recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Tsatsiki kun tranĉaĵo da pano
Cacık
Cacık
**Tsatsiki** aŭ **Caciki** (greke τζατζίκι [d͡zaˈd͡zikʲi]) estas saŭco de la greka kuirarto el jogurto, kukumoj, olivoleo kaj ajlo.

**Cacık** [dʒaˈdʒɯk] estas saŭca preparaĵo de la turka kuirarto el jogurto, kukumoj kaj ajlo.

Grekio
------

Ĝi prepariĝas tiel, ke oni metas relative firman jogurton en tukon, por ke la selakto povas elguti. Poste la senŝeligita kaj senkernigita kukumo estas raspita, saligita, lasita dum iom da tempo kaj elpremita. Sekve jogurto kaj kukumaĵo estas intermiksitaj, spicitaj per salo, nigra pipro kaj erigita ajlo kaj fine aldoniĝas iuj gutoj da olivoleo. Ofte oni dekoras la pretan saŭcon per iom da aneto. 

Tsatsiki serviĝas kiel tipa malvarma antaŭmanĝaĵo kun pano kaj estas parto de la antaŭmanĝa plado *Mecedes* (μεζέδες). Ofte ĝi ankaŭ serviĝas kun viandaĵoj kiel Giros aŭ Suvlaki (σουβλάκι).

Similaj receptoj jam konatas el la antikva Mezopotamio. Iom proksimas la turka manĝaĵo *Cacık*, la albana *Taratoi*, la bulgara Таратор, *Tarator* (tiuj du pladoj tamen pli likvas kaj fakte estas supoj), la persa *Mast o ĥiar* kaj la barata *Kheere ka Raita* ("रायता [Raita] kun kukumoj").

Tsatsiki tamen preparatas el pli firma aŭ malpliakvigita jogurto kaj tial havas pli mallikvan konsiston similan al kazeo.

Turkio
------

Ĝi prepariĝas tiel, ke oni metas relative firman, kompare grasan jogurton en tukon, por ke la selakto povas elguti: Ekestas *Süzme Yoğurt*, malpliakvigita jugurto ("süzme" signifas "forfiltrita", "senakvigita"). Poste la senŝeligita kaj senkernigita kukumo estas raspita, saligita, lasita dum iom da tempo kaj elpremita. Sekve jogurto kaj kukumaĵo estas intermiksitaj, spicitaj per erigita ajlo, salo, mento kaj/aŭ aneto, kaj fine aldoniĝas iuj gutoj da vinagro kaj olivoleo. Ofte oni dekoras la pretan saŭcon per iom da anetaj aŭ mentaj folioj. 

Cacık serviĝas kiel antaŭmanĝaĵo, kiel saŭco por salatoj, kebabo kaj Lahmacun aŭ kiel aldonaĵo al Pita kaj la plado *Börek* el ruligita gistopasto.

Similaj receptoj jam konatas el la antikva Mezopotamio. Iom proksimas la greka manĝaĵo *Tsatsiki*, la albana *Taratoi*, la bulgara Таратор, *Tarator* (tiuj du pladoj tamen pli likvas kaj fakte estas supoj), la persa *Mast o ĥiar* kaj la barata *Kheere ka Raita* ("रायता [Raita] kun kukumoj").
49.2449597.394834Koordinatoj: 49° 14′ 42″ N, 7° 23′ 41″ O (mapo)

 
La **plezurkastelo Tschifflik** (la nomo venis de la turka *Çiftlik* signifas „bieno") en la palatinata urbo Zweibrücken en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estis konstruata inter 1715 kaj 1716 de Stanislaus I. Leszczyński, reĝo de Polio kaj granduko de Litovio (1704−1709 kaj 1733−1736) kiel somerrezidejo. Laŭ liaj ideoj la sveda konstrumajstro Jonas Erikson Sundahl planis kaj realigis la kastelon. La „Tschifflik" estas tipa ekzemplo baroka ĝardenarĥitekturo.

Historio
--------

Nuntempo
--------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bebilderte Webseite zur Geschichte von Schloss Tschifflik
* Webseite zur Geschichte des Schlosses
* *Lustschloss Tschifflik*[*rompita ligilo*] Pläne des Lustschlosses auf schloss-carlsberg.de
* Historische Fasanerie Zweibrücken[*rompita ligilo*] Informationen zur Geschichte und Rekonstruktion mit alten und neuen Plänen
* *Tschifflick*[*rompita ligilo*] Artikel auf barockstrasse-saarpfalz.de

Referencoj
----------

<references>
La **Universitato Ŝjiano Jiaotong** (ĉine 西安交通大学; angle *Xi'an Jiaotong University*, akronime **XJTU**) estas publika esplora universitato en Ŝjiano, Ŝenŝjio, Ĉinio, kaj kiu estis establita en 1896. 

Aktuale en 2020, ĉirkaŭ 32,000 studentoj studas en la universitato. Universitato Ŝjiano Jiaotong estas konata pro studoj en la kampoj de inĝenieristiko, teknologio, administrado kaj vivsciencoj. La dudek lernejoj de la universitato inkluzivas ampleksan esploran universitaton ofertantan programojn en naŭ kampoj: scienco, inĝenieristiko, medicino, ekonomiko, administrado, arto, juro, filozofio kaj edukado. Aldone al tio, la institucio funkciigas kvin naciajn laboratoriojn, du naciajn esplorcentrojn por inĝenieristiko kaj ok universitatajn hospitalojn.

La universitato estas membro de la C9-ligo.

Historio
--------

La universitato estis fondita kiel loka lernejo en 1896 laŭ ordono de imperiestro Guāngxù. En 1904 ĝi estis fondita kaj transdonita al la respondeco de la ĉina komerca komerco kiu ŝanĝis sian nomon al la Imperia Politeknika Kolegio de la Komercministerio. En 1906, la kolegio estis metita sub la Ministerion de Poŝto kaj Telegrafo, kaj ĝia nomo estis ŝanĝita al la Industria Kolegio de la Ministerio de Poŝto kaj Telegrafo. En la sekvaj jaroj, la kolegio iĝis la registara teknologia instituto de la Komunikadoministerio. En 1938 la kolegio iĝis universitato. En 1943, studoj por superaj gradoj komenciĝis. Post la Ĉina enlanda milito iuj el la universitatanoj fuĝis al Tajvano.

Rangigoj
--------

* Ŝanhaja rangotabelo - 101-150 (2020)
* Times Higher Education - lokoj 401-500 (2021)
* QS-rangotabelo por universitatoj - 303 (2018)

Referencoj
----------

1. ↑  "Best universities in China 2018",  *Times Higher Education*, 6 September 2017.
2. ↑   ShanghaiRanking's Academic Ranking of World Universities. Alirita 2021-09-12.
3. ↑   Best Global Universities Rankings: Xi'an Jiaotong University. U.S. News & World Report (24 October 2022). Alirita 31 October 2022.
4. ↑   QS World University Rankings. Alirita 26 August 2021.

Vidu ankaŭ
----------

* Universitato Ŝjiano Jiaotong-Liverpolo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831882
* GND: 306168-1
* LCCN: n81008479
* VIAF: 158895287
* ISNI: 0000 0001 0599 1243
* SUDOC: 176531513 167399454, 176531513
* NLA: 36603194
* BIBSYS: 90328888
 |
La **Usona Instituto de Arkitektoj** (en angla: *American Institute of Architects*, laŭ anglalingva mallongigo *AIA*), estas profesia organizaĵo fondita en 1857 kiu reprezentas la profesiajn interesojn de la usonaj arkitektoj.

Estas simial organizoj en aliaj landoj, sed la AIA havas aktuale pli ol 74 000 membrojn. Plej elstaraj arkitektoj estas elektitaj por la *College of Fellows* de la Instituto kaj ili distingiĝas per la titolo de FAIA.

En 2006 kaj 2007, en la kadro de la celebroj de sia 150a datreveno, la AIA patronigis esploradon por identigi la 150 verkojn plej popularajn de la arkitekturo de Usono, kion oni komunikis per la publikigo de la listo *America's Favorite Architecture*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo de la *American Institute of Architects* (en angla)

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846209
 |

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Instituto Estadounidense de arquitectos en la hispana Vikipedio.*
**Unión Hidalgo** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Unión Hidalgo*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 557.

Geografio
---------

Unión Hidalgo apartenas al la distrikto Juchitán al kiuj apartenas entute 22 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12983 loĝantojn. El tiuj estis 6211 viroj kaj 6772 virinoj. La komunumo havas surfacon de 132,69 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 20 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7391 indiĝenoj. El tiuj 6340 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 6340 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Unión Hidalgo Arkivigite je 2006-04-22 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
simpla grafikaĵo de la simbolo de Tudora Rozo
La **Tudora Rozo** estas simbolo por la unuiĝo de la nobelaj dinastioj Lankastroj kaj Jorkoj en Anglio al nova dinastio de Tudoroj.

Post la batalo de *Bosworth Field*, Rikardo la 3-a en 1485 perdis la anglian reĝan kronon al Henriko Tudoro, pli poste konata kiel Henriko la 7-a. Henriko geedziĝis kun Elizabeta de Jorko, la nevino de Rikardo kaj tiu nupto estis la fino de la Milito de rozoj. 

La blanka rozo estis la simbolo de la Jorkoj kaj la ruĝa rozo reprezentis la Lankastrojn. En la Tudora Rozo ambaŭ unuiĝas al ruĝa rozo kun blanka centro.

Ankoraŭ nuntempe la Tudora Rozo estas simbolo por Anglio kaj aperas ekzemple en la blazono de Britio kaj la blazono de Kanado. La usona armea instituto pri heraldiko en sia blazono uzas la Tudoran Rozon por memorigi pri la ondo de loĝigo de Nordameriko el Anglio dum la epoko de la Tudoroj. 

Per la uzo de la insigno en multaj blazonoj la Tudora Rozo konsideratas heraldika figuro kaj pli ol simpla simbolo.

En botaniko la blanka rozo korespondas al la variaĵo latine nomata *rosa alba semiplena*, kaj la ruĝa rozo (ekzemple) al la aparte intense ruĝa variaĵo *rosa gallica*.

* Kategorio Tudora rozo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Unkto** aŭ **unktado** estas sakramento de katolikismo, anglikanismo, kaj ortodoksismo kiu donas gracon kaj pardonon por pekoj, normale ĵus antaŭ morto; alinomatas sanktoleado aŭ lastaj ritoj (kiam kune kun konfeso kaj komunio).

La nomo "lastaj ritoj" ne estas tute ĝusta, ĉar la rito ne ĉiam estas farinda ĵus antaŭ morto, oni povas fari ĝin por ĉiu grava malsanulo. The pastro ŝmiras (unktas) la kapon de la malsanulo per iu guto de benita oleo. Farante la riton, oni pli malpli esperas, ke Dio sanigos la malsanulon, aŭ per la graco de la sakramento, aŭ per la bona laboro de kuracistoj kaj naturaj rimedoj.

Tiu rito estas rekomendita en la Biblio, en Jakobo 5:14-15, kiu ankaŭ priskribas la riton:

*"Ĉu iu el vi malsanas? li venigu la presbiterojn de la eklezio; kaj ili preĝu super li, ŝmirinte lin per oleo en la nomo de la Sinjoro; kaj la preĝo de fido savos la malsanulon, kaj la Sinjoro relevos lin; kaj se li faris pekojn, tio estos pardonita al li."*

Vidu ankaŭ
----------

* Krismo
* Oleo por la malsanuloj
* Viatiko

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKristanismo |
| --- |
| Jesuo Kristo | Kristo • Filo de Dio • Virga naskiĝo • Krucumo • Reviviĝo • Enkarniĝo |
| Fundamentoj kaj Biblio | Eklezio • Kredodeklaro • Kanono • Malnova Testamento • Nova Testamento |
| Teologio | Dio • (Patro • Filo • Sankta Spirito) • Triunuo • Sankta tradicio • Sanktuloj • Savo • Sakramentoj • Bapto • Kanona juro • Kristologio • Eklezioscienco |
| Historio kaj Tradicio | Maria • Apostoloj • Petro • Paŭlo • Patroj • Apero • Konstanteno • Koncilioj • Aŭgusteno • Granda skismo • Krucmilitoj • Akvino • Reformacio • Lutero |
| Nomadoj | Adventismo • Anabaptismo • Anglikanismo • Baptismo • Kalvinismo • Katolikismo • Evangeliismo • Luteranismo • Metodisto • Pentekosto • Ortodoksa Eklezio • Orientaj Eklezioj |

 |

* Kategorio Unkto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kvanto de Moruo estis akre troekspluatita en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj, kio kondukis al drasta falo en 1992.
**Troekspluatado**, ankaŭ nomita *Trorikoltado*, plusendas al rikoltado de renovigeblaj resursoj al la punkto de malpliigado de rendimento. Daŭranta Troekspluatado povas konduki al la detruo de la rimedo. La esprimo validas por krudmaterialoj kiaj ekzemple: naturaj kuracherboj, paŝtejoj, fiŝaroj, arbaroj kaj grundakvo.

En ekologio, Troekspluatado priskribas unu el la kvin ĉefaj minacoj kontraŭ tutmonda biodiverseco. Ekologiistoj uzas la esprimon por priskribi populaciojn kiuj estis rikoltitaj laŭ rapideco kiu estas nedaŭrigebla, neeltenebla, laŭ iliaj naturaj indicoj de morteco kaj kapabloj por reproduktado. Tio povas gvidi al formorto ĉe populacia nivelo kaj eĉ al formorto de tuta specio. En konserva biologio la esprimo estas kutime uzata en la kunteksto de homa ekonomia agado kiu implikas la prenon de biologiaj resursoj, aŭ organismoj, en pli grandaj nombroj ol iliaj populacioj povas elteni. La esprimo ankaŭ estas uzata kaj difinata iom alimaniere ĉe fiŝkaptado, hidrologio kaj naturresursa administrado.

Troekspluatado povas konduki al rimedodetruo, inkluzive de formortoj. Tamen ankaŭ estas ebla ke Troekspluatado estus daŭrigebla, kiel diskutite malsupre en la sekcio pri fiŝkaptado. En la kunteksto de fiŝkaptado, la esprimo trofiŝkaptado povas esti uzata anstataŭe de Troekspluatado , kiel tropaŝtado en brutobredado, trolignoproduktado en arbarekspluatado, trogrundakvado en akvolivera administrado, kaj endanĝerigita specio en specia kontrolado. Troekspluatado ne estas agado limigita al homoj. Enkondukitaj predantoj kaj herbivoroj, ekzemple, povas troekspluati indiĝenajn flaŭron kaj faŭnon.

Referencoj
----------

1. ↑  Kenneth T. Frank, Brian Petrie, Jae S. Choi, William C. Leggett (2005). "Trophic Cascades in a Formerly Cod-Dominated Ecosystem", *Science* **308** (5728), p. 1621–1623. doi:10.1126/science.1113075.
2. ↑   (1998) "Quantifying threats to imperialised species", *BioScience* **48**, p. 607–615.
3. ↑  Oxford. (1996). Oxford Dictionary of Biology. Oxford University Press.
rigardo de supre al la bulvardo *Unter den Linden*
promenantoj sur la rekonstruita bulvarda mezo, 2006
**Unter den Linden** ("Sub la Tilioj") estas la centra reprezenta bulvardo en la urbomezo de Berlino. Ĝi pasas la kvartalojn *Dorotheenstadt* kaj *Friedrichswerder* en la centra urbodistrikto Berlin-Mitte. La bulvardo, kiu laŭ la nomo konsistas el centra promenejo, pluraj vicoj de tilioj kaj flankaj aŭtovojoj, kondukiĝas de la Brandenburga Pordego (kaj la "Pariza Placo" oriente de ĝi) okcidente ĝis la "Kastela Ponto" (nomata laŭ la eksa urba kastelo de Berlino) oriente tra distanco de 1500 metroj. Malgraŭ tiu relative malgranda longo ĝi estas la ĉefa trafika akso en la centro de Berlino kaj estas la adreso por sennombraj historiaj kaj modernaj institucioj kaj vidindaĵoj. Inter ili viciĝas pluraj palacoj kaj pliaj reprezentaj konstruaĵoj el la epoko de la reĝlando Prusio, pluraj muzeoj, reprezentaj konstruaĵoj uzitaj dum la epokoj de Nazia Germanio kaj de la socialisma ŝtato GDR, modernaj ŝtataj instalaĵoj de la Federacia Respubliko Germanio kaj reprezentaj ambasadejoj de najbaraj ŝtatoj, aldone al la centra konstruaĵo de la Humboldt-Universitato en Berlino. Ekde sia fondiĝo dum la jaro 1700 ĝis la jaro 1724 ankaŭ la Prusa Akademio de Sciencoj havis sian sidejon ĉe la bulvardo, ankaŭ ol translokiĝi al proksima alia reprezenta strato.

La konstruaĵego *Unter den Linden 36-38* dum la epoko de GDR estis la centra oficejo de la ŝtata komunista junulara organizo *Freie Deutsche Jugend* ("Libera Germana Junularo"): Fine de la jaro 1989 ĝi okupiĝis de pluraj nove fonditaj junularaj asocioj de la ĵus demokratiĝanta ŝtato, interalie de la *Esperanto-Junularo de GDR*, kaj sekve inter la jaroj 1990 kaj 1993 Germana Esperanto-Junularo – krom sia centra oficejo en la tiama registara kvartalo de Bonno – havis plian oficejan ĉambron en la konstruaĵego ... ĉe la renoma bulvarda adreso. Intertempe la kvinetaĝa konstruaĵego "Zollernhof" [prononco pli-malpli *"**Co**lanhof"*] estas precipe uzata de la Dua Germana Televida Kanalo ("Zweites Deutsches Fernsehen") kaj la berlina GEJ-oficejo "BerO", ekde 1995 la sola adreso de la organizo, plurfoje ŝanĝis sian lokon ene de la urbo.

* la "Kastela Ponto", la orienta fino de la aleola "Kastela Ponto", la orienta fino de la aleo
* la "Princina Palaco" aleoflankela "Princina Palaco" aleoflanke
* rajdista monumento pri la reĝo Frederiko la Grandarajdista monumento pri la reĝo Frederiko la Granda
* monumento pri Wilhelm von Humboldtmonumento pri Wilhelm von Humboldt

Eksteraj ligiloj
----------------

* Unter den Linden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Unter den Linden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* interaktiva panoramo de la bulvardo, ankaŭ en grandaj bildaj formatoj
* artikolo de la retejo *berlin-magazin.info* pri la bulvardo kaj siaj vidindaĵoj (germane)

52° 31' 0" norde, 13° 23' 21" oriente Mapo
La kruco de Kavaliro en la Ordeno de Malto kun super ĝi ora trofeo. (Privata kolekto Groningen)
**Trofeo**, estas venkosigno el konkeritaj armiloj. La vorto deriviĝis tra la latina *tropaeum* de la greka *tropaion* (τρο̉παιον), kio estas interligita kun la greka verbo *trepein* (τρε̉πω), kun la signifo ‘turnigi’. Trofeo origine estis establita sur loko kie la malamiko fuĝis. La kaskoj, lancoj, kirasoj kaj glavoj estis, post venka batalo, metitaj sur trunko aŭ fosto aŭ ordigitaj ĉirkaŭ ĝi. Pliposte ili ankaŭ estis faritaj el tero kaj ŝtono kiel permanentaj venkosignoj. Trofeoj jam baldaŭ troviĝis sur grekaj moneroj kaj sur venkomonumentoj kaj aliaj konstruaĵoj.

Pokaloj kun epigrafoj kiuj estas donitaj kiel premio ofte nomiĝas "trofeo".

Pokalo kiel sporta trofeo
Laŭ Francisko Azorín **trofeo** estas *Elmetaĵo de konkeritaj armiloj k. standardoj, ĉu sur la batalejo mem, ĉu simbole en heraldiko.*[1] Li indikas etimologion el la greka *tropaion*, el *trepein* (turnigi, venki), kaj de tie la latina *trophaeum*.[2]

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 204.
2. ↑  Azorín, samloke.
La antikva **Thule** (esperantigita kiel **Tuleo**) estas insulo priskribita de antikva greka malkovristo Pytheas el Massilia en la 4-a jc. a.K. 

Tuleo (*Thule*)Ĉ. -325 li vojaĝis de Sud-Hispanio al Britio. Laŭ liaj sciigoj, Thule situas tre norde, je 6-taga vojaĝo norde de Britio. Tiel, la nomo Thule estas uzata de la antikvo laŭvorte por la plej norda rando de la mondo (lat. *ultima Thule*). De la verko de Pytheas "Tra la Mondmaro" restas nur etaj fragmentoj. Li aludis verŝajne Norvegion, Islandon, Feroajon aŭ Ŝetlandajn Insulojn.

Aliaj uzoj
----------

"**Ultima Thulé**" estas titolo de verko de la franca etnologo, fakulo pri inuitoj, geografo, verkisto Jean Malaurie, kiu aperis en pluraj eldonoj kaj estis tradukita en la anglan, germanan, danan. 2a eld. Parizo : Le Chêne. 2000, Pocket, 2001. France Loisirs, oktobro 2002).

La nazia Tuleo-Societo estis nomita laŭ tiu mistika loko. Por la anoj ĝi signifis devenlokon de la arja raso.

La nomo Thule estis ankaŭ konata kun rilato al kanto de reĝo en Thule, la *Gretchen* en Faŭsto de Johann Wolfgang von Goethe.

Aerbazo Thule estas usona aviadila millitara bazo en Groenlando.

Ekzistas ankaŭ konata sveda muzikgrupo Ultima Thule.

Vidu ankaǔ
----------

* 279 Tuleo

* Kategorio Tuleo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Trombonisto
**Trombonisto** estas muzikisto, kiu ludas trombonon. Ĉi tio povas okazi soloiste, en ensembloj kaj en orkestroj. Kiel profesiuloj trombonistoj laboras en operaj kaj simfoniaj orkestroj.

Oni distingas laŭ agado inter 1-a trombonisto (solotrombonisto, alta tonregistro), 2-a trombonisto (meza tonregistro) kaj bastrombonisto (3-a trombono, malalta tonregistro). Krome ekzistas specialaj fakoj kiel aldotrombono (ekz. en verkoj de Franz Schubert) aŭ kontrabastrombono (ĉe Richard Wagner). En ĵazo (Albert Mangelsdorff) kaj en la distra muziko oni uzas pli mallarĝe mezuritajn instrumentojn, kiuj postulas iomete alian ludmanieron.

Ludi trombonon aŭ aliajn blovinstrumentojn dumlonge validis kiel maldeca por virinoj. Solotrombonistino Abbie Conant sukcese konfliktis pri sia pozicio en la orkestro, por kiu ŝi estis dungita, nur per ĵugproceso, post kiam direktisto Sergiu Celibidache estis range malaltiginta ŝin al la 2-a trombono kun la kialigo, ŝi kiel virino ne disponas pri la necesaj fizikaj postuloj.

Referencoj
----------

1. ↑  Volker Schmid: *Gender-Forschung: Das Frauenzimmer im Musikzimmer.* Ĉe: *Zeit Online.* 22-an de junio 2010.

* Kategorio Trombonisto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vido de la ĉefa pinto Tronador.
**Tronador** (en hispana *Cerro Tronador*) estas estingiĝinta stratovulkano en sudaj Andoj, situanta laŭlonge de landlimo inter Argentino kaj Ĉilio, ĉe la Argentina urbo Bariloche. Tiu monto estis nomita *Tronador* (en hispana por *tondrulo*) fare de lokanoj reference al la sono de falantaj serakoj (glaĉerblokoj). Kun altitudo de 3,470 m, Tronador staras pli ol 1000 m super najbaraj montoj en la Anda masivo, kio faras ĝin populara destino por montogrimpado. Situa ene de du Naciaj Parkoj, Nahuel Huapi en Argentino kaj Vicente Pérez Rosales en Ĉilio, Tronador hejmas por totalo de ok glaĉeroj, kiuj estas nune retiriĝantaj pro la plivarmiĝo de supra troposfero.

Referencoj
----------

1. ↑  Bown, Francisca. 2004. Cambios climáticos en la Región de Los Lagos y respuestas recientes del Glaciar Casa Pangue (41º08’S). Tezo por gradiĝo en Geografio. Universitato de Ĉilio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Global Volcanism Program: Tronador Arkivigite je 2020-11-14 per la retarkivo Wayback Machine
**Untersiggenthal** estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 6424 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Untersiggenthal situas nordorienta bordo de la rivero Limato ĉe la alfuejo de Limato al Aro, kaj post la alfluo de Limato al Aro en la nordo ĉe la okcidenta bordo de ĉi-lasta. En sudo la komunumon limas la monto *Siggerberg*.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Untersiggenthal limas en nordo al Würenlingen en oriento al Obersiggenthalen sudo al Turgi, en sudokcidento al Gebenstorf, en okcidento al Brugg, kaj en nordokcidento al Villigen.

Trafiko
-------

Untersiggental situas ĉe la kantona ĉefvojo de Baden al Koblenz. Al la publika trafikreto la komunumo estas konektita per du buslinioj de la regiono Baden. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas sudoriente en Dättwil apud Baden kaj tiu al la svisa aŭtovojo A3 en Brugg sudokcidente ambaŭ en distanco de proksimume 8 kilometroj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Siggenthal datiĝas el la jaro 1303 kiel *Sikental*.

En mezepoko Siggenthal estis posedaĵo de la Grafoj de Kiburgo kaj apartenis al la voktejo Baden. Post la formorto de la Kiburgoj en la jaro 1273 ĝi fariĝis posedaĵoj de la Habsburgoj, kiuj atribuis ĝin al nove kreita voktejo Siggenthal, el kiu sub la okupado de la Svisa Ĵurkomunumo de 1415 ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 fariĝis la voktejo *Siggamt*. Dum la tempo de la Helveta Respubliko inter 1798 ĝis 1803 la komunumo Siggenthal apartenis al la tiama Kantono Baden. En la jaro 1803 la komunumo Sittenthal estis dividita en la du komunumoj Obersiggenthal kaj Untersiggenthal, kiuj estis atribuitaj al la distrikto Baden de la nove kreita Kantono Argovio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Untersiggenthal en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Untersiggenthal

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Baden |
| --- |
| **Baden** • Bellikon • Bergdietikon • Birmenstorf • Ehrendingen • Ennetbaden • Fislisbach • Freienwil • Gebenstorf • Killwangen • Künten • Mellingen • Mägenwil • Neuenhof • Niederrohrdorf • Oberrohrdorf • Obersiggenthal • Remetschwil • Spreitenbach • Stetten • Turgi • Untersiggenthal • Vetingo • Wohlenschwil • Würenlingen • Würenlos |  |

 |
***Tropheus*** estas malgranda genro de ses specioj de Cikledoj endemiaj de la Lago Tanganjiko en Orienta Afriko. La genro *Tropheus* estas disvastigata tra ĉiuj regionoj de la Lago Tanganjiko, el Burundo norde al Zambio sude. Maskloj kaj inoj estas relative similaj sed montras evidentan seksan dimorfismon. Maskloj atingas ioman plian grandon. Ĉiuj specioj patrinece buŝprotektas siajn ovojn kaj frezon kaj tiu karaktero havigas al la specio sian latinan nomon. *Tropheus* devenas el la greka "trofos" kio signifas "eduki, bredi". Tiu genro estas iome fiŝkaptita de la loka loĝantaro sed neniam iĝis manĝabaza fiŝo pro sia relativa malgrando kaj ties habitato kiu permesas ilin kaŝiĝi inter rokoj kaze de minaco.

*Tropheus polli*
Pliaj specioj loĝas laŭlonge de la bordoj de la lago ĉe profundoj de malpli ol 3 metroj. Tiuj rokaj bordoj, kun nombraj rokaj elstaraĵoj kaj krutaj formaĵoj formas habitaton similan al tiu de multaj el la cikledoj *mbuna* de la Lago Malavi. Tiu habitato havigas ŝirmon kaj, pro neprofundeco kaj longaj horoj de forta sunlumo, kreskas multajn algojn per kiuj la fiŝoj de la genro *Tropheus* nutras sin. La nuraj specioj de la genro *Tropheus* kiu loĝas pli for kaj pli profunde en la lago estas *Tropheus duboisi* kiu ĝenerale loĝas pli profundajn regionojn de la lago ĝis ĉirkaŭ 15-20 metroj. Ĉiuj specioj estas algomanĝantaj kaj havas pendantajn buŝojn adaptitajn al gratado de algoj kaj de mikrosenvertebruloj el la submerĝaj rokoj.

La genro estas populara ĉe akvariaj hobiuloj pro la belaj markoj kaj interesa konduto de la fiŝoj. *Tropheus moorii* partikulare iĝis preskaŭ kultofiŝoj ene de la hobio kaj multaj zorgantoj specialiĝis en zorgadi nur tion.

Specioj
-------

*Tropheus duboisi* el Kigoma
Estas nuntempe ses agnoskitaj specioj en tiu genro:

* *Tropheus annectens* Boulenger, 1900
* *Tropheus brichardi* Nelissen & Thys van den Audenaerde, 1975
* *Tropheus duboisi* Marlier, 1959
* *Tropheus kasabae* Nelissen, 1977
* *Tropheus moorii* Boulenger, 1898 Senpintkapa cikledo
* *Tropheus polli* G. S. Axelrod, 1977

Notoj
-----

1. ↑   Froese, Rainer, kaj Daniel Pauly, eld. (2013). Specioj de Tropheus en FishBase. Versio de Aprilo 2013.

* Tropheus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Tropheus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Tropheus en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
La germana *Unterseeboot 9* kiu la 22an de Septembro 1914 vrakigis 3 britajn kirasŝipojn.
La **Unua Batalo de Atlantiko** okazis en la Atlantika Oceano dum la tuta daŭro de la Unua Mondmilito, kun paroksismo en 1917. Ĝi estis la unua okazo de nova tipo de ŝipa milito kiu reokazos dum la Dua Batalo de Atlantiko (1939-1945), kaj karakteriĝis esence per relativa neagado fare de kirasŝipoj, la subŝipa milito fare de la germanaj *U-Boote* aŭ *Unterseeboot* kaj la formado de konvojoj por protekti la komercajn ŝipojn.

Komence de la milito, Germanio eksuferis aliancanan blokadon; nekapabla meti tian strategion al siaj kontraŭuloj, Germanio elektis por reprezalio ataki la aliancanan maran komercon. Tiu kontraŭkomerca milito bezonis la detruadon de la komercaj ŝipoj kiuj liveris varojn al la aliancanaj havenoj.

La decido de Germanio forigi limigojn de la submara agado (1-a de februaro 1917) spronis Usonon partopreni en la milito ĉe la flanko de la Aliancanoj (6-a de aprilo). La sinkigo de la pasaĝerŝipo *RMS Lusitania*, kiu surhavis ankaŭ militvarojn, estis speciale pridisputata "trafo" por la submarŝipoj.

Oni ĉirkaŭkalkulis ke perdiĝis 5 000 al 6 000 ŝipoj el aliancanoj aŭ neŭtralaj landoj, dum Germanio perdis 178 submarŝipojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Submarŝipa milito
* Dua Batalo de Atlantiko
**Trostjanicja,** ukraine kaj rutene **Тростяниця,** ruse **Тростяница** [trostjanica], slovake **Trsťenice,** hungare **Nádaspatak** [nAdaŝpatak] estas malgranda, ne memstara vilaĝeto kaj banloko en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en distrikto de Puznjakivci.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Mukaĉeve en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 38′ 10″ N 22° 41′ 45″ O﻿ / ﻿48.63611 °N, 22.69583 °O﻿ / 48.63611; 22.69583 (mapo)Koordinatoj: 48° 38′ 10″ N 22° 41′ 45″ O﻿ / ﻿48.63611 °N, 22.69583 °O﻿ / 48.63611; 22.69583 (mapo)
* Areo: 0.4 km²
* Alto super marnivelo: 512 m
* Loĝantaro: 170
* Poŝtkodo: 89630
* Telefonprefikso: +380 3131
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Historio
--------

La origina hungara loknomo *"Trosztyánica"* pro la hungariga politiko ŝanĝiĝis baldaŭe al Nádaspatak. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Trostjanicja. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
La fontano de Duchamp.
**Objekto trovita** (france *Objet trouvé*, angle *Found art* aŭ *Ready-made*, hispane *objeto encontrado*) estas artaĵo kiun artisto ne kreis mem sed nur elektis kaj poste deklaris artobjekto.

Historio
--------

La teoriisto de surrealismo, André Breton difinis tiajn finfaritaĵojn kiel *aĵon pretan, kiu iĝis artaĵo nur danke al artista decido*.

La nocion aplikis unuafoje Marcel Duchamp por artaĵaro farita de 1913-21, por kies finfarado li estis preninta objektojn de moderna amasproduktado por elmontro publika en estetike provoka maniero. Famas lia *Antaŭrado de biciklo kun stirilo* prezentita inverse sur tabureto. Krome konategas la legendoza *Fontano* (1917), fakte serie farita pisejo, sur kiun la artisto skribis  *R. Mutt* antaŭ fremdiga, oblikva metado de la tuto.

Paŝo surrealismen faris Duchamp per la aliigo de *La Gioconda* al kiu li donis lipharojn kaj obscenan titolon konsistantan el mallongigo *L. H. O. O. Q.* por vidigi la erotikan momenton ligitan al la bildo laŭ la persona sento de la artisto.

Simile al Duchamp agis ties amiko Man Ray per la najlobjekto *Gift/Object* de 1921; ambaŭ estis ege ŝatitaj en la rondo de la surrealismaj artistoj, kvankam efika daŭrigo de la ideoj nur faritis ekde la 1950-aj jaroj fare de Robert Rauschenberg, Jasper Johns, Andy Warhol kaj Salvatore Garau.

Revivigo
--------

Dum la 1980-aj jaroj reekvivis tiaj tradicioj de finfaritaj objektoj ĉe kelkaj pli junaj usonaj artistoj (ekz. Jeff Koons). Ĉar nur la objektoj en ilia karaktero relative multe ŝanĝitis (ekz. gisite el bronzo ĉe Johns aŭ el ŝtalo ĉe Koons; kombinite kun aliaj objektoj aŭ alie instalite: ekz. muntitaj polvosuĉiloj kun neonlampoj malantaŭ vitroplastaj vitrinoj ĉe Koons), tiuj pli modernaj objektoj estu konsiderataj pli kiel ekzemploj de objekta arto, ne de pura "trovita arto".

La Duchamp-aj finfaritaĵoj apartenis al la plej gravaj artobjektoj je la komenco de la 20-a jarcento. Ili radike starigis la demandon pri la futuro de tradiciaj artaj difinoj kaj terminoj kaj markis la komencon de moderna arto kaj arkitekturo.

Literaturo
----------

* Matthias Bunge: *Vom Ready-made zur Fettecke. Beuys und Duchamp – ein produktiver Konflikt*. In: Hessisches Landesmuseum Darmstadt (Hrsg.): *Joseph Beuys. Verbindungen im 20. Jahrhundert*, Darmstadt 2001, ISBN 3-926527-62-5.
* Francis M. Naumann: *Marcel Duchamp – The Art of Making Art in the Age of Mechanical Reproduction.* Harry N. Abrams, New York 1999, ISBN 0-8109-6334-5.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Trovita objekto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Pargas** (jen svede, finne *Parainen*) estas urbo de Finnlando en provinco Origina Finnlando. Ĝia areo estas 5 547,81 km² el kio estas tero 883,20 km², maro 4 654,54 km² kaj alia akvo 10,07 km². La 30-an de junio 2021 la urbo havis 15 144 loĝantojn. Ĝiaj terareoj estas nur en insuloj de Maro de finna insularo. El ĉiuj komunumoj de Finnlando en Pargas situas plej multe somerdometoj, eĉ pli ol 8000 somerdometoj. La najbaraj komunumoj estas Brändö, Sottunga, Kökar, Kimitoön, Sauvo, Kaarina, Turku, Naantali kaj Kustavi. La urbestro estas Patrik Nygrén. La loĝantara plejo estas svedlingva.

Kampurbo Pargas estis distingita en komenco de jaro 1948 el komunumo Pargas, kiu prenis nomon Pargas landskommun. Pargas landskommun estis ligita al kampurbo Pargas en komenco de jaro 1967, kaj en komenco de jaro 1977 kampurbo Pargas fariĝis urbo samkiel ĉiuj aliaj lastaj kampurboj de Finnlando krom Karhula. La nuna urbo Pargas aperis en komenco de la jaro 2009 post unuigo de la urba komunumo Pargas kun la najbaraj komunumoj Nagu, Korpo, Houtskär kaj Iniö.

Disputo pri la nomo de la urbo
------------------------------

Kiam en la areo estis planita komunuma ligito, el la ligitaj komunumoj Pargas petis, ke sia nomo estu la nomo de la nova komunumo, sed la kvar malgrandaj komunumoj apogis la nomon *Väståboland*. Dum la komunuma ligito en 2009, la nomo de la komunumo iĝis *Väståboland*, sed la nomo estis kritikita ĉar estis malfacile por finnlingvaj parolantoj kaj neniu bonorda finna traduko povus esti trovita por ĝi. Ĝi estis laŭvorte finnigita kiel *Länsi-Turunmaa*, sed ĉi tiu nomo ŝajnis nenatura kaj artefarita. Referendumo pri la nomo de la komunumo estis organizita en la komunumo, kaj pro la rezulto de la voĉdono, la nomo de la municipo iĝis la nomo de la antaŭa urbo Pargas/Parainen. Tio estis la nura kazo en finna historio kie referendumo estis okazigita sur la nomo de la municipo. Preskaŭ ĉiuj voĉdonantoj, kiuj apogis la nomon *Pargas*, estis el la areo de la antaŭa urbo Pargas.
La **unua batalo de St Albans** (la 22-an de majo 1455) estis la unua batalo de la militoj de rozoj, angla enlanda milito ĉefe inter la jorkaj kaj lankastraj dinastioj.

La batalo okazis ĉe St Albans, urbo 35 kilometrojn norde de Londono. Lankastra armeo de 2,500 batalistoj sub Edmund Beaufort (2-a duko de Somerset), kune kun Henriko la 6-a, atingis la urbon kaj prenis defendajn poziciojn. 3,000-vira jorka armeo sub Rikardo Plantaĝeneto (3-a duko de Jorko) kaj Rikardo Neville (16-a grafo de Warwick) haltis oriente de St Albans. Plurajn horojn heroldoj iris inter la generaloj por esplori ĉu eblis estigi pacakordon. Fine la jorkaj generaloj senpacienciĝis kaj atakis. Komence ili ne sukcesis trarompi la barikadojn, kaj perdis multajn batalistojn. Tiam Rikardo Neville kondukis armean rezervistaron tra negarditaj ĝardenoj kaj vojetoj kaj ilia alveno surprizis la lankastrojn, kiuj estis ripozintaj kaj babilintaj en la bazarplaco. La lankastroj kuris el la placo, kaj la duko de Somerset mortis. Rikardo Neville komandis siajn pafistojn ataki la reĝajn korpogardistojn. Henriko la 6-a kaj Humphrey Stafford (1-a duko de Buckingham) vundiĝis. Henriko kaptiĝis (laŭdire li sidis en sia tendo kaj suferis pro mensa malsano). Timante atakon de malantaŭe, la lankastroj tute fuĝis el la urbo: dum la forkuro mortis pluraj gravuloj, inter kiuj Henry Percy (2-a grafo de Northumberland).

Kvankam la batalo estis relative malgranda afero, ĝi havis gravajn konsekvencojn. La duko de Jorko regajnis sian postenon kiel lordo-protektanto de la regno kaj la lankastroj perdis multe da influo.

* Kategorio Unua batalo de St Albans en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Truchas** [TRUĉas] (*Trueitas*, en leona) estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Cabrera, en la sudokcidento de la provinco. *Truchas* estas tradukebla al *Trutoj*, kiel aludo al fiŝoj kiuj abundas en tieaj riveroj. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan kaj la leonan.

Komarkoj de la provinco Leono; La Cabrera plej sudokcidente, helverde.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Baillo, Corporales, La Cuesta, Cunas, Iruela, Manzaneda, Pozos, Quintanilla de Yuso, Truchas, Truchillas, Valdavido, Villar del Monte kaj Villarino, okupas totalan areon de 301,38 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 418 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 600 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 117 km de Leono, provinca ĉefurbo. 

Estas atestaĵoj de romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de La Cabrera estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756840
* VIAF: 4772153716413758820008
 |
Norma (du)truilo kun eltirebla distancigilo
**Truilo** estas helpaparato en oficejo, kiun oni uzas por trui paperon por povi enigi ĝin en aktujon. (Alia formo de truilo estis uzata por trui fervojajn biletojn. Truada aparato estas ankaŭ nomata truilo, iam uzata por trui paperstriojn, kiuj regis la signalojn de aŭtomata sendilo. (parte PIV))

La oficeja truilo havas difinitan distancon inter la truilaj partoj. Celo de ĝi estas la ordigo de la paperoj en ringaj aktujoj, rapidteniloj aŭ tempoplaniloj. Se truado koncernas tre dikan paperaron, temas pri paperborado.

Historio
--------

La oficeja truilo estis inventita en Bonn fare de Friedrich Soennecken, kiu patentigis la truilon en 1886. La unua aparata mana truilo („Phoenix") estis vendita en 1901 fare de la Stuttgart-a firmao Leitz, kiu antaŭe malkovris la t.n. Leitz-aktujon.

Teknikaj informoj
-----------------

Oni aranĝas la paperon en la aparato per eltirebla distancigilo, premas la supran parton, kaj la du pinĉaj metalstangetoj de la aparato batas/tranĉas truon en la papero. La eltranĉitaj pecetoj kolektiĝas en suba tenujo. La stangetojn retiras risursoj. 

La truoj distancas ĉe papera formato DIN A4 kaj DIN A5 je 8 cm. Ili havas diametron de 5,5 ĝis 6 mm. La distanco al la papera rando estas 10–15 mm.

Por trui la standardan oficejopaperon A4, ekzistas truiloj kun 2 aŭ 4 truilaj stangetoj. 

La truilo estas ĉefe el metalo, en diversa formo kaj koloro. La suba paperpeca tenujo kaj la eltirebla distancigilo estas plej ofte el plasto.

Konfetoj
--------

Konfetoj estas kromproduktoj de la truado, ofte uzataj en karnavaloj, geedziĝaj aŭ aliaj festoj. Oni produktas ilin ofte industrie, tiam ili povas havi alian geometrian formon ol cirklan.
**Ulf KEMMER** (naskiĝis la 10-an de junio 1959) estas esperantisto kaj juristo en Bonno. Kiam komence de 1980-aj jaroj Eckhard Bick luprenis por komuna vivado de ses ĝis ok studentaj esperantistoj domon de la kvartalo *Oberkassel* de la urbodistrikto Beuel, li estis inter la esperantistoj kiuj kunvivis tie. La domo en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj elstaris inter la tranonktejoj de Pasporta Servo per tio ke tie oni ofertis senkostan tranoktadon por nelimigita nombro de vojaĝantoj dum 30 tagoj - oferto tiom nekutima ke la muzikgrupo Amplifiki eĉ dediĉis tutan rokmuzikan kanton al la "Domo en Bonn'". Interalie, li engaĝite kunlaboris en kreado la Esperanto-lernolibro *Tesi, la testudo*, kiu grandparte ekestis en la studenta domo kaj kies unua eldono publikiĝis dum 1985 en Bonno, kaj daŭre apartenas al la redakcia teamo de la lernolibro. Krome li en la 1980-aj jaroj, estante studanto pri juro en la bonna universitato, kunlaboris en la komisiono pri publikaj rilatoj de Germana Esperanto-Junularo, kunordigante kaj subtenante la kontaktojn de junaj esperantistoj al la lokaj amaskomunikiloj, en tiu tempe precipe regionaj gazetoj. Ankaŭ post la 1990-aj jaroj, li funkciis plurajn jardekojn kiel kontaktadreso de la loka Esperanto-grupo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. 1 2  ekzemple en *Die Deutsche Esperanto-Jugend stellt sich vor* (la teamo de GEJ sin prezentas), eldono 1986, paĝo 13
2. ↑  prezento de la rokmuzikaĵo "Domo en Bonn" en la retejo de Vinilkosmo kun sonekzemplo

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846000
 |
La truita ondokonduktila anteno uzata per radaro por trafika observado (vidu emfazitan areon). La cirkvitoj kaj regilo de movo de la anteno estas en la domo pli sube de la anteno.
Truita ondokonduktilo por 2,4 GHz
**Truita ondokonduktilo** estas ondokonduktilo kiu estas uzata kiel anteno en mikroondaj (kutime radaraj) aplikoj.

Por komparo, en la parabola anteno, nutrokorno je la fino de ondokonduktilo direktigas konusan faskon de eligata energio en la reflektilon, per kiu la fasko estas fokusata en mallarĝan paralelan faskon. Energio reflektita de la celoj kaj la ĉirkaŭaĵo sekvas la rean vojon kaj estas fokusata per la reflektilo en la nutrokornon de kie ĝi vojaĝas reen al la ricevilo. La reflektilo devas esti konstruita kun precizeco difinita per la ondolongo uzita. Por unu centimetra ondolongo, reflektila precizeco de unu aŭ du milimetroj devus esti adekvata.

Truita ondokonduktilo ne havas reflektilon sed disradias senpere tra la truoj. La situo de la truoj estas grava kaj distanco inter ili estas entjera oblo de la ondolongo ene de la ondokonduktilo. La efiko de ĉi tiu geometrio estas al formi antenon kun alta amplifo, kiu estas alte direktanta en la ebeno de la anteno. Sen aldonaj rimedoj truita ondokonduktilo estas ne tiel kompetenta kiel parabola reflektilo, ĉar mankas ebleco fokusi en la orta ebeno. La antena fokusado en la orta ebeno estas kutime farata per la apliko de mikroonda lenso alfiksita al antaŭo de la anteno.

Truita ondokonduktilo estas multe pli firma ol parabola kaj estas malpli multekosta en konstruado.

Kutime truita ondokonduktila anteno estas protektita per mikroonde travidebla materialo, kiu povas vide obskuri la truojn. Tamen ĝi estas facile distingebla de parabola reflektilo per ĝia plata aŭ tuba formo. La ondokonduktilo enhavas laŭlongajn tranĉojn de amplekso de proksimume 1/4 de ondolongo, je distanco de 1/2 ondolongo. La amplifo de 16-trua anteno estas inter 12 kaj 14 db.

En rilatantaj aplikoj, tiel nomita **likaj ondokonduktiloj** estas uzitaj por mezurado de situo de trajno en metroo. Ili estas uzataj por difini la precizan pozicion de la trajno kiam ĝi estas alvenanta por halti je stacio, por ke la pordoj okazu ĝuste ĉe bezonataj punktoj de la kajo aŭ ĉe la aro de pordoj muntitaj sur la kajo.

Vidu ankaŭ
----------

* Trua anteno

Eksteraj ligiloj
----------------

* Truitaj ondokonduktilaj antenoj
Wilhelm Gesenius en tipe studentaj vestaĵoj (1844)
**Friedrich Wilhelm GESENIUS** (naskiĝinta la 3-an de aŭgusto 1825 en Halle, mortinta la 11-an de marto 1888 en Sanremo) estis germana anglistikisto.

Vivo
----

Estante filo de la fama orientalisto Wilhelm Gesenius li frekventis la gimnazion de ĉe Franckesche Stiftungen. De 1843 li studis ĉe la Universitato de Lepsiko anglistikon. Li aktivis en la studenta korporacio *Corps Lusatia Leipzig* kaj plenumis diversajn enkorporaciajn taskojn. Poste li iris studenti al Halle kaj Bonn. Tie li doktoriĝis en 1847 per defendo de la tezo *De lingua Chauceri, dissertatio grammatica*.

En 1847/48 li soldatis en Halle por Prusio. Post lingvostudoj en Parizo en 1849 li estis ekde 1850 en Londono instruisto de la filoj de ĉefministro John Russell. En 1853 li iris al Szczecin por instruisti ĉe la nehumanisma gimnazio *Friedrich-Wilhelm-Schule*. En 1857 li fondis mem en tiu ĉi urbo superan porknabinan lernejon. La lernejo, kiu nomiĝis por li *Geseniussche Höhere Mädchenschule*, ĝuis lian estradon dum tri jardekoj. Malsaniĝante ĉe la pulmoj ekde 1888 li intencis saniĝi en Italujo. En Sanremo mortis li, dume la entombigo estis en Szczeciin.

Graveco
-------

La pedagogo Gesenius konsidereblas pioniro de moderna fremdlingva instruado en Germanujo. Liaj lernolibroj de la angla lingvo enkondukis ankaŭ en la literaturon, historion kaj geografion de la Unuiĝinta Reĝolando. Ili aperis en Germanlingvio en multaj eldonoj, eĉ post la morto de la verkinto.

Literaturo
----------

* Art. „Gesenius, Friedrich Wilhelm" fare de Ludwig Julius Fränkel. Ĉe: Allgemeine Deutsche Biographie, Band 49 (1904), p. 679–683 (tie ĉi interrete)
* Eckhard Wendt: *Stettiner Lebensbilder* (= Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Pommern]], V/40). Böhlau, Köln Weimar Wien 2004, ISBN 3-412-09404-8, p. 177–178.

Notoj
-----

1. ↑  Kösener Korpslisten 1910, 149/349.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846054
 |
La **trunka diametro** respektive la **trunka perimetro** estas dendrolgia mezuro por la aĝo de arbo kaj la en ĝi konsistanta lignoamaso. Pli precize estas la esprimo **trunka diametro en brusta alteco**  respektive **tunka perimetro en brusta alteco**.

En kiu alteco mezuri
--------------------

La  *trunka diametro en brusta alteco/tunka perimetro en brusta alteco* estas mezurata en meza Eŭropo wn alteco de 130 cm super la tera surfaco. En Usono oni meturas en alteco de 4,5 futoj, kiu egals al 137 cm, same en Japanio.; en aliaj landoj kun nemetraj unuojofte en alteco de 5 futoj, do ĉ. 150 cm. La mezuralteco estis, ĉar oni en fruaj tempoj mezuris en klaftoj.

En naturprotekto kaj arbidejoj oni hodiaŭ mezuras en alteco de unu metro.

Mezurado
--------

trunka diametro en brusta alteco   
 *A* = supra flanko de deklivo  
*B* = meze al la trunka akso
Perimetro kaj diametro estas transkalkulebla helpe de la faktoro π.

Kiel mezurilo por la diametro oni uzas ofte simplan mezurbendo, por la diametro ofte trunkmezurilon.

|

diversaj trunkmezuriloj
|

uzado de trunmezurilo
Ĉe arboj, kiuj staras sur deklivo aŭ talusola brusta alteco estas mezurata en alteco de 1,3 m ĉe la supra flanko de la deklivo (*A*en la bildok). Ĉe tre dikaj arboj tiu mezurado estas erara,ĉar oni ricevis tro malgrandan mezuritan diametron. Tial oni mezuru la trunkon en meza pozicio (*B* en la bildo).

Uzado
-----

La trunka diametro en brusta alteco estas bezonata por kalkuli la lignan amason en arbaro.

Literaturo
----------

* Horst Kramer, Alparslan Akça: *Leitfaden zur Waldmesslehre*. 3. erweiterte Auflage, Sauerländer, Frankfurt am Main, 1995, ISBN 3-7939-0830-5

Referencoj
----------

1. ↑  Bernd Ullrich, Stefan Kühn, Uwe Kühn:Unsere 500 ältesten Bäume: Exklusiv aus dem Deutschen Baumarchiv. BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, München ,2009, ISBN=978-3-8354-0376-5, üaĝoj12
2. ↑  vergl. etwa *Umrechnungsfaktoren Waldholz und Restholz*. Schweizerische Interessentengemeinschaft Industrieholz − vorgeschlagene Richtwerte (pdf, holz-bois.ch, abgerufen 11. November 2014).
**Francia Elena Márquez Mina**, naskiĝis la  1-an de decembro 1981(nun 1981-12-01) en Suárez estas kolombia socia gvidanto, ekologia aktivulo, defendanto de la homaj rajtoj, feministo, advokato, politikisto kaj nuna elektita vicprezidanto de la Respubliko de Kolombio, posteno kiun ŝi akceptos la 7-an de aŭgusto 2022. Ŝi estas la unua afrik-devena homo kaj la dua virino kiu estris la vicprezidantecon de la lando.

Ŝi estis la laŭleĝa reprezentanto de la Komunuma Konsilio de la vilaĝo La Toma de Suárez, en la nordo de la Departemento Kaŭko, kie ŝi kontraŭbatalis sendistingan minan ekspluatadon kaj la sendistingan liveron de minindustriaj permisiloj pro la negativaj efikoj de tiuj agadoj, kiel la difektoj de la medio kaj la truda delokiĝo de komunumoj. Tio kaŭzis minacojn kaj atencojn kontraŭ ŝia vivo, sed ankaŭ internacian agnoskon kiel defendanto de homaj rajtoj kaj medio. Ŝi ricevis plurajn premiojn pro siaj sociaj kaj mediaj agadoj, inkluzive de la premio Goldman por la medio kaj Joan Alsina por homaj rajtoj. Ŝi estis prezidanto de la Nacia Konsilio por Paco kaj Kunekzisto en 2020, kie ŝi respondecis pri kontrolado de la plenumo de la pacinterkonsentoj.

Ŝi estis antaŭkandidato por la prezidanteco en la primara baloto por elekti la kandidaton de la *Historia Pakto*-koalicio nome de ŝia movado *Mi estas ĉar ni estas* kaj apogita de la *Polo Democrático Alternativo*. En la nacia baloto, ŝi akiris la trian lokon kun pli ol 785,000 voĉdonoj kaj la 23-an de marto 2022, ŝi estis anoncita kiel kandidato por la vicprezidanteco de Gustavo Petro por la prezidanta baloto de 2022.7 Márquez Mina estis elektita kiel vicprezidanto de Kolombio la 19-an de junio 2022. Dum la kampanjo estis anoncite ke Márquez estos respondeculo de la nova Ministerio de Egaleco kie ŝi respondecos pri la rajtoj de virinoj, la GLAT-loĝantaro, la vundebla loĝantaro kaj batalos por la socia kaj ekonomia egaleco de ekskluditoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Madre adolescente. Empleada doméstica. Activista. ¿Vicepresidenta? *The New York Times*, 6-a de majo 2022
2. ↑  Las luchas de la comunidad negra del corregimiento La Toma, en el norte del Cauca *El País*, 5-a de majo 2019
3. ↑  Líder colombiana Francia Márquez gana "Nobel de medioambiente" *Líder colombiana Francia Márquez gana "Nobel de medioambiente*; 23-a de aprilo 2018
4. ↑  Entrega del XVIII Premio Joan Alsina de Derechos Humanos a la medioambientalista colombiana Francia Márquez  *americat.barcelona.*, 9-a de decembro 2019
5. ↑  Elegido nuevo comité del Consejo Nacional de Paz  *Gobierno de Colombia*, 2020
6. ↑  Biografía, *Oficiala retejo de Marquez*
7. ↑  Francia Márquez, de líder social a fenómeno político en las elecciones en Colombia *France 24*, 14-a de marto 2022

* Kategorio Francia Márquez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776521
* VIAF: 584155284876487062431
 |