recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La 365 Calvari-ŝtupoj
**Pollença** ([poˈʎɛnsə]) estas urbo kaj municipo situanta en la malproksima norda angulo de la insulo Majorko, proksime de Cap de Formentor kaj Alcúdia. Ĝi troviĝas proksimume 6 km okcidente de sia haveno, Port de Pollença.

Historio
--------

La nomo "Pollença" venas de la nomo de la romia setlejo de "Pollentia", la elfositaj restaĵoj de kiuj kuŝas plurajn kilometrojn fore en la moderna municipo de Alcúdia. Ĝi estis fondita fare de la katalunoj en la 13-a jarcento proksimume 6 km de la marbordo por eviti piratatakojn.

Cala Figuera.

Ĉefaj vidindaĵoj
----------------

La plej multaj domoj estis konstruitaj en la 17-a kaj 18-a jarcentoj kaj multaj stratoj estas tre mallarĝaj kaj kompaktaj, postlasaĵo de la mezepoka periodo. La centra placo, nomita Plaça Major, havas multajn subĉielajn sukeraĵejojn kaj estas dominita de granda 13-a-jarcenta preĝejo *Esglèsia de Nostra Senyora dels Àngels* (La Dipatrino de la anĝeloj) kiu estis konstruita fare de Templanoj.

Unu el la plejaj karakterizaĵoj de la urbo estas la 365-paŝa ŝtuparo norde de la placo; Ĝi kondukas ĝis kapelo pinte de la monteto konata kiel Golgoto. Dum Granda vendredo tio estas la scenaro por la plej drama parado de la jaro. Unue, sur la vojo serpentumanta supren la dorsan flankon de la monteto, okazas rolado la Via crucis. Tio estas sekvita per imita krucumo pinte de la monteto post kiu la figuro de Kristo estas ceremonie forigita de la Kruco. Okazas sombra, torĉluma paradado de la korpo de Kristo tra la urbo kiun ĝi estas gvidita fare de centoj da homoj en manteloj, maskoj kaj pintaj ĉapeloj. en totala silento krom malrapida tamburado.

La urbo ankaŭ havas 19-jarcentan ponton de Roman-simila dezajno kiu krucas torenton en la nordo de urbo.

Plaĝoj
------

* Cala Figuera
* Cala Murta
* Cala Formentor

Eksteraj ligiloj
----------------

* Vidbendo de El Pi de Ternelles (17-a de januaro)
* SOM POLLENÇA, turistmunicipo
* video de la El Pino-okazaĵo
* La romia Grandurbo de Pollentia Arkivigite je 2011-06-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Pollensa kaj Puerto Pollensa Arkivigite je 2012-04-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Puerto Pollensa

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita maŝina traduko de WikiTrans de teksto el la artikolo Pollença en la angla Vikipedio.* 

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Tiu ĉi paĝo jam estis permane reviziita kaj laŭeble ne enhavas erarojn.Se vi tamen trovas problemojn, vi povas ankoraŭ plibonigi jenon:
* Prilaboru tro rektan tradukon.
* Ĉe certaj kulturaj aŭ politikaj temoj povas ekzisti angleca neekvilibro de informoj.
* Kontrolu kaj korektu maltaŭgajn fakajn terminojn.

Se vi korektis unu el la menciitaj mankoj, bonvolu forigi la koncernan parametron de la ŝablono {{Pluraj problemoj}}. Detaloj estas en la dokumentado. |
La paroĥuja Mario-kirko de Orlamünde
La '*Preĝejo Sankta Mario* (germane *Marienkirche*) estas historie grava protestantisma kirko en Orlamünde, Germanujo, ene de la komunumaro Eisenberg.

Situo
-----

Ĉirkaŭis la kirkon tombejo kiu estas nuntempe antaŭ la pordego je la supra urbo; tamen konserviĝis kelkaj barokaj tomboŝtonoj kaj malantaŭ la kirko estas eĉ eta ŝtonajkolekto vidinda. Ĝi konstruitis sur etaĝsimila altaĵo de la Saale-valkrutaĵoj tuj oriente de la tiama burgo kaj de la nuntempe ankoraŭ ekzistanta Kamerego de Orlamünde.

Historio
--------

Konstruitis ĝi verŝajne en la 11-a jarento. Ĉefkonstruigintoj estis la grafoj de Vajmaro-Orlamünde. La kirko estis jam frue ĉefa por la la tuta regiono aparte laŭ decido de la ĉefepiskopo Konrado la 1-a (Wittelsbach) en 1194, kiam okazis ankaŭ ĝia rekonsekriĝo. La malsupra sokloparto ĉetura estas el la 12-a jarcento ankoraŭ. La tuto ĝuis en 1504 novan surkonstruon, dume la spajro venis ne antaŭ 1651. 

En 1523 la ekstremisma kaj bildodetruema reformanto Karlstadt, elektita paroĥestro, organizis la malkatolikigon de la fideluloj; post kvereloj kaj disputoj kun Lutero li devis forlasi la urbon en 1524. Por li oni starigis en somero 1989 memorŝtonon antaŭ la enirejo. 

La longa navo estis el 1767/68; la orgenfasado estas el 1782 kaj alkonstruaĵe troviĝas (sude) la sakristio, (norde) memorejeto por la falintaj soldatoj de la Dua mondmilito. La baptujo, kiu restarigitis antaŭ 1939 post forigo, estas mezepoka kaj la sonorilaro konsistas el kvar bronzaj sonoriloj; la plej granda mulditis en 1822, la dimanĉa en 1697, la laborfina en 1582 - sed la plej eta, la baptada datumas el la 14-a jarcento. Okaze de la datreveno 800-a kirkkonstrua la tuto novefarbitis interne.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Mario (Orlamünde) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj sur la retpaĝaro de la eklezikomunumaro de Eisenberg

Notoj
-----
**Peter Minuit**, **Peter Minnewit, Pierre Minuit** aŭ **Pieter Minuit** (n. la 5-an de aŭgusto 1580 - m. en 1638 apud Sankta Kito, Karibio) estis maristo, diakono kaj supozata fondinto de Nov-Amsterdamo (la hodiaŭa Novjorko).

Biografio
---------

La gepatroj de Pierre Minuit estis valonaj kalvinistoj el Tournai (Belgio), ekloĝis en Rejnlando-Palatinato por fuĝi la religian persekutadon kiam la urbo estis parto de la Hispana Nederlando. Ilia filo Pierre tiam naskiĝis en la duklando Kleve, ĉar la urbo Distrikto Wesel fariĝis rifuĝejo por protestantoj de 1540.

Multaj familiaj nomoj tiutempe estis "nederlandaj", inkluzive *Minnewit* por Minuit. Alia ofta uzo estis doni al homoj kiel familinomon la nomon de la urbo, de kiu ili venis en la Unuiĝintaj Provincoj de Nederlando.

Peter Minuit atingis konsiderindan riĉaĵon pro geedziĝo kun virino de riĉa germana familio el la distriko Wesel, kie li laboris interalie kiel komercisto. En 1615 li tamen estis registrita kiel diamanttranĉilisto en Utrecht, Nederlando.

La jaroj post tio estas plejparte en la mallumo. En la fruaj 20-aj jaroj de la 17-a jarcento, tamen, Minuit devis eniri en la servon de la Nederlanda Okcident-hinda Kompanio (WIC). La WIC estis fondita kelkajn jarojn antaŭe kun ŝtata subteno por disvolvi la nederlandan kolonion *Nieuw-Nederland,* kiu situas en la nuna Novjorko. Inter 1626 kaj 1633 li estis la ĝenerala direktoro de la nederlanda kolonio Nova Nederlando kaj fondis en 1638 la svedan kolonion Nova Svedio (Nya Sverige, Nova Svecia) en la kvartalo *Nieuw Nederland* (Nova Nederlando).

Fondinto de Manhattan
---------------------

Minuit aĉetis la insulon Manhatano por la Nederlandanoj de la Lenapoj (indianoj) la 24-an de majo 1626 por sole 60 nederlandaj guldenoj. Letero verkita de la nederlanda komercisto Peter Schaghen al direktoroj de la Nederlanda Orient-hinda Kompanio deklaris, ke Manhatano estis aĉetita por "komerco de 60 guldenoj",  kvanto kiu laŭ dolaroj en 2020 valorus ĉirkaŭ 1 143 usonajn dolarojn. Tre fervora defendanto de la interesoj de la kolonianoj, li tamen distingiĝis per sia atento por ankaŭ konservi la interesojn de la indianoj, en virto de la principo ke harmonia integriĝo de du kulturoj estas pli bona ol la malakcepto de la "malpli" civilizitaj, kio alportas konfliktojn.

Manhatano poste fariĝis la loko de la urbo Nov-Amsterdamo kaj la distrikto de Manhatano de la nuntempa Novjorko.

La flandra ĵurnalisto Jef Lambrecht kune kun kolego-ĵurnalisto Karel Schoetens fondis en 1982 la "*Belgian Institute for World Affairs"* kiu interalie strebis al la agnosko de Pierre Minuit kiel fondinto de Novjorko kaj ne Peter Stuyvesant, kiel oni ĝenerale supozas.

Referencoj
----------

1. ↑  (se) "Historia". NE.se
2. ↑  (en) "*Value of the guilder / euro*". *www.iisg.nl*
3. ↑  (nl) Bureaunautica, la 22-an de septembro 2018

Vidu ankaŭ
----------

Peter Stuyvesant

Nederlanda Imperio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 390089
* GND: 118734105
* LCCN: n93016439
* VIAF: 22936745
* ISNI: 0000 0000 8364 4880
* SUDOC: 184479487
* BIBSYS: 5010398
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Sankta Marteno. |

Ekstero de la kirko. Madono ĉe la preĝejo. La **Preĝejo Sankta Marteno** estas unu el la multnombraj preĝejoj en la urbocentro de Erfurto (Brühler Straße nr. 55).

Historio
--------

Verŝajne jam Sankta Bonifaco surloke trovis preĝejon, de kiu ne restis spuroj. Dum la 11-a jarcento ĝi estis unu el la tiamaj 25 paroĥaj preĝejoj, situanta "extra muros" (ekstere de la urbomuro de 1066). Sendube la franciskanoj, kiuj havis malsanulejon en la urboparto Brühl, uzis ĝin kiel hospitalan kirkon.

En 1265 ĝi estis unuafoje dokumente menciita kiel paroĥa preĝejo. Ekde 1311 ĝi estis dum pli ol 500 jaroj kaj paroĥa kaj monaĥeja preĝejo de la apuda klostro de la cistercianinoj, kiuj transloĝiĝis ĉi tien el la klostro *Mariengarten* antaŭ la Krämpfer-pordego. Ekde 1819 (sekulariĝo laŭ reĝa ordono de la 19-a de oktobro pro la konstruota Marteno-kazerno) ĝi estas simpla paroĥa preĝejo (hodiaŭ filio de la preĝejo Sankta Severo).

Priskribo de la konstruo
------------------------

La plej malnova parto estas la sonorilturo (sonoriloj de 1419).

Post fajrego detruinta la klostron kaj la kirkon en 1472, finiĝis rekonstruo (nun en stilo malfrugotika) en 1483. Tion atestas la gotikaj fenestroj en la ĥorejo, la origina enirejo al la sakristio kaj la tabernaklo. Dum la Tridekjara milito la monaĥinoj estis forpelitaj fare de la Svedoj en 1632, kun elrabadoj kaj detruego. Kiam la cistercianinoj revenis en 1635 ili estis tiom malriĉaj ke rekonstruo eblis nur provizore.

Nur inter 1726-1736 fariĝis profesia restaŭrado de la ejoj. La rekonstruo de la preĝejo inter 1755-1758 tiam fariĝis jam laŭ la baroka stilo helpe de fondaĵo de la helpepiskopo Johann Friedrich von Lasser, kiu konsakris ĝin la 6-an de aŭgusto 1758.

Aspekto hodiaŭa
---------------

Malgraŭ kelkaj forigoj de barokaĵoj dum la 19-a jarcento, la preĝejo bone konservis sian barokan karakteron kun siaj portaloj, vitraĵoj, volbaĵo, bildo de la Anunciacio, la krucvojo laŭlonge la flankaj vandoj, la belega ambono.

Sur la galerio (iam la loko, de kiu la monaĥinoj sekvis la mesojn) estas orgeno farita de la stadtilma firmao Adam Eifert en 1874. Ĝi havas du klavarojn kaj 19 registrojn.

Intertempe estis restaŭritaj ankaŭ la restantaj eksaj monaĥejaj ejoj, kiuj nun estas loĝejoj privataj.

Uzo por nelatina rito
---------------------

Jam de multaj jaroj la turingia komunumo de la Ukraina Grek-Katolika Eklezio uzas la preĝejon por diservoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Marteno (Erfurto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la paroĥa komunumo. Arkivigite je 2015-01-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Informoj por la grek-katolikoj.[*rompita ligilo*] ukraine
La du ŝipoj viditaj tie ŝajnas preskaŭ tuŝi la murojn de la kluzo de Miraflores.
**Panamax** kaj **Nova Panamax** (Panamakso kaj Nova Panamakso) estas terminoj por la grandolimoj por ŝipoj kiu veturas tra la Panama Kanalo. Formale, tiuj limoj kaj postuloj estas publikigitaj de la Panamkanala Aŭtoritato, titolite "Ŝipopostuloj". Tiuj postuloj priskribas ankaŭ temojn kiel escepte sekaj sezonaj limoj, elpelo, komunikado, kaj detala ŝipdezajno.

La permesebla grando estas limigita de larĝo kaj longo de la ĉambroj de disponeblaj kanalaj kluzoj, pro la profundo de la akvo en la kanalo, kaj por la alto de la Ponto de la Amerikoj ekde la konstruo de tiu ponto. Tiuj dimensioj donas klarajn parametrojn por ŝipoj destinitaj al trapaso de la Panama Kanalo kaj havas influon pri la dezajno de kargoŝipoj, maraj ŝipoj, kaj pasaĝeraj ŝipoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Vessel Requirements (PDF). Panama Canal Authority. Arkivita el la originalo je 2021-12-28. Alirita 2014-10-23.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2021-12-28. Alirita 2014-10-23..

Eksteraj ligiloj
----------------

* Vessel size groups Arkivigite je 2014-12-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Panamax and New Panamax Arkivigite je 2015-12-12 per la retarkivo Wayback Machine
La Neustadt-a Mikaelokirko
**Preĝejo Sankta Mikaelo** (germane *Michaeliskirche*) estas protestantisma kirko en Neustadt am Rennsteig, Germanujo. Ĝi apartenas al la ekleziaro Arnstadt-Ilmenau de la Evangelia Eklezio en Meza Germanujo.

Historio
--------

Rennsteig-padego ne nur separis la vilaĝon sed ankaŭ la fidelulojn ĉar kaj la Princlando Schwarzburg-Sondershausen kaj la Duklando Saksio-Meiningen posedis teritoriojn en la komunumo.

La (interdum malkonstruita) *Memorkirko* sekve apartenis al Schwarzburg-Sondershausen dume la Mikaelo-kirko al Saksio-Meiningen. Ĝi anstataŭ antaŭula konstruaĵo ligna (konsekriĝo de 1739) konstruitis inter 1856 kaj 1859 en novromanika stilo de altarejtura kirko.

La preĝejo havas rektangulan longan navon kun enenigita, plurangula ĥorejo. Supre troviĝas la tura etaĝo kun spajro. La ekstero estas laborŝtonaĵo; la interno modestas kaj havas unuetaĝan galerion.

La dum kirkorestaŭro fare de la firmao Hofmann el Neustadt bei Coburg liverita orgeno uzis multajn erojn de la antaŭula instrumento. La elkirkigita orgeno faritis fare de Georg Christoph Hofmann en 1828 kun 14 registroj sur du klavaroj kaj pedalo. En 2015 la instrumento tamen ne utiligeblis. Dum la Dua mondmilito la konstruaĵo ege damaĝitis. Ĝis 1945 ĝi nomitis *Kirko meiningen-a*. En 1989 la artisto Medardus Höbelt komisiitis krei altareje ciklon pri la kverelo de la anĝelo Miĥaelo kvazaŭ memorigilo.

Ĉar arkianĝelo devas lukti kun la malbonoj de tiu ĉi mondo, do la malvirtoj sep pri envio, plihavemo, malamo, malfido, diboĉeco kaj mallaboremo. Anka la lumigilo funelforma en la altarniĉo estas de Höbelt. Ĝia tasko estas heligi la altarejon, la altaran krucon kaj memkompreneble la altaron mem.

Notoj
-----

1. ↑  Georg Dehio, bearbeitet von Stephanie Eißing u. a.: *Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen*. 2a eldono. Deutscher Kunstverlag, München 2003, ISBN 3-422-03095-6, p. 887.

50.58138910.934Koordinatoj: 50° 34′ 53″ N, 10° 56′ 2″ O (mapo)
**Preĝejo Sankta Nikolao** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Ózd, en kvartalo *Sajóvárkony* [sajOvArkonj], kiu iam estis memstara vilaĝo.

Historio
--------

La unua kirko konstruiĝis antaŭ ol 1592. La nun videbla preĝejo estis konstruita en la sama loko en 1750 aŭ 1791. La orgeno estis farita en 1860, trakonstruita en 1971.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo troviĝas en korto, krome tie estas videblaj kruco, skulptaĵo pri Johano Nepomuko (farita en 1830) kaj la paroĥejo (konstruita en la 19-a jarcento. En mezo de la fasado kvadrata turo altiĝas, malsupre situas la enirejo. La turopinto estas bulboforma. Post la turo sekvas la navo, kies fino estas la sanktejo kun la sakristio. Bildo de la ligna ĉefaltaro, la bildo prezentas Sanktan Nikolaon el la 18-a jarcento.

Kermeso okazas en la 6-an de decembro aŭ en la unua dimanĉo de decembro.

Fontoj
------

* hungare kun bildoserio
* hungare
* hungare kun multe da fotoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2015-01-07 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 

  

* Kategorio Preĝejo Sankta Nikolao (Sajóvárkony) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Portreto de Adele Bloch-Bauer I
La ***Portreto de Adele Bloch-Bauer I*** estas pentraĵo de Gustav Klimt kompletigita en 1907. Laŭ ĵurnalismaj informoj, ĝi estis vendita kontraŭ 135 milionoj da usonaj dolaroj al Ronald Lauder, proprietulo de la Neue Galerie en Novjorko, en junio 2006, kio igis ĝin en tiu momento la dua pentraĵo plej kosta en la tuta mondo. La verko estas montrata en la menciita galerio ekde julio 2006.

Klimt bezonis tri jarojn por plene krei ĉi tiun portreton, kiu mezuras 138 x 138 centimetrojn kaj estis farita el oleo kaj oro sur tolo, kun kompleksa kaj ornamita ornamado simile al tiuj viditaj en la verkoj de Jugendstil. Klimt estis ano de la viena secesio, aro de artistoj kiuj decidis rompi kun la tradicia maniero pentri. La verko estis realigita en Vieno, laŭ mendo de Ferdinand Bloch-Bauer, bankisto kaj sukerindustriisto juda, edzo de Adele Bauer, filino de Moritz Bauer, direktoro de la banko *Wiener Bankverein*.

Kiel riĉa industriisto kiu kreis sian fortunon el la sukerindustrio, li subtenis la artojn kaj favorigis kaj sponsoris la laboron de Klimt. Adele Bloch-Bauer iĝis la ununura modelo pentrita dufoje de Klimt kiam li kompletigis sian duan pentraĵon, *Portreto de Adele Bloch-Bauer II*, en 1912. Adele indikis en sia testamento ke la pentraĵoj de Klimt devus esti donacitaj al la Ŝtat-galerio de Aŭstrio. En 1925 Adele mortis je meningito, kaj kiam la nazioj okupis Aŭstrion, ŝia vidvino ekziliĝis en Svislando. Ĉiuj propraĵoj estis konfiskitaj, inkluzive de la kolekto de Klimt. En la testamento de 1945, Bauer-Bloch nomumas siajn genevojn, inkluzive de Maria Altmann, kiel heredontojn de sia heredaĵo.

Ĉar la pentraĵoj apartenantaj al Bloch-Bauer restis en Aŭstrio, la registaro estis pli proksima al la testamento de Adele. Post jura batalo en Usono kaj en Aŭstrio, estis decidite ke Maria Altmann estis la leĝa proprietulo de tiu ĉi verko kaj de aliaj kvar de Klimt.

La decido estis ricevita en Aŭstrio kun rezignado. Post tio, la verkoj estis senditaj al Usono, kie ili estis elmontritaj en Losanĝeleso ĝis la *Portreto de Adele Bloch-Bauer I* estis vendita al Lauder.

La pentraĵo ekiĝis la ĉefverko de la kolekto de Lauder en sia Neue Galerie de Novjorko, kiu dum jaroj provas repreni la arton kiu apartenas al la juda komunumo, plejmulte el Germanio kaj Aŭstrio, konfiskita aŭ ŝtelita de la nazia registaro.

Havinte la pentraĵon *Portreto de Adele Bloch-Bauer I* li diris: "Ĝi estas nia Mona Lisa..." En la jaro 2015 realiĝis filmo de la BBC kun Helen Mirren kaj Ryan Reynolds titolata "Woman in Gold", gvidata de Simon Curtis kun teksto de Alexi Kaye Campbell kaj muziko de Hans Zimmer kaj Martin Phipps, kiu rakontas ĉi temon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gustav Klimt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La Saliko-Ŝafido, skulptaĵo de Peter van Dievoet, Bruselo, Marché aux Herbes, 1696.
Statuo de reĝo James II, ĉe Trafalgar-placo, Londono, de Peter Van Dievoet, 1686.
**Peter van Dievoet** estis Flandra skulptisto kaj dizajnisto de ornamaj arkitekturaj ecoj. Li estis naskita en Bruselo, baptita la 29an de junio 1661 en la preĝejo de Sainte-Gudule, mortis la 2an de marto 1729 en Bruselo.

Li estis la frato de Philippe van Dievoet, oraĵisto de Ludoviko la 14-a kaj la onklo de la printilo Guillaume Van Dievoet alinome Vandive.

Vivo
----

Reĝo Jakvo la 2-a kiam li loĝis en Bruselo observis la talenton de la juna skulptisto Peter van Dievoet, kaj kiam li revenis en Anglion li petis al li veni kun li. Van Dievoet alvenis en Londono kun la Reĝo, en la sama ŝipo.

En Londono li estis regula vizitanto al la studio de Grinling Gibbons. En 1686, li gisis kaj faris la statuon de Jakvo la 2-a por *St James Park* en Londono. Li revenis al Bruselo post la Glora Revolucio de 1688.

En 1695 li estis mastro de la Quatre-Couronnés ĉe Bruselo, la gildo de masonistoj kaj skulptistoj de Bruselo. Li estis aklamita skulptisto kaj estis implikita en la konstruado de la nova Grandioza-loko en la barokstilo.

En la *Marché aux Herbes*, la skulptaĵoj de la Blanka Ŝafido (1696) malintensiĝas for, viktimoj de bruseligado.

* Kategorio Peter Van Dievoet en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 323463
 |
**Kirko Sankta Nikolao** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Szeged.

Historio
--------

Laŭ dokumento en 1225 en tiu ĉi loko benediktana preĝejo kun monaĥejo funkciis, kiun la tataroj detruis en 1241. Dominikanoj‎ konstruis la sekvan kirkon en la 1300-aj jaroj, sed depost 1529 ankaŭ ĝi detruiĝis fare de turkoj. En 1739 minoritanoj alvenis, kiuj ricevis la ruinojn de la municipo en 1744, poste ili konstruis novan monaĥejon en 1747, fine novan kirkon inter 1754-1767. La paroĥo estis refondita en 1789. En 1887 incendio okazis, kiun restarigo sekvis. En 1928 la konstruaĵo ekstere renoviĝis, dume alvenis la orgeno, kiu estis renovigita en 1999. En 1939 interne renoviĝis la kirko, tiam oni pentris freskojn. Inter 1950 kaj 1999 anstataŭ la minoritanoj la ordinaraj diocezaj pastroj servis tie. La preĝejo denove renoviĝis en 1967, tiam oni faris la novan altaran bildon, kiun konsekris József Ijjas. La lasfoja renoviĝo okazis en la 2010-aj jaroj.

Konstruaĵo
----------

La kirko kun la monaĥejo situas laŭ placo. La fasado estas simetria, kie estas videbla supre la turo, pli malsupre timpano (konstruita nur en 1928), plej malsupre la ĉefenirejo funkcias. Sub la kirko kriptoj etendiĝas, kiujn oni uzis inter 1840-1897.

Benkoj en la minoritana kirko de Szeged
Interne la klasikisma ĉefaltaro estis farita en 1806. La koloraj vitraj fenestrobildoj pri bapto de Vajk, Jesuo, Sankta Antonio kaj Sankta Maria estis faritaj en 1905. La marmora baptovazo estis farita en 1806. Kelkaj mebloj estis originaj manlaboroj de la minoritanoj. La skulptaĵoj pri Stefano, Sankta Georgo, Koro de Jesuo Sankta Jozefo kaj Sankta Antonio estis skulptitaj en 1905. La flankaj altaroj estis dediĉitaj al Sankta Francisko el Asizo, Sankta Antonio el Padovo, Sankta Kruco, Virgulino, Lourdes kaj Tereza de Lisieux. József Palka kreis la vitralojn.

Kermeso okazas en la 6-an de decembro.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* [*rompita ligilo*] hungare
* [*rompita ligilo*] hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **paroĥa preĝejo Sankta Nikolao** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Sárvár, en kvartalo *Sár*, kiu estis memstara vilaĝo ĝis 1912.

Historio
--------

La kirko estis konstruita supozeble en la 14-a aŭ 15-a jarcentoj, la unua mencio okazis en 1454, sed jam tiam ĝi estis malnova kirko. En 1556 en la preĝejo aŭ en la apuda tombejo estis entombigita Sebestyén Tinódi. La preĝejo estis trakonstruitaj en 1830 kaj 1868. En 1933 signifa en la 2000-aj jaroj la lasta renoviĝo okazis. La orgeno alvenis en 1936.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en korto laŭ trotuaroj de stratangulo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La turo estas prismoforma, kvarlatera kaj larĝa. La enirejo funkcias tra la turo. La navo estas apenaŭ pli larĝa, ol la turo. Interne la predikejo en 1859, la ĉefaltaro en 1861, la baptujo kaj kapeleto Lourdes en 1885 estis faritaj. Estas ankaŭ alia altaro Koro de Jesuo. La altara bildo pri Sankta Nikolao estis pentrita en la 1950-aj jaroj.

Kermeso okazas en la 6-an de decembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* 

* Interna fotoInterna foto
* AltaroAltaro
* OrgenoOrgeno
* Bido kaj statuojBido kaj statuoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Mortero (rezistanta al fajro) preparata por muro de paperfabriko de Vaŝingtonio
**Cemento** estas pulvora hidraŭlika ligento (kiu malmoliĝas per aldono de akvo), fabrikita en cementejo per muelado de cementa klinkero kun iom da gipso.

Hidraŭlikan cementon inventis la egiptanoj, kaj poste reinventis la grekoj kaj la babilonanoj. Ili faris sian morteron kun kalko, kaj tiel ĝi estis multe pli dura ol la romaj morteroj. Poste, la romanoj faris bonan cementon kun cindro. La betono farita kun tiu ĉi cemento povis duriĝi eĉ subakve.

Laŭ Francisko Azorín **Cemento** estas *Substanco el pulvorigitaj kalkaj k. argilaj ŝtonoj uzata ĉe masonado. Pulvoro el ligna karbo, kiun oni aldonas al fandanta fero por ĝin ŝtaligi*. Li indikas etimologion el latina *cementum*. Kaj aldonas terminojn respektive cementotipojn, nome romana cemento, portlanda cemento, natura cemento, hidraŭlika cemento, rapida cemento, puzolana cemento, skoria cemento kaj metala cemento.

Specoj de cemento
-----------------

* Portlanda cemento
* Aluminata cemento - cemento fabrikita per fajna muelado de aluminata klinkero; ĝi elstaras per alta komenca meĥanika firmeco
* Mikscemento
* Speciala cemento
* Sakcemento cemento pakita en sako
* Ekspansia cemento speciala cemento kiu pligrandigas sian volumenon kaj konservas ĝin
* Rapidhardacemento
* Blanka cemento
* Loza cemento estas cemento transportata sen pakumo en specialaj transportiloj

Vidu ankaŭ
----------

* Betono
* Cementejo
* Cement-klinkero
* Dentocemento
* Fibrocemento
* Germana Cementa Ligo
* *Opus caementicium*, romia cemento

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 44.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Cemento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Cemento en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 7626
* GND: 4067574-9
* LCCN: sh85021731
* SUDOC: 027790223
* BNF: 119757055
* NDL: 00570636
* NKC: ph119096
* BNE: XX525894
 |
Situo de Portvilao en la insulo Éfaté
Panoramo de Portvilao
**Portvilao**, nacia formo **Port Vila**, estas la ĉefurbo, la plej granda urbo kaj havenurbo de la pacifika ŝtato Vanuatuo. Portvilao estas la ekonomia kaj komerca centro de la lando. Ĝi situas sur la sudokcidenta marbordo de la insulo Éfaté en la vanuatua provinco Shefa.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 0- m
* Loĝantaro: 34000
* Poŝtkodo:
* Aŭtokodo:
* Telefonprefikso:
* Horzono: UTC+11
* 14° 45′ 00″ S 168° 18′ 00″ O﻿ / ﻿14.75000 °S, 168.30000 °O﻿ / -14.75000; 168.30000 (mapo)Koordinatoj: 14° 45′ 00″ S 168° 18′ 00″ O﻿ / ﻿14.75000 °S, 168.30000 °O﻿ / -14.75000; 168.30000 (mapo)

Historio
--------

La loko jam estis loĝata 1200 jarojn antaŭ Kristo. En 1606 la unuaj eŭropanoj alvenis. En la 19-a jarcento francoj establis la komunumon de *Franceville*, kiu deklaris sendependecon en 1889. Dum la 2-a mondmilito la flughaveno estis grava bazo de Usono kaj Aŭstralio. En 1987 granda ciklono, en 2002 tertremo difektis la urbon.

La urbo havas universitaton kaj flughavenon.

Klimato
-------

Portvilao havas tropikan klimaton, kun seka sezono kaj varma pluvsezono. Pluvokvanto averaĝas proksimume po 2,360 milimetrojn jare.

* Kategorio Portvilao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Portvilao en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 298905
* GND: 4301367-3
* LCCN: n82273396
* VIAF: 157138293
* BNF: 12490144w
 |
En statistiko, por donita aro da datumoj:

*X = {x1, x2, ... xn}*
kaj respektivaj pondantaĵoj

*W = {w1, w2, ... wn}*
la **pondita geometria meznombro** aŭ **laŭpeza geometria meznombro** aŭ **pezita geometria meznombro** aŭ **laŭpeza geometria averaĝo** aŭ estas kalkulata kiel

{\displaystyle {\bar {x}}=\left(\prod \_{i=1}^{n}x\_{i}^{w\_{i}}\right)^{1/\sum \_{i=1}^{n}w\_{i}}=\quad \exp \left({\frac {1}{\sum \_{i=1}^{n}w\_{i}}}\;\sum \_{i=1}^{n}w\_{i}\ln x\_{i}\right)}
Se ĉiuj pondantaĵoj estas egalaj inter si, la pondita geometria meznombro estas la samo kiel la geometria meznombro.

La dua formo de la ekvacio bildigas, ke la logaritmo de la pondita geometria meznombro egalas al la pondita aritmetika meznombro de la logaritmoj de la unuopaj datumoj.

Ponditaj versioj de ankaŭ la aliaj meznombroj povas esti kalkulataj. Inter ili estas la pondita aritmetika meznombro, kutime simple nomata kiel la *pondita meznombro*. La alia versio de pondita meznombro estas la pondita harmona meznombro.

Piednotoj
---------

1. ↑  Laŭ NPIV, **pond/i** signifas *modifi la gravon aŭ influon de valoroj en la formado de meznombroj aŭ indicoj*

Vidu ankaŭ
----------

* Averaĝo
* Centra dispozicio
**Pecel** [petjel] estas tradicia Java salato kiu konsistas el miksitaj legomoj en arakidosaŭco, kutime servata kun vaporkuirita rizo aŭ kelkfoje kun *lontong* aŭ *ketupat* (kunpremita rizokuko). La arakidosaŭco en *pecel* similas al tiu de *gado-gado*. Arakidosaŭco por pecel ne enhavas kokoslakton. Kvankam pecel estas forte asociata kun la java kuirarto, dum *gado-gado* kun Betawi kaj sunda kuirarto. En Malajzio, ĝi nomiĝas **pecal**  kaj enkondukiĝis de javaj enmigrintoj. Pecel estas ankaŭ tre populara en Surinamo, kie ĝi ankaŭ enkondukiĝis de javanoj.

Ingrediencoj
------------

*Pecel* konsistas el kuirita aŭ brogita akvospinaco, spinaco, mungidoj, longaj fazeoloj, kukumo, kasavo-folio kaj citrona basilio, kun arakidosaŭco el muelitaj kaj rostitaj arakidoj kun akvo, salo, palmosukero, tamarindosuko, kapsiketoj, galango, folio de kafira limeo kaj ajlo.

Solo-pecel, en restoracio en Surakarta, Centra Javo

Vidu ankaŭ
----------

* Gado-gado
* Ketoprak
* Karedok

Referencoj
----------

1. ↑   Pecel Recipe (Java Style Salad with Peanut Sambal). Arkivita el la originalo je 2016-05-06. Alirita 2016-01-10.
2. ↑   Vegetable Salad with Peanut Sauce, Pecel. Arkivita el la originalo je 2015-01-19. Alirita 2016-01-10.
3. ↑   Pecel Recipe (Java Style Salad with Peanut Sambal). Arkivita el la originalo je 2016-05-06. Alirita 2016-01-10.
4. ↑   Buffet features favourite dishes of Malaysia's first four prime ministers. The Star (Malaysia) (31 July 2013). Alirita 26 August 2013.

 Arkivigite je 2013-09-26 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2013-09-26. Alirita 2016-01-10.

* Kategorio Pecel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Peterskopf** estas la nomo de la 493,5 m alta orienta sprono de la altplataĵo de Peterskopf kaj Heidenfels en la Palatinata arbaro. Ĝi situas proksime de Kallstadt kaj la distrikta urbo Bad Dürkheim. Sur la pinto staras la turo Bismarckturm.

Geografio
---------

La monto Peterskopf staras en la Biosfera rezervejo Palatinata Arbaro – Nordaj Vogezoj kaj Naturparko Palatinata Arbaro en la arbaro de la teritorio de Kallstadt. Ĝia pinto staras 3,7 km okcidentsudokcidente de Kallstadt, 3,4  km nordocidente de la distrikturbo Bad Dürkheim kaj 3,6 km okcidente de ties urboparto Ungstein. Tiu ĉi formas kun la Peterskopf eksklavon. Sude preter la sprono fluas la rivereto Isenach, antaŭ ĝi fluas tra Bad Dürkheim.

Peterskopf: Bismarckturm
### Spronaltecoc

La Peterskopf estas 493,5 m alta. Ĝia pinto kun la turo Bismarckturm situas en la oriento de la relative granda altplataĵo kaj la Heidenfels.

Ĉirkaŭaĵo
---------

En la ĉirkaŭo de la Peterskopf ekzistas multaj historiaj lokoj: Ĉ. 700 m sudoriente troviĝas ruinoj de bieno Weilach, kiu 1381 unuafoje en dokumentoj estis menciata. Sur la pli sude situanta Teufelsstein estas la samnoma ŝtonbloko, kiu dum la kelta tempo estis Kultoobjekto, kaj je la susorienta etendaĵo, la *Kästenberg*, la kelta ringremparo Heidenmauer kaj la iama romia ŝonompejo Kriemhildenstuhl. Je la alia flanko de la Isenach-valo situas la mezepoka ruino monaĥejo Limburg kaj la Hardenburg.

Bismarck-turo
-------------

Sur la pinta plataĵo de la Peterskopf staras la 36 m alta Bismarckturm. De kies pinto oni havas belan alrigardon al la Malaltebenaĵo de Supra Rejno en la oriento, al la Palatinata arbaro en la okcidento kaj ties orienta rando, la Haardt. Estas gastejo en la malsupra etaĝo de la turo.

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de montoj en Rejnlando-Palatinato
**Kirko Sankta Nikolao** estas romkatolika, la unusola historia monumento en vilaĝo Tornyiszentmiklós (Hungario).

Historio
--------

En la iama „Kerkaszentmiklós" jam dum la mezepoko funkciis kirko, ja de la patrono la vilaĝo prenis sian loknomon. Dum dominado de la turkoj la vilaĝanoj sekvis la protestantismon, la katolika grupo refondiĝis en 1710. La nun videbla preĝejo estis konstruita en 1740 helpe de familio Esterházy. La orgeno estis farita en 1911.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola laŭ la ĉefstrato en malgranda parko. Antaŭ la konstruaĵo kruco el la 19-a jarcento kaj monumento pri la 2-a mondmilito de 1989 estas videblaj. La fasado konsistas malsupre el vestiblo kun enirejo, pli supre la kvadrata turo altiĝas. La navo estas iom pli larĝa, ol la vestiblo. La sanktejo estas duonronda, apude sakristio etendiĝas. Interne tuj post le enirejo galerio estas videbla. Oni pentris la freskon en 1774, ili estis renovigitaj en 1897. La mebloj estis faritaj precipe en fino de la 18-a jarcento.

Kermeso okazas en dimanĉo post la 6-a de decembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Preĝejo Sankta Nikolao (Tornyiszentmiklós) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Posada de Valdeón** [poSAda debaldeON] estas municipo en la nordoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montaña de Riaño*, en la nordoriento de la provinco kaj tradicia areo Valdeón. *Posada de Valdeón* estas komprenebla etimologie kiel *Gastejo de la Valo de Leono*. Ĝi estas en la kerno de la Nacia Parko Picos de Europa. 

Komarkoj de la provinco Leono; *Montaña de Riaño* nordoriente, helverde.
Posada de Valdeón en la provinco.
Picos de Europa el Posada de Valdeón.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Caín de Valdeón, Santa Marina de Valdeón, Caldevilla de Valdeón, Cordiñanes de Valdeón, Los Llanos de Valdeón, Posada de Valdeón, Prada de Valdeón kaj Soto de Valdeón, okupas totalan areon de 164,60 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 424 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 102 km de Leono, provinca ĉefurbo. 

En tiu municipo estas la plej alta punkto de Picos de Europa, nome Torre Cerredo, kunhavata kun Asturio. En la mateniĝo de la 7a de Januaro 2021, en la Vega de Liordes, sur la leona deklivaro de Picos de Europa, oni registris 35,8 gradojn sub nulo, nome la plej malvarma temperaturo iam registrita en Hispanio ĝis tiam.​

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. Posada estis centro de mezepoka domararo Valdeón, kies nomo aperas en la nunaj loĝloknomoj. La preĝejo estas dokumentita ekde 1098 kaj la baptujo estis datita en 1158. La preĝejo de Barrejo estas dokumentita ekde 1098 kaj 1113 kaj la monaĥejo de Sankta Stefano estas dokumentita ekde 1093 kaj 1189. La monaĥejo de Sankta Isidoro estis konstruita de la monaĥoj de Sankta Marina de Valdeón en Corona ĉirkaŭ 1093.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, kuirarto).

Posada de Valdeón estis ĝemeligita kun Annoix, Francio.

Bildoj
------

* Caín de Valdeón.Caín de Valdeón.
* Cordiñanes de Valdeón.Cordiñanes de Valdeón.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 760298
* VIAF: 2796153954894405680005
 |
*Poniente Almeriense*.
Vidaĵo de la forcejoj en la tuta sudo de la provinco.
***Poniente Almeriense*** estas komarko en Hispanio, en la provinco Almerio. Ĝi estas foje nomita "Mar de plástico" (Plasta Maro) en la suda zono, ĉar estas praktike kovrita per forcejoj.

Kiel ĉe la plej parto de komarkoj de Hispanio, ankaŭ al tiu mankas administracia valoro kaj ne estas difinitaj formale kiuj municipoj integras ĝin. Tradicie tiu komarko estas formata de dek municipoj: Roquetas de Mar, Vícar, La Mojonera, Balanegra, El Ejido, Adra, Dalías, Berja, Enix, Felix.

Ĝi estas en la sudokcidento de la provinco Almerio, lime norde kun la Sierra de Gádor, kun la Mediteraneo sude, oriente kun Almerio ĉefurbo kaj la Golfo de Almerio kaj okcidente kun la provinco Granado.

Datumoj
-------

Municipoj kiuj formas *Poniente Almeriense*.

|  | Municipoj | Loĝantaro (2017)Loĝantoj | Areokm² | Loĝdensecoloĝ./km² |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Adra | 24 697 | 90 | 274,41 |
|  | Balanegra | 2939 | 22 | 130,33 |
|  | Berja | 12 331 | 218 | 56,56 |
|  | Dalías | 3986 | 140 | 28,47 |
|  | El Ejido | 88 096 | 227 | 388,09 |
|  | Enix | 434 | 67 | 6,48 |
|  | Felix | 661 | 81 | 8,16 |
|  | La Mojonera | 8717 | 24 | 363,21 |
|  | Roquetas de Mar | 93 363 | 60 | 1556,05 |
|  | Vícar | 25 149 | 64 | 392,95 |

Notoj
-----

1. ↑  «BOJA n.º59 de 27a de marto 2003». Boletín Oficial de la Junta de Andalucía. Konsultita la 2an de februaro 2020.
2. ↑   INE (ed.). [www.ine.es/pob\_xls/pobmun.zip «Cifras de población referidas al 01/01/2017».] Cifras Oficiales de Población de los Municipios Españoles: Revisión del Padrón Municipal - Población a 1 de enero de 2017.
**Preĝejo Sankta Paŭlo** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Bagod, sur tombeja monteto. En tiu ĉi loko pli frue estis vilaĝo *Szentpál*, poste *Vitenyédszentpál*.

Historio
--------

Ĉirkaŭ en 1260 rotondo estis konstruita. La patrono estis Stefano la 1-a (Hungario). Dum dominado de turkoj ĝi ruiniĝis. En 1755 la rotondo estis trakonstruita, pligrandigita kaj renovigita. Oni kreis el parto de la navo novan sanktejon (la pli malnova estis malkonstruita), fine turo konstruiĝis. En 1860 la kirko estis forlasita, tial ĝi paŝo post paŝo ruiniĝis. En 1963 arkeologia esploro okazis. Interna diagonalo de la rotondo estis 5,1 m, la murovasto estis inter 1,25 - 1,50 m. En 2001 plena renoviĝo okazis.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en la tombejo. La fasado estas simetria, meze la turo iomete reliefas. En mezo de la turoparto la enirejo funkcias. malantaŭe la iomete pli larĝa navo etendiĝas. La absido estas duonronda, ankaŭ ĉi tie estas enirejo. Interne en la sanktejo menciindas la sidniĉoj.

Kermeso okazas en dimanĉo post 29-a de junio.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* kun foto
* hungare kun fotoj
* Arkivigite je 2018-05-03 per la retarkivo Wayback Machine
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Absido kun la malantaŭa enirejoAbsido kun la malantaŭa enirejo
* Absido kun enmurita enirejoAbsido kun enmurita enirejo

* Kategorio Preĝejo Sankta Paŭlo (Bagod) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pio-preĝejo en Schüttdorf
altaro ĉefa
La **Preĝejo Sankta Pio la 10-a** (germane: *Pfarrkirche Schüttdorf*) estas katolika paroĥa preĝejo en Schüttdorf (Zell am See), Aŭstrio. Ĝi finkonstruitis kaj konsekritis en la 1967-a jaro.

Ĝeneralaĵoj
-----------

Ĉar la enloĝantaro de Schüttdorf rapidege kreskis post la Dua mondmilito kaj plua kresko verŝajnis, oni decidis instali en tiu ĉi urboparto propran paroĥon kun paroĥa preĝejo.

La preĝejo
----------

Planis la preĝejon jam ekde la 1950-aj jaroj la loka arkitekto Fidelius Schmid, konstruo estis inter 1964-67. La konsekro okazis en la 28.10.1967 fare de Lia ĉefepiskopa moŝto Andreas Rohracher. Patrono de la preĝejo estas la sankta papo Pio la 10-a (festotago estas la 21-a de aŭgusto). La longeco estas de 38 m, la larĝeco de 18 m kaj la alteco de 15 m.

Interno
-------

##### Altarejo

El betona vando, kiu reprezentas la teron, kreskas la tabernaklo bronza farita far la skulptisto Josef Zenzmaier. De li ankaŭ estas la altarbildo, reliefo el ligno. Meze ĝi montras la Lastan vespermanĝon, maldekstre Moseon kun la kolombo elsendita je la fino de la Diluvo kaj - laŭ la vortoj de la 42a psalmo - cervojn kiuj soifas je freŝa akvo. Dekstre videblas la kmencita oferado de Isaak.

##### Krucvojo

En la jaroj 1977/78 la loka artistino Ruth Aichberg kreis la 14 krucvojajn staciojn kompletitigtajn per bildoj de la renkonto de Jesuo kun la Emausanoj kaj de la pentekosta miraklo. Ili faritis en malvarmaj emajlkoloroj sur kupro.

##### Fenestroj

La preĝejaj vitraloj faritis en Schlierbach laŭ dezajno de la pentristo loka Richard Hirschbück.

##### Krucogrupo ĉe la maldekstra antaŭo

Mario kaj Johano restis el golgota skulptaro el la 18-a jarcento kaj donacitis al la preĝejo; al ili lignoskulptitis en 1980/81 fare de Friedrich Past el Kirchberg am Walde la krucumita Savinto.

##### Kripo en la baptejo

Ĉi tiu kripo nur alireblas dum advento kaj kristnaska tempo. Metie amatorantaj mesknaboj faris ĝin sub la gvidado de Helmut Gföllner en loka stilo, dume la stalo estas de Norbert Fankhauser.

##### Orgeno

Ĝi estas elektronika orgeno de la marko Ahlborn C 26.

Interno de la Mario-kapelo
--------------------------

La Mario-kapelo (sceno *Mario survoje*) entenas tabernaklon de Josef Zenzmaier, statuon de la Virgulino de Albin Moroder kaj krucifikson de Alfons Senoner.

Konkludo
--------

La paroĥa preĝejo en Schüttdorf estas ekstere kiel interne moderna kaj malpompa konstruaĵo kiu pretas montri siajn kaŝitajn trezorojn al atente serĉantojn.

Fonto
-----

Informoj pri la preĝejo ĉe Salzburgwiki

* Kategorio Preĝejo Sankta Pio la 10-a (Schüttdorf) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Posmuș** [posmuŝ] (hungare: **Paszmos** [pasmoŝ], germane: **Passbesch**, *Passbusch*) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Bistrița. Administre ĝi apartenas al Șieu (Bistrița-Năsăud).

Loĝantaro
---------

En 1910 ĝi havis 901 loĝantojn (rumanoj, germanoj, ciganoj); en 1992 736 (rumanoj). En la censo de 2002 la 744 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn:

| Etneco | Nombro | Elcentaĵoj |
| --- | --- | --- |
| rumanoj | 572 | 76,9 % |
| romaoj | 166 | 22,3 % |
| germanoj | 5 | 0,7 % |
| hungaroj | 1 |  |

Historio
--------

Ĝia unua mencio skriba estas el 1319. En 1944 la saksa loĝantaro plejparte fuĝis. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (*Kolozs vármegye*).

En Posmuș estas kastelo de la grafa familio Teleki, el la 17-a jarcento. Dum la regado de komunismo ĝi estis uzata de la ŝtata aŭtoritato pri agrokulturo (Intreprinderii Agricole de Stat). De 2008 ĝi estas posedaĵo de la distrikta konsilio. Ĝi nun ne estas loĝata kaj iom kadukiĝis.

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.

Renomaj homoj
-------------

* Grafo Ferenc Teleki, poeto, matematikisto.
* Grafo Ernő Teleki, ekonomiisto, politikisto, pentristo, vivis tie de 1925 al 1933.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Popolnombrado 2002
* Mapoj de distriktoj:
* Interaga mapo de la distrikto
**Hain-turo** (germane *Hainturm*) estas inter 1828–1830 konstruita ŝtona belvidejo proksime de Kastelo Belvedere (Weimar) en Germanujo. Temas pri monumentprotektotaĵo.

Historio
--------

Hain-turo en 2007
Ĝian starigon komisiis la kulturema granddukino Maria Pavlovna Romanova ĉe antaŭe malarbara, 300 metrojn alta Hainberg/monto ĉe la Belvedere-forstejo. Ĝi havas altecon de 13,7 metroj kun diametro de 5,6 metroj. Konstrukomenco estis en la 21.4.1828, malkomenco en la 4.3.1830.

Post bruliĝo en 1908 la societo *Hainturmgesellschaft* rekonstruigis la turon ĝis 1909. Sekve ĝi iĝis interesa ekskursocelo kaj en 1930 la lokalo pligrandiĝis per teraso.

Malpermesitis la menciita societo en 1946 kaj ekde 1953 restoraciumo ne plu surlokis. La turo ekkadukis krome. Post Turniĝo fariĝis en 1999 novkolektiĝo de societanoj kaj refonditis *Hainturmgesellschaft Weimar* kun la celo de renaskigo kaj de la turo kaj de ĝia ĉirkaŭaĵo. Sekve estiĝis bela turo kun tri etaĝoj kaj belvedera platformo. Kune kun du najbaraj turoj - Paŭlina Turo apud Bad Berka kaj Karolina Turo apud Kiliansroda – ĝi unuiĝas per la 26 km longa migradopado *Drei-Türme-Wanderweg*. Gravulo kiu tre engaĝiĝis pri la turo-restaŭrado estis la kuracistoj kaj prahistoriisto Ludwig Pfeiffer.

Notoj
-----

1. ↑  Mittleres Ilmtal - Tourismus

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hain-turo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hainturm-historio Arkivigite je 2021-05-15 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 729399
* GND: 7700180-1
 |
**Kirko Sankta Spirito** estas eklezia historia monumento en Hungario, en Csurgó.

Historio
--------

La Malta Ordeno konstruis en Csurgó monaĥejo-burgon, hospitalon kaj preĝejon. Oni supozas, ke el tiuj konstruaĵoj nur la burga turo restis - nun apartenaĵo de la kirko. La rifuĝinta hungara reĝo Béla la 4-a (Hungario) tie tranoktiĝis en 1241. En la sekvaj tempoj la monahejo iĝis aŭtentika loko, kiu signifis tion, ke ĉi tie oni gardis ekzempleron el la dokumentoj. Se okazis ia dubo, la tiea dokumento estis pruvo. En 1550 la loĝantoj prenis la kalvinismon. En 1556 la turkoj okupis Csurgó-n, la preĝejo iĝis moskeo. Inter 1594-1600 la hungaroj reokupis la lokon, ili faris preĝejeton el la moskeo. Post denova turka erao en 1690 la restintaj hungaroj estis kalvinanoj, sed en 1722 jam la katolika grupo refondiĝis en Csurgó. Inter 1731-1738 plena trakonstruo okazis, nur unu el la turoj restis, la baroka navo estis alkonstruita. Plena arkeologia esploro neniam okazis, oni konjektas restaĵojn en pluraj apudaj lokoj. La orgeno estis farita en 1897.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola sur malalta monteto. En mezo de la fasado la turo estas kvarlatera, kiu post transiro pli supre estas oklatera. Okulfrapaj estas la mallarĝaj fenestroj, kiuj iam estis konvenaj por pafado. La turopinto estas piramido. Ĉe piedo de la turo estas la enirejo. Post la navo la absido estas seslatera.

Pilgrimloko
-----------

La apuda puto estas pilgrimejo (vojo pri Maria), onidire pro reĝo Béla, kiu trinkis el la akvo. En korto de la kirko estas videbla ankaŭ nun ornama puto.

Kermeso okazas en la dimanĉo de Pentekosto.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare
* Arkivigite je 2016-09-10 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* Arkivigite je 2016-06-11 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Preĝejo Sankta Spirito (Csurgó) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Geografia Instituto** (germane: *Geographisches Institut*) en Vajmaro, Germanujo, estis grava germana eldonejo por kartoj kaj globusoj.

Mondokarto pri registaraj formoj, 1817

Historio
--------

Ĝi fonditis en al 1.4.1804 fare de Friedrich Justin Bertuch estante filia eldonejo de ties ampleksa entreprenaro *(Landes-Industrie-Comptoir)* por anataŭenpuŝado de ekonomio kaj socio en Saksio-Vajmaro. Tie ĉi laboris kuprogravuristoj kaj kartografoj (ekz. la konata Franz Ludwig Güssefeld) kiuj fabrikis atlasojn, ĝeneralajn kaj specialajn mapojn de ĉiuj kontinentoj kaj multaj landoj, manajn kaj kunfaldeblajn vojaĝajn kartojn, lunkartojn kiel ankaŭ terajn respektive ĉielajn globusojn. Krome tiu ĉi instituto publikigis fakgazetojn kaj jarlibrojn geografiajn-statistikajn. Gravegis tiukuntekste la ekde 1798 jam ĉe *Landes-Industrie-Comptoir* eldonita unua scienca geografia gazeto "Allgemeine Geographische Ephemeriden".

La eldonon sciencan prizorgis i.a. Franz Xaver von Zach, Adam Christian Gaspari, Heinrich Kiepert, Karl kaj Adolf Gräf, Carl Ferdinand Weiland, Julius Kettler, Carl Riemer kaj Karl Christian Bruhns.

Post la morto de Bertuch la instituton transprenis en 1822 Friedrich von Froriep kaj en 1845 ties filo Robert Froriep; finfine en 1855 Ludwig Denicke el Lüneburg, en 1858 Voigt & Günther, poste F. Arnd (ĝis 1883), pli malfrue inter 1890 kaj 1893 Julius Kettler, en 1903 Max Wedekind: sub Wedekind la instituto malaperis en la jaro 1905-a.

Literaturo
----------

* Katharina Middell, *"Dann wird es wiederum ein Popanz für Otto-- ": das Weimarer Landes-Industrie-Comptoir als Familienbetrieb (1800–1830)*, p. 295 ss.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 728343
* GND: 1055521-3
* LCCN: nr2003003752
* VIAF: 147045426
* ISNI: 0000 0001 2294 1053
* SUDOC: 102435766
* BNF: 15385071r
* NKC: mzk2012679947
 |

* Kategorio Geografia Instituto de Vajmaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)