recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Nuño Pérez de Quiñones** estis la kvara Superulo de la Ordeno de Kalatravo kiu postenis de 1182 al 1199.

Akiris por sia Ordeno novan regularon, kiun konfirmis la papo Gregorio la 8-a en 1187. Luktis ĉe la reĝo Alfonso la 8-a (Kastilio) en la batalo de Alarcos kaj ĉeestis frustrita al la konkero de ties sidejo en Kalatravo fare de la trupoj de la almohadoj en 1195, situacio kiu okazigis senorientigon en la Ordeno ĝis la konkero de la kastelo de Salvatierra, kie ĝi sidejis.

Ĝi estis entombigiyta en la klostro de la monaĥejo de Monsalud de Córcoles (Gvadalaĥaro, Hispanio), kie ankoraŭ eblas vidi la tomboŝtonon memorigan.

Referencias
-----------

1. ↑  De re Militari. Maestres e historia de las primeras Órdenes de Caballería. Konsultita la 14a de septembro de 2010.
2. ↑  Asociación Cultural Amigos de Córcoles. El monasterio de Monsalud Arkivigite je 2015-05-22 per la retarkivo Wayback Machine. Konsultita la 14a de septembro de 2010.

Bibliografio
------------

* Heraldiko. La Militordeno de Kalatravo.
La **Parta lingvo**, ankaŭ konata kiel la **arsakida pahlavia** kaj **Pahlawānīg**, estas formortinta antikva nordokcidenta irana lingvo iam parolata en Partio, regiono en nordorienta antikva Irano. La Parta estis la oficiala lingvo de la arsakida Parta Imperio (248 a.K. – 224 p.K.), kaj de ties samnomaj branĉoj, la Arsakida Dinastio de Armenio, Arsakida Dinastio de Iberio kaj Arsakida Dinastio de Kaŭkaza Albanio.

La lingvo havis grandegan efikon al la armena, granda parto de kies vortprovizo estis formita ĉefe per depruntoj el la Parta. Multaj antikvaj Partaj vortoj estis konservitaj kaj nun povas esti viditaj nur per la armena.

Klasifiko
---------

La Parta estis okcidenta mezirana lingvo. Pro lingva kontakto ĝi kunhavas kelkajn kvalitojn de la Orienta irana lingva grupo, kies influo estas atestita unuavice per vortaj pruntoj. Kelkaj spuroj de la orienta influo pluvivas kiel Partaj pruntovortoj en la armena.

Taksonomie, la Parta, hind-eŭropa lingvo, apartenas al la nordokcidenta irana lingva grupo dum la meza persa apartenas al la sudokcidenta irana lingva grupo.

Skriba formo
------------

La Parta lingvo estis skribita per pahlavia skribsistemo, kiu havis du esencajn karakterojn: unue, ĝia skribo deriviĝis de la aramea, la skribo (kaj lingvo) de la aĥaemenida kancelierio (t.e. la imperia aramea). Due, ĝi havis altan oftecon de arameaj vortoj, skribitaj kiel ideosignoj aŭ vorterosignoj; tio estas, ili estis skribitaj kiel arameaj vortoj sed komprenitaj kiel Partaj vortoj.

La Parta lingvo estis la lingvo de la malnova satrapio Partio kaj estis uzita en la arsakidaj tribunaloj. La ĉefaj fontoj por la Parta estas la malabundaj restantaj surskriboj el Nisa kaj Hekatomurbo, maniĥeaj tekstoj, sasanidaj plurlingvaj surskriboj kaj restaĵoj el la Parta literaturo en la postsekvinta mezpersa lingvo. Inter ĉi tiuj, la maniĥeaj tekstoj, komponitaj tuj post la defalo de la Parta potenco, grave rolas en la rekonstruo de la Parta lingvo. Tiuj maniĥeaj manuskriptoj ne enhavas ideosignojn.

Formorto
--------

En 224 p.K. Ardaŝiro la 1-a, la loka reganto de Farso, eloficigis kaj anstataŭigis Artabano la 4-a, la lasta Parta imperiestro, kaj fondis la kvaran iranan dinastion kaj duan persan dinastion, la Sasanida Imperio. La Parta estis tiam anstataŭigita de la mezpersa, kies skriba formo estas konata kiel la sasanida pahlavia. La Parta ne tuj mortis, sed restas atestita en kelkaj dulingvaj surskriboj el la sasanida epoko.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Parta lingvo en la angla Vikipedio.*

Vidu ankaŭ
----------

* Avesta lingvo
* Malnovpersa lingvo
* Mezpersa lingvo
* Persa lingvo

* Kategorio Parta lingvo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Padango** aŭ **Padang** estas havenurbo en Indonezio ĉe la okcidenta marbordo de Sumatro. Padang havas ĉirkaŭ 800.000 loĝantojn sur areo de 626,63 km² kaj estas ĉefurbo de okcidenta Sumatro. Granda parto de la loĝantoj apartenas al la etno Minangkabau, kiuj parolas la Minangkabau-lingvon kaj estas islamanoj. En la suda parto de la urbo loĝas ĉina malplimulto, kiu estas ĉefe kristana.

Situo de Padang
Proksime de Padango troviĝas la insulo Cubadak.

Ekonomio
--------

Padang havas novan internacian flughavenon, havenon, kiu situas je 6 km sude, kaj ligon al fervojo. La urbo estas komerccentro por la marborda ebenaĵo kaj la montara internlando. Gravaj komercaĵoj estas nuntempe:

|  |  |
| --- | --- |
| * cemento
* cinamo
* terkarbo
* kafo
* muskato
 | * kano
* gumo
* kopro
* teo
* ŝtofo
 |

La loko estas ankaŭ turisme grava kiel elirpunkto de ondorajdemuloj al la Mentawai-insuloj.

Fama estas la *Padang Food (manĝajo de Padango)*, kiu disvastiĝis en la tuta Indonezio.

Historio
--------

La golfeto de Padango (gravuro de ĉirkaŭ 1844)
Ekde la 16-a/17-a jarcento pipro estis plantita en la regiono de Padango. De 1663 ĝis 1680 nederlandanoj fondis komercejon en Padango.

Dum la napoleonaj militoj (1781-1884 kaj 1795-1819) la urbo estis brita, poste denove nederlanda.

Ĉirkaŭ 1780, oro estis la ĉefa komercprodukto. En la dua mondmilito Padango estis okupita de japanaj trupoj.

Tertremo
--------

La 30-an de septembro 2009 tertremo de potenco 7,6 sur la skalo de Richter skuegis la urbon. La epicentro troviĝis ĉirkaŭ 50 km nordokcidente, submare. Posttremo atingis la potencon de 5,5. En Padango kaj vastaj ĉirkaŭaj regionoj okazis grandegaj damaĝoj, centoj da homoj mortis.

Partnera urbo
-------------

* Germanio Hildesheim, Germanio
Kalkofragmentoj sur la Paderborna Altebenaĵo ĉe Borchen
La Paderborna Altebenaĵo kun la limaj regionoj en la nordo, oriento kaj sudo.
La **Paderborna Altebenaĵo** estas laŭ sia geologia strukturo la sudorienta finaĵo de la Vestfala Golfo kaj samtempe la plej granda Kalko- kaj plej granda karstopejzaĝo de Vestfalujo. En la naturregiona subdivido laŭ *Handbuch der naturräumlichen Gliederung Deutschlands* ĝi estas algrupigita al la Supra Vezera Montaro en la Malsuprosaksa Montaro.

En la okcidento la valo de la rivero Almetal formas la limon al la leŭsoebenaĵo de Hellweg kun la Montoĉeno Haar en ties sudo, al kiu norde alligiĝas la malaltejo de la Lippe, la Senne kaj la Teŭtoburga Arbaro. La orientan randon limigas la Montaro Egge. La sudan finaĵon limigas la Saŭerlando kaj la Tabulolando je Waldeck.

La Paderborna Altebenaĵo subdividiĝas en kvar partopejzaĝojn: Sintfeld en la sudo, la Montoplato de Brenken en la okcidento, la Bockfeld en la nordo kaj Lichtenauer Bergebene (Soratfeld) en la oriento.

Fonto
-----

Tiu-ĉi artikolo estas tradukaĵo de la samtema artikolo de:Paderborner Hochfläche en la germanlingva Wikipädie

Referencoj
----------

1. ↑   La Paderborna Altebenaĵo havas je tio la n-ron 362, kaj la Sintfeld la n-ron 362.1

Eksteraj ligiloj
----------------

* BfN Mallonga pejzaĝa priskribo[*rompita ligilo*]

51° 43′ 0″ N, 8° 50′ 0″ O (mapo)51.7166666666678.8333333333333
Blazono de la *Partido Nacional*. Ĝi estis kreita en 1872 de Juan José de Herrera kaj lia filo Luis Alberto de Herrera.
La **Partido Nacional** (Nacia Partio) estas politika partio urugvaja kiu gastigas sektorojn de varia ideologio el la politika centro al la dekstro. Oni konsideras ĝin unu el la tradiciaj partioj de Urugvajo. 

Same kiel ĉe la Partido Colorado, ties origino datiĝas el la epoko de la kreado de la urugvaja ŝtato. Ĝi agnoskas kiel fondinto la generalon Manuel Oribe, kaj Aparicio Saravia kiel ideologo. La kreado de la Nacia Partio datas fakte el la 10a de aŭgusto de 1836 kiam la tiama prezidanto Manuel Oribe dekretis la uzadon de blanka marko kun skribaĵo "Defensores de las Leyes" (Leĝodefendantoj), en la batalo de Carpintería Oribe por kontraŭstari la revolucian armeon de la Generalo Fructuoso Rivera kaj por distingi la partiojn kiuj uzis kolorajn signojn. La naciisma flanko uzis blankajn signojn kun la moto *"Defensores de las Leyes"*, kaj de tie devenas la nomo de "blancos" (blankuloj) por la apartenantoj al la Nacia Partio.

Notoj
-----

1. ↑  Orígenes de la divisa Blanca y del escudo del Partido Nacional[*rompita ligilo*] Orígenes de la divisa Blanca y del escudo del Partido Nacional

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la *Partido Nacional*
* La Democracia / Neoficiala dusemajnaĵo de la *Partido Nacional*
**Obstalden** estis ĝis la 31-a de decembro 2010 politika komunumo en Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 460 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 Obstalden estis integrita al la nova komunumo Glaruso Nordo.

Geografio
---------

Obstalden situas ĉe la suda bordo de Valenlago. La efektiva vilaĝo troviĝas sur teraso de *Kerenzerberg* sur alteco de 685 m s.m. Al la iama komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo la vilaĝetoj Hüttenberge, Walenguflen, Nidstalden, Voglingen kaj Mühletal. Kune kun Filzbach kaj Mühlehorn Obstalden formas la regionon Kerenzerberg. Sur la iama komunuma teritorio situas la montmasivo Mürtschenstock.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Obstalden limas en nordo aliflanke de Valenlago al Amden (SG), en oriento al Mühlehorn, en sudo al Quarten (SG),
en sudsudokcidento al Sool, en sudokcidento al Ennenda, kaj en okcidento al Filzbach.

Monda naturheredaĵo
-------------------

Obstalden apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.


Monda heredaĵo de UNESKO

Trafiko
-------

Obstalden estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinio de Mühlehorn al Mollis. Sub la vilaĝo pasas en tunelo la sudaj ŝpuroj de la svisa aŭtovojo A3 direkte al Zuriko, dum la nordaj ŝpuroj pasas laŭlonge de lagobordo al la direkto de Koiro. La plej proksima alveturejo al la aŭtovojo situas 2 kilometrojn nordoriente en Mühlehorn.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Obstalden datiĝas el la jaro 1340 en la urbaro de la Monaĥejo Säkingen.

Kadre de la glarusa komunumreformo la komunumo Obstalden estis kun efiko de la 1-a de januaro 2011 kunigita kun al komunumoj Bilten, Filzbach, Mollis, Mühlehorn, Näfels, Niederurnen kaj Oberurnen al la nova komunumo Glaruso Nordo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Artikolo pri la historio de Obstalden sur la komunuma retejo[*rompita ligilo*]

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Obstalden
* Obstalden en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Obstalden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* Preĝejo de ObstaldenPreĝejo de Obstalden
* Rigardo de Obstalden al Amden kaj LeistchammRigardo de Obstalden al Amden kaj Leistchamm
* Vilaĝa vendejo kaj poŝtoficejoVilaĝa vendejo kaj poŝtoficejo
* Vilaĝeniro de Obstalden, rigardo al Valenlago kaj ChurfirstenVilaĝeniro de Obstalden, rigardo al Valenlago kaj Churfirsten

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Glaruso |
| --- |
| ***Glaruso:*** Glaruso • Ennenda • Netstal • Riedern*Glaruso Nordo*: Bilten • Filzbach • Mollis • Mühlehorn • Näfels • Niederurnen • Oberurnen • Obstalden*Glaruso Sudo*: Betschwanden • Braunwald • Elm • Engi • Haslen • Linthal • Luchsingen • Matt • Mitlödi • Rüti • Schwanden • Schwändi • Sool | BlazonoBlazono |

 |
Ostrumova-Lebedeva kiel letero О en "Mir iskusstva ABC" de Mstislav Dobuĵinski.
**Anna Petrovna Ostroumova-Lebedeva** (ruse *Анна Петровна Остроумова-Лебедева*, naskiĝis la 5-an[jul.]/ 17-an de majo 1871[greg.], mortis la 5-an de majo 1955) estis rusa kaj soveta artistino elstara ĉefe pro sia pentrarto per akvarelo. Ŝi estis ankaŭ unu el la pioniroj de la tekniko lignogravurado en Rusio.

Biografio
---------

Ŝi naskiĝis kiel Anna Ostroumova en Sankta Peterburgo. En 1905, ŝi edziĝis al la kemiisto Sergej Lebedev.

Ŝi studis pentrarton ĉe la Lernejo Stieglitz de Teknika Desegno, kaj poste ĉe la Imperia Akademio de Belartoj kun Ilja Repin. La Akademio ekakceptis virinojn nur en 1892, kaj Ostroumova estis unu el la unuaj akceptitaj virinoj. En 1898 kaj 1899 ŝi studis en Parizo ĉe la Académie Colarossi kaj ankaŭ kun James Abbott McNeill Whistler. En 1900, Ostroumova gradiĝis el la Akademio, specializante pri grafiko, kaj en la sama jaro li aliĝis al la arta grupo *Mir iskusstva* en Sankta Peterburgo. En 1901, ŝi produktis la unuan serion de lignogravuraĵoj montrantaj urbajn pejzaĝojn de Sankta Peterburgo, menditaj de Sergej Djagilev.

En la 1900—aj al 1910-aj jaroj ŝi etende veturis ĉirkaŭ Eŭropo kaj ankaŭ laboris kiel libro-ilustraĵisto.

Ekde 1934, ŝi laboris kiel profesoro en la Leningrada Instituto de Pentrarto, Arkitekturo, kaj Skulptarto. Ostroumova-Lebedeva survivis al la Sieĝo de Leningrado, sed iam poste ŝi blindiĝis. Ŝi mortiĝis en 1955 en Leningrado.

La ĉefa temo de siaj grafikaj laboroj, kaj lignogravuraĵoj kaj akvareloj, estis urbaj pejzaĝoj de Sankta Peterburgo. Ŝi estis ankaŭ interesitaj en eŭropaj urbaj pejzaĝoj, rezultitaj el ŝiaj veturoj en Eŭropo.

Selektitaj pentraĵoj
--------------------

* "Villa Borghese", 1904"Villa Borghese", 1904
* "Du insuloj kaj unu betulo", 1908"Du insuloj kaj unu betulo", 1908
* "En Finnlando", 1910"En Finnlando", 1910

Notoj
-----

1. 1 2 3 4 5   Остроумова-Лебедева Анна Петровна (1871-1955) (ruse). История графики. Alirita 6a de Marto 2015.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2014-12-20. Alirita 2016-03-31.
2. 1 2 3   Остроумова-Лебедева Анна Петровна (ruse). Интернет-музей гравюры. Alirita 9a de Marto 2015.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2016-03-05. Alirita 2016-03-31.

* Kategorio Anna Ostroumova-Lebedeva en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 555613
* GND: 12111046X
* LCCN: n83307105
* VIAF: 54416338
* ISNI: 0000 0001 0902 9422
* SUDOC: 097508152
* BNF: 14920076x
* ULAN: 500070835
* RKD: 107114
* NKC: js2011669446
 |
**Otto Liman von Sanders** (17-an de februaro 1855 en Stolp, Pommern – 22-an de aŭgusto 1929 en Munkeno) estis germana generalo kaj turka marŝalo. 

Liman von Sanders estis en armea servo ekde 1874. Li servis ekde 1879 de la infanterio al la kavaliero. Li iĝis en 1885 leŭtenanto, ekde 1887 servis ĉe la generalstabo. Li iĝis en 1891 eskadrona ĉefo, majoro de husarregimento en 1900, en 1904 *Oberst*, en 1908 generalmajoro. Li atingis la rangon generalleŭtenanto en la Germana Imperio. 

Li alproprigis la noblan nomon de sia edzino von Anders en 1913. La germana militista misiono komandis lin la 13-an de decembro 1913 en la Osmanan Imperion (Azian korpuson). Lia tasko estis plibonigi la osmanan armeon. Oni altrangigis lin al marŝalo.

Dum la unua mondmilito, li sukcese komandis defendon de la Dardaneloj (1915), en 1918 batalis en Palestino kontraŭ la britoj.

Post la unua mondmilito, li respondecis pri retiro de la germanaj trupoj el la Osmana Imperio. Li ekveturis hejmen la 28-an de januaro 1919, sed la britoj kaptis lin la 3-an de februaro pro militkrimo kontraŭ la armenoj kaj grekoj. Li restis ĝis 26-a de julio en aresto, alvenin en Berlino la 1-an de aŭgusto 1919. 

Li setlis en Munkeno kaj geedziĝis duafoje. 

* Otto Liman von Sanders en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Otto Liman von Sanders en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 226068
* GND: 11878000X
* LCCN: n2015035842
* VIAF: 22937453
* ISNI: 0000 0001 0778 5291
* LIBRIS: 314872
* SUDOC: 092689329
* BNF: 14978295q
* BNE: XX5454782
 |
**Anthony David Stephen SMITH** (23a de Septembro 1939 – 19a de Julio 2016) estis brita histori-sociologo kiu, je la tempo de sia morto, estis emerita profesoro pri naciismo kaj etneco en la *London School of Economics*. Li estas konsiderata unu el la fondintoj de interfaka kampo de naciismo-studoj.

Smith por unua fojo akiris sian gradigon en klasikaj studoj kaj filozofio en la Oksforda Universitato kaj sian magistrigon kaj doktorigon en sociologio en la *London School of Economics*, per disertacio titolita "The strike for the People's Charter in 1842". Li estis la unua prezidanto de la *Association for the Study of Ethnicity and Nationalism* (Asocio por la studo de etneco kaj naciismo).

Anthony D. Smith proponas sintezon de postmodernismaj kaj tradiciaj starpunktoj. Laŭ Smith, la antaŭkondiĉoj por la elformiĝo de nacio estas fiksita hejmlando (aktuala aŭ historia), alta grado de aŭtonomio, malamika ĉirkaŭaĵo, rememoroj de bataloj, sanktaj lokoj, lingvoj kaj skribsistemoj, apartaj kutimoj kaj pensado. Smith taksas, ke nacioj formiĝas per la inkluzivo de la tuta loĝantaro (kaj ne nur la elitoj), konstituado de juraj kaj politikaj institucioj, naciisma ideologio, internacia agnosko kaj fiksado de landlimoj. Estu notite ankaŭ, ke Smith uzas la terminon "etna naciismo" por neokcidentaj konceptoj de naciismo, kiujn li kontrastigas kun okcidentaj manieroj difini la nacion surbaze de ĝia geografia teritorio.

Notoj
-----

1. ↑  Hutchinson, John, "Professor Anthony Smith", *London School of Economics*, 22 July 2016. Kontrolita 22 July 2016.
2. ↑  Anthony David, Smith The strike for the People's Charter in 1842 London School of Economics and Political Science (United Kingdom) 2002

Bibliografio
------------

* "An Intellectual Journey: Anthony D. Smith interviewed by John A. Hall". *Nations and Nationalism*. 22 (1): 6–19. 2016. doi:10.1111/nana.12158.
* "In Memoriam: ANTHONY D. SMITH (1939-2016) | Politička misao". politickamisao.com. Alirita la 5an de Novembro 2021.
* Boeva, Luc (2016). "Anthony D. Smith (1939-2016)". WT. Tijdschrift over de Geschiedenis van de Vlaamse Beweging. 75 (3): 266–268. doi:10.21825/wt.v75i3.12051.
* Maxwell, A. (2020). Primordialism for Scholars Who Ought to Know Better: Anthony D. Smith's Critique of Modernization Theory. Nationalities Papers, 48(5), 826–842. doi:10.1017/nps.2019.93


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 743256
* GND: 124833543
* LCCN: n81134049
* VIAF: 71426471
* ISNI: 0000 0001 1029 1436
* LIBRIS: 333317
* SUDOC: 029847214
* BNF: 121388022
* NLA: 36520566
* NDL: 00516269
* NKC: jn19990008034
* ICCU: CFIV033059
* BNE: XX860735
 |
**Nádasdladány** (nAdaŝdladAnj) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Polgárdi. Dum la pratempoj estis en la regiono marĉa lago, tial en la vilaĝnomo estas nádas estas hungare kanejo. Ŝajnas, pri tiu loko ricevis nomon familio Nádasdy.

Kastelo en Nádasdladány
Fronto de Kastelo en Nádasdladány

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 26  km²
* Loĝantaro: 1860
* Poŝtkodo: 8145
* Telefonprefikso: 22

Situo
-----

Nádasdladány situas laŭ flankovojoj inter urboj Székesfehérvár, Várpalota kaj Polgárdi. Tiu lasta urbo troviĝas 11, Várpalota 13, Székesfehérvár 19, Siófok (ĉefurbo de Balatono) 35, Budapeŝto 80 km.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1266 en formo *Lodan*.

Vidindaĵoj
----------

* Kastelo de Nádasdladány

Komunumoj *Nádasd* en Hungara Reĝlando
--------------------------------------

En la nomo oni rekonas la vorto nád (=kano), pri kio oni nomumis komunumojn. Pro la tutlanda poŝta servo oni distingis ilin: Abaújnádasd, Árvanádasd, Csallóköznádasd, Egyházasnádas, Szepesnádasd, nun en Slovakio, Fraknónádasd nun en Aŭstrio, Borsodnádasd kaj Tornanádaska en Borsod-Abaúj-Zemplén, Mecseknádasd en Baranya, Nádasdladány en Fejér, Nádasd en Vas (Hungario), Alsónádasd, Felsőnádasd, Görgénynádas, Hadadnádasd, Nádasdia, Nádaspapfalva, Szilágynádasd nun en Rumanio.
Aŭtuna Renkontiĝo de Esperanto en 2009
**Aŭtuna Renkontiĝo de Esperanto** estas la nuna nomo de evento ĉe natureca ripozejo en nord-orienta Nord-Ameriko kiu kunigas Esperantistojn ĉiuaŭtune. Ĝin organizas ĉefe Esperanto-societo kebekia, kune kun esperanto-organizoj el Novjorkio kaj Nov-Anglio. Ĝis 2004, la renkontiĝo havis diversajn nomojn, inter aliaj Internacia Semajnfino Esperantista, sed ofte homoj ne-oficiale nomis ĝin laŭ la nomo de la kongresejo, la skiejo Okemo en la ŝtato Vermonto. Ekde 2005, la renkontiĝo okazas ĉe Silver Bay, ripozejo apud Lago George en la ŝtato Novjorkio. Ĝi ĉiam okazas la semajnfinon de  Kolumbo-Tago en Usono kaj Danktago en Kanado, kiam lundo estas feriotago en ambaŭ landoj. La evento komenciĝas sabaton tagmeze kaj finiĝas lundon tagmeze, sed kelkaj homoj venas jam vendredon nokte.

Listo de Renkontiĝoj
--------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Jaro** | **Numero** | **Nomo** | **Loko** | **Aliĝintoj** | **Rimarkoj** |
| 2007 | 14a | ARE | Silver Bay | 52 | - |
| 2006 | 13a | ARE | Silver Bay |  ? | - |
| 2005 | 12a | ARE | Silver Bay |  ? | - |
| 2004 | 11a | ISE | Okemo |  ? | - |
| 2003 | 10a | ISE | Okemo |  ? | - |
| 2002 | 9a | ISE | Okemo |  ? | - |
| 2001 | 8a | ISE | Okemo |  ? | - |
| 2000 | 7a | ISE | Okemo |  ? | - |
| 1999 | 6a | ISE | Okemo |  ? | - |
| 1998 | 5a | ISE | Okemo |  ? | - |
| 1997 | 4a | ARE | Okemo |  ? | - |
| 1996 | 3a | ARE | Okemo |  ? | - |
| 1995 | 2a | ARE | Okemo |  ? | - |
| 1994 | 1a | ARE | Okemo |  ? | - |
Mapo de la *partidos judiciales* de la provinco Burgoso. La *Partido* de Miranda de Ebro estas nordoriente grizkolora en du terpecoj.
El ***partido judicial* de Miranda de Ebro** estas distrikto en la plej nordorienta pinto de la provinco Burgoso en la regiono Kastilio kaj Leono (Hispanio). La ĉefurbo estas Miranda de Ebro.

Ĝi konsistas el du apartaj terpecoj, ĉar estas eksklavo de la *partido judicial* en la provinco Alavo, tre ofte nomita Condado de Treviño, kvankam fakte tiu estas la nomo de unu el la du municipoj de la eksklavo. Ĝi estas formata de 14 municipoj. Scepte Altable, Ameyugo, Bugedo, Miraveche, Pancorbo, La Puebla de Arganzón, Santa Gadea del Cid, Valluércanes kaj Villanueva de Teba, ĉiuj ceteraj municipoj enhavas submunicipojn.

| Nombre | Superficie en ha | N.º de Entidades Locales Menores |
| --- | --- | --- |
| A |
| Altable | 821,9 | 0 |
| Ameyugo | 1.250,9 | 0 |
| B |
| Bozoó | 3.316,0 | 1 |
| Bugedo | 992,6 | 0 |
| C |
| Condado de Treviño | 26.070,6 | 36 |
| E |
| Encío | 1.875,8 | 1 |
| M |
| Miranda de Ebro | 10.132,5 | 6 |
| Miraveche | 2.270,3 | 0 |
| P |
| Pancorbo | 5.845,0 | 0 |
| Puebla de Arganzón, La | 1.887,1 | 0 |
| S |
| Santa Gadea del Cid | 2.898,0 | 0 |
| Santa María Ribarredonda | 1.100,9 | 0 |
| V |
| Valluércanes | 2.795,0 | 0 |
| Villanueva de Teba | 612,4 | 0 |
|


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 773188
 |
**Nándor BÁRÁNY** [bArAnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bárány Nándor** estis hungara maŝinoinĝeniero, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1953).

Nándor Bárány naskiĝis la 31-an de majo 1899 en Kisbér. Li mortis la 6-an de oktobro 1977 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Nándor Bárány aĝis 17, kiam li atingis la unuan lokon en konkurso per fakartikolo pri spektra analizo. Li abiturientis en 1917, poste li tuj soldatiĝis. Post 2 jaroj li batalis ankaŭ en la Hungara Ruĝa Armeo. Poste tuj li ne rajtis plulerni, tial li eklaboris. Li frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1923-1928, poste li aliĝis al la armeo, kie li atingis la rangon majoro. Poste li laboris en fabriko, kie oni produktis maŝinojn kaj optikaĵojn. Ekde 1954 li instruis en la universitato. Li emeritiĝis en 1967. Li ricevis premion Kossuth en 1951.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Optikai műszerek elmélete és gyakorlata* (Teorio kaj praktiko de la optikaj instrumentoj) 1947-1956
* *Bevezetés az optikai műszerek elméletébe, különös tekintettel a katonai távcsöves műszerekre és távolságmérőkre* (Enkonduko al la optikaj instrumentoj precipe al la armeaj binokloj kaj mezuriloj) 1932
* *A látás* (La vido) 1963
* *Műszaki értelmező szótár* (Teknika vortaro klariga) 1961 - optika ĉapitro

Fontoj
------

* Hungarlingva Vikipedio
* biografio kun foto
**Otto WACKER** (1898–1970) estis germana artokomercisto kiu iĝis fifama pro la komisio kaj vendado de falsaĵoj kiel pentraĵoj de Vincent van Gogh. Li estis akirinta bonan reputacion en la 1920-aj jaroj post falsaj komencoj en variaj aliaj profesioj. Ekde la fino de la Dua Mondmilito, li loĝis en Orienta Berlino. Studo de lia vivo estis verkita de Modris Eksteins.

Lia patro, la pentristo Hans Wacker, havis du filojn en la mondo de arto nome tiu Otto Wacker kaj la same pentristo Leonhard Wacker. En 1928 la Wacker-skandalo skuis la artomondon. La tiam erotik-dancisto Otto Wacker ofertis en Berlino aron de pentraĵoj de Vincent van Gogh, kiujn pentris verŝajne lia patro Hans Wacker aŭ lia frato Leonhard Wacker. Skandalo estiĝis, ĉar la aŭtenteco de tiuj bildoj estis unue atestita de fakuloj. La en 1928 publikigita Van-Gogh-verkaro de Jacob Baart de la Faille entenis 33 Wacker-falsaĵojn, kies aŭtenteco estis poste revokita. La lasta eldono de la verkaro de la Faille publikiĝis en 1970 kaj estas ĝis nun referenca verko. Ĝi entenas 913 olebildojn, kiuj tamen ŝajne ne ĉiuj rezistas al kritika kontrolo.

Wacker estis sukcesinta konvinki tiome elstarajn fakulojn pri Van Gogh kiel Jacob Baart de la Faille, Hendrik P. Bremmer, Julius Meier-Graefe kaj Hans Rosenhagen ke la pentraĵoj kiujn li estas vendantaj estas aŭtentaj sed sen dokumentaj atestiloj de aŭtenteco kaj deveno. La fakuloj estis akceptinta lian rakonton ke riĉa ruso estis aĉetinta la pentraĵojn, transiginta ilin al Svisio eksterleĝe, kaj komisiinta eksterleĝaln agenton por vendi ilin. Ili akceptis kaj komprenis la neceson de tiu ruso resti anonima por eviti reprezaliojn al siaj parencoj kiuj ankoraŭ loĝis en Sovetunio. Galerioj Thannhauser, Matthiesen kaj Goldschmidt aĉetis kelkajn el la pentraĵojn.

Notoj
-----

1. ↑   Eksteins M. Solar Dance. Genius, Forgery, and the Crisis of Truth in the Modern Age, Harvard University Press, Cambridge MA, 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 691299
* GND: 124660355
* LCCN: n2011085113
* VIAF: 8327206
* ISNI: 0000 0000 1786 851X
* SUDOC: 169371441
* BIBSYS: 14035857
* RKD: 352820
 |
Harp seal at False Cape.jpgHarp seal at False Cape
Sattelrobbe-Phoca groenlandica-World
**Pagofilo** konata ankaŭ kiel **Gronlanda foko**, (*Pagophilus groenlandicus*), estas specio de Fokedo, aŭ veraj fokoj, indiĝena de plej norda Atlantika Oceano kaj de Arkta Oceano. Origine en la genro *Phoca* kun nombraj aliaj specioj, ĝi estis reklasita en la monotipa genro *Pagophilus* en 1844. En Latino, ĝia scienca nomo tradukeblas al "glaciemulo el Gronlando," kaj ĝia taksonomia sinonimo, *Phoca groenlandica* tradukeblas kiel "Gronlanda foko."

La plenkreska pagofilo havas pure nigrajn okulojn. Ĝi havas arĝent-grizan felon kovrantan ĝian korpon, kun nigra marko dorse kun formo de harpo (el kio la anglalingva nomo **Harpofoko**) aŭ de forketo. Plenkreskuloj kreskas de 1,7 ĝis 2,0 m longe kaj pezas de 115 ĝis 140 kg. La pagofilido ofte havas flavec-blankan mantelon naske pro makuloj el amniota fluaĵo, sed post unu ĝis tri tagoj, la mantelo blankiĝas kaj restas blanka dum 2–3 semajnoj, ĝis la unua mudo. Junuloj havas arĝent-grizan mantelon makulitan je nigra.

Bildaro
-------

* 
* 
* 
* 
* 
*

Notoj
-----

1. 1 2   Encyclopedia of marine mammals. Perrin, William F. Würsig, Bernd G. Thewissen, J. G. M. (2a eld.). Amsterdam: Elsevier/Academic Press. 2009. ISBN 9780123735539. OCLC 316226747.
2. ↑   Kovacs, K.M. 2015. Pagophilus groenlandicus. The IUCN Red List of Threatened Species 2015: e.T41671A45231087. [  doi:10.2305/IUCN.UK.2015-4.RLTS.T41671A45231087.en.] Konsultita la 29an de marto 2020.
**Nándor Gottermayer** [gotermajer], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gottermayer Nándor** estis hungaria germana librobindisto, entreprenisto. Li estis la plej elstara en Hungario en tiu ĉi metio.

Uzino de Gottermayer en Budapeŝto
Nándor Gottermayer naskiĝis la 14-an de februaro 1852 en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la 21-an de junio 1924 en Parád (Hungara reĝlando).

Biografio
---------

Nándor Gottermayer lernis la metion frue en sia naskiĝurbo, poste en Pécs, fine li estis migranto eksterlande por spertiĝi. Hejmenveninta li eklaboris en koncerna firmao, sed en 1879 li malfermis propran laborejon kun iu alia. Ekde 1883 li estis sola posedanto. En la 1890-aj jaroj preskaŭ cent laboristoj laboris en la uzino, kiu estis la unua hungara granda produktejo en la lando. En 1908 li faris pli granda la uzinon kaj li aĉetis la plej modernajn maŝinojn el Eŭropo. Li ricevis premion de la papo, krome li havis ankaŭ Honoran Legion. Li havis edzinon ekde 1874, ŝi naskis 4 gefilojn inter 1875-1887.

Elektitaj librobindaĵoj
-----------------------

* Departementoj kaj urboj de HungarujoDepartementoj kaj urboj de Hungarujo
* Aŭstrio-Hungario bilde kaj teksteAŭstrio-Hungario bilde kaj tekste
* Leksikono PallasLeksikono Pallas
* Historio de la hungara nacioHistorio de la hungara nacio
* romano de Mór Jókai (1905)romano de Mór Jókai (1905)
* József Katona: Bánk bán (1899)József Katona: *Bánk bán* (1899)
* Historio de la hungara literaturoHistorio de la hungara literaturo
* Henryk Sienkiewicz: Volyodyjovszki úrHenryk Sienkiewicz: *Volyodyjovszki úr*
* poemlibro de Renée Erdős (1902)poemlibro de Renée Erdős (1902)
* Andor Kozma: Szatirák (1898)Andor Kozma: *Szatirák* (1898)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivigite je 2019-09-23 per la retarkivo Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 695914
* LCCN: no2015056829
* VIAF: 37215203
* ISNI: 0000 0000 0522 2316
* BNF: 15115671m
 |
Koordinatoj: 58° 53′ 08″ N 25° 33′ 25″ O﻿ / ﻿58.88556 °N, 25.55694 °O﻿ / 58.88556; 25.55694 (mapo)

**Paide** (germane *Weißenstein*) estas urbo en Estonio. Ĝi apartenas al la distrikto Järvamaa kaj estas ties administra centro.

Paide situas en la centro de la lando, de kie venas la urba moto "Koro de Estonio" (estone *Eestimaa süda*). Dum la mezepoko, en la 13a jarcento, la impona kastelo de Paide montris la danan influregionon. La urbo estis konstruita el blanka kalkŝtono (estone "paekivi"), per kio la germana nomo Weißenstein ("Blankŝtono") klarigeblas. 

Paide estis menciita unuan fojon en la jaro 1265, kaj ricevis la urbajn rajtojn en 1291. De la detruita kastelo restis la impona, 30 metrojn alta turo nomita "Longa Hermano", kiu iĝis rekonilo de la urbo.

Partneraj urboj
---------------

* Germanio Annaberg-Buchholz, Germanio (1992)
* Usono Westminster, Usono
* Svedio Håbo, Svedio
* Finnlando Hamina, Finnlando
* Danio Fredensborg, Danio
* Litovio Mažeikiai, Litovio
* Latvio Saldus, Latvio
* Ĉeĥio Havířov, Ĉeĥio
* Ukrainio Perejaslav, Ukrainio

Kulturo kaj vidindaĵoj
----------------------

Okangula Bergfried de la ordena kastelo
La ĉefaj vidindaĵoj en Paide estas la ruinoj de la mezepoka ordena kastelo kun la 1993 restaŭrita turo, kiu nuntempe servas kiel galerio; la urbodomo kun sia ĉarma jugendstila fasado (1920) kaj la ĉefa placo kun la jare 1848 rekonstruita preĝejo.

En la urba muzeo videblas la internaĵo de la urba apoteko instalita en la 18a jarcento, en kiun Karl Hermann HESSE (1802-1896), avo de la aŭtoro Hermann HESSE, sendis siajn pacientojn, deĵorante kiel distrikta kuracisto en Paide. Lia tombo estas en la tombejo Reopalu en Paide.

Gravuloj
--------

### Gefiloj de la urboj

* Johannes Hesse (1847 - 1916), misiisto kaj estro de eldonejo
* Arvo Pärt (\* 1935), komponisto
* Carmen Kass (\* 1975), manekeno, funkciulino de ŝako
* Ain-Alar Juhanson (\* 1976), triatlonisto
Laŭ la helena mitologio, la **Oceanidoj** aŭ **Potamoj** (el la greka *Ποταμοι*, *riveroj*) estis riveraj dioj, kiuj personigis la akvajn fluadojn, kiujn ili regis. Romianoj nomis ilin *Fluminae*.

Heziodo laŭvice elnomis ilin, po unu ĉiu tiame konata rivero, kaj klarigis ke ilia gepatroj estis la titanoj Okeano kaj Tetiso (titanino). Pro tio, ili estis fratoj de la oceanidinoj, maraj nimfoj de nebuloj.

La oceanidoj estis prezentitaj kiel longbarbaj maljunuloj kronataj per tipaj vegetaĵoj de la riveroj el kiu ili ricevis siajn nomojn, kaj ornamigitaj aŭ ĉirkaŭitaj de la lokaj bestoj kaj flaŭro. Kutime ili havis du kornojn en la frunto, kiuj simbolas la diversajn fluaĵojn aŭ alfluantojn, kiuj formis la tutan riveron. Ofte ili aperas kuŝantaj kaj apogantaj sin sur kruĉo el kiu elfluas akvo. Depende de la rapideco de la rivera fluado oni prezentis tiujn kruĉojn pli aŭ malpli klinitaj. La antikvaj helenoj ege respektis la oceanidojn, kaj kutime ili ĉiam alvokis ilin antaŭ trapasi la respektivan riveron.

Listo de oceanidoj
------------------

Vota reliefo dediĉita al la oceanido Cefizo, kiu estas prezentita meze de dia kunveno kun Aĥeloo kaj homforma virbovo (Nacia Arkeologia Muzeo de Ateno).
* Aciso
* Aeaso
* Aĥeloo
* Akerono
* Aksio
* Alfeo
* Almono
* Amfriso
* Apidano
* Ardesko
* Asopo
* Asteriono
* Cebreno
* Cefizo
* Ceko
* Cidno
* Egeo
* Enipeo
* Erazino
* Eridano
* Esepo
* Esperkio
* Eŭfrato
* Eŭroto
* Eveno
* Evroso
* Fasiso
* Graniko
* Haliakmono
* Heptaporo
* Hermo
* Hidaspeso
* Inaĥo
* Istro
* Kaistro
* Kladeo
* Krataiso
* Kremetezo
* Kriniso
* Ksanto
* Ladono
* Marsio
* Meandro
* Mincio
* Nezo
* Nilo
* Numicio
* Partenio
* Peneo
* Rezo
* Rodio
* Sangaro
* Selemno
* Sibariso
* Simoizo
* Skamandro
* Strumo
* Termesio
* Tiberino (laŭ la romia mitologio)
* Tiberto (laŭ la romia mitologio)
* Tritono
* Volturno (laŭ la romia mitologio)

Vidu ankaŭ
----------

* Prometeo Ligita

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Oceanido en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Riveraj dioj* (angle)
* *Potamoj* (angle)
**Nándor Less,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Less Nándor** estis hungara geografo, botanikisto, vojaĝisto, orientiĝa kuristo.

Nándor Less naskiĝis la 6-an de januaro 1963 en Miskolc, li mortis la 11-an de februaro 1993 en Budapeŝto.

Memorŝtono pri Nándor Less
Memortabulo pri Nándor Less

Biografio
---------

Nándor Less maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, post la unujara soldatiĝo li ekstudis en 1982 en Scienca Universitato Lajos Kossuth kaj akiris diplomon en 1987. Post la diplomo li eklaboris en la universitato. Jam dum la lernejaj jaroj li estis orientiĝa kuristo, turisto, eĉ li kreis albumon pri bestoj en 1975. Lia laboro fokusiĝis al montaro Bükk, kiu etendiĝas ĝuste apud Miskolc. En 1992 li kandidatiĝis ĉe Hungara Scienca Akademio. Li multe vojaĝis, lastfoje en Afriko, kie li ricevis malarion. Hejmenveninta li mortis. Li ricevis plurajn medalojn pro la sportaj rezultoj, krome 2 premiojn (la lastan jam postmorte). Li akurate notis ĉion, laŭ tio li faris 1443 turismajn vojojn kun 22 211 km.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A Délkeleti Bükk vegetációtérképe* (1988)
* *A Mély-völgy (Bükk-hegység) vegetációtérképe* (1998)

Disertaĵoj
----------

* *Délkeleti-Bükk vegetációja és xeroterm erdőtársulások fitocönológiája* (1992)

Ekspedicioj
-----------

* 1984: Ararato
* 1985: ro:Munții Giurgeu (resume 30-foje)
* 1986: Ĉinio
* 1987: Tibeto
* 1988: Ponta Montaro
* 1989: Taklamakano
* 1990: Vjetnamio, Malajzio, Sumatro, Laoso
* 1991: Himalajo
* 1992: Turkio
* 1993: Ugando

Memorigiloj
-----------

* memorŝtono kun memortabulo
* geografia konkurso

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2020-02-09. Alirita 2020-01-21.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 678167
* VIAF: 121413438
* ISNI: 0000 0000 7954 7949
 |
La tutmonda oceana transportbendo sur kontinu-oceana mapo
Termohalina cirkulado
La **oceana transportbendo** aŭ **termohalina cirkulado**, estas procezo en kiu akvo estas transportata inter la diversaj oceanoj. La transportbendo kaŭzas kelkajn el la diferencoj en la akvopropraĵoj de la oceanoj.

Estas kutime komenci la maran transportilon en la Golfa Marfluo. La varma, sala fluo moviĝas norden laŭ la orienta marbordo de Nordameriko. Pro la intensa malvarmiĝo en la polusa regiono kaj la fakto, ke la akvofluo estas relative densa , ĝi sinkas al la fundo de Atlantiko kaj moviĝas suden. Alidirekte, al la antarkta regiono kuniĝas fluo de tre malvarma akvo, kiu subakviĝis pro intensa malvarmiĝo en la Suda Oceano. Same, profunda akvo supreniĝas en la norda Hinda Oceano kaj la norda Pacifika Oceano.

Komence de la transportbendo, la akvo estas relative malvarma kaj tial ebligas la trasportadon de solvita oksigeno en pli alta koncentriĝo. Dank' al ĉi tiu fenomeno estas oksigeno ĉe ĉiu profundo en la oceano. Interalie, la transportbendo kolektas nutraĵojn, kiuj estas rompataj de marvivaro dum konsumado de oksigeno. Kiam la profunda akvo supreniĝas, tiam ili estas riĉaj je nutraĵoj kaj allogas multajn marvivarojn en la areon. Ĉi tiu fenomeno ebligas grandajn areojn de primara produktiveco.

Vidu ankaŭ
----------

* Nordatlantika marfluo
* Sudatlantika marfluo
* Pacifika marfluo
* Marfluo de la Hinda oceano
* Marsurfaca temperaturo
* Antarkta Konverĝareo
* Kuroŝia Fluo

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Oceana transportbendo** en Vikimedia Komunejo

Referencoj
----------

1. ↑  La akvoj de la Arkta Oceano estas relative freŝaj danke al la liverado de riverakvo kaj la fandado de glaĉeroj.
2. ↑  Simila procezo ne okazas en la Pacifika Oceano kun la Kuroŝia Fluo, sed ĝi estas malkonektita de la Arkta Oceano, kaj ĝiaj latitudoj estas relative malaltaj, tial la malvarmigo ne estas sufiĉe forta. Estas simila procezo en kiu surfaca akvo sinkas al mezaj profundoj.
La **Partio de la Kunveno de la Popolo**, en angla *Convention People's Party* (CPP, en Esperanto PKP) estas socialisma politika partio en Ganao bazita sur la idearo de la unua Prezidento de Ganao, Kwame Nkrumah. La PKP estis formita en Junio 1949 post Nkrumah elrompis el la Unuigita Ormarborda Kunveno (UOK). Nkrumah estis la tiam nomumita Ĝenerala Sekretario de la UOK kiam li estis arestita de la estro de la UOKG kaj enprizonigita pro supozita pensoj, planoj kaj agado kontraŭ la estreco de Kwame Nkrumah. Kwame Nkrumah tiam formis la Partio de la Kunveno de la Popolo kun apogo de kelkaj membroj de la UOK kaj havis celon por memregado. Kun Kwame Nkrumah kiel estro de la PKP, li organizis neviolentan protestan strikon por apogi la celon de memregado kio rezultis en dua lia enprizonigo, sed li estis liberigita post venko per amasa balotado al la PKP en kolonia ĝenerala balotado dum li estis en prizono. La sekvantoj de la PKP aporgis la ideojn de Nkrumah kaj voĉdonis por li amase por la povo de memregado.

Notoj
-----

1. ↑   Rathbone, Richard (23a de Septembro 2004). "Nkrumah, Kwame (1909?–1972), president of Ghana". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford Dictionary of National Biography (reta eld.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/31504.
2. ↑   Rooney, David (15a de Novembro 2007). "Secretary of the UGCC". Kwame Nkrumah. Vision and Tragedy. Sub-Saharan Publishers. pp. 52–72. doi:10.2307/j.ctvk3gm60.9. ISBN 978-9988-647-81-0.
3. ↑   Rooney (2007). Birth of the CPP. Kwame Nkrumah. Vision and Tragedy. pp. 74–90.

* Kategorio Partio de la Kunveno de la Popolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 779408
* LCCN: n86838812
* VIAF: 135526156
 |
Pajla pako en sia pli konata formo por stokado kaj transportado
Preparado de ĉapeloj de pajlo
"*Modif*", tradicia gastejo en Irako konstruita tute el pajlo. Reestigita post esti detruita fare de la Saddam-reĝimo
**Pajlo** estas la seka sengrajnigita, detranĉita tigo post la rikolto de grenoj (kiel ekzemple tritiko, sekalo, rizo, hordeo kaj maizo). Ĝi estas konsiderita utila kromprodukto en la pasinteco kaj nuntempo. Ĝi estas kava, tiel ĝi donas tre elstarajn kvalitojn al adobo.

Uzoj
----

Kaj hodiaŭ kaj en la pasinteco, pajlo havas multajn uzojn, kaj la postulo de pajlo kiel bruligebla materialo, por produktado de fuelo, pli kaj pli disvastiĝas.

Antaŭ la maŝinigo de la agrikulturo, oni falĉis la grenojn kaj plektis ilin en garbon, poste oni hejmenliveris ilin kaj el tio draŝis la grajnojn per draŝilo. Tiu restaĵo estas la pajlo, uzitas por matracoj, tegmentoj, seĝoj aŭ pajloŝtopi felon (remburi per pajlo felon de mortinta besto por konservi al ĝi aspekton de vivulo).

Pajlo povas esti utiligita kiel kruda manĝingredienco en furaĝo por bestoj kiuj konsumas energion nur por vivtenado. Malgraŭ ĝia malalta nutra valoro ĝi estas konsiderata utila, ĉar ĝi estas facile digestebla kaj kaŭzas senton de sateco kaj tiel provizas malmultekostan solvon al granda parto de la ĉiutaga porcio por bestoj, kiuj ne bezonas porciojn riĉajn je energio kaj proteino. Ĝi uzatas kiel substerkaĵo por bestoj.

La uzo de pajlo por tegmento, fariĝas pli kaj pli populara, ĉefe pro la fakto, ke ĝi estas tre ekologiema. Krome, la uzo de pajlo kaj argilo por fari fortan konstrumaterialon ankoraŭ estas praktikata en pluraj lokoj en la mondo. Estas konstrutekniko en kiu pajlo estas uzata kiel varmoizolilo, ĉefa konstrumaterialo, aŭ ambaŭ.

Ĉar pajlo estas mola sed ne dispremita, ĝi tial estas efika kiel protekta materialo por pakaĵoj. En la pasinteco, ili kutimis protekti vinbotelojn per pajlaj envolvaĵoj. Tiaj kovriloj estas maloftaj hodiaŭ sed kelkaj komercistoj daŭre uzas ilin. Pajla pulpa papero povas esti farita. Pajlo estas uzata por krei celojn por pafarkistoj. Pajlo estas uzata por fari ŝnurojn, pajlaj ĉapeloj kaj pajlaj korboj.

En kelkaj lokoj kiel Japanio, estas kutime envolvi arbojn en pajlo por protekti ilin kontraŭ la malvarma damaĝo vintre. Pajlo estas sternita surgrunde sub ĝardenaj fragplantoj por malhelpi falantajn fruktojn malpuriĝi de la tero. Pajlo ankaŭ estas uzata kiel kultivmedio en la intensa kultivado de manĝeblaj fungoj.

La ĉefa diferenco inter fojno kaj pajlo estas, ke la fojno estas la sola produkto de la kampo en kiu ĝi estas kultivita. Ĝi inkluzivas ĉiujn partojn de la planto inkluzive de la beroj aŭ fruktoj de la planto kaj tial estas nutre riĉa. Pajlo aliflanke, estas la plantrestaĵo post kiam la plej multaj el la fruktoj aŭ beroj estis kolektitaj kaj estas fakte kromprodukto de la agrikultura kultivaĵo kaj nutre pli malriĉa.

*Pajlokolora* estas sinonimo de *blonda*.

Vidu ankaŭ
----------

* Fojno

* Kategorio Pajlo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Pajlo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Partoprena kulturo** estas neologismo referencanta al la malo de konsumkulturo, alivorte, al kulturo, en kiu privatuloj (la publiko) ne kondutas nur kiel konsumantoj, sed ankaŭ kiel kontribuantoj aŭ produktantoj. Oni plej ofte aplikas la terminon al produktado aŭ kreado de iaj eldonaĵoj. Teknikaj progresoj de la lastaj jaroj (unuavice personaj komputiloj kaj la interreto) ebligis al privatuloj krei kaj eldoni tiajn eldonaĵojn, kutime per la interreto. Tiu nova kulturo en sia rilato al la interreto estis nomita *Web 2.0*. En partoprena kulturo "junaj homoj kreive reagas al multoblo da elektronikaj signaloj kaj kulturaj varoj laŭ manieroj, kiuj surprizas iliajn farintojn, trovante signifojn kaj identecojn, kiujn oni neniam celis havi tie, kaj defiante simplajn eldirojn, kiuj priploras la manipuladon aŭ la pasivecon de "konsumantoj".

La kreskanta aliro al la interreto komencis ludi integran rolon ĉe la ekspansio de la partoprena kulturo, ĉar ĝi pli kaj pli ebligas al homoj labori laŭ kunlabora maniero; generi kaj disvastigi novaĵojn, ideojn kaj verkojn de kreiveco; interkonektiĝi kun homoj, kiuj dividas similajn celojn kaj interesojn. La potencialo de la partoprena kulturo por civitana engaĝiĝo kaj kreiva sinesprimado estis esplorita de la amaskomunikila esploristo Henry Jenkins. En 2006, Jenkins kaj la kunaŭtoroj Ravi Purushotma, Katie Clinton, Margaret Weigel kaj Alice Robison aŭtoris referaĵon titolitan *Confronting the Challenges of Participatory Culture: Media Education for the 21st Century* ["Konfrontante la defiojn de la partoprena kulturo: amaskomunikila klerigo por la 21-a jarcento"]. La referaĵo priskribas partoprenan kulturon kiel kulturon:

1. kun relative malaltaj baroj kontraŭ artisma sinesprimo kaj civitana engaĝiĝo,
2. kun forta subteno por la kreado kaj dividado de la propraj kreaĵoj kun aliaj,
3. kun ia neformala mentoreco, per kiu la konoj de la plej spertaj transdoniĝas al novuloj,
4. kie membroj kredas, ke iliaj kontribuoj gravas, kaj
5. kie membroj sentas iun gradon de socia interligiteco unu kun la alia (almenaŭ per tio, ke gravas al ili, kion aliaj pensas pri tio, kion ili kreis).

Referencoj
----------

1. ↑  Willis, Paul (2003). Foot Soldiers of Modernity: The Dialectics of Cultural Consumption and the 21st-Century School. *Harvard Educational Review* 73(3), p. 392.
2. ↑  Jenkins, Henry, Puroshotma, Ravi, Clinton, Katherine, Weigel, Margaret, & Robison, Alice J. (2005). Confronting the Challenges of Participatory Culture: Media Education for the 21st Century, disponebla ĉe  Arkivigite je 2010-10-12 per la retarkivo Wayback Machine. Elŝutita 2009-01-22.
Pajlovino
Sekigataj vinberoj
**Pajlovino** (france: **vin de paille**) estas tipo da vino farita el sekigitaj vinberoj. Ofte la vinbero estas sekigataj sur pajlo, tial la nomo *pajlovino*. Tiu sekigado produktas sukon kun pli alta sukerotitro. Pro tio dum la vinfarado ekestas vino kun alkoholelcento de 14 aŭ pli alta.

Pro la forteco tiu vino plej ofte ne estas trinkata dum ĉefmanĝaĵoj, sed kiel aperitivo, dum postmanĝaĵo aŭ post la manĝado.
La vino bone kombinas kun nuksofromaĝo, torto, kaj ĉokolado.

Pajlovino estas en la franca vinregiono Jura konata kiel *Vin de paille* kaj en Italio *Vin santo* estas konata. El Hispanio venas Pedro Ximénez.

Ankaŭ en Grekio, Aŭstrio kaj Usono oni produktas pajlovinojn. En Germanio la produktado de tiu vino estis pro la *Weingesetz* (Vinleĝo) ekde 1971 malpermesata, sed tiu malpermeso estas ekde la 1-a de aŭgusto 2009 denove nuligata pro la de EU-regulado por la vinmerkato.

Vidu ankaŭ
----------

* Prošek
* Fortigita vino

* Kategorio Pajlovino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Parvathy Omanakuttan en 2012
**Parvathy Omanakuttan** estas Miss India (Fraŭlino Barato) kaj ankaŭ duarangulino (vic-ulino) de Miss World (Fraŭlino Mondo) 2008.

Biografio
---------

Parvathy naskiĝis je la 13-a de marto 1987 en Ĉanganaseri (Keralo), Hindio, sed nun loĝas en Mumbajo. Ŝiaj ŝatokupoj estas aŭskulti muzikon, danci, legi, ludi basketbalon kaj badmintonon.

Beleckonkursoj
--------------

Parvathy partoprenis en multaj diversaj beleckonkursoj. Ŝi gajnis multajn rimarkindajn titolojn kiel Miss Malayali 2005, Miss Sudbarato 2008 kaj Miss Barato 2008. Ŝi gajnis la rajton reprezenti la landon en la konkurso por Fraŭlino Mondo 2008 en Sud-Afriko.

Dum la Miss World-elekto ŝi estis kandidato por la krono kiam ŝi atingis bonajn rezultojn dum la selektado. Ŝi atingis la 10an lokon de Fraŭlino Strando kaj ankaŭ fariĝis dua en la konkurenco al Fraŭlino Modelino. Laŭ finrezulto, en la finalo, ŝi fariĝis dua post la belega rusino Ksenia Suĥinova.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 602926
 |
Pakbestistoj kun pakbestoj
**Pakbesto** (ĉeĥe: *soumar*, germane *Saumtier*) estas markigo por transportistoj sur malnovepokaj kaj mezepokaj komercaj vojoj kondukantaj trans Alpoj kaj el Alpoj ĝis meza Eŭropo, kiu transportis ŝarĝon helpe de bestoj – plej ofte ĉevaloj, azenoj, hinoj, muloj, kameloj aŭ aliaj.

Agado de pakbestistoj
---------------------

La pakbestistoj estis plimulte bienuloj, kiuj transportis la varon por rekompenco memstare aŭ en servoj de grandkomercistoj. Pro sekurecaj kaŭzoj ili kunvenadis en karavanojn, eventuale akompanis ilin armitoj. La karavanoj vagadis dum la tuta jaro, sed la ĉefa sezono estis en la tempo post fino de rikoltoj. La pakbestistoj transportis precipe salon, multekostajn tolaĵojn, sudajn fruktojn, spicon kaj vinon, cerealojn, malton, mielon, lupolon, bieron kaj pluajn precipe nutraĵistajn produktojn. Ili transportis la varon sur dorsoj de pakbestaj ĉevaloj, eventuale pluaj bestoj. Ĉiutage ili pasis 25–30 km, ili tranoktis al tiu celo konstruitaj tranoktejoj. La pakbestistoj transportis varon ekzemple sur Ora pado.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763376
 |