recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Dikbeka korvo** |
| --- |
|  |
| Dikbeka korvoDikbeka korvo
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Korvedoj *Corvidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Corvus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***C. crassirostris'*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Corvus crassirostris****(Rüppell, 1836) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Dikbeka korvo  |

 |
| v • d • r |

La **Dikbeka korvo** aŭ Dikbeka korako (*Corvus crassirostris*), estas birdospecio de la familio de korvedoj kaj el la tipa genro Corvus el la Korno de Afriko, kiu kunhavas kun la Komuna korako la elstaron esti la plej grandaj en la familio (60–64 cm longaj kaj 1.5 kg pezaj) kaj ja la plej grandaj el la ordo de la birdoj Paseroformaj.

Aspekto
-------

Ĝi havas tre grandan bekon (kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo), kiu estas flanke kunpremata kaj ege kurba profile, kio donas al la birdo tre distingan kaj preskaŭ humuran aspekton al homoj, kvazaŭ komika bildrolulo kun granda nazo. Tiu beko estas nigra kun blanka pinto kaj havas profundajn nazfendojn kun nur iomete da nazbridaj kovrilpumoj.

Ĝi havas tre mallongajn plumojn ĉe kapo, gorĝo kaj kolo kiuj ĉe gorĝo kaj supra brusto, havas olean brunan brilon. La resto de la birdo estas brilnigra escepte distingan kaj rimarkinda blankan makulon de mallongaj plumoj en la nuko kaj malantaŭa kolo.

Distribuado kaj habitato
------------------------

Ties teritorio kovras Eritreon, Somalion kaj Etiopioj; ties habitato inkludas montarojn kaj altajn ebenaĵojn inter 1500 kaj 3400 m super marnivelo.

Kutimaro
--------

### Dieto

La Dikbeka korvo estas ĉiomanĝanta, kiu manĝas larvojn de skaraboj el animala fekaĵo, kadavraĵojn, vianderojn kaj aliajn homajn manĝaĵojn. Gix estis vidata manĝanta tritikon. Kiam serĉas manĝaĵojn el fekaĵo, ĝi estis vidata uzante distingan falĉan movon por pluki la fekaĵon kaj elpreni la larvojn.

### Nestumado

Ĝi nestumas en arboj kaj en klifoj, ŝajne konstruante neston el bastonetoj simila al tiu de la Blankkola korvo. La ino demetas 3 al 5 ovojn.

### Voĉo

Ĝiaj alvokoj inkludas akran nazecan krakon aŭ bastonan spirecan krakon aŭ foje ion kiel *"raŭn-raŭn"* aŭ *"dink,dink,dink"*.

Eksteraj bildoligoj
-------------------

* Paro de birdoj Arkivigite je 2009-03-17 per la retarkivo Wayback Machine
* birdokapoj Arkivigite je 2009-03-17 per la retarkivo Wayback Machine
* El sube

Filmoligoj
----------

* Filmoj de Dikbeka korvo Arkivigite je 2016-03-15 per la retarkivo Wayback Machine ĉe Interreta Birdokolekto

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Corvus crassirostris*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 12a Majo 2006. Malplej zorgiga
**Kirko Helena de Konstantinopolo** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en la urbo Dunaföldvár. Ĝi estas komata ankaŭ "maljuna kirko".

Historio
--------

La nun videbla preĝejo en la 1720-aj jaroj konstruiĝis, ĉar kapacito de la alia kirko jam ne sufiĉis. En 1757 fulmo trafis la turon, la rekonstruo okazis en 1763. La sakristio estis konstruita en 1777. En 1858 pro incendio la kirko bruliĝis. En 1877 la orgeno ekfunkciis, ĝi moderniĝis en 1969. Dum la 2-a mondmilito la kirko parte detruiĝis. En 1961 la konstruaĵo estis renovigita.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola sur malalta monteto. La fasado komenciĝas kun kvadrata turo, malantaŭe la navo estas videbla. En mezo malsupre de la turo la ĉefenirejo funkcias, alia enirejo estas flanke, krome estas enirejo por la kriptoj. Interne galerio etendiĝas por la orgeno. La altara bildo estis pentrita fare de Ferenc Klimkovics.

Kermeso okazas en la 18-an de aŭgusto aŭ en la plej proksima dimanĉo.

Fontoj
------

* hungare kun ekstera foto
* kun interna foto[*rompita ligilo*]
* kun fotoj
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Phillips-Van Heusen Corporation** (PVH) estas usona vestaĵa firmao, kiu estas unu el la plej grandaj vestaj kompanioj en la mondo. Ĝi dungas pli ol 19 600 plentempajn kaj 16 900 partatempajn dungitojn tutmonde. La firmao estis fondita en 1881, estas listigita ĉe la usona Novjorka Borso kaj havas ĉefsidejon en Novjorko. La firmao estas parte nomita laŭ nederlanda enmigrinto John Manning Van Heusen, kiu en 1910 inventis novan teknikan procezon kiu fuziis tukon sur kurbo..

La markaro de la firmao inkludas Van Heusen, Calvin Klein, IZOD, GH Bass & Co. Bass, Arrow kaj Eagle kiel posedantoj, kaj Geoffrey Beene, Kenneth Cole New York, Reaction Kenneth Cole, BCBG Max Azria, BCBG Attitude, Michael Kors, Donald J. Trump Signature kaj Sean John kiel licencitoj. En marto 2010, la firmao akiris la Tommy Hilfiger Corporation, kiu ankaŭ donis al ĝi proprieton de la Tommy Hilfiger kaj Karl Lagerfeld markoj. En 2013, PVH aĉetis Warnaco Group, kiu donis la firmaokontrolon de ĉiuj Calvin Klein-markaktivaĵoj, aldone al markoj kiel ekzemple Speedo (nur en Nordameriko), CHAPS, Warner's kaj Olga .

Referencoj
----------

1. ↑   Our Timeline. Arkivita el la originalo je 2020-06-23. Alirita 2017-10-31.

 **Skripteraro: Tia modulo ne ekzistas.**
2. ↑   PVH Corp. and G-III Apparel Group, Ltd. Complete Sale of G.H. Bass & Co. Business. *PVH* (4a de Novembro, 2013). Alirita 2a de Junio, 2016.

 **Skripteraro: Tia modulo ne ekzistas.**
3. ↑  O'Connor, Clare, "PVH Corp. Clothing Giant Behind Trump Menswear Brand, Dumps The Donald",  *Forbes*, 2015-07-07.
4. ↑ .  Phillip Van Heusen. *Prezi* (10a de Aprilo, 2014). Alirita 23a de Junio 23, 2019.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836502
* VIAF: 149230356
* ISNI: 0000 0004 0431 260X
 |
*ĉi artikolo havas informon, kiu validas nur dum konkreta periodo; la artikolo eksĝustiĝos!*

La **ponto Vidin–Kalafat**, ankaŭ nomata **Danuba Ponto 2**, estos ponto sur Danubo inter Kalafat en Rumanio kaj Vidin en Bulgario. Ĝi estas nun konstruata. Post kompletiĝo ĝi estos la dua firma ligilo inter la du landoj, post la Ponto de Amikeco (Giurgiu–Ruse).

Bulgare ĝi nomiĝas *Мост Видин-Калафат*, rumane *Podul Calafat-Vidin*. La neoficiala nomo "Danuba Ponto 2" evitas la dilemon, kiun el la du urboj nomi unue.

La ponto, kies konstruo komenciĝis en 2007, longos 1.907 metrojn kaj larĝos 31 metrojn. Ĝi troviĝas 796 km de la riverfino de Danubo. Ĝi servos kaj al aŭta kaj al fervoja trafiko. Ĝian finkonstruon oni antaŭvidas je la fino de 2013. Ĝi servu al mezume 8.400 vojaj veturiloj kaj 30 trajnoj tage (sur unu sola trako). Tra la ponto iros la eŭropa vojo E 79, kiu nun uzas pramon sur Danubo; ĉe la bulgara flanko ĝi estas nacia vojo 1, ĉe la rumana nacia vojo 56.

Situo: 44° 00′ 19.25″ N 22° 56′ 48.44″ O﻿ / ﻿44.0053472 °N, 22.9467889 °O﻿ / 44.0053472; 22.9467889 (mapo)

Galerio
-------

* La ponto en 2011La ponto en 2011
* La ponto en marto 2013La ponto en marto 2013

Kuriozaĵo
---------

La ponto iras pli-malpli sud-norde. Pro forta kurbiĝo de Danubo la rumana fino de la ponto estas la suda, la bulgara la norda.

Referencoj
----------

1. 1 2   La loĝantoj de Vidin kaj Calafat povos viziti unu la alian trans la Danuba ponto (bulgare). mediapool.bg (2012-10-24). Alirita 2013-04-13.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la ponto
* retejo konstruo  Arkivigite je 2013-05-26 per la retarkivo Wayback Machine de la ponto, bulgare, angle, hispane
* Novinite 03/10/2012  angle
**Bernhard Johannes HIPPLER** (naskiĝinta la 20-an de aŭgusto 1947 en Unna-Hemmerde) estas germana pedagogo, historiisto kaj pastro romkatolika de longe aktiva en Aŭstrio.

Vivo
----

Studinte filozofion, teologion, psikologion kaj historion ĉe la universitatoj de Innsbruck kaj Munkeno li ordinitis pastro en la 11.5.1972. Post ekzameniĝo instrurajta li deĵoris ekde 1975 kiel gimnazia instruisto ĉe la Ursulaninoj en Innsbruck.

Lia episkopa moŝto Paulus Rusch nomumis lin en la jaro 1979-a universitata paroĥestro. Sekve Hippler reorganizis kaj la en 1973 fare de la Aŭstria episkoparo malfunkciigitan altlernejan komunumon kaj la Katolikan universitatan junularon. Modelo tiu ĉi animzorganta konatiĝis ankaŭ ekstere de Tirolo sub la nomo *Insbruka modelo*. Hippler anis ĉe la Pastrara konsilantaro, ĉe la Pastorala konsilio, estis delegito tirola ĉe Laborgrupo de la aŭstraj pastraraj konsilioj kiel ankaŭ deputito ĉe la Insbruka dioceza forumo. En la 26.6.2015 li oficiale adiaŭitis kiel animzorganto altlerneja de Innsbruck.

Hippler estas membro kaj honora prezidanto de la katolika studenta korporacio *K.Ö.H.V. Alpinia Innsbruck* ene de ÖCV; ĉe *Alpinia* kaj kelkaj aliaj korporacioj li animzorgantas daŭre.

Honoroj
-------

* 1982: nomumo je *spirita konsilisto* fare de episkopo Reinhold Stecher
* 1989: nomumo je *monsinjoro* fare de papo Johano Paŭlo la 2-a
* 1995: honora universitata civitaneco de la Universitato de Innsbruck
* 2007: honora senatoro de la insbruka universitato
* 2009: meritkruco de la Lando Tirolo fare de ministroprezidanto Günther Platter
* 2011: meritkruco de la urbo Innsbruck fare de urbestrino Christine Oppitz-Plörer
* 2015: Aŭstria honorkruco pri sciencoj kaj artoj/klaso 1-a, fare de Heinz Fischer
* 2015: honoranta premio de la geprofesoroj universitataj insbrukaj (UPVI)

Eksteraj ligiloj
----------------

* "Land Tirol ehrt Universitätspfarrer", Episkopujo insbruka, 17.8.2009
* "Universitätspfarrer Hippler für weitere Funktionsperiode bestellt", Universitato Innsbruck, 10.10.2006

Notoj
-----

1. ↑  "Kopf der Woche: Bernhard Hippler", Universität Innsbruck, 21.6.2004
2. ↑
3. ↑
4. ↑

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Bernhard Hippler en la germana Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 700736
* VIAF: 167218118
 |
**Franciskana preĝejo Johano Baptisto** estas romkatolika preĝejo kaj monaĥejo en Rumanio, en urbo Brașov, en la urbocentro.

Historio
--------

Klarisoj havis tie gotikan preĝejon kaj monaĥejon, sed la ordeno estis forigita en 1543. En 1644 la luteranoj transprenis la preĝejon kaj ili trakonstruis ĝin. En 1689 pro incendio ĝi bruldetruiĝis. En 1716 la franciskanoj ekhavis la preĝejon, sed post 2 jaroj denove incendio okazis. En 1725 la preĝejo denove estis konsekrita. En 1783 oni konstruis sakristion.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas laŭ strato. La preĝejo havas unu turon super la sanktejo laŭ kutimo de la franciskanoj. La konstruaĵo kontaktiĝas kun la monaĥejo. Ekstere iom da gotikaj (parte kaŝitaj) partoj, memortabulo, skulptaĵo pri Jesuo kaj renesanca reliefo estas videblaj. Oni konjektas, ke la navo estas nova el 1834 (el la pli frua navo restis nenio). Spite tion la altaroj kaj la predikejo pretiĝis pli frue inter 1725-1729. En 1928 oni faris la ornamajn pentraĵojn.

Kermeso okazas en dimanĉo post la 26-an de julio.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Preĝejo Johano Baptisto (Brașov) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ekzemplo de itala psalmaro de la 17-a jarcento, ŝtelita el la biblioteko "Scarabelli" de Caltanissetta (Italio).
La **Horo de la legaĵoj** estas unu el la kanonaj horoj, antaŭviditaj de la Katolika Eklezio ene de la Liturgio de la horoj.

Tempo de la celebro
-------------------

Origine ĝi estis celebrata en la noktaj horoj aŭ ĉetagiĝe (antaŭe estis dirita ankaŭ matutino), post la reformoj de la Dua Vatikana koncilio ĝi estis ekstrapolita el la hora kunteksto kaj povas esti celebrata en ĉiu ajn taga aŭ nokta horo, eventuale eĉ post la Vespro.

Strukturo de la Horo de la legaĵoj (roma rito)
----------------------------------------------

Post la preĝpeto: "Volu, ho Dio, savi min", "Ho Eternulo, rapidu helpi min". el la psalmo 69/70 aŭ, en la kazo de la unua kanona horo celebrata en la tago, post la invitatorio, la peĝo-medito tiel pluiras:

* himno, eklezifonta, varianta laŭ la liturgia tago kaj tempo
* Unu aŭ pluraj psalmoj aŭ eroj de ili, kiuj varias laŭ la semajna tago kaj liturgia tempo
* Versego disiganta psalmon el psalmo kaj el legaĵo
* Biblia legaĵo, pli longa ol tiuj uzataj en la aliaj horoj. Kutime oni faras legaĵon duonkontinuan de biblia libro, kiu daŭras plurtagojn
* Legaĵo el la Patroj de la Eklezio, aŭ eltirita el ekleziaj dokumentoj
* En la dimanĉoj aŭ en la celebroj plej gradaltaj, oni proklamas la himnon *Te Deum Laudamus (Vin Dion ni laŭdas)*
* Fina preĝo.
* Eblas, foje, plilongigi la preĝojn per:
	+ iuj eroj de bibliaj kantoj
	+ evangelia ero, kutime rakonto pri la Resurekto de Jesuo.

Notoj
-----

Vidu ankaŭ
----------

* Liturgio de la horoj
* Kanonaj horoj
* Matutino

Eksteraj ligiloj
----------------

* Itallingvaj kompletaj tekstoj de la liturgio de la horoj.
**Preĝejo Johano Baptisto** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Szár.

Historio
--------

La unua mencio pri la preĝejo okazis en 1349, kiun post jarcentoj la turkoj detruis. La nun videbla preĝejo estis konstruita en la 1750-aj jaroj.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola laŭ la ĉefstrato. Antaŭ la preĝejo kruco estas videbla de 1763. La preĝejo havas unusolan kvadratforman turon kun bulba pinto super la ĉefenirejo. Ĉe la ĉefenirejo troviĝas nekutime ekstera kvadratforma vestiblo. La kvarangula sanktejo estas iomete malpli larĝa, ol la navo. Ankaŭ sakristio aliĝas al la navo.

Kermeso okazazas en la 24-an de junio.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare
* hungare kun multe da fotoj
* hungare Arkivigite je 2013-12-03 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2012-01-04 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare

Interna parto de la preĝejo en Szár

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Paratetis-oceano**, **Paratetis-maro** aŭ simple **Paratetiso** estis granda neprofunda maro kiu etendis el la regiono norde de Alpoj super Centra Eŭropo al la Arala Maro en Centra Azio. Tiu maro estis formita dum la Oksfordiana epoko de la fina Ĵurasio kiel etendo de la valo kiu formis la centra parton de la Atlantika Oceano kaj estis izolita dum la epoko de la Oligoceno (post 34 milionoj da jaroj). Ĝi estis separata el Tetisa Oceano (poste Mediteraneo) sude de la formado de montaroj Alpoj, Karpatoj, Dinaroj, Taŭruso kaj Elborz. Dum ties longa ekzisto la Paratetiso estis foje rekonektita kun la Tetiso aŭ ties sukcedantoj, nome Mediteranea Maro aŭ Hinda Oceano. El la epoko de Plioceno antaŭen (post 5 milionoj da jaroj), la Paratetis iĝis pli kaj pli malprofunda. La aktualaj Nigra Maro, Kaspia Maro, kaj Arala Maro estas restaĵoj de la Paratetisa Maro.

Referencoj
----------

1. ↑ .  155 Ma - Late Oxfordian (an. M25). Universitato de Laŭzano. Arkivita el la originalo je 2012-01-13. Alirita 2014-07-21.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-01-13. Alirita 2014-07-21.

Bibliografio
------------

* Stampfli, G.M..  (2004) "The TRANSMED Transects in Space and Time: Constraints on the Paleotectonic Evolution of the Mediterranean Domain", *The TRANSMED Atlas: the Mediterranean Region from Crust to Mantle*. Springer Verlag. ISBN 3-540-22181-6.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Paratetiso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

*.  Freshened seas or inland lakes: eustacy and history of the Paratethys.

*.  Reconstructions paléotectoniques globales. Universitato de Laŭzano. Arkivita el la originalo je 2012-01-08. Alirita 2014-07-21.
**Patilla Pata** [paTIja] estas stratovulkano en la departemento Oruro en Bolivio. Ĝi situas en la Provinco Sajama, en la okcidento de la municipo Curahuara de Carangas, ĉe la landlimo kun Ĉilio. Patilla Pata kuŝas sudokcidente de la monto Jisk'a Kunturiri, nordoriente de la lago Q'asiri Quta *(Ĥasiri Ĥota)* kaj de la monto Qullqi Warani, okcidente de la malgranda lago Sura Pata, sudoriente de montoj Larancagua, Kunturiri kaj Milluni kaj sude de la malgranda lago nomita Ĉijar Kuta.

La rivero Junt'uma K'uchu (en ajmara *junt'u* varma, *uma* akvo, *k'uchu* angulo, "angulo de varma akvo", *Junthuma Khuchu*) originiĝas sude de Patilla Pata. Ĝi fluas sudorienten kiel dekstra alfluanto de la rivero Sajama.

La dato de ties lasta erupcio ne estas klara, sed malverŝajne dum la Holoceno ĉar la monto estas tre glacikovrita. La kompono de la vulkano estas tre andezita, sed estas ankaŭ nombraj bazaltaj lafo-fluaĵoj.

18° 03′ 40″ S 69° 03′ 24″ U﻿ / ﻿18.06111 °S, 69.05667 °U﻿ / -18.06111; -69.05667 (mapo)

Refrencoj
---------

1. ↑   BIGM map 1:50,000 Nevados Payachata Hoja 5739-I
2. ↑   Curahuara de Carangas. Arkivita el la originalo je 2014-11-11. Alirita 14a de Septembro, 2014.

 (nenomita, sude de *Chiar Kkota*)

* Kategorio Patilla Pata en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
D-ro **Seán Ó RIAIN** (naskiĝis la 5-an de novembro 1955 en Tiobraid Árann, Tipperary) estas irlanda diplomato kaj esperantisto. Ekde 2002 li estas prezidanto de la Eŭropa Esperanto-Unio (EEU).

Seán Ó Riain festprelegas dum la Zamenhof-vespero en Antverpeno, 2006.

Studado kaj publikigaĵoj
------------------------

Li finstudis lingvojn kaj juron ĉe la Nacia Universitato de Irlando en Gaillimh kaj ĉe la Trinity College en Dublino, kie li doktoriĝis en 1985 per lingvapolitika tezo komparante la lingvoplanadon en Irlando kaj en Kebekio. Mallongigo de lia tezo estis publikigita en 1994 kiel "Pleanáil Teanga in Éirinn 1919-1985" (*Lingvoplanado en Irlando 1919-1985*).

En 2001 estis publikigita lia dulingva irland-angla libreto, entenante fortan pledon por Esperanto en EU, "An Ghaeilge agus an tAontas Eorpach - Féiniúlacht agus Éagsúlacht Teanga/The Irish Language and the EU - Identity and Linguistic Diversity". Lanĉis ĝin la irlanda ministrino pri edukado Mary Hanafin. La Ministrejo pri Eksteraj Aferoj dissendis 500 ekzemplerojn de ĝi al ĉiuj irlandaj ambasadoj en EU-landoj.
Li tradukis irlanden la lernolibron de Esperanto de Stano Marĉek, "Esperanto per Direkta Metodo" (irlande "Esperanto tríd an Modh Díreach"), kiu estis eldonita fine de 2007; kaj en 2009 li verkis dulingvan irland-anglan libron, "Liospóin Léirmhínithe/Lisbon Explained" (Lisbono klarigita), kiu klarigis la Traktaton de Lisbono antau la akcepto de ĝi per referendumo en Irlando.

Diplomata servo
---------------

Kiel diplomato li laboris dum 16 jaroj en la irlandaj ambasadoj en Aŭstrio (1985-1988), Aŭstralio (1990-1992), Pollando (1994-1999), Germanio (2001-2005) kaj en la Konstanta Reprezentejo de Irlando ĉe Eŭropa Unio, Bruselo (de 2005-07).

Post la akcepto de la irlanda kiel oficiala lingvo de la Eŭropa Unio, Seán Ó Riain estis taskigita direkti la retan sekcion de la ĵus kreita irlandlingva tradukservo de la Eŭropa Komisiono.

Ó Riain forte kredas en la lernfaciligaj ecoj de Esperanto, por plibonigi kaj plirapidigi la lernadon de aliaj lingvoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Persona retpaĝo Arkivigite je 2011-01-16 per la retarkivo Wayback Machine (en Esperanto kaj plurlingve) - oni povas legi tie la liston de liaj verkoj en pluraj lingvoj, pli ampleksan biografion kaj pli ol 55 el liaj artikoloj en ok lingvoj.
**Subhomo** (germane: *Untermensch*, pluralo: *Untermenschen*) estas termo, kiu iĝis fifama, uzate en Naziisma rasa ideologio por priskribi "malsuperajn homojn", precipe "popolojn de la Oriento", kiel judojn, ciganojn, hungarojn, rumanojn kaj slavajn gentojn inkludante polojn, rusojn, belorusojn aŭ ukrainojn.

La Nazioj asertis, ke kelkaj poloj, nordaj kaj okcidentaj rusoj havis Nordajn trajtojn kiel helan hararon kaj okulan koloron, kaj estus rase "germanigeblaj". Ili ankaŭ konsideris, ke ioma nombro da hungaroj, rumanoj, ĉeĥoj, ukrainoj kaj belorusoj ankaŭ germanigeblas. Laŭ la Generalplan Ost multaj slavoj estus internigotaj en la Trian Regnon. La Nazioj certis, ke multokaze poloj kaj rusoj estus tro patriotaj, ke ili rezistus germanigon, do ili decidis elpeli plejmultajn slavojn en Siberion. Ili certis, ke ĉiuj homoj, kiu rase konvenis por esti germanoj iĝu objekto de germanigo aŭ esti elpelitaj el Eŭropo. Ili ankaŭ certis, ke kvankam multaj slavoj rase konvenus por esti germanoj, la ĉefa celo estis internigi homojn en la Trian Regnon, por ili adoptu germanan etnoidenton kaj iĝu produktivaj germanaj civitanoj. Tiu ĉi koncepto konatas kiel germanigo.

Vidu ankaŭ
----------

* Superhomo
* Nurenbergaj leĝoj
* Eŭgeniko

Referencoj
----------

1. ↑   Planoj de Hitler por Orienta Eŭropo (HTML). Northeastern University. Arkivita el la originalo je 2012-05-27. Alirita 2010-07-10.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-05-27. Alirita 2012-03-05.
2. ↑  
Rosenberg, Alfred.  (1930) *Der Mythus des 20. Jahrhunderts: Eine Wertung der seelischgeistigen Gestaltungskämpfe unserer Zeit*. Munkeno: Hoheneichen-Verlag.
3. ↑  
Stoddard, Lothrop.  (1922) *The Revolt Against Civilization: The Menace of the Under Man*. Novjorko: Charles Scribner's Sons.
4. ↑  Janusz Gumkowkski, Kazimierz Leszczynski, Hitler's Plans for Eastern Europe, Polonia Publishing House  Arkivigite je 2012-05-27 per Archive.today HTML, pp. 7-33, 164-178, Varsovio, Pollando,
**Poemo-ŝerco**, aŭ **poezio-ŝerco**, estas nomo de speco de mallonga kaj amuza poezio aperinta ekde la modernismo-movado. En Brazilo, verkistoj kiel Oswald de Andrade, Carlos Drummond de Andrade, Manuel Bandeira, Murilo Mendes kaj Paulo Leminski estis notindaj diskonigintoj de tia ĝenro, kvankam la poezio de ĉiu estas tra malsama inter ili.

La poemo-ŝerco ekaperas de la rifuzo de 19-a jarcenta parnasa skolo, dum la modernisma periodo. La poemo-ŝerco prezentiĝas kiel incito al la tradiciaj manieroj por verki poezion, ĝenerale viditaj kiel tro neflekseblaj kaj formalaj.

*Cota Zero*, poemo-ŝerca ekzemplo de Carlos Drummond de Andrade:

Stop.  

Vivo haltis.  

Aŭ ĉu estis la aŭtomobilo?

Ofte, la poezio de Drummond enhavas kontraŭ-lirismaĵon kaj ironion, kaj pritraktas temojn kiel amo kaj maltrafo, amuzmaniere.

Referencoj
----------

1. 1 2   Poema-piada (parte 1/2). UOL (28 septembro 2011).
2. 1 2 3  Davi Arrigucci Jr. (11a de aŭgusto 2007).  Para Drummond, reflexão é condição para chegar à poesia. *O Estado de S. Paulo*. Alirita 13 outubro 2013.
3. ↑  Amanda Bassuela As muitas vidas de Paulo Leminski. *Revista Cult*. Arkivita el la originalo je 2013-10-03. Alirita 2016-05-09.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2013-10-03. Alirita 2016-05-09.
4. ↑   Antologia Poética. Algo Sobre. Alirita 13a de oktobro 2013.

Ver também
----------

* Poezio
* Ŝerco
**László Blazovich** [lAslO blazoviĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Blazovich László** estas hungara historiisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto, arkivisto.

László Blazovich naskiĝis la  2-an de novembro 1943(nun 1943-11-02) en Szombathely.

Biografio
---------

László Blazovich estis edukita en Kőszeg, sed li jam maturiĝis en gimnazio de Szeged, poste li akiris an diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1967, post jaro li ankaŭ doktoriĝis. Post la diplomo li instruis en mezlernejoj en Hódmezővásárhely, de 1980 ĝis 2009 li estis arkivestro en Szeged. Li kandidatiĝis (CSc) en 1986, li doktoriĝis (DSc) en 2003 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, lia habilitiĝo okazis en 1995. De 1989 ĝis 1997 li estis docento en la universitato, pste li estis levita profesoro. Li edziĝis dufoje, 3 filoj naskiĝis en 1970, 1972 kaj 1974. Li ricevis premiojn inter 1997-2016.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A Körös–Tisza–Maros köz középkori településrendje* (1986)
* *A csongrádi régió 1100 éve* (kunaŭtoro, 1993)
* *Szeged rövid története* (2005, 2007)
* *A középkori európai város és jogélete* (2017)
* Raymundus Parthenopeis: *A törvények rövid, könnyű és hasznos foglalata* (traduko, 2021)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   akademia paĝo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 840596
 |



* Portalo pri Biografio
**Port Stephens**, estas nova tajdodominata dronvala estuaro, kaj granda natura haveno de proksimume 134 km² situanta en la Regiono Hunter de Novsudkimrio, Aŭstralio.

Port Stephens kuŝas ene de la Marparko Port Stephens-Grandaj Lagoj kaj estas situanta ĉe 160 km nordoriente de Sidnejo. La haveno kuŝas tute ene de loka administra areo de Port Stephens; kvankam ties norda marbordo formas la limon inter la lokaj administraj areoj de Port Stephens kaj de la Grandaj Lagoj.

Laŭ la aŭstralia censo de 2006, pli ol 26,000 homoj estas loĝantoj ene de 3 km el ties 113 km de longa marbordo kaj pli ol 32,000 loĝis ene de 10 km.

Geografio
---------

Historio
--------

Marparko
--------

Demografio
----------

Turismo kaj distro
------------------

Notoj
-----

1. ↑   (2001) "Structure and Function of South-east Australian Estuaries", *Estuarine, Coastal and Shelf Science* **53**, p. 351–384.
2. ↑   Estuaries of NSW: Port Stephens. *NSW Environment & Heritage*. Registaro de Novsudkimrio. Alirita 18a de Marto 2013.
3. ↑   Geographical Names Register Extract: Port Stephens. *Geographical Names Register (GNR) of NSW*. Geographical Names Board of New South Wales. Alirita 8a Julio 2008.

 Arkivigite je 2009-08-02 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2009-08-02. Alirita 2013-05-10.
4. ↑  Nombroj el la Aŭstralia Statistika Servo de 2006

32° 41′ 57″ S 152° 7′ 26″ O﻿ / ﻿32.69917 °S, 152.12389 °O﻿ / -32.69917; 152.12389 (mapo)Koordinatoj: 32° 41′ 57″ S 152° 7′ 26″ O﻿ / ﻿32.69917 °S, 152.12389 °O﻿ / -32.69917; 152.12389 (mapo)

* Kategorio Port Stephens en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Preĝejo Sankta Petro, Weida
La eksa **Preĝejo Sankta Petro** (germane: *Peterskirche*) troviĝas en Weida, Germanujo.

Historio
--------

La Petro-kirko en Weida havis sian unuan mencion en 1267 en kunteksto kun priskribo de Katarino-altaro. La romanika ejo havis je la fino de la 12-a jarcento, kiel la ĝis hodiaŭ ruine konserviĝinta Widen-preĝejo, duon da turoj. Unu havis gotikan ogivan tegmenton. Antaŭula konstruaĵo pro malkonataj kaŭzoj malkonstruitis kaj la iama gotikaĵo novkonstruitis dum konservo de la romanika tur-duo laŭ la nuna stranga horizontala projekciaĵo. Kial oni elektis tian T-formon kun turoj sudaj de la navo malklaras. Sendubas ke tiaĵo maloftas.

En 1267 dokumentis la voktoj de Weida, Heinrich von Plauen kaj Heinrich von Gera, la donacon de Katarino-altaro en la Petro-kirko je Neustadt-Weida fare de paroĥestro Sibot konfirmante kiel feŭdigantaj la financan sekurigon de la altaro per bienhavaĵoj en Kunsdorf (Groß- kaj Kleinkunsdorf), Schömberg, Neundorf, Bocka (Groß- kaj Kleinbocka) kaj en la urbo Weida mem.
Ĝi submetitis en 1296 al la patroneco de la klostro dominikanina. Dum la Tridekjara milito la kirko detruitis; de tiam ĝi ruinas.

Post Reformacio starigitis sur la fundamentoj de la nova kirko lernejo. En 1829 oni forigis la nordan turon; la suda ĝis nun portas la sonorilojn. Subkirke estas kripto kiu parte ankoraŭ alireblas.

Antaŭreformacie temis pri la paroĥa kirko de Weida-Neustadt (nova urbo) kiun rolon ekludis poste la iama monaĥeja kirko de la franciskanoj. Kaj Petro-kirko kaj Widen-preĝejo perdis gravecon sian. Petro-kirko poste estis lernejo, loĝejo kaj simpla monumento. En 2020 la restaĵoj restaŭritis statike sekurigitis.

Referencoj
----------

* Kategorio Preĝejo Sankta Petro (Weida) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  Arbeitsheft des Thüringischen Landesamt für Denkmalpflege und Archäologie / Das Obere Schloss in Greiz / Neue Folge 30
2. ↑  Informoj

50.77437312.060341Koordinatoj: 50° 46′ 28″ N, 12° 3′ 37″ O (mapo)
 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 728292
* GND: 7728745-9
 |
Mangrovoj en Naturrezervejo Kriŝna, Andra-Pradeŝo, Barato.
**Naturrezervejo Kriŝna** estas naturrezervejo kaj estuaro situanta en Andra-Pradeŝo, Barato.

Geografio
---------

La Naturrezervejo estas parto de la mangrova humidejo en Andra-Pradeŝo kaj estas situanta en la marborda ebenaĵo de la delto de la rivero Kriŝno.

La Kriŝna mangrovoj kuŝas inter 15° 2' N kaj 15° 55' N en latitudo kaj 80° 42'- 81° 01' Or en longitudo tra la distriktoj Kriŝno kaj Guntur de Andra-Pradeŝo.

Ĝi inkludas la arbarrezervojn Sorlagondi, Naĉugunta, Jeliĥetladibba, Kottapalem, Molagunta, Adavuladivi kaj Lankivanidibba. Ili okupas la insulojn de la delto kaj apudajn ĉefterojn de la distriktoj Kriŝno kaj Guntur.

Parto de la mangrovoj estas situanta tre for el la ĉefaj mangrovaj areoj. Tiu nekonektaj regionoj kuŝas ĉe Maĉilipatnam en la orientaflanko kaj ĉe Nakŝatranagar en ties okcidento.

Flaŭro kaj Faŭno
----------------

Rama hipolao *Hippolais rama* en Naturrezervejo Kriŝna, Andra-Pradeŝo, Barato.
Krom multaj raraj kaj interesaj reptilioj (serpentoj), la amfibia faŭno prezentas en la Naturrezervejo Kriŝna speciojn kiaj la komuna rano, la lutro kaj la Mara krokodilo.

Herbomanĝuloj de la Rezervejo estas la Ĉitalo, la Akvocervo kaj aliaj.

Aliaj specioj troviĝantaj en la Naturrezervejo estas Hienoj, Ĝangala kato, Fiŝkato, vulpoj kaj ursoj.

Kelkaj birdospecioj estas la Kresta serpentaglo, la Azia koracio, motaciloj, kaj pipioj.

Park-specifa Informaro
----------------------

Alireblo: 80 km laŭ ŝoseo el trajnstacio Vijajavada. Je 25 km el Repalle en distrikto Guntur.

Gasteblo: arbaraj gastejoj ĉe Vijajavada kaj Repalle en distrikto Guntur.

Sezono: oktobro al februaro.

Referencoj
----------

1. ↑   APFD Website. Forest.ap.nic.in. Alirita 2012-07-30.

 Arkivigite je 2012-05-22 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-05-22. Alirita 2012-10-18.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Naturrezervejo Kriŝna en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la Naturrezervejo Arkivigite je 2012-05-22 per la retarkivo Wayback Machine
* Oficiala retejo de la ŝtata servo Arkivigite je 2015-10-09 per la retarkivo Wayback Machine
Mariahilfkirche
Altarejo
Kupolo
La **Kirko Mario Helpantino** (germane: *Mariahilfkirche* aŭ *Landschaftliche Pfarrkirche Mariahilf*) troviĝas en la setle plej malnova urboparto de Insbruko nomitis por tiu ĉi kirko. Ĝi estas paroĥa kirko kaj servis ĝis la 1990-aj jaroj ankaŭ kiel universitata preĝejo.

Historio
--------

Tiu harmonia centrala konstruaĵo kun kupolo kaj lanterno kaj antaŭaj ejoj kun ionikaj pilastroj en la stilo de itala frubaroko konstruitis inter 1647-49. Arkitekto estis Christof Gumpp. La unua sankta meso okazis en la 23.4.1648 kaj la konsekro en la 26.6.1660 fare de la episkopo de Brixen. La familianoj de la kortega ĉefarkitekto responsis pri multaj barokaj konstruaĵoj en Insbruko. Kaŭzo por starigo de tiu ĉi preĝejo estis votoplenumo de la tirolaj landasembleanoj por eviti kruelaĵojn en la Tridekjara milito. La fondaĵo, la konstruaĵoj kaj la salajrado de la pastro estas ĝis hodiaŭ prizorgata de la politikaj instancoj de Tirolo; la pastoro responsas pri oficialaj mesoj faritaj por la Tirola Landa Parlamento en ties Kapelo Sankta Georgo. Apartenas al la komunumo ankaŭ infanĝardeno. La prezidanto de la Tirola Landa Parlamento estas oficiala ŝirmantulo.

Priskribo
---------

Troviĝas sub la fortimpresa kupolo ses freskoj kun scenoj el la vivo de la Virgulino. Faris ilin en 1654 Kaspar Waldmann, pramajstro de la tirola baroka pentroarto. La bildon de la ĉefaltaro pentris Johann Paul Schor gemalt. La altarfolio ĉirkaŭas de Michael Waldmann pentritan kopiaĵon de la Mariahilf-bildo de Lucas Cranach la Maljuna, kiu estas en la Katedralo Sankta Jakobo. 
Tombo en la antaŭejo memorigas onin pri la grafo Josef von Sperges. Li famis kiel scienculo, kartografo kaj historiografo ankaŭ ekster la landlimoj. La funebra persono simboligas la landon Tirolo.

Artkabineto
-----------

Malfermitis en la jaro 2004-a artkabineto. La ekspozicio viziteblas en la domo *Epp'sches Benefiziatenhaus* okcidente de la paroĥa kirko. Tie ĉi estas deponitaj partoj de la historia paroĥa arkivo, dokumentoj kaj planoj pri la konstruo kaj pri la ekipaĵo de la preĝejo, altvaloraj liturgiaĵoj kaj artaĵoj kiel ankaŭ ornatoj belegaj. Krome oni informatas pri la kutimoj kaj moroj ekleziaj de la paroĥa komunumo nun kaj antaŭe, la graveco kiel pilgrimloko kaj pri fratioj kaj aliaj societoj.

Kulminaĵo artkabineta estas orginala fondoletero de la 1-a de februaro 1647 kaj du Medici-ornatoj el venecia silko kun orbrodaĵo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Mario Helpantino (Innsbruck) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri la kirko sur la oficalaj landaj paĝoj
* Pri la arto-ekspozicieto Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
Klaso por knabinoj en Afganio
La **Premio de Unesko por edukado de knabinoj kaj virinoj** estas premio, kiu agnoskas elstarajn kontribuaĵojn al la progresigo de edukado de inoj.  Subtenate de la registaro de la Popola Respubliko de Ĉinio, la premio doniĝas ĉiujare al du ricevantoj. La premio donas USD $50 000 al ĉiu ricevinto por antaŭenigi ties laboron pri edukado de knabinoj kaj virinoj. Membroŝtatoj de Unesko nomumas la kandidatojn, kun la konsilado de siaj Naciaj Komisionoj kaj de ne-registaraj organizaĵoj oficiale kunlaborantaj kun Unesko. La Ĝenerala Direktoro de Unesko donas la premion.

Historio kaj celo
-----------------

Laŭ Unesko, seksegaleco en eduko estas baza rajto kaj necesaĵo por la konstruado de inkluzivaj socioj. Kvankam ekzistas rimarkinda progreso dum la pasintaj 20 jaroj, 16 miliono da knabinoj ankoraŭ neniam eniros lernejon.

Establite en 2015 de la estraro de Unesko, la premio agnoskas agadon, kiu estas noviga kaj/aŭ havas vastan daŭripovan efikon al la progresigo de edukado por knabinoj kaj virinoj. Ĝi estas la unua premio de Unesko pri tiu ĉi temo kaj konsciigas pri sukcesaj projektoj.

La premio kontribuas al la atingon de la Plano de Daŭripova Disvolviĝo, precipe celo 4 pri eduko kaj celo 5 pri seksegaleco. Ĝi ankaŭ subtenas la mondajn prioritatojn de Unesko en la Meztempa Strategio 2014-2021 kaj en la Agplano por Seksegaleco 2014-2021.

Referencoj
----------

1. ↑  "UNESCO Names Laureates For Its 2017 Prize For Girls And Women's Education",  *NDTV.com*. Kontrolita 2017-10-09.
2. ↑   United Nations Girls' Education Initiative - News and Events - Nominations for 2017 UNESCO Prize for Girls' and Women's Education now open. Arkivita el la originalo je 2019-11-04. Alirita 2017-10-09.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-11-04. Alirita 2021-06-29.
3. ↑   2017 UNESCO Prize for Girls’ and Women’s Education (USD 50,000 Prize) (March 9, 2017).
4. ↑   UNESCO Prize for Girls’ and Women’s Education 2017 (angle). Alirita 2017-10-09.
5. ↑   UNESCO Prize for Girls’ and Women’s Education 2017 - Faculty of Agriculture - Mansoura University (en-gb). Arkivita el la originalo je 2021-06-29. Alirita 2017-10-09.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2021-06-29. Alirita 2021-06-29.
6. ↑  "UNESCO announces winners for Girls’ and Women’s Education Prize 2017",  *Jagranjosh.com*, 2017-09-06. Kontrolita 2017-10-09.
7. ↑   UIS (2017).

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2021-06-27. Alirita 2021-12-24.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Unesko
* Retejo de Unesko pri eduko kaj seksegaleco

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo UNESCO Prize for Girls' and Women's Education en la angla Vikipedio.*
La **Centrodemokratia Internacio** (angle *Centrist Democrat International*, france *Internationale Démocrate-Chrétienne* (mallongigo laŭ tiuj du lingvoj **CDI-IDC**), germane *Zentristisch Demokratische Internationale*) estas la internacia ligo de la kristandemokratiaj, centrismaj kaj kristane sociaj politikaj partioj. La organizaĵo fondiĝis en 1961 en la ĉilia ĉefurbo Santiago de Chile sub la nomo "Kristandemokratia Monda Unio", kaj la 11-an de junio 1976 publikigis sian politikan kaj ideologian manifeston. En 1982 ĝi ricevis sian nunan nomon, sed de iuj politikistoj kaj ĵurnalistoj daŭre ofte nomatas "Kristandemokratia Internacio". La oficiala nova nomo celis ebligi ankaŭ la integrigon de politikaj partioj ne dediĉitaj al kristanismo, sed tamen poziciiĝas en la politika centro aŭ iom dekstre de ĝi, ekzemple civitanaj popolaj partioj. La sidejo de la organizaĵo estas en Bruselo.

Gravaj membropartioj estas la germana partio CDU, la kristandemokratiaj partioj de Skandinavio (ekzemple *Kristdemokraterna* en Svedio), la partioj *Christlichdemokratische Volkspartei* kaj *Evangelische Volkspartei* en Svislando, la Kristandemokrata Apelo en Nederlando, la Popola Partio de Hispanio kaj la multaj kristandemokratiaj kaj kristansociaj partioj de Latinameriko, kiuj parte ankaŭ troviĝas iom maldekstre de la politika centro (ekzemple la *Partido Demócrata Cristiano de Chile*). Eŭropa branĉo de la organizaĵo estas la Eŭropa Popola Partio.

Krom la Centrodemokratia Internacio ekzistas ankaŭ la en 1983 fondita Internacia Demokratia Unio (IDU), kiu ĝenerale taksatas politike pli dekstra kaj do nomatas konservativisma, kontraste al la kristandemokratia Centrodemokratia Internacio. Sed ekzistas multaj politikaj komunaĵoj kaj multaj naciaj partioj kiuj membras en ambaŭ tegmentaj organizaĵoj.

La prezidanto de la Centrodemokratia Internacio estas *Pier Ferdinando Casini* de la italia partio Unione dei Democratici Cristiani e Democratici di Centro (UDC). Al li asistas 15 vicprezidantoj de aliaj membropartioj. Ĝenerala sekretario estas la hispania membro de la Eŭropa Parlamento *Antonio López-Istúriz White* (PP), estrarano pri financoj la germano *Armin Laschet*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 298145
* GND: 4560408-3
* LCCN: no2011161737
* VIAF: 187309566
 |
***Adieu poulet*** ("Adiaŭ sbiro") estas franca filmo reĝisorita de Pierre Granier-Deferre kaj aperinta la 10-an de decembro 1975.

La filmo estas adaptita el la romano *Adieu poulet !* de Raf Vallet, publikigita en 1974 kaj inspirita de vera okazintaĵo en 1971 en Puteaux.

Temo
----

Malgraŭ la angla titolo (*The French Detective*), envere ekzistas du francaj detektivoj, bazitaj en Rueno. Verjeat estas maljuna, multsperta detektivo, dum Lefevre estas lia juna, sensperta kaj cinika partnero. La du detektivoj ne multe ŝatas unu la alian komence, sed tio ŝanĝiĝos. Ilia nuna tasko estas preni la havaĵojn de korupta politikisto. Dum baloto, ekzistas batalo inter la subtenantoj de du el la kandidatoj. En la manbatalo politikaj banditoj murdas la volontulon de kontraŭulo kaj ankaŭ mortigas polic-oficiron. La oficiro havas tempon averti siajn kolegojn, ke la murdinto estas Portor, konata gangstero, kies frato kampanjas nome de la kandidato Lardatte de "Leĝo kaj ordo". Ĉefinspektoro Verjeat kredas ke la politikisto kiu dungis la banditojn estas same kulpa kiel la murdinta gangstero. Lia postkuro post Portor estas malhelpata fare de Lardatte, por kiu li havas personan abomenon kaj kiu maltrafas neniun ŝancon humiligi lin. La postkuro de Verjeat post Lardatte havigas al li averton de liaj ĉefoj. Kiam li embarasas Lardatte senarmigante ostaĝon (la patron de la mortinta volontulo), Verjeat estas sciigita ke li estas promociita kaj translokita ene de semajno al posteno ekster Rueno. Ĉi tio forigos lin de la kazo. Kiel rezulto, li tiam trovas sin kun mallongega tempo por kapti Portor. Verjeat certas, ke lia venonta translokigo estas ĝentileco de Lardatte kaj liaj policaj kontaktoj. Li akcelas sian ĉasadon de la gangstero kaj, kun Lefevre, li realigas komplikan skemon por gajni pli da tempo antaŭ la translokigo.

Rolularo
--------

* Lino Ventura: Ĉefkomisaro Verjeat
* Patrick Dewaere: Inspektoro Lefevre
* Victor Lanoux: Pierre Lardatte
* Claude Rich: Juĝisto Delmesse
* Pierre Tornade: Komisaro Pignol
* Claude Brosset: Antoine Portor
* Jean Collomb: Kelnero
* Dominique Zardi: Paciento
* Henri Attal: Luigi, gangstero
* Valérie Mairesse: Knabino kun kokardo

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Adieu poulet*  en Interreta filma datumbazo (angle)
**Preĝejo de Marteno de Tours** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Söpte.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1460 (laŭ alia informo en 1674). Dum la kontraŭturkaj bataloj la kirko detruiĝis, la loĝantoj iĝis luteranoj. La nun videbla preĝejo estis konstruita en 1723, poste ĝi barokiĝis en 1830. La orgeno funkcias ekde 1958. En 1954 la preĝejo estis renovigita kaj la freskoj estis pentritaj. Tiam oni malkovris skulptaĵon faritan el tilio, kies nomo estas "Virino Vestita en Sunon", tio estas Sankta Maria kun Jesuo. Ĝi estis skulptita en la 17-a jarcento. En 2004 la skultaĵo estis restaŭrita.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo havas unusolan kvadratan turon super la enirejo kaj unu simplan navon. La sanktejo estas pli mallarĝa, ol la navo. Ankaŭ sakristio apartenas la la konstruaĵo. La preĝejo estas ĉirkaŭita per muro. Apude kolono de Sankta Triunuo situas, ĝi devenas el la 18-a jarcento. Interne la mebloj kaj la altaroj estis faritaj en la sama jarcento. La orgeno situas en la galerio. Centre de la ĉefaltaro la bildo prezentas Martenon de Tours, kiu preĝas. Apude estas 2 skulptaĵoj pri Sankta Francisko kaj Sankta Katerino.

Kermeso okazas en la 11-an de novembro. La preĝejo estas memorloko de "Vojo de Sankta Marteno" (latine Via Sancti Martini) kaj ankaŭ memorloko de "Via Tektonica" inter urboj Sopron kaj Szombathely.

Fontoj
------

* hungare kun bildoj
* hungare Arkivigite je 2011-12-19 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Tabulo por montri la pilgrimvojon

* Kategorio Preĝejo Marteno de Tours (Söpte) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Popola Respubliko Bulgario** (**PRB**; bulgare *Народна република България (НРБ)* *Narodna republika Balgarija (NRB)*) estis la oficiala nomo de bulgara socialisma respubliko kiu ekzistis el 1946 al 1990, kiam la Bulgara Komunista Partio (BKP) regis kun sia koalicia partnero, nome la Bulgara Agrara Nacia Unio. Bulgario estis lando de la Orienta Bloko, nome parto de Comecon, kaj membro de la Varsovia Pakto, kaj aliancano kun Sovetunio dum la Malvarma Milito. Sovetunio deklaris militon kontraŭ Bulgario la 5-an de septembro en 1944 kaj okupis la landon. Oni helpis la komunistojn enpotenciĝi (tion oni nomis (denove) „septembra ribelo") sub gvido de Georgij Dimitrov, kiu deklaris la 15-an de septembro en 1946 la Popolan respublikon. En 1947 Bulgario subskribis la Parizan Packontarkton kaj dume asimiliĝis al la stalinista bloko. Dum tiu periodo okazis la similaj aferoj kiel en aliaj stalinismaj landoj: ŝtatproprigo, kolektivigo, 5-jaraj planoj (planekonomio), diktaturo, evoluo de pezindustrio ktp. Unuaj sektretarioj estis post Dimitrov: Ĉervenkov, Ĵivkov.

Fondita el la kontraŭ-faŝismaj rezistadaj movadoj dum la Dua Mondmilito, la administracio de la bulgara reĝlando estis nuligita per puĉo en 1944 kiu finigis la asocion de la lando kun la Aksaj landoj kaj kondukis al la establado de la Popola Respubliko en 1946. Dekomence, la BKP organizis politikon laŭ la modeloj kiuj estis pioniraj en Sovetunio, transformante la landon el rura kamparana socio en industriigita socialisma socio laŭlonge de unu jardeko. Meze de la 1950-aj jaroj, post la morto de Jozefo Stalino, la konservativaj estroj perdis influpovon kaj sekvis periodo de socia libereciĝo kaj stabileco kun variaj gradoj de konservativa aŭ liberala influo laŭlonge de la tempo. Post la konstruo de nova infrastrukturo por energio kaj transportado, ĉirkaŭ 1960 fabrikoj iĝis la hegemonia sektoro de la ekonomio kaj Bulgario iĝis grava eksportanto de hejmilaj varoj kaj, poste, komputilaj teknologioj, kio havigis al ĝi la kromnomon "Silikona Valo de la Orienta Bloko." La landaj relative altaj produktivaj niveloj kaj altaj indicoj pri socia disvolviĝo faris ĝin modelo por la administraciaj politikoj de aliaj socialismaj landoj.

En 1989, post kelkaj jaroj de liberala influo, oni entreprenis politikajn reformojn kaj Todor Ĵivkov, kiu estis estinta partiestro ekde 1954, estis elpostenigita en kongreso de BKP. En 1990, sub estreco de nova estro Georgi Parvanov, la BKP ŝanĝis sian nomon al tiu de Bulgara Socialisma Partio (BSP) kaj adoptis politikan ideologion de maldekstrema centro anstataŭ Marksismo-leninismon. Sekve al la venko de la BSP en la balotado de 1990, kiu estis la unua malferma multpartia balotado ekde 1931, la nomo de la ŝtato estis ŝanĝita al Respubliko Bulgario.

Referencoj
----------

Literaturo
----------

* Maddison, Angus (2006), The world economy, OECD Publishing, ISBN 92-64-02261-9

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Popola Respubliko Bulgario en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Cold War International History Project's Document Collection on Bulgaria During the Cold War
* Arkivigite je 2012-02-26 per la retarkivo Wayback Machine
La de Melchior von Entzenberg ĉ. en 1587 konstruita **Kastelo Dornheim** (germane *Schloss Dornheim*) troviĝis ĝis 1948 en Dornheim (Germanujo) ĉe la nordorienta rando vilaĝa.

Historio
--------

La kavalirbieno kun kastelo estis iam lulila sidejo de la senjoroj de Dornheim kiuj formortis jam en la 14-a jarcento. Poste Georg Breithaupt, Gottfried Beyer kaj (ĉ. 1800) Friedrich Gotthardt Bertuch konatas posedantece. Edziniĝis la Bertuch-filino al Christian Gottfried Schierholz, pro kio li iĝis ekde 1806 posedanto kastela. En 1906 transprenis la senjoroj von Witzleben la tuton. Poste responsis prie Alfred Adalbert Hans Lutze von Witzleben-Wurmb. Unter 1820 Kaj 1836 ĝi servis je al la Porcelanmanufakturo de Plaue.

Prikastele
----------

Notindas ke la duetaĝa t.n. *Flava kastelo* borderitis de akvofoso havante multon da lukarnoj. La aliradon ebligis iam levoponto, pli malfrue ŝtona ponto. en la 26.10.1813 tranoktis tie ĉi lia imperiestra moŝto Francisko la 1-a (Aŭstrio) ĉar li havis en Dornheim renkontiĝon kun la caro Aleksandro la 1-a (Rusio) kaj la reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a (Prusio).

Post meblaroforŝtelo ordonis barbaraj komunistoj en 1948 la malkonstruon de la komplekso pro laŭdire gravaj politikaj kialoj.

Bildo de la fare de komunistoj detruita kastelo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Prie ĉe *Alleburgen.de*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 716434
* GND: 7633556-2
 |