recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Hotelo "Rusio" en 2004
La hotelo kaj Moskva Kremlo
**"Rossija"** (**"Rusio"**, ruse *Россия*) estis hotelo, funkciinta en Moskvo ekde 1960-aj jaroj ĝis 2006. La hotelo situis en historia urboparto Zarjadje (parto de Kitaj-gorod) apud Moskva Kremlo kaj estis unu el la plej grandaj hoteloj en la mondo.

Projekto kaj konstruado
-----------------------

Dekomence sur tiu loko oni planis konstrui la okan "nubskrapulon de Stalino" kun 32 etaĝoj kaj alteco 275 metroj laŭ projekto de arkitekto D. Ĉeĉulin. Ĝia konstruado estis haltigita en 1954 post morto de Josif Stalin, kio tre malkontentigis ĝian arkitekton. Al la projekto de la konstruaĵo oni revenis en 1960-aj jaroj, sed tiam oni jam decidis konstrui hotelon.

Sub gvido de Ĉeĉulin grupo da arkitektoj kreis novan projekton. En 1964 - 1967 la hotelo estis konstruita. Ĝi fariĝis la plej granda hotelo en la mondo kaj pro tio en 1970-aj jaroj trafis al la Guinness-libro de rekordoj.

Por tiom granda konstruado estis forigitaj kelkaj mallarĝaj stratetoj centre de Moskvo (Jeleckij, Zarjadjevskij kaj aliaj)

Arkitekturo
-----------

La hotelo en 1997
La hotelo konsistis el kvar 12-etaĝaj konstruaĵoj, starigitaj je rektangulo, kaj 23-etaĝa (Norda) turo (80 m alta). En la suda ejo estis koncerta halo (por 2500 personoj, malfermita en 1971), apude 2-hala kinejo "Zarjadje" (por 1500 personoj). Sub la hotelo estis militobjektoj.

La hotelo entenis 3500 ĉambrojn por 5300 gastoj. Tie funkciis preskaŭ cent liftoj.

Malkonstruado
-------------

Komenco de detruo (en 2006)
Teritorio de estinta hotelo dum ĝia malkonstruado (fotita en 2012)
En 2004 estraro de Moskvo decidis fermi kaj malkonstrui la hotelon. Anstataŭ ĝi oni planis konstriu hotela-komercan konplekson de novaj konstruaĵoj (malpli grandan). En novembro de 2004 pasis konkurso por rekonstruo, kiun partoprenis kompanioj Bauholding Strabag AG, "Monab" kaj ST Development (gajnis la lasta).

Ekde la 1-a de januaro 2006 la hotelo estis fermita, marte de la sama jaro komenciĝis malkonstruado. La suprajn etaĝojn oni malmuntis, la malsupraj kvin estis rompitaj per peza maŝinaro.

La 20-an de januaro 2012 dum renkontiĝo de Vladimir Putin kaj Urbestro de Moskvo Sergej Sobjanin estis decidite sur la loko de estinta hotelo planti parkon nomata Parko Zarjadia.

Hotelo "Rossija" en kulturo
---------------------------

* En sovetia filmo "Mimino" tie loĝas la ĉefa heroo - aviadisto el Kartvelio kaj ĉi tie li konatiĝas kun armeno Ĥaĉikjan.
* En la hotelo parte estis filmitaj kelkaj konataj filmoj, ekzemple "Rabia aŭtobuso" (ruse *Взбесившийся автобус*).

Referencoj
----------

1. ↑  Laŭ vojaĝlibro de 1973

Vidu ankaŭ
----------

* Incendio en hotelo "Rossija" (1977)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo pri la hotelo kun aktuala informo[*rompita ligilo*]
* Paĝo kun bildgalerio pri historio de la hotelo
**Richardson** estas grandurbo de subŝtato Teksaso en Usono, en kantonoj Dallas kaj Collin. Ĝi apartenas al la urbara statistika areo Dallas-Fort-Worth, krome ĝi estas universitata urbo.

Situo de Richardson en Teksaso kaj plejparte en kantono de Dallas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 74 km²
* Loĝantaro: 101.747 (en 2011)
* Supermara alteco: 192 m
* Horzono: UTC-6h (en somero UTC-5h)
* Poŝtkodoj: 75080-75083, 75085
* Telefonkodoj: 214, 469, 972

Ĉefstrato en Richardson

Geografio
---------

Richardson situas en la suda landparto de Usono, en la nordorienta parto de Teksaso, en la norda parto de kantono Dallas. Plano (Teksaso) troviĝas 10 km.

Historio
--------

Homoj el Kentukio kaj Tenesio venis al la Richardson-areo en la 1840-aj jaroj. En la sekva jardeko fervojo estis konstruita, la haltejo prenis la nomon de fervojentreprenisto E.H. Richardson. En 1908 interurba elektra fervojo ekfunkciis. La loĝantoj elektis urbestron unuafoje en 1925. Post la 2-a mondmilito Richardson travivis gravajn loĝantarkreskojn, diversaj firmaoj ekfunkciis tie filiojn. Richardson estis "seka grandurbo" kun neniu alkoholovendo ĝis 2006.

Klimato
-------

Richardson havas subtropikan klimaton. Foje somere la temperaturo atingas eĉ 40 °C-ojn, vintre malofte frostas kaj neĝas. Jare pluvas preskaŭ 1000 mm, en ĉiuj monatoj pluvas.

Moderna konstruaĵo en Richardson

Trafiko
-------

En Richardson aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. La urbego havas fervojajn kaj ĉefvojajn kontaktojn precipe al Dallas.

Fontoj
------

* Anglalingva Vikipedio helpe de WikiTrans
**René LAGRANGE** (Irancy, Yonne, 20-a de januaro 1891 - Montfermeil, Seine-Saint-Denis, 16-a de aŭgusto 1946) estis franca laboristo (tajloro), sindikatisto, historiisto de la socia movado kaj patro de la elstara esperantisto Georges Lagrange. 

René Lagrange estis memedukito, kiu precipe interesiĝis pri la historio de la socia movado. Aktiva en la socialista partio (SFIO) li rapide elreviĝis de la rusa revolucio kaj simpatiis al anarkiismaj medioj. Danke al sindikataj kamaradoj li foje povis trovi iom da laboro kiel tipografo, sed neniam longe. Li estis tre klera laboristo, kiu ege studis la historion tiagrade, ke li prelegadis pri tiu temo en la laborborso kadre de klerigaj kursaroj aranĝitaj de la sindikato cele plialtigi la kulturnivelon de la laboristaro.

Biografio
---------

René Lagrange naskiĝis en vinprodukta regiono Yonne kaj pro malbonaj ekonomiaj kondiĉoj en sia vilaĝo aliris Parizon kiel junulo. Tie li ekmetilernis pan- kaj kuk-faradon. Dum sia metilernado li falis en kellukon kaj de tiam havis kriplan kruron, kiu malhelpis lin dum lia tuta vivo. Li sentis sin malbela ne aminda viro kaj restis longe fraŭlo. 

Dum la unua mondmilito li estis mobilizita kaj kudradis militistajn vestojn, ĉar tiu laboro estis farebla malgraŭ lia kripleco. René renkontis Madeleine Ducharne, kun kiu li edziĝis kiam ili estis preskaŭ kvardek-jaraj. Ili renkontiĝis dum sindikata mitingo, kie ili ĉiuj siaflanke reprezentis sian metion. Ili geedziĝis, ĉar Madeleine volis fondi familion. La paro ŝajnis neniam bone funkcii. 

Ilia sola filo Georges Lagrange do kreskis inter kverelemaj gepatroj, kiuj vivadis en malfacilaj ekonomikaj kondiĉoj. René plej ofte estis senlabora. Dum la dua mondmilito, li ektrovis klientojn, kiuj petis lin ripari siajn kostumojn. Je la fino de la milito, li ekesperis prosperon danke al kreskanta klientaro, sed tiam lia malsana kruro infektiĝis kaj li mortis pro gangreno.
RUBISCO hetero16mer, Spinacia oleracea.
**Rubisko**, aliskribe **rubisKO**, biokemie estas *ribulozo-1,5-bisfosfato-karboksilazo/-karboksigenazo.*
Oni supozas, ke ĝi estas la laŭkvante pleja proteino surtera.
Ĉiuj "verdaj plantoj", kiuj prenas sian energion el fotosintezo (lumsintezo), bezonas ĝin por la senluma reakcio.

La foje majuskligita vortparto "KO" estas por "Karbona duOksido.

La enzimo rubisko ekigas la fiksadon de karbona duoksido en la ciklo de Kalvin (nomita laŭ Melvin Calvin).
Ĝi ebligas la fiksadon de karbona duoksido,
sed ankaŭ de fiksadon de oksigeno,
kiu malutilas al plantoj,
ĉar ĝi implicas perdon de energio kaj oksigeno (luma spirado).
Ĉu okazas fiksado de oksigeno aŭ de karbona duoksido, dependas de la parta premo de la du gasoj.

C4-plantoj adaptiĝis al tio kaj pli efike utiligas karbonan duoksidon.

Rubisko havas genetikan apartaĵon:
Duono de ĝi estas gene kodita en la genaro de plantospecioj, alia parto estas en la kloroplasta genaro.

Kvankam rubisko estas (verŝajne) la laŭkvante pleja proteino surtera, ĝi ampleksas nur 1/500 de la surtera proteina maso.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Arkivigite je 2005-10-24 per la retarkivo Wayback Machine
* 
*
**Richárd Barabás** [rihArd barabAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Barabás Richárd** estas hungara aktoro, voĉoaktoro, politikisto, proparolanto.

Richárd Barabás naskiĝis la 14-an de julio 1987 en Debrecen.

Biografio
---------

Richárd Barabás maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2010. Liaj plej gravaj instruistoj estis László Gálffi kaj János Ács. Li komencis sian aktoran karieron en alternativa teatrejo. Ekde 2012 li partoprenis en manifestacioj, iom poste li estis aktivisto kaj aliĝis al malgranda nova partio. En 2014 li estis elektita urbestrarano de Újbuda, en 2018 ankaŭ partia priparolisto.

Liaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Anton Ĉeĥov:
	+ Ĉeriza ĝardeno (universitata scenejo, 2010)
	+ Tri fratinoj (2015)
* *Merlin, avagy Isten, Haza, Család* (Teatro István Örkény, 2012)

Liaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* *S.O.S. Love! - Az egymillió dolláros megbízás* (2011) - turisto
* hungara voĉo de Chad Lindberg

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 728487
 |
|  |  |
| --- | --- |
|   | **Ĉi tiu artikolo citas neniun fonton**.

---

Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj.Specifu la daton: {{Sen fontoj|temo|monato jaro}} |

Florian-turo, Dortmund: la unua turniĝanta restaŭracio, 1959
Turniĝanta restoracio "7nebo" en Ostankino-turo en Moskvo
**Rotacianta restoracio** (aŭ **turniĝanta restoracio**) estas restoracio, kutime en turo, kies manĝosalono estas larĝa cirkla platformo, kiu funkcias kiel granda disktelero. La rotacia frekvenco kutime estas 1 ĝis 3 turniĝoj hore. La gastoj do povas ĝui panoraman vidon sen forlasado de siaj sidlokoj. Tiaj restoracioj ofte situas en supraj etaĝoj de hoteloj, televidturoj, nubskrapuloj aŭ ĉe montopintoj.

La unua turniĝanta restoracio en modernaj tempoj estis projektita de la germana arkitektura firmao Will Schwarz por la supro de Florian-turo en Dortmund. Ĝi ekfunkciis la 1an de majo 1959. Unu jaron poste, en aprilo 1961, la Kairo-Turo kaj ĝia turniĝanta panorama restoracio, projektita de la egipta arkitekto Naoum Shebib estis inaŭguritaj.

Kelkaj surmontaj rotaciantaj restoracioj
* sur Hoher Kasten, CH
* sur Schilthorn, CH
* Space Needle, Seattle
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Akvitanio (apartigilo). |


En 781, Karolo la Granda konsekris sian trian filon, Ludoviko (estonta reĝo de frankoj sub la nomo Ludoviko la Pia), tiam 3-jara, reĝo de Akvitanio kaj kiu estis konfidita al *bajulus*, Arnold. Tiu nova ŝtato, **reĝlando Akvitanio**, enhavis krom Akvitanio ankaŭ Vaskonion kaj kies ĉefurbo estis Toulouse. Administradon zorgis Guilhem (ĉ.742 - †812), grafo de Tuluzo kaj duko de Akvitanio.

Prezento
--------

La Vaskonoj elektis, post la morto de Lupo la Dua, unu el ties filojn, Sanĉo la Unua Lupo, kiu agnoksis la suzerenecon de Karolo la Granda kaj partoprenis, en la ekspedicio organizita de Ludoviko, reĝo de Akvitanio kaj filo de Karolo la Granda, kontraŭ Barcelono en 801. Sed tiu agnosko mallonge daŭris ĝis en 802 ĉar Pamplono vazale omaĝis al la emiro de Kordovo.

En 812, post ribelo kondukita de Semen Loup, plejaĝa frato de Sanche Lupo la Unua, kiu anstataŭis lin post lia morto, nova ekspedicio de Ludoviko alvenis ĝis Pamplono irante tra Dax. Ludoviko singarde tiufoje, revenante per la intermonto Roncesvalo kapti ostaĝojn, kiujn li liberigis nur post alveno en sekura teritorio, kie lia armeo ne riskis embuskon.

Post morto de Karolo la Granda, Ludoviko la Pia fariĝis imperiestro kaj kompaniigis siajn filojn en regado. En 817, li donis al Pipino la Unua de Akvitanio, Gaskonion, distrikton de Tuluzo kaj parton de Septimanio kaj de Burgonjo.

Dum tiu tempo, en duklando Vaskonio, Garcia Semen, plejaĝa filo de Semen Lupo psotsekvis sian patron mortintan en 816. Sed Garcia Semen mortis en 818 kaj estis anstataŭita de sia kuzo, Lupo la Tria. En 819, tiu lasta perdis siajn bienojn rabitajn de Pipino la Unua, kiu ekzilis lin. Tamen, por ne malplaĉi al la vaskonoj, li donis al ili kiel ĉefon Aznar Sanchez, filo de Sanĉo, kiu helpis lin por batali kontraŭ la navarajn ribelojn. Tio estis la epoko de graflando Cisa Vaskonio, kio estos altigita al duklando Gaskonio en 852.

Post morto de Aznar Sanchez en 837, tiu graflando, poste duklando Vaskonio iris al lia frato Santz-Santz mem anstataŭita, post sia morto en ĉirkaŭ 855 de lia nevo Arnaud, kiu estis la filo de lia fratino Sancia kaj de Émenon, grafo de Poitiers, poste grafo de Angulemo. Arnaud mortis en 864 kaj la sinsekvo de gaskonaj dukoj ne estas tre klara. Legendo asertas ke en 864, gaskonoj nomumis kiel grafon, Sanche la Tria Menditarrat, nepo de Garcia Semen. Sanche la Tria Menditarrat eble estas la praulo de la estontaj dukoj kaj grafoj de Gaskonio, kiuj sin sekvis ĝis en 1032, kiam mortis la lasta princo de tiu familio.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Francio |
| Portala ikono | Portalo pri Frua Mezepoko |
| Portala ikono | Portalo pri Akvitanio |
**Richárd Füredi,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Füredi Richárd** estis hungara skulptisto. Lia familia nomvarianto estis *Füredy,* lia origina familia nomo estis *Führer*.

Richárd Führer  naskiĝis la 18-an de julio 1873 en Budapeŝto, li mortis la 17-an de novembro 1947 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Richárd Füredi studis en Reĝa Belarta Altlernejo inter 1892-1896. Jam dum la studentaj jaroj li kreis skulptaĵojn. Li faris portretostatuojn, ornamstatuojn, sed li agadis plej multe por disvastiĝo de tombomonumentoj. Li havis edzinon.

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* Arnold IpolyiArnold Ipolyi
* Naciaj martiroj (1918-1919), forigitaNaciaj martiroj (1918-1919), forigita
* Karolo la 12-a (Svedio)Karolo la 12-a (Svedio)
* Paŭlo TomoriPaŭlo Tomori
* Kolomano (Hungario)Kolomano (Hungario)

Elektitaj tombomonumentoj
-------------------------

* Mór JókaiMór Jókai
* Pongrác KacsóhPongrác Kacsóh

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 620915
* GND: 1013297571
* VIAF: 172248243
 |
dekstra
**Repiniko** (portugale: **Repinique,**) estas malgranda tamburo de brazila muziko. Ĝia resonkorpo altas 30 ĝis 40 centimetrojn kaj havas diametron inter 25 kaj 37,5 cemtimetrojn. Unue ĝi estis ligna cilindro kun surstreĉita kaprofelo. Pro praktikaj kaŭzoj oni anstataŭis dumpase de la evoluo la naturajn felojn per tiaj el nilono. Nun la resonujo konsistas el metalo kaj la feloj el nilon, pro kio la sono dumpase de la tempo fariĝis pli kaj pli alta kaj metaleca.

En samboperkutado oni ofte uzas la repinikon ĝuste pro ĉi tiu sonopor „vokoj" (port.: *chamadas*). Ĝi estas ludata en sambo, sed ankaŭ de kelkaj grupoj de samboregeo kiel ekzemple Ilê Aiyê, aŭ per lignobastono kaj nudamane aŭ per du maldikaj plastaj aŭ lignaj vipoj, ekzemple fare de la bando Olodum. Tipa frapa skemo ritma (port. *toque*) de la instrumento en sambo estas la frapo permana antaŭ la vera pulsbato. En la muzika strukturo de samba tamburaro (port.: *bateria*) ĝi kompletigas la tamburinojn, malgrandajn unufelajn kadrotamburojn. En samboregeo la kleo 3-2 aŭ la inversa bosanovo-frapo de la tambureto estas tipaj ludoskemoj de la grupoj kiuj ludas ilin per du bastonoj.

Parenca versio de repiniko estas la bakurinjo. Ĝi estas de malpli granda diametro, iomete pli mallonga kaj estas ludata nure per du longaj maldikaj vergoj. Je la grupo Timbalada ĝi anstataŭis la antaŭe uzitajn tamburinojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Sambo (muziko)
* Frapinstrumento
**Ruby Corado** (naskiĝis en San-Salvadoro, Salvadoro) estas aktivulino, kiu fondis Casa Ruby, la solan dulingvan, multkulturan GLAT-an organizon en Vaŝingtono. Casa Ruby malfermiĝis en 2012; ĝi identigas sian mision kiel "krei sukcesajn vivorakontojn inter transgenraj, neduumaj, genre nekonformaj, gejaj, lesbaj kaj ambaŭseksemaj homoj."

Frua vivo
---------

Corado enmigris en Usonon el Salvadoro, kiam ŝi aĝis dek ses jarojn, por eskapi la enlandan militon de Salvadoro. Ŝi estas transgenra virino kaj komencis sian transiron dum la 1990-aj jaroj.

Aktivula kariero
----------------

Corado estis parto de la Koalicio por Klarigi la Homrajtan Agon de Vaŝingtono, kiu ŝanĝis la vaŝingtonan Homrajtan Agon por inkludi protektojn de genra identeco aŭ esprimo, kies ŝanĝo ekefikis en marto 2006. Corado edziniĝis al David Walker en 2014 kaj estis kondukita al la altaro de la tiama urbestro Vincent C. Gray.

Premioj kaj rekono
------------------

La premioj de Corado estas ekzemple: *The Capital Pride Heroes 2005* de *Metro Weekly*, *Trans America 2006*, *Latino LGBT History Project Heroes Exhibit 2007*, *25 Most Influential Latino LGBT Activists* de *Latino Voice 2009*, *Stein Democrats Heil-Balin Community Service Award 2011*, *Capital Pride Engendered Spirit Awards 2011*, *Gay And Lesbians Activists Alliance GLLA Distinguished Service Award 2012*, *The Activist Of The Year* de *The African American Prism Awards 2012*, *Ten LGBTQ Latin@s That Make Us Proud* de *XQSi Magazine 2012*, *The DC Center Community Center Service Award 2013*, kaj *Gays And Lesbians Opposing Violence Community Service Award 2013*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ruby Corado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* (angle) Retejo de Casa Ruby Arkivigite je 2018-08-16 per la retarkivo Wayback Machine
* (hispane) Retejo de Casa Ruby[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 619472
 |
La tri partoj de la malnova Reĝlando Burgonjo, ĉirkaŭ 900: sub Rikardo la Juĝejestro.
La **Reĝlando Arles** (*Arelato*) aŭ **Dua Reĝlando Burgonjo** estis Franka dominio establita el teritorioj de alta mezepoko Reĝlando de la Burgundoj en 933 per la unuigo de la regnoj Supra Burgonjo kaj Malsupra Burgonjo sub la reĝo Rodolfo la 2-a.

La nova reĝlando estis tiele nomita laŭ la sidejo en la Malsupra Burgonjo ĉe Arles. Ties teritorio etendis el la Mediteranea Maro al la Alta Rejno en la norde iom koresponde al la nunaj regionoj de Francio nome Provenco-Alpoj-Bordo Lazura, Rodano-Alpoj kaj Franĉkonteo, same kiel la okcidenta Svisio. Ĝi estis regata de sendependaj reĝoj ĝis 1032, post kio ĝi estis aligita al la Sankta Romia Imperio.

Vidu ankaŭ
----------

* Reĝlando Italio

Notoj
-----

1. ↑  *The New Columbia Encyclopedia* 1975, 150

Literaturo
----------

* Marie-Luise Heckmann, *Das Reichsvikariat des Dauphins im Arelat 1378*.

* Reĝlando Arles en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Emblemo de la regno.
Maksimuma etendo de la regno.
La **Reĝlando Asturio** (*Regnum Asturorum*, en tiama latino) estis la unua politika ento de kristanoj establita en Iberio post la falo de la visigota regno de Toledo post la malapero de la reĝo Rodrigo en la batalo de Guadalete kaj la sekva islama invado. Dum ĝiaj unuaj jardekoj, la teritoria etendo de la reĝlando limiĝis al teritorioj de la marbordo de la Kantabra Maro kaj ties komarkoj apudaj. Poste la asturiaj reĝoj iniciatis fortan etendigon komence de la 10-a jarcento, kiu atingis la valon de la rivero Doŭro.

Oni konsideras, ke la historio de la regno komenciĝis en la jaro 718 pere de la komenco de la ribelo kontraŭ la islamanoj estre de Don Pelajo. Ties fino estas markata ĉe la jaro 925 kiam Fruela la 2-a de Asturio sukcedis al sia frato Ordonjo la 2-a kaj unuigis siajn teritoriojn kun tiuj de la Reĝlando Leono. La Reĝlando de Asturio estas la historia antaŭaĵo de la Reĝlando Kastilio kaj de la Reĝlando Portugalio kaj tradicie estis konsiderata ĝermo de Hispanio.

Reĝoj
-----

* Alfonso la 2-a (783, kaj poste 791-842)
* Ramiro la 1-a (842-850)

Notoj
-----

1. ↑  Sánchez-Albornoz, Claudio. *El reino de Asturias. Orígenes de la nación española*. Colección: Biblioteca Histórica Asturiana. Silverio Cañada, Gijón, 1989.
2. ↑  Valdeón Baruque, Julio. *La España medieval*. Actas, S.L. 2003. ISBN 84-9739-002-4.
3. ↑  Valdeón Baruque, Julio et al. *Historia de las Españas medievales*. Editorial Crítica, 2002. ISBN 84-8432-300-5.

* Kategorio Reĝlando Asturio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo LU en Rothenburg LU staras por la svisa Kantono Lucerno. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Rothenburg**. |


---


**Rothenburg** estas komunumo en la distrikto Hochdorf en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 7118 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

La komunumo Rothenburg situas norde de la urbo Emmen kaj apartenas kune kun Emmen al la aglomeraĵo de la kantonĉefurbo Lucerno.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Rothenburg limas en nordo al Rain, en oriento al Eschenbach, en sudo al Emmen, kaj en okcidento al Neuenkirch.

Trafiko
-------

Rothenburg disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Olten al Lucerno.

La nacia svisa aŭtovojo A2 pasas laŭlonge de la suda komunumlimo kaj la plej proksima alveturejo situas 2 km de la vilaĝocentro en Emmen-Nordo.

Historio
--------

La unua skriba mencio de Rothenburg datiĝas el dokumento de la jaro 1130, kiu mencias certan Senjoron *Walther von Rodemburg*.

La Baronoj de Rothenburg estis unu el la plej potencaj kaj militemaj familioj de la tuta regiono kaj flegis intensivan malamikecon kun la urbo Lucerno. En la jaro 1285 la familio formortis. La Habsburgoj estis la heredantoj de la Rothenburgoj kaj transformis ilian posedaĵon al voktejo. En la jaro 1371 ili koncedis al Rothenburg la urborajton por krei kontraŭpotencon kontraŭ la fortiĝanta urbo Lucerno. La 28-an de decembro 1385 la lucernanoj konkeris la urbeton kaj detruis la kastelon kaj la urbomuron. 

Post la Batalo de Sempach en la jaro 1386 la lucernantoj tiam transprenis la regadon en Rothenburg, kiu tiel perdis sian urborajton. La Lucernanoj kreis nun lucernan distrikton Rothenburg, kies vokto havis sian sidejon en Lucerno. Rothenburg tamen estis nur la ĉefloko de la interna parto de la voktejo, dum la ĉefloko de la ekstera voktejparto estis Hochdorf. Ek de 1803 Rothenburg estas parto de la lucerna distrikto Hochdorf.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Rothenburg
* Rothenburg Station (stacidomo)

Fontoj
------

Tiu-ĉi artikolo baziĝas plej-parte sur libera traduko de la teksto pri Rothenburg en la germanlingva vikipedio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Rothenburg
* Profilo de la komunumo en la retejo de la kantono

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Rothenburg** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Preĝejo de RothenburgPreĝejo de Rothenburg
* Interno de la preĝejoInterno de la preĝejo
* Malnova ligna ponto trans RotbachMalnova ligna ponto trans Rotbach
* Nova ponto trans RotbachNova ponto trans Rotbach
* Centro de RothenburgCentro de Rothenburg
* Puto en la vilaĝocentroPuto en la vilaĝocentro

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Hochdorf |
| --- |
| Aesch  •  Altwis  •  Ballwil  •  Emmen  •  Ermensee  •  Eschenbach  •  Hitzkirch  •  **Hochdorf**  •  Hohenrain  •  Inwil  •  Rain  •  Römerswil  •  Rothenburg  •  Schongau |  |

 |
**Ricken** estas municipo de la komunumo Wattwil en la elektodistrikto Togenburgo kaj Ernetschwil en la elektodistrikto See-Gaster, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 155 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Ricken situas sur la akvodislimo de la samnoma montpasejo. La municipo Ricken formas unuon kaj havas komunan lernejkomunumon kaj preĝejkomunumon, sed politike apartenas parte al Wattwil (sur kies teritorio loĝas 40 loĝantoj de Ricken) kaj Ernetschwil (sur kies teritorio 115 loĝantoj).

Trafiko
-------

La pasejvojon pasas poŝtaŭtobuslinio.

Historio
--------

Ricken estas relative juna, ĝia historio estas ligita kun la evoluo de la trafiko tra la Rickenpasejo, kiu komenciĝis proksimume antaŭ 1000 jaroj. Pro la deziro de pli bona konekto inter Sankt-Galo kaj Uznach oni konstruis piedpadon, ĉe kiu proksimume ĉ. 1600 estiĝis la vilaĝo Ricken kiel paseja stacio, kiam konstruiĝis la pasejvojo. Ĝis 1918 trafikis poŝtkaleŝlinio tra Ricken. Poste la aŭtomobil-trafiko akiris prioritaton.

Vidu ankaŭ
----------

* Ricken (montpasejo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ricken en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la municipo kaj regiono Ricken[*rompita ligilo*]
Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Rothenfluh datiĝas el la jaro 1196 kiel *Rotenfluo*.

Prahistoria sunkalendaro sur la *Roten Fluh* indikas, ke la regiono estis jam frue loĝata. De la romia epoko en Rothenfluh ne estis trovitaj restaĵoj. En la frua mezepoko en Rothenfluh tamen ekzistis kvin setlejoj, nome *Hendschikon*, *Werdlingen*, *Loglingen*, *Holwingen* kaj *Gastwingen*. Dum kvar el ili estis forlasitaj, Loglingen fariĝis la kerno de la posta vilaĝo Rothenfluh.

En la jaro 1525 Rothenfluh estis unu el la unuaj paroĥoj de la bazela kamparo, kiu reformaciiĝis. La vilaĝo en tiu-ĉi tempo estis centro de la anabaptistoj. En la jaro 1545 la vilaĝo fariĝis posedaĵo de la urbo Bazelo, kiu atribuis ĝis al la voktejo Farnsburg. La regado de la urbo ĉesis en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio kaj reinstaliĝis per la restaŭracia konstitucio en la jaro 1814. Post la Bazela Kantondisiĝo de la jaro 1832 la komunumo fariĝis en la jaro 1833 parto de la nove fondita Kantono Bazelo Kampara. (La historiaj informoj baziĝas sur libera traduko el la germanlingva vikipedio)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rothenfluh en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Rothenfluh

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Sissach |
| --- |
| SissachSissach Anwil  •  Böckten  •  Buckten  •  Buus  •  Diepflingen  •  Gelterkinden  •  Häfelfingen  •  Hemmiken  •  Itingen  •  Känerkinden  •  Kilchberg  •  Läufelfingen  •  Maisprach  •  Nusshof  •  Oltingen  •  Ormalingen  •  Rickenbach  •  Rothenfluh  •  Rümlingen  •  Rünenberg  •  Sissach  •  Tecknau  •  Tenniken  •  Thürnen  •  Wenslingen  •  Wintersingen  •  Wittinsburg  •  Zeglingen  •  Zunzgen | Sissach |

 |
**RTVA** (plennomita **Ràdio i Televisió d'Andorra,** signifante: Radio kaj Televido en Andoro) estas la publika dissenda reto de Andoro. La reto funkciigas televidkanalon kaj radiostacion kaj ĝiaj elsendoj estas faritaj en la kataluna.

Financado: La organizo estas financita 100% el la buĝeto de la Registaro de Andoro.

Historio
--------

La publika dissenda servo en la princlando komenciĝis la 26-an de oktobro 1989, post kiam estis decidite establi nacian elsendan organizon. Pro la decido estis establita OTRA, kiu respondecis pri la elsendoj kaj en radio kaj televido. En 1995, la unua televidkanalo en Andoro komencis dissendi. La tuta enhavo de RNA kaj ATV (andoriaj dissendĵoj) estis produktita fare de sendependaj firmaoj ĝis 1997 kiam OTRA komencis produkti sian tutan enhavon memstare. La 13-an de April, 2000, la dissendo estis anstataŭigita per RTVA. RTVA transprenis la elsendojn en kaj televido kaj radio. La organizo estas aktiva membro de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido (EBU) ekde 2002 kaj partoprenis en la Eurovision-konkuradoj en 2002-2004. En 2012, RTVA retiriĝis de la unio pro financaj kialoj.

La elsenda organizo devas konkuri kun francaj kaj hispanaj radio kaj televidstacioj.

Dissendoj
---------

ATV dissendas vastan gamon de programoj, inkluzive de sportoj, muziko, filmoj kaj revuoprogramoj same kiel porinfanaj programoj. La ĉefa programo: la novaĵelsendo nomata *ATV-Notices* estas elsendita trifoje dum la tago, kun ekbriloj je 13.45, 21.00 kaj proksime de la fino de la elsendoj. La kanalo ankaŭ dissendas vive de la Parlamento de Andoro. ATV kutime dissendas inter 7.30 a.m. kaj 11.45 p.m. Post la fino de la elsendoj, montriĝas lumbildoj montrantaj informojn pri la sekva tago de elsendoj.

La nacia radiostacio de Andoro ĉefe elsendas muzikon, kvankam fulmoj ankaŭ estas elsenditaj unufoje hore. La stacio dissendas 24 horojn tage, 7 tagojn semajne.

ATV kaj RNA estas elsenditaj senpage interrete en la retejo de RTVA. Foje ATV-elsendoj estas anstataŭigitaj per testformato pro kopirajtolimigoj en kelkaj el la programoj.

* RNA - la nacia radiostacio de Andoro
* ATV - la nacia televidkanalo de Andoro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ràdio i Televisió d'Andoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kompania retejo (en la kataluna)
* Informatius.ad: news, weather and information site run by RTVA (katalana)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la historia unio inter Skotlando kaj Anglujo inter 1707 kaj 1801. Por aliaj signifoj, vidu Britio (apartigilo). |


La **Reĝlando de Granda Britio** kreiĝis en la jaro 1707 per la efektiviĝo de la Act of Union 1707 inter la Reĝlando Anglio kaj la Reĝlando Skotlando, kiu kunfandis la du reĝlandojn al unu. La kreiĝinta ŝtato estas unu el la antaŭaj formoj de la hodiaŭa Unuiĝinta Reĝlando.

Historio
--------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Act of Union 1707.
Inter la jaroj 1535 kaj 1542 la reĝlando de Anglujo jam komencis pligrandiĝi per la enigo de Kimrujo, kaj ekde la jaro 1603 Skotlando kaj Anglujo estis jam regitaj en persona unio, kaj ĉirkaŭ unu jarcenton poste ambaŭ landoj decidis kuniĝi. Ekde 1707, kiam la kuniĝa akto estis subskribita, la nova lando estis administrata de komuna registaro en la *City of Westminster* en Londono. Per la enkonduko de la "brita monarĥio" oni forigis la anglan kaj skotlandan monarĥiojn.
Ambaŭ landopartoj ricevis sidojn en la House of Commons kaj en la House of Lords. Sed Skotlando estis reprezentata de malpli da politikistoj ol rajtigus al si la loĝantara nombro. Skotlando nur sendis 45 parlamentanojn kaj 16 lordojn.

Ekde 1714 ankaŭ ekzistis persona unio kun Hanovro.

La 1-an de januaro 1801 la Reĝlando de Granda Britio enigis Irlandon kaj sekve alinomiĝis al "Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Irlando".

Registaroj
----------

### Monarĥoj

Dum la ekzisto de la reĝlando Granda Britio havis la sekvajn reĝ(in)ojn:

| **Ofica tempo** | **Nomo de monarĥo** |
| --- | --- |
| 1707–1714 | Anna |
| 1714–1727 | Georgo la 1-a |
| 1727–1760 | Georgo la 2-a |
| 1760–1801 | Georgo la 3-a |

### Ĉefministroj

La ofico de la brita ĉefministro, kiu ankoraŭ ekzistas en la hodiaŭa Unuiĝinta Reĝlando, estis enkondukita en la jaro 1721.

| **Ofica tempo** | **Nomo de ĉefministro** |
| --- | --- |
| 1721–1742 | Robert Walpole |
| 1742–1743 | Earl of Wilmington |
| 1757–1762 | Duke of Newcastle |
| 1766–1768 | William Pitt the Elder |
| 1770–1782 | Lord North |
| 1783–1801 | William Pitt the Younger |

Ĝishodiaŭaj efektoj
-------------------

Ĝis la jaro 1999, kiam la Brita ŝtato jam multe pli grandiĝis, Skotlando ne havis propran parlamenton, sed post referendumo de la skota popolo oni reestigis skotlandan parlamenton.

Unu jardekon poste, oni jam diskutis en Skotlando pri futura sendependiĝo de Unuiĝinta Reĝlando. En 2012, la skotlanda ĉefministro – tiu ofico kreiĝis la unuan fojon per la reestiĝo de la skota parlamento – planis referendumon ĝis fino de 2014, en kiu decidiĝos, ĉu la skota nacio sendependiĝos.

Vidu ankaŭ
----------

* Britujo
* Imperialismo

Referencoj
----------

1. ↑  Schottisches Unabhängigkeitsreferendum (Skota referendumo pri sendependiĝo), die tageszeitung (taz), vidite la 16-an de oktobro 2012.
Ŝablono:Informkesto insulo/zorgado/Bildo mankas

La **Rudolf-insulo** (ruse *остров Рудольфа*) estas la plej norda insulo de la Lando Francisko Jozefo kaj kun surfaco de 297 km² la 7-a plej granda insulo de la insularo. Ĝi estis malkovrita dum la aŭstra-hungara nordpolusa ekspedicio (1872-1874) kaj estis nomita por la kronprinco Rudolfo de Habsburgo-Loreno, originale fare de Julius Payer *Kronprinz-Rudolph-Land*. Sur la insulo troviĝas Kabo Fligeli, plej norda punkto de Eŭrazio.

La insulo estis elirpunkto por polusaj ekspedicioj fine de la 19a jarcento kaj komence de la 20a jarcento (Teplic-golfo). Umberto Cagni (1863-1932) eliris el tiu insulo en Aprilo 1900 kun la celo atingi la punkton de la Norda Poluso; lia ekspedicio malsukcesis en sia celo atingi ĝin, sed la 25an de aprilo 1900 Cagni kaj liaj subuloj atingis la plej nordan punkton atingitan de esplorado ĝis tiam, nome 86° 34′ N.

La rusa polusesploristo Georgij Sedov (1877-1914) mortis proksime al al Rudolf-insulo kaj estis tie entombigita.

Polusa stacio
-------------

En somero de 1932, en kadro de la Dua Internacia Polusjaro, oni konstruis en okcidento de la insulo meteologian (veteran) stacion sur kabo, norde de la Teplic-golfo. Tie travintrumis kvar pesonoj (inter ili N.F. Balabin). La stacio funkcis ekde somero de 1936 ĝis 1942 kaj de 1947 ĝis 1995. La stacio servis en 1937 kiel bazo de la rusa polusa ekspedicio Ivan Papanin. Okaze de tie, oni konstruis alflugejon por Tupolev-ANT-6-avuiadiloj.

Notoj
-----

1. ↑  Luigi Amedeo of Savoy, Duke of the Abruzzi.  (1903) *On the "Polar Star" in the Arctic Sea*. New York City, NY: Dodd, Mead and Co.

Vidu ankaŭ
----------

* Insuloj en Rusio

Eksteraj ligiloj
----------------

* mapo, 1:200.000
* mapo, 1:1.000.000
* fotoj de Flickr
**Ridjica,** slave **Riđica,** serbe **Риђица,** hungare **Regőce,** germane **Legin** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto **Okcidenta Bačka**, en municipo de Sombor. La oficiala hungara nomo ĝis 1904 estis **Rigyicza**, krome uziĝis ankaŭ la germana Riedau, Deutsch-Baja, Rigitza; serba Ridjica.

Bazaj informoj
--------------

Ridjica situas en la mapo en la verda munucipo
Ortodoksa preĝejo en Ridjica
Katolika preĝejo de Ridjica
* Supermara alteco: 95-102 m
* Areo 57 km2
* Loĝantaro: 2590
* Poŝtkodo: 25280
* Telefonprefikso: 25
* Aŭtokodo: SO

Situo
-----

Ridjica situas sur ebenaĵo, laŭ hungara landlimo, laŭ rojo (havanta 11 etajn pontojn). Sombor troviĝas 27, tra la limo Gara 7 km-ojn for.

Historio
--------

La plej frue keltoj loĝis tie. Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. La unua mencio devenis el 1346 en formo *Rég*. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj. En 1910 loĝis en Regőce 3591 da homoj, (2440 germanoj (68 %), 804 hungaroj (22 %), 334 serboj (9 %) kaj aliaj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. En 1944 la judoj, en 1945 la germanoj estis deportitaj. En 2002 loĝis en Ridjica 2590 da homoj, (serboj 2165 (84 %), hungaroj 217 (8 %) kaj aliaj).

Vilaĝservoj estas lernejo, biblioteko, kuracejo, poŝto, kooperativo, ejo por gemaljunuloj.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo omaĝe al Ĉieliro de Jesuo de 1817
* ortodoksa preĝejo omaĝe al Sankta Nikolao de 1844
* kapelo omaĝe a Sepdolora Dipatrino de 1861
* golgoto
* 3 malgrandaj lagoj
* kastelo de Kovách (kovAĉ) de 1806

Famuloj
-------

En la iama Regőce naskiĝis:

* hungara kuracisto Tamás Rávnay
* hungara pentristo Ervin Bossányi.

Ĝemelkomunumo
-------------

* Hungario Gara, Hungario

Stratoj en Ridjica
------------------

* Arsenija Čarnojevića
* Bukovačka
* Cara Lazara
* Dalmatinska
* Devet Jugovića
* Dobrovoljačka
* Kninska
* Marka Oreškovića
* Masarikova
* Miloša Obilića
* Moše Pijade
* Nikole Tesle (Nikola Tesla)
* Petefi Šandora (Petőfi)
* Riđička
* Salaš
* Stevana Sinđelića
* Svetog Save (Sava)
* Tanaska Rajića
* Velebitska
* Vinogradska (Vinbero)
* Vojvođanska (Vojevodio)
* Vojvode Vuka
* Vuka Karadžić
* Željeznički Stanovi (Fervojo)

* Kategorio Ridjica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Rábaszentandrás** [rAbasentandrAŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Csorna. La loknomo estas hungare Rába-Sankta Andreo.

Katolika preĝejo de Rábaszentandrás
Luterana preĝejo de Rábaszentandrás

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9316
* Telefonprefikso: 96
* Areo: 12  km²
* Loĝantaro: 530

Situo
-----

Rábaszentandrás situas sur ebenaĵo, for de ĉefvojo kaj fervojo (Csorna-Pápa fervojo jam ĉesis), laŭ traira flankovojo, laŭ maldekstra flanko de Rába.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1469 en formo *Zenthandras* (=Sankta Andreo). La vilaĝo longe apartenis al fortikaĵo de Pápa. En la 16-a jarcento la turkoj detruis la vilaĝon, dum jardekoj neniu loĝis tie. En 1957 kolĥozo formiĝis, kiu ĉesis kune kun la socialismo. En Rábaszentandrás migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* Preĝejo Sankta Andreo (Rábaszentandrás)
* Luterana preĝejo (Rábaszentandrás) de 1785

Famuloj
-------

En Rábaszentandrás naskiĝis episkopo-poeto János Kis.

Komunumoj de Sankta Andreo en Hungara reĝlando
----------------------------------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Békésszentandrás | Biharszentandrás | Garamszentandrás | Hernádszentandrás |
| Jászszentandrás | Liptószentandrás | Mosonszentandrás | Nemesszentandrás |
| Nyárádandrásfalva | Rábaszentandrás | Szentandrás | Temesszentandrás |
| Tornaszentandrás |  |  |  |

* Kategorio Rábaszentandrás en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Mura pentraĵo de la kastelo de Alcañiz de la 14-a jarcento kiu reprezentas la eniron de Jakobo la 1-a de Aragono en Valencion en 1238.
Fazoj de la konkero de la Reĝlando Valencio sur la nuna Valencio
La **Kristana Reĝlando de Valencio** estis fondita en 1238, post la konkero de la reĝo de la Aragona Krono Jakobo 1-a la Konkeranto, de la Tajfo Valencio. Poste ampleksigata sude de la linio Biar-Busot.

Jakobo la 1-a rimarkinte ke estis malfacile reloĝigi tiom da konkerita teritorio, intencis konservi kelkajn privilegiojn de la denaska popolo kiaj la respektado de iliaj religioj kaj moroj, proklamante la Foruojn de Valencio (*Els Furs*), de kiu kreiĝas la reĝlando kiu apartenis al la Reĝlando de Aragono. Tial ĝi estis dependa de la aragona krono sed ĝi havis propran administradon. La kreado de la reĝlando provokis koleran reagon de la aragona nobelaro kiu vidis la neeblan pliigadon de ilia povo en la valencia teritorio.

En 1305 la reĝlando estis dividita kaj la okcidenta parto apartenis al Kastilio, kiu konstruis ene de la kastilia krono la Reĝlandon de Murcio, kaj por Aragono la orientan parton, kiu formis la Reĝlandon de Valencio, laŭ la Arbitra Sentenco de Torrellas kaj Traktato de Elche.

La reĝlando, en la komenco estis en sia plimulto loĝata de muzulmanoj, ĝi estis reloĝata de kristanoj el Katalunio (marbordo) kaj Aragono (interno). Tiu politiko rezultigis kreadon de multkonfesia kaj multkultura societo kie loĝis muzulmanoj, kristanoj kaj judoj, sed la kristanoj estis plenrajtaj kompare al la resto de kulturoj. La kristanoj kreis la ekonomian bazon profitante la jam ekzistanta araba infrastrukturo.

Malgraŭ kunhavigi reĝon kun la teritorioj de la Aragona Krono (Graflandoj Katalunio, Aragono kaj Balearoj), la reĝo Jakobo la Konkeranto starigas la foruojn de Valencio, fondante tiamaniere reĝlandon kun propra politika identeco, kun ĝiaj propraj institucioj, ĝia propra kulturo kaj tradicioj, kun ĝia valuto, administrado kaj doganaj tarifoj. Tiuj foruoj restis tiaj ĝis 1707, pro la burbona centralizado.

Inter 1356 kaj 1365, la reĝoj Pedro la 1-a (Kastilio) kaj Petro la 4-a (Aragono) konfrontiĝis en la kruenta Milito de la du Petroj kiu havis kiel ĉefa scenejon la Reĝlando de Valencio, pro la intereso de la aragona monarko kontroli la Reĝlando de Murcio. Urboj kiaj Alikanto estis sieĝitaj dum pluraj jaroj, kaj kiel premio pro la kuraĝeco rezisti dufoje la atakon de la kastiloj, la urbo Valencio ricevis la du "L" de ĝia ŝildo (duoble lojala), kaj al ĝia reĝa flago estis koncedita la reĝa krono. De tiu koncedo naskiĝis la valencia flago ĝis la nuntempo.
**Rudolf Fleischmann** [flejŝman], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fleischmann Rudolf** estis aŭstrohungara agronomo.

Rudolf Fleischmann naskiĝis la 29-an de novembro 1879 en Eger (nuntempa Cheb en Ĉeĥio), li mortis la 14-an de novembro 1950 en Kompolt (Hungario).

Reliefo ankaŭ pri Rudolf Fleischmann

Biografio
---------

Rudolf Fleischmann akiris ĝardenistan-vitistan diplomon en Klosterneuburg en 1896. Post la diplomo li laboris en foraj lokoj de Aŭstrio-Hungario. Ekde 1906 li kreis pli bonajn maizospecojn, post jaroj ankaŭ novajn tritikojn kaj sekalojn. Post ĉeso de Aŭstrio-Hungario li laboris plu ĝismorte en Kompolt. En 1949 li estis gvidanto de la agronomia instituto en Kompolt. Foje li kreis novajn specojn pri avenoj, kanaboj, linoj, medikagoj, ktp. Li ricevis ŝtatajn premiojn ekde 1937. Lia edzino naskis plurfoje.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Kukoricanemesítő eljárások a rumai uradalomban.* (1913)
* *A rostlen nemesítése.* (1923)
* *A növénynemesítés ügye Magyarországon* (1933)
* *A kompolti növénynemesítő telep újabb munkálatai* (1940)
* *Adatok a kender nemesítéséhez és az egylaki kender előállításának lehetőségéhez* (kun Iván Bócsa, 1951)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Ernő Vezekényi
* Iván Bócsa

Memorigiloj
-----------

* busto en Rudolf Gyöngyös
* premio "Fleischmann Rudolf"
* memortabulo
* reliefo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2021-05-01 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 723576
 |
**Rábatamási** [rAbatamAŝi] estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Csorna. La loknomo signifas hungare: Rába-Tomaso. 

Preĝejo de Rábatamási
Panoramo de Rábatamási

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9322
* Telefonkodo: 96
* Areo: 22  km²
* Loĝantaro: 1000
* Koordinatoj: 47°34′60″N 17°08'12″E

Situo
-----

Rábatamási situas sur ebenaĵo laŭ flankovojoj, ĉefvojo kaj fervojo inter Győr kaj Sopron preteriras. Csorna troviĝas 8, Kapuvár 13, Fertőd 26, Fertőszentmiklós kaj Répcelak po 27 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1322 en formo *"Thamassy"*. En 1594 la turkoj detruis la vilaĝon.

Vidindaĵoj
----------

Vidindaĵoj estas la romkatolika Preĝejo de Stefano la 1-a (Hungario) (Rábatamási) kaj la tombeja kapelo. En la vilaĝo troviĝas muzeeto (memorĉambro) de hungara aktorino Mari Jászai.

Famuloj
-------

* en Rábatamási naskiĝis:
	+ aktoroj Teri Horváth kaj Jolán Jászai
	+ ministro, bestkuracisto Elemér Gergátz
	+ pastro-lingvisto István Fábián

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
Pri la komunumo
---------------

 **Rottenschwil** estas urbo
komunumo en la distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 827 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Reuss-ponto de Unterlunkhofen al Rottenschwil
Flachsee malsupre de la Reuss-ponto ĉe Rottenschwil
Rottenschwil situas ĉe la okcidenta bordo de la rivero Reuss oriente de la monteto *Wagenrain*, kiu disigas la valon de Bünz de la valo de Reuss. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur flotebenaĵo de la Reuss kaj troviĝas sur ĝis ankoraŭ diversaj malnovaj riverbrakoj. Norde de Rottenschwil troviĝas la tiel nomita arta lago Flachsee, je kies okcidenta bordo etendiĝas la marĉo *Rottenschwiler Moos*, naturprotekta areo, kiu estas hejmo de multaj birdospecoj.

Ek e 1898 ankaŭ la vilaĝo Werd apartenas al Rottenschwil.

Trafiko
-------

Kvankam Rottenschwil situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj, ĝi bone atingeblas. La plej proksima aŭtovojalveturejo toviĝas apud Aesch al la svisa aŭtovojo A3 kaj A4. Ek de la malfermo de la Uetlibergtunelo en somero 2009 la urbocentro de Zuriko atingeblas ek de Rottenschwil per aŭtomobilo en 15 minutoj.

Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Muri al Zuriko-Wiedikon.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Rottenschwil datiĝas el la jaro 1281 kiel *Rodolfswile*.

La ĉefaj bienposedantoj dum mezepoko estis la monaĥejoj Monaĥejo Muri kaj Hermetschwil. La ŝtata suvereneco kaj supera jurisdikcio apartenis al la Habsburgoj. En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion kaj atribuis Rottenschwil al la voktejo Hermetschwil en la *Liberdistrikto*, kiu estis komuna regejo de la tiamaj membroj de la Svisa Ĵurkomunumo.

Dum la jarcentoj Rottenschwil fariĝis multfoje viktimo de gravaj inundoj de Reuss kaj en 1682 la vilaĝo estis detruita de inscendio.

Kiam la francaj trupoj en la jaro 1798 liberigis Argovion de la ĵurkomunuma servuto, Rottenschwil dum la kvin jaroj de la Helveta Respubliko fariĝis parto de Kantono Baden. En 1803 la vilaĝo estis atribuita al la distrikto Muri de la nova Kantono Argovio. En la jaro 1898 la kantona registaro de Argovio dekretis la kunigon de la komunumoj Werd kaj Rottenschwil.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rottenschwil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Rottenschwil** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* Oficiala retejo de la komunumo Rottenschwil

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Muri |
| --- |
| Abtwil • Aristau • Auw • Beinwil (Freiamt) • Besenbüren • Bettwil • Boswil • Bünzen • Buttwil • Dietwil • Geltwil • Kallern • Merenschwand (Benzenschwil) • Mühlau • Muri • Oberrüti • Rottenschwil • Sins • Waltenschwil |  |

 |
**Rudolf Reder** (naskiĝis la 4-an de aprilo 1881, mortis la 6-an de oktobro 1977) estis unu el nur du holokaŭsto-transvivantoj de la nazia ekstermejo Bełżec/Belzec kiuj atestis pri sia sperto post la milito. Li submetis atestaĵon al la Ĉefa Komisiono por la Enketo de Germanaj Krimoj en januaro 1946 en Krakovo. Laŭ la nombro da polaj judoj kiuj pereis en ĝiaj gasĉambroj, Bełżec/Belzec havis la trian plej altan mortnombron inter la ses naziaj koncentrejoj situantaj en okupata Pollando, taksita inter 500 000 kaj 600 000 viroj, virinoj kaj infanoj. Nur Auschwitz-Birkenau kaj Treblinka havis pli altan viktimkalkulon.

La postmilita atesto de Reder havis specialan signifon, ĉar *Chaim Hirszman*/Ĥajm Hirŝman, kiu ankaŭ postvivis la ekstermejon Bełżec, aliĝis al la nova komunista milico en stalinisma Pollando taskigita per la dispremado de la pola subtera movado, torturo, improvizitaj ekzekutoj, kaj amasdeportado al Siberio de pli ol 50 000 politikaj nedeziratoj. Hirszman estis pafita en marto 1946 ĉe sia loĝejo fare de anatemitaj soldatoj, en kunteksto de kontraŭkomunisma ribelo kontraŭ la nova reĝimo, antaŭ ol li povis doni plenan raporton pri sia sperto en la koncentrejo.

En 1949 li ŝanĝis sian nomon al *Roman Robak* kaj en 1950 elmigris unue al Israelo, poste al Kanado.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 805473
* GND: 107211450X
* LCCN: no00036767
* VIAF: 98143069
* ISNI: 0000 0001 1453 0369
* BNF: 13616071s
* BIBSYS: 8042790
 |
**Rákóczi-ponto** estas grava ponto en Budapeŝto (inter Újbuda kaj Ferencváros) trans la Danubo.

Rákóczi-ponto, ĉe la akvo estas iomete videbla ankaŭ parto de Suda fervoja ponto
Rákóczi-ponto en flanko de Ferencváros, sub la ponto interurba tramo trafikas
* tuta longo: 495 m
* larĝo: 30.6 m
* plej longa aperturo: 95 m

La ponto havas 2×2 striojn por aŭtoj kaj po 1 striojn por tramo, sed ankoraŭ tramo ne trafikas. Ĝi plilongigas la plej grandan bulvardon al Buda. La pontofinaĵo en Pest estas stacio de la interurba tramo al Csepel.

Historio
--------

La ponto pretiĝis en 1995. Ĝi konstruiĝis apud Suda interliga fervoja ponto. Ĝis 2011 la oficiala nomo estis **Lágymányosi-ponto**, poste honore al Francisko Rákóczi la 2-a la ponto ricevis novan nomon.

Ĉe la pontofinaĵo en Pest Nacia Teatro konstruiĝas en 2002, Palaco de Artoj en 2005. Ĉe la alia pontofinaĵo en Buda universitataj konstruaĵoj kaj diversaj informadaj institutoj konstruiĝis (kelkaj jam en 1996).

* Rákóczi-ponto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Rákóczi-ponto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Rákócziújfalu** [rAkOciUjfalu] estas vilaĝo en meza Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en Distrikto Szolnok. La loknomo signifas hungare: Rákóczi-nova-vilaĝo.

Blazono de Rákócziújfalu
Ĉefvojo de Rákócziújfalu

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 47° 04′ 01″ N 20° 16′ 01″ O﻿ / ﻿47.06694 °N, 20.26694 °O﻿ / 47.06694; 20.26694 (mapo)Koordinatoj: 47° 04′ 01″ N 20° 16′ 01″ O﻿ / ﻿47.06694 °N, 20.26694 °O﻿ / 47.06694; 20.26694 (mapo)
* Poŝtkodo: 5084
* Telefonkodo: 56
* Areo: 20 km²
* Loĝantaro: 2000

Situo
-----

Rákócziújfalu situas sur ebenaĵo laŭ maldekstra bordo de Tiso, laŭ ĉefvojo Szolnok-Kunszentmárton. Martfű troviĝas 5, Tiszaföldvár 7, Szolnok 12 km-ojn.

Historio
--------

En tiu loko estis mezepoka vilaĝo *Varsány*, kiu senhomiĝis pro la militado dum erao de Francisko Rákóczi la 2-a. Baldaŭ sporade domoj estis konstruitaj. Rákócziújfalu memstariĝis en 1950, kiel iama parto de Rákóczifalva. La historio tute samas kun Rákóczifalva. Menciindaĵo ne okazis post la memstareco.

Vidindaĵo
---------

* ekumena kapelo omaĝe al Rita de Cascia