recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Koordinatoj: 49° 38′ 45″ N 18° 21′ 10″ O﻿ / ﻿49.64583 °N, 18.35278 °O﻿ / 49.64583; 18.35278 (mapo)

**Kunčičky u Bašky** (germane *Klein Kunzendorf*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Baška, en distrikto Frýdek-Místek. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Frýdek-Místek kaj 1 km okcidente de Baška. Estas ĉi tie registritaj 394 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 1 304 loĝantoj.

**Kunčičky u Bašky** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,52 km².

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1288, kiam ĝi apartenis al ĉefepiskopujo de Olomouc.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 471 |
| 1880 | 537 |
| 1890 | 556 |
| 1900 | 671 |
| 1910 | 763 |
| 1921 | 648 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 778 |
| 1950 | 883 |
| 1961 | 969 |
| 1970 | 842 |
| 1980 | 885 |
| 1991 | 916 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 1 003 |
| 2011 | 1 143 |
| 2021 | 1 304 |

Memorindaĵoj
------------

En Kunčičky u Bašky estis planite antaŭ la dua mondmilito konstrui kapelon. Sed kun la alveno de la milito la planoj estis haltigitaj. Post la milito la konstruado de la kapelo devis esti okazigita, sed tio neniam okazis. Proksime de muelejo Bauerův mlýn troviĝas fundamenta ŝtono al la konstruado de tiu ĉi kapelo.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Baška (3) |
| --- |
| Baška ~ Hodoňovice ~ Kunčičky u Bašky |

 |
Koordinatoj: 49° 37′ 50″ N 18° 21′ 26″ O﻿ / ﻿49.63056 °N, 18.35722 °O﻿ / 49.63056; 18.35722 (mapo)

**Hodoňovice** (antaŭe Hodonovice, germane *Swermwermsdorf* aŭ *Hodonowitz*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Baška, en distrikto Frýdek-Místek. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudokcidente de Baška. Estas ĉi tie registritaj 227 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 728 loĝantoj.

**Hodoňovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,05 km².

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el fino de 14-a jarcento, kiam Hanco de Friedlant transprenas feŭdon de Místek inkluzive de domaro *Quittendorf.* Pli preciza skribmencio pri la vilaĝo, civitanoj kaj impostdevoj estas *Urbolibro de frýdeka-místeka senjorujo* el la jaro 1580, kiun lasis prilabori tiama posedanto, Jiří z Lohova. La urbolibro mencias, ke en la municipo troviĝis unu muelejo kaj unu segejo kaj proksimume 12 kamparanaj domoj, loĝantaj de ĉeĥaj dometistoj kun ĉeĥaj nomoj. En la jaro 1871 estis tre signifa finigo de akva kaj maŝina floso, kondukanta de Hodoňovice tra Místek ĝis Sviadnov. Tiu ĉi floso movigis muelejojn, segejojn situantaj sur la tuta vojo, kaj ĉefe ankaŭ tekstilajn fabrikojn en Místek. En la jaro 1875 estis finkonstruita kaj konsekrita kapelo de "Naskiĝo de Virgulino Maria". Pli poste, en la jaro 1885, estis fondita ankaŭ tombejo. Tiutempe Hodoňovice havis proksimume 436 civitanojn.

La 9-an de februaro 1960 per kunigo de municipoj Baška, Kunčičky u Bašky kaj Hodoňovice estiĝas kunigita municipo Baška.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 369 |
| 1880 | 387 |
| 1890 | 376 |
| 1900 | 436 |
| 1910 | 511 |
| 1921 | 447 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 616 |
| 1950 | 656 |
| 1961 | 715 |
| 1970 | 659 |
| 1980 | 598 |
| 1991 | 521 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 598 |
| 2011 | 675 |
| 2021 | 728 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Baška (3) |
| --- |
| Baška ~ Hodoňovice ~ Kunčičky u Bašky |

 |
Koordinatoj: 32° 24′ 34″ N 35° 16′ 51″ O﻿ / ﻿32.40944 °N, 35.28083 °O﻿ / 32.40944; 35.28083 (mapo)

**Qabatiya** estas urbo en la nuna Palestina Aŭtonomio. Ĝi situas en Cisjordanio 6  kilometroj sude de Jenin. Oni kultivas tie olivarbojn.

Geografio
---------

Qabatiya etendiĝas sur 50,547 kvadrataj kilometroj kaj havis 19 197 loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de 2007, tiel ke la loka loĝdenso estas po 380 homoj laŭ kvadrata kilometro.

Demografio
----------

Oficialaj nombroj devenas el la palestinia oficejo pri statistiko. La loĝantaro estas ĉefe araba kaj islama.

Ekonomio
--------

Stono laboro en Qabatiya
Ŝtonminejoj estas tie grava industrio.
Intensa agrikulturo estas. Estas ankaŭ multajn olivarbejojn kaj iometajn migdalejojn kaj vitejojn.

Tie estas ankaŭ multaj metiejoj kaj komercejoj.

Historio
--------

Iam estis tie granda karavana centro.

Dum la sestaga milito en 1967, Israelo kaptis Qabatiya-ajn kaj tute la teritoriojn de Cisjordanio.

Moskeoj
-------

La malnova moskeo mezuras ĉirkaŭ 700 km2 kaj situas en la urbocentro, ĝi datiĝas de la otomana epoko, la minareto estas nova.

Salah al-Din (Saladino) moskeo estis establita en 1981 kaj mezuras ĉirkaŭ 700 km2.

La rajto Martiroj Moskeo estis fondita en 1999, ĝi situas en varma Asbanh la konektanta strato inter Qabatiya kaj amuzita.

Zahra Moskeo situas nordokcidente de la urbo, ĝi datiĝas de 2001.

Omar bin Al-Khattab Moskeo situas sur la ĉefa ŝoseo inter Jenin kaj Qabatiya, ĝi datiĝas de 2000.

Nour Moskeo situas okcidente de la urbo estis fondita en 2008 kaj situas sur la konektanta strato inter Qabatiya kaj amuzita.

Al-Furqan Moskeo datiĝas de 2014 kaj situas sur la norda flanko (lane Zkarnh).

Lernejoj
--------

Estas 13 lernejoj. Knaboj kaj knabinoj lernas en malsimilaj lernejoj.

Famulo
------

* Khader Adnan bakisto en Qabatiya estis enkarcerigiti en Israelo sen juĝado.

Partneraj urboj
---------------

La urbo havas la sekvan partneran urbon:

* Francio Roubaix en Francio

Referencoj
----------

1. ↑  Statistikoj (PDF)  arabe
2. ↑  Khader Adnan angle
3. ↑  Ĝemeleco kun Roubaix (PDF)  france

Vidu ankaŭ
----------

* Palestina Aŭtonomia Teritorio
* Araba-israela konflikto
* Israelo

Eksteraj ligiloj
----------------

* La malnova urbo (bildoj) Arkivigite je 2016-06-09 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 538401
* LCCN: n2006204621
* VIAF: 152663544
 |
Luko super halo en Kulturdomo *Centro Cultural Banco do Brasil* en Rio-de-Ĵanejro.
Granda lukeca elemento, en pramejo *Star Ferry Pier*, Hongkongo.
Malkutima luko en formo de malferma okulo ĉe la Panteono de Romo.
**Luko** estas apertureto aŭ speco de fenestro en tegmento aŭ plafono de konstruaĵo por allasi la lumon en la internon plej ofte kovrita per vitro kiu permesu tion. Tiu povas okupi la tutan surfacon de la tegmento aŭ plafono aŭ nur parton. En arkitekturaj konstruaĵoj lukoj estas gravaj elementoj kiuj povas montri kolorajn ornamaĵojn kiuj nuancigu la lumon allasitan ene de la interno.

Tipoj
-----

Fakte PIV klasigas tri tipojn de lukoj, nome la jenajn:

* ordinare vitrita aŭ kradita, en tegmento, plafono aŭ kelo, por enlasi lumon: mansarda luko. Sin. lumluko. Similaj terminoj estus bovokulo, vazistaso.
* fermebla per pordo aŭ tabuloj, en la ferdeko de ŝipo, por ebligi penetron en la holdon (pli precize: holdluko).
* fermita per kovrilo el giso, kiu en la strato, sur trotuaro kaj simile ebligas al metiisto malsupreniri en kloakon, aŭ subteran galerion.

Laŭ Francisko Azorín **luko** estas *Aperturo, ĉe la tegmento, ĉe la plafono, ĉe la mursupro de konstruaĵo por allasi la lumon en la internon.* Li indikas etimologion el la latina *lux. lucis* (lumo).

Aliaj lukoj
-----------

* Keloluko ebligas rektan eniron en kelon.
* Ŝiplukoj estas likimunaj grandaj aŭ malgrandaj aperturetoj sur ŝipoj.
* Kosmoŝiplukoj estas tre rezistemaj pro la ekstera aervida spaco.

En literaturo
-------------

*La luko* ("El tragaluz") estas fama teatraĵo de la hispana verkisto Antonio Buero Vallejo, kiu rakontas historion de familio kiu loĝas en duonkela loĝejo el kiu oni vidas traluke nur la krurojn de la preterpasantoj surstrate.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 130.
2. ↑  Azorín, samloke.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Luko (arĥitekturo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Okulo (arkitekturo)
* Lanterno (arkitekturo)
* Lumkonduka tubo
La **hospitalo de la Timone** estas la plej granda hospitalo de Marsejlo (Bouches-du-Rhône, en Francio). La aktualaj konstruaĵoj datas de 1973 sed situas sur la loko de eksa hospitalo. La hospitalo apartenas al la Asistado publika - Hospitala de Marsejlo (AP-HM). Ĝi estas ankaŭ la sidejo de la Servo de urĝa medicina helpo (SAMU) kaj de la fajrosoldatoj de Marsejlo.

Dotita de la statuso de CHU (malsanulejo universitata), ĝi estas ligita al la fakultato de medicino de la Timone de la universitato de Aix-Marsejlo.

La hospitalo de la Timone entenas du konstruaĵojn: unu por la infanoj kaj la alia por la plenkreskuloj.

Kvankam la hospitalo estis nomita laŭ la kvartalo La Timone (10a arondismento) kaj ĝia samnoma avenuo, la aro de la hospitalaj konstruaĵoj kaj la fakultato de medicino situas en la kvartalo Baille (5a arondismento).

Referencoj
----------

1. ↑  Professeur Yves Baille, « Histoire de l'AP-HM Arkivigite je 2020-11-26 per la retarkivo Wayback Machine », sur le site de l'AP-HM. Consulté le 13 novembre 2008.
2. ↑   Hôpital de la Timone. Arkivita el la originalo je 2020-11-30. Alirita 2021-02-11.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

**Hurio** estas laŭ PIV nigrokula junulino, destinita al la plezuro de la savitoj en Paradizo, kaj por pli ampleksigita signifo ankaŭ volupte bela virino.

Hurioj en paradizo, laŭ persa manuskripto de la 15a jarcento
En islamo, **hurio** *ḥūr* aŭ *ḥūrīyah* (en araba حورية) estas unu de la eternaj virgulinoj kiuj esperas siajn promesitojn por havi seksan rilaton kaj al kredantoj en la Jannaho la tagon de la Jaum al-Kijamaho.

Tiuj virgulinoj, kiuj havas ĝuadon de la eterna junuleco kaj ĉiajn sortojn de ĉarmoj, estas simbolo por kelkaj islamanoj de la eterna bono. La virinoj trafos la *ghulam* aŭ plurale *ghilman*.

Laŭ Mahomedo, en la Paradizo promesita al la kredantoj ekzistas belegaj virgulinoj, kiujn ili ĝuos post sia morto. Laŭ la Korano, estas blankaj, verdaj, flavaj kaj ruĝaj hurioj; ties korpoj estas el safrano, mosko, sukceno kaj incenso eligantaj odoron ege aroman kaj portantaj survizaĝe konsolajn skribaĵojn. Tiuj kiuj plenumas la ordonojn de la Profeto kaj ĉefe la fastojn de la ramadano ĝuos la huriojn de nigraj brovoj en tendoj de blankaj perloj en kiuj estas sepdej pladoj el rubeno, kaj sur ĉiu el ili, sepdek matracoj kaj sur ĉiu matraco sepdek sklavinoj, ĉiu el kiuj ricevas servon de alia sklavino. La hurioj survestas belegajn vestaĵojn tiom travideblajn ke oni vidas tra ili la ostomedolon. Al ĉiu elektito prezentas anĝelo ĉu piron aŭ oranĝon sur arĝenta pleto. La feliĉa islamano malfermas la frukton kaj el ĝi eliras la hurio destinita al li, sur kies brakoj li restos mil jarojn, kaj ŝi neniam perdos sian virgecon.

Notoj
-----

1. ↑  Korano, surao 52:17-20
2. ↑  Korano, surao 52:24
3. ↑  *Enciclopedia moderna: diccionario universal. Tomo III.* Francisco de P. Mellado. 1851

Vidu ankaŭ
----------

* Islamaj terminoj
**Goguryeo** aŭ **Kogurjŏ** (Hangul: 고구려; Hanja: 高句麗; pinyin: **Gāogōulí**) (1-a jarcento a.K.-668) estis regno en nunaj Manĉurio kaj norda Koreio.

Mapo de KogurjoKogurjo estis la plej granda reĝlando el la tri reĝlandoj konsistantaj Koreion ĝis 668 p.K. Ĝi situis sur ĉirkaŭ la hodiaŭa teritorio de Norda Koreio. Laŭ la tradicio, ĝin fondis en 37 a.K. Ĉu Mong en la rivervalo de Tongge, sed oni supozas, ke ĝi jam ekzistis en la 2-a jarcento.

Historio
--------

Dum la regado de la legenda reĝo Theĝo (1-2-a jc. p.K.) elformiĝis hereda reĝa sistemo en Kogurjo. La reĝo Sosurim (regis inter 371–384) centrigis la reĝan potencon per leĝoj kaj dekretoj. La teritorion de la reĝlando pligrandigis la konkeroj de reĝoj Kvanggetho (regis 391–412), poste Ĉangsz (regis 413–491). En la orepoko de la reĝlando, Kogurjo regis ne nur la norda parton de la Koreia duoninsulo, sed ankaŭ la Liaotung-duoninsulon kaj parton de Manĉurio.

Oni distingis en la centra adiministra sistemo 12 rangojn, sure kies pinto staris la ĉefministro (te-dero) elektita je tri jaroj de la kunlaborantoj.

Oni enkondukis la budhismon post 372, je ĉina efiko kaj por ideologie apogi la centrigitan burokratismon (poste disvastiĝis ankaŭ la taoismo). Ekde tiam oni emfazis la instruadon en spirito de la Konfuceo. Multaj tombejaj pentraĵoj prezentas ĉiutagaĵojn de la popolo de Kogurjo.

Post kiam en Ĉinio enpotenciĝis la unuiĝinta Sui- (581–618), kaj T'ang-dinastio (618–907), la ĉinoj pli kaj pli ofte militiris en Kogurjon. La reĝlando estis fine konkerita (668) fare de la aliancaj armeoj de sud-korea Silla-reĝlando kaj T'ang-dinastio. La duoninsulo venis sub regadon de la unuiĝinta reĝlando Silla (668–935).

La kogurja lingvo estis parolita en la malnova reĝlando de Kogurjo.

### Listo de la reĝoj de Kogurjo

* 37 - 19 a.K. Tongmyong Wang
* 19 a.K. - 18 p.K. Yuri(myong) Wang
* 18 - 44 Taemusin Wang
* 44 - 48 Minjung Wang
* 48 - 53 Mobon Wang
* 53 - 146 T'aejo Wang
* 146 - 165 Ch'adae Wang
* 165 - 179 Sindae Wang
* 179 - 196 Kogukch'on Wang
* 196 - 227 Sansang Wang
* 227 - 248 Tongch'on Wang

(244:Ĉinoj sturmas la Kogurja ĉefurbo)

* 248 - 270 Chungch'on Wang
* 270 - 292 Soch'on Wang
* 292 - 300 Pongsang Wang
* 300 - 331 Mich'on Wang

(313 la okcidentaj Cin dinastio de Ĉinio estas forpelita el Koreio)

* 331 - 371 Kogugwon Wang

( en 346 li konkeras la nordan korean regnon de Pojo)

* 371 - 384 Sosurim Wang
* 384 - 391 Kogugyang Wang
* 391 - 413 Kwanggaet'o Wang
* 413 - 491 Changsu Wang
* 491 - 519 Munja(myong) Wang
* 519 - 531 Anjang Wang
* 531 - 545 Anwon Wang
* 545 - 559 Yangwon Wang
* 559 - 590 P'yongwon Wang
* 590 - 618 Yongyang Wang

(612 : la ĉinaj Sui dinastio invadas, sed malvenkas)

* 618 - 642 Yongnyu Wang
* 642 - 668 Pojang Wang

(645 - 647 la ĉina T'ang dinastio invadas sed malvenkas. En 667 - 668 Ĉinoj kaj korea reĝlando Silla konkeras Kogurjon.

Bildaro
-------

* 
* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* ĉefurboj kaj tomboj de la antikva regno Kogurjo

* Kategorio Kogurjo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Minada kaj Arbarkultura Altlernejo** en Sopron estis posteulo de Akademio de Selmec post la 1-a mondmilito.

Historio
--------

Post la unua mondmilito Hungara reĝlando perdis signifajn teritoriojn, tial Minada kaj Arbarkultura Altlernejo de Selmecbánya rifuĝis al Sopron, kie la instruado trovis liberan lokon en forlasita kazerno. Ŝajnis, la urbo mem estis konvena, proksime estis arbaroj kaj minejoj. Tamen en 1921 anonciĝis problemo: Aŭstrio postulis ankaŭ regionon de Sopron, eĉ proksimiĝis jam la aŭstraj ĝandarmoj. Granda parto de studentoj prenis armilojn kaj kun aliaj loĝantoj ili komencis pafi al la aŭstroj, kiuj poste retiriĝis. Okazis plebiscito, kies rezulto estis la hungara dominado.

Ekde 1922 la instruado okazis jam en pli novaj domoj. La altlernejo konsistis el 4 fakultatoj: minada, metalforna, ferforna kaj arbarkultura sekcioj. En 1924 2 judoj komencis lerni, tio kaŭzis tutlandan skandalon.

En 1934 la memstareco ĉesis, ĉar Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato palatino József integris la altlernejon, dekanoj gvidis la kampuson.

En 1949 oni fondis novan universitaton en Miskolc sub nomo Pezindustria Teknika Universitato, tial la fakultatoj pri minado kaj metalurgio el Sopron estis translokigita al Miskolc. La arbarkultura fakultato funkciis plu en Sopron ĝis 1952, poste ĝi transformiĝis al *Arbarkultura Altlernejo*. Post jardeko ĝi estis levita al *Arbarkultura kaj Lignaĵindustria Universitato*, ĝi estis alinomita en 1996 al *Universitato de Sopron*. En 2000 ĝi estis integrita al Universitato de Okcidenta Hungario.

Nepre menciindas, ke post falo de la Hungara revolucio de 1956 preskaŭ la plena altlernejo (studentoj kaj instruistoj) rifuĝis al Kanado, kie ili daŭris la instruadon/lernadon komence hungarlingve.

Rektoroj de la altlernejo
-------------------------

* Géza Réz 1918–1919
* Károly Láng 1919–1920
* István Vitális 1920
* Sándor Jankó 1920–1922
* Géza Boleman 1922–1923, 1928–1930
* János Mihalovits 1923–1924
* Jenő Tettamanti 1924–1926
* Zoltán Fekete (inĝeniero) 1926–1928, 1932–1934
* Ernő Cotel 1930–1932

Dekanoj de la kampuso
---------------------

* József Finkey 1934–1935
* Károly Walek 1935–1936
* János Széki 1936–1937
* Gyula Roth 1937–1938
* Miklós Vendel 1938–1939
* Artúr Kelle 1939–1940
* János Proszt 1940–1941, 1946–1947
* Ferenc Modrovich 1941–1942, 1945–1946
* Antal Tárczy-Hornoch 1942–1943
* János Sébor 1943–1944, 1947–1948
* Ernő Cotel 1944–1945
* Elemér Szádeczky-Kardoss 1948–1949

Elektitaj instruistoj
---------------------

* Imre Babos
* Károly Botvay (arbarinĝeniero)
* István Csapody (botanikisto)
* János Győrfi
* Ferenc Lesenyi
* György Pántos

Elektitaj studentoj
-------------------

* Ervin Barlai
* Elemér Barabits
* László Orlóci
* Miklós Salamon
* Barna Szabó

Fontoj
------

* 
* 
*
La **Jakovlev Jak–24** (NATO raportnomo: **Horse** (ĉevalo)) estis transporta helikoptero, evoluigita en la Sovetunio komence de la 1950-aj jaroj. Oni nomumis ĝin laŭ la ekstera aspekto „fluganta vagono".

Historio
--------

Pri la evoluigo de la transporta helikoptero ekokupiĝis la planburoo de Jakovlev jam en la dua duono de la 1940-aj jaroj. Oni pretigis je 1948 la Jak–100, sed oni decidis pri seria produktado de Mi–1. Oni komencis plani en 1951 la pli grandpovuman helikopteron en la Planburoo de Jakovlev sub gvido de ĉefkonstruktoro de Igor Aleksandroviĉ Erliĥ. Oni konstruis en 1952 kvar prototipojn kaj samjare la 3-an de julio okazis la unua testflugo. Oni uzis kelkajn partojn de Mi–4, tiel ties motoron kaj reduktoron. Dum la testflugo aperis vibrado, pro ties elimin oni eksperimentis dum pluraj jaroj. Oni parte eliminis la problemojn ĝis 1954, kaim komencigis ties seria produktado. Oni reguligis ĝin en la soveta aerarmeo en 1955 kaj eĉ publike prezentis la helikopteron.

La unua versio de la helikoptero estis produktita kiel armea transporta helikoptero. Tiu povis transporti 30 armilizitajn soldatojn aŭ 18 vunditajn soldatojn (sur portlito).

Oni produktis ekde 1958 la version Jak–24U, kiu estis tute el metalo. Oni pligrandigis ties portan kapaciton (40 soldatoj aŭ 3000 kg da ŝarĝoj). Oni produktis kelkajn ekzemplerojn ekde 1960 por civila uzo (Jak–24A), kiun oni uzis kiel flugantan levilon.

La armea versio estis ekipita per unu mitralo de 12,7 mm.

La helikopterojn uzis la Soveta Armeo, sed fine de la 1960-aj jaroj ŝanĝis ĝin la pli fidebla Mi–6. Oni supozas produkton de 40-100 ekzemperoj inter 1954 kaj 1961.

Konstruaĵo
----------

La helikoptero havis du ĉefrotorojn unu malantaŭ la alia. La du rotorojn (kun po kvar rotorŝoveloj) funkciigis aparta motoro (1250 kW (1700 ĈP), stelmotoro AS–82).

Teknikaj datenoj
----------------

#### Mezuroj

* longo: 21,3 m
* rotor-diametro: 21 m
* alto: 6,5 m
* malplena maso: 10 607 kg
* maksimuma starta maso: 17 000 kg

#### Motoro

* motoro: stelmotoro AS–82V
* motoroj: 2
* povumo: 2 × 1250 kW (1700 ĈP)

#### Flugdatenoj

* maksimuma rapido: 180 km/h
* altiĝa maksimumo: 5500 m
* atingopovo: 430 km

* Jakovlev Jak-24 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Jakovlev Jak-24 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Idealstata grundo** estas grundo kiu atingis sian plej bonan fizikan, kemian kaj biologian staton."

Karakterizaĵoj
--------------

Idealstata grundo estas agregaĵoza, humriĉa, bone aerumita, sufiĉe humida kaj facile traradikiĝema. Ĝi havas stabilan kaj elteneman strukturon. Tiu stato estas videbla de fakulo per spadodiagnozo. Kiel fermentanta panpasto idealstata grundo havas multajn etajn kaj mezgrandajn kavojn, la tiel nomataj grundporoj, kiu servas al aerumado kaj konservado de akvo. Kiel spongo tiu grundo povas absorbi post pluvo la akvon kaj konduki ĝin ĝis la engrunda akvohorizonto de la subgrundo.

Tiaj optimala grundstrukturo havas la nomon agregaĵa strukturo. La organismoj, kiuj vivas en la grundo (bakterioj, vermoj, insektoj kaj aliaj malgrandaj aŭ mikroorganismoj), kiuj influas la mikroklimaton de la grundo, bezonas aercirkuladon. La agregaĵa strukturo tial estas antaŭkondiĉo por riĉa organisma popolacio en la grundo. La agregaĵa strukturo de la grundo povas estis damaĝita per maloportuna grundprilaborado, ekzemple plidensigado per pezaj maŝinoj, ofta irado kaj tro forta precipitaĵo.

Por ricevi idealstatan grundon necesas jenon:

* fizikala: agregaĵa strukturo, ekzemple mezgandaj poroj en la tuta radikozono de la grundo, akvo kaj varmeco
* kemia: nutrosaloj, mineralaĵoj kaj mikroelementoj, neŭtra pH-valoro
* biologia: la organismoj de la grundo (edafono)

Celkonformaj paŝoj
------------------

La engrundaj organismoj nur povas esti influitaj per *fizikaj* kaj *kemiaj* kondiĉoj. Aranĝoj por teni aŭ reakiri la idealstatan grundon celas al tiuj esoj de la grundo. Precipe gravas plibonigi la fizikajn ecojn:

* lozigi aŭ erarigi la grundon
* akvumado
* mulĉado, aŭ ombrumado de la grunda surfaco per mulĉo aŭ grundkovrantaj plantoj

La fizikaj aranĝoj celu al la disponado de akvo kaj aero por la edafono. Mulĉo protektas la supran grundtavolon de sekigado kaj erodado. Krome ekzistas jenaj kemiaj aranĝoj:

* aldono de organika sterkaĵo, precipe kompoŝto aŭ likva planta sterko
* verda sterkado, regenerativa novalo
* plantŝanĝo, mikskulturo
* aldono de argilaj mineraloj, rokaĵfaruno, kalkado aŭ sablo

Eksteraj ligiloj
----------------

* bodenwelten.de Arkivigite je 2015-04-02 per la retarkivo Wayback Machine: *Bodenschonende Landwirtschaft.*

Referencoj
----------

1. ↑  Frank Uekötter: *Die Wahrheit ist auf dem Feld. Eine Wissengeschichte der deutschen Landwirtschaft.* Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2010, S. 316.
2. ↑  Alwin Seifert: *Gärtnern, ackern - ohne Gift.* Biederstein-Verlag, München 1997.
3. ↑  Der Boden - Lebendige Erde, dreißig Zentimeter, von denen wir leben Abschnitt Gründüngung und Mineralsalzversorgung, Organisation BIOkybernetisches Zentrum Aachen.  
En ĝardeno ankaŭ helpas la ovaj ŝeloj, kiu konsistas ja el kalko (kalcikarbonato)
4. ↑  Das Mulchbuch : Praxis der Bodenbedeckung im Garten / Dettmer Grünefeld, 2010, ISBN 978-3-89566-218-8
**Paul Hans ALBRECHT** (naskiĝinta je la 27-a de julio 1894 en Frankfurt am Main, mortinta je la 22-a de julio 1955 en Arnstadt) estis muzeisto, arkivisto kaj fakulo pri regiona historio.

Agado en Arnstadt
-----------------

Li helpis nove ordigi la enhavaĵojn de la muzea biblioteko kaj konservi la multvalorajn kolektojn de la Kastela muzeo. En 1937 li ekdeĵoris ĉe la urbo, ekde 1949 li estis gvidanto de la Muzeo pri regiona historio en Arnstadt.

De 1945-49 li laboris ĉe la urba arkivo kaj havis longjarajn okupojn en la kadro de la protektado de naturo kaj monumentoj. Li gvidis multajn migradojn kaj engaĝiĝis en la esploroj pri Johann Sebastian Bach kaj lia restado en Arnstadt.

Li verkis plurajn artikolojn temorilatajn (ekz. en la gazeto *Arnstädter Anzeiger*); lia loĝejo estis en Am Kupferrasen nr. 2.

Verkoj
------

* "Die Bürgeraufnahmen von 1565 bis 1582", en: *Alt-Arnstadt 12/1939*, p. 39-45
* "Nachruf Dr. Bernhard Grosse", en: *Alt-Arnstadt 12/1939*, p. 125-127
* "Die Bachhäuser und die Bachgedächtnisstätte in Arnstadt", en: *Johann Sebastian Bach und seine Verwandten in Arnstadt. Ein Arnstädter Bachbuch*, Arnstadt 1950, p. 124-133
* "Arnstädter Komponisten des 18. und 19. Jahrhunderts", en: *Arnstädter Kulturbote, H. April 1954)*, p. 9-10

Fonto
-----

Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3),
eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 179.
Situo de la regiono Norte en Guerrero
**Iguala de la Independencia** estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Iguala de la Independencia. Iguala de la Independencia apartenas al la regiono Norte , kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la nordoriento de Guerrero. Al ĝi ankaŭ apartenas dek-kvin aliaj komunumoj. Al Iguala de la Independencia apartenas entute 89 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12035.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 128444 loĝantojn. El tiuj estis 61345 viroj kaj 67099 virinoj. La komunumo havas surfacon de 567,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 720 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 1100 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 28,5 °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 108903 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2525 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 2,32 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

79486 de la loĝantoj de Iguala de la Independencia en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 8412 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 10,58 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 12,43 % (5324 el 42836 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 8,43 (3088 el 36650 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.

El la 108903 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 94078 apartenis al la katolika religio. 14825 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Iguala de la Independencia Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Klemensas Naudžius** (naskiĝis 10-an de aprilo 1905 en vilaĝo Žiūrių Gudeliai, distrikto Vilkaviškis; mortis 1971 en Kaunas) estis pedagogo, poeto, verkisto, tradukisto, esperantisto.

Inklinon al belarto li heredis de sia onklo fama verkisto doktoro Vincas Pietaris; eble tial li ĉiam eluzis okazon por honori sian parencon. Ankoraŭ estante gimnaziano li kolektis rakontojn kaj diversan materialon pri V.Pietaris kaj aperigis ĝin en enlandaj kaj eksterlandaj periodaĵoj. K.Naudžius ĝis la morto kunlaboris en gazetaro, estis aktiva aganto - volontulo, havis fortan voĉon, kantis kaj mem gvidis koruson, ludis en vilaĝa amatora teatro.

Li esperantiĝis en 1923 kaj tuj komencis instrui Esperanton. Aktiviĝis en 1956, sed en 1957 ekmalsanis je ftizo, ne plu povis labori en mezlernejo kaj preskaŭ 15 jarojn pasigis en sanatorio en Romainiai. Administracio de la sanatorio destinis por esperantisto, verkisto kaj traduskisto K.Naudžius apartan ĉambron kun labortablo kaj ŝranko. Tie li faris sian plej gravan laboron - esperantigis litovan klasikan literaturon: tradukis multajn fablojn, fabelojn, heksametre verkitan ampleksan poemon el 18a jarcenton "La jaro" de Kristijonas Donelaitis, "Muĵiko" de Dionizas Poška, "Pinarbaro de Anykščiai" de Antanas Baranauskas, teatraĵon "Skirgaila" de Vincas Krėvė kaj multe da litova folkloro. Parto de la tradukaĵoj estas aperigita en eksterlandaj kaj enlandaj E-revuoj, sed plej gravaj tradukoj kaj verkoj ankoraŭ ripozas en Vilna Instituto de Litovaj Lingvo kaj Literaturo (en fako de manuskriptoj) kaj en Literatura Muzeo. Ne perdiĝis ankaŭ leteroj de liaj seriozaj korespondantoj en kaj pri E. Ĝis la lasta spiro li laboris por Esperanto.

Fontoj
------

* Povilas Stašys, *Litova Stelo*, 1997, novembro-decembro, n-ro 6, paĝo 23.
**Altun** (ankaŭ *Altun Ŝan*, *Altyntag*, *Altin tagh* respektive *Astin tagh*; ĉine 阿爾金山/阿尔金山, pinjine: Ā'ěrjīn Shān) estas alta montaro de ĝis 6.295 metroj da alteco en la okcidento de Ĉinio (Azio).

La montara nomo fontas el la mongola lingvo kaj signifas "monto kun blankaj betuloj".

Situo
-----

La montaro Altun, kiu kiel okcidenta centra parto de la montaro Nanŝan kovras areon de proksimume 700 oble 200 kilometroj, situas en la sudoriento kaj oriento de la ujgura aŭtonoma regiono Ŝinĝango kaj etendiĝas ĝis en la provincojn Ĉinghajo kaj Gansuo. Sude de la Altun-montaro etendiĝas la centra parto de la montraro Kunlun kaj en la okcidento plus nordo la baseno Tarim kaj la dezerto Taklamakano. Oriente najbaras la montaro Ĉilian, la orienta centra parto de la montaro *Nanŝan*.

Montoj
------

Granda parto el la montoj de la montaro Altun altas inter 3.500 kaj 4.000 m. La plej alta monto en la orienta parto de la teritorio nomiĝas *Sulamutag* kaj havas alton de 6.295 m. La monto *Altun Ŝan* situas en la mongola aŭtonoma distrikto *Subei* en la administra regiono de la urbo *Jiuquan*, provinco Gansuo, kaj per alto de 5.798 m estas la plej granda monto de la centra parto de la Altun-montaro; lia montopinto unuafoje grimpiĝis la 19-an de aŭgusto 1989 per teamo el kvar japanoj kaj ĉinoj.

* Kategorio Altun en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
la teritorio de la tribaro vagroj ĉirkaŭ la jaro 1000
La **vagroj** (germane *Wagrier*) estis historia okcidentslava tribo, kiu dum la mezepoko vivis en parto de la nuna federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio de Germanio.

Ili estis la nordokcidenta parto de slava tribaro, kiu nomiĝas *abotritoj* aŭ *obotritoj*. La teritorio, en kiu ili setlis ekde la 7-a jarcento post Kristo, ampleksis la orienton de la regiono Holstinio, inter la rivero Trave kaj la Golfo de Kijlo. La ĉefa fortikaĵo de la vagroj estis mara komerca centro, kiu havis la slavan nomon Starigard kaj la platgermanan nomon Oldenburg ("malnova fortikaĵo"). Ĉi tie estis la rezidejo de la tribestroj kaj la vagra kulta centro. Dum la unua duono de la 10-a jarcento armeo de la germana imperiestro Oto la 1-a konkeris la tribon kaj perforte devigis ĝin al kristaniĝo. Tamen la lokaj tribestroj restis regionaj regantoj. En Oldenburg (germane por "malnova fortikaĵo"), proksime de la insulo Fehmarn en la Balta Maro, dum 968 fondiĝis kristana diocezo. Jam dum la slavaj ribeloj de la jaroj 983 kaj 990 tamen la diocezo detruiĝis, restariĝis, kaj dum 1066 plian fojon por preskaŭ 100 jaroj detruiĝis.

Dum la granda slava ribelo de la jaro 983 la tribaro resendependiĝis de germana (franka) regado, kaj sekve sub la nekristana tribestro *Kruto* eĉ inter la jaroj 1066 ĝis pli-malpli 1090 estis la gvidantoj de la tuta slava tribaro de *obotritoj*.

La vagroj en la regionoj de la okcidenta Balta Maro estis timataj piratoj, kiuj laŭ modelo de la vikingoj prirabis marbordajn urbojn kaj vilaĝojn, ĉefe sur la danaj insuloj.

Dum la jaroj 1138 kaj 1139 la teritorio konkeriĝis de la saksoj loĝantaj norde de la rivero Elbo. La duko *Henriko la Leono* donis la teritorion kiel feŭdo al la grafo *Adolfo la 2-a* de Holstinio, kiu ekde la jaro 1143 komencis setligi germanlingvajn farmistojn en la sudaj kaj centraj partoj de Vagrio. La nordaj partoj ĉirkaŭ Oldenburg kaj Lütjenburg (malaltgermane por "eta fortikaĵo") unue restis slavaj. Tamen la posteuloj de la vagroj dum la postaj jarcentoj pli kaj pli asimiliĝis al la nova germanlingva plimulto kaj transprenis ties lingvon.

Vidu ankaŭ
----------

* Elboslavoj
La **provinco Kermanŝaho** (perse کرمانشاه, kurde *parêzgeh Kirmaşan*) estas unu el tridek provincoj en la nuntempa ŝtato Irano. Ĝia administra centro estas la samnoma urbo Kermanŝaho. La provinco kovras areon de 24 998 kvadrataj kilometroj kaj laŭ la stato de oktobro 2006 havis 1 879 385 loĝantojn.

Kermanŝaho situas en la okcidento de Irano. La loĝantoj de la provinco estas precipe kurdoj.

La plej grandaj urboj de la provinco Kermanŝaho krom la ĉefurbo estas Islamabad-Garb, Pawa, Cwanro, Rwanser, Sonqor, Bistun, Sarpol zahab, Qasre Shirin, Hersin kaj Nodshe.

helenisma bildigo de la antikva persa dio *Bahram* kiel Herkulo.
la kavoj *Taq-e Bostan* kun aĥamenidaj kaj sasanidaj reliefoj.

Geografio
---------

Sefid-Kuh estas montaro kiu kuŝas 10 kilometrojn sude de Kermanŝaho. Ties plej alta pinto atingas 2805 metrojn sur la marnivelo.

  

flago de Irano
Provincoj de Irano

Alborzo |
Ardabilo |
Buŝehro |
Farso |
Gilano |
Golestano |
Hamadano |
Hormozgano |
Ĥomo |
Ĥuzestano |
Ilamo |
Isfahano |
Jazdo |
Kazvino |
Kermano |
Kermanŝaho |
Kohkilujeh kaj Bujer Ahmad |
Kurdistano |
Lorestano |
Markazi |
Mazandarano |
Norda Ĥorasano |
Okcidenta Azerbajĝano |
Orienta Azerbajĝano |
Razavi-Ĥorasano |
Semnano |
Sistano kaj Baluĉistano |
Suda Ĥorasano |
Teherano |
Ĉahar Mahal kaj Baĥtijari |
Zanĝano

 

* Kategorio Provinco Kermanŝaho en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Maracanaú** [marakana**u**] (foje esperantigita "Marakanauo") estas brazila municipo kaj grandurbo en la ŝtato Cearao. La loknomo signifas tupilingve (marakana + y) "rivero de la marakanoj, (birdospecio *Primolius maracana*)". La nomo de la urbo ŝuldiĝas al la ĉeesto de granda kvanto de tiuj birdoj vivintaj en loka rivero.

Tie troviĝas granda nombro de industriejoj kaj la enlonĝanto konsistas precipe el laborantoj de tiuj industrioj.

Flago de Maracanaú

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 221,504 (en 2015)
* Supermara alteco: 71 m
* Areo: 105,696 km²
* Telefonkodo:
* Poŝtkodo:
* Horzono: UTC -3
* 03° 52′ 37″ S 38° 37′ 33″ U﻿ / ﻿3.87694 °S, 38.62583 °U﻿ / -3.87694; -38.62583 (mapo)

Geografio
---------

Komercdistrikto de Maracanaú
Makaranauo situas en nordorienta parto de la lando laŭ la marborda ebenaĵo (la urbo mem laŭ bordo de rivero). Fortaleza troviĝas 24, Natalo (Brazilo) 435, Teresina 483, Recife 622, São Luís 643, Maceió 721, Salvador de Bahio 1014, Belém 1127, **Braziljo** 1670, Goiânia 1837, Belo Horizonte 1875, Nova Iguaçu 2164, **Rio-de-Ĵanejro** 2174, Campinas 2304, San-Paŭlo (urbo) 2350, Guarulhos 2339, Manaus 2376, Campo Grande 2529, Curitiba 2652, Porto Alegre 3196 km.

Historio
--------

En tiu loko indianoj vivis antaŭ la alveno de eŭropanoj. En 1649 nederlandanoj alvenis, kiuj serĉis arĝentojn. En 1875 fervoja stacidomo estis konstruita. En la 1970-aj jaroj Marakanauo iĝis industria zono de Fortaleza.

Ekonomio
--------

Marakanauo estas la plej granda industria centro de la ŝtato Cearao, kie oni produktas diversajn varojn: elektrajn ekipaĵojn, medikamentojn, ŝtofojn, kemiaĵojn, nutraĵojn. En la municipo grave rolas la agrikulturo (kotonoj, kuracherboj).

Lernejo en Maracanaú

Trafiko
-------

La urbo Marakanauo havas ponton tra rivero. La plej grava vojo kuras al Fortaleza.

Edukado
-------

La urbo havas 87 urbajn lernejojn (16 ŝtataj kaj 71 privataj). Ekzistas en Maracanaú kelkaj altlernejoj.

Klimato
-------

Maracanaú situas en tropika klimato. Jare pluvas po 1426 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen la pluva sezono daŭras inter januaro-julio. La averaĝa jara temperaturo estas 26  °C, la averaĝa jara temperaturo varias inter 22-29  °C.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Maracanaú en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Municipoj de Cearao

Eksteraj ligiloj
----------------

* portugale
* angle mapo, distancoj Arkivigite je 2016-08-06 per la retarkivo Wayback Machine
Hal David smiling.Hal David ĉe la premioj de ASCAP en 2011.
Johnny Mercer in front a piano, holding a pen.Johnny Mercer inter 1946 kaj 1948.
Sammy Cahn playing a piano.Sammy Cahn en 1950-aj jaroj.
La **Kantoverkista Famulejo**, en angla *Songwriters Hall of Fame* (SHOF), estis fondita en 1969 de la kantoverkisto Johnny Mercer, de la muzika publikigisto kaj kantoverkisto Abe Olman kaj de la publikigisto kaj entreprenisto Howie Richmond por honorigi tiujn kies verkaro reprezentis kaj plutenas la heredon de gamo el la plej ŝatataj kantoj el la kantaro de populara muziko tutmonde. Ĝi ne nur omaĝas tiujn establitajn kantoverkistojn, sed ankaŭ aliras al disvolvigo de novaj kantoverkistaj talentoj pere de laborgrupoj, montrofenestroj kaj stipendioj. Estas multaj programoj deseignitaj por instrui kaj malkovri novajn kantoverkistojn. Nile Rodgers estas proparolanto de la organizaĵo.

La **Kantoverkista Famulejo** ekzistus nur kiel interreta virtuala kolekto ĝis 2010, kiam ĝi estis por la unua fojo ekspoziciita kiel fizika galerio ene de la *Grammy Museum* en Los Angeles. Havante sub-konstruaĵan instalaĵon ĉe Brill Building en Novjorko, tiu Famulejo ne havas permanentan lokon kaj la premiceremonio ne estas televidigita.

Ĝis 2010, 383 individuoj estis metitaj en la SHOF. La popa muzikgrupo Bee Gees havis la tri fratojn metitaj en 1994, dum Queen estis la unua rokbando kiu havas ĉiujn siajn bandomembrojn metitaj en 2003.

Premioj
-------

Estas diversaj kategorioj aŭ premioj en la Famulejo, nome la jenaj:

* Premio Publikigisto Abe Olman
* Premio de Dirigentoj
* Premio de Tiutempaj Ikonoj
* Premio de Steluloj Hal David
* Premio de Sukcesuloj Howie Richmond
* Premio de Johnny Mercer
* Premio de Patrono de Artoj
* Premio de Pioniroj
* Premio de Tutvivaj Atingoj Sammy Cahn
* Premio de Stipendioj
* Premio de Pintaj Ludadoj
* Premio de Pintaj Kantoj
* Premio de Viziaj Estrecoj

Notoj
-----

1. ↑   "Nile Rodgers Appointed Chairman of the Songwriters Hall of Fame: Exclusive". Billboard. Alirita la 2018-07-05.
2. ↑   "About Us". Songwriters Hall of Fame. Alirita la 2018-07-05.
3. ↑   "Songwriters Hall of Fame Honorees Range from Gaga to Grateful Dead". Variety. 18a de Junio, 2015. Alirita la 2018-07-05.
4. ↑   The Lives & Music of Queen ABC. Alirita la 2018-07-05.
5. ↑   2003 Award and Induction Ceremony: Queen Songwriters Hall of Fame. Alirita la 2018-07-05.

* Kategorio Kantoverkista Famulejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Centro Tumo por Kreivaj Teknologioj** (armene Թումո ստեղծարար տեխնոլոգիաների կենտրոն) estas senpaga centro pri lernado de ciferecaj komunikiloj en Erevano, Armenio. Tumo estas neprofitcela organizaĵo fondita de Sam kaj Sylva Simonjan, kiuj plene financas sian edukan programon per la Simonjana Eduka Fondaĵo. La konstruado komenciĝis en 2003 kaj finiĝis en 2009-2010.

 Centro Tumo La malfermo de Tumo okazis la 14-an de aŭgusto 2011, kun subĉiela koncerto kun rokmuzikistoj Serĵ Tankjan kaj la Dorians.

Tumo estas la kreaĵo de la fondinto de Inet Technologies Sam Simonian kaj lia edzino Sylva. La Simonian Fondaĵo plene financas la centron, ĝiajn programojn, kaj la apudan Parkon Tumanjan. La geedzoj Simonjan estas ankaŭ rekte engaĝitaj en la aktivaĵoj de Tumo, kun Sam pruntedonante siajn sciojn pri teknologio kaj ĝia ekonomia efiko kaj Sylva kontribuas al la engaĝiĝo de la centro kun la medio kaj la ĝenerala kursaro de la programo.

La Estraro de Konsilistoj de Tumo konsistas el profesiuloj de Nordameriko kaj Armenio kun industriaj spertoj preter la centraj fokusaj areoj de la centro. Membroj inkludas la vicprezidanton de Twitter de Inĝenierado de Platformoj Raffi Krikorian, Katherine Sarafian de Pixar, Serj Tankian kaj la ĉefkantisto de System of a Down, kaj Alex Seropian el Industrial Toys.

* Kategorio Centro Tumo por Kreivaj Teknologioj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kelkaj afrikaj lingvoj kun  
interalie la bantua lingvo :  
**ŝona** (=ŝoŭa).La **ŝona lingvo** estas la lingvo de la Niĝerkonga lingvaro, Bantua lingvaro parolata en Zimbabvo (kies ĉefa lingvo ĝi estas : 7,5 mln), Mozambiko (ĉ. 1 mln), Bocvano kaj Sud-Afriko. Totala kvanto: 8,68 mln (1992).

### Ekzemplo

Traduko de la deklaro de UEA okaze de la tago de libroj, 23-a de aprilo far Oliver Mazodze, aktiva esperantisto el Harareo.

> 
> **Mashoko eve Universal Esperanto Association (UEA) pamapembero epasi rese ezuva rezvinyorwa:**  
> 
>   
> 
> Sangano repasi rese rakamirira vanhu vanotaura mutauro we Esperanto, re Universal Esperanto Association, UEA, rinozvibatanidza kumapembero epasi rese okucherechedza zuva rezvinyorwa (International Book Day), iro rinova musi wa 23 April. Mapemberero aya, anotungamirirwa nesangano repasi rese rinoona nezve fundo, ruzivo netsika, re UNESCO, anoitwa akanangana nekukurudzira kuverengwa, kunyorwa nekuburitswa kwezvinyorwa, uye kuchengetedzwa kwekodzero dzevanyori.  
> 
>   
> 
> Isu ve Universal Esperanto Association tinotambira zvizere mashoko omutungamiri mukuru weUNESCO, va Koichiro Matsuura, avakataura pamapembero ezuva rezvinyorwa egore rakapera, apo vakati, "Zvinyorwa ndiyo nzira yakakosha yokuwana nayo ruzivo rwezve uchenjeri, hunhu, runako, nepfungwa dzevanhu. Semidziyo inotakura mashoko ne dzidziso, zvinyorwa inzira yekuti marudzi ese evanhu akwanise kuburitsa pachena tsika nemafungire awo, uye kuona zvinocherechedzesa mamwewo marudzi. Semafasitera anotendera kuona musiyano wetsika dzemarudzi evanhu akasiyana, uye semabhiriji pakati pemarudzi akasiyana, munguva nemunzvimbo, zvinyorwa zvinova zvitubu zvehurukuro, midziyo yekupanana nayo mazano, uye zvitubu zvebudiriro."  
> 
>   
> 
> Kwemakore anokwana zana, mubatanidzwa wepasi rese wevanhu vanotaura Esperanto wakakwanisa kurarama zvichiburikidza nezvinyorwa zvawo, kutangisisa nechibhuku chidiki chaidzidzisa mutauro uyu chakabuda mugore ra 1887, kusvika kumakumi ezvuru emabhuku ava kubuda mazuva ano akanyorwa nemutauro uyu, achitaura nezvakasiyanasiyana, uye achiburitswa munyika dzese dzepasi. Kuvatauri veEsperanto, avo vanogara munzvimbo dzakasiyanasiyana uye vakaparadzana, zvinyorwa zvakava nebasa rokuvabatanidza. Nhasi uno zvinofadza zvikuru kuona kuti vatauri veEsperanto vava kushandisawo tsika dzamazuva ano dzokudhinda nekubudisa mabhuku.
> 
> 
>

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ŝona lingvo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* esperante Informoj pri la Ŝona lingvo en la vikio de UEA
* vikipedio en ŝona lingvo


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Kinoteatro Grand en ĉi tiu foto el 1957 nun estas Teatro Taproot
**Teatro Taproot** — angle, **Taproot Theatre Company** — estas kristana profesia teatra kompanio sen profita celo. Ĝi prezentas teatraĵojn sur la scenejo de sia teatro en la kvartalo Greenwood en Seatlo. Ĝin fondis en 1976 ses amikoj, studentoj ĉe Seattle Pacific College (nun Seattle Pacific University), komence kiel rondiranta teatro, prezentante en lernejoj kaj aliaj lokoj. Ekde 1996 ĝi konstante prezentas siajn teatraĵojn (kvinopon ĉiujare) en konstruaĵo, kiu estis antaŭe kinoteatro. En 2009 la apuda konstruaĵo, kiun la teatro posedis, forbrulis en krima incendio, kiu ankaŭ la teatron difektis. Tamen, la teatro sukcesis rapidigi la rekonstruadon kaj ne devis prokrasti siajn prezentadojn. La teatro servas pli ol 150 mil homojn ĉiujare per teatraĵoj kaj edukaj programoj, strebante krei teatrajn spertojn por ilumini la spiriton, engaĝi la menson, kaj profundigi la komprenon pri la mondo ĉirkaŭ ni, dume inspirante imagipovon, konversaciadon, kaj esperon, ekzemple per teatraĵo por infanoj pri la problemo de ĉikanado.

Fontoj
------

La artikolo estas parte bazita sur la responda artikolo en la angla Vikipedio, kaj sur

1. ↑  Seattle's Taproot Theatre Company Turns 40 ĉe WhereTraveler.com, 2016-01-22
2. ↑  Taproot Recovers and Regroups after October Arson Arkivigite je 2016-02-20 per la retarkivo Wayback Machine ĉe Phinneywood.com, 2010-01-27
3. ↑  Twelve Cascadian Arts and Faith Organizations to Know About ĉe christandcascadia.com
4. ↑  BEHIND THE CURTAIN | Theater springs to life for kids in Seattle Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine ĉe citylivingseattle.com

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Taproot Theatre Company en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo angle
**Tibor Koppány** [kopAnj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Koppány Tibor** estis hungara arkitekto, signifa figuro de la hungara protektado pri historiaj monumentoj.

Tibor Koppány naskiĝis la  11-an de oktobro 1928(nun 1928-10-11) en Kaposvár, li mortis la 30-an de januaro 2016 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tibor Koppány maturiĝis en piarista gimnazio en Veszprém (urbo) en 1947, poste li akiris arkitekturan diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1951. Post la diplomo li instruis en mezlernejo de Sümeg, inter 1956–1958 li laboris en ŝtata entrepreno en Győr, inter 1959 kaj 1989 en centra oficejo pri historiaj monumentoj, poste li pensiuliĝis. Li kandidatiĝis (CSc) en 1994, en la sekva jaro li akiris sciencan gradon Ph.D.. Li ricevis stipendion en 1965, premiojn inter 1978-2010.

Elektitaj libroj
----------------

* *Devecser, Ugod, Essegvár, Döbrönte* (kunaŭtoro, 1961)
* *Csobánc* (1965)
* *Sümeg* (kunaŭtoro, 1987)
* *Keszthely* (1990)
* *Építési gyakorlat a 17. századi Magyarországon a tervezéstől a megvalósításig* (disertaĵo, 1994)

Elektitaj restaŭraĵoj
---------------------

* iama loĝdomo de Ferenc Storno
* Ĉefepiskopa palaco (Veszprém)
* Fortikaĵo de Sümeg
* Fortikaĵo de Nagyvázsony
* Preĝejo de Naskiĝo de Maria (Gyöngyöspata)
* Preĝejo Ĉieliro de Maria (Mátraverebély)
* Rotondo (Öskü)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* aprezo hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 867252
 |



* Portalo pri Biografio
Loko de Kantono sur la mapo
**Kantono** (ĉine 廣州 [kŭoncoŭ] Pri tiu ĉi sono aŭskulti) estas la ĉefurbo de la provinco Gŭangdongo (Kantonio), grava havenurbo kaj ankaŭ universitata urbo.

Geografio
---------

Nubskrapuloj en Kantono
Panoramo en Kantono
Katedralo omaĝe al Sankta Koro en Kantono
La urbo situas en la suda parto de la provinco kaj ĉe la norda fino de la delto de la Perla Rivero, ĉe kies suda fino troviĝas Makao kaj Hongkongo. La lasta iama brita kolonio troviĝas je 120 km-oj. La Perla rivero estas navigebla, tial Kantono estas grava havenurbo.

* **Loĝantaro:** 5 634 140 (2005)
* Poŝtkodo: 510000

Historio
--------

Jam antaŭ Kristo estis tie urbo, eĉ ĉefurbo de regno, kiel "Panju". Dum la mezepoko estis ŝipaj kontaktoj al Arabio kaj Hindio. Portugaloj alvenis en la 16-a jarcento, komercadis kaj ricevis komercan monopolon en 1511. Poste alvenis ankaŭ nederlandanoj, hispanoj, islamanoj kaj aliaj. En la 17-a jarcento iom post iom francoj kaj angloj ricevis permeson pri komercado. Post 1842 pro la opia milito la britoj akiris gravajn poziciojn. La francoj setligis en la areo la enklavon Kuangĉuŭano. Inter 1938-1945 la japana imperia armeo okupis ankaŭ tiun urbon. Proksimeco de Honkongo kaj Makao konstante helpis evoluon de la urbo. En 2010 Kantono gastigis sportistojn pri Tutaziaj Ludoj.

Klimato
-------

Kantono havas subtropikan klimaton, kiun musono influas. La someroj estas malsekaj kun altaj temperaturoj. La vintroj estas mildaj, sekaj kaj sunaj. La musono daŭras inter aprilo- septembro. Jare pluvas po 1730 mm.

Trafiko
-------

Kantono havas internacian flughavenon, stacidomon. Ekde 1997 metroo transportas la pasaĝerojn. En la haveno ankaŭ pramoj trafikas.

Vidindaĵoj
----------

* Kantona Turo
* muzeoj
* diversaj preĝejoj
* parkoj

En Kantono naskiĝis kaj aktivis Won Kenn kaj SIFO.

Ĝemelurboj
----------

* Japanio Fukuoka, Japanio
* Usono Los-Anĝeleso, Usono
* Filipinoj Manilo, Filipinoj
* Kanado Vancouver, Kanado
* Aŭstralio Sidnejo, Aŭstralio
* Italio Bari, Italio
* Francio Lyon, Francio
* Germanio Frankfurt am Main, Germanio
* Nov-Zelando Auckland, Nov-Zelando
* Sud-Koreio Gwangju, Sud-Koreio
* Svedio Linköping, Svedio
* Sud-Afriko Durban, Sud-Afriko
* Unuiĝinta Reĝlando (Britio) Bristol, Britio
* Rusio Jekaterinburgo, Rusio
* Peruo Arequipa, Peruo
* Indonezio Surabajo, Indonezio
* Litovio Vilno, Litovio
* Unuiĝinta Reĝlando (Britio) Birmingham, Britio
* Srilanko Hambantota, Srilanko
* Brazilo Recife, Brazilo
* Finnlando Tampere, Finnlando
* Tajlando Bankoko, Tajlando

Interesaĵo
----------

Estas konata ĉina diraĵo: *Naskita en Suzhou, vivas en Hangzhou, manĝas en Kantono, mortas en Ljuĝou.*

Kantono estas konata pri la kuirarto, tio estas solvo pri manĝas en Kantono.

* 
* 
* 

  

* Kantono (Ĉinio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kantono (Ĉinio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)