recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **blazono** aŭ pli formale **ŝtata emblemo de Turkmenio** ekestis post la malfondo de Sovetunio kaj de ties Turkmena Soveta Socialisma Respubliko en 1991.

Priskribo
---------

Ronda variaĵo de la emblemo uzata inter 1992 kaj 2003.Ronda variaĵo de la emblemo uzata inter 1992 kaj 2003.
La ok-angula verda stelo estas bazita sur la islama simbolo konata per la araba nomo *Rub al Hizb* (۞). La plimulto de la turkmenoj estas islamanoj. Tiu okangula stelo havas oran randon, kaj en sia centro ruĝan cirklan diskon kiu portas garbojn de greno, kvin tradiciajn turkmenajn tapiŝo-ornamoj kiuj ankaŭ revenas en la flago de Turkmenio. La kvin tradiciaj tapiŝoj sur la ruĝa disko reprezentu la kvin gravajn tribojn, kaj samtempe reprezentu la tradiciajn kaj religiajn valorojn de la lando. Fakte ekzistas ankoraŭ pluraj pliaj turkmenaj triboj aŭ subtriboj, kiuj ne estas aparte reprezentataj.

Centrita super la ruĝa disko estas pli malgranda blua disko kun viveca (anstataŭ heraldike simboligita) bildigo de la aĥalteka ĉevalo *Janardag*, turkmena ĉevalraso kaj dorlotbesto de la iama ŝtata prezidanto Saparmurat Nijazov kaj laŭ registaraj informoj "fonto de fiero por la turkmena popolo". Ronda variaĵo de la emblemo estis uzita de 1992 ĝis 2003. Plejparto de la elementoj de la blazono videblas ankaŭ en la nacia flago.

Simboleco
---------

La verda kaj ruĝa koloroj aperas en tiu ŝildo ĉar ili estis la historiaj koloroj de la turkmenoj. La centraj elementoj estas ĉirkaŭitaj de garboj de tritiko kiuj aludas al la agrikultura tradicio de la lando kaj al la kutimo bonvenigi gastojn kun salo kaj tritika pano. Super la tritiko kaj la ruĝa cirkla dsiko aperas blanka duonluno, tipa por la tjurklingva simbologio, kaj kvin blankaj kvinpintaj steloj. La duonluno simboligu la esperon de la lando pri brila estonto kaj la steloj reprezentu la kvin nuntempajn provincojn de Turkmenio.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Azio |
| --- |
| Afganio • Armenio • Azerbajĝano • Bangladeŝo • Barejno • Barato • Birmo • Brunejo • Butano • Ĉinio • Filipinoj • Indonezio • Irako • Irano • Israelo • Japanio • Jemeno • Jordanio • Kamboĝo • Kartvelio • Kataro • Kazaĥio • Kipro • Kirgizio • Kuvajto • Laoso • Libano • Malajzio • Maldivoj • Mongolio • Nepalo • Nord-Koreio • Omano • Orienta Timoro • Pakistano • Palestino • Rusio • Sauda Arabio • Singapuro • Sirio • Sri-Lanko • Sud-Koreio • Taĝikio • Tajlando • Tajvano • Tibeto • Turkmenio • Turkio • Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj • Uzbekio • Vjetnamio |  |
| Aliaj regionoj | Abĥazio • Honkongo • Makao • Montara Karabaĥo • Sud-Osetio |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Emblemo de Turkmenio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **blazono** aŭ pli formale **ŝtata emblemo de Taĝikio** estas modifita versio de la origina emblemo de la Taĝika Soveta Socialisma Respubliko kiu uziĝis ĝis la malfondo de Sovetunio en 1991. Kiel aliaj post-sovetuniaj respublikoj kies simboloj estis de post la Oktobra Revolucio, la nuna emblemo retenas iujn elementojn de la sovetunia variaĵo. Antaŭ 1992, Taĝikio havis emblemon similan al tiuj de ĉiuj aliaj sovetiaj respublikoj.

La krono en la centro de la emblemo estas la sama kiel la nacia flago, kaj rilatas al la persa vorto "taĝ", kun la signifo "krono", de kiu la nomo de la taĝikoj laŭ unu el pluraj interpretoj eble estas derivita. La bazo de la emblemo bildigas libron kaj la montaron Pamiro. La emblemo flankiĝas per kotono unuflanke kaj tritiko aliaflanke, envolvitaj en rubanton de la naciaj koloroj ruĝo, blanko kaj verdo.

La unua emblemo de sendependa Taĝikio en 1992-1993 estis ŝanĝita de la registaro de Emomali Rahmonov, kiu enpotenciĝis fine de 1992. La efemera emblemo havis frapan similecon al la persa leono kaj suno uzita de Irano antaŭ la revolucio de 1979.

Antaŭ la Oktobra Revolucio, la teritorio de Turkestano kadre de la Rusia Imperio inter la Kaspia Maro kaj Ĉinio, al kiu apartenis Taĝikio, uzis simbolon de nigra unukornulo sur ora ŝildo. Taĝikio mem tiutempe ne havis simbolon.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Azio |
| --- |
| Afganio • Armenio • Azerbajĝano • Bangladeŝo • Barejno • Barato • Birmo • Brunejo • Butano • Ĉinio • Filipinoj • Indonezio • Irako • Irano • Israelo • Japanio • Jemeno • Jordanio • Kamboĝo • Kartvelio • Kataro • Kazaĥio • Kipro • Kirgizio • Kuvajto • Laoso • Libano • Malajzio • Maldivoj • Mongolio • Nepalo • Nord-Koreio • Omano • Orienta Timoro • Pakistano • Palestino • Rusio • Sauda Arabio • Singapuro • Sirio • Sri-Lanko • Sud-Koreio • Taĝikio • Tajlando • Tajvano • Tibeto • Turkmenio • Turkio • Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj • Uzbekio • Vjetnamio |  |
| Aliaj regionoj | Abĥazio • Honkongo • Makao • Montara Karabaĥo • Sud-Osetio |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Emblemo de Taĝikio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
John Godson, parlamentano favora por Esperanto
**John Abraham Godson**, antaŭe **Godson Chikama Onyekwere** (naskiĝis la 25-an de novembro 1970 en Umuahia en Niĝerio) – Pola politikisto, universitata instruisto, pastoro evangelia kaj municipano niĝeri-devena. De la jaro 2010 parlamentano de Pola Sejmo dum la 6- kaj 7-a oficperiodo, vicprezidanto de partio La Pollando Ensemble ĝis la 26a de junio 2014 kiam li rezignis de la funkcio en La Pollando Ensemble. 27an de junio 2014 li estis forĵetita de la partio. De februaro 2015 li estas membro de parlamenta klubo de Pola Popola Partio. En la parlamentaj balotoj 2015 li sensukcese kandidatis de Pola Popola Partio al Pola Sejmo en la balot-regiono Sieradz. Li estas favora por Esperanto.

Biografio
---------

Devenas el niĝeria popolo Ibo. En la jaro 1993 translokiĝis al Pollando, en 2001 akiris la polan civitanecon.

Li finis la Agrikulturan Fakultaton en Abia Universitato en Niĝerio. Li en Pollando ankaŭ finis Fakultaton de Internaciaj Rilatoj en Altlernejo pri Internaciaj Studoj en Lodzo kaj li doktoriĝis en Varsovia Universitato en la Fakultato pri Politologio kaj Ĵurnalistiko kaj krome li doktoriĝis en la Universitato de Lodzo en la Mastrumada Fakultato. Li finis ankaŭ la postdiplomajn studojn en Clark University (MSPC) kaj en la Socia Akademio de Sciencoj en Lodzo (MBA).

Li laboris kiel superranga lekciisto en la Politekniko en Szczecin (1993–1997) ankaŭ en la Universitato de Adam Mickiewicz en Poznano (1997–1998).

Esperanto
---------

maldekstra
En septembro 2013 li transdonis al Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) la institucian skriban apogdeklaracion por Nacia Instituto de Kultura Heredaĵo pri la enskribo de Esperanto sur la Landan Liston de Nemateria Kultura Heredaĵo.

Notoj
-----

1. ↑   Posłannik posłem. polityka.pl (15 grudnia 2010). Alirita 15 lutego 2013.
2. ↑   Negra (nigrhaŭta) municipano ĵuris kiel konsilanto de urbo Lodzo. naszemiasto.pl (10 stycznia 2008). Alirita 16 listopada 2011.
3. ↑   Curriculum vitae na stronie prywatnej. Alirita 12-a de septembro 2012.

Ligiloj
-------

* Oficiala retejo

* Kategorio John Godson en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 452200
* VIAF: 307175161
* ISNI: 0000 0004 2846 1693
 |
La **Skulptaĵo Cor-ten** aŭ **Skulptaĵo DETH (greke:Γλυπτό ΔΕΘ)** estas artaĵo de la greka skulptisto Georgo Zongolopoulos kiu estas lokita al la norda enirejo de la spaco de la Tesalonika Internacia Komerca Festivalo (DETH) ekde 1966.

Historio
--------

La skulptaĵo gajnis la unuan premion kaj estis lokita en 1966 en Tesaloniko post granda  arkitektura konkurso kiu estis proklamita de DETH por la konstruo de la nova pordego. La 1966 estis jaro de gravaj ŝanĝoj por DETH kiu inkluzivis arkitekturajn intervenojn sur la bazo de ĝia modernigo. La «Skulptaĵo DETH» estas alta 17m  kaj laŭ lia kreinto ĝi reprezentas en abstrakta vojo la Venkantino de Samotrako.

La allokigo de la skulptaĵo okazigis dekomence multajn reagojn kiel ĝi estis tre malsama komparante ĝin kun la laboroj de publika arto de tia tempo en Grekio. La skulptaĵo trovis multajn defendantojn, inter ili Patroklos Karantinos, Manolis Andronikos, Dimitris Fatouros, ktp. Dume la gazetoj de la epoko estis disigitaj pri la nova akiro de la urbo. La skulptaĵo troviĝis sur la sama punkto ĝis hodiaŭ kaj estis konsiderita kiel unu el la unuaj abstraktaj pecoj de arto de tiu grandeco kiu estis konstruita en la publika spaco en Grekio.

Referencoj
----------

1. 1 2 3   Γλυπτό Cor-ten Ζογγολόπουλου, η μοναδική ιστορία του (26 August 2013). Alirita 12 October 2015.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Skulptaĵo Cor-dek Zogolopoulou kaj ĝia unika historio, thessalonikiartsandculture
* Artaĵoj en publika spaco en Grekio|Georgios Zogolopoulos Fundamento Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Sculpture Cor-ten en la angla Vikipedio.*
***Lights of New York*** (Lumoj de Novjorko) estas usona krimfilmo de 1928 en kiu stelulis Helene Costello, Cullen Landis kaj Eugene Pallette, kaj estis reĝisorita de Bryan Foy. Filmita per Vitaphone son-sur-diska sonsistemo, ĝi estas la unua tutparola tutlonga filmo, publikigita de Warner Bros. kiu estis enkondukinta la unuan tut-longan filmon kun sinkronigita sono "Don Juan" du jarojn antaŭe. La filmo, kiu kostis 23,000 dolarojn por produkti ("B" fiilmon), enspezis ĉirkaŭ 1,000,000 da dolaroj. La entuziasmo per kiu la publiko laŭdis la sonfilmojn estis tiom grandaj fine de 1929, ke Holivudo estis produktante nur sonfilmojn.

Eddie (Cullen Landis), estas juna novjorkana kiu deziras labori en Broadvejo. Li konas bonkoran korusistinon (Helene Costello). Aliaj roluloj estas murdisto de policanoj estro de krimuloj, Hawk Miller (Wheeler Oakman), kaj lia eksfianĉino (Gladys Brockwell). Ĉar la polico preskaŭ atingas lin, la krimulo decidis uzi Eddie kiel kulpigota kunkulpulo, establante sian kontrabandejon en la vendejo de Eddie, kaj ordonante al siaj homoj zorgojn de Eddie. Sed Eddie fuĝas kaj frontas al Hawk, kaj kiam ĉio aspektas perdita, iu nekonata pafas al Hawk kaj murdas lin. La armilo de la krimulo apartenas al la korusistino, sed kiam la policano Crosby (Robert Elliot) estas arestonta ŝin, la vera murdistino, la eksfianĉino de Hawk, konfesas la murdon kaj venas al la polico.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Lights of New York*  en Interreta filma datumbazo (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 700141
 |
**Himesháza** [hImeŝhAza], germane **Nimmersch** [nimerŝ] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Mohács.

Katolika preĝejo de Himesháza

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 18 6 km²
* Loĝantaro: 1110
* Poŝtkodo: 7735
* Telefonprefikso: 69
* Koordinatoj: 46°05′12″N 18°34'13″E

Situo
-----

Himesháza situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Pécsvárad troviĝas je 16 km-oj.

Historio
--------

Hímesháza jam havis preĝejon dum regado de Stefano la 1-a (Hungario). La vilaĝo senhomiĝis post la mezepoko pro la invado fare de turkoj. En 1721 germanoj alvenis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 2001 la germanoj estis 43%.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino (Eta) de 1753
* monumento pri falintoj dum la 2-a mondmilito

Famuloj
-------

En Himesháza naskiĝis muzikalkantisto Lajos Csuha.

* Kategorio Himesháza en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La Nevenkebla** (pole *Niezwyciężony*) estas romano de Stanisław Lem, unue publikigita en 1964 en la kolekto de rakontoj titolita *Nevenkebla kaj aliaj rakontoj*, apartenanta al la ĝenro de malmola sciencfikcio.

Intrigo
-------

La duaklasa kosma krozŝipo *La Nevenkebla* surteriĝas sur la dezerta planedo Regis 3. La celo de la alveno de la kosmoŝipo estas trovi la *Kondoron* – ĝemelan veturilon, kiu surteriĝis ĉi tie pli frue kaj kun kiu la kontakto ĉesis. Plej strikte obeante sekurec- rimedojn, la ŝipanaro komencas la serĉadon. Samtempe la sciencistoj komencas esplori la planedon, provante identigi la fontojn de ebla minaco. Dum la serĉado de la perdita ŝipo, oni malkovras nekonatajn strukturojn, kiuj similas la ekvivalenton de Tera urbo. Dum grupo de esploristoj traserĉas ruinojn (kiuj, ĉe pli atenta rigardo, ŝajnas esti la restaĵoj de iuj aparatoj), *Kondoro* estas retrovita tricent kilometrojn for. Evidentiĝas, ke ĝia tuta kelkdekhoma ŝipanaro mortis sub misteraj cirkonstancoj, perdinte sian memoron antaŭ ol morti. Pristudante la planedon, la teranoj trovas insekt-grandajn robotojn, kiuj kuniĝas por formi nub-grandajn komunumojn. Ĉi tiuj robotoj ekstermis la tutan vivon sur la surfaco de la planedo. La vivo travivis nur en la oceanoj. La sciencistoj de *La Nevenkebla* enkondukas la esprimon *nekrosfero* (greke *nekros,* morta) por priskribi ĉi tiujn robotojn. Ĝi estas neologismo kreita de la aŭtoro analoge al *biosfero*. Por batali kontraŭ homoj, la nekrosfero uzas tre fortan magnetan kampon, detruante ĉiujn informojn en la homaj kaj elektronikaj cerboj. Arkeologia esplorado indikas, ke la nekrosfero de Regis 3 formiĝis post kraŝo de fremda kosmoŝipo. Tiuj robotoj, kiuj ne estis detruitaj en la katastrofo, komencis evolui kaj krei diversajn formojn, el kiuj nur miniaturaj robotoj sukcesis pluvivi.

Ĉefaj roluloj:

* Rohan (Navigisto, vicestro)
* Horpach (Astrogatoro, ekspediciestro)
* Ballmin (sciencisto, planedologo, konsilisto de la estro)
* Lauda (sciencisto, paleobiologo, kreinto de la teorio de nekrosfero)

Referencoj
----------

1. ↑  Informoj en la oficiala retejo de la aŭtoro
**René DUFAURE DE LAJARTE** [dö laĵart] (mortis en 1944) estis franca juristo, prefekteja oficisto kaj sekretario de la Lingva Komitato (L.K.), de 1925 ĝia membro. 

Lajarte skribis pri Esperanto en Parizaj ĵurnaloj kaj kunlaboris en multaj Esperantaj gazetoj, ekzemple en La Revuo. Li estis la helpanto de Théophile Cart por administro de la L.K. (1924-1931) kaj poste prizorgis sola la funkciadon de la Lingvaj Institucioj (1931-1933). 

Kunlabore li verkis kelkajn listojn de fakaj terminoj, ekzemple la "Petit vocabulaire de termes diplomatiques" (1930, Malgranda vortaro de diplomatiaj terminoj, 8 p.). Lajarte kolektis kunlabore kun Salomon Kornfeld (pseudonimo Grenkamp): Vortoj de Profesoro Th. Cart, (1927).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Libroj[*rompita ligilo*] de kaj pri René Lajarte en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperanto-Muzeo
* Artikoloj Arkivigite je 2008-05-09 per la retarkivo Wayback Machine de kaj pri René Lajarte en Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA)

Fontoj
------

1. ↑  *Niaj mortintoj 1939–1945,* en: *Esperanto* septembro-oktobro 1946, paĝo 5.



|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
la **ĉefa alpa kresto** en la montoĉeno *Hohe Tauern*, jen la monto *Fuscherkarkopf*
La **ĉefa alpa kresto** - germane *Alpenhauptkamm* kaj itale *Catena principale alpina* - estas fikcia linio laŭ vico da montokrestoj en la Alpoj. La linio kondukiĝas inter okcidento kaj oriento, kaj estas regiona akvodislimo kaj veterodislimo. La areoj sude de la ĉefa alpa kresto (escepte de la valo *Cadlimo*, kies akvo fluas en la Rejnon) sendas sian rojan kaj riveretan akvon al la riveroj Pado kaj Dravo (de tie plu al la Danubo), dum la areoj norde de ĝi sendas sian akvon al la riveroj Rodano, Rejno kaj same al la Danubo. La okcidenta parto de la kresto tial estas la ĉefa eŭropa akvodislimo inter Atlantika Oceano kaj Balta Maro] unuflanke kaj Mediteraneo kaj Nigra Maro aliflanke.

Vojo
----

la ĉefa alpa kresto kaj aliaj gravaj akvodislimoj en la Alpoj
Okcidente la kresto komenciĝas ĉe la monto *Colle di Cadibona* rande de la Liguriaj Alpoj, pasas la Marajn Alpojn (la eksan antikvan romian provincon *Alpes Maritimae*), sekvas la limon inter Francio kaj Italio tra la Kotiaj Alpoj kaj Grajaj Alpoj (la eksaj antikvaj romiaj provincoj *Alpes Cottiae* kaj *Alpes Graiae* aŭ *Alpes Poeninae*), al la Blanka Monto, la montpasejo Granda Sankta Bernardo kaj la Materhorno. De tie ĝi pluvojas al la Monte-Rosa-Masivo kaj la Sempionopasejo, al la Nufenenpasejo kaj la montpasejo Sankt-Gotardo, al monto germane nomata *Rheinwaldhorn* kaj itale *Adula*, de tie al la Splugopasejo, Malojopasejo - la monto *Piz Bernina* en Grizono, la Ofenpasejo kaj *Resia pasejo* (germane *Reschenpass*, vidu la artikolon pri la proksima lago *Reschensee*) laŭ la limo inter Tirolo kaj Sud-Tirolo, do inter Aŭstrio kaj Italio plu al la regiono *Stubaital*, montpasejo Brenero kaj la regiono *Zillertal*. De tie la vojo daŭriĝas al la monto *Dreiherrenspitze* kaj la montoĉenoj *Hohen Tauern* kaj *Niedere Tauern*, de tie al la Ferercaj Alpoj (germane *Eisenerzer Alpen*), la monto *Hochschwab* ĝis la arbara mezmontaro *Wienerwald* sudokcidente de Vieno.

* Kategorio Ĉefa alpa kresto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉefepiskopaj Vinkeloj - Eniro
Koordinatoj: 49° 18′ 1.52″ N 17° 23′ 30.85″ O﻿ / ﻿49.3004222 °N, 17.3919028 °O﻿ / 49.3004222; 17.3919028 (mapo)
**La Ĉefepiskopaj Vinkeloj** en Kroměříž estis fonditaj en la jaro 1266 kaj ili estas nedividebla parto de la nacia kultura memoraĵo de la kastela konstru-komplekso en Kroměříž. Ekde la jaro 1345 ili havas, kiel ununuraj en meza Eŭropo, privilegion produkti mesan vinon laŭ la Vatikana normo. Ili estas pure naturaj, nesukeritaj kaj sen kiuj ajn ĥemiaj substancoj. Danke al sia profundeco (6,5 m) la vinkeloj havas idealajn kondiĉojn por maturiĝado de la vino. La mesa vino maturiĝas en lignaj bareloj ĉe temperaturo de 9° ĝis 11° C. La plej granda barelo havas enhavon de 19 280 litroj kaj ĝi estas stegita per stegoj, la plej malnova barelo estas el la jaro 1805. La tuta produktado de ĉitieaj vinoj estas sub eklezia inspekcio jam pli ol 750 jarojn.

La Ĉefepiskopaj Vinkeloj en Kroměříž (Na Kopečku 1487) proponas ekz. trarigardon de la historiaj spacoj kun gustumado de vinoj aŭ sidiĝo en agrabla medio inter la bareloj.

Referencoj
----------

1. ↑
**Buchenwaldplatz** estas areo ĉe Carl-August-aleo ne malproksime de la ĉefstacidomo en Vajmaro, Germanujo. Limigas ĝin krome Carl-von Ossietzky-strato. Ĝi memorigu onin pri la koncentrejo de Buchenwald.

Historio
--------

Inter 1873 kaj 1945 ĝi nomiĝis *Watzdorfplatz* laŭ la saksia-vajmara ŝtatministro Christian Bernhard von Watzdorf. En 1958 la komunistoj nomis la placon *Platz der 51000* kaj ĝis 1991 ĝia nomo estis *Platz der 56000*. Danke al tia monumenta aranĝaro la placo gajnis novan aspekton. Tie kreis la arĥitekto Otto Englberger luloĝejojn kaj monumenton por Ernst Thälmann inaŭguritis en 1958. Ĝi anstataŭigis la memorigejon por la soldatoj de la Francia-Prusia Milito kiun estis kreinta en 1878 Robert Härtel. La loko estis centra por politikaj manifestacioj dum GDR-tempo (ekz. dum Laboristaj ĉampionadoj).

Pli supre eoste troviĝas sur verda zono (kun kelkaj arboj) instalaĵo de Walter Sachs titole *Brücke über Sand*. Tuj apudas la bela Stegmann-domo.

La kompleta areo figuras sur listo de monumentprotektotaĵoj vajmaraj.

renkontiĝas surplace anoj de FDJ kaj JP okaze de la Laboristaj ĉampionadoj de GDR, 1974

Literaturo
----------

* Art. *Buchenwaldplatz*, ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte. Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 66.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Buchenwald-placo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* Vajmaro dum la naziisma tempo

Notoj
-----

1. ↑  Art. *Watzdorf, Christian Bernhard von*, ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte. Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 482.
2. ↑  koncerne la Watzdorf-nobelaron kp. Matthias Donath: *Schwarz und Gold: Die Familie von Watzdorf in Thüringen, Sachsen und Schlesien.* *Adel in Sachsen,* volumo 6. Eldonis Lars-Arne Dannenberg kaj Matthias Donath. Meißen 2015. Konkrete vidu po. 293-294, 400 kaj 487.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Buchenwaldplatz en la germana Vikipedio.*
**Buchegg** estas komunumo en la distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 2 507 loĝantojn laŭ la sumo de la loĝantaroj de la malnovaj komunumoj je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Buchegg situas en la Svisa Mezlando sur la montoĉeno Bucheggberg inter la riveroj Aro en sudo kaj Limpach en nordo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Aetigkofen, Aetingen, Bibern (SO), Brügglen, Gossliwil, Hessigkofen, Küttigkofen, Kyburg-Buchegg, Mühledorf (SO) kaj Tscheppach

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 22,64 km², de kiuj 33,4% estas kovritaj de arbaro, 57,3% servas por agrikulturo kaj 8,7% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Buchegg limas en nordo al Leuzigen (BE), en nordnordoriento al Lüterkofen-Ichertswil, en oriento al Bätterkinden (BE), en sudoriento al Limpach (BE), en sudo al Unterramsern, en sudsudokcidento al Messen, en sudokcidento al Lüterswil-Gächliwil, en okcidento al Rüti ĉe Büren (BE), kaj en nordokcidento al Arch (BE).

Trafiko
-------

Buchegg situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas de oriento al okcidento vojo de Lüterkofen al Gächliwil, kaj de nordo al sudo la vojo n-ro 1308 de Bibern al Mühledorf. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 situas proksimume 5 kilometrojn nordokcidente de la komunumo apud Arch. Pere de la poŝtaŭtolinio de la stacidomo de Lohn-Lüterkofen al Schnottwil kaj per la taksibuso Bucheggberg la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La komunumo Buchegg estis fondita kun efiko de la 1-a de januaro 2014 per kunigo de la iama komunumoj Aetigkofen, Aetingen, Bibern, Brügglen, Gossliwil, Hessigkofen, Küttigkofen, Kyburg-Buchegg, Mühledorf kaj Tscheppach.

La unua dokumenta mencio de la Kastelo Buchegg, laŭ kiu nomiĝas la nova komunumo, datiĝas el la jaro 1267 kiel *sub castro Buhecke*.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj signifoj kaj lokoj kun la nomo Buchegg

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo Arkivigite je 2014-02-19 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011 (sumo de la tiamaj komunumoj)
3. ↑  Fonto: *Othmar Noser*: *Buchegg* en *Historia Leksikono de Svislando* (2004-01-09)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Buchegg SO en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Buchegg

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Buchegg** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Bucheggberg |
| --- |
| Buchegg (Aetigkofen  •  Aetingen  •  Bibern  •  Brügglen  •  Gossliwil  •  Hessigkofen  •  Küttigkofen  •  Kyburg-Buchegg  •  **Mühledorf**  •  Tscheppach)  •  Biezwil  •  Lüsslingen-Nennigkofen (Lüsslingen  •  Nennigkofen)  •  Lüterkofen-Ichertswil  •  Lüterswil-Gächliwil  •  Messen (Balm ĉe Messen  •  Brunnenthal  •  Oberramsern)  •  Schnottwil  •  Unterramsern |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ĉi tiu artikolo temas pri komunumo en kantono Sankt-Galo. Por komunumo en kantono Argovio rigardu la paĝon Buchs AG. Koncerne aliajn signifojn aliru la apartigilon Buchs.* |

Pri la komunumo
---------------

**Buchs SG** estas urbo
en la elektodistrikto Werdenberg, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 10546 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.

Geografio
---------

Situas ĉe la bordo de la Alpa Rejno sude de la Rejnvalo kaj estas la ekonomia kaj politika centro de la regiono. Oriente Buchs limas al la Princlando Liĥtenŝtejno.

Trafiko
-------

Buchs estas fervoja nodo inter la rejnvala trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sankt-Margreto al Koiro unuflanke kaj de la internacia trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj kaj Aŭstraj Federaciaj Fervojoj de Zuriko al Vieno. En Buchs troviĝas unu la plej gravaj limaj kaj doganaj stacioj inter Aŭstrio, Svislando kaj Liĥtenŝtejno.

Buchs situas sur ĉe la aŭtoŝoseo A13 de Sankt-Galo al Koiro kaj estas la elirpunkto de la Wildhaus-Pasejvojo al Togenburgo. La antaŭ 100 jaroj planita fervojlinio tra la Wildhaus-Pasejo pro la krizo inter la militoj neniam estis finkonstruita. La fervojlinio finiĝas aliflanke de la pasejo en Nesslaŭ. Tra la pasejo veturas poŝtaŭtobuso.

Historio
--------

La unua skriba mencio de Buchs datiĝas kiel *Pogio* en la testamento de *Episkopo Tello* de Koiro el la jaro 765. Poste la loko nomiĝas *Bucas*, *Bugu*, *Bougu*, *Puges* kaj en 1484 fine *Bŭ*. En la 9-a jarcento estis dokumente menciita la preĝejo *St. Jörgen*. En mezepoko la urbo apartenis al la Grafejo Werdenberg. De 1404 ĝis 1483 la kamparo de Werdenberg apartenis al la Grafoj de Montfort-Tettnang. En la jaro 1517 la regionon aĉetis Glaruso. La kamparvokto *Jost Tschudi* de Glaruso enkondukis en la jaro 1526 en Buchs la reformacion. Inter 1798 kaj 1803 dum la epoko de la Helveta Respubliko Buchs apartenis al la tiama Kantono Linth, ek de 1803 ĝi apartenis al la Kantono Sankt-Galo, kaj fariĝis ĉefurbo de la Distrikto Werdenberg, nun Elektodistrikto Werdenberg.

Vidu ankaŭ
----------

* Buchs SG (stacidomo)
* Räfis-Burgerau (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Buchs SG en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la urbo Buchs SG

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Buchs SG** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Werdenberg |
| --- |
| Buchs SG • Gams • Grabs • Sennwald • Sevelen SG • Wartau |  |

 |
***Cecosesola***, akronimo por ***Central Coperativa de Servicios Sociales del Estado Lara*** ("Centro de kooperativo de socia servoj de la subŝtato Lara") estas solidara asocio de kooperativoj en Venezuelo, fondita fine de 1967, kiel la nomo indikas, en la venezuela subŝtato Lara. Fokusoj estas pri kultivado kaj distribuado de manĝaĵo kaj pri oferto de sanservo. Ĝi honoriĝis per la premio de ĝusta vivmaniero (neformale nomata la "alternativa Nobel-premio") en 2022.

La unua projekto de Cecosesola estis funebra kaj entombiga servo. Ĝi estas la plej granda en la regiono hodiaŭ; 20 000 familioj pagas ĉi tie malgrandajn kontribuojn ĉiumonate. La servo funkciigas sian propran ĉerkoproduktadon.

Pli ol kvindek bazaj organizaĵoj kun entute 20 000 membroj (dungitoj kaj uzantoj) estas aligitaj al la asocio. 1 200 kooperativistoj laboras kiel "plentempaj dungitoj" (trabajadores asociados, "asociigitaj laboristoj") kaj ricevas sian porvivaĵon rekte de la ĝenerala asocio. La kvanto estas proksimume duoble la nacia minimuma salajro. En 2010, la spezo de ĉiuj kompanioj estis 430 milionoj da bolivaroj - 100 milionoj da usonaj dolaroj laŭ la tiutempa oficiala kurzo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo *cecosesola.org* (hispane)
* paĝo en la retejo *facebook* (plejparte hispane)
* paĝo en la retejo *TikTok* (plejparte hispane)
* paĝo en la retejo *instagram* (plejparte hispane)
* paĝo en la retejo *youtube* (plejparte hispane)
* paĝo en la retejo *ivoox.com* (hispane)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Cebua pigonajtingalo** |
| --- |
|  |
| Cebua pigonajtingaloCebua pigonajtingalo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Copsychus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***C. cebuensis'*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Copsychus cebuensis****(Steere, 1890) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: En danĝero** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Cebua pigonajtingalo  |

 |
| v • d • r |

La **Cebua pigonajtingalo** aŭ **Cebua ŝamao** (***Copsychus cebuensis***) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj (iam en Turdedoj) kaj genro Copsychus kiu enhavas speciojn kun longaj vostoj kaj nigraj supraj partoj. El tiu genro plej parto de la specioj loĝas en Azio, kelkaj en Afriko kaj multaj specioj estas endemioj en insuloj.

Tiu orientalisa birdo estas endemia de la insulo de Cebuo, Filipinoj.

Por kelkaj fakuloj tiu specio estas sama kun la Nigra pigonajtingalo, kiu same estas ĝenerale **nigra birdo** (kun iom da malhelblua nuanco) kaj **blankaj suba ventro kaj subvosto**. Fakte la latina scienca nomo de la Cebua pigonajtingalo *C. cebuensis* aludas al la insulo de Cebuo en Filipinoj, dum la nomo de la Nigra pigonajtingalo nome *C. niger* aludas al ties ĝenerala nigreco, ĉar ĝi signifas "nigra".

Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj aŭ arbustaroj kaj plantejoj. Ĝi estis vidata en kelkaj lokoj en la insulo, ĉefe ĉe la Protektata Pejzaĝo de Centra Cebuo, la arbaroj de Alcoy kaj Argao, kaj la arbustaroj de Casili, Consolacion. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.

Vidu ankaŭ
----------

* Filipinaj humidaj arbaroj

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Copsychus cebuensis[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 25an de julio 2007.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Birdoj |

* angle BirdLife Species Factsheet.
La **Rosariaĵo** (hispane *Rosariazo*) estis serio de protestaj movadoj, inkluzive de manifestacioj kaj strikoj en la urbo Rosario, Santa Fe, Argentino, inter la monatoj de majo kaj septembro 1969 kontraŭ la diktaturo de Juan Carlos Onganía.

Ĝi okazis en klimato de ĝeneraligita streĉiĝo kontraŭ la milita registaro, kiel la kulmino de eskalado ekiĝinta kelkajn tagojn antaŭe, la 13-an de majo en la provinco Tucumán, kie la laboristoj de la sukerfabriko Amalia prenis la instalaĵojn kiel protesto kontraŭ la nepago de iliaj salajroj. La sekvan tagon manifestacioj en la urbo Kordobo prenis la straton kontraŭ la forigo de la dimanĉa ripozo (angla sabato, valida ekde la 1920-aj jaroj). Ĉirkaŭ 3500 laboristoj kunvenintaj en asembleo por fiksi la pozicion de ilia sindikato alfrontis la policon, kiu rezultigis totalon de 11 vunditoj kaj 26 arestitoj. Fine, en la provinco Corrientes, la studentoj universitataj protestis kontraŭ la anonco de kresko de la 500% de la prezoj de la kantino universitata; la polico subpremis la marŝon kontraŭ la gvidanto Carlos Walker, mortigante studenton de Corrientes Juan José Cabral. La studentoj de Rosario protestis kontraŭ ĉi tiuj aranĝoj, gvidante la militistan registaron deklari la areon en kriz-okazo kaj ordonis la altrudon de militista jurisdikcio.

* Rosariaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Anizkringoj de Asturio.
Anizkringoj de Alcalá.
Anizkringoj de Ledesma.
Anizkringoj de Palencia.
La **anizkringo** estas dolĉaĵo fritita aŭ bakita el diversaj tipoj de pasto, ĉu pli milda aŭ tavoleca. Ili havas formon de toro. Krom faruno el tritiko, ĉefa ingredienco, la gusto devas esti spicita per anizo, de kio devenas la nomo.

Hispana anizkringo
------------------

La anizkringo estas tipa hispana dolĉaĵo en la Sankta Semajno, kies deveno datumas el la Romia Imperio, epoko kiam ties recepto etendiĝis aln granda parto de Eŭropo kaj de la mediteranea baseno.

Inter la anizkringo de san Isidro, patrono de Madrido kies festo celebriĝas la 15-an de majo, estas kvar tipaj variantoj kiuj diferencas ĉefe en la fina rezulto kaj ne en la baza recepto de la pasto:

Referencoj
----------

1. ↑  En PIV NPIV estas registrita *kringo*, kiel "Seka dolĉa ringoforma biskvito".
2. ↑  Europa Press (15-5-2005). *Entre tres y cuatro millones de rosquillas endulzan la festividad de San Isidro en Madrid[*rompita ligilo*]*. Lukor. Konsultita la 22an de junio de 2009.

* Kategorio Anizkringo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Valéria Orsovai** [orŝovai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Orsovai Valéria** estas hungara pentristo. Ŝia edzo estas Lajos Schranz, same pentristo.

Valéria Orsovai  naskiĝis la 18-an de oktobro 1943 en Pilisvörösvár.

Biografio
---------

Valéria Orsovai frekventis stenografian lernejon, poste mezlernejon. Post lernado ŝi laboris en diversaj laborejoj. Ŝi interesiĝis pri pentrado jam hejme, tamen ŝi komencis pentradi nur en 1973. En la sekva jaro ŝi frekventis pentristan rondon, en 1976 ŝi studis en privata lernejo de István Szőnyi en Zebegény. En 1980 ŝi finis grafikan kurson en belarta mezlernejo. Ekde tiam ŝi konstante havas eksterlandajn bildomendojn. En 1995 ŝi komencis okupiĝi pri silkopentro. Ŝi vivas en Pesthidegkút.

Ekspozicioj
-----------

* ekde 1990

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Mezei virágok
* Tópart a naplementében
* Csendélet
* Anna örök
* Tavasz
* Színek és virágok

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre) Arkivigite je 2019-11-02 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614736
 |
La **Azerbajĝana Soveta Socialisma Respubliko** aŭ **SSR Azerbajĝano** estis la nomo de Azerbajĝano kiam ĝi estis membro de Sovetio de 1936 ĝis 1991 kaj de la Transkaŭkaza Federacia Soveta Socialisma Respubliko kune kun la SSR Armenio kaj la SSR Kartvelio, de 1922 ĝis 1936. Ĝi sendependiĝis post la malapero de Sovetunio en 1991.

La Naĥichevana Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko aŭ pli mallonge Naĥiĉevana ASSR (azerbajĝane *Naxçıvan Muxtar Sovet Sosyalist Respublikası*, ekde la 1940-aj jaroj per cirila alfabeto azerbajĝane *Нахчыван Мухтар Совет Сосјалист Республикасы*) estis aŭtonoma respubliko ene de la Azerbajĝana Soveta Socialisma Respubliko (Azerbajĝana SSR), unu el la respublikoj de Sovetunio.

Historio
--------

Regorganoj
----------

Administradaj subdividoj
------------------------

Ekonomio
--------

### Azerbajĝana rublo

Armeo
-----

En la unuaj du jaroj la respubliko havis la Azerbajĝanan Ruĝan Armeon.

Loĝantaro
---------

### Lingvoj

Vidu ankaŭ
----------

Referencoj
----------

Ligiloj
-------

* Kategorio Azerbajĝana Soveta Socialisma Respubliko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 312165
* GND: 1023252-7
* LCCN: n80089802
* VIAF: 140653300
* ISNI: 0000 0001 2309 1396
 |
Delbar (Iranian Cheetah) 01 (cropped).jpg
Arealo
Ĉasante leporon
La **Azia gepardo** aŭ **Azia ĉitao** ("ĉitah" el Hindia चीता cītā, deriva el Sanskrita vorto *ĉitraka* signife "makuleca") (*Acinonyx jubatus venaticus*) estas gepardo, nome maula specio el la familio de Felisedoj kaj subfamilio de *gepardenoj* aŭ Acinonikenoj nune konata ankaŭ kiel **Irana gepardo**, ĉar la lastaj kelkaj konataj en la mondo estis survivantaj ĉefe en Irano. Kvankam oni supozas, ke ĝi iĝis formortinta en Barato, ĝi estas konata ankaŭ kiel **Barata gepardo**. Dum la britkolonia epoko en Barato ĝi estis fama laŭ la nomo de **ĉasleopardo**, nomo deriva el tiuj kiuj estis kaptitaj en kaptiteco multnombre fare de la barata reĝaro por uszi ilin por ĉasado de naturaj antilopoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Azia gepardo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Azia gepardo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Iranian Cheetah Society (ICS) – A non-profit organisation set up to save the Asiatic cheetah.
* The Asiatic or Iranian Cheetah (Acinonyx jubatus venaticus) – by: Norman Ali Khalaf-von Jaffa (in German).
* Asiatic Cheetah Project – Felidae Conservation Fund, USA Arkivigite je 2008-09-07 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Iran Department of Environment Arkivigite je 2008-03-13 per la retarkivo Wayback Machine
Koordinatoj: 48° 04′ 54″ N 3° 13′ 07″ O﻿ / ﻿48.08167 °N, 3.21861 °O﻿ / 48.08167; 3.21861 (mapo)

**Chaumot** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 803 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.

Geografio
---------

Chaumot etendiĝas sur 14.86 km², kaj havis 803 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 54 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Sylvie Guipain, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Chaumot apartenas al la kantono de Villeneuve-sur-Yonne, kies ĉefurbo estas Villeneuve-sur-Yonne. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Villeneuve-l'Archevêque
**Chavannes-des-Bois** estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 750 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Chavannes-de-Bogis situas sur la monteta dorso inter la valo de la rivero Versoix en nordo kaj la Lago Lemano en sudo, en okcidento de Kantono Vaŭdo apud la landlimo kun Francio en distanco de proksimume 10 kilometroj sudokcidcente de la distriktĉefurbo Nyon kaj de proksimume 12 kilometroj norde de Ĝenevo. 

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,14 km², de kiuj 35,5% estas kovritaj de arbaro, 51,2% servas por agrikulturo kaj 11,5% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Chavannes-des-Bois limas en nordo al Commugny, en oriento al Tannay, en sudoriento al Mies, en sudo al Versoix (GE),
kaj en okcidento al Grilly (Rodano-Alpoj, Francio).

Trafiko
-------

Chavannes-des-Bois situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas konekta vojo de Chavannes-de-Bogis al Versoix kaj de la vilaĝo konekta vojo kondukas al Tannay. La plej proksia alveturejo al la svisa aŭtovojo A1, kiu pasas laŭlongde de la sudorienta komunumolimo, estas la alveturejo Coppet, kiu situas proksimume 3 kilometrojn orientnordoriente de la komunumo en Chavannes-de-Bogis.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Chavannes-des-Bois datiĝas el la jaro 1316 kiel *Les Chavannes de Sovernyer*. Chavannes-des-Bois apartenis dum mezepoko al la Senjorujo Coppet. La interesojn ricevis en la jaro 1355 la Monaĥejo Bonmont kaj ankaŭ la Senjoroj de Grilly de la Lando de Gex. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Chavannes-des-Bois apartenis al la Baronejo Coppet en la Voktejo Nyon. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Nyon.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Chavannes

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo Arkivigite je 2013-11-11 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: [ *Germain Hausmann*: *Chavannes-des-Bois* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-01-12)]

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Chavannes-des-Bois en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Chavannes-des-Bois

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Chavannes-des-Bois** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Nyon |
| --- |
| Arnex-sur-Nyon • Arzier-Le Muids • Bassins • Begnins • Bogis-Bossey • Borex • Bursinel • Bursins • Burtigny • Chavannes-de-Bogis • Chavannes-des-Bois • Chéserex • Coinsins • Commugny • Coppet • Crans-près-Céligny • Crassier • Duillier • Dully • Essertines-sur-Rolle • Eysins • Founex • Genolier • Gilly • Gingins • Givrins • Gland • Grens • La Rippe • Le Vaud • Longirod • Luins • Marchissy • Mies • Mont-sur-Rolle • Nyon • Perroy • Prangins • Rolle • Saint-Cergue • Saint-George • Signy-Avenex • Tannay • Tartegnin • Trélex • Vich • Vinzel |  |

 |
**Mikajel Nalbandjan Ŝiraka Ŝtata Universitato** (armene: Շիրակի Միքայել Նալբանդյանի անվան պետական ​​համալսարան), estas publika universitato en Gjumri, la ĉefurbo de la provinco Ŝirako, Armenio, malfermita en 1934.

 Ŝiraka Ŝtata Universitato estas la plej granda eduka instituto en la norda parto de la Respubliko Armenio. Ĝi estis malfermita en 1934 kiel pedagogia instituto dum la soveta epoko, per la klopodoj de S. Movsisjan.

En 2016, la instituto estis restrukturita por iĝi la publika universitato de Ŝirako. Ĝi nuntempe ofertas 28 bakalaŭriĝojn kaj 16 magistriĝojn. Ekde 2017, la universitato havas ĉirkaŭ 6.000 studentojn. Ĝi produktis ĉirkaŭ 80,000 diplomiĝojn ekde ĝia apero en 1934. En 2014, la universitato festis sian 80-an datrevenon.

Ŝiraka Ŝtata Universitato havas sian propran emblemon kaj himnon skribitan de Sonik Ĥaĉatrjan kaj verkita de Robert Amirĥanjan. La universitata komplekso situas sur strato Parujr Sevak, Ani-distrikto ĉe la nordokcidenta kvartalo de Gjumri.

  

* Kategorio Ŝiraka Ŝtata Universitato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 644904
* ISNI: 0000 0004 1799 1293
 |
**Ŝivpuri,** laŭ (hindie **शिवपुरी**) estas urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.

Placo en Ŝivpuri

Demografio
----------

Ŝivpuri havis populacion de 179 972 en 2011 kun legopovo de 66%.

Memordomo de maharaĝo

Geografio
---------

Ŝivpuri situas sur malaltaj montoj 462 metrojn super la marnivelo en la norda parto de la subŝtato proksime al Raĝastano. Ĝansi troviĝas 91, Guna 94, Gvalior 102, Lalitpur (Barato) 111, Kota (Raĝastano) 184, Oraj 191, subŝtata ĉefurbo Bopalo 243, Indaur 352, tutlanda ĉefurbo Delhio 359, Mumbajo 873, Kolkato 1133 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Ŝivpuri ne havis signifan rolon en historio de la lando, nur ĝi estis somera sidejo de la regantoj de Gvalior. La vastaj densaj arbaroj de Ŝivpuri funkciis kiel la ĉaskampoj por la regantoj, same por la britoj. En 1564 eĉ la mogola imperiestro venis kun siaj ĉasistoj por kapti elefantojn. La britoj establis en tiu loĝloko somerumejojn.

Ekonomio
--------

Loĝantoj de Ŝivpuri okupiĝas pri komercado, manfaraĵoj kaj ĉiuspecaj servoj.

Lingvoj
-------

En Ŝivpuri la oficiala lingvo estas la hindia.

Religioj
--------

En Ŝivpuri plejparto de la populacio estas hinduoj.

Klimato
-------

Ŝivpuri situas en subtropika klimato kun tri gravaj sezonoj: varma somero (aprilo-junio), pluva musonsezono (julio-septembro) kaj malvarma vintro. Jare pluvas ĉirkaŭ 780 mm. Inter novembro-aprilo apenaŭ pluvas. La temperaturo varias inter 17-32 °C.

Trafiko
-------

Ŝivpuri havas trairan fervojan linion inter Gvalior-Guna. 4 signifaj vojoj kuras al la urbego. La mapo indikas flughavenon, sed informoj mankas pri tio.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* memordomo de la lasta maharaĝo
* somerumejo de maharaĝo
* proksime Nacia Parko kaj aliaj arbaroj
* statuo

Fontoj
------

* WikiTrans

* StatuoStatuo
* TemploTemplo
**Gébé** estas artistnomo de Georges BLONDEAUX, nask. en Villeneuve-Saint-Georges ja la 9-a de julio 1929 mort. ja la 5-a de aprilo 2004, franca desegnisto. Li estis ligita kun la tendencoj de la jaroj 1970-aj post Hipiaj, kaj post Majo 1968. Li iĝis fama pro lia albumo "La jaro 01" kies slogano slogano estis "ni ĉesas pri ĉio! kaj tio ne malĝojas".

"Jaro 01" reale ekis kiam Gébé, tiam desegnisto en la fervoja nacia firmao de francio *SNCF* decidis ĉion haltigi: "ne! mi ĉesas iri vendi je tri horojn for de ĉitie ok horojn el mia vivo" kaj deziris ekscii ĉu tiu deziro partigeblis kun aliuloj. La ideo estis ja simpla: oni ĉesas pri ĉio, oni paŝas flanken, oni taksas la malĝojon kaj sensencecon de vivo oferita al la laboraĉo al sistemo, kiu disvastigas malbelon kaj detruon, kiu difektegas la pejzaĝojn kaj detruas la vivojn por elvomi amason da senutilaj varoj. Oni reakiras sian liberon, oni reekas interparoli, interridi, oni improvizas alian vivon, kiel ĝi devus esti: simpla, bela, animplenumiga.  

Kinoreĝisoro Jacques Doillon skribas al li, kaj la bildstrioserio iĝas filmon kun amatoraj aktoroj, sed ankaŭ ontaj famuloj kiel Coluche, Gotlib, Miou Miou, kaj Gérard Depardieu en sia unua rolo. La filmo estas sukcesega kaj sumas 500 mil spektintojn.

Por la filmo la fama kanzonisto Alain Souchon komponis "Surtersidi".

Vidu ankaŭ
----------

* Bildliteraturo

Eksteraj ligiloj
----------------

* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 26765
* GND: 173292534
* LCCN: n85033715
* VIAF: 262829834
* ISNI: 0000 0003 8188 2369
* SUDOC: 026886189
* BNF: 11904490q
* MBA: 4a4a692a-7770-4145-bfe8-3a3fb5de013b
* ICCU: MILV252339
 |
Koordinatoj: 44° 45′ 00″ N 21° 47′ 00″ O﻿ / ﻿44.75000 °N, 21.78333 °O﻿ / 44.75000; 21.78333 (mapo)

**Gerník** (rumane: *Gârnic*, germane: *Weitzenried*, hungare: *Szörénybúzás*) estas la plej granda el ses ĉeĥaj vilaĝoj en la rumana Banato, kiel ununura el ili havas eĉ propran municipan oficon, sub kiu falas ankaŭ najbara rumana vilaĝo Padina Matei kaj pliaj domaroj.

La municipo troviĝas en la suda parto de la distrikto Caraș-Severin en la alteco 600 m.s.m. Kun la najbaraj ĉeĥaj vilaĝoj Sfânta Elena (14 km) kaj Ravensca (15 km) kunigas ĝin ruĝa turisma marko ruĝa markilo markita de Klubo de ĉeĥaj turistoj.

Historio
--------

La municipo estiĝis en la jaro 1827 pro iniciato de Aŭstra monarkio, kiu volis en tiu ĉi maldense loĝigita regiono certigi ŝirmon de ĉi tiea armea limo. La lokaj loĝantoj vivtenas sin precipe per agrikulturo, lastatempe evoluas ankaŭ agroturismo. Longan tradicion ĉi tie havas ankaŭ produktado de estingita kalko en teraj fornoj.

Ĉirkaŭaĵo
---------

Proksimume 4 kilometrojn oriente de la vilaĝo, en valo ĉe Petro, ni trovos sistemon de kvin devenaj akvomuelejoj. Plimulto el ili servas ĝis nun al sia celo. Kontraŭe al tipaj ĉeĥa muelejoj ili havas pli simplan konstruon kaj ne estas enloĝataj; kreas ilin sole malgranda ĉambro por muelado. La muelejo plimulte estadas kunproprumaĵo de kelke da gernikaj familioj. Super la vilaĝo estas ankaŭ mallonga kaverno nomita Truo de Filipo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Interaga mapo de distrikto
* Administra mapo de distrikto Arkivigite je 2008-02-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Popolnombrado 2002

Ĉeĥaj vilaĝoj en Banato

Ĉeĥaj vilaĝoj en la rumana Banato: **Bigăr (Bígr) • Eibenthal (Eibentál) • Frauvízn** (inundigita) **• Gârnic (Gerník) • Ravensca (Rovensko) • Sfânta Elizabeta (Svatá Alžběta)** (pereinta) **• Sfânta Elena (Svatá Helena) • Şumiţa (Šumice)**  
 Ĉeĥaj vilaĝoj en la serba Banato: **České Selo • Krušice**  
 Vilaĝoj de ĉeĥaj germanoj el Klatovy-regiono en la rumana Banato: **Wolfswiese • Brebu Nou (Weidenthal) • Weidenheim • Lindenfeld**
Lingvoj > Hindeŭropa lingvaro > Ĝermana > okcidenta Ĝermana > Germana lingvo < Huterita Dialekto >

La **huterita dialekto** (huterite: *Hutterish*) estas parolata en Kanado kaj en Usono fare de ĉirkaŭ 40 000 parolantoj. La plejmulto el ili estas huteritoj kaj vivas komunume. Ĉi tiu germandevena dialekto estas miksigita kun malmultaj vortoj el la rusa kaj multaj vortoj el la angla lingvoj pro tio, ke la huteritofonoj vivis en Rusio antaŭ ol enmigri al Usono kaj al Kanado. La huterita formo de lingvo ne estas pli malsama ol aliaj germanaj dialektoj. La huterita lingvo nur estas opiniita kelkfoje lingvo kaj ne dialekto, ĉar la angla lingvistiko normale ne uzas la sistemon de "ausbau language", "abstand language" kaj "dach language" aŭ germane "Ausbausprache", "Abstandsprache" kaj "Dachsprache". Huteritoj uzas germanan lingvon kiel "Dachsprache". Pro tio la angla lingvistiko nek povas solvi la problemon de la diversaj germanaj dialektoj nek la problemon de la diversaj italaj dialektoj.

**Vokaloj: la normgermanaj kontraŭ la huteritaj**
* normgermana /oi/ > huterita /ai/
* normgermana /ai/ > huterita /a/

**Huterita nazaligo**
* normgermana /dn/ > huterita /n/

Vidu ankaŭ
----------

* Pensilvangermana dialekto

Eksteraj ligiloj
----------------

* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.