recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Péter Haás Vander** [hAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Haas Vander Péter** estis hungara aktoro, voĉoaktoro.

Péter Haás Vander
Péter Haás Vander  naskiĝis la 5-an de februaro 1963 en Győr, li mortis la 13-an de julio 2015 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Péter Haás Vander akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1989. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro József Attila. Ekde 1990 li estis membro en pluraj pli malgrandaj teatroj. Foje li estis ankaŭ teatra dekoraciisto. Li ricevis 2 premiojn en 2009. Li havis edzinon, kiu naskis filinon.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* William Shakespeare:
	+ Reĝo Lear - Alban
	+ Romeo kaj Julieta - monaĥo; Mercutio
	+ Otelo - Montano
	+ Hamleto - aktororeĝo
* Ede Szigligeti: *Liliomfi* - titolrolo

Elektitaj kinejaj filmaj roloj
------------------------------

* *Sacra Corona* (2001)
* *A vizsga* (2011)

Elektitaj televiziaj filmaj roloj
---------------------------------

* *Kölcsey* (1989)
* *Glóbusz* (1993)
* *Hotel Szekszárdi* (2002)
* *Félvilág* (2015)

Dubladaj roloj
--------------

* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj de Marton Csokas, Kirk Douglas, Richard Gere, John Malkovich, Frank Sinatra, John Travolta kaj aliaj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* datenoj kun foto
* 
* 

* Kategorio Péter Haás Vander en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Skalka |

Koordinatoj: 50° 10′ 38″ N 12° 16′ 07″ O﻿ / ﻿50.17722 °N, 12.26861 °O﻿ / 50.17722; 12.26861 (mapo)

**Skalka** (germane *Rommersreuth*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hazlov, troviĝanta en distrikto Cheb. Proksime troviĝas randa parto de montetaro Smrčiny. En la jaro 2021 daŭre vivas ĉi tie 25 loĝantoj.

Skalka situas en katastra teritorio **Skalka u Hazlova** kun areo 4,49 km².

Geografio
---------

Skalka situas proksimume 2 kilometroj sudokcidente de Hazlova kaj 5 kilometroj sudoriente de Aš. Norde ĝi najbaras kun vilaĝo Výhledy, kaj proksimume 2 kilometroj sudokcidente troviĝas Lipná. Skalka troviĝas sur montopiedo de monto de Goethe, en supermara alteco 612 metroj. Proksime de la vilaĝo troviĝas protektataj kvarcaj formacioj nomataj Rokoj de Goethe.

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1224. Antaŭ la dua mondmilito vivis en Skalka preskkaŭ 300 loĝantoj. Post ellandigo de germana loĝantaro la regiono ne estis plen ĝisloĝigita kaj nombro de loĝantoj tre sinkis. Ekde la jaro 1970 Skalka denove apartenas sub municipo Hazlov.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 402 |
| 1880 | 419 |
| 1890 | 375 |
| 1900 | 374 |
| 1910 | 345 |
| 1921 | 280 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 295 |
| 1950 | 112 |
| 1961 | 80 |
| 1970 | 38 |
| 1980 | 34 |
| 1991 | 34 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 125 |
| 2011 | 128 |
| 2021 | 25 |

Pluaj fotoj
-----------

* Monumento al viktimoj de la 1-a mondmilito.Monumento al viktimoj de la 1-a mondmilito.
* Dia torturo.Dia torturo.
* Ŝtono de Goethe.Ŝtono de Goethe.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Hazlov (6) |
| --- |
| Hazlov ~ Lipná ~ Polná ~ Skalka ~ Vlastislav ~ Výhledy |

 |
**Péter HORN,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Horn Péter** estis hungara agronomo, profesoro, politikisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1993). Lia patro estis Artúr Horn same akademiano.

Péter Horn  naskiĝis la 13-an de januaro 1942 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Péter Horn frekventis universitaton en Gödöllő inter 1961-1965. Li komencis sian karieron en Bábolna, kie li okupiĝis pri bredado de kokinoj. En 1968 li eklaboris en instituto en Gödöllő, poste en ĉeflernejo de Kaposvár. Baldaŭe li estis tie katedrestro, fine rektoro. Li partoprenis en redaktadoj de fakrevuoj kaj li estis deputito parlamenta inter 1975-1990. Li estis gastoprofesoro en Barato, Usono, Suomio, Nov-Zelando. Li okupiĝas precipe pri bredado de kokinoj, porkoj, fiŝoj, cervoj, kolomboj. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filinojn. Li ricevis memormedalojn kaj premiojn inter 1982-2012.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Akvarisztika* (1970)
* *Haszongalambtenyésztés* (1970)
* *Comparative Evaluation of the Hatchability of Single- and Three-way Cross Combinations in Meat Type Fowl* (1974)
* *Tyúktenyésztés* (1978)
* *Livestock Production in Europe* (1982)
* *Handbuch Schweine* (1983)
* *Galambtenyésztők kézikönyve* (Manlibro de kolombobredistoj), (1989)
* *Állattenyésztés I–III.* (1995–2000)

Fontoj
------

* biografio kun foto

* Kategorio Péter Horn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
39° 05′ 40″ Nordo 84° 29′ 51″ Okcidento﻿ / ﻿39.0943725 °N, 84.4975877 °U﻿ / 39.0943725; -84.4975877 (mapo)

La subakva tunelo
La **Akvario de Newport** aŭ en angla *Newport Aquarium*, estas publika akvario situanta en Newport (Kentukio), Usono. La akvario havas 70 montrejojn kaj 14 galeriojn, inklude kvin senkudraj akrilikaj tuneloj totale ĉirkaŭ 61 m longaj. La akvario montras milojn da animaloj el tutmonde en 3.8 milionoj da litroj de akvo, inklude "Scooter" kaj "Sweet Pea," du el la malmultaj ŝarkorajoj en kaptiteco. En 2009, la *Aquarium* ricevis ŝarkorajidon el Tajvano, nome *Sunshine* (sunbrilo).

La instalaĵo estas malferma al la publiko la tutan jaron. La **Akvario de Newport** estas agnoskita membro de la Association of Zoos and Aquariums unuaranga en tutmonda naturkonservado.

Referencoj
----------

1. ↑   Newport Aquarium. Alirita 26an de Decembro, 2006.

 Arkivigite je 2011-01-14 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-01-14. Alirita 2013-11-05.

* Kategorio Akvario de Newport en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Provludo de Kalifornia Simfonia Orkestro, 1959.
**Provludo** estas evento, kiu okazas por prepari prezentadon. Ĝi okazas kiel formo de praktiko, por certigi, ke ĉiuj detaloj de la posta prezento taŭge pretas kaj pretiĝas kaj kunordiĝas unu kun la alia. La plej ofta uzo de provludoj estas en la kampo de prezentartoj, por prepari prezentadon antaŭ spektantaro .

Ĝenerala provludo
-----------------

Ĝenerala provludo estas la lasta provludo, fine de serio da provludoj. Dum ĝi, la prezentaĵo estas prezentita tute, komplete, kun la partopreno de la tuta rolantaro kaj aliaj roluloj (lumigistoj, sonilistoj, muzikistoj, ktp). En ĝenerala provludo en la teatro, la aktoroj aperas tute vestitaj (kostumoj, ŝminkoj, perukoj, ktp.), kaj uzas verajn teatrorekvizitojn. Por muzika prezentado, la ĝenerala provludo estas la lasta provludo antaŭ la prezentado, nome la premiero se temas pri turneo aŭ serio de prezentoj.

Referencoj
----------

* Kategorio Provludo (scenejarto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



1. ↑   Dress rehearsal. Merriam Webster. Alirita 2012-07-15.
**Auguste Amédée COUESNON** estis franca politikisto kaj entreprenisto naskiĝinta la 7-an de novembro 1850 en Provins (Seine-et-Marne) kaj mortinta la 29-an de septembro 1931 en Château-Thierry (Aisne).

Biografio
---------

Proprietulo de la grava fabrikejo de muzikiloj PGM Couesnon, li estis elektita kiel deputito de la departemento Aisne de 1907 ĝis 1919, ene de la politika grupo de la radikala-socialisma maldekstro. Dum la tri sinsekvaj balotoj de 1907, 1910 kaj 1914, li rimarkinde estis elektita ekde la unua raŭndo. En la Nacia Asembleo, li kontribuis ĉefe pri aferoj militistaj aŭ plej proksimaj al sia industria fako.

Liaj paroladoj « *plenaj je trafeco* » inspiris al tiutempaj gazetoj la neologismon « *couesnonnades* ».

Li ne denove kandidatiĝis okaze de la deputitaj balotoj de 1919.

Kulturo
-------

Amédée Couesnon aperis kiel persono en la teatraĵo *La valizo de Jaurès*, kreita en Tuluzo okaze de la 150-a datreveno de la naskiĝo de Jean Jaurès. Lia rolo estis ludita de Serge Le Lay.

Referencoj
----------

1. ↑  Arkivejo de Seine-et-Marne, komunumo Provins, naskoakto 169, jaro 1850 (paĝoj 87/107)
2. 1 2   Datumbazo Sycomore..
3. ↑   La Valise de Jaurès, hommage au tribun socialiste (22-a de junio 2009). Arkivita el la originalo je 2019-03-06. Alirita 2023-09-19..

Literaturo
----------

* « Amédée Couesnon », en *Dictionnaire des parlementaires français (1889-1940)*, direktita de Jean Jolly, PUF, 1960
* Datumbazo Sycomore de la Nacia Asembleo de Francio - Arkivo
La **Pola Ortodoksa Eklezio**, estas unu el la dek kvin aŭtokefalaj eklezioj en komunio kun la ceteraj ortodoksanoj. Ĝi estis fondita en 1924 por arigi la ortodoksajn kristanojn, ĉefe ukrainoj kaj belorusoj kiuj loĝis en la orienta parto de Pollando kiam tiu rericevis la sendependecon post la Unua Mondmilito. La kreado de la eklezio estigis protestojn de la Rusa Ortodoksa Eklezio. Post la Dua Mondmilito, Sovetunio aneksiĝis por si la plejparton de la orientaj teritorioj de Pollando, kaj la nombro de ortodoksanoj kiuj restis en la lando konsiderinde malkreskis. En 1948, la Rusa Ortodoksa Eklezio garantiis la memstarecon. 

La estro de la eklezio estas la metropolito de Varsovio. Ĝi dividiĝas en ses diocezoj: Varsovio kaj Bielsk; Bialistoko kaj Gdansko (Gdansko ekde 1946); Lodzo kaj Poznano; Vroclavo kaj Szczecin (ekde 1946); Lublin kaj Chełm; kaj Przemyśl kaj Nowy Sącz. Ĝi havas ĉ. 600 000 kredantojn (1,5% de la pollanda loĝantaro).

* Kategorio Pola Ortodoksa Eklezio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Mapo de la batalo, el la atlaso de Schirmer nome *Kriegsgeschichtlicher Atlas*.
La **Batalo de Hohenlinden** estis luktita la 3an de Decembro 1800, dum la Francaj Revoluciaj Militoj. Franca armeo estre de Jean Victor Marie Moreau venkis en definitiva venko super la Aŭstrianoj kaj Bavarianoj estritaj de la Arkiduko Johano de Aŭstrio. Post esti devigita al katastrofa retiriĝo, la aliancanoj estis devigitaj peti batalpaŭzon kiu efektive finigis la Militon de la Dua Koalicio. Hohenlinden estas 33 km oriente de Munkeno en la nuntempa Germanio.

La forta armeo de la Generalo de Divizio Moreau de 56,000 frontis ĉirkaŭ 64,000 Aŭstrianojn kaj Bavarianojn. La Aŭstrianoj, kredante ke ili estas persekutante venkitan malamikon, moviĝis tra tre arbara tereno en kvar diskonektitaj kolonoj. Anstataŭe, Moreau embuskis la Aŭstrianojn kiam ili aperis el la arbaro Ebersberg dum lanĉo de la divizio de la GD Antoine Richepanse en surpriza ĉirkaŭo de la Aŭstria maldekstra flanko. Montrante individuan iniciaton, la generaloj de Moreau sukcesis ĉikaŭi kaj frapi la pli grandan Aŭstrian kolonon.

La fina venko, kun la venko de la Unua Konsulo Napoleono Bonaparte ĉe la Batalo de Marengo la 14an de Junio 1800, finigis la Militon de la Dua Koalicio. En Februaro 1801, la Aŭstrianoj subskribis la Traktaton de Lunéville, akceptante la francan kontrolon ĝis la rivero Rejno kaj la francajn puporespublikojn en Italio kaj en Nederlando. La posta Traktato de Amiens inter Francio kaj Britio komencis la plej longan rompon en la militoj de la Napoleona periodo.

La francoj suferis 2,500 homoperdojn dum la aŭstrianoj 4,600 perdojn.

Koordinatoj: 48° 09″ N 12° 0″ O﻿ / ﻿48.00250 °N, 12.00000 °O﻿ / 48.00250; 12.00000 (mapo)

Bibliografio
------------

* Arnold, James R. *Marengo & Hohenlinden.* Barnsley, South Yorkshire, UK: Pen & Sword, 2005. (ISBN 1-84415-279-0)
* Chandler, David. *Dictionary of the Napoleonic Wars.* New York: Macmillan, 1979. (ISBN 0-02-523670-9)
* Eggenberger, David. *An Encyclopedia of Battles.* New York: Dover Publications, 1985. (ISBN 0-486-24913-1)
* Furse, George Armand. *1800 Marengo and Hohenlinden* (2009)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Batalo de Hohenlinden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Ludwig Baillet de Latour-Merlemont* de Digby Smith, kompilita de Leopold Kudrna
* *Graf Baillet de Latour-Merlemont* de Jens-Florian Ebert
La **Konstantinopola Ortodoksa Eklezio**, aŭ **Ekumena Patriarkato de Konstantinopolo** (greke *Oικουμενικό Πατριαρχείο Kωνσταντινουπόλεως*) estas unu el la dek kvin aŭtokefalaj ortodoksaj eklezioj. Ĝi estas estrata de la Patriarko de Konstantinopolo, kiu ankaŭ estas la *Ekumena Patriarko* de la Ortodoksa Eklezio. La titolo *Ekumena* estas nur honora, ĉar li ne havas jurisdikcion en la aferoj de la aliaj ortodoksaj aŭtokefalaj eklezioj. La Patriarko ricevas la honoran superecon (*primus inter pares* -unua inter egalaj-) inter la ortodoksaj ekleziestroj. Nuntempe li regas eklezion de ĉirkaŭ 3,5 milionoj da kredantoj en la diasporo, kaj ankaŭ la ortodoksanojn de Turkio kaj la insulojn de la Egea Maro.

Ceremonio en la Patriarka Baziliko Sankta Georgo.

Historio de la Patriarkato
--------------------------

Kiam en 324 la romia imperiestro Konstantino la 1-a fiksis la novan ĉefurbon en Bizancio nomante ĝin Konstantinopolo, la supereco de la eklezio estis de la episkopo de Romo; Estis kiam Konstantino kunvokis en 325 la Unuan Ekumenan Koncilion okazinta en Niceo en kiu, inter aliaj doktrinaj decidoj, la eklezio estis organizita en patriarkatoj kaj diocezoj, samrangaj kiel la patriarkatoj Romo, Aleksandrio, Antioĥio kaj Jerusalemo, kies estroj ricevis la titolon "ĉefepiskopo".

Poste en la Dua Ekumena Koncilio okazinta en Konstantinopolo en 381 decidiĝis ke la episkopo de Konstantinopolo ricevos la titolon Patriarko kaj samrange kiel la episkopo de Romo.
En la Kvara Ekumena Koncilio okazinta en Kalcedono en 451 agnoskiĝis al Konstantinopolo samrange kiel Romo, kvankam al la roma episkopo estis agnoskata morala aŭtoritato sur la ceteron de la aliaj patriarkoj. En tiu ĉi koncilio la konstantinopola episkopo ekricevis la titolon *Ekumena Patriarko*.

Aktualaj eventoj
----------------

* La 11-an de oktobro 2018, la Sankta Sinodo de la Konstantinopola Ortodoksa Eklezio nuligis tomoson (eklezian decidon) pri subiĝo de la Ukraina Ortodoksa Eklezio al la Rusa Ortodoksa Eklezio.  *Pli detale ĉe Vikinovaĵoj*.

* Sekve al tio, la 15-an de oktobro 2018 la Sankta Sinodo de la Rusa Ortodoksa Eklezio decidis ĉesigi plenan komunion kun la Konstantinopola Ortodoksa Eklezio, akuzinte tiun pri invado en sian kanonan teritorion. *Pli detale ĉe Vikinovaĵoj*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retpaĝo de la Ekumena Patriarkato de Konstantinopolo
* Ĉefdiocezo de Bonaero kaj Ekzarkato de Sudameriko Arkivigite je 2007-05-10 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Konstantinopola Ortodoksa Eklezio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Konstantinopola Ortodoksa Eklezio en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

41° 01′ 45″ N 28° 57′ 06″ O﻿ / ﻿41.02917 °N, 28.95167 °O﻿ / 41.02917; 28.95167 (mapo)
*Aristotelo kun busto de Homero*.
**Aristotelo kun busto de Homero** (nederlande *Aristoteles bij de buste van Homerus*), konata ankaŭ kiel ***Aristotelo kontemplanta buston de Homero***, estas ole-pentraĵo de la nederlanda artisto Rembrandt, farita en 1653, kaj nun ekspoziciata en la Metropola Muzeo de Arto, Novjorko.

Ĝi montras Aristotelon vestanta nigran antaŭtukon kontraste kun blankaj larĝaj robomanikoj kaj kun ora ĉeno kontemplanta skulptan buston de Homero. Ĝi estis kreita je komisio por la kolekto de Don Antonio Ruffo. Ĝi estis aĉetita kaj vendita fare de kelkaj kolektantoj ĝis ĝi iĝis finfine aĉetita de la Metropola Muzeo de Arto. La mistera tono en la pentraĵo kondukis kelkajn fakulojn al diversaj interpretoj de tiu temo de Rembrandt.

Estis ioma konfuzo pri la identeco de la homo en la pentraĵo ĉar Don Antonio Ruffo ne specife postulis temon por sia komisio. Oni spekulativis pri Alberto la Granda, Tasso, Ariosto, Virgilio kaj la nederlanda poeto Pieter Cornelisz Hooft. La identeco de la pentrito estis esplorita de Simon Schama en sia libro *Rembrandt's Eyes*. Schama prezentas gravan argumenton ke temas pri la antikvgreka pentristo Apelles. In 1969, Julius Held argumentis, ke temas pri Aristotelo analizante liajn vizaĝtrajtojn, liajn vestojn kaj la aĵojn kiujn li tenas. Laŭ Held, Aristotelo estas konata pro sia longaj hararo kaj barbo, luksa juvelaro kaj ekstravagancaj vestoj, kio videblas en aliaj pentraĵoj kiuj montras lin inter la 16-a kaj 17-a jarcentoj en tuta Eŭropo. Held konektas Aristotelon ankaŭ kun la busto de Homero kaj la ĉeno de Aleksandro. Ja Aristotelo estis komentisto de Homero kaj de Aleksandro la Granda, kio kondukis Held al kredo, ke estas Aristotelo en la pentraĵo.

Laŭ Charles Mee, la ĉefa temo de la pentraĵoj de Rembrandt estas la ideo de kontemplado. La homoj en liaj pentraĵoj rigardas kvazaŭ ili estas perditaj en pensoj, kio faras tion lia plej ofte uzata temo. Por atingi tion, en ĉi pentraĵo li elektis blankan robon por aspektigi Aristotelon pli digna. Li pentris ankaŭ nigran antaŭtukon, ĉar la nigra koloro reprezentas melankolion. Ĉiuj tiuj elementoj helpis krei senton de profunda kontemplemo. La Scienca Revolucio jam estis moda ĉikaŭ la 1650-aj jaroj, kio faras la intereson de Rembrandt pri kontemplado elektinda temo.

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4 5 .  Rembrandt, Aristotle with a Bust of Homer (25a de Januaro, 2016). Alirita 1a de Majo, 2019.
2. ↑  Schama, pp. 582–591.
3. 1 2 3 4 5 6  Mee, Charles (1988). Rembrandt's Portrait: A Biography. Simon and Schuster.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Aristotelo kun busto de Homero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 3D model of *Imaginary Portrait of the Blind Homer* bust via photogrammetric survey of a plaster cast of the Louvre's marble
* *Aristotle with a Bust of Homer* en RKD
* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Aristotle with a Bust of Homer en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818912
 |
**Proĥladnij** (ruse *Прохладный*) estas urbo en Kabardio-Balkario en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 83410.

La urbo estis fondita en jaro 1765.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1937.

La interurba telefona kodo estas 86631, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 43° 45′ N 44° 02′ O﻿ / ﻿43.750 °N, 44.033 °O﻿ / 43.750; 44.033 (mapo)Koordinatoj: 43° 45′ N 44° 02′ O﻿ / ﻿43.750 °N, 44.033 °O﻿ / 43.750; 44.033 (mapo).

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Proĥladnaja (Прохладная).

La urbo estas apud Norda Kaŭkazo, ĉe rivero Malka (Малка) (kiu enenfluas en riveron Terek (Терек)).

En la urbo estas fervoja stacio.

Traduko de nomo de la urbo estas "malvarmeta".

En jaro 1959 la urbo havis 27,6 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 61,8 mil loĝantojn.

Flago de Kabardio-Balkario
Urboj de Kabardio-Balkario

**Ĉefurbo**: Nalĉik

Baksan |
Ĉegem |
Majskij |
Nartkala |
Proĥladnij |
Terek |
Tirniauz
**Péter Solymos** [ŝojmoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Solymos Péter** estis hungara pianisto, altlerneja instruisto.

Péter Solymos  Arkivigite je 2018-03-25 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 14-an de decembro 1910 en Törökbecse (Hungara reĝlando, nuntempa Novi Beĉej en Serbio), li mortis la 4-an de oktobro 2000 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Péter Solymos studis en Parizo kaj Vieno, inter 1932-1934 en Budapeŝto. Lia kariero estis trafita de la 2-a mondmilito. Lia repertuaro konsistis precipe el la verkoj de Béla Bartók, Debussy kaj Ravel, same kiel el hungaraj komponistoj Zsolt Durkó, Ferenc Farkas (komponisto), László Lajtha, András Mihály, József Soproni, Erzsébet Szőnyi, Sándor Veress (komponisto). Lastmomente antaŭ ol krei la Feran Kurtenon li ricevis stipendiojn en Londono kaj Romo. Inter 1948 kaj 1997 li instruis en la Muzikakademio de Budapeŝto. Ekde 1973 li instruis kelkajn jarojn en Japanio. Li ricevis premion en 1957.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* János Gonda
* László Gyimesi (pianisto)
* István Kassai
* Klára Körmendi
* István Lantos
* Geoffrey Douglas Madge
* Zsuzsanna Sirokay
* Anikó Szegedi
* Alex Szilasi

Fontoj
------

* 
*
**Péter Széman** [sEman], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) **Széman Péter László** estas rumania hungara kuracisto, pulmonologo, politikisto.

Péter Széman
Péter Széman  naskiĝis la 8-an de novembro 1949 en Rumanio en Cluj.

Biografio
---------

Péter Széman apartenas al la hungara minoritato en Rumanio. Li frekventis baz- kaj mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris kuracistan diplomon en la sama urbo en 1974. Post siaj studoj li laboris en vilaĝo Zalha. En 1976 li akiris pulmonolgian diplomon, poste li ekhavis postenon en pulmonologia kuracejo de Șimleu Silvaniei, kie li estis ĉefkuracisto kaj kuracejestro. Inter 1993 kaj 1996 li estis ĉefkuracisto pri departemento, en 2009 li estis nomumita hospitalestro.

Jam en 1989 li partoprenis en fondo de Romániai Magyar Demokrata Szövetség. Li estis tre aktiva dum refondo de Erdélyi Múzeum-Egyesület, krome li aranĝis 30 konferencojn. Li ricevis premiojn kaj memormedalojn inter 2000 – 2013. Li edziĝis, baldaŭe li havis 2 filinojn.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A Szilágysomlyói Báthory István Alapítvány első 20 éve* (2013)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Péter Széman en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La fond-dokumento de Prusia Konfederacio, 1440
La dokumento de Prusia Konfederacio kiu ofertas al la pol-litova reĝo Kazimiro la 4-a enkorporigon de la teŭtona Prusio al Krono de la Regno de Pollando, 1454, (Pola Centra Arkivo de Historiaj Dokumentoj)
**Prusa Konfederacio** aŭ **Prusia Konfederacio** (en germana *Preußischer Bund*, en pola *Związek Pruski*) tio estis organizo formita la 21-an de februaro 1440 ĉe Kwidzyn de grupo de 53 nobeloj kaj ekleziuloj kaj 19 urboj en Prusio (vidu la supran fond-dokumenton), por kontraŭi la maljustecon ĉe la Teŭtonaj Kavaliroj. Ĝi estis bazita sur la modelo de simila organizo, nome la Lacerta Unio establita en 1397 de nobeloj el Chełmno.

En 1454, la estro de la Konfederacio, nome Johannes von Baysen (Jan Bażyński), formale petis al la reĝo Kazimiro la 4-a, aligi Prusion en la Regno de Pollando kiel feŭdo. Tio markis la ekon de la Dektrijara Milito inter la Ordena Ŝtato kaj Pollando, kun la prusiaj urboj financante la militajn kostojn de tiu lasta.

Sekve de la milito, parto de la tiama Prusio en 1466 forlasis la regadon de la Germana Ordeno kaj submetis sin kiel feŭdo al la reĝo de Pollando, kaj ekde tiam nomiĝis Reĝa Prusio.

* Kategorio Prusa Konfederacio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Mercy, Mercy, Mercy*** estas ĵaz-komponaĵo, kiun Joe Zawinul en 1966 verkis por Julian „Cannonball" Adderley. La balado aperis en la albumo de Adderley *Mercy, Mercy, Mercy! Live at 'The Club'*. La komponaĵo fariĝis surprizfuroraĵo, atingis la unuan rangon de la ranglisto Billboard. Marlena Shaw verkis tekston al la instrumenta komponaĵo.

Sekvatempe multaj muzikistoj nove surdiskigis, aparte en la jaro 1967 The Buckinghams, kiuj atingis kun sia kantversio rangon kvin de la bilborda ranglisto, sed samjare ankaŭ Johnny Guitar Watson kaj Larry Williams. Sekvis pluaj interpretaĵoj, ekz. tiuj de Ernestine Anderson, Eddie Jefferson, Jimmy McGriff kaj Buddy Rich, kaj faris la kanton ĵaza normkanto. Ankaŭ sekvageneraciaj muzikistoj kiel Monty Alexander, Kevin Eubanks, Maceo Parker kaj Nils Landgren interpretis la Zavinulaĵon. Plej laste ĝin surdiskigis Dana Owens, konata kiel Queen Latifah, je „klasike" aranĝita versio.

La bazan melodion de la originala versio Joe Zawinul ludis mem per elektra piano de Wurlitzer. Interesege je tio estas ankaŭ la gospeleca antaŭludo de Zawinul por la peco post la enkonduka parolado de Adderley, kiu bone trankondukas en la veran pecon mem.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mercy, Mercy, Mercy ĉe YouTube

Referencoj
----------

1. ↑  fenderrhodes.com .
Koordinatoj: 47° 54′ 51″ N 3° 07′ 50″ O﻿ / ﻿47.91417 °N, 3.13056 °O﻿ / 47.91417; 3.13056 (mapo)

**Prunoy** estas loĝloko, delegita komunumo kaj eksa franca komunumo lokita en la situas en la departemento *Yonne* kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo: La 1-an de januaro 2016 la loĝloko kun 13 najbaraj antaŭe sendependaj komunumoj kreis novan komunumon Charny Orée de Puisaye. Fine de 2018 en Prunoy vivis 285 loĝantoj. Administre la loĝloko apartenas al la arondismento *Auxerre* kaj estas la centro de samnoma kantono *Charny*.

Geografio
---------

Prunoy etendiĝas sur 24.89 km², kaj havis 304 loĝantojn laŭ la antaŭa censo de 2006. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la historia regiono Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Joël Lales, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Monumentoj
----------

Ekzistas kastelo en Prunoy.

Administrado
------------

Prunoy apartenas al la kantono Charny, kies ĉefurbo estas Charny. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Charny
Péter Várkonyi
**Péter Várkonyi** [vArkonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Várkonyi Péter** estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, diplomato.

Péter Várkonyi  naskiĝis la 3-an de aprilo 1931 en Budapeŝto. Li mortis la 14-an de oktobro 2008 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Péter Várkonyi aliĝis al la komunistoj jam en 1948. Li abiturientis en Óbuda en la sekva jaro, poste li frekventis partian seminarion kaj akademion pri eksteraj aferoj. Inter 1951 kaj 1958 li laboris en diversaj ambasadorejoj. Hejmenveninta li ricevis postenojn ofte en la ministerio pri eksteraj aferoj, dume li plulernis en Universitato de Budapeŝto, kie li kandidatiĝis. Inter 1968 kaj 1980 li estis subministro, poste li estis ĉefredaktoro de partia ĵurnalo, sed tiutempe li havis ankaŭ signifajn partiajn postenojn. Inter 1983 kaj 1989 li estis ministro pri eksteraj aferoj, inter 1985 kaj 1989 li estis ankaŭ parlamenta deputito. Fine li estis ambasadoro de Usono unu jaron. Li ricevis kelkajn ŝtatajn premiojn.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A magyar - amerikai kapcsolatok 1945 - 1948* (1971)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 517226
* GND: 17046055X
* LCCN: n88650354
* VIAF: 64130943
* ISNI: 0000 0000 7835 5064
* BNF: 12768174n
 |
Vidaĵo de la "calle Real" kaj la turo de la preĝejo 
**Gumiel de Izán** estas vilaĝo kaj municipo, kodo-151, en la provinco Burgoso, memstara komunumo Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero.

Geografio
---------

Ĝi havas areon de 75.54 km2 kun 633 enloĝantoj. Je 12 km de Aranda de Duero kaj 68 de Burgoso ĉefurbo.

Geografia situo
---------------

Norda Aŭtoŝoseo  de Madrido al Iruno.

Ekonomio
--------

Vilaĝo plene dediĉata al la agrikulturo, ĝi ankaŭ havas malgrandan disvolviĝantan industrion kaj vinkelojn.

Vidaĵo de la preĝejo

Vidindaĵoj
----------

* La paroĥejo:

La plej grava monumento estas la paroĥejo dediĉata al la Supreniro de la Virgulino Maria, ĝi estas en la norda flanko de la plejgranda placo.

* Ermitejo de Sankta Kristo de Reveche

La vilaĝo
---------

La municipo havas riĉan historion, granda parto estas dokumentita ĉe la Municipa Historia Arkivo kun pli ol 1000 dokumentoj inter la plej konata «Libro Becerro», kompilaĵo de la plej gravaj dokumentoj, de la ĝenerala historio de la vilaĝo; en la arkivo ankaŭ troviĝas interesaj pergamenoj, la plej antikva venas de la jaro 1184.

Gumiel de Izán havas municipan bibliotekon, municipan muziklernejon, ekspoziciejon, kulturcentron kaj sportejon.

La Urbodomo de Gumiel de Izán eldonas dumonatan revuon *Nos Interesa* per 550 ekzempleroj kaj estas disdonata al la vilaĝanoj kiu funkcias kiel unuigilo en la regiono.

### Historio

Gumiel de Izán venas de la romia epoko. Pri la origino de ĝia nomo estis tre esplorata sensukcese ĉar ĝis nun ne estis precizigata ĉu la nomo estas romia, gota, araba aŭ eĉ eŭska.

La unua historia dokumento kie estas menciita Gumiel de Izán datumas de la jaro 1042. La araba influo en la tuta regiono kaj en *Gumiel de Izán* estis tre ravaj ĝis la mezo de la 15a jc. De tiu ĉi epokoankoraŭ restas kelkaj topografiaj atestoj, internoj de la Kastelo, vinkeloj kaj galerioj, kaj super ĉio la toponimio de multnombraj lokoj. Eble *Izán* venas de la nomo de la unua feŭdulo de la vilaĝo ĉ. 1066.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Urbodomo de Gumiel de Izán
**Prádena** [PRAdena] estas municipo en la sudoriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto *Partido Judicial de Sepúlveda*. Ĝi enhavas ankaŭ la submunicipon Castroserna de Arriba, kiu estis municipo sedependa ĝis sia aliĝo en 1975.​ 

Prádena en la provinco Segovio.
Groto de Enebralejos.

Geografio
---------

Ĝia ebeneca municipa teritorio okupas totalan areon de 46,33 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 508 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte pli ol 500 el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 45 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Valleruela de Sepúlveda, Castroserna de Abajo, Santa Marta del Cerro, Ventosilla y Tejadilla, Casla, Orejana, Arcones, La Acebeda (Madrid), Braojos (Madrid) kaj Robregordo (Madrid).

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. 

Dum la 15-a jarcento Prádena prosperis pro la komerco de lano kaj la teksa industrio. Multaj lokanoj dediĉis sin la transmigra brutobredado ĉefe suden. La plej flora epoko estis la 17-a jarcento. Tiam oni konstruis la preĝejon de Sankta Marteno, monumenta novklasika edifico konstruita pere de la donacoj fare de la lokaj brutobredistoj.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj kaj rura turismo plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, la ermitejo kaj la groto de Enebralejos.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 768562
 |
La **Nacia Parko Ruaha** (svahile *Hifadhi ya Taifa ya Ruaha*), establita en 1964, estas la unua naturparko en Tanzanio laŭ etendo. Ĝi kovras areon de ĉirkaŭ 10 300 km², situante en la interno de Tanzanio, proksime al la urbo Iringa.

La malfacilaĵoj de aliro, precipe en la pasinteco, signifis, ke la areo restis preskaŭ netuŝita dum pluraj jarcentoj.

Teritorio
---------

La parko prenas sian nomon de la rivero Ruaha, kiu formas la orientan limon de la parko, kaj estas fama pro siaj sensaciaj gorĝoj.

Faŭno
-----

La parko estas hejmo de ĉiuj reprezentantoj de afrikaj sovaĝbestoj: elefantoj, bubaloj, zebroj, gnuoj, Antilopoj, ĝirafoj, verukaproj, simioj kaj, kompreneble, leonoj, leopardoj, gepardoj, makul-likaonoj kaj hienoj.

Multaj specimenoj de krokodiloj kaj hipopotamoj facile videblas proksime al la rivero.

La parko estas hejmo de pli ol 370 malsamaj specioj de birdoj, kelkaj el kiuj ne troviĝas en aliaj lokoj de Tanzanio.

Loĝejoj
-------

Malgrandaj domoj instalitaj en areo de la parko regata de gardistoj, estas eklektaj kaj taŭgaj por vojaĝantoj, kiuj ne havas pretendojn.

* Chris Fox's Mwagusi Safari Camp
* Ruaha River Lodge.

Vidu ankaŭ
----------

* Naciaj parkoj de Tanzanio
* Sovaĝbestoj de Tanzanio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Nacia Parko Ruaha en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ruaha National Park

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Parco nazionale del Ruaha en la itala Vikipedio.* 

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTanzanio Naciaj parkoj de Tanzanio |
| --- |
| Naciaj parkoj | 
* Arusha
* Gombe Stream
* Golfo Jozani Chwaka
* Katavi
* Kilimanĝaro
* Kitulo
* Lago Manyara
* Montoj Mahale
* Mikumi
* Mkomazi
* Ruaha
* Insulo Rubondo
* Saadani
* Insulo Saanane
* Serengeti
* Tarangire
* Montoj Udzungwa
* Rivero Ugalla
 |
| Rezervejoj | 
* Amani
* Biharamulo
* Grumeti
* Mpanga-Kipengere
* Ngorongoro
* Rungwa
* Selous
* Uwanda
 |
| Mar -parkoj kaj -rezervejoj | 
* Daresalamo
	+ Bongoyo
	+ Mbudya
	+ Pangavini
	+ Fungu Yasini
* Insulo Mafia
* Insulo Maziwi
* Marparko Mnazi Bay Ruvuma Estuaro
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 693269
* GND: 4050778-6
* LCCN: no00093855
* VIAF: 247173921
 |
**Charles Gilbert Tourret** estis franca politikisto kaj ministro dum la julia monarkio kaj la Dua Respubliko. Li naskiĝis la 22-an de decembro 1795 en Montmarault kaj mortis la 17-an de majo 1858 en la sama komunumo.

Biografio
---------

Charles Gilbert Tourret eniris la Politeknikan Lernejon en 1814 kaj sekve fariĝis membro de la prestiĝa inĝenieraro pri pontoj kaj ŝoseoj (france *ingénieurs des ponts et chaussées*), kvankam lia tuta jara klaso estis malanigita en 1816. Post mallonga sperto kiel ŝipano, li fariĝis direktoro de la forĝejo de Vierzon, kaj interesiĝis sin pri agrokulturo kaj politiko.

Li estis elektita kiel deputito de la departemento Allier la 4-an de novembro 1837, kaj denove en 1839. Li tamen retiriĝis en 1842 por lasi sian seĝon al la generalo Amable de Courtais.

Charles Gilbert Tourret aliĝis al la fondo de la Dua Respubliko post la franca revolucio de 1848, kaj fariĝis membro de ties konstitucifara asembleo. Li unue estis nomumita kiel prefekto de la departemento Allier la 29-an de februaro, sed rapide eniris la registaron de Eugène Cavaignac kiel ministro pri agrokulturo kaj komerco, de la 28-a de junio ĝis la 20-a de decembro 1848. Tiuokaze li prezentis projekton pri la kreado de profesia agrokultura instruado.

Li rezignis sian ministran mandaton la 29-an de decembro 1848 pro nekonata kialo. Li sekve fariĝis modera opoziciulo de Louis-Napoléon Bonaparte, rifuzis postenon kiel prefekto de la departemento Rhône kaj dediĉis la lastajn jarojn de sia vivo al agrokulturaj studoj. Li mortis la 17-an de majo 1858 en Montmarault kaj ripozas en la loka tombejo.

La agrokultura liceo de Moulins-Neuvy havas la nomon Charles-Gilbert-Tourret.

Referencoj
----------

1. ↑  Lycée agricole Charles-Gilbert-Tourret Arkivigite je 2010-04-16 per la retarkivo Wayback Machine.

Fontoj
------

* « Charles Gilbert Tourret », en Adolphe Robert kaj Gaston Cougny, *Dictionnaire des parlementaires français*, eld. Edgar Bourloton, 1889-1891
* G. de Lachaze de Saint-Germain, *Charles Gilbert Tourret, sa vie, son œuvre*, Tulle, Mazeyrie, 1907.
* Georges Rougeron, *Charles-Gilbert Tourret (an IV-1858)*, 1958.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Datumbazo Sycomore de la Nacia Asembleo de Francio - Arkivo
Du kartoĉoj en presilo
**Presila kartoĉo** estas anstataŭigebla parto de inkŝpruciga aŭ lasera presilo, entenanta la inkon kiu estas disvastigata sur la papero dum presado. 

Ĉiu kartoĉo enhavas unu aŭ plurajn inkrezervujojn, elektronikajn kontaktojn kaj blaton kiu komunikas kun la presilo.

Kiel funkcias
-------------

Ene de ĉiu subparto de la kartoĉo estas maldika metala plato. Kiam la presilo sendas signalon, eta kurento fluas tra la pleteto kaj varmigas ĝin. La inko kiu ĉirkaŭas la varmigitan platon estas gasigata. Pro tio, la tuta volumeno de la inko superas tiun de la kartoĉo. Gluto da inko falas el la kartoĉo sur la paperon. Tiu ĉi proceso okazas dum kelkaj milisekundoj.

Variantoj
---------

* Ĝenerale du apartaj kartoĉoj estas metitaj en la presilo: unu enhavente nigran inkon kaj unu enhavente la tri primaraj koloroj.
* Alternative, ĉiu primara koloro havas propran kartoĉon.
* Kelkaj kartoĉoj estas speciale desegnitaj por presi fotojn.
* Ĉiuj produktantoj de presiloj produktas propran specon de kartoĉoj. Kartoĉoj por malsamaj povas esti nekunigeblaj - ĉu aparate, ĉu programe.
* Pro tiu ke anstataŭaj kartoĉoj de la originalaj produktanto de la presilo ofte estas tre multekostaj, kelkaj produktantoj produktas kongruajn kartoĉojn, kiuj povas servi kiel pli malmultekostaj anstataŭaĵoj.
* En kelkaj kartoĉoj la preskapo estas integrita (la plimulto de Hewlett-Packard presiloj uzas tiun sistemon). Ĝenerale tiuj estas pli multekostaj, sed la presiloj estas malpli multekostaj. Ĉe aliaj la preskapo ne estas integrita (ekzemple ĉe la plimulto de Epson presiloj). Tiuj kartoĉoj estas pli malmultekostaj, sed la presiloj pli multekostaj.

Aliaj informoj
--------------

Kartoĉoj ĝenerale estas tre multekostaj, la prezo de nova kartoĉo per gramo da inko superas tiun de pura oro. Alternativo estas uzo de kontinua inko sistemo, kiu uzas neinternaj inkrezervujojn.

Ofte kartoĉoj povas esti replenigataj kaj reuzataj. Tio estas multe pli malmultekosta, kaj tuta industrio kreskis ĉirkaŭ tiu ideo.
**Grigny** [grinji] estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Essonne kaj en la regiono Francilio. Laŭ takso de 2005, ĝi havis proksimume 26 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomas *Grignois* en la franca lingvo.

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

Grigny spertis urban revolucion fine de la 1960-aj jaroj pro la starigo de du vastaj konstruaĵaroj : *La Grande Borne* (fare de Émile Aillaud en 1969) kaj *Grigny 2*. Antaŭe vilaĝo da 2500 loĝantoj, Grigny tre rapide fariĝis urbo kun pli ol 25 mil loĝantoj.

Vidindaĵoj
----------

La preĝejoj Sankta Antonio de Padovo kaj Sankta Sulpice troviĝas kore de la kvartalo *Village*. Videblas ankaŭ lavejo konstruita en 1873. La mozaikoj de la konstruaĵaro *La Grande Borne* estis kreitaj de Fabio Rieti.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Essonne
* Listo de urboj de Francio
* Grigny-Centre (stacidomo)
* Amédée Gordini (Tramtrajno en Francilio)
* Ferme Neuve (Tramtrajno en Francilio)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala TTT-ejo
**Préjano** [PREĥano] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudorienta Komarko de Arnedo, ene de la komarkaro Malsupra Rioĥo, en la orienta triono de la regiono laŭ vertikala divido (orient-okcidente). 

La municipa teritorio de Préjano, en la sudoriento de la regiono.

Geografio
---------

Préjano estas en montara areo sur la maldekstra bordo de la rivero Ruesca, alfluanto de Cidacos. Préjano estas tre aparta loĝloko kiu havas komunikadon laŭ la regiona ŝoseo LR-382, kiu komunikas nordoriente kun Arnedo kaj nordokcidente kun Arnedillo. Krome la plej apuda municipo estas Santa Eulalia Bajera norde laŭ la LR-380.

Historio
--------

La kastelo.
La loko aperis menciita kiel Presano en la dokumento *Votos de San Millán*, atribuitaj al Fernán González en 934, sed nun konsiderataj falsaĵoj de komenco de la 13-a jarcento. Pli fidinda estas dokumento de la arkivo de Simanko de ĉirkaŭ 942 en kiu oni donas vitejojn en Prescano. La episkopo de Calahorra, Juan de Préjano, faras donacon en 1200, kaj en ĝi aperas citita Préjano («et tertiam de Praejano, de Herce de Legarda»). Henriko la 4-a de Kastilio donis Préjano al don García Manrique, filo de Pedro Manrique.

La kastelo de Préjano estis aparteno de la Ordeno de Kalatravo, kiu en 1288, donis ĝin al Vela Ladrón de Guevara, kun tiu de Enciso. Ŝajne la loĝloko estis iam enmurigita kaj havis du pordegojn. La loko ege suferis tertremojn en 1818: el 200 domoj nur 16 restis loĝeblaj. 

La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj estis terura ĉe Préjano, kie oni malaltiĝis el pli ol milo en la dua duono de la 19-a jarcento ĝis nunaj 200. La elmigrado okazis ĉefe en la 1960-aj jaroj pro la fermo de la karbominado.

Aktualo
-------

Ĝi estis iam minista loĝloko, nun la ekonomio estis bazata ĉefe sur la agrikulturo, nur iom da brutobredado kaj industrio ĉe la proksima komarka ĉefurbo, Arnedo. Krome estas rura turismo. 

Vizitindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, la kastelo, akvofalo, naturaj lokoj, iknitoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797072
 |
Infanludejo II en la freŝe konstruita kvartalo *Pörlitzer Höhe*, 1984
Okcidenta parato de Humboldtstraße kun Heinrich-Hertz-Schule, 2010
***Pörlitzer Höhe*** estas kresto alta kiu etendiĝas de ueste eosten sur longeco de ĉ. 2 km norde de la urbocentro de Ilmenau, Germanujo. Ĝia alteco estas de 580 metroj (*Oberpörlitzer Höhe*) kaj la longeco de ĉ. 4 km. Ĝis dehako antaŭ pluraj jarcentoj la ebenaĵo havas densan und etwa vier Kilometer lang. Ĝis ĝi estis malbarita antaŭ pluraj jarcentoj, Pörlitzerhöhe konsistis el miksita pinarbaro. La grundo ĉi tie estas sabla kaj pH-neŭtrala. Ĝi estas sur Ohrdruf-tabvolo. Pörlitzerhöhe reprezentas la akvodislimon inter Ilm, kiu kuras du kilometrojn for en la sudo, kaj Wipfra-rivero (kolekta areo de Unstrut), kiu leviĝas ĉe sia okcidenta fino. La urboj Oberpörlitz en la okcidento kaj Unterpörlitz en la oriento kuŝas sur ĝi.

De la 1970-aj jaroj, antaŭfabrikita loĝejareo estis konstruita sur la suda deklivo de Pörlitzerhöhe. Ĝi ricevis la nomon de la montaro *Pörlitzerhöhe*. Dialekte ĝi nomiĝas *PöHö* aŭ *Die Höhe*. Moknomo dum konstruiĝo estis *Golan-altebenaĵo*.

Trafiko
-------

Haltejo *Pörlitzer Höhe*, disde sudoriente
Pörlitz-altaĵo estas ĉe la ŝtatvojo de Ilmenau ĝis Unterpörlitz. Ĝi estas konektita al loka publika transporto per urbaj kaj regionaj buslinioj same kiel la haltejo Ilmenau-Pörlitzerhöhe. Ĝi estas ĉe la fervoja linio Erfurt–Ilmenau.

Kiam la fervoja linio de Erfurto al Ilmenau estis malfermita la 6-an de aŭgusto 1879 la stacio ankoraŭ ne ekzistis.

Kiam la antaŭkonstruita loĝareo estis konstruita en la 1980-aj jaroj, homoj unue pensis pri starigo de haltejo sur la fervoja linio kiu kuris rekte preter ĝi. Tamen, tiuj planoj ne estis realigitaj por la momento. Post germana reunuiĝo kaj la aliĝo de la najbaraj urboj Oberpörlitz kaj Unterpörlitz je Ilmenau, rekomencis intertraktadoj kun Deutsche Bahn pri starigo de halto. Ĉi-foje la interparoloj sukcesis, tiel ke la haltejo estis konstruita en 1995 kaj ekfunkciis. Aldone al Deutsche Bahn, la municipo de Ilmenau kaj la Ilm-distrikto ankaŭ estis implikitaj en la financado. La infrastrukturo por la loĝkvartalo Pörlitzer Höhe kaj la najbaraj urboj Ober- kaj Unterpörlitz kaj ankaŭ por la nordokcidentaj partoj de Ilmenau estis plibonigita per la nova stacio.

La halto havas la karakteron de stacio trammetroa. Ĝi konsistas el 110 metrojn longa kajo kun biletmaŝino, busŝirmejo kaj kovrita biciklo-parkejo. Ne estas akustikaj aŭ vidaj pasaĝeraj informsistemoj ĉe la haltejo.

La stacidomo estas servata fare de Süd-Thüringen-kompanio kun la Erfurt-Ilmenau-linio. Tio veturas ĉiun horon en ĉiu direkto kaj estas pliigita al ĉiu duonhoro dum pinttempoj (4 trajnoj je labortago sur la Erfurt-Ilmenau-linio). Dum semajnfinoj, la fervoja linio estas etendita preter Ilmenau-stacio ĝis stacidomo Rennsteig.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pörlitz-altaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Plumba prestipo de la ligaturo de «ſ» (la longa *s*) kun «i» en la tiparo *Garamond*, kaj ĝia presaĵo
**Prestipoj** (aŭ simple **tipoj**, se klaras ke temas pri presarto) estas foje lignaj, sed plej ofte metalaj formoj, kiuj havas spegulbildan gravuraĵon de litero ĉe unu flanko kaj tradicie uziĝas por presado de literoj sur paperon, do por kreado de reproduktebla teksto: el tiaj paperoj eblas fari ekzemple afiŝojn aŭ informilojn, sed ankaŭ eblas kombini plurajn por gazeto aŭ libro. Nuntempe la prestipoj (kaj ĝenerale la konveksa presado) nur malofte kaj nostalgie uziĝas; tamen multaj terminoj tipografiaj estas bazitaj sur la trajtoj de la tradicia tipografio prestipa.

Sortimento da prestipoj estas tiparo.

Tipo estas en la klasika tipografio peco da ligno aŭ metalo (plej ofte plumbo) kun reliefa bildo de litero, cifero aŭ alia tipografia signo uzata por presi; aŭ la muldilo por fari tian metalan pecon. En la moderna elektronika tipografio "tipo" estas rikordo, kiu difinas la grafikan aspekton de litero, cifero aŭ alia signo, pere de bitbildo, formulo aŭ komputila programo.

Stiloj de tipoj estas klasika kursivaj, serifa, senserifaj, gotikaj.

Ekzemplo de presitaj tipoj de la gota alfabeto: 

Pli ofte ol «tipo» estas uzata la nocio tiparo: ĉiuj samspecaj tipoj, kiuj kutime estas uzataj kune en teksto.

Strukturo de movebla prestipo
-----------------------------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Movebla tipo.
Plumba tipo de majusklo «F»
### Partonomoj

* 1 : **Okulo** (interna «malplenaĵo» de certaj signobildoj).
* 2 : Spegulita **signobildo**, la surfaco kiu ricevas la inkon kaj lasas la presbildon.
* 3 : **Flankaĵo** (distanco inter la signobildo kaj la flanka rando de la prestipo; do, fiksita spacaĵo amabaŭflanke de la signobildo, por ke ĝi ne tuŝu siajn najbarojn en kompostita linio.
* 4 : La **kapo** de la prestipo.
* 5 : La **ŝultro** de la prestipo.
* 6 : **Trunko**.
* 7 : **Noĉo** (faciliganta rekonon de la ĝusta orientumo de la prestipo).
* 8 : **Sulko**

### Mezuroj

* a : **Kap-alto**
* b : **Trunk-alto**
* a + b : La **staturo** de prestipo.
* c : La **paŝo** de prestipo.
* d : La **grado** de prestipo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Prestipo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* la muzeo *Gutenberg* en Mainz, Germanio, informas pri la historio de libroj, de presado kaj tipografio
Koordinatoj:50° 00′ N 14° 33′ O﻿ / ﻿50.000 °N, 14.550 °O﻿ / 50.000; 14.550 (mapo)

la suba parto de la parko kun la kastelo
**Průhonice** estas ŝtata kastelo en Ĉeĥio kaj populara ekskurscelo de praganoj.

Ĝi situas en la samnoma municipo en la sudorienta rando de la ĉefurbo Prago. Origine mezepoka fortikaĵo, rekonstruita je kastelo, lastfoje en 1892-1898 en romantiketosa novrenesanca stilo. 

Trinava konstruaĵo kun prisma turo kaj arkadoj estas kunigita kun t.n. Malgranda kastelo, kiu estiĝis per rekonstruo de bierfarejo. Apud la kastelo troviĝas romanika preĝejeto de Naskiĝo de Virgulino Maria el 1187.

Parto de la kastelo estas publike alirebla. En ĝi estas instalita daŭra ekspozicio pri historio de la kastelo kaj de la parko. En la resto de la konstruaĵo troviĝas sidejoj de *Botanika instituto de Ĉeĥa akademio de sciencoj* kaj *Botanika fako de Nacia muzeo en Prago*.

la supra parto de la parko
Samtempe kun la lasta rekonstruo estis fondita ankaŭ unika 220hektara pejzaĝparko kun multaj raraj plantoj (ĉ. 190 pingloarboj kaj 850 foliarboj, proksimume 7 mil rododendroj), laŭ amplekso kaj aspekto **unu el plej elstaraj parkoj en tuta Eŭropo**. En la parko troviĝas i.a. romantikaj konstruaĵoj (*Ĉeĥa vilaĝdomo*, *Fiŝkaptejo*, romantika burgruino *Gloriet*). 

La parko konsistas el du partoj - unu suba, reprezenta, kun malgranda fiŝlago kaj panoramo de la kastelo, kaj la supra, malpli konata, sed des pli romantika kaj natureca parko kun du grandaj fiŝlagoj. 

Ĝi alireblas tutjare kontraŭ enirpago.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Virtuala trarigardo de la kastelo kaj de la parko Arkivigite je 2008-04-17 per la retarkivo Wayback Machine
* Fotogalerio de dendrologia ĝardeno[*rompita ligilo*]
* Turismaj informoj kaj fotaĵoj[*rompita ligilo*] angle
* Informoj pri la parko sur la retpaĝo de la Botanika instituto[*rompita ligilo*] ĉeĥlingve


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Hamilkar BARKA** (nomo kiu eble devenas de fenica *bârâq*, t.e. brila) estis kartaga generalo, patro de Hanibal Barka. Naskiĝis cirkaŭ -270 en Kartago kaj mortis en -228 en Heliko (hodiaŭe Elche). Batalis kontraŭ Romo en Sicilio en la lastaj jaroj de Unua Punika Milito. Venkis, kune kun Hano la batalon kontraŭ ribelemaj pagmilitistoj gviditaj de Spendius kaj Matho en -239. Poste, en -237, li, kune kun sia (bo)frato Hasdrubal Barka invadis Hispanion kie fondis **Leuke Akra** (hodiaŭe Alicante), ĉefurbon al nova provinco. En -231 li sukcesis konvinki romiojn al ne interfero je kartagaj konkeroj en Iberio. En -229 atakis la havenon de Heliko, sed la nativoj sukcesis mortigi lin.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hamilkar Barka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 33207
* GND: 118869329
* LCCN: n97086372
* VIAF: 316749629, 25144648240200962913 63297077, 316749629, 25144648240200962913
* ISNI: 0000 0003 7117 6954
* SUDOC: 154852007
* BNE: XX1475367
 |