recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
la plej grandaj tektonaj platoj - la plato Nazca **helblua** okcidente de Sudameriko, centre de la bildo
La **plato Nazca** estas inter la mezgrandaj tektonaj platoj de la mondo. Kiel ĉiuj tektonaj platoj ĝi estas parto de la litosfero. La plato situas okcidente de la okcidenta marbordo de Sudameriko kaj nomatas laŭ la antikva urbo Nazca en Peruo. Preskaŭ la tuto de la plato estas oceana kaj situas sub la oriento de la Pacifika Oceano, nur malmultaj insuloj kiel la insularo *Juan Fernández* troviĝas super la marnivelo. 

Norde la plato Nazca limas kun la kokosa, nordoriente iom kun la karibia, oriente kun al sudamerika, sude kun la antarkta kaj okcidente kun la pacifika platoj.

La plato Nazca moviĝas orienten kaj kolizias kun la signife pli granda, kontinenta sudamerika plato. Dum tiu kolizio la plato Nazca ŝoviĝis sub la sudamerikan kontinenton malleviĝis ĝis la suba termantelo. Tipa por tia zono estas fortaj subteraj tertremoj, kiuj povas havi sian centron en alteco de 320 ĝis 720 kilometroj sub la tersurfaco. Ĉe la limo inter ambaŭ platoj ekestis profundaj maraj fosaĵoj kiel la fosaĵo *Aracama* kun ĝis 8065 m da profundo en la sudo kaj la fosaĵo Perua kun ĝis 6369 m da profundo en la nordo. Sekve de la interplata kolizio ankaŭ ekestis la alta montaro Andoj laŭlonge de la tuta okcidenta marbordo de Sudameriko - la plej granda montopinto de la Andoj altas 6962 metrojn. 

La Andoj estas parto de la "pacifika ringo de fajro", zono de plej insensa aktiveco de tertremoj kaj vulkanaj erupcioj. La plej altaj vulkanoj de la tero troviĝas ĉi tie: la 6882 metrojn alta Monte Pissis (Argentino) kaj la 6887 m hohe Ojos del Salado (Ĉilio).

  



|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|   | Tektonaj platoj |  |
| --- | --- | --- |

 |
| **Grandaj (ĉefaj) platoj** |
| Afrika plato | Antarkta plato | Aŭstralia plato | Eŭroazia plato | Nordamerika plato | Pacifika plato | Sudamerika plato |
| **Malgrandaj platoj** |
| Amura plato | Apulia plato | Arabia plato | Filipina plato | Hindia plato | Jangzia plato | plato Juan de Fuca | Kariba plato | Kokosa plato | Oĥotska plato | plato Nazca | Skotia plato | Somalia plato | Sunda plato |
| **Mikroplatoj** |
| Anatolia plato | Banda plato | Birma plato | Egea plato | Galapaga plato | Karolina plato | Kermadeca plato | Mariana plato | Moluka plato | Okinava plato | Panama plato | plato Altiplano | plato Balmoral Reef | plato Birds Head | plato Conway Reef | plato Futuna | plato Juan Fernandez | plato Suda Bismarck | plato Manus | plato Maoke | plato Niuafouo | plato Novaj Hebridoj | plato Rivera | plato Norda Bismarck | Sandviĉa plato | Nordanda plato | Ŝetlanda plato | Solomona plato | Timora plato | Tonga plato | Paskinsula plato | plato Woodlark |
**Opština Pehčevo** estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. Ĝi situas ĉe la orienta rando de la Orienta Regiono. Ĝia areo estas 208,2 km² kaj en 2002 havis 5517 loĝantojn. Administra centro de la komunumo estas la urbo Pehčevo.

Loko, priskribo
---------------

Sidlokoj en la komunumo Pehčevo
Opština Pehčevo
La komunumo Pehčevo situas en la supraj atingoj de la rivero Bregalnica, en valo historie konata kiel Pianec. En la nordo estas la Goljak-montoj kaj en la sudo Malešev-montoj.

La altitudo de la areo estas ĉirkaŭ 750 m en la valo ĝis preskaŭ 1900 m en la montoj ĉe la ŝtata limo.

La vojo R1302 pasas de nordo al sudo kaj la vojo R1304 en la suda parto.

La komunumo konsistas el urbeto Pehčevo kaj 6 aliaj vilaĝoj: Negrevo, Pančarevo, Robovo, Umlena, Crnik, Čiflik.

Najbaraj municipoj estas: Opština Delčevo en la nordo kaj Opština Berovo en la sudo.
La orienta rando de la komunumo formas la ŝtatan limon kun Bulgario.


Ĉirkaŭ **Opština Pehčevo**|  | Delčevo |  |
|  | Opština Pehčevo | ŝtata limo kun Bulgario |
|  |  Berovo |  |

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (makedone)

Noto
----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Општина Пехчево en la makedona Vikipedio.*
**Martha ABICHT** (naskiĝinta la 12-an de majo 1878 en Ehrlichs-muelejo apud Neustadt an der Orla, mortinta la 12-an de novembro 1941 en Charlottenburg) estis germana infanvartisto kaj intima kunlaborantino de Anna von Gierke en la socialpedagogia institucio *Verein Jugendheim*.

Vivo kaj agado
--------------

Estante filino de posedanto de grenmuelejo kaj segilejo pasigis feliĉajn juneco-jarojn jarojn.

Post bankroto la gepatroj transloĝiĝis enurben kaj du jarojn pli malfrue Berlinon. Tie Martha Abicht trejniĝis infanĝardenistece inter 1893 kaj 1985 ĉe la renoma *Pestalozzi-Fröbel-domo*. Poste ŝi laboris mallonge kiel privata edukistino. En majo 1896 ŝi dunigits fare de la institucio *Verein Jugendheim* kie ŝi transprenis la gvidadon de la infanĝardeno. Tie ŝi enkondukis la metodon de *objekto de la monato* kiun elpensis Henriette Schrader-Breymann. Poste ŝi ankaŭ ekrespondecis pri aliaj najbaraj hejmoj kaj la kantino.

Kune kun Anna von Gierke ŝi fondis en 1931 *Landjugendheim Finkenkrug* s.r.l. kaj jam en somero 1922 oni povis starigi barakon en Finkenkrug kaj jaron pli malfrue la tuto ekfunkciis. La landa hejmo antaŭ ĉio estu ripozumloko por dungitoj, lernantinoj kaj infanoj de *Verein Jugendheim*.

Kiam la duonjudino Anna von Gierke per forto devigitis forlasi *Jugendheim* Abicht deklaris sin solidara kun ŝi. En 1938 ŝi transloĝiĝis en la domon de Gierke ĉe Carmerstraße 12 apogonte la amikinon helpi helpbezonantojn kaj de la nazioj premitojn.. Abicht baldaŭ poste mortis revenante el Munkeno vintre de vizito de konatino. En ŝian loĝejon venis la politike rezistema Elisabeth von Thadden.

En la 20.5.1978 solene memoras la iamaj Jugendheim-anoj la datrevenon 100-a de la naskiĝtago de Abicht.

Verkoj
------

* Musik im Kindergarten, ĉe: Zentralinstitut für Erziehung und Unterricht (eld.): *Musikpflege im Kindergarten*, Berlin 1929, S. 1–7
* Der Einzelhort - Die Einrichtung und die organisatorischen Aufgaben, ĉe: Deutsches Archiv für Jugendwohlfahrt (eld.): *Schulkinderpflege in Horten und Tagheimen*, Berlin 1930, p. 72–75
* *10 Jahre Landjugendheim Finkenkrug (Osthavelland)*, Berlin 1932
* *Lebenserinnerungen. Ein Fragment*, Berlin 1952

Referencoj
----------

1. ↑  Kp. ŝiajn rakontojn pri pura idilieco legeblajn ĉe *Lebenserinnerungen* (1952), p. 1: Mein Geburtshaus liegt ungefähr 3/4 Stunde von der Stadt entfernt in einer wunderschönen Umgebung. Diese Getreide- und Sägemühle, zu der eine große Landwirtschaft gehörte, war für uns Kinder ein Paradies. Was haben wir für wundervolle Kinderjahre darin verlebt, die meine Schwester Marie und mich für allzu frühe Sorgen entschädigt haben.
2. ↑  Jochens/Miltenberger (1999) p. 18-19

Literaturo
----------

* Marie Baum: Anna von Gierke. Ein Lebensbild, Weinheim/Berlin 1954
* Manfred Berger: Abicht, Martha, ĉe: Hugo Maier (eld.): Who is who der Sozialen Arbeit, Freiburg/Brsg. 1998, p. 27–28
* Birgit Jochens/Sonja Miltenberger (eld.): Zwischen Rebellion und Reform. Frauen im Berliner Westen, Berlin 1999, p. 18–19


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 809365
* GND: 12637760X
* VIAF: 23130662
 |
**Pihuamo** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Pihuamo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 065.

Geografio
---------

**Pihuamo** apartenas al la regiono Sureste kiu situas en la sudoriento de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11681 loĝantojn. El tiuj estis 5787 viroj kaj 5894 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1007,85 km². La meza alteco estas 720 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 22 C. En la komunumo estas 1560,2 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4699 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3878 scipovis legi kaj skribi kaj 813 viroj estis analfabetoj. Do 17.3 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 4861 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4046 sciis legi kaj skribi kaj 806 virinoj estis analfabetoj. Do 16,58 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Pihuamo vivis 13580 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 2 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,015 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pihuamo Arkivigite je 2007-05-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Laŭrenco-kirko, Neustadt
interno
La **Hospitala preĝejo Sankta Laŭrenco** (germane: *Spitalkirche St. Laurentius*) estas protestantisma kirko en Neustadt an der Orla, Germanujo (Friedhofsstraße 23), kaj monumentprotektotaĵo.

Historio
--------

En 1451 konsekritis por Sankta Laŭrenco de Romo kapelo sed ĉe *Topographia Germaniae* de Matthäus Merian videblas jam kirko kun multangula eosta finiĝo kaj firstotureto. En 1721 la interno novigitis. En 1914 ĝi malkonstruitis ĝis la fundamenta muraro kaj estiĝis novo ĝis 1916. En 1973 restaŭritis la farbado de 1916; en 1984 malkonstruitis la malnova malsanulejo. La tuto servis ekde Reformacio kiel tombeja kirko, ekde 1945 krome kiel dumvintra preĝkunvenejo.

Meblaro kaj arkitekturo
-----------------------

La interno de la hala kirko havas orname pentritan lignan trabplafonon kiu bonege harmonias kun la unuetaĝaj galerioj. La sakristio eoste estas iom forenmetita pro ambono-altaro de 1721. Ĉe la predikeja korbo videblas pentraĵoj de Jesuo Kristo kaj de la kvar evangeliistoj. Dekstre kaj maldekstre oni havas du skulptitajn figurojn el la 16-a jarcento, apostolon Johano kaj la dipatrinon Mario. Supre de la altaro estas tri vitraloj.

Inter altaro kaj predikejo staras triptiko el la iama klostro de la aŭgustenanoj kun pentraĵo de 1495. Bildmeze spekteblas Volfgango el Ratisbono, ale estas sankta Petro kaj apostolo Johano (maldekstre), respektive Marteno de Tours kaj Aŭgusteno el Hipono (dekstre). 

La posto de la altaro nur disde la sakristio alireblas. Ĝi montras la krucumitan Sinjoron, Marion kaj Johanon kaj la altardonacintojn; maldekstre Katarinon kaj dekstre Margareton. La origino de tiu ĉi verko neklaras, ĝi venis en 1524 hospitalkirken. Apud la predikeja korbo staras skulptitaj statuetoj de iama grupo de krucumitoj kaj ĉe la nordorienta vando la respektiva krucifikso (el la fino de la 15-a/komenco de la 16-a jarcento).

En la ĥorejo admirindas tri lignaj epitafoj el la 18-a jarcento, kirkonave estas alia epitafo. La galerio ĉirkaŭas la spacaron en formo de ĉevalfero. Ĝian balustradon dekoraciitas per versetoj kaj ornamaĵoj. 

Firstoturete pendas du bronzaj sonoriloj.

Orgeno kun ses registroj sur unu klavaro kaj pedalo faritis en 1896 fare de la orgenfaristo Hugo Schramm el Bürgel.

  

En la okcidenta parto de la konstruaĵo estas loĝejoj kaj ĉirkaŭ la kirko estas tomboj el la 18-a jarcento.

* antaŭo triptikaantaŭo triptika
* malantaŭo triptikamalantaŭo triptika
* Schramm-orgenoSchramm-orgeno

Literaturo
----------

* *Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Thüringen.* Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2003, ISBN 3-422-03095-6.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Laŭrenco (Neustadt an der Orla) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* informoj sur la paĝaro de EKMD

Notoj
-----

1. ↑  priorgenaj informoj

50.73395411.74025Koordinatoj: 50° 44′ 2″ N, 11° 44′ 25″ O (mapo)
 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 809202
* GND: 111018560X
 |
**Platì** estas komunumo de Italio.

 **Platì**  estas urbo en provinco Provinco Reggio Calabria, regiono Kalabrio en suda Italio (la pinto de la itala "boto").

Situo
-----

En Platì vivas 3765 loĝantoj (stato de la 31-a de decembro 2006). Tipa specialaĵo el Platì estas la pano.

La vilaĝo situas ĉe la piedo de Aspromonte, la plej suda montaro de Italio, proksime al la samnoma nacia parko.

Najbaraj komunumoj estas Ardore, Benestare, Careri, Ciminà, Oppido Mamertina, Santa Cristina d'Aspromonte und Varapodio

Socio
-----

Platì estas taksata la centro de la kalabria mafieca krimorganizaĵo "Ndrangheta". La riĉeco tiel akirita ne montriĝas al eksteraj okuloj, oficiale Platì eĉ estas la komunumo kun la plej malalta popersona enspezo. La itala ŝtato klopodas restarigi la kontrolon, foje per gigantaj aranĝoj kiuj efikas kontraŭe: sum operacio "Marine" en la nokto de la 31-a de decembro 2003 mil policistoj faris razion en la vilaĝo, malkovris reton de sekretaj subteraj koridoroj kaj ĉambroj kaj arestis 131 homojn (tridekonon de la loĝantaro)..

Fontoj
------

1. ↑  de - *Im Schattenreich der Krake* Arkivigite je 2007-10-13 per la retarkivo Wayback Machine, Süddeutsche Zeitung, 3 Februar 2006
Ilustraĵo de la 20a jarcento komparanta la ostajn strukturojn de homo kaj hundo.
**Kompara anatomio** estas la studo de similaĵoj kaj diferencoj en la anatomio de diferencaj specioj. Ĝi estas tre rilata al la evolua biologio kaj al la filogenetiko (evoluo de specioj).

Priskribo
---------

Kompara anatomio longe servis kiel pruvaro por evoluo; ĝi indikas ke variaj organismoj havas komunan praulon. Ankaŭ, ĝi helpas sciencistojn al klasigo de organismoj baze sur similaj karakteroj de ties anatomiaj strukturoj. Kompara anatomio eltenas la darvinan teorion de posteularo kun modifoj, konatan ankaŭ kiel evoluo. Komuna ekzemplo de kompara anatomio estas la similaj ostostrukturoj ĉe membroj de katoj, balenoj, vespertoj kaj homoj. Ĉiuj tiuj organoj konsistas el samaj bazaj partoj; kvankam ili utilas por tute malsamaj funkcioj. La skeletaj partoj kiuj formas strukturon uzitan por naĝado, kiaj naĝilo, ne estus idealaj por formi flugilon, kiu estas pli bone taŭgaj por flugado.

Fakuloj
-------

* Thomas Henry Huxley

Notoj
-----

Referencoj
----------

* Campbell, Neil A..  (February 2002) *Biology*. San Francisco, CA: Benjamin Cummings, p. 438–439.

*.  Comparative Anatomy: Andreas Vesalius. University of California Museum of Paleontology (2006). Arkivita el la originalo je 2010-11-23. Alirita 2011-02-17. "Comparative Anatomy, pre-1800s".

* Kategorio Kompara anatomio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Richard Schulz** [Riĥart Ŝulc], en Esperanto **Rikardo Ŝulco** (naskiĝis la 12-an de julio 1906 en Hamburgo, mortis la 26-an de oktobro 1997 en Minden) estis gimnazia instruisto pri la franca, germana esperantisto kaj la ĉefa aganto de la "Analiza Skolo".

Esperanto-agado
---------------

Esperanton li konis jam de sia juneco, sed aktiviĝis nur post la emeritiĝo. Ŝulco grave kontribuis al la disvastigo de Esperanto en la germanlingvaj landoj, precipe per sia germanlingva libro *Mein geliebtes Esperanto* (Mia amata Esperanto).

De 1979 ĝis 1987 li eldonis la *Vestfaliajn Flugfoliojn* (en la lastaj jaroj nomataj *Vestfalujaj Flugfolioj*), poste li publikigis interalie en la *Specialaj Cirkuleroj* de la Esperanto-Centro Paderborno de Hermann Behrmann.

Aŭtoro kaj tradukinto de beletraj kaj sciencaj verkoj, Schulz interesiĝis ankaŭ pri gramatiko kaj leksikologio. Li bazis siajn ideojn sur la lernolibro de Luis Mimo Espinalt kaj publikigis ilin sub la nomo Analiza Skolo. Al lia idearo apartenis interalie la radikala esperantigo de ĉiuj nomoj, sin mem li nomis esperantlingve *Ŝulco Rikardo*. Dum adeptoj de la Analiza Skolo panegire laŭdis liajn tradukojn de liriko, kelkaj fakuloj pri esperanta poezio forte kritikis ilin.

Schulz estis profesoro de AIS kaj kontribuis al pluraj ĝiaj studadsesioj.

En 1993 Richard Schulz estis honorigita per FAME-premio.

Listo de verkoj
---------------

### Germanlingvaj verkoj

* *Mein geliebtes Esperanto* (1976)
* '*ne ältere Dame aus Preez* (1977)
* *Europäische Hochsprache oder Sprachimperialismus? : die Lösung des Sprachenproblems in den Ländern der Europäischen Gemeinschaften* (1979)
* *Was nun Esperanto betrifft... : Aufsätze und Vorträge* (1986)

### Esperantlingvaj verkoj

* *La Trombonoj de Jeriko* (1984)
* *Pledo por Unueca Lingvo* (1985)
* *Vespero Jam Fariĝis* (1985)
* *Sur la Vojoj de la Analiza Skolo : esperantologia esearo* (1987)
* *Abyssos* (1988)
* *La Esenco de la Analiza Skolo* (1988)
* *Leksara Kolekto de Ofte Uzataj Propraj Nomoj* (1989)
* *La Mago : Agregaĵoj kaj Pantunetoj* (1989)
* *Pirono Klaŭdo kaj la Malbona Lingvo* (1990)
* *La Viro en la Luno* (1994)
* *Ĉirkaŭ la Skolo Analiza* (1997)

### Tradukoj

* Böll, Heinrich: *La perdita honoro de iu Katarino Blum'* (1978)
* Morgenstern, Christian: *Pendumilaj Lidoj* (1980)
* Morgenstern, Christian: *Palmŝtrojmo* (1983)
* *La Muzino* (kolektaĵo de poemoj, 1992), el tiu: Goethe - *Elforeĝo*
* *Amuza legado pri Til' Strigospegul' (1987)*

### Kritikoj pri lia verkaro

* La poemo Banala rimportreto, de Jorge Camacho
* La idoligo de la senescepteco (el Retarkivo 2007): Kritikaj rimarkoj pri la doktrino de la Analiza Skolo, de Helmut Welger

Eksteraj ligiloj
----------------

* Verkoj de kaj pri Richard Schulz en la Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Ĉi tiu artikolo temas pri meĥanika aĵo. Por aliaj signifoj vidu la artikolon Pikilo (apartigilo).
Pikilo el osto, Paleolitiko, trovita en la groto de Tarté, videbla en la Muzeo de Tuluzo
 Pikilo de neolitika sago   (Muzeo de Tuluzo) 
**Pikilo** estas ilo, per kiu oni pikas, traboras aŭ ne, alian materialpecon, sen turnado. Pikilo povas esti ankaŭ la pika parto de objekto.

Skribvaraĵoj
------------

  Pikilo por plastaj ringoj 
Estas bone konataj du tipoj de pikiloj:

* individua pikilo, uzata de lernantoj kaj studentoj, kiu permesas fari malgrandajn truojn en la papero por stokado en dosierujo;
* pikilo kun levilo, uzata en oficejoj, kiu permesas fari truojn en amaso da folioj por bindado de dokumentoj.

Teksaĵoj kaj vestoj
-------------------

 Permana pikilo por leda zono 
Pikiloj estas ĝenerale permanaj iloj, kun formo de stucilo, kiuj povas fari malgrandajn truojn al ŝtofo, aŭ ledo (por trairejo de ligaĵo, instalado de nito, ktp).

Metalurgio
----------

Pikiloj estas kompleksaj maŝinoj por la bezonoj de produktiveco, precizeco de prilaborata materialo.

Tipoj
-----

* Stileto
* Bastonspado

Vidu ankaŭ
----------

* Aleno
* Borpinto
* Librobindado
* Stampilo
**Opština Mogila** estas unu el 80 komunumoj en norda Makedonio.Fine de 2002 vivis 6.710 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas de la vilaĝo Mogila.

Loko, priskribo
---------------

Opština Mogila situas en la centro de regiono Pelagon. Ĝia suma areo estas 251,2 km².

Opština Mogila
Opština Mogila - vilaĝoj
Ĝi situas en la valo de la rivero Černá Řeka kaj ĝiaj alfluantoj. La alteco estas ĉirkaŭ 580 m ĝis 1450 m.

La ĉefa vojo A3 pasas tra la komunumo, kiu kondukas de la urbo Bitola al la urbo Prilep. La fervoja linio ankaŭ veturas en la sama direkto.Ekzistas tri stacidomoj en la linio.

La komunumo konsistas el entute 23 vilaĝoj:

Mogila, Alinci, Beranci, Budakovo, Vašarejca, Gornja Čarlija, Donja Čarlija, Dedebalci, Dobruševo, Donji Srpci, Ivanjevci, Loznani, Mojno, Musinci, Novoselani, Nošpal, Podino, Puturus, Radobor, Sveti Todori, Trap, Trnovci, Crničani.

Najbaraj municipoj estas:

Opština Krivogaštani norde, Opština Prilep oriente, Opština Novaci sude,Opština Bitola sudokcidente kaj Opština Kruševo nordokcidente.


Ĉirkaŭ **Opština Mogila**|  Kruševo |  Krivogaštani |  |
|  | Opština Mogila |  Prilep |
|  Bitola |  Novaci |  |

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Општина Могила en la makedona Vikipedio.*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Pikovaja dama (1916). |

***Pikovaja dama*** (ruse *Пиковая дама*, "Pikreĝino") estas filmo de reĝisoro Pjotr Ĉardinin.

Juna oficiro Herman estas fanatike dediĉita al la kartludo, sed neniam sidiĝas ĉe la ludtablo pro timo de perdi. Volante trudi al li, Tomskij rakontas al li malnovan rakonton pri maljuna grafino kiu scias la sekreton de tri kartoj kiuj ĉiam magie venkas. Ĉe unu el la pilkoj, Herman renkontas Liza, la nevinon de la grafino, kaj ĉarmas ŝin. La knabino donas al li la ŝlosilon de la domo de sia onklino. Nokte, Herman eniras la domon de la grafino, ne por vidi Liza, sed por eldevigi la sekreton de la tri kartoj de la grafino. La Grafino rifuzas respondi. Minacante, Herman direktas pafilon al ŝi kaj la maljunulino mortas pro rompita koro.

Referencoj
----------

1. ↑  В городах России пройдут памятные мероприятия в день смерти Пушкина
2. ↑  ПИКОВАЯ ДАМА (1910)
centra simetrio de figuro *F* al figuro  *F'*  rilate punkton *P*  
*SP(Q) = R*
**Centra simetrio** rilate punkton P estas tia geometria transformado *SP* de ebeno aŭ spaco, ke *SP(Q) = R* nur tiam kiam punkto *P* estas centro de segmento de *QR*. Punktoj Q kaj R nomiĝas punktoj simetriaj rilate al la centro de simetrio *P*.

Centro de simetrio de geometria figuro
--------------------------------------

Geometria figuro *F*, kiu estas bildo de si mem sub transformo *SP*, kiu estas centra simetrio, t.e. *SP(F) = F*, havas la 
**centron de simetrio** en punkto *P*.
Geometria figuro havas ne pli ol unu centron de simetrio.

Ecoj
----

* Sola fiksita punkto de centra simetrio estas ĝia centro.
* Ĉiu centra simetrio estas involucio
* Sur ebeno, centra simetrio estas:
	+ para izometrio,
	+ sama kiel rotacio kun angulo streĉita,
	+ sama kiel homotetio kun skalo *-1*,
	+ kunaĵo de du aksaj simetrioj kun reciproke ortaj aksoj, kiuj kruciĝas en punkto *P*
* En spaco, centra simetrio estas:
	+ nepara izometrio
	+ kunaĵo de tri ebenaj simetrioj kun reciproke ortaj ebenoj, kiuj kruciĝas en punkto *P*

Vidu ankaŭ
----------

* aksa simetrio,
* simetrio
En la Roma respubliko, la **plebaj konsilioj** (latine: *concilia plebis*) estis asembleo de la plebo, laŭ kelkaj[1] sama de la tribaj komicoj ekde la Lex Hortensia de 287 a. K. laŭ aliaj[2] ne. Tiu asembleo elektis la plebajn magistratojn kaj pribalotis la plebiscitojn (leĝojn validajn unue nur pri la plebo, ekde la Lex Hortensia pri la ĉioma popolo).

Por la elektoj kaj balotoj, la plebo estis disigita je triboj (komence laŭ loĝloko, poste laŭ la volo de la censoroj): je kvar urbaj kaj je multaj kamparaj; ĉiom verŝajne je dudek fine de la 5-a jarcento a. K. kaj je tridek kvin ekde meze de la 3-a. Ĉiu tribano voĉdonis publike; decidis la plimulto de la triboj.

Vidu ankaŭ
----------

* Plebo
* Tribaj komicoj

Referencoj
----------

1. ↑   G. Bloch kaj J. Carcopino, *Des Gracques à Sylla*, PUF, "Glotz", Paris, 1935, p. 23 (citita en Rougé, p. 24)
2. ↑  Rougé (vidu ĉe *Literaturo*)

Literaturo
----------

* Rougé, Jean: *Les institutions romaines. De la Rome royale à la Rome chrétienne*, Armand Colin, 1969 (1991) ISBN 2-200-32201-1 , p. 24 - 25
Serio de pilastraj frisoj flanke de la pronao de la Panteono de Romo.
La **pilastra friso** aŭ *leseno* (le-ʃè-no) estas arkitektura stabila elemento almetita al parieto, do vertikala, kiu konsistas el retangulbaza arkitektura fusto, apenaŭ elstaranta el la sama parieto, kun rilataj kapitelo kaj bazo.  

La difino de la elemento baziĝas sur ĝia dekoracia funkcio kaj ne sur tiu subtena: en tio ĝi malsimilas al parasto, kiu, kvankam aspekte simila, estas vera subtenanto kun subtena funkcio, enprenita en la parieto kaj ne simple apogita al ĝi. Laŭ tiu senco la parasto aludas ankaŭ al la "duonkolono", nome al kolono tranĉita meze de sia diametro kaj apogita al parieto kun subtena funkcio.

La kolonaj ordoj aplikataj al parieto, jam ĉeestaj en la greka arkitekturo, estis aparte vastigixintaj en la romia arkitekturo, jen kiel dekoracio de monumentaj fasadoj kaj jen kiel beligaĵoj de la enaj parietoj de kovritaj publikaj spacoj, kiel portikoj kaj arkitekturaj ĉeloj (de la romiaj temploj). Foje la dekoracio estas konstituita per ordoj de malsamaj kolonoj, apenaŭ disigitaj el la parieto, duobligitaj, post mallongega libera spaco, per pilastraj frisoj apogitaj, alifoje la dekoracio estas efektigita per fantazia kombino de elementoj kun riĉaj koloraj efikoj.

En Mezepoko la pilastra friso estis komplete disigta el la parieto kaj senigita el aspekto de origina arkitektura ordo aplikita al parieto kaj povas fariĝi simpla vertikala elpendaĵo senigita je kapitelo kaj bazo.

Pilastraj frisoj en la "Bernina" katedro de Sankta Petro.
La renesabca arkitektuuuo reprenis la uzon de la romia pilastra friso aparte por la konstruaĵaj fasadoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Pilastra friso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Friso
* Kolono
* Pilastro
* Dekoracio
* Konstruaĵo
* Pronao

Notoj
-----
***Strategic Forecasting*** (mallongigite **Stratfor** aŭ laŭ propra literumo *STRATFOR*, en traduko "strategia prognozado") estas usona privata firmao fondita en 1996, kiu ofertas analizojn, raportojn kaj aŭgurajn projekciojn pri temoj de geopolitiko. Plej ofte scenaroj pri la ekstera politiko de Usono estas en la fokuso de la esploroj. Por aŭguraj projekcioj kaj scenaroj tamen ankaŭ konsideriĝas kaj analiziĝas la interesoj kaj agoj de ŝtataj kaj neŝtataj instancoj de aliaj ŝtatoj kaj de internaciaj organizaĵoj. La usona magazino *Barron’s* en 2001 nomis la firmaon "ombra CIA — pro siaj karakterizaĵoj kompareblaj al spiona servo. Fondinto ĉefa gvidanta oficiulo de la firmao estas *George Friedman*. La centra oficejo situas en Aŭstino, la ĉefurbo de Teksaso en Usono.

Servoj
------

Ekde la jaro 1996 la firmao publikigas ĉiutagan raporton kun aktualaj evoluoj. La servo nuntempe ofertatas per la interreto kaj kontraŭ pago atingeblas por ĉiu interesiĝinto. Krome ofertatas granda nombro de geopolitike uzeblaj informoj — ekzemple ampleksaj mapoj, menditaj esploroj kaj regionaj analizoj.

Krom tio disdonatas senkosta ĉiusemajna cirkulero, kiu traktas elektitan temon aktualan aŭ laŭ la verkintoj aparte interesan el la temaro de internacia kaj sekureca politiko.

Internacia atento
-----------------

La 27-an de februaro 2012 la organizaĵo Wikileaks publikigis kvin milionojn da retpoŝtaĵoj de STRATFOR, kio kaŭzis ampleksan atenton de la internaciaj amaskomunikiloj al la firmao.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala firmaa retejo (angle)

Vidu ankaŭ
----------

* Geopolitiko

Notoj
-----

1. ↑  "The Shadow CIA" ("la ombra CIA") de *Jonathan R. Laing* la 15-an de oktobro 2001

* Kategorio Stratfor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Stratfor en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar Informkesto ne-standarda.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

Fina stacio 2073 m Pilato-Fervojo
Speciala dentorela sistemo de inĝeniero Locher Sistemo Locher, Dentorela sistemo
Dentorela sistemo Locher - vapora motorvagono Numero 10 de Pilato-Fervojo (Svisujo), konstrua jaro 1900, Fabriko: SLM Svisa lokomotivaj- kaj maŝinaj fabriko, Vinterturo, teĥnika datenoj: povo 54 kilovatoj (73 ĉevalpovoj PS), vida peso 7,6 tunoj, relo: 800mm. En germana muzeo, transporta centro, Munkeno, Halo II, (inventara-Numero 1976-73)
**Pilato-fervojo** (germane *Pilatusbahn*) estas dentorela fervojo en Svisujo de Alpnachstad, (Kantono Lucerno, Svisujo) al monto Pilato. La fervojo havas la plej grandan inklinon **480 ‰** de mondaj fervojoj. La linio estis malfermita la 4-an de junio 1889 kaj estis elektrizigita en 1937.

La linio longas 4,6 km kun rela larĝo de 800 mm. La altodiferenco estas 1629 m.

Funkciado
---------

La linio estas hodiaŭ en funkcionado en printempo, somero kaj aŭtuno ĝis 29-a oktobro. Vidu la oficialan horaron de SBB kaj de svisaj fervojoj;. En alia tempo oni vojaĝis kun telfero (Lucerno-Fraekmuentegg-Pilato), de 12-a decembro ĝis la 25-a februaro la 2-a sekcio de la granda telfero estas nun en funkciado. Sed oni vojaĝis ĝis Fräkmüntegg  (malnova nomo pri: ("refrakta") monto/rompa monto) kun telfero kaj oni havas belan vintran promenadon en ĉirkaŭ 1450 m alteco kun restoracioj.

Vidu ankaŭ
----------

* Monto Pilato
* Dentorela fervojo
* Dentorela sistemo
* Listo de fervojaj kompanioj en Svislando
* Listo de fervojaj stacioj en Svislando

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pilato-fervojo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* horaro de svisaj fervojoj, busoj, ŝipoj
* oficiala paĝo germane, france, angle,
* Monto "Pilato" en la Historia Leksikono de Svisujo
* **Filmeto** Arkivigite je 2009-08-02 per la retarkivo Wayback Machine
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Olšina |

Koordinatoj: 50° 37′ 44″ N 14° 52′ 45″ O﻿ / ﻿50.62889 °N, 14.87917 °O﻿ / 50.62889; 14.87917 (mapo)

**Olšina** (antaŭe *Volšina*, germane: *Wolschen* aŭ *Wolsina*) estas pereinta municipo en Ĉeĥio, en distrikto Česká Lípa, en la orienta rando de eksa soldata ekzercspaco Ralsko, pro kies fondo ĝi pereis. Ĝi situis proksimume 7 km nordoriente de Kuřívody. La devena prenita katastra teritorio estis *Olšina*, la nuntempa estas dislimejo *Jabloneček*, *Svébořice* kaj *Náhlov* en la novepoka urbo Ralsko.

Rezervujo por la akvo en la eksa Olšina

Historio
--------

El la municipo devenas trovaĵo de proksimume 1500 moneroj el la 15-a jarcento.

En la municipo estis establita ĝendarmejo (en 1909), telefona (en 1902) kaj poŝta stacioj – ĉiuj havis vastajn adinistrajn rondojn por multe da ĉirkaŭaj setlejoj. En trafiko estis vapora laktejo kun alta fumtubo el la jaro 1908 (kamparanoj eĉ el la ĉirkaŭaĵ vilaĝoj kreis Laktejan kooperativon), brikfarejo kaj vapora segejo, kiu sekurigis elektran kurenton ĝis elektrifigo de la municipo en la jaro 1922. Inter signifaj konstruaĵoj apartenis ankaŭ lernejo el la jaro 1890. En la loko estis tri gastejoj, du vendejoj kaj kelke da komercistoj kaj metiistoj. Kamparanado kaj bredado de brutaro estis ĉefa fonto de enspezoj por vivtenado de la loĝantoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Olšina – Wolschen. www.zanikleralsko.cz. Alirita 2015-09-08.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rHistoriaj setlejoj sur teritorio de la eksa armea spaco Ralsko |
| --- |
| pereintaj | *Černá Novina* ~ Dolní Novina ~ Dolní Okna ~ *Holičky* ~ Chlum ~ *Jablonec* ~ *Jezová* ~ Kostřice ~ Kracmanov ~ *Křída* ~ Nová Hospoda ~ *Okna* ~ *Olšina* ~ *Palohlavy* ~ *Proseč* ~ Prosíčka ~ Strážov ~ *Svébořice* ~ Vazačka ~ Zábělce ~ *Židlov* |
| renovigitaj | *Boreček* ~ *Hradčany* ~ *Hvězdov* ~ **Kuřívody** ~ *Náhlov* ~ *Ploužnice* ~ *Vrchbělá* |
| transŝovitaj | *Horní Krupá* |
| 
klarigoj: **urboj**, *municipoj*, domaroj (statuso de setlejoj al la jaro 1930). |

 |
**Pleigne** (la malnova, ne plu uzata germanlingva nomo de la komunumo estas *Pleen*) estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 389 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Pleigne situas sur alttavolo de la Ĵurasa Montaro proksimume 6 kilometrojn nordokcidento de la kantonĉefurbo Delemonto. La nordan limon de la komunuo, kiu estas samtempe la landlimo inter Svislando kaj Francio, formas la valo de la rivero *Lucelle*, alfluanto de Birs. Al la komunumo apartenas la vilaĝeto Lucelle, kiu situas ĉe la bordo de la samnoma baraĵlageto, kaj Löwenburg sur teraso super la valo de Lucelle. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 17,83 km², de kiuj 50% estas kovritaj de arbaro, 47% servas por agrikulturo kaj 3% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

Pleigne limas en nordo al Lucelle (Francio), en nordnordoriento al Kiffis (Francio), en nordoriento al Roggenburg (BL), en orientnordoriento al Ederswiler, en oriento al Movelier, en sudoriento al Mettembert, en sudo kaj sudokcidento al Bourrignon, kaj en nordokcidento al La Baroche.

Trafiko
-------

Pleigne situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj, kaj estas nur per mallarĝaj komunumvojoj konektita kun siaj najbaraj komunumoj. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per buslinio tra Mettembert al Delemonto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Pleigne datiĝas el la jaro 1179 kiel *Plenna*.

Dum mezepoko ĉefa bienposedanto en Pleigne estis la Monaĥejo Lützel, kiu ankaŭ posedis la interezprivilegion. En la jaro 1389 la privilegioj pri Pleigne transiris al la Grafoj de Thierstein. En la jaro 1454 la episkopo Bazelo aĉetis la vilaĝon, kiu tiel fariĝis unu de la 13 liberaj vilaĝoj de la Senjorujo Delemonto. Post la Franca Revolucio de 1792 dum unu jaro la vilaĝo apartenis al la Raŭraka Respubliko por poste aparteni de 1793 ĝis 1815 al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Pleigne apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *François Kohler*: *Pleigne* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-02-11)

Eksteraj ligiloj
----------------

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Pleigne** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* Oficiala retejo de la komunumo Pleigne Arkivigite je 2020-03-20 per la retarkivo Wayback Machine

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Delemonto |
| --- |
| maldekstraBoécourt • Bourrignon • Châtillon • Corban • Courchapoix • Courrendlin • Courroux • Courtételle • Delemonto • Develier • Ederswiler • Haute-Sorne (Bassecourt • Courfaivre • Glovelier • Soulce • Undervelier) • Mervelier • Mettembert • Movelier • Pleigne • Rebeuvelier • Rossemaison • Saulcy • Soyhières • Val Terbi (Montsevelier • Vermes • Vicques) • Vellerat |  |

 |
**Opština Strumica** estas unu el 80 komunumoj de norda Makedonio. Ĝi situas en la sudoriento de la ŝtato en la Sudorienta regiono. Ĝia areo estas 321,89 km² kaj en 2002 havis 54 676 loĝantojn. Administra centro de la komunumo estas la urbeto Strumica.

Loko, priskribo
---------------

maldekstra
La pli granda, norda parto de la komunumo situas ĉefe en la suda parto de la rivero Strumica. La suda parto de la komunumo, aliflanke, grimpas la deklivojn de la Belasica montoj. La alteco estas ĉirkaŭ 250 m en la valo ĝis 1474 m - Monto Trojica.

Opština Strumica
Opština konsistas el la urbo Strumica kaj aliaj 24 vilaĝoj:

Banica, Bansko, Belotino, Veljusa, Vodoča, Gabrovo, Gradsko Baldovci, Dabilje, Dobrejci, Dorlombos, Zleševo, Kosturino, Kukliš, Memešli, Murtino, Ormanli, Popčevo, Prosenikovo, Raborci, Rič, Sačevo, Svidovica, Tri Vodi, Čepeli.

Najbaraj municipoj estas:

Opština Vasilevo en la nordo, Opština Bosilovo en la nordoriento, Opština Novo Selo en la oriento, Opština Valandovo en la sudo kaj Opština Konče en la okcidento. La ŝtata limo kun Grekio trairas la sudorienton.


Ĉirkaŭ **Opština Strumica**|  |  Vasilevo |  Bosilovo |
|  Konče | Opština Strumica |  Novo Selo |
|  |  Valandovo | Grekio |

Diversaj
--------

La ĉefa vojo n-ro A4 trapasas la municipon. Ĝi kondukas de la urbo Štip vojo Strumica al la limo kun Grekio.

Ĉirkaŭ 6 km okcidente de la urbo de Strumica en la montoj estas digo lago Vodača.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Opština Strumica en la makedona Vikipedio.* 
Statistikoj:

* 

* - paĝo 35
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Pilea peperomioides** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantae |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Magnoliopsida |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Rosales |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Urticaceae |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Pilea* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***P. peperomioides*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Pilea peperomioides****Diels |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Pilea peperomioides  |

 |
| v • d • r |

***Pilea peperomioides*** (*patkukplanto*) estas planto el la genro *Pilea*. Tiu genro apartenas al la Urtikacoj (*Urticaceae*). *Pilea peperomioides* nature troviĝas nur en Ĉinio, en la monteca areo de la provinco Junano. De tie en la komenco de la 20-a jarcento la skota botanikisto George Forrest (1873-1932) alportis la planton al Eŭropo. La germana botanikisto Friedrich Ludwig Emil Diels (1874-1945) donis al ĝi en 1912 la nomon *peperomioides* (iom simila al *Peperomia*).

La planto havas diversajn kromnomojn: patkukplanto, ĉina monplanto, UFO planto, flanpanplanto, misiista planto, elefantorelo aŭ spegulherbo.

* Pilea peperomioides en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Pilea peperomioides en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Pilea peperomioides en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
***Lucía y el sexo*** (Lucía kaj la sekso) estas hispana drama filmo de 2001 reĝisorita de Julio Medem kaj protagonistigita de Elena Anaya, Paz Vega, kaj Tristán Ulloa, inter aliaj. 

La filmo ricevis plurajn nomumojn al Goya-premioj kaj du tiujn premiojn.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Lucía (Paz Vega) estas kelnerino de madrida restoracio kiu decidas veturi serĉe de trankvileco al insulo de Mediteraneo: nome Formentera. Dum sia estando tie Lucía ekmemoras tristajn momentojn vivitajn kun sia iama koramiko, nome Lorenzo (Tristán Ulloa), verkisto de romanoj kiu supozeble verkas tre similan historion. La reĝisoro Julio Medem montras evidentajn seksumadon kaj nudaĵojn por reprezenti pli kompletan alrigardon de la pensoj de Lucía; tio rezultis en alternativa scenarmuntado por la distribuado de la filmo en Usonon.​ 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Paz Vega - Lucía
* Tristán Ulloa - Lorenzo
* Najwa Nimri - Elena
* Daniel Freire - Carlos / Antonio
* Javier Cámara - Pepe
* Silvia Llanos - Luna
* Elena Anaya (Belén)

Referencoj
----------

1. ↑   Wurm, Gerald. «Sex and Lucia (Comparison: R-Rated - Unrated) - Movie-Censorship.com». www.movie-censorship.com. Konsultita la 10an de januaro 2021.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Lucía y el sexo en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 840284
 |
**Piliny** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Nógrád, en subregiono de Szécsény.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 16 km²
* Koordinatoj: 48° 08′ 24″ N 19° 35′ 49″ O﻿ / ﻿48.14000 °N, 19.59694 °O﻿ / 48.14000; 19.59694 (mapo)Koordinatoj: 48° 08′ 24″ N 19° 35′ 49″ O﻿ / ﻿48.14000 °N, 19.59694 °O﻿ / 48.14000; 19.59694 (mapo)
* Loĝantaro: 600
* Poŝtkodo: 3134
* Telefonprefikso: 32

Situo
-----

Piliny situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo, ĉefvojo Balassagyarmat-Salgótarján preteriras. Szécsény troviĝas 10, Salgótarján 24, Bátonyterenye kaj Balassagyarmat po 28, Budapeŝto 108 km.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la kuprepoko kaj bronzepoko. La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1319. Post la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio sed ne senhomiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Ĉiuj Sanktuloj de 1745, en 1912 trakonstruiĝis
* vinkeloj

Famuloj
-------

En Piliny mortis arkeologo Jenő Nyáry.

* Kategorio Piliny en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Karujärv** (estone *Karujärv* — *"Ursa lago"*) estas lago en Estonio, kiu situas en okcidenta parto de la insulo Saaremaa, en distrikto *Lääne-Saare*. Ĝi estas la plej granda lago sur la insulo Saaremaa kaj la 13-a laŭ grandeco en Estonio.

Priskribo
---------

Lago *Karujärv* troviĝas proksimume je 4,5 km norde de vilaĝo *Kärla*. Ĉe la norda bordo situas vilaĝo *Karujärve* (antaŭe *Dejevo*, sovetia milita urbeto). Ĉe la orienta bordo funkcias kelkaj kampadejoj. Laŭ la nordorienta bordo iras aŭtovojo kun busa trafiko.

En la lago troveblas kelkaj malgrandaj insuloj. Antaŭe ilia kvanto estis 5, sed nuntempaj informfontoj diras pri nur 3 insuloj, ĉar aliaj du kuniĝis kun bordo, eble pro malleviĝo de la akvonivelo en la jaro 1932.

Alteco super la mara nivelo estas 32 metroj. Areo de la lago estas 345,6 hektaroj (349,9 hektaroj kune kun la insuloj). La longo de la bordo estas 12,276 km. Longo de la lago estas 2,8 km, larĝo 2,2 km. Maksimuma profundo — 6 metroj. La bordoj estas plejparte kovritaj per densa arbaro. La fundo estas sabla, ĉe la kampadejoj ekzistas sablaj strandoj.

En la lago abundas kankroj. Multas ankaŭ fiŝoj: perkoj, ezokoj, idusoj, skardinioj, tinkoj, koregonoj kaj ĉotoj.

Historio
--------

Kampadejo surborde de Karujärv
La lago *Karujärv* aperis proksimume antaŭ 8 mil jaroj, apartiĝinte de la maro, kaj nun estas la plej malnova lago sur la insulo Saaremaa.

Antaŭ la Dua mondmilito Estonio kontraktis kun Soveta Unio pri uzado de apuda vilaĝo *Karujärve* kiel milita objekto. Poste Estonio iĝis parto de USSR, kaj en la jaro 1959 la vilaĝo estis alinomita al *Dejevo* laŭ Heroo de Soveta Unio Vladimir Dejev. Ĝi funkciis kiel grava parto de sistemo de nacia defendo ĉe okcidentaj limoj de Sovetunio. Nun la milita urbeto ne plu estas uzata kaj iĝas turisma objekto. Tamen, en la lago oni ofte trovas neeksplodintajn aerbombojn. Ekzemple, dum purigado de la lago en la jaroj 2009—2017 oni trovis pli ol 50 bombojn.

Dum sovetia tempo kolĥozo *Kärla* organizis kampadejojn surborde.

Legendoj
--------

La nomo *Karujärv* signifas estone *"Ursa lago"*. Ekzistas legendo, ke ĝi ekestis, kiam sep ursoj malpaciĝis inter si. Por kvietigi ilin, naturfortoj estigis pluvon, kiu aperigis la lagon. Pro tio ke la ursoj disiris al diversaj direktoj, la lago havas sep golfetojn.

En kulturo
----------

Estona verkisto *Jakob Mändmets* dediĉis rakonton *"Lago"* al la lago *Karujärv*.

Referencoj
----------

1. 1 2  keskkonnainfo.ee Arkivigite je 2016-03-09 per la retarkivo Wayback Machine estone
2. ↑  Kalale: Saaremaa Karujärv – järv, kus ahvenad söövad vähki estone
3. 1 2 3  Проозес Э. Сааремаа, Tallinn, 1990, p. 87
4. ↑   Саареский уезд.

 ruse
5. ↑   Бывшая ракетная база Деево.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2018-01-10. Alirita 2019-05-04. ruse
6. 1 2   В озере Каруярв нашли четыре авиабомбы (2017-02-11).

 Arkivigite je 2018-06-19 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2018-06-19. Alirita 2019-05-04. ruse
7. ↑  Миллер В. Сааремаа, Tallinn, 1973, p. 77
**Piliscsév** (piliŝĉEv), slovake **Ĉiv** estas vilaĝo en Hungario en regiono **Meza Transdanubio**, en departemento Komárom-Esztergom, en subregiono de Dorog.

Vilaĝcentro de Piliscsév
* Areo: 25  km²
* Loĝantaro: 2300
* Poŝtkodo: 2519
* Telefonprefikso: 33

Geografio
---------

Piliscsév situas sur deklivoj de Pilis (montaro), laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Dorog. La lasta urbo troviĝas 10 km-ojn, Esztergom 19 km-ojn, la ĉefurbo 25 km-ojn.

Historio
--------

La romianoj havis tie vilaĝon **Lacus Felicis**. La unua mencio devenis el 1247, tiutempe la bienoj apartenis al figuro *Csév*. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, poste slovakoj refondis ĝin. Okazis pesto en 1738, poste denove slovakoj alvenis. El ili iom profitis la loĝantarŝanĝon kaj reiris al Ĉeĥoslovakio en 1946.

Vilaĝservoj estas slovaka aŭtonomio, preĝejo, lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, poŝto, apoteko, klubo de maljunuloj.

Piliscsév kaj Esperanto
-----------------------

Hungaraj naturamikoj kreis en arbaro apud la vilaĝo fonton kiu nomiĝas *Eszperantó* ("Esperanto" laŭ hungara ortografio). Jen foto de la fonto (el la bildarkivo[*rompita ligilo*] de la aŭstria nacia biblioteko).

* Kategorio Piliscsév en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kruda tunaro estas kalkulita mezurante la volumenon de ŝipo (de kilo ĝis funelo, al la ekstero de la karena enkadrigo) kaj aplikante matematikan formulon.
**Kruda tunaro** (kaj angle internacie ofte mallongigita kiel **GT**, **G.T.** aŭ **gt** el *Gross tonnage*) estas unueca indekso ligita al la totala interna volumeno de ŝipo. Kruda tunaro estas diferenca de groctunaro. Nek kruda tunaro nek groctunaro estas kvanto de la delokiĝo de la ŝipo (maso) kaj ne devus esti konfuzitaj kun esprimoj kiel ekzemple inertpezaĵa tunaro aŭ akvodismeto.

Kruda tunaro, kune kun neta tunaro, estis difinita fare de *The International Convention on Tonnage Measurement of Ships*, 1969, adoptita fare de la Internacia Marveturorganizo en 1969, kaj venis en validon la 18-an de julio 1982. Tiuj du mezuradoj anstataŭigis groctunaron (GRT) kaj netan tonelkvanton (NRT). Kruda tunaro estas kalkulita surbaze de "la formigita volumeno de ĉiuj enfermitaj spacoj de la ŝipo" kaj kutimas determini aĵojn kiel ekzemple la homekipaj regularoj, de ŝipsekurecaj reguloj, registradaj impostoj, kaj havenimpostoj, dum la pli malnova groctunaro estas kvanto de la volumeno de certaj enfermitaj spacoj.

Notoj
-----

1. ↑  La groctunaro aŭ *gross register ton* (GRT) estas unuo de volumeno difinita kiel 100 kubaj futoj (ĉirkaŭ 2.83 m³).

Bibliografio
------------

* International Convention on Tonnage Measurement of Ships, 1969 (1969-06-23). Alirita 2008-03-23.
* International Maritime Organization (2002) International Convention on Tonnage Measurement of Ships, 1969. International Maritime Organization. Arkivita el la originalo je 2008-01-16. Alirita 2008-03-23.

* Hayler, William B..  (2003) *American Merchant Seaman's Manual*. Cornell Maritime Press. ISBN 0-87033-549-9..
* Turpin, Edward A..  (1980) *Merchant Marine Officers' Handbook*, 4‑a eldono, Centreville, MD: Cornell Maritime Press. ISBN 978-0-87033-056-8.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Holičky |

Koordinatoj: 50° 40′ 31″ N 14° 53′ 20″ O﻿ / ﻿50.67528 °N, 14.88889 °O﻿ / 50.67528; 14.88889 (mapo)

**Holičky** (germane: *Hultschken*) estas pereinta municipo en Ĉeĥio, en distrikto Česká Lípa, en la norda parto de eksa soldata ekzercspaco Ralsko, pro kies fondo ĝi pereis. Ĝi situis proksimume 11,5 km nordoriente de Kuřívody kaj 3 km sudokcidente de Osečná. La devena prenita katastra teritorio estis *Holičky*, la nuntempa estas *Náhlov* en la novepoka urbo Ralsko.

La eksan setlejon rememorigas per la nomo monteto Holičský vrch, kiu situas proksimume unu kilometro orient-nordoriente de ĉi tie.

Historio
--------

Rokĉambroj en la eksa Holičky
La unuaj informoj pri la municipo devenas el la 16-a jarcento. En la pasinteco ĉi tie vivis ministoj, en la ĉirkaŭaĵo oni minis ĉi tie ferercon. El la konservitaj registroj eblas konstati, ke ĉi tie vivis ankaŭ metiistoj (korbistoj kaj kestistoj).

Dum popolnombrado en la jaro 1921 estis en Holičky 37 domoj kun 165 loĝantoj (162 germanoj kaj 3 ĉeĥoj). Paroĥa ofico estis en Svébořice. Sanitara rondo, ĝendarmejo, poŝto kaj telegrafo estis en Osečná (3,5 km) kaj fervoja stacio en Křižany (11,5 km). La malgranda parto de Holičky apartenis al municipo Černá Novina.

La municipo pereis post la jaro 1945, kiam la germana loĝantaro estis ellandigita kaj poste la regiono alliĝis al la armea spaco Ralsko. estis ĉi tie konservitaj keloj kiel jununura restaĵo de la municipo.

Festivalo Ŝanĝoj
----------------

En la pereinta municipo okazis la 5-an de junio 2021 okazis festivalo Ŝanĝoj. Programo de la festivalo kreis renkontiĝo kaj promeno tra landarta ekspozicio. Estis prezentitaj artlaboraĵoj el naturmaterialo.

Enkadre de la festivalo okazis kreemaj laborejoj: ŝtona balancado, fotografado kun globo, vizaĝoj el argilo, ludiloj el naturmaterialoj kaj memoro de la loko.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rHistoriaj setlejoj sur teritorio de la eksa armea spaco Ralsko |
| --- |
| pereintaj | *Černá Novina* ~ Dolní Novina ~ Dolní Okna ~ *Holičky* ~ Chlum ~ *Jablonec* ~ *Jezová* ~ Kostřice ~ Kracmanov ~ *Křída* ~ Nová Hospoda ~ *Okna* ~ *Olšina* ~ *Palohlavy* ~ *Proseč* ~ Prosíčka ~ Strážov ~ *Svébořice* ~ Vazačka ~ Zábělce ~ *Židlov* |
| renovigitaj | *Boreček* ~ *Hradčany* ~ *Hvězdov* ~ **Kuřívody** ~ *Náhlov* ~ *Ploužnice* ~ *Vrchbělá* |
| transŝovitaj | *Horní Krupá* |
| 
klarigoj: **urboj**, *municipoj*, domaroj (statuso de setlejoj al la jaro 1930). |

 |