recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Komunumo por Demokratia Elekto** estas internacia organizaĵo fondita en Kievo la 2-an de decembro 2005 fare de naŭ postkomunistaj ŝtatoj. La celo de la organizaĵo estas subteni la demokratiajn movadojn en ĉi tiu regiono.

Historio
--------

Membroj de la Komunumo de Demokratia Elekto
La Komunumo por Demokratia Elekto (CDC) havas kiel specon de antaŭulorganizaĵo la organizaĵon GUUAM, kiu iĝis la ŝtatoj GUAM post la retiriĝo de Uzbekio. La CDC estis fondita laŭ iniciato de ukraina prezidanto Viktor Juŝĉenko kaj kartvela prezidanto Miĥail Saakaŝvili. En la tielnomita Borjomi Deklaracio de aŭgusto 2005, ili deklaris la intencon krei komunumon por demokratia elekto .

Dum konferenco en la unua kaj dua de decembro 2005 en Kievo, la ŝtatoj Estonio, Kartvelio, Litovio, Latvio, Makedonio, Moldavio, Rumanio, Slovenio kaj Ukrainio subskribis la Kievan Deklaracion, kiu estas konsiderata la bazo de la CDC. Delegacioj de Azerbajĝano, Bulgario, Pollando, Ĉeĥio, Hungario, Usono, kelkaj EU- ŝtatoj kaj OSKE partoprenis kiel observantoj en la konferenco.

Celoj
-----

Komunumo de Demokratia Elektita (CDC)- ﻿ membroj
 - ﻿ observantoj
La Komunumo por Demokratia Elekto havas kiel ĉefan celon la subtenon de la demokratiaj movadoj de la regiono Balta-Nigra Maro. Ĝi rigardas sin kiel forumon por reciproka interŝanĝo inter ŝtataj kaj neŝtataj agantoj. Ne nur la demokratiaj movadoj en la membroŝtatoj kaj kunlaboro inter ili estu plibonigitaj, sed la procezoj devus ankaŭ disvastigi al la tuta regiono.

Vilna Konferenco 2006
---------------------

La konferencon de CDC en Vilno estis observita de gastoj el Eŭropo kaj Usono. La moto de la evento estis *Komunaj Vidoj por komuna kvartalo*. La konferenco en Rusio kaj Belorusio estis plejparte nerimarkita de okcidenteŭropaj amaskomunikiloj, ĉefe pro la kritikaj deklaroj faritaj de la usona Vicprezidanto.

Kartvela prezidento Miĥeil Saakaŝvili anoncis ĉe la evento, ke la CDC havos konstantan organizan strukturon meztempe. Tamen, neniuj reprezentantoj de Makedonio kaj Slovenio ĉeestis dum la konferenco. Krom litova prezidento Valdas Adamkus gastigis la eventon ankaŭ pola prezidento Lech Kaczyński.

Kadre de la Vilna Konferenco fondiĝis la junulara organizaĵo Junulara Forumo de la Novaj Demokratioj de Eŭropo .

Konferencoj
-----------

* 1-a–2a Decembro 2005: Kievo, Ukrainio
* 9-a–10-a Marto 2006: Tbiliso, Kartvelio
* 1-a–4-a Majo 2006: Vilno, Litovio, Oficiala retejo

Referencoj
----------

1. ↑  Ukraine: Regional Leaders Set Up Community Of Democratic Choice - Radio Free Europe / Radio Liberty
2. ↑   Vilniaus konferencija 2006. Arkivita el la originalo je 2019-04-02. Alirita 2020-07-26.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846748
 |
Elaera foto de la landlima muzeo. La **Muzeo Schifflersgrund** (germane: *Grenzmuseum Schifflersgrund*) troviĝas en Asbach-Sickenberg.

Priskribo
---------

La muzeo estas admonilo, loko de interŝanĝo de spertoj kaj renkontiĝoj, eksterlerneja lerniĝejo kaj podio por aferoj en kunteksto kun la interngermana landlimo. Ĝi memorigas al oni la maljustecon dum jardekoj kaj esploras la kaŭzojn en la fono. Ĝi mencias digne la homojn kiuj fariĝis viktimoj pro ilia rezistovolo ĝis la momento de la disfalo de la teruraĵo septa.

Aparte por tiu ĉi memorigloko, kio diferencigas ĝin de aliaj similaj, estas muzea travivo kiel en projekcia areo de tre diversaj interesoj, interpretoj kaj pretendoj. Nur 100 metrojn for de la muzeo la fuĝo de la brikisto Große finiĝis en 1982 en hajlo da kugloj de la GDR-landlimuloj. Dokumentadas ankaŭ la destino de la komunumoj Asbach, Weidenbach, Henningerode, Vatterode kaj Sickenberg. Tiuj ĉi lokoj estiĝis en 1945 orientgermanaj post teritoria interŝanĝo inter la usonaj kaj sovetaj okupantoj.

Kolektoj
--------

La muzeo sterniĝas sur ĉ. 30000 kvadratmetroj. En sume sep elmontraj pavilonoj oni ricevis informojn pri la regionaj problemoj pro la landlimo, la konstruo de la interngermanaj landliminstaloj kaj la malsukcesa fuĝoprovo de Große.

En la ekstera parto ekzistas ĝis nun sur longeco de 2000 metroj ĉiuj partoj de la fia sekurigsistimo: latiso el metalo kun strio por postflarado de spuroj, patrolada vojo, foso por haltigi aŭtojn, barilo, signalsistemo GSZ 80 pri la sekurigo de la malantaŭaj landpartoj, gvatturo, bunkro, limŝtono kun limfosto, pasigpordo. Informtabuloj surlokaj faciligas la komprenon de la ruza kaj nehoma sekurigsistemo.

Krom kvin helikopteroj (landlimtrupoj de GDR, sovetia armeo, landlimobservantoj de FRG), 20 veturiloj de ambaŭ partoj kaj armea veturilo usona de 1944 (M 16) krome spekteblas.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 24

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo Schifflersgrund en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Hejmpaĝo de la memorigloko.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 493738
* GND: 3069584-3
* VIAF: 151134822
 |
Eksa orfejo kaj nuntempe muzeo: La *Georg-Stift*.
La **Landlima kaj regionhistoria muzeo Georg-Stift** (germane: *Grenz- und Heimatmuseum Georg-Stift*) troviĝas en Gräfenthal, Germanujo (Obere Coburger Straße nr 13).

Historio
--------

La muzeo ekzistas plurparte ekde 1983 kaj gastas nun en iama orfejo konstruigita en 1893 fare de lia duka moŝto Georgo la 2-a (Saksio-Meiningen). La monumentprotektita domo restaŭritis profunde ĝis 2003.

Kolektoj
--------

Fokuso ĉefa metitis pri la evoluo de la regiono proksime de la GDR-landlimo (regiono Gräfenthal kaj Probstzella). Per la helpo de la ĵurnalisto kaj verkisto Roman Grafe eblis aranĝi interesan dokumentadan sekcion pri la perfortaj forloĝigaj de la homoj el la landlima areo kaj pri la viktimoj mortpafitaj fare de la landlimsoldatoj. Efektoj de tiaj mezuroj sur la ĉiutaga vivo kaj menso de la loĝantoj ankaŭ ne preterlasatas. En reproduktita klasĉambro iĝas komparo inter la lerneja sistemo de GDR kaj la lernado ĉ. la jaro 1900-a.

Gapĉambroj prezentas la loĝadon de la burĝoj ekde la komenco de la 20-a jarcento; videblas tradiciaj kostumoj kaj atelieroj de metiistoj. Alia sekcio temas pri la historio de la urbo, de rezidejaj tempoj ĝis la rolo kiel ĉefloko de unuainstanca tribunaldistrikto. La (hodiaŭ parte kadukiĝinta) Kastelo Wespenstein havas ankaŭ apartan gravecon en la elmontrado. Regule okazantaj nedaŭraj ekspozicioj kompletigas la daŭrajn.

En parto situanta sub libera ĉielo videblas iloj historiaj de agrikulturo. Somere aranĝatas tie ĉi i.a. filmprojekcioj aŭ rektaj prezentadoj de metiista lerteco kun bazareto por akiro de la produktitaj varoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

Hejmpaĝo de la muzeo.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Migdalujo** |
| --- |
|  |
| Migdalujo kun maturigantaj fruktoj. Majorko, Hispanio.Migdalujo kun maturigantaj fruktoj. Majorko, Hispanio. |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonaj plantoj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Rozaloj *Rosales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Rozacoj *Rosaceae* |
| Subfamilio: | Prunoideoj *Prunoideae* |
|
|
|
|
| Genro: | Prunuso *Prunus* |
|
| Subgenro: | *Amygdalus* |
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***P. dulcis*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Prunus dulcis****(Mill.) D.A.Webb |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Migdalujo  |

 |
| v • d • r |

**Migdalujo** (latine: *Prunus dulcis* aŭ *Amygdalus communis*) estas arbo el la familio rozacoj (latine: *Rosaceae*), kies rozblankaj floroj aperas antaŭ la folioj. La migdalujo estas la simbolo de virgeco, kaj ĝia frukto estas la migdalo.

Arbo estas maldika sed abunda per folioj, alta inter 8 kaj 12 m. Ĝiaj branĉoj estas pikaj kaj branĉetoj nudaj, glataj ruĝetaj. Folioj estas simplaj, ovformaj kun pika fino. Supra flanko de folioj estas malhelverda kaj brila, suba flanko iom hara.

Floroj estas blankaj ĝis rozkoloraj, meze grandaj, du seksaj kaj unuopaj.

Fruktoj, migdaloj, estas eliptaj ĝis rondformaj, iom plataj kun unu sola semo en la kerno. Oni rompas lignetan ŝelon por preni semon kiun oni manĝas.

La migdalujo estas unu el la arboj kiuj plej frue floras, en Mediteraneo ekde januaro aŭ februaro kiam ankoraŭ aliaj arboj ne floris kaj kiam la arbo mem ankoraŭ ne havas foliojn, pro tio ili konsistigas belegajn vidindaĵojn kaj eĉ pejzaĝojn.

Vidu ankaŭ
----------

Emin-vala stepo
Flaŭro de Maroko
Kopetdago, Kopetdagaj duonarbaroj kaj arbarstepo
Zagros-montara arbarstepo
* Floroj de migdalujoFloroj de migdalujo
* Floranta migdalarbo en Retamal de Llerena, suda Hispanio.Floranta migdalarbo en Retamal de Llerena, suda Hispanio.
* Floranta migdalujo en vitejo de Bensheim, Germanio.Floranta migdalujo en vitejo de Bensheim, Germanio.
* 
* Migdaluja ĝardeno ĉe HustopečeMigdaluja ĝardeno ĉe Hustopeče

* Migdalujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Migdalujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Migdalujo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 214996
 |
Grímur Thomsen
**Grímur Þorgrímsson Thomsen**, kiun oni pli ofte nomis *Grímur Thomsen*, (naskiĝinta la 15-an de majo 1820 en Garðabær sur la bieno de Bessastaðir; mortinta la 27-an de novembro 1896 samloke) estis islanda poeto.

Vivo
----

Estante filo de orforĝisto li studis ĉe la Universitato de Kopenhago jursciencojn kaj estetikon, hegelan filozofion kaj modernajn eŭropajn literaturojn.. En 1843 li publikigis verkon pri tiutempa franca literaturo.

En 1845 li bakalaŭriĝis danke al faklaboro pri George Byron. Sekve per reĝa stipendio eblis dum du jaroj vojaĝi al diversaj ĉefurboj de eŭropaj landoj. En 1854 li doktoriĝis pri filozofio. Estante influeganta kritikisto li postulis en Danujo la publikan ŝaton de verkoj de Hans Christian Andersen, Johan Ludvig Runeberg kaj Bjarni Thorarensen. Pro ke li favoris nordiismajn ideojn li distanciĝis de la islanda sendependiĝbatalanto Jón Sigurðsson. Grímur Thomsen flegis kontaktojn al la plej gravaj politikistoj de Danujo deĵorante inter 1848 kaj 1866 ĉe la dana ministerio pri eksteraj aferoj. Poste li revenis patrujen, edziĝis kaj akiris la bienon de Bessastaðir, kie li vivis ĝismorte. Islande li ankaŭ parlamentanis ĉe Althing.

Verkoj
------

Kvankam jam en la 1844-a jaro aperis poemo de li en la revuo "Fjölnir", ne antaŭ 1880 estis publikigita la unua poema volumo, kiam la verkisto estis 60-jaraĝulo. Dumvive ankoraŭ aĉeteblis unu libro plu (1895); la restaĵoj postmorte surmerkatigataj estis. 

Liaj poeziaĵoj komence estis apenaŭ popularaj gajnonte pli kaj pli da ŝato. La literaturhistoriisto Stefán Einarsson atentigis pri kelkaj metrikaj difektoj en liaj verkoj, kiuj stile kaj esprime bonegis. En niaj tagoj li taksatas unu el la plej gravaj islandaj poetoj de romantikisma tradicio. Modelis por li la artaj baladoj de Friedrich Schiller, Johann Wolfgang von Goethe kaj Uhland. Sigfús Blöndal asertis en 1911 ĉe Brita Enciklopedio ke li estis la plej granda baladkreanto de Islando substrekante la naturecon sentrudan de liaj poemoj. Inter la plej konataj poeziaĵoj menciindas *Á Sprengisandi* kiun muzikigis Sigvaldi Kaldalóns. Ĝi fariĝis islanda popolkanto.

Grímur Thomsen ankaŭ aktivis tradukistece: el la malnovislanda li tradukis al la dana lingvo kaj el eŭropaj lingvoj aferojn en la islandan. Pli malfrue li eĉ tradukis verkojn helenajn en la islandan.

Eksteraj ligiloj
----------------

* biografio sur la parlamenta paĝaro

Notoj
-----

1. ↑  parlamenta paĝaro de Islando
2. ↑  Stefán Einarsson: *A history of Icelandic literature*, Johns Hopkins Press, Novjorko 1957, p. 238
3. ↑  Richard Beck: "A pioneer Byron student." - Ĉe: 
The Journal of English and Germanic Philology, vol. 27, 2/1928, pp. 170-182
4. ↑  Einarsson (1957), p. 239
5. ↑  volumo 26, p. 871
6. ↑  teksto ĉe Vikifontaro
7. ↑  Silja Aðalsteinsdóttir k.a. (eld.): *Isländisĉe Lyrik*, Insel Verlag, Berlino 2011, ISBN 978-3-458-35754-4, p. 220


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 853290
* GND: 104311320
* LCCN: n91072125
* VIAF: 27190999
* ISNI: 0000000081060224
* LIBRIS: 57623
* SUDOC: 055796265
* BNF: 127227443
* MBA: 1a61c0c8-435b-4cc0-9e1c-15e6bfdd7390
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

La **Esperanta Kunfarejo** estas la reta perejo kiu celas konkrete kunigi specifajn interesojn aŭ projektojn de Esperanto-parolantoj.

Historio
--------

La retejo estis lanĉita la 31-an de majo 2009 de Frank Merla, unue sub la nomo *per.esocom.de.* La 23-an de majo 2014 la retejo estis transmetita al EMS kaj ricevis novan nomon: *maklerejo.de*. Tiu retejo komence de novembro 2017 estis atakita de damaĝsoftvaro kaj ne plu atingeblas.

Fine de 2018 la retejo funkciis sub la nomo 'Kunfarejo' en socia reto Google+

Ekde printempo 2019 ĝi funkcias kiel privata WordPress-blogejo.

Celo
----

Ĉar esperantistoj povas tie afiŝi informojn kun ligiloj al internaj paĝoj aŭ al eksteraj retejoj, ĝi fariĝas kvazaŭ malfermita katalogo kiu helpas al la evoluo de la kulturo de Esperanto.

Malfermi konton kaj publikigi
-----------------------------

La regula maniero akiri anonceton en la kunfarejo estas peti aŭtoran konton kaj mem enmeti sian projekton. Nur escepte administranto de la Esperanta kunfarejo enmetu fremdan projekton.

Ekstera ligilo
--------------

Oficiala retejo de Esperanta kunfarejo.
La urba arkivo, fotita en 2008
Fotita post la kolapso, 2009
La **historia arkivo de la urbo Kolonjo** (germane: *Historisches Archiv der Stadt Köln*) estis la arkivo de Kolonjo. Oni taksis ĝin la plej grava arkivo en Germanio kaj la plej granda urba arkivo norde de la Alpoj .

La sesetaĝa konstruaĵo estis konstruita de arkitekto Fritz Haferkamp en urbocentra Severin-strato. Ĝi estis la unua arkivo en Germanio kun "natura klimatizado" (uzado de dikaj brikomuroj, kiuj niveligas ŝanĝojn en temperaturo kaj aerhumideco) kaj modela por nova generacio de tiaj konstruaĵoj ("Kolonja modelo") .

Pro subtera terdeglito la domo komplete kolapsis la 3-an de marto 2009. Mortis du homoj, kiuj loĝis en unu el la du najbaraj domoj kiuj ankaŭ kolapsis. Kaŭzo por la terglito ne jam estas certe konata, sed kelkaj supozas rilaton al la konstruado de nova metrolinio en la sama strato. La arkivo transdaŭris la Duan Mondmiliton en sekura loko sen grandaj damaĝoj, sed oni timas, ke dum la terglito granda parto de la delikataj arkivaĵoj detruiĝis porĉiame.

Kolekto
-------

La amplekso de la arkivo estis enorma. Ĝi enhavis pli ol

* 65 000 historiajn diplomojn ekde la jaro 922
* 26 km longan dokumentaron
* 104 000 mapojn kaj planojn kaj 50 000 afiŝojn
* 800 heredaĵarojn kaj kolektarojn de privatuloj (ekz-e de denaske kolonja komponisto Jacques Offenbach kaj nobelpremiita verkisto Heinrich Böll)

Krom specife kolonjaj arkivaĵoj de la urba administrado troviĝis en la arkivo elstaraj unikaĵoj kiel manskribitaj dokumentoj de Albertus Magnus, ĉiuj arkivaĵoj de la Hanso-kontoro en Bruĝo, plie multaj dokumentoj el burgundiaj nederlandoj.
Plej elstara kontribuanto al la arkivo estis Ferdinand Franz Wallraf, fondinto de la unua muzeo en Kolonjo.

Referencoj
----------

1. ↑  Verlorene Schätze im Stadtarchiv Köln Arkivigite je 2009-06-08 per la retarkivo Wayback Machine, Kölner Stadt-Anzeiger, 3. März 2009   
- Perditaj trezoroj en la urba arkivo de Kolonjo (germane)
2. ↑  Maria Rita Sagstetter: *Klimatisierungskonzepte in jüngeren Archivgebäuden in Deutschland* S. 3, in: *Archivalische Zeitschrift* 86 (2004) S. 323-355 Arkivigite je 2009-03-19 per la retarkivo Wayback Machine   
- Pri diversaj eblecoj havi laŭeble konstantan klimaton por arkivoj, bibliotekoj (germane)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Urba arkivo de Kolonjo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo

  

Koordinatoj: 50° 55′ 51″ N 6° 57′ 26″ O﻿ / ﻿50.93083 °N, 6.95722 °O﻿ / 50.93083; 6.95722 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 278611
* GND: 1017704-8
* LCCN: n50047753
* VIAF: 143699716
* ISNI: 0000 0001 2201 8787
* SUDOC: 02777709X
* BNF: 127449796
* ULAN: 500305256
* NLA: 36576482
* BIBSYS: 90908374
 |
Brashear meze, kun Cuba Gooding junior
**Carl Maxie Brashear** (19-an de januaro 1931 en Tonieville, LaRue County - 25-an de julio 2006 en Portsmouth (Virginia)) estis la usona afro-usona subakvisto, same la unua certifikigita subakvisto kun amputita piedo en la usona mararmeo.

Carl Brashear ekservis en la usona mararmeo la 25-an de februaro 1948, kie li plenumis ĝis majo de 1948 bazan trejnadon en la *Naval Training Center von Great Lakes*, Ilinojo. Lia trejnado, rekrutado finiĝis en junio de 1950. Poste li servis en pluraj ŝipoj, kie li plenumis diversajn subakvadajn taskojn - de riprado ĝis bomba malaktivigo. Intertempe li estis instruisto en subakvada lernejo. De junio 1956 ĝis junio 1958, li apartenis eĉ al eskorto de prezidento Dwight D. Eisenhower. Meze de 1964, li akiris la rangon de Subakvisto Unua Klaso ("First Class Diver").

La 23-an de marto 1966 okazis grava akcidento dum elakviĝa proceso de nuklea bombo ĉe Palomares, kiam tubo trafis subgenuan kruron de Brashear tiel grave, ke oni devis amputi lian kruron sub la genuo. Post resaniĝo, li ripozis de majo 1966 ĝis marto de 1967 en *Naval Regional Medical Center*, Portsmouth (Virginia). Post tio, li trejnis sin por denove servi kiel subakvisto.

Meze de la 1970-aj jaroj, li atingis la plej gravan rangon "Subakvada majstro" ("Master Diver"). Li pensiiĝis la 1-an de aprilo 1979 en rango de Master Chief Petty Officer el la mararmeo kaj vivis kiel pensiulo. Poste li estis ofte petita konsilisto kiel subakvada ekspertulo. Li mortis pro korproblemo la 25-an de julio 2006 kaj estis entombigita per maramrea estimo en la mararmea tombejo "Woodlawn Memorial Gardens".

Brashear vivis ĉiam laŭ du gravaj principoj: "Tio estas ne peko, defali. Sed tio estas peko, ne ekstari (post tiam)" same "Mi ne permesas ke iu ajn ŝtelu miajn sonĝojn."

Distingoj
---------

Dum lia kariero, Carl Maxie Brashear ricevis multajn distingojn:

* Good Conduct Medal (entute 8x)
* Navy Commendation Medal
* Navy Achievement Medal
* National Defense Service Medal
* China Service Medal
* Korean Service Medal
* United Nations Medal
* Navy and Marine Corps Medal
* Armed Forces Expeditionary Medal
* Presidential Unit Citation
* Navy Occupation Service Medal

Filmigo de lia rekruta tempo
----------------------------

La eksterordinara vivhistorio de Carl Maxie Brashear estis filmigita (*Men of Honor*) en 2000 kun Cuba Gooding junior (kiel Carl Brashear) kaj Robert De Niro (kiel Chief Sunday, lia trejnisto). Por la filmo Brashear estis konsilisto. La filmo ricevis 9 nomumojn, sed neniun premion.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Carl Brashear en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Paĝo al honoro de Brashear angle
* Brashear ĉe la mararmeo Arkivigite je 2006-08-05 per la retarkivo Wayback Machine angle
* Brashear ĉe lasentinel.net angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 390163
* LCCN: n99024534
* VIAF: 28862055
* ISNI: 0000000079063143
* NKC: jn20031014029
* BNE: XX5155977
 |
La **Urbodomo de Hajdúszoboszló** estas impona konstruaĵo en mezo de Hajdúszoboszló kontraŭ Kalvinana preĝejo (Hajdúszoboszló).

Fasado de urbodomo en Hajdúszoboszló

Historio
--------

La pli frua urbodomo en la frua 19-a jarcento jam ne estis konvena por la funkciado, ja ĝi estis kovrita per kanoj. La pli nova etaĝa urbodomo estis konstruita inter 1818 kaj 1821. La enirejo situis en la korto, sub la ŝtuparejo funkciis la malliberejo. En 1871 apude gastejo-hotelo estis konstruita, ĉar la trajno el Pest (urbo) liveris amase homojn. La nun videbla formo kreiĝis en 1896, tiam oni konstruis novan alon. En 1935 oni konstruis novan ornaman enirejon kontraŭ la preĝejo. La urbodome plene renoviĝis en la 1970-aj jaroj kaj 1998.

Vido al la urbodomo en Hajdúszoboszló

Konstruaĵo
----------

Fasado de la unuetaĝa urbodomo situas laŭ la trotuaro. Estas interese, ke la simetria fasado en 2 lokoj reliefas, ĝuste la enirejo malreliefas.

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungare kun fotoj
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Ekibastuz,** laŭ kazaĥa lingvo *Екібастұз,* *ەكئباستۇز,* laŭ rusa lingvo *Экибастуз* estas urbego en Provinco Pavlodaro (nordorienta Kazaĥio).

Situon de Ekibastuz montras la ruĝa punkto
Telefoncentralo en Ekibastuz

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Supermara alteco: 347 m
* Loĝantaro: 146,991 (en 2013
* Horzono: UTC + 6
* Telefonkodo: +7 7187
* Poŝtkodoj: 141200
* Aŭtokodo:
* 51° 40′ 00″ N 75° 22′ 00″ O﻿ / ﻿51.66667 °N, 75.36667 °O﻿ / 51.66667; 75.36667 (mapo)

Geografio
---------

Ekibastuz situas en la nordorienta parto de la lando laŭ kanalo. Irtiŝo fluas 10 kilometrojn for. Pavlodar troviĝas 129, Astano 278, Semej 367, Kokŝetau 443, Oskemeno 542, Petropavlo 545, Kostanaj 816, **Almato** 944, Taraz 1020, Turkistano 1069, Ŝimkento 1129, Aktobe 1279, Atirau 1765 kilometrojn.

Industriaĵo en Ekibastuz

Loĝantaro
---------

| Jaro | Loĝantaro |
| --- | --- |
| 1957 | 25,000 |
| 1979 | 66,000 |
| 1989 | 135,000 |
| 1999 | 148,000 |
| 2012 | 147,000 |

La loĝantaro konsistas el:

* kazaĥoj 71 899 homoj (49,60 %)
* rusoj 52 198 homoj (36,01 %)
* aliaj popoloj estas malpli grandaj ol 5 %

Historio
--------

En 1876 oni trovis karbon en tiu loko, post jaroj komenciĝis la komerca ekspluato. La fervoja interligo estis konstruita al la vilaĝo Ekibastuz en 1899. En 1948 la unua teamo (nur 50 homoj) komencis konstruadon de la estonta urbo. Denove trajna kontakto estiĝis en 1954 kaj la industria evoluo de la urbo komenciĝis. Post 3 jaroj Ekibastuz ricevis urborajton. En la 1970-aj jaroj Ekibastuz estis la plej granda karbominejo en Sovetio, hodiaŭ la plej granda surfaca karbominejo en la mondo.

Gulago
------

Inter la 1920-aj kaj 1950-aj jaroj gulago funkciis en tiu loko.

Ekonomio
--------

Krom la menciita minado proksime de Ekibastuz ekzistas du elektrejoj. En la urbo produktaj laktojn kaj bierojn.

Klimato
-------

La klimato estas kontinenta. La teritorio estas tre malproksima de la oceano kaj estas malfermita al la ventoj okcidente kaj norde. La averaĝa temperaturo estas 2,9º C. La rekordoj estis + 41º kaj -43º C. La averaĝa jara precipitaĵo estas 269 mm.

Trafiko
-------

En Ekibastuz flughaveno funkcias. La urbego havas trairan ĉefvojon.

Fontoj
------

* mapo, distancoj Arkivigite je 2016-03-22 per la retarkivo Wayback Machine
* angle
* oficiala paĝo Arkivigite je 2015-07-21 per la retarkivo Wayback Machine
*La uvorikolto* de Goya
***La uvorikolto***, ***La aŭtuno***, aŭ en hispana ***La vendimia*** aŭ ***El otoño*** estas pentraĵo de la fama hispana pentristo Francisco de Goya [gOja] konservita kaj montrata en la Muzeo Prado de Madrido, Hispanio, kaj kiu formas parton de la serio de kartonoj por tapiŝoj kiuj reprezentis la kvar jarsezonoj.

Analizo de la pentraĵo
----------------------

Ĝi korespondas al serio de kartonoj kiujn Goya pentris por la tapiŝoj kiuj estis destinintaj al la manĝoĉambro de la Princo en la Palaco Pardo en Madrido. Formis parton de aro pri la kvar jarsezonoj, tipa temo de la rokoka pentrarto, komponita de *La florvendistinoj aŭ La printempo*, *La neĝofalo*, *La draŝejo aŭ La somero* kaj tiu de *La uvorikolto aŭ la aŭtuno* en kiu ĝi uzas la vinberojn kiel simbolo de tiu sezono. La kvar troviĝas en la Muzeo Prado. Ĝi estis lokita sur la centro de la muro kaj flanke oni pendis *Paŝtisto ludante la flaĝoleton* kaj *Ĉasisto ĉe fonto.*

Goya laboris por la Reĝa Fabriko de Tapiŝoj de Sankta Barbara ekde 1775 ĝis 1792. La tapiŝoj estis fabrikitaj el silko, kaj fadenoj de arĝento kaj oro, pro kio ili estis multekostaj, atingeblaj nur por nobeloj.

Analizo de la pentraĵo
----------------------

Ĝi uzas la rimedon de la piramida skemo, komuna kaj aprezata en la Novklasikismo. La pejzaĝo ŝajnas el kampoj de Rioĥo kie kutime okazas scenoj de ovorikoltado kiaj tiu, kvankam probable la loko kie la pentristo pentris ĝin kaj inspiriĝis estis Piedrahíta (provinco Avilo). La ĉefa motivo fokusiĝas sur la roluloj kiuj aperas centre sur la unua plano, kiuj, rare ĉe Goya, ne estas popolanoj. Nome estas barila parapeteto kaj sur ĝi sidas nobelulo kaj damo. Li proponas al la damo grapolon kiun ŝi akceptas kaj infano stara vidita dorse levas siajn brakojn kvazaŭ ankaŭ li volas la grapolon. Ĉe la vertico de la triangulo estas uvorikoltistino havanta keston plenan je grapoloj surkape; ŝi atendas ĉu iil volas pli da uvoj. La portata kesto estas pentrita kvazaŭ aŭtenta muta naturo, tradicia pentroĝenro. Trans la barilo sur uvorikolta pejzaĝo videblas du uvorikoltitstoj tutlabore kaj pli malproksime kruta monto kaj ĉielo kun nuboj. La koloraro estas luma kaj estas ankaŭ hegemonio de delikataj tonoj. Spite la rapideca pentrostilo Goya videblas klare kaj detale kolumoj, manikoj, bukoj, ŝtrumpoj, zonoj ktp.

Kontraste kun la pentraĵo *La neĝofalo*, tiu tolo montras trankvilon. Ĉio belas kaj agrablas kaj la roluloj ne suferas.

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4 5  **L. Cirlot** (dir.), *Museo del Prado II*, Col. «Museos del Mundo», Tomo 7, Espasa, 2007. ISBN 978-84-674-3810-9, pág. 55

Vidu ankaŭ
----------

* Muzeo Prado
* Francisco de Goya

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La uvorikolto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**DiEM25** (angle *Democracy in Europe Movement 2025*, trad. Movado Demokratio en Eŭropo 2025) estas maldekstra politika movado por demokratiigi Eŭropan Union.

La movadon fondis la iama greka ministro pri financoj, Yanis Varoufakis, en februaro 2016. La manifesto de la movado publikiĝis sub la slogano "Eŭropa Unio demokratiiĝos. Aŭ ĝi disfalos." Pere de pli demokratiaj strukturoj kaj pli travidebla agado de la institucioj de EU, ĝi celas kontraŭbatali tiujn krizojn, kiuj minacas la pluekziston de EU: la ekonomian krizon kun senlaboreco kaj povreco, la eŭrokrizon, la krizon de la bankoj kaj la krizo de la rifuĝintoj. Ĝis la jaro 2025 estu elektata eŭropa popola asembleo, kiu debatu kaj decidu pri tio, kiel eblos progresigi en Eŭropa Unio socialan justecon, demokration kaj liberecon.

DiEM25 havas pli ol 62 000 membrojn, inkluzive de Noam Chomsky, Julian Assange kaj Slavoj Žižek.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio DiEM25 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de DiEM25 (en 8 lingvoj)
*La malbela dukino* (1513) pentrita de Quentin Massys.
**Malbelo** estas propreco de persono aŭ aĵo kiu ne estas agrable rigardebla. En multaj socioj la juĝo esti konsiderata "malbela" egalas esti malmulte estetika, abomeninda aŭ ofenda. Same kiel sia malo, nome la belo, la malbelo implicas subjetivan juĝon kaj tiu almenaŭ parte, en la "okulo de la observanto"; oni ne forgesu ankaŭ la influon faritan de la kulturo de la "observanto". Tiele, la percepto de la malbelo povas esti erara aŭ misa, kiel en la fabelo de *La malbela anasido* de Hans Christian Andersen.

Spite la fakton ke la malbelo estas normale konsiderata kiel videbla karaktero, ĝi povas esti ankaŭ interna atributo. Por ekzemplo, persono povas estis konsiderata alloga ekstere sej interne mispensa kaj kruela. Oni povas ankaŭ esti "malbonhumore", kiu estas interna stato de portempa malaprezo.

La malbelo havas sian originon en la konsideron de la "okulo observanta" kaj de la memestimo kiu disvolviĝas en la personoj kiam oni vidas la stereotipojn de viroj kaj virinoj agrablaj al oniaj sentoj de percepto.

Ankaŭ oni asertas ke la malbelo estas nur afero de subjetiva estetiko, argumente ke persono povas percepti kiel belo ion kion alia persono perceptu kiel malbelo. Tamen, la vidpunkto hegemonia en la scienca mondo estas ke la homa malbelo estas parto de la seksa selekto kaj indikilo de bona fizika sano kaj genetika heredo malriĉa aŭ malforta.

Malbelo laŭ Umberto Eco
-----------------------

* *Storia della bruttezza*, a cura di Umberto Eco, Milano, Bompiani, 2007. ISBN 978-88-452-5965-4.

Malbelo laŭ mezaj homoj
-----------------------

Vidu ankaŭ
----------

* Belo

* Kategorio Malbelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Malbelo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Minoritana preĝejo** (germane *Minoritenkirche* en Vieno (Aŭstrio) staras ĉe la samnoma placo. Ĝi ricevis sian nomon pro la katolika monaĥa ordeno de Minoritanoj, origine branĉo de tiu franciskana. 
Ekde la 29-a de junio 2021 ĝin posedas la Sacerdota Fratio de Sankta Pio la 10-a (FSSPX).

Historio
--------

En la malfrua mezepoko ekonomiaj kaj sociaj cirkonstancoj grave ŝanĝiĝs. Aperis antaŭurboj, kies mizeraj loĝantoj malmulte zorgis pri sia spirita vivo. Do parto de la franciskanoj decidis ke jam tempas forlasi komfortan kamparan solejon kaj iri tien, kie la homoj vere bezonas ilian helpon. Tiel en 1224 ili aperis en Vieno. En 1250 papo Inocento la 4-a donis al ili pro tiu debranĉiĝo statuson de "pli malgrandaj fratoj" (fratres minores). Ekde fina splitiĝo de la ordeno en 1517 ili nomiĝas Fratres Minores Conventuales.

Tiu ĉi francgotika preĝejo, oficiale nomata la *Itala Nacia preĝejo de Maria de la Neĝoj*, estis konstruita ekde 1276 ĝis 1350. Rimarkindas ĝia specifa sonorilturo kun plata tegmento. Ĝia origina formo estis detruita dum la Unua Aŭstra-Turka milito. Oni restarigis ĝin, sed post plia detruo dum la Dua Aŭstra-Turka milito lasis ĝin esti kiel nun.

Post kiam en 1782 imperiestro Jozefo la 2-a donacis ĝin al la italoj, tiuj rebaptis ĝin honore al apuda kapelo de Santa Maria Maggiore, poste detruita. 

Apud la enirejo staras statuo de Sankta Francisko el Asizo, predikanta al ĉiaspecaj bestoj, kiuj aŭskulteme premiĝis al li. 

Ene troviĝas kopiaĵo de la Lasta Vespermanĝo, senmorta verko de Leonardo da Vinci, rekreita en la origina grandeco (9,18 x 4,47 m) laŭ ordono de Napoleono Bonaparte, sed jam kiel mozaiko. Ĝi pezas 20 tunojn. 

La preĝejo estas bildigita en la plej fama pentraĵo de Adolfo Hitlero.

Proksime sur la sama placo staras monumento honore al la aŭstria politikisto Leopold Figl.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Stanislavo Belov (2018-06-17) Vieno: morna preĝejo kaj bela promenejo (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2019-02-16. Alirita 2019-02-16. *(raporto pri vizito en 2016)*

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Stanislavo Belov (2018-06-17) Vieno: morna preĝejo kaj bela promenejo (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2019-02-16. Alirita 2019-02-16.
2. ↑  "Wien: Eine Kirche für die SFFPX!"
3. ↑  "Noch einmal Minoritenkirche"

* Minoritana preĝejo (Vieno) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Minoritana preĝejo (Vieno) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sarrià-Sant Gervasi** (səriˈa ˈsaɲ ʒəɾˈβazi) estas unu el la plej grandaj urbodistriktoj de Barcelono, Katalunio, Hispanio. Laŭ la stato de 2021 en la distrikto vivis 149 201 loĝantoj sur areo de 20,09 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 7 427 loĝantoj/km². 

Temas pri la distrikto kun la plej alta popersona enspezo, la plej granda proporcio de universitataj diplomoj kaj la plej malalta proporcio de senlaboreco. Ĝi situas en la nordokcidento de la urbo, ĉirkaŭita de la distriktoj de Les Corts, Gràcia, Eixample kaj Horta-Guinardó kaj de la komunumoj Sant Just Desvern, Sant Feliu, Molins de Rei, kaj Sant Cugat de la metropola areo. Ĝi estas formita de la malnovaj vilaĝoj de Sarrià (aldonita al Barcelono en 1927), Vallvidrera (aldonita al Sarrià en 1890), Santa Creu d'Olorda (aldonita al Sarrià en 1916), kaj Sant Gervasi ("Sankta Gervasio") de Cassoles (aldonita al Barcelono en 1897). La unua skriba dokumento trovita pri Sarrià datiĝas el la jaro 987, kaj la originoj de la vilaĝo estas romia kolonio. La malnova monaĥejo *Monestir de Pedralbes* apartenis al la vilaĝo Sarrià, kaj ĝi nun estas la Muzeo Thyssen-Bornemisza.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (katalune)

  

* ĝardenoj de Vil·la Amèliaĝardenoj de *Vil·la Amèlia*
* dum la festo de Sankta Gervasiodum la festo de Sankta Gervasio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 854924
* LCCN: n81018701
* VIAF: 154775878
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ĉi tiu artikolo temas pri esprimilo en programlingvo. Koncerne aliajn signifojn aliru la apartigilon Operacio.* |

En programlingvoj kaj do ĝenerale en komputado, **operacio** estas esprimilo kiu esence kondutas kiel rezulthava funkcio, tamen sintakse (interface) diferencas disde tiaj funkcioj.

Operacisimboloj
---------------

La unua diferenco de la operacioj disde la funkcioj konsistas en iliaj nomoj. Operaciojn oni signas per apartaj simboloj (specialaj signoj, kiaj ekz-e + × ÷ /, aŭ per rezervitaj signokombinoj, ekz-e >= +:= **div**.

En la porhomaj programlingvoj la dulokaj operacioj kutime aperas en intermeta operaciskribo; tia skribo postulas, ke la operacisimboloj havu **prioritatojn**.

En Algolo-68 programisto povas difini siajn proprajn operacisimbolojn kaj atribui al ili prioritatojn.

Enkonstruitaj operacioj
-----------------------

Baza sortimento da operacioj kutime disponeblas en la progranlingvoj «elskatole»: temas pri la operacioj aritmetikaj, buleaj, komparoj; al tiuj povas aldoniĝi operacioj por atingi komponantojn de malsimplaj datumstrukturoj, operacioj super referencoj kaj aliaj.

Operacioj difinitaj de programisto
----------------------------------

La eblo difini sian propran operacion estas sintaksa sukero, esence sufiĉas la eblo difini funkciojn; tamen kelkaj lingvoj (ekz-e Ada) ja ebligas tion.

Homonimeco kaj homonimigo
-------------------------

Jam la enkonstruitaj opercisimboloj kutime estas homonimaj; ekz-e + funkcias malsame (kaj estas plenumata per malsamaj komandoj) por la argumentoj entjeraj kaj por la argumentoj reelaj. En la lingvoj ebligantaj difini operaciojn oni kutime permesas plu homonimigi (aŭ plu «kromŝargi», angle *to overload*) la operacisimbolojn, ekz-e aldonante al la signifoj de + «adicion de vektoroj», «kunaĵon» ktp.
La **preĝejo Koro de Jesuo** estas romkatolika konstruaĵo en urbo Hévíz (Hungario) (iam en vilaĝo Egregy [egredj]). La kampanilo estis deklarita historia monumento en 2007.

Kampanilo

Historio
--------

### Kampanilo

En Egregy estis iam konstruita ligna sonorilostablo. Anstataŭe estis konstruita kampanilo en 1905. Ĝi estis altigita en 1937, samtempe novgotikaj fenestroj estis faritaj. En 1990 ĝi estis renovigita.

### Preĝejo

Pli frue en Egregy estis nur lerneja kapelo. Anstataŭe estis konstruita la nun videbla kirko en la jaroj 1994 kaj 1995. Finance sporta klubo de Ferencváros apogis la konstruadon, tial la kirko prenis la sportklubajn kolorojn verdo-blanko.

Preĝeja konstruaĵo
------------------

La preĝejo situas jam en Hévíz en kvartalo Egregy ĉe stratangulo. La fasado estas malsimetria, ĉar maldekstre altiĝas la kampanilo. Super la enirejo en niĉo skulptaĵo pri Sankta Maria estas videbla. La absido estas plurlatera (supozeble sesangula).

Memorparko
----------

En 2000 oni establis memorparkon honore al filintoj dum la mondomilitoj. Oni plantis tiliojn kaj oni inaŭguris memortbulon.

Preĝeja kermeso okazas en festotago de Koro de Jesuo.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
* 
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Klára Ungár,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ungár Klára** estas hungara ekonomikisto, politikisto.

Klára Ungár naskiĝis la  14-an de aŭgusto 1958(nun 1958-08-14) en Budapeŝto.

Klára Ungár en 2013

Biografio
---------

Klára Ungár maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1976, poste ŝi akiris an diplomon en Universitato Károly Marx en 1981. Post la diplomo ŝi eklaboris en instituto. En 1988 ŝi aliĝis al Fidesz, post 2 jaroj ŝi estis elektita parlamentano, ankaŭ deputito en la ĉefurba municipo. Ŝi abdikis pri la parlamenta mandato en 1993 kaj forlasis Fidesz. Inter 1994 kaj 1998 ŝi denove estis parlamentano, baldaŭ ŝi fondis partion, kiu ne povis prezenti rezultojn. Ŝi edziĝis en 1981, divorcis post 2 jaroj, dum ŝi naskis filon en 1982, kiun ŝi poste edukis. Ŝi oficiale deklaris, ke ŝi estas samseksema. Ŝi ricevis 2 premiojn.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* video

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* datenoj hungare
* datenoj hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 854435
 |


* Portalo pri Biografio
|  |  |
| --- | --- |
|  Redaktas | **Ĉi tiu artikolo estas redaktata de iu.**

---

Por eviti la riskon de redaktokonflikto, ne redaktu la artikolon. Kontrolu la kronologion kaj forigu la ŝablonon, se necese. |

**Gerald (Gerry) Malcolm DURRELL** (Ĝamŝedpur, Brita Hindio, 7a de januaro 1925 – Saint Helier, Jersey, 30a de januaro 1995) estis brita naturalisto, konservisto, verkisto kaj prezentisto de televido. Li fondis la Bestoĝardenon de Jersey en 1958 kaj la *Jersey Wildlife Preservation Trust* en 1964 (renomita kiel *Durrell Wildlife Conservation Trust*) ambaŭ institucioj en la insulo Jersey. Li estis frato de la konata romanisto Lawrence Durrell.

Biografio
---------

Li naskiĝis en brita familio setliĝinta en Hindio. Post la morto de la patro de Gerald en 1928, la patrino, Gerald kaj liaj tri gefratoj translokiĝis al Bournemouth, Anglio. La familio translokiĝis al la greka insulo Korfuo en 1935, kie Durrell ekkaptis kaj kolektis specimenojn de la loka faŭno kiel dorlotbestoj. Ili restis en la insulo ĝis 1939; tie li estis edukita de amikoj de lia pli aĝa frato Lawrence, inter kiuj Theodore Stefanides.

La familio revenis al Anglio en 1939 pro la Dua Mondmilito. Tiukadre li laboris en akvario, en bestovendejo kaj en farmo. Post la milito, li laboris en Bestoĝardeno de Whipsnade. Ĉiuj liaj vivaj spertoj estis materialo por liaj libroj. En 1947 li faris sian unuan ekspedicion por ĉasi animalojn por bestoĝardenoj, nome al Kameruno. Tiukadre li iĝis aktivulo por naturprotektado. En 1949 li denove iris al Kameruno kaj en 1950 al Brita Gujano. Ekde tiam ĝis 1990 li faris plurajn ekspediciojn al diversaj mondopartoj, trairante ĉefe grandajn ekonomiajn malfacilaĵojn. Li foje superis tiujn per filmado de la ekspedicioj kaj prezentado per radio kaj televido. En 1959 li fondis la Bestoĝardenon de Jersey, kaj ekde tiam ankaŭ diversajn iniciatojn cele al konservado de minacataj bestospecioj.

Verkoj
------
La **Epoko de la revolucioj** aŭ **Revolucia Epoko** estas periodo el la fino de la 18a ĝis la mezo de la 19a jarcentoj en kiu nombraj gravaj revoluciaj movadoj okazis en plej el Eŭropo kaj el Ameriko. Tiu periodo estas karakterizita per la ŝanĝo el absolutismaj monarkioj al reprezentaj registaroj kun skriba konstitucio, kaj la kreado de naciaj ŝtatoj.

La Kvinopa Komitato skribas la Usonan Deklaron de Sendependeco kiel starto de la Usona Revolucio: Adams, Sherman, Livingston, Jefferson kaj Franklin.
Influita de la novaj ideoj de la Klerismo, la Usona Revolucio (1765–1783) estas kutime konsiderata komenco de la Revolucia Epoko. Ĝi siavice inspiris al la Franca Revolucio de 1789, kiu rapide disvastiĝis al la cetero de Eŭropo pere de la revoluciaj militoj. En 1799, Napoleono enpoviĝis en Francio kaj pluigis la revoluciajn militojn konkerante plej el la kontinenta Eŭropo. Kvankam Napoleono trudis en siaj konkeraĵoj kelkajn el modernaj konceptoj kiel egaleco antaŭ la leĝo, aŭ civila kodo, lia rigora militokupacio okazigis naciajn ribelojn, ĉefe en Hispanio kaj Germanio. Post la venko super Napoleono, la grandaj potencoj de Eŭropo fondis la Sanktan Aliancon en la Kongreso de Vieno en 1814–15 — kiel klopodo eviti estontajn revoluciojn — kaj ankaŭ restaŭris la antaŭajn monarkiojn. Tamen, Hispanio estis konsiderinde malfortigita pro la Napoleona Milito kaj ne povis reteni siajn amerikajn koloniojn, el kiuj preskaŭ ĉiuj proklamis siajn sendependigojn per ribeloj kaj militoj inter 1810 kaj 1820. Revolucio tiam disvastiĝis reen al suda Eŭropo en 1820, kun ribeloj en Portugalio, Hispanio, Italio, kaj Grekio. Kontinenta Eŭropo estis skuita per du similaj revoluciaj tajdoj en 1830 kaj 1848, nomitaj ankaŭ Printempo de Nacioj. La demokrataj postuloj de la revoluciuloj ofte kuniĝis kun movado por sendependeco aŭ por nacia unuigo, kiel en Italio, Germanio, Pollando, Hungario ktp. La violenta subpremado de la Printempo de Nacioj markis la finon de la epoko.

La esprimo *epoko de la revolucioj* estis popularigita de la brita historiisto Eric Hobsbawm en sia libro *The Age of Revolution: Europe 1789–1848*, publikigita en 1962.

Sturmado de la Bastilo, 14-an de julio 1789.

Revolucioj
----------

* Industria Revolucio
* Usona Revolucio
* Franca Revolucio
* Hispanamerika Revolucio
* Greka Revolucio
* Revolucio de 1848
* Eureka Ribelo
* Tajpinga ribelo

Vidu ankaŭ
----------

* Kamparana ribelo
* Pariza Komunumo (1871)

Notoj
-----

1. ↑   Matson, Cathy (Julio 2005). "The Atlantic Economy in an Era of Revolutions: An Introduction". William and Mary Quarterly.
2. ↑   Hobsbawm, Eric, *The Age of Revolution: Europe 1789–1848*, London, Abacus (1962).

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 696474
 |
plej malvasta parto de la terkolo Fischland apud la loĝloko Wustrow
**Fischland** [**fiŝ**lant] estas terkolo ĉe la germania bordo de la Balta Maro inter la urboj Rostock kaj Stralsund. Ĝis la 14-a jarcento temis pri insulo: tiam la kreo de tajdofluaj fosaĵoj ligis la teritorion al la pli norda eksa insulo Darß kaj al la kontinenta parto de Germanio sude - ekestis duoninsulo "Fischland-Darß". En la 19-a jarcento plia tia fosaĵo ankaŭ ligis la pli orientan ĝistiaman insulon Zingst al la tereno Darß, tiel ke ekestis la nuna duoninsulo Fischland-Darß-Zingst, kiu dividas lagunaron nomatan "Darß-Zingster Boddenkette" sude de la maro norde. La terkolo Fischland inter sudokcidento kaj nordoriento longas pli-malpli kvin kilometrojn, kaj ĝi larĝas inter 500 metrojn kaj 2 kilometrojn.

situo de la terkolo Fischland
lumturo en Fischland
kruta marbordo ĉe Ahrenshoop kun nestaro de bordhirundoj
Sur la terkolo Fischland situas nur kvar loĝlokoj, kiuj nuntempe tiom proksimiĝis kvazaŭ temus pri sola unuo: la komunumopartoj Althagen kaj Niehagen de Ahrenshoop kaj la komunumo Wustrow kun la komunumoparto Barnstorf. La vilaĝo Arenshoop mem, konata kiel feriejo kaj loĝejo de artistoj kaj interalie historie ŝtata kunvenejo de GDREA, situas iom pli norde, jam ne sur la teritorio Fischland, sed sur la eksa insulo Darß. La norda limo de la teritorio Fischland estas "lima vojo" en la komunumo Ahrenshoop, kiu signas la historian lokon de la markolo Loop kiu iam dividis la insulojn Fischland kaj Darß: Tiu vojo ĝis nun estas la limo inter la historiaj regionoj Meklenburgo sude de la limo kaj Pomerio (respektive post la Dua Mondmilito ties okcidenta parto Antaŭpomerio) norde de ĝi. Ĝis la nuntempo la limo dividas la areojn de la meklenburga kaj la pomeria landaj luteranaj eklezioj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Fischland en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo de la duoninsulo Fischland-Darß-Zingst
**Brjansko** (ruse *Брянск*) estas rusia urbo, ĉefurbo de Brjanska provinco.

Brjansko estis fondita jare 985 kiel fortika vilaĝo sur la maldekstra bordo de rivero Desna (Десна), ĉe enenfluo en ĝin de rivero Bolva (Болва). La unua mencio pri la nuna Brjansko estis trovita en analoj de Ipatio dataj jare 1146 kiel Dobrjansk.

De jaro 1252 Brjansko estiĝis centro de Brjanska princado. De jaro 1356 Brjansko estis parto de Litova princado. Jare 1500 estis ree aneksita al Moskva ŝtato. Dum gvidado de Petro la Granda en Brjansko estis konstruita ŝipkonstruejo, kia jare 1737-1739 produktis ŝipojn por milito kontraŭ Turkio.

* loko: 53°17' Norde, 34°25' Oriente
* horzono: GMT+3h (+4h de aprilo ĝis oktobro)
* loĝantaro: 454,7 mil (en la aglomeraĵo de 2001)

La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1778.

En la 19-a jarcento Brjansko estiĝis centro de grandindustrio por produktado de ŝtalaj reloj.

En jaro 1959 la urbo havis 207 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 431,5 mil loĝantojn.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 15401.

La interurba telefona kodo estas 0832, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Ekonomiko de la urbo bazitas sur produktado de kamionegoj, furgonoj, fervojkonstruada teĥniko. Ĥemia industrio estas notinda parto de ekonomiko de la urbo.

En la urbo estas fervoja stacio.

Brjansko estas hejmurbo de heroo de Kulika batalo Aleksandr Peresvet.

* Brjansko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Brjansko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

La vetero en Brjansko esperante

Flago de Brjanska provinco
Urboj de Brjanska provinco

**Ĉefurbo**: Brjansk

Djatkovo |
Fokino |
Ĵukovka |
Karaĉev |
Klinci |
Mglin |
Novozibkov |
Poĉep |
Selco |
Sevsk |
Starodub |
Suraĵ |
Trubĉevsk |
Uneĉa |
Zlinka 

 

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Homela distrikto** (beloruse — *Гомельскі раён*, ruse — *Гомельский район*) estas teritoria kaj administracia subdivido en Homela regiono. Estis fondita 8 decembro 1926 jaro, de la 15-an de januaro 1938 en konsisto de Homela regiono. Areo estas 2,1 milo de kilometroj2. Ĉefaj altaĵoj estas 120-140 da metroj sur marnivelo. Pli alta loko estas 160 da metroj sur marnivelo, pli malalta — 111 da metroj.

Loĝlokoj kaj administracia subdivido
------------------------------------

Ĉirkaŭ 190 da loĝlokoj. Ĉefaj loĝlokoj estas Homel (administracia ĉefurbo), Kascukouka, Balŝavik, Ĉonki, kaj aliaj. La distrikto estas subdividita je 25 vilaĝaj sovetoj.

Naturo
------

*Riveroj*: Soĵ kaj ĝia flankriveroj: dekstra Uza, maldekstraj Ipuc, Njamilnja, Ucj, Cjaruha.
*Mezaj temperaturoj* de januaro -6,9, de julio +18,6 de celsio.
*Mineraloj*: torfo, argilo, sablo.
*Arbaroj* kovras 33,5% de areo. Pli oftaj specoj de arboj: pino, betulo, kverko, alno, tremolo.
Parto dedistrikto estas malpurigita per radioaktivaĵoj post Ĉernobila katastrofo.

Agrokulturo
-----------

Kolĥozoj, sovĥozoj specialiĝantaj je produktado de viando, lakto, birda viando, terpomplantado.

Komunikado
----------

*Per fervojoj* de Homel al Ĵlobin, Kalinkaviĉi, Baĥmaĉ, Novozibkov, Ĉernigov. *Per aŭtomobilaj vojoj* kun Mahiljoŭ, Babrujsk, Kalinkaviĉi, Ĉernigov, Novozibkov.
*Rivera komunikado* ŝarga transportado tra Soĵ.

Vidu ankaŭ
----------

* Ĉonki

* Kategorio Homela distrikto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Caricino (stacio) kaj Caricino (stacio de Moskva metroo). |

solena inaŭguo okazinta la 2-an de septembro 2007
En la suda parto de Moskvo troviĝas la **Ŝtata Muzeo-Rezervejo CARICINO** (ruse *Государственный историко-архитектурный, художественный и ландшафтный музей-заповедник «Царицыно»*) okupanta pli ol 700 hektarojn. Ĝia kerno estas la plej granda arkitektura ensemblo en Rusujo - la eksa restadejo de imperiestrino (**Caricino** estas derivaĵo de la rusa vorto carino t.e. ŝia propraĵo) Ekaterina la Granda, kiun projektis kaj konstruadis en 1775 - 1796 famaj rusaj arkitektoj Bazilo Baĵenov kaj Mateo Kazakov en la romantika *"gotika stilo"*.

La plimulto de la arkitekturaj monumentoj jam spertis restarigon. Eksteraj kaj internaj ekspozicioj de la muzeo montras detalan evoluadon de Caricino kaj ĝiajn riĉajn kolektojn de belartaĵoj kaj metiaĵoj. Interesegaj ekskursoj, edukaj programoj, koncertoj, festaj eventoj, la belaj parko kaj lagoj allogaj por promenantoj multe plezurigas siajn vizitantojn. Ĉiujara miela foiro estas fame konata diversloke.

La restarigo de la Granda palaco kaj ceteraj arkitekturaj objektoj, kiuj longtempe aspektis kiel ruinoj situintaj en ĝangalo, estis finita en 2007. Plena renovigo de la parka pejzaĝo kaj la lagoj estis ankaŭ tiam efektivigita.

Danke al vasta persona kontribuo de tiama moskva urbestro Jurij Luĵkov nuntempe Caricino estas tre valora juvelo de rusa kulturo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Caricino (arkitektura ensemblo en Moskvo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2013-07-08 per la retarkivo Wayback Machine oficiala ttt-ejo prezentas virtualan ekskurson, fotojn, tekstojn ktp ruse
* muzeo-rezervejo Caricino ruse angle