recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Vegacervera** [begazerBEra] estas municipo en la nordo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montaña de Riaño*, en la nordoriento de la provinco. *Vegacervera* estas komprenebla etimologie kiel *Valo de la Cervarejo*. 

Komarkoj de la provinco Leono; *Montaña de Riaño* nordoriente, helverde.
Ponto de Vegacervera super la rivero Torio.
Coladilla.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Coladilla, Valle de Vegacervera, Valporquero de Torío, Vegacervera kaj Villar del Puerto, okupas totalan areon de 34,89 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 262 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 750 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 35 km de Leono, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. Valporquero de Torío estis menciita en du dokumentoj de 1496 kaj 1497.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 760842
* VIAF: 316736102
 |
**Katedralo de Sankta Triunuo** (germane *Griechenkirche zur Heiligen Dreifaltigkeit*) en Interna urbo de Vieno (Aŭstrio) apartenas al la Aŭstria mitropolito de la Konstantinopola Ortodoksa Eklezio.

La ortodoksa komunumo formiĝis en Vieno meze de la 18-a jarcento, kiam tie setliĝis pluraj grekaj komercistoj venintaj el la Otomana imperio. La arkidukino Maria Tereza permesis al ili konstrui kapelon de Sankta Georgo, sed tio nur parte solvis la problemon, ĉar la kapela statuso malebligis fari bazajn diservojn — bapton, geedzigon kaj sepulton.

En 1781 la imperiestro Jozefo la 2-a eldonis la Edikton pri toleremo. La greka komunumo ricevis aŭtonomion kaj ĝia kapelo statuson de la paroĥa preĝejo. Finfine en 1787 en la Vianda Bazaro (Fleishmarkt) estis konstruita la eta preĝejo de Sankta Triunuo (Griechenkirche zur Heiligen Dreifaltigkeit), kiu post rekonstruo en 1852 surbaze de projekto de Theophilvon Hansen ricevis la nunan aspekton. 

En 1963 ĝi iĝis katedralo kaj rezidejo de la greka metropolito en Aŭstrio. 

Inter famaj paroĥanoj estis la aŭstria dirigento Herbert von Karajan.

Vidu ankaŭ
----------

* Preĝejo de Sankta Barbara (Vieno)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Stanislavo Belov (2018-06-03) La unua tago en Vieno (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2019-03-10. Alirita 2019-03-10.

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4 5  Stanislavo Belov (2018-06-03) La unua tago en Vieno (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2019-03-10. Alirita 2019-03-10.

* Kategorio Katedralo de Sankta Triunuo (Vieno) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Thomas HOCCLEVE** aŭ Occleve, angla poeto (ĉ.1386-1426).

Ni scias malmulte pri la vivo de Thomas Hoccleve. Li estis amiko kaj admiranto de Geoffrey Chaucer, kiel kiu li estis ŝtat-oficisto. Plurfoje li deklaras sin disĉiplo de Chaucer. Ĉirkaŭ 1410 li edziĝis. Aristokrataj patronoj ŝatis lian poemojn, kaj petis de li poemojn pri siaj preferataj temoj. En pluraj longaj poemoj li sin mokis kiel stultulo, pekanto kaj ebriulo, sed eble tio estas nur poezia konvencia. En aliaj li humore petis favorojn de siaj patronoj, aŭ traktis moralajn kaj religiajn temojn.

Malgraŭ liaj petoj, li ne ricevis eklezian postenon, tamen en 1399 oni donis al li malgrandan pension pagitan de la monaĥoj de Hayling Island.

Lia stilo estas flua, uzante simplajn vortojn, kaj iom similas al tiu de *Troilus and Criseyde* de Chaucer. Li uzis stancojn de sep aŭ ok linioj kun ĝenerale kvar akcentoj en ĉiu linio. Mankis al li la psikologiaj komprenoj de Chaucer, sed la poemoj donis ekvidon de la literatura kulturo de Londono en la frua dek-kvina jarcento kaj de la vivo de ordinara oficisto. La longa poemo *La Mâle Règle* (1406) prezentas amuzan bildon de la fraŭla vivo en la drinkejoj kaj tavernoj de Westminster.

Notoj
-----

1. ↑  Encyclopaedia Britannica.
2. ↑  Encyclopaedia Britannica.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Selected Works of Thomas Hoocleve.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 221238
* GND: 118735888
* LCCN: n82125108
* VIAF: 88050108, 227145858280923022681 9902409, 88050108, 227145858280923022681
* ISNI: 0000 0001 1037 7440
* LIBRIS: 191037
* SUDOC: 031051766
* BNF: 122344563
* NKC: mub2016897842
* ICCU: SBLV124784
* BNE: XX1659885
 |
**Unuec-Tago de Ukrainio**, ukraine: *День соборності України* – ukraina ŝtata festo celebrata la 22-an de januaro, en la datreveno de unuiĝo de Ukraina Popola Respubliko kaj Okcidentukraina Popola Respubliko, kiu okazis en 1919.

La festo estis proklamita dekrete de la prezidento de Ukrainio, Leonid Kuĉma, subskribita la 21-an de januaro 1999.

Memorigo
--------

La 21-an de januaro 1990, patriotaj fortoj organizis "vivan ĉenon" inter Kijivo, Lvivo kaj Ivano-Frankivsk kiel simbolo de la spirita unueco de la homoj el la orienta kaj okcidenta teritorioj de Ukrainio.

La Unuec-Tago de Ukrainio estis omaĝita per nomumo de stratoj en Brodi, Drohobiĉ, Ĵmerinko, Ivano-Frankivsk, Kijivo, Krivij-Riho, Lucko, Ternopilo kaj aliaj.

Vidu ankaŭ
----------

* Baltia Vojo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Unuec-Tago de Ukrainio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* «Про День соборності України» – Dekreto de la prezidento de Ukrainio el la 21-a de januaro 1999 (ukraine)
**Tasso Marchini** estis italdevena rumanihungara pentristo naskita en Beogrado en 1907 kaj mortinta en Arco en 1936.

Kariero
-------

La patro de Tasso Marchini malaperis je la eksplodo de la unua mondmilito kaj kaj la patrino perdis sian filon dum fuĝado. Militkaptito (instruisto pri literaturo) portis lin kun si al Kluĵo kaj li adoptis lin filo. Marchini finis la gimnazion en Kluĵo en 1924 kaj li fariĝis studento de la artlernejo Belle Arte de Kluĵo. Pli poste li fariĝis unu el elstaraj pentristoj de Artistkolonio de Baia Mare. Li malsaniĝis pro tuberkulozo kaj li mortis en sanatorio de Arco. Dum sia agonio li diris: „Lasu min! Mi deziras hejmeniri al Kluĵo!".

Memportretoj
------------

* 
* 
*

Fontoj
------

* Zoltán Banner: *Erdélyi magyar művészet a XX. században*, Képzőművészeti Kiadó, Budapest, 1990.
* Pri artisto

Bibliografio
------------

* Géza Szőcs: *Tasso Marchini és Dsida Jenő*, Budapeŝto, Szent István Társulat, 2010.
* Jenő Murádin : *Tasso Marchini*, Dunánál Könyvkiadó, 2007.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tasso Marchini en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pentaĵoj de pentristoj de Artistkolono de Baia Mare Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Koordinatoj: 33.08° 0′ N 80.40° 0′ U﻿ / ﻿33.080 °N, 80.400 °U﻿ / 33.080; -80.400 (mapo)

La **kantono Dorchester** estas unu el la 46 kantonoj de la usona ŝtato Suda Karolino. Ĝi havis 96 413 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2000. La ĉefurbo de la kantono estas St. George.

La kantono etendiĝas sur 1 494 km².

Historio
--------

La kantono Dorchester estis fondita en la jaro 1897. Ĝi estis nomita tiel omaĝe al la urbo Dorchester (Masaĉuseco).

Demografio
----------

La lasta preciza taksado de la loka loĝantaro datiĝas de la jaro 2000, kiam oni nombris 96 413 loĝantojn. La Usona Censa Oficejo tamen taksis en 2005, ke tiujare loĝis en la kantono proksimume 112 858 loĝantoj.

Urboj
-----

Jen listo de ĉiuj urboj kaj lokoj de la kantono :

* Harleyville
* North Charleston
* Reevesville
* Ridgeville
* St. George
* Summerville
* Ladson

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de kantonoj de Suda Karolino

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kantono Dorchester (Suda Karolino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle Oficiala retejo de la kantono Dorchester Arkivigite je 2001-03-03 per la retarkivo Wayback Machine
**Al-Haq** (arabe **الحق**, signifante "la Rajto" aŭ "La Leĝo") estas palestina ne-registara organizaĵo kiu difinas ĝin mem kiel ambaŭ homrajtprotekta organizaĵo kaj leĝ-esplora centro. Ĝia ofico situas en Ramalaho, Cisjordanio, kiu estis fondita en 1979. Unu el ĝiaj fondintoj estis Raja Shehadeh, advokato kaj verkinto. 

Ĝi estas aligita al la Internacia Komisiono de Juristoj kaj havas konsultan statuson ĉe la Ekonomia kaj Socia Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj. Al-Haq helpas la Internacian Punan Tribunalon en ĝia enketo en kvazaŭaj israelaj militagoj.

*Al-Haq* igis ĝia misio dokumenti homajn-rajtojn-malobservojn, nekonsiderante la origino de la krimintoj (do kaj okupacianta israelo kaj la Palestina Aŭtoritato ). Ĝi estas direktita de Shawan Jabarin .

En 1989, Al-Haq partumis la premion Carter-Menil por Homaj Rajtoj kun la israela organizaĵo B'Tselem .

Fine de oktobro 2021, la israela registaro deklaris, ke ĝi konsideras Al-Haq terorisma organizaĵo. Israelo disponigis neniun indicon por apogi tiujn deklarojn. Amnestio Internacia kaj Human Rights Watch kritikis la movon kiel atako kontraŭ la internacia homarajtaj movado. Efektive, Israelo igis la laboron de homaj-rajtoj-organizaĵoj surloke malebla, kiun kelkaj observantoj vidas kiel la reala celo de la nepruvita klasifiko .

Referencoj
----------

1. ↑  Rabbani, Mouin. "Palestinian human rights activism under Israeli occupation: the case of al-Haq."Arab Studies Quarterly (ASQ) March 22, 1994
2. ↑   Mallonga historio (angle). Al-Haq.
3. ↑  "Carter-Menil Rights Award For Israeli and Arab Groups", 16 November 1989.
4. ↑  "Gantz Declares Six Palestinian NGOs Terrorist Organizations",  *Haaretz*, 22 October 2021.
5. ↑  Isaac Scher, 'CIA unable to corroborate Israel’s ‘terror’ label for Palestinian rights groups, The Guardian 22 August 2022

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847720
* GND: 666835-5
* LCCN: n85219360
* VIAF: 152514198 135828520, 152514198
* ISNI: 0000 0001 1091 5851
* SUDOC: 101886187
 |
**Vaŝingtona Bestoĝardeno** (angle *National Zoological Park* komune konata kiel *National Zoo*) estas unu el la plej malnovaj bestoĝardenoj en Usono, kaj kiel parto de la Smithsonian Institution, estas senpaga. Fondita en 1889, ties celo estas unuarangi laŭ animala zorgo, scienco, edukado, elteneblo, kaj vizitesperto. La *National Zoo* havas du areojn. La unua estas 163akrea urba parko situanta en nordokcidenta Vaŝingtono kiu estas je 20 minutoj el National Mall per Metroo al la stacio Woodley Park (WMATA stacio), aŭ el stacio Cleveland Park. La alia areo estas pli granda 3,200akrea ejo nome *Smithsonian Conservation Biology Institute* (SCBI; iam konata kiel *Conservation and Research Center*) en Front Royal (Virginio). SCBI estas nepublika loko dediĉita al trejnado de pornaturaj profesiistoj en konservada biologio kaj al bredado de raraj specioj pere de naturaj rimedoj kaj de helpata reproduktado. La *National Zoo* estas membro de la *Association of Zoos and Aquariums* (AZA).

Kune ambaŭ ejoj enhavas 2,000 animalojn el 400 diferencaj specioj. Ĉirkaŭ unu kvinono el ili estas endanĝeritaj aŭ minacitaj. Plej specioj videblas ĉe la areo de Rock Creek Park. Plej bone konataj loĝantoj estas grandaj pandoj, sed la bestoĝardeno estas hejmo ankaŭ de birdoj, simioj, grandaj felisedoj, aziaj elefantoj, insektoj, amfibioj, reptilioj, akvobestoj, malgrandaj mamuloj kaj multaj pliaj. La ejo SCBI estas hejmo de inter 30 kaj 40 endanĝeritaj specioj depende el reserĉa neceso kaj rekomendoj el la Bestoĝardeno kaj el la konservada komunumo. La *National Zoo*, kiel parto de la Smithsonian Institution, ricevas federalan helpon.

La *National Zoo* malfermiĝas ĉiutage de la jaroj escepte la 25a de decembro (Kristnasko). La zoo estas malfermita ĉiutage de 10:00 a.m. ĝis 5:30 p.m.

Referencoj
----------

1. ↑   Mission. *nationalzoo.si.edu*. National Zoological Park. Arkivita el la originalo je 2012-05-26. Alirita May 25, 2012.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-05-26. Alirita 2021-08-21.
2. ↑   By MetroRail. *nationalzoo.si.edu*. National Zoological Park. Alirita 25a de Majo 2012.
3. ↑   National Zoo Species. *nationalzoo.si.edu*. National Zoological Park. Alirita 25a de Majo 2012.
4. ↑  Smithsonian Conservation Biology Institute". nationalzoo.si.edu. National Zoological Park. Archived from the original on June 11, 2007. Konsultita la 13an de julio 2007.
5. ↑   Smithsonian National Zoological Park. Arkivita el la originalo je 2022-11-5. Alirita 2022-11-28.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Vaŝingtona Bestoĝardeno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 453189
* GND: 122024-X
* LCCN: n79079548
* VIAF: 149525151
* ISNI: 0000 0001 2182 2028
* ULAN: 500311474
* BIBSYS: 90262216
 |
**Vegalatrave** [begalaTRAbe] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Alba, en la centro de la provinco. *Vegalatrave* estas etimologie tradukebla al *Valo de la Trabo*.

Municipoj de la komarko Tierra de Alba en la centro de la provinco Zamoro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 18,57 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 81 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 320 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 43 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

Estas atestaĵoj de prahistoria kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la 13-a kaj 14-a jarcentoj la komarko apartenis al la Templanoj. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756319
 |
**Veliki Radinci,** serbe **Велики Радинци,** hungare **Radinc** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Sremska Mitrovica. Veliki signifas: granda.

Veliki Radinci situas en la mapo en la verda municipo
Mapo pri municipo de Sremska Mitrovica
Preĝejo de Veliki Radinci

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 23  km²
* Koordinatoj: 45°02′26″N 19°40'15″E
* Alto super marnivelo: 111 m
* Loĝantaro: 1610
* Poŝtkodo: 22211
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: SM

Situo
-----

Veliki Radinci situas laŭ flankovojoj.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Aŭstrio-Hungario, al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la vilaĝo apartenis al tiam sendependa Kroatio. En 2002 loĝis en Veliki Radinci 1617 homoj, (1562 serboj (97 %), 12 kroatoj, po 4 jugoslavianoj, ciganoj kaj hungaroj ankaŭ aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Veliki Radinci en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ugo FOSCOLO** [ugo fOskolo] (6-a de februaro 1778 - 10-a de septembro 1827) naskiĝis en Zante, greka insulo, tiam posedata de la Venecia Respubliko, el greka patrino kaj el venecia patro. Ankoraŭ infano, post la morto de la patro, li vivis kun la familio en Venecio. Dekokjaraĝe li prezentis sian unuan klasikan tragedion ("Tiesto") dediĉitan al Alfieri. Pro liaj demokrataj, revoluciemaj ideoj li estis devigita ekziliĝi al Bologna, tiam ĉefurbo de Cispada Respubliko, kie li verkis "Odo al liberiganto Bonaparte". Sed en 1797 Bonaparte lasas al Aŭstrio la posedon de Venecio: tio dolorigis Foscolo'n, kiu komencis ne plu toleri la politikon de Bonaparte.

Li iris al Milano, ĉefurbo de la tiama Cisalpa Respubliko, kie li interamikiĝas kun Parini kaj interkonatiĝas kun Monti. Kun la francaj soldatoj, kiel oficiro, li batalas en Ĝenovo kontraŭ la aŭstroj; poste li estis kapitano en la itala devizio ĉe la franca armeo. Reveninte al Milano li estis nomumita profesoro pri retoriko ĉe la universitato de Pavio, kie li esperis vivi pace kaj bonstate; sed baldaŭ Napoleono forigis tiun studobjekton kaj tiel Foscolo travivis malriĉe.

Temperamente arde pasia, li malŝatis kaj ne toleris flati la potenculojn. Kiam en 1815 Aŭstrio denove regas en Milano, li rifuzas ĵuri fidelecon al la nova reĝimo, kaj elektas la ekzilon, unue en Svislando, poste en Britio, kie li vivis tra malfacilaĵoj kaj malriĉe. Tie li mortis en 1827. En 1871 lia ĉerko estis transportita al Florenco ĉe la preĝejo Santa Croce, kiun li kantis en la poemo "Pri la tomboj", ĉar tie estas entombigitaj Machiavelli, Michelangelo kaj Galileo.

Ne multaj estas liaj poeziaj verkoj, sed vere valoraj. Krom la du odoj, klasik-stilaj forme kaj enhave, al du de li amitaj nobelaj virinoj, kaj la poemo "La gracioj" estas elstaraj liaj dekdu sonetoj kaj precipe la poemo "Pri la tomboj". Ankaŭ tri tragediojn li verkis. En liaj verkoj - la epistola romano "La lastaj leteroj de Jacopo Ortis", la traduko el la angla verko de Sterne "Sentimentala vojaĝo", lia epistolaro, kaj liaj eseoj kaj paroladoj - evidentiĝas hela, vigla moderna prozo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Memore pri la morto de frato Giovanni[*rompita ligilo*]

* Kategorio Ugo Foscolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 26834
* GND: 118534483
* LCCN: n79021284
* VIAF: 36929008
* ISNI: 0000 0001 2100 6581
* LIBRIS: 53903
* SUDOC: 027405214
* BNF: 120155069
* MBA: 882e0119-1c50-44b1-99b9-eb8dfefdb2c4
* NLA: 35095387
* NDL: 00551718
* BIBSYS: 90261630
* NKC: ola2003165532
* ICCU: CFIV001434
* BNE: XX876349
 |
**Veliko Srediŝte,** serbe **Велико Средиште,** slave **Veliko Središte,** rumane **Srediştea Mare,** germane *"Groß-Sredischte,"* hungare **Nagyszered** [nadjsered] estas vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato en municipo de Versec. Veliko, mare, groß kaj nagy signifas: granda. Paro de tiu ĉi vilaĝo estas Malo Srediŝte.

Veliko Srediŝte situas en la mapo en la verda municipo
Municipo de Versec
Romkatolika preĝejo en Veliko Srediŝte

Bazaj informoj
--------------

* 45° 10′ 40″ N 21° 24′ 21″ O﻿ / ﻿45.17778 °N, 21.40583 °O﻿ / 45.17778; 21.40583 (mapo)Koordinatoj: 45° 10′ 40″ N 21° 24′ 21″ O﻿ / ﻿45.17778 °N, 21.40583 °O﻿ / 45.17778; 21.40583 (mapo)
* Areo: 44  km²
* Alto super marnivelo: 121 m
* Loĝantaro: 1340
* Poŝtkodo: 26334
* Telefonprefikso: +381 13
* Aŭtokodo: VŠ

Situo
-----

Veliko Srediŝte situas sur tre mildaj deklivoj.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1427. En 1896 la fervojo atingis la vilaĝon. Ĝis Traktato de Trianon Nagyszered apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Veliko Srediŝte 1340 homoj, (1044 serboj (78 %), 99 hungaroj (8 %), 57 ĉeĥoj, 32 rumanoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Reĝino de Rozario de 1898
* ortodoksa preĝejo de 1836

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

Ortodoksa preĝejo kaj ĉefstrato en Veliko Srediŝte
**Velilla de la Sierra** [beLIlja delaSJEra] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko *Komarko de Sorio* en la centro de la provinco.

Geografio
---------

Komarko *Komarko de Sorio* en la centro de la provinco Sorio.
Loko de Velilla de la Sierra en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,57 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 28 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 200 loĝantojn el la 1910-aj jaroj.

Ĝi distas 10 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj limas kun Garray, Fuentecantos, Buitrago, Renieblas, Soria kaj Alconaba.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo kaj la ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Sorio |
| --- |
| Bayubas de Abajo• Bayubas de Arriba• Blacos• Calatañazor• Cidones• Cubo de la Solana• Fuentepinilla• Garray• Golmayo• Gormaz• Los Rábanos• Quintana Redonda• Quintanas de Gormaz• Rioseco de Soria• Soria• Tajueco• Tardelcuende• Torreblacos• Valdenebro• Valderrodilla• Velilla de la Sierra• Villaciervos |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351575
 |
**Ezeiza** estas unu el la 135 partioj de la provinco argentina Bonaero. Ĝi formas parton de la urba aglomeraĵo konata kiel Granda Bonaero, situanta en la suda zono de tiu. Ĝi estis kreita en 1994 per la subdivido de Esteban Echeverría.

Urboj kaj vilaĝoj de la partio
------------------------------

* Ezeiza, nome parrtia ĉefurbo
* Tristán Suárez
* La Unión
* Carlos Spegazzini
* Aeropuerto Internacional Ezeiza
* Canning

Enhavo
------

En Ezeiza estas la Internacia Flughaveno Ministro Pistarini, nome ĉefa flughaveno por la areo de la Granda Bonaero kaj por la tuta Argentino. Inter allogaĵoj menciindas naturaj arbaroj kaj parkoj apudaj, kie estas kampadejoj, restoracioj, trinkejoj, dancejoj ktp. Krome estas du grandaj vendejaraj areoj, vendejaj stratoj ktp.

Servoj
------

Estas Universitato de Ezeiza ligata al la flughavena fako. La urbo kaj areo estas bone komunikita per diversaj aŭtovojoj kaj ŝoseoj. Menciindas grava hospitalo, la atoma centro kaj du industriaj areoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Partio Ezeiza en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo kun informaro pri la Partio Ezeiza
* federala retejo Arkivigite je 2007-03-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Ezeiza.info - Retejo de la municipo Arkivigite je 2017-09-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2014-05-17 per la retarkivo Wayback Machine
**Merlo** estas unu el la 135 *Partioj* de la provinco Bonaero de Argentino. Formas parton de la urba aglomeraĵo konata kiel Granda Bonaero, situanta en ties okcidenta zono. Ties ĉefurbo estas Merlo kaj estas integrata ankaŭ de la urboj San Antonio de Padua, Parque San Martín, Libertad, Mariano Acosta kaj Pontevedra. Ĝi enhavas 524.207 loĝantojn, kio igas ĝin la 11a plej loĝata areo en la lando tuj post urboj kiaj Salta kun 535.303.

La nomoj kaj de la partio kaj de la ĉefurbo absolute ne rilatas al la birdo merlo, kio en hispana estus *mirlo*, sed al Francisco de Merlo, nome fondinto la 28an de aŭgusto de 1755 de Villa San Antonio del Camino, konsiderita ĝermo de la partio.

Bibliografio
------------

* Carugati, Pilú; de Arma, Betty; Otegui, Víctor; Prack, Mercedes; Sala, Marita (2011). Merlo en el recuerdo. Gráfica Barsa. ISBN 978-987-33-1495-7.
* Presas, Juan Joaquín Antonio. Nuestra Señora del Camino (Merlo 100 años de Historia).
* Capece, Aldo (2006). Merlo Mío. Imprex Ediciones. ISBN 978-987-1310-01-3.
* Díaz, Pedro Arturo (1996). Historia de Merlo. Municipalidad del Partido de Merlo.
* Rodríguez Aráuz, Jacinto (1950). Historia de Merlo.
* Lejtneker, María Julia (2011). Conviviendo con cinco generaciones. Imprex Ediciones. ISBN 978-987-1310-27-2.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Partio Merlo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* federala retejo
**Vell Baria** (naskiĝis la 9-an de marto 1995) estas filipina koncerta kantistino kaj aktorino. Konata pro sia soprana vokala gamo. Prezentiĝis en la juna aĝo de 7. Ambaŭ liaj gepatroj estas negocistoj. Laŭ ŝia patrino, Vell ne estas sperta en spektaklo.

Lia rimarkindaj okazaĵoj inkluzivas dueton kun lia kolego Peter Turcotte: ambaŭ kantis "La Preĝo" en lia 2005 BMAC produktado verko, "La Misio". En 2009, Vell agis per kanto "Kaj mi diras al vi" (*And I Am Telling You (I'm Not Going)*) por Totalpopstar kaj denove en la Araneta Coliseum (nun Smart Araneta Coliseum) en kiu ŝi ricevis konsiderindan laŭdon pro ŝia agado, kun direktoro Jerome deklarante ke li preferas ke Vell kantu la kanton Sur Eĥoj de Sonĝoj. Dum ŝi priskribis ŝin kiel konfida, laborema, amika, kaj obeema.

Vell atingis la famon per studento-famulo statuso. Vell Baria gajnis popularecon en youtube pro ŝiaj versioj kantante kantojn de Siti Nurhaliza, Ruslana kaj Dima Bilan. Vell Baria agis kiel artisto invitita por diversaj steluloj en la Filipinoj, inkludante Lea Salonga, Alfred Vargas, Christian Bautista, Kardinalo Rosales kaj aliaj famaj famuloj.

Vell estas nuntempe YouTube kantisto.

Teatro Kreditoj
---------------

* 2002 - la kristnaska rakonto (*The Christmas Story*)
* 2003 - mesaĝo de mi (*A Message From Me*)
* 2004 - kredu la mirakloj de christmas (*Believe The Miracles Of Christmas*)
* 2005 - la misio (*The Mission*)
* 2006 - disney princinoj (*Disney Princesses*)

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo angla Arkivigite je 2011-09-01 per la retarkivo Wayback Machine
* Vell Baria ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
* Vell Baria la YouTube Kanalo 1
* Vell Baria la YouTube Kanalo 2
''Azdarar'' de la jaro 1794.
***Azdarar*** (armene: Ազդարար ) (prononcata *Aztarar* en okcidenta armena ) estis la unua armenlingva gazeto iam ajn publikigita. Ĝi estis establita la 16-an de oktobro 1794 en la urbo Madraso (nun Ĉenajo ) en Barato fare de pastro Harutjun Ŝmavonjan. Ĝi estas ankaŭ unua ne anglalingva gazeto publikigita en Barato. La monata periodaĵo traktis ĉefe kulturajn kaj historiajn aferojn.

Azdarar daŭris jaron kaj duono ĝis marto 1796. Dum tiu periodo, patro Ŝmavonjan publikigis 18 numerojn, 965 paĝojn entute.

Aliaj armenaj periodaj eldonaĵoj en Barato
------------------------------------------

La publikigo de Azdarar en Madraso en 1794 kulminis per serio de aliaj pioniraj armenlingvaj publikaĵoj en aliaj urboj de Barato inkluzive de *Oĝanaspjurian* (en la armena Օճանասփիւռեան) en 1815 en Bombajo, *Hajeli Galgatjan* (en la armena Հայելի Կալկաթեան kun la signifo *Kolkata Spegulo* en la armena) en Kolkato en 1820 kaj *Ŝtemaran* (armene Շտեմարան kun la signifo *deponejo* en la armena) en 1821 ankaŭ en Kolkato, multe pli frue antaŭ Konstantinopolo (Istanbulo) kie la unua armena perioda eldonaĵo ekvidis la lumon nur en 1832.

Nova eldonaĵo
-------------

*Azdarar* estas publikaĵo sub la sama nomo rekomencita en 2007, en Kolkato, Barato, post 210 jaroj de la ĉesigo de la originala eldono, kiel iniciato de armen-usona astrofizikisto Nora Andreasjan-Tomas.

Azdarar estas eldonata ĉiumonate en Kolkato, dum la originala historia eldonaĵo estis en Madraso. Ĝi estas kolora magazino kun averaĝe 40 koloraj paĝoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Mesrovb Jacob Seth.  (1937) *Armenians in India, from the Earliest Times to the Present Day: A Work of Original Research*. Asian Educational Services, p. 597. ISBN 978-81-206-0812-2.
2. ↑  Sebouh Aslanian.  (4an de majo 2011) *From the Indian Ocean to the Mediterranean: The Global Trade Networks of Armenian Merchants from New Julfa*. University of California Press, p. 87–. ISBN 978-0-520-94757-3.
3. ↑   October 16 is Armenian Press Day. Panorama. (16an de oktobro 2015). Alirita 24an de junio 2016.

* Kategorio Azdarar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Proksimuma amplekso de la BMAC-kulturo (BMAC)
**Baktria-Margiana Arĥeologia Komplekso** aŭ mallonge **BMAC-kulturo** aŭ laŭ arĥeologia **Oazo-kulturo** (ankaŭ nomata **Okusokulturo** aŭ **Oksusa Civilizo**, laŭ la antikva nomo de la centrazia rivero Amudarjo) estas bronzepoka kulturo en la dezerto de Karakumo en la hodiaŭa Turkmenio kaj parte en Afganujo. Ĝi ekzistis verŝajne inter 2200 a.K. kaj 1700 a.K. samtempe kun la Indus-kulturo, Elama Imperio en Mezopotamio kaj la Meza Imperio de Egiptio.

Trarigardo
----------

La loĝantaro de la BMAC-kulturo setlis en oazoj de la regiono kaj konstruis el adobo, bredis bestojn, kultivis grenon, irigaciis la kampojn, komercis. La evoluintan civilizon montras la trovitaj bronzaĵoj, ceramikaj ujoj, ostaj skulptaĵoj. Oni trovis eĉ restaĵojn de primitiva skribaĵo.

Oni identigis la ĉefsidejon de la kulturo en Gonur Tepe (orienta Turkmenio). Tiu antikva ĉefurbo havis areon de preskaŭ 1000 kvadrataj kilometroj, kun adobaj domoj kaj palaco. La setlejo estis ĉirkaŭita per dikega muro.

La malkovro de la kulturo okazis en la 1970-aj jaroj fare de greka-rusa arkeologo Viktor Sarianidi, sed detalaj esploroj okazis ĉefe en la 2000-aj jaroj.

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

Bronzepoko

Referencoj
----------

* Kategorio Baktria-Margiana Arĥeologia Komplekso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 240150
* GND: 1232181269
* SUDOC: 131443801
* BNF: 15956180n
 |


1. ↑  (franca) "Soviétistan, un voyage en Asie centrale" (Sovetejo, vojaĝo en centra Azio), Erika Fatland (tradukita el la norvega fare de Alex Fouillet, Gaïa, 512 paĝoj, 2016. *Sovetejo - vojaĝo en centra Azio :* alilingvaj eldonrajtoj : Danio (Informations Forlag), Estonio (Tänapäev), Finnlando (Siltala Publishers), Francio (Gaïa Editions), Germanio (Suhrkamp Verlag), Barato (hindia kaj bengala lingvoj, Sampark), Italio (Marsilio), Nederlando (De Geus), Pollando (Foksal), Rusio (Ripol Classic Publishing Group), Svedio (Leopard Förlag)
**Venarsal** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 428 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

Geografio
---------

Venarsal etendiĝas sur 3,14 km², kaj havis 428 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 136 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Venarsal antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Christian Manière, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Venarsal apartenas al la kantono de Malemort-sur-Corrèze, kies ĉefurbo estas Malemort-sur-Corrèze. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Bildaro
-------

* PreĝejoPreĝejo
* UrbodomoUrbodomo
* LernejoLernejo

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Lubersac
**Sankta Vendelino** - latine *Wendelinus*, germane *Wendelin*, foje ankaŭ laŭ ekzemplo de la hungara traduko *Vendel* esperantigata *Sankta Vendelo* - estis ermito, abato, patrono de ŝafistoj naskiĝanta supozeble en 554, mortinta supozeble en 617.

Skulptaĵo pri Sankta Vendelino

Vivo
----

La plej fruaj biografioj aperis pri Vendelino depost 1417. Laŭ tio li estis skota princo, kiu kaŝe forlasis la kortegon kaj pilgrimadis al Romo. Dum la hejmenveno li haltis ĉe dometo, kie li komencis almozpetadi. Alvenis bienulo, kiu riproĉis lin pro la neniofaro. Vendelo iĝis paŝtisto. Baldaŭe laŭ miraklo la bienulo permesis al Vendelino tiel vivi, kiel ermito. Tiu sanktema konduto disfamiĝis kaj kamparanoj alvenis kun malsanaj dombestoj, kiujn Vendelino benis. Fine li iĝis abato kaj konsekrita pastro.

Post lia morto oni konstruis kapelon super la ĉerko, baldaŭe ĉirkaŭ la kapelo estiĝis la urbeto Sankt Wendel. Memortago de Vendelino estas la 20-a de oktobro. Li estas populara precipe en Germanlingvio, do ĉe germanoj, aŭstroj kaj svislandanoj.

Preĝejoj omaĝe al Sankta Vendelino
----------------------------------

* Preĝejo de Sankta Vendelo (Fegyvernek)

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 412821
* GND: 139142592
* LCCN: n84179240
* VIAF: 55559341
* ISNI: 0000 0000 2524 597X
* NKC: jo20201067260
 |
Vendredo la 13-a en kalendaro
**Vendredo** okazanta je **la 13-a** tago de ajna monato estas laŭ multaj superstiĉoj en la tuta mondo konsiderata tago de malbonŝanco. Ekzemple en Grekio kaj Hispanio, mardo la 13-a ludas la saman rolon. La timo de vendredo la 13-a nomiĝas **vendreddektrifobio** kaj ĝi estas specifa formo de dektrifobio, *fobio* (timo) de la numero 13.

Kvankam esti konsiderata nur superstiĉo, la elstare alta malbonŝanco de homoj je vendredo la 13-a tamen pruviĝis en sciencaj esploroj kiel vera – verŝajne pro tio, ke dum tiu tago la homoj tro atentas pri ne esti malbonŝancaj kaj poste rimarkas multajn kutimajn aferojn kiel montriĝoj de la superstiĉo kaj opinias sin en tiu tago ekstreme malbonŝanca.

Historia origino
----------------

La malbona famo de tiu dato venas el la sekrete planita aresto, enkarcerigo kaj posta mortigo de Ordeno de templanoj vendrede la 13-an de oktobro 1307 laŭ ordono de papo Klemento Kvina. La tielan nuligon de tiu ordeno farigis franca reĝo Filipo Kvara, kiu timis ĝian potencon.

Vendredoj je la 13-a en proksimaj jaroj
---------------------------------------

En la sekvaj monatoj de la sekvaj jaroj, la 13-a tago de la monato estas vendredo:

* 2000 oktobro
* 2001, 2007, 2018 aprilo, julio
* 2002, 2013, 2019, 2024 septembro, decembro
* 2003, 2008, 2014, 2025 junio
* 2004 februaro, aŭgusto
* 2005, 2011, 2016, 2022 majo
* 2006, 2017, 2023 januaro, oktobro
* 2009, 2015, 2026 februaro, marto
* 2010, 2021, 2027 aŭgusto
* 2012 januaro, aprilo, julio
* 2020 marto, novembro

Tiu ĉi ordo, de 2000 ĝis 2027, ripetiĝas ĉiujardudek-oke, de 1901 ĝis 2099.

Ĉar la gregoria kalendaro ne enhavas plene paratan nombron de semajnoj, ne eblas al precize unu el sep monatoj enhavi vendredon la 13-an. Estas ankaŭ rimarkinde, ke laŭ la gregoria kalendaro la 13-a tago de monato plej ofte estas vendredo ol iu ajn alia semajntago.

Dum ajna 400-jara ciklo en la gregoria kalendaro, 13-a tago de monato okazas 4800-foje. La distribucio de la 13-aj tagoj de monatoj laŭ la tagoj de semajno jenas:

* lundo (685 aŭ 14,27%),
* mardo (685 aŭ 14,27%),
* merkredo (687 aŭ 14,31%),
* ĵaŭdo (684 aŭ 14,25%),
* vendredo (**688** aŭ 14,34%),
* sabato (684 aŭ 14,25%),
* dimanĉo (687 aŭ 14,31%).

Tio signifas, ke la 13-a tago de monato kun iomete pli alta probableco okazas je **vendredo** ol ajna alia tago de la semajno.

Inspiroj
--------

La superstiĉo pri vendredo la 13-a fariĝis parto de la fonto por terura anglalingva filmserio titolita *Friday the 13th* (*Vendredo la 13-a*).

En 1998, je vendredo la 13-a de majo kelkaj kompanioj kaj pluraj universitatoj en la mondo estis atakitaj per Jerusalem – komputila viruso, kiu aktiviĝas je ĉiu vendredo la 13-a kaj detruas ĉiujn programojn, kiujn oni celas starti. Tial la viruso famiĝis sub la kromnomo *Vendredo la 13-a*.

* Kategorio Vendredo la 13-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Merck Index** aŭ **Merck Indico** estas enciklopedio da kemiaĵoj, drogoj kaj biologiaĵoj kun pli ol dek mil monografioj pri unikaj substancoj aŭ grupoj da kunrilataj komponaĵoj publikigita de la *Reĝa Societo de Kemio*.

Historio
--------

La unua eldono de la Merck Indico estis publikigita en la jaro 1889 de la germana kemia kompanio Emanuel Merck (1794-1855) el Darmstadt kaj principe ĝi estis uzata kiel vendo-katalogo por la kreskanta listo de kemiaĵoj vendataj de la entrepreno. Post du jaroj, la usona filio estabiliĝis kaj kontinuis la publikadon. Dum la unua mondmilito la usona guberniestraro prenis la usonajn operaciojn kaj igis ĝin aparta usona kompanio kiu plupubligikis la kemian enciklopedion.

En 2012, la Merck Indico estis licencita al la Reĝa Societo de Kemio. La 15-a nuna eldono de la indekso estis eldonita en aprilo 2013. La radikoj de la familio Merck antaŭiĝas al la 17-a jarcento en Germanio. En 1668, Friedrich Jacob Merck, iu apotekisto ekprenis la propraĵon de la Engel-Apotheke ("Anĝela apoteko") en Darmstadt, ĉefurbo de la sendependa graflando Hesio-Darmstadt.

En 1816, Emmanuel Merck, iu posteulo de la originala fondinto, ekprenis la farmacion. Dank'al sia scienca edukiĝo li estis bonsukcesa en izolado kaj karakterizado de pluraj malsamaj alkaloidoj en la laboratorio de la farmacio, kaj dum tiu laboro li eĉ kreis nombron da aliaj drogoj. Ekde 1890, li kaj liaj sukcedantoj laŭgrade konstruis kemio-farmacian fabriko kiu produktis - krom la krudmaterialoj por farmaciaj preparaĵoj - vastan gamon da aliaj kemiaĵoj kaj medicinaĵoj.

Enhavo
------

Eniraĵo pri kunmetaĵo en la indekso kutime inkluzivas:

* La CAS-numero de la kunmetaĵo.
* La komunaj nomoj de la kunmetaĵo kaj ĝia IUPAC -nomo .
* La kemia formulo de la kunmetaĵo.
* La molekula maso de la kunmetaĵo.
* Desegni la strukturon de la kunmetaĵo.
* Priskribo de la aspekto de la materialo.
* Bolpunkto kaj frostopunkto .
* Solveco en komunaj solviloj .
* Eksteraj ligiloj al alia literaturo koncerne la kemian sintezon de la kunmetaĵo.
* Informoj pri antaŭzorgoj kaj danĝeroj ( MSDS )

Vidu ankaŭ
----------

* Manlibro de Merck, ampleksa enciklopedio pri medicino, celita al kuracistoj kaj pacientoj.

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 623411
 |
Veganz en Berlino, la unua vegana superbazaro en Eŭropo.
**Veganz** estas la unua vegana superbazara ĉeno en Eŭropo. La firmao funkcias kiel vegana pograndisto, kun sia propra ĉeno de nutraĵvendejoj kiuj vendas ekskluzive veganajn produktojn. Ĝi estas unika en Eŭropo. Situanta en Germanio, la kompanio malfermis sian unuan vendejon en la berlina Prenzlauer Berg, en la somero de 2011, kun 250 kvadrataj metroj da spaco.

Ĉe julio 2017, Veganz havis kvin filiojn, tri en Berlino, unu en Vieno, kaj unu en Prago. En 2014 Veganz sciigis planojn malfermi sian usonan butikon, en Portlando, Oregono. Ĉi tiu projekto estis prokrastita ĝis 2017. Veganz planas malfermi ĉefsidejon en Portlando en majo 2016 por pogranda distribuo de produktoj Veganz en Usono.

La pogranda agado de la Veganz-grupo pliiĝis eminente ekde la komenco de 2014. En centoj da podetala nutraĵvendejo de la plej grandaj germanaj ĉenoj (inkluzive de Edeka, dm-drogerie markt, Kaiser's/Tengelmann, Globus, kaj Metro) la vastiĝo de iliaj butik-en-butika koncepto sukcesis.

La ĉeno estis fondita en 2011, de *Jan Bredack*, vegano kaj iama altranga direktoro de Mercedes Benz. La kompania devizo estas "Wir lieben Leben" (ni amas la vivon).

* Kategorio Veganz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sankta Kristoforo**, greke Χριστόφορος, en la slavona lingvo Muĉenik Ĥristofor (naskiĝis probable en Likio, mortis ĉirkaŭ 250 samloke) – martiro, sanktulo de Romkatolika Eklezio kaj de ortodoksismo, unu el 14 helpantoj en mizero.

Fresko de sankta Kristoforo je fasado de la preĝejo dediĉita al la sanktuloj Petro kaj Paŭlo en Imer, en norda Italio

Vivo
----

Li estas sanktulo konata ĉefe laŭ legendoj, kvankam historiaj esploroj pruvas, ke li devenis de Malgrand-Azio kaj mortis kiel martiro dum la regado de romia imperiestro Decio, persekutanta kristanojn. Kiam Kristoforo vizitis Likion, li tie konsolis la kristanojn, kiuj estis martirigitaj. Li estis alportita antaŭ la loka reĝo, kaj rifuzis fari oferojn al la paganaj dioj. La reĝo provis gajni lin per riĉaĵo kaj sendante du belajn virinojn por tenti lin. Kristoforo konvertis la virinojn al kristanismo, ĉar li jam konvertis centojn en la urbo. La reĝo ordonis mortigi lin. Post pluraj malsukcesaj provoj, Kristoforo estis senkapigita.

Laŭ laikaj rakontoj Kristoforo estis giganto: kvar metrojn alta kaj eksterordinare forta. Danke al tio li transportis pilgrimojn tra rivero. Sur popularaj portretoj estas bildigata kun infano sur la ŝultro. Laŭ legendo li enprofundiĝis en fundon de rivero sub pezo de infano. Tiam estis la Infano Jesuo kiu diris: *Vi surportas la tutan mondon, ĉar mi estas tiu, al kiu vi servas helpante al aliaj*.

Kulto
-----

La kulto de la sanktulo disvolviĝis fine de la 5-a jarcento.

Patroneco
---------

Kristoforo iĝis patrona sanktulo de pontoj, urboj apudriveraj, transportistoj, veladistoj, vojaĝistoj kaj pilgrimantoj, ankaŭ patrono de bona morto – precipe Oriente, kaj nun de ŝoforoj.

Tago de celebrado
-----------------

Liturgia rememoro en katolikismo estas celebrata la 25-an de julio. Dum la tago de Sankta Kristoforo en multaj paroĥejoj oni konsekras veturilojn. En la pola eklezio samtage estas la Tago de Bona Ŝoforo ligita kun la Semajno de Sankta Kristoforo.

Ortodoksa eklezio rememoras lin 9/22 de majo, t.e. la 22-an de majo laŭ gregoria kalendaro.

Heraldiko
---------

La urbo, kiu posedas historian blazonon de Sankta Kristoforo estas Vilno.

Referencoj
----------

1. ↑  John J. Crawley Saint Christopher martyr third century (angle). Arkivita el la originalo je 10-a sde oktobro 2014.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de sanktuloj

* Kristoforo (martiro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kristoforo (martiro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kristoforo (martiro) en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 409681
* GND: 118520725
* LCCN: n50072233
* VIAF: 33245048
* ISNI: 0000 0000 2469 0190
* MBA: a996c57d-67ac-4b8e-86b6-5dbdc52e7214
* NKC: jn20040301013
 |
**Veganzones** [beganZOnes] estas municipo en la centro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo *Veganzones* estas etimologie komprenebla kiel Kamparvalo de Infantoj (vidu sube Toponimion).

Veganzones en la provinco Segovio.
Preĝejo.
Ĉefretablo.

Toponimio
---------

En mezepokaj tempoj nomiĝis Vega de Infanzones. Tiel, Vega Infançones, estis nomita en letero de la reĝo Johano la 2-a subskribita en Burgo de Osma la 15an de Junio 1430.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,96 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 216 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 500 el la 1960-aj jaroj. 

Ĝi distas 38 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Cabezuela, Turégano kaj Muñoveros. La loĝloko estas inter rojoj Caz de la Dehesa kaj Parral kaj trapasata de la regiona ŝoseo CL-603 inter Cabezuela nordoriente kaj Turégano sude.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Veganzones estis reloĝata de la episkopo de Segovio, inter la 12-a kaj 13-a jarcentoj, ene de la teritorio kiun doña Urraca, reĝino de Kastilio kaj Leono, donis al li en 1123, kun Turégano kaj Caballar. Ĝi estis en episkopa senjorlando de Segovii ĝis tempo de Filipo la 2-a kiam aliĝis al reĝa senjorlando. Kiam la reĝoe stis vendonta ĝin Veganzones aĉetis sian propran jurisdikcion laŭ interkonsento de 3a de Decembro 1579. Tio estis ratifita en 1580 kaj 1615 fare de Filipo la 3-a.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Águeda de la 16-a jarcento kun grava ĉefretablo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767007
 |
Walter Mehring
**Walter MEHRING** (naskiĝis la 29-an de aprilo 1896, mortis la 3-an de oktobro 1981) estis germana verkisto. Li estas rigardata unu el la plej gravaj satiristoj de la Vajmara Respubliko.

Vivo
----

Kiel filo de kantistino kaj la publicisto Sigmar Mehring li naskiĝis en Berlino. De 1914 ĝis 1915 li studis arthistorion en Berlino kaj Munkeno, ekde 1915 li publikigis unuajn verkojn en la ekspresionisma ĵurnalo *Der Sturm*.

De 1916 ĝis 1918 li soldatservis en la Unua Mondmilito. Poste li aniĝis al la Berlina dadaisma movado, kaj ekde 1920 li laboris por diversaj politikaj kabaredoj.

De 1921 ĝis 1928 Walter Mehring laboris kiel korespondanto de germanaj gazetoj en Parizo, poste li revenis al Berlino. Ĉefe per satiraj poemoj kaj kanzonoj li atakis la politikon siatempan, kio lin famigis, sed ankaŭ elvokis akran kritikon. Lia dramo *Der Kaufmann von Berlin* (= La komercisto de Berlino) el la jaro 1929, kiu primokis la gajnantojn de la tiutempa inflacio, eĉ kaŭzis skandalon.

Walter Mehring frue avertis pri la danĝero de la naziismo, kaj la nazioj reagis malpermesante liajn verkojn. En 1933 Mehring elmigris, unue al Francio, poste al Usono. En 1953 li revenis al Eŭropo, vivis interalie en Munkeno, kaj en Zuriko, kie li en 1981 mortis.

Verkaro
-------

Lia plej fama verko estas la prozaĵo *The Lost Library* (= La perdita biblioteko), kiu en 1951 aperis anglalingve kaj en 1952 (*Die verlorene Bibliothek*) unuafoje en la germana lingvo. Li dediĉis la verkon al la biblioteko de sia patro, kiu dum la fuĝo de la nazioj perdiĝis kaj tiel respegulis la senefikon de literaturo kaj kulturo dum la nazia regado.

### Pliaj verkoj

* *Das politische Cabaret* (1920)
* *Das Ketzerbrevier* (1921)
* *Europäische Nächte* (1924)
* *In Menschenhaut, aus Menschenhaut, um Menschenhaut herum* (1924)
* *Neubestelltes abenteuerliches Tierhaus* (1925)
* *Westnordviertelwest oder über die Technik des Seereisens* (1925)
* *Algier* (1927)
* *Paris in Brand* (1927)
* *Der Kaufmann von Berlin* (1929)
* *Arche Noah S.O.S.* (1931)
* *Und euch zum Trotz* (1934)
* *Müller : Chronik einer Sippe von Tacitus bis Hitler* (1935)
* *Die Nacht des Tyrannen* (1937)
* *Verrufene Malerei* (1958)
* *Morgenlied eines Gepäckträgers* (1959)
* *Berlin - Dada* (1959)
* *Kleines Lumpenbrevier* (1965)
* *Briefe aus der Mitternacht 1937-1941* (1971)
* *Chronik der Lustbarkeiten. Gedichte, Lieder und Chansons 1918-1933* (1981)

* Kategorio Walter Mehring en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 131219
* GND: 118579983
* LCCN: n79135423
* VIAF: 27068501
* ISNI: 0000 0001 0881 4293, 0000 0003 6854 8382
* SUDOC: 027021505
* BNF: 11915449q
* MBA: 32ea42ad-aa70-49b7-803e-bb1048fdbfd0
* NLA: 35774086
* NDL: 00524379
* BIBSYS: 90057121
* NKC: xx0121475
 |
Loĝejturo de la Kastelo de Vincennes.
Ĉefturo de la Kastelo de Gisors, Normandio
La **loĝejturo** aŭ **ĉefturo** estas la pli alta turo de fortikaĵo. Per tiu alteco, la ĉefturo ebligas la plej bonan vidpunkton de la ĉirkaŭanta regiono. Ĝi utilis kiel observejo, pafejo kaj de lasta rifuĝejo, kiam la resto de kastelo estis prenita de malamikoj.

Dum paco, la ĉefturo entenis la riĉaĵojn, la armojn, la arkivojn de la senjora familio. La senjoro de la kastelo loĝis en la nobla etaĝo, ofte la unua. Dum milito, la ĉefturo estis la plej taŭga loko por observi la movojn de atakantoj, ĉefe kaze de sieĝo. Se la kastelo estis malgranddimensia, la arkistoj pafadis siajn sagojn de ĉi tie.

La kasteloj estis konceptitaj tiumaniere ke se la ĉirkaŭremparo estis kaptita de la atakantoj, la internaj ĉirkaŭmuroj povis ankoraŭ esti defenditaj. La ĉefturo estis tiukaze la lasta rifuĝejo. Ĝi do estis konceptita por esti ankoraŭ defendebla kvankam la resto de la kastelo estis jam invadita.

Sed ne nur kontraŭ ekstera malamikeco. Por la senjoro, la aranĝo de la ĉefturo estis ankaŭ konceptita por sin antaŭgardi kontraŭ internaj perfidoj venante de vasaloj. La interno de la ĉefturo estis tiucele loko ne vizitebla de vizitantoj, la interna aranĝo, iafoje kompleksa, restis sekreta por konfuzi kaj enkapti la atakantojn. La ĉefturo havis ĝenerale pasejon al la ĉirkaŭremparo, cele eliri sen trairi la kastelon : vivesenca kiam restis nur la fuĝo al senjoro de invadita kastelo.

Loĝejturo
---------

Loĝejturo en Sárospatak,  
 Norda Hungario
La **loĝejturo** estas tia alta konstruaĵo (turo), kie oni loĝadas.

Dum la mezepoko oni konstruis en la fortikaĵo iom aparte loĝejturojn por loĝadi. La plej ofte ĝi situis en la centro, kiel en Hungario en Nagyvázsony kaj Sárospatak, malofte flanke, kiel en Visegrád.

Aparte menciinda estas loĝejturoj en urbo de la loĝejturoj Ŝibam. Tiuj loĝejoj konstruiĝis el adobo. La plej supre etaĝo kutime estas komuna ĉambro por babiladi kaj trinki kafon.

En la nuntempo tiaj modernaj konstruaĵoj estas la nubskrapuloj. Tie ne nur loĝejoj, sed ankaŭ kontoroj troviĝas.

Ekzemploj
---------

* Burgo Roodstown

* Loĝejturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Loĝejturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)