maĵoro.

Instrumentoj en C♭
------------------

En marŝbandoj oni uzas senklapajn flutojn en soprana kaj tenora pozicio, agorditajn en C♭. Sed la flutoj en C pli kaj pli venkas.

La duoblapedala harpo estas agordita en C♭. Ĉar oni pro la pedalmekaniko povas transagordi ĉiun kordon du fojojn, oni do povas ludi ĉiun tonalon. Krome laharpo sonas pli bone en tonaloj kun multaj bemoloj (♭), kelkaj komponistoj uzas ĉi tiun efekton kaj notas pecojn en B-maĵoro enharmonie ŝanĝitajn en C♭-maĵoro (ekz. Claude Debussy: Sonato por fluto, vjolo kaj harpo).

Verkoj
------

* Gabriel Fauré: Nokturno n-o 8 op. 84

Vidu ankaŭ
----------

* C♭-maĵoro, G♭-maĵoro, D♭-maĵoro, A♭-maĵoro, E♭-maĵoro, B♭-maĵoro, F-maĵoro, C-maĵoro, G-maĵoro, D-maĵoro, A-maĵoro, E-maĵoro, B-maĵoro, F♯-maĵoro, C♯-maĵoro
* a♭-minoro, e♭-minoro, b♭-minoro, f-minoro, c-minoro, g-minoro, d-minoro, a-minoro, e-minoro, b-minoro, f♯-minoro, c♯-minoro, g♯-minoro, d♯-minoro, a♯-minoro

Eksteraj ligiloj
----------------

Werke in Ces-Dur
**Tara** (sanskrite तारा: , tārā; tib. སྒྲོལ་མ, Dölma), **Arja Tara** aŭ **Ŝajama Tara**, ankaŭ konata kiel **Ĝetsun Dölma** (tibete: *rje-btsun sgrol-ma*) havas gravan rolon en budhismo, kaj estas precipe riverencata en tibeta budhismo. Ŝi aperas kiel virina bodhisatvo en Mahajana budhismo kaj kiel virina Budho en Vaĝrajana budhismo. Ŝi estas konata kiel la "patrino de liberiĝo" kaj reprezentas la virtojn de sukceso en la laboro kaj atingoj. Ŝi estas konata kiel *Duōluó Púsà* (多羅菩薩) en la ĉina budhismo kaj kiel *Tara Bosatsu* (多羅菩薩) en Japanio.

Currently in shrine of Nyanang Phelgyeling Monastery located in Swoyambhu..NepalFama Sankta Verda Tara en la Monaĥejo Nyanang Phelgyeling, en Nepalo.Tara estas medita diino riverencata de praktikantoj de la tibeta branĉo de Vaĝrajana budhismo por kreskigi specifajn internajn kvalitojn kaj por kompreni eksteran, internan kaj sekretan instruadojn kiel *karuṇā* (kompato), metao (amo-bonkoreco) kaj *ŝunjata* (malpleno). Tara povas esti pli plene komprenita kiel malsamaj flankoj de la sama kvalito, ĉar bodhisatvoj estas ofte konsideritaj kiel personigojn de budhismaj metodoj.

Estas ankaŭ rekono en kelkaj skoloj de budhismo: *dudek unu Taraoj*. Praktika teksto titolita *21 Laŭdoj pri la Nobla Tara* estas la plej grava teksto pri Tara en la tibeta budhismo. Alia ĉefa teksto estas la *Tantra kiu estas la fonto por ĉiuj funkcioj de Tara, Patrino de ĉiuj la Tathagataoj*.

La ĉefa mantro pri Tara mantra estas egale sama por budhistoj kaj hinduoj: "Om tare tuttare ture svaha". Ĝi estas prononcata de tibetanoj kaj budhistoj kiuj sekvas la tibetajn tradiciojn kiel "Om tare tu tare ture soha". La laŭvorta traduko estas "Oṃ o Tara, mi preĝas o Tara, o Rapidulo, tiel estu!"

Referencoj
----------

1. ↑  Buddhist Deities: Bodhisattvas of Compassion
2. ↑  Beyer, Stephan; The Cult of Tara Magic and Ritual, p. 13.

Ekstera ligilo
--------------

* esperante Ĝan Ŭ. STARLİNG, "21 Laŭdo pri la Nobla Tara", Esperanto-traduko ĉe la retejo de la Budhana Ligo Esperantista


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Budhismo |
La **Reĝa Jura Akademio en Pozono** estis grava altlernejo de Hungara reĝlando.

Historio
--------

En 1776 estis fondita 5 reĝaj juraj akademioj interalie en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio). Ĝi estis translokita al Pozono en 1783. Pli frue en Pozono oni instruis juron kaj politikon en la luterana lernejo. En la sekva jaro ĝi funkciis kvazaŭ kvarjara altlernejo. En 1875 jam estis 6 katedroj, la plej nova estis la trijara filologio.

En 1876 kampanjo komenciĝis pri fondo de *Universitato Ferenc Deák*, kies ĝermo estus la jura akademio, sed la plano nur longe realiĝis. En 1884 Árpád Degen donacis 3000 librojn al la al la akademio. En 1892 Jura Akademio (Győr) plene ĉesis por ne fari konkurencon al la estonta universitato en Pozono. La universitato estis fondita en 1912 kaj la jura akademio estis integrita al tio. Do, la akademio iĝis parto de la universitato.

Elektitaj akademiestroj
-----------------------

* János Baintner
* Béla Bartha
* János Bokrányi

Elektitaj akademiaj instruistoj
-------------------------------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Elektitaj instruistoj de Reĝa Jura Akademio (Pozono).

* Dénes Borsiczky
* József Cherny
* István Cselkó (juĝisto) (vicdekano)
* Gábor Csepcsányi
* Gusztáv Degen
* Dezső Falcsik
* János Fleischhacker, dekano
* Antal Hodinka
* Pál Hoffmann
* Mór Katona
* Károly Kmety
* Mátyás Kolbay
* Ignác Kosutány
* Ferenc Kováts (historiisto)
* Krizosztom Kruesz
* Ágost Lechner
* Tivadar Ortvay
* Imre Rudolf Pauer
* Zoltán Pázmány
* Mór Pisztóry
* Ferenc Rausch
* Pál Szlemenics
* József Weszerle

Elektitaj akademiaj studentoj
-----------------------------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Elektitaj studentoj de Reĝa Jura Akademio (Pozono).

* Ottó Baditz
* György Bartal
* Farkas Beke
* Dániel Boczkó (politikisto)
* István Chernel, ornitologo
* Kálmán Chernel, notario
* Sándor Csertán
* Ferenc Dáni
* Gyula Ejury
* Salamon Gajzágó
* Manó Gozsdu, hungara-rumana juristo
* Adolf Gyurmán
* Miklós Jankovich
* János Jerney
* Elek Kada
* Sándor Lombardini
* Alajos Mednyánszky
* Iván Nagy (historiisto)
* Kristóf Niczky
* Dénes Pázmándy (1816)
* András Rácz
* István Rakovszky (parlamentestro)
* László Somssich
* Pál Sporzon (1831)
* Lajos Terényi (subdepartementestro)

Fontoj
------

* [*rompita ligilo*]
* 
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Emblemo de la Akademio
**Akademio de Arkadio** aŭ **Pontifika Akademio de la Arkadianoj** (en la itala: *Accademia dell'Arcadia* aŭ *Pontificia Accademia degli Arcadi*) estis beletra societo fondita en Romo en 1690, fare de Giovanni Vincenzo Gravina kaj Giovanni Mario Crescimbeni, kun la Paolo Coardi el Torino, dum kunveno en la monaĥejo apud la preĝejo de San Pietro in Montorio, de dek kvar beletruloj el grupo, kiu formiĝis ekde 1656 ĉirkaŭ reĝino Kristina el Svedio kiu abdikis en 1654, konvertiĝis al Katolikismo kaj ekloĝis en Romo. Al la grupo apartenis i.a. Giuseppe Paolucci el Spello, Vicente Leonio el Spoleto, la romanoj Silvio Stampiglia kaj Jacopo Vicinelli, la ĝenovanoj Pompeo Figari kaj Paolo Antonio del Nero, la toskanoj Melchiorre Maio el Florenco kaj Agostino Maria Taia el Sieno, Giambattista Felice Zappi el Imola kaj kardinalo Carlo Tommaso Maillard de Tournon el Nico.

Post la morto de la mecenato, la Akademio fondiĝis je ŝia memoro kaj ŝi estis nomumita patronino. La originala propono estis reformi la italan poezion laŭ inspiro de la klasika paŝtista poezio. Ĝia unua formala sesio okazis la 5-an de Oktobro 1690 kaj tuj fariĝis societo tre ekskluziva kaj prestiĝa.

La akademio ekuzis terminaron kaj la simbologion de la tradicio de la legendaj poetoj-paŝtistoj de la regiono de Arkadio. Ĝiaj membroj estis nomataj "paŝtistoj" kaj la knaba Jesuo (unue adorita de paŝtistoj) estis elektita protektanto de la societo, kies insigno estis fluto de Pan konturita de branĉoj de laŭro kaj pino. Ĉiu partoprenanto devis adopti, kiel pseŭdonimon, nomon laŭ greka paŝtista inspiro.

La akademio fine fariĝis vera literatura movado, kiu disvastiĝis tra tuta Italio kiel respondo al la tiam konsiderata kiĉa baroko. Inter elstaraj membroj Alessandro Scarlatti, Alessandro Stradella kaj Arcangelo Corelli i.a. Laŭlonge de la postaj jarcentoj, ĝi fariĝis grava kultura centro kaj transformiĝis en 1925 je instituto de historiaj kaj beletraj studoj kun subtitolo *Accademia Letteraria Italiana*.

Vidu ankaŭ
----------

* Akademio

* Kategorio Akademio de Arkadio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 598537
* LCCN: n85090892
* VIAF: 168958973
* ISNI: 0000 0001 2116 8302
* SUDOC: 029702623
 |
dekstra
**Svingrajdado** estas korpoekzercado konsistanta el starado sur mallonga tabulo (kutime rultabulo) kiu pendas el kadro kiu ebligas ke la tabulo svingu libere, ekzemple kiel ludeja pendolilo.

Historio
--------

Oni ne scias precizan devenon aŭ inventinton de la sporto de svingrajdado. Supozeble, ĝi ekestiĝis en la 1970aj jaroj fare de enuaj adoleskantoj ludintaj per rultabuloj dum ili pasis tempon en ludejoj ludintaj per pendoliloj. La originala aktiveco estas primitiva kaj mallongdaŭra, ĉar ĝi konsistas je metado de la rultabulo sur la pendolilan plankon kaj sekve je tio ke la rajdanto svingas sin mem tien kaj reen starante sur la planko kaj tenante la du flankajn ĉenojn. Ĉi tiu aktiveco kutime finiĝas en akcidento ĉar la rultabulo falas de la pendolilo sekvate de tuja falo de la rajdanto.

Freestyle Svingrajdado - Sam Rahmate 2006
Sekve unua modifo estis la aldono de aparte konstruita tabulo alfiksita al la pendolilo kaj malhelpanta rultabulan defalon.

La plej grava modifo ekestiĝis kiam Alan Colk kaj Michael Hill de Aŭstralio aldonis harnison kaj enmezan pendopunkton kiuj igis la aktivecon sekuran sporton. La sportindustrio ekuzigis la aktivecon por plibonigi ekvilibron, korpocentran fortecon kaj propriocepton. La uzo de pivotanta tabulo aldonas la fizikajn avantaĝojn de ekvilibra tabulo.

Atleta ekzercado
----------------

Svingrajdado ĉefe helpas en la jenaj areoj de ekzercado:

**Energio** - Plirapidigata korritmo inkluzive de malaerobiema kaj aerobiema ekzercado.  

**Muskola Funkciado** - trejnado de forto kaj eltenivo.  

**Ekvilibro kaj Propriocepto** - Daŭra retrosensado el artikoj kaj muskoloj.  

**Korpocentra Trejnado** - trejnado de korpokerna stabilemo.

### Rilataj sportoj

* Rultabulo
* Ondorajdado
* Neĝtabulado
* Tirsurfado
* Kajta surfado
* Ekvilibra tabulo

Referencoj
----------

1. ↑  Filmeto je YouTube de la jaro 2006. Ĝi montras svingrajdadon sur ordinara pendolilo kaj kutima akcidento
2. ↑  Videaĵo je YouTube de la jaro 2006. Ĝi montras la rezulton de manka harniso
3. ↑   La invento nomiĝas Syco XT. Arkivita el la originalo je 2016-01-06. Alirita 2015-11-11.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Tarapungo** |
| --- |
|  |
| 
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birda klaso *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ĥaradrioformaj *Charadriiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Laredoj *Laridae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Larus *Larus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Tarapungo** '**Larus scopulinus'**Johann Reinhold Forster 1844 |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Tarapungo  |

 |
| v • d • r |

La **Tarapungo** aŭ **Ruĝbeka tarapungo** (*Larus scopulinus*), estas mevo de Novzelando, en la ĉefaj insuloj kaj en la aliaj kiel la Chatham, kie ĝi estas konata kiel **Jackie**, aŭ eĉ la subantarktaj insuloj. La nomo inter Maorioj estas **Tarapunga** kaj de tie la esperanta nomo, kiu klopodas ne konfuzi kun la sudamerika Ruĝbeka mevo, *Larus scoresbii* kio estas tute nerilata specio kun pli malhela dorso, ĉar tiu ĉi Tarapungo estus anglalingve "Red-billed Gull", tio estas "Ruĝbeka mevo".

La **Tarapungo** estas eta mevo kun **tutruĝaj beko, kruroj kaj piedoj**, helgrizaj flugiloj kaj nigraj flugilpintoj. Ambaŭ seksoj estas similaj. Ĝi estas la plej eta mevo en Novzelando; lastatempe kalkulado nombris **duonmilionon da birdoj** en la lando. Ĝis antaŭnelonge ĝi estis konsiderata kiel subspecio de la Blanka mevo *L. novaehollandiae* kiu troviĝas en Aŭstralio, ĉar ambaŭ specioj estas tre similaspektaj. Tamen lastatempaj pristudoj pruvis, ke ili ne estas speciale rilataj.

Laŭ kutimoj la **Tarapungo** estas tipa mevo. Ĝi estas **agresema restomanĝanto kaj kleptoparazita**. Grandaj nombroj vivas ĉe urboj, ĉar plej granda parto de la novzelandaj urboj estas marbordaj aŭ preskaŭ, manĝante ĉe rubejoj. Nestado okazas en **grandaj kolonioj**; la birdoj formas regule stabilajn parojn sed ankaŭ pariĝas eksterpare. Okazas ceremonio rilate manĝado kaj manĝofero.

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Larus scopulinus*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 11 May 2006.
* Mills, J. A. (1994). Extra-pair copulations in the Red-Billed Gull: Females with high-quality, attentive males resist. *Behaviour, 128*, 41-64.
* Tasker, C. R. & Mills, J. A. (1981). A functional analysis of courtship feeding in the Red-billed Gull, *Larus Novaehollandiae scopulinus*. *Behaviour, 77*, 222ff

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tarapungo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Tarapungo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Tarapungo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Bildoj de **Tarapungo**
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**blanka jamboso, blank sizigio** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonuloj  *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | *Myrtales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Mirtacoj |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Syzygium*  "sizigio" |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Syzygium aqueum*** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri blanka jamboso, blank sizigio  |

 |
| v • d • r |

**Syzygium aqueum**, **blanka jamboso** aŭ **blanka sizigio**, (sinonimo: *Eugenia aquea*) estas planto el la familio de mirtacoj. La fruktoj similas al tiuj de *Syzgium smarangense*, kiuj havas pli grandajn fruktojn. 

* 
* 
* 

Syzygium aqueum estas 3-20 m alta, ĉiamverda arbo kun malalta trunko kiu funde ĉe la grundo disbranĉiĝas. La krono estas maldensa kaj nesimetria. La folioj kontraŭsidaj, 1-5 mm longa kaj kun tigoj, ovoformaj aŭ elipsaj-oblongaj, helverda ĉe la supra flanko, flave verda ĉe la malsupra flanko kaj 5-25 × 2,5-16 cm grandaj. 
La odorantaj floroj kreskas kiel tri ĝis sep floroj en maldensaj floraroj. La kvaropa kaliko kaj korolo estas palflavaj, flave-blankaj aŭ rozkoloraj. Ekzistas multegaj, ĝis 2 cm longaj stamenoj, kiuj havas la saman koloron kiel la floro. La stiluso superas la stamenojn. 

La fruktoj estas maldikŝelaj, glataj, brilaj, vaksecaj kaj ili estas en matura stato blankaj, verdaj, rozkoloraj aŭ ruĝegaj. Ili estas 1,6-2 × 2,5-3,4 cm grandaj kaj sonoril- aŭ pirformaj kun maldika kolo kaj larĝa fino. la fino estas konkava, portas la restaĵojn de la kaliko kaj havas 3 cm longan tigon. La fruktokarno estas blanka aŭ rozea, malforte odoranta, seka aŭ suka, krakanta aŭ spongeca en konsisto, dolĉa kaj acida, tamen kun malforta gusto. La fruktoj estas sensemaj aŭ enhavas 3 ĝis 6 (malofte 1 aŭ 3) semojn. 

La fruktoj estas manĝataj frexse, konservitaj dolĉ-acide aŭ prilaboritaj en fruktsalatoj. 

La blanka jamboso estas indiĝena en la sudo de Barato kaj en la oriento de Malajzio. La planto estas kultivata en sudorienta Azio, precipe en Indonezio kaj Filipinoj. La planto kreskas ankaŭ en Havajo kaj Trinidado.

Literaturo
----------

* *Tropische Früchte*; Bernd Nowak & Bettina Schulz; BLV (1998); ISBN 3405151686

Nederlandse vertaling: *Tropische vruchten*; Tirion (1999); ISBN 9052103399
* Morton, J. 1987. 'Water Apple'. p. 382–383. In: *Fruits of warm climates*. Julia F. Morton, Miami, FL.
* *Syzygium aqueum*; In: AgroForestryTree Database; World Agroforestry Centre
**Szabadhídvég** (sabadhIdvEg) estas unuigita vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Enying. La loknomo estas hungare libera-ponto-fino.

Aerfoto pri Szabadhídvég

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 44  km²
* Loĝantaro: 980
* Poŝtkodo: 8138
* Telefonprefikso: 25

Situo
-----

Szabadhídvég situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, ĉe dekstra bordo de Sió, transe estas Mezőkomárom. Inter la 2 vilaĝoj estas pontoj por voja kaj por fervoja. La fervojo nuntempe jam ne funkcias. Enying troviĝas 14, Siófok 23, Tamási 25, Tab 26, Simontornya 27 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1344 en latina formo *villa Hiydwegh*. Baldaŭ ekzistis 3 apartaj vilaĝoj *Városhidvég*, *Faluhidvég* kaj *Szabadhegy*. Ili unuiĝis en 1922. Inter 1950-1954 Mezőhidvég estis unuigita kun la kontraŭa Mezőkomárom. 

Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kuracejo, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Ĉieliro de Nia Sinjoro
* kalvinana preĝejo

Famuloj
-------

* en la iama Városhídvég naskiĝis Imre Csaby, aktoro

Fontoj
------

* hungara kaj angla Vikipedioj
* w.iranymagyarorszag.hu
* w.gyaloglo.hu
*Ne miskomprenu kun Tordas!*

**Tardos** [tardoŝ] (iam **Tardosbánya**) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Tata. Pli frue ĝis 1992 la oficiala loknomo estis **Tardosbánya**.

Panoramo de Tardos kun la preĝejo

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 23  km²
* Loĝantaro: 1600
* Poŝtkodo: 2834
* Telefonprefikso: 34

Situo
-----

La vilaĝo situas en valo de montaro Gerecse, laŭ traira flankovojo. Troviĝas Tatabánya 14, Tata 12 km-ojn for.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1217 en formo *Turdos*. Apud la vilaĝo dum la historio eĉ la romianoj profitis la ŝtonminejon. Ankaŭ nun oni minadas ŝtonojn kaj marmorojn. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Slovakoj refondis ĝin post la turka erao. Okazis incendioj en 1870 kaj en 1904.

Vidindaĵoj
----------

* baroka romkatolika Preĝejo de Mario Magdaleno (Tardos) de 1775
* baroka paroĥejo

Famuloj
-------

En Tardos naskiĝis historiisto Lajos Fekete (historiisto).

Famaj nomportantoj
------------------

* Béla Tardos
* Éva Tardos
* Gábor Tardos

* Kategorio Tardos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Szabolcs Szuromi** [sabolcs suromi], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Szuromi Szabolcs Anzelm** estas hungara katolika pastro, premonstrata monaĥo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto, membro de Academia Europaea (2015).

Szabolcs Szuromi
Szabolcs Szuromi naskiĝis la 31-an de oktobro 1972 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Szabolcs Szuromi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1991, poste li akiris teologian diplomon en Katolika Universitato Péter Pázmány en 1996, post 2 jaroj 2 aliajn diplomojn samloke. Li aliĝis al la premonstratoj en 1998 en Csorna, li doktoriĝis en la sekvanta jaro, li pastriĝis en Csorna en 2000, fine post 2 jaroj li estis ordinara monaĥo. En 2006 li akiris sciencan gradon Ph.D. en 2010 plian gradon (DSc). Tiutempe li instruis en gimnazioj kelkajn jarojn, ekde 2002 en la universitata instituto, fine inter 2001-2011 li estis ankaŭ pastro. Li instruis ankaŭ en pluraj altlernejoj kaj universitatoj enlande kaj eksterlande. En 2007 li iĝis vicrektoro en la Katolika Universitato, ekde 2011 jam rektoro. Li ricevis premiojn (ankaŭ eksterlandajn) inter 2013-2017.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A temetésre vonatkozó egyházfegyelmi rendelkezések a XII-XIII. sz-ban* (2002, 2007)
* *Medieval Canon Law – Sources and Theory* (2009)
* *"The authentic love is service of the salvation of souls through wise validation of justice"...* (2016)

Lia disertaĵo
-------------

* *A püspökökre vonatkozó egyházfegyelmi intézkedések az Anselmi Collectio Canonumban* (2000)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* anglalingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 682500
* GND: 131690361
* LCCN: n2006056060
* VIAF: 56917338
* ISNI: 0000 0001 0975 347X
* SUDOC: 119328046
* BNF: 15508220t
 |
**Target Korporacio** (en la angla : **Target Corporation**) estas la oka plej granda podetalisto en Usono, kaj estas komponento de la S&P 500-indekso. En la 2-a de februaro 2019, Target funkciigas 1,844 butikojn tra Usono.

Fondita fare de George Dayton, la firmao estis origine nomita **Goodfellow Dry Goods** en junio 1902, antaŭ ŝanĝado de sia nomo al **Dayton's Dry Goods** en 1903, kaj tiam al la **Dayton Firmao** en 1910. La unua Target-butiko malfermiĝis en Roseville, Minesoto en 1962. La tegmentofirmao ricevis sian nomon **Dayton** en 1967. La entrepreno iĝis la **Dayton-Hudson-Entrepreno** post kunfalado kun la JL Hudson Company en 1969 kaj posedis plurajn Dayton, Hudson, Marshall Fields kaj Marvin grandmagazenĉenojn. La tegmentofirmao estis renomita Target Corporation en 2000 kaj apartigita de siaj lastaj grandmagazenaj ĉenoj en 2004.

Target establis sian pozicion kiel la tagtempodividadon de la Dayton-Hudson-Entrepreno en la 1970-aj jaroj; Ĝi komencis vastigi la ĉenon tutlande en la 1980-aj jaroj kaj lanĉis novajn butikformatojn sub la Target-marko en la 1990-aj jaroj. La firmao sukcesis pro malmultekosta poziciigado en la industrio. La firmao estis vicigita en 2018 kiel numero 39 en la *Fortune* 500 listo de la plej grandaj korporacioj en Usono laŭ totala enspezo. Target ofte estas rekonita pro sia emfazo de la "bezonoj de la juna, bildigkonscia aĉetanto", dum ĝia rivalo Walmart fidas pli je sia "ĉiam malaltaj prezoj" strategio .

Referencoj
----------

1. ↑  "STORES Top Retailers 2017 - STORES: NRF's Magazine",  *STORES: NRF's Magazine*. (en-US)
2. ↑  Tuttle, Brad, "Why Target Is Focusing on Millennials and Cities Instead of Suburban Moms".

 Arkivigite je 2016-10-05 per la retarkivo Wayback Machine
3. ↑   Fortune 500 Companies 2018: Who Made the List (en-US). Arkivita el la originalo je 2019-01-15. Alirita 2018-11-10.
4. ↑ .  Why Can't Kmart Be Successful While Target and Walmart Thrive?. Harvard Business Publishing (December 15, 2010). Alirita March 17, 2016.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo podetala retejo
	+ Target Corporation korporacia retejo
	+ Target International Shopping Page Arkivigite je 2020-01-26 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 825079
* GND: 1087045525
* LCCN: no00073301
* VIAF: 140993075
* ISNI: 0000 0004 0437 6013, 0000 0000 9559 0939
 |
La **Svisa Poŝto** (Marka prezentaĵo **DIE POST**, **LA POSTE**, **LA POSTA**, **SWISS POST**) estas memstara publikjura institucio de la Svisa Konfederacio. Ĝi estas la plej granda poŝtentrepreno de Svislando.

Ciferoj
-------

Sihlpost, ĉefa poŝtoficejo de Zuriko
Nuntempe la Svisa Poŝto disdonas jare proksimume 3 miliardojn da adresigitaj sendaĵo, pli ol 100 milionojn da pajaxjoj, ĝi transportas proksimume 100 milionojn da pasaĝeroj per siaj poŝtaŭtobusoj kaj administras havaĵon en la averaĝa alteco de 43 miliardoj da svisaj frankoj per sia financa branĉo PostFinance. Tiujn-ĉi taskojn la Svisa Poŝto plenumigas kun entute proksimume 58000 kunlaborantoj, de kiuj 52000 laboras en Svislando kaj 6000 eksterlande. La poŝto tiel estas la dua plej granda dunganto de Svislando.

Historio
--------

### La historioa PTT

La federacia poŝto estis kreita la 1-an de januaro 1849 kun la tasko transporti leterojn, pakaĵojn, personojn kaj sendi monon. Ek de 1857 Svisa Poŝto transportis ankaŭ poŝtaĵon per la trajno. Ek de 1866 ĝi utiligis proprajn poŝtajn vagonojn. 58 jarojn post la unua utiligo de motorveturiloj por poŝttransporto en 1903 la lasta ĉevala poŝtservo estis ĉesigit en la jaro 1961 en Avers GR. Ek de 1906 ĉe Svisa Poŝto ekzistas poŝtĝirkonto-servo el kiu estiĝis la hodiaŭa PostFinance. En la jaro 1920 la telefonado estis kunigita kun la poŝtservo kaj la telegrafio de la poŝto. La institucio nun nomiĝis PTT (poŝto, telefono, telegrafio). Ek de 1939 la Svisa Poŝto utiligas la flavan koloron kiel ĝia simbola koloro. Ek de tiam ĉiuj leterkestoj, poŝtmark- kaj monaŭtomatoj de la Svisa Poŝto havas flavan koloron. La unuajn monaŭtomatojn la Svisa Poŝto disponigis en la jaro 1978 kaj samtempe ĝi ofertis la unuajn porteblajn telefonojn.

### Monopolo kaj liberaligo

Ĝis 1997 PTT posedis ŝtatan monopolon por siaj servoj transporto de poŝtaĵoj, telegrafio kaj telefonado. La 31-a de decembro 1997 la ŝtata koncerno en unua liberaliga paŝo estis dividita en du entreprenojn, nome la Svisa Poŝto, kiu plue posedis la monopolon por poŝtaĵoj kaj Swisscom, kiu okupiĝis pri la telefonado, merkato kiu ek de tiam estis liberigita ankaŭ al privataj entreprenoj. En diveresaj paŝoj ankaŭ la poŝta monopolo estis limigita. En la jaro 2004, ĝi limigiĝis al sendaĵoj sub 2 kg kaj ek de la 1-a de aprilo tiu limo estas 100 g. Limo kiu malaltiĝos en 2009 pro kontrakto de Svislando kaj Eŭropa Unio al 50 g.

Vidu ankaŭ
----------

* Poŝto
* Poŝtaŭto
* PostFinance
* Svisa poŝtmarko
* Universala Poŝta Unio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la Svisa Poŝto (en german, franca, itala kaj angla lingvoj)

* Svisa Poŝto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Svisa Poŝto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 248479
* GND: 5335312-2
* LCCN: n2001094226
* VIAF: 172364346 159937716, 172364346
* ISNI: 0000 0001 2255 8222
 |
23-a Librofoiro ĉe Internacia Kunvenhalo (Jerusalemo), 2007יריד הספרים ה-4 בבנייני האומה, 1969. מאוסף הספרייה הלאומית La 4-a Librofoiro ĉe la Naciaj Kunvenhalo, 1969. El la Nacia Biblioteko-Kolekto
**La Internacia Librofoiro en Jerusalemo** estas librofoiro kiu okazas en Jerusalemo ekde 1963 dum vintro ĉiun duan jaron. La foiro estas loke produktita de la Jerusalema Municipo kaj inkluzivas kulturajn eventojn, simpoziojn, seminariojn kaj ceremoniojn. Kadre de la evento, la Jerusalema premio por literaturo estas aljuĝita.

Jerusalema Internacia Librofoiro estas el la plej grandaj foiroj de la mondo en la kampo de eldonado. En 2007, la foiro estis partoprenita de pli ol 1 200 eldonejoj el kvardek landoj. Ekde 1963 ĝis 2015 la foiro okazis en la Internacia Kongresa Centro ICC en Jerusalemo. Ekde 2015 ĝi estas disvastigita trans kelkaj kulturaj institucioj en la urbo kaj estas apogita fare de la Fondaĵo Jerusalemo.

La foiro kunigas la plej grandajn eldonistojn de la mondo kun lokaj eldonistoj en Israelo. La atenditaj partoprenantoj inkluzivas ĉirkaŭ 600 eldonistojn kaj aŭtorojn el pli ol 30 landoj, krom agentoj, venda personaro, kaj internaciaj homarajtaj reprezentantoj. La municipo de Jerusalemo, registaraj ministerioj kaj provizantoj de sponsorado, investis en la 23-a foiro en 2007 pli ol 1,5 milionoj da usonaj dolaroj, pliigo de 50% kompare kun la buĝeto de la antaŭa foiro. La takso de libroj kiuj estas ekspoziciita ĉe standoj estas je 100 000 en diversaj lingvoj, kaj la atendita nombro de vizitantoj ĉe la foiraj standoj estas je 100 000.

Kadre de la evento, la jerusalema premio por literaturo estas aljuĝita al verkisto, kies verkoj reflektas aŭ kuraĝigas la ideon de "*individua libereco en socio*". La foiro gastigas multajn literaturajn figurojn. La verkistoj partoprenas eventojn malfermitajn al publiko kaj renkontiĝas kun legantoj ĉe la literatura kafejo okazigita ĉiutage ĉe la foiro. Eniro al la foiro estas senpaga. Dum la okazaĵo oni vendas multajn librojn: ĉe kelkaj institucioj oni vendas dum tiu semajno pli da libroj ol dum la cetero de la jaro. Grava socia evento konsistas en la ĉeesto de famaj verkistoj kiuj dediĉas per aŭtografo aĉetitajn ekzemplerojn al ŝatantoj-sekvantoj; tiele la vico por atingi tion estas longega. 

Esperanto-Ligo en Israelo partoprenas la librofoiron kaj havas sian propran budon, kie libroj en esperanto estas ekspoziciitaj, nome kaj prozo kaj poezio.

Vidu ankaŭ
----------

* Hebrea Libro-Semajno

 **Internacia Librofoiro de Jerusalemo** en Vikimedia Komunejo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754466
 |
La svisa aŭtovojo A13 apud Koiro
La **svisa aŭtovojo A13**, kiu kongruas kun la svisa nacia vojo N13, estas svisa aŭtovojo de Sankt-Margreto en Kantono Sankt-Galo tra Koiro en Kantono Grizono al Belinzono en Kantono Tiĉino. Ĝi estas post la svisa aŭtovojo A2 la dua plej grava transalpa vojo de nordo al sudo tra Svislando. Ĝia kerna parto estas la grava San-Bernardino-Tunelo, kiu kun longeco de 6600 metroj post la Gotardo-Aŭtovojotunelo estas la dua plej longa aŭtomobilotunelo de Svislando. La svisa aŭtovojo A13 estas parto de la eŭropa vojo 43. De Sankt-Margreto ĝis Reichenau la vojo estas kvarŝpura aŭtovojo, inter Reichenau kaj Belinzono ĝi estas duŝpura rapidvojo. Ĝia kompleta longeco estas 195 km.

Konekto al la sivsa aŭtovojoreto
--------------------------------

En Sankt-Margreto la svisa aŭtovojo A1 rekte transiras al la svisa aŭtovojo A13.
Inter Trübbach kaj Bad Ragaz situas la aŭtovojtriangulo, kie de la svisa aŭtovojo A13 disbranĉiĝas la svisa aŭtovojo A3 al Zuriko kaj Bazelo. En Belinzono la svisa aŭtovojo A13 aliras al la svisa aŭtovojo A2 de Bazelo al Lugano kaj Chiasso.

Komunumoj kaj Urboj laŭlonge de la svisa aŭtovojo A13
-----------------------------------------------------

Laŭlonge de la sivsa aŭtovojo A13 situas de nordo al sudo:

* Sankt-Margreto
* Au-Heerbrugg
* Widnau
* Oberriet
* Sennwald
* Buchs
* Sevelen
* Trübbach (komunumo Wartau)
* Bad Ragaz
* Maienfeld
* Landquart
* Zizers
* Koiro
* Reichenau
* Bonaduz
* Rothenbrunnen
* Thusis
* Zillis
* Andeer
* Sufers
* Splügen
* Nufenen
* Mesocco
* Lostallo
* Roveredo
* Belinzono

Vidu ankaŭ
----------

* Aŭtovojoj de Svislando
* Listo de svisaj aŭtovojoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Svisa aŭtovojo A13** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

aŭtovojoj
Aŭtovojoj en Svislando

*Naciaj aŭtovojoj:*
A 1 |
A 2 |
A 3 |
A 4 |
A 5 |
A 6 |
A 7 |
A 8 |
A 9 |
A 12 |
A 13 |
A 14 |
A 16 |
A 16 |

  

*Kantonaj aŭtovojoj:*
A 1a(GE) |
A 4a |
A 10 |
A 19 |
A 21 |
A 50 |
A 51 |
A 53 |
H 5 |
H 18 |
H 2 |
T 14 |
Tegoloj en Dubrovnik.
**Tegolo** (el la latina: *tegula*, de *tegere*, tegi, kovri) estas maldika plato el kuirita argilo, per aro da kiuj oni faras tegmenton, fiksante ilin tiel, ke ili sin parte interkovras.

Laŭ Francisko Azorín **tegolo** estas *Diversforma k. diversmateria maldika peco uzata por tegmenti.* Li indikas etimologion el la greka *stegos, stege* (tegmento), kaj de tie la latina *tego, tegula*. Kaj li aldonas liston de tegmentotipoj, nome: argila, marmora, ardeza, vitra, metala, plata, kanela, konkava, konveksa, firsta, greka, araba.

Historio
--------

Tegoloj el Württemberg, Germanio (15-a ĝis 19-a jarcento.)
Jam ekzistas mencio de la greka verkisto Pindar, kiu diras, ke inventis la tegolon la korintoj en la jaro -450. Ekzistas, krom trovaĵoj, nur malmultaj informoj pri malnovaj tegoloj, eĉ la nunaj produktantoj havas nur malmultajn fotojn aŭ dosierojn pri la komenco de la industria tegolpro, t.e. antaŭ ĉirkaŭ 150 jaroj. Kialoj estas, ke komence de la industriiĝo multaj malgrandaj produktejoj ekzistis. Multaj kamparanoj produktis tegolojn kiel aldona enspezrimedo aŭ dumvintra okupado.

Verdaj tegoloj sur kastelo en Portugalio.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 189.
2. ↑  Azorín, samloke.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tegolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Tegolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivo de historiaj tegoloj
* Laborkomunumo Ziegeldach e.V.[*rompita ligilo*]