recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Universitato de Peruĝo por eksterlandanoj** (itale *Università per Stranieri di Perugia*) estas universitato en la urbo de Peruĝo en Italio. Ĉi tiu estas unu el la sole du universitatoj en Italio destinitaj al eksterlandaj studentoj (tio estas, ne-italanoj), la alia estas en Sieno.

La universitato estis fondita de Benito Mussolini en 1921, sed ĝi ekfunkciis kiel akademia institucio post 1925. La establado de la universitato dum la faŝisma periodo povas esti vidita kiel parto de socia - politika deklaro kies celo estis "disvastigi la italan superecon en la mondo". La universitato nun estas private posedata institucio, kaj ĝia celo estas pli simpla: "instrui la italan lingvon kaj italan kulturon altnivele, al eksterlandaj studentoj el la tuta mondo".

En 1992 la universitato sendependiĝis. Krom italaj lingvaj studoj, la universitato nuntempe ofertas gradojn en multaj kampoj en aliaj lingvoj kaj en la homscienco, same kiel multajn kursojn. La Universitato de Peruĝo por eksterlandanoj estas alloga celo por multaj studentoj el la tuta mondo, ĉar ĝi ofertas intensajn kursojn kaj en la itala kaj en diversaj aliaj fakoj, en malsamaj tempokadroj, inkluzive de mallongaj kursoj.

La universitato fariĝis centro de kultura interŝanĝo inter studentoj el la tuta mondo, kiuj, mergitaj en itala urbo, lernas la lingvon pli facile. Danke al la ekzisto de ka Bolonja interkonsento, mallongaj kursoj faritaj en la Universitato de Peruĝo estas foje aljuĝitaj al eksterlandanoj por kreditoj en aliaj universitatoj en la Eŭropa Unio.

Organizo
--------

Nur unu Fakultato (Fakultato de Itala Lingvo kaj Kulturo) kaj du kolegioj estas aktivaj:

* kolegio de Komparaj Kulturoj.
* kolegio de Lingvaj Sciencoj.

Referencoj
----------



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831715
* GND: 1018865-4
* LCCN: n83123916
* VIAF: 158948304
* ISNI: 0000 0001 2194 5159
* SUDOC: 030218861
* BNF: 121681153
* BIBSYS: 98045667
* NKC: mzk2007378496
* ICCU: CFIV046247
* BNE: XX92714
 |
Pekuloj kaj Danculoj de Camuñas
**Pecados y Danzantes de Camuñas** (esperante **Pekuloj kaj Danculoj de Camuñas**) estas tipa festo okazanta la tagon de la Kristokorpa Festo en Camuñas, provinco Toledo, Hispanio, sed sen rilato al samnoma fama festo celebrata en Toledo. Temas pri antikva tradicio, kies deveno eble estas de la 16a aŭ 17a jarcentoj. En la aktualo oni ludas per mimiko kaj danco de maskitaj ludantoj. Tiu tradicio havas rangon de nacia turisma intereso. Ĝi imitas la literaturan ĝenron de *autos sacramentales*, nome religiaj teatraĵoj; en tiu ĉi kontraŭstaras du grupoj kaj pekuloj kaj danculoj aŭ dancantoj, kiuj reprezentas kaj bonon kaj malbonon. Pekuloj portas terurajn maskojn, krias, eksplodigas pulvoron, dum danculoj portas nazecajn maskojn, kontentas kaj muzikas.

Ambaŭ grupoj paradas matene tra la vilaĝo prenante la pastron kaj aŭtoritatojn el hejmo. Poste venas meso, sed pekuloj restas ekster la preĝejo. Poste okazas procezio, per kiu prezentiĝas diversaj roluloj, ekzemple pekulino kiu ŝajnas bonulo, la demona pekulo, ktp. La diversaj roluloj faras diversajn dancojn. Multaj vizitantoj estas allogataj de la festo. Nun oni pretigas muzeon pri la festo.

Eksteraj ligiloj
----------------



* [*rompita ligilo*]
* [*rompita ligilo*]
* 
* Arkivigite je 2012-02-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Oficiala retejo
* Bildoj[*rompita ligilo*]
* Arkivigite je 2006-05-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2007-03-17 per la retarkivo Wayback Machine
**Unterpetersdorf,** kroate **Donji Petrštof,** hungare **Alsópéterfa** [alŝOpEterfa] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Horitschon.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 200 m (plej alta punkto: 290 m)
* Loĝantaro:
* Telefonprefikso: 02610
* Poŝtkodo: 7312
* Aŭtokodo: OP
* 47° 35′ 30″ N 16° 35′ 00″ O﻿ / ﻿47.59167 °N, 16.58333 °O﻿ / 47.59167; 16.58333 (mapo)Koordinatoj: 47° 35′ 30″ N 16° 35′ 00″ O﻿ / ﻿47.59167 °N, 16.58333 °O﻿ / 47.59167; 16.58333 (mapo)

Situo
-----

Unterpetersdorf situas sur deklivoj kaj troviĝas de Oberpullendorf je 12 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1245 en latina formo *"Usque domum Petri"*. En 1910 vivis tie 539 homoj, (plejparte germanoj). Ĝis 1921 Alsópéterfa apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio).

Vidindaĵoj
----------
**Unua Aŭtonomeca Paraŝutista Brigado** (pole *1 Samodzielna Brygada Spadochronowa*) estas paraŝuta taktika unuo de la Polaj Armitaj Fortoj en Okcidento, formigita en Britio dum la Dua Mondmilito. Principe la brigado estis batalonta en Pollando. Fine estis uzita de Aliancanoj dum la Operaco Market Garden.

La 9-an de oktobro 1941 Supera Komandanto generalo Władysław Sikorski alinomis 4-an Kadran Brigadon de Pafistoj al Unua Aŭtonomeca Paraŝutista Brigado, kies komandanto iĝis generalo Stanisław Sosabowski.

Generalo Kazimierz Sosnkowski kaj kolonelo Stanisław Sosabowski dum parado de Unua Aŭtonomeca Paraŝutista Brigado

Batalo pri destino de la brigado
--------------------------------

Lige al malfacilaĵoj de britoj en formiĝo de la propraj paraŝutistaj unuoj, en 1943 oni komencis klopodi ŝanĝi la decidon pri destino de la brigado kaj ties uzo en la Okcidenta Fronto. Ĝian batalvaloron pozitive pritaksis eĉ generalo Bernard Montgomery mem dum sia vizito en Skotlando en 1944.

Britoj kritike rilatis pro teknikaj kialoj ankaŭ pri ĝia transporto de Britio al Pollando. Fine de 1943 diplomita kolonelo Stanisław Sosabowski pro tio iris al Usono, kie certiĝis, ke la usonaj aviadiloj C-47 Dakota estas pretaj transporti la polan brigadon al Varsovio.

Komence de 1944 oni decidis pri polaj-britaj interparoloj koncerne transiron de la brigado sub la brita komando kaj la 14-an de marto 1944 Konsilio de Ministroj redonis la brigadon al dispono de britoj. Poloj formulis tamen sep kondiĉojn uzi ĝin. La 13-an de aŭgusto proteste pro ne sufiĉa helpomanko por la Varsovia Ribelo la 80% de soldatoj de la unua bataliono de Aŭtonomeca Paraŝutista Brigado komencis matene malsatstrikon, al kiu posttagmeze aliĝis soldatoj de la dua kaj tria batalionoj.
Brita infanterio defendanta sablosakan defendejon ĉe El Alamein, 17a de Julio 1942.
Veturiloj el la germana Afrika Korps en la dezerta fronto.
La **Unua Batalo de Alamejno** (1a–27a de Julio 1942) estas batalo de la Dezerta Kampanjo de la Dua Mondmilito, luktita en Egiptio inter fortoj de Akso (partikulare Germanio kaj Italio) de Panzera Armeo Afrika (*Panzerarmee Afrika*, kiu inkludis la Afrika Korps sub la estreco de feld-marŝalo (*Generalfeldmarschall*) Erwin Rommel) kaj fortoj de Aliancanoj (Brita Imperio kaj Komunumo de Nacioj) de diversaj landoj (Britio, Brita Hindio, Aŭstralio, Suda Afriko kaj Novzelando) de la Oka Armeo (sub estreco de generalo Claude Auchinleck).

La Britoj evitis duan antaŭeniron fare de la fortoj de Aksoj en Egiption. Aksaj pozicioj ĉe El Alamein, nur je 106 km el Aleksandrio, estis danĝere proksimaj al la havenoj kaj urboj de Egiptio, nome bazaj instalaĵoj de la komunumaj fortoj kaj de la Sueza Kanalo. Tamen, la Aksaj fortoj estis tro for el sia bazo en Tripoli en Libio por resti en El Alamein senfine, kio kondukis ambaŭ flankojn akumuli liveraĵojn por pli da ofensivoj, kontraŭ la postuloj de tempo kaj distanco.

La 96,000 Aksaj trupoj (40,000 Germanoj, 56,000 Italoj) estis multe malpli ol la Aliancanoj, kaj same pri tankoj kaj aviadiloj (multe pli ol duono por la Aliancanoj), kaj tiele tiuj suferis iomete malpli grandajn perdojn, nome 13,250, ol la Aksanoj (nome 10,000 mortintoj aŭ vunditoj, kaj 7,000 prizonuloj.

Koordinatoj: 30° 50′ N 28° 57′ O﻿ / ﻿30.833 °N, 28.950 °O﻿ / 30.833; 28.950 (mapo)

Notoj
-----

1. 1 2  Mackenzie 1951, p. 589
2. ↑  Watson 2007, p. 6
3. ↑  Barr, p. 184

Bibliografio
------------

* Barr, Niall (2005) [2004]. *Pendulum of War: The Three Battles of El Alamein*. London: Pimlico. ISBN 0-7126-6827-6.
* Mackenzie, Compton (1951). *Eastern Epic: September 1939 – March 1943, Defense. I*. London: Chatto & Windus. OCLC 1412578.
* Watson, Bruce Allen (2007) [1999]. *Exit Rommel*. Mechanicsburg PA: Stackpole Books. ISBN 978-0-8117-3381-6.

* Kategorio Unua Batalo de Alamejno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Ŝablono:Dua Mondmilito
La **Unua Karlisma Milito** estis hispana enlanda milito, kiu okazis inter 1833 kaj 1840.

Reĝo Fernando la 7-a ne havis filojn.
Tial li, per *Pragmática Sanción*, ŝanĝis la tronheredadon el salfranka leĝo (nur viroj heredas laŭ aĝo) tradicia en Burbonoj al la kastilia tradicio de *Siete Partidas* (plej aĝa filo trumpas plej aĝan filinon).
Kiam Fernando mortis je 1833, lia filino Izabela la 2-a iĝis la nova reĝino de Hispanujo (sed ĉar ŝi nur estis 3-jara, ŝia patrino Maria Kristina de Sicilio iĝis la regentino). Tamen, tion ne ŝatis la plej konservativaj uloj, kiuj defendis la pretendon de Karlo Maria Isidro (Carlos María Isidro), pro kio ili estis nomataj *karlistoj*. Karlo, frato de la mortinta reĝo, ne akceptis virinon kiel reĝo de Hispanujo kaj li volis ke Hispanujo restu absolutisma. La milito inter la ribelaj absolutismaj karlistoj kaj la pli liberalaj lojalaj "izabelistoj" ("isabelinos", hispane) komenciĝis je 1833.
Krom la familia pledo, kaj la batalo liberalismo-absolutismo, oni ankaŭ pribatalis centrismo-federismo.
Karlo defendis la tradiciajn leĝojn (foruoj) de la reĝlandoj kaj regionoj, kvankam izabelistoj preferis potencan regon el Madrido.

Post ses jaroj da batalado en la norda Hispanujo (ĉefe en Eŭskujo kaj Navaro), Baldomero Espartero, generalo de la lojalaj trupoj, intertraktis pactraktaton en Bergara kun la karlisma generalo Maroto je 1839. Tamen, kelkaj ribeluloj, kiuj ne akceptis la traktadon, daŭrigis la militon ĝis 1840. Ili ankaŭ estis malvenkitaj de Espartero, kiu ricevis la titolon *Duko de la Venko*.

En Esperanto
------------

* Wim Jansen: *"La juna Eŭskino" – prilaboro de poemo*. Studo pri rara poemo pri la Karlana Milito verkita kaj publikigita en tiama Nederlando. Detalaj klarigoj pri la politika kunteksto, la kompreno de la Karlana Milito en tiama Nederlando, speciale pri la figuro de generalo Tomás de Zumalacárregui, biografio de la poeto kaj analizo de la poemo, speciale pri metriko.

Referencoj
----------

1. ↑  Wim Jansen: *"La juna Eŭskino" – prilaboro de poemo*. Beletra Almanako (32), januaro 2019. pp. 123-135.

Vidu ankaŭ
----------

* Unua Karlisma Milito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Unua Karlisma Milito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Karlismaj Militoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
universitato de Zuriko
universitato de Berno
universitato de Itala Svislando

Enkonduko
---------

Svislando en la mondo estas konata kiel lando de horloĝoj, montoj, ĉokolado kaj bankoj. Svislando tamen estas ĉefe lando de scienco kaj esplorado. Svislando estas la lando kun la plej granda nombro da patentoj kaj nobelpremiitoj po loĝanto. Gravan rolon en tio ludas la svisaj Universitatoj kaj universitataj altlernejoj.

Eduka sistemo
-------------

Nuntempe la svisa eduka sistemo distingas en la tria eduksektoro ankoraŭ inter *universitatoj* unuflanke kaj *universitataj altlernejoj* aŭ *fakaj altlernejoj* aliflanke, kvankam la tendenco estas egaligi tiujn du liniojn.
La plej multaj universitatoj kaj fakaj altlernejoj en Svislando estas organizitaj de la kantonoj. Laŭ la konstitucio ankaŭ la federacio havas la rajton havi universitatojn aŭ politeknikojn. Laŭ tiu artikolo la federacio kreis la mondfaman Svisan Federacian Instituton pri Teknologio.

Listo de la Svisaj Universitatoj
--------------------------------

* Universitato de Bazelo
* Universitato de Berno
* Universitato de Friburgo
* Universitato de Ĝenevo
* Universitato de Itala Svislando en Lugano
* Universitato de Laŭzano
* Universitato de Lucerno
* Universitato de Neŭŝatelo
* Universitato de Sankt-Galo
* Universitato de Zuriko

Svisa Federacia Instituto pri Teknologio
----------------------------------------

* Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Laŭzano
* Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Zuriko

Listo de universitataj altlernejoj de Svislando
-----------------------------------------------

(Tiu-ĉi lasta listo ne estas kompleta)

* Zurika Universitata Lernejo de Aplikataj Sciencoj en Vinterturo
* Pedagogio Altlernejo Zuriko
* Lernejo pri Aplikata Lingvistiko (Zuriko)
* Zurika Universitata Lernejo de Artoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Universitatoj kaj universitataj altlernejoj de Svislando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Konferenco de la rektoroj de la Svisaj universitatoj (CRUS)
* CRUS Portalo de la svisaj universitatoj
* Informejo pri demandoj de rekono (de diplomoj) / Swiss ENIC
* Swiss Universities Handbook
* Konferenco de la fakaltlernejoj de Svislando (KFH)
* Svisa konferenco de la gerektoroj de la pedagogiaj fakaltlernejoj (SPKH) Arkivigite je 2007-08-09 per la retarkivo Wayback Machine
* Fakaltlernejoj de Svislando
**7621 *Sweelinck*** estas asteroido de la asteroida zono.

Malkovro
--------

Ĝi estis malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la *Palomar–Leiden survey*.

Tom Gehrels estis fotinta la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 elde la Observatorio de la Monto Palomar. La fotaj platoj estis senditaj en Leiden (Nederlando), kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin dum la sekvantaj jaroj.

Nomo
----

Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda komponisto kaj orgenisto Jan Pieterszoon Sweelinck (1562–1621). Aĝa de 18 jaroj, li sukcedis sian patron kiel orgenisto de la *Oude Kerk* (Malnova Preĝejo) de Amsterdamo; posteno, kiun li gardis ĝis sia morto. Li komponis multenombrajn ĥorajn kantojn, motetojn kaj madrigalojn. Liaj fantazioj kaj variaĵoj influis la Nordgermanan Orgenskolon. Praetorius estis unu el liaj diĉiploj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Objekto ĉe Minor Planet Center angle
* Parametroj kaj simulado de orbito ĉe *JPL Small-Body Database Lookup* angle
* Objekto ĉe *Space Reference* angle

| Antaŭe: | Listo de asteroidoj (7001 - 8000) | Poste: |
| --- | --- | --- |
| *7620 Willaert* | **7621 *Sweelinck*** | *7622 Pergolesi* |
**Louis BEAUCAIRE** (naskiĝis la 7-an de februaro 1925 en Montbarrey, Francio; mortis la 18-an de februaro 1983 en Berlino, Germanio) estis franca aŭtoro de pluraj Esperantaj libroj, inkluzive rakontojn pri amuzaj seksaventuroj en Bervalo (kie ŝajne estas pli multaj Esperantistoj ol en multaj landoj). Li estis esperantisto de 1941. Li laboris kiel estro de la Franca Librovendejo en Berlino ekde 1950, kaj fine de la 1970-aj jaroj tie dungis ankaŭ la junan francan esperantiston Didier Izacard, kiu tie profesiiĝis kiel librovendisto kaj en la Franca Librovendejo en Berlino daŭrigis konsiladon de klientoj pri esperantlingva literaturo ankaŭ post la morto de Louis Beaucaire.

Verkoj
------

* *Kruko kaj Baniko el Bervalo* (anekdotoj, 1970)
* *El la Vivo de Bervala Sentaŭgulo* (satiraĵo, 1974)
* *Fabeloj de la Verda Pigo* (1981)

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Kruko kaj Baniko el Bervalo*
* Verkoj de Louis Beaucaire[*rompita ligilo*] en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo Arkivigite je 2007-12-21 per la retarkivo Wayback Machine

Kovrilpaĝo de *Fabeloj de la Verda Pigo*, sen eldonjaro
Kovrilpaĝo de *Kruko kaj Baniko el Bervalo*, 2-a eldono, 1974

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 32013
* GND: 1019630329
* LCCN: n78047166
* VIAF: 6192298
* ISNI: 0000 0000 3239 8309
* SUDOC: 153017929
 |
**Anton KOBERGER** (ĉirkaŭ 1440/1445 – 3a de oktobro 1513) estis germana oraĵisto, presisto kaj publikigisto kiu presis kaj publikigis la Nurembergan Kronikon, nome mejloŝtono de inkunabloj, kaj estis sukcesa librovendisto de verkoj de aliaj presistoj. Li stablis en 1470 la unuan presejon en Nurenbergo.

Anton Koberger naskiĝis en establita familio de Nurenbergo de bakistoj, kaj faris sian unuan aperon en 1464 en la Nurenberga listo de civitanoj. En 1470 li edziĝis al Ursula Ingram kaj post ŝia morto li reedziĝis kun alia membro de la Nurenberga alta klaso, nome Margarete Holzschuher, en 1491. Entute li arigis 25 gefilojn, el kiuj dektri survivis al maturiĝo.

Koberger estis la baptopatro de Albrecht Dürer, kies familio loĝis en la sama strato. En la jaro antaŭ la nasko de Dürer en 1471 li ĉesis oraĵadon por iĝi presisto kaj publikigisto. Li tuj iĝis la plej sukcesa publikigisto en Germanio, absorbante siajn rivalojn laŭlonge de la jaroj por iĝi granda kapitalisma entrepreno, kun dudek kvar presmaŝinoj funkciantaj, presante nombrajn verkojn samtempe kaj uzante en sia pinto 100 laboristojn: presistoj, tiparistoj, tiparfondistoj, iluminaciistoj kaj tiel plu. Konstante plibonigante sian negocajn projektojn, li sendis veturagentojn kaj establis ligilojn kun librovendistoj tra tuta Okcidenta Eŭropo, ekzemple al Venecio, nome la alia granda centro de presado de Eŭropo, Milano, Parizo, Liono, Vieno kaj Budapeŝto. Por la paperliverado, li akiris du papermuelejojn.

Lia preskompanio supervivis sian morton nur ĝis 1526, kaj la familio plue estis oraĵistoj kaj juvelistoj.

Notoj
-----

1. ↑   Tiutempaj dokumentoj literumas ankaŭ lian nomon Koburger, Coberger, Coburger.
2. ↑   Bartrum, Giulia, Albrecht Dürer and his Legacy, British Museum Press, 2002, pp 94-96, ISBN 0-7141-2633-0
3. ↑   Walter Gebhardt, "Nürnberg macht Druck! Von der Medienhochburg zum Printzentrum." in Marion Voigt (ed): Lust auf Bücher. Nürnberg für Leser. Nürnberg. (2005) pp 11-43.
4. ↑   Herbermann, Charles, eld. (1913). "Anthony Koberger". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. Alirita la 23an de junio 2019.

* Kategorio Anton Koberger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 648267
* GND: 118563890
* LCCN: n79115028
* VIAF: 305407808 15561516, 305407808
* ISNI: 0000 0001 1021 6997, 0000 0000 6922 3545, 0000 0003 5764 9479
* SUDOC: 133270815
* BNF: 178120811
* ULAN: 500099199
* NLA: 41607946
* BIBSYS: 10027152
* NKC: ola2007364594
* ICCU: BVEV052678
* BNE: XX1307138
 |
Panoramo de Unterbildein
Romkatolika preĝejo de Unterbildein
**Unterbildein,** hungare **Alsóbeled** [alŝObeled] estas iama vilaĝo, nun parto de Bildein en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing. Unter kaj alsó signifas: suba.

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 7521
* Telefonkodo: 03323
* Aŭtokodo: GS
* Loĝantaro: 160
* 47° 07′ 40″ N 16° 28′ 00″ O﻿ / ﻿47.12778 °N, 16.46667 °O﻿ / 47.12778; 16.46667 (mapo)Koordinatoj: 47° 07′ 40″ N 16° 28′ 00″ O﻿ / ﻿47.12778 °N, 16.46667 °O﻿ / 47.12778; 16.46667 (mapo)

Situo
-----

Unterbildein situas laŭ rojo, laŭ la hungara landlimo.

Historio
--------

Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. La unua mencio okazis en 1498 laŭ tiama hungara ortografio *"Also Beled"*. En 1787 loĝis tie 362 homoj en 59 domoj, en 1828 413 homoj en 69 domoj. En 1910 loĝis en Alsóbeled 407 loĝantoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szombathely, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). Unterbildein kun Oberbildein formis novan komunumon Bildein en 1993.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika romanika paroĥa preĝejo omaĝe al Sankta Vito, en 1746 trakonstruiĝis, en 1993 renoviĝis

* Kategorio Unterbildein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sándor Faragó** [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Farago Sandor** estis hungara aktoro, teatrestro. Lia origina familia nomo estis *Friedman*, liaj postaj familiaj nomvariantoj estis *Fridmann*, *Fabinyi*, *Fabényi*. Lia unua edzino estis Margit Menszáros.

Sándor Friedman naskiĝis la 9-an de junio 1886 en Miskolc, li mortis la 23-an de aŭgusto 1933 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Faragó devenis el juda familio. Li studis en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi en Budapeŝto, poste li estis stipendiulo jaron de Teatro Magyar, pli poste aktoro, ankaŭ sekretario de Nacia Teatro (Miskolc) kvin jarojn. En 1922 li estis teatrestro de kuntiritaj urboj Székesfehérvár-Kaposvár, sed li bankrotiĝis en 1928. Li forlasis la teatran vivon kaj estis librovendisto en Pápa. Li edziĝis trifoje kaj li frue mortis pro tuberkulozo.

Liaj libro
----------

* *A színház művészalbuma (1916–1917)* (redaktoro, 1916)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Sándor Faragó (teatrestro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766822
 |



* Portalo pri Biografio
**Unterengstringen** estas komunumo en la distrikto Dietikon, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3058 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Unterengstringen situas norde de la rivero Limato kaj limas kun Oberengstringen kaj Schlieren en la sudo, Regensdorf kaj Weiningen ZH en la nordo kaj Dietikon en okcidento.

Trafiko
-------

La komunumo estas per aŭtobusoj bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio kaj havas ankaŭ facilan aliron al la aŭtoŝoseo A1 de Zuriko al Berno respektive Bazelo.

Historio
--------

Unuan fojon la nomo *Enstelingen* aperis en la jaro 870 en donacdokumento, per kiu alemana nobelo donacis siajn bienojn al la Monaĥejo Sankt-Galo por poste recivi ilin en formo de feŭdo kun pliaj havaĵoj por dumviva utiligado. En malfrua mezepoko la plej grana parto de la hodiaŭa komunumteritorio apartenis la riĉaj regensberganoj. Kiam ili malriĉiĝis, la teritorio iom post iom estis vendita la la Monahejo Wettingen respektive Fahr. El la 15-a jarcento datas la divido inter Oberengstringen kaj Unterengstringen. En la jaro 1435 la voktrajtojn pri Oberengstringen kaj la cetere voktdistrikto Weiningen ZH akiris la familio Meyer el Knonau. Per la revolucio de 1798 la malnovaj servitutoj de la eklezio kaj la konaŭanoj estingigixis kaj Oberengstringen kune kun Weiningen, Geroldswil, Unterengstringen kaj Oberoetwil integriĝis al la Kantono Zuriko. Dum la tempo de la Helveta Respubliko ĝis 1803 ĝi unue apartenis al la distrikto Regensdorf, poste ĝis 1814 al la nova distrikto Bülach. De 1814 ĝi estis parto de la distrikto Zuriko, ĝis ĝi je la 1-a de julio 1989 aliĝis al la nove kreita distrikto Dietikon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Unterengstringen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Unterengstringen

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Dietikon |
| --- |
| Aesch • Birmensdorf • **Dietikon** • Geroldswil • Oberengstringen • Oetwil ĉe Limato • Schlieren • Uitikon • Unterengstringen • Urdorf • Weiningen |  |

 |
**Maurycy Orgelbrand** (naskiĝis en 1826 en Varsovio, mortis la 4-an de decembro 1904 samloke) – pola librovendisto kaj eldonisto, filo de neriĉa juda komercisto, pli juna frato de Samuel Orgelbrand. Junaĝe finis Varsovian Raben-Lerenjon, sed konvertiĝis al katolikismo.

Vivo
----

Ricevinte prunte en aprilo 1853 de sia frato Samuel 4500 rublojn li funkciigis en Vilno librovendejon kune kun deponejo de muzikaĵoj. Post redono de la duono de prenita ŝuldo iĝis ĝia proprietulo. Tuj post la malfermo Władysław Syrokomla priskribis ĝin en ŝerca verso *Librovendejo*. Tie ankaŭ vendis paperon, pentraĵojn, eĉ pianojn kaj pianetojn. Samtempe funkciigis prunteprenejon de polaj libroj kaj fremdlingvaj (ĉefe francaj), disvolvis ankaŭ abonon de revuoj.

Unu el pli gravaj entreprenoj de Maurycy Orgelbrand en lia unua agadperiodo, en Vilno, estis eldono de *Słownik języka polskiego... do podręcznego użytku* (Vortaro de la pola lingvo... por helpa uzo). Pri ĝi eklaboris jam en 1854, kun spertula partopreno i.a. de Bronisław Trentowski. Eldonita duparte en 1861.

Antaŭ novembra ribelo kontraŭ la Rusa Imperio en 1863 li alveturigis polajn librojn, eldonatajn en Kongresa Pollando kaj aliaj landoj, kiuj estis trovitaj dum kontrolo en lia librovendejo en 1864, sed ankaŭ militarajn regularojn kun mapoj por la ribelaj regopovoj.

Entombigita en la Tombejo Powązki en Varsovio.



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 625462
* GND: 1055397477
* LCCN: no97010270
* VIAF: 21744182
* ISNI: 0000 0001 1044 1254
* NKC: js2014849212
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Unterentfelden Oberdorf (stacidomo) kaj Unterentfelden Post (stacidomo). |



**Unterentfelden** estas komunumo en la distrikto Araŭo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3768 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Tombejo Unterentfelden
Unterentfelden situas sudokcidente de la kantona ĉefurbo Araŭo ĉe la alfluejo de la rivero Uerke al Suro. La komunumo kunkreskis kun la najbara komunumo Oberentfelden kaj kun Araŭo, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Unterentfelden limas en nordo al Araŭo, en oriento al Suhr, en sudo al Oberentfelden, kaj en okcidento al Schönenwerd kaj Eppenberg-Wöschnau (ambaŭ en Kantono Soloturno).

Trafiko
-------

La komunumo Unterentfelden situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Zofingo kaj pasas tra la komunumo ankaŭ la *Suhrentalbahn* [Surovalo-Fervojo], tio estas etŝpura tramfervojo de Araŭo al Schöftland.

Tra Unterentfelden pasas la kantona ĉefvojo 24 de Araŭo al Sursee. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 esta Araŭo-Okcidento en distanco de proksimume 2 kilometroj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Entfelden datiĝas el la jaro 965 kiel *Endiveld*, kiam la imperistro Oto la granda donacis la bienon al la Monaĥejo Disentis. En la jaro 1306 la monaĥoj de Disentis vendis la suban parton de la bieno al la Monaĥejo Beromünster. La jurisdikcio pri Unterentfelden en tiu epoko apartenis al la Habsburgoj. La malalta jurisdikcio pri Unterentfelden en la jaro 1312 transiris al la araŭa civitano Ulrich Truttmann. En la jaro 1576 Araŭo cedis la jurisdikcion pri Unterentfelden al Berno, kiu jam ek de la konkero fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415 estis la mastroj en Argovio. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Argovio estis liberigita de la berna servuteco kaj Unterentfelden fariĝis komunumo en la distrikto Araŭo de la nove fondita Kantono Argovio.

Vidu ankaŭ
----------

* Unterentfelden Oberdorf (stacidomo)
* Unterentfelden Post (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Unterentfelden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Unterentfelden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Unterentfelden

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Araŭo |
| --- |
| **Araŭo** • Biberstein • Buchs • Densbüren • Erlinsbach • Gränichen • Hirschthal • Küttigen • Muhen • Oberentfelden • Suhr • Unterentfelden |  |

 |
Plaque Commemorating the Apprentiship of Michael Faraday.
**George Riebau** estis librobindisto kaj librovendisto ĉe strato Blandford, Londono, kies metilernanto estis Michael Faraday en 1805 kiam li estis 14jaraĝa. Dum sia sepjara metilernanteco, Faraday faris bonan uzon de senpaga aliro al libroj kiujn lia dunganto malavare havigis al li.

Riebau ankaŭ ebligis al Faraday ĉeesti prelegojn de Humphry Davy pri kemio ĉe la Royal Institution; Faraday prenis notojn kiujn li poste montris al Davy kaj kiuj kondukis al li aliĝi al la RI, kiel starto de lia distinga scienca kariero.

Multajn jarojn poste Faraday dediĉis libron al Riebau.

Referencoj
----------

1. ↑  MacTutor History of Mathematics archive Arkivigite je 2012-12-21 per la retarkivo Wayback Machine, alirita la 12an de Februaro, 2008
2. ↑  retejo de Royal Institution Arkivigite je 2008-03-29 per la retarkivo Wayback Machine, alirita la 12an de Februaro, 2008
3. ↑  Howe, Michael J. A..  (2001) *Genius explained*. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 0-521-00849-2.
**Unteriberg** estas komunumo en la distrikto Ŝvico en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 2311 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Unteriberg situas en la supra parto de la Sihl-Valo, kie kuniĝas Waag, Minster kun Sihl. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Unteriberg mem la vilaĝoj Studen, Herti, Stöcken, kaj Waag kaj Weglosen. Al la komunumo apartenas ankaŭ parto de la konata regiono Hoch-Ybrig. La sudan limon de la komunumo formas la monto Drusberg kun alteco de 2282 m s.m.. En oriento la monto Flubrig kun alteco de 2093 m s.m. formas la limon al la valo Wägital en la distrikto March.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Unteriberg limas en nordo al Einsiedeln, en oriento al Innerthal, en sudoriento al Muotathal, kaj en sudo kaj okcidento al Oberiberg.

Trafiko
-------

Tra Unteriberg pasas la kantona ĉefvojo n-ro 386, kiu tra Oberiberg kaj la Ybrig-Pasejo kondukas de Einsiedeln al Ŝvico. Sur tiu vojo cirkulas poŝtaŭtolinio, krome ankaŭ ekzistas poŝtaŭtolinio de Einsiedeln al Weglosen, kie situas la valstacio de la aertelfero al la konata skiregiono Hoch-Ybrig.

Historio
--------

En la jaro 1350 unuan fojon menciiĝis *Ibrig*. La regiono en mezepoko estis alproprigita de Ŝvicanoj, tuŝante tiel la interezojn de la habsburga Monaĥejo Einsiedeln. Tiu konflikto kondukis en la jaro 1315 al la Batalo de Morgarten, post kies venko la ŝvicanoj povis certigi siajn interesojn en la regiono. La iama komunumo Iberg en la jaro 1884 post longaj kvereloj estis dividita en Oberiberg kaj Unteriberg. Kvankam parto de la distrikto Ŝvic per la konstruo de la kantona ĉefvojo Unteriberg ek de 1855 estas pli ligita al Einsiedeln ol al Ŝvico.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Unteriberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Unteriberg

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Ŝvico |
| --- |
| maldekstraAlpthal • Arth • Illgau • Ingenbohl • Laŭerco • Morschach • Muotathal • Oberiberg • Riemenstalden • Rothenthurm • Sattel • Ŝvico • Steinen • Steinerberg • Unteriberg |  |

 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Bronisław Dziryt SZCZEPANKIEWICZ** estis pola pioniro de Esperanto, librovendisto kaj socia aganto. Li naskiĝis en 1843 en la regiono Grandpollando kaj en 1869 transloĝiĝis al Kalisz. Lia edzino estis Genowefa el Dąbkowski; la 29-an de oktobro 1869 naskiĝis lia plej aĝa filino Stanisława. En 1878 Szczepankiewicz malfermis librovendejon kun legejo kaj muziknotejo, kiu dum 36 jaroj de sia funkciado estis alte taksata pro diversa temaro kaj alta kvalito.

Post longa malsano Szczepankiewicz mortis la 31-an de oktobro 1922.

Esperanto-agado
---------------

En 1909 Szczepankiewicz estis elektita kiel prezidanto de la Esperanto-societo *Lumo* en Kalisz. Membro de UEA kun la numero 16627. Ekde 1920 li estis prezidanto de Pola Esperantista Societo, kiu en 1921 pro multjaraj meritoj nomis lin sia Honora Membro.

Referencoj
----------

1. ↑   Biografio de Szczepankiewicz (en la pola). Arkivita el la originalo je 2020-09-19. Alirita 2018-05-03.
2. ↑  Informo pri forpaso de Szczepankiewicz, *Esperanto* 12/1922
3. ↑  Informo pri la morto de Szczepankiewicz, *Pola Esperantisto* 2/1922

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 610252
* VIAF: 250047309
* ISNI: 0000 0003 7070 4567
 |
**Johann Hartmann** (ankaŭ: *Hans Hartman*; naskiĝinta la 3-an de marto 1537 en Mehlis, mortinta la 21-an de majo 1607 en Frankfurto ĉe Odro) estis germana libra presisto, vendisto kaj bindisto. En Frankfurto li nuptis ĉ. en 1561 filino de la librovendisto Ingolstadt.

Vivo
----

La artiste sukcesa librobindisto aldonis al sia granda frankfurta bindejo ĉirkaŭ 1585 - kaj kun la helpo de universitataj docentoj - propran eldonejon. Kune kun sia komerciste lerta filo Friedrich (\* 1563) li povis eĉ konkurenci kontraŭ la suverena oficin-presprivilegio de Johann Eichorn. En 1595/96 li eĉ elfaris hebreliteran preson de la Biblio kio tre lukris kaj metis fundamenton al ekfloro de la entrepreno *Druck- und Verlagshaus Hartmann Vater und Sohn*. Pro marodantaj svedoj en 1631 la tuto tuj ĉesis.

Graveco
-------

Eĉ se ilia kvalito ne egalis kun la malnovaj Eichhorn-aĵoj la hartmann-a gamo estis multe pli granda: katalogo ilia de 1606 enhavis 170 titolojn! Konata estis ankaŭ la faro de muziknotoj, de popularaj edifaj libroj, de lernolibroj kaj de malkaraj popoleldonoj de furorverkoj kiel *Pfarrer von Kalenberg* (de Philipp Frankfurter), *Till Eulenspiegel*, *Doktor Faust*: ili mendeblis kaj legitis ĉie en la Sankta Romia Imperio.

En 1599 startis propra preso de muziknotoj per eldono de komponaĵoj de Thomas Elsbeth. En 1600 sekvis aĵoj de Bartholomäus Gesius (sume 40 de li). Eldoneje sume faritis ne tute 120 muzikaĵpresitaĵoj. La kantoroj Johann Friderich, Johann Friderici, Georg Herbschlep, Stephan Höpner, Joachim Lyrman, Georg Pencunius, Friedrich Pittanus, Johann Postius, H.G. Schott, Georg Vechner, Johann Wehner, Johann Eccard, Bartholomäus Praetorius kaj Paul Lütkeman presigis ĉiujn siajn aferojn ĉe la Hartmann-oj.

La de Hartmann produktitaj motetoj kaj eklezikantaj libroj ja modelis por eostgermana eklezimuziko ĉirkaŭ la 1600-a jaro.

Fonto
-----

* Grimm, Heinrich: „Hartman, Hans", ĉe: Neue Deutsche Biographie 7(1966), p. 724 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ligiloj ĉe DDB
* Titolo de verko de Hartmann
**Unterramsern** estas komunumo en la Distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 215 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Unterramsern situas en la Svisa Mezlando ĉe la suda flanko de la montoĉeno Bucheggberg sur la ebenaĵo de la Valo de Limpach proksimume 12 kilometrojn sudokcidente de la kantonĉefurbo Soloturno. La kanaligita rivereto Limpach formas la sudan limon de la komunumo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Unterramsen kaj la okcidenta parto de la vilaĝo Brittern, kies plej granda parto apartenas al la najbara komunumo Aetingen. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,54 km², de kiuj 29% estas kovritaj de arbaro, 63% servas por agrikulturo kaj 7% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Unterramsern limas en nordo kaj oriento al Buchegg, en sudoriento al Limpach (BE), en sudokcidento al Mülchi (BE), en okcidento al Messen, kaj en sudokcidento al Aetigkofen.

Trafiko
-------

Unterramsen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra ĝi pasas flanka vojo de Kyburg-Buchegg al Messen, sur kiu cirkulas poŝtaŭtolinio, per kiu la komunumo estas konektita al la publika transportreto. La plej proksima alveturejoj al la svisa aŭtovojo A6 situas sudokcidente apud Schüpfen kaj al la svisa aŭtovojo A1 12 kilometrojn sudokcidente apud Kirchberg.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Ramsern datiĝas el la jaro 1276 kiel *Rambsern*. Ne estas klara, kiam unuan fojon estis distingitaj Unterramsern kaj Oberramsern. Dum mezepoko Unterramsen apartenis al la Senjorujo Buchegg, kiu estis parto de la Grafejo Etburgonjo, kiun regis la grafoj de Kiburgo-Buchegg. En la jaro 1391 la senjorujo estis akirita de la urbo Soloturno.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 4-an de novembro 2011
2. ↑  Fonto: *Othmar Noser*: *Bucheggberg* en *Historia Leksikono de Svislando* (2004-06-08)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Unterramsern

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Unterramsern** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Bucheggberg |
| --- |
| Buchegg (Aetigkofen  •  Aetingen  •  Bibern  •  Brügglen  •  Gossliwil  •  Hessigkofen  •  Küttigkofen  •  Kyburg-Buchegg  •  **Mühledorf**  •  Tscheppach)  •  Biezwil  •  Lüsslingen-Nennigkofen (Lüsslingen  •  Nennigkofen)  •  Lüterkofen-Ichertswil  •  Lüterswil-Gächliwil  •  Messen (Balm ĉe Messen  •  Brunnenthal  •  Oberramsern)  •  Schnottwil  •  Unterramsern |  |

 |
**Unterschächen** estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 729 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Unterschächen situas en la malantaŭa parto de la valo de la rivero Schächen ĉe la vojo al Klausen-Pasejo. En sudo la komunumon limas la monto Gross Windgällen kun alteco de 3187 m s.m. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Unterschächen mem la vilaĝetoj kaj setlejoj Urigen, Schwanden, Schwandenbergen, Brunni, kaj la setlejo sur la Klausen-Pasejkulmino.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Unterschächen limas en nordoriento al Muotathal (SZ), en oriento al la eksklavo Urnerboden de la komunumo Spiringen, en sudo al Silenen, en sudokcidento al Schattdorf, en okcicento al Spiringen kaj en nordokcidento al Bürglen.

Trafiko
-------

La komunumo situas ĉe la kantona ĉefvojo nr-o 17 de Altdorf al Glaruso trans Klausen-Pasejo. Unterschächen estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinio al Altdorf. Kiam dum la someraj monatoj la vojo trans Klausen-Pasejo vetureblas, ekzistas ankaŭ poŝtaŭtolinio trans la pasejo al Linthal en Kantono Glaruso.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Unterschächen datiĝas el la 13-a jarcento. En la jaro 1687 Unterschächen sendependiĝis de Spiringen kaj fariĝis aparta paroĥo kaj komunumo. En la jaro 1414 en Unterschächen estis malkovrita saniga fonto kaj kreita kuracbanejo. Tamen Spiringen neniam akiris veran signifon kiel kuracloko. Parto de la kuracbanejo estis malkonstruita en la jaro 1811. La kuracakvo hodiaŭ fluas al la halobanejo de la setlejo Brunni.

Komunuma partnereco
-------------------

Unterschächen havas komunuman partnerecon kun la urbo Grenchen en Kantono Soloturno.

Referencoj
----------

1. ↑  Fonto: Artikolo pri historio en la retejo de la komunumo Arkivigite je 2010-07-25 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Unterschächen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Unterschächen

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Urio |
| --- |
| TaŭroTaŭroAltdorf • Andermatt • Attinghausen • Bauen • Bürglen • Erstfeld • Flüelen • Göschenen • Gurtnellen • Hospental • Isenthal • Realp • Schattdorf • Seedorf • Seelisberg • Silenen • Sisikon • Spiringen • Unterschächen • Wassen | Klausen-PasejoKlausen-Pasejo |

 |
Konstruaĵo en flughaveno de Sármellék
**Sármellék** estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Keszthely.

Aerfoto pri Sármellék
Flughaveno de Sármellék

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 35 km²
* koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 46.7137/17.1683
* Loĝantaro: 1840
* Poŝtkodo: 8391
* Telefonprefikso: 83

Situo
-----

Sármellék situas sur ebenaĵo, inter Balatono, Eta Balatono kaj Zala (rivero), laŭ traira flankovojo. Hévíz kaj Keszthely troviĝas po 11, Zalakaros 22, Marcali 28 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1356. En 1618 la vilaĝo senhomiĝis pro la oftaj atakoj. La refondiĝo okazis en 1731. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj vilaĝanoj. En 1940 la najbara Égenföld aliĝis al Sármellék. En 1952 la Ruĝa Armeo flughavenon konstruis, kiu nun funkcias, kiel flughaveno de Balatono. En 1959 kolĥozo nomata "Certa Futuro" formiĝis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, dentokuracejo, apoteko, klubo de maljunuloj, poŝto, 3 vendejoj, kafejeto, drinkejo.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Johano Baptisto de 1839
* statuo de Sankta Triunuo

Famuloj
-------

En la iama Égenföld naskiĝis meteologo József Bucsy.

Ĝemelkomunumoj
--------------

* Rumanio Csernáton Rumanio
* Aŭstrio Nussdorf Aŭstrio

* Kategorio Sármellék en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Untersteinach** estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kulmbach kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de decembro 2019 la komunumo havis 1810 loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata *Verwaltungsgemeinschaft Untersteinach*, al kiu krome apartenas la urbo Kupferberg kaj la neurbaj komunumoj Ludwigschorgast kaj Guttenberg.

Geografio
---------

Untersteinach situas ĉe la federaciaj stratoj B 289 kaj B 303. Tuj oriente de Untersteinach komencas la naturparko Frankonia Arbaro. Kulmbach situas ĉirkaŭ 10 km okcidente de Untersteinach. La germanan aŭtovojon A9 / E51 oni atingas veturante ĉirkaŭ 10 km suden laŭlonge de la B 303. La grava regiona centro Nürnberg situas ĉirkaŭ 110 km for de Untersteinach (aŭte).

Komunumaj partoj
----------------

* Gumpersdorf
* Hummendorf
* Untersteinach

Historie
--------

Unue Untersteinach troviĝas en dokumento de la jaro 1281. La oldenburgia nobela familio Hiltrich dum ses generacioj formis la historion de la loko, ĝis la formorto en 1765. Kiel parto de la prusa princlando Bayreuth laŭ la paco de Tilsit ĝi apartenis ekde 1807 al Francio. Ekde 1810 ĝi estas posedaĵo de la reĝlando Bavario. La hodiaŭa komunumo ekzistas ekde 1818.

Antikva ŝtona ponto super la rivereto "Untere Steinach"

Politiko
--------

La komunuma parlamento havas entute 13 membrojn (inkluzive de la komunumestro).

* SPD: 7 parlamentanoj
* Wählergemeinschaft Untersteinach: 3 parlamentanoj
* CSU: 3 parlamentanoj

Ĝemelaj kontaktoj
-----------------

La komunumo havas komunuman partnerecon kun la komunumo Mogilany en la distrikto Krakova de Malgrandpollando.

* Kategorio Untersteinach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rurbaj kaj neurbaj komunumoj en la distrikto Kulmbach |
| --- |
| Grafengehaig | Guttenberg | Harsdorf | Himmelkron | Kasendorf | Ködnitz | Kulmbach | Kupferberg | Ludwigschorgast | Mainleus | Marktleugast | Marktschorgast | Neudrossenfeld | Neuenmarkt | Presseck | Rugendorf | Stadtsteinach | Thurnau | Trebgast | Untersteinach | Wirsberg | Wonsees | Blazono de la distrikto Kulmbach |

 |
**Mihály Hefkó** [mihAj hefkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hefkó Mihály** estas hungara arkitekto pri internaj spacoj, altlerneja instruisto, membro de Hungara Arta Akademio (koresponda (2013), ordinara (2017)).

Mihály Hefkó naskiĝis la 9-an de julio 1950 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mihály Hefkó akiris diplomon en Industriarta Universitato de Budapeŝto en 1975. Liaj plej gravaj instruistoj estis István Németh (arkitekto pri internaj spacoj) kaj György Jánossy (arkitekto). Post la diplomo li iomete estis lignaĵisto, poste restaŭristo en muzeo. Inter 1978 kaj 1987 li laboris en ŝtata entrepreno, En 1988 li fondis propran firmaon kune kun Gábor Anti Szabó. Hefkó estis arta gvidanto ĝis 2013. Li ekinstruis en Negoca Altlernejo de Budapeŝto en 2010. Li ricevis premiojn inter 1982-2004.

Elektitaj planitaj internaj spacoj
----------------------------------

* biblioteko Allmédia (1979)
* biblioteko en Baja (1985)
* libroeldonejo en Budapeŝto (1995)
* biblioteko en Budafok (2005)
* historia monumento en Vár (2013-2016)

Ekspozicio sola
---------------

* Budapeŝto (2005)

Grupaj ekspozicioj
------------------

* Arthalo Budapeŝto (1983)
* Budapeŝto (1985, 2003, 2013)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2020-03-19 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 694480
 |
Katolika knabino ricevas sian unuan komunion en Hungario.
**Unua komunio** estas sakramenta ceremonio de la Katolika Eklezio, kaj alimaniere ankaŭ de aliaj kristanaj eklezioj, pere de kiu persono, ĝenerale minoritatulo, partoprenas por la unua fojo de la sakramento de la eŭĥaristio ricevante la komunion (laŭdogme la korpo de Kristo, sed kun multaj diferencoj doktrinaj depende de la eklezio). Estas necesa postulo estis ricevinta antaŭe la sakramentojn de bapto kaj de konfeso.

Ĝi estis praktikita ĝenerale de infanoj de inter 7 kaj 12 jaroj, ofte funkciante kiel transiga rito, ĝenerale kolektive pro kutimaro, sed tute eble ankaŭ unuope je ajna aĝo, se nepre oni ricevas edukan preparon por la sakramento kaj oni plenumas la postulojn.

La ceremoni okazas ĉirkaŭ la eŭĥaristia ceremonio, kaj ĝi devas nepre esti farita de pastro. Dum por la Ortodoksismo la komunion oni donas por la unua fojo al infanoj tuj post la bapto, en la katolika eklezio la unua komunio estas donita al infanoj el ekracio.

Notoj
-----

1. ↑   Rico Pavés, José (2006). Los sacramentos de la iniciación cristiana: introducción teológica a los sacramentos del Bautismo, Confirmación y Eucaristía. Colección Manuales Teología Sistemática. 557 paĝoj. Toledo: Instituto Teológico San Ildefonso. ISBN 9788493425395.
2. ↑   Miralles, Antonio (2000). Los sacramentos cristianos. Curso de sacramentaria fundamental. 384 páginas. Madrid: Ediciones Palabra. ISBN 9788498400656.

* Kategorio Unua komunio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Unuanima voĉdonado.
La **unuanimeco** (de la latina *unanimitate, unanimĭtas* kaj de la radikoj unu kaj animo) estas interkonsento farita kaj akceptita de ĉiuj personoj al kiuj koncernas la decido sen ajna malkonsento. La grupoj povas konsideri unuanimajn decidojn kiel montro de konkordo, de solidareco kaj de unueco. La unuanimeco povas esti eksplicite akceptita post unuanima voĉdonado aŭ implicite pro manko de objektoj. Tio ne nepre estas sinonimo de uniformeco. Estas okazoj en kiuj estas unuanimeco de voĉdonoj esprimitaj subite ofte kontentige, kio foje okazas en institucioj, konsilantaroj, en la akademioj, sciencaj kaj literaturaj organismoj, kaj malpli ofte en parlamentaj entoj. **Unuanima** estas "havanta unu saman volon, opinion, montranta tian samvolecon, samopiniecon".

Notoj
-----

1. ↑   Glare, P. G. W. (eldonisto, 1983) Oxford Latin Dictionary. Oxford: Oxford University Press.
2. ↑   Real Academia Española y Asociación de Academias de la Lengua Española (2014). «unanimidad». Diccionario de la lengua española (23a eldono). Madrid: Espasa. ISBN 978-84-670-4189-7.
3. ↑  Enciclopedia española de derecho y administración, Lorenzo Arrazola, 1848 p. 334
4. ↑  «Definición de Unanimidad». 26a de oktobro 2014.
5. ↑  PIV NPIV Alirita la 22an de oktobro 2020.

Bibliografio
------------

* Jacobsohn, Gary J. (1977). «The Unanimous Verdict Politics and the Jury Trial». Washington University Law Quarterly 1977 (1): 39-57.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705832
 |
La monaĥejo Iviron
**Sankta Monaĥejo de Iviron** (greke: Ιερα Μονή Ιβήρων, kartvele: ივერთა მონასტერი) estas kartvela ortodoksa monaĥejo ĉe la monaĥa ŝtato Athos en Grekio. La monaĥejo estis konstruita sub la gvidado de Johano la Kartvela kaj Tornikios inter 980 - 983 kaj enhavinta kartvelan pastraron. La monaĥejo estas la tria en la hierarkio de la Athos-monaĥejoj. La biblioteko de Iviron enhavas 2000 manuskriptojn, 15 liturgiajn volvolibrojn, kaj 20,000 librojn, la plej granda parto el kiuj estas en kartvela, greka, hebrea kaj latina lingvoj.

La nomo Iviron originis de la antikva kartvela Regno de Iberio (Iverio) kies majstra arkitekto de la monaĥejo estis Ioannes.

La monaĥejo havas la restaĵojn de pli enkanonigitaj sanktuloj ol iu alia sur Athos. La Portaitissa, fama ikono de la 9-a jarcento, ankaŭ situas ĉe Iviron. La monaĥejo havas proksimume 30 laboraktivajn monaĥojn kaj novicojn.

En 1993, la Escala Kantaŭtoro Josep Tero estis forpelita el la monaĥejo de la Iberoj post identigi sin kiel kataluno, ĉar la memoro pri la abomenaĵoj de la Kataluna Venĝo ankoraŭ vivis en Grekio, kaj li estis devigita pasigi la nokton en la vetero inspirite de tiu ĉi sperto, kiam li revenis al Katalunio li senlace laboris por atingi repaciĝon inter katalunoj kaj grekoj. Iliaj klopodoj estis rekompencitaj en 2005, kiam la proparolanto de la Generalitat de Catalunya kaj Ministro pri Teritoria Politiko, Joaquim Nadal, kaj la hegumeno de la monaĥejo Vatopedi inaŭguris la restaŭron de la trezorturo de la monaĥejo, financita per 240.000 eŭroj de la Generalitat kiel pardonpeto. pro la masakroj kiujn la Almogavers faris tie en la 14-a jarcento. La trezorturo estas antikva trulo kiu enhavas la grandiozan kolekton de artaĵoj donacitaj al la monaĥejo tra la historio de romiaj imperiestroj, rusaj caroj kaj aliaj kristanaj monarkoj.

* Kategorio Monaĥejo Iviron en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351679
* GND: 5284156-X
* LCCN: n85264344
* VIAF: 144318811
* ISNI: 0000 0001 2293 6318
* SUDOC: 029087708
* BNF: 120786412
* ULAN: 500303248
* NLA: 35419842
 |