recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Primorsko-Aĥtarsk** (ruse *Приморско-Ахтарск*) estas urbo en Krasnodara regiono en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 03241501.

La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1949.

La interurba telefona kodo estas 86143, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Primorsko-Aĥtarskaja (Ĉemare-Aĥtarskaja, Приморско-Ахтарская) ĝis 1949.

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

La urbo estas sur bordo de Azova Maro.

En la urbo estas fervoja stacio kaj haveno.

En 1959 la urbo havis 22 mil loĝantojn, en 2002 estis 32,7 mil loĝantoj.

Esperanto
---------

En la jaro 2007 en ripozejo oriente de la urbo okazis amasa esperantista evento, Rusiaj Esperanto-Tagoj (RET-07).

* Kategorio Primorsko-Aĥtarsk en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Flago de Krasnodara regiono
Urboj de Krasnodara regiono

**Ĉefurbo**: Krasnodar

Abinsk |
Anapa |
Apŝeronsk |
Armavir |
Beloreĉensk |
Gelendĵik |
Gorjaĉij Kluĉ |
Gulkeviĉi |
Ĥadiĵensk |
Jejsk |
Korenovsk |
Krimsk |
Kropotkin |
Kurganinsk |
Labinsk |
Novokubansk 
Novorossijsk |
Primorsko-Aĥtarsk |
Slavjansk-na-Kubani |
Soĉi |
Temrjuk |
Timaŝjovsk |
Tiĥoreck |
Tuapse |
Ustj-Labinsk
**Piankonstruisto** estas profesinomo por personoj, kiuj produktas pianojn kaj vostpianojn aŭ ankaŭ riparas kaj restaŭradas, kaj ankaŭ agordas kaj entonigas. La edukado daŭras 3,5 jarojn kaj povas okazi en fabriko aŭ metiejo.

La edukado entenas:

* Produktado de apognoĉoj (kun agordotrabo), resonancplanko kaj pontoj
* Enkonstruado de fandoplatoj kaj streĉado de kordoj
* Enkonstruado de klavaro kaj mekaniko (kun dampilaro kaj marteloj)
* Kompleta reguligo (ludebligi)
* Agordado kaj entonado (sonformado)
* Konstruado de kestoj
* Riparado/restaŭrado de ĉiuj ajnaj partoj de pianoj kaj vostpianoj
* Novfabrikado de difektaj partoj

La *fabrikado* de pianoj nuntempe plejparte okazas en fabrikoj, kiuj pro seria fabrikado povas produkti malpli koste. La komplika strukturo de la instrumentoj devigas tamen al grandparto de manlaboro (ekz.: streĉado de kordoj, enkonstruado de mekaniko, dampiloj kaj marteloj, regulado de la ludmekaniko). Ĉi tiujn laborojn faras altkvalitiĝintaj piankonstruistoj. Intertempe ankaŭ komputile subtenata produktado eniris la piankonstruadon (CNC-borado de la fandoplato, fabrikado de mekanikeroj, produktadoj de kestoj, polurado de la surfaco ktp.)

Pianoproduktantoj
-----------------

|  |
| --- |
| * Bechstein
* Blüthner
* Bösendorfer
* Fazioli
* Feurich
 | * Förster
* Grotrian-Steinweg
* Kawai
* Petrof
* Pfeiffer
 | * Pleyel
* Samick
* Sauter
* Schimmel
* Seiler
 | * Steinberg
* Steingraeber & Söhne
* Steinway & Sons
* Yamaha
* Young Chang
 |

Vidu ankaŭ
----------

* Vostpiano, Piano, pianeto, pianagordisto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Piankonstruisto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bund Deutscher Klavierbauer
Flago de la Kompanio de Gvineo, nome portugala entrepreno kiu komercis diversajn varojn kaj sklavojn ĉe la marbordo de Gvineo el la 15a jarcento
**Portugala Gvineo** (ankaŭ simple *Gvineo* aŭ oficiale *Transmara Provinco Gvineo*) estis la nomo de iama portugala kolonio, kiu disvolviĝis sur la teritorio, kie nun estas Gvineo Bisaŭa, de 1446 ĝis 10a de Septembro 1974.

La epoko de la Sklava Komerco
-----------------------------

La Portugala Krono mendis siajn navigistojn esplori la atlantikan marbordon de Okcidenta Afriko por trovi la fontojn de oro. Komeroc el oro estis kontrolita de Maroko, kaj islamanaj karavanvojoj tra Saharo transportis ankaŭ salon, kolaon, teksaĵojn, fiŝojn, grenojn, kaj sklavojn. Navigistoj unue pasis la barilon de Kabo Bojador en 1437 kaj povis esplori la okcidentafrikan marbordon tiom for kiom ĝis Sieraleono ĉirkaŭ 1460 kaj koloniigis la Kaboverdajn insulojn el 1456. Finfine oni trovis, ke oro venas el supraj partoj de la riveroj Niĝero kaj Volta kaj la portugala krono celis alproksimigi la oran komercon al la marbordo. Por kontroli tiun komercon, la portugala reĝo ordonis konstrui kastelon, nome São Jorge da Mina (nuna Elmina Kastelo) ĉe la Portugala Ora Marbordo en 1482 kaj aliaj komercejoj. La portugala registaro instituciis la entreprenon nome Kompanio de Gvineo por kontroli la komercon kaj fiksi prezojn de varoj. Krom oro, okazis komerco pri eburo, paradizgrajno kaj sklavoj. Oni ĉirkaŭkalkulis, ke la Atlantika Sklavokomerco transportis ĉirkaŭ 11 milionoj da homoj el Afriko inter 1440 kaj 1870, inklude 2 milionojn el Senegambio aŭ Supra Gvineo. Tiu areo estis la fonto de ĉirkaŭkalkulite 150,000 afrikaj sklavoj transportitaj de portugaloj, ĉefe el Supra Gvineo antaŭ 1500, kelkaj por plantejoj el kotono kaj indigujo en la tiam neloĝataj Kaboverdaj insuloj. Portugalaj komercistoj kaj ekzilitaj krimuloj penetris la riverojn kaj rojojn de Supra Gvineo formante mulatan loĝantaron uzanre portugal-bazitan kreolan lingvon kiel lingvafrankao. Tamen, post 1500 la ĉefa areo de portugala intereso, kaj por oro kaj por sklavoj, estis pli sude ĉe la Ora Marbordo.

Posta kolonia epoko
-------------------

La lukto por sendependeco
-------------------------

Ekonomio
--------

Koordinatoj: 2° 11′ N 102° 23′ O﻿ / ﻿2.183 °N, 102.383 °O﻿ / 2.183; 102.383 (mapo)

Notoj
-----

1. ↑  A.L. Epstein, Urban Communities in Africa - Closed Systems and Open Minds, 1964.
2. ↑  C.R. Boxer, (1977). The Portuguese seaborne empire, 1415-1825, pp. 26-7, 30 London, Hutchinson & Co. ISBN 0-09131-071-7
3. ↑  H Thomas, (1997). The Slave Trade: The Story of the Atlantic Slave Trade 1440-1870, pp. 804-5, New York (NY), Simon and Schuster, ISBN 0-684-81063-8
4. ↑  B Gascoigne, (From 2001, ongoing). "History of Portuguese Guinea", HistoryWorld
5. ↑  C.R. Boxer, (1977). The Portuguese seaborne empire, pp. 30-1
Koordinatoj: 43° 35′ 0″ N 15° 55′ 0″ O﻿ / ﻿43.58333 °N, 15.91667 °O﻿ / 43.58333; 15.91667 (mapo)

**Primošten** estas unu el la plej belaj urboj de Kroatio. Ĝi situas en la sudo, inter la urboj Šibenik kaj Trogir, ĉe la Adriatika marbordo kaj havas ĉ. 2.900 loĝantojn. La loĝantoj vivtenas sin per turismo, fiŝkaptado kaj per vin- kaj olivkultivado. Konata en la regiono estas la ruĝa vino *Babić*. Primošten estas fama pro la grandaj kaj belaj vinberejoj. Foto de la vinberejoj de Primošten pendis en la UN centro en Nov-Jorko. Krom la vinberejoj, Primošten ankaŭ estas konata pro ĝia tradicia azena vetkurado kiu okazas ĉiusomere. La plej granda plaĝo de Primošten nomiĝas *Raduča*, kaj oni elektis ĝian pli malgrandan parton, *Mala Raduča*, kiel unu el la 10 plej belaj plaĝoj en Kroatio (kaj Kroatio estas, laŭ freŝdata esplorado de National Geographic magazino en Usono, la pintdestino (2006) en la mondo por somera feriado).
Dum la 1960-aj jaroj (kaj poste) sur duoninsulo apud Primošten estis **Internacia-Esperanto-Kampadejo-Primoŝteno**. D-ro Gabrijel Divjanoviĉ iniciatis la E-feriejon kaj Hugo Kraus verkis fotolibron pri ĝi nomata "Feliĉigaj Ferioj".
Rade Petković (delegito de Ŝibenik) laboris por la kampadejo dum multaj jaroj.

Fotaro
------

Primošten
Primošten
Plaĝo ĉe Primošten
Sunsubiro
Primošten
Monumento por la originaj loĝantoj
  

* Vidaĵo al la sudoVidaĵo al la sudo
* Ĉe la havenoĈe la haveno
* SunsubiroSunsubiro
* KrepuskoKrepusko
* StratetoStrateto
* Nordo de Primošten kun la insulo SmokvicaNordo de Primošten kun la insulo Smokvica

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Primošten en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* Oficiala retejo de la Municipo de Primosten
* Primošten
* Foto albumo
* Filmeto
Ekzemple, la eldono de El Quijote de 1605, printita en Madrido de Juan de la Cuesta estas konsiderata la princa eldono de tiu verko.
**Princa eldono** (en latina ***editio princeps*** ) estas termino kiun kutime oni uzas por la unua printita eldono de verko, tuj post la manuskriptoj de la aŭtoro kaj la kopio por la presistoj.

La eldonistoj ne enkalkulas ĝin, ĉar ĉe ĉiu libro la eldonoj estas kalkulitaj ekde la dua eldono.

Kutime oni parolas pri princa eldono rilate prestiĝajn verkojn, kiuj krome ne estus eldonitaj multfoje. La ĉefa problemo kaj intereso de la princa eldono estas, ke foje la postaj eldonistoj (ofte kun labore kun la aŭtoro, sed ne ĉiam) povus ŝanĝi ion de la verko: eraroj, ordigo, bildoj, ktp. Tre ofte la klarigo pri kiu estas la princa eldono alproksimigas la studon de verko al la precizaj originalaj intencoj de la aŭtoroj, aliajn fojojn oni ekkonas pri la ŝanĝoj faritaj de postaj eldonistoj aŭ eĉ de la propra aŭtoro. Foje la fakuloj povas trafi problemon, kiaj estas la plej taŭgaj solvoj, foje ne tiuj originalaj de la aŭtoro.

* Kategorio Princa eldono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La pianotrio n-ro 1, B♭-maĵoro, op. 99, D 898 por piano, violono kaj violonĉelo estas verko, kiun Franz Schubert komponis verŝajne en la jaro 1828. Ĝia prezentado daŭras proksimume 32 minutojn.

La verko
--------

### Movimentoj

* Allegro moderato
* Andante un poco mosso
* Scherzo. Allegro – Trio
* Rondo: Allegro vivace

La tria movimento havas la klasikan formon de menueto, la trio memoras al malstreĉa valso.[1] La ĉefa temo de la lasta movimento similas al unu el la lidoj de Schubert, "Skolie". [2]

### Priskribo

Schubert mem donis al la verko la verknumeron 99. La komponaĵo balanciĝas inter energieco kaj lirikeco. Per tio ĝi ĝi kontribuas al unu de la multaj kliŝoj pri Schubert kiel komponisto, kiu facilmaniere kaj gaje majstraĵojn, sed atingas sian plenan majstrecon en la lirika formo de la lido. La pli nova esploro tamen klare pruvis, ke Schubert je sia malfrua verkaro ĝuste je la formo surpaŝis aliajn vojojn ol siaj modeluloj. En sia okupiĝo pri Beethoven li jen montras konscian forturniĝon tiu ĉi pro sia alispeca maniero de la temoformado kaj de ties evoluigo. Jen kial la B♭-maĵora pianotrio de ekstere efikas klasika, detale tamen prezentas multajn surprizojn.

Referencoj
----------

1. ↑  EinsteinSchubert: A Musical Portrait, pj. 278-279
2. ↑   Einstein: pj. 278-279

Vidu ankaŭ
----------

Listo de la ĉambromuzikaj verkoj de Schubert

Fonto
-----

Einstein, Alfred (1951). Schubert: A Musical Portrait. New York: Oxford University Press.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Priskribo ĉe kammermusik.org
* Piano Trio No.1: Liberaj muziknotoj por elŝuti de International Music Score Library Project.
* Prezentado de Pianotrio No. 1 fare de Eroica Trio ede la Muzeo Isabella Stewart Gardner Museum kiel MP3-formato
* Prezentado fare de Yehudi Menuhin, Maurice Gendron kaj Hepzibah Menuhin ĉe youtube.com
Interno de la Piarista preĝejo Sankta Triunuo en Kecskemét

**Piarista preĝejo Sankta Triunuo** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Kecskemét. Apartenaĵo estas la apuda monaĥejo.

La monaĥejo

Historio
--------

La piaristoj konstruis tiu ĉi kirkon inter 1729-1765, la sanktejo kaj la suba parto estis preta en 1735, la navo en 1742, la turo nur en 1765. Pesto malhelpis la konstruadon. Post la finkonstruo ne okazis trakonstruoj, la aspekto restis baroko. La paroĥo estis fondita en 1948. En la jaroj 2011 kaj 2012 la preĝejo estis renovigita.

Konstruaĵoj
-----------

### Preĝejo

Kapelo Sankta Kruco
Kapelo Maria
La preĝejo kontaktiĝas laŭ la trotuaro kun la najbaraj aloj de la monaĥejo. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias. Super la enirejo estas ornamriĉa ŝtona balkono, ĝin kolonoj tenas. En la unua nivelo estas niĉoj kun statuoj pri Jozefo Kalasancio, Elizabeto de Hungario kaj Johano Baptisto, pli supre meze Sankta Maria, flanke sen niĉoj jam libere Ladislao la 1-a (Hungario) kaj Stefano la 1-a (Hungario). La turo estas nekutime malalta. Malantaŭ la fasado la longa navo etendiĝas. Eniranta tuj estas videbla 2 apudaj kapeletoj: Sankta Virgulino kaj Sankta Kruco. La ĉefaltaro devenis el Privigye (portita en 1747) kaj prezentas la Sanktan Triunuon. Estas 7 flankaj altaroj (1742 - 1756):

* Jozefo Kalasancio
* Sankta Anna
* Sankta Familio
* Sankta Vendelo
* altaro de 14 Helpemaj Sanktuloj
* Johano Nepomuko
* Sankta Maria.

Ankaŭ la predikejo orine estis en Privigye. Sur la murojn freskoj ne estis pentritaj. Sub la sanktejo suba nivelo kuŝas kun kriptoj. Tiu suba parto origine estis kapelo de la germana minoritato.

### Monaĥejo

La moneĥejo brakumas la preĝejon laŭ la trotuaro. Ĝi estis konstruita samtempe kun la preĝejo, tamen en 4 fazoj. La alo por la kolegio estis preta dum 5 jaroj, en la kolegio funkcias la prestiĝa piarista gimnazio. En la monaĥejo estas loko por la sakristio.

Kermeso okazas en dimanĉo de Sankta Triunuo.

Fontoj
------

* Arkivigite je 2019-01-11 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2019-01-11 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto Arkivigite je 2019-01-11 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* hungare kun fotoj
**Piatra-Olt** [pjatra olt] estas urbo en distrikto Olt en Rumanio, 10 km sud-okcidente de Slatina. Ĝi estis deklarita urbo en 1989. Administre apartenas al ĝi Bistrița Nouă, Criva de Jos, Criva de Sus, Enoșești kaj Piatra (Olt).

Piatra Olt estis unuafoje dokumente menciita la 14-an de aprilo 1529 en dokumento de la banuso Pârvu, kiu faris donacon al la monaĥejo Tismana. La vilaĝo Criva, kiu nun apartenas al la urbo, estis menciita jam la 16-an de septembro 1519.

En la censo de 2002 90,6 % de la urbanoj deklaris sin rumanoj, 9,4 % romaoj. Preskaŭ 98 % deklaris sin ortodoksuloj. Escepte de 2 homoj ĉiuj deklaris la rumanan kiel sian ĉefan lingvon.

Trafiko
-------

Piatra Olt estas grava fervoja nodo. De tie iras fervojaj linioj al kvar direktoj: al Caracal, Craiova, Râmnicu Vâlcea – Podu Olt kaj Pitești.

Tra la urbo pasas la nacia vojo DN 64 inter Caracal kaj Râmnicu Vâlcea. Kvin km norde ĝi krucas la nacian vojon DN 65 inter Balș kaj Slatina. Al Slatina estas ankaŭ rekta vojo, 677.

Plej proksima flughaveno estas tiu de Craiova, 40 km okcidente.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Piatra-Olt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Urbestra retejo

* La urba blazonoLa urba blazono
Illustration of an adult Eaton's Pintail with three ducklings by KeulemansLa Eatona pintvostanaso loĝas sur la insulo
Mapo
**Posedinsulo** aŭ en franca **Île de la Possession** estas parto de la ĉeantarkta Krozeta Arkipelago. Kun areo de 150 km² ĝi estas la plej granda insulo de la grupo kaj la ununura iome loĝata. Administre ĝi estas parto de la Francaj Sudaj kaj Antarktaj Teritorioj. Ĝi estas grava nestoloko por marbirdoj.

Aspekto
-------

La **Posedinsulo** kuŝas en la orienta grupo de la arkipelago, ĉirkaŭ 20 km okcidente de la Orienta Insulo. Ĝi havas kruta pejzaĝo de montoj tranĉitaj de profundaj glaĉervaloj. La marbordaj areoj kaj valoj estas kovrataj de herbeca ĉeantarkta vegetaĵaro. La insulo estas neloĝata escepte pro la stabanaro de la stacio Alfred Faure ĉe la orienta ppinto de la insulo, kun minimumo de ĉirkaŭ 20 personoj.

Grava Birda Areo
----------------

La insulo estis identigita kiel Grava Birda Areo (GBA) fare de BirdLife International kiel reprodukta loko por marbirdoj, el kiuj estas almenaŭ 26 reproduktantaj specioj.

46° 24′ S 51° 46′ O﻿ / ﻿46.400 °S, 51.767 °O﻿ / -46.400; 51.767 (mapo)
*Prince Edward Islands*, Sud-Afriko
La **Princ-Eduardaj Insuloj** estas dependa teritorio de Sud-Afrika Respubliko en Hinda Oceano. 

* **Nacia nomo:** Prince Edward Islands.
* **Areo:** 335 km²
* **Loko:** 46,60 ĝis 46,97 S, 37,58 ĝis 38,02 E

La Princ-Eduardaj Insuloj konsistas ĉefe el du insuloj, Insulo Marion (*Marion Island*, 290 kv.km) kaj Princ-Eduarda Insulo (*Prince Edward Island*, 45 kv.km), kiuj situas aparte 19 km. La insularo estis vulkane kreita. La plej alta punkto estas 1230 m, la pinto *Mascarin* (eksa *State President Swart Peak*, 46° 54′ S 37° 43′ O﻿ / ﻿46.900 °S, 37.717 °O﻿ / -46.900; 37.717 (mapo)) sur Insulo Marion.

La unua registrita vido estis en 1663 kaj la unua alteriĝo (de fokĉasistoj) en 1799. Post tio, fokĉasistoj pasigis vintrojn tie. La unua konstanta okupo (scienca stacio) ekde 1947. Ĝi estas nun teritorio de Sud-Afrika Respubliko, parto de Orienta Kablando.

La nomo de la insularo estas laŭ Edward Augustus, Duko de Kent kaj Strathearn, la kvara filo de Georgo la 3-a.
Oni ne konfuzu la insulojn kun Insulo de Princo Eduardo, provinco de Kanado.

Biogeografie la insuloj apartenas al la antarkta ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). La insularo donis sian nomon al ĉirkaŭanta mara ekoregiono.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Peŝavaro** estas milionurbo kaj la ĉefurbo de la provinco Ĥajber-Paŝtulando en Pakistano, kaj administra centro de la Tribaj areoj de la Federacia Administrado, kvankam ne de tiu teritorio. Ĝi estis fondata de la reĝo Kaniŝko de la Kuŝana Imperio, en la 2-a jarcento a.K. La nomo Peŝavaro devenas de la sanskrita vorto "Puruŝapura" (urbo de homoj) kaj estas nomata Peĥavaro aŭ Peŝavaro en la Paŝtoa laŭ la dialekto, aŭ Piŝoro en la hinda.

Ĝi havis 1 253 687 loĝantojn, laŭ estimoj de 2006. Ĝi estas komunik-nodo inter Pakistano kaj Afganujo, kaj tie loĝas multaj rifuĝintoj kaj enmigrantoj el la afgana oriento. La ĉefaj allogaĵoj de la urbo estas la moskeo de Mahabat Ĥano, la pulbazaro Qissa Kahwani kaj la centra muzeo.

Geografio
---------

Peŝavaro historie estas laŭ la silka vojo, nun ĝi troviĝas en nord-okcidenta parto de la lando. Afganio troviĝas nur je 40 km-oj.

Historio
--------

Photograph of 1000s of people in a processionNehru en procesio en Peŝaŭaro, tiam Nordokcidenta Limprovinco, 14a de Oktobro 1937.
Peŝavaro apartenas al la plej malnovaj aziaj urboj. Ĝi estis fama komerca loko kaj ankaŭ grava loko laŭ religiaj vidpunktoj. Maljunaj ĉinaj manuskriptoj rakontas pri Budhanaj pilgrimantoj. Laŭ la historio frua grava mencio sanskrite estis "Puruŝapura" (=urbo de la teamo), pli ol 2,000 jarojn antaŭe. Proksimume en 1000 Islamo konkeris la urbon. Dum la Mogola Imperio la urbo nomiĝis "Urbo de floroj". La britoj okupis Peŝavaron en 1849. Dum la 1980-aj jaroj rifuĝintoj amase alvenis el Afganio.

Mapo pri situo de Peŝavaro (montrita, kiel Peshawar
Strato en la malnova Peŝavaro.
Unu el la pordegoj en Peŝavaro.

Klimato
-------

En Peŝavaro jare pluvas po 400 mm, tiun ne influas la musono. La vintro daŭras de novembro ĝis marto, la somero de majo ĝis septembro. Somere la temperaturo varias inter 25-40 °C, vintre 4-18 °C.

Trafiko
-------

Peŝavaro havas internacian flughavenon. Ĉefvojoj kaj fervojoj ligas la urbon kun Afganio kaj kun aliaj urboj de la lando. En la urbo aŭtobusoj, sed ankaŭ rikiŝoj liveras la pasaĝerojn.

Vidindaĵoj
----------

* 16 urbaj pordegoj
* fortikaĵo
* ponto Bara de 1629
* maŭzoleoj
* parko kun amuzparko por infanoj
* moskeoj
* Urba Muzeo (Gorĥatri)
* Muzeo de Peŝavaro

Ĝemelurboj
----------

* Ĉina Popola Respubliko Urumĉio, Ĉinio
* Indonezio Makassar, Indonezio

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de milionurboj

* Peŝavaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Peŝavaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**János Csóka** [jAnoŝ ĉOka], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Csóka János** estis hungara benediktana monaĥo, pastro, arkivisto, altlerneja instruisto. Lia pseŭdonimo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Csóka Lajos János* ekde 1935.

János Csóka naskiĝis la  23-an de junio 1904(nun 1904-06-23) en Bük, li mortis la 17-an de junio 1980 en Pannonhalma.

Biografio
---------

János Csóka maturiĝis en katolika gimnazio en 1922, samtempe li aliĝis al la monaĥoj. Li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány, poste li ankaŭ doktoriĝis, en 1930 li pastriĝis. Post la diplomo li instruis en la katolika akademio de Pannonhalma ĝis 1943, sed interrompe li esploris 2 jarojn en arkivo en Vieno. Inter 1943-1946 li havis postenon en la edukministerio. Ekde 1948 ĝismorte li denove instruis en la alademio, respektive gimnazio, sed li samtempe estis arkivestro en Győrszentmárton, laŭ pli nova nomo Pannonhalma.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Sopron vármegye katholikus egyházi és tanügyi viszonyai III. Károly és Mária Terézia korában* (ankaŭ disertaĵo, 1929)
* *Mária Terézia iskolareformja és Kollár Ádám* (monografio, 1936)
* *A királyi Magyar Pázmány Péter Tudományegyetem története* (1940)
* *Állam és egyház a fejedelmi abszolutizmus és a felvilágosodás korában* (monografio, 1941)
* *Latin nyelvű történeti irodalom kialakulása Magyarországon a XI–XIV. században* (monografio, 1967)
* *Ein unbekannter Brief des Abtes Rupert von Deutz* (1973)
* *Guzmics Izidor, a keresztény egység apostola* (1981)
* *Szent Gellért szellemi és írói egyénisége* (1996)
* *Bük története* (2001)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   tombeja paĝo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 840718
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


* Portalo pri Biografio
La **arta kaj historia muzeo Baron-Gérard** (france *musée d'Art et d'Histoire Baron-Gérard* aŭ MAHB) estas muzeo en la franca komunumo Bayeux, en la departemento Calvados kaj la regiono Normandio.

Ekde sia remalfermo en marto 2013, ĝi estas grava parto de la triptiko Bayeux Museum, kiu estas la markonomo de ĉiuj muzeoj administrataj de la municipo de Bayeux, kune kun la Tapiŝo de Bayeux (memoro de la mondo de Unesko) kaj la memora muzeo pri la Batalo de Normandio.

Instalita en 1900 en la eksa episkopejo apud al la katedralo de Bayeux, la muzeo havas ekde 1951 la nomon de Henri Alexandre Gérard (1818-1903), deputito de Bayeux kaj grava mecenato de la muzeo.

Videblas en la muzeo proksimume arkeologiaj aŭ etnografiaj artefaktoj, artaĵoj inkluzive de 250 pentraĵoj kaj gravuraĵoj (Van der Goes, Clouet, Momper, Teniers, Champaigne, Bourdon, Boucher, David, Gros, Gérard, Boudin, Caillebotte, Van Dongen, ktp.). La muzeo ankaŭ havas pli ol 2 500 porcelanoj kaj puntoj, kiuj famigis Bayeux tra la mondo.

Nun eblas viziti la muzeon virtuale.

1. ↑   *{{{Titolo}}}*..
2. ↑  Eraro vokante la ŝablonon {{citaĵo el la reto}}: la parametroj **url** kaj **titolo** estu ambaŭ precizigitaj .
**Post- och Inrikes Tidningar** (PoIT) estas la oficala ŝtata sveda registara gazeto ekde 1645, ekde 2007 ĝi aperas nur interrete.

PoIT estis fondita en 1645 sub regado de reĝino Kristina la 1-a kaj ŝia kanceliero Axel Oxenstierna. La gazeto nomas sin la plej malnova ankoraŭ aperanta gazeto de la mondo. En 1791 komisiis reĝo Gustavo la 3-a la novkreitan Svedan Akademion je eldono de la gazeto.

La jarkoleko de 1645 ĝis 1721 estas ciferecigita per projekto "Tiden" (ĉ. 2001) ĉe la Reĝa Biblioteko en Stokholmo.

La 1-an de januaro 2007, ĉesis la papera formato de gazeto. Ekde tiam ĝi aperas nur sur la interreto. Oni presas, printas nur tri ekzemplerojn por la universitatoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Post- och Inrikes Tidningar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* ĉefpaĝo Arkivigite je 2008-07-23 per la retarkivo Wayback Machine
* Post- och Inrikes Tidningar Arkivigite je 2009-10-24 per la retarkivo Wayback Machine, la ciferecigitaj jarkolektoj
* Wikisource Arkivigite je 2010-04-06 per la retarkivo Wayback Machine
Piedfingroj
Piedostoj kaj kaj la ostoj de la piedfingroj
**Piedfingroj** (latine: *digiti pedis*) estas la fingroj de la piedoj ĉe primatoj kaj homoj. 

Kiel ĉiu manfingro, ankaŭ ĉiu piedfingro havas ungon.

Homo havas kutime kvin piedfingrojn ĉe ĉiu piedo. La plej dika piedfingro troviĝas ene, la plej malgranda ekstere de la piedo.

Pieda dikfingro
---------------

La **pieda dikfingro** aŭ **halukso** (el la latina medicina faklingvo *hallux*) estas la plej dika, plej ena fingro de la piedo ĉe homo kaj primatoj.

Male kiel la mana dikfingro aŭ polekso, la pieda dikfingro ne staras kontraŭe al la aliaj kvar piedfingroj.

Kontraŭe al la aliaj piedfingroj, la pieda dikfingro havas nur du falangojn: la bazan falangon (latine: *phalanx proximalis*) kaj la finan falangon (latine: *phalanx distalis*).

### Malsanoj de la pieda dikfingro

* *Hallux valgus*
* *Hallux rigidus*

* Kategorio Piedfingro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 121627
* GND: 4288126-2
* LCCN: sh85135784
 |
La Princlando Erfurto kiel punkto blanka eksklava meze de Rejna Federacio La t.n. Napoleona altaĵo en la sudo de Erfurto, por glorigi la imperiestron de la francoj
La **Princlando Erfurto** (germane: *Fürstentum Erfurt*, france: *Principauté d'Erfurt*) ekzistis inter 1806 kaj 1814. Ĝi enhavis Erfurton kaj la ĉirkaŭaĵojn kun la Grafejo Blankenhain. La tuto rekte restis sub ordono de la franca imperiestro mem.

Historio
--------

La princlando (t.e. la iama elektomajenca erfurta ŝtato) iĝis kune kun la grafejo en Blankenhain - post la de la malfavora Batalo de Jena–Auerstedt - imperia ŝtata domeno (*domaine réservé à l'empereur*) sub la nomo *Provinz Erfurt*. La aliaj turingiaj ŝtatoj devis aliĝi al Rejna Federacio. 

Erfurto administritis de senatoj civila kaj milita estantaj sub la kontrolo de la imperia franca guberniestro (pli malfrue li nomiĝis *intendanto*). Lia rezidejo estis la (eksa) Majenca guberniestrejo.

Renkontiĝo inter Napoleono kaj la rusa caro en 1808 en Erfurto okaze de la Erfurta Kongreso
En 1808 Napoleono okazigis en la erfurta eksklavo la pompegan Erfurtan Kongreson i.a. por varbi la rusan caron Aleksandro la 1-a je komunaj strategiaĵoj. 

Ekde la 25-a de oktobro 1813, post la Batalo de Leipzig, Erfurto sieĝitis fare de taĉmentoj prusiaj, aŭstriaj kaj rusiaj. En januaro 1814 la prusoj okupis laŭkontrakte la urbon. En majo 1814 ili konkeris krome sen sangoverŝo la citadelojn Petersberg kaj Cyriaksburg.

Erfurto post la liberiĝo
------------------------

Post la Viena kongreso Erfurto iĝis prusia post cedo de orienta kaj okcidenta partoj de la erfurtaj landaj teritorioj kiel ankaŭ de la Blankenhain-zono al da duklando Saksio-Vajmaro-Eisenach. Erfurto mem iĝis ĉefurbo de la nove kreita registardistrikto *Regierungsbezirk Erfurt* ene de la saksia provinco.

Literaturo
----------

* Marina Moritz, Horst Moritz: *Das Fürstentum Erfurt und die Herrschaft des Großen Kaisers. Leben und Sterben in bewegter Zeit (1806-1814)*, Erfurt 2008, ISSN; 0947-952-X
* Frank Boblenz: *Das Königreich Westphalen sowie die Provinzen Erfurt und Fulda. Zum Umfang des 'französischen' Thüringen von 1806/07-1813/14.* – In: *Ältestes bewahrt in Treue, freundlich aufgefasstes Neue. Festschrift für Volker Wahl zum 65. Geburtstag.* Herausgegeben im Auftrag des Thüringer Archivarverbandes von Katrin Beger, Dagmar Blaha, Frank Boblenz und Johannes Mötsch. Rudolstadt 2008, S. 333–348, ISBN 978-3-00-024781-1.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Fürstentum Erfurt en la germana Vikipedio.*
Sonny Terry.
**Piedmonta bluso** (konata ankaŭ kiel **Orientamarborda**, aŭ **Sudorienta bluso**) estas tipo de bluso, kiu referencas ĉefe al gitara stilo, nome Piedmonta fingroplukado, kiu estas karakterizita de fingropluka alproksimiĝo en kiu regula, alterna baskorda ritma modelo subtenas sinkopan melodion uzante sopranajn kordojn ĝenerale plukante per montrofingro, foje per aliaj. La rezulto estas komparebla en sono al la pianostiloj ragtimo aŭ paŝa pianludado.

Reprezentantoj
--------------

* Sonny Terry

Notoj
-----

1. ↑   UNC Asheville students (25a de Oktobro 2005). "East Coast Piedmont Blues". Arkivita el la originalo en 8a de Februaro 2006.  Alirita la 5an de Julio 2018.
2. ↑   Du Noyer, Paul (2003). The Illustrated Encyclopedia of Music (1a eld.). Fulham, London: Flame Tree Publishing. p. 169. ISBN 1-904041-96-5.
3. ↑  Du Noyer, Paul (2003).

* Kategorio Piedmonta bluso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614455
 |
rentgena bildo
**Piedo-bindado** (pied-bindado) estis kripliga metodo en Ĉinio, per kiu oni bindis piedojn de la virinoj, por ke ili konvenu al imagita belec-idealo. Tio okazis per forta subenklinigo de la pieda dorso, ofte per rompo de la ostoj. Ĉi tiun procedon oni faris dum la knabinaĝo kiam la piedoj estis ankoraŭ molaj, antaŭ ol ili plenkreskis. Tiun kripligitan piedon oni nomis lotuspiedo aŭ lilipiedo kaj oni celis atingi pli malgrandan piedon (fakte plandoparton). La virinoj fakte devis preskaŭ ungofingre iri, tiel ili apenaŭ povis forlasi la domon. Tiu kripligo preskaŭ neniam okazis inter la kamparanoj, kie la virinoj devis labori sur la kampo.

Historio
--------

Oni rekondukas la elformiĝon de la kutimo al amatino de imperiestro Li Houzhu, lasta imperiestro de la Tang-dinastio (975). Tiu dancistino bindis forte la piedojn por prezenti figuron en la lotus-imita surscenaĵo. Tiutempe la bindado similis al tiu de la nunan baletistoj.

La kripliga metodo elformiĝis dum epoko de la neokonfucianismo kaj ekde la Song-dinastio estis kutimo, tiel mizerigi la piedojn eĉ de la infanoj.

La manĉuoj (regis *1644-1911*) kaj la mongoloj ne alprenis tiun kutimon. La respublika Ĉinio malpermesis la kutimon en 1911, sed la kutimo daŭris eĉ en la 1930-aj jaroj. La kutimon finfine malpermesis Mao Zedong en 1949.

La lasta fabriko, en kiu oni pretigis la specialajn ŝuojn estis fermita nur en 1999. Ankoraŭ vivas kelkaj maljunulinoj kun bindataj piedoj en Ĉinio.

Metodo
------

Kiam la knabino havis inter kvar kaj naŭ jarojn, la familio komencis bindi ŝiajn piedojn malfruaŭtune kiam la vetero komencis malvarmiĝi. La celo estis, ke malpli doloru al la knabino ŝiaj piedoj. Oni preparis specialan likvan miksaĵon. Tio, kion enhavas la miksaĵo dependis de la familio kaj sia recepto. Oni poste trempis la piedojn de la knabino per la miksaĵo por moligi la piedojn kaj la piedungojn, kaj krome forigi troajn haŭterojn. Plejfoje, familiano bindis la piedojn de la knabino. Kelkaj riĉaj familioj pagis la servojn de profesia piedbindisto por fari la procedon. Iakaze, tiu, kiu respondecis la procedon komencis per tondi la piedungojn de la knabino tre mallongaj. Post tio, ŝi premis la piedojn de la knabino por rompi la ostojn, faldis ŝiajn piedojn por kunpremi ilin, kaj volvis ĉiun piedojn per bandaĝo. Post volvi la piedojn, la familianino kudris la bandaĝojn por tio, ke la knabino ne povu demeti la bandaĝon kaj malfari la procedon. Multaj knabinoj luktis kontraŭ la procedo, sed iliaj familianinoj insiste daŭrigis. Oni taksis lotuspiedojn belaj en Ĉinio. Foje, knabino de malpli riĉa familio povus aliri statuson kaj membrecon ĉe riĉa familio edziniĝe, kiun ŝi povus meriti per siaj belaj lotuspiedoj. Pro tio, eĉ familioj, kiuj bezonis, ke ankaŭ la virinoj laboru, foje bindis la piedojn de la plej aĝa filino por ke ŝi edziniĝu en riĉan familion estonte.

* Kategorio Piedo-bindado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 206138
* LCCN: sh85050424
* NDL: 00572864
* NKC: ph1083180
 |
Koordinatoj: 50° 10′ 35″ N 17° 39′ 39″ O﻿ / ﻿50.17639 °N, 17.66083 °O﻿ / 50.17639; 17.66083 (mapo)

**Pielgrzymów** (ĉeĥe *Pelhřimovy*, ĝis fino de la 19-a jarcento ankaŭ *Poruba*, germane *Pilgersdorf* aŭ *Preussisch-Pilgersdorf* aŭ *Schlesisch-Pilgersdorf*) estas vilaĝo en suda Pollando, en Opola provinco, en distrikto Głubczyce, en komunumo Głubczyce, en sudorienta parto de montetaro Zlatohorská vrchovina laŭlonge laŭ rojo Trója (pole *Troja*, ankaŭ *Wielki Potok*), maldekstra alfluanto de rojo Hrozová sur ĉeĥa-pola limo.

Naturo
------

La vilaĝo troviĝas en naturparko PPR Mokre - Lewice.

Historio
--------

La vilaĝo estas ĝemelo de najbara ĉeĥa vilaĝo **Pelhřimovy**, kiu urbanisme koneksis kun ĝi. Ĝis la jaro 1742 estis, tiu ĉi nun pola vilaĝo, konsisto de silezia Krnova princlando, duum la najbara Pelhřimovy apartenas, kiel konsisto de Osoblahio, al Moravio. Ambaŭ vilaĝoj estis samtempe konsisto de Habsburga monarkio. Sed post milito je aŭstra heredaĵo en la jaro 1742 falis la nuna Pielgrzymów al Prusio. Nur ekde la jaro 1945 ĝi apartenas pro volo de tiama Sovetunio al Pollando. La antaŭe aŭstria parto estas hodiaŭ katastra teritorio de Pelhřimovy (germane *Mährisch Pilgersdorf*) de municipo Slezské Rudoltice en Ĉeĥio.

Fotoj
-----

* PielgrzymówPielgrzymów
* PielgrzymówPielgrzymów
* PielgrzymówPielgrzymów
* PielgrzymówPielgrzymów

Referencoj
----------

1. ↑  Projekto pri savo de preĝejo de sankta Georgo en Pelhřimovy, URL:
**Pfizer** *Inc.* [ˈfaɪzəɹ] estas internacia farmacia firmao bazita en Novjorko. Ĝi estas unu el la plej grandaj farmaciaj kompanioj en la mondo. Enspezo en 2020 estis 41,9 miliardoj da usonaj dolaroj.

Historio
--------

La juna germana kemiisto *Karl Pfizer* [ˈpfɪtsɐ] kaj lia kuzo *Karl Erhart*, ambaŭ el Ludwigsburg, fuĝis en printempo de 1849 post la malsukceso de la Revolucio de 1848 el Eŭropo al Usono kaj samjare en la urboparto Broklino de Novjorko fondis la entreprenon *Charles Pfizer & Company*. La firmao estis tre sukcesa kaj en la sekvaj jaroj disetendiĝis por inkludi kromajn produktadinstalaĵojn, administrajn kaj stokinstalaĵojn en New York.

En 1951 novaj fabrikejoj estis konstruitaj ĉirkaŭ la mondo, inter aliaj en Belgio, Brazilo, Porto-Riko, Kanado, Kubo kaj Anglio. En 1952 sekvis la establado de agrikultura branĉo kaj de 1953 la konzerno pluspecialiĝis pri nutraj suplementoj. En 1971 la germana farmacia fabrikejo *Heinrich Mack* en Illertissen estis transprenita.

Inter la pli konataj substancoj de la firmao estas *Sildenafilo*, privarbata per la marka nomo "Viagra", kiel kuracilo pontraŭ impotenteco.

Dum la pandemia Kronvirusa malsano de 2019, la germana bioteknika kompanio *Biontech* komencis partnerecon kun Pfizer por produkti kaj provizi vakcinon kontraŭ *SARS-CoV-2*. En decembro 2020, la *BNT162b2*-vakcino estis la unua *KOVIM-19*-vakcino ricevinta aprobon en Usono, Eŭropa Unio kaj multaj aliaj landoj. La vakcino estas interalie fabrikita de la fabrikejoj de Pfizer.
**Piedrahíta de Castro** [pjedraIta deKAStro] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco. *Piedrahíta de Castro* estas etimologie tradukebla al *Enbatita Ŝtono de la Fortikaĵo*. Kiel *Enbatita Ŝtono* estas multaj aliaj similaj loknomoj en la tuta lando kaj eĉ en aliaj de latinidaj lingvoj.

Municipoj de la komarko Tierra de Alba en la centro de la provinco Zamoro.
Preĝejo.
Grenstokejoj.
Malnova trajnstacio.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 21,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 97 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 450 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 25 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

Estas atestaĵoj de iama loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la 12-a jarcento ĝi apartenis al la Ordeno de Santiago. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756667
 |
Bauhaus Dessau.
Banksy uzas tre simplan rimedon por pritrakti la kontraŭdiroj kiuj okazas en nia socio.
La termino **postmoderneco** estas uzata por aludi ĝenerale al ampleksa nombro de artaj, kulturaj, literaturaj kaj filozofiaj movadoj de la 20a jarcento, kiuj pluas ĝis nun, difinitaj en diversaj gradoj kaj manieroj pro siaj opozicio aŭ supero de la tendencoj de la moderneco.

En sociologio tamen, la terminoj *postmoderno* kaj *postmodernigo* referencas al kultura procezo okazinta en multaj landoj dum la 20a jarcento, identigita jam komence de la 1970-aj jaroj. Tiu aparta signifo de la vorto estas pli klara sub la termino *postmaterialismo*.

La diferencaj tendencoj de la postmoderna movado aperis dum la dua duono de la 20a jarcento. Kvankam tio aplikiĝas al tre diversaj tendencoj, ĉiuj el ili kunhavas la ideon ke la moderna projekto malsukcesis en sia klopodo por radikala plinovigo de la tradiciaj formoj de arto kaj kulturo, de pensaro kaj de socia vivo.

Unu el plej gravaj problemoj por trakti tiun temon estas ĝuste kiel alveni al preciza koncepto aū difino kiu povu kontentigi pri tio kio estas la postmoderneco. La malfacilo por tiu tasko rezultas el diversaj faktoroj, kiel la ĝisdatigo - kaj tiel malabundo kaj malprecizo de la analizota informaro - kaj la manko de valida teoria kadro kiu ebligu ties etendon al ĉiuj faktoj kiuj okazas laŭlonge de tiu komplika procezo nomita postmoderneco.

Vidu ankaŭ
----------

* Postmodernismo
Postroka grupo Sigur Rós ludante en koncerto de 2005 en Rejkjaviko.
**Postroka muziko** aŭ **Postroko**, kaj en angla *post-rock*, estas formo de eksperimenta rok-muziko karakterizita per fokuso al esplorado de teksturoj kaj tembroj super tradiciaj rok-kantaj strukturoj, agordoj aŭ gitarludaj manieroj. Post-rokaj artistoj estas ofte instrumentaj, tipe kombinante rok-instrumentaron kun elektronikaĵoj. La ĝenro aperis ene de la etosoj de subtera kaj sendependa muzikoj de la 1980-aj kaj komencaj 1990-aj jaroj. Tamen, pro ties abandono de rok-konvencioj, ĝi ofte montras malgrandan similecon muzike al la nuntempa sendependa roko, kaj anstataŭe prenas elementojn de diversaj fontoj kiel de etosa, elektronika, ĵaza, *krautrock*, dubregea, kaj minimumisma muzikstiloj.

Oni konsideris artistojn kiel Talk Talk kaj Slint kiel produktantoj de fondaj verkoj de la stilo en la komencaj 1990-aj jaroj. La termino "post-rock" mem estis uzita de muzikĵurnalisto Simon Reynolds en revizio de la albumo de 1994 de la bando Bark Psychosis nome *Hex*. Ĝi poste plifirmiĝis en rekonebla tendenco per la publikigo de la albumo de la bando Tortoise de 1996 nome *Millions Now Living Will Never Die*. La termino ekde tiam estis uzita por priskribi bandojn kiuj diferencas amplekse laŭ stilo, kio faras la terminon polemikiga inter kaj publiko kaj artistoj mem.

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4 5 6   Post-Rock. Alirita 28a de Septembro 2017.
2. ↑  Everett True (6a de Oktobro 2017) Bark Pychosis. *Classic Rock*.
3. ↑   Reynolds, Simon (Majo 1994). "S. T." The Wire. Arkivita la 2an de Decembro 2001. Alirita la 8an de Julio 2007.
4. 1 2 3   Abebe, Nitsuh (11a de Julio 2005). "The Lost Generation" (PDF). Pitchfork Media. Alirita la 28an de Septembro 2017.
5. ↑   Redfern, Mark (2001). "A Conversation with Mogwai's Dominic Aitchison". Under the Radar. Arkivita la 12an de Februaro 2003. Alirita la 28an de Novembro 2006.

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Post-rock en la angla Vikipedio.*

* Kategorio Postroka muziko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822151
* LCCN: sh2015002102
 |
**Pierre FORGUES** (naskiĝis la 17-an de 1938 en Tarbes, Hautes-Pyrénées), estas franca politikisto.

Deputito de la unua distrikto de Hautes-Pyrénées, li ĉiam estis reelektita ekde 1978, krom dum la leĝdona baloto de 1993 kiu malproksimigis lin de la Parlamento dum du jaroj. Li faras parton de la socialisma grupo. Dum liaj mandatoj, li specialiĝis en la transportaj problemaj kaj de la lokaj financoj. Li estis membro de la delegacio ĉe la Eŭropa Unio de la franca Nacia Asembleo.

Defendanto de lingvoj
---------------------

Pierre Forgues parolas la okcitanan kaj ĝin defendis en la franca parlamento kun argumentoj pro Esperanto. "Mi ne proponas, ke Esperanto anstataŭu ekzemple la gaskonan, mian gepatran lingvon. *Por forturni ian hegemonion, konflikton aŭ diskriminacion, ĉu ni ne devus akceli nenacian lingvon kiel Esperanto? Tio plifortigus ĉiujn aliajn lingvojn. Jen mi, kiu defendis la gaskonan — kontraŭ la hegemonio de la franca — prizorgita per la defendo de tiu lasta, en stranga historia sortreveno*".

Referencoj
----------

1. ↑  (eo) Dum debato pri la estonteco de lingvoj en la franca Nacia Asembleo, komunista deputito dubas ĉu Esperanto estas vera lingvo, Eŭropa Bulteno, Suplemento al *La Ondo de Esperanto*. 2004. № 3 (113)

Vidu ankaŭ
----------

Lingva diskriminacio

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri politique française |
| Portala ikono | Portalo pri Hautes-Pyrénées |
| Portala ikono | Portalo pri Tarbes |

Eksteraj ligiloj
----------------

VIAF

ISNI

BnF (datumoj)

Sudoc

WorldCat



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 816292
* VIAF: 222452081
* ISNI: 0000 0003 6036 2639
* SUDOC: 052631036
* BNF: 13570171p
 |
**Philibert Jacques Melotte** (naskiĝis la 29-an de januaro 1880 en Camden Town, mortis la 30-an de marto 1961 en Abinger) estis brita astronomo Naskis lin belgaj gepatroj elmigrintoj dum la Francia-Prusia Milito de 1870.

En 1908, en la Reĝa Grenviĉa Observatorio li malkovris sateliton de Jupiteron, kiu tiam ricevis nomon "Jupitero VIII", kaj kiu, en 1975 estis nomita Pazifao.

La 16-an de januaro 1909, li malkovris unu asteroidon, kiu ricevis nomon 676 Melitta, laŭ "*Melisa*", vorto de la *atika lingvo* (malnova gerka dialekto) por "*abelo*" (sed la simileco inter ĉi tiu vorto kaj la nomo de la malkovrinto ne estas hazardo).

En 1915, li eldonis katalogon de 245 stelamasoj. Iuj amasoj, kiuj ne figuris en pli konataj katalogoj, estas foje nomitaj laŭ ilij numeroj en la katalogo de Melotte. Tiel, la malfermita stelamaso de la Berenica Hararo estas foje nomata *Melotte 111* (aŭ *Mel 111*).

En 1926 li remalkovris galaksion, kiun Max Wolf estis malkovrinta en 1909. Knut Lundmark helpi lin elmontri, ke ĝi estas vera galaksio, kiu ricevis la nomon Galaksio de Wolf-Lundmark-Melotte (aŭ mallonge: WLM)

Honoro
------

Li ricevis la Médalon Jackson-Gwilt de la Royal Astronomical Society en 1909.

Noto kaj referencoj
-------------------

1. ↑  P.J. Melotte, *A catalogue of star clusters shown on the Franklin-Adams chart plates.*, Mem. R. Astron. Soc. 60, 175-186, 1915.

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Nekrologio, de la Royal Astronomical Society
|  |  |
| --- | --- |
|  Orfa | **Ĉi tiu artikolo estas orfa, ĉar malmultaj aŭ neniuj aliaj artikoloj ligas al ĝi**.

---

Bonvolu enmeti ligilojn al ĉi tiu paĝo el rilataj artikoloj; sugestoj estas troveblaj ĉi tie.Precizigu la daton: {{Orfa|temo|monato jaro}} |

**Pierre BEAUCHEMIN** (1860–1952) estis kanada esperantisto: stenografiisto, lernis esperanton de la pastro Solis kun kiu li korespondis; laŭ la usona historiisto Bill Maxey, li intencis ĉeesti, en 1908, la Nordamerikan Kongreson sed li ne povis pro malsano. Li estis unu el plej aktivaj esperantistoj en Kebekio kaj Nordameriko. La kebekia historiisto Roger Le Moine en sia libro "Deux loges montréalaises du Grand Orient de France" (Ottavo, 1991) notis, ke Beauchemin estis framasono inter 1902 kaj 1924 (li eksiĝis de la loĝio *Emancipation* en 1910 pro proceso kontraŭ framasonoj) kun unu plia esperantisto kaj pentristo Ludger Larose (1868–1915). Ŝajnas, ke almenaŭ 15 framasonoj apogis aktive la esperantistan movadon en Montrealo je la komenco de la 20-a jarcento.
**Potelle** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 350 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Potelle estas unu el la multaj vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Le Quesnoy. La regiono de Le Quesnoy troviĝas centre de triangulo formita de Valenciennes, Cambrai kaj Maubeuge, okcidente de la forsto Mormal.

La vilaĝo Potelle troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Potelle etendiĝas sur 4,04 km².

Vidindaĵoj
----------

La kastelo de Potelle estis konstruita en la 14-a jarcento de Gilles de Potelles. Ĝi konservis sian mezepokan militistan arkitekturon.

Administrado
------------

Potelle apartenas al la kantono Quesnoy-Est, kies ĉefurbo estas Le Quesnoy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono Quesnoy-Est
**Philip H. DIEHL** [dIl] (ankaŭ 'Phillip'; naskiĝis la 29-an de januaro 1847, mortis la 7-an de aprilo 1913) estis german-usona mekanika inĝeniero kaj inventisto kiu akiris kelkajn usonajn patentojn, kiel por elektra inkandeska ampolo, elektraj motoroj por kudromaŝinoj kaj aliaj uzoj, kaj por plafona ventolilo. Diehl estis samtempulo de Thomas Edison kaj liaj inventoj ebligis ke Edison malpliigis la prezon de sia inkandeska ampolo.

En Julio 1868, li elmigris al Novjorko kie li laboris en kelkaj maŝinvendejoj antaŭ trovi laborpostenon kiel metilernanto ĉe la Singer Manufacturing Company. En 1870 aŭ 1871 li estis transigita al Ĉikago kaj eklaboris ĉe la Remington Machine Company ĝis 1875. Li perdis ĉiujn siajn havaĵojn dum la Granda Incendio de Ĉikago de 1871. En 1873, Diehl edziĝis al Emilie Loos en Ĉikago.

En 1875, Diehl translokiĝis al Elizabeth (Nov-Ĵerzejo), kaj ekzorgis pri la eksperimenta laboro por plibonigi kudromaŝinojn en la fabriko de Singer. Lia filino, Clara Elvira, naskiĝis la 2an de aprilo, 1876.

Plafona ventolilo
-----------------

Ĝi estis inventita de Philip Diehl kiu estis desegninta la elektran motoron, kiu estis uzata en la unuaj Singer kudromaŝinoj, kaj je 1882 alfarigis tiun motoron por plafono-muntita ventolilo. «The Diehl Electric Fan» (La Diehl Elektra Ventumilo), kiel ĝi estis konita, funkciis kiel ordinara nuntempa plafona ventolilo; ĉiu ventolilo havis sian propran motoran unuon, eliminanta la bezonon por multekostaj kaj ampleksaj zonaj sistemoj. Diehl estis, preskaŭ tuj, malcedita de feroca konkurado, pro la komerca sukceso de la plafona ventolilo. Tamen, li daŭris bonigi sian inventaĵon. Unu tia bonigaĵo, la «Diehl Electrolier», estis de lumila garnituro por la plafona ventolilo por kompensi por translokitaj lumiloj.

Notoj
-----

1. ↑   Diehl literumis kaj subskribis sian nomon 'Phillip' en sia Usona patento 208838, ricevita la 8an de oktobro 1878.
2. 1 2   "Diehl's Lamp Hit Edison Monopoly," Elizabeth Daily Journal, Friday Evening, 25a de oktobro, 1929


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 656856
 |
**Pierre JEANNERET** (22a de Marto 1896 – 4a de Decembro 1967) estis svisa arkitekto kiu kunlaboris kun sia kuzo, Charles Edouard Jeanneret (kiu prenis la kromnomon Le Corbusier), dum ĉirkaŭ dudek jaroj.

En 1922, la kuzoj Jeanneret formis arkitekturan praktikon kune. Ili desegnis multajn konstruaĵojn, kiel nombraj vilaoj kaj feridomoj, kaj ankaŭ plinovigis jam ekzistintajn konstruaĵojn.

Frua vivo
---------

Arnold-André-Pierre Jeanneret-Gris naskiĝis en Ĝenevo. Li kreskis en la tipa Ĵurasa pejzaĝo kiu influis lian fruan infanaĝon kaj liajn Geneva Calvinism radikojn. Li frekventis la Lernejon de Belartoj (Ecole des Beaux-Arts, Ĝenevo). Kiel juna studento, li estis genia farbisto, artisto kaj arkitekto, tre influita fare de Charles-Édouard Jeanneret ( Le Corbusier), lia kuzo kaj mentoro por vivo. Li estis biciklanto en la Svisa Armeo de 1916 ĝis 1918.

Pierre Jeanneret Dom/Muzeo en Ĉandigaro​.
Ilia labora rilato finis kiam Pierre aliĝis al la Franca Rezistado kaj Le Corbusier ne. Tamen, ili denove kunlaboris post la Dua Mondmilito, pri la plano kaj la arkitekturo de la urbo Ĉandigaro en Barato.

Meblaro
-------

Aldone al konstruaĵoj, Jeanneret ankaŭ dizajnis meblaron, kaj sendepende kaj kun Le Corbusier. Li eksperimentis kun minimumisma dezajno, inkluzive de seĝo kiu postulis neniujn fermilojn.

Gandhi Bhawan

Notoj
-----

1. ↑   Richard A. Etlin (1994). Frank Lloyd Wright and Le Corbusier: The Romantic Legacy. Manchester University Press. pp. 7–. ISBN 978-0-7190-4061-0. Alirita la 28an de Oktobro 2018.
2. ↑   Jacques Sbriglio (1a de Januaro 1996). Apartment Block 24 N. C. and LeCorbusier's Home. Springer Science & Business Media. pp. 98–. ISBN 978-3-7643-5432-9. Alirita la 28an de Oktobro 2018.
3. ↑   Suiss Historical Enceclopedia. Alirita 20 May 2016.
4. ↑   (2000) *Le Corbusier and Pierre Jeanneret: Footprints in the Sand of Indian Architecture*. Galgotia. ISBN 978-81-85989-45-7.
5. ↑  Volker Fischer.  (1999) *The LC4 Chaise Longue by Le Corbusier, Pierre Jeanneret and Charlotte Perriand*. Verlag form. ISBN 9783931317409.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pierre Jeanneret en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pierre Jeanneret ĉe "Structurae"
* Pierre Jeanneret, meblaro por Chandigarh


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 622107
* GND: 118557246
* LCCN: n82232821
* VIAF: 47554080
* ISNI: 0000 0001 2131 4816
* SUDOC: 027780112
* BNF: 119749222
* ULAN: 500004442
* BIBSYS: 90103592
* RKD: 264007
* NKC: jx20121106007
 |