recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Julius Brandt** (naskiĝinta la 5-an de marto 1873 en Olmütz; mortinta la 26-an de decembro 1949 en Vieno) estis aŭstra aktoro, teatro- kaj filmoreĝisoro same kiel scenaristo.

Kariero
-------

La filo de orkestrestro ricevis kantistan kaj aktoran edukadon. Unuafoje li prezentis en 1890 je Innsbruck. Post tio li laboris en Klagenfurt kaj en 1892 ĉe la teatro en Olmütz. La sekvaj teatraj stacioj estis Dresdeno, Teplitz, Linz kaj Salcburgo. Aŭtunon de 1898 li unuafoje prezentis en Vieno. En 1900 li aktoris en Hamburgo ĉe la Germana Popolteatro, kies estro li finfine fariĝis. En 1911 li reiris kiel aktoro kaj ĉefreĝisoro de la kabaredo *Hölle* al Vieno. En 1912 li transiris al la teatro *Residenzbühne*.

En tiu jaro la 39-jarulo unuafoje aktoris en filmo nome *Musikantenlene*. Li transiris al Germanujo kaj sin elprovis malgrandsukcese kiel serio-krimulo *Charly Bill* en pluraj filmoj. Baldaŭ li nur ricevis etajn ĝis treetajn rolojn, ekzemple en 1936 li ludis flankrolon en Drei Mäderl um Schubert. Por tio li koncentriĝis pri la teatro, kie li precipe laboris kiel reĝisoro. En 1937 li iris denove al Vieno kaj ricevis tie je la filmado komence ankaŭ ĉefrolojn, ekzemple en *Haydns letzter Besucher* (1939) kiel titolfiguro Joseph Haydn. Li verkis scenarojn, esceptakaze reĝisoris kaj staris antaŭ la kamero ĝis sia morto en la jaro 1949.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Julius Brandt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Julius Brandt ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
* Biografio kun foto
La **Kastelo de Iszkaszentgyörgy** (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj Kastelo de Amadé–Bajzáth–Pappenheim) estas historia monumento en Hungario, en vilaĝo Iszkaszentgyörgy.

Aerfoto pri kastelo de Iszkaszentgyörgy

Historio
--------

Kastelo estis konstruita jam en 1735 fare de familio, pli nova alo konstruiĝis en 1764. La centra kastelo supozeble estiĝis en la 18-a jarcento. En 1800 la nova posedanto estis episkopo József Bajzáth, kiu post 2 jardekoj konstruis klasikismajn alojn. En 1870 grafa familio Pappenheim akiris la kastelon kaj malkonstruis partojn de la kastelo, poste konstruis etaĝajn novbarokajn alojn. Stalo estis konstruita inter 1906-1909. Depost la 2-a mondmilito ŝtatiĝo okazis, en la granda kastelo funkciis hospitalo, feriejo kaj hoteleto por laboristoj. En la 1960-aj jaroj tie funkciis la municipo, polico, vendejo, apoteko, poŝtejo, kulturdomo, biblioteko, kinejo, bazlernejo. En 1985 plena renoviĝo komenciĝis. Depost la socialismo la posedanto estas la mem la ŝtato. La kastelo estas vizitebla.

Parko
-----

La parko estis konstruita en terasa sistemo laŭ franca stilo.

* 
* 
* 
* La ekstera ŝtuparejoLa ekstera ŝtuparejo
* 
* La flanka fasadoLa flanka fasado
* La korta fasadoLa korta fasado
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* La ĉefĉambroLa ĉefĉambro
* La ornama ĉambroLa ornama ĉambro
* FreskoFresko
* Pordo en la parkoPordo en la parko
* Ornama konstruaĵo en la parkoOrnama konstruaĵo en la parko

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* Arkivigite je 2015-10-04 per la retarkivo Wayback Machine hungare

* Kategorio Kastelo de Iszkaszentgyörgy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 46° 38′ 32″ N 11° 11′ 09″ O﻿ / ﻿46.64222 °N, 11.18583 °O﻿ / 46.64222; 11.18583 (mapo)

La **kastelo Katzenstein** (Katŝtono)  (germane: ***Burg Katzenstein***, itale: ***Castel del Gatto***) troviĝas en altitudo de  490 m s.l.m. sur la flanko de la montaro Tschöggelberg proksime al Merano en Sudtirolo.

Historio
--------

La kastelo estis menciita unuafoje en 1258 kiel sidejo de la sinjoroj de Katzenstein. La familio iĝis relative potenca en la zono. En 1355 Diepold von Katzenstein iĝis konsilisto de la margrafo Ludwig de Brandenburg, la edzo de Margarethe Maultasch kaj en 1361 Diepold kaj sia frato Rudolf estis membroj de la Dieto de Merano.

Post 1450, la vira idaro de la familio Katzenstein estingiĝis kaj  aperis multnombraj feŭduloj ĉe la kastelo.

La lasta feŭdulo estis Michael Katzböck, kiu en 1580 renovigis kaj plejparte rekonstruis la kastelon kaj iĝis ĝia libera posedanto.

En 1811, la kastelo venis en kamparanaj posedoj  kaj en 1860 leŭtenanto Franz Huber aĉetis ĝin. Li iniciatis kaj plenumis la vastajn  laborojn de renovigo sur la konstruaĵoj, kiuj donis al ili la nunan aspekton. En 1938, Josef Menz akiris la kastelon kaj ties familio enloĝas ĝin ĝis hodiaŭ.

Priskribo
---------

Kastelo Katzenstein (en malantaŭo la urbo Merano kaj la vilaĝo Tirolo)
La kastelo situas en strategie tute ne sekura pozicio. Flanke de la malalta burgfrido troviĝas multoble-transformita loĝpalaco kaj kapelo kun kruca volbo. Sur la arko de la pordego estas la jarnombro 1553.
Interne troviĝas dekoraciita salono kun mebloj kaj bildoj de la 16-a ĝis 17-a jarcento.

Ĉar la kastelo estas privata loĝejo, ĝi ne estas vizitebla.
La **Kastelo de Nádasdladány** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Nádasdy**) estas impona historia monumento en Hungario, en mezo de vilaĝo Nádasdladány.

Aerfoto pri kastelo de Nádasdladány

Historio
--------

Familio Nádasdy aĉetis ĉi tie bienon en 1851, kie estis jam etaĝa baroka kastelo el la 18-a jarcento. La nun videbla kastelo estis trakonstruita inter 1873 - 1876 laŭ projekto de Alajos Hauszmann kaj István Linzbauer, kie poste la Nádasdy-familio longe loĝis. Inter 1982 - 1994 la kastelo apartenis al la defenda ministerio, tamen sen iu ajn uzo. En 1993 la ŝtato deklaris ĝin grava historia monumento.

Fasado de la kastelo en Nádasdladány
Aerfoto pri la kastelo

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa kastelo kun keloj situas sola en mezo de granda parko. La konstruaĵo havas komplikan negeometrian formon. Super la enirejo estas videbla granda blazono de Nádasdy-familio. Interne restis preskaŭ nenio el la origino.

Parko
-----

La parko estis kreita kiel pejzaĝa parko kun lago, insulo, ponto en la 1860-aj jaroj. Post jardekoj parto de la kreskaĵoj formortis, eĉ la lago sekiĝis. Post la 2-a mondmilito parto de la parko estis aldonitaj al la vilaĝanoj por propra uzo. Tamen ankaŭ nun videblaj en la restinta parko fagoj, alnoj, aceroj, ordinaraj fraksenoj, platanoj, kverkoj, salikoj, poploj, juglandoj, ĉinaj paŭlovnioj, juniperoj, abioj, eŭropaj larikoj, eŭropaj taksusoj, tujoj.

Fontoj
------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2015-12-22 per la retarkivo Wayback Machine
* nur aerfotoj
* hungare kun fotoj

* Kategorio Kastelo de Nádasdladány en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Karácsond** (karAĉond) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Heves, en subregiono de Gyöngyös. Karácsony signifas: Kristnasko.

Blazono de Karácsond

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 32  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.7294/20.0291
* Plej alta punkto super marnivelo: 180 m
* Loĝantaro: 3190
* Poŝtkodo: 3281
* Telefonprefikso: 37

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, (norde estas deklivoj), laŭ traira flankovojo, aŭtoŝoseo M3 kaj fervojo Budapeŝto-Miskolc preteriras. Gyöngyös troviĝas 12, Parád 26, Heves (urbo) 30 km-ojn.

Historio
--------

La vilaĝo estis loĝata dum la pratempoj. La unua mencio devenis el 1323 en formo *KARACHUND*. Dum la turkoj Karácsond ne senhomiĝis. En 1871 la vilaĝo ricevis la rangon grandvilaĝo. Vilaĝservo estas lernejo.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo ĉirkaŭ en 1770
* statuo pri Johano Nepomuka

Famuloj
-------

* en Karácsond mortis pedagogo Pál Gönczy

* Kategorio Karácsond en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Kastelo de Rábapaty** estas historia monumento, nuntempa lernejo en Hungario, en vilaĝo Rábapaty (pli frue ĝis 1974 la loknomo estis *Alsópaty*). La kastelo estis konata ankaŭ pri la iama posedanto *Felsőbüki Nagy*.

Kastelo-lernejo de Rábapaty
Aerfoto pri la lernejo en Rábapaty

Historio
--------

Pri la konstruo mankas informoj, fonto mencias la 1780-aj jarojn. Onidire la konstruaĵo havis rolon en komploto de Wesselényi, ja la kastelo tiam estis posedaĵo de familio *Nádasdy*. Post la komploto familio Esterházy ricevis ĝin. La baldaŭa posedanto estis la menciita Felsőbüki Nagy post aĉeto. En la 1880-aj jaroj signifa trakonstruo okazis. Depost la 2-a mondmilito ŝtatiĝo okazis, alivorte la ŝtato forprenis ĝin. Ekde 1948 la kastelo estas kontinue lernejo de la vilaĝo. Ekde 1972 tie lernas ankaŭ la lernantoj de Jákfa. En 1986 oni konstruis alon. En 1996 la lernejo prenis la nomon János Arany.

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa kastelo kun mansardo situas sola kune kun la menciitaj alkonstruitaj alo en la iama parko. La kastelo mem estas simetria, sed la pli nova alo troviĝas dekstre. Tamen estas escepto en la simetrio, anstataŭ fenestro estas plia pordo. Meze funkcias la ĉefenirejo, meze en la etaĝo 5 arkadoj estas videblaj. La L-forma alo kaj la kastelo estas ligata per koridoro. En la etaĝa alo troviĝas halo kun 6 lernoĉambroj. Interne grandparte restis la stukoj.

Parko
-----

La parko estis kreita same en nekonata tempo. Ĝi estas ankaŭ nun zorgata. Restis origina dometo por puto. La necesaj lernejaj sportejoj havas lokon en la parko. Estas loko ankaŭ por busto pri János Arany.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* Arkivigite je 2016-11-25 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Kastelo de Rábapaty en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Julius Richard Petri** (naskiĝis la 31-an de majo 1852, mortis la 20-an de decembro 1921) estis germana mikrobiologo ĝenerale konata pro inventado de la Petri-plado, kiu nomiĝas laŭ li, dum li laboris kiel asistanto al bakteriologo Robert Koch.

Vivo kaj kariero
----------------

Petri naskiĝis en Barmen la 31-an de majo 1852. Li devenis el eminenta familio de kleruloj, kaj estis la plej aĝa filo de Philipp Ulrich Martin Petri (1817-1864), profesoro en Berlino, kaj Louise Petri. Liaj gepatroj estis unuaj kuzoj.

Petri unue studis medicinon ĉe la *Kaiser Wilhelm*-Akademio por Militaj Kuracistoj (1871-1875) kaj ricevis sian medicinan diplomon en 1876. Li daŭrigis siajn studojn ĉe la klinikaro *Charité* en Berlino kaj havis aktivan devon kiel armea kuracisto ĝis 1882, daŭrigante tiam kiel rezervisto.

Petri-plado
De 1877 ĝis 1879 li estis atribuita al la Imperia Sanoficejo (germane *Kaiserliches Gesundheitsamt*) en Berlino, kie li fariĝis asistanto al Robert Koch. Laŭ la sugesto de Angelina Hesse, la novjorka edzino de alia helpanto, *Walther Hesse*, la laboratorio Koch komencis kultivi bakteriojn sur pladoj. Petri tiam elpensis la norman kulturan pladon, aŭ Petri-pladon, kaj plue evoluigis la teknikon de purigita agaragaro, por kultivado de mikrobiologiaj ĉelkulturoj aŭ klonado de bakteriaj kolonioj derivitaj de unuopaj ĉeloj. Ĉi tiu antaŭeniĝo ebligis klare identigi la bakteriojn respondecajn pri malsanoj.

Referencoj
----------

1. ↑  biografia artikolo en la retejo *thebiomedicalscientist.net* Arkivigite je 2020-06-07 per la retarkivo Wayback Machine (angle)

* Kategorio Julius Richard Petri en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 694653
* GND: 117702536
* LCCN: nr00027667
* VIAF: 62333094
* ISNI: 0000 0001 1066 2188
* SUDOC: 198509332
 |
**Kartal** estas grandvilaĝo en Hungario en regiono **Meza Hungario**, en departemento Pest, en subregiono de Aszód. La nomo devenas el la praturka cortul (=aglo).

Aerfoto pri Kartal

Bazaj informoj
--------------

* Areo:29 km²
* Loĝantaro: 5850
* Poŝtkodo: 2173
* Telefonprefikso: 28

Geografio
---------

Kartal situas apud urbo Aszód, laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

La komunumo estis loĝata jam dum la neolitiko. Apud la vilaĝo restis ŝpuroj pri Remparo de Ĉorso. En 1241 la tataroj detruis la vilaĝon. Ĉirkaŭ en komence de la 17-a jarcento pro la kontraŭturkaj bataloj la vilaĝo senhomiĝis. En 1920 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj. En 1964 kulturdomo konstruiĝis.

Famuloj
-------

* en Kartal naskiĝis:
	+ István Petrovics (petroviĉ), patro de Petőfi
* en Kartal mortis:
	+ Géza Podmaniczky, kiu establis observatorion en 1884 en Kartal

Vidindaĵoj
----------

* Preĝejo Elizabeto de Hungario (Kartal)
* kastelo Podmaniczky

* Kategorio Kartal en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Se vi serĉas en egiptologio, iru al Kartuŝo

Sebastián Muñoz, *Exequias de la reina María Luisa de Orleáns*, sube baroka kartuŝo subtenita de plorantaj anĝeletoj.
Doma signo en baroka kartuŝo (Neruda strato en Prago)
Rokoka kartuŝo (Überlingen, Germanio)
**Kartuŝo** estas kadro, kun rondaj finoj, entenanta la hieroglifajn nomojn k titolojn de la egiptaj reĝoj. Kaj ankaŭ enkadrita parto de verko, kiu entenas informojn kiel titolo, aŭtoro, dato, devizo, insigno kc.; simpla rektangulo en teknikaj aŭ sciencaj desegnoj, geografiaj kartoj ks, ĝi havas pli ornamajn formojn (ekz. disvolviĝanta karto) en arkitekturo.

**Kartuŝo** (el la franca *cartouche* - ingo, kartoĉo) estas en arĥitekturo ornama, plej ofte reliefa kadraĵo de blazono, surskribo aŭ bildo sur vando de konstruaĵo. De kadro ĝi diferencas, ke ĝi kun sia enhavo estas firme kunligita. Kartuŝoj el ŝtono, stuko kaj gipso estis tre ŝatataj kiel dekoracio sur fasadoj de domoj kaj kiel parto de interna ornamo de preĝejoj, solenaj salonegoj en kasteloj kaj simile, nome el renesanco ĝis la 19-a jarcento.

Laŭ Francisko Azorín **Kartuŝo** estas *Ĉirkaŭornamita plataĵeto sur kiu estas skribaĵo, devizo, insigno.* Li indikas etimologion el greka *chartes* kaj de tie la latina *charta* (karto).

Pliaj signifoj
--------------

Nocio Kartuŝo havas apartan signifon en egiptologio.

Orname dekoraciitaj titoloj sur malnovaj mapoj kaj globusoj (parergoj) estas iam nomataj kartuŝoj.

**Kartuŝo** estas ankaŭ nomata parto de levumila miksanta akvokrano, kiu zorgas pri malfermado, fermado kaj miksado de varma kaj malvarma akvo.

Terminon **kartuŝo** oni iufoje uzas por indiko de provizaj ujoj (de kartoĉoj, enmetaĵoj, kasedoj, energiĉeloj k.s.), ekzemple por malgrandaj porteblaj boligiloj, por plenigaĵoj en presiloj (ĉi tie estas pli kutima sinonimo *kartoĉo*), ktp.

Notoj
-----

1. ↑  NPIV  Alirita la 27an de Decembro 2017.
2. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 107.
3. ↑  Azorín, samloke.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Kartuš en la ĉeĥa Vikipedio.*

Vidu ankaŭ
----------

* Afiŝo
* Egipta kartuŝo

* Kategorio Kartuŝo (arto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kastelo de Sankta Servando.
La **Kastelo de Sankta Servando** estas mezepoka kastelo kiu troviĝas en la urbo de Toledo, Hispanio, apud la bordo de la rivero Taĵo kaj la Akademio de Infanterio. Oni iniciatis ties konstruon por monaĥejo en 1024 en tempo kiam reĝis Alfonso la 6-a. En 1088 iĝis kastelo.

Poste ĝi iĝis alkazaro pro la minaco de la kristana norda reĝlando kaj pro la eblaj eniroj de la islamanoj tra la ponto de Alkantaro. En 1147 Muñoz de Cervatos konkeris la kastelon el la manoj de la maŭroj. Post la tuta elpelo de la islamanoj de la Iberia Duoninsulo, la fortikaĵo perdis iom post iom sian funkcion de avangardo restante formetita al la forgeso.

Post diversaj okazintaĵo, kaj danĝero de ruiniĝo, en 1874 estis nomumita kiel Histori-Arta Nacia Ensemblo. Hodiaŭ, en la 21a jarcento, la kastelo estas tute restaŭrita kaj, post utili sinsekve kiel studenta rezidejo, sidejo de la Parlamento de Kastilio-Manĉo kaj restadejo universitatana, nun ĝi utilas kiel junulargastejo de la Komunumo de Kastilio-Manĉo kaj ejo por okazigo de kursoj kaj konferencoj.

De la kastelo oni povas rigardi panoramon de la urbo de Toledo kaj de la Taĵo, la rivero kiu ĉirkaŭas ĝin, en kio estis la mezepoka citadelo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 

* Kategorio Kastelo de Sankta Servando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Julius (vere: *Kaspar*) von FICKER** (naskiĝinta la 30-an de aprilo 1826 en Paderborn, mortinta la 10-an de julio 1902 en Innsbruck) estis germana kaj aŭstra historiisto.

Vivo
----

Studinte ekde 1844 jursciencon kaj historion li vivis inter 1848/49 en Frankfurto ĉe Majno kie li havis bonegajn rilatojn al Johann Friedrich Böhmer. Je pasko 1851 li habilitiĝis en Bonn iĝonte en 1852 orda profesoro pri ĝenerala historio en Innsbruck. En 1863 li transiris al la fakultato jurista instruante germanajn regnan kaj leĝaran historiojn.

Ekde 1866 li membris ĉe la Akademio de Vieno kaj pensiuliĝis en 1879.

Graveco
-------

Sian sintenon grandgermanian ene de la germanlingvia historiscienco li defendis en jenaj du skribitaĵoj »Das deutsche Kaiserreich in seinen universalen und nationalen Beziehungen« (Innsbruck 1861) kaj »Deutsches Königtum und Kaisertum« (Innsbruck 1862) kontraŭ Heinrich von Sybel. La du publike kvereladis prie.

Inter la aliaj verkoj plej gravas »Rainald von Dassel, Reichskanzler und Erzbischof von Köln« (Köln 1850); »Engelbert der Heilige, Erzbischof von Köln und Reichsverweser« (Köln 1853); »Die Überreste des deutschen Reichsarchivs zu Pisa« (Wien 1855); »Über die Entstehungszeit des Sachsenspiegels« (Innsbruck 1859); »Vom Reichsfürstenstande« (Innsbruck 1860–61); »Vom Heerschilde« (Innsbruck 1862); »Forschungen zur Reichs- und Rechtsgeschichte Italiens« (Innsbruck 1868–1874); »Über das Eigentum des Reiches am Reichskirchengut« (Wien 1873); »Beiträge zur Urkundenlehre« (Innsbruck 1877–78): »Untersuchungen zur Rechtsgeschichte« (Innsbruck 1891–

El la postlasitaĵo de Böhmer li eldonis, plenumonte testamentan komision, »Acta imperii selecta« (Innsbruck 1870) kaj »Regesta imperii 1198–1272« (Innsbruck 1879–82).

Fonto
-----

*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 6. Leipzig 1906, p. 546 (tie ĉi interrete)

* Kategorio Julius von Ficker en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Diana Gurckaja en Beogrado (2008)
**Kartvelio** debutis en 2007 en la **52-a Festivalo de la Eŭrovido-Kantokonkurso**.
La 27-an de oktobro 2006, Kartvelio, lando en Kaŭkazio, en la orienta ekstremo de Eŭropo, konfirmis ke ĝi volis partopreni en tiu kantokonkurso. Antaŭe la Eŭropa Radio kaj Televido Unio ankoraŭ limigis la festivalon al 40 landoj kiel maksimume. Tamen, en marto 2007 ĝi ampleksigis la nombron de partoprenontaj landoj en Helsinko kaj Kartvelio preprariĝis por ĝia unua apero en la Festivalo.

La kartvela televido interne elektis al **Sopho Ĥalvaŝi**, kaj la publiko rajtis elekti la kanton. Per la kanto *Visionary dream* ĝi sukcesis trapasi la duonfinalon (en la 8-a loko), kaj restis en la 12-a pozicio (el 24) en la finalo. En la festivalo de 2008, ĝia reprezentahnto estis la blindulino Diana Ghurckaja, kiel en la duonfinalo restis en 5-a pozicio kaj en la finalo en la 11-a. Ŝia kanto estis el paca stilo *Peace will come*, (*La paco alveno*).

Armenio estis la lando kiu pli ricevis la poentojn de Kartvelio, kaj en 2007 kaj 2008 ĝi donis la 12 poentojn al la najbara lando.

Kvankam en la komenco Kartvelio ne volis partopreni en Eŭrovido en Moskvo pro la konflikto kun Rusio pro la sendependismaj respublikoj Abĥazio kaj Sud-Osetio, fine ĝi decidis sendi reprezentantojn. Tamen ĝi ne partoprenis en 2009 pro la kanto interpretita de la muzikgrupo *Stephane & 3G*. Ĝi estis forigata post kiam la delegacio de ties lando malakceptis ŝanĝi aŭ modifi la kanton *We don't wanna put in*, pro la supozeblaj aludoj al la unua rusa ministro Vladimir Putin.

Ĵuse, Kartvelio anoncis ke ĝi partoprenos en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2010.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kartvelio en la Eŭrovido-Kantokonkurso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Video de "Visionary dream" en Eŭrovido 2007
* Retpaĝo de Sopho Khalvashi Arkivigite je 2007-06-14 per la retarkivo Wayback Machine
|  |
| --- |
| KIBUCOJ |
| *KADARIM קַדָּרִים* |
| nomo = **Kadarim** |
| hebree = **קַדָּרִים** |
|
|
| establiĝo = **1980"** |
| fundita de = |
| regiono = **Galilea regiono** (Israelo) |
| asociiĝo = **Kibbutz Movement** |
| koordinatoj =  **32°53′54.24″N - 35°28′26.75″E** |

**Kadarim**, hebrelingve קַדָּרִים, (laŭsence: *Potoj*) estas kibuco en la nordo de Galilea regiono en Israelo.

La kibucan vilaĝon oni establis en 1960 najbare de la monto Kadarim, kiu tiel estis nomata el la laboraĵoj de la potfaristoj de la vilaĝo Anania, fama pro ĝiaj cpoyaĵoj kiel menciite en Talmudo kaj Miŝno. Pro ĝia najbareco al ŝtonminejo, ĝia antaŭa sidejo estis forlasita kaj translokigita kien nun situas (1980).

Antaŭe la zono Kadarim estis vilaĝaro loĝata de arabaj palestinanoj, kiuj estis forpelitaj de la areo.

La zono de Kadarim estas atentigita ankaŭ, aŭ precipe, pro la fakto ke ĝi konservas, laŭ neneglektebla tradicio, memoraĵon pri la tombo de Ĥabakuk, sankta biblia profeto venerita kaj de judoj kaj kristanoj kaj islamanoj; kristanoj – tiuj kiuj kultas sanktulojn – inkluzivis Ĥabakukon inter la katalogo de la sanktuloj, kvankam aliaj, kun samfundita tradicio, preferas ĝin lokigi najbare de kibuco Hukok aŭ en urbo Tojserkan en Irano.

Notoj
-----

1. ↑   The Prophet Habakkuk. Arkivita el la originalo je 2011-10-01. Alirita 2012-11-27.

Vidu ankaŭ
----------

* Israelo
* Ĥabakuk
* Hukok
* Palestino

* Kategorio Kadarim en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Kastelo de Tata** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Esterházy** [esterhAzi]) estas baroka kastelo en urbo Tata.

Aerfoto pri kastelo de Tata

Historio
--------

Miklós József Esterházy konstruigis la kastelon inter 1760 - 1776 laŭ projekto de Jakab Fellner. Dum la konstruado oni profitis ankaŭ ŝtonojn de la apuda fortikaĵo. La konstruaĵo kelkfoje havis rolon en la hungara historio.

* En 1809 Francisko la 1-a (Aŭstrio) rifuĝis al la kastelo, poste tie li subskribis la pacodiktaton, kiu finis la militon kontraŭ Napoleono.
* Dum la Hungara revolucio de 1848 tie loĝis Artúr Görgey, poste aliflanke Julius Jacob von Haynau.
* En 1897 dum armea ekzercado tie loĝis Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) kaj Vilhelmo la 2-a (Germana Regno). Honore de tio oni instalis en la mondo la unua lampojn, kiuj lumis per etinoj.
* En 1921 tie loĝis antaŭ kaj post la puĉo la lasta hungara reĝo Karolo la 1-a (Aŭstrio), reĝino Zita de Bourbon-Parma, magnato Gyula Andrássy (pli juna), grafo István Zichy.

Fasado de la kastelo

Depost tuj la 2-a mondmilito ĝis la fruaj 1990-aj jaroj en la kastelo psikiatriejo funkciis.

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa brikoforma kastelo situas sola, sed ambaŭflanke la ornamaj pordoj faras kontaktojn kun aliaj domoj. La fasado estas simetria, en ambaŭ flankoj malaltaj kvadrataj turoj estas videblaj, ili estas rizalitoj. Apartenaĵoj de la kastelo estas la apuda kasteleto, stalo kaj similaj domoj. Ili formas kun la kastelo kvadraton, interne trapeza korto etendiĝas.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto Arkivigite je 2016-03-24 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto
* hungare kun foto

* Kategorio Kastelo de Tata en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **kastelo Muela** estas kastelo situanta en la municipo Consuegra (Provinco Toledo, Hispanio) kaj estas unu de la plejbone konservitaj de tuta Kastilio-Manĉo.

Situo
-----

Kastelo Muela en Consuegra.
Ĝi estas tre proksima al la Ventomuelejoj de Consuegra, sur monteto (Cerro Calderico) kie ŝajne estis konstruaĵoj aŭ fortikaĵoj de romianoj kaj araboj, kun negrandaj ravinoj super la urbo Consuegra, de 10.497 loĝantoj (INE, 2005), je 64 km de la provinca ĉefurbo, Toledo, ekde kie oni povas atingi la lokon laŭ la Aŭtovojo de la Vitejoj.

Priskribo
---------

Ĝi havas duoblan linion de muregoj, tri turojn, unu ĉefturon kaj eksteran rundvojon.

Historio
--------

Dum la Milito de Hispana Sendependiĝo, en 1809, la kastelo estis okupata de la francoj kiuj setligis tie soldataron, kiu daŭris ĝis la franca kapitulaco de la 22a de septembro de 1812 kiam estris la hispanajn trupojn la generalo Xavier Elío.

En 1962 la kastelo, kiu kiel parto de la desamortización de 1836 pasis al privata posedo, estis donata al la urbodomo. En 1985 komencis restaŭrado kaj kreado de Atelierlenejo, kies laboro ankoraŭ pluas.

* Kategorio Kastelo de la Muela en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Karuselo en somera publika festo en Londono
**Karuselo** laŭ PIV estas

1-e) festa turniro, kie kavaliroj aŭ rajdistoj turniĝe kaj artisme manovras, kaj

2-e) porinfana amuzilo, konsistanta el lignaj rajdbestoj kaj seĝoj, metitaj sur granda ronda plataĵo, kiu turniĝas ĉirkaŭ sia akso.

Dum la unua difino estas historiisme kaj arme-science tre speciala, kaj en multaj alilingvaj difinoj de la vorto ne aŭ ne plu aperas, la dua difino estas daŭre aktuala. Karuseloj estas esenca ero de pli-malpli ĉiu granda publika festo, aparte de ĉiu **kermeso**, kvankam intertempe ekzistas multe pli teknike progresintaj kermesaj amuziloj ol la porinfanaj karuseloj, kies teknikaj principoj apenaŭ ŝanĝiĝis de la 19-a jarcento.
  

* klasika infana karuseloklasika infana karuselo
* ĉenseĝa karuseloĉenseĝa karuselo
* etaĝa karuselo, komenco de la 20-a jarcentoetaĝa karuselo, komenco de la 20-a jarcento
* karuselaj figurojkaruselaj figuroj
* Karuselo, el la frua 20-a jarcento, Jurques (Calvados)Karuselo, el la frua 20-a jarcento, Jurques (Calvados)

* Karuselo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Karuselo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Du meksikaj bilbokoj.
**Bilboko** estas ĵongla ludilo kunmetita de bastoneto, kutime farita el ligno, alkroĉita per ŝnuro al pilko trapikita per unu aŭ pluraj truoj de diametro adaptita al la bastoneto. La celo de la ludo estas enigi maldikan ŝafton de la bastoneto en la truon de la pilko.

Alimaniere priskribita, la bilboko estas infana tradicia ludilo. Farita el ligno, ĝi konsistas je du fadenligitaj partoj: bastoneto kaj sfereska grandecvaria peco kun truo. Oni ĵetetas la sfereskan pecon kaj penas enmeti en ĝi la bastoneton, moviĝante kiel eble minimume.

Historio
--------

Pentraĵo de Jeanne Bôle *L'Enfant au Bilboquet* (ĉirkaŭ 1880)
La ludilo en diversaj variaĵoj, havas tre antikvajn originojn kaj okazas inter kaj inuitoj  kaj sudmaraj popoloj. La ludilo iĝis tre populara ĉe la kortego de Henriko la 3-a kaj disvastiĝis de tie al la supra klaso en Eŭropo, kaj dum la 16-a jarcento estis ofta atributo por knaboj de portretistoj. En Britio, la ludilo iĝis tre populara meze de la 19-a jarcento, populareco kiu daŭris ĝis la jarcentŝanĝo.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑  Kendall Blanchard.  (1a de Januaro 1995) *The Anthropology of Sport: An Introduction*. ABC-CLIO, p. 148–. ISBN 978-0-89789-330-5.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831202
 |
Biologio > Birda klaso > Paseroformaj > Fringedoj > Kastanoto

---

1. Eta paseroforma birdo de la specio *Taeniopygia guttata*.  

2. Du subspecioj ekzistas: gutatoj (Taeniopygia guttata guttata) de diversaj Pacifikaj insuloj kaj kastanotoj (Taeniopygia guttata castanotis) de Aŭstralio. Vidu bildon: 

---

Kastanotoj estas koketaj birdetoj!

Zebrafink (*Taeniopygia guttata*)
Zebrafink (*Taeniopygia guttata*)
pipo
Origine indigenaj en Aŭstralio, kastanotoj unue aperis en Eŭropo ĉe la komenco de la 19a jarcento, tial ili nuntempe tute malsovaĝiĝas. Facilas gardi kaj bredi ilin; kastanotoj tial idealas por komencantoj.

Kiel semomanĝantoj, ili ŝatas variecon da semtipoj, sed milio certe estas ilia preferata. Ili bezonas ankaŭ la por birdoj kutiman mineraligitan sablon (kiu helpas al ili disrompi la semojn) kune kun verdaĵo, sepiosto kaj de tempo al tempo servaĵo de formikovoj.

Idoj en nesto
Ĉirkaŭ 10 cm-longaj, kastanotoj estas allogaj paroj. Facilas seksdefini ilin. Plenkreskitaj virkastanotoj distingiĝas de inoj per plej kolorita plumaro. La virseksulo estas griza kun ruĝa beko, oranĝkoloraj vangoj, striata brusto kaj stela kaŝtankolora strio ĉe ĉiu flanko. La vosto estas zebrostriata. La ino havas oranĝkoloran bekon kaj estas tute griza krom flavbruna ventro. Ilia krio estas nura nepriskribebla pepo. La virbirdo havas strangan parigkrion, kiu ŝajnas iom ne trejnita.

Hodiaŭ troviĝas pluraj kolormutacioj, inkluzive blanka kaj flavbruna.

[Notu: En kelkaj libroj la latina nomo estas Poephilia guttata guttata/castanotis.]

  

* Kastanoto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kastanoto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kastanoto en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Kastilio** (hispane *Castilla*) estas geografia kaj historia regiono en la Ibera Duoninsulo, centra parto de Hispanio.

Geografio
---------

La teritorio de Kastilio okupas plejparton de la centra ebenaĵo en Hispanio, kaj respondas proksimume al la nunaj aŭtonomaj komunumoj:

* Kastilio kaj Leono (parto de tiu ĉi regiono, la malnova Reĝlando Leono, ne apartenis historie al Kastilio, sed ja geografie poste)
* Kastilio-Manĉo
* Madrida Regiono
* Rioĥa Regiono
* Kantabrio

Historie oni parolis pri "la du Kastilioj": **Malnova Kastilio** estas la parto norde de la Centra Sistemo de Hispanio, en la baseno de la rivero Doŭro, dum **Nova Kastilio** estas la suda parto, kiun trairas la rivero Taĵo.

Historio
--------

La historia Reĝlando de Kastilio aŭ Regno de Kastilio naskiĝis dum la t.n. Rekonkero, mezepokaj luktoj de la kristanaj trupoj kontraŭ la islamaj okupintoj. Komence graflando dependa de la Reĝlando de Leono, ĝi sendependiĝis dum la 10-a jarcento, sub la elano de la unua reĝo Fernán González.

Ĝi unuiĝis kun la ceteraj reĝlandoj de la nuna Hispanio fine de la 15-a jarcento, kaj fariĝis la hegemona forto en la unuiĝinta reĝlando. Ĝia lingvo iĝis la oficiala hispana lingvo (vidu: kastilia lingvo).

* blazono de Kastilioblazono de Kastilio
* blazono de Kastilio kaj Leonoblazono de Kastilio kaj Leono

Vidu ankaŭ
----------

* Kastiliismo

* Kategorio Kastilio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 9808
* LCCN: sh85020670
* BNF: 11935177j
* NKC: ge137899
 |
La rivero **Kasai** aŭ **Kasaï** (nomata ankaŭ *Kassabi*, *Ibari*, *Nkutu*, *Kassai*, *Cassai* (portugale) kaj en la malalta parto **Kwa**, en Esperanto **Kasajo**) estas maldekstra alfluanto de la rivero Kongo en centra Afriko. Kun sia meznombra akvotrafluo de 9.870 m³/s ĝi estas la plej grava alfluanto de la Kongo. Laŭ la rivero nomatas la provincoj *Kasaï-Oriental* respektive Kasajo Orienta kaj *Kasaï-Occidental* respektive Kasajo Okcidenta en la Demokratia Respubliko Kongo.

La fonto de la rivero troviĝas en la oriento de la angola altebenaĵo de Bié. De tie ĝi fluas orienten ĝis la landlimo kun la Demokratia Respubliko Kongo, kie ĝi direktiĝas norden kaj laŭlonge de 400 km estas la limo inter la du landoj. En tiu parto la rivero estas riĉa je insuloj kaj larĝas ĝis 10 km.
Daŭre fluante norden, la Kasai atingas la basenon de Kongo kie li devias nordokcidenten. Post trafluo de la lasta parto nomata **Kwa** ĝi fluas en la riveron Kongo ĉirkaŭ 170 km nordokcidente de Kinŝaso.

Laŭlonge la vojo de Kasai troviĝas du gravaj akvofaloj, la Pogge-falo kaj la Wissmann-falo. La plej gravaj alfluantoj de la maldekstro estas Kwango, Luembe, Luacĉim, Cĉikapa kaj Lovoa, de la dekstro Lulua kaj Lukenje.

Post la komenco de la pluvsezono en oktobro la nivelo de la rivero plialtiĝas je 4 m. Tiam la akvofluo atingas 12.000 m³ en sekondo.

Ĉirkaŭ 3.500 km de la rivero inkluzive siaj alfluantoj estas navigeblaj.

* Kategorio Kasai (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Afriko |
**Kadmo** (greke Κάδμος, latine *Cadmus*) laŭ la helena mitologio estis filo de la reĝo Agenoro de Fenicio. Li kun aliaj fenicianoj venis al la marbordo de la pejzaĝo Beotio en Grekio, tie li fondis la urbon Tebon kaj iĝis ties unua reĝo.

Kadmo kaj la drako, nigrafigura amforo de la insulo Eŭbeo, inter la jaroj 560 kaj 550 a.K. muzeo Luvro en Parizo

Serĉo de Eŭropa
---------------

Agenoro laŭ la mitologio nekonsoleble tristis pri la perdo de sia filino Eŭropa, kiu estis rabita de la greka dio Zeŭso, kiu estis transformiĝinta en grandan taŭron kaj tra la Mediteranea Maro portis la belan knabinon de Fenicio al la insulo Kreto. Do la reĝo sendis siajn filojn serĉila perditan filinon kaj ne reveni al Fenicio sen ŝi. La reĝino, do patrino de Eŭropa, akompanis siajn filojn dum la serĉo.

Laŭ Herodoto, dum sia vojaĝo al Grekio la filoj albordiĝis sur la insulo Santorino en la Egea Maro. Ili konstruigis templon kaj instruis al la insulanoj la arton de skribado. Parto de la fenicianoj restis sur la insulo, kiam la aliaj daŭrigis la vojaĝon.

Kadmo semas la drakajn dentojn (pentraĵo de *Maxfield Parrish*por libro publikigita dum 1910)
Poste ili venis al *Tasos*, fondis la samnoman urbon kaj daurigis sian vojon al Trakio. Ĉi-tie la reĝino mortis. Kiam la serĉo pri Eŭropa restis sensukcesa, du filoj decidis reveni al Fenicio, sed Kadmo decidis vojaĝi al la orakolejo de Delfo, por peti ties konsilon. La orakolo konsilis fini la serĉon. Anstataŭe li serĉu bovinon sur blanke makulita felo, sekvu ŝin kaj konstruu urbon tie, kie la bovino ekripozus.

Tuj post la forlaso de la orakolejo, li jam vidis tian bovinon, sekvis ŝin tra granda distanco, ĝis ŝi fine ekripozis sur herbejo. Al siaj akomanintoj li donis la ordonon preni akvon el apuda fonto, por doni al Zeŭso dankan oferon. La arbaro de la fonto tamen estis gardata de sovaĝa drako, kaj la kunvojaĝantoj de Kadmo estis mortigitaj de la besto. Kiam Kadmo ne aŭdis ion de la kunuloj, li ekserĉis ilin kaj trovis la drakon, kiu ankoraŭ estis manĝanta de la homaj kadavroj. En arda batalo li sukcesis mortigi la monstron. Post tiu heroa sukceso la greka diino Atena venis al li kaj ordonis ke li enterigu duonon de la drakaj dentoj. El la dentoj iĝis viroj, kiuj interbatalis, ĝis restis kvin viroj kiuj pretis interpaciĝi. Kune kun Kadmo ili konstruis urbon, kiel estis ordonita la dio Apolono pere de la orakolejo de Delfo. Unue la urbo ricevis la nomon *Kadmo*, kaj nur poste la nomo estis ŝanĝita al Tebo.

| Antaŭe: | Mitaj reĝoj de Kadmeo | Poste: |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Ogiguso (lando de la ektenesoj) | **Kadmo** | Penteo |

* Kategorio Kadmo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Teatro de Dionizo** estis la plej granda teatro de la antikva Grekio, situanta ĉe la orienta flanko de la suda deklivo de la Akropolo de Ateno formante parton de la terenoj de Dionizo. Dediĉita, kiel indikas ties nomo, al Dionizo, dio de la vitoj kaj ankaŭ de la teatro; dekomence oni preĝis liahonore ĉirkaŭ la altaro de la templo kaj la spektantoj sidis flanke. Poste tiuj ritaroj konvertiĝis en la klasikaj tragedioj Skilo, Sofoklo, Eŭripido kaj Aristofano. Ĉirkaŭ la jaro 407 a.K. la kutimo estis ke post la ludado oni faru satiron. La daŭro de la totalaludo povus atingi ĝis ĉirkaŭ ses horojn kaj la enirrajto estis multekosta.

La Teatro de Dionizo kaj Esperanto
----------------------------------

Teatro de Dionizo, ĉe la Akropolo de Ateno.
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome *Poemo de Utnoa* okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo *anoŭdo*. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el Eŭropo. Jen kiel oni prezentas la Teatron de Dionizo kiel unu el ĉefaj mirindaĵoj de Ateno:

Ili spirfluge venas super multhoman Atenon,
kie la Partenono en Akropolo sublimas
kun di-statuoj flankaj kaj la frontonoj aludaj.
Jen Atenea Templo, jen Dioniza Teatro,
sur roko elĉizita, l'Erektejono voluta
kun nobla kolonaro de l'Kariatida Portiko.
Muregoj, monumentaj pordoj, triumfaj arkaĵoj
kaj temploj ĉirkaŭstaras la Telesterjon unikan.

Referencoj
----------

1. ↑  Crónica de la Humanidad. Plaza & Janés. 1987. p. 139. ISBN 84-01-60699-3.
2. ↑  Abel Montagut, *Poemo de Utnoa*. Pro Esperanto. Vieno, 1993. ISBN 3-85182-007-X. 225 p. p. 118.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Teatro de Dionizo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Maquettes Historiques: *Theatre of Dionysus*, kun kopio de la konstruaĵo, en angla.
Kasbah Aït Benhaddou, Maroko, Atlaso
La Kasbah de Sousse
**Kasbah** (arabe: **قصبة**) estas la araba vorto por citadelo.

La nomo utilas ĉefe en la magrebaj ŝtatoj. Oni tiel nomas la fortikaĵojn aŭ historiajn urbocentrojn. Ĉefe en Alĝero la nomo transiris al la tuta malnova urbocentro, kiu iĝis parto de la Monda heredaĵo de Unesko en 1992.

En Maroko, kontraŭe, Kasbah estas fortikaĵo ene de la Medina, de la historia centro, kiu estis sidejo de la urbestro aŭ reĝo, kiel ekzemple en Fes. Sub la Kasbah situas kutime la juda kvartalo, la Mellah.

Aldone en Maroko ankaŭ fortikaĵoj eksterurbaj, ĉefe en la Atlaso, nomiĝas Kasbah. Ili estas loĝejoj de la lokaj berberoj. Plej ofte ili utilis ankaŭ kiel protektitaj grenejoj, nomitaj en la berbera lingvo *agadir*, de kio devenas la nomo de la maroka urbo Agadiro. Tiaj konstruaĵoj estas faritaj el argilo kaj enhavas centran pluretaĝan konstruaĵon ĉirkaŭatan de muro protektita de angulturoj.

En multaj urboj de Andaluzio, ekzemple Malaga kaj Almeria, ekzistas maŭraj fortikaĵoj nomitaj *Alcazaba*, kio devenas de la araba *al kasbah*.

* Kategorio Kasbaho en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Maria BUTAN** estas rumana esperantistino kaj filologino. Ŝi diplomiĝis pri francaj lingvo kaj literaturo en la universitato de Kluĵo en la urbo Kluĵo, tradicie per la tri precipaj lingvoj de la urbanoj nomata (rumane *Cluj-Napoca* [kluĵ napoka], hungare *Kolozsvár* [KOloĵva:r] kaj germane *Klausenburg* [KLAŬznburk], de Rumanio kaj doktoriĝis pri leksikologio en Akademio Internacia de la Sciencoj (1995). De 1972-78 ŝi instruis la francan kaj la italan en la Filologia fakultato de la
*universitato de Timişoara* (en Temeŝvaro) kaj 1978-2003 docentis en la *Banata universitato pri agrikulturaj sciencoj* de la sama urbo.

En la 108-a Universala Kongreso de Esperanto somere de 2023 en la Teknologia Universitato de Torino ŝi partoprenis interalie al la programa formato *kleriga lundo* per la prelego *Pejzaĝoj, kiuj influas nin*  kaj al la programa formato *scienca kafejo* per prelego *La Atendo – lernenda leciono*.

Referencoj
----------

1. ↑  *108-a Universala Kongreso de Esperanto. Kongresa Libro*, paĝo 46. (esperante)
2. ↑  *108-a Universala Kongreso de Esperanto. Kongresa Libro*, paĝo 71. (esperante)
Kafejo Flore
La **kafejo Flore** (france *Café de Flore*) estas fama kafejo de Parizo. Ĝi troviĝas en la kvartalo Saint-Germain-des-Prés kaj ĉe la bulvardo Saint-Germain, en la 6-a arondismento de la franca ĉefurbo.

La kafejo naskiĝis je la komenco de la Tria Respubliko, verŝajne en 1887. La nomo "Flore" devenas de skulptaĵo kiu stariĝis sur la alia flanko de la bulvardo.

Je la fino de la 19-a jarcento, la verkisto Charles Maurras redaktis tie sian verkon *Sous le signe de Flore*. Multaj intelektuloj, interalie Jean-Paul Sartre kaj Simone de Beauvoir, kutimis frekventi la kafejon.

Kafejo de Flore estas ornamita en 1925-stila artdeka stilo kun ruĝaj, mahagonaj seĝoj kaj speguloj, kaj ĝia aspekto ŝanĝiĝis nur iomete ekde la dua mondmilito. Ĝia ĉefa konkuranto, Kafejo Les Deux Magots estis favorata de la franca intelekta elito en la periodo post la dua mondmilito, sed la ekvilibro ree ŝanĝiĝis favore al kafejo Flore je la 1990-aj jaroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Kafejo Les Deux Magots
* Saint-Germain-des-Prés

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kafejo Flore en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala TTT-ejo Arkivigite je 2008-06-06 per la retarkivo Wayback Machine
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

La **Korea Kongreso de Esperanto** - koree 한국 콩레소 데 에스페란토 [hangug kongleso de eseupelanto] - estas ĉiujare okazanta Esperanto-kongreso organizita de Korea Esperanto-Asocio.

Post la deviga interrompo de 2020 kaj 2021, kaŭzite pro la diktita socia distancado pro la kronvirusa pandemio, la 54-a Korea Kongreso de Esperanto okazis la 3-an ĝis 6-an de novembro 2022, ĉe Junulara Gastejo 'Arpina' en Pusano *(Busan)*, kun la 10-a Azia-Oceania Kongreso de Esperanto (AOK) kaj 4-a Esperanto-Forumo inter Ŝanhajo kaj Seulo. Al la korea kongreso de 2022 aliĝis 124 koreoj por la ĉeesta kaj reta partopreno, kaj en la 10-a Azia-Oceania Kongreso de Esperanto aliĝis malnete 301 personoj.

Referencoj
----------

1. ↑  prezento de la 52-a korea kongreso de Esperanto en 2020, tute virtuale (esperante)
2. ↑  programo de la 53-a korea kongreso de Esperanto en 2021, same tute virtuale (esperante)

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj koree en la retejo de KEA Arkivigite je 2022-04-16 per la retarkivo Wayback Machine (koree)
* filma prezento de la 54-a Korea Kongreso de Esperanto en Jutubo (esperante)
* kaj dua filma prezento de la ligita 10-a Azia-Oceania Kongreso de Esperanto (AOK) same en Jutubo (esperante)
Viktor Oliva: *Piják absintu/La absintotrinkanto* (1901)
**Kafejo Slavia** (ĉeĥe *Kavárna Slavia*; ĉe Smetanovo nábřeží 1012/2) estas konata praga artista kafejo en la stilo de la 1930-aj jaroj ĉe la riverbordo de Vultavo. Ĝia plej konata meblarero estas la secesistila bildo pri absinttrinkanto de Viktor Oliva. Kiel en aliaj kafejoj en Centra Eŭropo flegitis en ĝi la kafeja literaturo.

Historio
--------

La kafejo aranĝitis jam en 1884 kiel danckafejo en la loĝdomego *Palac Layanskiych* kiun proprietis grafo Leopold Lažanský de Buková La novkonstruo de la najbara Nacia teatro ekde 1868 pluse plivigligis la trafikon en la apudaj gastejoj. Inaŭguro okazis en la 30.8.1884 kaj la situo ĉeteatrejo estis vere ege profitdona. Inter la kutimgastoj estis ankaŭ Bedřich Smetana kiu intertempe eĉ loĝis tie ĉi, la aktoro Jindřich Mochna kaj la reĝisoro Jaroslav Kvapil. Dum la du mondmilitoj la kafejo alikonstruitis laŭ la modo de la franca Art déco-maniero; kunvenis tie ĉi la aŭtoroj Karel Čapek, Jaroslav Seifert kaj pli malfrue Václav Havel. La avangardista ĉeĥa porartista societo *Devětsil* ankaŭ flegis kunvenadi tie ĉi.

Ekde la komenco la lokalo frekventitis plimulte fare de ĉeĥlingvanoj; tamen kaj Egon Erwin Kisch kaj la lasta germanlingva rakonstisto praga Lenka Reinerová kutimgastis. De tempo al tempo renkontiĝis ankaŭ anoj de la t.n. *Vendredrondoj* (Pátečníci).

Rainer Maria Rilke porĉiamigis la Slavia-kafejon sub la nomo "Café National" en la noveloj *König Bohusch* kaj *Die Geschwister*. Ankaŭ en la libro *Der Halleysche Komet* de Jaroslav Seifert la kafejo rolludas. En la poemo *Cafe Slavia* (1967) Seifert priskribas la viziton de Guillaume Apollinaire.

Ota Filip verkis en la 1985-a jaro la romanon *Cafe Slavia* kaj Reiner Kunze titoligis ĉapitreron de la libro *Die wunderbaren Jahre* laŭ la praga kafejo.

Dum la komunismaĉaj jaroj la kafejo ŝtatigitis kaj poste estis ludono en 1992 al entreprenistino rusa-amerika. En 1997 iĝis ĝia nova malfermo; en niaj tagoj ĝi estas ŝatata kafetrinkloko kaj de lokuloj kaj de turistoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kafejo Slavia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kulturhistoria ekspliko de la rolo de la Slavia-kafejo
* Raporto pri vizito de Hillary Clinton
* Fotoj de Jeff Shanberg

Notoj
-----

1. ↑  Pri grafo Leopoldo Lažanský
2. ↑  Traduko: *Je la honoro de la poeto drinkitis absinto pli verda ol ĉio verda; kiam ni rigardis tra la fenestro ni vidis la riveron Sejno fluanta sub la kajo. Ho, Sejno!*
3. ↑  Nova eldono germanlingva: *Cafe Slavia.* Herbig, München 2001, ISBN 3-7766-2255-5.
4. ↑  Reiner Kunze: *Die wunderbaren Jahre.* Fisc her, Frankfurt am Main 1976, ISBN 3-10-042003-9.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Café Slavia en la germana Vikipedio.*
La **Kastelo Degenfeld** estas historia monumento, nuntempa hotelo en vilaĝo Tarcal (Hungario).

Kastelo Degenfeld en Tarcal

Historio
--------

La familio Wesselényi konstruis tiu ĉi kastelon inter 1790 kaj 1810. Pro geedziĝo la kastelo kun la apuda bieno estis posedaĵo de grafa familio Degenfeld. La familio havis gravan rolon en vitkulturo de la vilaĝo, en la bieno longe funkciis lernejo por vitistoj. Post la 2-a mondmilito la ŝtato forprenis la kastelon (same la ceterajn kastelojn), la grafa familio vivis plu komence en Rumanio, poste en Okcidenta Germanio. Post la socialismo la familio reaĉetis la bienon kaj la kastelon en 1994. Post 2 jaroj la bieno moderniĝis, en la kastelo hotelo ekfunkciis en 2003.

Kastelo Degenfeld nokte

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa kastelo kun mansardoj situas sola, sed apude troviĝas diversaj domoj por la vitkulturo. Antaŭ la enirejo verando el ligno etendiĝas, en ties supro teraso estas videbla. Interne estas 21 ĉambroj, 42 litoj kaj restoracio kun 75 seĝoj.

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungare kun foto
* kun fotoj Arkivigite je 2017-04-23 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Kastelo Degenfeld (Tarcal) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **kasuleto** (el la okcitana *caçolet* kaj la franca *cassoulet*) estas regiona manĝ-specialaĵo el la franca regiono Langvedoko, surbaze de sekaj fazeoloj kaj viando. Origine, ĝi konsistis el faboj.

Plado de kasuleto

Historio
--------

Eblas, ke la nomo kasuleto venas de la "cassole" (ujo el terakoto interne emajlita kun formo de senpinta konuso) fabrikita en Issel. Tio estas malnova kverela temo inter tri urboj : Castelnaudary, Carcassonne kaj Toulouse. La kverelaĵoj temas pri la origino de la kasuleto, pri ties konsisto kaj pri la gustaj kvalitoj de la kasuletoj preparitaj en tiuj urboj.

Por findecidi pri la demando, Prosper Montagné (Carcassonne, 1865 - Sèvres, 1948), langvedoka gastronomo iĝinta kuiristo en Toulouse uzis komparon : « *La kasuleto estas la Dio de la okcitana kuirarto ; Dio la Patro estas la kasuleto de Castelnaudary, Dio la Filo tiu de Carcassonne kaj la Sankta-Spirito tiu de Toulouse.* »

Konsisto
--------

Laŭ PIV, "kasuleto estas raguo el semoj de fazeoloj, kun fileoj anseraj, pecoj el ŝafaĵo kaj porkaĵo, longe stufitaj."

Sed povas enesti, laŭ la lokoj kaj receptoj, ankaŭ viando de ansero, de anaso kaj aliaj viandoj aŭ legomoj.

Ankaŭ ekzistas vegetara varianto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kasuleto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* recepto el Vikilibro (vegetara)
* cassoulet.net (en la franca)
* paĝo el la retejo de Castelnaudary Arkivigite je 2008-11-12 per la retarkivo Wayback Machine (en la franca)
* *Le cassoulet*[*rompita ligilo*] eltiraĵoj el libro de Sylvie Girard-Lagorce, *Grandes et petites histoires de la gourmandise française : traditions et recettes* (grandaj kaj malgrandaj rakontoj pri la franca frandemo : tradicioj kaj receptoj), Paris : Plon, 2003. (ISBN 9782259198325)
Freskaj pentraĵoj ene de la Domo de Aŭgusto, lia rezidejo dum sia regado kiel imperiestro.
La **Domo de Aŭgusto**, aŭ en latino *Domus Augusti*, distingenda el la *Domus Augustana* de Domiciano, estas la unua ĉefa loko kiam oni eniras en la Palatina Monteto en Romo, Italio. Historie, tiu domo estis identigita kiel ĉefa rezidejo de la imperiestro Aŭgusto Cezaro. La *Domus Augusti* situas ĉe la tiel nomita Kabano de Romulo kaj ĉe aliaj lokoj kiuj havas konektojn kun la fondo de Romo. Tiu rezidejo enhavis komplekson de strukturoj kiuj estis situaj ĉirkaŭ la Templo de Apolono Palatinano.

La *Domus Augusti* estu nekonfuzenda kun la najbara *Domus Augustana*, nome parto de la vasta palaca komplekso konstruita de la imperiestro Domiciano en la Palatino en la 92 p.K.

Notoj
-----

1. ↑   Tomei, Maria Antonietta. The Palatine. Trans. Luisa Guarneri Hynd. Milano: Electa, 1998. Print.
2. ↑   Richardson, Lawrence. "Domus Augstana" From A New Topographical Dictionary of Ancient Rome. Baltimore: Johns Hopkins UP, 1992. Print.

* Kategorio Domo de Aŭgusto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)