recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Municipa teritorio de Castañeda, norde de Kantabrio.
**Castañeda** [kastaNJEda] (Kaŝtanarbaro) estas municipo en nordcentra Kantabrio, Hispanio, en la komarko *Valles Pasiegos*.

Geografio
---------

La Cueva.
Orienta fronto de Sankta Kruco de Castañeda en Socobio.
Villabáñez.
Ĝi limas norde kun Piélagos kaj Villaescusa, okcidente kun Puente Viesgo, sude kun Santiurde de Toranzo kaj oriente kun Santa María de Cayón. La municipo estas sur la baseno de la rivero Pas, en la subkomarko Pas-Miera. Tra Castañeda fluas la rivero Pisueña.

Demografio
----------

Por areo de 19,19 km² estas 3 029 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La 3 029 loĝantoj (2021) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: La Cueva, Pomaluengo (municipa ĉefurbo, en la foto de la tabelo), je 27 km de Santandero, regiona ĉefurbo, Socobio kaj Villabáñez.

Historio
--------

El la Mezepoko, kiam Henriko la 2-a donis tiujn teritoriojn kiel senjorlandon al sia frato, nome la infanto Don Tello de Kastilio, kaj Johano la 2-a faris ilin graflando, Castañeda estis ligita al la Markizoj de Aguilar de Campoo, kiuj estis sekve Grafoj de Castañeda.

Estas dokumentita forĝejo nomita *de La Vega* aŭ *de Castañeda*, en la loĝloko Argomilla de Cayón, ĉe la fluejo de la rivero Pisueña. La plej frua referenco al tiu estas de 1403. Ĝi apartenis al Don Juan Téllez de Castilla kaj lia edzino Leonor de la Vega, kaj poste al ilia filino la grafino de Castañeda nome Aldonza de Kastilio, kiu donis ĝin al la Monaĥejo de Monto Corbán de Santandero en 1425 tra Juan González de Polanco kiu estis samtempe administranta monaĥo de la Monaĥejo de Monto Corbán, abato de Castañeda, kaj ĉefservisto de la nobela familio Vega,​ el kiu doña Leonor de la Vega posedis la duonon de la monaĥejo.​

En 1566, Diego de Obregón de la Vega, Senjoro de la Torre de Argomilla, akiris kvaronon de la forĝejo kiu estis tiam posedo de Juan González de Polanco, nepo de Juan González de Polanco. Meze de la 18-a jarcento, ĝi estis aĉtita de la entreprenisto Juan Fernández de Isla kiu klopodis aranĝi la instalaĵojn. La lasta citaĵo de la forĝejo estis de la jaro 1784.

Ekonomio
--------

Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado. Sed nuntempe oni transiris al turismo kaj industrio. Inter vidindaĵoj elstaras la Kapitula kirko de la Sakta Kruco, en Socobio, Havaĵo de Kultura Intereso kun kategorio de monumento. Krome estas la Muelejo El Carabío, en Pomaluengo, la Palaco de la Gándara, la Palaco de Larrinaga de la 1930-aj jaroj (nuna urbodomo), la ermitejo de Sankta Fernando en Colsa, kun mirindaj freskoj de la 16-a jarcento kaj la Horloĝturo en Pomaluengo, iamaj lernejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Castañeda
* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 783759
 |
**Čeminac,** serbe **Чеминац,** estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Kroatio, en distrikto **Osijek-Baranja**. Ankoraŭ 4 vilaĝoj apartenas al la municipo.

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 1100
* Poŝtkodo: 31 325
* Aŭtokodo:
* Telefonprefikso: 31

Situo
-----

La komunumo situas sur ebenaĵo, ĝuste en mezo inter riveroj Danubo kaj Dravo, inter ĉefvojo Mohács-Osijek kaj fervojo Villány-Osijek.

Historio
--------

Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj, interalie serboj kaj germanoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Baranya (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario (apartenanta al distrikto de Villány), ekde 1991 de Kroatio. En 1991 loĝis en Čeminac 1413 da homoj, (kroatoj 1063 (75 %), serboj 131 (9 %), jugoslavianoj 69 (5 %), hungaroj 52 (4 %) kaj aliaj).
Generalo **Larbi Belkheir** (arabe العربي بلخير [belĤEJR]) estis fama retiriĝinta generalo kaj politikestro de Alĝerio.

Li estis proksima al la prezidento Chadli Bendjedid, kies elekton li helpis; sub la regado de Bendjedid, li iĝis estro de la Supra Konsilio por Sekureco, sekretaria generalo de la prezidenteco, kaj ministrarestro, kaj atingis la rangon de Generalmajoro. El la 18a de oktobro 1991 al la 19a de julio 1992, dum la unuaj liberaj elektoj de Alĝerio, li estis Ministro de Internaj Aferoj.

Tamen, en 1992, malkontenta kun la elektorezultoj, li helpis estri la militistan puĉon kiu elpostenigis Chadli Bendjedid kaj nuligis la elektojn, starte al la Alĝeria Enlanda Milito. En 1999, li helpis al Bouteflika iĝis prezidento, kaj tuj poste, en Oktobro 2000, iĝis ministrarestro.

En aŭgusto 2005, li estis nomumita ambasadoro en Maroko.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Le General Larbi Belkheir
* Dossier: Faut-il juger les généraux ? Les acteurs parlent, Le Matin, 4a de septembro 2001
* Criminal Lawsuits Against Algeria’s Generals, Algeria-Watch, Januaro 2004
* Algeria: Political forces, The Economist, 30a Sept. 2005.
* 12a de Marto, 2005 Algeria-Interface: Larbi Belkheir
* Plainte du Général Larbi Belkheir contre Hichem Aboud : Le juge d'instruction prononce le non lieu Arkivigite je 2007-08-24 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 576896
 |
**Sagar,** laŭ (hindie **सागर**) estas urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. Sagar estis elektita kiel unu el la cent barataj urboj kiel inteligenta urbo en 2018.

Domoj en Sagar

Demografio
----------

Sagar havis populacion de 221 875 en 2011 (laŭ alia informo 232 321), dum la plena municipo 274 556, la legopovo estis 79%.

Geografio
---------

Sagar situas laŭ la samnoma lago en montaro 555 metrojn super la marnivelo. Damoh troviĝas 71, Lalitpur (Barato) 100, Vidiŝa 101, Ĝabalpur 143, subŝtata ĉefurbo Bopalo 149 (sed laŭvoje 172), tutlanda ĉefurbo Delhio 553, Mumbajo 818, Kolkato 994 kilometrojn (aere) .

Konstruaĵo en Sagar

Historio
--------

Apenaŭ io ajn estas konata pri la antikva kaj mezepoka historio de la regiono; ĝi estis triba teritorio sed oficiale apartenis al la Mogola Imperio. En 1660 oni fondis fortikaĵon kun la nuna urbo Sagar. Administre la pozicio de Sagar spertis oftajn ŝanĝojn. Ĝi apartenas al la Madja-Pradeŝo ekde 1956.

Ekonomio
--------

La areo ĉirkaŭ Sagar estas agrikultura kaj oni kultivas tritikojn, kikerojn, oleosemojn. En la urbo mem ekloĝis ankaŭ komercistoj, metiistoj kaj ĉiuspecaj servaj provizantoj. en la urbo mem ekloĝis komercistoj kaj metiistoj. La industriaj firmaoj komencis funkcii en la lastaj jardekoj de la 20-a jarcento, la ŝtalfabrikoj jam komence de la 21-a jarcento. La enlanda turismo ankaŭ ludas gravan rolon en la ekonomia vivo.

Lingvoj
-------

En Sagar la ĉefaj lingvoj estas la hindia lingvo kaj ties dialekta lingvo la bundela lingvo.

Religioj
--------

81,5% de la populacio estas hinduoj, krome islamanoj 10%, ĝajnistoj 7%, kristanoj 0,6% kaj iomete ankaŭ aliaj religioj.

Eduko
-----

En Sagar signifa universitato funkcias (fondita en 1946).

Trafiko
-------

Sagar havas trairan fervojan linion kaj 6 signifaj ĉefvojoj kuras al la urbego. La plej proksima flughaveno funkcias en Ĝabalpur.

Klimato
-------

Sagar havas humidan subtropikan klimaton laŭ Klimata klasifiko de Köppen (Cwa) kun influo de musono. Jare pluvas averaĝe po 1148 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter junio-septembro. La averaĝa jara temperaturo varias inter 19-32 °C.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans
|  |  |
| --- | --- |
|   | **Oni proponas alinomi la artikolon «Korpo de frakcioj» al «kampo de frakcioj».****Kialo:** surbaze ke komuta korpo estu kampo**Atentu:** la celpaĝo «kampo de frakcioj» jam ekzistas. Nur administrantoj povas forigi ĝin, por ke alinomado eblu.

---

Se vi konsentas aŭ kontraŭas la proponon, bonvolu skribi viajn argumentojn sur la diskutan paĝon. |

|  |  |
| --- | --- |
|   | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

En matematiko, ĉiu integreca ringo povas esti enigita en korpon; la plej malgranda tia korpo estas la **korpo de frakcioj** de la integreca ringo. La elementoj de la korpo de frakcioj de la integreca ringo *R* havas formon *a/b* kun *a* kaj *b* en *R* kaj *b* ≠ 0. La korpo de frakcioj de la ringo *R* estas iam simboligita per Quot(*R*) aŭ Frac(*R*). La korpo de frakcioj de la ringo de entjeroj estas la korpo de racionaloj, **Q** = Quot(**Z**). La korpo de frakcioj de korpo estas izomorfia al la korpo mem.

Oni povas konstrui la korpon de frakcioj Quot(*R*) de la integreca ringo *R* kiel sekvas: Quot(*R*) estas la aro de ekvivalento-klasoj de paroj *(n, d)*, kie *n* kaj *d* estas eroj de *R*, kaj *d* estas ne 0, kaj la ekvivalentrilato estas:

*(n, d)* estas ekvivalento al *(m, b)* se kaj nur se *nb=md* (oni konsideras la klason *(n, d)* kiel la frakcio *n/d*)
La enigo estas donita per *n*{\displaystyle \mapsto }(*n*, 1). La sumo de la ekvivalento-klasoj de *(n, d)* kaj *(m, b)* estas la klaso de *(nb + md, db)* kaj ilia produto estas la klaso de *(mn, db)*.

La korpo de frakcioj de *R* estas karakterizita per jena universala propraĵo: se *f* : *R* → *F* estas ringa homomorfio de *R* en korpon *F*, tiam ekzistas unika ringa homomorfio *g* : Quot(*R*) → *F* kiu etendas *f*.

Estas kategori-teoria interpretado de ĉi tiu konstruado. Estu **C** la kategorio de integrecaj ringoj kaj disĵetaj ringaj homomorfioj. La funktoro de **C** al la kategorio de korpoj kiu ĵetas ĉiun integrecan ringon al ĝia frakcikorpo kaj ĉiun ringan homomorfion al la rilata korpa homomorfio konkludis (kiu ekzistas per la universala propraĵo) estas la maldekstra adjunkto de la forgesema funktoro de la kategorio de korpoj al **C**.

Terminologio
------------

Matematikistoj nomas tiun konstruadon la *kvocienta korpo*, *korpo de frakcioj*, aŭ *frakcia korpo*. Malgraŭ la simila nomo, oni ne konfuzu tion kun la kvociento de ringo per idealo, kio estas tute alia nocio.

Vidu ankaŭ
----------

* Lokaligo de ringo, kiu ĝeneraligas la korpon de frakcia konstruado
* Kvocienta ringo - kvankam kvocientaj ringoj povas esti korpoj, ili estas tute malsamaj de frakcikorpoj.
**Pleistarĥo** estis filo de reĝo de Sparto Leonidaso la 1-a, kiu falis en batalo ĉe Termopiloj kaj de lia edzino Gorgo, kiu estis samtempe ties nevino.

Kiam Pleistarĥo transprenis memstran regadon ne estas konate, sed verŝajne tio estis post la jaro 478 a.K. kiam estis Paŭsanio post Greka ekspedicio en Kipron kontraŭ Persa garnisono kulpigita pro persofileco kaj kondamnita al monpuno. En tiu jaro Paŭsanio rezignis pri regentado kaj forlasis Sparton. Dum regado de Pleistarĥo, en la jaro 464, estis en Sparto grandega tertremo, kiu okazigis grandajn vivperdojn. Tion utiligis Mesenanoj kaj leviĝis kontraŭ Sparto. Spartanoj sub gvido de kunreĝo Arĥidamo bezonis tutajn ok jarojn por fini tiun ĉi trian Mesenian militon. En la jaro 458 a.K. Pleistarĥo ankoraŭ en junaĝo mortis. Ĉar li ne havis patrolinian sekvanton, eforoj destinis lian posteulon Pleistonakson, filon de estinta Pleistarĥa reganto Paŭsinio.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Pleistarchos en la ĉeĥa Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 516014
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Cimbalario** |
| --- |
|  |
| Mura cimbalarioMura cimbalario |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonoj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Lamialoj *Lamiales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Plantagacoj *Plantaginaceae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Genro  |
| ***Cymbalaria***Hill, 1756 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Cimbalario  |

 |
| v • d • r |

**Cimbalario** (*Cymbalaria*) estas genro, kiu grupigas dekon da specioj de plantoj el la familio Plantagacoj. Temas pri plurjaraj herboj, kiuj rampas sur muroj kaj ŝtonoj. Oni trovas ilin en Eŭropo kaj okcidenta Azio, ĉefe ĉirkaŭ Mediteraneo.

Tiu genro tre proksimas al Linario, en kiun oni foje ĝin inkluzivas. Cimbalarioj diferencas de linarioj per sia rampa vivmaniero, siaj izolitaj floroj kaj siaj palmaj riparanĝoj.

Ĝia latina nomo, *Cymbalaria*, referencas al la folioj, kiuj rondas kiel cimbalo.

La plej konata kaj tipa specio estas la Mura cimbalario, *Cymbalaria muralis*.

Aliaj specioj:

* *Cymbalaria aequitriloba*
* *Cymbalaria hepaticifolia*
* *Cymbalaria longipes*
* *Cymbalaria microcalyx*
* *Cymbalaria muelleri*
* *Cymbalaria pallida*
* *Cymbalaria pilosa*
**Cimbalo** estas frapinstrumento kiu estas ofte ronda maldika plato bronza. Cimbaloj modernaj kutime havas tonalton nedifinitan, kvankam malgrandaj cimbaloj tasoformaj, de dezajno antikva, havas tonaltojn difinitajn. Oni uzas cimbalojn en orkestroj kaj alia muzikistaroj, ekz. bandoj rok-muzikaj kaj ĵazaj. Ili estas integra parto de drumo, do gravas al pop-muziko.

Cimbaloj originis en prahistorio. La Egiptoj kaj Persoj Antikvaj havis grandajn platoformajn cimbalojn, kiuj similas niajn. La Asirianoj Antikvaj havis kaj platoformajn kaj tasoformajn cimbalojn. Tiuj de la Helenoj estis tasoformaj.

Profilo de kunfrapocymbaloj. verdo = sonorilo, ruĝo = rimenoj.

Kunfrapocimbalo
---------------

Oni kuntime ludas kunfrapocimbalojn pare, ilin tenante per rimenoj. Ekzistas diversaj teknikoj por produkti sonon:

* glitante kunfroti la randojn
* kunfrapigi ilin Pri tiu ĉi sono Aŭskultu
* frapeti la randon de unu kontraŭ la korpon de la alia
* skrapi la randon de unu kontraŭ la internon de la alia, pasante de ĝia centro al ĝian randon
* kunfrapi kaj teni ilin fermatajn, dampante la sonon.

Kutime oni dampas la kunfrapocimbalojn per premi ilin kontraŭ la korpon. Ili disvolviĝis en moderna "hi-hat" (haj-hat), esperante, ĉarlestona cimbalo.

Cimbalo pendata

Cimbalo Pendata
---------------

Oni povas pendi cimbalojn per rimeno leda au ŝnuro, au horizontale munti ilin sur stangon. Tiamaniere la cimbalo povas libere oscili. Plej ofte oni uzas trikfadenovolvatan tamburbastonon por frapi la cimbalon. La stangmuntata cimbalo tre ofte troviĝas en drumoj. Ludoteknikoj inkludas:

* frapi la cimbalon kun tamburbastono Pri tiu ĉi sono Aŭskultu
* ludi rulon, alterne frapante la kontraŭajn flankojn kun du tamburbastonoj
* skrapi moneron trans la supran flankon de la cimbalo

Antikva cimbalo Helena

Cimbalo agordata
----------------

Cimbaloj agordataj, kiuj rare uziĝas, havas tembron similan al tiu, kiun sonoriletoj havas, kaj ilia sonkoloro malsimilas tiun, kiun la cimbaloj modernaj havas. Kutime, oni ludas ilin frapante unu nur kun la rando de la alia.

* Cimbalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Cimbalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Cimbalo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Ruĝbarba abelmanĝulo** |
| --- |
|  |
| Ruĝbarba abelmanĝuloRuĝbarba abelmanĝulo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Koracioformaj *Coraciiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Meropedoj *Meropidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Nyctyornis* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***N. amictus*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Nyctyornis amictus****(Temminck, 1824) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Ruĝbarba abelmanĝulo  |

 |
| v • d • r |

Red-bearded Bee-eater (Female).jpgRed-bearded Bee-eater (Female)
La **Ruĝbarba abelmanĝulo** *Nyctyornis amictus* estas granda specio de abelmanĝulo, tio estas birdo de la familio de Meropedoj, kiu troviĝas en la Hindomalaja subregiono de Sudorienta Azio kaj pli precize en Birmo, Tajlando kaj Indonezio. Tiu specio troviĝas en malferma kamparo en makuloj de densa arbaro.

Kiel aliaj abelmanĝuloj, ili estas kolorplenaj birdoj kun l**ongaj vostoj, longaj subenkurbitaj kaj akrapintaj bekoj kaj pintaj flugiloj**. Ili estas grandaj abelmanĝuloj, ĝenerale **verdaj**, kun **ruĝa makulo** (pli purpura en frunto) el la vizaĝo kiu etendiĝas al suba gorĝo kvazaŭ formante la "barbon", kiu nomigas la specion. Estas iome da blueca brido ĉirkaŭ la bekobazo kaj la okulirizo estas flaveca.

Kiel aliaj abelmanĝuloj, ili manĝas ĉefe insektojn, nome abeloj, vespoj kaj krabroj, kiuj estas kaptataj dumfluge el gvatejoj kaŝutaj inter foliaro. Ili ĉasas solaj aŭ en paroj, plie ol en aroj, kaj sidas senmove dumlonge antaŭ persekuti sian predon.

Kiel aliaj abelmanĝuloj, ili nestumas en tuneloj ene de sablaj riverbordoj, sed ne formas koloniojn.

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Nyctyornis amictus*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 27a Februaro 2007. Ne minacata
* *The Hamlyn photographic guide to birds of the world*, enkonduka de Christopher Perrins; eldonisto: Andrew Gosler, Londono : Hamlyn, 1991, ISBN 0-600-57239-0

* Ruĝbarba abelmanĝulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ruĝbarba abelmanĝulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ruĝbarba abelmanĝulo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
Laŭ la helena mitologio, **Hebo** (greke Ἥβη, *Hḗbē*) estis la filino de Zeŭso kaj Hera. Ŝi estis la diino de la juneco, protektante la novgeedzojn. En la roma mitologio, oni nomis ŝin Juventas.

Ŝi loĝis en Olimpio. Tie, kiel vinverŝistino, ŝi servis ambrozion kaj nektaron, per kiuj la dioj nutris sin.

**Hebo**, skulptaĵo de Canova en la Ermitejo de Sankt-Peterburgo
Post la diigo de Heraklo, ŝi edziniĝis kun li kaj kun li ekhavis la filon Aleksiaro.

Iun tagon ŝi faligis sian pokalon, kaj ŝi tiom hontis pro tio, ke ŝi kaŝis sin por ĉiam.

Iom poste Zeŭso enamiĝis en Ganimedo, la filo de Tros, kaj forrabis lin. Ganimedo anstataŭis ŝin, kiel vinverŝisto. Kaj tiel li aperas, kiel konstelacio, sub la nomo de Akvisto.

Ŝia nomo estis donata al **6 Hebo** (unu el la unue-trovitaj asteroidoj).

Prunto de la vorto por moderna psikiatrio
-----------------------------------------

En la 20-a jarcento, psikiatroj kaj seksologoj pruntis ŝian nomon por signi probleman, obscedan rilaton de plenkreskuloj al infanoj de komenca pubereco, proksimume inter la aĝoj de 11 kaj 14 jaroj, kaj seksologe nomis tiun situacion hebefilio - tiu vorto do celas infanojn de ambaŭ seksoj kaj iom pli junajn ol kiel kutime prezentatas la helena diino.

* Kategorio Hebo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Virino esprimanta surprizon.
Infano rigardas surprizite
Infanoj surprizitaj esti fotitaj.
Miensimbolo kiu esprimas surprizon
**Surprizo** laŭ PIV estas

1. subita kaj neatendita alveno aŭ renkonto, kaj
2. neatendita novaĵo.

Tipa por surprizo estas la mirigo pri la neatenditeco de la nova situacio aŭ mesaĝo. Preskaŭ ĉiam surprizo kaŭzas konfuziĝon aŭ alian fortan emocion - kaj tial plej ofte ankaŭ spontanean korpan reagon kiel ŝanĝo de la rigarda direkto, ruĝiĝo de la vangoj, rido aŭ movoj de la manoj, la kapo respektive de aliaj korpopartoj.

La instigataj emocioj povas esti agrablaj aŭ malagrablaj - laŭ la situacio, la karaktera tipo aŭ la momenta persona emocia stato. La reagoj al la surprizo tial povas esti nekontrolataj de la surprizato. 

Dum milito aŭ alispeca batalo aŭ lukto, surprizo de la kontraŭa persono aŭ grupo povas signifi avantaĝon kaj tial esti bona taktiko - tial multaj atakoj estas *surprizaj atakoj*.

Vidu ankaŭ
----------

* evento
* novaĵo
* spontaneeco
* miro
* defendo
* atako
* timo
* ĝojo

* Kategorio Surprizo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Surprizo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rEmocioj |
| --- |
| amo • anksio • enamiĝinteco • enuo • entuziasmo • ĝojo • kolero • malamo • melankolio • surprizo • timo • tristeco |

 |
**Gyula Bártfay** [djula bArtfai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bártfay Gyula,** slovake **Július Bártfay** estis hungara-(ĉeĥo)slovaka skulptisto.

Gyula Bártfay  naskiĝis la 28-an de septembro 1888 en Nyitra (Hungara reĝlando, nuntempa Nitro en Slovakio), li mortis la 25-an de aŭgusto 1979 en Bratislavo (Ĉeĥoslovakio).

Biografio
---------

Gyula Bártfay frekventis bazlernejon en Székesfehérvár, poste li lernis por esti meblisto en sia naskiĝurbo. Baldaŭ li laboris en Budapeŝto, iom poste en Vieno. Li batalis dum la 1-a mondmilito ĝis 1917. Li trifoje vizitis Francion. En 1913 en mondekspozicio en Lyon li faris artajn meblojn por la pavilono de Aŭstrio. Inter 1920 kaj 1923 li laboris en ateliero de Antoin Bourdelle, inter 1925-1927 li studis en belarta akademio en Romo, poste li revenis al Parizo. En 1930 li hejmenvenis, kiu jam estis nova ŝtato Ĉeĥoslovakio. Li kreis skulptaĵoserion pri famuloj (Beethoven, Michelangelo, Bedřich Smetana, Moseo, Ijob). Oni aprezas lin pioniro de la moderna slovaka skulptado. Li ricevis 2 premiojn en 1967 kaj 1968. Lia filo same estis skulptisto.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Nitro (1919, 1965, 1968)
* Prago (1936)
* Bratislavo (1952)

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* Heroa monumento (1924,
* Ikarus (1934)
* Ĉapela knabino (1963)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Gyula Bártfay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 619692
* GND: 124494455
* VIAF: 23075921
* ISNI: 0000 0000 5540 9437
* ULAN: 500069402
* NKC: ola2002151968
 |
La **Reĝlando Fezo** aŭ **Regno Fezo** estis ŝtato estrata de berberoj en Maroko, kiu ekzistis inter 1472 kaj 1554. Ties ĉefurbo estis Fez kaj ĝi okupis grandan parton de la norda duono de Maroko. Ties najbaroj estis la zianidoj de Tlemceno oriente; la saadianoj de Marakeŝo sude, kun la rivero Um Er-Rabia, kiel komuna limo; la hispana enklavo de Melijo nordorente; kaj la portugala enklavo de Sebto nordookcidente.

La regno formiĝis kiam Abu Abdalaho al-Ŝeikx Muhamad ibn Jahja konkeris la urbon de Fez al sultano de benimerinoj Ŝorfa en 1472, kio komencigis la regadon de la dinastio de Ŭatasidoj kiu anttaŭe estis havinta kelkajn vezirojn. Sukcedis al la dinastio de Benimerinoj.

En 1550, la saadianoj konkeris Fez, sed en 1554, la ŭatasido Abu 'Ali Hasûn, kun helpo de otomanoj instalitaj en Alĝero rekaptis la urbon. Finfine li estis malvenkita kaj mortigita en Tadla fare de la saadiana Muhammad al-Ŝeikx kiu rekuperis Fez. 

La lastaj ŭatasidoj estis masakritaj de berberaj piratoj dum ili estis fuĝintaj el Maroko.
"**Heartbreak Hotel**" estas kanto registrita de la usona rokenrola muzikisto Elvis Presley. Ĝi aperis kiel soloo en la 27a de januaro, 1956, nome la unua de Presley ĉe sia nova registriga firmao RCA Victor. Ĝi estis verkita de Tommy Durden kaj Mae Boren Axton.

Ĵurnala artikolo pri memmortigo de soleca viro kiu saltis tra hotela fenestro inspiris la vortumaodn. Axton prezentis la kanton al Presley en novembro de 1955 ĉe konvencio de kontreo en Nashville. Presley akceptis registri ĝin, kaj tion faris la 10an de januaro 1956, en sesio kun sia bando, nome the Blue Moon Boys, la gitaristo Chet Atkins, kaj la pianisto Floyd Cramer. 

Tiu soloo estis pinte ĉe la rangigo fare de *Billboard* dum sep semajnoj, de *Cashbox* same dum sep semajnoj, estis nombro unu en la listo de *Country and Western* dum deksep semajnoj kaj atingis la nombron tri ĉe la rango de R&B, iĝante la unua vendata pomilione disko de Presley, kaj unu el plej bone vendataj solooj de 1956.

Bibliografio
------------

* Brown, Peter H.; Broeske, Pat H. (1997). Down at the End of Lonely Street: Life and Death of Elvis Presley. William Heinemann Ltd. ISBN 978-0-434-00428-7.
* Collins, Ace (2005). Untold Gold: The Stories Behind Elvis's #1 Hits. Souvenir Press Ltd. pp. 10–18. ISBN 978-0-285-63738-2
* Doll, Susan (2009). Elvis for Dummies. John Wiley & Sons. ISBN 978-0-470-47202-6.
* Guralnick, Peter; Jorgensen, Ernst (1999). Elvis Day by Day. Ballantine Books Inc. ISBN 978-0-345-42089-3.
* Victor, Adam (2008). The Elvis Encyclopedia. Gerald Duckworth & Co Ltd. ISBN 978-0-7156-3816-3.
**Gyula Bezerédi** [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bezerédi Gyula** estis hungara skulptisto. Lia origina familia nomo estis *Brzorád*, foje lia nomo aperis laŭ y-a formo *Bezerédy*.

Gyula Bezerédi:Kálmán Tóth
Gyula Bezerédi:George Washington
Gyula Bezerédi [*rompita ligilo*] naskiĝis la 9-an de aprilo 1858 en Mogyorósbánya, li mortis la 30-an de julio 1925 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Bezerédi komence lernis skulptoarton en Budapeŝto de Károly Alexy, ekde 1874 en arta akademio en Vieno. Post lernado li restis en Vieno kaj li kreis kelkajn skulptaĵojn. En 1882 li revenis al Budapeŝto, kie li atingis la unuan lokon en konkurso pri Benvenuto Cellini. Li kreis skulptaĵojn pri gravuloj, krome li faris ankaŭ alegoriajn ornamajn figurojn por la plej gravaj konstruaĵoj, fine ankaŭ ĝenroskulptaĵojn. Kelkaj el liaj skuptaĵoj neniiĝis dum sieĝo de Budapeŝto en 1945, kelkaj estas videblak eksterlande.

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* skulptaĵo pri la trafiko (1884) en Stacidomo Keleti
* skulptaĵo pri Kálmán Tóth (poeto) (1893) en Baja
* skulptaĵo pri George Washington (1906) en Budapeŝto
* skulptaĵo pri Sebestyén Tinódi (1907) en Budapeŝto

Fontoj
------

* hungare
* Arkivigite je 2016-08-28 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungare

Gyula Bezerédi:Sebestyén Tinódi en Budapeŝto

* Kategorio Gyula Bezerédi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Gyula BENKA** [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Benka Gyula** estis hungara instruisto, ĵurnalisto.

Gyula Benka  Arkivigite je 2016-12-20 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 8-an de aprilo 1838 en Békéscsaba, li mortis la 30-an de aprilo 1923 en Szarvas.

Biografio
---------

Gyula Benka frekventis bazlernejon en Szarvas, kie lia instruisto estis Péter Vajda. Li plulernis en Sopron kaj Pozsony, poste en Berlino kaj Gotingeno. En 1862 li ekinstruis en la luterana gimnazio de Szarvas, en la sekva jaro li establis lernejan filion aŭ priinstruistan lernejon kun muzika lernejo. Li estis ties lernejestro inter 1884 kaj 1908. Li aprezis necesa instrui muzikon en ĉiuspecaj lernejoj. Li pianludis kaj orgenludis, ekde 1862 li gvidis la urban koruson. Inter 1880 kaj 1906 li ofte kontribuis en la urba gazeto, poste kelkajn jarojn li estis eĉ redaktoro.

Li ricevis reĝan premion en 1902.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Kristóffy György élet- és jellemrajza* (Gyula, 1876)
* *Tanítóképzés főgymnásiumunk kapcsában* (Gyula, 1882)
* *A békési ág. hitv. ev. egyházmegye tulajdonát képező s az általa fenntartott szarvasi főgymnasium története* (Gyoma, 1895)
* *Adatok a szarvasi ág. h. ev. főgimnázium történetéhez* (Szarvas, 1907)
* *Az iskola és a társadalom* (La lernejo kaj la socio, manuskripto)

Memorigiloj
-----------

* busto (1926) kaj strato en Szarvas
* lernejo "Benka Gyula Evangélikus Angol Két Tanítási Nyelvű Általános Iskola" en Szarvas

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 16-a paĝo)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2015-09-13 per la retarkivo Wayback Machine
**Cimballa** [cimBAlja] estas municipo de Hispanio, en la suda pinto de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Loko de Cimballa en la komarko kaj en Aragono.
Detalo de la kastelo.
Cimballa estas municipa teritorio en la sudo de la komarko *Comunidad de Calatayud*, kie ĝi estas sude de Monterde. La municipa teritorio limas (el nordo laŭhorloĝe) kun Monterde, Abanto, Aldehuela de Liestos, Tortuera, Fuentelsaz, Milmarcos kaj Campillo de Aragón.

La loĝloko Cimballa mem estas je 125 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 904 msm en la Iberia Sistemo, en la baseno de la rivero Piedra, sur la limo kun la provinco Gvadalaĥaro. Ĝi estas alirebla el Zaragozo laŭ la ŝoseo N-II, el devojiĝo en Calatayud al la ŝoseo C-202, kun devojiĝo en Nuestra Señora la Blanca al la loka ŝoseo CV-307. Ĝi estas inter Aldehuela de Liestos sudoriente kaj Nuévalos oriente.

Historio
--------

La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento fare de Alfonso la 1-a, kiu lasis la areon al la templanoj. En 1142 Cimballa aperis en la Foruo de Daroca.

En 1855 la tiam karlisma komandanto Marco de Bello pasis tra Cimballa.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Cimballa kie oni malaltiĝis el 568 loĝantoj en 1940 ĝis nunaj 93 loĝantoj. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun romanika pordego, fosiliaj kuŝejoj, ruinaj restaĵoj de la kastelo ktp. Estas interesaj naturaj lokoj ĉefe en la montaroj kaj ĉe la rivero Piedra.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Cimballa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 802733
 |
Grafo **ANDRÁSSY Gyula** [andraŝi djula] (n. 3-an de marto 1823, Olahpatak, nun Vlachovo en Slovakio – m. 18-an de februaro 1890, Volosco, Istrio, Aŭstra-hungara imperio (hodiaŭ Kroatio) estis hungara ĉefministro kaj eksterafera ministro de Aŭstrio-Hungario (1871–1879). Fervora apoganto de Germanio, li en 1879 – kun la germana imperia kanceliero Otto von Bismarck – formis la aŭstran-germanan aliancon, kiu iĝis grava punkto en la eksteraj aferoj de Aŭstrio, ĝis la fina kolapso de la Monarĥio en 1918.

Andrássy iĝis membro de la hungara parlamento unuafoje en 1847 kiel ano de la radikala reformpartio de Lajos Kossuth. Li batalis en la revolucio de 1848–49 kontraŭ Aŭstrio, kiel komandanto de bataliono. Li fuĝis eksterlanden post la malvenko de la revolucio. Dum lia foresto, oni juĝis lin je morto kaj simbole pendumis lin, sed li ricevis en 1857 amnestion kaj hejmenvenis. Post tio li apogis Ferenc Deák dum la traktadoj, kiuj kondukis al la aŭstra-hungara interkonsento de 1867. Oni nomumis lin ĉefministro kaj ministro pri militistaj aferoj (la 17-an de februaro 1867), kaj la finaj konstitucijuraj traktadoj inter Hungario kaj Aŭstrio okazis per lia gvidado. Ĉar li vidis minacon por Hungario en la slavaj popoloj, Andrássy forte apogis la dualismon kaj kontraŭis planon de Karl Siegmund von Hohenwart (1871), kiu pligrandigus la konstitucian staton de la landoj de la ĉeĥa krono. Li daŭre plibonigis la rilatojn kun Germanio, kiun li rigardis kontraŭpezo al Rusio, dum li kontraŭis la detruon de Turkio, ĉar tio signifus la troan fortiĝon de la slavaj popoloj. Ĉefe je lia firma deklaro Aŭstrio-Hungario restis neŭtrala dum la germana-franca milito de 1870–71.

Kabineto Andrássy
Kiam Francisko Jozefo rezignis pri revenĝa politiko kontraŭ Prusio, Andrássy iĝis ministro pri eksteraj aferoj de la imperio (14-an de novembro 1871). La internacia pozicio de Aŭstrio-Hungario grave fortiĝis dum lia agado. Li volis eviti la kreskon de la slava loĝantaro en la Monarĥio, evitante, ke nur la Rusa Imperio eluzu la Balkan-krizon ekintan en 1875. Tiel li interkonsentis en la Berlina Kongreso de 1878, ke Aŭstrio aneksu Bosnion-Hercegovinon. Tiu decido estis malpopulara en Aŭstrio kaj Hungario, kaj kondukis al la demisio de Andrássy (8-an de oktobro 1879). Unu tagon antaŭ sia demisio, li subskribis la malbonŝancan aŭstran-germanan aliancon, kiu interligis la du imperiojn ĝis fino de la unua mondmilito.

Post sia retiriĝo, Andrássy agadis plu kiel membro de la Supera Ĉambro. Lia samnoma filo Gyula Andrássy (pli juna) estis same elstara politikisto.

Memorigiloj
-----------

* Universitato Andrássy
* avenuo Andrássy en Budapeŝto

* Kategorio Gyula Andrássy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 166357
* GND: 118502875
* LCCN: n91056007
* VIAF: 51697843
* ISNI: 0000 0001 1443 8300
* SUDOC: 027350401
* BNF: 11941132t
* BIBSYS: 90938070
* NKC: jn20000700047
 |
La **hebrea enciklopedio** aŭ **Encyclopaedia Hebraica** (hebree: האנצקלופדיה העברית) estas 32-voluma enciklopedio en la hebrea lingvo. La verko eldoniĝis de 1949 ĝis 1980, dum la fondo de la ŝtato Israelo. 

Stako de volumoj de la hebrea enciklopedio.

Historio
--------

La ideo pri hebrea enciklopedio naskiĝis somere de 1944. Konsilista komisio estis fondita por starigi la celojn de la enciklopedio. Presado de la unua volumo komenciĝis somere de 1948, samtempe kun la fondiĝo de la ŝtato Israelo. La honora prezidanto de la projekto estis la prezidanto de Israelo, profesoro Chaim Weizmann.

La unua volumo traktis de Alef (א) ĝis Aŭstralio (אוסטרליה). La unua foto, kiu aperas en la volumo estis bildo de la israela sendependecdeklaro.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de universalaj enciklopedioj

Bibliografio
------------

* ha-Entsiklopediyah ha-ʻivrit (האנצקלופדיה העברית) / Encyclopaedia Hebraica. (1949). Tel-Aviv: Encyclopaedia Publishing Company.

* Hebrea enciklopedio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hebrea enciklopedio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Salamon BECK** [ŝalamon bek], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Beck Salamon** estis hungara juristo, advokato, profesoro.

Salamon Beck  naskiĝis la 25-an de marto 1885 en Hungara reĝlando en Topolya (nuntempa Baĉka Topola en Serbio). Li mortis la 7-an de junio 1974 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Salamon Beck devenis el juda familio. Li frekventis bazlernejon en sia naskiĝloko, gimnazion Szabadka, poste li akiris juran diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1907, poste li plulernis eksterlande. En 1910 li akiris advokatan diplomon. Tiutempe li aliĝis al Rondo Galilei. Inter la mondomilito li estis advokato, sed ofte li kontribuis. Dum la socialismo li instruis en la supre menciita universitato, li estis ankaŭ katedrestro. En 1957 li doktoriĝis. Li okupiĝis ĉefe pri juraj problemoj de patentoj. Li ricevis 2 premiojn.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A köteles rész jogállása* (1913)
* *Érdekeszme töredékek* (1933)
* *A jogszabályok átvitt alkalmazása* (1941)
* *A békeszerződés és az eszmei javak* (1948)
* *Többszemélyes perjogi helyzetek* (1952)
* *Öreg jogász tövistermése* (1969)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
**Salamon KAMP** [ŝalamon], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kamp Salamon** estas hungara dirigento, korusestro, altlerneja instruisto.

Salamon Kamp  naskiĝis la 27-an de oktobro 1958 en Dunapataj.

Biografio
---------

Salamon Kamp lernis muzikoteorion en 1978 en Kecskemét, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Janus Pannonius en 1983, plian diplomon en Muzikakademio Franz Liszt en 1987, fine li plulernis en muzika universitato en Vieno (1987-1988). En 1987 li estis korusestro (dirigento) de eklezia koruso de Luterana kirko (Belváros), samtempe li instruis en 2 muzikaj lernejoj. Baldaŭ li dirigentis plurajn korusojn. Inter 1993 kaj 1997 li instruis jam en muzika altlernejo de Debrecen, poste en la menciita Muzikakademio Franz Liszt ĝis 2005. En la muzikakademio li doktoriĝis en 2000, li akiris sciencan gradon post 3 jaroj. Li estis katedrestro en Universitato de Pécs inter 2006-2014, poste en la muzikakademio. Li ricevis plurajn premiojn ekde 1992, en 2017 eĉ premion Kossuth. Li havis edzinon, kiu naskis 2 filojn.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Bachakademie Budapest* (Lejpcigo, 1991)
* *Johann Sebastian Bach és a kereszt teológiája* (Szeged, 2001)
* *Retorika és szerkezet Johann Sebastian Bach Magnificatjában* (2012)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 582924
* VIAF: 121391043
* ISNI: 0000 0000 7968 9330
 |
La **mapo de Zaslavskii** estas diskreto-tempa dinamika sistemo. Ĝi estas ekzemplo de dinamika sistemo ke havas kaosan konduton. La mapo de Zaslavskii prenas punkton (xn, yn) en la ebeno kaj mapas ĝin al nova punkto (la nova punkto estas funkcio de la antaŭa punkto):

{\displaystyle x\_{n+1}=[x\_{n}+\nu (1+\mu y\_{n})+\epsilon \nu \mu \cos(2\pi x\_{n})]\,({\textrm {mod}}\,1)}
{\displaystyle y\_{n+1}=e^{-r}(y\_{n}+\epsilon \cos(2\pi x\_{n}))\,}
kie *mod* estas la modula operatoro kun reelaj argumentoj. La mapo dependas sur kvar konstantoj *ν*, *μ*, *ε* kaj *r*. Russel (1980) donas dimension de Hausdorff 1,39 sed Grassberger (1983) demandas ĉi tiu valoro estas bazita sur iliaj malfacilaĵoj je mezuro de la korelacia dimensio.

Referencoj
----------

* G.M. Zaslavskii (1978). "The Simplest case of a strange attractor - La plej simpla okazo de stranga altenaĵo", *Phys. Lett. A* **69** (3), p. 145–238. doi:10.1016/0375-9601(78)90195-0.
* D.A. Russel, J.D. Hanson, and E. Ott (1980). "Dimension of strange attractors - Dimensio de strangaj altenaĵoj", *Phys. Rev.* **45**, p. 1175.
* P. Grassberger and I. Procaccia (1983). "Measuring the strangeness of strange attractors - Mezuro de la strangeco de strangaj altenaĵoj", *Physica* **9D**, p. 189–208.
La **Reĝa Palaco de La Farmo Sankta Ildefonso** estas unu el la rezidejoj de la Hispana Reĝa Familio kaj ĝi troviĝas en la Provinco Segovio, en la urbo Sankta Ildefonso. Ĝi estas administrata de la Institucio Nacia Heredaĵo kaj malfermita al la publiko. La Reĝa Loko de La Farmo troviĝas en la norda bordo de la Gvadarama Montaro, je 60 km de Madrido. Ĝia nomo venas de la antikva farmo kiun la ĥeronimaj monaĥoj de la segovia monaĥejo El Parral havis ĉi tie.

La palaco konstruiĝis dum la regado de Filipo la 5-a, kiu impresiiĝis pro la loka beleco dum la ĉas-sezono. La reĝo, kiu deziris malproksimiĝi de la malnova Alkazaro de la Habsburgoj, ordonis al Teodoro Ardemans la konstruadon de eta palaco el baroka stilo kun ampleksaj ĝardenoj. Kvankam la laborado komenciĝis en 1721, la reĝo mem ordonis sinsekvajn ampleksigojn al la palaco, ĝis la konvertado en lia *"eta Versailles"*, kvankam ĝi pli similas al la malaperinta Palaco de Marly. De tiam kaj ĝis la regado de Alfonso la 13-a la palaco estis la somera rezidejo de la reĝoj de Hispanio.

En la malsupra etaĝo montriĝis la kolekto de skulptaĵoj de Kristina de Svedio, kiujn ŝi kolektis en Romo post la abdikado. Ili estis akiritaj de Filipo la 5-a. La skulptaĵoj estis translokitaj en la 19-a jarcento al la Museo del Prado kaj anstataŭataj per reproduktaĵoj el stuko.Ĉi tiuj salonoj dekoraciataj kun stokoj el falsa marmoro, reprenis sian belecon post antaŭnelonga restaŭrado.

La palaco suferis incendion la 2-an de januaro 1918 kiu detruis la freskojn de kelkaj salonoj. En posta dato, habilitiĝis spacoj por la montrado de tapiŝoj, inter ili la Apokalipso kaj La Honoroj, du el la plej bonaj tapiŝoj de la mondo.

Bildoj de la Reĝa Loko
----------------------

* Reĝa Palaco La Farmo Sankta Ildefonso.Reĝa Palaco La Farmo Sankta Ildefonso.
* Ĝardenoj de la Reĝa Palaco de La Farmo Sankta Ildefonso.Ĝardenoj de la Reĝa Palaco de La Farmo Sankta Ildefonso.
* Fontano en la ĝardenoj de la Reĝa Palaco.Fontano en la ĝardenoj de la Reĝa Palaco.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Reĝa Palaco de La Farmo Sankta Ildefonso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La Granja de San Ildefonso en Patrimonio Nacional Arkivigite je 2010-09-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Paseo mitológico por los jardines del Palacio
* www.realsitio.com Arkivigite je 2007-08-30 per la retarkivo Wayback Machine
* Web de La Granja de San Ildefonso (página no oficial) Arkivigite je 2011-12-07 per la retarkivo Wayback Machine
* Datos del Palacio en ConocerSegovia.com Arkivigite je 2007-08-14 per la retarkivo Wayback Machine
* Visitas guiadas a La Granja de San Ildefonso[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 309548
* GND: 4625567-9
* VIAF: 316428562
* SUDOC: 031701256
* BNF: 12286682q
* BNE: XX131205
 |
**„Little" Benny HARRIS** (\* 23-an de aprilo 1919 en Novjorko; † 11-an de majo 1975 en San Francisko) estis trumpetisto de moderna ĵazo. Li validas kiel grava flankfiguro de bibopo.

En la jaro 1939 Harris komence muzikis kun Tiny Bradshaw, en 1941 kaj 1943 poste en la orkestro de Earl Hines. Li estis gravulo en la ĵazklubejoj de la 52-a Strato en Novjorko de la fruaj 1940-aj jaroj kaj partoprenis multajn spontankoncertojn (ekz. en Minton's Playhouse), kie li ludis kun Benny Carter, John Kirby, Coleman Hawkins, Don Byas kaj Thelonious Monk. Ekde 1944 ĝis 1945 Benny Harris estis membro de la Bando Boyd Raeburn. Kiel komponisto de *Ornithology*, *Crazeology*, *Reets and I* (ofte ludata de Bud Powell) kaj *Wahoo*, kiu baziĝas sur la peco *Perdido*, Harris ne plu ludis multe ekde la 1940-aj jaroj. Tiutempe li partoprenis surdiskigojn de Don Byas, Clyde Hart kaj Charlie Parker. En 1949 li pretertempe ludis en la bandego de Dizzy Gillespie kaj en 1952 li koncertis kun Charlie Parker. Poste li transloĝiĝis al Kalifornio kaj ne plu aktivis muzikiste.

Literaturo
----------

* Carlo Bohländer: *Reclams Jazzführer.* 1989


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 369500
* LCCN: no00031677
* VIAF: 56799353
* ISNI: 0000 0000 3889 4792
* SUDOC: 156625741
* BNF: 13931543n
* MBA: 57e1817c-4ff5-4079-9381-a4cb6fbe4434
* BIBSYS: 8013388
* ICCU: DDSV057944
 |
**Miklós LUKÁCS** [miklOŝ lukAĉ], hungare **Lukács Miklós,** Esperante **Mikaelo Lukács** estis hungara dirigento.

Miklós Lukács naskiĝis la 4-an de februaro 1905 en Gyula - mortis la 1-an de novembro 1986 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Miklós Lukács lernis muzikon en Lejpcigo, poste en Berlino. Inter 1930-1943 li dirigentis en diversaj germanaj urboj, ekzemple en teatroj de Hamburgo, Osnabrück, Münster, Greifswald. Li debutis en Budapeŝta Ŝtata Operejo en 1943 kaj restis en la operejo. Baldaŭe li plenumis diversajn postenojn en la operejo kaj en la muzikakademio, dume li konstante estis dirigento en la operejo kaj ĉe alia grava orkestro. En 1978 li emeritiĝis, sed foje li dirigentis en Germanio. Li ricevis premion Kossuth en 1973, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Miklós Lukács en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 407283
* GND: 132773619
* LCCN: n97065497
* VIAF: 46049140
* ISNI: 0000 0000 3595 0808
* BNF: 16702015q
* NKC: xx0183026
 |
Pri la komunumo
---------------

**Bennwil** (en la alemana lingvo: *Bämbel*) estas komunumo en la distrikto Waldenburg en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 613 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Bennwil situas en la valkaldrono de la rivereto *Bennwilerbach*, kiu ankaŭ nomiĝas *Wallibach* alteco de 515 m s.m. inter la valoj de Waldenburg kaj de Diegten.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Bennwil limas en nordo al Hölstein, en nordoriento al Diegten, en sudoriento al Eptingen, en sudo al Langenbruck, en sudokcidento al Oberdorf, kaj en nordokcidento al Niederdorf.

Trafiko
-------

Bennwil situas flanke de la trafikvojoj. Al la reto de la publika trafiko la komunumo estas konektita nur dum la semajntagoj lunde ĝis vendrede per la buslinio 92.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Bennwil datiĝas el la jaro 1218 kiel *Bendewilere*. (Dokumento kun dato de la jaro 1189 estas falsigo).

En Bennwil estis trovitaj restaĵoj el la malfrua ferepoko, romia vilao kaj alemana tombejo. En mezepoko la vilaĝo apartenis al la nobela familio *Frohburger*, dum la Monaĥejo Schöntal posedis la interezrajtojn de la preĝejo. En la jaro 1400 la urbo Bazelo akiris la vilaĝon kune kun la Baronejo Waldenburg. Post la reformacio en la jaro 1529 la granda konsilio de Bazelo akiris ankaŭ la ekleziajn rajtojn. En la jaro 1617 inscendio detruis la preĝejon, kies fundamentoj datiĝas el la 8-a jarcento. En la jaro 1649 estis finkonstruita la nuna preĝejo, kiu pro sia predikejo el la renesanco estas protektita memoraĵo. Post la Bazela Kantondisiĝo de 1832, la vilaĝo en la jaro 1833 estis integrita kiel parto de la distrikto Waldenburg al la nova Kantono Bazelo Kampara.

Vidindaĵoj
----------

En la vilaĝo vidindas la preĝejo, kiu estas nove konstruita en la jaro 1670, la vilaĝa muzeo kaj la multnombraj malnovaj kamparanaj domoj.

Personecoj
----------

La famkonata germanlingva svisa verkisto Carl Spitteler estas civitano de la komunumo Bennwil.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Bennwil
* Bennwil en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Bennwil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* Reformita preĝejoReformita preĝejo
* Vilaĝa muezoVilaĝa muezo
* Restoracio OchsenRestoracio Ochsen
* LernejoLernejo
* Vilaĝa vendejoVilaĝa vendejo
* Rojo BennwilerbachRojo Bennwilerbach
* Vilaĝa stratoVilaĝa strato

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Waldenburg |
| --- |
| WaldenburgWaldenburgArboldswil  •  Bennwil  •  Bretzwil  •  Diegten  •  Eptingen  •  Hölstein  •  Lampenberg  •  Langenbruck  •  Lauwil  •  Liedertswil  •  Niederdorf  •  Oberdorf  •  Reigoldswil  •  Titterten  •  **Waldenburg** | Waldenburg |

 |
**Jura Iniciato por Arbaro kaj Medio** (angle *Legal Initiative for Forest and Environment*, *LIFE*) estas movado pri civitanaj rajtoj kaj ekologia protektado en Nov-Delhio, Barato. Ĝi honoriĝis per la la premio de ĝusta vivmaniero (neformale nomata la "alternativa Nobel-premio") en 2021.

Historio
--------

En 2005, advokatoj Rittwick Dutta kaj Rahul Choudhay fondis la organizaĵon "Legal Initiative for Forest and Environment", kiu en 2008 definitive oficialiĝis. La nova organizaĵo havu la celon provizi komunumojn per jura subteno kontraŭ kontraŭleĝa enmiksiĝo en naturo de korporacioj, kiel senarbarigo kaj minadaj projektoj.

En 2010, projekto pri minejo de baŭksito, komencita per barata filio de la brita minindustria grupo *Vedanta Resources*, estis ĉesigita per la Barata Supera Kortumo. Tiun jaron, *Nacia Verda Tribunalo* ankaŭ estis kreita kun la helpo de *LIFE* kiel laŭleĝa korpo por faciligi al komunumoj levi konscion pri entreprenaj mediaj malobservoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* portreto de la premiita iniciato per la organizaĵo pri ĝusta vivmaniero, jen germane, ankaŭ havebla angle, france, hispane kaj svede
* artikolo *Alternativer Nobelpreis geht an vier Menschenrechts- und Umweltaktivisten*, germane: "la alternativan Nobel-premion ricevas kvar homrajtaj kaj ekologiaj aktivuloj" en la retejo de la amaskomunikilo *Deutsche Welle, kun foto de la fondintoj, germane*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 798609
* GND: 1242120424
* LCCN: nb2017014179
* VIAF: 78150030556810960049
 |
Koordinatoj: 55° 29′ 00″ N 54° 52′ 00″ O﻿ / ﻿55.48333 °N, 54.86667 °O﻿ / 55.48333; 54.86667 (mapo)

**Djurtjuli** (ruse *Дюртюли*) estas urbo en Baŝkirio en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 80418.

La urbo estis fondita en jaro 1795.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1989.

La interurba telefona kodo estas 34717, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).

La urbo estas apud Uralo, sur maldekstra bordo de rivero Belaja (Белая).

En jaro 1959 la urbo havis 4.8 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 30 mil loĝantojn.

Flago de Baŝkirio
Administra divido de Baŝkirio

**Ĉefurbo**: Ufa

**Urbaj distriktoj**:
Agidel |
Kumertau |
Meĵgorje |
Neftekamsk |
Oktjabrjskij |
Salavat |
Sibaj |
Sterlitamak |
Ufa 

**Municipaj distriktoj**:
Abzelilova |
Alŝeeva |
Arĥangelska |
Askina |
Aurgaza |
Bajmaka |
Bakala |
Baltaĉeva |
Belebeja |
Belokataja |
Belorecka |
Biĵbuljaka |
Birska |
Blagovara 
Blagoveŝĉenska |
Buzdjaka |
Burajeva |
Burzjana |
Ĉekmaguŝa |
Ĉimŝa |
Davlekanova |
Duvana |
Djurtjulia |
Fjodorovka |
Gafura |
Ĥajbulina |
Janaula |
Jermekejeva |
Iglina |
Iliŝeva |
Iŝimbaja 
Kaltasa |
Karaidela |
Karmaskala |
Kiga |
Krasnokama |
Kugarĉa |
Kuŝnarenkova |
Kujurgaza |
Meleuza |
Meĉetlina |
Miŝkina |
Mijaka |
Nurimanova |
Salavata |
Sterlibaŝeva |
Sterlitamaka |
Ŝarana 
Tatiŝla |
Tujmaza |
Uĉala |
Ufa |
Zianĉura |
Zilaira