recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Armena preĝejo en Jalto, Krimeo.
Armenoj loĝas en Krimeo ekde la Mezepoko. La unua ondo de armena enmigrado en ĉi tiun areon komenciĝis meze de la 10-a jarcento kaj, dum tempo, kiam politikaj, ekonomiaj kaj sociaj kondiĉoj en Armenio mem ne pliboniĝis, novaj ondoj sekvis ilin. Hodiaŭ inter 10 kaj 20 mil armenoj loĝas en la duoninsulo.

La florado de la komunumo abrupte finiĝis kiam la otomanaj turkoj prenis la regionon en 1475. Multaj armenoj estis mortigitaj, sklavigitaj, aŭ fuĝis de la duoninsulo kaj dek ses armenaj kirkoj estis konvertitaj en moskeoj. Subordigita al la regado de la Krimea ĥanlando, kiu restis aliancano de la Otomana Imperio. Malgraŭ tio, restis en la 15-a jarcento armenaj komunumoj Kaffa, Karasubazar, Balaklava, Gezlev, Perekop kaj Surkhat. De 1778-1779, pli ol 22.000 armenoj transloĝigis en la provinco Azov kaj sur la marbordoj de rivero Dnepro kaj Samara, kondukante al laŭpaŝa ekonomia malpliiĝo. En 1783, la Rusa Imperio konkeris la krimean ĥanlandon. Rusaj aŭtoritatoj instigis al setlado de eksterlandaj kolonianoj, inkluzive armenojn, en Krimeo. Ĉi tio kondukis al nova ondo de armenaj enmigrintoj, revivigante iamajn koloniojn. En 1913, ilia nombro ŝvebis proksimume 9,000 kaj ĉirkaŭ 14,000-15,000 en 1914. La reloĝigado de armenoj sur la duoninsulo daŭris ĝis la Unua Mondmilito kaj la armena genocido en la Otomana Imperio en 1915-1923. La enmigrintoj de la 19-a kaj 20-a jarcentoj estis plejparte el Okcidenta Armenio kaj la diversaj regionoj de Otomana Imperio.

Referencoj
----------

1. ↑  Maksoudian, Krikor (1997). "Armenian Communities in Eastern Europe" in *The Armenian People From Ancient to Modern Times, Volume II: Foreign Dominion to Statehood: The Fifteenth Century to the Twentieth Century*, ed. Richard G. Hovannisian, Novjorko: St. Martin's Press, p. 52. (ISBN 1-4039-6422-X).
2. ↑  "Народы Феодосии: Крымские армяне: Барев Arkivigite je 2014-11-07 per la retarkivo Wayback Machine" [La armenoj de Krimeo]. La popolo de Feodozio.

* Kategorio Armenoj en Krimeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monda heredaĵo de UNESKO



La **Monaĥejo *Sankta Maria de la Venko*** (ankaŭ konata kiel **Monaĥejo de Batalha**) troviĝas en Batalha, Portugalio, kaj estis konstruigita de la reĝo Johano la 1-a kiel dankemo pro la dia helpo kaj celebrado de la venko en la Batalo de Aljubarrota kontraŭ la hispanoj. Ĝi estas unu el la plej bonaj kaj plej originalaj ekzemploj de la malfrua gotika arkitekturo en Portugalio, kun miksaĵoj de la manuela stilo. Ĝi estas simbolo de la portugala nacia fiero.

La Panteono de Don Duarte restis el 1434 kiel nefinita konstruaĵo kaj precize tio estas parto de ties nuna allogaĵo, ĉar la taga lumo permesas vidi la internon de ege bela gotika konstruaĵo nome en la portugala Capelas imperfeitas (Nefinitaj Kapeloj). Fakte la diferenco inter tiu konstruaĵo kaj aliaj famaj nefinitaj konstruaĵoj estas ke tute oni ne intencas fini ties konstruadon, kio tute estus atenco kontraŭ la esenco de tiom antikva monumento.

La tertremo de 1755 okazigis plurajn damaĝojn en la konstruaĵo, sed pli grave estis la damaĝoj de la napoleonaj trupoj de Masséna, kiu forrabis kaj bruligis ĝin en 1810 kaj 1811. Poste, kiam la Dominikanoj estis forpelitaj de ĝi en 1834, la preĝejo kaj la monaĥejo estis forlasitaj kaj ruiniĝis.

En 1840 la reĝo Fernando la 2-a de Portugalio ekigis la restaŭradon de la forlasita monaĥejo, savante tiun juvelon de la gotika arkitekturo. Ĝi estis deklarita kiel nacia monumento en la jaro 1907 kaj en 1980 estis konvertita en muzeo.

En 1983 la monaĥejo de Batalha estis akceptita en la Monda heredaĵo de Unesko.

Vidu ankaŭ
----------

* Nefinita konstruaĵo

* Monaĥejo de Batalha en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monaĥejo de Batalha en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 387562
* GND: 16046221-6
* LCCN: no92007208
* VIAF: 4422168048993338410004
* SUDOC: 032168314
 |
Kuĉioj survoje en la Provinco Panĝŝir de Afganio.
Tendaro de afganaj nomadoj en Provinco Badgis de Afganio.
**Kuĉioj** aŭ **Koĉioj** (el la persa vorto: کوچ *koĉ*; signife "migrado") estas Afganaj nomadoj similaj al la arabaj Beduenoj, ĉefe el la triba konfederacio Ĝilji. Kelkaj el la plej elstaraj Kuĉiaj Ĝiljiaj triboj estas Ĥaroti, Andar kaj Ahmadzai. Foje ankaŭ Duranioj povas troviĝi inter Kuĉioj, kaj foje ankaŭ kelkaj baluĉoj inter ili faras paŝtistan nomadan vivostilon. En la paŝtuna lingvo, la terminoj estas **Koĉai** (singulare) kaj **Koĉian** (plurale). En la Persa lingvo, "Koĉi" kaj "Koĉiha" estas la singulara kaj plurala formoj (respektive).

Referencoj
----------

1. ↑  NPS.  Program for Culture and Conflict Studies at NPS - Home. *nps.edu*.

Literaturo
----------

* Vogelsang, Willem. 2002. *The Afghans*. Blackwell Publishers, Oxford. ISBN 0-631-19841-5

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kuĉioj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* AFGHANISTAN: Threat of ethnic clashes over grazing land
* Afghanistan Research and Evaluation Unit
Kelkaj *radiokasediloj* de diversaj markoj ordigitaj en montrofenestro en la 1980-aj jaroj.  

Unua vico (supra): Citizen TA 80  

Dua vico: GE 5252, Sharp GF 4646, Sony GF-580  

Tria vico: Toshiba RT-6015, Lloyds V156, Hitachi TRK-9000H  

Kvara vico (malsupra): Sony CFS-88S, JVC PC200.
Radiokasedilo de Radio Raheem aperanta en la filmo "Do the Right Thing" de Spike Lee. Ĝi havigas muzikon kiel parto de la ĉiutagaĵo, sed ankaŭ funkcias kiel mejloŝtono de la ŝanĝo al la fina tragedio de la filmo. Bildo havigita de *Smithsonian National Museum of African American History and Culture*.
**Radiokasedilo** estas portebla reproduktilo de sono kiu integras en unusola aparato kaj kasedreproduktilon kaj radioricevilon. Temas tial pri tipo de elektra aparato kiu ebligas ĉu aŭskulti radion ĉu reprodukti kasedojn. Pere de duoblaj kasediloj eblas ankaŭ kopii la sonon de unu kasedo al alia, kondiĉe ke la magneta benco de tiu lasta estu surkopiebla. Kelkaj pli novaj modeloj de radiokasediloj inkludas ankaŭ reproduktilon de kodooj aŭ konektiloj por USB-poŝmemoriloj.

La unuaj reproduktiloj estis enkondukitaj en la merkato fare de diversaj kompanioj fine de la 1970-aj jaroj, kiam la sterea sono aliĝis al dezajnoj ekzistantaj por registrado de radiokasedilo. Tiel oni fabrikis modelojn pli prilaboritajn kaj potencajn. Ofte ili asociiĝas kun fenomenoj de la 1980-aj jaroj: nome la rompdancado kaj la kulturo hiphopo.​

Pro la facileco de transporto, ankaŭ aliaj urbaj kulturoj uzas la radiokasedilojn kiel parto de sia stilo ― por ekzemplo en praktikoj de popolaj dancoj kaj en provludoj de baleto ― same kiel por aliaj agadoj.

Je la alveno de la cifereca revolucio la radikasediloj estis neglektataj, kvankam kelkaj kolektistoj kaj nostalgiuloj plue uzas ilin.

Referencoj
----------

1. ↑  «Historia de la música portátil» Arkivita la 16an de julio 2014 en Wayback Machine. artikolo de Matías Aizpurúa en la retejo Suite 101.

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Radiocasete en la hispana Vikipedio.*

* Kategorio Radiokasedilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822657
 |
***Fallen Astronaut*** (Falinta Astronaŭto) estas skulptaĵo de aluminio kreita de Paul Van Hoeydonck. Ĝia alteco estas 8.5 centimetroj. Ĝi estas malgranda figuro, kiu celas reprezenti astronaŭton vestitan kun ĝia kosmovesto kaj intencas omaĝi la astronaŭtojn kaj la kosmonaŭtojn kiuj mortis dum la progreso de la kosma esploro. La homekipo de Apollo 15 metis la skulptaĵon sur la Luno en Hadley Rille la 1-an de aŭgusto 1971, kune kun plato kiu listigas la dekkvar homojn konitajn en tiu epoko kiuj mortis tiel.

La ekipo kaŝis la ekziston de la memorigaĵo ĝis la kompleto de la misio. Post la publika malkaŝo, la *National Air and Space Museum* petis kaj ricevis kopion de la skulptaĵo. Polemiko sekvis, ĉar Van Hoeydonck faris malsaman interpreton de la akordo farita kun la astronaŭtoj kaj klopodis vendi 950 kopiojn de la statuo. Li haltis pro la insisto de NASA, kiu havas striktan regularon kontraŭ la komerca ekspluatado de la usona kosma programo.

Lokado sur la Luno
------------------

Dum la misio Apollo 15, ĵus antaŭ la fino de sia laboro sur la surfaco de Luno je la 1-a de aŭgusto 1971, Scott metis sekrete la skulptaĵon *Fallen Astronaut* kaj platon listigante la nomojn de ok usonaj astronaŭtoj kaj de ses sovietaj astronaŭtoj kiuj mortis dum ilia servo:

* Theodore C. Freeman (31-an de oktobro 1964, akcidento de aviadilo)
* Charles A. Bassett II (28-an de februaro 1966, akcidento de aviadilo)
* Elliot M. See Jr. (28-an de februaro 1966, akcidento de aviadilo)
* Virgil I. Grissom (27-an de januaro 1967, incendio en Apollo 1)
* Roger B. Chaffee (27-an de januaro 1967, incendio en Apollo 1)
* Edward H. White II (27-an de januaro 1967, incendio en Apollo 1)
* Vladimir M. Komarov (24-an de aprilo 1967, malsukcesego de paraŝuto dum la reeniro de Soyuz 1)
* Edward G. Givens Jr. (6-an de junio 1967, trafika akcidento)
* Clifton C. Williams Jr. (5-an de oktobro 1967, akcidento de aviadilo)
* Jurij Gagarin (27-an de marto 1968, akcidento de aviadilo)
* Pavel I. Belyayev (10-an de januaro 1970, malsano)
* Georgiy T. Dobrovolsky (30-an de junio 1971, problemo de premo dum la reeniro de Soyuz 11)
* Viktor I. Patsayev (30-an de junio 1971, problemo de premo dum la reeniro de Soyuz 11)
* Vladislav N. Volkov (30-an de junio 1971, problemo de premo dum la reeniro de Soyuz 11)

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Fallen astronaut en la angla Vikipedio.* 

* Kategorio Fallen Astronaut en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ŝiba-Hundo (helbruna)
**Ŝiba-Hundo** (japane: *Siba Inu* [ŝiba inu]) estas tipe japana hundraso. Ĝi estas unu el la sep hundoj (nun vivas ses), kiujn oni oficiale agnoskis kiel japanaj naturaj trezoroj.

Ŝiba-Hundo estas la plej malgranda el tiuj ĉi ses hundoj, kaj tre populara en Japanio. Ĝi konsistigas 80 % de la ses japanaj hundoj.

Klasifiko laŭ FCI: Grupo 5, Sekcio 5, N-ro 257.

Ŝiba-Hundo (nigra)

Origino de la nomo
------------------

En la japanlingva hunda nomo *Siba Inu*, *Siba* (柴) [ŝiba] signifas arbuston aŭ ties branĉaĵon, kaj *Inu* (犬) signifas hundon.
Sed estas ne klare kial 'arbusto' aŭ 'branĉaĵo' fariĝis la hunda nomo.

Ĉefaj supozoj pri tio ĉi estas jenaj:

1. Tiu hundo lerte kuras inter branĉoj de arbustaro kaj helpas ĉasadon.
2. Ties ruĝec-bruna koloro similas al velkita branĉo.
3. Malnova vorto *Siba* signifas etaĵon.

Aspekto
-------

Alteco estas 38-41cm pri viroj kaj 35-38cm pri inoj. Pezo estas ĉirkaŭ 10 kg pri viroj kaj 8kg pri inoj. Ĝi apartenas al la grupo de t.n. malgrandaj hundoj, sed ĝia grandeco tre proksimas al mezgrandaj hundoj, kaj eblas, ke iuj el ili havas grandecon de mezgrandaj hundoj.

Ĝia tipa aspekto estas jena: mallongaj haroj, triangule starantaj oreloj, ronde supren kurbiĝanta vosto. Laŭ la koloro oni distingas ĝin en kelkaj grupoj: ruĝa (fakte ruĝec-bruna), sezama (nigra kaj ruĝa), nigra, kaj malofte vidata blanka. Sed en kiu ajn koloro tiu ĉi hundo havas blankan koloron ĉe malsupra parto.

Karaktero
---------

Ŝiba-Hundo estas rezistema kontraŭ japana varma kaj humida klimato. Ĝi estas fidela al la mastro kaj ne intimemas al ne-konatoj. Origine oni uzis la hundon en ĉasado en montara regionoj pri ĉasi la malgrandajn bestojn. Sed nun oni havas ĝin kiel hejman hundon.

La ŝiba-hundoj estas sendependaj, iutempe lasante iliajn hemojn sole. En la urboj, ĝi estas problema. Iuj povas esti timema kun la homoj nekonataj. Sed kun lia familia, la ŝiba-hundo estas tre amanta. Iutempe, ili mortiĝos la malgrandajn bestojn, kiel katoj.

Ili bezonas multe da ekzercado.

La ŝiba-hundoj havas strangan kutimon, kiu oni nomas la ŝiba-krio. Kiam ili timas aŭ ekscitiĝas, ili krias kiel infano.

Referencoj
----------

1. ↑
2. 1 2

* Ŝiba-Hundo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ŝiba-Hundo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Abĥazoj** estas popolo loĝanta en Kaŭkazio, ĉe la bordo de la Nigra Maro, indiĝenoj de Abĥazio (Kartvelio). Grandaj grupoj de abĥazoj loĝas ankaŭ en Turkio, Sirio kaj aliaj okcident-aziaj landoj (elmigris dum la 19-a jarcento pro religiaj kialoj). En Rusio estas 11,2 mil abĥazoj laŭ datumoj de la jaro 2010. Laŭ censo de Abĥaza Respubliko en la jaro 2011 tie loĝis 122 mil abĥazoj (51% de la loĝantaro).

Nomoj:

* **memnomo**: аҧсуа [ap'sua];
* **kartvele**: აფხაზები aŭ აფსუები [apĥazebi aŭ apsuebi];
* **ruse**: абхазы [abĤAZi]

Antropologie ili apartenas al balkano-kaŭkaza branĉo de granda eŭropoida raso. Famas malgranda abĥaza nigrula subetno de neklara deveno.

Abĥazoj parolas en la abĥaza lingvo, kiu apartenas al abĥaz-adiga lingvaro, kiu hipoteze estas parto de kaŭkazia lingvofamilio. Ĉe abĥazoj estas disvastigita ankaŭ la rusa kaj la kartvela lingvoj. Abĥaza skribo baziĝas sur cirila grafiko, ĉiu sono havas apartan literon en la alfabeto.

Kredantoj estas sunaismaj islamanoj (plejparto de la abĥazoj en Turkio) kaj ortodoksaj kristanoj (plejparto de la abĥazoj en Abĥazio kaj Rusio), samtempe estas disvastiĝintaj lokaj kredoj kaj antaŭkristanaj tradicioj.

Moderna historio
----------------

Post la disfalo de Sovetunio kartvelia registaro decidis eksigi aŭtonomion de Abĥazio, sed renkontis kontraŭstaron de abĥazoj. Armita konflikto, en kiu abĥazojn helpis reprezentantoj de la parencaj etnoj el Norda Kaŭkazio, finiĝis per foriro de kartveliaj trupoj kaj etne kartvela loĝantaro (krom la plej sudaj partoj, kie kartvela etna grupo *megreloj* daŭre loĝas). Vd. Abĥazio.

Referencoj
----------

1. ↑  В Абхазии опубликованы результаты переписи населения 28.12.2011

Aliaj projektoj
---------------

* Kategorio Abĥazoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Kaŭkazio |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 98
* LCCN: sh85000173
* BNF: 14472645z
* NKC: ph234804
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **tarianoj** estas anoj de unu el la indiĝenaj etnoj en Brazilo. Ili parolas tarianan lingvon el la lingvofamilio Arawak. Ili estas ĉirkaŭ 1.800 homoj kaj loĝas apud riveroj Negro, Uauapés kaj Papuri en brazila subŝtato Amazonas. Ili havas oftajn kaj gravajn ekonomiajn kaj sociajn rilatojn kun aliaj indiĝenoj de la regiono, ĉefe kun tukanoj. La tarianoj ne povas geedziĝi al desanoj, kubeŭoj boneoj, tukanoj kaj baniŭoj, ĉar ili estas "fratroj", t. e, havas la saman mitan prapatron, Pamãli-Maxsã. 
Ili ekonomie havas primitivan agrokulturon de manioko, kolektas fruktojn kaj veĝetaĵojn en la ĝangalo kaj ĉefe fiŝkaptas.
Kulture, ili havas iniciatajn ritojn tre kompleksajn por knaboj. Virinoj ne povas partopreni plejparton de la ritaro, ĉefe ili ne povas vidi la magiajn flutojn Miñapõ'rã. Oni kredas ke, se virinoj rabus la flutojn, ili estrus la virojn kaj malharmoniigis la mondon. Ili uzas halucinajn trinkaĵojn kaj estas multaj tipoj da ŝamanoj en la triboj: blovantaj ŝamanoj, enspiraj ŝamanoj, teraj ŝamanoj, ĉielaj ŝamanoj, ktp. Hodiaŭ, multaj katolikaj misiistoj influas en la loka kulturo, ĉefe kontraŭbatalante ŝamanojn kaj tarianan lingvon, anstataŭigita per la tukana lingvo parolata de misiistoj.
Estas tri subgrupoj de tarianoj: Mahãpea, Oaparo kaj Diroá.

La mito pri origino
-------------------

Laŭ ilia mito (iom konfuza, laŭ eŭropdevena vidpunkto), la dio Oaĥo metis en kanuo la heroojn Pamãli-Maxsã kaj ili iris de la "Lakta Lago" ĝis la rivero Negro. Eble la "Lakta Lago" estas la maro. Ŝajne ili eliris la Laktan Lagon, ĉar la virinoj rabis la Miñapõ'rã flutojn de ilia patro O'ã-Ĥë. O'ã-Ĥë okultis la fluton miñapõ'rã en la porto kaj diris al siaj filoj ke ili baniĝu tie, ĉar li ne volis ke siaj filinoj sciis pri la flutojn. Sed la gefiloj ne komprenis kaj la filinoj iris baniĝi anstataŭ la filoj. Virinoj trovis fluton, kiu fuĝis de ili, sed ili trovis la flutojn kaj metis ilin en siajn vaginojn. Sed la patro malkaŝis la rabon, la viroj eliris la vilaĝon kun tutaj la objektoj de la tribo kaj virinoj restis apud Lakta Lago.

Kiam ili alvenis la akvofalon Ipanoré ili saltis en ĝi kaj eliris de ĝi transformiĝitaj en homoj, antaŭ ili estis "waxti" (duondioj). La unua homo esti papatro de la tukanoj, la dua la papatro de la makuoj, kvankam la makuoj ne rigardas sin kiel "frato" de aliaj triboj de la regiono, ktp. Malgraŭ tio, la tarianoj ne devenas de unu el la herooj Pamãli-Maxsã, sed iliaj prapatroj eliris el unu truo en akvofalo Arara kaj trovis la heroon Pamãli-Maxsã, kiu adoptis ilin.
Ĉevalsaltado estas unu el la fakoj de Rajdarto.
**Rajdarto** estas arto aŭ praktiko rajdi.

Pli specife, Rajdarto povas aludi al rajdada sinteno dum rajdado, kaj enhavas kapablon rajdi ĝuste kaj kun efikaj helpoj. En konkurencoj de ĉevalmontrado, estas la rajdanto, pli ol la ĉevalo kio estas taksata. Juĝaj kriterioj kovras la rajdplenumadon kaj la faktan kontrolon faritan sur la ĉevalo, uzado de bridoj, taŭga sinteno, ĝusta formo, kaj kutime faktoroj pri la rajdpozo kaj pureco de la ĉevalo, de la rajdanto kaj de la ekipaĵo. La plenumado fare de la ĉevalo ne estas juĝita *per se*, ĉar plenumanta ĉevalo estas konsiderata rezulto de la kapablo de la rajdanto. Rajdarto okazas en diversaj fakoj kiaj ĉasmontrado, selrajdado, dresado, kaj vakeraj fakoj. Bonkvalita rajdartisto estas ĉiam ekvilibre kaj kongrue kun la ĉevalo, tenas ĝustan sintenon en ĉiu paŝotipo, movo aŭ super barilo, kaj montras regantan, sed trankvilan estomanieron, kapabla regi kaj konduki la ĉevalon per preskaŭ nevidebla bridaro.

En Usono, la plej granda organizanto de rajdartaj konkurencoj estas la *United States Equestrian Federation* (USEF). La organizo proponas rajdartajn eventojn kiaj agnoskitaj (oficialaj) montradoj, inklude tiujn de ĉasmontrado, dresado, selrajdado kaj vakera rajdado.

Referencoj
----------

1. ↑  Macdonald, A.M. (ed.).  (1972) *Chambers Twentieth Century Dictionary*. Chambers.
2. ↑  n.a..  (2005) *Oxford American Dictionaries (computer application)*. Apple Computer.
3. ↑  Woolf, Henry (ed.).  (1980) *Webster's New Collegiate Dictionary*. Springfield MA: Merriam. ISBN 0-87779-398-0.

Vidu ankaŭ
----------

* Rajdado
* Dresado
* Ĉevalsaltado

Eksteraj ligiloj
----------------

* The United States Equestrian Federation (USEF)
Sekcio de la mozaiko de Dionizo (220 al 230) en la *Römisch-Germanisches Museum* de Kolonjo.
La **Rom-Ĝermana Muzeo** (**RGM**, en Germana: ***Römisch-Germanisches Museum***) estas arkeologia muzeo en Kolonjo, Germanio. Ĝi havas grandan kolekton de romiaj artefaktoj el la romia setlejo de *Colonia Claudia Ara Agrippinensium*, sur kiu moderna Kolonjo estas konstruita. La muzeo protektas la originalan lokon de romia urba vilao, el kiu restas grandaj restaĵoj el mozaiko pri Dionizo en sia origina loko en la bazejo, kaj la rilata romia vojo ĝuste ekstere. Tiukadre la muzeo estas arkeologia loko.

La muzeo havas ankaŭ la taskon konservi la romian kulturan heredaĵon de Kolonjo, kaj tiele estas hejmo de etenda kolekto de romia vitro el funebroj kaj ankaŭ plenumas arkeologian superrigardon super la konstruado de la Kolonja metroo.

Plej el la muzea kolekto estis gastigita ĉe la Muzeo Wallraf-Richartz en Kolonjo ĝis 1946. En la antaŭaĵo de la muzeo la iama norda urbopordego de Kolonjo kun la skribaĵo CCAA (por *Colonia Claudia Ara Agrippinensium*) estas ekspoziciata en la konstruaĵo.

Bibliografio
------------

* Gerta Wolff: *The Roman-Germanic Cologne. A Guide to the Roman-Germanic Museum and City of Cologne*. J. P. Bachem: Cologne, 2002, ISBN 3-7616-1371-7

Eksteraj ligiloj
----------------

* Rom-Ĝermana Muzeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Rom-Ĝermana Muzeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Römisch-Germanisches Museum
* www.colonia3d.de, computer aided animations and renderings of CCAA de *Köln Internacia Lernejo de Desegno* germane, angle

Fontoj
------

50° 56′ 26″ N 6° 57′ 30″ O﻿ / ﻿50.94056 °N, 6.95833 °O﻿ / 50.94056; 6.95833 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 584245
* GND: 2019910-7
* LCCN: n50047758
* VIAF: 131165063
* ISNI: 0000000121585050
* SUDOC: 026420139
* BNF: 118670656
* ULAN: 500305273
* NLA: 36565304
* BIBSYS: 90713750
* NKC: kn20060118023
* ICCU: UFIV065954
* BNE: XX118059
 |
Ŝipfarejo Blohm + Voss kun karenejo en Hamburgo Germanio
Dekstre, apud la fiŝoŝtuparo videblas la ŝipfarejo de Grave en Nederlando
Ŝipfarejo en Klaskvik Ferooj
Flanka enakvigejo
**Ŝipfarejo** aŭ **ŝipkonstruejo** estas loko kie oni konstruas kaj riparas ŝipojn aŭ aliajn flosantajn objektojn. Plejofte la centro de ŝipfarejo estas karenejo. Pli grandaj ŝipfarejoj havas plurajn karenejojn. Diversaj ŝipfarejoj kapablas ripari kaj konstrui malsamajn ŝipojn. De privataj jaktoj ĝis grandegaj ŝipoj kiel aviadilŝipoj, petrolŝipoj kaj eĉ borplatformoj. Ŝipkonstruejoj estas kutime konstruitaj proksime de strandoj aŭ buŝo de rivero por permesi la novkonstruitajn ŝipojn enakvigo en maron. Enakvigo aŭ lanĉo de ŝipo estas ceremonio ĉe kio ŝipo post finkonstruo ĉe la ŝipkonstruejo aŭ la seka doko en kiu ĝi estas konstruita enakviĝas kaj oficiale estas donata nomon.

La unua ŝipkonstruejo en la mondo estis konstruita de la induso-civilizacio en la nuna Barato en la 24-a jarcento a.K. Ŝipoj estis la unua produkto konstruita en fabrikoj .La unua fabriko, la Arsenalo de Venecio (itale *Arsenale di Venezia*) estis malfermita plurajn jarcentojn antaŭ la Industria Revolucio.

Landoj kun multaj ŝipfarejoj estas Japanio, Singapuro kaj nuntempe por grandaj ŝipoj Suda Koreio kaj Ĉinio kaj por pli malgrandaj ŝipoj Rumanio, Meksiko kaj antaŭa Sovetio.

Ŝipfarejoj
----------

* Blohm + Voss
* Fincantieri
* Meyer Werft
* Uljanik

Vidu ankaŭ
----------

* Ŝipkonstruado
* Ŝipbazo
La **Palaco de Tokio** (france *Palais de Tokyo*) kies origina nomo estis « Palais des Musées d'art moderne », estas monumento dediĉita al moderna arto kaj nuntempa arto. Ĝi situas ĉe n-ro 13, Avenuo du Président-Wilson en la 16-a arondismento de Parizo.

Kunmetita el du aloj, la Palaco gastigas en la okcidenta alo centron de nuntempa arto, nome *Palais de Tokyo*, dum la orienta alo, posedaĵo de urbo Parizo, gastigas la Muzeon de Moderna Arto de Parizo. La ekstero de la konstruaĵo estas tute konstruita el marmoro.

La Palaco de Tokio estas unu el la tri konstantaj konstruaĵoj de la Internacia Ekspozicio de 1937 kaj celis, laŭ la projekto de 1934, anstataŭi la tiaman Muzeon Luksemburgo. Ĝi estis komence uzita por prezenti retrospektivon de franca arto ekde la mezepoko, sed ĝia vera inaŭguro datiĝas de 1947, post la reveno de la translokigitaj kolektoj dum la dua mondmilito.

La koncerna konstruaĵo nomiĝas « Palais de Tokyo » laŭ la nomo *Kajo de Tokio* (nuna Avenuo de New-York) al kiu rigardas ĝia suda fasado, ĉe la rivero Sejno.

Municipa dekreto de la 14-a de majo 1997 donis la nomon  *Place de Tokyo* al parkumejo antaŭ la Palaco apud Avenuo Président-Wilson.

La ekspozicia areo estas unu el la plej grandaj por nuntempa arto sur la internacia scenejo.

Publikaj transportoj
--------------------

* M09 *Iéna*, *Alma - Marceau*

Referencoj
----------

1. ↑  Expositions-universelles.fr.

Vidu ankaŭ
----------

* Muzeo de Moderna Arto de Parizo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Palaco de Tokio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* Muzeo de Moderna Arto de Parizo
**Ŝipvetura kompanio de Kvarkantona Lago** (aŭ en germana lingvo: *Schifffahrtsgesellschaft des Vierwaldstättersees* SGV)

estas ekde 1960 la oficiala nomo de la societo.

La kompanio estas tre granda kaj havas ŝipkonstruejon. Ekde de jaro 1931 oni konstruis 9 motorŝipojn kaj renovgis la vaporŝipojn.

ŝipoj de SGV: motoraj ŝipoj "Pilatus" kaj "Mythen" en Lucerno, 30-an aprilo 2011. Ankaŭ motora ŝipo "Schwyz" (malantaŭe de "Pilatus"), vaporŝipo "Stadt Luzern" (kun "malgranda" kameno, malantaŭe de "Pilatus"); ankaŭ vaporŝipoj "Gallia", "Schiller" kaj "Unterwalden" (la vaporŝipkamenoj de maldekstre gixs dekstrer).

Historio
--------

En decembro 1835 la komercisto Casimir Friedrich Knörr fondis vaporŝipsocieton en Lucerno. La vaporŝipo "Stadt Luzern" faris la unuan ŝipveturon en 24-a septembro 1837.
Sed oni havis konfliktojn kun aliaj societoj.
En jaro 1870 la du plej altaj societoj kuniĝis. La nomo estis ekde 1870 Unuiĝinta vaporŝipokompanio de Kvarkantona Lago (germane: *Vereinigten Dampfschiffgesellschaft des Vierwaldstättersees*). Ekde jaro 1885 la nomo estis Vaporŝipokompanio de Kvarkantona Lago (germane: "Dampfschiffgesellschaft des Vierwaldstättersees" (DGV).

Vidu ankaŭ en Vikipedio
-----------------------

* Vaporŝipamikaro de Kvarkantona Lago

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ŝipvetura kompanio de Kvarkantona Lago en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala paĝo Ŝipvetura kompanio de Kvarkantona Lago
Interne de la muzeo
Bonveniga teksto en Esperanto ĉe la enirejo de la muzeo!
La **M-Muzeo** (nederlande *M-Museum Leuven*) estas muzeo en Loveno, ĉe la loko de la antaŭa urba muzeo Vander Kelen-Mertens. La muzeo havas sian propran kolekton de ĉirkaŭ 46 000 verkoj. La malfermo okazis la 20-an de septembro 2009 fare de la belga princino Mathilde kaj la nederlanda princino Máxima.

La arkitekto Stéphane Beel integris historiajn trajtojn kaj modernan arkitekturon ĉirkaŭ bela korto. La dezajnisto estis komisiita por integri la novajn konstruaĵojn kun ekzistantaj konstruaĵoj, placoj kaj artaj verkoj. La tuta areo de la muzeo estas 13 500 kvadrataj metroj.

En la muzeo troviĝas krom ekspoziciejoj ankaŭ M-kafejo, M-butiko, aŭditorio, infana ateliero, korto kaj loko por laborsesioj. Vido de la urbo estas ofertata ĉe diversaj lokoj en la muzeo. La muzeo havas tegmentan terason.

Permanenta kolekto kaj ekspozicioj
----------------------------------

La historia kolekto de M enhavas unikajn pentraĵojn de malfrua gotiko (15-a kaj 16-a jarcento) kaj belegan kolekton de bildoj (19-a jarcento). La kolekto de M enhavas verkojn de Dirk Bouts, Rogier Van der Weyden, Constantin Meunier, Jef Lambeaux kaj aliajn. La kolekto inkluzivas pentrarton kaj skulptaĵojn, fotojn, filmon kaj arkitekturon). La muzeo proponas tra la tuta jaro multajn agadojn kiel ekzemple familiajn dimanĉojn, infanajn atelierojn, turneojn, prelegojn, libroprezentojn.

### Permanenta kolekto

La permanenta kolekto, kiu konsistas de arto produktita en Loveno kaj Brabanto inter la mezepoko kaj la 19-a jarcento, rakontas la historion de la urbo vidita de la artoj. La grafika verkaro de Anto Carte, James Ensor kaj Eugène Laermans estas montritaj.
La permanenta kolekto konsistas el 46 000 pecoj.

### Ekspozicioj

Aldone al la permanenta kolekto, M prezentas portempajn ekspoziciojn de malnovaj mastroj kaj nuntempaj artistoj. Ampleksaj ekspozicioj de belgaj kaj internaciaj bildartistoj estas kombinita kun pli eksperimentaj projektoj de junaj talentuloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio M-Muzeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la muzeo

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo M - Museum Leuven en la nederlanda Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 596065
* LCCN: no2010035909
* VIAF: 160714824
* ISNI: 0000 0001 2196 8457
* SUDOC: 14710517X
 |
La **paroĥa grek-katolika preĝejo sanktaj Petro kaj Paŭlo** estas sakrala historia monumento en urbo Sárospatak (Hungario).

Historio
--------

Laŭ eklezia fonto la paroĥo estis fondita en 1714, la matrikulaj enskriboj komenciĝis en 1749, la kirko mem estis konstruita 1797. En la sekvaj jarcentoj ĝi estis plurfoje renovigita.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas en la urbocentro sola en granda korto. La fasado estas preskaŭ simetria, meze la kvadrata turo nur iomete reliefas. Meze malsupre situas la ĉefenirejo, sed maldekstre estas ankaŭ alia enirejo, dekstre nur blinda enirejo. Super la ĉefenirejo estas granda fenestro. La navo finiĝas en hufoforma absido, kiu estas iomete pli mallarĝa, sed same alta. Menciindas, ke tiu kirko laŭ aspekto estas preskaŭ la sama, ol Grek-katolika preĝejo Naskiĝo de Maria (Sárospatak). 

Kermeso okazas en la 29-an de junio.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* datenoj Arkivigite je 2023-06-04 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Ŝirokij Luh** (ukraine *Широкий Луг*, aŭ *Широкї Луг,* hungare *Széleslonka*) [sEleŝlonka] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv. Ŝirokij kaj széles signifas: larĝa.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Tjaĉiv en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 0.7 km²
* Alto super marnivelo: 394 m
* Loĝantaro: 1960
* Poŝtkodo: 90 516
* Telefonprefikso: 03134

Situo
-----

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1638. En 1910 vivis en Széleslonka 1571 loĝantoj (1393 rutenoj, 161 germanoj, 15 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Taracköz, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Ŝirokij Luh. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
La **Preĝejo de Sankta Ildefonso** (*Igreja de Santo Ildefonso*) estas en la *Praça da Batalha*, en la nuna submunicipo (*freguesia*) *Cedofeita, Santo Ildefonso, Sé, Miragaia, São Nicolau e Vitória*, en la Historia Urboparto de Porto, Portugalio.

La preĝejo estis rekonstruita ekde 1730, ĉar jam estis ruiniĝinta la unua preĝejo, kaj oni kompletigis ĝin en 1739, dediĉita al Sankta Ildefonso de Toledo.

La fasado estas regata de du flankaj sonorilturoj, pintigitaj per sferoj kaj ornamitaj frontonoj. En la mezo estas frontonigita niĉo de la patrono. La murojn kovras azuleĥoj de Jorge Colaço (1932), kiuj montras scenojn de la vivo de Sankta Ildefonso kaj alegoriojn de la Eŭkaristio. La navo estas plurlatera kaj de stilo prabaroka, kun plafono el ligno kaj ornamaj freskoj ripetitaj sur la muroj. La flankaj altaroj estas verkoj novklasikaj kaj la kunflankaj estas rokokaj. La retablo, verko de Nicolau Nasoni, estas baroka kaj rokoka de la dua duono de la 18-a jarcento.

La Preĝejo de Sankta Ildefonso estas klasita kiel *Imóvel de Interesse Público* (Konstruaĵo de Publika Intereso) ekde 1977.

Referencoj
----------

1. 1 2  Igreja Paroquial de Santo Ildefonso / Igreja de Santo Ildefonso

Eksteraj ligiloj
----------------

* Preĝejo de Sankta Ildefonso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Preĝejo de Sankta Ildefonso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Paróquia Santo Ildefonso

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Igreja de Santo Ildefonso en la portugala Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 851762
 |
**Sándor Koncz** [ŝAndor], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Koncz Sándor** estis hungara kalvinana pastro, arkivisto, altlerneja instruisto.

Komuna memortabulo pri Sándor Koncz
Sándor Koncz naskiĝis la  25-an de junio 1913(nun 1913-06-25) en Diósgyőr, li mortis la 29-an de marto 1983 en Sárospatak.

Biografio
---------

Sándor Koncz maturiĝis en kalvinana gimnazio en Miskolc en 1931, poste li akiris pastoran diplomon en kalvinana teologia akademio en Sárospatak en 1936, dum li studis en Bazelo (1933), Glasgovo (1936) kaj Berlino (1937). Li estis pastro en Marosvásárhely inter 1938–1943, dum en 1939 li doktoriĝis en Scienca Universitato István Tisza (kie li instruis inter 1943-1945, sed li estis ankaŭ milittendara pastro). Inter 1947-1951 li instruis en la kalvinana teologia akademio en Sárospatak, poste dum la frua socialismo li ne rajtis instrui. Tiam inter 1952–1965 li estis pastoro de Alsóvadász, poste ĝismorte li estis eklezia arkivestro de Sárospatak. Lia edzino naskis 3 gefilojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A theológiai dualizmus Barth theológiájában* (1936)
* *Kierkegaard és a világháború utáni theológia* (ankaŭ disertaĵo, 1938)
* *Hit és vallás. A magyar református vallástudományi teológia kibontakozása és hanyatlása.* (studoj, 1942)
* *Pál és a római impérium. Pál apostol európai missziói munkája.* (1952)
* *Látogatás a Bázeli Levéltárban* (1969)
* *A gyülekezetek szervezése, életük és szolgálati rendjük a páli levelekben* (1979)
* *A filozófia és teológia oktatása 1703–1849 között Sárospatakon* (1981)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   Arkivigite je 2023-11-04 per la retarkivo Wayback Machine datenoj kun foto

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 841955
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.



* Portalo pri Biografio
**Ŝiĉahai** aŭ **Shichahai** (en simpligita ĉina: 什刹海; en tradicia ĉina: 什剎海; en pinjino: Shíchàhǎi) estas historia pejzaĝa areo konsistanta el tri lagoj en la nordo de centra Pekino. Ili estas nordokcidente de la Malpermesita Urbo kaj norde de la lago Bejhaj. Ŝiĉahai konsistas el la jenaj tri lagoj: Qianhai (前海), Xihai (西海) kaj Houhai (后海). En imperia epoko ĝi estis nomita la Riverbordo (河沿; héyán).

Ŝiĉahai konsistas el 147 hektaroj kaj datas el la Dinastio Jin. El la epoko de la Dinastio Yuan ĝi estis la plej norda parto de la Granda Kanalo de Ĉinio kiu ligis Hangĝoŭo en la sudo al Pekino en la nordo de Ĉinio. Pro tio, la areo de Ŝiĉahai estis uzata kiel la plej grava komerca distrikto kie ĉiaj aktivecoj funkciis. Tial ĝi estas hejmo de kelkaj temploj de Taoismo kaj Budhismo kaj domegoj kiel tiuj de la princo Gong kaj de la princo Ĉun. Somere turistoj luas boatojn por remi en la lagoj. Vintre multaj lokanoj venas por glitkurado.

Fotaro
------

* ŜiĉahaiŜiĉahai
* ŜiĉahaiŜiĉahai
* Konstruaĵoj borde de ŜiĉahaiKonstruaĵoj borde de Ŝiĉahai
* Ponto Arĝentingoto (银锭桥)Ponto Arĝentingoto (银锭桥)

Koordinatoj: 39° 56′ 17″ Nordo 116° 23′ 13″ Oriento﻿ / ﻿39.93802 °N, 116.38706 °O﻿ / 39.93802; 116.38706 (mapo)

* Ŝiĉahai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ŝiĉahai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755426
 |
Muzea ekstero
La **Muzeo de minado kaj gotika arto** (germane: *Bergbau- und Gotikmuseum Leogang*) en Leogang, Pinzgau, Aŭstrio, estas interesa kaj relative juna kolektaro da mezepoka sakra arto rilate al la kulturo de minado. Fondite en 1992 ĝi posedas kolekton lindan da gotikaj skulptaĵoj de la patronaj sanktuloj de la ministoj de la alpa regiono. Tiu kolekto estas unika en tuta Eŭropo. Altokvaliteco ĝia atestitis per kvalitsigelo kaj la Muzeo-premio 2003 fare de oficialuloj de Salcburgio.

Kolekto
-------

La fama Bela madono de 1410
Ekde la fondiĝo de la muzeo en 1992 la kolekto estas pliigita per eroj pruntitaj kaj per nova akiro. La ĉiutageco de la ministoj estas prezentita en la kuirejo de la ministoj, kaj en la tradicie ekipitaj ĉambroj Gewerkenstube kaj Hoyerstube. En Hoyerstube temas pri la perforta delokiĝo de ĉ. 20.000 luteranoj, inter ili multaj ministoj, laŭ komisio de la ĉefepiskopo salcburga en 1731. Tio kaŭzis malkreskon de minado en la regiono. La fratoj Hans kaj Bartl Hoyer, gvidantoj de la luteranoj en Pinzgau, alportis al Leogang eĉ la reputacion esti la "plej malbona hereza originejo".

La kolekto ekspozicias pli ol 60 malsamajn mineralojn kiuj trovitis en la regiono. La plej nova eltrovaĵo estas la t.n. "Leogangite", de 2004. La kelo de la muzeo estas hejmo por unika kolekto de sankta arto, inkluzive de la tielnomita "Bela madono", majstra artaĵo gotika sur internacia skalo. Ĝi produktitis en Salcburgo aŭ Prago en 1410. La skulptaĵo montras konsiderindan so-forman kurbon en sia pozo, kiun la robo glate drapiris ĉirkaŭe. La Dipatrino kaj la infano Jesuo havas migdalformajn okulojn kaj mildan rideton, kiuj estas tiel tipaj por tiu stilo.

Same la kolekto ankaŭ enhavas unu el la maloftaj "madonoj surleonaj". La signifo de tia pozicio ankoraŭ ne estis solvita. Ekstra maloftaĵo estas preĝo-nukso montranta imperiestron Maksimilianon la 1-an kaj lian unuan edzinon Maria de Burgonjo.

Specialaj elmontradoj
---------------------

* 2009: Gotik entdecken und bewahren
* 2011: Rudolf Leopold, der Gotiksammler
* 2012: Bergbau und Kunst
* 2013: Gold und Silber im Erzstift Salzburg
* 2014: Löwenmadonnen aus Salzburg, Böhmen und Schlesien
* 2014/2015: Von St. Leonhard bis Maria Lichtmess
* 2015: Bergbau und das "Weiße Gold"
* 2016: Für Salzburg bewahrt. Leogangs Beitrag zum Jubiläumsjahr
* 2017/18: 25 Jahre Museum Leogang. Leopold in Leogang und Freising zu Gast in Leogang

Literaturo
----------

* Bergbaumuseum Leogang (eld.): *Bergbau Heilige – Gotische Skulpturen aus dem Alpenraum*, Leogang 2000

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo pri minado kaj gotika arto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo
Ŝlosiltruo
Infano rigardas tra ŝlosiltruon
**Ŝlosiltruo** estas la aperturo en seruro en kiu oni povas meti ŝlosilon.

Se la pordo devas esti malfermebla je ambaŭ flankoj per klavarseruro, la pordo ofte havas traboritan ŝlosiltruon.
La bloketo de la ŝlosilo tiam estas simetria (tiel ke ĝi de ambaŭ flankoj konformas) kaj la ŝlosilo havas masivan stangon.

Malavantaĝo de tia ŝlosiltruo estas ke oni povas rigardi tra ĝi. Sed tio jam estas populara sceno de anekdotoj, filmoj ktp.

Por eviti tian maldiskretecon, ekzistas ankaŭ ŝlosiltruoj kiuj fermeblas per klapeto (la tiel nomata kaŝilo).

Pli novaj mekanikaj ŝlosiloj ne plu estas trarigardeblaj.

Plibonkvalitaj klavarseruroj havas pli precizajn ŝlosiltruojn. En tiaj okazoj en la ŝlosiltruo plejofte estas stifto por fiksigi la ŝlosilon. La stango de la ŝlosilo tiam estas kaverneca.

* Nesimetria ŝlosilo kun kaverna stangoNesimetria ŝlosilo kun kaverna stango
* Simetria ŝlosilo kun masiva stangoSimetria ŝlosilo kun masiva stango

* Kategorio Ŝlosiltruo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Nacia Pinakoteko kaj Muzeo Aleksandros Soutzos** (greke *Εθνική Πινακοθήκη*, *Ethniki Pinakothiki*) estas arta muzeo en Ateno, Grekio, dediĉita al kaj greka kaj eŭropea arto el la 14a jarcento al la 20a jarcento. Ĝi estas direktorita de Marina Lambraki-Plaka.

Historio
--------

Ĝi estis fondita en 1878 kiel malgranda kolekto de 117 works ekspoziciataj ĉe la Atena Universitato. En 1896, Aleksandros Soutzos, nome juristo kaj artoŝatanto, donacis sian kolekton kaj bienon al la Greka Registaro dezirante la kreadon de arta muzeo. Tiu malfermiĝis en 1900 kaj ties unua zorganto estis la fama greka pentristo Georgios Jakobides el Munĥeno. Post la Dua Mondmilito komencis konstruado por nova domo.

Kolektoj
--------

Tiu galerio ekspozicias ĉefe artaĵojn de la postbizanca greka arto. Krome ĝi posedas kaj ekspozicias ankaŭ etendan kolekton de eŭropaj artistoj. Partikulare valora, estas la kolekto de pentraĵoj el la Renesanco.

* Kategorio Nacia Pinakoteko (Ateno) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 446013
* GND: 2087027-9
* LCCN: n83035322
* VIAF: 261220114, 164075069 140822610, 261220114, 164075069
* ISNI: 0000000123152435, 0000000406227193
* SUDOC: 029729750
* BNF: 12129095q
* ULAN: 500306493
* BNE: XX144312
 |
La teritorioj en Eŭropo kun la ŝnurceramika kulturo (angle: **Corded Ware**), kulturo de badenio - viol-koloro (angle: Baden), 3000 da jaroj a.K. flav-koloro - Kulturo de kavaj tomboj (aŭ Jamna-kulturo) (4/3 miloj da jaroj a.K.)
Ŝnurceramika kulturo: Ceramikaĵoj de la tombejo Lilla Beddinge, en Skåne (Svedio); oni rimarku la markojn de la ŝnuroj en la ceramikaĵo (de tie venas ĝia nomo).
La **ŝnurceramika kulturo** estas vasta eŭropa arkeologia horizonto kiu komencis elstari fine de la regiona Neolitiko (la Ŝtonepoko), atingis sian pinton dum la Kalkolitiko (la Kuprepoko) kaj finiĝis komence de la Bronzepoko (tio estas, inter la jaroj 2900 kaj 2350 a.K).

Ankaŭ ĝi estas konata kiel la **batalhakila kulturo** aŭ **kulturo de unuopaj tomboj**, ricevante sian nomon laŭ la malsamaj arkeologiaj skoloj. Kaj la ceramiko ornamita per ŝnuroj kaj la batalhakiloj (simbolaj, ĉar ili estis tajlitaj sur ŝtono, kio iĝis ilin tre neefikaj armiloj por tiu epoko) estis tipaj viraj funebraj oferdonoj, deponitaj en unuopaj tomboj. 

Ĝi estas asociita al la enkonduko de la metalo en norda Eŭropo kaj, laŭ kelkaj esploristoj, kun certaj lingvoj de la hindeŭropa lingvofamilio.

Tiu ĉi arkeologia kulturo etendiĝis tra tuta Eŭropo norde kaj centre, ekde la Rejno okcidente, ĝis la rivero Volgo oriente, inkluzive bona parto de la sekvaj landoj:

* Germanio
* Nederlando
* Danio
* Pollando
* Litovio
* Latvio
* Estonio
* Belorusio
* Ĉeĥio
* Slovakio
* nordo de Ukrainio
* okcidento de Rusio
* sudo de Norvegio
* sudo de Svedio
* sudo de Finnlando.
La **Historiaj vilaĝoj de Portugalio** estas praaj urbaj centroj de granda historia graveco, fonditaj antaŭ la portugala nacio, situantaj en la regiono Beiras. Ili estas kutime konstruitaj en altebenaĵoj, ĉar ili konsistigis centrojn por la defendo de la loĝantaro. Tial ili elstaras pro sia militista arkitekturo, ĉar la plimultaj lokoj estas ĉirkaŭitaj de muroj kaj disvolviĝas apud kastelo.

Konstitucio
-----------

La *Programo Historiaj Vilaĝoj de Portugalio*, lanĉita de la portugala registaro en 1991, poste reestigis la sekvajn vilaĝojn en la Beira Interrior (parto de la antaŭa regiono de Beira Alta kaj Beira Baixa):

1. Almeida (vilaĝo)
2. Castelo Mendo
3. Castelo Novo (vilaĝo)
4. Castelo Rodrigo (vilaĝo)
5. Idanha-a-Velha
6. Linhares da Beira
7. Marialva
8. Monsanto (vilaĝo)
9. Piódão
10. Sortelha
11. Belmonte (urba kaj distriktkonsilia loko) (aldonita en 2003)
12. Trancoso (urbo) (aldonita en 2003)

Kelkaj lokoj fanfaronas pri la statuso de vilaĝo, aliaj de urbo, la plej multaj el ili situantaj en Terras de Riba-Côa (nuntempe parto de Beira Interior Norte, en la municipoj de Pinhel, Trancoso, Figueira de Castelo Rodrigo, Almeida kaj Vila Nova de Foz Côa), Cova da Beira, Beiras Interior Sul, Serra da Estrela kaj Pinhal Interior Norte.

Referencoj
----------

1. ↑  (pt) «*Rede das Aldeias Históricas de Portugal Arkivigite je 2022-01-30 per la retarkivo Wayback Machine*» *(PDF).*

Vidu ankaŭ
----------

* Serra da Estrela

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Historiaj vilaĝoj de Portugalio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Historiaj vilaĝoj de Portugalio
* Retejo de Historiaj Vilaĝoj de Portugalio Arkivigite je 2022-01-30 per la retarkivo Wayback Machine
Vilao Mordoch
Vilao Bianca
La **Municipa Arta Galerio** de la Urbo Tesaloniko en Centra Makedonio, Grekio, fondiĝis en 1966 kiel ido de la Municipa Biblioteko. Ekde 1986 ĝi estis loĝigita en la **Vilao Mordoch** sur Vassilissis Olgas Avenuo, unu domego desegnita de la arkitekto Xenophon Paionidis en la eklektika stilo en 1905 kaj poŝte posedita de la Urbo Tesaloniko. Ekde 2013 ĝi estas loĝigita en Vilao Bianca, ankaŭ sur Vassilissis Olgas Avenuo. Ĝi ankaŭ uzas la Makridis Ĉambro proksime al la Posidonio sporta centro sur la mara fronto kaj la malnova Arkeologia Muzeo (Yeni Cami) kiel konstantaj ekspoziciaj spacoj.

La galerio havas pli ol 1,000 artaĵoj en sia kolekto kaj ĉi tiuj estas disigitaj en la Tesalonika Artista Kolekto (3 generacioj: 1898–1922, 1923–40, 1941–67), la Moderna Greka Gravuraĵa Kolekto, la Kolekto de Bizanca kaj Poŝtbizancaj Ikonoj, kiu kovras periodon de ses jarcentoj, la Moderna Greka Arta Kolekto kaj la Skulptaĵa Kolekto.

La galerio organizas regulajn (plejparte retroirajn) ekspoziciojn de grekaj artistoj, produktas multenombrajn eldonojn, havas specialan bibliotekon kun lego-ĉambro kaj proponoj gviditaj laŭ turneoj por la publiko (rezervitaj en antaŭenigo). Ekde 1986 ĝi tenis 55 ekspoziciojn de grekaj kaj fremdaj artistoj. Unu el ĝiaj celoj estas komune organizi ekspoziciojn kun gravaj vidaj artoj institucioj en Grekio kaj eksterlande. Kaj tiel ĝi prezentis tiajn artistojn kiel Max Ernst kaj Nikos Engonopoulos (en 1997), Theofilos Hatzimichail (en 1998) kaj, pro tio ke la unua tempo en Grekio, la laboroj de Nikolaos Gyzis poseditaj de lia familio (posttempe de 1999). La lasta inkluzivas tiradojn kaj oleajn pentraĵojn de Gyzis's vojaĝadoj en Grekio, Anatolio kaj Germanio, familiaj portretoj kaj scenoj, alegoriaj temoj, varaj pentraĵoj kaj senmovaj vivoj.

La tujaj celoj de la Municipa Galerio inkluzivas la transformadon de la dua kaj tria etaĝoj de la Vilao Bianca en konstantaj ekspoziciaj spacoj por laboroj de Tesalonikaj artistoj kaj sian kolekton de Bizancaj ikonoj.

Galerio
-------

* Anastasiadis*Anastasiadis*
* Papaspirou*Papaspirou*
* Pentzikis*Pentzikis*
* Venetoulias*Venetoulias*

Referencoj
----------

1. ↑  Museums of Macedonia web site
2. ↑   Creative CommonsAttribution-Share Alike 3.0 Unported license. Arkivita el la originalo je 2016-04-24. Alirita 2015-11-05.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Municipa Arta Galerio (Tesaloniko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala Retejo Arkivigite je 2012-05-18 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 538797
* GND: 5128134-X
* LCCN: nr95038669
* VIAF: 149744158
* SUDOC: 123693373
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

La Domego Stazatos estas hejmo de portempaj ekspozicioj de la Muzeo Gulandris de Ciklada Arto.
Ekzemplero de la kolekto: Ciklada ina figureto, kanona tipo, frua verko de la varianto Spedos.
La **Fondaĵo Nicholas P. Goulandris - Muzeo de Ciklada Arto** estas unu el la grandaj muzeoj de Ateno. Ĝi estas hejmo al elstara kolekto de artefaktoj de Ciklada arto.

La muzeo estis fondita en 1986 por gastigi la kolekton de Ciklada kaj Antikva Greka arto apartenanta al Nicholas kaj Dolly Goulandris. Starte komence de la 1960-aj jaroj, tiu paro kolektis grekajn antikvaĵojn, kun speciala intereso en la prahistoria arto el la insuloj Cikladoj de la Egea Maro. La ĉefa konstruaĵo de la muzeo, starigita en la centro de Ateno en 1985, estis desegnita de la greka arkitekto Ioannis Vikelas. En 1991, la muzeo akiris novan alon, la nov-klasikan Domegon Stazatos ĉe la angulo de la Avenuo Vassilissis Sofias kun la strato Herodotou.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo Gulandris de Ciklada Arto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la Muzeo de Ciklada Arto
* Ministerio de Kulturo kaj Turismo Arkivigite je 2009-01-25 per la retarkivo Wayback Machine
* www.athensinfoguide.com

37° 58′ 33.61″ N 23° 44′ 31.85″ O﻿ / ﻿37.9760028 °N, 23.7421806 °O﻿ / 37.9760028; 23.7421806 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 586903
* LCCN: n91018271
* VIAF: 154580218
* ISNI: 0000 0004 0393 6461
* SUDOC: 069726418
* BNF: 12306834x
* ULAN: 500306487
 |
Preĝejo en urboparto de Erfurto: vilaĝo ĉirkaŭita de loĝdomaj blokoj La **Preĝejo de Sankta Nikolao** estas katolika preĝejo paroĥa en la erfurta urboparto Melchendorf.

Historio
--------

Jam ekde la 13-a jc. ekzistis surloke vilaĝa kirko, pri kio oni jam ne scias ion. Ne malantaŭe ol 1318 la vilaĝo estis memstara paroĥo.

Antaŭa kirko konstruitis ekde 1715, kiun oni pro sekurecaj kialoj malkonstruis je la fino de la 19-a jc. En 1899 ĝin anstataŭigis novbarokstila konstruo. Ĝi uzis la fundamentajn murojn de la antaŭa kirko kaj inkludis la restintan sonorilturon.

En 1945 la kirko estis damaĝita pro bombardo, tiel ke la malnova kampanilo devis esti malkonstruita. Ĝin oni anstataŭigis per simpla firstotureto. La renovigaj laboroj daŭris ĝis 1948.

Ekde 1980 estis konstruita ĉirkaŭ la vilaĝo multaj domoj loĝblokaj. Tio ŝanĝis ankaŭ la animzorgadajn defiojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Nikolao (Melchendorf) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la paroĥo.
* Informoj detalaj sur *erfurt-web*.