recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Aitana SÁNCHEZ-GIJÓN de Angelis** (Romo, 5a de novembro 1968) estas hispana aktorino de kino, teatro kaj televido.

Kariero
-------

Ŝi debutis en televido per la serio *Segunda enseñanza*, de Pedro Masó, estante nur 16-jaraĝa. Poste ŝi ludis malgrandajn rolojn en teatro (*La gran pirueta*, 1986, de José Luis Alonso de Santos) kaj en kino, ĝis la filmo kiu famigis ŝin, nome *Bajarse al moro*, de Fernando Colomo (1989). Ŝia unua protagonista rolo estis en *Vientos de cólera* de Pedro de la Sota, kiu havigis al li la Premion Paco Rabal al la plej bonkvalita aktorino en la Semajno de la Hispana Kino de Murcio.

Ŝia kariero plifirmiĝis nacie kaj internacie en la 1990-aj jaroj pere de laboroj kiel *Boca a boca*, de Manuel Gómez Pereira; *El pájaro de la felicidad*, de Pilar Miró; aŭ *Celos*, de Vicente Aranda, inter aliaj. La listo kompletiĝis per filmoj *Un paseo por las nubes*, de Alfonso Arau; *La camarera del Titanic*, de Bigas Luna; kaj *Volaverunt*, rolo kiu havigis al ŝi la Premion al la Plej Bonkvalita Aktorino en la Donostia Internacia Filmfestivalo.

En 1998 ŝi estis nomumita prezidantino de la Akademio de Artoj kaj Kinsciencoj de Hispanio, anstataŭe de José Luis Borau. Ŝi okupis la postenon ĝis 2000.

1995 estis sendube ŝia plej fekunda jaro, kun kvar filmoj kaj unu televidserio: *Baltasar el castrado*, *Boca a boca*, *La ley de la frontera*, *Un paseo por las nubes* kun Keanu Reeves kaj *La regenta*, kaj premieris la teatraĵon *La gata sobre el tejado de zinc*, de Tennessee Williams, kun Carmelo Gómez.

Ŝi ricevis la Ormedalon de la Kinakademio de Hispanio en 2015.

Filmoj
------

* *El amor perjudica seriamente la salud*, 1997
* *La camarera del Titanic*, 1997
* *Volavérunt*, 1999
* *Oviedo Express*, 2007
* *Madres paralelas*, 2021

Referencoj
----------

1. ↑  Slipo de Aitana Sánchez-Gijón, en la retejo IMDb. Alirita la 19an de aprilo 2020.

* Kategorio Aitana Sánchez-Gijón en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 688724
* GND: 13746567X
* LCCN: no96011734
* VIAF: 85121564
* ISNI: 0000 0001 2282 5116
* SUDOC: 138931747
* BNF: 14022258g
* NLA: 40005169
* BIBSYS: 6086382
* NKC: pna2007397637
* ICCU: UBOV484888
* BNE: XX1297898
 |
**Barrancabermeja** [baRANkaberMEĥa] aŭ [baRANkaberMEha], kun signifo *ruĝa ravino*, estas urbego, universitata urbo kaj diocezo en nordcentra Kolombio, en departemento Santandero (Kolombio). Ĝi estas konata kiel la petrola ĉefurbo de la lando, tie funkcias la plej granda naftorafinado en la lando. La urbego estas ankaŭ provinca ĉefurbo.

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 191,498 en 2010
* Supermara alteco: 75 - 146 m
* Areo: 1154 km²
* Telefonkodo:
* Poŝtkodoj:
* Horzono: UTC – 5
* 07° 04′ 03″ N 73° 50′ 50″ U﻿ / ﻿7.06750 °N, 73.84722 °U﻿ / 7.06750; -73.84722 (mapo)

Geografio
---------

Ponto en Barrancabermeja
Barrancabermeja troviĝas sur ebenaĵo laŭ rivero. Bucaramanga troviĝas 81, Floridablanca 84, Cúcuta 174, Medeĝino (Kolombio) kaj Bello (Kolombio) po 205, Itagüí 218, **Bogoto** 275, Soacha 279, Monteria 293, Sincelejo 301, Pereira 323, Ibagué 330, Armenia (Kindio) 347, Valledupar 385, Kartageno (Kolombio) 413, Soledad (Atlantiko) 440, Barranquilla 446, Santa Marta 467, Neiva 488, Santiago de Cali 500, San Juan de Pasto 754 km.

Historio
--------

Tiu ĉi loko estis loĝita jam antaŭ 4 jarmiloj. En 1536 hispana konkeranto malkovris nunan lokon de Barrancabermeja. Ĝi iĝis sensignifa vilaĝo por brutobredado kaj brutokomercado, spite tion, ke indianoj atakis ofte la vilaĝon. La hispanoj restis tie ĝis 1820. Ĝis la 1990-aj jaroj Barrancabermeja ofte estis kontrolita de diversaj grupoj de partizanoj (gerilanoj). En 1998 okazis masakro, granda taĉmento de neleĝaj militistoj enpenetris la urbon mortigante sep personojn kaj prenis 25 kaptitojn.

Ekonomio
--------

Ekde 1921 oni okupiĝas pri naftoj. Restis ankaŭ la malnovaj okupiĝoj, en la rivero oni fiŝkaptadas, en la ĉirkaŭaĵo oni kultivas maizojn, bananojn, kakaojn.

Trafiko
-------

Barrancabermeja havas internacian flughavenon, riveran havenon, fervojan kaj vojan ligojn. La urbo ankaŭ estas ligita per dukto al la marhaveno de Kartageno (Kolombio). Nepre menciindas la ponto en la urbego.

Klimato
-------

Barrancabermeja situas en tropika klimato. La averaĝa temperaturo estas 27.6 °C.

Larĝa panoramo de Barrancabermeja

Vidindaĵoj
----------

* kirkoj
* muzeo pri petrolo

Ĝemelurboj
----------

* Usono Houston (Teksaso), Usono (2013)
* Meksiko Carmen (urbo), Meksiko (2004)

Fontoj
------

* Arkivigite je 2015-02-17 per la retarkivo Wayback Machine hispane
* [*rompita ligilo*] angle
* mapo, distancoj Arkivigite je 2015-02-17 per la retarkivo Wayback Machine
* Angla Vikipedio helpe de WikiTrans
**Robert NANTEUIL**, naskiĝinta en Reims en 1623 kaj mortinta en Parizo la 9-an de decembro 1678, estis franca gravuristo, desegnisto kaj paŝtelisto.

Biografio
---------

La patro de Nanteuil, malriĉa lanokomercisto nomita Lancelot Nanteuil, donis al sian filon bonegan instruadon en la jezuita kolegio de Reims.

La gepatroj de Nanteuil ne estis favoraj al belarta kariero : li onidire devis kelkfoje supreniri arbon por sin kaŝi kaj pace desegni.

Li fariĝis en 1645 lernanta gravuristo ĉe Nicolas Regnesson, de kiu li fariĝis rapide kunlaboranto kaj bofrato. Instalita en Parizo en 1647, li trovis tie potencajn protektantojn kaj fariĝis moda artisto.

Nature elokventa kaj vivesprima, li ankaŭ kapablis verki agrablajn versojn, kiujn li ŝatis reciti.

Li kunigis en sia ateliero plurajn talentajn artistojn, inkluzive de sia bofrato Regnesson. Nanteuil estis nomumita kiel ordinara gravuristo de la reĝo en 1657. Lia filino edziĝis kun Michel Hardouin, arkitekto de la reĝo kaj lernanto de Jules Hardouin-Mansart. La florenca artisto Domenico Tempesti estis lia lernanto.

Robert Nanteuil estis entombigita en la preĝejo Saint-André-des-Arts en Parizo.

Verkoj
------

Nanteuil estis preskaŭ ekskluzive pentristo de portretoj. Li eksperimentis tiufake diversajn teknikojn, inklude de pergamena desegnado, grifela gravurado kaj ĉefe paŝtelo dum siaj lastaj jaroj. Lia verkaro konsistas el pli ol 240 portretoj de la membroj de la reĝa kortego kaj de diversaj eminentuloj. Li gravuris 11-foje la portreto de Ludoviko la 14-a, kaj dufoje tiu de Anna de Aŭstrio.

Referencoj
----------

1. ↑   "Robert Nanteuil : portraitiste rémois au siècle de Louis XIV". doi:10.4000/crcv.13343.
2. ↑  Audrey Adamczak, « *Robert Nanteuil : portraitiste rémois au siècle de Louis XIV* », Bulletin du Centre de recherche du château de Versailles, no 9,‎ 11-a de junio 2015 (ISSN 1958-9271, DOI 10.4000/crcv.13343)
3. ↑  Robert Nanteuil, *Poèmes et Maximes*, éd. Rémi Mathis, Paris, Comité national de l'estampe, 2016.
4. ↑  Elisa Acanfora, « *Biographies* », en Mina Gregori, *Le Musée des Offices et le Palais Pitti*, Paris, Editions Place des Victoires, 2000 (ISBN 2-84459-006-3), p. 659

* Kategorio Robert Nanteuil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **malsat-plano** (ankaŭ *Backe-plano* aŭ pli precize **malsatmortiga plano**; germane *Der Hungerplan*, *der Backe-Plan*) estas la nomumo fare de kelkaj historiistoj pri planoj de politikaj kaj militistaj gvidantoj de la Nazia Germanio, por lasi malsatmorti milionojn da loĝantoj de la okupaciitaj areoj de Sovetunio. Ili celis forpreni ĉiujn manĝaĵojn por la germanaj trupoj kaj la Tria Regno kaj tiel eviti sekvojn similajn al tiuj de la unua mondmilito, kaŭzinta en la Germana Imperio malsatojn kaj sekve politikan revolucion. Ĉefreprezentanto de la ideo estis Christian Gerlach, kiu pruvis ke tiu plano iĝis oficiala politiko de la reĝimo kaj estis efektivigita post okupo de okcidentaj partoj de Sovetunio.

Aliaj historiistoj kiel Klaus Jochen Arnold asertas, ke forpreno de ĉiuj manĝaĵoj por la germanaj trupoj estis kaŭzita de pure ekonomiaj konsideroj kaj ne celis malsatmortigon de la loĝantaro. Laŭ ili la vera celkonscia malsatmortigo okazis nur dum la Leningrada blokado.

* Kategorio Malsat-plano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Masakro de la Ardeaj Kavernoj** estis farita la 24-an de marto 1944 en la kavernaro *Fosse Ardeatine* proksime de Romo. Germanaj naziaj trupoj mortpafis 335 italajn civilulojn.

La masakro okazis dum la regado de Pietro Badoglio, kiu estis deklarinta militon al Germanio. Germanaj trupoj okupis Romon, sed estis kontraŭbatalataj de partizanoj.

La antaŭan tagon, la 23-an de marto 1944, italaj partizanoj de la "Grupoj de Patriota Agado" (*Gruppi d'Azione Patriottica*) eksplodigis bombon en strato *Rasella* en Romo; ĝi mortigis 32 (laŭ aliaj 33) germanajn soldatojn kaj plurajn italojn. Pro tio la germana gvidanto Adolf Hitler kaj liaj generaloj Alfred Jodl kaj Albert Kesselring ordonis, ke por ĉiu mortigita germano oni mortigu dek italojn. Herbert Kappler, la SS-estro de Romo, kaj la itala policestro Pietro Caruso kompilis liston de mortigotoj; ili parte estis italaj krimuloj, sed estis ankaŭ 75 judoj ne krimintaj. La arestitojn oni transportis al la kavernoj, kie la oficiroj Karl Hass kaj Erich Priebke igis ilin mortpafi en grupoj de po kvin. Montriĝis, ke estis ne nur 320 (330), sed 335 arestitoj, sed ankaŭ la troaj 5/15 estis mortpafitaj.

Kappler en 1947 estis pro militkrimoj kondamnita al tutviva mallibero; li mortis en 1977, eskapinte nelonge antaŭe. Hass kaj Priebke estis kondamnitaj nur en 1998 resp. 1997. Caruso estis kondamnita al morto kaj ekzekuciita en septembro 1944.

Enirejo al la kavernoj

La kavernoj
-----------

En la Ardeaj Kavernoj nun estas memorejo pri la masakro. La kavernoj estas artefaritaj kaj parto de katakomboj el la frua kristanisma tempo. Ili situas proksime de strato *via Ardeatina*, nomita laŭ la urbo Ardea. La itala vorto *fossa* signifas ankaŭ "fosaĵo", eĉ "tombo".

* Masakro de la Ardeaj Kavernoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Masakro de la Ardeaj Kavernoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 49152
* GND: 4476590-3
* LCCN: sh85006975
* SUDOC: 035348399
* BNF: 131834189
 |
Virineto de Putten
En la vilaĝo Putten en la provinco Gelderland Nederlando je la 2-a de oktobro 1944 la germanaj okupaciantoj faris razion, ĉe kio la plejparto de la vira loĝantaro, 661 viroj kaj knaboj, estis deportitaj al la koncentrejo Neuengamme.

Ĉi tiu razio estis germana repago por pripafado, unu tagon pli frue, de aŭto de la Wehrmacht ĉe la Oldenaller-ponto (inter Putten kaj Niekark) fare de rezista grupo. Dum tiu pafado unu el la germanaj oficiroj mortis.

La reprezalio estis plenumita laŭ ordono de generalo Friedrich Christiansen. Ankaŭ 100 domoj estis forbruligitaj. Post la milito nur 49 de la 661 viroj revenis. La cetereaj viroj mortis en koncentrejoj aŭ pro aliaj kaŭzoj. (vidu tabelon sube)

Monumento memore al la viktimoj de la razio estis inaŭgurita je la 1-a de oktobro 1949 fare de Reĝino Juliana. La monumento konsistas el memorkorto, formplanita de Prof. Biehouwer kaj sabloŝtona statuo de Mari Andriessen ankaŭ nomita "'t vrouwtjen van Putten" (La virineto de Putten). Ĝi prezentas virinon en tradicia kostumo kun poŝtuko en la mano. Ŝi rigardas en la direkto de la Malnova Kirko, de kie la viroj estis deportitaj.

|  |  |
| --- | --- |
| Nombro da deportitaj viroj | 661 |
| Liberlasitaj en Amersforto | 59 |
| Deportitaj al Neuengamme | 602 |
| Saltis el la trajno survoje al Neuengamme | 13 |
| Alvenis en Neuengamme | 589 |
| Revenis al Putten post la liberiĝo | 49 |
| Mortis en koncentrejoj | 540 |
| Mortigitaj dum atako | 7 |
| Mortis baldaŭ post reveno | 5 |
| Totala nombro da viktimoj | 552 |

* Kategorio Razio de Putten en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Monumento al Mortfalintaj kaj Murditaj Rus-Oriente** (pole *Pomnik Poległym i Pomordowanym na Wschodzie*) – monumenta skulptaĵo de Maksymilian Biskupski starigita la 17-an de decembro 1995 en Varsovio. Ĝi troviĝas vojkruciĝe de la stratoj Muranowska kaj generalo Władysław Anders.

Priskribo
---------

La monumento prezentas aron da latinaj krucoj kune kun la ortodoksa, juda surtomba steleo kaj la islama, lokigitaj sur la fervoja vagono sen flankmuroj, kio simbolas deportan vagonon. Antaŭ la starigita platformo sur relvojo oni metis 41 ŝpalojn montrantaj nomojn de batal-lokoj kaj de ekzekutejoj de la pola nacio en Sovetunio. Ĝi estis konstruita omaĝe al poloj mortfalintaj kaj murditaj en kaj ekster la Orientaj Limregionoj, precipe al forveturigitoj al gulagoj de Siberio kaj al la viktimoj de la katina murdo. Ĉefa iniciatinto de la konstruo estis Wojciech Ziembiński kaj la monumenton aparte zorgas membroj de la Federacio de Katinaj Familioj kaj veteranaj organizaĵoj.

Memorigado
----------

En 1999 preĝis ĉi tie papo Johano Paŭlo la 2-a dum sia 7-a pilgrimado al Pollando. Apud la monumento en 2006 dum pilgrimo al Pollando trapasis papamobile ankaŭ papo Benedikto la 16-a.

Literaturo
----------

* Wojciech Ziembiński, *Z dziejów Pomnika Poległym i Pomordowanym na Wschodzie*, en Zeszyty Katyńskie (nr 8), Warszawa, p. 127–141

Vidu ankaŭ
----------

* Revolucioj de 1989
* NKVD

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pomnik Poległym i Pomordowanym na Wschodzie na portalu sztuka.net Arkivigite je 2016-09-19 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Monumento al Mortfalintaj kaj Murditaj Rus-Oriente en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Youri Djorkaeff** estas franca futbalisto. Li naskiĝis la 9-an de marto 1968 en Liono. Dum sia profesia futbalista kariero li membris en la unuaj viraj teamoj de la kluboj AS Monako FK (1990-1995, Paris SG (1995-1996), Inter Milano (1996-1999), 1 FC Kaiserslautern (1999-2002), *Bolton Wanderers FC* en Horwich, Anglio (2002-2004), *Blackburn Rovers* el la samnoma angla urbo Blackburn (2004-2005) kaj New York Red Bulls (2005-2006. Kadre de tio, li kun-konkuris en la Unua germania ligo de futbalo, en la F.A. Supra Ligo de Anglio, en la Serio A de Italio kaj en la Granda Ligo Futbala de Usono. Krome li ekde 1998 membris en la usona nacia futbala teamo de viraj sub-17-jaruloj, poste en lauagxaj pliaj junulaj naciaj teamoj, kaj ekde 1993 ĝis x2ßß2 membris en la Franca nacia teamo de futbalo - en tiu tempo li ludis en 82 matĉoj kaj atingis 28 golojn. Interalie li partoprenis en la teamaj matĉoj de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 1996 kaj Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2000 kaj en la Futbala Mondpokalo 1998 kaj 2002.

en 2014

* Kategorio Youri Djorkaeff en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 843359
* VIAF: 34744463
* ISNI: 0000 0000 0187 7462
* SUDOC: 116386029
* BNF: 15069296p
 |
**Baŭtaŭo** aŭ **Baotou** (包头市) estas milionurbo en aŭtonoma regiono Interna Mongolio, Ĉina Popola Respubliko. La urbo situas ĉe la maldekstra bordo de la Flava rivero, apud la bordo kun Mongolio. En la proksimo, oni povas trovi restaĵojn de la Ĉina muro.

Historio
--------

Baŭtoŭo en la 18-a jarcento estis nur vilaĝo kaj malrapide evoluis al kampara urbo. Oni ĉirkaŭis ĝin en 1871 per muro, en 1925 akiris la rangon de prefekta urbo. Ĝian evoluon forte helpis, ke en 1922 ekservis la fervojo al Pekino. Ĝi havis centran rolon en komercado al Mongolio kaj Nordorienta Ĉinio. Ĝia ĉefe eksporta varo estis la pelto, lano kaj platigita lano, la importo konsistis el teksaĵoj, greno, plantaj ekstraktaĵoj kaj teo.

Oni liveris la lanon kaj pelton al Tjanĝino kaj oni eksportis de tie.

La urbo iĝis rezidejo de la aŭtonoma registaro de Meng-chiang, dum la japana okupado (1937–45). La japanoj evoluigis la malpezan industrion, la karbominadon, esploris ercejojn.

Post la dua mondmilito oni rekonstruis en 1953 la detruitan fervojon (1949) kaj fine de la 1950-aj jaroj, ĝi iĝis durelpara. Poste oni malkovris kaj ek-ekspluatis la proksimajn ercejojn, tiel la urbo iĝis grava industria centro de la regiono, de Ĉinio.

Ekonomio
--------

Apuda estas unu el la plej grandaj tavoloj da rara tero metaloj en la mondo. 45% de mondo produktado de raraj teroj devenas apud Baŭtoŭo.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de urboj de Ĉinio
* Interna Mongolio
* listo de milionurboj
**Sint Eustatius** estas la, krom unu, plej malgranda insulo de la antaŭaj Nederlandaj Antiloj. Ĝi apartenas kun Saba kaj Sint Maarten al la Deventaj Insuloj. La ĉefloko estas Oranjestado. La loka loĝantaro nomas la insulon *Statia* (IPA:steɪʃə). La areo estas 21 km² kaj la loĝantaro 2886 personoj (2010).

Historio
--------

La usona mararmea ŝipo USS Andrew Doria, kiu je la 16-a de novembro 1776, kun hisinta nova usona flago, envelis la Golfeton de Gallow kaj pafis dektri salutpafojn (por ĉiu ŝtato unu), ricevis laŭ ordono de guberniestro Johannes de Graaff dukunu salutpafojn ekde Fort Oranje kiel respondo. Estis la unua fojo ke eksterlanda potenco honoris la flagon de Usono. La usonanoj tuj interpretis tion kiel la unua oficiala agnosko de ilia sendependeco.

Politika statuso
----------------

Sint Eustatius ekde la 10-a de oktobro 2010 fariĝis komunumo de Nederlando.

Geografio
---------

Sint Eustatius konsistas el estingiĝinta vulkano *The Quill* kaj iama vulkana areo en la nordo de la insulo, inter tio estas relative plata ebenaĵo.
Geografia pozicio:
(17° 29′ 07″ N; 62° 58′ 23″ U Mapo)

* Mapo

Fotaro
------

* Haveno en la 18-a jarcento.Haveno en la 18-a jarcento.
* Oranjestado en 1947Oranjestado en 1947
* Ruinoj de vardomojRuinoj de vardomoj
* MapoMapo
* Dormanta vulkano QuillDormanta vulkano Quill

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle St. Eustatius Government (Registaro de Sint Eustatius)

  

* Kategorio Sint Eustatius en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Sint Eustatius en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)
**Binhai Nova Loko** (ĉine 滨海新区; siatempe **Tanggu**, **Hangu**, kaj **Dagang**) estas distikto en municipo Tjanĝino, en nordorienta Ĉina Popola Respubliko. Ĝi situas ĉe rivero Hai kie tiu alfluas la Bohaj-golfon. Ĝi estas haveno por Tjanĝino, kiu situas 48 km pli supre.

La aktuala distrikto estis formita de la firmigo de Tanggu, Hangu kaj Dagang distriktoj, por establi Speciala Ekonomia Zono (SEZ) rivali kun Pudong, Ŝanhajo kaj Ŝenĵeno.

Ekonomio
--------

Kun sia loko sur la Bohaj-golfo kaj la kreo de la SEZ por inistigi investon, Binhai estas en bonega pozicio por ekonomia kresko. Multaj internaciaj kompanioj estas establita tie ĉi rezulte de la plej malaltaj impostoprocentoj en Ĉinio kaj la plej alta indico de ekonomia kresko, inter kiuj estanta Airbus, kiu lastatempe malfermis fabriko en Binhai. Aldone, Tjanĝino-Haveno situas tie ĉi, la kvina plej granda haveno en la mondo de tunaro.

Vidu ankaŭ
----------

* Tanggu-armistico
* Tjanĝino
* Speciala Ekonomia Zono


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Binhai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Binhai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Apple Daily** (ĉine 蘋果 日報) estis ĉiutaga gazeto publikigita en Honkongo de la jaroj 1995 ĝis 2021. Fondita de *Jimmy Lai*, ĝi estis unu el la plej vendataj ĉinlingvaj ĵurnaloj en Honkongo. kun distra revuo *Next Magazine, Apple Daily* estis parto de la amaskomunikila konzerno *Next Digital*. La papero publikigis presitajn kaj ciferecajn eldonojn en la tradicia ĉina, same kiel nur ciferecan anglan eldonon. Fratina samnoma eldonaĵo funkcias interrete en Tajvano sub komuna entrepreno inter *Next Digital* kaj aliaj tajvanaj kompanioj.

La ĵurnalo estis fermita de la ĉina registaro la 17-an de junio 2021, kiu ankaŭ frostigis la havaĵojn de la kompanio kaj de *Jimmy Lai*. Rezulte de la aktiva frostigo, Apple Daily ne povis pagi salajrojn kaj elektrajn fakturojn, kaj devis ĉesi operaciojn. La fina presita eldono estis publikigita la 24-an de junio, kun eldonkvanto de pli ol miliono da kopioj, pli ol la kutimaj 80 000, kaj honkonganoj viciĝis laŭ centoj da metroj por aĉeti la kopiojn. La ĉefa kaj suplementa jutuba kanalo de la ĵurnalo, "Fruit Seed" ("Fruktosemo"), ankaŭ ĉesis servi noktomeze samtage.

En enketo de la *Instituto Reuters pri studado de ĵurnalismo* farita komence de 2021, *Apple Daily* estis la kvara plej uzata eksterreta fonto de novaĵoj en Honkongo, dum ĝia retejo estis la dua plej uzata inter retaj novaĵmedioj en la urbo. Laŭ enketo farita de la Ĉina Universitato de Honkongo, *Apple Daily* estis la tria plej fidinda pagata ĵurnalo en 2019.

La redakcia pozicio de Apple Daily, favoranta la por-demokratian movadon en Honkongo, igis ĝin submetita al reklamaj bojkotoj kaj politika premo. Post kiam la pridisputita honkonga nacia sekureca leĝo ekfunkciis, polico trudeniris ĝian ĉefsidejon la 10-an de aŭgusto 2020 - polica operaco kritikita de demokratiaj registaroj kaj grupoj pri gazetaraj rajtoj tutmonde.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Apple Daily en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (ĉine)
emblemo de la 65-jara datreveno de la Moskva Venko-Taga Parado
Moskva Venko-Taga Parado 2010
La **Moskva Venko-Taga Parado 2010** organiziĝis la 9-an de majo 2010 - je la "Venko-Tago", por memorigi pri la 65-jara datreveno de la kapitulaco de Nazia Germanio en 1945. La parado markis la venkon de Sovetunio en la tiel nomata "Granda Patriota Milito" - ĝeneraligita rusa termino por la batalado inter Sovetunio kaj Nazia Germanio inkluzive de la Akso-ŝtatoj dum la Dua Mondmilito.

La evento de 2010 estis la plej larĝa parado en Moskvo ekde la kolapso de Sovetunio en 1991: Partoprenis 11 135 soldatoj, kaj vidiĝis inter alia 127 aviadiloj kaj helikopteroj, kaj la nova interkontinenta raketo *Topol-M*. Unuafoje, la parado de 2010 ankaŭ inkluzivis armeajn unuojn el ŝtatoj ekster la teritorio de eksa Sovetunio, kun reprezentiĝo el Francio, Pollando, Britio kaj Usono. Krome forte reprezentiĝis armeaj fortoj de la ŝtatoj de la Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj, kiuj en 1945 estis parto de la teritorio de Sovetunio.

Internaciaj oficialuloj
-----------------------

gastaj ŝtatestroj en la parado de 2010
Mihai Ghimpu, oficanta prezidanto de Moldavio, fine de aprilo esprimis ke li ne venos al la evento, dirante "Mi ne havas ligojn al Moskvo. Nur la venkintoj partoprenas, kion la venkitoj faros tie?". Ebla motivo por Mihai Ghimpu estus la volo plibonigi la politikajn rilatojn inter la kulture tre parencaj landoj Moldavio kaj Rumanio, kies armeo ne estis invitita al la celebraĵo ĉar ĝi estis aliancano de Nazia Germanio dum la mondmilito. La reĝo *Mikaelo de Rumanio*, unu el la lastaj ankoraŭ vivaj ŝtatestroj de la epoko de la Dua Mondmilito, estis invitita fare de la rusia prezidanto Dmitrij Medvedev.

La paradon gaste partoprenis interalie la federacia kancelierino de Germanio, Angela Merkel, la oficanta prezidanto de Pollando, Bronisław Komorowski, la prezidanto de Popola Respubliko Ĉinio, Hu Jintao, la serbia prezidanto Boris Tadić, la bulgaria prezidanto Georgi Parvanov, la israela prezidanto Ŝimon Peres, la latvia prezidanto Valdis Zatlers kaj la vjetnamia prezidanto Nguyễn Minh Triết. Ankaŭ altaj reprezentantoj de Azerbajĝano, Armenio, Kroatio, Estonio, Grekio, Kazaĥio, Mongolio kaj Slovenio ĉeestis. La francia prezidanto Nicolas Sarkozy kaj la italia ĉefministro Silvio Berlusconi estis aliĝintaj, sed lastmomente rezignis por trakti la financan krizon de Eŭropa Unio. Britio kaj Usono "nur" reprezentiĝis fare de siaj ambasadoroj en Rusio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Moskva Venko-Taga Parado 2010 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* retejo de la organiza komitato de la 65-jara datreveno de la Moskva Venko-Taga Parado (angle, ruse, france kaj germane)
* plena vidbendo de la parado en la retejo *Kremlin.ru* (ruse) Arkivigite je 2010-05-12 per la retarkivo Wayback Machine
**Rachel Corrie** (10-an de aprilo 1979 - 16-an de marto 2003) estis usona aktivulino, membro de la senperforta organizaĵo International Solidarity Movement (ISM). Kiel aktivulino, ŝi vojaĝis en la Gaza-strio dum la dua Intifado de Al-Aqsa.

23-jara universitata studentino en Olympia, en la ŝtato de Vaŝingtonio, en januaro 2003 Rachel Corrie ekforiras al la okupaciataj teritorioj kaj Israelo. Ŝi eniras en la areon regatan de la israela armeo kaj ŝi estos surveturita la 16-an de marto 2003 de skrapmaŝino Caterpillar D9 el la israela armeo en Rafah, Gaza-strio dum ŝi provis, kun aliaj aktivuloj el sia organizaĵo, pace haltigi la malkonstruadon de domo apartenanta al palestina kuracisto.

Laŭ la israela armeo, la malkonstruado celis trovi eblajn tunelojn uzatajn por transporti armilojn el Egiptio.

Cirkonstancoj de la morto de Rachel
-----------------------------------

Memore al Rachel Corrie, antaŭ la ambasadorejo de Israelo en Washington, DC, 18-an de marto 2003.
Aktivuloj de ISM, surloke ĉeestantaj dum la okazaĵo, asertas, ke la kondukisto de la skrapmaŝino memdecide mortigis Rachel, surveturante ŝin dufoje per sia maŝino. Tio estas kontestata de la israela armeo. Laŭ ties proparolanto, la kondukisto de la skrapmaŝino ne vidis ŝin ĉar laŭ li, ŝi estis en nevidebla loko. La BBC realigis dokumentan filmon titolitan *When killing is easy* (kiam mortigi estas facile) kiu plifortigas la version, laŭ kiu Rachel Corrie estis memdecide mortigita de la israela armeo.

"My Name Is Rachel Corrie" omaĝo al Rachel Corrie.

Vidu ankaŭ
----------

* James Miller (brita ĵurnalisto pafmortigita dum realigo de dokumenta filmo la 2-an de majo 2003 en Rafah)
* Tom Hurndall (brita fotografisto, ankaŭ li ISM-membro, kiu la 11-an de aprilo 2003 estis pafita de israela snajpero kaj restis en komato 9 monatojn ĝis sia morto)
* Libereca Floto (unu el la ŝipoj, la MV Rachel Corrie, portas ŝian nomon)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rachel Corrie en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Memor-retejo Rachel Corrie angle
* Versio asertanta, ke oni volonte mortigis Rachel Corrie[*rompita ligilo*] angle
* Versio asertanta, ke akcidente mortis Rachel Corrie[*rompita ligilo*] (france)

Referencoj
----------

1. ↑  (angle)  (titolo : Rachel's war)
2. ↑  (angle)  (titolo : BBC documentary proves Israeli army murdered Rachel Corrie)
3. ↑   When Killing is Easy

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 271178
* GND: 173893309
* LCCN: no2004029853
* VIAF: 170936520
* ISNI: 0000 0001 1993 0337
* SUDOC: 145168042
* BNF: 16513361t
* MBA: f3e57e67-f80d-4f3e-a3ee-c568384144cb
* BIBSYS: 8023841
 |
La **Internacia Solidareca Movado** (angle *International Solidarity Movement*, akronime konata **ISM**) estas internacia pacmovado kiu, per neperforta rezista laboro, dokumentado de misuzoj kaj ĉeesto en okupata Palestino, laboras por krei "atenton al la palestina liberecbatalo kaj por fini la israelan okupadon". La organizaĵo estis fondita en 2001 fare de la palestinano Ghassan Andoni, la israelano Neta Golan, la palestina usona Huwaida Arraf, la palestina aktivulo George N. Rishmawi kaj la usonano Adam Shapiro .

La organizo havas membrojn de diversaj naciecoj kaj invitas subteni la aferon partoprenante persone aŭ kun neperfortaj agoj de protesto kontraŭ la israela armeo en Cisjordanio kaj Gaza Sektoro. 

Aldone al siaj agadoj en la palestinaj teritorioj, ISM faras propagandajn operaciojn kontraŭ Israelo en la mondo, komparante sian politikon kun la rasapartisma politiko en Sudafriko. La movado subtenas bojkoton de Israelo kaj partoprenas en la kampanjo Bojkoto, Malinvesto, kaj Sankciumoj, akronime konata kiel BDS .

Por plia legado
---------------

* (2004) Ghassan Andoni: *Peace Under Fire: Israel, Palestine and the International Solidarity Movement*. Verso. ISBN 9781844675012.

Referencoj
----------

1. ↑  Bernstein, David, "Is the International Solidarity Movement "pro-terrorist?"", 2015-04-15. (angle)
2. ↑ .  Profiles of Peace: Faces of Hope campaign (en-US) (2007-05-10). Alirita 2019-12-21.
3. ↑   George N. Rishmawi. Alirita 2022-06-29.
4. ↑   Wounded man killed by Israeli sniper on camera identified. PAL Solidarity. Alirita 2 June 2015.
5. ↑  ISM retejo NGO Monitor.

Vidu ankaŭ
----------

* Tom Hurndall
* Rachel Corrie

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 841497
* GND: 4790975-4
* LCCN: n2003064566
* VIAF: 156657917
* ISNI: 0000 0001 1704 0816
* SUDOC: 08463619X
 |
**Nikolaj Maksimoviĉ Vasenin** (naskiĝis la  5-an de decembro 1919(nun 1919-12-05), mortis la 7-an de decembro 2014) estis rusa veterano de la dua mondmilito kiu batalis en la Franca rezistado dum la fruaj 1940-aj jaroj. En 1941, Germanio invadis Sovetunion kaj kaptis Vasenin-on kaj tial ili sendis lin por fariĝi kaptito en malliberejo situanta en Francio. La Francoj donis al li eblecon batali kun ili kaj li akceptis la oferton. En 1945, Vasenin atingis la rangon de Komandanto en sia franca rezistada unuo kaj revenis al sia patrolando por esti tuj enkarcerigita sub la ordonoj de rusa gvidanto Josif Stalin por la venontaj 15 jaroj.

Atingoj
-------

En 2005, li estis agnoskita pro siaj braveco kaj kruela puno kaj tial li estis rekompencita per Honora legio. en 2014, Vasenin vojaĝis al Saint-Sorlin kie li restadis dum dua mondmilito. La urbestro de tiu komunumo faris lin honora civitano kaj nomis unu el la stratoj de la urbo laŭ lia nomo.

Referencoj
----------

1. ↑   Nikolai Vasenin, Russian who fought with French resistance, dies at 95. Fox News. Alirita 10 Decembro 2014.
2. ↑   Red Army hero who fought for French Resistance dies. Global Post. Arkivita el la originalo je 2014-12-11. Alirita 10 Decembro 2014.
3. ↑   Nikolai Vasenin: Soviet soldier who worked with the French Resistance then served 15 years in a labour camp for treason. The Independent. Alirita 10 decembro 2014.
4. ↑   Legendary WWII veteran, member of French Resistance Nikolay Vasenin dies at 95. Russian News Agency. Alirita 10 Decembro 2014.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Nikolai Vasenin en la angla Vikipedio.*
Herta Müller legante erojn el *La malsata anĝelo* ĉe Frankfurt am Main, 2009.
***La malsata anĝelo*** (germane *Atemschaukel*; 2009) estas 304-paĝa proza poemo de Herta Müller.

Rakonto
-------

Ĝi temas pri portreto de la persekutado de etnaj germanoj en Rumanio fare de la stalinisma reĝimo de Sovetunio, kaj pritraktas la deportadon de rumanaj germanoj al Sovetunio en laborkoncentrejojn fare de la Sovetuniaj okupantaj trupoj dum kaj post 1945. La verko rakontas pri la historio de junularo en Sibiu, Transilvanio, kaj specife pri Leo Auberg, kiu estas deportita 17aĝa al Sovetunia laborejo en Novogorlovka, Ukraina SSR, kie li restas dum 5 jaroj.

Ĝi estas bazita plejparte sur la spertoj de la poeto Oskar Pastior kaj aliaj travivintoj, kune kun la patrino de Müller mem. 

Legante "Atemschaukel", Potsdam, Julio 2010.

Referencoj
----------

1. ↑  "Atemschaukel" – Roman aus dem Versunkenland, tagesspiegel.de

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 617995
* GND: 1055934480
* VIAF: 309724236
* BNF: 42363765r
 |
Sanusia ribelestro Omar Muĥtar (en tradicia vesto, katenita) post sia kapto fare de italaj fortoj en 1931. Muĥtar estis ekzekutita per publika pendumo tuj poste, 1931.
Itala *Zaptié* kamelkavalerio en 1940.
**Itala Libio** (en itala: *Libia Italiana*; en araba: ليبيا الإيطالية, Lībyā al-Īṭālīya) estis kolonio de la Itala Reĝlando en Nordafriko, en kio estas nune la aktuala Libio. Itala Libio estis formita el la italaj kolonioj Cirenaiko kaj Tripolitanio kiuj estis prenitaj de la Itala Reĝlando el la Otomana Imperio en 1911, dum la Ital-turka milito de 1911 al 1912. La unuigita kolonio estis establita en 1934 fare de la itala guberniestro Italo Balbo, kun Tripolo kiel ĉefurbo.

La teritorio de Itala Libio estis nomata ankaŭ **Itala Nordafriko** (*Africa Settentrionale Italiana*, aŭ ASI), kaj antaŭ kaj post ties unuigo. Ekde 1923, indiĝenaj ribeluloj asociitaj kun la Sanusio kondukis al la Libia rezistomovado kontraŭ italaj setlejoj en Libio; la ribelo estis tute nuligita fare de italaj fortoj en 1932 post pacigaj kampanjoj. Dum la Dua Mondmilito, Itala Libio iĝis la startejo de la Nordafrika Kampanjo, kaj la italoj estis devigitaj foriri en 1943 post esti venkitaj fare de la Aliancanoj. Laŭ la terminoj de la pactraktato de 1947, Italio rezignis ĉiujn postulojn el Libio, kio estis administraciita de la Aliancanoj ĝis ties sendependigo en 1951.

Notoj
-----

1. ↑  International Boundary Study
No. 3 (Revised) – December 15, 1978, Chad – Libya Boundary (Country Codes: CD-LY  Alirita la 29an de decembro 2018.
2. ↑  Tripoli italiana Alirita la 29an de decembro 2018.

Bibliografio
------------

* Chapin Metz, Hellen. Libya: A Country Study. Washington: GPO for the Library of Congress, 1987.
* Del Boca, Angelo. Gli italiani in Libia. Vol. 2. Milano, Mondadori, 1997.
* Sarti, Roland. The Ax Within: Italian Fascism in Action. Modern Viewpoints. New York, 1974.
* Smeaton Munro, Ion. Through Fascism to World Power: A History of the Revolution in Italy. Ayer Publishing. Manchester (New Hampshire), 1971. ISBN 0-8369-5912-4
* Taylor, Blaine. Fascist Eagle: Italy's Air Marshal Italo B
* Tuccimei, Ercole. La Banca d'Italia in Africa, Foreword by Arnaldo Mauri, Collana storica della Banca d'Italia, Laterza, Bari, 1999.
* Taylor, Blaine. Fascist Eagle: Italy's Air Marshal Italo Balbo. Montana: Pictorial Histories Publishing Company, 1996. ISBN 1-57510-012-6

* Kategorio Itala Libio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Mapo de Gomberg 
Traduko kaj simpligo de la mapo.
**La mapo de Gomberg** estas tutkolora mapo kiu montras la mondon, kiel asertas la surskribo kiel "Mapo de la Postmilita Nova Mondo". La mapo estis publikigita en 1942 en Filadelfio, kaj en ĝia supra maldekstra angulo estis stampita la surskribo "COMPLETED OCTOBER 1941". Ĉi tio signifas, ke la pioniroj de la "nova morala ordo de la mondo" establis siajn planojn eĉ antaŭ la aliĝo de Usono al la Dua Mondmilito (decembro 1941). La eldonisto de la mapo, rezervante la rajton represi estis iu Maurice Gomberg. En la fino de la mapo estas programo en 41 punktoj, kiu komenciĝas per la vortoj "Ĉi tiu estos nia politiko".

Konspiraj teorioj
-----------------

Proponantoj de konspiraj teorioj rigardas en ĉi tiu mapo pruvon, ke la Nova Monda Ordo estis desegnita de misteraj organizoj antaŭ la fino de la Dua Mondmilito, kaj eĉ antaŭ ol Usono eniris la militon. La mapo antaŭvidas la kapton de duono de Eŭropo fare de Sovetunio, la kreadon de unuigita Eŭropo, la kreadon de la ŝtato Israelo, la aperon de novaj kontinentaj kuniĝoj, inkluzive de Afrika Unio; malkoloniigo de Afriko kaj superregadon de Usono en la Pacifiko. Samtempe, oni notu ke iuj el la supozoj ne funkciis: nome la Hindia unio, la greka unio (kun Albanio), la ĉina unio (kun Hindoĉinio), la aŭstralia unio, la manko de unueco en Okcidenta Eŭropo, la unio de tuta Irlando, la regado de Nordameriko fare de Usono, la unueco de Germanio kaj Aŭstrio ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Geopolitiko

* Kategorio Mapo de Gomberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Adam Sztark SJ** (naskiĝis la 30-an de julio 1907 w Zbiersk, apud Stawiszyn, murdita la 19-an de decembro 1942 sub monteto apud Słonim) – pola katolika kleriko, servisto de Dio, la unua pola jezuito distingita per la medalo Justuloj inter la popoloj.

Vivo
----

Filo de Władysław kaj Teresa Gałęcka. Post fino de Gimnazio je la nomo al Asnyk en Kalisz eniris la ordenon de jezuitoj en Stara Wieś (apud Brzozów) (1924). Ordiniĝis junie 1936, poste eklaboris kiel administranto de sanktejo al Maria en Żyrowice apud Słonim en Polesio. Li ankaŭ estis kapelano en loka malsanulejo kaj animzorganto en monaĥejo de la monaĥinoj de Senmakula koncipiĝo.
Post eksplodo de la dua mondmilito estis viktimo de reprezalioj flanke de bolŝevisma okupanto, kaj de junio 1941 de la germana. Laŭ deklaroj de atestantoj: apelaciis de ambono helpi al judoj, kolektis por ili inter paroĥanoj monon kaj valoraĵojn, aranĝis por ili arjajn dokumentojn. Trovitajn surstrate orfajn judajn infanojn kaŝis en la paroĥo.
Arestita la 18-an de decembro 1942 estis pafmortigita la venontan tagon. Laŭ atestantoj dum la ekzekuto laŭte kriis:

„Vivu Kristo Reĝo, vivu Pollando.

Patro, senkulpigu ilin, ĉar ili ne scias, kion faras! (Sankta Luko 23,34)"

La 8-an de marto 2001 israela Instituto Jad Vaŝem en Jerusalemo atribuia al li medalon Justuloj inter la popoloj.

Beatiga proceso
---------------

Li estas unu el 122 Servistoj de Dio, pri kiuj la 17-an de septembro 2003 komenciĝis la dua beatiga proceso de la dua grupo de polaj martiroj el la periodo de la dua mondmilito.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografia Sługi Bożego ks. Adama Sztarka Biografio de la servisto de Dio, pastro Adam Sztark
**Arthur Henry Cobby** aŭ **Harry Cobby** (naskiĝis la 26-an de aŭgusto 1894 en Melbourne, Aŭstralio; mortis la 11-an de novembro 1955 samloke) estis oficiro de la aŭstralia aerarmeo. Per 29 forpafoj li estis la plej sukcesa militpiloto de la reĝa aŭstralia aerarmeo dum la unua mondmilito. Ĝi fine atingis la rangon de brigada generalo.

Cobby kreskis en Melbourne kaj estis dungito de banko, kiam komenciĝis la milito. Ĝis 1916 lia dunginto malhelpis, ke li devis militservi. Post fino de sia flugtrejnado li servis je la okcidenta fronto en la *aŭstralia fluganta korpo*.

Kiel festita nacia heroo Cobby transiris al la novfondita *reĝa aŭstralia aerarmeo* (RAAF) kaj ricevis la gradon de trupkomodoro en la jaro 1921. En 1936 li forlasis la aerarmeon por labori ĉe la aŭstralia flugosekurburoo, sed reiris al la armeo post estiĝo de la dua mondmilito.

Distingoj
---------

* Prezidenta medalo de libereco

Bibliografio
------------

* Australian War Memorial: Arthur Henry Cobby: vivkuro, fotoj
* The Aerodrome: Arthur Henry Cobby (venkolisto)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Arthur Henry Cobby en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Registro de la unua mondmilito Arkivigite je 2011-07-06 per la retarkivo Wayback Machine ĉe la naciaj arkivoj de Aŭstralio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 377002
* LCCN: n89610149
* VIAF: 13912612
* ISNI: 0000 0000 6384 7170
* NLA: 36184419
 |
**Batalo je Habartov** estis la unua armita konflikto inter ĉeĥoslovakaj ĝendarmoj kaj sudetgermanoj. Iam ĝi estas markata kiel la unua batalo de la dua mondmilito.

Resumo de la eventoj
--------------------

En la jaro 1938 vivis en Habartov 3135 loĝantoj, el tio 207 ĉeĥoj. Deĵoris ĉi tie kvar ĝendarmoj: praporĉiko Jan Koukol (komandanto), deĵorestro Jan Pardus, deĵorestro Antonín Křepela, deĵorestro Matěj Příbek. En la ĝendarmaran stacion pase de la jaro venis kelke da anonimoj, kiuj minacis al la ĝendarmoj (ĉefe al Pardus). La 12-an de septembro la situacio en Habartov estis streĉita. En vojkruciĝoj estis disstarigitaj patroloj de la tiel nomataj ordneroj.

Matene la 13-an de septembro okazis al la unua incidento. Deĵorestro Pardus renkontis survoje el la oficejo por cigaredoj kun homamaso de germanoj. Li ĝisatendis de ili ofendojn, sed dum li ne estis atakita. La situacio en la municipo malrapide pliakriĝis. La germanoj komencis prepariĝi al batalo kontraŭ la ĝendarmoj. En la turo de preĝejo aperis regna flago kun hokokruco. Pardus kaj Koukol ekiris al la municipa ofico, por ke ili alportu ordon. Neniu dum ekkuraĝis kontraŭ ili kaj ili atingis la lokon nevunditaj. Sed ĉi tie la situacio minacis superkreski en armitan kunpuŝiĝon. Ambaŭ ĝendarmoj revenis en la stacion. Tien akompanis ilin la germana homamaso. Tiu parte disiris antaŭ la stacio.

Parto de la ribelintoj enpenetris en la konstruaĵon kaj eltiris de tie Růžena Pardusová (la edzino de ĝendarmo Pardus). Tiu estis forkondukita en sian loĝejon, kie ŝi estis malliberigita. La germanoj postulis kapitulacon de la ĝendarmoj. La rezulto estis interpafado de la ĝendarmoj kontraŭ la germanoj, kiuj enpenetris en la konstruaĵon. Dum tiu ĉi interpafado mortis Jan Koukol kaj komandanto de la ribelintoj Otto Plass. Deĵorestro Příbek estis vundita. La germanoj estis elpelitaj el la stacio.

Antaŭ la stacio estis alkondukita Růžena Pardusová, kiu estis antaŭe linĉita. Al la ĝendarmoj estis donita ultimato – se ili ne faldos la armilojn, ŝi estos pafmortigita. La ĝendarmoj poste komencis sen armiloj eliradi, la unua Příbek, la dua Křepela kaj fine Pardus. Pardus estis tuj pafita kaj ĵetiĝis sur lin la homamaso. La atako estis kruela; ekzemple estis en liaj aŭrikloj tratruigitaj hokokrucoj.

Ĉirkaŭ la 14-a horo en la municipon alveturis aŭtobuso kun 11 ĝendarmoj. Tiuj tuj komencis batalon kontraŭ la germanoj (dum tio estis mortigitaj ĝendarmoj Roubal kaj Černý). La germanoj estis forpelitaj al fuĝo. Poste estis trovita la korpo de ĝendarmo Křepela, kiu estis torturita.

Referencoj
----------

1. ↑  "Komentáře: Stráž obrany státu (SOS), 2. díl | Fronta.cz". Kontrolita 2020-11-02.
2. ↑  "Arkivigita kopiaĵo". Kontrolita 2010-10-09.
Panoramo de Skorenovac

  

**Skorenovac,** serbe **Скореновац,** hungare **Székelykeve** [sEkejkeve], germane **Skorenowatz** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato, en municipo de Kovin.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 55  km²
* Loĝantaro: 2570
* Poŝtkodo: 26228
* Telefonprefikso: +381 13

Situo
-----

Skorenovac situas proksime de Danubo. Kovin troviĝas 6, Panĉevo 30, Beogrado 46 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1412 laŭ latina formo *"Zkorenovetz Terra"*. Fine de la 19-a jarcento hungaroj el trans Karpatoj, germanoj kaj bulgaroj refondis la vilaĝon. En 1888 inundo okazis. En 1910 vivis en Székelykeve 4541 homoj en 685 domoj (hungaroj 73 %, germanoj 12 %, serboj 1 %). Ĝis 1918 ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Temes (reĝa departemento), al distrikto de Kevevára. Poste Skorenovac apartenis al estonta Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la germana armeo okupis la vilaĝon.

En 2002 loĝis 2 574 homoj (2232 (87 %) hungaroj, 141 serboj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo de 1892

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino
**Skull and Bones** („Kranio kaj Ostoj") estas sekreta societo en la universitato de Yale. La membroj - nomataj *Boodle Boys* - estas ĉiam studentoj de Yale. Kranio kaj Ostoj havas multajn famajn anojn, kiel George Bush kaj George W. Bush iamaj prezidentoj de Usono, sed ankaŭ la demokrata kandidato por la prezidenteco de 2004, John Kerry. Aliaj famuloj estas Bundy, Ford, Goodyear, Harriman, Heinz, Jay, Kellogg, Lord, Lovett, Perkins, Phelps, Pillsbury, Pinchot, Rockefeller, Sloane, Stimson, Taft, Vanderbilt, Weyerhaeuser kaj Whitney.

*Skull and Bones* estis fondita en 1832 de William Huntington Russell kaj Alphonso Taft.

Oni invitas en la societon ĉiujare ĉ. 15 studentojn, la membroj devas esti reciproke lojalaj, helpi unu la alian.

Onidire la anoj de *Skull and Bones* - inter aliaj Prescott Bush - elfosis en 1918 kiel „kuraĝ-provo" la tombejon de la indiĝena ĉefo Geronimo kaj oni lokigis la kranion kaj tibiojn en sia kulta muzeo.

Fontoj
------

* anara listo:  Arkivigite je 2006-10-12 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Skull & Bones: The Secret Society That Unites John Kerry and President Bush Arkivigite je 2007-10-12 per la retarkivo Wayback Machine

vidu
nepotismo)

* 
* 
* 

  

* Skull and Bones en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Skull and Bones en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Slankamenaĉki Vinogradi,** serbe **Сланкаменачки Виногради,** kroate **Slankamenački Vinogradi,** hungare **Szalánkeménszőlős** [salAnkemEnsOlOŝ], slovake **Slankamenské Vinohrady** estas malgranda vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Inĝija. 

Loko de la municipo en Serbio

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 54  km²
* Koordinatoj: 45°09′11″N 20°11'11″E
* Supermara alteco: 197 m
* Loĝantaro: 266 en 2002
* Poŝtkodo: 2232.
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: IN

Geografio
---------

Slankamenaĉki Vinogradi etendiĝas laŭ dekstra bordo de Danubo, fine de tre mallonga sakovojo.

Mapo pri municipo Inĝija
Ortodoksa preĝejo de Slankamenaĉki Vinogradi

Historio
--------

Post longa turka dominado precipe slovakoj komencis loĝi en tiu loko. Ĝis Traktato de Trianon aŭstria-hungara kontrolo okazis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio ĝi apartenis. Ekde la socialismo la loĝantaro daŭre malpliiĝas. En 2002 loĝis en Slankamenaĉki Vinogradi 199 slovakoj (75 %), 26 serboj (10 %), 17 jugoslavianoj, 3 kroatoj, po unu ruso kaj hungaro kaj ankaŭ aliaj.

Vidindaĵoj
----------

* serba ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* Mapo pri Slankamenaĉki Vinogradi
**Stanovo,** ukraine, rutene kaj ruse **Станово,** slovake **Stanovo,** hungare **Szánfalva** [sAnfalva] estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Mukaĉeve en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 25′ 13″ N 22° 51′ 29″ O﻿ / ﻿48.42028 °N, 22.85806 °O﻿ / 48.42028; 22.85806 (mapo)Koordinatoj: 48° 25′ 13″ N 22° 51′ 29″ O﻿ / ﻿48.42028 °N, 22.85806 °O﻿ / 48.42028; 22.85806 (mapo)
* Areo: 3 km²
* Alto super marnivelo: 176 m
* Loĝantaro: 980
* Poŝtkodo: 89668
* Telefonprefikso: +380 3131
* Aŭtokodo: AO

Historio
--------

La vilaĝo fondiĝis proksimume en 1400. La historia hungara loknomo estis *"Sztánfalva"*, baldaŭe la litero "t" malaperis. En 1910 vivis en Szánfalva 816 loĝantoj, (773 rutenoj, 37 germanoj, 6 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Stanovo. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
**Mahla Zamani** (perse: مهلا زمانــی) estas irana modo-dezajnisto, ĵurnalisto kaj fakulo pri irana tradicia vestostilo.

Ŝi kreis la unuan modo-ekspozicion post la irana revolucio (1979) kaj multe klopodis popularigi iranstilajn vestaĵojn. Ŝi deziras ke irananoj pripensu sian riĉan pasintecon, ĉar ĉiu lando kun civilizacio havas specifajn, tradiciajn kostumojn. Ŝi deziras ke iraninoj povu vestiĝi en elegantaj, buntaj káj tradiciaj stiloj (anstataŭ nur en nigraj kaj arabaj vestaĵoj) sen sklave sekvi eŭropajn aŭ usonajn modo-tendencojn. Ŝiaj klopodoj varbi pri persaj, kaŝgakaj, kurdaj, turkmenaj kaj baluĉaj vestaĵostiloj allogis internacian atenton.

Nova irana modo
---------------

Zamani provas pontigi la interspacon inter moderneco kaj pasinteco. Ŝi kreis dezajnvariaĵojn sen kaptukoj por la eŭropa merkato, ĉefe en Italio, kie ŝi ricevis dezajnpremion pro la kombinaĵo de la moderna kaj la tradicia stiloj.

Kvankam ŝi estis multfoje atakita de tradiciaj medioj kaj ĵurnaloj Zamani tamen ricevis en 2001 la permeson lanĉi la trimonatan primodan revuon *Lotus*: la unua irana revuo kiu montris la vizaĝojn de virinoj ekde la komencaj jaroj de la Irana Islama Respubliko.

Zamani estis demandita desegni veston por Reĝino Saleha de Brunejo (صاليها ملكة بروناي) kiel donaco de Irano.

Vidu ankaŭ
----------

Listo de rimarkindaj iranaj virinoj interalie Azar Nafisi, Shirin Ebadi, Anousheh Ansari, Maryam Mirzakhani, Maryam Mirzakhani, Simin Behbahani, Parvin E'tesami, Forough Farrokhzad, Rabe'e Ghazdari,Shahrnush Parsipur, Marjane Satrapi, Tahereh Qorrat Al-'Ayn, Nazanin Afshin-Bloko, Shohreh Aghdashloo, Niki Karimi, Tahmineh Milani, Sarah Shahi, Hedyeh Tehrani, Leila Forouhar, Parisa (Fatemeh Va'ezi),Nazanin Afshin-Bloko, Faezeh Hashemi, Zahra Kazemi, Maryam Namazie, Maryam Rajavi, Neda Agha-Soltan, Ladan kaj Laleh Bijani, Behnaz Mozakka, Farah Pahlavi,...

Eksteraj ligiloj
----------------

Retejo de la modorevuo Lotus

Instagram-paĝo de Mahla Zamani

(ir) Malfermo de la konstanta galerio de Mahla Zamani (video)

(german) Modo en Irano (video)

Referencoj
----------

1. 1 2  (en) Scott Peterson, *Covered head to toe in silk and color*, The Christian Science Monitor, la 13-an de april , alirite la-an de februaro
2. ↑  (it) "*Chador colorati per le donne iraniane*". *Televideo Rai*
3. ↑  (en) Hoppenstand, Gary (2007). *The Greenwood encyclopedia of world popular culture, Volume 4*. Greenwood Press. paĝo 81, ISBN 0313332746.
4. ↑  (en) Bucar, Elizabeth, *Pious Fashion: How Muslim Women Dress*. Harvard University Press. paĝo 65, ISBN 0674976169.
5. ↑  (en) "*Iranian Baluch Woman Designs Dress for Queen of Brunei*", IFP News, la 27-an de februaro 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 680518
 |