recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Alexandru Teodor CISAR** [aleksandru teodor ĉisar] (naskiĝinta la 21-an de oktobro 1892 en Bukareŝto, mortinta samloke la 7-an de januaro 1954) estis romkatolika episkopo de Iași kaj inter 1924 kaj 1948 ĉefepiskopo de Bukareŝto.

Vivo
----

Post trapaso de la abiturienta ekzameno en 1892 la filo de germanlingva patrino kaj ĉehlingva patro frekventis la bukareŝtan porpastran seminarion ironte en 1899 Romon por teologistudoj ĉe la Pontifikan Urbanan Universitaton kie li ordiniĝis pastrece en la 6-a de junio 1903. Post reveno al Bukareŝto li iĝis sekretario de lia arkiepiskopa moŝto Joseph-Xavier Hornstein, gvidanto de la porpastra seminario kaj estro de la Andreo-lernejo.

En la 22-a de aprilo 1920 papo Benedikto la 15-a nomumis lin episkopo de Iași; konsekron faris en la 15-a de aŭgusto 1920 en la Jozefo-katedralo de Bukareŝto la benediktano kaj ĉefepiskopo Raymund Netzhammer. Semajnon pli malfrue Cisar estis tronprenanta en sia katedralo Ĉielenpreno de Maria de Iași. Lia diocezo havis tiam en 244 komunumoj pli ol cent mil katolikoj dum malabundo de animzorgantoj (nur 53 klerikoj sume). Tio igis lin varbi ade kaj intense virojn interesatajn pri animzorgista kariero.

Post la abdiko de Raymund Netzhammer en julio 1924 Cisar nomumiĝis en decembro 1924, fare de Pio la 11-a, ĉefepiskopo bukareŝta kaj administranto por Iași ĝis la alveno de la posteulo Mihai Robu en julio 1925. La tronpreno bukareŝta okazis en la 22-a de marto 1925. Cisar engaĝiĝis en la restaŭrado de malnovaj kirkoj kaj en la starigo de novaj. En junio 1930 la bukareŝta ĉefepiskopujo iĝis eklezia provinco kaj Cisar eknomiĝis metropolito de la rumanlandaj katolikoj de la latina rito.

La komunistoj perforte demisiigis lin en la jaro 1944 ordonante restadon en la monaĥejo de la franciskanoj en Orăștie; tiuloke li kaŝe konsekris en 1951 Győző Simon Macalik je helpepiskopo de la arkidiocezo de Alba Iulia. En la 5-a de aprilo 1948 li estis kunkonsekranto de Anton Durcovici je episkopo de Iași kaj en la 30-a de novembro 1948 de Ioan Ploscaru je grekkatolika episkopo de la episkopujo de Lugoj.

En la 2-a de aŭgusto 1953 li partoprenis kun la ortodoksa patriarko Justinian Marina kaj la plej altrangaj politikistoj je la inaŭguro de la Internacia porjunulara festivalo en Bukareŝto; ŝajne lia unuaranga prezento estis propaganda por atesti liberecon de religio en komunisma Rumanujo. Cisar mortis duonan jaron poste en la rumanuja ĉefurbo kaj oni entombigis lin en la Anno-kapelo de la romkatolika Bellu-tombejo. Eblas ke lian morton kaŭzis veneniĝo fare de la kaŝpolicanoj.

Referencoj
----------

1. ↑  biografio sur la paĝaro de la diocezo de Iaşi
2. ↑  historio de la bukareŝta diocezo
3. ↑  Kp. Oanță (2018), p. 54

Literaturo
----------

* Marius Oanță: "Arhiepiscopul romano-catolic Alexandru Theodor Cisar, un opozant „înverșunat" al regimului comunist." Ĉe: Florentin Olteanu k.a. (eld.): *Opoziție și solidaritate în comunism*, Presa Universitară Clujeană, Kluĵo 2018

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Alexandru Teodor Cisar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Cizar ene de la katolika hierarkio
Kalvinana preĝdomo en Kiskőrös
La **preĝdomo** estas konstruaĵo kun religia funkcio, en kiu okazas la diservoj kaj aliaj eventoj de eklezia komunumo. La altaro mankas kaj ne okazas tie baptadoj aŭ geedziĝoj, male ofte okazas instruadoj aŭ babiladoj pri Biblio. Ankaŭ sinagogoj aŭ moskeoj estas referencitaj kiel domoj de preĝo. En multaj okazoj, preĝdomoj estis origine konstruitaj kiel provizora solvo aŭ aĉetitaj domoj, poste transformitaj. Arkitekture ili ofte devias de preĝejoj pro la foresto de turo, kampanilo, ornamaĵoj. De ekstere ili estas rekoneblaj kiel kunvenaj konstruaĵoj aŭ prezentiĝas kiel pli granda loĝkonstruaĵo.

Baptista preĝdomo en Hanovro

Kristanaj preĝdomoj
-------------------

Diversaj kristanaj eklezioj kaj sektoj nomas siajn preĝejojn preĝdomoj. En Habsburga Imperio la protestantaj preĝejoj estis nur preĝdomoj pro la kontraŭreformacio. Baldaŭ Jozefo la 2-a deklaris "tolereman patenton", la protestantoj povis konstrui masonitajn preĝejojn, sed kun kondiĉo ekter la placoj, sen turo kaj sonoriloj. En la sama erao migrantoj alvenis amase, ofte luteranaj germanoj, kiuj tuj konstruis preĝdomojn. Same germanaj migrintoj venis al Rusa Imperio, ili konstruis preĝdomon en siaj vilaĝoj, ja tie ekzistis nur ortodoksaj preĝejoj. La dimanĉaj diservoj okazis en la preĝdomo, en la ceteraj tagoj ĝi estis lernejo. Apude oni konstruis sonoriloturojn.

Preĝdomoj ankaŭ nuntempe funkcias. La kialoj estas:

* la uzantoj estas religiaj minoritatoj, kiuj aŭ ne povas financi preĝejon, nur simplan preĝdomon (memoru: turkonstruado estas kara kaj komplika),
* aŭ membroj de la sekto havas malgrandan nombron, sufiĉas malgranda domo.

Bildaro
-------

* Adventista preĝdomo, iam sinagogo en KiskőrösAdventista preĝdomo, iam sinagogo en Kiskőrös
* Riseberga preĝdomoRiseberga preĝdomo
* Preĝdomo de ministoj en ErcmontaroPreĝdomo de ministoj en Ercmontaro

Vidu ankaŭ
----------

* Preĝejo

Fontoj
------

* 
* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759065
* GND: 4240554-3
* NKC: ph333354
 |
**Ali Al-Karni** (arabe علي القرني, 1992) estas sauda-arabia kosmonaŭto, kiu estis elektita por flugi en kosmon fare de la sauda-arabia Spaca Komisiono. Lia elekto estis oficiale sciigita la 12-an de februaro 2023. 

Al-Karni estas unu el la unuaj du saudaraboj kiuj flugis en la kosmon.

Li ekflugis en la dua privata spaca misio en la historio Axiom-misio 2 de la kompanio Axiom Space. La flugo estis lanĉita en la kosmon per kosmoŝipo SpaceX Dragon, la flugo ekflugis la 21-an de majo 2023 kaj alteriĝis ĉe la Internacia Kosmostacio la 22-an de majo por misio kiu daŭris 8 tagojn. Kune kun li ekflugis Peggy Whitson, John Schoepner kaj Rayyanah Barnawi .

La kosmoŝipo ekis de la Kennedy Space Center de NASA en Florido.

La kosmoŝipo alteriĝis reen sur la Tero la 30-an de majo 2023 je la 10:04 p.m.

Al-Karni tenas bakalaŭron en aernaŭtikaj sciencoj de la King Faisal Academy. Li estas kapitano en la Reĝa Aerarmeo de Sauda Arabio, kie li flugas aviadilojn F-15SA. Li registris 2 387 flughorojn.

Referencoj
----------

1. ↑  In Line with Vision 2030, the Kingdom Returns to Space by Sending a Male and Female Astronaut to the International Space Station
2. ↑  "SpaceX launches Axiom-2, before arriving with four astronauts to the ISS", *Nasaspaceflight.com*, 21 May 2023.
3. ↑  "Axiom 2 astronauts return from the ISS with successful splashdown", *Nasaspaceflight.com*, 30 May 2023.

* Kategorio Ali Al-Karni en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 848972
 |
La **Nova (aŭ ortodoksa) sinagogo de Bonyhád** estas unu el la sinagogoj en urbo Bonyhád.

Historio
--------

Datenoj pri judoj en Bonyhád aperis la plej frue en 1741. En la sekvaj jaroj ili uzis luitan domon aŭ provizoran domon por sinagogo. La provizora sinagogo estis konstruita en 1764, sed ĝi cindriĝis en 1794. En la sekva jaro la unua stabila sinagogo estis konstruita. La judoj disiĝis al ortodoksa kaj neologa branĉoj en 1868. La ortodoksuloj konstruis propran malgrandan sinagogon en 1883. La nun videbla, pli nova sinagogo estis konstruita en 1924. Dum la nazia erao la judoj (resume 1200) estis deportitaj al Aŭŝvico, en 1945 revenis nur 172 ortodoksuloj kaj 108 neologuloj. Post la Hungara revolucio de 1956 nur 4 judaj familioj restis en Bonyhád. La sinagogo iĝis staplo pri mebloj, depost fino de la socialisma epoko staplo pri uzitaj mebloj. En la 1990-aj jaroj la konstruaĵo ekstere renoviĝis. Interne la domo plene perdis la sakralajn ornamaĵojn, simbolojn, eĉ malaperis la galerio por la virinoj. Estonta sorto de tiu ĉi sinagogo estas nekonata.

Nova sinagogo de Bonyhád, la surskribo ĉe la enirejo estas "staplo pri mebloj"
Memortabulo pri la sinagogo

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo estas brikoforma kaj situas sola. La renoviĝoj forviŝis ĉion, pri kio la sinagogo estus rekonebla. La nuna ekstera aspekto estas simpla unuetaĝa domo. Same interne restis nur la muroj.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto Arkivigite je 2018-01-06 per la retarkivo Wayback Machine
* (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Nova sinagogo de Bonyhád en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Roka altebenaĵo
**Preikestolen** aŭ **Prekestolen** estas natura roka platformo en Ryfylke en norvega provinco Rogaland kaj multe vizitata turisma allogaĵo kun larĝa panorama rigardo je la Lyse-fjordo kaj la najbaraj montoj.

La grando de la granita rokebenaĵo estas ĉirkaŭ 25-oble 25 metroj. La rokmuro de la platformo etendiĝas 604 metrojn vertikale al la fjordo. La rokegon vizitas ĉiujare ĉirkaŭ 100.000 homoj, tiel ĝi estas unu el la plej vizitataj lokoj de NOrvegio.

Situo
-----

* Flanka aspektoFlanka aspekto
* Preikestolen en nebuloPreikestolen en nebulo
* 

La rokplatformo situas en Rogaland, okcidenta distrikto en suda Norvegio. La distanco al Stavanger, la kvara plej granda urbo de Norvegio, estas 25 km, aerlinie.

La alproksimiĝo de la roko okazas el Botne sur asfaltita vojo. La platformo estas atingebla de fino de la asfaltita vojo ĉe Preikestolhytta nur tra migra itinero dum du- trihora migrado.

Vidu ankaŭ
----------

* Kjerag

* Kategorio Preikestolen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 392360
 |
La **Malgranda Sinagogo** en Eger estas unu el la historiaj monumentoj, samtempe la unua sinagogo de la urbo.

Malgranda Sinagogo en Eger

Historio
--------

Laŭ leĝo de Hungara reĝlando en 1840 la judoj jam rajtis vivi en la tuta lando (pli frue nur en difinitaj lokoj). En la sama jaro alvenis judoj en Eger, en la sekva jaro li aranĝis religian grupon. En 1845 ili aĉetis parcelon kaj konstruis malgrandan sinagogon en 1850/51. En 1877 la ortodoksaj judoj fondis apartan grupon, ties sinagogo iĝis iliaj. Ĝi estis uzata ĝis 1913. En 1924 ĝi estis trakonstruita por juda kulturcentro. Ĝis 1944 ĝi daŭre funkciis, poste la judoj estis deportitaj al Aŭŝvico. Depost la 2-a mondmilito la nova posedanto estis la urba municipo. En la 1990-aj jaroj la konstruaĵo estis parte renovigita, denove jam en la 21-a jarcento. Komence oni faris interne ekspoziciojn pri la nuntempaj artistoj, sed iom poste la emo elĉerpiĝis.

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa klasikisma konstruaĵo situas laŭ rojo parte en malgranda korto, parte laŭ vojo. La formo de la domo estas briko kun sela tegmento. Interne estas galerio, iom por la virinoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Malgranda Sinagogo de Eger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hungare kun foto
* hungare kun foto Arkivigite je 2016-07-23 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj

* Malgranda SinagogoMalgranda Sinagogo
* La iama sinagogo estas videbla iomete meze-maldekstreLa iama sinagogo estas videbla iomete meze-maldekstre
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Blanes (stacidomo). |



**Blanes** estas urbo kun 40 579 loĝantoj (2022) loĝantoj en la hispana provinco Ĝirono en la aŭtonoma regiono Katalunio ĉe la suda fino de la Costa Brava rekte ĉe la enfluejo de la rivero Tordera kaj ĉirkaŭ 60 kilometrojn nordoriente de la regiona ĉefurbo Barcelono. Blanes estas konsiderata la enirejo al la Costa Brava.

Blanes estas populara feriejo en tipa kataluna stilo. Sennombraj restoracioj, trinkejoj, multnombraj butikoj kaj la aparte larĝa sabla plaĝo, longa je kvar kilometroj, estas kelkaj el la trajtoj de ĉi tiu loko. Blanes ankaŭ estas konata kiel la ekonomia centro de la suda Costa Brava. Sude de la malnova urbocentro, estis starigitaj grandegaj ruldomoj, ferihejmoj kaj kampadejoj, kiuj estas inter la plej grandaj laŭsezonaj feriejoj en Mediteraneo. La urbo facile kreskas al pli ol 100 000 loĝantoj en la somersezono.

Transporto
----------

Blanes estas la finstacio de la fervoja linio Barcelona-Mataró-Maçanet-Massanes kiu etendiĝas rekte laŭ la marbordo, kiu poste kondukas de Blanes en la internon de la lando kaj tie havas konekton kun la linio al Francio. 

Regionaj naciaj vojoj aŭ la regiona aŭtovojo C 35 estas atingeblaj per provincaj vojoj. 

La plej proksimaj flughavenoj estas la Flughaveno de Barcelono-El Prat kaj la malpli ofte servata flughaveno de Ĝirono.

 La botanika ĝardeno *Marimurtra.*
Strando de Blanes, Hispanio
Ekzistas du botanikaj ĝardenoj en Blanes.

Vidu ankaŭ
----------

* Blanes (stacidomo)
La **Ortodoksa Sinagogo** en Eger estas unu el la historiaj monumentoj, samtempe unu el la sinagogoj de la urbo.

Malgranda Sinagogo en Eger

Historio
--------

Laŭ leĝo de Hungara reĝlando en 1840 la judoj jam rajtis vivi en la tuta lando (pli frue nur en difinitaj lokoj). En la sama jaro alvenis judoj en Eger, en la sekva jaro li aranĝis religian grupon, poste ili konstruis sinagogon, baldaŭ plurajn. Ĝis 1944 ĝi daŭre funkciis, poste la judoj estis deportitaj al Aŭŝvico. Depost la 2-a mondmilito revenis nur kvindeko. Ĝis 1950 la sinagogo denove estis uzata, poste ĝi malpleniĝis. La nova posedanto estis la municipo. Ekde 1987 la konstruaĵo estis vendejo, inter 2007-2014 moderna bildgalerio. Okazis ekspozicioj ekzemple pri Mihály Munkácsy, Bertalan Székely, Picasso. En la sekvaj jaroj okazis regule judaj festoj , alvenis ankaŭ famo, ke la sinagogo prenos la nomon pri Sándor Ziffer.

Reliefo sur la muro
La sinagogo kun enirejo

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa sinagogo situas inter domoj laŭ strato, tamen antaŭ la sinagogo etendiĝas malgranda korto. La fasado estas malsimetria, parto de la fasodo estas rizalito. Interne galerio por virinoj etendiĝas, ĉar la viroj estis aparte en la teretaĝo. La enirejoj funkcias el la malantaŭa korto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ortodoksa Sinagogo (Eger) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2009-03-23 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungare kun foto
* Arkivigite je 2016-07-23 per la retarkivo Wayback Machine hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Sinagogo** en Szolnok estas pompa historia monumento, nuntempe bildgalerio.

Historio
--------

La judoj konstruis sinagogon en Szolnok en 1898 laŭ planado de arkitekto Lipót Baumhorn. En 1944 la germanaj kaj hungaraj faŝistoj deportis la judojn al Aŭŝvico. Ili grandparte pereis. En 1972 la sinagogo trakonstruiĝis al bildgalerio. En la konstruaĵo funkcias konstanta kaj porokaza ekspozicioj. En 2007 tie okazis ekspozicio pri Mihály Munkácsy.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola laŭ promenejo apud Tiso, antaŭ la sinagogo oni metis buston pri Lipót Baumhorn. Dum la trakonstruo ĝenerale la ekstera parto restis origina. En mezo de la fasado la ĉefenirejo situas. Pli supre ornama fenestrorozo estas videbla. Ĉe la flankaj anguloj turoj etendiĝas, sed ili estas malpli altaj, ol la konstruaĵo. Tie troviĝas la iamaj enirejoj por virinoj. En mezo de la navo kupolo 26 metrojn alta situas. Interne estas nur unu ĉambro, sed tio estas tre granda.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Sinagogo en Szolnok en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Reus (stacidomo). |



Reus, monumento a Juan Prim.
Reŭzo aŭ **Reus** (prononco en la kataluna: [rɛʊz]) estas municipo de Katalunio, Hispanio. Ĝi estas la ĉefurbo de la komarko (distrikto) de Baix Camp en Tarragona kaj en la metropolita areo nome Camp de Tarragona, kun alteco inter 114 kaj 142 m sur la marnivelo. Ĝia loĝantaro estas 107 770 loĝantoj (2008). Ĝi situas je 14 km de Tarragona.

La urbo
-------

La centro de la urbo estas la Placo Prim. La Urbodomo estas en la alia placo de la centro: Placo de Mercadal (antaŭe Placo Hispanio). La Placo de la Llibertat (antaŭe Placo de Martiroj), renovigita en 2003, ne estas tiom vigla. La antikva kerno estas inter la Ravales de Robuster, de Sant Pere, de Jesús, de Martí Folguera, de Pallol kaj de Santa Anna, zono konata kiel "Tomb de Ravals". La du senaŭtaj stratoj kiuj ligas la Placon Prim kun la Placo Mercadal formas la komercan akson de la urbo: strato Monterols kaj strato Llovera, kiu kun la "Tomb de Ravals" donas al Reus grandan komercan karakteron. Oni ĵus inaŭguris komercejon nome "Pallol" situa en la antikva centro de la urbo.

Loĝantaro
---------

Ekde 1857 ĝis 1910 ĝi estis laŭ la loĝnataro la dua urbo de Katalunio, post Barcelono, sed ties gravo kiel centro de la provinco falis profite de Tortosa kaj poste de Tarragona. La populacio apenaŭ plialtiĝis el 30.266 de 1920 al 35.950 de 1950.

Ekde tiam ĝispliiĝis denove de 41.014 loĝantoj en 1960 al nunaj 108.100. La enmigrado, ĉefe el Maroko, kreskis la populacio, kiu estas jam de islama religio je 6% kaj eksterlanda je 8%

Geografio
---------

* Alteco: 125 metroj.
* Latitudo: 41º 09' N
* Longitudo: 1º 06' Or

Vidindaj konstruaĵoj
--------------------

La placo Mercadal kun la urbodomo fone
* Palaco Bofarull (sidejo de la Konsevatorio de Muziko).
* Palaco de la Markizoj de Tamarit (Legejo).
* Domo Navàs, en la Placo Mercadal.
* Domo Cochs, en la strato Prat de la Riba.
* Cal Boule, en Raval Santa Anna.
* Domo Rull (Reus) (antikva Muzeo Prim-Rull, sidejo de Municipa Instituto de Kultura Agado, IMAC), en la strato Sant Joan.
* Domo Gassull, en la strato de Sant Joan.
* Domo Serra, ĉe la Ŝoseo de Castellvell.
* Sonorilturo de la Preĝejo de Sant Pere, en la Placo de Sant Pere.
* Kastelo de Cambrer, reformita, en la Placo del Castell.
* Banco de España, en Raval Santa Anna, aktuale Muzeo Salvador Vila-seca.
* Urbodomo, en la Placo Mercadal.
* Diversaj domoj de la vojo de Modernismo, elstare ĉefe la pavilionoj de la Instituto Pere Mata konstruita inter 1899 kaj 1919, kaj aktuale psikiatra hospitalo.

Referencoj
----------

1. ↑

Vidu ankaŭ
----------

* Reus (stacidomo)
* Listo de urboj de Katalunio
**Vileña** [biLEnja] estas loĝloko kaj municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *La Bureba*. La loknomo *Vileña* povas esti komprenebla etimologie kiel derivita el Vilao de Enjo (vidu suben).

Geografio
---------

Preĝejo de Sankta Savinto.
Ruino de la iama monaĥejo.
Retablo de la iama monaĥejo.
Fresko de la iama monaĥejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 6,348 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 26 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 25 loĝantojn (la duono) el 1991.

Ĝi distas 54 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Ĝi apartenis al la loka kvaropo *Cuadrilla de La Vid*, unu el sep dividaĵoj de la *Merindad de Bureba* apartenanta al la *partido de Bureba*, nome reĝa jurisdikcio kun propra vicurbestro. La loknomo Vileña aperas en la mezepoka dokumentaro kiel Villadenia, Villenna kaj Villam Denia kio laŭ fakulo Cadiñanos Bardeci sugestus romian devenon, kun la signifo «Vilao de Ennio aŭ Ennia».​

En 1222, la reĝino Urraca López de Haro, vidvino de la reĝo Ferdinando la 2-a de Leono fondis la cisteran monaĥejon de *Santa María la Real de Vileña*, kiu nun estas ruina. Kelkaj el ties monumentaj tomboj, same kiel fresko pri la fina juĝo, estas nun en la Muzeo de la Retablo en Burgoso.

En 1662, per privilegio donata de la reĝo Filipo la 4-a, ĉiuj urboj en La Bureba sendependiĝis disde Pancorbo, Briviesca, Cerezo de Río Tirón, kaj Burgoso. Ĝis tiam, Vileña dependis jurisdikcie de la menciitaj urboj, kvankam ĝi ĉiam estis apartenanta al la monaĥejo.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Savinto.

La retablo *de la Asunción*, devena el la iama monaĥejo de *Santa María la Real de Vileña*, verko de Pedro López de Gámiz, skulptisto de la skolo de Miranda de Ebro estas nuntempe en la Muzeo de Burgos. Fresko de la Fina Juĝo datita de komenco de la 13-a jarcento, ankaŭ de la sama monaĥejo, estas ekspoziciata en la Muzeo de la Retablo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----

1. ↑   Cadiñanos Bardeci, 1990, p. 11

Bibliografio
------------

* Cadiñanos Bardeci, Inocencio (1990). El Monasterio de Santa María la Real de Vileña, su Museo y Cartulario. Burgos: Caja de Ahorros Municipal de Burgos. OCLC 627740127.
* Baury, Ghislain (2012). Les religieuses de Castille. Patronage aristocratique et ordre cistercien, XIIe-XIIIe siècles. Rennes: Presses Universitaires de Rennes. ISBN 978-2-7535-2051-6.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774177
* LCCN: n81025945
* VIAF: 150103530
 |
**Kramatorsk** (ukraine *Краматорськ*) estas grandurbo en Ukrainio, en la Donecka provinco.

Bazaj informoj
--------------

* 48° 43′ 00″ N 37° 32′ 00″ O﻿ / ﻿48.71667 °N, 37.53333 °O﻿ / 48.71667; 37.53333 (mapo)
* Supermara alteco: 60–180 m
* Poŝtkodo: 84 300 - 84 390
* Telefonkodo: 6264
* Loĝantaro: 173.700 en 2008

Geografio
---------

Kramatorsk situas en orienta parto de la Ukrainio kaj en norda parto de la donecka provinco. Kramatorsko kaj ĉirkaŭaj loĝlokoj troviĝas en valoj de la rivero Kazionnij Torec kaj ĝiaj alfluantoj. La montetoj estas distranĉitaj de ravinoj. Grundaj akvoj plejparte estas tre malaltaj. Ekzemple en urboparto Krasnogorka borado ĝis profundeco 40 m estas senrezulta. Tial ĉiusomere la akvoprovizado estas problemhava, akvo sufiĉas nur por ĉiutaga vivo, por tre necesa irigacio mankas. La potenculoj de la urbo senindulge monpunas personojn, kiuj uzas akvoduktan akvon por irigacio.

Klimato
-------

Atmosfera precipitado estas nesufiĉa kaj neregula, de 250 ĝis 650 mm jare, meza 420 mm. Meza jara relativa humideco de aero 75%, en someraj tagmezoj povas sinki ĝis 30-35%. Plej humida estas la aero en decembro kaj januaro: 90-98%, foje 100%. Tial en vintro ofte okazas nebulo kaj glatiso. Meza nubozeco en vintro atingas 80%. Nebuloj reteniĝas en grandaj areoj eĉ ĉe vento je 15 m/sek. La plej varma monato estas julio (meza temperaturo 21,2 ℃). La plej malvarma monato estas januaro (meza temperaturo −6,2 ℃). Meza profundeco de trafrostiĝo de grunto estas 1,2 m.

Mapo pri loko de Kramatorsk en Ukrainio
Konstruaĵo en Kramatorsk

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la neolitiko, kuprepoko kaj bronzepoko. En la 18-a jarcento milita tendaro de kozakoj estis tie. Baldaŭe diversaj setlejoj formiĝis kun preĝejoj. En 1868 stacidomo Kramatorsk ekfunkciis. En 1896 diversaj industriaj fabrikoj poduktis, baldaŭe ankaŭ lernejoj kaj hospitalo funkciis. En 1918 la germanoj okupis la vilaĝon, sed poste la Ruĝa Armeo reokupis ĝin. En 1958 la loko ricevis statuson urbo. Kramatorsk estis grava industria urbo de Sovetunio. En 1941 la nazioj okupis ankaŭ tiun urbon. En 1985 granda inundo okazis.

En 2014 jaro, Kramatorsk dum tri monatoj estis sub kontrolo de la memdeklarita Donecka Popola Republiko. La 5-an de julio de 2014 jaro, ukrainaj armitaj fortoj liberigis la urbon.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Kramatorsko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kramatorsko en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

* Kramatorsk (stacidomo)
* Tramtransporto en Kramatorsko
* Trolebusa transporto en Kramatorsko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Historia muzeo de Kramatorsk
* Kramatorsk.INFO Arkivigite je 2024-03-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Urba koncilo de Kramatorsk Arkivigite je 2024-03-08 per la retarkivo Wayback Machine
La **Sinagogo** de Szombathely apartenas al la unuaj sinagogoj havantaj turo(j)n.

Ĉefa sinagogo de Szombathely

Historio
--------

La juda komunumo decidis en 1878 pri konstruado de sinagogo. Ĝi konstruiĝis en 1880. Ankaŭ en Szombathely la judoj estis deportitaj al Aŭŝvico en 1944. La sinagogo estis forlasita. En 1975 ĝi estis trakonstruita al muzika salono nomata pri Béla Bartók kaj nuntempe ĝi apartenas al la plej bonaj koncertejoj de Hungario.

Konstruaĵo
----------

Ĝi estas 23 metrojn larĝa kaj 36 metrojn longa. La plej okulfrapaj estas la altaj turoj, kies pintoj bulboformoj situas. En mezo de la fasado impona fenestrorozo troviĝas, malsupre estas la ĉefenirejo. Estas ankaŭ flankaj enirejoj, kiujn la virinoj uzis en la paseo. Interne la ĉambrego havas 16 x 19 metrajn dimenziojn kun 400 sidlokoj, krome menciindas la orgeno konvena al koncertaj muzikoj.

Apud la sinagogo monumento pri la holokaŭsto situas.

Fontoj
------

* 
* Arkivigite je 2012-10-29 per la retarkivo Wayback Machine

* Suda parto de la sinagogoSuda parto de la sinagogo
* Muziklernejo kaj sinagogoMuziklernejo kaj sinagogo
* Monumento pri la holokaŭstoMonumento pri la holokaŭsto
* MemortabuloMemortabulo

* Kategorio Sinagogo en Szombathely en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **paroĥa preĝejo Sankta Spirito** estas sakrala konstruaĵo en urbo Veresegyház (Hungario).

Historio
--------

Pro la interna renovigo de la malnova preĝejo kaj ties nesufiĉa kapacito oni decidis konstrui plian modernan, pli grandan kirkon en 2013. Ĝi estis konstruita en 2015 kaj 2016, konsekrita en 2016 fare de episkopo Miklós Beer.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola en malgranda parko. La fasado estas preskaŭ simetria, meze la kvadrata turo parte reliefas. En la turo 3 sonoriloj povas sonori. De la turo ambaŭflanke aloj kontaktiĝas, kiuj komencas ĉirkaŭbrakumi la turon. Malsupre tra la turo estas la ĉefenirejo, kie antaŭĉambro estis formita. Malantaŭ la aloj kupolo estas videbla, kvazaŭ navo. Malantaŭ la kupolo la absido estas malpli granda kupolo. En la ĉefkupolo ronde 12 kolonoj kun la samnombraj apostoloj estas videblaj, krome statuoj pri Sankta Maria kaj Johano Baptisto. La kupolo havas ankaŭ galerion kun orgeno. Super la ĉefaltaro Kristo pendas sen kruco. En la aloj ankaŭ komunaj ĉambroj, eĉ kafejeto funkcias, krome ekzistas ankaŭ tombejo por urnoj.

Éva Kun (ceramikisto) kreis la eksterajn ceramikajn ornamaĵojn, Zoltán Joó la plafonajn bildojn, Lehel Gál la vitralojn.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* datenoj
* datenoj Arkivigite je 2023-11-19 per la retarkivo Wayback Machine

Bildoj pri la preĝejoVido al la turo
Malantaŭa kaj flanka partoj
Centra parto sub la kupolo
Galerio kun orgeno
Antaŭĉambro
La kupola vitralo
Vitralo
Kelkaj apostoloj
Statuo pri Kristo
Irons ĉe la Berlina Kinfestivalo de 2011
**Jeremy John IRONS** (19-an de septembro 1948) estas angla aktoro. Post ricevi klasikan trejnadon ĉe la Teatrolernejo de Bristol Old Vic, Irons ekis sian aktoran karieron en 1969, kaj ekde tiam li aperis en multaj londonaj teatroproduktaĵoj kiaj *The Winter's Tale*, *Macbeth*, *Much Ado About Nothing*, *The Taming of the Shrew*, *Godspell*, *Richard II* kaj *Embers*. En 1984, li premieris ĉe Broadway per la teatraĵo de Tom Stoppard *The Real Thing* kaj ricevis premion Tony por plej Bona Aktoro.

La unua ĉefa kinrolo por Irons venis en la romantisma dramo de 1981 *The French Lieutenant's Woman*, pro kio li ricevis nomumon por Premio de la Brita Akademio por plej Bonkvalita Aktoro. Protagonistinte en filmoj kiaj *Moonlighting* (1982), *Betrayal* (1983) kaj *The Mission* (1986), li akiris kritikajn laŭdojn pro portreto de ĝemelaj ginekologoj en la psikologia filmo de David Cronenberg nome *Dead Ringers* (1988). En 1990, Irons ludis rolon de akuzito je murdo Claus von Bülow en *Reversal of Fortune*, kaj ricevis multajn premiojn kiaj Oskar-premion al plej Bonkvalita Aktoro. Aliaj rimarkindaj filmoj liaj estis *Kafka* (1991), *Damage* (1992), *The House of the Spirits* (1993), *M. Butterfly* (1993), *The Lion King* (1994), *Die Hard with a Vengeance* (1995), *Lolita* (1997), *The Man in the Iron Mask* kaj *Elizabeth* (1998), *The Merchant of Venice* (2004), *Being Julia* (2004), *Kingdom of Heaven* (2005), *Eragon* (2006), *Appaloosa* (2008), kaj *Margin Call* (2011).

En Oktobro 2011, li estis nomumita Bonvola Ambasadoro de la Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo de Unuiĝintaj Nacioj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jeremy Irons en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Jeremy Irons en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Jeremy Irons - The Authoritative Website
* Jeremy Irons Profile Arkivigite je 2008-03-16 per la retarkivo Wayback Machine ĉe *The Daily Telegraph* (13a Marto 2008)
* Stanislavo Belov (2020-04-02) "Homo kiu ekkonis senfinecon" — kliŝa historio pri kliŝoj (esperante). Blogger. Alirita 2020-04-02. *(recenzo pri la filmo, kie li ludas)*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 496068
* GND: 119238950
* LCCN: n88227072
* VIAF: 114783177
* ISNI: 0000000109378948
* SUDOC: 059923741
* BNF: 13922838x
* MBA: 349ab9cc-3062-430e-9561-d73d0e10e08a
* NLA: 35656177
* BIBSYS: 90860997
* NKC: ola2002139831
* ICCU: RAVV092741
* BNE: XX1281883
 |
La **serba ortodoksa preĝejo Nasko de Sankta Maria** estas historia monumento en urbo Villány (Hungario).

Historio
--------

Serbaj rifuĝintoj konstruis tiu ĉi kirkon en 1773. Dum la sekvaj jarcentoj ĝi estis kelfoje renovigita. Interne la ikonostazo estis kreita en la 1820-aj jaroj. En la frua 20-a jarcento la kirko estis signifa pilgrimloko. Depost Traktato de Trianon granda parto de la serboj revenis al Serbio.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en korto ĉe stratangulo, la korto estas ĉirkaŭita per brikmuro. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo, super la enirejo 2 malgrandaj rondfenestroj estas videblaj. La turpinto estas simpla piramido. La navo dekstre havas alian enirejon kun du fenestroj, maldekstre nur fenestrojn. La navo finiĝas en duonronda absido. Interne krom la ikonostazo menciindas la surmuraj ikonoj. Oni gardas ankaŭ malnovajn librojn.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

La **sinagogo** en Karcag estas impona historia monumento de la urbo.

Sinagogo de Karcag

Historio
--------

En Karcag ĉirkaŭ 1848 komencis loĝi judoj. Ili formis eklezian grupon en 1855. Iam estis konstruita preĝdomo, la nun videbla sinagogo estis konstruita en la jaroj 1898 kaj 1899 en la sama loko. La grupo havis ankaŭ lernejon kun 3 lernoĉambroj apude ekde 1866. Dum la holokaŭsto martiriĝis 448 homoj, pli, ol la duono de judoj en Karcag. Poste en la sinagogo okazis diservoj nur en la gravaj festoj. Tamen la grupo zorgas kaj pri la sinagogo kaj pli la juda tombejo. La iama juda lernejo jam neniiĝis.

Konstruaĵo
----------

La sinagogo situas en korto ĉe stratangulo. La fasado estas simetria, meze estas la ĉefenirejo, apude po unu enirejoj. La konstruaĵo konsistas el du partoj, antaŭ la etaĝa ĉefkonstruaĵo estas videbla triopa reliefanta antaŭkonstruaĵo. La meza parto estas etaĝa, la apudaj 2 teretaĝaj kaj iomete relifas malpli, ol la meza parto. Plejparto de la fenestroj similas al simbolaj homfiguroj. Interne en 3 flankoj galerioj etendiĝas, kiujn ferkolonoj tenas.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto

Vidu, aŭdu ankaŭ (hungare)
--------------------------

*
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

La **Sinagogo** en Kecskemét estas romantikisma historia monumento. Nun ĝi estas Domo de Scienco kaj Tekniko (Kecskemét).

Sinagogo en Kecskemét en la 1900-aj jaroj

Historio
--------

La judoj ricevis permeson loĝi en Kecskemét en 1746. En 1801 oni fondis la judan grupon, ekde 1814 ili uzis preĝdomon en loĝejo. En la sekva jardeko ili konstruis ankaŭ banejon, lernejon, rabenoloĝejon, krome en 1818 jam malgrandan sinagogon. Ili unue uzis preĝdomon, poste malgrandan sinagogon. La nun videbla granda sinagogo konstruiĝis inter 1864-1868, sed oficiale ekfunkciis en 1871. En 1911 tertremo okazis, poste ĝi estis renovigita fare de Lipót Baumhorn. Dum la 2-a mondmilito la judeco grandparte estis deportita, el la 1431 martiriĝis 1222. La germanoj profitis la sinagogon por stalo. En 1966 la urbo aĉetis la konstruaĵon kaj en 1974 ekfunkciis en ĝi la Domo de Scienco kaj Tekniko.

La granda sinagogo en Kecskemét post la tertremo

Konstruaĵo
----------

* alto: 55 m
* longo: 39 m
* larĝo: 27 m

Origine la fasado estis simetria kaj ĝi havis 3 partojn. La meza parto havis trioblan enirejon, pli supre estis granda fenestrorozo, plej supre la turo altiĝis kun bulbopinto.

Dum la trakonstruo ĝenerale la ekstera parto restis, sed interne oni forigis ĉiujn restintajn sakralajn objektojn.

Fontoj
------

* Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungare
Alfoz de Toro en la centra oriento de la provinco Zamoro.
***Alfoz de Toro*** estas unu de la dek du naturaj komarkoj (*comarcas naturales*, naturaj areoj) de la provinco Zamoro, Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi estas en la centra oriento de la provinco.

Ĝi havas totalan loĝantaron de 13 377 personoj. La komarka ĉefurbo estas Toro, kiu enhavas 9 466 loĝantojn.

Menciindas la kultivo de la vito, kun la devennomo *Denominación de Origen de Toro*, kiu transas la komarkajn limojn.

Tiu komarko, spite sian grandan senton de identeco, kun similaj geografiaj, ekonomiaj, sociaj kaj historiaj trajtoj, ne disponas de la necesa jura rekono por sia administracia disvolviĝo, kio kondukis la koncernajn municipojn al organizado en municiparoj (*mancomunidades*) kiel nura jura formulo kiu ebligas al ili la plenumo de la administrado de kelkaj publikaj municipaj servoj.

Municipoj
---------

* Abezames
* Aspariegos
* Bustillo del Oro
* Fresno de la Ribera
* Fuentesecas
* Gallegos del Pan
* Malva
* Matilla la Seca
* Morales de Toro
* Peleagonzalo
* Pinilla de Toro
* Pozoantiguo
* Toro
* Valdefinjas
* Venialbo
* Vezdemarbán
* Villalonso
* Villalube
* Villardondiego
* Villavendimio​

* Kategorio Alfoz de Toro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753768
 |
Pri la komunumo
---------------

**Alvaschein** (en romanĉa lingvo **Alvaschagn**) estas komunumo de la komunumaro Alvaschein kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 143 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Alvaschein situas sur monteto proksimume 200 metrojn super la grundo de la Ablula-Valo ĉe ties norda flanko.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Alvaschein limas en nordoriento al Lantsch/Lenz, en oriento al Brienz/Brinzauls, en sudoriento al Tiefencastel, en sudokcidento al Stierva, kaj en nordokcidento al Vaz/Obervaz.

Trafiko
-------

Ĝis 1980 la kantona ĉefvojo 417 pasis tra la vilaĝo, sed post la malfermo de la ĉirkaŭira tunelo, la vilaĝo estas liberigita de la transira trafiko kaj tial nun troviĝas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per poŝtaŭtolinio al Tiefencastel, kie ekzistas konekto al la Retia Fervojo.

Lingvoj
-------

Alvaschein estis origine romanĉlingva komunumo, sed kiel en multaj origine romanĉlingvaj lokoj ankaŭ en Alvaschein en la lasta jarcento la nombro de romanĉlingvanoj konstante malkreskis. Dum ankoraŭ en la 1950-aj jaroj la plimulto de la loĝantaro parolis denaske la romanĉan, okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 nur ankoraŭ 40,26% parolis romanĉe kiel denaska lingvo. La unuan lokon atingis la germanlingvanoj kun 53,25%. Multiĝis ankaŭ la nombro de la itallingvanoj, kiuj kun 3,25% en la jaro 2000 havis la trian lokon.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Alvaschein datiĝas el la jaro 1154 kiel *Alvisinis*. En la jaro 1745 grava inscendio detruis grandan parton de la vilaĝo.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumaro Alvaschein

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Gion Peder Thöni*: *Alvaschein* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-07-02)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Alvaschein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Alvaschein Arkivigite je 2020-03-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Alvaschein en la Historia Leksikono de Svislando  (germane, france, itale)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Alvaschein** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Albulo |
| --- |
| 
**Alvaschein:** Alvaschein• Mon • Mutten • Stierva • Tiefencastel • Vaz/Obervaz

**Komunumaro Belfort:** Alvaneu • Brienz/Brinzauls • Lantsch/Lenz • Schmitten • Surava

**Komunumaro Bergün:** Bergün/Bravuogn • Filisur

**Komunumaro Surses:** Bivio • Cunter • Marmorera • Mulegns • Riom-Parsonz • Salouf • Savognin • Sur • Tinizong-Rona |  |

 |
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

La **Sinagogo** en Tata (Hungario) estas historia monumento, nuntempe muzeo.

Supro de la sinagogo en Tata

Historio
--------

La judoj petis permeson pri sinagogo-renovigo en Tata en 1749, do la sinagogo tiam jam ekzistis kaj ĝi konstruiĝis en nekonata tempo. En 1861 denove renoviĝis la konstruaĵo, ekde tiam estas ĝi videbla laŭ la nuna formo. En 1944 la germanaj kaj hungaraj faŝistoj deportis la judojn al Aŭŝvico. Ili grandparte pereis, la sinagogo ne estis uzata. En la 1970-aj jaroj la restintaj judoj transdonis la sinagogon al la urbo. La sinagogo trakonstruiĝis interne por esti muzeo. En la konstruaĵo funkcias konstanta ekspozicio pri kopiaj skulptaĵoj de grekoj kaj romianoj. En 2004 en la korto oni metis monumenton pri *memore al martiroj de ĉiuj tempoj*.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola laŭ placo en la urbo. Ĝi havas duklinan tegmenton, tial la supra parto de la fasado estas triangulo. Antaŭ la fasado estas algluebla malgranda parto kun pli malgranda triangula formo, kie fenestrorozo estas videbla.

Fontoj
------

* hungare[*rompita ligilo*]
* hungare
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Elizabeth Alice MacGraw** (1a de Aprilo, 1939) estas usona aktorino kaj aktivulino. Ŝi altiris atenton pro sia rolo en la filmo *Goodbye, Columbus* (1969), pro kiu ŝi ricevis la Oran Globon por la plej promesplena novulino. Ŝi populariĝis pro sia rolo en la romantika drama filmo *Love Story* (1970), pro kiu ŝi estis nomumita al Oskar-premio por la plej bona aktorinp kaj ricevis la Oran Globon por la plej bona dramafilma aktorino.

Ŝi revenis al stelulado en la populara agadfilmo *The Getaway* (1972). Ŝi ludis ankaŭ la protagonistinon en *Convoy* (1978) kaj aperis en la amafera sporta drama filmo *Players* (1979), la komedio *Just Tell Me What You Want* (1980), kaj en la historia novel-bazita televida serieto *The Winds of War* (1983). En 1991, ŝi publikigis membiografion, nome *Moving Pictures*.

Biografio
---------

Ŝi ekkarieris en la modaj gazetoj *Harper's Bazaar* kaj *Vogue* kaj en televidaj reklamaĵoj kiel manekeno.

MacGraw en *The Getaway*, 1972.
Ŝi populariĝis pro sia rolo en la romantika drama filmo *Love Story* (1970), pro kiu ŝi ricevis premiojn kaj laŭdojn kaj kiu iĝis ege sukcesa biletvenda furorfilmo. ŝi poste stelulis kun Steve McQueen en *The Getaway* (1972), kiu same estis ege sukcesa biletvenda furorfilmo. En 1978 MacGraw reaperis en alia sukcesa biletvenda furorfilmo, nome *Convoy* (1978), kun Kris Kristofferson. Ŝi poste aperi en la filmoj *Players* (1979) kaj *Just Tell Me What You Want* (1980), reĝisorita de Sidney Lumet.

Ŝi estas praktikanto de jogo, aktivulo por defendo de la animalaj rajtoj kaj estis konsiderita kiel seksosimbolo.

Referencoj
----------

1. ↑  "Domestic Grosses". Box Office Mojo. Arkivita el la originalo la 28an de Junio, 2012. Alirita la 25an de Junio, 2012.
2. ↑  "Beautiful Through the Years". People. Vol. 47, no. 18. 12a de Majo, 1997. Arkivita el la originalo la 2an de Junio, 2009.

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Ali MacGraw en la hispana Vikipedio.*

* Kategorio Ali MacGraw en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846336
* GND: 131576054
* LCCN: n90724627
* VIAF: 14827162
* ISNI: 0000000110406360
* SUDOC: 031251080
* BNF: 122481882
* NLA: 35884586
* BIBSYS: 90854653
* NKC: xx0183399
 |
**Seĝon,** koree **세종특별자치시,** laŭ ĉinaj literoj **世宗特別自治市** estas la reale administra ĉefurbo de Sud-Koreio, ankaŭ universitata urbego kun sendependa statuso. Seĝon estis nomumita en honoro de Seĝong, la patro de la nacia alfabeto de Koreio.

Vojo en Seĝon
Panoramo en Seĝon
Urbodomo en Seĝon

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 465 km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro: 281,120 (2017)
* Poŝtkodoj: 339001-339945
* Telefonprefikso: +82 44
* Horzono: UTC+9
* 36° 29′ 13″ N 127° 16′ 56″ O﻿ / ﻿36.48694 °N, 127.28222 °O﻿ / 36.48694; 127.28222 (mapo)

Geografio
---------

Seĝon situas inter tri aliaj gravaj koreaj urboj: Deĝon, Ĉonano kaj Ĉonĝuo. Seulo troviĝas 121 km.

Historio
--------

En 2007 la sudkorea registaro kreis specialan administran distrikton por translokigi naŭ ministeriojn kaj kvar naciajn agentejojn de Seulo. La novaj oficoj malfermiĝis en 2012, oni planis translokigi 36 aliajn registaragentejojn en 2015. Tiutempe oni konstruis loĝkvartalon. La konstitucia kortumo malpermesis la planon pri kreo de estonta ĉefurbo, tial la urbo iĝis nur loko de kelkaj ministerioj. La provinca juĝejo kaj multaj gravaj registaroj daŭre restas en Seulo.

Trafiko
-------

Loĝantaro de Seĝon uzas la flughavenon de Ĉonĝuo, kiel plej proksiman. Seĝon havas bonajn ligilojn ankaŭ voje kaj fervoje.

Fontoj
------

* WikiTrans

* Tradiciaj vendejojTradiciaj vendejoj
* ElvidejoElvidejo
* PoŝtejoPoŝtejo
* LibrejoLibrejo
*Ĉi tiu artikolo temas pri muzikinstrumento. Se vi interesiĝas pri la skalo de la homa voĉo iru al aldo (voĉo).*

---

La **aldviolono** (nomata ankaŭ **aldo** aŭ **vjolo**) estas iomete pli granda ol violono, sed tute simila arĉa muzikinstrumento. Ĝia sono estas pli malalta ol tiu de violono (c-g-d1-a1).
La itala nomo viola da braccio signifas, ke oni tenas la instrumenton per brako. Ne estas kutime, sed eble, ludi ĝin kiel gitaron - aŭ preskaŭ kiel violonĉelon sine.

Pro la pli granda instrumento, ĝin karakterizas pli malfacileta kaj lacigeta ludo, ĉar la maldekstra mano devas moviĝi pli grandan vojon por la unuopaj sonoj kiel ĉe violono.
Ju pli granda la instrumento estas, des pli forta estas la etendado de la maldekstra brako. Jam ĉe la pli malgranda violono oni firme turnas la brakon internen por preni la kordojn (supinado). La rezulto ofte estas problemoj ĉe la dorso, ŝultro aŭ la kubuta artiko.

Aldviolono kaj arĉo estas pli granda, peza ol tiuj de violono.

La sono de aldviolono estas forta ĉe la malaltaj sonoj, ĉe mezaj sonoj ĝi estas facile mola, ĉe altaj sonoj ĝi havas sufokitan karakteron. La unika sono de la aldo dependas de tio, ke la aldkorpo estas tro malgranda kompare kun la agordado. Ĉar ĝi sonas je kvinto pli malalte ol la violono (frekvencproporcio 2:3), la korpoj devus havi la saman rilaton, ĉirkaŭ 36 cm ĉe la violono al 54 cm ĉe la aldo. Tial la du preskaŭ samaj instrumentoj sone distingiĝas. Ke oni konstruas la instrumenton pli malgrande ol la fiziko proponas, dependas de la homa korpo, ni estas tro malgrandaj.

* 

En orkestro ludas ofte 6-8 aldviolonistoj. Ili malofte ricevis sololudon, sed ili ludas la ofte nerimarkeblajn internajn sonojn de la muzika teksaĵo, sed ĉiuj rimarkus tuj ilian foreston.

W.A. Mozart amis ludi aldon, kvankam li ankaŭ tre bone ludis la violonon. Kiam Mozart invitis al privataj kvartetvesperoj en sia loĝejo, tiam Johann Baptist Vanhal ludis la 1an violonon, Joseph Haydn la 2an violonon, Mozart la aldon kaj Karl Dittersdorf la violonĉelon por provi la ĵus komponitajn verkojn. Ĉe la unua prezentado de siaj kvintetoj (2 violonoj, 2 aldoj kaj violonĉelo) Mozart ŝajne mem ludis aldon.

Famajn komponaĵojn por aldo verkis: Wolfgang Amadeus Mozart (Konĉertanta simfonio), Hector Berlioz (Haroldo en Italio), Béla Bartok (Konĉerto por aldo kaj orkestro, kompletigita de Tibor Serly), kaj Paul Hindemith, kiu mem estis aldisto.

Pri tiu ĉi sono Aŭskultu

Referencoj
----------

1. ↑   Datumbazo de kordinstrumentoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Amorvjolo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Aldviolono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Aldviolono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2007-03-14 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2007-04-20 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* viola link center


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 30966
* GND: 4188364-0
* LCCN: sh85143429
* NDL: 01037064
* NKC: ph188865
 |
*Escena pastoril*
***Paŝtista sceno*** aŭ ***La feliĉa lando*** estas pentraĵo farita de la franca pentristo Pierre Puvis de Chavannes en 1882, apartenanta al la arta periodo nomata simbolismo.

Analizo
-------

Tiu ĉi estas fundamenta pentraĵa verko por la studo de simbolismo, ĉar ĝi estas kreita en la plej pura kaj kulmina momento de la movado, same kiel ĉefa verko en la produktado de Pierre Puvis de Chavannes. Ĝi prezentas serion da figuroj ĝuante ĉe la bordo de lago. Rimarkinda estas la fakto, ke apenaŭ ekzistas sento de profundo. La paletro, kiun Puvis de Chavannes uzas ĉi tie, donas al la verko pli grandan mistikismon, ion tiom serĉatan inter la francaj simbolistoj.

Tiu ĉi estas peco, en kiu evidentiĝas la serĉado de la ideala beleco kaj ankaŭ volo de formala simpligo. Ĝi karakteriziĝas, ankaŭ, per la graveco kaj akademia formalismo ŝarĝita de iu senĉasa universaleco, tio estas, per forta malakcepto de la pasemeco. En ĉi tiu kaj en ĉiuj liaj pentraĵoj ekzistas tio, kio estis nomata "impulsa ordo", sendube pro lia scienca edukado miksita kun lia karaktero kiel pentristo de simbolisma tendenco.

Tiu verko povus esti rilata al alia ne malpli grava de la sama Puvis de Chavannes nomata *La malriĉa fiŝkaptisto* (1881). La transcendenco de la mizero en la figuro de la fiŝkaptisto, figuro kiu ligiĝas kun la tradicio de la Nova Testamento, estas por Puvis de Chavannes eterna temo, ideo, kiu subkuŝos kaŝita en la tolo eterne.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 857907
 |
La unua paĝo de la Benderia Konstitucio. Tiu kopio estis verkita en Latino kaj probable skribita de la propra Hetmano Filip Orlik. La originalo estas konservita en la Naciaj Arkivoj de Svedio.
La **Konstitucio de Filip Orlik** aŭ **Paktoj kaj konstitucioj de rajtoj kaj liberecoj de la Zaporogoj** (en ukraina Конституція Пилипа Орлика (*Konstytutsiya Pylypa Orlyka*); Пакти і Конституції прав і вольностей Війська Запорозького (*Pakty i Konstytutsii Prav i Volnostei Viyska Zaporozkoho*), en latina Pacta et Constitutiones Legum Libertatumque Exercitus Zaporoviensis) estis konstitucia dokumento de 1710 verkita de Hetmano Filip Orlik, nome kozako de Ukraina, tiam ene de Respubliko de Ambaŭ Nacioj.

Ĝi establis demokratan normon por la povdisiĝo en registaro inter la leĝdonaj, plenumaj, kaj juĝistaraj branĉoj, bone antaŭ la publikigo de Spirito de la Leĝoj de Montesquieu. Tiu konstitucio ankaŭ limigis la plenuman aŭtoritaton de la hetmano, kaj establis demokratie elektitan kozakan parlamenton nome la Ĝeneralan Konsilion. Tamen, la projekto de Orlik por sendependa ukraina Ŝtato neniam realiĝis, kaj lia konstitucio, skribita en ekzilo, neniam estis ratifikita. Ĉiukaze ĝi estis unika en sia historia periodo, kaj estis unu el la unuaj ŝtataj konstitucioj en Eŭropo.

Referencoj
----------

1. ↑  "300th anniversary of first Ukrainian constitution written by Pylyp Orlyk being celebrated", *Kyiv Post*, (5a de Aprilo, 2010)

Bibliografio
------------

* *Dogovor i postanovlenie mezhdu Get'manom Orlikom i voiskom Zaporozhskim v 1710,* en *Chteniia v Imperatorskom obshchestve istorii i drevnostei rossiiskikh* (Moscow 1858)
* Krupnyts’kyi, B. *Het'man Pylyp Orlyk i ioho politychna diial’nist’* (1672–1742) (Warsaw 1938)
* Vasylenko, M. *The Constitution of Pylyp Orlyk,* AUA, 6, n 3-4 (1958)
* Sliusarenko, A. H.; Tomenko, M. V. *Istoriia Ukrainskoi Konstytytsii,* "Znannia," (Ukraine 1993), ISBN 5-7770-0600-0

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Konstitucio de Filip Orlik en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Encyclopedia of Ukraine
* en ukraina Teksto de la Konstitucio de Filip Orlik Arkivigite je 2006-11-28 per la retarkivo Wayback Machine
* en angla Informaro pri la Konstitucio de Filip Orlik Arkivigite je 2017-01-31 per la retarkivo Wayback Machine