recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
kolombiaj sportistoj en la Somera Olimpiko 1936
la halterlevisto *Óscar Figueroa* ( en 2012, en 2016 sekvos ora), kuristino *Caterine Ibargüen* (same  en 2012, en 2016 sekvos ora) kaj la montbiciklistoj *Mariana Pajón* ( en 2012 kaj 2016) kaj *Carlos Oquendo* ( en 2012) post la olimpiko de Londono
**Kolombiaj sportistoj** unue en 1932 partoprenis **olimpikon** - ekde tiam oficiala kolombia teamo regule partoprenas la somerajn olimpikojn, kaj nur maltrafis la eventon de 1952. En vintraj olimpikoj ankoraŭ ĝis nun nur en 2010, 2018 kaj 2022 estis kolombiaj partoprenantojmalgrandaj teamoj de maksimume kvar sportistoj, kiuj sekve ankoraŭ neniam atingis vintran medalon. Tamen en la someraj olimpikoj la teamoj ne estas sensukcesaj: ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, la teamo sume atingis  5 orajn,  13 arĝentajn kaj  16 bronzajn medalojn. Fine ĝi havis la **69**-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.

La Kolombia Olimpika Komitato (hispane *Comité Olímpico Colombiano – COC*) kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1936 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1948.

centra

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kolombio en la Olimpikoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo (esperante)

Vidu ankaŭ
----------

* Suma medaltabelo de ĉiuj olimpikoj
Detalo de la *hipocefalo de Joseph Smith* kiu, laŭ Joseph Smith, enhavas reprezentadon de Kolob (numera referenco 1).
Por la sekvantoj de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, **Kolob** estas stelo aŭ planedo kiu estus la plej proksima loko al la trono aŭ fizika loĝejo de Dio. La mencio de ĉi tiu supozebla astro troviĝas en la *Libro de Abrahamo*, unu el la kanonaj libroj de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj kaj de aliaj malpli grandaj mormonaj kongregacioj.

La unua referenco pri Kolob aperis en la *Libro de Abrahamo*, origine publikigita en la ĵurnalo *Times and Seasons* en 1842, kaj nuntempe inkluzivigita en *Multevalora Perlo* kiel parto de la kanono de la mormonismo:

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** «(...) kaj mi vidis la stelojn, kaj ili estis grandaj, kaj ke unu el ili sin trovis pli proksima al la trono de Dio; kaj multaj el la grandaj estis proksimaj;... kaj la nomo de la plej granda estas Kolob, ĉar ĝi proksimas al mi, ĉar mi estas la Eternulo via Dio; ĝin mi starigis por regado super ĉiuj kiuj apartenas al la sama ordo...» **"** |

 |

La laŭlitera interpreto pri Kolob kiel vera planedo aŭ stelo ludas gravan rolon en la formado de la mormona religio kaj por la kritiko, kreante novajn konceptojn: Dio loĝas en ĉi tiu universo kaj ke la kreado laŭ la Biblio okazis lokaskale, ĉu kreado de la tero, la sunsistemo aŭ alia galaksio, anstataŭ ol la tuta fizika realeco konata.

Kolob estas afero nur mormona. Nek tradiciaj kristanoj nek sciencistoj kredas je ĝia vera ekzisto.
Koordinatoj: 53° 10′ 59″ N 06° 44′ 35″ O﻿ / ﻿53.18306 °N, 6.74306 °O﻿ / 53.18306; 6.74306 (mapo)

**Kolham** estas vilaĝo en la komunumo Midden-Groningen en la provinco Groningen (Nederlando). La vilaĝo situas je la suda flanko de la komunumo, apud la A7. La vilaĝo havis, je la 1-a de aŭgusto 2004, 1 491 loĝantojn.

### Tergaso

Je la 29-a de majo 1959 oni malkovris la unuan tergason en Kolham.
Sur la kulturkampo de terkultivisto K.P. Boon oni trovis la gasvezikon je profundeco de 2659 metroj. Nur post jaroj montriĝis kiel granda la veziko estis; minimume 2 700 miliardoj kubmetroj. Je la 22-a de julio oni elterigis la unuan gason. La trovaĵo estis la komenca paŝo al rapida kresko de la nederlanda ekonomio.

Tertremo je la 16-a de aŭgusto 2012 apud Huizinge en la komunumo Loppersum havis magnitudon de 3,6 (la plej forta iam en Norda Nederlando). En la tergasregiono de Groningen estas pliiĝo de la nombro da tertremoj. Tio estas rezulto de la pligrandiĝinta gasproduktado.

Je la 29-a de marto 2018 la nederlanda registaro decidis forte malpliigi la produktadon de tergaso kaj ke ne malpli frue ol en 2030 la produktado de tergaso finiĝos en Groningen.

*Gasmolekulo* (2009) de Marc Ruygrok mezostrio A7
Antaŭa stacidomo de Kolham

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo www.slochteren.nl Arkivigite je 2017-12-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Koordinatoj: 53° 11' N, 6° 45' E Mapo
**Tibor Lutter,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Lutter Tibor** estis hungara mezlerneja kaj altlerneja instruisto, literaturhistoriisto.

Tibor Lutter naskiĝis la  15-an de aŭgusto 1910(nun 1910-08-15) en Budapeŝto, li mortis la 9-an de junio 1960 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tibor Lutter maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1928, poste li akiris 2 diplomojn en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1933 kaj 1936. De la unua (pedagogia) diplomo li instruis en mezlernejo ĝis 1946, sed dum la nazia erao (1944) li partoprenis en la rezista movado. Ekde 1946 li instruis en Scienca Universitato de Szeged, ankaŭ en Universitato de Debrecen du jarojn, poste en Budapeŝto li estis kolegiestro kaj instruis en instituto en instrua rango docento ĝis sia morto. Li habilitiĝis en 1948, kandidatiĝis en 1952, doktoriĝis en 1955 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ĉeftemo estis la angla literaturo.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az újabb angol irodalom nagy kérdőjele: James Joyce* (1935)
* *Dráma és valóság* (1947)
* *Jonathan Swift* (1954)
* *James Joyce* (1959)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   WikiData
2. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 832250
* GND: 1217201769
* LCCN: no2010084478
* VIAF: 121258973
* ISNI: 0000 0000 7953 7783
 |



* Portalo pri Biografio
**Karád** (karAd) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Fonyód. La nomo estas turkdevena, signifanta: nigra.

bazaj informoj
--------------

* Areo: 52 km²
* Loĝantaro: 1750
* Poŝtkodo: 8676
* Telefonprefikso: 84

Situo
-----

Karád situas inter deklivoj, laŭ flankovojoj. Balatonlelle troviĝas je 16 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1131. Tiam estis tie preĝejo, poste ankaŭ fortikaĵo. En 1695, kiam finiĝis la turka erao, la komunumo prosperis kaj iĝis grava kampurbo ekde 1782. Ĥoleroj okazis en 1831, 1836 kaj en 1855. La urbeto iĝis distriktejo ekde 1850, poste ĝi havis la rangon grandvilaĝo. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. Dum la socialismo kolĥozo formiĝis.

Vidindaĵoj
----------

* baroka romkatolika preĝejo omaĝe al Ladislao la 1-a (Hungario) de 1742, turo alkonstruiĝis en 1749, en 1908 pligrandiĝis
* loĝdomo el la 19-a jarcento kun popolartaj memoraĵoj
* lernejo, kie instruis Géza Gárdonyi
* muzeeto pri ekleziarto
* nobeldomo de Kopácsy (kopAĉi) el la 1890-aj jaroj, nun uzino
* malnova infanĝardeno de 1804, nun lerneja kuirejo

Fratovilaĝo
-----------

* Slovakio Diakovce, Slovakio

Fama nomportanto
----------------

* filmaktorino, kantistino Katalin Karádi

* Kategorio Karád en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Urbo Leninsk-Kuzneckij en Kemerova provinco en Rusio antaŭe nomiĝis kiel **Kolĉugino**.*

---

**Kolĉugino** (ruse *Кольчугино*) estas urbo en Vladimira provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 17430.

La urbo estis fondita en jaro 1871 kiel loĝejo ĉe metalprilabora uzino.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1931.

La interurba telefona kodo estas 09245, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.

La urbo estas ĉe rivero Pekŝa (Пекша), kiu enenfluas en riveron Klazjma (Клязьма).

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 2002 la urbo havis 47,1 mil loĝantojn, kaj laŭ la stato de 2018 en la urbo vivis 43 089 loĝantoj sur areo de 25 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 1 724 loĝantoj/km².

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (ruse)

Flago de Vladimira provinco
Urboj de Vladimira provinco

**Ĉefurbo**: Vladimir

Aleksandrov |
Goroĥovec |
Gusj-Ĥrustalnij |
Jurjev-Polskij |
Kameŝkovo |
Karabanovo |
Kirĵaĉ |
Kolĉugino |
Kosterjovo |
Kovrov |
Kurlovo |
Lakinsk |
Melenki |
Murom |
Petuŝki |
Pokrov 
Raduĵnij |
Sobinka |
Strunino |
Sudogda |
Suzdal |
Vjazniki 

 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 54651
* VIAF: 237521737
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Koleruloj** (france *Les Enragés*) estis malgranda nombro de agitistoj konataj ĉar defendis la malaltan klason kaj esprimis la postulojn de la radikalaj Senkulotuloj dum la Franca Revolucio. Ili ludis aktivan rolon en la ribeloj de 31a de Majo al 2a de Junio, 1793, en Parizo, kiuj okazigis la forpelon de la ĝirondanojn el la Nacia Konvencio, kio permesis al la Montaruloj ekhavi tutan kontrolon.

La **Koleruloj** iĝis asociitaj kun tiu termino pro sia kolerema retoriko en la Konvencio por ke ĝi decidu en favoro de la malriĉuloj. Jacques Roux, Jean-François Varlet, Théophile Leclerc kaj Claire Lacombe, ĉefaj estroj de la *Enragés*, estis stridaj kritikantoj de la Konvencio ĉar ĝi malsukcesas plenumi la promesojn de la Revolucio.

La **Koleruloj** ne estis unuigita partio. Male, la individuaj gravuloj kiujn enhavis la grupo identigita kiel Enragés laboris por siaj propraj celoj, kaj pruvoj de kunlaborado estis nekonkludaj. Kiel individuaj politikaj gravuloj, la *Enragés* estis skeptikaj ĝis la punkto de anarkiismo, suspektitaj el plej politikcaj organizoj kaj individuoj, kaj ili malakceptis ligojn al aliuloj. La estroj ne vidis sin mem kiel parto de kuna movado, kaj Roux eĉ alvokis por la aresto de Varlet. La koncepto de *Enragés* kiel kohera grupo estis pluigita fare de Jakobenoj ĉar ili kunigis la kritikantojn Leclerc kaj Roux en unu grupon.

Notoj
-----

1. ↑  Jeremy D. Popkin, *A Short History of the French Revolution,* (Hoboken, NJ: Pearson Education, Inc. 2015), 68.
2. ↑  Paul R. Hanson, *The A to Z of the French Revolution*, (Lanham, Maryland: Scarecrow Press, Inc. 2007), 120.
3. ↑  Popkin, *A Short History*, 68.
4. ↑  R.B Rose, *Enragés: Socialists of the French Revolution?,* (Sydney: Sydney University Press, 1965), 73.
5. ↑  Rose, *Enragés*, 41.
6. ↑  Rose, *Enragés*, 74.
7. ↑  Rose, *Enragés*, 75.
Du kolbasoj de Tuluzo krudaj
La **kolbaso de Tuluzo** (france *saucisse de Toulouse*, okcitane *salsissa de Tolosa*) estas tipa kolbaso de la urbo Tuluzo (Francio). Ĝi havas famon ĉar ĝi estas unu el la nepraj ingrediencoj de la *cassoulet*, ankaŭ alia tipa plado de la regiono sed kies renomo transiras la limojn de la okcitana kuirarto (eĉ la francan).

Temas pri franca kolbaso simila al la botifaro kaj farita el viandhaketaĵo el porko miksita kun akvo, sukero, salo kaj pipro. Ĝi konserviĝas en la intestoj mem de la besto kio donas al ĝi rozkolorecan koloron kaj grandon el 26 ĝis 28 mm larĝe kaj inter 12 kaj 15 cm longe (kutime oni vendas ĝin envolvita sur si mem).

Oni malpermesas la aldonon de graso kaj konservaĵoj, kio malpermesas ĝian konservadon por pli ol unu semajno.

Krom en la *cassoulet*, ĝi ankaŭ estas uzata por la kradrostilo.

### Eksteraj ligiloj

* Kategorio Kolbaso de Tuluzo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La kolbaso tuluza en Degustalo.com Arkivigite je 2008-05-13 per la retarkivo Wayback Machine (hispane)
* Artikolo pri la kolbaso angle
Kometo Hale-Bopp (1997) montanta du vostojn  
 - Voston da plasmo (bluan)  
 - Voston da polvo (blankan)
La **vosto de kometo** estas la longa nebula rubando da gaso kaj da polvo, kiu etendiĝas de la kometa kerno en malan direkton de Suno kaj donas al la kometo ĝian aspekton de "vosthava astro".

Kometo havas ĝenerale du vostojn, unu da jonigita gaso (aŭ plasmo), la alia da polvo.

Deveno
------

La kometa vosto turniĝas for de Suno
Kiel la hararo, la vosto konsistiĝas el sublimataj substancoj (akvo, karbona dioksido, metanolo...) pro la suna varmo kiam la kometo proksimiĝa al Suno, kaj el polveroj kuntrenataj de la gasa ellaso. La sunaj radiadoj jonigas la gasojn kaj igas ilin lumaj pro fluoresko, dum ke la polveroj brilas per reflekto de la suna lumo.

Kiam la kometo venas je distanco de ĉirkaŭ 1,5 AU, la suna vento kaj la la premo de radiado forblovas gasojn kaj polverojn en malan direkton de Suno. La vosto do ne ĉiam trenas "malantaŭ" la kometo : ĝi etendiĝa "antaŭ" la astro (laŭ ĝia orbita movo) kiam tiu-ĉi malproksimiĝas el Suno.

Tipoj de vosto
--------------

Estas du ĉefaj tipoj de kometaj vostoj.

### Vosto de tipo I (aŭ jona vosto)

La gasoj de la hararo, jonigitaj de la suna lumo, estas forpuŝitaj de la magneta kampo de la suna vento rekte en direkton for de Suno kun rilativa rapideco de ĉirkaŭ 500 km/s

Ĉar plej oftaj jonoj en la vosto, CO+, difuzas la bluan lumon, la jona vosto aspektas blua por la homaj okuloj.

### Vosto de tipo II (aŭ polva vosto)

La polva vosto komponiĝas el polveroj forblovitaj el la hararo far de la suna vento. Reflektante la sunan lumon, ĝi
aspektas blanka aŭ iomete roza, pli "nebula" ol la jona vosto.

Pli malforte forpuŝitaj de la premo de radiado kaj de la suna vento, La polveroj de la vosto unuope orbitiĝas ĉirkaŭ Suno. Ili moviĝas malpli rapide ol la jonoj de la jona vosto. Tio faras, ke la polva vosto estas kurbita laŭ la kometa moviĝo.

La plej dikaj polveroj emas resti en la orbita ebeno de la kometo. Tiu parto de de la polva vosto povas fari ŝajnigo, pro perspektivo, de vosto direktiĝanta *al* Suno, tiel nomata "*kontraŭvosto*".

Vostoj de ambaŭ tipo povas etendiĝi sur longo de ĉirkaŭ 1 astronomia unuo (150 milionoj da kilometro).

* Granda Kometo C/1910 A1 (1910)Granda Kometo C/1910 A1 (1910)
* Kometo C/1996 B2 (Hyakutake), (1996)Kometo C/1996 B2 (Hyakutake), (1996)
* 21P/Giacobini–Zinner de 1997)21P/Giacobini–Zinner de 1997)
* Kometo Ikeya-Zhang (2002)Kometo Ikeya-Zhang (2002)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  la Kometa Vosto, el la paĝaro de David C. Jewitt (angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kometa vosto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* france La vostoj de la kometoj (A.S.C.T Section Astronomie)
* france Enkonduko pri la kometoj (el *rigardo al Sunsistemo fare de Calvin J. Hamilton*)
* france La kometoj: strukturo kaj komponiĝo Arkivigite je 2011-09-12 per la retarkivo Wayback Machine
* angle Kio estas kometa vosto ? (wiseGEEK)
* angle La fulma vivo de la kometoj (el *La Outers Planets*, de la Universitato de Koloradio) Arkivigite je 2012-06-09 per la retarkivo Wayback Machine
Kolosa ordo en la fasado de la Baziliko Sankta Petro, Romo.
**Kolosa ordo** aŭ **giganta ordo** estas arkitektura ordo kiu etendas sin en pluraj niveloj de alto aŭ etaĝoj, kaj en kiu la kolonoj aŭ pilieroj trairas almenaŭ du etaĝojn. Samtempe, pli malgrandaj ordoj povas estis disvolvigitaj en arkaroj aŭ kadroj de fenestroj kaj pordoj ene de la etaĝoj kiuj estas enhavataj de la kolosa ordo.

Tiu dispono aperis timide dum la 15-a jarcento, kaj disvolviĝis je la alveno de la renesanco. La unua ekzemplo de kolosa ordo estis ideita de Filippo Brunelleschi ĉirkaŭ 1440 por la fasado de la Palaco de la Gelfoj, en Florenco, kaj tiu estis nefinita. Unua ekzemplo de tiu stilo aperis el 1472 ĉe la baziliko de Sankta Andreo de Mantovo, dezajnita de Alberti. De la dezajnoj fare de Rafaelo por sia propra palaco en Romo sur insulo ŝajne ĉiuj fasadoj devis havi kolosan ordon de pilieroj kiuj estus starigitaj almenaŭ du etaĝojn ĝis la kompleta alto de la ĉefa etaĝo *piano nobile*. Ŝajne li faris tion en la du jaroj antaŭ sia morto en 1520, kio lasis en nur projekto la edificon.​ Ĝi estis disvolvigita de Mikelanĝelo en la palaco de la Konservistoj de la monteto Kapitolino en Romo (1564-1568), kie li kombinis gigantajn pilastrojn de korinta ordo kun malgrandaj ionikaj kolonoj kiuj enkadrigis la fenestrojn de la supra etaĝo kaj flankigis la aperturojn de la teretaĝo.

Tamen estis en Francio kun la apero de la *Grand style*, nome la oficiala stilo de la reĝaj edificoj de Ludoviko la 14-a, kiam ĝi ricevis sian konsekron. La orienta fasado de la Luvro karakterizita ankaŭ per aliaj stilaj elementoj kiel siaj tri etaĝoj, siaj tri elstaraj korpusoj inspiritaj en Pierre Lescot (1515-1578) kaj sia ebena kovraĵo iĝas elstara ekzemplo reprenita post tio en la konstruado de multaj aliaj palacoj.

Notoj
-----

1. ↑   Roger Jones kaj Nicholas Penny, Raphael, pp 224-226, Yale, 1983, ISBN 0-300-03061-4
Uerdinger Schienenbus la Kasbachtalbahn en la turista trafiko apud Linz am Rhein
fervoja viadukto en Kasbach
ponto de la Kasbachtalbahn apud Kalenborn/Reifstein
"Uerdinger Schienenbus" en la fina stacio Kalenborn
La fervoja linio **Kasbachtalbahn** estas ne elektrifikita, unurela flanklinio, kiu ligis 35,2 km Linz (Rhein) (dekstra Rejnlinio) kun Flammersfeld (Holzbachtalbahn). Ĝi iris inter Wiedmühle kaj Peterslahr en la valo de la rivero Wied, kaj inter Linz am Rhein kaj Kalenborn ĝi iris en la valo de la rojo Kasbach.

95 027 en ranĝado dum la jubilea festo *100 jaroj Kasbachtalbahn* en oktobro 2012 en la stacidomo Linz
215 086 kun vagono 4yg dum la evento *100 jaroj Kasbachtalbahn* en oktobro 2012 en stacidomo Linz

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kasbachtalbahn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eifelbahnverkehrsgesellschaft mbH (EVG)
* Fahrplan und weitere Informationen
* Bilder der Tunnelportale
* Streckenführung Notscheid-Peterslahr mit Steilstrecke (Meßtischblatt von 1935) (Deutsche Fotothek)
* Streckenführung Oberlahr-Altenkirchen (Meßtischblatt von 1946) (Deutsche Fotothek)
La **Tutmondaj militistaj ludoj** estas mult-sporta okazaĵo ĉiun kvaran jaron. Ili estas organizitaj de la Internacia Konsilio de Militista Sporto (CISM). La unua eldono okazis en Romo en 1995.

Inter la 4 kaj la 16-a de septembro 1995, memorfestante la 50-an datrevenon de la fino de la dua mondmilito kaj la ratifon de la Ĉarto de Unuiĝintaj Nacioj, en la urbo Romo okazis la unua eldono de la Militista Monda Olimpiko kun la ĉeesto de 4017 atletoj el 93 landoj en 17 sportoj

La malferman ceremonion ĉeestis Papo Johano Paŭlo la 2-a, la itala prezidento Oscar Luigi Scalfaro kaj la ĉefministro Lamberto Dini.

La dua eldono de la ludoj okazis en Zagrebo, Kroatio en 1999. Ĝi havis 6734 atletojn el 82 landoj. La tria eldono de la Militistaj Mondaj Ludoj okazis en Katanio, Italio, en 2003, kun pli ol 7.000 atletoj reprezentantaj 87 landojn.

La tria eldono de la ludoj okazis en 2007, en la urbo Hajderabado, en Barato. Pro la distanco, estis signifa redukto en la nombro de atletoj (ĉirkaŭ 5 mil), kvankam la nombro de partoprenantaj nacioj ankaŭ pliiĝis (rekordo de 101 landoj). En ĉi tiuj Ludoj, Rusio estis la lando kun pli da medaloj ricevitaj (entute 100 medaloj), sekvata de Ĉinio, Germanio kaj Italio.

* Kategorio Tutmondaj Militistaj Ludoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Albert STEIDL** (naskiĝinta la 12-an de januaro 1927 en Dienten am Hochkönig, mortinta la 21-an de februaro 2017 estis aŭstra politikisto de Aŭstra Popola Partio (ÖVP) kaj imposta konsilisto. Li deputitis inter 1979 kaj 1990 ĉe Nacia Konsilio en Vieno. Multajn jarojn li vivis en Leogang.

Vivo
----

Albert Steidl frekventis post ok jarojn da deviga ĝenerala instruiĝo la akademion komercan en Salcburgo kaj estis paralele laboranta studento ĉe la Altlernejo por monda komercado en Vieno. En 1949 li magistriĝis kaj en 1952 li doktoriĝis. Inter 1954 kaj 1968 li liberprofesie aktivadis kiel imposta konsilisto en Kitzbühel kaj ekde 1968 samprofesie en Saalfelden.

Politiko
--------

Politike li engaĝiĝis inter 1964 kaj 1977 kiel urbestro de Leogang estante inter 1977 kaj 1979 landa parlamentano en la asembleo de Salcburgio. Li estris krome la vilaĝan sekcion de ÖVP en Leogang (1963-1971) kaj la distriktan ÖVP-sekcion por la tuta distrikto Pinzgau (1971-1986). Ekde 1981 li estis vicprezidanto de la Laborrondo por liberaj profesioj. Inter la 5.6.1979 kaj la 14.8.1990 li anis ĉe la parlamento viena.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Steidl sur la parlamenta retpaĝaro

Notoj
-----

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 734628
* GND: 12381894X
* VIAF: 23058871
* ISNI: 0000 0000 1594 5016
 |
**Alois THALMAYR** (malĝuste ankaŭ *Thalmayer*; naskiĝinta la 29-an de oktobro 1833 en Saalfelden, mortinta la 24-an de junio 1891 samloke) estis aŭstra komercisto kaj politikisto (urbestro).

Vivo
----

La filo de komercisto, li perdis jam tre frue la patrinon. Post la frekvento de la bazlernejo kaj de *K&K Normal-Hauptschule* en Salcburgo la talentita knabo eklernantis ĉe la Kolegio Maria (Rupertinum) samloke. Jam 1848 li tamen devis ekekslernanti pro sangokraĉado. La instruadon ekprizorgis la pli maljuna frato Josef, kies kompaniano Thalmayr iĝis poste.

En 1862 Thalmayr aĉetis la domon Oberhaus nr 24 en Saalfelden, kiun li vilaigis. En la 28.4.1863 li edzinigis la saalfelden-aninon Susanne Rottmayr kun kiu li vivis feliĉe kvankam senide.

Inter 1864-67 li estis komunuma sekretario de la Landa komunumo de Saalfelden. De 1867-91 li estis urbestro de sia naskiĝurbo. Sekretarion li ne bezonis, ĉar lia edzino tia funkciis. Dumfunebre la pompado estis grandega. Oni laŭdegis liajn laboremon, sintenojn justecan kaj socialan, grandan societemecon kaj pacecemon. Tiun karakteron substrekas ankaŭ la biblia verseto sur la tomboŝtono (Evangelio laŭ Mateo 5,9).

Fonto
-----

* Mitteilungen der Gesellschaft für Salzburger Landeskunde, Nekrolog auf Alois Thalmayer

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Vi povas plibonigi la jenon:
* La artikolo ne enhavas referencojn aŭ tro malmultajn.

Se vi korektis unu el la menciitaj mankoj, bonvolu forigi la koncernan parametron de la ŝablono {{Pluraj problemoj}}. Detaloj estas en la dokumentado. |
**Stilito** (el la greka vorto στυλίτης, *stylites*, devenanta de στῦλος, *stylos* = kolono), eble esperantigebla ankaŭ kiel "kolonulo", estas homo loĝanta sur la pinto de kolono. La plej famaj stilitoj estis kristanaj ermitoj, do oni ankaŭ uzas la vorton **kolonsanktulo**.

Famaj kolonsanktuloj
--------------------

Dum la 5-a jarcento kelkaj ermitoj en la Proksima Oriento elektis kolonojn kiel loĝado. Ili ne vivis ĝuste sur la pinto de la kolono mem, tamen sur platformo apogita sur ĝi. Ilian ekzemplon sekvis pluraj orientaj ermitoj kaj fratoj ĝis la 11-a jarcento.

Danielo Stilito
Inter ili, menciindaj estas:

* Simeono la Maljuna, sanktulo, mortinta en 459 en Sirio;
* Danielo la Stilito, sanktulo, mortinta en 493 apud Konstantinopolo;
* Simeono la Juna, sanktulo, mortinta en 597 en Antioĥio;
* Alipio la Stilito, sanktulo, mortinta en 640 en Edirne;
* Luko la Nova Stilito, sanktulo laŭ la Ortodoksismo, mortinta en 979 en Kalcedono;
* Lazaro la Miraklisto, sanktulo laŭ la Ortodoksismo, mortinta en 1054.

### En Okcidento

En Okcidento stilitoj estis tre maloftaj. Tamen almenaŭ unu estis, Vulfilaiko (Walfroy), kiu vivis apud Reims dum la 6-a jarcento.

Notoj
-----

1. ↑  La vorto "stilito" estas en PIV sed ne en la oficialaj aldonoj (Akademia Vortaro, aŭgusto 2015).
2. ↑  Reta Vortaro
3. ↑  france Qui est Saint Walfroy Arkivigite je 2015-05-08 per la retarkivo Wayback Machine en la retpaĝaro de lia sanktejo.

Vidu ankaŭ
----------

* *Simón del desierto*

* Kategorio Kolonsanktulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kasiteritaj dupiramidoj, randa longo ĉ. 30 mm, Siĉuano, Ĉinio.
Detalo de kasiteritaj kristaloj, Blue Tier stanejo, Tasmanio, Aŭstralio.
**Kasiterito** estas mineralo el kvadrata stana oksido, SnO², hele bruna ĝis nigra, dura, grava fonto de stano. Ĝi estas ĝenerale opaka, sed ĝi estas diafana en fajnaj kristaloj. Ties brilo kaj multoblaj kristalfacetoj produktas dezireblan juvelon. Kasiterito estis ĉefa stana erco laŭlonge de antikveco kaj pluestas la plej grava fonto de stano aktuale.

Plej fontoj de kasiterito nuntempe troviĝas en aluviaj kuŝejoj kiuj enhavas rezistajn eroziigitajn grajnojn. La plej bonkvalitaj de unuaranga kasiterito troviĝas en la stanaj minejoj de Bolivio, kie ĝi troviĝas en hidrotermaj vejnoj. Ruando havas naskiĝantan kasiteritan minindustrion. Fakte la luktado por la kasiteritaj kuŝejoj (partikulare en Walikale) estas ĉefa tialo de konflikto en la orientaj partoj de la Demokratia Respubliko Kongo.

Kasiterito estas disvastigita minora konstituanto de magmorokaĵoj. La Boliviaj vejnoj kaj la malnovaj minejoj de Kornvalo, Anglio, estas koncentritaj en alttemperaturaj kvarcaj vejnoj kaj pegmatito asocia kun granitaj intruzipetroj. La vejnoj ofte enhavas turmalinon, topazon, fluoriton, apatiton, volframiton, molibdeniton, kaj arsenopiriton. La mineralo estas etende en Kornvalo kiel surfacaj kuŝejoj en Erikejo Bodmin, por ekzemplo, kie estas etendaj restaĵoj de hidraŭlika minmetodo konata kiel *streaming*. Aktuala ĉefa stana produktado venas el aluviaj kuŝejoj en Malajzio, Tajlando, Indonezio, la regiono Maĥiro de Somalio, kaj Rusio. Hidraŭlikaj minmetodoj estas uzataj por koncentrataj minercoj, procezo kiu baziĝas sur alta specifa pezo de ercoj de SnO2, de ĉirkaŭ 7.0.

Notoj
-----

1. ↑  NPIV  Alirita la 24an de Marto 2018.
2. ↑  Handbook of Mineralogy  Alirita la 24an de Marto 2018.
3. ↑  Watt, Louise, "Mining for minerals fuels Congo conflict",  *Yahoo News!*, *Yahoo! Inc*, 2008-11-01. Kontrolita 2009-09-03.
4. ↑  Polgreen, Lydia, "Congo's Riches, Looted by Renegade Troops", *New York Times*, 2008-11-16. Kontrolita 2008-11-16.

* Kategorio Kasiterito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*La kolportisto* (*De Marskramer*), de Jeroen Bosch (Muzeo Boijmans van Beuningen).
**Kolportisto** estas (laŭ PIV) migranta etvendisto, t.e. komercisto, kiu tradicie ne restas en vendejo sed iras de loko al loko, historie de vilaĝo al vilaĝo, kun la celo vendi pomalgrande. Nuntempe temas pri persono, kiu iradas de pordo al pordo kun la intenco vendi artiklojn aŭ servojn al la loĝantoj.
Dum la 1950-aj jaroj, kiam komenciĝis la rekonstruado post la Dua Mondmilito, novaj produktoj aperis en la merkato. Por atentigi la homojn pri tio, kolportistoj ekiris kun, ekzemple, polvosuĉiloj, penante vendi ilin, demonstrinte ilian funkciadon. La artiklo je tiu momento estis bonega por kolporte vendi ĉar:

* La aĉetanta publiko ankoraŭ estis finance ne tre bonfarta, kaj aĉetojn oni faris pro neceso, ne pro bezono de lukso. Tial rigardi montrofenestrojn estis malpli populara okupo ol pli poste, kaj nova produkto facile povus eskapi el ies atento.
* Ekzistis tradicio de kolportado kaj regula var-liverado. Liverantoj alportis legomojn, lakton kaj aliajn ĉiutagajn necesaĵojn al la frontpordo (ofte ankaŭ al la postpordo), kaj ne estis malkutime, ke inter ili troviĝis alia, nekonata vendisto.
* Oni povis pro la persona kontakto de la vizito demonstri kaj rekomendi la produkton al la ofte hezitema aĉetant(in)o.

Vidu ankaŭ
----------

* Mercero

* Kategorio Kolportisto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **kasko de Sutton Hoo** estas maska kasko el bronzo kaj fero.

La loka arkeologo Basil Brown malkovris la kaskon en 1939 en tumulo enhavanta anglosaksan ŝipan entombigon proksime de Sutton Hoo en orienta Anglio.

Priskribo
---------

La kasko estas bovloforme ellaborita, havas kol-vizieron, vangoklapojn kaj vizaĝan maskon. La tuta surfaco konsistas el kvadrataj platoj, kiuj estas ligitaj inter si per metalaj strioj. La platoj estas ornamitaj per figuraj reprezentoj kaj estis faritaj en martelreliefigo. La bildoj montras militistojn piede, ĉevale, dum batalo, kaj ankaŭ falintajn malamikojn. Pluraj el la militistoj prezentas uzon de kornaj kaskoj. La vangoklapoj estas fiksitaj al la kasko per ĉarniroj.
Ĉe la meza disiĝa linio, relo estas parte el oro. Ĉi tiu krutaĵo finiĝas proksimume inter la brovoj kaj surfluas la nazpecon. La fino de ĉi tiu relo estas desegnita kiel draka kapo ĉe la antaŭa kaj malantaŭa fino. La nazo ankaŭ estas orkovrita, gravurita kaj havas du truojn por faciligi la spiron de la portanto sub la kasko. Metalaj brovoj estas alfiksitaj super la okulajn aperturojn, kies finoj finiĝas per aprokapoj. Ĉi tiuj probable servis kiel simbolo por forto kaj kuraĝo. La desegno de la nazo, brovoj kaj la relo super la kasko aperas kiel stiligita reprezento de birdo fluganta super la kasko. Oni supozas, ke la kasko apartenis al Rædwald de East Anglia († 617 aŭ 625), angla batalprinco aŭ frua mezepoka "Warlord". Kiam ĝi estis trovita, la kasko estis rompita je ĉirkaŭ 500 pecoj kaj estis restaŭrita de la restaŭristoj de la Brita Muzeo kaj oni faris ankaŭ ĝustan kopion.

* Kategorio Kasko de Sutton Hoo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kasli** (ruse *Касли*) estas urbo (ekde 1942) en Rusio, la administra centro de la Kaslia distrikto de la Ĉelabinska provinco. La loĝantaro sumiĝas je 18,6 miloj da homoj.

La urbo situas sur la orienta deklivo de meza Uralo, inter la lagoj Bolŝije Kasli (Большие Касли), Malije Kasli (Малые Касли), Irtjaŝ (Иртяш), Sungul (Сунгуль), Kireti (Киреты).

La urbo estis fondita en 1747 kiel vilaĝo Kaslinskij dum la konstruado de karbonfer- kaj ferproduktanta uzino ĉe la lago Bolŝije Kasli organizita de la industriistoj Korobkov.

Kodo de OKATO de la urbo (en 2005) estas 75421.

La interurba telefona kodo estas 35149, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 55° 53′ N 60° 45′ O﻿ / ﻿55.883 °N, 60.750 °O﻿ / 55.883; 60.750 (mapo)Koordinatoj: 55° 53′ N 60° 45′ O﻿ / ﻿55.883 °N, 60.750 °O﻿ / 55.883; 60.750 (mapo).

En 1959 la urbo havis 21,8 mil loĝantojn.

En 2002 la urbo havis 19,1 mil loĝantojn.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Konsilio de ministroj de la Reĝlando Nederlando** estas antaŭvidita de la Ĉarto de la Reĝlando de Nederlando plenuma aŭtoritato de federacia ŝtato; tiu ŝtato inkludas la metropolon, Arubon kaj Nederlandajn Antilojn.

La Konsilio konsistas el Konsilio de ministroj de Nederlando *(angle: Council of Ministers of the Netherlands)* kun aldono de tri Plenpotencaj ministroj, reprezentantaj la karibajn teritoriojn. Ambaŭ Konsiliojn estras la ĉefministro de Nederlando.

La tri Plenpotencaj ministroj respondecas antaŭ la registaroj de siaj teritorioj kaj ne antaŭ la nederlanda parlamento kiel la nederlandaj ministroj. Kiam la nederlanda registaro demisias, la Plenpotencaj ministroj restas en siaj postenoj.

La leĝoj, validaj en la metropolo kaj en la federaciaj teritorioj, estas nomataj "Leĝoj de la reĝlando" (nederlande: Rijkswet); ekzemple, tia estas la leĝo pri nederlanda civitaneco.

|  |  |
| --- | --- |
|   | **Ĉi tiu artikolo aŭ sekcio estas ĝisdatigenda.**

---

Bonvolu aldoni freŝajn novaĵojn por pli kompleta informo. |
Katedralo, kastelo kaj ponto
**Durham** ([ˈdʌɹəm]) estas urbo en la graflando Durham en nordorienta Anglio. Ĝi estas 25 km sude de Newcastle upon Tyne. Laŭ la stato de 2011 en la urbo vivis 48 069 loĝantoj sur areo de 72,08 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 667 loĝantoj/km².

En Durham estas la universitato de Durham, la kastelo de Durham, kaj la katedralo de Durham.

Historio
--------

La Batalo de Neville's Cross (Kruco de Neville) okazis dum la Dua Milito de Skota Sendependeco la 17-an de oktobro 1346, je duonmejlo (800 m) el la okcidento de Durham, videbla el la Katedralo de Durham. Invadinta skota armeo de 12 000 homoj estritaj de la reĝo Davido la 2-a (r. 1324–1371) estis venkita suferante grandajn perdojn fare de angla armeo de proksimume 6–7 000 homoj estritaj de Lord Ralph Neville.

  

* Durham (Anglio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Durham (Anglio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 30405
* GND: 4085513-2
* LCCN: n79084739
* VIAF: 123144411
* NKC: ge217217
 |
**Kolorkonservo** (angle *color confinement*) estas fenomeno de partikla fiziko, pro kiu ne eblas trovi liberajn kvarkojn, kvankam ekzisto de kvarkoj estas nepridubebla - ili bone priskribas sistemon de elementaj partikloj, aparte hardonoj, kaj observeblas en ili kiel partonoj ĉe profunde neelastaj kolizioj.

La teorio, kiu donas kialon por kolorkonservo estas ke gluonoj, la kalibraj bosonoj kiuj transdonas fortajn interagojn, estas mem objekto de la forta nuklea forto kaj havas kolorŝargon. Do, ili kvazaŭ interagas kun si mem, kaj pro tio kvarkoj interagas des pli forte ju pli granda estas la distanco inter ili. Sekve, por apartigi kvarkon aŭ eĉ detiri ĝin al pli-malpli signifa distanco oni bezonus enorme grandan kvanton de energio. Tiu ĉi teorio ankaŭ eksplikas multajn aliajn fenomenojn, ekzemple aperon de hadronaj strioj dum profunde neelastaj kolizioj.

Poste la teorio de kolorkonservo iĝis harmonia parto de kvantuma kolordinamiko - la matematika teorio kiu pristudas fortajn interagojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Kvantuma mekaniko
La unua kolorfotografio, farita de James Clerk Maxwell en 1861.
Kolorfotografio sen preciza dato inter 1905 kaj 1915 de Sergej Miĥajloviĉ Prokudin-Gorskij 
La Ĉefa Urboplaco en Krakovo, Tadeusz Rząca, 1910–1912
Arkitekturo de Varsovio, Czesław Olszewski, 1937
Montaranino en Zakopane (Pollando), Zygmunt Szczotkowski, 1938
**Kolorfotografio** estas speco de fotografio, kies rezulto estas kolora bildo.

La kolorfotografio aperis en la 1930-aj jaroj en reklama, industria kaj modofotografio, ekde 1945 ankaŭ en la fotoĵurnalismo. La kolorfotado aperis en la arta fotado ekde la 1930-aj jaroj.

Funkcia principo
----------------

Ekzistas du ĉefaj eblecoj por postprodukto de koloroj:

1. aditiva farbmiksaĵo, tio estas per aldonado de spektraj branĉoj en formo de koloraj lumoj,
2. subtraktiva farbmiksaĵo, tio estas subtraktado de spektraj branĉoj de la blanka lumo per absorbaj pigmentoj.

En la fotografio dominas la **subtrakta proceso**; tiam ĉiufoja farbaĵo absorbas difinitan spektran parton el la blanka lumo:

* Cejana: entenas bluan kaj verdan, absorbas ruĝan
* Maĝenta: entenas bluan kaj ruĝan, absorbas verdan
* Flava: entenas verdan kaj ruĝan, absorbas bluan

La bazfarboj estiĝas laŭ formo:

* Flava + cejana = verda (-blua kaj -ruĝa)
* Ciana + maĝenta = blua (-ruĝa kaj -verda)
* Flava + maĝenta = ruĝa (-blua kaj -verda)

Kompare al nigrafarba fotografio, kie la arĝento absorbas la lumon relative samgrande, la unuopaj farbaĵoj posedas specifajn absorbaj kurvojn. La kolorfilmo konstruiĝas hodiaŭ el pluraj tavoloj, ekde la 1930-aj jaroj estas uzata ĉefe en tritavolaj filmoj.

La unuopaj tavoloj de la filmoj povas esti divers-sensaj laŭ spektro.

* Filmo sen sensado: ĉirkaŭ 350–450 nm (nur violeta, blua)
* Ortokromata sensado: ĉirkaŭ 350–600 nm (verda, flava)
* Pankromata sensado: ĉirkaŭ 350–799 nm (oranĝa, ruĝa)
* Infraruĝ-sensa : > 700 nm.

Historio
--------

La franca Niépce de Saint-Victor evoluigis en 1860 jam proceson per kiu ĉiu filmo estis fotita sur lumsensa tavolo (heliokromio).

La 17-an de majo 1861 prezentis la skota fizikisto James Clerk Maxwell la unuan kolorfotaĵon antaŭ la *Royal Institution*. Tio baziĝis sur tri diapozitivoj kiuj estis fotitaj per tri farbfiltriloj (ruĝa, verda kaj blua) kaj estis projekciitaj. Similan proceson uzis Louis Ducos du Hauron kaj Charles Cros (1862-1868). Hauron patentigis eĉ uzeblan proceson, bazitan same sur trifarbaĵo (trikromio). La ortokromata fotado sukcesis ĉe Hermann Wilhelm Vogel en 1873, kiun plibonigis en 1902 Adolf Miethe kaj A. Traube per la t.n. pankromata sensado.

La fratoj Auguste kaj Louis Lumière prezentis en 1904 la aŭtokrom-platojn, bazitajn je kolorigitajn terpomaj ameloj (oranĝruĝa, verda, violeta) kaj bromarĝentaĝelatina emulsio.

La unuaj tritavolaj filmoj surmarketiĝis en 1936 de Agfa kaj Kodak.

Vidu ankaŭ
----------

* Sergej Miĥajloviĉ Prokudin-Gorskij
* Trikromio

* Kategorio Kolorfotografio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kvar lokomotivoj BNSF GE C44-9W trenantaj miksan ŝarĝotrajnon ĉe la bordo de la rivero **Kolumbio**, inter Kennewick kaj Wishram, Vaŝingtonio, Usono.
La **Rivero Kolumbio** estas la plej granda rivero laŭ volumeno enfluanta la Pacifikon el Nordameriko. Ĝiaj fontoj estas en la Rok-Montaro en Brita Kolumbio, kaj ĝi trafluas la orientan parton de Vaŝingtonio. La lastaj 480 km konsistigas la ŝtatlimon inter Vaŝingtonio kaj Oregono. Ĝi enfluas la Pacifikon ĉe Astoria (Oregono).

La Kolumbio estas granda fonto de hidroelektra povumo, kun multaj digoj.

La Multnoma popolo (angle, *Multnomah*) estis la indiĝenaj loĝantoj de la regiono laŭ la bordoj de la rivero Kolumbio, kie nun situas la grandurbo Portlando (Oregono) kaj ĝiaj transrivera antaŭurbo Vancouver (Vaŝingtonio). Ili parolis dialekton de la supra ĉinuka lingvo.

* Kolumbio (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kolumbio (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kolumbio (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kolumbio (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Afiŝo de 1898 fare de Jan van Beers.
**Komerca arto** aŭ **Reklama arto** estas arto de kreivaj servoj, reference al arto kreita por komercaj celoj, ĉefe por reklamado. Komerca arto tradicie inkludas dezajnajn librojn, reklamaĵojn de diversaj produktoj, signaloj, afiŝoj, kaj aliaj montraĵoj por instigi vendadon aŭ akceptadon de produktoj, servoj aŭ ideoj.

Kapablo de komerca arto
-----------------------

Plej komercaj artistoj havas kapablon organizi informaron kaj konaron de fajnaj artoj, bildaj kreivoj kaj uzado de amaskomunikiloj. Komunikado estas ofte grava en tiu kampo. Kutime, la arta departemento estas relative malgranda, konsista el artaj direktoroj, eble asista direktoro, kaj malgranda stabanaro por desegno kaj produktaj laboristoj. Komercaj artistoj prilaboras varion de situacioj farante multajn aferojn en la arta mondo kiaj reklamado, ilustracio kaj animado. Komercaj artistoj havu kapablojn por mandesegno kaj pentrado, espertojn uzante grafikajn desegnojn kaj eldonado de softvaro, kaj bazan konon de reklamaj principoj. Komerca arto estas kutime farata por amasaj ekspono kaj distribuado. Komerca arto kreas vojon por montri al la homoj la produktojn aŭ servojn uzante bildon kiu povu atentigi ilin. Tio estas ĉefa sistemo por ke negocoj povu reklamadi siajn produktojn kaj servojn.

Komerca arto aplikas artajn principojn por kovri varion de kampoj. Komercaj artistoj desegnas reklamaĵojn, logoojn, afiŝojn, broŝurojn, kovrilojn, produktopakaĵojn kaj aliajn similajn artaĵojn. Ties verko estas ofte uzitaj por vendi, helpi, klarigi, rakonti kaj informi.

Komercaj artistoj povas specializiĝi en grafika dezajno kaj ilustraciaĵo, inter aliaj areoj. Ilustraciistoj kreas bildojn por uzo en libroj, gazetoj kaj paperaĵoj. Grafikaj dezajnistoj kreas artaĵojn kaj produktojn por libroj, ĵurnaloj, gazetoj, televido, produktopakaĵoj kaj Interreto. Profesiaj grafikaj dezajnistoj ofte laboras por reklamado, komercado aŭ rilataj kampoj.

Ĝenroj
------

Komerca arto povas inkludi multajn ĝenrojn de arto kaj kategoriojn de arta tekniko, kiaj:

* Ilustraĵo
* Grafika fasonado
* Industria fasonado
* Fotarto
* Televida reklamado
* Muzikvideoj
* Animacio
* Komputilarto
* Vestfasono
* Interna dezajno

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio Komerca arto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Santandero**, en hispana *Santander* aŭ *Bahía de Santander*, estas komarko de Kantabrio (Hispanio). Ĝi limas okcidente kun la Komarko Besaya, sude kun la Komarko Valles Pasiegos, oriente kun Trasmiera kaj norde kun la Kantabra Maro. Ĝi estas klare industria kaj urba komarko, konstituita per la propra municipo Santandero (ĉefurbo de la komarko, de la provinco kaj de la regiono), kaj la arko de la samnoma golfeto kaj sude ĝis la municipo Penagos kaj la montaro La Matanza.

La totala loĝantaro de la komarko atingis 272 325 loĝantojn, laŭ informo de INE de 2013. Laŭ tio la tri plej loĝataj kernoj estas jenaj: Santandero (176 064), Camargo (31 334) kaj Piélagos (24 077). Kaj la tri malplej loĝataj kernoj estas jenaj: Penagos (2 020), Villaescusa (3 802) kaj Miengo (4 654).

En Kantabrio komarkoj ne havas proprajn sendependajn povojn nek estas oficiale agnoskitaj, kaj tial komarko-divido restas pli kultura aŭ geografia ol administracia.

Municipoj de la komarko
-----------------------

| Plej loĝataj municipoj de la komarko |
| --- |
| Rango | Municipo | Loĝantaro |
| 1º | **Santandero** | 176 064 |
| 2º | **Camargo** | 31 334 |
| 3º | **Piélagos** | 24 077 |
|

* El Astillero
* Camargo
* Miengo
* Penagos
* Piélagos
* Santa Cruz de Bezana
* Santandero
* Villaescusa

Bildaro
-------

* Urbodomo de Santandero.Urbodomo de Santandero.
* Golfo de Santandero.Golfo de Santandero.
* Ŝtongruo en la Haveno de Santandero.Ŝtongruo en la Haveno de Santandero.
* Marbordo en Santandero.Marbordo en Santandero.
* Strando en Miengo.Strando en Miengo.
* Cudón, en Miengo.Cudón, en Miengo.

Vidu ankaŭ
----------

* Administra divido de Kantabrio
* Listo de municipoj de Kantabrio

* Kategorio Komarko Santandero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 783976
 |
**Antoni Chruściel** pseŭdonomo *Monter* (Muntisto) kaj aliaj (naskiĝis la 16-an de junio 1895 en Gniewczyna Łańcucka, apud Tryńcza, mortis la 30-an de novembro 1960 en Vaŝingtono) – brigada generalo de Pola Soldataro, komandanto de Varsovia Areo de la Asocio de Armita Batalado (ZWZ).

Vivo
----

De 1909 agis en sekreta skoltismo en Jarosław. En 1914 finis la 6-an klason de imperiestra-reĝa Gimnazio en Jarosław. Aŭguste 1914 eniris al Orienta Legio de Polaj Legioj, kaj septembre de la sama jaro, post malfondo de la legio, enkorpigita al la imperiestra kaj reĝa armeo en kiu estis direktita al suboficira lernejo, kaj poste al la oficira de revervo. Post fino de la oficira lernejo en la jaroj 1915–1918 estis laŭvice: komandanto de plotono, instruktoro de la lernejo kaj komandanto de kompanio en la 90-a Regimento de Infanterio el Jarosław. Leŭtenanto Antoni Chruściel signife kontribis al tio, ke lia unuo, kiel la unusola en la armeo revenis novembre 1918 al garnizono kun armilaro.

La 1-an de januaro 1919 estis akceptita al Pola Soldataro kun agnosko de posedata rango. Komandis la 5-an kompanion kaj de decembro 1921 – la unuan batalionon. La 19-an de aŭgusto 1920 estis agnoskita kun la tago de la 1-a de aprilo 1920 en rango de kapitano, en infanterio, en grupo de oficiroj de la estinta Aŭstria-hungara armeo.

Ribelo de Varsovio
------------------

12.08.1944: Kolonelo Antoni Chruściel ordonis agnoski virinojn kiel soldatoj, se ili dum la konspira periodo ĵuris kaj aliĝis al la Pola Enlanda Armeo - laŭ takso ili konsistis ĉirkaŭ 22% de la partoprenantoj de la ribelo, kaj ordonis selekti militkaptitojn al 4 grupoj - soldatojn de Wehrmacht (trakti laŭ internacia juro), Reich-germanojn (malliberigi), germanan policon, SS-anojn, Hitlerjugend, ukrainojn (trakti kiel krimulojn) kaj Volks-germanojn, t.e. polaj krimuloj (redoni al juĝejoj).

Bibliografio
------------

* *Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918*, Vieno 1918.
* *Kronika powstań polskich 1794-1944* (Kroniko de polaj ribeloj 1794-1944), M.B. Michalik (redaktoro), E. Duraczyński (prilaboro), Wydawnictwo Kronika, Varsovio 1994, ISBN 83-86079-02-9, OCLC 834009097.
* A. K. Kunert, *Słownik Biograficzny Konspiracji Warszawskiej 1939-1944* (Biografia Vortaro de Varsovia Konspiro 1939-1944), Varsovio 1987, unua volumo, p. 53–55

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Antoni Chruściel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Danuta Poźniakowska-Hanak, *Gen. bryg. Antoni Chruściel „Monter"*, Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej Nr 27 z 2005. Bulteno de Armea Arkiva Servo
* Szkoła im. gen. Antoniego Chuściela „Monter" Lernejo je la nomo al generalo Antoni Chruściel "Monter"


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 615590
* GND: 130280291
* LCCN: n2006093142
* VIAF: 50330225
* ISNI: 0000 0001 0970 319X
* SUDOC: 170696766
 |
Kolorlibro por infanoj de 1953
 La koloraj libroj enhavas nigrajn kaj blankajn liniajn ilustraĵojn al kiuj oni povas aldoni koloron
**Kolorigadlibro** aŭ plisimple **kolorlibro** estas libro ilustrita per liniaj desegnaĵoj, al kiuj la leganto, kiu ankaŭ estas kontribuonto kaj koloristo, povas aldoni koloron per koloraj krajonoj, feltkrajonoj, farbo aŭ iu ajn alia arta materialo.

La kolorlibroj kutime estas por infanoj, tamen ekzistas ankaŭ kolorlibroj por plenkreskuloj. En modernaj tempoj multaj bildlibroj por infanoj prezentas popularajn bildstrifigurojn.

Strukturo kaj enhavo
--------------------

Tradicie koloraj libroj kaj koloraj paĝoj estas presitaj sur papero aŭ kartono. Iuj koloraj libroj havas truitajn paĝojn tiel, ke ili povas esti forigitaj de la libro kaj uzataj kiel individuaj folioj. Tamen estas ankaŭ legolibroj, kiuj prezentas iun intrigon, ke por konservi ĝian integrecon la paĝoj en ili ne celas forigon.

Kolorigotaj libroj ankaŭ povas enhavi eblojn por aldonaj agadoj kiel ligado de punktoj, kelkarceroj kaj aliaj kvizoj. Iuj kolorigotaj paĝoj ankaŭ inkluzivas uzadon de glumarkoj.

Historio
--------

 Kolorlibro de 1879 nomata La Malgranda Popola Libro de Pentrarto
Kolorigotaj libroj estis unue publikigitaj en Usono kiel parto de la procezo de demokratiigado de arto.

Evoluaj aspektoj
----------------

 skribaĉita kolorlibro. La praktiko uzi kolorajn librojn permesas al infanĝardenaj infanoj plibonigi siajn movajn kapablojn kaj regadon de skribiloj por prepari la transiron al unua grado.
La uzo de koloraj libroj povas kontribui al motora kaj kogna disvolviĝo en infanaĝo. La kolora ago praktikas la kunordigon kaj manokulan kunordigon sur kiuj baziĝas pli kompleksaj agoj kiel skribado, kiu estas instruata en elementa lernejo kiel parto de la legopova evoluo de la studento. Sekve, ĉi tiuj libroj estas ofte uzataj en infanĝardeno, kiel parto de la preparo por unua grado. En la fruaj stadioj la kolorigo povas esti dekroĉita de la desegnaĵo presita sur la paĝo kaj kun la tempo la kapablo kolori ene de la linioj kaj elekti kolorajn kombinaĵojn laŭ la responda reprezento en la realo aŭ pro estetikaj konsideroj kaj persona gusto.

Edukaj aspektoj
---------------

 Paĝo el kolorlibro de sovaĝaj plantoj
En lerneja aĝo, koloraj libroj por infanoj estas vaste uzataj pro kelkaj kialoj, inkluzive krei intereson kaj kuraĝigi memoron per ekspozicio al vida reprezento. La kolorlibro povas esti uzata kiel enkonduka agado por instrui kaj prezenti la temon, aŭ kiel agado por ilustri kaj asimili la studitan materialon.

Kiel nevorta komunikilo, koloraj libroj havas multajn edukajn aplikojn por celgrupo, kiu ne komprenas la instruan lingvon aŭ primaran komunikadon.

Koloraj libroj povas esti uzataj kiel iloj en arta edukado. Kiam la rolulo pretas por la studento, li rajtas fokusiĝi krei la nuancojn kaj eksperimenti kun malsamaj koloraj kombinaĵoj.

Ekde la okdekaj jaroj, pluraj eldonistoj publikigis edukajn kolorajn librojn por la studado de temoj de instruplano kiel anatomio kaj fiziologio .

* Kategorio Kolorigadlibro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kolumbia ŝafidino
**Kolumbia ŝafo** estas unu el unuaj rasoj de ŝafoj disvolvigitaj en Usono. Oni intence produktis rason por la okcidentaj teritorioj de la lando (kie majoritato de la bredado de tiu ŝafo okazas). El 1912 en Laramie, Vajomingo, oni krucis virŝafojn el Lincoln kun ŝafinoj de Rambouillet. Ĝi estas unu el pli grandaj rasoj, kaj estas ofte uzata por krucbredado en komercaj okcidentaj ŝafaroj.

Karakteroj
----------

Plenkreskaj virŝafoj pezas inter 125 kaj 181 kg, dum ŝafinoj pezas inter 79 kaj 136 kg.

Notoj
-----

1. 1 2  Simmons, Paula.  (2001) *Storey's Guide to Raising Sheep*. North Adams, MA: Storey Publishing LLC. ISBN 978-1-58017-262-2.
2. ↑   Columbia. *Breeds of Livestock*. Oklahoma Ŝtata Universitato, Dept. of Animals Science. Alirita 2009-04-07.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2009-12-24. Alirita 2015-05-24.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kolumbia ŝafo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Columbia Sheep Breeders Association

[[Kategorio:Rasoj]