recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Občina Sveti Jurij ob Ščavnici** estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La municipo enhavas 27 komunumojn kaj ĝia areo estas 51,3 km². Komence de 2018 tie loĝis 2830 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Sveti Jurij ob Ščavnici.

Loko, priskribo
---------------

Občina Sveti Jurij ob Ščavnici
Občina situas en la orienta parto montaro de Slovenske gorice. La rivero Ščavnica trairas la teritorion de la občino proksimume de nordo al sudoriento. La alteco estas ĉirkaŭ 190 - 300 m.

La A5 / E653 Aŭtovojo trapasas la nordan parton. I kondukas de Maribor ĉirkaŭ Murska Sobota kaj Lendava al Hungario.

La apudaj municipoj estas:

Občina Radenci nordo, Občina Križevci oriente, Občina Ljutomer sudoriente , Občina Juršinci la sudo, Občina Sveti Andraž la sudokcidento, Občina Cerkvenjak okcidente, Občina Gornja Radgona en la nordokcidento.


Ĉirkaŭ **Občina Sveti Jurij ob Ščavnici**|  Gornja Radgona |  Radenci |  |
|  Cerkvenjak | Občina Sveti Jurij ob Ščavnici |  Križevci |
|  Sveti Andraž |  Juršinci |  Ljutomer |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 27 vilaĝoj:

Biserjane, Blaguš, Bolehnečici, Brezje, Čakova, Dragotinci, Gabrc, Galušak, Grabonoš, Grabšinci, Jamna, Kočki Vrh, Kokolajnščak, Kraljevci, Kupetinci, Kutinci, Mali Moravščak, Rožički Vrh, Selišči, Slaptinci, Sovjak, Stanetinci, Stara Gora, **Sveti Jurij ob Ščavnici**, Terbegovci, Ženik, Žihlava

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Sveti Jurij ob Ščavnici en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
**Občina Črna na Koroškem** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Karintia regiono. La vilaĝo konsistas el 9 kolonioj kaj ĝia areo estas 156.0 km². En januaro 2017 ĝi havis 3308 loĝantojn. La administra centro de la municipo estas la vilaĝo Črna na Koroškem.

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el jenaj komunumoj: Bistra, Črna na Koroškem, Javorje, Jazbina, Koprivna, Ludranski Vrh, Podpeca, Topla, Žerjav.

Loko, priskribo
---------------


Ĉirkaŭ **Občina Črna na Koroškem**|  | Mežica, Prevalje, Ravne na Koroškem |  |
|  | Občina Črna na Koroškem | Slovenj Gradec |
| Solčava | Ljubno, Luce | Šoštanj |

Apudaj la municipo estas: norde Mežica, Prevalje kaj Ravne na Koroškem, en la oriento Slovenj Gradec, Šoštanj en la sudoriento, sude Ljubno kaj Luce kaj Solčava en sudokcidento. Ĝi limas al Aŭstrio en la nordokcidento.

La teritorio de la municipo estas tre monteca. La alteco estas proksimume 550 m super marnivelo en la valo de la Meza Rivero ĝis la monto Kordežava glava kun alteco de 2125 m.
**Gilad ŜALIT** (hebree: גלעד שליט, naskiĝis la 28-an de aŭgusto 1986, do nun 36-aĝa) estas israela soldato en rango de kaporalo el Micpe Hila en Okcidenta Galileo. Tiam 19-jaraĝa, li estis kaptita la 25-an de junio 2006 fare de ekstremaj palestinoj (Hamas) kaj kunportita el Israelo tra la demarkacia linio al iu nekonata loko en la Gaza-strio. Ŝalit havas duoblan ŝtatanecon: de Israelo kaj de Francio.

Post la kapto, eniris la strion israeloj soldatoj, sed ili ne sukcesis trovi lin. Post la nesukceso de la militista solvo okazis diplomatiaj provoj por liberigi lin. Hamas volas liberigon de ĉ. 450 palestinoj - multaj el ill estas murdistoj - el israela prizono, sed Israelo ne volas liberlasi tiujn, kiuj murdis israelanojn.

Pro la evento, Israelo ne permesas aŭ limigas transporton de varoj al la Gaza-strio, kio malfortigis popularecon de Hamas. Tio kaj la araba reĝimŝanĝo en Egiptio, tumultoj en Sirio, malfortiĝo de la israela eksterlanda politiko helpis interkonsenton de Hamas kaj Israelo pri ŝanĝo de pli ol mil palestinaj enprizonigitoj kontraŭ Ŝalit. Ŝalit liberiĝis kaj hejmenveturis la 18-an de oktobro 2011.

* Kategorio Gilad Ŝalit en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 293130
* GND: 141022825
* LCCN: no2008080149
* VIAF: 120277574
* ISNI: 0000 0004 0177 5991
* BNF: 16170380x
 |
Občina Zagorje ob Savi
**Občina Zagorje ob Savi** estas unu el 212 municipoj en Slovenio, lokita en la centra parto de Regiono Zasavska. La municipo konsistas el 73 komunumoj, kovrante areon de 147,1 km². Komence de 2017 loĝis 16.575 loĝantoj. Administra centro de la municipo estas la urbo Zagorje ob Savi.

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 73 vilagoj:

Blodnik, Borje pri Mlinšah, Borje, Borovak pri Podkumu, Brezje, Breznik, Briše, Dobrljevo, Dolenja vas, Dolgo Brdo pri Mlinšah, Družina, Čemšenik, Čolnišče, Golče, Gorenja vas, Hrastnik pri Trojanah, Izlake, Jablana, Jarše, Jelenk, Jelševica, Jesenovo, Kandrše, Kisovec, Kolk, Kolovrat, Konjšica, Kostrevnica, Kotredež, Log pri Mlinšah, Loke pri Zagorju, Mali Kum, Medija, Mlinše, Mošenik, Orehovica, Osredek, Padež, Podkraj pri Zagorju, Podkum, Podlipovica, Polšina, Potoška vas, Požarje, Prapreče, Ravenska vas, Ravne pri Mlinšah, Razbor pri Čemšeniku, Razpotje, Rodež, Rove, Rovišče, Rtiče, Ržiše, Selo pri Zagorju, Senožeti, Sopota, Šemnik, Šentgotard, Šentlambert, Šklendrovec, Tirna, Vidrga, Vine, Vrh pri Mlinšah, Vrh, Vrhe, Zabava, Zabreznik, **Zagorje ob Savi**, Zavine, Zgornji Prhovec, Znojile, Žvarulje.

Loko, priskribo
---------------

Občina konsistas el du partoj, kiujn la riveron Sava apartigas unu de la alia. La plej malgranda parto, sude de Sava, estas monta, kun alteco de proksimume 350 m ĝis preskaŭ 1200 m. Estas nur malgrandaj asentamientos dissemitaj inter la montetoj. Pli granda, tre granda parto de la municipo kuŝas norde de la Rivero Sava. La alteco estas proksimume 220 m de la rivero sed ĝis preskaŭ 1200 m. Estas ĉiuj pli grandaj komunumoj ĉi tie. Sur la maldekstra bordo de la Sava transiras la fervoja linio de Ljubljana oriente de la lando.


Ĉirkaŭ **Zagorje ob Savi**|  | Lukovica, Vransko, Tabor |  |
| Moravče | Zagorje ob Savi | Trbovlje |
|  | Radeče, Litija |  |

Občine Zagorje ob Savi estas proksima al la sekvaj municipoj: Lukovica, Vransko kaj Tabor en la nordo, Trbovlje en la oriento, Radeče kaj Litija en la sudo kaj Moravče en la okcidento.
**Občina Šenčur**
**Občina Šenčur** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Gorenjska. La municipo konsistas el 12 komunumoj kovrante areon de 43,2 km². Komence de 2018 tie loĝis 8592 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Šenčur.

Loko, priskribo
---------------

La Sava Rivero fluas laŭ la sudokcidenta rando de la vilaĝo. Kaj laŭ la nordokcidenta rando, la rivero Kokra. La alteco estas ĉirkaŭ 350 m sude al preskaŭ 750 m en la nordoriento.

La suda parto de la komunumo tra Highway A2 / E61, kiu iras suden al Ljubljana.

La apudaj municipoj estas:

Občina Preddvor nordo, Občina Cerklje na Gorenjskem en la oriento, Občina Vodice sudoriente, Občina Medvode la sudo, Urba municipo Kranj okcidente.


Ĉirkaŭ **Občina Šenčur**|  |  Preddvor |  |
|  Kranj | Občina Šenčur |  Cerklje na Gorenjskem |
|  |  Medvode  |  Vodice |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 12 vilaĝoj:

Hotemaže, Luže, Milje, Olševek, Prebačevo, Srednja vas pri Šenčurju, **Šenčur**, Trboje, Visoko, Voglje, Voklo, Žerjavka.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Šenčur en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
ruinoj de la romia agoro de Ateno.
La **agoro** (greke ἀγορά - *agora*) laŭ PIV estas centra "placo en la antikvaj helenaj urboj". Tamen en antikva Grekio temis pri multe pli ol nur la centra placo de urbo. La agoro estis signifa socia institucio kaj karakteriza ero de poliso (antikva greka urboŝtato). Ĝi servis kiel politika kaj juĝeja kunvenejo. Ĝi plenumis la funkcion de merkata placo kaj samtempe ankaŭ estis grava kulta loko de la urba socio. Altaroj kaj etaj temploj tial apartenis al la aspekto de ĉiu agoro. Kiel administra centro la placo ofte ĉirkaŭiĝis ankaŭ de la oficejoj de la urbaj politikaj kaj administraj institucioj. La aspekto de la agoroj ĝenerale difiniĝis de kolonaraj haloj, kiuj uzeblis por diversaj celoj. Precipe por la rolo de la agoro kiel ĉiutaga kunvenejo de la urbanoj tiaj haloj utilis, ĉar ili ofertis al la vizitantoj protekton de la sunradioj, de pluvo kaj vento.

En la grekaj urboj de Malgrandazio ofte ekzistis pluraj agoroj kun malsamaj signifoj. En multaj urboj la urbeca kaj pompa trakonstruo de la centraj placoj tamen nur okazis dum la helenisma-romia epoko. Antaŭe, en antikva Grekio la agoro foje nur estis malferma placo sen dekoro.

Funkcio kaj aspekto de la agoroj parte samas al tiu de la centra placo *Forumo* de la grandurboj en la Romia Imperio.

La plej konata agoro estis tiuj de Ateno nome la Antikva Agoro kaj la Romia Agoro. Pliaj konataj agoroj troviĝis ekzemple en Priene kaj Mileto (Malgrandazio), en Malgrandazio.

Ĉe Azorín ĝi estas *Ampleksaĵo, placo, kunvenejo, en la antikvaj grekaj urboj; kiel la Foro [tiele], ĉe la romanoj; kiel la Zoco [tiele], ĉe la araboj*.

Vidu ankaŭ
----------

* Agorafobio: timo esti en publikaj lokoj
* Forumo

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 6.

* Kategorio Agoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Občina Slovenske Konjice
**Občina Slovenske Konjice** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas el 58 komunumoj kovrante areon de 97,8 km². Komence de 2018 tie loĝis 14848 homoj.Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Slovenske Konjice.

Loko, priskribo
---------------

Občino situas en la Rivero Dravinja Valo, proksimume 16 km nordoriente de Celje. La valo havas altecon de ĉirkaŭ 260-400 m.
En la sudokcidenta parto de la montoĉeno etendiĝas Konjiška Gora. Ĉi tie la alteco pliiĝas ĝis ĉirkaŭ 1000 m.

La apudaj municipoj estas: Občina Oplotnica norde, Občina Slovakio Bistrica en la nordoriento, Občina Poljčane oriente, Občina Šmarje proksime al Jelšah kaj Občina Šentjur en la sudo, Občina Vojnik en la okcidento kaj Občina Zreče en la nordokcidento.


Ĉirkaŭ **Občina**|  Zreče |  Oplotnica |  Slovakio Bistrica |
|  Vojnik | Občina |  Poljčane |
|  | Šmarje pri Jelšah  Šentjur |  |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 58 vilaĝoj:

Bezina, Blato, Brdo, Breg pri Konjicah, Brezje pri Ločah, Dobrava pri Konjicah, Dobrnež, Draža vas, Gabrovlje, Gabrovnik, Kamna Gora, Klokočovnik, Koble, Kolačno, Konjiška vas, Kraberk, Ličenca, Lipoglav, Loče, Mali Breg, Mlače, Nova vas pri Konjicah, Novo Tepanje, Ostrožno pri Ločah, Penoje, Perovec, Petelinjek pri Ločah, Podob, Podpeč ob Dravinji, Polene, Preloge pri Konjicah, Prežigal, Selski Vrh, **Slovenske Konjice**, Sojek, Spodnja Pristava, Spodnje Grušovje, Spodnje Laže, Spodnje Preloge, Spodnji Jernej, Stare Slemene, Strtenik, Suhadol, Sveti Jernej, Škalce, Škedenj, Špitalič pri Slovenskih Konjicah, Štajerska vas, Tepanje, Tepanjski Vrh, Tolsti Vrh, Vešenik, Zbelovo, Zbelovska Gora, Zeče, Zgornja Pristava, Zgornje Laže, Žiče

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Slovenske Konjice en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar la lingvaĵo parte ne kompreneblas.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

Sankta Tomaso Apostolo en pentraĵo de Peter Paul Rubens.
La ***Agoj de Tomaso*** estas apokrifo de la Nova Testamento. Tiuj Agoj estis kompilitaj, eble, en siria lingvo en la unua duono de la 3-a jarcento en gnostika medio kaj estas konservata en diversaj versioj.

La verko priskribas la predikadon, flanke de la apostolo, pri asketa aŭ enkratista dum lia vojaĝo al Hindio, kulmininta per lia martiriĝo ordone de reĝo Misdaeus (Vasudeva I).

Atestoj
-------

Inter la sirilingvaj manuskriptoj, la plej antikva estas fragmenta palimpsesto (Sinai 30) de la 5-a aŭ 6-a jarcentoj, dum la ekzemplero kompleta plej antikva reiras 936 (British , tiuj antikvaj Museum add. 14.654). Inter la greklingvaj manuskriptoj, tiuj plej antikvaj esta nur partaj kaj datas je la 10-a jarcento, dum tiuj plej antikvaj integraj (Paris. gr. 1510 and Vallicel. B 35) reiras al la 11-a jarcento

Ekzistas atestaĵoj de kristanaj verkistoj kiuj sciigas pri la vastiĝon de la *Agoj* ĉe la fino de la 4-a jarcento: pri tio informas Epifanio el Salamis, kiu parolas pri la uzo de la vero ĉe la enkratitoj (*Anac.* 47.1, 60.1.5), Aŭgusteno de Hipono laŭ kiu ĝi estis uzita ankaŭ de manikeoj (*De serm. dom. in monte* 1.20.65; *c. Adiamantium* 17; *c. Faustum* 14 e 22.79). Ili estis probable uzitaj ankaŭ en la ekvaj jarcentoj, ankaŭ se la atestoj ĉiam pli maloftas: (Fotio la 1-a (patriarko de Konstantinopolo), en la 9-a jarcento, kaj Niketo de Tesaloniko, 11-a jarcento).

Kompilado
---------

Oni opinias ke la kompilado de la *Agoj* devas reiri al la unua kvarono de la 3-a jarcento. Ili estus, fakte, ankaŭ se de malmulte, sinsekvaj al la *Agoj de Petro*, al la *Agoj de Johano* kaj al la *Agoj de Paŭlo* kiuj estis legataj jam dum la 2-a jarcento.

Iuj esploristoj ne certas ĉu la unua kompilado estis sirilingva aŭ greklingva.

Notoj
-----

1. ↑  Harold W. Attridge, *The Anchor Bible Dictionary*, volumo 6, p. 531.

Bibliografio
------------

* Wilhelm Schneemelcher, tradotto da R. McL. Wilson, *New Testament Apocrypha: Writings Relating to the Apostles Apocalypses and Related Subjects* (Louisville: John Knox Press, 1992), pp. 322-411.
* Stevan Davies, *The Revolt of the Widows: The Social World of the Apocryphal Acts* (Southern Illinois Univ Pr 1980).

Vidu ankaŭ
----------

* Apokrifoj de la Nova Testamento
* Sankta Tomaso
* Gondofaro

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj el la retejo earlychristianwritings.com (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 511635
* GND: 4059913-9
* LCCN: n84156656
* VIAF: 175807631
 |
La *Federación Obrera Regional Argentina* (FORA, *Regiona Argentina Laborista Federacio*) estas argentina laborista federacia sindikato fondita la 25an de majo 1901 kun la nomo *Federación Obrera Argentina* kaj *FORA* el sia kvara kongreso en aŭgusto 1904. Ĝi ludis gravan rolon en la historio de la lando ĝis la 1930-aj jaroj. El sia kvina kongreso ĝi aprobis kaj rekomendis al siaj anoj la propagandon kaj klerigon pri la ekonomiaj kaj filozofiaj principoj de la liberecana komunismo inter 1905 kaj 1915.

En 1915, la FORA eliminis la aliron al la liberecana komunismo, kio kondukis al la malaligo de kelkaj anarkiistaj sindikatoj, kaj oni kreis du centralojn: la FORA de la 5a Kongreso (anarkiista) kaj la FORA de la 9a Kongreso (majoritato sindikatista kaj minoritatoj socialista kaj komunista). La FORA de la 9a Kongreso (sindikatista) memsolviĝis en 1922 por formi la *Unión Sindical Argentina* (USA), kiu siavice estos unu de la fondantoj de la *Confederación General del Trabajo* (CGT) en 1930. La FORA de la 5a Kongreso perdis gravon kaj en la 1960-aj jaroj praktike estis malaperinta.

Ĉirkaŭ la jaro 2000, ekis procezo de reaktivigo de la organizo.

Aktivuloj
---------

* Diego Abad de Santillán

Notoj
-----

1. ↑  Actas del V Congreso de la FORA; en Julio Godio, Historia del movimiento obrero argentino. Buenos Aires: Corregidor, 2000, tomo I, p. 169

* Kategorio Federación Obrera Regional Argentina en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 679234
* GND: 5343827-9
* LCCN: n50070666
* VIAF: 159419380
* ISNI: 0000 0001 2195 7504
* SUDOC: 113663846
 |
**István GÁTI** [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gáti István** estis hungara kuracisto, akuŝisto, profesoro, membro (korespondanta en 1987, ordinara en 1993) de Hungara Scienca Akademio.

István Gáti  naskiĝis la 5-an de septembro 1922 en Bonyhád. Li mortis la 3-an de oktobro 2007 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Gáti abiturientis en sia naskiĝurbo en 1940, li akiris medicinan diplomon en universitato en Pécs en 1948, li iĝis akuŝisto en 1952. Post la diplomo li restis en la universitato por instrui, en 1973 li profesoriĝis. Li edziĝis en 1950 baldaŭe havanta 2 gefilojn. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1966, li doktoriĝis en 1975 antaŭ la akademio. En 1970 li esploris en Zuriko. Ekde la 1970-aj jaroj li laboris en instituto, baldaŭe kiel direktoro. Li okupiĝis precipe pri fazoj de la nasko. Li longe redaktis fakrevuon *Recent Progress in Perinatal Medicine*. Li ricevis premiojn inter 1981-2003.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Biológiai vizsgálatok köldökzsinórvérrel* (1951)
* *A New Therapy for Organised Gynaecological Inflammations* (1957)
* *Anyai halálozás alakulása a pécsi női klinika 40 éves anyagában, különös tekintettel a gyermekágyi lázra* (1965)
* *A human placentaris lactogen klinikai jelentősége normál és kóros terhességben* (1974)
* *Techniques for the Diagnosis and Treatment of Trophoblastic Diseases* (1984)
* *A szülészet fejlődése, különös tekintettel az anyai és magzati mortalitásra* (1994)
* *Negyedszázados tapasztalat a hazai terhességi trofoblaszt-betegségek ellátásában* (2006)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Nicholas BERIOSOFF** (Nikolas Beriozoff, etne rusa), n. en Kaŭno, Litovio, la 16-an de majo 1906 — m. la 18-an de februaro 1996 en Zuriko, Svislando, estis dancisto, koreografo kaj baletdirektoro. 

Beriosoff estis baletdirektoro de 1964 ĝis 1971 en la zurika operejo. Berisoff fondis ankaŭ teatran dancan lernejon en Zuriko. 

Beriosoff kreis baletajn surscenigojn ankaŭ kun irana nacia baleto kun kostumaro de Fraser.

Sia unua edzino frue mortiĝis en Novjorko. Ŝi havis filinon kun nomo Svetlana Beriosova; Svetlana estis fama dancistino en Londono, (vidu anglan vikipedion). La dua edzino estas hodiaŭ artista direktoro de danca lernejo en Zuriko.

Eksteraj ligiloj
----------------

* biografio
* pri la zurika baleto germane
* nova persa baleto en ekzilo de Nima Kiann angle
* parisa dancoj diaghilevangle, germane
* pri Esmeralda[*rompita ligilo*] angle
* nekrologo kun biografio, angle
* pri baletlernejo
* pri Beriozoff 1957 -1960 en Stutgarto
* pri filino svetlana-beriosova, angle[*rompita ligilo*]
**Baroko** estas movado kaj arta kaj kultura hegemonia en la 17a jarcento en granda parto de Eŭropo karaktera pro evoluo de la idearo kaj temaj kaj formalaj aspektoj de la Renesanco. La vido novplatona kaj idealisma de la mondo fare de la renesanco kriziĝis, kompleksiĝis, konfliktiĝis kaj iĝis kontraŭdira. La formalaj rimedoj intensiĝas al la serĉado de novaj vojoj por la arta esprimo.

Priskribo
---------

Dekomence la termino *baroko* estis uzata nur por la reprezentaj artoj, kaj nur ekde la 1920-aj jaroj oni komencas paroli pri la baroka literaturo, kvankam ties influperiodo situiĝas inter la 16a kaj 17a jarcentoj kaj tiele oni deduktas la ideon ke la baroka movado efikis ne nur super la formo kaj la plastiko, sed ankaŭ sur la literaturaj formoj. Plej grave estas la ideo ke akcepti la ekziston de baroko literatura supozas akcepti la barokon kiel movado de tipo ideologia, kaj ne nur formala kaj vidi ties profunda rilato kun la Kontraŭreformacio. Tamen tio kondukis al multaj al konsidero ke la Baroko transiris la Renesanco kaj tiuj prezentis ĝin kiel mala movado, kio ne estas tute certa.

La baroko kunportas renovigon de teknikoj kaj stiloj. En Eŭropo, kaj super ĉio kaj ekzemple en Hispanio, la Kontraŭreformacio influas grandkvante super tiu movado; la esprimoj italaj kiuj estis alvenintaj ekde la Renesanco asimiliĝis sed samtempe hispaniĝis kaj la teknikoj kaj stiloj adaptiĝas plie al la hispana tradicio.

La barokaj poetoj de la 17a jarcento, miksis tradiciajn strofojn kun novaj, tiele ili kultivis la terceton, la soneton, la kvarteton kaj aliajn kvarversojn. Ili uzis abunde retorikajn rimedojn ĉiatipe, serĉe disponon formalan troŝarĝita. Ne supozas rompon kun la renasenca klasicismo, sed oni intensigas la stilajn rimedojn de la renesanca arto, serĉe de ornama komplikeco, troigo de la rimedoj direktital al la sento, ĝis atingi solidigon de ĉio formala.

En la 17a jarcento kiam aperas la baroka movado oni intensigas ankaŭ la temojn kiuj jam estis uzitaj dum la Renesanco, sed ĉefe tiujn plej negativajn: efemereco de vivo, rapido per kiu la tempo fuĝas, malapero de la ĝuo, kompliko de la mondo kiu ĉirkaŭas la homon ktp.

En diversaj landoj
------------------

La Literaturo de la 16a jarcento esprimiĝis per trankvila kaj ekvilibra stilo; la baroko de la 17a venas malstabiligi tiun serenecon kaj diversaj fortoj konfliktiĝas. Tiuj karakteroj estis ĝeneralaj en la tuta Eŭropo kaj en ĉiu lanado havis diferencajn nomojn:

* Eŭfuismo en Anglio
* Preciosismo en Francio
* Marinismo en Italio
* Gongorismo en Hispanio

### En Hispanio

En Hispanio plej famaj poetoj barokaj estis Francisco de Quevedo kaj Luis de Góngora, kiuj estris malajn skolojn; same menciindas aliaj kiel la fratoj Argensola, Lope de Vega ktp.
**GÁRDONYI István** (ga:rdonji) estis rumanuja hungara verkisto, ĵurnalisto naskita en Temeŝvaro la 22-an de januaro 1907 kaj mortinta en Frankfurt am Main la 7-an de julio 1979.

Kariero
-------

István Gárdonyi finis la mezlernejon en Temeŝvaro en la juda liceo (1925), diplomiĝis pri politikaj sciencoj en la universitato de Vieno (1929) kaj tie debutis kiel raportisto. De 1930 li iĝis kunlaboranto de la *Temesvári Hírlap*. Li intervjuis plurajn el renomaj homoj kiel komponisto George Enescu, verkisto Endre Nagy kaj komponisto Béla Bartók. Dum la dua mondmilito kaj poste li sendis el Bukareŝto raportaĵojn al gazetoj *The New York Times* kaj *The Daily Herald*, tial en la 1950-aj jaroj li estis malliberigita, kaj oni honorigis lin nur en 1964. De 1971 li partoprenis la internaciajn pacmovadojn.

Libroj
------

* *D-terv*, raportaĵromano (1938), kune kun lia bopatro Viktor Déznai, Mikszáth-premio.
* *Az ember jó*, romano (Temesvár, 1946).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Erzsébet Köteles** [erĵEbet koteleŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Köteles Erzsébet** estis hungara gimnastikisto, trifoja olimpiano, olimpika ĉampiono, sportinstruisto, arbitraciisto. Ŝiaj geedziĝaj nomoj estis *Gulyás Károlyné* respektive *Reviczky Jánosné*.

Erzsébet Köteles naskiĝis la 3-an de novembro 1924 en Budapeŝto, ŝi mortis la 16-an de junio 2019 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Erzsébet Köteles akiris diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1949, poste supozeble en 1964 kaj 1969. Ŝi edziniĝis dufoje kaj naskis 2 filojn. En la sensporta vivo ŝi estis sportinstruisto en bazlernejo. Ŝi ricevis premiojn inter 1948-2011.

### Sporta kariero

Erzsébet Köteles inter 1938-1958 estis gimnastikisto en pluraj ĉefurbaj sportkluboj. Ŝi estis unuafoje hungara ĉampiono unuoble en 1942. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1948, Hungario en la Somera Olimpiko 1952 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1956 kun ora medalo teame kune kun Andrea Bodó, Ágnes Keleti, Margit Korondi, Alíz Kertész kaj Olga Tass (1956), krome tri arĝentajn kaj unu bronzan olimpikajn medalojn. Ŝia plej konata trejnisto estis Sára Berczik. En mondĉampionumo ŝi estis la unua teame en 1954. Jam ekde 1950 ŝi estis trejnisto, ekde 1954 arbitraciisto, ekde 1962 internacia arbitraciisto.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio kun foto
* biografio angle

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Erzsébet Köteles en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 819024
* GND: 1188573918
* VIAF: 351156133224258430002
 |




* Portalo pri Biografio
**Rajmund KACZYŃSKI** (naskiĝis la 1-an de septembro 1922 en Grajewo, mortis la 17-an de aprilo 2005 en Varsovio) estis soldato de Pola Enlanda Armeo (pseŭdonomo "Irka"), partoprenanto de la ribelo de Varsovio, inĝeniero.

La patro de polaj politikistoj Lech Kaczyński kaj Jarosław Kaczyński kaj edzo de Jadwiga Jasiewicz.

Biografio
---------

De 1927 Rajmund kun la gepatroj loĝis en Baranowicze, kie lia patro estis fervojestro kaj la patrino okupiĝis pri nemoveblaj proprietaĵoj. Tie Rajmund partoprenis liceon. Antaŭ la dua mondmilito la familio translokiĝis al Brześć Litewski.

Post eksplodo de la milito timante deportadon al Siberio la familio forveturis al Varsovio. Tie Rajmund Kaczyński ekstudis ĉe Mekanika Fakultato de Supera Lernejo de Maŝin-Konstruado kaj poste en Supera Teknika Lernejo. Ekde 1941 apartenis al Asocio de Armita Batalado, kaj poste al la Enlanda Armeo. Dum la varsovia ribelo perdis dikfingron. Post malvenko de la ribelo ektroviĝis en militkaptitejo apud Skierniewice, de kie fuĝis.

En 1947 finis inĝenierajn studojn ĉe Mekanika Fako de la Teknika Universitato de Lodzo. Laboris en Polaj Optikaj Establoj en Varsovio. Lekciis pri termodinamiko ĉe Teknika Universitato de Varsovio por partianoj kaj iĝis tie sekretario de la partia organizaĵo.

En 1948 edziĝis al Jadwiga Jasiewicz, en 1949 venis en la mondon iliaj ĝemeloj – Jarosław kaj Lech. La familio loĝis en la kvartalo Żoliborz en luata ĉambro, kiun ili aĉetis nur en 1981.

En 1958 gajnis stabilan postenon ĉe la Fakultato de Sanitara Inĝenierado. Instruiĝis en Anglio kaj Nederlando. En 1965 laboris en Libio. Dum multaj jaroj laboris en pluraj projekto-laborejoj.

Li estis enterigita en la Tombejo Powązki en Varsovio en la familia sepultejo de siaj gepatroj.

Distingoj
---------

Pro partopreno en la varsovia ribelo estis distingita per Arĝenta Kruco de la Ordeno Virtuti Militari laŭ ordono de la komandanto de la Pola Enlanda Armeo Tadeusz Komorowski la 2-an de oktobro 1944. Li ankaŭ rivevis Batal-Krucon kaj estis avancita ĝis leŭtenanto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 399243
* VIAF: 7737147270435235700008
 |
**Federico Campilli** [federiko kampili], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Campilli Frigyes** estis itala-aŭstra baletisto, koreografo, instruisto. Lia persona nomo estis *Friedrich* en germana lingvoareo.

Federico Campilli naskiĝis la 7-an de oktobro 1820 en Vieno, li mortis la 3-an de oktobro 1889 en Vieno.

Biografio
---------

Federico Campilli en 1846 li dancis en Nacia Teatro (Pest) kiel solisto de la Viena Opero. Inter 1847-1852 li estis membro de la Nacia Teatro, kie li enkondukis la balettrejnadon, traorganizis la baletbranĉon kaj evoluis la baletan repertuaron. Nature li ankaŭ dancis. En 1855 li revenis kaj restis ĝis malfermo de la baleta branĉo 1884, sed poste li daŭris la laboron en la ĵus fondita Reĝa Operejo de Budapeŝto, kie li laboris ĝis 1887. Dum sia 40-jara operacio en Hungario Campilli evoluigis la hungaran baletarton al nivelo de la viena baleto kaj li ankaŭ konservis guston de la imperiestra ĉefurbo. Li prezentis multajn baletojn el la internacia repertuaro kaj li mem koreograferis, eĉ li dancis plurajn verkojn. Li popularigis klasikan baleton kontraste al naciaj karakterojn. Li invitis famajn eksterlandajn baletistojn, sed ne multe atentis la trejnadon de hejmaj dancistoj. En 1887, okaze de lia emeritiĝo, Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) domacis al li oran krucon. Li pasigis la lastajn jarojn de sia vivo en Vieno. Li edziĝis en 1868.

Liaj koreografiaĵoj (elekto)
----------------------------

* Jós (1849)
* A szerelmes ördög (1851)
* Robert és Bertram (1858)
* A furfangos szobalány (1858)
* Rococo (1880)
* Renaissance (1883)
* Katalin, a rablóvezérnő
* Kísértés (1885)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* datenoj kun foto

Referencoj
----------


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796274
* GND: 1034433814
 |



* Portalo pri Biografio
**István Harasztÿ** [iŝtvAn harasti], hungare **Harasztÿ István,** Esperante ’’Stefano Harasztÿ’’ estis hungara skulptisto kaj instruisto.

Fontano en Székesfehérvár 1993 fare de István Harasztÿ
Skulptaĵo *Birdo* fare de István Harasztÿ
István Harasztÿ naskiĝis la 31-an de oktobro 1934 en Pestszentimre.

Biografio
---------

István Harasztÿ komence estis simpla laboristo, inter 1957-1965 li instruis en faklernejo. Paŝo post paŝo li interesiĝis pri artoj, sed li neniam lernis skulptadon. Li kritikis la socialismon, sed punon li ne ricevis. Li kreis precipe tiujn skulptaĵojn, kiuj movas aŭ alivorte li faris mobilajn artaĵojn. Li ricevis premion Kossuth en 2000, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn. Liaj pli malgrandaj artaĵoj estas troveblaj en muzeoj de Berlino, Budapeŝto, Pécs, Duisburg, ktp.

Liaj solaj ekspozicioj (selekto)
--------------------------------

* 1967, 1972, 1981, 1989, 1996, 2000 Budapeŝto
* 1975 Hajdúszoboszló
* 1977 Székesfehérvár
* 1988, 1994 Berlino
* 1998 Győr

Liaj grupaj ekspozicioj (selekto)
---------------------------------

* 1964, 1969, 1979, 1983, 1989, 1996, 2000 Budapeŝto
* 1970 Balatonboglár
* 1974 Strasbourg
* 1980 Győr
* 1984 Parizo, Oxford
* 1986 Toronto
* 1999 Veszprém

Publikloka verkaro (selekto)
----------------------------

* skulptaĵoj, ekzemple *Piros inga* (Ruĝa pendolo), 1976, Győr; *Flamingó* (Flamengo), 1988, Seulo; *Deák Dénes-szökőkút* (Fontano), 1993, Székesfehérvár; *Madár* (Birdo), 2000, Bestoĝardeno kaj Botanika ĝardeno (Budapeŝto)

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio István Harasztÿ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 413174
* GND: 118978462
* LCCN: n88266467
* VIAF: 37716482
* ISNI: 0000 0001 0779 8498
 |
**Erzsébet Forgács Hann** [erĵEbet forgAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Forgács Hann Erzsébet** estis hungara skulptisto, grafikisto. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Hann Erzsébet Anna*, ŝia edzo estis Pál Gegesi Kiss, ŝia geedziĝa nomo estis *Dr. Kiss Pálné Hann Erzsébet*.

Tombomonumento de Sándor Bródy fare de Forgács
Erzsébet Forgács Hann  naskiĝis la 3-an de aprilo 1897 en Budapeŝto, ŝi mortis la 8-an de januaro 1954 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Erzsébet Forgács Hann akiris arthistorian diplomon en Reĝa Universitato Péter Pázmány. Inter 1925-1927 ŝi lernis skulptadon private de Zsigmond Kisfaludi Strobl, poste en Akademio de Belartoj de Francio de François-Léon Sicard kaj Antoine Bourdelle. Ŝi debutis en ekspozicio en Parizo. Hejmenveninta ŝi aliĝis al modernaj skulptistaj rondoj. En 1936 ŝi edziniĝis. Ŝi ofte kontribuis artikolojn pri artaj temoj.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Parizo (1928)
* Budapeŝto (1929, 1933, 1938, 1940, 1946, 1950, 1953, 1984)
* Pécs (1957)
* Székesfehérvár (1973)

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* tombomonumento pri Sándor Bródy (1930, vidu la bildon!)
* Újját felmutató (1948)
* Épületdíszek (Bátonyterenye, 1952)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 620816
* VIAF: 7652159478220527990006
* SUDOC: 244873550
 |
**Valkaldrono Klodzko** aŭ **Valkaldrono Klodsko** (ĉeĥe: *Kladská kotlina*, pole: *Kotlina Kłodzka*, germane: *Glatzer Kessel)* estas geomorfologia tutaĵo kaj valo en Kłodzko, sude de Pollando, en Meza Sudeto ĉirkaŭita de Orlica montaro, Bystřické hory, Stolova montaro (Hejŝovino), Barda montaro, Králický Sněžník kaj Hanuŝovica montetaro. Signifaj urboj en la regiono estas Bystrzyca Kłodzka, Kłodzko kaj Polanica-Zdrój.

La plej evidenta kaj la plej vasta parto de la valkaldrono situas en Pollando kaj deakvigas ĝin Klodzka Niso. Tiu ĉi parto finiĝas per Mladkova selo (pole: Przełęcz Międzyleska). Sude de ĝi la valkaldrono apartigas Orlican montaron (Bukovohorská hornatina) okcidente de Hanuŝovica montetaro (parto Branenská vrchovina) oriente. La ĉeĥa parto de la valkaldrono elmembriĝas kiel geomorfologia subtutaĵo Kralica sulko. Situas ĉi tie urbo Králíky, la valkaldronon deakvigas Tichá Orlice, kiu trabatas tra Orlica montaro preter Lichkov okcidenten. Ĉe municipo Červená Voda poste la valkadronon tratranĉas ĉefa eŭropa disakvejo inter Danubo (Moravo) kaj Elbo (Orlice). Parton de la valkaldrono al sudo de la disakvejodeakvigas rivereto Březná. Ĉe urbo Štíty Valkaldrono Klodzko fermiĝas kaj Březná forfluas al sudo tra mallarĝa valo en Zábřeha montetaro.
La **Artistkolonio en Szolnok** apartenas al la plej malnovaj hungaraj artistkolonioj situanta ĉe kunfluejo de Tiso kaj Zagyva en Szolnok.

Pentraĵo pri la artistkolonio
La artistkolonio en 1925

Historio
--------

Dum la Hungara revolucio de 1848 kun la aŭstra armeo August von Pettenkofen aŭstra pentristo estis oficiala militista desegnisto en Hungarlando. Li revenis denove post la bataladoj, en Szolnok li estis unue en 1851. La pejzaĝo imponis al li, poste li invitis kaj hungarajn kaj eksterlandajn pentristojn al Szolnok. Ili estis ekzemple Lajos Deák-Ébner, Gyula Aggházy, Sándor Bihari (pentristo), Pál Böhm, László Mednyánszky, Artúr Tölgyessy. En 1901 estis fondita la kolonio, tiutempe ankaŭ Ferenc Olgyay, Dániel Mihalik, László Hegedűs (pentristo), Nándor Katona, János Vaszary (pentristo), Károly Kernstok, Adolf Fényes, Lajos Szlányi helpis la establadon. Oni konstruis 2 domojn kun 12 atelieroj. Dekomence alvenis pentristoj kaj skulptistoj, kiuj havis diversajn stilojn (ekzemple Elek Falus, János Kléh, Izsák Perlmutter). Ekde 1912 somere alvenis ankaŭ studentoj de Hungara Belarta Altlernejo. Menciindaj instruistoj estis Adolf Fényes kaj Lajos Zombory. Depost la 1-a mondmilito alvenis pli novaj pentristoj: Vilmos Aba-Novák, Aurél Bernáth, Zoltán Borbereki Kovács, Ferenc Chiovini, Árpád Gecse, Kálmán Istókovits, Kálmán Gáborjáni Szabó, Jenő Kerényi, Eszter Mattioni, Tibor Pólya, Iván Pólya, Béla Vidovszky, István Zádor.

Post la 2-a mondmilito denove komenciĝis la arta vivo en la kolonio, denove alvenis pli junaj artistoj: Jenő Benedek, Ferenc Berényi, Mihály Gácsi, József Koszta, István Nagy (skulptisto), Pál Pátzay. La kolonio daŭre funkcias en la 21-a jarcento kun György Szabó (skulptisto), György Verebes kaj aliaj.

La kolonio en 2008
La kolonio en 2008

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* Arkivigite je 2018-02-01 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto
* hungare kun bildo

* Kategorio Artistkolonio (Szolnok) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Erzsébet Devecseriné Guthi** [erĵEbet deveĉerinE guti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Devecseriné Guthi Erzsébet** estis hungara tradukisto, operkantisto, (koloraturo). Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Guthi Erzsébet*, ŝia geedziĝa nomvarianto estis *Devecseri Emilné*, ŝia filo estis Gábor Devecseri.

Erzsébet Guthi  naskiĝis la 28-an de aŭgusto 1892 en Budapeŝto, ŝi mortis la 28-an de aprilo 1965 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Erzsébet Devecseriné Guthi lernis kantoteknikon komence en sia naskiĝurbo, poste en Berlino de *Selma Nicklass-Kempner*. En 1914 ŝi kantadis en Novjorko. Baldaŭ ŝi hejmenvenis kaj okupiĝis pri tradukaĵoj. Ŝi edziniĝis en 1916, en la sekva jaro ŝi naskis. Post la 1-a mondmilito ŝi apartenis al kremo de hungaraj literaturistoj, verkistoj. Ŝi tradukadis el la rusa, angla, franca, germana, itala lingvoj.

El ŝiaj tradukaĵoj
------------------

* Nikolaj Gogol:
	+ *Malvivaj animoj* (eldonitaj en 1954, 1974, 1977, 1982, 2009)
	+ *Beszélgetés a kutyával* (noveloj, romanetoj, 1974)
* Aleksandr Puŝkin: *Anna a férje nyakán* (noveloj, 1987)
* Aleksej Nikolajeviĉ Tolstoj: *Emigránsok* (1953)
* Fjodor Dostojevskij:
	+ *A játékos* (elektitaj noveloj, 1963)
	+ *Fehér éjszakák* (1956)
* Sinclair Lewis: *Elmer Gantry* (1962)
* Louis Bromfield: *A szerkesztő úr* (1993)
* Anna Seghers: *A vonal* (1951, novelaro)

Aliaj verkoj
------------

* *Búvópatak* (membiografio, 1963)
* *Midász király és más mesék* (fabeloj, 1957)

El ŝia repertuaro
-----------------

Pri la repertuaro plene mankas informoj.

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto (la koncerna teksto estas legebla en fino de la teksto)
*
La **Artistkolonio en Miskolc** estas signifa artista kolonio en urbo Miskolc.

La artistkolonio en 2010

Historio
--------

En Miskolc en la 19-a jarcento kaj iam poste ĉiam vivis pentristoj kaj aliaj artistoj, sed ili vivis aparte. Depost la 1-a mondmilito Dezső Meilinger en 1919 establis lernejon por 56 pentristoj. Komence oni lernis en la katolika gimnazio, poste oni luis estintan medicinan domon. En la sekva jaro okazis la unua ekspozicio en la urbo. El la lernejo kreskiĝis la artistkolonio en 1921. La Reĝa Belarta Altlernejo aĉetis la domon kaj aranĝis ĉiusomere kursojn. La unua instruisto estis Ágost Benkhard. Escepte la somerojn Dezső Meilinger instruis plu. Stilo de la kolonio konvenis al la prestiĝa Artistkolonio (Nagybánya). Ágost Benkhard instruis ĝis 1937, poste Rezső Burghardt kaj Kálmán Csabai. Post la 2-a mondmilito Sándor Várady reestablis la kolonion. En 1955 Gyula Feledy, Béla Kondor, János Kass, Károly Reich, László Lukovszky grafika grupo formiĝis. En 1958, poste post 2 jardekoj urbestraro de Miskolc konstruigis pliajn artistajn loĝejojn. En 1975 la Altlernejo rezignis pri la domo, poste en la ĉambroj artistoj loĝis. pli malofte ankaŭ eksterlandaj artistoj alvenas.

Pli novaj artistaj loĝejoj en Miskolc

Elektitaj membroj
-----------------

* Pál Barczi
* Kálmán Csabai
* Ernő Kunt
* Zoltán Lenkey
* Ágnes Máger
* Miklós Mazsaroff
* Sándor Muhits
* Margit Gy. Nagy
* János Pető
* Péter Szanyi
* Lajos Szentiványi (pentristo)
* Angéla Szuly
* Imre Tóth (pentristo)
* Éva Varga (skulptisto)
* Miklós Varga (skulptisto)

Fontoj
------

*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Roncq (stacidomo). |

**Roncq** - jen france, prononco laŭ sistemo IFA ʁɔ̃k, nederlande *Ronk*, okcidentflandre *Roenk* [Runk]) - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, *Frans-Vlaanderen* respektive *Flandre française*. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ], nederlande/flandre *Noorderdepartement*, en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). Fine de 2020 en la komunumo vivis 13 560 loĝantoj sur areo de 10,59 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 1 280 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Lille* (france *Arrondissement Lille*, nederlande *Arrondissement Rijsel* respektive okcidentflandre *Arroundissement Rysel*), kaj al la kantono *Tourcoing-1*.

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *roncquois(es)*.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Roncq (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Roncq en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (france)
**DABÓCZI Mihály** [dabo'ci] estis hungara skulptisto naskita la 29-an de marto en 1905 en Marosszentkirály kaj mortinta la 22-an de februaro 1980 en Budapest.

Kariero
-------

Mihály Dabóczi pristudis la skulptadon ĉe Antal Orbán, inter 1931-1938 en hungara arta altlernejo Magyar Képzőművészeti Főiskola. Li vivis de 1930 en Budapeŝto.

Premioj
-------

* 1936: Ferenczy István-premio;
* 1937-1938: Kisfaludi stipendiulo;
* 1937: skupltadtipendio de Ministerio pri Religio kaj Publikinstruado;
* 1938-1939: Romo-stipendio; Ferenczy István skulptadstipendio;
* 1941: premio de Szinyei Társaság;

Biografio
---------

Mihály Dabóczi faris privatstudojn ĉe Antal Orbán, poste inter 1931-1938 li studis en Magyar Képzőművészeti Főiskola (majstro Zsigmond Kisfaludi Strobl. De 1925 li estis ano de la Spirituális Művészek Egyesülete. Li vivis de 1930 en Budapeŝto. De la dua parto de 1930-aj jaroj ĝis la fino de la 50-aj jaroj li estis konata ankaŭ kiel spadisto. Li ekspoziciis de 1932.

Fonto
-----

* Artportal Arkivigite je 2009-09-10 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Mihály Dabóczi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Marcell RIESZ** [ries], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Riesz Marcell** estis hungara-sveda matematikisto, profesoro, membro de Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj (1936). Lia frato estis Frigyes Riesz.

Marcell Riesz  naskiĝis la 16-an de novembro 1886 en Győr. Li mortis la 4-an de septembro 1969 en Svedio en Lund.

Biografio
---------

Marcell Riesz studis en Reĝa Universitato de Budapeŝto inter 1904 kaj 1908, sed interrompo okazis en la studjaro 1906, tiam li lernis en Universitato de Göttingen. Fine li plulernis en Parizo en la studjaro 1909. Li doktoriĝis en Budapeŝto antaŭ Lipót Fejér. En 1911 li vojaĝis al Svedio helpe de stipendio, en la sekva jaro li docentiĝis en Stokholmo ĝis 1925. Inter 1926 kaj 1952 li instruis en la Universitato de Lund, poste li emeritiĝis. Tamen li instruis en usonaj universitatoj jardekon, li revenis al Lund en 1962. Spite la eksterlandajn jardekojn li konstante kontribuis kun sia frato. Lia matematika agado faris Lund-on signifa matematika urbo. Li okupiĝis precipe pri trigonometrio, ekzemple:{\displaystyle {\frac {a\_{0}}{2}}+\sum \_{n=1}^{\infty }\left\{a\_{n}\cos(nx)+b\_{n}\sin(nx)\right\}.\,}

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A survey of the theory of trigonometric series* (1913; 1915) - prelego
* *Neuere Untersuchungen über trigonometrische Reihen* (1924)
* *Integrale de Riemann-Liouville et solution invariantive du Problème de Cauchy pour l'équatíon des Ondes* (1937)

Memorigiloj
-----------

* asteroido 30307 Marcelriesz (2000 JE)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 555290
* GND: 118840711
* LCCN: n87124622
* VIAF: 91748906
* ISNI: 0000 0001 0924 3912
* LIBRIS: 226861
* SUDOC: 03187584X
* BNF: 123008919
* NKC: jx20050712007
 |
**Mihály Bauer** [mihAj baŭer], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bauer Mihály** estis hungara matematikisto, altlerneja instruisto.

Mihály Bauer naskiĝis la 20-an de septembro 1874 en Budapeŝto, li mortis la 2-an de marto 1945 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mihály Bauer devenis el juda familio. Li aĝis dek ok, kiam jam publikigis sciencajn artikolojn. Li akiris matematikistan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en sia naskiĝurbo en 1895. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gyula Kőnig kaj Gusztáv Rados. En la sekva studjaro li plustudis en universitato de Berlino helpe de stipendio. Reveninta li estis asistanto en la teknikuniversitato (1896–1900), lektoro (1900–1924), ekde 1918 publika eksterordinara profesoro, privata profesoro (1909–1936). En 1936 li estis trudemerito. Li instruis ankaŭ dum la Hungara Sovetrespubliko, tial post la falo li havis malfacilaĵojn. Dum la nazia erao li vivis en geto en Budapeŝto. Post la liberiĝo surstrate li mispaŝis, falis teren kaj mortis. Li ricevis premion en 1922. Bauer publikigis pli ol cent artikolojn pri algebro kaj nombroteorio.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Megjegyzés Dirichlet egyik tételéhez* (1894)
* *Adalékok az irreverzibilis egyenletek elméletéhez* (1904)
* *Az algebrai számtestek elméletéhez* (germane: *Zur Theorie der algebraischen Zahlkörper* (1916)
* *p-addischer Beweis des zweiten Hauptsatzes von Herrn Ore* (kunverkinto, 1928) germane
* *Az alternáló csoportról* (1931)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo B, poste serĉu la koncernan artikolon)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 667619
* GND: 117707821
* VIAF: 37700479
* ISNI: 0000 0000 7857 8145
 |
**Georg Mahn** [man] (naskiĝis la 14-an de majo 1873 en Breslaŭo; mortis en 1923) estis germana esperantisto kaj komercisto.

Entuziasmulo por ĉiuj idealaj celadoj li akcelis Esperanton precipe en pacifistaj kaj laboristaj rondoj. Verkis gramatikon kaj tradukis *Al la Forbuĉataj Popoloj* de Romain Rolland. Li tre multe propagandis en Silezio kaj gvidis kursojn. Li faris ekzamenon dum la UK 1909 en Barcelono. (EdE-M)

Verkoj
------

* *Al la Forbuĉataj Popoloj* / de Romain Rolland. El la franca originalo trad. Georg Mahn - 1.-3. milo. - Bern: Universala Esperanto Asocio, 1920. – 16 p.

Porpaca agado
-------------

Laŭ raporto en Germana Esperantisto de 1922 paĝo 81] li rifuzis post la komenco de la Unua Mondmilito festparoladon pri la 10-jara ekzisto de la grupo kaj laŭtlegis kontraŭmilitan poemon de samideanino el Breslau. Li sole daŭrigis la porpacan laboron kaj peris leterojn en kunlaboro kun UEA inter perditaj personoj. Dum la milito li translokiĝis al Berlin.

* Kategorio Georg Mahn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Georg Mahn en Vikifontaro (Universala biblioteko)
Ĉefa paĝo - Ses reguloj de goo - Historio de goo - Terminaro de goo

---

En goo **okulo** estas malplena intersekco ĉirkaŭita de propraj ŝtonoj sur la orte apudaj intersekcoj.

Ili estas el du tipoj: realaj kaj malrealaj.

Malrealaj okuloj estas malpli stabila ol la realaj, ĉar sufiĉas kapti iun ajn el ties ŝtonojn por detrui la okulan formacion. 

*Maldekstre videblas kvar malrealaj okuloj.*

*Dekstre oni povas konstati iliajn vundeblecojn. Sufiĉas ke blankulo ludu plenigante la okulon por kapti unu el ties ŝtonojn kaj tiel rompi la nigran formacion. Se nigrulo elektus mem plenigi sian okulon por defendi sian atakatan ŝtonon, la nigra okulo ankaŭ malaperus tiel.*

Reala okulo estas pli stabila, ĉar neniu el ĝiaj ŝtonoj povas esti aparte atakata. Tamen, izolita reala okulo estas ankaŭ kaptebla. Por ĝin forigi malamiko devas tute ĉirkaŭi ĝin kaj poste plenigi ĝian lastan liberon: la okulcentro.

*Maldekstre videblas la malrealaj okuloj de la antaŭa ekzemplo. Oni markis per literoj la intersekcojn, gravegaj por la baza postvivo de la formacio.*

*Per plenigo de ĉiuj a-intersekcoj la malreala okulo iĝas reala.*

*Per plenigo de almenaŭ tri b-intersekcoj, aperos ankaŭ reala okulo.*

*Per plenigo de almenaŭ unu c-intersekco, aperos reala okulo.*


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Marceli GODLEWSKI** (naskiĝis la 15-an de januaro 1865 en Turczyn, apud Rajgród, mortis la 25-an de decembro 1945 en Anin, kvartalo de Varsovio) – pola katolika pastro, prelato, socia aganto, politikisto de Nacia Demokratio, membro de Pola Nacia Komitato (1914–1917) kaj Justulo inter la popoloj.

Vivo
----

Marceli Godlewski finis gimnazion en Suwałki, kaj poste animzorgan seminarion en Sejny. En 1888 ordiniĝis, kaj en Romo finis teologiajn studojn. En 1903 ricevis ordenon *Pro Ecclesia et Pontifice*. En 1905 fondis Asocion de Kristanaj Laboristoj, kies celo estis kontraŭstaro al mizero, kaj ankaŭ apogo de la disvolvo de laborista popolo pri religio, ekonomio kaj edukado. En 1909 malfermis Popolan Domon, kadre de kiu agis multe da memhelpaj institucioj: ŝpar-prunta kaso, malmultekosta manĝejo, klerigejo, kinejo. En 1913 celebris jubileon de la 25-jariĝo de sacerdoteco. Li estis membro de Nacia Ligo, membriganta polojn de la tri aneksaĵoj.

De 1915 estis paroĥestro en paroĥejo al Ĉiuj Sanktuloj en Varsovio. Dum la dua mondmilito la paroĥejo ektroviĝis lime de la Varsovia geto, kaj pastro prelato Godlewski engaĝiĝis al helpado de judoj. Li interalie helpis fuĝi de la geto al Wanda Zamenhof kaj Louis-Christophe Zaleski-Zamenhof. Julie 2009 Instituto Jad Vaŝem atribuis al li medalon Justulo inter la popoloj.

La pastro Marceli Godlewski estis entombigita en kolektiva tombo de pastroj pensiuloj en la Tombejo Powązki en Varsovio.

Vidu ankaŭ
----------

* Muzeo al poloj savintaj judojn
* Kontraŭpolismo

Bibliografio
------------

* Karol Madaj, Małgorzata Żuławnik, *Proboszcz getta* (Paroĥestro de la geto), Instituto pri Nacia Memoro, Varsovio 2010, ISBN 978-83-7629-135-2.

* Kategorio Marceli Godlewski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 598853
* GND: 142503622
* LCCN: n2012003865
* VIAF: 136811417
* ISNI: 0000 0001 1703 0909
* SUDOC: 15066351X
* NKC: js2011631114
 |