recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Wilhelm Gmelin** (1573-1635) estis germana predikanto, pedagogo, luterana pastro kaj ĝenerala inspektoro en Böblingen. Li estis filo de la evangelia pastro Johann Wilhelm Gmelin (1541-1612). En 1591 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Tubingeno. En 1599, li estis nomumita Diakono en Calw, kie li restis sep jarojn en la posteno. Poste li iĝis mentoro (aŭ baza instruisto) en la Abatejo de **Bebenhausen** kaj en la kampara Lernejo pri la germana kaj latina lingvoj en Baden-Württemberg.

Li konserviĝis en la posteno ĝis 1630, tiam kiam li estis forpelita pro redono-dekreto. En la 9-a de januaro 1600 li edziĝis al Judithe Parsimonius (1576-1619), filino de la protestanta predikanto en Hirschau Johannes Parsimonius (1525-1588). En la sekva jaro li ekprenis la pastrecon en Kirchentellinsfurt kaj estis Senjoro en Reutlingen. En 1634, li iĝis Ĝenerala Inspektoro en Böblingen. Eksterordinara evento okazis dum la Batalo de Nördlingen, tiam kiam la urbo estis prirabita kaj Gmelin ankaŭ suferis la efikojn de la prirabo, tamen li plu restis en la posteno.

Finfine, multaj personoj de lia regiono mortis kiel rezulto de la pesto kaj ruino kiu atingis la urbon, en la 1-a de novembro 1635. Gmelin estis unu el la lastaj viktimoj de la epidemio kiu ruinigis la urbon. Kelkaj el liaj gefiloj estas Johann Wilhelm Gmelin, Joseph Gemelin, Samuel Gmelin kaj Jeremias Gmelin (1613-1698).

Literaturo
----------

* Stammbaum der Familie Gmelin
* Zum 400. Geburtstag von Wilhelm Schickard: zweites Tübinger Schickard ...
* Deutsche Landesgeschichtsschreibung im Zeichen des Humanismus
* Johannes Parsimonius: Leben und Wirken des zweiten evangelischen Abtes von Hirsau (1525-1588)
* Lebensbilder aus Schwaben und Franken
* Die württembergischen Familien-Stiftungen

Vidu ankaŭ
----------

* Dinastio Gmelin

Referencoj
----------

1. ↑  Roesch-Evans Ancestry
2. ↑  Redono-dekreto estas kondiĉo kie la uzantoj de la instalaĵoj de iu preĝejo devas redoni la konstruaĵon al la administrantoj de tiu instalaĵo.
3. ↑  The Nation
4. ↑  Senjoro estas ofica titolo tre ordinara en la protestantaj eklezioj kies funkcio estas administrado aŭ kontrolado de la ekleziaj aferoj.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649852
* GND: 136070337
* VIAF: 80477075
 |
**Yuriria** estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Yuriria*.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 63447 loĝantojn. El tiuj estas 28923 viroj kaj 34524 virinoj. La komunumo havas surfacon de 664,14 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1740 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 760.9 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 20° 12′ norda latitudo kaj 101° 8′ okcidenta longitudo.

Sociogeografio
--------------

En la komunumo vivas 64327 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 73 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,11 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.

46194 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 38438 alfabetoj kaj 7681 analfabetoj. Do 16,63% de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Yuriria en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2007-09-30 per la retarkivo Wayback Machine
Preĝejo de Vállaj el la supro
Preĝejo de Vállaj
**Vállaj** (vAlaj) estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Ebenaĵo**, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en subregiono de Mátészalka.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 22 km²
* Loĝantaro: 1030
* Poŝtkodo: 4351
* Telefonprefikso: 44

Geografio
---------

Vállaj situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, Crasna (rivero) preterfluas, laŭ la rumana landlimo, kie estas voje kaj fervoje limpasejo al Nagykároly. Nyírbátor troviĝas 25, Nagyecsed 11, Nyíregyháza 67 km-ojn for.

Historio
--------

La unua mencio devenis el la 13-a jarcento. Fine de liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la vilaĝo senhomiĝis pro la militoj, tial bienulo Károlyi (kAroji) invitis ŝvabojn.

Vidindaĵoj
----------

* impona romkatolika Preĝejo de Sankta Spirito (Vállaj) de 1918, la turo estas 50 m-ojn alta
* tombeja kapelo
* monumentoj pri falintoj de ambaŭ mondomilitoj kaj deportitoj al Sovetunio
* fiŝkaptista lago
* ĉedomaj grenejoj

Famulo
------

En Vállaj naskiĝis arkeologo Sándor Bökönyi.
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ĉi tiu artikolo temas pri areo de kiu povas flui akvo al rivero. Koncerne aliajn signifojn aliru la apartigilon Baseno.* |

Monda mapo pri akvokolektaj areoj. Grizaj mondopartoj montras senelfluajn areojn ne ligitajn al maro aŭ oceano.Ĉefaj Eŭropaj akvodividiloj (ruĝaj linioj) separantaj basenojn (grizaj regionoj).
Plurbranĉeca aŭ arbeca arangô de riveroj en akvokolekta areo.
**Akvokolekta areo** aŭ **Baseno** estas tiu surtera kaj subtera areo, de kiu povas flui akvo al riverego, laŭ natura plurbranĉeca aranĝo de riveroj, gîs elfluejo aŭ senelflua baseno. Ĉiun akvokolektan areon limas akvodividilo, ekzemple montaroj, de kies ambaŭ flankoj fluas la akvoj en malaj direktoj kun sendimentoj kaj poluaĵoj. Tiamaniere kaj kontinentoj kaj landoj tre ofte estas dividitaj laŭ basenoj kaj ties akvoj fluas en diversaj direktoj.

Vasteco de basenoj estas tre diversa: ekz. tiu de Amazono kovras akvokolektan areon de ĉirkaŭ 6 150 000 km2 kaj Danubo de ĉirkaŭ 816.000 km2.

Konoj pri tiuj basenoj estas fundamentaj por esploroj pri akvoscienco (hidrologio), naturaj danĝeroj kaj disponeblaj akvoprovizaĵoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Akvodislimo
* Listo de riveroj laŭ akvoŝarĝo

* Kategorio Akvokolekta areo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Várbalog** estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Mosonmagyaróvár. La loknomo signifas hungare: fortikaĵo-maldekstrulo.

* Poŝta kodo: 9243
* Areo: 23  km²
* Loĝantaro: 460.

La komunumo situas sur ebenaĵo laŭ la aŭstra landlimo. Flankovoje Mosonmagyaróvár, Jánossomorja kaj Hegyeshalom estas proksime.

Post la kontraŭturkaj militoj la vilaĝo senhomiĝis, germanoj refondis ĝin. Parenco de Maria Tereza saksa princo **Albert** Kazimiro fondis en la proksimo elstaran agrokultivan centron. Ekstera parto **Albertkázmérpuszta** gardas ankaŭ nun lian nomon.

En 1919 aldoniĝis al Aŭstrio malvasta koridoro el Hungario, kiu estas tie pli vasta. La vilaĝo trovis sin ĉe la limo, eĉ Albertkázmérpuszta estas ĝuste ĉe la limo. En 1946 la germanoj estis devige deportitaj al Germanio. Konstruiĝis Fera kurteno, la kontrolado estis rigora. En 1989 Fera kurteno nuliĝis, eble la vilaĝo denove prosperos.

* Kategorio Várbalog en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ywain savas la leonon.
**Ywain** (aŭ Owain), kavaliro de Reĝo Arturo.

Li estis la filo de Urien kaj Feino Morgane, kaj kuzo de Gawain, Agravain, Gareth, Gaheris kaj Mordred.

Ĉe la Batalo de Camlann li estis la lasta kavaliro kiu mortis antaŭ Reĝo Arturo mem.

Chrétien de Troyes pritraktis Ywain en la romanco *Yvain*. Tie, Ywain penis venĝi la morton de sia kuzo Calogrenant, kiun mortigis supernatura kavaliro, Esclados, en la arbaro Broceliande. Ywain venkis Esclados sed ekamis lian vidvinon Laudine. Ili geedziĝis. Gawain, la kuzo de Ywain, persvadis lin serĉi kavalirecajn aventurojn. Li promesis al Laudine ke li revenos post fiksa tempoperiodo. Laudine donis al li magian ringon. Pro la ekscito de siaj aventuroj, Ywain forgesis sian promeson, kaj Laudine sendis al li mesaĝiston kiu reprenis la ringon kaj diris, ke ŝi malakceptas lin. Sekvis periodo de frenezo, post kio Ywain spertas pluajn aventurojn por helpi aliajn, ne por gajni gloron. Fine li sufiĉe montris siajn virtojn, ke Laudine reakceptis lin.

* Kategorio Ywain en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 267488
* GND: 118556207
* LCCN: n2019034213
* VIAF: 45094348
* NKC: jo2017942279
 |
**Yılmaz Güney** (elp. *Jilmas Guenej*, naskiĝis la 1-an de aprilo 1937 en Adana, Turkio, mortis la 9-an de septembro 1984 en Parizo), estis zazaa-kurda reĝisoro, sceneja artisto, verkisto kaj aktoro. Li estas plej konata pro la filmoj *Yol*, *La grego* kaj lia lasta filmo kiu titoliĝis *Muren* (Muro). La filmo Yol (elp. jol) ricevis la oran palmon en la kinfestivalo en Kane (fr: Cannes), Francio, dum la filmo estis malpermesita en Turkio.

Kiam Güney komprenis ke liaj eblecoj fari filmojn en Turkio praktike nuliĝis, li fuĝis al Parizo en 1981 por eskapi 100-jaran malliberejan punon. Lia lasta ago favore al la kurdoj estis lia engaĝo fondi la Kurdan Instituton en Parizo.

Filmoj
------

Güney dum siaj 26 jaroj en la filmmondo reĝisoris au kunlaboris en 111 filmoj, kiuj plejofte temis pri maljustaĵoj en la kurdiaj kaj turkiaj socioj. La malliberejo estis ofte ripetata temo en la filmoj de Güney.

Referencoj
----------

1. ↑  Pendleton, David. Yilmaz Güney: From "Ugly King" to Poet of Despair Arkivigite je 2016-03-07 per la retarkivo Wayback Machine (el Retarkivo 20160307161613). Harvard Film Archive. Alirite la 7-an de decembro 2015.
2. ↑  Yilmaz Güney. Svensk Filmdatabas. alirite la 7-an de decembro 2015.
3. ↑  (eo) Kurdo Baksi, El Arbetaren, en: Liberecana Ligilo, n-ro 68, p.10, 1990
Mapo de la Lagosa Laguno kun ĉefaj urbaj areoj de Lagoso okcidente. Markita per ruĝa indikilo la internacia flughaveno de Ikeja
**Ikeja** estas kvartala ĉeurbo de la urbo Lagoso kaj la ĉefurbo de la Lagosa Ŝtato. Ĝi estas ankaŭ unu el 774 Lokaj Administraj Areoj (LGAoj) de Niĝerio.La Internacia Flughaveno Murtala Mohammed situantas tie. Antaŭ la urĝaro de la militista regado de la komenco de la 1980-aj jaroj, Ikeja estis jam bone planita, pura kaj trankvila loĝeja etoso kun vendejoj, apotekoj kaj administraj areoj. Ikeja estas hejmo ankaŭ de la muzikejoj de Femi Kuti kaj de Lagbaja. Krome estas tie ankaŭ la granda vendejaro "Ikeja City Mall" kiu estas la plej granda vendejaro en kontinenta Lagoso, ĝi havas ankaŭ kinejon.

Historio
--------

La 27a de Januaro 2002 eksplodo okazigis incendion. Multaj fuĝintaj loĝantoj droniĝis en kanalo kovrita de komuna akvoplanto akvohiacinto (*Eichhornia crassipes*).

IKEJA estas mallongigo por ***Ik**orodu and **E**pe **J**oint **A**dministration*. Ĝi estit stampita fare de koloniaj administrantoj por faciligi administradon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* MSN Mapo[*rompita ligilo*]

06° 35′ N 03° 20′ O﻿ / ﻿6.583 °N, 3.333 °O﻿ / 6.583; 3.333 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 495229
* GND: 4472568-1
* VIAF: 152489582
 |


1. ↑  Anger follows Lagos blasts Arkivigite je 2010-06-25 per la retarkivo Wayback Machine, CNN News 29a de Januaro, 2002. Alirita la 18an de Februaro, 2007
2. ↑  Talking Point - Lagos Explosion, BBC News 31an de Januaro, 2002. Alirita la 18an de Februaro, 2007
**Ádám Kisléghi Nagy** [kiŝlEgi nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kisléghi Nagy Ádám** estas hungara sakrala pentristo.

Sakrala pentraĵo de Ádám Kisléghi Nagy en Katedralo Vizito de Maria (Szombathely)
Ádám Kisléghi Nagy  naskiĝis la 17-an de aŭgusto 1961 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ádám Kisléghi Nagy maturiĝis en industriarta mezlernejo en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1985. Lia ĉefinstruisto estis Lajos Sváby. Post la diplomo li ekspozicias. Dekomence li pentras sakralajn bildojn, baldaŭ eĉ ikonojn. Inter 1989-1999 li vivis en malgranda vilaĝo Szőce, poste en Szombathely. En 1992 li ekinstruis en Pedagogia Altlernejo Dániel Berzsenyi. Krom la pentrado kaj instruado li plulernis en Romo helpe de stipendio en 1995. Lia stilo estas novbaroko kaj similas al stiloj de Michelangelo Merisi da Caravaggio, Massimo Stanzione kaj Francisco de Zurbarán. Li ricevis premiojn ekde 1980, laste premio Kossuth en 2019.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Budapeŝto (1985, 1990)
* Körmend (1986)
* Szombathely (1993)
* Esztergom (1994)
* Piliscsaba (1996)
* Zebegény (1999)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Salgótarján, Szeged (1986)
* Toulouse (1987)
* Budapeŝto (1988)
* Szentendre (1991)
* Szombathely (1992)
* Graz (1992)
* Koldingo (1994)
* Romo (1996, 1998)
* Arthalo Budapeŝto (1997)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* ikonostazoj en Mérk kaj Tiborszállás (1987)
* freskoj en preĝejoj en Budapeŝto kaj apud Barcelono (1990)
* portreto pri Vilmos Apor en Romo (1999)
* bildoj en Katedralo Vizito de Maria (Szombathely) (2000, vidu la bildojn!)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Bildoj de Kisléghi en Katedralo de Szombathely
----------------------------------------------

* 
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-03-21. Alirita 2019-03-21.

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 635191
 |
Ilia la 2-a en 2004.
**Ilia la 2-a** (kartvele : ილია II ), ankaŭ transliterumita kiel **Ilja** aŭ **Elija** (naskita la 4-an de januaro 1933), estas la Katolikoso-Patriarko de tuta Kartvelio kaj la spirita gvidanto de la Kartvela Ortodoksa Eklezio. Li estas oficiale titolita kiel *Katolikoso-Patriarko de tuta Kartvelio, la Ĉefepiskopo de Mcĥeto-Tbiliso kaj Metropolita Episkopo de Biĉvinta kaj Cĥum-Abĥazio, Lia Sankteco kaj Beateco Ilia la 2-a*.

Kiel patriarko, li ricevis la plej altajn ekleziajn premiojn de la Patriarkoj de la Ortodoksaj Eklezioj de Antioĥio, Jerusalemo, Aleksandrio, Rusio, Grekio, Bulgario, Rumanio kaj preskaŭ ĉiuj aliaj ortodoksaj eklezioj. Kiel produktiva teologo kaj eklezia historiisto, li ricevis Honoran Doktorecon pri Teologio de la Ortodoksa Teologia Seminario de Sankta Vladimir en Novjorko (1986), la Akademio de Sciencoj en Kreto (1997) kaj la Ortodoksa Teologia Seminario de Sankta Tiĥon en Pensilvanio (1998). Ilia la 2-a estas Honora Akademiano de la Kartvela Akademio de Sciencoj (2003) kaj Honora Persono de la Usona Lernejo de Genealogio, Heraldiko kaj Dokumentaj Sciencoj. En februaro 2008, li estis premiita per la Premio David Guramiŝvili.

Referencoj
----------

1. ↑   Управление Цхум-Абхазской епархией передано Католикосу-Патриарху всея Грузии Илие II. Alirita 25an de januaro 2019.

* Kategorio Ilia la 2-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Annamo**[*mankas fonto*] aŭ **Anamo** (vjetname An Nam) estis franca protektorato (de 1884 ĝis 1948) enhavanta la centran regionon de Vjetnamio. Vjetnamoj de tiu regiono estis sekve menciitaj kiel "Annamites" (annamanoj). Naciistaj verkistoj adoptis la vorton "Vietnam" fine de la 1920-aj jaroj. La ĝenerala publiko adoptis la vorton "Vietnam" dum la revolucio de aŭgusto 1945. Ekde tiam, la vorto "Annam" estis konsiderata kiel humiliga.

La regiono estis kaptita de la francoj ĉirkaŭ 1884 kaj iĝis parto de Franca Hindoĉinio en 1887. Ankaŭ du aliaj vjetnamaj regionoj, nome Koĉinĉino (*Nam Kỳ*) sude kaj Tonkino (*Bắc Kỳ*) norde, estis partoj de Franca Hindoĉinio. La regiono havis duoblan sistemon de franca kaj vjetnama administradoj. La Dinastio Ngujeno teorie regis Annamon, havante pupecan imperiestron rezideje en Hue. En 1949, la protektorato estis metita en la nove establita Ŝtato de Vjetnamio. La regiono estis dividita inter komunisma Nord-Vjetnamio kaj kontraŭkomunisma Sud-Vjetnamio laŭ terminoj de la Konferenco de Ĝenevo de 1954. Post la Vjetnama Milito la regiono integriĝis en la nova kompleta ŝtato Vjetnamio.

Referencoj
----------

* Legrand de la Liraye, *Notes historiques sur la nation annamite* (Paris, 1866?)
* C. Gosselin, *L'Empire d'Annam* (Paris, 1904)
* E. Sombsthay, *Cours de législation et d' administration annamites* (Paris, 1898).

* Kategorio Annamo (Franca protektorato) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 471467
* GND: 4212912-6
* LCCN: n87111158
* VIAF: 126759142
* LIBRIS: 139487
* SUDOC: 032028806
* BNF: 12313676s
* BNE: XX5232844
 |


1. ↑  *Anamo* en PIV ĉe vortaro.net
**Anakreono** (en greka Ἀνακρέων) estis greka poeto naskiĝinta en la urbo ionia de Teos, situanta ĉe la marbordo de Malgrand-Azio (aktuale Siğacik, en Turkio), pli malpli en la epoko de la morto de Sapfo de Lesbo.

AnakreonoOni supozas, ke lia vivo okazis inter la jaroj 572 kaj 485 a. K. El minaco persa, la loĝantaro de Ionio elmigris al Trakio, kie ili fondis urbon Abderon. Kun ili alvenas la juna poeto Anakreono, kiu ŝajne tie verkas siajn unuajn versojn. De Abdero li pasis al Samoso, al la kortego de la tirano Polikrato, kiu alvokas lin por instruisto de lia samnoma filo. Post la murdo de Polikrato (522 a. K.), Anakreono translokiĝas al Ateno, al kortego de Pisistratidoj, estrita de Hipio, kiu en la jaro 514 a. K. estis same murdita. Hipio estis sendita specialan ŝipon por translokigi lin, laŭ rakonto de Herodoto kaj la pseŭdo-Aristotelo. Post tio, oni scias neniom pli pri Anakreono, kiu eble mortis en Ateno, kie oni trovis statuojn de li kaj aliajn similajn restojn.

Verkoj
------

La mallongaj anakreonaĵoj kantas la plezurojn de amo (kaj de viroj kaj de virinoj) kaj de vino, kaj malakceptas militon kaj maljunaĝo. Kun Sapfo kaj Alkeo li formas la grupon de la plej intimaj grekaj poetoj kiuj kantis akompane de liro. Krinagoro parolis pri ses liaj libroj, sed estas restoj de nur tri, kontraŭdiro klarigebla pro la diversaj eldooj laŭlonge de la tempo, ĉar la tiuj verkoj korespondas al la aleksandriaj eldonoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Anakreona

Eksteraj ligiloj
----------------

* Anakreono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Anakreono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 443194
* GND: 118649035
* LCCN: n83015407
* VIAF: 43145857110522922288, 268654033, 250706576, 385159474310127662333, 10160789509302680449, 263890036, 222295864, 291181364, 904144647701465498129, 1043154381147230292857, 682144647715280537261, 2005159474220327661951, 100165166, 22159477524527990006 100165204, 43145857110522922288, 268654033, 250706576, 385159474310127662333, 10160789509302680449, 263890036, 222295864, 291181364, 904144647701465498129, 1043154381147230292857, 682144647715280537261, 2005159474220327661951, 100165166, 22159477524527990006
* ISNI: 0000 0001 2103 3619, 0000 0004 0813 0002, 0000 0003 9631 7792
* LIBRIS: 35573
* SUDOC: 032840225
* BNF: 11888717x
* MBA: bb7e871f-48af-4861-8cff-bcf99b231c39
* NLA: 35006145
* BIBSYS: 90635390
* NKC: jn20000700044
* ICCU: CFIV024044
* BNE: XX974904
 |
**Indiĝenaj Dialogoj** (ID) estis internacia projekto celanta fortigi la povon de organizoj de indiĝenaj popoloj interkomuniki mondskale, flue, kaj malmultkoste.

ID disponigis konektadon per interreto kaj organizis kursojn de Esperanto kiu havas peradan funckion. Oni elektis Esperanton anstataŭ la angla lingvo aŭ alia granda nacia lingvo pro ĝia internacieco kaj relativa facileco de lernado, kaj ankaŭ ĉar ĝin fortigas centjara movado kaj uzado. Plue, la relativa simileco de Esperanto al iuj grandaj eŭropaj kaj hindeŭropaj lingvoj faciligas la postan lernadon de lingvoj nuntempe gravaj regione kaj tutmonde, kiel la angla, hispana, kaj rusa lingvoj.

La projekton iniciatis en 1998 kaj Sylvain Lelarge de Nederlando kaj José Carlos Morales, indiĝeno de brunka popolo en Kostariko kaj prezidanto de la Monda Konsilio de Indiĝenaj Popoloj (WCIP). Indiĝenaj Dialogoj okazigis du tutmondajn kursojn kaj kvin regionajn de 1999 ĝis 2001, kun reprezentantoj el pli ol dudek popoloj. Ĝin subvencis diversaj internaciaj organizoj, bankoj, naciaj registaroj kaj privataj individuoj.

En la jaro 2000 Universala Esperanto-Asocio (UEA) pruntedonis al la prizorgantoj de la projekto 40 000 guldenojn (ĉ.18 000 eŭro), por ke la projekto ne bankrotu atendante ŝtatan subvencion, kies ricevo ŝajnis certa. Tamen la atendita subvencio de la nederlanda ŝtato neniam estis donita, kaj la projekto iom post iom ĉesis ekzisti. En 2006 la estraro de UEA decidis priskribi la prunton. La interreta informilo de la projekto indiĝenaj popoloj (PIP) "*La Kalumeto*" ĉesis aperadi depost 2013.

Referencoj
----------

1. ↑  (eo) *Pri la "Lingvopolitikaj Pozicioj" de TEJO*, Literatura Foiro, p. 378, n-ro 320, decembro 2022.
2. ↑  (es) Angela Meentzen, *ONU: Diálogo con José Carlos Morales, miembro del Mecanismo de Expertos del Consejo de Derechos Humanos* (UN: Dialogo kun José Carlos Morales, membro de la Eksperto-Mekanismo de la Konsilio pri Homaj Rajtoj), Servindi.org, retejo specialigita pri promocio de interkultura dialogo pri temoj de indiĝena kaj media intereso.
3. ↑  (en) *World Council of indigenous peoples: WCIP president addresses ICC*
4. ↑  (en) *Indigenous Dialogues*, Academic Kids

Vidu ankaŭ
----------

* Sylvain Lelarge
* Siktivkaro
* Indiĝenaj lingvoj ĉeTutmondaj Voĉoj (*Global Voices* - Esperanto)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tamtamo[*rompita ligilo*], gazeto de indiĝenaj dialogoj, 20 numeroj, aperintaj de 2000 ĝis 2003
* Intervjuo de Pola Radio kun Schadee kaj Morales Arkivigite je 2002-10-01 per la retarkivo Wayback Machine, elsendiĝis 2002-10-18
* Ĉu esperanta retaĵo inter Indiĝenaj Dialogoj ? Arkivigite je 2019-01-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Roterdamo malavare subvencias, HeKo 303 8-A, 23 jun 06
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Véron |

Koordinatoj: 48° 07′ 45″ N 3° 18′ 29″ O﻿ / ﻿48.12917 °N, 3.30806 °O﻿ / 48.12917; 3.30806 (mapo)

**Véron** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1905 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Véron etendiĝas sur 15.91 km², kaj havis 1905 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 120 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo. 

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Pascale Moureaux, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Véron apartenas al la kantono Sens-Sud-Est, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono Sens-Sud-Est
* Étigny - Véron (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
**Vértesboglár** [vErteŝboglAr] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Bicske.

Blazono de Vértesboglár
Preĝejo de Vértesboglár

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 23  km²
* koordinatoj: 47°25′46″N 16°31′22″E
* Loĝantaro: 950
* Poŝtkodo: 8085
* Telefonprefikso: 22

Situo
-----

Vértesboglár situas laŭ traira flankovojo, ĉe piedoj de montaro **Vértes** (vErteŝ), for de ĉefvojo, fervojo (iam estis) kaj rivero. Bicske troviĝas 13, Tatabánya 21, Mór 30 km-ojn.

Historio
--------

La nuna Vértesboglár estis loĝata jam dum erao de la romianoj. La unua hungara mencio devenis el 1187. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la setlejon. Baldaŭe bavaroj refondis la vilaĝon. Iliaj posteuloj estis deportitaj al Germanio en 1946.

Vidindaĵoj
----------

En 1810 romkatolika Preĝejo de Sankta Francisko el Asizo (Vértesboglár) konstruiĝis. Krome estas videblaj golgoto, kapelo kaj paroĥo.

Famuloj
-------

En Vértesboglár naskiĝis Antal Wéber, kritikisto.
**János Rombauer** [jAnoŝ rombaŭer], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rombauer János** estis hungarlandana-germana bidermajra pentristo (portretisto). Li estis sola de sia tempo, kiu ne lernis en Vieno. Li apartenis al la germana minoritato de la lando.

János Rombauer: Junulo en pejzaĝo (1804)
János Rombauer  naskiĝis la 28-an de majo 1782 en Leutschau (Hungara reĝlando, nuntempa Levoča en Slovakio), li mortis la 12-an de februaro 1849 en Eperjes (Hungara reĝlando, nuntempa Prešov en Slovakio).

Biografio
---------

János Rombauer lernis pentradon private en sia naskiĝurbo (laŭ alia informo en Pest (urbo)), poste li pentradis pejzaĝojn kaj portretojn. En 1806 rusa grafo invitis lin al Sanktpeterburgo, kie li iĝis kortega pentristo. Li profitis la eblecon kaj li ankaŭ kopiis pentraĵojn en Muzeo Ermitejo. En 1810 kaj 1820 li partoprenis en ekspozicioj en la cara ĉefurbo. Li revenis al Hungarlando en 1824 kaj laboris en Eperjes ĝis sia morto (li pentris pli ol 200 portretojn). Li edziĝis en 1818, filino naskiĝis en 1829.

Memorekspozicioj
----------------

* Eperjes/Prešov (1904, 1964)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Serio pri parko en Hotkóc (1803)Serio pri parko en Hotkóc (1803)
* Madono kun beboMadono kun bebo
* 
* Je via sano!Je via sano!
* JunulinoJunulino
* JunuloJunulo
* SanktuloSanktulo
* Johano BaptistoJohano Baptisto
* Jesuo KristoJesuo Kristo
* Ignác Aurél Fessler (1821)Ignác Aurél Fessler (1821)
* NobeloNobelo
* NobelinoNobelino
* Printempo (1830)Printempo (1830)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildoj
* anglalingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio
* germanlingva biografio

* Kategorio János Rombauer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 616028
* GND: 123604664
* LCCN: n2010073043
* VIAF: 27983524
* ISNI: 0000 0001 0676 6814
* SUDOC: 151456550
* ULAN: 500016490
* RKD: 67869
* BNE: XX5033696
 |



1. ↑
**Vídeňské svobodné listy** (laŭvorte: *Viena Libera Gazeto*) estas ĉeĥlingva gazeto de Aŭstrio aperante en ties ĉefurbo Vieno.
Eldonas ĝin la konsilio pri la ĉeĥa kaj slovaka minoritatoj en la Respubliko Aŭstrujo.

Historio kaj sinprezento
------------------------

La eldonado komenciĝis en januaro 1946 kontinuigonte ne nur la inter 1934 kaj 1941 ekzistintan periodaĵon  *Vídeňské noviny* sed la multon de ĉeĥlingvaj gazetarproduktoj de antaŭ 1941.

Tio nur eblis kaj eblas danke al kunlaboro de diversaj grupoj de ĉeĥoj politike nesamaj. Alia gazeto de ĉeĥoj ankaŭ post 1945 orientiĝantaj al Prago estas *Krajanské noviny*.

La artikolojn verkas honoroficuloj kaj la rubrikoj sekve ne estas regulaj. Sume ofertas oni po 22 eldonojn por jaro kaj enhavas ĉiu numero almenaŭ ok paĝojn. Dum la ferioj somera kaj kristnaska la eldono estas pli sporada. La legantaro troviĝas ĉefe en Vieno kaj en Malsupra Aŭstrio, sed ankaŭ en aliaj eŭropaj kaj eĉ neeŭropaj landoj.

Literaturo
----------

* Franz Pesendorfer kaj Marta Brousek: *Auf den Spuren tschechischer Geschichte in Wien*, Verband Wiener Volksbildung, Vieno 2003
* Peter Hallama: *Zwischen Volksfront und Blockbildung: Die Wiener Tschechen und die KSČ 1948-1952*, libroj je demando, 7.10.2009, ISBN 9783706547109

Eksteraj ligiloj
----------------

* hejmpaĝo
* skanitaj ekzempleroj de la antaŭula gazeto, 1934-1941
* viena lernejsocieto *Komensky*

Notoj
-----

1. ↑  artikolo pri fondiĝa datreveno - ĉe rozhlas.cz
2. ↑  La ununuran gazeton en la ĉeĥa idiomo en Vieno eldonis jam en 1761 Leopold Kalivoda *K.k. privilegierte tschechische Wiener Post-Zeitung*. Ĝi aperis nur inter la 1.4. kaj la 27.6.
3. ↑  Monika Glettler: *Böhmisches Wien*, Herold, Wien/München 1985, ISBN 3-7008-0307-0, p. 56
Aleister Crowley: variaĵoj de la cirklo kaj triangulo uzitaj por la elvokado de 72 spiritoj de la *Ars Goetia*.
La **Ars Goetia**, aŭ  **goetia aŭ - esperante - getjo**, estas magia praktiko koncernanta alvokadon kaj elvokadon de demonoj. Ĝia origino estas tre antikva, kaj ĝia uzo estis larĝe vasta.

Etimologio
----------

La termino devenas el la antikva greka *γοητεια* (*goēteia*) kun la signifo de ensorĉo, etimologie signifanta magon, probable rilatant kun *γοητε*  ("ĝemanta"), eble pro la onomatopea derivado, el la lamenta voĉo per kiu oni ripetas la magiajn formulojn.

En la antikveco goetia oponis teŭrgion, la "dian sciencon", kies kontraŭparto estis la precipe la "nigra magio". Kun la disvastiĝo de kristanismo la diferencoj inter la du "sciencoj" (getjo kaj teŭrgio), ambaŭ rifuzataj kaj kondamnitaj) de kristanismo, reduktiĝis, ankaŭ se la Patroj de la Eklezio ilin tre bone distingis.

La praktiko, tamen, ne tute malaperis. Pri ĝi troviĝas spuroj en la anonima grimŭaro de la 17-a jarcento, la Malgranda ŝlosilo de Salomono (aŭ Lemegeton), kie estas dirate pri la "72 diabloj kun kiuj estus dialoginta reĝo Salomono". Kaj okazis ke el tiu dokumento startis la *ars goetia* de la moderna esoterismo.

La Ars Goetia estas aparte priskribita en la unua de la kvin sekcioj de la supre menciita grimorio, kiu entenas ankaŭ la "priskribon" de la 72 supraj menciita demonoj kiujn Salamono sukcesis elvokis kaj enfermis en bronza vazo sigelita per magiaj simboloj kaj ilin devigis lin servi. Tiu grimorio liveras detalajn instruaĵoin pri kiel konstrui tiajn vazojn kaj pri la maniero sukcese elvoki tiajn entaĵojn, kiuj povas esti amikemaj aŭ indiferentaj aŭ malbonfarantaj.

Anglalingvaj eldono kaj reeldono de la *Ars goetia* estis publikigita en 1904 mago Aleister Crowley kaj konstituas la ŝlosilon de ĝia popola magia sistemo, fariĝante unu el la plej konata inter la grimorioj. 

En kristanismo tiu Ars Goetia estas ĝenerale rifuzata kaj kondamnita kiel ĝeneral ĉiu speco de magio. Oni vidu, ekzemple, la nn. 2110-2128 de la Katekismo de la Katolika Eklezio (vidu en: *ueci.it* – pubblicaxioni – *Kompendio de la Katekismo de la Katolika Eklezio*. Passaword : *qwert*).

Bibiografio
-----------

* Davies, Owen, (Grimoires: A History of Magic Books. Oxford University Press USA, 2009, ISBN 9780199204519. OCLC 244766270.
* Stephen Skinner, & David Rankine, The Goetia of Dr Rudd: The Angels and Demons of Liber Malorum Spirituum Seu Goetia (Sourceworks of Ceremonial Magic). Golden Hoard Press, 2007. ISBN 978-0-9547639-2-3

Notoj
-----

1. ↑  Stephen Skinner, & David Rankine, The Goetia of Dr Rudd: The Angels and Demons of Liber Malorum Spirituum Seu Goetia (Sourceworks of Ceremonial Magic). Golden Hoard Press, 2007, ISBN 978-0-9547639-2-3.
2. ↑   Vidu en Aŭgusteno de Hipono, *De civ. Dei* 18.8.

Vidu ankaŭ
----------

* Nigra magio
* Teŭrgio
* Grimorio
Statuo de Winrich von Kniprode sur kastela korto en Malborko / Malbork
De maldekstre: **Hermann von Salza**, **Siegfried von Feuchtwangen**, Winrich von Kniprode, Albreĥto (Prusio), statuoj de la kvar Altaj Majstroj de la Teŭtona Ordeno, sur la korto de meza kastelo en Malborko
La Kapelo de Sankta Anna, kun la tri tomboŝtonoj de la Grandaj (Altaj) Majstroj de la Teŭtona Ordeno i.a. de Winrich von Kniprode
Cenotafo omaĝe al Winrich von Knirode en Monheim am Rhein
**Winrich von Kniprode** estis la 22-a Alta Majstro de la Ordeno de germanaj kavaliroj. Li estis la plej longe servanta Alta Majstro plenumante la oficon dum 31 jaroj (1351-1382).

Li naskiĝis ĉirkaŭ 1310 en Monheim am Rhein apud Kolonjo. Von Kniprode servis kiel komandoro (*komturo*) de Dancigo (1338-1341) kaj Balga (1341-1343). En 1341 li estis plirangigita al Alta Marŝalo.

Winrich von Kniprode estis elektita Alta Majstro en 1351. Li longe konfliktis kontraŭ la Grandprinclando Litovio por okupi Livonion. Li venkis en batalo ĉe Rudau. Von Kniprode mortis en 1382 kaj estis entombigita en la kastelo en Malborko, en maŭzoleo sub la Kapelo s-ta Anna.

* Kategorio Winrich von Kniprode en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 487149
* GND: 118633791
* VIAF: 74646330
 |
**Zabolotne,** ukraine **Заболотне,** ruse **Заболотное** [zabolotnoje], slovake **Šardík,** hungare **Sárdik** [ŝArdik] estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava, en municipo de Velikij Rakovec.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Irŝava en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 14′ 32″ N 23° 06′ 53″ O﻿ / ﻿48.24222 °N, 23.11472 °O﻿ / 48.24222; 23.11472 (mapo)Koordinatoj: 48° 14′ 32″ N 23° 06′ 53″ O﻿ / ﻿48.24222 °N, 23.11472 °O﻿ / 48.24222; 23.11472 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 211 m
* Loĝantaro: 790
* Poŝtkodo: 90143
* Telefonprefikso: + 380 3144
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Zabolotne situas sur rande de ebenaĵo laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1340. Ĝis Traktato de Trianon Sárdik apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Nagyszőlős, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Zabolotne. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
ISO

**Winschoten** (53° 08' N 07° 02' E Mapo) estas urbo kaj antaŭa municipo en la provinco Groningen Nederlando. La municipo havis je la 1-a de julio 2006 18.472 loĝantojn kaj havas areon de 22,24 km² (el kiu 0,68 km² akvo).

La kromnomo de la urbo estas la *Muelejurbo* ĉar ĝi posedas tri funkciantajn ventmuelejojn.
Alia kromnomo estas Sodom (Sodomo), kaj pro tio la loĝantoj kromnomiĝas *Sodommers* (Sodomanoj), sed ankaŭ ŝerce tellerlikkers (telerlikantoj) ĉar ili post la manĝo likus la teleron por ne perdi ion de la manĝaĵo. La kromnomo Sodom estas transprenita el la juda loĝantaro kiu antaŭ la Dua Mondmilito loĝis en Winschoten kaj opiniis ke la cetera loĝantaro havis malbonajn morojn kun seksumado kaj hazardludado. En Genezo 13 versiklo 13 legeblas *‘Kaj la loĝantoj de Sodom estis malbonaj kaj tre pekaj kontraŭ la Eternulo’*.

En la blazono de Winschoten estas bildo de sankta Vito. Dum la mezepoko Winschoten kaj ĉirkaŭaĵo apartenis al la abatejo de Corvey. En ĉi tiu abatejo oni konservas relikvojn de ĉi tiu sicilia sanktulo. Kune kun Modesto kaj Krecencio li estis murdita pro sia kristana kredo (en la 4-a jarcento). Multe ankoraŭ rememoras pri ĉi tiu sanktulo, i.a. Sint (Sankta) Vitusstrato, kvartalo 'Sint Vitusholt', Skolta klubo Sint Vitus, romkatolika elementa lernejo Sint Vitus kaj la romkatolika paroĥokirko de la Heilige (Sankta) Vitus.

Winschoten havas la plej grandan rozoĝardenon de Nederlando.

Je la 1-a de januaro 2010 la municipo kunfandiĝis kun Reiderland kaj Scheemda, la nova nomo estas Oldambt.
**Zabriskie Point** estas ital-usona filmo de Michelangelo Antonioni, publikigita en 1970.

La filmo ilustras la usonan studentan protestadon dum la malfruaj 1960-aj jaroj, kaj ankaŭ la seksan liberigon propran de tiuj jaroj. Ĝi estas sekva de filmoj kiel *Easy Rider* de Dennis Hopper. Tre pribatalita de puritana usonanaro - tio kio okazigais multajn incidentojn kun por-Nixon-aktivuloj - la filmo ankaŭ estis kritikata de maldekstremuloj pro ĝia karikatura almovo al la kontraŭkulturo tiama. Malbone recenzita, *Zabriskie Point* estis komerca fiasko kiam ĝi eldoniĝis: ĝi tamen influis la estetikon de usona kinarto de la 1970-aj jaroj.

La muziko estis komponata, parte, de la rokgrupo Pink Floyd. Jen la dua kunlaboro inter Michelangelo Antonioni kaj la produktisto Carlo Ponti, post la sukceso de *Blow-Up* (Ora Palmo en 1967), kaj antaŭ tiu de *Professione: reporter* en 1975.

La filmo rakontas la renkontiĝon de idealisma studentino kaj de pli radikala aktivulo en la Valo de la Morto dum la studenta agitado de la 1960-aj jaroj en Usono.
A-7
La **Aŭtovojo de la Mediteraneo** aŭ en hispana **Autovía del Mediterráneo** aŭ **A-7** estas hispana aŭtovojo apartenanta al la *Reto de Ŝtataj Ŝoseoj* kiu ekas en Algeciras kaj finas en Barcelono. Laŭ la nomenklaturo de la Reto de eŭropaj ŝoseoj estas la hispana ero de la **E-15**.

La aŭtovojo estas koncerno de la *Ministerio de Fomento*, escepte la eroj Alcoy-Canals kaj Sagunto-Villanueva de Alcolea, kiuj apartenas al la registaro de la Valencilando. La aŭtovojo estas kompleta plejparte, escepte kelkajn erojn. Menciindas, ke en Katalunio apenaŭ estas konstruita ero (escepte eron en Taragono), kaj ke kio suferas pli da prokrastoj estas la konekto inter Castellón kaj Barcelono.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Aŭtovojo de la Mediteraneo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de AUMAR
* Oficiala retejo de Acesa
* Revuo de la Ministerio de Fomento, oktobro de 2009 iama ligilo
* Luz verde al trazado de A7 entre La Jana y Perelló Arkivigite je 2015-09-24 per la retarkivo Wayback Machine
Winterstein de oriento.
Winterstein de nordo.
**Winterstein** [vinterŝtajn], kiu signifas Vintroŝtono, estas la nomo de roko en Elba Grejsmontaro. Ĝi estas 390 metrojn alta kaj situas en la germana parto de la montaro – kvar kilometrojn sude de Ottendorf kaj la saman distancon nordoriente de Schmilka.

La rokon Winterstein oni nomas ankaŭ Hinteres Raubschloss [~raŭbŝlos], kiu signifas Malantaua Rabokastelo, ĉar en la mezepoko sur ĝi troviĝis burgo. Post la estintaj konstruaĵoj restis malmulto; precipe truoj kie sin apogis traboj, ŝtupoj kaj cisterno.

La supra plataĵo de Winterstein estas atingebla trans fera eskalo, kiu staras vertikale meze de kavaĵo en la rokinterno kaj trans feraj ŝtuparoj en fendego.

Sur la roko prezentiĝas cirkla panoramo, kiu inkluzivas Teichstein, Lorenzsteine, Kleiner Winterberg, Affensteine kaj la vilaĝon Ottendorf.

Bildaro
-------

* Raubstein in der Sächsischen Schweiz de Adrian Zingg (1734-1816).*Raubstein in der Sächsischen Schweiz* de Adrian Zingg (1734-1816).
* Mapo de la restaĵoj de la burgo sur Winterstein.Mapo de la restaĵoj de la burgo sur Winterstein.

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj por migrantoj kaj fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Pommereuil** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 717 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Blazono de Pommereuil.

Geografio
---------

Pommereuil situas en la natura regiono Cambrésis, de kiu Cambrai estas la historia ĉefurbeto. Tiu regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. La areo ĉirkaŭ la urbeto Le Cateau-Cambrésis restas tamen sufiĉe proksima al Avesnois : ankoraŭ videblas verdaj paŝtaĵoj kaj heĝoj kaj ne la agroj de Cambrésis.

Pommereuil etendiĝas sur 6,45 km².

Historio
--------

La 24-an de junio 1967 la vilaĝon trafis grava tornado, kiu mortigis entute sep homojn, vundis 61 aliajn kaj detruis 600 domojn. Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Marc Dufrenne, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Vidindaĵoj
----------

La loka preĝejo estas dediĉita al Sankta Mikaelo.

Administrado
------------

Pommereuil apartenas al la kantono de Le Cateau-Cambrésis, kies ĉefurbo estas Le Cateau-Cambrésis. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Le Cateau-Cambrésis
"La Leopardo" Bestarlibro de la 13a jarcento konata kiel la "Roĉestera Bestarlibro."
Detalo el la Aberdina Bestarlibro de la 12a jarcento.
Monocero kaj Urso. Bodleia Biblioteko, MS. Ashmole 1511, *Aŝmola Bestarlibro*, Folio 21a, Anglio (Peterborough?), komence de la 13a jarcento.
La Arbo Perindens.
**Bestarlibro**, aŭ **Bestiarum vocabulum** estas kompendio de animaloj. Origine el la antikva epoko, Bestarlibroj populariĝis en Mezepoko en ilustrataj volumoj kiuj priskribis variajn animalojn, birdojn kaj eĉ rokojn. La natura historio kaj ilustraĵoj de ĉiu besto estis kutime akompanita de morala lekcio. Tio respegulis la kredon ke la mondo estas la Mondo de Dio, kaj ke ĉiu vivanta estaĵo havas sian propran specialan signifon. Ekzemple, la pelikano, kiu laŭkrede disŝiras sian bruston por porti siajn idojn al vivo danke al sia propraa sango, estis vivanta reprezento de Jesuo. La Bestarlibro, tiele, estas ankaŭ aludo al la artolingvaĵo per simboloj de animaloj en arto kaj literaturo.

Historio
--------

* Biblia bestaro

Modernaj Bestarlibroj
---------------------

Referencoj
----------

* "The Medieval Bestiary", de James Grout, parto de *Encyclopædia Romana*.
* Payne, Ann. (1990) "Mediaeval Beasts.
* Hassig, Debra (1995) Medieval Bestiaries: Text, Image, Ideology.
* Hassig, Debra, eld. (1999) The Mark of the Beast: The Medieval Bestiary in Art, Life, and Literature.
* Benton, Janetta Rebold. (1992) The Medieval Menagerie: Animals in the Art of the Middle Ages.
* George, Wilma kaj Brunsdon Yapp. (1991) The Naming of the Beasts: Natural History in the Medieval Bestiary.
* Clark, Willene B. kaj Meradith T. McMunn. (1989) The Bestiary and its Legacy.

* Kategorio Bestarlibro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 426434
* GND: 4135640-8
* LCCN: sh85013443
* SUDOC: 027229319
* BNF: 119316591
* NKC: ph118815
* BNE: XX528482
 |
* A (cirila alfabeto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio A (cirila alfabeto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



La litero A en la aboco fare de Jelizawieta Böhm
**А а** (kursive: *А а*) estas la unua litero de ĉiu cirila alfabeto. Nuntempe la cirila litero А kaj la latina litero **A** en ĉiuj formoj (majusklo aŭ minusklo, skribitaj kursive aŭ ne) aspektas tute same.

En plejmulto da lingvoj, kiuj uzas la cirilan alfabeton, inter ili la slavaj lingvoj belorusa, bulgara, makedona, rusa, serba, ukraina la litero А ordinare signifas la vastan nerondigitan antaŭan vokalon [a]. En la cirilaj alfabetoj por la lingvoj inguŝa kaj ĉeĉena lingvo la litero А signifas la vastan nerondigitan malantaŭan vokalon [ə] kaj mezan centran vokalon [ɑ].

La prononco de la litero А povas dependi de la loko en la vorto kaj de akcento. Ekzemple en la rusa la akcentita А signifas [a], la senakcenta signifas [ʌ] aŭ [ə].

En la esperanta alfabeto al la cirila litero А respektivas la litero A.

Historio
--------

La cirila litero А devenas de la greka litero alfo (Α α). En Slavono kaj ĝenerale en fruaj cirilaj alfabetoj ĝia nomo estas *азъ* (*az*), kio signifas "mi". En kirilico la litero А aspektas kiel , en glagolico al ĝi respektivas la litero. Inter la cirilaj ciferoj ĝi havas la valoron 1.

Kodoj
-----

| Signo | А | а |
| --- | --- | --- |
| **Unikoda nomo** | CYRILLIC CAPITAL LETTER A | CYRILLIC SMALL LETTER A |
| Enkodigo | dekume | deksesume | dekume | deksesume |
| Unikodo | 1040 | U+0410 | 1072 | U+0430 |
| UTF-8 | 208 144 | D0 90 | 208 176 | D0 B0 |
| HTML | &#1040; | &#x410; | &#1072; | &#x430; |
| Nomita referenco en HTML | &Acy; | &acy; |
| KOI8-R kaj KOI8-U | 225 | E1 | 193 | C1 |
| CP855 | 161 | A1 | 160 | A0 |
| Windows-1251 | 192 | C0 | 224 | E0 |
| ISO 8859-5 | 176 | B0 | 208 | D0 |
| MacCyrillic | 128 | 80 | 224 | E0 |


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 

|  |
| --- |
| А (cirila) |
|  |
| Rusa prononco de la nomo de la cirila 'А' |
| 

---

 |

 |
| *Ĉu problemoj aŭdigi ĉi tiun dosieron? Vidu helpon.* |

Referencoj
----------

1. ↑  Slavaj alfabetoj (Cirilaj) en la paĝaro "TITUS — Thesaurus Indogermanischer Text- und Sprachmaterialien". Alirita 2019-12-13.
2. ↑  Neslavaj alfabetoj (Cirilaj) en la paĝaro "TITUS — Thesaurus Indogermanischer Text- und Sprachmaterialien". Alirita 2019-12-13.
3. ↑  La unikoda simbolo 'CIRILA MAJUSKLO А' en la paĝaro FileFormat.Info.
4. ↑  La unikoda simbolo 'CIRILA MINUSKLO а' en la paĝaro FileFormat.Info.

**Teĥnika noto:** Pro teĥnikaj limigoj iuj TTT-legiloj ne povas montri specialajn signojn, uzatajn en ĉi tiu artikolo. Tiaj signoj povas esti montritaj kiel kvadratetoj, demandosignoj aŭ aliaj sensencaj signoj depende de viaj TTT-legilo, operaciumo kaj instalitaj fontoj. Eĉ se via TTT-legilo kapablas interpreti UTF-8-n kaj vi instalis tiparon, kiu subtenas grandan diapazonon de Unikodo, vi eble bezonos uzi alian TTT-legilon, ĉar tiurilataj ebloj de TTT-legiloj ofte diferencas.
**Skepsis ry** estas finna scienca asocio kaj skeptika organizo fondita en 1987. La celo de la asocio estas antaŭenigi kritikan pensadon kaj komprenon de la mondo bazita sur scienco kaj racio. Laŭ la asocio, pridisputataj aŭ precipe esceptaj asertoj estu ekzamenataj per sciencaj metodoj. La asocio ankaŭ konservas reton de homoj interesitaj pri tiaj agadoj, organizas renkontiĝojn kaj diskutajn kaj prelegajn eventojn, kaj okupiĝas pri informaj kaj edukaj agadoj. La asocio estas politike, ideologie kaj religie neengaĝiga.

La asocio eldonas la revuon Skeptikko, eldonatan kvarfoje jare, kiu ricevis ĉiujaran kulturan revuon-subvencion de la Ministerio pri Edukado kaj Kulturo, kaj aljuĝas ĉiujaran premion Huuhaa al multmerita malscienceca iniciatinto. Skepsis ankaŭ publikigis librojn traktantajn paranormalajn fenomenojn kaj pseŭdosciencajn asertojn. La asocio organizas ĉiumonatajn prelegojn kaj diskutaranĝojn malfermitajn al la publiko. En sia propra fako, Skepsis dum kelkaj jaroj partoprenas en la foiroj Henge ja Tieto, kiuj temigas landlimajn konojn, ĉiuaŭtune.

De la komenco, la agado de la asocio koncentriĝis pri defiado de pseŭdosciencoj anstataŭe de praktika esplorado. Skepsis promesis premion de 20 000 eŭroj al kiu produktas paranormalan fenomenon sub testkondiĉoj organizitaj de Skepsis. Ĝis nun neniu sukcesis ricevi la premion, kvankam estis pluraj provoj, kiuj iras de rigardi putojn ĝis movi kafgrundojn uzante la potencon de penso. Ekde 1996, humanoida stipendio de la sama grandeco estis havebla, aljuĝita al humanoida kiu kolektas ĝin mem kaj jesas disponigi DNA-provaĵon aŭ similan pruvon de esti eksterterano. La asocio donas ĉiujare premion *Huuhaa* (tiu finna vorto signifas ion, kiu ne estas vere), kiu estas kontraŭpremio por unu persono aŭ ekzemple asocio aŭ gazeto, kiu apogas pseŭdosciencon.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Blanka brasiko** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonaj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Brasikaloj *Brassicales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Brasikacoj *Brassicaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Brasiko *Brassica* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | *B. oleracea* |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Kultiva grupo |
| *Brassica oleracea* grupo *Capitata* |
|
|
| v • d • r |

**Blanka brasiko** (*Brassica oleracea* var. *capitata* f. *alba*) estas unu el la plej gravaj brasikoj kaj estas unu el la plej malnovaj brasikospecioj. Ĝia sezono en la norda tera hemisfero estas aparte aŭtuno kaj vintro. El blanka brasiko bone kuireblas supoj, brasikokukoj, brasikaj rulaĵoj kaj salatoj. Ĝi nutroscience karakteriziĝas per granda kvanto de vitamino C (46 mg/100 g) kaj antibiotike efikantaj tiocianatoj.

Priskribo
---------

Multaj variaĵoj de blanka brasiko havas kapojn signife pli grandajn ol tiuj de ruĝa brasiko. Variaĵoj maturiĝantaj frue en la brasika sezono kutime vendiĝas kiel freŝa legomo. Pli poste maturiĝantaj kaj aparte grandkapaj variaĵoj plejparte en apartaj produktejoj iĝas acida brasiko.

Enhavaĵoj
---------

|  |
| --- |
| 100 g da blanka brasiko enhavas: |
| **fonto** | kilokalorioj | kiloĵuloj | akvo | graso | kalio | kalcio | magnezio | vitamino C |
| 1 | 25 | 104 | 91 g |  ? g | 208 mg | 46 mg | 23 mg | 45 mg |
| 2 | 25 | 103 | 92,18 g | 0,10 g | 170 mg | 40 mg | 12 mg | 36,6 mg |

*fonto 1: Souci.Fachmann.Kraut 1994*   

*fonto 2: *USDA National Nutrient Database for Standard Reference* (serĉovorto "cabbage, raw", tie ankaŭ habeblas pliaj datumoj Arkivigite je 2015-03-03 per la retarkivo Wayback Machine*

Flanka informo
--------------

En Britio kaj Usono, aparte dum la Unua kaj Dua Mondmilitoj la vorto "Krauts" - "blankaj brasikoj" - estis malapreza moknomo por la germanoj.

Bildoj
------

* bulgaria blanka brasikobulgaria blanka brasiko
* pinta variaĵo de blanka brasiko (nederlande Spitskool, germane Spitzkohl)pinta variaĵo de blanka brasiko (nederlande Spitskool, germane Spitzkohl)
* naturaj variaĵoj de brasikaj foliojnaturaj variaĵoj de brasikaj folioj
* liverado de blanka brasiko al produktejo de acida brasiko en Fritzlar, centra Germanioliverado de blanka brasiko al produktejo de acida brasiko en Fritzlar, centra Germanio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 309699
 |