recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Muriel Viejo** [muRJEL BJEĥo] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, nordokcidente de la provinco Sorio kaj en la *Komarko Pinares* (Komarko Pinaroj) en la nordokcidento de la provinco. La loknomero *Viejo* (Malnova) estas rilatebla al la apuda loĝloko nune nomata Muriel de la Fuente, kiel pli nova.

Geografio
---------

*Komarko Pinaroj* en la nordokcidento de la provinco Sorio.
Loko de Muriel Viejo en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 82 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 170 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 40 km de Sorio, provinca ĉefurbo. 

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Sabinares Sierra de Cabrejas*, okupanta 520 hektarojn, nome 46 % de la teritorio.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. Plej frua mencio, de 1088, sendube temas pri tiu ĉi loko kaj ne de Muriel de la Fuente, kiel pli nova.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Pinares |
| --- |
| Abejar• Cabrejas del Pinar• Casarejos• Covaleda• Cubilla• Duruelo de la Sierra• Herrera de Soria• Molinos de Duero• Montenegro de Cameros• Muriel de la Fuente• Muriel Viejo• Navaleno• Salduero• San Leonardo de Yagüe• Talveila• Vadillo• Vinuesa |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351645
 |
**Atestilo** (aŭ simple atesto) estas tipo de administra teksto uzata por konstati kaj pruvi difinitan tekston. En la procezo de postulo al laborloko kaj speciale se temas pri posteno en oficiala institucio, atestiloj estas fundamentaj por pruvi la ricevitajn edukadon kaj eventuale labor-sperton. Estas tipo de teksto kiu estas eldonita normale je peto de la ricevanto, kaj fare de persono kun sufiĉa aŭtoritato ene de la institucio por establi, ke estis plenumita tio asertita kaj atestita en la dokumento. Se oni atestas neregulaĵon aŭ falsaĵon en tio deklarita, la falsa atestilo povas rezulti en proceso fare de la Kriminala juro.

Estas specifa tipo de atestilo depende de la atestita fakto, tiel naskatestilo (por pruvi ke difinita persono ja ekzistas), baptatestilo (en kanona juro por aliri al diversaj ŝtupoj: geedziĝo ktp.), pri notoj de ekzamenoj aŭ plenumitaj kursoj, laboratestilo (pruvanta laboradon), medicina atestilo, atestilo pri kvalito-sistemo en entreprenoj kaj institucioj, kaj finfine mortatestilo (necesa por ke la heredontoj povu plenumi diversajn demarŝojn.

* Kategorio Atestilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **baziliko de Sankta Petro en Katenoj** (latine *Basilica Sancti Petri ad vincula*, itale *Basilica di San Pietro in Vincoli al Colle Oppio*) en Romo estas katolika baziliko en Vatikano. Ĝi situas sur la monto Eskvilino de Romo, proksime de la Koloseo, kaj estas kardinaltitola preĝejo de la romkatolika eklezio.

Historio
--------

La konstruon de la baziliko en la 5-a jarcento financis *Licinia Eudoxia*, la edzino de la okcidentromia imperiestro Valentiniano la 3-a. Ĝi staras sur antaŭaj fundamentoj de romia konstruaĵo el la 2-a jarcento. La konstruado ekis en 431, kaj ok jarojn pli poste, en 439 la papo Siksto la 3-a konsekris ĝin. Dum sia historio la baziliko plurfoje trakonstruiĝis, laste laŭ planoj de la itala arkitekto *Francesco Fontana* en renesanca stilo.

la maŭzoleo de papo Julio la 2-a kaj la fama statuo de Moseo, skulptita de Mikelanĝelo
La 8-an de majo 2011 la nova bazilika kardinalo, *Donald William Wuerl*, ĉefepiskopo de Vaŝingtono, celebris sian unuan meson en funkcio de bazilika kardinalo en la preĝejo. Inter la plej famaj antaŭaj bazilikaj kardinaloj cetere estis la mezepoka teologo kaj filozofo Nikolao el Kuzo. Lia tombo troveblas en la maldekstra navo de la baziliko.

El arta vidpunkto la baziliko aparte famas pro statuo de Moseo, skulptita de Mikelanĝelo kiel parto de la tombo de la papo Julio la 2-a - tiu statuo konsideratas unu el la plej gravaj verkaĵoj de la skulptisto.

impreso pri la bazilika interno

* Baziliko de Sankta Petro en Katenoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Baziliko de Sankta Petro en Katenoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 373827
* GND: 4230691-7
* LCCN: n92100104
* VIAF: 312841855
 |
**Muriel de la Fuente** [muRJEL delaFŬENte] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, centrokcidente de la provinco Sorio kaj en la *Komarko Pinares* (Komarko Pinaroj) en la nordokcidento de la provinco. La loknomero *de la Fuente* aludas al la fonto *La Fuentona* 100 m profunda.

Geografio
---------

*Komarko Pinaroj* en la nordokcidento de la provinco Sorio.
Loko de Muriel de la Fuente en la provinco Sorio.
Fonto La Fuentona.
La romanika ermitejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 3,66 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 54 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis pli ol 200 loĝantojn el la 1940-aj jaroj. 

Ĝi distas 36 km de Sorio, provinca ĉefurbo. 

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Riberas del Río Duero y afluentes*, okupanta 6 hektarojn, nome 2 % de la teritorio kaj la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Sabinares Sierra de Cabrejas*, okupanta 520 hektarojn, nome 46 % de la teritorio.

Historio
--------

Estas restaĵoj de antaŭromia loĝado (Bronzepoko).

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. En la 11-a kaj 12-a jarcentoj aperas mencioj al limplendoj pri "Murellum" aŭ "Muriello" .

Don Juan Alonso de Vinuesa en 1580 aĉetia la loĝlkojn de la areo. De tiu epoko estas la pilorio, ligna kolono pintigita per kruco kiu indikis la juran jurisdikcion. Post jarcentoj la senjorlando pasis de la familio Vinuesa al la Markizino de Velamazán kaj poste, al la grafoj de Santa Coloma. De tiu epoko estas la palaco, kiu nun rekonstruita estas aktuale la sidejo de la Centro de Interpretado de la Naturo ĉe la natura loko de La Fuentona.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la romanika ermitejo, tradicia arkitekturo kaj proksima loko La Fuentona.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Pinares |
| --- |
| Abejar• Cabrejas del Pinar• Casarejos• Covaleda• Cubilla• Duruelo de la Sierra• Herrera de Soria• Molinos de Duero• Montenegro de Cameros• Muriel de la Fuente• Muriel Viejo• Navaleno• Salduero• San Leonardo de Yagüe• Talveila• Vadillo• Vinuesa |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351644
 |
Ĉefa paĝo - Ses Reguloj de Goo - Historio de Goo - Terminaro de Goo

---

Kiam ŝtono de formacio estas kaptita, kaj eblas tuj kapti la ĵus kaptintan ŝtonon ne ŝanĝante la originan formacion, aperis reciprokatako aŭ ko-situacio.

Tia situacio, per kiu ŝtono estas kaptebla kaj rekaptebla senfine igus la partion eterna, se ludregulo 4 ne ekzistus.

*Maldekstre videblas ko-situacio.*

*Centre oni povas vidi kiel Nigrulo plenigas la okulon kaptante la blankan ŝtonon. Tio aperigas simetrian kaj similan situacion ol tiu origina. Blankulo povus nun plenigi la nigran okulon, kaptante tiun ŝtonon ĵus surtabuligitan de Nigrulo, kaj tiel plu.*

*Laŭ regulo 4a, estas malpermesate al Blankulo respondi tiel. Blankulo devas ludi sur alian intersekcon.*

Ekzistas diversaj tipoj de ko-situacioj: duoblaj, trioblaj, multoblaj, reaj, eternaj, ktp. Jen ekzemplo:

*La surmeto 3 de Nigrulo estis atenda, plenumante la 4an ludregulon. Post la surmeto 5, situacio egalas al tiu origina.*

Ni vidu pluan ekzemplon:

*Tio ĉi NE estas ko-situacio ĉar, kiam Blankulo ludas sur intersekcon 2 kaptas nur unu ŝtonon, sed Nigrulo kaptis du. Facile videblas, ke fina situacio ne egalas al tiu origina.*


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
*"Kvardek kvar" alidirektas ĉi tien. Por la jaro, vidu la paĝon 44.*

**Kvardek kvar (44)** estas natura nombro kiu sekvas 43 kaj antaŭas 45.

44 en matematiko
----------------

* 44 ne estas primo. 44 = 11·2·2

44 en scienco
-------------

* Atomnombro de rutenio
* Objekto en la ĉielo M 44
* Duopa stelo NGC 44
* Asteroido 44 Nysa

44 ekster la dekuma sistemo
---------------------------

* en duuma sistemo : 101100
* en okuma sistemo : 54
* en deksesuma sistemo : 2C
* en romiaj ciferoj : **ⅩⅬⅠⅤ**
* en ĉinaj ciferoj : **四十四**

44 en kulturo
-------------

La nombro 44 aperas en la tria parto de *Dziady*, romantika dramo de Adam Mickiewicz. En la 5-a sceno, nomata „Vizio de pastro Petro", estas dufoje menciita.

  

Unua fragmento:

*Vidu! - Ho, la infano fuĝis - kreskas - jen defendul'!*

Reviviganto de l' nacio,

El patrin' fremda; el praherooj lia sango,

Kaj lia nomo estos kvardek kaj kvar.

  

Dua fragmento:

*Super popolojn kaj super reĝojn levita;*

Sur tri kronoj staras, kvankam mem sen krono;

Lia vivo - pen' de l' penoj,

Lia kromnomo - gent' de l' gentoj;

El patrin' fremda; el praherooj lia sango,

Kaj lia nomo estos kvardek kaj kvar.

  

Elpoligis Przemysław Paweł Grzybowski.

  

Oni ne scias pri kio aŭ kiu pensis Mickiewicz. Literaturistoj kaj legantoj de dekoj da jaroj provis solvi la enigmon de la nombro 44 el "Dziady". Oni dediĉis al ĝi sennombran kvanton da artikoloj kaj interpretoj.

Valoras rimarki, ke en la titolo de la sekva verko de Mickiewicz *Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego* (Libroj de pola nacio kaj pola pilgrimado) ni havas – nomen omen – 44 literojn.

Vidu ankaŭ
----------

* La nomo de mistera savonto de Pollando, kiun Adam Mickiewicz aŭguras en sia dramo *Dziady* ("Festo de mortintoj").
* La nombro de la franca departemento Loire-Atlantique.
* Simboliko de nombroj

* Kategorio 44 (nombro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En la periodo de 1965 ĝis 1973 evidentiĝis nekapablo de la Fordismo kaj de Keynesismo (*kejnsismo*) superi la internajn kontradirojn de la kapitalismo. Tiuj malfacilaĵoj estas resumitaj per vorto "malfleksebleco". Kun la nafta krizo kaj la stagflacio de 70-a jaroj, la merkato malkreskis kaj ne povis plu apogi la malflekseblan amasan produktadon de Fordismo. Tiel, estis problemoj je aplikado de konstanta kapitalo kaj varia kapitalo rilata al amasa produktado. Ĉiam kiam la kapitalo pruvis trovi elirvojojn el la krizo, ĝin malhelpis la malfleksebla Keynesisma strukturo kiu aperis por superi antaŭajn krizojn kaj halti la socialisman danĝeron post la Dua mondmilito. La sindikatoj, antaŭe utilaj al interkonsento inter mastroj kaj laboristoj, estis tiam nedezirindaj malhelpoj. Ŝtataj institucioj kiuj antaŭe garantiis la kunlaboradon de laboristoj, ŝajnis, tiam, rezisti al kapitalo kaj perdis ilian funkcion al kapitalisma akumulado.

Adopto de **fleksebla akumulo** de kapitalo kiel modelo, devenis el bezono de kapitalismo superi la krizon kaj pligrandigi la gajnojn (profiton), kiu estas la motoro de la sistemo. Ĉi tiu modelo postulas malpligrandigi la kostojn de produktado, t. e. malpligrandigi la bezonon de aplikado de kapitalo. Oni malpligrandigis la konstantan kapitalon ne rilate al maŝinoj, sed rilate al strukturoj ligataj al amasa produktado, kiel la stoko. La forigo de stoko malpligrandigas la kostojn kaj pligrandigas la profiton. La komputilo permesis pli modernajn metodojn de kontrolo de skorto, plibonajn komunikojn kaj pli rapidan transportadon kaj tiuj permesis malpligrandajn stokojn. La japanoj komencis la novan metodon en 70-a jardeko. Ankaŭ aperis la koncepto "just in time" ([ĝast-in-tajm] ~ tujprete), t. e. produkti nur kion oni vendos tuje.

Se la kreska ciklo de kapitalismo kolapsiĝis en 1973, la merkato jam ne povus esti regulata de ŝtato kaj la transiro al nova akumula reĝimo signifas la sanĝon de regula modelo al kapitalo kaj al laboro. Komenciĝis la bezono pri ŝanĝoj en impostoj, leĝoj pri merkato kaj laboro. La merkato iĝis malstabila, la amasa produktado ne plu eblas. Malstabila merkato estas fleksebla, laŭ la necesoj de konsumo. La fleksebla produktado ne povas kunvivi kun malfleksebla leĝa sistemo.

La fleksebla akumulado de kapitalo fronte konfrontas la malflekseblecon de Fordismo. Ĝi bezonas flekseblajn laborajn procesojn, flekseblajn laborajn merkatojn, kaj flekseblajn konsumajn padronojn. Ĝi aperigis novajn produktajn sektorojn, novajn merkatojn kaj ĉefe, tre rapidan renovigon. La fleksebla akumulado kaŭzas malsimilajn padronojn de desvolvigo kaj pligrandigas la t. n. "sektoron de servoj".

La fleksebla akumulo, do, estas la nuna maniero de kapitalismo por superi siajn ciklajn krizojn kaj permesi la reproduktadon de kapitalo.

Vidu ankaŭ
----------

* Akumulo
Henri de Toulouse-Lautrec, *Troupe de M Églantine* (1895).
Offenbach *Can-can*
**Kankano** estas franca danco, precipe dancata en grandaj parizaj dancejoj ĉirkaŭ la jaro 1830 kvazaŭ por protesti kontraŭ unueca meĥanikigo de socia danco. Ties movoj, sentence plenamuzaj, similigis onidire rondadon de simioj; sed prefere ili estis derivitaj de hispana *fandango*. Heredanto de kankano estis *chahut*, kiu fine de la jarcento transiris sur lignotabulojn de muzikĉambregoj, kie eminentis en ĝi aŭstralia dancistino Saharet. En Parizo ĝi estis dancata en Moulin Rouge: ĝi inspiris artistojn kiel Toulouse-Lautrec, Legrand kaj aliaj.

Oni skribas pri kankano
-----------------------

Kankano estas rapida danco de la franca deveno, ĝi havas ritmon de pli rapida galopo. Ĝi estiĝis en Parizo post la jaro 1830. Ĝi validiĝis precipe kiel sceneja danco en operetoj kaj kabaredoj.

Kankanon eternigis sur siaj afiŝoj kaj pentraĵoj Henri Toulouse-Lautrec.

... eble Moulin Rouge estus antaŭ longe forgesita, se ne estus pentristo, kies bastono frapis sur Montmartre jam longan vicon da jaroj. Kiu scias, se ni ankoraŭ senĉese rememorigis tiun ĉi strangan mondon, se ni ne konus bildojn kaj afiŝojn, kiuj tiel fidele kaptis tiun ĉi epokon. Kun Toulouse-Lautrec eniris en Moulin Rouge-n Senmorteco.

La plej konata muzika formo estas Can-can el opereto de J. Offenbach "Orfeo en submondejo".

Historiisto F. Sarcey skribis pri la fina kankano: "Ŝajnis al ni, ke dum la unuaj tonoj de tiu ĉi furioza orkestro la tuta socio devas neatendite rekonsciiĝi kaj ĵetiĝi en la dancon. Tiu muziko vekus eĉ mortintojn."
La kankano onidire estiĝis en ĝardenoj en Montparnasse, sed ĝi ĉiam estos kunigata kun Moulin Rouge.

Kiu el gaj-ebrietaj knabinoj havis dum drink-amuzoj ideon fari ion esceptan? Surrampi tablon, krispigi jupon, senvualigi nigrajn ŝtrumpojn kaj ĝarterojn kaj dum ĝenerala gajeco komenci elĵetadi la krurojn en altecon? Tio estis kiel ajn, baldaŭ aliĝis al ŝi eble ĉiuj knabinoj, kiuj estis sur Montmartre. Naskiĝis malbenata kaj admirata "natura" kvadrilo. Okazis furiozado, kiu ne havis ĝis tiu tempo en Parizo similon. Kaj kvankam Mortmartre kutimis al ĉio ajn, ĉifoje eĉ ĝi ektremis en la fundamentoj.

Koncize, kiam printempe de la jaro 1889 Moulin Rouge malfermis unuan fojon siajn pordegojn, ĉiuj vizitantoj ekvidis tiun "plej parizan spektaklon, kiun povas geedzoj ekvidi kun siaj edzinoj". Kaj tiel naskiĝis atrakcio, kiu - kaj tio estas en la tuta afero la plej pikanta - estas komune kun Eiffel-turo, Louvre kaj templo Notre Dame ĝis hodiaŭ plej vizitata simbolo de Parizo.

* Kategorio Kankano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

 
***Vetero kaj klimato de la mondo*** estas la titolo de faka libro. La aŭtoroj estas Denis Riley kaj Lewie Spolton (ambaŭ Britoj). Tradukis ĝin en Esperanto Kris Long. La angla originalo havas la titolon *World Weather and Climate* kaj estas eldonita de *Press Syndicate of the University of Cambrige*.
La esperanta traduko aperis en 1987 ĉe Universala Esperanto-Asocio en Roterdamo.

Enhavo
------

Antaŭparolo  

**Unua parto: Ĝenerala Meteologio**  

1 Veter-mapoj kaj klimat-informoj  

2 Strukturo de la atmosfero  

3 La atmosfer-cirkulado  

4 Akvo en la atmosfero  

5 aer-amasoj kaj front-sistemoj  

 **Dua Parto: Studoj pri la Sinoptika Meteologio**  

6 Tropikaj klimatoj - ĝenerale  

7 Tropikaj klimatoj \_ ekzemploj  

8 Mez-latitudo - okcidentaj marbordoj  

9 Mez-latitudo - kontinentaj internoj kaj orientaj bordoj  

10 Alt-latitudaj regionoj  

11 Sekaj regionoj  

12 Montaj regionoj  

**Tria Parto: Klimatologio**  

13 Klimataj regionoj

* malsekaj tropikaj klimatoj
* sekaj klimatoj
* suptropikaj sek-someraj aŭ mediteraneaj klimatoj
* subtropikaj humidaj orient-bordaj klimatoj
* moderaj oceanaj klimatoj
* borealaj klimatoj
* polusaj klimatoj

14 Urbaj klimatoj  

15 Klimat-ŝanĝiĝoj  

Indekso

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Geografio |
| Portala ikono | Portalo pri Meteologio |

* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
**Bhadrak** laŭ odia lingvo **ଭଦ୍ରକ** estas urbego en orienta Barato, en subŝtato Odiŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo. Laŭ legendo la urbego derivis sian nomon de la diino Bhadrakali, kies templo situas laŭ la riverbordo. 

La rivero ĉe Bhadrak

Demografio
----------

Bhadrak havis populacion de 107 369 en 2011 (kun la plena aglomeraĵo 121 338) kun legopovo 83%, signife pli alta, ol la landaveraĝo.

Geografio
---------

Bhadrak situas sur la marborda ebenaĵo laŭ rivero 23 metrojn super la marnivelo 30 km de la Bengala Golfo. Kataka troviĝas 90, Baripada 100, subŝtata ĉefurbo Bhubanesvar 111, Kolkato 256, Sambalpur 265, tutlanda ĉefurbo Delhio 1258, Mumbajo 1447 kilometrojn (aere) .

Templo en Bhadrak

Historio
--------

Bhadrak estas praa tero menciita jam en legendoj. En la pli malfruaj tempoj la areo apartenis al la Mogola Imperio. Inter 1804-1947 la britoj regis, en ties lasta periodo gravaj rezistaj agadoj okazis en la urbo.

Lingvoj
-------

En Bhadrak la oficiala lingvo estas la odia lingvo.

Religioj
--------

En Bhadrak vivas laŭ religioj plejparte hinduoj (60%) kaj minoritate islamanoj (40%).

Eduko
-----

En Bhadrak la plej altnivela instruado okazas en instituto.

Trafiko
-------

Bhadrak estas atingebla laŭ traira fervoja linio. 5 gravaj vojoj kuras al la urbego. Al la proksimaj lokoj kaj urboj aŭtobusoj trafikas.

Klimato
-------

Bhadrak havas tropikan klimaton kun influo de musono. Jare pluvas 1487 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter junio-oktobro. En decembro kaj januaro apenaŭ pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 21-32 °C.

Vidindaĵoj
----------

* temploj
* festivalo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795335
* GND: 4426691-1
* VIAF: 241849461
 |

* UrbopanoramoUrbopanoramo
* Aŭtobusa stacidomoAŭtobusa stacidomo
**Kannur,** malajalame കണ്ണൂർ Pri tiu ĉi sono aŭdu estas marhavena kaj universitata urbego, sidejo de la samnoma distrikto Kannur en subŝtato Keralo en sudokcidenta Barato. Origino de la loknomo estas duba. Dum brita rego en Hindio Kannur estis konata kiel Cannanore.

Plaĝo kun domegoj en Kannur

Geografio
---------

Kannur situas sur la Malabara Marbordo havanta 8 km longajn marbordojn kaj 3 km longajn sablajn strandojn. Mangaloro troviĝas 128, Majsuro 144, Koimbatore 194, Koĉi (Barato) 231, subŝtata ĉefurbo Tiruvanantapuram 403, Mumbajo 838, Kolkato 1817, tutlanda ĉefurbo Delhio 1874 kilometrojn (aere). 

Urbodomo

Demografio
----------

En 2011 Kannur havis 232 486.

Historio
--------

Kannur estis grava komerca centro en la 12-a jarcento kun aktivaj komercaj rilatoj kun Persio kaj Arabio. La urbo apartenis al islama sultanlando, eĉ ĝi estis ĉefurbo. La portugaloj konstruis fortikaĵon en 1505, kiun la nederlandanoj konkeris en 1663. Ili modernigis la fortikaĵon, tamen ili vendis ĝin. Dum la 17-a jarcento Kannur estis ĉefurbo de islama sultanlando. La britoj konkeris la urbon en 1790 kaj utiligis ĝin kiel armea stacio. Ĝi funkciis kiel la brita armea ĉefsidejo sur la okcidenta marbordo de Hindio ĝis 1887.

Ekonomio
--------

Kannur kun sia distrikto estas signifa tekstila kaj manfaraĵa centro, ankaŭ ŝatata turisma celloko por marbanantoj. Kannur heredis la britajn armeajn instalaĵojn, nun ĝi estas grava sidejo de armeo kun eduka centro.

Religioj
--------

En 2011 hinduoj havas la plimulton en Kannur kun 56.3% procentoj, ekzistas pli granda malplimulto de islamanoj (37.9%), ankaŭ kristanoj (5%).

Lingvoj
-------

La malajala estas la administra kaj loka lingvo. La angla estas sufiĉe konata.

Kampuso en Kannur

Eduko
-----

Kannur estas universitata urbego (de 1996), sed ekzistas ankaŭ armea akademio.

Klimato
-------

Kannur situas en tropika musonklimato (Am) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas averaĝe po 3306 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter decembro-aprilo malpli aŭ apenaŭ pluvas. La temperaturo varias averaĝe inter 23-32 °C.

Stacidomo de Kannur

Trafiko
-------

Kannur havas vojan kaj fervojan kontaktojn laŭ la marborda trafiklinio, ankaŭ havas internacian flughavenon. Turistoj kaj fiŝkaptistoj uzas la havenon.

Vidindaĵoj
----------

* sablaj strandoj
* muzeo
* parko pri serpentoj
* fortikaĵo
* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans

Fortikaĵo de Kannur

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Blanka heleboro** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonaj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Lilialoj *Liliales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Melantiacoj *Melanthiaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Veratro *Veratrum* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***V. album*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Veratrum album****L. 1753 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Blanka heleboro  |

 |
| v • d • r |

**Blanka heleboro** aŭ **blanka veratro** (*Veratrum album* L.) estas tre venena planto kiu apartenas al la Melantiacoj kaj antaŭe estis uzata por sagoveneno. La planto de nature troviĝas en la Alpoj.

Ĝi fariĝas 50 ĝis 150 cm alta. La rizomo interne estas blanka. La subaj, ĝis 20 cm longoj folioj estas larĝovalaj kaj la supraj lancetformaj. La folioj estas tigoĉirkaŭprenaj.

La blanka heleboro floras de junio ĝis aŭgusto per blankaj, 12 ĝis 15 mm grandaj floroj, kiuj formas 50 cm longajn grapolojn. Antaŭ ĉio kiam la suno brilas la floroj forte odoras.

La frukto estas dehiskanta bero.

Veneneco
--------

Ĉiuj partoj de la planto estas tre veneaj. La veneneco tamen dependas de la starloko. Plantoj je 700 m alto enhavas 1,5% alkaloidojn kaj tiuj je 2500 m alto nur 0,2%. Antaŭ ĉio en la rizomo troviĝas la alkaloidoj protoveratrino kaj germerino.

* Blanka heleboro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Blanka heleboro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Blanka heleboro en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
La **flaŭno** estas deserto, kiun oni kutime faras el kokovoj, lakto kaj sukero.

Flaŭno kun kremo.

Ingrediencoj
------------

La ĉefa ingredienco estas ovo, pro tio ke, kuirinte ĝin bolbane, la ovoflavoj sin kuiras kaj prenas la formon de la ujo, akirante teksturon malpezan kaj gelatenecan. Krom la ovoj, estas necesaj aliaj ingrediencoj kiuj alportas al ĝi guston: ĝenerale, oni uzas boligitan lakton kun aŭ sen vanilo, cinamo aŭ ŝelo de citrono.

Kvankam ekzistas ankaŭ receptoj kiuj uzas sukojn kaj fruktajn kompotojn, ĉokoladon fanditan, kafon, fromaĝon aŭ jogurton (pli kombineblaj), ekzistas multaj aliaj variantoj kiuj inkludas migdalojn, pistakojn, citronon kaj aliajn fruktojn (malpli kombineblaj).

En la malnova tempo ekzistis receptoj kun pipro kaj mielo, tiel kiel alia tre propra ellaborita el sukero, fromaĝo, migdalo, fiŝo, cinamo, spinaco kaj kremo.

Preparado
---------

Flaŭno de hispana nugato.
Ĝi estas tradicie kuirita en bolbano kun karamelo en la malsupera ujo. Jam finiĝita la kuirado, la muldilo estas inversigita, kaj do aperas kovrita la flaŭno per la karamelo.

La ellaboro estas simpla. Oni devas bati la ovojn kun la sukero kaj aldoni al ĝi malrapide la lakton. Poste oni devas plenigi la ujon, kiu estis antaŭe ŝmirita per karamelo, kaj kuiri la tuton bolbane, dum ĉirkaŭ 40 al 100 minutoj. Por scii ĉu ĝi estas bone kuirita, simple oni pikas per, ekzemple, tranĉileto, kaj se ĝi eliras pura, tio signifas, ke la kuirado estis perfekta, se ĝi eliras ceterkovrita, ĝi bezonos pli da tempo.

Por scii la kvanton de la ĉefaj ingrediencoj, kvamkam tio povas varii el personaj preferoj, kaj ankaŭ por facile memori ilin, oni povas konsideri la serion 1-2-3, tio estas 1 glaso el lakto, 2 ovoj kaj 3 sukerkuleroj, konsiderinte glaso normalan glason por akvo, kaj kulero normalan supkuleron.

En Argentino kaj aliaj landoj de Sudameriko estas komune akompani la flaŭnon kun laktokaramelo, kvankam ankaŭ aliaj preferas ĝin kun kremo aŭ kun ambaŭ.

Historio
--------

Tio devenas almenaŭ el la epoko de la Romia Imperio, kie la flaŭno estis nomita *tyropatina*, ĝi ege populariĝis dum la mezepoko, ĉar estis gustumita en epoko de Karesmo. Ĉirkaŭ la 7-a jarcento, populariĝis la vorto "flaŭno" por ĉi tia deserto. Ankaŭ ĉirkaŭ tiu tempo, ĉesiĝis polve kovri la surfacon per pipro, kiel kutimis la romianoj, kaj anstataŭe oni kovris per sukero.

Vidu ankaŭ
----------

* Flano

* Flaŭno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Flaŭno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Constantin Virgil Gheorghiu** (15-a de septembro 1916 - 22-a de junio 1992) estis rumana verkisto. Lia plej fama verko estas *La horo 25*.

Li studis en mezlernejo en Kiŝinevo de 1928 ĝis junio 1936 kaj poste studis filozofion kaj teologion en la Universitatoj de Bukaresto kaj Hajdelbergo. Inter 1942 kaj 1943, dum la reĝimo de la diktatora generalo Ion Antonescu, li posteniĝis kiel diplomato de Rumanio. Li ekziliĝis kiam la Ruĝa Armeo eniris en Rumanion en 1944. Li estis arestita fine de la Dua Mondmilito fare de usonaj trupoj, kaj finfine li establiĝis en Francio en 1948.

En 1952 skandalis en Parizo la malkovro ke Gheorghiu estis verkinta libron (*Ard malurile Nistrului*, 1941), en kiu li atakis "la malicajn judojn" kaj laŭdis la trupojn de Hitler. En 1963 li pastriĝis en ortodoksismo.

En 1967, Carlo Ponti produktoris filmon same titolitan La 25a horo, bazitan sur la libro de Gheorghiu. La filmo estis reĝisorita de Henri Verneuil, kun Anthony Quinn kiel Johann (Iohann), Virna Lisi kiel Suzanna kaj Serge Reggiani kiel Traian.

En Esperanto aperis
-------------------

* La horo 25

* Kategorio Constantin Virgil Gheorghiu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808197
* GND: 11869457X
* LCCN: n50033879
* VIAF: 30331209
* ISNI: 0000 0001 1440 6990
* SUDOC: 026889897
* BNF: 119047927
* NKC: jn20011211088
* BNE: XX1153608
 |
**Beinwil ĉe la lago** (germane **Beinwil am See**) estas komunumo en la distrikto Kulm de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2756 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Lago de Hallwil, vidita de la restoracio Seetal en Beinwil ĉe la lago
Beinwil situas sur la orienta deklivo de la montoj *Ischlag* kaj *Homberg* super la okcidenta bordo de la Lago de Hallwil proksimume 70 metrojn pli alte ol la nivelo de la lagosurfaco. La komunumo portas por distingiĝi de la komunumoj Beinwil (Freiamt) kaj Beinwil (Soloturno) en la nomo la aldonon *Beinwil ĉe la lago*.

Najbaraj komunumoj
------------------

Rigardo al la preĝejo
La komunumo Bein wil limas en nordo al Birrwil, en nordoriento al Meisterschwanden, en oriento al Fahrwangen, en sudoriento al Aesch kaj Hitzkirch (ambaŭ en Kantono Lŭerno), en sudo al Beromünster (Kantono Lŭerno), en sudokcidento al Menziken, kaj en okdicento al Reinach.

Trafiko
-------

Beinwil ĉe la lago situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Lucerno, la tiel nomita *Seetal-Fervojo*. De Beinwil ekzistis en la 20-a jarcento flanka trajnlinio al Beromünster, kiu en la jaro 1991 estis fermita por la persontransporto kaj en 1999 ankaŭ por la vartransporto. La persontransporton de Beinwil al Beromünster nun funkciigas poŝtaŭtolinio.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Beinwil datiĝas el la jaro 1036 kiel *Beinwile*.

En mezepoko la posedantoj de Beinwil ĉe la lago estis unue la Grafoj de Kiburgo kaj poste ties heredantoj la Habsburgo. Per konkero kaj vendo la regado kaj jurisdikcio pri Beinwil en la 15-a kaj 16-a jarcento transiris al la urbo Berno, kiu tie regis per siaj voktoj ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798, kiam per la helpo de la armeo de Napoleono la Argovio liberiĝis de la servuteco fare de la Svisa Ĵurkomunumo kaj Berno. La komunumo nun estis integrita al la nove fondita Kantono Argovio kaj ties distrikto Kulm.

Gravuloj
--------

La la membro de la Federacia Konsilio kaj federacia prezidanto de Svislando por la jaro 2009, s-ro Hans-Rudolf Merz estas civitano de Beinwil ĉe la lago.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Beinwil
* Beinwil am See (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Beinwil
* Beinwil ĉe la lago en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Beinwil ĉe la lago en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Kulm |
| --- |
| Beinwil ĉe la lago • Birrwil • Burg • Dürrenäsch • Gontenschwil • Holziken • Leimbach • Leutwil • Menziken • Oberkulm • Reinach • Schlossrued • Schmiedrued • Schöftland • Teufenthal • **Unterkulm** • Zetzwil |  |

 |
**Constanzana** [konstanZAna] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *La Moraña* aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco.

Constanzana en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Arévalo norde, brune.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Constanzana kaj Jaraíces (je 3 km), okupas totalan areon de 26,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 107 loĝantojn. Ĝi perdis 220 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 42 km de Avilo, provinca ĉefurbo, 8 km de Fontiveros, 32 km de Peñaranda de Bracamonte, 22 km de Arévalo kaj 75 km de Salamanko.

Ĝi limas kun Bernuy-Zapardiel, Fuente el Saúz, Donjimeno, Cantiveros, Fontiveros, Cabezas de Alambre, Collado de Contreras, Muñomer del Peco, Narros de Saldueña, Papatrigo kaj Cabizuela.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Plej frua mencio estas de Gonzalo de Berceo kaj poste de 1303.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761602
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ĉi tiu artikolo temas pri fizika termino (elektra, magneta, gravita kampo). Koncerne aliajn signifojn aliru la apartigilon Kampo.* |

Fiziko prenas sian sencon de **kampo** el la matematika branĉo de vektora kalkulo, tie **fizika kampo** estas spaco, en kiu valoro (skalara, vektora, aŭ tensora) atribuiĝas al ĉiu punkto. Fiziko aldonas la koncepton, ke kelkaj kampoj estas apartaj formoj de materio, sistemo kun senlima grado de libereco.

Al fizikaj kampoj apartenas: elktraj, elektromagnetaj kaj gravitaj kampoj, nuklea kaj onda (kvanta) kampoj, konformaj al diversaj partikloj (ekz. elektrona-pozitrona kampo).

La fontoj de la fizikaj kampoj estas partikloj: por elektromagneta kampo tio estas ŝargitaj partikloj. Fizika kampo, kreita de la partikloj, transportas ĉiajn interagojn inter konformaj partikloj kun certa rapido. En kvantuma teorio, interago estas kaŭzita pro la ŝanĝo de karakterizaj kvantoj inter partikloj. 

Ĉefkonceptoj de fizika kampo:

* Forto
* Gravito
* Elektro
* Magnetismo
* Nuklea forto
* Inercio

Kampo estas grava nocio ankaŭ en moderna Algebro.

---

### Vidu ankaŭ

**[S]:** Vikiarbo > Universo > Kampo kaj Energio  

**[M]:** Radiado ~ Lumo ~ Energio
**Aredvi Sura Anahita** en la avesta lingvo, estas la nomo de la kosmologia hindo-irana figuro, kultata kiel la dieco de la akvoj, liganta ĝin al la akvoj, fekundeco, virgeco, sano kaj saĝo. Ankaŭ ŝi estas konsiderata kiel diino de la milito.

Bildo pri Anahita (Art-Muzeo Cleveland)Personigo de la planedo Venuso en la zoroastrismo, ŝia nomo signifas «senmakula». Ankaŭ ŝi estis ligita al la seksa disamorado kaj la sankta prostituado. Anahita aŭ *Anaitis* en la greka kaj *Aredvi Sura Anahita* ("Humida, Forta, Nemakulebla") en la Avesto, ŝi nomo samas al tiu de mita rivero; tio ŝajnas ke kun la tempo kuniĝis du malsamaj diecoj en unu solan.

Anahita estis diino adorita de la lidioj, armenoj kaj persoj, kiu verŝajne korespondis al Artemiso por la unuaj, kaj inter la aliaj al Afrodito (ŝi estis la Afrodito de antikvaj armenoj kaj persoj). En ŝia templo estis celebritaj la plej gravaj asembleoj kaj la plej belaj junulinoj estis konsakritaj al ŝi. Dum ŝia festo, viroj kaj virnoj renkontiĝis kaj drinkadis ĝis ebriiĝo. Laŭ ŝia teogonio, anahita loĝas en la regiono de la astroj kaj Ahura Mazda taskigis ŝin prizorgi la kreadon. La supera dio mem preskribis, inter aliaj preceptoj, al Zoroastro la adoradon de Anahita. Ŝi disdonas sanon kaj vojaĝas per ĉaro tirita de kvar blankaj ĉevaloj, aludaĵo de la vento, la pluvo, la nubo kaj la prujno.

Eble, el mezopotamia origino, ŝia kultado estis grava dum la Persa Imperio, speciale kun Artakserkso la 2-a, du kies epoko pluraj temploj kaj statuoj honore al ŝi estis starigitaj. Kultado al ŝi sub aliaj similaj nomoj (ekzemple Anahit por la armenoj) daŭre ekzistis en Malgranda Azio.

* Kategorio Anahita en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 532262
* GND: 118645064
* VIAF: 308306938 20473951, 308306938
* SUDOC: 177577088
* NKC: jo20221144947
 |
**Rusio.info** estas esperantlingva retpaĝaro, kiu bazas sin sur koncepto de esperantlingva nemovada informilo pri Rusio. La projekto komencis en 1996 jaro kiel retpoŝa dissendo "Novaĵoj el Rusio". En 2002 jaro aperis unua retejo de projekto laŭ adreso www.rusio.ru kaj www.rusio.com tamen post unu jaro la retadresoj perdis rilatojn al la projekto. 

Ekde 2007 jaro la projekto resurektis laŭ adreso www.rusio.info Arkivigite je 2010-04-18 per la retarkivo Wayback Machine kun titolo **La Tuta Rusio**. Ĝi estis parto de plej granda projekto, en kiu partoprenas ankaŭ ĝemelaj retejo www.mongolio.info sub titolo **La Tita Mongolio** kaj ankaŭ www.chinio.info[*rompita ligilo*] sub titolo **La Tita Ĉinio**. Tamen post jara agado de la retejoj samtempa subteno de tri retejoj estis taksita kiel tro malfacila, kaj retejoj (mongola kaj ĉina) estis unuigitaj en sola retejo  (por viziti ŝanĝu en retumilo "ĝ" por "g" kaj "x") enhavanta infomaron por vojaĝantoj. 

Surbaze de la retejo funksias Forumo Arkivigite je 2010-04-20 per la retarkivo Wayback Machine kiu ankaŭ estas uzata de la ĝemelaj retejoj.

En majo de 2011 jaro estas lanĉita ruslingva parto de reteio esperanta pri Rusio:  Arkivigite je 2015-11-03 per la retarkivo Wayback Machine

Ligiloj
-------

www.rusio.info - La Tuta Rusio Arkivigite je 2010-04-18 per la retarkivo Wayback Machine

www.vojaĝo.info - Vojaĝo[*rompita ligilo*]
**Hetes** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár.

Situo
-----

Hetes situas nordokcidente de Kaposvár (11 km).

Historio
--------

Oni mencias la komunumon unuafoje en 1237. Ĝi estis ekde 1490 kampurbo. Turka dokumento el 1563 notas 40 loĝdomojn.

La nomo de la vilaĝo venas el la hungara cifero 7 (hét), kies derivaĵo estas „hetes", kiu signifas semajna (deĵoranto). La loĝantoj estis kortaj servistoj, liberaj mastrumantoj. La komunumo en la 15-a jarcento apartenis al Johano Korvin, filo de Matiaso la 1-a (Hungario); eble pli frue ĝi apartenis al reĝo. En 1263 la tiama reĝo Béla la 4-a (Hungario) donacis ĝin al kavaliero Herbord). Nun en Hetes troviĝas ĉ. 365 loĝdomoj.

La katolika Preĝejo Sankta Georgo (Hetes) konstruiĝis en 1769, sed restis malgrandaj partoj el la mezepoko; la reformata inter 1844-47, la metodista en 1996.

Vidindaĵoj
----------

* Pogányvölgyi Víztározó (laŭvorte Paganvala Akvodeponejo) estas fiŝkapteja lago kun 25 hektaroj akvosurfaco. La lagon konstruis en 1961 la loka kooperativo, ĝi nun apartenas al Fiŝkapta Asocio Vikár Béla (fondita en 1975).
* Brusta skulpto de Béla Vikár, alhungara tradukinto de Kalevala

Famuloj
-------

En Hetes naskiĝis:

* ministro Imre Markója
* tradukisto Béla Vikár.

Famaj nomportantoj
------------------

* István Hetesi

Fontoj
------

 Arkivigite je 2004-12-16 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Sir **Frederick Henry Royce** (naskiĝis la 27-an de marto 1863 en *Alwalton*, Peterborough; mortis la 22-an de aprilo 1933) estis pioniro de aŭtomobila produktado. Kune kun Charles Stewart Rolls li estis la fondinto de la aŭtomobilprodukta firmao Rolls-Royce.

statuo de Henry Royce antaŭ la sidejo de la firmao Rolls-Royce en Derby
Royce naskiĝis kiel kvina infano de siaj gepatroj. La patro estis muelisto. En 1867 divorciĝis la gepatroj, kaj la patro kun la du plej junaj filoj, inter ili Henry, translokiĝis al Londono kaj jam mortis en 1872, kiam Henry estis naŭ-jara. Henry sekve devis labori kiel gazeta vendisto kaj telegrafa mesaĝisto. En aĝo de 14 jaroj li eklaboris kiel metilernanto en la lokomotivoprodukta firmao de la fervoja entrepreno *Great Northern Railway* en Peterborough. Pli poste li laboris en firmaoj en Leeds kaj Londono, kaj en 1884 per bankrotiĝo de la lasta firmao senlaboriĝas.

Kun la elektroinĝeniero Ernest Claremont li en Manĉestro fondas firmaon kiu produktas dompordajn sonorilojn, ampolingojn, dinamojn kaj elektromotorojn. La firmao eksukcesas kiam ĝi ekuzas elektromotorojn anstataŭ vapormaŝinojn por konstruejaj gruoj. Ekde la jaro 1894 konstruiĝis potencaj grupoj por konstruado de pontoj, kaj la firmao iĝas akcia kompanio. Tiutempe Henry Royce jam severe malsanas. La kuracisto rekomendas al li ekskursi al la kamparo, por spiri bonan aeron, kaj Royce tiukaze aĉetas veturilojn unue de la firmao *De Dion-Bouton* kaj poste *Decauville*, kiuj ambaŭ ne kontentigas lin. Rezulte li konstruas propran aŭton, kiun vidas Charles Royce kaj kune ili en 1904 fondas la aŭtomobilproduktan firmaon Rolls-Royce.

Dum Charles Rolls jam mortas en 1910 en aviada akcidento, Henry Royce ĝis sia morto en 1933 gvidas la firmaon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Henry Royce en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Henry Royce en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* retejo de la fondaĵo *Sir Henry Royce Memorial Foundation* en Britio Arkivigite je 2014-02-14 per la retarkivo Wayback Machine
* retejo de la fondaĵo *Sir Henry Royce Foundation* en Aŭstralio Arkivigite je 2002-04-02 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 400361
* GND: 119372924
* LCCN: n81056836
* VIAF: 52497640
* ISNI: 0000 0000 3375 8169
* SUDOC: 166754420
 |
kastelo *Het Steen*
*Het Steen* [het ste:n] estas parto de la iama fortikaĵo (aŭ burgo) sur la dekstra riverbordo de la rivero Skeldo en Antverpeno. Ĝi estas la plej malnova konstruaĵo de la urbo, konstruita inter 1200 kaj 1225 kaj tiutempe nomata *Antwerpse burcht* (Antverpena burgo).

Historio
--------

La frankonoj ekloĝis ĉe la bordo de la rivero Skeldo ĉirkaŭ la jaro 600, iom pli sude ol la nuna Antverpeno. En la jaro 836 la Normanoj fajrigis la tutan setlejon kaj pro tio la loĝantoj serĉis novan setlejon iomete pli norde, tie kie nun troviĝas la burgo Steen. Por protekti sin ili kreis sablan remparon ĉirkaŭ la setlejo.

Ekde la deka jarcento Antverpeno rajtis nomi sin *markgraafschap*, grafejo, kune kun Valenciennes kaj Ename (nun parto de la municipo Oudenaarde). Tiuj tri urboj je la bordo de la rivero Skeldo faris la naturan limon inter la dukejo Brabanto, parto de la germana imperiestra regno, dekstre de la riverbordo, kaj la Graflando Flandrio, parto de Francio je la maldekstra flanko.

Verŝajne en la 12a jarcento la tera remparo estis anstataŭigita de ŝtona muro. Tiu muro ankoraŭ nun parte ekzistas, same kiel pordego en la muro, kiu estis la enirejo al la urbo. Apud la enirejo estis konstruita la burgo *Steen* inter 1200 kaj 1225, kiu estis uzata kiel prizono, almenaŭ ekde la jaro 1303.

Ĉirkaŭ 1520, en la erao de Karlo la 5-a okazis granda trakonstruo de la fortikaĵo kaj ekde tiam ĝi estis nomata '*s Heeren Steen* (la fortikaĵo de la sinjoro).

La konstruaĵo estis uzata kiel prizono ĝis 1827.

En la 19a jarcento oni malkonstruis la plej grandan parton de la konstruaĵo dum la rektigado de la kajoj kaj la plilarĝigo de Skeldo. La restinta konstruaĵo ricevis la nomon *Het Steen*.

En la jaro 1952 la konstruaĵo fariĝis la Ŝtata Muzeo pri Mara Navigado.

* Kategorio Het Steen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Emil Regőczi** [regOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Regőczi Emil** estis hungara geodeziisto, profesoro. Lia familia nomvarianto estis **Regőczy**.

Emil Regőczi  naskiĝis la 20-an de oktobro 1900 en Székesfehérvár. Li mortis la 27-an de marto 1980 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Emil Regőczi frekventis mezlernejon en Győr, poste li akiris maŝininĝenieran diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1924. En la sekva jaro li eklaboris en geodezia laborejo en Győr, poste ĝis la emeritiĝo en similaj laborejoj (ĉefe en Budapeŝto). En 1944 li jam estis ĉefo de laborejo. En la fruaj 1950-aj jaroj li inventis novan metodon pri geodezia mezurado. Inter 1949 kaj 1980 li estis ĉefredaktoro de geodezia fakrevuo. En 1952 li doktoriĝis, en 1965 li estis nomumita titulara profesoro. Li ricevis premion Kossuth en 1953, poste aliajn premiojn en 1960 kaj 1975. En 1960 li pensiuliĝis.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az állami földmérés felsőgeodéziai munkálatai* (1942)
* *A gödöllői országos összehasonlító alapvonal* (1942)
* *Alapvonalmérések,…* (1944)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Henry VAN DE VELDE** (naskiĝis la 3-an de aprilo 1863, mortis la 15-an de oktobro 1957) estis belga pentristo, dezajnisto, fasonisto kaj arkitekto. Kune kun Victor Horta li povas esti konsiderata kiel unu el la plej gravaj reprezentantoj de Novarto. Lia edzino estis Marie-Louise van de Velde. Li fondis Artmetilernejon de Vajmaro.

Vivo
----

Van de Velde studis pentradon en Antverpeno kaj Parizo. Li pentris en la neo-impresionisma stilo, punktismo (france nomita *pointillisme*) kaj en 1889 iĝis membro de la artista grupo "Les XX" en Bruselo.

Ekde la jaro 1892 li forlasis la pentroarton kaj sin dediĉis al aplikitaj artoj (artforĝado, porcelano kaj manĝilaro, modo, tepiŝo- kaj ŝtofodezajno,…) kaj ankaŭ je la arkitekturo de interalie sia propra domo en Uccle. Li dezajnis ankaŭ internajn domaranĝojn kaj meblojn por la influriĉa arta komerco "Novarto" kaj de la galeriisto Samuel Bing en Parizo en 1895. Ankaŭ la verko de van de Velde aperis en la pavilono de Bing dum la internacia ekspozicio de 1900 en Parizo. Influis Van de Velde la brita movado arts and crafts kun John Ruskin kaj William Morris kaj estis unu el la unuaj arkitektoj kiuj dezajnis meblojn abstrakte kun klinitaj linioj. Van de Velde sin rezistis kontraŭ kopiado de historiaj stiloj kaj konscie elektis originalan fasonadon. Li volis forigi la banalecon kaj malbelecon el la homa spirito.

Ĉirkaŭ la ŝanĝiĝo de la jarcento, Henry van de Velde iom laboris en Germanio, interalie por la muzeo Folkwang en Hagen kaj la domo de Nietsche en Weimar. Li cetere estis la fondinto de la Kunstgewerbeschule [arta lernejo] en Weimar, la antaŭanto de la Bauhaus kiu de Walter Gropius estis pliellaborita en Dessau.

Dum la Unua mondmilito li restadis en Svisio kaj Nederlando, kie li dezajnis la muzeon Kröller-Müller en Otterlo. De 1926 ĝis 1936 li estis profesoro ĉe la Genta Universitato, kie li estis la arkitekto de la konata *Libra turo*. En Loveno li konstruis inter 1936 kaj 1942 sian lastan konstruaĵon, nome teknikan lernejon. Unu lia apogantino fervora en Vajmaro estis la granddukino Karolino (Saksio-Vajmaro-Eisenach).

Kelkaj verkoj de li
-------------------

* Vilao Schulenburg, Gera
* Nietzsche-arkivo, Vajmaro
* Domo Hohe Pappeln (Weimar)
* Libra turo, Gento
* Henneberg-domo por Alfred von Henneberg

Eksteraj ligiloj
----------------

* Henry Van de Velde en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj ĉe archinform.net
* Henry van de Velde ĉe la paĝoj de DWB
* Esplorprojekto de Stiftung Weimarer Klassik und Kunstsammlungen
* Biografio en la angla Arkivigite je 2011-05-16 per la retarkivo Wayback Machine
* Villa Esche en Chemnitz
* Van-de-Velde-Haus Schulenburg en Gera
* Van de Velde - loĝdomo en Vajmaro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 51218
* GND: 118626442
* LCCN: n50017679
* VIAF: 68944453
* ISNI: 0000 0001 2281 2825
* LIBRIS: 233713
* SUDOC: 02846639X
* BNF: 12029675k
* ULAN: 500002737
* NLA: 35579079
* NDL: 00476521
* BIBSYS: 90362107&feltselect=bs.autid 1581514959052, 90362107
* RKD: 79193
* NKC: pna2007384189
* BNE: XX1094735
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Sen fontoj! | **Ĉi tiu artikolo pri energio citas neniun fonton**.

---

Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Marto 2023)*Bonvolu krei Kategorio:Senfontaj artikoloj pri energio! |

La unua plene flosanta ventoturbino de la mondo, **Hywind**, kunmuntante en Fjordo Åmøy proksime al Stavanger, Norvegio.
La **flosanta ventoturbino** estas ventoturbino muntita sur flosanta strukturo, kiu ebligas generadon de elektro pli malproksime en la maro, kie la vento estas pli forta kaj pli neŝanĝiĝema. La produktita elektro estas sendita per submaraj kabloj al la lando. Oni povas establi unu aŭ plurajn ventoturbinojn sur sola platformo.

La komencaj investaj kostoj de la flosanta turbino estas pli grandaj ol ĉe normala turbino pro specifa flosanta konstruaĵo, ekipado per submara kablo kaj protekto de damaĝa sala marakvo. La produktita energio estas pli granda kompare al landa turbino. Sur la maro la vento pli daŭre kaj forte (pro manko de naturaj baraĵoj) efikas ol sur lando. La relokado de ventofarmoj al maro povas liberigi landan surfacon - uzeblan por aliaj celoj - kaj samtempte reduktiĝas la vida poluado.

La unua funkcianta flosanta ventoturbino estas la **Hywind**.

Uzeblecoj
---------

Uzeblecoj estas:

* pura energiproduktado,
* produktado de hidrogeno,
* sensaligo de mara akvo.

Energicentraloj
---------------

### Hywind

La unua flosanta ventoturbino, nomata Hywind, estis konstruata ĉe Siemens, kaj estis trenita al la maro en komenco de junio 2009, kie oni ankras ĝin. La turbinon posedas StatoilHydro kaj povas produkti 2,3 megavattoj da energio. Ĝi altas 100 metrojn kaj estos testata dum du jaroj. La turbino kostis 62 milionojn da usonaj dolaroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Flosanta ventoturbino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ventoturbino
* Ventoenergio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 286652
 |