recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Loka tramvojo Vieno - Bratislavo** (germane *Pressburger Bahn*, slovake *Viedenská električka*) estis fervoja linio inter la urboj Vieno kaj Bratislavo, kiu funkciis en la unua duono de la 20-a jarcento.

La 69 kilometrojn longa elektrizita fervojo estis malfermita en 1914, el kiuj 12 km estis en la teritorio de la urbo Vieno kaj 7 km en la teritorio de la hodiaŭa Bratislavo. Ambaŭ estis integritaj en la urba trama transportreto kaj parte uzis la relojn de la antaŭfiksita tramo (lokaj trakoj). La 50 km longa sekcio de la trako inter stacioj Veľký Schwechat kaj Kopčany (Kittsee), kiu ankaŭ estas la nomo de la koncerna municipo en Aŭstrio estis prizorgita kiel supertera fervojo. Tiu ĉi surtera parto estis kaj estas ekipita per nova sistemo de unufaza alterna kurento (16,6 Hz, 16,5 kV), dum partoj de la trako en la teritorio de urboj estis funkciigitaj per kontinua kurento 600 V en Vieno kaj 550 V en Bratislavo. Post la Centra Arbara Fervojo en Tirolo, tiu fervojo estis la dua en Aŭstrio estanta ekipita per tiu sistemo.

Ĝi estis komisiita la 22-an de januaro 1914 kaj kondukis de Bratislavo tra Kopčany, Wolfsthal, Schwechat al Vieno. La projekto estis disvolvita de Inĝ. Josef Tauber kaj estis dividita en tri sekciojn.
​

  

Mapo el 1944

Vidu ankaŭ
----------



* Tramtransporto
* Vieno
* Tramtransporto en Vieno
* Bratislavo
* Tramtransporto en Bratislavo
* Listo de urboj kun tramtransporto



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Tramtransporto |
La **Protektaj Taĉmentoj de la Popolo** (nordkurde ***Yekîneyên Parastina Gel*** (**YPG**)) estas ĉefe kurda milico aktive en norda Sirio.

YPG estas parto de la Siriaj Demokratiaj Fortoj (HSD), la oficiala militforto de la Memstara Administracio de Norda kaj Orienta Sirio (MANOS). Ĝia virina ekvivalento estas la Protektaj Taĉmentoj de la Virinoj (nordkurde ***Yekîneyên Parastina Jin*** (**YPJ**)). Tamen YPG estas ĉefe asociita kun kurdoj, ĝi enhavas homojn el diversaj etnaj grupoj en MANOS (kurdoj, araboj, asirianoj, turkmenoj kaj tiel plu) kaj eksterlandaj volontuloj.

Historio
--------

YPG komencis kiel eta milica flanko de la Partio de la Demokrata Unio en 2004. Ekde la Siria Enlanda Milito en 2011, la partio rapide kreskis kaj fariĝis pli granda ol aliaj milicoj en la regiono. Ĝi batalas kune kun la Protektaj Taĉmentoj de la Virinoj (YPJ), en la komenco ĉefe kontraŭ la Islama Ŝtato de Irako kaj Levantenio (IŜIL).

Ekde 2015 YPG estas parto de HSD, la oficiala militforto de MANOS.

Dum Operacio Oliva Branĉo en 2018, kiu estis turka atako kontraŭ la Efrîn-a Kantono, YPG batalis kontraŭ tiu turka invado.

Germana, Franca kaj Hispana milicanoj de YPG Internacia en norda Sirio petas al homoj aliĝi YPG por helpi en la nuna kurda-turka konflikto.

Ideologio
---------

Estante parto de MANOS, YPG batalas ideologie por liberecisma socialismo laŭ la ideoj de Abdullah Öcalan, interalie demokratia konfederaciismo. Tiu skolo estas ideologie similaj al la liberecana municipismo de Murray Bookchin.

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia Libereca Bataliono (EÖT)
* Peŝmerga
* Rezistaj Taĉmentoj de Sinĝaro (YBŞ)
* Virinaj Taĉmentoj de Jezidujo (YJÊ)

Literaturo
----------

* Mireille Court kaj Chris den Hond, "Utopio meze de la Siria kaoso" en: *Le Monde diplomatique* (1-a septembro 2017).
* Joaquín Martínez kaj Nikolas Xil Carvalho (trad.), "Roĵavo: lukto kun liberecana substrato" (2015).

* Kategorio Protektaj Taĉmentoj de la Popolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Medifavora**, **ekologiema**, **eko-ema**, **naturema** aŭ **verda** (angle: *environmentally friendly*, *eco-friendly*, *nature friendly* aŭ *green*) estas sinonimaj adjektivoj rilataj al varoj kaj servoj, leĝoj, gvidlinioj kaj politikoj taksataj sentigi minimuman aŭ nenian damaĝon al la medio.
Por konsciigi konsumantoj mediemaj varoj kaj servoj ofte estas markitaj de ekologiaj atestiloj. Sed ne ekzistas ununura internacia normo por tia koncepto. La Internacia Organizaĵo por Normigado taksas tiujn atestilojn tro malprecizaj por esti signifaj.

Regionaj variantoj
------------------

### Eŭropo

Akvopurigejo, kiu uzas medieman sunenergion, ĉe la monaĥejo Santuari de Lluc sur Majorko.
Produktoj de la membroŝtatoj de la Eŭropa Unio rajtas uzi la eko-atestilon de la EU laŭaprobe. *EMAS* estas alia EU-atestilo, kiu indikas, ĉu produktorganizado estas ekologiema rilate al la produkto. Germanujo uzas ankaŭ la atestilon de la blua anĝelo bazinta je germanaj normoj.

### Nordameriko

En Usono mediema merkatiko bezonas kaŭcion. Atestiloj kiel *mediema* ne havas apartan difinon.

En Kanado unu el la atestiloj estas tiu de la *Environmental Choice Program*, kreita en 1988 nur produktoj aprobitaj de la programo estas permesataj montri la etikedon.

### Internacie

Energy Star estas programo, kies ĉefa celo estas la redukto de forcejogasaj elsendoj. *Energy Star* havas diversajn sekciojn por diversaj nacioj aŭ regionoj, inkluzive de Usono, Eŭropa Unio  kaj Aŭstralio.
La programo, kiu estiĝis en Usono, ekzistas ankaŭ en Kanado, Japanujo, Novzelando kaj Tajvano.

Vidu ankaŭ
----------

* Naturprotektismo
* Naturo
* Blua flago
* La verda ŝlosilo
* Verdlavado

Eksteraj ligiloj
----------------

* *No Impact*: konsiloj pri mediemaj praktikoj

Referencoj
----------

1. ↑  *Nature-friendly* en la enciklopedio *Webster's New Millennium Dictionary of English*, Preview Edition (v 0.9.7), Lexico Publishing Group, LLC.
2. ↑   Labels -environmentally friendly. *ecolabels*. Alirita 2007-07-09.
3. ↑   Welcome to the European Union Eco-label Homepage. *EUROPA*. Alirita 2007-07-10.
4. ↑   EMAS. *EUROPA*. Alirita 2007-07-10.
5. ↑   Minutes (PDF). *EUEB Coordination and Cooperation Management Group*. Alirita 2007-07-10.
6. 1 2   Environmental Labels Type I. *Ricoh*. Alirita 2007-07-10.
7. ↑   Environmental Claims. Federal Trade Commission (2008-11-17). Alirita 2008-11-17.
8. ↑   About the Program. *EcoLogo*. Arkivita el la originalo je 2007-06-18. Alirita 2007-07-10.
9. ↑   Environmental Choice (Canada). *Environment Canada*. Arkivita el la originalo je 2007-11-25. Alirita 2007-07-10.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2007-11-25. Alirita 2010-11-09.
10. ↑   About Energy Star. *Energy Star*. Alirita 2007-07-10.
11. ↑   United States Energy Star Home Page. *Energy Star*. Alirita 2007-07-10.
12. ↑   EU Energy Star Home Page. *Energy Star*. Alirita 2007-07-10.
13. ↑   Australia Energy Star Home Page. *Energy Star*. Arkivita el la originalo je 2007-07-03. Alirita 2007-07-10.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2007-07-03. Alirita 2010-11-09.
14. ↑   Who’s Working With ENERGY STAR? International Partners. *Energy Star*. Alirita 2009-02-03.
**Roggliswil** estas komunumo en la distrikto Willisau en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 640 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Roggliswil situas en nordokciento de Kantono Lucerno ĉirkaŭita de tri flankoj de la komunumo Pfaffnau. La teritorio de la komunumo estas monteta. La komunumo konsistas el la tri partoj Roggliswil-Dorf, Niederwil kaj Netzelen.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,21 km², de kiuj 27,5% estas kovritaj de arbaro, 66,1% servas por agrikulturo kaj 6,1% por setlado .

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Roggliswil en okcidento, nordo kaj oriento estas ĉirkaŭita de la komunumo Pfaffnau. En sudoriento Roggliswil limas al la eksklavo Eppenwil/Erpolingen de la komunumo Grossdietwil, kaj en sudo al Altbüron.

Trafiko
-------

La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinioj al Pfaffnau-Vordemwald repsketive al Reiden-Zofingo.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 oriente en distanco de 7 km al Reiden.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Roggliswil datiĝas el la jaro 1256 kiel *Rocliswil* en donacdokumento de la Monaĥejo Sankt-Urbano .

En mezepoko la regado pri Roggliswil apartenis al la Habsburgoj, kies vasaloj la Senjoroj de Roggliswil administris la lokon ĝis la jaro 1303, kiam ili vendis sian havaĵon al la Senjoroj de Büttikon. Ĝis la urbo Lucerno en la jaro 1407 aĉetis la Grafejon Willisau, Roggliswil apartenis al tiu habsburga grafejo. La lucernanoj atribuis la komunumon al la kamparvoktejo Wikon. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Roggliswil apartenis al la helveta distrikto Altishofen. Per la mediacia akto de la jaro 1803 Roggliswil estis atribuita al la distrikto Willisau de Kantono Lucerno.

Bildaro
-------

* Vilaĝeniro de RoggliswilVilaĝeniro de Roggliswil
* Loĝdomo en RoggliswilLoĝdomo en Roggliswil
* Preĝejo de RoggliswilPreĝejo de Roggliswil
* Interna vido de la preĝejo de RoggliswilInterna vido de la preĝejo de Roggliswil

Referencoj
----------

1. ↑  Fonto: Profilo de la komunumo sur la retejo de la kantono
2. ↑  Fonto: Retejo de la komunumo Roggliswil

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Roggliswil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Roggliswil
* Profilo de la komunumo sur la retejo de la kantono

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Willisau |
| --- |
| Alberswil • Altbüron • Altishofen • Dagmersellen • Ebersecken • Egolzwil • Ettiswil • Fischbach • Gettnau • Grossdietwil • Hergiswil ĉe Willisau • Luthern • Menznau • Nebikon • Ohmstal • Pfaffnau • Reiden • Roggliswil • Schötz • Ufhusen • Wauwil • Wikon • **Willisau** • Zell |  |

 |
*Aĵpentraĵo kun omaro kaj ostroj* de Alexander Coosemans, ĉ. 1660
Bova kadavro en buĉejo
La **homa uzado** aŭ **ekspluatado de bestoj** okazas, kiam homoj trudas certan traktadon al alispeciaj bestoj por efektivigi siajn proprajn celojn. Ĝi kutime estas farata en la kunteksto kaj laŭ la normoj de homa kulturo. Inter la plej ofte ekspluatataj bestoj estas krustacoj, insektoj, fiŝoj, birdoj, kaj mamuloj. Diversaj homaj uzoj de bestoj motivas diversajn formojn de antroponeadismo kaj antropomorfismo. La movado por bestaj rajtoj celas aboli la homan ekspluatadon de bestoj per transiro al veganismo.

Bestaj korpoj estas uzataj kiel materialaj aĵoj por produktado interalie de nutraĵoj kaj vestoj. La karno de breditaj kaj ĉasitaj bestoj fariĝas viando. En biologia esplorado, ekzemple en genetiko kaj medikamenta testado, oni traktas ilin kiel eksperimentajn modelojn. Antaŭ la ekesto de transportaj veturiloj, grandaj surteraj mamuloj liveris grandan parton de la energio uzata en la homa ekonomio.

Multaj specioj estas tenataj kiel hejmbestoj, plej kutime mamuloj kaj aparte hundoj kaj katoj.

Bestoj, interalie ĉevaloj kaj cervoj, estas inter la plej fruaj temoj de homa arto, kiel en la malfru-paleolitikaj pentraĵoj de Groto Lascaux kaj aliaj trovejoj. Famaj modernaj artistoj kiel Albrecht Dürer, George Stubbs kaj Edwin Landseer estas konataj pro siaj bestportretoj. Homoj atribuas al aliaj bestoj tre diversajn rolojn en literaturo, filmarto, mitologio, kaj religio.
**Lale GÜL** (naskiĝis en 1997 en Amsterdamo) estas turkdevena nederlanda verkistino, konata pro sia aŭtobiografia verko *Ik ga leven* ("Mi vivos"), kiu estis publikigita en Nederlando en 2021 kaj rapide iĝis unu el la plej vendataj libroj, tradukita jam al 10 lingvoj. En tiu libro ŝi malkaŝas en senprecedenca honesta maniero kaj kun multe da humuro la limigojn esti edukita en strikta islama turka familio kun kutimoj el la naskiĝregiono de siaj gepatroj. Pro tio ŝi travivis multajn obstaklojn en sia vivo inter samaĝuloj en Nederlando: 'muziko estas malpermesata, havi koramikon de la kontraŭa sekso estas kontraŭleĝa, edziniĝi kun kiu oni volas ne eblas, ŝminko estas malkonvena, spekti filmon en kiu oni kisas estas malakceptebla, festado de naskiĝtagoj ne estas permesata, ne estas permesata labori kun viroj kaj ankaŭ eliri kaj festeni ĉe festivaloj estas malpermesata.' Post publikigo de tiu libro, ŝi estis minacata fare de homoj de la nederlanda-islama komunumo.

Ŝi studis la nederlandan ĉe la Libera Universitato de Amsterdamo. Ĝis ŝi estis deksepjara ŝi ĉeestis semajnfine koranan lernejon administritan de la Fondumo Milli Görüş.

Referencoj
----------

1. ↑  (nl) *"Ik weet dat mijn ouders me nooit zullen vergeven"* (Mi scias ke miaj gepatroj neniam pardonos min), Het Laatste Nieuws, p. 17, la 26-an de februaro 2022.
2. ↑  (nl) *Ik wil leven*, Prometheus
3. ↑  (nl) "*Met haar roman confronteert Lale Gül de samenleving*"(Kun sia romano Lale Gül konfrontas la socion), NRC - Opinie, la 16-an de marto 2021.

* Kategorio Lale Gül en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Afero Sirven** estis juĝa afero kiu okazis ĉirkaŭ 1765, ĉirkaŭ tri jarojn post la fama afero Calas kiu estis okazinta ĉe Tuluzo, dum tiu okazis ĉe Castres, Francio. Voltaire same engaĝiĝis en tiu afero kiu same montris kazon de religia maltoleremo kiu ekzistis dum la epoko de la Antikva Reĝimo, iom antaŭ la Franca Revolucio.

Disvolviĝo
----------

Pierre-Paul Sirven kaj lia edzino, ambaŭ protestantoj, havis tri filinojn. La dua, Élisabeth, suferis pro intelekta malkapablo.

La 6an de marto 1760, Élisabeth malaperis. Pierre-Paul Sirven eksciis, ke ŝi estis ricevita de la monaĥinoj de la konvento de *Dames-Noires* (nigraj monaĥinoj). Aliaj asertis ke la religiulinoj prenis ŝin kaj klopodis konvinki ŝin ke ŝi estas alvokita de Dio. Nekompreninte sian situacion, Élisabeth ribelis. Fine la episkopo de Castres Jean-Sébastien de Barral[1] decidis redoni ŝin al siaj gepatroj. Post kelkaj monatoj, Élisabeth malaperis denove kaj estis trovita mortinta funde de seka puto. Tiam la religiulinoj akuzis ŝiajn gepatrojn pri fitraktado de Élisabeth por eviti ŝian konverton al la katolikismo.

Sekve, Pierre-Paul Sirven kaj lia edzino estis juĝataj kaj mortokondamnitaj. En 1771 Voltaire pledis iliafavore kaj pruvis ilian senkulpecon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* L'affaire Sirven ĉe Magister.



1. ↑  Francis Delbeke, L'action politique et sociale des avocats au XVIIIe siècle : leur part dans la préparation de la Révolution française, vol. 1, Librairie universitaire,‎ 1927, 302 p. p. 179 et sq.
**Ajakso** (nomata "pli granda" aŭ "granda", helene "Αἴας", latine Aiax), filo de salamina reĝo Telamono, naskiĝinta sur insulo Salamino, estis unu el mitaj aĥajaj batalantoj ĉe Trojo. Li aperas ĉefe en Iliado de Homero.

Ajakso estas en Iliado priskribata kiel la plej alta kaj plej forta el ĉiuj aĥajoj, ne kalkulante Aĥilon. En junaĝo li estis ekzercata de mita Kentaŭro Kirono, kiu ekzercis ankaŭ heroojn Tezeon, Jazonon, Heraklon, Aĥilon, lian patron Peleon kaj patron de Aiakso Telamonon. Ajakso estis ekzercata kune kun heroo Aĥilo.

Danke al Ajaksa iniciatemo, laŭ Homero, ne restis korpo de Aĥilo en manoj de Trojanoj. Post la batalo, en kiu multe helpis al li Odiseo, Ajakso la korpon fine akiris kaj alportis ĝin en aĥajan tendaron, por ke ĝi estu kun ĉiuj omaĝoj enterigita.

Sed tuj poste inter Ajakso kaj Odiseo ekestis kverelo pri rajto ricevi armaĵon de Aĥilo, forĝinta de Hefesto mem. La Aĥilea patrino, mara diino Tetiso decidis, ke ĝin ricevos heroo, kiu plej multe meritis pri akiro de Aĥila korpo. Tial Ajakso estis konvinkita, ke la armaĵon ricevos li. Same konsideris ankaŭ Odiseo, kiu la armaĵon fakte akiris. Ajakso ne kapablis elteni tiun ĉi malhonorigon kaj trapikis sin per sia propra glavo. Laŭ Homero li restis al Odiseo nepacigebla ankaŭ post la morto en obskura Hadesa regno.

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* 1404 Ajakso

  

{{Commons|Ajakso filo de Telamono}}

* Kategorio Ajakso filo de Telamono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 391249
* GND: 118501194
* LCCN: no2014040179
* VIAF: 90156009962949581805, 307470066, 194801046, 460159233929803370236 62339710, 90156009962949581805, 307470066, 194801046, 460159233929803370236
* SUDOC: 029869382
 |

1. ↑  Diklitera teksto
tombo de Sankta Klemento Maria Hofbauer
**Joseph GASSER** (de 1879 nobeligite *~von Valhorn*; naskiĝinta la 22-an de novembro 1816 en Prägraten am Großvenediger, mortinta la 28-an de oktobro 1900 samloke) estis aŭstra artisto.

Vivo
----

Estante filo de ĉarpentisto kaj lignoskulptisto ĝuis unue edukadon fare de la patro antaŭ iro en 1839 al la Akademio de Belartoj de Vieno. Tie estis liaj instruistoj Johann Nepomuk Schaller, Joseph Klieber kaj Joseph Kähßmann. Furoris en 1844 lia unua ĉefverko, statueto de Leopoldo la 6-a (Aŭstrio) kio havigis al li stipendion por restado en Romo. Tie li studis inter 1845 kaj 1849 aĵojn laŭ la naturo kaj laŭ la klasika antikveco. Kreis li tie grupon pri Venuso kaj Amoro.

Post reveno norden li kreis por la katedralo de Speyer kvin kolosajn statuojn de la Dipatrino, de ĉefanĝelo Miĥaelo, de sankta Stefano, de Johano la Baptisto kaj de Bernardo de Clairvaux. Post la faro de bustoj de imperiestro Maksimiliano (Meksiko) kaj de ties edzino venis multaj komisioj. Ekzemple: de imperiestro Maksimiliano l-a, de duko Frederiko la 2-a (Aŭstrio) kaj de Leopoldo de Habsburgo por la Viena arsenalo (nun Armeo-historia Muzeo; la marmoraj statuoj de la sep muzoj por la ŝtuparo de la Viena Ŝtata Operejo; pluraj madono kaj ekleziaj skulptaĵoj por la Katedralo de Sankta Stefano (Vieno), la Maria katedralo de Linz; kronado de Mario por la ĉefa gablo de Votivkirche (Wien); Triunuo-grupo, statuo de la Savinto, reliefoj en al ark-kapoj de al tri portaloj de la ĉefa fasado (ankaŭ por Votivkirche). 

Lia frato Hanns Gasser (1817-1868) ankaŭ estis skulptisto.

Fonto
-----

* Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 7. Leipzig 1907, p. 377 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Joseph Gasser en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Umfangreiche verkaro de Gasser kun biografio kaj priartaĵaj informoj
**Preĝejo de Sankta Barbara** (germane *Barbarakirche*) troviĝas en Interna urbo de Vieno (Aŭstrio).

Historia fono
-------------

Iam la Aŭstro-Hungara imperio etendiĝis je miloj da kilometroj kaj inkluzivis interalie okcidentajn partojn de Ukrainio. La lasta suferis kiel buferlando kaj dum jarcentoj estis disŝirata de siaj pli fortaj najbaroj — Pollando, Litovio, Aŭstro-Hungario kaj la Rusia imperio. Ĉiu novestabliĝinta potenco klopodis firmigi sian aŭtoritaton per altrudiĝo de sia eklezio kaj rezulte de tio kreiĝis tre specifa situacio.
En 1595 la ortodoksaj episkopoj de Ukrainio subskribis en la urbo Bresto union, per kiu la ukrainaj ortodoksuloj en teritorioj tiam regataj de Pollando unuiĝis kun la katolika eklezio, sed kun la rajto plu sekvi sian bizancan riton. Poste al la unio aliĝis pliaj eparĥioj kaj antaŭ la aliĝo al la Rusia imperio du trionoj de la ukrainoj obeis Romon.

En 1839 la rusa caro Nikolao la 1-a nuligis la union en siaj teritorioj. Tiu kontraŭstaro daŭris en la politika kaj eklezia kampoj ankaŭ en la 20-a jarcento. La sinodo en Lvivo en 1946 denove nuligis la union, do la Ukraina Grek-Katolika Eklezio plu funkciis nur subtere aŭ eksterlande. Nun ĝia stato stabiliĝis kaj kun siaj pli ol 4,5 milionoj da adeptoj ĝi estas la plej granda greko-katolika eklezio en la mondo.

Konstruado
----------

La preĝejo estis unue sanktigita en 1573 kiel jezuita kapelo. Post malpermeso de la ordeno en 1773 Maria Tereza transdonis ĝin al la greko-katolika seminario. La ukrainaj kristanoj havis nenion kontraŭ la katolika sanktulino, do Sankta Barbara plu aŭspiciis la preĝantojn. En 1784 ĉi tie kreiĝis la unua ekster Ukrainio paroĥo de la Ukraina greko-katolika eklezio. La preĝejo sukcese travivis ĉiujn historiajn perturbojn, kaj estis restarigita post bombotrafo, okazinta la 15-an de januaro 1945.

Nun tie funkcias mondfama ukraina ĥoro kaj regule okazas ukrainlingvaj diservoj, kiujn partoprenas ankaŭ anoj de malpli grandaj greko-katolikaj komunumoj — rumanoj, bulgaroj, makedonoj, slovakoj, hungaroj. Lastatempe aperis ankaŭ sirianoj kaj lebananoj — anoj de la Melkita Greko-Katolika eklezio, fuĝintaj de la milito kaj tumultoj.

Rilataj apudaĵoj
----------------

Apude ekde 1999 staras monumento al la ukraina verkisto Ivan Franko kaj sur la preĝeja muro pendas memortabulo pri Vasilij Viŝivanij, ankaŭ konata kiel arkiduko Vilhelmo Francisko de Habsburgo-Loreno.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Stanislavo Belov (2018-06-03) La unua tago en Vieno (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2019-03-10. Alirita 2019-03-10. *(raporto pri vizito en 2017)*

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4 5  Stanislavo Belov (2018-06-03) La unua tago en Vieno (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2019-03-10. Alirita 2019-03-10.

* Kategorio Preĝejo de Sankta Barbara (Vieno) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Palazinges** - jen france, okcitane respektive gaskone *Palajanjas* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Corrèze*, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de 2020 en la komunumo vivis 165 loĝantoj sur areo de 5,25 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 31 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono *Midi Corrézien / Migdia de Corresa*. 

La teritorio havas komunan limon kun Albignac, Aubazines, Beynat, Le Chastang kaj Dampniat.

Geografio
---------

Palazinges situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Palazinges antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono Beynat, malfondita en marto 2015
**8373 *Stephengould*** estas malgranda, ne tre hela duopa asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la 1-a de januaro 1992 de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).

Ĝi estas unu el la maloftaj asteroidoj de la Grikva familio, grupo da asteroidoj en orbita resonanco 2:1 kun Jupitero.
Pro ĝia orbita discentreco, ĝi pasas sufiĉe proksime de la orbito de Marso por estis klasifikata marsrenkonta asteroido : ĝia marsa MOID estas 0,11719 astronomia unuo, tie estas 17,531 milionoj da km. Malgraŭ ĝia aphelio de 5,102 astronomiaj unuoj, (763,262 milionoj da km) ĝi restas malproksima de la jupitera orbito pro sia tre granda orbita klineco.

Nomo
----

Ĝi estis nomita en memoro de la usona biologiisto kaj paleontologiisto Stephen Jay Gould (1941–2002) de la Universitato Harvard, fama pro lia longa serio da artikoloj en kiuj li elmontris sian vidpunkton pri evoluismo.

Satelito
--------

Ĝia satelito estis malkovrita per observoj de ĝia luma kurbo inter la 16-an de januaro kaj la 6-a de februaro 2010 de Yurij N. Krugly, R. Behrend, P. Pravec, K. Hornoch, P. Kušnirák, A. Galad, P. Veres, R. Crippa, F. Manzini, M. Audejean, L. Bernasconi, N. Gaftonyuk, B. D. Warner, I. Molotov, kaj L. Elenin elde diversaj observatorioj; anoncita la 4-a de marto 2010.

Tiu satelito orbitas kun periodo de 1,423 ± 0,004 tagoj (34,15 ± 0,1 horoj), kaj orbita granda duonakso taksita je 15 km. La diametro de la ĉefa korpo estas taksita je 5,29 km kaj tiu de la satelito : 1,43 km. La rotacia periodo de la satelito estas ankoraŭ nekonata.

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle 8373 Stephengould; paĝo de Robert Johnston
* Parametroj kaj simulado de orbito ĉe *JPL Small-Body Database Lookup* angle
* Objekto ĉe Minor Planet Center angle
* Objekto ĉe *Space Reference* angle

| Antaŭe: | Listo de asteroidoj (8001 - 9000) | Poste: |
| --- | --- | --- |
| (8372) 1991 VC2 | **8373 *Stephengould*** | *8374 Horohata* |
**Álvaro Uribe Vélez**, estas kolombia politikisto naskita la 4-an de julio de 1952 en Medellín (Kolombio).

Li studis juron en la Universitato de Antjokio, kaj specialiĝis pri Administrado kaj Direktado en la Universitato Harvard. En 1998-1999 li estis studento en la Universitato de Oksfordo danke al stipendio de la Britia Konsilio.

Álvaro Uribe Vélez komencis sian publikservan okupiĝon ekde sia frua junaĝo. En 1976 li laboris en Publikaj Entreprenoj de Medellín (EEPPM) kiel Ĉefo de Posedaĵ-administrado. (EEPPM estas ŝtata entrepreno kiu servas akvon, kloakreton, elektron, telefonion, gason kaj perkablan televidon, en urbo Medellín kaj kelkaj regionoj de Antjokio kaj Kolombio).

En 1977-1978 li estis Ĝenerala Sekretario de la tiama Ministrejo de Laboro, kiun poste li mem -dum sia una prezidanteco 2002-2006- kunfandiĝis kun la tiama Ministrejo de Sano, en la nuntempan Ministrejo de Socia Protektado.

De 1980 al 1982 li estis Direktoro de la nacia Administra Unuo por Civila Aeronaŭtiko. Sub lia administrado estis konstruita la Internacia Flughaveno José María Córdova, en municipo Rionegro, proksime de Medellín.

Álvaro Uribe Vélez estis urbestro de Medellín en la jaroj 1982-1984; membro de la Urba Konsilio de Medellín en 1984-1986, kaj departamentestro de Antjokio en 1995-1997. Ekde ĉi-lasta ŝtata posteno li iniciatis modelon de "komunuma ŝtato", konsistanta en kunsidoj kun la civitanoj por ilia aktiva partopreno en fundamentaj ŝtataj kaj porpopolaj decidoj, modelon kiun li poste utiligis amplekse dum sia prezidado, per "Komunumaj Konsilioj".

En 1986-1994 li estis membro de la kolombia Senato, laboro en kiu li ricevis honoraĵojn kiel senatano elstara kaj senatano kun plej bonaj iniciatoj.

Li estis elektita kiel Prezidento de Kolombio, unue por la periodo 2002.08.07-2006.08.07, kaj -la 28an de majo de 2006 per 62.2% de la popolaj voĉdonoj- por dua periodo en 2006.08.07-2010.08.07. Ekde sia unua momento kiel prezidento, en aŭgusto de 2002, li estis konata per sia diraĵo pri kio li estis faronta, laŭvorte: *"Labori, labori kaj labori"*.

Álvaro Uribe Vélez estas edziĝinta kun sinjorino Lina Moreno, kaj la paro havas du filojn nomataj Tomás kaj Jerónimo.

* Kategorio Álvaro Uribe Vélez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Libro: *La celo atingeblas,* PDF, (esperantlingva tradukaĵo el la hispana originalo: *No hay causa perdida*)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 106274
* GND: 141048603
* LCCN: no2002081266
* VIAF: 283092426
* SUDOC: 107088304
* BNF: 16623215r
* NKC: js20080104001
 |
**Margarita García San Segundo** (Valadolido, 3a de decembro 1953 - Benalmádena, provinco Malago, 12a de novembro 2021),​ konata per la artista nomo **Ágata Lys**, estis hispana aktorino.

Dum ŝi studis draman arton en Madrido, ŝi ekkarieris en televido kiel helpistino de la fama konkurso *Un, dos, tres... responda otra vez* (1972), de TVE, kie ŝi sukcesis pro siaj beleco kaj voĉo. Tuj ŝi estis alvokita por debuti en kino. Ŝiaj roloj estis difinitaj pro la epoko de la Hispana Transiro al la demokratio, kio rezultis en kino en la nomita "destape" (post kvardek jaroj de politik-religia cenzuro) kiu konsistis en abundo de belulinoj kiuj montris parton de sia nudeco, kio igis ŝin mito.

Post tiu mamlonga etapo, en 1978 ŝi apartiĝis de la kina etoso, al kio revenis nur porokaze ekzemple en filmoj kiel *Los santos inocentes* (1984), de Mario Camus, *El regreso de los mosqueteros* (1989), de Richard Lester, *Taxi* (1996) de Carlos Saura kaj *Familia* (1996), de Fernando León de Aranoa. Ekde la 1980-aj jaroj ŝi centriĝis en teatro; ŝi jam debutis en 1973 per *Don Juan Tenorio* en la rolo de Doña Inés.​ Krome ŝi aperis en telvidaj serioj kaj en teatraĵoj por televido.

Referencoj
----------

1. ↑  Mullor, Mireia (23a de decembro 2021). «Muere la actriz Ágata Lys, icono erótico del destape, a los 67 años». Fotogramas (Madrid). Konsultita en la 23a de decembro 2021.
2. ↑  Agata Lys, la Inés del año. ABC. 31a de oktobro 1973. Alirita la 12an de marto 2011

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Ágata Lys en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 826126
* GND: 142545317
* LCCN: no2003015957
* VIAF: 23230736
* ISNI: 0000 0001 1562 3030
* SUDOC: 095241094
* BNF: 16242824v
* NKC: xx0181794
* BNE: XX1080904
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Saint-Aulaire |

**Saint-Aulaire** - jen france, okcitane respektive gaskone *Senta Aulària* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Corrèze*, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de 2020 en la komunumo vivis 760 loĝantoj sur areo de 10,79 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 70 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono *Yssandonnais*. 

La teritorio havas komunan limon kun Allassac, Objat, Perpezac-le-Blanc, Saint-Cyprien, Vars-sur-Roseix kaj Yssandon.

Geografio
---------

Saint-Aulaire situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Aulaire antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Ayen, malfondita en marto 2015
* Saint-Aulaire (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
***Saga*** estas serio de bildliteraturaj libroj en la ĝenro sciencfikcio/fantasto/
kosma opero, skribita de Brian K. Vaughan kaj ilustrita de Fiona Staples, publikigita monate de la usona kompanio Image Comics. Simile al *Star Wars*, tiu serio estas lokita sur fono de kosma milito inter pluraj eksterteraj rasoj kaj planedoj. La ĉefroluloj estas la geedzoj Alana kaj Marko, kiuj iĝis paro kaj generas idon malgraŭ ke ili apartenas al du malamikaj rasoj inter si militantaj, simile al Romeo kaj Julieta.

Esperanto
---------

La serio estas verkita en la angla lingvo, kiu de la roluloj mem estas nomata simple *"Language"* (= "Lingvo"). Tamen ofte aperas parolo en la denaska lingvo de Marko kaj lia popolo. Tiuj frazoj estas fakte en Esperanto, kiu de la (aliaj) roluloj estas nomata *"Blue"* (= "Blua"). La esperantaj frazoj aperas kun korektaj supersignoj, tamen kelkfoje kun tiel fuŝega gramatiko ke ili nur iĝas kompreneblaj per laŭvorta retraduko al la angla.

Tradukoj
--------

Ekzistas traduko al la germana lingvo. La esperantaj frazoj restas esperantaj.

Fiona Staples aŭtografas ekzempleron de *Saga*

* Kategorio Saga (bildliteraturo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***El asombroso mundo de Borjamari y Pocholo*** (La mirinda mondo de Borjamari kaj Pocholo) estas komedia filmo de 2004, reĝisorita de Juan Cavestany kaj Enrique López Lavigne. Ĝi estas protagonistigita de Santiago Segura kaj Javier Gutiérrez.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

En la 1980-aj jaroj, Borjamari kaj Pocholo estis du diboĉuloj oftaj ĉe la diskoteko Aguacates.​ La du gefratoj restis ankritaj en tiu epoko kaj vivas kompatinde en nuna Madrido, ankoraŭ loĝantaj ĉe la gepatroj kaj ankoraŭ en la jua kariero, dudek jarojn poste. Oni primokas ilin kiel anakronismajn snobulojn. Borjamari (Santiago Segura), estas enamiĝinta platone de Piedad "la plej linda infanino de la Moraleja" (la riĉega kvartalo), vestas T-ĉemizojn de Lacoste, dum Pocholo (Javier Gutiérrez) estas partiano de la ĉemizoj de Ralph Lauren. Diskutoj inter ili temas pri kiu venkus en batalo inter la krokodilo de Lacoste kaj la ĉevalo de Ralph Lauren.

Tria punkto estas la rilato kun la kuzo Pelayo (Guillermo Toledo), kiu por venĝo pri fitraktado en la infanaĝo, kredindigas al ili, ke la grupo Mecano (delonge malaperinta) revenos por surpriza koncerto en la Parko Warner de San Martín de la Vega (regiono Madrido). Borjamari kaj Pocholo alveturas tien akompanataj de Paloma (Pilar Castro), kiu havas la ŝlosilojn de la patra aŭto, kaj kune ankaŭ de la feliĉo de Borjamari kaj Pocholo. Ili estas perfekta triopo.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Santiago Segura, Borjamari
* Javier Gutiérrez, Pocholo
* Pilar Castro, Paloma
* Guillermo Toledo, Pelayo Snow
* Coté Soler, Kitín O'Shea
* Carmen de la Maza, Concha de Robles
* Gerardo Malla, Gustavo Robles
* Antonio de la Torre, Richy
* Patricia Vico, Ana
* María Ruiz, Piedad
* Andrés Lima, instruisto
* Javivi, vendisto Atesa
* Carles Sans, Fernando
* Loles León, Cayetana O'Shea

Eksteraj ligiloj
----------------

* en IMDB

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo El asombroso mundo de Borjamari y Pocholo en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847231
 |
Skema ilustraĵo de la parametroj, kiuj difinas la pozicion de „geologia etendaĵo" en la spaco:  
blua = horizonta ebenaĵo kiel kompasrozo, grün = etendaĵo vertikala al la horizonta ebeno laŭlonge de la nordsuda akso,  
ruĝa = difinenda etendaĵo, z = strekolinio, Z = strekodirekto, σ = strekangulo, F = **klindirekto** (en la horizonta ebeno), φ = **klinangulo**.
Strekiteco kaj kliniteco ĉiam staras orte unu kun la alia.  
 Ilustraĵo je klinita tavolfaco.
**Strekiteco** aŭ **strekiĝo** nomiĝas en geologio la spaca orientiĝo de la laŭlonga akso de aperejo de ŝtonaĵokorpo, ekzemple de tavolo aŭ tavolaro de sedimentaj rokaĵoj, kiel estas ilustrita en geologia mapo. Krom tio ankaŭ la orientiĝo de la laŭlonga akso de morfologia plenformo, ekzemple de montoĉeno, nomiĝas tiel. La indiko de la **strekodirekto** servas krom tio al la preciza difino de la situo de geologiaj ebenoj en la spaco, ekz.de tavolfacoj kaj limigaj facoj de ŝtonaĵo- kaj mineraloplenigitaj fendegoj (inkluzive profitdonaj mineralaj krudmaterialoj kiel en mineraltavoloj resp. ercfendegoj) same kiel faŭltaj, fendegaj kaj ardeziĝaj facoj, foliiĝoj kaj limfacoj de zonoj de sama metamorfoza grado je kontaktmetamorfozo.

Difino
------

En geologia modelo „strekiteco" estas difinita kiel tranĉlinio (spuro) de geologia ebeno kun elpensita horizonta ebeno. Tiu ĉi tranĉlinio nomiĝas *strekolinio*. La spaca pozicio de la strekolinio estas difinita per la *strekangulo*, kiun tiu ĉi formas kun la norda direkto. La angulo estas mezurata ekde magneta nordo (N) horloĝodirekten, do orienten (E); ekzemple N 35°. Se oni volas indiki la angulon ne precize, sed nur proksimume, oni nomas ĉi tiun kazo „NE-Strekiteco" aŭ ankaŭ „NE-SW-Strekiteco". La kliniteco de la geologia faco kontraŭ la faco de la horizonta ebeno nomiĝas *kliniteco*. Plej kruta estas la kliniteco laŭlonge de la *fallinio* vertikala al la strekodirekto. La angulo inter la horizonta ebeno kaj la fallinio estas la *falangulo*.

Per la indiko de strekiteco kaj kliniteco la spaca orientiĝo de ajna geologia faco estas klare difinita. Indiko kiel „035/20SE" signifas, ke la strekodirekto de la geologia faco je 35 grado deflankiĝas de la nordo (horloĝdirekte) kaj je 20 gradoj kliniĝas sudorienten.

Referencoj
----------

1. ↑  Manfred P. Gwinner: *Geometrische Grundlagen der Geologie.* Schweizerbart, Stutgarto 1965.

Literaturo (germane)
--------------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Minado |

* Günter Möbus: Tektonik. Deutscher Verlag für Grundstoffindustrie, Lepsiko 1989, ISBN 978-3-342-00403-5.
* Friedrich Bender: Angewandte Geowissenschaften, Band I: Geologische Geländeaufnahme, Strukturgeologie Gefügekunde, Bodenkunde, Mineralogie, Petrographie Geochemie, Paläontologie, Meeresgeologie, Fernerkunde, Wirtschaftsgeologie. Thieme, Stutgarto 1981, ISBN 978-3-432-91011-6.
* Autorenkollektiv: Geologisches Grundwissen. Hrsg.: Horst Roschlau, Hans-Joachim Haberkorn. 2-a eldono. Deutscher Verlag für Grundstoffindustrie, Lepsiko 1977, p. 197.
**Anne VANDERLOVE** (naskiĝis la 11-an de novembro 1943, en Hago, mortis la 30-an de junio 2019, en Finistère; vera nomo *Van Der Leeuwe*) estis franca kantisto, post infanetaĝo en Nederlando ŝi revenis Francion kiam ŝiaj gepatroj eksiĝis.

Ŝi registris sian unuan diskon, kaj koncertrondis tra Francujo en 1967. Tiam ŝia kanzono ‘’Ballade en Novembre’’ (Novembra balado) havis grandegan sukceson. Bedaŭrinde ŝia impresario, la diskfirmao, la radiostacioj senhonte ekspluatis ŝian naivecon de juna nova artisto. Ŝi do rebelis, iomete mallerte, kaj sekve estis bojkotita de ili. Kuraĝe ŝi mem eldonis siajn diskojn, koncertis en urbetaj kulturcentroj, sed dumlonge neniam estis aŭdebla el radioj aŭ TV. 

Post dekjara silento ŝi eldonis novajn diskojn en 2000 kaj 2003.  

Ŝi ricevis la ‘’Grand Prix de l’Académie de la Chanson française’’ (Granda premio de la Akademio de la franca kanzono) en 1967, kaj la ‘’Oscar de la Chanson française’’ (Oskaro de la franca kanzono) en 1981.

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala retejo

* Kategorio Anne Vanderlove en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 18386
* LCCN: no2004103727
* VIAF: 17409159
* ISNI: 0000 0000 4295 7370
* SUDOC: 139502297
* BNF: 139007064
* MBA: d7460edd-4a62-45c1-a92e-9c940dfa610f
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Tetralemo** aŭ *tetralemma* estas figuri kiu estas elstara trajto en la logiko de Barato.

Ĝi asertas, ke reference al ajna logika propozicio X, estas kvar ebloj nome la jenaj:

{\displaystyle X} (jeso)
{\displaystyle \neg X} (neo)
{\displaystyle X\land \neg X} (ambaŭ)
{\displaystyle \neg (X\lor \neg X)\iff X\land \neg X\iff \emptyset } (neniu)
Varianto de tetralemo estis uzita en la Antikvgrekaj filozofiaj skoloj de Demokrito kaj Pironismo. Pirono inkludas ĝin en sia resumo de siaj instruoj, kaj Seksto Empiriko inkludas ĝin inter la Pironaj Maksimoj.

Kiel parto de lia analizo de vakueco de fenomenoj en la *Mūlamadhyamakakārikā*, Nagarĝuno kritikas esencon (*svabhāva*) en konceptoj kiel kaŭzo, movo, ŝanĝo kaj persona identeco, uzante la tetralemon de hinda logiko nomitan *catuṣkoṭi* por ataki kiun ajn esencisman koncepton surbaze kvar bazajn propozicion:

Ĉiu fenomeno (*dharma*) ekzistas.
Ĉiu fenomeno ne ekzistas.
Ĉiu fenomeno kaj ekzistas kaj ne ekzistas.
Ĉiu fenomeno nek ekzistas nek ne ekzistas.
Jen ekzemplo de tetralemo el la unua verso de la *Mūlamadhyamakakārikā*:

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **„** *1. na svato nāpi parato na dvyādhuāṃ nāpy ahetutaḥ **"*** |   | **„** 1. Neniam nenie iu ajn estaĵo ekestas el si mem;
El si mem, el alia, el ambaŭ aŭ el neniu kaŭzo. **"** |
| — Nagarĝuno, Mūlamadhyamakakārikā |

 |

Notoj
-----

1. ↑  Democritus: 5. Theory of Knowledge
2. ↑  Sextus Empiricus, *Outlines of Pyrrhonism* Book 1, Section 19
3. ↑  Heinrich 1998, p. 43.
4. ↑  McCagney 1997.
5. ↑  Nāgārjuna 1970.

Bibliografio
------------

* Heinrich, Dumoulin. (1998) *Zen Buddhism: A History, India and China* (angle). Macmillan Publishing.
* McCagney, Nancy. (1997) *Nāgārjuna and the Philosophy of Openness* (angle). Oxford: Rowman & Littlefield Publishers, Inc.. ISBN 0-8476-8627-2.
* Nāgārjuna. (1970) *Mūlamadhyamakakārikā de Nāgārjuna avec la Prasannapadā de Candrakīrti* (france). Osnabrück: Biblio Verlag.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Wiktionary definition of tetralemma
* ligiloj en blogo *Notes on the tetralemma*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 744111
 |
**Attila Vajda,** laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Vajda Attila Sándor** estas hungara kanuisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto.

Attila Vajda naskiĝis la 13-an de marto 1983 en Szeged.

Biografio
---------

Attila Vajda komencis kanuadi en sia aĝo dek en sia naskiĝurbo sur Tiso. Li partoprenis en internacia konkurso jam en 1997. En la sekvaj jaroj li akiris medalojn en junularaj konkursoj. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2004, Hungario en la Somera Olimpiko 2008 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2012 kun ora medalo en la meza Olimpiko individue en distanco 1000 m, krome en mondĉampionumoj li estis la unua trifoje en 2007, 2011 kaj 2013 same individue. Se vi konkursis duope, lia ofta partnero estis Márton Joób. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2016, poste li estis trejnisto, ankaŭ en Azio. Li ricevis signifan ŝtatan premion en 2004.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2023-01-30 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* rezultoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Attila Vajda en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 809761
 |



* Portalo pri Biografio
**Long Island** [ˌlɑːŋˈaɪlənd] *(„Longa Insulo")* estas insulo apartenanta al la usona ŝtato Novjorkio. Ĝi situas ĉe la orienta marbordo de Nord-Ameriko kaj estas ĉirkaŭ 190 km longa kaj 20 ĝis 32 kilometrojn larĝa. La areo ampleksas 3.566 km², do estas preskaŭ egala al tiu de Majorko. Geologie la insulo estas glaciepoka moreno kun plejparte sablaj, molaj kaj rokaj grundoj.

Situo kaj administracio
-----------------------

Administracia divido de Long Island
Longinsulo etendiĝas de la havenoj de la urbo Novjorko en la nordan Atlantikon. En ĝia nordo troviĝas la Long Island Sound, mara brako, kiu disigas la insulon de Konetikuto kaj Rod-Insulo. En la sudo troviĝas la Great South Bay kaj Jamaica Bay. Pli malgrandaj insuloj ĉirkaŭas la bordon de Long Island.

Administracie Longinsulo estas dividita en kvar kantonoj. La du kantonoj en la okcidenta parto de la insulo, Kings County kaj Kantono Kvinzo, estas identaj kun la novjorkaj urbopartoj Broklino kaj Kvinzo; oriente sekvas Nassau County, en la centra parto de la insulo, kaj Suffolk County, en la orienta parto. Novjorkanoj parolas pri *Long Island* aŭ *the island* („*la insulo*") nur, se ili celas la konteojn Nassau kaj Suffolk, situantaj ekster la urbolimoj.

Long Beach, Long Island
La lumturo ĉe Montauk Point

Loĝantaro
---------

En 2000 pli ol 8 milionoj da loĝantoj vivis sur Longinsulo (inkluzive Broklino kaj Kvinzo). Ĝi estas ŝatata loĝloko por artistoj kaj riĉuloj. De la 1910-aj jaroj multaj novjorkaj milionuloj konstruigis grandajn vilaojn precipe ĉe la norda marbordo de la insulo.

  

* Kategorio Longinsulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 266938
* GND: 4274560-3
* LCCN: sh85078257
* VIAF: 241562607
* SUDOC: 028356551
* NKC: ge129868
 |
**Georges WARNIER** [varnje'] (naskiĝis la 5-an de oktobro 1884 en Parizo, mortis en septembro 1953 pro aŭtomobila akcidento) estis franca esperantisto kaj administranto de komercaj societoj. 

Warnier estis agema membro de Rotary-Club. Li esperantistiĝis en 1903 kaj de tiu momento ne ĉesis propagandi per ĉiuj rimedoj. En 1906 li fondis la „Librejon de Esperanto". De 1906 ĝis 1913 li gvidis multajn kursojn. Li estis sekretario de la 10-a Universala Kongreso en Parizo 1914. Li estis prezidanto de la Pariza grupo de 1924. Li prezidis la Lokan Komitaton de la 24-a Universala Kongreso en Parizo 1932, kaj tiun kongreson li sukcesigis malgraŭ gravegaj malfacilaĵoj. 

Malavare li en 1928 fondis kun Ernest Archdeacon la Domon de l' Esperanto, kiu subtenis ĉiujn praktikajn formojn de propagando en Francio, kaj kies vicprezidanto li estis. Li disvastigis Esperanton ĉe la Rotarianoj. Li estis membro de la Konsilantaro de la Internacia Cseh-Instituto de Esperanto; li efike helpis al enkonduko de tiu ĉi instrumetodo en Francio, kaj al ĝia sukceso.

Li estis unu el la plej agemaj francaj propagandistoj, precipe en komercistaj medioj. Krom artikoloj, li verkis kun Gabriel Chavet: 

* „Esperanto-Manuel", 1906 (55.000 venditaj ĝis 1932)
* „Dictionnaire français-Esperanto", 1910, 2a eld. 1911 (ĝuste 1912).
* „Corrigé d' Esperanto-Manuel", 1912.

Georges Warnier estis ofta gasto de la kabaredo "Tri koboldoj". 

| Antaŭe: | Prezidanto de la Unuiĝo Esperantista Franca | Poste: |
| --- | --- | --- |
| Pierre Petit | 1948–1951 | Henri Philippe |

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
**Anna Kárász** [kArAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kárász Anna** estis hungara kajakisto, olimpiano, olimpika kaj trifoja monda ĉampiono.

Anna Kárász naskiĝis la 20-an de septembro 1991 en Dunaújváros.

Biografio
---------

Anna Kárász ekstudis en Scienca Universitato de Szeged. Ŝi ricevis ŝtatan premion en 2021.

### Sporta kariero

Anna Kárász inter 2002-2010 estis kajakisto en en sia naskiĝurbo, poste en Szeged ĝis 2022. Ŝi estis hungara ĉampiono 8-foje inter 2011-2018 individue aŭ teame. Ŝi forestis en la Somera Olimpiko 2016 pro ŝultrodoloroj, sed ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2020 kun ora medalo kvarope en distanco 500 m, krome en mondĉampionumoj ŝi estis la unua trifoje en 2014 kaj 2018. Ŝia plej konata trejnisto estis László Kovács (kajakisto), ŝiaj oftaj partneroj en kajako estis Ninetta Vad, Danuta Kozák, Tamara Csipes kaj Dóra Bodonyi. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 2022.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* video

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio kun foto
* facebook kun fotoj
* hungaraj ĉampionoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Anna Kárász en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812640
 |



* Portalo pri Biografio
**Carl WOESE** (naskigita je 15-a de julio, 1928; mortis la 30-an de decembro 2012) [karl vos] estas usona mikrobisto kiu famiĝis pro la eltrovo de la Arĥeoj (nova "regno" de vivularo) en 1977 tra filogenetika analizo de 16S ribosoma RNA, metodon kiun Woese inventis kaj kiu estas nun tre ofte uzata.

La agnosko de la ekzisto de la Arĥeoj, kiuj estas prokariotoj sed ne bakterioj, estis malrapida kaj dolora proceso. Tiaj famuloj kiel Salvador Luria kaj Ernst Mayr malaprobis ilian disigon de la prokariotoj, kaj ne ĉiuj kritikoj estis sur la scienca nivelo. Pro tiaj kritikoj la scienca revuo "Science" nomis Woese "la cikatrita revoluciisto de mikrobiologio". Woese estis tre kuraĝa kaj ne
forĵetis sian revolucian ideon. Nuntempe la mezurado de kompletaj
genaroj de kelkaj arĥeoj subtenas la fruan genetikan
esploradon de Woese.

Woese estis elektita al la (usona) Nacia Akademio de Sciencoj en 1988, gajnis
la Leeuwenhoek-Medalon (la plej alta honoro en mikrobiologio) en 1992,
kaj gajnis la (usonan) Nacian Medalon de Scienco en 2000. En 2003, li gajnis
la premion Crafoord de la Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Carl Woese en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de Woese Arkivigite je 2005-04-05 per la retarkivo Wayback Machine (angla)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 665
* GND: 1066616191
* LCCN: n85802740
* VIAF: 73930930
* ISNI: 0000 0000 0062 0083
* SUDOC: 085838462
* BNF: 12367577v
 |