recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Horgoŝ situas en la mapo en la verda munucipo
Ĉefstrato de Horgoŝ
**Horgoš** (serbe *Хоргош*, hungare *Horgos*) estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Norda** Banato (tamen geografie en Baĉka), en municipo de Kanjiĵa. La nomo devenas el la hungara, signifanta hoka. Apude troviĝas hokoforma lago.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 6300
* Poŝtkodo: 24410
* Telefonprefikso: +381 24

Situo
-----

Tiu vilaĝo estas la plej norda komunumo de Serbio, situanta ĉe la hungara landlimo, krome proksime de Tiso. Ĉefvojo kaj aŭtoŝoseo Budapeŝto-Beogrado preteriras la setlejon. Krome estas fervojo al Szeged, dum la hungara erao ankaŭ al Baja. Subotica estas proksime. La vilaĝo estas limpasejo voje kaj fervoje.

Historio
--------

La hungaroj okupis la Karpatan basenon en 895. En la 11-a j.c. oni mencias klostron kaj fiŝistan vilaĝon. En la 13-a j.c. kumanoj setlis, havanta aŭtonomion. La turkoj senhomigis la vilaĝon, la kampoj apartenis al Szeged. En 1640 la vilaĝo aperas en dokumento, sed la serioza refondiĝo okazis inter 1746-1772. Formiĝis en la regiono farmoj inter Kecskemét, Szeged, Szabadka. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Csongrád (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon ĝis 1944.

Menciindaĵo
-----------

Unu el la plej konata hungara popolkanto temas pri Horgoŝ: *La ĉardo en Horgoŝ estas pentrita...*

Nuntempe la vilaĝo profitas el agrokulturo, bestbredado kaj trafiko. Ĝi estas centro de kontrabandistoj. En 2002 loĝis 6300 da homoj (hungaroj 84%, serboj 7%, jugoslavianoj 2% kaj ceteraj).

Famuloj
-------

* Lehel Kovács (aktoro)

* Kategorio Horgoš en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Homorod** (hungare *Homoród*, germane *Hamruden*) estas komunumo en Rumanio, oriente de Rupea.

En 1910 ĝi havis 1 490 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj, hungaroj); en 1992 1 452 (rumanoj, 24 % da hungaroj, 11 % da ciganoj, 4 % da germanoj). Ĝia unua skriba mencio estas ĉirkaŭ 1400. Ĝi estis libera saksa vilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő).

Ĉirkaŭ la evangelia-luterana preĝejo (13-a jarcento) estas forta kampara fortikaĵo kun du muroj, konstruita en la 15-a kaj 16-a jarcentoj. Ĝi neniam estis konkerita.

Sudoriente de la komunumo troviĝas banejo (Băile Homorod / Honterusbad / Homoródfürdő). Oni ne konfuzu ĝin kun Băile Homorod en distrikto Harghita, ĉ. 40 km nord-oriente.

Administre apartenas al ĝi Jimbor kaj Mercheașa.

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1-18. 1993-2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Homorod (Brașov) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Popolnombrado 2002
* Interaga mapo de distrikto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Statuo pri Eloy Gonzalo en Pul-bazaro de Madrido.
**Eloy Gonzalo**, surnomata *La Heroo de Kaskoro* (n. en Madrido, 1-an de decembro 1868 – m. en Matanzas, Kubo, 18-an de junio 1897) estis hispana soldato distingita dum la Hispana-usona milito.

Biografio
---------

Orfa, li kreskis en la trovitejo de Madrido. Li estis sendita al Regimento de Infanterio María Cristina no. 63, en la urbo Puerto Príncipe, provinco  Camagüey kie li alvenis en novembro 1895.

La 22-an de septembro de 1896 aro da pli-malpli tri mil ribeliĝintoj komanditaj de Máximo Gómez kaj Calixto García, ĉirkaŭis la etan vilaĝon Kaskoro, proksime al Puerto Príncipe.

La 26-an de septembro la kondiĉo de la hispana taĉmento estis tiel implikita, ke la sola solvo estis dissaltigi kabanon el kiu la atakantoj kaŭzis grandajn damaĝojn al la garnizono.

Eloy Gonzalo prezentiĝis kiel voluntulo por fajrigi la pozicion de la kubaj ribeliĝintoj. Legendo diras, ke li petis eliri per kordo ligita al sia korpo por, en la okazo, ke li falos, li povus esti rekuperita. Tiel, armita kun sia fusilo kaj petrolujo, kaj ligita per kordo, traglitis al malamikaj pozicioj, ekbruligis ilin kaj revenis sendamaĝa al taĉmento, kiu estis liberigita post kelkaj tagoj de hispana kolono komandita de la generalo Adolfo Jiménez Castellanos.

Eloy Gonzalo partoprenis multajn aliajn militajn agojn, estis premiita per la Arĝenta Kruco al la Militista Merito, pensiita per 1,50 pesetoj monate. Tamen, li mortis en la Militista Hospitalo de Matanzas pro malsano. Liaj restaĵoj estis revenigitaj al Hispanio kaj staras en maŭzoleo de la Tombejo de la Almudeno de Madrido apud aliaj pereintoj dum la militoj en Kubo kaj Filipinoj.

Statuo pri Eloy Gonzalo en Pul-bazaro de Madrido.
Skulptaĵo pri Eloy Gonzalo en San Bartolomé de Pinares, kie ŝajne li iom vivis junaĝe.

La mito de la heroo
-------------------

La gesto de Eloy Gonzalo milite ne estis tre grava. Tamen, la bildo de la heroo de Kaskoro famiĝis en Madrido, eble pro sia kondiĉo de trovita infano kaj pro la bezono pri glori ago de unupersona heroeco en milito.

En la jaro 1897 la Madrida Urbodomo decidis omaĝi tiu heroon. Por tio, dediĉis straton (strato Eloy Gonzalez) kaj starigis statuon en placo de la populara Pulbazaro El Rastro. La statuo estis skulptita de la segovia Aniceto Marinas kaj inaŭgurita en 1902 de la reĝo Alfonso la 13a. Temas pri statuo ege priskriba, kiu montras kutiman soldaton, kun surŝultra fusilo, portante kordon kaj petrolujon. Poste, municipa akordo en 1913 nomigis tiun placo kiel Nicolás Salmerón, nomo kiu daŭris ĝis la populareco de la heroo kaŭzis la nunan nomadon, Placo de Kaskorro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Eloy Gonzalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Heroo de Kaskorro en TTT-paĝo de *Historia y Milicia* Arkivigite je 2007-05-20 per la retarkivo Wayback Machine (Hispane)
* Dosiero pri Eloy Gonzalo en libro *Historia de la Inclusa de Madrid*, de Pedro Espina Pérez (Hispane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 202082
 |
Reĝo Georgo la 5-a (side, centre) kun siaj ĉefministroj en 1926. Stare (maldekstre dekstren): Walter Stanley Monroe (Novlando), Gordon Coates (Nov-Zelando), Stanley Bruce (Aŭstralio), J. B. M. Hertzog (Unio de Sud-Afriko), W. T. Cosgrave (Irlanda Libera Ŝtato). Side: Stanley Baldwin (Unuiĝinta Reĝlando), Reĝo Georgo la 5-a, William Lyon Mackenzie King (Kanado).
**Imperia Konferenco** (en angla *Imperial Conferences* kaj *Colonial Conferences* antaŭ 1907) estas termino en politiko kiu referencas al periodaj kunsidoj de registarestroj el memregantaj kolonioj kaj dominioj de la Brita Imperio inter 1887 kaj 1937, antaŭ la establado de regulaj Kunsidoj de Ŝtatestroj de la Komunumo de Nacioj en 1944. Ili okazis en 1887, 1894, 1897, 1902, 1907, 1911, 1921, 1923, 1926, 1930, 1932 kaj 1937.

Ĉiuj konferencoj okazis en Londono, la sidejo de la imperio, escepte tiuj de 1894 kaj 1932 kiuj okazis en Otavo, la ĉefurbo de la plej veterana "Dominio de la Krono". La konferenco de 1907 ŝanĝis la nomon de la kunsidoj al Imperiaj Konferencoj kaj interkonsentis, ke la kunsidoj okazu ekde tiam regule anstataŭ okazado nur kiam transmaraj ŝtatestroj vizitad Londonon por reĝaj aferoj (ekz. jubileoj kaj kronigoj).

Bibliografio
------------

* Keith, A.B. The Government of the British Empire (1935).
* Olson, James S. eld. Historical Dictionary of European Imperialism (1991) pp 292–300; Covers 1907, 1911, 1921, 1923, 1926 and 1932
* Palmer, G.E.H. Constitution and Cooperation in the British Commonwealth (1934)

* Kategorio Imperia Konferenco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 715364
 |
**Tamás Varga** [tamAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Varga Tamás** estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto. 

Tamás Varga naskiĝis la 3-an de septembro 1964 en Veszprém (urbo).

Biografio
---------

Tamás Varga maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris arkitekturan diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1988. Post la diplomo li laboris en privata arkitektura firmao kvin jarojn, sed li ankaŭ havis posteneton en la universitato. Inter 1993-1996 li estis asistanto, inter 1996-2004 lektoro, poste docento. Intertempe en 2003 li akiris sciencan gradon DLA. Inter 2006 kaj 2013 li estis vicdekano. Li ricevis premiojn inter 1995-2009.

Elektitaj planitaj konstruaĵoj
------------------------------

* lernejo en Telki (1999)
* medicinaj centroj en Gyula (2001), Ajka (2003), Székesfehérvár (2004), Kaposvár (2005), Budapeŝto (2008)
* oficeja domo Budapeŝto (2008)

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Springer Irodaház* (1992)
* *Kaposi Mór Megyei Kórház Dialaízis Központ* (2006)
* *Egy ház, amit szeretek* (2009)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla post klako al "FŐÁLLÁSÚ OKTATÓK," poste serĉu la nomon) Arkivigite je 2021-05-16 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 691758
 |
**Jevgenij Konstantinoviĉ Fjodorov** (en rusa Евгений Константинович Фёдоров; la 10-a de aprilo (laŭ malnova stilo la 28-a de marto), 1910, Benderi - 30a de decembro 1981) estis soveta terfizikisto, politikisto, publika figuro, akademiano (1960), kaj Heroo de Sovetunio (1938).

Li estis membro de la nordpolusa stacio Norda Poluso-1. La ekspedicio estis transportita aviadile zorge de Mark Ŝevelev. "NP-1" funkciis dum 9 monatoj, dum kiuj la flosglacio veturis 2850 km. La komandanto de la stacio estis Ivan Papanin. La 19an de februaro 1938 la sovetaj glacirompiloj *Tajmir* kaj *Murman* elportis la kvar polusesploristojn el la stacio ĉe la orienta marbordo de Gronlando. Ili alvenis en Leningrado la 15an de marto per la glacirompilo *Jermak*.

Notoj
-----

1. ↑   (19 February 2013) "", *Мурманский Вестник* (Rusa). 

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2015-09-27. Alirita 2015-09-13.

* Kategorio Jevgenij Fjodorov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 533826
* GND: 118639005
* LCCN: n82233056
* VIAF: 15562918
* ISNI: 0000 0001 0956 496X
* SUDOC: 083555773
* NLA: 35785153
* BIBSYS: 6057857
* NKC: jx20051217017
 |
La kranio
La **homo de Kennewick** [kenevik] aŭ **Kenevika homo** estas skeleto de prahomo, trovita en 1996 sur la bordo de rivero Kolumbio ĉe la urbo Kennewick, Vaŝingtonio, Usono. La skeleto estas 9.300 jaraĝa kaj tute kompleta, kio estas maloftaĵo en Nord-Ameriko.

La skeleto kroĉpendiĝis post inundo sur la riverbordo (pro tio la sciencistoj ne konas la entombigan lokon). La kranion de la skeleto rimarkis du junuloj, kiuj organizis hidroplan-konkurson, sed ili atentigis la policon post la konkurso por ne ĝeni la okazintaĵon.

La antropologoj unue konstatis kaŭkazajn trajtojn de la kranio, tiel unu indiana popolo (asartu) tuj nomis lin sia praulo kaj ili volis la restaĵon tuj entombigi. Sed la sciencistoj kontraŭis tion kaj ekis proceso pri la skeleto. Novaj esploroj pruvis, ke la homo verŝajne venis el Japanio aŭ Sud-Orienta Azio; tiel li ne estas praulo de la asartu-oj. La tribunalo decidis favore al la sciencistoj, tiel ili povis pluekzameni la ostojn. Sed dumtempe la trovejo estis arbarumita, tiel ili ne povis plu esplori tion.

La esploroj montris, ke la homo estis pli alta ol la tiutempuloj (preskaŭ 180 cm), fortkorpa, 40-50 jaraĝe mortanta. Liaj dentoj estis en bona stato. Li travivis vundon de lancopinto ĉe la kokso, sed verŝajne ĝismorte lametis.

Vidu ankaŭ
----------

* Ajnuoj

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Vi povas plibonigi la jenon:
* Aldonu mankanta(j)n fontindiko(j)n al la artikolo.

Se vi korektis unu el la menciitaj mankoj, bonvolu forigi la koncernan parametron de la ŝablono {{Pluraj problemoj}}. Detaloj estas en la dokumentado. |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 19440
 |
**Imperia Ŝtata Krono**
**Imperia Ŝtata Krono** (angle *Imperial State Crown*) estas krono, kiu estas parto de la Reĝaj Juveloj de Britio.

Priskribo
---------

Simila laŭ projektado al la krono de Krono de Sankta Eduardo, kun la bazo de la krono kvar krucoj (kruco Pattée) inkluzive de kvar Lilifloroj. Sur la bazo de la krono estas kvar duone arkaĵoj , kiuj kuniĝas en ligo ora Mondeo kiu suportas krucon. Sub la arkoj de velura kupolo kies randoj estas ornamitaj per armino. La krono estas ornamita per 2 868 diamantoj, 273 perloj, 17 safiroj, 11 smeraldoj kaj 5 rubenoj.

La krono estas ferlita per konataj grandvaloraj ŝtonoj - en la kruco supre de la krono estas safiro nomita "Sankta Eduardo Safiro", kiu verŝajne estas prenita de la ringo de Eduardo la Konfesanto. Ankaŭ antaŭ la krono estas inkrustita la rubena Nigra Princo. La fronto de la krono estas metita per diamanto Cullinan II, ankaŭ konata kiel la "Eta Stelo de Afriko".

En la malantaŭo de la krono estas enigita Safiro Stuart pezanta 104 karatojn (20,8 gramoj).

Historio kaj uzoj
-----------------

La krono estas eluzita ĉe la fino de la kronada ceremonio kiam la nova monarko forlasas Abatejon Westminster - kaj ne dum la kronada ceremonio mem. Reĝino Viktorio kaj Reĝo Eduardo la 7-a portis la kronon de la ŝtata imperio dum la kronada ceremonio mem pro la granda pezo de la krono de Sankta Eduardo.

La monarko portas la kronon de la ŝtata imperio ĉe la jara malferma ceremonio de la parlamento. Laŭ tradicio, la krono kaj aliaj kronjuveloj estas transportitaj al Palaco Buckingham en sia propra kaleŝo de tie ili estas transportitaj dum la reĝino alvenas en la kaleŝo al Palaco de Westminster, kaj alportita al la palaca robĉambro kie la reĝino portas la robon kaj kronon.

La nuna krono de la imperio estas krono kreita por la kronado de Georgo la 6-a en 1937. La krono estas kreita de la diamanta kompanio Gerard & Co. kaj estas ekzakta kopio de la krono de la ŝtata imperio kreita por reĝino Viktorio - sed pli malpeza kaj pli komforta por porti.

Kaj la krono de la ŝtata imperio kaj la restaĵoj de la origina krono uzita de reĝino Viktorio konserviĝas en la Juvela Domo de la Turo de Londono.

* Kategorio Imperia Ŝtata Krono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Honnechy** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 496 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Honnechy situas en la natura regiono Cambrésis, de kiu Cambrai estas la historia ĉefurbeto. Tiu regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. La areo ĉirkaŭ la urbeto Le Cateau-Cambrésis restas tamen sufiĉe proksima al Avesnois : ankoraŭ videblas verdaj paŝtaĵoj kaj heĝoj kaj ne la agroj de Cambrésis.

Honnechy etendiĝas sur 6,53 km².

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Bertrand Lefebvre, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Vidindaĵoj
----------

La kastelo de Honnechy
La kastelo de Honnechy datiĝas de la komenco de la 18-a jarcento. Ĝi estis konstruita super eksa fortikaĵo, kiu apartenis al la landsinjoroj de Guise.

La sinjoro Nicolas Lemoine estis entombigita en la ĥorejo de la vilaĝa preĝejo, samkiel siaj du filoj.

Administrado
------------

Honnechy apartenas al la kantono de Le Cateau-Cambrésis, kies ĉefurbo estas Le Cateau-Cambrésis. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Le Cateau-Cambrésis
* Maurois (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------
La **preĝejo Duondormo de Dipatrino** (origine hungare *Istenszülő elszenderedése*; komprenu kiel sinonimo de *Ĉielenpreno de Maria*) estas grek-katolika historia monumento en urbo Szerencs (Hungario).

Historio
--------

En Szerencs la loĝantaro malpliiĝis en frua 18-a jarcento pro militado kaj epidemio, tial la bienulo varbis rutenojjn. Ili estis grek-katolikoj kaj fondis paroĥon en 1716, samtempe ankaŭ kirko estis konstruita, sed ties patrono ne estas konata. Pli nova (nun videbla) preĝejo estis konstruita en la 1790-aj jaroj. La du sonoriloj estis kreitaj en 
1892, respektive 1949.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en korto, sed flanke de la navo ankaŭ krucifikso estas videbla ekde 1849. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias ĉe flanko de la turo. La navo havas krucnavon, kiu finiĝas ambaŭflanke en duonrondo. La absido estas hufumoforma kaj dekstre sakristio aliĝas. Interne la ikonostazo estas sesnivela.

Kermeso okazas la 15-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* (la koncerna teksto estas legebla en la 5-a punkto)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
ŝildo, alirejo norda
la tilioj ŝajnigantaj la historian tendegon
*Napoleona ŝtono* kun la jardato 1808
la historia tendego de 1808 kun la gastoj (fone) kaj la ĉasota bestaro (malfone)
Ne malproksime de la vajmara setlejo *Ettersbergsiedlung* sur la monto *Großer Ettersberg* en Germanujo staras ekde 1817 dudek ses arboj, la t.n. **Imperiestraj Tilioj** (germane: *Kaiserlinden*) por memorigi gajan ĉasadon okazintan en la 8-a de oktobro 1808.

Historio
--------

La arboj staras ekzakte tie kie imperiestro Napoleono Bonaparte, caro Aleksandro, la reĝoj de Bavarujo, Saksujo kaj Virtembergo, princo Karl Theodor von Dalberg, Louis-Alexandre Berthier kaj la francaj marŝaloj Jean-de-Dieu Soult kaj Jean Lannes kolektiĝis je ĉasaj ĝuoj. Okazigis la tuton lia grandduka moŝto Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach) kiel amuzadon akompanantan la Erfurtan Kongreson.

Loko estis granda ŝirmo el tukoj al kiu oni kunpelis kaj alŝovis la mortpafitan bestaron. Samloke ankaŭ fariĝis la gastigadaj ceremonioj kaj la bankedo. Ekstera signo de la ĉasado estu la ŝtonmonumento *Napoleonstein.*

Longan tempon mankis vojindikiloj kaj la loko nur malfacile troveblis. Sur la senarbejo la vajmara kortego plantigis simbole 26 tiliojn reprezentontajn la 26 stangojn kaj fostojn de la tendego. La Napoleona monumento mem estas migra ŝtonego kiu portas enskribe nur la jardaton 1808.

Literaturo
----------

* Hannelore Henze, Ilse-Sibylle Stapff: *Streifzüge durch das alte Weimar.* Weimar 2004, p. 104-105

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Imperiestraj Tilioj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

51.02114811.29699Koordinatoj: 51° 1′ 16″ N, 11° 17′ 49″ O (mapo)
 
* "Napoleonstein auf dem Ettersberg
* kroniko i.a. de Kaiserlinden Arkivigite je 2023-02-24 per la retarkivo Wayback Machine
* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Kaiserlinden (Weimar) en la germana Vikipedio.*

Notoj
-----

1. ↑  Art. *Kaiserlinden*, ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 238.
**BETHLEN János**, *bethleni* (betlen) estis kanceliero de Transilvanujo, historiverkisto naskita Kisbún en 1613 kaj mortinta enNagyszeben la 13-an de februaro 1678.

Biografio
---------

Li partoprenis en manovro de Georgo Rákóczi la 1-a en 1644. Ekde 1651 ĝis 1656 li estis ĉefprefekto de departemento Torda, ekde 1656 de departemento Küküllő. En aŭtuno de 1653 li estis la sendito de Georgo Rákóczi la 2-a ĉe la reĝo de Pollando. En la malbonŝanca pola manovro de 1657 li estis inter 27-a de aprilo ĝis 14-a de aŭgusto komandanto de Krakovo. En oktobro de 1657 li estis konsilanto de Francisko Rhédey, poste en 1658 adepto de Akoŝo Barcsai. La 2-an de junio 1659 li fariĝis kanceliero. Tiam li verkis por informi la eksterkandon sian memoraĵon *Innocentia Transylvaniae*, en kiu mallaŭdis reganton Georgo Rákóczi la 2-a. Ekde 26-a de junio 1660 li estis ĉefkapitano de Udvarhelyszék. En decembro 1660 li aliĝis al Johano Kemény. La 22-a de januaro 1662 li partoprenis en la batalo de Keménynagyszöllős kaj tuj post tiu li aliĝis al Apafi la 1-a kaj li plurestis kanceliero.

Ĉefaj verkoj
------------

* *Rerum Transylvanicarum libri IV.* (Nagyszeben), 1663 kaj Amsterdam 1664, ankaŭ germane);
* *Historia rerum Transylvanicarum ab anno 1662-73* (Eldonis Elek Horányi, Bécs, 1782, Kolozsvár, 1789).

Literaturo
----------

* Bodnár Gyula: B. J. erdélyi kancellár és történetíró (Nagyvárad, 1922).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Magyar Életrajzi Lexikon


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 226486
* GND: 129725471
* LCCN: n94024283
* VIAF: 15856726
* ISNI: 0000 0001 1873 4043
* SUDOC: 224336657
* BNF: 10300355s
 |
Koordinatoj: 31° 46′ 24″ N 35° 12′ 10″ O﻿ / ﻿31.77333 °N, 35.20278 °O﻿ / 31.77333; 35.20278 (mapo)

**Holyland Maketo de Jerusalemo** estas maketo de la Malnova Urbo de Jerusalemo en la malfrua periodo de la Dua Templo. Ĝi unue estis tenita en la Holyland Hotelo en Jerusalemo. Ĝi estis malfermita en 1966, kune kun aliaj maketoj de antikvaj strukturoj de Izrael. En 2006 la maketo estis proponita al nova loko en la Muzeo de Israelo.

Historio
--------

La maketo, mezuranta 2000 kvadratajn metrojn estis komisiita en 1966 de Hans Kroch, la posedanto de la Holyland Hotelo, en memoro de sia filo, Yaakov, soldato de la Israelaj Defendaj Fortoj, kiu estis mortigita dum la Israela Milito de sendependeco en 1948. La maketo estis desegnita de israela historiisto kaj geografo Michael Avi Yonah bazita sur la verkadoj de Flavius Josephus kaj aliaj historiaj fontoj. La maketo inkludas kopion de la Templo de Herodoto. De 1974, Yoram Tsafrir superrigardis la Holyland Maketon de Jerusalemo. En 2006, la maketo estis translokigita al la suda rando de la Ĝardeno de Skulptaĵoj Billy Rose ĉe la Muzeo de Israelo. En preparo por la movo, la maketo estis segitaj en 1000 pecojn kaj poste rekunmetita. La Holyland Hotelo elspezis 3,5 milionojn $ por la movo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Holyland Maketo de Jerusalemo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Muzeo de Israelo - Holyland Maketo de Jerusalemo Arkivigite je 2009-04-03 per la retarkivo Wayback Machine
**Imre Csaby** [ĉabi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csaby Imre** estis hungara aktoro, teatrestro.

Imre Csaby naskiĝis la 10-an de novembro 1833 en Városhidvég, li mortis la 23-an de septembro 1914 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Csaby lernis en piarista lernejo en Veszprém (urbo), poste li aktoriĝis en Hódmezővásárhely en 1856. Li apartenis al pluraj migraj teatraj trupoj (ekzemple sub estreco de István Reszler (1861–1863), Gusztáv Hubay (1867), Jusztin Kocsisovszky (1869), Károly Mosonyi (1870, 1883–1888), Andor Sztupa (1878)), inter 1890–1900 li estis korusano en Nacia Teatro (Budapeŝto). Intertempe li estis teatrestro (ofte kun fiaskoj) en Szentes 1864, 1868, Pápa 1870, Tata 1872, Zombor 1873, Zenta 1874, Gyula 1875, Mindszent 1876, Nagyszombat 1879, Lippa 1880, 1882, Győr 1883, Cegléd 1885. Li pensiuliĝis en 1900. Li edziĝis dufoje pro vidviĝo, la unua naskis filinon.

Liaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Anicet-Bourgeois: *Az ördög és a párizsi vak nő* - grafo Saint Germaine

Liaj teatraj verkoj
-------------------

* *A talált gyöngy* (teatraĵo prezentita plurfoje, 1861)
* *Vén czimbalmos* (teatraĵo prezentita plurfoje)
* *Titkolt szerelem* kaj *Solymosvár tündére* (restis en manuskriptoj)

Aktoroj apartenantaj al kompanio de Csaby
-----------------------------------------

* Gusztáv Eőry Pordán
* József Szeles

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Imre Csaby en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 748911
 |


* Portalo pri Biografio
En **limigita kompanio** (en iuj ekonomiaj sistemoj ankaŭ nomata "kapitalsocieto"), la respondeco de membroj aŭ kunposedantoj de la kompanio estas limigita al tio, kion ili investis aŭ garantiis al la kompanio. Limigitaj kompanioj povas esti limigitaj per akcioj aŭ per garantio. En kompanio limigita per akcioj, la respondeco de membroj estas limigita al la nepagita valoro de akcioj. En kompanio limigita per garantio, la kompensdevo de posedantoj estas limigita al tia kvanto, kiun la posedantoj povas devontigi kontribui al la havaĵoj de la firmao, en la okazo de likvidiĝo. La unua povas esti plue dividita en publikaj kompanioj (publikaj limigitaj kompanioj) kaj privataj firmaoj (privataj limigitaj kompanioj). Kiu povas iĝi membro de privata limigita firmao estas limigita per leĝo kaj per la reguloj de la firmao. En kontrasto, iu ajn povas aĉeti akciojn en publika limigita kompanio.

Limigitaj kompanioj troveblas en la plej multaj landoj, kvankam vaste varias la detalaj reguloj kiuj regas ilin. Ankaŭ oni ofte faras distingon inter la publike komerceblaj kompanioj de la plc-tipo (ekzemple, la akcia kompanio, Eŭropa Kompanio aŭ anonima societo), kaj la "privataj" specoj de kompanioj (aparte la kompanio kun limigita respondeco).

Fontoj
------

* En la unua versio de tiu ĉi teksto aparte uziĝis traduko de la unuaj du ĉapitroj de la koncerna germanlingva artikolo, iom adaptitaj.
**Hosszúpályi** (hosUpAji) estas grandvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono de Derecske. Hosszú signifas: longa.

Blazono de Hosszúpályi

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 79 km²
* Loĝantaro: 5700
* Poŝtkodo: 4274
* Telefonprefikso: 52

Hosszúpályi situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Debrecen-Létavértes. La lasta urbo estas 12, Derecske 17, Debrecen 18, Budapeŝto 235 km.

Historio
--------

Hosszúpályi estis loĝata jam dum la bronzepoko. Post diversaj popoloj jazigoj alvenis, kiuj konstruis la remparon de Ĉorso videblan ankaŭ nun iomete. La unua mencio okazis en 1219. La turkoj faris preskaŭ senhoma la vilaĝon. En 1919 la rumanoj okupis la komunumon. En 1950 estraro de la kooperativo ricevis premion Kossuth.

Vidindaĵoj estas kastelo de Zichy (ziĉi) (nun kulturdomo) el la 17-a j.c. preĝejoj grek-katolika, kalvinana el 1867 kaj katolika el 1836. Franz Liszt prezentis preĝejan orgenokoncerton en 1884.

Famuloj
-------

En Hosszúpályi naskiĝis politikisto György Marosán.

* Kategorio Hosszúpályi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Hauke-Haien-Koog** estas poldero en la distrikto Norda Frislando de norda Germanio, kiu kovras areon de 1.200 hektaroj kaj ekestis inter la jaroj 1958 kaj 1960 per enkadrigo de vadomara areo per digoj kaj posta sekigo per pumpiloj. La poldero limiĝas per la loĝlokoj Schlüttsiel okcidente, *Fahretoft* norde kaj *Ockholm* sude.

Avoceto
La areo nomata laŭ la ĉefa personaĵo, *Hauke Haien* el novelo de la germana verkisto Theodor Storm estas naturprotekta areo, kies precipa celo estas esti rezervejo por marbirdoj. Ekde la jaro 1967 la polderon prizorgas ekologiista asocio. Apud la pramŝipa haveno Schlüttsiel ekzistas informa centro pri la poldero.

La enkadrigo de la posta poldero *Hauke-Haien-Koog* markas turnopunkton en la historio de sekigo de mara grundo ĉe la okcidenta marbordo de la germana federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio: Temis pri la unua germana poldero, kies areo ne ekskluzive servis je agrikultura utiligo kaj homa setlado, sed ankaŭ je ekologiaj celoj. De tiu ĉi poldero nur proksimume 500 hektaroj - malpli ol duono - servas je agrikulturaj celoj. La loko estas grava ripozloko por multaj birdoj, sed tie ankaŭ nestas diversaj specioj kiel Ŝterno, Granda pluvio kaj Avoceto.

* Hauke-Haien-Koog en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hauke-Haien-Koog en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Imre Csengery** [ĉengeri], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csengery Imre** estis hungara notario, ministeria oficisto, parlamenta deputito. Lia frato estis Antal Csengery.

Imre Csengery naskiĝis en 1819 en Nagyvárad (Hungara reĝlando, Aŭstria Imperio, nuntempa Oradea en Rumanio, li mortis la 30-an de septembro 1885 en Nagyvárad.

Biografio
---------

Imre Csengery akiris diplomon (supozeble en sia naskiĝurbo), poste li havis postenon en la departementa administracio. Dum la hungara revolucio de 1848 li estis ĉefnotario de Bihar (historia departemento), poste same en 1861 (kiam escepte la subprema ŝtatformo ĉesis), fine same en 1867 (kiam finiĝis la subprema ŝtatformo). Inter 1865–1868 li estis parlamenta deputito. Li apogis politikon de Ferenc Deák. Ekde 1869 li estis ministeria konsilisto. Li ricevis unuafoje premion. Kelkfoje li verkis poemojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Versek, melyekkel Starovessky Károly urnak...* (1834?)
* *A bihari cukorgyár-egyesület* (1841)
* Memorparolo pri Ödön Beőthy (1868)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 2-a paĝo)

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Imre Csengery en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 697901
 |
**Imre Csepregi** [ĉepregi], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Csepregi Imre János** estis hungara katolika pastro.

Memortabulo pri Imre Csepregi en Makó
Imre Csepregi naskiĝis la 29-an de aŭgusto 1876 en Makó, li mortis la 14-an de februaro 1954 en Makó.

Biografio
---------

Imre Csepregi post la necesaj lernejoj li studis en Pázmáneum, kie li pastriĝis en 1899 kaj li debutis en Vieno en meso. En la sama urbo li daŭris la studojn, poste li estis pastro en Zsombolya nur kelkajn monatojn, poste li ricevis postenon en episkopejo de Temeŝvaro. Li doktoriĝis en Vieno en 1903. Li ricevis titolon sekreta ĉambelano en 1910. Inter 1913 kaj 1931 li estis pastro de Elek, poste en Makó.

Lia disertaĵo
-------------

* *A temetés a Krisztus korban és a halottégetés* (1903)

Memorigiloj
-----------

* 2 memortabuloj en Makó
* memortabulo en Gerolzhofen
* memortabulo en Elek
* ĉefplaco de Elek prenis la nomon "Csepregi Imre"

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Imre Csepregi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 680877
* VIAF: 311843809
* SUDOC: 181812975
 |
La Hoogstraatje en Groningen, la plej norda monteto de la Hondsrug
Molenveld apud Exloo (komunumo Borger-Odoorn)
La **Hondsrug** estas monteta dorso en Drenthe (Nederlando) kiu etendiĝas de la urbo Groningen ĝis preter la vilaĝo Emmen.

Kun longo de 70 km kaj averaĝa alto de 20 metroj super NAP (Normala Amsterdama Akvonivelo) ĝi estas por nederlandaj nocioj pejzaĝa giganto. La niveldiferencoj supozeble ekestis dum la glaciepokoj, kiam glaĉeroj suprenpuŝis enormajn kvantojn da sablo kaj silikargilo. La samaj glaĉeroj ankaŭ kunportis la enormajn ŝtonegojn kiuj estis uzataj de prahistoriaj loĝantoj por konstrui iliajn dolmenojn.

Cetere oni ankaŭ trovis faŭltojn en la subgrundo, kiuj iras en la sama direkto kiel la Hondsrug. Kelkiuj konsideras tion kiel la origino de la Hondsrug.

La (tiama) vilaĝo Groningen ekestis dum la karolinga epoko (717 tot 886) sur la norda finaĵo de la Hondsrug. La plej norda monteto estas klare videbla en la Herestraat — kiam ĝi ne estas plenplena de butikumantoj, do je dimanĉo. Pro tio flankstrateto ĉe la plej alta punkto ( 9 m super NAP) nomiĝas Hoogstraatje (Altstrateto).

La plej suda pinto estas la Haantjeduin (Virkokduno) apud Emmen, kun ĝia 26,5 m super NAP la plej alta natura pinto de Drenthe.

La nomo estus koruptiĝo de *Hunze-rug* (Hunze-dorso). La rivero Hunze fluas oriente de la sablodorso. Antaŭ la 19-a jarcento la Hondsrug ankaŭ estis nomata *Bisschopsrug* (Episkopdorso).

*Hondsrug ekde Bronnegerveen direkto Drouwen*

* Kategorio Hondsrug en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Silvio VIETTA** (7a de aŭgusto 1941, Berlino) estas germana fakulo kaj emerita profesoro de la Universitato de Hildesheim. Lia verkaro temas ĉefe pri Germana literaturo, filozofio kaj kultura historio de Eŭropo. Liaj esplorareoj estas la literaturoj de Ekspresionismo kaj Romantikismo, kaj Literatura Moderneco. Li publikigis ankaŭ pri Martin Heidegger, kun kiu li havis personan kontakton estante studento, kaj pri Hans-Georg Gadamer. Lia ĵusa esploro temis pri kultura historio de Eŭropo, partikulare historio de racieco.

Silvio Vietta priskribis la disvolvigon kaj etendon de la okcidenta racio ekde la Antikveco antaŭen kiel ofte akompanata de kaj formita de ideologioj kiel tiuj de la "justa milito," la "vera religio," rasismo, naciismo, aŭ la rigardo al la historio de futuro kiel speco de 'ĉielo sur la Tero' en komunismo. Li diris, ke ideoj kiel tiuj iĝas ideologioj havigante al la hegemoniaj politikaj agadoj idealisman aspekton kaj ekipante siajn estrojn per pli prestiĝa kaj, en la "politikaj religioj" (Eric Voegelin), per preskaŭ dieca povo (dieca en la antikveco kaj eĉ en la ĝisnuna insisto pri la dia deveno de la reĝorajto), tiel kue ili iĝas mastroj super la vivoj (kaj mortoj) de milionoj de personoj. Li konsideris, ke ideologioj havigas al la politika povo neraciajn ŝirmilojn de ideoj per kiuj la regantoj povas funkcii kiel manifestaĵoj de ideismo.

Referencoj
----------

1. ↑  Silvio Vietta.  (2013) *A Theory of Global Civilization: Rationality and the Irrational as the Driving Forces of History*. Kindle Ebooks.
2. ↑  Silvio Vietta.  (2012) *Rationalität. Eine Weltgeschichte. Europäische Kulturgeschichte und Globalisierung*. Fink.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 704210
* GND: 122383141
* LCCN: n81127959
* VIAF: 49239447
* ISNI: 0000 0001 0898 4452
* SUDOC: 028436849
* BNF: 12027238s
* NDL: 00557300
* NKC: jn19990008784
* BNE: XX867233
 |
**Imre Harangi,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Harangi Imre** estis hungara boksisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, piloto.

Imre Harangi naskiĝis la 16-an de oktobro 1913 en Nyíradony, li mortis la 4-an de februaro 1979 en Budapeŝto.

Naĝejo en Nyíradony

Biografio
---------

Imre Harangi en ŝia aĝo vivis en Budapeŝto. Depost sia aktiva sporta kariero li finis pilotan lernejon, poste li estis piloto dum la 2-a mondmilito. Li vundiĝis en 1941. Baldaŭ li estis vendejisto en tabakvendejo. Li ricevis ŝtatan premion en 1936.

### Sporta kariero

Imre Harangi ekde 1929 estis boksisto en ĉefurbaj sportkluboj. Zsigmond Adler malkovris lian talenton. Li estis hungara ĉampiono sesfoje inter 1933-1938, samtempe li apartenis al la hungara nacia teamo 22-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1936 kun ora medalo, krome pli frue en eŭropa ĉampionumo li estis la dua en 1934.

Memorigiloj
-----------

* strato en Hajdúsámson
* Sportnaĝejo en Nyíradony prenis la nomon "Harangi Imre" en 2003 (vidu la foton!)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Imre Harangi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 817947
 |



* Portalo pri Biografio
**Honorio la 1-a** (mortinta la 12-an de Oktobro 638)

Li fariĝis papo la 27-an de Oktobro 625, la duan tagon post la morto de lia antaŭulo Bonifaco la 5-a. On diras, ke la festo de la Leviĝo de la Kruco estis kreita dum lia papado, kiun signis granda aktivado en la misioj. Dum lia vivo li helpadis la formulon proponitan de la imperiestro Heraklio por ebligi repacigon inter la monofizitoj kaj la katolikoj ; sed tiu kompromiso, nomata monotelismo, estis post kvardek jaroj (en 680) anatemita kiel hereza fare de la Unua koncilio de Konstantinopolo.  

Tiu kondamno estis poste konfirmita de pli ol unu papo, precipe de Leono la 2-a, kaj Roberto Baronio kaj Roberto Bellarmino, senkonvinki laŭ kontraŭuloj, provis lin dfendi. Tiu anatemo estis unu el la ĉefaj argumentoj kontraŭ la papa neeraripovo en la diskutadoj okazantaj dum la unua Vatikana koncilio.  

La dekreto, tamen, per kiu papo Leono la 1-a (682-683) konfirmas la decidojn de la konstantinopola koncilio, metas limojn al la kondamno mem: *Honorio ne estas indikata nek kiel certe hereza nek kiel antaŭiganto de novaj doktrinoj, sed substance kiel viktimo de la enfaliloj de Serĝo, patriarko de Konstantinopolo, al kiuj li kulpe dediĉis tro malmulte da atento, sen engaĝiĝi "ĉiuforte" al la defendo de la tradicia doktrino de la roma eklezio.* (Il Timone, n. 142, p. 56).
  

maldekstra

Eksteraj ligiloj
----------------

* Honorio la 1-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Honorio la 1-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 40843
* GND: 118553429
* LCCN: n93009259
* VIAF: 49151110715037061030, 491159474311727662387, 316900038, 2554168048984838410005 50892373, 49151110715037061030, 491159474311727662387, 316900038, 2554168048984838410005
* ISNI: 0000 0000 9247 1862
* SUDOC: 084334282
* ULAN: 500355730
* NKC: kup19980000039889
* BNE: XX1334148
 |
**Imre Keéri-Szántó** [kEri-sAntO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Keéri-Szántó Imre** estis hungara pianisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.

Imre Keéri-Szántó  naskiĝis la 12-an de januaro 1884 en Budapeŝto, li mortis la 22-an de februaro 1940 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Keéri-Szántó frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto, samtempe pianistan kaj muzikpedagogian diplomojn en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio. Liaj plej gravaj muzikinstruistoj estis István Thomán kaj Kálmán Chován. Post siaj studoj li faris recitalojn en Eŭropo. En 1912 li hejmenvenis kaj inter 1912 kaj 1919 li instruis en muziklernejo. Ekde la lernojaro de 1918 li instruis ĝismorte en la Muzikakademio, krome li koncertis enlande, precipe en la ĉefurbo.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Géza Anda
* Béla Böszörményi-Nagy
* György Cziffra
* Géza Frid
* Katalin Nemes
* György Sebők

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Imre Keéri-Szántó en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 633649
 |
Transdono de Honora doktoreco en la Universitato de Valladolid.
**Honora doktoreco**, aŭ **Doktoreco pro honoro**, ofte ankaŭ latine *doctoratus honoris causa* estas doktoreco, kiun oni atribuas al personoj, kiuj faris eksterordinaran kontribuon al la scienco, ne farinte apartan doktoriĝan disertacion. Ankaŭ eblas ricevi honoran doktorecon pro ne-akademiaj faroj kiel ekzemple en la socio aŭ politiko. Krome povas okazi, ke personoj kiuj akiris doktoran titolon en unu universitato, ricevas krome la honoran doktorecon de alia universitato pro la samaj atingoj. Plej ofte la honora doktoreco estas atribuita dum festa solenaĵo. El ĉi tia honoro, Doktoro **Honoris causa** (latine, *pro honoro*) estas la plej alta honora akademia titolo.

Titolo
------

Persono kiu ricevis tian doktorecon pro honoro povas aldoni al sia nomo la akademian titolon *doctor honoris causa* (mallongigite *dr.h.c.*). Kiu rikoltis plurajn tiajn titolojn rajtas aldoni la titolon *dr.h.c.mult.* (de *multiplex*, plurobla).

Famuloj kun la titolo
---------------------

* La verkistoj Harry Mulisch, Kees Fens, Willem Frederik Hermans, Cees Nooteboom, Salman Rushdie, Simon Vestdijk kaj multaj aliaj;
* La komercisto Bill Gates;
* La komponisto Josef Gabriel Rheinberger;
* La kosmonaŭto Dirk Frimout;
* La politikistoj Joseph Martin Fischer, Nelson Mandela, José Vasconcelos, Abdoulaye Wade, Manolis Glezos;
* La sciencisto George MacLoskie.
* La politikisto, sciencisto kaj verkisto Benjamin Franklin.
* La politikisto kaj **esperantisto** Willem Drees
* La politologo Zbigniew Brzeziński
* La gitaristo Paco de Lucía
* La neŭrologo Henri Gastaut
* La kemiisto Wilbur Scoville

La granda pioniro pri "deca mortado" Elisabeth Kübler-Ross ricevis 19 doktortitolojn pro honoro.

Sciindaĵoj
----------

Elena Ceaușescu, la edzino de Nicolae Ceaușescu, en Rumanio distrumpetis la mensogon, ke ŝi estas granda kemiistino. Ne nur la rumanaj universitatoj senkontrole akceptis tion, sed ankaŭ eksterlandaj institutoj. Regule ŝi ricevis la titolon pri honora doktoreco okaze de siaj eksterlandaj vojaĝoj. Nur post la falo de Ceaușescu oni eksciis, ke lia edzino eĉ ne finis la bazan lernejon.

Ankaŭ la fakto, ke princo Filipo de Belgio en 2002 ricevis honoran doktorecon de la Katolika universitato de Loveno rikoltis protestojn de 225 sciencistoj en Belgio, kiuj tion konsideris humiligo por si mem. La lovena akademia konsilio provis defendi sin per la jena frazo: "La princo aparte atentas la mondon de instruado kaj esplorado, li atentigas pri la rolo de la familio en la socio kaj estas porulo de enlanda kaj eksterlanda solidareco".

Vidu ankaŭ
----------

* Doktoriĝo
* Honoriga gradigo

* Kategorio Honora doktoreco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Harold WELLMAN** (1909-1999) estis unu el la plej novenkondukemaj kaj influaj nov-zelandaj geologoj de la dudeka jarcento.

Agado
-----

Wellman naskiĝis en Anglio kaj iris al Nov-Zelando en 1927 kun sia familio. Ili reiris al Anglio en 1928 sed li restis en Nov-Zelando. Li konsideris sin novzelandano.

Li interesiĝis pri geologio ek de frua aĝo. Li komencis sian karieron lernante pri termezurado. Dum la granda depresio en la 1930aj jaroj li fariĝis senlabora kiam bankrotis la kompanio por kiu li laboris. Tiam li iris al la okcidenta marbordo de Sudinsulo por serĉi oron. Li minis iom da oro sed ne fariĝis riĉa.

En 1935 li komencis labori por Geological Survey (geologia termezurado),branĉo de la ministrejo por scienca kaj industria esplorado, kaj studis geologion ĉe la universitato en Wellington. Li esploris grandajn partojn de Sudinsulo por solvi tre diversajn problemojn. Wellman kaj Willett en 1942 publikigis referaĵon en kiu ili priskribis la Alpan Faŭlton. La Alpa Faŭlto evidentiĝis kiam Geological Survey kunmetis diversajn informojn por desegni geologian mapon de Nov-Zelando kaj publikigis ĝin en 1947. En 1948 Wellman konstatis ke la Alpa Faŭlto estis moviĝinta 480 kilometrojn laŭlonge de la faŭlto je meza rapido 30 mm jare. Antaŭ tiu tempo geologoj kredis ke ĝi moviĝis ĉefe vertikale, kaj tiutempe multaj ne akceptis la konstaton de Wellman. 

En 1957 Wellman fariĝis universitata lekciisto en Wellington. Li estis fortika viro kaj pasis longajn periodojn en malebenaj kaj montaj lokoj for de urboj, kun kunlaborantoj aŭ studentoj kiujn li instruis kaj helpis. Li gvidis esplorgrupojn en Nov-Zelando kaj en Antarkto.

En 1965 Wellman vojaĝis kun sia edzino tra Azio, de Srilanko, Barato, tra Sovetio kaj aliaj landoj al Eŭropo. Survoje li mapis multajn faŭltojn, helpate de fotoj kaptitaj per aviadilo, kaj montris ke kelkaj el ili signife moviĝas laŭlonge de la faŭlto, ne nur vertikale. En la 21a jarcento oni povas vidi tiujn faŭltoj en fotoj kaptitaj per sputniko.

La teorio de Plattektoniko evoluis en la 1960aj jaroj. Wellman kontribuis al tio. 
La Alpa Faŭlto troviĝas ĉe la rando inter la Pacifika Plato kaj la Aŭstralia Plato. Wellman kontribuis al multaj diversaj fakoj dum 50 jaroj: fosilioj, karbo, mineraloj, stratigrafio, faŭltoj, seismologio, plattektonismo. 

Oni elektis lin Fratulo de la Reĝa Societo de Nov-Zelando en 1954 kaj la Universitato de Nov-Zelando faris lin Doktoro pri Scienco en 1956.

Referencoj
----------

1. ↑  Harold Wellman - a man who moved New Zealand, Simon Nathan, Victoria University Press, 2005
2. ↑  The geology of the West Coast from Abut Head to Milford Sound - Part 1, Wellman, H.W. & Willett, R.W. 1942, Transactions of the Royal Society of New Zealand 71(4): 282-306

Vidu ankaŭ
----------

* Tektona plato
* Kontinenta drivo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 248165
* LCCN: n85026848
* VIAF: 65427709
* ISNI: 0000 0000 9812 3025
* NLA: 35897816
* NKC: jx20090113009
 |
**Imre Hódos** [hOdoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hódos Imre** estis hungara luktisto, trifoja olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto.

Sporthalo en Debrecen (Hódos)
Imre Hódos naskiĝis la 10-an de januaro 1928 en Hajdúnánás, li mortis la 23-an de aprilo 1989 en Debrecen.

Biografio
---------

Imre Hódos akiris diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. En la sensporta vivo li havis postenon en Hungaraj Ŝtatfervojoj. Li ricevis premiojn inter 1949-1983.

### Sporta kariero

Imre Hódos inter 1945-1960 estis luktisto en Debrecen escepte inter 1949-1953 en ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono sesfoje inter 1952-1960, samtempe li apartenis al la hungara nacia teamo 28-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952, Hungario en la Somera Olimpiko 1956 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1960 kun ora medalo en klasik-stila luktado (1952), krome en mondĉampionumo li estis la dua en 1953. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1960, poste li estis internacia arbitraciisto ĝis 1988.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   WikiData
2. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Imre Hódos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 816378
 |



* Portalo pri Biografio
Kiel Honora Membro de Ĉeĥa Esperanto-Asocio (ĈEA) povas estis elektita civitano de Ĉeĥa respubliko aŭ ŝtatano de alia lando, al kiu la honoran membrecon atribuis la asocia kongreso pro eksterordinaraj meritoj por la Esperanto-movado aŭ por interlingvistiko.

**La 1-a kongreso - Brno 1969**   

Anna Barochová - JUDr. Josef Fousek - Theodor Kilian - Jiří Kořínek - Miloš Lukáš - JUDr. Tomáš Pumpr - František Pytloun - Vilibald Scheiber - Julie Šupichová - Jaroslav Šustr

**La 3-a kongreso - Praha 1979**   

Adolf Bartošík - Vuk Echtner - Jaroslav Mařík - Antonín Odehnal - Eva Seemannová - Pavel Sittauer - Václav Špůr - Josef Vítek - Josef Vondroušek

**La 40-a kongreso de Bulgara Esperanto-Asocio - Plovdiv 1980**  

Nikola Aleksiev

**La 4-a kongreso - Pardubice 1982**  

Karel Franc - MUDr. Josef Hradil - Eli Urbanová

**La 5-a kongreso - Olomouc 1987**  

Dr. Vladimír Herman - JUDr. František Kožík - František Staněk

**Festotagoj omaĝe al la 20-a datreveno de ĈEA - Havířov 1989**  

Dr. Ing. Ludvík Fritsch - Drahomír Kočvara - Ing. Jaromír Řebíček - František Sedláček - Adolf Staňura

**La 6-a kongreso - Třebíč 1990**  

Marie Bartovská - Dr. Vladimír Mohapl - Alena Růžičková-Pavlínová

**La 7-a kongreso - Karlovy Vary 1993**  

Lada Bala - Dr. Rudolf Horský - Jan Janda - Ing. Karel Janouš

**La 8-a kongreso - Havířov 1996**  

RNDr. Josef Kavka - Prof. RNDr. Vlastimil Novobilský - Mgr. Karel Kraft - Jiří Laube - Linhart Rýznar

**La 9-a kongreso - Tábor 1999**  

Jiří Karen - Ing. Vlastimil Kočvara - Kurisu Kei - Ing. Zdeněk Pluhař - Josef Rumler - Jarmila Rýznarová - Jiří Vychodil

**La 10-a kongreso - Praha-Chodov 2002**  

Zdeněk Hršel - Miloslav Pastrňák - Jiří Patera - Jiří Pištora - Věra Podhradská - Miroslav Smyčka

**La 11-a kongreso - Vyškov 2005**  

Josef Hron - Ludvík Chytil - Zdena Novotná - Jindřich Ondráček - Bohuslava Pelclová - Miloslav Šváček

**La 12-a kongreso - Přerov 2008**  

Jana Cíchová - Petr Chrdle - Ludmila Klegová - Josef Xaver Kobza - Pavel Polnický - Jindřich Tomíšek

**La 13-a kongreso - Šumperk 2011**  

Jindřiška Drahotová - Viktor Dvořák - Miroslav Malovec - Margit Turková - Čestmír Vidman

**La 14-a kongreso - Prostějov 2014**  

Jan Duda - Josef Vojáček

**La 17-a kongreso - Brno 2019**  

Marie Čumová - Libuše Dvořáková

**La 18-a kongreso - Pardubice 2022**  

Jana Melichárková
**Imre Pető** [petO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pető Imre** estis hungara dirigento, helpekzercisto, komponisto, instruisto.

Imre Pető  naskiĝis la 29-an de marto 1883 en Keszthely, li mortis la 22-an de majo 1944 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Pető komence volis esti inĝeniero, tamen li studis en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio. Liaj plej gravaj instruistoj estis Hans Koessler, Viktor Herzfeld kaj István Thomán. En la tria lernojaro li ricevis stipendion kaj li studis en Berlino de Engelbert Humperdinck, Artúr Nikisch kaj Lilli Lehmann. Post siaj studoj li estis dirigento en Berlino kaj Stutgarto. Inter 1913 kaj 1920 li estis helpekzercisto de Reĝa Operejo de Budapeŝto, poste samloke dirigento ĝismorte. Ekde 1920 li ankaŭ instruis en la nacia muziklernejo. Li edziĝis en 1916.

Liaj libroj
-----------

* A hangképzés története (1929)
* A képzőművészeti és zenei stílusok párhuzamos fejlődése és egymásra hatása (1929)

Liaj komponaĵoj
---------------

* artkantoj
* ĉambraj muzikoj
* verkoj por viraj korusoj
* verkoj por piano

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2020-09-20 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Imre Pető en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 648082
 |