recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Dosiero:Carlos Molina (guitarist).jpgCarlos Molina.
**Carlos Molina** (naskiĝinta en 1946 je Havano) estas renoma gitaristo kaj profesoro kuba.

Molina studis muzikon en la konservatorioj *Hubert de Blanck* kaj *Amadeo Roldán* je Havano en Kubo. Li finstudis gitaron ĉe Isaac Nicola en 1969 kaj samtempe kiel advokato en la jurfakejo de la Universitato de Havano. Pli malfrue Molina daŭrigis sian profesiiĝon kiel klasika gitaristo ĉe Leo Brouwer, Abel Carlevaro, Alirio Díaz y Alberto Ponce. Li ankaŭ prezentis kune kun aliaj famaj gitaristoj, inter ili lia instruinto Leo Brouwer, kaj koncertis dum internaciaj gitarfestivaloj precipe en Eŭropo. Multaj komponistoj dediĉis al li komponaĵojn siajn, ekzemple Leo Brouwer kaj Armando Rodríguez Ruidíaz.

Molina estis nomumata kiel profesoro de gitaro ĉe la Supera Instituto de Arto ISA en 1976 kaj du jarojn poste kiel direktoro de la gitarluda fako.

Inter 1973 kaj 1975 Molina konceptis, direktis kaj produktis en Kubo televidserion nome *Cinco Líneas y Cuatro Espacios* [Kvin linioj kaj kvar interspacoj (vd. notacion)], muzikeduka programo, kiu kovris ĝeneralajn muzikajn aspektojn. Li ankaŭ verkis artikolojn pri la gitaro kaj direktis konferencojn pri gitarfakaj temoj en Kubo, Hispanujo, Usono, Germanujo kaj aliaj landoj. Krom tio li proponas majstrokursojn en diversaj landoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Kuba muziko

Referencoj
----------

1. 1 2  Miami Dade College.Carlos Molina.
2. ↑  Orovio, Helio. Cuban Music from A to Z.Tumi Music Ltd. Bath, UK, 2004.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Carlos Molina en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Miami Classical Guitar Society,
**Salta ordono** aŭ **salta komando** aŭ simple **salto** en diversaj programlingvoj estas simpla ordono. En komputila programo ĝi indikas, ke post ĝi la stirfluo pasu ne al la tekste sekvanta programero, sed al iu alia, indikita per numero de ordono (de programteksta lininumero) — tiel estas, ekz-e en BASIC — aŭ (pli ofte) per marko.

Ekzemplo
--------

Jen estas ekzempla programo en esprantigita Paskala pseŭdokodo). 

```
 **programo** P(enigo, eligo);
 **marko** 999; {*anticipa deklaro de marko*}
 **konst** n = 1000;
 **tipo** AT = **tabelo** [1..n] **el** reelaj;
```

```
 **funkcio** eta(x: reela): bulea;
    **starto**
       bona := abs(x) < 0.01;
    **fino** {eta};
```

```
 **funkcio** trovu(**var** A: AT;
               **funkcio** bona(x: reela): bulea;
              ): reela;
    **marko** 1; {*anticipa deklaro de marko loka en* trovu}
    **var** i: entjera;
     **starto**
        **por** i := 1 **supre** n **faru**
           **se** bona(A[i]) **tiam al** 1;
        skribuLin("Nenio bona toviĝis. Plenumo ĉesigita.");
        **al** 999;
     1: trovu := A[i]; {*liveru la trovaĵon kaj eliru*}
     **fino** {trovu};
```

```
  **starto** {*de la programo*}
     { ... }
     z := trovu(A, eta);
     { ... }
  999: {*ĉi tiu marko markas ĉi tiun "malplenan ordonon"*}
  **fino**.

```
**Artjom** (ruse *Артём*) estas urbo en Ĉemara Regiono en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 05405.

La urbo estis fondita en jaro 1924.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1938.

La interurba telefona kodo estas 42337, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 7 horoj (en jaro 2005).

  

En la urbo estas fervoja stacio Artjom-Primorskij 1 (Артём-Приморский 1).

En jaro 1959 la urbo havis 55,1 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 64,1 mil loĝantojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia Flughaveno Vladivostoko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Artjom en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Artjom en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 

Flago de Ĉemara regiono
Urboj de Ĉemara regiono

**Ĉefurbo**: Vladivostoko

Arsenjev |
Artjom |
Bolŝoj Kamen |
Fokino |
Dalnegorsk |
Dalnereĉensk |
Lesozavodsk |
Naĥodka |
Partizansk |
Spassk-Dalnij |
Ussurijsk |
Vladivostoko
**Ján Slota** (n. 14-an de septembro 1953 en Lietavská Lúčka) estas slovakia politikisto, urbestro de Žilina, prezidanto de la ekstreme naciisma Slovaka Nacia Partio (SNS). Li edziĝis trifoje (la unua edzino estis hungara), havas tri infanojn.

Li estas posta parenco de Juraj Slota, fondinto de Matica slovenská. Li studis en Košice min-inĝenieradon, diplomiĝis en 1977, poste laboris en minejo de Prievidza, pli poste estis soldato ĉe la slovaka aerarmeo. Li estis inter 1981 kaj 1990 sekciestro de konstrua entrepreno *Prefmonta*.

Lia partio iĝis la tria en la slovakaj parlamentaj elektoj de 2006 kaj iĝis koalicia membro.

Pro siaj naciismaj eldiroj, plej ofte celataj kontraŭ la hungara malplimulto en Slovakio, li ne ricevis oficon en la registaro, sed lia partio prizorgas la edukan ministerion.

Liaj eldiroj:

* ni ensaltu tankon kaj detruu Budapeŝton
* afiŝo de la partio dum la kampanjo: Slovakion sen parazitoj (t.e. sen hungaroj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ján Slota en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* biografio de Ján Slota, slovake Arkivigite je 2007-06-20 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 124253
* GND: 1266377123
* VIAF: 85641863
* NKC: xx0053026
 |
**Feliks Jasieński** blazono Dołęga, pseŭdonomo *Manggha* kaj aliaj (naskiĝis la 8-an de julio 1861 en vilaĝo Grzegórzewice, distrikto Ostrowiecki, mortis la 6-an de aprilo 1929 en Krakovo) – pola kritikisto kaj kolektisto de artaĵoj. Liaj prauloj estis riĉaj kaj influaj bienposedantoj en Sanktakruca Provinco en la 19-a jarcento. La pseŭdonomo *Manggha* - uzata de li plej ofte - devenas de la titolo de kolekto de lignogravuraĵoj de la japana artisto Katsushika Hokusai.

Pluraj eksterlandaj vojaĝoj permesis al Feliks Jasieński konatiĝi kun la plej novaj artofluoj kaj arigi riĉan kolekton de la japana arto. De 1888 ekloĝis en Varsovio, sed en 1901 translokiĝis al Krakovo, kie plenumis esence gravan rolon kiel mecenato de arto kaj promociisto de modernismo. Lia kolektaĵo - ampleksanta interalie grafikaĵojn kaj eŭropan ceramikon, kolekton de teksaĵoj el Eŭropo kaj Fora Oriento, plurajn antikvaĵojn kaj menciitan japanan kolekton - inspiris multajn artistojn, kiel Julian Fałat, Leon Wyczółkowski, Józef Mehoffer, Ferdynand Ruszczyc, Wojciech Weiss, Józef Pankiewicz, Stanisław Witkiewicz.

Fine de la 1980-aj jaroj pola filmisto Andrzej Wajda fordonis sian premion de la urbo Kioto por konstrui Centron de la Japana Arto kaj Tekniko *Manggha* en Krakovo. Tie oni kunvenigis la kolektaĵojn de Feliks Jasieński.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Feliks Jasieński en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pollingva biografio de Feliks Jasieński kun fotoj Arkivigite je 2013-01-05 per Archive.today


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 357648
* GND: 119272288
* LCCN: n81050529
* VIAF: 818131
* ISNI: 0000 0001 0947 4403
* SUDOC: 034093214
* BNF: 12488465d
* NLA: 49865794
* BIBSYS: 1615358753681
* NKC: mub20211128358
 |
**Felikso** (floris en la 660-aj jaroj) estis nobelo de la Franka Imperio sub la Merovidoj. Li havis sidejon ĉe Tuluzo. Laŭ la verko de la 10a jarcento *Miracula sancti Martialis lemovicensis*, Felikso estis "nobela kaj renoma patricio el la urbo Tuluzo, kiu estis akirinta aŭtoritatecon super ĉiuj urboj ĝis la montoj Pireneoj kaj super la nekonkerebla popolo *Vaskonoj*," tio estas, la Gaskonoj. Felikso estis probable la unua reganto de la Duklando Akvitanio kiu evoluis el la malnova regno de Kariberto la 2-a en la jardekoj sekvaj al lia morto (630) kaj la submeto de Gaskonoj fare de Dagoberto la 1-a. Spite la fakton ke li staras ĉe la listo de duon-sendependaj regantoj de Akvitanio kiu etendas tra la Mezepoko, li estis konsiderita tre "mistera" kaj "obskura".

Felikso estis probable subtenanto de Klotaro la 3-a kaj de lia majordomo, Ebroin. Lia patricieco korespondas al la jaroj kiam la nomumito de Klotaro, nome Erembert, estis episkopo de Tuluzo. Post la morto de Klotaro (673), Erembert retiriĝis kaj la fra to de Klotaro, nome Ĉilderiko la 2-a, prenis la tronon kaj elpostenigis Ebroin. Tiam ia Lupus, kiun la verko *Miracula* priskribis kiel "venante al" Felikso, prezidis regionan sinodon ĉe Bordozo, kvankam Felikso estis ankoraŭ en povo en Akvitanio tiam. Tiu sinodo estis okazinta sub kontrolo de Ĉilderiko la 2-a, indikante kontinuan suvereneco de Frankoj super Akvitanio kaj Gaskonio tiam, sed sekva rompo kun la Merovidoj ŝajne okazis post la morto de Ĉilderiko en 675. Lupus estis ofte konsiderita protektito de Felikso, kiun la laste menciita delegitis al Gaskonio, kaj kiu poste sukcedos lin super la tuta Akvitanio. Aliflanke, li estis kontraŭanto de Ebroin, kaj tiele eble malamiko de Felikso kiu prenis aŭtoritatecon en Gaskonio. Poste Lupus havis kontrolon super suda Akvitanio kaj klopodis plifortigi ĝin norde kiam li mortiĝis.

Notoj
-----

1. ↑  Costambeys, Innes & MacLean 2011, p. 47.
2. ↑  Lewis 1976, p. 388 n. 31.
3. 1 2  Nicolle 2008, p. 16.
4. 1 2 3  James 1977, p. 14.
5. 1 2 3  Lewis 1976, p. 400.
6. ↑  Nicolle 2008, p. 20.
7. 1 2  Wood 1994, pp. 229, 237, 282.
8. 1 2  Higounet 1963, pp. 20–21 nn. 43 kaj 45.

Fontoj
------

* Costambeys, Marios.  (2011) *The Carolingian World*, Cambridge Medieval Textbooks. Cambridge: Cambridge University Press.

* Higounet, Charles.  (1963) *Bordeaux pendant le haut moyen âge*. Bordeaux: Imprimeries Delmas.
* James, Edward.  (1977) *The Merovingian Archaeology of South-West Gaul, Volume 1*, BAR Supplementary Series **25**. British Archaeological Reports.
* Lewis, Archibald R. (1976). "The Dukes in the Regnum Francorum, A.D. 550–751", *Speculum* **51** (3), p. 381–410. doi:10.2307/2851704.
* Nicolle, David.  (2008) *Poitiers AD 732: Charles Martel Turns the Islamic Tide*, Campaign Series **190**. Osprey Publishing.
* Wood, Ian N..  (1994) *The Merovingian Kingdoms, 450–751*. Londono: Longman.

Bibliografio
------------

* Rouche, Michel.  (1979) *L'Aquitaine des Wisigoths aŭ Arabes (418–781): Naissance d'une région*. Parizo: Éditions Jean Touzot.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 488436
 |
**Erzsébet Vidmár** [erĵEbet], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vidmár Erzsébet** estis hungara operkantisto (mezosoprano, koloratursoprano). Ŝia origina familia nomo estis *Widmár*, ŝia persona nomo estis ankaŭ *Erzsi* [erĵi] (karesnomo). Ŝia fratino estis Katalin Vidmár.

Erzsi Vidmár (meze)
Erzsébet Widmár naskiĝis la 24-an de oktobro 1856 en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), ŝi mortis la 29-an de aprilo 1944 en Novjorko.

Biografio
---------

Patro de Erzsébet Vidmár estis origine italo. Ŝi akiris operkantistan diplomon en Aktora Lernejo en 1876. Dum la studentaj jaroj ŝi jam kantis en Nacia Teatro (Budapeŝto). Post la diplomo ŝi estis membro de Népszínház, sed en la sekva jaro ŝi ricevis ankaŭ trejnadon en Vieno de en:Mathilde Marchesi. Post monatoj ŝi havis rolojn jam eksterlande en Milano kaj Londono, ekde 1880 en Sudameriko (precipe en Bonaero). Ŝi edziniĝis en Montevideo, poste ŝi ne kantis.

Lia repertuaro (elekto)
-----------------------

* Gaetano Donizetti: *Lucrezia Borgia* — titolrolo
* Charles Gounod: Faŭsto (opero) — Margit
* Ferenc Erkel: *Brankovics György* — servisto
* en:Charles Lecocq:
	+ en:La fille de Madame Angot — Clairette Angot
	+ en:Kosiki — titolrolo
* Ede Szigligeti-Karl Doppler: *Nagyapó* (muzika teatraĵo)
* Giuseppe Verdi:
	+ Il trovatore — Leonora
	+ La Forto de la Destino — Curra
	+ Rigoletto — Gilda

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Erzsébet Vidmár en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795254
 |


* Portalo pri Biografio
**Ján VALAŠŤAN-DOLINSKÝ** estis slovaka esperantisto, instruisto kaj Merita Artisto.

Valašťan-Dolinský naskiĝis la 15-an de februaro 1892 en Hungara reĝlando en Békéscsaba, li mortis la 2-an de marto 1965 en Ĉeĥoslovakio en Nitro.

Valašťan-Dolinský estis aŭtoro de ampleksaj lernolibroj, de "Malgranda vortaro Esperanta-slovaka kaj slovaka-Esperanta" (1948) kaj kunlaborinto de Plena Ilustrita Vortaro (1970). Li kontribuis al la Slovaka Antologio (1977) kiel tradukanto. Originalaj poemoj: En Aŭtuno, Rememoro, Profunda Okulparo. Tradukoj: Je la foiro en Detva de Timrava, Adam Šangala de Nádaŝi-Jégé kaj multaj tradukoj de Hviezdoslav.

Eksteraj ligiloj
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Trovu **« Ján Valašťan-Dolinský »** inter la  **Vizaĝoj de homoj rilataj al la ideo «Internacia Lingvo»** |

* Libroj[*rompita ligilo*] de kaj pri Ján Valašťan-Dolinský en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 42237
* GND: 1131198611
* VIAF: 83230571
* ISNI: 0000 0000 6701 3376
* NKC: kup20000000105413
 |
**Erzsébet UDVARDI** [erĵEbet], hungare **Udvardi Erzsébet,** Esperante ’’Elizabeto Udvardi’’ estas hungara pentristo.

Sankta Maria kun bebo Jesuo fare de Erzsébet Udvardi
Erzsébet Udvardi naskiĝis la 27-an de decembro 1929 en Baja kaj mortinta la 4-an de februaro 2013 en Keszthely.

Biografio
---------

Erzsébet Udvardi komence lernis pentradon en sia naskiĝurbo de Gyula Rudnay, poste ŝi frekventis Belartan Ĉeflernejon en Budapeŝto, kie ŝi lernis ekzemple de Gyula Hincz, Aurél Bernáth, Endre Domanovszky, Géza Fónyi. Ekde 1958 ŝi vivas en Badacsonytomaj, kie ŝi ŝatas pentri la pejzaĝojn. En 1961 ŝi ricevis stipendion. Baldaŭe ŝi pentradis ankaŭ sakralajn temojn. Li ricevis premion Kossuth en 1999, ĝis tiam ekde 1962 ankaŭ aliajn premiojn.

Ŝiaj ekspozicioj
----------------

Precipe ŝi ekspoziciadas enlande, sed pli malofte ankaŭ eksterlande, ekzemple en Vieno, Boston, Kolonjo, Venezio, Parizo, Lublin.

Ŝiaj verkoj troveblas ankaŭ en diversaj hungaraj muzeoj.

Verkaro
-------

* pentraĵoj
* altarobildoj kaj similaj verkoj en preĝejoj

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Erzsébet Udvardi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 412631
* GND: 124153054
* LCCN: n84218034
* VIAF: 32922462
* ISNI: 0000 0000 7867 9560
* SUDOC: 154144444
 |
**Caxias** [kaŝias] estas municipo kaj universitata grandurbo de la brazila subŝtato Maranjo. Ĝi apartenas al la samnoma mikroregiono Caxias.

Bazaj informoj
--------------

Caxias en la subŝtato (ruĝe).
* Loĝantaro: 161,137 (en 2015)
* Supermara alteco: 66 m
* Areo: 5151 km²
* Telefonkodo:
* Poŝtkodo:
* Horzono: UTC -3
* 04° 51′ 32″ S 43° 21′ 21″ U﻿ / ﻿4.85889 °S, 43.35583 °U﻿ / -4.85889; -43.35583 (mapo)

Geografio
---------

Caxias situas en nordorienta parto de la lando laŭ la marborda ebenaĵo laŭ rivero. Teresina troviĝas 64, São Luís 360, Fortalezo 656, Belém 838 km.

Historio
--------

Kirko en Caxias
Origine *São José das Aldeias Altas* estis oficiale fondita en 1836, poste ĝi prenis pli novan loknomon Caxias.

Ekonomio
--------

Caxias estas industria kaj komerca centro. Oni produktas nutraĵojn, vestaĵojn, konstrumaterialojn kaj kosmetikaĵojn. En la ĉirkaŭaĵo oni kultivas rizojn, kotonojn, sukerkanojn, tabakojn, palmooleojn, nuksojn, migdalojn.

Placo en Caxias
Placo en Caxias

Trafiko
-------

Caxias estas ligita al Teresina per fervojo kaj ŝoseo. La urbego havas ankaŭ flughavenon.

Klimato
-------

Caxias situas en tropika klimato. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C. En decembro ĝi kulminas preskaŭ kun 40 °C. Jare pluvas 1300-1400 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inteer februaro-aprilo pli ofte, inter julio-septembro pli malofte.

Famuloj
-------

En Caxias naskiĝis:

* Coelho Neto, romanisto
* Gonçalves Dias, poeto

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Caxias (Brazilo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Municipoj de Maranjo

Eksteraj ligiloj
----------------

* portugale Oficiala paĝo
* angle
**Erzsébet Márkus** [erĵEbet mArkuŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Márkus Erzsébet** estas hungara halterlevisto, olimpiano, trejnisto, arbitraciisto. Ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Peresztegi Attiláné* aŭ *Pereszteginé Márkus Erzsébet*.

Erzsébet Márkus naskiĝis la 23-an de aŭgusto 1969 en Sopron.

Biografio
---------

Erzsébet Márkus maturiĝis kaj akiris fotistan licencon en mezlernejo en Szombathely. Baldaŭ ŝi akris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Depost fino de sia aktiva sporta kariero ŝi estis trejnisto kaj arbitraciisto en Szombathely. Ŝi edziniĝis kaj naskis 2 filinojn. Ŝi ricevis ŝtatan premion en 2000. 

### Sporta kariero

Erzsébet Márkus ekde sia aĝo 19 estis halterlevisto komence en Körmend, poste en Szombathely ĝis 2001. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2000 kun arĝenta medalo (memoru: tiu ina branĉo mankis pli frue en Olimpikoj), ŝia kategorio estis 69 kg. En mondĉampionumoj ŝi estis la dua kvarfoje kaj en eŭropaj ĉampionumoj ŝi estis la unua sepfoje inter 1990-1999. Ŝi finis la halterlevadon en 2001.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj kun foto
* datenoj angle
* medaloj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 814233
 |



* Portalo pri Biografio
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Passy |

Koordinatoj: 48° 06′ 38″ N 3° 18′ 12″ O﻿ / ﻿48.11056 °N, 3.30333 °O﻿ / 48.11056; 3.30333 (mapo)

**Passy** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 303 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Passy etendiĝas sur 5.74 km², kaj havis 303 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 53 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Pascal Crou, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Passy apartenas al la kantono Sens-Sud-Est, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono Sens-Sud-Est
**Francisco AZORÍN POCH** (naskita la 2-an de julio 1914 en Malago; mortinta en Madrido la 9-an de aprilo 1989) estis hispana esperantisto kaj matematikisto.

Li estis filo de Francisco Azorín Izquierdo, grava pioniro de la hispana kaj meksika movadoj. La filo lernis Esperanton naŭjara, instruita de Joseph Ferdinand Berger en Kordovo.

En 1943 Francisco Azorín Poch komencis sian universitatan docentiĝon kiel helpanto de praktikaj klasoj en la fakultato pri matematiko en la Komplutensa Universitato de Madrido. En 1953 li tie finis siajn studojn per la doktoriĝekzameno pri matematiko.

De 1955 ĝis 1957 kaj de 1959 ĝis 1961 li estis profesoro pri statistika specimenado de la Centra Universitato de Venezuelo. Post tio li fariĝis profesoro pri matematika statistiko de la Universitato de Santiago de Compostela. En 1963 li fariĝis ĉefo de la statistika fako de la Ekonomia Komisiono por Latinameriko kaj Karibio *(Comisión Económica para América Latina y el Caribe, CEPAL)* de Unuiĝintaj Nacioj en Santiago de Chile. Li estis elektita membro de la Internacia Statistika Instituto (ISI). Ekde 1974 li estis profesoro pri matematika statistiko kaj probableco en la Aŭtonoma Universitato de Madrido ĝis sia emeritiĝo en 1984.

De 1981 Francisco Azorín Poch estis membro de *Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales,* hispana akademio pri matematiko kaj natursciencoj. En 1985 la Universitato de Malago atribuis al li honoran doktorecon.

Azorín Poch estis dumviva membro de UEA kaj membro de Akademio Internacia de la Sciencoj.

Fontoj
------

* *Internacia Sciencista Dokumentaro. Registro de la internacilingvaj sciencistoj konataj al Akademio Internacia de la Sciencoj San Marino.* Dua eldono. Stato: 1992-06-01.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 40093
* LCCN: n81026742
* VIAF: 67780459
* ISNI: 0000 0000 5945 4315
* BNE: XX827400
 |
Blanka kaj nigra reĝoj
La **reĝo** (♔♚) estas peco de la ludo de ŝako. Ĝi estas la peco, kiun la kontraŭulo volas kapti por venki en la ludo. Se la reĝo estas minacata kaj ne povas eskapi, oni diras, ke la reĝo estas en ŝakmato kaj la ludo estas malgajnata.

Ĉiu ludanto komencas la ludon kun unu reĝo en la unua linio, inter la damo kaj la reĝa kuriero. Laŭ algebra notado, la blanka reĝo komencas ĉe *e1* kaj la nigra reĝo komenciĝas ĉe *e8*.

La reĝo rajtas moviĝi kaj kapti en iu ajn direkto unu ĉelon, tamen oni ne povas movi la reĝon al ĉelo, kiu estas minacata de kontraŭa peco. Kune kun turo, la reĝo povas fari specialan movon, la arokon.


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | a | b | c | d | e | f | g | h |  |
| 8 | a8 | b8 | c8 | d8 | e8 | f8 | g8 | h8 | 8 |
| 7 | a7 | b7 | c7 | d7 | e7 | f7 | g7 | h7 | 7 |
| 6 | a6 | b6 | c6 | d6 | e6 | f6 | g6 | h6 | 6 |
| 5 | a5 | b5 | c5 | d5 | e5 | f5 | g5 | h5 | 5 |
| 4 | a4 | b4 | c4 | d4 | e4 | f4 | g4 | h4 | 4 |
| 3 | a3 | b3 | c3 | d3 | e3 | f3 | g3 | h3 | 3 |
| 2 | a2 | b2 | c2 | d2 | e2 | f2 | g2 | h2 | 2 |
| 1 | a1 | b1 | c1 | d1 | e1 | f1 | g1 | h1 | 1 |
|  | a | b | c | d | e | f | g | h |  |

 |
| Moviĝeblecoj de la Reĝo |

* Kategorio Reĝo (ŝako) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rŜakaj pecoj |
| --- |
| Reĝo • Damo • Turo • Kuriero • Ĉevalo • Peono |

 |
**Josep Comas i Solá** (naskiĝis la 19-an de decembro 1868 en Barcelono, mortis la 2-an de decembro 1937 en Barcelono) estis kataluna astronomo kaj scienca popularigisto.

De sia junaĝo li interesiĝis pri sciencoj. Je sia 15-a jaro li publikigis en la franca sciencrevuo *L'Astronomie* la rezulton de eksploroj pri meteorŝtonon falintan apud Taragonon. Li faris ankaŭ observon pri luna eklipso kaj la meteorfluo *Andromedidoj* de novembro 1885.

En 1886 li komencis lerni pri fiziko kaj matematiko en la Universitato de Barcelono. En 1890 li studis Marson kaj faris de tiu planedo mapon, kiun li prezentis al la reĝa Akademio de Sciencoj kaj Artoj de Barcelono. Estas notinde, ke tiu mapo kontraŭis la teorion tiam proponita de Percival Lowell, kiu volis vidi kanalojn sur tiu ĉi planedo.

Li studis ankaŭ Jupiteron kaj Sunon, kaj mezuris la rotacian rapidecon de Saturno (planedo). Li observis la naturajn satelitojn de tiuj ĉi planedoj. En 1907 li rimarkis la malheliĝon de la rando de la disko de Titano, pruvo ke ĉi tiu luno havas atmosferon.

Li malkovris dekunu asteroidojn, la periodan kometon 32P/Comas Solá, kaj, kun la rusa astronomo Grigorij Abramoviĉ Ŝajn, kunmalkovris la ne-periodan kometon C/1925 F1 (Ŝajn-Comas Solá).

**Malkovritaj asteroidoj : 11**| 804 Hispania | 20-a de marto 1915 |
| 925 Alphonsina | 13-a de januaro 1920 |
| 945 Barcelona | 3-a de februaro 1921 |
| 986 Amelia | 19-a de oktobro 1922 |
| 1102 Pepita | 5-a de novembro 1928 |
| 1117 Reginita | 24-a de majo 1927 |
| 1136 Mercedes | 30-a de oktobro 1929 |
| 1188 Gothlandia | 30-a de septembro 1930 |
| 1626 Sadejo | 10-a de januaro 1927 |
| 1655 Comas Solá | 28-a de novembro 1929 |
| 1708 Pólit | 1-a de decembro 1929 |

Kiel scienca popularigisto li verkis plurajn librojn pri astronomio: *Astronomía y Ciencia General* (1907),  *El cielo. Novísima astronomía ilustrada* (1929), plurajn librojn pri tertremoscienco kaj unu verkon de zetetiko: *El espiritismo ante la ciencia*, kritika studo pri la tiam laŭmodaj fenomenoj de spiritismo.

Li estis la unua prezidento de la *Sociedad Astrónomica de España y América* kaj direktoro de la Observatorio Fabra.

Oni donis lian nomon al la marsa kratero Comas Solà.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio:Malkovrita de Josep Comas i Solá

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Josep Comas i Solá en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hispane Mallonga biografio ĉe ASTER (Agrupació Astronòmica de Barcelona)[*rompita ligilo*]
* hispane http://www.aster.cat/es/biblioteca/legado.html Josep Comas i Solà: scienca vugarigisto Arkivigite je 2010-10-08 per la retarkivo Wayback Machine
* katalune Josep Comas Solà ĉe astrogea.org Arkivigite je 2010-06-20 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 338139
* GND: 116645709
* LCCN: no97008812
* VIAF: 37672566
* ISNI: 0000 0000 6636 5652
* SUDOC: 176010114
* ICCU: CUBV100878
* BNE: XX1147766
 |
La **Deklaroj pri Risko kaj Sekureco**, ankaŭ konataj kiel R/S Deklaroj estas tabelo da kodoj kaj deklaroj por identigi la danĝerojn de la kemiaĵoj. La R/S Deklaro de unu produkto konsistas je difinoj pri risko (R) kaj sekureco (S) pri la kombinaĵoj, sekvataj de numero, kies kunigo indikas unikan frazon estante samsignifaj en pluraj idiomoj.

En 2015, la deklaroj pri risko kaj sekureco estos anstataŭataj de la Pridanĝera deklaro de la GHS (Globe Harmoniita Sistemo por Klasifikado kaj Glumarkado de Kemiaĵoj) kaj Antaŭgardaj deklaroj de la GHS celante unuigi la klasifikadon, glumarkadon kaj pakadon de la kemiaĵoj sub la komando de la GHS, kiu estas ligita al la Unuiĝintaj Nacioj.

Ekzemplo
--------

La R/S Deklaroj por la Klorida acido laŭ la gasformo estas:

R: 34-37 S: 26-36-45

La korespondantaj deklaroj unuafoje en la Esperanta lingvo estas:

Riskoj
R: 34 Kaŭzas bruladon
R: 37 Irita al la spira sistemo
Sekureco
S: 26 En kazo de okulkontakto, tuje lavu kun abundo da akvo kaj serĉu medicinan helpon
S: 36 Uzu taŭgajn protektajn vestaĵojn
S: 45 En kazo de akcidento aŭ se vi sentas vin malkomforta, tuj serĉu medicinan helpon (montri glumarkon kiam eblas)
Streketoj apartigas la numerojn de la frazoj. Ili ne devas konfuziĝi kun la indikoj de la deklaroj

Ekzemplo: R: 34-37 Kaŭzas bruladon, irita al la spira sistemo
Oblikvoj indikas fiksajn kunigojn de unuopaj frazoj

Ekzemplo: R: 36/37/38 Irita al la okuloj, spira sistemo kaj haŭto.
Informoj pli detalaj pri risko kaj sekureco troveblas en la Datumformularo pri Sekureco de Materialo (MSDS) de iu komponaĵo.

Vidu ankaŭ
----------

* MSDS
* Listo de R-Deklaroj
* Listo de S-Deklaroj
**Deklinacio** en gramatiko estas modifado de substantivo, adjektivo aŭ pronomo en diversaj nombroj kaj kazoj, tial ĝi estas nomata ankaŭ **kazaro**. En kelkaj lingvoj, kiel ekzemple la finna, estona, ĉiuj baltaj kaj multaj slavaj lingvoj, la deklinacio ankaŭ okazas ĉe la numeraloj.

La rimedoj por esprimi la nombrojn kaj kazojn en lingvoj estas tre variaj. Kelkaj lingvoj nur ŝanĝas vortordon, aliaj la akcenton, pluralon oni povas esprimi per duobligo aŭ nur per numeralo, kazojn per prepozicioj, sed ĉio estas esprimebla ankaŭ per modifo de la vortformo.

Pri deklinacio aŭ fleksado de vortoj oni kutime parolas tiam, kiam temas pri la lasta maniero, nome pri la modifado de la vortformo. La vorton eblas modifi per ŝanĝo de la vortradiko (kutime de la radika vokalo) aŭ per prefiksoj kaj sufiksoj aŭ per ŝanĝo aŭ forpreno de la finaĵoj.

La deklinacio kutime rilatas nur al la kazaro en unu nombro, sekve ni parolas pri deklinacio en la singularo kaj pri deklinacio en la pluralo, sed la kreado de pluralo mem ne estas konsiderata kiel deklinacio.

Tial oni diras, ke la Esperanta deklinacio estas dukaza (nominativo - akuzativo), kvankam tio rezultigas kvar formojn, du singularajn (patro - patron) kaj du pluralajn (patroj - patrojn).

La nombro de kazoj diferencas en la unuopaj lingvoj. Ekz. la germana estas kvarkaza, la latina seskaza, la ĉeĥa sepkaza, la cigana okkaza k.s.

Ekzemplo por Esperanto
----------------------

| Kazo | Singularo | Pluralo |
| --- | --- | --- |
| Nominativo | la bela domo | la belaj domoj |
| Genitivo | de la bela domo | de la belaj domoj |
| Dativo | al la bela domo | al la belaj domoj |
| Akuzativo | la belan domon | la belajn domojn |
|

Ekzakte la sama skemo valoras por ĉiuj substantivoj kaj adjektivoj. Nur tiuj formoj ekzistas.
Naciaj lingvoj de ne aglutina tipo (aglutina lingvo) ofte havas multajn diversajn deklinaciojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Fleksio
**Pitarque** [piTARke] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la okcidento de la orienta komarko *Maestrazgo*, kies administracia ĉefurbo estas Cantavieja.

Geografio
---------

Ekfluejo de la rivero Pitarque.
Ĝi estas je 110 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 999 msm de altitudo.​ La municipa teritorio estas en la okcidento de la komarko en kiu ĝi limas kun Villarluengo norde, kun Cañada de Benatanduz oriente kaj kun Fortanete sude. 

La loĝloko estas inter Aliaga okcidente kaj Villarluengo oriente. La loko estas en la Iberia Sistemo, nome en la montaro de Malsupra Aragon ĉe la monto Peñarrubia. 

Ĉe la loĝloko ekfluas la rivero Pitarque, alfluanto de la rivero Guadalope. La loko estas atingebla ekde la nacia ŝoseo N-211 kaj la regiona ŝoseo A-1702. La medio prezentas granda riĉon de faŭno (gipoj, agloj, kaproj) kaj flaŭro (mediteranea arbaro). Ene de la municipa teritorio estas la natura monumento de la Ekfluejo de la Rivero Pitarque.

Historio
--------

Estas restaĵoj de setlejo de iberoj en loko nomita Pitarquejo (eta Pitarque), ene de la municipa teritorio, kiu malaperis en nekonata dato. Estas teorio ke la loknomo Pitarque deriviĝis de la araba Abu-Tarik, kio indikus fondon dum la islama epoko.​ 

La konkero fare de kristanoj okazis en la 12-a jarcento kaj la zono estis donita al la Ordeno de Templanoj. La loĝloko jam ekzistis en 1214. Oni konstruis la preĝejon sur alkazaro de araboj.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Pitarque kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 69 loĝantoj laŭlonge de la jarcento.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da fruktarboj, legomoj), brutobredado kaj sekva nutrindustrio. Nune gravas ankaŭ kultura kaj rura turismo. Iam estis muelejoj, kiuj konvertiĝis en produktejoj de elektro por tekstilaj fabrikoj.

Inter nunaj altiraĵoj estas preĝejo, ermitejo kaj ĉefe piedirado tra interesaj naturaj lokoj kiel kanjonoj, monto *Organos de Montoro* kaj ĉefe Ekfluejo de la Rivero Pitarque.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------

* Municipo Pitarque


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801682
 |
**Sándor Krisztics** [ŝAndor kristiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Krisztics Sándor** estis hungara juristo, profesoro, bibliotekisto.

Sándor Krisztics [*rompita ligilo*] naskiĝis la 15-an de januaro 1890 en Budapeŝto. Li mortis la 22-an de junio 1966 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Krisztics akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1913, sed li havis ankaŭ plian diplomon de akademio pri komerco. Jam en 1912 li eklaboris en la ĉefurba biblioteko. En 1919 li estis nomumita privata profesoro pri politiko en la menciita universitato. Inter 1921 kaj 1924 li instruis en la ekonomia universitato, poste li estis katedrestro en Reĝa Universitato Erzsébet ĝis 1949. Li estis dekano en la studjaroj de 1932 kaj 1942, rektoro de 1946. Li estis ankaŭ direktoro de sociografia instituto inter 1924–1939 kaj 1945–1949. Li pensiuliĝis en 1949, tamen li laboris plu en Budapeŝto en biblioteko, ekde 1958 ĝismorte en instituto pri enlanda komerco.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A nemzet és állam a keletkezés, fejlés, viszonyszempontjából* (1914) - libro
* *Politika* (1931)
* *A békeszerződések reviziója* (1927) - libro

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
**Yumeiho-terapio** estas ne nur simpla masaĝo. Ĝi traktas ne nur la malbonajn ostojn, **"Koksoston Ĝustiga Premkneda Terapio"** - ankaŭ nomata Yumeiho [jumejho], evoluigita de s-ro Saionji Masayuki [sajonĝi masajuki] - estas kuracmetodo ĝustiganta ostojn de la tuta korpo, malstreĉanta ĝiajn muskolojn kaj konektitajn histojn, kaj efike foriganta ĉiujn malsanojn kaŭzitajn de la mislokiĝintaj koksostoj, kiuj estas la centro de la korpo.

*Yu* : kiu redonas vivoforton 

*Mei* : por la homa korpo kaj kaj remeto en la ĝusta loko per manipulado 

*Ho* : kiu redonas ekvilibon 

Yumeiho estas natura terapio kaj preventa kontraŭ malsanoj. Laŭ ĝi oni knedas certajn korpopunktojn por fortigi la naturan kurackapablon de la homa korpo, kaj atingi sanigon aŭ protekton. Danke al ĝi oni bezonas neniun medikamenton, injekton aŭ operacion, kaj krome ĝi ne kaŭzas flankajn malbonajn efikojn.

La koksosta mislokiĝo estas denaska ĉe 99% de la suferantoj, ĉar ili venis en la mondon tra la naskokanalo de patrino, kiu mem havis mislokiĝintajn koksostojn.

La mislokiĝo de la koksostoj estas la precipa kaŭzo de doloro ĉe la koksoj, ŝultroj kaj malsanoj de internaj organoj. Tio suferigas multajn homojn.
Yumeiho korektas la mislokiĝon de ne nur la ostoj sed ankaŭ la muskoloj. Ĝia tekniko estas froto kaj knedo de muskoloj. Sur tiu bazo la terapio aldonas vertikalan premon sur iujn punktojn. La froto kaj la knedado okazas samtempe kun la premo, kiel en la perfingra masaĝo, tial ĝi estas nomata "premkneda metodo".

La premkneda metodo havas pli bonan efikon ol la perfingra masaĝo. Ĝi povas komplete malstreĉi Ia muskolojn kaj la konektitajn histojn, restarigi Ia elastecon de la muskoloj, faciligi ĝustigon de la mislokiĝintaj ostoj kaj sukcesigi la kuracadon. Krome ĝi ankaŭ bonigas la sangocirkuladon kaj lokan metabolon.

La metodo estas lernebla de ĉiu ajn. Laŭ ties adeptoj, per nudaj manoj oni povas kuraci kaj preventi multajn malsanojn.
Ili asertas, ke malsanoj aperas pro malekvilibro en la korpo. La homo havas en sia korpo naturan kapablon forigi la malekvilibron - tio estas nomata la memsaniga kapablo aŭ vivforto. Se homo perdas tiun memsanígan kapablon, li ne povas rezisti kontraŭ malsano kaj aperas simptomo, ekzemple doloro. Tiam aperas tre grava problemo rehavi la jam perditan kapablon. Yumeiho-terapio estas kalkulata de siaj adeptoj la plej bona rimedo por kreskigi la memsanigan kapablon. Ekzistas krom la terapio ankaŭ memtrejna gimnastiko.

Bibliografio
------------

* Skizo de Yumeiho historio. *Masayuki Saionji,* IIPMP. Tokio. 1999, 31 p.
* Superrigardo de pliaj materialoj pri yumeiho en Esperanto kaj evt. mendeblaj ĉe la libroservo de UEA : http://katalogo.uea.org/katalogo.php?titolo=yumeiho&auxtoro=&katego=&kondicho=chio&trovu=Trovu+en+la+reta+katalogo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Yumeiho en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La Monda Yumeiho-Societo japane
* EU Yumeiho Institute angle
* ART Centro de Natura Terapio (Rzeszow, Pollando) esperante, angle, pole
**Dekretaro** ĝenerale estas aro de dekretoj adoptitaj de ĉiu ajn aŭtoritato, kiaj reĝoj, prezidentoj ktp. Ekzemple la Dekretoj de Nueva Planta de Filipo la 5-a.

En la katolika eklezio
----------------------

En la katolika eklezio Dekretaro, dekretaraj epistoloj aŭ dekretaloj, latine «epistola decretalis», estas letero per kiu la papo, respondante al demando, adoptas regulon por disciplina normo aŭ jura ordono. La dekretaro povas koncerni ankaŭ plurajn normojn kaj povas esti ankaŭ tute iniciato de la papo mem.

*Libro de "Extra",* dekretaro de papo Gregorio IX de 1234
La plej antikva dekreto, elmetita de papo Siricio, reiriĝas al 385.

Kolektitaj de kanonistoj, kaj kunigitaj kun la konciliaj dekretoj, la dekretaroj kontribuis al la formiĝo de la kanona juro de Mezepoko. Inter la kolektoj de dekretoj famas tiuj de Burchard de Worms kaj de Yves de Chartres, same kiel la dekretaro de Graciano.

Ne ĉiuj dekretaroj havis la saman valoron: diversaj kolektoj, aranĝitaj de juristoj restis senenfluaj. Dum aliaj, kvankam aranĝitaj de privataj personoj, akiris valoran de leĝo, de fonto de leĝo.

La unua dekreta kolekto ŝuldiĝas al la monaĥo Dionizo la Malgranda, kiu vivis en Romo ĉirkaŭ 550. Ekde la 6-a jarcento ĝis la 10-a jarcento kompilistoj imitis la «oficialajn» dekretarojn elpensante dekretojn de papoj: ekzemple tiu de Pseŭdo-Izidoro dirita ankaŭ Izidoro Merkatoro. Tiujn kolektojn oni difinis «falsaj dekretaroj».

Inter la dekretaroj «nefalsaj» menciendas, apud tiu de Graciano (ĉirkaŭ 1140), la kompendio de Bernardo de Pavio (1191-1192), antaŭ ol Gregorio la 9-a taskigis la dominikanon Raymond de Peñafort, por nova kolekto kiu estis tute simple nomata «Dekretaro» aŭ «Extra» (nome, ekstere de tiu de Graciano), al kiu la papo donis la forton de leĝo per la publikigo de 1234. Ĝi komponiĝas el kvin libroj al kiu papo Bonifaco la 8-a aldonis la sesan. Oni aldonos ankoraŭ du kolektojn, la unua entenantaj la leterojn de Klemento la 6-a (el tio la surnomo de «Klementaj»), kaj la dua dirita *Extravagantes* (vagantaj ekstere de la precipa kodo), entenanta la decidojn de la papoj ekde Urbano la 4-a ĝis Siksto la 4-a.

La dekretaroj publikigitaj de la papoj estis plurfoje oficiale redaktitaj kaj eldonitaj.
Nuna referenca eldono estas tiu de A.-L. Richter, A. Friedberg, él. Corpus Iuris canonici, Graz, 1959.

Vidu ankaŭ
----------

* Historio de la kanona juro
* Falsa dekretaro.

### Bibliografio

* G. Fransen, *Les Décrétales et les collections de décrétales*, *Typologie des sources du Moyen Âge occidental*, Voll 2, Brépols, 1972;
* O. Guyotjeannin, *Dictionnaire historique de la papauté*, s. dir. Philippe Levillain, Fayard, Paris, 2003, ISBN|2-21361-857-7.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Dekretaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* IntraText Edition of The Decretals of Gregory IX (latin)
* Arkivigite je 2012-02-06 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2016-08-30 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351058
* LCCN: sh85076241
* BNF: 17839843s
* BNE: XX537510
 |
Landlimo inter Surrey (Brita Kolumbio) kaj Blaine (Vaŝingtonio).
La Paco-Arko.
La **49-a norda paralelo** (anglalingve *49th parallel North*) estas la latitudo, kiu interalie konsistigas parton de la internacia landlimo inter Usono kaj Kanado, ekde Manitobo ĝis Brita Kolumbio ĉe la kanada flanko kaj ekde Minesoto ĝis Vaŝingtonio ĉe la usona flanko. Tiu landlimo rezultas el la angla-usona traktato de 1818, sed ankaŭ de la Oregona traktato de 1846.

Usona-Kanada landlimo
---------------------

Kvankam parto de Vankuvera Insulo kaj plimulto de orienta Kanado situas sude de la 49-a paralelo, kaj kvankam la usona ŝtato Alasko situas norde de ĝi, la nomo "49-a paralelo" estas ofte kromnomo de la tuta usona-kanada landlimo. Tio ja povas esti konfuzema, despli ke la plej multhomaj regionoj de Kanado situas nete sude de la paralelo, inkluzive de la du plej grandaj urboj de Kanado (Toronto kaj Montrealo) kaj de la ĉefurbo Ottawa.

Monumentoj ĉe la paralelo
-------------------------

* La Paco-Arko (*Peace Arch*) estas granda monumento inter Surrey (Brita Kolumbio) kaj Blaine (Vaŝingtonio).
* Ekzistas "Internacia Paco-Ĝardeno" (*International Peace Garden*) je la landlimo inter Manitobo kaj Norda Dakoto

Aliaj landoj
------------

La 49-a norda paralelo ankaŭ trapasas la jenajn landojn :

* Francio
* Germanio
* Ĉeĥio
* Aŭstrio
* Slovakio
* Ukrainio
* Rusio
* Kazaĥstano
* Mongolio
* Ĉinio

Vidu ankaŭ
----------

* Oregona traktato

* Kategorio 49-a norda paralelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Dekonaĵo** estis la plej ĝenerala feŭda rento en Eŭropo. Ĝin pagis ĉiu kamparano (servutulo) dum la mezepoko (ekde la 6-a jarcento) al la katolika eklezio (*decima*) kaj al la bienulo. Oni devis pagi la dekonaĵon en naturaĵoj kiel dekonon de ĉiu rikolto (ĉefe cerealoj kaj vino) (latine *decima pars*).

Per disvastiĝo de la monsistemo, la eklezio kaj la bienulo komencis postuli monon anstataŭ naturaĵoj (ĝenerale ekde la 15-a jc.), kiu estis pli alta sumo ol valoro de naturaĵoj kiel dekonaĵo. Krom tio, oni ne postulis pagon de dekonaĵo dum la malvaloriĝaj jaroj de mono, nur post enkonduko de la bona mono. Pro tio komenciĝis la transilvania kamparana ribelo en 1437.

En Hungario dekonaĵo signifis renton por la eklezio, la alian dekonaĵon por la bienulo oni nomis ekde la 14-a jc. naŭonaĵo (*nona*). La naŭonaĵo estis la naŭona parto de la rikolto, post pago de la eklezia dekonaĵo, tiel fakte la dua dekonaĵo de la originala rikolto. En Hungario oni enkondukis la devigan kolekton de naŭonaĵo per leĝo en 1351.

La dekonaĵon forigis la servutula liberigo de 1848, en Hungario.

La dekonaĵon ricevis plej ofte la koncernata episkopo.

Nuntempe, iuj eklezioj ankoraŭ postulas ke, se eble, ĝiaj anoj pagu dekonan parton da ilia enspezo al la eklezio.

Vidu ankaŭ
----------

* Imposto
* Feŭdismo
* Servuteco

* Kategorio Dekonaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 55705
* GND: 4190572-6
* LCCN: sh85135644
* NDL: 00575072
* NKC: ph119400
 |
**Zoltán Nagyiványi** [nadjivAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Nagyiványi Zoltán** estis hungara juristo, verkisto, ĵurnalisto. Lia nobela antaŭnomo estis *nagyiványi*, lia plena origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Fekete Zoltán Lajos Menyhért*, ekde 1913 li oficiale uzis la familian nomon Nagyiványi.

Zoltán Nagyiványi  naskiĝis la 4-an de februaro 1879 (laŭ alia informo la naskiĝtago estas la 8-a) en Hungara reĝlando en Aranyosmarót (nuntempa Zlaté Moravce en Slovakio), li mortis la 10-an de aprilo 1951 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zoltán Nagyiványi akiris juran diplomon, poste li estis juristo en Enying ĝis 1908, poste notario en pluraj urboj. Inter 1911-1914 li estis advokato en Budapeŝto. En 1914 li estis en Parizo, kie li aliĝis al la franca "fremda legio", poste li batalis dum la 1-a mondmilito en la aŭstra-hungara armeo. En 1916 li militkaptitiĝis, sed pos 2 jaroj li sukcese hejmenrifuĝis. Li havis postenon dum la Hungara Sovetrespubliko. En 1923 li denove estis memstara advokato, samtempe juĝeja interpretisto. Post jaroj li vivis en Teherano, poste en Moskvo, kie li estis oficisto. En 1930 li hejmenvenis, post la 2-a mondmilito li estis ĵurnalisto de komunista ĵurnalo.

Li edziĝis kvinfoje, la unua edzino naskis 2 filojn, la dua solan filon, la ceteraj ne naskis.

Elektitaj libroj
----------------

* *Az idegenlégiótól a Szovjetunióig* (membiografia romano, 1934)
* *Sárga kaszinó* (romano, 1937, filmo en 1943)
* *Ígéret* (romano, 1942)

Elektitaj scenarlibroj
----------------------

* *Gorodi fogoly* (1940)
* *Férfihűség* (kun Endre Rodriguez, 1942).

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Sumatra serovo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Mamuloj *Mammalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Parhufuloj *Artiodactyla* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Bovedoj *Bovidae* |
| Subfamilio: | Kaprenoj *Caprinae* |
|
|
|
|
| Genro: | *Nemorhaedus* aŭ *Capricornis* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***N. sumatraensis*** aŭ ***C. sumatraensis*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Nemorhaedus sumatraensis*, *Capricornis sumatraensis**** |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Dependa je protektado (LR/cd)** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Sumatra serovo  |

 |
| v • d • r |

La **sumatra serovo** (*Capricornis sumatraensis* aŭ *Nemorhaedus sumatraensis*) el la ordo de parhufuloj kaj familio de bovedoj troviĝas ne nur en nordokcidenta, centra, orienta kaj suda Ĉinio, sed ankaŭ en Hindio, la Hindoĉina duoninsulo kaj Indonezio. Ĝi longas 1,2-1,8 metrojn kaj pezas 55-140 kilogramojn. La vosto estas 8-18 centimetrojn longa. Ĝia longa kaj mallarĝa orelo estas pinta. Ĝi havas kolharojn. Ĝiaj orbita kaj pieda glandoj bone kreskas. La maskla kaj femala kaproj ambaŭ portas kornojn iomete kurbajn, kiuj longas 15-26 centimetrojn.

La sumatraj serovoj aktivadas en montaroj kaj arbaroj 600-3 000 metrojn super la marnivelo, hazarde sur stepoj kaj ebenajoj. Ili ĝenerale vivas unuope aŭ 5-6-ope, kun familio kiel unuo. Ciu kapro havas sian terenon kaj per sekrecio el siaj disvolviĝantaj glandoj faras markon sur arboj kaj arbedoj ĉirkaŭ sia loĝejo. Ili manĝas herbojn, arbofoliojn, junajn branĉojn, ĝermojn kaj fungojn. Ili aktivadas en frumateno kaj vespera krepusko, poste ili revenas al sia ripozejo. Ili ĝenera1e loĝas solaj en montaro. Somere ili emas ripozi sub ombrodonaj arboj sur krutaĵoj. Vintre ili tranoktas en kavernoj aŭ sub rokoj kontraŭ vento. Ili havas fiksajn vojetojn por serĉi manĝaĵojn kaj lokojn por ripozado, fekado kaj frotado de siaj kornoj. La sumatraj serovoj estas lertaj en grimpado sur krutaĵon. Surprizite, ili estas tre spritaj kaj povas rapide kuri kaj transsalti krutajon, tial ili estas tre malfacile kapteblaj. Dum fuĝado ili blekadas. Ili havas fortan karakteron. En seneliro persekutataj kaproj povás sentime ataki sian malamikon per siaj kornoj. Septembre kaj oktobre la sumatraj serovoj estas en la oestro. Ĉiufoje la femala kapro naskas unu aŭ du idojn en majo kaj junio. La gravedeco daŭras ĉirkaŭ 8 monatojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Nordorient-barataj kaj birmaj pinaroj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Sumatra serovo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sumatra serovo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Sumatra serovo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**George JAMESONE** aŭ **JAMESON** (naskiĝis ĉirkaŭ 1587 - m. en 1644) estis skota portretisto. 

George Jamesone (1590-1644), memportreto (ĉ. 1642)Li naskiĝis en Aberdeen, kie lia patro estis arkitekto kaj membro de la pentrista ligo. Post la studado de pentrado ĉe Petro Paŭlo Rubens en Antverpeno (kie Antoon van Dyck estis lia kunlernanto), Jamesone revenis en 1620 al Aberdeen, kie li edziĝis en 1624. Tie li restis almenaŭ ĝis 1630, kiam li transloĝiĝis al Edinburgo.

Li estis dungita de la magistratoj de Edinburgo por kopii plurajn portretojn de skotaj reĝoj, cele al ilia prezento antaŭ Karlo la 1-a de Anglio okaze de lia unua vizito al Skotlando en 1633. La reĝo rekompensis la pentriston per diamanta ringo, kiun li prenis el sia propra fingro. Tiu okazaĵo famigis Jamesone, kaj li rapide ricevis konstantajn mendojn el la nobelaro kaj aristokratio de Skotlando. Inter liaj plej notindaj studentoj menciindas John Michael Wright. Jamesone mortis en Edinburgo en 1644.

* Kategorio George Jamesone en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 232738
* GND: 1015974805
* LCCN: no96023907
* VIAF: 95730850 66063352, 95730850
* ISNI: 0000 0000 4189 2739
* ULAN: 500008164
* RKD: 41624
 |