recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |
| --- |
| Ruĝa Ŝtono (Krimeo) (Krimeo)Ruĝa Ŝtono (Krimeo) (Krimeo)DMS |
| Situo de la Ruĝa Ŝtono sur la mapo de Krimeo Koordinatoj: 44° 34′ 09″ N 34° 17′ 08″ O﻿ / ﻿44.569258333333 °N, 34.285641666667 °O﻿ / 44.569258333333; 34.285641666667 (mapo) |

**Ruĝa Ŝtono** (ruse *Красный камень*, ukraine *Червоний камінь*, krime-tatare *Qızıltaş*) estas rokego en la Gurzufa valo sur la Suda Bordo de Krimeo (teritorie la roko troviĝas en la Jalta municipo). La roko troviĝas 430 metrojn super la mar-nivelo, altas proksimume 70 metrojn kaj estas fama vidindaĵo de Krimeo. En la jaro 1969 la roko estis deklarita kiel natur-geologia monumento. Apud la roko troviĝas la loĝloko Krasnokamenko, kiu ricevis sian nomon dank' al tiu roko.

La supro de la roko havas la longon de ĉ. 120 metroj kaj la larĝon de ĉ. 50 metroj. Tri flankoj de la roko estas abruptaj; oni povas supreniri la rokon nur de la norda flanko laŭ kruta padeto.
Mezepoke sur la roko troviĝis negranda fortreso. Nuntempe la roko estas uzata por montgrimpado.

La roko estas fama pro tio, ke ĉirkaŭ ĝi troviĝas la vitejoj, kie krestas unikaj moskatelaj vitujoj, el kiuj oni produktas faman vinon *Blanka moskatelo de la Ruĝa Ŝtono* (ruse *"Мускат белый Красного Камня"*), ofte nomatan "Reĝo de moskateloj". La vinon produktas la Masandra vinfarejo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* La foto de la roko[*rompita ligilo*]
* La foto de la roko
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.f4

***Roque de los Muchachos*** [ROke delosmuĈAĉos] estas la plej alta pinto de la insulo La Palma, en Kanarioj, Hispanio. Ĝi estas sur la limo inter la municipaj teritorioj de El Paso kaj Garafía.​ Ĝi atingas altaĵon de 2428 m.s.m. kio faras de La Palma la duan insulon plej altan de la insularo, post Tenerifo, kaj ankaŭ de la atlantikaj insularoj ĝenerale, tuj sekvita de *Ponta do Pico* en Azoroj, Portugalio. 

La loknomo *Roque de los Muchachos* (Rokelstaraĵo de la Junuloj) devenas de la formo de la montopinto, ĉar temas pri serio de malgrandaj rokelstaraĵoj ĉirkaŭ 3 metroj altaj, kiuj similas al grupo de junuloj. La *Roque de los Muchachos* estas unu de la naturaj monumentoj plej simbolaj de la insulo La Palma. 

El la pontopinto videblas la insuloj Tenerifo, La Gomera kaj El Hierro, se estas tago de bona videbleco.

Bildaro
-------

* Strukturo kiu eltenas Los Andenes kaj Roque de Los Muchachos, Hoya Grande (Garafía).Strukturo kiu eltenas Los Andenes kaj Roque de Los Muchachos, *Hoya Grande* (Garafía).
* Endemio tajinaste azul, ĉe Roque de Los Muchachos.Endemio *tajinaste azul*, ĉe Roque de Los Muchachos.
* Montopinto.Montopinto.
* Endemio tajinaste rosa floranta, survoje al Roque de los Muchachos, Hoya Grande, Garafía, La Palma.Endemio *tajinaste rosa* floranta, survoje al Roque de los Muchachos, *Hoya Grande*, Garafía, La Palma.
* Variaĵo de violo de Garafía, sur altaĵoj de la montopinto, Hoya Grande, survoje al Roque de los Muchachos.Variaĵo de violo de Garafía, sur altaĵoj de la montopinto, *Hoya Grande*, survoje al Roque de los Muchachos.

Vidu ankaŭ
----------

* Observatorio de Roque de los Muchachos

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Roque de los Muchachos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Rigardejo de Roque de Los Muchachos

Referencoj
----------

1. ↑  «Roque de Los Muchachos – Villa de Garafia». www.garafia.es. Konsultita la 27an de aprilo 2018.

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Roque de los Muchachos en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836287
 |
Koordinatoj: 47° 50′ 03″ N 3° 21′ 43″ O﻿ / ﻿47.83417 °N, 3.36194 °O﻿ / 47.83417; 3.36194 (mapo)

**Saint-Maurice-Thizouaille** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 253 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.

Geografio
---------

Saint-Maurice-Thizouaille etendiĝas sur 1.95 km², kaj havis 253 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 108 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Josette Manoury, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Maurice-Thizouaille apartenas al la kantono de Aillant-sur-Tholon, kies ĉefurbo estas Aillant-sur-Tholon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Aillant-sur-Tholon
* Aliaj lokoj kun la nomo Saint-Maurice
**Ĉiatura** (kartvele ჭიათურა) estas urbo en Kartvelio, en regiono Imeretien, apud rivero Kvirila, ĉe piedoj de Grand-Kaŭkazio kun loĝantaro de ĉ. 30.000 (69.000en 1991). Ĝi estis centro de la plej granda mangan-ercejo de la mondo antaŭ la unua mondmilito (40%). Oni malkovris la ercon en 1849 la minado komenciĝis en 1877-1879 subĉiele. La urbo kaj la erc-densigejo situas en mallarĝa valo, ĝin interligas kun la minejoj de la najbaraj montoj per kabla fervojo.

Ekde 1879, ĉiu minkampo estis en germanaj posedoj, ekz. *Gute Hoffnungshütte*, die *Friedrich Krupp AG*, *Gruben- und Hüttenverein*, *Bergwerks-Aktien-Gesellschaft*kaj *Kaukasischen Grubenverein*. Plimulto de la eksportita manganerco estis prilaborita ĝis 1918 en Germanio.

La 28-an de aŭgusto 1924, la urbo estis elirpunkto por la aŭgusta ribelo de Kartvelio kontraŭ regado de la bolŝevikoj en suda Kaŭkazio.

Pro la malboniĝantaj cirkonstancoj en la urbo ekde 1992 ĝis 2004, duono de la loĝantaro alilokiĝis.

Kaŭze de la krutaj flankoj de la valo, la ministoj estis devigitaj malŝpari multe da tempo por grimpi el la urbo al la minejoj je malprofito de produktiveco. Ekde la jaro 1954, la Sovet-Unia registaro rapide instalis vastan telferan sistemon de 25 telferaj linioj por transporti la laboristojn tra la valo kaj supren al la minejoj. Nuntempe, ĉiam uzante la samajn instalaĵojn konstruitajn en la kvindekaj jaroj, telferaj linioj ankoraŭ funkcias kaj estas la ĉefa transportsistemo de la urbo. Ĉiatura famas pri siaj multjaraĝaj telferaj vagonetoj kaj turisme allogas kiel "la urbo de telferoj" 

Temas ja pri la unua porpasaĝera telfero konstruita en Sovet-Unio. La vagonetoj, konstruitaj en la jaro 1953, persistas en sia senpanea tasko kaj eĉ ne postulis rimarkindajn riparojn dum la lastaj 60 jaroj. La suma longo de la 17 telferaj linioj, ĝis nun funkciantaj, estas ĉirkaŭ 7 kilometroj.

Ĉiu linio de la telfera reto havas siajn proprajn karakteraĵojn: la plej malnova linio jam festis 60 jarojn, la plej apika supreniras je angulo de 48 gradoj, la plej longa havas longon de 950 metroj, la plej alta grimpas je alto de 190 metroj .

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑  Esperanta Retradio Ĉiatura - la urbeto de telferoj la 16-an de marto 2022

* Ĉiatura en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ĉiatura en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Salillas de Jalón** [saLIljas deĥaLON] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Valdejalón kies ĉefurbo estas La Almunia de Doña Godina, en la centro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Salillas de Jalón estas municipa teritorio en la centro de la komarko Valdejalón, kie ĝi estas norde de Calatorao kaj sude de Épila. Ĝi estas sur la valo de la rivero Jalón kaj estas la plej malgranda municipa teritorio en la komarko.

La loĝloko Salillas de Jalón mem estas je 49 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 338 msm en la Iberia Sistemo. Ĝi estas alirebla ĉefe el apuda La Almunia de Doña Godina kaj Calatorao sude trans la tute apuda Lucena de Jalón kaj la rivero mem.

Historio
--------

Turo.
Araboj kreis reton por irigacio, kaj la urban planadon. Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. La loĝantaro estis grandparte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo. 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same en Salillas de Jalón oni malaltiĝis ĝis 338 loĝantoj.

Ekonomio
--------

La ekonomio estas bazata sur agrikulturo de irigacio, nome de fruktarboj —pomarboj, pirarboj, persikarboj, prunarboj, ĉerizarboj kaj abrikotarboj—, maizo kaj legomoj. Inter pluvkultivoj hegemonias cerealoj kaj vitejoj por vinproduktado. 

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe ĉerizoj), kaj brutobredado (ŝafoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ malgranda industrio, natura, kultura kaj rura turismo. Inter altiraĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Marteno, mudeĥara turo La Torraza, naturaj lokoj borde de la rivero Jalón, Turo de la Senjorlando aŭ "Casa de los Moros", kavdomoj kaj vinkeloj, grenmuelejo per riverenergio ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Salillas de Jalón en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Domkavoj de Salillas de Jalón
* Preĝejo de Sankta Marteno de Salillas de Jalón
* Kultura vojo "La alameda del conde": trairado tra Salillas de Jalón, Lucena de Jalón kaj Berbedel


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 804002
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Embrach-Rorbas (stacidomo). |



**Rorbas** estas komunumo en la distrikto Bülach, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 2196 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Rorbas situas en la Zurika Unterlando en la Tössvalo sude de la ĵurasa montoĉeno Irchel. Ducentmetroj post la komunumlimo la Töss alfluas sur teritorio de Freienstein-Teufen kaj Eglisaŭ en *Tössegg* la Rejnon.

Trafiko
-------

Rigardo al Rorbas de la stacidomo Embrach-Rorbas
La stacidomo *Embrach-Rorbas* de la fervojkompanio THURBO AG sur la teritorio de la najbara komunumo Embrach kaj la poŝtaŭtobuslinio de la Flughaveno Zuriko al Teufen konektas la komunumon kun la reto de la Zurika Trafik-Unio.

Historio
--------

Unua certigita dokumenta mencio de Rorbas datiĝas el la jaro 1044, kiam iu *Lamprecht* de Rorbas aperis en jura disputo kiel atestanto. Dum la mezepoko de la jaro 1513 ĝis 1798, kiam la Helveta Revolucio renversis la malnovan ordon, Rorbas estis submetita al la regado de la sinjoroj de Teufen, kun kiu komunumo Rorbas ankoraŭ nuntempe forte kunlaboras.

Esperanto-movado
----------------

En la jaro 1911 estis fondita de Karl Jost la Esperanto-Grupo Freienstein-Rorbas, kies prezidanto estis J.-G. Fritschi. La spuroj de tiu-ĉi grupo perdigas post la unua mondmilito.

Vidu ankaŭ
----------

* Embrach-Rorbas (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rorbas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Rorbas

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Bülach |
| --- |
| Bachenbülach • Bassersdorf • **Bülach** • Dietlikon • Eglisau • Embrach • Freienstein-Teufen • Glattfelden • Hochfelden • Höri • Hüntwangen • Kloten • Lufingen • Nürensdorf • Oberembrach • Opfikon-Glattbrugg • Rafz • Rorbas • Wallisellen • Wasterkingen • Wil • Winkel |  |

 |
**Salinas de Pisuerga** [saLInas depiSŬERga] estas municipo en la nordoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Montaña Palentina*. La loknomo *Salinas de Pisuerga* estas komprenebla etimologie kiel Salejoj de Pisuerga, alude al la trafluanta rivero Pisuerga.

Geografio
---------

Preĝejo de Monasterio.
Domego de Renedo de Zalima.
Preĝejo de Renedo de Zalima.
Domego de San Mamés de Zalima.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,20 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 311 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 300 (la duonon) el la 1990-aj jaroj. Ĝi distas 110 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

La municipo havas tri kvartalojn: nome Barrio de Abajo (Malsupra), Barrio de Enmedio (Meza) kaj Barrio de la Calleja (de la Strateto). La municipa teritorio enhavas ankaŭ la submunicipojn Monasterio, Renedo de Zalima kaj San Mamés de Zalima.

Historio
--------

Estas restaĵoj de antaŭromia setlejo de kantabroj. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj kaj la ermitejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770269
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Ruĝkapa kosifo** |
| --- |
|  |
| Ruĝkapa kosifoRuĝkapa kosifo
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Cossypha* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***C. natalensis'*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Cossypha natalensis****(Smith, 1840) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Ruĝkapa kosifo  |

 |
| v • d • r |

La **Ruĝkapa kosifo** (***Cossypha natalensis***) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro *Cossypha* kiu enhavas afrikajn insektomanĝantajn speciojn kun nigraj kaj helaj zonoj en vizaĝo kaj oranĝecaj subaj partoj, tamen tiu ĉi specio ja kunhavas oranĝecajn subajn partojn kun la samgenranoj, sed havas ankaŭ **ruĝecoranĝan kapon**, kio distingas la specion el la aliaj samgenranoj. Same kiel la aliaj parencaj specioj, havas grizecajn flugilojn kaj brunan centran voston dum la eksteraj vostoplumoj kaj pugo estas oranĝecaj. La beko kaj okulo estas nigraj, sed ne ligitaj per traokula malhela zono, kiel ĉe aliaj samgenranoj.

Ĝi troviĝas en en granda parto de Afriko nome en Angolo, Bocvano, Burundio, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo, Etiopio, Gabono, Kenjo, Malavio, Mozambiko, Namibio, Niĝerio, Ruando, Somalio, Sudafriko, Sudano, Svazilando, Tanzanio, Ugando, Zambio kaj Zimbabvo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj.

Referencoj
----------

* Kategorio Ruĝkapa kosifo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ruĝkapa kosifo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* BirdLife International 2004. Cossypha natalensis[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 25an de julio 2007.
**Rorschacherberg** (prononcu: *Rorŝaĥrberg*) estas komunumo en la elektodistrikto Rorschach, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 6549 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.

Geografio
---------

Rorschacherberg situas ĉe la monta deklivo sudoriente de Rorschach kaj etendiĝas norde ĝis Bodenlago kaj sude sur la kresto de tavolmonto la Kantonon Apenceno Ekstera.

En Rorschacherberg troviĝas la kvar kasteloj *St. Annaschloss*, *Wartensee*, *Wartegg* kaj *Wiggen*.

Trafiko
-------

Rorschacherberg disponas pri haltejo de la dentoradfervojo Rorschach-Heiden-Montarfervojo kiu de la stacidomo de Rorschach kondukas al Heiden.

Historio
--------

Ek de la jaro 2007 oni diskutas kaj projektas kunfandiĝon de Rorschacherberg kun la distriktĉefurbo Rorschach, al kiu la komunumo kiel antaŭkomunumo jam ĉiam estis tre ligita. Laŭ eklezia juro Rorschacherber ĉiam apartenis al la eklezia komunumo de Rorschach. Kiel sendependa politika komunumo Rorschacherberg estiĝis en la tiam fondita Kantono Sankt-Galo per la restaŭracia konstitucio en la jaro 1803. Unuan fojon dokumentita la nomo Rorschacherberg estis en la jaro 1468. La setlejoj Koblen, Eschlen kaj Hüttenmoos, kiuj apartenas la la komunumo, estis jam menciitaj en la 13-a kaj 14-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Sandbüchel (stacidomo)
* Seebleiche (stacidomo)
* Wartensee (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rorschacherberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Rorschacherberg
* Rorschacherberg en la Historia Leksiko de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Rorschach |
| --- |
| maldekstraBerg SG • Goldach • Mörschwil • Rorschach • Rorschacherberg • Steinach SG • Thal SG • Tübach • Untereggen |  |

 |
Joël Lautier (dekstre) ŝakludas kontraŭ Ivan Sokolov (maldekstre)
**Joël LAUTIER** naskiĝis {{naskiĝdato|1973|4|12}) estas franca ŝaka grandmajstro.

En 1985, li gajnis la junan mondan ĉampionumon sub 12 jaroj. En 1988, li iĝis la plej juna monda ĉampiono (sub 18 jaroj) en Adelajdo, Aŭstralio kiam li aĝis nur 15. En 1994, Joël Lautier unue ludis en la prestiĝa ŝakturniro de Linares, kie li venkis Garri Kasparov kun la nigraj pecoj (algebra notado):

1. e4 e5 2. ♘f3 ♞c6 3. ♗c4 ♝c5 4. c3 ♘f6 5. d3 d6 6. ♗b3 h6 7. h3 a6 8. ♘bd2 ♝e6 9. ♗c2 ♝a7 10. ♕e2 ♛e7 11. b4 d5 12. a4 b5 13. O-O O-O 14. axb5 axb5 15. d4 exd4 16. e5 dxc3 17. exf6 ♛xf6 18. ♘b3 ♞xb4 19. ♗b1 d4 20. ♖xa7 c2 21. ♖xa8 ĉb1=♛ 22. ♖xf8+ ♚xf8 23. ♕xb5 ♛xb3 24. ♕b8+ ♚e7 25. ♕xc7+ ♚e8 26. ♗d2 ♛d8 0-1

En januaro 2005, lia Elo-nombro estis 2678, farinte lin la 24-a ŝakludisto en la mondo laŭ la FIDE rangolisto.

Li estis ĉampiono de Francio en 2004 kaj denove en 2005.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Joël Lautier en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Joël Lautier profilo kaj Elo-nombro ĉe la FIDE




|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 51411
* GND: 1248040538
* VIAF: 19879354
* ISNI: 0000 0003 6696 1552
* SUDOC: 094506175
* BNF: 14023675d
* Toolserver: viaf/19879354
 |
**David Samuel PECKINPAH** (21a de Februaro, 1925 – 28a de Decembro, 1984) estis usona filmo-reĝisoro kaj scenaristo kiu atingis elstarecon post la publikigo de la vakera eposo *The Wild Bunch* (1969). Li estis konata pro la bilda plinovigeco kaj evidenta priskribon de agado kaj violento same kiel pro sia revizisma alproksimiĝo al la vakera ĝenro. Li aprotprenis ankaŭ kiel aktoro en kelkaj filmoj, ĉefa dum sia ekkariero. Li reĝisoris dek kvar filmojn kaj estis reĝisoro en ok. Entute partoprenis en 29 filmoj. Li partoprenis ankaŭ en televido kaj muzik-filmetoj.

La filmoj de Peckinpah ĝenerale temas pri la konflikto inter valoroj kaj idealoj, same kiel pro la korupto kaj la violento en la homa socio. Liaj roluloj estas ofte soluloj aŭ malvenkuloj kiuj deziras esti honoreblaj, sed estas devigitaj kompromisi por survivi en mondo de nihilismo kaj bruteco. Li ricevis kromnomon "Bloody Sam" (Sangelverŝa Sam) pro la violentemo de liaj filmoj.

La batalema personeco de Peckinpah, markita de jaroj de alkoholado kaj droguzado, tuŝis lian profesian heredon. Multaj el liaj filmoj estis famaj pro eksterfilmaj bataloj kun produktoroj kaj teknikistoj, kio damaĝis sian reputacion kaj karieron dum sia vivodaŭro. Kelkj el liaj filmoj, kiel *Major Dundee* (1965), *Straw Dogs* (Pajlhundoj, 1971), *The Getaway* (1972), *Pat Garrett and Billy the Kid* (1973), *Bring Me the Head of Alfredo Garcia* (1974) kaj *Cross of Iron* (1977), restas polemikaj.

*The Wild Bunch* rakontas pri rondo de krimuloj ĉe la landlimo de Teksaso kaj Meksiko en 1913, dum la Meksika Revolucio. La krimuloj provas adapti al la moderniganta mondo. La filmo estas notinda pro ties ega perforto dum malferma bankrabado-sceno, kaj fina batalo inter la krimuloj kaj la Meksika Armeo. Ĝi ankaŭ estas pionira en la kompleksa redaktado de malrapida movado kaj normala movado de multaj kamera-anguloj. *The Wild Bunch* inspiris reĝisorojn post multaj jaroj kiam montrantaj film-agadon kaj perforton.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sam Peckinpah ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
*.  The Best Sam Peckinpah Westerns Are a Wild Bunch Indeed. American Movie Classics (Oct 2009). Arkivita el la originalo je 2017-07-29. Alirita 2021-03-07.

* Sam Peckinpah. Fan Forum.
* Sam Peckinpah – Radio Documentary (1969).



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 718094
* GND: 118790102
* LCCN: n79026876
* VIAF: 73992148
* ISNI: 0000 0001 0915 934X
* SUDOC: 035289198
* BNF: 13179317x
* NDL: 00621271
* NKC: xx0035014
* BNE: XX1063414
 |
**Saint-Michel-de-Veisse** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 177 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Michel-de-Veisse etendiĝas sur 15,57 km², kaj havis 177 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 11 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Michel-de-Veisse situas je alteco de 681 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Michel-de-Veisse apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Michel Bounaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Michel-de-Veisse apartenas al la kantono de Saint-Sulpice-les-Champs, kies ĉefurbo estas Saint-Sulpice-les-Champs. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Saint-Sulpice-les-Champs
**Rumbo** estas parodanco de kuba deveno, kiu proksimume ekde la lasta triono de la 20-a jarcento en multaj industrilandoj al la sociaj kaj turniraj dancoj.

Historio
--------

Al la plej famaj antaŭuloj de rumbo apartenas, kiel ankaŭ je la tango, la habanero. En Argentino ĝi evoluis al milongo (antaŭulo de la argentina tango), dum kiam en Kubo ĝi influis la boleron, kiu kun *gvaraĉoj* kaj *gvaĥiro* baziĝantaj sur sono-klaveo konsistigis la repertuaron de la malnova kuba danco trovo. Miguel Matamoros kreis en la 1920-aj jaroj la pli malrapidan *bolero-sonon*, ankaŭ baziĝanta sur la son-klaveo.

Parenceco kun la afrikkuba rumbo ne estas supozebla. La vorto „rumba" signifas en la kariba hispana lingvo ankaŭ ĝenerale „nokta festo" aŭ „komuna muzikado".

Kiel moda danco rumbo unuafoje aperis en 1914 je Novjorko. Ritme simpligita ĝi atingis komence de la 1930-aj jaroj ankaŭ Eŭropon. La nazioj malpermesis la rumbon kiel „dekadencita arto", sed ankaŭ en aliaj landoj la intereso malpliiĝis.

Vidu ankaŭ
----------

* Gŭagŭankoo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Rumba muziko ĉe tanzmusik-online.de[*rompita ligilo*]
* Vidbendo pri rumbo
Rumelio, mapo de 1801.
**Rumelio** (turke kaj albane: Rumeli, bosne: Rumelija; serbe: Rumelija; makedone: Румелија, bulgare: Румелия, greke: Ρωμυλία) estas turka nomo, uzita ekde la 15-a jarcento, por la sudaj balkanaj regionoj de la Otomana Imperio. "Rumeli" laŭlitere tradukeblas kiel "tero de la romianoj", reference al la Orientromia imperio (la esprimo "bizancanoj" estas moderna ĉar ili mem neniam uzis ĝin, sed "romianoj"), la antaŭa domina povo en la areo.

Dum la 11-a kaj 12-a jarcentoj, ĝi estis vaste uzita por Anatolio dum ĝi iom post iom estis konkerita de la bizancanoj. Rumelio inkludis la antikvajn regionojn de Konstantinopolo, Tesaloniko, Trakio, Makedonio kaj Moezio, la hodiaŭa Bulgario kaj turka Trakio, norde ĝi limas kun la Danubo, okcidente proksime de Albanio kaj sude de Morea duininsulo. La nomo Rumelio estis fine uzita por provinco kunmetita el centra Albanio kaj nordokcidenta Makedonio, kun Bitola por ĝia ĉefurbo.

Pro administraj ŝanĝoj realigita inter 1870 kaj 1875, la nomo ĉesis por tiu politika dividado. Orienta Rumelio estis konsistigita kiel aŭtonoma provinco de la Otomana Imperio per la Berlina Traktato de 1878, se la 6-an de septembro 1885, post senperforta revolucio, ĝi estis unuigita kun Bulgario. La Kosova Vilajato estis kreita en 1877.

Hodiaŭ, en Turkio, la vorto Trakio plejparte anstataŭigis Rumeliion kiam temas pri la parto de Turkio kiu estas en Eŭropo (regionoj Edirne, Kırklareli, Tekirdağ, la norda parto de provinco Çanakkale kaj la okcidenta parto de la provinco İstanbul. En Grekio, la esprimo ρούμελη (Rumeli) estis uzita ekde otomanaj tempoj rilate al Centra Grekio, aparte sen la Morea duoninsulo. La vorto "rumeli" ankaŭ estas uzita en kelkaj kazoj (plejparte fare de istanbulanoj) ekskluzive por la eŭropa parto de Istanbulo, situanta okcidento de la Bosporo.

* Kategorio Rumelio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Rose**, realnome **Keren MELOUL** (naskiĝis la  24-an de majo 1978(nun 1978-05-24) (45‑jara) en Nice, Francio), estas franca kantverkistino, komponistino kaj kantistino.

Biografio
---------

La pseŭdonomo de **Rose** devenas de la filmo *The Rose* de Mark Rydell, inspirita de la vivo de Janis Joplin.

Post studado de juro, ŝi estis instruistino dum du jaroj en lernejo Merkaz ohr Joseph en la 19-a arondismento de Parizo antaŭ ol lanĉiĝi en muzikan karieron.

Ŝi unue debutis per unuaj partoj de koncertoj de Alain Souchon en marto 2006 en Olympia kaj en junio 2006 en Le Zénith (Parizo), ankaŭ de Skye en Café de la Danse, Patxi en Européen, Jehro en Bataclan. Ŝi ankaŭ plenumis la unuajn partojn de koncertoj de Axelle Red en La cigale, Olivia Ruiz kaj The Servant dum iliaj turneoj fine de 2006 / komence de 2007.

Ŝi vere debutis en marto 2007 dum mallonga turneo, akompanita de grupo, kaj plenigis la spektaklejojn, tiom en provinco, kiom en Parizo, kie ŝi estis programita kiel solo-kantistino en Café de la Danse fine de majo kaj en La Cigale en oktobro 2007. Ŝi turneis kun sia grupo en Francio ekde septembro 2007.

Ŝia turneo daŭros ĝis fino de 2008, trapasante tra Olympia en Parizo en junio 2008, kun Bensé en la unua parto.

Diskografio
-----------

### Albumoj

* 2006: *Rose* ĉe Source (EMI / Virgin)

1. *La liste*
2. *Saisons*
3. *Sombre con*
4. *Les jeux sont faits*
5. *D'autres ailes*
6. *Ciao bella*
7. *J'ai*
8. *À l'envers*
9. *Je m'ennuie*
10. *L'acide*
11. *Rose*
12. *Julien* + *Je sais plus*

### Unuopaĵoj

1. *La liste*
2. *Ciao bella* (dediĉita al ŝia avo)
3. *Sombre con*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rose (kantistino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala TTT-ejo
* Ciao Bella - Sub-grunda TTT-ejo

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 241518
* GND: 1041238150
* LCCN: no2010147843
* VIAF: 27358659
* ISNI: 0000 0000 8106 5105
* SUDOC: 15836595X
* BNF: 15094459f
* MBA: 81dd7461-0297-4c1d-b5e4-fd135e0413b0
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Amerika ruĝa sambuko** |
| --- |
|  |
| Infloresko de Sambuca pubens en printempoInfloresko de *Sambuca pubens* en printempo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonaj plantoj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Dipsikaloj *Dipsacales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | *Adoxaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Sambucus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Sambucus pubens***Michx. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Amerika ruĝa sambuko  |

 |
| v • d • r |

***Sambucus pubens***, aŭ **Amerika ruĝa sambuko**, estas specio de sambuko indiĝena en orienta Nord-Ameriko. La infloresko estas rondigita paniklo, kio faciligas distingi la planton disde la pli ofte trovata *S. canadensis*, kiu havas pli malfermitan, platan grapolon. Iuj aŭtoroj rigardis *S. pubens* samspecia kun *S. racemosa* L.

Diagonala foto de la vivsituo de *Sambucus pubens*

Uzoj
----

La ruĝaj beroj estas grava fonto de nutriĝo por multaj birdoj. Al homoj ili estas toksaj en la kruda stato, sed manĝeblaj kuirite.

Fontoj
------

Bazita sur la artikolo en la angla Vikipedio.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

1. ↑  Michaux, Flora Borealis-Americana 1: 181 1803.
La sidanta skribisto. Luvro.
La **kvina dinastio** de Antikva Egiptio komenciĝis en la jaro 2500 a.K. kaj finiĝis ĉ. 2350 a.K. Ĝi apartenas al la Malnova imperio de Egiptio.

Manetono skribis ke tiuj ĉi reĝoj regis ekde Elefantina, kvankam la arkeologoj eltrovis klarajn evidentaĵojn por demonstri ke iliaj reĝaj rezidejoj troviĝis en Ineb-hedi, «Blanka Muro», Memfiso. Oni ne certas kiel tiun ĉi dinastion fondis Userkaf.

Dum tiu ĉi dinastio, la egipta religio spertis gravajn ŝanĝojn. Estiĝis la unuaj versioj konataj de funebraj alvokoj enskribitaj sur reĝaj tomboj, konataj kiel Piramidaj tekstoj. La kultado al la dio Reo pliiĝis, kaj la reĝoj Userkaf kaj Menkauhor konstruigis templojn dediĉitaj al Ra en Abusir. Pli malfrue en tiu ĉi dinastio, la kultado al Oziriso iĝis grava, el kiuj la plej gravaj enskriboj aperis en la tombo de Unis.

Inter la nobelaj egiptoj de tiu ĉi epoko, Ptahhotep, granda veziro de Ĝedkara-Isesi, gajnis famon pro sia saĝeco. La «maksimoj de Ptahhotep» estis atribuitaj al li de liaj postaj kopiistoj. La tomboj de la nobeloj estis ankaŭ ornamitaj per enskribaĵoj, kiaj la reĝaj, sed anstataŭ la preĝoj kaj sorĉoj, estis skribitaj en ĝiaj muroj, la vivo de la mortintoj.

Kiel en pasintaj tempoj, ili sendis ekspediciojn al la mintavoloj de Uadi Maghara kaj Uadi Ĥarit en Sinajo por akiri la turkison, kaj al la nordokcidentaj de Abu Simbel por gnejso. Ankaŭ ili sendis komercajn ekspediciojn al la sudo, al Punt, je la serĉado de malakito, mirho, kaj sukceno. La arkeologiaj eltrovoj en Biblos pruvigas diplomatiajn ekspediciojn senditajn al tiu urbo de la fenicoj. La malkovraĵoj kiuj portas la nomojn de pluraj reĝoj de la kvina dinastio en la regiono Dorak, proksime al la Marmora Maro, povas esti pruvaĵoj pri komercaj rilatoj, kvankam ili daŭre estas enigmo.

Faraonoj de la kvina dinastio
-----------------------------

| Nomo komuna | Nisut-bitej | Filo de Reo | Komentoj | Regado |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Userkaf | Userkaf |  | Unua faraono kiu starigas sunan templon | 7 jaroj |
| Sahura | Sahura |  |  | 14 jaroj |
| Neferirkara | Neferirkara | Kakai | Ekuziĝis kiel titolo plus la Filo de Reo. Papiruso kun hieratika skribo plej antikve konata. | 10 jaroj |
| Ŝepseskara | Ŝepseskara | Neĉeruser |  | 7 jaroj |
| Neferefra | Neferefra | Isi |  | 7 jaroj |
| Njusera | Njusera | Ini |  | 31 jaroj |
| Menkauhor | Menkauhor | Ikauhor |  | 8 jaroj |
| Ĝedkara Isesi | Dyedkara | Isesi |  | 39 jaroj |
| Unis (Onnos) |  | Unis |  | 30 jaroj |

Reĝa listo de Abidozo. Kartuŝoj 26–33.

* Kategorio Kvina egipta dinastio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Saint-Oradoux-près-Crocq** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 124 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Oradoux-près-Crocq etendiĝas sur 13,36 km², kaj havis 124 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 9 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Oradoux-près-Crocq situas je alteco de 772 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Oradoux-près-Crocq apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Bernadette Tournaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Oradoux-près-Crocq apartenas al la kantono de Crocq, kies ĉefurbo estas Crocq. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Crocq
La **grek-katolika preĝejo episkopo Sankta Nikolao** estas sakrala historia monumento en urbo Sátoraljaújhely (Hungario).

Historio
--------

Ĉirkaŭ 1350 rutenoj alvenis, baldaŭ ili donis grandan parton de la grekokatolikoj. Onidire ili havis kapelon en la fortikaĵo kaj paroĥan kirkon enurbe. La unua preĝejo estis konstruita el ligno, el ŝtono en 1738 (aŭ en 1742). La turo estis alkonstruita en 1793. La ikonostazo estis kreita en 1759. La tegmento kun kupolo dufoje bruliĝis. La konstruaĵo estis trakonstruita en 1868. Oni trovis enmuritan murpentraĵon en 1994 pri la patrono, Sankta Maria kaj Kristo.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola en korto ĉirkaŭita per ŝtona muro, en la korto estas videbla ankaŭ statuo kaj kelkaj tomboj. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. En la turo estas 3 sonoriloj. La navo havas reliefan vestiblon, kie estas la ĉefenirejo. Sakristio estas videbla ĉe la navofino. La absido estas oklatera. 

Kermeso okazas en la 15-an de aŭgusto kun aprobo de Klemento la 14-a el 1773.

Bildoj pri la preĝejoKorta enirejo
Korta statuo
Absido
Altaro
Interna parto
Predikejo
Ikonostaza bildo
Ikonostaza bildo

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun foto
* datenoj kun foto
* oficiala paĝo
* hungare kun foto
* leksikono


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Rzeczpospolita** ([ʒɛt͡ʃpɔsˈpɔlita], „La respubliko") post la eldonaĵo "Gazeta Wyborcza" estas la dua plej granda interregiona taga gazeto de Pollando. Ĝi havas eldonkvanton de ĉiutage 200.000 gazetoj kaj laŭ taksoj havas proksimume 1,3 milionojn da legantoj. La gazeton publikigas la eldonejo *Presspublica*, kiun 51-procente posedas financa grupo de la brito *David Montgomery* la 49-procente la pola ŝtato.

La gazeto de lundo ĝis sabato aperas en por gazetaj eldonaĵoj relative malgranda formato de 45,7 × 30,5 centimetroj - formato kutima ekzemple ankaŭ por la brita gazeto "The Times". La "Rzeczpospolita" havas la reputacion esti pli seka kaj elita ol ekzemple la pli forte vendata maldekstre liberala *Gazeta Wyborcza*, kiu aŭdacas uzi dezajnelementojn de sensaciemaj kaj politike malprofundaj gazetoj.

La politika linio de la gazeto ĝis la jaro 2006 estis modere liberala-konservativa. La aŭtune 2005 de la naciisme konservativa partio Rajto kaj Justeco (PiS) gvide de Jarosław Kaczyński kreita registaro premis la nomumon de la naciisme katolika ĵurnalisto Paweł Lisicki kiel nova ĉefredaktoro. Sekve pluraj spertaj redaktoroj forlasis la redakcion kaj ili estis anstataŭigitaj fare de naciisme konservativaj aŭ naciisme katolikaj aŭtoroj.

Facile rekoneblas la tri temaj partoj de la gazeto, kies dispartigo videblas kolore: Krom la "normala" novaĵa parto, politika, kultura kaj sporta, sur blanka papero, ekzistas ekonomia parto sur helverda papero kaj ĉiutage aperanta jura parto sur flava papero. Krom tiuj ĉiutage aperantaj rubrikoj unu- ĝis dufoje po semajno aperas aldonaĵoj je diversaj temoj - ekzemple aŭtoj, merkato de aĉeteblaj konstruaĵoj, profesia kariero, televida programo, kulturo kaj vojaĝado. Sabate aperas la felietona aldonaĵo *Plus-Minus*, en kiu konataj polaj aŭtoroj kaj politikistoj publikigas eseojn pri kulturaj, politikaj kaj historiaj temoj, kovrantaj larĝan gamon da opinioj.

Interesaĵoj
-----------

13.11.1941: En Varsovio konspira "Rzeczpospolita Polska" (Pola Respubliko) en artikolo *Iliaj vortoj kaj agoj* polemikas kun "aplomba kaj mensoga germana propagando", asertanta, ke "la milito kun bolŝevikoj estas germana kruca militiro defende de altaj naciaj valoroj, kaj antaŭ ĉio de kristana civilizo kaj religio" donante ekzemplojn interalie de amasa murdo de pastroj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rzeczpospolita (gazeto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Rzeczpospolita (gazeto) en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

* oficiala retejo de la gazeto *Rzeczpospolita*
Triangula Samoso
**Samoso** estas sud-azia manĝaĵo el la Hinda subkontinento. Ĝi ordinare konsistas el fritita triangula aŭ piramidoforma pastfolio kun farĉo el terpomoj, cepoj kaj pizoj, sed ankaŭ aliaj farĉoj kiel viandhaketaĵo estas uzataj. La grando kaj formo de samoso, kaj la konsisto, povas forte varii. Ĝi estas spica kaj ofte manĝata kun ĉatnio entenanta menton, koriandron aŭ tamarindon. Samoso estas manĝetaĵo ŝatata de junuloj kaj plenkreskuloj. Ĝi ofte estas prezentata kun teo aŭ kafo. Samoso estas tre populara en lokoj kiel Kolkato, (Okcidenta Bengalio). Ekzistas ankaŭ dolĉaj samosoj.

Samosoj estas konataj en Barato, Pakistano, kaj Mjanmaro.

Similaj manĝaĵoj
----------------

Farĉitaj pastaĵoj estas konataj en multaj kulturoj. Samoso estas iom simila al pirogoj (Rusio kaj Pollando), gyoza (Japanio, Ĉinio kaj Koreio), kaj dumplings (Britio kaj Usono).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Samoso (manĝaĵo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Samoso (manĝaĵo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Samosa Connection por kulinara historio angle

esperante\*Recepto el Vikilibro
**Rábano** [RAbano] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Campo de Peñafiel* (Kamparo de Peñafiel) en la sudoriento de la provinco. La loknomo *Rábano* estas komprenebla kiel rafano; kaj ja rafano aperas en la supra duono de la blazono.

Rábano en la provinco Valadolido.
La komarko *Campo de Peñafiel* de la provinco Valadolido, malhelblue, sudoriente.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 27,75 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 169 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte plej parto estas emeritoj. 

Ĝi distas 67 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj plej proksima municipo estas Torre de Peñafiel. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trairata de la rivero Duratón, kiu enfluas en Doŭron ĉe Peñafiel.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo, la vinkeloj kaj la ponto.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766161
 |
Samoŝ troviĝas en (verda) Municipo Kovaĉica en Serbio
Municipo de Kovaĉica
Ortodoksa preĝejo de Samoŝ
**Samoŝ,** serbe **Самош,** slave **Samoš,** rumane **Samoş,** hungare **Számos** [sAmoŝ] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato, en municipo de Kovaĉica.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 57  km²
* Koordinatoj: 45°12′08″N 20°46'12″E
* Alto super marnivelo: 89 m
* Loĝantaro: 1240
* Poŝtkodo: 26350
* Telefonprefikso: 013
* Aŭtokodo: PA

Situo
-----

Samoŝ situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

La vilaĝo apartenis ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Alibunár, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Samoŝ 1247 homoj, (1119 serboj (90 %), 56 ciganoj, 23 slovakoj, 12 jugoslavianoj, 9 hungaroj 6 kroatoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Samoŝ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Festado de la laŭleĝigo de samseksa edz(in)eco en Hispanujo.
Celebrado en la Kongreso la aprobon de la samseksa edz(in)eco en Hispanio.
La **edzeco kaj edzineco de samseksaj paroj en Hispanujo** estis laŭleĝigita la 3-an de julio en 2005. En 2004, la Partido Socialista Obrero Español, estrata de José Luis Rodríguez Zapatero, prezentiĝis al la ĝeneralaj prezidentaj balotadoj de la jaro 2004 kun programo kiu inkluzivis la kompromison «ebligi la edz(in)econ inter samseksemuloj kaj la ekzercado de ĉiuj rajtoj kiujn ĝi inkluzivas.» Post la venko de la socialistoj kaj kreado de la registaro, kaj post multaj debatoj, la 30-an de junio 2005 aprobiĝis la leĝo kiu modifis la civilan kodon kaj permesis la samseksan edz(in)econ (kaj kiel konsekvenco, aliajn rajtojn kiel la adoptado, heredo kaj pensio). La leĝo estis publikigita la 2-an de julio 2005, kaj la samseksa edz(in)eco fariĝis leĝa la sekvan tagon.

La demarŝoj por aprobi la leĝon estis konfliktiva, malgraŭ la subteno de 66% de la hispanoj al la samseksa edz(in)eco. La aŭtoritatoj de la hispana katolika eklezio oponiĝis al la leĝo, timante pri la malfortiĝo de la tradicia geedzeco. La katolikoj kaj pluraj asocioj pro-tradiciaj familioj kunvokis amasajn manifestaciojn sed malgraŭ tio la leĝo sukcesis kaj estis aprobita de la registaraj instancoj.

La 11-an de julio 2005 celebriĝis en Tres Cantos (Madrida Regiono) la unua vira samseksa edzeco en Hispanio, Emilio Menéndez kaj Carlos Baturin, kiuj loĝis kune kiel paro ekde pli ol 30 jaroj. La unua virina samseksa edz(in)eco okazis en Barcelono 11 tagojn poste.

Ĉirkaŭ 4.500 samseksaj paroj edz(in)iĝis en Hispanio dum la unua jaro de valideco de la leĝo. Iom post la aprobado de la leĝo, estiĝis duboj pro la leĝa situacio de la samseksa edz(in)eco de personoj kies landoj ne permesas la samseksa edz(in)eco. Pri tiu afero, la Ministerio de Justico determinis ke la hispana leĝo permesas al hispano edz(in)igi eksterlandanon — aŭ ke du eksterlandanoj kiuj leĝe rezidas en Hispanio povu edz(in)iĝi inter si — eĉ kiam la naciaj leĝoj de la eksterlandanoj ne agnosku ĝin.

* Kategorio Samseksa edz(in)eco en Hispanujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ruska Mokra** ukraine **Руська Мокра,** hungare **Oroszmokra** [orosmokra] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv. Ruska kaj orosz signifas: rusa.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Tjaĉiv en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 20′ 54″ N 23° 54′ 03″ O﻿ / ﻿48.34833 °N, 23.90083 °O﻿ / 48.34833; 23.90083 (mapo)
* Areo: 24 km²
* Alto super marnivelo: 557 m
* Loĝantaro: 1350
* Poŝtkodo: 90 521
* Telefonprefikso: 03134

Situo
-----

Ruska Mokra situas laŭ rojo.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1638, baldaŭe jam menciiĝis du vilaĝoj: por rusoj (=slavoj) kaj por germanoj. En 1910 vivis en Oroszmokra 952 loĝantoj (597 rutenoj, 343 germanoj, 12 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Taracköz, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Ruska Mokra. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
**Ruskaja Pravda** (Rusia justico, en orienta malnova slava Правда роусьскаΙа, *Pravda Roŭs'skaja* (1280),, ruse *Русская правда*, *Russkaja Pravda*) estis la jura kodekso de la Kieva Regno kaj de la sekvaj regnoj de Rus'aj popoloj dum la epoko de divido pro feŭdismo. Ĝi instaliĝis dum la rego de kieva grandprinco Jaroslavo la Saĝa (ĉ. 978 ĝis 1054).

Spite la granda influo de la bizanca juro super sia samtempa mondo, kaj spite la grandaj kulturaj kaj komercaj ligoj inter Bizanco kaj la Rus', la Ruskaja Pravda ne montras ajnan similecon al juro de la Bizanca Imperio. La juro de Rus' estis pli humana ol la leĝaro de samtempaj orienteŭropaj ŝtatoj. Foresto de mortopuno kaj de korpa fizika punaro respegulas plie la pensaron de Nordianoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Vasilij Tatiŝĉev

Notoj
-----

1. ↑  *The Ukraine - a History*, de W. E. D. Allen, paĝo 16
2. ↑  *Markets Versus Hierarchies: A Political Economy of Russia from the 10th Century*, de Ekaterina Brancato, paĝo 66

Eksteraj ligiloj
----------------

* en rusa Mikhail Tikhomirov, "A study of Russkaya Pravda"
* Leonid Biletsky, *The Ruska Pravda and its textual History,* Eldonita de George D. Knysh, University of Manitoba, Winnipeg - 1993
* en rusa Historio de jura literaturo de Rusio
* Padokh, Yaroslav. Ruskaia Pravda. Encyclopedia of Ukraine. Vol. 4. 1993.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 494332
* NKC: unn2011650442
 |
**Rossenges** estas komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 59 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

La komunumo Rossenges situas en la Vaŭda Mezlando sur molasa monteto norde de la montoĉeno Jorat. Sude de monteto, sur kiu situas la komunumo, pasas en ravino la rivereto Bresonne, alfluanto de Brojo, kaj norde de ĝi la rivereto *La Mérin*. Kun nur 59 loĝasntoj Rossenges apartenas al la plej malgrandaj vaŭdaj kaj sivsaj komunumoj. La komunumo konsistas el la du setlejoj Rossenges (sur alteco de 662 m s.m.) kaj L'Abbaye (sur alteco de 688 m s.m. norde de Rossenges).

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,07 km², de kiuj 3,7% estas kovritaj de arbaro, 91,6% servas por agrikulturo kaj 4,7% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Rossenges limas en okcidento kaj nordo al Moudon, en oriento kaj sudo al Syens, kaj en sudokcidento al Hermenches.

Trafiko
-------

Rossenges situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Rossenges pasas konekta vojo de Mourdon al Hermenches. La plej proksia alveturejo al la svisa aŭtovojo A1, situas proksimume 25 kilometrojn norde apud Estavayer-le-Lac al la svisa aŭtovojo A9 saman distancon sude apud Laŭzano. Pere de poŝtaŭtolinio de Moudon al Thierrens la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Camorino datiĝas el la jaro 1309 kiel *Rossenge*. Sur la komunuma teritorio estis trovita tombokampo el la mezepoko. Ĝis 1749 Rossenges formis parton de la komunumo Moudon. Tiam ĝi disiĝis de Moudon kaj farigixs komunumo kun propraj statutoj. Kun la Distrikto Moudon en la jaro 2006 ĝi estis integrita al la nova Distrikto Brojo-Vully.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Emmanuel Abetel*: *Rossenges* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-12-09)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala informoj pri la komunumo Rossenges Arkivigite je 2019-07-15 per la retarkivo Wayback Machine

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Rossenges** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Brojo-Vully |
| --- |
| Avenches • Brenles • Bussy-sur-Moudon • Carrouge • Champtauroz • Chavannes-sur-Moudon • Chesalles-sur-Moudon • Chevroux • Corcelles-le-Jorat • Corcelles-près-Payerne • Cremin • Cudrefin • Curtilles • Dompierre • Faoug • Forel-sur-Lucens • Grandcour • Henniez • Hermenches • Lovatens • Lucens • Missy • Moudon • **Payerne** • Prévonloup • Ropraz • Rossenges • Sarzens • Syens • Trey • Treytorrens (Payerne) • Valbroye • Villars-le-Comte • Villarzel • Vucherens • Vulliens • Vully-les-Lacs |  |

 |