recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **batalo apud Brenta** estis historie frua batalo de la madjaroj (paganaj hungaroj) kontraŭ iu okcidenta-eŭropa potenco, kontraŭ la itala reĝo Berengar la 1-a. la batalo okazis la 24-an de septembro 899.

Antaŭeventoj
------------

En 899, la madjaroj decidis militiri, prirabi Nord-Italion kaj por tio inter-kontraktis kun imperiestro Arnulf, kiu permesis trairon de sia lando, fare de la madjaroj, Tiel en marto de 899 ekiris 5000 hungaraj rajdintoj al Italio.

La orient-franka reĝo Arnulf deziris kronigi sin al imperiestro, laŭ plurcentjara kutimo de la akrolingoj, sed por la trono justis Berengar, pranepo de Granda Karlo. Tiel Arnulf kontraktis kun la hungaroj kaj invitis ilin en Italion.

La batalo
---------

La hungaraj taĉmentoj trarajdis, prirabis tutan Lombardion ĝis la Alpoj. Post tio, ili eniris la urbon Vercelli, kies episkopo Luitward provis fuĝi kun la trezoro, sed la mmadjaroj kaptis lin kaj deprenis la valoraĵojn.

Dum aŭgusto-septembro, la radintoj prirais ĉirkaŭon de Treviso, Vicenza, Verona, Brescia, Bergamo kaj Milano kaj penetris eĉ ĝis Pavia, ĉefurbo de la Italia Reĝlando kaj kaj de Berengar. De tie la madjarojn ŝajn-fuĝis sur la romia Via Postumia kaj tentis la armeon de Berengar. Tiu armeo estis trioble pli granda ol la madjaroj (15.000) kaj la postrestintajn madjarojn venkis tiu armeo. La madjaroj plu ŝajn-fuĝis sur la Via Postumia al la hodiaŭ Cittanova, kie trairis la riveron kaj eksetlis sur bordo de la Brenta (rivero).

La italoj eksetlis sur la alia bordo formis rondan defendan linion el la ĉaregoj kaj ne atakis la madjarojn. Ili eĉ ne prizorgis priatenton de la rivero.

La madjaroj reen traairis la riveron sur ties pli malprofundaj partoj kaj el du flankoj atakis la italojn per sago-pluvo. La italojn surpizis la atako kaj la madjaroj dum kelkaj horoj venkis ilin. Berengar mem fuĝis en simpla soldata vesto.

Postaj eventoj
--------------

La madjaroj atakis 13-an de decembro 899. la urbon Vercelli, 26-an de januaro 900 okupis Modena, du tagojn poste detruis la faman monaĥejon de Nonantola. Oni bruligis la monaĥejon murdis monaĥon, forbrulis multaj kodeksoj. La 29-an de junio 900, la madjaroj atakis el direkto de Malamocco kaj Lido Venezion, sed nesukcese.

Laŭ sciigo, ke Arnulf mortis kaj disiĝis la orient-franka alianco, la madjaroj abrupte forlasis Italion. Antaŭ foriro interkonsentis pri paco kun reĝo Berengar.

Fonto
-----

* Tolnai Világtörténelme. Budapest, 1909.
* Bóna István: A magyarok és Európa a 9–10. században. Budapest, 2000.
**Siegfried Samuel Liepmann Marcus**, Malchin, 18-an de septembro 1831 - Vieno, 1-an de septembro 1898
estis German-Aŭstra inventisto kiu estas konata kiel unu el la pioniroj de la aŭtomobilo.

Vivo kaj laboro
---------------

Marcus naskiĝis en juda komercista familio en la Grandduklando Mecklenburg-Schwerin kaj iris en 1845 por la daŭrigo de sia teknika edukado al Hamburgo kaj pliposte al Berlino. Tie li, dum iom da tempo, laboris ĉe Siemens & Halske. En 1852 li foriris al Vieno, kie li sinsekve laboris ĉe profesoro Karl Ludwig de la Princo Jozef-Instituto kaj Carl Eduard Kraft. En 1856 li malfermis propran etan laboratorion je la adreso Mariahilferstrasse 107. Tie li disvolvis aparatojn en la kampo de telegrafio kaj elektro, de kiuj li vendis la patentojn al la Akademio de Sciencoj sen ke la inventoj jam estis ekonomie produkteblaj. En 1867 li ricevis la arĝentan honormedalon de la Mondekspozicio en Parizo, verŝajne por kampotelegrafo. Li ankaŭ plibonigus la ripetan fusilon kaj la stetoskopon. Por la aŭstria imperiestrino Elizabeto ("Sisi") li instalis elektran sonorilinstalaĵon.

En 1865 li ekkonstruis eksplodmotoron, kaj ĉirkaŭ 1870 li testus memmovantan puŝĉareton en la stratoj de Vieno. Dum la sekvaj jaroj li projektis kelkajn dutaktmotorojn, kiujn li konstruigis en diversaj fabrikoj. Li ankaŭ disvolvis la elektran malalttensian sparkilon, pro kio li en 1883 akiris germanan patenton. En 1887 li formis kunlaborligon kun la firmao Marky, Bromovski & Schulz en la tiama Adamsthalo, Moravio. Tie en 1888 Marcus finkonstruis la kvartaktmotoron, kiun li uzis por sia "Strassenwagen" (strataŭtomobilo).

* Siegfried Marcus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Siegfried Marcus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 622528
* GND: 118781820
* LCCN: nr98016576
* VIAF: 15565737
* ISNI: 0000000066752986
* BNF: 15116091t
* NKC: jo20201065392
 |
Panorama vido de Salar.Panorama vido de Salar.
Koordinatoj: 20° 08′ 01″ S 67° 29′ 20″ U﻿ / ﻿20.13361 °S, 67.48889 °U﻿ / -20.13361; -67.48889 (mapo)

La **salejo Ujuni** (hispane ***salar de Uyuni***  aŭ ***de Tunupa***) estas, pro siaj ĉirkaŭ 10 582 km², la plej granda salebenaĵo de la mondo. Ĝi situas je ĉirkaŭ 3 650 m de alto super marnivelo en la Departamento de Potosí, en la Anda altebenaĵo de Bolivio, ĉe la Andoj.

Formado
-------

La areo kiun nuntempe okupas tiu dezerto, estis kovrita antaŭ 40.000 jaroj de la Lago Ballivián. La Salar de Coipasa kaj ankaŭ la lagoj Poopó kaj Uru Uru estas restaĵoj de tiu granda pralago. La salejo Ujuni estas proksimume 25 fojon pli granda ol la Salejo de Bonneville en Usono.

Ekonomia graveco
----------------

La Salejo Ujuni enhavas ĉirkaŭ 10 mil milionoj de tunoj da salo, el kiuj 25,000 tunojn oni elfosas ĉiujare. La tuta ministaro apartenas al la kooperativo de Colchani. Ĉiu novembro, la Salejo Ujuni estas ankaŭ la reproduktejo de tri specioj de sudamerikaj flamengoj: nome la ĉilia, la punaa kaj la anda. Ankaŭ pro tio ĝi estas ankaŭ grava turismejo. Estas hotelo tute konstruita el salo kaj diversaj insuloj. Ĉar la tereno de la salejo estas tiom ebena, ĝi utilas kiel vojo tra la bolivia altebenaĵo.

Krome, Salar de Uyuni enhavas duonon de la tutmonda kvanto de litio, metalo uzata en altdensecaj baterioj (vidu Litia baterio). Ne estas nuntempa minejo kaj la bolivia registaro ne permesas ekspluatadon al eksterlandaj entreprenoj, sed anstataŭe ĝi klopodas konstrui sian propran eksperimentan minejon.

Vidu ankaŭ
----------

* Triangulo de la Litio

Referencoj
----------

1. ↑   Encyclopædia Britannica - Uyuni Salt Flat. (angle).
2. ↑  "Bolivia holds key to electric car future", *BBC*, Novembro 9a, 2008

Eksteraj ligiloj
----------------

* Salejo Ujuni en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Salejo Ujuni en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Minado en Salar de Uyuni Arkivigite je 2007-02-09 per la retarkivo Wayback Machine Fotaro.
* Elaera vidaĵo de Salar de Uyunetours-tupiza.com/ lagunoj kaj salar de uyuni Arkivigite je 2007-09-30 per la retarkivo Wayback Machine

Pluaj fotoj
-----------

* Salar de Uyuni 2013Salar de Uyuni 2013
* Amasoj da salo en SalarAmasoj da salo en Salar
* Llamas el SalarLlamas el Salar
* Reflektado en Salar de UyuniReflektado en Salar de Uyuni
* Reflektado ĉe sunsubiroReflektado ĉe sunsubiro

Insulo Incahuasi meze de Salar.Insulo Incahuasi meze de Salar.
Tombejo de trajnoj proksime de urbo UyuniTombejo de trajnoj proksime de urbo Uyuni

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 274632
* GND: 4583365-5
 |
La **preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas romkatolika historia monumento en Ajka (Hungario), iam en vilaĝo *Tósokberénd*.

Historio
--------

En la iama vilaĝo *Berénd* estis konstruita malgranda kirko en 1545. En fino de la 16-a jarcento la loĝantoj sekvis la kalvinismon. La katolika grupo estis reorganizita en 1731 fare de abatejo de Zirc. La kirko mem konstruiĝis nur poste inter 1800 kaj 1808. La orgeno estis farita en 1817, rekonstruita en 1892. La mebloj, instalaĵoj estis faritaj samtempe kun la konstruado.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en korto laŭ vojo. La fasado estas simetria, la kvadrata turo reliefas kaj altiĝas meze. La enirejo funkcias tra la turo. La ĉefnavo havas krucnavon. en:Vinzenz Fischer pentris la altaran bildon, kiu prezentas Stefanon, kiu dediĉas la kronon al Sankta Maria.

Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* 

Fasado
Malantaŭa parto

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

En 1926 pastro Ramboux fondis la **Societon "Sankta Miĥaelo" (SSM)** kies celo estis kolekti monon por ebligi la eldonadon de kat. literaturo. Precipe el Nederlando pere de frato Wigbertus van Zon, SSM ricevis tiom da mono, ke ĝi povis aperigi la duan eldonon de Fabiola. Pastro Ramboux, kiu ĉiam volis antaŭen, eldonis ankoraŭ por la geknaboj La Etulon kaj por la skoltoj Skolta Heroldon. En 1930 *EK* (Espero katolika) eliris dusemajne kaj en pli bela eksteraĵo. En jan. 1931 ĝi fariĝis denove monata revuo, sed la abonantoj ricevis krome, la gravan kaj belaspektan de Ramboux redaktitan kaj eldonitan Katolika Vivon. Tamen baldaŭ pruviĝis, ke Ramboux estis trotaksinta siajn monrimedojn.

Spite de la riĉa donaco (10.000 frankoj) de frato W v. Zon kolektita inter la Ned. katolikoj, Ramboux devis rezigni la eldonadon de siaj karaj revuo kaj gazeto. Tamen la kuraĝa kaj ĉiam optimista prez. de IKUE Font Giralt, transprenis la laboron, kaj en jan. 1932, je sia persona respondeco, sen ia rilato kun la Ĉefestraro de IKUE, li reelirigis la monatan revuon *Espero Katolika*.

Dume pluraj katolikaj verkoj estis aperintaj: 

* *La kvar Evangelioj*
* Respondoj al kontraŭreligiaj paroloj;
* Fabiola;
* Kie estas la Eklezio de Kristo;
* Historio de Kristo
* Floretoj de S. Francisko;
* Sankta Antonio;
* Pia Versaro de S. Alfonso;
* Infero de Dante en traduko de Kalocsay, ilustrita de Dezsö Fáy
* Pentroarto en la Malnova Hungarujo ktp.

kaj ankaŭ kelkaj kat. preĝaroj.

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
Sur la platformo okcidenta direkto
**Berlin Ostbahnhof**, pli frue **Schlesischer Bahnhof**.

Historio
--------

La stacidomo ekestis en la jaro 1842 kun la nomo *Frankfurter Bahnhof* kiel fina punkto de la fervoja linio al *Frankfurt (Oder)*. Post kunfandiĝo de du fervojaj linioj (Frankfurter Eisenbahn, Niederschlesisch-Märkischen Eisenbahn) en la jaro 1845 ĝi nomiĝis *Niederschlesisch-Märkischer Bahnhof* kaj kiam la prusa registaro transprenis la fervojojn ĝi ricevis la nomon *Schlesischer Bahnhof*.

Aŭtuno 1853 veturis nokte la unua rapidtrajno al Breslau kaj post la kompletigo de la *Galizischen Carl Ludwig-Bahn* somere 1868 *Niederschlesisch-Märkische Eisenbahn* estis la plej mallonga ligo inter Berlino kaj Bukareŝto. Ekde 1889 la „*Orientzug*" funkciis kiel rekta ligo.

Pro la konstruo de la Berliner Stadtbahn en la jaro 1882 la eksa kapostacio iĝis trairebla. Dum la konstrulaboroj la trafiko estis direktata al la eksa Ostbahnhof, kelkajn cent metrojn norde (nun Franz-Mehring-Platz), kiu estis fermita poste.

En la jaro 1950 la nomo estis ŝanĝata al Ostbahnhof por eviti la rilaton al la eksaj germanaj teritorioj, kiuj nun troviĝis en Pollando. La stacidomo servis por internacia trafiko al la balkano (Vindobona-Expresszug nach Wien) kaj al skandinavio (*Neptun-Ostsee-Express* nach Kopenhagen, Berlinaren-Saßnitz-Express nach Malmö). Ĝi estis haltejo sur la grava orienta-okcidenta lino Parizo - Varsovio - Moskvo.

En 1987 la nomo estis ŝanĝata al Hauptbahnhof, post 1998 ŝanĝata al la nuna Ostbahnhof.

En la 1990-aj jaroj, kiam la ICE-trajnoj atingis Berlinon, la finstacio estis la tiama rapidtrajna linio, ĉar ĝi havis, kontraste al Bahnhof Zoologischer Garten, elektron.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Berlin Ostbahnhof (stacidomo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Berlin Ostbahnhof (stacidomo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 234386
* GND: 4283243-3
* LCCN: sh94001269
* VIAF: 243561150
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Massongex (stacidomo). |



**Massongex** estas komunumo en la distrikto Saint-Maurice en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 1659 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

La komunumo Massongex situas en la franclingva Suba Valezo ĉe la okcidenta flanko de la rivero Rodano, ĉe la enirejo al Valezo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Massongex kaj la vilaĝetoj Daviaz, La Vorpillière, Le Bioley, Le Moulin, Les Palluds, Saint-Martin, Vers chez Coquet kaj Vers chez Combe.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,63 km², de kiuj 41,9% estas kovritaj de arbaro, 38,2% servas por agrikulturo kaj 15,1% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Massongex limas en nordoriento kaj oriento al Bex (VD), en sudsudoriento al Saint-Maurice, en sudo al Vérossaz, kaj en okcidento al Monthey.

Trafiko
-------

Tra Massongex pasas la kantona ĉefvojo n-ro 21 de Savojo al Saint-Maurice, kaj la kantona ĉefvojo n-ro 146 de Massongex laŭlonge de la okcidenta flanko de Rodano al Saint-Maurice. La komunumo dispoans pri propra alveturejo al la svisa aŭtovojo A9, kiu pasas tra la komunuma teritorio. Pere de la stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Saint al Saint-Gingolph la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Massongex datiĝas el la jaro 1226 kiel *Bernardus de Massunge*. Dum la kelta kaj la romia epoko sur la teritorio de la hodiaŭa komunumo situis la setlejo *Tarnaiae*, kiu estis la ĉefloko de la kelta tribo de la nantuatoj. Dum mezepoko Massongex apartenis kune kun Bex kaj Morcles al la senjorujo de la episkopo de Siono kaj poste kiel parto de la Subvoktejo Saint-Maurice al la grafoj respektive dukoj de Savojo. Post la konkero fare de la Valezaj Dekonoj en la jaro 1475 Massongex estis atribuita al la Voktejo Saint-Maurice, el kiu post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis la Distrikto Saint-Maurice. En la jaro 1815 Massongex sin liberaĉetis de la feŭdoj de la episkopo de Siono kaj la Abatejo Saint-Maurice.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo Arkivigite je 2013-09-21 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Albano Hugon*: *Massongex* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-08-11)

Vidu ankaŭ
----------

* Massongex (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Massongex en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Massongex

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Massongex** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Saint-Maurice |
| --- |
| Collonges  •  Dorénaz  •  Evionnaz  •  Finhaut  •  Massongex  •  **Saint-Maurice**  •  Salvan  •  Vernayaz  •  Vérossaz |  |

 |
**Nord-Kivu** estas provinco de la Demokratia Respubliko Kongo (Kongo Kinŝasa) orienta en la lando. Ĝi estas la provinco de Goma, granda urbego en la okcidento de la ŝtato. Laŭ la nova federacia konstitucio de 2006, Kongo Kinŝasa tenas tiun provincon fonditan je 1962.

Geografio
---------

Nord-Kivuo bordas norde la Provincon Orientan de la Demokratia Respubliko Kongo, oriente la Okcidentan Regionon de Ugando, la Okcidentan Provincon de Ruando kaj la Lagon Kivuan, sude Sud-Kivuon, kaj okcidente Maniemon.

Historio
--------

Tiu regiono suferis gravajn militajn okazintaĵojn kaj teruraĵojn fine de la 20-a jarcento kaj komence de la 21-a jarcento. Al la politika problemaro de la lando oni aldonas tie la konfliktojn inter la kongaj tutsioj aŭ etnoj ligataj al ili kaj la ŝtata konga registaro aŭ la etnoj ne ligataj al ili (aŭ ligataj al hutuoj). Al tio aldoniĝis la supozata apogo de diversaj registaroj de Ruando aŭ la enmigrado de rifuĝintoj el tiuj lando kaj konflikto.

En februaro 2020 la Alta Komisarejo de la Unuiĝintaj Nacioj pri Rifuĝintoj raportis ke dum la pasintaj du monatoj pli ol 100 000 civiluloj fuĝis el siaj loĝlokoj en tiu regiono pro atakoj de armitaj grupoj en la tiel nomata Vatalinga estrolando. Multaj el la fuĝintoj estis antaŭe translokigitaj. La atakojn plenumis la Aliancitaj Demokratiaj Fortoj aŭ ADF, uganda islamisma grupo.

Vidu ankaŭ
----------

Beni

Referencoj
----------

* Kategorio Nord-Kivuo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Nord-Kivuo en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

flago de la Demokratia Respubliko Kongo
Provincoj de la Demokratia Respubliko Kongo

Bandundu  •  Suba Kongo  •  Ekvatora  •  Kasaï-Occidental  •  Kasaï-Oriental  •  Katanga  •  Kinŝaso  •  Maniema  •  Norda Kivuo  •  Orientale  •  Suda Kivuo
**Agraraj reformoj de Stolipin** estas tiuj agraraj reformoj, kiujn iniciatis en la Rusia Imperio Pjotr Stolipin, ĉefministro de la imperio. Plimulto de la reformoj baziĝis je proponoj el 1901-1903. La reformo efektiviĝis inter 1906–14, je cara dekreto (ukazo), iniciato de la rusia registaro. La registaro celis krei etbienulan klason por stabiligi la politikan situon en la provincoj kaj apogi la caran regadon.

ĉefaj trajtoj de la reformo

* ĉesigo de la obŝĉinoj (vilaĝaj agrokomunumoj)
* ebligo por propra agro
* kreditebleco por la kamparanoj
* kreo de agrara partio, por reprezenti la kamparanajn interesojn
* enkonduko de la agrikultura kooperado
* evoluigo de agrikultura edukado
* disvastigo de novaj agrikulturaj metodoj

Post kiam la ŝtato liberigis la kamparanojn en 1861, oni disdonis agreton por ĉiu kamparana domo, sed la agreto iĝis komuna posedaĵo de la vilaĝo. La komunumoj parceligis la agron kaj donis al propra kultivado. La agrikulturo postrestis en la evoluo kaj okazis gravaj ribeloj dum la revolucio de 1905. Tio montris, ke oni devas anstataŭi la komunan agraron per propraj agroj.

Pjotr Stolipin eldonis dekreton la 22-an de novembro 1906 (9-an de novembro), en kiu ĉiu kamparana domo rajtas pri la aldonitaj agretoj kaj forlasi la obŝĉinon. La kamparanoj povis eĉ peti unu unuecan agron anstataŭ la multaj parceloj. La dekreto ĉesigis la komunan domposedon kaj igis sola posedanto la familian estron.

La Dumao fortigis la dekreton en 1910 kaj plilarĝigis per pluaj leĝoj en 1910 kaj 1911.

La reformo havis malgrandan sukceson. Je fino de 1916 nur 20% de la kamparanoj akiris rajton pri propra agro, sed nur 10% povis akiri unuecan agron. La kamparanoj ĉie partoprenis en la revolucio de 1917 kaj forprenis la bienetojn de la novaj etbienuloj de Stolipin.

La reformo instigis ankaŭ la setligon en Siberio per disdono de agroj. Tion helpis ankaŭ la evoluo de la Trasiberia fervojo. Specifa vagono por transporti pasaĝerojn kaj brutojn estis elpensita kaj nomita Stolipina vagono (ruse Столыпинский вагон) laŭ la nomo de Pjotr Stolipin.

  

* Kategorio Agrara reformo de Stolipin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La neatendita gasto, Horatio Henry Couldery
**Gasto** estas vizitanto, invitita por restado. Radikaj formoj de "gasto", ekzemple *Gast* (germane), *gostĭ* slavone aŭ *hostis* (latine) origine signifis "fremdulo". Krome gasto estas paganta persono, akceptata en gastejo aŭ manĝejo. Gastlibro estas libro (papera aŭ elektronika en la interreto) en kiu la gasto aŭ vizitanto povas lasi sian komenton, ekzemple laŭdon, kritikon aŭ notojn.

En Esperantio la vorto *gasto* kun la derivaĵoj *gastigi*, *gastiganto*, *gastemo*, ktp. havas specialajn signifojn pro la tradicia kutimo gastigi vizitantojn por montri la propran urbon kaj profiti por praktiki esperanton kun eksterlandanoj. Tio estas la ĉefa celo de la konata servo esperanta Pasporta Servo.

Vidu ankaŭ
----------

* Pasporta Servo, Esperanta gastiga servo
* Gastamo
* Gastejo
* Turismo

Proverbo
--------

Ekzistas pluraj proverboj pri gasto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Agrabla estas gasto, se ne longe li restas.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Por malfrua gasto restas nur osto.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Sidas gasto minuton, sed vidas la tuton.* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2008-08-25.

* Kategorio Gasto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Gasto en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Belfagoro**, famas en la fantasta okcidenta imaga mondo, ofte celebrita kiel pereiga ulo en literaturo, en operoj kaj antaŭ nelonge kinarte en *Belphégor ou le Fantôme du Louvre (Belfagoro aŭ la Fantomo de Luvro)*. Ĝia nomo ŝprucas el Baal Fegor (aŭ Peor), kies senco similas al "Sinjoro de Fegor", unu el la montoj de Moab, oriente de la Morta Maro. Ĝi nombriĝis inter la ŝemidaj dioj, kiu, same kiel Baal de Ugarit, havis sian sidejon sur monto. Baal Fegor ne estis, do, malbonfara diaĵo aŭ demono, sed prefere tera diigita potenco, kies bonaj favoroj estis rite petataj de la ĉirkaŭaj popoloj.

Ĝia akceptiĝo kiel demona figuro certe koincidas kun la biblia tradicio, kie Belfagoro ludas kiel dio de la malamikoj al judoj. Fakte, kiam la israelaj triboj, gvidataj de Moseo, marŝas direkten al tero de Kanaanoj, post la epopeigita liberiĝo el Egiptujo, la libroj Nombroj rakontas kiel la popolo sin allasis altiri de la malvirtaj moroj de la junulinaro de Moab kaj, tiel, perfidis sian Dion kultante Baal Fegor. De tiam Belfagoro subklasiĝis el dio al pereiga demono, kontribuante al la formiĝo de la diabla entaĵo en medio rigide monoteisma.

(Marĝene notatu ke diversaj literaturaj verkoj uzas kiel titolon, aŭ parta titolon, la vorton Belfagoro: Ekzemplo: La fabelo de Ĉefdiakono Belfagor de Niccolò Machiavelli  Arkivigite je 2009-08-27 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Belfagoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* en:Belphegor
* en:Belfegor
**Freenode** (angle *free node*, tio estas *libera nodo*) estas populara IRC-reto. Antaŭe ĝi estis konata kiel Open Projects Network (reto de malfermaj projektoj).

Freenode havis reputacion de «hejmo de ellaborantoj de programaro». Antaŭ la jaro 2021, ekzistis kanaloj de pluraj projektoj, en tiu nombro kanaloj por Vikipedio.

La reto enhavas pli ol dek servilojn tra la tuta mondo. Konektiĝinta al chat.freenode.net uzanto estas redirektata al hazarda servilo, kio asistas ekvilibran distribuon de ŝarĝo inter la serviloj.

Historio
--------

Historio de la reto komenciĝis per malgranda kanalo por subteno de uzantoj de GNU/Linux #linuxneo kreita de Robert Levin en 1994 en la IRC-reto EFNet. Baldaŭ post tio la kanalo estis alinomita al #LinPeople. En 1995, post translokigo al Undernet kaj poste al DALnet, #LinPeople transformiĝis en malgrandan reton irc.linpeople.org. Komence de 1998 la reto estis alinomita al Open Projects Net. En tiu momento en la reto estis ĉirkaŭ 200 uzantoj kaj malpli ol 20 kanaloj.

En 2002 oni alinomis la reton al Freenode kaj registris organizaĵon Peer-Directed Projects Center.

Referencoj
----------

1. ↑  Vikipedio:IRC
2. ↑  Listo de IRC-kanaloj de la fondaĵo Vikimedio (angle) en la Meta-Vikio
3. ↑  The Project Arkivigite je 2016-03-26 per la retarkivo Wayback Machine (angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Freenode en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de Freenodeangle
* Oficiala blogo de Freenode Arkivigite je 2016-06-28 per la retarkivo Wayback Machineangle
* IRC-kliento por komunikiĝi senpere el foliumilo (angle)
**Musavato** (azere *Müsavat Partiyası*) estas politika partio de Azerbajĝano kies nomo signifas "Egalecon". Ĝi ludis gravan rolon en la unua azera respubliko en 1918-

Post la malapero de la Rusa Imperio en 1917, Azerbajĝano kreis Nacian Konsilion regata de la moderataj progresismaj azeroj de la naciisma partio Mussavet kaj ĉefe de la Federaciista Partio.

La partio Mussavet estis fondata en 1911 de la ĵurnalisto Mohammad Amin Rasul Zadeh (Muhammad Amin Rasulzade), kaj ĝi uzis kiel simbolo la helbluon kun 45 kreskantaj okpintaj blankaj steloj. La federaciista partio havis kiel simbolo trikoloran flagon blanka, ruĝa kaj verda reprezentante la tri ĉefajn azerajn dinastiojn: Derbendoj, Mazĵadidoj kaj Kesranidoj.

Iom poste de februaro 1917 ambaŭ partioj kuniĝis kaj naskiĝis la partio Musavato. Ĉi tiu partio adoptis kiel simbolo la kolorojn helbluan, ruĝan kaj verdan, kun la duonluno kaj okpinta stelo en la centro de la blanka koloro, fusio de ambaŭ flagoj. Tiu ĉi flago konvertiĝis en la nacia flago de Azerbajĝano dum ĝia efemera sendependiĝo kaj post 1989.

Fine de aprilo 1920 la komunistoj okupis la landon kaj igis ĝin soveta respubliko. La gvidantoj de la partio Musavato forfuĝis al Turkio kaj dum multaj jaroj ĝi nur agis ekster Azerbajĝano.

Fine de de la 1990-aj jaroj Musavato integriĝis en la Popola Fronto. En 1992 estis agnoskata kiel politika partio kaj registrita sekvajare, kun tut-turkisma, islamisma kaj naciisma ideologio tendence al pli granda sekulariĝo. Ekster la Popola Fronto ĝi estas opozicia partio nuntempe kaj portas la nomon *Yeni Musavat Partiyasi* (Nova Partio de la Egaleco). La nuntempa prezidanto de Musavato estas İsa Qambar ekde 1992.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Musavato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retpaĝo de Musavato Arkivigite je 2012-09-09 per la retarkivo Wayback Machine
Koordinatoj: 50° 41′ 24″ N 01° 58′ 16″ U﻿ / ﻿50.69000 °N, 1.97111 °U﻿ / 50.69000; -1.97111 (mapo)

Mapo de la Insulo Brownsea.
Arbaroj de la Insulo Brownsea.
La **Insulo Brownsea** (nune tradukebla al Bruna Maro, ankaŭ arkaike konata kiel *Branksea*) estas la plej granda el la insuloj ĉe Poole Harbour en la kantono Dorset, Anglio. La insulo estas posedo de la National Trust. Multe el la insulo estas malferma al la publiko kaj inkludas areojn de arbaro kaj de makiso kun ampleksa vario de naturo, krom klifoj el kiuj videblas super Poole Harbour kaj la Insulo Purbeck.

La insulo estas konata ĉar estis hejmo de la unua kampadejo de la skoltismo en 1907. Aliron oni faras ĉu per publika pramo aŭ per privata ŝipo; en 2002 ekzemple la insulo ricevis 105,938 vizitantjon. La nomo de la insulo devenas el anglosaksa *Brūnoces īeg* = "Insulo de Brūnoc".

Geografio
---------

La **Insulo Brownsea** kuŝas en Poole Harbour ĉe la urbo Poole en Dorset, Anglio. Ĝi estas la plej granda el ok insuloj en la haveno. La insulo povas esti atingita per unu al la publikaj pramoj aŭ per privata ŝipo. Estas kajo kaj malgranda doko ĉe la ĉefa kastelo. La insulo estas 2.4 km longa kaj 1.2 km larĝa kaj konsistas el 202.34 ha de arbaro (pino kaj kverko), makiso kaj salakvaj marĉoj.

La tuta insulo, escepte la preĝejo kaj aliaj konstruaĵoj kiuj estas luataj aŭ administrataj de triaj partoj, estas poosedo de la *National Trust*. Plej konstruaĵoj estas situantaj ĉe la malgranda haveneto. La norda parto de la insulo estas Naturrezervejo administrata de *Dorset Wildlife Trust* kaj estas grava habitato por birdoj; tiu parto de la insulo havas limigitan publikan aliron. Malgranda parto de la sudoriento de la insulo, kun la Kastelo Brownsea, estas uzata de la *John Lewis Partnership* kiel hotelo por stabanaro, kaj ne malfermas al la publiko.

La insulo formas parton de la paroĥo Studland en la distrikto Purbeck. .

Ekologio
--------

Historio
--------

Skoltismo
---------

Notoj
-----

1. ↑  Brownsea Island National Trust Guide, 1993
2. ↑   (2006) *OS Explorer Map OL15 - Purbeck & South Dorset*. Ordnance Survey. ISBN 978-0-319-23865-3.
3. ↑   Election Maps. Ordnance Survey. Alirita 2010-03-31.

### Bibliografio

* Drew, Gregory.  (1995) *A history of Brownsea Island*. Dorset County Library. ISBN 0852167652.

* Legg, Rodney.  (2005) *The Book of Poole Harbour and Town*. Halsgrove. ISBN 1-84114-411-8.
* Sydenham, John.  (1986) *The History of the Town and County of Poole*, 2‑a eldono, Poole: Poole Historical Trust. ISBN 0-9504914-4-6.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Brownsea Island, informaro ĉe National Trust
* H2G2: Brownsea Island
* Brownsea — Skoltismo. Arkivita el la originalo je 2011-06-14. Alirita 2012-10-12.

Arkivigite je 2012-05-24 per Archive.today

* Mapo de Insulo Brownsea Arkivigite je 2007-07-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Bildoj de la preĝejo
EdE-P

**Henry PHILLIPS** (filips), usonano, advokato. Naskiĝis la 6-an de septembro 1838 en Philadelphia, mortis la 6-an de junio 1895. numismato, filologiisto, antikvisto; aŭtoro de multaj verkoj pri tiuj temoj. Sekretario (1884) kaj bibliotekisto (1885) de Amerika Filozofia Societo (v). Ano (1887) de komitato elektita de AFS por ekzameni la sciencan valoron de Volapük. Tradukis (1889) unuan libron de Zamenhof kun antaŭparolo kaj vortaro.

Henry Phillips tre interesiĝis pri la afero de lingvo internacia, kaj, laŭ peto de Zamenhof, verkis la unuan libron pri Esperanto kiu aperis en Usono. Tiu libro konsistis el antaŭparolo de Phillips kaj traduko de la Antaŭparolo kaj Plena Gramatiko enhavitaj en la unua lernolibro de Zamenhof. Ĝi ankaŭ enhavis specimenojn de la lingvo, poeziajn kaj prozajn el la Dua Libro kaj ankaŭ du vortarojn, la esperanta-anglan vortaron de Zamenhof, kun angla-esperanta vortaro verkita de Phillips. Krom tio ĝi enhavis liston de la ĝistiama literaturo de Esperanto kaj kelkajn ekzemplerojn de la aliĝilo de la Unua Libro.

Tiu ĉi lernolibro estis presata uzante la literon *h* anstataŭ la supersigno, ĉar tiam oni ne povis havigi tiajn presliterojn ekster kelkaj eŭropaj urboj, ĉi enhavis multajn preserarojn kaj tiuj ne estis forigitaj en la presprovaĵoj, ĉar dum la pre parado de la libro la aŭtoro malsanigis kaj post nelonge mortis. Kiam Henry Phillips, la pioniro de la lingvo en Ameriko, mortis, la movado por Esperanto en la lando ricevis fortan baton.

Referencoj
----------

1. ↑  Amerika Esperantisto 1908, v03\_n02\_mar 1908, p.13

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
**Misuzu KANEKO** (金子みすゞ, Kaneko Misuzu, naskiĝis la 11-an de aprilo 1903, mortis la 10-an de marto 1930) estis japana poetino kaj kantverkistino. Naskiĝinta Kaneko Teru en Senzaki-mura, nun parto de Nagato, de prefektejo Jamaguĉi, Senzaki estis fiŝkaptista vilaĝo, fidante precipe je kaptaĵoj el japana sardino. Scenoj de fiŝkaptado kaj la maro ofte faras aperojn en ŝiaj poemoj.

Biografio
---------

La kariero de Kaneko kiel verkistino de poemoj por infanoj komenciĝis serioze en la aĝo de dudek, baldaŭ post kiam ŝi iĝis la manaĝero kaj sola dungito de malgranda librovendejo en Ŝimonoseki, urbo ĉe la suda konsileto de Honŝuo. Ĉi tie ŝi malkovris kluĉilon de revuoj kiuj rajdis la spinon de ekprospero en porinfana literaturo kaj kiuj petis rakontojn kaj verson de iliaj legantoj. Kaneko sendis kelkajn poemojn, kvin el kiuj, inter ili "La fiŝoj", estis akceptitaj por publikigo en la numero de septembro 1923 de kvar el tiuj revuoj.

Dum la venontaj kvin jaroj ŝi publikigis kvindek-unu pliajn poemojn. Ŝia edzo kontraktis venerean malsanon de la plezurestejo, kaj ŝi disiĝis de li. Ŝia edzo komence jesis lasi ŝin eduki ilian filinon sur sian propran konton, sed poste ŝanĝis opinion kaj provis akiri gardon de la infano. En protesto, ŝi faris sinmortigon, skribinte leteron al sia edzo antaŭ certe fari tion, petante al li lasi ŝian patrinon eduki la infanon, kiam ŝi sentis ke ŝi ne estis de bonorda mensa kapacito por fari tion. Kaneko estis komparita al Christina Rossetti. Kvin cent kaj dek du versoj verkitaj de la propra mano de Kaneko, en tri notlibroj, estis malkovritaj en 1982 de Secuo Jazaki, kaj la tuta kolekto estis publikigita fare de *JULA Publishing Bureau* en ses-volumena antologio.

La plej gravaj verkoj
---------------------

"Abelo kaj Dio"
"Mi volas ami ĉiujn estaĵojn"
"Akumulaj neĝoj" 
"Eĥo?"
"La kota flako"
"Rido"
k.t.p.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-10-02. Alirita 2011-01-27.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑

* Kategorio Misuzu Kaneko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 350420
* GND: 1038798515
* LCCN: n85059785
* VIAF: 55574111
* ISNI: 0000000025255000
* SUDOC: 233370862
* BNF: 16796156d
* MBA: 1639a67d-b524-4905-96d7-6b8aa01362e4
* NDL: 00142853
* BIBSYS: 1512647518603
* BNE: XX6161346
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Cheste (stacidomo). |


**Cheste** estas hispana urbo kaj municipo, situanta en la interno, en la komarko Hoya de Buñol, en la provinco Valencio, aŭtonoma Valencia Komunumo, 26 kilometrojn de la provinca ĉefurbo. Ĝi havas populacion de 8 962 loĝantoj (2023). Ĝia fundamenta kaj tradicia agado estas agrikultura, fokusita precipe al la kultivado de vinberoj. Ĝi estas hispanlingva municipo, en kiu la hispana havas lingvan superregadon je jura nivelo.

Geografio
---------

La reliefo de la municipo estas ĉefe ebena, en la transiro inter la montaro de Chiva kaj la Plana de Cuart. En la municipa tereno kiu venas en la montaro de Chiva, nordokcidente, estas la plej altaj altaĵoj, kiel Portillo de San Roque (271 m), La Cumbre (392 m), Alto de los Mojones (426 m) kaj Alto del Basto (571 m). Trairas la municipan teritorion rojaj ravinoj: Cuchillo, Pedriza, Cañadafría, Peñarroya, Hondo, Grande kaj Rambla de Chiva, kiu trairas de okcidento orienten. La loĝloko estas konstruita sur ebena tereno, sur 218 metroj sur la marnivelo, kvankam estas ankaŭ malgranda altaĵo sur kiu staras la preĝejo.​

Esperanto
---------

Cheste havas longan kaj elstaran rilaton al Esperanto. En la komenco de la 20-a jarcento, ĝi havis tre altan proporcion de esperantistoj, danke ĉefe al la klopodoj de la aktivulo Francisco Máñez Sánchez. Dum la 1920-aj jaroj ĝi iĝis la centro en la valencia regiono de la gastigado de aŭstraj infanoj post la milito.

En la 1970-aj jaroj alia aktivulo, Enrique Arnau konservis la entuziasmon en la urbo. Ambaŭ, Máñez kaj Arnau, havas stratojn en Cheste, dediĉitajn al ilia memoro kaj esperanta aktivado.

Ekzistas plu aktiva Esperanto-klubo en la urbo, nomata *Lum-Radio*.

La 82-a Hispana Esperanto-Kongreso okazos en la valencia urbo Cheste, de la 5-a ĝis la 8-a de septembro 2024.

Referencoj
----------

1. ↑  «Situación». Ayuntamiento de Cheste. 7a de julio 2014. Konsultita la 24an de novembro 2020.
2. ↑  Prezentado de libro kun la biografio de Francisco Máñez
3. ↑  Hispana Esperanto-Kongreso - De la 5a ĝis la 8a de Septembro de 2024 - Valencio-Cheste

Vidu ankaŭ
----------

* Cheste (stacidomo)
* Listo de Zamenhof/Esperanto-objektoj en Hispanio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (hispane)
pajlotegmento
kampara domo kun pajlotegmento en Franujo
kampara domo en Germanujo
**Pajlotegmento** estas tegmento kovrita per pajlo. En Mezeŭropo tiu specoj de tegmentkovrado estis la kutima ĝis la unua duono de la 20a jarcento, ĝi maloftiĝis ekde tiam rpide pro malpermesoj rilate la danĝero pri incendio kaj hodiaŭ pajlo estas tre malofte uzata. Pajlotegmentoj estis planitaj por solideco de 25 jaroj ĉe la veterflanko kaj de 30 jaroj ĉe la alia flanko de la domo. La tegmentoj havis ofte dikecon de 6 coloj (1/2 futo).

Kiel iloj la **pajlotegmentisto** havis grandan akran tranĉilo kaj tabulon. Sur la tabulo estis granda manumo kaj longa fera stango por enkroĉi la pajlon. Per tiu tabulo la metitaj sekaltigoj je ilia finoj estis batitaj en deklivan situon kaj glatumitaj. Poste per la tranĉilo la tigofinoj estis oblikve tranĉitaj.

Oni nur uzis sekalan pajlon, kiu estis tranĉita per serpo por ke neniu tigo estas fleksrompita.

Kiam la du flankoj de la tegmento estis kovritaj la superstaranta pajlo sur la firsto estis fleksigita kaj sur tiu firsto oni metis turfon. Tiuj turfoj havis la larĝecon de unu futo, longecon de tri futoj kaj dikeco de 2 1/2 ĝis 3 cm (ĉ. unu colo).

Vidu ankaŭ
----------

* fragmittegmento,

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pajlotegmento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Strohdach und Reetdach dachdecker.com
* Bilder zur Herstellung und Verarbeitung von Deckstroh Biohof Thauerböck
La **Homa komunikado** estas la agado kaj fako kiu studas kiel komunikas la homoj, ĉar fakte la homa estaĵo karakterizas sin per la kapablo komuniki por transsendi informaron, manifesti sentojn, influi sur la aliuloj kaj realigi tiukadre especifajn agadojn.

La homa komunikado plifortigas la sociajn rilatojn, pliriĉigas siajn partoprenantojn kaj estas la ĉefa agento de la kultura disvolvigo. Ties fundamenta instrumento estas la parolkapablo, nome pere de lingvo, sed la personoj povas komuniki ankaŭ pere de gestoj, movoj, rigardoj, uzado de aĵoj, kiel vestoj, koloroj ktp.

La nuntempa studo de la homa komunikado divideblas en du branĉojn: nome retorika kaj pririlata. La retorika homa komunikado fokusas ĉefe al studo de la influo; la arto de la retorika komunikado estas bazita sur la ideo de la persvado. La pririlata homa komunikado zorgas pri la komunikado en malferma perspektivo; du aŭ pliaj personoj kunagadas atingante interkonsenton laŭ difinita perspektivo.

La homa komunikado diferencas disde komunikebloj fare de aliaj animaloj pere de la diferencoj en intencoj. Bestoj povas komuniki nur pro instinkto, nome cele al manĝado, memdefendo, survivado, reproduktado, tio estas multobligeblo de la individuo, de la propraj genoj, de la specio ktp. Male homoj komunikas per propra decido kaj tiele ili povas elekti inter komuniki aŭ ne komuniki, komuniki la veron aŭ mensogi ktp. pro la plej diversaj tialoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Interkultura komunikado
* Lingvo
* Pragmatiko
* Semiotiko

Notoj
-----

1. 1 2 3   Arroyo Cantón, Carlos; Berlato Rodríguez, Perla (2012). «La comunicación». En Averbuj, Deborah, ed. Lengua castellana y Literatura. España: Oxford University Press. p. 7. ISBN 9788467367966.

Bibliografio
------------

* Richard Budd & Brent Ruben, Human Communication Handbook.
* Budd & Ruben, Approaches to Human Communication.
* Stacks, D. & Salwen M. (2009). An Integrated Approach to Communication Theory and Research. New York: Routledge.

* Kategorio Homa komunikado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 701095
 |
Municipo Ricken
**Municipo de Svislando** respektive **Setloloko de Svislando**  estas vilaĝo, urbo aŭ setlejo, kiu formas unuon geografian kaj politikan sed ne estas propra politika komunumo, sed parto de pli granda komunumo.

Ekzistas ankaŭ municipoj, kies areo etendiĝas sur la teritorio de diversaj politikaj komunumoj kiel ekzemple Ricken aŭ *Dicken* en Kantono Sankt-Galo. Tiaj municipoj estiĝis ekzemple, kiam ĉe la limo de komunumoj pro iu kialo estiĝis subite setlejoj aŭ du tre proksimaj setlejoj kunkreskis al kvazaŭ propra vilaĝo. Ĉefe en Kantono Sankt-Galo ekzistas tre apartaj kombinoj de tiaj mozaikkomunumoj.

Ofte municipoj iam estis sendependaj komunumoj kaj per kunfandiĝo de komunumoj fariĝis municipoj de novaj pli grandaj komunumoj. Ekzemplo el la nova historio estas la kunigo de la nunaj municipoj kaj iamaj komunumoj Rapperswil kaj Jona al la nova komunumo kaj urbo Rapperswil-Jona.

La diferencigo inter komunumo kaj municipo ne ĉiam estas klara, kaj la problemo komplikiĝas, ĉar la nocioj "komunumo" kaj "municipoj" en diversaj sivsaj kantonoj estas utiligitaj kun inversa senco.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Svislando
Koordinatoj: 50° 50′ 18″ N 14° 36′ 19″ O﻿ / ﻿50.83833 °N, 14.60528 °O﻿ / 50.83833; 14.60528 (mapo)

**Protektita pejzaĝa regiono Luzacia montaro** troviĝas en la norda Bohemio suur dislimejo de Regiono Ústí nad Labem kaj Regiono Liberec en distriktoj Děčín, Česká Lípa kaj Liberec. La areo de la protektita teritorio estas 270,72 km². Kazo de la protekto estas diversas pejzaĝo de grejsaj rokurboj kaj fonolitaj, traĥitaj kaj bazaltaj konusoj. Tiuj ĉi signifaj geomorfologiaj formacioj estas akompanataj de restaĵoj de naturaj arbaraj kreskaĵaroj en supraĵaj partoj (fago, abio, acero, ulmo kaj kverkaj arbaroj), de humidaj montaraj kaj cismontaraj herbejoj kun apero de raraj specioj de kreskaĵoj kaj apudriveraj ebenaĵoj de rojoj.

La teritorio de Protektita pejzaĝa regiono Luzacia mmontaro krom la propra Luzacia montaro trafas ankaŭ en ĉirkaŭajn geomorfologiajn unuojn – en Ještědan-kozákovan montodorson, Ralskan montetaron kaj Bohemian mezmontaron. Protektita pejzaĝa regiono Luzacia montaro najbaras kun Nacia parko Bohemia Svislando, Protektita pejzaĝa regiono Bohemia mezmontaro kaj Protektita pejzaĝa regiono Elbaj Grejsoj.

El la germana flanko ligas al Luzacia montaro Ĵitava montaro de simila karaktero, la natura kaj la kultura evoluoj, kiuj diferenciĝas nur per nomigo kaj la ŝtatlimo.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2007-03-01. Alirita 2021-05-22.
**Kriens** estas urbo kaj komunumo en la distrikto Lucerno en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 25591 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Kriens situas sudokcidente de la kantonĉefurbo Lucerno, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas, kaj nordokcidente de la monto Pilato. Al la urbo Kriens apartenas ankaŭ la vialĝo Hergiswald.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo kriens limas en nordo al Malters kaj Littau, en nordoriento al Lucerno, en sudoriento al Horw, en sudo al Hergiswil (Kantono Nidvaldo), kaj en okcidento al Schwarzenberg.

Trafiko
-------

Antaŭe al Kriens kondukis la *Kriens-Lucern-Fervojo*, kiu tamen jam antaŭ jardekoj estis fermita por la persontransporto. En la jaro 2004 la reloj de la hatejo *Kupferhammer* ĝis la urbocentro estis malkonstruitaj. Ĝis Kupferhammer daŭre okazas vartransporto. Kriens hodiaŭ estas komplete integrita al la loka busreto de la urbo Lucerno. La urbo Kriens ankaŭ disponas pri prora aliro al la nacia aŭtoŝoseo A2.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Kriens datas proksimume - ne eblas ekzakte datigi la dokumenton - el la jaro 840 kiel *Chrientes*.

En la jaro 1291 Kriens fariĝis habsburga posedaĵo. Jam en tiu tempo lucernanoj estis gravaj bienposedantoj en la komunumo. En la jaro 1392 la urbo Lucerno fariĝis la senjoro de Kriens. Ek de la jaro 1421 ĝis la Helveta Revolucio Kriens apartenis al la lucerna kamparvoktejo *Horw-Kriens*. En la jaro 1653 en Kriens okazis ribelo de la kamparanoj kontraŭ la feŭda reĝimo de la urbo Lucerno sub la gvido de Hans Spengler. Kun la kreiĝo de la Helveta Respubliko Kriens estis integrita al la distrikto Lucerno.

En la jaro 1845 la vilaĝo Hergiswald estis integrita al Kriens. En la 1950-aj jaroj Kriens atingis pro la kreskanta loĝantaro la statuson de urbo.

Esperanto-movado
----------------

En Kriens Andreas Künzli la aŭtoro de la Enciklopedio Universalaj Lingvoj en Svislando pasigis sian junecon.

Vidu ankaŭ
----------

* Kriens Mattenhof (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kriens en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Kriens
* Profilo de la komunumo sur la kantona retejo
* Kriens en la Historia Leksikono de Svislando

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Kriens** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Lucerno |
| --- |
| Adligenswil • Buchrain • Dierikon • Ebikon • Gisikon • Greppen • Honau • Horw • Kriens • **Lucerno** • Malters • Meggen • Meierskappel • Root • Schwarzenberg • Udligenswil • Vitznau • WeggisIamaj komunumoj: Littau |  |

 |
*N kun nombro* NK-33

Saturn-5 kaj N1
**N1** estis soveta porta raketo, kiun oni evoluigis en randoj de la soveta lunprogramo.
Post la fruaj sukcesoj de la soveta kosmopesploro, Sovetunio volis ankaŭ venki en la konkuro por Luno. Dum la Apollo-programo ĉiun resurson koncentris je la Saturn-raketoj, la sovetaj sciencistoj laboris paralele ankaŭ je novaj raketaj projektoj. Unu el tiuj estis la Eksperimenta Konstrukta Buroo (OKB–1, hodiaŭ RKK Energija), kiu ellaboris kun direktado de Sergej Koroljov la lunraketon N1.

Pro tempomanko oni ne povis konstrui konvenan lanĉejon kaj ekipi Bajkonuron per konvenaj veturiloj por la pezega raketo. Oni malmuntis, liveris, kunmuntis la raketojn. Pro la transporto, vibrado, la raketo ne estis perfekta, ne sukcesis eĉ unu lanĉon el la efektivigita 4 (oni planis 12).

Pro la malsukcesoj, la rusoj rezignis pri la lunveturo. Vasilij Miŝin plulaboris pri N1 kun espero, ke ĝi povas servi kiel portraketo por kunhoma kosmostacio, similan al usona Skylab. Oni ĉesigis do la programon en 1974.

Teknikaj datenoj
----------------

* triŝtupa likvidpela raketo
* evoluiga komenco: 1960
* unua lanĉo: 21-an de februaro 1969
* alto: 105,3 m
* starta maso: 2750 t
* entuta ŝovforto: 43,3 MN
* malplena maso: 277 t
* utilŝarĝo: 70 t, pli poste planata 95 t
* pelaĵo: Keroseno/likvida oksigeno

Listo de testflugoj
-------------------

* Rakete 3L (21-an de februaro 1969) - vibradaj damaĝoj je la reguligaj ekipaĵoj, Bbrulo de la unua ŝtupo post 68,67 s.
* Rakete 5L (3-an de julio 1969) - falego pro malpuraĵoj en la oksigena alkondukejo post 0,25 s, detruo de la lanĉaj ekipaĵoj.
* Rakete 6L (27-an de julio 1971) - malfunkcio de la raketa situacia reguligo post 50,9 s
* Rakete 7L (23-an de novembro 1972) - eksplodo de oksigena pumpo, brulo de la raketo, falego post 106,9 s

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio N1 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Das sowjetische Mondprogramm und die Rakete N-1 (Herkules) Arkivigite je 2006-05-27 per la retarkivo Wayback Machine germane
**Kajol Devgan** [kaĝol devgan] (fraŭlanome Mukerĝi; naskiĝinta la 5-an de aŭgusto 1974), konata ununome kiel **Kajol**, estas barata aktorino aperanta en bolivudaj filmoj. Ŝi naskiĝis al aktorino Tanuja kaj al filma reĝisoro Ŝomu Muĥerjee. Kajol debutis en ludado en aĝo de dek sep jaroj, kiam ŝi aperis en filmo Beĥudi (1992). Ŝia unua komerca sukceso estis kun ŝia plua filmo, Baazigar (1993), kun Shahrukh Khan. Ŝi sekve prezentiĝis kun Khan en kelke da furoraĵoj kiel Dilwale Dulhaniya Le Jayenge (1995), Kuch Kuch Hota Hai (1998), kaj Kabhi Khushi Kabhie Gham ... (2001). Ŝiaj plenumoj en tiuj ĉi filmoj renkontiĝis kun kritika takso kaj tio meritigis al ŝi tri Premiojn de Filmfarado en kategorio La plej bonkvalita virina aktora plenumo. Dum tiu ĉi periodo ŝi ankaŭ ricevis laŭdon pro transpreno de nekonvencia rolo en tiaj filmoj kiel Gupt: The Hidden Truth (1997), Dushman (1998) kaj Hum Dil Aapke Mein Rehte Hajn (1999).

Edziniĝinte, Kajol prenis libertempon el la rolado kaj ŝi revenis al scenejo kun komerce sukcesa melodramo, Fanaa (2006), pro kiu ŝi ricevis la kvaran premion *Filmfare* por la plej bonkvalita aktorino. Ŝi daŭrigis en la laboro de tempo al tempo, ŝi rolis ĉefrolojn en tiaj filmoj kiel U Me Aur Hum (2008) kaj My Name Is Khan (oba 2010). Ŝia plenumo en la dua filmo alportis al ŝi la kvinan plej bonkvalitan virinan aktoran plenumon en *Filmfare*. Kritikistoj tiel konjektas, ke ŝi tiel establiĝis kiel unu el la plej sukcesaj kaj talentaj virinaj subjektoj de Barato.

Kajol estas edziniĝinta kun barata aktoro Ajay Devgn, kun kiu ŝi havas du infanojn.

* Kategorio Kajol en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 402049
* GND: 140419713
* LCCN: nr00009025
* VIAF: 4767774
* ISNI: 0000000119509980
* SUDOC: 110813979
* BNF: 146472495
* MBA: 07188e7a-b415-4bdd-a848-02cea8625428
* NLA: 40542649
* BIBSYS: 11023848
* BNE: XX5051917
 |