recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**San Vicente de la Barquera** [sanbiSENte delabarKEra] (Sankta Vincento de la Boatistino) estas municipo ĉe la okcidenta marbordo de Kantabrio, (Hispanio). La lim-municipoj estas Valdáliga, Herrerías kaj Val de San Vicente. Ties ĉefurbo, San Vicente de la Barquera, estas tre ligita al la maro, ĉe festoj kaj tradicioj, kiel la festo La Folía aŭ la procesio de la Virgulino *Carmen*. La naturaj pejzaĝoj ĉirkaŭ la municipo kaj pluraj monumentoj allogas multajn turistojn, ĉefe dum la somero. Proksimume 80% el la municipa areo troviĝas ene de natur-parko Oyambre kaj tial ekzistas pluraj leĝoj protektantaj la pejzaĝan kaj naturan valoron de la loko.

San Vicente de la Barquera en Kantabrio.
La samnoma ĉefvilaĝo, San Vicente de la Barquera, estas unu el la plej popularaj marbordaj lokoj de la Kantabra Maro. En la malnova centro de la vilaĝo estas diversaj monumentoj deklaritaj protektinda kultura heredaĵo, ekzemple, la kirko Nuestra Señora de los Ángeles (unu el la plej gravaj religiaj gotikaj konstruaĵoj en Kantabrio), la ruinoj de la Domo de la familio Corro, la malsanulejo Hospital de la Concepción, la Turo de Preboste, restaĵoj de la ekse ĉirkaŭanta muro kaj ties pordegoj, kaj la Kastelo de la Reĝo (Castillo del Rey).

Ekstere de ĉi grupo de monumentoj estas la antikva konvento San Luis, la fortikaĵoj Santa Cruz de Suaz aŭ la kapelo de la Virgulino de la Barquera, kiu estas la plej tradicia.

Goegrafio
---------

La municipo enhavas la jenajn loĝlokojn: Abaño, El Barcenal, La Acebosa, La Revilla, Los Llaos, Gandarilla, Hortigal, Santillán-Boria kaj San Vicente de la Barquera (ĉefurbo, kun 4158 loĝantoj ).

Historio
--------

La Kastelo de la Reĝo.
Estas restaĵoj de Bronzepoko kaj de romianoj. 

En la Mezepoko, la teritorio estis reloĝata fare de la reĝo Alfonso la 1-a de Asturio meze de la 8-a jarcento. Tiam oni konstruis la kastelon, kaj ĉirkaŭ ĝi kreskis la urbo pere de markomerco kaj fiŝkaptado. 

San Vicente floris el 1210, kiam Alfonso la 8-a havigis al San Vicente de la Barquera titolon de *villa* per sama foruo kiel al Donostio. 

Meze de la 15-a jarcento la urbo dekadencis pro serio de incendioj kaj epidemioj. Poste ĝi rekuperiĝis kaj en la 18-a jarcento estis unu el la ĉefaj urboj de la regiono.

Kiel komarka ĉefurbo kaj kiel turisma urbo, ĝi pliigis sian loĝantaron el malpli ol 2 000 en la komenco de la 20-a jarcento ĝis nunaj pli ol 4 000 loĝantoj.

Bildoj
------

* Skulptaĵo je la enirejo.Skulptaĵo je la enirejo.
* Haveno de San Vicente.Haveno de San Vicente.
* Interno de la murego de San Vicente.Interno de la murego de San Vicente.
* Ekstero de la murego de San Vicente.Ekstero de la murego de San Vicente.
* Preĝejo de Santa María.Preĝejo de Santa María.
* Sonorilturo de la preĝejo.Sonorilturo de la preĝejo.

Notoj
-----

1. ↑  2018, Instituto Nacional de Estadística

maldekstra
  

* San Vicente de la Barquera en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio San Vicente de la Barquera en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 108898
* GND: 7593446-2
* LCCN: n90607494
* VIAF: 147875761
* SUDOC: 131460331
* BNF: 158155888
 |
**Santa María Petapa** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa María Petapa*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 427.

Geografio
---------

Santa María Petapa apartenas al la distrikto Juchitán al kiuj apartenas entute 22 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13867 loĝantojn. El tiuj estis 6664 viroj kaj 7203 virinoj. La komunumo havas surfacon de 145,44 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 260 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3744 indiĝenoj. El tiuj 2965 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2965 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa María Petapa Arkivigite je 2005-06-23 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Sarah *Saartjie* Baartman
**Sarah Baartman** aŭ Saartjie Baartman (ĉ. 1789 ĉe rivero Gamtoos , Sud-Afriko - 29-an de decembro 1815 in Paris) akiris mondfamon en Eŭropo kiel la *Hotentota Venuso*, france *Vénus hottentote*.

Biografio
---------

Ŝi apartenis al „hotentotoj", kojsanoj, havis 6 gefratojn kaj ŝi naskis infanon, kiu poste mortis. Ŝia patrino mortis kiam Sarah aĝis unu aŭ du jarojn. Lia patro estis murdita, kiam li pelis bovojn al Kaburbo.

Karikaturo el la 19-a jarcento, troigante la anatomiajn proprecojn
Ŝin rimarkis la angla ŝipa kuracisto Alexander (aŭ William) Dunlop en korto de la bura Peter Caezar en Kabolando, kie ŝi laboris kiel domhelpistino. Hendrick Caezar kunprenis ŝin kaj ŝian fraton en 1810 al Londono kaj prezentis ŝin kiel la *Hotentotan Venuso*. Ŝia precipa allogaĵo estis la ekzota aspekto, la trograndiĝo de la pugo (graspugeco) kaj la onidiro (ĉar nemontrita), ke ŝiaj internaj vulvaj lipoj (nimfoj) (*labia minora*) estas suben plilongiĝintaj, pendantaj („hotentota antaŭtuko"). Kvankam la Afrika Instituto volis ŝin hejmenliveri, ŝi kontraŭis tion, ĉar ŝi ricevis proporcion el la enspezoj. Ŝi kapablis paroli fremdajn lingvojn.

Post malpermeso de ŝia publika gapomontrigo en Londono, Hendrick Caezar veturis tra la angla provinco. Ŝi estis baptita la 1-an de decembro 1811 en Manchester. Ŝi estis ekspoziciita ekde 1815 en Parizo, kie kaŭzis ĉefe sciencan interesiĝon. Ŝi estis nude prezentita en Jardin des Plantes antaŭ kunvenintaj kuracistoj, anatomoj kaj natursciencistoj kaj portretita fare de profesiaj grafikistoj. Ŝi mortis fine de 1815 verŝajne pro pulmito.

Postmortaj eventoj
------------------

Tombejo de Sarah Baartmans en Hankey, Ostkap, Sud-Afriko
La anatomo Georges Cuvier sekciis ŝin kaj konservis la skeleton, cerbon kaj seksajn aparatojn, post kiam oni faris gipsan kopiaĵon de la korpo. Tiu (pentrite) same la skeleto estis ekspoziciita en Muséum national d'histoire naturelle de Parizo, el kiu ili estis transportitaj al Musée de l'Homme.

La restaĵoj de Sarah Baartman estis transdonitaj al Sud-Afriko en majo de 2002 kaj entombigitaj la 9-an de aŭgusto samjare ĉe *Hankey* ĉe rivero Gamtoos en areo *Baviaanskloof*. La ĉetomban parolon gvidis sudafrika prezidento Thabo Mbeki. La gipsa kopiaĵo de *Vénus hottentote* estas plu videbla en *Musée de l'homme*.

La sorto de Sarah donos ekzemplon ankaŭ por parencoj de „Eskimo de Novjorko", Minik Wallace, kies kruroj estis transdonitaj al Gronlando en 1993 fare de American Museum of Natural History.

Vidu ankaŭ
----------

* Angelo Soliman
* Minik Wallace
* Etnocentrismo

* Kategorio Sarah Baartman en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 289911
* GND: 122834879
* LCCN: nb99143301
* VIAF: 38874891
* ISNI: 0000 0001 2128 6448
* SUDOC: 070405573
* BNF: 137564053
* BNE: XX1798120
 |
**Sakramentalo** estas sankta liturgiaĵo aspekte simila, sed koncepte ege malsimila, al la sakramento de la kristanaj eklezioj. Ĝia difino klare profiliĝas el la vortoj de lasta koncerna dokumento de la Katolika Eklezio (Sacrosanctum Concilium 1963): *"sakramentaloj estas sanktaj signoj pere de kiuj, imite de la sakramentoj, estas signifantaj kaj, per la propeto de la eklezio, akirantaj efikojn precipe nivele de la spirito. Pere de ili, la fideluloj prepariĝas al la ricevado de la efikoj propraj de la sakramentoj, kaj sanktigas la diversajn cirkonstancojn de la vivo* (Enciclopedia TRECCANI).

Sakramentaloj kaj kristanaj eklezioj
------------------------------------

Ĉiuj kristanaj eklezioj, pli/malpli unuanime, distingas sakramentojn el sakramentaloj. La unuaj havas Kristan aŭ apostolan originon, la duaj havas originon el la ekleziaj komunumoj; la unuaj donas intrinsekan transformon en la homo intervene de Dio mem pere de la sakramenta perado, la duaj efikiĝas nur en la bonavolo de homo lin disponigante al la sakramentoj. Ekzemple de malsimilo inter la du: la kristana bapto estas sakramento, la preĝoj akompanantaj kaj la aspergado per sankta akvo estas sakramentaloj. El tiuj estas multegoj (aliaj ekzemploj: procesioj, benoj por bestoj, aspergo per benita akvo ktp). Kiel imageblas, ne ĉiuj eklezioj praktikas, aŭ akceptas, la samajn sakramentalojn. Multaj koincidas en la katolika eklezio kaj en tiu ortodoksia kaj similaj eklezioj, dum la anglikana konservas nur parton je ili, kaj protestantoj kutime emas distanciĝi el ili, aŭ ankaŭ spiti pri ili. Ankaŭ rilate sakramentojn la diversaj eklezioj malofte havas la samajn liturgiajn morojn.

Fina malsameco inter la du: la sakramentoj estas ĉiam la samaj, la sakramentaloj varias nombre kaj forme kaj laŭtempe: kreskas kaj malkreskas en la fidelula konsidero kaj malaperas aŭ modifiĝas.

Origino
-------

Ilia origino estas studobjekto de liturgiistoj kaj antropologoj kaj sociologoj. Ĉar la distingo inter sakramento kaj sakramentalo elstariĝas nur en kristanismo, kaj kristanismo kreskis meze de paganaj religioj, esplorantoj estas interesitaj reliefigi sakramentalajn similaĵon en tiuj paganaj ritoj. Tiuj similaĵoj, tamen, montras ankaŭ malsamaĵojn, esencajn malsamaĵojn. Fariĝu ekzemplo la fakto ke la sakramentala preĝo adresiĝas ĉiam al Dio ne al naturaj elementoj superstiĉe sentitaj, kaj nenio aŭtomateca interferas ĉar estas rekonata kaj respektata la libera volo de la Kreinto.

Eksteraj ligiloj
----------------

[*rompita ligilo*] **Itale**

 **Angle**

Catechismus Catholicae Eclesiae

 **Latine**

 **Angle**

Bibliografio
------------

Enciclopedia TRECCANI
**Santa María Tonameca** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa María Tonameca*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 439.

Geografio
---------

**Santa María Tonameca** apartenas al la distrikto Pochutla al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 21223 loĝantojn. El tiuj estis 10265 viroj kaj 10958 virinoj. La komunumo havas surfacon de 454,19 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 40 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 6438 indiĝenoj. El tiuj 4837 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4837 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa María Tonameca en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Malfermitaj aloj sur la sakrario de Krakovo, unu el la ĉefverkoj de Veit Stoß
**Sakrario** aŭ **altaltaro** estas fakte la **ĉefaltaro** de katolika preĝejo, sendepende de la alteco de sia starloko kaj eventualaj surkonstruaĵoj. Ĝis la reformoj de la Dua Vatikana Koncilio ĝi staris, vidite ekde la ĉefnavo de la preĝejo, plejofte fronte al la absido, en antikvaj tombopreĝejoj kiel Sankta Petro en Romo tamen ankaŭ centre super la memorejo. Figure oni uzas ola nocion ankaŭ por la dekoraciaj elementoj (predelo, retablo) ligitaj kun la altaro.

Elorigine la nocio diferencas la ĉefaltaron de preĝejo de la flankaltaroj, kiu jam ekde la regado de unterscheidet der Begriff den Hauptaltar einer Kirche von den Nebenaltären bzw. Seitenaltären, die bereits ab der Herrschaft Konstantino la granda estis starigitaj aldone al la sakrario kaj povas troviĝis en la flankapsidoj, la kapeloringo, je la muroj de la flanknavoj, ĉe kolonoj, en flankokapeloj aŭ ĉe la flankmuroj.

En la kutima lingvouzo post la Dua Vatikana Koncilio sakrario signifas plejofte la antaŭan, diference al la nova ĉefaltaro, la t.n.popolaltaron, je kiu la sacerdotoj vide al la komunumo estras la komunion. Pli precize tamen oni parolu pri la „malnova sakrario" kaj rilate al la nuna ĉefaltaro pri la vom „nova / hodiaŭa sakrario".

Sakrario de la ermitejo Onze-Lieve-Vrouwe van de Besloten Tuin en Warfhuizen
La komuniotablo de la sakrario pli fure estis dividita en tri kampojn:

* La mezon de la altaro
* La epistolflankon
* La evangelian flankon

Tiu ĉi divido forfalis per la liturgireformo, ĉar epistolo kaj evangelio nuntempe estas laŭtlegataj ekde la ambono. Hodiaŭ oni diferencas inter mezo kaj rando de la altaro, je kiu en la mezo la sacerdoto faras ĉiun gravan kaj je la flanko ĉiun malpli gravan, ekz. la preparo kaj purigado de la pokalo.

Post la reformacio la plimulto de la luterevangelaj preĝejoj konservis a sakrarion, dum kiam ili preskaŭ ĉiam forigis la flankaltarojn neplu necesajn por la nova liturgio.

* Kategorio Sakrario en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Santa María Totolapilla** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa María Totolapilla*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 440.

Geografio
---------

Santa María Totolapilla apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 878 loĝantojn. El tiuj estis 400 viroj kaj 478 virinoj. La komunumo havas surfacon de 267,92 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 480 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 443 indiĝenoj. El tiuj 365 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 365 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa María Totolapilla Arkivigite je 2004-12-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Sakristio de la katedralo de Kolonjo.
**Sakristio** estas loko ĉe kristana preĝejo (aŭ kirko), kie oni konservas la kultajn objektojn kaj vestojn, kaj kie la pastroj sin vestas por la diservo.

Laŭ Francisko Azorín **sakristio** estas *Parto de templo, kie oni konservas la objektojn k. vestojn por la diservo.* Li indikas etimologion el la latina *sacristia*, el *sacra* (sankta).

En monaĥejoj, katedraloj, bazilikoj kaj similaj konstruaĵoj, ofte sakristioj, kiel iom apartaj kaj protektitaj templeroj estas ejoj por konervi valorajn artaĵojn kiel pentraĵoj, skulptaĵoj, juvelartaĵoj ktp.

Sakristiisto estas homo, dungita de la paroĥo, kiu zorgas pri tio, kaj pretigas la preĝejon antaŭ ĉiaj kultoj. Ofte li estas ankaŭ orgenisto. Nuntempe en eŭropaj landoj kristanismo tiom kadukiĝis (eĉ pastroj rapidege malaperas) kaj nur malofte ekzistas plu sakristiistoj, ofte komunumo de bonvolaj virinoj plenumas neformale tiujn taskojn.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 181.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Sakristio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Saint-Pardoux-Corbier** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 352 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Blazono de Saint-Pardoux-Corbier.Blazono de Saint-Pardoux-Corbier.

Geografio
---------

Saint-Pardoux-Corbier etendiĝas sur 17,44 km², kaj havis 352 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 20 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Pardoux-Corbier antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Guy Deveix, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Pardoux-Corbier apartenas al la kantono de Lubersac, kies ĉefurbo estas Lubersac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Lubersac
**Santa María Zacatepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa María Zacatepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 447.

Geografio
---------

**Santa María Zacatepec** apartenas al la distrikto Putla al kiuj apartenas entute 10 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13734 loĝantojn. El tiuj estis 6314 viroj kaj 7420 virinoj. La komunumo havas surfacon de 524,36 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 340 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2801 indiĝenoj. El tiuj 2148 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2148 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa María Zacatepec Arkivigite je 2007-05-03 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santa María del Monte de Cea** [santamaRIa delMONte deZEa] estas municipo en la oriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Sahagún*, en la sudoriento de la provinco. *Santa María del Monte de Cea* estas komprenebla etimologie kiel *Sankta Maria de la Monto de Cea*.

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de Sahagún* sudoriente, rozkolore.
Banecidas.
Preĝejo de Banecidas.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Banecidas, Castellanos, Santa María del Monte de Cea, Villacintor kaj Villamizar, okupas totalan areon de 92,22 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 217 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 51 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Quintana del Monte norde, kun Villamartín de don Sancho kaj Santa María del Río oriente, knu Villacintor okcidente kaj Santa María del Monte sude.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj, bovoj por taŭrludado). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado tra naturo).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759774
* VIAF: 316733509
* BNF: 120673246
 |
**Santa Olalla de Bureba** [santaoLAlja debuREba] estas loĝloko kaj municipo en la nordocentro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *La Bureba*. La loknomo *Santa Olalla de Bureba* povas esti komprenebla etimologie kiel Sankta Eŭlalia de Bureba, alude al la komarkonomo.

Geografio
---------

Preĝejo de Sankta Eŭlalia (platereska pordego), Santa Olalla de Bureba.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 10,74 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 35 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 30 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Galbarros, Quintanavides, Monasterio de Rodilla kaj Santa María del Invierno.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Ĝi apartenis al la loka kvaropo *Cuadrilla de Prádano*, unu el sep dividaĵoj de la *Merindad de Bureba* apartenanta al la *partido de Bureba*, nome reĝa jurisdikcio kun propra vicurbestro.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Eŭlalia (platereska pordego).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774154
 |
Loko de la provinco de Onubo en Hispanio
**Santa Olalla del Cala** [santaolAja del kAla] (Sankta Eŭlalio de Cala) estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *Santaolalleros*. La censita populacio en 2009 estis 2187 loĝantoj kaj la denseco estas 10,72 loĝ/km².

Situo
-----

Santa Olalla del Cala estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj nordorienta pinto de la provinco de Onubo, je altitudo de 535 m; je 149 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 204 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 54' N, 6º 14' Ok. Ĝi estas la ununura vilaĝo de tiu sudokcidenta provinco kiu trapasas la Vía de la Plata kiu trapasas la tutan okcidenton de Hispanio el nordo al sudo antaŭ eniri el la Provinco de Badajoz en la Provinco de Sevilo kun kiuj ĝi limas.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Historio
--------

La strategia situo de Santa Olalla en la vojo de la komerco de metaloj elfositaj en la gravaj minaj kuŝejoj de Almadén de la Plata, Minas de Riotinto, aŭ "La Papúa" kaj "El Tratejón" en Zufre, supozigas la devenon de homa setlejo en tiu loko, en la Bronzepolo, en la 3-a jarmilo a.K. Tiu komercado plifortigus la bazon de la konata *Ruta de la Plata*, kiu atingus sian plejan gravon dum la romia epoko.

La vilaĝo nomiĝus *Ponciana* en tempoj de romianoj, kaj laŭ legendo la aktuala nomo devenus el la nomo de la patronino de la vilaĝo, Sankta Eŭlalio de Merido, kiu estis naskiĝinta ĉi tie kaj de tie irus al sia martireco en Merido en la 2-a jarcento de nia erao. Poste la vilaĝo nomiĝus Santa Olalla de la Sierra, kaj Santa Olalla del Carril, ĝis la aktuala nomo de Santa Olalla del Cala (1920) honore al rivero Cala, alfluanto de la rivero Huelva, kiu trapasas ties teritorion.

Dum la 13-a jarcento koliziis en la areo la reĝoj de Kastilio kaj Portugalio kaj finfine la disputo kliniĝis favore al kastilianoj, ili devis konstrui defendolinion en la zono, kiu estis reloĝata de enmigrintoj el la nordo nome de Asturio, Galegio kaj Leono. Pro tio en tiu vilaĝo ekzistas kastelo.

En 1594 **Santa Olalla del Cala** formis parton de la Regno de Sevilo en la *Sierra de Arroche* kaj havis 366 impostopagantojn.

Dum la Milito de Hispana Sendependiĝo koncentriĝis en tiu vilaĝo korpuso de marinfanterio kaj pro tio nun videblas kiel monumento granda ankro, kiu surprizas tiujn kiuj ne komprenas rilaton de la vilaĝo al tiom fora maro.

Vidindaĵoj
----------

* Preĝejo katolika kaj restoj de juda sinagogo. Kastelo.

Referencoj
----------

1. ↑  *Libro de los Millones*: Censo de populacio de la provincoj kaj jurisdikcioj de la Regno de Kastilio en la 16-a jarcento

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Olalla del Cala Arkivigite je 2007-02-05 per la retarkivo Wayback Machine - Sistemo de Informaro de Andaluzio
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion***Sardinops*** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Aktinopterigoj *Actinopterygii* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Klupeoformaj *Clupeiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Klupeedoj *Clupeidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | ***Sardinops***C. L. Hubbs, 1929 |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***S. sagax***(Jenyns, 1842) |
|

 |
| Dunomo |
| ****Sardinops sagax**** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri *Sardinops*  |

 |
| v • d • r |

***Sardinops*** estas monotipa genro de sardinoj de la familio Klupeedoj. La nura membro de la genro estas *Sardinops sagax*. Ĝi troviĝas en Hindo-Pacifiko kaj Orienta Pacifiko. Ties longo estas de ĝis 40 cm. Ĝi havas nombrajn popularajn aŭ nacilingvajn nomojn, kelkaj el kiuj plej kongrue referencas al subspecioj, kiel "blue pilchard" (blua sardino), "Australian pilchard" ("S. s. neopilchardus"), "blue-bait", "Californian pilchard" (Kalifornia sardino "S. s. caeruleus"), "sardina peruana" (Perupacifika sardino, "S. s. sagax"), "sardina sudamericana" (Sudamerika sardino), "sardina chilena" (Ĉilia sardino, "S. s. sagax"), Japana sardino ("S. s. melanostictus"), Pacifika sardino kaj Sudafrika sardino ("S. s. ocellatus").

Priskribo
---------

La ĝenerala aspekto de tiu specio ne estas tre diferenca el la komuna sardino, ĉar ties korpo estas ŝpinilforma kaj la sekco cilindra. Sub la brankaj malfermaĵoj estas kelkaj karakteraj strioj ostecaj radiaj kiuj distingas "S. sagax" el la aliaj specioj de Klupeedoj kiuj vivas en la arealo. Sub la ventro estas la duraj skvamoj tipaj de la Klupeedoj.

La dorso estas blu-verdeca, la flankoj kaj ventro estas blankecaj. Sur la flankoj estas el 1 ĝis 3 longecaj strioj de nigraj punktoj.

La specio atingas la longon de 40 cm, la averaĝa estas de 20 cm. La maksimuma pezo estas sub 500 g.

Notoj
-----

1. 1 2 3  (EN) Sardinops sagax, Arkivigite je 2019-06-07 per la retarkivo Wayback Machine en FishBase. URL konsultita la 7/7/2020.
2. 1 2  Retejo de la FAO URL konsultita la 7/7/2020.

Bibliografio
------------

* Tony Ayling & Geoffrey Cox, Collins Guide to the Sea Fishes of New Zealand, (William Collins Publishers Ltd, Auckland, New Zealand 1982) ISBN 0-00-216987-8


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 676049
 |
Koordinatoj: 57° 45′ 06″ N 24° 21′ 26″ O﻿ / ﻿57.75167 °N, 24.35722 °O﻿ / 57.75167; 24.35722 (mapo)

**Salacgrīva** estas urbo en Latvia historia regiono Vidzeme, en la nordo de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Limbaži kaj situas en nordokcidenta parto de la distrikto, sur la bordoj de rivero Salaca. Salacgrīva situas apud la naturparko de Salaca rivervalo kaj en malgranda parto de Marborda herbeja naturparko. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 44 km de Limbaži kaj 106 km de Rigo.

Historio
--------

Ĝis la 13-a jarcento, setlejo Salacgrīva (*Saletsa*) situis ĉe la buŝo de la Salaca en livona ŝtato Metsepole. La unua mencio de Salacgrīva estis en 1225. En 13-a jarcento la lando estis konkerita fare de la krucistoj, kaj eniris la parton de Ĉefepiskopujo de Rigo in Livonia ŝtato. Anstataŭ la livona kastelo la Salaca kastelo estis konstruita sur la dekstra bordo de la rivero, kiu unue estis menciita en 1391 en la kroniko de Lubeko kiel Saltze. La kastelo estis ofta celo de atako dum la Livonia Milito, sed dum la Granda Nordia Milito de 1702-1703 estis krevigita kaj ne rekonstruita.

En 1721 la setlejo estis konkerita de la Rusia Imperio. En la 19-a jarcento, evoluinta haveno estis establita en Salacgrīva. En 1928, Salacgrīva ricevis la statuson de urbo. Dum la periodo de la Latva SSR, en Salacgrīva konstruiĝis fiŝskatolfabriko, kiu daŭre funkcias en la 21-a jarcento.

Geografio
---------

La urbo situas en la Marborda malaltebenaĵo (latve *Piejūras zemiene*).

Averaĝa temperaturo estas -4,5°C en januaro kaj +17°C en julio. Da precipitaĵo falas 650 mm jare.

### Transporto

La ĉefaj aŭtovojoj de urbo estas E67/A1 (Rigo-Talino) kaj P12 (Limbaži-Salacgrīva), lokaj vojoj estas V144/V145 (Salacgrīva-Vecsalaca-Mērnieki) kaj V143 (Salacgrīva-Akmeņkalni-Ķekari).

Loĝantaro
---------

Laŭ la stato de la jaro 2023 en la urbo vivis 2 504 personoj sur areo de 12,43 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 201 loĝantoj/km².

### Ŝanĝo de loĝantaro

| Jaro | Homoj |
| --- | --- |
| 1939 | 1000 |
| 1969 | 5000 |
| 2000 | 3609 |
| 2021 | 2576 |

### Etna strukturo

| Jaro | Homoj kune | Latvoj | Rusoj | Belorusoj | Ukrainoj | Poloj | Litovoj | La cetero |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2000 | 3609 | 3296 (91%) | 153 (4%) | 40 (1%) | 29 (1%) | 21 (1%) | 23 (1%) | 47 (1%) |
| 2021 | 2576 | 2374 (92%) | 100 (4%) | 23 (1%) | 17 (1%) | 17 (1%) | 8 (0%) | 37 (1%) |

Vidindaĵoj
----------

* Kasteltumulo
* Promenejo kaj lumturo
* Loka muzeo
* Naturparkoj de Salaca valo kaj Marbordaj herbejoj

Bildoj
------

* Salacgrīva haveno.Salacgrīva haveno.
* Jūras strato.Jūras strato.
* Lumturo.Lumturo.
* Maro.Maro.
* Lutera preĝejo.Lutera preĝejo.

Referencoj
----------

1. ↑  Toponavi.com. Distancoj
2. 1 2  Latvijas PSR Mazā Enciklopēdija - Latva Malgranda Enciklopedio, v. 3, p. 275.
3. 1 2  Latvijas ģeogrāfijas atlants - Latvia geografia atlaso. "Jāņa sēta", 2020
4. 1 2  stat.gov.lv

Eksteraj ligiloj
----------------

Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Salacgrīva en Vikimedia Komunejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762900
* VIAF: 237471645
* BNF: 15598838d
 |
**Salar de Talar** estas 46-kvadratajn kilometrojn granda salebeno (sekigita sala lago) situanta en la alta parto de la nordaj ĉiliaj Andoj, ĉe alto de 3.950 m. Ĝi estas parto de aro de salaj lagoj kaj salaj ebenaĵoj ĉe la antaŭmontetoj de vulkana ĉeno laŭ la orienta flanko de la multe plej granda Salar de Atacama.

La salebenaĵo *Salar de Talar* kaj en la fono Cerros de Incahuasi.La salan ebenaĵon limas okcidente Caichinque kaj oriente *Cerro Medano*. Tiu lasta estas monto kun apartaj grizaj kaj brunaj koloroj, kiuj bele kontrastas al la brila blanko de la surfaco de la salebenaĵo. Granda lafa fluo de la vulkanaro de Caichinque kreis du partojn, kiuj eniras en la Salar de Talar.

Sur tiu satelita bildo, Salar de Talar videblas en la dekstra duono de la bildo.
Cerro Medano
La klimato en la regiono estas arida kun meza jara pluvkvanto de ĉirkaŭ 150 mm. Salar de Talar estas parto de la seka centra anda regiono.

Vidu ankaŭ
----------

* Andoj
* Puntas Negras

Referencoj
----------

1. ↑  Tiu artikolo estas pri la salebenaĵo, kies norda parto estas nomata sur iuj mapoj **Salar de Aguas Calientes** kaj la suda parto **Salar de Talar**. Vidu ankaŭ: Salar de Aguas Calientes.
2. 1 2 3  hispane Geoquímica de aguas en cuencas cerradas: I, II y III Regiones - Chile Arkivigite je 2011-07-21 per la retarkivo Wayback Machine *Salar de Aguas Calientes 3*
3. ↑   Arkivigite je 2008-06-16 per la retarkivo Wayback Machine Caichinque ĉe Global Volcanism Program

Koordinatoj: 59
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Saint-Pierre |

**Saint-Pierre-Bellevue** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 235 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2005.

Geografio
---------

Saint-Pierre-Bellevue etendiĝas sur 32,78 km², kaj havis 235 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 7 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Pierre-Bellevue situas je alteco de 808 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Pierre-Bellevue apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Louis Pateyron, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Pierre-Bellevue apartenas al la kantono de Royère-de-Vassivière, kies ĉefurbo estas Royère-de-Vassivière. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono Royère-de-Vassivière
* Aliaj lokoj kun la nomo Saint-Pierre
Larĝa foto en Sarivon

**Sarivon** (koree 사리원시, ĉine 沙里院市) estas la ĉefurbo de provinco Nord-Hŭanghae, signifa universitata urbego en Nord-Koreio.

Panoramo en Sarivon
Ornama pordego en Sarivon
Loĝdomoj en Sarivon

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 188 km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro: 307,764 (2008)
* Horzono: UTC+8:30
* Telefonkodo:
* Poŝtkodo:
* 38° 30′ N, 125° 45′ O (mapo)38.507777777778125.75444444444

Geografio
---------

Sarivon situas en sudokcidenta parto de la lando laŭ meza kanalo de proksima rivero. Pjongjango troviĝas 60 km .

Historio
--------

Sarivon estas planita urbo, evoluigita pro la fervojo el Seulo en 1906. Dum la Korea milito en 1950 la hungaroj establis hospitalon nomumitan pri Mátyás Rákosi. Ĝi ankaŭ nun funkcias.

Teatro en Sarivon

Ekonomio
--------

En Sarivon oni produktas sterkojn kaj traktorojn. La urbego estas merkato-centro por agrikulturaj produktoj de la apuda ebenaĵo.

Trafiko
-------

Sarivon havas trairan ĉefvojon, fervojan kontakton kaj riveran (kanalan) havenon. En la urbego troleoj liveras la pasaĝerojn.

Vidindaĵoj
----------

* historia muzeo
* strato prezentita praan Koreion
* teatro

Ĝemelurboj
----------

* Pakistano Lahore, Pakistano
* Meksiko Rafael Lara Grajales, Meksiko
* Hungario Székesfehérvár, Hungario

Fontoj
------

* WikiTrans
*
**Sandrine ROUSSEAU**, naskiĝis la  8-an de marto 1972(nun 1972-03-08) en Maisons-Alfort (Val-de-Marne, Francio) estas franca ekonomikisto, aŭtoro kaj politikisto.  

Esplor-instruisto pro ekonomiko, ŝi estas vic-prezidanto de la Universitato de Lilo. Ŝiaj fakoj estas la ekonomiko de naturmedio, la ĉedomaj oficoj kaj la socia respondeco de firmaoj.  

Aktivulino sine de EELV ekde ĝia foniĝo en 2009, ŝi respondecis kiel regiona elektito de 2010 kaj ano de la efektiviga buroo de la partio de 2011. En 2013, ŝi iĝis proparolanto de la partio kun Julien Bayou kaj adjunkta nacia sekretario de junio 2016 ĝis septembro 2017.  

Ŝi senengaĝiĝis el la partio en 2017 post la afero Baupin, kies ŝi estas unu el la akuzintoj. Samjare, ŝi kunfondis la asocion *Parler* (eo: "Paroli"); kiu promocias la kunhelpon inter la viktimoj de seksaj perfortoj. Unu jaron antaŭ la estiĝo de la Movado MeToo, ŝi do iĝis gravulo de la lukto kontraŭ la kontraŭvirinaj perfortoj kaj por seksegaleco.  

En 2020, ŝi denove aniĝis al EELV. Kelkajn semajnojn poste, ŝi perletere anoncis sian kandidatiĝon al la ekologia primara baloto kadre de la Prezidenta baloto de 2022 en Francio, kiun ŝi malvenkis duaraŭde, kun 48,97% da voĉdonoj, kontraŭ Yannick Jadot la 28-an de septembro 2021.

Referencoj
----------

1. ↑  Primara baloto ekologiisma: Yannick Jadot mallarĝe venkas la baloton kontraŭ Sandrine Rousseau  (arkivo) ĉe *Le Monde*, 28-a de septembro 2021

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 718242
* GND: 101703687X
* LCCN: n2009061475
* VIAF: 42159158
* ISNI: 0000 0000 7102 6081
* SUDOC: 060992050
* BNF: 15577628w
 |
**Ernő KÁLLAI KISS,** hungare **Kállai Kiss Ernő,** estas hungara klarnetisto.

Biografio
---------

Ernő Kállai Kiss naskiĝis en 1939. Li devenis el cigana muzikista familio. Ekde 1956 li okupiĝas nur pri folklora muziko, kiu en Hungario havas alian nomon: cigana muziko. Li aliĝis al fama orkestro Hungara Ŝtata Popola Orkestro, kiun foje Zoltán Kodály dirigentis. Poste Kodály aparte gratulis al Kállai. Baldaŭe li aliĝis al orkestro de Hungara Radio. En Usono li kune muzikadis kun Benny Goodman. Post la koncerto Benny Goodman nomis lin "Reĝo de klarneto". En 1966 li ricevis kronon de la ciganoj. Jam ankaŭ lia filo *Ernő Kállai Kiss pli juna* estas violonisto, ili ofte muzikadas komune en orkestro. Li ricevis premion Kossuth en 2003, krome ankaŭ aliajn premiojn.

Lia repertuaro
--------------

Li ludas la plej konatajn melodiojn, kiuj estas konataj, kiel cigana muziko.

Fontoj
------

* hungare
* hungare


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 409264
* LCCN: nr90017609
* VIAF: 161056616
* ISNI: 0000 0001 1093 8228
* ICCU: BVEV176605
 |


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |
| --- |
| Parto de serio
**Islamo**

**Historio de islamo** |
| **Kredo kaj praktikoj** |
| Unueco de Dio  Konfeso de kredo  Preĝo • Fasto  Pilgrimo • Almozo • Moskeo |
| **Ĉefaj personecoj** |
| Mohamedo 
Ali • Abu Bakr
Samtempuloj de Mohamedo 
Membroj de hejmo de Mohamedo
Profetoj de Islamo |
| **Tekstoj kaj leĝoj** |
| Korano • Sunao • Ŝario  Legislativo Biografioj de Mohamedo |
| **Branĉoj de islamo** |
| Sunaismo (Salafismo, Ŭahabismo) • Ŝijaismo • Sufiismo •  Ĥariĝismo (Ibadismo) |
| **Sociopolitikaj aspektoj** |
| Arto • Arkitekturo  Urboj • Kalendaro  Scienco • Filozofio  Religiaj gvidantoj  Virinoj en islamo  Politika islamo • Ĝihado
Liberalisma islamo |
| **Vidu ankaŭ** |
| Vortareto de islamaj nocioj  Listo de islamaj terminoj  Listo de signifaj moskeoj  Listo de artikoloj pri islamo |

Preĝantaj islamanoj.
**Ṣalāt**, aŭ **salah** (araba: صلاة; pluralo: ṣalawāt, koranaraba: صلوة), signifas *preĝi* aŭ *beni*, kaj ĝenerale aludas al la preĝoj kiun faras la islamanoj al Dio aŭ Alaho; kaj plej komune al la kvin ĉiutagaj preĝoj de Islamo. Ĝi estas unu el la kvin pilieroj de Islamo laŭ la sunaismo, kaj unu el la dek duarangaj principoj aŭ praktikaj aspektoj de la religio (*forūʿ ad-dīn*) laŭ la ŝijaismo. Tiele la rita preĝado estas deviga *(fard)* por ĉiu islamano. Realigi la *salat* estas la plej grava devigo, post la fidodeklaro nome *(ŝahado)*.

La *salat* devas esti farata en araba, depende de la kapablo de la preĝanto (kvankam la posta *duʿā* ne necese devas esti tio), kaj devas esti ripetita parkere, kvankam komencantoj povas uzi skribitan helpon. Tamen, pro la kreska nombro de konvertitoj en landoj ne arab-parolantaj, akcepteblas tempo por adapto dum kiu la recitado de la Korano povas esti farata aŭ legata en gepatra lingvo, kvankam silente, dum la *salat* devas esti realigita hejme.

Preĝoj
------

* Noktiĝa preĝo aŭ *salat magrib*

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de islamaj terminoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Salat en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Salat en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Preĝado ie ajn
* La "salat". Astronomia kalkulo por 15.641 lokoj de Hispanio
**Sangdeun "Lek" Chailert** (naskiĝis en 1961 en la vilaĝo Baan Lao, en la norda montaro de Tajlando) estas entreprenistino kaj aktivistino pri bestaj rajtoj, precipe rilate al aziaj elefantoj. Ŝi estas konata kiel la "*Elefant Whisperer*" de Tajlando. Ŝi fondis la Fondumon Savu Elefanton (*Save Elephant Foundation*) kaj Elefantan Naturparkon, kiu estas rifuĝejo por fitraktitajn aziajn elefantojn en la tajlanda provinco Chiang Mai. Ĝi provizas hejmon kaj bazaj necesoj por elefantoj kiu estis fitraktita.

Biografio
---------

Ŝia avo estis ŝamano, kiu estas tradicia kuracisto, kiu helpis malsanajn kaj vunditajn homojn ene de lia komunumo kaj ankaŭ helpi kuraci malsanajn bestojn. Chailert helpis ŝian avon prizorgi la bestojn kaj evoluigis pasion por tio. Ŝi atestis pri la fitraktoj de elefantoj kiam ŝi estis dek ses jaraĝa. La elefantoj estis devigitaj porti ŝtipojn en la ĝangalo. Ŝi savis super 200 elefantojn kaj multajn aliajn bestojn kiel katojn kaj hundojn.

Chailert diplomiĝis ĉe la Universtitato Chiang Mai, publika universitato en Norda Tajlando.

Renomo
------

Chailert aperis en dokumentaj filmoj de National Geografic, Animal Planet, Discovery kaj BBC. Ŝi estis invitita de Hillary Clinton al Usono en 2010. Ŝi estis agnoskita kiel unu el la ses Tutmonda Konservado Virinaj Herooj. Ŝi estis agnoskita kiel unu el la Herooj de "*Time Magazine of Asia*." Chailert estis nomumita "*Hero of the Planet*" (Heroo de la Planedo) de Fondumo Ford (*Foundation Ford*) en 2001. Ŝi akiris la Premion Genesis de la Humane Socio por ŝia dokumenta filmo "*Vanishing Giants*" (Malaperantaj Gigantojn) ĉe National Geographic Channel.

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4 5 6  "*Interview: Lek Chailert, the Elephant Whisperer of Elephant Nature Park*". Green Global Travel*,* la 28-an de aŭgusto 2013.
2. 1 2  Zabriskie, Phil, "*Asia's Heroes 2005, Sangduen "Lek" Chailert Thailand's Elephant Woman*". Time Magazine, la 3-an de oktobro 2005.
3. 1 2 3  Garcia, Luisa. "*Meet Thailand's elephant whisperer*". CBS News.
4. ↑  "Love & Bananas: An Elephant Story". *National Geographic - Videos, TV Shows & Photos - Asia*.
5. ↑  "Lek Chailert", *UNSSC | United Nations System Staff College,* la 28-an de oktobro 2019.
6. ↑  "BBC World Service - The Conversation, Living With Elephants: Saba Douglas-Hamilton and Sangduen 'Lek' Chailert". *BBC*.
7. 1 2  "Elephants Are Tortured and Trafficked to Entertain Tourists in Thailand". *Time*.
8. 1 2  "Women's Activism NYC", *www.womensactivism.nyc*.
**Saint-Priest-Palus** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 40 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Priest-Palus etendiĝas sur 10,64 km², kaj havis 40 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 4 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Priest-Palus situas je alteco de 628 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Priest-Palus apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Georges Cousseiroux, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Priest-Palus apartenas al la kantono de Bourganeuf, kies ĉefurbo estas Bourganeuf. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Bourganeuf
**Sarolta Zalatnay** [ŝarolta zalatnai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Zalatnay Sarolta** estis hungara ŝlagrokantisto (mezosoprano). Ŝia origina familia nomo estis *Zacher*, ŝia karesnomo estas *Cini*. Ŝia unua edzo estis Sándor Révész.

Sarolta Zalatnay naskiĝis la 14-an de decembro 1947 en Budapeŝto.

Zalatnay en la 1960-aj jaroj
Zalatnay kantas en 1968
Zalatnay en 1970
Sarolta Zalatnay en 1978

Biografio
---------

Sarolta Zalatnay frue lernis klasikan muzikon, pianadon kaj kantoteknikon. En la gimnazio en 1963 dum amuza vespero ŝi anoncis por ŝlagrokantisto ĉe László Komár. Tiel startis ŝia kariero, ŝi maturiĝis en 1966. Dum la gimnaziaj jaroj foje ŝi estis videbla en la unusola Hungara Televizio. En 1966 ŝi atingis la duan lokon en la televizia festivalo, en la sekva jaro jam la unuan. Pro la sukcesoj ŝi vivis en Londono inter 1967–1969, kie ŝi kelkfoje kantis kun Bee Gees. Hejmenveninta ŝi daŭris la kantadojn kun ŝlagrorkestroj aŭ sola. En 1976 ŝi fondis inan muzikgrupon. Ŝi kantis resume proksimume 600 ŝlagrojn.

Ŝi edziniĝis kaj divorcis trifoje, ŝi havas duonfilinon el la dua geedziĝo. En la 2000-aj jaroj ŝi havis firmaon, kiu bankrotiĝis. En 2004 ŝi estis kondamnita por por tri jaroj por impostofraŭdo, en 2015 ŝi simile estis kondamnita sed suspendite. Ŝi ricevis premiojn inter 1967 - 2019.

Elektitaj kantitaj ŝlagroj
--------------------------

* Hol jár az eszem?
* Nem várok holnapig
* Nem vagyok én apáca
* János bácsi pipája
* Tölcsért csinálok a kezemből
* Mindig kell egy barát
* Könnyű álmot hozzon az éj

Elektitaj muzikalbumoj
----------------------

* Ha fiú lehetnék (1970)
* Zalatnay (1971)
* Minden szó egy dal (1978)
* Nem vagyok én apáca (1985)
* Ave Maria (1989)
* Mindig kell egy barát (1995)
* Best Of Cini (2006)
* Zalatnay "50" (2015)

Elektitaj libroj
----------------

* *Nem vagyok én apáca* (1985)
* *Hát azt hallotta már...? Zalatnay Cini legpikánsabb viccei* (1998)
* *Zalatnay Cini, a mamám. Rácson innen – rácson túl* (kun la duonfilino, 2006)

El ŝiaj filmaj roloj
--------------------

* Fuss, hogy utolérjenek! (1972)
* Vasárnap Budapesten ((televizia, 1982)

Aŭdu ankaŭ
----------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* kolekto de koncernaj paĝoj

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 656236
* LCCN: n94064818
* VIAF: 27480232
* ISNI: 0000 0000 7987 8895
* MBA: 64121137-e934-4faf-9463-b09adf2de8c7
 |
**Saldeana** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo Centro Duero.

Kastro El Castillo (La Kastelo).
Rigardejo Huebra.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,69 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 113 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj. Ene de ties teritorio estas la arkeologiejo El Castillo, nome domaro de vetonoj, antaŭromia popolo de kelta kulturo setlita en la zono dum la Bronzepoko.​ 

Limas kun loĝlokoj Barruecopardo, Villasbuenas, Saucelle, Barreras, Bermellar kaj Cerralbo. Ĝi distas 97 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. Estas kruta teritorio.

Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ege ekgravis.

La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752853
 |