recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
dekstra
La konkuroj pri rajdado en la Somera Olimpiko 1956, kies ceteraj eventoj okazis en Melburno (Aŭstralio), estis okazigitaj en Stokholmo (Svedio) pro la kvarantenaj regularoj de la aŭstralia registaro kaj inkludis dresrajdon, eventadon (tritagan kombinon de diversaj difinitaj taskoj por ĉevalo kaj rajdisto) kaj ĉevalsaltadon. Ĉiuj tri disciplinoj havis kaj individuajn kaj teamaj konkuradojn. La konkuradoj estis okazigitaj de la 11 ĝis 17 junion 1956 en la Stokholma Olimpika Stadiono, kie jam okazis la Somera Olimpiko 1912.

la urbocentro de la gastiga urbo Stokholmo el pluraj insuloj vidata el birda perspektivo
Estis 158 enskriboj el 29 landoj: aliĝis rajdistoj el Argentino, Aŭstralio, Aŭstrio, Belgio, Brazilo, Bulgario, Kamboĝo, Kanado, Danio, Egiptio, Finnlando, Francio, Germanio, Britio, Hungario, Irlando, Italio, Japanio, Nederlando, Norvegio, Portugalio , Rumanio, Sovetunio, Hispanio, Svedio, Svislando, Turkio, Usono kaj Venezuelo kun siaj ĉevaloj. Tio estus la unua apero por sportistoj el Aŭstralio, Kamboĝo kaj Venezuelo en olimpikaj ĉevalaj eventoj.

la olimpika stadiono, kie jam impone okazis la Somera Olimpiko 1912
Kvankam al Melburno estis premiita la Somera Olimpiko de 1956, Aŭstralio havis striktan ses-monatan antaŭ-sendan kvarantenon pri ĉevaloj. Renkontiĝo en 1953 de aŭstraliaj federaciaj aŭtoritatoj klarigis ke ili ne ŝanĝus la kvarantenajn leĝojn por la olimpikaj ĉevaloj. Tial, la rajdkonkurso ne povus esti okazigita en Aŭstralio.

En 1954, la IOK elektis Stokholmon, kiel la alternativan sportejon por la rajdaj konkuroj. Tial, la rajdokazaĵoj estis ne nur apartigitaj per grandurbo aŭ lando, sed ankaŭ per kontinento: la konkuroj pri rajdado okazis en junio (somero en la norda hemisfero) kaj la aliaj sportaj konkuroj en novembro (malfrua printempo en la suda hemisfero).

* Kategorio Rajdado en la Somera Olimpiko 1956 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


Marko sur bildo

dekstra
dekstra
Sveda Olimpika Komitato

La "rajdista olimpiko" estis solene malfermita per la sveda reĝo Gustavo la 6-a Adolfo, kaj en la malferma ceremonio la sveda rajdisto *Hans Wikne* surĉevale fajrigis la olimpikan flamon.

La eventon gastigis la Sveda Olimpika Komitato.
**Hugó SEMLYÉN** [ŝemje:n] estis rumania hungara publicisto, rakontisto, tradukisto. Li naskiĝis en Szamosújvár en 1888 kaj mortis en Kluĵo en 1966.

Kariero
-------

Hugó Semlyén pristudis juron inter 1906–10 en Universitato de Koloĵvaro. Li debutis kiel ĵurnalisto en Est, Pesti Hírlap, Pesti Napló. De 1909 li estis redaktoro de *Szamosújvári Közlöny*, poste kunlaboranto de *Szamosújvári Napló*. Li redaktis la Szamosújvári Almanach (Kv. 1910). Post la unua mondmilito li estis bankestro en Kluĵo. Li fondis kun aliaj en la mezo de 20-aj jaroj la bankon Unuigita Ekonomika Banko, kiu en 1928 bankrotis. En 1939 li gvidis sian propran entreprenon (Credit Informator), kaj li estis ĝeneraldirektoro de alkoholfabriko Agricola. Oni deportis lin 1944 en Dachaun. De 1952 li tradukis, maŝintajpis, estis kunlaboranto de gazetoj ÁIMK, Előre kaj
Igazság.

Volumoj
-------

* Rajzok (noveloj, Szamosújvár 1907).
* I. L. Caragiale (I. L. Caragiale munkái. I–III. Buk. 1952 = Haladó Hagyományaink) tradukaĵoj .

Fonto
-----

* RMIL Arkivigite je 2016-04-17 per la retarkivo Wayback Machine
**Villel** [biLJEL] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo. La municipo enhavas kvartalojn kaj domarojn kiel jenaj: El Campo, La Fuensanta, Rueda, Torrejón, Vadillo, Viñuelas kaj Los Baños.

Geografio
---------

Sanktejo de *Nuestra Señora de la Fuensanta*.
Panoramo de la sanktejo de *Nuestra Señora de la Fuensanta*.
Ĝi estas je 15 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, do tre proksime. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo du kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la du sudaj, tiu plej okcidenta nome N-330 venas el sudokcidento. Laŭ tiu Villel estas la dua plej proksima municipo al la ĉefurbo, nome inter Villastar kaj Libros. La N-330 trapasas la municipon inter la km 281 kaj 291, samitinere kun la N-420. Krome loka ŝoseo konektas kun Cascante del Río. 

Tra la municipa teritorio fluas la rivero Guadalaviar, kiu formas valeton ĉirkaŭitan de montoj apartenantaj al la montaroj Peñarredonda ĝis la rivero Turia. La altitudo gamas inter 1264 m kaj 780 m borde de la rivero Turia. La loĝloko staras je 823 m super marnivelo. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| *Nordokcidente:* Rubiales | *Norde:* Villastar | *Nodoriente:* Villastar |
| *Okcidente:* Rubiales |  | *Oriente:* Cascante del Río |
| *Sudokcidente:* Tramacastiel | *Sude:* Libros | *Sudoriente:* Riodeva |

Historio
--------

La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj. 

La kastelo apartenis al Aben Razin, de Albarracín, kaj estis unu el malmultaj islamaj fortikaĵoj kiuj rezistis la kristanajn atakojn estritajn de Cid. Alfonso la 2-a donis ĝin al la Templanoj. En la 14-a jarcento ĝi apartenis al la Ordeno de Sankta Johano, kaj ties estro Juan Fernández de Heredia iĝis superulo en Rodoso. Poste konkeris ĝin Petro la 1-a de Kastilio, kaj en la Milito de Hispana Sendependigo okupis ĝin ankaŭ la armeo napoleona. 

En 1773 naskiĝis tie la estonta ministro Francisco Tadeo Calomarde.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Villel oni malaltiĝis ĝis nunaj 325 loĝantoj.

Vidindaĵoj estas la preĝejo kun du barokaj pordegoj, la malfrugotika Sanktejo de *Nuestra Señora de la Fuensanta* kaj la ermitejo Karmen.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797881
* VIAF: 316735054
 |
**La Vicreĝoj** (itale **I Viceré**) estas la plej fama romano de Federico De Roberto. La romano okazas dum la Unuiĝo de Italio, historia periodo priskribita tra la historio de ĝiaj ĉefroluloj: la nobeluloj Uzeda di Francalanza, de la urbo Catania.

Tra la historio de la Uzeda-anoj Federico De Roberto priskribas la iluziojn de tiu historia periodo, la esperojn de multaj italoj kiel ili estis trompitaj de la malnovaj nobeluloj kiuj sukcesis konservi sian potencon en epoko en kiu, laŭŝajne, ĉio estus ŝanĝiĝinta.

Roberto ekhavis la ideon pri la romano en 1891, en Milano, kaj montris ĝin al sia amiko Ferdinando Di Giorgi. Kiam la romano aperis, ne estis vaste akceptita ĉar naturalismo estis mortanta kaj plifirmiĝis D'Annunzio, Fogazzaro kaj Pascoli. Ĉar pesimismo kaj manko de eleganteco ne plu povus esti estimataj en momento, kiam triumfis naciismo kaj formalismo. Konklude, la negativa kritiko de Benedetto Croce alfrontis la fiaskon de la romano. Sed 37 jarojn poste, Leonardo Sciascia, faris valore pozitivan kritikon kiu ŝanĝis la pensmanieron pri la romano.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636742
 |
**Villa de Etla** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Villa de Etla*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 338.

Geografio
---------

**Villa de Etla** apartenas al la distrikto Etla al kiuj apartenas entute 23 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7637 loĝantojn. El tiuj estis 3663 viroj kaj 3974 virinoj. La komunumo havas surfacon de 17,90 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1660 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 803 indiĝenoj. El tiuj 645 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 645 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Villa de Etla Arkivigite je 2007-01-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**"I, Mudd"** [Mi, Mudd] estas la oka epizodo de la dua sezono de Star Trek: The Original Series. Verkita fare de Stephen Kandel, bazita sur rakonto de Gene Roddenberry kaj reĝisorita fare de Marc Daniels, ĝi estis unue elsendita la 3-an de novembro 1967. David Gerrold prezentis nekredititan reverkon, sed malmulte de lia materialo estis uzata.

Intrigo
-------

La USS Enterprise (NCC-1701) estas prenita fare de Norman (Richard Tatro), androido kiu ŝajniĝas leŭtenanton. Norman fermas inĝenierion kaj redirektigas la kosmoŝipon al nekonata planedo, avertante, ke ajna provo malfari tion detruos la stelŝipon.

Kiam oni alvenas al la planedo, Kapitano Kirk malkovras, ke Harry Mudd (Roger C. Carmel), ulo, kiun Kirk renkontis antaŭe (epizodo Mudd's Women), estas la "reganto" de la androidoj, kiuj popolas la planedon. Mudd, aŭ "Mudd la 1-a", kiel li vokas sin mem, informas al Kirk, ke li kaj la anaro Enterprise devas elspenzi la reston de siaj vivoj tie.

Mudd tiam rakontas siajn lastatempajn aventurojn. Li ŝtelis kosmoŝipon, kiu estis difektita dum sia fuĝo, kaj frakasis sur ĉi tiun planedon kaj estis prenita de la androidoj. Li diras, ke ili estas tre bonkoraj, sed rifuzas lasi lin iri, se aliaj homoj alvenas por ke ili servos kaj studos ilin. La kosmonaŭta skipo devas servi tiun celon.

McCoy rimarkas mallumigitan vitran panelon, kiun Mudd diras "sanktejo" al sia edzino Stella (Kay Elliot). La sanktejo enhavas androidon, kiun faris Mudd kiel sia edzino, sed ŝi haltu tuj kiam li ordonas "silentigu". 

Dum la kosmoŝipanaro estas iom post iom anstataŭigita de androidoj, en respondo al la demandoj de Kirk, la androidoj rakontas, ke ili estis konstruitaj de homoj de la Andromeda Galaksio, kiuj estis detruitaj de supernovao. 

Spock (Leonard Nimoy) malkovras, ke ekzistas pli ol 200 mil el tiuj androidoj, kaj konkludas, ke devas esti iu centra kontrolo. Spock notas, ke ĉiuj androidoj apartenas al diversaj serioj, krom tiu, nomata Norman, kiu estas unika. Kirk raportas, ke unu el la androidoj vokis Normanon por "kunordigi" la analizon de "nelogika" deklaro. Spock konkludas, ke Norman estas la centra loko de komuna androida menso, kaj Kirk sugestas, ke "sovaĝaj, neraciaj nelogikaĵoj" direktitaj al Norman povus esti potenca armilo kontraŭ tiu menso.

La kosmonaŭtoj tiam provas konfuzi la androidojn per kontraŭdiroj kaj serio da bizaraj teatraĵoj. Por la finalo, Mudd kaj Kirk prezentas la mensogan paradokson al Norman: Kirk diras ke ĉio, kion Mudd diras, estas mensogo kaj Mudd deklaras, ke li mensogas. Nekapabla solvi la kontraŭdiron, Norman ekbruliĝas, kaŭzante la ke aliaj androidoj ankaŭ difektiĝas.

La androidoj estas reprogramataj por reveni al siaj originalaj taskoj. Mudd estas informita, ke li restu kun la androidoj, kaj ke speciala androido estis planita por siajn bezonojn. Mudd estas dankema ĝis li malkovras, ke ĉi tiu androido estas Stella, kaj nun ekzistas almenaŭ 500 kopioj de ŝi - neniu el ili respondas al sia komando "silentigu".
**Villabaruz de Campos** [biljabaRUZ deKAMpos] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco. 

Villabaruz de Campos en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 16,79 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 26 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn el la 1900-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 58 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kaj la ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764206
* VIAF: 316734391
 |
Koordinatoj: 47° 54′ 52″ N 3° 28′ 28″ O﻿ / ﻿47.91444 °N, 3.47444 °O﻿ / 47.91444; 3.47444 (mapo)

**Villemer** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 252 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.

Geografio
---------

Villemer etendiĝas sur 4.26 km², kaj havis 252 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 60 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean Conseil, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Villemer apartenas al la kantono de Aillant-sur-Tholon, kies ĉefurbo estas Aillant-sur-Tholon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Aillant-sur-Tholon
**SZENDREY Ákos** (sendrei) estis hungara etnografo naskita en Koloĵvaro la 7-an de decembro 1902 kaj mortinta en Budapeŝto la 20-an de novembro en 1965. Li estis la filo de Zsigmond Szendrey.

Kariero
-------

Szendrey studis en Budapeŝto en la fakultato de ekonomiko, doktoriĝis pri juro en 1928. En jaroj 1927 – 30 li laboris en la sekcio pri arkeologio de la Hungara Nacia Muzeo, poste en la Etnografia Muzeo. En 1947 li iĝis privatprofesoro en la filologia fakultato, poste anstataŭanta ĉefdirektoro ĝis 1963. Li estas konata kiel la esploristo de la hungara popolkredo kaj popolkutimoj. Li publikis proksimume 300 sciencajn kaj popularajn studojn.

Verkoj
------

* *Népi büntetőszokások* (Bp. 1936);
* *A sirató* (Szeged, 1937);
* *A népi társasmunkák és összejövetelek* (Bp. 1939);
* *A magyar nép jelnyelve* (Bp. 1941);
* *A magyar néphit kutatása* (Bp. 1948);
* *Die Vorbereitung der Hochzeit und der Abschluss des Ehevertrage bei den Ungarn* (Bp. 1958)

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Villabuena del Puente** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al La Guareña en la plej sudoriento de la provinco. *Villabuena del Puente* estas tradukebla etimologie al *Bona Vilaĝo de la Ponto* kio videblas en la blazono. 

Restaĵoj de la Bronzepoko de sonorilformaj pokaloj. Nun en Museo de Zamora.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 26,14 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 623 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 37 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas norde kaj okcidente kun Toro, sude kun La Bóveda de Toro kaj oriente kun Castronuño de la provinco Valladolid. 

Estas restaĵoj de la Bronzepoko ekzemple de sonorilformaj pokaloj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753974
* LCCN: n2018057352
* VIAF: 59144648371718811830
 |
Flago kun stelo
**Ido-stelo** aŭ **Janko-stelo** estas simbolo de Ido. Ĝi estas sespinta stelo, kies pintoj signifas la ses lingvojn, el kiuj Ido laŭdire naskiĝis: la anglan, la francan, la germanan, la hispanan, la italan, kaj la rusan. Alie oni diras ke la pintoj simbolas la kontinentojn: Azion, Amerikon, Afrikon, Eŭropon, Aŭstralion kaj Oceanion (tiel).

Origine la emblemo estis sespinta blanka stelo sur blua, ronda fono. Tiu stelo konsistis el du egallateraj trianguloj egale grandaj, samcentraj kaj inverse metitaj. Kontraŭ tiu heksagona stelo oni obĵetis ke
ĝi estas religia simbolo de judoj. Krom tio ĝi impresis kiel dika kaj maldelikata. Pro tiuj motivoj oni kelke modifis la stelon, donante al ĝi pintojn pli akutajn kaj formon pli elegantan.

Sed ankaŭ tiun stelon oni kritikis. Oni diris ke ĝi estas tro ordinara figuro, tute ne karakterplena, same kiel la kvinpinta verda stelo de la Esperantistoj, ke ĝi estas insigno de diversaj firmoj, ekzemple konata Svisa bierfabriko, de vitristoj, de multaj asocioj, kaj ke ĝin uzas precipe Amerikaj ĉarlatanoj, kiuj per
sespintaj steloj, heksagonaj kaj modifaj, ofte ornamas siajn anoncojn pri medikamentaĉoj. Dum jaro oni serĉis figuron pli konvenan, kaj inter la projektoj la plej atentinda estis la figuro inventita de la vic-sekretario de la Ido-Akademio, Paul de Janko. Ĝi fakte estas unika kaj havas la avantaĝon esti registrigebla kaj protektebla de internaciaj leĝoj pri kopirajto.
**Villacastín** [biljakasTIN] estas municipo en la sudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto *Partido Judicial de Santa María la Real de Nieva*. La loknomo *Villacastín* estas etinologie komprenebla kiel *Urbo de Kastelo* aŭ de *Kastilio*.

Villacastín en la provinco Segovio.
Preĝejo de Sankta Sebastiano.
Romanika baptujo.
Familia blazono.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 109,57 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 491 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, pro sia karaktero de komarka centro. 

Ĝi distas 36 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Muñopedro, Marugán, Monterrubio, Maello (Ávila), Santa María del Cubillo (Ávila), Ituero y Lama, Navas de San Antonio, Las Navas del Marqués (Ávila) kaj Navas de San Antonio.

Historio
--------

Oni trovis restaĵojn de prahistorio kaj kuŝejo de iama setlejo okupita ĝis visigota epoko.

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la *Comunidad de Ciudad y Tierra de Segovia*, ene de la *Sexmo de San Martín*. Dekomence la strategia loko faris, ke Villacastín ludis gravan rolon en la procezo de konkero de sudaj teritorioj el islamanoj. Sekve ĝi iĝis grava centro, unu el la plej loĝataj lokoj de la provinco, absorbinte loĝantojn el proksimeco kaj plej altrangajn gravulojn, rivalo de Segovio mem kaj ĉefa sidejo de la kastilia organizo de brutobredistoj Mesta. Pro la rivaleco kun Segovio, kiu apogis la ribelan flankon dum la Milito de Komunumoj de Kastilio, Villacastín apogis la imperian partion.

En la 16-a jarcento Villacastín iĝis unu el la plej gravaj industriaj centroj de produktado de lano kaj fromaĝo. 

Dum la 17-a jarcento multaj lokaj nobeloj iĝis gravuloj en la kortego de Madrido kaj inter la regantoj de Venezuelo. De tiu epoko datas multaj monumentoj de la urbo. 

Dum la Milito de hispana sukcedo la aŭstri-flanka armeo atakis la franc-flankan armeon ĉe la urbo, kiu iĝis rabita kaj malriĉigita. Pro tio kaj aliaj krizaj tialoj, la urbo absolute dekadencis dum la 18-a jarcento.

Villacastín reludis gravan rolon dum la Hispana Milito de Sendependigo (Napoleono alproksimiĝis) kaj dum la Hispana Enlanda Milito kiam ĝi estis trifoje konkerita de unue frankistoj, poste respublikanoj kaj finfine frankistoj.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj, viandoproduktado) kaj konstruado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kultura kaj rura turismo kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Sebastiano, palacoj, blazondomoj, ponto, ermitejoj, monaĥejoj ktp.

Bildoj
------

* Kruco.Kruco.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767940
* GND: 7643890-9
* VIAF: 247873995
 |
**Villacid de Campos** [biljaZID deKAMpos] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco. *Villacid de Campos* estas etimologie komprenebla kiel *Vilaĝo de Cido de Kampo* kun aludo al legenda posedo de iama fortikaĵo fare de Cido.

Villacid de Campos en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.
Turo El Cubo, Villacid de Campos en la provinco Valadolido.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 24,1 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 81 loĝantojn. Ĝi perdis 35 loĝantojn el la 1996 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 67 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi estas trapasata de la rivero Navajos, konata ankaŭ kiel Bustillo aŭ Ahogaborricos, alfluanto de Valderaduey. Parto de la municipa teritorio estas integrita ene de la Birdoprotekta Areo ZEPA La Nava - Campos Norte​ apartenanta al la Reto Natura 2000.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento, de gotika stilo, trinava, el briko kun ŝtona fundamento kaj defenda cirkla turo de la 10-a jarcento. Aliaj interesaj lokoj estas la Ermitejo de Bustillino ĉe la ŝoseo al Ceinos, konstruita en la 18a jarcento de baroka stilo, ununava kaj la Palaceto de Francisca Armendia de la 15-a jarcento kun familia blazono sur fasado. Aparta vidindaĵo estas la Turo de Villacid de Campos aŭ El Cubo, konstruaĵo el briko de cirkla plano, unika restaĵo de iama fortikaĵo eble de la 11-a aŭ 12-a jarcento atribuita al Rodrigo Díaz de Vivar, Cido.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764209
* VIAF: 316735474
 |
**Alfonso la 1-a de Aragono** (naskiĝis ĉ. 1073, mortis en Poleñino, Aragono, la 7-an de septembro 1134), nomata ***La Batalanto***, estis reĝo de Aragono kaj Pamplono inter 1104 kaj 1134. Filo de Sanĉo Ramirez (reĝo de Aragono kaj Pamplono inter 1063 kaj 1094) kaj Felicia de Roucy, entroniĝinta post la morto de sia duonfrato Petro la 1-a.

Alfonso elstaris en la batalado kontraŭ la islamanoj kaj duobligis la teritorion de la reĝlandoj de Aragono kaj Pamplono post la decida kaj ŝlosila konkero de Zaragozo. Portempe, kaj danke al lia geedzeco kun Urraca 1-a de Leono, li regis super Leono, Kastilio kaj Toledo kaj estis nomita inter 1109-1114 "imperiestro de Leono kaj reĝo de la tuta Hispanio" aŭ "imperiestro de ĉiuj Hispanioj", ĝis la nobela opozicio pelis la nuligon de la geedzeco. La eĥoj de liaj venkoj transiris la limojn. Liaj kampanjoj kondukis lin al la sudaj urboj de Kordovo, Granado kaj Valencio kaj trudis al la islamanoj severajn malvenkojn en Valtierra, Cutanda, Arnisol aŭ Cullera.

Ĉe lia morto, kaj en kio estas unu el la plej kontestataj epizodoj de lia vivo, li testamentis siajn regnojn al militaj ordenoj, kio ne estis akceptita de la nobelaro, kiu elektis lian fraton Ramiro la 2-a, la Monaĥo, en Aragono kaj García Ramírez, la Restaŭranto, en Navaro, dividante tiel lian reĝlandon.

Privata kuracisto de li estis eble Petrus Alfonsi.

* Kategorio Alfonso la 1-a (Aragono) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 642590
* GND: 119198673
* LCCN: n78095713
* VIAF: 268505078
* ISNI: 0000 0003 8341 725X
* SUDOC: 034334521
* BNF: 12510003j
* NKC: jo2018983171
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Villeneuve |

Koordinatoj: 48° 08′ 20″ N 3° 08′ 12″ O﻿ / ﻿48.13889 °N, 3.13667 °O﻿ / 48.13889; 3.13667 (mapo)

**Villeneuve-la-Dondagre** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 204 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Villeneuve-la-Dondagre etendiĝas sur 14.55 km², kaj havis 204 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 14 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Annelore Rabaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Villeneuve-la-Dondagre apartenas al la kantono de Chéroy, kies ĉefurbo estas Chéroy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Chéroy
bazalta lafo el Mayen.
Kaiserstuhl.
**Alkala ŝtonaĵo** estas magma ŝtonaĵo, kiu havas grandan procentaĵon de alkalaj metaloj kaj malgrandan procentaĵon de SiO2. Petrografie ĉeestas foidoj apud feldspato kaj la manko de kvarco. Apud tio en alkalaj ŝtonaĵoj povas ekzisti kelkaj pliaj mineraloj: piroksenoj (ofte egirino, aŭgito, melilito), amfiboloj ekzemple riĥterito, kaersutito), olivino, glimo, granato kaj aliaj. Alkalaj ŝtonaĵoj povas formi kaj vulkanitojn, subvulkanitojn kaj plutonitojn. Ekzistas tre multaj specoj. La plej konataj estas bazanito, tefrito, esksito, fonolito, foid-sienito, melilitito, ŝoŝonito, nefelinito, havaitito, alkalibazalto, ankaramito, lamproito, lamprofiro kaj kimberlito.

Vidu ankaŭ
----------

* petrologio

Literaturo
----------

* Winter J.D. (2001): An introduction to igneous and metamorphic petrology. Prentice Hall. ISBN 0132403420
* Coltorti, M. Gregoire, M. (2008): Metasomatism in Oceanic and Continental Lithospheric Mantle. Geological Society, Special Publication 293.
* Vinx, Roland; Schumann, Andreas (1991) *Verwitterung und Alteration von Alkaligesteinen.* Die Geowissenschaften; 9, 1; 1-11; COI:10.2312/geowissenschaften.1991.9.1.
**Villaescusa la Sombría** [biljaesKUsa lasomBRIa] estas loĝloko kaj municipo en la centroriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko *Montes de Oca*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Montes de Oca, oriente kaj flavecbruna.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 16,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 57 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 28 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, limas kun Castil de Peones, Cerratón, Arraya kaj Barrios de Colina. La municipa teritorio estas trairata de la rivero Cerratón, alfluanto de la rivero Oca, kaj de la Jakoba Vojo en la suda zono de la municipo en ties sektoro inter Valdefuentes kaj San Juan de Ortega. La municipa teritorio estas formata de Villaescusa la Solana (Sunejo), Villaescusa la Sombría (Ombrejo), municipa ĉefurbo, kaj Quintanilla del Monte en Juarros.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. 

Villaescusa la Sombría formis parton de la *Hermandad de Montes de Oca* en la *partido Juarroj* kun reĝlanda jurisdikcio plenumita de ordinara urbestro.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Mikaelo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776724
* VIAF: 316735934
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Villeneuve |

Koordinatoj: 47° 44′ 50″ N 3° 05′ 30″ O﻿ / ﻿47.74722 °N, 3.09167 °O﻿ / 47.74722; 3.09167 (mapo)

**Villeneuve-les-Genêts** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 310 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.

Geografio
---------

Villeneuve-les-Genêts etendiĝas sur 24.69 km², kaj havis 310 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 10 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gérard Legrand, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Villeneuve-les-Genêts apartenas al la kantono de Bléneau, kies ĉefurbo estas Bléneau. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Bléneau
**Villaferrueña** [biljafeRŬEnja] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *Villaferrueña* estus etimologie eble tradukebla al *Vilaĝo de la Forĝejo*.

Preĝejo de Sankta Johano Baptisto, kies bildo aperas en la maldekstra duono de la blazono.
Ponto super la rivero Eria.
Ĉefa strato.
Blazono.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 107 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 87 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Graflando de Benavente.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (terpomoj, betoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis. Krom ventogeneratoroj, ĉasado kaj forstado.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755724
 |
**Villafranca Montes de Oca** [biljaFRANkca montesdeOka] estas loĝloko kaj municipo en la centroriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko *Montes de Oca*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Montes de Oca, oriente kaj flavecbruna.
Preĝejo.
Ruinoj de la ermitejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 52,45 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 115 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 34 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, de Logroño 78 km (oriente). Aliaj proksimaj lokoj estas Briviesca (25 km norde) kaj Belorado (11 km oriente). Villambistia kaj Tosantos estas pli proksime.

la loĝlokon de sudo norden estas la rivero Oca, rekta alfluanto de la grandrivero Ebro. En flaŭro menciindas kverkoj, pinoj, fagoj, poploj kaj lanmespiloj; naturaj bestoj estas aproj, perdrikoj, kapreoloj, anasoj kaj kunikloj.

Historio
--------

Ĝi estis fondita kiel Auca fare de la romianoj. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento iom pli norden. En la ruinoj de la Ermitejo de San Felices (1 km norde de la aktuala urba kerno), oni diras, ke estas entombigita la fondinto de la urbo Burgoso, nome Diego Porcelos. Villafranca estis sidejo de episkopo, ĝis ties translokigo al Gamonal, aktuale kvartalo de Burgoso, en 1075. 

Villafranca Montes de Oca formis parton de la *Hermandad de Villafranca Montes de Oca* en la *partido Juarros* inter 1785 kaj 1833, kiel registrita en la Censo de Floridablanca de 1787. Ĝi havis reĝlandan jurisdikcion super dek du loĝlokoj.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo (kun baptujo el konko de Giganta tridakno) kaj la ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776725
* VIAF: 5316153716417458820005
 |
**SALUSINSZKY Imre** (ŝaluŝinski) estis hungara ĵurnalisto, redaktoro naskita en Balázsfalva la 27-an de februaro 1883 kaj mortinta en Bp. la 24-an de majo 1946. Lia frato estis Gyula Salusinszky.

Biografio
---------

Imre Salusinszky finis juron en la Reĝa Universitato de Budapeŝto. De 1902 li estis kunlaboranto de gazeto *Magyar Szó*, poste rubrikestro politika de gazeto *Budapest*, pli poste ĝia helpredaktoro. De 1910 li estis ano de la redaktoraro de gazeto *Az Est*, ĝia vicredaktoro, poste respondecredaktoro, de 1933 ĉefredaktoro. Li estigis raportistretaron de la gazeto por pli rapida novaĵservo. De 1918 li estis prezidanto de la malsankaso de ĵurnalistoj de Budapest (Újságírók Egyesülete Betegpénztára). En 1927 li havis gravan rolon en la refondado de ĵurnalistaj pensiinstituto (Magyarországi Hírlapírók Nyugdíjintézete).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 369831
* VIAF: 101026574
* ISNI: 0000 0000 7191 4265
* BNF: 16150124g
 |
**Villafranca de Duero** [biljaFRANka deDŬEro] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Vintero* (Tero de Vino, en hispana *Tierra del Vino*) en la sudokcidento de la provinco. *Villafranca de Duero* estas komprenebla etimologie kiel *Libera Urbo de Doŭro* alude al la rivero Doŭro kiu trapasas la teritorion.

Villafranca de Duero en la provinco Valadolido.
La *Vintero* de la provinco Valadolido, oranĝe, sudokcidente.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 10,4 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 268 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 71 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas norde kun Toro (Zamoro), sude kun Castronuño, oriente kun la rivero Doŭro kaj San Román de Hornija kaj okcidente kun Villabuena del Puente (Zamoro). Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trapasata de la rivero Doŭro.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Oni produktas blankajn vinojn kun protektita devennomo *D.O. de Rueda* kaj ruĝajn vinojn kun protektita devennomo *D.O. de Toro*. 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765325
 |
**"And the Children Shall Lead"** [Kaj la infanoj kondukos] estas la kvara epizodo de la tria sezono de Star Trek, kaj estis elsendita unue la 11-an de oktobro 1968. Ĝi estas epizodo numero 59 de la origina serio skribita fare de Edward J. Lakso kaj reĝisorita fare de Marvin Chomsky.

Intrigo
-------

Interkaptante alvokon por helpo, la USS Enterprise (NCC-1701) alvenas al la planedo Triacus. James T. Kirk, Leonard McCoy kaj Spock iras por enketi kaj atestas la morton de Profesoro Starnes, la estro de scienca ekspedicio. La aliaj membroj de la ekspedicio, aparte de siaj kvin infanoj, ŝajnas esti mortintaj per siaj propraj manoj.

La teamo alportas la infanojn reen al la stelŝipo, kie McCoy determinas, ke ili suferas de malkompleta amnezio, nekonscia pri kio okazis al siaj gepatroj kaj ili ne kapablas malgxoji. Tamen, kiam li lasis senatentiĝi en unu el la ĉambroj de la ŝipo, la infanoj kantas formulon kaj alvokas brilan homan aperon nomata Gorgan (Melvin Belli), kiu konsilas ilin ekregi la kosmoŝipon. Ĉe la direkto de Gorgan, la plej aĝa infano, Tommy (Craig Huxley), uzas mensajn povojn por trompi la pilotojn por direkti la kosmoŝipon al planedo Marcus XII dum prezentas iluziojn, kiuj faras ilin pensi, ke ili ankoraŭ estas orbitantaj super Triacus.

Post revizio de ekspedicia filmo fare de Profesoro Starnes, Spock, McCoy, kaj Kirk revenas al la komandejo kaj trovas ke la infanoj kaj Gorgan plene regas la kosmonaŭtojn. Spock observas, ke la infanoj estas regataj de Gorgan, kiuj devas esti la malbona enkarniĝo de malnova grupo de spacaj estoj liberigitaj de la arkeologia enketo de Starnes.

Kredante ke ili povas rompi la regadon, kiun Gorgan havas sur la infanojn, Spock reproduktas bildojn montrante la infanojn feliĉaj kun siaj gepatroj, kiuj tiam estas mortigitaj. Kiam la infanoj komprenas, kio okazis, ili rompas emocie kaj la aspekto de Gorgan komencas difekti. Kiam la povoj de la infanoj foriras, la ŝipanaro reakiras regadon de kosmoŝipon kaj Kirk ordonas kurson por *Starbase 4* dum ili zorgas konsoli la infanojn.
**Villagatón** [biljagaTON] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Astorga (Tero Astorga), en la centro de la provinco, ene de la tradicia areo La Cepeda. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan kaj la leonan. *Villagatón* estas komprenebla etimologie kiel Urbo de la grafo Gatón.

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de Astorga* (Tero Astorga) centre, verdecgriza.
Enirejo al Villagatón.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Brañuelas, Culebros, Manzanal del Puerto, Montealegre, Nistoso, Requejo y Corús, La Silva, Tabladas, Ucedo, Valbuena de la Encomienda, Villagatón kaj Villar, okupas totalan areon de 167,06 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 636 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 600 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 64 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Igüeña, Valdesamario, Torre del Bierzo, Quintana del Castillo, Brazuelo kaj Magaz de Cepeda. Temas pri montara areo kun montopintoj Alto Manzarnoso (1336 m), Cueto Andaneiro (1230 m) kaj El Testeso (1224 m). La Montopasejo Manzanal (1229 m) sirvas de natura pasejo el la Maragatería al El Bierzo. Estas Akvorezervejo de Villagatón.

Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste suferis pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Estas trajnstacio en Brañuelas.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758320
 |
**GHICZY András** (giczi), aŭ **GHYCZY**, **GHICZI**, **GÉCZY**, **GÉCZI** estis hungara grandbienhavinta magnato, transilvanuja tronpretendanto.Li naskiĝis  ? kaj mortis en Fogaraŝo en fino de decembro 1614.

Biografio
---------

Inter 1590 kaj 1600 András Ghiczy estis fortikaĵkapitano de Munkács. Li servis la reganton Gabrielo Báthori, de kiu li ricevis grandegajn donacbienojn. Ekde 1608 li estis kapitano de Várad. En la komenco de la jaro 1612 Báthori sendis lin misie al turka sultano. Je nomo de malkontentuloj de Transilvanujo li petis la tronon al si. La fortikaĵojn Jenő kaj Lippa li promesis al sultano kaj pluse anstataŭ 10 000 florinoj li promesis 15 000 florinojn kiel jarimposto. Li ricevis la apogon. Li revenis kune kun turka akompano kaj kun armeoj de vojevodo de Valaĥio, li unuiĝis kun saksoj, sed la 16-an de oktobro 1612 en la batalo ĉe Földvár Báthori disbatis liajn trupojn. Li fuĝis Hungarujon. En 1613 Báthori indulgis al li, alprenis al si, sed li plue laboris kontraŭ la reganto. Li estis la organizinto de murdo de Báthori. La nova reganto Gabrielo Bethlen la 10-an de decembro 1614 en Sibio kaptigis lin kaj la kapitano de Fogaras, János Balling laŭ scio de la reganto ekzekutigis lin.

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Interkontinenta interlingvao** (*Interlingua intercontinental*) estas eksperimenta arta lingvo kreita de Alexander Gode ĉirkaŭ 1950, por pruvi ties netaŭgecon.

Oni kritikis Interlingvaon ĉar ĝi estas eŭroklono tro eŭropcentra kaj postulis ke internacia lingvo havu pli neeŭropan vortprovizon. Gode prezentis defendon kaj justifikon de sia sistemo kreante fikcian neeŭropcentran lingvon.

Ankaŭ li argumentis ke li postulis internacian lingvon ĉefe kiel skriban lingvon de sciencaj kongresoj, kaj lingvo de scienco kaj teknologio ne povas esti simpla kunmetaĵo de radikoj, sed oni devus elekti vortojn el okcidentaj lingvoj, ĉefe kun grekaj kaj latinaj elementoj; slavaj, ĝermanaj aŭ orientaj radikoj estu prenindaj nur por popularaj, folkloraj, vortoj. La rusaj, japanaj, barataj aŭ afrikaj sciencistoj kiuj dezirus internacian agnoskon de siaj laboroj devu, ja, lerni la esencan okcidentan sciencan vortprovizon kiel unuajn paŝojn de sia profesio.

Krome, la, laŭ li, plej grandaj "orientaj" lingvoj (Ĉina, Japana, Persa, Malaja, Araba, kaj Hindustana), ne estas reciproke interkompreneblaj sen speciala studo. De ĉi tio, se oni elektus radikojn en ne-eŭropaj lingvoj, oni riskus krei lingvon kompreneblan al neniu.

Por montri tion li kreis ekzemplon, uzante gramatikon de Interlingvao kaj vortojn el aziaj lingvoj:

'Mata-hari yu: "Wo-ti nama tata-hari. Wo taihen brillante. Wo leva wo a est, dan toki wo leva wo, ada hari. Wo miru per ni-ti fenestra sama wo-ti mata brillante como kin, dan wo yu ni toki ada tempo a levar ni. Dan wo yu ni: 'Sust, leva ni. Wo non brilla sam-rap ni tomaru a toko a nemuru, sed wo brilla sam-rap ni tomaru a toko a nemuru, sed wo brilla sam-rap ni leva ni, dan que ni suru kam, ni yomu, dan ni aruku.'"'

Kaj prezentis ĝin en "normala" Interlingvao:

"'Le sol dice: "Io me apella sol. Io es multo brillante. Io me leva al est, e quando io me leva, il es die. Io reguarda per tu fenestra con mi oculo brillante como le auro, e io te dice quando il es tempore a levar te. E io te dice: 'Pigro, leva te. Io non brilla a fin que tu resta al lecto a dormir, sed que tu te leva e labora, que tu lege e que tu te promena.'"'

(La suno diras: "Mi nomiĝas suno. Mi estas tre brila. Mi leviĝas oriente, kaj kiam mi leviĝas, estas la tago. Mi rigardas per cia fenestro kun mia okulo brila kiel la oro, kaj mi cin diras kiam estas tempo de ci leviĝi. Kaj mi cin diras: 'Pigra, leviĝu! Mi ne brilas por ke ci restu sur lito dormante, sed por ke ci leviĝu kaj laboru, por ke ci legu kaj por ke ci promenu".)
**Ñemby** [njembi] estas urbego en Paragvajo. Ĝi apartenas al urbaro de Asunciono. 

Municipa domo de Ñemby

Geografio
---------

Ñemby situas sur ebenaĵo en la sudokcidenta parto de la lando. Lambaré troviĝas 5, Fernando de la Mora (urbo) 6, San Lorenzo (Paragvajo) 8, Luque (Paragvajo) 12, ’’’Asunciono’’’ 13, Capiatá 19, Limpio 21, Pilar (Paragvajo) 184, Concepción (Paragvajo) 219 km.

Historio
--------

Ñemby aperis kiel eklezia loko de San Lorenzo en 1718, kiam ĝi havis nur 2,187 loĝantojn. Baldaŭe la loko iĝis dormourbo de Asunciono.

Komerca zono de Ñemby

Trafiko
-------

Ñemby havas reton de aŭtobusoj, kiuj liveras la pasaĝerojn ne nur en la urbo, sed en la urbaro de Asunciono.

Kirko en Ñemby

Klimato
-------

En Limpio tropika klimato regas. Jare pluvas (neniam neĝas) ĉ. 1300 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La averaĝa temperaturo varias inter 18-28 °C, la varmo kulminas en januaro kaj decembro kun foje eĉ pli ol 40 °C, malkulminas en junio kaj julio, sed ĝis tiam ĝi neniam falis sub frostopunkto.

Vidindaĵoj
----------

* kirko

Fontoj
------

* angla Vikipedio helpe de WikiTrans
* Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine
* mapo, distancoj Arkivigite je 2022-04-04 per la retarkivo Wayback Machine
**Privas TCHIKPE** (naskiĝis en 1963) estas esperantisto el Benino. Li studis en la Universitato de Abomey-Calavi juron, merkatikon kaj komunikadon, diplomiĝis pri tiuj tri studobjektoj kaj estis oficisto en la ministerio pri komunikado en Kotonuo. Ekde la unua de januaro 2016 li estas emerita. Li parolas la aĝaan kaj la fonuan lingvojn, plie la francan, Esperanton kaj la anglan. De la benina ŝtato li ricevis la titolon de administranto.

Esperanto-agadoj
----------------

### Asocioj

Li esperantistiĝis en 1981 kiel la unua persono en Benino. Kun kelkaj amikoj liaj, al kiuj li instruis Esperanton, li fondis en la jaro 1983 la landan asocion Benina Esperanto-Asocio agnoskita de la Ministerio pri Internaj Aferoj. Li daŭre instruis Esperanton en Lokossa, Aplahoué kaj Kotonuo.

En la jaro 2009 li fondis kun Mireille Grosjean el Svislando asocion, kiu nomiĝas "Scio Sen Bariloj" (SSB), neregistara organizo kiu laboras por ebligi aliron al lertigado. Kerna agado de "Scio Sen Bariloj" estas disvastigo de Esperanto, sed ekzemple ankaŭ virina kapabligo al gvidaj roloj. 

Plie, li estas ano de Internacia Rajtigita Ekzamenantaro (IRE).

### Kongresoj

En 1991 li organizis kiel prezidanto de LKK sukcesan duan Afrikan Kongreson en Kotonuo kun partopreno de dekoj da eksterafrikaj esperantistoj. En 2013, Privas Tchikpe estis prezidanto de la Kongresa Organiza Komitato (KOKo) respondeca pri la okazigo de la Kvina Afrika Kongreso de Esperanto (AKE), kiu okazis ekde la 29-a de decembro 2013 dum 7 tagoj en Kotonuo.

Krom tiuj afrikaj kongresoj, en 1987 li partoprenis kun 12 aliaj afrikanoj en la jubilea Universala Kongreso en Varsovio, Pollando. Longa paŭzo okazis pro la fakto, ke Privas Tchikpe havis altnivelajn respondecojn en sia kariero, sed en 2008 li partoprenis la Konferencon de ILEI en Porto Novo, Benino.

### Distingoj

Okaze de 104-a UK en Lahti, Finnlando en 2019, Privas Tchikpe ricevis Diplomon pri Elstara Agado de UEA en rilato kun sia gvidado de "Scio Sen Bariloj".

En 2023 UEA nomumis lin Honora Membro de UEA, kiel unua afrikano.

* Kategorio Privas Tchikpe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Lajos Jócsik** [lajoŝ jOĉik], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Jócsik Lajos** estis hungara politikisto, redaktoro. Oni aprezas lin, kiel pioniro de la hungara medioprotektado.

Lajos Jócsik naskiĝis la  4-an de majo 1910(nun 1910-05-04) en Érsekújvár (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Nové Zámky en Slovakio), li mortis la 31-an de decembro 1980 en Esztergom.

Biografio
---------

Lajos Jócsik maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis juron. Inter 1920-1938 li estis ĉeĥoslovakiano pro Traktato de Trianon. Li aliĝis al la komunista movado en Ĉeĥoslovakio. En 1938 li rehungariĝis, sed pro la komunisma opinio la polico molestis lin, tamen li neniam aliĝis al la subtera movado. Tiutempe li estis redaktoro ekzemple kun Zsigmond Móricz. Dum la nazia erao (1944) li kaŝiĝis. Inter 1945-1947 li estis parlamenta deputito, dum jaro ankaŭ subministro. En 1948 li ne konsentis kun Mátyás Rákosi, tial lia politika kariero rompiĝis. Li estis uzinestro inter 1949 kaj 1971, poste li havis altajn postenojn en uzinoj. En tiu periodo li okupiĝis pri medioprotektado, pri tio li kontribuis. Li edziĝis en 1942. Li ricevis 2 premiojn en 1970 kaj 1980.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Iskola a magyarságra. Egy nemzedék élete húszéves kisebbségben* (studoj, 1939)
* *Idegen igában – Húsz év cseh uralom alatt* (1940)
* *Iparra magyar!* (studo, 1941)
* *Anna és Mária* (romano, 1943)
* *German Economic Influences in the Danube Valley* (studo, 1946)
* *A fekete kecske* (romano, 1948)
* *Komposztálás* (studo, 1962)
* *Az öngyilkos civilizáció. A levegő és víz szennyeződése, a talajerő pusztulása* (studo, 1971)
* *Környezetünk védelmében. Hazai feladatok és nemzetközi együttműködés* (1976)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* aprezo hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 848171
 |


* Portalo pri Biografio