recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Rocco SIFFREDI** estas la artista nomo de **Rocco Antonio Tano** (naskiĝis la  4-an de majo 1964(nun 1964-05-04) en Ortona), itala pornstelulo kiu aktoris en pli ol 1 300 filmoj.

Li estas konsiderata kulta aktoro pro la grandeco de sia peniso (24 cm longa kiam en erektiĝo) kaj lia granda seksa eltenemo. En 2006 li verkis sian aŭtobiografion, *Roco by Rocco*. Ekde 2007 li estas direktoro kaj produktanto ene de la pornografia ĝenro. En 2008, li lanĉis vestan linion. Li spertis cirkumcidon en la aĝo de 31 jaroj.

Li estas edziĝinta kun hungara pornaktorino Rosa Caracciolo kaj havas du filojn, Lorenzo (1996) kaj Leonardo (1999).

En 2016, la dokumenta filmo Rocco estis prezentita, en kiu, surbaze de siaj infanaj memoroj, la aktoro esploras sian rilaton kun sekso, sia familio kaj la mondo de pornografia kino.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 800538
* GND: 124520898
* LCCN: no00030268
* VIAF: 32191639
* ISNI: 0000 0000 8015 5715, 0000 0003 6848 6855, 0000 0003 6848 6847
* SUDOC: 126934665
* BNF: 13974959p
* BIBSYS: 8069409
* BNE: XX1504266
 |
**Roturas** [roTUras] estas municipo en la oriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Campo de Peñafiel* (Kamparo de Peñafiel) en la sudoriento de la provinco. 

Roturas en la provinco Valadolido.
La komarko *Campo de Peñafiel* de la provinco Valadolido, malhelblue, sudoriente.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,51 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 29 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 56 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj San Llorente, Pesquera de Duero kaj Curiel de Duero. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trairata de la rivero Valcorba. Plej proksima loĝloko estas Piñel de Abajo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Stefano.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766162
 |
Remburado
**Remburado** laŭ PIV unuavice estas la metio "pufigi kusenon aŭ seĝon, plenŝtopante ĝin per lano, haroj aŭ ia elasta materialo".

remburita polusa urso
**Duavice** ankaŭ temas pri la metio "plenŝtopi per pajlo aŭ alia materialo la felon de besto, por konservi al ĝi la formon de la vivanta besto". Moderna neologismo por tiu-ĉi dua signifo de la vorto estas la esprimo **taksidermio**.

La vorto **remburi** devenas de la franca *rembourrer*. **Remburaĵo** estas la elasta materialo, per kiu oni remburas, kaj **remburisto** la profesio de metiisto, kiu tiel prilaboras meblojn (aŭ mortajn bestojn).

Foje la remburarto helpis la naturalisman studadon de la specioj, ĉefe de neeŭropaj teritorioj. Tiele la sciencistoj povis ricevi de kolektantoj aŭ eksploristoj remburitaj specimenoj de multaj specioj. Vidu ekzemple la vivon de John Gould kaj la gravon de tiu tekniko en la antaŭeniriĝanta scienco.

* Kategorio Remburado (konservado de bestoj) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Roche-le-Peyroux** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 81 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2004.

Geografio
---------

Roche-le-Peyroux etendiĝas sur 7,15 km², kaj havis 81 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 11 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Roche-le-Peyroux situas je alteco de 657 metroj.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Roche-le-Peyroux antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Denis Galleyrand, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Roche-le-Peyroux apartenas al la kantono de Neuvic, kies ĉefurbo estas Neuvic. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Neuvic
* Aliaj lokoj kun la nomo Roche
**Remeteszőlős** [remetesOlOŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Budakeszi. La loknomo signifas: ermito-vinberejo. Apude troviĝis ermitogrotoj.

Blazono de Remeteszőlős
Memorejo pri István Örkény

Bazaj informoj
--------------

* 47° 33′ 36″ N 18° 55′ 08″ O﻿ / ﻿47.56000 °N, 18.91889 °O﻿ / 47.56000; 18.91889 (mapo)Koordinatoj: 47° 33′ 36″ N 18° 55′ 08″ O﻿ / ﻿47.56000 °N, 18.91889 °O﻿ / 47.56000; 18.91889 (mapo)
* Areo: 16 km² (la plej malgranda en Hungario)
* Loĝantaro: 350
* Poŝtkodo: 2090
* Telefonprefikso: 26

Situo
-----

Remeteszőlős situas sur malebenaĵo laŭ traira flankovojo Budapeŝto-Nagykovácsi, apud Budapeŝto. En la vilaĝo la budapeŝta aŭtobuso trafikas.

Historio
--------

Oni trovis restaĵojn el la bronzepoko. En la 20-a jarcento oni konstruis feriajn dometojn. La arbara regiono iĝis ŝatata loko. Ĝis 2000 la loko apartenis al Nagykovácsi, poste la komunumo iĝis memstara vilaĝo.

En Remeteszőlős migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* multe da ekskursejoj kun kavoj apud Remeteszőlős
* memorejo pri István Örkény (tio estas telefonniĉo)

* Kategorio Remeteszőlős en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
mapo de Grekio kun numerigitaj regionoj
La **Regionoj de Grekio** (greke Περιφέρειες της Ελλάδας) estas la oficialaj regionaj administraciaj dividoj de Grekio. La lando dividas al 13 regionojn (naŭ sur la kontinenta parto de lando kaj kvar insulaj grupoj), kiuj plis subdividas en 54 prefektujoj. 

Tradicie, kaj ankaŭ oficiale ĝis 1987, ekzistis 10 geografiaj regionoj de Grekio, kiuj ankoraŭ estas foje menciitaj en populara diskurso. Ĉi tiuj oni ne devas konfuzi kun la novaj regionoj, malgraŭ tio, ke ĉi tiuj lastaj estas plejparte bazitaj sur la eksaj. Ekzemple, la nova regiono de la Peloponezo ne inkluzivas ĉiujn teramason tradicie apartenatan al Peloponezo. La ekskludita parto hodiaŭ aparteniĝas en la regiono de *Okcidenta Grekio*.

Listo
-----

1. Atiko
2. Meza Grekio
3. Meza Makedonio
4. Kreto
5. Orienta Makedonio kaj Trakio
6. Epiro
7. Ioniaj insuloj
8. Norda Egeo
9. Peloponezo
10. Suda Egeo
11. Tesalio
12. Okcidenta Grekio
13. Okcidenta Makedonio

Landlimitita kun la periferio de Centra Macedonio, Monto Athos estas unu memstara regiono (greke: Άγιον Όρος, aŭ "Sankta Monto"), monaĥa stato sub Greka suvereneco. **Athos** estas troviĝinta sur la plej orienta de la tri grandaj "fingroj" elstarantaj interne de la Egea maro de la Ĥalkidika duoninsulo.

Vidu ankaŭ
----------

* Regionaj unuoj de Grekio

* Kategorio Regionoj de Grekio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rAdministra divido de la ŝtatoj de Eŭropo |
| --- |
| Albanio • Andoro • Armenio • Aŭstrio • Azerbajĝano • Belorusio • Belgio • Bosnio kaj Hercegovino • Britio • Bulgario • Ĉeĥio • Danio • Estonio • Finnlando • Francio • Germanio • Grekio • Hispanio • Hungario • Irlando • Islando • Italio • Kartvelio • Kroatio • Latvio • Liĥtenŝtejno • Litovio • Luksemburgo • Makedonio • Malto • Moldavio • Monako • Montenegro • Nederlando • Norvegio • Pollando • Portugalio • Rumanio • Rusio • San-Marino • Serbio • Slovakio • Slovenio • Svedio • Svislando • Turkio • Ukrainio • Vatikano | Mapo de Eŭropo |
| Dependaj teritorioj kaj la ŝtatoj neagnoskitaj de Unuiĝintaj Nacioj | Kosovo • Abĥazio • Sud-Osetio • Ĉednestrio • Montara Karabaĥo |

 |
La regionoj**Regiono** estas subdividaĵo de Turkio, kiu ne havas administran signifon. La regionojn difinis la geografia kongreso de 1941, kiu okazis en Ankaro, laŭ klimataj kaj geofizikaj similecoj.

La regiona divido ne kongruas kun la divido al provincoj; ekzistas provincoj kun partoj en du regionoj. Kutime oni kalkulas provincon al la regiono, en kiu situas ĝia pli granda parto.

La sep turkiaj regionoj, foje nomataj *popolnombradaj regionoj*, estas (komparu la mapon):

1. Marmora regiono *(Marmara Bölgesi)*
2. Centra Anatolio *(Iç Anadolu Bölgesi)*
3. Egea regiono *(Ege Bölgesi)*
4. Mediteranea regiono *(Akdeniz Bölgesi)*
5. Nigramara regiono *(Karadeniz Bölgesi)*
6. Sudorienta Anatolio *(Güneydoğu Anadolu Bölgesi)*
7. Orienta Anatolio *(Doğu Anadolu Bölgesi)*

Kiel montras la listo, tri el la regionoj nomiĝas laŭ sia situo en Anatolio, la aliaj kvar laŭ la maro aŭ marparto, ĉe kiu ili situas. La regionoj estas plu dividitaj al du, tri aŭ kvar subregionoj, sume 21 subregionoj.

La plej loĝata el la regionoj estas la Marmora Regiono, kiu havas la plej malgrandan areon. Inverse la regiono kun la plej granda areo, Orienta Anatolio, havas plej malmulte da loĝantoj.

* Kategorio Regionoj de Turkio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Remparoj de Boleslao la 1-a** (germane *Hakenterrasse*, pole *Wały Chrobrego*) estas teraso kun suma longeco 500 m en la pola urbo Szczecin. Ĝi estas lokita sur deklivo de la rivero Odra. Antaŭ la Dua Mondmilito, ĝi nomiĝis pro germana prezidento de Szczecin, Hermann Haken.

Historio
--------

En la jaroj 1902-1907 estis formita, sur alteco de 19,3 m s.m. (19 m supre de Okcidenta Odra), la teraso laŭ projekto de germana arkitekto Wilhelm Meyer-Schwartau. En la jaroj 1906-1912 en la norda parto de teraso, estis konstruita la konstruaĵo por nuntempa Okcidentpomeria Provinca Oficejo (laŭ projekto de Paul Kieschke). En la meza parto estis lokita konstruaĵo de la Urba Muzeo (nuntempe Nacia Muzeo). Arkitekto de la Muzeo estis Wilhelm Meyer-Schwartau. Sur la teraso troviĝas ankaŭ konstruaĵo de nuntempa Mara Akademio, kiu estis projektita per Emila Drews, K. Hinckledeyn kaj Osterwold. Tiu objekto estis finkonstruita en la jaro 1921. 
Malantaŭ de teraso lokiĝas Parko de Stefan Żeromski kun monumento de Adam Mickiewicz (ĝis la jaro 1945 ekzistis monumento de Frederiko la 3-a anstataŭ la nuntempa). 

Dum la Dua Mondmilito, teraso kaj konstruaĵoj estis preskaŭ ne detruitaj. Post la milito, en parto de konstruaĵo de la eksa Urba Muzeo estis lokita la Novtempa Teatro. Post la jaro 1989 terasoj kaj konstruaĵoj estis renovigitaj.

Nuntempe Remparoj de Boleslao la 1-a estas unu el la plej konataj protektitaj monumentoj de Szczecin. Ekde la 18-an de decembro 1996, la remparoj estas en la registro de monumentoj.

Bibliografio
------------

* (2000) *Encyklopedia Szczecina*. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, p. 585–587. ISBN 8372410895.
* (2002) *Szczecin – Łasztownia, N-33-90-C-a-4*. Warszawa: Główny Geodeta Kraju, p. 1. ISBN 8323932751.
* (2013) *Rejestr zabytków nieruchomych*.

Bildoj
------

* FontanoFontano
* TerasoTeraso
* Monumento laŭ projekto de Ludwig ManzelMonumento laŭ projekto de Ludwig Manzel
* NokteNokte
* Okcidentpomeria Provinca OficejoOkcidentpomeria Provinca Oficejo
* Nacia Muzeo kaj Novtempa TeatroNacia Muzeo kaj Novtempa Teatro
* Mara AkademioMara Akademio
* 
* Remparoj dum la Dua MondmilitoRemparoj dum la Dua Mondmilito

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri szczecin |

* Szczecin
* Protektitaj monumentoj de Szczecin
blazono de Suzemka
52° 31′ 58″ N 34° 08′ 05″ O﻿ / ﻿52.53278 °N, 34.13472 °O﻿ / 52.53278; 34.13472 (mapo)

**SUZEMKA** (ruse Сузе́мка) estas setlejo en Brjanska provinco, Rusio situanta 134.0 km sudokcidente de Brjansk. Ĝi estas ĉefurbo de Suzemka distrikto, kiu najbaras kun Ukrainio. En 2016 tie rezidis 8831.0 homoj.

Stacidomo en Suzemka
En 1907 ekfunkciis fervojo inter Moskvo kaj Kievo, ambaŭ urboj tiam estis partoj de Rusia Imperio kaj poste de Sovetunio. En Suzemka aperis stacio, fervoja stacidomo kaj gravaj transportaj konstruaĵoj. En 2017 tie funkcias doganejo kaj limgardistejo, ĉar nuntempe ekzistas du malsamaj ŝtatoj: Rusio kaj Ukrainio.

Fama rusa lingvisto Vladimir Dal eksplikas etimologion de Suzemka toponimo kiel "sovaĝa arbaro" el la antikvaj rusaj vortoj: "suzemje", "suzemok". 

* Suzemka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Suzemka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

En la 18-a jarcento la setlejo nomiĝis Buda-Susemka ("Buda" signifas fabrikado de potaso). Ĉi-loko estis setlita antaŭ mil jaroj, tion asertas restaĵoj de kverkaj plugiloj trovitaj tie. 

Multaj gravaj historiaj eventoj okazis en Suzemka distrikto. Plej rimarkinda estas Batalo ĉe Dobriniĉi inter armeo de la Rusa Carlando kaj milittrupoj de Falsa Demetrio la 1-a okazinta la 21-a de januaro 1605 dum la Granda Malordo (Rusio).

En 1903 en Suzemka estis konstruita templo nome de Sanktulo Ortodoksa princo Aleksandro Nevskij, en kiu liturgioj okazis ĝis 1933, kiam ĝi forbrulis. En 2009 oni establis kaj benis la novan brikan samnoman preĝejon.

Dum la Granda patriota milito en 1941 - 1943 en la Suzemka distrikto sukcese batalis kontraŭ la naziaj invadintoj kelkaj partizanaj trupoj. La 24-an de aprilo 2015 potenco de Brjanska provinco decidis gratifi ĝin kiel "Suzemka - urbeto de la partizana gloro".

Grandan parton de la Suzemka distrikto kaj la najbara Trubĉevska distrikto okupas la natura rezervejo *"Brajanska Arbaro"*, en kiu konserviĝis raraj bestoj kaj birdoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Nevdolsk

Eksteraj ligil0j
----------------

* oficiala retejo de Suzemka administracio ruse
* artikolo kun fotoj ruse + enigita Google translator
* preĝejo en Suzemka ruse
* video kun akompano de kanto far Miĥail Podoljak
* Rezervejo "Brajanska Arbaro" ruse, angle
* video "Ortodoksaj temploj en Suzemka distrikto"
Karavano en la Registana Dezerto (Afganio) en aŭgusto 1969.
La **Registana Dezerto** (en persa: ریگستان), konata ankaŭ kiel *Rigestana Dezerto*, estas tre arida altebena regiono inter la provincoj Helmando kaj Kandaharo en sudokcidenta Afganio. Ĝi estas sabla dezerto konsista el malgrandaj, ruĝaj sablaj montetoj ĉirkaŭ 30 m altaj, sablokovritaj ebenaĵoj, kaj malfermaj rok- kaj argil-kovritaj areoj. La suba bazo de la montetoj konsistas el parte stabiligitaj transversaj antikvaj dunoj, kio montras okcident-orientenajn ventojn kaj preskaŭ senliman sablodisponon. La dezerto estas tre dise loĝata de nomadaj Baluĉoj kaj Paŝtunoj. La dezerto estas iompostiome eniranta en najbaraj agrikulturaj areoj.

Forta sekego en 1998 okazigis translokigon de proksimume 100,000 nomadoj el la Registandezerta regiono. Plej el ili estas nun loĝantaj en provizoraj setlejoj inter la riveroj Argandabo kaj Helmando kaj Registano. La organizo de Unuiĝintaj Nacioj estas nune klopodante strategiojn por revenigi la nomadojn al ties tradicia vivmaniero por brutobredado en Registano. La Registana Dezerto estas migranta okcidenten, invadante iamajn agrikulturajn areojn. Unuiĝintaj Nacioj informis, ke "ĝis 100 vilaĝoj estis kaŝsita de la ventoblovitaj polvo kaj sablo". Nordokcidente de la lando, sablaj dunoj estas movante al agrikulturaj teroj. Oni observis sablajn dunojn de 15 metroj de alto blokante ŝoseojn, kio devigis loĝantojn establi novajn ŝoseojn.

Notoj
-----

1. ↑  [*rompita ligilo*] Science Forums article, 14a de marto, 2007.
2. ↑   Allan Degen, A.; Weisbrod, Noam (Decembro 2004). "Can Pastoral Nomads Return to Their Traditional Livelihood of Raising Livestock in the Registan Desert of Southern Afghanistan?". Nomadic Peoples. White Horse Press. 8 (2): 214–229. doi:10.3167/082279404780446131. ISSN 0822-7942. JSTOR 43123734.
3. ↑   Lester R. Brown (15a de novembro, 2006). "The Earth Is Shrinking". Alirita la 27an de majo 2019.

* Kategorio Registana Dezerto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Koordinatoj: 30° 27′ 12.27″ N 65° 24′ 25.58″ O﻿ / ﻿30.4534083 °N, 65.4071056 °O﻿ / 30.4534083; 65.4071056 (mapo)
monto Rockeskyller Kopf (meze maldekstre) kun burgo Kasselburg (meze dekste)
**Rockeskyller Kopf** (elparolu: rokeskIler kopf) estas 554.6 m alta monto apud Rockeskyll en Rejnland-palatinata distrikto Vulkaneifel en la germana mezmontaro Eifel. Ĝi estas estinginta vulkano. La vulkankomplekso el la kvaternaro aĝas ĉirkaŭ 360.000 jaroj. Hodiaŭ ĝi estas naturmonumento.

Geografio
---------

### Situo

La monto situas en la Naturparko Vulkaneifel. Ĝia pinto estas ĉirkaŭ 1 km okcidente de Rockeskyll, 1 km oriente de Bewingen ĉirkaŭ 1,6 km sudoriente de Dohm-Lammersdorf. Je la orienta flanke preterfluas la rivereto Kaulbach. Ĝi estas la dekstra fontrojo de la sudoriente fluanta Hangelsbach, kiu enfluas sudoriente de la monto proksime de Pelm en la la sudokcidente ĝis sude de ĝi fluanta rivereto Kyll.

Vulkana ĉirkaŭo
---------------

La Rockeskyller Kopf estas parto de vulkana komplekso, kiu konsistas el pluraj interplektitaj vulkanaj konusoj. La najbarantaj kupoloj nomiĝas *Mäuseberg* kaj *Giesenheld*. Ekspertoj supozas, ke ekzistis kvin ĝis sep erupciaj lokoj, kiuj dum la vulkanaj aktivecoj viciĝis unu post la aliaj.

La skoria konuso estas la tipa pozitiva pejzaĝ- kaj vulkanformo de la Ejfelo, male al la maaroj, kiuj kiel eksplodfunelo estas negativa pejzaĝformo.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de montoj en Rejnlando-Palatinato
* listo de vulkanoj en Germanio

Literaturo
----------

* Vulkanologische Karte West- und Hocheifel 1:50.000 von G. Büchel; Institut für Geowissenschaften Uni Mainz, 1994
* Vulkan Rockeskyller Kopf – Flyer der Georoute Gerolsteiner Land (P. Bitschene), 2007
* Cliff S. J. Shaw, Alan B. Woodland, Jens Hopp und Nesha D. Trenholm: *Structure and evolution of the Rockeskyllerkopf Volcanic Complex, West Eifel Volcanic Field, Germany* in Bulletin of Volcanology

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rockeskyller Kopf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Vulkankomplex Rockeskyller Kopf*[*rompita ligilo*], beim Landesamt für Geologie und Bergbau Rheinland-Pfalz, auf lgb-rlp.de
* *Der Rockeskyller Kopf als Forschungsobjekt*, auf scinexx.de
* *Rockeskyller Kopf (Kyller Kopf)* (Mineraliendatenbank), auf mindat.org
La **McDonnell Douglas F-15 Eagle (F-15)** estas Usona tutvetera taktika ĉasaviadilo.

La F-15 estas rekonata kiel ĉefa 4-a generacia ĉasaviadilo de unua mondo. Nuntempe multaj uzantoj kiel Usona aerarmeo operacias 254 F-15. Kiel ĉasaviadilo, F-15 venkis pli ol 100-foje kaj ne estis perdita dum la aerbatalo.

Historio
--------

Ĝis Vjetnama milito, la ĉefaj ĉasaviadiloj de Usona aerarmeo (kaj Usona mararmea aviado) estis F-4 Phantom kaj F-5. La aparta operado de malsamaj ĉasaviadiloj por aerarmeo kaj mararmeo pligrandigis buĝeton por subteno de ĉasaviadilaj fortoj. En 1965, por savi subtenan buĝeton kaj prilabori efektivan ĉasaviadilon, la Departemento pri Defendo ordonis projekton "F-X", kies tasko estis ellabori novan ĉasaviadilon. Kvar kompanioj, kiel General Dynamics (ellaboranto de F-16), Fairchild Republic (ellaboranto de A-10), North American Rockwell (ellaboranto de B-1, Apollo 1) kaj McDonnell Douglas partoprenis en projekto. La 23-an de decembro 1969, Usona aerarmeo anoncis selekton de plano *F-15*, la plano de McDonnell Douglas.

La unua debuto de F-15 okazis dum la Araba-israela konflikto. Kiel ĉefa forto de Israela aerarmeo, F-15 gajnis venkon kontraŭ ĉasaviadiloj de arabaj landoj. Dum la Libana milito, Israela aerarmeo interkaptis 42 ĉasaviadilojn de Siria aerarmeo, inkluzive MiG-21 kaj MiG-23. F-15 ankaŭ partoprenis en la testo de kontraŭsatelita misilo ASM-135 inter 1982 kaj 1985, kiu estis parto de Strategia Defenda Iniciato (SDI).

Kiel 4-a generacia ĉasaviadilo, F-15 estas uzataj en multaj landoj. En 1989, *F-15E Strike Eagle* disvolviĝis por aeratakaj misioj. Dum la Golfa milito, F-15 interkaptis 34 irakajn aviadilojn. Nuntempe Israelo, Japanio, Sauda Arabio. Speciale en Usona aerarmeo operacias F-15, danke al stabila rendimento.

Variantoj
---------

* **F-15A** (1972) : Unu-seĝa ĉasaviadilo.
* **F-15B** (1972) : Du-seĝa edukaviadilo.
* **F-15C** (1979) : Plibonigita versio de F-15A.
* **F-15D** (1979) : Plibonigita versio de F-15B.
* **F-15J** (1981) : Versio por Japana Aera Memdefenda Forto (Japana aerarmeo).
* **F-15E** (1986) : Du-seĝa, atakĉasaviadila, plibonigita versio de F-15.
* **F-15SE** (2010) : Plibonigita versio de F-15, 5-a generacia versio de F-15E.

Specifaĵo (F-15C)
-----------------

* Longo: 63 ft 9in (19.43 m)
* Alto: 18 ft 6in (5.63 m)
* Enverguro: 42 ft 10 in (13.05 m)
* Maks. rapido:
	+ en alta alteco: Mach 2.5+ (1,650+ mph, 2,665+ km/h)
	+ en malalta alteco: Mach 1.2 (900 mph, 1,450 km/h)
* Povejo: Pratt & Whitney F100

Referencoj
----------

1. ↑  Davies, Steve kaj Doug Dildy. F-15 Eagle Engaged, The World's Most Successful Jet Fighter. Oxford, UK: Osprey Publishing Limited, 2007. ISBN 978-1-84603-169-4.
2. ↑  Dr. Raymond L. Puffer, La morto de satelito. angle

Vidu ankaŭ
----------

* McDonnell Douglas F-15 Eagle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio McDonnell Douglas F-15 Eagle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Usona Aerarmeo
**Renata Pacheco VENTURA** estas brazila esperantisto, ĵurnalistino, filmistino kaj verkistino. Naskiĝis en Rio de Janeiro, en 1985 kaj aktiviĝas ĉefe en la Interreto. En la 2000-aj jaroj, ŝi du foje prezentis proponon por meti Esperanton kiel lernobjekto en usonaj lernejoj kaj instruis Esperanton al pli ol 500 usonanoj tra la retejo Change.org.

Olimpikoj 2016
--------------

En la fino de 2009, Renata ekis kampanjon por meti Esperanton en la Olimpikoj 2016, en Rio de Janeiro. La kampanjo havas popolan kaj politikan brakojn.

**Popola:** ke ĉiuj esperantistoj en la mondo kontaktu sportistojn en siaj propraj landoj, kaj proponu al ili lerni esperanton ĝis la Olimpikoj 2016. Ankaŭ, ke la esperantistoj demandu al la sportistoj pri iliaj malfacilaĵoj rilate al interkomuniko dum internaciaj ludoj kaj sendu la respondojn al ŝi por ke ŝi faru raporton.

**Politika:** Konvinki brazilajn politikistojn, pere de profesia projekto, meti Esperanton en la Olimpikojn kaj instigi ilin lerni Esperanton por interkomunikiĝi dum la ludoj.

Profesia laboro
---------------

Renata laboris dum 3 jaroj en brazila kinejo, farante historiajn dokumentofilmojn kaj metante Esperantajn subtekstojn en DVD-oj de famaj brazilaj dokumentofilmoj, kiel Jango kaj Os Anos JK, de Silvio Tendler.

Nuntempe, ŝi finas fikcian libron nomata "*Hugo Escarlate*", kie ŝi mencias Esperanton dufoje.

Eksteraj Ligiloj
----------------

* Blogo pri Esperanto en la Olimpikoj
Foto de la baroka Palaco Finckenstein (1931).
Ruinoj de la baroka Palaco Finckenstein, 2006.
Ruinoj de la palaco
La Irana sendito Mirza Mohammed Reza-Qazvini kunside kun Napoleono Bonaparte en la Palaco Finckenstein, la 27an de aprilo 1807, por subskribi la Traktaton de Finckenstein.
La **Palaco Finckenstein** () (germane *Schloss Finckenstein*; pole *Pałac w Kamieńcu*), proksime de Rosenberg en Okcidenta Prusio (ekde 1946 *Susz*) estis baroka palaco, desegnita de la arkitekto John von Collas inter 1716 kaj 1720 en la iama Okcidenta Prusio, ĉirkaŭ 40 km sude de Elbing (ekde 1946 *Elbląg*) en nuntempa Pollando.

Historio
--------

Ĝi estis konstruita de prusia batalkampa-marŝalo, markizo, kaj grafo Albrecht Konrad Reinhold Finck von Finckenstein kaj restis en la posedo de la familio de Finck von Finckenstein ĝis 1782. Post tio la grafoj Dohna-Schlobitten loĝis en ĝi ĝis 1945. Soldatoj de la Ruĝa Armeo incendiis la palacon la 22an de Januaro 1945, dum ties konkero de Orienta Prusio. La ruinoj estas ankoraŭ videblaj. La parkon aliaranĝis la fama pejzaĝarĥitekto Eduard Petzold.

#### Napoleonaĵoj

La palaco famiĝis en 1807, kiam Napoleono loĝis tie el aprilo al junio tiujare. Kiam li vidis la palaco por la unua fojo, li diris: *Enfin un chateau* ("Finfine, jen kastelo"). La Traktato de Finckenstein inter Francio kaj Persio estis subskribita tie. Tie, Napoleono renkontiĝis kun sia amatino Maria Walewska, kun kiu li loĝis en la palaco. La holivufa filmo *Conquest* estis filmita en la palaco en 1937 kun Greta Garbo kaj Charles Boyer.

Rilatoj al Esperanto
--------------------

En la jaro 2004 la vilaĝon kaj la ruinojn de la Palaco Finckenstein survoje inter Malborko kaj Varsovio al la Esperanto-lingvo-debato vizitis esperantistoj: la japano Etsuo Miyoshi, la argentinano Atilio Orellana Rojas kaj la polo Eduardo Kozyra.

Napoleono Bonaparte
Maria Walewska

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑  History of Fickenstein parto 1
3. ↑  History of Finckenstein part 6
4. 1 2 3  History of Finckenstein part 4
5. ↑  History of Finckenstein part 7

Eksteraj ligiloj
----------------

* Palaco Finckenstein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Palaco Finckenstein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Google Books search
* www.rosenberg-wpr.de
* History of Finckenstein showing contemporary pictures

53° 46′ 05.51″ N 19° 22′ 20.39″ O﻿ / ﻿53.7681972 °N, 19.3723306 °O﻿ / 53.7681972; 19.3723306 (mapo)
Ŝelakdisko de Black & White Records de la triopo de Red Callender kun Willard McDaniel kaj Leonard „Lucky" Enois: „Red Light" / „Be Happy Pappy"
**George Sylvester „Red" Callender** (\* 8-an de marto 1916 en Haynesville, Virginio; † 8-an de marto 1992 en Saugus, Kalifornio) estis usona ĵazbasisto (kontrabaso kaj tubjo).

Callender vizitis en Nov-Ĵerzejo lernejon kaj transprenis 17jara vojaĝlaboron en bando. Poste li ekloĝis ĉe la okcidenta marbordo de Usono. Tie li ludis kun Buck Clayton (1936), Louis Armstrong (1937/1938), Lester Young (ekde 1941 ĝis 1943, parte ankaŭ kun Nat King Cole), kun propra triopo (ekde 1944 ĝis 1946) kaj Erroll Garner (1946/47). En 1946 li sonregistris kun sia triopo kun Willard McDaniel (p) kaj Leonard „Lucky" Enois (g) por sondisko-eldonejo *Black & White Records* („Red Light"). En 1945/46 li kunlaboris je la sonregistradoj de Lester Young por eldonejo *Aladdin* (The Complete Aladdin Recordings of Lester Young). Li kunlaboris en la filmo „New Orleans" apud Armstrong (samkiel en la filmo *Jammin the Blues* el 1944 i.a. apud Lester Young kaj Sweets Edison) kaj improviz-kunsidis kun Charlie Parker, je kies sonregistradoj por Dial februaron de 1947 li kunludis. Poste li ludis ĉe Johnny Otis kaj Cee Pee Johnson, antaŭ ol li en Honolulu (1947-1950) kaj en San-Francisko laboris kun propra bando. Post kiam li ĝis 1953 laboris ĉe Red Norvo kaj Jerry Fielding, li transloĝis al Los-Anĝeleso, kie li fariĝis kunlaboranto de la televidstacio NBC. krom tio li produktis sondiskojn por malgrandaj diskeldonejoj.

En 1955 kaj 1956 li sonregistris kun Art Tatum ties lastajn diskojn (The Tatum Group Masterpieces Vol. 5 kaj *Vol. 6*). Li prezentis ekde 1962 ĝis 1964 ĉe la Monterey Jazz Festival. Kiel dezirata studiomuzikisto li kunlaboris je la sonregistraĵo de Frank Sinatra kaj Ry Cooder. Callender fariĝis la plej demandata tubjisto de Holivudo: Ĉe Stan Kenton (1965), Thelonious Monk, Charles Mingus (1964), James Newton (komence de la 1980-aj jaroj) aŭ Stevie Wonder li uzis ĉi tiun instrumenton. Callender, influita laŭ pulsado kaj melodikondukado de Jimmy Blanton, ludis akcentitan pluksonon. La ludmaniero de Callender influis daŭre lian lernanton kaj amikon Charles Mingus je la kontrabaso.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Red Callender en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* portreto ĉe *All About Jazz*[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 363474
* GND: 131906356
* LCCN: n86069627
* VIAF: 51874646
* ISNI: 0000 0000 8130 6925
* SUDOC: 081223404
* BNF: 13892082g
* MBA: 60c34576-6819-4e75-9fa7-a734ef2ecd87
* ICCU: MODV620095
* BNE: XX872875
 |
Konkoidaj rompoj de siliko kaj akraj tranĉiloj.

|  |
| --- |
| **Prahistoriaj epokoj** |
| **H** |   Latena Ferepoko |   | Protohistorio |
|   Halŝtata Ferepoko |
| **Ferepoko** |
|   Malfrua Bronzepoko |   |
|   Meza Bronzepoko |
|   Frua Bronzepoko |
| **Bronzepoko** |
|     Ĥalkolitiko |   |   |
|   Neolitiko | Prahistorio |
| Mezolitiko / Epipaleolitiko. |
| **P** |     Malfrua Paleolitiko |   |
|     Meza Paleolitiko |
|     Frua Paleolitiko |
|   Paleolitiko |
| **Ŝtonepoko** |

La termino **Epipaleolitiko**, kiu signifas "super Paleolitiko", estis ne trolonga etapo en la prahistorio, kiu ekzemple en Iberio daŭris nur ekde la 8000 a.K. ĝis la 6000 a.K. kaj ŝanĝis la vivmanierojn kiel por ekzemplo la brutobredado kaj la agrikulturo kiuj markis la komencon de la transiron el kadavromanĝantoj al agrikulturistoj kaj ankaŭ la komencon de la novaj tombejoj. La termino estis stampita komence de la 20a jarcento por difini fazon de la Ŝtonepoko kiu ĝis tiam estis nomita Mezolitiko. Tiu nova termino intencis rimarki la kulturan kontinuecon kiu laŭ pruvoj estis ekzistinta inter ambaŭ periodoj, tre malproksima de la percepto de trarompo kaj dekadenco kiu ĝis tiam hegemoniis pri tiu epoko.

Bibliografio
------------

* Simmons, Alan H. The Neolithic Revolution in the Near East: Transforming the Human Landscape, 2007, University of Arizona Press, ISBN 978-0816529667, google books
* M. H. Alimen kaj M. J. Steve, Historia Universal siglo XXI. Prehistoria. Siglo XXI Editores, 1970 (reviziita kaj korektita en 1994) (originala germana eldono, 1966, titole Vorgeschichte). ISBN 84-323-0034-9


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 673119
* GND: 4152524-3
 |
**Rodnikivka,** ukraine **Родниківка** hungare **Beregforrás** [beregforAŝ] estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Svaljava.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Svaljava en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 41′ 46″ N 22° 53′ 46″ O﻿ / ﻿48.69611 °N, 22.89611 °O﻿ / 48.69611; 22.89611 (mapo)Koordinatoj: 48° 41′ 46″ N 22° 53′ 46″ O﻿ / ﻿48.69611 °N, 22.89611 °O﻿ / 48.69611; 22.89611 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo:
* Loĝantaro: 860
* Poŝtkodo: 89310
* Telefonprefikso: +380 3133

Situo
-----

Rodnikivka troviĝas de Svaljava je 22 km-oj.

Historio
--------

La vilaĝo fondiĝis en 1600. En 1910 vivis en Beregforrás 503 loĝantoj, (445 rutenoj, 21 germanoj, 31 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Beregforrás apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Rodnikivka/Beregforrás. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Ĝis 1948 la oficiala slava loknomo estis **Ізвор** [izvor].

Vidindaĵoj
----------
La **Registaro de Portugalio** estas la plenuma povo de la Portugala Respubliko. La Aŭtoritato konsistigas unu el la regantaj aŭtoritatoj kune kun la Prezidanto de la Respubliko, la Asembleo de la Respubliko kaj la tribunaloj. La registaro estas tiu kiu administras la politikan sistemon en la lando, same kiel la plej altan instancon de la portugala publika administrado .

La Registaro de Portugalio ankaŭ estas referita kiel la **Registaro de la Portugala Respubliko** aŭ la **Konstitucia Registaro**. La registaro inkluzivas la ĉefministron, ministrojn kaj ŝtatsekretariojn (junigaj ministroj). Registaroj ankaŭ povas inkludi unu aŭ plurajn vicministroprezidentojn kaj vicsekretariojn de ŝtato. Kutime ĉiu ministro estras ministerion kaj nomumas unu aŭ plurajn ŝtatsekretariojn, dum kelkaj registaroj ankaŭ povas nomumi unu aŭ plurajn senpostenajn ministrojn.

Post la elektoj al la Asembleo de la Respubliko aŭ la demisio de la antaŭa registaro, la prezidanto interkonsiliĝas kun la elektitaj partioj kaj elektas iun por formi registaron. La ĉefministro elektas la ministrojn laŭplaĉe kaj finfine la registaro ĵuras enen de la prezidanto.

La registaro havas politikajn, leĝdonajn kaj administrajn funkciojn. Tiuj inkludas, inter aliaj, la potencon negoci kun aliaj landoj kaj internaciaj organizaĵoj, prezenti fakturojn al la Asembleo de la Respubliko, ŝanĝi regularojn kaj nomumi oficialulojn en la publika sektoro. Unu el la centraj agoj de la registaro estas la preparado de la buĝeto ĉiujare prezentita al Asembleo de la Respubliko. La registaro estas kontrolita kaj kontrolita fare de la aliaj tri suverenaj organizoj: la Prezidanto de la Respubliko, Asembleo de la Respubliko kaj la tribunaloj. La Prezidanto povas vetoi registarajn direktivojn kaj registara leĝpropono eble ne estas akceptita en la Asembleo de la Respubliko, kie mocio de demisio povas esti voĉdonita.

La nuna registaro estas la 22-a registaro ekde 1976, kaj ĝi estas gvidata de ĉefministro António Costa. Estas 19 ministroj en ĉi tiu registaro, kaj la centra ĉefsidejo situas en la sudo de la ĉefurbo, Lisbono.

Referencoj
----------

1. ↑   Governo de Portugal (portugale). Alirita 2020-07-25.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 832338
* VIAF: 162116493
* ISNI: 0000 0001 1150 0922
 |
Tutmonda mapo de la migradoj de *Homo sapiens*, kun la norda poluso kiel centro. La ciferoj reprezentas jarmilojn. Afriko estas la startejo, el la supra maldekstra parto al Sudameriko en la dekstra pinto.

|  |
| --- |
| **Prahistoriaj epokoj** |
| **H** |   Latena Ferepoko |   | Protohistorio |
|   Halŝtata Ferepoko |
| **Ferepoko** |
|   Malfrua Bronzepoko |   |
|   Meza Bronzepoko |
|   Frua Bronzepoko |
| **Bronzepoko** |
|     Ĥalkolitiko |   |   |
|   Neolitiko | Prahistorio |
| Mezolitiko / Epipaleolitiko. |
| **P** |     Malfrua Paleolitiko |   |
|     Meza Paleolitiko |
|     Frua Paleolitiko |
|   Paleolitiko |
| **Ŝtonepoko** |

La **Malfrua Paleolitiko** estas la tria kaj lasta el la periodoj en kiuj ĝenerale oni dividas la ampleksan epokon de la Paleolitiko, nome la komenca etapo de la Ŝtonepoko. Ĝi estas karakterizata per la hegemonio de la ŝtonlaboraj industrioj inkluditaj en la teknika sistemo 4a kaj klasigitaj en diversaj kronokulturoj: Ŝatelperona, Aŭrinjaka, Gravetia, Solutrea kaj Magdalenia, laŭ la nomigaj kuŝejoj de Francio kie ili estis identigitaj. Ĝi daŭris proksimume inter la jaroj 40-30 000 antaŭ la nuntempo (AN) kaj la 12-10 000 AN.

La **Malfrua Paleolitiko** koincidas kun la dua duono de la lasta glaciepoko, de tre malvarma klimato sed kun intertempoj pli moderaj (nome interepokaj). Ĝi karakteriziĝis ĉar la homedaj specioj de antaŭaj periodoj, kiel *Homo erectus*, la Denisova hominido, la *Homo neanderthalensis* aŭ la *Homo floresiensis*, estis anstataŭitaj tutmonde de la *Homo sapiens*, kiu restis kiel nura survivinto de la subtribo *Hominina*.

La arto de la Malfrua Paleolitiko reprezentas la plej malnovan antaŭhistorian arton. Figura arto ĉeestas same en Eŭropo kiel en Sulaveso, Indonezio, komencante antaŭ almenaŭ 35.000 jaroj. Ne-figuraj surrokaj pentraĵoj, konsistantaj el manaj ŝablonoj kaj simplaj geometriaj formoj, havas almenaŭ 40.000 jarojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Meza Paleolitiko
* Frua Paleolitiko

* Kategorio Malfrua Paleolitiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Rodnikova Huta,** ukraine **Родникова Гута,** slovake **Izvorská Huta,** hungare **Forráshuta** [forAŝhuta] estas malgranda, ne memestara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Svaljava, en municipo de Rodnikivka.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Svaljava en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 43′ 32″ N 22° 55′ 35″ O﻿ / ﻿48.72556 °N, 22.92639 °O﻿ / 48.72556; 22.92639 (mapo)Koordinatoj: 48° 43′ 32″ N 22° 55′ 35″ O﻿ / ﻿48.72556 °N, 22.92639 °O﻿ / 48.72556; 22.92639 (mapo)
* Areo: 12 km²
* Alto super marnivelo: 467 m
* Loĝantaro: 480
* Poŝtkodo: 89310
* Telefonprefikso: 3133

Situo
-----

Historio
--------

La hungara historia loknomo estis *Izvorhuta*, sed pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungaran nomon. Ĝis Traktato de Trianon Forráshuta apartenis al Hungara reĝlando, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Rodnikova Huta/Forráshuta. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
La kabineta ĉambro
La **ĉeĥa registaro** (ĉeĥe *Vláda České republiky*) estas la plenuma povo en la Ĉeĥa Respubliko. La membroj de la registaro estas la ĉefministro, lia deputito kaj aliaj ministroj. La registaro funkcias pro jura bazo en la ĉeĥa konstitucio.

La registaro estas gvidata de la ĉefministro, kiu elektas la aliajn ministrojn. La ĉeĥa registaro estas kontrolita de la Ĉeĥa Ĉambro de Reprezentantoj.

La Ĉefministro mem estas nomumita de la Prezidento de Ĉeĥio. La nuna ĉefministro estas Andrej Babiŝ. La nuna registaro, ĵurkonfirmita la 27-an de junio 2018, estas la 15-a ekde la dissolvo de Ĉeĥoslovakio en 1993. Ĝi havas ĉirkaŭ 17 membrojn krom la ĉefministro.

La nuna registaro, ĵurkonfirmita la 27-an de junio 2018, estas la 15-a ekde la dissolvo de Ĉeĥoslovakio en 1993. Ĝi havas 17 membrojn kaj ĉefministron.

Registaraj komitatoj
--------------------

* Nacia Sekureckonsilio
* Registaro-Konsilio por Juro
* Interministeria Komisiono por la Aferoj de la Roma Komunumo
* Registaro-Konsilio por Homaj Rajtoj
* Registaro-Konsilio por Naciaj Minoritatoj
* Konsilio pri Esploro kaj Evoluo
* Registara Konsilio por Politiko-Kunordigo Rilate Drogojn
* Registaro-Konsilio por Homoj kun Handikapuloj
* Registara Komisaro pri Homaj Rajtoj
* Registara Konsilio por Egalaj Ŝancoj por Virinoj kaj Viroj
* Komisiono por la Eŭropa Unio
* Longtempa energia planado

Referencoj
----------

1. ↑  Ĉeĥaj registaraj organizoj

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 832464
* VIAF: 129497456
* ISNI: 0000 0000 8897 7940
 |
**Redecilla del Camino** [redeZIlja delkaMIno] estas loĝloko kaj municipo en la oriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la oriento de la komarko *Montes de Oca* lime kun Rioĥo. La loknomo *Redecilla del Camino* estas etimologie komprenebla kiel *Reteto de la Vojo*. En 2015 oni aprobis ampleksigon de la Jakoba Vojo kaj tio inkludis tiun loĝlokon en ties norda sektoro.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Montes de Oca, oriente kaj flavecbruna.
La prilaborita romanika baptujo, kun bildaro kvazaŭ de urbo, ĉu Jerusalemo aŭ Santiago.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,10 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 104 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 56 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, limas kun Rioĥo kaj estas en la norda deklivaro de la Sierra de la Demanda.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento, ligita al la Jakoba Vojo. 

Frua mencio de *Radicella* estas de 977. Alia mencio estis de 1025.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la romanika baptujo de la preĝejo, kiu eĉ aperas en la municipa blazono.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776670
* VIAF: 6733154198372420230000
 |
Samseksaj partnerecoj tutmonde
- ﻿ Samseksa edzeco (ringoj: kazoj de individuoj)

- ﻿ Leĝo deviga, kiu establas samseksan edzecon ankoraŭ ne efektivan

- ﻿ Plena agnosko de eksterlandaj samseksaj edzecoj

- ﻿ Registrita partnereco

- ﻿ Limigita jura rekono (partneraj atestoj, ktp.)

- ﻿ Limigita agnosko de eksterlandaj samseksaj edzecoj (loĝrajtoj por edz(in)o)

- ﻿ Ŝtato submetata al internacia kortuma decido rekoni samseksan edzecon

- ﻿ Neniu registrado

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri GLAT |

**Registrita partnereco** estas leĝe agnoskata civila ligo inter du personoj, sendepende je iliaj seksoj. Ĝi donas al la tiel ligita paro iujn (aŭ eĉ ĉiujn) el la rajtoj de edzeco; la precizaj rajtoj de registritaj partneroj tamen dependas de la unuopa ŝtato. Personoj kiu estas en registrita partnereco nomas partneroj aŭ partnerinoj.

La termino temas ĉefe pri ligoj de samseksaj paroj (samseksemuloj), tamen povas temi ankaŭ pri aliseksemuloj. Rezultato de registritaj partnerecoj estas similaj al geedzeco aŭ samseksa edzeco, tamen jure ili estas malsamaj terminoj. Precipe registrita partnereco de personoj kun sama sekso ne estas io sama kiel samseksa edzeco.

Jura situacio en diversaj ŝtatoj
--------------------------------

La ŝtatoj kaj regionoj, kie oni enkondukis en juro registritaj partnerecoj aŭ konkubinecoj ampleksitaj paroj de homoj de sama sekso estas:
Danio (1989), Norvegio (1993), Svedio (1995), Islando (1996), Nederlando (1998), Israelo (1994), Hungario (1996 - konkubinecoj, 2009 - registritaj partnerecoj), 9 landoj de Usono: Havajo (1997), Kalifornio (1999), Vermonto (2000), Majno (2004), Nov-Ĵerzejo (2006), Konektikuto (2005), Vaŝingtonio (2007), Nov-Hampŝiro (2008), Oregono (2008) kaj aglomeroj: Vaŝingtono (2002) kaj Novjorko (1997), Hispanio (11 el 17 provincoj; ekde 1998), Francio (1999), Sud-Afriko (1999), Belgio (2000), Finnlando (2002), Germano (2001), Portugalio (2001), Kroatio (2003), Argentino - urbo Buenos Aires kaj provinco Rio Negro (2003), 10 regionoj de Italio (2004-2006), Brazilio - Rio Grande do Sul (2004), Aŭstralio – Novsudkimrio (1999), Viktorio (2001), Norda Teritorio (2003), Tasmanio (2004), Aŭstralia Ĉefurba Teritorio (2006), Kvinslando (2005), Okcidenta Aŭstralio (2005) kaj Suda Aŭstralio (2006), Luksemburgo (2004), Britio (2005), Nov-Zelando (2005), Slovenio (2005), Andoro (2005), Ĉeĥio (2006), Meksiko - Meksikurbo (2006) kaj lando Coahuila (2007), Svislando (2007), Urugvajo (2008).

Juro pri "registritaj partneraj ligoj" i.a. de Francio (kie nomiĝas PACS) kaj de Nederlando oni uzas al homoj de diversaj seksoj, kiuj ne ŝatus (ge)edziĝi.

Vidu ankaŭ
----------

* geedzeco, samseksa edzeco
* samseksemo en la mondo
**Roelof Antonius Quintus** estis filo de Jhr Willem Jan Quintus kaj Aleida Sibilla Sara Wichers. Li studis juron ĉe la *Groninger Hogeschool* (Groninga altlernejo) kaj akiris sian doktorecon en 1840 per sia disertaĵo *De separatione thori et mensae, praesertim de ea, quae fit mutuo conjugum consensu* (Pri la disiĝo de la lito kaj la tablo, precipe tiuj, kiuj estas faritaj per reciproka konsento de la partneroj). Li establis sin kiel advokato post siaj studoj. En 1842 li geedziĝis kun sia kuzino, Junkrino *Catharina Johanna Quintus* (1822-1870).

Quintus iĝis urbestro de Oldekerk en 1845. En tiu jaro li aĉetis *Huis Bijma* de iama urbestro Van Hasselt. De 1851 ĝis 1852 li ankaŭ estis urbestro de Zuidhorn. En 1856 li retiriĝis kiel urbestro de Oldekerk kaj iĝis distrikta juĝisto en Zuidhorn. Poste li fariĝis juĝisto ĉe la distrikta juĝejo en la urbo Groningen. La 1-an de julio 1864 li estis nomumita notario en Groningen kiel posteulo de sia frato Johan Wichers Quintus, kiu mortis la 14-an de februaro 1864. En 1881, li heredis la malnovan biendomon *Huis te Glimmen* kaj rilatajn arbarajn kaj luitajn bienojn. Quintus estis civila jura notario en Groningen ĝis la 1-a de julio 1890, je tiu dato li ricevis honorindan malŝarĝon laŭ sia propra peto. La Quintus-arbaro en Glimmen estas nomita laŭ tiu junkro.

Quintus mortis en Groningen en junio 1894 en la aĝo de 77.

Vidu ankaŭ
----------

* Huis te Glimmen
* Quintus-arbaro
Akvuja turo en Roy (Vaŝingtonio)
Situo de Roy en Kantono Pierce
**Roy** estas malgranda urbo en Kantono Pierce (Vaŝingtonio) en Usono. La loĝantaro estis 793 homoj en 2010. Ĝia poŝtkodo (ZIP) estas 98580. Roy situas ĉe 47° 0′ 12″ N 122° 32′ 39″ U﻿ / ﻿47.00333 °N, 122.54417 °U﻿ / 47.00333; -122.54417 (mapo) (47.003382, -122.544171). Laŭ la Usona Buroo de la Censo, Roy enhavas 0,7 km² da areo, ĉiom sektera. La alteco estas 98 m super marnivelo. Ĝiaj kodoj laŭ la landaj normoj FIPS kaj GNIS estas 53-60160 kaj 1512625, respektive.

Historio
--------

Roy oficiale municipiĝis la 16-an de januaro, 1908. Frue ĝi estis prospera, iom grava urbo, kun ĉefhaltejo de la fervojo, sed tri sinsekvaj frapoj reduktis ĝin ĝis la nuna stato. Unue, en 1929 tuj antaŭ la usona Granda Depresio, incendio forbruligis plejparton el la urbocentraj komercejoj. Poste, la fervojo ĉesis uzi Roy-on kiel ĉefhaltejon. Kaj trie, la armeo akiris la terenon norde kaj okcidente de la urbo por sia Fuorto Lewis. (La apuda komunumo Loveland tute malaperis tiam.

Turismo
-------

La ĉefa allogaĵo por eksteruloj estas la ĉiujara rodeo, Roy Pioneer Rodeo, kiu allogas partoprenantojn kaj spektantojn el pluraj usonaj subŝtatoj kaj Kanado.

Parenteze
---------

Kvankam la vojkruciĝo de vaŝingtoniaj ŝoseoj 7 kaj 507 nomiĝas "La Y Roy", ĝi fakte situas en Spanaway, ĉ. 10 km nordoriente de Roy.

Citaĵoj
-------

1. ↑   Arkivigite je 2008-05-21 per la retarkivo Wayback Machine United States Census Bureau. Retrieved 2008-01-31.

Eksteraj ligiloj
----------------

* City of Roy, oficiala urba retejo
* Roy Pioneer Rodeo
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri Registro (muziko). Por aliaj signifoj vidu la artikolon Registro.
En muziko, **registro** (aŭ **voĉregistro**) karakterizas la voĉon de kantisto aŭ muzikinstrumento laŭ la skalo, kiun ĝi normalfunkciante povas atingi.

Muzikinstrumentoj havas ege diferencajn registrojn, ekde nur malmultaj tonoj je simplaj frapinstrumentoj ĝis la tuta aŭdebla spektro de orgeno. Pli konkretajn datenojn oni povas legi en artikoloj pri la laŭaj instrumentoj.

Kutimaj registroj pri homaj voĉoj kaj muzikinstrumentoj
-------------------------------------------------------

Notado
------

Fagoto
Vikipedio uzas en kelkaj artikoloj la kutiman grafikan ilustradon de la maksimuma **tonamplekso**, kiu prezentas la kutime uzatajn plej malaltajn kaj plej altajn tonojn per grandaj notokapoj, la pli malofte uzatajn apude per pli malgranda tipoj. Por la ilustraĵo maldekstre tio signifas, ke la tonamplekso de fagoto etendiĝas ekde kontra-Bb ĝis a’’, sed ke oni foje oni ankaŭ trafas sur kontra-A kiel plej malalta tono, kaj kelkaj muzikisto povas ludi alten ĝis ab’’.

Violono
Je kordinstrumentoj unue estas prezentata maldekstre la senprenajn kordojn en la kutima agordo. La plej malsupra kordo (ĉi tie la malgranda g) ankaŭ estas la plejeble malalta tono de la instrumento, dekstre apud la plej alta tono en normala prenmaniero (ĉi tie: b’’’’) la angula notokapo krome montras la plej altan flaĵoletotonon (d’’’’’).

Ĝenerale tamen atentendas, ke ĉi tiuj indikoj nur estas normvaloroj, je specialaj cirkonstancoj (skordaturo, Kromklapo ĉe blovinstrumentoj, eksterordinaraj teknikoj) oni povas eĉ atingi pli grandajn tonampleksojn.

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

* Registro (homa voĉo)
* Registro (orgeno)
* Tonetendo
**Pierre Roger DUCOS** (25a de Julio 1747 - 16a de Marto 1816), pli bone konata kiel **Roger Ducos**, estis franca politika figuro dum la Revolucio kaj la Unua Imperio, nome membro de la Nacia Konvencio, kaj de la Direktoraro.

En la Revolucio
---------------

Ducos estis membro de la Konsilio de la Kvin Centoj, kun kiu li prezidis la puĉon de la 18a Fruktidoro (1797). Je la fino de sia regotempo, li iĝis pacjuĝisto, sed post la puĉo de Barthélemy Catherine Joubert (la 30an de Prerialo de la jaro VIII, aŭ 18a de Junio 1799), li estis nomumita membro de la plenuma Direktoraro, danke al la influo de Paul Barras, kiu kalkulis Ducos inter siaj partianoj.

Konsularo kaj Imperio
---------------------

La 9a de Novembro 1799, Ducos akceptis la puĉon de Napoleono Bonaparte (la *18a de Brumero*), kaj li estis unu el la tri Provizorj Konsuloj (kun Napoleono mem kaj Emmanuel-Joseph Sieyès), iĝante ankaŭ vic-prezidanto de Senato kun la alveno de stabila Konsulara formulo. Li estis multajn fojojn honorita dum la Imperio, sed en 1814 li abandonis Napoleonon, kaj voĉdonis por lia elpostenigo.

Referencoj
----------

1. 1 2  Tiu artikolo enhavas tekston el publikaĵo nune en la publika havaĵo: Chisholm, Hugh, eld. (1911). "Ducos, Pierre Roger". Encyclopædia Britannica. 8 (11a eld.). Cambridge University Press. p. 633.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 589359
* GND: 119121948
* LCCN: n90692108
* VIAF: 73984016
* ISNI: 0000 0000 8154 080X
* SUDOC: 032640552
* BNF: 129578347
* NLA: 48864356
 |