recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Zdeněk RUSÍN** (naskiĝis la 30-an de majo 1937) estas ĉeĥa esperantisto.

Laŭ profesio juristo kaj tradukanto de juraj tekstoj en la hispanan, katalunan, valencian kaj Esperanton, instruas ankaŭ la italan kaj la hispanan.
En ĈEA li laboris ekde 1979 ĝis 1987 kiel prezidanto de la centra revizia kaj kontrola komisiono.

Post 1990 li komencis aktivi ankaŭ literature kaj terminlogie. Kun Petr Deák li prilaboris ekonomian vortaron Esperantan-ĉeĥan laŭ peto de Bruno Vogelmann por **International Business Dictionary** (1974), tamen la ĉeĥa aldono neniam aperis. Kun Miroslav Malovec li esperantigis romanon de František Kožík pri Komenio **Lumo en tenebroj** (pli precize dirite, Z. Rusín tradukis la romanon mem, M. Malovec aldonis tradukojn el la verkaro de Komenio en la dua parto de la libro). Ĉar li ŝatas gitarludi, li esperantigis ankaŭ kelkajn kantojn, ekz. „Náměšť" de Jaroslav Hutka, kanton pri libereco, kiu furoris post falo de la komunisma reĝimo en Ĉeĥoslovakio.

Sian inklinon al poezio li aplikis per esperantigo de versoj de poetino Marie Dolistová, konkrete li tradukis poemojn *Al konscienco, Julio, Majo, Sintrovo, Kalvaria vojo, Kiso de Judaso, Radioteleskopo, Amikeco, Kantad' de rojo montara, Atendado, Barbora, Bohosudov - Baziliko de Virgulino Maria Dolorplena, Koronaria unuo, La medita II, Al Madla kaj Manka*. Memstare kaj libroforme aperis poemo **Sinjorino Zdislava de Lemberk** pri ĉeĥa mezepoka sanktulino, kiu - kvankam nobelino - helpis al kuracado de malriĉaj homoj. En **Migrantaj vortoj** li prezentis kelkajn nordbohemajn poetojn (Svatava Antošová, Věra Bartošková, Marie Dolistová, Marta Zbyslava Gärtnerová, Pavel Polívka, Martin Tomášek).

Li sukcesis esperantigi ankaŭ la enkondukan paĝon en la retejo de Kamero de Tribunalaj Interpretistoj de Ĉeĥa Respubliko.

Li instruis Esperanton en gimnazio de Teplice kaj esperantigis la retejon de la lernejo, kies lernantoj decidis restaŭri malnovan gimanzian kapelon kun belegaj freskoj de la Beŭrona arto (de monaĥoj el Beŭrona ordeno), kiun la ateisma komunista reĝimo grave damaĝis. Rusín esperantigis artikolon de Jakub Mráček pri la kapelo kaj publikigis en Dio Benu (62 - 2/2006) sub titolo **Viktimo de barbareco**.

Artikoloj
---------

* **Ĝeneralaj elektoj en ĈSSR kaj ĉeĥoslovaka balot-rajto** (Starto 8/1971)
* **Ĉe amikoj en Gus Ĥrustalnia** (Starto 5/1973)

Tradukoj
--------

* **Poutníci slova - Migrantoj de vortoj** (spegula eldonono, pluraj poetoj, eldonis *Teplická výtvarná a literárně-estetická společnost*, 2005, 14 p.)
* Jakub Mráček: **Viktimo de barbareco** (Dio Benu, 62, 2/2006)
* Marie Dolistová: **Sinjorino Zdislava de Lemberk** (2009)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Marie Dolistová en Esperanto
* Kamero de Tribunalaj Interpretistoj de Ĉeĥa Respubliko en Esperanto
* Gimnazio de Teplice, esperantlingva parto Arkivigite je 2009-04-26 per la retarkivo Wayback Machine
* Artikolo pri Beŭrona arto de Teplice en Dio Benu
* Fotogalerio pri la gimnazia kapelo kun Beŭrona arto - ĉeĥlingve[*rompita ligilo*]
**Zsolt DURKÓ** [ĵolt], hungare **Durkó Zsolt** estis hungara komponisto, instruisto kaj profesoro.

Zsolt Durkó naskiĝis la 10-an de aprilo 1934 en Szeged, li mortis la 2-an de aprilo 1997 en Budapeŝto.

Memortabulo en Budapeŝto pri Zsolt Durkó

Biografio
---------

Zsolt Durkó lernis muzikon en Szeged, poste en Budapeŝto, fine li frekventis Muzikartan Altlernejon Ferenc Liszt, kie li lernis komponadon de Ferenc Farkas. Poste li plulernis en Romo en *Accademia di Santa Ceciliá*, kie lia verko ricevis premion. Baldaŭe liaj verkoj ricevis premiojn en Montrealo, Budapeŝto, Novjorko. Inter 1972-1977 li instruis en la Muzikarta Altlernejo, ekde 1982 li havis postenon en Hungara Radio. Liaj verkoj estis aŭdeblaj tutmonde, ekzemple en BBC. Li ricevis premion Kossuth en 1978, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Budapeŝto

Liaj komponaĵoj (elekto)
------------------------

* oratorioj
* muzika dramo *Mózes*
* muzikaĵo por filmo
* diversaj komponaĵoj por violonoj, pianoj, flutoj, gitaroj, orgenoj, korusoj, ktp.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Zsolt Durkó en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 407469
* GND: 123385733
* LCCN: n80034109
* VIAF: 17407296
* ISNI: 0000000115108784
* SUDOC: 070739897
* BNF: 13893535k
* MBA: 35515ea8-ee5a-4dd2-bda2-22033c53e2ef
* NLA: 35676712
* BIBSYS: 5055450
* NKC: xx0012525
* ICCU: LO1V192005
* BNE: XX5065324
 |
**Zdzisław KRÓL** [zdzisŭav krul] (naskiĝis la 8-an de majo 1935 en Zdziebórz (proksime al Wyszków), mortis la 10-an de aprilo 2010 apud Smolensk) estis pastro-mitrulo, respondeculo pri beatiga proceso de pastro Jerzy Popiełuszko, estinta militpastro de Varsovia Katina Familio, doktoro de eklezia leĝaro.

Vivo
----

En Wyszków finis viran gimnazion. Ordiniĝis la 3-an de aŭgusto 1958 en varsovia ĉefkatedralo helpe de kardinalo Stefan Wyszyński. En Katolika Universitato de Lublin doktoriĝis pri eklezia leĝaro. En 1967 eklaboris en Metropolita Kurio de Varsovio, en la jaroj 1979–1992 iĝis ties kanceliero. Kunplanis vizitojn de la papo Johano Paŭlo la 2-a en Pollando.

Pastro Zdzisław Król estis kapelano de Varsovia Katina Familio en la jaroj 1987-2007 kaj membro de la Protekto-Konsilio de Memoro pri Bataloj kaj Martireco. De 1992 estis paroĥestro de la varsovia paroĥejo de Ĉiuj Sanktuloj.

Aprile 2008 Konsilio de Pola Katina Fondaĵo atribuis al li Medalon de la Memor-Tago pri Viktimoj de Krimo en Katin.

Li mortis la 10-an de aprilo 2010 en katastrofo de la pola aviadilo Tu-154M en Smolensk. La 16-an de aprilo 2010 estis postmorte distingita per Oficira Kruco de la Ordeno *Polonia Restituta*. La 20-an de aprilo 2010 estis enterigita en la Templo de Dia Providenco, en la Panteono de Grandaj Poloj.

Novembre 2010 oni malkovris memortabulon en preĝejo de Sanktaj Apostoloj Petro kaj Paŭlo en Pniewo (proksime al Pułtusk).
*Saloma, Zebedeo kaj iliaj filoj* Johano kaj Jakobo *(pentraĵo de Hans Süß von Kulmbach (Saint Louis Art Museum, Saint Louis, Missouri).*
Laŭ la Evangelioj **Zebedeo**, edzo de Saloma, estis la patro de Jakobo la pli aĝa kaj de Johano, du el la dekdu apostoloj de Jesuo, ambaŭ naskiĝintaj en Betsaida de Palestino, najbare de la Maro de Galileo, kaj origine dediĉintaj al la fiŝkaptado. Jesuo difinis Jakobon kaj Johanon *Boanerghes*, nome "filoj de la tondro".

Zebedeo ne estis simpla fiŝkaptisto sed vera entreprenisto de fiŝkaptado ĉar li havis sub si laboristojn.

La Malnova Testamento (Neĥemja 11,17) mencias iun Zebedeon filon de Asaf. Pri la filoj de tiu Zebedeo, kantistoj en la Templo, estis indikataj per la epiteto "boanerghes", nome filoj de la tondro.

Zebedeo estas menciata en la jenaj Evangelioj: 

* Evangelio laŭ Mateo (4,21; 10,2; 20,20; 26,37; 27,56)
* Evangelio laŭ Marko (19-20; 3,17; 10,35)
* Evangelio laŭ Luko (5,10)
* Evangelio laŭ Johano (21,2)

Zebedeo kaj lia edzino Maria Saloma kaj la filoj Sankta Johano la Evangeliisto kaj Jakobo la pli aĝa, Langenzenn (Bavario), (1508).

Aliaj Projektoj
---------------

KOMUNEJO: hispanlingvaj Evangelioj: laŭ Mateo , laŭ Marko , laŭ Luko , laŭ Johano

Bibliografio
------------

* Katolikaj enciklopedioj:
	+ Enciclopedia\_Cattolica
	+ Cathopedia
	+ Catholic\_Encyclopedia

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 514277
* GND: 1224720547
* VIAF: 1128161030915323920003
 |
**Értény** (ErtEnj)) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Tamási. La loknomo ne havas sencon en la hungara.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 30  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.6124/18.1363
* Loĝantaro: 910
* Poŝtkodo: 7093
* Telefonprefikso: 74

Geografio
---------

La vilaĝo situas sur malebenaĵo inter 2 rojoj, fine de sakovojo. Tamási troviĝas 14, Tab 19, Balatono 41, Szekszárd 60 km-ojn for.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1513. Dum dominado de turkoj la vilaĝo ne senhomiĝis. Antaŭ 200 jaroj en la vilaĝo gimnazio funkciis, nun nek lernejo.

Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* baroka romkatolika preĝejo omaĝe al episkopo Sankta Marteno de 1749, la turo estas 28 m-ojn alta.
* monumentoj pri Sankta Triunuo kaj pri la mondomilitoj
* ruino de malgranda fortikaĵo
* ŝtona kruco

* Kategorio Értény en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Édouard LOCKROY** (18a de julio 1838 – 22a de novembro 1913) estis franca politikisto. 

Li ekstudis arton, sed en 1860 enlistigis kiel volontulo kun Garibaldi. La venontajn tri jarojn li pasigis en Sirio kiel sekretario de Ernest Renan, kaj reveninte al Parizo li iĝis aktivula ĵurnalisto kontraŭ la Dua Franca Imperio en la gazetoj *Le Figaro*, *Diable à quatre*, kaj finfine en *Le Rappel*, kun kiu lia nomo estis tre konektita. Li komandis batalionon dum la Sieĝo de Parizo, kaj en Februaro 1871 li estis elektita deputito de la Nacia Asembleo kie li estis en la ekstrema maldekstro kaj protestis kontraŭ la aliro al paco.

Kiam li estis ministro pri komerco kaj industrio, li faris la unuajn aranĝojn por la Ekspozicio de 1889, kaj per ingenia letero li defendis la starigon de la Eiffel Turo kontraŭ la artistaro de Parizo.

Verkoj
------

Lockroy estis arda kaj sukcesa defendanto de forta ŝiparmea politiko, por kio li publikigis ekzemple:

* *La Marine de Guerre* (1890)
* *Six mois rue Royale* (1897)
* *La Défense navale* (1900)
* *Du Weser à la Vistula* (1901)
* *Les Marines française et allemande* (1904)
* *Le Programme naval* (1906)

Notoj
-----

1. ↑   Chisholm 1911, p. 854.
2. ↑   Chisholm 1911, pp. 854–855.

Bibliografio
------------

* Chisholm, Hugh, eld. (1911). "Lockroy, Édouard". Encyclopædia Britannica. 16 (11a eld.). Cambridge University Press. pp. 854–855.

* Kategorio Édouard Lockroy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 664768
* GND: 11739193X
* LCCN: n2004063659
* VIAF: 7499787
* ISNI: 0000 0001 1437 3391
* SUDOC: 073553425
* BNF: 12534630g
* NKC: jn20020722499
 |
Karavanejo Zein-o-din, Yazd, Irano
La **Zein-o-Din Karavanejo** (زين الدين) troviĝas en Zein-o-din, Yazd, Irano, en iu dezerta loko ĉirkaŭita de montaro. La karavanejo datiĝas el la 16-a jarcento kaj troviĝis sur la antikva Silka Vojo kiu estis ĝis 1500 la ĉefa komerca vojo inter Eŭropo kaj Azio. Aŭtovojo al Yazd trapasas en Zein-o-din. En pli fruaj jarcentoj, Zein-o-din atingeblis nur post dutaga kamelrajdado de la sudo de Yazd, ĉirkaŭ 60 kilometroj (37 mi) sur la ĉefa vojo al Kerman. 

La karavanejo estas unu el la siatempe 999 tiaj gastejoj kiuj estis konstruitaj dum la regado de Ŝaho Abbas la 1-a por povi oferti gastigadon al vojaĝantaj komercistoj, iliaj helpantoj kaj ŝarĝitaj kameloj. Zein-o-Din estas unu el du karavanejoj kiuj estis konstruitaj kun rondaj turoj ĉirkaŭe.

Post trijara renovigo la karavanejo Zein-o-Din aspektas kvazaŭ kiel en sia origina stato. Nun ĝi funkcias kiel fascina kaj etosa gastigejo. Nur du de la iamaj konstruitaj karavanejoj posedis rondajn turojn je ĉiu angulo (vidu en fotogalerio). Unu el tiuj du estas la Zein-o-din karavanejo. De la alia, situante proksime de Esfahan, restas nur ruinoj.

Arkitektura turismo
-------------------

La kvadratforma karavanejo havas nur unu enirejon kaj etaĝan strukturon ĉirkaŭ korto, havante akvofonton kaj murigitan eksteron. La ĉambroj situas sur etaĝo en kiuj kuŝas nur matracoj kaj surmuraj kaj surplankaj tapiŝoj. Neniu pordo apartigas la ĉambrojn de la koridoro. Nur dikaj kurtenoj provizas privatecon al la loĝantoj. La banĉambroj estas komunaj kaj estas puraj. La personaro de la karavaneja hotelo scipovas la persan, turkan, rusan, hispanan, anglan kaj germanan kaj akceptus ĉiutage ĉirkaŭ 60 ĝis 80 turistojn venante el dekoj da landoj. Ĉar la karavanejo troviĝas for de la urbo, la brua nivelo estas minimuma kaj la steloj je la ĉielo bone videblas nokte.

* Fotogalerio
* Rondaj turoj ĉirkaŭ la karavanejoRondaj turoj ĉirkaŭ la karavanejo
* Karavanejo Zein-o-din, Yazd, IranoKaravanejo Zein-o-din, Yazd, Irano
* Etaĝa konstruadoEtaĝa konstruado
* La interna korto nokteLa interna korto nokte
* Koridoro kun senpordaj ĉambroj.Koridoro kun senpordaj ĉambroj.
* Ŝtuparo al la etaĝojŜtuparo al la etaĝoj
* Belega kaj fascina arkitekturoBelega kaj fascina arkitekturo
* Unu el la ĉambrojUnu el la ĉambroj

Vidu ankaŭ
----------

* Karavanejo
* Irano

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. 1 2  (angla) *Iran*, Andrew Burke, Virginia Maxwell & Iain Shearer, Lonely Planet, 2012, p. 456,
2. ↑  (angla) "Iran revives ancient caravanserai"(Irano revivigas antikvajn karavanejoj), CCTV.com, la 27-an de januaro 2010, alirita la 9-an de januaro 2017.
3. ↑  (angla) "North and central Asia"(Norda kaj centra Azio), Docstoc.com. pp. 43, 62.
4. 1 2  (nederlanda) Overnachten in een caravanserai (tranokti en karavanejo), Columbus Travel, la 29-a de aprilo 2015, alirita la 9-an de januaro 2017.
5. ↑  (angla) Iranian Odyssey Arkivigite je 2016-03-03 per la retarkivo Wayback Machine (Irana odiseo), marto 2011, Alirita la 9-an de januaro 2017.
6. ↑  (angla) Zein-o-Din Traditional Caravanserai Yazd Arkivigite je 2018-01-10 per la retarkivo Wayback Machine
Skulptaĵo de Sárbogárd
**Zsuzsanna KOSSUTH** [ĵuĵana koŝut], hungare **Kossuth Zsuzsanna** (aŭ pli mallonge *Kossuth Zsuzsa*, laŭ geedza formo **Meszlényi Rudolfné**) Esperante **Suzano Kossuth** estis hungara flegistino kaj fratino de Lajos Kossuth.

Zsuzsanna Kossuth naskiĝis la 19-an de februaro 1817 en Sátoraljaújhely. Ŝi mortis la 29-an de junio 1854 en Novjorko.

Biografio
---------

Zsuzsanna Kossuth edziniĝis en 1841 kaj la nova familio vivis en Sárbogárd. Baldaŭe ŝi naskis 3 gefilojn. En 1848 ŝi vidviniĝis. Ŝi sekvis la hungaran armeon al Debrecen, kie ŝi ekhavis postenon "ĉefflegisto de la hungara armeo". Ŝi fondis 70 tendaran hospitalon kaj varbis flegistinojn. Post fiasko de la liberecbatalo ŝi estis akuzita, sed oficiroj de la Habsburga armeo atestis, ke ŝi bone flegis ankaŭ la malamikajn vunditojn, tial ŝi liberiĝis. En 1851 ŝi forlasis Hungarion kaj vojaĝis al Bruselo, poste al Usono, kie ŝi okupiĝis pri puntoj.

Memorigiloj
-----------

* faklernejo "Kossuth Zsuzsa"
* premio "Kossuth Zsuzsa"

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Zsuzsanna Kossuth en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 395583
* GND: 118987682
* LCCN: n84116657
* VIAF: 45102024
* ISNI: 0000000026927825
 |
**Zsófi Barabás** [ĵOfi barabAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Barabás Zsófi** estas hungara pentristo. Ŝia patro estas Márton Barabás, ŝia frato estas Lőrinc Barabás.

Zsófi Barabás naskiĝis la 7-an de aprilo 1980 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zsófi Barabás frekventis industriartan mezlernejon inter 1994-1998, poste en la studjaro 1998 politeknikan universitaton en Kembriĝo, pli poste (1999-2004) Hungaran Belartan Universitaton (kun diplomo en 2004). Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Kálmán Molnár (grafikisto), Tamás Felsmann kaj László Lelkes. Ekde 2005 ŝi studis por scienca grado DLA en Universitato de Pécs, kie ŝia majstro estis Ilona Keserü. Ekde 2009 ŝi plulernis en Arta Universitato de Tokio. En tiuj studjaroj ŝi ricevis stipendiojn inter 2001 kaj 2014. Ŝi pentras abstraktismajn bildojn. Ŝi ricevis premion en 2005.

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Színes áramlás (2015)
* Ölelés (2017)
* Szakadatlanul távolodó
* Vonalban

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Budapeŝto (2002, 2005, 2011, 2017)
* Helsinko (2007)
* Tokio (2015)
* Moskvo (2017)

Elektitaj grupaj ekspozicioj
----------------------------

* Budapeŝto (2001-2005, 2008, 2014, 2017)
* Szentendre (2004, 2008)
* Pécs (2008)
* Stuttgart (2008)
* Szeged (2011)
* Romo (2015, 2016)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-10-08. Alirita 2019-10-08.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 664443
* GND: 1047309610
* VIAF: 306289507
* SUDOC: 243821336
 |
**Zsófia Csatai** [ĵOfia ĉatai], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Csatai Zsófia Hedvig Eugénia Györgyi** [djordji] estis hungara aktoro, operetkantisto. Ŝia origina familia nomo estis *Korizmics* [korizmiĉ], ŝia persona nomvarianto estis *Zsófi*, ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Marosfy Sándorné*, ŝia filino estis Janka Csatay.

Zsófia Csatai naskiĝis la 21-an de oktobro 1853 en Csata (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Čata en Slovakio), ŝi mortis la 3-an de decembro 1900 en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).

Biografio
---------

Zsófia Csatai membriĝis en koruso de Népszínház en 1878. En la sekva jaro ŝi ricevis jam prozan rolon, iam ankaŭ kantistajn rolojn. En 1881 ŝi estis invitita al eksterlando. Inter 1882-1884 ŝi apartenis al teatra trupo de *Lajos Károlyi,* poste ŝi revenis al Népszínház. Ŝi ludis en tiu teatrejo ĝismorte. Ŝi naskis en 1884.

Ŝiaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* William Schwenck Gilbert-Arthur Sullivan: *La Mikado* - Katisah
* Karl Zeller *Der Vogelhändler* - Adelaida
* Sándor Lukácsy: *Árva Zsuzska* - Eszter
* Robert Planquette: *Les cloches de Corneville*
* ? *Kadettkisasszony* - Happy

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 733708
 |
**Zelenogradsk** (ruse *Зеленоградск*, germane **Cranz** [kranc]) estas urbo en la nuna Kaliningrada provinco de Rusio. La urbo situas borde de la Balta Maro, ĉe la suda limo de la Kurona Duoninsulo.

Historio
--------

Cranz estis fondita dum la jaro 1252 de la ordeno de germanaj kavaliroj, kiuj dum pluraj jardekoj de la 12-a jarcento persekutis la nekristanan lokan baltan popolon de praprusoj. Dum la sekvaj preskaŭ sepcent jaroj la komunumo estis germanlingva kaj apartenis al la regno Orienta Prusio. Post la Dua Mondmilito, la regionon konkeris la armeo de Sovetunio, kiu dum 1946 donis al la komunumo novan, ruslingvan nomon kaj statuson de urbo.

Nuntempo
--------

Dum 1959 la urbo havis 6,9 mil loĝantojn; dum 2002 jam estis 12,5 mil.

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas -1 horo (en jaro 2005). Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 54° 57′ N 20° 29′ O﻿ / ﻿54.950 °N, 20.483 °O﻿ / 54.950; 20.483 (mapo)Koordinatoj: 54° 57′ N 20° 29′ O﻿ / ﻿54.950 °N, 20.483 °O﻿ / 54.950; 20.483 (mapo).

La interurba telefona kodo estas 01150, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005). Kodo de OKATO de la urbo estas 27215501.

Gefiloj de la urbo
------------------

* Beate Uhse
**Zsófia Szamosi** [ĵOfia samoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szamosi Zsófia** estis hungara aktoro, instruisto. Ŝia origina familia nomo estis *Szandtner* [sandtner], ŝia patrino estis Zsuzsa Cserje, ŝia pli jun fratino estis Anna Szandtner.

Zsófia Szandtner naskiĝis la 12-an de aŭgusto 1977 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zsófia Szamosi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi pasis 2 jarojn en Nova Teatro (Budapeŝto). Baldaŭ ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 2001. Ŝia ĉefinstruisto estis László Marton (reĝisoro). Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Szigligeti (Szolnok), post unu jaron en Gaja Teatro, pli poste ŝi ne ligiĝis al teatrejoj, krome ŝi havis filmajn rolojn. Ekde 2015 ŝi instruis en privata filmlernejo. Ŝi ricevis premiojn inter 2001-2018. Ŝi naskis unufoje.

Ŝiaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* William Shakespeare:
	+ Romeo kaj Julieta - S-ino Capulet (2000)
	+ La Komedio de Eraroj - Azalea (2010)
* Ferenc Molnár: *Liliom* - S-ino Muskát (2001)
* Anton Ĉeĥov: *Griota ĝardeno* - Varja (2001)
* István Örkény: *Pisti a vérzivatarban* - blondulino (2005)

Ŝiaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* *A leghidegebb éjszaka* (2000) - edzino
* 2010: *Átok* (2010) - Kati
* *Foglyok* (2019) - Ilona
* en kelkaj eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj ekzemple de Johannah Newmarch

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 734038
 |
**Zuberbach,** kroate **Sabara,** hungare **Szabar** [sabar] estas ne memstara vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Weiden bei Rechnitz.

Panoramo en Zuberbach

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro:
* Telefonprefikso:
* Poŝtkodo: 7463
* Aŭtokodo: OW
* 47° 16′ 45″ N 16° 21′ 20″ O﻿ / ﻿47.27917 °N, 16.35556 °O﻿ / 47.27917; 16.35556 (mapo)Koordinatoj: 47° 16′ 45″ N 16° 21′ 20″ O﻿ / ﻿47.27917 °N, 16.35556 °O﻿ / 47.27917; 16.35556 (mapo)

Situo
-----

Zuberbach situas ĉe piedo de monto, laŭ rojo. Rechnitz troviĝas je 7 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1443 laŭ tiama hungara ortografio *"Zabar"*. En 1532 la turkoj detruis la komunumon, poste kroatoj refondis ĝin. En 1910 vivis en Szabar 431 homoj (plejparte kroatoj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Kőszeg, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. Zuberbach aliĝis al Weiden bei Rechnitz en 1971.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo de 1792

* Kategorio Zuberbach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri mita persono. Por aliaj signifoj vidu la artikolon Zelo.
Laŭ la helena mitologio **Zelo** (el la greka *Ζηλος* [ˈziːləs], «fervoro», latine *Zelus* aŭ *Invidia*) estis personigo de fervoro kaj sindediĉo, sed ankaŭ de rivaleco, konkuremo, envio kaj malkonkordo. Li estis filo de Stiksa kaj de la titano Palaso, do frato de Nika (venko), Krato (forto) kaj Bia (perforto). La kvar gefratoj ĉiutempe ŝvebadas ĉirkaŭ la trono de Zeŭso aŭ apud li mem. Ilia nura tasko estis plenumado de liaj ordonojn, kaj pro ili tio apartenis al la kutima sekvantaro de la direĝo. Stiksa kaj ŝia idaro helpis la olimpajn diojn venki la titanojn, kaj pro tio oni kompensis ŝin per granda honoro: ekde tiam ĵuri super Stiksa iĝis la plej sakrala promeso, plenumenda eĉ por ĉiuj la dioj. Kelkaj mitologoj mencias la titanon Oceano kiel patro de Zelo, kun Stiksa. Tamen, verŝajne tio devenas el konfuzo.

Rekreado de la fama Statuo de Zeŭso en Olimpio, verkita de Fidio kaj unu el la sep mirindaĵoj de la antikva mondo. Sur la trono de la dia reĝo videblas kelkaj flugilhavaj membroj de lia akompanantaro, kiaj Nika aŭ **Zelo**.Zelo estis prezentita kiel sacerdoto portanta lampon per una mano kaj vipon per la alia. Poste, la Katolika Eklezio verŝajne adaptis tiun figuron al sia doktrino, konsiderante nur liajn atributojn rilantajn al religia fervoro. Tiucele, oni aldonis flugilojn al la prezentado de Zelo, kaj anstataŭis liajn lampon kaj vipon per evangelio kaj fajr-glavo. Oni prezetadis lin kiel juna religiulo flamkronita kaj preta batali kontraŭ idol-kultado. Kiam li simbolas envion, oni priskribas lin kun minaca aspekto, mishumora brov-kunŝovo kaj fiparolanta. Li akompanadas mizerulojn kaj delektiĝas en malbono. Krome, aludante rivalecon, oni prezentas lin kiel kruela povulo kies nefleksebla glavo apartigas gefilojn el gepatroj, rompante amojn, amikecojn kaj heroaĵojn kun plia efiko ol fajro.

Pro siaj atributoj, oni identigis Zelon al la dajmono Agono, spirito de konkuremo kaj defio kiu ricevadis kultadon en Olimpio, kaj pro tio li estis tre ligita al la dajmonino Erisa, kiu simbolas la disputon komprenatan kiel mova forto de konkurado. Aldone, oni ankaŭ konsideris Ftonon, personigo de la romantika ĵaluzo, iamaniera ekvivalento de Zelo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Zeloso ĉe Theoi.com

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Heziodo. *Teogonio*, 383-5.
2. ↑  Higeno. *Antaŭparolo*.
3. ↑  Heziodo. *Teogonio*, 386.7.
4. ↑  Pseŭdo-Apolodoro. *Mitologia biblioteko*, 1.9.
5. ↑  Pierre Grimal. *Dictionnaire de la mythologie grecque et romaine*, s.v. *Zelus*.
6. ↑  Imagita bildo ĉe *With the world's people; an account of the ethnic origin, primitive estate, early migrations, social evolution, and present conditions and promise of the principal families of men* de John Clark Ridpath, Eld. Clark E. Ridpath, Vaŝingtono (1915).
7. ↑  François Noël. *Dictionnaire universel de la fable et de la mythologie*, s.v. *Zelus*.
8. ↑  Heziodo. *Taskoj kaj tagoj*, 175 kaj sekv.
9. ↑  Opiano. *Cynegetica*, 33.236 kaj sekv.
Botelo da Zubrovko
**Zubrovko** (pole *żubrówka*, prononcata: *ĵubrufka*) estas pola vodko distilita el sekalo. Al tiel preparita alkoholo oni aldonas esencon de aroma herbo populare nomata *żubrówka* (en la pola ĝi signifas "bizona herbo", latine *Hierochloe odorata*), kiu kreskas en Arbaro de Białowieża. La herbo kaŭzas specifan guston, aromon kaj verdaflavan koloron. En ĉiu originala botelo da zubrovko estas unu trunketo de la herbo. 

La historio de la vodko probable komenciĝis en la 17-a jarcento kaj jam en la 18-a jarcento zubrovko iĝis unu el la plej popularaj alkoholaĵoj de pola nobelaro. En 1926 la firmao Polmos eltrovis metodon de amasa produktado de la vodko kaj registris kaj patentis ĝin kiel komercan produkton. 

Hodiaŭ la originalan vodkon produktas Polmos en Bjalistoko. Krome, en aliaj landoj oni produktas similaĵojn sub la nomoj: *Wisent Vodka* (Usono), *Зубровка* (Rusio), *Zubrivka* (Ukrainio), *Grasovka* (Belorusio). 

Zubrovko estas ĝenerale trinkata pura kaj malvarmigita aŭ kiel koktelo kun pomsuko. 

* Kategorio Zubrovko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Zuchwil** [Zuĥvil] estas komunumo en la distrikto Wasseramt en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 8 684 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Zuchwil situas oriente de la kantonĉefurbo Soloturno ĉe la norda bordo de la rivero Aro. Ĝian orientan limon forma la rivero Emme, kiu en la nordorienta angulo de Zuchwil alfluas la Aron. La komunumo apartenas al la aglomeraĵo de Soloturno, kun kiu ĝi estas komplete ligita.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,63 km², de kiuj 19,2% estas kovritaj de arbaro, 24,8% servas por agrikulturo kaj 52,9% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo limas en nordo al Feldbrunnen-Sankt Niklaus kaj Riedholz, en oriento al Luterbach kaj Derendingen, en sudo al Biberist, kaj en okcidento al Soloturno.

Trafiko
-------

Kvankam tra Zuchwil pasas du trajnlinioj, la komunumo ne disponas pri propra stacidomo. La ĉefstacidomo de Soloturno, kiu situas rekte ĉe la nordokcidenta komunumlimo de la komunumo, tamen atingeblas ek de la centro de Zuchwil en dek minutoj piede, kaj la komunumo estas pere de la loka buslinio n-ro 6 konektita al la loka busreto de Soloturno.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Zuchwil datiĝas el la jaro 1052 kiel *Zuchwile*. En la komunumo tamen jam en romia tempo ekzistis homaj setlejoj, kiel pruvis la restaĵo de romia bieno kaj la ŝoseo de romia strato.
En la jaro 1365 la urbo Soloturno akiris de la *Grafoj de Buchegg* la jurisdikcion pri Zuchwil kaj en la jaro 1501 ankaŭ la regado transiris al Soloturno.

1817 la kadavro de Tadeusz Kościuszko estis enterigita en la tombejo de Zuchwil, ĝis ĝi poste estis rehejmigita al la reĝa tombejo en Krakovo en Pollando.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Zuchwil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* Zuchwil en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Wasseramt |
| --- |
| Aeschi (Steinhof) • Biberist • Bolken • Deitingen • Derendingen • Drei Höfe (Heinrichswil-Winistorf • Hersiwil) • Etziken • Gerlafingen • Halten • Horriwil • Hüniken • Kriegstetten • Lohn-Ammannsegg • Luterbach • Obergerlafingen • Oekingen • Recherswil • Subingen • Zuchwil |  |

 |
Koordinatoj: 47° 52′ 57″ N 3° 58′ 52″ O﻿ / ﻿47.88250 °N, 3.98111 °O﻿ / 47.88250; 3.98111 (mapo)

**Épineuil** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 604 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Épineuil etendiĝas sur 6.21 km², kaj havis 604 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 97 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Robert Duverne, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Épineuil apartenas al la kantono de Tonnerre, kies ĉefurbo estas Tonnerre. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Tonnerre
**Omer Zulfu Livaneli** (turke: **Ömer Zülfü Livaneli**, nask. la 20-an de junio 1946 en Ilgin, Konya) estas turka kantisto, komponisto, verkisto, poeto, filmreĝisoro, aktivisto pri homaj rajtoj kaj politikisto.

Zulfyu Livaneli estas la gajninto de multaj turkaj kaj internaciaj premioj, liaj kantoj estis tradukitaj en multajn lingvojn. Livaneli estas la aŭtoro de muziko por pli ol 300 kantoj kaj 30 filmoj. Liaj kantoj bazitaj sur la poemoj de Nazim Hikmet estas aparte popularaj en Turkio (lia albumo *Nazim Türküsü* estis ĉe la pinto de la turka furorlisto dum 48 semajnoj). Livaneli iĝis konata pro la invento de la tn. *Özgün Müzik,* gitar-bazita ĝenro en kombino de mola kantanta voĉo kun arabeska muziko kaj kamparaj melodioj. Li ankaŭ skribis muzikon por baleto kaj por 5 teatraj produktadoj. 

Kiel verkisto, Livaneli kreis 14 verkojn de fikcio kaj ĵurnalismaj verkoj. Liajn *Serenado por Nadia (2011)*, *Leyla'nın Evi (La domo de Leyla) (2006) kaj* *Kardeşimin Hikayesi* (*La Rakonto de Mia Frato*) (2013) estis tradukitaj al 37 lingvoj kaj gajnis multajn turkajn kaj internaciajn literaturajn premiojn. Livaneli ankaŭ verkis politikan sciencan libron, titolitan "*Inter la aroganteco de la Okcidento kaj la Nescio de la Oriento*"*,* publikigita en la turka en 2019.

Kiel filmreĝisoro, li reĝisoris 3 filmojn. Gajninto de *la Ora Palmo* de la Mediteranea Filmfestivalo en Valencio (1989) kaj *la Ora Antilopo* de la Filmfestivalo en Montpellier (Francio). La sveda-turka-germana filmo *Livaneli* *Fog* (1988), surbaze de la samnoma romano verkita de li, estis nomumita por la titolo *de Plej bona eŭropa filmo.*

Ekde 1996 li ricevis la titolon de Unesko-ambasadoro de bonvolo por ĝia programo kulturo por paco "en rekono de liaj kontribuoj al mondpaco en la lokoj de muziko kaj literaturo". Li rezignis sian rolon ĉe Unesko en protesto kontraŭ la damaĝo farita de turkaj aŭtoritatoj al la kurda urbo Diyarbakir, en kiu la militistaro detruis partojn de la malnova urbo kiuj estas listigitaj kiel monda heredaĵo de Unesko.

En 2002-2007 Livaneli estis membro de la turka parlamento, membro de la Respublikana Popola Partio, kiun li tamen forlasis pro ĝia "nedemokrata kaj aŭtoritatema politika sistemo".

Livaneli estas vegetarano. Ekzistas kultura centro kiu portas lian nomon en Ankaro kaj Istanbulo. En tiu lasta urbo ankaŭ ekzistas muzeo pri li.

Referencoj
----------

1. 1 2 3  (en) Jim Ottaway, Jr. *Bringing History Back to Life: Best-selling Turkish Writer Zulfu Livaneli on "Serenade for Nadia"*, Words Without Borders, la 2-an de marto 2020.
2. ↑  (en) *Turkish writer quits UNESCO to protest damage to heritage, rights abuse*. *Reuters*, la 26-an de majo 2016.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de Zulfyu Livaneli:


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847604
* GND: 119272903
* LCCN: no90003948
* VIAF: 119711397
* ISNI: 0000000114807030
* SUDOC: 067689906
* BNF: 141998511
* MBA: 8fc03fdd-6b12-4c52-b4af-2b8a6a49051e
* NLA: 53858230
* BIBSYS: 8052378
* NKC: mzk2008486588 mzk2008486587, mzk2008486588
* ICCU: LO1V329033
 |
**Zullwil** estas komunumo en la distrikto Thierstein en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 611 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Zullwil situas en valkaldrono de la Soloturna Ĵuraso meze inter Laufen kaj Liestal. La rekonilo de la vilaĝo estas la burgruino Gilgenberg, kiu tronas sudoriente de la vilaĝo sur la norda deklivo de *Portiflue*. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Zullwil mem la setlejoj Müllimatt kaj Reben kaj parto de la vilaĝeto Oberkirch, kie situas la komunuma preĝejo de Zullwil kaj Nunningen.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,64 km², de kiuj 45,9% estas kovritaj de arbaro, 44,0% servas por agrikulturo kaj 9,6% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Zullwil limas en nordo kaj oriento al Nunningen, en sudo kaj okcidento al Meltingen, kaj en nordokcidento al Fehren.

Trafiko
-------

Tra Zullwil pasas la kantona vojo ĉefvojo n-ro 267 (de Laufen tra Breitenbach al Liestal). Per poŝtaŭtolino laŭlonge de tiu vojo, la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Zullwil datiĝas el la jaro 1152 kiel *Zolwilre*. en la jaro 13012 la unuan fojon estis menciita la kastelo Gilgenberg kiel *Gilienberc*. Dum la tertremo de Bazelo de la jaro 1356 la kastelo suferis gravajn damaĝojn. Dum la kastelo estis la centro de la Senjorujo Gilgenberg. En la jaro 1527 Hans Imer vendas la kastelon kaj senjorujon Gilgenberg kune kun la vilaĝoj Meltingen, Nunningen kaj Zullwil kune kun ĉiuj loĝantoj por 5900 guldenoj al la urbo Soloturno. En la jaro 1798 dum la Helveta Revolucio francaj trupoj detruis la Kastelon Gilgenberg kiel simbolo de la malnova feŭda reĝimo. La malnova voktejo Gilgenberg fariĝis parto de la distrikto Thierstein.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
2. ↑  Fonto: Teksto pri la historio de Zullwil en la retejo de la komunumo Arkivigite je 2011-07-07 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Zullwil

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Zullwil** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Burgruino GilgenbergBurgruino Gilgenberg
* Katolika pastra preĝejo Sankta Petro kaj Paŭlo en OberkirchKatolika pastra preĝejo Sankta Petro kaj Paŭlo en Oberkirch
* La preĝjeo de interne, pentritaj fenestrojLa preĝjeo de interne, pentritaj fenestroj
* La preĝejo de interne, orgenoLa preĝejo de interne, orgeno
* Vilaĝa ĉefstratoVilaĝa ĉefstrato

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Thierstein |
| --- |
| Bärschwil  •  Beinwil  •  **Breitenbach**  •  Büsserach  •  Erschwil  •  Fehren  •  Grindel  •  Himmelried  •  Kleinlützel  •  Meltingen  •  Nunningen  •  Zullwil |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Zumikon (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Zumikon** estas komunumo en la distrikto Meilen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 4943 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Zumikon kaj Oetwil ĉe la lago estas la solaj komunumoj en la distrikto Meilen, kiu ne rekte siutas ĉe la bordo de la Lago de Zuriko. Zumikon situas sur la okcidenta flanko de la montoĉeno Pfannenstiel proksimume 200 metroj super la nivelo de la Lago de Zuriko. Oni de Zumikon havas belan vidon super la lagon kaj al la Alpoj kaj la urbo de Zuriko.

Trafiko
-------

Zuriko estas konektita per la Forch-Fervojo, kiu estas regiona tramlinio, liganta Zurikon tra la pasejo Forch kun Egg ZH, cirkulante nuntempe sub la linisignado S18 de la Zurika Trafik-Unio kun la urbo de Zuriko en 15-minuta kadenco kaj ankaŭ disponas pri loka busreto.

Historio
--------

La unua mencio de la komunumo datiĝas el la jaro 946, kiam en dokumento estis regulita la divido de la interezpagoj de la setlejoj *Zumikon*, *Waltikon* kaj *Gössikon* inter la Granda Monaĥejo kaj la Virina Monaĥejo de Zuriko.

Zumikon estis en la jaro 1848 unu el la tri solaj vilaĝoj, kies loĝantaro voĉdonis kontraŭ la enkonduko de la Federacia Konstitucio de Svislando kaj la kreo de la Svisa Konfederacio.

Famaj personoj
--------------

En Zumikon vivis aŭ vivas

* Elisabeth Kopp una virino en la Federacia Konsilio de Svislando
* Udo Jürgens, germana komponisto kaj kantisto

Vidu ankaŭ
----------

* Zumikon (stacidomo)
* Maiacher (stacidomo)
* Waltikon (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Zumikon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Meilen |
| --- |
| Erlenbach • Herrliberg • Hombrechtikon • Küsnacht • Männedorf • **Meilen** • Oetwil ĉe la lago • Stäfa • Uetikon ĉe la lago • Zollikon • Zumikon |  |

 |
**Lodza geto** (germane: Litzmannstadt Ghetto, jide: לאדזשער געטא; Lodĵer geto; ליצמאנשטאטער געטא; Licmanŝtoter geto) – juda geto ekzistanta en okupata de germanoj Lodzo (de aprilo 1940 nomata Litzmannstadt). En arkivaj dokumentoj oni povas renkonti mallongigitan formon L-stadt – Getto, de la urbo-mallongigo ĝenerale uzata de la germanoj, ekz. sur firmaaj presaĵoj.

La unua plene izolita de la urbo geto sur teritorio de okupata Pollando, la plej granda post Varsovia geto kaj unusola, kiu estis preskaŭ ĝis la fino de la germana okupado sur polaj teritorioj.

Historio
--------

Formale la geto fondiĝis la 8-an de februaro 1940, finfine estis fermita kaj izolita de la urbo la 30-an de aprilo 1940. Unuavice oni enfermis judojn restantaj tiutempe lime de la urbo – ĉirkaŭ 140 mil personoj. Poste, en la jaroj 1941–1942, oni setligis tien judan popolon, unue de la Lodza Provinco, el likvidataj sinsekve getoj en aliaj urboj. Sekve, fine de 1941, ĉ. 5 mil ciganojn, en tio sintiojn de la aŭstra-hungara landlimo (tiel nomata Burgenland; novembro 1941) kaj fine, en la dua duono de la 1942, preskaŭ 20 mil judojn de Okcidenta Eŭropo (inter alie de Germanio, landoj de Benelukso kaj judojn de Prago). Rezulte, tra la geto trapasis pli ol 200 000 personoj.

Funkciuloj de la geto de la 23-a de junio ĝis la 26-a de oktobro 1942 konfiskis al judoj valoraĵojn je 586 mil markoj.

La 29-an de aŭgusto 1944 la geto, kie loĝis 160 mil judoj kaj 5 mil ciganoj, estis likvidita — en ĝi pro malsatego kaj malsanoj mortis 44 mil, ĉirkaŭ 80 mil germanoj forveturigis al koncentrejo Aŭŝvico, kie pli ol 60 mil oni mortigis per gaso.

Loĝantoj de la geto
-------------------

* Jurek Becker
* Artur Brauner
* Arnold Mostowicz
* Ĥaim Rumkovski
* Jack Tramiel

Vidu ankaŭ
----------

* Generalplan Ost
* Provinco Vartlando
* Majdanek
* Bjalistoka geto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Lodza geto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lodza geto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Film Dariusza Jabłońskiego „Fotoamator" powstały w 1998 na bazie kolorowych slajdów z 1942 roku wykonanych przez Waltera Geneweina Filmo de Dariusz Jabłoński *Fotoamator* (Fotoamatoro) kreita en 1998 surbaze de koloraj lumbildoj el 1942 faritaj de Walter Genewein
* Litzmannstadt Ghetto - paĝo de la Urboficejo Lodzo
* Łódź Getto angle
**Éric TABARLY** estis franca navigisto, naskiĝinta la 24-an de julio 1931 en Nantes, kaj mortinta en la Irlanda Maro la 13-an de junio 1998 post falo eksterŝipe.

Éric Tabarly malkovris veladon en la aĝo de tri, kiam li suriris la familian boaton, kies nomo estis *Annie*. En 1938, kiam Éric havis sep jarojn, lia patro Guy aĉetis malnovan boaton konstruitan en 1898 de la skota boatkonstruisto William Fife. La patro renomis la boaton Pen Duick, nomo kiu en la bretona lingvo signifas brunan paruon. 

Tabarly dediĉis sian vivon al la maro. Ĉiuj liaj boatoj estis nomitaj per la sama nomo, kaj en lia vivo kvin aliaj Pen Duick sekvis, distingitaj nur per progresema roma cifero (Pen Duick II ĝis Pen Duick VI), sed ĉiujn li amis egale.

En 1964 Tabarly venkis en la solula transatlantika vetkuro per sia boato, la Pen Duick II. Li ricevis gratulojn de generalo De Gaulle, kaj dank' al li multe pli da francoj malkovris veladon. Pro siaj multaj venkoj en diversaj vetkuroj en 1967 li ricevis la Honoran Legion.

Li malaperis surmare dum la vespero de la 12-a de junio 1998, en la Irlanda Maro, ĵus antaŭ la 23a horo, kun la akvotemperaturo ĉe proksimume 11° kaj la perspektivo de supervivo limigita al 3-4 horoj. Lia korpo estis trovita de kelkaj maristoj ĉirkaŭ tagmezo la morgaŭon, je 43 mejloj (80 km) sude de la punkto, kie ĝi falis en la maron.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835749
* GND: 121658376
* LCCN: n50009389
* VIAF: 92696078
* ISNI: 0000000114520064
* SUDOC: 027282139
* BNF: 119258867
* NLA: 49787995
* ICCU: PALV019606
 |
Ĝardeno de la palaco.
La **Palaco Mondragón**, konata ankaŭ kiel **Palaco de la Markizo de Villasierra**, estas mudeĥara-renesanca konstruaĵo situanta ĉe la historia domkerno de la urbo Arundo, Hispanio.

Kvankam la legendo parolas pri la reĝoj de la Tajfo de Arundo, la historia informo montras ĝin kiel palaco de alandalusa deveno, kie en la 14a jarcento loĝis la reĝo benimeria Abd al Malik, filo de la sultano de Maroko Abul Hassan. Post la morto de Abd al Malik, Arundo ekdependis el la Regno de Granado kaj la palaco iĝis la rezidejo de la nazaria guberniestro kies lasta okupanto estis Hamed el Zegrí.

De la islama epoko restas nur la plano, la fundamentoj kaj subteraj trapasejoj el ĝardeno al la iama alkazaro.

La 24-a de majo de 1485, Arundo estis konkerita de la Katolikaj Gereĝoj kiuj fiksis siajn rezidejon en la palaco dum sia estado en la urbo post kio ĝi pasis al manoj de la kapitano Melchor de Mondragón, kies blazono aperas ĉe la pordo kaj kiu nomigos la palacon. Poste ĝi pasos al manoj de Francisco Valenzuela, Markizo de Villasierra.

La fasado estas de komenco de la 16a jarcento, kaj montras en anguloj du kvadratajn turojn el briko. La interno de la palaco ordiĝas ĉirkaŭ tri kortoj. La unua estas de la 18a jarcento. La dua estas mudeĥara de la 16a jarcento, kun mikso de stiloj gotika, renesanca kaj mudeĥara. El tiu korto, hufofera arko (kun mudeĥara pordo) kondukas al la ĝardeno. La tria korto (patio) estas de stilo malfrugotika.

En la aktualo la palaco estas hejmo de la Arkeologia Muzeo de Arundo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Palaco Mondragón en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Palaco Mondragón[*rompita ligilo*]
**Zunzgen** estas komunumo en la distrikto Sissach en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 2482 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Zunzgen situas sude de Sissach en la valo de la rivero *Diegterbach*, alfluanto de Ergolz.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Zunzgen limas en nordo al Sissach, en oriento al Thürnen, en sudo al Tenniken, en sudokcidento al Hölstein, en okcidento al Ramlinsburg, kaj en nordokcidento al Itingen.

Trafiko
-------

Tra Zunzgen pasas la buslinio 107 de Eptingen al Sissach, per kiu la komunumo estas konektita al la reto de la publika trafiko. La vilĝocentro de Zunzgen cetere situas en distanco de 1 km de la stacidomo de Sissach.

En Sissach ankaŭ facile atingeblas la nacia aŭtoŝoseo A2 de Bazelo al Tiĉino, kiu pasas okcidente de la vilaĝo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Zunzgen datiĝas el la jaro 1323 kiel *Zunzkon*.

Sur la monteto Büchel oni trovis en la jaro 1950 ruinon de frumezepoka kastelo. Ekzistas legendo laŭ kiu sub la monteto Büchel troviĝas la tombejo de la huna reĝo Atilo. La legendo diras, ke ĉiujare la sanktan vedredon li forlasas kun siaj sekvantoj la tombejon kaj elpakas sian oran trezoron kaj lavas ĝin en la rivero por poste denove reiri al la tombo.

En mezepoko la vilaĝo supozeble apartenis al la senjorujo *Homberg*, kies heredantoj estis la Grafoj de Habsburgo-Laufenburg en la jaro 1223. La habsburgaj servutoj unue estis la nobeloj de Frick kaj ek de 1406 la senjoroj de Eptingen. En la dua duono de la 15-a jarcento Zunzgen fariĝis posedaĵo de la urbo Bazelo kaj apartenis ĝis la tempo de la Helveta Respubliko al la voktejo de Farnsburg. En la jaro 1803 ĝi estis atribuita al la distrikto Sissach, kun kiu ĝi en la jaro 1833 fariĝis parto de la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Zunzgen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Zunzgen
* Paĝo pri la loka historio de Zunzgen sur la oficiala retejo de Kantono Bazelo Kampara Arkivigite je 2008-12-29 per la retarkivo Wayback Machine

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Sissach |
| --- |
| SissachSissach Anwil  •  Böckten  •  Buckten  •  Buus  •  Diepflingen  •  Gelterkinden  •  Häfelfingen  •  Hemmiken  •  Itingen  •  Känerkinden  •  Kilchberg  •  Läufelfingen  •  Maisprach  •  Nusshof  •  Oltingen  •  Ormalingen  •  Rickenbach  •  Rothenfluh  •  Rümlingen  •  Rünenberg  •  Sissach  •  Tecknau  •  Tenniken  •  Thürnen  •  Wenslingen  •  Wintersingen  •  Wittinsburg  •  Zeglingen  •  Zunzgen | Sissach |

 |
Zero 7 en *Bumbershoot* en 2006.
**Zero 7** estas angla muzika duopo konsistanta el Henry Binns kaj Sam Hardaker. Ili ekkarieris kiel studiinĝenieroj kaj en 1997 formis la grupon Zero 7. Ilia debuta albumo, nome *Simple Things*, estis publikigita en 2001. Postaj albumoj estis *When It Falls*, *The Garden* kaj *Yeah Ghost*.

Post studi soninĝenieradon, Binns kaj Hardaker ekkarieris en la muzika industrio en la 1990-aj jaroj en la registrostudio de Mickie Most nome RAK en Londono, inĝenierante muzikon por britaj grupoj kaj muzikistoj kiel Pet Shop Boys, Young Disciples kaj Robert Plant. En 1997 ili kreis remiksaĵon de la kanto "Climbing Up the Walls" de Radiohead (kio estis ankaŭ la unua fojo kiam la nomo 'Zero 7' estis uzita) kaj Binns ricevis nomolistigon por aldona mikso en Kid A. La paro remiksis ankaŭ la kanton de Terry Callier nome "Love Theme From Spartacus" kaj kantojn de Lenny Kravitz, Sneaker Pimps kaj Lambchop.

Diskaro
-------

### Studialbumoj

* Simple Things (2001)
* When It Falls (2004)
* The Garden (2006)
* Yeah Ghost (2009)

### Aliaj albumoj

* Another Late Night (2002)
* Simple Things Remixes (2002)
* Introducing... Zero 7 - EP (2008)
* Record (2010)
* Simple Science (2014)
* EP3 (2015)

Notoj
-----

1. ↑  "THE INTERVIEW: Zero 7". Arkivigite je 2022-03-05 per la retarkivo Wayback Machine Short and Sweet NYC. Alirita la 23an de oktobro 2019.
2. ↑   Alirita la 23an de oktobro 2019.