recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Barnabás Géczy** [barnabAŝ gEci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Géczy Barnabás** estis hungardevena germana violonisto, orkestrestro. Lia nomo estis en Germanio **Barnabas von Géczy**.

Barnabás Géczy  naskiĝis la 4-an de marto 1897 en Budapeŝto (Hungara reĝlando, li mortis la 2-an de julio 1971 en Munkeno (Okcidenta Germanio).

Biografio
---------

Barnabás Géczy studis en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio. Lia violonista instruisto estis Jenő Hubay. Post koncertoj li estis nomumita koncertmajstro de la Budapeŝta Ŝtata Operejo, sed iom poste li interesiĝis pri distra muziko. Li forlasis Hungarion kaj trovis laboron kiel violonisto en Trondheim, antaŭ ol ekloĝi en Berlino en 1924. De 1925 ĝis 1937 la orkestro de Géczy havis longtempe engaĝiĝon en hotela restoracio en Berlino. Li ofte dirigentis, kelkfoje eĉ ĵazojn. Li ankaŭ registris muzikdiskojn pri distraj muzikoj kaj ankaŭ ĵazoj, eĉ li estis videbla aŭ aŭdebla en filmoj. li iĝis favorato de Hitler kaj li restis plu jam en la nazia Germanio. En 1952 li establis novan orkestron en Munkeno, kie li vivis ĝis sia morto.

Elektitaj filmoj
----------------

* Eine wie du (aktoro, mallonga filmo, 1932)
* Monte Christo grófnője (aktoro, 1932)
* Es wird schon wieder besser (dirigento, 1932)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* germanlingva biografio Arkivigite je 2019-04-11 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Barnabás Géczy (violonisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 637783
* GND: 11871662X
* LCCN: n97847208
* VIAF: 3265607
* ISNI: 0000 0000 5532 9330
* BNF: 141844985
* MBA: ff650e68-022e-48ab-982f-fa33429af364
 |
**Incidento de palaco Abdeen** [abdin] estis militista puĉhelpo, kiu okazis la 4-an de februaro de 1942 ĉe Palaco Abdeen en Kairo kaj kio rezultis ŝanĝon de la egipta registaro, favore al la britaj interesoj. 

Post la ministrara krizo en februaro de 1942, la brita registaro – tra ties ambasadoro en Egipto, Siro Miles Lampson- premis Faruk por levi en registaran pozicion la Vafd-Partion kaj tiel anstataŭi la registaron de Paŝao Hussein Sirri. La britoj volis malfortigi la influon de german-amikaj fortoj ĉirkaŭ la reĝo. 

La nokton de 4-a de februaro 1942, generalo Stone ĉirkaŭis la Abdeen-palacon en Kairo per trupoj kaj tankoj. Lampson prezentis al Faruk, abdikan dekreton, skizitan fare de Siro William Monckton, tiel minacante lin kaj premante je ŝanĝo de la registaro. Faruk kapitulaciis kaj Nahhas formis registaron iom poste. 

Do, la humiligo de Faruk kaj la agado de la Vafd-partio en kunlaboro kun la britoj kaj ilia enpotenciĝo kondukis al tio, ke ili ambaŭ perdis apogon inter la civitanoj kaj pli grave inter la egipta militistaro.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Regiono Lindi. |

**Lindi** estas urbo en Tanzanio, ĉefurbo de regiono Lindi. Ĝi konsistigas la distrikton Lindi Urba (svahile *Lindi Mjini*). Laŭ la censo de 2002 ĝi havis 41.549 loĝantojn.

Lindi situas ĉe la bordo de Hinda Oceano, ĉe la fino de rivero Lukuledi. Ĝiaj koordinatoj estas 10° 0′ S 39° 41′ O﻿ / ﻿10.000 °S, 39.683 °O﻿ / -10.000; 39.683 (mapo). Ĝi havas malgrandan havenon, kiu akceptas nur unu aŭ du malgrandajn ŝipojn samtempe kaj ne sufiĉas por trans-oceanaj ŝipoj. La laŭborda ŝoseo tanzania ligas ĝin al Mtwara en la sudo (kun pli grava haveno) kaj al Kibiti kaj Daresalamo en la nordo (350 km).

Islamo estas la superrega religio en Lindi. La komercistoj estas precipe araboj kaj hindoj; la lokanoj okupiĝas pri fiŝkaptado kaj agrokulturo. La ĉirkaŭa regiono estas inter la malplej loĝataj de la lando.

Lindi posedas malgrandan flughavenon (IATA-kodo "LDI"). La voja reto estas malfacile uzebla en la pluva sezono de novembro al majo. La jara pluvokvanto estas ĉ. 1.000 mm.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Lindi

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pri la haveno Arkivigite je 2006-10-30 per la retarkivo Wayback Machine
* Censa statistiko
La **Okcidentaj Indioj** (angle *West Indies*) estas regiono de Karibio kaj Norda Atlantiko kiu inkludas la insulojn de Antiloj kaj de la Lukaja Arkipelago. Post la unua el la veturoj de Kristoforo Kolumbo al Ameriko, eŭropanoj ekuzis la eraran nomon *Okcidentaj Indioj* por diferencigi tiun mondoregionon disde Indioj aŭ Hindioj (Suda Azio kaj Sudorienta Azio).

Dum la 17a al la 19a jarcento la areo estis celo de la koloniismo fare de eŭropaj potencoj kiaj Francio, Britio, Nederlando, Hispanio, kaj Danio.

Plej ofte la uzado de la termino *Okcidentaj Indioj* koincidas kun tiu de *Karibio*, kvankam oni povas precizigi, ke *Okcidentaj Indioj* estas *Karibio*, plus la Lukaja Arkipelago, kiu estas for de la Kariba Maro.

Notoj
-----

1. ↑  Caldecott, Alfred.  (1898) *The Church in the West Indies*. Londono: Frank Cass and Co. p. 11.

* Kategorio Okcidentaj Indioj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 287032
* GND: 4079228-6
* LCCN: sh85146187
* VIAF: 246535206 141518527, 246535206
* NDL: 00568542
 |
Artfajraĵo
**Pirotekniko** estas laboro kun materioj, kiuj estas diversaj kemiaj solvaĵoj kaj miksaĵoj kaj post bruligo ili eksplodas aŭ ili rapide bruliĝas dum granda evoluo de gasoj aŭ evoluo de altaj temperaturoj kaj flamoj de la plej diversaj koloroj.

Divido
------

La piroteknikaĵoj dividiĝas en:

* armeaj (kvanto de patronoj)
* civila
	+ amuzpirotekniko
	+ laborpirotekniko - ŝirigado de rokoj kaj similaj inĝenieraj laboroj

Amuzpirotekniko
---------------

Rammstein uzas piroteknikajn numerojn en siaj prezentiĝoj.
Piroteknika stunta ekspozicio de "Giant Auto Rodéo", Ciney, Belgio.
Tio estas kategorio de eksplodaĵoj, ĉe kiu ĉiam temas pri luma, fuma aŭ sona efekto kaj la piroteknikaj miksaĵoj estas aŭ en paperaj kenteneroj (kutime alirebla pirotekniko) aŭ en plastaj pakumoj(profesia pirotekniko). La unua klaso estas alirebla ankaŭ al infanoj, la dua klaso ekde la plenkreska jaro, la tria klaso nur al personoj tenantaj atestilon de eksplodigisto de artfajraĵoj kaj la kvara nur dum plenumo de la plej sekuraj disponoj.

Armea pirotekniko
-----------------

Tiu ĉi pirotekniko okupiĝas per fabrikado de kartoĉoj por kanonoj kaj por manpafiloj, samkiel ankaŭ per produktado de apartaj miksaĵoj, kiuj estas uzataj dum milito dum signalado, fumigado de malamikaj pozicioj, bruligado de konstruaĵoj en tre granda distanco kaj simile.

* Kategorio Pirotekniko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 283090
* GND: 4047927-4
* LCCN: sh85048575
* BNF: 11935679m
* NKC: ph180743
* BNE: XX530955
 |
**Alfred RYDER** estas artistnomo de **Alfred Jacob CORN** (1916 – 1995), kiu estis usona aktoro ĉe kino, radio kaj televido.

Li lernis ĉe New York City's Professional Children's School.

Kariero
-------

Li debutis kiel aktoro kiam li estis 8-jaraĝa en teatro kaj ĉe Broadway en 1929, kiam li estis 13-jaraĝa. En kino, li debutis per Winged Victory (1944) kaj li partoprenis kinfilmojn T-Men en 1947. Lia debuto ĉe televido estis per televidaĵo *Actor's Studio* en 1950.

Dum 1950-aj jaroj li aperis ĉe kino en filmo The Story on Page On. Televide li aktoris en aĵoj kiel *Somerset Maugham TV Theatre*, *Starlight Theatre* kaj *Goodyear Television Playhouse*, krom verki scenaron por *Goodyear Television Playhouse* .

En 1960-aj jaroj li aperis en multaj televidaĵoj kiel The Untouchables, Dr. Kildare, Target: The Corruptors, Naked City, The Outer Limits, The Raiders, Wagon Train, Combat!, The Defenders, The Virginian, Laredo, Voyage to the Bottom of the Sea, The Wild Wild West, Valley of Mystery, The Rat Patrol, The Man from U.N.C.L.E. It Takes a Thief, The Invaders, Ironside, Gentle Ben, Mission: Impossible kaj Land of the Giants. Li partoprenis kinfilmojn Invitation to a Gunfighter, Hamlet, Gunsmoke, Star Trek, Hotel kaj True Grit.

Dum 1970-aj jaroj li aktoris en televidaĵoj kiel Lancer, Hawaii Five-O , The Name of the Game, Bonanza, Probe, Search, Barnaby Jones, Kojak, Indict and Convict, The Six Million Dollar Man, The Abduction of Saint Anne, Cannon, Charlie's Angels, Quincy M.E kaj Buck Rogers in the 25th Century. Li ankaŭ aperis ĉe kinfilmoj The Stone Killer, W kaj Escape to Witch Mountain.

Lia lasta laboro estis ĉe televidaĵo Bogie en 1980.

* Kategorio Alfred Ryder en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 708176
* LCCN: n95012665
* VIAF: 58320443
* ISNI: 0000 0001 1571 5832
* SUDOC: 081609876
* BNF: 146154515
* BNE: XX5005637
 |
**Mandya,** laŭ kanara lingvo **ಮಂಡ್ಯ** estas urbego, administra centro de la samnoma distrikto Mandya en subŝtato Karnatako en sudokcidenta Barato. 

Templo en Mandya

Geografio
---------

Mandya situas en Dekkana Altebenaĵo en alteco 678 metrojn super la marnivelo. Tie fluas la Cauvery-rivero, kiu nutras la Visweswariah-kanalon, kiu certigas akvumadon en la ĉirkaŭo.Majsuro troviĝas 36, subŝtata ĉefurbo Bengaluro 89, Hassan (Barato) 99, Mumbajo 838, Kolkato 1650, tutlanda ĉefurbo Delhio 1791 kilometrojn (aere) .

Aŭtobusa stacidomo
Inĝeniera kolegio

Demografio
----------

En 2011 populacio de Mandya estis 131 211. La legopovo estis 73%.

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 131 211 |

Historio
--------

En la ĉirkaŭaĵo arkeologoj trovis malnovajn ĝainisman statuon. Mandya estis fondita en 1940.

Ekonomio
--------

Mandya estas centro de la sukerkano-kultivado kaj ties prilaboro, tial la urbego estas nomita sukerurbo.

Eduko kaj lingvoj
-----------------

En Mandya la plej altnivela instruado okazas en la inĝeniera kolegio. La ĉefa lingvo estas la kanara lingvo (kiel oficiala lingvo).

Klimato
-------

Mandya situas en savanoklimato (Aw) laŭ klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas averaĝe po 693 mm. En septembro kaj oktobro pli ofte pluvas, en januaro kaj februaro apenaŭ pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 18-31 °C.

Trafiko
-------

Al Mandya kuras 5 ĉefvojoj kaj kelkaj lokaj vojoj, krome traira fervoja linio funkcias. La plej proksima flughaveno funkcias en Majsuro.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* statuo

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |

* HortikulturejoHortikulturejo
* StatuoStatuo
* OficejoOficejo
**Piroska Szöllősy** [piroŝka solOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szöllősy Piroska** estis hungara subreto, dancisto. Ŝia origina plena nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Szabó Julianna Leopoldina Piroska*, ŝia patro estis Lajos Szöllősy Szabó, ŝia fratino estis Róza Szöllősy, ŝia edzo estis Aleksandar Bačvanski, ŝia geedziĝa nomo estis *Várhidy Sándorné* [vArhidi ŝAndornE].

Piroska Szabó baptiĝis la 11-an de januaro 1839 en Eger, ŝi mortis en nekonataj cirkonstancoj.

Biografio
---------

Piroska Szöllősy lernis dancon de sia patro. Ŝi debutis en migra teatra trupo de József Szabó (teatrestro) en 1861, poste ŝi havis rolojn province kune kun sia patro kaj fratino. Ŝi havis sukcesojn pro spektaklo pri ĉardaŝo ankaŭ en la jam ne ekzistanta teatrejo en Buda, tamen ŝi ne estis dungita. Poste ŝi estis subreto province, ekzemple en Győr, Kolozsvár kaj Eger. Ŝi edziniĝis en 1866. Ŝia lasta vivperiodo estas nekonata.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto (la koncerna teksto estas legebla en artikolo pri Várhidy Sándor)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 746812
 |



* Portalo pri Biografio
**Imre Kovács** [kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kovács Imre** estis hungara aktoro, reĝisoro. Lia origina familia nomo estis *Klein* ĝis 1946.

Imre Klein  naskiĝis la 19-an de septembro 1887 en Budapeŝto, li mortis la 10-an de septembro 1967 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Kovács finis privatan aktorlernejon de Szidi Rákosi en 1909, poste ĝis la 1-a mondmilito li aliĝis al pluraj migrantaj trupoj. Li estis soldato nur 5 monatojn, poste li ludis en soldata teatro. En la jaroj 1917 kaj 1918 li estis aktoro kaj reĝisoro de Teatro Csokonai (Debrecen), post alveno de la rumana armeo li estis direktoro de teatro en Satu Mare, en 1928 li denove estis reĝisoro en Transilvanio. En la sekva jaro li provis establi hungaran teatron en Bukareŝto, sed tio ne sukcesis. Post la fiasko li revojaĝis al sia naskiĝurbo, baldaŭ li havis rolojn en Teatro Magyar. Inter 1945 kaj 1950 li apartenis al Teatro Madách, poste ĝis la pensiuliĝo en 1958 en Teatro József Attila. Li edziĝis en 1915.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

Plene mankas informoj.

Liaj 2 filmaj roloj
-------------------

* *A vén gazember* (1932, hungara-germana filmo) - notario
* *Hortobágy* (1937) - ĉevalisto

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Vladimiro** estas kvarversa strofo kun jena strukturo: la unua kaj la tria versoj konsistas el po ok silaboj (kvar trokeoj) kaj estas senrimaj; la dua kaj la kvara versoj konsistas el po ses silaboj (tri trokeoj) kaj rimiĝas inter si:

8—
6A
8—
6A
Normale unu poemo konsistas el multaj vladimiroj, kvankam nenio malhelpus verki ankaŭ unustrofajn poemetojn.

Analoge al aleksandroj, vladimiro ricevas sian nomon el la verko *La bapto de caro Vladimir*, de Karel Havlíček Borovský, en kies esperantigo fare de Tomáš Pumpr ĉi tiu poemformo estis uzata:

*Ekaŭdinte Vladimiro*
*pri la fia vorto,*
*aĉe kraĉis, akre sakris,*
*kaj kun li la Korto.*
(p. 19)
La tradukinto klarigas en librofina "Komentario" ke la metriko de la poemo imitas la ukrainajn popolkantojn nomatajn *"kolomijkoj"*, kies regula skemo estas du kvartrokeoj alternantaj kun du tritrokeoj, kun kelkaj ritmaj neregulaĵoj ne sekvitaj en la esperantigo; ke rimiĝas plejparte nur la paraj versoj, neofte ankaŭ la malparaj; ke ŝatataj estas ankaŭ la internaj rimoj (ene de unu sama verso), pli oftaj en la traduko ol en la originalo; kaj ke la rimoj estas jen puraj, jen pli-malpli asonancaj.

Uzis vladimirojn ankaŭ pluraj aŭtoroj de originala esperantlingva literaturo. Ekzemple, Julio Baghy en sia poemo "Al unu el la poetofratoj", Kálmán Kalocsay en "Letero al *La Vagabondo*", aŭ Jorge Camacho en "Al nekonata malamiko".

La nomon al la strofo donis Camacho en "La Majstro kaj Martinelli" (*"Cetere, li metrikis ĝin vladimire"*) kaj, jarojn poste, per sia poemo "Feliĉan LKK-naskalon!" (en "Celakantoj"):

*Dum aliaj klinikanoj*
*verkos panegirojn,*
*mi, kun helpo de l' Parnasa,*
*versos* vladimirojn.
(p. 66-68)
**Imre Kónya** [kOnja], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kónya Imre** estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, advokato.

Imre Kónya  naskiĝis la 3-an de majo 1947 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Kónya frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li soldatiĝis 2 jarojn, fine li lernis juron en Universitato de Budapeŝto, kie li akiris diplomon en 1971. Post la diplomo li laboris en advokata laborejo. En 1988 li aliĝis al nove fondita nekomunista partio, poste li estis motoro de rondotabulaj traktadoj. Li estis parlamenta deputito inter 1990 kaj 1998. Li estis ministro pri enlandaj aferoj en Kabineto Boross duonjaron en la jaroj 1993 kaj 1994. En 1998 pro konstantaj fiaskoj li forlasis la politikon kaj li denove advokatiĝis. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Imre Kónya en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 520683
* GND: 1051692598
* LCCN: nb2018004332
* VIAF: 121538800
* ISNI: 0000 0000 7920 8736
 |
**Vladimír Brejník** (naskiĝis la 5-an de aŭgusto 1899 en Malá Dobrá apud Kladno - mortis la 13-an de septembro 1961 en Prago) estis ĉeĥa esperantisto kaj redaktoro.

En la historion kaj literaturon de Esperanto li enskribiĝis per unu sola verketo, kiun li proprakoste eldonis en 1923 en Libochovice kiel 24-jara junulo. 

La libreto havas titolon **Tri rakontetoj** kaj konsistas el rakontoj: **Unua neĝo, Joĉjo, Hieraŭ kaj hodiaŭ**. 

La rakontoj per si mem ne estas malbonaj, sed enhavas gramatikajn erarojn (mankantajn akuzativojn, pasivan participon anstataŭ aktiva k.s.), kiuj montras, ke la aŭtoro ankoraŭ nesufiĉe regas la lingvon kaj ne submetis la tekstojn al kontrolo de pli sperta esperantisto. Pro tio la verketo estis rifuzita de la kritikantoj, kio la aŭtoron fortimigis de plua verkado. 

Rimarkigo. En Starto 6/1989 (135) estas jena nekrologo: *La 16-an de aprilo 1989 mortis en Libochovice s-ano Vladimír Brejník, membro de la viena veteran-klubo. Li naskiĝis la 31-an de julio 1905.*

La datoj en la komenco de la artikolo estis prenitaj el la retejo de Nacia Biblioteko en Prago, kie estas indikita fonto "familiaj informoj", nome en traduko el la ĉeĥa: *Brejník, Vladimír (1899-1961, Naskita 5.8.1899 en Malá Dobrá apud Kladno, mortis 13.9.1961 en Prago. Redaktoro, esperantisto. Familiaj informoj.*

Ĉu ekzistis du esperantistoj kun la sama neordinara nomo?
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Place d'Italie (pariza metrostacio). |

**Place d'Italie** (esperante *Placo de Italio*) estas pariza placo situanta en la koro de la 13-a arondismento. Ĝi ŝuldas sian nomon al la apuda Avenue d'Italie, deirpunkto de Nacia Aŭtovojo 7, kiu ligas Francion kun Italio.

Historio
--------

Antaŭ ol barono Haussmann etendis la urbolimojn, la loko apartigis Parizon disde Gentilly. En ĝi, du pavilonoj konstruitaj de Ledoux utilis por kolekti akcizojn. Tiuj pavilonoj estis bruligitaj dum la Franca Revolucio kaj detruitaj en 1877, kvankam la placo ĉesis funkcii kiel urbolimo en 1860. Tiamaniere la loko adoptis sian nunan dezajnon.

En la 1960-aj jaroj, estis desegnita ambicia plano nomita Italie 13 kiu celis radikalan transformon de la areo. En la praktiko, la projekto, kiu estis ĉesigita en 1975, estis nur parte kompletigita per efektivigo de pluraj urboplanadoj kaj konstruado de ses turoj pli ol 100 metrojn altaj. Inter tiuj ne konstruitaj estis Turo Apogée, kiu devis superi Turon Montparnasse en alteco kaj devis situi en la sudo de la placo. En ĝia loko, en 1992 konstruado de Grand Écran Italie estis kompletigita, kinematografia komplekso konstruita de la japana Kenzō Tange, fermita en 2006.

Priskribo
---------

Place d'Italie estas ronda placo ornamita per centra fontano kaj pluraj verdaj areoj. Ĝi ankaŭ havas plurajn skulptaĵojn: unu honore al marŝalo Alphonse Juin farita de André Greck en 1983 kaj alia kiu situas en la ĝardenoj de la konstruaĵo kiu utilas kiel sidejo de la arondismenta urbodomo, verko de Ossip Zadkine.

En la suda parto de la placo estas granda vendejaro nomita Italie 2.

Aliroj
------

Alirejo al metrostacio *Place d'Italie*
Eblas aliri la placon ĉu per iu el la tri metrolinioj (5, 6, 7) kiuj havas haltejon ĉe la stacio *Place d'Italie*, aŭ uzante unu el la sekvaj itineroj:

* Boulevard Vincent-Auriol
* Boulevard de l'Hôpital
* Boulevard Auguste-Blanqui
* Avenue des Gobelins
* Avenue de la Sœur-Rosalie
* Avenue d'Italie
* Avenue de Choisy
* Rue Bobillot
* Rue Godefroy

Referencoj
----------

1. ↑   Place d'Italie (france). Insecula. Arkivita el la originalo je 27 de decembro 2011. Alirita 19 de marto 2011.

Fonto
-----

* Place d'Italie en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Place d'Italie en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Plaza de Italia (París) en la hispana Vikipedio.*
**Francisco Jesús BRIEL DE CAÑAS** (Naskisĝis la 14an de januaro 1940 en Havano). Kuba esperantisto kaj honora membro de Kuba Esperanto-Asocio ekde 2015. Diplomiĝis kiel industria inĝeniero en 1978. En 1965 eklernis Esperanton en Leipzig (Germana Demokratia Respubliko) kaj daŭrigis tiun lernadon en Havano (1968). Li estis fondinto de Havana Esperanto-Grupo (1971) kaj membro de Havana Esperanto-Rondo (1972 ĝis 1974). Ekde 1972 li estas individua membro de UEA kaj membro fondinto de KEA. En la 80aj jaroj li estis membo de la nacia estraro de KEA kiel respondeculo pri organizo.

Kongresoj kaj renkontiĝoj
-------------------------

Li partoprenis ĉiujn naciajn kongresojn de KEA (1987, 1996, 1999, 2002, 2005 kaj 2015), la Internacian Konferencon Esperanto ’88, la 23an ILEI-Konferencon (Hanabanilla, 1990), en la 75an kaj 95an Universalaj Kongresoj en Havano. Li estis membro de la LKK de la 75a UK. Ankaŭ ĉeestis en la 6a kaj 9a Tutamerikan Kongreson de Esperanto (Havano, 2004 kaj 2018). Kaj partoprenis en pluraj naciaj kaj provincaj renkontiĝoj.

Faka agado
----------

Li aktivis ĉefe por Yumeiho kaj TEVA. Ekde 2001 li estas direktoro (por Latinameriko) de Monda Yumeiho-Societo, aktiva membro de Tutmonda Esperantista Vegetarana Asocio kaj fakdelegito de UEA.

Referencoj
----------

1. ↑  esperanto.cu 4/2015 paĝo 6
2. ↑  Juan Ramón : Historia del movimiento esperantista en Cuba. [Historio de la esperantista movado en Kubo] (hispanlingva), MAS, 2017, ISBN 978-2-36960-099-2

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2018-06-30 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2019-07-16 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 632786
 |
**Imre KNER,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kner Imre** estis hungara presisto, eldonisto, tipografo. Lia patro estis Izidor Kner.

Imre Kner (maldekstre) kaj Izidor Kner
Ekslibriso de Imre Kner
Imre Kner  naskiĝis la 3-an de februaro 1890 en Gyoma, li mortis la 12-an de majo 1944(?) en koncentrejo de Mauthausen (?).

Biografio
---------

Imre Kner devenis el juda familio. Li frekventis gimnaziojn en Mezőtúr kaj Arad, poste en 1902 li eklaboris en la familia presejo. Inter 1904 kaj 1908 li plulernis en tipografia lernejo en Lejpcigo. En 1914 li studvojaĝis en Eŭropo, poste li estis soldato en Békéscsaba. En 1917 li edziĝis, baldaŭ li havis 2 gefilojn. Dum la kalistefa revolucio li estis notario en Gyoma. En 1923 en kongreso de Göteborg li apartenis al la plej signifaj tipografoj de la mondo, en 1937 en Parizo li ricevis grandan premion. Li estis deportita en 1944.

Elektitaj eldonaĵoj
-------------------

* *Thury Zoltán összes művei* (Gyoma, 1906, 6 volumoj)
* Imre Kner: *Könyv a könyvről* (Libro pri la libro, Gyoma, 1912)
* Imre Kner: *Almanach* (Gyoma, 1919)
* *A Magyar Bibliophil Társaság Évkönyve* (Budapeŝto, 1928)
* Frigyes Riedl: *Magyarok Rómában* (Gyoma, 1930)

Memorigiloj
-----------

* gimnazio en Gyomaendrőd

Fontoj
------

* 
* 
* Arkivigite je 2017-01-08 per la retarkivo Wayback Machine
* 

* Kategorio Imre Kner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 578390
* GND: 118864467
* LCCN: n88009389
* VIAF: 50023181
* ISNI: 0000 0000 7860 3371
* BNF: 127830001
 |
**Lomas** [LOmas] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Tierra de Campos*. La loknomo *Lomas* estas komprenebla etimologie kiel Montetoj.

Geografio
---------

Preĝejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,78 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 45 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 270 loĝantojn el la jaro 1910. Ĝi distas 34 km de Palencio, provinca ĉefurbo, kaj 11,2 km de Carrión de Los Condes.

Lomas limas kun Villoldo, Villalcázar de Sirga, Villarmentero kaj Revenga de Campos. La municipo estas ene de la birdoprotekta areo ZEPA nome *Camino de Santiago*​ apartenanta al la Reto Natura 2000 kun Villalcázar de Sirga, Villarmentero kaj Revenga de Campos kaj parte kun Villoldo, Carrión de los Condes, San Mamés de Campos, Arconada, Marcilla de Campos, Frómista, Población, Amayuelas de arriba, San Cebrián de Campos kaj Manquillos, entute 22698,2 hektaroj. Temas pri cerealproduktaj ebenaĵoj inter la valoj de la riveroj Carrión kaj Pisuerga. Ĉefa specio estas la Granda otido kun 412 reproduktuloj.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi estis citita en 1093 en donac-dokumento.

En 1072, en tereno de la nunaj lokoj Villarmentero kaj Lomas de Campos, okazis la Batalo de Golpejera inter la armeoj de la reĝo Sanĉo la 2-a de Kastilio, kaj de lia frato la reĝo Alfonso la 6-a de Leono, kiu rezultis en malvenko de Alfonso kaj kronigo de Sanĉo kiel reĝo ankaŭ de Leono. En 1166, la loko ricevis foruon el Rodrigo, prioro de la konvento de Nogal. Tiu foruo estis reformita en 1187 fare de la abato Johano, de la konvento de Sahagún. En la 14-a jarcento Fuentemuñoz, kiu estis domaro de Lomas, senhomiĝis pro plago.

La 20-a jarcento markis la dekadencon de la loko per la perdo de 80% de ĝia loĝantaro, detruo de la preĝejo de Sankta Kristoforo (1956-63), definitiva fermo de la bazlernejo en 1970 kaj ankaŭ de kelkaj trinkejoj. En Januaro 2010, la urbodomo de Lomas prezentis sian kandidatiĝon por estis hejmo de stokejo de radioaktiva rubo, kun aliaj dek du hispanaj municipoj. En 2013 oni denoncis la sekigon de stepa malsekejo fare de konstruentrepreno rajtigita de la municipo .

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, la ermitejo, la rigardeja turo ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 771588
 |
**Imre Kőszegi** [kOsegi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kőszegi Imre** estas hungara drumisto, altlerneja instruisto.

Imre Kőszegi naskiĝis la 6-an de decembro 1944 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Kőszegi frue ricevis pianlecionojn, baldaŭ li estis memlernanto pri drumoj. Li maturiĝis en muzikarta mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1963, poste li aliĝis al ĵazorkestro de Aladár Pege. Inter 1966 kaj 1970 li estis drumisto en okcidenta Eŭropo, poste li estis la kvara muzikisto de Aladár Pege, János Gonda kaj György Szabados. En 1975 li fondis propran ĵazorkestron kaj koncertis en plena Okcidenta Germanio, post 5 jaroj li fondis internacian ĵazorkestron, sed li ofte estas drumisto en alies ĵazorkestroj. En 1992 li ekinstruis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Li ricevis premiojn inter 1982-2014.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* András Mohay

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun intervjuo

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 659906
* GND: 13443112X
* VIAF: 102481042
* ISNI: 0000 0001 2964 3905
* MBA: 6ef24421-905c-4aaf-a6d3-9f4906b036e6
 |
**Ferenc Jahn** [jAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Jahn Ferenc** estis hungara kuracisto, komunisto.

Ferenc Jahn  naskiĝis la 7-an de februaro 1902 en Budapeŝto, li mortis la 8-an de marto 1945 (laŭ aliaj informoj la mortotago estas la 5-a) en Dachau (Nazia Germanio).

Biografio
---------

Ferenc Jahn akiris medicinan diplomon en Reĝa Scienca Universitato Péter Pázmány en 1928. Post siaj studoj li iĝis privata kuracisto, li intence kuracadis malriĉulojn. En la sekva jaro li aliĝis al la socialdemokratoj en Kispest, kie li estis tre aktiva. Li aranĝis ankaŭ kuracistan sindikaton. En la fruaj 1930-aj jaroj li aliĝis al la malpermesitaj komunistoj. En 1936 li estis elektita deputito de urbestraro de Kispest, dume li donis medicinajn helpojn al la kaŝiĝantaj komunistoj. En 1940 li estis arestita, poste oni forprenis la diplomon kaj la mandaton. En 1943 li liberiĝis kaj sekrete li helpis la partizanojn. En la sekva jaro li denove estis arestita, fine li mortis pro tifo en koncentrejo.

Elektitaj medicinaj kontribuoj
------------------------------

* *Az orvos helye a társadalomban* (1931)
* *A szociálpolitika és a termelési viszonyok* (1933)
* *Hogyan élnek a kispesti téglagyári munkások?* (1938)
* *A toll fegyverével* (kolektitaj kontribuoj, 1968)

Memorigiloj
-----------

* strato kaj hospitalo en Budapeŝto
* 2 bustoj en Budapeŝto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 606838
* VIAF: 121369522
* ISNI: 0000 0000 7942 9926
 |
**Csíki Lapok** [ĉiki lapok] (= ĉik-aj folioj)

Ĝi estis hungarlingva burĝeca, liberala, politika, ekonomia kaj socia semajngazeto en Csíkszereda, (post 1920 Miercurea Ciuc) (1889 – 1944) en propraĵo de Lajos Vákár, pli poste en propraĵo de lia vidvino.

Redaktoroj
----------

Ĝin redaktis Gyula Élthes (1910 – 22), Csipak Lajos (1922), Vékás Lajos (1922 – 26), Viktor Részegh (1927 – 44). Li subtenis la vidpunkton de la partio Országos Magyar Párt, sed li atentis ankaŭ pri la tradicioj popolaj kaj lokhistoriaj, kontribuis al ekkono de la regiono. Li luktis por la evoluigo ekonomia kaj kultura de la baseno.

Kunlaborantoj
-------------

Inter liaj kunlaborantoj troviĝis: István K. Balogh, Ágoston Bartalis, Pál Péter Domokos, Imre Kozán kaj Imre T. Nagy. En la gazeto publikigis rakontojn, poemojn, kritikojn: Áron Antal, István Albert, István Balogh, Ferenc Kajtsa, László Barna Mihály.

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Ruth Saint Denis** (arta nomo de **Ruth Dennis**, 20a de januaro 1879 – 21a de julio 1968) estis usona dancistino, pedagogo kaj pioniro de la moderna danco. Ŝi enkondukis orientajn ideojn en arto. Ŝi estis kun-fondintino de la *American Denishawn School of Dancing and Related Arts* kaj instruisto de kelkaj elstaraj dancistoj.

Biografio
---------

Fotita de Otto Sarony, 1910. Ŝi ekesploris pri azia danco post rigardo al bildo de la egipta diino Iziso en tabak-reklamo. Ŝi kaj ŝia edzo Ted Shawn estis konata pro siaj "orientismaj" produktadoj.
Ruth Saint Denis kreis la programon de danco de la Universitato Adelphi en 1938, unu el unuaj departementoj de danco en usona universitato. Ekde tiam, la programo estis unu el la fundamentoj de la fako de scena arto de la universitato.

Ŝiaj unuaj verkoj estas indikiloj de ŝia intereso por la ekzota mistikismo kaj spiritualismo. Multaj kompanioj inkludas en siaj repertoroj kolektojn de soloaĵoj faritaj de ŝi, kiel la programo «Soloa arto», montro de famaj soloaĵoj de la pioniroj de la danco.

Unu el liaj plej famaj disĉiploj estis Martha Graham, kiu lernis en la dancolernejo Denishawn kiun Ruth havis kun sia edzo Ted Shawn. Aliaj famuloj kiuj tie studis estis Doris Humphrey kaj Charles Weidman.

Bibliografio
------------

* St. Denis, Ruth. An Unfinished Life: an Autobiography. Dance Horizons Republication, Brooklyn, New York, 1969.
* Schlundt, Christena L. Into the mystic with Miss Ruth. Dance Perspectives Foundation, 1971
* Terry, Walter. Miss Ruth: the "more living life" of Ruth St. Denis. Dodd, Mead, New York, 1969
* Vito Di Bernardi, Ruth St. Denis. Palermo, L'Epos, 2006. ISBN 88-8302-314-5

Referencoj
----------

1. ↑  *Visions of the East: Orientalism in Film*

* Kategorio Ruth Saint Denis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 633902
* GND: 118794051
* LCCN: n79139724
* VIAF: 29511349
* ISNI: 0000 0003 5426 4944
* LIBRIS: 244490
* SUDOC: 076406210
* BNF: 122416622
* NLA: 35518394
* BIBSYS: 3083184
* NKC: xx0029183
 |
**Cuacos de Yuste** [kuAkos] estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres *(Kacereso)*, regiono Ekstremaduro. La historia kaj arta strataro estas ampleksa kaj centrata grandparte ĉirkaŭ la figuro de la Imperiestro Karlo la 1-a de Hispanio kaj 5-a de la Sankta Romia Imperio, kiu elektis tiun lokon por retiriĝi post abdiko sur sia filo, Filipo la 2-a pro la hispanaj teritorioj, kaj sur sia frato, Ferdinando la 1-a pro la centreŭropaj teritorioj.

La loĝantoj nomiĝas *cuacareños*. La censita populacio en 2008 estis 932 loĝantoj.

Situo
-----

Conquista de la Sierra estas situa en la orienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto La Vera, je 117 km de Cáceres, la provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 52.6 km².

Ekonomio
--------

Ladskatolo de papriko uzanta la bildon de la Imperiestro Karlo la 5-a
Agrikulturo kaj brutobredado. Produktado de papriko el ruĝa kapsiko, tre populara en tradicia kuirarto de Hispanio kaj fama laŭ la nomo de la komarko, nome "pimentón de la Vera". Turismo pro belegaj naturaj kaj historia lokoj en la ĉirkaŭaĵoj.

Vidindaĵoj
----------

La ĉefa loko estas la Monaĥejo de Yuste kie la Imperiestro Karlo la 5-a retiriĝis post abdiko kaj kie loĝis iom pli da unu jaro antaŭ sia morto. Ĝi estas je kelkaj km for de la vilaĝo en belega natura areo en montarbaro.

La sidejo de la *Mancomunidad Intermunicipal de La Vera* (Municiparo) estas tipa konstruaĵo ankaŭ ligata al la vivo de la imperiestro ĉar laŭ la legendo tie naskiĝis kaj kreskis la natura filo de la Imperiestro, populare konata kiel *Jeromín*, sed historie konata kiel Don Juan de Austria, generalo kaj admiralo kiu kun la floto de sia duonfrato la reĝo Filipo la 2-a kaj de la veneciaj, papaj kaj ĝenovaj ŝiparoj, sukcesis en la batalo de Lepanto kontraŭ turkoj.

Aliaj interesaj monumentoj estas la Preĝejo de *Nuestra Señora de la Asunción*, kie elstaras la sakristio, verko de la 16a jarcento. Ankaŭ la Domo de Don Juan de Aŭstrio, la Ermitejo de la Soleco, la Ermitejo de Sankta Ana, la Placo kaj ties portikaro, la Verda Kruco, la blazondomoj kaj la fontoj. Belega tipa kvartalo.

Ekster la vilaĝo kaj survoje al la monaĥejo de Yuste troviĝas la Germana Tombejo de Cuacos de Yuste, kien oni translokigis la kadavrojn de la germanaj militistoj de la Unua Mondmilito kaj de la Dua Mondmilito kiu atingis la marbordojn aŭ terojn hispanaj pro vrakoj aŭ falo de aviadiloj.

* Kategorio Cuacos de Yuste en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 23° 44′ 56″ N 166° 8′ 46″ U﻿ / ﻿23.74889 °N, 166.14611 °U﻿ / 23.74889; -166.14611 (mapo)

Bildo de NASA de la Francfregataj Sablejoj.
Loko de la Francfregataj Sablejoj (markitaj helblue)
La atolo estas grava rezervejo por Havaja monaĥfoko kaj por la Lajsana albatroso.
Mapo de la Francfregataj Sablejoj.
La **Francfregataj Sablejoj**, en angla oficiale **French Frigate Shoals**, en havaja **Kānemilohai**) estas la plej granda atolo de la Nordokcidentaj havajaj insuloj. Ties nomo rememoras la francan esploriston Jean-François de La Pérouse, kiu preskaŭ perdis du fregatojn kiam ties ekspedicio estis klopodinte navigi la sablejajn atolojn. Ĝi konsistas de 32 km longa lunark-forma rifo, dudek sablejoj, kaj la 37 m alta Pinaklo La Perouse, la ununura resto de ties vulkanaj originoj. La totala terareo de la insuletoj estas 24.891 ha. La totala koralrifa areo de la sablejoj estas ĉirkaŭ 94,000 ha. La insulo Tern, kun areo de 10.527 ha, havas malgrandan flughavenon kaj konstantan loĝejojn por malgranda nombro de homoj. Ĝi funkcias kiel kampostacio de la Nacia Naturrezervejo Havajaj Insuloj zorge de Fiŝkapta kaj Natura Servo de Usono.

La **Francfregataj Sablejoj** estas je ĉirkaŭ 902 km nordokcidente de Honolulu.

* Francfregataj Sablejoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Francfregataj Sablejoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la rivero Ruwer en okcidenta Germanio. Pri la komunumaro Ruwer, nomita laŭ la rivero, legu en aparta artikolo. |

La **Ruwer** (latine *Erubris*, *Rubora*) estas rivero de 46 kilometroj da longo en Germanio, kiu alfluas la pli grandan riveron Mozelo. Ĝi fontas ĉe la monto *Rösterkopf* apud la loko Osburg, fluas tra Kell am See, *Niederkell*, Zerf, Hentern, Hinzenburg, *Schöndorf*, Pluwig, *Gusterath-Tal*, *Sommerau* (akvofalo), Waldrach, *Kasel* kaj Mertesdorf kaj en la urboparto Ruwer-Eitelsbach de Trier enfluas la Mozelon.

La rivero estas la plej akvoriĉa alfluo al la Mozelo. En la unua parto la rivereto fluas tra neloĝata valo, en la fina parto dum printempo kaj post forta pluvado ankaŭ paseblas per kajakoj.

Vinkultivado
------------

En iuj deklivoj borde de la rivero kultiviĝas vino - tiuj vitejoj apartenas al la vinkultiva regiono Mozelo-Saro-Ruwer kaj en aliaj partoj de Germanio la rivera nomo konatas aparte pro la vinoj, kiuj devenas de ĉi tie.

Antikva literatura mencio
-------------------------

Dum la jaro 371 la romia poeto *Ausonius* menciis la riveron en latina teksto per la frazo "La Ruwer turnas per kapturnigaj kirliĝoj ŝtonojn erigantaj la grenon, kaj tiras akutvoĉajn segilojn tra glataj blokoj da marmoro". La rivereto tiu tiujarcente jam estis forte metilabore utiligata.

* ŝtona pontoŝtona ponto
* suba rivera valosuba rivera valo

Alfluaj rojoj
-------------

Alfluas la rivereton la rojoj *Alkenbach, Altbach, Altweiherbach, Apfelbach, Avelbach, Bausbach, Benninger Bach, Bingelbach, Burg Heider Bach, Burkelsbach, Eitelsbach, Enterbach, Eschbach, Eselsbach, Flonterbach, Gimpelbach, Gondersbach, Grindelbach, Großbach, Hinzerter Bach, Kittelbach, Klinkbach, Kreidbach, Kundelbach, Labach, Lehbach, Misselbach, Moertschelbach, Mühlscheider Bach, Pehlbach, Rauruwer, Rimperterbach, Riveris, Rothbach, Siebenbornbach, Thielenbach, Waldbach, Waschbach, Weiherbach, Wenigbach, Wenzelbach* kaj *Weschbach*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* nacia germania oficejo pri naturprotekto: akvovoja sistemo Ruwer kaj alfluaj rojoj Arkivigite je 2016-01-13 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Ruwer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Loko de la komarko *Comunidad de Calatayud* en la okcidento de la provinco Zaragozo en centro de Aragono.
La *Comunidad de Calatayud* [komuNIdad dekalataĜUD], estas komarko de komunumo Aragono, en Hispanio, en la sudokcidenta pinto de la Provinco Zaragozo. Ĝi lokiĝas en la Ebra baseno kaj ĝia ĉefurbo estas Calatayud.

Municipoj
---------

Municipoj en *Comunidad de Calatayud*.
La komarko ampleksas jenajn 67 municipojn:

* Abanto
* Alarba
* Alconchel de Ariza
* Alhama de Aragón
* Aniñón
* Arándiga
* Ariza
* Ateca
* Belmonte de Gracián
* Berdejo
* Bijuesca
* Bordalba
* Bubierca
* Cabolafuente
* Calatayud
* Calmarza
* Campillo de Aragón
* Carenas
* Castejón de Alarba
* Castejón de las Armas
* Cervera de la Cañada
* Cetina
* Cimballa
* Clarés de Ribota
* Codos
* Contamina
* Embid de Ariza
* El Frasno
* Fuentes de Jiloca
* Godojos
* Ibdes
* Jaraba
* Malanquilla
* Maluenda
* Mara
* Miedes de Aragón
* Monreal de Ariza
* Monterde
* Montón
* Morata de Jiloca
* Morés
* Moros
* Munébrega
* Nigüella
* Nuévalos
* Olvés
* Orera
* Paracuellos de Jiloca
* Paracuellos de la Ribera
* Pozuel de Ariza
* Ruesca
* Saviñán
* Sediles
* Sisamón
* Terrer
* Tobed
* Torralba de Ribota
* Torrehermosa
* Torrelapaja
* Torrijo de la Cañada
* Valtorres
* Velilla de Jiloca
* Villafeliche
* Villalba de Perejil
* Villalengua
* Villarroya de la Sierra
* La Vilueña

Geografio
---------

Kun 67 municipoj, ĝi estas la komarko de Aragono kiu havas pli da municipoj kaj havas loĝantaron similan al la komarko *Comunidad de Teruel*, kio havigas al la ĉefurbo grandan influsferon, ĉefe en la komarkoj de Aranda kaj Daroca kaj al la komarko grandan gravon ene de Aragono. Ĝi limas norde kun Aranda kaj Valdejalón, oriente kun *Campo de Cariñena* kaj *Campo de Daroca*, sude kun la komarko Senjorlando de Molina-Alto Tajo (provinco Gvadalaĥaro) kaj okcidente kun la komarko Tierra de Medinaceli (provinco Sorio).

Historio
--------

Tiu komarko estas heredanto de la iama domarkomunumo *Comunidad de Aldeas de Calatayud* kreita de Alfonso la 1-a post la konkero de la zono el la islamanoj. La komunumoj havis juran aŭtonomecon cele al organizado ekonomia kaj milita, ĉar tiuj ĝenerale formiĝis en landlimaj terenoj. Historie la komarko estis pli granda, ĉar inkludis municipojn kiuj aktuale estas de aliaj provincoj Sorio kaj Gvadalaĥaro.

Ĝi povas esti konsiderata komarko hereda de la provizora Provinco de Calatayud kreita en la 19-a jarcento kiu inkludis la aktualajn komarkojn de Aranda, Daroca kaj grandan parton de Valdejalón kaj Jiloca.

En 2001 oni kreis oficiale la komarkon *Comunidad de Calatayud*. Ĉefaj altiraĵoj estas arkeologiaj kuŝejoj, preĝejoj ĉefe mudeĥaraj, kasteloj kaj banlokoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Comunidad de Calatayud en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Turismo de la Comunidad de Calatayud
* Komarko Comunidad de Calatayud Arkivigite je 2019-08-06 per la retarkivo Wayback Machine
* Komarko Comunidad de Calatayud, en comarcaacomarca.com
* Komarkoj de Aragón, Comunidad de Calatayud


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 802728
* VIAF: 316733178
 |
**Alta Sinjorejo** (nederlande *hoge heerlijkheid*) aŭ **Libera Sinjorejo** (*vrije heerlijkheid*) estis nomo de historia mezepoka memstara teritorio kun propra jura sistemo en la teritorio de la nuna ŝtato Nederlando. La nobela posedanto de la Sinjorejo havis la rajtojn ordoni korpan punon kaj ankaŭ ekzekutendan mortpunon al iu en la teritorio kiun li juĝis kulpa je krimo. Inter la rajtoj de la Alta Sinjorejo ankaŭ estis la rajto ĉasi, la rajto funkciigi muelejojn, kaj la rajto nomumi postenulojn por publikaj oficoj. Esenca enspezofonto por la nobelaj posedantoj de la Altaj Sinjorejoj estis la rajto preni imposton de siaj subuloj, tradicie dekonon de ĉiuj produktaĵoj. En Nederlando antaŭ la unuiĝo al centra ŝtato ekzistis multaj teritorioj, en kiu nobelo nomata Heer (Sinjoro) aŭ Vrijheer (Libera Sinjoro) estris tian teritorian posedon. Se ili tro grandis por ke la nobelo mem povu administri la regadon, administraj komisiitoj nomataj "baljuws" transprenis la regan reprezentadon. 

En la historio de Nederlando la Altaj Sinjorejoj kaj urboj havis gravan rolon. Tamen menciindas ke iuj el tiuj sinjorejoj - aparte en la okcidento de Frislando ne pli grandis ol la tereno senpere najbara al nobela fortikaĵo (burgo).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Listo de la historiaj Sinjorejoj de Holando kaj de ties posedintoj (nederlande)
**Tibor Lugosi** [lugoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lugosi Tibor** estis hungara klarnetisto, tarogatisto, orkestrestro.

Tibor Lugosi naskiĝis la 4-an de novembro 1950 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tibor Lugosi devenis el cigana familio. Li studis komence violonadon, poste klarnetadon. Li finstudis la konservatorion. Li estas permeshava muzikisto ekde 1968, poste li muzikadis en la plej konataj restoracioj en Budapeŝto. Post 2 jaroj li estis ano en diversaj muzikgrupoj pri popolmuziko. Ekde 1971 li ofte estas aŭdebla en popolmuzikaj programoj de Hungara Radio, iom poste ankaŭ en Hungara Televizio. Kun la orkestroj li muzikadis kun grandaj sukcesoj preskaŭ en ĉiuj landoj de la mondo. Lia repertuaro konsistas el popolmuziko kaj plej konataj klasikaj muzikoj. En 1992 kaj 1995 li fondis proprajn orkestrojn. Li ricevis premion en 1989.

Aŭdu ankaŭ
----------

* 
* 
*

Fontoj
------

* oficiala paĝo

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 663381
 |
**Jurij Dmitrieviĉ Budanov** (naskiĝis en 1963, mortis en 2011) – rusa malrangigita en 2003 antaŭa kolonelo, kondamnita pro militkrimoj.

Vivo
----

Budanov estis komandanto de la 160-a Regimento de Tankoj, kiu partoprenis la duan rusan-ĉeĉenan militon. Li estis la unua rusa oficiro, kiun oni kondamnis pro militkrimoj en Ĉeĉenio. Oni lin akuzis pri homforkapto, seksperforto kaj murdo en 2000 de ĉeĉena 18-aĝa junulino Elza Kungajeva. Julie 2003, post dujara proceso, li estis kondamnita al 10 jaroj de gulago, malrangigo kaj forpreno de distingoj. La iama komandanto de la 58-a armeo Vladimir Ŝamanov, kiu estis lia superulo, apogis sian subulon dum la proceso, vizitis lin en malliberejo kaj sendis peton pri liberigo de la prizono. Kondiĉigita liberigo de Budanov la 15-an de januaro 2009 alfrontis kritikon de organizaĵoj pri homrajtoj kaj de registaro de Ĉeĉenio. Liaj kontraŭuloj ankaŭ postulis solvi problemon de ĉeĉenoj, kiujn Budanov ordonis forkapti, kaj kies korpoj estis trovitaj apus restadejo de lia taĉmento. Post liberigo li kaŝis sin en Ukrainio.

La 10-an de junio 2011 Budanov estis pafmortigita en la centro de Moskvo, kie restis trapase, per ses pafoj en la kapon fare de nekonataj kaŭzintoj. La atencistoj atendis lin en aŭtomobilo apud buroo de notario, kien li veturis.

Entombigo de Budanov la 13-an de junio amasigis centojn da personoj, en tio multajn soldatojn, naciistojn, pseŭdosportistojn kaj kozakojn. Budanov estis enterigita kun militistaj honoroj sur urba tombejo en Ĥimki apud Moskvo. Lige al la enteriga ceremonio oni alvenigis pluajn taĉmentoj de polico kaj de internaj funkciuloj, kiuj ĉirkaŭis ortodoksan preĝejon kaj la tombejon.

La 26-an de aŭgusto kiel suspektita pri la mortigo estis arestita la 41-jara ĉeĉeno Mahomet Sulejmanov.

Vidu ankaŭ
----------

* Stanislav Markelov

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jurij Budanov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ekzekuto de murdisto de ĉeĉenino en la centro de Moskvo
* Enterigo de krimulo kun militistaj honoroj
* Kiu mortigis ekzekutiston el Ĉeĉenio?


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 526479
 |
**Éva Mezey** [mezei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mezey Éva**  estas hungara-usonana kuracisto, laboratiriestro, profesoro, membro (ekstera (2013)) de Hungara Scienca Akademio.

Biografio
---------

Éva Mezey frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste ŝi akiris medicinan diplomon (MD) en Universitato Semmelweis en 1975. Post siaj studoj li instruis nervoanatomion samloke laŭ instruoj de János Szentágothai. Ŝi laboris en farmacia instituto de Utrecht, poste ŝi akiris sciencan gradon Ph.D (kandidatiĝo) en 1982 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ekde 2004 ŝi okupiĝis pri esplorado de praĉeloj, ŝi iĝis laboratoriestro en Usono.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Turning blood into brain: cells bearing neuronal antigens generated in vivo from bone marrow* (2000) - kune kun aliaj

Patentoj
--------

* *cDNA clone of a rat serotonin transporter and protein encoded thereby* No: US 5552308 - kun aliaj
* *Use of marrow derived glial progenitor cells as gene delivery vehicles into the central nervous system* No: US 7022321 - kun aliaj

Fontoj
------

* anglalingva biografio kun foto Arkivigite je 2016-08-16 per la retarkivo Wayback Machine
* anglalingva biografio kun foto
* Facebook


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Riverfluo
**Glomma** aŭ **Glåma** estas la plej longa kaj akvoriĉa rivero de Norvegio, fluanta sur ties suda parto. Ĝia plena longo estas 604 km, la akvokolekta areo estas 42.000 km², 11% de teritorio de Norvegio. La akvodebito estas 698 m³/s.

La rivero fontas en alto de 690 m, ĉe la lago Aursund en proksimo de vilaĝo Røros, en regiono Sør-Trøndelag. Ĝi alfluas la Oslofjordon ĉe Fredrikstad.

Ĝia plej grava alfluanto estas la Vorma, kiu elkondukas akvon el lago Mjøsa. Vorma alfluas ĝin ĉe Nes.

La rivero trairas grandegajn arbarojn, Glomma estis tradicie plej grava vojo de arbotrunka flosigado en Norvegio. Pro la proksimeco de la bazmaterialo, de la akvo kaj de la akvovojo, la industrio preferis la riverapudon. Ĉe la riverdelto abundas la prilaboraj uzinoj, multaj gravaj en Norvegio.

La rivero Glomma en proksimo de Oslo (ĉe Fetsund) alfluas la lagon Øyeren kaj tiel estiĝas la plej granda landointerna riverdelto de Eŭropo. Tiu delo daŭras en la kontraŭa flanko de la lago. La rivero demetas grandan amason da ŝlimo, kiun oni elakvigas kaj uzas por produktado de LECA-blokoj, uazatj dise en Norvegio por fondi konstruaĵojn.

Ĉe la riverdelto oni konstruis en la 17-a jarcento la grandegan frotikaĵon de Fredrikstad, la **Gamlebyen**.

La nomo
-------

La origino de nomo *Glomma* estas nekonata, ĝi estas uzata en regionoj Østfold kaj Akershus. En regionoj Hedmark kaj Sør-Trøndelag, ĝia nomo estas *Glåma*.

La rivernomo estas nomorigino de multaj aliaj lokoj, ekz. Glåmdal aŭ Glåmos.

* Glomma en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Glomma en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)