recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Berfrukto** estas hortikultura termino. La berfruktoj estas malgrandaj kaj molaj fruktoj. Ĝi ne nepre estas beroj laŭ la botanika defino.

Oni distingas inter la frukttipo „bero" kaj „berfrukto". Multaj berfruktoj en la botanika senco de la vorto ne estas beroj ekzemple fragoj, kiuj estas plurnuksa frukto.

La ĉefaj berfruktaj specioj estas el la plantfamilio de la Rozacoj kun la genroj Frago Fragaria (fragoj), Rubus (framboj, nigra rubuso) Aronia aronio, Sorbus sorbuso, kaj Rosa rozfrukto. El la familio Saksifragacoj estas la genro Ribes ribo (ruĝa ribo, nigra ribo, groso).

El la familio de la *Kaprifoliacoj* la fruktoj de sambuko apartenas al la berfruktoj. Kaj el la familio Elaneagnacoj estas la fruktoj de Ramnoida hipofeo) kaj el la familio de la Erikacoj la mirteloj kaj Ruĝa vakcinio apartenas al la berfruktoj.

Tradicie jenaj fruktoj estas berfruktoj:

* aronio
* nigra rubuso: plurfrukto, la unuopaj fruktetoj estas drupfruktetoj
* frago plurfrukto, la kernetoj sur la karno estas nuksoj
* sambuko
* ribo
* mirtelo
* frambo plurfrukto, la unuopaj fruktetoj estas drupfruktetoj
* moruso plurfrukto
* oksikoko
* mirtelo
* hipofeo
* groso
* tajbero
* vinbero

Vidu ankaŭ
----------

* manĝebla frukto
* kernetfrukto
* drupfrukto

Fonto
-----

1. 1 2  *Beerenobst. Sorten, Pflanzung, Pflege, Verarbeitung*. Leopold Stocker Verlag, Graz 2001, ISBN 3-7020-0906-X.
2. ↑  *Beeren und besondere Obstarten*. ISBN 3-906679-75-6.
**János Kerekes** [jAnoŝ kerekeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kerekes János** estis hungara dirigento, komponisto.

János Kerekes  naskiĝis la 18-an de aprilo 1913 en Budapeŝto, li mortis la 16-an de aŭgusto 1996 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Kerekes devenis el juda familio. Li lernis komponadon private de Leó Weiner, poste li studis dirigenton en muzika altlernejo de Berlino inter 1931-1933. Post dominado de nazioj li hejmenvenis kaj li estis pianisto, plej ofte li akompanis pianine Emil Telmányi-n. Inter 1936 kaj 1939 li havis postenon en Budapeŝta Ŝtata Operejo, poste pro la kontraŭjudaj leĝoj li perdis la postenon. En 1942 li iĝis trudlaboristo, baldaŭ li falis al militkaptiteco. Inter 1946-1981 li estis dirigento en la Operejo, poste li pensiuliĝis. Inter 1957-1976 li havis ankaŭ muzikan postenon en la Hungara Televizio. En tiuj jardekoj li ankaŭ komponadis, plej ofte operetojn. Li ricevis 6 premiojn ekde 1953, krome li estis nomumita postmorte (en 1998) eterna membro de la Operejo.

Elektitaj dirigentaĵoj
----------------------

* Giuseppe Verdi: *Falstaff*
* Giacomo Puccini: *Turandot*

Elektitaj operetaj komponaĵoj
-----------------------------

* *Palotaszálló* (1951)
* *Állami Áruház* (1952; ĉefverko)
* *Boldogságfelelős* (1957; por Hungara Radio)
* *A szépség nem minden* (1967; por Hungara Radio)
* *Sárgarigó és az alkirály* (1977; por Hungara Radio)

Elektitaj filmaj komponaĵoj
---------------------------

* *Déryné* (1951)
* *Állami Áruház* (1953; filma versio)
* *Házasodj, Ausztria!* (1970; por Hungara Televizio)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2016-10-19 per la retarkivo Wayback Machine
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Wildenberg (apartigilo) |

**Burg Wildenberg**, ankaŭ pli koncize nomata *Wildenburg*, estas burga ruino el la epoko de la Ŝtaŭfoj, situanta apud Kirchzell en la mezmontaro Odenvaldo, distrikto Miltenberg, Bavario, Germanio.

La romanika kastelo, konstruita ekde ĉirkaŭ 1170, kiu estis pligrandigita en altkvalita frua gotika stilo ĉirkaŭ 1220, estis la sidejo de la Sinjoroj de *Dürn* (nomataj pro la proksima urbo Walldürn). La poeto Wolfram von Eschenbach laŭdire skribis partojn de sia versromano Parzival ĉi tie ĉirkaŭ 1205. En 1271 la kastelo estis transprenita fare de la elektoepiskopujo Majenco kaj estas administrita fare de oficialuloj ekde tiam. En la Germana Kamparana Milito ĝi estis forbruligita la 4-an de majo 1525 de kamparanoj sub gvido de Godfredo de Berlichingen kaj ne rekonstruita.

Geografia loko
--------------

La ruino de la altaĵburgo kuŝas sur monta sprono de la monto *Schlossberg* kiu estas puŝita nordorienten ĉe  super la valo de la rivereto *Mud*, tri kilometrojn sudoriente de Kirchzell nur kelkcent metrojn nordoriente de la vilaĝo *Preunschen*, proksimume 13 kilometrojn sudokcidente de la distrikta ĉefurbo Miltenberg. 

Laŭdire Wolfram von Eschenbach estas aparte inspirita per la siatempe impona kameno de la centra rezideja salono.

* Kategorio Burg Wildenberg (Kirchzell) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**János Kojnok** [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kojnok János** estis hungara bestokuracisto, inventisto.

János Kojnok naskiĝis la 14-an de septembro 1919 en Medgyesegyháza, li mortis la 16-an de oktobro 2006 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Kojnok maturiĝis en luterana gimnazio en Békéscsaba en 1937, poste li akiris bestokuracistan diplomon en veterinara fakultato de Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1942 kaj li ankaŭ doktoriĝis. Inter 1943-1949 li estis bestokuracisto en Békéscsaba, sed interrompe li plurfoje estis soldato. Inter 1949-1951 li laboris en direkcio de ŝtataj bienoj, poste ĝis la emeritiĝo (1979) en uzino pri vakcinoj. En tiu periodo li inventis kaj kreis multajn vakcinojn kontraŭ bestaj malsanoj. Li pasis 4 jarojn ankaŭ en Kubo, kie li faris la saman laboron. Li ricevis medalojn kaj premiojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Sebészeti varróanyagok felszívódására vonatkozó vizsgálatok* (disertacio)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 715081
* VIAF: 301295214
* ISNI: 0000 0004 0849 2783
 |
Pri la komunumo
---------------

**Burg im Leimental** estas komunumo en la distrikto Laufen en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 2783 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Burg im Leimental situas kvankam ĝi apartenas al la distrikto Laufen en en la Laufenvalo, sed en la paralela Leimenvalo ĉe la bordo la rieverto *Bieder*, unu el la du fontriveroj de Birsig, kies fonto troviĝas en la sudo de la komunumo sub la monteto *Galgenfels* je alteco de 623 m s.m..

Kvankam la komunumo limas al Röschenz en la distrikto Laufen, ĝi per strato atingeblas nur tra soloturna aŭ franca teritorio.

Trafiko
-------

Burg situas komplete flanke de la trafikvojoj kaj atingeblas per la publika trafiko nur per poŝtaŭto ek de la tramhaltejo de Flüh.

Historio
--------

Kastelo Burg
La unua skriba mencio de Burg im Leimental datiĝas el la jaro 1168 kiel *Biedertan* en dokumento, per kiu la imperiestro Barbarossa donis la Baronejon Biedervalon kiel servuto al la Habsburgoj. En la jaro 1269 la plej granda parto de la baronejo estis vendita al la princepiskopo de Bazelo. La parto de la baronejo, kiu restis ĉe Habsburgo, estas la hodiaŭa soloturna vilaĝo Biedertal. Sur rokoj en Burg troviĝas la ruinoj de du malnovaj kasteloj. La hodiaŭ Kastelo Burg, estis konstruita oriente de la malnovaj kasteloj en la jaro 1250 kiel Kastelo Biedertal kaj grandigita en la jaro 1600. Sub la kastelo en la 15-a jarcento estiĝis la hodiaŭa vilaĝo Burg. En la jaro 1520 la urbo Bazelo havigis al si la kastelon, sed post negocoj ĝin redonis al la princepiskopo. Post la Franca Revolucio de 1792 Burg fariĝis parto de la Raŭraĥa Respubliko kaj poste kun la *Kantono Laufen* estis integrita en la franca departemento Mont-Terrible. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis Burg en Leimental al Kantono Berno. En la jaro 1994 ĝi kun la tuta distrikto Laufen aliĝis al Kantono Bazelo Kampara.

Personecoj
----------

Albert Hofmann, la malkovrinto de LSD, havis sian lastan loĝlokon en Burg im Leimental, kie li la 29-an de aprilo 2008 mortis en la aĝo de 102 jaroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Burg

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Burg im Leimental
* Burg im Leimental en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Burg im Leimental en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Laufen |
| --- |
| LaufenBlauen  •  Brislach  •  Burg im Leimental  •  Dittingen  •  Duggingen  •  Grellingen  •  **Laufen**  •  Liesberg  •  Nenzlingen  •  Roggenburg  •  Röschenz  •  Wahlen  •  Zwingen | Laufen |

 |
**János Kamara** [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kamara János** estis hungara politikisto, ministro, laboristo, oficiro.

János Kamara  naskiĝis la 1-an de majo 1927 en Budapeŝto. Li mortis la 3-an de julio 2000 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Kamara frekventis bazlernejon, poste metilernejon. Li eklaboris kiel ferlaboristo en diversaj fabrikoj en Budapeŝto. Li aliĝis al la komunistoj en 1945, poste li ricevis postenon en ministerio pri enlandaj aferoj. En 1948 li frekventis kurson pri polico, en 1950 partian lernejon. En 1952 li plulernis en Sovetunio, en 1958 li ricevis diplomon en Universitato de Budapeŝto, dume li konstante apartenis al la ministerio (en 1954 jam kun rango policmajoro). En la 1960-aj jaroj li plulernis en altlernejo en Sovetunio. Inter 1974 kaj 1985 li estis subministro, poste 2 jarojn ministro pri enlandaj aferoj en Kabineto Lázár, ankaŭ en Kabineto Grósz. Tiutempe li havis signifan postenon ankaŭ en la partio, dume li havis jam altajn oficirajn rangojn. En 1987 li pensiuliĝis.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
**János Kertész** [jAnoŝ kertEs], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kertész János** estas hungara fizikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2007).

János Kertész  naskiĝis la 22-an de decembro 1950 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Kertész frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1971-1976, poste li samloke doktoriĝis el fiziko en 1980. Li komencis sian karieron en fizika instituto de MTA, kie li esploris. En la 1980-aj jaroj li esploris ankaŭ en universitatoj de Kolonjo kaj Munkeno. En 1989 li doktoriĝis antaŭ MTA. Baldaŭe li instruis en universitato en Budapeŝto, kie li estis katedrestro inter 1995-2007. Li okupiĝas precipe pri fraktaloj kaj pri komputila fiziko. Li ricevis 4 premiojn inter 1986-2011.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Clusters for Random and Interacting Percolation* (1983)
* *Surface Growth: Rough and Smooth* (1997)
* *Számítógépes statisztikus fizika: út a komplex rendszerek megértéséhez* (2001)

Fontoj
------

* biografio kun foto
* biografio angle
**Adiabata procezo** estas termodinamika procezo kiu ne ŝanĝas varmo ({\displaystyle \Delta Q=0}) el ĉirkaŭaĵo kaj ĉiaj energio estas ŝanĝata kiel laboro. En adiabata procezo ŝanĝiĝas ĉiuj termodinamikaj parametroj kiel premo, temperaturo, volumeno, interna energio, entropio, entalpio kaj aliaj. El la unua leĝo de termodinamiko rezultas:

{\displaystyle \Delta U=\Delta W=\int {p}{dV}\ .}

Adiabata procezo en ideala gaso
-------------------------------

Adiabata procezo en p-V diagramo.  
 La areo sub la blua adiabato permesas taksi la laboron W.
Ĉar ne estas ŝanĝo de varmo (pro tio, oni foje nomas ĝin **izovarma procezo**) dum kresko de premo ankaŭ kreskas temperaturo. Sed premo kreskas tiam kreskas temperaturo, do por priskribi procezon estas formulo (leĝo de Poisson):

{\displaystyle pV^{\kappa }=\operatorname {const} \qquad }
kie {\displaystyle p} estas la premo, {\displaystyle V} la volumeno, kaj

{\displaystyle \kappa ={\frac {c\_{p}}{c\_{v}}}={\frac {\alpha +1}{\alpha }}}
estas la **adiabata eksponento**, k.e. la proporcio de la specifa varmokapacito ĉe fiksa volumeno al la specifa varmo ĉe fiksa premo.

Por ideala unuatoma gaso (kiel unuatoma hidrogeno en la universo), {\displaystyle \kappa =5/3=1,666}; dum por duatoma gaso (kiel nitrogeno aŭ oksigeno, la precipaj komponantoj de aero), {\displaystyle \kappa =7/5=1,4}.

Adiabata procezo komenciĝas en stato **A** kaj finiĝas en stato **B**, do:

{\displaystyle p\_{A}V\_{A}^{\kappa }=p\_{B}V\_{B}^{\kappa }}
kun uzo de ekvacio de Clapeyron rezultas:

{\displaystyle {T\_{A} \over T\_{B}}=\left({V\_{B} \over V\_{A}}\right)^{\kappa -1}}
{\displaystyle {T\_{A} \over T\_{B}}=\left({p\_{A} \over p\_{B}}\right)^{\kappa -1 \over \kappa }}

Vidu ankaŭ
----------

* Izoprema procezo
* Izotemperatura procezo
* Izovolumena procezo
* Ciklo de Carnot
* Politropa procezo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Adiabata procezo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Interaga prezento de adiabata procezo
* Helpilo por kalkuli adiabatan procezon en HyperPhysics Encyclopaedia
**János Katona** [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Katona János** estis hungara inĝeniero, profesoro.

János Katona  naskiĝis la 20-an de aprilo 1912 en Győr. Li mortis la 12-an de aŭgusto 1977 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Katona akiris diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1934. Post siaj studoj li laboris komence en signifaj en fabrikoj, ekde 1953 en telekomunikada instituto. Li ankaŭ instruis en la menciita universitato ekde 1959, li atingis la instruan rangon titulara profesoro en 1970. Li doktoriĝis en 1963. Inter 1970-1977 li instruis en Orienta Germanio. Li havis patentojn pri vakutuboj. Li pensiuliĝis en 1974. En 1969 li ricevis premion.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Ellenállások vizsgálata* (1955)
* *Híradástechnikai alapanyagok és alkatrészek* (1966)
* *Szigetelő alapú integrált áramkörök konstrukciója és technológiája* (1972)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Adilabad** (telugue **ఆదిలాబాద్**) estas urbego, municipo en meza Barato, en norda parto de subŝtato Telangano, en la samnoma distrikto, kies sidejo ĝi estas. Adilabad estas nomita kiel la "Enirejo al Suda Hindio". 

Fortikaĵo de Adilabad

Geografio
---------

Adilabad situas sur montetaro en averaĝa alteco de 264 metrojn de la marnivelo. Ĉandrapur troviĝas 86, Nizamabad 120, Ramagundam 139, Siddipet 178, Varangal 222, subŝtata ĉefurbo Hajderabado 258, Mumbajo 605, tutlanda ĉefurbo Delhio 1004, Kolkato 1069 kilometrojn (aere) .

Demografio
----------

Laŭ la censo en 2011 Adilabad havis populacion de 117 167, kun la aglomeraĵo 139 383. La legopovo estas 43,45 %, signife pli malalta, ol la ŝtata mezumo.

Historio
--------

La pli frua loknomo estis *Edlabad*. Adilabad (establita en 1872) derivas sian nomon de iama reganto, abad signifas: urbo. Ĝi ne estis homogena unuo dum longa periodo, ene pluraj dinastioj regis. Ĝi estis deklarita en 1905, kiel distrikta sidejo.

Ekonomio
--------

Adilabad estas fama pro sia riĉa kultivado de kotonoj, tial Adilabad havas kromnomon *Urbo de Blanka Oro*.

Lingvoj
-------

La telugua estas la plej parolata lingvo en Adilabad (65% kiel gepatra lingvo). Pro geografia proksimeco kun Maharaŝtro la marata lingvo ankaŭ estas vaste parolita kaj komprenita (10.5% kiel gepatra lingvo). Aliaj lingvoj parolitaj en Adilabad inkludas la hindan kaj la urduan.

Religioj
--------

En Adilabad vivas hinduoj 65,37 %, muslimoj 30,59 %, budhanoj 2,60 % kaj aliaj.

Trafiko
-------

Adilabad havas trairan fervojn linion kaj 5 alvenantajn vojojn. La mapo montras flughavenon.

Vidindaĵoj
----------

* ĉefe hinduaj temploj kaj aliaj preĝejoj
* fortikaĵo (vidu la foton!)
* lago 6 km. de la urbo, apude parko
**János Kass** [jAnoŝ kaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kass János** estis hungara grafikisto, ilustristo, skulptisto kaj altlerneja instruisto. Lia edzino estis Gabriella Hajnal.

János Kass naskiĝis la 26-an de decembro 1927 en Szeged. Li mortis la 29-an de marto 2010 en Budapeŝto.

Hotelo Kass en Szeged

Biografio
---------

Familio de János Kass havis hotelon, sed ĝi bankrotiĝis pro la krizo. La juna Johano laboris ekde 1941 en fabriko. Poste li studis en Industriarta Altlernejo de Budapeŝto inter 1946-1949, poste en Reĝa Belarta Altlernejo ĝis 1951, kie li lernis precipe de Gyula Hincz, György Konecsni, György Kádár. Inter 1965-1973 li faris ilustraĵojn en literatura revuo, poste li kreis poŝtmarkojn. En 1967 li ekinstruis en la Industriarta Altlernejo. Li ricevis premion Kossuth en 1999, inter 1954-2011 ankaŭ aliajn premiojn. Lia edzino naskis filinon.

Verkaro (elekto)
----------------

* multe da grafikaĵoj por poŝtmarkoj
* 334 libroilustraĵoj inter 1950-2001

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* István Bányai
* György Budapest Szabó
* András Felvideki
* Dóra Keresztes

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio János Kass en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 413396
* GND: 121348393
* LCCN: n85118140
* VIAF: 107595371
* ISNI: 0000 0001 0930 6143
* SUDOC: 139183442
* BNF: 127089300
* NDL: 00469291
* BIBSYS: 90234007
* NKC: mzk2010598726
 |
**János Kazy** [jAnoŝ kazi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kazy János** estis hungara pastro, monaĥo, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis *Kazy de Garam-Veszele*. Lia persona nomo foje estis *Iván*. Lia frato estis Ferenc Kazy.

János Kazy  naskiĝis la 8-an de septembro 1686 en Hungara reĝlando en Léva (nuntempa Levice en Slovakio). Li mortis la 6-an de majo 1759 en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio).

Biografio
---------

János Kazy aĝis 18, kiam li aliĝis al la jezuitoj. Li akiris filozofian kaj teologian diplomojn. En 1714 li pastriĝis en Graz, en 1720 li monaĥiĝis en Nagyszombat. En la sama jaro li ekinstruis en Jezuita Universitato de Nagyszombat, sed post 4 jaroj li interrompis ĝin kaj li instruis plu en Graz, fine li revenis al Nagyszombat, kie li estis rektoro inter 1736/37–1738/39. En la sekvaj jaroj li havis diversajn postenojn en diversaj katolikaj altlernejoj. Li kontribuis latinlingvajn historiajn studojn.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Stoa Vetus et Nova. Enthusiasmus...* (1710)
* *Brevís Commentarius, rerum in Hungaria, Croatia, et Transilvania &c. ab anno 1526. ad annum 1564. gessarum...* (1718-1719)
* *Ultimum mundi quadriennium. Honori... dominorum aa. 11. & philosophiae magistrorum dum in...* (1725)
* *Tractatus theologicus* (1731)
* *Compendium biblicum, in quo universae pene SS. literarum historiae, leges, prophetiae, admonitiones brevi et perspicua methodo – comprehenduntur* (1745)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero K, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio
**Borsodszentgyörgy** (borŝodsentdjordj) estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono Ózd. La nomo signifas Borsod-Sankta Georgo.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 22 km²
* Loĝantaro: 1350
* Poŝtkodo: 3623
* Telefonprefikso: 48

Situo
-----

La vilaĝo situas en valo, fine de sakovojo de Arló.
La lasta troviĝas 6, Ózd 9, Miskolc 50 km-ojn for.

Historio
--------

La unua skriba mencio devenis el 1371, tiam nomata *Disznós* (=porka). Dum la historio estis 2 vilaĝoj Suba kaj Supra Disznós. La turkoj faris senhoma la vilaĝojn. En 1629 la vilaĝnomo estis *Szentgyörgyfalu*, baldaŭe denove *Disznósd*, ekde 1935 Borsodszentgyörgy. Ĝis fino de la socialismo la loĝantoj okupiĝis pri minado, agrikulturo kaj industrio de Ózd.

Vidindaĵo
---------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Koro de Jesuo de 1337, la turo estas 17 m-ojn alta

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kuracejo, klubo de maljunuloj, sportejo, poŝto, etbanko, 3 vendejoj, drinkejo.

Komunumoj de Sankta Georgo en Hungara reĝlando
----------------------------------------------

Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin Csíkszentgyörgy!

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Bácsszentgyörgy | Balatonszentgyörgy | Bánokszentgyörgy | Baranyaszentgyörgy |
| Bégaszentgyörgy | Borsodszentgyörgy | Búrszentgyörgy | Dunaszentgyörgy |
| Garamszentgyörgy | Gombaszentgyörgy | Homokszentgyörgy | Iszkaszentgyörgy |
| Jászalsószentgyörgy | Jászfelsőszentgyörgy | Lajtaszentgyörgy | Mezőszentgyörgy |
| Répceszentgyörgy | Szentgyörgy | Szentgyörgyvár | Szentgyörgyvölgy |
| Szepesszentgyörgy | Tatárszentgyörgy | Tótszentgyörgy | Turócszentgyörgy |
| Tüskeszentgyörgy | Víziszentgyörgy | Zalaszentgyörgy |  |

* Kategorio Borsodszentgyörgy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Francesco SANGALLI** (naskita la 31-an de januaro 1820 en Romanengo; mortinta la 22-an de septembro 1892 en Varese) estis itala komponisto.

Liaj gepatroj nomiĝis Luigi Sangalli kaj Rosa Dognini. Je la aĝo de 11 jaroj li eniris la Muzikan Konservatorion de Milano, kie li studis pianon kaj muzikan komponadon. Tie Giovanni Bottesini estis lia amiko kaj kolego. Brile diplomiĝinte, li dediĉis sin al la instruado kaj komponado de ĉambra kaj opera muziko. Li komponis centon da pianaj kaj orgenaj muzikaĵoj kaj da kantoj, de rimarkinda eco kaj evidenta modernismo, kompare al la stilo de lia epoko. Je la aĝo de 25 jaroj li komponis sian ĉefan operon, "Alboino", kiu estis enscenigita ankaŭ en la fama *Teatro alla Scala* en Milano.

En 1888 li komponis Meson per tri viraj voĉoj, kiu alportis famon kaj meriton al li. Krom pro liaj evidentaj muzikaj dotoj, Sangalli estis konata ankaŭ kiel laborema, klera kaj bonfarema persono, de milda kaj modesta animo; amikeco estis grava valoro por li.

Li estis entombigita en la enterigejo de Varese. Liaj verkoj estas kolektitaj kaj ankoraŭ nun konservataj precipe en la Biblioteko de la Konservatorio de Milano.

* Kategorio Francesco Sangalli en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 26764
* GND: 102835020
* LCCN: n94110606
* VIAF: 39777265
* ISNI: 0000 0000 3111 4079
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Francesco TREVISANI** (Kapodistrio, 1656 – Romo, 1746), estis itala baroka pentristo.

Naskiĝinta en *Capodistria* (aktuale Koper, Slovenio), lernis kun Antonio Zanchi en Venecio kaj establis sin poste en Romo, kie li disvolvigis plej parton de sia kariero protektita de la kardinalo Pietro Ottoboni, nevo de la papo Aleksandro la 8-a kaj fama mecenato de artoj, kies portreton faris Trevisani, nune konservita en la Muzeo Bowes de Barnard Castle (Durham).

*Magdalena pentofaro*, olepentraĵo sur tolo, 99 x 76 cm, Madrido, Muzeo Prado.
Liaj ĉefaj pentraĵoj estas figuroj de religia arto de klasika belo tuŝita de nuanco de langvora sentimentaleco vere rokoka (Magdalena pentofara, Prado). Li kultivis ankaŭ la portreton kaj la temojn de la klasika historio en olepentraĵoj kiel *Festeno de Marko Antonio kaj Kleopatra* (Galerio Spada), pentrita laŭ mendo de la kardinalo Fabrizio Spada, aŭ *La familio de Dario* ĉe Aleksandro la Granda (Luvro), kaj mitologiaj (*Apolo kaj Dafne*, Muzeo Ermitejo).

Notoj
-----

1. ↑   Verkoj de Trevisani en Artcyclopedia.  Alirita la 17an de Januaro 2018.

Bibliografio
------------

* Wittkower, Rudolf, Art and architecture in Italy, 1600-1750. III. Late Baroque, Yale University Press, 1999 (1a eld. 1958), ISBN 9780300079418, p. 77

* Kategorio Francesco Trevisani en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 601349
* GND: 121463354
* LCCN: nr89014876
* VIAF: 9903574
* ISNI: 0000 0000 7777 7820
* SUDOC: 085810215
* BNF: 122407712
* ULAN: 500005125
* RKD: 78180
* NKC: xx0041003
* ICCU: BVEV135719
* BNE: XX4931789
 |
**Francesco FOSCARI** (1373 – 1a de novembro 1457) estis doĝo de Venecio de 1423 ĝis 1457, en la komenco de la Renesanco.

Biografíio
----------

Foscari devenis de antikva nobela familio kaj okupis en la Respubliko Venecio nombrajn oficialajn postenojn: nome ambasadoro, Prezidante de la Kvardekopo, membro de la Konsilio de la Dekopo, Inkvizitoro kaj *Procuratore di San Marco*.

Li estis nomumita *Dux* superante la alian kandidaton, Pietro Loredan. Lia tasko kiel *Dux* esti regadi Venecion en laonga kaj daŭra serie de militoj kontraŭ Milano, regata de la familio Visconti, kiu klopodis por dominadi la tutan nordan Italion. Spite la venecian justigon de "Domini di Terraferma", havigita en la funebra diskurso de Foscari fare de la humanista senatoro kaj historiisto Bernardo Giustiniani, kaj kelkajn venkojn, la milito estis tro kosta por Venecio, kies vera enspezofonto kaj povo estis la maro.

Kritikistoj asertis, ke dum la regado de Foscari Venecio abandonis sian aliancanon Florenco; finfine Venecio estis superita de la fortoj de Milano regata de Francesco Sforza. Sforza tuj repaciĝis kun Florenco, sed ne kun Venecio.

Foscari edziĝis dufoje, unue kun Maria Priuli kaj poste kun Marina Nani. Lia nura filo survivanta, Jacopo, estis juĝita de la Konsilio de la Dekopo pro akuzoj de subaĉeto kaj korupto kaj ekzilita for de la urbo.

Referencoj
----------

1. ↑  John E. Law (1992). «The Venetian Mainland State in the Fifteenth Century». Transactions of the Royal Historical Society , Volume 2 , December 1992 , pp. 153 - 174. DOI:  doi:10.2307/3679103.;
2. ↑  Edgcumbe Staley *La "Dogaresse" de Venecio: la edzinoj de la doĝoj* (Londono: T. Werner Laurie).

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Francesco Foscari en la hispana Vikipedio.*

* Kategorio Francesco Foscari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 821445
* GND: 129016764
* LCCN: n82229200
* VIAF: 71687194
* ISNI: 0000 0001 2102 283X
* SUDOC: 118641123
* BNF: 150896637
* ULAN: 500317837
* ICCU: VIAV131681
 |
**Nilópolis** estas urbego kaj municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio. Ĝi apartenas al urbaro de Rio-de-Ĵanejro. La loknomo devenis de Nilo Peçanha.

Bazaj informoj
--------------

Nilópolis en la subŝtato (ruĝe).
* Loĝantaro: 157,986 (en 2012)
* Supermara alteco: 14 m
* Areo: 19.157 km²
* Telefonkodo: +55 22
* Poŝtkodo: 28000-000
* Horzono: UTC -3 (somere UTC -2)
* 22° 48′ 19″ S 43° 24′ 56″ U﻿ / ﻿22.80528 °S, 43.41556 °U﻿ / -22.80528; -43.41556 (mapo)

Geografio
---------

Centro de Nilópolis
Nilópolis situas en sudorienta parto de Brazilo sur ebenaĵo limanta kun São João de Meriti, Mesquita (Rio-de-Ĵanejrio) kaj Rio-de-Ĵanejro. Nova Iguaçu troviĝas 7, **Rio-de-Ĵanejro** 21, São Gonçalo 40, Belo Horizonte 326, Guarulhos 328, San-Paŭlo (urbo) 338, Campinas 376, Curitiba 660, **Braziljo** 913, Porto Alegre 1116, Salvador de Bahio 1209, Maceió 1676, Recife 1876, Teresina 1 972, Natalo (Brazilo) 2088, São Luís 2259, Belém 2438, Manaus 2829 km.

Historio
--------

Vojo en Nilópolis
Lernejo en Nilópolis
En 1568 tiu loko estis menciita pri la lokaj indianoj. En 1621 en tiu loko etendiĝis bieno pri Sankta Mateo, en 1637 pri la sanktulo estis nomata la kapelo. Tiutempe la sklavoj kaj aliaj homoj okupiĝis pri sukerkano, ankaŭ akvomuelejo funkciis. En 1858 alvenis la unua trajno. Tiutempe oni hakis la arbojn kaj komenciĝis ĉefe la bredado. En la frua 20-a jarcento ĉefe judoj alvenis, kolonio de judoj ankaŭ nun estas en kvartalo.

Nilópolis estas fama pri lernejo pri sambo (danco), la lernejo estis ĉampiono en la karnavalo en Rio-de-Ĵanejro 13-foje.

Ekonomio
--------

Enspezoj de Nilópolis devenas ĉefe el komerco, iomete el industrio.

Klimato
-------

Nilópolis situas en tropika zono. En la urbo pluvas pli ol 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, plej ofte inter novembro-marto.

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Nilópolis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Municipoj de Rio-de-Ĵanejrio

Eksteraj ligiloj
----------------

* portugale Oficiala paĝo
* portugale Asocio de Municipoj de Rio-de-Ĵanejrio
* angle mapo, distancoj Arkivigite je 2016-08-06 per la retarkivo Wayback Machine
**Bakháza** estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Nagyatád.

Kirko kaj kampanilo en Bakháza

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 6 km²
* Loĝantaro: 250
* Poŝtkodo: 7585
* Telefonprefikso: 82

Situo
-----

Bakháza situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de sakovojo. Nagyatád troviĝas 17, Barcs 22, Kadarkút 30 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1453 laŭ tiama ortografio *"Bakhaza"*. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Post la refondiĝo la komunumo apartenis al Rinyaújnép, nur en 1913 ĝi iĝis municipo. Post la 1-a mondmilito oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj. En 1952 kolĥozo formiĝis. La lernejo funkciis ĝis 1963. Vilaĝservoj (escepte la municipan administradon) ne funkcias en Bakháza, krome migra poŝto servas.

Fontoj
------

* 
* http/maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu

* Kategorio Bakháza en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Attila Kálnoki Kis** [kiŝ] (Budapesto, 30-a de oktobro 1965), laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kálnoki Kis Attila** estis hungara moderna pentatlonisto, olimpiano, kvinfoja mondĉampiono, ĵurnalisto.. Lia familia nomvarianto estis *Kálnoki Kiss*.

Biografio
---------

Attila Kálnoki Kis akiris diplomojn en 1989 kaj 2001. Li ricevis ŝtatan premion en 2002. Lia filo estis futbalisto.

### Sporta kariero

Attila Kálnoki Kis estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1992 sen medalo, sed en mondĉampionumoj li estis la unua kvinfoje inter 1989-1995 teame aŭ stafete. Depost sia aktiva sporta kariero li estis ĵurnalisto, krome li havis postenon en la hungara pentatlona asocio.

Verkoj
------

* *Szőnyi Ferenc, The Racemachine* (2022)

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* video

Referencoj
----------

1. ↑   Kálnoki Kis Attila (hungare). Alirita 18-a de marto 2023.

Eksteraj ligiloj
----------------

* rezultoj kun foto
* rezultoj
* Facebook


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 815128
 |



* Portalo pri Biografio
Preĝejo de Bak
Vilaĝdomo de Bak
**Bak** estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Okcidenta** Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Zalaegerszeg. La loknomo signifas hungare (inter alie): virkapro.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 23 km²
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.7294/16.8446
* Loĝantaro: 1780
* Poŝtkodo: 8945
* Telefonprefikso: 92

Situo
-----

La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ csefvojo Keszthely-Lendava, ĉefvojo NagykanizsaVasvár preteriras, laŭ fervojo Zalaegerszeg-Rédics. Zalaegerszeg troviĝas 15, Pacsa 16, Nova 17 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1353 en formo *"Bok"*. En 1400 la vilaĝo akiris la rangon kampurbo, (kun tutlanda bazarada rajto ekde 1421). En la 16-a jarcento pro la konstantaj kontraŭturkaj militadoj la urbeto senhomiĝis. En 1839 incendio okazis. En 1898 la fervojo atingis la vilaĝon. En 1944 la judoj estis deportitaj.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Francisko
* moderna ligna vilaĝdomo
Eltiraĵo de notolibro de Francesco di Giorgio Martini, 1470.
Fortikaĵo de San Leo.
**Francesco di Giorgo Martini** (1439–1501) estis itala arkitekto, pentristo, verkisto, kaj skulptisto. Li apartenis al la Siena Skolo kaj estis laŭ vortoj de Nikolaus Pevsner: "unu el la plej interesaj malfruaj arkitektoj de Quattrocento" kaj viziema arkitektura teoriulo; kiel milita inĝeniero li plenumis arkitekturajn dezajnojn kaj skulptartajn projektojn kaj konstruis preskaŭ sepdek fortikaĵojn por Federico da Montefeltro, Grafo (kaj poste Duko) de Urbino, por kiu li estis laborante en la 1470-aj jaroj, konstruante urbajn muregojn kiel tiu de Iesi kaj fruajn ekzemplojn de stel-formaj fortikaĵoj.

Li naskiĝis en Sieno, kaj ekkarieris kiel metilernanto de pentristo ĉe samnoma Francesco di Giorgio e di Lorenzo, konata kiel Vecchietta.

Li komponis arkitekturan traktaĵon *Trattato di architettura, ingegneria e arte militare*, nome tria el la *Quattrocento*, post tiuj de Leone Battista Alberti kaj de Filarete; li laboris por ĝi dum jardekoj kaj finigis ĝin post 1482; ĝi cirkulis en manuskriptoj. La projektoj estis bone kompletigitaj projektoj tiame, sed plinovigoj, por ekzemplo en ŝtupara planado, areoj ĉirkaŭ malferma centro, aŭ dividi ĝin simetrie ĉe ĉiu muro, iĝis parto de arkitektura vortotrezoro en la venonta jarcento. La tria libro traktas pri la "ideala" urbo, metita ene de stel-formaj poligonaj geometrioj rememoraj de la stelfortikaĵoj, kies kojn-formaj bastionoj laŭdire estis plinovigo lia.

Notoj
-----

1. ↑  Pevsner, An Outline of European architecture 1963:192.
2. ↑  Center for Palladian Studies in America, Inc. Palladio's Literary Predecessors.  Arkivigite je 2018-12-17 per la retarkivo Wayback Machine Alirita la 11an de Januaro 2018. Tiu traktaĵo ne estis printita ĝis 1841, en Torino.
3. ↑  di Giorgio Martini, Francesco (1841). Cesare Saluzzo, ed. Trattato di Architettura Civile e Militare (no figures) Alirita la 11an de Januaro 2018. Tipografia Chirio E Mina, Turin.
4. ↑  Pevsner 1963:281
5. ↑  Siegfried Giedion, Space, Time and Architecture, 4a eld. 1962:43, fig. 6.

Bibliografio
------------

* Bertrand Gille, 1978. Les Ingénieurs de la Renaissance, Thèse Histoire, Paris, 1960. Seuil, in series Points Sciences. ISBN 2-02-004913-9

* Francesco di Giorgio Martini en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Francesco di Giorgio Martini en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 600655
* GND: 118782339
* LCCN: n78075973
* VIAF: 56688760
* ISNI: 0000 0001 2134 2163
* LIBRIS: 187812
* SUDOC: 027383717
* BNF: 12369962d
* ULAN: 500115162
* NLA: 35891346
* NDL: 01041458
* RKD: 28917
* NKC: xx0123576
* ICCU: UFIV000608
* BNE: XX1043238
 |
**Attila Pataky** [pataki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pataky Attila** estis hungara ŝlagrokantisto, tekstopoeto, orkestrestro.

Attila Pataky naskiĝis la 2-an de julio 1951 en Miskolc.

Attila Pataky (dekstre)
Attila Pataky en 1985

Biografio
---------

Attila Pataky akiris inĝenieran diplomon en Pezindustria Universitato de Miskolc, sed libertempe li kantadis en ŝlagrorkestro. En 1978 Pataky transprenis la gvidadon kaj rearanĝis la muzikgrupon kun profesiaj muzikistoj. Tio estis Edda (rokgrupo). Ilia unua sondisko aperis en 1980. Post 3 jaroj pro konfliktoj la rokgrupo paŭzis, tiam Pataky recitalis en amuzejoj de Norvegio. En 1985 li hejmenvenis kaj li denove kantas en Edda. Liaj filoj naskiĝis en 1976 kaj 2003. Li ricevis premiojn inter 1980-2014.

Elektitaj ŝlagrotekstoj
-----------------------

* Elhagyom a várost
* Kirakatváros
* Kölyköd voltam
* Minden sarkon álltam már

Aŭdu ankaŭ
----------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Attila Pataky en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 659118
* MBA: df169747-2cd9-451c-acc2-44f068697c9e
 |
**László Szutter** [lAslO suter], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szutter László** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto, oficiro (kolonelo).

László Szutter naskiĝis en 1891 en Potyond, li mortis la 8-an de majo 1973.

Biografio
---------

László Szutter maturiĝis en gimnazio en Sopron en 1910, poste li akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1915. Li preskaŭ ĉiam laboris en la armeo ĉe ĉevalaroj, kie fine li atingis la altan rangon kolonelo. En 1923 li doktoriĝis en la altlernejo. Li iĝis privata instruisto en 1939 en la fakultato (iama altlernejo) kaj li ricevis la titolon titulara profesoro en 1969. Intertempe li kandidatiĝis en 1953, doktoriĝis en 1960 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia esplortereno estis la ĉevala okulo. Li pensiuliĝis en 1959.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Ophthalmoszkópos vizsgálatok újszülött háziállatok szemének postnatális változásairól* (disertajxo)
* *Tierärztliche Augenheilkunde* (kunauxtoro, 1968, japane: 1971)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografieto kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 716632
* VIAF: 66985273
* ISNI: 0000 0003 8521 0922
* NDL: 00458242
 |
**Bakonyszentiván** (bakonjsentivAn) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Pápa.

Blazono de Bakonyszentiván
* Areo: 9 km²
* Loĝantaro: 250
* Poŝtkodo: 8557
* Telefonprefikso: 89

Geografio
---------

Bakonyszentiván situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Kisbér-Pápa. La lasta urbo troviĝas 21, Pannonhalma 23, Zirc 25 km-ojn.

Historio
--------

Bakonyszentiván estis fondita en la 13-a jarcento. En 1902 la fervojo atingis la komunumon.

En Bakonyszentiván migra poŝto servas.

Komunumoj *szentiván* (=Sankta Ivano) en Hungara reĝlando
---------------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Alsószentiván | Bakonyszentiván | Bácsszentiván | Cserhátszentiván | Csittszentiván |
| Felsőszentiván | Győrszentiván | Pilisszentiván | Sajkásszentiván | Sajószentiván |
| Szászszentiván | Szentiván | Szentivánboca | Szentivánlaborfalva | Újszentiván |
| Úrszentiván | Vajdaszentivány | Vasasszentivány | Zalaszentiván |  |
|

* Kategorio Bakonyszentiván en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**El Pego** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al La Guareña en la plej sudoriento de la provinco. 

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 26,92 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 272 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 650 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 33 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Guarrate, Bóveda de Toro, Venialbo kaj Villabuena del Puente. 

La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. Ĝi apartenis al la Ordeno de Sankta Johano kaj poste al la provinco de Toro. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, beto) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753962
 |
**El Maderal** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al La Guareña en la plej sudoriento de la provinco. *El Maderal* estas tradukebla etimologie al *La lignejo*. 

Surstrata fontano apud kanaligita rojo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 29,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 177 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 36 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Villamor de los Escuderos, Argujillo, Fuentespreadas, Cuelgamures, El Cubo del Vino kaj Topas, tiu lasta de la provinco Salamanko. 

Estas romiaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. Mezepke estis kvartalo de judoj, unu el malmultaj registritaj en la provinco. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753954
* VIAF: 316735714
 |
**SZTOJKA László** [**stojka**] estis rumanuja hungara ĵurnalisto, poeto kaj verkisto naskita la 13-an de novembro 1909 en Hungario en Deĵo kaj mortinta la 12-an de marto 1986 en Kluĵo (jam en Rumanio).

Kariero
-------

László Sztojka frekventis lernejojn komence en sia naskiĝurbo, poste en Kluĵo. Post lernado de 1929 li estis ĵurnalisto de gazetoj *Munkás*, *Ellenzék*, *Brassói Lapok*, *Erdélyi Szemle*, *Keleti Újság*, *Bácsmegyei Napló',* Népújság', *Nagyváradi Napló',* Független Újság, ĉefkunlaborinto de *Szamos­mente* (1931–35); respondecredaktoro de *Szamos­völgyi Napló* (1934–38), *Figyelő* (1936–39) *Szamos-vidék* (1942– marto 1944). En la 1930-aj jaroj li komencis poemadi pro instigoj de Dezső Kosztolányi kaj Sándor Benamy. Post la 2-a mondmilito li estis oficisto, tamen li konstante kontribuis en diversaj revuoj.

Verkoj
------

* *Írások könyve*. Liro, prozo, Kvár, 1930;
* *Sikolt a lélek*, poemoj. Szamosújvár, 1934;
* *Tárogató*, poemoj, Szamosújvár, 1934;
* *Ember*, poemoj, Szamosújvár, 1936;
* *Férfiének*, poemon, Dés, 1938;
* *Béke*, poemoj, Dés, 1939;
* *Villon s a várúr lánya*, lira teatraĵo, Dés, 1940;
* *Segíts, föld!*, poemoj, Dés, 1941;
* *Hajnali csoda*, rakontoj, Dés, 1942;
* *Őr*, poemoj, Dés, 1943;
* *Üzenet*, poemoj, Kvár, 1944;
* *A moldvai deák naplója*, romano, Bk. 1968;
* *Pergő idő*. Elektitaj poemoj 1934–1967, Bk. 1968;
* *Világ szelében*, poemoj, Bk. 1986.

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Attila MESKÓ** [atila meŝkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Meskó Attila** estis hungara geofizikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1995).

Attila Meskó  naskiĝis la 23-an de aprilo 1940 en Budapeŝto. Li mortis la 11-an de oktobro 2008 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Attila Meskó frekventis universitaton en sia naskiĝurbo inter 1959-1964. En la sekva jaro li doktoriĝis en ELTE. Komence li laboris en MTA, baldaŭe en 1973 li ekinstruis en la universitato. Li profesoriĝis kiel universitata profesoro en 1980. Post 5 jaroj li iĝis katedrestro. Li doktoriĝis en 1977 antaŭ la akademio. Li okupiĝis precipe pri sismoj. Li ricevis premiojn kaj memormedalojn inter 1978-2008.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Two Dimensional Filtering and the Second Derivative Method* (1966)
* *Digital Filtering* (1984)
* *Bevezetés a geofizikába* Enkonduko al la terfiziko), (1990)
* *A földtudomány feladatai az EU csatlakozás tükrében* (2003)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 453254
* LCCN: n83002431
* VIAF: 25969993
* ISNI: 0000 0001 0960 8918
* SUDOC: 069155046
* NLA: 36135738
 |
**El Piñero** [elpiNJEro] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Vino en la sudo de la provinco. *El Piñero* estas tradukebla etimologie al *La Pinaro*. 

Preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 19,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 222 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas nur 23 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas norde kun Gema kaj Sanzoles, sude kun Fuentespreadas kaj San Miguel de la Ribera, oriente kun Venialbo kaj okcidente kun Jambrina. 

La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754124
 |
**William Forsythe** (30a de decembro, 1949, Novjorko) estas usona koregrafo, dancisto kaj direktoro de danco. Li studis en la Universitato de Jacksonville (Florido) kaj, poste, en la *Joffrey Ballet* kaj en la *School of American Ballet*. Inter 1983 kaj 2004 li estis direktoro de la Baleto de Frankfurto ĉe Majno, kaj en 2005 kreis sian propran kompanion, *The Forsythe Company*. 

En 1973 li veturis al Eŭropo invitita de John Cranko, kaj instaliĝis en Frankfurto ĉe Majno, Germanio, kie li disvovligos la plej parton de sia kariero. En 1976 li realigis sian unuan verkon, nome "Urlicht", kun muziko de Gustav Mahler, al kiu sekvis "Love Songs", kiu markos la ĉefan tendencon de sia stilo, karakterizita pro violenta uzado de la klasika tekniko, kiu rezultos en verkoj kiel "Artifact" (1984). 

En 1983 li estis nomumita direktoro de la Baleto de Frankfurto, kaj kreis propran klasikan stilon, kun manko de teatraj elementoj, donante al siaj verkoj malvarman aspekton senharmonian. Tio videblas en sia plej simbola verko, nome *In the Middle, Somewhat Elevated* (1987), kun klasikaj paŝoj sed neartiklitaj, kun movoj de dorso kaj brakoj distorditaj. Li ankaŭ rompas aliajn spektaklajn konvenciojn: en *Artifact* (1984), la publiko alvenas dum la dancistoj estas jam sur scenejo, kaj tiu ne certas ĉu oni provludas aŭ temas jam pri la ludo mem. 

* Kategorio William Forsythe (koregrafo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 634285
* GND: 119088959
* LCCN: n85023002
* VIAF: 96534980
* ISNI: 0000 0000 8168 5558
* SUDOC: 035763345
* BNF: 13334865g
* ULAN: 500114712
* MBA: 971636ae-6c93-44fd-9acb-1fdb3aa4e2c7
* NDL: 00820144
* BIBSYS: 98043469
* RKD: 278389
* NKC: xx0161334
 |
**El Pino de Tormes** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo. *El Pino de Tormes* estas komprenebla etimologie kiel La Pino de Tormes. Ĉefe pino videblas en la blazono, super ondoj simbole de la rivero Tormes.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝloko El Pino de Tormes kaj Zaratán, okupas totalan areon de 20,22 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 159 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 150 loĝantojn (la duono) ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. 

Limas norde kun Almenara de Tormes kaj Valverdón, oriente kun Florida de Liébana, sude kun Parada de Arriba kaj Porteros (de la municipo Carrascal de Barregas) kaj okcidente kun Zarapicos. Ĝi distas 17 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753363
 |