recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Morille** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco.

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 22,94 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 239 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 20 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. Inter 1950-aj kaj 1980-aj jaroj funkciis minoj.

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753298
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo JU en Bure JU staras por la svisa Kantono Ĵuraso. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Bure**.. |


---

Pri la komunumo
---------------

**Bure** estas komunumo en la distrikto Porrentruy en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 685 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Bure situas en nordokcidento de la regiono Ajoie. La komunumo en Svislando estas konata pro la grava kazerno kaj tankoekzercejo de la Svisa Armeo, kiu estas la ĉefa labordonanto de la komunumo.

Najbaraj komunumoj
------------------

Trafiko
-------

Aktuale la komunumo situas tute flanke de la gravaj trafikvojoj. En la jaro 2012 apud Bure estos malfermita alveturejo al la nove konstruata parto de la svisa aŭtovojo A16. De la armea eksercejo al en Bure al Courtemâche kaj Porrentruy ekzistas fervojlinio, kiu apartenas al la Svisa Armeo. Ĝi estas uzata nur por armetransportoj, sed ne por ordinara pasagertrafiko. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio de Fahy JU al Porrentruy.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Bure datiĝas el la jaro 1139 kiel *Bures*. Dum mezepoko Bure apartenis al kaj estis ĉefloko de la voktejo Ajoie, kiu estis en la 13-a jarcento integrita al la Princepiskopejo Bazelo. Post la franca revolucio de 1792 ĝi dum unu jaro apartenis al la Raŭraka Respubliko, kiu kiel departamento *Mont Terrible* estis aligita al Francio. De 1800 ĝis 1815 Bure apartenis al la franca departemento Haut-Rhin, kaj en la jaro 1816 ĝi per dekreto de la Viena Kongreso de 1815 fariĝis parto de la distrikto Porrentruy de Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Bure apartenas kun la tuta distrikto al la nova Kantono Ĵuraso.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Bure

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Dominique Prongué*: *Bressaucourt* en *Historia Leksikono de Svislando* (2002-12-18)
2. ↑  Fonto: *Dominique Prongué*: *Bure* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-01-18)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bure JU en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Bure
* Bure en la Historia Leksikono de Svislando

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Porrentruy |
| --- |
| maldekstraAlle • Basse-Allaine • Beurnevésin • Boncourt • Bonfol • Bressaucourt • Bure • Clos du Doubs • Coeuve • Cornol • Courchavon • Courgenay • Courtedoux • Damphreux • Fahy • Fontenais • Grandfontaine • Haute-Ajoie • La Baroche • Lugnez • **Porrentruy** • Rocourt • Vendlincourt |  |

 |
La **burgo Layen** estas ruino de montburgo sur la monto „Schlossbühl" apud la pilgrima kapelo en la komunumo Rümmelsheim en la distrikto Bad Kreuznach en la german federacia lando Rejnlando-Palatinato.

1169 okazis la unua mencio de la burgo kune kun la loko „Rimilisheim" kiel „castro Leiga" (= fortikaĵo domo Layen). Ĝi apartenis kiel la terenoj en Waldlaubersheim, Genheim, Roth, Schweppenhausen kaj Eckenroth al la sinjoroj de Bolanden.

La burgo (auf einer Laye = sur ŝtono), kiu ankaŭ estis en parta posedo de la kavaliroj von Stein, servos al la protekto de la valo de la rivero Trollbach. 1680oni rekonstruis la burgon, de kiu hodiaŭ ankoraŭ staris la burgfridon .

Situo
-----

Historio
--------

Hodiaŭa Utiligado
-----------------

Priskribo
---------

Literaturo
----------

* Alexander Thon, Stefan Ulrich, Achim Wendt: *„… wo trotzig noch ein mächtiger Thurm herabschaut" - Burgen im Hunsrück und an der Nahe*. 1. Auflage. Verlag Schnell und Steiner, Regensburg 2013, p. 110–113.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Rümmelsheim-Burg-Layen auf der Seite ruemmelsheim-burg-layen.de
* Ansicht der Ruine Burg Layen
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Muttenz (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Muttenz** estas urbo kaj komunumo en la distrikto Arlesheim en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 17242 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La industria urbo Muttenz situas sude de Bazelo, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas. Ĝian nordorientan limon formas la rivero Rejno, dum en nordokcidento ĝin limigas la rivero Birs.

Najbaraj komunumoj
------------------

La urbo limas en nordo al Birsfelden kaj aliflanke de la Rejno al Grenzach-Wyhlen (Germanio), en oriento al Pratteln kaj Frenkendorf, en sudo al Gempen (Kantono Soloturno) kaj Arlesheim, kaj en okcidento al Münchenstein kaj Bazelo (Kantono Bazelo Urba).

Trafiko
-------

Tra Muttenz pasas la fervojlinioj de Bazelo tra Liestal al Olten kaj Berno unuflanke kaj de Bazelo tra Frick kaj Brugg al Zuriko aliflanke. Sur la teritorio de Muttenz situas grava ranĝostacio de Bazelo. La urbo ankaŭ estas konektita al la loka tramreto de Bazelo.

Ankaŭ pasas tra Muttenz la naciaj aŭtoŝoseoj A2 de Bazelo al Tiĉino unuflanke kaj A8 de Bazelo al Zuriko aliflanke.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Muttenz datiĝas el la jaro 1225 kiel *Muttence*.

Vidu ankaŭ
----------

* Muttenz (stacidomo)
* Basel SBB RB (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la urbo Muttenz
* Muttenz en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Muttenz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Arlesheim |
| --- |
| ArlesheimArlesheimAesch  •  Allschwil  •  **Arlesheim**  •  Biel-Benken  •  Binningen  •  Birsfelden  •  Bottmingen  •  Ettingen  •  Münchenstein  •  Muttenz  •  Oberwil  •  Pfeffingen  •  Reinach  •  Schönenbuch  •  Therwil | Arlesheim |

 |
**Jose Luis BUENO Pinto** (Cádiz, 19an de novembro 1985) estas hispana politikisto, deputito de Unidas Podemos en la Kongreso de la Deputitoj por la provinco Kadizo.

Biografio
---------

De familio el El Puerto de Santa María, kiel multaj aliaj junuloj de lia generacio naskiĝis en Kadizo la 19an de novembro 1985. Li ĉeestis bazedukon en la CP Kristoforo Kolumbo kaj kompletigis siajn studojn de Deviga Sekundara Eduko kaj Abiturienteco en la mezlernejo Pedro Muñoz Seca. Estas licenciita en Franca Filologio kaj magistro pri Instruisteco el la Universitato de Kadizo. 

### Politika aktiveco

Li komencis sian etapon kiel aktivisto partoprenante aktive en la mobilizoj kontraŭ la partopreno de Hispanio en la milito de Irako. Ĉi tiu konsciiĝo portis lin aniĝi en 2004 al la Kuniĝo de Komunismaj Junularoj de Hispanio kaj poste al Unuiĝinta Maldekstro. 

Dum sia universitata etapo, Bueno formis parton de la studenta movado kontraŭ la aliĝo de Hispanio al la Eŭropa Spaco de Supera Eduko (EEES) nomita komune kiel Plano Bolonjo, tiel kiel ĉe aliaj luktoj kaj depostuloj ligitaj al la sociaj movadoj tiel en Kadizo kiel en El Puerto de Santa María.

Li estis membro de la provincaj kaj regionaj estraroj de la UJCE, alirante al la Centra Komitato kaj al la ŝtata Politika Komisiono en la 12a Kongreso de la organizo en 2013. Finita lia etapo la UJCE, li aliĝis al la Komunista Partio de Hispanio, kies membro li estas de 2016. 

En 2018 akiris la kondiĉon de magistratano  de la Urbodomo de El Puerto de Sankta Maria akceptante la skabenecojn de Medio kaj Daŭrigebla Disvolvo, Komerco, Agrikulturo kaj Fiŝkaptado. En la urbaj elektoj de 2019 li estis parto de la kandidateco de kunfluado laŭigita de Unidas Podemos, akirante denove rajtigilon de magistratano. 

La 30an de junio 2022 enposteniĝis kiel nacia deputito el la Provinco Kadizo  anstataŭante Juan Antonio Delgado Ramos.

Nuntempe, li estas parto de la Kunordiga Andaluzia Maldekstro Kunigita kaj de la Centra Komitato de la Komunisma Partio de Andaluzio.

Notoj
-----

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 784846
 |
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri la astronomo William Henry Pickering. Por aliaj signifoj vidu la artikolon Pickering.

**William Henry PICKERING** (naskiĝis la 15-an de februaro 1858 en Bostono, mortis la 17-an de januaro 1938 en Mandeville (Jamajko)) estis usona astronomo Li esta la juna frato de alia fama usona astronomo, Edward Charles Pickering.

Li malkovris la naŭan saturnan sateliton: Febon; en 1899, sur fotoj faritaj en 1898. En 1905 li kredis malkovri la dekan saturnan lunon, kiun li nomis Temiso. Tiun lunon oni neniam retrovis, kaj estis verŝajne misobservado.

Li estris plurajn ekspediciojn por observi suneklipsojn, studis la lunajn kraterojn (en kiu li foje kredis vidi insektojn kaj kreskaĵojn), kaj aktivis favore al la kreo de novaj astronomaj observatorioj, inter kiuj la Observatorio Lowell en Flagstaff, Arizono.

Li pasis plejparton el sia tempo en sia privata observatorio en Jamajko, kaj li verkis maparon de Luno.

En 1907, kun George Darwin, li hipotezis, ke Luno estis disiĝinta el Tero kaj ke la Pacifika Oceano estus la marko de tiu disigo.
Li ankaŭ proponis (antaŭ Alfred Wegener), ke ĉiuj kontinentoj formis ununuran mason, kiu dispartiĝis post la elŝiro de Luno.

En 1919 li hipotezis novajn transneptunajn planedojn por kialigi la anomaliojn de la orbitoj de Neptuno kaj Urano, sed nenia observo pravigis tiun hipotezon: Plutono, malkovrita en 1930 de Clyde Tombaugh, (kaj aliaj, poste malkovritaj, TNOj) havas maltro da maso por perturbi Neptunon aŭ Uranon.

Honoroj
-------

Li ricevis la Premion Lalande en 1906.

Oni donis lian nomon (kaj tiu de lia frato) al:

* La luna kratero Pickering,
* La marsa kratero Pickering.

Noto kaj referencoj
-------------------

1. ↑  The moon; a summary of the existing knowledge of our satellite, with a complete photographic atlas (1903) (angle) legeba en Open Library
2. ↑  Dua filo de Charles Darwin
3. ↑  The place and the origine of the Moon and the volcanic probleme (angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio William Henry Pickering en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle William Henry Pickering, (de Leon Campbell; *The Journal of the Astronomical society of Pacific*)
* angle La fratoj Pickering (el la pagaxaro de "*Withepeak Lunar Observatory*") Arkivigite je 2009-07-20 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 319680
* GND: 116178957
* LCCN: n85808769
* VIAF: 173289811
* ISNI: 0000 0001 2341 8205, 0000 0004 0025 7172
* SUDOC: 176936009
* BNF: 10607216t
* NDL: 00657015
 |
emblemo de La Kampanjo por Kolektiva Apostasio en Hispanujo, alvokante defektiĝon de la Katolika Eklezio
Ŝtatoj kun mortpuno pro apostazio
**Apostateco** (greke ἀπόστασις (*apostasis*), 'transfuĝo', el ἀπό, *apo*, 'for, dise', στάσις, *stasis*, 'ejo', 'staranto') estas formale disiĝi el religia sekto aŭ eklezio, forlasinta aŭ rezigninta antaŭan kredon.

Persono kiu faras tian rezignaĵon (aŭ kiu *apostatigas*) estas *apostato* aŭ *defalinto*. Tiuj esprimoj havas mallaŭdan implicon en ĉiutaga uzo. Por sociologoj, la esprimo *apostateco* de persono signifas rezignon *kaj* kritikon de, aŭ kontraŭstaro al, sia iama kredo, kun teknika signifo sen mallaŭda implico. Kelkfoje la esprimo etendiĝas al rezigno de ne-religia kredo aŭ motivo, kiel ekzemple partio, ideologio, aŭ, ŝerceme, sportularo. Apostateco ĝenerale ne estas mem-deklarita: tre malmultaj iamaj kredantoj tiel aĉas sin, pro tio ke la termino nun ŝajnas tiel implice negativa. Multaj religiemaj movadoj kondamnas apostatojn kiel pekantoj, kiuj koruptas la ceterajn piecajn kredantojn.

Multaj sektoj kaj kelkaj landoj punas defalintojn. La sektanoj evitus defalintojn el la grupo aŭ submetas ilin al formala aŭ neformala puno, agoj kiuj povus esti la oficiala sektpolitiko aŭ kiuj povas esti faroj de ĝiaj individuaj anoj.

En certaj cirkonstancoj, iuj kristanaj eklezioj ekskomunikas defalintojn, dum kelkaj Abrahamaj skriboj (judismo: Readmono 13:6–10, kaj islamo: al-Bukhari, Diyat, bab 6) ŝajnas postuli la mortpunon por defalintoj. Tamen, iuj islamaj kleruloj, kiel la Sudana, Hassan al-Turabi, kredas ke ĉi tiu puno historie ne preskribis por forlasi la islamokredon, sed por forlasi la islamarmeon aŭ perfidi la tiaman naskiĝantan politikan islamo-movadon. Ironie, la Sudana Islamklerula Komitato imputis apostatecon al Turabi pro lia milde liberalaj opinioj. Kvankam la plejmulto da kristanaj kaj judaj eklezioj ne plu proponas la mortpunon por venĝi apostatecon, kelkaj islamaj landoj (kiel ekzemple Irano daŭre perfortas la mortpunon en tiel okazoj.

Famaj kazoj
-----------

* Lina Joy
* Mehdi Dibaj
* Lidja Zamenhof
* Eŭgeno Zolli

Vidu ankaŭ
----------

* Konverto (religio)
* Malteismo
* Juliano la Apostato
* Militoj pro Apostateco
* Granda Apostateco
* Ekskomuniko
* Hudud
* Malfidelo
* Kabei

Notoj
-----

1. ↑  Anthony Browne, *Muslim apostates cast out and at risk from faith and family Arkivigite je 2014-07-17 per la retarkivo Wayback Machine* ("Islamaj defalintoj forĵetiĝas je risko de sia kredo kaj familio"), 5 februaro 2005, *Sunday Times*.
2. ↑  *Sudan's Turabi considered apostate Arkivigite je 2012-02-04 per la retarkivo Wayback Machine* ("Oni konsideras la Sudanan Turabi kiel apostato"), 23 aprilo 2006, franca retpaĝo *Sudan Tribune*, Parizo. Aliris 2012-01-29.

* Kategorio Apostateco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 390408
* LCCN: sh85006048
* BNF: 11983969p
* NKC: ph320482
 |
**Aposiopesis** (greka prisilentado, eksilentado; eo: apoziopezo) estas muzikretorika figuro. Ĝi estas celita paŭzo je certa loko de muzika komponaĵo por signi nociojn kiel morto, perdo, silento kaj eterno.

Joachim Burmeister estas la unua, kiu mencias la apoziopezon kiel muzikretorika figuro. Li priskribas ĝin kiel "absoluta silentado de ĉiuj voĉoj". Ankaŭ je aliaj teoriistoj de la 17-a kaj 18-a jarcentoj ĝia ĉefa trajto estas la silentado. La muzika realigo okazas per uzado de paŭzoj. Povas temi pri ĝeneralpaŭzoj, sed ankaŭ pri ordinaraj paŭzoj en nunuopaj voĉoj. Kiel klarigas Johann Gottfried Walther, ekzistas du eblecoj enmeti ĉi tiujn: aŭ post finita kadenco aŭ je alia loko "[...] tamen sen fari je tio formalan finaĵon aŭ kadencon [...]".

*Aposiopesis* estas malgraŭ ĝia simileco al *abruptio* ne intermiksebla kun ĉi tiu. Dum kiam la esprimvaloro de *abruptio* estas la forrompado de melodia linio, *Aposiopesis* signas, laŭ Dietrich Bartels, "la silento sekvanta post tio". Pli malfrue okazis diferencigo de *Aposiopesis* den du subnociojn: homoioptoton kaj homoioteleuton.

La origino de ĉi tiu muzikretorika figuro revenas al la klasika retoriko: jen *apoziopezo* estas difinita kiel ellasado de esenca frazparto resp. konscia forrompado de la frazo celanta akiri atenton.

Literaturo
----------

* Bartel, Dietrich: *Handbuch der musikalischen Figurenlehre*, Laaber 1985.
* Eggebrecht, Hans Heinrich: *Figuren, musikalisch-rhetorische* en: RiemannL, Sachteil (fakta, nebiografia parto), paĝoj 286-288.
* Krones, Hartmut: *Musik und Rhetorik* en: *Musik in Geschichte und Gegenwart*, Sachteil, volumo 6, Kassel 1997, kolumnoj 814-852.

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Aposiopesis en la germana Vikipedio.*
**Josa** [ĤOsa] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la nordoriento de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas.

Geografio
---------

Ĝi estas je 98 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, inter Cortes de Aragón (okcidente) kaj Alcaine (oriente). Ĝi estas je 8 km de Cortes de Aragón, kie estas la soŝeo A-222 Zaragozo-Teruelo, kaj sur la nepra vojo al Alcaine kaj Obón, apartenantaj al la Kultura Parko de la Rivero Martín. Ĝi estas en la nordo de la Iberia Sistemo. La loĝloko estas je 772 msm kun maksimuma alto de 1023 msm. La teritorio estas trapasata de malabundaj riveroj Sus kaj Radón, alfluantoj de Río Seco kaj rivero Martín, respektive. 

Estas areo kun abundo de fosilioj de Juraso. En 1863 la hispana geologo Vilanova vizitis Josa, kaj tie priskribis cefalopodon *Nautilus lacerdae*. Aliaj esploristoj same faris ĉe *Roloboceras arnaudi* (Coquand), *Roloboceras hispanicum* kaj *Megatyloceras* (Sornay), kaj fine *Mecochyrus Magnus* (Vía Boada). Estas ankaŭ kuŝejo de dinosaŭroj de Kretaceo.

Historio
--------

La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema. En 1328, Alfonso la 4-a vendis Huesa kaj ĝiajn domarojn, inter kiuj Josa, al Pedro de Luna, farante parton de la komunumaro *Sesma de la Honor de Huesa* ene de la komunumaro Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838. 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Josa kie oni malaltiĝis el 615 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 36 loĝantoj.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj, iam safrano), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj). Nune rura turismo. 

Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo, krucmonumentoj, ermitejoj, panforno, muelejoj, vinkeloj, neĝujo, muzeoj pri paleontologio kaj pri motorcikloj kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801141
* VIAF: 316734414
* BNE: XX459244
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Adrienne Bolland (Tramtransporto en Parizo). |

**Adrienne Bolland**, naskiĝinta la 25-an de novembro 1895 en Arcueil en departemento Val-de-Marne, mortinta la 18-an de marto 1975 en Parizo, estis franca aviadistino.

Biografio
---------

Ŝi estis la plej juna el ses infanoj en sia familio. Ŝi ricevis sian pilot-diplomon la 26-an de januaro 1920 kaj poste atingis serion da sukcesoj :

* unua virina prov-piloto dungita de la « socio de aviadiloj Caudron » en februaro 1920.
* dua virino transfluginta la Manikan Markolon la 25–an de aŭgusto 1920.
* unua virino transfluginta la Andojn la 1-an de aprilo 1921.
* rekordo de lopoj en 1924 kun 212 lopoj en 72 minutoj. Poste en intervjuo donita al la magazino « Icare » ŝi konfidis, ke ŝi ne konsideras tion kiel rekordon, ĉar ŝia celo estis venki la 1111 lopojn de la tiama vira rekordo. Sed ŝia aviadilo ne rezistadis.

Transflugo de Andoj
-------------------

Alveninte per ŝipo en Bonaeron en januaro 1921 kun sia mekanikisto Duperrier, ŝi vane atendis pli efikan aviadilon promesitan de unu el la fratoj Caudron. Do ŝi decidis flugi per sia Caudron G3, kiu kapablis atingi nur la altitudon de 4200 metroj. Laŭ sia posta intervjuo al la gazeto « Icare » ŝi estis tro maldike vestita kaj tre suferis pro malvarmeco dum la transflugo. Ekfluginte de Mendoza en Argentino, ŝi flugis ĝis la altitudo de 4500 metroj, malfermante novan flugvojon. Post 3 horoj kaj 15 minutoj, ŝi surteriĝis en Santiago de Chile en Ĉilio. Ŝi estis triumfe akceptita de la ĉiliaj aŭtoritatuloj. Sed ne ĉeestis la franca ambasadoro, kiu pro la dato de 1-a de aprilo, opiniante ke temis pri ŝerco, ne venis al la flughaveno.

Flugprezentadoj
---------------

Ekde 1920 kun kunteamanoj, ŝi faris seriojn da flugprezentadoj ĉie en Francio. La vivkondiĉoj estis malfacilaj. Por allogi la spektantojn, okazis flugbaptoj, aerobatikoj, kaj saltoj de paraŝutistoj. En 1930 je mitingo en Nico, ŝi konatiĝis kun alia piloto Ernest Vinchon, kun kiu ŝi edziniĝis. De tiam ili kunlaboris.

Bataloj
-------

En 1934, ŝi engaĝiĝis kun aliaj aviadistinoj Maryse Bastié kaj Hélène Boucher en la feminisman batalon por la voĉdonrajto en la movado iniciatita de Louise Weiss.

Dum la Dua mondmilito sub la germana okupacio ŝi aktive partoprenis en la Rezistado (reto Castille).

Ŝi vivis longtempe en Parizo kaj estis entombigita en la tombejo de Donnery en la departemento Loiret, devena vilaĝo de ŝia familio.

Honoraĵoj
---------

* Poŝtmarko je ŝia bildo en 2005.
* Liceo kaj vojo je ŝia nomo en pluraj lokoj.
* Haltejo *Adrienne Bolland* de tramvojo T3b en Parizo.

Referencoj
----------

1. ↑  En Francio la 1-an de aprilo fari diversajn ŝercojn estas kutimo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Adrienne Bolland en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Intervjuo de Adrienne Bolland al la gazeto Icare Arkivigite je 2009-04-18 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 325608
* GND: 1103596349
* LCCN: n79119778
* VIAF: 11130300
* ISNI: 0000 0000 5509 2468
* SUDOC: 240246195
* BNF: 10427630j
 |
**Adrienn Henczné Deák** [hencnE], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Henczné Deák Adrienn** estis hungara pentristo. Ŝia geedziĝa antaŭnomo estis *Henczné* ekde 1919.

Adrienn Deák  naskiĝis la 4-an de aŭgusto 1890 en Budapeŝto, ŝi mortis la 20-an de septembro 1957 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Adrienn Henczné Deák akiris diplomon en Reĝa Belarta Altlernejo. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis István Bosznay, Lajos Deák-Ébner kaj Ferenc Márton (pentristo). Baldaŭ ŝi estis membro de artistkolonioj de Sárospatak kaj Jászapáti. En 1919 ŝi edziĝis, en 1938 ŝi ricevis premion. Ŝi plej ofte pentradis florajn aĵpentraĵojn.

Ekspozicioj
-----------

Pri ekspozicioj mankas informoj.

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Pünkösdirózsák
* Rózsás csendélet
* Csendélet
* Virágcsendélet
* Csendélet rózsákkal
* Varrogató leányka
* Felhők

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2018-05-09 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 611060
* RKD: 122559
 |
**János Kiss** [jAnoŝ kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kiss János** estas hungara baletisto, baletestro kaj koreografo.

János Kiss  naskiĝis la 13-an de aŭgusto 1959 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Kiss János finis la lernadon en Ŝtata Baleta Instituto en 1979. En la sama jaro li aliĝis al la ĵus fondita baleta trupo en Győr. Post jaroj li estis primara dancisto. Ekde 1987 li instruas baleton en Győr. Li gvidas la baletan trupon en Győr ekde 1991. Post 2 jaroj lia instruejo ricevis la rangon filio de dancista altlernejo. Li ricevis premion Kossuth en 2008, pli frue ekde 1979 ankaŭ aliajn premiojn.

Liaj roloj (elekto)
-------------------

* Iván Markó: A Nap szerettei (Amatitoj de la Suno) - la Suno
* Iván Markó: Az igazság pillanata (Momento de la vero) - reĝo
* Iván Markó: Jézus, az ember fia (Jesuo, filo de l' homo) - baptanto
* Iván Markó - Béla Bartók: A csodálatos mandarin (La mirinda mandareno) - titolrolo

Liaj koreografaĵoj (elekto)
---------------------------

* Kaukázusi krétakör (1990)
* Szent Margit legendája (1991)
* Monarchia, Monarchia (1994)

Fontoj
------

* hungara biografio kun foto
* hungara biografio kun foto Arkivigite je 2017-07-01 per la retarkivo Wayback Machine
lia margrafa palaco en Karlsruhe
**Friedrich WEINBRENNER**, plennome *Johann Jakob Friedrich Weinbrenner* (naskiĝis la 24-an de novembro 1766 en Karlsruhe, Germanio; mortis la 1-an de marto 1826 samloke) estis germana arkitekto kaj urboplanisto de la klasikisma epoko. Liaj konstruaĵoj inspiritaj de la grek-romia antikveco aparte dominas lian hejmurbon Karlsruhe.

la portiko de lia luterana urba kirko de Karlsruhe

Vivo
----

lia urbodomo de Karlsruhe
Post lernado de la ĉarpentista metio, li ekde 1788 laboris kiel konstrugvidanto en Zuriko kaj Laŭzano. Ekde 1790 li studis arkitekturon en Vieno kaj Dresdeno, en 1791/92 pasigis plurajn monatojn en Berlino, konatiĝante kun la tieaj klasikismaj arkitektoj, kaj sekve inter 1792 kaj 1797 intense studis la antikvajn romiajn konstruaĵojn en Romo. En Romo, Pompejo kaj Herkulano li ankaŭ mem laboris kiel arkeologo, kaj krome perfektigis siajn sciojn pri renesanca kaj la tiea aktuala klasikisma arkitekturo. Post reveno al Germanio li laboris en Karlsruhe, poste en Strasburgo (kie li edziĝis) kaj en Hanovro, kaj ekde la jaro 1800 konstante vivis en Karlsruhe.

Specialan historian signifon havas la Piramido Karlsruhe situanta en la centro de la placo de la bazaro de Karlsruhe ĉe la luterana kirko kaj la urbodomo, tri verkoj de Weinbrenner. Ĝi estis starigita en la jaroj 1823–1825 sur la tombejo de la urbofondinto, Margravo Karolo la 3-a Vilhelmo (1679–1738). Kaj interne estas ankaŭ la fondoŝtono de la urbo.

kastelo Rotenfels en Gaggenau

* Kategorio Friedrich Weinbrenner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 534272
* GND: 118630229
* LCCN: n81091789
* VIAF: 73928379
* ISNI: 0000 0001 1070 7593
* SUDOC: 067034225
* BNF: 12354961n
* ULAN: 500004869
* RKD: 83402
* NKC: jx20091103011
 |
**KALLÓS János** (kalo:ŝ) estis hungara ĵurnalisto naskita en Zsombolya la 24-an de oktobro 1891 kaj mortinta en Budapeŝto la 16-an de junio 1970.

Biografio
---------

János Kallós abiturientiĝis en 1909 en Budapeŝto, poste ĝis 1916 li laboris ĉe la *Pesti Napló*. Ekde 1917 ĝis 1921 li estis kunlaboranto de la gazeto *Az Újság*, en 1919 li skribis artikolojn en gazeton ŝtonpresitan *Munka*. En 1921 li establis la gazeton *Pesti Tőzsde*, kies ĝis 1943 li estis ĉefredaktoro. Ekde 1925 li estis redaktoro de la *Pénzügyi és Tőzsdei Kompaszt* ĝis 1943. Post 1945 li partoprenis en reorganizo de la Ĵurnala Asocio. En 1947–49 li redaktis la noveeldonitan *Kompasz*. En 1948 li estis redaktoro de la *Kis Újság*, respondecredaktoro de *Turf* en 1949–50, poste ĵurnalisto ĉe la Landa Eldonejentrepreno Ĵurnala kaj Semajngazeta (Napi- és Hetilapkiadó Nemzeti Vállalat).

Verkoj
------

* *Tudnivalók a gabonahatáridő-üzletről* (Bp. 1926);
* *Nagybudapest ipari, kereskedelmi és teljes szakmai címtára* (Bp. 1948).

Fonto
-----

* Magyar életrajzi lexikon
**János Kecskeméti** [jAnoŝ keĉkemEti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kecskeméti János** estis hungara pastro, monaĥo, profesoro. Liaj familiaj nomformoj estis *Kecskeméthi, Kecskeméthy, Kecskeméty*.

János Kecskeméti  naskiĝis en 1633 en Osmana Imperio en Kecskemét (nuntempe en Hungario). Li mortis en 1712 en Habsburga Imperio en Vieno.

Biografio
---------

János Kecskeméti aliĝis al la jezuitoj en 1652. Li akiris diplomon jam en Hungara reĝlando en Kassa. Post siaj studoj li estis predikisto en diversaj urboj. Li estis fama oratoro, eĉ li estis nomata "hungara Cicerono". Li estis monaĥejestro en Kőszeg, kolegiestro en Nagyszombat, Sopron kaj Kassa, intertempe longe rektoro de Pázmáneum. Li estis rektoro en Jezuita Universitato de Nagyszombat inter 1697/98–1699/1700 .

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Nagy tűz kis szikrája* (sen eldonjaro)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero K, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**János Keményfy** [jAnoŝ kemEnjfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Keményfy János** estis hungara literaturhistoriisto, kritikisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1938).

János Keményfy naskiĝis  kiel **Hartmann János** la 23-an de oktobro 1875 en Hungario, en Újsóvé (nuntempa Ravno Selo en Serbio). Li mortis la 27-an de decembro 1943 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Keményfy frekventis universitaton en Kolozsvár, poste li plulernis en Berlino. Li komencis instrui en diversaj urboj ekde 1903. En 1918 li translokiĝis al Budapeŝto, kie li instruis en diversaj gimnazioj ĝis la emeritiĝo en 1939. Li okupiĝis precipe pri Sándor Petőfi. Liaj kritikoj aperis ĉefe en Napkelet, kie li partoprenis ankaŭ en la redaktado.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Élet: Keményfy dalai* (1897)
* *Petőfi Sándor* (1908)
* *A „Nyugat" irodalomtörténete* (Literatura historio de Nyugat, (1937)
* *500 év humora: Magyar szerzők vidám írásai* (1942)

Fontoj
------

* biografio hungare
**László Telegdy** [lAslO telegdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Telegdy László** estis hungara agronomo, altlerneja instruisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *mezőtelegdi* kaj *pusztaújlaki* [pustaUjlaki].

László Telegdy naskiĝis la 15-an de junio 1886 en Mezőtelegd (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Tileagd en Rumanio), li mortis la 5-an de aprilo 1942 en Kolozsvár (Hungara reĝlando, nuntempa Cluj en Rumanio).

Biografio
---------

László Telegdy maturiĝis en premonstrata gimnazio en Nagyvárad, poste li akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio (Magyaróvár). Post la diplomo li laboris en sia bieno en sia naskiĝloko. Inter 1920 kaj 1940 li apartenis al Rumanio pro Traktato de Trianon. En tiu periodo li partoprenis en hungaraj agronomiaj organizaĵoj. Ekde 1936 li okupiĝis nur pri la agrikulturaj movadoj, li estis inspektoro kaj pli malofte li kontribuis artikolojn kaj instruis en kursoj. Li havis postenon ankaŭ en la kalvinana eklezio.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2021-05-14 per la retarkivo Wayback Machine
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724984
 |
**László Tenk** [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Tenk László Miklós** estas hungara pentristo.

László Tenk  naskiĝis la 8-an de aŭgusto 1943 en Nagybánya (Hungara reĝlando, nuntempe Baia Mare en Rumanio).

Biografio
---------

László Tenk abiturientis en Miskolc, poste li studis en Belarta Altlernejo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Aurél Bernáth kaj János Kmetty. Inter 1966-1968 li estis soldato, inter 1969-1971 li ricevis stipendion. Inter 1970-1975 li pentradis en artistkolonio en Debrecen, sed en la lastaj jaroj li gvidis ankaŭ la pentristan klubon en Nyírbátor. Ekde 1975 li vivas en Budapeŝto, sed li ofte vizitas malgrandajn artistkoloniojn en la lando. Li ricevis premiojn inter 1974-2011. Li edziĝis en 1970, vidviĝis en 2006, lia edzino naskis 3 gefilojn.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Budapeŝto (1966, 1975, 1992, 1997)
* Zalaegerszeg (1967)
* Debrecen (1971, 1975)
* Pécs (1980, 1988)
* Szolnok (1993, 2000)
* Szeged (1996)

El kolektivaj ekspozicioj
-------------------------

* Debrecen (1971)
* Budapeŝto (1972, 1983, 1994, 2000)
* Salgótarján (1980)
* Szolnok (1984, 1996)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Felhős kép lámpával (1988)
* A romantikáról (1995)
* Tükör és ablak (2007)
* Tártkarú tavasz
* Hegyi templom

Fontoj
------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2018-08-30 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografieto kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 618348
* VIAF: 293234963
* ISNI: 0000 0003 9936 0606
 |
**KARDALUS János** (kardaluŝ) estis rumanuja hungara instruisto pri rumana lingvo, etnografia esploristo naskita la 20-an de septembro 1935 en Mugeni kaj mortinta la 9-an de aprilo 2006 en Miercurea Ciuc.

Kariero
-------

János Kardalus akiris bazlernejan instruistan diplomon en Cristuru Secuiesc en 1954 kaj mezlernejan pri la rumana lingvo kaj literaturo en Kluĵo en 1966. Li instruis en pluraj vilaĝoj. Inter 1965 kaj 1976 li estis lernejestro en Mereşti. De 1976 ĝis 1991 li estis direktoro de la Domo de Popolkreaĵoj de Distrikto Harghita en Miercurea Ciuc kaj poste li laboris kiel lernejinspektoro en la sama distrikto ĝis sia pensiuliĝo en 1999. En 1999 li doktoriĝis pri etnografio. Li verkis pli ol 40 studaĵojn etnografitemajn.

Ĉefaj verkoj
------------

* *Kapuk és kerítések*, 1977.
* *Népviselet*, 1979.
* *Korondi kerámia*, 1981.
* *A festett bútor*, 1982.
* *A székely festett bútor*, 1995.
* *Népélet a Kis-homorod mentén*, 1998.

Fonto
-----

* Erdélyi magyar ki kicsoda, 2010.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 82306
* LCCN: n78020865
* VIAF: 51999109
* ISNI: 0000 0000 7995 8430
* BNF: 15522136w
 |
**Lajos Papp** [lajoŝ pap], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Papp Lajos** estis hungara kuracisto, kirurgo pri koroj, ortopedo, profesoro. Lia frato estas László Papp (zoologo).

Lajos Papp  naskiĝis la 21-an de marto 1948 en Aranyosgadány.

Biografio
---------

La familio Papp estis deportita inter 1951 kaj 1957 al Csurgó, Mágocs. La juna Lajos frekventis gimnazion en Pécs, poste li estis ministo unu jaron, poste li laboris en hospitalo. Li akiris kuracistan diplomon en Universitato de Pécs en 1973, poste li laboris en la urba hospitalo, dume li akiris pliajn 3 fakdiplomojn. Inter 1977 kaj 1991 li laboris en kliniko pri kormalsanoj en Budapeŝto. En la studjaro 1984 li esploris en Harvardo. En 1989 li doktoriĝis el medicinaj sciencoj. En 1991 li komencis instrui en universitato, ekde 1994 en kampuso en Zalaegerszeg, ekde 1997 en Pécs. En 2008 li emeritiĝis. Li ricevis la unuan premion en Oksfordo en 1996, poste hungarajn premiojn kaj memormedalojn ĝis 2014. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.

Elektitaj libroj
----------------

* *Jöjjön el a Te országod* (2003)
* *Szabadíts meg a gonosztól* (2008)
* *Gyógyító Gondolatok. Breviárium* (2013)

Fontoj
------

* hompaĝo
* hungarlingva biografio
Kliniko en Manhattan.
**Kliniko** estas kaj la ejo kaj agado por esplori la simptomojn, malsanojn kaj traktadon de malsanuloj. Iel ĝi povas esti uzata kiel preskaŭ sinonimo de hospitalo aŭ malsanulejo.

En NPIV **kliniko** estas *Praktika instruado de la medicino per montra esplorado de la pacientoj*. *Sekcio de hospitalo, kie profesoro instruas siajn disĉiplojn, farante antaŭ ili diagnozojn ĉe la litoj de malsanuloj* kaj *Privata faka hospitalo*.

Laŭ Francisko Azorín **kliniko** estas *Sekcio de hospitalo, kie la majstro instruas siajn disĉiplojn farante antaŭ ili la diagnozojn ĉe la malsanuloj.* Li indikas etimologion el la greka *klinike*, el *kline* (lito), kaj de tie la latina *clinicus*. Kaj li aldonas la terminon *polikliniko*.

Notoj
-----

1. ↑  NPIV  Alirita la 28an de Decembro 2017.
2. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 111.
3. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Kliniko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vido al rivero Sestra (urbo Klin)
**Klin-Dmitrova altaĵo** (ruse *Клинско-Дмитровская гряда*) estas parto de Moskva altebenaĵo, kiu situas en norda parto de Moskva provinco en ĉirkaŭaĵoj de la urboj Klin kaj Dmitrov, de kiuj ĝi ricevis sian nomon.

Ĝia longo estas pli ol 200 km, meza larĝo 40 km. La plej alta punkto (284 m) situas en distrikto Sergijev Posad. Multaj altaj punktoj situas apud la urboj Klin kaj Solneĉnogorsk.

Sur Klin-Dmitrova altaĵo fontas kelkaj ĉefaj riveroj de Moskva provinco, inter ili Klazjma, Istra.

Historio
--------

Oriente de la altaĵo troviĝas historia regiono Radoneĵje kun historiaj urboj Sergijev Posad kaj Ĥotjkovo. Sur la plej okcidenta parto ĉe rivero Lama estas la plej antikva urbo de Moskva provinco - Volokolamsk.

Signifo
-------

Pumpiloj de Zagorska elektrocentralo (proksime al urbo Sergijev Posad)
La altdiferenco estas vaste uzata en ekonomio de Moskva regiono: tie ekzistas multaj sablominejoj, Zagorska akvokolekta elektrocentralo kaj aliaj objektoj. Krove, ĉi tie estas plej proksimaj al Moskvo montetoj kun tioma alteco, pro tio ili estas tre popularaj inter alpskiistoj kaj turistoj.
**Srikakulam** (telugue **శ్రీకాకుళం**) estas urbego, ankaŭ katolika diocezo en federacia ŝtato Barato, en subŝtato Andra-Pradeŝo, en la samnoma distrikto Srikakulam, kie ĝi estas distrikta sidejo. 

Urbodomo en Srikakulam

Demografio
----------

En 2011 la populacio de Srikakulam estis 147 015. La legopovo estas 85%, signife pli alta, ol la landaveraĝo (73%).

Geografio
---------

Srikakulam situas sur la marborda ebenaĵo laŭ rivero ĉirkaŭ 10 kilometrojn de la Bengala golfo 9 metrojn super la marnivelo. Vizianagaram troviĝas 56, Visakhapatnam 92, Brahmapur 147, Ĝagdalpur 216, subŝtata sidejo Amaravatio 411, Warangal 453, Kolkato 666, Mumbajo 1169, tutlanda ĉefurbo Delhio 1335 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

En tiu loko pluraj dinastioj regis dum la longa historio. Dum dominado de britoj la oficiala loknomo estis *Chicacole*. La statuso pri municipo alvenis en 1856, la korporacio formiĝis en 2015. En la malfruaj 1960-aj jaroj la regiono ĉirkaŭ Srikakulam estis centro de kampara ribelo.

Ekonomio
--------

La areo ĉirkaŭ Srikakulam estas karakterizita per agrikulturo.

Klimato
-------

Srikakulam havas tropikan savanoklimaton (laŭ klimata klasifiko de Köppen: Aw). Jare pluvas averaĝe 1075 mm. Inter junio-oktobro pli ofte pluvas, inter decembro-aprilo apenaŭ pluvas. La averaĝa temperaturo varias inter 23-33 °C.

Trafiko
-------

Apud Srikakulam preteriras la fervoja linio. 5 vojoj kuras al la urbego.

Placo en Srikakulam

Edukado
-------

La instrua lingvo en Srikakulam estas la angla kaj telugua.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* memorturo
* statuoj
* parkoj

Fontoj
------

* WikiTrans
**Granda Urbo kun Esceptoj** (japane 政令指定都市 (せいれいしていとし), *seirei shitei toshi* [seirei ŝitei toŝi], lit. urbo aldifinita de registara dekreto; mallonge 政令市 (せいれいし) aŭ 指定都市 (していとし)), estas urbo de Japanio, kiu havas loĝantaron de pli ol 500 000 kaj akiris kvalifikon per enketo de kabineto laŭ la 19-a Sekcio de 252-a Artikolo de Loka Aŭtonomia Juro.

Difinas pri specialaj potencoj kaj kvartaloj de la urbo, en la juro, en 2-a Numero "Ordinaraj Lokaj Registaraj Strukturoj", en 12-a Ĉapitro "Esceptoj pri Grandaj Urboj kaj similaj", en 1-a Strofo "Esceptoj pri Grandaj Urboj". La urbo estas nomata "指定都市" (*aldifinita urbo*) en la leĝo.

Anstataŭ prefektujo, la urbo administras 17 oficojn (ekz. socia bonfaro, publika higieno, urboplano, reklamo...).

La urbo havas kvartalojn (japane 区, *ku*). En Japanio, nur aldifinitaj urboj kaj Tokiaj specialaj kvartaloj havas kvartalojn.

Kvartalo de la urbo povas starigi kvartalodomon.
Urbestro povas investi kvartalestron.
Sed en Tokiaj specialaj kvartaloj kvartalestro estas elektata de publika elektado, kaj konsilio estas starigata.

Plejparte da aldifinitaj urboj havas esperantigitajn nomojn pro siaj gravecoj, dum aliaj ne estis esperantigataj.

<> signifas: estas kandidatoj de Esperantigo

Listo de Grandaj Urboj kun Esceptoj
-----------------------------------

* Sapporo
* Sendai <Sendajo aŭ Sendado>
* Saitama
* Ĉiba
* Jokohamo
* Kaŭasaki
* Niigata
* Ŝizuoka
* Hamamacu
* Nagojo
* Kioto
* Osako
* Sakai
* Kobeo
* Okajama
* Hiroŝimo
* Kitakjuŝu <Kitakiuŝuo>
* Fukuoka <Fukuoko>

Kandidatoj de la urbo
---------------------

Urboj sekvantaj celas akiri kvalifikon per enketo de kabineto laŭ la leĝo.

* Sagamihara
* Kumamoto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2014-05-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Sekretariejo de la Urboj (en Japana lingvo)
* La teksto de la dekreto pri aldifino de aldifinitaj urboj Arkivigite je 2012-04-09 per la retarkivo Wayback Machine (en Japana lingvo)
* La teksto de Loka Aŭtonomia Juro Arkivigite je 2005-02-05 per la retarkivo Wayback Machine (en Japana lingvo)
**Konrad Küster** (\* 1959 en Stutgarto) estas germana muziksciencisto.

Konrad Küster studis muziksciencon en Tübingen, mezan kaj pli novan historion kaj komparan landoscion kaj doktoriĝis en 1989 per tezo pri la formado de la kapmovimentoj en la konĉertoj de Mozart (Kassel 1991). En 1993 habilitiĝis en Freiburg per la traktaĵo *Opus primum in Venedig – Tradition des Vokalsatzes, 1590–1650*. ekde 1995 li estas profesoro pri muzikscienco ĉe la universitato je Freiburg. Ekde 1995 ĝis 1997 li estis dekano.

La esplorospektro de Küster etendiĝas sur vasta kampo de la muziko de la mezepoko trans la protestanta muzikkulturo de la 16-a ĝis 19-a jarcentoj (precipe Heinrich Schütz kaj Johann Sebastian Bach) ĝis al la viena klasikismo. Li renomiĝis kiel eldonanto de la manlibro Bach-Handbuch.

Traktaĵoj
---------

* *Opus Primum in Venedig. Traditionen des Vokalsatzes 1590–1650*. Freiburger Beiträge zur Musikwissenschaft 4, Laaber, 1995 [Habilitationsschrift]
* *Bach-Handbuch* (Hrsg.) Kassel etc. Stuttgart und Weimar 1999, ISBN 3-7618-2000-3
* *Mozart. Eine musikalische Biographie*. Stuttgart 1990; Kassel etc. / München 1995; Oxford 1996

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 316791
* GND: 12144533X
* LCCN: n85371736
* VIAF: 111868520
* ISNI: 0000 0001 1032 8884
* SUDOC: 03028659X
* BNF: 12173490p
* BIBSYS: 90573161
* NKC: jn20000603614
 |
**Sándor Wladár** [ŝAndor vladAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Wladár Sándor** estis hungara naĝisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, akvopilkisto, bestkuracisto.

Sándor Wladár naskiĝis la 19-an de julio 1963 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Wladár akiris diplomojn en 1989 kaj 1991, poste li malfermis privatan bestkuracejon. Li ricevis premiojn inter 1980-1994.

### Sporta kariero

Sándor Wladár inter 1972–1980 estis naĝisto en la centra sportlernejo, poste en signifa ĉefurba sportklubo, pli poste inter 1985 kaj 1987 li estis akvopilkisto, eĉ en la lasta jaro li estis hungara ĉampiono. Kiel naĝisto li estis hungara ĉampiono 22-foje inter 1979-1986, li estis membro de la nacia teamo inter 1978-1985. Lia trejnisto estis Tamás Széchy. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1980 kun ora medalo, en la sekva Olimpiko Hungario bojkotis ĝin. Li estis la dua en mondĉampionumo en 1982. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1985. Depost 2017 li havis altajn postenojn en la hungara sporta vivo.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva intervjuo kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Sándor Wladár en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 807344
 |




* Portalo pri Biografio
**Oszkár VÉRTES** [ve:rteŝa] hungara/rumania hungara kuracisto, redaktoro. Li naskiĝis en Budapeŝto la 23-an de novembro 1875 kaj mortis la 27-an de septembro 1933 en Koloĵvaro.

Kariero
-------

Oszkár Vértes diplomitiĝis en Budapeŝto en 1899 kaj li estis samloke praktikanta klinika kuracisto pri ginekologio, poste asistanto en universitato de Tübingen, helpkuracisto en Malsanulejo Szent János de Budapeŝto. De 1907 li loksidiĝis en Koloĵvaro, kaj estis profesorasistanto en ginekologia kliniko de Universitato Ferenc József. De 1919 li estis praktikanto kuracisto, de 1927 sanatoria kuracisto kaj instruisto en Târgu Mureș. Inter 1920–28 li estis kunlaboranto de la redakcikomitato de Erdélyi Orvosi Lap, ano de Kuracistsocieto Paul Ehrlich kaj de Kuracista Sekcio de EME. Li publikigis de 1909 (Lechner Emlékkönyv (Kv. 1915), Erdélyi Orvosi Lap, Orvosi Hetilap (1928) kaj Orvosi Szemle (1929).

Fonto
-----

* Románia Magyar Irodalmi Lexikon Arkivigite je 2013-10-17 per la retarkivo Wayback Machine
**PRINCZ Oszkár** ([princ os-KAR]; naskiĝis la 17-an de majo 1947 en Szentpéterfa, Vas, Hungario kaj mortis la 10-an de aprilo 2004) estis ĝenerala sekretario de Hungara Esperanto-Asocio, kaj la Prezidanto de la hungara Lingvokomitato de Esperanto.

En la jaro 1973 Princz diplomitiĝis pri klerigado kaj bibliotekoj en pedagogia altlernejo. 1977 li akiris universitatan diplomon pri estetiko.

Princz sindoneme apogis la amatoran teatradon kaj estris grupojn en Szombathely kaj Körmend. Li kelkfoje mem verkis teatraĵojn.

De 1977 li laboris du jarojn ĉe la Hungara Kultura Centro en Prago, kie li ankaŭ aktivis en la ĉeĥa Esperanto-movado. Poste li tri jarojn okupis laboran postenon en popol-kleriga instituto en la 19-a distrikto de Budapeŝto.

De 1982 li estis organiza sekretario, sekretario kaj fine ĝenerala sekretario de Hungara Esperanto-Asocio.
Lia unua lernolibro aperis en 1984, poste kvin pliaj sekvis. Post la sociaj ŝanĝiĝoj de la jaroj 1989 ĝis 1990 li studis ankoraŭfoje (pri eksterlanda komerco) kaj fariĝis turisma manaĝero en 1995. En la sama jaro li lanĉis la revuon *Az EU és a nyelvi kérdés* ("EU kaj la lingva demando") kaj fondis la turisman entreprenon *Espertur* kiun li de tiam gvidis dum 5 jaroj. Fondinte *Nyelvek Egyenjogúságáért Társaság* (Asocio por Egalrajteco de Lingvoj), li kontaktis lingvistojn, skribistojn, oficistojn de la Ministrejo de la Eksteraj Aferoj, kaj EU-komitatojn. Li reprezentis en la Kuratorio de Hungara Radio civitajn organizaĵojn. Li estis Prezidanto de Lingvokomitato de Esperanto ĉe la hungara Fremdlingva Pluinstrua Instituto (en strato Rigó).

Oszkár Princz mortis en Budapeŝto en 2004 pro korinfarkto en vagonaro hejmenveturante.
**Oszvald Szemerényi** [osvald semerEnji] aŭ **Oswald John Louis Szemerényi** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szemerényi Oszvald** estis hungara lingvisto, profesoro, membro (korespondanta en 1947, ordinara en 1991) de Hungara Scienca Akademio.

Oszvald Szemerényi  naskiĝis la 7-an de septembro 1913 en Londono. Li mortis la 29-an de decembro 1996 en Freiburg.

Biografio
---------

Oszvald Szemerényi frekventis universitatojn en Budapeŝto, Hejdelbergo, Berlino. Li estis influita fare de hungara lingvisto Gyula Laziczius. En 1942 li instruis en Universitato de Budapeŝto, kie post 2 jaroj li profesoriĝis. Li revenis al Britio en 1948, kie li laboris por Bedford College ĝis 1960. Li iĝis profesoro pri lingvistiko en universitato en Freiburg de 1965 ĝis 1981. Li okupiĝis precipe pri la hindoeŭropaj lingvoj.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Studies in the Indo-European System of Numerals* (1960)
* *Einführung in die vergleichende Sprachwissenschaft* (1970)
* *Four Old Iranian Ethnic Names: Scythian - Skudra - Sogdian - Saka* (1980)
* *Introduction to Indo-European Linguistics* (1996)

Fontoj
------

* helpe de WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 463830
* GND: 118799606
* LCCN: n80050208
* VIAF: 52213721
* ISNI: 0000 0001 0901 4124
* SUDOC: 029819814
* BNF: 12136556p
* BIBSYS: 90116314
* NKC: jn20000605235
* BNE: XX934439
 |
**Martin Nadaud** estas fantoma metrostacio sur linio 3 de la Metroo de Parizo situanta en la 20-a arondismento de Parizo, fermita la 23-an de aŭgusto 1969, dum la reorganizo de stacio *Gambetta*.

Stacio
------

Dum la 1960-aj jaroj, evidentiĝis ke la areo de "Porte de Bagnolet" estis netaŭge priservita de publika transporto, kvankam ekzistis forta postulo.

Estis do decidite plilongigi linion 3 ĝis Bagnolet elde Placo Gambetta. Tial ke la atendita trafiko estis multe pli granda al *Porte de Bagnolet* ol al *Porte des Lilas*, ekspluatado per du-branĉa forko ne estis efektivigita. La finstacio de *Porte des Lilas* cedis lokon profite al tiu de Bagnolet, per kreo de navedo *Gambetta* – *Porte des Lilas* kiu konsistigas linion 3bis.

Por la okazo, stacio *Gambetta* estis profunde restrukturita reuzante la originan stacion kiel finstacion de linio 3bis kaj konstruante novajn kajojn por linio 3. Stacio *Martin Nadaud*, nur 232 metrojn for de la malnova stacio, estis absorbita de la nova stacio. Ĝiaj alirejo kaj bilet-vendejo fariĝis hodiaŭ enirejo al stacio *Gambetta*. Tiu enirejo situas sur Placo Martin-Nadaud.

La nova stacio *Gambetta* estis malfermita la 23-an de aŭgusto 1969, linio 3bis estis kreita la 27-an de marto 1971 kaj plilongigo al Bagnolet estis malfermita al publiko la 2-an de aprilo 1971.

Vidu ankaŭ
----------

* Metroo de Parizo
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Fantomaj stacioj de la metroo de Parizo

Eksteraj ligiloj
----------------

* PARIS unplugged: 1969 – Gambetta: La disparition de la station Martin Nadaud (france)

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Martin Nadaud (métro de Paris) en la franca Vikipedio.* 

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | 
* M01
* M02
* M03
* M03bis
* M04
* M05
* M06
* M07
* M07bis
* M08
* M09
* M10
* M11
* M12
* M13
* M14
* FUN
* (estintaj 14
* )
* (estontaj M15
* M16
* M17
* M18
* M19)

 |  |
|  |

 |