recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Blueca muŝkaptulo** |
| --- |
|  |
| Blueca muŝkaptuloBlueca muŝkaptulo
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Muscicapa* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***M. caerulescens*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Muscicapa caerulescens****(Hartlaub, 1865) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Blueca muŝkaptulo  |

 |
| v • d • r |

La **Blueca muŝkaptulo** aŭ Blucindra muŝkaptulo (*Muscicapa caerulescens*) estas malgranda specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de ties plej tipa genro nome *Muscicapa*.

Ĝi estas specio simila al la parenca Kasina muŝkaptulo (*Muscicapa cassini*) kiu havas brunajn suprajn partojn nur ĉe flugiloj kaj vosto dum kapo, ŝultroj, nuko kaj dorso estas bluechelgrizaj. Ĉe la Blueca muŝkaptulo, kiel la nomo sugestas, temas pri ĝenerale blueca aŭ **blugriza birdo en supraj partoj**, pli malhela en flugiloj kaj vosto kaj pli hela en vizaĝo. La subaj partoj estas blankecaj kun helgriza nuanco en gorĝo kaj ventro. La beko kaj kruroj estas pli malhelgrizaj. La okuloj estas nigraj kun helgrizaj okulringoj.

Ĝi troviĝas en plej parto de subsahara Afriko nome en Angolo, Benino, Bocvano, Burkina Faso, Burundio, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo, Eburbordo, Ekvatora Gvineo, Gabono, Ganao, Gvineo, Kenjo, Liberio, Malavio, Mozambiko, Namibio, Niĝerio, Ruando, Sieraleono, Somalio, Sudafriko, Sudano, Svazilando, Tanzanio, Togolando, Ugando, Zambio kaj Zimbabvo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj aŭ humidaj arbaroj de malaltaj teroj aŭ savano.

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Muscicapa caerulescens[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 26an de julio 2007.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bildo ĉe ADW
**Fajlilo** estas ilo por fajli — disigi facan tavolon de materialo per frotado per speciala malglata faco de la fajlilo.

Priskribo
---------

La malglata faco de la fajlilo estas kutime farata per du kruciĝantaj aroj de sulkoj. Fajlilo estas kutime farita el malmola ŝtalo kaj aldone plimalmoligita per hardado.

Formoj de fajliloj estadas diversaj — plata, kvadrata, ronda, duonronda, triangula, ktp. Ankaŭ ekzistas kruda, delikata, delikatega fajliloj.

Normala fajlilo havas longon ĉirkaŭ 30 ... 40 cm kaj dikon ĉirkaŭ 5 ... 15 mm.
Ankaŭ ekzistas fajliletoj kun longo ĉirkaŭ 15 cm aŭ malpli kaj diko ĉirkaŭ 3 ... 4 mm.

Simila aĵo (kun akraj, tranĉaj elstaraĵoj pli altaj ol ĉe fajlilo) estas la raspilo, uzata ekz. por legomoj.

Ebena fajlilo
Cirkla fajlilo
Fajliletoj

Fajlado
-------

Laŭ Francisko Azorín **fajli** estas *Glatigi metalon, lignon, k.c. skrapante per tipa ilo.* Kaj li aldonas teknikajn terminojn kiaj **fajlilo**, por ilo provizita de pikiletoj aŭ strietoj por frotadi objekton celante ĝin glatigi; kaj **fajlaĵo**, por deskrapaĵoj devenantaj de la fajlado.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 71.
2. ↑  Azorín, samloke.

Bibliografio
------------

* Gómez Jeria, Alejandro (2006). Procedimientos de Mecanizado. Madrid: Editorial Paraninfo. ISBN 84-9732-428-5.

* Fajlilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Fajlilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rSerurista instrumentaro |
| --- |
| Serurista instrumentaro | Drilo • Ĉizilo • Fajlilo • Kubutborilo • Martelo • Martelego • Martelegeto • Plattenajlo • Punktofrapilo • Pinĉilo • Tranĉtenajlo • Skrapilo • Ŝraŭboturnilo • Tranĉilo • Tondilo |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 224038
* GND: 4460090-2
* LCCN: sh85048198
* BNF: 119533651
* NDL: 00574246
 |
ena korto de la palaco
La palaco **Christiansborg** ("Kristiana burgo") sur la insuleto *Slotsholmen* en centra Kopenhago estas la hejmo de la tri superaj instancoj de la ŝtato Danio: la ŝtata registaro, la nacia parlamento Folketing kaj de la supera juĝejo. Temas pri la sola konstruaĵo tutmonde kiu estas la sidejo de ekzekutivo, legislativo kaj judikativo de nacia ŝtato. Samtempe la palaco estas la adreso de la ĉefaj naciaj politikaj partioj.

La palaco estas posedaĵo de la ŝtato Danio, kaj administriĝas per la ŝtata agentejo por palacoj kaj propraĵoj. Sian nomon la palaco havas de la dana reĝo Kristiano la 4-a, kiu ordonis la konstruon de la unua Christiansborg inter la jaroj 1733 kaj 1745. Tamen sur la sama teritorio jam antaŭe, de la 12-a jarcento, jam estis du antaŭaj kasteloj.

palaco Christiansborg
La palaco hodiaŭ estas atestilo pri tri eraoj de dania arkitekturo, sekve de du gigantaj fajroj, kiuj dum 1794 kaj 1884 detruis grandajn partojn de la konstruaĵo. La ĉefa parto de la nuna palaco, konstruita dum 1928, estas novbaroka. La kapelo estas de iom post la jaro 1800 kaj estas novklasikisma. La granda halo estas konstruita dum la 18-a jarcento en baroka stilo.

* Christiansborg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Christiansborg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La rojo **Reichenbach** estas 16,1 km longa, orografie dekstra flankrivero de la rivereto Glan en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Geografio
---------

La rivereto Reichenbach fontas okcidente de Kollweiler ĉe la suda flanko de la monto Spannagelberg sur alteco de 376 m super marnivelo. De ĉi-tie la rojo fluas sudorienten tra la vilaĝo Kollweiler. Poste ĝi turniĝas en granda arko nordokcidenten. Ĝi preterfluas okcidente la altaĵon Mühlhöhe.

Poste ĝi trafluas Reichenbach-Steegen, Oberstaufenbach, Niederstaufenbach kaj Friedelhausen kaj enfluas apud Altenglan sur alteco de 196 m super marnivelo en la rivereton Glan.

Sur sia 16,1 km longa vojo la rojo superas altodiferencon de 180 m, kio egalas al meza dekliveco de 11,2 ‰. La Reichenbach deakvigas areon de 44,158 km².

### Flankriveroj

La rivereto havas multajn mallongajn flankriverojn. La plej grava estas kun longeco de 4,4 km la Bosenbach, kies akvokolektan areon havas 9,281 km².

Nun sekvas la listo de la flankriveroj de la Reichenbach de la fonto al la enfluejo. Indikita estas la orografia situo, la longeco, la grandeco de la akvokolekta areo, la alteco de la enfluejo kaj la Germana Akveja Kodo.

| nomo | situo | longeco[km] | akvokolekta areo[km²] | alteco de la enfluejo[m. s.m.] | DGKZ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Rackenbach | maldekstre | 1,2 | 0,779 | 280 | 254636312 |
| Albersbach | dekstre | 1,0 | 2,041 | 279 | 254636314 |
| Wintergrund | dekstre | 1,4 | 1,956 | 269 | 254636316 |
| Kaulbach | maldekstre | 1,2 | 0,981 | 269 | 25463632 |
| Limbach | maldekstre | 1,5 | 1,301 | 257 | 2546364 |
| Gerschbach | maldekstre | 0,8 | 1,720 | 248 | 25463652 |
| Lochbach | maldekstre | 1,5 | 1,417 | 239 | 25463654 |
| Niederstaufenbach | dekstre | 1,3 | 1,032 | 239 | 25463656 |
| Bosenbach | dekstre | 4,4 | 9,281 | 229 | 2546366 |
| Mahrbach | dekstre | 0,8 | 0,691 | 229 | 25463672 |
| Hütschbach | maldekstre | 0,8 | 1,212 | 223 | 25463674 |
| Kalschbach | dekstre | 1,9 | 2,349 | 210 | 2546368 |

Medio
-----

La rivereto apartenas al la fajnmineralriĉaj, silikataj mezmontaraj riveretoj. La akveja strukturkvalito de la supra parto estas grandparte forte ĝis komplete ŝanĝita. La malsupra parto estas meze ĝis signife ŝanĝita. La akveja kvalito estas malsupre de Reichenbach-Steegen meze ŝarĝita (stato 2005).

Referencoj
----------

1. 1 2  Topografische Karte 1:25.000
2. 1 2 3 4   Wasserwirtschaftsverwaltung Rheinland. Arkivita el la originalo je 2018-10-18. Alirita 2014-08-17.
*The Hoosac Tunnel Route*
orienta portalo, 1995
La **Hoosac-tunelo** (ankaŭ **Hoosic**) aŭ Tunelo Hoosac estas fervoja tunelo, longa 7,64 km tra la Hoosac Range, plilongiĝo de Green Mountains (Verda Montaro) en Vermonto. La orienta tunela portalo troviĝas ĉe Florida (Massachusetts) kaj la okcidenta ĉe North Adams (Massachusetts). La konstrulaboroj komenciĝis en 1851 kaj finiĝis en 1875. Tiam, ĝi estis la dua plej longa tunelo de la mondo (post Tunelo Mont-Cenis kaj ĝis 1928 (Moffat-tunelo) plej longa tunelo de norda Ameriko.

Konstruo
--------

La konstruo kostis 21 milionojn da USD en tiama valoro (ĝi egalas al ĉ. 0,5 md USD. La konstruo estis forte kritikita kaj havis la moknomon de „The Great Bore" (La granda boro).

La konkura „Western Railroad" sukcese haltigis la laboron helpe de la ŝtato en 1861. Ĝis tiam oni boris 1295 m, kvinonon de la tuta longo. La konstrulaboroj rekomenciĝis en 1863.

Oni forliveris dum la konstrulaboroj ĉ. 1,8 miliontunojn da ŝtono. Pro la granda laboro oni provis plifaciligi per uzo de maŝinoj. La 16-an de marto 1853, oni uzis unuafoje tunelboran maŝinon („Wilson's Patented Stone-Cutting Machine"), sed ĝi fuŝiĝis pro trimetra rokaĵo. Post tio oni uzis premaeran martelon („Burleigh Rock Drill"). Oni uzis same pionire nitroglicerinon kaj eksplodkapsulon.

Oni pretigis centran aeruman kanalon en 1870 kaj tio ebligis pludaŭrigon de la laboro en du pluaj punktoj. Oni konstruis eĉ 305-m-an lifton en la ŝaĥto.

La trarompo inter la tunelaprtoj okazis la 12-an de decembro 1872 (orienta portalo) kaj 27-an de novembro 1873 (okcidenta).

Dum la laboroj mortis 195 laboristoj, plej ofte pro uzo de nitroglicerino.

Posta historio
--------------

La unua trajno trapasis la tunelon la 9-an de februaro 1875. La regula trafiko inter Boston kaj Troy (New York) ekis en 1876. Oni metis duan relvojan paron en la tuenlon en 1881. Oni instalis en 1899 vaporpelitajn ventolilojn por aerumado. Pro la granda aerpoluo, oni ŝanĝis de vaporo al petrolo kiel fuelo. Oni elektrizis la tunelon en 1911 kaj la funkciado de la ventoliloj okazis per tio.

Oni uzas ekde 1942 du elektrajn lokomotivojn, dum en 1946 oni ŝanĝis al dizela pelado kaj oni malmuntis la elektrajn suprajn konduktilojn. Oni forigis en 1957 la duan fervojan paron por ebligi trairon de ŝarĝaŭtoj. La lasta laŭhorara personlivera trajno pasis la tunelon la 30-an de novembro 1958.

La tunelon uzas hodiaŭ Pan Am Railways por ŝarĝotransporto.

* Kategorio Hoosac-tunelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Loko de la provinco de Onubo en Hispanio
**Puerto Moral** (Montopasejo de la Rubuso) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *Panzurracos*. La censita populacio en 2009 estis 272 loĝantoj kaj la denseco estas 3,4 loĝ./km².

Situo
-----

Puerto Moral estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj nordo de la provinco de Onubo, je altitudo de 518 m; je 119 km el Onubo, la provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 20 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 53' N, 6º 28' Ok.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Historio
--------

En 1594 **Puerto Moral** formis parton de la Regno de Sevilo en la *Sierra de Arroche*.

Vidindaĵoj
----------

maldekstra
* Preĝejo de Sanktaj Petro kaj Paŭlo

Notoj
-----

1. ↑  *Libro de los Millones*: Censo de populacio de la provincoj kaj jurisdikcioj de la Regno de Kastilio en la 16a jarcento

Eksteraj ligiloj
----------------

* Puerto Moral - Sistemo de Informaro de Andaluzio
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Reichenbach |


**Reichenbach en Kander-Valo** (prononcu *rajĥenbaĥ*, germane **Reichenbach im Kandertal**) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Frutigen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Frutigen-Suba Simme-Valo en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 3450 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Reichenbach situas en la suba Kander-Valo ĉe la bordo de la rivero Kander. De oriento alfluas al Kander la rivereto *Kiene*. La komunumo konsistas el ok municipoj (tiel nomitaj *Bäuerten*) kun propra administrado. Tio estas la ĉefvilaĝo Reichenbach mem, Faltschen, Scharnachtal, Kiental, Kien-Aris, Reudlen, Wengi kaj Schwandi.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Reichenbach en Kander-Valo limas en nordo al Aeschi ĉe Spiez, en oriento al Lauterbrunnen, en sudo al Kandersteg, en sudokcidento al Kandergrund, en okcidentsudokcidento al Frutigen, en okcidento al Diemtigen, kaj en nordokcidento al Wimmis.

Trafiko
-------

Reichenbach im Kandertal situas ĉe la grava nord-sud-trajnlinio de la Berno-Lötschberg-Sempiono-Fervojo de Berno al Valezo kaj Italio kaj estas servata per lokaj trajnoj de tiu-ĉi fervojentrepreno. Diversaj poŝtaŭtolinioj krome zorgas por la fajna distribuo. Tra la komunumo pasas ankaŭ la kantona ĉefvojo n-ro 223, la tiel nomita Lötschberg-Vojo al Frutigen kaj Kandersteg.

Historio
--------

Dum mezepoko Reichenbach apartenis al la *Senjorujo Mülenen-Äschi*. Ĉirkaŭ en la jaro 1400 la tuta regiono de Frutigen fariĝis havaĵo de Berno. En la jaro 1528 Reichenbach akiris la statuson de propra paroĥo.

Referencoj
----------

1. ↑  Fonto: Paĝo pri la historio de Reichenbach sur la oficiala retejo de la komunumo[*rompita ligilo*]

Vidu ankaŭ
----------

* Reichenbach
* Reichenbach im Kandertal (stacidomo)
* Mülenen (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Reichenbach en Kander-Valo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Reichenbach en Kander-Valo

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la administra distrikto Frutigen Suba Simme-Valo |
| --- |
| maldekstraAdelboden • Aeschi ĉe Spiez • Därstetten • Diemtigen • Erlenbach en Simme-Valo • **Frutigen** • Kandergrund • Kandersteg • Krattigen • Oberwil en Simme-Valo • Reichenbach en Kander-Valo • Spiez • Wimmis |  |

 |



|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la iama distrikto Frutigen ĝis 2009 |
| --- |
| maldekstraAdelboden • Aeschi ĉe Spiez • Frutigen • Kandergrund • Kandersteg • Krattigen • Reichenbach en Kander-Valo |  |

 |
stiligita laŭrokrono
**Laŭrokrono** estas krono plektita el branĉoj kaj folioj de la planto laŭro. Ĝi estas sinonimo por aparta honorigo aŭ premio.

Historio
--------

La greka dio Apolono portis laŭrokrono, kiu memorigis lin pri la amata nimfo Dafna, kiu povis savi sin de liaj persekutoj nur pere de trasnformigo en laŭroarbuston.
La Muzo de la historio kaj epopea poezio Klio, portas ankaŭ laŭron.

En antikva Grekio laŭrokronoj ornamis elstarajn sportistojn kaj poetojn. Aparte la venkintoj en la sportaj konkursoj de Olimpio honoriĝis per ili.

En antikva Romio la laŭrokrono estis signo de milita venko dum la triumfa reveno de armeestro al Romo. Poste la romiaj imperiestroj konstante portis laŭrokronoj kiel signo de sia gloro.

Formo
-----

la ŝtata blazono de Grekio, ĉirkaŭita de laŭrokrono
Ekzistas kaj laŭrokronoj supre malfermaj kaj supre fermitaj, do tute cirklaj.

La laŭrokrono kiel motivo
-------------------------

En la arkitekturo ne nur dum la klasikisma epoko la laŭrokrono estas ofte uzata dekora motivo.

La itala aŭtoprodukta kompanio Alfa Romeo uzas la laŭrokronon ekde la jaro 1925 en sia firmaa emblemo.

La krono ankaŭ estas elemento de multnombraj blazonoj kaj ordenoj, ekzemple en la ŝtata blazono de Grekio.

Parolturno
----------

La parolturno "ripozi sur siaj laŭroj" (PIV) signifas pro pasintaj sukcesoj nuntempe montri tre limigitan engaĝiĝon.

* Laŭrokrono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Laŭrokrono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Puertorika amazono** |
| --- |
|  |
| Puertorika amazonoPuertorika amazono |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animalia |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Chordata |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Aves |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Psittaciformes |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Psittacidae |
| Subfamilio: | *Arinae* |
|
|
|
|
| Genro: | *Amazona* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | *Amazona vittata* |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Puertorika amazono  |

 |
| v • d • r |

La **Puertorika amazono** (*Amazona vittata*), konata ankaŭ kiel **Puertorika papago**, *cotorra puertorriqueña* aŭ *iguaca*, estas la nura ekzistanta papago endemia de la arkipelago Puerto-Riko, kaj apartenas al la Novtropisa genro *Amazona*. 

La Puertorika amazono montranta distingajn bluajn flugoplumojn.
Tiu specio estas 28–30 cm longa, ĝenerale verda papago kun ruĝa frunto kaj blankaj okulringoj. Du subspecioj estis priskribitaj, kvankam estas duboj pri la distingeco de la formo "gracilipes" el la insulo Culebra, formortinta ekde 1912. Ties plej proksimaj parencoj estas supozate la Kuba amazono kaj la Hispaniola amazono.

La Puertorika amazono atingas seksan maturecon inter la tria kaj la kvara jaro. Ĝi reproduktiĝas unufoje jare kaj estas kavonestumanto. La paro pariĝas kutime porvive. Post la ovodemetado la ino restas en la nesto kaj kontinue kovas la ovojn ĝis la eloviĝo. La idoj estas nutrataj de ambaŭ gepatroj kaj la elnestiĝo okazas 60 ĝis 65 tagoj post eloviĝo. La dieto de tiu papago estas varia kaj konsistas el floroj, fruktoj, folioj, arboŝelo kaj nektaro akiritaj el la arbara kanopeo.

Tiu specio estas la nura restanta indiĝena papago en Puerto-Riko kaj estis listigita kiel draste endanĝerita fare de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo ekde 1994. Iam disvastigita kaj abunda, la populacio malpliiĝis draste en la 19-a kaj komenco de la 20-a jarcentoj pro la forigo de plej el sia indiĝena habitato; la specio jam komplete malaperis el insuloj Vieques kaj Mona, apud la ĉefa insulo de Puerto-Riko. Konservoklopodoj ekis en 1968 por savi la birdospecion el la formorto.

Bibliografio
------------

* Forshaw, Joseph M. & William T. Cooper (1978). Parrots of the World (2a eld.). Melbourne: Landsdowne. ISBN 0-7018-0690-7.
* Russello, Michael A. & George Amato (2004). "A molecular phylogeny of Amazona: implications for Neotropical parrot biogeography, taxonomy, and conservation". Molecular Phylogenetics and Evolution. 30 (2): 421–437. doi:10.1016/S1055-7903(03)00192-1. PMID 14715233.
* Snyder, Noel F. R.; James W. Wiley & Cameron B. Kepler (1987). The Parrots of Luquillo: Natural History and Conservation of the Puerto Rican Parrot. Los Angeles: Western Foundation of Vertebrate Zoology. ISBN 0-935868-27-5.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 712632
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Ne konfuzu ĉi tiun artikolon kun Ringo aŭ Ringo (algebro). |

En geometrio, **ringo** estas cirkloforma geometria figuro limigita de du samcentraj cirkloj, kiel ekzemple tiu de ringa suna eklipso aŭ ankoraŭ maŝinelementa ringeto.

Notindas ke la sekco de rekta cilindra ŝelo per ebeno orta al la cilindrakso estas ringo.

### Areo

Ringo
La areo *A* de ringo estas la diferenco inter la areo de la pli granda cirklo kun radiuso *R* kaj la areo de la pli malgranda kun radiuso *r*: 

{\displaystyle A=\pi R^{2}-\pi r^{2}=\pi \left(R^{2}-r^{2}\right).}
La areo de ringo estas ankoraŭ determinata per la longo de la plej longa rektosegmento ene de la ringo, kiu estas la kordo tanĝanta al la interna radiuso, *2d* sur la apuda diagramo. Tio povas esti montrita per la pitagora teoremo, ĉar konsiderante ĉi tiun linion tanĝentan al la pli malgranda radiuso kaj la orto al ĝia radiuso ĉe tiu punkto, do *d* kaj *r* estas lateroj de orta triangulo kun hipotenuzo *R*, sekvas ke la areo de la ringo estas donata per:

{\displaystyle A=\pi \left(R^{2}-r^{2}\right)=\pi d^{2}.}

### Perimetro

Por determini la perimetron *P* de ringo, sufiĉas adicii la longojn de la cirkonferencoj de la du samcentraj cirkloj, ĉar oni jam scias, ke la plej granda havas la radion R kaj la plej malgranda havas la radio r, tio estas: 

{\displaystyle P=2\pi R+2\pi r} aŭ alimaniere {\displaystyle P=2\pi \left(R+r\right).}

### Konsidero de kompleksaj nombroj

Uzante la notaciojn en kompleksa ebeno, ringo centrita en punkto {\displaystyle z\_{0}} povas esti identigita kiel la lokaro de ĉiuj punktoj {\displaystyle z} tiaj ke: 

{\displaystyle r<|z-z\_{0}|<R.}
En kompleksa analitiko, ringoj estas la tipaj aroj, sur kiuj estas nature studata la serio de Laurent.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Ringo (geometrio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Cirklo
* Cilindro
* Disko
* Sfero
* Sfera ŝelo
* Solida toro
* Toro
**Reigoldswil** estas komunumo en la distrikto Waldenburg en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 1519 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Reigoldswil situas en la sudo de Kantono Bazelo Kampara en la supra parto de la valo de la rivero Frenke, kiu ankaŭ nomiĝas Valo de Reigoldswil.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Reigoldswil limas en nordo al Seewen (Kantono Soloturno) kaj Ziefen, en oriento al Arboldswil, Titterten kaj Liedertswil, en sudoriento al Waldenburg, en sudo al Mümliswil-Ramiswil (Kantono Soloturno), kaj en okcidento al Lauwil kaj Bretzwil.

Trafiko
-------

Jam de la komenco de la 20-a jarcento ekzistis en Reigoldswil la unua aŭtobuslinio kun oficiala permeso de la Svisa Federacio, kiu konektis la komunumon Reigoldswil kun la kantonĉefurbo Liestal.

Nuntempe la komunumo atingeblas per la aŭtobuslinioj 70 kaj 71 ek de Liestal kaj 91 ek de la stacidomo Waldenburg de la kampara tramo Waldenburgerbahn.

En la jaro 1873 fiaskis la *Fervojprojekto Wasserfallen* pro bankrotiĝo de la projektgrupo. Ekzistis tiam plano konstrui tra Reigoldswil fervojlinion de Bazelo al Soloturno. La sudportalo de la komencita tunelkonstruo ankoraŭ hodiaŭ videblas en Reigoldswil.

En Reigoldswil situas la vala haltejo de la seĝtelfero *Wasserfallenbahn* al la monto *Wasserfallen* sur ĉeno de la Ĵurasa Montaro je alteco de 928 m s.m.. Pro sia belvido Wasserfallen estas ŝatata celo por loka turismo el la regiono de Bazelo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Reigoldswil datiĝas el la jaro 1152 kiel *Rigoldswilre*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Reigoldswil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Reigoldswil

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Waldenburg |
| --- |
| WaldenburgWaldenburgArboldswil  •  Bennwil  •  Bretzwil  •  Diegten  •  Eptingen  •  Hölstein  •  Lampenberg  •  Langenbruck  •  Lauwil  •  Liedertswil  •  Niederdorf  •  Oberdorf  •  Reigoldswil  •  Titterten  •  **Waldenburg** | Waldenburg |

 |
La **Batalo de Hattin** (ankaŭ konata kiel "La Kornoj de Hatino" pro proksima formortinta vulkano de la sama nomo) estis batalo okazinta sabaton, la 4-an de julio 1187, inter la krucista Jerusalema reĝlando kaj la forto de la ajubidoj kun sultano Saladino. La batalo finiĝis per eriga malvenko de la krucistoj kaj ĝi signifis turnopunkton en la evoluo de la krucistaj ŝtatoj. Saladino poste ekatakis la reston de reĝlando kaj la muslimoj tiel akiris de la krucistoj reen preskaŭ la tutan teritorion de Palestino, inkluzive de Jerusalemo. Pro la sekvoj de tiu ĉi katastrofa batalo estis ekspediciita la tria krucmilito, kiu komenciĝis du jarojn post la Batalo de Hattin.

Loko de la batalo
-----------------

La batalo okazis en Galileo proksime de urbo Tiberiado en la hodiaŭa Israelo. La batalkampo proksime de urbeto Hattin havis siajn geografiajn trajtojn en du hatinnaj montetoj, tuj apud trairejo trans norda montaro inter Tiberiado kaj vojo al Akko ŝoseo Darb al-Hawarnah (Reĝa aŭtovojo]]), konstruita fare de romianoj, servis kiel ĉefa vejno inter jordanaj travadejoj, Galilea lago kaj Mediteraneo.

* Kategorio Batalo apud Hattin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ne miskomprenu kun Ópusztaszer!

**Pusztaszer** [pustaser] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono **Suda Ebenaĵo**, en departemento Csongrád, en subregiono de Kistelek.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 49  km²
* Loĝantaro: 1650
* Poŝtkodo: 6769
* Telefonprefikso: 62

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, sed ankaŭ ĉefvojo Budapeŝto-Szeged estas proksime.

Historio
--------

Pusztaszer estis unuafoje menciita kiel *Szer* [ser] en 1138. Laŭ la *Gesta Hungarorum* de Anonymus la landokupantaj madjaroj kunsidis 34 tagojn tie kaj „decidis pri ĉiuj kutimoj kaj juroj de la lando"... La lokon kaj la ĉirkaŭaĵon ricevis tribestro Ond, „kies filo, *Ete* konstruigis tie fortan teran fortikaĵon". Unue la tataroj, post jarcentoj la turkoj detruis la ĉirkaŭaĵon. Okazis incendio en 1638. Ekde 1828 la bienoj apartenis al urbo Kecskemét, sekvis evoluo. Okaze de la miljara datreveno de la hungara landokupo, en 1900 fariĝis memorkolono de la 7 tribestroj. Ekde tiam Pusztaszer [pustaser] iĝis simbolo de la hungara landokupo kaj ŝtatfondiĝo. En 1880 lernejo ekfunkciis. Memstara vilaĝo elformiĝis en 1934.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, restoracio.

Vidindaĵo
---------

* arboreto
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Makulkukolo** |
| --- |
|  |
| 
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kukoloformaj *Cuculiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kukoledoj *Cuculidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Clamator* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***C. jacobinus*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Clamator jacobinus****(Boddaert, 1783) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Makulkukolo  |

 |
| v • d • r |

La **Makulkukolo**, **Makultufkukolo** aŭ **Jakobina kukolo**, *Clamator jacobinus*, estas membro de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la Geococcyx, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon.

Disvastiĝo
----------

Ĝi reproduktiĝas en Afriko sude de Saharo kaj orienten ĝis Barato, Srilanko kaj Birmo. Ĝi estas mallongdistancen migranta, ĉar birdoj de pli nordaj latitudoj kaj pli altaj altecoj estas someraj loĝantoj, kiuj foriras al pli varmaj kaj humidaj areoj en vintro.

La **Makulkukolo** estas birdo de arbustejoj, humidejoj kaj terkultivejoj. Ĝi estas nestoparazitado|nestoparazitoj ĉar la ino demetas po unu ovon en la nestoj de Timaliedoj.

Aspekto
-------

La **Makulkukolo** estas grandeca kukolo de 33 cm. Plenkreskuloj havas elstaran tufon aŭ kreston kaj longan, gradecan voston. Ili prezentiĝas laŭ **du diferencigajn kolorformoj**: plenkreksuloj de la hela formo estas **nigraj supre kun blankaj subaj partoj**, dum la malhela formo estas **entere nigra** escepte eta **blanka flugilmakulo** kiu estas en ambaŭ formoj. Junuloj estas pli brunaj supre kaj blankoflavecaj sube.

Kutimoj
-------

La **Makulkukolo** manĝas varion de insektoj kaj raŭpoj. Ĝi estas bruema specio, kun konstanta kaj laŭta alvoko *pipiu pipiu pipiu*.

Literaturo
----------

* Makulkukolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Makulkukolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Makulkukolo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* BirdLife International (2004). *Clamator jacobinus*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 11 Majo 2006. Ne minacata
* *Birds of The Gambia* de Barlow, Wacher kaj Disley, ISBN 1-873403-32-1
* *Birds of India* de Grimmett, Inskipp kaj Inskipp, ISBN 0-691-04910-6
* *Birds of Southern Africa* de Sinclair, Hockey kaj Tarboton, ISBN 1-86872-721-1
**Puhdys** estas germana rokmuzika grupo. Ĝi estiĝis en 1969. Puhdys enviciĝas inter la plej sukcesaj germanaj grupoj de ĉiuj tempoj, ili vendis pli ol 20 milionojn da albumoj. Ili estis la unua grupo el Orienta Germanio, kiu povis koncerti en Okcidento. 

Maschine
Bimbo

Antaŭ la falo de la Berlina Muro
--------------------------------

Antaŭulo de la grupo estis la Udo-Wedel-Combo, fondita en 1965. La nuna grupnomo P..U..H..D..ys kreiiĝis el la komencliteroj de la antaŭnomoj de la "pramembroj" Peter Meyer (klavarinstrumento), Udo Jakob (frapinstrumentoj), Harry Jeske (basgitaro) kaj Dieter Hertrampf (gitaro, kanto). La unua prezentiĝo sub la nomo *Puhdys* okazis en Freiberg je la 19a de novembro en 1969.

La aktualaj membroj estas Dieter "Maschine" Birr, Peter "Eingehängt" Meyer, Dieter "Quaster" Hertrampf, Peter "Bimbo" Rasym kaj Klaus Scharfschwerdt. Eksaj membroj: Gunther Wosylus (frapinstrumentoj) kaj Harry Jeske (baso).

Quaster
Peter Meyer
Klaus Scharfschwerdt
Komence Deep Purple, Uriah Heep aŭ Led Zeppelin estis modeloj por ili. Per propraj komponaĵoj kaj tekstoj de Wolfgang Tilgner kaj Burkhard R. Lasch la Puhdys evoluis al la plej sukcesa GDR-rokbando dum la 1970-aj jaroj.

Ili estis unu el malmultaj orientgermanaj rokbandoj, kiuj donis koncerton en okcidenta eksterlando. Komerce la Puhdys estis la plej sukcesa eksportaĵo de la GDR-rokmuziko. Kelkaj muzikalbumoj vendiĝis en okcidentaj landoj kaj alportis profiton per impresaj devizoj al la DDR.

Post la falo de la Berlina Muro
-------------------------------

En la jaroj 1988/89 la bando adiaŭis per granda vojaĝo (parte kun la Lords) tra GDR kaj FRG. Tamen en la jaro 1992 la bando reunuiĝis. La 35-jaran jubileon la Puhdys festis en 2004.

Intertempe kelkaj infanoj de Puhdys-membroj sukcese muzikas ĉe Bell, Book and Candle kaj Stamping Feet. Ankaŭ la unuaj nepoj aspiras karieron kiel muzikistoj.

* Kategorio Puhdys en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 229163
* GND: 5314725-X
* LCCN: n80035340
* VIAF: 127836828
* ISNI: 0000 0004 6889 1874
* MBA: 60955940-d401-4f4a-8a9b-43c870454aac
* NKC: xx0027822
 |
**Rinko KUBOTA** estas japana esperantisto loĝanta en Ĉinio

Vivo
----

Rinko KUBOTA estas verkistino, konata per noveloj kaj bildlibroj en la japana kaj en esperanto.

De licea tempo ŝi aktivis kaj en muzik-grupo kaj en solo kiel komponisto, verkisto de kantopoemoj, kaj kiel programisto. En universitato ŝi studis pri filozofio kaj religioj. Ĝis en 1999 ŝi ĉesis muzikumi, ŝi komponis muzikon. Intertempe ŝi prenis verkadon de noveloj.

Por 2 jaroj ŝi ne fiksis loĝejon kaj translokiĝis en ainan vilaĝon en Hokkajdo, kie ŝi okupiĝis pri agrikulturo kaj en Nagojon, kie ŝi laboris en turka restoracio.

Ŝia unua novelo Hane no shushi en la japana eldoniĝis en 2001. Ĝi estis verkita baze de la sperto en Vatikano.

En 2004 ŝi eklernis esperanton en la privata kurso de lingvisto KIRIKAE Hideo en Sapporo.

Okaze de la 92a UK en 2007 ŝia originala prozo Feliĉo de unu talanto prezentiĝis kiel teatraĵo. Ekde tiam ŝi komencis verki originalajn bildolibrojn ankaŭ en esperanto.

En 2008 ŝi ekverkis kamiŝibajon en la japana kaj prezentis ĝin neatendite en lokaj festivaloj kaj en infanaj ĝardenoj en Okinavo. Ŝia agado estis traktita de loka radioprogramo.

En 2009 ŝia originala prozo Feliĉo de unu talanto aperis en Beletra Almanako.

En 2012 ŝia esperanta kamiŝibajo premieris en germanio.

En 2012 ŝi translokiĝis en Tokion. Unu jaron poste ŝi revenis al sia hejmurbo Sapporo.

De 2016 ŝi instruas la japanan en la fakultato pri fremdaj lingvoj kaj en la fakultato pri vojaĝo de Zaozhuang-a Universitato.

Verkoj
------

### Prozo en Esperanto

* *Feliĉo de unu talanto* (Beletra Almanako 4, 2009)

### Prozo en la japana

* *Hane no shushi* (Bungeisha, 2002)

### Bildlibroj en Esperanto

* *La Plej Malproksima kaj la Plej Proksima Loko en la Mondo*(2007)
* *Universo en la manoj*(2008）
* *Kio estas tio?*(2012)
* *Soleca Suno*(2012)

### Kamiŝibajo en Esperanto

* *Kio estas tio?* (2012)
* *La Mirinda Ovo de sinjorino Ovoblanka* (2012)
* *Kian Formon Vi Havas?* (2013)
* *Kio simila estas?* (2015)

Aliaj
-----

Rinko KUBOTA kontribuis al BA4.

Ŝi estas membro de Kamishibaism.
Mapo de Kremenĉuka rezervujo
**Kremenĉuka rezervujo** (ukraine *Кременчуцьке водосховище*) estas la plej granda akva rezervujo situanta sur rivero Dnepro. Nomita pro urbo Kremenĉuk, ĝi kovras areon de 2.250 kvadrataj kilometroj en teritorioj de Poltava provinco, Ĉerkasa provinco, Kirovograda provinco en centra Ukrainio. La rezervujo estis kreita en 1959, kiam la akva elektrocentralo estis konstruita.

La rezervujo estas je 149 km longa, 28 km larĝa, kaj havas averaĝan profundon de 6 metroj. La tuteca akva volumeno estas 13,5 km³.
Ĝi estas ĉefe uzata por irigacio, rego de inundoj, fiŝkaptado kaj transportado en la areo. La ĉefaj havenoj sur bordoj la rezervujo estas Ĉerkasi kaj Svitlovodsk. Rivero Sula enfluas la rezervujon formante delton kun multaj insuloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mapo montranta la akvobaraĵon kiu kreas la rezervujon Arkivigite je 2011-07-19 per la retarkivo Wayback Machine

* Kremenĉuka rezervujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kremenĉuka rezervujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Pukvina**, **Puquina** (aŭ **Pukina**) estas malgranda lingva familio, ofte portretita kiel senparenca lingvo, kiu konsistas el la formortinta Pukina lingvo kaj Kalaŭaja, kvankam oni supozis, ke tiu lasta estis ĝuste restaĵo de la unue menciita miksita kun keĉua. La reganta nobela tavolo inter si uzis tiun, kvazaŭ sekretan lingvon, nome la pukvinan (laŭ hispana ortografio: *puquina*) alinome *inkasimi* - do lingvo de la inkaoj. Ĝi estis verŝajne la origina lingvo de tiu etno. Pli malfrue oni konsideris ĝin lingvo de la dioj pro la kredo, ke la imperiestra familio rekte devenas de la dioj.

Tiuj lingvoj estas parolataj ankoraŭ fare de kelkaj indiĝenaj etnaj grupoj en la regiono ĉirkaŭ la Lago Titikako (Peruo kaj Bolivio) kaj en la nordo de Ĉilio. La lingvo Pukina estis ofte asociata kun la kulturo kiu konstruis Tiahuanakon.

Notoj
-----

1. ↑  "The Inca." The National Foreign Language Center at the University of Maryland. 29a de majo 2007. Alirita la 18an de septembro 2020.

Bibliografio
------------

* Adelaar, Willem and van de Kerke, Simon (2009). "Puquina." In: Mily Crevels and Pieter Muysken (eds.) Lenguas de Bolivia, vol. I, 125-146. La Paz: Plural editores.
* Aguiló, F. (1991). Diccionario kallawaya. La Paz: MUSEF
* Girault, L. (1989). Kallawaya: el idioma secreto de los incas. Diccionario. Bolivia: UNICEF/OPS/OMS.
* La Grasserie, R. de. (1894). Langues Américaines: langue Puquina; textes Puquina. Leipzig: Köhler.
* Jolkesky, Marcelo (2016). Estudo arqueo-ecolinguístico das terras tropicais sul-americanas. Brasilia: UnB. Doktoriga Disertacio. Disponebla tie.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 701566
* NKC: ph802106
 |
Ojos de Brujo.
**Ojos de Brujo** (Oĥos deBRUĥo] (Sorĉistokuloj) estas bando formita en Barcelono, Hispanio, en 1996. Ĝia stilo estas karakterizita per la fakta fuzio de stiloj, kiu serĉas renkonto de flamenko kun aliaj muzikaj stiloj kiel regeo, hiphopo, latina muziko, rok-muziko kaj diversaj stiloj de elektronika muziko.

La grupo ekfunkciis en 1996 kiel rezulto de improvizitaj kunlaborkoncertoj. En 1999 aperis la unua disko *Vengue*. La membroj estis Ramón Giménez, Juanlu, Marina "la Canillas", Xavi Turull, Panko, Sergio Ramos kaj Maxwell Wright, sed ili ricevis kunlaboron de aliaj artistoj. En 2002 ili publikigis duan diskon *Barí*, ĉe La Fábrica de Colores, memregata diskeldonejo, disko kiu rezultis en definitiva internacia famiĝo kaj turneo tra festivaloj de Usono, Meksiko, Kanado, Japanio, Kolombio, Maroko, Portugalio, Kubo, Hungario, Francio, Germanio, Nederlando, Danio, Norvegio kaj Italio, inter aliaj landoj.

Diskaro
-------

* *Vengue* (1999)
* *Barí* (2002)
* *Bari: remezclas de la casa* (2003)
* *Techarí* (2006)
* *Techarí live* (2007)
* *Aocaná*  (2009)
* *Corriente Vital*  (2010)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ojos de Brujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ojos de Brujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo de Ojos de Brujo
* Ojos De Brujo ĉe Myspace
* Ojos de Brujo biografio kaj kritikoj de diskoj en Lafonoteca
* Koncerto Amsterdamo
* Ojos de Brujo en Radio Chango


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 669651
* LCCN: n2005074937
* VIAF: 146924823
* ISNI: 0000 0001 2179 8400
* SUDOC: 087886332
* BNF: 14627388x
* MBA: ab1b3f93-99ba-4a5b-868f-e412ab0a57fb
* BIBSYS: 3076259
* NKC: pna2008435234
 |
La **grek-katolika preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco,** hungare *Szent Kereszt felmagasztalása* estas sakrala konstruaĵo en urbo Vaja (Hungario).

Historio
--------

La katolikoj konstruis novan kirkon en 1988, kiun ankaŭ la grek-katolikoj uzis. Tamen en la sekva jardeko la grek-katolikoj aĉetis konvenan areon por havi propran kirkon. Ĝi estis konstruita inter 1999-2002.

Konstruaĵo
----------

La simpla preĝejo situas en neĉirkaŭita korto, kie ankaŭ krucifikso estas videbla. La konstruaĵo formas L-majusklon. La [[fasado estas simetria, meze la kvadrata turo iomete reliefas. La enirejo troviĝas en la turmezo malsupre, sed antaŭe ligna malferma porĉo (kvazaŭ pluvŝirmilo) reliefas. La navo, kiu estas la pli longa alo de "L", havas fenestrojn. La turpinto estas piramideca, la turo havas 2 tre malgrandajn rondfenestrojn. La alia alo kliniĝas dekstren, kie estas videblaj aparta enirejo kaj kutimaj fenestroj.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* datenoj hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Maĥdum Sajed Jusuf Raza GILLANI** (urdue مخدوم سیّد یوسف رضا گیلانی) (naskiĝis je la 9-a de junio, 1952) estis la ĉefministro de Pakistano de 2008 ĝis 2012. Li estis kandidatigita de la Pakistana Popola Partio, kun la subteno de koaliciaj partneroj, la Pakistana Islama Ligo, Awami Nacia Partio, Jamiat Ulemo kaj Muttahida Qaumi Movado je la 22-a de marto 2008. Li eldiris la ĵuron de enoficiĝo de la Prezidento Pervez Musharraf je la 25-a de marto 2008. Jusuf Raza Gillani estas la unua elektita Ĉefministro de Pakistano kiu venas de la Saraiki-parolanta zono. Gilani ankaŭ estis la vicprezidanto de la Pakistana Popola Partio, eksa proparolanto de la Nacia Asembleo de Pakistano (1993-1997) kaj eksa Federala Ministro (1985-1986). Li publike sin devigis restarigi la juĝistojn de la superaj tribunaloj.

Familio kaj edukado
-------------------

Maĥdum Sajed Jusuf Raza Gillani apartenas al influa kaj spirita ŝijaisma familio kaj li naskiĝis la 9-an de junio 1952 1952 en Karaĉio, Pakistano. Lia patro estis posteulo de Sjed Musa Pak, eminenta Sufiisma spirita persono de la Qadiri Sufiisma Ordo de Ŝijaisma Islamo. Sjed Musa Pak devenis el la Irana provinco de Gilan. Jusuf Raza Gillani geedziĝisn kaj havas kvar filoj kaj unu filinon, Fiza Gillani kaj unu nepon. Gillani ricevita fruan edukadon ĉe La Salle Mezlernejo en la urbo Multan. Li diplomiĝis kun bakalaŭro en 1970 kaj magistro pri ĵurnalismo de Universitato de Punĝabio, Lahoro en 1976.

Politika kariero
----------------

Jusuf Raza Gillani komencis sian politikan karieron en la platformo de la Pakistana Islama Ligo dum la militleĝo de la Generalo Zia-ul-Haq en 1978. Li aliĝis al la Centra Labor-Komitato de la Islama Ligo. Li estis ankaŭ kabinetano en la trijara registaro de Ĉefministro Muhammad Khan Junejo. Li servis kiel ministro de loĝigo kaj laboro de aprilo 1985 ĝis januaro 1986 kaj Ministro pri fervojoj de januaro ĝis decembro 1986. Post mallonga deĵoro kun la Islama Ligo, Gillani fariĝis ano de la Pakistana Popola Partio en 1988 kaj restis lojala al la PPP kaj ties firma subtenanto. En la registaro de Benazir Bhutto de 1988-1990, Gillani estis denove ministro : Li estis ministro pri Turismo de marto 1989 al januaro 1990 kaj denove servis kiel ministro de loĝigo kaj Laboro de januaro 1990 al aŭgusto 1990. En la registaro de Benazir Bhutto de 1993-1996, Gillani estis elektita membro de la Nacia Asembleo de Pakistano, kaj li restis deputito ĝis februaro 1997. Li estas elektita plurfoje kiel Membro de Nacia Asembleo.

En 2012, la Supera Kortumo de Pakistano kondamnis Gillani'n pro lia rifuzo kooperi pri kontraŭkoruptecaj procesoj kontraŭ aliaj politikistoj, kaj eloficigis lin retroaktive de la 26-a de aprilo.

* Jusuf Raza Gillani en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Jusuf Raza Gillani en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 237213
* GND: 1027567843
* LCCN: n2006212918
* VIAF: 9289181
* ISNI: 0000 0000 3992 2089
 |
**Falso** (el la latina *falsitas*) aŭ **falseco** estas inverto de vero origine el la intenco de unu partio, kaj rezulte en la damaĝo farita al alia partio. Falso estas ankaŭ mezuro de la kvalito aŭ etendo de la malvero de io, dum falsaĵo povas esti simple malĝusta (falsa) aserto, sendepende el intencio trompi.

En ontologio, "vero" estas konstato de vera propozicio, dum "malvero" estas konstato de falsaj propozicioj.

Ĉe estetiko, falso estas malbelo, kaj vero estas belo.

Ĉe ekzistadismo, falseco estas kutime io evitenda, kaj ne dezirenda.

Referencoj
----------

1. ↑  *Why I AM Not A Christian*, Bertrand Russell

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Falso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Catholic Encyclopedia* "Falsity"


|  |  |
| --- | --- |
| Helppaĝo pri apartigiloj | **Ĉi tiu paĝo estas apartigilo: listo de artikoloj kun sama aŭ preskaŭ sama titolo.**
Se vi venis ĉi tien per ligilo en artikolo, bonvolu direkti tiun ligilon rekte al la celita paĝo. |
Diversaj modeloj de puloveroj
**Pulovero** estas vesto kovranta la torson kaj la brakojn, senfenda, kiun oni surmetas traŝovante la kapon. La vorto devenas de la angla lingvo: *pullover* (*to pull* = tiri; *over* = super).

Puloveroj ekzistas el multaj fibroj, kiel ekzemple lano, kaŝmirlano, silko aŭ kotono. Ofte artefaritaj fibroj estas aldonitaj por pli bone konservi la formon. Plej ofte puloveroj estas trikitaj, nuntempe ofte maŝine trikitaj. Ankoraŭ nuntempe mantrikita pulovero estas bela donaco. Apartan famecon havas mantrikitaj puloveroj el Norvegujo kaj Araninsuloj

Verda arana pulovero

Diversaĵoj
----------

Iam, kiam edzino trikis puloveron por sia fiŝkaptista aŭ marista edzo, ŝi kuntrikis propran haron kiel bonŝancigaĵo.

En Irlando kaj sur Guernsey oni aldonis la komencliteron de la viroj al la pulovero por ke post ŝippereo oni identigu ilin pli facile kiam la korpo estis pelita al la strando. Familitipaj trikmodeloj celis la saman sur la Hebridoj kaj la Araninsuloj.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2007-10-22. Alirita 2008-09-24.

Vidu ankaŭ
----------

* Kardigano
* Svetero
* Trikado
* Vesto

* Kategorio Pulovero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Komparo inter agrokomerco kaj kio devus esti agroekologio.Komparo inter agrokomerco kaj kio devus esti agroekologio.
**Agroekologio** estas aplikata scienco kiu studas ekologiajn procezojn aplikataj al agrikulturaj produktadaj sistemoj. Alportado de ekologiaj principoj povas konduki al novaj alproksimiĝoj de administrado en agrikulturaj ekosistemoj. La termino estas ofte uzata en nepreciza maniero ĉar ĝi povas signifi sciencon, movadon aŭ agrikulturan praktikon. Agroekologoj studas diversajn agrikulturajn ekosistemojn. La kampo de agroekologio ne estas asociata kun iu ajn specifa metodo de agrikulturo, ĉu ĝi estas ekologia, agroforstuma, tradicia, intensa aŭ ampleksa, kvankam kelkaj uzas la nomon specife por alternativa agrikulturo.

Vidu ankaŭ
----------

* Via Campesina
* Agroforstumado
* Permakulturo

Ekstera ligilo
--------------

* (angla) Kio estas agroekologio?
* Agroekologio, la nepala respondo al klimata ŝanĝiĝo (esperante). Tutmondaj Voĉoj (2021-12-30). Arkivita el la originalo je 2023-08-25. Alirita 2023-10-31.

Referencoj
----------

1. ↑  (en) Wezel, A. Bellon, S. Doré, T. Francis, C. Vallod, D. David, C. (2009). *Agroecology as a science, a movement or a practice*. Arkivita la 30-an de novembro 2019 ĉe Wayback Maŝino.

* Kategorio Agroekologio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 748823
* GND: 4000769-8
* LCCN: sh85002307
* BNF: 119491364
* NKC: ph114008
 |
**Robert Georges NIVELLE** (15-an de oktobro 1856 Tulle – 24-an de marto 1924, Parizo) estis franca generalo, ĉefkomandanto de la francaj armeaj fortoj (1916-17).

Fruaj jaroj
-----------

Li naskiĝis de franca patro kaj angla patrino en franca urbo Tulle. Li studis en la *École Polytechnique* kaj en 1878 enpaŝis la armeon, kie ricevis rangon de sublexutenanto. Li servis kiel artileria oficiro de la franca kolonia armeo en Vjetnamo, Alĝerio kaj Ĉinio. Li altrangiĝis en 1913 al kolonelo kaj ricevis propran formacion. Li partoprenis tiel en la batalo de Marne, post kies sukceso, li iĝis generalo.

### Kiel ĉefa ĉefkomandanto

Pro kelkaj sukcesoj dum la dua parto de batalo apud Verdun, li transprenis la komandadon de la franca armeo la 3-an de decembro 1916 post la kritikita Joseph Joffre.

Nivelle estis apoganto de la agresiva, ataka taktiko, kiu bezonis grandan kvanton da materialo kaj soldato. Li komence pafigis per la artilerio la malamikajn poziciojn – dum horoj -, poste ekiris la infanterio. Nivelle planis laŭ tiu taktiko atakon de la entento en la okcidenta fonto, dum printempo de 1917. Laŭ lia imago, tio devintus solvi la pat-situacion, daŭrante jam du jarojn. La francoj ekis la atakon inter la frontoj de Arras kaj Reims, dum la brita armeo ekbatalis en Flandrio, por ke la germanoj ne fortiru taĉmentojn el la frontlinio.

Nivelle faris grandan pekon, kiam prezentis la planojn de la atako al ĵurnalistoj dum londona aŭdienco. La plano – helpe de spionoj – atingis la germanan armeon, tiel ili atendis la atakon batalprete kaj facile repuŝis tion. La ofensivo kaŭzis perdon de 350.000 soldatoj je la franca flanko kaj la atako liberigis nur etan teritorion. La okulfrapa malsukceso de la atako forte skuis la francan armeon kaj montriĝis signoj de la disiĝo. La frontaj soldatoj sentis sin kanonpafaĵoj kaj nomis Nivelle al „sangosuĉanto". Okazis ribelo en la franca armeo kaj en aprilo de 1917, miloj da soldatoj trairis la frontajn liniojn kaj kapitulis al la germanoj. Nivelle ekzekutis multajn por eviti disfalon de la armeo.

### Post la malsukceso

Oni forigis lin el sia pozicio la 15-an de majo 1917 kaj lin sekvis Henri Philippe Pétain. Li estis sendita en decembro de 1917 al norda Afriko, kie li plenumis la restan servan tempon. Li pensiiĝis en 1921, unu jaron antaŭ sia morto.

* Robert Nivelle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Robert Nivelle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 237341
* GND: 1038074231
* LCCN: nb99022929
* VIAF: 66853177
* ISNI: 0000 0001 1935 7032
* BNF: 12561872v 106827128, 12561872v
* BNE: XX5265383
 |
**Rinyaújlak** [rinjaUjlak] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Barcs.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 24 km²
* Koordinatoj: 46° 05′ N 17° 26′ O﻿ / ﻿46.08 °N, 17.43 °O﻿ / 46.08; 17.43 (mapo)Koordinatoj: 46° 05′ N 17° 26′ O﻿ / ﻿46.08 °N, 17.43 °O﻿ / 46.08; 17.43 (mapo)
* Loĝantaro: 330
* Poŝtkodo: 7556
* Telefonprefikso: 82

Situo
-----

Rinyaújlak situas sur ebenaĵo, fine se sako-vojo 2 km-ojn longa. Barcs troviĝas 17, Nagyatád 21, Kadarkút 27 km-ojn.

Historio
--------

Ĝis la 14-a jarcento la kampoj apartenis al la reĝino. La loknomo aperis post jarcento en formo *"Laak"*. Dum la socialismo kolĥozo funkciis tie. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, respondeca policano, migra poŝto, 2 vendejoj.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejo de 1842, en 1875, 1928, 1943 kaj en 1992 renoviĝis, la turo estas 25 m-ojn alta
* monumento de falintoj

Famuloj
-------

En Rinyaújlak naskiĝis skulptisto László Garami.

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* http/maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.somogy.hu

* Kategorio Rinyaújlak en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)