recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La baroka festosalono, kiu longan tempon servis kiel ununura muzea chambro.
La **Muzeo Kastelo Tenneberg** (germane *Museum Schloß Tenneberg*) troviĝas en Waltershausen.

La muzea uzo
------------

La regionhistoria muzeo de la urbo Waltershausen inaŭguritis en la 20-a de oktobro 1929. Tiam la kolektaro gastis en la baroka festosalonego, tiel ke pro la daŭre kreskanta inventaro pli kaj pli malefektis la unuopaj elmontritaĵoj.

Post pluraj etendiĝoj kaj intertempaj fermoj (ĉefe pro konstruadaj kialoj kaj ŝteloj en 1973 kaj 1991 kun grandaj perdoj) remalfermitis en la 1995 la daŭraŭ ekspozicioj. Ili tiom kreskis ke nun diversaj ekspozicioj povas esti prezentataj: pri la historio de la pupfarado, pri la moroj kaj kutimoj, pri la urba historio. Sekve la muzeo kuŝas sur tri kolonoj: daŭraj ekspozicioj pri diversaj temoj, specialaj ekspozicioj (ekz. pri la produktado de ludiloj kaj pupoj ekde Johann Daniel Kestner, sed ne nur!) kaj elmontradoj pri la urbohistorio.

Priskribo de la kastelo
-----------------------

La unua mencio de la kastelo (1176) kaj de Waltershausen (1209) estis kvazaŭ samtempe.Tiam la urbo havis la rajton je komercado kaj bierfarado/bierelverŝado. Plej malfrue la 14-an jarcenton ekestis Tenneberg eĉ sidejo tribunala. Ankaŭ relative frue, en la jaro 1380, la burga kapelo menciitis jam. Ĝi estas en konekto kun la konata legendo de la Baptorajdo al la monto *Tenneberg*. La turingia landgrafo *Friedrich der Freidige* laŭdire venigis sian infanon disde la okupita Wartburg tien ĉi por ricevigi ĝin la sakramenton de bapto.

En la 16-a jarcento faritis kelkaj konstruaj ŝanĝoj (1533; 1542/71). La alikonstruo al ĉaskastelo fare de Johann Casimir faritis inter 1588-90. Alia alikonstruo estis de 1612-22. En 1640 uzis ĝin lia duka moŝto Ernesto la Pia kiel rezidejo. La festosalono (1719) estas bone farita kompozicio de arktitekturo, plastiko kaj pentrado. Ĝian imponan plafonan pentraĵon kaj la aliajn bildojn faris la kortega pentristo Johann Heinrich Ritter - pro tio la nomo *Rittersaal* (kaj nenia *Kavalirsalono* por la germana vorto *Ritter* signifanta *kavaliron*...). Menciindas ankaŭ la baroka ŝtuparejo (1718) kaj la kastela kapelo (1721). La kapelo kaj la festosalonego estis planitaj fare de Wolf Christoph Zorn von Plobsheim.

Literaturo
----------

* Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 164-165
* Reinhard Fauer: "Die Wiedergeburt des Schlosses Tenneberg und seines Heimatmuseums in Waltershausen", en: *Hörselberg-Bote*, kajero 39,Heimat-Verlag Hörselberg, Wutha-Farnroda 1999, p. 18–23.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo Kastelo Tenneberg (Waltershausen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Pri la kastelo + muzeo sur tutturingia porturisma retpaĝaro Arkivigite je 2014-07-28 per la retarkivo Wayback Machine.
**Stanislav NEUMANN** (16-a de julio 1902 – 19-a de februaro 1975) estis eminenta ĉeĥa aktoro, al kiu neforgeseble apartenas iom raŭka, kvazaŭ jelp-plena voĉo.

Same kiel lia patro, poeto Stanislav Kostka Neumann, li havis maltrankvilan karakteron. Lignotabuloj signifantaj la mondon kaj bonodoro de vazelino, pudro kaj ŝminko ravis lin ekde frua junaĝo. Eĉ kiam de komence ŝajnis, ke danke al sia fiziognomio li povas neniel sukcesi kiel aktoro, post vojaĝado kun migrantaj kompanioj kaj post kelkaj mallongaj artistkontraktoj li ekankris en la ĉeĥa plej signifa scenejo kaj li eĉ ricevis ĉi tie ankaŭ grandajn aktorajn rolojn.

Dume en la teatro kaj pli malfrue en radiodisaŭdigo kaj televido li havis eblecon roli ankaŭ grandajn rolojn, la filmo farigis el li, simile kiel el Václav Trégl, karakterizan rolulon de karakterizaj figuretoj, plimulte de hometoj starantaj ie en rando de socio aŭ eĉ ekster ĝi. Sed eĉ spite al malgranda amplekso tiuj ĉi figuretoj movigas per enhavo, ili alportas en ĝin elementon de ridindeco aŭ stranguleco, sed ĉefe de tragikomiko kaj humoro. Agkampo de Neumann estis ŝtelistetoj, perantoj, aktoroj, homoj de diversaj, ofte strangaj profesioj.

En la 30-aj kaj la 40-aj jardekŝanĝoj de la 20-a jarcento filmistoj kelkfoje farigis lin kunulo de alia aktoro Jindřich Plachta (*Festotago de kredantoj*, *Fine solaj*, *Pelikano havas alibion*). Ili aspektis unu apud la alia kiel karikaturo aŭ varianto de Pat kaj Patachon – la longa plilongiĝinta Plachta kaj eta Neumann eminente plenigis (komplementis) unu la alian. Sed aktora duopo ne fariĝis el ili.

Post la milito nenio ŝanĝiĝis en filmo por Stanislav Neumann. Li plu rolis siajn karakterizajn figuretojn, ekz. en *Gastejo Ĉe ŝtona tablo*. Sed pli malfrue ja ĝisatendis rolojn, en kiuj li povis plene montriĝi. Tio fariĝis fabelaj staturoj. Post naiva reĝo en *Fiera princino* tio estis per ludkartoj mania diablo Omnimor en *Ludado kun diablo*, kuiristo en *Princino kun ora stelo sur la frunto* kaj maljunulo en filmo *Dařbuján kaj Pandrhola*. Neumann kapablis enpresi al ĉiuj staturoj homan vizaĝon kaj varmigan humoron. Sur scenejo de Nacia Teatro en Prago li agadis ekde la jaro 1927 ĝis sia morto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 36316
* GND: 1032982667
* LCCN: no2009018886
* VIAF: 78934622
* ISNI: 0000000055691866
* NKC: jk01090076
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Stanislav Neumann en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Maŭricio. |

**Maŭricio** (france *Mauricie*) estas administra regiono de la provinco Kebekio en Kanado. La regiono ampleksas je 35 855.22 km² kaj havis 258 928 loĝantojn en 2006. La plej grandaj urboj estas Tririvero, ĝia ĉefloko, kaj Shawinigan.

Historio
--------

La vorton *Mauricie* kreis loka sacerdoto kaj historiisto Albert Tessier pro la rivero Sankta Maŭrico, kiu fluas suden tra la regiono ĝis la rivero Sankta Laŭrenco.

La regiono disvolviĝis unue ekde Tririvero, strategia loko por peltkomerco je la elfluejo de la Sankta Maŭrico, kiu proponis facilan enirejon en la internon taŭgan por peltĉasado.

Ekde la 19a jarcento, la ekonomia disvolviĝo de Maŭricio centriĝis je la paper-industrio. La arbaro-riĉa regiono denove profitis de la Sankta Maŭrico por flostransporto de la *pitounes* (trunkoj). En la jaroj 90 al flostransporto de trunkoj oni anstataŭigis transporton per trajno de lignoflokoj. Tamen, pli ol 10 jarojn poste oni ankoraŭ trovas trunkojn sur la riverfondo, kies impakto sur la riveraj faŭno kaj akvokvalito estas ankoraŭ videblaj. Gravajn purig-programojn estigis la koncernaj registaroj, kaj nun banado eblas kie antaŭe ĝi estis nekonsiderebla pro naŭza odoro kaj poluo de la akvo.

Geografio
---------

La regiono troviĝas meze inter la provinca metropolo Montrealo kaj ĉefurbo Kebeko, sur la norda flanko de la rivero Sankta Laŭrenco. La plej enloĝata parto en la sudo eltendiĝas de la Sankta Laŭrenco inter la regiono Lanodierio kaj Kebek-regiono, kontraŭ la regionoj Montereĝio kaj Centro-de-Kebekio sude de la rivero. La maldensege enloĝata norda parto aŭ *Haute-Mauricie* ĉirkaŭiĝas de la ekstremaĵoj de Lanodiero, Laŭrentidio, Otavio, Abitibio-Temiskamingio, Nord-Kebekio, kaj Saganio - Sankt-Johan-Lagio.

En Maŭricio troviĝas la Parc de la Mauricie, grava naturspaco.

Subdividoj
----------

**Regionaj municipoj** (*Municipalité régionale de comté*, MRC):

* MRC des Chenaux
* MRC de Maskinongé
* MRC de Mékinac

**Sendependaj Urboj**

* La Tuque
* Shawinigan
* Tririvero

**Sendependaj Municipoj**

* La Bostonnais
* Lac-Édouard

**Indianaj Rezervejoj**

* Coucoucache
* Obedjiwan
* Wemotaci

Gravaj Komunumoj
----------------

* La Tuque
* Louiseville
* Notre-Dame-du-Mont-Carmel
* Saint-Boniface
* Saint-Étienne-des-Grès
* Saint-Tite
* Shawinigan
* Tririvero

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rFlago de Kebekio Administraj regionoj de Kebekio |
| --- |
| 
1. Malsupra Sankt-Laŭrencio
2. Saganio–Sankt-Johan-Lagio
3. Kebeka regiono
4. Maŭricio
5. Estrio
6. Montrealo
7. Otavio
8. Abitibio-Temiskamingio
9. Nord-Bordio
10. Nord-Kebekio
11. Gaspegio–Magdalena Insularo
12. Ŝodierio-Apalaĉio
13. Lavalo
14. Lanodierio
15. Laŭrentidio
16. Montereĝio
17. Centro-de-Kebekio
 |

 |

* Kategorio Maŭricio (Kebekio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Dholpur**, laŭ (hindie **धौलपुर**) estas urbego kaj municipo en norda Barato, en orienta parto de subŝtato Raĝastano, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo.

Palaco en Dholpur

Demografio
----------

Dholpur havis populacion de 246 489 en 2021 kun legopovo de 76,5%, kiu estas signife pli alta, ol la nacia averaĝo. Dholpur atingis la internacian kvalifikon urbego (pli, ol cent mil) en la malfuruaj 2000-aj jaroj.

Geografio
---------

Dholpur situas sur ebenaĵo 177 metrojn super la marnivelo. Rivero Ĉambal troviĝas 5, Morena 24, Agra 54, Gvalior 60, Bharatpur 73, Ŝikohabad 82, Hindaun kaj Bhind po 87, subŝtata ĉefurbo Ĝajpuro 211, tutlanda ĉefurbo Delhio 226, Ĝodpur 488, Mumbajo 1004, Kolkato 1153 kilometrojn (aere) .

Milita akademio en Dholpur

Historio
--------

Dholpur laŭdire estis fondita en 1004. En la frua mezepoko pluraj dinastioj regis tie ĝis la islama invado en 1192. La tiama princo kreis la samnoman princan ŝtaton en 1505. Post fino de la Mogola Imperio alia princo prenis la potencon en 1761, sed post lia frua morto ĝi falis al la britoj en 1779. Dholpur iĝis aparta distrikto en 1982.

Ekonomio
--------

La ekonomio de Dholpur estas ĉefe agrikultura, krome en la apudaĵo oni minadas grejsojn surface. Ankaŭ gas-bazita energicentralo funkcias en rando de la urbo.

Lingvoj
-------

En Dholpur la oficiala lingvo estas la hindia.

Religioj
--------

En Dholpur plejparto de la populacio estas hinduoj (93,5%), krome islamanoj (6%), aliaj malpli 1%.

Eduko
-----

Dholpur fanfaronas pri milita akademio fondita en 1962, sed estas ankaŭ aliaj altlernejoj.

Klimato
-------

En Dholpur oni mezuris rekordan varmon somere (50 °C) en 2017, sed en la sama jaro vintre estis —4,3 °C. Pluvo okazas dum la musonoj.

Stacidomo

Trafiko
-------

Dholpur havas trairan fervojan linion, krome 4 ĉefvojoj kuras al la urbego. La plej proksima flughaveno funkcias en Agra.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* fortikaĵo konstruita ĉirkaŭ 1540
* kastelo
* turo konstruita en 1910, 37 metrojn alta

Fontoj
------

* WikiTrans

Stacidomo pri aŭtobusoj
Templo
**Albert Stanislaus Gérard** (naskiĝis la 12-an de julio 1920 en Namuro - mortis en novembro 1996) estis belga akademiano, profesoro pri kompara literaturscienco, specialiĝinta en afrikaj literaturoj. Li instruis komparan literatursciencon ĉe la universitato de Liége de 1963 ĝis 1983 kaj ankaŭ ĉe usonaj universitatoj, interalie en Universitato Harvard (1966-1967) kaj ekde 1956 en la universitato de Elizabethville, nun Lumumbashi en D.R. Kongo .

Lia ĉefverko estas "*Afrique plurielle*" (1995, 1300 paĝoj) aperis en du volumoj en Budapeŝto (Akademiai  Kiado) en 1986 sub la titolo "*European-language writing in sub-Saharan Africa*" (Eŭroplingva verkado en subsahara Afriko en la franca, angla, portugala, samkiel literaturoj en afrikaj lingvoj) kiu estis laŭdita de Ngũgĩ wa Thiong'o kiel "pionira enketo de literaturo en afrikaj lingvoj".

En "*African Language Literatures: An Introduction to the Literary History of Sub-Saharan Africa*", li donis superrigardon pri la historio de skribitaj afrikaj literaturoj en pli ol sesdek lingvaj areoj. Albert S. Gérard mem scipovis ses lingvojn.

Lia abomeno de totalismo, akrigita de naziismo, transformiĝis en aŭtentan intereson pri minoritatoj kaj subpremataj popoloj kaj iliaj literaturoj.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Contexts of African literature* (Kuntekstoj de afrika literaturo), 1990
* *European-language writing in sub-Saharan Africa* (Eŭroplingva verkado en subsahara Afriko), 1985
* *African language literatures: an introduction to the literary history of Sub-Saharan Africa (*Afrikaj lingvaj literaturoj: enkonduko al la literatura historio de Afriko sude de Saharo), Washington, DC: Three  Continents, 1981.
* *Comparative literature and African literatures: A series of lectures read at the University of South Africa*, 1981
* Four African literatures: Xhosa, Sotho, Zulu, Amharic (Kvar afrikaj literaturoj: kosa, sota, zulua, amhara), University of California  Press  (Berkeley), 1971,

Vidu ankaŭ
----------

Malkoloniigi la menson (libro)

Referencoj
----------

1. ↑   (1998) "Albert S. Gérard", *Research in African Literatures* **29** (1), p. 199–201.
2. 1 2 3 4  (fr) Chantal Zabus, "*Albert S. Gérard," Research in African Literatures 29:1 (Spring 1998)*, 199-201, Indiana University Press, januaro 1998
3. ↑  Ngũgĩ wa, Thiong'o.  *Decolonising the Mind*. James Currey. ISBN 9780852555019.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 853550
* GND: 118933981
* LCCN: n82011826
* VIAF: 31996844
* ISNI: 000000010884584X
* SUDOC: 026888424
* BNF: 11904667r
* BIBSYS: 90616442
* NKC: jx20070316001
* BNE: XX1721975
 |
**LÁSZLÓ Ferenc** (la:slo:) estis hungara arkeologo, meteologo naskita en Sepsiszentgyörgy la 28-an de junio 1873 kaj mortinta en Kluĵo la 16-an de septembro 1925. Li estis la patro de redaktoro Ferenc László, de Dezső László, Endre László, Kálmán László kaj Zoltán László, avo de Attila László.

Kariero
-------

László Ferenc diplomitiĝis pri biologio-geografio kaj li akiris doktortitolon en la Universitato Ferenc József (1896). Li estis asistanto en la universitato, poste instruisto en sia naskiĝurbo en Sikula Kolegio Mikó (1897-1925). Li organizis meteostacion (1898); li estis muzeologo de la Székely Nemzeti Múzeum (1920-23), ano de Erdélyi Múzeum Egylet. Li malkovris 28 prakoloniojn kvarmiljarajn el pli novaj ŝtonepoko en distrikto Háromszék.

Verko
-----

* *Táj és tudomány*, (1978).
* *Aŭtobiografio* en manuskripto.

Fonto
-----

* Romániai magyar irodalmi lexikon


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 382213
* LCCN: n79058033
* VIAF: 60355713
* ISNI: 0000000079021285
 |
**UJFALVY Sándor** estis hungara bienulo, ĉasfakverkisto, memuaristo naskita en Kackó en ? 1792 kaj mortinta en Koloĵvaro la 16-an de julio 1866.

Biografio
---------

Sándor Ujfalvy pristudis juron en Kolozsvár. Inter 1814 kaj 1819 li estis oficisto en la kortega kanceliero de Vieno, dume li vizitis universitaton. Ekde 1819 li mastrumadis en sia bieno en departemneto Szolnok-Doboka. Li estis adepto de reformideoj. Ekde 1841 li loĝis pleje en Koloĵvaro. Al reĝa invito li partoprenis en 1841 en landkunveno de Koloĵvaro, en 1848 en la landkunveno de Peŝto. Dum la hungara revolucio de 1848 li agadis en Koloĵvaro. Liaj memoraĵoj verkitaj en 1854 kaj 1855 estas gravaj fontoj pri la hungara socia kaj literatura vivo de la tiama tempo. Post la morto de sia edzino li translokiĝis en 1858 al Pest, kie li estis kunlaboranto de revuo *Vadász és Verseny Lap*. Ekde 1862 li loĝis en Kolozsvár. En 1865 li partoprenis la landkunvenon. Li memmortigis. En sia testamento en 1865 li lasis sian havaĵon al la Kolozsvári Nemzeti Színház.

Verkoj ĉefaj
------------

* *Emlékiratai* (red, por presejo Farkas Gyalui, Kolozsvár, 1941; II. eldono: red. por presejo Zoltán Jékely, Bp , 1955).
* *Az erdélyi régibb és közelebbi vadászatok és vadak*, red. Samu Benkő antaŭp. notoj, Bk. 1990;

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

* Kategorio Sándor Ujfalvy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**János KUN** estis rumania hungara ekonomikisto. Li naskiĝis en Temeŝvaro la 7-an de septembro 1912 kaj mortis ?. Li estis la pli juna frato de Endre Kun.

Kariero
-------

János Kun akiris jurdoktortitolon en Parizo (1933). Li debutis kiel advokato en sia naskiĝurbo (1934-46), dume de 1940 li estis sub malpermeso laŭ la kontraŭjudaj leĝoj, en 1941-42 li suferis en laborkampo. De 1946 li estis ĉefoficisto en Ministerio pri Eksteraj Aferoj en Bukareŝto. Li estis dufoje gvidanto de Rumana Komerca Delegitejo de Moskvo (1947-51 kaj 1954-58). Li akiris en Moskvo doktortitolon ankaŭ pri ekonomiko. Li estis raportisto el Parizo de *Temesvári Hírlap*, pli poste de *6 Órai Újság*. De 1984 li estis esploristo en universitato de Haifa.

Pli gravaj artikoloj en Korunk
------------------------------

* Külkereskedelmünk jelentősége (1965/7-8); A termelőerők területi elosztása (1966/11); Modern keresletkutatás (1967/4); Világkereskedelem és az új nemzetközi gazdasági rend (1978/4).

Libro
-----

* *Economia mondială: Orizont 2000*, kunulaŭtoro (1980).

Fonto
-----

* RMIL Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine
Respublika elektra centralo, termoelektra stacio en Pernik, Bulgario.
Mohave elektra centralo, termoelektra stacio de 1 580 MW ĉe Laughlin, Nevada, energinutrita per karbo.
Atoma termoelektra centralo en Bavario, Germanio.
**Termoelektra centralo** estas elektra centralo en kiu estas ĉefa energio el vaporo. Akvo estas varmigita, transformita en vaporon, kiu turnigas vaporturbinon kiu kondukas elektran generatoron. Post sia paso tra la turbino, la vaporo estas kondensata en kondensilo kaj reciklita en la kaldronon, kie ĝi estas varmigota; tiu termodinamika ciklo estas konata kiel ciklo de Rankine.

La plej granda variaĵo en la desegno de termoelektraj centraloj estis rilata al la diferencaj fosilibrulaj rimedoj ĝenerale uzataj por varmigi akvon. Kelkaj preferas uzi la termino *energicentro*, ĉar tiaj facilaĵoj konvertas formojn de varmo-energio en elektran energion. Kelkaj termoelektraj centraloj ankaŭ estas desegnataj por produkti varmenergion por industriaj celoj de urbohejtado, aŭ sensaligo de akvo, en aldono al generado de elektra energio; oni parolas pri *kun-generado* de tiaj *varmoelektraj centraloj*. Tutmonde, brulenergiaj elektrejoj produktas grandan parton da hom-farita elsendaxjoj de CO2 al la atmosfero, kaj penas por malpliigi tiujn tiele disvastigitajn.

Tipoj
-----

### Tipa karba termoelektra centralo

**Diagramo de tipa karba termoelektra centralo**

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 1. Malvarmiga turo | 10. Kontrolvalvo de vaporo | 19. Superhejtilo |
| 2. Akvopumpilo de malvarmiga turo | 11. Vaporturbino (alta premo) | 20. Ventolilo de primara aero |
| 3. Trifaza alttensia lineo | 12. Forigilo de solvitaj gasoj | 21. Rehejtilo |
| 4. Transformatoro altigante la tension | 13. Antaŭhejtigilo de purigita akvo | 22. Eniro de bruliga aero |
| 5. Alternatoro | 14. Karbotransportilo | 23. Ŝparilo pri reciklata akvo |
| 6. Vaporturbino (malalta premo) | 15. Karbofunelo | 24. Aerohejtilo |
| 7. Pumpilo post eltiro de kondensaĵoj | 16.Karbopistilo | 25. Aerfiltrilo |
| 8. Kondensilo | 17. Balono de la vaporkaldrono | 26. Ventolilo de elira aero |
| 9. Vaporturbino (meza premo) | 18. Malsupra cindrofunelo | 27. Fumtubo |

La skemo de termoelektraj centraloj kiuj uzas brulaĵojn aŭ naturan gason similas.

### Nuklea centralo

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Nuklea centralo.
### Geoterma centralo

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Geoterma centralo.

Referencoj
----------

1. ↑   Electricity. Arkivita el la originalo je 2018-06-20. Alirita 2015-11-02.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Termoelektra centralo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Thermal Power Plant:Indian Context Arkivigite je 2011-05-12 per la retarkivo Wayback Machine angle
* Conventional coal-fired power plant angle
* Power plant diagram Arkivigite je 2011-04-23 per la retarkivo Wayback Machine angle
* Power Plant Reference Books Arkivigite je 2007-06-25 per la retarkivo Wayback Machine angle
* Steam jet ejectors Arkivigite je 2007-09-28 per la retarkivo Wayback Machine angle
* Steam jet ejector performance guidelines angle
**Miklós Kun** [miklOŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kun Miklós,** ruse *Миклош Кун* estis hungara historiisto, altlerneja instruisto, prezentisto. Liaj geavoj estis Béla Kun kaj Irén Gál, lia patro estis Miklós Kun (kuracisto), lia edzino estis Ágnes Gereben.

Miklós Kun (historiisto) naskiĝis la  11-an de julio 1946(nun 1946-07-11) en Kaŝin (Sovetunio).

Biografio
---------

Miklós Kun (historiisto) devenis el ekzilita varia (hungara-rusa) familio, sed en 1959 la plena familio rajtis vivi plu en Hungario. Li maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1969. Inter 1970-2002 li instruis en la universitato, inter 1980-1986 ankaŭ en Universitato Janus Pannonius. Ekde 2000 li laboris en instituto aŭ en muzeo, en 2005 li iĝis institutestro. Intertempe li akiris sciencan gradon Ph.D. en 1976, sampempe li kandidatiĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio. La habilitiĝo okazis en 1988, ekde 2003 li estis profesoro. Li esploris precipe historion de Sovetunio. Li prezentis historiajn datenojn en siaj televidaj programoj.

Li edziĝis en 1972, vidviĝis en 2015. Li ricevis stipendion en 1999, premiojn inter 1999-2020.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Útban az anarchizmus felé. Mihail Bakunyin politikai pályaképe és eszmei fejlődése az 1860-as évek közepén* (1982)
* *Buharin* (1988, ankaŭ ruse)
* *Prágai tavasz – prágai ősz. 1968 fehér foltjai* (kuntradukisto, 1998)
* *Oroszország válaszúton* (2005)
* *Sztálin alkonya* (2012)

Elektitaj televidaj filmoj
--------------------------

* *"Itt Moszkva, Moszkva beszél" - Birodalmi helytartók* (1997)
* *A történelem útvesztői* (serio, 2006)
* *Rejtélyes XX. század* (serio, 2023)

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* filmoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Miklós Kun (historiisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 828923
* GND: 129155985
* LCCN: n86026255
* VIAF: 118308680
* ISNI: 0000000109391632
* LIBRIS: 243278
* SUDOC: 033640181
* BNF: 124487344
* BIBSYS: 90798283
* NKC: jn20000603594
 |



* Portalo pri Biografio
**Kenao,** laŭ egipta arabe **قنا**, kopte **ⲕⲱⲛⲏ** estas la ĉefurbo de la Provinco Kina en Alta Egiptio, en Egiptio.

Administra domo en Kenao

Etimologio
----------

La origina malnova greka loknomo *Καινή* signifas "nova (urbo)", laŭ la posta araba "tre ruĝa" (fekunda tero).

Demografio
----------

En Kenao loĝis 252 883 homoj en 2021.

Geografio
---------

Kenao troviĝas en valo laŭ la dekstra (orienta) bordo de Nilo 80 metrojn super la marnivelo. La historia urbo Dandara situas ĉe la kontraŭa, dekstra bordo de Nilo. Luksoro troviĝas 55, Saŭhaĝo 113, Hurghada 160, El Baljana 204, Asuano 234, ĉefurbo Kairo 454, Ismailio 493 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Kenao estis grava loko ekde la antikvaj tempoj, ĉar grava karavanvojo al la Ruĝa Maro kondukis proksime, krome oni minadis proksime ŝtonojn kaj orojn. Baldaŭ la islamo lasis konsiderindan heredaĵon.

Ekonomio
--------

Kenao estas industria kaj komerca centro. La urbego famas pri ceramikaj produktoj.

Industriaĵo 8 km fore

Religio
-------

En Kenao vivas islamanoj (65%) kaj koptaj kristanoj (35%).

Edukado
-------

En Kenao kampuso funkcias.

Klimato
-------

Kenao situas en arida klimato (BWh) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. Neniam pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 24 °C kaj varias inter 15-32 °C.

Trafiko
-------

Kenao havas trairan fervojan linion laŭ la Nilo, same ĉefvojon. Estas fervojaj branĉoj tra la Nilo kun aparta ponto, krome mallonga branĉo orienten. Voja ponto helpas la trafikon, krome signifa vojo kondukas al haveno Safaga, samtempe al la la Ruĝa Maro. La plej proksima flughaveno funkcias apud Luksoro.

Stacidomo

Vidindaĵoj
----------

* preĝejoj, plejparte moskeoj
* antikvaj ruinaĵoj trans la Nilo

Referencoj
----------

Fontoj
------

* WikiTrans

Bildoj pri KenaoMoskeo
Fakultato
Domoj laŭ kanalo
  


* Kategorio Kenao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Situo en la Ponza Insularo
**Santo Stefano** (itale *Sankta Stefano*) estas insulo en la Ponza Insularo en Italio. Kune kun insulo Ventotene ĝi konsistigas la municipon Ventotene.

La insulo estas ovala, kun diametro de ĉirkaŭ 600 metroj. Ĝi havas areon de ĉirkaŭ 0,27 km² kaj situas ĉirkaŭ 2 km oriente de insulo Ventotene. Ĝiaj koordinatoj estas 40° 47′ 24″ N 13° 27′ 15″ O﻿ / ﻿40.79000 °N, 13.45417 °O﻿ / 40.79000; 13.45417 (mapo).

Kiel la tuta insularo la insulo havas vulkanan originon. Sur ĝi estas nur unu konstruaĵo, cirkla malliberejo konstruita en la burbona epoko, ĉirkaŭ 1794–1795, de Ferdinando la 4-a kaj uzata ĝis 1965. La iom notindaj malliberuloj, escepte de Carmine Crocco, Gaetano Bresci kaj Luigi Settembrini, estis senditaj tien dum la faŝisma jardudeko, kiel kontraŭuloj al la reĝimo. Inter ili estis la itala eks-prezidanto Sandro Pertini. Politikaj malliberuloj tie en 1941, dum la dua mondmilito, verkis la "Manifeston de Ventotene", kiu postulis unuiĝon de la eŭropaj landoj.

En la romia tempo la insulo havis diversajn nomojn, ekzemple Partenope, Palmosa, Dommo Stephane kaj Borca.

Nun la insulo estas neloĝata kaj en privata posedo.

* Kategorio Santo Stefano (insulo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**LAV Madrid-Levante** (hispane *Línea de alta velocidad Madrid-Levante*) estas altrapida linio de la fervoja reto en Hispanio. La linio, komence inaŭgurita la 18-an de decembro 2010, kulminante la 1-an de julio 2022 kun la lasta sekcio, etendiĝas de la stacio Chamartín-Clara Campoamor en Madrido orienten kun branĉoj kiuj finiĝas en la urboj Valencio, Alakanto kaj Murcio.

La itinero estis desegnita laŭ la teknikaj specifoj de kunfunkciebleco de Eŭropa Unio por altrapidaj fervojaj linioj. Ĝi konsistas el duobla trako de norma aŭ internacia ŝpuro (1435 mm) kaj taŭgas por maksimuma rapideco de 350 km/h. Elektra tensio, kiel en ĉiuj hispanaj altrapidaj linioj, estas 25 kV alterna kurento kaj administrado estas farita per ERTMS (European Rail Traffic Management System) kun signalado ETCS (European Train Control System) nivelo 1 inter Madrid-Chamartín kaj Torrejón de Velasco, niveloj 1 kaj 2 inter Torrejón de Velasco kaj Valencio, aŭ nur nivelo 2 inter Forkiĝo Albacete kaj Alakanto kaj inter Forkiĝo Murcio kaj Beniel.

  

Mapo

Stacioj
-------

* Madrid-Chamartín
* Madrid-Puerta de Atocha
* Cuenca Fernando Zóbel
* Requena-Utiel
* València Joaquín Sorolla
* Castelló de la Plana
* Albacete Los Llanos
* Villena AV
* Alicante Terminal
* Elx-Elche AV
* Callosa de Segura-Cox
* Orihuela Miguel Hernández
* Murcia del Carmen

Vidu ankaŭ
----------

* LAV Madrid-Toledo
* LAV Madrid-Sevilo
* Administranto de Fervojaj Infrastrukturoj
* Renfe Operadora
* Société nationale des chemins de fer français
* ILSA
* Iryo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio LAV Madrid-Levante en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (ADIF)
**Ofelto** (helene *Ὀφέλτης*, latine *Opheltes*; alia nomo lia estas *Αρχέμορος/Arĥemoros*) estis en la helena mitologio malgranda filo de nemea reĝo Likurgo kaj lia edzino Eŭridiko.

*Malgrandan Ofelton strangolas serpento*, Denkmäler des klassischen Altertums. 1888Lia vartistino estis Hipsipilo, estinta reĝino sur la insulo Lemnos, filino de tiea reĝo Toaso. Kiam lemnosaj viroj amase solecigis siajn edzinojn kaj forveturadis al virinoj kontinenten, ĉiuj virinoj laŭ konsento siajn virojn mortigis, ununura reĝino Hipsipilo savis sian maljunan patron en kestoŝranko lanĉita sur maron. Pro tiu ĉi perfido ceteraj virinoj vendis ŝin en sklavecon kaj tiel ŝi fariĝis vartistino de malgranda Ofelto.

Okaze de unu promeno en herbejoj renkontis ŝin soldatoj, kiuj iris en militon Sep kontraŭ Tebo kaj petis ŝin pri akvo, ĉar ĉiuj fontoj en ĉirkaŭaĵo pro ordono la plej alta dio Zeŭso nimfoj terplenigis. Hipsipilo metis la infanon teren kaj iris montri al la soldatoj en arbaro kaŝitan fonton. En tiu momento grandega serpento volviĝis ĉirkaŭ Ofelto kaj kiam pro lia krio alkuris soldatoj kaj la reĝo kun sia edzino, la knabeto estis jam mortstrangolita.

La reĝo volis la vartistinon mortigi, sed unu el la soldatoj, heroo Tideo, malebligis al li fari tion. Honore al Ofelto estis aranĝitaj militaj ludoj, kiuj pli poste fariĝis bazo por la famaj Nemeaj Ludoj. Sed laŭ aliaj fontoj tiujn ĉi ludojn fondis heroo Heraklo, post kiam li superis la nemean leonon.

Reflekto en arto
----------------

* *Ofelta morto* estis ofta motivo por dekoracio de grekaj vazoj,
* ujnu el la plej bonaj bildigoj estas konservita sur reliefo el la 1-a jarcento a.K.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Ofeltés en la ĉeĥa Vikipedio.* 

* Kategorio Ofelto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 527639
* GND: 1033787590
* VIAF: 14156010002749582820 300235612, 14156010002749582820
* SUDOC: 241855608
* BNF: 17815078v
 |
Andrej Hlinka
**Andrej HLINKA** (n. la 27-an de septembro 1864, Černova (legu Ĉernova), (hodiaŭ parto de urbo Ružomberok (legu Ruĵomberok), Slovakio) – m. 16-an de aŭgusto 1938, Ružomberok ) estis romkatolika pastro, unu el la plej gravaj slovakaj politikistoj antaŭ la dua mondmilito, gvidanto de la separatisma opozicio de la ĉeĥoslovakia registaro. Li estis fondinto kaj gvidanto de la Slovaka Popola Partio (*Slovenská ľudová strana*).

Vivo
----

Hlinka ekde 1905 estis pastro de Ružomberok kaj entuziasme apogis la slovakajn naciajn kandidatojn dum la parlamentaj elektoj de Hungario, en 1906. Tiujare oni arestis kaj juĝis je dujara prizono pro politika ekscitado, sed tiun punon oni longigis je duonjaro en majo de 1907, pro ribelema adiaŭparolo antaŭ la kredantoj. Li prizonsidis en la Csillagbörtön de Szeged, sed per helpo de papo Pio la 10-a, li estis liberigita, post la Ĉernova tragedio.

Li ĉefredaktoris en *Ľudové Noviny* (1897) kaj en 1906 fondis la *Ľudová banka* (Popolan bankon).

Kiam la 24-an de majo 1918, la Slovaka Nacia Partio faris kontraŭhungaran deklaron en Lipótszentmiklóson, Hlinka – kiel gvidanto de la Slovaka Nacia partio – emfaze postulis la unuiĝon kun la ĉeĥoj. Sekvajare li jam havis dubojn pri la unuiĝo kaj postulis de la Pariza packonferenco, ke oni faru en Slovakio plebisciton, referendumon pri aŭtonomio. En aŭgusto de 1922, li iris en la opozicion kaj en deklaro de Zsolna kritikis la ĉeĥojn, ke ili ne donis memregistradon al la slovakoj, kion Tomáš Garrigue MASARYK promesis en la Akordo de Pittsburgh.

Dum la postaj administraj reformoj, pliboniĝis la ĉeha–slovaka rilato kaj Hlinka permesis, ke lia viculo, Jozef Tiso aliĝu al la registaro en januaro de 1927. Kiam en 1929 Hlinka ne volis prijuĝi lian alian viculon Vojtech Tuka – pro spionado por la hungaroj -, lia partio denove iris en opozicion. Tiam li trovis kontakton al gvidanto de la nacisocialista Sudetgermana Partio, Konrad Henlein kaj la hungara princo Esterházy.

En liaj ideoj miksiĝis la ekstrema naciismo, katolikismo, antikomunismo kaj kaj malamo al fremduloj. Li batalis kontraŭ la centrismo de Prago, sed en liaj lastaj jaroj transpreniĝis eĉ kelkaj ideoj de naziismo kaj faŝismo.

Li estis idolo dum la faŝisma Slovakio (1939-44), dum estas malpermesita en la komunista Ĉeĥoslovakio, post 1989, li iĝis denove grava politikisto de la slovaka historio.

Vidu ankaŭ
----------

* Gvardio de Hlinka


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Slovakio |

* Kategorio Andrej Hlinka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 161897
* GND: 118774573
* LCCN: n92023422
* VIAF: 5007052
* ISNI: 0000000110203328
* LIBRIS: 206090
* SUDOC: 117652814
* BNF: 12354344d
* NKC: jn20000602953
* ICCU: TO0V403559
 |
**Opcio** signifas en ekonomio derivitan financ-operacion (tiel nomatan derivaĵon. Per opcio oni ricevas la rajton, valorpaperon aŭ produkton aĉeti aŭ vendi je antaŭe interkonsentita prezo - se okazis certaj kondiĉoj. Do, ne „nepras" aĉeti aŭ vendi, oni povas opcion ankaŭ lasi malvalidiĝi. Pro tio oni nomas opcion ankaŭ „kondiĉita" templima operacio. Opcion oni ne konfuzu kun la plej ofte simile konstruita opcipapero.

Ecoj de opcioj ĝenerale
-----------------------

La aĉetanto akiras la rajton, sed ne la devon,

* dum fiksita tempo (kontrakta daŭro, vivlonga daŭro)

ĉe *usonaj opcioj*

* aŭ ĉe la fino de la daŭro ĉe la plenuma dato ĉe *eŭropaj opcioj*

plenumi la opcioj.

En la kazo de plenumo de la opcio li ricevas la sciigon de elpagosumo,
kiu povas esti influata de ĉiaj eblaj faktoroj.

La vendanto difinas precizege, kiom alta estas la elpagosumo sub kiaj kondiĉoj.

Ecoj de normaj opcioj
---------------------

La normaj opcioj, ankaŭ nomataj „Plain Vanilla Options", estas vend-opcioj (angle: put-options) kaj aĉet-opcioj (angle: call-options), de usona kiel eŭropa speco.

La aĉetanto akiras
la rajton, sed ne havas la devon,

* dum fiksita tempodaŭro (kontrakta daŭro, vivlonga daŭro)

ĉe *usonaj opcioj*

* aŭ ĉe la fino de la daŭro ĉe la plenuma dato ĉe *eŭropaj opcioj*

certan kvanton de aĵo (baza valoro), de *Underlying* aŭ *underlaying asset*),
je antaŭe fiksita prezo plenuma prezo aŭ frapo-prezo)

* aĉeti (*aĉet-opcio*) (angle: call-option) aŭ
* vendi (*vend-opcio*) (angle: put-option).

La vendanto ricevas la aĉetprezon de la opcio. En la kazo de plenumo li estas devigata, aĉeti (put) respektive vendi (call) la bazan valoron je antaŭe difinita prezo.

Modelo Black-Scholes
--------------------

En la jaro 1973 la usonaj sciencistoj Fischer Black kaj Myron Scholes publikigis preskaŭ samtempe kun Robert C. Merton en du sendependaj artikoloj metodojn por preciza difino de la "vera" valoro de opcio.
Scholes kaj Merton ricevis 1997 la premion de la Sveda Imperia Banko pri *Ekonomiaj sciencoj memore al Alfredo Nobel*, ofte nomata Nobel-premio pri ekonomio, "pro nova metodo de difino de la valoro de derivaĵoj", la modelo Black-Scholes. Black jam ne povis akcepti la premion, ĉar li forpasis en aŭgusto 1995.
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ĉi tiu artikolo temas pri aparato por permane kopii desegnaĵojn. Por elektroprena konstruparto ĉe certaj elektraj veturiloj rigardu la paĝon Pantografo (kurentoprenilo).* |

dekstra
**Pantografo** estas aparato, per kiu eblas mekanike kopii desegnaĵon surpaperan. La kopianto devas per vergeto laŭiri la liniojn de la originalo; skribilo en alia parto de la aparato kreas kopion. Ĉe tio eblas pligrandigi aŭ malpligrandigi la desegnaĵon. Oni konsideras la germanan jezuitan pastron Christoph Scheiner kiel inventinto de la pantografo.

La nomo de la aparato venas el la greka lingvo kaj signifas "ĉioskribilo".

La aparato donis sian nomon al alia aparato similforma kun tute alia celo; ĝi estas kurentoprenilo ĉe elektraj relveturiloj.

Laŭ Francisko Azorín **Pantografo** estas *Instrumento por kopii, laŭ vola proporcio, planon, desegnaĵon.* Li indikas etimologion el la greka *pan + graphos* (ĉio desegni), kiel vorto elpensita de Marolaiso en 1615ª j. Kaj li aldonas la terminon *Pantografio* por arto kopii desegnojn per pantografo.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 158.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Pantografo (desegnilo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Santa María del Berrocal** [santamaRIa delberoKAL] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo *Santa María del Berrocal* estas komprenebla etimologie kiel *Sankta Maria de la Rokaro*, alude al la hegemonia pejzaĝo per loknomo kaj pejzaĝnomo "berrocal" kiu estas tre ofta en Hispanio.

Santa María del Berrocal en la provinco Avilo.
Monumento al tolproduktistoj.
Iama ornamita vendejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Santa María del Berrocal, Navahermosa de Corneja kaj Valdemolinos je po 2 km el la unua; ĝi okupas totalan areon de 28,34 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 373 loĝantojn. Ĝi perdis 330 loĝantojn el 1991 (je la kreo de la municipo) pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 73 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun la provinco Salamanko. Trafluas la municipon la riveroj Corneja kaj Tormes.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. En la 18-a kaj 19-a jarcentoj estis flora teksindustrio kaj rilata komercado.

Aliaj tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763158
* VIAF: 316734114
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Redaktas | **Ĉi tiu artikolo estas redaktata de iu.**

---

Por eviti la riskon de redaktokonflikto, ne redaktu la artikolon. Kontrolu la kronologion kaj forigu la ŝablonon, se necese. |

Malhela ĉokolado.
**Ĉokoholulo** (kiel neologismo) estas persono kiu sopiras aŭ rekte kompulsie konsumas ĉokoladon. En la angla lingvo la vorto "chocoholic" estis por la unua fojo uzita en 1968, laŭ Merriam-Webster. Ĝi estas vortokunfandaĵo de "ĉokolado" kaj "alkoholulo" en diversaj lingvoj. La termino estas uzata precize aŭ humure por priskribi personon kiu estas eksterordinare amema al ĉokolado; tamen, estas ankaŭ medicina pruvaro kiu subtenas la ekzistadon de fakta dependeco el ĉokolado. Psikoaktivaj konstituantoj de ĉokolado kiuj funkciigas ‘bonfartan’ reagon en la konsumanto estas triptofano kaj fenetilamino, kiuj povus kontribui al sopirego kaj dependecaj respondoj, aparte ĉe personoj kun specifaj genetikaj aleloj. Ankaŭ la kvanto de sukero uzata en ĉokoladproduktado efikas sur la psikoaktivaj efikoj de ĉokolado.

Although the concept of a chocolate addiction is still controversial in the medical literature, chocolate (especially dark chocolate) is considered to have effects on mood, and chocolate confectioneries almost always top the list of foods people say they crave. The craving can be so strong in some cases that chocoholics may experience withdrawal symptoms if the craving is not fulfilled.

1. 1 2   Chocoholic. *Merriam-Webster*. Alirita 14a de Aprilo 2013.
2. ↑   (1993) "'Chocolate Addiction': A Preliminary Study of its Description and its Relationship to Problem Eating", *Appetite* **21** (3), p. 233–46. doi:10.1006/appe.1993.1042.
3. ↑  Nehlig, Astrid.  (2004) *Coffee, tea, chocolate, and the brain*. Boca Raton: CRC Press, p. 203–218. ISBN 9780429211928.
4. ↑   (2019-03-12) "Increasing Chocolate's Sugar Content Enhances Its Psychoactive Effects and Intake", *Nutrients* **11** (3), p. 596. doi:10.3390/nu11030596.
5. ↑   (2019) "Is there a relationship between chocolate consumption and symptoms of depression? A cross-sectional survey of 13,626 US adults", *Depress Anxiety* **36** (10), p. 987–995. doi:10.1002/da.22950.
6. ↑  Rogers, Peter.  (2003) "Food cravings and addictions – fact and fallacy", *Nutrition and Health - Current topics - 3*. Antwerpen: Garant, p. 69–76. ISBN 978-90-441-1493-5.
7. ↑
**Maksi,** laŭ (hindie **मक्सी**) estas urbego en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en distrikto de Ŝajapur.

Demografio
----------

Maksi havis populacion de 98 392 en 2001, sed en 2022 neoficiale superis jam cent mil. La legopovo estis 63%, pli alta, ol la landaveraĝo.

Geografio
---------

Maksi situas 480 metrojn super la marnivelo. Distrikta sidejo Ŝajapur troviĝas 23, Devas 33, Uĝĝen 39, Indaur 67, subŝtata ĉefurbo Bopalo 130, Guna 194, Mumbajo 589, tutlanda ĉefurbo Delhio 608, Kolkato 1253 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

En tiu loko oni konstruis preĝejon antaŭ 500 jaroj. Apude oni komencis loĝi, paŝo post paŝo la ejo iĝis urbego.

Ekonomio
--------

Maksi havas industrion, sed la apudaĵo estas pure agrikultura. La malnovaj preĝejoj tiras la pilgrimantojn kaj la fremdultrafikon, la fervoja nodo la komercon.

Lingvoj
-------

En Maksi la ĉefa lingvo estas la hindia lingvo.

Religioj
--------

En Maksi 76% de la populacio estas hinduoj, krome islamanoj 21% kaj ankaŭ aliaj religioj.

Trafiko
-------

En Maksi kruciĝas la fervojaj linioj inter Sehore-Uĝĝen kaj Guna-Devas. La aŭtovojo Agra-Mumbajo tuŝas la urbegon. La plej proksima flughaveno funkcias en Indaur.

Klimato
-------

Devas havas humidan subtropikan klimaton kun influo de musono. La plenjara pluvokanto estas ĉirkaŭ 930-1360 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter junio-septembro pro la musono. Ekzemple en julio pluvas 557 mm, novembre nur 3 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 17-33.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj, la plej interesa estas la ĝajnista templo

Fontoj
------

* WikiTrans
* 
*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Turgi (stacidomo). |


**Turgi** estas urbo komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2879 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La komunumo Turgi situas ĉe la sudokcidenta bordo de la rivero Limato mallonge antaŭ ties alfluo al Aro sudoriente de la monteto kaj duoninsulo *Gebensdorfer Horn*. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo sur duoninsulo de Limato la du vilaĝoj Wil kaj Gehling sur la deklivo de Gebensdorfer Horn.
La pinton de la ĉefvilaĝa duoninsulo tranĉas industria kanalo, tiel ke parto de la vilaĝo efektive troviĝas sur rivera insulo.
En sudoriento la komunumo disponas pri eta eksklavo sur la teritorio de la urbo Baden.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Turgi limas en nordo aliflanke de Limato al Untersiggenthal, en nordoriento ankaŭ aliflanke de la rivero al Obersiggenthal, en oriento al Baden, kaj en sudo kaj okcidento al Gebenstorf.

Trafiko
-------

La stacidomo de Turgi situas sur la grava fervojlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko tra Baden al Brugg kaj Bazelo kaj estas servata en duonhora kadenco de la regiona trajnlinio S3 de Zuriko al Brugg. Krome de Turgi fervojlinio kondukas tra la suba Aro-Valo al Bad Zurzach kaj Waldshut en Germanio. La komunumo estas ankaŭ servata de la lokaj buslinioj 1 kaj 4 de la regiona trafikreto de la urbo Baden.

Tra Turgi pasas la trafikriĉa kantona ĉefvojo de Baden al Brugg. La plej proksimaj alveturejoj al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en distanco de proksimume 5 km sudoriente en Dättwil respektive sudokcidente en Mägenwil.

Historio
--------

Ĝis komence de la 19-a jarcento en la hodiaŭa komunumo Turgi ekzistis nur la setlejo Wil kaj domo de pramŝipisto ĉe la bordo de Limato. La tereno tiam apartenis al la komunumo Gebenstorf. Per la industriiĝo konstruiĝis ĉe la bordo de Limato fabrikoj, kiuj profitis de la rivera akvoenergio. Tiel estiĝis la vilaĝo Turgi, kiu rapide kreskis dum la ĉefa komunumo Gebenstorf stagnis. Sekve en la jaro 1884 Turgi estis disigita de Gebenstorf kaj fariĝis memstara politika komunumo.

Vidu ankaŭ
----------

* Turgi (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Turgi

* Kategorio Turgi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Baden |
| --- |
| **Baden** • Bellikon • Bergdietikon • Birmenstorf • Ehrendingen • Ennetbaden • Fislisbach • Freienwil • Gebenstorf • Killwangen • Künten • Mellingen • Mägenwil • Neuenhof • Niederrohrdorf • Oberrohrdorf • Obersiggenthal • Remetschwil • Spreitenbach • Stetten • Turgi • Untersiggenthal • Vetingo • Wohlenschwil • Würenlingen • Würenlos |  |

 |
Hina Rabbani Khar (2006)
**Hina Rabbani Khar** (19-an de januaro 1977 en Multan) estas ministrino pri eksteraj rilatoj de Pakistano. Ŝi oficas kiel plej juna registarano kaj unua virino kaj de Pakistano en tiu pozicio ekde februaro 2011.

Biografio
---------

Hina Rabbani Khar venas de la tribo Kharral. Ŝia patro Ghulam Noor Rabbani Khar estas grandbienulo en la provinco Panĝabio. Jam ŝia avo *Mohammed Yar Khar* kaj la praavo *Malik Gulam* estis riĉaj grandbienuloj. Ŝi estas la nevino de politikisto Mustafa Khar.

Ŝi studis ĝis 1998 en la *Lahore University of Management Sciences (LUMS)*. Ŝi akiris majstrogradon en 2001 pri manaĝado ĉe University of Massachusetts. Ŝi geedziĝis kun Feroze Gulzar, filo de industriisto, kiun ŝi ekkonis en LUMS.

Kariero
-------

Khar startis sian politikan karieron dum regada periodo de Pervez Musharraf. Kiam ŝia patro en 2002 ne rajtis plu kandidatiĝi por la nacia asembleo de Pakisto - pro mankanta eduka grado - ŝi ekkandatiĝis kiel membro de la PML-Q (muslima ligao). Ŝi igis membro de la nacia asembleo kaj ŝtata sekretarino en ekonomia statistika ministerio.

En 2008, Khar sukcese kandidatiĝis en kadro de la opozicia PPP. Ŝi erzervis sian pozicion kiel ŝtata sekretarino sub la nova prezidento Asif Ali Zardari. Post abdiko de Ŝaĥ Mahmud Qureshi, ŝi iĝis en februaro 2011 komisiita ministrino pri ekteraj rilatoj en rango de ŝtata sekretarino. La 19-an de julio 2011, ŝi iĝis oficiale nomumita je la posteno kaj ŝi ĵuris la 20-an de julio. Ŝi montras la belan, molan flankon de Pakistano al la ekstera mondo, sed la verajn, gravajn eksterpolitikajn decidojn plu faras la militistoj.

* Kategorio Hina Rabbani Khar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 394498
 |
Valentin Sauerbrey (pafista festo en Zuriko, 1859
 **Valentin SAUERBREY** naskiĝinta en 1804 en Zella, mortinta la 26-an de februaro 1881 en Bazelo) estis germana pafilfaristo kiu longe aktivis en Svislando.

Vido disde la ateliero al la arsenalo, Bazelo ĉ. 1874

Vivo
----

Estante filo de pafilfaristo li trejniĝis samfake hejme aŭ eble ĉe alia sammetiisto en Zella. Ĉar lia talento superis provincajn karierplanojn (li ekz. ankaŭ majstris en gravurado de kupraĵoj kaj feraĵoj) li nomumitis fare de duko Ernesto la 2-a (Saksio-Koburgo kaj Gotao) oficiala landa pafilfaranto.

En 1840 li eksponis en Lepsiko duoblan kartoĉan fusilon.
Malgraŭ bonegaj karierevoluigebloj li kandidatis por la posteno de arsenalgardisto en Bazelo. Eblas ankaŭ ke la tiama bazela registarkonsilisto Lukas von Mechel proponis al li tiun ĉi paŝon. Antaŭ ol akcepti Sauerbrey insistis daŭre havi la rajton labori kiel privata pafilfaristo.

Policarmiloj
------------

Sauerbrey, policista pafilo
Von Mechel apogis Sauerbrey ankaŭ pro la plano krei modernajn ofic-pafilojn. Mechel sciis ke Sauerbrey estis farinta pinglo-prajman pafilon kiu eĉ estis pli bona ol la prusia originalo. Ankaŭ konatas pli malfruaj evoluiigoj de dukuglujajn pulvopafiletojn kaj (en 1877/78) de sen iloj dispecigebla revolvero de kalibro 455. Sed oni ne cias ĉu tiu ĉi armilo prezentitis ankaŭ al la svisa revolverkomisiono.

Inter la oficialaj taskoj de Sauerbrey nomibriĝis ankaŭ la flegado kaj riparado de (personaj kaj nepersonaj) servad-armiloj. Ĝis malfermo de la armilfabriko *Eidgenössische Waffenfabrik* (1875), (personaj) armiloj, pistoloj kaj fafiloj faritis en kantonaj arsenaloj aŭ de privatuloj laŭ oficialaj preskriboj. Sama estis la situacio ĉe ŝanĝoj ĉearmilaj aŭ faro de armileroj. Li havis multajn patentojn.

Ekspozicioj
-----------

* Historisches Museum Basel, okaze de la 6-a kongreo de la Internacia ligo de muzeoj pri armiloj kaj milithistorio, majo 1972.
* industria ekspozicio, Londono 1851
* Universala Ekspozicio, Parizo 1855
* industria ekspozicio en Bern (kun medalogajno)
* *Waffenconcours* en Torino, 1859

Referencoj
----------

1. ↑  *Verzeichniss der fünften Industrie-Ausstellung der Leipziger polytechnischen Gesellschaft in der deutschen Buchhändlerbörse.* Fr. Nies, Leipzig 1840, p. 27.

Literaturo
----------

* Kategorio Valentin Sauerbrey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kriss Reinhart kaj Jürg A. Meier: *Pistolen und Revolver der Schweiz seit 1720.* Verlag Stocker und Schmid AG, Dietikon-Zürich 1898, ISBN 3-7276-7128-9.
* Peter F. Kopp, Christian Reinhart (eld.): *Valentin Sauerbrey in Basel 1846-1881.* Katalog der Ausstellung im Historischen Museum Basel. Bollmann, Basel 1972.
* Wolfgang Schneewind: *Der Büchsenmacher und Basler Zeugwart Valentin Sauerbrey, 1804–1881.* Historisches Museum Basel, Basel 1949.
* Rolf Brönnemann: *Der Basler Büchsenmacher Valentin Sauerbrey. Zur Entwicklung des Revolvers im 19. Jahrhundert.* 1965.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776137
* GND: 13408263X
* VIAF: 60289039
 |