recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Koordinatoj:50° 08′ N 16° 11′ O﻿ / ﻿50.133 °N, 16.183 °O﻿ / 50.133; 16.183 (mapo)

**La kastelo Častolovice** situas en la samnoma urbeto en Ĉeĥio, en la regiono Hradec Králové, distrikto Rychnov nad Kněžnou, 30 km oriente de Hradec Králové.

Historio
--------

Renesanca kastelo de la nobela familio Šternberk, konstruita surloke de gotika akvofortikaĵo, estis adaptita en la 19-a jarcento en novgotika stilo.
En 1900 estis renovigita la renesanca aspekto inkluzive valorajn freskojn en la korto.
La nuna posedantino Franziska Diana Phipps Sternbergová, renoma loĝejarkitektino, multe meritas pri ampleksa sentema rekonstruo kaj agrabligo de la tuta arealo.

Vidindaĵoj
----------

* historiaj internoj kun originaj pentritaj kasedaj plafonoj, valora ekipaĵo, renesanca meblaro, riĉa kolekto de bildoj, armiloj ktp, abunda florornamo, la tuto donanta nekutime intiman kaj hejman etoson
* en la korto malgranda galerio pri verkoj de nuntempaj artistoj
* parko, malgranda bestoĝardeno kaj ĉasarbaro kun blankaj damaoj

Praktikaj informoj
------------------

La kastelo estas publike alirebla ekde aprilo ĝis oktobro, trarigardoj okazas kun ĉiĉerono.
Aktualajn informojn vidu en la retpaĝaro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Častolovice (kastelo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Oficiala kastela retpaĝaro
**Zahorí** [saoRI] aŭ **koboldo zahorí** (hispane: *duende zahorí*) estas koboldo de la kantabra mitologio.

Malsame al aliaj koboldoj de la kantabra mitologio, ĝi ne ŝerceme mokas homojn. Oni nomas ĝin ankaŭ *mirakla serĉisto* aŭ *koboldo de perditaĵoj* ĉar oni vokas ĝin kiam oni perdis ion.

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **„** Duende, duende, duendecito,una cosa yo perdí;duende, duende, duendecito,compadécete de mí. **"** |   | **„** Koboldo, koboldo, kobolĉjo,ion perdis mi,koboldo, koboldo, kobolĉjo, vi kompatu min. **"** |
| — Folklora proverbo. |

 |

Se la vokinto estas bonulo, la koboldo rapide venas por atente aŭskulti priskribon de la perdita objekto kaj tuj faras signon pri alira vojo por, ke oni akompanu ĝin. Ĝi refoje faras ĉirkaŭiron serĉante la objekton. Se ĝi notas, ke la vokinto tuj malpacienciĝas, la koboldo malaperas, sole trovas la objekton kaj donas ĝin al homo, kiu necesas ĝin (ofte malriĉulo).

Priskribo
---------

Ĝi estas eta kaj bruna koboldo. Ties nazo estas longa kaj akrapinta. Ties okuloj estas grandaj kaj nigraj kaj ties haroj estas blondaj. Ĝi parolas per raŭka voĉo, kvazaŭ kolera, sed ververe ĝi estas tre gaja kaj ties rido estas daŭra kaj afabla. Ĝi kutime portas ruĝan ŝafo-felan jakon kaj ofte hastas ien kaj tien.
Monda heredaĵo de UNESKO

Katedralo de Sevilo
La **Katedralo Sankta Maria de la Seĝo de Sevilo** estas la katedralo el gotika arĥitekturo plej granda en la mondo. En 1987 estis deklarita kiel Monda heredaĵo de UNESKO. La metropolita urbodomo estas ĝia administranto dum la 7 jarcentoj da historio de la katedralo.

Por la ekleziaj celoj okazas ĉiutaga meso, la celebrado de la festoj de la Korpo de Kristo kaj de la Senmakula Koncipiĝo kaj oni ankaŭ zorgas pri la kultado al la Virgulino de la Reĝoj. En tiu ĉi templo ankaŭ troviĝas la restaĵoj de Sankta Fernando Reĝo, patrono de la urbo.

Reĝa Kapelo de la Katedralo de Sevilo estas kapelo situanta en la ĉefa parto de la Katedralo de Sevilo apartenanta al la Katolika Eklezio. En ĝi estas enterigitaj Fernando la 3a, Alfonso la 10a kaj Petro la 1-a de Kastilio, inter aliaj membroj de la leon-kastilia nobelaro. En la kapelo ankaŭ troviĝas la bildo de la Virgulino de la Reĝoj, patronino de la urbo Sevilo.

* Katedralo de Sevilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Katedralo de Sevilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Katedralo de Naskiĝo de la Sinjoro
**Katedralo Naskiĝo de Jesuo** (rumane: *Catedrala Nașterea Domnului*) estas preĝejo en Kiŝinevo. Temas pri metropolitejo de la Moldava-ortodoksa eklezio.

Historio
--------

interno
Starigitis la kirko inter 1830 kaj 1836 laŭ iniciato de Gavril Bănulescu-Bodoni, metropolito de Besarabio. Post unuaj planadoj de la en 1831 mortinta arĥitekto Peter Speeth transprenis la gvidadon Avraam Melnikov. Konsekriĝo eblis en al 13.10.1838.

En junio 1941 ĝi tre damaĝitis bombade. Komenciĝis restaŭrado en septembro 1942 du kio aktivis la rumana artisto Jean Alexandru Steriadi. Finiĝo estis en la 1950-aj jaroj. Nokte inter la 22-a kaj la 23-a de decembro eksplodigitis la kampanilo laŭ ordono de la municipa administrato komunista kaj diserva okazigejo sekve ne plu eblis. Anstataŭe ĝi ekfunkciis kiel ekspoziciejo de la ministerio pri kulturo de Moldava Soveta Socialisma Respubliko.

Inter 1989 kaj 1991 sukcesis redediĉo sakraleja. Ekis ampleksaj restaŭradlaboroj kaj en la 3.11.1995 ŝtatprezidanto Mircea Ion Snegur eĉ subsignis dekreto pli akcelo restaŭrada. En 1996 la laboroj finiĝis kaj samjare metitis fundamenta ŝtono pri nova sonorilturo kies novestiĝo estis en la 1997-a jaro. Tamen ĝi diferencas de la orginalo kiun estis detruintaj komunistaj barbaroj en 1962.

Situo kaj arĥitekturaj detaloj
------------------------------

Triumfa arko kaj kampanilo
La katedralo en la urbokvartalo Buiucani troviĝas sur sama akso kun malpli longe pli poste starigita Triumfarko de Kiŝinevo kiu similas antaŭan portalon preĝejan. Ĉekirke estas la Katedrala parko. Faritis la kirko laŭ stilo de rusa historiismo el ŝtono kaj brikoj. Ĉe la kvar eksteraj vandoj estas po unu peristilo; ilia koloro estas helflava, kolonoj kaj ornamaĵoj estas blankaj. En la kupolo de la nova kampanilo ja bonvenas lumo eniranta per ok altaj fenestroj.

Kirke estas tri altaroj kaj la ĉefa el ili montras la naskiĝon de la Savinto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Katedralo Naskiĝo de Jesuo (Kiŝinevo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la kiŝineva metropolito

47.026128.8346Koordinatoj: 47° 1′ 34″ N, 28° 50′ 5″ O (mapo)
Koordinatoj: 50° 07′ 13″ N 17° 09′ 15″ O﻿ / ﻿50.12028 °N, 17.15417 °O﻿ / 50.12028; 17.15417 (mapo)

Ruĝmonta selo fine de somero - vido al nordokcidento el deglitejo sur deklivo Velký Klínovec. Tute en fono montopinto de monto Červená hora
**Červenohorské sedlo** (esperante: *Ruĝmonta selo*) estas ŝatata skiada centro de norda Moravio kaj de Ĉeĥa Silezio en montaro Hrubý Jeseník. Ĝi troviĝas en alteco 1013 m sur vojo de signifa ŝosea pasejo (ŝoseo I/44) kaj ĝi situas sur historia moravia-silezia limo.

Ĝi situas proksimume ok kilometroj node de municipo Kouty nad Desnou, fina fervojlinio 293, de kie estas establita pendoltransporto al montoselo.

La areo Ruĝmonta selo estas signifa centro de degliteja skiado sur limo de Moravio kaj Silezio. Estas ĉi tie sume sep skitreniloj kaj kvar deglitejoj, kiuj havas supermaran altecon de 862 ĝis 1164 m. Estas ĉi tie bonegaj neĝkondiĉoj, la vintra sezono daŭras ekde duono de decembro ĝis fino de marto. La areo kun la deglitejoj estas dividita en nordan (pli abruptaj) kaj sudan (pli mildaj) deklivojn. 

El Ruĝmonta selo kondukas reguligata skikura vojo al Praděd – tra Petrovka kaj kabano Švýcárna. La alia skikura vojo kondukas al eksa kabano Vřesová studánka, de kie eblas jam sen reguligita spuro daŭrigi tra Červená hora (esperante: *Ruĝa monto*) al Keprník kaj Šerák. Tiu ĉi vojo estas markita en senarbaraj sektoroj per stanga markigo, sed kiu ne estas tro kvalita.

Jam en la dua duono de la 19-a jarcento situis en la selo ekskursa gastejo, hodiaŭ estas ĉi tie hotelo (la landa limo de Moravio kaj Silezio kondukas rekte tra ĝi), restoracio kaj kelke da kabanoj donantaj loĝigon en apartmanoj.

Ĉar la ŝoseo I/44 superas de Domašov kaj ankaŭ de Kouty nad Desnou supren al la selo grandan superigon, ĝi estas dum vintraj monatoj ofte neveturebla aŭ veturebla nur kun neĝoĉenoj. En la jaroj 2006-2008 (sur la jesenika flanko) kaj en 2014-2017 (sur la ŝumperka flanko) okazis rekonstruo de la ŝoseo I/44.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Odchyty na Červenohorském sedle
**Sopó** [soPO] estas urbo kaj unu el 116 municipoj de la departemento Kundinamarko, Kolombio, situa en la Provinco Sabana Centro. Ĝi situas proksimume je 39 kilometroj norde de Bogoto, kaj 2587 metrojn super marnivelo. Ĝi formas parton de la Metropola areo de Bogoto, laŭ la censo de DANE de 2005. Sopó limas norde kun la municipoj Zipaquirá kaj Tocancipá, sude kun La Calera kaj Bogoto, oriente kun Guasca kaj okcidente kun Chía kaj Cajicá.

Ĝi estis fondita en 1653 de la monaĥo Fray Francisco Chacón. Ĝia katolika paroĥo estas parto de la Diocezo de Zipaquirá.

La toponimo «Sopó», en *muysc cubun* (lingvo de indiĝenaj mŭiska-oj), signifas «Forta ŝtono aŭ monto».

Ekonomio
--------

Alpa Kabano de Sopó.
Pado al la Kruco de Pio la Naŭa.
La ekonomia bazo de la municipo estas formita speciale de agrikultura industrio dediĉita al la produktado de derivaĵoj el lakto, florkultivado, krom kelkaj industriaj sektoroj dediĉitaj al la produktado de varoj por la konstruado kaj la fabrikado de alumetoj; sekvas laŭ ordo la komercaj, servaj kaj financaj aktivecoj.

Krom tio, ene de la municipo oni konstruis areojn por loĝejoj kamparaj por deeksteraj familioj, de soci-ekonomia alta tavolo, kiuj disponas el golf-ludejoj, ĉevalrajdejoj, lagetoj, malsekejoj ktp. Estas multaj allogaĵoj por turismo kaj vizitantoj.
Tipa tegmentokovraĵo per „kastorvostaj" tegoloj
La **katedralo de Bazelo** estas unu el la ĉefaj vidindaĵoj kaj rekonilo de la urbo Bazelo en Svisujo. La preĝejo konsistas el ruĝa sabloŝtono; ĝi havas du maldikajn turojn kaj interkruciĝajn ĉefajn tegmentojn kovritajn per buntaj kastorvostaj tegoloj. La iama episkopa preĝejo, nun protestanta-reformita, ekestis inter 1019 kaj 1500 laŭ romanika kaj gotika stilo.

Antaŭ la katedralo de Bazelo troviĝas la Katedrala Placo, kiun borderas multaj domoj de la iamaj katedralestroj.

Konstruhistorio
---------------

Plano
La nuna konstruaĵo deiras esence de la malfruromanika novkonstruaĵo el la lasta triono de la 12-a jarcento (1180–1220/30). Sur la plano de la antaŭa konstruaĵo ekestis trinava preĝejo pliampleksigita per transversa navo. Fortikaj pilastrofaskoj portis la konstruaĵon, kaj tamen tertremo detruis en la jaro 1356 la kvin turojn, diversajn volbojn kaj partojn de la kriptoj. Sub Johannes Parler la pli maljuna, kiu samtempe estis katedralkonstruestro en Freiburg, oni rekonstruis la parte detruitan preĝejon, kaj jam en 1363 la ĉefaltaro estis denove konsekrebla. En la jaro 1414 Ulrich Ensinger, konstruinto de la katedralturoj de Ulm kaj Strasburgo, pretigis la planojn por la elkonstruo de la norda *Georgoturo*; oni finkonstruis ĝin en 1428. La sudan *Martenoturon* tamen Hans Nussdorf finkonstruis la 23-an de julio 1500, kaj tiu ĉi dato validas ankaŭ kiel oficiala dato de la katedrala finkonstruo. En la 15-a jarcento ankaŭ ekestis la granda kaj malgranda klostroj. Ĝis la reformacio en 1529 la katedralo estis la episkopa ĉefpreĝejo. En la 19-a jarcento okazis du grandaj riparadoj. Je tio oni translokis inter 1852 kaj 1857 la ĥorbarilon kaj fermis la oriente situantan navkrucan kripton. En la 20-a jarcento la ĉefa celo de la riparlaboroj estis meti pli en la malfonon la malfruromanikan konstruan substancon, kaj oni malfaris kelkajn alikonstruaĵojn el la 1850-aj jaroj. Por tio oni restarigis en 1975 la plankonivelon de la katedralo sur la originan staton kaj re-alirebligis la navkrucan kripton. Ekde 1985 novfondita katedralkonstrua metiejo okupiĝas pri la malpli-boniĝa stato de la sabloŝtono ĉe la konstruaĵa eksteraĵo de la katedralo.

  

* Katedralo de Bazelo - Basler Münster
* 
* 
* 
* 
* 
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Katedralo de Bazelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arthistoriaj informoj pri la katedralo de Bazelo
* Retpaĝo de la paroĥo
* Informoj pri la katedralo
**Madrid**, aŭ **Madrido**, kies indiĝena nomo estas **Sagasuca**, nomita *Serrezuela* el la epoko de la kolonio ĝis 1875, estas urbo kaj unu el 116 municipoj de la departemento Kundinamarko, Kolombio. Ĝi situas proksimume je 21 km de Bogoto. Ĝi formas parton de la Metropola areo de Bogoto, laŭ la censo de DANE de 2005. Ĝi estas municipo kiu havas Aerarmean Bazon kaj Lernejo por Suboficiroj. 

En 2017 estis totalo de 80 622 loĝantoj.

Madrid estas la plej granda municipo por florkultivado de Kolombio, kun 1.000 ha, en kiuj laboras la plej grandaj entreprenoj de la sektoro. Ĉirkaŭ 30 000 personoj laboras por tiu ekonomio. Elstaras ene de la florproduktado entreprenoj kiel Fantasy Flowers, Imperial, Santa Mónica Flowers, Jardines de los Andes, Altamizal, Rosas Colombianas, Rosas Tesalia, Agrícola Papagayo, Senda Brava, inter multaj aliaj.

La nomo de la urbo ne rilatas al la samnoma hispana ĉefurbo, sed al Pedro Fernández Madrid, literaturisto naskiĝinta en Havano (Kubo) en 1817, kiu serĉe de sano kaj ripozo venis tie loĝi, kie dediĉis sin al verkado de literaturaj artikoloj. Post lia morto, la 7an de februaro 1875, la Serrezuel-anoj, dankaj pro la loĝado de prestiĝa gravulo, proponis lian familinomon kiel nomo por la urbo. Tiu luktis dum epokoj kontraŭ Serrezuela, kaj finfine restis *Madrid*.
Du plej grandaj skisaltejoj en Harrachov, maldekstre la granda, dekstre la mamuta
**Čerťák** (esperante *Diablulo*) estas markigo por skisaltejoj destinitaj por skisaltado, kiuj troviĝas en ĉeĥa Harrachov. La tuta areo konsistas el kvin saltejo, la monda raraĵon prezentas la mamuta skisaltejo destinita pos flugoj sur skioj, kiu estas unu el kvin funkciaj saltejoj de tiu ĉi tipo en la tuta mondo.

Mamuta saltejo
--------------

La Mamuta saltejo estis finita en la jaro 1979, en la jaro 1992 ĝi estis rekonstruita. Ĝia konstrua punkto faras 185 m, grandeco de monteto (angle *hill size*) 205 m. Alveturejo estas longa 124,3 m, mezproksima alveruriga rapideco moviĝas ĉirkaŭ 103 km/h. Rekordon de la saltejo 214,5 m tenas aŭstra skisaltisto Thomas Morgenstern, kiu saltis ĝin la 9-an de januaro 2011. La duan plej longan salton saltis Simon Amman 215,5, sed kun falo kaj la plej longan salton saltis Jurij Tepes 220 metroj ankaŭ kun falo. Regule oni ĉi tie aranĝas mondĉampioneco en flugoj sur skioj. Lasta konkurso de la monda pokalo ĉi tie okazis en la jaro 2013.

Granda skisaltejo
-----------------

La Granda saltejo estis finita en la jaro 1979, en la jaro 1992 ĝi estis renovigita. La konstrua punkto de la saltejo faras 120 m, grandeco de monteto 142 m. La alveturejo estas longa 115,5 m, mezproksima alveturiga rapideco moviĝas ĉirkaŭ 92 km/h. Aranĝis ĉi tie konkursoj de monda pokalo. Rekordon de la saltejo 151,0 m tenas aŭstra saltisto Martin Koch.

Meza skisaltejo
---------------

La Meza saltejo estas uzata precipe por saltista parto de konkurso de nordia kombino. Konstrua punkto de la saltejo faras 90 m, hill size 100 m. Rekordon de la saltejo 102,5 m tenas ĉeĥa saltisto Roman Koudelka.

Pluaj saltejoj
--------------

Krom la jam tri menciitaj saltejoj ĉi tie troviĝas ankoraŭ pluaj du. Rekordon de la saltejo kun konstrua punkto 70 m tenas Jan Matura, kiu ĉi tie saltis 77 m. La malplej granda saltejo havas konstruan punkton 40 m, rekordon 43,5 m tenas František Vaculík.

Rilataj artikoloj
-----------------

* Čertova hora
* Harrachov
* Mondĉampioneco en flugoj sur skioj
La **ĝenropentraĵo** estas tia pentraĵo, kiu prezentas ĉiutagajn vivojn, okazintaĵojn, scenojn de la popolo. Tio eniras kadre de la ĝenrismo ĝenerale.

Infanludoj (1560) fare de Pieter Bruegel la pliaĝa
Miklós Barabás (pentristo): Alveno de la finanĉino (1856)

Historio
--------

Kelkaj opinias, ke jam dum la faraonoj, poste en la Helenisma Epoko kelkfoje oni pentris ĝenropentraĵojn. Serio de la ĝenropentraĵoj komenciĝis en la 16-a jarcento en Malaltaj Landoj. En tiu longa erao estis konata pentristo ekzemple Pieter Bruegel la pliaĝa. Post 2 jarcentoj tiu arto jam estis konata ankaŭ en Francio, Germanio kaj Anglio.

En Hungara reĝlando precipe en la 19-a jarcento disvastiĝis la ĝenropentraĵoj (vidu la duan foton!). Krom la pentraĵoj Sándor Petőfi kaj aliaj poetoj verkis ĝenropoemojn. En la deknaŭa jarcento en Italio memoras en aparta de la plej grandaj eksponentoj de varo pentrarto Antonio Rotta kaj Vincenzo Petrocelli.

En la 20-a jarcento socialismaj pentristoj kreis pentraĵojn, kiuj prezentis vivon de la laboristoj.

Kelkaj pentristoj pri ĝenropentraĵoj
------------------------------------

* Johannes Vermeer
* Jean-Baptiste-Siméon Chardin
* Frans Hals
* Jan Steen
* James Tissot
* Simon Hollósy

Fontoj
------

* enciklopedia.fazekas.hu

Jan Steen: Gaja familio
Rivero Zala.
**Zala** estas rivero en Hungario, la plej granda, kiu fontas kaj finiĝas en Hungario. La nomo estas latine **Salla,** slave **Sala.** En Hungario Zala signifas ankaŭ departementon, vilaĝon, baptonomon kaj en formo de Szalai ĝi estas ofta familia nomo.

Longo estas nur 126 km, tial ĝi ne estas navigebla. La rivero fontas ĉe la landlimo de Slovenio kaj nur rojoj estas enfluantoj.

Zala estas unusola enfluanta rivero de Balatono. La loko de enverŝiĝo estas **Malgranda Balatono**. Tio estas granda kanejo, rezidejo de fiŝoj kaj birdoj. Balatono ricevas nur filtritan puran akvon de Zala. **Kanalo Principális** interligas la riveron kun riveroj Dravo kaj Mura ĝuste ĉe la kunfluejo.

Ĉeborda urbo kaj akvonivela indikilo: Zalaegerszeg (ĉefurbo de departemento Zala).

Komunumoj laŭ Zala: Szalafő, **Őriszentpéter,** Nagyrákos, Pankasz, Felsőjánosfa, Zalalövő, Keménfa, Salomvár, Zalacséb, Kávás, Zalaszentgyörgy, Bagod, Boncodfölde, **Zalaegerszeg,** Zalaszentiván, Pethőhenye, Alibánfa, Vöckönd, Kemendollár, Pókaszepetk, Zalaistvánd, Dötk, Pakod, Zalabér, Batyk, **Zalaszentgrót,** Zalaszentlászló, Kallósd, Kehidakustány, Zalacsány, Bókaháza, Szentgyörgyvár, Zalaapáti, Zalavár.
La **Luterana preĝejo** estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Tótkomlós.

Historio
--------

80 slovakaj familioj el Békésszentandrás fondis vilaĝon en 1746 en tiu loko, kiu nun estas Tótkomlós. Ili tuj konstruis ankaŭ lignan kirkon. La nun videbla preĝejo estis konstruita inter 1792 kaj 1795. Tiutempe la loĝantoj jam estis 3128. Oni ŝanĝis la ŝindojn al ardezoj en 1922.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas en malgranda korto. La fasado estas simetria, meze la svelta kaj kvadrata turo reliefas. En supra parto de la turo estas rondoteraso, iam por la fajrobrigado. La navo havas brikoformon. Koloroj de la muroj kaj interne, kaj ekstre estas blankaj. Interne en tri flankoj galerio etendiĝas. La altara bildo prezentas la Ĉieliron.

Fontoj
------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2016-09-04 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj

Turo de luterana preĝejo en Tótkomlós
Monumento en la preĝejkorto

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Luterana preĝejo (Tótkomlós) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***La Candelaria*** estas la *localidad* numero 17a de la Ĉefurba Distrikto Bogoto, Kolombio. Ĝi troviĝas situa en la centroriento de la urbo Bogoto. Ĝi enhavas la historian centron de Bogoto. Tie oni fondis iam la kolonian urbon la 6an de aŭgusto 1538 kaj oni konstruis la unuan preĝejon. 

Ĝi estas hejmo de la Placo Bolívar, kiu havas en sia orienta flanko la Katedralon de Kolombio. Estas grava turisma, eduka kaj komerca centro. Estas multaj muzeoj, registaraj institucioj, universitatoj kaj preĝejoj. En La Candelaria, krom la citita placo kaj katedralo, estas la loko de la formala fondo de la urbo, la Nacia Kapitolo (sidejo de la kolombia parlamento), la Palaco de Justico (sidejo de la Suprema Kortumo), la Palaco Liévano (sidejo de la urbestraro), la Kapelo de la *Sagrario* kaj la Palaco Arkiepiskopa. Krome la *Casa de Nariño* estas sidejo de la Prezidanto de la Respubliko kaj la Palaco de Sankta Karlo estas la sidejo de la Ministerio pri Eksteraj Rilatoj.

La kvartaloj de la *localidad* estas La Catedral, La Concordia, Las Aguas, Centro Administrativo, Egipto, Belén kaj Santa Bárbara. Ĉar temas ĉefe pri institucia kvartalaro la loĝantaro estas nur de 23 985 personoj.

Bibliografio
------------

* Diversaj aŭtoroj, eldonisto Fabio Puyo Vasco, Historia de Bogotá 3 tomos: Tomo I - Conquista y Colonia, Tomo II - Siglo XIX, Tomo III - Siglo XX, Bogotá, 2007. ISBN 978-958-8293-31-8.
**Zalakomár** estas grandvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Nagykanizsa.

Preĝejo en Zalakomár

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 55km²
* Loĝantaro: 3090
* Poŝtkodo: 8751 kaj 8752
* Telefonprefikso: 93

Situo
-----

Zalakomár situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Letenye, laŭ fervojo Budapeŝto-Zagrebo. Nagykanizsa troviĝas 18 km-ojn.

Historio
--------

La vilaĝo naskiĝis en 1969 pro unuiĝo de memstaraj apudaj vilaĝoj *Kiskomárom* kaj *Komárváros*. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, interretejo.

### Komárváros

La unua mencio devenis en 1019 en formo *"Komár"*. Tiutempe la apudaĵo estis centro de la departemento. En 1356 abatejo fondiĝis. En 1449 la vilaĝo jam havis la rangon kampurbo, en 1552 al tio doganprena rajto aldoniĝis. Ekde la 17-a jarcento la urbeto ofte apartenis al la Osmana Imperio. En 1861 la fervojo portis ankaŭ prosperon. En 1917 incendio okazis. En 1945 la urbeto suferis pro bomboatakoj. Dum la socialismo kolĥozo funkciis.

### Kiskomárom

La unua mencio devenis el 1410 laŭ tiama hungara ortografio *"Kyskomarom"*. En 1540 fortikaĵo konstruiĝis, kiu malkonstruiĝis en 1681. En 1735 la vilaĝo iĝis kampurbo, en 1924 grandvilaĝo. En 1945 oni disdonis parcelojn el la grandbieno al la malriĉaj vilaĝanoj. Dum la socialismo kolĥozo funkciis en la komunumo.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika baroka preĝejo omaĝe al Sankta Triunuo de 1771
* bubalobredejo
* kastelo de Somssich kun parko
* ĉiujare Tutlanda Renkontiĝo de Mezepokaj Kampurboj okazas

Famuloj
-------

* En Kiskomárom naskiĝis:
	+ botanikisto Nándor István Gimesi
	+ muzeologo Piroska Péczely
	+ József Marton (pastro).
* En Kiskomárom mortis Pál Keresztes (instruisto).

* Kategorio Zalakomár en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Črečan,** hungare **Cseresnyés** [ĉereŝnjEŝ] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Nedelišće.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 450
* Poŝtkodo: 40 306
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 46° 23′ 56″ N 16° 20′ 56″ O﻿ / ﻿46.39889 °N, 16.34889 °O﻿ / 46.39889; 16.34889 (mapo)Koordinatoj: 46° 23′ 56″ N 16° 20′ 56″ O﻿ / ﻿46.39889 °N, 16.34889 °O﻿ / 46.39889; 16.34889 (mapo)

Loknomo
-------

La historia hungara loknomo estis Csrecsán [ĉreĉAn]. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la komunumo ricevis pli hungarecan nomon.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Cseresnyés apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino
**Zalavég** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaszentgrót. La loknomo signifas: Zala-fino.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 12 km²
* Loĝantaro: 430
* Poŝtkodo: 8792
* Telefonprefikso: 83
* Koordinatoj: 47°0′22″N 17°01'34″E

Situo
-----

Zalavég situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Zalaszentgrót troviĝas 10, Vasvár 21, Sümeg 24, Zalaegerszeg 29 km-ojn.

Historio
--------

La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1247 en formo *"Véged"*. La komunumo iĝis bazarejo en 1346, kermesejo en 1418, doganprena loko en 1508. En 1532 la turkoj disrabis la vilaĝon, fine en 1670 senhomiĝis. En 1834 incendio okazis. En 1945 oni disdonis parcelojn el la grandbieno al la malriĉaj vilaĝanoj. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika, fundamente mezepoka Preĝejo Sankta Georgo (Zalavég), en 1751 kaj 1834 trakonstruiĝis
* kastelo de Mikosd [mikoŝd]

* Kategorio Zalavég en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Mukaĉeve en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

**Zaluĵĵja,** ukraine **Залужжя,** ruse **Залуже** (zaluĵje), hungare **Beregkisalmás,** slovake **Zalužá** estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve. Ankoraŭ unu vilaĝo apartenas al la municipo.

* 48° 21′ 0″ N 22° 51′ 36″ O﻿ / ﻿48.35000 °N, 22.86000 °O﻿ / 48.35000; 22.86000 (mapo)Koordinatoj: 48° 21′ 0″ N 22° 51′ 36″ O﻿ / ﻿48.35000 °N, 22.86000 °O﻿ / 48.35000; 22.86000 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 164 m
* Loĝantaro: 1260
* Poŝtkodo: 89675
* Telefonprefikso: 3131
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Zaluĵĵja situas sur rande de ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Ĥust (Ukrainio)-Mukaĉeve. La lasta troviĝas 20 km-ojn.

Historio
--------

La loko estis loĝata dum la bronzepoko kaj ferepoko. La unua mencio devenis el la 15-a jarcento. Post la mezepoko la regiono foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. En 1910 loĝis en Beregkisalmás 727 da homoj, rutenoj en majoritato, hungaroj kaj germanoj en minoritato. Ĝis 1920 Beregkisalmás apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris sendependan respublikon **Karpata Ukrainio**. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ tiu vilaĝo. Ekde 1945 Zaluĵje apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
La **Porsche 911** [porŝe], aŭ ankaŭ "naŭ-dekunua" aŭ "Carrera", estas la plej konata kaj karakteriza sportaŭto de Porsche. Ĝi estis unuafoje prezentita en 1963 en kadro de la Internacia Aŭtomobila Ekspozicio en Frankfurt am Main kaj aperis unuafoje sur la merkato en 1964 kiel *901*, sed poste tiun ĉi nomon oni ŝanĝis al 911, pro nomuma rajto de Peugeot.

En la poŭpo de 911 troviĝas la karakteriza, aer-malvarmigita 6-cilindra motoro en bokserkonstruaĵo kun neintermiksebla motorbruo kaj speciala dupumpila motorŝmirada sistemo. La karoserian dezajnon skizis - kun helpo de Erwin Komenda - Ferdinand Alexander Porsche, filo de la fondinto Ferry Porsche (Ferdinand juna).

La aŭtomobilo spertis daŭran pluevoluon kun multnombraj derivaĵoj, inkluzive turboŝargilon, kompletan transmision, kabrioleton kaj targa-versiojn. Dum paso de la tempo, oni evoluigis multajn konkurversiojn de 911 kaj la aŭtomobilo gajnis diversajn konkursojn kaj dezajnajn premiojn.

Gravaj modelprilaboroj okazis en 1974, 1989, 1993 kun gravaj ŝanĝiĝoj ĉe la fronto kaj poŭpo. Tra la jaroj, la pramodelo 901 ŝanĝiĝis tiel grave, ke la lasta versio *(interna kodo 993)* de 1993 jam ne havis eĉ unu saman parton kun la unua praversio de 1963.

En 1997, oni aperigis unuafoje kompletan novan 911-modelon *(interna kodo 996)*. Per tiu ŝanĝo de 993 al 996, la tuta formo estis komplete tralaborita (dezajnita de Harm Lagaay) same kiel la aer-malvarmigita 6-cilindra motoro al akvo-malvarmigita, nedupumpile motorŝmirita versio (en normaj modeloj).

La aktuala modelo de 2004 *(interna kodo 997)* estas pluevoluigo de 996. Tie denove aperis la optika parenceco al pra-modelo 901.

En la jaroj de 1965 ĝis 1969 kaj en 1976 (por Usono) estis produktita la Porsche 912, kun kvarcilindra motoro, 90 ĈP.

En 1983 aperis Porsche 959, 911-derivaĵo kun ĉiurada sistemo kaj 450 ĈP.

Unuo nombroj
------------

La Porsche 911 estis iam serio produktita de 1963 ĝis 2009 en la sekvaj kvantoj.

| modelo | Unuo nombrojFahrzeuge |
| --- | --- |
| **911 „unua modelo"** | 81.032 |
| **911 „modelo G"** | 193.605 |
| **964** | 63.753 |
| **993** | 68.839 |
| **996** | 185.843 |
| **997** | 218.443 |
| **991** |  |

Vidu ankaŭ
----------

* Aŭto de la jarcento

* Kategorio Porsche 911 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Rivero Ĝa
Sangha rivera baseno
Transiro de la rivero Ĝa sur pramŝipo
La **Rivero Ĝa** (ankaŭ **Dja** aŭ **Ngoko**) estas rivereto en okcidenta-centra Afriko. Ĝi fluas laŭ parto de landlimo inter Kameruno kaj la Respubliko Kongo kaj daŭras proksimume je 720 kilometroj.

Sudoriente de la kameruna urbo Abong-Mbang estas la Ĝa Besta Protektejo, kiu fariĝis Monda Heredaĵo de Unesko je 1987. Ĝi situas ĉe la flankoj de la supraj partoj de la rivereto. Ĝi protektas unu el la plej grandaj terpecoj de tropika pluvarbaro en Afriko. La Ĝa fluas proksimume sudorienten, pasante preter Moloundou, kaj post tio boatetoj povas navigi. Ĉe Ouesso, en la Respubliko Kongo, ĝi eniras en la Sanghan Riveron.

Ĉiujare ŝtelĉasistoj vojaĝas laŭ la Ĝa por iri al Landa Parko Nki, kie elefanta eburo abundas. Fortaj fluoj malallogas dum duono de la jaro, sed post tiam, laŭ ĵurnalisto Jemini Pandya, estas facile predi al bestoj.

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4 5   Dja River. *Encyclopædia Britannica* (2008). Alirita 2008-09-04.
2. 1 2  "Cameroon's Two New National Parks Shelter Forests, Wildlife",  *Environment News Service*, 2005-10-17. Kontrolita 2008-08-28.

* Kategorio Ĝa (Rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Éva Meister** [mejster], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Meister Éva** estas hungara aktoro, instruisto. Ŝia edzo estis Lajos Molnár H..

Éva Meister en 2019
Éva Meister naskiĝis la 2-an de majo 1956 en Hoghiz (Rumanio).

Biografio
---------

Éva Meister apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Ŝi frekventis kalvinanan kolegion en Sfântu Gheorghe, ŝi maturiĝis en hungarlingva gimnazio en Brașov, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István. Ŝi komencis sian aktoran karieron en hungarlingva teatro de Târgu Mureș. Ŝi edziniĝis kaj naskis 2 gefilojn. Pro molestado de la komunistoj la familio disidis en Hungarion en 1987. En la sekva jaro ŝi estis aktoro de Teatro Szigligeti (Szolnok), poste ŝi instruis infanaktorojn kaj ŝi ankaŭ reĝisoris iliajn teatraĵojn. Samtempe ŝi estas prezentisto pri memstaraj literaturaj programoj. Ŝi ricevis hungarajn premiojn en 2015 kaj 2019.

Ŝiaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Federico García Lorca: *Vérnász* - patrino; morto
* József Katona: *Bánk bán* - Izidóra
* Henrik Ibsen: *A tenger asszonya* - Bolette
* Ernő Szép: *Lila ákác* (muzikala versio) - Arany Hédi

Fontoj
------

* hungarlingva intervjuo kun biografio kaj fotoj
* hungarlingva intervjuo kun biografio kaj fotoj
* hungarlingva intervjuo kun biografio kaj fotoj
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 739645
 |



* Portalo pri Biografio
**Ĝinza revolucio** (beloruse *джынсавая рэвалюцыя*), konata ankaŭ kiel „cejana revolucio" – evento, kiu okazis en Belorusio ĉ. la 19-an de marto, kuntekste de la prezidenta voĉdonado en 2006.

La "revolucio" ne sukcesis venki kiel en la aliaj postkomunismaj ŝtatoj, ekz. Ukrainio, Kartvelio, Kirgizio.

La termino estis elpensita en 2005, kiam dum unu el la publikaj manifestacioj kontraŭ politiko de Aljaksandr Lukaŝenka belorusa polico konfiskis blankan-ruĝan-blankan flagon uzatan de opozicio kaj malpermesitan en la ŝtato. Unu el gvidantoj de junulara movado "Bizono", Mikita Sasim, levis tiam sian ĝinzan ĉemizon, proklamante, ke nun ĝi estos ilia flago.

Nuntempe la esprimo estas uzata dum priskribo de la situacio sur Oktobra Placo. Tuj post la lastaj balotoj opoziciistoj kune kun siaj adeptoj tie kunvenis por protesti kontraŭ falsigita voĉdonado kaj aliaj neregulaĵoj (ekz. manko de aliro al amaskomunikiloj po la opozicio). Fronte de la protesto staris Aljaksandr Milinkeviĉ kaj Aljaksandr Kazulin, kandidatoj al la posteno de prezidento.

Prezidento Aljaksandr Lukaŝenka jam pli frue diris, ke protestoj similaj al tiuj, kiuj okazis dum Oranĝa Revolucio, Tulipa revolucio kaj Revolucio de la rozoj ne okazos kaj deklaris, ke "la forto ne estos uzata".

Malgraŭ promesoj de la registaro, la homamaso post la elektoj estis la plej granda, kiun ĝis nun la opozicio sukcesis kolekti, atingante ne malpli ol 10 000, kiel informis ĵurnalistoj de Novaĵagentejo.

Opoziciistoj, samkiel en la similaj revolucioj, apelaciis nur pri paca agado.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 719311
 |
Ĝami
**Ĝami** (perse, نورالدین عبدالرحمن جامی; n. la 18-an de aŭgusto 1414, m. la 19-an de novembro 1492) estis persa poeto inspirata de sufismo.

Vivo
----

Li naskiĝis en vilaĝo nun en la provinco Gor de Afganujo. Kiam li havis ankoraŭ malmultajn jarojn, lia familio migris al Herat kie li faris siajn universitatajn studojn. Poste por plustudi li iris al Samarkando, sed li revenis al Herat.

Ĝami havis fraton, Molana Mohammad, kiu estis klerulo kaj sperta muzikisto: en poemo Jami lamentis ties morton. Jami havis kvar filojn, el kiuj tri mortis dum sia unua jaro.

Instruo
-------

Ĝami estis sufisma ŝejĥo, kiu instruis pri sufismo. Laŭ li, la amo estis la fonan bazon de spirita antaŭeniro. Al studento kiu asertis ke li neniam spertis amon, li diris, "Iru kaj unue amu, kaj nur post tio alvenu al mi kaj mi montros la vojon."

Verkoj
------

Ĝami verkis proksimume 87 librojn kaj leterojn, kies gamo etendas de la mondeca al la religia, kaj inter kiuj estas ankaŭ historiaj verkoj. Kiel poeto li estis inspirata de la gazaloj de Hafizo.

Kiel aliaj sufismaj poetoj, li ofte uzis la plezurojn de ordinara vivo kiel metaforoj de la spirita vivo.

* Kategorio Ĝami en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 291984
* GND: 119077884
* LCCN: n79068673
* VIAF: 90042997
* ISNI: 0000000121431529
* LIBRIS: 235982
* SUDOC: 026880423
* BNF: 119040224
* MBA: 7b1af962-72ed-4415-ae46-46e41d10cbc4
* NLA: 35846537
* NDL: 001120636
* BIBSYS: 90227233
* NKC: jn20010601223
* ICCU: SBLV179172
* BNE: XX918529
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Zamiokulko** |
| --- |
|  |
| Zamiokulko kulturata en potoZamiokulko kulturata en poto |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Unukotiledonoj *Liliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Alismaloj *Alismatales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Arumacoj *Araceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Zamiokulko *Zamioculcas* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Zamioculcas zamiifolia***(Lodd.) Engl. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Zamiokulko  |

 |
| v • d • r |

  

**Zamiokulko** (*Zamioculcas*) estas genro de florplantoj en la familio arumacoj (*Araceae*). La genro havas nur unu specion *Zamioculcas zamiifolia*, kaj tial la esperanta nomo zamiokulko egale povas signifi tiun specion. Ĝi kreskas nature en tropika orienta Afriko de Kenjo ĝis nordorienta Sud-Afriko. Dum kaj post la 1990-jaroj zamiokulko populariĝis kiel endoma ornamplanto en landoj kie la klimato ne estas sufiĉe varma por eksterdoma kulturado. 

Folieroj de zamiokulko
La scienca nomo devenas de supraĵa simileco de ĝia foliaro kun tiu de la genro zamio (*Zamia* el zamiacoj, ordo cikasaloj). La nomparto *culcas* aludas al ĝia tubero, kun verŝajna origino en araba vorto signifanta ‘taro’. La genronomo de la manĝebla taro *kolokazio* (botanike *Colocasia*, ankaŭ el arumacoj) havas eble samdevenan komencon. Sinonimoj de la nomo *Z. zamiifolia* estas *Caladium zamiaefolium* kaj *Zamioculcas loddigesii*. 

Zamiokulko estas herbeca kaj kreskas ĉ. duonmetron alta, el dika subtera tubero (pli precize: rizomo). Ĝi estas normale ĉiamverda, sed povas faligi la foliojn dum seka periodo kaj transvivi helpe de la sukplena tubero. La folioj estas plume kunmetaj kun 6 ĝis 8 paroj da folieroj 7 ĝis 15 centimetrojn longaj. Tiuj estas glataj, brile malhele verdaj. La floroj aranĝiĝas en malgrandaj flavaj, brunaj aŭ bronzokoloraj spikoformaj aroj (spadikoj) 5–7 centimetrojn longaj, parte kaŝitaj inter bazoj de folioj. – Oni evitu manĝi iun parton de la planto, ĉar ĝi estas venena, kvankam ne estas precize sciate kiom.

### Kulturado

Zamiokulko estas kulturata ornamcele, ĉefe pro la plaĉe polura foliaro. Ekster sia varma originejo ĝi estas ĉambroplanto kulturata en potoj. Oni tenu ĝin ne tro malseka: estas prefere tro malmulte ol tro multe akvi pro la risko putrigi la tuberon. Uzo de malforta likva sterkaĵo (kvarona aŭ okona forto kompare kun la dozoj rekomendataj por potplantoj ĝenerale) dum la varma kreska sezono estas uzebla. Ĝi toleras tre diversajn kvantojn da lumo, eĉ nelumajn lokojn for de fenestroj endome, sed ne intensan, rektan sunbrilon tuttagan. Oni povas lasi ĝin eksterdome, se la temperaturo ne malsuperas 15 ˚C. Eblas multigi ĝin per stikoj aŭ per dispreno de flankaj tufoj (draĵoj).
**Tamás Mellár** [tamAŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Mellár Tamás** estis hungara ekonomikisto, altlerneja instruisto, parlamentano.

Tamás Mellár naskiĝis la  18-an de marto 1954(nun 1954-03-18) en Alsónyék.

Biografio
---------

Tamás Mellár akiris ekonomikan diplomon en Scienca Universitato Janus Pannonius en 1977. Post la diplomo li havis postenon en fabriko jaron, poste li revenis al la universitato, kie li instruis ĝis 1988. En tiu periodo li doktoriĝis en 1981. En la studjaro 1988 li esploris en Universitato Princeton. Hejmenveninta li estis vicinstitutestro kaj kabineta konsilisto. Inter 1994-1998 li estis docento en Ekonomia Universitato de Budapeŝto, poste ĝis 2006 profesoro. Intertempe li habilitiĝis en 1998. Li kandidatiĝis (CSc) en 1991, li doktoriĝis (DSc) en 2006 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Inter 1998-2003 li gvidis la statistikan oficejon. Ekde 2018 li estis parlamenta deputito. Li edziĝis en 1976, lia edzino naskis 2 filojn. Li ricevis premiojn inter 2005-2016.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az érték átalakulása termelési árrá avagy Az ún. transzformációs probléma* (1982)
* *Monetary and Fiscal Policy in Hungary: Past, Present and Future* (1991)
* *A magyar gazdaság makroegyensúlyi viszonyainak ökonometriai modellezése* (disertaĵo, 1991)
* *Dinamikus makromodellek a magyar gazdaságra* (2003)
* *Szemben az árral* (2015)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* datenoj hungare kun foto
* membiografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 850310
 |


* Portalo pri Biografio
**Éva SCHUBERT** [ŝubert], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Schubert Éva** estis hungara aktoro, voĉoaktoro, reĝisoro kaj altlerneja instruisto. Ŝiaj edzoj estis Károly Verebes kaj Pál Zolnay, ŝia filo estis István Verebes.

Éva Schubert naskiĝis la 19-an de januaro 1931 en Budapeŝto, ŝi mortis la 11-an de julio 2017 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Éva Schubert komence estis tajpistino, sed laŭ vespera lernado ŝi akiris diplomon en 1955 en Teatra kaj Filma Altlernejo, poste ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro de Armeo. Ŝi aliĝis al diversaj teatroj, ekzemple al Teatro József Attila kaj Teatro Petőfi (Sopron). Plej longe ŝi estis en Gaja Teatro inter 1958-1978. Ŝi edziniĝis dufoje, baldaŭe ŝi naskis filinon. Ŝi instruis en muzika ĉeflernejo kaj ankaŭ en aktora lernejo de Mária Gór Nagy. Ŝi ricevis diversajn premiojn inter 1984-2008, poste en 2013 premion Kossuth.

Ŝiaj roloj (elekto)
-------------------

* 38 kinejaj filmoj inter 1955-2008, ekzemple *Vörös tinta* (Ruĝa inko), 1959; *Csárdáskirálynő* (reĝino de ĉardaŝo), 1971
* 20 televiziaj filmoj (ankaŭ serioj) inter 1968-2005, ekzemple *A fekete város* (La nigra urbo), 1971; *Szomszédok* (Najbaroj), 1989-1999
* kelkfoje ŝi reĝisoradis
* diversaj teatraj roloj, ekzemple István Örkény: *Macskajáték* (Katoludo) - S-ino Orbán; Ferenc Molnár: *Az ördög* (La diablo)- Cinka Selyem
* hungaraj voĉoj en eksterlandaj filmoj

Fontoj
------

* hungare kun foto
* 
*
**ŌSUGI Sakae** 大杉 栄 [Osugi sakae] (17-a de januaro 1885 - 16-a de septembro 1923) estis Japana Esperantisto, anarkiisto.

Vivo
----

Li naskiĝis en Kagaŭa prefektujo, en Marugame. Lia patro estis soldato.
Lia familio mallongatempe loĝis en Tokio, Koĵimaĉi kvartalo (nun Ĉijoda kvartalo), sed pro malpromociiĝo de lia patro, ili transloĝiĝis en Niigata prefektujo, en Ŝibata urbeto (nun Ŝibata urbo) en lia knabeco.
Imitante lian patron kiu batalas en Qing-Japana Milito, li eklernis en Nagojo terarmea elementa lernejo. Sed la lernejo elpelis lin ĉar li okazigis perfortajn agojn.

Li iris en Tokion kaj eklernis en Tokia Fremdlingva Lernejo (nun Tokia Fremdlingva Universitato) por lerni lingvon. En studentaj jaroj li familiariĝis kun Kotoku Shusui kaj Sakai Tosihiko, kaj li inkliniĝis al socialismo.
Tiame li ekkonis Esperanton sur gazeto *Tyokugen*, kaj li eklernis Esperanton kun liaj amikaj socialistoj. Septembro 1906, li fondis Esperanto-lernejon en Tokia Prefektujo (nun Tokia Metropolo), en Tokia Urbo, en kvartalo Hongo (nun kvartalo Bunkjo).

Marto 1906, li kontraŭbatalis pliigadon de veturpago, kaj li arestiĝis unuafoje.

16-a de septembro 1923, ĝendarma kapitano Amakasu Masahiko uzis konfuzon de Kanto Tertremego por buĉi OSUGI, lian kuzon kaj lian edzinon.

* Gazeta artikolo pri lia mortigoGazeta artikolo pri lia mortigo

En Esperanto
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Trovu **« Ōsugi Sakae »** inter la  **Vizaĝoj de homoj rilataj al la ideo «Internacia Lingvo»** |

* *Oosugi Sakae kaj lia Esperanto-movado*, de Miyamoto Masao, Tokio, 1988
* *La morta suito*, de MIYAMOTO Masao, Kioto, L'Omnibuso, 1984, 169p.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 26705
* GND: 118590596
* LCCN: n81087007
* VIAF: 71488349
* ISNI: 0000 0000 8151 3203
* SUDOC: 033738491
* BNF: 12457528m
* NDL: 00062744
 |



|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
**Évaux-les-Bains** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 1 564 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Ĝi estas historie fama kuracloko.

Blazono de Evaux-les-Bains.Blazono de Evaux-les-Bains.

Geografio
---------

Évaux-les-Bains etendiĝas sur 45,55 km², kaj havis 1564 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 34 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Évaux-les-Bains situas je alteco de 560 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Évaux-les-Bains apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Bernard Campos, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Évaux-les-Bains estas la ĉefurbo de la kantono de Évaux-les-Bains. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Évaux-les-Bains

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Évaux-les-Bains
**Zapejo** aŭ *Zappeion* (en greka: Ζάππειον Μέγαρο, Záppeion Mégaro); estas konstruaĵo en la Naciaj Ĝardenoj de Ateno en la kerno de Ateno, Grekio. Ĝi estas ĝenerale uzata por kunsidoj kaj ceremonioj, kaj oficialaj kaj privataj.

Konstruado
----------

En 1869, la Greka Parlamento limigis 80 000 m² de publika tereno inter la Palacaj Ĝardenoj kaj la antikva Templo de Olimpia Zeŭso, kaj ankaŭ aprobis leĝon la 30an de Novembro 1869, "por la konstruaĵoj de la Olimpiaj Ludoj", ĉar la Zapejo estis la unua konstruaĵo starigita specife por la revivigo de la Olimpiaj Ludoj en la moderna mondo. Ankaŭ la antikva Panatena stadiono estis renovigita kiel parto de la vorkoj por la Olimpiaj Ludoj. Post ioma prokrasto, la 20an de Januaro 1874, oni metis la angulŝtonon de la konstruaĵo; tiu nova konstruaĵo estis desegnita de la dana arkitekto Teofilo Hansen. Finfine, la 20an de Oktobro 1888, la Zapejo malfermiĝis. Bedaŭrinde por ties bonfaranto, Evangelis Zappas, li ne vivis sufiĉe por vidi konstruita la Zapejon, kaj lia kuzo Konstantinos Zappas estis nomumiita de Evangelos Zappas por kompletigi la konstruaĵon.

La Zapejo vidita el la sudo.

Referencoj
----------

1. ↑   (1988)  (Greek). Economic Ministry of the Olympic Committee and Legacy at the Zappeion Megaro.

 Arkivigite je 2011-07-21 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-07-21. Alirita 2017-06-02.
2. ↑  David C. Young.  (1996) *The Modern Olympics – A Struggle for Revival*. The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-5374-5.
3. 1 2 3   Building the Zappeion Exhibition Hall. The Zappeion Megaron Hall of Athens. Arkivita el la originalo je 2008-09-21. Alirita 11a de Novembro 2008.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2008-09-21. Alirita 2017-06-02.
4. ↑   The will of Evangelis Zappas. The Zappeion Megaron Hall of Athens. Arkivita el la originalo je 2011-02-19. Alirita 11a de Novembro 2008.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-02-19. Alirita 2017-06-02.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Zapejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo Zappeion Megaron Arkivigite je 2011-07-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Zappeion Arkivigite je 2015-05-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Zappeion Remodeliga Projekto, 2000
* Fotaro de Zapejo

Koordinatoj: 37° 58′ 17″ N 23° 44′ 11″ O﻿ / ﻿37.97139 °N, 23.73639 °O﻿ / 37.97139; 23.73639 (mapo)
**Őcsény** (Oĉenj) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Szekszárd.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 73  km²
* Loĝantaro: 2570
* Poŝtkodo: 7143
* Telefonprefikso: 74

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Budapeŝto-Bátaszék. Szekszárd troviĝas 7 km-ojn for.

Historio
--------

Pli frue romianoj, hunoj kaj avaroj vivis en Őcsény. Dum la turkoj la vilaĝo daŭre restis viva. En 1817 incendio okazis.

Vilaĝservoj estas aŭtonomioj de germanoj kaj ciganoj, lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, interretejo, kuracejo, infanokuracejo, dentokuracejo, apoteko, poŝto, sportejo, hotelo, flughaveno por deltaplanoj.

Vidindaĵoj
----------

* postbaroka kalvinana preĝejo de 1793
* katolika preĝejo omaĝe al Stefano la 1-a (Hungario) de 1939
* monumento de 1923

Ĝemelkomunumoj
--------------

* Serbio Bogojevo, Serbio
* Rumanio Lăzarea, Rumanio

* Kategorio Őcsény en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Rapidtramo de Kievo** (ukraine *Київський швидкісний трамвай*) estas reto de altrapidaj linioj de la Kieva tramo, konsistanta el du linioj kun kvin itineroj. La unua linio ligas la stacidomon kaj la loĝkvartalon de Borŝĉahivka (dekstra bordo de Dnepro), kaj la dua - la stacidomon de la urba trajno Trojeŝĉina-2 kun la loĝkvartalo de Vigurivŝĉina-Trojeŝĉina (la maldekstra bordo de Dnepro).

La 30-an de decembro 1978 ekfunkciis en Kievo la unua altrapida tramlinio en Sovetunio, konstruita laŭ iniciato de Volodimir Vekliĉ kaj Vasil Djakonov. Ĝi estas fizike integrita en la urba tramreto. Tamen, pro la fakto, ke la maldektraborda kaj dekstraborda Kieva tramretoj ne estas konektitaj, fakte la du linioj estas tute apartigitaj unu de la alia. La rapidtramo de Kievo estas konsiderata klasika ekzemplo de rapidtramo.

Ekde la 1-a de oktobro 2020, la cirkulado de paperaj biletoj estis ĉesigita sur la Trojeŝĉina linio de la rapidtramo, kaj de la 1-a de decembro 2020, la rapidtramo ĉe Borŝĉahivka tute ŝanĝis al elektronikaj biletoj.

  

Mapo (n-roj 1-2-3-4-5)

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Rapidtramo de Kievo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Tramtransporto
* Tramtransporto en Kievo
* Kievo
* Metroo de Kievo
* Urba elektrotrajno de Kievo
* Trolebusa transporto en Kievo
* Transporto en Ukrainio
* Listo de urboj kun tramtransporto

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Tramtransporto |

* Oficiala retejo (ukraine/angle)
* UrbanRail.Net

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTramtransporto en Ukrainio |
| --- |
| estanta | 
* Dnipro
* Donecko
* Druĵkivka
* Horlivka
* Ĥarkivo
* Jenakijevo
* Ĵitomir
* Kamjansko
* Kievo
	+ + rapidtramo
* Konotop
* Krivij-Riho
	+ + tram-metroo
* Lvivo
* Mariupolo
* Mikolajivo
* Odeso
* Vinico
* Zaporiĵo
 |
| estinta | 
* Avdijivka
* Ĉernivco
* Kadijivka
* Kostjantinivka
* Kramatorsko
* Kremenĉuko
* Kropivnickijo
* Luhansko
* Makijivko
* Vuhlehirsk
 |

 |