recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Gyula Kovács** [djula kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kovács Gyula** estis hungara ĵazodrumisto, muzikinstruisto. Lia konata muzika nomo (aŭ lia orkestro) estis *Mr. Dob*.

Gyula Kovács naskiĝis la 26-an de decembro 1927 en Budapeŝto, li mortis la 13-an de februaro 1992 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Kovács studis en la nacia muziklernejo inter 1945-1948. Lia druminstruisto estis Rezső Roubal, tamen li estis ĉefe memlernanto. Inter 1951 kaj 1961 li apartenis al orkestro de Lajos Martiny, poste al ĉiuj gravaj ĵazorkestroj. Li muzikadis kune kun Ákos Holéczy, Andor Kovács, Aladár Pege, János Gonda, Attila Garay, Csaba Deseő, János Kőrössy, László Turán, Mihály Tabányi. En 1966 li fondis propran orkestron. Li koncertis en Eŭropo. En 1969 li ekinstruis en la konservatorio. Li neniam ricevis premion.

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Bled, Prago (1964)
* Bilzen (1969)
* Berlino (1970)

Liaj filmaj roloj (ĉiam drumisto)
---------------------------------

* Kiskrajcár (1953)
* Házasságból elégséges (1962)
* Oldás és kötés (1963)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Sándor Herpai
* Iván Nesztor
* Zoltán Pálmai
* János Solti

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* memorpaĝo

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Gyula Kovács (drumisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 659643
* MBA: 17904d15-e447-4409-b419-013280b80289
 |
En programlingvoj, **bloko** estas malsimpla ordono, kiu konsistas el vico da deklaroj kaj ordonoj.

Samkiel parenteza ordono, bloko ebligas trakti vicon da ordonoj kiel unu ordonon. Por fari tion oni same pakas la komponantojn en la ordonajn «krampojn» `**starto** ...**fino**` (en la Paskala pseŭdokodo), aŭ `**begin** ...**end**` (en Algolo, en Pascal), aŭ `**{** ...**}**` (C).

La ĉefa diferenco inter bloko kaj parenteza ordono konsistas en tio, ke bloko estas la regiono por ĉiuj siaj deklaroj, t.e. por ĉiuj nomoj en ĝi deklaritaj. Tial en Algolo-60 marko markanta ordonon ene de parenteza ordono estas *videbla* el la ekstero en la bloko entenanta ĉi tiun parentezan ordonon, kaj eblas salti en la parentezan ordonon el ekstere. Tio maleblas por bloko.

Ekzemplo en C
-------------

```
{                      // la malferma krampo de bloko
  int i; float y;      // deklaroj de la lokaj variabloj
  scanf("%d %f",i,y);  // komponanta ordono
  z = f(++x, y);       // komponanta ordono (z estas neloka)
}                      // la ferma krampo de bloko

```
**Gyula Krocskó** [djula kroĉkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Krocskó Gyula** estis hungara zoologo, ekologo, profesoro, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (2004).

Gyula Krocskó  naskiĝis la 9-an de aŭgusto 1934 en Ĉeĥoslovakio, en tiama Užhorod. Li mortis la 1-an de decembro 2007 en Uĵhorodo.

Biografio
---------

Gyula Krocskó apartenis al la hungara minoritato. Li frekventis mezlernejon kaj universitaton en sia naskiĝurbo. En 1957 li ricevis diplomon pri instruisto de zoologio, biologio kaj kemio. Post lernado li ricevis postenon en la universitato. En 1992 li doktoriĝis. En la sekva jaro li ricevis rangon profesoro, inter 1995-2000 li estis katedrestro. Li pensiuliĝis en 2003, poste en 2006 li doktoriĝis antaŭ MTA. Lia plej ŝatata temo estis la vespertoj. Li ricevis hungaran premion en 2002.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Kárpátalja és az Északkeleti-Kárpátok denevéreiről, tekintettel a kihalt fajokra, ásatási maradványok alapján a jelenkori fauna kialakulására* (1960)
* *Ruĝa Libro de Ukrainio* kune kun aliaj
* Dudeko da lernolibroj

Fontoj
------

* biografio kun foto
Grafo **KÁROLYI Gyula** [karoji djula] (n. 7-an de majo 1871, Nyírbakta, Hungario – m. 23-an de aprilo 1947, Budapeŝto) estis hungara bienegulo, konservativa politikisto, ĉefministro (24-an de aŭgusto 1931 – 1-an de oktobro 1932), direktora membro de la Hungara Scienca Akademio (1915–45). Lia patro estis Tibor Károlyi.

Li studis en Budapeŝto, Bonn kaj Berlin, estis inter 1906 kaj 1910 ĉefprefekto de fortikaĵa departemento Arad (nun en Rumanio). Li fondis kontraŭrevolucian registaron kontraŭ la Hungara Sovetrespubliko (5-an de majo 1919) en Arad, poste iĝis prezidanto de la unua kontraŭregistaro en Szeged (30-an de majo–12-an de julio). Li estis ekde 1927 membro de la supra ĉambro de la hungara parlamento, inter 1928 kaj 1930 krongardisto, en 1930–31 eksterafera ministro de la Bethlen-registaro, ĉefministro en 1931–32. Li provis kontraŭbatali la ĝeneralan ekonomian krizon per ŝata interveno. Li deklaris statarion en septembro de 1931 kontraŭ la malkontenteco kaj organizadoj de la laboristaro.

En julio de 1932, oni ekzekutis laŭ decido de la stataria juĝistaro du gvidantojn de la kontraŭleĝa komunista partio Imre Sallai kaj Sándor Fürst.

Károlyi apartenis dum la dua mondmilito al interna konsilista rondo de Miklós Horthy.

* Kategorio Gyula Károlyi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 195210
* GND: 1090808259
* LCCN: no2018022404
* VIAF: 351145857867923020630
 |
**Gyula Kiss** [djula kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kiss Gyula** estis hungara pianisto, altlerneja instruisto.

Gyula Kiss  naskiĝis la 11-an de junio 1944 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Kiss aĝis 6, kiam li komencis lerni pianadon. Li maturiĝis en muzika mezlernejo (konata ankaŭ konservatorio) en sia naskiĝurbo en 1962, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1967. Lia ĉefinstruisto estis Pál Kadosa. Post la diplomo li partoprenis en majstrokursoj de Carlo Zecchi kaj Nikita Magaloff, poste li faris koncertojn. Inter 1985-1989 li instruis en muzikakademio en Japanio, inter 1999-2003 en Sud-Koreio, baldaŭ li prelegis en seminarioj aŭ kursoj en Eŭropo. Li ricevis premion en 1972.

Memorigiloj
-----------

Ekde 2010 en Tokio ĉiun jaron estas piankonkurso nomata pri Gyula Kiss.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 633669
* GND: 1045593265
* LCCN: no00001010
* VIAF: 296820759
* BNF: 138298373
* MBA: f25ae8fb-0528-402d-bfec-989897245f41
 |
**Gyula Ladomérszky** [djula ladomErski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ladomérszky Gyula** estis hungara ĵurnalisto. Lia nobela antaŭnomo estis *ladoméri*.

Gyula Ladomérszky naskiĝis la 3-an de novembro 1856 en Kassa (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Košice en Slovakio), li mortis la 7-an de oktobro 1907 en Kassa (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).

Biografio
---------

Gyula Ladomérszky maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, li jam verkis komedion prezentitan en la lernejo. En 1876 li aliĝis al teatra kompanio de Vilmos Lászy, kie li estis migra aktoro 2 jarojn. Pro geedziĝo li hejmenvenis kaj li havis plurajn postenojn en Kassa, ekzemple ekde 1885 li estis prizorganto de la loka hospitalo. Ekde 1877 li konstante kontribuis artikolojn en pluraj gazetoj, eĉ liaj teatraĵoj estis prezentitaj. En 1891 li estis levita redaktoro.

Liaj teatraĵoj (elekto)
-----------------------

* *Robin úr utazása* (1877)
* *A véres pénz* (muzika teatraĵo, 1878)
* *Egy agglegény kalandja* (1879)
* *Darwinisták* (1881)
* *A cár szelleme* (tradukita dramo, 1895)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio Gyula Ladomérszky en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 757873
 |



* Portalo pri Biografio
Trezormapo de verkinto Robert Louis Stevenson por sia libro *Treasure Island*.
**Trezora mapo** estas mapo markita per la loko de kaŝita trezoro. Tiuj mapoj estas grava komponanto en la intrigoj de aventuro kaj suspenslibroj, kaj precipe libroj ligitaj al piratoj.

Historiaj trezormapoj
---------------------

### La kupra volvlibro

**La kupra volvlibro**, unu el la volvlibroj de la Judea Dezerto, estas unu el la plej fruaj ekzemploj de trezormapoj. Male al la resto de la volvlibroj skribitaj sur pergameno, ĉi tiu volvlibro estas farita el kupro kaj gravurita kun listo de 63 kaŝitaj deponejoj kiuj inkluzivas grandegajn kvantojn da oro, arĝento, moneroj kaj valoraj iloj, kaj kaŝejoj de tiuj trezoroj (kies totala pezo estas taksita je 100 tunoj). La volvlibro estis malkovrita en Qumran en 1952 kaj verŝajne estis skribita en la dua duono de la unua jarcento.

### Piratoj

La literatura temo de la trezormapo aperas en multaj el la rakontoj pri piratoj, tamen ekzistas ne multe da historia registrado kaj atestoj por la reala uzo de trezormapoj fare de piratoj, kaj tiuj kutime ne emis entombigi trezorojn kaj lasi ilin al hazardo.

La nura okazo fakte en kiu pirato estis ligita al trezormapo estis trezoro kiun kapitano Kidd entombigis en Gardiner Insulo proksime de Long Island en Novjorko antaŭ li estis kaptita kaj mortigita. La plej granda parto de la trezoro estis trovita sed partoj de la trezoro ne estis malkovritaj, kaj tra la jaroj multaj trezorserĉantoj provis fidi je antikvaj mapoj en provo trovi la trezoron.

### El Dorado

En 1595 la angla esploristo Sir Walter Raleigh ekiris por trovi la legendan urbon El Dorado. La grandurbo ne estis malkovrita sed Raleigh priskribis siajn vojaĝojn en siaj libroj, kaj sekvante tiujn librojn, kartografoj kutimis indiki la lokon de la menciita grandurbo sur siaj mapoj. Ekzemple, la kartografo Judocus Hondius notis la lokon de la urbo en sia mapo de 1598 kaj ankaŭ en la mapoj de Theodore de Bray la urbo aperis. La urbo daŭre aperis sur mapoj ĝis 1808.

Trezoraj mapoj en kulturo
-------------------------

Multaj libroj kaj filmoj baziĝas sur la temo de trezorĉasado uzante trezormapon. Stereotipa priskribo indikas la trezoron sur la mapo uzante la literon "X". Ĉi tiu markado populariĝis post la libro *Treasure Island* de Robert Louis Stevenson el 1883. La uzo de la litero "X" unue aperis en la libro "Maraj Leonoj" de James Fenimore Cooper el 1849.

Multaj filmoj, precipe porinfanaj filmoj, estis bazitaj sur ĉi tiu temo, inkluzive de "La Gonioj" en kiu infanoj serĉas la trezoron de 17-a-jarcenta pirato, same kiel la filmo de Walt Disney "X markas la trezoron".

Vidu ankaŭ
----------

* Mapo
* Trezoro

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Trezora mapo** en Vikimedia Komunejo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 745356
 |
**Christy Nicole TURLINGTON** (Oakland, Kalifornio; 2-a de Januaro 1969)​ estas usona manekeno de salvadora deveno plej konata pro la kampanjoj de parfumoj de Chanel kaj Calvin Klein el 1987. Ŝi laboris ankaŭ en kampanjoj pri ŝminkaĵoj de Maybelline kaj Giorgio Armani, aperis en kelkaj filoj pri la industrio de modo kaj estis kunfondintino de la iama "Fashion Café".

En 1988, Christy kun Linda Evangelista, Cindy Crawford, Naomi Campbell, Elle Macpherson, Claudia Schiffer, Stephanie Seymour kaj Tatjana Patitz, iĝis konata kiel unu el la unuaj supermanekenoj. La fotisto Steven Meisel ofte fotis Christy, Naomi kaj Linda, pro kio ili estis konataj kiel «Triunuo».

Ŝi aperis en diversaj filmoj, precipe en *Prêt-à-Porter* de la fama usona reĝisoro Robert Altman kaj en muzikfilmetoj kiel ĉe «Notorious» de Duran Duran en 1986. Pli ĵuse, ŝi iĝis sukcesa negocistino per tri entreprenoj: ajurveda haŭtŝminkaĵoj (Sundari) kaj du markoj de vestaĵoj produktitaj de Puma: nome Nuala, por sportistinoj; kaj Mahanuala, por praktikantinoj de jogo.

* Kategorio Christy Turlington en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803465
* GND: 128370866
* LCCN: n2002056865
* VIAF: 15820825
* ISNI: 0000 0000 3754 0706
* MBA: 85bb9a8a-c658-422c-b485-d9998eda15e2
* NDL: 01048009
 |
Koordinatoj: 49° 26′ 20″ N 12° 55′ 39″ O﻿ / ﻿49.43889 °N, 12.92750 °O﻿ / 49.43889; 12.92750 (mapo)

**Domažlice** (ankaŭ *Ĥodia burgo*) estas burgo en samnomata urbo. Ĝi situas en Ĥodia placo en nesignifa vala situo super rivereto Zubřina en supera alteco proksimume 420 metroj. Ekde la jaro 1964 ĝi estas protektata kiel kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.

Burga kelaro
------------

Burga kelaro en Domažlice troviĝas en urbo Domažlice sub Ĥodia burgo kaj ĝi estis alirebligita nur post renovigo en lastaj jaroj.

Avantaĝa situo ĉe landa pordego igis estiĝi al domaĵlica vilaĝo, kiu dum regado de Přemysl Otakar la 2-a ŝanĝiĝis en gravan limurbon. Tiel komenciĝis koneksa kaj de tempo al tempo drama evoluo de la stapla kaj doganejvilaĝo, daŭranta jam plu ol 1000 jaroj. Hodiaŭ ni ne plu konscias grandan amplekson de la fortikaĵo, kiu havis 22 turojn kaj profundajn fosaĵojn. Ties konstruado tempe enfalas en la tempon de disputoj de Přemyslidoj kaj inter najbaraj bavariaj feŭduloj. Sed bazplano de la urbo diferencis de plimulto de přemyslaj urboj kun larĝaj, paralelogramaj placoj. La ĉi tiea bazplano estas stratforma, tipa por najbaraj germanaj urboj. Do lokinto estis verŝajne el Bavario.

Ĥoda burgo situas en sudokcidenta angulo de la urbo. Ties burgrafoj zorgis precipe pri ŝirmo de la landaj limoj, kiun faris liberaj kamparanoj – Ĥodoj. La burgo estis do alterne en zorgo de Ĥodoj, de la reĝa kamero kaj pli malfrue de famaj Lamingenanoj (Lomikaroj). Sed la burgo entute mizeriĝis, pli malfrue ĝi forbrulis, kelkfoje ĝi estis riparata kaj nur en la jaro 1992 ĉi tie komenciĝis multekosta renovigo. Ties rezulto estas ankaŭ alirebligo de la burga kelaro.

La subteraj spacoj havas unu muron gotikan, la ceteraj estas brikaj el la 18-a jarcento. Estas en ili lokigita lapidario kun ŝtonaj konstruelementoj, trovitaj dum esploroj kaj konstrureguligoj. Vizitanto trairadas sur brika pavimo tra du kelĉambroj, en kiuj estas lokigitaj Kalvario, mejloŝtonoj, fragmentoj el preĝejo en Valtýř, barokaj piedestaloj kaj vico da pluaj interesaĵoj.

La burga kelaro ne estas unusolaj subteraj spacoj en Domažlice. Pluraj domoj ĉirkaŭ la placo havas 2 – 3 etaĝojn de keloj profundigitaj en forte eroziiĝintaj mineraloj. En la jaro 1964 okazis parta trafalo de du domoj kaj parto de la subterejo estis poste betonigita.

Pluaj fotoj
-----------

* En la burgo havas sidejon Muzeo de ĤodioEn la burgo havas sidejon Muzeo de Ĥodio
* Vido al la burgoVido al la burgo
* Kortego de la burgoKortego de la burgo
**La Juna Batalanto**. Organo de la Internacia Katolika Junulara kaj Paca Movado, eldonita de MOKA, dumonata gazeto, redaktita nur en Esperanto. Ĝi fondiĝis en 1926 kiel daŭrigo de la antaŭa Junula Angulo en Katolika Mondo. En 1926-28 ĝi estis aldono al Katolika Mondo. Ĝia tendenco estis internaciema pacifista, sociala, vivreforma. En 1929, kiam Katolika Mondo malaperis, fondiĝis Eldona Kooperativo por sendepende publikigi la gazeton. Redaktoro estis de la komenco d-ro W. Solzbacher, redaktejo kaj administrejo troviĝis antaŭe en diversaj lokoj de Germanio (Bad Honnef, Wuppertal-Elberfeld, Werl, Kolonjo) kaj poste en Luksemburgo. La librovendejo de la gazeto ĝis la Dua Mondmilito estis la plej kompleta librejo de katolika Esperanta-literaturo.

Bazita je artikolo de W. Solzbacher en Enciklopedio de Esperanto.


|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
kovrilo de ekzemplero de la libro *Chronicon terrae Prussiae* de 1679
***Chronicon terrae Prussiae*** (latine, "kroniko de la landoj de Prusio") estas kroniko de la Ordeno de germanaj kavaliroj, kiun la verkisto Peter von Dusburg finis en 1326. La manuskripto estas la unua grava kroniko de la monaĥa ŝtato de la Ordeno de germanaj kavaliroj en Prusio, kun multaj mencioj de la najbara Grandduklando Litovio, kiu kompletiĝis proksimume 100 jarojn post la praprusa krucmilito en Baltio. Ĝi estas grava fonto por informo pri la bataloj de la armee ekspansiema kavalira ordeno kun praprusoj kaj litovoj.

La kroniko estas skribita en la latina kaj konsistas el kvar volumoj. La unua volumo priskribas la fonon de la ordeno kaj ĝiaj originaj krucmilitoj en okcidenta Azio kaj la orienta mediteranea regiono. La dua volumo rakontas kiel la ordenaj kavaliroj alvenis al Prusio, dum la tria volumo detaligas militojn kun la praprusoj kaj aliaj baltaj triboj. La kvara volumo disponigas historian kuntekston de aliaj samtempaj okazaĵoj en la mondo. La kroniko havas aldonaĵon de pliaj 20 ĉapitroj, kiuj pritraktas eventojn de 1326 ĝis 1330.

La verkaĵo estas bazita sur lokaj ordenaj analoj, kronikoj, raportoj kaj rakontoj kiujn Peter "konsideris fidindaj". Petro havis aliron al la arkivo de la ordenaj grandmajstroj en Marienburg, kaj mem atestis kelkajn eventojn.

La kroniko enhavas kelkajn etnografiajn datumojn pri la praprusoj, la indiĝena popolo konkerita de la ordeno. Ĝi enhavas multnombrajn ĉapitrojn en la stilo de religiaj vizioj kaj mirakloj, celante la glorigon de la ordena misio. La milito kontraŭ paganoj konsideriĝis sankta kaj ĉiuj kavaliroj kiuj pereas konsideriĝis havi certan lokon en la kristana ĉielo. Peter havas neniun intereson pri la interna politiko de la ordono, li ne priskribas urbojn, komercon aŭ la proceson de koloniigo. Prefere la kroniko priskribas malgrandajn elrabojn kaj bataletojn kun granda detalo. Dum liaj rakontoj de eventoj kaj bataloj estas konsiderataj fidindaj, la etnografiaj datumoj pri la praprusoj kaj aliaj baltoj supozeble estas ideologie ŝarĝitaj. Kiel pastro Peter provis instrui la leganton. La paganaj prusoj kaj litovoj estas prezentitaj kiel morala ekzemplo. Ili laŭ Peter estas piaj siamaniere, kaj la kristanoj devus honti pri sia kompare malobeema kaj peka konduto.
*La Juna Vivo*, aprilo 1934.
***La Juna Vivo*** estas historia nigre-blanke presita esperantlingva bulteno, kiu subtitoliĝis "monata organo por la junularo kaj komencantoj". Ĝi aperis almenaŭ de 1935 ĝis 1940 monate en Nederlando (en 1935 ekzemple en eldonkvanto de 7000 ekzempleroj), tiam estis interrompo pro la Dua Mondmilito atinginta ankaŭ Nederlandon, kaj de 1949 ĝis almenaŭ 1956 ĝi denove regule aperis, nun kiel organo de TEJO. Almenaŭ de 1935 ĝis 1940 ĝin eldonis la profesia libropresejo *J. Muusses* en Purmerend, post la milito mankas indiko pri presejo. Ĝis 1952 indikiĝis redakcia adreso en *West-Graftdijk*, vilaĝo de la komunumo Alkmaar de Norda Holando, kiu ankaŭ estis la unua adreso de TEJO (komence mallongigita TJO) post ties fondiĝo en 1938. Ekde 1953 kiel redakcia adreso por pli rapida komunikado funkciis la adreso de Elizabeth Burgler-Jezsó, kiu inter la jaroj 1951-1956 estis la redaktorino de *La Juna Vivo*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* esperante multaj skanitaj eldonoj de *La Juna Vivo* el 1935 ĝis 1956 en la retejo *gazetoteko.com*
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
**Juan Vitalio Acuña Nuñez**, «Vilo» aŭ «Joaquín» (1925-1967) estis kamparano de la zono de Purial de Vicara, montareto de la Sierra Maestra. Li estis unu el la kamparanoj kiu helpis la ribelulojn estratajn de Fidel Castro, kiam ili estis luktante kontraŭ la registaro de Batista. Post la venko de la Kastrisma revolucio li akompanis al Che Guevara por iniciati gerilan revolucion en Bolivio, sed tie li trafis la morton.

Li naskiĝis la 27an de januaro de 1925 en bieneto de sia avo kaj kie lia patro, Jesús Acuña, formis familion kun Lydia Núñez. Li loĝis en malriĉa kabano de kamparanoj. Li ne multe iris al la lernejo ĉar devis helpi la patron ĉefe dum la rikoltado de kafo kaj sukerkano. Tuj kiam li eksciis pri la elŝipiĝo de la kastristoj, li decidis aliĝi al ili, tiel la 24-a de aprilo de 1957 eliris serĉe de la gerilanoj kaj tiuj eklernis el Fidel, Raúl kaj Che, kiu kiel kuracisto devis zorgi pri la vunditoj dum la batalo de El Uvero, dum Juan Acuña kiel konanto de la teritorio helpis lin. Ĉar li pruvis sian konon de la agado kaj la zono Che konfidi lin la regadon de avangarda roto kaj en julio de 1957 Fidel Castro ascendigis ne Che al rango de komandanto kaj na Vilo al tiu de leŭtenanto.

Vilo Acuña partoprenis en la bataloj de El Uvero, El Hombrito, Mar verde, Oro de Guisa, Las minas. En la batalo de Pino del Agua li salvis la vivon al Camilo Cienfuegos, kiam tiu estis vundita. Li preparis transportilon kaj ŝarĝis li sola ĝis La Pata de la Mesa la vunditan korpon de la gerilano. Poste li iĝis kapitano kaj poste komandanto de sia propra kolumno en la ariergardo de la ribela armeo de Sierra Maestra. En 1959 triumfas la Kuba Revolucio. Fidel eniras en Havanon la 8-an de januaro kaj Vilo Acuña akompanas lin.

Post la venko Acuña prepariĝas kiel politika dirigento, sed ne elposteniĝas. En 1966 Che rekrutas lin por sia gerila aventuro en Bolivion, kie Acuña respondecos pri la zorog de ariergardo kie estas vunditoj kaj amikino de Che nome Tamara Bunke. La 31-an de aŭgusto de 1967 lia roto suferis embuskadon pro perfido de la gvida kamparano kaj li mortis pafita trapasanta riveron kune kun Tamara Bunke, alinome Tania.

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Gerilo de Che en Bolivio
* La perfido kiu permesis la morton de Vilo Acuña kaj lia grupo gerila Arkivigite je 2007-09-28 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 329354
 |
**Cirila-Metoda gimnazio kaj pedagogia mezlernejo Brno** (ĝis 2006 **Cirila-Metoda mezlernejo pedagogia kaj gimnazio**) estas eklezia gimnazio kaj pedagogia mezlernejo. Establinto estas Kongregacio de fratinoj de sanktaj Cirilo kaj Metodo. Ĝi troviĝas en Brno, Ĉeĥio, Masaryk-kvartalo, strato Lerchova 343/63.

Historio
--------

La konstruaĵo de la lernejo estis konstruita en 1935 laŭ projekto de Vladimír Fischer. Laŭ stilo ĝi adaptiĝis al la najbara konstruaĵo de Cirila-Metoda elementa lernejo (Lerchova 65), kiu tiam servis por mensmalsanaj infanoj kun triklasa lernejo, knabina pensiono kaj ĉefe kiel ĉefa domo de la Kongregacio de fratinoj de sanktaj Cirilo kaj Metodo. La kongregacio malfermis en la lernojaro 1933/1934 ankaŭ Ordenan knabinan gimnazion, kiu ekde 1934/1935 uzis la novkonstruitan najbaran konstruaĵon. Ĝia unua direktoro estis Metoděj Marvan. La gimnazia domo havas iom levitan teretaĝon kaj du suprajn etaĝojn, en la korton estas teretaĝa alo. La pensiono kaj la gimnazio estis konektitaj per nelonga teretaĝa objekto, kie troviĝis ankaŭ la loĝejo de la direktoro.

En la lernejo oni instruis ĝis oktobro 1940, kiam ĝin konfiskis la trupoj de SS.
La gimnazio tiam transiris al la nuntempa avenuo de kapitano Jaroš, sed en aŭgusto ĝi estis nuligita. Fine de la dua mondmilito funkciis en la konstruaĵo sovetia armea lazareto; instruado rekomenciĝis post riparoj aŭtune 1945, kiam la knabina gimnazio estis renovigita. En februaro 1949 la lernejo estis alŝtatigita kaj transdonita al sekreta polico, kiu intencis fondi sian propran lernejon.

Ee la lernojaro 1961/1962 rezidis en la konstruaĵo nove fondita ĝenerale kleriga lernejo, kiuj post kelkaj jaroj transformiĝis al gimnazio de Matyáš Lerch.

Nuntempo
--------

Gimnazio de Matyáš Lerch estis transigita en alian lokon kaj en la konstruaĵo estis establita Cirila-Metoda pedagogia mezlernejo, kiu komencis instruadon en 1996/1997. En 1997 en la supra etaĝo estis fondita kapelo de Virgulino Maria, kies internon ornamis skulptistoj Jan Šimek kaj Petr Francán, artista fandisto Pavel Hřebíček kaj pentristoj Milivoj Husák kaj Karel Rechlík.

En 2006 la lernejo ricevis la nunan nomon.

En la lernejo estas 16 klasoj kun 499 lernantoj. Ĝi havas tri fakojn, la kvara (Eduka kaj humanisma agado) finigis en la lernojaro 2012/2013. Laboruloj estas 68.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Cirila-Metoda gimnazio kaj pedagogia mezlernejo Brno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
**István Weiser,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Weiser István** estis hungara kemiisto, altlerneja instruisto.

István Weiser naskiĝis la 21-an de januaro 1873 en Liptószentmiklós (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Liptovský Mikuláš en Slovakio), li mortis la 8-an de julio 1957 en Budapeŝto (Hungario).

Biografio
---------

István Weiser devenis el juda familio. Li studis kemion en Teknikuniversitato József kaj en simila universitato en Munkeno, post la kemia diplomo li akiris filozofian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1895, pli poste li estis asistanto apud Ferenc Tangl en la Veterinara Akademio. Ekde 1897 li laboris en la ĵus fondita eksperimenta stacio pri furaĝoj, inter 1917-1934 li estis ties gvidanto. Inter 1904 kaj 1938 li instruis en la altlernejo (iama akademio) kaj en la reĝa universitato. En 1934 li pensiuliĝis, en 1952 li kandidatiĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis la titolon ekonomia ĉefkonsilisto.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Kísérletes vizsgálatok a takarmányok chemiai összetételéről és tápláló értékéről* (1902; 1905; 1908)
* *Melassze-etetés lovakkal* (kunaŭtoro, 1906)
* *A szarvasmarha hizlalása Kellner keményitőérték elmélete alapján* (1909)
* *A melasse mint takarmány* (1913, ankaŭ germane)
* *A méz és viasz kémiája és biológiája* (1925)
* *Takarmányozástan* (1952)

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 716341
 |
**Borsodbóta** [borŝodbOta] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Ózd.

Preĝejo de Borsodbóta

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 8  km²
* Alto super marnivelo: 220 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.2119/20.3959
* Loĝantaro: 950
* Poŝtkodo: 3658
* Telefonprefikso: 48

Situo
-----

Borsodbóta situas sub monto 401 m-ojn alta, en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Ózd troviĝas 8, Miskolc 45 km-ojn.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1494 en formo *"Bolcha"*. La kampoj precipe apartenis al la eklezio. En la 20-a jarcento la vilaĝanoj laboris en Ózd kaj Putnok. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika novromanika preĝejo omaĝe al Virga Maria Patrino de Dio de 1938
* kalvinana preĝejo
* kastelo
* fonto nomata Elly [eli]

Ĝemelkomunumo
-------------

* Slovakio Drnava, Slovakio

Fontoj
------

* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* w.nagyvofely.hu
* w.gyaloglo.hu

* Kategorio Borsodbóta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kapelo Vizito de Maria** estas romkatolika kapelo kun pilgrimloko en Hungario, en vilaĝo Máriakálnok.

Interno de la kapelo

Historio
--------

La pilgrimado komenciĝis pro fonto, kiu onidire faris sana soldatojn dum la kontraŭturkaj bataladoj en 1529. Iom poste fiŝisto trovis skulptaĵon pri Sankta Maria. La fiŝisto konstruis apud la fonto ermitejon, poste longe ermitoj zorgadis pri la puto. Laŭ malnovaj rememoroj ekde la 16-a jarcento la puto estis pilgrimloko, al tio ligiĝas pluraj mirakloj. La kapelo estis konstruita en 1643, kiu bruldetruiĝis en 1873, sed interne la skulptaĵo ne cindriĝis. En la sekva jaro oni konstruis la nun videblan kapelon, samtempe Pio la 9-a deklaris ĝin pilgrimejo. En 1934 kaj 2003 la kapelo renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola inter arboj, sed apude oni konstruis ankaŭ subĉielan mesejon kun altaro, predikejo kaj benkoj. La fasado estas simetria, meze la turo iomete reliefas. Kelkaj ŝtupoj kuras al la enirejo. Super la enirejo malgranda balkono estas videbla, kiun pli supre 2 skulptaĵoj ornamas. Post la navo kvarangula absido etendiĝas.

Skulptaĵo
---------

La skulptaĵo estis farita el tilio, sed la hararo estas natura. Sankta Maria havas kronon, ŝi tenas maldekstre Jesuon, dekstre bastoneton. La korpo estas kovrita per mantelo.

Subĉiela predikejo apud la kapelo
Kermesoj okazas en la 2-an de julio kaj en sekva dimanĉo de la 8-an de septembro.

Fontoj
------

* hungare kun foto[*rompita ligilo*]
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2017-05-14 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* hungare kun 3 fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Borsodgeszt** [borŝodgest] estas malgranda vilaĝeto kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Mezőkövesd. La antaŭnomo Borsod faras diferencon de Geszt.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 15  km²
* Alto super marnivelo: 148 m
* Loĝantaro: 300
* Poŝtkodo: 3426
* Telefonprefikso: 49

Geografio
---------

Borsodgeszt situas sur malebenaĵo, en valo de rojo, fine de sakovojo. Emőd troviĝas 12, Miskolc 19, Mezőkövesd 23, Felsőzsolca 25, Eger 30 km-ojn.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1292. La vilaĝanoj okupiĝis precipe pri vinkulturo. Ekde 1596 la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. Inter 1973-1990 la municipo estis komuna kun Sály. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, migra poŝto, gastejo, hejmo por maljunuloj, domo por junuloj, vendejo.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 277641
* GND: 7717148-2
* LCCN: n88039998
* VIAF: 129107444
 |
**Zug** (germane *Zugersee*) estas unu el malgrandaj svisaj lagoj sur la periferio de Alpoj kaj oriente de la Kvarkantona Lago.

Priskribo
---------

La Lago de Zugo situas proksimume je 47° 7′ N 8° 29′ O﻿ / ﻿47.117 °N, 8.483 °O﻿ / 47.117; 8.483 (mapo). Verŝajne je iu antaŭa dato ĝi estis konektita kun la Lago de Laŭerco kaj tra la ebenaĵo de Brunnen SZ kun la Kvarkantona Lago. Nun ĝi estas nutrita per la rivereto Aa, kiu descendas de la monto Rigi kaj enfluas je la suda fino en la lagon. La Lorze nutras per sia akvo la lagon je ties norda fino kaj en okcidento elfluas kaj daŭrigas sian vojon al la rivero Reuss.

La Lago de Zugo havas surfacon de 39 kvadratkilometroj, estas 14 kilometrojn longa, 4 kilometrojn larĝa kaj havas maksimuman profundon de 198 metroj, dum ĝia surfaco troviĝas je 417 m super la marnivelo. Ĝia volumeno estas 3.2 km³. Grandparte la lago troviĝas sur teritorio de la Kantono Zugo, sed la suda parto apartenas plej parte al la Kantono Ŝvico kaj okcidente estas parteto, kiu apartenas al la Kantono Lucerno norde de Immensee. Je la sudokcidento fino de la lago la monto Rigi descendas iom krute al la lagobordo, dum parto de ĝia orienta bordo formas mallarĝan ebenan bendon laŭlonge de la piedo de la montoj Rossberg (1 583 m) kaj Zugerberg.

Okcidente de la lagro troviĝas la komunumo Buonas kun ĝia kastelo. La ĉefa komunumo laŭborde de la lago estas urbo Zugo (komunumo). Tri fervojlinioj sekvas la lagobordon, nome la Gotardlinio de Zuriko tra Zugo kaj Arth-Goldau tra la Sankt-Gotardo al Tiĉino, la Sud-Orient-Fervojlinio de Lucerno tra Arth-Goldau kaj Rapperswil-Jona al Sankt-Galo kaj la linio de Zuriko tra Zugo al Lucerno.

Listo de urboj kaj vilaĝoj laŭborde de la lago
----------------------------------------------

* Zugo (komunumo)
* Oberwil apud Zugo
* Walchwil
* Arth
* Immensee
* Buonas
* Risch
* Ĥamo

Historiaj notoj
---------------

En la jaro 1806 sude de la Lago de Zugo mortis 457 homoj kiam pro la granda Terfalo de Rossberg estis entombigita la tuta vilaĝo Goldaŭ sub la falintaj rokamasoj.

La unua vaporŝipo eknavigis sur la lago en la jaro 1852.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de lagoj en Svislando

Referencoj
----------

* Lago de Zugo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lago de Zugo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**William George Horner** (1786 – 22a de septembro 1837) estis brita matematikisto; li estis instruisto, kaj lernejestro, fakulo en klasikaĵoj same kiel matematikisto, kiu verkis etende pri funkciaj ekvacioj, nombroteorio kaj ĉirkaŭteorio, sed ankaŭ pri optiko. Lia kontribuo al ĉirkaŭteorio estas omaĝita en la nomigo de Metodo de Horner, partikulare rilate al artikolo en la gazeto *Philosophical Transactions of the Royal Society of London* en 1819. La moderna invento de la zootropo, laŭ la nomo *Daedaleum* en 1834, estis atribuita al li.

Horner mortiĝis relative juna, antaŭ la establado de specialistaj, regulaj sciencaj gazetoj. Tiele oni verkis pri li diverĝe, foje markite, pri sia propra, kvankam disa, registro de publikaĵoj kaj la tiutempa ricevo de ili.

Referencoj
----------

1. ↑  Zoetrope. EarlyCinema.com. Alirita 2011-10-11.
2. ↑  Glossary – Z. Wernernekes.de. Alirita 2011-10-11.
3. ↑   (1834) *Philosophical magazine*. Taylor & Francis, p. 36–.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bath: Births, Marriages and Deaths
* Prof. Neville Fletcher, Research School of Physics and Engineering, ANU
* Australian Academy of Science: Interview with Neville Fletcher[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 540568
 |
Bakelito estas nomo de sinteza rezino (artefarita plasto el neorganikaj ĥemiaĵoj) produktita el kunigo de fenoloj kaj formaldehidoj. Ĝi estas la unua sinteza rezino, kreita en 1909.

Bakelito estas malmola duroplasto kun malforta termika konduktivo kaj ankaŭ rezista kontraŭ ĥemiaĵoj. Ĝi gravas pro sia elektra izola propreco, kio igas ĝin tre utila en elektraj instalaĵoj. Krom kiel elektra izolaĵo, ĝi estas uzebla kiel muldoformo kaj kiel gluaĵo ĉe gisaĵo, plue kiel aldonaĵo de farbaĵoj kaj fajroemajlo-kovraĵoj. Por praktikaj apikoj estis aldonataj fibrecaj: asbesto, papero kaj segpolvo.

La produkton bakelito ellaboris la belga kemiisto Leo Baekeland en 1909 en Usono. La nomformo *bakelite* iĝis registrita markonomo de *Union Carbide Corporation*. Ĝi anstataŭis komence de la 20-a jarcento la celuloidon en ĉiu uztereno. La patento por ĝia produkto estingiĝis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bakelito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Muzeo de Bakelito
* Virtual Bakelite Museum Virtuala Bakelita Muzeo
**Boulens** estas komunumo en la Distrikto Centro de Vaŭdo en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 297 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Boulens situas en nordoriento de la regiono Centro de Vaŭdo (france *Gros-de-Vaud*), proksimume 18 kilometrojn nordnordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano kaj 3 kilometrojn nordokcidente de la distriktĉefurbo Echallens, ĉe la orienta bordo de la rivero Mentue. La komunumo konsistas el la vilaĝo Boulens, la setlejo Moulin de l'Augine, kaj kelkaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,44 km², de kiuj 32,3% estas kovritaj de arbaro, 61,6% servas por agrikulturo kaj 4,9% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Boulens limas en nordoriento oriento kaj sudo al Montanaire, en sudokcidento al Fey, kaj en okcidento kaj nordokcidento al Bercher.

Trafiko
-------

Tra Boulens pasas la kantona ĉefvojo n-ro 150 de Echallens al Thierrens. La vilaĝocentro de Boulens mem situas flanke de la kantona vojo kaj atingeblas pere de mallarĝa konekta vojo de la kantona vojo al Bercher. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 10 kilometrojn okcidente de la komunumo apud La Sarraz.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Boulens datiĝas el la jaro 1142 kiel *Bollens*. Dum mezepoko Boulens estis grejnbieno de la Abatejo Montheron, kiu estis la plej granda bienposedanto en la vilaĝo. Post la reformacio la havaĵoj kaj la jurisdikcio en Boulens transiris al la urbo Laŭzano. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Boulens apartenis al la Voktejo Moudon. Post la revolucio ĝi apartenis al la Distrikto Moudon, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 ĝi kun efiko de la 1-a de januaro 2008 ĝi estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo Arkivigite je 2013-12-02 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Marianne Stubenvoll*: *Boulens* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-04-01)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Boulens en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Boulens

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Boulens** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Centro de Vaŭdo |
| --- |
| Assens • Bercher • Bettens • Bioley-Orjulaz • Bottens • Boulens • Bournens • Boussens • Bretigny-sur-Morrens • Cugy • Daillens • Echallens • Essertines-sur-Yverdon • Etagnières • Fey • Froideville • Goumoëns • Jorat-Menthue • Lussery-Villars • Mex • Montanaire • Morrens • Montilliez • Ogens • Oppens • Oulens-sous-Echallens • Pailly • Penthalaz • Penthaz • Penthéréaz • Poliez-Pittet • Rueyres • Saint-Barthélemy • Sullens • Villars-le-Terroir • Vuarrens • Vufflens-la-Ville |  |

 |
**Kontraŭbolŝevika Bloko de Nacioj** (angle: Anti-Bolshevik Bloc of Nations, ABN) – kunlabora platformo de la kunlaboro de elmigrintaj politikaj grupiĝoj reprezentantaj naciojn de Sovetunio kaj t.n. Orienta Bloko.

Historio
--------

La komencoj de ABN atingas finon de 1943, kiam en la tagoj 21-22 de novembro en la nuna Rivna provinco sur okupataj de Nazia Germanio polaj teritorioj okazis laŭ iniciato de la Organizaĵo de Ukrainaj Naciistoj konspira konferenco de la reprezentantoj de 13 nerusaj nacioj el eŭropa kaj azia areo de Sovetunio. Oni tiam interkonsentis koncepton de la estiĝo de kontraŭkomunista platformo de kunlaboro de diversaj nacioj loĝantaj en Sovetunio. Ĝia celo estis alkonduko al falo de la komunista regopovo en Sovetunio kaj ties disdivido al naciaj ŝtatoj.

Post fino de la dua mondmilito en laŭvica konferenco en Munkeno, kiu iĝis ĉefsidejo, la 16-an de aprilo 1946 ABN atingis formaligitan strukturon. Dum venontaj jaroj aliĝis al ĝi kontraŭkomunistaj grupiĝoj reprezentantaj naciojn de t.n. orienta bloko. La plej aktiva membro de ABN estis OUN, kies prezidanto, Jaroslav Stećko, estis samtempe ĝia gvidanto. Post lia morto en 1986 gvidadon de ABN transprenis lia edzino Slava Stećko. La estraron konsistis krome uzbeko Weli Kajum-chan, slovako Ferdinand Ďurčanský, beloruso Radosław Ostrowski, hungaro Ferenc Farkas de Kisbarnak, latvo V. Bērziņš. Funkcion de ĝenerala sekretario longjare plenumis kartvelo N. Nakaŝidze kaj ĉeĥo C. Pokorný.

Centralo de ABN organizis manifestaciojn kaj kontraŭsovetajn protestojn, kaj ankaŭ internaciajn konferencojn, en kiuj oni montris la veran vizaĝon de Sovetunio kaj de la monda komunismo. Ĝi eldonis plurajn publikaĵojn kaj propagandajn materialojn en diversaj lingvoj. Unu el ĉefaj revuoj estis monata "ABN Correspondence", kiu aperis de 1950 en la angla, germana kaj franca lingvoj, poste nur anglalingve. Krome ĝi kunlaborigis agadon de enestantaj ĝin organizaĵoj (ne nur naciaj, sed ankaŭ lokaj). Oni kunlaboris kun la Monda Kontraŭkomunista Ligo kaj Eŭropa Konsilio de Libereco. Oni zorgis pri striktaj kontaktoj kun CIA. En kelkaj ŝtatoj, kiel en Usono, Kanado aŭ Britio ekzistis lokaj organizaĵoj de ABN (ekz. American Friends of the ABN), en aliaj, kiel Belgio, Italio, Aŭstralio aŭ Argentino ABN estis reprezentata pere de siaj filioj kaj grupoj. Kontraŭbolŝevika Bloko de Nacioj malfondiĝis en 1996, post realigo de siaj celoj.

En diversaj jaroj la Kontraŭbolŝevikan Blokon de Nacioj eniris 20 organizaĵoj.

Literaturo
----------

* Stefanie Birkholz, Die stärksten Verbündeten des Westens. Der Antibolschewistische Block der Nationen 1946–1996. Geschichte, Organisation und Arbeitsweise eines Netzwerks zur Zerschlagung der Sowjetunion, Konkret Verlag, Hamburg 2017 ISBN 978-3-930786-81-7.
* Encyklopedia Ukrainoznawstwa

Vidu ankaŭ
----------

* József Mindszenty

Eksteraj ligiloj
----------------

* Historio pri Kontraŭbolŝevika Bloko de Nacioj angle
* Konferencja ABN w Waszyngtonie 23 maja 1989 r. Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine Konferenco de ABN en Vaŝingtono, la 23-an de majo 1989
**ROMO** estas arta nomo por elektra RObotMObil.

ROMO - la robota elektromovebla aŭteto
--------------------------------------

La ROMO aŭteto estas prova aŭteto kun unu sidloko. La ROMO havas centran stiradon de kvar radrobotoj. La stirado enhavas dek aŭtonomajn - veturajn - dinamikajn - robotajn - agantojn.

Radroboto
---------

La radroboto enhavas impulson ( elektran motoron), bremson, stiradon kaj amortizilon. La radroboto povas stiri 90 gradojn, la aŭteto povas veturi flanken.

Veturado
--------

Oni donas ordonon per la stangeto kaj donas la celon en sistemo. La diversaj videokameraoj helpas pri la parte aŭtomata kaj plene aŭtomata veturado.

Modula konstruado
-----------------

La aŭteto enhavas la 

* aksomodulojn, la
* akumulatoran pakaĵon kaj la
* ĉasion kun (en germana lingvo: *CFK*) - (karba-fibra-plasto) - strukturoj kaj kun la
* centra stirado.

La germana centro pri aera kaj spaca irado - (Kosmoesplorado) - kun la instituto pri robotiko kaj mekatroniko D - 82234 Weissling (Profesoroj Gerhard Hirzinger kaj Jonathan Brembeck) konstruas la ROMO-aŭteton.

Vidu ankaŭ
----------

* Lunoĥod (en rusa lingvo: Луноход pri luna iristo)
* Rover - kosmoesploro "landa-aŭtetoj"
* Mekatroniko

Eksteraj ligiloj
----------------

* [  ROMO en (AUTOMATICA) "aŭtomatika" ekspozicio Munkeno, 5-a fakfoiro pri automatiko kaj meĥatroniko 12-15 junio 2012, informado de 21a junio 2010 de ekspoziciisto]
* simpozio pri elektra moviĝeco en ETH, 2-a decembro 2010
dekstra
dekstra
**Baklavo** estas riĉa, dolĉa bakaĵo farita el tavoloj de filpasto plenigita kun tranĉitaj nuksoj kaj dolĉigita kun siropo aŭ mielo. Ĝi estas karakterizaĵo de la kuirartoj de la iama Otomana Imperio kaj en multaj landoj de centra kaj sudokcidenta Azio.

La historio de baklavo ne estas bone dokumentita. Multaj etnoj asertas ke ĝi estas sia propra dolĉaĵo, sed ekzistas forta indico ke ĝi estas de tjurka centrazia origino, kie ĝia nuna formo estas evoluigita en la imperiaj kuirejoj de la Palaco de Topkapi.

Multaj otomanaj dolĉaĵoj estas similaj al bizancaj, uzas paston, sezamon, tritikon, nuksojn kaj fruktojn, kaj kelkaj estis similaj al la otomana börek, halvao, ktp.

Efektive, Vryonis identigas la malnovgreka *gastris* (γάστρις), kopte (κοπτὴ σησαμίς), kopton (κοπτόν), aŭ koptoplakous (κοπτοπλακοῦς), menciitaj en Deipnosofisteo, kiel baklavo, kaj nomataj kiel "Bizanca favorato".

Lokaj versioj
-------------

En Turkio, baklavo estas tipe servita kun ŝaŭmkremo kaj pistakujoj. En Azerbajĝano, paklavo estas plejparte farata dum festado de Novruzo. Post preparado, baklavo estas tranĉita en diamantoformoj kaj ĉiu peco estas garnita kun migdalo aŭ juglando.

En Bosnio kaj Hercegovino baklavo estas ĝenerale riĉa je nuksoj kaj farĉaĵo kaj estas nur manĝita dum specialaj okazoj, plejparte en la sanktaj monatoj de Ramadano kaj Eid.

En Irano, pli seka versio de baklavo estas kuirita kaj prezentita en pli malgrandaj rombaj tranĉoj spicitaj kun rozakvo. En Armenio ĝi ankaŭ estas populara dolĉaĵo.

En Afganio kaj Kipro, baklavo estas kuirita en triangul-formaj pecoj kaj estas malpeze kovrita en dispremita pistaknuksoj.

En Albanio, baklavo estas la plej populara deserto, kutime servata dum la novjara festo kaj la sekvaj tagoj. En ĉi tiu lando ĝi ankaŭ havas propran version kun vanilo kiel distingaĵo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Baklavo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Baklavo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**József Mokos** [jOĵef mokoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mokos József** estis hungara pentristo, instruisto.

József Mokos  Arkivigite je 2016-12-21 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 22-an de novembro 1892 en Békéscsaba, li mortis la 3-an de julio 1972 en Békéscsaba.

Biografio
---------

József Mokos akiris pedagogian diplomon en Nagyvárad en 1911, poste li instruis en diversaj lokoj. Inter 1913 kaj 1920 (kun interrompo) li lernis en Belarta Altlernejo de Pál Szinyei Merse, István Csók, Károly Lyka. En 1920 li hejmenvenis al Békéscsaba, kie li instruis en diversaj lernejoj. Li laboris ankaŭ en la muzeo. Somere inter 1922-1927 li pentradis en artiskolonio de Miskolc. En 1928 li studvojaĝis al Italio. Inter 1950-1972 li gvidis artistan klubon en la loka kultudomo. Li ricevis oran diplomon en 1961, premion en 1967. Li apartenis al la malfrua Artkolonio de Nagybánya.

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* *Pünkösdirózsás csendélet*

Ekspozicioj
-----------

* Békéscsaba (1928)
* Békéscsaba (1973, 1992)

Disĉiploj
---------

* János Vágréti

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Békéscsaba (1994)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 60-a paĝo)
* hungarlingva biografio
**Bakalaŭro** estas akademia titolo ekzistanta en pluraj landoj. Ĝi estas la plej malalta akademia titolo kaj magistro sekvas ĝin. En kelkaj landoj la nomo estas abituriento aŭ licenciulo. La bakalaŭra diplomo estas akirebla kutime en tri aŭ kvar jaroj ĉe universitato aŭ altlernejo. Tamen, la daŭro de la bakalaŭra studado povas diferenci inter fakoj aŭ kategorioj. 

Bakalaŭra studado estas speco de altlerneja studado, kiu povas esti aŭ memstara (preparanta la studentojn por la praktiko (ekzemple ĉe pedagogiaj fakultatoj), aŭ ĝi povas esti antaŭŝtupo por pli supera magistra studado. Bakalaŭraj diplomoj ĉiam temas pri unu specifa scienco aŭ sciencero.

Fakoj
-----

Jen listo de la plej oftaj bakalaŭraj fakaj titoloj:

* *Bakalaŭro de arto* (BcA aŭ BA) por studentoj de homaj, kulturaj kaj sociaj sciencoj;
* *Bakalaŭro de scienco* (Ir. aŭ BSc) por studentoj de formalaj, natur- kaj vivosciencoj;
* *Bakalaŭro de juro* (BJur) aŭ *bakalaŭro de leĝoj* (LL.B.) por studentoj de juro.

Vidu ankaŭ
----------

* Mezlernejo
* Altlernejo
* Universitato
* Magistro
* Titolo
* Akademia titolo

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rAkademiaj titoloj |
| --- |
| Akademiaj titoloj | 

|  |  |
| --- | --- |
| Bakalaŭraj titoloj | B / Bc. • BA / BcA. • Ir. |
| Magistraj titoloj | M / Mgr. • MA / MgA. • Inĝ. |
| Doktoraj titoloj | JUDr. • ICDr. • MDDr. • MSDr. • MUDr. • MVDr. • PaedDr. • PharmDr. • PhDr. • PhMr. • RNDr. • RSDr. • ThLic. • ThDr. |

 |
| Sciencistaj rangoj | CSc. • Ph.D. • Th.D. • DrSc. • DSc. |

 |
farado de kontraŭbrula strio (Suda Karolino, Usono)
**Kontraŭbrula strio** aŭ **kontraŭbrula breĉo** estas plurajn metrojn larĝa strio en arbaroj, grandaj herbejoj kaj erikejoj kaj aliaj facile bruleblaj areoj. Sur tiu strio la amaso de brulebla materialo (arboj, arbustoj, vebroj, konstruaĵoj k.s.) devas esti reduktita je minimumo, tiel, ke la breĉo estu apenaŭ superebla obstaklo por la fajro. Tial la disvastiĝo de arbara incendio povas esti limigita.

Kontraŭbrulaj strioj estas plej ofte artefaritaj (ekzemple per malplantado en arbaroj), sed ekzistas ankaŭ naturaj donitaĵoj, ekzemple larĝa rivero aŭ roka montodorso. Ankaŭ larĝaj stratoj povas havi la funkcion de kontraŭbrulaj strioj en setlejoj kaj ŝoseoj en komunikvojaj areoj.

Ĉe arbaraj incendioj kontraŭbrulaj strioj estas ankaŭ farataj per malplantado kiel aktiva kontraŭbatalo de la brulo, same kiel per kontrolita bruligo de la areoj tra kiuj incendioj povus disvastiĝi.

Fakuloj konkludis, ke grandajn kaj longdaŭrajn arbarajn incendiojn en Aŭstralio en 2019 kaŭis interalie strikta malpermeso forhaki arbojn eĉ por krei kontraŭbrulajn striojn. Tio kaŭzis kreskon de bruleblaj arboj kaj arbustoj kaj senefikigis kontraŭfajrajn klopodojn.

* Kontraŭbrula strio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kontraŭbrula strio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Situo de Bakony en Hungario
**Bakony** [bakonj] estas mezalta montaro en Hungario en Transdanubio. Plejparto de la montaro troviĝas en departemento Veszprém.

Montaro Bakony
Valo Cuha, kiu estas pitoreska parto de Bakony

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 4000 km2
* Plej altaj montoj: Kőris-monto 709 m, Kék-monto 661 m, Som-monto 649 m, Meza-Hajag 646 m, Papod 644 m
* Rokaĵoj: karsto aŭ sedimentaj rokaĵoj, kalkŝtono, dolomito, marno, sude iom da vulkana bazalto

Ofte oni aldonas la montojn ĉe Keszthely kaj norda Balatono al Bakony, kie menciindaj eksvulkanoj estas Badacsony kaj Tihany.

Granda parto de la montaro naskiĝis dum la triaso kaj ĵurasio. Poste pro abrazio malaperis la tranĉaj montoj, restis nur mildaj deklivoj.

Sur pinto de Kab-monto (599 m) televizia dissenda antenoturo funkcias, kiu provizas la tutan nordan Transdanubion. Ĉe la Balatono oni kultivas vinberojn. Longe oni minadis en Bakony baŭksiton, manganon, karbon kaj kalkŝtonon.

Plej grandaj urboj en la montaro estas Veszprém, Ajka kaj Zirc.

* Kategorio Bakony en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 298560
* GND: 4004293-5
* LCCN: sh85011097
* VIAF: 248944851
 |