recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Georges Mélès** [*ĵorĵ meljes*] (1861-1938, plena nomo: Marie-Georges-Jean Méliès) estis filmisto, fama kiel pioniro de multaj teknikaj kaj narativaj inventaĵoj de la frua kinarto.

Lia patro estis ŝua entreprenisto el Parizo. Ekde lia infaneco, li montras intereson kaj lertecon pri desegnado. Li intencis lerni belartojn sed lia familio devigis lin labori en la familia entrepreno. Li zorgas pri la riparojn kaj perfektigo de la maŝinoj. Tiel li akiris lertojn, kiuj estis tre utilaj poste. Kiam la patro de Méliès lasis la entreprenon, li ne volis daŭrigi ĝin kaj li utiligis sian monparton el la entrepreno por aĉeti Theâtre Robert-Houdin en la jaro 1888, kie li estis iluziisto.

La 28-a de decembro de 1895, li ekinteresiĝis pri kino post kiam li vidis eksponadon de la kamero de la Fratoj Lumière. Li klopodis aĉeti kameraon al ili sed ili ne vendis ĝin al li. Do, li konstruis sian propran kameraon. La 5-a de aprilo de 1896, li projekciis siajn unajn filmojn ĉe la teatro Robert Houdin.

Li estis tre inventema pri la uzo de trukoj. Li senintence elkovris la trukon de anstataŭigo, en 1896, kaj estis unu el la unuaj filmistoj uzante plureksponadon, interfadon, kaj koloron en siaj filmoj.

Li faris centojn da filmoj, ĉefe dum la jaroj 1896-1902. Teme, ĉi tiuj filmoj ofte similas je la iluziaj teatraĵoj, kiujn li jam faris, kun trukoj kaj neeblaĵoj, ekzemple la malapero aŭ aligrandiĝo de objektoj.

Lia plej fama filmo estas *Le Voyage dans la lune* ("La Vojaĝo al la luno") de 1902; ankaŭ fama estas *Le Voyage à travers l'impossible* ("La Vojaĝo trans la neebla") de 1904. Ambaŭ filmoj temas pri strangaj vojaĝoj, iom laŭ la stilo de Jules Verne. Oni konsideras ilin iuj el la plej gravaj de la fruaj filmoj de sciencfikcio, kvankam ilia maniero pli proksimas fantazio.

Bildo el la filmo "La vojaĝo al la luno"

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2007-11-22 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 
* 

* Kategorio Georges Méliès en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 1461
* GND: 118783084
* LCCN: n79055178
* VIAF: 32046955
* ISNI: 0000 0001 2278 0413
* SUDOC: 03081412X
* BNF: 122153706
* ULAN: 500066375
* MBA: 394d5c13-8bbf-4603-8796-3f2c9649a41a
* NLA: 36408776
* NDL: 00621034
* BIBSYS: 90068029
* RKD: 244472
* NKC: mzk2005289701
* BNE: XX1262785
 |
**Francisco López Estrada** (Barcelono, 1918 -Valencio, 2010), hispana filologo, profesoro de universitato kaj mezepokisto.

Biografio
---------

El junio de 1946 li estis profesoro Hispanaj Lingvo kaj Literaturo kaj Universala Literaturo en la Universitato de La Laguna. El septembro de 1947 li estis samo en la Universitato de Santiago, Galegio. En 1948, li translokiĝis al Sevilo. Kaj poste al la Komplutensa Universitato de Madrido (1976-86) kie li profesoris pri mezepoka literaturo ĝis sia emeritiĝo. Li estis membro de la Hispanic Society of America kaj ano de la Reĝa Akademio Sevila de Beletroj.

Verkoj
------

Liaj studoj temis ĉefe pri la Mezepoko, la paŝtista novelo de la Renesanco, kaj nur pli sporade pri la 19a jarcento aŭ komenco de la 20a, ekzemple *Los libros de pastores en la literatura castellana: la órbita previa* (1975), liaj eldonoj de *Los siete libros de la Diana* de Jorge de Montemayor (Madrid, Espasa-Calpe, 1962), de la *Diana enamorada* de Gaspar Gil Polo (Madrid: Castalia, 1987), de *El Abencerraje: (novela y romancero)* (Madrid: Ediciones Cátedra, 1980), de *Rimas y declaraciones poéticas* de Gustavo Adolfo Bécquer (Madrid: Espasa-Calpe, 1977) kaj de la *Relación de la embajada de Enrique III al Gran Tamorlán* de Ruy González de Clavijo (Buenos Aires: Espasa-Calpe, 1952); *Libros de viajeros hispánicos medievales* (Madrid: Ediciones del Laberinto, 2003), la eldono de la kompleta verkaro *Poesías completas* de Pedro de Espinosa (1975) kaj de liaj *Obras en prosa* (Málaga: Diputación Provincial, 1991), *Panorama crítico sobre el Poema del Cid* (Madrid: Castalia, 1982) kaj eleganta *Poema del Cid: version métrica* (Madrid: Editorial Castalia, 1974, represita samloke samjare, 2007) kiu estas eble la plej bonkvalita adaptaĵo de la *Poema del Cid* (kiun li same editoris: Madrid: Castalia, 2007) al la moderna kastilia lingvo. Aliaj liaj libroj estas *Los "primitivos" de Manuel y Antonio Machado* (Madrid: Cupsa, 1977); *Tomás Moro y España: sus relaciones hasta el siglo XVIII* (Madrid: Universidad Complutense, 1980) kaj aliaj diversaj eldonoj (kiaj *Fuenteovejuna* de Lope de Vega aŭ *La Galatea* de Cervantes), antologioj kaj lernolibroj unuope aŭ kunlabore (ĉefe kun María Teresa López García-Berdoy)s.

Eksteraj ligoloj
----------------

* Bibliografio de Francisco López Estrada Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 441345
* GND: 121449076
* LCCN: n80158691
* VIAF: 17217793
* ISNI: 0000 0001 0874 3595
* SUDOC: 026662213
* BNF: 11886816c
* NLA: 35762295
* BIBSYS: 90353724
* NKC: osd2014823301
* ICCU: RAVV079296
* BNE: XX996942
 |
La **Distrikto Nyíradony** [njIradonj], (hungare *Nyíradonyi járás*) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar. Ĝi situas sur ebenaĵo en la orienta parto de la departemento (same en la orienta parto de la lando).

Distrikto Nyíradony en Hungario
La distrikta ĉefurbo estas Nyíradony, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo kaj 2 grandvilaĝoj, la ceteraj 5 estas vilaĝoj.

La areo estas 510,31 km², kie loĝas 29 303 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, maizoj) kaj bestobredadoj.

Historio
--------

Tiuj komunumoj apartenis al diversaj distriktoj en la historio, ekzemple inter 1926-1950 al departemento Szabolcs, al distrikto ’’Ligetalja’’ (komence la distrikta ĉefurbo estis Nyíracsád). Menciindas, ke la distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.

Komunumoj
---------

* distrikta ĉefurbo kaj urbo: **Nyíradony**
* alia urbo: Vámospércs
* grandvilaĝoj:
	+ Bagamér
	+ Nyírábrány
* vilaĝoj:
	+ Álmosd
	+ Fülöp
	+ ’’Nyíracsád’’
	+ Nyírmártonfalva
	+ Újléta

Fontoj
------

* la datenoj venis el la Hungara Vikipedio
**Francisco Ygnacio MADERO GONZÁLEZ** (Parras de la Fuente, Coahuila, 30-a de oktobro 1873 – 22-a de februaro 1913) estis prezidanto de Meksiko inter 1911 kaj 1913.

Francisco Madero oponis la reĝimon de Porfirio Díaz, kaj en 1909 fondis partion kontraŭ la daŭra reelektado, kaj kandidatis por la prezidenteco. Díaz lin enkarcerigis, kaj el la malliberejo Madero lanĉis la **Alvokon de San Luis**, pro la urbo kie li estis mallibera, San Luis Potosí. Prezidento Díaz rezignis en 1911.

Madero gvidis registaron demokratan, sed ne speciale favoran al la popolaj klasoj. Dum lia rega tempo, eksplodis ribeloj kamparanoj, inter kiuj la ĉefan gvidis Emiliano Zapata. Madero ŝarĝis ĝian subpremon al generalo Victoriano Huerta, kiu en 1913 konspiris kun la ambasadoro de Usono Henry Lane Wilson por renversi la prezidenton. Je la 22-a de februaro de 1913, malgraŭ antaŭaj promesoj, Madero estis ekzekutita.

Madero verŝajne alprenis la kutimon, mallongigi sian duan antaŭnomon, dum studado en Berkeley; tamen estas eble, ke plaĉis al li la litero "I",
ĉar ĝi aspektas kiel romia cifero "unu" ("Francisko la unua"). Alia ebleco estas ke li preferis lasi dubojn pri la nomo, kiun kelkaj supozas esti *Ignaco*.

* Francisco I. Madero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Francisco I. Madero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 30168
* GND: 118781200
* LCCN: n50043634
* VIAF: 2639327
* ISNI: 0000 0000 8082 3760
* SUDOC: 052655296
* BNF: 135722645
* NLA: 35588811
 |
**Bőszénfa** [bOsEnfa], germane **Besinge** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár.

Blazono de Bőszénfa

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 43 km²
* Loĝantaro: 600
* Poŝtkodo: 7475
* Telefonprefikso: 82

Situo
-----

Bőszénfa situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Balatono-Szigetvár. Kaposvár troviĝas 17, Kadarkút 22, Szigetvár 26, Szentlőrinc 29 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1237 laŭ tiama ortografio *"Bozais"*. En la 1770-aj jaroj alvenintaj ŝvaboj pligrandigis la loĝantaron. Iliaj posteuloj post la 2-a mondmilito deportiĝis al Germanio, dume deportitaj hungaroj alvenis el Ĉeĥoslovakio. Vilaĝservoj estas migra poŝto, kuratoro (ĉiofaranto por la vilaĝanoj).

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Nothburga
* cervobredejo

Fontoj
------

* hungara Vikipedio
* http/maps.google.com
* w.iranymagyarorszag.hu
* w.gyaloglo.hu

* Kategorio Bőszénfa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĥoro prezentas 4'33" en Borgloon, Belgio je la 19-a de junio 2016
***4'33"*** (prononcata angle *Four minutes, thirty-three seconds* aŭ de la komponisto mem *Four, thirty-three*; esperante *Kvar minutoj, tridek tri sekundoj* aŭ *Kvar, tridek tri*) estas trimovimenta komponaĵo de la usona avangarda komponisto John Cage (1912-1992). Ĝi estis komponita en 1952 por iu ajn muzikilo (aŭ kombinaĵo de muzikiloj), kaj la skribaĵo instruas al la ludanto ne ludi muzikilon dum la tuta daŭro de la komponaĵo, tra la tri movimentoj (la unua movimento daŭras tridek sekundojn, la dua du minutojn kaj dudek tri sekundojn, kaj la tria unu minuton kaj kvardek sekundojn). Kvankam komune perceptata kiel kvar minutoj kaj tridek tri sekundoj de silento, la komponaĵo fakte konsistas el la sonoj de la medio, kiujn aŭdas la aŭskultantoj dum la ludado. Tra la jaroj, *4'33"* fariĝis la plej fama kaj plej polemika komponaĵo de Cage.

Elpensite en ĉirkaŭ 1947 kaj 1948, dum la komponisto laboris pri sia *Sonatas and Interludes*, *4'33"* fariĝis por Cage la pinto de lia ideo, ke iaj ajn sonoj konsistigas, aŭ povas konsistigi, muzikon. Ĝi ankaŭ estis spegulaĵo de influo de Zen-Budhismo, kiun studis Cage ekde la malfruaj 1940-aj jaroj. En intervjuo en 1982, kaj dum pluraj aliaj fojoj, Cage diris, ke *4'33"* estas laŭ li sia plej grava verko.
**John Adams** [ĝan a'damz] (la 4-an de novembro 1767 - la 5-an de marto 1829) estis la lasta postvivinto el la ribelintoj de ŝipo Bounty, kiuj ekloĝis sur Pitkarna Insulo en januaro 1790, la jaro post la ribelo.

Li uzis la kromnomon **Alexander Smith** post la retrovo de la insulo fare de la Britoj, sed liaj gefiloj plu uzis la familinomon "Adams". Post la morto de aliaj ribelantoj kaj tahitiaj viroj pro murdo, malsano kaj aliaj malbonoj, Adams, sia amiko Ned Young, kaj la plejparte ina loĝantaro, kiu restis, ellaboris vivregulojn de nova socio, kaj Adams konvertis la aliajn pitkarnanojn al ia formo de kristanismo (*anglikanismo, eble ?* ). La pitkarnanoj pli poste konvertiĝis de tiu formo de kristaneco al adventismo.

Ĉiukaze, kiam la britoj retrovis Pitkarnon, ili estis impresitaj de la ekzemplo de gvidkapablo de Adams, kaj decidis ne aresti lin pro ribelado.

Li mortis laŭ natura maniero la 5-an de Marto 1829 sur Pitkarno.

La ĉefurbo de Pitkarno portas lian nomon: Adamstown *[Adamstaŭn]*.

Literaturo
----------

* *Letters from the Isle of Man - The Bounty-Correspondence of Nessy and Peter Heywood* von Christiane Conway. Eldonita de The Manx Experience, Isle of Man 2005, 182 paĝoj. ISBN 1-873120-77-X


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 41843
* VIAF: 78942424
* NLA: 36484483
* BNE: XX5427380
 |
*"Kvardek naŭ" alidirektas ĉi tien. Por la jaro, vidu la paĝon 49.*

**Kvardek naŭ (49)** estas la natura nombro kiu sekvas 48 kaj antaŭas 50.

La nombro 49 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:

* en duuma sistemo : 110001
* en okuma sistemo : 61
* en deksesuma sistemo : 31
* en romiaj ciferoj : **IL**
* en ĉinaj ciferoj : **四十九**

### en matematiko

49 ne estas primo. 49 = 7·7

**Kurioza eco**

```
1/49 = 0,020 408 163 265 306 122 448 979 591 836 734 693 877 551 ...

kaj

       0,02
     + 0,000 4
     + 0,000 008
     + 0,000 000 16
     + 0,000 000 003 2
     + 0,000 000 000 064
     + 0,000 000 000 001 28
     + 0,000 000 000 000 025 6
     + 0,000 000 000 000 000 512
     + 0,000 000 000 000 000 010 24
     + 0,000 000 000 000 000 000 204 8
     +                          .......ktp, ktp
---------------------------------------------------
     = 0,020 408 163 265 306 122 448 979 591 836 734 693 877 551...ktp   = 1/49

```

Kvardek naŭ aperas en la sekvenco de Padovan: , ... 21, 28, 37, 49, ....

### pri la nombro 49

* La atomnumero de Indio.
* Unu el nombroj de Elefanto laŭ Brazila folkloro.
* La nombro da klavoj en celesta klavaro.
* La nombro de la franca departemento Maine-et-Loire.

* Kategorio 49 (nombro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Hornos de Moncalvillo** [ORnos demonkalBIljo] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la norda Komarko de Logronjo kun ĉefurbo en la provinca kaj regiona ĉefurbo Logronjo. 

La municipa teritorio de Hornos de Moncalvillo, en la nordo de la regiono.

Geografio
---------

Ĝi estas ĉe la rojo Redajo norde de Daroca de Rioja laŭ la regiona ŝoseo LR-341; laŭ la regiona ŝoseo LR-442 estas sude de Navarrete (kaj ties ŝosenodo) kaj laŭ la regiona ŝoseo LR-341 de Sotés.

Historio
--------

La plej frua referenco al la loko aperis en la 11-a jarcento, en la testamento de la reĝino Estefanía, vidvino de la reĝo García Sánchez la 3-a de Pamplono, favore al sia filino Jimena. La loko estis inkludita en la senjorlando de Cameros kiun Henriko de Trastámara donis al Juan Ramírez de Arellano, kiu helpis lin en la milito kontraŭ lia frato Petro la 1-a, en 1366. Poste ĝi apartenis al la dukoj de Nájera.

Aktualo
-------

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tial oni malaltiĝis el pli ol 200 loĝantoj ĝis nunaj 96.

La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo, forstado, kaj la rura turismo.

Vizitindaĵoj estas la preĝejo, kaj la ermitejo, kaj naturaj pejzaĝoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796446
 |
Sudokcidenta fasado kun antikva portiko. Interno antaŭ la restaŭradoj de 1999. Fotite de oriento, el pli malsupra apudrivera herbejo.
La **Romia Domo** (germane: *Römisches Haus*) estas muzea domo en Vajmaro, supre de Ilm-parko.

Priskribo
---------

Similante romian landvilaon troviĝas la domo, rifuĝejo somera de grandduko Carl August, sur elstaranta ronda areo de supre de la Ilm-parko preterkondukanta pado. Ĝi konstruitis inter 1791-97 sub la gvidado de Goeto laŭ la planoj de Johann August Arens. Modeloj estis romiaj-antivkaj kaj renesancaj konstruaĵoj, kion atestas la templa formo kiel ankaŭ la harmoniozaj proporcioj.

Ŝtupoj ĉe la norda kaj suda flankoj kondukas onin al trapasejo kun dorikaj kolonoj kiuj ŝajnigas konstruon sur restoj de antikvaj ruinoj. Tion substrekas ankoraŭ ĉirkaŭanta triglifa friso, la pentrado iluziganta stereoskopian vidon kaj la fresko de Heinrich Meyer pri Apolono kaj la naŭ muzoj (1798). La timpano de la ebena supra muraĵo montras reliefon faritan en 1819 fare de Johann Peter Kaufmann kun per flugiloj ekipita genio kaj alegoriaj prezentoj de agrikulturo kaj hortikulturo, de sciencoj kaj poezio.

Kolekto
-------

La interno estas antaŭ ĉio verko de la dresdena ĉefarkitekto Christian Friedrich Schuricht. En 1999 oni decidis rezigni pri ĉiu meblo ne menciita en la origina ekiparo. Tiel la vizitanto ĝuas neartefaritan impreson pri la aranĝo de la klasicismaj ĉambroj. Viziteblas la vestiblo (kiu servis ankaŭ kiel refektorio), la Blua salono (por festoj kaj akceptoj) kaj la Flava salono (studoĉambro grandduka). La apudaj ĉambroj uzitis pro dormado kaj sinvestado.

Eta daŭra ekspozicio informas pri la historio kaj la evoluo de la linda parka teritorio de laŭlonge la Ilm-riveron kaj prezentas ĝiajn multnombrajn vidindaĵojn.

Literaturo
----------

* Andreas Beyer (eld.): *Das Römische Haus in Weimar.* Schriftenreihe des Goethe Nationalmuseums Weimar. Stiftung Weimarer Klassik. Hanser Verlag, München/Wien 2001, ISBN 978-3-446-19726-8.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Romia Domo (Weimar) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri la domo ĉe Klassik-Stiftung.
* Aŭdaj rondgvidadoj kun informoj pri la menciita monumento. Arkivigite je 2016-01-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Plano arkitektura de la domo.
* Pri la domo ĉe tutturingia fremdultrafika agentejo.

50.97111111111111.335555555556Koordinatoj: 50° 58′ 16″ N, 11° 20′ 8″ O (mapo)
marŝmalo
rostado de marŝmaloj
marŝmaloj turnitaj super fajro
vitro de marŝmalo-kremaĵo
**Marŝmalo** estas ŝaŭmsukeraĵo el sukero (ĉ. 75 %), ovoblanko, ĵeleo, aromoj kaj farbaĵoj. Origine la sukeraĵo estis farita el la radiko el la oficina alteo (*Althaea officinalis*). La nomo venas de la anglalingva nomo *marshmallow* (marĉa malvo) por la planto. Hodiaŭ oni uzas ofte la pli malmultekostan gelatenon kiel ĵeleo, sed ankaŭ marŝmaloj kun koŝera aŭ planta ĵeleo (agaragaro, karageno). Aĉeteblas ankaŭ produktoj entute sen gelateno (ekzemple:*marŝmalo-flufo*). En la germanlingvaj regionoj tiaj dolĉaĵoj havas la nomon **Mausespeck** aŭ **Mäusespeck**, kiu signifas "musolardo".

Farado de marŝmalo
------------------

Marŝmaloj estas tre ŝatataj en Usono, kie ili estas uzataj por ornami batatojn dum la dankotago. La dolĉaĵoj estas rostitaj sur kradrostilo. La origino de la usonaj marŝmaloj estas la franca *Pâte de guimauve*.

Histora evoluo
--------------

La oficina alteo estas kuracplanto, kiu estis uzata jam longtempe. La radikoj de la alteo eligas gluan substancon, kiu estas uzata en norda Eŭropo antaŭ la uzo de araba gumo kaj similaj gluaj substancoj. Kandigitaj pecoj de la altea radiko estis uzataj kontraŭ malvarmumo.

Literaturo
----------

* Tim Richardson: *Sweets: a history of temptation*. 2002.

* Kategorio Marŝmalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Hornillos de Eresma** [orNIljos deRESma] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la sudo de la provinco. *Hornillos de Eresma* estas komprenebla etimologie kiel *Fornetoj de Eresma*, alude al la ĉefa rivero.

Hornillos de Eresma en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Pinares* de la provinco Valadolido, verde, sude.
Preĝejo de Sankta Mikaelo; tiu ĉefanĝelo aperas en la blazono.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 34,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 174 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 210 el 1935. 

Ĝi distas 39 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Matapozuelos, Alcazarén kaj Olmedo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de pinaroj. Trafluas la rivero Eresma kaj rojo Sangüero.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765556
 |
Pektiano, uzurptanto ribelinta kontraŭ Filipo la araba, monfaris moneron por festi la duan jarmilon de la historio de la urbo. La Antonino portas la apudskribon ROMAE AETER AN MIL ET PRIMO: "Al Eterna Romo, je ĝia mil unu jaro."
La **romia erao** estas erao, kiu nombras la jarojn ekde la fondiĝo de Romo, kiu laŭ tradicio okazis je la 21-a de aprilo 753 a.K.

***AUC*** estas mallongigo por indiki jaron de la erao. AUC estas mallongigo de la latina *ab urbe condita* -- "el la fondiĝo de la urbo" aŭ laŭvorte "ekde la urbo fondita", t.e. Romo. 

La romia erao estis la sola erao de la julia kalendaro ĝis
1280 AUC (527 p.K.), kiam la kristana erao alvenis. Sed ankaŭ tiu erao nur populariĝis en la frua imperiestra epoko per la granda verko de la historiisto Livio, dum antaŭe romianoj difinis jarojn indikante nur la regantajn konsulojn. 

Kelkaj romiaj historiistoj uzis la esprimon kiel datigan metodon por la historio de la urbo, sed la uzo de la metodo ne ampleksis. Pli oftaj datumaj metodoj indikis la nomojn de la du konsuloj, kiuj servis en tiu jaro (post la fino de la monarkio kaj la fondo de la Romia Respubliko) aŭ la jaro de la regado de la imperiestro.

Ekzemple, kiam Sankta Luko datis la predikadon de Johano la Baptisto, li ne simple diris "*En la jaro 783 AUC*" sed:

*"En la 15-a jaro de la regado de Tiberio Cezaro, kiam Poncio Pilato estis provincestro de Judujo, kaj Herodo estis tetrarĥo de Galileo, kaj lia frato Filipo tetrarĥo de la regiono Iturea kaj Traĥonitis, kaj Lisanio tetrarĥo de Abilene dum la ĉefpastreco de Anas kaj Kajafas venis la vorto de Dio al Johano...*

Vidu ankaŭ
----------

* Ab urbe condita
Marĝenoj en la lasta paĝo de 15ajarcenta inkunablo.
En skriba dokumento **marĝeno** estas rezervita spaco apud grafika objekto.
En la ordinara senco, marĝenoj estas la spacoj rande de la tuta paĝo. Sed ĝi validas ankaŭ pri unuopaj grafikaj objektoj, ekzemple pri bildo, kiun izolas blankaj spacoj. Ĉar grafikaj objektoj estas pliofte kvaranguloj, oni distingas supran, dekstran, malsupran kaj maldekstran marĝenojn. Tamen, senfona bildo estas ekzemplo de objekto kun malpli simpla formo, kiu povas havi unu solan ĉirkaŭmarĝenon.

En kajeroj aŭ libroj oni parolas pri interna kaj ekstera marĝenoj, prefere ol dekstra kaj maldekstra. La interna marĝeno estas tiu, kiu kuŝas rande de la bindaĵo. Ĝi do estas dekstra sur maldekstra paĝo kaj inverse. La ekstera marĝeno estas la kontraŭa flanko, kiu limas la kajeron mem. Oni kutime difinas la internan marĝenon pli granda, ĉar la bindaĵo kunmordas, kaj sekve parte kaŝas ĝin.

En iuj komputilaj programoj, en kiuj grafikaj objektoj prezentiĝas kvazaŭ ili estus sur tavoloj, oni oportunigis la desegnon de dokumentoj distingante **elŝovo**n (padding) de marĝeno. La elŝovo ankoraŭ estas parto de la objekto: ekzemple, se alineo havas fonan koloron, tiu koloro etendiĝas ĉirkaŭ la alineo tiom, kiom ampleksas la elŝovoj; male la ankoraŭ pli eksteraj marĝenoj de la alineo restas senaj je ĝia koloro.

Vidu ankaŭ
----------

* Amplituda (amplifa) marĝeno kaj faza marĝeno
* Krommarĝeno
La Bando de Kimra Gvardio de la Brita Armeo ludas gvardian marŝon ĉe Mall por ŝanĝi la gvardion
**Marŝo**, kiel muzika ĝenro, estas muzikaĵo kun forta regula ritmo kiu en origino estis intence verkita por marŝadi kaj ĉefe plej ofte ludita fare de armebando. Laŭritme, marŝoj gamas el la rapida mortomarŝo en la verko de Wagner nome *Götterdämmerung* al la energiaj militmarŝoj de John Philip Sousa kaj la militistaj himnoj de la fino de la 19a jarcento. Ekzemploj de varia uzado de marŝoj troviĝas ĉe la verko de Beethoven nome *Eroica*, en la Militmarŝoj de Franz Schubert, en la funebra marŝo de Chopin nome Sonato Numero 2a, kaj en la Mortomarŝo en la verko de Handel nome *Saul*.

Literaturo
----------

* Halman, Johannes and Robert Rojer.  (2008) *Jan Gerard Palm (1831–1906) Music Scores: Waltzes, Mazurkas, Danzas, Tumbas, Polkas, Marches, Fantasies, Serenades, a Galop and Music Composed for Services in the Synagogue and the Lodge*. Amsterdam: Broekmans and Van Poppel.

Arkivigite je 2008-12-26 per la retarkivo Wayback Machine\*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Dro. Stephen Rhodes, podkasto pri historio de marŝoj Arkivigite je 2009-03-04 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Marŝo (muziko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Drupa** estas la plej granda foiro en la mondo por ekspozicio de ekipaĵoj por presarto en la mondo, okazanta ĉiun kvaran jaron fare de la foirejo Messe Düsseldorf en Düsseldorf, Germanio. La vorto *drupa* estas kunfandaĵo de la germanaj vortoj **dru**ck und **pa**pier; *preso* kaj *papero* respektive.

Miloj da industrifakuloj partoprenas kutime, kaj en la korporacia reprezentado tipe estas kompanioj kiel Agfa Graphics, Océ N.V. Muller Martini, EIZO, Esko, Hewlett-Packard, Xeikon, Flint Group, Heidelberger Druckmaschinen, Manroland, Kern, Pitney Bowes, New Solution, Xerox, Kodak, Canon, Transeomedia, DirectSmile, Konica Minolta, Ricoh, Martin Automatic, Komori Corporation, Fujifilm, Siegwerk, Inspectron kaj Koenig & Bauer AG. Kelkaj novaj teknologioj estas tipe montrataj dum Drupa.

Referencoj
----------

1. ↑   drupa 2012 Exhibitors. Messe Düsseldorf. Alirita 17a de Aŭgusto 2014.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Drupa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo

Koordinatoj: 51° 15′ 40″ N 6° 44′ 35″ O﻿ / ﻿51.261 °N, 6.743 °O﻿ / 51.261; 6.743 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 800524
 |
La **Kalvinana preĝejo de Abod** estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Abod.

Historio
--------

La simpla, tre malgranda, romanika, katolika kirko estis konstruita en la dua duono de la 13-a jarcento. En la 15-a jarcento freskoj estis pentritaj, ekde la sekva jarcento jam la kalvinanoj uzis la preĝejon. Ili blankigis la murojn, la baldaŭa restaŭrado jam ne povis reaperigi la freskojn. En 1755 la kirko plene renoviĝis, en la 1870-aj jaroj la tegmento estis renovigita. En 1904 ĝi denove estis en tre malbona stato (vivdanĝera). En 1998 escepte la murojn ĉiuj partoj renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en korto ĉe vojkliniĝo. La fasado estas simetria, meze vestiblo kun la enirejo estas videbla. La navo havas supre lignan firstotureton. La rektangula absido estas pli malalta kaj mallarĝa, ol la navo. Interne la muroj estis blankaj. La sonorilo estis kreita en 1619.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Kalvinana preĝejo** estas religia historia monumento en urbo Ajka (Hungario).

Historio
--------

Dum dominado de turkoj aperis la protestantaj religioj. En 1721 nur 2 homoj estis kalvinanoj en tiama vilaĝo Ajka, sed post la sekvaj jardekoj ili multobliĝis. Ili frekventis diservojn en la luterana kirko loke aŭ en aliaj vilaĝoj. Depost 1781 laŭ leĝo de la hungara parlamento oni permesis konstrui reformaciajn kirkojn. Post kelkaj jaroj jam ekfunkciis la kalvinana preĝejo de Ajka. En 1842 fulmo detruis la tegmenton, sed poste ĝi estis rekonstruita. En 1882 kaj 1914 la konstruaĵo estis renovigita, en 1938 interne trakonstruita. La orgeno alvenis en 1938, ĝi estis renovigita en 1991. Dum la socialismo la kirko interne renoviĝis en 1976, ekstre en 1980.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en parko sur monteto, sed proksime estas ankaŭ la luterana kirko. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas. La enirejo funkcias tra la turo, al kiu ŝtupoj kuras. La navo finiĝas en plurlatera absido.

Fontoj
------

* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Flanka partoFlanka parto
* AbsidoAbsido
* Aerfoto (vidu dekstre ĉi tiun kirkon!)Aerfoto (vidu dekstre ĉi tiun kirkon!)
* EnirejoEnirejo
La **kalvinana nova preĝejo** estas religia konstruaĵo en Budapeŝto, en distrikto Soroksár.

Historio
--------

Pro aliĝo de Soroksár al Budapeŝto (1950) pli novaj loĝantoj alvenis al la randa parto de la komunumo. En 1957 la kalvinanoj aĉetis loĝdomon, kies ĉambron ili trakonstruis konvena al diservo. En la sekva jaro oni fondis filion de la [[kalvinana malnova preĝejo. En 2010 la domo estis vendita por akiri komencan kapitalon al konstruota kirko. La konstruaĵo komenciĝis en 2011, la paroĥo estis preta en 2015. Oni provizore aranĝis mesojn en la paroĥejo (inter 2010-2015 en ĉambro de la katolika preĝejo). La kalvina nova kirko mem estis konstruita inter 2018 kaj 2020.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo altiĝas. La turpinto estas piramida. Interne la sidlokoj duonronde ĉirkaŭas la predikejon.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto[*rompita ligilo*]


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **kalvinana preĝejo de Abaújszántó** estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Abaújszántó.

Historio
--------

Laŭ dokumentoj kalvinanoj vivis en tiu komunumo ekde la 1530-aj jaroj. Ili uzis la katolikan kirkon, sed la katolikoj reakiris ĝin en la malfrua 17-a jarcento. Inter 1705-1751 ĝi denove estis kalvinana, poste katolika. La kalvinanoj konstruis novan gotikan preĝejon en 1751, sed ĝi bruldetruiĝis en 1864, poste rekonstruiĝis jam laŭ baroko. La orgeno estis farita en 1953.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. La navo havas apogpilierojn. La absido estas plurlatera kaj antaŭĉambro aliĝas al ĝi. La kirko estas kaj ekstere, kaj interne pure blanka. La plafono estas ebena el ligno. La instalaĵoj estas barokaj el la malfrua 18-a jarcento.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2016-05-13 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2017-09-11 per la retarkivo Wayback Machine
* 
*
**Kirko Laboristo Sankta Jozefo** estas romkatolika konstruaĵo en Hungario en vilaĝo Felsőmocsolád.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo *Muchula* okazis en 1229, la loĝantoj iĝis kalvinanoj en 1726, ĉar germanoj alvenis. La katolikoj reorganiziĝis en 1946. Pli frue en 1790 nobeldomo estis konstruita. Tiu konstruaĵo trakonstruiĝis por esti preĝejo, tiam la navo estiĝis el 3 iamaj ĉambroj. La turo konstruiĝis nur en 1955 kaj en la sama jaro la restinta parto iĝis loĝejo por la pastro. En 2006 la interna parto, la tegmento en 2010 renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola. La turo estas tre malalta. Interne la konstruaĵo aspektas domo, se oni ne vidas la turon. Estas enirejo por la kirko ĉe la turo tra vestiblo. Flanke la alia enirejo apartenas al la pastra loĝejo.

Kermeso okazas en la 19-an de majo.

Fontoj
------

* hungare
* hungare
* 2 fotoj[*rompita ligilo*]
* hungare kun fotoj
* hungare Arkivigite je 2014-02-20 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Domenico Gabrielli**, ankaŭ *Gabrieli*, (\* 15-a de aprilo 1651 en Bolonjo; † 10-a de julio 1690 samloke) estis Itala violonĉelisto kaj komponisto.

Vivo
----

Li studis komponadon ĉe Giovanni Legrenzi kaj aktivis ekde 1680 ĝis sia morto en sia hejmurbo kiel violonĉelist en la kapelo de San Petronio kaj iĝis membro, poste kelktempe ankaŭ la prezidento („principe") de la Academia Filarmonica di Bologna,. Pro siaj longaj forestoj inter (1687-1688) li estis dumtempe ekskludata el la kapelo kaj deĵoris ĉe la kortego de Modena, antaŭ ol li refoje deĵoris en lia antaŭa funkcio en Bolonjo. Pro lia bonega ludo de la violonĉelo oni nomis lin ankaŭ **Minghino dal Violoncello** (dialekte: *Mingain dal viulunzeel*).

Verkoj
------

Inter liaj verkoj troviĝas dekduo de operoj prezentitaj en Bolonjo, Venecio kaj Modena, 3 oratorioj interpretitaj en Bolonjo y Florenco kaj variaj kantatoj. Oni publikis siajn verkojn *Balleti, Gighe, Correnti, Alemanda e Sarabande a violino e violone* [suitmovimentoj por violono kaj kontrabaso] (1684), *Cantate a voce sola* [voĉkantaj kantatoj sen akompano] (1691). Li estis la unua, kiu laŭdokumente unuafoje komponis verkojn por soloviolonĉelo (du sonatojn por violonĉelo kaj figurita baso, aro de sep *riĉerkaroj' por senakompana violonĉelo kaj kanonon por du violonĉeloj).*

Fontoj
------

* S. Durante: *Gabrielli*, in: *The New Grove Dictionary of Opera,* ed. S. Sadie. London 1992. Vol 2, p. 322.
* W. Matteuzzi: *Gabrielli*, in: *Dizionario enciclopedico universale della musica e dei musicisti. 2: Le biografie,* ed. A. Basso. Turin 1986. Vol. 3, p. 83f.
* J. G. Suess: *Gabrielli*, in: *The New Grove Dictionary of Music and Musicians,* ed. S. Sadie. London 1980. Vol 7, p. 67.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 

* Senkostaj muzikaĵoj fare de Domenico Gabrielli en la *Werner Icking Music Archive* ("Muzika Arkivo de Werner Icking")


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 164835
* GND: 100528554
* LCCN: n79109329
* VIAF: 122322464
* ISNI: 0000 0001 1862 8689
* SUDOC: 121458563
* BNF: 13894231m
* MBA: febe9df8-0058-459c-8327-a09c9a9e0aaa
* NLA: 35423796
* BIBSYS: 3030525
* NKC: mzk2003174003
* ICCU: SBLV161812
* BNE: XX925161
 |
La **Kalvinana preĝejo** estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Göd, iam en Alsógöd.

Historio
--------

En Alsógöd de la komenco ĉiam vivis kalvinistoj sporade. Ili havis eklezian grupon kune kun Felsőgöd kaj Sződliget ekde la 1920-aj jaroj. La grupo apartenis al Vác. Diservoj okazis en loĝejo. En 1928 la grupo ricevis parcelon, kie estis konstruita preĝdomo kun simpla sonorilostablo. Dum la komenciĝinta socialismo la preĝdomo estis pligrandigita. La vera preĝejo de Alsógöd estis konstruita en la jaroj 1998 kaj 1999.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas en korto inter arboj. La fasado estas malsimetria, ĉar la kvadrata turo altiĝas en la dekstra flanko. Meze ligna arkada pluvŝirmilo reliefas, malantaŭe funkcias la enirejo. Kelkaj ŝtupoj kuras al la arkado. La turpinto estas plurlatera svelta piramido. Interne la muroj estas blankaj laŭ la kutimoj.

Fontoj
------

* 
* 

Enirejo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Hersiwil** estas iama komunumo en la distrikto Wasseramt en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 184 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010. Ekde la 1-a de januaro 2013 ĝi formas parton de la nova komunumo Drei Höfe.

Geografio
---------

Hersiwil situas en la Svisa Mezlando sur la orienta flanko de la flotebenaĵo de la rivero Emme, naŭ kilometrojn sudoriente de la kantonĉefurbo Soloturno. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Hersiwil mem la bieno Rütihof en nordokcidento de la komunumo. Hersiwil apartenas kaj laŭ surfaco kaj laj loĝantaro al la plej malgrandaj komunumoj de Kantono Soloturno. Ĝia teritorio etendiĝas sur areo de 1,41 km², de kiuj 23% estas kovritaj de arbaro, 70% servas por agrikulturo kaj 7% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La iama komunumo Hersiwil limis en nordnordoriento al Horriwil, en nordoriento en unu punkto al Etziken, en okcidento nordokcidento al Aeschi, en sudoriento kaj sudo al Heinrichswil-Winistorf, en okcidento al Halten, kaj en nordokcidento al Oekingen.

Trafiko
-------

Hersiwil situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la vilaĝo kondukas flanka vojo de Oekingen al Winistorf. Per la buslinio n-ro 16 de Aeschi al Kriegstetten la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Sub la komunumo pasas tra tunelo la linio de fervojo 2000 de la orient-okcidenta rapidlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno al Zuriko.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Hersiwil datiĝas el la jaro 1324 kiel *Hersenwile*. Kiel parto de la senjorujo Kriegstetten-Halten Hersiwil fariĝis en la jaro 1466 havaĵo de la urbo Soloturno, kiu en 1665 ankaŭ akiris al superan jurisdikcion pri la vilaĝo. Sub la malnova reĝimo ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Hersiwil formis komunumon kune kun Heinrichswil. Ek de tiam ĝis 1854 ekzistis triopa komunumo Hersiwil-Heinrichswil-Winsitorf. En la jaro 1854 el la tri vilaĝoj fariĝis memstaraj komunumoj. 

Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 Heinrichswil-Winistorf estis kunigita kun Hersiwil al la nova komunumo Drei Höfe.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
2. ↑  Fonto: *Othmar Noser*: *Hersiwil* en *Historia Leksikono de Svislando* (2007-12-13)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hersiwil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Hersiwil Arkivigite je 2016-10-23 per la retarkivo Wayback Machine

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Hersiwil** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Wasseramt |
| --- |
| Aeschi (Steinhof) • Biberist • Bolken • Deitingen • Derendingen • Drei Höfe (Heinrichswil-Winistorf • Hersiwil) • Etziken • Gerlafingen • Halten • Horriwil • Hüniken • Kriegstetten • Lohn-Ammannsegg • Luterbach • Obergerlafingen • Oekingen • Recherswil • Subingen • Zuchwil |  |

 |
La **Kalvinana malnova preĝejo** estas kultura konstruaĵo en Hungario, en urbo Pápa.

Historio
--------

La reformacio atingis Pápa-n jam en la 1520-aj jaroj, en 1537 plejparto de la loĝantoj estis luteranoj, kiuj uzis la paroĥan katolikan kirkon ĝis 1580, poste la kalvinanoj uzis ĝin. Pro la kontraŭturkaj bataloj ĝi plene estis detruita, sed en 1610 oni konstruis pli novan preĝejon. En 1629 la incendio detruis ĝin. En 1660 la katolikoj trude okupis la kirkon, sed post 3 jaroj la kalvinanoj konstruis propran preĝejon. En 1718 la reĝo ordonis forpreni ĝin, la kalvinanoj povis aŭdi mesojn nur en stokejo pri agrikulturaj iloj. En 1752 la kalvinanoj rajtis aŭdi mesojn ekster Pápa en vilaĝo Adásztevel. Laŭ pli nova leĝo en 1783 kun permeso la kalvinanoj konstruis la nun videblan preĝejon en loko de la menciita stokejo. Inter 1784 kaj 1941 tio estis oficiale kalvinana preĝejo, poste ekfunkciis la Kalvinana preĝejo (Pápa). En 1856 orgeno alvenis, sed pli frue oni konstruis la necesan galerion. La orgeno estis transmetita al la nova preĝejo. La malplena konstruaĵo iĝis muzeo ekde 1972. Ĝi estis restaŭrita en 2017.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas en profundo de korto, laŭ la leĝo sen turo. Interne galerio estas videbla laŭ 3 flankoj. La baroka predikejo estis farita en Sopron en la 18-a jarcento.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2007-07-02 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* pri la muzeo
**Preĝejo Sankta Jozefo** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Gyékényes, en la urbomezo.

Historio
--------

En la tiama *Gykynes* kirko funkciis antaŭ ol 1380, kiu detruiĝis dum la kontraŭturkaj bataladoj. La nun videbla preĝjo konstruiĝis en la 1830-aj jaroj. La ĉefaltara bildo estis pentrita en 1886. En la sekva jaro la preĝejo estis trakonstruita, en 1900 la navo pligrandiĝis. La orgeno estis farita en 1810, sed en tiu ĉi preĝejo funkcias de 1894. En 1971 oni plene renovigis la konstruaĵon.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola. La fasado estas simetria, sube meze troviĝas la ĉefenirejo kune kun malgranda vestiblo. Pli supre la turo altiĝas. Sur la ekstera muro estas videbla memortabulo, kiu memorigas pri tio, ke en 1945 bulgaraj soldatoj murdis tie 2 pastrojn. Interne la muroj estas blankaj, sed tiu blankaĵo kovras la originajn freskojn, el kio nur parto estas videbla ekde 2006.

Kermeso okazas en la 19-an de marto.

Fontoj
------

* hungare
* hungare
* hungare kun multe da bildoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto, kiu estas videbla kaj legebla pli malsupre


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Domenico Maria Novara** (1454–1504) estis itala sciencisto. 

Dum 21 jaroj li estis profesoro de astronomio en la Universitato de Bolonjo, kaj en 1500 li ankaŭ instruis pri matematiko en Romo. Li elstaris kiel platonisma astronomo, kaj en 1496 li instruis al Nikolao Koperniko astronomion. Li estis ankaŭ astrologo. 

En Bolonjo, Novara estis helpita de Koperniko, kun kiu li observis lunan kaŝadon de Aldebarano. Koperniko poste uzis tiun observadon por pruvi la modelon de Ptolemeo de la luna distanco.

La verkoj de Novara ĝenerale perdiĝis, escepte pro kelkaj astrologiaj almanakoj verkitaj por la universitato. Sed la verko de Koperniko nome *De revolutionibus orbium coelestium* (publikigita en 1543, longe post la morto de Novara) registras ke la 9a de Marto 1497 Novara atestis la unuan observon de Koperniko.

Bibliografio
------------

* A. Romer, "The welcoming of Copernicus's de revolutionibus: The commentariolus and its reception" Physics in Perspective, 1(2): 157–183, 1999.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 714850
* GND: 104209437
* LCCN: no2013052238
* VIAF: 66898015
* ISNI: 0000 0000 0410 6487
* SUDOC: 114433658
* BNF: 16671322v
 |
**Imre Kubovics** [kuboviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kubovics Imre** estas hungara geologo, altlerneja instruisto.

Imre Kubovics naskiĝis la 5-an de novembro 1925 en Veľká Mača (Ĉeĥoslovakio, nun en Slovakio).

Biografio
---------

Imre Kubovics apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. La kutiman lernadon disrompis la 2-a mondmilito, li estis helpsoldato (1944), poste militkaptito (1945). Post hejmenveno pro Dekretoj de Beneš li rifuĝis al Hungario kaj en 1947 li maturiĝis. Inter 1947-1949 li studis en Teknikuniversitato de Budapeŝto, poste li akiris geologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1953. Li estis samloke asistanto (1954-1958), lektoro (1958-1966), docento (1966-1975), katedrestro (1966-1993), dekano (1977-1983), fine ekde 1996 emerita profesoro. Intertempe li doktoriĝis en la universitato en 1962, li kandidatiĝis post 4 jaroj, li doktoriĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio en 1975. Li ricevis premiojn inter 1965-2007.

Liaj libroj
-----------

* *Kőzetmikroszkópia I. A kőzetmikroszkópia módszertana* (1992)
* *Kőzetmikroszkópia II. A kőzetalkotó ásványok.* (1993)
* *Általános kőzettan, A földövek kőzettana* (2008)

Elektitaj artikoloj (kun aliaj)
-------------------------------

* *Evolution of Extraterrestrial Materials and Structures* (1994)
* *New results from the Kaba meteorite Part I.* (2000)
* *New studies on meteorites from Hungary: Corrections in the London Meteorite Catalogue dataset* (2001)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2020-01-02 per la retarkivo Wayback Machine
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 675294
 |
**Madanapalle** (telugue **మదనపల్లె**) estas urbego kaj municipo en sudorienta Barato, en subŝtato Andra-Pradeŝo, en distrikto Annamayya.

Konstruaĵo en Madanapalle

Geografio
---------

Madanapalle etendiĝas en alteco de 695 metrojn de la marnivelo. Kolar troviĝas 62, Ĉittur 75, Tirupati 99, Kadapa 106, Bengaluro 119, Ĉenajo 191, subŝtata ĉefurbo Amaravatio 389, Mumbajo 855, Kolkato 1445, tutlanda ĉefurbo Delhio 1682 kilometrojn (aere) .

Demografio
----------

Laŭ la censo en 2011 Madanapalle havis populacion de 180 180. La legopovo estas 81,40 %, signife pli alta, ol la ŝtata mezumo.

Historio
--------

Madanapalle estis fondita en 1618. La urbeto travivis plurajn naturajn katastrofojn kiel inundoj, malsatkatastrofoj kaj epidemioj. La municipo estis formita en 1961.

Ekonomio
--------

Madanapalle estas fama pro la agrikulturaj produktaĵoj kiel ekzemple tomatoj, mangofruktoj, arakidoj, tamarindofruktoj. Madanapalle estas la plej granda tomatmerkato en Azio. La urbego ankaŭ estas fama pro silkaj produktaĵoj.

Lingvoj
-------

La telugua kaj la urdua estas la oficialaj lingvoj en Madanapalle.

Religioj
--------

En Madanapalle vivas hinduoj 73,05 %, islamanoj 24,83 % kaj kristanoj 1,66 %.

Edukado
-------

En kampuso kaj institutoj okazas la plej altnivela edukado en Madanapalle. La instruaj lingvoj estas la angla kaj telugua.

Klimato
-------

Pro la plaĉaj temperaturoj ĉiuj emeritoj sonĝas vivi plu en Madanapalle. La temperaturo varias averaĝe inter 20-30 °C. Jare pluvas po 643 mm. Inter julio-oktobro pli ofte pluvas, inter januaro-marto apenaŭ pluvas.

Trafiko
-------

Preter Madanapalle branĉa fervoja linio funkcias. kaj 5 vojoj kuras al la urbego. Enurbe estas ankaŭ aŭtobusa stacidomo. Tri naciaj aŭtovojoj kaj grava ŝoseo pasas tra la urbego.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejoj

Famuloj
-------

En Madanapalle naskiĝis Jiddu Krishnamurti.
**Imre Lajos Illyefalvi** [lajoŝ ijefalvi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Illyefalvi Imre Lajos** estis hungara statistikisto, profesoro, framasono, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1936).

Imre Lajos Illyefalvi  naskiĝis la 9-an de marto 1881 en Lajtafalu (nuntempa Potzneusiedl en Aŭstrio). Li mortis la 10-an de aprilo 1944 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Lajos Illyefalvi portis la nomon **Janisch Imre Lajos** ĝis 1907. Li ricevis diplomon en 1907 en universitato en Budapeŝto. En la sekva jaro li eklaboris en Ĉefurba Statistika Oficejo, kie li estis direktoro inter 1926-1943. En 1917 li aliĝis al framasonoj. Li ankaŭ redaktis diversajn fakrevuojn, krome li ekinstruis en universitato de Szeged en 1933. Post la 2-a mondmilito li edukis en ĉeflernejo en Budapeŝto.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Lengyelországnak elzálogosított XIII szepesi város története*, (1907)
* *A főváros népessége* (Loĝantaro de la ĉefurbo), (1927)
* *A hatvanéves főváros* (La sesdekjara ĉefurbo), (1933)
* *Csonka hazánk városai a statisztika tükrében* (1940–1944)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungare


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 442951
* GND: 106854192X
* LCCN: n2013181218
* VIAF: 121484710
* ISNI: 0000 0003 7478 9107
* SUDOC: 090860837
* BIBSYS: 6035517
 |
Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Velikij Bereznij en Transkarpatio
Preĝejo de Kostrino

Bazaj informoj
--------------

**Kostrino,** ukraine **Кострино,** hungare **Csontos** (ĉontoŝ) slovake **Kostřiňa** estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis **Kosztrina**.

* 48° 57′ 0″ N 22° 3′ 36″ O﻿ / ﻿48.95000 °N, 22.06000 °O﻿ / 48.95000; 22.06000 (mapo)Koordinatoj: 48° 57′ 0″ N 22° 3′ 36″ O﻿ / ﻿48.95000 °N, 22.06000 °O﻿ / 48.95000; 22.06000 (mapo)
* Areo: 50  km²
* Alto super marnivelo: 289 m
* Loĝantaro: 1100
* Poŝtkodo: 89022
* Telefonprefikso: 3135
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Kostrino situas en valo, laŭ Uĵ, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Ĉop-Lviv. Uĵhorodo troviĝas 60 km-ojn.

Historio
--------

Post la mezepoko la regiono foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. En 1910 loĝis en Csontos 1205 da homoj, (rutenoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1920 Csontos apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon **Karpata Ukrainio**. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Kostrino/Csontos. Ekde 1945 Kostrino apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵo
---------

* greko-katolika ligna preĝejo de 1703
**Imre László** [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **László Imre Bálint** estis hungara aktoro, kantisto pri hungarecaj kantoj, bonvivanto.

Imre László  naskiĝis la 12-an de decembro 1896 (aliaj fontoj mencias aliajn datenojn) en Csongrád (urbo), li mortis la 1-an de januaro 1975 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre László lernis en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi, krome li lernis ankaŭ kantadon aparte. Inter 1921 kaj 1924 li apartenis al Nacia Teatro (Pécs), kie li plej ofte estis kantisto-bonvivanto. En 1926 li kantadis en revuo en Budapeŝto, poste li okupiĝis nur pri kantado, eĉ li komponadis kantojn. Liaj kantovoĉoj estis aŭdeblajaj en kafejoj, eĉ Muzikakademio de Budapeŝto, Palaco Vigadó, gramafondiskoj kaj Hungara Radio. Ofte li mem pianludis dum kantado. Li edziĝis en 1930 kaj 1940.

Sola filma rolo
---------------

* *A kölcsönkért kastély* (1937, nur kantado dum la filmo)

Elektitaj kantoj
----------------

* *Gyere Bodri kutyám*
* *Csillagtalan sötét éjjel*
* *Szamos víze ott kanyarog*

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* "Száz szál piros rózsát" (1928, la plej konata)
* *Leszállt a csendes éj*
* *Vecsernyére szól a harang*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio kun foto
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.