recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Johann Jacob Maurer**, esperante *Johano Jakobo Maŭrer* (naskiĝis la 15-an de januaro en Ŝafhaŭzo, kiel civitano de la Kantono Ŝafhaŭzo, mortis la 30/31-an de aŭgusto en Utreĥto), estis pentristo kaj grafikisto nederlanda svisdevena.

Maurer naskiĝis en Svislando kaj translokiĝis en 1753 al Nederlando per ŝipo. Li setlis en Amsterdamo kiel stukisto. Li registriĝis ĉe Urba Desegna Akademio kaj faris grandajn progresojn. Li fariĝis amiko de Cornelis Ploos van Amstel (kiu estas ĉe portreto de Jakobo Maurer), kiu favoris lin, kaj fariĝis instruisto ĉe Akademio Desegna en Utreĥto; li loĝos tie ankaŭ. Ekde 1770 ĝis sia morto en 1780 li estis direktoro ĉe tiu akademio.

Laŭ tradicio nederlanda li kolorigis multajn pejzaĝojn, kiel oni povas vidi en Hotelo Waldorf-Astoria en Amsterdamo. La pentraĵoj, ofte portretoj, estas nomitaj en referencverkoj kiel ‘realismaj’; lia stilo kolori estas ‘plata, tamen laŭdinda koloraĵo’ kaj la karaktero de la pentristo estas dirata kiel ‘afabla’.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio Jacob Maurer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 603895
* VIAF: 67051899
* BPN: 00299571
* ULAN: 500030375
* RKD: 54111
 |
**Lintelo** estas ankaŭ parto de la nederlanda municipo Aalten.

Granita mezepoka lintelo de iama pordo, nun super fenestro en Magacela, Hispanio.
**Lintelo** estas arkitektura ero, kiu subtenas muron super malfermaĵo (pordo, fenestro, ...). Lintelo povas esti ŝtona, ligna aŭ fera trabo, peco, bloko horizontale metita sur fostoj. En diversaj epokoj kaj diversaj areoj oni povis uzi la lintelojn ankaŭ por montri gravuraĵojn, ŝtonĉizaĵojn, bildojn aŭ reklamaĵojn. En Hispanio ekzemple estis tradicia el ĉirkaŭ la 17-a jarcento ĝis la mezo de la 20-a jarcento gravuri la konstrudaton (en romiaj ciferoj). 

Arko povas troviĝi super lintelo por distribui la pezon de la muro sur la fostojn kaj malaltigi la pezon super la lintelo.

Laŭ Francisko Azorín **lintelo** estas *Horizontala supraĵo de aperturo.* Li indikas etimologion el la latina *limtellus* aŭ *limitellus*, el *limes, limitis* (limo). Kaj li aldonas la jenajn esprimojn por linteltipoj: unupeca, monolita, pecigita kaj dovelita. Krome li montras en bildo la rilatajn terminojn kun *lintelo* por la supra parto de la aperturo, *sojlo* por la malsupra, *gambo* por la vertikala, *spano* por la horizontala distanco kaj *alto* por la vertikala distanco.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 128.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Lintelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lintelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Jahuoj** (angle *Yahoos*, singulare **Yahoo**) estas fikciaj malagrablaj animaloj loĝantaj en fikcia lando de la libro *La vojaĝoj de Gulivero* de brita verkisto Jonathan Swift. Ili estas similaj al homoj, sed ne estas raciaj. Priskribate jahuojn la aŭtoro mokas malvirtojn de homoj.

Kontraste, aliaj loĝantoj de la lando estas raciaj ĉevaloj nomataj *houjhnhnmoj* kaj ne havantaj malvirtojn.

Aspekto
-------

Jahuo aspektas, kiel homo (certe, sen vesto), sed nazo estas plata, buŝo estas granda, haŭto estas malpli tenera kaj pli vila, ol de homo. Ungoj de jahuoj estas longaj, ĉar jahuoj ne tondas ilin.

Historio
--------

Iam jahuoj ne ekzistis en la lando. Ili komencis reproduktiĝi de unu paro aperinta en la lando nekonate de kie; probable, la paro estis homoj suferintaj ŝipkatastrofon, kaj iliaj posteuloj perdis racion.

Je frua stadio de la historio houjhnhnmoj decidas, ke jahuoj tro malutilas. Tial houjhnhnmoj organizis pelĉason kaj murdas ĉiujn maturajn jahuojn. Jahuidoj estis malsovaĝigitaj de houjhnhnmoj. De tiu tempo houjhnhnmoj komencis uzi jahuojn por portado ŝarĝojn.

En la jaro 1714 houjhnhnmoj en ilia kunveno diskutis problemon: ĉu oni devas ekstermi jahuojn. Iuj houjhnhnmoj konsideris, ke jahuoj devas esti ekstermitaj kaj por portado ŝarĝojn azenoj estas pli bonaj. Unu houjhnhnmo proponis ekstermi jahuojn ne per murdo, sed per kastrado. La aŭtoro ne skribas, kiu propono estis realigita.

Konduto
-------

Jahuoj ofte interbatiĝas inter si pro variaj aĵoj aŭ eĉ sen vidata kialo. Ili ofte formanĝas tre pli multe da manĝon, ol estas necesa, kaj poste malplenigas stomakon per difinita radiko. Alia amata de jahuoj radiko influas al jahuoj kiel alkoholo. Analoge la aŭtoro priskribas aliajn specifojn de kondukto de jahuoj, analogajn al malvirtoj de homoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Lando de houjhnhnmoj
* Houjhnhnmoj
* Liliputo
* Yahoo!

Fontoj
------

* La vojaĝoj de Gulivero (kompleta teksto en la angla, Projekto Gutenbergo)
* La vojaĝoj de Gulivero (kompleta teksto en la rusa)
**EUROCLIO**  aŭ la **European Association of History Educators** (Eŭropa Asocio de Edukistoj de Historio) estas internacia ne-registara organizo kun sidejo en *Den Haag* (Hago) kies celo estas akceli la instruadon de historio per novigaj metodikoj por firmigi demokration.

*Euroclio* fokusas sur kritika pensado, reciproka respekto kaj la inkludo de polemikaj temoj en la edukprogramoj. De centra graveco estas la registrado kaj flegado de internaciaj kontaktoj, la dialogo inter malsamaj religioj. Euroclio celas per ĝia reta edukejo *Historiana* oferti instrumaterialojn el multperspektiva, transnacia vidpunkto. Esploreblaj temoj interalie pritraktas jenon: diversaj perspektivoj pri Josif Stalin, la gulago kaj trudlaboro, ideoj ankoraŭ danĝeraj en demokratio, la senantaŭjuĝa pripensado pri la atombombo de Hiroŝimo,

Historio kaj celoj
------------------

*Euroclio* ekestis en 1992 kun la subteno de la Konsilio de Eŭropo.

La organizaĵo ne nur kontribuas al la disvolviĝo, sed ankaŭ al la reala efektivigo de regionaj, naciaj kaj eŭropaj longdaŭraj projektoj, kiuj fokusas sur la akirado de scioj, spertoj kaj kompetentoj pere de trejnado kaj konsultado de instruistoj, mesaĝoj de monumentoj, danĝera arto en la Jugoslavio de Tito, migrado en perspektivo,, la hispana enlanda milito, edukaj praktikoj en totalismaj societoj, ktp

Kune kun *Europeana*, *Euroclio* disvolvis gvidilon por instruista trejnado pri "Kiel uzi interretajn ilojn por promocii historian pensadon?"

*Euroclio* ankaŭ evoluigas helpe de profesiaj volontuloj edukajn materialojn, konstruas kaj subtenas profesiajn retojn kaj agas kiel konsilanto por registaroj, internaciaj organizoj, neregistaraj organizoj, asocioj de instruistoj de historio kaj aliaj asocioj.

Vidu ankaŭ
----------

* Domo de la Eŭropa Historio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Euroclio
* Historiana – Portalo al pasinteco
* Europeana - helpilo por instruado de historio
**Pat Ballard**, naskita je la nomo **Francis Drake Ballard** (n. la 19-an de junio 1899, m. la 26-an de oktobro 1960), estis usona popmuzika kantisto, kantverkisto, produktanto, muzikredaktisto kaj aŭtoro. Li estis naskita en la loĝloko *Troy* en nordorienta Pensilvanio, al patro Frank Ballard, juvelisto-optikisto, kaj patrino Lucille, soprano. Li estis la pranepo de Orrin P. Ballard, unu el la pioniroj de la regiono.

Li estis edziĝinta al Hilda Gramlich, vestodezajnisto. Li mortis pro korhalto ĉe la Medicina Arto-Centro en Novjorko en 1960.

Pat Ballard estas postvivita fare de pluraj parencoj, inkluzive de ludprogramisto Gabriel Ballard.

Kantoj
------

Li mem komponis kelkajn kantojn - la plej popularaj el ili estis "Mr. Sandman" kaj "Oh Baby Mine, I Get So Lonely".

Pat Ballard estis membro de la Amerika Societo de Komponistoj, Aŭtoroj kaj Eldonistoj (ASCAP).

Referencoj
----------

1. ↑   Biografio de Pat Ballard (angle). Alirita 2008-01-09.
2. ↑   informoj en la retejo de la Amerika Societo de Komponistoj, Aŭtoroj kaj Eldonistoj] (ASCAP)] (angle). Alirita la 15-an de majo 2019.

Vidu ankaŭ
----------

* Mister Sandman, pseŭdonimo de hispana programisto de komputilaj virusoj, kiu elektis la nomon pro la kanto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pat Ballard ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
**Izabella Dedinszky** [dedinski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dedinszky Izabella** estis hungara orgenisto, komponisto, bibliotekisto. Inter 1937–1944 ŝi uzis ankaŭ la geedziĝajn nomformojn laŭ hungara sistemo *Kampis Jánosné Dedinszky Izabella, Kampisné Dedinszky Izabella, K. Dedinszky Izabella*.
Izabella Dedinszky  naskiĝis la 12-an de majo 1904 en Hungara reĝlando en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio), ŝi mortis ie en 1994.

Biografio
---------

Izabella Dedinszky lernis pianludon private, poste ŝi estis la unua hungara virino pri orgenoludo akirinta diplomon en Muzika Akademio en 1929. Post la diplomo ŝi plulernis en Usono, eĉ ŝi akiris Ph.D en 1933 en Universitato de Ĉikago. Hejmenveninta ŝi faris koncertojn ne nur enlande, sed ankaŭ en Svedio, Suomio, Pollando, Usono. En 1937 ŝi edziniĝis al hungara nazia pentristo. En la 1940-aj jaroj ŝi ankaŭ laboris en Tutlanda Biblioteko Széchényi, kie ŝi kreis publikaĵojn. Fine de la 2-a mondmilito ŝia edzo rifuĝis al Nazia Germanio, ŝi eksedziniĝis. Dum la nazia erao ŝi savis judojn, tiu agado savis ŝin en la komenciĝinta komunisma erao, ŝi iĝis nur trudemerito. Pri ŝia lasta periodo mankas informoj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A Magyarországon megjelent zeneművek jegyzéke* (1941) - kompilado
* *Az orgonáról* (Pri la orgeno), (1942) - studo
* *Schöpflin Aladár irodalmi munkássága* (1943)

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* *Konzertstück für Klavier Op. 7.* (1934) premiita komponaĵo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Izabella Dedinszky en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo VS en Inden VS staras por la svisa Kantono Valezo. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Inden**. |


---


**Inden** estas komunumo en la distrikto Leuk en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 111 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Inden situas en la suba parto de Supra Valezo, nordokcidente de Leuk, ĉe la norda flanko de la Valo de Rodano en la valo de la rivero Dala. 

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,86 km², de kiuj 26,0% estas kovritaj de arbaro, 11,4% servas por agrikulturo kaj 2,7% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Inden limas en nordo al Leukerbad, en oriento al Albinen, en sudo al Leuk, en okcidento al Varen, kaj en nordokcidento al Mollens.

Trafiko
-------

Inden situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Inden pasas la vojo de Leuk al Leukerbad. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas 2 kilometrojn de la komunumo apud Leuk. De 1915 ĝis 1967 de Leuk kondukis fervojlinio al Inden. Pere de la poŝtaŭtolinio de Leuk al Leukerbad la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Inden datiĝas el la jaro 1242 *Indes*. Ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Inden apartenis al la Triono Von Zuben de la Valeza Dekono Leuk. En la jaro 1322 Inden estis la unuan fojon menciita kiel komunumo, kiun gvidis du deputitoj. La civita domo datiĝas verŝajne el la 16-a jarcento kaj estis rekonstruita en la jaro 1742. En la jaro 1741 la vilaĝo estis detruita de incendio. Eklezie Inden dum mezepoko apartenis al la Paroĥo Leuk. En la jaro 1500 estis konstruiita la Kapelo Sankta Antonio kaj en la jaro 1767 la preĝejo Maria je bona konsilo. En la jaro 1775 Inden fariĝis memstara paroĥo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Inden

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Philipp Kalbermatter*: *Inden* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-01-22)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Inden VS en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Inden

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Inden** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Pastra preĝejoPastra preĝejo
* Vilaĝa stratoVilaĝa strato
* La Vilaĝa centro kun preĝejoLa Vilaĝa centro kun preĝejo

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Leuk |
| --- |
| Agarn  •  Albinen  •  Ergisch  •  Gampel-Bratsch  •  Guttet-Feschel  •  Inden  •  Leuk  •  Leukerbad  •  Oberems  •  Salgesch  •  Turtmann-Unterems  •  Varen |  |

 |
Jacquard-teksiloJacquard-teksilo
**Jacquard teksilo** elparolu Ĵakard teksilo estas teksilo plievoluigita de Joseph-Marie Jacquard.

Simplaj teksiloj jam ekzistis en prahistoriaj tempoj. Nur en 1785 Edmund Cartwright el Anglio inventis la unuan mekanikan teksilon. Gravan plibonigon donis 1805-04-08 la teksilo de Joseph-Marie Jacquard (1752–1834). Ĝi ebligis teksi ŝtofojn kun desegnoj. Stirite per tru-kartoj unuecaj fadenoj estas suprenlevigitaj aŭ ne. Tiu mekanismo estis la unua digita maŝino, do fakte la komenco de la komputilo.

Jacquard teksilo, 1849

Funkcio de la Jacquard teksilo
------------------------------

Kiam en la trukarto troviĝas truo, tiam hoko estas movigita supren kaj tiras fadenon. Tiu fadeno levigas la laŭlongan fadenon de la ŝtofo. Tuta vico de truoj en la trukarto movigas tutan aron la fadenoj.

La stirado funkciis originale per trukartoj. Modernaj teksiloj uzas elektromekanikajn magnetojn kaj komputilojn.

Trukarto uzata en Jacquard teksiloTrukarto uzata en Jacquard teksilo

Funkcianta Jacquard teksilo
---------------------------

Originala Jacquard teksilo kun trukarto-stirilo estas montrita produktante ŝtofon i.a. en la Tuchmacher-muzeo en Bramsche ĉe Osnabrück, en norda germanio.

Literaturo
----------

* Fabia Denninger, Elke Giese: *Textil- und Modelexikon.* 2 Bände. Deutscher Fachverlag Frankfurt am Main 2006, ISBN 3-87150-848-9.
* *Mon Tricot & Plus.* Ediclair, Paris 1980, ISSN 0247-2708.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Jacquard teksilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Jacquard teksilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Vom Webstuhl zum Computer
* Raschel mit Jacquardmaschine Arkivigite je 2013-07-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Handstrickmaschine mit Jacquardvorrichtung
Vasta panoramo de Izbiŝte
**Izbiŝte,** serbe **Избиште,** slave **Izbište,** hungare **Izbiste** [izbiŝte] estas vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato en municipo de Versec.

Izbiŝte situas en la mapo en la verda municipo
Municipo de Versec

Bazaj informoj
--------------

* 45° 01′ 11″ N 21° 11′ 11″ O﻿ / ﻿45.01972 °N, 21.18639 °O﻿ / 45.01972; 21.18639 (mapo)Koordinatoj: 45° 01′ 11″ N 21° 11′ 11″ O﻿ / ﻿45.01972 °N, 21.18639 °O﻿ / 45.01972; 21.18639 (mapo)
* Areo: 40  km²
* Alto super marnivelo: 100 m
* Loĝantaro: 1720
* Poŝtkodo: 26343
* Telefonprefikso: +381 13
* Aŭtokodo: VŠ

Historio
--------

Post dominado de turkoj la loko estis senhoma. La unua mencio devenis el 1713. La vilaĝo apartenis al Limgarda zono. Ĝis Traktato de Trianon Izbiste apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Izbiŝte 1728 homoj, (1499 serboj (87 %), 127 ciganoj, 16 rumanoj, 8 jugoslavianoj, 7 hungaroj, 6 kroatoj, 4 albanoj, 3 slovakoj, 2 germanoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo
* lago

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Izbiŝte en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


* Lago de IzbiŝteLago de Izbiŝte
* Preĝejo de IzbiŝtePreĝejo de Izbiŝte
* Ĉefstrato de IzbiŝteĈefstrato de Izbiŝte
**Jakab Marastoni,** origine itale **Jacopo Antonio Marastoni,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Marastoni Jakab** estis itala, poste hungara pentristo, grafikisto, fotisto, instruisto, establinto de la unua hungara penrista akademio. Lia filo estis Jozefo Marastoni.

Memportreto de Jakab Marastoni
Jacopo Antonio Marastoni  naskiĝis la 24-an de marto 1804 en Venecio (Habsburga Imperio), li mortis la 11-an de julio 1860 en Pest (urbo) (Habsburga Imperio, Hungara reĝlando).

Biografio
---------

Jakab Marastoni studis pentradon en akademio en sia naskiĝurbo de Natale Schiavoni kaj Teodoro Matteini, poste en Romo, fine li studvojaĝis al Eŭropo. En 1832 li vivis en Klagenfurt, post du jaroj en Vieno, kie li estis jam konata portretisto. Ekde 1836 li vivis en urbo Pest. Tiutempe li edziĝis, en 1834 kaj 1835 filoj naskiĝis. Li pentradis ĝenrojn, portretojn, altarajn bildojn, kreis ankaŭ litografiaĵojn. En 1846 li establis pentristan akademion, kiu funkciis ĝis morto de Marastoni. En 1859 li malsaniĝis, eĉ blindiĝis.

Li aparternis al tiuj, kiuj tre frue okupiĝis pri fotado helpe de dagerotipio. Ekde 1841 li havis dagerotipian atelieron.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Trieste, Vieno, Pest

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* vidu la subajn bildojn!

Elektitaj dagerotipioj
----------------------

* Lajos Kossuth

Elektitaj disĉiploj de akademio de Marastoni
--------------------------------------------

* Zoltán Balogh (poeto)
* Béla Gross
* Károly Jakobey
* Ferenc Klimkovics
* Mihály Kovács (pentristo)
* Károly Lotz
* János Muraközy
* Alajos Sajósy
* Mihály Szemlér
* Ferenc Újházy
* János Valentiny
* Mihály Zichy

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildoj Arkivigite je 2018-05-02 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun bildoj
* hungarlingva biografio

* Jakab Marastoni (1858)Jakab Marastoni (1858)
* Greka virinoGreka virino
* Sidanta virino antaŭ speguloSidanta virino antaŭ spegulo
* Memortabulo pri la akademioMemortabulo pri la akademio
* Altara bildoAltara bildo
* Blanka TelekiBlanka Teleki

* Kategorio Jakab Marastoni en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 610213
* GND: 131877674
* VIAF: 33143791
* ISNI: 0000 0000 6686 8145
* ULAN: 500020076
* RKD: 52445
 |
La ponto de Marko Polo
**Incidento sur ponto de Marko Polo** ankaŭ konata kiel la **Incidento de Ponto Lugou** (simpligita ĉino: 卢沟桥 事变; tradicia ĉino: 盧溝橋 事變; pinjino: Lúgōuqiáo Shìbiàn) aŭ la **Duobla-Sep incidento** (七七事变; 七七事變; Qīqī Shìbiàn), estis batalo inter ĉina nacia revolucia armeo kaj la japana imperia armeo.

En 1937 proksime al la ponto japanaj soldatoj okupis trakforkon, kio provokis ĉinojn al atako, kaj tio sinkekve donis al japanoj la pretekston por aneksi Pekinon, kaj poste pli grandan parton de Ĉinio.

La batalo estas konsiderata komenco de la dua japana-ĉina milito (1937–1945).

Fono de la konflikto
--------------------

Damaĝo de la japanaj konkoj sur la muro de Fortikaĵo Wanping estas nun markita per memortabulo. La tekstoj sur la ŝtonaj tamburoj sube resumas la historion de la dua japana-ĉina milito post la incidento.
Japanoj aneksis en 1931 Manĉurion kaj transformis ĝin en ŝajnan sendependan ŝtaton Manĉukuo kun Pu Ji, la lasta imperiestro de la dinastio Qing kiel reganto. Tio estis marioneta ŝtato en la manoj de japanoj, agnoskata nek de Kuomintango nek de la monda publika opinio.

Fine de 1932 parto de la japana imperia armeo eniris al provinco Rehe. La 29-a Korpuso de Revolucia Armeo komandata de generalo Song Zheyuan provis refuti la atakon dum la defendo laŭlonge de la Granda Ĉina Muro. La provinco finfine trairis al la japanaj manoj kaj tiel areoj okcidente de Pekino (tiutempe nomata Beiping) troviĝis en la japana influ-zono.

En 1933 la provinco Rehe (nomata ankaŭ Jehol) estis alligita al Manĉukuo sub preteksto sekurigi landlimojn de la ŝtato de imperiestro Pu Ji. Dum kelkaj sekvaj jaroj la samo okazis kun la teritorioj norde de Pekino. He Yingqin (何應欽) i Yoshijirō Umezu (梅津美治郎) subskribis la 9-an de junio 1935 interkonsenton, konatan kiel Pakto He-Umezu, laŭ kiu oni leĝigis la japanan okupadon de Hebejo kaj Ĥaharo. Ankoraŭ samjare japanoj kreis laŭvican kontraŭkomunistan marionetan ŝtaton Orienta Hebejo kun registaro nomata Aŭtonoma Konsilio de Orienta Hebejo (冀東防共自治政府). Rezule ĝis 1937 japanoj kontrolis ĉiujn teritoriojn ĉirkaŭ Pekino.

Vidu ankaŭ
----------

* Ĉiang Kai-ŝek
* Historio de Pekino
* Armeo de la Respubliko de Ĉinio
* Mukden-incidento

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Incidento sur ponto de Marko Polo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Marco Polo Bridge Virtual Tour and Photographs
* Marco Polo Bridge Incident – July 7, 1937
**Izki** (ukraine *Ізки*, hungare *Iszka* [iska]) estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Miĵgirja.

Bazaj informoj
--------------

* 48° 39′ 05″ N 23° 21′ 58″ O﻿ / ﻿48.65139 °N, 23.36611 °O﻿ / 48.65139; 23.36611 (mapo)Koordinatoj: 48° 39′ 05″ N 23° 21′ 58″ O﻿ / ﻿48.65139 °N, 23.36611 °O﻿ / 48.65139; 23.36611 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 541 m
* Loĝantaro: 810
* Poŝtkodo: 90020
* Telefonprefikso: 03146

Situo
-----

Izki situas en valo de rojo laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

En 1910 vivis en Iszka 922 loĝantoj, (608 rutenoj, 270 germanoj, 42 hungaroj). Dum la 1-a mondmilito oni konstruis tie defendan linion. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Izki. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vilaĝservoj estas proksime skiejo kun 2 skiliftoj 980 kaj 950 m-ojn longaj, hotelo, restoracio.

Vidindaĵoj
----------

* grekokatolika ligna preĝejo omaĝe al Sankta Nikolao kune kun sonorilostablo de 1798
**Indiana Jones** estas fikcia rolulo de serio de filmoj, kreita de George Lucas, reĝisorita de Steven Spielberg.

dekstra
Ĝis 2008 estas kvar filmoj, kies ĉefaktoro estis Harrison Ford. Pro la granda sukceso de la filmoj, multaj romanoj, bildstrioj, komputilaj ludoj temas pri la aventuroj de Indiana Jones kaj dum la 1990-a jardeko oni filmis la televidserion *La kronikoj de la juna Indiana Jones*, kie Corey Carrier, Sean Patrick Flanery kaj George Hall prenis la ĉefrolon.

"Indiana" estas pseŭdonimo, kiun li prenis el la familia hundo. Lia persona nomo estas **Henry Walton Jones, Jr.** Liaj amikoj nomas lin "*Indy*". Indiana Jones estas arkeologo kaj instruisto ĉe la Universitato Marshall de Konektikuto.

Kiel arkeologo, li serĉas antikvajn valoraĵojn kaj fojfoje laŭ liaj aventuroj, li nevole enmiksas sin en la aferoj de povaj malamikoj, kiuj ofte havas politikajn aŭ militajn celojn. Tamen, la juna Indy ne dubis pri enmiksi sin en militoj kaj en komisioj, kiuj havus gravajn sekvojn.

Li kutime vestas fedoran ĉapelon, ledan jakon kaj portas vipon kiel utilegan ilon por ĉia danĝera okazo. Ĉe la universitato li vestas formalan virveston kaj okulvitrojn.

La origino de la rolulo
-----------------------

George Lucas disvolvis ideon por du filmserioj, kiuj estus dividitaj laŭ ĉapitroj, inspiritaj je filmserioj de la 1930-a kaj la 1940-a jardekoj. La unua nomiĝis "*La aventuroj de Indiana Smith*" kaj temis pri aventurema arkeologo. La dua "*Stelaj Militoj*" temis pri kosmaj aventuroj.

Li unue faris la filmon Stelajn Militojn kaj lasis flanken la ideon pri la arkeologo ĝis akcidenta renkontiĝo, kiun li havis kun Steven Spielberg ĉe Maui. Spielberg volis filmi kinaĵon pri James Bond sed Lucas parolis al li pri Indiana kaj Spielberg konvinkiĝis pri la ideo. Post ŝanĝi la familian nomon de la aventurulo kaj kelkajn scenerajn detalojn, ili interkonsentis kun Paramount Pictures por filmi kvin filmojn pri la aventuroj de Indiana Jones.

Kinofilmoj
----------

La unuaj tri filmoj estis grandaj sukcesoj en la 1980-aj jaroj kaj estas ĝis nun kultaj filmoj.

* 1981: Ĉasantoj de la Perdita Arkeo *(Raiders of the Lost Ark)*
* 1984: Indiana Jones kaj la Templo de Pereo *(Indiana Jones and the Temple of Doom)*
* 1989: Indiana Jones kaj la Lasta Krucmilito *(Indiana Jones and the Last Crusade)*
* 2008: Indiana Jones kaj la Reĝlando de la Kristala Kranio *(Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull)*

Referencoj
----------

1. ↑  The Last Crusade (la lasta krucmilito).
2. ↑  Corey Carrier menciis la kompletan nomon dum la ĉapitro *My first Adventure* (*Mia unua aventuro*) ĉe la televidserio *La kronikoj de la juna Indiana Jones*.
3. ↑  Indiana Jones: Making the Trilogy (*Kiel fariĝis la trilogio*) Paramount Pictures. (DVD, 2003-a jaro)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Indiana Jones en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala TTT-ejo de Indiana Jones

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rIndiana Jones |
| --- |
| Raiders of the Lost Ark • The Temple of Doom • The Last Crusade • The Kingdom of the Crystal Skull |

 |
**Jakob** (*ankaŭ:* Jacob) **BÖLSCHE** (mortis somere 1684 en Brunsvigo) estis komponisto kaj orgenisto de la Nordgermana Orgenskolo.

Ĝis 1669 Bölsche estis orgenisto en Burgdorf, poste en Brunsvigo. Ekde 1679 Georg Dietrich Leyding estis lia lernanto dum kvin jaroj. Post kiam Bölsche grave malsaniĝis, li proponis al Leyding, tiam loĝanta en Lübeck, transpreni lian orgenistan postenon, kion tiu ĉi do faris. Mallonge poste Bölsche mortis.

Verkaro
-------

De Bölsche ekzistas orgenverko signita per *Praeambulum ex E Sig. Jacobus Bölsche Org. ad Bürgedorff 1683 pedaliter*, kiun publikis Riedel. Supozeble la dato menciita en la titolo rilatas al tiu de la kopio, kiu troviĝas en la manuskripto New Haven, E. B. 1688. Bölsche komponis la verkon verŝajne jam antaŭ 1669.

La preludo de Bölsche estas kune kun preludo-fugo de Dietrich Buxtehude la unua dokumentita orgenverko de lia tempo, kiu staras en la tonalo E-maĵoro. La entute 38 taktojn longa preludo komencas per manualpasaĝo, en kies supreniĝanta movado okulfrapas lidia kvarto (a diesa). La preludon sekvas simpla fugo de simila longeco.

Fontoj
------

1. ↑  Eintrag „Georg Dietrich Leyding" en Johann Gottfried Walther: *Musikalisches Lexikon*, 1723 (englische Übersetzung)
2. ↑  F. W. Riedel: *Jakob Bölsche. Praeambulum.* En: *Die Orgel.* Reihe II, Nr. 4, 1957
3. ↑  Willi Apel: *Geschichte der Orgel- und Klaviermusik bis 1700.* Bärenreiter, Kassel 1967, S. 592–593

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 198186
* GND: 122493443
* LCCN: no2004051251
* VIAF: 59350660
* ISNI: 0000 0001 2336 5035
* BNF: 148279925
 |
Kojoto kaj *Opossum* aperas en historioj de kelkaj popoloj.
La indiĝenaj popoloj de Ameriko estas membroj de tre diversaj kulturoj. Ĉiuj el ili havas siajn proprajn mitologiojn. Kelkaj el ili estas tre distingaj, sed ankaŭ kelkaj temoj estas kunhavitaj tra kulturaj limoj.

Malgraŭ la kulturaj diferencoj inter la diversaj kulturoj ekzistas kelkaj eroj, kiuj similas ĉe la plejmultaj indianaj etnoj. Tiel la tre disvastigita kredo je bestanimuloj, vizicela fastado kaj mito, ke Ameriko estis starigita sur la dorso de akvotestudo. Tiu mito troviĝas tra la tuta duobla kontinento.

Nordameriko
-----------

Ne estas ununura mitologio de nordamerikaj popoloj, sed nombraj diferencaj kanonoj de tradiciaj rakontoj asociaj kun religio, etiko kaj kredoj. Tiaj historioj estas tre bazitaj sur Naturo kaj estas riĉaj je simbolismo de sezonoj, vetero, plantoj, animaloj, tero, akvo, fajro, ĉielo, kaj la ĉielaj korpoj. Komunaj elementoj estas la principo ĉio-enhavanta, universala kaj ĉioscia Granda Spirito, konekto al la Tero kaj al ties pejzaĝoj, kredo en paralela mondo en la ĉielo (foje ankaŭ subgrunde kaj/aŭ subakve), diversaj kreorakontoj, vizitoj al la 'lando de mortintoj', kaj kolektivaj memoroj de antikvaj sanktaj prauloj. Karaktera de multaj el la mitoj estas la forta rilato inter homaj estaĵoj kaj animaloj (kiel birdoj kaj reptilioj). Ili ofte enhavas formo-ŝanĝojn inter animalaj kaj homaj formoj. Geedzeco inter personoj kaj diversaj specioj (partikulare ursoj) estas komuna temo. En kelkaj historioj, animaloj zorgas homajn infanojn.

Centra kaj Suda Ameriko
-----------------------

*Ĉakana* amuleto ĉizita el loka mola ŝtono el (Jujuy, Argentino). 
En Centrameriko menciindas la mitologio de Aztekoj, Majaoj, Olmekoj kaj Purepeĉoj. Serpentoj ofte aperas en ties kredaroj. En Sudameriko menciindas la mitologio de Inkaoj, Gvaranioj, Mapuĉoj kaj Mŭiska-oj.

Notoj
-----

1. ↑  Q. L. Pearce.  (11a de Majo 2012) *Native American Mythology*. Greenhaven Publishing LLC, p. 10–. ISBN 978-1-4205-0951-9.

Bibliografio
------------

* Rosalind Kerven (2018) Native American Myths collected 1636 – 1919. Talking Stone. ISBN 9780953745487
* Erdoes, Richard kaj Ortiz, Alfonso: American Indian Myths and Legends (New York: Pantheon Books, 1984)
* Thompson, Stith: Folk Tales of the North American Indians (Indiana University Press 1929)
* Young, Frank W. "A Fifth Analysis of the Star Husband Tale." In: Ethnology 9, no. 4 (1970): 389-413. doi:10.2307/3773045.

* Kategorio Indianaj mitologioj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 738418
* LCCN: sh94001033
* BNF: 12304278d
* BNE: XX5199957
 |
Rosenberg dum UK 1912
**Jakob ROSENBERG**, foje jide literumata **Jakob ROZENBERG**, estis estona esperantisto kaj komercisto de juda deveno. Li naskiĝis la 9-an de februaro 1881 en Soosaare kaj mortis la 26-an de decembro 1937.

Esperantisto ekde la jaro 1905, li estis fondinto kaj inter la jaroj 1907 kaj 1913 estrarano de la unua Esperanto-Societo en Estonio, kiu havis la nomon „Revela Esperantista Grupo" kaj kunvenis en Talino. Same li estis kunfondinto de la unua Esperanto-Societo en Tartu, nomata „Dorpata Esperantista Societo". Li gvidis la unuan Esperanto-kurson en Tartu en 1911, poste gvidis multajn kursojn en Talino. Jakob Rosenberg verkis kaj eldonis du legolibrojn ("Esperantaj legaĵoj" en 1911 kaj "Esperanta legaĵaro" en 1931), Esperanto-Estonan kaj Estonan-Esperantan Vortarojn (1912, 1923), redaktis la periodaĵon „Estona Stelo" en 1913 kaj publikigis kelkajn societajn ludarojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Libroj Arkivigite je 2015-11-04 per la retarkivo Wayback Machine de kaj pri Jakob Rosenberg en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo Arkivigite je 2007-12-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Informo pri lia morto en revuo Esperanto (UEA) Jan. 1938, p. 2.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
**UNESCO-CEPES** (france *Centre Européen pour l’Enseignement Supérieur*) establiĝis je 1972 ĉe Bukareŝto, Rumanio, kiel elcentrigita oficejo por la **Eŭropa Centro por Alta Eduko**. La Centro fermiĝis je 2011 pro manko de mono. La centro antaŭenigis internacian kunlaboron pri alta edukado inter la membraj ŝtatoj de Unesko en centra, orienta, kaj sudorienta Eŭropo, kaj ankaŭ servis Kanadon, Usonon, kaj Israelon. *Higher Education in Europe (*Alta Eduko en Eŭropo), scienca eldono pri gravaj problemoj kaj tendencoj en alta eduko, estis la oficiala revuo de UNESCO-CEPES. 

La sidejo de CEPES estis en Palaco Kretzulescu en Bukareŝto.

La membraj ŝtatoj de CEPES
--------------------------

| Centra Eŭropo | Orienta Eŭropo | Sudorienta Eŭropo | Aliaj regionoj |
| --- | --- | --- | --- |
| Aŭstrio | Estonio | Albanio | Belgio |
| Ĉeĥio | Latvio | Bosnio kaj Hercegovino | Danio |
| Kroatio | Litovio | Bulgario | Finnlando |
| Francio | Moldavio | Kipro | Vatikano |
| Germanio | Ukrainio | Makedonio | Irlando |
| Hungario |  | Montenegro | Malto |
| Italio |  | Turkio | Nederlando |
| Liĥtenŝtejno |  |  | Norvegio |
| Pollando |  |  | Portugalio |
| Rumanio |  |  | Hispanio |
| Serbia |  |  | Svedio |
| Slovakio |  |  | Britio |
| Slovenio |  |  | Kanado |
| Svislando |  |  | Usono |
|  |  |  | Israelo |

Eksteraj ligoj
--------------

* Oficiala retejo de CEPES
* Lastatempaj Okazaĵoj ĉe CEPES

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo UNESCO-CEPES en la angla Vikipedio.*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Izolita punkto |

Izolita punkto je (0, 0) de kurbo   
*y*2−*x*3+*x*2 = 0.
En matematiko, **izolita punkto** aŭ **ermita punkto** de kurbo estas punkto kiu ne kuŝas sur la ĉefaj linioj de la kurbo, sed kies koordinatoj kontentigas ekvacion de la kurbo.

Izolitaj punktoj kutime okazas ĉe algebraj kurboj super kampoj kiuj estas ne algebre fermitaj, difinitaj kiel la nula aro de polinomo de du variabloj. Ekzemple ekvacio

ƒ(*x*, *y*) = *y*2−*x*3+*x*2 = 0
havas izolitan punkton je *x* = 0, *y* = 0, ĉar ĝi estas ekvivalenta al

*y*2 = *x*2 (*x* − 1)
kaj *x*2 (*x* − 1) estas non-negativa por *x* ≥ 1, escepte de *x* = 0. Tial, super la *reelaj* nombroj la ekvacio ne havas solvaĵojn kun *x* < 1 krom (0, 0). En kontrasto, super la kompleksaj nombroj la (0, 0) estas ne izolita pro tio ke kvadrataj radikoj de negativaj reelaj nombroj ekzistas.

Izolita punkto estas specialaĵo de la funkcio, kie ambaŭ partaj derivaĵoj {\displaystyle \partial f \over \partial x} kaj {\displaystyle \partial f \over \partial y} estas nulaj kaj la matrico de Hessian de la duaj derivaĵoj estas pozitive difinita. Tiel ĉi tie la funkcio havas lokan minimumon aŭ lokan maksimumon.

Vidu ankaŭ
----------

* Singulara punkto de kurbo
* Sinsekco (kurbo)
* Kuspo (specialaĵo)
* Kuspo de pli alta ordo

Eksteraj ligiloj
----------------

* enciklopedio de matematiko, surliniaj referencaj laboroj
* enciklopedio de matematiko, surliniaj referencaj laboroj
**Jakob STEINER** (naskiĝinta la 18-an de marto 1796 en Utzenstorf, mortinta la 1-an de aprilo 1863 en Bern) estis svisa matematikisto kaj patro de la t.n. *sinteza geometrio*.

Vivo
----

Post frekvento de la vilaĝa bazlernejo, kie li ne antaŭ la aĝo de 14 jaroj eklernis skribi, li iris kun 17 jaroj al Yverdon-les-Bains al Johann Heinrich Pestalozzi. Ekde 1818 li studis en Hajdelbergo kaj iĝis en 1821 en Berlino privata instruisto pri matematiko, poste instruisto ĉe la Metia Akademio kaj en 1834 eksterorda profesoro universitata kiel ankaŭ membro de la Akademio de la Sciencoj.

La lastajn vivojarojn li pasigis en Svislando. Steiner estis talentita de malnormala imagpovo kaj lia geometria skolo longan tempon estis la plej grava. Steiner fondis ĉe la Berlina Akademio premion pri matematiko kiu portas lian nomon.

Verkaro
-------

Li verkis: »Systematische Entwickelung der Abhängigkeit geometrischer Gestalten« (parto 1, Berlino 1832, eldonite fare de Öttingen ĉe *Ostwalds Klassiker*); »Die geometrischen Konstruktionen, ausgeführt mittels der geraden Linie und Eines festen Kreises« (Berlino 1833; eldonite poste fare de Öttingen, Leipzig 1895). Liajn prelegojn »Vorlesungen über synthetische Geometrie« eldonis Geifer kaj Schröter (Leipzig 1867, 2 vol.; 3a eldono 1887/1898) kaj lian verkaron »Gesammelten Werke« laŭ komisio de la Berlina akademio sinjoro Weierstraß (Berlino 1881–82, 2 vol.).

Fonto
-----

*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, Band 18. Leipzig 1909, p. 900 (surrete)

* Jakob Steiner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Jakob Steiner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 680251
* GND: 118617419
* LCCN: n84806639
* VIAF: 49306633
* ISNI: 0000 0000 8127 680X
* LIBRIS: 238688
* SUDOC: 032827911
* BNF: 12386861g
* NLA: 35650858
* NKC: zcu2015881900
 |
**Jakub Bursa** (naskiĝis la 21-an de julio 1813, mortis la 19-an de aŭgusto 1884) estis sudbohemia popola artisto, masonisto kaj konstruisto, reprezentanto de kampula baroko. En la regiono ĉirkaŭ la urbo Prachatice kaj Strakonice li kreis ĉe kamparaj domoj pompajn kaj esprimoplenajn fasadojn. Liajn kreaĵojn oni povas vidi en la urbeto Vlachovo Březí kaj proksimaj vilaĝoj Libotyně, Šumavské Hoštice, Lipovice, Dvory, Lštění, Předslavice kaj aliloke. Estas konate, ke li ne uzadis planojn kaj kreis nur laŭ sia propra fantazio - ĉiu konstruaĵo estas originalo. Ridetvekaj estas liaj gramatikaj eraroj en la kreitaj surskriboj. Lia arto estas simpla, sed tre alloga.

La vivo
-------

Li naskiĝis en la jaro 1813 en la vilaĝeto Dolní Nakvasovice. Bazlernejon li plenumis en la urbeto Vlachovo Březí. Tie li ankaŭ metilernis je masonisto. En la jaro 1831 akceptis lin tiea masonista gildo. Unue li laboris ekster la ĉeĥaj limoj por akiri spertojn, ekde la jaro 1842 li konstruis domojn en la tuta regiono. Lia lasta konata laboro realiĝis en la jaro 1862. Kvankam li estis kelkfoje edziĝinta kaj havis kelkajn gefilojn, li mortis forlasita en urba malriĉulejo.

La laboro
---------

Laŭdire li laboris kun grandaj amo kaj ĝojo. Lerni li neniel ŝatis, nur plenumis la devon, tial li skribadis kun multaj eraroj. Planojn dum la konstruado li ne uzadis, desegnis konturojn rekte surtere, decidis pri la estontaj ĉambroj kaj la masonistoj ekfosis por krei fundamentojn. Anstataŭ la malnovaj t.n. nigraj kuirejoj li proponadis modernajn. Li estis fakte iom bohemo. Laborigante eĉ kvardek homojn, ĉiusemajne li donis salajron al ili en trinkejo, pagis ĉies mendojn kaj kapablis tiamaniere perdi tutan monon.. Ne mirinde, ke lia vivofino estis tia.

Lia kreado fontis el vilaĝa domo kun malgranda gropo - oblikva triangula fino de duklina tegmento - kaj perlabore atingis vere tipan frontoornamon. La fronton li komprenis dinamike, laŭ la baroka influo. Apud la ventroforma koloneto, aperanta unuafoje sur la fronto de kapeleto en la vilaĝo Libotyně, li uzadis basviolone formitajn fenestretojn kaj konksimilajn formojn en la pinto de la fronto. Ekde la domo n. 4 en la vilaĝo Jiřetice la fasado havas volutan formon. Por Jakub Bursa estas tipa ankaŭ duonronda timpanono portata de pilastroj, dividantaj la fasadan areon, ekzemple tiu de la gastejo en Miloňovice. Al konataj laboroj apartenas ankaŭ fasado de la domo n. 6 en Libotyně - lia plej bona belarta verko kun bildoj, skribaĵoj kaj stukreliefoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jakub Bursa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 277348
* GND: 105303492X
* VIAF: 103617704
* ISNI: 0000 0000 7354 3015
* NKC: uzp2009545485
 |
**Jakub JANKO** (ĉeĥe : **Jakub Jankto** ; naskiĝis la 19-an de januaro 1996 ) estas ĉeĥa futbalisto kiu ludas kiel mezulo por AK Sparto Prago kaj la ĉeĥa nacia teamo.

Kariero
-------

En 2014, ili aliĝis al la klubo Udinese Calcio de Serio A kontraŭ 700 mil eŭroj. Sen farado de eĉ ununura ludado por la aĝulteamo tiu sezono, li estis pruntedonita al Ascoli de Serio B en 2015. La 15an de septembro 2015, li faris sian debuton por la teamo en 0-1 venko super Virtus Antela.

La 6an de julio 2018, Sampdoria sciigis la prunton de Jancato kun opcio aĉeti por €15-miliono. La 12-an de aŭgusto, li faris sian debuton en la uniformo de la teamo en 0-1 venko super Viterbo Castrane en la Itala Pokalo. Ĉe la fino de la sezono, Sampdoria kompletigis la translokigon de la defendanto. Li trafis sian debutgolon en la uniformo de la teamo en la 3-1 eksterhejma perdo kontraŭ Inter Milano la 28-an de septembro 2019 en la sesa raŭndo de tiu Sezono 2019/2020 en Serie A.

La 20-an de aŭgusto 2021, ili subskribis dujaran kontrakton kun Getafe.

Persona vivo
------------

La 13-an de februaro 2023, Jankto afiŝis videon en la socia reto Twitter per kiu li anoncis, ke li estas samseksema.  Tiel Jankto fariĝis la unua aktiva, altranga kaj internacia futbalisto de eŭropa teamo, kiu elŝrankiĝis.

Referencoj
----------

1. ↑  "Mi ne plu volas kaŝi min - mi estas geja", la 13-an de februaro 2023

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Jakub Jankto** en Vikimedia Komunejo
* Jakub Jankto – Czech First League statistics at Fotbal DNES (en la ĉeĥa)
* Jakub Jankto oficiala internacia statistiko
* Jakub Jankto ĉe Soccerway


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 811300
 |
ISO

**Pri tiu ĉi sono Bronckhorst** (52° 3′ N, 6° 18′ O (mapo)52.056.3
 )
estas municipo en la regiono Achterhoek [AĤtrhu:k] en la nederlanda provinco Gelderlando.

la kirko Antonio de Padovo en Kranenburg
La municipo ekestis en 2005 pro komunuma rearanĝo: La municipoj Hengelo (en Gelderlando, ne konfuzu ĝin kun la pli granda loĝloko Hengelo en Overiselo), Hummelo en Keppel, Steenderen, Vorden kaj Zelhem kuniĝis al unu granda municipo kun 37 727 loĝantoj. La administra kaj estrada centro estas la loĝloko *Hengelo (Gld.).* Laŭ la stato de 2021 en la municipo vivis 36 087 loĝantoj sur areo de 300 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 120 loĝantoj/km². 

La teritorio havas komunan limon kun Zutphen, Berkelland, Oost Gelre, Zevenaar, Oude IJsselstreek, Rheden, Brummen, Doetinchem kaj Doesburg. La municipo estas nomita laŭ Bronkhorst, la tria plej malgranda urbo de Nederlando, kiu situas en ĉi tiu municipo. Dum la elekto de nomo por la nova municipo oni elektis la nomon Bronkhorst, tamen kun aldono de la litero "C". La nomo *Bronckhorst* siavice deriviĝis de la mezepoka famkonata gento *Van Bronckhorst*. La antaŭburgo de la kastelo Bronckhorst kreskis ĝis malgranda setlejo kun la nomo *Bronkhorst*.

Loĝlokoj
--------

Achter-Drempt, Baak, Bekveld, Bronkhorst, Delden, Dunsborg, Eldrik, Gooi, Halle, Hengelo en Gelderlando (municipejo), Hoog-Keppel, Heidenhoek, Hummelo, Keijenborg, Kranenburg, Laag-Keppel, Linde, Medler, Mossel, Noordink, Olburgen, Rha, Steenderen, Toldijk, Veldwijk, Velswijk, Vierakker, Voor-Drempt, Varssel, Veldhoek, Vorden, Wichmond, Wildenborch, Zelhem. 

pastorejo de la kirko Antonio de Padovo
Topografia mapo

* Kategorio Bronckhorst en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


| **Provinco Gelderlando**  |  |
| --- | --- |
| Aalten | Apeldoorn | Arnhem | Barneveld | Berg en Dal | Berkelland | Beuningen | Bronckhorst | Brummen | Buren | Culemborg | Doesburg | Doetinchem | Druten | Duiven | Ede | Elburg | Epe | Ermelo | Geldermalsen | Harderwijk | Hattem | Heerde | Heumen | Lingewaal | Lingewaard | Lochem | Maasdriel | Montferland | Neder-Betuwe | Neerijnen | Nijkerk | Nimego | Nunspeet | Oldebroek | Oost Gelre | Oude IJsselstreek | Overbetuwe | Putten | Renkum | Rheden | Rozendaal | Scherpenzeel | Tiel | Viĥeno | Voorst | Wageningen | West Maas en Waal | Westervoort | Winterswijk | Zaltbommel | Zevenaar | Zutphen |
| Nederlando | Provincoj | Municipoj |
*Jakobo benante la filojn de Jozefo*.
**Jakobo benante la filojn de Jozefo** (nederlande *Jacob zegent de zonen van Jozef*) estas ole-pentraĵo de la nederlanda artisto Rembrandt, farita en 1656, kaj nun ekspoziciata en la Kastelo Wilhelmshöhe, Kaselo.

*Jakobo benante la filojn de Jozefo* montras scenon el la Malnova Testamento precize en la Genezo, Ĉapitro 48. En tiu sceno, Jozefo portas siajn du filojn (nome Manase kaj Efraim (filo de Jozef)) al sia mortinta patro Jakobo por ke ili povu ricevi la familian benon. Laŭ la tradicio, la plej aĝa filo estas benita per la dekstra mano de la patriarko. Tamen, Jakobo intence krucis siajn brakojn kaj metis sian dekstran manon sur la kapo de Efraim (la plej juna filo) kaj sian maldekstran manon sur la kapo de Manase (la plej aĝa). Jozefo malŝatis tion kaj miskompreni, ke lia patro eraris. Kiam Jozefo klopodis al korekto, Jakobo malakceptis, kaj diris al Jozefo, ke li intence benis la pli junan filon.

Rembrandt famas pro sia uzado de lumo kaj umbro (*chiaroscuro*) kaj *Jakobo benante la filojn de Jozefo* ne estas escepto. Tio altiras la atenton al la ĉefaj roluloj Jakobo, Jozefo, Efraim, Manas kaj Asenath dum malhelas la fono. Precize, ŝajnas ke haloo ĉirkaŭas Efraim dum li estas benata. Rimarkindas ankaŭ la elstaraj koloroj uzitaj de Rembrandt. Flavaj, brunaj kaj ruĝaj havigas al la pentraĵon stilon kiu estas "kaj intima kaj sakra, milda kaj solena". Fakte la pentraranĝo montras la kvin figurojn lumigitajn en la centro, enkadritaj per forta riĝa koloro de la lito malsupre, kaj malhela fono dekstre, maldekstre kaj supre. Fizike estas diagonalo, kiel en multaj pentraĵoj de Rembrandt formita per la blanka figuro de la benanto al la benato (de maldekstre supre al dekstra malsupro).

Referencoj
----------

1. ↑  Jakob segnet Ephraim und Manasse germane
2. ↑   Bible Gateway, Genesis 48. Biblegateway.com. Alirita 2012-12-04.
3. ↑   Art and the Bible. Artbible.info. Alirita 2012-12-04.
4. ↑   Bertman, Sandra L. Jacob Blessing the Sons of Joseph Literature Arts and Medicine Database, NYU School of Medicine, 29a de Junio, 2006. Alirita en 2012-01-27. Litmed.med.nyu.edu (1999-05-03). Alirita 2012-12-04.
5. ↑   Krén, Emil Jacob Blessing the Children of Joseph, Web Gallery of Art. Retrieved 2012-01-27. Wga.hu. Alirita 2012-12-04.

Literaturo
----------

* Bull, Duncan, et al. (2006) *Rembrandt-Caravaggio*. Amsterdam: Rijksmuseum; Zwolle: Waanders. (ISBN 9040091358)
* Crenshaw, P. (2006). *Rembrandt's Bankruptcy: The Artist, his Patrons, and the Art World in Seventeenth-Century Netherlands*. Cambridge: Cambridge University Press.
* Schama, Simon. "Rembrandt's Ghost: Picasso Looks Back", *The New Yorker*. 26a de Marto, 2007

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jakobo benante la filojn de Jozefo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Batŝeba bane* ĉe Louvre
* *Woman Having Her Hair Combed*, Metropolitan Museum of Art
* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Jacob Blessing the Sons of Joseph (Rembrandt) en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818972
* GND: 4285868-9
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

 

La policfaka gazeto ***Internacia Polica Bulteno***   aperis en Parizo de 1911 ĝis 1914, eldonita de la tiea prezidanto de la Polica Klubo Esperantista, A. Miguiere kaj ĝia sekretario, E. Tison, policinspektoroj, kiuj ankaŭ fondis projekton de Internacia Esperantista Polica Asocio, kvankam kaj ilia gazeto kaj la asocio estis ĉesigitaj kaŭze de la Unua Mondmilito. Ĉiuj tiuj iniciatoj inkluzive de la gazeto *La Polico* de 1922 celis la uzon de Esperanto kiel internacia lingvo de la polica servo. *Internacia Polica Bulteno* reviviĝis en 1928, aperinte kiel monata polica fakrevuo kaj oficala organo de "Internacia Polica Ligo". Administranta redaktoro de la gazeto en 1933 estis Antoine Schwartz, *inspecteur de police spéciale*, en Strasburgo-Meinau, Francujo.

Referencoj
----------

1. ↑  Stojan, Petro 1929 : *Bibliografio de Internacia Lingvo* numero 3263, paĝo 317
2. ↑  *Enciklopedio de Esperanto*, vidu "Polico"

Eltiraĵoj
---------

* Artikolo de Henri Mouton, julio 1933.Artikolo de Henri Mouton, julio 1933.
* 
* 
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing
* Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio