recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **navaha lingvo** (*Diné bizaad*) estas atabaska (na-denea) lingvo parolata plejparte en la Navaha Nacio, en nordorienta Arizono kaj nordokcidenta Nov-Meksiko (Usono); ĝi estas prave rigardebla kiel unu el la apaĉa lingvaro. La navaha lingvo estas parolata de pli ol 150 000 homoj, kaj (kontraste al plej multaj usonaj indiĝenaj lingvoj) tiu nombro aktuale kreskas.

Gravas por signifo de la unuopaj vortoj la melodio (sonnivelo) de la parolo. Ĉe substantivoj gravas, ĉu ĝi signifas vivaĵon aŭ senvivaĵon. Oni dividas la vivantojn je parolantoj (homoj) kaj venigantoj (bestoj kaj plantoj), la nevivantoj povas estis korpaj aŭ spiritaj.

La navaha gramatiko konas la kvaran personon, kies funkcio estas, ke oni povu aludi je persono, kiu ĉeestas aŭd-distance (oni trovas malĝentila personan mencion kun nomo). Al la maskla genro apartenas la statikeco, al la femala genro apartenas la aktiveco, ekzemple penso, ideo estas vira, dum parolo estas virina.

En la Dua Mondmilito la usona armeo utiligis navahalingvanojn por paroli kvazaŭ ĉifre, ĉar la malamikaj armeoj ne disponis pri scipovantoj, kiuj povus traduki la mesaĝojn.

Ekzistas navahlingva Vikipedio, havanta pli ol dek mil artikolojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Navaha lingvo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Navahoaj ĉifroparolantoj de Arizono (1941-1945) - el la katalogo de UEA-Libroservo
* Navaha Vikipedio
PapoPapo

**Hadriano la 6-a** aŭ **Adriano la 6-a** (2-a de marto 1459 – 14-a de septembro 1523) estis la lasta neitala papo ĝis kiam Johano Paŭlo la 2-a, pola, estis elektita en 1978, dum kvar jarcentoj nur italojn la kurio elektis kiel papojn.

La sola nederlanda papo (1522–1523), li naskiĝis en Utrecht, denaske nomita Adriaan Florisz BOEYENS. Li vizitadis la universitaton de Loveno, iĝis doktoro pri teologio (1491), kaj en 1507 estis nomumita instruisto al la sepjara Karlo, poste reĝo de Hispanio (kiel Karlo la 1-a) kaj Sankta-Romia Imperiestro (kiel Karlo la 5-a). En 1516 Karlo nomumis Hadrianon ĝenerala inkvizitoro de Aragono kaj kunregento. Li estis elektita kardinalo en 1517. Kiel papo li provis ataki la vendon de indulgencoj, kiuj instigis la unuan ribelon de Lutero, kaj li alligiĝis al la imperiestro, Anglio kaj Venecio kontraŭ Francio. Li ankaŭ sensukcese provis unuigi la kristanajn fortojn kontraŭ la Turkoj.

Traktante la fruajn stadiojn de la protestanta ribelo en Germanio, Hadriano ne tute komprenis la gravecon de la situacio. Dum la regna parlamento, kiu kunvenis en decembro 1522 en Nurenbergo, li estis reprezentita per Chieregati, kies instrukcioj enhavas la malkaŝan konfeson, ke la tuto de la malordo de la eklezio eble devenis el la kurio mem, kaj tie devus komenci la reformo. Tamen, la eksa profesoro kaj ĝenerala inkvizitoro estis firme kontraŭ doktrinaj ŝanĝoj kaj postulis, ke Lutero estu punita pro herezo.

La aserto en unu el liaj verkoj, ke la papo povas erari pri fidaferoj (*haeresim per suam determinationem aut Decretalem assurondo*) allogas atenton. Katolikoj diras, ke ĝi sole estis privata opinio, ne elkatedra deklaro, sekve ĝi ne konfliktas kun la dogmo pri papa neeraropovo. Aliaj asertas, ke la koncepto pri "elkatedreco" estis inventita en la 19-a jarcento. La 14-an de septembro 1523 li mortis, post papeco tro mallonga por esti efika.  

Eksciinte pri lia morto loĝantoj de Romo demetis florbukedojn antaŭ la pordo de lia kuracisto.

La plejparto da la oficialaj paperoj de Hadriano la 6-a malaperis post lia morto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hadriano la 6-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hadriano la 6-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Katolika enciklopedio angle
* Arkivigite je 2005-10-23 per la retarkivo Wayback Machine listo de la papoj angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 17246
* GND: 118544365
* LCCN: n80020628
* VIAF: 76430137
* ISNI: 000000011029782X
* SUDOC: 07715696X
* BNF: 12552035g
* BPN: 14488039 19342008, 14488039
* ULAN: 500654335
* NLA: 35977274
* BIBSYS: 11063287
* RKD: 374346
* NKC: jo2003168063
* ICCU: BVEV027584
* BNE: XX1387170
 |
**Občina Metlika** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Sudorienta Slovena‎. La municipo enhavas 60 komunumojn kaj ĝia areo estas 108,9 km². Komence de 2018 tie loĝis 8339 homoj. La administra centro estas la urbo Metlika.

Loko, priskribo
---------------

Občina kuŝas en la malaltaj teroj laŭ la Kolpa kaj Lahinja-riveroj je alteco de ĉirkaŭ 130 m. La plej alta pinto estas Kopa Mountain (745 m super marnivelo).

De nordo al sudo transiras la vilaĝon la ĉefa vojo n.105, kiu estas la limo.

Občina Metlika
La municipo ankaŭ kuras de la okcidento al la oriento fervoja linio kondukanta al Karlovac.

La apudaj komunumoj estas: Urbo municipo Novo mesto en la nordo, Občina Črnomelj en la sudo kaj Občina Semič en la okcidento. Al la oriento estas la limo kun Kroatio.


Ĉirkaŭ **Občina Metlika**|  |  Novo mesto |  |
|  Semič | Občina Metlika | Kroatio |
|  |  Črnomelj |  |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el 60 vilaĝoj:

Bereča vas, Boginja vas, Bojanja vas, Boldraž, Boršt, Božakovo, Božič Vrh, Brezovica pri Metliki, Bušinja vas, Dole, Dolnja Lokvica, Dolnje Dobravice, Dolnji Suhor pri Metliki, Drage, Dragomlja vas, Drašiči, Čurile, Geršiči, Gornja Lokvica, Gornje Dobravice, Gornji Suhor pri Metliki, Grabrovec, Gradac, Grm pri Podzemlju, Hrast pri Jugorju, Jugorje pri Metliki, Kamenica, Kapljišče, Klošter, Krasinec, Krašnji Vrh, Krivoglavice, Križevska vas, Krmačina, Mačkovec pri Suhorju, Malo Lešče, **Metlika**, Mlake, Okljuka, Okno, Otok, Podzemelj, Prilozje, Primostek, Radovica, Radoviči, Radoši, Rakovec, Ravnace, Rosalnice, Sela pri Jugorju, Slamna vas, Svržaki, Škemljevec, Škrilje, Trnovec, Vidošiči, Zemelj, Želebej, Železniki.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Metlika en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj:
**Damaso la 2-a** (**Poppo de Brixen**) (naskiĝis en Bavario, Sankta Romia Imperio, mortis en Palestrina la 9-an de aŭgusto 1048) estis la 151-a papo de la Katolika Eklezio en 1048 (de la 17-a de julio ĝis la 9-a de aŭgusto).

Post la detronigo de Benedikto la 9-a, Poppo kiu estis episkopo de Brixen, iĝis la tria germandevena papo. Lin elektis la imperiestro Henriko la 3-a kiam lia unua kandidato, la ĉefepiskopo Halinard de Liono, malakceptis lian proponon.

Lian fruan morton — lia papeco nur daŭris 23 tagojn — probable kaŭzis la malario de kiu li estis infektita kiam li iris al Palestrina por fuĝi el la varmega romia printempo.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Dámaso II en la hispana Vikipedio.* 

* Kategorio Damaso la 2-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 525955
* GND: 119526077
* LCCN: n85324446
* VIAF: 1974156919249254970000 88763613, 1974156919249254970000
* ISNI: 000000007819204X
* ULAN: 500355679
 |
*Babylonokia*
**Babylonokia** (ankaŭ konata kiel ***Babylon-Nokia***, ***Ekstertera-Poŝtelefono*** kaj *Kojnoforma Movebla Telefono*) estas artaĵo kreita de Karl Weingärtner en 2012. Ĝi estas formita el argila tablojdo, kiu simulas moveblan telefonon, kun klavoj kaj ekrano, montranta skribon en kojnoformo.

Weingärtner kreis la verkon por reprezenti la evoluon de informa transdono de la antikva mondo al la nuntempo. Franĝaj sciencistoj kaj pseudoarchaeology propagandantoj  poste misprezentis foton de la artefaritaĵo kiel montranta arkeologian trovaĵon de 800 jaroj malantaŭen ; tiu rakonto populariĝis en videoj sur la YouTube-kanalo "Paranormal Krisolo" kaj kondukis al la objekto esti raportita de kelkaj gazetaraj fontoj kiel mistero.

Artaĵo
------

Weingärtner kreis la argilan tablo-similan poŝtelefonon kun kojnoformaj signoj kiel reago al ekspozicio ĉe la Muzeo por Komunikado en Berlino titolita "De la Kojnoforma al la SMS: Komunikado Unufoje kaj Hodiaŭ". Tiel kiel la ekspozicio montras, la argila tablo reprezentas la negativajn, tutmondajn influojn de informteknologio.Kojnoformaj signoj simbolas la komencan punkton de skribaj registraĵoj de informo.

La objekto estas unika kaj apartenas al Karl Weingärtner. Ĝi estas farita el argilo, pezas 91 gramojn, kaj mezuras proksimume 13.5 x 6.5 x 0.8 cm.

Misprezento
-----------

Weingärtner afiŝis foton de la artaĵo sur Facebook kiel parto de la vendo de sia laboro, kaj komentantoj sur Facebook inventis la nomon "BabyloNokia". Tri jarojn poste, la bildo estis afiŝita sur la retpaĝo de la Konspira Klubo kun la fraplinio "800-Jaro-Malnova Movebla Telefono Trovita En Aŭstrio? Kontrolu tion ĉi." La Senhalta reafiŝis la foton de Weingärtner sen atribuado kaj asertis, ke la artefakto estas dataĉita al la 13-a jarcento a.n.e.

Parolante pri la uzado de la bildo de diversaj retejoj kaj la gazetaro, Weingärtner diris: "La foto estis uzita sen mia scio kaj sen mia konsento. [...] Ĝi ne estas tio, kion mi deziris. Mi ne kredas en Nifojn kaj mi ne kredas en eksterteranojn."

Referencoj
----------

1. 1 2   FALSE: 800-Year-Old Alien Cellphone Found (4a de Januaro 2016). Alirita 3a de Januaro 2017.
2. 1 2   Angeblich "Alien-Handy" in Österreich entdeckt - news.ORF.at (31a de Decembro 2015).
3. ↑   Centuries Old Cell-Phone Artifact Presents Modern Day Mystery (19 January 2017).
4. 1 2 3 4   Ancient Babylonian Cellphone Isn't Ancient, Babylonian Or A Phone (11a de Januaro 2016). Alirita 3a de Januaro 2017.
5. ↑   Is this an 800-year-old mobile phone? (Video) - Canada Journal - News of the World (Januaro 2016).

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 849437
 |
**Blues in the Closet** (alinome "Collard Greens And Black-Eye Peas") estas ĵazkomponaĵo de Oscar Pettiford el la jaro 1953, kiu foje ankaŭ estas atribuata al Harry Babasin.

*Blues in the Closet* estas ripetfraze strukturita blustemo de modera tempo kaj kutima svingomelodio. La ripetfrazo eksonas sesfoje laŭ nur iomete ŝanĝita formo. Laŭ Hans-Jürgen Schaal ĝi memoras „al diversaj frazoj el komponaĵoj kaj solooj de Dexter Gordon, Charlie Parker kaj Lester Young."

La peco validas kiel unu el la plej famaj komponaĵoj de Oscar Pettiford; ĝin unuafoje surdiskigis en 1953 kvinopo kun du violonĉeloj (Pettiford kaj Babasin), piano, kontrabaso kaj frapinstrumentaro.

Ĝi evoluis al ofte ludata ĵaza normkanto de la koncertvojaĝo-serio Jazz at the Philharmonic. Tie ĝin ludis ekzemple en 1957 Stan Getz kaj Jay Jay Johnson, sed ankaŭ postmilitaj ĵazmuzikistoj kiel Peter Herbolzheimer kaj Hans Koller ludis ĝin. *Blues in the Closet* surdiskiĝis ankaŭ fare de Chet Baker, Jaki Byard, Kenny Drew, Tal Farlow, Red Garland, Duke Jordan, Howard McGhee/Teddy Edwards, Horace Parlan, Bud Powell, Toots Thielemans kaj Eddie „Cleanhead" Vinson.

Literaturo
----------

* Carlo Bohländer, Karl-Heinz Holler & Christian Pfarr: *Reclams Jazzführer*; Reclam, Stutgarto, 1990
* Hans-Jürgen Schaal (Hrsg.) *Jazz-Standards. Das Lexikon*; Bärenreiter, Kassel, 2004 (3-a eldono); ISBN 9783761814147

Eksteraj ligiloj
----------------

* Transkribaĵo de soloo de Hein van de Geyn
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Sertãozinho. |

**Sertãozinho** estas municipo kaj grandurbo de la brazila subŝtato San-Paŭlio. La municipo konsistas el la grandurbo Sertãozinho kaj du distriktoj: Cruz das Posses kaj Vila Garcia.

Blazono de Sertãozinho
Flago de Sertãozinho

Bazaj informoj
--------------

Sertãozinho en la subŝtato (ruĝe).
* Loĝantaro: 120,152 (en 2015)
* Supermara alteco: 579 m
* Areo: 403 km²
* Telefonkodo:
* Poŝtkodo: 16000-000
* Horzono: UTC -3 (somere UTC -2)
* 21° 08′ 17″ S 47° 59′ 26″ U﻿ / ﻿21.13806 °S, 47.99056 °U﻿ / -21.13806; -47.99056 (mapo)

Geografio
---------

Aerpanoramo pri Sertãozinho
Vojo en Sertãozinho
Sertãozinho situas en altebenaĵo en suda parto de la lando. La najbaraj municipoj estas sude Barrinha, sudoriente Dumont, norde Pontal, oriente Jaboticabal, okcidente Ribeirão Preto, nordokcidente Pitangueiras (São Paulo), nordoriente Jardinópolis (São Paulo). Sertãozinho estas 325 km malproksima de San-Paŭlo (urbo) kaj 702 km de Braziljo.

Historio
--------

Sertãozinho estis fondita en 1877, tiam oni konstruis kapelon. La distrikto formiĝis en 1906. La loĝantoj kultivis ĉefe kafojn kaj sukerkanojn.

Ekonomio
--------

Sertãozinho estas unu el la plej grandaj etanolo-produktantoj en la mondo. Ĉiun jaron, dum 4 tagoj en septembro, la grandurbo aranĝas la plej gravan foiron de teknologio en produktado el etanolo kaj sukerkano en la mondo. Sertãozinho vivas ekonomian prosperon. La grandurbo havas pli ol 500 fabrikojn.

Klimato
-------

Sertãozinho situas en tropika zono, kiun influas la montara regiono. La averaĝa jara temperaturo estas 30 °C. Jare pluvas po 1453 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed inter oktobro-januaro pli ofte.

Uzino en Sertãozinho
Biblioteko de Sertãozinho

Trafiko
-------

Sertãozinho havas flughavenon, la nura aktiva fervojo estas turistlinio.

Vidindaĵoj
----------

* kirkoj
* impona teatro
* muzeo

Esperanto-movado
----------------

Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sertãozinho (San-Paŭlio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* portugale Oficiala paĝo
La **Nacia Arkeologia Muzeo de Hispanio** (hispane *Museo Arqueológico Nacional de España*) troviĝas en la nomata Palaco de Bibliotekoj kaj Muzeoj de Madrido, Hispanio, en konstruaĵo de la 19-a jarcento de la arkitekto Francisco Jareño kundividita kun la Nacia Biblioteko. Ĝi troviĝas en la strato Serrano, ĉe la Placo Kolumbo.
La muzeo estis fondata en 1867 laŭ reĝa dekreto de Izabela la 2-a. Ĝia kreado estis pro la neceso disponigi muzeon kie, simile al la aliaj eŭropaj landoj, oni povus konservi, klasifi kaj montri la arkeologiajn materialojn, etnografiaĵojn, dekoraciajn artojn kaj numismatikaĵojn kiuj estis kolektitaj de la hispanaj monarĥoj en la Reĝa Biblioteko kaj en aliaj institucioj. En 1941 la kolektoj de la amerika arkeologio estis elbranĉigitaj de la muzeo por la kreado de nova muzeo: Muzeo pri Ameriko. En 2003 la Muzeo havis 34 salonojn kiuj reprezentis 22 periodojn de la kulturo kaj historio de Hispanio kaj aliaj landoj. Ĝi havas pli ol 1.300.000 objektojn.

La Damo de Elĉo, konservata en la Nacia Arkeologia Muzeo de Madrido.
Pro riparado la muzeo fermiĝis julie de 2011 kaj malfermiĝos fine de 2013 aŭ komence de 2014.

Montraĵoj
---------

* Damo de Elĉo
* Damo de Baza
* Granda Damo Oferente
* Damo de Ibizo
* Besteto de Balazote
* Poto de Zamoro
* Tombejo de Pozo Moro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Nacia Arkeologia Muzeo de Hispanio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retpaĝo de la Nacia Arkeologia Muzeo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 307886
* GND: 1016874-6
* LCCN: n79139432
* VIAF: 150046107
* ISNI: 0000 0001 2183 6382
* SUDOC: 077373405
* BNF: 120201829
* ULAN: 500302376
* NLA: 36546084
* BIBSYS: 2119261
* NKC: pna2016908509
* BNE: XX127435
 |
La **Reĝa biblioteko de Belgio** ( nederlande *Koninklijke Bibliotheek van België*, france *Bibliothèque royale de Belgique*) estas la nacia biblioteko de Belgio. La biblioteko estis establita en 1837 kaj ĝia nova konstruaĵo estis inaŭgurita en la dua duono de la 20-a jarcento en centra Bruselo. La loko tenas multajn kolektojn de historia graveco kaj estas deponejo por ĉiuj libroj kaj skriba amaskomunikilaro publikigitaj en Belgio aŭ aliaj landoj skribitaj fare de belgaj verkistoj kaj raportistoj. La biblioteko tenas pli ol dek milionojn da librovolumoj inkluzive de kolekto de raraj libroj enhavantaj 250 000 erojn, ĝi ankaŭ tenas kolekton de 700 000 pentraĵoj kaj kuprogravuroj, 150 000 mapoj kaj 250 000 raraj objektoj inkluzive de moneroj kaj skvamoj. La kolekto de moneroj enhavas valorajn monerojn por la kampo de numismatiko kiel ekzemple Tetradraĥmo de la 5-a jarcento p.K.

En 1965 la muziksekcio estis establita en la biblioteko kaj la sekcio tenas proksimume 100 000 registraĵojn de muzikistoj en belga historio same kiel koncertprogramojn kaj diversajn fotojn.

La *Librarium* estas konstanta ekspozicio en la biblioteko kiu montras la historion de libroj kaj de legado, la ekspozicio enhavas ĉambrojn dediĉitajn al, inter aliaj, Henri van de Velde kaj Émile Verhaeren.

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Reĝa biblioteko de Belgio** en Vikimedia Komunejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774179
* GND: 1023393-3
* LCCN: n79053665
* VIAF: 51156009855349580863 312739455, 51156009855349580863
* ISNI: 0000 0001 2286 1993, 0000 0001 2271 4686
* SUDOC: 026471833
* BNF: 11871415h
* ULAN: 500306127
* NLA: 35722875
* BIBSYS: 90399516
* NKC: ko2002102949
* BNE: XX93021
 |
La **Cifereca Biblioteko por la Nederlanda Literaturo** (nederlande *Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren*, DBNL) estas retejo pri la nederlandaj lingvo kaj literaturo. La retejo enhavas milojn da literaturaj tekstoj, sekundaran literaturon kaj aldonajn informojn kiel biografiojn, portretojn kaj ligilojn. Meze de 2014 la DBNL disponigis kolekton de pli ol 11.000 bitigitaj libroj kaj revuoj pri temoj kiel nederlandlingva literaturo, lingvo kaj kulturhistorio.

Ekesto
------

De DBNL estas iniciato de la Fonduso DBNL, kreita en 1999 de la *Maatschappij der Nederlandse Letterkunde* (Societo de la Nederlanda Literaturo). La cifereca biblioteko ricevis financan helpon de, inter aliaj, la *Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek* (NWO) (Nederlanda Organizaĵo por Scienca Esplorado) kaj la *Nederlandse Taalunie* (Nederlanda Lingvo-Unio). La kolekto kovras la tutan nederlandan lingvoregionon, tio estas Flandrio, Nederlando, Surinamo, Kariba Nederlando, Sud-Afriko kaj Namibio. Ĉiujare aldoniĝas ĉirkaŭ 250.000 paĝoj da teksto. Pri la selekto decidas komisiono de nederlandaj kaj flandraj spertuloj.

DBNL ĉiutage ricevas proksimume 200.000 vizitojn. En 2014 enketo ĉe la uzantoj montris altan aprezon.

En junio 2014 finpretiĝis grava projekto: 50.000 nederlandlingvaj kantoj de antaŭ 1900 estas interrete. La tekstoj troveblas ĉe DBNL. Meertens Instituut disponigas la aldonajn informojn.

Sekcioj
-------

En DBNL estas apartaj sekcioj por:

* Nederlanda literaturo
* Frisa literaturo
* Limburga literaturo
* Surinama literaturo
* Afrikansa literaturo
* Nederlanda lingvo

Aliaj eroj estas atlaso, *calendarium* (por serĉi tempo-rilatajn aspektojn), literatura leksikono (kun 4600 terminoj), kaj *ngram viewer* (por serĉi la oftecon de iu vorto aŭ esprimo).

Restrukturigo
-------------

Ekde 2015 la Nacia Biblioteko de Nederlando prizorgas la retejon *dbnl.org*.

Referencoj
----------

1. ↑  DBNL gebruikersonderzoek

Vidu ankaŭ
----------

* Nederlanda Lingvo-Unio
* Flandra Heredaĵbiblioteko

Ekstera ligilo
--------------

* www.dbnl.org
La Preĝejo Sankta Francisko en Salta, posedas la plej altan sonorilturon de Sudameriko. 
La **Baziliko kaj konvento de Sankta Francisko** de la urbo Saltaurbo, Argentino, estas templo katolika kaj konvento de la franciskanoj kiuj pro sia arkitekta belo kaj historia gravo konstituas unu el ĉefaj turismaj allogaĵoj de la urbo, rekonita ĉar estas unu de la urboj kiuj plej bone konservis la kolonian hispanan kernon en Argentino.

Ĝi estis deklarita Historia Nacia Monumento la 14an de julio de 1941 per dekreto 95687 fare de la ŝtata registaro kaj Baziliko la 4an de aŭgusto de 1992. Ĝi situantas ĉe la kuniĝo de la stratoj Caseros kaj Córdoba, je 100 m de la ĉefa placo (Plaza 9 de Julio).

Enhavo
------

La templo posedas valorajn verkojn, nome la imago de Nia Senjorino de la Neĝoj, alia pri Sankta Petro Alkantara atribuita al la hispana skulptisto Alonso Cano kaj pentraĵo pri Sankta Francisko de Asizo, atribuita de kelkaj al Pitti kaj de aliaj al Francisco de Zurbarán. Ĝi havas ankaŭ malgrandan muzeon kaj bibliotekon kun tre antikvaj eldonoj grandvaloraj.

Arkitekturo
-----------

Ties koloroj kombinas ebur- kaj sablo-kolorojn, kiuj rimarkigas kompleksan ornamadon. La ĉefa fasado havas italajn influojn, centran korpon dense ornamitan pere de girlandoj, floroj, surskribaĵoj, blazonoj kaj surmurigitaj fenestroj. La falsaj kurtenoj el stuko en la enirejaj arkoj estas ties plej originala detalo. La turo havas klasikan aspekton, dividita en kvar etaĝoj. La unika navo estas kovrita de volbo; super la kruciĝo, la kupolo. En la interno konserviĝas valora tablo el marmoro konstruita en 1789 en Kadizo, intence por tiu templo.

Bildaro
-------

* Detalo de la supra parto de la fasado.Detalo de la supra parto de la fasado.
* Interno de la Preĝejo Sankta Francisko.Interno de la Preĝejo Sankta Francisko.

Notoj
-----

1. ↑  Iglesia y Convento San Francisco Arkivigite je 2014-07-28 per la retarkivo Wayback Machine, José de Guardia de Ponte, Portal de Salta. Konsultita la 24an de februaro de 2014.
2. ↑   Comisión nacional de museos, monumentos y lugares históricos. Ficha 830: Iglesia de San Francisco.. Arkivita el la originalo je 2013-12-03. Alirita 2014-05-16.

* Preĝejo Sankta Francisko (Salta) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Strato en Kecskemét en 1914 fare de Béla Iványi-Grünwald
La **Artistkolonio en Kecskemét** situas en randa parto de urbo Kecskemét.

Neĝa bazaro en Kecskemét fare de Béla Iványi-Grünwald
Ĝardeno en Kecskemét fare de Béla Iványi-Grünwald

Historio
--------

En la malfruaj 1900-aj jaroj estiĝis pli moderna stilo en Artistkolonio (Nagybánya), tial parto de pentristoj fondis pli novan artistan kolonion en Kecskemét. Inter 1909-1912 Elek Kada konstruis la necesajn 8 loĝejojn. La fondinta koloniestro estis Béla Iványi-Grünwald. Ofte alvenis ankaŭ aliaj artistoj, verkistoj. En 1911 la kolonio travivis tertremon. En la sama jaro mecenato fondis galerion en Kecskemét kun kondiĉo, ke ĉiujare la galerio aĉetas pentraĵon de la artista kolonio. Dum la 1-a mondmilito anstataŭ pentristoj rifuĝintoj loĝis en la kolonio. En 1920 Belarta Altlernejo ricevis 2 loĝejojn por siaj studentoj. Post morto de Iványi Grünwald la nova estro estis Imre Révész (pentristo). En fino de la 2-a mondmilito la ĉambroj parte ruiniĝis. En 1982 la loĝejoj plene renoviĝis.

Elektitaj fondintaj membroj
---------------------------

* Géza Bornemisza (pentristo)
* Elek Falus
* Géza Faragó
* Lipót Herman
* Vilmos Perlrott-Csaba

Baldaŭaj membroj (aŭ gastoj)
----------------------------

* Huba Bálványos
* István Barta (pentristo)
* István Boldizsár
* Sándor Bródy
* Lajos Csákvári Nagy
* Ferenc Doór
* Béla Erdélyi
* Andor Erős
* Margit Gráber
* Gyula Hincz
* Lajos Kassák
* Zsigmond Kisfaludi Strobl
* János Kmetty
* Béla Kondor
* György Konecsni
* József Koszta
* Margit Gy. Nagy
* Ferenc Olgyay
* Tibor Pólya
* János Pető
* János Rozs
* Lajos Sváby
* Béla Uitz
* Miklós Varga (skulptisto)
* Imre Zsögödi Nagy

Fontoj
------

* Arkivigite je 2016-12-23 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 
* Arkivigite je 2016-12-24 per la retarkivo Wayback Machine
Sankta Johano de la ermitoj, el ekstere.
La **Preĝejo de Sankta Johano de la ermitoj** (en la itala *Chiesa di San Giovanni degli Eremiti*) estas preĝejo en Palermo (Sicilio, Italio) apud la palaco de la Normandoj.

La originoj de la preĝejo troviĝas en la 6-a jarcento. Poste, post la islama konkero de Sicilio, ĝi estis konvertita en moskeon; kaj kun la alveno de la normandoj kaj iliaj starigo en suda Italio, ĝi fariĝis katolika preĝejo sub Roĝero la 2-a de Sicilio, kiu ĉirkaŭ 1136 donis ĝin al la benediktanoj de Monto Vergine. Ĝi estis senĉese modifita dum la jarcentoj, suferis restarigon en 1880, por reakiri ĝian mezepokan aspekton.

El ĉiuj ĝiaj arkitekturaj elementoj elstaras la brilaj ruĝaj kupoloj, en kiu la restado de araba kulturo en la insulo en la momento de ĝia rekonstruo en la 12-a jarcento estas evidenta. La sonorilturo, aliflanke, prezentas ecojn de gotika arkitekturo. La preĝejo havas formon je latina kruco, kun tri navoj kaj tri absidoj; kaj ĉiu kvarlatero havas kupolon super ĝi, krome, la antaŭaltaro, kiu finiĝas per niĉo, ankaŭ havas kupolon.

La klostro, kun luksa ĝardeno, estas la plej bona konservita parto de la iama monaĥejo, kiu elstaras pro malgrandaj ĝemelaj kolonoj ornamitaj kun floraj ĉeftemoj en iliaj kapiteloj kiuj apogas romp-arkojn. Ĝi ankaŭ havas cisternon.

En julio 2015, la *Konstruaĵoj de Palermo kaj arab-normandaj katedraloj de Cefalú kaj Monreale* estis listigita kiel Monda heredaĵo de Unesko. La Preĝejo de Sankta Johano de la ermitoj estas unu el naŭ konstruaĵoj de la deklaro (kun ID 1487-002).

* Preĝejo Sankta Johano de la ermitoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Preĝejo Sankta Johano de la ermitoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Publio Rupilio** (latine, **Publius Rupilius**) Estis romia politikisto kaj militisto, konsulo en 132 a.K. kune kun Publio Popilio Lenas.
Dum la politika necerteco post la morto de Tiberio Sempronio Grakĥo, Rupilio kaj lia kolego gvidis la ŝtaton montri ekstreman severecon kontraŭ la subtenantoj de la malfrua tribuno. Tiun saman jaron li estis sendita al Sicilio, kie li subpremis la sklavan ribelon konatan kiel la unua servuta milito, gvidita de Eŭnoo. Kiel rekompenco por ĉi tiu operaco, reveninte al Romo, li akiris la honorojn de triumfo.

Dum 131 a.K. restis kiel prokonsulo de la insulo kaj, kun la helpo de dek komisaroj nomumitaj de la Senato, faris plurajn reformojn en la registaro de la provinco, proklamita en la provinca leĝo konata kiel *Lex Rupilia*, kvankam ĝi ne estis leĝo mem. 

Rupilio estis persekutita kaj kondamnita, kune kun lia iama kolego Popilio en 123 a.K. pro la kruela persekutado de la politikaj aliancanoj de Tiberio Grakĥo. Lia puno, aldonita al la fiasko de lia frato en la konsulaj elektoj (malgraŭ la subteno de Skipio Emiliano) probable kaŭzis lian antaŭtempan morton. 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636754
 |
Lofo- (supre) kaj leo-flanko (sube) de ŝipo

**Lofo** estas termino el la faklingvo de maristoj kaj signifas:
la flanko montranta al la vento.

**Leo** (aŭ **mallofo**) estas la kontraŭa flanko, turnita for de la vento. 

Ambaŭ terminoj evidente estas gravegaj en la velado. Kiel multaj vortoj el la marista lingvo ili devenas el la nederlanda (*loefzijde*, *lijzijde*). Depost la 17-a jarcento oni uzas ambaŭ terminojn en ekzemple meteorologio kaj geografio:

**Lofo** estas la flanko de iu elstaraĵo, kiun trafas la vento. Por pluflui la aero devas leviĝi, tiel ĝi malvarmiĝas, la tenata vaporo kondensiĝas al akvo: pluvas. Lofo de monto do estas la flanko, kie falas precipitaĵo. 
Analoge **leo** estas la ventoŝirmita flanko de elstaraĵo, kie la aero falas, varmiĝas, "suĉas" humidecon - tipa feno, varma seka vento. 

Kompreneble lofo/leo ankaŭ gravas en milito, nome dum batalo de velŝipoj: ŝipoj en lof-pozicio povas pli facile manovri, do libere proksimiĝi aŭ malproksimiĝi al la malamika ŝipo, dum ŝipo en le-pozicio povas alproksimiĝi al la malamika ŝipo nur kontraŭ la vento.
Racionalo de la Hedviga de Pollando
**Racionalo** estas liturgia ornato origine mezepoka, nomata ankaŭ *superhumera* ornato aŭ *logion*, kaj estis surmetita de episkopoj sur la kazublo dum la eŭkaristia celebrado. Ĝi similas paliumon, sed ne havas la saman signifon.

Pasinte, ĝi estis uzita en la diocezoj de la Sankta Romia Imperio kaj ĝenerale ankaŭ en tiuj de orienta Eŭropo; hodiaŭ, male, estas surmetita nur de la episkopoj de iuj diocezoj: tiu de Paderborn kaj Eichstätt en Germanio; de Krakovo en Pollando (ĝi estis surmetita ankaŭ de Johano Paŭlo la 2-a, (kiam episkopis en Krakovo); de Nancy kaj Toul en Francio.

Signifo de la racionalo
-----------------------

Per ĝi la surmetanto intencis proklami ke la Eklezio de li regata estis la unua fondita en la eklezia provinco kaj, do, havas ion "primasecan". Papoj tamen, neniam uzis tiun ornaton kaj ankaŭ neniam ĝin kontraŭis. Per la sama nomo, tamen, en Romo estis indikata granda agrafo per kiu papoj kaj kardinaloj unuigis la du bordojn de la liturgia pluvialo, kiu estas kutime multe ornamita kun foje sanktaj bildoj.

Oni, foje, pravigis ĝian uzon per la la similaĵo (EFOD) uzita de la hebrea ĉefsacerdoto laŭ la Malnova Testamento.

Formo de la racionalo
---------------------

Racionalo
Racionalo de Eichstättian tipo
Racionalo de Krakova tipo
Ĝi havis, kaj preskaŭ sammaniere hodiaŭ, formon de "Y" similan al la paliumo (liturgio); ĝi foje ĉirkaŭis la kolon kun du ŝtofaj apendicoj fluantaj laŭlonge de la brusto kaj de la dorso; foje, fine, ĝi havis la ortangulan formon okupantan la tutan ŝultron dum la apendicoj malsupreniris, antaŭe kaj malantaŭe, ĝis la bordo de aliaj surmetitaj ornatoj.

Kutime la racionalo estis ankaŭ arta ĉefverko ornamita per juvelŝtono kaj ankaŭ prezentadis sanktan bildon cirkle enskribitan centre.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Racionalo (liturgio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Artikolo pri Racionalo ĉe *Catholic Encyclopedia*
**Petrus BECKER** (1491-1563) konata ankaŭ kiel **Petrus Artopoeus** (Koszalin,Okcidenta Pomerio, 1491 - Koszalin, Okcidenta Pomerio, 29-a de marto 1563) estis germana evangelia teologo, lingvisto, filologo, reformaciisto kaj aŭtoro de filologaj kaj teologiaj traktaĵoj krom "Grammatica Hebraica, Graeca & Latina".

Vivo
----

Becker studis teologion en la Universitato de Wittenberg, sub la gvidado de Marteno Lutero, Filipo Melanktono kaj tre eble Johannes Bugenhagen. Komence li laboris kiel instruisto en sia naskiĝurbo sed baldaŭ li kverelis kun la tiamaj papistoj kaj estis forpelita de la klerikularo. Do li iĝis instruisto en la latina lernejo en Rügenwalde.

Pli malfrue li estis nomumita rektoro de la urba lernejo en Ŝtetino en 1540. Kaj en Ŝtetino li estis la unua homo nomumita "pastor primarius" en la Preĝejo de Sankta Maria. Li estis amiko de la teologo Andreas Osiander, kiu laboris en la Universitato de Königsberg, kaj estis en korespondado kun li.

Kiam Becker venis sub suspekton de esti subtenanto de la pravigo-doktrino de Osiander, li estis arestita fare de princo Barnim la 11-a (1501-1573), kondukita al Belgard, Neustettin kaj finfine al Wollin. Becker faris publikan pardonpeton, kvankam la Ŝtetina konsilantaro konsideris la Osiandrismon kiel herezon kaj minacis lin, ne malpli ol la papeco. Becker refalis en siajn antaŭajn konsiderojn kaj estis tial malŝarĝita de sia posteno en 1556 surbaze de raporto de la Wittenbergaj teologoj kaj forpelita de Ŝtetino. Liaj skribaĵoj estis bruligitaj. Li tiam revenis al Koszalin, kie li vivis kiel privata civitano kaj mortis en 1563. Philipp Melanchthon helpis lin kaj ne lasis lin malriĉiĝi.

Sub la nomo Petrus Artopoeus li publikigis teologiajn verkojn kaj gramatikon de la hebrea, greka kaj latina lingvoj. Unu el liaj teologiaj verkoj estis metita sur la Indekson de Malpermesitaj Skriboj fare de Vatikano.

Vidu ankaŭ
----------

* Ambrosius Catherinus Politus (1484-1553)
* Johannes Bugenhagen (1485-1558)
* Andreas Osiander (1496-1552)
* Wolfgang Musculus Dusanus (1497-1563)
* Barnim la 11-a (Pomerio-Szczecin) (1501-1573)
* Peder Palladius (1503-1560)
* Andreas Hyperius (1511-1564)
* Matthäus Vogel (Teologo) (1519-1591)
* Hermann Becker (1632-1681)
* Petrus Becher (1672-1753)
* Christian Wolff (1679-1754)
* Johann Bernhard Wiedeburg (1687-1766)
* Matthäus Vogel (Jesuito) (1695-1766)
* Johann Ludwig Engel (1699-1758)

Referencoj
----------
***Mary*** estas drama trilera filmo de 2005, verkita kaj reĝisorita de usona reĝisoro Abel Ferrara. En la filmo stelulas Juliette Binoche, Forest Whitaker, Marion Cotillard, Matthew Modine kaj Heather Graham. La filmo premieris en la Venecia Kinfestivalo kie ĝi ricevis plurajn premiojn, same kiel en Toronto, Deauville kaj Donostio.

Kvankam kunproduktorita de uson-franca kinkompanio kaj filmita en anglalingvo kaj parte en Usono, la filmo apenaŭ esti vidita en Usono, kaj tiukadre la filmo havas tri eŭropajn ne-anglalingvajn retejojn, sed neniun anglalingvan retejon. Brita DVD uzas la titolon *Mary: This is My Blood* (Maria: tiu estas mia sango).

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Post la farado de filmo pri la vivo de Jesuo Kristo nomita *This Is My Blood* (Tiu estas mia sango), Marie Palesi, la aktorino kiu ludas la rolon de Maria Magdala rifuĝiĝas en Jerusalemo serĉe de la vero malantaŭ la historio, dum la reĝisoro de la filmo, kiu ankaŭ ludas la rolon de Jesuo, revenas al Novjorko por agrese promocii la filmon. La filmo ene de la filmo levas publikan polemikon pro tialoj kiuj neniam estas rekte klarigitaj, sed kelkaj scenoj de la filmo temas pri la nekanonaj Gnozaj evangelioij, dum estas publikaj akuzoj ke la filmo estas antisemida pro tialoj kiuj same neniam estas rekte klarigitaj. En Novjorko, televida ĵurnalisto Ted Younger (Forest Whitaker) prezentas serion de programoj pri la vivo de Jesuo, kaj decidas intervjui la regixsoron de la filmo. Private, Younger estas suferanta fidokrizon. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Forest Whitaker – Ted Younger
* Juliette Binoche – Marie Palesi/Maria Magdala
* Matthew Modine – Tony Childress/Jesus
* Heather Graham – Elizabeth Younger
* Marion Cotillard – Gretchen Mol
* Stefania Rocca – Brenda Sax

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

Eksteraj ligiloj
----------------

* en IMDb
* *Mary* – Oficiala retejo franclingva
* *Mary* – Oficiala retejo pollingva
* *Mary* – Oficiala retejo itallingva

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Mary (2005 film) en la angla Vikipedio.*
Geografiaj Regionoj de Argentino el nordokcidento: Ruĝa: NOA; malhelverda: Ĉako; malhele sablokolora: Mezopotamio; oranĝa: Kujo; rozkolora: Pampecaj Montaroj; helverda: Pampo; bruna: Okcidenta Pampo; hele sablokolora: Patagonio; griza: Aŭstrala Regiono
**Argentino** estas kutime dividataj en ses (aŭ naŭ) regionoj, kiuj ne nepre koincidas kun administra divido laŭ provincoj kaj utilas ĉefe por geografiaj studado kaj konsidero. Iliaj nomoj estas la jenaj: la Pampa regiono, la Pampecaj Montaroj, Kujo, la Argentina Nordokcidento (NOA), la Ĉako, la Mezopotamio, la Okcidenta Pampo, la Patagonio, kaj la Antarkto.

Alia distribuo kunigas la tri pampajn regionojn, nome vera Pampa regiono, la Pampecaj Montaroj kaj la Okcidenta Pampo. Tiukaze la distribuado de provincoj en la regionoj estus la jena el Nordo al Sudo kaj el Okcidento al Oriento:

* **Argentina Nordokcidento**: Jujuy, Salta, Tukumano, Katamarko
* **Ĉako**: Formosa, Ĉako, Santiago del Estero
* **Mezopotamio**: Misiones, Entre Ríos, Corrientes
* **Kujo**: San Juan, La Rioja, Mendoza, San Luis
* **Pampoj**: Kordobo, Santa Fe, La Pampa, Bonaero
* **Patagonio**: Rio Negro, Neŭkeno, Ĉubutio, Santa Cruz, Fajrolando

Tamen tiu distribuo ne estas preciza ĉar foje provinco havas parton en du diferencaj regionoj aŭ la konsideroj de regiono ŝanĝas el unu vidpunkto al alia.

Vidu ankaŭ
----------

* Provincoj de Argentino
* Malseka Pampo
* Seka Pampo
Sicilia ĉaro eluzita.
La **sicilia ĉaro** (itale: ***carretto siciliano***, sicilie: ***carrettu sicilianu***) estas ĉevalĉaro uzata por la trnasportado de varoj kiu uziĝis ekde la 19-a jarcento ĝis la dua duono de la 20-a jarcento en Sicilio. Ĝi iĝis malaktuala pro la kreskanta uzado de motormaŝinoj por la kamparaj laboradoj. Konstruita kun malsamaj kvalitoj de ligno, ofte ornamitaj per bukolaj ĉizadoj kaj krudaj bildaj ornamaĵoj, nuntempe ĝi fariĝis objekto de metiista manfaritaĵo, kaj ankaŭ unu el la simboloj de la populara ikonografio de Sicilio. 

La malnovaj grekoj enkondukis la ĉarojn en la insulon. Ĉaroj atingis la pinton de populareco en la 1920-aj jaroj, kiam multaj miloj estis sur la insulo. Miniaturaj ĉaroj, aŭ *Carrettini Siciliani*, ofte vendiĝas en Sicilio (aŭ en italaj butikoj kaj restoracioj en aliaj landoj) kiel memoraĵoj. La Muzeo de la Sicilia Ĉaro, en Terrasini, en la provinco Palermo, estas muzeo dediĉita al la ĉaroj.

George Petralia, ligno-skulptisto, asertas, ke ĉevaloj plejparte estis uzataj en la urbo kaj ĉirkaŭaj ebenaĵoj, dum azenoj aŭ muloj estis pli ofte uzataj en malglata tereno por transporti pezajn ŝarĝojn. La ĉaro havas du radojn kaj estas ĉefe farita mane el ligno kun feraj metalaj komponantoj. Ĉaroj nomataj "Carretto da Lavoro" estas uzataj por transporti diversajn malpezajn ŝarĝojn, kiel produktojn, lignaĵojn, vinojn kaj homojn, kaj "Carretto da Gara" estas ĉaroj por festaj okazoj kiel geedziĝoj kaj parado. Ili estas kiel la "taksio" aŭ "kamiono" de la nuntempo.

En nuntempa Sicilio, la tradicio daŭras sed per malgrandaj veturiloj kun tri radoj (nomitaj Simio), kiuj povas esti trovitaj pentritaj kaj ornamitaj laŭ la tradicia maniero kaj ĉefe celas allogi turistojn.

* Kategorio Sicilia ĉaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ignacio Cervantes**, plena nomo **Ignacio Cervantes Kawanagh** (naskiĝinta la 31-an de julio 1847 en Havano; mortinta la 29-an de aprilo 1905 samurbe), estis kuba muzikisto, pianovirtuozo kaj komponisto. Oni konsideras li kiel plej infludonan sur la kuban muzikon de la 19-a jarcento.

Vivo
----

La mirinfanon enkondukis en la pianludon la renoma pianisto Juan Miguel Joval, kaj pli malfrue lian profesian edukadon daŭrigis la komponisto Nicolás Ruiz Espadero. Dum vizito ĉe komponisto Louis Moreau Gottschalk tiu ĉi kuraĝigis Cervantes-on studi en la konservatorio de Parizo, periodo kiu daŭris ekde 1866 ĝis 1870. Tie li ricevis la unuajn premiojn pri kompozicio en 1866 kaj pri harmoniscienco en 1867.

En 1875 Cervantes kaj la muzikisto José White forlasis Kubon, elpelite de la Cuba expulsados por el generalkapitano de la insulo, ĉar ili estis realigintaj serion da koncertoj laŭlonge de la lando, kolektante monon por la separatisma afero de la Dekjara Milito 1868-1878.

En Usono kaj en Meksiko Cervantes daŭrigis sian varbagadon favore al la separatisma afero kuba kaj prezentis koncertojn por helpi vivteni la militon. Post la Pakto de Zanjón kaj kun ĝenerala amnestio li reiris al Kubo en 1878, por denove iri ekzilen en 1895 post eksplodo de la milito de 1895.

Cervantes verkis la operon *Maledetto* (1895), multegon da ĉambrosimfonioj, *kapriĉaj skercoj* (1885), variajn zarzueloj kaj siajn famajn *kubaj dancojn*. Kiel direktisto li provludigis la Kuban Operkompanion de la Teatro Payret kune kun sia filino, pianisto kaj kantisto María Cervantes (1885-1981).

Cervantes estis unu el la unuaj muzikistoj sur la amerika kontinento, kiu identigis sian muzikan verkaron kun la naciisma sento, enfokusigis konsciente sian verkaron al sia patrujo kaj utiligis ĝin kiel batalarmo. Cervantes konsideris la naciismon kiel natura konsekvenco de la popoloj por distingiĝi kaj emancipiĝi.

Li mortis en Havano la 29-an de aprilo 1905.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Notoj de la *Danzas para piano* de Ignacio Cervantes.
* Notoj de Ignacio Cervantes por fluto kaj klarneto aranĝitaj de David Diaz Arkivigite je 2013-12-18 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 525268
* GND: 13629751X
* LCCN: n90707953
* VIAF: 61740671
* ISNI: 0000 0001 1027 9971
* SUDOC: 162123477
* BNF: 13984685m
* MBA: 0836f513-b371-4810-a87e-0dd316340560
* NKC: jn20000601161
* BNE: XX1275813
 |
**Maria Wawrzyniec Rostworowski** ([maria vavĵinjec rostvorovski] ; naskiĝis la 8-an de februaro 1924 en Płock, mortis la 15-an de septembro 2008 en Płock) estis pola pastro en mariavitismo, grafo, esperantisto, publicisto kaj ekumenisma aganto..

Biografio
---------

Li devenis el la aristokrata familio Rostworowski. Li estis filo de episkopo en Malnovkatolika Eklezio de Mariavitoj **Maria Franciszek Rostworowski**. La 9-an de novembro 1939 li komencis studi en Supera Porpastra Seminario, kaj la 1-an de novembro li ricevis monakan veston kaj nomon. Diakonecon li ricevis de la manoj de episkopo Maria Franciszek Rostworowski - la 25-an de decembro 1944, sed ordinacion (ordinadon) la 22-an de majo 1948 de la monoj de episkopo Maria Jakub Próchniewski. Li estis vikario em paroĥejo de Sankta Anna en Raszewo Dworskie kaj en paroĥejo de Transfiguriĝo en Żarnówka, kaj post ordinacio en la mariavitismaj paroĥejoj en la tn. Reakiritaj Okcidentaj Teritorioj de Pollando. Kiel pastro laboris en mariavitismaj paroĥejoj en: Piaseczno, Leszno apud Varsovio (en Paroĥejo de Sankta Johano Baptisto), Paroĥejo de Sankta Triunuo en Błonie, paroĥejo en Wiśniewo kaj en Mińsk Mazowiecki. 

Dum la jaroj 1990-1997 li estis la ĉef-redaktoro de mariavitisma revuo redaktora naczelnego *Mariawita*. Li estis aktiva en Pola Esperanto-Asocio (PEA). En la jaro 2008 li festis jubileon de 60 jaroj de ordinacio, kaj li estis la plej aĝa pastro en mariavitismo. Li mortis la 15-an de septembro 2008 en klostro ĉe paroĥejo de Plej Sankta Sakramento en Płock. La funebran Sanktan Meson gvidis la ĉefa episkopo de mariavitismo Maria Ludwik Jabłoński, kuncelebris episkopoj Maria Roman Nowak kaj Maria Włodzimierz Jaworski. En la funebra ceremonio partoprenis ankaŭ la reprezentantoj de Romkatolika Eklezio kaj de Pola Aŭtokefalia Ortodoksa Eklezio. .

Esperanto
---------

Li estis ano de Pola Esperanto-Asocio (PEA) kaj tradukis al Esperanto kelkajn verkojn de beata Feliksa Kozłowska (legu en ligilo: )

Referencoj
----------

1. ↑   Mortis pastro M. Wawrzyniec Rostworowski (pole). Alirita 07 września 2015.
2. ↑   Mortis pastro M. Wawrzyniec Rostworowski (pole). Alirita 07 września 2015.
3. ↑   Zmarł Kapłan M. Wawrzyniec Rostworowski (Mortis pastro M. Wawrzyniec Rostworowski) (pole). Alirita 07 września 2015.
4. ↑   45-lecie "Mariawity" 1959-2003 (45 jaroj de Mariaita) (pole). Alirita 07 września 2015.
5. ↑   Zmarł kapłan M. Warzyniec Rostworowski (pole). Alirita 07 września 2015.
6. ↑   Diamentowy Jubileusz kapłana M. Wawrzyńca (La Diamanta Jubileo de pastro Mario Laŭrenco) (pole). Alirita 07 września 2015.
7. ↑   Zmarł Kapłan M. Wawrzyniec Rostworowski (Mortis pastro M. Wawrzyniec Rostworowski) (pole). Alirita 07 września 2015.
8. ↑
**Sidney Lau Sek-cheung** (*Sidnej Laŭ Sek-ĉung*, ĉine 劉錫祥; mortis en 1987) estis kantona instruisto en la Ĉina Lingva Sekcio de la Registara Trejnada Divizio kaj Rektoro de la Registara Lingva Lernejo de la Honkonga Registaro. Li diplomiĝis pri artoj ĉe Universitato Sun Jatsen en Guangdongo, Ĉina Popola Respubliko.

Lau verkis serion de lernolibroj en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, por instrui anglalingvanojn paroli la kantonan lingvon. La lernolibroj estis komence uzataj por instrui okcidentajn elmigrintojn laborantajn en la Honkonga Polica Forto kaj aliaj registaraj institucioj. Poste la tekstoj estis uzataj kiel bazo por radioinstrua programo por eksterlandanoj.

La libroj de Lau enkondukis sian propran latinliterigan sistemon, kiu diferencas de la vaste uzata Yale-sistemo kaj de la naŭ aliaj identigitaj antaŭuloj per uzado de superskribitaj nombroj por indiki la tonojn de la vortoj, metodo kopiita 16 jarojn poste de la kreintoj de la malpli multe uzata sed akademie favorata Jyutping. La tria sistemo ĝenerale uzata en Honkongo post tiuj de Lau kaj Yale estas la Honkonga Registara sistemo de "Norma Latinliterigo", disvolvita de *James Ball* kaj *Ernst Eitel*, sur kiu la pli nova sistemo de Lau plejparte baziĝis. 

"Praktika Kantona-Angla Vortaro", *A Practical Cantonese-English Dictionary* de Lau, kun 22 000 kantonaj eniroj, estis publikigita de la Honkonga registaro en 1977.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 741478
* LCCN: n82149151
* VIAF: 75208121
* ISNI: 0000 0000 8267 2687
 |
**Natália Palágyi** [palAdji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun la plena origina nomo **Palágyi Mária Irén Lujza** estis hungara monaĥino.

Natália Palágyi naskiĝis la  14-an de novembro 1909(nun 1909-11-14) en Budapeŝto, ŝi mortis la 16-an de januaro 2001 en Bufalo.

Biografio
---------

Natália Palágyi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1927, poste tuj ŝi aliĝis al la monaĥinoj. Ŝi estis edukita en pluraj lokoj kaj ŝi monaĥiniĝis en 1930. Post pluraj monaĥinaj laboroj dum la nazia erao (1944) ŝi partoprenis en savo de judoj. Inter 1945-1949 ŝi havis postenojn en organizaĵoj aŭ ŝi instruis, poste ŝi rifuĝis por eviti areston kune kun Margit Slachta al Usono. En 1957 ŝi ricevis usonan ŝtatanecon. Inter 1975-1981 ŝi laboris en Weingarten (Virtembergo) en la hungara misio, poste ŝi estis arkivisto en Bufalo.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Ha szólít a hang…* (1947)
* *Salkaházi Sára szociális testvér* (1948)
* *Hűségesen követte az Urat. Mindszenty bíboros életútja és példája.* (1976)
* *Mindszenty bíboros példaképünk.* (1987)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 849712
 |


* Portalo pri Biografio
*Recuperación de Salvador de Bahía en 1625* (rekupero de Bahio), de Juan Bautista Maíno. Estas unu de la batalaj pentraĵoj kiuj ornamis la Salonon de Regnoj.
La **Salono de Regnoj**, en hispana oficiale **Salón de Reinos**, aŭ *granda salono* estis la ĉefa reprezenta akso de la antikva Palaco Buen Retiro de Madrido, konstruita inter 1630 kaj 1635, kiu loĝigis la plej bonkvalitajn pentraĵojn, preskaŭ ĉiuj nun konservataj en la Nacia Muzeo Prado. La salono ŝuldas sian nomon al fakto ke en ĝi estis pentritaj la blazonoj de la 24 regnoj kiuj formis la Hispanan Monarkion en tempo de Filipo la 4-a (Hispanio). Tamen, ties aktuala plej populara nomo estas *Museo del Ejército* (armea muzeo), ĉar hejmis tiun institucion ĝis la ĵusa transporto de ties kolektoj al la Alkazaro de Toledo. Kun la konstruaĵo *Casón del Buen Retiro*, la Salono de Regnoj estas la unika resto arkitektura de la granda komplekso de la Palaco Buen Retiro.

Dekomence ĝi estis planita kile spektaklejo kie la reĝoj povu ĉeesti al teatraj ludoj celebrotaj en la korto, sed kiam oni decidis fari de Buen Retiro veran palacon oni aldonis al tiu funkcio la ceremonian, kiel salono por trono. La salono neiam ĉesis plenumi la festan funkcion, ĉar estis uzata por spektakloj kaj dancoj, pro kio havis balkonaron el kiu eblis observi la festojn ekde supra etaĝo. Sed kiel salono de trono ĝi plenumis ankaŭ la celon impresi ambasadorojn kaj elstarajn membrojn el aliaj eŭropaj kortegoj kiuj venis al la palaco, kaj tiele oni klopodis, ke la ornamaro de la loko estu la plej luksega de la tuta palaca komplekso. Ĝi havis nombrajn fenestrojn kaj inter ili tablojn el jaspo kun leonoj el arĝento, la plafono estis kovrita per grutecaj ornamaĵo. Krome estis sur la muroj pentra ornamado plenplena je politika simbolaro kies lasta celo estis la elstarigo de la reĝo Filipo la 4-a. Oni ne konas kiu estis la aŭtoro de la ornama plano kaj ikonaro de la salono, sed ne dubas ke la respondeculo devis esti la propra grafoduko Olivares, kun la helpo de Jerónimo de Villanueva, kiu donacis la leonojn kaj pagigis, kaj kun la intelekta konsilaro de Francisco de Rioja kaj la pentristoj plej proksimaj al la monarko kaj ties valido, Juan Bautista Maíno kaj Velázquez.

Distribuado de la Salono
------------------------

Pentraĵoj
---------

Aktuale
-------

* Kategorio Salono de Regnoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Stacio Antequera-Santa Ana, oktobro 2009
**Antequera-Santa Ana** estas stacio de grandrapidaj trajnoj de *Adif*, situanta je 17 km okcidente de la urba kerno de Antequera. Al ĝi alvenas kaj el ĝi eliras trajnoj cele al Algeciras, Kordovo, Granado, Madrido kaj Malago. Servas al Antequera kaj al ties komarko, kaj kun la stacio de Puente Genil-Herrera al la centra zono de Andaluzio.

Tiu stacio formas parton de la linio de granda rapido Kordovo-Malago kaj de la Fervoja Transversa Akso de Andaluzio. Situanta en la centro de Andaluzio, ĝi estas la koresponda stacio de la stacio de Bobadilla por granda rapido, kaj estos la ĉefa fervoja ligejo de la regiono. Ĝi havas aliron ankaŭ per vojo de iberia larĝo ekde la linio Granado-Fuente de Piedra, planita por ligi la trajnojn de Mezlonga Distanco en la stacio, kvankam aktuale neniu haltas tie.

Notoj
-----

1. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stacio Antequera-Santa Ana en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Información y servicios estación en la retejo de Adif - Administrador de Infraestructuras Ferroviarias.