recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Rusa egumeno portanta la klobukon kaj la brustan krucon.
**Egumeno**, **hegumenos**, aŭ **ihumen**, **igumeno** (greke: Ηγούμενος; bulgare kaj ruse: игумен; serbe: игуман aŭ iguman) estas la titolo per kiu estas indikata la gvidisto de monaĥejo en la eklezioj de la ortodoksismo, rolo simila al tiu de abato. La gvidistino en la monaĥnejoj estas **egumenia** aŭ **ihumenia** (greke: hegumeni; serbe: игуманија aŭ igumanija; ruse: игумения).

Egumeno krome indikas ankaŭ unu el la rangoj de la monaĥa ortodoksa hierarkio.

Dekomence la titolo estis aplikata al la gvidisto de ĉiuj monaĥejoj. Post la jaro 1874, kiam la rusaj monaĥejoj estis "sekularigitaj" kaj klasigitaj laŭ tri kategorioj, la titolo de "Egumeno" estis rezervita nur al la monaĥejoj apartenantaj al la malpli alta kategorio, nome al la tria.

La elektita superulo de la du superaj kategorioj ricevis (aŭ konservis) tiun arkimandriton (Αρχιμανδρίτης, Arkimandrìtis).

La taskaro de egumenoj kaj arkimandritoj praktike identiĝas, nur dum religiaj servoj egumenoj vestas simplan mantelon, dum arkimandritoj vestas la samon sed dekoraciitan per sanktaj tekstoj kaj surkapon metas la mitraon.

Egumeno, laŭleĝe nomumita estas surtronigita de la loka episkopo.

En la Bizanca Katolika Eklezio, la ĉefo de ero da monaĥejoj en la sama teritorio estas difinita "Protoegumeno (Proto-ihumen, Protoihumen, Proto-egumeno).

Fontoj
------

Precipaj fontoj de tiuj informoj estas la koncernaj liturgiaj libroj.
Viola ĉiĉo servita kun *pipeño*.
En Suda kaj Centra Ameriko, **ĉiĉo** kaj en hispana ***chicha*** [ĈIĉa] estas fermentita aŭ nefermentita trinkaĵo kutime derivita el maizo. Ĉiĉo povas esti tiele maiz-biero konata ankaŭ kiel *chicha de jora* kaj ne-alkohola trinkaĵo kiel *chicha morada* (viola ĉiĉo). Arkeobotanikistoj troviĝis pruvaron por *ĉiĉo* farita el maizo, el la frukto de la pipro *Schinus molle* kaj el faboj de *Prosopis*. *Ĉiĉo* povas esti farita ankaŭ el kvinoo, el kenopodio *Chenopodium pallidicaule*, el ternuksoj, el radiko de manioko (nomita ankaŭ *jukao* aŭ *kasavo*), el palmofrukto, terpomo, la *Oxalis tuberosa*, *Geoffroea decorticans* aŭ variaj aliaj fruktoj.

Kvankam *chicha* estas plej ofte asocia kun maizo, la vorto estas uzata en Andoj por preskaŭ ajna homfarita fermentita trinkaĵo, kaj multaj nefermentitaj trinkaĵoj. Multaj diversaj maizaj variantoj, grenoj aŭ fruktoj estis kaj povas esti uzataj por produkti *ĉiĉon* en diversaj regionoj.

La populara hispanlingva esprimo *Ni chicha ni limoná* (nek *chicha* nek lemonado) estas iome ekvivalenta al la anglalingva "neither fish nor fowl" (nek fiŝo nek birdo). (Tiele, ĝi estas uzata kiam io ne estas lokita en ajna kategorio, tio estas ke temas pri banalaĵo.)

Glaso de *chicha de jora*, nome tipo de maiz-biero.
*Chicha morada* de Peruo; nefermentita ĉiĉo farita el purpura maizo kaj boligita kun ananaso kaj spicoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Malpass, Michael Andrew.  (1996) *Daily Life in the Inca Empire*. Greenwood Publishing Group, p. 82. ISBN 9780313293900.
2. 1 2 3   (2015) *Archaeology of Food: An Encyclopedia*. Rowman & Littlefield. ISBN 0759123640.
3. ↑   Peru’s Delight, Chicha Morada. Arkivita el la originalo je 2012-10-19. Alirita 2017-01-31.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-10-19. Alirita 2017-01-31.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ĉiĉo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Chicha - an Ancestral Beverage to Feed Body and Soul
* The Chicha Page Receptoj kaj Informaro
* Chicha - the University of Pennsylvania's Dept. Of Biomolecular Archaeology Informo pri la religia gravo de ĉiĉo de Inkaoj.
* Chicha de Muko Receptoj kaj Informaro pri preparado de tradicia *Chicha de Muko*
**Johann Matthias RANFTL** (naskiĝinta la 21-an de februaro 1804 en Vieno, mortinta la 1-an de novembro 1854 samloke) estis aŭstra ĝenro-pentristo.

Vivo
----

Estante filo de gastejestro li studis ekde 1817 ĉe la Akademio de belaj artoj. Jam dum la junulaj jaroj li estis entuziasmiĝanta pri arto danke al renkontiĝo kun multaj artistoj kaj skulptistoj. Jam la malmultaĝa Ranftl liveris multajn provaĵojn de talento. La studojn ĉeakademiajn li tute ne prenis seriozaj kaj fine la akademia lernotempo estis malutila por li. En 1819 li komencis vojaĝi kaj elektis la naturon kiel ĉefan lernigilon.

Reveninte el Svislando kaj Germujo li frekventis galeriojn vienajn por plukleriĝo. Baldaŭ li prezentis proprajn verkojn publike (ekde 1826). Je la komenco estis historiaj temoj enbildigitaj (ekzemple *Kaiser Maximilian I. und sein Hofnarr* - el la vivo de imperiestro Maksimiliano la 1-a sekvis ankoraŭ multaj aliaj scenoj pentritaj).

Sekvis longa vojaĝo al Ruslando kie li furoris kiel portretisto. Poste li laboris en Kroatio kie li specialiĝis pri religiaj bildoj. Sed en 1831 li revenis Vienon kie li eklaboregis. Li ankaŭ faris imponajn besto-bildojn kaj karikaturaĵojn. Malfeliĉaj monaj spekuladoj ĝenis lin ege. Liaj multaj postlasitaĵoj transiris al la Viena Artista Kooperativo. Axmann, Kaiser, Dworzak kaj aliaj faris reproduktaĵojn de la bildoj de Ranftl.

Fonto
-----

Artikolo "Ranftl, Mathias Johann" fare de Albert Ilg, en: *Allgemeine Deutsche Biographie, herausgegeben von der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften*, vol 27 (1888), p. 229, kio legeblas tie ĉi interrete

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Johann Matthias Ranftl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Johann Matthias Ranftl en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Prie ĉe *Museum Niederoesterreich*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 596598
* GND: 125990413
* VIAF: 42816890
* ISNI: 0000 0000 6682 2921
* ULAN: 500165241 500049518, 500165241
* RKD: 65587
 |
***El hereje*** (La herezulo) estas romano de la hispana verkisto Miguel Delibes publikigita en 1998. Través la historio de la vivo kaj la priskribo de la spirito de Cipriano Salcedo, Delibes faras ĝustan portreton de la Valadolido de la epoko de Karolo la 5-a, de ties homoj, kutimoj kaj pejzaĝoj. Ĝi estas la plej etenda romano de Miguel Delibes.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

La 31-an de oktobr de 1517, Marteno Lutero fiksis siajn 95 tezojn kontraŭ la koruptado de la katolika eklezio sur la pordo de la preĝejo de Vitenbergo, kio rezultos en skismo kaj Reformacio. Samtage naskiĝis en Valadolido la fil de don Bernardo Salcedo kaj doña Catalina Bustamante, baptita kiel Cipriano. En tempo de politika kaj religia maltrankvileco, tiu koincido de datoj markos fatale lian estontecon. Sen patrino el nasko kaj sen patra amo, Cipriano ricevis tamen la aprezon de sia mamnutristino Minervina, rilaton kiun li perdas, kio persekutos lin la ceteron de sia vivo. Prospera komercisto, li estis en kontakto kun la protestantaj tendencoj kiuj iom sekrete ekenkondukiĝis en Iberio. Sed la disvastiĝo de tiu movado estis iom post iom akre subpremita de Inkvizicio.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Komentoj
--------

Tiu verko de Delibes ne estis adaptita al kino, kvankam ja multaj aliaj liaj verkoj estis filmigitaj, ĉefe se temas pri realismaj verkoj de nuntempa epoko, anstataŭ de historia romano.

Referencoj
----------

1. ↑   Fundación Miguel Delibes. «Fundación Miguel Delibes - Obras publicadas». Arkivita el originalo la 20an de aprilo 2018. Konsultita la 19an de aprilo 2018.

Bibliografio
------------

  

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo El hereje (novela de Miguel Delibes) en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 849492
 |
**Camden Town** ofte mallongigita al **Camden** (ankaŭ nomo de la "borough" kie ĝi estas), estas distrikto de nordokcidenta Londono, Anglio, 2.5 mejlojn (4.1 km) norde de Charing Cross. Ĝi estas la administracia centro de la londona urbodistrikto Camden, kaj estas identigita en la Londona Plano kiel unu el la 34 ĉefaj centroj en Granda Londono. 

Formita kiel loĝeja distrikto el 1791 kaj origine parto de la "manor" Kentish Town kaj de la "parish" St Pancras, Camden Town iĝis grava loko dum la dekomenca disvolvigo de fervojoj, kio plifortigis sian situacion en la Londonkanala reto. La bazo de la industria ekonomio de la areo estis anstataŭita de serv-industrioj kiel podetala komerco, turismo kaj distrado. La areo nune estas hejmo de surstrata bazaro kaj muzikaj eventoj kiuj estas tre asociaj kun alternativa kulturo. 

Al la urbodistrikto nun ekde majo 2022 apartenas la kvartaloj *Belsize, Bloomsbury, Camden Square, Fortune Green, Frognal, Gospel Oak, Hampstead Town, Haverstock, Highgate, Holborn and Covent Garden, Kentish Town North, Kentish Town South, Kilburn, King's Cross, Primrose Hill, Regent's Park, West Hampstead, St Pancras kaj Somers Town*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (angle)

* Kategorio Camden Town en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kratono** estas vasta, rigida kaj stabila parto de la terkrusto, kontraste kun ties montariĝantaj partoj.

Priskribo
---------

Kratonoj, supervivinte la kontinentaj movciklojn, troviĝas ĝenerale en la internoj de tektonaj platoj. Kratono konsistas el antikvaj, kristalplenaj petroj, ofte kovritaj de pli junaj petroj. Kratonoj estas tre dikaj; iliaj profundoj povas esti centoj da kilometroj sub la Tera surfaco.

Historio
--------

La koncepton de la kratono proponis la aŭstra geologo Leopold Kober en 1921. La origina termino proponita de Kober estis *Kratogen*, el κράτος "forto" kaj γενεᾱ́ "kreiĝo"; poste, la germana geologo Hans Stille mallongigis ĝin al *Kraton*.

Ekzemploj
---------

* Gujana Ŝildo

* Kratono Kaapvaal en Suda AfrikoKratono Kaapvaal en Suda Afriko
* Kratonoj de Suda AfrikoKratonoj de Suda Afriko
* Kratonoj de Okcidenta AfrkoKratonoj de Okcidenta Afrko
* Kratono Gawler en AŭstralioKratono Gawler en Aŭstralio
* Kratonoj Mawson kaj Crohn en AntarktioKratonoj Mawson kaj Crohn en Antarktio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kratono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Wellings, Simon.  Cratons – old and strong (angle) (2012-12).
**Niŝ** (ciril-litere "Ниш", latin-litere "Niš") estas urbo en Serbio. En 2004 ĝi havis 260.237 loĝantojn.

Niŝ estas la plej granda urbo en sudorienta Serbio kaj sidloko de Niŝava administra distrikto. En la Urbo de Niŝ, laŭ la censo de 2011, vivis 260.237 loĝantoj, el kiu en la urbo mem vivis 183.164 loĝantoj, tiel laŭ la nombro de la loĝantoj Niŝ estas tria la plej granda urbo en Serbio (post Beogrado kaj Novi Sad).

Ĝi situas 237 kilometrojn sudoriente de Beogrado sur la rivero Niŝava, proksime de ĝia enfluejo en la Suda Morava Rivero. La Urbo de Niŝ havas areon de 596,73 km², inkluzive Niŝka Banja kaj 68 antaŭurboj.

Niŝ estis la administra, milita kaj komerca centro de diversaj ŝtatoj kaj imperioj al kiuj, en lia longa historio, apartenis. En la areo de hodiaŭa Niŝ, en la antikva urbo Naissus naskiĝis romaj imperiestroj Konstantino la Granda kaj Konstancio III. La geografia pozicio de Niŝ faris ĝin strategie grava kaj tial alloga urbo por multaj konkerantoj. Dum historio, la teritorio kie hodiaŭ troviĝas la urbo pasis Dardanoj, Trakoj, Iliroj, Keltoj, Romanoj, Hunoj, Avaroj, kaj poste Bizancanoj, Serboj, Bulgaroj kaj Turkoj. En pluraj okazoj, la urbo estis okupita de la hungaroj kaj aŭstroj. Estis liberigita de la turkoj en 1878 kaj de tiam estas denove parto de Serbio, kun mallongaj interrompoj dum la Unua kaj Dua Mondmilito, kiam ĝi estis okupita. La influo de la personoj kiuj vivis en la hodiaŭa urbo de Niŝ estas notita en la kultura heredaĵo de la urbo, speciale en lia arkitektura diverseco.

La transporta infrastrukturo de la niŝa teritorio faras ĝin vojkruciĝon de tera kaj aera trafiko de Balkano (ĉefe pro la intensa trafiko al Turkio kaj Grekio), pro tial en Niŝ estas lokita ankaŭ Internacia flughaveno Car Konstantin la Granda.

La urbo estas grava ekonomia, akademia, kultura, religia kaj politika centro de Serbio. Universitato de Niŝ, fondita en 1965, havas 13 fakultatoj kaj proksimume 30.000 studentoj, kaj la urbo estas la sidejo de la Niŝa eparkio de la Serba Ortodoksa Eklezio.

Urbo Niŝ, de 2004 jaro, estas dividita en kvin urbaj komunumoj: Mediana, Palilula, Pantelej, Crveni Krst kaj Niŝka Banja.

### Esperantistoj

* La serba esperantisto Agor Agoriĉ estis oficisto de ŝtatkontrolejo en Niŝ.

Famuloj
-------

* György Sina, greka-aŭstra-hungara bankisto

* Ŝtona maleo trovita en NiŝŜtona maleo trovita en Niŝ
* La fervoja stacio de Niŝ en aprilo 2005La fervoja stacio de Niŝ en aprilo 2005
* BanovinaBanovina

  

* Niŝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Niŝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 26413
* GND: 4294664-5
* VIAF: 140970712
* SUDOC: 086129023
* BNF: 14284878t
* NKC: ge256062
 |


1. ↑
**Hampstead** estas kvartalo en la urbodistrikto *Camden* en Londono. Temas pri unu el la preferataj loĝkvartaloj de la angla ĉefurbo: neniu alia loko en Britio havas pli da milionuloj. Ĉi tiu nova klientaro ĉiam pli delokigas "la tradiciajn intelektulojn de Hampstead" kiuj "fumis pipojn, skribis librojn (kiuj ofte ne vendiĝis) kaj kampanjis por nuklea senarmiĝo", kiel vortumis artikolo en la brita gazeto *The Daily Telegraph* en 2004.

En la kvartalo interalie situas la Londona Freud-muzeo, kaj tie en 1938 la aŭstra psikoanalizistino Anna Freud fondis la inter psikoterapiistoj konatan *Hampstead Nurseries*, hejmo por militinfanoj - post la dua mondmilito pligrandiĝis la institucio: la Hampstead-malsanulejo por infanoj iĝis ekde 1947 fama instruejo por infanterapio. Sude la areo limas la la parko Primrose Hill, la Zoo de Londono kaj la pli granda parko *Regent's Park*.

Nomo
----

Ĝia origina nomo estis *Hamestede*, la malnovangla termino por la hodiaŭa angla vorto *homestead*, kiu signifas "malgranda setlejo".

Historio
--------

Krom trovaĵoj, kiuj pruvas, ke ĉirkaŭ sep mil jaroj antaŭ nia erao ĉasistoj vivis en la areo de hodiaŭa Hampstead, la fundamenta ŝtono por la pli posta vilaĝo estis nur metita proksimume ok mil jarojn poste per la establado de malgranda setlejo.

Tamen, la evoluo de Hampstead nur komenciĝis en la 17-a kaj 18-a jarcentoj. La malkovro de la loka ferakvo kaj ĝia saniga efiko ludis en tio decidan rolon, tiel ke la loko evoluis al populara banurbo. Kvankam ne kuracloko ekde la malfrua 18-a jarcento, Hampstead retenis sian statuson kiel populara antaŭurbo de Londono por la riĉa klientaro kiu volis esti proksima al la agrablaĵoj de la granda grandurbo dum en la sama tempo preferante esti for de ĝia bruo kaj malpuraĵo.

Alia kreskoeksplodo komenciĝis en la dua duono de la 19-a jarcento, post kiam Hampstead ricevis stacidomon kaj estis tiel ligita al Londono per relo. Jam en 1888 okazis la administra aliĝo al Londono. Ekde 1907, Hampstead ankaŭ estas ligita al la Metroo de Londono.

Notoj
-----

1. ↑  David Wade (*The Daily Telegraph*): *Whatever happened to Hampstead Man?* angle: "Kio ajn okazis al la viro(j) de Hampstead" (artikolo de la 8-a de majo 2004)
Koordinatoj: 48° 43′ 30″ N 17° 45′ 40″ O﻿ / ﻿48.72500 °N, 17.76111 °O﻿ / 48.72500; 17.76111 (mapo)

Ruinoj de burgo Čachtice
**Burgo Čachtice** estas ruino de burgo en Slovakio en distrikto Nové Mesto nad Váhom proksime de samnomata municipo Čachtice. La burgo troviĝas sur kalkoŝtona monteto en alteco 375 m s. m. kaj ĝi kreaas tiel nemisrigardeblan dominaĵon.

Estiĝo
------

La burgo estiĝis en la 13-a jarcento kiel gardoburgo, kiu devis gardi la okcidentan limon de Hungara reĝlando. Baldaŭ post tio konkeris ĝin kaj forte damaĝigis ĝin ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 2-a. En la 17-a jarcento ĝi komencis perdi sian signifon kiel ŝirma limburgo kaj ĝi komencis fali kaj dezertiĝi.

Al la burgo apartenis ankaŭ kastelo Čachtice (ĉefa sidejo de Erzsébet Báthory), kiu troviĝis rekte en la urbeto. Mitoj diras, ke el la kelaro kondukis kastelaj koridoroj ĝis la burgo kaj male. Sed la koridoroj estis onidire surŝutitaj kaj neniu tiel ekscios, ĉu ili estis fakto aŭ nur mito.

Erzsébet Báthory
----------------

La burgo famiĝis precipe dank' al Erzsébet Báthory, la hungara nobelino kromnomata *Ĉaĥtica sinorino*, kiu famiĝis pro tio, ke ŝi baniĝis en la burgo en sango de junaj knabinoj, por ke ŝi konservu sian belecon kiel eble plej longe. En la jaro 1611 ŝi estis kondamnita al ĝismorta prisonigo. Ŝi mortis je 4 jaroj pli poste (la 21-an de aŭgusto 1614) en aĝo 54 jaroj.

Fotogalerio
-----------

* Ĉaĥtica burgoĈaĥtica burgo
* Ĉaĥtica burgoĈaĥtica burgo
* Ĉaĥtica burgoĈaĥtica burgo
* Suma vidoSuma vido
* Ĉaĥtica burgoĈaĥtica burgo
Mapo de Isleworth (pligrandigebla perklike).
**Isleworth** (/ˈaɪzəlwərθ/ EYE-zəl-wərth) estas malgranda urbo de saksa origino en la *borough* Hounslow de Okcidenta Londono, Anglio. Ĝi kuŝas tuj oriente de la urbo Hounslow kaj okcidente de la rivero Tamizo kaj ties alfluanto la rivero Crane. La origina areo de la setlejo Isleworth, laŭlonge de la rivero Tamizo, estas konata kiel 'Malmova Isleworth'. La nordokcidenta angulo de la urbo, borde al Osterley norde kaj Lampton okcidente, estas konata kiel 'Spring Grove'.

La iama bordo de Isleworth ĉe la Tamizo de proksimume unu mejlon, eksklude tiun de la areo Syon Park, estis limigita al ĉirkaŭ mejlduono en 1994 kiam oni faris relimigon de la sistemoj de "borough" por unuigi la distrikton de St Margaret tute ene de la "borough" Richmond upon Thames. Kiel rezulto, plej el la riverbordo de Isleworth estas parto al la 3.5 ha insuleto de Isleworth nome Ait: la mallonga rivero Crane fluas ene de Tamizo sude de Isleworth Ait, kaj ties artefarita alfluanto de la rivero, nome Duke of Northumberland, okcidente de Isleworth Ait, nome unu el du alfluantoj de la rivero Colne konstruitaj pro estetikaj tialoj en la epoko 1600–1750.

Enhavo
------

* komunika konzerno Sky


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 690637
* LCCN: nr88002591
* VIAF: 152872182
* NKC: ge330489
 |
**"Lucy"** aŭ **Dinknesh** (amhare: *Ho vi mirindulino*) estas la karesnomo donita de la sciencistoj al preskaŭ kompleta virina skeleto de Aŭstralopiteko el la specio *Australopithecus afarensis*.
Ĝi estis trovita en Etiopio la 30-an de novembro 1974 fare de skipo da esploristoj, inter ili Donald Johanson kaj Yves Coppens.

La oficiala nomo de la trovaĵo estas **AL 288-1** („AL" signifas „Afar Locality" - Afara trovejo). Ĝi estis grava malkovro, ĉar tio maljunigas nete la originon de la prahomoj, t.e. ŝi vivis antaŭ 3,18 milionoj da jaroj (MA).
Depost tiam aliaj eĉ pli malnovaj formoj de aŭstralopitekoj estis trovitaj.

* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* Primatoj
* Aŭstralopitekoj
* Paleoantropologio
* Prahomo
* Ardi (Ardipithecus kadabba)
* *Lucy in the Sky with Diamonds*

* Kategorio Lucy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2007-09-11 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 
* Arkivigite je 2006-06-30 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 19178
* LCCN: sh2001004500
 |
Ĉeŝko Selo troviĝas en (verda) Municipo Bela Crkva en Serbio
Preĝejo de Ĉeŝko Selo
**Ĉeŝko Selo,** serbe **Чешко Село,** slave **Češko Selo,** hungare **Csehfalva** [ĉefalva] estas tre malgranda vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato, en municipo de Bela Crkva (Serbio).

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 2  km²
* Koordinatoj: 44°56′30″N 21°22'09″E
* Alto super marnivelo: 116 m
* Loĝantaro: 46
* Poŝtkodo:
* Telefonprefikso: 013
* Aŭtokodo: VŠ

Situo
-----

Ĉeŝko Selo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, proksime de la rumana landlimo.

Historio
--------

La vilaĝo apartenis ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, al Temes (reĝa departemento), al distrikto de Fehértemplom, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Ĉeŝko Selo 46 homoj, (39 ĉeĥoj (85 %), 6 serboj kaj unusola hungaro).

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Johano Nepomuka de 1901

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Ĉeŝko Selo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ekstera Londono** (en la angla : **Outer London**) estas la nomo de la geografia areo kiu inkluzivas la distriktojn de Londono kiuj ne estas inkluzivitaj en la teritorio de Interna Londono. Tiuj urbodistriktoj ne estis parto de la Distrikto de Londono kaj iĝis parto de Granda Londono en 1965 (kun la escepto de la North Woolwich -areo kiu estis parto de Distrikto de Londono kaj estis transdonita al Newham en 1965 kaj estas tial parto de Ekstera Londono) .

La Ekstera Londono-areo inkluzivas la urbodistriktojn:

* Ealing
* Enfield
* Barking and Dagenham
* Barnet
* Bexley
* Bromley
* Brent
* Hounslow
* Haringey
* Harrow
* Havering
* Hillingdon
* Waltham Forest
* Merton
* Newham
* Sutton
* Reĝa urbodistrikto de Kingston upon Thames
* Croydon
* Redbridge
* Richmond upon Thames

Difino de Brita Oficejo por Nacia Statistiko
--------------------------------------------

La difino de la Oficejo por Nacia Statistiko de Ekstera Londono ne inkluzivas la urbodistriktojn de Newham kaj Haringey sed inkluzivas la urbodistrikton de Greenwich. Laŭ tiu difino, Ekstera Londono inkluzivas la urbodistriktojn: Barking and Dagenham, Barnet, Bexley, Bromley, Croydon, Ealing, Enfield, Greenwich, Harrow, Havering, Hillingdon, Henslow, Kingston upon Thames, Merton, Redbridge, Richmond upon Thames, Sutton kaj Waltham Forest.

Inter la jaroj 1990 - 2000, la urbodistriktoj de Ekstera Londono havis apartan telefonprefikson ol tiu de la urbodistriktoj de Interna Londono, sed la difino de la telefonareoj estis malsama ol la limoj de la urbodistriktoj.

**La loĝantaro de Ekstera Londono dum historio** :

| Jaro | Loĝantaro |
| --- | --- |
| 1891 | 1.083.770 |
| 1901 | 1.647.396 |
| 1911 | 2.162.288 |
| 1921 | 2.413.978 |
| 1931 | 3.217.219 |
| 1939 | 4.250.788 |
| 1951 | 4.517.588 |
| 1961 | 4.499.737 |
| 1971 | 4.420.585 |
| 1981 | 4.254.900 |
| 1991 | 4.230.000 |
| 2001 | 4.463.000 |
| 2003 | 4.483.300 |
| 2004 | 4.498.200 |
| 2005 | 4.532.100 |

Vidu ankaŭ
----------

* Centra Londono
* Interna Londono
* Norda Londono
* Suda Londono
* Okcidenta Londono
* Orienta Londono

Referencoj
----------

1. ↑  Office of Public Sector Information - London Government Act 1963 (c.33) (as amended)
2. ↑   Outer London through time: Administrative History (post 1974). *A vision of Britain through time*. Great Britain Historical GIS. Arkivita el la originalo je 2012-02-13. Alirita 2009-11-20.

 Arkivigite je 2012-02-13 per la retarkivo Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770290
 |
**Čentiba**, hungare **Csente** aŭ *Csentevölgy* [ĉenteveldj] estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco **Prekmurje**, en statistika regiono **Pomurska**, en Občina Lendava.

Municipo Lendava en Slovenio, kie Čentiba troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 7  km²
* Alto super marnivelo: 175-196 m
* Koordinatoj: 46° 33′ 20.00″ N 16° 29′ 51.00″ O﻿ / ﻿46.5555556 °N, 16.4975000 °O﻿ / 46.5555556; 16.4975000 (mapo)Koordinatoj: 46° 33′ 20.00″ N 16° 29′ 51.00″ O﻿ / ﻿46.5555556 °N, 16.4975000 °O﻿ / 46.5555556; 16.4975000 (mapo)
* Loĝantaro: 750
* Poŝtkodo: 9220
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso: (+386) 02

Situo
-----

Čentiba situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ la hungara landlimo (kontraŭe Lovászi troviĝas), laŭ traira flanka vojo.

Historio
--------

Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Depost 2007 Slovenio kaj Hungario apartenas al interna zono de traktato Schengen, sekve la limoj ne estas gardataj, ili estas trapaseblaj senkontrole ie ajn.

Ĝemelkomunumo
-------------

* Hungario Szepetnek, Hungario
**Bazalto** estas vulkana, plej ofte nigra rokaĵo, kiu konsistas el mikso el fer- kaj magnezi-silikato, oliveno, pirokseno kaj plagioklazo. Se lafo malvarmiĝas ne malofte formiĝas plurangulaj metrojn longaj bazaltaj kolonoj en rekta angulo kun la malvarmiĝanta surfaco.  

La fundo de ĉiuj oceanoj konsistas el bazalto.

Oni povas uzi ĝin por pavumo de stratoj, sed oni povas produkti el ĝi bazaltajn faserojn je 1400 °C, kiam ĝi fandiĝas. Tiu praktika uzeblo estas la intereso por arkitekto Azorín. Laŭ Francisko Azorín **bazalto** estas *Vulkana ŝtono nigreverda, tre malmola, uzata por konstruo.* Kaj li indikas etimologion el Basan, *propra nomo de palestina regiono*, kaj el tio el greka *basanites* kaj latina *basaltes*.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 34.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Bazalto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bazalto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La ĉieliro de Jesuo Kristo pentrita de Giotto di Bondone (1276-1337)
Per **ĉieliro** en la kristanismo oni rememoras, kiam Jesuo Kristo korpe iris al Dio (Sia Patro) en la ĉielo, sed ankaŭ oni povas paroli pri ĉieliro de aliaj mitaj aŭ religiaj roluloj al ĉielo (vidu sube).

Kristanoj festas la ĉieliron de Jesuo je la **ĉielira tago**, precize 39 tagojn post pasko ĉiujare, ĉiam ĵaŭdo.

Biblia historio
---------------

Ĉi tiu okazintaĵo estas priskribita en Marko 16:19, Luko 24:51 kaj Agoj de la Apostoloj 1:1-12.

Signifo
-------

Laŭ la Kristana kredo Jesuo iris al la ĉielo por sidi je la dekstra flanko de Dio Patro, por tiel pledi por la kredantoj kaj kunregi. Pro Sia ĉieliro Jesuo liberigis la vojon por la elverŝo de la Sankta Spirito. Dum la Reveno Li revenos al sur la tero por la Lasta Juĝo.

Aliaj ĉieliroj
--------------

Laŭ la Biblio la profeto Elija ĉieliris per fajra ĉaro kaj fajraj ĉevaloj , ankaŭ Ĥanoĥo iradis kun Dio; li malaperis, ĉar Dio lin prenis .

Laŭ la katolikismo ankaŭ la Virgulino ĉieliris kvankam la Biblio ne diras tion (vidu Ĉielenpreno de Maria). Laŭ aliaj mitologioj aliaj figuroj ĉieliris.

Krome en arto kaj literaturo foje okazis similaj okazintaĵoj, ekzemple en la romano *Cent jaroj da soleco* de Gabriel García Márquez eble la plej fantazia epizodo estas tiu de rolulino kiu ĉieliris post skuado de litotukoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Ĉieliro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ĉieliro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kandelfesto
* Pasko
* Pentekosto
* Transfiguriĝo

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKristanismo |
| --- |
| Jesuo Kristo | Kristo • Filo de Dio • Virga naskiĝo • Krucumo • Reviviĝo • Enkarniĝo |
| Fundamentoj kaj Biblio | Eklezio • Kredodeklaro • Kanono • Malnova Testamento • Nova Testamento |
| Teologio | Dio • (Patro • Filo • Sankta Spirito) • Triunuo • Sankta tradicio • Sanktuloj • Savo • Sakramentoj • Bapto • Kanona juro • Kristologio • Eklezioscienco |
| Historio kaj Tradicio | Maria • Apostoloj • Petro • Paŭlo • Patroj • Apero • Konstanteno • Koncilioj • Aŭgusteno • Granda skismo • Krucmilitoj • Akvino • Reformacio • Lutero |
| Nomadoj | Adventismo • Anabaptismo • Anglikanismo • Baptismo • Kalvinismo • Katolikismo • Evangeliismo • Luteranismo • Metodisto • Pentekosto • Ortodoksa Eklezio • Orientaj Eklezioj |

 |
preĝejo Sankta Triunuo, Gera
La **preĝejo Sankta Triunuo** (germane: *Kirche St. Trinitatis*) troviĝas en Gera, Germanio, strato Heinrichstraße, je ĉirkaŭ 1 km for de la urbocentro.

Historio
--------

La preĝejo estis konstruita inter 1609-11 kun uzo de antaŭula konstruaĵo: ĝi komence servu kiel tombeja preĝejo. La modesta rektangula ejo en 1868/69 ŝanĝitis ĉe la norda flanko novgotike. En 1899 aldonitis sonorila turo. Jam antaŭe ĝi nomumitis paroĥa preĝejo por la novaj urbokvartaloj Heinrichsgrün kaj Debschwitz.

Post kiam oni forigis en la 1841-a jaro la Kapelon Sankta Volfgango, kiu apudis la preĝejon, oni metis etan belegan eksteran ambonon malfrugotikan (de 1500) ĉe la orientan flankon de la Triunuo-preĝejo. Ĝi nomiĝas ankaŭ *Tetzel-ambono*, ĉar la indulgencpredikisto fifama Johann Tetzel mem laŭtradicie uzis ĝin. Ankaŭ el la iama Volfgango-kapelo konserviĝis la sonorilo de la sonoril-muldinto Markus Rosenberger el Schleiz (1468). Ĝi do estas unu el la plej malnovaj sonoriloj preĝejaj de Turingio.

Priskribo
---------

Elstarega estas la interno. La lignaj plafonoj havas lindajn pentraĵojn. Krome famas ambono de 1615 el marmoro kaj alabastro, pluraj bildotabuloj, tomboj, epitafoj, altarpentraĵo (de ĉirkaŭ 1700) kaj memorigbildo de la datrevenaj festoj de 1630 okdaze de la unua jarcento post la t.n. Reformacio. La plej bela epitafo faritis por Benedikt Pascha kaj lia familio, por kiu oni skulptis figuran (plastikan) grupon de altega kvalito (ĉirkaŭ 1630). La ambono cetere venas el la preĝejo de Reinhardsbrunn. Ĉe la sudokcidenta ekstera flanko troviĝas epitafo por la entreprenisto Nicolaus de Smit kiu metis la fundamentan ŝtonon por la tekstila industrio de Gera.

Fonto
-----

Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 4*, 2011, ISBN 978-3-7954-2501-2, p. 97-98

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Triunuo (Gera) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie sur la urbaj paĝoj Arkivigite je 2018-11-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Paĝo de *Kirchbauverein Gera e.V.* kun bela bildo de la interno
Duobla ĉielarko
Skemo pri la estiĝo de ĉielarko
**Ĉielarko** estas sepkolora arko sur la ĉielo, kontraŭflanke de la suno, formiĝanta pro refrakto kaj difrakto de la sunradioj en la pluveroj. Ĝi okazas kiam pluvas kaj la suno radias dorse de la observanto. La koloroj estas (en tiu ĉi sinsekvo): ruĝo, oranĝkoloro, flavo, verdo, bluo, indigo, violkoloro. Nevideblaj najbaraj koloroj estas infraruĝa kaj ultraviola.

Newton origine (1672) nomis nur *kvin* primarajn kolorojn: ruĝo, flavo, verdo, bluo kaj violkoloro. Poste li aldonis oranĝkoloron kaj indigon, donante sep kolorojn analoge al la nombro da muziknotoj.

  

ruĝa:     oranĝa:     flava:     verda:     blua:     indiga:     viola:    

  

La tiel nomata ĉefa ĉielarko konsistas el ringoj kun la koloroj de la spektro. Malofte aperas ankaŭ sekundara ĉielarko, se la radioj de la suno duoble reflektiĝas, rompiĝas en la pluvero. (Se la radioj nur unufoje reflektiĝas, aperas la ĉefa ĉielarko.)

Vidu ankaŭ
----------

* Ĉielarko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ĉielarko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ĉielarko en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
* Ĉielarko en ReVo

* ĉielarka flago
* Irizeco
Lago de la Parko de la Venko.
**Parko de la Venko** (armene Հաղթանակ» զբոսայգի *Haghtanak zbosajgi* ), estas publika parko situanta en la distrikto Kanaker-Zejtuno de Erevano, la ĉefurbo de Armenio.

Historio
--------

La konstruado de la parko estis lanĉita dum la malfruaj 1930-aj jaroj kiel la "urba parko Arabkir", en la kadro de la disvolviĝo de la kvartalo Nor Arabkir norde de Erevano; la ĉefurbo de la Armena Soveta Socialisma Respubliko. Post la Granda Patriota Milito, la parko estis renomita "Parko de la Venko", rememorante la sovetian venkon super Nazia Germanio ĉe la orienta fronto de la dua mondmilito.

Post la milito, la Parko de la Venko estis malfermita la 29an de novembro 1950, ĉe la 30a datreveno de la sovetiigo de Armenio. Samtage 17-metran altan kupran statuon de Josif Stalin projektitan de la *Popola artisto de Sovetunio* Sergej Merkurov estis starigita en la parko, dum la bazaltŝtonigita piedestalo de la statuo estis projektita de alia Popola artisto de Sovetunio Rafajel Israjeljan .

En 1962, la statuo de Stalin estis malmuntita, kaj anstataŭigita per la monumenta statuo de Patrino Armenio en 1967, projektita de arkitekto Ara Harutjunjan. En 1970, muzeo dediĉita al la rolo de Armenio en la Granda Patriota Milito estis malfermita ene de la piedestalo de la statuo. Tamen en 1995, ĝi transformiĝis en la Milita Muzeo de Armenio regata de la Ministerio pri Defendo.

Priskribo
---------

En 1956, malgranda amuzparko estis malfermita sur la orienta parto de la parko. En 1958, la konstruado de la artefarita lago Arevik projektita de arkitekto Hovhannes Hakobjan estis lanĉita, kaj finita en 1961, dum en 1959, restoracio nomita *Aragil* (kun la signifo cikonio) projektita de Rafajel Israjeljan estis malfermita en la parko.

Inter 1983 kaj 1985 la parko estis fermita pro gravaj restaŭrolaboroj. La 9-an de majo 1985 okazis proksime de la komplekso Patrino Armenio la malfermo de la Heroa Strateto kaj la Tombo de Nekonata Soldato, en la 40a datreveno de la Granda Venko en la dua mondmilito. En 1989, nova spektoradego estis instalita ĉe la amuzparko anstataŭigante la malnovan.

Galerio
-------

* Soveta rakedo KatjuŝaSoveta rakedo Katjuŝa
* Soveta S-75Soveta S-75
* La monumenta statuo de Patrino Armenio en la parko.La monumenta statuo de Patrino Armenio en la parko.
* La spektoradego en la Parko de la VenkoLa spektoradego en la Parko de la Venko
* Tombo de Nekonata SoldatoTombo de Nekonata Soldato

Vidu ankaŭ
----------

* Patrino Armenio

Piednotoj
---------

* Kategorio Parko de la Venko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑   Victory Park - Armenian Travel Bureau. Alirita 19an de aŭgusto 2015.
2. ↑   Parks and groves of Yerevan city - MyYerevan.am Portal. Alirita 19an de aŭgusto 2015.
Koordinatoj: 50° 45′ 39″ N 15° 25′ 48″ O﻿ / ﻿50.76083 °N, 15.43000 °O﻿ / 50.76083; 15.43000 (mapo)

**Čertova hora** (germane *Teufelsberg*, esperante *Monto de Diablo*) estas monto en okcidenta Gigantmontaro, karakteriza dominaĵo sude super urbo Harrachov. La montopinto estas el uurbocentro per aerlinio malproksimigita ĉirkaŭ 1,5 km, ĉe limo de Gigantmontara nacia parko kaj ties ŝirma zono.

Preskaŭ sur ĉiuj deklivoj de la monto estas la deklivoj abruptaj kun karakteriza superiĝo. Sole suudoriente troviĝas pli malprofuunda selo kun supermara alteco proksimume 965 metroj. Čertova hora estas deakvigata per maldekstraj pli malgrandaj alfluantoj de sude fluanta rivero Jizera kaj de norde fluanta Mumlava, kiu estas ankaŭ alfluanto de Jizera. La tuta monto estas preskaŭ konekse surkreskinta plejparte de picea arbaro, la tuteco de la arbaro estas rompita nur de la deglitejoj.

Skiista centro
--------------

Skisaltejoj K-185 kaj K-125 somere
Vintraj sportoj  komencis en Harrachov praktikiĝi post tio, kiam grafo Jan Harrach alveturigis en Bohemion la unuajn skiojn (en la 19-a jarcento). En la jaro 1908 estis fondita "Societo de vintraj sportoj". La unuaj skisaltejoj, kiuj Harrachov tiom famigis, estiĝis en la jaro 1920. En la jaro 1923 okazis en Harrachov la unuaj internaciaj skiistaj konkursoj. en kiuj paertoprenis la plej bonaj skiistoj el multaj landoj de Eŭropo, kaj eĉ el Usono. Ekde la jaro 1954 Internaciaj skiistaj konkursoj okazas jam pli regule. En la jaro 1980 la skisalteja kaj la skikura areoj estis rekonstruitaj, dum kio estis konstruita la plej alta skisaltejo – mamuta saltejo K-185 por flugoj sur skioj. Pluaj saltejoj estas K-125, K-90, K-70 kaj K-40.

Alirebleco
----------

La plej simpla vojo al la montopinto estas suprenveturo per telfero el Harrachov, el kiu kondukas ankaŭ verde verda turisma marko markita turisma vojo, al kiu proksimme 400 metroj okcidente de la montopinto ligas blua marko blua turisma marko. El mala flanko kondukas al pinto blua marko de Dvoračky.

Rilataj artikoloj
-----------------

* Čerťák

Eksteraj ligiloj
----------------

* Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Čertova hora en Vikimedia Komunejo

	+ Loka ŝablono ligas al alia kategorio en Komunejo ol alvicigita datumero de Vikidatumoj:
		- Loka ligilo: Čerťák
		- Wikidata: Čertova hora
* Čertova hora en Tisicovky.cz
* Skiareo Čertova hora
* Urbo Harrachov
**Ĉielira Insulo**, **Insulo Ĉieliro**, aŭ en franca **Île de l'Assomption** kaj en angla **Assumption Island**, estas malgranda insulo situanta ĉe 9° 43′ S 46° 30′ O﻿ / ﻿9.717 °S, 46.500 °O﻿ / -9.717; 46.500 (mapo) en la Hinda Oceano norde de Madagaskaro kaj estas parto de la ŝtato Sejŝeloj. Ĝi situas ĉirkaŭ 30 kilometrojn sudoriente de la atolo Aldabro, parto de la Aldabra Insularo. Ĝi estas unika koralinsulo, kiu havas 11.07 km² en areo kaj kiu havas malgrandan setlejon en la ŝirma okcidenta flanko ĉirkaŭata de arboj Kasuarinoj. Abandonita plantejo de kokosarboj estas ĝuste sude de tiu. Inter du sablodunoj sudoriente de la setlejo etendiĝas aerodromo el betono. La okcidenta marbordo montras preskaŭ seninterrompan sablostrandon de 5 km. Du grandaj sablodunoj elstaras ĉe la sudorienta marbordo de la insulo, unu el ili 32 m alta.

Pro detrua efiko de guano-minado, kiu daŭris ĝis 1983, en la insulo hegemonias nudaj rokoj kaj kavoj, kaj ĝi estas dise kovrita de malalta vegetaĵaro. 

Elstara loĝanto de la insulo estas la Ĉielirinsula geko, nome subspecio de geko troviĝanta nur en tiu insulo.

La dokumentario *The Silent World* estis parte filmita en la Ĉielira Insulo.
Tomboŝtono de Sevak.
**Parujr Sevak** (armene: Պարույր Սևակ ) (24an de januaro 1924 - 17an de junio 1971) estis armena poeto, tradukisto kaj literatura recenzisto. Li estas konsiderata unu el la plej grandaj armenaj poetoj de la 20a jarcento.

Vivo
----

Sevak naskiĝis kiel *Parujr Ghazarjan* ( armene : Պարույր Ղազարյան ) en vilaĝo Ĝanakĉi (nuna Zangakatun), Armena SSR, Sovetunio, filo de Rafael Ghazarjan kaj Anahit Soghomonjan la 24an de januaro 1924. Juna Parujr studis en la vilaĝa lernejo kaj poste en 1940 translokiĝis al Erevano por studi ĉe la filologia fakultato de la Erevana Ŝtata Universitato. Li studentiĝis en 1945.  La saman jaron li komencis postbakalaŭran studon de armena literaturo ĉe la Akademio de Sciencoj, Abeghjan Instituto de Literaturo.  En 1951 Sevak iris al Moskvo por studi ĉe la Gorkij Instituto de Monda Literaturo. Pot diplomiĝo en tiu instituto Parujr laboris tie en 1957-1959 kiel tradukprofesoro.

Inspirita de la okcident-armena poeto Ruben Sevak, Parujr Ghazarjan adoptis la nomon Parujr Sevak kiel sian plumnomon.

En 1960 Sevak revenis al Erevano kaj komencis sian fekundan kaj signifan literaturan, sciencan kaj publikan aktivismon.  Li komencis labori ĉe la Abeghjan Instituto de Literaturo kiel scienca esploristo.  De 1966-1971 Sevak laboris kiel la Sekretario de la Estraro de la Uniĝo de Armenaj Verkistoj de Armenio.

En 1967 Sevak fariĝis doktoro pri filologio post disertacia defendo.  En 1968 li estis elektita en la Supera Konsilio de la Armena SSR.

Sevak mortis la 17-an de junio 1971 en aŭtoakcidento dum veturado reen al Erevano. En antaŭaj jaroj, li esprimis sian kritikon pri la koruptado de la sovetia reĝimo kaj pro tio, multaj armenoj kredas, ke li estis murdita de la soveta registaro. Lia edzino, Nelly Menaghariŝvili, ankaŭ mortis en la aŭtoakcidento. Li estis entombigita en la postkorto de lia hejmo, en Zangakatun, kiu poste fariĝis muzeo malfermita al ĉiuj.

Literatura verko
----------------

La poemo *La Nesilentebla Sonorilturo de Sevak* estas dediĉita al armena komponisto Komitas Vardapet kaj al la memoro de la Armena genocido.

### Publikaĵoj

* *Senmorta Komando* (Անմահները հրամայում են) - 1948
* *Senkompromisa Intimeco* (Անհաշտ մտերմություն) - 1953
* *Amvojo* (Սիրո ճանապարհ) - 1954
* *La Nesilentebla Sonorilturo* (Անլռելի Զանգակատուն) - 1959
* *Viro ĉe la rando* (Մարդը ափի մեջ) - 1964
* *Sajat Nova* (Սայաթ Նովա) - 1969
* *Estinta lumo* (Եղիցի լույս) - 1969
* *Viaj Konatoj* (Ձեր ծանոթները) - 1971

Heredaĵo kaj memoro
-------------------

Unu el la ĉefaj stratoj de la distrikto Kanaker-Zejtun de Erevano estas nomita laŭ Sevak.  Lernejo numero 123 de Erevano ankaŭ portas lian nomon.

### En popola kulturo

* Filmo "Parujr Sevak" (1984) reĝisorita de Levon Mkrtĉjan, Armenfilm

Referencoj
----------

* Kategorio Parujr Sevak en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  Portraits of hope: Armenians in the contemporary world, by Huberta von Voss - 2007 - p. 116
2. 1 2 3 4   Կենսագրություն (). ParuyrSevak.com. Alirita 3a de aŭgusto 2012.
J. M. Schleyer, la unua ĉifalo
**Ĉifalo** (volapuke : ***Cifal*** [ĉi**fal**]: *cif* (el la angla *chief* [ĉif']), estro + *al*, moŝto) estas la plej alta estro de volapuka movado. Johann Martin Schleyer estis la unua ĉifalo. En 1889, li eksigis bloke la Internacian Akademion de Volapuko, kaj la Akademio eksigis la ĉifalon Schleyer; tiam la volapuka movado disiĝis. Parto sekvis la ĉifalon, kaj parto sekvis la Akademion. Schleyer, kiu krom ĉifalo ankoraŭ havis la titolon datuvalo (volapuke : *datuval*, la eltrovanta moŝto), vivis ĝis 1912, sed antaŭ sia morto li heredigis la titolon al Albert Sleumer. La devoj kaj rajtoj de ĉifalo estis fiksitaj en 1934 de la tiama ĉifalo Albert Sleumer.

La nazioj persekutis la lastajn volapukistojn dum la Dua mondmilito, sed la volapuka movado daŭris ĉefe inter esperantistoj, kiuj volis konservi Volapukon kiel memoraĵon. (La posteuloj de de Jong ne plu proponis Volapukon kiel internacian komunikilon, sed kiel konservindan kulturaĵon.)

La titolo ĉifalo pludoniĝis en senbreĉa posteularo de Schleyer ĝis la nuna ĉifalo Hermann Philipps‎:

1. Johann Martin Schleyer 1879 – 1912
2. Albert Sleumer 1912 – 1948
3. Jakob Sprenger 1948 – 1950
4. Johann Schmidt 1950 – 1977
5. Johann Krüger 1977 – 1983
6. Brian R. Bishop 1984 ĝis 2014
7. Hermann Philipps‎ 2014 ĝis nun

Fontoj
------

1. ↑  Brian Bishop, "Volapuko havas novan Cifal!", *La Balta Ondo*, 29a de Majo 2014, ankaŭ papere: Brian Bishop, "Volapuko havas novan Cifal!", *La Ondo de Esperanto*, 2014/6.
2. ↑  Intervjuo interesa el la 2014-a jaro ĉe Interlinguistische Informationen

Eksteraj ligiloj
----------------

* Cifals Volapükas[*rompita ligilo*] (en Volapuko kaj la angla)
* Oficialaĵoj far la estraroj
**Čestijanec,** hungare **Hétház** estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Sveti Martin na Muri.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 110
* Poŝtkodo: 40313
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 46° 31′ 19″ N 16° 19′ 37″ O﻿ / ﻿46.52194 °N, 16.32694 °O﻿ / 46.52194; 16.32694 (mapo)Koordinatoj: 46° 31′ 19″ N 16° 19′ 37″ O﻿ / ﻿46.52194 °N, 16.32694 °O﻿ / 46.52194; 16.32694 (mapo)

Loknomo
-------

La historia hungara loknomo estis preskaŭ la sama, ol la kroata: Csesztjanec [ĉestjanec]. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis novan, pli hungarecan loknomon.

Situo
-----

Čestijanec situas laŭ dekstra bordo de Muro (rivero). Sveti Martin na Muri troviĝas 3, Čakovec 20 km-ojn.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Hétház apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika kapelo
**Phil BOSMANS** SMM (naskiĝis la 1-an de julio 1922 en Gruitrode, Limburgo, mortis la 17-an de januaro 2012 en Mortsel, provinco Antverpeno) estis belga katolika ordenano kaj aŭtoro de multaj edifaj verkoj.

Phil Bosmans naskiĝis en la flandra Gruitrode, kie lia patro estis eta bienisto. La familio nombris kvar infanojn. Kiam li aĝis 16 la familio translokiĝis al Genk. Phil pasigis la grandan parton de sia juneco inter la minlaboristoj.

En 1941 li monaĥiĝis ĉe la monaĥoj Montfortanoj (SMM). Li restis tie ĝis la fino de la milito. En 1945 li transloĝiĝis al la nederlanda Oirschot kie li la 7an de marto 1948 pastriĝis.

En 1954 Phil Bosmans kolapsis. Dum du jaroj li apenaŭ kapablis fari ion ajn. Liaj ĉefoj ne volis tre lin ŝarĝi kaj lin donis multe da libertempo. Tial li povis favore respondi al la alvoko de pastro Loop plu-ellabori Movadon sen Nomo. Ekde 1957 Phil tute sin dediĉis al ĝia realigo.

Eldonejo Lannoo ekhavis la ideon faskigi la cent telefonajn mesaĝojn kiujn li verkis en la libron *Menslief, ik hou van je*. Tiu aperis en 1972. En 1988 aperis esperantlingva traduko de tiu libro kun titolo 'Ŝanco por Feliĉo'. Ĝi estis siatempe la plej vendata libro en Flandrio. En 2005 oni represis ĝin la 65an fojon. Nur en Flandrio kaj Nederlando vendiĝis 800 000 ekzempleroj. Nur en Germanio vendiĝis 2 milionoj da ekzempleroj.

La plurjara sindediĉo de Phil alportis al li ankaŭ kelkajn premiojn kaj rekompencojn. En la jaroj 1968 kaj 1991 li ricevis la premion *Visser Neerlandia*. En 1991 li ankaŭ ricevis premion de la Flandra Regiono.

Ĝis 1991 Phil Bosmans estis la prezidanto kaj delegita administranto de Movado sen Nomo. La 1an de julio 1991 lin oficiale postsekvis Frans van Oudenhove.

En decembro 1994 Phil havis gravan trafikan akcidenton. Kelkajn monatojn poste li suferis de cerboinfarkto. Ekde la apopleksio pastro Bosmans estis handikapita. Liaj dekstraj brako kaj gambo estis paralizitaj.

Phil Bosmans kaj Esperanto
--------------------------

Bosmans simpatiis kun Esperanto kaj komprenis ke ĝi havas eblojn por plivastigi la horizonton por la mesaĝoj pri la 'kulturo de la koro'. Kiam en 1980 Jos Kerfs, nova esperantisto, kontaktis lin, li mem proponis fondi la asocion „Movado sen Nomo" kaj finance subtenis ĝian starton. Li eĉ partoprenis la Universalan Kongreson en Vieno. En 2000, por festi la 20-jaran ekziston, MsN eldonis duan libron de Phil Bosmans, "Donace al vi". En Antwerpen okazis festo kun la aktivuloj kaj en ĉeesto de Phil Bosmans.

Referencoj
----------

1. 1 2  Historio de Movado Sen Nomo Arkivigite je 2017-06-26 per la retarkivo Wayback Machine, 2005, konsultite la 16-an februaro 2017.
2. ↑  Ivo Durwael, Pli bona mondo komenciĝas en via propra koro, Monato, 9-a februaro 2017, konsultita la 16-an februaro 2017.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografio de Phil Bosmans je la retpaĝo de Movado sen Nomo (en la nederlanda)
* Bosmans je la retpaĝo de eldonejo Lannoo[*rompita ligilo*] (en la nederlanda)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 47093
* GND: 122568478
* LCCN: n89646256
* VIAF: 79467226
* ISNI: 0000000083552142
* SUDOC: 253471346
* NKC: xx0013154
* BNE: XX1000581
 |
**Feino Morgane** (aŭ Morgan le Fey) estas sorĉistino en la legendoj pri Reĝo Arturo.

Ŝia nomo sugestas ke komence ŝi estis feino, ne homo. En la Artura literaturo ŝi ĝenerale estis la filino de Igraine kaj ŝia unua edzo Gorlois, Duko de Kornvalo. Ŝi estis la fratino de Morgause kaj Elaine, kaj la duon-fratino de Arturo. Laŭ Thomas Malory Morgane edziniĝis al Urien, reĝo de landoj en norda Britio: tamen iliaj rilatoj ne glatis kaj ŝi ĝuis multajn am-aferojn. Morgane kaj Urien havis filon, Ywain. Ŝi studis la magion, kaj komplotis kontraŭ Reĝino Ginevra. Malsukcese ŝi klopodis delogi Lanceloton. Ŝi penis malkaŝi la am-rilatojn de Ginevra kaj Lanceloto.

Pro ŝiaj persvadoj, ŝia amanto Accolon provis ŝteli Ekskaliburon por uzi ĝin en unuopa batalo kontraŭ Arturo. Accolon ne sukcesis, kaj, laŭ kelkaj verkistoj, la kolera Morgane forprenis la ingon de Excalibur kaj ĵetis ĝin en lagon.

Tamen fine ŝi amikiĝis al Arturo, kaj post lia morto ŝi estis inter la kvar sorĉistinoj kiuj portis lian korpon al Avalon.

Speco de miraĝo, "Fata Morgana", nomiĝas laŭ Morgane.

* Kategorio Feino Morgane en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 267486
* LCCN: sh85087258
* VIAF: 20146284443115332106
* NKC: jo2016908763
 |
Kiel la kavaliro, Bedivere ĵetas la glavon Excalibur en la akvon. Bildo de Aubrey Beardsley, 1894.
*Excalibur* fare de Howard Pyle (1902).
**Ekskaliburo** (En la angla **Excalibur**; en la kimra, **Caledfwlch**; en la kornvala, **Calesvol** (en moderna kornvala: **Kalesvolgh**); en la bretona, **Kaledvoulc'h**; kaj en la latina, **Caliburnus**) estis la legenda glavo de Reĝo Arturo.

Iuj verkistoj diris ke Arturo eltiris Excalibur el ŝtono, tion kion nur la vera reĝo povus fari, dum turniro ĉe Londono, kaj pro tio iĝis reĝo. Aliaj, ke la Damo de la Lago donis ĝin al Arturo post kiam li iĝis reĝo. Laŭ pluraj versioj de la legendo, kiam li estis mortanta Arturo komandis Bedivere ĵeti Excalibur en la lagon el kiu ĝi venis, kaj brako de Damo leviĝis el la akvo por kapti ĝin.

Laŭ multaj verkistoj, la glavo estis ambaŭflanke gravurata: sur unu flanko estis la vortoj "Prenu min"; sur la alia, "Forĵetu min". La klingo forte brilis, tiom kiom tridek torĉoj, kaj blindigis la malamikojn de Arturo. La ingo de Excalibur povis protekti kontraŭ vundoj. Iuj diris ke la Feino Morgane ŝtelis la ingon kaj ĵetis ĝin en lagon: ĝi neniam plu videblis.

* Kategorio Ekskaliburo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)