recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Pri aliaj loĝlokoj ankaŭ nomataj "Santa Ana" vidu la apartigan liston Santa Ana. |

**Santa Ana Tlapacoyan** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomigas *Santa Ana Tlapacoyan*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 358.

Geografio
---------

Santa Ana Tlapacoyan apartenas al la distrikto Zimatlán al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1687 loĝantojn. El tiuj estis 762 viroj kaj 925 virinoj. La komunumo havas surfacon de 116,10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1440 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 10 indiĝenoj. El tiuj 9 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 9 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Ana Tlapacoyan Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Albert Pintat i Santolària** (naskita la 23-an de junio 1943 en Sant Julià de Lòria) estas andora ekonomikisto kaj politikisto por *la Partit Liberal d'Andorra*. Li estis la Ĉefministro de Andoro de 2005 ĝis 2009 .

Vivo
----

Pintat estas edukita ekonomikisto el Friburgo, Svislando. Post kompletigado de sia eduko en 1967, li laboris kiel komercisto. 

En 1986 li estis elektita al *la Consell General*, la reprezenta asembleo de Andoro, kie li sidis ĝis 1991. Li ankaŭ estis implikita en la diplomatiaj rilatoj de Andoro. De 1995 ĝis 1997, li estis la ambasadoro de Andoro al Belgio, Nederlando, Luksemburgio kaj la Eŭropa Unio. Li tiam estis Ministro de Eksteraj Aferoj de 1997 ĝis 2001 kaj Ambasadoro al Svislando kaj Britio de 2001 ĝis 2004. Li tiam iĝis partiestro de *la Partit Liberal d'Andorra*, venkis en la elekto kaj funkciis kiel ĉefministro de 2005 ĝis 2009. Li estas la nevo de Josep Pintat Solans, kiu estis la ĉefministro de Andoro de 1984 ĝis 1990 .

Referencoj
----------

1. ↑  «Albert Pintat i Santolària», Gran Enciclopèdia Catalana.
2. ↑  «Josep Pintat i Solans», Gran Enciclopèdia Catalana.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* New York Times: Albert Pintat, de eta Andoro al la U.N. centra stadio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 842323
* VIAF: 303906007
* ISNI: 0000 0004 0983 8045
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Pri aliaj loĝlokoj ankaŭ nomataj "Santa Ana" vidu la apartigan liston Santa Ana. |

**Santa Ana del Valle** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Ana del Valle*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 356.

la loka kirko

Geografio
---------

**Santa Ana del Valle** apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1996 loĝantojn. El tiuj estis 920 viroj kaj 1076 virinoj. La komunumo havas surfacon de 34,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1660 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono (helverde) interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1727 indiĝenoj. El tiuj 1522 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1522 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Ana del Valle Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
{{#if:|

**ZSEDÉNYI Béla** [ĵede:nji be:la] estis hungara jursciencisto. Li naskiĝis la 5-an de aprilo 1894 en Aknasugatag en, departemento Máramaros (hodiaŭ en Rumanio) kaj mortis la 8-an de februaro 1955 en Budapeŝto. Li havis gravan rolon en la enkodukado de la parlamenta sistemo post finiĝo de la nazia okupado (ekde 1944).

Biografio
---------

Béla Zsedényi studis en la jurakademio de Máramarossziget, poste juron en Universitato de Budapeŝto. Li soldatservis en la unua mondmilito kiel ĉefleŭtenanto. Li estis ekde 1919 ĉefnotario de Komárom, ekde 1925 instruisto de la miŝkolca evangelika jurakademio, kie li laboris kiel ordinara (dungita) instruisto ekde 1928, sed estis same ekde 1928 privata instruisto en la Universitato de Pécs. Li estis inter 1939 kaj 1944 ĉefredaktoro de la supra-hungaria Reggeli Hírlap. Li estis membro de la evangelika koncilio kaj estis samtempe ĉefnotario de la Tisa evangelika eklezia distrikto. Li estis komisiito de Miskolc en la Provizora Nacia Asembleo ekde la 17-an de decembro 1944, oni elektis lin al ties prezidanto la 21-an de decembro. Li restis en tiu pozicio ĝis fino de 1946. Li estis ekde la 26-a de januaro 1945 prezidanto de la Nacia Ĉefkonsilio. Li partoprenis en organizado de la Civita Demokrata Partio, sed li agadis en la parlamento kiel senpartiano. Li abdikis fine de 1946 kaj malfermis advokatan oficon. Li revenis en la politikon en somero de 1947 kaj iĝis reprezentanto de la Hungara Sendependeca Partio, sed pro la komunista premo, li retiriĝis. Oni arestis lin la 24-an de majo 1950 pro falsaj akuzoj (organizado por renversi la ŝtaton, spionado), kiujn li konfesis pro la turmentoj. Oni konfiskis liajn posedaĵojn kaj punis lin je ĝismorta prizono la10-an de novembro. Li mortis en la prizono.

Liaj verkoj
-----------

* *A felsõházi javaslat* (1925)
* *Az alkotmányjogi reformok politikai problémái* (1925)
* *A demokrácia válsága* (1926)
* *A törvényhatóságok képviselete az országyûlésen* (1927)
* *Vitás közjogi kérdések* (1932)
* *A magyar jogszemlélet néhány alapvonása* (1932)
* *A kormányzói jogkör kiterjesztése* (1937)
* *A felsõház új jogköre* (1938)
* *A magyar alkotmányjog fejlõdése 1918-tól 1938-ig* (1939).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

* Kategorio Béla Zsedényi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 214396
* GND: 120236141
* LCCN: n98017185
* VIAF: 77141210
* ISNI: 0000 0001 1072 0181
* SUDOC: 145455629
* BNF: 16069452r
* NKC: jn20000702012
 |

}}
Larĝa panoramo en Pohan

**Pohan** (koree 포항시, **laŭ ĉinaj literoj** 浦項市 **estas metropolo, universitata urbego kaj mara havenurbo en Sud-Koreio.**

Urbodomo de Pohan

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 1127 km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro: 520,305 (2011)
* Poŝtkodo:
* Telefonprefikso: +82 54
* Horzono: UTC+9
* 36° 01′ 56″ N 129° 21′ 54″ O﻿ / ﻿36.03222 °N, 129.36500 °O﻿ / 36.03222; 129.36500 (mapo)

Geografio
---------

Poŝtejo
Kampuso
Pohan situas en la sudorienta parto de la lando laŭ la Japana Maro ĉe enfluo de rivero. Teguo troviĝas 80, Seulo 272 km .

Historio
--------

En areo Pohan arkeologoj trovis malgrandajn vilaĝojn kaj dolmenojn el periodo de 1500-300 a.K. Daŭre estis tie nur malgranda fiŝkaptista vilaĝo ĝis la 20-a jarcento. En 1930 oni konstruis modernan havenon, poste la iama fiŝkaptista vilaĝo kreskis rapide havanta la statuson urbeto (1931) kaj urbo en 1949. Dum la korea milito la haveno estis tre signifa. En la 21-a jarcento jam gravas la instruado, 2 universitatoj funkcias en la metropolo.

Ekonomio
--------

En 1968 la Pohan iĝis pezindustria centro kun produktado de ŝtaloj, tio alportis la lokan ekonomion (ŝipkonstruado, fiŝbredejoj, ktp). La ĉirkaŭaj ebenaĵoj produktas diversajn agrikulturajn produktojn, kaj la maro provizas fiŝojn. Tradiciaj industrioj estas produktado de vinoj kaj brandoj.

Klimato
-------

En Pohan la jara averaĝa temperaturo estas 14 °C, tio varias inter 10-19 °C. Inter novembro-marto foje estas ankaŭ frostoj. En la plena jaro oni mezuras precipitaĵojn averaĝe 1,152 mm. Inter junio-septembro pli ofte falas pluvo.

Trafiko
-------

Monumento en Pohan
Turo en Pohan
Pohan havas bonajn ligilojn voje kaj fervoje. En la haveno funkcias ankaŭ pramoj al la proksimaj insuloj. La metropolo havas flughavenon. Enurbe aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.

Vidindaĵoj
----------

* marborda strando
* Budhisma templo
* monumento

Servoj
------

* Universitato Pohang de Scienco kaj Teknologio

Famuloj
-------

En Pohan naskiĝis politikisto Ji Mjong-bak

Ĝemelurboj
----------

* Ĉina Popola Respubliko Hunĉun, Ĉinio
* Sud-Koreio Suvon, Sud-Koreo
* Usono Pitsburg (Kalifornio), Usono
* Japanio Fukujama, Japanio
* Aŭstralio Novkastelo, Aŭstralio

Fontoj
------

* WikiTrans
* 

* Pohan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Pohan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Santa Catalina Quierí** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Catalina Quierí*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 361.

Geografio
---------

**Santa Catalina Quierí** apartenas al la distrikto Yautepec al kiuj apartenas entute 12 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 992 loĝantojn. El tiuj estis 475 viroj kaj 517 virinoj. La komunumo havas surfacon de 47,21 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1950 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 833 indiĝenoj. El tiuj 703 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 703 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Catalina Quierí Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**TGV TMST** (franca klasifiko, france ***T**rans**M**anche **S**uper **T**rain*, estas la plej altkvalita trajno trans Maniko) alinome **British Rail Class 373** (brita klasifiko), ankaŭ konata kiel "Eurostar" estas altrapida elektra trajno dezajnita por servi la alt-rapidlinion Eurostar inter Britio, Francio kaj Belgio tra la Manika Tunelo.

Kiel TGV-trajno, "Eurostar" devias de ili en havigo de pli malgranda larĝo por egali la britan dimension de la veturanta materialo, kaj ankaŭ zorgas pri aktuala kolekto de la tria kontaktrelo (750 V KK). Krome, la elektrotrajno havas pliigitan longon - ĝis 393,72 m (20 veturiloj, London and Continental Railways (LCR) funkciigas trajnojn de 16 veturiloj). El ĉiuj multoblaj trajnunuoj en operacio en la Unuiĝinta Reĝlando, "Eurostar" estas la plej longa kaj plej rapida.

Bibliografio
------------

* *The Channel Tunnel and its High Speed Links*, Nicholas Comfort, The Oakwood Press, Usk, 2006, ISBN 0-85361-644-2

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio TGV TMST en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eurostar
* TGV

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo TGV TMST en la rusa Vikipedio.* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rAltrapidecaj trajnoj > 249 km/h |
| --- |
| AGV • AVE • ETR 401 • ETR 450 • ETR 460 • ETR 480 • ETR 500 • ETR 600 • ETR 610 • ETR 1000 • Eurostar • ICE • KTX • RENFE S-120 • Ŝinkanseno • Talgo • **TGV** • Thalys • Transrapid • JR-Maglev • Swissmetro |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Sankta Katarina |

**Santa Catarina** estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo estas *Santa Catarina*.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4544 loĝantojn. El tiuj estas 2163 viroj kaj 2381 virinoj. La komunumo havas surfacon de 193,67 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1560 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 550 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 21° 8′ norda latitudo kaj 100° 4′ okcidenta longitudo.

Sociogeografio
--------------

En la komunumo vivas 3879 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 16 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,41 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.

2635 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 1969 alfabetoj kaj 665analfabetoj. Do 25,24% de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Santa Catarina (Guanajuato) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Santa Cristina de Valmadrigal** [santakrisTIna debalmadriGAL] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Esla-Campos*, en la sudoriento de la provinco kaj inter la historiaj areoj Los Oteros, pli dekliva, kaj Tierra de Campos, pli ebena. *Santa Cristina de Valmadrigal* estas komprenebla etimologie kiel *Sankta Kristina de la rojo Valmadrigal*.

Komarkoj de la provinco Leono; *Esla-Campos* sudoriente, oranĝece.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Matallana de Valmadrigal kaj Santa Cristina de Valmadrigal, okupas totalan areon de 40,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 262 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 640 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 40 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Santas Martas, Villamoratiel de las Matas, El Burgo Ranero, Matadeón de los Oteros, Vallecillo, Castrotierra de Valmadrigal kaj Valverde-Enrique.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759064
 |
**Saint-Silvain-sous-Toulx** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 163 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Silvain-sous-Toulx etendiĝas sur 14,57 km², kaj havis 163 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 11 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Silvain-sous-Toulx situas je alteco de 625 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Silvain-sous-Toulx apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Michel Lesage, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Silvain-sous-Toulx apartenas al la kantono de Jarnages, kies ĉefurbo estas Jarnages. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Jarnages
**Salmsach** estas komunumo en la distrikto Arbon de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1305 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Salmsach etendiĝas de la monto Seerücken sude de la rivereto *Aach* ĝis Bodenlago.

Najbaraj komunumoj
------------------

Salmsach limas en nordo al Romanshorn, en okcidento al Hefenhofen, en sudo al Egnach kaj en oriento al Bodenlago.

Trafiko
-------

Kvankam tra Salmsach pasas la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Kreuzlingen al Rorschach, la komunumo ne disponas pri propra stacidomo, sed necesas per buso veturi al la stacidomo de unu el la najbaraj komunumoj Egnach aŭ Romanshorn por akiri trajnon.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Salmsach datiĝas el la jaro 1159 kiel *Salomons-Aach*. En mezepoko Salmsach troviĝis unue sub servuto de la Monaĥejo Sankt-Stefano en Konstanco kaj poste de la Monaĥejo Sankt-Galo.

Post la fino de la Helveta Respubliko de la jaro 1803 ĝis la jaro 1832 Salmsach kune kun la municipo Hemmerswil estis unuigita komunumo en la tiama distrikto Romanshorn de la nove fondita Kantono Turgovio. En 1832 Salmsach fariĝis memstara aŭtonoma komunumo. En la 20-a jarcento trifoje en publika voĉdono la loĝantaro de Salmsach kontraŭstaris al kunigo kun la najbara komunumo Romanshorn, tiel la komunumo ĝis hodiaŭ konservis sian sendependecon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Salmsach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Salmsach

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Arbon |
| --- |
| Amriswil  •  **Arbon**  •  Dozwil  •  Egnach  •  Hefenhofen  •  Horn  •  Kesswil  •  Roggwil  •  Romanshorn  •  Salmsach  •  Sommeri  •  Uttwil |  |

 |
**Santa Cruz Acatepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Cruz Acatepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 374.

Geografio
---------

**Santa Cruz Acatepec** apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono *Cañada*), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1301 loĝantojn. El tiuj estis 623 viroj kaj 678 virinoj. La komunumo havas surfacon de 14,03 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1600 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1043 indiĝenoj. El tiuj 874 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 874 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Cruz Acatepec Arkivigite je 2004-12-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Hejma salono.
Palaca salono en la Paviliono de Brighton.
**Salono** (aŭ **vivoĉambro** aŭ **tagĉambro** aŭ **familia ĉambro**) estas la ĉambro de domo aŭ apartamento, en kiu la loĝantoj troviĝas plej ofte.

Hodiaŭ kutime televidilo troviĝas en ĝi. Antaŭe granda kameno aŭ forno indikis, ke oni estis en la vivoĉambro.
Ofte la salono estas uzata kiel manĝoĉambro, ĉar ĝi ofte estas pli vasta ol la kuirejo. Kiam okazas festeno aŭ ceremonio, oni tial ofte manĝas en la salono.

En Britio la duobla funkcio de la germana salono estas plej ofte dispartigita al du ĉambroj: kiel prezentadejo dum festoj aŭ kiam ĉeestas gastoj oni uzas la "parlour", kiel vivoĉambro por la familio la "living-room".

Laŭ Francisko Azorín **salono** estas *Eleganta ĉambro, ordinare destinata por ricevi vizitantojn.* Li indikas etimologion el la greka *Saal*, de *Sal* (loĝejo).

Vidu ankaŭ
----------

* Literatura salono

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 180.
2. ↑  Azorín, samloke.
**Scheulte** (en la germana lingvo **Scheltenbach**) estas rivero en Kantono Ĵuraso, Kantono Berno kaj Kantono Soloturno. Ĝi estas orienta alfluanto de Birs kaj havas longecon de 18 kilometrojn. Ĝia averaĝa akvofluo estas 40,7 m³/sekundo.

Fonto
-----

La fonto de Scheulte situas sur alteco de 1020 m s.m. oriente de la kulmino de Schelten-Pasejo sur la teritorio de la komunumo Beinwil en Kantono Soloturno ĉe la koordinatoj 47° 20′ 31″ N 7° 34′ 16″ O﻿ / ﻿47.34194 °N, 7.57111 °O﻿ / 47.34194; 7.57111 (mapo)Koordinatoj: 47° 20′ 31″ N 7° 34′ 16″ O﻿ / ﻿47.34194 °N, 7.57111 °O﻿ / 47.34194; 7.57111 (mapo).

Fluvojo
-------

La rivero fluas post la fonto okcidenten tra valo nomita *Val Terbi*, laŭ kiu ankaŭ nomiĝas la nova kunigita komunumo Val Terbi. Post la fonto la rivero unue fluas tra Schelten en Kantono Berno, tiam ĝi pasas la limon al Kantono Ĵuraso kaj fluas tra Mervelier, kie al ĝi alfluas de nordo la Rojo de Montsevelier kaj de sudo la rivereto Gabiare. Tiam ĝi fluas tra Corban, Courchapoix, Vicques kaj fine Courroux.

Alfluejo
--------

Apud Courroux sur alteco de 410 m s.m. la rivereto alfluas de oriento al Birs.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Hidrologiaj datumoj de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko (konsultita 2013-12-24)

Eksteraj ligiloj
----------------

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Scheulte** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Scheulte en MontsevelierScheulte en Montsevelier
* Scheulte en MervelierScheulte en Mervelier
*"Paŭo estas la plej bela detera vidaĵo, kiel Napolo estas la plej bela demara"*

*Lamartine*

Detalo de la teraso, kiu subportas la bulvardon
Fontano de Vigny kaj konstruaĵoj ĉe la norda flanko de la bulvardo.
La **bulvardo de la Pireneoj** estas vojo kaj promenejo situanta en la urbo Paŭo (Atlantikaj-Pireneoj, sud-okcidente de Francio).

Kreita laŭ sugesto de Napoleono la 1a, la bulvardo, 1800 metrojn longa, ligas la Parkon Beaumont kun la Kastelo de Paŭo.
Nur la norda flanko estas konstruita, dum la tuta suda flanko konsistas en kruta teraso, kiu superas la valon de Gave de Pau.

Kiam la vetero estas hela, precipe frumatene aŭ vespere, kaj vintre, la promenantoj povas spekti la montoĉenon Pireneoj, kiu etendiĝas ek de la Pic du Midi de Bigorre ĝis la Pic d'Anie, kun la Pic du Midi d'Ossau fone staranta.
Laŭlonge de la balustrado estas klarigaj tabuloj, kiuj celdirektas al ĉiu monto.

Mezvoje, fronte al la place Royale, kie situas la urbodomo, kaj apud la Fontano de Vigny, kiu emblemiĝas la urbon Paŭo, situas la Kablotramo de Paŭo (funikularo). Ĝi malsuprenire ligas la urbocentron kun la fervoja stacidomo.

Mapo
----

|  |
| --- |
| Urbo-centro de Paŭo
***Bulvardo de la Pireneoj***
***Funikularo***
 |

* Kategorio Bulvardo de la Pireneoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Saltillo** estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Saltillo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05030.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 648929 loĝantojn. El tiuj estis 321593 viroj kaj 327336 virinoj. La komunumo havas surfacon de 6837 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1600 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 464224 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 613 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,132 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 354927 personoj apartenis al la katolika religio kaj 22027 personoj al la protestantisma religio. 4671 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 5654 personoj statistike apartenis al neniu religio.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Salto del Lobo** estas aragona loko de provinco Zaragozo kaj en komarko Cinco Villas situanta en la municipa areo de Marracos, tre proksime de la limo kun la provinco Huesca.

Loknomo
-------

Ĉi tiu loko ankaŭ estas konata kiel "La Central", ĉar la hidroelektra centralo de Marracos troviĝas ĉi tie.

Geografio
---------

La loko de "Salto del Lobo" situas ĉirkaŭ 51 km de Zaragozo, ĉe la bordo de la rivero Gállego. En 1991 ĝi havis 7 loĝantojn. 

Iom pli suden estas akvofalo ĉe la rivero Gállego kiu servas kiel kontrolo de la troa akvo de la kanalo kiu transportas ĝin al la elektrocentralo. Tiu ĉi akvofalo, nomata "Salto del Lobo" (Luposalto), estas sufiĉe impona.

Historio
--------

Ĝi nuntempe apartenas al la municipo Marracos, kvankam antaŭ 1988 ĝi apartenis al la municipo Piedratajada, ĉar Marracos estis inkluzivita en ĝi. Komence de la 20-a jarcento loĝis tie dek kvar familioj de laboristoj de la hidroelektra centralo, ĉiu kun sia hejmo. Estis ankaŭ lernejo. Kiel instruisto servis la juna pastro el la urbo Marracos, kiu ĉiutage veturis tien per biciklo aŭ motorciklo. La elektra kompanio pagis lin por lia agado.  La malgranda lernejo, dimanĉe, fariĝis kapelo malfermante grandajn pordojn, malantaŭ kiuj estis altaro, prezidita de bildo de la "Virgen del Pilar" (Virgulino de la Kolono).

Interesa konstruaĵo
-------------------

La hidroelektra centralo de Marracos estis inaŭgurita en la jaro 1904. La akvofalo altas 45 metrojn. Estas kvar hidrelektraj grupoj: unu el 2 000 kaj tri el 1 500 HP, kiuj generas trifazan kurenton je tensio de 3 000 voltoj. La centra unuo konsistas el: 

* akvostoka lageto, kies kolektado estas farita el la rivero Gállego en la municipo Puendeluna (tra fluejo de iom pli ol 12 km)
* la konstruaĵo kiu enhavas la kluzojn
* la centro mem
* helpaj konstruoj: oficejoj, laborejoj, hejmoj

La akvo, kiu estas liberigita de la supra konstruaĵo, malsupreniras al la elektrocentralo tra du grandegaj metalaj tuboj kaj estas ilia forto, kiu generas la movan forton, kiu movas la turbinojn kaj produktas elektron.

Estas menciinde
---------------

Ĉi tiu areo ofertas al vizitanto grandiozajn panoramajn vidojn super la rivero Gállego kaj abundajn flaŭron kaj faŭnon karakterizajn de la riverbordo. Ĝi estas ekosistemo tre aprezata de amantoj de botaniko.

Vidu ankaŭ
----------

* Aragona regioneto Cinco Villas.

Referencoj
----------

1. ↑
2. 1 2
3. 1 2
4. ↑
5. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------



  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 807214
 |
**Santa Eufemia del Arroyo** [santaeŭFEmja delaROĝo] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco. *Santa Eufemia del Arroyo* estas etimologie komprenebla kiel *Sankta Eufemia de la Rojo* alude al la rojo Navajos, konata ankaŭ kiel Bustillo aŭ Ahogaborricos (Azendronejo), alfluanto de la rivero Valderaduey.

Santa Eufemia del Arroyo en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 24,78 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 71 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 61 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764074
* VIAF: 316735931
 |
La **Drachenfels** estas monto en la meza Palatinata Arbaro (Rejnlando-Palatinato) sur la arbara teritorio de la distrikturbo Bad Dürkheim. Kun la alteco de 570,8 m ĝi estas la plej alta monto de la Palatinata Arbaro norde de la linio Hochspeyerbach/Speyerbach. La arealo de la Drachenfels estas naturprotektejo.

Geografio
---------

### Geografia situo

La monto situas en la okcidentaa parto de triangulo kun ĉ. 14 km flanklongeco, kiu estas formata de la valo de la rivereto Isenachen la nordo, la germana vinstrato en la oriento kaj la valoj de la riveretoj Hochspeyerbach kaj Speyerbach en la sudoriento.

### Ĉirkaŭo

Jenaj vidindaĵoj troveblas proksime de la mono: Siegfriedsbrunnen, la mastrumita forstdomo kastelo Kehrdichannichts (restoracio), la ruinoj de la ĉasdomoj kastelo Murrmirnichtviel kaj kastelo Schaudichnichtum, la en la jaro 1280 unuafoje menciita Lambertskreuz – la plej malnova kamparkruco en Palatinato –, la mastrumita *Lambertskreuz-kabano*, la arbara gastejo *Saupferch* kaj la Kurpfalz-Park.

Priskribo
---------

La ĉ. 13 hektaro granda pinta ebenaĵo el sabloŝtono, havas sian plej altan pnkton nordoriente. Ekde 1972 ĝi staras sum naturproteko.

La nomo „Drachenfels" tradukiĝis esperanten al „draka roko". Laŭ la onidiroj la monto havas rilaton al la drako el la Nibelunga sagao – same la proksima „Siegfriedsbrunnen" (puto de Siegfried). Malsupre en la sudokcidento troviĝas du kavoj, la malgranda nomiĝas „draka kamero „(Drachenkammer)", la pli grand draka kaverno „Drachenhöhle". En la okcidenta parto de la altebenaĵo troviĝas restojn de fortikaĵo el romia epoko; la iama ringremparo estas nur malbone videbla sub la kreskaĵoj. De la t. n. „Westfelsen" (oksidenta roko) en la nordokcidento videblas norden la monton Donnersberg, nordokcidenten la pintojn de la mezmontaro Hunsrück kaj okcidenten la urbo Kaiserslautern.

* okcidenta rokookcidenta roko
* suda rokosuda roko
* sabloŝtona masivo ĉe la suda rokosabloŝtona masivo ĉe la suda roko
* trarigarda kamero malsupre de la suda rokotrarigarda kamero malsupre de la suda roko

migropado sur Drachenfels (2005)

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de montoj en Rejnlando-Palatinato

Literaturo
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Drachenfels (Bad Dürkheim) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Drachenfels (Bad Dürkheim) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------
La **Popoldemokrata Partio de Taĝikio** (taĝike Ҳизби халқии демократии Тоҷикистон – Ĥizbi ĥalkii demokratii Toĝikiston) estas maldekstre orientita, do tendence socialisma, politika partio en Taĝikio. Ĝi estas la gvida partio de la ŝtato, kutime konsistigas la registaron, kaj estas gvidata fare de Emomalii Raĥmon, la nuntempa ŝtata prezidanto.

En la antaŭlastaj balotoj, kiuj okazis la 27-an de februaro kaj 13-an de marto 2005, la partio ricevis 74 procentaĵojn de la civitanaj voĉoj kaj 52 el la 63 lokoj en la Supera Kunveno de Taĝikio, la nacia parlamento. La balotoj tamen laŭ la impreso de eksterlandaj observantoj estis forte manipulitaj, por garantii novan venkon de la ŝtata prezidanto, kiu antaŭe jam elektiĝis en 1994 kaj 1999. En la ĝis nun lastaj balotoj, kiuj estis okazigitaj la 28-an de februaro 2010, la partio ricevis 71,69 procentaĵojn de la civitanaj voĉoj kaj 45 el la 63 lokoj en la la nacia parlamento.. Eksterlandaj observantoj el la Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj (KSŜ) kaj la Ŝanhaja Organizo por Kunlaboro priskribis la balotojn justaj kaj senkaŝaj respektive kontentis pri ili.

La partia centralo estas en la "Palaco de Unueco" en Duŝanbeo, la ŝtata ĉefurbo.

Notoj
-----

1. ↑  rezultoj de la parlamentaj balotoj de Taĝikio (angle)
2. 1 2  laŭ artikolo "Президент Таджикистана доволен результатами парламентских выборов" de la rusia novaĵagentejo RIA Novosti
3. ↑  artikolo "Партия Рахмона одержала безоговорочную победу на выборах" en la retejo lenta.ru
4. ↑  artikolo "Tajik Officials Call Dushanbe Explosion A Terrorist Act" de la 14-a de novembro 2007, en la kanalo Radio Libera Eŭropo

* Kategorio Popoldemokrata Partio de Taĝikio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La *Reichstag* en 1889.
La ***Reichstag*** (Germana prononco: [ˈʁaɪçstaːk], **Dieto de la Regno** aŭ **Imperia Dieto**) estis la Parlamento de Germanio el 1871 al 1918. La leĝofarado estis kunhavata inter la *Reichstag* kaj la *Bundesrat*, kiu estis la Imperia Konsilantaro de la regantaj princoj de la Germanaj Ŝtatoj.

La *Reichstag* ne havis formalan rajton nomumi aŭ elpostenigi registarojn, sed laŭ tiutempaj normoj ĝi estis konsiderata tre moderna kaj progresema parlamento. Ĉiuj germanaj viroj super 25 jaroj de aĝo estis elekteblaj por voĉdoni, kaj la membroj de la *Reichstag* estis elektitaj laŭ ĝenerala, universala kaj sekreta voĉdonado. Membroj estis elektitaj en unu-membraj voĉdonantejoj pere de majoritata voĉdonado. Se neniu kandidato ricevis majoritaton de voĉoj, dua elekto okazis. En 1871, la *Reichstag* konsistis el 382 membroj, sed el 1874 ĝi estis pliampleksigita al 397 membroj.

La regotempo estis dekomence por tri jaroj, kaj en 1888 tio estis etendita al kvin jaroj. La *Reichstag* estis malfermita unufoje jare fare de la Imperiestro. Por dissolvi la parlamenton, estis postulita aprobo de la Imperia Konsilantaro kaj de la Imperiestro. Membroj de la parlamento ĝuis juran senpunecon kaj kompenson.

Notoj
-----

1. ↑   Moonis Raza, Geographical Dictionary of the World in the Early 20th Century with Pronouncing Gazetteer (New Delhi, India: Concept Publishing Company, 1990, du vol.), p. 712.
2. ↑   Deutscher Bundestag: Kaiserreich (1871 - 1918) (Germane)  Alirita la 5an de Majo 2018.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Reichstag (Germana Imperio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Höfe und Residenzen im spätmittelalterlichen Reich. Ein Handbuch Arkivigite je 2010-04-20 per la retarkivo Wayback Machine germane
* Verhandlungen des Reichstags des Norddeutschen Bundes und des Deutschen Reiches – Stenographische Berichte 1867–1895 germane
**IFOR - Internacia Kunularo por Repaciĝo** (angle *International Fellowship of Reconciliation*) estas internacia organizaĵo subtenanta kaj tegmentanta landajn FOR (Kunularajn Organizaĵojn por Repaciĝo, angle *Fellowship of Reconciliation*).

Ĉion iniciatis luterano Friedrich Siegmund-Schultze kaj kvakero Henry Hodgkin, kiuj en 1914 komence de la Unua Mondmilito per proklamo dum pacista kristana konferenco en Konstanco publike proklamis: "Ni estas kristanoj kaj ni estas kontraŭ ĉiu milito". En la jaro 1915 dum la konferenco en Kembriĝo Hodgkin iniciatis organizaĵon sub la nomo „Fellowship of Reconciliation" (Kunulara Organizaĵo por Repaciĝo). Tuj poste fondiĝis en Usono samnoma organizaĵo kaj en la jaro 1919 oni decidis ke IFOR fariĝas tegmenta organizaĵo por ĉiuj landaj FOR (Kunularaj organizaĵoj por Repaciĝo). En 2009 la organizaĵoj FOR ekzistas en 50 landoj. Ilia kvinartikola proklamo akcentas neceson konstrui mondan ordon je amo, tial kristano ne povas subteni militon. De tiu tempo jam ses membroj de IFOR ricevis merite Nobel-premion.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio IFOR (Internacia Kunularo por Repaciĝo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de IFOR
**Saint-Victour** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 190 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2018.

Geografio
---------

Saint-Victour etendiĝas sur 14,79 km², kaj havis 90 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 13 homoj je kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Victour situas je alteco de 737 metroj.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Victour antaŭe apartenis al la reĝa provincio Limoĝio.

Dank' al la municipaj balotoj de 2008, 2014 kaj 2020 venkis en la komunumo S-ro Jean-Marc Bodin, kiu do fariĝis tiutempe la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Victour apartenas al la kantono de Bort-les-Orgues, kies ĉefurbo estas Bort-les-Orgues. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Bort-les-Orgues
**Salvadiós** [salbaDJOS] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *La Moraña* aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. La nomo *Salvadiós* aspektas renverso de *Dios salva*, tio estus, *Dio savas*.

Salvadiós en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Arévalo norde, brune.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,38 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 67 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 54 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Ĝi estis fondita inter la 10-a kaj 13-a jarcento, fare de reloĝado de nordanoj el Rioĥo kaj Navaro.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761771
 |
Koordinatoj: 48° 10′ 48″ N 3° 05′ 45″ O﻿ / ﻿48.18000 °N, 3.09583 °O﻿ / 48.18000; 3.09583 (mapo)

**Saint-Valérien** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1540 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Valérien etendiĝas sur 22.31 km², kaj havis 1540 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 69 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Pierre Commun, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Valérien apartenas al la kantono de Chéroy, kies ĉefurbo estas Chéroy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Chéroy

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala retejo de Saint-Valérien
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Japana falopio** |
| --- |
|  |
| Japana falopio  (Fallopia japonica)Japana falopio (*Fallopia japonica*) |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonoj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kariofilaloj *Caryophyllales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Poligonacoj *Polygonaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Falopio *Fallopia*Adans. 1763 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specioj |
| **Japana falopio** *Fallopia japonica* (Houtt.) Ronse Decr. 1988 |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Japana falopio  |

 |
| v • d • r |

La **Japana falopio** (*Fallopia japonica*, sinonimo: *Polygonum cuspidatum*) estas planto el la familio de la Poligonacoj (*Polygonaceae*). La planto originas el Japanio, sed ankaŭ en aliaj regionoj de la mondo ĝi tre bone kreskas. Ofte en loka areo la specio abundas, kaj ne en aliaj regionoj. La planto estas de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo (IUCN) menciata kiel unu el la cent plej invadaj specioj de la mondo.El la Japana falopio oni izolas la polifenolon resveratrolo. Inter aliaj en naturareo la Altaj Marĉoj (Belgio) la planto disvastiĝas kiel trudiĝema specio.

En la nederlanda komunumo Renkum ekde 2015 oni uzas porkojn kiel paŝtiĝantoj de la vojbordero. La ideo estas ke la planto elĉerpiĝos ĉar la porkoj daŭre voras ĝin inkluzive la radikojn.

Japana falopio
Giganta Japana falopio

* Japana falopio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Japana falopio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Japana falopio en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

Japana falopio
**Santa María Camotlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Maria Camotlan*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 400.

Geografio
---------

Santa María Camotlán apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1333 loĝantojn. El tiuj estis 610 viroj kaj 723 virinoj. La komunumo havas surfacon de 90,58 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1720 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 6 indiĝenoj. El tiuj 4 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Salvador de Zapardiel** [salbaDOR dezaparDJEL] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Medina* (Tero de Medina) en la sudo de la provinco. *Salvador de Zapardiel* estas komprenebla etimologie kiel *Savinto de Zapardiel* alude al rivero Zapardiel.

Salvador de Zapardiel en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Pinares* de la provinco Valadolido, verde, sude.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio, formata de Salvador kaj la submunicipo Honcalada, okupas totalan areon de 26,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 110 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.

Ĝi distas 70 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Muriel de Zapardiel, San Esteban de Zapardiel kaj Lomoviejo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de rojoj inter kiuj Viejo, Regueras, Zapardiel kaj Caño. Tial estas naturprotekta areo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la mudeĥara preĝejo de la 16-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765839
 |
**Santa María Guienagati** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa María Guienagati*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 412.

Geografio
---------

**Santa María Guienagati** apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2911 loĝantojn. El tiuj estis 1437 viroj kaj 1474 virinoj. La komunumo havas surfacon de 211,79 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 310 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 750 indiĝenoj. El tiuj 547 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 547 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa María Guienagati Arkivigite je 2004-12-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Mapo de la Karbofervojo Silschede
**Schlebusch-Harkorter Kohlenbahn** estis etŝpura fervojo en Vestfalujo (Germanujo), kiu ligis la lokojn Silschede (nun urboparto de Gevelsberg) kaj Haspe (nun urboparto de Hagen). Ĝi estis unu el la unuaj ĉevalfervojoj kaj unu el la unuaj fervojoj en Germanujo.

La fervojo estis fonata ankaŭ kiel *Schlebusch-Harkort'sche Bahn*, *Harkort'sche Kohlenbahn*, *Silscheder Kohlenbahn* kaj *Hasper Kohlenbahn*.

La vojo, konstruita en la unua duono de la 19-a jarcento kiel ĉevalfervojo de longeco da komence 8 kilometroj (pri ol unu prusa mejlo) pasis de la minejoj Trappe kaj Sankta Petro unue al la Harkort'sche Fabrik kaj poste ĝis la gisejo je Haspe. Ĝi provizis la industrion ĉe Ennepe per minkarboj el la minregiono *Schlebusch*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schlebusch-Harkorter Kohlenbahn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bildoj, skizoj kaj raportoj ĉe eisenbahn-en.de
* La karbovervojo sur la flanko de la Najrararo ĉe Loh
* Restaĵoj de la Karbofervojo ĉe Stork
* Fervojamikoj je Witten: Memoroj pri Harkortsche Kohlenbahn
* Bildoj de vaporlokomotivoj de la ferfandejo kaj de la karbofevojo je Haspe

Referencoj
----------

1. ↑  Laŭ jurdecido de la regna juĝejo de la 17-a de marto 1889 fervojoj estas „ĉaroj movataj per hom-, best- aŭ maŝinforto, kiuj pasas sur feraj reloj" - presita en Busch/Deilmann, Prinz-Wilhelm-Bahn, Essen, 1992, p. 138.

51.3605555555567.3388888888889Koordinatoj: 51° 22′ N, 7° 20′ O (mapo)