recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Troinex**  estas komunumo en Kantono Ĝenevo, Svislando. 

Laŭ la stato de 2018 en la komunumo vivis 2 501 loĝantoj sur areo de 3,43 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 729 loĝantoj/km².

Geografio
---------

Troinex situas 5 kilometrojn sude de la kantonĉefurbo Ĝenevo, ĉe la limo al Francio. Tra la komunumo fluas la rivereto *Drize*.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,44 km², de kiuj 7,3% estas kovritaj de arbaro, 66,6% servas por agrikulturo kaj 26,2% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo limas en nordo al Veyrier, en sudoriento al Bossey (Francio), en sudokcidento al Bardonnex kaj en nordokcidento al Plan-les-Ouates.

Trafiko
-------

La komunumo estas konektita al al loka transportreto de Ĝenevo per la buslinio n-ro 45.

La plej proksima aŭtovojalveturejo situas 3 kilometrojn nordokcidente en Plan-les-Ouates al la brako A1a de la svisa aŭtovojo A1.

Vidindaĵoj
----------

En Troinex situas la preĝejo de la Armena Apostola Eklezio por okcidenta Svislando.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Troinex okazis sub la nomo *Triuniscum*. Dum mezepoko Troinex apartenis al la paroĥaro *Saint-Victor*. En la jaro 1754 Troinex estis atribuita al Savojo. Per la kontrakto de Torino en la jaro 1815 Troinex refariĝis ĝeneva kaj kun la Respubliko Ĝenevo en la jaro 1816 fariĝis parto de Svislando.
Troinex fariĝis memstara komunumo per kontrakto de la 30-a de majo 1817.

Ĝis la 1920-aj jaroj la loĝantaro de la komunumo nur modeste kreskis. En la 1930-aj jaroj estis unua kreskoperiodo. Tiam sekvis relativa stagno ĝis la 1950-aj jaroj kaj en dua kreskoperiodo la komunumo ĝis 1970 superis 1000 loĝantojn. Inter 1990 kaj 2000 la loĝantaro de la komunumo kreskis je pli ol triono de 1383 al 2030 loĝantoj. Post la jarmilŝanĝo la kresko daŭris sed je malpli alta nivelo. Nuntemple la komunumo formas integritan parton de la aglomeraĵo de la urbo Ĝenevo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Teksto pri la historio de Troinex en la retejo de la komunumo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Troinex

* Kategorio Troinex en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Ĝenevo |
| --- |
| Aire-la-Ville • Anières • Avully • Avusy • Bardonnex • Bellevue • Bernex • Carouge • Cartigny • Céligny • Chancy • Chêne-Bougeries • Chêne-Bourg • Choulex • Collex-Bossy • Collonge-Bellerive • Cologny • Confignon • Corsier • Dardagny • Ĝenevo • Genthod • Gy • Hermance • Jussy • Laconnex • Lancy • Le Grand-Saconnex • Meinier • Meyrin • Onex • Perly-Certoux • Plan-les-Ouates • Pregny-Chambésy • Presinge • Puplinge • Russin • Satigny • Soral • Thônex • Troinex • Vandœuvres • Vernier • Versoix • Veyrier | Komunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono ĜenevoKomunumoj de Kantono Ĝenevo |

 |
Diane Hegarty kaj Stanton LaVey ĉe "Anton LaVey – Art Incarnate" aŭkcio en Glendejlo, Kalifornio, 14an de februaro 2009.
**Diane HEGARTY** estis kun-fondinto kun Anton LaVey de la Kirko de Satano.

Biografio
---------

Hegarty, ankaŭ konita kiel Diane LaVey kaj Diana Hall, naskiĝis la 10an de julio, 1942. - 23-a de julio 2022) ankaŭ kiel esti mem-priskribita sorĉistino, Diane estis kun-fondinto kun Anton LaVey de la Kirko de Satano kaj servis kiel Alta Pastrino dum proksimume 25 jaroj. Anton LaVey eksedziĝis disde sia unua edzino Carole kaj komencis kun Hegarty interrilaton kiu daŭris 25 jarojn, de 1960 ĝis 1985. Ili naskis infanon, Zeena Schreck (née LaVey). Ĉe la fino de ilia interrilato Diane Hegarty procesis kontraŭ LaVey por mona subteno. Ŝi aperas en multe da la filmitaj ritoj de la Kirko. Ĉi tiuj filmoj fariĝis norma videofilmo por iu ajn deziranta prezentadon de Satanismo. Kune kun ŝiaj Satanaj devoj kiel gastigantino, modela sorĉistino, patrino, kaj la edzino de magiisto, ŝi helpis Anton kreskigi leonan idon nomita Togare.

Hegarty administris la Kirkon kaj tajpis kaj redaktis la librojn La Satana Biblio, La Satanaj Ritoj, La Plena Sorĉistino kaj La Notlibro de la Diablo. Ŝi faris plejparton da la Kirka administracia, gazetara, kaj membra laboro. Ilia filino Zeena Schreck estis en la okulo de la gazetaro ĉe aĝo 3, ĉe sia Satana bapto kaj denove kiam ŝi defendadis la Kirkon de Satano kontraŭ akuzoj de Satana rita fitrakto kiel publika reprezentanto kaj Alta Pastrino de la Kirko de Satano inter 1985-1990 dum la Satana paniko de la 1980aj kaj fruaj 1990aj jaroj. Filino Schreck eksiĝis de la Kirko de Satano kaj rezignis Satanismon por sekvi sian propran spiritan vojon en 1990 kaj ĉesis ĉiom da kontakto kun sia familio.

Poste en vivo la LaVey familio helpis kreskigi ilian adoleskantan nepon, Stanton. Hegarty dediĉis sin mem al kreskigi Stanton kaj helpi lian karieron hodiaŭ. Hegarty-Hall ankaŭ laboras kiel specialisto en la analizo de skribado. Rilatita al ŝia skribado-analiza kompetenteco, ŝi ankaŭ agnoskis ke ŝi falsis la subskribon de Marilyn Monroe sur la fama kalendaro kiun Anton LaVey uzis kiel atestaĵon de lia laŭdire fikcia amorumo kun la famulino.
Reĝo Henriko la 1-a
**Henri Christophe**, aŭ **Henriko la 1-a de Haitio** (n. la 6-an de oktobro 1767 – Insulo Sankta Kristoforo, m. la 8-an de oktobro 1820), estis liberigita sklavo kiu partoprenis en la batalo haitia por la sendependiĝo. Prezidento en 1806, memproklamiĝis reĝo de la duono norda de la lando, en la tiel nomata Haitia reĝlando (1811–1820).

Iĝante reĝon, li konstruigis ses kastelojn, ok palacojn kaj la solidan fortikaĵon Citadelo Laferrière, ankoraŭ konsiderata kiel
unu el la mirindaĵoj de la epoko. Li ĉirkaŭis sin de ellaborita haitia nobelaro, kiun li mem elpensis, kiu konsistis el 4 princoj, ok dukoj, dudek du grafoj, tridek sep baronoj kaj dek kvar kavaliroj. Ĉi tio iĝis mokindaĵo en Europo, kie la esprimo *haitia nobelaro* signifis *inventitan aristokrataron per neserioza registaro.*

Malgraŭ liaj penoj akceli la edukadon kaj establi juran sistemon, la *Kodo Henri*, Henriko estis malpopulara aŭtokrata monarko kies reĝlando estis en konstanta konflikto kun la sudo. Fine de lia regado, la publika sento estis tute kontraŭ li.

La reĝo Henriko, malsana kaj dubema, decidis sin mortigi per ora kuglo, antaŭ ol suferi puĉon. En la sekva ribeliĝo, lia adolska filo, *Daŭfeno* Viktoro Henriko, estis mortigita de la ribeliĝintoj, kaj kun li mortis la dinastio Christophe, ĉar Henriko 1-a mem establis la Salfrankan leĝon, kiu malpermesas al virinoj entroniĝi aŭ transdoni rajtojn al siaj posteuloj. Lia vidvino, reĝino María Luisa kaj la du filinoj, la princinoj Athenais kaj Amatista, sukcesis fuĝi el la lando kaj ekloĝis en Italio, onidire ili estis sekse perfortitaj de juna italo sciinte ke ili estas filinoj de reĝo. Ili estis entombigitaj en Pizo.

Vidu ankaŭ
----------

* Haitia reĝlando

* Kategorio Henriko la 1-a (Haitio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 531143
* GND: 123951100
* LCCN: n50066819
* VIAF: 34611091
* ISNI: 0000000079901725
* SUDOC: 110138775
* BNF: 134897450
* NKC: jx20100609003
 |
Koordinatoj: 41° 37′ 00″ N 00° 38′ 00″ O﻿ / ﻿41.61667 °N, 0.63333 °O﻿ / 41.61667; 0.63333 (mapo)

 **Ilerdo** (katalune: Lleida (oficiale), hispane: Lérida) estas provinco de nordorienta Hispanio, en la okcidenta parto de la aŭtonoma komunumo Katalunio. Limas kun la provincoj de Ĝirono, Barcelono, Taragono, Zaragozo kaj Huesko kaj la landoj de Francio kaj Andoro. La ĉefurbo estas Ilerdo.

El la loĝantaro de 414.015 (2007), ĉirkaŭ 30% loĝas en la ĉefurbo, Ilerdo. Aliaj urboj en provinco de Ilerdo estas La Seu d'Urgell (sidejo de la ĉefepiskopo kiu estas kunprinco de Andoro), Mollerussa, Cervera, Tàrrega, Balaguer. Estas 231 municipoj en Ilerdo.

En ĉi tiu provinco estas la Valo de Arano, speciala komarko kun pli da aŭtonomeco kaj kiu havas la aranan, dialekto de la okcitana, kiel ĝia oficiala lingvo.

La Nacia Parko Aigüestortes i Estany de Sant Maurici troviĝas en ĉi tiu provinco.

La provinco ĝuas viglan frukto-kulturan industrion, kiu enhavas pirojn kaj persikojn.

Lingvo
------

Ĝi havas karakteran katalunan dialekton populare nomatan  *lleidatà*  , kun  *lo*  ,  *los*  uzataj kiel la vira definita artikolo anstataŭ  *el*  ,  *els* . La loka dialekto, konvene nomata nordokcidenta kataluna estas parto de la okcidenta kataluna grupo, kaj tial, kunhavas trajtojn kun la valencia (kies dialektoj ankaŭ estas parto de tiu grupo).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Xanascat la Nacia Retejo de Junularogastejoj de Katalunio (katalune) (hispane) (angle) (france)
Monument Kursk.
La **K–141 Kursk** estis rusia Antej-klasa (NATO-kodo: *Oscar–II*) nuklea submarŝipo, kiu sinkis - post interna eksplodo - kun tuta marsoldataro en la Barenca Maro, la 12-an de aŭgusto 2000. Tiujare, tiu katastrofo estis internacia media evento.

La nomo de la ŝipo venas de fama rusia urbo Kursk, kie okazis la plej granda tanka batalo de la dua mondmilito, en 1943.

La submarŝipo estis konstruita en 1992-1994, havis duoblan trunkoŝelon, tiel oni trovis ĝin nesinkebla. Ĝia akvoelpremo estis 13.400 t; akvosurface, 16.400 t sinkante. La ŝipo longis 154,0 m, larĝis 18,2 m, altis 9,0 m. La submarŝipo povis merĝi ĝis 300-600 m kaj rapidi per 59 km/h (merĝante) aŭ 30 km/h (surface). La peladon ebligis du atomreaktoroj (OK–650b ), 2 vaporturbinoj kaj 2 seppadelaj helicoj.

La ekstera trunkoŝelo (8,5 mm) estis produktita el ŝtala alojo kun nikelo kaj kromo. La interna ŝelo dikis 51 mm.

La 12-an de aŭgusto 2000 - dum ekzercado - eksplodis fuelo de torpedo, kiu eksplodigis pluajn torpedojn kaj estigis truon en la ŝipo. Okazis du eksplodoj. La unuan kaŭzis la elfiltriĝo de fuelo (hidrogenperoksido) el torpedo, kiu kontaktiĝis kun kupro aŭ alia materialo kaj okazigis eksplodon. La dua eksplodo okazis du minutojn poste pro la kreskanta temperaturo. Estiĝis 2-metra truo, akvo penetris kaj tra aeruma kanalo disvastiĝis fumo.

La ŝipo sinkis, neniu povis saviĝi, la homoj dronis aŭ mortis pro la estiĝinta fumo, manko de oksigeno.

Oni elmerĝis la submarŝipon la 18-an de oktobro 2001 kaj komencis esplori la restaĵojn. La rusia esplorkomisiono pri la katastrofo finis la analizon en 2002 kaj konstatis, ke erara torpedo kaŭzis la eksplodojn, sinkon de la ŝipo kaj mortojn de la soldatoj (118). Oni ankaŭ konstatis respondecon de la ŝipaj gvidantoj.

Enketo de la vrako post ĝia elmarigo pruvis, ke 23 personoj travivis. Ili, atendante savon, kaŝiĝis en la lasta segmento - pobo. Pro prokrastiĝanta savohelpo – sekve de rusia rifuzo de internacia helpo - ĉiuj mortis.

Bibliografio
------------

* Ryszard Jędrusik, *Tragedia Kurska po latach. Wyniki niezależnego śledztwa* (Tregedio de Kursk post jaroj. Rezultoj de sedependa enketado). „Morze, Statki i Okręty". Nr 7-8/2017. XXI (181), 2017. ISSN 1426-529X.

* Kategorio Kursk (submarŝipo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kafejo Resi, 2016
**Kafejo Residenz** (germane: *Residenz-Café* aŭ *Café Resi*) estas la plej malnova ĝis nun ekzistanta kafebutiko en Vajmaro, Germanujo (Grüner Markt 4).

Historio
--------

La kortega sukerbakisto August Emil Theodor Ißleib malfermis la kafejon en la 7.11.1839 ĉe *Grüner Markt*. Johann Wolfgang von Goethe havis la unuan envajmaran loĝejon en najbara ejo ĉe Burgplatz nr 1. Lia tiama loĝĉambro apartenas nuntempe, post vandforigo, al la kafejo kaj nomiĝas *Goethe-Zimmer*.

Ißleib paralele laboris por la grandduka domo. Ankaŭ oni interkonsentis kun la nobeloj ke la soldatoj de la Ĉefa gvardiejo ricevu varman bieron en tagoj de malvarmo malsupre de 10 °C. Post la morto de August Ißleib transprenis la filo Karl Wilhelm Gustav la entreprenon. Kunvenis tie ĉi artistoj kaj la bohemianoj. 

Jen listo de la sekvantaj posedantoj:

* 1886: majstro J. M. Bauer
* 1887–1893: majstro Bertram Oberdörster
* 1894: majstro Brinkmeier
* 1895–1902: majstro Eduart Kämpf
* 1903–1905: majstro Paul Kaiser
* 1906–1945: majstro Alfred Schmidt

En la 8.1.1906 ekĉefis sukerbakisto majstra Alfred Schmidt kiu gvidadis dum ne tute kvar dekoj da jaroj. Tiutempe la kafejo plurfoje estis alikonstruata kaj plibeligata. Fariĝis plietendiĝo kun vintroĝardeno kio rezultigis terason supran. La ĉambroj en la supra etaĝo estis aranĝitaj laŭ stilo de bidermajro. La antaŭenireja teraso estis novigita. Tiam la tuto floregis. 

Post lamorto de Schmidt en somero 1945 venis provizora administranto. En decembro 1948 la sukerbakisto majstra Amse remalfermis la tuton sub la nomo *Haus Resi*. En 1949 ĝi iĝis popolproprieta entrepreno de HO.

HO lasis la nomon *Resi* kaj restaŭris ĝin komence de la 1960-aj jaroj kaj instalis legado-angulojn kun enlandaj kaj eksterlandaj gazetoj, revuoj kaj libroj. Fine de la 1960-aj jaroj la komplekso estis tute nova kaj la iama ekiparo perdiĝis. Ĝis la 1980-aj jaroj ĝi estis kutimlokalo de multaj studentoj de Liszt-muzikaltlernejo kaj de Bauhaus-universitato. Ne malmultaj karnavalspektakloj tiamaj ĝis hodiaŭ plenigas memorojn de partoprenintoj. 

Pro la neniigo de HO en junio 1991 ĉesis ankaŭ la kafejo. Restaŭrado sekvis kaj en oktobro 1992 ĝi regajnis la malnovan nomon *Residenz-Café*. De tiam societo el Würzburg umis tie.

De aŭgusto 2006 ekzistas supre pensiono kun tri steloj nome *Kleine Residenz*.

Literaturo
----------

* Ulrike Sebert und Karen Schröder: *Resi – das Residenz-Café – Weimars ältestes Kaffeehaus.* Würzburg 1999, Format A5, 96 Seiten, ISBN 3-925225-00-5

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kafejo Residenz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hejmpaĝo kafeja
* hejmpaĝo pensiona
* enhavo de la libro *Resi - das Residenz-Café - Weimars ältestes Kaffeehaus*
* informoj ĉe DNB

Notoj
-----

1. ↑  informoj pri la historio el la menukarto de februaro 2017
2. ↑

50.98005911.330915Koordinatoj: 50° 58′ 48,21″ N, 11° 19′ 51,29″ O (mapo)
**Bethesda** (IFA / b ɛ ˈ θ ɛ z d ə /) estas loĝeja komunumo kiu ne estas municipa korporacio sed setlejo por celoj de censo (angle Census-designated place, CDP), situanta en la sudo de kantono Montgomery en la ŝtato Marilando, Usono. Tiu komunumo estas grava antaŭurbo de Vaŝingtono kaj situas nordokcidente de la ĉefurbo. 

Bethesda prenis sian nomon de la eklezio *Bethesda Presbyterian Church*, konstruita en 1820 kaj rekonstruita en 1850. La eklezio siavice prenis sian nomon de la arameaj vortoj *Beth Hesda* kiu signifas "domon de kompato" (pri la origino de la nomo vidu lageto Betesda en Jerusalemo).

Priskribo
---------

Nacia Instituto pri Sano Konstruaĵo n-ro 50
La ĉefkampuso de la Nacia Instituto pri Sano, la Nacia Instituto pri Mensa Sano, la Nacia biblioteko de Medicino, la Uniformitaj Servoj Universitato de la Sansciencoj kaj la Walter Reed Nacia Armea Medicina Centro situas en Bethesda, same kiel la ĉefsidejo de aliaj registaraj institucioj kaj entreprenoj, inkluzive de Lockheed Martin. 

Bethesda estas riĉa antaŭurbo kun alta mezuma enspezo kaj eduknivelo. Multaj estas altrangaj ŝtatoficistoj en apuda Vaŝingtono. En 2014, laŭ Forbes, Bethesda estis la unua en Usono laŭ la edukado de ĝiaj loĝantoj  kaj en la rangotabelo de meza familia enspezo laŭ la revuo Time .

Kiel nekorporigita komunumo, Bethesda havas neniun oficialan nek definitivan urbolimon. La Usona Censo difinas lokon por censceloj kiel "Bethesda". La *United States Geological Survey* difinis Bethesda kiel "areon" prefere ol urba setlejo, iomete diferenca de la censdifino. Laŭ taksoj publikigitaj de la censo de 2020, la komunumo havis loĝantaron de 68 056 personoj je tiu ĉi jaro.

  

Panorama vido de la urbocentro de Bethesda

Referencoj
----------

1. ↑  Suzan Adams, La plej edukataj urboj en Usono, Forbes la 30a de julio 2014
2. ↑  Top Earning Towns, Revuo Time, la 19a de septembro 2014

Eksteraj ligiloj
----------------

* Granda Bethesda-Chevy Chase Ĉambro de Komerco enarkivigita la 27a de aŭgusto, 2008
* Bethesda Urba Partnereco


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 843058
* GND: 4080387-9
* LCCN: n79054836
* VIAF: 133677395
* SUDOC: 196227038
* BNF: 153393109
* NKC: ge399173
* BNE: XX5857896
 |
**Marian SMOLUCHOWSKI, Marian Ritter von Smolan Smoluchowski** (naskiĝis la 28-an de majo 1872, mortis la 5-an de septembro 1917) – pola fizikisto, pioniro de statistika fiziko, montogrimpisto.

Vivo
----

Marian Smoluchowski naskiĝis en Vorderbrühl, apud Vieno en Aŭstrio, en la jaroj 1890–1894 studis fizikon en la Universitato de Vieno. Liaj instruistoj estis Franz Serafin Exner kaj Joseph Stefan. Li nuptis Zofia Baraniecka (1881–1959), la filinon de profesoro pri matematiko de Jagelona Universitato Marian Baraniecki, kun kiu havis infanojn – filinon Aldona (1902–1984) kaj filon Roman (1910–1996), ankaŭ fizikisto, profesoro de universitatoj en Princeton kaj Austin). En 1894–1895 soldatservis, en 1895 defendis kun distingo doktoran laboraĵon en Vieno. En 1898 iĝis docento. Dum kelkaj jaroj laborisen laboratorioj de diversaj sciencaj centroj de Eŭropo (Pariza Universitato, Glasgow, Berlino). En 1898 ricevis rajton lekcii (tn. veniam legendi). En la jaroj 1899–1912 laboris en Universitato de Lvovo, ekde 1900 kiel profesoro. En la jaroj 1906–1907 estis prezidanto de la Pola Societo de Natursciencistoj je la nomo al Koperniko. De 1912 profesoro en Jagelona Universitato, en la katedro de eksperimenta fiziko. Li transprenis ĝin de August Witkowski, kiu longe antaŭe indikis lin kiel sian posteulon.

Smoluchowski estis klasikulo pri la statistika fiziko. Li gvidis esplorojn pri klarigo de molekulaj moviĝoj de Robert Brown. Albert Einstein utiligis akiritajn de li rezultojn dum formulado de teorio eksplikanta kaosajn moviĝojn de la partikloj. Unu el ekvacioj de la teorio pri difuzo estas konata kiel la ekvacio de Smoluchowski. La 15-an de julio 1917 elektiĝis rektoro de Jagelona Universitato. Baldaŭ mortis pro disenterio. Rememoron pri li skribis interalie Einstein.

Postmorte estis distingita per Komandora Kruco de la Ordeno *Polonia Restituta* (1936).

Opinioj
-------

Dum la 35-a Kunveno de Polaj Fizikistoj en Bjalistoko profesoro Andrzej Kajetan Wróblewski (Instituto de Eksperimenta Fiziko) prezentis referaĵon titolitan „Fiziko en Pollando hieraŭ, hodiaŭ kaj morgaŭ" kun resumo de kontribuo de poloj al la monda fiziko de la 20-a jarcento. Krom Maria Skłodowska-Curie (kiu en la mondaj komparoj estas menciata kiel la franca civitanino) li distingis 4 fizikistojn, kiuj faris malkovrojn sur la nivelo de Nobel-premio: Marian Smoluchowski, Marian Danysz, Jerzy Pniewski kaj Karol Olszewski.

Vidu ankaŭ
----------

* Brown-a Kliko
* probablo

Bibliografio
------------

* A. Teske, *Marian Smoluchowski, Leben und Werk*, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1997

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Marian Smoluchowski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prace Mariana Smoluchowskiego dostępne w sieci rete atingeblaj laboraĵoj de Marian Smoluchowski
* Internetowa Wielka encyklopedia tatrzańska Interreta Granda Enciklopedio pri Tatroj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 567451
* GND: 118615084
* LCCN: n85824365
* VIAF: 3263635
* ISNI: 0000000081943756
* SUDOC: 120144719
* NKC: xx0273460
 |
***El año del diluvio*** (La diluva jaro) estas filmo de Jaime Chavarri de 2003 pri la samnoma romano de la hispana verkisto Eduardo Mendoza publikigita en 1992. La romano rakontas la konflikton en kiu monaĥino administras ruinan hospitalon, kaj ĉio komplikiĝas kiam ŝi klopodas por akiri financadon. Geaktoris Darío Grandinetti, Fanny Ardant (kun voĉo de Mercedes Sampietro), Ginés García Millán, Pepa López, Francesc Orella, Eloy Azorín, Rosa Novell kaj Francis Lorenzo. 

Tiu filmo estis nomumita al Goya-premio pro adaptita scenaro kaj al la Kinfestivalo de Malago por la *Biznaga de Oro*.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Sor Consuelo (Fanny Ardant) estas abatino de hospitalo. Ŝi intencas transformi la ruinan kaj preskaŭ neutilan hospitalon de la vilaĝo en moderna maljunulejo. Sed ŝi bezonas financadon. Tiukadre la monaĥino vizitas riĉan terposedanton nome Augusto Aixelá (Darío Grandinetti). Al tiu senhonta virinema gravulo plaĉas la kuraĝo kaj ambicio de la abatino, kaj promesas sian helpon per demarŝoj en altaj registaraj niveloj de Madrido. Tiukadre Sor Consuelo ekrilatas pro la ekonomiaj promesoj kun Aixelá, sed kontinuaj rekontoj rezultas en pasia kaj ŝtorma altiro kies memoro restos ĝis la fino de iliaj tagoj. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 862293
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo El año del diluvio (Eduardo Mendoza) en la hispana Vikipedio.*
***El misterio de la cripta embrujada*** (La mistero de la sorĉokripto) estas romano de la hispana verkisto Eduardo Mendoza publikigita en 1978. La romano rakontas kazon solvitan de frenezulo laŭ tono de pikareska krimromano. Ĝi estis la dua verko de Eduardo Mendoza, post *La verdad sobre el caso Savolta*, kaj li verkis ĝin en Novjorko, kie li laboris kiel tradukisto por Unuiĝintaj Nacioj.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

La komisaro Flores estas polica inspektoro, kiu ĉe kazo de la malapero de infanino de internulejo de monaĥinoj, serĉas helpon de iama krimulo nun en frenezulejo. Ili faras pakton: se li helpas al la solvo de la kazo, li estos liberigita. Tiel li revenas al Barcelono post kvin jaroj de mallibereco. Kvankam li iom "normaliĝis", li plue retenas malnovan instinkton inventi identecojn, ŝajnigi sin kiel aliuloj, malfermi pordojn neuzante ŝlosilojn ktp. Li revidas sian fratinon kaj eniras en historio en kiu riĉa kataluna industriisto volas kaŝi kadavron. En tiu klopodo okazas kelkaj deliktoj (mortoj, drogoj...), kiujn la frenezulo solvos pere de la helpo de ekslernantino de la internulejo, nome Mercedes. Tamen, ĉu li estos definitive malliberigita?

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Sekvo
-----

La romanon oni tradukis al franca, itala, nederlanda, norvega, portugala, greka, angla kaj pola.

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 862345
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo El misterio de la cripta embrujada en la hispana Vikipedio.*
**Ezra** estis la skribisto kaj sacerdoto kiu gvidis la revenon de la dua grupo de hebreoj el la ekzilo babilona en 459 a.K. kaj al kiu estas atribuataj diversaj libroj (diversmaniere taksataj kanonaj aŭ apokrifaj de la bibliaj religioj) kaj la du bibliaj libroj de la "kronikoj".
Filo aŭ nepo de Seraiah, li estis rekta posteulo de Fineas, filo de Aaron. Kio estas konata pri lia historio estas entenata en la lastaj kvar ĉapitroj de la libro al li atribuita kaj en la Libro de Neĥemja (12,26).

Sociaj kaj religiaj leĝoj enkondukitaj de Ezra
----------------------------------------------

Li estis konsiderita kiel dua Moseo, kaj inda eĉ por ricevi la Toraon. Li enkondukis la hebrean kvadratan alfabeton por redakti la Toraon. Inter la pratikojn kiujn li alestigis kune kun la Asembleo de la saĝuloj de li gvidita, estis la atestema toraa liturgia legaĵo: ĉiu lundo, ĵaŭdo, kaj sabato posttagmeze. Dume li zorgegis por establi unikan kaj precizan toraan tekston.

Li konvinkis la hebreojn kiujn estis edziĝintaj al fremdulinoj forsendi ilin kaj iliajn infanojn ĉar ili ne povis esti konsideritaj kiel hebreoj. En la juda tradicio li estas taksata kiel simbolo de la kontraŭdiasporaj fluoj, subtenante, ĉiukaze, ke la studo de la Torao estas pli grava ol la rekonstruo de la Templo.

Situo tradicie indikita kiel la tombo de Ezra, en Al Uzayr najbare de Basra.
En la Katolika Eklezio Ezra estas liturgie celebrita kiel sanktulo la 13-an de julio.

Vidu ankaŭ
----------

* Libro de Ezra
* Apokalipso de Ezra
* Septuaginto

Literaturo
----------

* Richard Friedman, Qui a écrit la Bible ? La prodigieuse quête des auteurs de l'Ancien Testament, Exergue,‎ 2007 (1re éd. 1997), 307 p. (ISBN 978-2-36188-059-0)
* Bossman| D.|, Ezra's Maniage Reform: Israel Redefined|journal=Biblical Theology Bulletin|, 1979, volumo 9.

Notoj
-----

1. ↑   El la Talmudo.

* Kategorio Ezra (Biblio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 524617
* GND: 118682415
* LCCN: n89102427
* VIAF: 3264741
 |
**Juozas KAZLAUSKAS** (naskiĝis la 28-an de januaro 1909 en vilaĝo Nuoriškiai, distrikto Biržai; mortis la 29-an de julio 2001 en Panevėžys) estis kiel la plej aĝa litova esperantisto kaj aktiva en la Esperanto-movado ekde la 20-aj jaroj.
Esperanton li ellernis memstare en 1925, estante gimnaziano en N.Radviliškis kaj Biržai, el trovita lernolibro. Studante en katolika pastra seminario en urbo Telšiai, li jam organizis E-rondeton. Pro ŝanĝiĝo de mondkoncepto J. Kazlauskas eksiĝis el la seminario, studis filozofion kaj literaturon en Kaunasa universitato, ankaŭ ĉi tie li organizis kaj gvidis E-kurson. Samtempe li gvidis E-kurson ankaŭ en Marijampolė. Sud pseŭdonimo Juozas Audronis verkis kaj eldonis lernolibron de Esperanto por litovoj (Marijampolė, 1938). Konstante propagandis Esperanton en litova gazetaro.
En 1939 J. Kazlauskas ekloĝis en Vilnius, tie studis historion kaj arkeologion. Dum la jaroj 1945 - 1958 li laboris kiel forstisto kaj geodezisto en arbaroj de Litovio, Latvio kaj Udmurtio (apud Urala Montaro). La ŝanĝado de laborloko helpis al li eviti persekuton fare de soveta reĝimo.
En 1957 J. Kazlauskas ekloĝis en Panevėžys, revivigis tie Esperanto-klubon, funkciinta dum jaroj de Sendependa Litovio, kaj multaj jarojn estis lia gvidanto. Li redaktis E-lernolibron de I. Cieška kaj Juozas Petrulis, eldonita en Vilnius en 1959, instruis Esperanton al aktoroj de pupteatro, kiu ludis en Internacia Pupteatra Festivalo en Zagrebo en 1972, ankaŭ en kelkaj BET-oj. Lernejana gazeto "Jupiteris" en 1990-1992 publikigis liajn E-lecionojn. Krom Esperanto J. Kazlauskas verkis kaj tradukis dekon da dramverkoj en litova lingvo.

Fontoj
------

* Povilas Stašys, *Litova Stelo*, 1997, septembro-oktobro, n-ro 5, pĝ. 27.
* *Litova Stelo*, 2001, n-ro 4(140), pĝ. 17.
la arbara frago disvastigas pere de endoĥorio, baroĥorio kaj blastoĥorio.
La **disvastigmeĥanismoj de planto** estas esplorataj de ĥorologio kune kun plantfiziologio.

La vortparto *-ĥorio* venas de la greka χώρα, *ĥóra*, „lando, loĝejo" , malnovgreke χωρίς, „separita, apartigita". La termino estas uzata science por ĉiu speco de disvastigado kiel *semdisvastigado*, vegetativa multigado kaj la disvastigado fare de la homo, do la nevola disvastigo kaj hortikultura plantmultigado.

Plantoj uzas multajn disvastigajn meĥanismojn. Oni dividas tiajn meĥanismojn ĝenerale en ses grupoj:

* la zooĥorio, disvastigo pere de bestoj
* la anemoĥorio, la disvastigo pere de la vento
* la semaĥorio, la disvastigo per venta- kaj besta disigo (ne identa al la du antaŭaj grupoj!).
* la hidroĥorio, la disvastigo pere de akvo
* la hemeroĥorio, la disvatigo pere de la homo
* la aŭtoĥorio, la memdisvastigo.

Literaturo
----------

* Angelika Lüttig & Juliane Kasten: *Hagebutte & Co - Blüten, Früchte und Ausbreitung europäischer Pflanzen.* Fauna Verlag, Nottuln 2003, ISBN 3-935980-90-6
Gauda estas malnova vorto por Bengalio. Post la malapero 
de Mahaprabhu kaj liaj kunuloj aperis ankaŭ diversaj 
postsekvantoj grupoj kaj sektoj kun ankaŭ tre diversa 
filozofio. La plej fama estis la Gaudija Math fondita 
de Ŝrila Sarasvati Prabhupad kiu estis guruo de 
A.C. Bhaktivedanta Svami kiu estas la fondanto de la 
ISKCON kaj kiuj iĝis fama en la sep dekaj jaroj 
de la dudeka jarcento sub la nomo Hare Kriŝna.
Tre ofte la homoj rigardas ĉi tiun kiel unu nomo 
kvankam tiuj estas du , unue ina kaj poste vira. 
Ne rigardante stultecon kaj malagrablan , la vera vajŝnavismano
ĝojas ke sole la vortoj Hare Kriŝna restis en la 
memoro de la homoj , kredante ke la homoj tiel puriĝas
kaj reakiras veran formon en kiu ili faras ĉion bonan por 
ĉiuj aliaj. 

La gaudija filozofio au siddhanto estas kompleksa ĉar 
ĝi ankaŭ kunportas grandan parton de la hinduaj tradicioj 
kaj antaŭaj filozofioj. Tamen tiu kiu restas en la cerbo 
de kutimaj okcidentaj simpatizantoj kaj anoj sole estas 
pli malpli Hari bol, Hare Kriŝna kaj Praŝad. 
Nun tiu estas pli malpli ŝerca eldiraĵo, sed mi konas 
eĉ okcidentaj guru-oj kiuj ne kapablas pri la bengala
nek pri la sanskrita, nek scias kiel ĝuste prononci 
ĝin, sed tamen havas amasojn da anoj. 
Ŝrila Puri Gosvami kunfondanto de la 
Shree Krishna Chaitanya Mission diri en mia ĉeesto ke li ege bedauras ke la 
anoj de aliaj hinduaj grupoj kaj sektoj estas tiom edukata 
sed ke speciale la okcidentanaj anoj de nia kredo estas 
tiom maledukata kaj ne kapablas kompreni aŭ eĉ legi 
la propran siddhanton en la sanskrita.

Vidu ankaŭ
----------

* Viŝnuismo
**Rüte** estas distrikto respektive komunumo en Kantono Apencelo Interna, Svislando. Ĝi havis 3296 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

la distriktkomunumo Rüte situas ĉe la bordo de la rivero Sitter okcidente de la monto Hoher Kasten kaj nordoriente de la Alpsteinmasivo, kies kulmino estas Säntis. La distrikto konsistas el la vilaĝoj Brülisau, Steinegg kaj Eggerstanden, kaj partoj de la vilaĝoj Weissbad kaj Apencelo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo respektive distrikto Rüte limas en nordo al Gais (AR), en nordoriento al Eichberg (SG), en oriento al Oberriet (SG), en sudoriento al eksklavo de la urbo Altstätten, en sudo al Sennwald (SG), en sudokcidento al Wildhaus, kaj en okcidento al Schwende.

Trafiko
-------

Rüte situas ĉe la mallarĝŝpura trajnlinio de Apencelo al Wasserauen de la Apencelaj Fervojoj. De Weissbad aertelfero kondukas al la monto Hoher Kasten.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Rüte datiĝas el la jaro 1420 kiel *Rütiner rod*. La hodiaŭa distrikto estis kreiita en la jaro 1873 el la malnova Rodo Rüte, kiu estiĝis supozeble inter 1204 kaj 1220, kaj aliĝis en la jaro 1597 okaze de la divido de la lando al la katolika Apencelo Interna. Tradicie la loĝantoj de la distrikto vivis de agrikulturo. Ek de la 18-a jarcento ankaŭ la brodado fariĝis tradicia enspezofonto. Per la konstruado de la Apencelaj Fervojoj kaj la aertelferoj al Hoher Kasten kaj Säntis unu el la ĉefaj enspezofontoj fariĝis la turismo.

Referencoj
----------

1. ↑  Fonto: *Hermann Bischofberger*: *Rüte* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-07-08)

Vidu ankaŭ
----------

* Rüti
* Schwende (stacidomo)
* Wasserauen (stacidomo)
* Weissbad (stacidomo)
* Steinegg (stacidomo)
* Hirschberg (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rüte en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de Rüte
* Rüte en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj respektive distriktoj de Kantono Apencelo Interna |
| --- |
| Apencelo • Gonten • Oberegg • Rüte • Schlatt-Haslen • Schwende | Landkomunuma Placo en ApenceloLandkomunuma Placo en Apencelo |

 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

***Madrid-Moscú, narraciones de viaje*** (Madrido-Moskvo, veturrakontoj) estas unu el la fruaj libroj de la hispana verkisto Ramón J. Sender publikigita en 1934, en sia epoko antaŭ 1939, tio estas la fino de la Hispana Enlanda Milito, kiam fakte startis la ekzilo de la aŭtoro en Amerikon.

Tiu verko fakte estas la prilaborita versio de antaŭaj ĵurnalismaj tekstoj en "La Libertad". Poste, kiam Sender akre kaj klare eniros en kontraŭkomunistaj sintenoj, li ne reuzos tiun tekston por postaj verkoj, male al plej granda parto de liaj gravaj fruaj tekstoj.

Krome ĝi estas kun *Carta de Moscú sobre el amor* unu el du verkoj inspiritaj de vojaĝo fare de Sender al Sovetunio kadre kun al proksimiĝo el anarkisindikatismo al komunismo (poste okazos reveno). Ankaŭ aliaj verkistoj, intelektuloj kaj politikistoj, kaj hispanaj kaj alilandaj, faris similajn veturojn kadre de malfermaj debatoj inter la eŭropa intelektularo.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

La enhavo de la verko estas la rakonto de la veturo inklude impresojn survoje en Germanio kaj Francio pri la minaca internacia situacio. Kiel propre de ĵus simpatianto de komunismo, ĝenerale estas favoraj impresoj pri la nova soveta socio. Oni priskribas plurajn detalojn pri la agado de verkistoj kaj aliaj artistoj, kaj ŝanĝoj en lasocia vivo kaj de urbanoj (aparte industriaj laboristoj) kaj de kamparanoj.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Referencoj
----------

1. ↑  Ramón J. Sender, *Madrid-Moscú, narraciones de viaje*, Madrid, Imprenta de Juan Pueyo, 1934; Elizabeth Espadas, *A lo largo de una escritura. Ramón J. Sender. Guía bibliográfica*. Instituto de Estudios Altoaragoneses, Huesca, 2002. ISBN = 84-8127-126-8 p. 45.

Vidu ankaŭ
----------

* Moskvo

Bibliografio
------------

* Elizabeth Espadas, *A lo largo de una escritura. Ramón J. Sender. Guía bibliográfica*. Instituto de Estudios Altoaragoneses, Huesca, 2002. ISBN = 84-8127-126-8

Eksteraj ligiloj
----------------

* Verkoj de Ramón J. Sender en Instituto de Estudios Altoaragoneses

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 856855
 |
**Azat Arcaĥ** (armene **Ազատ Արցախ**, signifas "Libera Karabaĥo"). Ĝi estas la oficiala ĵurnalo de la Respubliko Montara Karabaĥo, eldonata en la armena lingvo. Ĝi estis fondata la 16-a de junio 1923 en la urbo Stepanakerto. Ĝia ĉefredaktoro estas Leonid Martirosjan.

La ĵurnalo havis multajn nomojn, origine ĝi nomiĝis "Geghŝuk" (Գեղջուկ armene ĝi signifas "Vilaĝano"). Ĝia nomo poste estis ŝanĝita al "Ĥorherdajin Gharabagh" (Խորհրդային Ղարաբաղ - kio estas "Soveta Karabaĥo"), kaj post iom longa tempo al "Arcaĥ" (Արցախ); "Arcaĥ" estas la nomo en la armena por la regiono "Karabaĥo"), kaj poste, kun la establiĝo de la Respubliko Montara Karabaĥo, la nomo ŝanĝiĝis al "Respubliko Montara Karabaĥo" (ԼՂ Հանրապետություն ) kaj fine al "Azat Arcaĥ" (Ազատ Արցախ ). En 1980 en la redakcio laboris Arkadio Gukasjan, la dua prezidanto de Montara Karabaĥo. 

La ĵurnalo disponigas elektronikan version en la armena, rusa kaj angla lingvoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retpaĝaro de la ĵurnalo "Azat Acsaĥ" Ազատ Արցախ
Tool koncertante en Barcelono en 2006.
**Tool** estas usona rokgrupo de progresiva metalroko devenanta de Los Anĝeleso, Kalifornio, kunfondita en 1990 de la kantisto Maynard James Keenan, la gitaristo Adam Jones, la drumisto Danny Carey kaj la basgitaristo Paul D'Amour, ĉi-lasta anstataŭita de Justin Chancellor el la brita rokgrupo Peach jus antaŭ ilia dua albumo *Ænima*.  

Ĉi-tiu grupo alpruntas al ŝtonroko ĝian potencon, al progresiva roko ĝian afekcion, kaj al psikedela rokmuziko ĝian povon krei plenan kaj envultan etoson. Ili publikigis sian unuan albumon *Undertow* en 1993, poste duan *Ænima* en 1996, kiu famigos la grupon ĉe la alternanta-ŝtonroka medio. Ili plue famiĝis per la sekvantaj albumoj *Lateralus* (2001) kaj *10,000 days* (2006).

Diskaro
-------

* 1992: *Opiate* (EP)
* 1993: *Undertow*
* 1996: *Ænima*
* 2000: *Salival*
* 2001: *Lateralus*
* 2006: *10,000 Days*
* 2019: *Fear Inoculum*

Bildaro
-------

* Kategorio Tool en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Justin Chancellor en 2006Justin Chancellor en 2006
* Adam Jones en 2006Adam Jones en 2006

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 648249
* GND: 5518499-6
* LCCN: no98016342
* VIAF: 133634298
* ISNI: 0000000123694170
* SUDOC: 128073853
* BNF: 139633378
* MBA: 66fc5bf8-daa4-4241-b378-9bc9077939d2
* NKC: xx0050900
 |
La **ŝtatŝuldo** estas, sur la kampo de la ŝtataj financoj, la tuto de la pruntoj de la Ŝtato, de la publikaj komunumoj kaj la organizaĵoj, kiuj dependas de ili (iuj ŝtataj entreprenoj, la organizaĵoj de sociala sekureco, ktp.).

Mapo de la ŝtatŝuldo de la landoj en la mondo en % de la MEP en 2011Mapo de la ŝtatŝuldo de la landoj en la mondo en % de la MEP en 2010  
Vidu ankaŭ : Listo de la landoj laŭ ŝtatŝuldo.
La ŝtata deficito aperas kiam la enspezoj (precipe la impostaj) malsuperas la elspezojn (precipe la buĝetajn) de la publikaj administracioj. Tiu diferecno inter la elspezoj kaj enspezoj kalkuliĝas laŭlonge de leĝa periodo, kutime la kalendara jaro. La ŝtatŝuldo kreskas ĉiufoje kiam publika deficito estas financata per deprunto. La ŝtatŝuldo estas do la akumuliĝo de la financbezonoj de la sinsekvaj periodoj de tiuj administracioj.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri ekonomio |
| Portala ikono | Portalo pri financo |

La plej ofta formo de ŝuldo estas la ŝtataj depruntoj. La kapableco repagi la depruntojn faritajn por la ŝtatŝuldo de la ŝtatoj kaj de la publikaj kolektivumoj estas taksata de la financnotaj agentejoj. La malplej fidindaj landoj, laŭ la financaj merkatoj kaj la notaj agentejoj, povas sin turni al la komercaj bankoj aŭ al internaciaj institucioj (Monda banko, Internacia Valuta Fonduso, regionaj bankoj por evoluigo).

Vidu ankaŭ
----------

* Monpolitiko

* Kategorio Ŝtatŝuldo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 416070
* GND: 4043153-8
* LCCN: sh85036141
* BNF: 119719152
* NDL: 00566665
* NKC: ph126180
* BNE: XX526974
 |
Fervoja mapo de Barato
La **Hindaj Fervojoj** (hindie भारतीय रेल, Bhāratīya Rail, angle *Indian Railways*) estas la ŝtata fervoja korporacio de Barato. Ĝi estis fondita en 1853 kaj administras la kvaran plej grandan nacian fervojan sistemon en la mondo laŭ grandeco. Ĝi havas totalan itinerlongon de 67,956 km en 2022.

La firmao estas ŝtata entrepreno kiu estas estrita de la Hinda Ministerio de Fervojoj.

La firmao havas monopolon pri fervoja trafiko en Barato kaj transportas proksimume 11 miliardojn da pasaĝeroj ĉiujare. En marto 2022, la frajtovolumeno estas proksimume 950 milionoj da tunoj jare. Ĝi havas 114,500 km de relo, servita per la rulvaro kiu konsistis el pli ol 300,000 ŝarĝvagonoj , 85,000 pasaĝervagonoj kaj 13,000 lokomotivoj, kiuj servas preskaŭ 7 500 stacidomoj ĉiutage .

Trafiko plejparte okazas sur larĝŝpuro (1,676 mm), sed ankaŭ sur normala ŝpuro, metroŝpuro kaj mallarĝa ŝpuro (762 mm kaj 610 mm).

La Hindaj Fervojoj dungas pli ol unu milionoj da laboristoj.

Referencoj
----------

1. ↑  "Railways registers highest ever freight loading in FY 2021-22",  *Business Standard India*, 2022-04-02.
2. ↑   Indian Railways Year Book 2020–21. Arkivita el la originalo je 2022-11-14. Alirita 2023-07-29.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Indian Railways en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala Retejo
* ETicket rezervado
* Terminaro
* Amrit bharat stacia plano Arkivigite je 2023-07-13 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831051
* GND: 5074975-4
 |
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Montemor-o-Novo** estas urbo de Portugalio apartenanta al la Distrikto Évora, regiono Alentejo kaj intermunicipa komunumo Alentejo Central, kun proksimume 12 000 loĝantoj (2021). Ĝi estas la dua plej granda urbo de la distrikto post Évora.

Ĝi estas sidejo de municipo de 1.232,97 km² de areo kaj 15.804 loĝantoj (2001), subdividita en sep submunicipoj. La municipo limas norde kun la municipo Coruche, oriente kun Arraiolos kaj Évora, sude kun Viana do Alentejo kaj kun Alcácer do Sal kaj okcidente kun Vendas Novas kaj Montijo. 

Gravaj ekonomiaj sektoroj estas agrikulturo, bestobredado, kaj turismo.

Pioniro de hospitaloj, nome Johano de Dio, poste sanktulo de la katolika eklezio, estis lokano.

Submunicipoj
------------

La sep submunicipoj (*freguesias*) estas la jenaj:

* Cabrela
* Ciborro
* Cortiçadas de Lavre e Lavre
* Foros de Vale de Figueira
* Nossa Senhora da Vila, Nossa Senhora do Bispo e Silveiras
* Santiago do Escoural
* São Cristóvão

Galerio
-------

* ĈefturoĈefturo
* MuregoMurego
* MuregoMurego
* Viana do AlentejoViana do Alentejo
* Kastelo, 1954 (foto de Mário Novais)Kastelo, 1954 (foto de Mário Novais)
* AlcáçovasAlcáçovas
* Preĝejo de AlcáçovasPreĝejo de Alcáçovas
* Nossa Senhora de AiresNossa Senhora de Aires


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 861336
 |
**Oliver HASSENCAMP** (naskiĝis la 10-an de majo 1921 en Rastatt; mortis la 31-an de marto 1988 en Waging am See) estis germana kaberedisto, aktoro kaj verkisto de junulara literaturo kaj de romanoj. Aparte sukcesa iĝis lia serio de porjunularaj libroj pri fikcia internulejo *Burg Schreckenstein*.

Vivo
----

la internulejo kastelo Salem
Oliver Hassencamp ĝis la finekzameno abituro kiel lernejano vizitis la elitan internulejon Schule Schloss Salem. Jam tiam montreblis liaj talentoj. Li surscenigis memverkitajn teatraĵojn, verkis poemojn kaj fondis sukcesan ĵaz-muzikgrupon, nomatan *King Olivers Rhythm Band*, ludis saksofonon, klarneton kaj akordeonon. Komence de la dua mondmilito li kiel 18-jarulo estis devigita soldatiĝi kaj grave vundiĝis.

En 1945 li komencis studi en la munkena universitato, tiam prenis lecionojn pri aktorado, ricevis malgrandajn aktorajneolojn en urba teatro kaj iĝis asista reĝisoro. Pro sia kapablos interprete prezenti satirajn tekstojn, li iĝis membro de la kabaredo *Die Schaubude*. Kun la reĝisorino *Trude Kolman* kaj kun Erich Kästner li en 1950 fondis la politikan kabaredon *Die Kleine Freiheit*. En 1956 li estis inter la fondo membroj de la munkena kabaredo *Münchner Lach- und Schießgesellschaft* ("societo de rido kaj pafo de ŝercoj"). La nomon li proponis kiel paragramo de la termino *Wach- und Schließgesellschaft* ("societo de gardado kaj ŝlosado").

Post verkado de scenaroj por televidaj filmoj li decidiĝis de nun nur verki literature. En 1959 publikiĝis lia unua romano *Bekenntnisse eines möblierten Herrn*, kiu vendiĝis sukcesie kaj ankaŭ televide filmiĝis. Sekvis pliaj romanoj, televidaj scenaroj, teatraĵoj kaj la scenaro de opero.

Aparte sukcesa iĝis lia serio de porjunularaj libroj pri fikcia internulejo *Burg Schreckenstein*. El la serio publikiĝis 27 volumoj, tradukitaj al la angla, ĉina, hispana, nederlanda kaj taja.

Pro sia milita vundiĝo li povis nur malfacile paŝi, kaj kompense ĝis pasia biciklisto. Koresponde li ankaŭ verkis scenarojn por televidaj filmoj pri la biciklistaj konkursoj *Giro d’Italia* kaj *Tour de France*.

Ekde la jaro 1967 li estis edzo de la verkistino kaj reĝisorino *Eva Hassencamp* kaj vivis en Munkeno kaj en la regiono Chiemgau. Per akcidento, pro kiu li ne kulpis, li mortis en 1988 proksime de Waging am See en aĝo de 66 jaroj.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 639553
* GND: 118708996
* LCCN: n85379315
* VIAF: 74647761
* ISNI: 0000000083947435
* MBA: 0fa1dca7-76e6-4dc5-9a7b-3eb3634af0b1
* NKC: xx0183703
 |
Parta vido de la urbo Ĥiĥono
**Ĥiĥono** (hispane *Gijón*, asture *Xixón*) estas urbo situanta en Hispanio, politika ĉefurbo de la municipo samnoma. Ĥiĥono situas ĉe la marbordo de Asturio, aŭtonoma regiono de kiu ĝi estas la plej loĝata municipo. Laŭ stato de la jaro 2023, en la urbo vivis 268 313 loĝantoj sur areo de 184,31 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 1 456 loĝantoj/km². Krome, ĝi estas konata kiel la ĉefurbo de la *Verda marbordo*.

Ĝi situas en la supra-centra zono de Asturio, je 28 km de Oviedo kaj 26 km de Avileso, iĝante parto de la metropola areo kiu enhavas dudek municipojn de la centro de la regiono, kun ampleksa reto de ŝoseoj, kaj fervojo kaj kun 885.053 loĝantoj en 2011, kio igas ĝin la sepa metropola areo de Hispanio. La urbo ankaŭ estas parto de la tiel nomata *Asturia ok*.

La urbo Ĥiĥono fondiĝis en la 5a jarcento a.K. kaj ĝis ĵusaj datoj, ĝi estis precipe industria urbo kio multe helpis ĝian disvolviĝon kaj kreskon laŭlonge de la 20a jc. Tamen, dum la lastaj jaroj la krizo de la siderurgio kaj la ŝip-sektoro ĝi konvertiĝis en grava centro turisma, universitata kaj por la servoj.

Esperanto
---------

La 16-a Hispana Kongreso de Esperanto okazis de la 23a ĝis la 27a de julio 1955 en Ĥiĥono. Tiu estis la unua fojo kiam la Hispana Kongreso de Esperanto okazis en Ĥiĥono, la dua estis la 39-a en 1979.

Gefiloj
-------

* Alejandro Núñez Alonso

Vidu ankaŭ
----------

* Gijón (stacidomo)
* Aguda (stacidomo)
* Calzada de Asturias (stacidomo)
* Centro de Transportes (stacidomo)
* Monteana (stacidomo)
* Pinzales (stacidomo)
* Serín (stacidomo)
* Tremañes-Carreño (stacidomo)
* Tremañes-Langreo (stacidomo)
* Sotiello (stacidomo)
* Veriña (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ĥiĥono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ĥiĥono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Urbestraro de Gijón
* Astura Esperanto-Asocio Arkivigite je 2018-06-24 per la retarkivo Wayback Machine (en Ĥiĥono)
* Gijón rete Arkivigite je 2008-04-24 per la retarkivo Wayback Machine
**Kotikatu** ("hejmstrato") estas finna dramserio, kio estis prezentita unuafoje inter 1995 kaj 2012 en la finna televida kanalo *Yle TV1*. La serio rakontas speciale pri la vivo en apartamentaj konstruaĵoj en Helsinko. La ĉefaj familioj en la serio el la unua periodo estas malriĉeta familio Luotola (gepatroj Hannes kaj Karin) kaj riĉa familio Mäkimaa (gepatroj Pertti kaj Eeva). La serio komparas tiujn du ambaŭe denaskajn helsinkanajn sed vere diversajn (kvankam plejparte amikajn al la ĉiuj aliaj) familiojn. Malantaŭe estis aldonita el Lappeenranta al Helsinko transloĝiĝinta familio Partanen (gepatroj Onni kaj Anja). La serio estis la plej longdaŭra dramserio de Finnlando, ĝis *Salatut elämät* pasis ĝin en 2016. *Kotikatu* estis prezentita en ĵaŭdoj per proksimume 45–50 minutojn longaj epizodoj, ĝis en 2009 estis komencita prezenti la serion per proksimume 30 minutojn longaj epizodoj en ĵaŭdoj kaj vendredoj. La serio estis populara en Finnlando.

La serio komencis tragike: Pertti Mäkimaa erare veturis per aŭto sur Ninni Luotola (filino de Hannes kaj Karin Luotola kaj Hannes batas Pertti'n.

Gravaj figuroj kaj iliaj aktoroj
--------------------------------

* Hannes Luotola - Risto Autio
* Karin Luotola - *Anitta Niemi*
* Pertti Mäkimaa - Jukka Puotila
* Eeva Mäkimaa - *Lena Meriläinen*
* Onni Partanen - Sulevi Peltola
* Anja Partanen - *Eeva Litmanen*
* Mauri Alho - Aake Kalliala
* Hessu Pennanen - *Petteri Jamalainen*
* Maija Mäkimaa - *Tiina Rinne*
* Tuuli Partanen - Siiri Sinnemäki
* Outi Partanen - *Karolina Franck*
* Samuli Partanen - *Jouni Sutka*

Referencoj
----------

1. ↑  artikolo "Kotikadun 17 vuotta pähkinänkuoressa - 17 jaroj de Kotikatu resume" en la retejo *yle.fi* (finne)

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Kotikatu*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* enkonduka filmero al la serio, kin prezentetoj de la aktoroj kaj sia rolaj nomoj, en la retejo Jutubo
**Plurismo** estas esprimo uzita en filozofio, kun la signifo "doktrino de diverseco", ofte uzite en opozicio al monismo ("doktrino de unueco") kaj dualismo ("doktrino de dueco"). La esprimo havas malsamajn signifojn en metafiziko, ontologio, kaj sciteorio.

En metafiziko, plurismo estas doktrino kie ekzistas pli ol unu realeco, dum realismo diras ke ekzistas nur unu realeco, kiu povas havi ununuran objektivan ontologion aŭ plural-ontologion. En unu formo, estas doktrino kie multaj substancoj ekzistas, en kontrasto kun monismo kiu tenas ekziston por esti ununura substanco, ofte aŭ je materio (materiismo) aŭ je menso (idealismo), kaj dualismo kredas ke du substancoj, kiaj ekzemple materio kaj menso, estas necesaj.

En ontologio, plurismo rilatas al malsamaj manieroj, specoj, aŭ reĝimoj de estaĵo. Ekzemple, temo en ontologia plurismo estas la komparo de la estomanieroj de aĵoj kiaj "homoj" kaj "aŭtoj" kun aĵoj kiaj "nombroj" kaj iuj aliaj konceptoj kiel ili estas utiligitaj en scienco.

En sciteorio, plurismo estas la pozicio kie ekzistas ne unu kohera rimedo de alirado al veroj pri la mondo, sed prefere multaj. Ofte tio estas rilata al pragmatismo, aŭ koncipa, aŭ kunteksta, aŭ kultura relativismo.

Bibliografio
------------

* Goodman,Nelson, 1978, *Ways of Worldmaking*, Hackett, ISBN 0915144522, paperback ISBN 0915144514