recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Mátyás Erdély** [mAtjAŝ erdEj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Erdély Mátyás** estas hungara kameraisto, reĝisoro, fotisto.

Mátyás Erdély (maldekstre)
Mátyás Erdély  naskiĝis la 17-an de septembro 1976.

Biografio
---------

Pri lernojaroj de Mátyás Erdély mankas informoj. Li debutis kiel aktoro en 1994, krome li estis teatra fotisto. Post 2 jaroj li estis kameraisto kaj reĝisoro en mallonga filmo. Post jaroj li apartenis al stabo de eksterlandaj filmoj, baldaŭe li ricevis diversajn filmajn premiojn. En 2015 li estis kameraisto de hungara filmo "Filo de Saul". Tiu filmo ricevis Oskar-premion. En 2016 li ricevis premion Kossuth en Hungario.

Elektitaj filmaj laboraĵoj
--------------------------

* *Esti Kornél csodálatos utazása* (1994) - aktoro
* *H2O* televizia filmo (1996) - kameraisto, reĝisoro
* *Before Dawn* (2005) premiita kiel la plej bona kameraisto
* *My Backyard Was a Mountain* usona mallonga filmo (2005) - kameraisto
* *The Counterpart* hungara-nederlanda filmo (2008) - kameraisto
* *Miss Bala* meksika filmo (2011) - kameraisto
* *Saul fia* hungara filmo Oskar-premiita (2015) - kameraisto

Fontoj
------

* hungare
* hungare


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 555706
* GND: 137884702
* LCCN: no2016075218
* VIAF: 259670805
* ISNI: 0000 0003 8062 5117
* SUDOC: 169279049
* NKC: xx0177669
* BNE: XX5229469
 |
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Morán** estas aragona vilaĝo situanta en la municipo Murillo de Gállego (*Morillo de Galligo* en la aragona lingvo), ĝi apartenas al provinco Zaragozo, sed ĝi estas en la komarko Hoya de Huesca de la historia hispana regiono Aragono.

Loknomo
-------

Ĝia nomo rilatas al romia terposedanto, kies nomo estus "Moranus". La loknomo Morán havas la tipan finaĵon "an" de aparteno.

Geografio
---------

La vilaĝo Morán estas 500 metrojn super la nivelo de la maro, apud la dekstra bordo de la rivero "Gállego". Ĝi situas je distanco de iom pli ol 3 km per vojeto al Santa Eulalia de Gállego (Santolaria de Galligo en la aragona lingvo) kaj je distanco de 112 km de Zaragozo, la ĉefurbo de ĝia provinco kaj de Aragono. 

La poŝtkodo de la vilaĝo Morán estas 50850.

Demografio
----------

Jen sekve la demografia evoluo de Morán dum la lastaj kvin jardekoj: 

17 (1970) -- 8 (1991) -- 12 (2000) -- 13 (2002) -- 19 (2004)

18 (2006) -- 14 (2008) -- 0 (2010) -- 1 (2012) -- 4 (2014)

0 (2016) -- 9 (2018) -- 7 (2020) -- 7 (2021)

Historio
--------

* En la jaro 1495 la vilaĝo Morán dependis de "Murillo de Gállego".
* En la jaro 1845 Morán aliĝis al "Murillo de Gállego" kaj ekde tiam ĝi apartenas al tiu municipo.

Estas menciinde
---------------

Morán estas belega vilaĝo, kun tre vidinda medio, ĉirkaŭita de arbaroj en la mezo de la naturo kun spektaklaj pejzaĝoj kaj absoluta trankvilo; tie oni povas fari aventurajn sportojn, piedvojaĝojn kaj ekskursojn, kvankam ĝia plej granda riĉeco kuŝas en ĝia lokanaro, nobla, laboreca kaj amikema.

Vidu ankaŭ
----------

* Aragona regioneto Cinco Villas.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------



  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808784
 |
**Mátyás Vuchetich** [mAtjAŝ vuĉetiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj pli amplekse **Vuchetich Mátyás László,** kroate **Matija Ladislav Vučetić** estis hungarlandana juristo, juĝisto, profesoro.

Mátyás Vuchetich  naskiĝis en 1767 en Hungara reĝlando, en Kroatio, en Brinje. Li mortis la 22-an de septembro 1824 en Pest (urbo).

Biografio
---------

Patro de Mátyás Vuchetich estis soldato en Brinje dum naskiĝo de Mátyás, certa informo mankas pri la nacieco. Mátyás frekventis gimnazion en Vác helpe de reĝa stipendio, poste li plulernis en reĝa akademio en Nagyszombat, pro translokiĝo en Pozsony, poste en Vieno. Li doktoriĝis en Reĝa Universitato de Pest en 1790. Inter 1791-1808 li instruis en diversaj akademioj de la lando, ekde 1808 en Reĝa Universitato de Pest. En la jaroj 1811 kaj 1812 li estis dekano, en 1821 rektoro. Li estis nomumita ankaŭ ĉefjuĝisto en provinco. Li okupiĝis pri la puna juro, li verkis pri tio studentan lernolibron.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Dissertatio inaug. iuridica de culpa a mandatario praestanda...* (1790)
* *De origine civitatis* (1802)
* *Positiones ex jura civili romano et jure criminali, quas in regia scient. universitate Pestinensi...* (1814)
* *Elementa juris feudalis* (1824)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero V, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero V, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre) Arkivigite je 2015-06-13 per la retarkivo Wayback Machine
McDonald's-inspired dress from Moschino Fall 2014Vesto de Moschino inspirita de Mcdonald, aŭtuno 2014
Madonna wearing a Moschino black one-piece outfit with fringe and Swarovski crystals during her Rebel Heart TourMadonna en Moschino por ŝia Ribelula Kora turneo
**Moschino** estas itala luksa moda domo fondita en 1983 fare de Franco Moschino en Milano. Ĝi estas famkonata pro ĝia super-la-supra, kampa desegnaĵoj. La firmao specialigas en preta-al-vestiĝ-aĵoj, mansakoj kaj modaj akcesoraĵoj .
Ĝi produktas kaj disvolvas vestaĵojn de viroj, virinoj kaj infanoj. Ĝi evoluigis la vestaĵojn uzitajn fare de Plínio Machado (la estro de brazila kantisto Anitta), Kylie Minogue kaj Madonna en iliaj muzikaj koncertoj.

La moderna dezajno estas unika trajto de la produktoj de la marko, kiuj ankoraŭ konserviĝas post la morto de Franco Moschino, sed la marko plifortiĝas ĉiutage. Lia ĉeesto estas memorita de grandaj nomoj kiel John Galliano kaj Giorgio Armani. La marko Moschino estis lanĉita en 1983 kaj la sekvan jaron la unua kolekto estis lanĉita. Dum dek jaroj Moschino establis sin sur la internacia modo sceno kiel unu el la plej aŭdacaj kaj novigaj nomoj en modo. La stilo de Moschino desegnas inspiron de ĝia pasio por teatro. 

Franco Moschino naskiĝis en la lando de modo, Milano. Moschino komencis sian karieron kiel dezajnisto komence de la 1970-aj jaroj. Moschino studis desegnaĵon dum noktaj kursoj ĉe la Brera Akademio kaj estis dungita de Gianni Versace, kun kiu li laboris ĝis 1977.

Referencoj
----------

1. ↑ .  Fashion History: The history of Moschino (en-US) (2022-05-30). Alirita 2022-08-18.
2. ↑ .  Jeremy Scott Brings the House Down at Moschino (angle) (2022-02-24). Alirita 2022-08-25.
3. ↑ .  Fashion History: The history of Moschino (en-US) (2022-05-30). Alirita 2022-08-18.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 819148
 |
**Mátyás Várkonyi** [mAtjAŝ vArkonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Várkonyi Mátyás** estas hungara ŝlagromuzikisto (komponisto, dirigento, klavisto, tekstopoeto, orkestrestro, teatrestro).

Mátyás Várkonyi  naskiĝis la 4-an de septembro 1950 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mátyás Várkonyi aliĝis al infana koruso de la Hungara Radio en 1957, kie krom la kantado li jam komponadis infanajn kantojn. Li frekventis muzikartan mezlernejon en sia naskiĝurbo, liaj plej gravaj instruistoj estis Rezső Sugár kaj József Soproni. Li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt inter 1970–1973. Liaj plej signifaj instruistoj estis János Gonda kaj András Bágya. Dum la studentaj jaroj li jam fondis sian unuan ŝlagrorkestron kaj komponis kaj verkis ŝlagrojn. Iom poste li estis fondinto de orkestro "Generál" (konata jam en Eŭropo), kie li estis klavisto. La orkestro akiris premiojn en pluraj landoj. En 1980 li fondis muzikan teatron sub nomo "Rock", en la sama jaro estis videbla la mondfama muzikalo "Evita", kiun li mem dirigentis. Li ricevis 6 premiojn inter 1984-2013. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* Örvényben (muzikalo, 1981)
* Sztárcsinálók (opereca muzikalo, 1981. prezentita pli ol 500-foje, ankaŭ eksterlande)
* Farkasok (fantazia muzikalo, 1982, premiitaj en Helsinko kaj Novjorko
* Bábjátékos (opereto-muzikalo, 1985)
* Félőlény (infanmuzikalo, 1989)
* A megfelelő ember (filma muzikaĵo)
* Dorian Gray (muzikalo, 1990, ankaŭ en Londono kaj Germanio)
* A Rend (baleto, 1992)
* Egri csillagok (opereca muzikalo, 1996, laŭ romano de Géza Gárdonyi, preskaŭ konstante videbla en Teatro Gárdonyi Géza)
* Mária és Terézia (opereto, 2010)
* Messias (oratorio-muzikalo, 2017)

Elektitaj ŝlagrotekstoj
-----------------------

* Bárcsak nőne már a szakállam
* Ha ismerném
* Könnyű álmot hozzon az éj
* Különös szilveszter

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio kun foto[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649901
* GND: 1023815656
* LCCN: n88670349
* VIAF: 70515346
* ISNI: 0000 0000 8001 8411
 |
**Mosfilm** (ruse *Мосфильм*) t.e. Moskva Filmo estas kinokonzerno de Rusio, unu el plej ampleksaj en la mondo. Ĝin oni fondis en Moskvo novembre de 1920 surbaze de du naciigitaj kinofabrikoj de *A.Ĥonĵonkov* kaj *I.Jermoliev*. Tiel ĝi nomiĝas ekde 1935.

Emblemo de Mosfilm estas skulptaĵo "Laboristo kaj Kolĥozanino" kreita de Vera Muĥina. Ĝin spektantoj unue ekvidis en 1947 en la filmo *"Printempo"*, kiun kreis reĝisoro Grigorij Aleksandrov. 

Enirejo de MosfilmEn 1931 ĝi komencis funkcii en la nova bloko situanta sur *Pasera monteto*, kiun oni konstruis en vasta distrikto de Moskvo laŭ plej avangardaj tiamaj teknologioj. Tuta procedo de kinoproduktado estas grupiga en unu loko (fakte ĝi estas kinourbo simila al sama usona Hollywood), kio grave influas ĝiajn altan kvaliton kaj rapidecon. Tie dum ĉ. okdek jaroj oni fabrikis 2500 filmojn, multaj el kiuj gajnis prestiĝajn internaciajn kaj enlandajn premiojn.

Mosfilm ankaŭ famiĝis pro sia muzika studio, kiun projektis eminenta angla arkitekto *Tom Hidley*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala ttt-ejo Arkivigite je 2010-10-24 per la retarkivo Wayback Machine ruse
* oficiala ttt-ejo Arkivigite je 2012-01-18 per la retarkivo Wayback Machine angle

Vidu ankaŭ
----------

* Sovinfilm
* Gorkij filmstudio

* Kategorio Mosfilm en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Jean-Pierre Chevènement
La **Movado De Civitanoj** (franclingve "Mouvement des citoyens" aŭ "MDC") estis politika partio kunfondita en 1993 de Jean-Pierre Chevènement kaj Bertrand Dutheil de La Rochère sur la bazo de Centro por Studoj, Esploroj kaj Socialista Edukado (Francio) (CERES), unu el la kampoj en la fondo de la Socialista Partio okaze de la Kongreso de Épinay en 1971. La "Junula Maldekstro" poste la "Junula Respublikana Maldekstro" estis la sinsekvaj junularaj movadoj de MDC.

En januaro 2003, Jean-Pierre Chevènement fondis novan partion, la Respublikana kaj Civitana Movado (MRC).

Historio
--------

MDC estis fondita post la Golfa Milito, la membroj de CERES estis kontraŭ la pozicio de la Socialista Partio okaze de la konflikto ; kaj antaŭ la referendumo pri la Traktato de Mastriĥto. Ĝia simbolo estis ĉerizo, alude al la kanzono La tempo de ĉerizoj.

En la eŭropaj balotoj de 1994, la listo « L'autre politique » (esperantlingve "la alia politiko") kondukita de Jean-Pierre Chevènement akiris 2,54 % da (494 986 voĉoj).

En la deputitaj balotoj de 1997, MDC partoprenis en la « gauche plurielle » (esperantlingve "la plura maldesktro") kaj gajnis sep seĝojn (Jacques Desallangre, Roland Carraz, Michel Suchod, Jean-Pierre Michel, Georges Sarre, Pierre Carassus, Jean-Pierre Chevènement) kaj parenciĝinto (Gérard Saumade), liu sidis en la frakcio "RCV". Pluraj socialistaj deputitoj poste aliĝis al MDC (Jean-Pierre Pernot, Bernard Seŭ). Jean-Pierre Chevènement estis nomumita ministro pri enlandaj aferoj de la registaro de Lionel Jospin.

Post sia demisio el la registaro en aŭgusto 2000 sekve de diverĝo de Jospin pri la korsika temo, Jean-Pierre Chevènement kandidatiĝis por la prezidanta baloto de la 21-a de aprilo 2002 kiel kandidato de la Respublikana Poluso (Francio) (Kuniĝo de respublikanoj el diversaj partioj). Li gajnis nur 5,33 % da 1 518 528 voĉoj.

La 12-an de majo 2002, post la prezidanta baloto, MDC malfondiĝis por pli bone partopreni en la deputitaj balotoj de 2002. Fine ĝi gajnis neniun seĝon en tiuj balotoj.

Tiu malvenko estigis disiĝon de la Respublikana Poluso kaj eliron de multaj aktivuloj de eksa MDC al la Asocio por Respublikana Maldekstro (AGR), ĉirkaŭ la eksa deputito Jean-Pierre Michel kaj fondis la Nacia Kunordigo de la Respublikana Maldekstro.

En januaro 2003, la Respublika kaj Civitana Movado (Francio) estis fondita : ĝiaj plejmultaj membroj estis membroj de MDC kaj do volas esti ĝia daŭriganto en la Respublikana Poluso (Francio).

Naciaj estraroj de MDC
----------------------

Listo de prezidantoj de MDC
1992-1993 : Max Gallo
1993-2001 : Jean-Pierre Chevènement
2001-2002 : Georges Sarre
Listo de ĉefsekretarioj de MDC
1992-1995 : Jean-Luc Laurent
1995-1998 : Michel Suchod
1998-2002 : Paul Loridant

Eksteraj ligiloj
----------------

* Archivoj de Interretejo de Movado De Civitanoj

Referencoj
----------
«Tango» de Inocencio Medina Vera (*Madrid Cómico*, 1901).
**Tango** estas branĉo de flamenko de tri aŭ kvar oksilabaj versoj. Temas pri ĝoja kaj animeca danco. Estas konsiderata kiel unu de la bazaj branĉoj de flamenko, kaj estas variaj tipoj, inter kiuj elstaras tiuj de Granado, Kadizo, kvartalo Triana de Sevilo, Jerez de la Frontera kaj Malago. 

Kelkaj teorioj indikas, ke la origino de la flamenka tango estas en Kadizo kaj Sevilo, el kie ĝi disvastigis sian influon al Sudameriko, kie kristaliĝis en la posta argentin-urugvaja aŭ rioplata tango. Aliaj teorioj indikas, ke la origino estas en la kvartalo de nigruloj de Havano (Kubo) en 1823 kaj kiu poste veturis al Sevilo (Hispanio). Post multaj jaroj de disvolvigo kun la antikvaj kantoj danceblaj de la 19a jarcento, veturis al aliaj landoj kiel al Parizo, Meksiko, Novorleano, Peruo kaj Bonaero, kie fine de la 19a jarcento formiĝis la bonaeran tangon, nome la plej fama tutmonde. 

Temas pri kanto plenumita en 4/4, kiu estas farebla en ajna tonaleco. La unuaj kantistoj konataj de tango flamenka estis El Mellizo kaj Aurelio Sellés en Kadizo, Pastora Pavón kaj El Titi en Sevilo, Frijones kaj El Mojama en Jerez, kaj La Pirula, La Repompa kaj El Piyayo en Malago kaj Kadizo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 669773
 |
**Moshe "Misha" Lewin** (/ˌləˈvin/ lə-VEEN; 7a de Novembro 1921 – 14a de Aŭgusto 2010), estis fakulo pri Historio de Rusio kaj Historio de Sovetunio. Li estis grava figuro en la skolo de sovetaj studoj kiu aperis en la 1960-aj jaroj. 

Moshe Lewin naskiĝis en 1921 en Wilno, Pollando (nune Vilno, Litovio), filo de judoj kiuj poste mortis en la Holokaŭsto. Lewin vivis en Pollando la unuajn 20 jarojn de sia vivo, kaj fuĝis al Sovetunio en Junio 1941 tuj antaŭ la invadanta Nazia armeo. Dum la sekvaj du jaroj, Lewin laboris kiel laboristo de kolektiva farmo kaj de altforno en metalurgia fabriko. En somero 1943, li enlistiĝis en la Soveta armeo kaj estis sendita al lernejo por oficiroj. Li estis promociita en la lasta tago de la milito.

En 1946, Lewin revenis al Pollando antaŭ elmigri al Francio. Kredanto en la Laborista Cionismo el sia junaĝo, en 1951 Lewin elmigris denove, tiam al Israelo, kie li laboris dum tempo en kibuco kaj kiel ĵurnalisto. Estante tridekjarulo, li faris akademiajn studojn, kaj ricevis sian bakalaŭrigon el la Universitato de Tel-Avivo, en 1961. Tiu saman jaron, Lewin ricevis esploran stipedion por la Sorbono en Parizo, kie li studis la kolektivigon de la Sovetunia agrikulturo. En 1964, li ricevis sian doktorigon tie.

En 1968 li publikigis du gravajn verkojn, unu pri la rusaj kamparanoj kaj la soveta regado kaj alian pri la politika evoluo de Lenino. En 1974 li publikigis verkon pri soveta ekonomio fokuse al Nikolaj Buĥarin. Verko de 1985 estis esearo pri diversaj aspektoj de la soveta socio, kaj de 2005 pri la fino de la soveta epoko fokuse al Miĥail Gorbaĉov.

Notoj
-----

1. 1 2 3 4  Nick Lampert, "Preface" al Nick Lampert kaj Gábor Rittersporn, *Stalinism: Its Nature and Aftermath: Essays in Honour of Moshe Lewin.* Basingstoke, England: Macmillan, 1992, p. x.
2. 1 2  Kaiyi Chen, Finding Aid for the Moshe Lewin Papers Arkivigite je 2007-06-18 per la retarkivo Wayback Machine, University of Pennsylvania, Philadelphia, 1998.
3. ↑  Nick Lampert, "Preface," p. xi.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 733048
* GND: 112519598
* LCCN: n50049241
* VIAF: 27067647
* ISNI: 0000 0001 1469 5120
* SUDOC: 026988801
* BNF: 119128838
* NLA: 35168717
* NDL: 00447560
* BIBSYS: 90731906
* NKC: jn20020211003
 |
**Mäntyniemi** ("pinokabo") estas ofica loĝejo de la prezidanto de Finnlando en Helsinko sur bordo de Finna golfo. Kiam la plej longatempa prezidanto de Finnlando (1956–1982), Urho Kekkonen devis ekposteniĝi pro sia malsano, li ricevis rajton resti loĝi en Tamminiemi, la tiutempa ofica loĝejo de prezidanto de Finnlando. En Finnlando estis komencita plani novan loĝejon por la prezidanto. La sekva prezidanto (1982–1994) Mauno Koivisto loĝis ĉefan parton de sia prezidanta tempo en Presidentinlinna. La nova praktika prezidanta loĝejo Mäntyniemi fariĝis preta por la uzo en la jaro 1993. Samjare Koivisto transloĝiĝis en Mäntyniemin kaj Presidentinlinna denove restis principe por simbola, ceremonia uzo.

En Mäntyniemi loĝintaj prezidantoj kaj iliaj edz(in)oj
------------------------------------------------------

* Prezidanto Mauno Koivisto kaj Tellervo Koivisto (en 1993 kaj 1994)
* Prezidanto Martti Ahtisaari kaj Eeva Ahtisaari (en 1994–2000)
* Prezidanto Tarja Halonen kaj Pentti Arajärvi (en 2000–2012)
* Prezidanto Sauli Niinistö kaj Jenni Haukio (ekde 2012).
Manifestantoj en Rouen, 5-a de januaro 2019
Manifestaciantoj vestitaj per flavaj veŝtoj en Montauban, Okcitanio, 7-a de januaro 2023
La **Movado de Flavveŝtuloj** — nomita laŭ la altvideblecaj flavaj veŝtoj portataj de manifestaciantoj — estas nestrukturita kaj sporada protesta movado, kiu aperis en Francio en oktobro 2018. Ĉi tiu spontanea socia movado originis de la disvastigo — ĉefe en sociaj retoj — de alvokoj al manifestoj kontraŭ la kresko de la prezo de benzino rezultanta de la pliigo de la enlanda konsumimposto de energiproduktoj. La eventoj okazis ĉefe sabate.

Ekde la 17-a de novembro 2018, la protestoj estas organizitaj ĉirkaŭ kontraŭleĝaj blokadoj de vojoj kaj trafikcirkloj kaj manifestacioj ĉiun sabaton. Tiuj protestoj ĉefe mobilizas la loĝantojn de kamparaj kaj ĉirkaŭurbaj areoj, sed ankaŭ estas organizitaj en metropoloj, kie okazas pluraj perfortaj epizodoj, precipe sur la Avenuo de la Elizeaj Kampoj aŭ proksime.

Rapide, la postuloj de la movado plilarĝiĝis, precipe al la plibonigo de la vivnivelo de la popolaj kaj mezaj klasoj, la eksiĝo de la prezidanto de la Respubliko, Emmanuel Macron, la restarigo de la riĉegeca imposto kaj la starigo de la civitan-iniciatitaj referendumoj. Dum mitingoj, plej ofte nedeklaritaj, pluraj miloj da homoj estas vunditaj, kaj flanke de la manifestaciantoj kaj de la polico. Institucioj kiel UN kaj la Konsilio de Eŭropo, same kiel asocioj kiel ekzemple Amnestio Internacia, kritikis netaŭgan konduton en la bontenado de publika ordo kaj pridubis la uzon de armiloj kiel ekzemple defendopilka lanĉilo kaj malĉirkaŭigaj grenadoj.

Fronte al la grandeco de ĉi tiu movado, la registaro rezignis la pliiĝon de la enlanda konsumimposto de energiproduktoj. Emmanuel Macron tiam anoncis decidojn, aprobitajn de la *leĝo pri ekonomiaj kaj sociaj krizaj rimedoj*, poste lanĉis la *Grandan Nacian Debaton*, fine de kiu li anoncis precipe impostredukton por la mezaj klasoj kaj la retaksadon de malgrandaj pensioj. Sed ĉi tiu respondo ne ĉesigis la movadon: manifestacioj en la regionoj kaj en Parizo daŭris en diversaj formoj sabate.

La unua enŝloso de 2020 ligita al la Kovim-19-pandemio ĉesigis la agojn de la movado, kiuj nur sporade rekomenciĝis poste.

Vidu ankaŭ
----------

* Majo de 1968 (Francio)
* Ni estas tie! (popolkanto)
* Tumultoj en Francio en 2005

* Kategorio Movado de la Flavveŝtuloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 799758
* BNF: 17785746f
* NKC: ph1093073
 |
**Modula aritmetiko** estas sistemo de aritmetiko por entjeroj, kie nombroj "turniĝas reen" post kiam ili atingas certan valoron — la **modulo**n. Modulan aritmetikon prezentis Carl Friedrich Gauss en sia libro *Disquisitiones Arithmeticae* (publikigita en 1801).

Ekzemplo de modula aritmetiko estas kutima horloĝo: la aritmetiko de horoj sur la horloĝo. Se la tempo estas 7 horoj, tiam post 8 horoj estos 15 horoj (t.e. validas kutima adicio). Se la tempo estas 7 horoj, tiam post 19 horoj esto vi ź TTTs (7+19)=26 horoj (laŭ en kutima aldono), sed horloĝo uzas modulon 24, do estas *26 **mod** 24*=2 horoj (de la sekva diurno).

La rilato
---------

Du entjeroj *a* kaj *b* estas **kongruaj** module (aŭ modulite) je *n*, se
*a* kaj *b* havas la saman reston kiam estas dividitaj per n (por pozitivaj entjeroj), aŭ ekvivalente, ke ilia diferenco (a−b) estas produto de *n* kaj entjero (por ĉiaj entjeroj). En ĉi tiu okazo, la afero estas esprimita kiel

*a* ≡ *b* (**mod** *n*).
Ekzemple,

38 ≡ 14 (**mod** 12)
ĉar 38 − 14 = 24 kiu estas entjera obligo de 12.

Kongrueco estas ekvivalentrilato. Ekvivalentklaso de la entjero *a* estas signifita per [*a*]*n* = { ... *a* − 2*n*, *a* − *n*, *a*, *a* + *n*, *a* + 2*n*, *a* + 3*n*, ...}. Ĉi tiu aro de ĉiuj entjeroj kongruaj al *a* module je *n* estas nomita kiel la **kongrueca klaso** aŭ **n-modula restoklaso** de *a* module je *n*, kaj estas ankaŭ signifis per {\displaystyle {\hat {a}}}.

Se

*a*1 ≡ *b*1 (**mod** *n*)
kaj

*a*2 ≡ *b*2 (**mod** *n*)
tiam

*a*1 + *a*2 ≡ (*b*1 + *b*2) (**mod** *n*)
kaj

*a*1*a*2 ≡ *b*1*b*2 (**mod** *n*).

  

  


|  |  |
| --- | --- |
|  <!-- --> | Ĉi tiu artikolo enhavas dume forkomentitajn partojn de la teksto, ĉar ili ankoraŭ ne estas sufiĉe bonaj. Vi povas redakti la paĝon kaj plibonigi kaj malkomenti la forkomentitajn partojn. |

Vidu ankaŭ
----------

* RSA (kriptado)
Anoj de la Movado por Nacia Liberigo de Armenio
La **Movado por Nacia Liberigado de Armenio** (armene Հայ ազգային-ազատագրական շարժում *Haj azgajin-azatagrakan ŝarĵum*) ankaŭ konata kiel **Liberiga movado armena**, **Armena revolucia movado**, **Partizana armena movado** (ֆիդայական շարժում), **Volontula armena movado** estis movado kiu celis establi Unuiĝintan Armenion kiu inkluzivis politikajn kaj militistajn movadojn, krom la sociaj kaj kulturaj. Ĝi atingis sian pinton dum la Unua mondmilito kaj la sekvaj jaroj dum la dissolvo de la Otomana imperio.

Influita de la Klerismo kaj la naskiĝo de naciismo en la Otomana imperio, la movado disvolviĝis en la unua duono de la 1860aj jaroj. La movado emerĝis simile al la movadoj de la Balkana duoninsulo, speciale la grekaj revoluciuloj, kiuj batalis en la Greka milito de sendependiĝo. La armena elito kaj pluraj aniĝintaj movadoj serĉis la manieron defendi la armenan popolon loĝanta en la Otomana imperio, kiuj estis kristanoj, disde la muzulmanoj. La plejmulto el la armenoj estis kamparanoj, kvankam la lasta celo estis la puŝo por estigi reformojn, unue en la ses vilajaoj kaj, kiam ĉi tiuj malsukcesis, kun la kreado de armena ŝtato en la teritorioj kie, tiutempe, estis regataj de la otomanoj aŭ rusoj, sed iamaj partoj de Granda Armenio.

En la lasta parto de la 1880-aj jaroj, la movado estis estrata de tri armenaj politikaj partioj Social-demokrata partio Hunĉakian, Partio Armenakan kaj la Armena Revolucia Federacio. Estiĝis geriloj kontraŭ la otomana registaro kaj la kurdaj neregululoj en la orientaj regionoj de la Imperio. La armenoj vidis en Rusio naturan alianciton en la batalo kontraŭ la turkoj. Tamen, la rusoj ankaŭ praktikis tre subpremigan politikon en Kaŭkazio. Dume, la rusoj premis la otomanan registaron subskribi la armenajn reform-petojn post ilia retiriĝo el Eŭropo post la Balkanaj militoj, en 1914.
**Ida Fröhlich** [froliĥ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Fröhlich Ida** estas hungara historiisto, hebreisto, altlerneja instruisto.

Ida Fröhlich naskiĝis la  1-an de septembro 1947(nun 1947-09-01) en Szeged.

Biografio
---------

Ida Fröhlich maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris historiistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Ŝi estis asistanto en la universitato inter 1973-1981, lektoro inter 1981-1987, docento inter 1987-1994. Ŝi instruis en Katolika Universitato Péter Pázmány ekde 1994, sed ekde la sekva jaro kiel profesoro, eĉ ŝi estis dekano inter 2000-2006. Ŝi ankaŭ esploris en Leningrado (1979-1984). Intertempe ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1984, ŝi doktoriĝis (DSc) en 2001 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝi ricevis stipendion inter 1998 kaj 2002 premion en 2017.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az ókori Kelet nagyjai* (1992)
* *A qumráni szövegek magyarul* (1998, 2000)
* *Henok könyvei* (kunredaktoro, 2009)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* datenoj kun foto
* datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839206
 |


* Portalo pri Biografio
Sendependisma versio de sicilia flago.
La **Movado por la Sendependeco de Sicilio** (itale *Movimento per l'Indipendenza della Sicilia*) aŭ MIS, estas por-sendependeca politika movado aktiva en Sicilio inter 1943 kaj 1947, reaktivigita en 2004, kiu pledas por la disiĝo de la insulo Sicilio rilate al Italio .

La movado naskiĝis en septembro 1942 kiel *Comitato per l'Indipendenza della Sicilia* (CIS), prenante kiel referenco la glorojn de la sicilaj antaŭaj epokoj. Inter ĝiaj fondintoj estas Giovanni Guarino Amella, kiu poste poziciigus sin en pli modera aŭtonomio. La unua prezidanto kaj gvidanto de MIS estis Andrea Finocchiaro Aprile, kiu kolektis heterogenajn politikajn eksponentojn, same kiel la socialisma revoluciulo Antonio Canepa, kiu fariĝis komandanto de la Volontula Armeo por la Sendependeco de Sicilio (EVIS). Kvankam ekzistis ankaŭ iu dekstra fluo, parte de la terposedantoj kaj de la mafia orbito.

En 2004, post jardekoj da negrava agado, la MIS solidiĝi kaj konservis sian politikan agadon, kvankam kun multe malpli da influo kaj reprezentado ol la MIS ekde la 1940-aj jaroj.

* Kategorio Movado por la Sendependo de Sicilio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
w1

**Monastiraki** (greke: Μοναστηράκι, laŭvorte *eta monaĥejo*) estas pulbazara kvartalo en la malnova urbo Ateno, Grekio, kaj estas unu el la ĉefaj vendejaj distriktoj en Ateno. La areo estas hejmo de vestaj, suveniraj, kaj speciale stokejaj vendejoj, kaj estas ĉefa turisma allogaĵo en Ateno kaj Atiko por malmultekostega aĉetado. La areo estas nomita laŭ la *Placo Monastiraki,* kiu siavice estas nomita laŭ la Preĝejo Pantanasa, kiu situas en la placo. La ĉefaj stratoj de tiu areo estas Pandrosu kaj Adrianu.

Bildaro
-------

* Biblioteko de HadrianoBiblioteko de Hadriano
* Preĝejo PantanasaPreĝejo Pantanasa
* Moskeo TzistarakiMoskeo Tzistaraki
* Suvenira vendejo en PandrosuSuvenira vendejo en Pandrosu
* Surstrata vendejo pri kolekteblaj monerojSurstrata vendejo pri kolekteblaj moneroj

37° 58′ 35″ N 23° 43′ 25″ O﻿ / ﻿37.97639 °N, 23.72361 °O﻿ / 37.97639; 23.72361 (mapo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monastiraki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Photo Album of Monastiraki
* Monastiraki Photo Guide
Mozarta platano en Vieno
memorŝtono „Jacquin-platano"
La **Mozarta platane** estas orienta platano (*Platanus orientalis*), nome specio de platano, en la 3a Viena distriko. Ĝi staras en la Listo de la Naturmonumentoj en Vieno ekde la 22a de decembro 1936.

Historio
--------

La aĝo de la tiel nomata Mozarta platano ne estas ekzakte konata. Oni taksas ĝin je ĉirkaŭ 230 jaroj. Laŭ onidiroj la nomo venis ĉar Wolfgang Amadeus Mozart, kiu instruis en la domo de la botanikisto Nikolaus Joseph von Jacquin pianon, regule preterpasis la arbon.

Tamen la memorŝtono apud la arbo nomas ĝin „*Jacquin-Platane*", kiu estis plantata de Nikolaus Jacquin, direktoro de la botanika ĝardeno, proksimume ĉirkaŭ la jaro 1780.

La trunko havas prerimetron de ĉirkaŭ 6 m, altecon de ĉirkaŭ 20 m kaj estas parte kava.

Literaturo
----------

* Kronen-Zeitung (Wiener Ausgabe), 14. Februar 2009: *Rettung für die Mozart-Platane*
* *Die Landstraße in alter und neuer Zeit, Ein Heimatbuch herausgegeben von Landstraßer Lehrern*, Verlag von Gerlach & Wiedling, Wien, 1921

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mozarta platano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Naturdenkmal 9
* Naturdenkmal – Die Wiener Naturdenkmäler (pdf-Datei; 823 kB)
* Musiker im 3. Bezirk Arkivigite je 2016-08-31 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑
**Mórágy** (mOradj) estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Bonyhád.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 18  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.2197/18.641
* Loĝantaro: 780
* Poŝtkodo: 7165
* Telefonprefikso: 74

Situo
-----

La vilaĝo situas en valo laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo, fervojo Dombóvár-Baja preteriras. Bátaszék troviĝas 6, Bonyhád 15, Szekszárd 19 km-ojn for.

Historio
--------

La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko. Apud la vilaĝo granita monto troviĝas, kie la prahomo trovis fajrilŝtonetojn. La unua mencio devenis el 1267 en formo *Moorag*. Jam en 1526 la turkoj okupis la vilaĝon. En 1724 germanoj refondis Mórágy. Iliaj posteuloj estis deportitaj post la 2-a mondmilito al Germanio, dume alvenis rifuĝintaj hungaroj. Apud la komunumo longe funkciis ŝtonominejo. Nuntempe la loko estas ebleco longe rezervi forĵetitajn radiajn aĵojn el atomcentralo de Paks.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kuracejo, apoteko, policano, restoracio.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo de 1785
* muzeo

* Kategorio Mórágy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monaĥejo Andronikov
La **Monaĥejo Andronikov**  (ruse *Спасо-Андроников монастырь*) situas en Moskvo oriente de la centra urboparto apud la riverbordo de rivero Jaŭza. En ĝi nuntempe lokiĝas la Muzeo de antikva rusia pentrado je nomo de Andreo Rublov. En la monaĥejo situas la plej malnova preĝejo de Moskvo kiu restis ĝis nun (Spasskij-templo).

Historio
--------

De la Jaŭza bordo oriente de Moskvo en la 12-a jarcento komenciĝis la vojo direkte al Vladimir - ĉefurbo de tiama Nord-Orienta Rusio. Por defendo de tiu vojo sur la alta kruta riverbordo en la loko de kie videblis Kremlo en la 14-a jarcento estis fondita Spaso-Andronikov monaĥejo. En 1352 monaĥo Jerevferij Pleŝĉejev (en monaĥeco Aleksij) estis direktita de Moskva princo al Konstantinopolo; li revenis hejmen kiel mitropolito. Kreskado de Moskvo faris eblecon meti ruson al la supra posteno de rusa ortodoksismo. Kun si Aleksej alportis ikonon de Savanto. Reveninte en Moskvon, Aleksij petis al Sergio Radoneĵskij doni al si lian lernanton Androniko. Al Androniko li komisiis konstruadon de la nova monaĥejo kaj Androniko estiĝis la unua ĝia estro. La rivereton fluantan apud la monteto kaj enfluantan en Jaŭza (nun ĝi fluas subtere en tubo) Aleksij nomis "Ora Korneto" je nomo de kunfluejo Ora Korno en Konstantinopolo.

Spasskij-preĝejo
La klostro servis kiel fortikaĵo ĉe komenco de la vojo al Ora Hordo trans Rjazan (tiam malamikeca por Moskvo) kaj la vojo al ribela Niĵnij Novgorod.

Ĝia nuna arkitektura ensemblo fariĝis dum 15-19-aj jarcentoj. Dum la jaroj 1420 - 1427 aperis ŝtona preĝejo de Savanto, kies kreadon partoprenis Andreo Rublov kaj Daniil Ĉornij. Fine de la 14-a kaj komence de la 15-a jarcento en la klostro ekzistis granda metiejo por reskribado de libroj kie laboris ankaŭ Andreo kaj Daniil. Tie Rublov mortis kaj estis entombigita en 1430. Lia tombo estis perdita en la 17-18-aj jarcentoj.

En la 17-a jarcento en la monaĥeja prizono vivis Avakum, gvidanto de rusiaj malnovritanoj.

La monaĥejo tro suferis pro la Moskva incendio de 1812.

Post la Rusia revolucio de 1917 ĝi estis fermita. En 1947 grupo da agantoj de kulturo organizita de I.Grabarj proponis al sovetunia registaro malfermi en la monaĥejo muzeon de antikva pentrado je nomo de Andreo Rublov. La muzeo estis fondita per oficiala dekreto decembre de 1947 kaj ekde la 1960 funkcias konstante. En 1959 komenciĝas restaŭrado de Spasskij templo.

Konstruaĵoj kaj teritorio
-------------------------

Preĝejo de Sankta Mikaelo
* Spasskij templo
* Komunmanĝejo
* Preĝejo de Sankta Mikaelo
* Muroj kaj turoj
* "Sankta porgego"
* Sonorilturo *(nun ne ekzistas)*
* Monaĥa ejo
* Monakejestra ejo
* Religia lernejo
* Monaĥeja nekropolo

Vidu ankaŭ
----------

* Andreo Rublov

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la muzeo **ruse**
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Monaĥejo Engelberg** estas benediktana monaĥejo kaj princabatejo fondita en la jaro 1120 de la nobelo *Konrado de Sellenbüren*.

Historio
--------

La abato de la Monaĥejo Engelberg dum mezepoko estis la reganto de la tuta valo de Engelberger Aa kaj la monaĥejo posedis multajn bienojn kaj teritoriojn en tuta Alemanio. Engelberg sub la kontrolo de la monaĥejo estis ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 aparta ŝtato, kiu ek de 1306 estis asociita membro de la Svisa Ĵurkomunumo. En la jaro 1798 la helveta registaro devigis la abaton de Engelberg rezigni pri la regado de la valo kaj Engelberg tiam unue aliĝis al la Kantono Nidvaldo kaj poste en la jaro 1815 al la Kantono Obvaldo.

La monaĥejo plurfoje estis detruita de incendioj, kaj la valo de Engelberg ankaŭ plurfoje estis viktimo de pestepedemioj kaj politikaj kvereloj. En la jaro 1690 estis konstruita la *Senjora domo Grafenort* kiel ripozejo de la abato kaj la monaĥoj en la suba valo. La monaĥejo en sia hodiaŭa formo estis konstruita en la 18-a jarcento. La konstruado daŭris dekkvin jarojn de 1730 ĝis 1745.

Eklezia aparteno
----------------

Ĝis la jaro 1814 la abatejo Engelberg apartenis eklezijure al la episkopejo Konstanco. Ek de 1814 ĝi estas parto de la episkopejo Koiro.

Apartaĵoj
---------

La orgeno en la abata preĝejo estas la plej granda orgeno de Svislando. 

Ek de la jaro 1851 al la monaĥejo apartenas abata lernejo. En la jaro 2001 estis fondita la fondumo *Akademio Engelberg*.

Eksteraj ligiloj
----------------

 Vikifontaro|}}* La vikipedia komunejo
- Kunlaboru en Commons **Komunejo** proponas multimediajn dosierojn al temo sub la gloso **Monaĥejo Engelberg**
	* Oficiala retejo de la Monaĥejo Engelberg
	* La Monaĥejo Engelberg en la Historia Leksikono de Svislando
**Mönchaltorfer Aa** aŭ simple **Aabach** estas ne ŝipebla rivereto en Kantono Zuriko. Kun longeco de 10,2 km ĝi estas kune kun Ustermer Aa, kun kiu ĝi pro la samnomeco ofte estas miksita, unu el la ĉefaj alfluantoj de la lago Greifensee.

Priskribo
---------

Mönchaltorfer Aa fontas en la marĉo de Itzikon 2 km oriente de Grüningen sur alteco de 520 m s.m. ĉe la limo de la distrikto Uster. La rivereto fluas de ĝia fonto nordokcidenten tra la komunumoj Grüningen kaj Mönchaltorf al Greifensee. En Mönchaltorf alfluas la riveretoj **Mettlenbach**, kiu fontas en Esslingen ZH, kaj **Tüftalerbach**, kiu fontas sub Pfannenstiel kaj fluas tra Egg ZH, al Mönchaltorfer Aa. En la delto la rivero formas la limon inter la komunumo Mönchaltorf kaj la urbo Uster.

Delto
-----

En ĝia alfluregiono al Greifensee Aabach formas vastan delton. En ĉi-tiu delto etendiĝas marĉo superkreskita per kano, kiu limas oriente al Riedikon, municipo de Uster, kaj okcidente al la banejo de Egg. Chi-tie situas grava natur- kaj birdorezerverjo, kiu donas rifuĝon al multaj svisaj amfiboj kaj birdospecoj. Inter aliaj nestas en la marĉo de la Aa-Delto blankaj cikonioj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mönchaltorfer Aa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

La **Monaĥejo Eschenbach** estas virina monaĥejo en Eschenbach en Kantono Lucerno en Svislando de la romkatolika ordeno de la cistercianoj fondita en la jaro 1285 de Walther la 3-a, barono de Eschenbach.

Historio
--------

La monaĥejo estis fondita kiel fondaĵo de la Walther la 3-a de Eschenbach en la jaro 1285 sur la teritorio de la hodiaŭa komunumo Inwil. La kapelo Sankta Katarina en Niedereschenbach en Inwil ankoraŭ memorigas pri la tiama sidejo de la monaĥejo. La tiama monaĥejo estis virina monaĥejo de la aŭgustenanoj. En la jaro 1309 la monaĥinoj translokiĝis al Obereschenbach, la hodiaŭa sidejo de la monaĥejo. En la jaro 1588 la monaĥinoj aliĝis al la ordeno de la cistercianoj kaj ek de tiam vivis laŭ la reguloj de Sankta Benedikto sub la slogano "preĝu kaj laboru". En la jaro 1612 estis konstruita la gastodomo. En la jaro 1625 estis metita la fundamenta ŝtono por nova monaĥeja preĝejo, 24 monahaj ĉeloj, arkadokorto kaj kapituldomo. En la jaro 1683 la gastodomo estis renovigita kaj grandigita kaj estis konstruita la fama sunhorloĝo. En la jaro 1910 estis konstruita kaj konsekrita la aktuala novbaroka monaĥeja preĝejo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Informoj pri la Monaĥejo Eschenbach en la oficiala retejo de la komunumo Eschenbach Arkivigite je 2012-10-05 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de la Monaĥejo Eschenbach

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Monaĥejo Eschenbach** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Sunhorloĝo sur la sudfasado de la gastodomo de la Monaĥejo EschenbachSunhorloĝo sur la sudfasado de la gastodomo de la Monaĥejo Eschenbach
* ArkadokortoArkadokorto
* Interno de la monaĥeja preĝejoInterno de la monaĥeja preĝejo


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**La Gandantegchinlen Monaĥejo** (mongole: Гандантэгчинлэн хийд, Gandantegchinlen khiid mallonga nomo: **Gandan** mongole: Гандан), estas tibeta stila monaĥejo en la mongolia ĉefurbo de Ulanbatoro kiu estis restarigita kaj revitalizada ekde 1990. La tibeta nomo tradukeblas al la "Granda Placo de Kompletigu ĝojon." Ĝi nuntempe havas pli ol 150 monaĥoj en restadejo. Ĝi prezentas 26,5 metrojn alta statuo de Migjid Janraisig, budhano bodhisattva ankaŭ konita kiel Avalokitesvara. Ĝi venis sub ŝtata protekto en 1994.

historio
--------

La monaĥejo estis fondita en 1835 por la Kvina Jebtsundamba. Ĝi iĝis la ĉefa centro de budhisma lernado en Mongolio.

En la 1930, la komunisma registaro de Mongolio, sub la ĉefulo de Khorloogiin Choibalsan kaj sub la influo de Stalino, detruitaj ĉiuj krom kelkaj monaĥejoj kaj mortigis pli ol 15,000 lamaoj.

Gandantegchinlen Khiid monaĥejo, eskapis ĉi tiu amasa detruo,kaj fermita en 1938, sed tiam remalfermita en 1944 kaj permesis daŭrigi kiel la sola funkcianta budhisma monaĥejo, sub skeleto bastonon, kiel signo de omaĝo al tradicia mongola kulturo kaj religio. Kun la fino de marksismo en Mongolio en 1990, restriktoj pri diservo estis malfermita. Vidu mongola Budhismo por detaloj.

La originala statuo, el kupro, estis konstruita post vokado al la mongola publiko; Ĝia intenco estis restaŭri la okuloj de Bogd Javzandamba (aŭ la oka Jebtsundamba, ankaŭ konita kiel Bogd Khan), kiu postulis la titolon de Imperiestro de Mongolio. La konstruaĵo de la statuo estis efektivigita de Bogd Javzandamba la ĉefa ministro, Chin Wan Khanddorj. Rusaj trupoj malmuntis la originala statuo en 1938. Post la fino de la sovetia erao, la statuo de Migjid Janraisig estis rekonstruita en 1996, de donacoj de la mongola popolo. Ĝi prezentas 2.286 multekostajn ŝtonojn kaj oron kun orfolioj.

* Monaĥejo Gandantegĉinlen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monaĥejo Gandantegĉinlen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mönchmeierhof,** hungare **Barátmajor,** kroate **Marof** estas ne memstara vilaĝeto en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando kaj en distrikto de Oberwart, en municipo de Weiden bei Rechnitz.

Panoramo de Mönchmeierhof

Situo
-----

Mönchmeierhof situas sur deklivoj laŭ negrava flankovojo. Rechnitz troviĝas 18 km-ojn.

Historio
--------

En la 15-a jarcento abatejo fondiĝis. La unua mencio devenis el 1570 en formo *"Baratok mayera"* (la hungara esprimo signifas: biencentro de abatoj). En la 16-a jarcento limgardistaj soldatoj alvenis. En 1622 incendio okazis. En 1910 vivis en la komunumo 308 homoj (kroatoj en majoritato, ciganoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon Barátmajor apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Kőszeg, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika baroka preĝejo
* kapelo

Fontoj
------

* hungara Vikipedio
* http/maps.google.com

* Kategorio Mönchmeierhof en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mór Fischer** [fiŝer], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fischer Mór** estis hungara ceramikisto, entreprenisto. Lia persona nomvarianto estis *Móric*, lia nobela antaŭnomo estis *farkasházi* ekde 1870.

Mór Fischer naskiĝis la 25-an de marto 1799 en Tata (Hungario), li mortis la 15-an de februaro 1880 en Tata.

Memortabulo pri Mór Fischer
Memortabulo pri Mór Fischer

Biografio
---------

Mór Fischer devenis el juda familio. Li iĝis kunposedanto de ceramika uzineto en Herend en 1839, en la sekva jaro jam plena posedanto. Li kreis el la uzineto prosperan kaj faman uzinon. En 1842 li ekspoziciis en la tutlanda foiro kun sukcesoj kaj li ricevis la titolon "imperiestra, reĝa kaj privilegiita porcelanisto". Inter la aĉetantoj inkluzivis preskaŭ ĉiuj imperiestroj, reĝoj el Eŭropo. En 1866 li ricevis hungaran nobelecon, la uzino "kortegan produktanto" en 1872. Mór Fischer transprenis la gvidadon al siaj filoj en 1874. Li ricevis la francan premion Honora Legio. Li havis edzinon, kiu naskis 10 gefilojn.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Pest (urbo) (1842, 1843)
* Vieno (1845)
* Londono (mondekspozicio, 1851)
* Parizo (mondekspozicio, 1867)

Memorigiloj
-----------

* bustoj en Herend (2008) kaj Tata
* 2 memortabuloj en Tata (1959, 1980)
* metilernejo prenis la nomon "Fischer Mór"

Fontoj
------

* 
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2020-06-18. Alirita 2020-06-18.

* Kategorio Mór Fischer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 694980
* GND: 1193289564
* VIAF: 1230156677152133770002 315204365, 1230156677152133770002
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Mörschwil (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Mörschwil** estas komunumo en la elektodistrikto Rorschach, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 3396 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.

Geografio
---------

Mörschwil estas antaŭkomunumo de Sankt-Galo, kiu situas rekte oriente de la kantona ĉef-urbo. En nordo Mörschwil estas limigita de la riveretoj Steinach en sudo kaj Goldach en nordo. Krom Sankt-Galo la najbaraj komunumoj estas Berg SG, Steinach, Tübach, Goldach, Untereggen kaj Wittenbach SG.

Trafiko
-------

Mörschwil situas ĉe la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sankt-Galo al Rorschach. Mörschwil ankaŭ havas aliron al la svisa aŭtovojo A1. Per la buslinio 11 Mörschwil estas bone konektita al la loka busreto de la urbo Sankt-Galo.

Historio
--------

La unua skriaba mencio de Mörschwil datiĝas el la jaro 811 kiel *Maurini vilare* el dokumento, kies originalo troviĝas hodiaŭ en la arkivejo de la Monaĥejo Sankt-Galo. Dum mezepoko Mörschwil estis parto de la ŝtato de la Princabatejo Sankt-Galo. Per la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Mörschwil fariĝis parto de la tiama Kantono Säntis kaj ek de 1803 ĝi apartenas al la Kantono Sankt-Galo, kiu estis fondita sub la konstitucio de la Mediacia Akto de Napoleono.

Vidu ankaŭ
----------

* Mörschwil (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oiciala retejo de la komunumo Mörschwil
* Mörschwil en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Mörschwil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Rorschach |
| --- |
| maldekstraBerg SG • Goldach • Mörschwil • Rorschach • Rorschacherberg • Steinach SG • Thal SG • Tübach • Untereggen |  |

 |
**Golŝan-e-Raz** ( perse گلشن راز [golʃæn ɛ ɾɑz], foje ankaŭ alilingve **Gulshan-i Raz** aŭ **Golshan-e Raz**) estas kolekto de poemoj verkitaj en la 14-a jarcento. Ĝi estas la plej grava kaj plej konata verko de Mahmud Ŝabestari. Golŝan-e-Raz estas persa titolo por *Sekreta Rozĝardeno*. La literatura ĝenro de la verko estas Masnavio kaj esprimas la mistikan pensadon de Ŝabestari pere de rimoj. 

La azeran tradukon de Golŝan-e-raz fare de ŝejko Alvān de ŜirazoĜi celas promocii etikajn konceptojn, la nocion de ekvilibro inter la spirito kaj la korpo, moderecon kaj preventadon de antaŭjuĝoj kaj perforto, naturmedian konservadon samkiel tutmondajn etikajn normojn. Ĝi estas konsiderata kiel unu el la plej grandaj klasikaj persaj verkoj de la islama mistika tradicio konata en la okcidento kiel sufiismo.

Ŝejko Mahmud Ŝabestari estas unu el la plej famaj iranaj sufiismaj poetoj. Li estas pionira figuro en la akcelado de dialogo pere de poezio.

Pli ol 40 priskriboj kaj klarigoj pri la libro *Sekreta Rozoĝardeno* (Golŝan-e-Raz) kaj tradukoj al kvin lingvoj: angla, franca, germana, turka kaj urdua montras ĝian tutmondan gravecon.

Referencoj
----------

1. 1 2  (en) *700th anniversary of authoring the book of Golshan-e Raz by Sheikh Mahmūd Shabestarī (1317)*, Unesko, 2017

* Kategorio Golŝan-e-Raz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Panoramo de la monaĥejo.
La **Monaĥejo de Sankta Toribio de Liébana** estas franciskana monaĥejo en la municipo Camaleño, tre proksime de Potes, en la komarko Liébana (Kantabrio, Hispanio). En ĝi oni konservas verkaĵojn de Beato de Liébana kaj la relikvon Lignum Crucis (latine, *kruca ligno*), kiu estas la plej granda detranĉita parto de la kruco de Jesuo laŭ la Romkatolika Eklezio.

Pro la Lignum Crucis, la monaĥejo ankaŭ estas konata kiel pilgrimejo kaj tial ĝi estas unu el la plej sanktaj lokoj de kristanismo, kune de Jerusalemo, Romo, Santiago de Compostela kaj Caravaca de la Cruz. Tial, per malfermo de la t.n. *Pordo de Pardono* monaĥestro inaŭguras jubilean jaron por pilgrimantoj, kio okazas kiam la festo-tago de Sankta Toribio (16-a de aprilo) estas dimanĉo.

La monaĥejo konsistas el pluraj konstruaĵoj. Tiu plej grava estas ties kirko, elkonstruita en 1256 laŭ gotika arkitekturo kaj refoje restaŭrita.

Historio
--------

Lignum Crucis.
Oni ne estas certa pri la vera origino de la monaĥejo. La komarko Liébana estis reloĝita dum frua periodo de Rekonkero, tio estas meze de la 8-a jarcento, dum la regado de Alfonso la 1-a, reĝo de Asturio. La unua konata referenco de la monaĥejo de Turieno (proksima vilaĝo), sub la nomo de Sankta Toribio, datiĝas je 1125. Oni atribuas ties fondadon al episkopo de Palencia kun nomo Toribio en la 6-a jarcento, kiu izoliĝis por meditadi kaj kunvivi kune de disĉiploj laŭ la benediktana regulo. Dum unua periodo ĝi estis konsekrita je Sankta Marteno de Tureno, sed poste tio ŝanĝis al Sankta Toribio.

Plej eble dum la 8-a jarcento, la kadavro de ankoraŭ alia episkopo, Toribio de Astorgo, estis alportita al la monaĥejo kun la relikvoj onidire elportitaj el Sankta Lando. Tiu plej elstara estas la **Lignum Crucis**, la plej granda peco de la kruco de Jesuo laŭ la Romkatolika Eklezio. Tial, la 23-an de septembro 1512, la papo Julio la 2-a aprobis buleon, kiu permesis celebradon de Jubilea jaro de Liébana, per kio la monaĥejo iĝis grava pilgrimejo.

Krome, en la 8-a jarcento la monaĥo Beato de Liébana verkis plurajn librojn en la monaĥejo, inter kiuj plej elstaras *Komentarioj pri Apokalipso*. La monaĥejo estis posedaĵo de la reĝa familio, sed Alfonso la 8-a donis ĝin al la grafoj Don Gómez kaj Doña Emilia, kiuj poste ree donis ĝin al Monaĥejo de Sankta Salvadoro de Oña (Burgoso), kun aliaj bienoj en Liébana kaj apudaj regionoj. En 1837, la religia komunumo loĝanta en la monaĥejo estis forpelita pro proceso de alienado, sed ĝi poste refondiĝis.

Bibliografio
------------

* CAMPUZANO, Enrique. *Santo Toribio de Liébana*. Consejería de Cultura, Turismo y Deporte del Gobierno de Cantabria. Santander, 2006. *ISBN 84-934926-3-9*.
* GARCÍA GUINEA, Miguel Ángel. *El monasterio de Santo Toribio de Liébana*. Editorial Everest. León, 1999. *ISBN 978-84-241-4855-3*.
* GUTIÉRREZ AJA, José Ramón. *La Liébana. Picos de Europa*. Santander, 1996.