recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Trenŝipo helpanta portŝipo sur la estuaro de la Ĝirondo por proksimiĝi al parto de la doko de Bordozo.
La **Ĝirondo** estas navigaciebla estuaro, sed ofte nomita rivero, en sudokcidenta Francio kaj formiĝas per la renkontiĝo de la riveroj Dordogne kaj Garono (*Garonne*), ĵus sub la centro de Bordozo (*Bordeaux*).

La Ĝirondo estas proksimume 65 kilometrojn (38 mejlojn) longa kaj 3-11 kilometrojn (2-7 mejlojn) vasta. La franca departemento Ĝirondio nomiĝas laŭ ĝi. La Ĝirondo estas la subjekto de tre fortaj tajdaj kurentoj kaj oni devas tre zorge navigacii la riveron, kiel ajn granda aŭ kia ajn estas la boato.

Historio
--------

Dum la epoko de la Franca Revolucio la Ĝirondanoj aŭ Ĝirondistoj estis membroj de la Ĝirondo, nome politika grupo funkcianta el 1791 al 1795. Ties nomo estis dekomence neformale aplikata ĉar la plej elstaraj partoprenantoj de tiu vidpunkto estis deputitoj en la Leĝofara Asembleo el la departemento de Ĝirondo.

Dum la Dua Mondmilito, la Ĝirondo estis la loko por Operacio Frankton, operacio de britaj soldatoj dum la Dua Mondmilito kun la tasko kaj objektivo de detrui ŝipojn en la dokoj de Bordeaux.

Insuloj en la Ĝirondo
---------------------

En la estuaro inter la Pointe de Grave kaj ĉe la marpunkto kaj le bec d'Ambes, estas aro de insuletoj.

La Île de Patiras grandas je 200 ha, kun lumturo por helpi navigacion en la estuaro. Vitoj kaj maizo estas kreskigitaj tie.

La Île Sans-Pain kaj Île Bouchaud estus nun preskaŭ unuigitaj pro la eventuala redisvastiĝo de ŝlimo, kaj nun nomiĝas la Île Nouvelle (la *Insulo Nova*). Ili entute kovras proksimume 265 hektarojn, kaj estas posedataj per la Conservatoire du Littoral kaj manaĝitaj per la Departamento de la Ĝirondo.

La Île Paté kovras proksimume 13 hektarojn kaj en 2006 estis private ekposedita. La insulo havas historian fortikaĵon konstruita inter 1685 kaj 1693 kiel parto de la nacia fortikaĵa programo, planita per Vauban. La konstruaĵo estas ovalforma, preskaŭ 12 metroj alte kaj estis origina ekipita per preskaŭ 30 kanonoj. Fortikaĵo Paté, kune kun Fortikaĵo Médoc, kaj la Citadelle de Blaye defendis la estuaron kaj Bordozon. Dum la Franca Revolucio la fortikaĵo estis uzata kiel malliberejo por sacerdotoj.

En 2006, la Conseil Général decidis estigi la insulon ZPENS (*zone de pre-emption espace naturel sensible*). La stato de ZPENS protektas la insulon kontraŭ la konstruado. Se posedanto deziras vendi la insulon, la Departemento havas antaŭrajtas. Post du monatoj, la Conservatoire National du Littoral havas la venontan rajton, kaj post aliaj du monatoj, la urbeto de Blaye havas la finan antaŭrajton por akiri la insulon.

La Île Verte, Île du Nord kaj Île Cazeau ampleksas proksimume 800 hektarojn kaj pro ilia natura stato, provizas bonan haltejon por migrantaj birdoj.

La Île Margaŭ grandas je 25 hektaroj, kaj en 2005 dediĉis 14 el ili al vitoj kaj estas parto de la mondfama vinregiono de Médoc.

*Tiu ĉi artikolo estis rekte tradukita el la angla versio je la 17-a de februaro, 2007.*

* Kategorio Ĝirondo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
rigardo de Burrweiler nordnordokcidenten a la suda kupolo
La monto **Blättersberg** apud Rhodt unter Rietburg en la
rejnlando-palatinata distrikto Südliche Weinstraße estas 613,2 m alta monto de la Palatinata arbaro.

La monto havas nordan (alteco 613,2 m) kaj sudan kupolon (alteco 606,0 m). Sur la suda kupolo staras la elrigardturo Ludwigsturm.

Geografio
---------

### Situo

La monto situas en la Haardt, la oriento montetarĉeno de la Paltinata arbaro, kaj tie en la Naturparko Pfälzerwald. ĝia pinto estas 3 km okcidentnordokcidente de Rhodt unter Rietburg. 4,5 km okcidentsud okcidente estas Edenkoben kaj 1,6 km nordokcidente la vilaĝo Weyher in der Pfalz. Norde estas la valo de Edenkoben kun la rivereto Triefenbach kaj sude estas la valo de la rivereto Modenbach. Sur la orienta flanko de la monto fontas la Leißelgraben. Orienta sprono de la norda kupolo nomiĝas Spitzbergel (alteco 324,7 m ).

Konstruaĵoj
-----------

### Ludwigsturm

Sur la suda kupolo staras la en 1883 konstruita elrigardturo Ludwigsturm. De 15m alta turo oni povas vidi al sudoriento ĝis Badener Höhe kaj Hornisgrinde en la Nigra Arbaro, al sudokcidento ĝis la regna burgo Trifels, en okcidento ĝis Frankenweide kun Weißenberg (Luitpoldturm) kaj Hortenkopf (dissendoanteno), al nordokcidento ĝis Kesselberg kaj al nordnordoriento ĝis la Kalmit.

Sur la orientnordorienta flanko de la monto troviĝas piede de la monto la kastelo Villa Ludwigshöhe.

Bildgalerio
-----------

* rigardo de Maikammerrigardo de Maikammer
* sur la Rietburgsur la Rietburg
* Villa LudwigshöheVilla Ludwigshöhe
* LudwigsturmLudwigsturm

Vidu ankaŭ
----------

Listo de montoj en Rejnland-Palatinato

Referencoj
----------

<references>

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Blättersberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Blättersberg Arkivigite je 2013-11-04 per la retarkivo Wayback Machine, Wanderführer, auf wandere.net
* Rund um den Blättersberg Arkivigite je 2009-05-15 per la retarkivo Wayback Machine, auf lverma.rlp.de

-->
Donald Duck wants to become the next POTUS.
**Donaldo Faŭntlareĝo Anaso** (angle **Donald Fauntleroy Duck**), estas figuro de bildstrio elpensita ĉe Disney far Dick Lundy, en 1934. Li unue aperis en kino la 9-an de junio 1934. Tiu anaso grumblanta kaj kolerema komence estis kontraŭulo al la afabla Miĉjo Muso. Sed rapide li iĝas heroo de siaj propraj desegnofilmoj kaj famiĝas en siaj bildstrioj sub la plumoj de la plej grandaj desegnistoj usonaj kaj italaj.

Lia dua persona nomo (Fauntleroy) estis skribita sur mobilizaverto en desegnofilmo de 1941, kiam Usono ekpartoprenis la militon.

Familio
-------

Donaldo estas filo de Hortensia MakAnaso (angle *Hortense McDuck*), fratino de Skruĝo MakAnaso (angle *Scrooge McDuck*, kreita de Carl Barks) ; Donaldo estos do ties plej proksima heredonto kun siaj nevoj Hui, Dui kaj Lui (angle *Huey, Dewey and Louie*), kun kiuj li vivas en dometo de la fikcia urbo Anasurbo. Flanke de la familio *Duck*, li estas nepo de Avino Anaso (angle *Grandma Duck*), pacamanta farmistino el la fantazia usona ŝtato Kalisoto (angle *Calisota*). Li havas fratinon, Della, kiun oni konas nur per la du leteroj, kiuj akompanis la alvenon de Hui, Dui kaj Lui ĉe Donaldo (en desegnofilmo kaj en bildstrio).

La tri kuzoj de Donaldo estas Feliĉulo Ansero (angle *Gladstone Gander*), Popop (angle *Fethry Duck*, germane *Dussel Duck*) kaj Gus Ansero (angle *Gus Goose*). La fianĉino de Donaldo sin nomas *Dezi Anaso* (angle *Daisy Duck*).

En la mondo de Disney-karikaturoj, roluloj ne maljuniĝas. Krome, tiaj vivoŝanĝoj kiel geedziĝoj, havi infanojn, translokiĝi, ŝanĝi laborpostenojn kaj eksedziĝojn nur spertas hazardaj karakteroj. En la vivoj de normaj karakteroj, tiuj aferoj ĉiam restas la samaj.

Filmoj
------

* *Silly Symphony*
* *Der Fuehrer's Face*

La nomo de Donaldo en diversaj naciaj lingvoj
---------------------------------------------

En pluraj lingvoj - ekzemple la germana kaj franca - Donaldo estas vokata laŭ sia angla nomo *Donald Duck*, sed en multaj lingvoj li havas sian propran nacilingvan nomon. Ekzemple li nomiĝas...

* Bosne : Paja Patak
* Ĉine : 唐老鸭
* Dane : Anders And
* Feroe : Dunnaldur Dunna
* Finne : Aku Ankka
* Hispane : Pato Donald
* Hungare : Donald kacsa
* Islande : Andrés Önd
* Indonezie : Donal Bebek
* Itale : Paperino
* Japane : ドナルドダック
* Katalune : Ànec Donald
* Litove : Antulis Donaldas
* Pole : Kaczor Donald
* Portugale : Pato Donald
* Ruse : Дональд Дак
* Samee : Vulle Vuojaš
* Serbe : Паја Патак
* Svede: Kalle Anka

Pri tiu ĉi sono [[:Aŭdvidaĵo:Voice of Donald Duck in Modern Inventions.ogg|La voĉo de Donaldo de la filmo Modern Inventions (1937)]]

* Donaldo Anaso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Donaldo Anaso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 126594
* GND: 118875531
* LCCN: no2016036349
* VIAF: 66146094279800331859 74651110, 66146094279800331859
* SUDOC: 029222826
* BNF: 120893979
* MBA: 54883901-79f1-4503-a0e7-ec3623458bd2
 |
Linea Ĝardeno el la Oranĝejo
Dezajno de Rudbeck por la botanika ĝardeno (1675)
La **Linea Ĝardeno** aŭ **Upsala Botanika Ĝardeno** (en sveda **Linnéträdgården**) estas la plej malnova el la botanikaj ĝardenoj apartenantaj al la Universitato de Upsalo en Svedio. Ĝi estis restaŭrita kaj tenita kiel 18a-jarcenta botanika ĝardeno, laŭ rekomendoj fare de Karolo Lineo.

La ĝardeno estis origine planita kaj plantita de Olaus Rudbeck, profesoro de medicino, en 1655. Rudbeck ankaŭ konstruis la domon apudan al la ĝardeno. Fine de la 17a jarcento ĝi havis ĉirkaŭ 1,800 diferencajn speciojn, sed ĝi estis damaĝita pro la urba incendio de Upsalo de 1702. Lineo iĝis responsa por la ĝardeno en 1741 kaj rearanĝis ĝin laŭ siaj propraj ideoj, dokumentitaj en sia verko *Hortus Upsaliensis* (1748).

59° 51′ 44″ N 17° 38′ 2″ O﻿ / ﻿59.86222 °N, 17.63389 °O﻿ / 59.86222; 17.63389 (mapo)

Notoj
-----

1. ↑   Botanical Garden History. Uppsala University. Arkivita el la originalo je 2011-06-08. Alirita 28a Junio 2011.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-06-08. Alirita 2014-07-18.

* Kategorio Linea Ĝardeno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Cienfuegos**, konata kiel **La Suda Perlo**, estas unu el la plej gravaj havenoj en la suda marbordo de Kubo kaj ĉefurbo de la samnoma provinco (antaŭe apartenis al la provinco Las Villas). Ĝi estis fondita pro la intereso de la registaro de la hispana kolonio krei novajn urbojn en la insulo, la 22an de aprilo 1819 de francaj kaj hispanaj riĉuloj en eksterordinara golfeto kiun uzis piratoj kaj korsaroj kiel rifuĝejo.

La arkitekturo de la urbo konservas abundan novklasikan dekoron. Nediskuteble Cienfuegos estas unu el la plej bone konstruitaj urboj en Kubo: stratoj larĝaj kaj rektaj, belaj promenejoj kaj parkoj, modernaj kaj antikvaj konstruaĵoj kiuj kongruas kun la ĉirkauaĵo. En julio 2005 la urbocentro estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko. En decembro 2005 estis ĉirkaŭ 186.644 loĝantoj. La urbo situas je 256 km de Havano, la ĉefurbo de la lando, kaj je 658 km de Santiago de Cuba, la dua plej grava urbo de Kubo.

* Kategorio Cienfuegos (urbo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Cienfuegos (urbo) en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la aŭstria historia regiono **Wachau** [vaĤAŬ]. Ekzistas ankaŭ samnoma komunumo Wachau (Saksio) en Germanio. |

 Abatejo Melk, Wachau.
**Wachau** [vaĤAŬ], 30 kilometrojn longa malvastvala itinero de la Danubo, inter Melk kaj Krems ĉe la Danubo, Malsupra Aŭstrio. Ĝi aparte elstaras per fruktoj- (aprikotoj) kaj vitkulturado kaj estas alloga loko por turistoj - precipe la ĉefloko Dürnstein (Dirnŝtajn) kun Ruino Dürnstein kaj belega abatejpreĝejo kun pitoreska monaĥejkorto. Wachau estas unu el la historiaj river-regionoj de Eŭropo klarigita kiel UNESKO-mondkultura heredaĵo.

* Kategorio Wachau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Wachau (filmeto de 2008)

Lokoj en Wachau
---------------

**Melk** - Admirinda Benediktana abatejo, palacsimila konstruaĵo, situanta alta super la urbo; unu el la plej belaj barok-monaĥejoj en Aŭstrio, kun multnombraj art- kaj kulturtrezoroj.

**Emmersdorf** - Bela somerrestadejo kun ekskurseblecoj en la ĉirkaŭaĵon (Weitental, Ruino Weitenegg, Maria Lorch ktp).

**Schönbühel** (Ŝenbihel) - Monaĥejo de Servita ordeno el la 17-a jc. sur rokego ĉe Danubo. La kastelo el la 12.-a jc.

**Aggsbach Dorf** (Agsbaĥ) - Somerrestadejo sur la dekstra Danubobordo, superata de Ruino Aggsstein (Agsstajn), situanta sur 300 m alta rokego.

**Aggsbach Markt** - Somerrestadejo sur la maldekstra Danubobordo vid-al-vide de Aggsbach Dorf.

**Willendorf** (Vilendorf) - Somerrestsadejo kaj trovloko de la fama "Venuso de Willendorf."

**Schwallenbach** (Ŝvalenbaĥ) - Somerrestadejo sur la maldekstra Danubobordo kun kastelo "Glöcklein (Gleklajn = sonorileto) de Schwallenbach".

**St. Johann** (Sankta Johano) - Pitoreska loko sur la dekstra Danubobordo.

**Maria Langegg** - Pilgrimejo en Dunkelsteinerwald (Dunkelstajnervald) kun Servita monaĥejo.

 Spitz ĉe la Danubo
**Spitz ĉe la Danubo** (Ŝpic) - Somerrestadejo kaj vinloko sur la maldekstra Danubobordo kun Ruino Hinterhaus (Hinterhaŭs) kaj Tausendeimerberg (Taŭsendajmerberg = Monto de Milsiteloj).

**St. Michael** (Miĥael) - Malgranda vilaĝeto kun 7 bestofiguroj sur la preĝejtegmento. Proksime de Wösendorf (Vesendorf) kaj Joching (Joĥing).

**Weißenkirchen en Wachau** (Vajsenkirĥen en vaĥaŭ) - Vilaĝego kun vasten videbla defendpreĝejo. Malfrugotika paroĥpreĝejo. Multaj renesanc-domoj, urbdomo, Theissenhoferhof ktp. Tie naskiĝis József Petzelt.

**Maria Laach** (La:ĥ) - Pilgrimejo sur sudorientdeklivo de Jauerling (Jaŭerling).

**Arnsdorf** - Oberarnsdorf, Mitterarnsdorf kun Bacharnsdorf kaj Hofarnsdorf. Somerrestadejo sur la dekstra Danubobordo.

**Lorenzen** (Lorencn) - Vinloko sur la dekstra Danubobordo, pitoreske situanta.

 Dürnstein
**Dürnstein** (Dirnŝtajn) - Romatike situanta urbeto kun Ruino Dürnstein kaj belega abatejpreĝejo kun pitoreska monaĥejkorto.

**Rossatz** (Rosac) - Somerrestadejo vid-al-vide de Dürnstein sur dekstra Danubobordo.

**Krems-Stein**- Historia urbo sur la orienteliro de Wachau. Antikva komercurbo kun vidindaj konstruaĵoj kaj muzeoj. Lernejurbo elirloko por multnombraj ekskursoj.

**Mautern** (Maŭtern) - Vid-al-vide de Krems-Stein situanta urbo kun historia karaktero.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

maketo de la publika banejo *Städtisches Pfaffbad Kaiserslautern*
**Pfaffbad** estis komunutila duŝa kaj kuva banejo en Kaiserslautern, germana industria urbo en la suda parto de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, por la laboristoj de la firmao *Pfaff*, kiu konstruis ĉefe kudrajn maŝinojn. Konstruite en 1924 ĝi malkonstruiĝis en la 1975-a jaro malgraŭ multaj protestoj. Arĥitekto estis la municipa ĉefkonstruisto *Ernst Spies*; ĝi troviĝis sur la placo Pfaffplatz.

Historio
--------

Laŭ iniciato de la infanoj de la firmaa fondinto *Georg Michael Pfaff* estiĝis en 1899 fondaĵo nome *Pfaff'sches Brausebad*. Kiel aliloke estu ankaŭ en Kaiserslautern moderna sinpurigejo por laboristoj. Pro la Unua mondmilito la jam en 1913 ekigitaj laboroj plurfoje interrompoĝis. Inaŭguro sukcesis ne antaŭ la 24-a de majo 1924. Post la Dua mondmilito - la banada institucio milite apenaŭ damaĝiĝis - la tuto evoluis je nobla kuracbanejo kun saŭnoj kaj fizioterapio-ofertoj. Tiu ĉi moderniĝo startis en 1955.

Pro ke pli kaj pli privataj loĝejoj disponis pri propraj banejoj la nombro de la uzantoj tamen pli kaj pli malkreskis kaj lukra tenado ne plu eblis. Restaŭradoj necesaj sekve neglektiĝis kaj planoj je alia uzado forĵetiĝis. Tial en 1970 oni fermis la banejon kaj komplete detruis la imponan konstruaĵon en secesia stilo. 

Ekde 1976 troviĝas surgrunde modernaj loĝejaj domaroj kaj komerca centro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* "Das Pfaffbad war eine gemeinnützige Badeanstalt" en la gazeto *Rheinpfalz* la 28-an de aprilo 2016.
Sjarĵuk Sokalaŭ-Vojuŝ en koncerto kun 12-korda gitaro. La 1990-a jaro
**Sjarĵuk Sokalaŭ-Vojuŝ** (beloruse *Сяржук Сокалаў-Воюш*, ruse *Сергей Анатольевич Соколов*; naskiĝinta en 1957) estas belorusa poeto, bardo kaj tradukisto.

Biografio
---------

Sjarĵuk Sokalaŭ-Vojuŝ naskiĝis je la 16-a de oktobro de 1957-a jaro en malgranda urbeto Astroŭŝĉina de Polacka distrikto de Vicebska regiono de tiama BSSR en familio de Anatolj Sokalaŭ kaj Hanna Vojuŝ. En siaj junaj jaroj li laboris en fabriko de ŝtalbetonaj konstruaĵoj (1974–1976), poste servis en soveta armeo (1976–1978).

En 1979 Sjarĵuk Sokalaŭ-Vojuŝ ekstudis en filologia fakultato de Belorusa Ŝtata Universitato pri belorusa lingvo kaj kulturo, el kiu gradiĝis en 1985. Dum sia studenteco (1982—1984) kaj kelkajn jarojn poste (1985—1988) Sokalaŭ-Vojuŝ laboris kiel instruisto en mezlernejo en Navapolack, li ankaŭ kunlaboris en muzeo de Jakub Kolas en vilaĝo Mikolajeŭŝĉina de Stoŭpeca distrikto de Minska regiono (1984–1985).

Ekde malfruaj 1980-aj jaroj aktive partoprenas en belorusaj demokratiaj kaj naciistaj movadoj.

En 1988—1990 li estis literatura gvidanto de pupa trupo de Belorusa ŝtata teatro de Jakub Kolas (Vicebsk).

En 1991 pro familiaj kialoj elmigris en Usonon, poste transloĝiĝis al Prago, kie laboras ĉe Radio Libera Eŭropo.

Edzigita, havas tri filojn.

Krea laboro
-----------

Sjarĵuk Sokalaŭ-Vojuŝ debutis per sia unua verko en navapolacka gazeto "Ĥimik" (Kemiisto) en 1973. En 1989 li eldonis sian unuan kolekton de poezio «Кроў на сумётах» (*Sango sur neĝdunoj*) kaj la saman jaron reĝisoris sian unuan teatraĵon «Сьвецяць, сьвецяць зорачкі» (*Lumas, lumas ĉielruĝoj*).

Poste li publikigis novelon «Крывавы памол» (*Sanga muelo*) kaj poemon «Мяккі знак» (*Mola signo*). Li ankaŭ tradukis multajn verkojn el rusa, pola kaj ukraina lingvoj al la belorusa.

En 2001 kaj 2006 li publikigis du albumojn de siaj bardkantoj.

Plej ĉefaj motivoj de verkoj de Sokolaŭ-Vojuŝ estas patriotaj sentoj al Belorusio kaj belorusa popolo kaj kritiko de Sovetunio, aparte de krimoj de stalinisma reĝimo. En siaj verkoj li ankaŭ konsideras konceptojn de libero kaj demokratio. En 2014 li subtenis la Eŭromajdanon kaj Revolucion de digno en Ukrainio kaj dediĉis kelkajn poemojn kaj kantojn al ĝi.

Referencoj
----------

1. ↑
**Bab al-Azizia** estas militista kazerno kaj fortifikitaj konstruaĵoj, situanta en suda antaŭurbo de Tripolo, kapitalo de Libio. Ĝi estis baza sidejo de la libia gvidanto-kolonelo Muammar al-Gaddafi.

Ĝi havis originale la nomon Bāb al 'Azīzīyah, kie *Bab* signifas *pordon* en la araba. Ĝi estas strategie lokita sude de Tripolo ĉe la norda fino de la Flughavena Rapidvojo, tiel ebligante facilan alireblecon de la du registaraj sidejoj ene de la urbo, tiel ankaŭ al la Tripola Internacia Flughaveno.

Fortikitaj konstruajoj de Gaddafi
---------------------------------

La fortifikitaj konstruaĵoj de familio de Gaddafi en la kazerno havas lokojn por bankedoj kaj aliaj publikaj eventoj, sed ĝi estas priskribita kiel "ne tiel pompa komparante al tiuj de naftoŝtatoj de la Golfo".

Bombado de 1986
---------------

La loko estis ĉefa celo de usona bombardado la 15-an de aprilo 1986, aprobate de usona prezidento Ronald Reagan kiel respondo al diskoteka eksplodigo de 1986, fare de la Libia registaro. 

La atakon antaŭatentigis ĉefministro de Malto Karmenu Mifsud Bonnici kaj ĉefministro de Italio Bettino Craxi, sciigante, ke neidentigita aviadilo superflugis la aerspacon de Malto, en direkto al Tripolo. Gaddafi kaj lia familio haste forlasis la kazernon, minutojn antaŭ ol la bomboj estis ĵetitaj fare de 13 usonaj militaviadiloj. Gaddafi sukcese eskapis la vundiĝon, sed asertis, ke lia 15-jarojn aĝa adoptita filino Hanna estis murdita kaj du siaj filoj vundiĝis. Tiuj asertoj estas dubitaj, ĉar historieto de Hanna estis kreita por propagandaj celoj.

La konstruaĵo estis lasita en damaĝita stato, por montri damaĝojn de usona atako. Oni eĉ konstruis antaŭ ĝin artan monumenton, montranta maldekstran kruron kunpremanta usonan militaviadilon. Gaddafi uzis tiun artaĵon ofte kiel fono por paroloj dum la protestoj kontraŭ li en februaro kaj marto de 2011.
**Gommiswald** (prononcu *gomisvalt*) estas komunumo en la elektodistrikto See-Gaster, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 2800 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.

Geografio
---------

Gommiswald situas sude de la Ricken-Pasejo en la regiono Gaster en bela monteta kaparo kun mirinda vido al la Lago de Zuriko. La komunumo Gommiswald konsistas el la vilaĝoj Gommiswald kaj Uetliburg, kaj la setlejoj Risisberg, Gütsch, Ottenhofen, Huetbach kaj Ramendingen, kaj multnombraj izolitaj bienoj. Sur monteto okcidente de Uetliburg situas la Monaĥejo Berg Sion.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 11,84 km², de kiuj 48,9% estas kovritaj de arbaro, 41,8% servas por agrikulturo kaj 9,0% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Gommiswald limas en okcidento kaj nordo al Ernetschwil, en nordoriento al Wattwil, en orientnordoriento al Ebnat-Kappel, en oriento al Rieden, kaj en sudo al Kaltbrunn.

Trafiko
-------

Tra Gommiswald pasas la kantona vojo n-ro 427, kiu konektas la kantonan ĉefvojon n-ro trans Ricken-Pasejo kun la kantona ĉefvojo n-ro 17 de Uznach al Schänis en la valo. Gommiswald estas atingebla per poŝtaŭtobusoj de Ricken, Uznach kaj Kaltbrunn. Ekzistas ankaŭ poŝtaŭtolinio de Gommiswald al Rieden.

Historio
--------

Gommiswald por svisaj rilatoj estas relative juna komunumo. La plej malnova dokumento, el Gommiswald mem estas sigelita letrero el la jaro 1448. Unua skriba mencio de la loko datiĝas el papa buleo de 1178, en kiu estis konfirmitaj la interezrajtoj de la Monaĥinejo Schänis pri Gommiswald (tiam skribita *Goihaim*). Ĝis 1469 Gommiswald troviĝis sub la regado de la Grafoj de Togenburgo. Tiam ĝi falis sub administrado de Ŝvico kaj Glaruso kaj inter 1798 kaj 1803 dum la Helveta Respubliko ĝi apartenis al la Kantono Linth. Ek de 1803 ĝi apartenas al la tiam fondita Kantono Sankt-Galo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Gommiswald

* Kategorio Gommiswald en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* Vilaĝeniro de GommiswaldVilaĝeniro de Gommiswald
* Vilaĝeniro de UetliburgVilaĝeniro de Uetliburg
* Vilaĝocentro de GommiswaldVilaĝocentro de Gommiswald
* Preĝejo de GommiswaldPreĝejo de Gommiswald
* Interno de la preĝejo de GommiswaldInterno de la preĝejo de Gommiswald
* Plafonfresko en la preĝejo de GommiswaldPlafonfresko en la preĝejo de Gommiswald
* Monaĥejo Berg SionMonaĥejo Berg Sion

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto See-Gaster |
| --- |
| maldekstraAmden - Benken SG - Ernetschwil - Eschenbach SG - Goldingen - Gommiswald - Kaltbrunn - Rapperswil-Jona - Rieden SG - Sankt-Gallenkappel - Schänis - Schmerikon - Uznach • Weesen |  |

 |
Kolegiato Sankta Bartolomeo en 2006.
La **Kolegiato Sankta Bartolomeo** de Lieĝo, en Belgio, estas tipa konstruaĵo el impona stilo romanika mosano, estis konstruita el grejsaj blokoj , inter la fino de la 11-a jarcento ĝis la fino de la 12-a. Same kiel la plimulto de la religiaj konstruaĵoj ĝi suferis multnombrajn modifojn kun la paso de la jarcentoj, tamen la romanika stilo de Sankta Bartolomeo konserviĝis malgraŭ la modifoj. En la 18-a jarcento estis modifita laŭ la aliaj stiloj (novklasikismo kaj franca baroko). Tamen, la interno de la okcidenta flanko de la kolegiato restaŭriĝis laŭ la origina romanika stilo. La kolegiato Sankta Bartolomeo estas unu el la sep primitivaj lieĝaj kolegiatoj (kiuj estis Sankta Petro de Romo, Sankta Kruco, Sankta Paŭlo, Tago de Sankta Johano, Sankta Denizo kaj Sankta Marteno).
La 28-a de marto 2006, la preĝejo estis reinaŭgurita post gravaj renovigaĵoj dum sep jaroj kiam estis anstataŭitaj 10.000 ŝtonoj kaj la restaurado de la polikromio sur la muroj.

* Kategorio Kolegiato Sankta Bartolomeo de Lieĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Floreroj: 1. stiluso, 2. ovolujo, 3. florbazo, 4. stameno, 5. petalo, 6. stigmo, **7. karpelaro**, 8. sepalo, 9. flortigo
**Karpelo** estas ina organo en floro. Ĝia origino estas folia, kaj ĝi enhavas kaj protektas la ovolojn. Tio estas tipa de la florplantoj; male, ĉe la nudsemplantoj, la ovoloj estas nudaj, estas nek karpeloj nek floroj (sed tamen strobiloj). La karpeloj estas la plej centraj floreroj, kaj, ĉiuj kune, estas la karpelaro. Kompare, la vira florparto estas la stameno.

La karpelo estas triparta:

1. **Ovolujo**, fermita kavo, la kiu enhavas la ovolojn. Ĝi povas esti unuovola aŭ plurovola.
2. **Stiluso**, colonforma, inter la ovolujo kaj la stigmo. Estas tiom da stilusoj kiom da karpeloj, sed ili povas esti kuniĝi similante unu stiluso. Ĝi povas esti tre malgranda. Latine, *stylus* signifas kolonon.
3. **Stigmo**, pinte de la stiluso. Ĝi mankas epidermon, kaj ofte estas ete gluema por kapti polenon, dum polenado. Ĝi povas esti unuparta aŭ plurparta.

Kuniĝaj stilusoj (verdaj) kaj stigmoj (violaj).
Post fekundiĝo, la karpelo iĝas frukto, dum la ovoloj iĝas semoj.

La nombro de karpeloj povas dependi de tiu de aliaj floreroj aŭ multa. Tiel, ĉe la unukotiledonaj, estas tri karpeloj, kiom da aliaj floreroj.

Plejofte, estas pluraj karpeloj. Kiam ili estas algluitaj, la karpelaro estas *kuniĝa* (80% el la florplantoj), kaj oni parolas de *pistilo*. Kiam ili estas liberaj, la karpelaro estas *aparta* (10% el la florplantoj). La aliaj 10% estas unukarpelaj.

Ĉe karpelaro kuniĝa, la vandoj povas malaperi, kaj estas do unu kavo, kiel se estus unu karpelo.

Ĉe la plej simplaj florplantoj (Nimfeacoj, Papavacoj), la karpeloj estas en nombro multa kaj nefinita. Male, ĉe la plej malsimplaj florplantoj, la nombro malgrandiĝas al 2 (Apiacoj) aŭ 1 (Poacoj).

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rFlorpartoj |
| --- |
| Braktearo • Brakteo • Florbazo • Flortigo • Ovolo • Ovolujo • Petalaro • Petalo • Karpelaro • Karpelo • Perianto • Kaliko (botaniko) • Sepalo • Stamenaro • Stameno • Stigmo • Stiluso |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

* Kategorio Karpelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 49° 2′ 16″ N 05° 49′ 10″ O﻿ / ﻿49.03778 °N, 5.81944 °O﻿ / 49.03778; 5.81944 (mapo)

**Lachaussée** estas franca komunumo en la departemento Meuse kiu troviĝas en la regiono Loreno. La komunumo enhavas tri vilaĝojn Lachaussée, Haumont-lès-Lachaussée kaj Hadonville-lès-Lachaussée. Ĝi situas en Woëvre ebenaĵo. Woëvre signifas marĉa spaco.

Historio
--------

La grafo Thiébaut II de Bar kreis en 1273 la lageton kaj en 1277 la vilaĝon de La chaussée. Chaussée signifas vojo (estis la vojo apud la lageto).

Agrokulturo
-----------

Oni bredas fiŝojn, birdaĵojn, kuniklojn.

Plantaro kaj bestaro
--------------------

Tie kreskas aŭstralaj fragmitoj kaj vivas grandaj botaŭroj.

Tarpanoj estas uzataj por prizorgado de la lageto.

Esperanta vivo
--------------

Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (0,92 % de voĉoj) en 2004.

Notoj kaj referencoj
--------------------

Huguette Max (Junio-julio 2012). "Le domaine du vieux moulin à Lachaussée", *La nouvelle revue lorraine* (14).
**Béla Perczel** [percel], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Perczel Béla** estis hungara politikisto, ministro, juĝisto. Lia filo estis Dezső Perczel.

Béla Perczel  naskiĝis la 15-an de junio 1819 en Hungara reĝlando en ekstera apartenaĵo de Bonyhád. Li mortis la 25-an de marto 1888 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Béla Perczel lernis en Pécs kaj Pest (urbo), post la jura diplomo li ekhavis postenon en 1845 en la departemento. Dum la Hungara revolucio de 1848 li estis vicdepartementestro, poste li retiriĝis al sia bieno. Inter 1865 kaj 1878 li estis parlamentano, ankaŭ partia funkciulo, krome li havis signifan postenon en la juĝejo. Inter 1875 kaj 1878 li estis ministro pri justico. En 1884 li iĝis gvidanto de la plej alta juĝejo. Li politikadis en la senato ekde 1886.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero P, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero P, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 1-a punkto)

* Kategorio Béla Perczel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Paul Sérusier, *La talismano*, 1888
La **Nabis** (france: *Les Nabis*; la Nabi-oj; el la hebrea vorto signifanta *profeton*) estis fonditaj en la jaroj 1888 / 1889 kiel ribelema grupo de junaj artstudentoj de la Académie Julian en Parizo de Paul Sérusier. La grupo de post-impresionismaj artistoj kaj ilustristoj havis grandan influon al bildaj artoj inter 1891 kaj 1899.

La Nabi-oj komprenis sin laŭ la tradicio de Paul Gauguin, forte influis ilin la japana kolora ksilografio kaj ili vidis bildon, kiel areon kovritan de farboj kunigitaj laŭ ia ordo.

Nabis-artistoj famiĝas pro la multaj medioj, en kiuj ili laboras. Aldone al pentrado kaj skulptado ili uzis presadon, afiŝdezajnon, ilustraĵojn, teksaĵojn, meblojn kaj scenejojn.

Kune kun la same evoluanta Secesio la Nabis substrekis la graveco de dezajno. Ambaŭ movadoj estas ligita al simbolismo.

Gravaj anoj de *Les Nabis*
--------------------------

* Aristide Maillol – (1861–1944), skulptisto
* Félix Vallotton – (1865–1925), pentristo
* Pierre Bonnard – (1867–1947), pentristo
* Ker-Xavier Roussel – (1867–1944), pentristo
* Édouard Vuillard – (1868–1940), pentristo
* Maurice Denis – (1870–1943), pentristo
* Georges Lacombe – (1868–1916), skulptisto
* Paul Ranson – (1864–1909), pentristo
* Paul Sérusier – (1864–1927), pentristo


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Nabis (artistoj) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Niharra** [niAra] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. *Niharra* estas komprenebla etimologie kiel devena el araba kaj signifante *Fojnejo*.

Niharra en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.
Romia arkeologia kuŝejo nomita *Pared de los Moros* (Muro de la Maŭroj).

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,28 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 188 loĝantojn. Ĝi perdis 220 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 20 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Padiernos, Salobral, Sotalbo kaj Mironcillo. Tra la teritorio fluas la rivero Adaja sur la Valo Amblés.

Historio
--------

Estas evidentaj pruvoj de romia loĝado en la arkeologis kuŝejo nomita *Pared de los Moros* (Muro de la Maŭroj) sur la maldekstra bordo de la rivero Adaja je 2 km de la nuna loko de la vilaĝo. Ĉi tie oni malkovris surstrate restaĵojn de iama romia ŝoseo. Nehazarde tiu strato estis nomita "Calzada Vieja" (Malnova Pavimvojo). Eble temas pri la ŝoseo kiu trapasis la tutan valon ĝis la Montopaŝejo Piko (de la montopinto). En Mezepoko okazis reloĝado. La nuntempa loko eble datas el la 11-a jarcento kiam Alfonso la 6-a de Kastilio komisiis la reloĝadon de la zono de Avilo al sia bofilo Rajmondo de Burgonjo. La areo apartenis al la Regno Kastilio.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Bildaro
-------

* Romia arkeologia kuŝejo nomita Pared de los Moros nokte.Romia arkeologia kuŝejo nomita *Pared de los Moros* nokte.
* Tombo el la arkeologia kuŝejo nomita Pared de los Moros, nune en la Muzeo de Avilo.Tombo el la arkeologia kuŝejo nomita *Pared de los Moros*, nune en la Muzeo de Avilo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762218
 |
HEC Paris Startup Launchpad Demo Day 2024
**Station F** estas komercinkubatoro por noventreprenoj, situanta en la 13-a arondismento de Parizo. Ĝi estas konata kiel la plej granda startinstalaĵo de la mondo.

Situante en iama fervoja vardeponejo antaŭe konata kiel la Halle Freyssinet (tial la "F" en Station F). La 34,000 m2 (370,000 kv. ft) instalaĵo estis formale malfermita fare de prezidanto Emmanuel Macron en junio 2017 kaj disponigas oficejan loĝejon por ĝis 1,000 noventreprenaj kaj komencaj firmaoj same kiel por kompaniaj partneroj kiel ekzemple Facebook, Microsoft kaj Naver.

Stacio F havas kelkajn partnerecojn por noventreprenaj programoj direktitaj kontraŭ entreprenistoj. Partneroj inkluzivas Google, Ubisoft kaj Zendesk.

La kampuso estas partnero de diversaj lernejoj, kiel HEC Paris, la plej bona eŭropa komerca lernejo.

Referencoj
----------

1. ↑  angleStation F, the world's largest startup campus opens in Paris
2. ↑  angleEmmanuel Macron thinks big in vision for French tech unicorn
3. ↑  STARTUPS
4. ↑  angleIncubateur HEC Paris
5. ↑  angleBusiness school rankings

Eksteraj ligiloj
----------------

* Station F


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 851442
 |
**Arevalillo de Cega** [arebaLIljo deZeEga] estas municipo en la centroriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto *Partido Judicial de Sepúlveda*. *Arevalillo de Cega* estas komprenebla etimologie kiel aludo al urbo Arévalo (en la provinco Avilo, sed lime al la provinco Segovio), ĉiukaze kun signifo "apud muro", kaj al la rojo Cega (kromaĵo de la 20-a jarcento). 

Arevalillo de Cega en la provinco Segovio.
Preĝejo de Arevalillo de Cega.

Geografio
---------

Ĝia ebeneca municipa teritorio okupas totalan areon de 11,59 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 17 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte la duonon el jaro 1991. 

Ĝi distas 38 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Puebla de Pedraza, Rebollo, Valdevacas y Guijar kaj Arahuetes.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj, al grotoj ktp. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de San Mamés kun romanika absido kaj cetero de la 18-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 768089
* VIAF: 316734072
 |
w1

Urbodomo de Rastenberg
La **Urbodomo de Rastenberg** (germane *Rathaŭs von Rastenberg*) estas monumentprotektotaĵo en Rastenberg, Germanujo. Ĝi stituas nordflanke de la foirejo tie kie Ritter-strato eniras foirejen. Tiumaniere formiĝas Triangula bazaro (Dreieckmarkt).

Historio kaj formo
------------------

Rastenberg plialtrangigis en 1378 urben. La nuna urbodomo estiĝis grandparte ne antaŭ la dua triono de la 16-a jarcento. La unua konstruaĵo estas el 1565 kaj laŭdire damaĝitis en 1663. Poste estis rekonstruiĝo.

Tie ĉi konstruaĵo pligrandigigs en la 19-a jarcnento ricevanta foirejflanke antaŭaĵon kun sela tegmento. Krom la impona tegmentotureto kun jardato de 1824 troviĝas multaj aliaj elementoj ĉefasade. Antaŭan alikonstruiĝon en la 18-a jarcento konfirmas kaj la enskribŝtonoj el kiuj unu reliefigas Justiculinon kun la latinaj vortoj *Sum qui que Ad 1739* (ĉe la suda antaŭkonstruaĵo). La dua (supre de la suda enirejo ueste) la urboblazonon. Ankaŭ tio ĉi estas farba reliefo datumante de 1737.

La fenestroj posedas parte bastonaran kadron. Antaŭkonstruaĵen muntitis horloĝo kaj flaga ujo, dekstre estas ŝtuparo. Sume tri enirejoj estas sudflanke, el kiuj la centra alirejo havas segmentan arkon. Fasade enkorpigita estas ankaŭ ŝtupara turo kiuj perspektivdepende elsatras kiel turspajro aŭ memstara konstruero. En 1913 venis ŝanĝiĝo. La renesanca ejo figuras sur la listo de kulturmonumentoj. Tamen ne temas pri la administra centro de la Administra komunumo al kiu apartenas Rastenberg ĉar pli gravas tiukoncerne la urbodomo en Kölleda. Anstataŭe la rastenberg-a domo uzatas por aliaj eventoj, ekz. por ekspozicioj en la galerio.

Rekte antaŭurbodome estas puto kun plastikaĵa igo de la urboblazonmotivo. Ĉiujare ĝi dekoraciitis paske.

Literaturo
----------

* Georg Dehio: *Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen,* Deutscher Kunstverlag, München 1998, ISBN 3-422-03050-6

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Urbodomo de Rastenberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

1. ↑  Urba historio sur la municipa retpaĝaro[*rompita ligilo*] (la aserto tiea ke brulkonsumiĝo estis dum la Tridekjara milito malkorektas tamen pro nekongrueco kun la jaro 1663.
2. ↑  Dehio, p. 982.
3. ↑  Dehio, p. 983
4. ↑  Armin Burĝardt:hule-des-fliegenden-tapetenwec hsels-id227342049.html "Kunstherbst. Die hohe Sc hule des fliegenden Tapetenwec hsels",[*rompita ligilo*] TA, 12.10.2019
5. ↑  [ "Rastenberger Osterbrunnen ist erste Wegmarke für Wanderung",‘ TA, 11.4.2019
La **Kastelo de Letenye** (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj **Kastelo de Szapáry-Andrássy** [sapAri-andrAŝi]) estas historia monumento, interne kulturdomo kaj muzeo en Hungario, en urbo Letenye.

Kastelo de Letenye

Historio
--------

Familio Szapáry konstruis barokan kastelon inter 1758 kaj 1768. Ĝi estis trakonstruita laŭ klasikismo inter 1821-1825. En la 1830-aj jaroj pro geedziĝo la nova posedanto estis familio Andrássy, poste la kastelo estis iomete trakonstruita. Pri historio depost 1945 mankas informoj, sed en nekonata jaro interne kulturdomo kaj muzeo ekfunkciis.

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa kastelo situas en mezo de la urbo en granda parko. En la fasado la meza parto iomete reliefas, tie tenas 4 dublaj kolonoj terason, malantaŭe funkcias la ĉefenirejo. Pli supre sur la etaĝo malantaŭ la teraso estas elirejo kun 2 grandaj fenestroj. La plej supre timpano (arkitekturo) estas videbla. Al la ĉefkonstruaĵo aliĝas po unu teretaĝaj aloj. Interne origine estis freskoj, sed en la 20-a jarcento ili estis kovritaj.

Parko
-----

Parko ĉirkaŭas la kastelon, origine la parko estis pli granda. La plej menciinda arbo estas platano 150 jarojn aĝa, diagonalo de la trunko estas 615 centimetrojn, la plena alto estas 20 metrojn, diagonalo de la branĉoj estas 36 metrojn.

En 1894 oni metis skulptaĵon pri Lajos Kossuth, en 1986 oni konstruis bibliotekon fare de Imre Makovecz. La biblioteko havas 12 flankojn. En la 2000-aj jaroj oni malkovris termalan akvon, poste oni konstruis banejon.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun foto Arkivigite je 2017-01-31 per la retarkivo Wayback Machine
**Vladimir Ivanoviĉ NEMIROVIĈ-DANĈENKO** (ruse *Владимир Иванович Немирович-Данченко*; naskiĝis la 11-an[jul.]/ 23-an de decembro 1858[greg.], mortis la 25-an de aprilo 1943 en Moskvo) estis rusa teatra reĝisoro, verkisto, pedagogo, dramaturgo, produktoro kaj teatra organizanto, kiu fondis la Moskvan Artan Teatron kun sia kolego, Konstantin Stanislavski, en 1898.

Biografio
---------

Vladimir Ivanoviĉ Nemiroviĉ-Danĉenko naskiĝis en miksa ukrain-armena familio en Ozurgeti (Kartvelio) ĉe Poti. Lia patro estis oficiro de la Rusia Armeo, kaj lia patrino, Aleksandra Jagubjan (1829–1914), estis armena. Li estis edukita ĉe la Alta Lernejo de Tbiliso kaj poste ĉe la Moskva Ŝtata Universitato (fizka-matematika kaj jura departementoj 1876–1879). En 1879 li lasis la Universitato por la teatro, starte kiel teatra kritikisto, kaj en 1881 oni publikigis sian unuan teatraĵon "Hundo-rozo", kiu estis surscenejigita post unu jaro fare de la Malij-Teatro.

Li estis instruisto de Moskvin, Olga Knipper kaj Meyerhold. En 1919 li establis la Muzikan Teatron de la Moskva Arta Teatro, kiu estis reformita en la Muzika Teatro Nemiroviĉ-Danĉenko en 1926. En 1943 Nemiroviĉ-Danĉenko establis la Lernejon de la Moskva Arta Teatro, kiu estas ankoraŭ funkcianta.

Heredo
------

Nemiroviĉ-Danĉenko malfermis en teatro veran sencon de la verkoj de Ĉeĥov kaj Gorki, kaj de la prozo de Dostojevski kaj Tolstoi. Oni diris ke "Se Stanislavski estis la animo de la Arta Teatro, tiam Nemiroviĉ estis ties koro".

Nemiroviĉ-Danĉenko kreis stilon por "aktoradi" kaj "reĝisori" en la Moskva Arta Teatro, por "aktorensembloj" kaj "atmosfero". Pro tio la Moskva Arta Teatro estis amplekse konsiderata la plej bonkvalita teatro de la mondo tiame. Sed Nemirovich ne verkis pri sia "sistemo" aktoradi kaj nun oni konas nur la "sistemon de Stanislavski" (aŭ "Stanislavska metodo"). Li estis unu el la unua ricevantoj de la titolo Popola artisto de Sovetunio en 1936. Poste, li ricevis la premion Sovetŝtata Premio (1942, 1943), la Ordenon de Lenin, kaj la Ordenon de la Ruĝa Bendo de Laboro]].

Produktaĵoj
-----------

* *La Fratoj Karamazov* (1910)
* *Resurekto* (1930)
* *Anna Karenina* (1937)
* *Tri fratinoj* (1940)

Referencoj
----------

1. 1 2   (2004) *In Hollywood with Nemirovich-Danchenko, 1926–1927: the memoirs of Sergei Bertensson*. Scarecrow Press, p. 16–. ISBN 978-0-8108-4988-4.

[*rompita ligilo*]

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Vladimir Nemiroviĉ-Danĉenko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Vladimir Nemirovich-Danchenko: Biografio elo Answers.com


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 555104
* GND: 118785885
* LCCN: n81149214
* VIAF: 100235842 77358088, 100235842
* ISNI: 000000012145232X
* LIBRIS: 195843
* SUDOC: 123254175
* BNF: 15086967q
* MBA: dd373d02-3dfe-4e97-8cbb-f017122ae8c3
* NLA: 35380048
* NDL: 00524729
* BIBSYS: 90198838
* NKC: jn20000604158
* ICCU: DDSV111950
* BNE: XX1108567
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Hela glareolo** |
| --- |
|  |
| 
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birda klaso *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ĥaradrioformaj *Charadriiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Glareoledoj *Glareolidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Glareola *Glareola* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Hela glareolo** *Glareola lactea*Temminck 1820 |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Hela glareolo  |

 |
| v • d • r |

La **Hela glareolo** aŭ **Malgranda glareolo** (*Glareola lactea*), estas eta vadbirdo de la familio de glareoloj nome Glareoledoj el la ordo de Karadrioformaj.

La hela glareolo estas loĝanta birdo kiu reproduktiĝas en Barato, okcidenta Pakistano kaj sudorienta Azio. Ĝi reproduktiĝas en ŝtonetaj aŭ sablaj bordoj de riveroj, kie la ino demetas 2-4 ovojn en grunda truo. Reproduktaj zonoj inkludas etajn regionojn de norda Karnataka kaj norda Kerala ĉe Kannur.

Aspekto
-------

Tiu specio estas nur 165-185 cm longa, kun enverguro de 150-160 cm. Pro ties malgrando la hela glareolo konfuziĝas dumfluge iome kun hirundoj aŭ hirundinidae.

Temas pri vadbirdo de tre specifa konturo. La **Hela glareolo** havas mallongajn krurojn, longajn pintajn flugilojn kaj mallongajn forkoformajn vostojn. Ili havas mallongajn bekojn kio estas adaptiĝo al aera manĝado; pli precize la beko estas mallonga, dika ĉebaze kaj meze kaj tre akrapinta subenkurvita; krome ĝi estas nigra, kaj iomete ruĝa en komenco de ambaŭ makzeloj. La kapo, dorso kaj la flugiloj estas grizaj. La ventro kaj la pugo estas blankaj. La gorĝo kaj iome la brusto havas foje flavecajn nuancojn. Videblas nigra strieto el la beko ĝis la nigra okulo. La kruroj estas nigrecaj. Surgrunde tiu birdo estas gracie preskaŭ **unukolora helgriza**; de tie la nomo kaj ankaŭ la scienca latinlingva nomo (*lactea*, lakta).

La flugiloj estas grizaj supre kun nigraj pintoj kaj nigroblankaj strietoj en malantaŭa bordo; sube estas ĉefe nigraj. La vosto estas blanka kun nigra fina trianglo.

Kutimoj
-------

Ties plej nekutima eco inter birdoj klasitaj kiel vadbirdoj estas ke ili ĉasas ties predojn inter insektoj dumfluge kiel hirundedoj, kvankam ili povas manĝi ankaŭ surplanke per rapida kurado. Ties mallongaj bekoj estas adaptiĝo al aera manĝado.

La ino demetas 2-4 ovojn en grunda truo.

Tiuj estas birdoj de malferma kamparo kaj estas vidataj ofte apud akvo vespere gvatantaj insektojn.

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Glareola lactea*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 12 May 2006.

* Hela glareolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hela glareolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Hela glareolo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
La nova konstruaĵo de Vindicat
La malnova konstruaĵo de Vindicat je la Grote Markt 27 en Groningen
La **Groninger Studenten Corps *Vindicat atque Polit*** (latine por *Firmtenu kaj Civilizu*) estas la plej maljuna nederlanda studento asocio kaj fondiĝis je la 4-a de februaro, 1815 kiel reago je atakoj al studentoj fare de lokaj civiluloj.

La unua rektoro de la senato estis B.J. Winter. Nuntempe Vindicat estas la plej granda studenta organizo en Groningen, urbo en la norda parto de Nederlando, kun preskaŭ 2500 membroj.

La societejo de Vindicat situas en la centro de la urbo Groningen kaj nomiĝas **Mutua Fides** (*Mutuala Fido*) kaj ludas gravan rolon en la socia vivo de la membroj. Vindicat ankaŭ estas la hejmo de multnombraj kulturaj kaj sportaj sub-organizoj kiel la remklubo GSR Aegir. En 2010, Vindicat celebris sian 195-an datrevenon per la 39-a jarkvino festivalo.

En 2005, kopio de *Mutua Fides* je skalo 1:25 konstruiĝis en miniatura urbo Madurodam.

Bildoj de Vindicat kaj Mutua Fides
----------------------------------

* Malnova konversaciejoMalnova konversaciejo
* Malnova legejoMalnova legejo
* Malnova enirejoMalnova enirejo
* Frontpaĝo el 1854 de Vindicat studenta kantaroFrontpaĝo el 1854 de Vindicat studenta kantaro
* La plej malnova blazono de la asocioLa plej malnova blazono de la asocio

Vidu ankaŭ
----------

* Regna Universitato de Groningen

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Groninger Studentencorps Vindicat atque Polit en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* Kvinjarfesta retejo de Vindicat
* Retejo por novaj membroj de Vindicat dum la KEI-semajno Arkivigite je 2011-09-29 per la retarkivo Wayback Machine
* Novkonstruota societejo Arkivigite je 2012-05-11 per la retarkivo Wayback Machine
Katedralo de Sevilo. Ĥorpupitro en la centro de ĥorejo.
**Ĥorpupitro** estas granda librapogilo sur kiu oni metas libron aŭ librojn por ĉanti en la preĝejaj ĥorejoj.

Karakteroj
----------

Ĉar tiu ilo utilas por ĥoroj, ĝi plej ofte havas kvar flankojn korespondajn al libro de ĉiu voĉtonalo. La plej antikvaj ĥorpupitroj konataj korespondas al la 15a jarcento kaj kelkaj montras simbolan kaj ornaman bildon de aglo sur mondo aŭ piedestalo havante malfermitajn flugilojn sur kiuj apogas sin la libro. En la Renesanco, ekuziĝis duoblaj aŭ turneblaj ĥorpupitroj, kaj ankaŭ tiuj kvarflankaj, por havi malfermitaj kvar librojn samtempe en formo de senpinta piramido. Ĉar ofte la uzataj libroj estis grandaj, manuskriptaj, ilustraciitaj, do multekostegaj, tiu sistemo permesis la uzadon de unu libro fare de multaj ĉantistoj samtempe. La ĉantistoj sidiĝis ĉirkaŭ la ĥorpupitro en formo de U, lasante malfermita la flankon al la preĝejo. La ĥorpupitra sistemo kondiĉigis la arkitekturon de la ĥorejoj, kiuj tre ofte prezentis valoregajn artajn sidlokarojn. La necesa grando de la paĝoj permesis la samtempan vidadon fare de multaj rigardantoj, kio faras ĝin ia antaŭaĵo de la nuntempaj ekranoj ĉe prelegoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Librapogilo

Referencoj
----------

Tiu artikolo inkludas materialon el *Diccionario enciclopédico popular ilustrado Salvat* de la jaroj 1906-1914, kiu jam esta de publika posedo.

* Kategorio Ĥorpupitro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)