recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Elborz-Montaro** (perse البرز, ankaŭ **Alborz**, **Alburz**, kaj **Elburz**) estas montaro en norda Irano, kiu etendiĝas de Armenio en la nordokcidento al la bordoj kun Turkmenistano kaj Afganio en la oriento, preterpasinte la sudan ekstremon de Kaspio, kie troviĝas kaj Amol kaj la plej alta monto en Irano, Monto Damavando (5610 m).

La montaro Elborz formas barilon inter suda Kaspio kaj la altebenaĵo Ĝi larĝas nur 60–130 km kaj konsistas el sedimentaj serioj, kiuj datiĝas ekde Supra Devonio ĝis Oligoceno, ĉefe ĵurasa kalkoŝtono super granita kerno.

Elborz-Montaro ludas centran rolon en la historiaj tekstoj de Irano kiel la Ŝanama, kaj ankaŭ en Irana mitologio.

En la nordaj deklivoj de ĉi tiu montaro formiĝis speciala natura pejzaĝo, kiu estas unika en Irano laŭ volumeno kaj denseco de vegetaĵaro kaj grado de fekundeco.

Noto
----

1. ↑  (perse دماوند)

Vidu ankaŭ
----------

* Elborz-montara arbarstepo
* Hirkaniaj-kaspiaj miksaj arbaroj
* Kaŭkaza biodiverseco-varmpunkto
* kojara.ir iran attractions[*rompita ligilo*]

Fonto
-----

* North, S.J.R. (1956). *Guide to Biblical Iran*, Rome

  

  

* Kategorio Elborz-Montaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**VITEK** estas nomo de merkatmarko de porhejma maŝinaro kaj elektroniko, kaj internacia firmaaro, produktanta kaj vendanta la samnoman aparataron. La internacia firmaaro VITEK International estis fondita de firmaoj An-Der Products GMBH (Aŭstrio) kaj Golder Elektroniks (ruse Голдер Электроникс) (Rusio) en 1999. En 2000 estis lanĉita produktado kaj vendado de porhejma maŝinaro. Fine de 2006 la firmaaro konsistis el jenaj partoprenantoj: An-Der Products GMBH (Aŭstrio), Golder Elektroniks (Rusio), VITEK Ukrainio (Ukrainio), VITEK Nord-Vesto (ruse VITEK Северо-Запад) (Rusio), VITEK Star-Plus (Ĉinio). La proponata porhejma maŝinaro konsistas (por la jaro 2006) el pli ol 650 titoloj de varoj. La varoj estas vendataj en 29 landoj de Eŭropo kaj Azio.

Stabo de VITEK
Kompanio de hejtiloj
La merkatmarko **VITEK** ricevis jenajn premiojn MERKATMARKO de la JARO/EFFIE

* jaro 2008 – en kategorio Porhejma maŝinaro (la dua premio)
* jaro 2007 – en kategorio Porhejma maŝinaro (la tria premio)
* jaro 2006 – en kategorio Porhejma maŝinaro (la tria premio)
* jaro 2005 – en kategorio Porhejma elektroniko (la dua premio)
* jaro 2004 – en kategorio Porhejma maŝinaro (la tria premio)
* jaro 2003 – en kategorio Porhejma maŝinaro (la tria premio)

**VITEK** estas la sola merkatmarko, kiu dum ses jaroj senrompe ricevas la premion.

* Oficiala paĝaro VITEK (ruslingve)

* Paĝaro de Lerna Centro VITEK (ruslingve) Arkivigite je 2011-12-14 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio VITEK en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La tropopaŭzo estas la supra limo de la troposfero kaj la malsupra limo de la stratosfero.

Tropopaŭzo
La temperaturo de la atmosfero malaltiĝas kun la altitudo ekde la grundo ĝis la tropopaŭzo, kaj plialtiĝas poste pro la ozono ekzistanta en la stratosfero kiu sorbas la ultraviolan radiadon. Tiel ĝi estas la plej malvarma parto el la malalta atmosfero (~ -65°C). Sur la Tero, ĝi konsistigas ankaŭ la biosferon.

Ĝia altitudo, sur la Tero, varias laŭ la sezonoj kaj latitudoj, ekde 8 km ĉe la polusoj ĝis 18 km ĉe ekvatoro, kun averaĝa altitudo de 11 km. La tropopaŭzo estas pli alta dum somero ol dum vintro.

Ekstera ligilo
--------------

* The height of the tropopause

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTera atmosfero |
| --- |
| Troposfero • Stratosfero • Mezosfero • Termosfero • Eksosfero

---

 |
| Tropopaŭzo • Stratopaŭzo • Mezopaŭzo • Termopaŭzo

---

 |
| Ozona tavolo • Natrio tavolo • Turbopaŭzo • Jonosfero

---

 |
| Linio de Kármán • Geokrono |

 |
**Vadillo** [baDIljo] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, nordokcidente de la provinco Sorio kaj en la *Komarko Pinares* (Komarko Pinaroj) en la nordokcidento de la provinco. La loknomo *Vadillo* estas etimologie komprenebla kiel *Vadejeto*.

Geografio
---------

*Komarko Pinaroj* en la nordokcidento de la provinco Sorio.
Loko de Vadillo en la provinco Sorio.
Pejzaĝo de la ermitejo.
La preĝejo.
Malantaŭo de la preĝejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 14,08 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 86 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 170 loĝantojn el la 1970-aj jaroj. 

Ĝi distas 52 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Arroyo de la Dehesa kaj Sierra de Cabrejas.

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Sabinares Sierra de Cabrejas*, okupanta 279 hektarojn, nome 20 % de la teritorio.

Historio
--------

Oni teovis restaĵojn de epoko de visigotoj. Post la konkero fare de kristanoj el islamanoj, la areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. Frua dokumento de la 13-a jarcento mencias Vadellum, kaj al tiu epoko plej verŝajne apartenas la romanika baptujo de la preĝejo.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, kaj la ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Pinares |
| --- |
| Abejar• Cabrejas del Pinar• Casarejos• Covaleda• Cubilla• Duruelo de la Sierra• Herrera de Soria• Molinos de Duero• Montenegro de Cameros• Muriel de la Fuente• Muriel Viejo• Navaleno• Salduero• San Leonardo de Yagüe• Talveila• Vadillo• Vinuesa |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351650
 |
**Tropovci,** hungare **Murafüzes** estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Tišina. Ĝis fino de la 19-a jarcento la oficiala loknomo estis **Tropóc(z)**, kiu iĝis hungareca *Füzes* pro la hungariga politiko, iom poste Murafüzes pro peto de Poŝto por diferenci de la identaj aŭ similaj loknomoj. 

Municipo Tišina en Slovenio, kie Tropovci troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 3 km²
* Alto super marnivelo: 194 m
* Koordinatoj: 46° 38′ 53.46″ N 16° 5′ 51.14″ O﻿ / ﻿46.6481833 °N, 16.0975389 °O﻿ / 46.6481833; 16.0975389 (mapo)Koordinatoj: 46° 38′ 53.46″ N 16° 5′ 51.14″ O﻿ / ﻿46.6481833 °N, 16.0975389 °O﻿ / 46.6481833; 16.0975389 (mapo)
* Loĝantaro: 480
* Poŝtkodo: 9251
* Aŭtokodo: MS

Situo
-----

Tropovci situas sur ebenaĵo inter Tišina kaj Gradišče kontaktiĝanta kun ambaŭ vilaĝoj, laŭ flankovojoj. La kampoj de Tropovci tuŝas Muro (rivero)-n.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1365 en formo *"Tropoch"*. Dum la hungara regado oni nombris en Murafüzes 47 domojn kaj 249 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1936 vilaĝa festego okazis.

Fontoj
------

* hungara kaj slovena Vikipedioj
* w.vasidigikonyvtar.hu
* w.ms.sik.si
* w.geopedia.si
Vadmigrado
**Vadmigrado** estas migrado en vadmaro. Spertulo ordinare gvidas organizitan vadmigradon.

Karakterizaĵoj de la vadmigrado
-------------------------------

La vado, tio estas la margrundo, kiun oni nur vidas ĉe malalta tajdo, konsistas el ŝlimo. Tio ĉi estas alnaĝaĵo de la maro kaj konsistas el miksaĵo de sablo, argilo, kalko kaj organikaj komponantoj. Oni diferencigas inter sablovado, ŝlimvado kaj miksvado, kiu estas miksaĵo el la du aliaj. Por vadmigrado la plej bone taŭga grundo estas sablovado kaj miksvado. En ili oni ne tro enprofundiĝas, tial la irado estas pli facila kaj malstreĉiga. Sablovado povas esti tre malmola, dum en ŝlimvado oni povas enprofundiĝi ĝis la genuoj, malofte eĉ ĝis la kokso.

Depende de la vadspeco oni kutime iras nudpiede en sablovado kaj kun alte fermitaj ŝuoj en ŝlimvado pro la tie vivantaj konkoj. La migradon en sablovado sen ŝuoj oni sentas pli agrabla, la piedoj estas nature masaĝataj. Migrado en tiu vasta pejzaĝo kaj pura aero estas konsiderata kiel ripoziga, kaj ĝi stimulu la malstreĉiĝon.

Nespertuloj faru vadmigradon nur en akompano de vadgvidisto, ĉar ĉe la alfluo pro la pleniĝado de la defluejoj la vojo reen povos esti barita. La vadgvidisto estas informita pri la tajdo kaj ŝanĝiĝema situo de la defluejoj kaj laŭe planas la migradon. Plia danĝero estas la mara nebulo, kiu povas aperi subite kaj malfaciligas la orientadon. La sunradiado en la vado estas tre intensa pro la reflekto de sunlumo de la malseka grundo, kio povas kaŭzi sunbrulumon.

Kadre de organizita vadgvidado oni ricevas informojn pri la naturejo vadmaro, vivestaĵoj en la vadgrundo kaj efiko de tajdo je la vadmaro.

Gvidataj vadmigradoj estas ofertataj de la plej multaj turismaj oficejoj aŭ asocioj de naturprotektado.

La vadmaro estas sub naturprotektado. Tial validas reguloj, kiuj ekzemple malpermesas la surpaŝon de difinitaj areoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Ekzemplo: Schutzstation Wattenmeer (protektstacio vadmaro) en Ŝlesvig-Holstinio.

* Kategorio Vadmigrado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Vafd-Partio** (aŭ **Partio Vafd**; araba: حزب الوفد, traduko de "Delega Partio") estis politika partio en Egiptio inter 1919 kaj 1952. Ĝi estis fondita post la unua mondmilito en Egiptio. La vorto *vafd* signifas delegacion, kiu aludas pri tio, ke oni delegacie prezentis siajn sendependajn postulojn en la intertraktado de Versajlo, en 1919.

Ĝia gvidanto estis Saad Zaglul, kiun arestis la britoj en 1919 kaj pro tio komenciĝis tumultoj la 9-an de marto kaj poste ribelo en Kairo, kiu disvastiĝis en la tuta lando. La britoj murdis 800 egiptianojn, sed ili devis liberigi - la 7-an de aprilo- Zaglulon. La menciita delegacio alvenis la traktatojn la 11-an de aprilo, sed ili trompiĝis.

La partio Vafd iĝis plu postulanto de la sendependeco, sed tion volis ĝi akiri per konstituciaj rimedoj. La britoj ne volis aŭdi pri sendependeco, sed en januaro de 1924 okazis la unuaj egiptiaj parlamentaj elektoj, kiam Zaglul iĝis ĉefministro. Tio estis la t.n. egipta liberala eksperimento, kiu daŭris ĝis 1936.

Tra la jaroj la karaktero de la partio ŝanĝiĝis konsiderinde, kaj la Vafd perdis sian potencon pro multaj sekcioj kaj plejparte perdis sian bildigon kiel juna kaj idealisma partio. Ankaŭ, ĝia unua gvidanto Saad Za'alul estis karisma gvidanto tamen lia posteulo kiel la partiestro, Nahas, havis malfacilan tempon balai la masojn.

Ĝis la fino de ĝiaj tagoj, la partio estis, fakte, en la manoj de la terposedantoj kiuj estis ĝiaj gvidantoj. Tamen ĝia balotantaro konsistis el tre larĝa spektro de la egipta popolo: studentoj, kamparanoj, etburĝaj homoj kaj pli.

La partio estis malpermesita en 1952, kiel kunlaborinta monarĥia organizaĵo. En 1983 fondiĝis la Nova Vafd-Partio.

Gvidantoj
---------

* Saad Zaghlul Pasha (1919–1927)
* Mostafa el-Nahhas (1927–1952), kvinfoje ĉefministro de Egiptio

* Kategorio Vafd-Partio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Universitato de Denver**, en angla *University of Denver*, estas la plej antikva de la privataj universitatoj en la zono de la Roka Montaro de Usono. Ĝi estas en Denver en la ŝtato Koloradio. Ĝi estis fondita en 1864 je ĉirkaŭ dekunu kilometroj sude de la urbocentro kaj ĝia kampuso estas arbareto aŭ botanika ĝardeno specializita en arboj. La universitato estis fondita de la Unuiĝinta Metodisma Eklezio kaj plue estas nereligia institucio, sed kie ekzistas la kunedukado. 

Ĝi proponas servojn por ĉirkaŭ 11.000 lernantoj en siaj kursoj de gradigo kaj postgradigo. Ĉirkaŭ 1259 profesoroj laboras por la edukado de 5087 studentoj de antaŭgrado kaj 6389 de postgrado.

Historio
--------

Mary Reed Hall kaj Harper Humanities Garden.
La 3an de marto 1864 la universitato estis fondita kiel la Seminario de Koloradio fare de John Evans, eks-guberniestro de Koloradio nomumita de Abraham Lincoln. La Seminario de Kolorodio fondiĝis kiel metodisma institucio kaj en 1880 ĝi ekhavis la nomon de Universitato de Denver. La unuaj konstruaĵoj de la universitato troviĝis en la centro de Denver en la 1860-aj kaj 1870-aj jaroj, sed ili estis translokigitaj al ĉirkaŭ 11 kilometroj sude de la urbocentro. La 3an de oktobro 2012, la universitato estis sidejo de la unua porprezidenta debato de Usono de 2012. 

En ties kampuso troviĝas nombraj historiaj konstruaĵoj kiel la *University Hall*, konstruita en 1890 kun nov-romanika stilo. Ankaŭ la Observatorio Chamberlin, konstruita en 1894 kiu ankoraŭ funkcias. Alia grava konstruaĵo estas la Kapelo Evans, nome malgranda preĝejo de la 1870-aj jaroj kiuj iam troviĝis en la urbocentro de Denver, kaj estis translokigita al la kampuso de la DU en la 1960-aj jaroj. La Turo Buchtel (1913) estas la restinto el iama Kapelo Buchtel, kiu detruiĝis pro incendio en 1983. La administraj oficejoj estas en la konstruaĵo Mary Reed, iama biblioteko konstruita en 1932 en stilo nov-gotika. Ankaŭ Margery Reed Hall estis konstruita en la sama stilo en 1929.

Servoj
------

La universitato disponas el unu de la plej altaj teleskopoj de la mondo situa sur 14.148 futoj proksime de la pinto de la Monto Evans nome Observatorio Meyer-Womble. Tiu teleskopo estas uzita ofte de la Departemento de Fiziko kaj Astronomio de la DU.

La universitato disponas de kvin rezidejoj: nome Johnson McFarlane Hall (JMac), Centennial Halls, Centennial Towers, Nelson Hall kaj Nagel Hall. 

* Kategorio Universitato de Denver en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 624104
* GND: 90026-6
* LCCN: n80050497
* VIAF: 136981838
* ISNI: 0000 0001 2165 7675
* SUDOC: 031175554
* BNF: 122441643
* NLA: 35034976
* BIBSYS: 4023612
* NKC: ko2008435722 ko2008435721, ko2008435722
 |
**Tricio** [TRIzio] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Nájera kaj precize en la nordokcidento de la regiono. La loknomo *Tricio* estas etimologie devena el la latina nomo *Tritium*.

La municipa teritorio de Tricio, en la nordokcidento de la regiono.
Baziliko de Sankta Maria.
Preĝejo de Sankta Mikaelo.

Geografio
---------

Tiu loĝloko estas ĉe vojkrucejo inter Nájera nordokcidente kaj Alesón nordoriente; Arenzana de Abajo kaj Arenzana de Arriba estas sude. Ĝi estas je 564 metroj super marnivelo.

Historio
--------

La plej fruaj dokumentaj mencioj datas de la jaro 154 a.K. kiam Apiano Aleksandra, mencias la tricianoj kun aliaj triboj kiuj opoziciis al la romia hegemonio. Ptolemeo citis en la 2-a jarcento "Tritium Megalon" (tio estas Granda Tricio), grandeco kiun konfirmis la nombraj arkeologiaj trovitaĵoj el la klasika civilizacio. Ĝi aperis ankaŭ en la Itinero de Antonino, de la 3-a jarcento, kiel unu de la pasejoj de la ŝoseo kiu ligis Zaragozon kaj Astorga. En la 5-a jarcento, aperis lokanoj de Tricio kiel defendantoj de la episkopo Silvano de Calahorra kontraŭ la papo Hilario. 

En la jaro 928, la reĝino Toda donacis per dokumento de propraĵo en la loko. Sanĉo *el Mayor* inkludis Tricio-n en la listo de lokoj listigitaj en sia Foruo de Nájera, indikante ĝin kiel sendependa de tiu urbo. En 1073, la navara reĝo Sanĉo de Peñalén ordonis redoni al la Monaĥejo de San Millán de la Cogolla palacojn en Tricio, donitajn 23 jarojn antaŭe de López Fortúnez kaj lia edzino Mencía kaj kaptitaj ekde tiam de Sancho Garcés. 

Deklarita sendependa fare de la reĝo Filipo la 4-a en 1658, ĝi apartenis poste al la senjorlando de la dukoj de Nájera. 

La 6an de Oktobro 1833 la karlista generalo Santos Ladrón de Cegama proklamis reĝo la aspiranton Karlo Maria Isidro de Burbono kiel Karolo la 5-a en Tricio, kaj tiel eksplodis la Unua Karlisma Milito. 

En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la 1950-aj jaroj oni malaltiĝis el 755 loĝantoj ĝis la nunaj 360.

Aktualo
-------

La bazo de la ekonomio estas agrikulturo, kaj ĉefe vinproduktado, sekvita de tritiko kaj hordeo, krom la fruktoĝardenoj.

La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵoj estas la Baziliko de Sankta Maria kaj la preĝejo de Sankta Mikaelo ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Panoramo.

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796028
* GND: 10165853-9
* LCCN: n78054746
* VIAF: 134847442
 |
**Internationale Bachakademie Stuttgart** estas fondaĵo kun proksimume 20 kunlaborantoj kaj rezidejo en Stutgarto, kiu okazigas koncertojn kaj kursojn tutmonde.

Celo
----

Koncertoj, instruado kaj esploro direktu la rigardon sur vivon kaj verkaron de Johann Sebastian Bachs, sed ankaŭ sur liajn radikojn kaj lian postefikon. Tiucele la fondaĵo mendas komponaĵojn, por pluvivigi la muzikon de Bach ankaŭ en la nuntempa muziko.

Pezocentro de la fondaĵa agado estas la okazigo de pluraj koncertserioj, inter ili la ankaŭ transregione disradia, ĉiujare okazanta Muzikfestivalo je Stutgarto (ĝis 2008 sub la nomo „Eŭropa Muzikfestivalo je Stutgarto"). Krome la fondaĵo estas subtenanto de renomaj ensembloj (Gächinger Kantorei Stuttgart, Bach-Collegium Stuttgart) kaj sin dediĉas al la instruado de muziko interalie per okazigo de majstrokursoj, kongresoj kaj konversacio-koncertoj.

Historio
--------

Fondinto de *Internationale Bachakademie Stuttgart* estis en la jaro 1981 Helmuth Rilling, kiu ĝis nun (stato junion 2009) estras la akademion. La multjaran intendanton Andreas Keller sekvis en 2008 Christian Lorenz. Kvaronon de la fondaĵo-etato (2009: preskaŭ 6 milionojn da Eŭroj) financas la urbo Stutgarto kaj lando Baden-Virtembergo), la reston propraj enspezoj, subvencioj de subtenanto-asocio kun pli ol 1.600 membroj kaj mondonacoj de entreprenoj.

La tutmonda kunlaborado etendiĝas ekde Oregon Bach Festival en Eugene (Oregon) trans la Bach-akademioj en Sudameriko (Karakaso/Venezuelo, Bonaero/Argentino), Japanujo (Tokio, Osako kaj Sendai), Orienteŭropo (Budapeŝto, Kluĵo, Krakovo, Krasnojarsk, Moskvo, Prago, Rigo, Talino) kaj Grekujo (Ateno) ĝis multjara kunlaboro kun la Israela Filharmonia Orkestro.

Sonregistraĵoj
--------------

Kiel „Edition Bachakademie" por la Bach-jaro 2000 aperis la kompletregistraĵo de ĉiuj verkoj de Bach sur 172 diskoj ĉe Hänssler. La artan direktadon havis Helmuth Rilling.

Referencoj
----------

1. ↑   Kurzbeschreibung der Int. Bachakademie, Stand Juni 2009. Arkivita el la originalo je 2009-08-16. Alirita 2011-01-21.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Homepage Internationale Bachakademie Stuttgart Arkivigite je 2013-12-12 per la retarkivo Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
|  | Ĉi tiu artikolo estis redaktita tiel ke ĝi entenas tutan aŭ partan tradukon de « Internationale Bachakademie Stuttgart » el la germanlingva Vikipedio. Rigardu la historion de la originala paĝo por vidi ties aŭtoroliston.  (Ĉi tiu noto koncernas la version 3390018 kaj sekvajn de ĉi tiu paĝo.) |
Vagolernanto kun bastono kaj ordenrobo
**Vagolernanto** (germane: *Scholar*, dane: *skolar*, de lat. *scola*: lernejo) estis vagantaj lernantoj aŭ studentoj aŭ universitate klerigita kleriko sen ofico kaj posteno. La alt- kaj malfrumezepoka rakonta literaturo ŝatas prezenti vagolernantojn kiel pratipojn de senzorgaj tentuloj.

Pri la akademia vivo de la vagolernantoj
----------------------------------------

La universitatoj de la mezepokaj urboj luis tiel nomatajn *hospicia* (lat. por hoteloj), loĝejojn por instruistoj kaj lernantoj, en kiuj ankaŭ okazis la prelegoj. Krom tio ili peris kreditojn al malriĉaj lernantoj, por unuflanke favorigi al ili la longajn alvojaĝojn, por aliaflanke ligi la ŝuldantojn kaj per tio limigi la rajton de libera vagado.

El la *hospicia* evoluis la *bursae* (lat. *bursa*: monujo). Je tio temas plej ofte pri loĝaj, manĝaj kaj lernaj komunumoj, je kio proksimume 10–15 lernantoj sub direktado de magistroj vivis en monaĥeca retiriĝo. La loĝantoj de la *bursae* nomiĝis *bursarii*.

Dum la vagado la lernantoj perlaboris sian vivtenon ofte kiel skribistoj dum foiroj. Per tio ili ankaŭ akiris multajn konojn de privataferoj, kiujn kelkaj el ili krime eluzis, kio kontribuis al la malbona famo de ilia stato.

Referencoj
----------

1. ↑  Aparte la dana vorto *skolar* pensigas pri la esperanta vorto *skolo*; tamen *vagolernantoj* ne estis *disĉiploj*. Vidu pri la ĝusta vortuzo Retan Vortaron, kapvortoj *skolo*, *disĉiplo*
trunkkuko
La **trunkkuko** estas kuko bakita ĉe malferma flamo kaj kiu konsistas el diversaj tavoloj. Ĝi estas nomata la „reĝo de la kukoj". Ĝi estas la tradicia simbolo de sukerbakisto.

Farado
------

farado de trunkkuko: surmeto de ĉokoladkovraĵo
pintoj de trunkkuko
la bone videblaj „arboringoj" ĉe fortranĉita kukpinto
la "aerboringoj" estas bone videblaj
La ingrediencoj de trunkkuka pasto estas butero,ovoj, sukero vanilo, salo kaj faruno. Bakpulvoro ne estas permesabla. La poporcioj de faruno, butero kaj ovojdevas est minimume 1:1:2, tio signifas ke po 100 g faruno oni aldoniĝu minimume 100 g butero kaj 200 g kompletovo. Mielo kaj alkoholo (ekzemple rumo) estas aldoneblaj pro iliaj aromoj, same nuksoj, marcipano kaj nugato. La baza recepto ĉiam estas sama.

La origina trunkkuko estas bakata potavole ĉe turnanta stango (nomata bakaĵcilindro). Pli frue tio bakado okazis super fajro. Hodiaŭ ekzistas specialaj bakaparatoj, kiu estas hejtataj elektrike. La pastaĵo estas surmetita en ĉirkaŭ 10 ĝis 20 unuopaj tavoloj kaj bakataj unu post la alia. La aldonado de tavolo okazas per trempado de la bakaĵcilindro en la paston. Per tiu metodo oni ricevas kukon, kiu aspektas interne kiel la jarringoj de arbo. Tial en multaj lingvo la kuko nomiĝas „arbokuko".

Historio
--------

Ekde kiam oni faras trunkkukon ne estas precize konata. Jam en mezepoko ekzistis panoj, kiujn estis bakataj sur stango kaj rostita sur fajro. La unua recepturo ekzistas en itala kuirlibro de 1426.

Trunkkuko estas tradicia specialaĵo en Litovio (litova esprimo estas *šakotis*). Ankaŭ en la polaj regionoj Podlaĥio kaj Mazurio) la specialaĵo estas bone konata kaj ŝatata.

Referencoj
----------

1. 1 2  Irene Krauß, Chronik bildschöner Backwerke, Stuttgart 1999, S. 184 ff.
2. ↑   Downloadseite des BMELV: Leitsätze für Feine Backwaren. Arkivita el la originalo je 2014-11-24. Alirita 2014-08-28.
3. ↑  Detlef Horenburg: *Leckerei vom Stock*, Mitteldeutsche Zeitung[*rompita ligilo*], abgerufen am 12. Dezember 2011

Literaturo
----------

* Irene Krauß: *Chronik bildschöner Backwerke.* Stuttgart 1999

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Trunkkuko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La atombombita kupoldomo kaj Baumkuchen Arkivigite je 2021-07-09 per la retarkivo Wayback Machine
*Trichinella spirallis* en muskola histo.
**Trikinozo** aŭ **triĥinozo**, nomita ankaŭ *trikinelozo*, *triĥinelozo* aŭ *trikiniozo*, estas parazita malsano kaŭzita de nematodo de la genro *Trichinella*, kiun oni akiras pro la konsumado de viando kun larvoj de la parazito. Ĝi okazigas stomakintestajn simptomojn (diareo), muskola kaj artikla doloroj.

Etiologio
---------

La malsano estas okazigita de specioj de la genro *Trichinella*. Ties ĉefaj specioj estas la jenaj:

* *Trichinella spiralis*
* *Trichinella nativa*
* *Trichinella pseudospiralis* (ĝi ne formas kistojn)
* *Trichinella britovi*
* *Trichinella nelsoni*

Epidemiologio
-------------

La kontaĝo okazas pro la engluto de viando el porko, infestata de larvoj de tiu parazito enkistigitaj en muskolaj ĉeloj aŭ muroj el graso kiuj transformiĝas en patraj ĉeloj, kie vivas la parazito. Tiuj larvoj iĝas maturaj en la maldika intesto de tiu kiu faris la engluton. La gravedaj inoj enhavas 1000 ĝis 1500 ovojn kiuj maturaj eloviĝas en ties interno, pro kio la inoj liberigas la larvojn liberajn.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 742139
* LCCN: sh85137447
* BNF: 120102602
* NKC: ph319496
 |
**Truttikon** estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 471 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

La komunumo Truttikon situas en la Zurika Vinlando en monteta kamparo. Ĝi troviĝas inter Ŝafhaŭzo kaj Vinterturo kaj limas norde al la Kantono Turgovio. De la 4,42 km² de la komunuma teritorio 64,5% servas por agrikulturo, precipe vitoj, 28.5% estas kovritaj de arbaro, 1,8% estas trafika surfaco kaj 4,8% superkonstruita.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Truttikon limas en nordo al Basadingen-Schlattingen kaj Schlatt (ambaŭ en Kantono Turgovio), en oriento al Waltalingen, en sudo al Ossingen, kaj en okcidento al Trüllikon.

Trafiko
-------

Truttikon ne posedas propran fervojstacidomon, sed ĝi estas per poŝtaŭto konektita al la Zurika Trafik-Unio, kaj per la buso la stacidomoj de Ossingen facile atingeblas. Estas ankaŭ aliro al la nacia aŭtoŝoseo A4.

Historio
--------

Unua mencio de Truttikon datiĝas el la jaro 858 sub la nomo *Truttaninchova*, kiam ĝi estis donacita al la Monaĥejo Rejnaŭo.

La komunumo estis parto de la Grafejo Kiburgo kaj per heredado fariĝis en la jaro 1452 posedaĵo de la urbo Zuriko. En la jaro 1556 estis vendita la regado super Truttikon al la aŭgustena Monaĥejo Kreuzlingen, al kiu ĝi apartenis ĝis la jaro 1798. Per decido de la kantona parlamento fariĝis Truttiko, kiu ĝis tiam estis municipo de la komunumo Trüllikon, la 1-an de januaro 1879 aŭtonoma politika komunumo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Truttikon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Truttikon

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Andelfingen |
| --- |
| Adlikon • **Andelfingen** • Benken ZH • Berg ĉe Irchel • Buch ĉe Irchel • Dachsen • Dorf ZH • Feuerthalen • Flaach • Flurlingen • Henggart • Humlikon • Kleinandelfingen • Laufen-Uhwiesen • Marthalen • Oberstammheim • Ossingen • Rejnaŭo ZH • Thalheim ĉe Turo • Trüllikon • Truttikon • Unterstammheim • Volken • Waltalingen |  |

 |
La iama **arsenalo** (germane: *Zeughaus*) en Vajmaro, Germanujo, estis konstruita en 1753 anstataŭante la dormoĉambran alon de la franciskana monaĥejo.

Historio
--------

Je Ritter-strateta plilongiĝo, norde de grenejo, kondukas transirejo nome *Zeughof*, kiu nomiĝas laŭ la iama arsenalo. Unue ĝin uzis lia duka moŝto Ernesto Aŭgusto la 2-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach) kiel loĝejon: nur por li do ĝi komence starigitis. Sed li baldaŭ poste mortis en la aĝo de nur 21 jaroj. La arsenala utiliĝo finiĝis en 1801 kiam duko Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach) trasportigis la armilojn al Kastelo Ettersburg. En 1887 ĝin transprenis la Porartista societo kaj ĝi iĝis artista hejmo kun kutimlokalo kaj ekspoziciejoj. La komplekso en 1945 tiom damaĝitis ke necesis komence de la 1950-aj jaroj malaltigo konstruaĵo ĝis la teretaĝaj muroj. 

Pro la aliuzo de la remizo ĉe Teatra placo (la nuna Domo de Vajmara respubliko; ĝis 2018 gastis tie Bauhaus-muzeo) la horizontala projekciaĵo de arsenalo tiom pligrandigitis. Antaŭ la damaĝiĝo en 1945 havis la domo mezen elsaltantan kolonegon estante duetaĝa mansardtegmenta domo malfrubaroka. Surlokis soldataĵoj kaj armiloj, veturiloj kaj pafilegoj. Pri la identeco de la stariginto estas duboj. Multaj konsideras ties kreinto Gottfried Heinrich Krohne.

Eĉ la resto de iama belaĵo figuras sur listo de monumentprotektotaĵoj vajmaraj. Apudas la eksa punlaborejo kaj orfejo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Vajmara arsenalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 

50.980411.32649Koordinatoj: 50° 58′ 49″ N, 11° 19′ 35″ O (mapo)

Notoj
-----

1. ↑  Art. *Zeughof*, ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 502.
2. ↑  Hannelore Henze, Ilse-Sibylle Stapff: *Streifzüge durch das alte Weimar.* Wartburg-Verlag, Weimar 2004, p. 74-75 ISBN 3-86160-156-7
3. ↑
Trilito en Stonehenge, Anglio.
**Trilito** estas strukturo konsistanta el du grandaj vertikalaj ŝtonoj (fostoj) subtenantaj trian ŝtonon metitan horizontale tra la pinto (lintelo). Tiu termino, koncepto kaj tekniko estas ofte uzata en la kunteksto de megalitaj monumentoj. La plej famaj trilitoj estas tiuj de Stonehenge en Anglio, tiuj de la Megalitiaj temploj de Malto, ambaŭ el kiuj Monda heredaĵo de Unesko, kaj tiu de Osirion en Egipto.

La vorto trilito estas derivita el la antikva greka "havanta tri ŝtonojn" (τρι-/tri- 'tri' + λίθος/lithos 'ŝtono') kaj estis unuafoje uzita de William Stukeley.

Laŭ Francisko Azorín **trilito** estas *Triŝtona monumento; niaj prauloj starigis ĝin kiel altaro verŝajne.* Li indikas etimologion el la greka *trais + lithos* (tri ŝtonoj).

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 204.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Trilito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Trutzburg Heppenheim**, prononco [Trucburk **Hepn**hajm], estis alternativa projekto pri konstruo de pseŭdomezepoka "burgo" en la urba komunumo Heppenheim de la federacia lando Hesio de Germanio, el lomo, ligno kaj rokoj. Ĝi ekkonstruiĝis en 2004 en pitoreska loko inter vitejoj de la regiono Bergstraße [prononco ***Berk**ŝtrase*] (monta strato), kiu inter la urboj Darmstadt norde kaj Wiesloch sude signas la limon inter montara pejzaĝo de la Odenvaldo oriente kaj vasta ebenaĵo dominita de la rivero Rejno okcidente. La ŝtataj instancoj pri konstruado tamen dekomence ne donis konstupermeson kaj minacis per neniigo de la konstruaĵo - tamen nur en junio 2012 fine realiĝis la minaco kaj la konstruaĵo vere estis neniigita. La projektaj gvidantoj konsideris la ejon loko por infana edukado kaj kulturaj iniciatoj, kaj aparte en la lastaj jaroj de sia ekzisto la projekto estis forte subtenita fare de granda parto de la loka civitanaro, kiu kontraŭis la neniigon kaj pledis por vivteno de la "burgo".

Etimologio
----------

La vorto "Trutzburg" fontas el la mezepoka germana lingvouzo respektive el la mezaltgermana lingvo kaj celis iom pli provizore konstruitan, sed tamen aparte fortikitan burgon, konstruitan ekzemple en longdaŭraj okupadoj aŭ sieĝoj - la vortero "Trutz" rilatas al la germana verbo *trotzen*, do "spiti". Historie multaj "Trutzburgen" tamen fine de militoj estis neniigitaj, samkiel okazis al la moderna projekto.

spiraloforma herboĝardeno de la "burgo" antaŭ la neniigo en 2012

* Kategorio Trutzburg Heppenheim en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Universitato de Mazandarano** estas ŝtata universitato troviĝanta en la provinco Mazandarano de Irano, kun ĉefsidejo en la urbo Babolsaro.

La Universitato de Mazandarano (UMZ), estas nuntempe la plej granda ŝtata centro pri supera edukado en la provinco, kiu antaŭe konsistis el nombro de superaj edukadaj centroj. En 1979 la centroj kunfandiĝis en unu centron, nun oficiale konata kiel Universitato de Mazandarano.

UMZ havas ĉirkaŭ 12 000 studentojn kaj pli ol 350 fakultatajn membrojn, kiuj instruas kaj esploras ĉe diversaj fakultatoj de la universitato.

Habib Nafisi estis la fondinto de la universitato.

La usona Universitato Harvard kontribuis akademie, administre kaj al la originala dezajno de la antaŭaĵo de la Universitato de Mazandaran, kiu en la 1970-aj jaroj estis konata kiel "Universitato Reza Ŝaho Kabir".

* Supera edukado en Irano
* Babol Noshirvani Universitato de Teknologio
* Shomal Universitato
* Gorgan Universitato de Agrikulturaj Sciencoj kaj Naturaj Rimedoj
* Allameh Mohaddes Nouri Universitato

Ekstera ligilo
--------------

* Oficiala retejo

Referencoj
----------

1. ↑  *Progress report to the Board of Governors, Reza Shah Kabir University*. Harvard University Site Planning Task Force - City planning - 1976
Enirejo al la Botanika Ĝardeno de Bonaero el la Avenuo Santa Fe.
La **Botanika Ĝardeno de Bonaero** aŭ en hispana **Jardín Botánico de Buenos Aires**, nomita ekde 1937 "**Carlos Thays**" honore al pejzaĝisto Carlos Thays kiu dezajnis ĝin, kaj oficiale nomita eksde 2009 "**Dirección Operativa Jardín Botánico Carlos Thays**", troviĝas proksime al la arbaroj de la kvartalo Palermo de la menciita urbo.

Ties etendo estas de 69,772 m², en kiuj troviĝas pli ol 5 500 plantospecioj. Ĝi disponas ankaŭ el nombraj skulptaĵoj kiaj "La Printempo" aŭ "Ondina de Plata", "Romia Lupino", "Merkurio", "Venuso"; kaj elstaraj grupoj kiaj "Saturnalia", marmoraj statuoj kiuj estas simboloj de la eroj de la 6a Simfonio de Ludwig van Beethoven, kaj la skulpta grupo "El Despertar de la Naturaleza" (naturvekiĝo).

Posedas krome forcejon, bibliotekon, botanikan muzeon kaj Municipan Lernejon pri Ĝardenado, ĉio ĉirkaŭato de traknvilaj padoj kie piediri kaj kontempli la varian vegetaĵaron.

Ĝi estis inaŭgurita la 7-a de septembro de 1898 kaj ties administrado dependas el la *Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires* (Bonaerurba registaro). Ekde 1996 ĝi estas *Monumento Histórico Nacional* (Nacia Historia Monumento).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Botanika Ĝardeno de Bonaero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo de la Botanika Ĝardeno "Carlos Thays"
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo pritraktas la karibian insulon Trinidado. Bonvolu ankaŭ atenti la samnoman urbon Trinidado sur la insulo Kubo. |

Mapo de la administraj regionoj de Trinidado kaj Tobago.
**Trinidado** estas insulo en la Kariba maro, la plej granda de Trinidado kaj Tobago kaj de las Malgrandaj Antiloj, ĉirkaŭ nur je deko da kilometroj de la orienta marbordo de Venezuelo. La ĉefurbo kaj de la insulo kaj de la ŝtato estas Haveno de Hispanio aŭ Portospeno (angle: Port of Spain), situas en la nordokcidento, en la Golfo de Paria. La dua plej grava urbo, Sankta Ferdinando (San Fernando), troviĝas en la sudokcidento.

Historio
--------

Nacia Muzeo.
Ĝi estis malkaŝita de Kristoforo Kolumbo la 31an de julio de 1498 dum lia tria vojaĝo. En 1530 ĝi estis konkerita de Hispanio sub la regado de Antonio Sedeño, kiu estis ankaŭ ties unua guberniestro, posteno kiu prenas en 1532 fondante la Provincon de Trinidado kun ĉefurbo en San José de Oruña, la nuna Saint Joseph en la centro de la lando, sed pro la kuraĝa rezisto de la indiĝenoj ĝi estis abandonita post du jaroj. 

Post unu jarcento, Hispanio setligis misiojn de kristanigo. Swaghispana kolonia periodo la insulo, konata kiel Trinidad de Barlovento, estas dependa de la Real Audiencia de Santo Domingo. En 1797, brita ŝiparo estrata de Henry Harvey konkeris la insulon kiu iĝis britia kolonio.

En 1640 la insulo kontraŭis klopodon de invado de Nederlando kaj en 1677 alian de Francio.

En 1797, dum milito inter Hispanio kaj Britio, brita floto atakis la insulon kaj atingis la kapitulacon de ĝia guberniestro. Post la Traktato de Amiens en 1802 Britio ekprenis la insulon, al kio poste unuigos ankaŭ la insulon Tobago en unusola kolonio jam nomita Trinidado kaj Tobago. Swag

Naturo
------

* Trinidada jakutingo
* Trinidada eŭfonjo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Trinidado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Trinidado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bildoj de Trinidado kaj Tobago
**Universitato Saint-Joseph** (france ***Université Saint-Joseph***, akronime **USJ**; arabe **جامعة الصفحة يوسف**, Jamaat Al-Qadis Yosef) estas privata akademia instruejo, establita fare de la jezuita ordeno en Bejruto, Libano en 1875. Ĝi estas speciale konata pro ĝia medicina fakultato, kaj la universitata hospitalo *Hôtel-Dieu de France* apartenanta al ĝi, kaj pro ĝiaj fakultatoj de filozofio, inĝenierado kaj teologio respektive, CEDRAC (Centro por kristana-araba studoj) kaj la orienta biblioteko. La ĉefkampuso situas en la distrikto de Akhrafiyeh.

La libana registaro oficiale rekonas la universitaton kaj la atestilojn kiujn ĝi aljuĝas, laŭ la leĝo reganta altedukon en la lando. La instrulingvo estas la franca kaj la araba, sed pli kaj pli oni ankaŭ instruas en la angla .

La universitato estas nuntempe kun proksimume 11 000 studentoj unu el la plej gravaj universitatoj en la Proksima Oriento .

Establado
---------

La jezuitoj ludis gravan rolon en la evoluo de eduko en Libano kaj ĝenerale en la araba Renesanco kiu formiĝis ĉe la fino de la 19-a jarcento. En 1839 la membroj de la ordeno alvenis al Bejruto por la unua fojo kaj establis tie modestan lernejon. En 1855, alia lernejo estis establita en Azir, kiu estis aldonita al Bejruto en 1875. La aŭtoritatoj aljuĝis al la nova lernejo la titolon "Universitato", kiu donis al ĝi la rajton aljuĝi gradojn, plejparte doktorecon en filozofio kaj teologio. Dum la sekvaj jaroj, pli kaj pli da fakultatoj kaj lernejoj estis malfermitaj. Ekzemple, la Fakultato de Medicino estis establita en 1883 kiel la "Fakultato de Medicino kaj Farmacio". Kliniko por virina medicino estis malfermita en 1896, la lernejo de orientalismo estis malfermita en 1902, lernejo de franca juro en 1913, kiu iĝis la fakultato de juro en 1946. La inĝenierlernejo estis malfermita en 1913 kaj iĝis la alta institucio de inĝenieristiko en 1948 .

Nuntempe
--------

La universitato havas 5 kampusojn en Bejruto kaj krome 3 regionajn kampusojn: en Cidono (sude), en Zahala (Bekaa, oriente) kaj Tripolo (norde). Krome, la universitato funkciigas 12 instalaĵojn kaj 22 profesiajn instituciojn. Nuntempe, proksimeme 11000 studentoj studas en la universitato kaj ĝiaj filioj.

Referencoj
----------

1. ↑   Université Saint Joseph de Beyrouth (USJ). Alirita 2022-02-20.
2. ↑   Programs in English 2021-2022. Alirita 3 August 2023.
3. ↑   Six universités libanaises dans le top 50 du classement arabe (2014-11-21). Alirita 2023-04-11.
4. ↑  Factbook 2013
5. ↑   L'Université Saint-Joseph : diversification des formations, ouverture sur le monde et recherche (2018-03-27). Alirita 2023-04-30.
6. ↑   USJ - 90 ans au compteur de la faculté de droit et des sciences politiques de l'Université Saint-Joseph Les premières promotions ont constitué l'épine dorsale de la vie publique (photo) (2003-11-03). Alirita 2023-04-30.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la universitato


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 833456
* GND: 2128667-X
* LCCN: n80105080
* VIAF: 142598975
* ISNI: 0000 0001 2149 479X
* SUDOC: 026646803
* BNF: 118854626
* NKC: kn20050303002
 |
Mapo de eŭropaj aliancoj 1914
Estas aliaj triopaj aliancoj en apartigilo Triopa Alianco.

Germana poŝtkarto favore al la Triopa Alianco
La **Triopa Alianco** estis sekreta defenda alianco inter la Germana Imperiestra Regno, Aŭstrio-Hungario kaj la Itala reĝlando. Ĝi estiĝis la 20-an de majo 1882, kiam Italio aliĝis al la Duopa Alianco, kiu estis konkludita inter la Germana Imperiestra Regno kaj Aŭstrio-Hungario en oktobro 1879 kaj kiu separate daŭris. Italio esperis, ke la alianco povus subteni ĝiajn klopodojn atingi koloniojn en Afriko.

La 30-an de oktobro 1883 la malnova reĝlando de Rumanio aliĝis al la Triopa Alianco, kiu ĝis la jaro 1912 estis renovigita post po kvin jaroj.

La kontrakto devigis la subskribantojn al mutuala helpo kaze de samtempa atako de du aliaj potencoj aŭ kaze de atako de Francio al Germanio aŭ Italio. Kiel en la kontrakto de la Duopa Alianco, Aŭstrio ne estis devigita subteni Germanion kontraŭ Francio.

Je la komenco de la dudeka jarcento la graveco de la alianco malpliiĝis. Ĝi rompiĝis en 1915, kiam Italio denoncis la kontrakton kaj deklaris militon al Aŭstrio-Hungario post la traktato de Londono.

* Kategorio Triopa Alianco (1882) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La fama triopo naskiĝis la 27-an de decembro 1960, kiam art-konsilio de la kinostudio "Mosfilm" konfirmis la liston de roluloj en la filmo *"Hundo Barboso kaj neordinara kroso"*. Kaj en 1995 en la moskva klubo de filmo-ŝatantoj estis malfermita muzeo de la legenda triopo. Post duonjaro la muzeo estis priŝtelita: estis rompitaj la montrofenestroj, malaperis valoraj eksponaĵoj. Poste oni forprenis ankaŭ la ejon. La muzeestro Vladimir Cukerman transveturigis la restaĵojn en sian malgrandan unuĉambran loĝejon en Krasnogorsko. Nun tie estas konservataj pli ol 15 mil eksponaĵoj kaj samtiom da historioj, ligitaj kun la vivoj de la aktoroj. Multaj el tiuj rememoroj ĝis nun ne fariĝis propraĵo de la popolo.

Kiel formiĝis la triopo
-----------------------

Kiam Leonid Gajdaj decidis produkti sian unuan filmon *"Hundo Barboso kaj neordinara kroso"* por partopreno en la stelula triopo li invitis Georgij Vicin, Miĥail Ĵarov kaj Sergej Filippov. La unua rifuzis Miĥail Ĵarov: *Kio? Ĉu mi devos kuraĉi tra kampoj, saltadi de sur arboj?! Elektu iun pli junan!*. Ankaŭ Sergej Filippov post tralego de la scenaro ekobstinis: *Mi ne povas konsenti. Necesas urĝe veturi en Novgorodon, mian onklinon akcidente trafis tramo*. Konsentis nur Georgij Vicin.

Poste por la rolo de Problemulo estis provata Boris Novikov kaj por la rolo de Spertulo — Ivan Ljubeznov. Sed kiam oni venigis Jurij Nikulin al Leonid Gaidai, tuj malaperis ĉiuj duboj de la reĝisoro.

Eŭgenon Morgunov kun Leonid Gajdaj konatigis Ivan Pirjev.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Triopo Nikulin Morgunov Vicin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Ĉu aludo al la Triunuo en Malnova Testamento?* ikono de Andreo Rublov, ĉ. 1400 (Tretjakova galerio, Moskvo).
La ***Trisagio*** ("trofoje sankta") (alinome la ***anĝela trisagio***) estas preĝo ofte uzata en la liturgio de la "orientaj eklezioj" jen katolikaj jen ortodoksaj kaj kiu ĉeestas ankaŭ en la latina ritaro.

Kristo la Antaŭtempulo (Danielo 7:9): Fresko Ubisi, Kartvelio.

Teksto
------

Greka teksto (kun latinstila transliterumo):

> 
> Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ἰσχυρός, Ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (τρίς)  
> 
> Agios o Theos, agios ischyros, agios athanatos, eleison imas. (trifoje)
> 
> 
> 

Aramea teksto (kun transliterumo):

> 
> ܩܰܕܺܝܫܰܬ ܐܰܠܳܗܳܐ ܩܰܕܺܝܫܰܬ ܚܲܝܠܬ݂ܳܢܳܐ ܩܰܕܺܝܫܰܬ ܠܳܐ ܡܳܝܽܘܬ݂ܳܐ(ܕܐܨܛܠܒܬܬ ܚܠܳܦܰܝܢ)ܐܶܬ݂ܪܰܚܡܥܠܰܝܢ܀ (trifoje)  
> 
> Qadishat Aloho, Qadishat hayelthono, Qadishat lo moyutho,(destlebtt hlofayn) ethram'layn *(tloth qore)*.
> 
> 
> 

 La interparenteza frazo signifas "krucumita por ni", referenco al la Filo, al kiu tiel ĝi direktas la preĝon, ne kune al la tri Triunuaj Personoj.

Latina teksto:

> 
> Sanctus Deus, Sanctus fortis, Sanctus immortalis miserere nobis *(trifoje)*.
> 
> 
> 

Araba teksto (kun transliterumo):

> 
> قدوس الله، قدوس القوي، قدوس الذي لا يموت ارحمنا   
> a
> Quddusun Allah! Quddusun al-qawi! Quddusun al-adhi, la yamut irhamna.  
> 
> 
> 
> 

Esperanta teksto (romarita liturgio de la Sankta Vendredo):

> 
> *Sankta Dio, Sankta Fortulo, Sankta Senmortulo, kompatu nin (trifoje))*  
> 
> 
> 
>

Uzo
---

Ĝi estas kantata en la liturgio de ĉiu eklezio, kaj uzata ankaŭ en personaj preĝadoj. En la Katolika Eklezio oni intense uzas ĝin en la Rozarieto al la Dia Mizerikordo, disvastigita de sankta Faustyna Kowalska; kaj, iomete ŝanĝita, ĝi estas oficiala preĝo de la Triunuanoj.</ref>

Origino
-------

La *Trisagio* similas al la laŭdo al YHWH en Jesaja 6,3 ("Sankta, sankta, sankta estas la Eternulo Cebaot, la tuta tero estas plena de Lia gloro") kaj en Apokalipso de Johano 4,8 ("Sankta, sankta, sankta, estas Dio, la Sinjoro, la Plejpotenca").

La frazo *Dio sankta, Dio potenca, Dio senmorta, kompatu nin* aperas unuafojon en verko de la patriarko Proklo de Konstantinopolo (434-446): estis la jaroj en kiuj pliintensiĝis la kontraŭtriunuismaj herezoj. La himno, do, naskiĝis funkciante kiel baraĵo kontraŭ arianismo.

Vidu ankaŭ
----------

* Roma rito
* Bizanca rito
* Dia liturgio

Notoj
-----

1. ↑  Biblia Tetragramo kies konsonantoj estas tiuj de la persona nomo de Dio en la Malnova Testamento. Oni ne konas certe la eldiron de la nomo, kion uzi estis absolute malpermesite al judoj.
2. ↑  Sankta Johano de Damasko sanktigas la trisagion dirante ke ĝi estis instruita al ekstazianta infano iniciate de Anĝeloj,
La insularo **Tristan da Cunha** estas grupo da insuloj kiu situas en la suda parto de la Atlantika Oceano, 2816 kilometroj de Suda Afriko kaj 3360 kilometroj de Sudameriko. Ĝi apartenas al la Britia transmara teritorio de Sankta-Heleno. La loĝantaro de Tristan da Cunha estas la plej izolita el la mondo.

Geografio
---------

Mapo de la insularo
Insulo Gough, Tristan da Cunha
La ĉefa insulo kaj la plej granda estas Tristan da Cunha (areo: 98 km²). La aliaj ĉirkauaj insuloj estas Inaccessible-insulo (areo: 14 km²), Nightingale-insulo (areo: 3,2 km²) kaj Gough-insulo (areo: 91 km²).

Nur la ĉefa insulo estas konstante loĝata. Estas ankaŭ sudafrika veterstacio sur la insulo Gough.

La ĉefa insulo estas vere monteta. La nura ebena areo estas la loko kie la 269 insulanoj loĝas: Edinburgh.

La plej alta monto estas vulkano nomita **Queen Mary's peak** (2062 m) kies pinto ,vintre, estas kovrita de neĝo.

Historio
--------

En la jaro 1506, la portugala maristo Tristao Da Cunha malkovris la insulon kiun la Unuiĝinta Reĝlando konkeris en 1814. La unua ĉiama loĝanto estis la usonano Jonathan Lambert (de la urbo Salem, Masaĉuseco). Kun du aliaj samlandanoj, li alvenis sur la insulon en la jaro 1810. Li deklaris sin mem proprietulo de la insularo kaj baptis ĝin **Refreshment islands**. Dum la jaro 1812, li mortis pro ŝippereo.

En 1815, ĉefe por malebligi la elŝipigon de francaj trupoj, la Unuiĝinta Reĝlando aneksis la insularon. Elŝipiĝinte sur Tristan da Cunha, la francaj soldatoj estus povintaj organizi operacon por liberigi Napoleonon el sia prizono sur la najbara insulo Sankta-Heleno.

La 12-an de Januaro 1938, la insularo Tristan Da Cunha iĝis oficiale administran sendependecon de Sankta-Heleno.

En 1961, pro grava vulkana erupto, la tuta loĝantaro devis forlasi Tristan da Cunha kaj rifuĝi en Britio. Tamen, post kelkajn jarojn, plimulto decidis reveni sur la insulon. La franca verkisto Hervé Bazin rakontis tiun traŭman epizodon de la tristana historio en romano Les Bienheureux de la désolation, kiu aperis en 1970.

Vidu ankaŭ
----------

* Britaj transmaraj teritorioj

Referencoj
----------

1. ↑  Roberts, Edmund.  (1837) *Embassy to the Eastern Courts of Cochin-China, Siam, and Muscat*. Nov-Jorko: Harper & Brothers, p. 33.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tristan da Cunha (insularo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala TTT-ejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 235513
* GND: 4370187-5
* LCCN: n95116212
* VIAF: 300081404
* NKC: ge468083
 |
**Triteismo** ĝenerale aludas al politeisma kredo je tri diecoj.

La termino estis uzita kaj akiris teknikan sencon dum Mezepoko en kristana medio por indiki la doktrinon de tiu kiu, tiom puŝis la distingon de tri personoj de la kristana Sankta Triunuo ke aperis pluraj Dioj anstataŭ unusola Dio en tri Personoj egalaj kaj distingitaj. Tiu doktrino estis de ĉiam juĝata hereza.

Pri tiu herezo estis admonita kaj malkonfesita en diversaj regionaj koncilioj teologon Goteskalkon (ĉirkaŭ 800 – 869).[1]

Pri ĝi estis akuzita monaĥon teologon Roscelino el Compiègne (Compiègne, 1050 – Besançon, 1120), kiu pro sia ekstrema nominalismo difinis la komunan konotacion de dieco de la triunuaj personoj kiel "simplan voĉan" senenhavon, do preskaŭ nenion komunan. Lia doktrino estis cenzurita en la regiona koncilio de Soissons (1002) kaj Roscelino estis devigita ĝin forĵuri.

Jam en la ortodoksa oriento subtenis triteismon, konsekvencan kaj intencan, Johano Filopono kaj Stefano Gobaro en 6-a jarcento.[2]

Notoj
-----

1. ↑  Pri tiu triteismo estis suspektita ankaŭ "Joakimo el Fiore", kaj pro tio li estis kondamnita en la Kvara laterana koncilio (1215) sed temis pri juĝo pri verko al Joakimo false atribuita. Fine papo Inocento la 3-a agnoskis la eraron
2. ↑  Fozio, *Biblioteca*, 232.

Bibliografio
------------

* R. Morghen, Medioevo cristiano, Laterza, Bari 1968.
* G. Ostrogorsky, Storia dell'impero bizantino, Einaudi, Torino 1968.
* Gregorio Penco, La Chiesa nell'Europa medievale, Casale Monferrato, Portalupi, 2003. ISBN 88-8441-024-X.
* W. Ullmann, Il papato nel Medioevo, Laterza, Roma-Bari 1975.
* A. Vauchez, La spiritualità dell'Occidente medievale (secoli VIII-XII), Vita e pensiero, Milano 1978.
* C. Violante, Studi sulla cristianità medievale. Società, istituzioni, spiritualità, Vita e Pensiero, Milano 1975.

Eksteraj ligiloj
----------------

*