recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Internacia Kongreso de Moderna Arkitekturo** (france *Congrès Internationaux d'Architecture Moderne*) estis organizo fondita en 1928 kaj malfondita en 1959, respondeca por serio de okazaĵoj kaj kongresoj aranĝitaj en Eŭropo fare de plej elstaraj arkitektoj tiame, kun la celo disvastigi la principojn de la moderna arkitekturo fokuse al ĉiuj fakoj de arkitekturo (kiel pejzaĝo, urboplanado, industria dezajno, kaj multaj aliaj).

La **Internacia Kongreso de Moderna Arkitekturo** estis fondita en Junio 1928, en la Kastelo Sarraz en Svisio, fare de grupo de 28 eŭropaj arkitektoj organizitaj de Le Corbusier, Hélène de Mandrot (posedantino de la kastelo), kaj Sigfried Giedion (unua ĝenerala sekretario). IKMA estis unu el multaj 20a-jarcentaj manifestoj kiuj antaŭeniris por la "arkitekturo kiel soci(al)a arto".

Aliaj fondomembroj estis Karl Moser (unua prezidanto), Hendrik Berlage, Victor Bourgeois, Pierre Chareau, Sven Markelius, Josef Frank, Gabriel Guevrekian, Max Ernst Haefeli, Hugo Häring, Arnold Höchel, Huib Hoste, Pierre Jeanneret (kuzo de Le Corbusier), André Lurçat, Ernst May, Max Cetto, Fernando García Mercadal, Hannes Meyer, Werner M. Moser, Carlo Enrico Rava, Gerrit Rietveld, Alberto Sartoris, Hans Schmidt, Mart Stam, Rudolf Steiger, Szymon Syrkus, Henri-Robert Von der Mühll, kaj Juan de Zavala. La Sovetaj delegitoj estis estontaj El Lissitzky, Nikolai Kolli kaj Moisei Ginzburg, kvankam por la Sarraz konferenco ili ne kapablis akiri vizojn.

Aliaj postaj membroj estis Minnette de Silva, Walter Gropius, Alvar Aalto, Uno Åhrén, Louis Herman De Koninck (1929) kaj Fred Forbát. En 1941, Harwell Hamilton Harris estis elektita kiel sekretario de la usona branĉo de IKMA, kiu estis *Chapter for Relief and Post War Planning*, fondita en Novjorko.

* Kategorio Internacia Kongreso de Moderna Arkitekturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 622114
* GND: 4710741-8
* LCCN: n79089248
* VIAF: 144549394
* ISNI: 0000 0001 2175 9575
* SUDOC: 086058797
* BNF: 144917891
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Kunigi | **Oni sugestas kunigi ĉi tiun artikolon kun Ŝinkanseno.

---**
Bonvolu diskuti en la Diskuto:Ŝinkanseno. Nur ensalutintaj uzantoj povas aranĝi tion. |

Jen artikolo pri la **historio de ŝinkanseno**. 

Ekde la komenco de la fervoj-konstruado dum la restarigo Mejĝi oni preskaŭ ĉiam uzis mallarĝan ŝpuron — 1067 mm (CAP-ŝpuro). Ankaŭ sekvaj trakoj estis konstruitaj per tiu ŝpurlarĝo, por ebligi seninterrompan aliron al la resta reto. Specife dum la epoko de la vaporlokomotivo pro la pli malgrandaj dimensioj de la lokomotivoj tio signifas pli malgrandan maksimuman rapidecon. Tial ĝis la 1950-a jardeko ne eblis superi rapidon de 100 km/h, dume ekzemple en Germanio jam en la 1930-aj jaroj regule veturis rapidtrajnoj je maksimuma rapido 160 km/h. Ja okazis de tempo al tempo streboj reŝpurigi la trakojn al norma larĝo, kiujn oni tamen ne povis realigi pro la alta kosto kaj la granda malfacileco de rekonstruado dum funkcianta trafiko.

Unuajn spertojn kun "rapidega trafiko" kolektis japanaj teknikistoj sur la normŝpura fervojo Minami-Manŝu en Manĉurio (hodiaŭ ĝi estas en nordorienta parto de Ĉinio). Ekde 1934 la ekspresa trajno Aĝia, tirita de aerodinamike konstruita vaporlokomotivo kaj kun maksimuma rapido de 120 km/h, bezonis 8 horojn kaj 30 minutojn por la 701-kilometa linio inter Dajran (*Dalian*) kaj Ŝinkjo (*Changchun*), je averaĝa rapideco de 82 km/h. Dume laŭ internacia komparo kaj eĉ por tiamaj japanaj kutimoj estis nespektakla la maksimuma rapideco, sed la plenklimatizado de la vagonoj estis vojmontra.

Dum la dua duono de la 1930-a jardeko tiom kreskis la trafiko sur la linioj Tokajdo kaj Sanjo, ke oni komencis septembre 1940 la konstruadon de nova, aparta, normŝpura trako por rapidegaj trajnoj. La rapido de tiuj trajnoj devis esti multe pli granda ol tiu de la rapidtrajno Aĝia, por ke la vojaĝdaŭro inter Tokio kaj Osako malkresku al 4 horoj 30 minutoj, kaj al 9 horoj inter Tokio kaj Ŝimonoseki. Tamen pro la militaj okazaĵoj oni pli kaj pli ĉesadis la konstrulaboron. Montriĝis feliĉe por la konstruado de la Ŝinkanseno, ke la grundakirado por la linio estis preskaŭ finita antaŭ la fino de la milito.
Katedralo Ripon
**Ripon** estas katedrala urbo en North Yorkshire, Anglio. En 2001, laŭ la censo, ĝi enhavis ĉirkaŭ 16 mill loĝantojn.

Katedralo
---------

La katedralo (*Ripon Minster*) fondiĝis sur la ruinoj de antaŭaj grandaj preĝejoj. La unua estis konstruita de Sankta Wilfrid dum la 670-a jardeko: nur la kripto restas. Ĝi eble estis la dua ŝtona konstruaĵo de la anglosaksoj en Northumbria. Edred, reĝo de Anglio, detruis ĝin en 948 kiel averto al la ĉefepiskopo de Jorko dim li militis kontraŭ la vikingoj. En 1069 Vilhelmo la Konkerinto detruis duan preĝejon dum subpremo de ribelo en norda Anglio. Tomaso de Bayeux, normanda ĉefepiskopo de Jorko de 1070 al 1100, iniciis la konstruadon de tria preĝejo, kiu iĝis kolegiata preĝejo, kaj el kiu partoj enkorpiĝis en la kononikejo de la kvara (kaj nuna) konstruaĵo, komencita kiam Roger de Pont L'Evêque estis ĉefepiskopo de Jorko (1154-1181) kaj poste pligrandigita.

La 14-jarcenta ĥorseĝoj havas belajn ĉizaĵojn de naturaj kaj imagaj bestoj.

La preĝejo iĝis katedralo en 1836, kiam estiĝis la diocezo de Ripon.

Monaĥejo
--------

Laŭ iuj fontoj, Alchfrith, reĝo de Deira de 656 al 664, donis bienon por monaĥejo ĉe Ripon al Eata, abato de Melrose, sed antaŭ la fino de la konstruado Eata estis senpostenigata de Sankta Wilfrid ĉar li kalkulis la daton de Pasko laŭ la kelta, ne la roma, maniero. La monaĥejo estis tre ŝatata de Wilfrid, kiu uzis ĝin kiel bazo dum multe de sia vivo, kaj kiu enkondukis tien la arton ĉanti antifone kaj en harmonio, kun duobla ĥoro.

En 937 Adelstano eble donis al la monaĥejo la rajton de azilejo, kaj liberigon de impostoj, kvankam la ĉartoj registrintaj la donon estas verŝajne falsa. Kiel la preĝejo, la monaĥejo estis detruata de Edred en 948, kaj denove de Vilhelmo la Konkerinto en 1069. Poste ĉefepiskopoj de Jorko restaŭris ĝin.

Invado de la skotoj
-------------------

En 1318 la skotoj invadis nordan Anglion kaj atingis Ripon, kiu estis savita nur per pago de la tiutempe grandega sumo de mil markoj.

Kutimoj
-------

Ekde probable ĉ. 700, ĉiun vesperon je la naŭa horo estas blovado de korno: eble unue tio estiĝis por kunigi la loĝantaron se estus minaco, sed poste ĝi estis signalo ke la noktgardistoj ekdeĵoru.

Antaŭaj industrioj
------------------

Dum la mezepoko gravis la tolindustrio, sed ĝi preskaŭ tute ĉesis antaŭ ol John Leland (antikvisto) vizitis la urbon dum la frua 16-a jarcento. Poste oni fabrikis spronojn, kaj estis proverbo, "tiom vera kiom spronoj de Ripon", sed tiu industrio ankaŭ velkis dum la 18-a jarcento.

* Ripon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ripon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 284651
* GND: 4117040-4
* LCCN: n80089828
* VIAF: 125488957
 |
La **Sekreta voĉdonado**, nomita ankaŭ **Sekreta voĉdonrajto**, estas garantio de la balotsistemo, kiu malhelpas al homoj influi la voĉdonadon de specifaj voĉdonantoj aŭ eksscii kiel ili voĉdonas. Se voĉdono ne estas sekreta, la voĉdonado povas poste havi konsekvencon por la voĉdonanto, aŭ kaŭzi libermankon jam dum la voĉdonado. La ĉefa celo de la sekreta voĉdonado estas ke la voĉdonado estu libera kaj senkondiĉa, en kiu estu nur la suverena volo de la voĉdonanto. La sekreta voĉdonado havas la esencan valoron garantii ke la voĉdonado esprimu reale la volon de la voĉdonantaro, pro kio ties rompo povas esti punita kiel delikto.

Por garantii la sekretecon, en balotado kutimas organizado de apartaj ejoj konataj kiel *malhelaj ĉambroj*, kiuj permesas la privatecon dum voĉdonado, kie neniu povas rigardi aŭ kontroli la voĉdonadon. Elirinte el tiu ejo, la fermita koverto estas metita persone de la voĉdonanto en balotujo kun multaj aliaj kovertoj, kio malebligas postan identigon de unuopaj kovertoj. Same la balotkartoj devas ne montri 
personajn markojn. Kaj same estas malpermesita mencii la sencon de la voĉdonado parole, en la balotejo.

La sekreta voĉdonado estas la malo al la parola voĉdonado.

Vidu ankaŭ
----------

* Universala voĉdonrajto
* Demokratio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pri la sekreta voĉdonado por blinduloj en Hispanio
* Sekreta voĉdonado kontraŭ Elektronika voĉdonado
**Cristina MARCOS Juez** (Barcelono, 19a de decembro 1963) estas hispana aktorino kaj prezentistino.

Biografio kaj kariero
---------------------

Estante deksep-jaraĝa Manuel Gutiérrez Aragón elektis ŝin kiel protagonistino kun Fernando Fernán Gómez la filmon *Maravillas*, kaj poste ŝi aperis en *La próxima estación*, reĝisorita de Antonio Mercero. 

Gerardo Herrero ldungis ŝin por *Al acecho* (1987). Kvar jarojn poste ŝi estis nomumita por Goya Premio pro mallonga ludado en *Tacones lejanos* (1991), de Pedro Almodóvar. Tri jarojn poste ŝi ja atingis la Goya-premion pro sia rolo kiel divorcita purigistino en *Todos los hombres sois iguales* (1994). Samjare ŝi partoprenis en *Entre rojas*, porvirinprizona dramo.

En 2001 ŝi filmis *Sin noticias de Dios*, kiel samseksema policanino obsedita por la protagonistino, Victoria Abril. En 2002 ŝi laboris en *Javier ya no vive solo*, serio protagonistigita de Emilio Aragón.

En 2004 ŝi konis teatran sukceson *El método Gronhölm*, bazita sur teatraĵo de Jordi Galceran pri la procezo de faŝistigo suferita de la laborista klaso, kun Carlos Hipólito inter aliaj aktoroj.

Eksteraj ligiloj
----------------

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Cristina Marcos en la hispana Vikipedio.*
***El día de la bestia*** (La tago de la besto) estas hispana filmo de komedia-teruro de 1995 kunverkita kaj reĝisorita de Álex de la Iglesia kun la stelulado de Álex Angulo, Santiago Segura kaj Armando de Razza.

La filmo ricevis totalon de ses Goja-premioj, inklude tiun de Plej Bona Reĝisoro, kaj ĝi estis nomumita en 14 kategorioj. Atingo de la filmo estis akiri laŭdojn kaj de kritiko kaj de publiko, fakte en la ĝenro de la nomita «satana komedio» por disvolvigi apartan mikson de delira historio kun apokalipsa rigardo al la fino de la jarmilo.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Ángel Berriatúa (Álex Angulo), eŭska pastro kredas esti trovinta la sekretan mesaĝon de la Apokalipso de Johano. Tiu mesaĝo konsistas en tio ke la Antikristo naskiĝos en la 25-a de decembro 1995 en Madrido, kie startis ondo de vandalismo kaj deliktoj. Konvinkita ke li devas eviti tiun satanan naskon, la pastro kuniĝas al fanatikulo de metalroko, José María (Santiago Segura), por traserĉadi en Madrido la precizan lokon kie okazos tio. Sed ne estos facila kontakti kun la malbonulo.

Tuj la duopo kontaktas kun fama prezentisto de televida programo pri okultismaj sciencoj, la profesoro Cavan (Armando de Razza), konvinkitaj ke tiu scias alvoki la Diablon. Post la ritaro de diablalvoko, la Malbonulo venas en formo de vir-kapro, sed li ne malkaŝas la informon celitan de la grupo. La pastro, Cavan kaj José María plue serĉas tra la urbo signalojn, kaj ekzemple trafas grupon de ekstremistaj, ksenofobaj perfortuloj kiuj vandalas laŭ moto «Purigu Madridon». Finfine la profesoro Cavan malkovras pere de kelkaj signoj fakte publikigitaj en sia fraŭda libro pri okultismaj sciencoj, ke la Pordo de Eŭropo estas la loko kie naskiĝos la Antikristo.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Álex Angulo, kiel Padre Ángel Berriatúa.
* Santiago Segura, kiel José María.
* Armando de Razza, kiel Ennio Lombardi, «El Profesor Cavan».
* Terele Pávez, kiel Rosario, patrino de José María.
* Nathalie Seseña, kiel Mina.
* Jaime Blanch, kiel murdisto de Nissan Patrol 1a.
* David Pinilla, kiel murdisto de Nissan Patrol 2a.
* Antonio Dechent, kiel murdisto de Nissan Patrol 3a.
* Ignacio Carreño, kiel murdisto de Nissan Patrol 4a.
* Maria Grazia Cucinotta, kiel Susanna
* Saturnino García, kiel maljuna pastro.
* El Gran Wyoming, kiel nova «Profesor Cavan».
* Jimmy Barnatán, kiel infano Juan Carlos Cruz.
* Def con Dos, kiel grupo «Satanica»
* Ray Pololo, kiel nudista avo de José María.
* Gianni Ippoliti, kiel itala produktoro.

Referencoj
----------

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo El día de la bestia en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822481
 |
La "Duobla Geŭzo" de la nederlanda mararmeo
La "Geŭzeto"
La **geŭzo** estas flago kiu de la nederlanda mararmeo estas hisita je la plej antaŭa flagmasto.

Geŭzo estas eta ortangula flago. Plezurŝipoj portas simplan, tielnomatan "unuoblan geŭzon" aŭ "geŭzeton" en la koloroj ruĝa, blanka kaj blua, kiuj estas dividitaj en ok segmentoj. La geŭzo estas portata sur pruo, busprito aŭ martingalo. Ĉe tradiciaj remasocioj estas kutimo ke la plej malnova remboato de la "floto" portas geŭzon en la koloroj de la asocio. Kvankam principe ĉiuj ŝipoj rajtas porti geŭzon ĝi antaŭ ĉio estas uzata de rond- kaj platfundaj jaktoj, motorjaktoj kaj ĉe la mararmeo.
Kontraŭe al jaktoj la nederlanda mararmeo uzas laŭ reĝa decido ekde la 20-a de aprilo 1931 duoblan aŭ princan geŭzon kiu havas 12 segmentojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Komandoflago
* Distingoflago
* Preĝejovimplo
* Militovimplo
* Signalflago
* Geŭzo (persono)

Galerio de Geŭzoj
-----------------

* Saud-ArabioSaud-Arabio
* ArgentinoArgentino
* BraziloBrazilo
* BulgarioBulgario
* ĈilioĈilio
* KolombioKolombio
* Suda KoreioSuda Koreio
* KroatioKroatio
* KuboKubo
* HispanioHispanio
* UsonoUsono
* EstonioEstonio
* FilipinojFilipinoj
* FinnlandoFinnlando
* GrekioGrekio
* IndonezioIndonezio
* ItalioItalio
* LatvioLatvio
* LitovioLitovio
* MeksikoMeksiko
* NederlandoNederlando
* PakistanoPakistano
* ParagvajoParagvajo
* PeruoPeruo
* PortugalioPortugalio
* BritioBritio
* DomingoDomingo
* RusioRusio
* TajlandoTajlando
* TajvanoTajvano
* UkrainioUkrainio
* UrugvajoUrugvajo
* VenezueloVenezuelo

* Kategorio Geŭzo (flago) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Monda Tago de Filozofio** (angle: *World Day of Philosophy*) – ĉiujara festo laŭ iniciato de Unesko (Unuiĝint-Naciara Edukada, Scienca kaj Kultura Organizo), estas internacia tago solenata la trian ĵaŭdon de novembro.

Celoj
-----

La festado celas montri signifon de filozofio kaj instigi socion (precipe junularon) ekinteresiĝi pri filozofio kiel scienco. Ankaŭ celas inklini al kritika pensado kaj filozofia debato pri problemoj de la nuntempa mondo kaj plibonigi komunikadon kaj kunlaboradon inter filozofoj kaj sciencistoj.

Historio
--------

La unua Tago de Filozofio estis celebrata la 21-an de novembro 2002 kadre de internaj decidoj de Unesko. En 2005 dum Ĝenerala Konferenco en Parizo (la 33-a sesio), oni oficiale proklamis la trian ĵaŭdon de novembro "Monda Tago de Filozofio".

Tiuokaze estas organizataj simpozioj, lekcioj, konferencoj por plenkreskuloj, kaj ankaŭ malfermaj tagoj kune kun kursoj por studentoj. Ili ebligas partoprenon al ĉiuj interesitoj, ne nur al personoj profesie okupiĝantaj pri filozofio.

La 18-an de novembro 2010 ĝenerala direktorino de Unesko Irina Bokova komencis festadon inaŭgurante en Parizo Internacian Forumon pri "Filozofio, Kultura Diverseco kaj Proksimiĝo de Kulturoj", kiun partoprenis filozofoj el la tuta mondo. La aranĝon partoprenis pli ol 80 membro-ŝtatoj, interalie Albanio, Argentino, Germanio, Francio, Urugvajo, Meksiko, Gvatemalo, Senegalo, Aŭstralio kaj Usono.

Filozofoj-esperantistoj kaj ties esperantlingvaj iniciatoj
----------------------------------------------------------

* Emile Boirac, 1851
* Louis Couturat, 1868
* Stanislav Kamarýt, 1883
* Franciszek Tokarz, 1897
* Henri Lurie, 1905
* Albert Goodheir, 1912
* Evaldo Pauli, 1925
* Adalberto Huleŝ, 1926
* Tadeusz Michalski, 1933
* Mieczysław Mackiewicz, 1937
* Paweł Sajdek, 1956
* Maciej Stanisław Zięba, 1957
* Filozofia Asocio Tutmonda, Filozofia Revuo Simpozio, 1959, Enciklopedio Simpozio, 1997
* Asocio de Studado Internacia pri Spiritaj kaj Teologiaj Instruoj, 1989
* Libroj: *Filozofia Vortaro*, 1934, *Lingvo kaj Logiko*, 1977, *Mil Jaroj de Kristana Filozofio*, 1985

Vidu ankaŭ
----------

* Greka filozofio
* Ĉina filozofio
* Hinda filozofio
* Islama filozofio
* Juda filozofio
* Kristana filozofio
* Zeno
* Okcidenta filozofio, Filozofio de Mezepoko
* Praktika filozofio, Teoria filozofio
* Filozofio de la religio, Filozofia spiritualismo
* Universala enciklopedio de filozofio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mesaĝo de ĝenerala direktorini de Unesko okaze de la Monda Tago de Filozofio, angle) UNESCO, 2010-11-18
* Philosophy Day at UNESCO
* Día Mundial de la Filosofía 2016
* Listo de filozofiaj kafejoj
Johann Schober ĉe ŝtatvizito en Berlino (1931)
Johann Schober dum eŭropa konferenco en Ĝenevo (majo 1931)
**Johann SCHOBER** (naskiĝis 14-an de novembro 1874 en Perg, mortis 19-an de aŭgusto 1932 en Baden) estis aŭstra polica oficisto; dufoje (1921-22 kaj 1929-30-ban) kanceliero de Aŭstrio. Li elkonstruis amikajn rilatojn al Ĉeĥoslovakio kaj apogis unuiĝon de Aŭstrio kaj Germanio.

Li aniĝis junaĝe en la aŭstra imperiestra polico kaj iĝis ties gvidanto ĝis 1918. Kiam oni deklaris la Aŭstran Respublikon, Schober deklaris la lojalecon de la polico al la nova registaro kaj tiel eble malhalpis internajn batalojn. Li ĉiam montriĝis kapabla kaj honesta, tiel akiris konfidon de la publiko kaj de reprezentantoj de aliancanoj en Aŭstrio. Oni komisiis lin en 1921 por formi koalican registaron kun la kristansociala kaj pangermana partioj. Li iniciatis amikajn rilatojn al la postaj ŝtatoj de la Habsburga Imperio, tiel li subskribis traktaton kun Ĉeĥoslovakio en decembro de 1921. Pro tio la pangermanoj retiriĝis el la koalicio, ĉar ili vidis en la traktato malhelpon por unuiĝon de Aŭstrio kaj Germanio. Schober demisiis en majo de 1922 kaj iĝis denove gvidanto de la polico.

Li estis duafoje kanceliero inter 1929 kaj 1930, vic-kanceliero kaj eksterafera ministro ĝis januaro de 1932. Li subskribis traktaton kun Germanio en marto de 1931, kiu povintus gvidi al doganunio de Aŭstrio kaj Germanio, sed je premo de la francoj kaj ĉeĥoslovakoj li ne realigis tion.

* Kategorio Johann Schober en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 125464
* GND: 118758802
* LCCN: n86002955
* VIAF: 57410302
* ISNI: 0000 0000 5535 3568
* SUDOC: 243124333
* BNF: 12306188x
* NKC: jn20030305013
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Gafur Gazizi** aŭ *Gafur Gazizov* estas sovetia kaj ruslanda esperantisto, kiu naskiĝis en 1958 en Baŝkirio. Esperantisto ekde 1973, li laboris kiel kompresoristo en vitrouzino *Salavatsteklo*. Gafur Gazizi ekverkis en Esperanto ekde 1978 kiam li militservis en la Soveta Armeo laŭ instigo de Jaan Ojalo, tiam redaktoro de Amikeco. Krom Esperanto Gafur ĝuas sporadan uzadon de la hispana kaj franca lingvoj. En 1986 ĉe la eldonejo Sezonoj aperis lia originala poemaro *Zigzage*. Dek jarojn poste liaj poemoj estis eldonitaj en la kolektiva poemaro Kvarteto (1996). Intertempe poemoj, recenzoj kaj polemikaĵoj de Gazizi aperis en *Amikeco*, *Ekzakte*, La Ondo de Esperanto, Ruslanda Esperantisto, Sezonoj, Literatura Foiro, Fonto kaj aliloke, ankaŭ en baŝkiria gazetaro.

Poemo ekzemplera
----------------

* Lian poemon "Rura somermateno" iu pseŭdonima poeto I. R. Onies, en kies nomo videblas la vorto "ironio" moke kaj iusence ĉarme rime komentis en la retejo *esperanto.mv.ru*

Recenzo
-------

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Gafur Gazizi tre lirikece uzas pli tradiciajn poemformojn, kaj estas lerta uzanto de fortaj rimoj... Li forte sentigas la kamparon, ekzemple personigante arbojn k.t.p. kaj ja apartan kamparon, en kiu li (supozeble) pasigas la vivon. **"** |
| — William Auld |

 |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kunlaborantoj de Sezonoj kaj La Ondo de Esperanto Arkivigite je 2009-09-17 per la retarkivo Wayback Machine esperante *tekstoj de Gazizi*

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 294550
 |
Kemia strukturo de *lovastatin*, la unue malkovrita statino
En medicino, **statinoj** estas klaso de medikamentoj, kiuj malpliigas lipidojn en sango.

Priskribo
---------

Statinoj ĝenerale malpliigas lipidojn, speciale kolesterolon, en la sango, kiuj malhelpas ekiĝon de kardiovaskulaj malsanoj.

Oftaj neintencitaj efikoj de statinoj inkluzivas muskolan doloron, pliigitan riskon pri diabeto, kaj nenormalaj kvantoj de hepataj enzimojn en la sango. Pli malofte, statinoj povas kaŭzi pli severajn neintencitajn efikojn, ekzemple muskolan damaĝon.

Listo de statinoj
-----------------

Jen listo de ofte uzataj statinoj:

* Atorvastatin
* Cerivastatin
* Fluvastatin
* Lovastatin
* Mevastatin
* Pitavastatin
* Pravastatin
* Rosuvastatin
* Simvastatin

Uzoj
----

Statinoj estas uzataj por antaŭmalhelpi ekiĝon de kardiovaskulaj malsanoj.

Krome, statinoj estas uzataj por homoj jam suferanaj pro kardiovaskulaj malsanoj, por malpliigi la riskon de morto.

Historio
--------

Endō Akira
La rolo de kolesterolo pri kardiovaskulaj malsanoj klariĝis dum la dua duono de la 20-a jarcento, kaj farmaciistoj ekesploris medikamentojn por malpliigi kolesterolon.

En 1971, la japana biokemiisto Endō Akira (japane 遠藤 章, 1933–) trovis la molekulon *mevastatin* (ML-236B), nature farita de la fungo *Penicillium citrinum*. Alia grupo en Britio malkovris la saman kemian kombinaĵon el la rilata specio *Penicillium brevicompactum*, kaj nomis ĝin *compactin*. Tiu kemiaĵo estis la unue malkovrita statino. Ĝi malpliigis kolesterolon en la sango, sed bedaŭrinde kaŭzis aliajn, severajn efikojn (ekz. muskola degenero, morto) en eksperimentoj al hundoj.

En 1978, teamo en la farmacia firmao Merck malkovris la medikamenton *lovastatin* (MK803) el la fungo *Aspergillus terreus*. Merck ekvendis la medikamenton (kiel *Mevacor*) en 1987.

Post tio, multaj aliaj specoj de statinoj estis malkovritaj kaj ekvenditaj dum la frua 21-a jarcento.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Statins (angle). National Health Service.
La skulptaĵo de Sankta Petro troviĝanta ene de la Baziliko Sankta Petro, Romo
La **Statuo de Sankta Petro Apostolo** estas mezepoka statuo el bronzo kiu troviĝas en la dekstra parto de la centra navo de la Baziliko Sankta Petro de Vatikanurbo. Tiu skulptaĵo estas unu el malmultaj statuoj faritaj el bronzo kiu estas ankoraŭ konservataj el mezepoko.

La statuo estis probable farite de Arnolfo di Cambio kun okazo de la sankta jaro de 1300 (kvankam kelkaj asertas ke ĝi estas de la 4-a aŭ 5-a jarcentoj). Ĝi prezentas kelkajn arkaikajn elementojn, kiel la vestoj. La Apostolo posedas dikajn ondajn buklojn en formo de heliko kaj en la hararo kaj en la barbo, kaj li vestas tunikon, pezan mantelon kaj romiajn sandalojn. Per sia maldekstra mano li tenas la kutimajn ŝlosilojn dum la dekstran li levas kiel gesto de beno.

Fotaro
------

* Statuo de Sankta Petro en la interno de la baziliko
* La statuo vestita per riĉaj ornamentoj
* Baldakeno sub kiu troviĝas la statuo

Notoj
-----

1. 1 2  Statuo de Sankta Petro de la Vatikano

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Statuo de Sankta Petro (Baziliko Sankta Petro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Statuo de Sankta Petro Apostolo de Vatikanuo
*Steckerlfish*
*Steckerlfish* kiel ĝi servatas
Steckerlfisch farita el skombro en bierĝardeno
***Steckerlfisch*** (prononco [ŜTEkerlfiŝ], "*steckerl*" signifas "malgranda bastono" en la bavara) estas fiŝo kradrostita sur bastono laŭ la tradicia maniero de fiŝkaptisto aŭ kamploganto. Ĝi estas konsiderita kiel specialaĵo de Aŭstrio, Bavario, kaj Frankonio. La plado estas ofte servita en bierĝardeno kaj dum folklorfestivaloj kaj havas nenion saman kun la sekigita fiŝo.

Tradicie ĝi estas kuirita el lokaj fiŝoj kiel koregono aŭ blankfiŝo kiel ordinara bramo sed nuntempe fisorasoj kiel trutoj, fingrakvokastano aŭ skombro ankaŭ estas uzitaj.

*Steckerlfisch* estas tre populara manĝaĵo dum la munkena Oktobrofesto, kaj tiu kermeso farigis la pladon populara. Loka fiŝokomercisto enkondukis *Steckerlfisch* dum la foiro en la frua parto de la 20-a jarcento.

Preparado
---------

Ĉiuj eluzitaj fiŝoj estas marinitaj en joviala miksaĵo de petrolo, spicoj kaj ajlo kaj surbastonigitaj sur bastonoj de proksimume 60 cm longo. La bastonoj tiam estas fiksataj en maniero kiel ke la fiŝoj estas poziciigitaj inverse kaj angulhavitaj plej proksime al la ardajoj. Dum la proceso de kradrostado ili estas frotitaj kun la marina sauco tiel ke la hauto iĝas krusteca.

*Steckerlfisch* estas manĝita en la papero en kiu ĝi estas enpakita post estado kradrostita kaj servata sur telero. Oftaj krompladoj estas bulko aŭ brecoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Munich Steckerlfisch. Alirita la 1-an de septembro 2015.
2. ↑   *Steckerlfisch Tastes Better Than It Looks* ("Steckerlfisch gustas pli bone ol ĝi aspektas") (angle). Arkivita el la originalo je 2016-09-20. Alirita la 1-an de septembro 2015.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Steckerlfisch en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Stefan Niedzielak** (naskiĝis la 1-an de septembro 1914 en Podolszyce (nun kvartalo de Płock), murdita la 19/20-an de januaro 1989 en Varsovio) estis katolika pastro, prelato, militpastro de Pola Enlanda Armeo kaj de Libero kaj Sendependo, kunkreinto de Katina Familio.

Vivo
----

Dummilite estis kunlaboranto de Registara Delegitaro por la Lando, danke al kio tre frue ekkonis raporton de komisiono de Ruĝa Kruco pri la Masakro de Katin.

Li partoprenis en la Ribelo de Varsovio. Estis kuriero kunportanta ĉifritajn komunikaĵojn de Varsovio al Krakovo por ĉefepiskopo Adam Stefan Sapieha. Somere 1944 transveturigis al Krakovo t.n. *katinan deponaĵon*, t.e. pruvojn pri soveta amasmurdo de polaj militkaptitoj post ilia eltombigo fare de germanoj.

En 1946 li revenis al Varsovio kaj eniris al organizo *Wolność i Niezawisłość* (Libero kaj Sendependo). Kaŝis sin por eviti arestojn. Li gvidis rekonstruon de la preĝejo je la nomo de Sankta Triunuo ĉe Foirplaco Solec kaj de la preĝejo al Ĉiuj Sanktuloj ĉe placo Grzybowski.

En 1956 fariĝis paroĥestro de la paroĥejo je la nomo de Sankta Boromeuŝ en la Tombejo Powązki en Varsovio. 
Ĉi tie post 1977 komencis celebri mesojn por la Patrio.

En la 80-aj jaroj kune kun Wojciech Ziembiński komencis krei Sanktejon al Mortfalintoj kaj Murditoj Orienten. Fariĝis militpastro de Katinaj Familioj postulante malkaŝi la katinan murdon. Li apogis rehejmigintojn el Rusio kaj Kazaĥio. Aranĝis sendadon de libroj al poloj vivantaj en respublikoj de iama Sovetunio. 

Li estis iniciatinto de starigo de la katina kruco en la Tombejo Powązki (la 31-an de julio 1981), kiun Sekureca Servo detruis jam dum la venonta nokto. Pro sia porsendependa agado estis senĉese turmentata kaj ĉikanata. Li ricevis leterojn kaj telefonojn kun minacoj. Sekureca Servo multfoje provis lin timigi, bati aŭ forkapti. Li pereis murdita (verŝajne pro karatea bato) de nekonataj kaŭzintoj en sia paroĥestra domo en Powązki nokte de la 19-a ĝis la 20-a de januaro 1989. En Fako de Jura Medicino ĉe Medicina Universitato en Varsovio oni konstatis serion da eksteraj vundetoj en la ĉirkaĵaĵoj de vizaĝo kaj kapo kaj rompon de la kola vertebraro. Malgraŭ tio tiutempa ministerio pri internaj aferoj ekskludis murdon. Kazon de la morto oni nuligis la 2-an de oktobro 1990 akceptante version pri mortiga falo el brakseĝo. Koncerne la mortigon oni suspektis Sekurecan Servon kaj Jan Olszewski en siaj laboroj sugestis partoprenon de KGB en la murdo. 

Dum debatoj de la Ronda Tablo advokato Władysław Siła-Nowicki petis omaĝi murditajn sacerdotojn: Stefan Niedzielak kaj Stanisław Suchowolec per minuta silento. Pola Televido forigis tiun ĉi momenton el transmisio por la tuta Pollando.

El aktujo pri murdigo de Stefan Niedzielak en neklaraj cirkonstancoj pereis materialoj kolektitaj dum sekcado de la kadavro kaj spuroj konservitaj en la loko de la murdo.

Distingo
--------

En 2008, pro eminentaj meritoj en la agado favore al demokratiaj ŝanĝiĝoj en Pollando, pro atingoj en profesia kaj socia laboro, estis postmorte distingita de prezidento Lech Kaczyński per Komandora Kruco kun Stelo de la Ordeno de Renaskiĝinta Pollando.
**Stefan Konrad Raab** (naskiĝis la 20-an de oktobro 1966 en Kolonjo) estas germana distristo, televida prezentisto, popkantisto, kantaŭtoro, komponisto kaj muzikproduktisto.

Vivo
----

Stefan Raab naskiĝis la 20-an de oktobro 1966 en Kolonjo, kaj kun sia fratino kreskis tie. La gepatroj havis viandovendejon. Post abituro en la gimnazio *Aloisiuskolleg* de Bonn-Bad Godesberg li pasigis la devigajn soldatoservajn monatojn en Kolonjo kaj poste kvin semestrojn studis juron en la universitatoj de Kolonjo kaj Bielefeld. Samtempe li en la gepatra vendejo lernis la metion de buŝisto. Ekde la jaro 1990 li diversmaniere laboras kiel televida distristo, prezentisto kaj kantisto.

Komence li produktis mallongajn muzikorekonilojn por pluraj televidaj programoj kaj iuj komercaj produktoj. Kome li produktis popmuzikaĵojn, interalie de la grupo *Die Prinzen*. Ekde la jaro 1993 li prezentis programon de la germanlingva popmuzika televida kanalo *VIVA*. Sekvajare li konatiĝis per neserioza repmuzika kanto pri *Berti Vogts*, tiama trejnisto de la Germana nacia teamo de futbalo. En marto 1996 sekvis same neserioza repmuzika kanto *Hier kommt die Maus* pri konata germanlingva porinfana televida programo, kaj li ricevis propran radioprogramon *Raabio* en kanalo de la okcidentgermana radio *WDR*. En 1998 li komponis kanton, kiu, prezentita de la kantisto *Guildo Horn*, ricevis la 7-an el 25 lokoj de la tiujara Eŭrovido-Kantokonkurso. Samjare li fondis la televidoproduktan firmaon *Raab TV*. Ekde marto 1999 li prezentas la televidan programon *TV total* de la germanlingva privata televida kanalo *ProSieben* - komence la programo prezentiĝis unufoje semajne, ekde printempo 2001 kvarfoje semajne.
Sekvis pluraj pliaj sukcesaj kantoj, kiujn parte kantis li mem kaj parte li komponis por aliaj kantistoj.

En 2010 li organizis la nacian konkurson prepare al la Eŭrovido-Kantokonkurso, kiun gajnis la kantistino Lena Meyer-Landrut per la kanto *Satellite*, sekve ankaŭ gajnante la internacian konkurson. Kune kun du kolegoj, li prezentis la Eŭrovido-Kantokonkurson 2011, kies finalo okazis en Duseldorfo, Germanio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stefan Raab en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* biografio en la retejo de lia agentejo[*rompita ligilo*]
* Informoj pri Stefan Raab en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Stefan Raab ĉe Interreta filma datumbazo (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 361291
* GND: 123363608
* LCCN: no00040038
* VIAF: 68473185
* ISNI: 0000 0001 1493 0215
* MBA: 7846d8d8-bcc5-4032-be43-55e83802f953, 4413aa6d-9057-44a8-b6bb-44af42d2bf65 db1943f7-1741-46cd-aa4a-494ea3f753c4, 7846d8d8-bcc5-4032-be43-55e83802f953, 4413aa6d-9057-44a8-b6bb-44af42d2bf65
 |
**Stefan Karpoviĉ SABININ** (ruse: *Стефан Карпович Сабинин*; naskiĝinta la 31-an de decembro 1789 en la gubernio de Voroneĵo, mortinta la 15-an de majo 1863 en Vajmaro) estis rusortodoksa arkipresbitero en Vajmaro.

Rusa ortodoksa kapelo vajmara

Vivo
----

Sabinin venis en 1837 de Kopenhago Vajmaron, kie li nomumitis konfesprenanto de granddukino Maria Pavlovna Romanova. Li estis ŝia lasta animzorganto privata. Antaŭe li estis studinta teologion en Sankt-Peterburgo ĉe la tiea predikista akademio. Ekde 1838 li estris la komunumon rusortodoksan en Vajmaro. En sia funkcio arkipresbitera li konsekris en la 24.11.1862 la kirketon malantaŭ la Princa kripto. Duonan jaron pli malfrue li forpasis. Antaŭe la fideluloj havis havintaj siajn diservojn en la Stein-domo.

Sabinin bone konis la malnovajn lingvojn kaj la lingvaron de Skandinavio. Li tiom spertis ke li povis verki gramatikon de la islanda lingvo. Inter fakuloj de skandinavistiko la memoro de li eĉ hodiaŭ faratas. Danke al agadoj siaj li ankaŭ pliriĉigis la rilatojn rusiajn-germaniajn. Li ankaŭ tradukis el la rusa en la germanan, ekz. la novelojn de Aleksandro Puŝkin. Tombo lia troviĝas ĉe la eosta apsido kapela.

Lia filino Martha von Sabinin iĝis pianistino kaj komponistino. Ŝi ankaŭ estis disĉiplino de Clara Schumann.

Referencoj
----------

1. ↑   Tie ĉi oni povas informiĝi ankoraŭ pli aliaj agadoj liaj. Kiel ankaŭ ĉe:  p. 130.
2. ↑
3. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* *Historischer Friedhof Weimar* Arkivigite je 2022-07-03 per la retarkivo Wayback Machine. Ĉe: Wo-sie-ruhen.de
* 
* Boris Žarov: "En russisk præst i Weimar og islandske studier i Rusland" (=Berliner Beiträge zur Skandinavistik, 9), pri priislandlingva esplorado en Rusio post Sabinin


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 725340
* GND: 121365654
* LCCN: n88081758
* VIAF: 10700398
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Stein |


**Stein** estas komunumo en la distrikto Rheinfelden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2825 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La katolika preĝejo de Stein
Stein situas ĉe la sudorienta bordo de la rivero Rejno, kiu en la nordo de la komunumo unue fluas orienten, tiam kurbiĝas suden, fluas nun proksimume unu kilometron suden por poste kurbiĝi denove okcidenten. Du grandaj pontoj ligas la komunumon kun Germanio aliflanke de la rivero.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,83 km², de kiuj 0,62 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,10 km² de konstruaĵo. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 490 m s.m. sur la altebenjaxo de la monto *Eickerberg*, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 285 ĉe la bordo de Rejno.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Stein limas en nordo al la germana urbo Bad Säckingen, en okcidento al Mumpf, en sudo al Obermumpf, en sudoriento al Münchwilen, kaj en nordoriento al Sisseln.

Trafiko
-------

La stacidomo Stein-Säckingen estas haltejo de la rapidtrajnoj de Bazelo tra Frick kaj Brugg al Zuriko. Krome de Stein disbranĉiĝas la linio al Laufenburg.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 3 de Bazelo al Zuriko kaj en Stein disbranĉiĝas de ĝi la kantona ĉefvojo n-ro 7 al Vinterturo. Tra la komunumo ankaŭ pasas la svisa aŭtovojo A3, al kiu ĝi havas propran alveturejon.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Stein datiĝas el la jaro 1281 kiel *Steine*.

Dum mezepoko Stein apartenis la la Monaĥejo Säkingen. La alta jurisdikcio apartenis al la Habsburgoj.

En la jaro 1797 la regiono estis konkerita de francaj trupoj. Post mallonga franca regado, Stein kun la tuta Frick-Valo, kiu tiam estis propra kantono, fariĝis en 1802 parto de la Helveta Respubliko, kaj en 1803 ĝi fariĝis komunumo de la distrikto Rheinfelden en la nova Kantono Argovio.

Vidu ankaŭ
----------

* Stein
* Stein-Säckingen (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stein AG en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Stein

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Rheinfelden |
| --- |
| Hellikon • Kaiseraugst • Magden • Möhlin • Mumpf • Obermumpf • Olsberg • **Rheinfelden** • Schupfart • Stein • Wallbach • Wegenstetten • Zeiningen • Zuzgen |  |

 |
Situo de Steingraben en Aŭstrio
**Steingraben,** hungare **Bányácska** [bAnjAĉka], kroate **Bojane/Bonjance** estas iama vilaĝo, nun urboparto de Güssing en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 7540
* Telefonkodo: 03322
* Aŭtokodo: GS
* 47° 03′ 50″ N 16° 16′ 30″ O﻿ / ﻿47.06389 °N, 16.27500 °O﻿ / 47.06389; 16.27500 (mapo)Koordinatoj: 47° 03′ 50″ N 16° 16′ 30″ O﻿ / ﻿47.06389 °N, 16.27500 °O﻿ / 47.06389; 16.27500 (mapo)

Situo
-----

Steingraben situas sur deklivoj de centro de Güssing je 4 km-oj.

Historio
--------

Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. Kroatoj fondis la vilaĝon en la 16-a jarcento. En 1605 hajdukoj de Stefano Bocskai bruldetruis la komunumon. En 1643 vivis tie 227 homoj en 35 domoj, en 1857 270 homoj en 38 domoj.
En 1910 Bányácska havis 268 loĝantojn (plejparte aŭstrojn). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio. La vilaĝo en 1921 aliĝis al Güssing.
La princinoj Sophie, Hilda kaj Bamba Duleep Singh
**Princino Sophia Jindan Alexdrowna Duleep Singh** (1876 - 1948) estis la filino de maharaĝo Duleep Singh kaj baptofilino de la reĝo Viktoria de Britio. Ŝi fariĝis notinda virinbalotrajtisto, membro de la Women's Social and Political Union kaj impostrezistanto.

Biografio
---------

Maharaja Duleep Singh naskiĝis en Lahore, filo de maharaĝo Ranjit Singh kaj mem maharaĝo ekde 1843. Kiam la britoj aneksis la ŝtaton de Panĝabo (Barato) li estis ekziligita en Brition en 1854. Tie, la reĝo Viktoria lin amikigis. En 1864 li edziĝis kun la germana-etiopa instruisto Bamba Muller. Ili havis ses gefilojn, inkluzive Sophie Duleep Singh kiu naskiĝis en Suffolk, Britio, en 1876.

Sophie heredis riĉaĵon de ŝia patro, kaj ŝi loĝis en Faraday House, apud la palaco Hampton Court, en Londono, dank' al la baptopatrino Viktoria.

Ŝi mortis la 22-a aŭgusto 1948 en Buckinghamshire kaj estis kremaciita.

Virinrajta aktivulo
-------------------

La princino estis notinda membro de la Women's Social and Political Union ekde 1909. En 1910, ŝi marŝis en granda manifestacio **Black Friday** (nigra vendredo) kun Emmeline Pankhurst, Elizabeth Garrett Anderson kaj aliaj. Ankaŭ ŝi partoprenis en 1915 la proceson "Women's War Work" (virina militlaboro) de Emmeline Pankhurst.

Ŝi estis aparte konata pro ŝia impostrezisto, kiel membro de la **Women's Tax Resistance League** (*Virina ligo de impostrezisto*). Ŝi rifuzis pagi impostojn diranta: "Kiam la virinoj de Anglio havos balotrajton, tiam mi volonte pagos impostojn. Se mi ne estas homo por reprezentado, kial mi estu taŭga homo por impostigo?"

Fontoj
------

* 
* 
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sophia Duleep Singh en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* - foto de Sophia Duleep Singh, aprilo 1913.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 333901
* GND: 1069167088
* LCCN: no2015056268
* VIAF: 315524034
* ISNI: 0000 0004 4773 7990
* SUDOC: 200879367
* BNF: 17065595g
* BIBSYS: 1678691874274
 |
La Bulford Kiwi super la Kampadejo Sling el poŝtkarto, ĉ. 1918, Bulford, Anglio.
**Sling Camp** aŭ **Kampadejo Sling** Koordinatoj: 51° 11′ 38.84″ N 1° 42′ 54.20″ U﻿ / ﻿51.1941222 °N, 1.7150556 °U﻿ / 51.1941222; -1.7150556 (mapo) estis kampadejo de la Unua Mondmilito okupita de novzelandaj militistoj ĉe la urbo Bulford de Salisbury Plain en Wiltshire, Anglio.

Historio
--------

Tiu kampadejo estis dekomence kreita kiel kromaĵo al Bulford Camp en 1903; ĝi estis dekomnce nomita "Sling Plantejo" laŭ la apudaj arbaroj. Komence de la milito novzelandanoj konstruis lignajn kabanojn, kaj poste venis ankaŭ kanadaj militistoj kaj civilaj laboristoj. Oni diris, ke se la kabanoj estus tute apud unu de alia, la kampadejo estus 6mejle longa.

El 1916, kiam venis novzelandanoj, la kampadejo estis konata kiel Anzac. En 1918, estis 4,300 homoj ĉe Sling. Tuj poste la kampadejo suferis altan mortindicon pro la nomita hispana gripo.

Post la fino de la milito la kampadejanoj ne akceptis plusuferi disciplinon kaj insurekciis. Kelkaj el la supozeblaj kulpuloj estis senditaj reen al Novzelando (paradokse) dum restintoj ricevis ordonon gravuri bildon de enorma kivio ĉe la argilo de la monteto ĉe la kampadejo. La de tiam nomata Bulford Kiwi aŭ Bulforda Kivio estas ankoraŭ tie.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Filmo de novzelandaj militistoj elirantaj el Sling Camp, ĉe New Zealand Film Archive:[*rompita ligilo*]
* Leteroj el novzelandaj militistoj pri Sling Camp: Arkivigite je 2013-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Leteroj el novzelandaj militistoj pri Sling Camp:[*rompita ligilo*]
* Leteroj el novzelandaj militistoj pri Sling Camp: Arkivigite je 2011-07-26 per la retarkivo Wayback Machine
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Steinmaur (stacidomo). |



**Steinmaur** estas komunumo en la distrikto Dielsdorf, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3006 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Je la 31-a de decembro 2008 la loĝantaro nombris 3151 personoj.

Geografio
---------

Steinmaur situas norde de la ĵurasa montoĉeno Lägern en la tiel nomita Wehntal, kiu al oriento senakviĝas per diversaj rojoj tra la Marĉo de Neerach al la rivero Glatt, kaj al okcidento per la rivero Surbo. La komunumo Steinmaur konsistas el la vilaĝoj Obersteinmaur, Niedersteinmaur, Schibler kaj Sünikon. La vilaĝo vizitindas pro ĝiaj belaj faktrabdomoj kaj ĝia kohera malnova vilaĝokerno. La malnova centro de la komunumo troviĝas en Obersteinmaur, kie situas la reformita preĝjo, al kies paroĥo apartenas ankaŭ la najbara komunumo Neerach. La komunuma domo aliflanke situas en Untersteinmaur, kie ankaŭ troviĝas la stacidomo.

La komunuma teritorio etendiĝas sur areo de 9,39 km², de kiuj 29% estas kovritaj de arbaro, 57% servas por agrikulturo kaj 8% por setlejoj.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Steinmaur limas en sudo al la distriktĉefkomunumo Dielsdorf kaj Regensberg, en oriento al Schöfflisdorf, en nordo al Bachs, kaj en oriento al Neerach kaj Niederglatt.

Trafiko
-------

Steinmaur situas ĉe la *Wehntallinio* de la Svisaj Federaciaj Fervojoj kaj estas per ĝi kaj diversaj buslinioj bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Zuriko tra la valdo de Surbo al Bad Zurzach.

Historio
--------

Steinmaur estis fondita de la romianoj sub la nomo *Steinmurico*.

Partnerkomunumo
---------------

Steinmauer estas partnerkomunumo de Steinmauern en la distrikto Rastatt en Baden-Virtembergo, Germanio.

Bildaro
-------

* Vilaĝeniro de ObersteinmaurVilaĝeniro de Obersteinmaur
* Vilaĝocentro de ObersteinmaurVilaĝocentro de Obersteinmaur
* Vilaĝeniro de SünikonVilaĝeniro de Sünikon
* Rigardo de Sünikon al RegensbergRigardo de Sünikon al Regensberg

Vidu ankaŭ
----------

* Steinmaur (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Steinmaur en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Steinmaur
* Steinmaur en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Dielsdorf |
| --- |
| Bachs • Boppelsen • Buchs ZH • Dällikon • Dänikon • **Dielsdorf** • Hüttikon • Neerach • Niederglatt • Niederhasli • Niederweningen • Oberglatt • Oberweningen • Otelfingen • Regensberg • Regensdorf • Rümlang • Schleinikon • Schöfflisdorf • Stadel ĉe Niederglatt • Steinmauer • Weiach |  |

 |
**Stencilo** estas fibra membrano kovrita per akvo- kaj oleo-rezista tavolo, kiun oni traboras per skribilo aŭ tajpilo kaj kiu servas poste por reprodukti la originalan tekston, desegnon per inko-transŝvito.

Stencilado
----------

La stencilado estas multobliga metodo, dum kiu oni trapremas farbaĵon tra stencilo. Oni aperigas la informojn sur la stencilo per sen-inkorubanda tajpmaŝino. La literformoj de la maŝino trabatas la surfacon de la membrano kaj tiel aperas la inkotralasa, fibra bazo. (Oni korektas per ŝopiga likaĵo). La subskriboj kaj desegnoj estas aperigita per iu pikilo.

Oni povas uzi por la stencilado du diversajn maŝinojn:

* ĉe unu, la stencilo estas fiksita je unu rotacianta kava cilindro. La inko trairas la stencilon sur la sube donitajn paperojn.
* ĉe la alia turniĝas du cilindroj.

Oni povis produkti per ambaŭ maŝinoj ĉ. 5000 ekzemplerojn.

La stencilado malaperis fine de la 20-a jarcento pro la teknika evoluo kaj disvastiĝo de la demokratioj.

Vidu ankaŭ
----------

* Ciklostilo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bestia Stencil Purple Dog Crew

* Stencilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Stencilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Skribarto > Steno < **Stenotipado**

Stenotipado estas steno-metodo farita per maŝino nomita stenotipo. Oni depremas klavojn aŭ unuope aŭ grupe por reprodukti aŭ simbolojn aŭ literojn (dependas de la cela lingvo). Tiuj simboloj reprezentas kaj literojn, ciferojn, silabojn, vortojn, eĉ frazpartojn kaj frazojn, laŭ volo de la stenotipisto.

La stenotipisto povas skribi la simbolojn sur longa mallarĝa papero per inko. Poste, oni transskribas la simbolojn en la celan lingvon per aŭ tajpmaŝino aŭ komputilo en la bezonatan normon.

Alia metodo estas rekta transskribo per komputilo. Oni povas uzi stenotipon uzante ian specon de komputila memoro. Post la stenado, la stenotipisto enŝutas la datumon en komputilon kaj speciala softvaro konvertas ĝin en la celan lingvon. Ankaŭ estas metodo de rekta transskribo per kio la transskribo estas aŭtomate farita dum kiam la stenotipisto skribas. La stenotipo estas konektita al la komputilo kaj per speciala softvaro la transskribo aperas surekrane post du aŭ tri sekundoj en la celan lingvon.

* Kategorio Stenotipado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Stepanovicjevo,** serbe **Степановићево,** slave **Stepanovićevo,** hungare **Máriamajor** estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Suda** Baĉka, en municipo de Novi Sad.

Stepanovicjevo troviĝas en (verda) Municipo Beĉej en Serbio
Mapo pri municipoj Novi Sad kaj Petrovaradin
Preĝejo de Stepanovicjevo

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 49  km²
* Koordinatoj: 45°24′30″N 19°41'32″E
* Alto super marnivelo: 84 m
* Loĝantaro: 2210
* Poŝtkodo: 21212
* Telefonprefikso: 21
* Aŭtokodo: NS

Situo
-----

Stepanovicjevo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, ĉefvojo preteriras. Novi Sad troviĝas 20 km-ojn.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon la regiono apartenis al Hungara reĝlando, al Bács-Bodrog, al distrikto de Újvidék, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la hungara armeo reokupis la regionon. Tiam hungaroj el Rumanio ekster Karpatoj fondis la vilaĝon, kie estis nur bienocentro nomata Máriamajor. Ili nomumis la novan vilaĝon **Bácshadikfalva**. En 1945 la hungaroj deportiĝis, serboj alvenis. En 2002 loĝis en Stepanovicjevo 2214 homoj, (2117 serboj (96 %), 19 jugoslavianoj, 14 slovakoj, 9 hungaroj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Stepanovicjevo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Sterijino situas en la mapo en la verda munucipo

Bazaj informoj
--------------

**Sterijino,** serbe **Стеријино,** hungare **Valkaisor** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Norda** Banato en municipo de Ada (Serbio), sed geografie la vilaĝo apartenas al Baĉka.

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 1030
* Poŝtkodo: 24
* Telefonprefikso: 24xxx
* Aŭtokodo: KI

Situo
-----

Sterijino situas sur ebenaĵo.

Historio
--------

Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. En la 1800-aj jaroj en tiu loko estis nur sporadaj farmoj, baldaŭe la loko iĝis centro de farmoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. En 2002 loĝis en Sterijino 234 da homoj, (hungaroj 222 (95 %), serboj 6 (3 %) kaj aliaj).

Vidindaĵo
---------