recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **preĝejo Naskiĝo de Maria** estas romkatolika, la sola historia monumento en vilaĝo Akasztó (Hungario).

Historio
--------

El la mezepoko restis la gotika turo en la vilaĝo, al kiu estis konstruita nova baroka kirko en 1744, sed ankaŭ la turo ricevis barokan aspekton. En 1829 malgranda trakonstruo okazis, en 1897 du flankonavoj estis alkonstruitaj. En la jaroj 1938 kaj 1939 ortangule oni konstruis pli novan navon kun nova sanktejo laŭ novgotiko. La portiko estis konstruita en 1959. La orgeno alvenis en 1883.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola laŭ la ĉefstrato. En mezo de la fasado la portiko plene reliefas. La portiko havas 2 grandajn aperturojn laŭ la fasado, sed estas aperturo ankaŭ flanke de la portiko. Sistemo de la navoj estas malsimplaj, al kiuj ankaŭ plurlatera kapelo kaj sakristio aliĝas. La absido estas okangula. La navo havas apogpilierojn. La ĉefaltaro restis el la baroka erao kaj havas 2 bildojn pri Naskiĝo de Maria, respektive Koro de Jesuo (pentritaj de de:Josef Kessler (Maler) (1873). La vitraloj estis faritaj en 1977.

Kermeso okazas en la plej proksima dimanĉo al la 8-a de septembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun foto[*rompita ligilo*]
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
6-kopeka poŝtmarko emisiita en USSR okaze de la 100-a jubileo de elektra veldado
maldekstra
**Nikolaj Nikolajeviĉ BENARDOS** (ruse *Николай Николаевич Бенардос*) naskiĝis la 8-an de aŭgustogreg. 1842 en Benardosovka, Ĥersona provinco, laRusia Imperio (nun Mostovoje, Mikolajeva provinco, Ukrainio) — mortis la 21-an de septembro 1905 en Fastiv (ukraine *Фастів*) urbo situanta apud Kievo estas elstara rusa inĝeniero kaj inventisto. Li famiĝis ĉefe en elektroteknika fako kaj havis ĉ. 200 inventaĵojn.

Li estas kreinto de elektra veldado, kiun oni ĝis nun uzas por alluti aŭ disigi metalaĵojn. La aparaton *Elektro - Hefesto* kaj procedon li patentigis en 1885 en Germanio, Francio, Rusio, Italio, Britio, Usono, Belgio kaj aliaj landoj.

Lia avo *Pantelejmon Benardos* estis enmigrinto el Grekio kaj militservis en la rusa armeo kiel generalo.

Inventante akumulilon kun plumbaj lamenoj kaj acida elektrolito Nikolaj inhalis venenajn vaporigojn, kiuj defektis lian pulmon.

Li mortis en hospico por mizeruloj, ĉar tutan sian enspezon li utiligis por laboro.

Lia edzino nomiĝis *Anna Aleksejevna Lebedeva*. La geedzoj havis kvar filojn kaj unu filinon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Nikolaj Benardos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* biografio ruse
* pri lia inventaĵoj ruse
* monumento en Ivanovo urbo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 425482
* GND: 11758486X
* LCCN: n83144272
* VIAF: 62330402
* ISNI: 0000 0000 5535 5539
* NKC: xx0042099
 |
La **Regiono de la Grandaj Lagoj** de Nordameriko estas du-landa kanad–usona mondoregiono kiu inkludas partojn de ok usonaj ŝtatoj Ilinoiso, Indianao, Miĉigano, Minesoto, Novjorkio, Ohio, Pensilvanio kaj Viskonsino same kiel de la kanada provinco Ontario. Kebekio estas foje inkludita kiel parto de la regiono ĉar, kvankam ĝi ne estas en akvokolekta areo de la Grandaj Lagoj, ĝi estas en la baseno de la rivero Sankta Laŭrenco kiu estas parto de kontinua hidrologia sistemo kiu inkludas la Grandajn Lagojn kaj finfine elfluas en la Atlantikan Oceanon. La regiona centro estas en la Grandaj Lagoj kaj formas distingan historian, ekonomian kaj kulturan identecon. Parto de la regiono enhavas ankaŭ la Megalopolon Grandaj Lagoj. 

La Regiono de la Grandaj Lagoj havas sian nomon el la koresponda geologia formacio de la Baseno de la Grandaj Lagoj, mallarĝa akvokolekta baseno kiu enhavas la Grandajn Lagojn, limigitan per akvobasenoj norde de la regiono (Hudsona Golfo), okcidente (Misisipo), oriente kaj sude (Ohio). Oriente, la riveroj Sankt-Laŭrenco, Richelieu, Hudsono, Mohawk kaj Susquehanna formas arkon de basenoj orienten al la Atlantiko.

La Regiono de la Grandaj Lagoj, kiel distingita el la Baseno de la Grandaj Lagoj, difinas unuon de sub-naciaj politikaj entoj difinitaj per la usonaj ŝtatoj kaj la kanada provinco Ontario enhavanta la basenon de la Grandaj Lagoj, la usonajn ŝtatojn kaj la Provincon borde de unu aŭ pliaj el la Grandaj Lagoj.

Bibliografio
------------

* Cronon, William (1988). Nature's Metropolis: Chicago and the Great West, W.W. Norton. pp. 333–340.
* Onuf, Peter S (1987). A History of the Northwest Ordinance, Indiana University Press.
* Taylor, Alan (2010) "The Civil War of 1812: American Citizens, British Subjects, Irish Rebels and Indian Allies", Knopf
* White, Richard (1991), The Middle Ground: Indians, Empires and Republics in The Great Lakes Region 1965-1815, Cambridge University Press
**Sergej NOSOV** (ruse *Сергей Константинович Носов*) naskiĝis la 17-an de februaro 1961 en la urbo Magnitogorsko, Ĉeljabinska regiono, Rusio. En 1983 tre sukcese finis la Magnitogorskan Min-Metalurgian Instituton, kiu portas nomon de lia avo *Grigorij Nosov*, kiel inĝeniero pri metalurgio. En 1995 li finis Akademion de Ekonomio. En 2003 li iĝis doktoro pri teknikaj sciencoj. Multjare okupiĝis pri sporto, en kiu li atingis grandajn rezultojn kaj iĝis majstro pri atletiko. 

Sergej Nosov havas riĉan sperton de laboro kiel gvidanto. Li estis ĝenerala direktoro de Niĵne-Tagila Metalurgia Kombinumo kaj vic-guberniestro de la Sverdlovska provinco. Ekde oktobro de 2012 li iĝis elektita estro de la urbo Niĵnij Tagil, Rusio.

Privata vivo
------------

Sergej Nosov estas edzo kaj havas tri filinojn: *Tatiana*, *Natalia*, *Ekaterina*.

Profesia dinastio Nosov
-----------------------

Sergej Nosov estas reprezentanto de la tria generacio en la profesia dinastio Nosov. Lia avo *Grigorij Nosov* kaj patro *Konstantin Nosov* okupis gravajn postenojn en la ferindustrio de Rusio. 

* Kategorio Sergej Nosov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 432601
 |
Koordinatoj: 50° 44′ 01″ N 13° 35′ 19″ O﻿ / ﻿50.73361 °N, 13.58861 °O﻿ / 50.73361; 13.58861 (mapo)

**Holzhau** estas vilaĝo en Germanio, en Ercmontaro, ekde la jaro 1994 parto de municipo Rechenberg-Bienenmühle.

Geografia situo
---------------

La municipo situas en naturparko Erzgebirge/Vogtland en valo de rivero Freiberger Mulde proksime de ĉeĥa limo. Steinkuppe (806 m s. m.) sudoriente kaj Drachenkopf (805 m s. m.) nordoriente estas la tria kaj la kvara plej alta punkto en landa distrikto Mittelsachsen (Centra Saksio). Tra la municipo kondukis translima fervojlinio de Moldava montara fervojo, ekde la jaro 1972 la fervojlinio en la germana flanko finiĝas ĝuste en Holzhau, eĉ ne komunikinte al la ĉeĥa flanko.

Historio
--------

Vido al "Malnova muelejo", konstruita en la jaro 1805.
En la municipo estis en la jaro 1438 trafikigita floskanalo por transporti lignon, kiun oni necese bezonis por evoluiĝanta minej-afero en Freiberg kaj ties ĉirkaŭaĵo.

En la jaro 1994 ĝis tiu tempo la memstara municipo Holzhau alliĝis al urbo Rechenberg-Bienenmühle.

Reĝa saksia mejloŝtono en Muldentalstrasse

* Holzhau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Holzhau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Mukofungoj** |
| --- |
|  |
| Etalio de mukofungo (eble Fuligo)Etalio de mukofungo (eble *Fuligo*) |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
| Domanio: | Eŭkariotoj |
|
|
| Regno: | Protistoj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Amoebozoa |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | **Mycetozoa** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Tipaj Ordoj |
| Protostelia
   Protosteliida
Myxogastria
   Liceida
   Echinosteliida
   Trichiida
   Stemonitida
   Physarida
Dictyostelia
   Dictyosteliida |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Mukofungoj  |

 |
| v • d • r |

La filumo de la **mukofungoj** diferenciĝas de la aliaj membroj de la fungoj kaj de ĉiuj aliaj organismoj. Ilia korpo estas unuĉela, amebo-mova, sen ĉelmura protoplasmo (*myxamoeba*). En certa tempo de sia vivo, la miksameboj unuiĝas al plasmodio, kiu produktas ĉelmurajn sporojn en diversformaj sporangioj. La ĉelmuro estas ĝenerale celuloza. La mukofungoj produktas membranon sur surfaco de la plasmodio (*peridium*) kaj fadenan strukturon (*capillitium*) en interno de la plasmodio, inter la sporoj. La daŭra maso de la sporangioj estas la etalio (*aethalium*). La produkto de etalio karakterizas la saprotrofajn specion, la endoparazitoj ne produktas tiun organon.

La mukofungoj vivas sur disfalanta lignaĵo, fal-foliaro, nutras sin per fagocitozo. Nur malmultaj el ili estas endoparazitoj.

La filumo entenas 600 speciojn kaj oni dividas je 3, kelkfoje je 4 klasoj:

1. Veraj mukofungoj (Myxomycetes);
2. Ĉelaj mukofungoj (Acrasiomycetes);
3. Parazitaj mukofungoj (Plasmodiophoromycetes).

* Mukofungoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Mukofungoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Mukofungoj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
Pri la komunumo
---------------

**Honau** estas komunumo en la distrikto Lucerno en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 356 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Honau situas ĉe la sudorienta bordo de la rivero Reuss. Ĉe ĝia norda pinto troviĝas la trilima punkto inter la kantonoj Argovio, Lucerno kaj Zugo.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,25 km², de kiuj 19,2% estas kovritaj de arbaro, 68,8% servas por agrikulturo kaj 9,8% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Honau limas en nordo al Dietwil (AG), en oriento al Risch (ZG), en sudo al Root, en sudokcidento al Gisikon, kaj en okcidento al Inwil.

Trafiko
-------

Honau mem ne disponas pri propra konekto al la publika transportreto, sed la stacidomo de Gisikon situas en distanco de 1 km okcidente kaj tiu de Rotkreuz de 1,5 km oriente.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Zugo al Lucerno. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A14 situas 1 km okcidente en Gisikon.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Honau datiĝas el la jaro 1344 kiel *Honowa*.

Dum mezepoko Honau estis sub la regado de la Habsburgoj. En la jaro 1422 ĝi kune kun Gisikon per la vendo fare la tiama Senjoroj de Moos ĝi fariĝis posedaĵo de la urbo Lucerno.

Okaze de la *Batalo de Gisikon* la 23-an de novembro 1847 inter la svisaj trupoj de Generalo Dufour kaj la Apart-Federacio la komunumo suferis gravajn damaĝojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Honau

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Profilo de la komunumo en la kantona retejo
2. ↑  Fonto: *Waltraud Hörsch*: *Honau* en la *Historia Leksikono de Svislando* (29.12.2004)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Honau LU en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Honau
* Profilo de la komunumo en la kantona retejo
* Honau en la Historia Leksikono de Svislando

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Honau** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Lucerno |
| --- |
| Adligenswil • Buchrain • Dierikon • Ebikon • Gisikon • Greppen • Honau • Horw • Kriens • **Lucerno** • Malters • Meggen • Meierskappel • Root • Schwarzenberg • Udligenswil • Vitznau • WeggisIamaj komunumoj: Littau |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Hitzkirch (stacidomo). |



**Hitzkirch** estas komunumo en la distrikto Hochdorf, en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 4589 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

La komunumo situas en la orienta flanko de la valo *Seetal* inter la Lago de Hallwil norde kaj la Lago de Baldegg sude.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Hitzkirch limas en nordokcidento kaj ankaŭ per sia enklavo norde la la Lago de Hallwil al Altwis kaj Aesch, norde al Schongau oriente al Beinwil (Freiamt), Buttwil kaj Geltwil (ĉiuj tri en Kantono Argovio), sude al Hohenrain, sudokcidente al Römerswil, kaj okcidente al Ermensee, kaj per sia enklavo norde de la Lago de Hallwil ankaŭ al Beromünster.

Trafiko
-------

Hitzkirch diponas pri haltejo de la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Lucerno, la tiel nomita *Seetal-Fervojo* kaj ankaŭ estas konektita per du buslinioj al la publika trafikreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Hitzkirch datiĝas el la jaro 1230 kiel *Hiltschilche*.

Kun efiko de la 1-a de januaro 2009 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Hitzkirch, Gelfingen, Hämikon, Mosen, Müswangen, Retschwil kaj Sulz estis unuigitaj, konservante la nomon de la plej granda el la 7 komunumoj, nome Hitzkirch.

Vidu ankaŭ
----------

* Hitzkirch (stacidomo)
* Gelfingen (stacidomo)
* Mosen (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hitzkirch en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Hitzkirch
* Hitzkirch en la Historia Leksikono de Svislando
* Profilo de la komunumo en la retejo de la kantono

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Hitzkirch** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Hochdorf |
| --- |
| Aesch  •  Altwis  •  Ballwil  •  Emmen  •  Ermensee  •  Eschenbach  •  Hitzkirch  •  **Hochdorf**  •  Hohenrain  •  Inwil  •  Rain  •  Römerswil  •  Rothenburg  •  Schongau |  |

 |
Grupo da honortomboj sur centra tombejo de Vieno
**Honortombo** estas esprimo de honorigo de mortintoj far urboj aŭ komunumoj por civitanoj, kiuj dumvive akiris apartajn meritojn. Disdonado kaj konservado de tiaj tomboj kutime estas tasko de la publika sektoro. Depende de la disdonopraktiko honortombo povas havi karakteron de publika dekoracio por elstara unuopulo aŭ de monumento pro certa persongrupo. Se ne ekzistas idoj de la mortintoj aŭ institucioj, kiuj flegas la tombojn de ĉi tiuj personoj, la komunumoj aŭ urboj krome transprenas la respondecon por la tomboj kaj financas la tomboflegadon. Unuflanke tiel estas gardata la memoro pri la honorigitoj, aliaflanke tiel ofte estas konservataj (laŭsence de monumentflegado) atestiloj de la kulturhistorio, ekzemple se tombejoj devas esti malfermataj kaj pro elspezigaj transtombigoj artoplenaj tomboj povas esti konservataj nur per publikaj rimedoj.

en Berlino

Disvastiĝo
----------

Honortomboj ekzistas tutmonde, je kio por la disdonado, financado kaj flegado de ĉi tiuj instalaĵoj depende de la landoj ekzistas diferencaj reguligoj (Ekz. foje soldatotombejoj aŭ tombejoj de viktimoj de propolitika persekutado far antaŭaj reĝimoj estas traktataj kiel honortomboj).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Honortombo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Abfrage der Ehrengrabstätten Arkivigite je 2010-08-27 per la retarkivo Wayback Machine bei der Senatsverwaltung für Stadtentwicklung Berlin
* Friedhofgesetz Berlin (Abrufbare PDF-Datei)
* Ehrengräbergruppen auf dem Wiener Zentralfriedhof
* Ehrengrabliste von Salzburg
* Ehrengrabliste von Hannover und Verordnung Arkivigite je 2007-02-21 per la retarkivo Wayback Machine
***Trespass*** estas la dua studialbumo fare de la rokgrupo Genesis kaj estis registrita kaj publikita en 1970. Ties lasta verko kun la gitaristo Anthony Phillips, *Trespass* montris folkecan progresivrokan stilon kiu estis sufiĉe for el la komenca verko.

Ties komponaĵoj estis ĝenerale multe pli longaj kaj pli kompleksaj ol tiuj de la unua albumo de Genesis, kaj la registroj havas mutecan, pastoralan sonon. La bando de kontentis kun la tamburado de John Mayhew kaj anstataŭis lin per Phil Collins post la foriro de Anthony Phillips.

*Trespass* estis la unua de kelkaj albumoj de Genesis albums registrotaj en Londono ĉe la Trident Studios. Kvankam la albumo ne estis kommerca sukceso en Britio (ĝi eventuale atingis la numeron 98an por unu semajno en 1984), ĝi estis sufiĉe sukcesa ĉe la kritiko spite sian vendomankon. Tamen la albumo plej sukcesis en Belgio, kie ĝi atingis la nuemron 1, konduke al la unuaj eksterlandaj koncertoj fare de la bando en tiu lando en marto de 1971.

Kantaro
-------

Ĉiuj kantoj estas ed Tony Banks, Peter Gabriel, Anthony Phillips kaj Mike Rutherford.

### Flanko unua

1. "Looking for Someone" – 7:06
2. "White Mountain" – 6:45
3. "Visions of Angels" – 6:51

### Flanko dua

1. "Stagnation" – 8:50
2. "Dusk" – 4:13
3. "The Knife" – 9:00

Muzikistoj
----------

* Peter Gabriel – voĉo, fluto, akordiono, drumoj
* Anthony Phillips – elektra kaj akustika gitaroj, "dulcimer", ĥora voĉo
* Tony Banks – orgeno, piano, melotrono, gitaro, ĥora voĉo
* Mike Rutherford – elektra baso, akustika kaj nilona gitaroj, violonĉelo, ĥora voĉo
* John Mayhew – drumoj, tamburoj, ĥora voĉo
**Hontoria de la Cantera** [onTOrja delakanTEra] estas loĝloko kaj municipo en la sudcentro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Alfoz de Burgos*. La loknomo *Hontoria de la Cantera* estas etimologie komprenebla kiel Or-fonto de la Ŝtonminejo. Hontoria deriviĝas el latina 'Fons Aurea' (ora fonto).

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Alfoz de Burgos, centre kaj malhelverde.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 28,834 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 153 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.

Ĝi distas 20 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la maldekstra bordo de la rivero Pisuerga apud Palacios fronte de la vilaĝo Lantadilla kiu apartenas al Palenci.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

La ŝtonminejo kiu nomis la loĝlokon estis ekspluatita jam el malfruromia epoko. Same kiel ĉe tiu de la najbara loko Cubillo del Campo, ankaŭ el tiu de Hontoria de la Cantera oni elfosis ŝtonojn uzitajn en la kastelo de Burgoso, poste detruita de la francoj en la Milito de Hispana Sendependigo, la Domo de la Ŝnurego, la monaĥejo de Sankta Petro de Arlanza, la arko de Sankta Maria kaj finfine la Katedralo de Burgoso.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Mikaelo kun grava retablo.

En Hontoria oni konservas prizonon elfositan en la ŝtonminejo mem, kiu estis poste uzita kiel municistokejo, abandonita en 1994. Proksime estas ankaŭ kazerno, ankaŭ jam abandonita. Estas ankaŭ la ruinoj de la ermitejo de Sanlices.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


* Hontoria de la Cantera en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hontoria de la Cantera en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775557
 |
**Hontoria del Pinar** [onTOrja delpiNAR] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Sierra de la Demanda*, lime kun la Provinco Sorio, al kies Komarko Pinares oni atribuas same la lokon. La loknomo *Hontoria del Pinar* signifus Flava fonto de la Pinaro.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Sierra de la Demanda, ruĝe, sudoriente.
Aldea del Pinar.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 80,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 644 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.

Ĝi distas 80 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas ankaŭ la loĝlokojn Aldea del Pinar (Domaro de la Pinaro, je 3 km) kaj Navas del Pinar (Altbieno de la Pinaro, je 5,5 km). Ĝi apartenas al la subkomarko *La Demanda y Pinares*, kun centro en Salas de los Infantes kaj al la natura komarko *Pinares Burgos-Soria*.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La unua dokumenta mencio de la loko estas de 1008 kaj la dua de 1044. En 1075, Hontoria estis ĉefurbo de *alfoz* kiu etendiĝis pli malpli el Rabanera del Pinar ĝis Mojón Pardo. Mezepoke oni instituciis ĉiujaran foiron kiu okazis la 23an de novembro. Tiukadre, rilate al komerco vagadtransporto ĉara estis grava enspezofonto ĝis komenco de la 20-a jarcento.

Dum la Milito de Hispana Sendependigo, en 1809 la geriloj de la pastro Merino embuskis kaj venkis la kolumnojn de la franca kolonelo Bremond, kiuj iris de Burgoso al Sorio, en la interkrutejo de Hontoria.

En 1843, Pedro Egaña fondis fabrikon de rezino. Meze de la 19-a jarcento, la produktoj de Hontoria estis jenaj: tritiko, hordeo, sekalo kaj legomoj, krom ligno el pino kaj brutobredado de bovoj kaj ŝafoj. Abundis ĉasado kaj fiŝkaptado de kankroj kaj malgrandaj fiŝoj. Ekde 1927 estis Fervojo Santander-Mediteraneo, kun stacidomo en Hontoria, kiu funkciis inter 1929 kaj 1985.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj (Jakoba Vojo). Inter vidindaĵoj menciindas la romanikaj preĝejo kaj ermitejo, popola arkitekturo, la ponto, pilorio, grotoj kaj fontoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 778052
* VIAF: 316734692
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Hirschthal |

Pri la komunumo
---------------

 **Hirschthal** estas komunumo en la distrikto Araŭo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1429 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La komunumo Hirschthal troviĝas ĉe la bordo de la rivero Suro en la sudo de la distrikto Araŭo, proksimume 8 kilometrojn sude de la kantona ĉefurbo Araŭo. La vilaĝa kerno situas kelkcent metrojn oriente de la rivero, ĉe la fino de plata flanka valo, kiu nomiĝas simple *Tal*, kio en la germana lingvo signifas *valo*. La surkonstruita teritorio praktike kunkreskis kun la loĝata parto de la najbara komunumo Schöftland.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,53 km², de kiuj iom pli ol la duono, nome 1,81 km², estas kovritaj de arbaro kaj 0,57 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 653 m s.m. sur la monteto *Hochwacht*, dum la plej malalta punkto troviĝas sur alteco de 437 s.m. ĉe la bordo de la rivero Suro.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Hirschthal limas en nordo al Muhen, en oriento al Unterkulm, en sudo al Schöftland, kaj en okcidento al Holziken im Westen.

Trafiko
-------

Hirschthal estas konektita kun la publika trafikreto per la trama etŝpur-fevojo *Suhrentalbahn* [Surovalo-Fervojo], kiu estas funkciigita fare de loka fervoj- kaj buskompanio de Araŭo.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 24 de Araŭo al Sursee. La vojo ĉirkaŭas la vilaĝokernon okcidente. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en Araŭo-Okcidento en distanco de proksimume 7 kilometroj norde.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Hirschthal datiĝas el la jaro 893 kiel *Hyrztale*.

En mezepoko Hirschthal troviĝis unue sub la jurisdikcio de la Grafoj de Lencburgo kaj poste de la Grafoj de Kiburgo, kies havaĵo post ties formorto transiris al la Habsburgoj en la jaro 1264. La malalta jurisdikcio apartenis ekde 1380 al la habsburgaj vasloj Senjoroj de Rupperswil.

Post la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415 Hirschthal fariĝis berna posedaĵo kaj nun dum preskaŭ kvar jarcentoj sub berna servuteco apartenis al Berna Argovio. En la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion el la ĵurkomunuma servuteco kaj atribuis la komunumon Hirschthal dum la tempo de la Helveta Respubliko al la distrikto Kulm de la nove fondita Kantono Argovio. Per la mediacia akto de la jaro 1803 Hirschthal estis atribuita al la distrikto Araŭo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Hirschthal
* Hirschthal (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Hirschthal
* Hirschthal en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Hirschthal AG en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Araŭo |
| --- |
| **Araŭo** • Biberstein • Buchs • Densbüren • Erlinsbach • Gränichen • Hirschthal • Küttigen • Muhen • Oberentfelden • Suhr • Unterentfelden |  |

 |
la plonĝisto *Bryan Nickson Lomas* en Ateno 2004, tiam nur 14-jara, estis la teama flagoportanto
**Malajziaj sportistoj** unue en 1956 partoprenis **olimpikon** - ekde tiam oficiala malajzia teamo partoprenas la somerajn olimpikojn, kaj ne maltrafis eventon ekde tiam, krom en la Somera Olimpiko 1980, kiam la teamo aliĝis al bojkoto de la ludoj en protesto pri la invado de armeaj unuoj Sovetunio je Afganion fine de 1979. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis malajziaj partoprenantoj. Tamen en la someraj olimpikoj la teamoj ne estas sensukcesaj: ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, la teamo sume atingis  8 arĝentajn kaj  5 bronzajn medalojn. Fine ĝi havis la modestan **114**-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.

La Olimpika Konsilio de Malajzio kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1953 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato sekvajare. 

la teamo en la malferma ceremonio de la Somera Olimpiko 2008

* Kategorio Malajzio en la Olimpikoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

centra

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo (je unua rigardo malaje, sed fakte pli en la angla)
* paĝo de la konsilio en la retejo *Facebook*

Vidu ankaŭ
----------

* Suma medaltabelo de ĉiuj olimpikoj
**Hooters** estas mondvaste aganta usona sistemgastronomia ĉeno kun ofertoj kiel hamburgeroj kaj kokinflugiloj. Kontraŭe al rapidmanĝo-ĉenoj Hooters tamen ne estas rapidmanĝejo, sed apartenas al plenserva segmento de la sistemgastronomio. Tio signifas, manĝaĵoj kaj trinkaĵoj estas ĉetable servataj, kaj la gasto restadas relative longtempe en la ejo.

Hooters knabinoj
----------------

La aspekto de la kelnerinoj estas ĉefa vendoargumento de la restoracio. *Hooters knabino* estas kelnerino dungita de la Hooters restoracio-ĉeno. La knabinoj estas rekoneblaj pro sia uniformo el blanka senmanika subĉemizo (atleta ĉemizo) kun la emblemo "Hootie la strigo" kaj la loknomo sur la brusto kaj oranĝkolora nilona sportŝorto. La cetero de la uniformo konsistas el bruna biletujo (aŭ nigra kun nigra uniformo), sunbrunite haŭtkoloraj kalsonŝtrumpoj, blankaj ŝtrumpetoj, kaj puraj blankaj ŝuoj. Viroj kiuj laboras por Hooters surhavas ĉapelon, T-ĉemizon kaj bermudan ŝorton, aŭ estas pli konvene vestitaj por la kuirejo.

Kelnerino en laborvestoj
Hooters en Morrisville
Du Hooters knabinoj en Norfolk, Virginia (2003)

* Kategorio Hooters en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hooters International
Holstein Frisa, la hegemonia raso en industriigita laktoproduktado nuntempa.
**Holstein Frisa** (ofte mallongigita kiel *Frisa* en Eŭropo, kaj Holstein en Nordameriko) estas raso de bovoj, nome de laktobovinoj, konata nuntempe kiel la plej alte produktantaj laktanimaloj. Originanta en Eŭropo, *Frisaj* estis bredataj en la teritorio kie nune estas Nederlando kaj pli specife en la du nordaj provincoj de Norda Holando kaj Frislando, kaj Norda Germanio, pli specife en la historia regiono Holstinio (germane *Holstein*), parto de la nuna federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio (germane *Schleswig-Holstein*) de Germanio. Tiuj animaloj estis la regiona bovo de frisoj kaj de saksoj.

Nederlandaj kaj germanaj bredistoj bredis kaj superrigardis la disvolvigon de la raso kun la celo akiri animalojn kiuj povu plej bone uzi la herbejojn, nome la plej abunda rimedo de la areo. Dum jarcentoj, la rezulto estis blankanigra bovino tre alta produktanto de lakto. Ĝi estas blankanigra pro artefarita selektado fare de la bredistoj.

Kun la kresko de la amerikaj merkatoj por lakto kaj en Nordameriko kaj en Sudameriko, la bredistoj de laktoproduktantaj bovinoj turniĝis al Nederlando serĉe de brutaro. Post ĉirkaŭ 8,800 Frisaj estis importitaj, malsanaj problemoj en Eŭropo kondukis al ĉesado de eksportoj al la eksterlandaj merkatoj.

En Eŭropo, la raso estis uzata por lakto-produktado en la nordo, kaj por viando en la sudo. Ekde 1945, eŭropa nacia disvolvigo kondukis al fakto ke la brutobredado kaj sekve la laktoprodukta produktado iĝis pli kaj pli regionigita. Pli ol 80% el la laktoproduktado okazas norde de linio kiu kunigas Bordozon kaj Venecion, kio havas ankaŭ pli ol 60% el la totala brutaro. Tiu ŝanĝo kondukis al neceso por specializitaj animaloj por produktado de lakto (kaj viando). Ĝis tiame, kaj lakto kaj bovoviando estis produktita el ducelaj animaloj. La rasoj, naciaj derivitaj el la nederlanda Frisa, iĝis tre diferencaj animaloj el tiuj disvolvigitaj de bredistoj en Usono, kiuj uzis Holstein nur por laktoproduktado.

Bredistoj importis specializitajn laktoproduktajn Holstein el Usono por krucigi ilin kun la eŭropaj blankanigraj. Pro tiu tialo, en moderna uzado, "Holstein" estis uzata por priskribi nord- aŭ sud-amerikan brutaron kaj ties uzado en Eŭropo, partikulare en la Nordo. "Frisa" estas animaloj de tradicia eŭropa praularo, bredita kaj por lakto kaj por viando. Krucoj inter ambaŭ estas prikribitaj per la termino "Holstein-Frisa".

Notoj
-----

1. ↑  CIV, France, a tradition of animal husbandry. Animal husbandry and environment Arkivigite je 2013-04-12 per la retarkivo Wayback Machine. Civ-viande.org. Konsultita la 2011-11-03.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Holstein Frisa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ontario Plaques – Holstein Friesian Cattle in Ontario
* World Holstein-Friesian Federation
* Holstein Association USA
Huet (dua de maldekstre) kun la redakcio de La Revuo ĉ. 1909**Horace HUET** [üe] (naskiĝis en 1860; mortis la 28-an de februaro 1911 en Nice) estis franca esperantisto kaj membro de la Lingva Komitato (LK) de 1905.

Huet estis esperantisto de 1902. Li fondis kaj prezidis la grupon de Nico, poste li estis vicprezidanto de la grupo de Parizo. Li estis redakcia sekretario de la periodaĵo "La Revuo".

Komisiita de LK prepari la Unuan Oficialan Aldonon al la Fundamento, li verkis en 1907 liston de 2200 novaj radikoj ("Unua Raporto Huet"), tamen ankaŭ proponis multajn ŝanĝojn al Fundamentaj vortformoj. En 1911 sekvis la "Dua Raporto Huet".

Enciklopedio de Esperanto en 1933 juĝas:

"li estis mirinda lingvisto, studema kaj analizema spirito, kun vasta kaj firma klereco. Li komparis la jam aperintajn vortarojn, profunde pristudis la Zamenhofajn verkojn, kaj amasigis slipojn de multvaloraj notoj por granda vortaro. Li prezentis tiun laboron al la Lingva Komitato (1908), sed lia laboro ne estis publikigita. Li sentis progresantan senfortiĝon, kaj, laŭ lia peto, Bourlet proponis al Grosjean-Maupin, ke li prenu sur sin la taskon daŭrigi la laboron kaj fari kompletan vortaron."

Li tradukis unuaktan komedion "La Fluido de John", multfoje luditan.

Verkoj
------

* 1907: Pri la preparo de nova kaj pli plena eldono de universala vortaro - raporto al la Lingra Komitato. Parizo 1907, 42 p. (rete konsultebla ĉe IEMW)
* 1911: Pri la preparo de nova kaj pli plena eldono de universala vortaro - raporto Lingva Komitato. Paris: Esperantista Centra Oficejo 1911, 42 p.

Referencoj
----------

1. ↑  Esperantista Dokumentaro, kajero 1, Paris aŭg. 1906, p. 21.

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 18424
 |
Dosiero:H10Protest.gifMembroj de la Holivuda Dekopo kaj iliaj familioj en 1950, protestinta la tuja enkarceriĝo de la dek
Antikommunista afiŝo de la 1950aj jaroj, mallaŭdanta la "RUĜULOJ" ĉe Hollywood kaj Broadway"
Dosiero:StormCenterPoster.jpgLa unua Holivuda filmo kiu malkaŝe temas pri Makartiismo, *Ŝtorm Center* estis eldonita en 1956. Bette Davis "rolas kiel malgrandurba bibliotekistino kiu rifuzas, sur principo, forigi kaj forĵeti libron nomita *La Komunista Revo* el la bretoj kiam la loka inspektoro opinias ke ĝi estas subversiva".Dum la Makartismo- periodo, **la Holivudo-nigra listo** (en la angla : **Hollywood blacklist** ) estis noma listo de viroj kaj virinoj de la usona filmindustrio (centrigita en Holivudo), kiuj estis inkluzivitaj pro ilia supozata aŭ pruvita lojaleco al politikaj aŭ ideologiaj ideoj ligitaj al komunismo.

Tiuj inkluditaj en la listo estis neitaj dungado en sia profesio kaj estis neitaj publika aklamo.

En la 1950-aj jaroj, la listo estis vastigita por inkluzivi la tutan usonan distran industrion, kaj inkluzivis scenaristojn, kinoreĝisorojn, aktorojn, komponistojn kaj muzikistojn, raportistojn kaj programprezentistojn, same kiel aliajn laboristojn en la distra industrio kiuj estis akuzitaj je esti membroj de la Komunista Partio de Usono aŭ partopreni en ĝiaj agadoj kaj precipe spionado por Sovetunio aŭ Disvastigo de komunisma propagando.

La nigra listo estis nutrita de la publika kaj politika etoso ĉirkaŭ la Komitato pri Kontraŭusona Aktiveco de la Ĉambro de Reprezentantoj, kiu plejparte konsideris komunismon kiel danĝera ideologio kiu iras kontraŭ la usona spirito.

La listo inkluzivas multajn artistojn, inkluzive de Charlie Chaplin, Bertolt Brecht, Paul Robeson, Larry Adler, Leonard Bernstein, Arthur Miller, Yip Harburg, Orson Welles, Lillian Hellman, Myrna Levy, Pete Seeger, Jules Dassin kaj multaj aliaj, el kiuj kelkaj elmigris de Usono al Britio kaj aliaj landoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Charity (2005), p. 1266.

Vidu ankaŭ
----------

* Makartiismo
* Holivuda Dekopo

Eksteraj ligiloj
----------------

* "Monsters, Spys, and Subversives: The Film Industry Responds to the Cold War, 1945–1955" eseo de Lawrence L. Murray; reproduktite de *Jump Cut* 9 (1975)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Malajzia blua muŝkaptulo** |
| --- |
|  |
| Malajzia blua muŝkaptulo, inoMalajzia blua muŝkaptulo, ino
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Cyornis* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***C. turcosus*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Cyornis turcosus****(Brüggemann, 1877) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Preskaŭ minacata** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Malajzia blua muŝkaptulo  |

 |
| v • d • r |

La **Malajzia blua muŝkaptulo** (***Cyornis turcosus***) estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro *Cyornis* aŭ de Bluaj muŝkaptuloj kiu laŭnome enhavas speciojn de tre bluaj maskloj ĉefe en la supraj partoj kun brunaj inoj. Ĝi estas birdo troviĝanta en Brunejo, Indonezio, Malajzio kaj Tajlando. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo. Ĝi estas specio tre simila al la Bornea blua muŝkaptulo, sed kun pli norda teritorio.

Ĉe tiu specio maskloj havas **tre bluajn suprajn partojn**, dum inoj havas brunajn suprajn partojn, tiele temas pri kazo de **seksa duformismo**. Tamen subaj partoj estas pli egalaj kun oranĝecaj brusto kaj flankoj kaj blankeca ventro. La beko estas granda kaj longa kompare kun la kapo, nigra kaj iom hokoforma en la supra makzelo. La masklo havas vizaĝon kaj bluan gorĝareon kaj nigrecan al tre malhelbluan areon inter la okuloj kaj la bekobazo kiu estas ĉirkaŭata de harecaj plumetoj. La plej klara distingilo de la speco estas **tre brila helblua brilo en frunto, ŝultrareo kaj flugiloj kaj vosto** kie kombiniĝas kun la subpluma bruneca koloro.

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Cyornis turcosus[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacatal Specioj. Konsultita la 25an de julio 2007.
**Hodošan,** hungare **Hodosány** [hodoŝAnj] estas ne memstara vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Donji Kraljevec.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 1310
* Poŝtkodo: 40 320
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 46° 23′ 42″ N 16° 38′ 38″ O﻿ / ﻿46.39500 °N, 16.64389 °O﻿ / 46.39500; 16.64389 (mapo)Koordinatoj: 46° 23′ 42″ N 16° 38′ 38″ O﻿ / ﻿46.39500 °N, 16.64389 °O﻿ / 46.39500; 16.64389 (mapo)

Historio
--------

En 1900 vivis en Hodosán 1590 homoj, (1549 kroatoj, 40 hungaroj kaj unusola germano). Ĝis 1908 la oficiala hungara loknomo estis **Hodosán**. Ĝis Traktato de Trianon Hodosány apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Perlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
La montpinto vidata de la Rassberg
Rigardo de Hohe Acht sudokcidenten al Nürburg
La monto **Hohe Acht** estas kun sia alteco de 746.9 m la plej alta monto de la mezmontaro Ejfelo. Ĝi markas la limon inter la distrikto Ahrweiler kaj la distrikto Mayen-Koblenz en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Geografio kaj Geologio
----------------------

La monto situas en la Hocheifel (alta Ejfelo) ĉirkaŭ 5,5 km oriente de la urbeto Adenau kaj ĉirkaŭ 3,3 km norde de la vilaĝo Herresbach; en najbareco estas orient-nord-oriente la vilaĝo Jammelshofen kaj orient-sud-oriente la vilaĝo Siebenbach. La monto estas terciara vulkano, kies keglo konsistas el rokaĵo de la subdevonio kaj ties kupolo el bazalto.

Imperiestro-Wilhelm-Turo
------------------------

Imperiestro-Vilhelmo-Turo
Sur la monto oni konstruis 1908/09 turon. Motivo por la konstruo de la ŝtona panorama turo estis la arĝenta nupto de imperiestro Vilhelmo II kaj imperiestrino Auguste Viktoria, krome oni intencas honori al imperiestro Wilhelm I. La planoj faris la Berlina arĥitekto Freiherr von Tettau.

La turo havas alton de 16,30 m, la murdikeco estas je la teretaĝo unu metron. Konstruis ĝin la masonistmajstroj *Karl und Johannes Leidinger* el Adenau, uzante lokajn ŝtonojn. La kostoj de la konstruo estis 18.000 markoj. Ekde 1987 la turo estas protektita monumento.

La Kaiser-Wilhelm-Turo donas bonegan rigardon en la Ejfelon, ekzemple al Scharteberg, Döhmberg, Michelsberg, Hochthürmerberg, Schöneberg, la proksima Nürburg kaj Hochkelberg, ĝis Siebengebirge kaj la Großer Ölberg. Dum nenebula vetero oni ankaŭ povas rigardi ĝis Westerwald,Taunus, Hunsrück kaj la regiono Malsupra Rejno.

Migrado kaj vintra sporto
-------------------------

Ĉirkaŭ Hohe Acht estas reto da migropadoj. Panoramejoj ekzistas ofte.

En vintro eblas sportumi ĉe Hohen Acht. Preparitaj skivegoj kaj skiliftoj ekzistas.
.

Motorsporto
-----------

Proksime de Hohen Acht situas sur 678 m alta vulkankeglo la ruino de la burgo Nürburg. Parto de la norda buklo de la motorkurejo Nürburgring nomiĝas *Hohe Acht*.

* Bazaltblokoj sur la pinto de Hohen AchtBazaltblokoj sur la pinto de Hohen Acht
* pintŝtono sur Hohen Acht kun Kaiser-Wilhelm-Turo fonepintŝtono sur Hohen Acht kun Kaiser-Wilhelm-Turo fone
* Imperiestro-Wilhelm-TuroImperiestro-Wilhelm-Turo
* Sur la turoSur la turo

Referencoj
----------

1. ↑  Bsp.: Kompass Wanderkarte 1:50.000, 820 Bonn - Ahrtal, ISBN 3-87051-135-4

Literaturo
----------

* Werner d´Hein: *Nationaler Geopark Vulkanland Eifel. Ein Natur- und Kulturführer.* Gaasterland-Verlag, Düsseldorf 2006, ISBN 3-935873-15-8

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hohe Acht en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eifel Tourismus: Wintersportgebiet Hohe Acht Arkivigite je 2013-05-30 per la retarkivo Wayback Machine
* Freizeitportal für Rheinland-Pfalz

Panorama rigardo de Hohe Acht en sudokcidenta direkto al Nürburg
**Horcajo de las Torres** [orKAĥo delasTOres] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *La Moraña* aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. La nomo *Horcajo de las Torres* estas etimologie komprenebla kiel *Kunfluejo de la Turoj*, alude al kunfluejo de la rojoj Trabancos kaj Regamón, kio videblas simbole en la supra duono de la blazono sur verda fono.

Horcajo de las Torres en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Arévalo norde, brune.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 47,32 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 481 loĝantojn. Ĝi perdis 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 85 km de Avilo, provinca ĉefurbo. Madrigal de las Altas Torres estas je 8 km, kaj Rasueros estas je 5 km.

Ĝi limas kun Cantalapiedra (provinco Salamanko), Madrigal de las Altas Torres, Palaciosrubios (provinco Salamanko), Zorita de la Frontera (provinco Salamanko), Rágama (provinco Salamanko) kaj Rasueros.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761655
* VIAF: 316735833
 |
pelvo el ligno
**Pelvo** estas neprofunda ujo kiu povas havi diversajn funkciojn. Pelvo estas pli malprofunda ol vazo kaj pli profunda ol telero.

Pelvoj estas uzataj por trinkaĵoj, sed ankaŭ por manĝaĵoj (fruktoj, mueslio, ĉipsoj kaj simila) aŭ por konservi ĉiutagaj uzaĵetoj.

Pelvoj konsistas el diversaj materialo: ekzemple el ligno, ostoj , vitro, porcelano, plasto, nobla ŝtalo, ceramiko k.a. materialoj.

Pelvo havas ofte artajn patroneojn aŭ malsimplajn formojn, ekzemple ekzistas fruktpelvoj kun ununura aŭ pluraj piedoj.

Specialaj pelvoj
----------------

### Oferpelvoj

Oferpelvo estas pelvo, en kiu la sango de oferbestoj estas kolektita. Tiajn pelvojn jam estis menciata en la Malnova testamento de la Biblio.

### Skifo-pelvoj

Hoplito sur Atiko-nigrafigura skifo, ĉ. 490-480 va.K.
Skifopelvoj estis relative profundaj trinkpelvoj kun ringpiedo kaj du horizontalaj manumoj. Tiaj pelvoj estis uzataj en la 6a ĝis 4a jarcento a. K. Tiam ili estas popularaj trinkvazoj. La grekoj havis ankaŭ aliajn trinkujojn, kiujn oni povas nomi pelvojn, ekzemple la trinkujoj kalikso, patero kaj fialo.

Pelvoj en la ĉiutaga vivo
-------------------------

**Almozpetanta pelvo**

**Putopelvo**
Vidu ankaŭ: puto
**Florpelvo**

Ofte pelvoj estas el argilo aŭ plasto, kiuj estas plenigitaj de grundo por enplanti plantojn. Ili ornamas privatajn aŭ publikajn ĝardenojn kaj estas starigitaj antaŭ dompordoj aŭ sur ŝtupoj.

**Fruktpelvo**

Fruktpelvo servas por teni fruktojn. La fruktoj ne estas manĝataj rekte el la pelvo. La fruktpelvoj servas al ornamado de la kuirejo aŭ loĝejo.

**Ornamaĵpelvoj**

Ornamaĵpelvoj servas al stokado de ornamaĵoj kaj de uzaĵetoj (de oro, moneroj, ŝlosiloj, butonoj, k. s. aĵoj).

Statuo de Johana de Arko kun ŝia tipa pelva hararfasono (1937), en la katedralo Nia-Sinjorino de Strasburgo
**Pesilpelvoj**

Pesilo kun sia du pesilpelvoj, kiuj estas partoj de pesilo

Vidu ankaŭ
----------

Metafore, la "pelva hararfasono" aŭ "bovla hararfasono" respondas al haroj tranĉitaj rondirante, la nuko kaj la tempioj razitaj per razilo, ekzemple kiel Johana de Arko.

Fontoj
------

* Definition Opferschale
* Majolikaschale[*rompita ligilo*]
* Skyphosschale bei books.google.de

* Kategorio Pelvo (ujo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **homa disvolviĝo** estas la procezo, kiu komprenas de la naskiĝo ĝis la maljuneco aŭ maljunaĝo de la homoj.

La **homa disvolviĝo** estas ankaŭ la akiraĵo fare de parto de la individuoj, komunumoj kaj institucioj, de la
kapablo partopreni efektive en la konstruo de la monda civilizacio, kiu estu prospera tiel materiale kiel spirite kaj ĝui el tio. Tiele oni povas diri, ke ekzistas **homa disvolviĝo**, kiam la ekonomio kaj socia distribuado permesas, ke ĉiu homo havu sufiĉan kvanton de bonfarto, sano, manĝaĵo, vestaĵo kaj loĝejo.

La homa disvolviĝo, laŭ la Programo de la Unuiĝintaj Nacioj pri Disvolvado, konsistas en la libereco kaj la formado de la homaj kapabloj, tio estas, en la pligrandigo de la gamo de aĵoj kiujn la personoj povas fari kaj de tio kiun ili povas iĝi.

Dum la civilizacio faras referencon al la popoloj kaj al la etna konscienco, la kulturo direktas sin al la individuo, sekve, la disvolviĝo eblas en civilizacio kiu esprimas plene la propran kulturon kaj la atingo de materialaj bezonaĵoj. La progreso de la civilizacio materia ricevis la impulson de la scienco kiel rezulto de la diversaj aplikoj de la menso por kompreni la leĝojn de la naturo kaj de la socio por projekcii ilin al akiro de tiaj bezonaĵoj.

Celoj de disvolviĝo de la jarmilo
---------------------------------

Dum la pintokunsido de la Jarmilo okazinta en la jaro 2000, 189 landoj kompromitis krei, je monda kaj nacia niveloj, favoran medion por la disvolviĝo kaj la elimino de la malriĉeco, kaj tiel atingi objektivojn kun specifaj celo atingotaj por la 2015.

1. Elradikigi la malsaton kaj la ekstreman malriĉecon.
	1. Celo: redukti je duono, inter 1990 kaj 2015, la procenton de personoj kies enspezoj estas malsuperaj al dolaro por tago.
2. Sukcesigi la universalan bazan edukon.
	1. Celo: vigli por ke en 2015, la infanoj kaj knabinoj de ĉiuj povu fini kompletan ciklon de instruado baza.
3. Promocii la egalecon de ĝenro kaj la aŭtonomecon de la virino.
	1. Celo: forigi la neegalecon inter ĝenroj en la instruado baza kaj meza, preferinde antaŭ 2005, kaj en ĉiuj niveloj de instruado antaŭ finoj de 2015.
4. Redukti la mortindicon de infanoj.
	1. Celo: redukti je du trionoj, inter 1990 kaj 2015 la mort-indicon de la plej malgrandaj infanoj de kvin jaroj.
5. Plibonigi la seksan sanon kaj reproduktan.
	1. Celo: redukti inter 1990 kaj 2015, la patrinan mort-indicon je tri kvaronoj.
6. Batali kontraŭ la malsanojn VIH/Aidoso, la malario kaj la dengo.
	1. Celo: deteni kaj komenci redukti, por 2015, la disvastigon de la VIH/Aidoso. Deteni kaj redukti, por 2015, la efikon de paludismo kaj aliaj gravaj malsanoj.
7. Garantii la averaĝan pludaŭron.
	1. Celo: enkorpigi la komencojn de la eltenebla disvolvigo al la politikoj kaj la naciaj programoj. Redukti je duono, por 2015, la procenton de personoj kiuj malhavas aliron al trinkebla akvo.
8. Nutri mondan asocion por la disvolviĝo.

Referencoj
----------

1. ↑