recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ripsime
**Ripsime** aŭ **Hripsime** (armene *Հռիփսիմէ*) estas « romia » virgulino martirigita kun ŝiaj samreligianoj en 301 en Armenujo. Kune kun Gregorio la Iluminanto kaj Gajane, Ripsime estas unu el la tri plej gravaj sanktuloj de la Armena Apostola Eklezio.

Biografio
---------

Agathange estas la ĉefa historia fonto pri la historio de Ripsime, Gajane kaj la aliaj 40 samreligianoj konataj kiel virgulinoj romiaj sed pli verŝajne originaj el unu el la orientaj provincoj de la Imperio. Laŭ la tradicio, la romia imperiestro Diokleciano profunde enamiĝis pro la beleco de Ripsime, okazigante la fuĝon al Armenujo de la abatino Gajane kaj de la aliaj virgulinoj inkluzive de Ripsime; la armena reĝo Tiridates la 3-a ankaŭ enamiĝis je Ripsime, kaj pro ŝia malakcepto, li mortigis ŝin en la jaro 301. Tre problable la armena reĝo mortigis ilin post la denuncado de la provincestro el kie fuĝis la virgulinoj. La lango de Ripsime estis elbuŝigita, la stomako malfermita, blindigita kaj la korpo dispecigita.

Ĉiam laŭ Agathange, la reĝo transformiĝis en apro ĝis lia propra kristaniĝo pere de la sanktulo Gregorio la Iluminanto. Laŭ la tradicio Kristo aperis al la sanktulo kaj indikis la lokon kie la virgulino estis martirigita, kie Gregorio konstruigis *maŭzoleon*, detruita en la 7-a jarcento kaj anstataŭita de la nuna preĝejo Sankta Ripsime en Eĉmiadzin.

Kulto
-----

Ripsime kaj ŝiaj samreligianinoj estis la unuaj kristanaj martiroj (almenaŭ la konataj) de Armenio. Ŝia kultado disvolviĝis ĉefe ekde la 7-a jarcento, per la rimarkinda konstruado de pluraj religiaj konstruaĵoj longe de Vagharchapat, kiel ekzemple Varagavank.

Sakta Ripsime estas memorigata 8 semajnojn post Pasko (Armena Apostola Eklezio, kaj la 29-a de septembro la Romkatolika Eklezio.

* Tombo de Sankta Ripsime.Tombo de Sankta Ripsime.
* Surp Hripsime (« Sankta-Ripsime »), Eĉmiadzin.*Surp Hripsime* (« Sankta-Ripsime »), Eĉmiadzin.
* Interno de la preĝejo Sankta Ripsime.Interno de la preĝejo Sankta Ripsime.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 304093
* GND: 119529483
* LCCN: n00048800
* VIAF: 77127569
 |
Kopioj de la krona juvelaro.
La **Imperiestro de la Sankta Romia Imperio**, ankaŭ mallonge nomata **Sankta Romia Imperiestro**, (historie *Romanorum Imperator* "Imperiestro de Romanoj") estis la reganto de la Sankta Romia Imperio. El aŭtokratio en Karolida epoko la titolo evoluis al elektomonarkio kies estro estis elektita fare de la Princelektistoj. Ĝis la Reformacio la imperiestro elektita (*imperator electus*) postulis kronigon fare de la Papo antaŭ havigi al si la imperian titolon.

La titolo estis tenita en kongruo kun la regado de la Reĝlando Germanio kaj la Reĝlando Italio (Imperia Norda Italio).[1][2][3] Laŭ teorio, la Sankta Romia Imperiestro estis *primus inter pares* (unua inter samuloj) inter aliaj romkatolikaj monarkoj; praktike, Sankta Romia Imperiestro estis nur tiom forta kiom lia armeo kaj aliancoj faris lin.

Variaj reĝaj familioj de Eŭropo, je diferencaj epokoj, efektive iĝis heredaj tenantoj de la titolo, partikulare en postaj epokoj la Habsburgoj. Post la Reformacio multaj el la koncernaj ŝtatoj kaj plej el tiuj en Germanio estis Protestantaj dum la Imperiestro pluestis katoliko. La Sankta Romia Imperio esti dissolvita de la lasta imperiestro (kiu iĝis simple imperiestro de Aŭstrio) kiel rezulto de la falo de la politika ento dum la Napoleonaj Militoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de Imperiestroj de la Sankta Romia Imperio

Notoj
-----

1. ↑  Peter Hamish Wilson, *The Holy Roman Empire, 1495–1806*, MacMillan Press 1999, London, paĝo 2
2. ↑  Erik von Kuehnelt-Leddihn: The Menace of the Herd or Procrustes at Large – Page: 164
3. ↑  Robert Edwin Herzstein, Robert Edwin Herzstein: The Holy Roman Empire in the Middle Ages: universal state or German catastrophe?
Sarah Siddons fare de Joshua Reynolds
**Sarah SIDDONS** (naskiĝis la 5-an de julio 1755 - mortis la 8-an de junio 1831) estis brita aktorino. Ĝi estas sendube la plej fama tragedia rolantino de la 18-a jarcento.

Ŝi naskiĝis kiel **Sarah KEMBLE** en Brecon, Brecknockshire (Kimrio) kaj estis la plejaĝa filino de Roger Kemble, aktordirektoro kies vojaĝanta kompanio entenis plejparte membrojn de la sama familio. Ŝia plej juna fratino, Ann Hatton, fariĝis romanverkistino.

Teatro tiam nur ekiĝis respektinda profesio por virino, kaj la gepatroj de Sarah unue reĵetis la volon de sia filino. Sarah edziĝis en 1773 kun William Siddons, alia membro de la kompanio. Danke al William, Sarah povis komenci veran karieron en la teatrejo Drury Lane du jarojn poste. Ŝi, dum dudek jaroj, restis la « reĝino » de Drury Lane pro sia grandega talento. Sarah Siddons mortis en 1831 en Londono, kaj estis entombigita tie, en la tombejo Saint Mary en Paddington Green.

En Usono ekzistas hodiaŭ « premio Sarah Siddons » (*Sarah Siddons Award*) por teatra grandfaro, por honoro al la aktorino.

* Sarah Siddons en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sarah Siddons en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 165621
* GND: 118797042
* LCCN: n80001298
* VIAF: 57410988
* ISNI: 0000 0000 6319 3111
* SUDOC: 034922377
* BNF: 12562314j
* NLA: 35179728
* BIBSYS: 90347322
* NKC: xx0001815
 |
Teritorio de la Ora Hordo en 1389. Sarai Batu estas markita per stelo.
**Sarai Batu**, literumita ankaŭ kiel **Sarái** aŭ **Saraj** (de persa deveno, *saraj* "palaco" aŭ "kortego", eniris en turka en la 11-a jarcento), estis iama urbo proksima al la enfluejo de la rivero Volgo, proksime de la areo de la nuntempa Astraĥano (Astraĥana provinco de Rusio), fondita de Batu Ĥano, nepo de Ĝingis-Ĥano. Probable Batu Ĥano mem faris ĝin la ĉefurbo de la Ora Hordo, nome la okcidenta branĉo de la Mongola Imperio kiu regadis grandan parton de okcidenta Rusio kaj Cantra Azio dum la 13-a kaj 14-a jarcentoj.

Ĝi estis unu el plej grandaj urboj de la Mezepoko, kun loĝantaro ĉirkaŭkalkulita de la Brita Enciklopedio de 2005 en sescent mil loĝantoj. La urbo estis rabita de la trupoj de Tamerlano en 1395. La fortoj de Ivano la 4-a la Terura detruis finfine Sarai post la konkero de la Ĥanlando de Astraĥano en 1556.

Vidu ankaŭ
----------

* Baĥĉisarajo
* Volgogrado

Referencoj
----------

1. ↑  Lawrence N. Langer (2002). *Historical Dictionary of Medieval Russia*, Scarecrow Press, pp. 53-54
2. ↑  Luc-Normand Tellier (2009). *Urban World History: An Economic and Geographical Perspective*, Presses de l'Université du Québec, p. 258

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 793323
 |
La **dua dinastio** de egiptaj faraonoj okazis de ĉ. 2850 al 2700 a.K kaj estas parto, kune al la unua dinastio, de la Frua Dinastia Periodo de Egiptio.

Steleo de Nebra.
Ne videblas klara disiĝo inter la unua kaj dua dinastioj. Kelkaj indicoj supozigas la paciĝon inter la du landoj, la Supra Egiptio kaj Suba Egiptio, kiel mem diras la nomo de la unua el ĝiaj reĝoj, Hetepseĥemuj "la du povoj estas en paco".

Tiu ĉi dinastio markas plifirmigon de la povo absoluta ĉe centralizita organizo kaj la amasa uzado de la skribo (pliiĝo de la burokratio). Memfiso iĝis la ĉefurbo de la reĝlando aŭ de la nordo kun Uneg kaj Sened.

Ekzistas indicoj pri krizo okazigita de rivaleco inter Tiniso kaj Memfiso, aperinta en la steleo de Peribsen,kie la "Nomo de Seth" anstataŭas la "Nomon de Horuso." La reĝoj de la dua dinastio batalis kontraŭ la nubianoj kaj klopodi repacigi la nordon de la lando, kio atingeblos pere de Ĥaseĥemuj, jam en la fino de la dinastio.

La dua dinastio fermas *fruan dinastian periodon* aŭ *tinizan*, (nomo venanta el la urbo Tinizo, de kie venis la unuaj faraonoj de la du unuaj dinastioj, proksime de Abidozo)

Faraonoj
--------

Nur estas konate kun certeco la nomoj kaj ordo de la unuaj kvar regantojkaj de la lasta, sed apenaŭ eblis identigi iun reĝan tombon el ĉi tiu dinastio.

Faraonoj de la 2a dinastio en la reĝaj listoj.

| Nomo | Komentoj | Regado(Jaroj) |
| --- | --- | --- |
| Hetepseĥemuj | - | 23 |
| Nebra | - | 39 |
| Nineĉer | - | 23 |
| Uneg | - | 8 |
| Senedi | - | 20 |
| Neferkara | - | - |
| Neferkaseker | - | - |
| Huĝefa | - | - |
| Seĥemib | - | - |
| Peribsen | - | 17 |
| Ĥaseĥem | - | - |
| Ĥaseĥemuj | - | 27 |

|  |
| --- |
| Reĝa listo de Abidozo. Egiptaj kartuŝoj 9-14. |

Referencoj
----------

1. ↑  La plejmulto el egiptologoj ligas Seĥemib-on kun Peribsen
2. ↑  La plejmulto el egiptologoj lin ligas kun Ĥaseĥemuj

* Kategorio Dua egipta dinastio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sarasvatio** (en Sanskrito सरस्वती, transkribo Sarasvatī), estas la Devi de kono, muziko, arto kaj scienco en Hinduismo. Ŝi estas partnero de Brahmao, ankaŭ adorata kiel ŝia Ŝakti. Ŝia figuro estas populara ankaŭ en la Ĝajnismo de okcidenta kaj centra Barato.

Marmora skulptaĵo de la 9a jarcento de Sarasvati
Sarasvati
En Konkana ŝi estas Sarasvati, Ŝarada, Veenapani, Pustaka dharini, Vidjadajini.

In Kanara, ŝi estas Ŝarade, Ŝaradamba, Vani, Veenapani en la fama templo Ŝringeri.

En Tamila, ŝi estas konata ankaŭ kiel kalaimagal (கலைமகள்), Kalaivaani (கலைவாணி), Vaani (வாணி). Ŝi estas konata ankaŭ kiel ŝaradha, Veena pustaka dharani, vaakdevi, varadhanajagi kaj per multaj aliaj nomoj.

La nomo *Sarasvatī* devenas el *saras* (signife "fluo") kaj *vatī* (signife "ŝi kiu estas ..."), tio estas, "ŝi kiu estas fluinta". Tiele, Sarasvati estas simbolo de kono; ties fluo (aŭ kresko) estas kiel rivero, kaj kono estas supreme alolloga, kiel bela virino. Ŝi estas bildita kiel bela diino kun kvar brakoj, vestante per senpunkta blanka sario kaj side sur blanka lotuso. Ŝi estas konata ankaŭ kiel *Ŝarada*, *Vani* kaj *Vagdevi* (ĉio signife "parolo").

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri hinduismo |

1. ↑   Sarasvati Origine.
2. ↑  Sunil Sehgal (1999); Encyclopaedia of Hinduism, p. 1214; Sarup & Sons, ISBN 81-7625-064-3, ISBN 978-81-7625-064-1
3. ↑  Birmingham Museum of Art.  (2010) *Birmingham Museum of Art : guide to the collection*. [Birmingham, Ala]: Birmingham Museum of Art, p. 55. ISBN 978-1-904832-77-5.

* Kategorio Sarasvatio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Great Ouse ĉe Little Paxton
**Great Ouse** estas rivero en la oriento de Anglio. Ĝi longas 230 km kaj estas la plej grava ŝipvojo en East Anglia kaj la kvara plej longa rivero en Britio. La subaj partoj de Great Ouse estas nomataj ankaŭ "Old West River" kaj "Ely Ouse". La nomo *Ouse* estas kelta aŭ antaŭ-kelta kaj probable, kiel multaj malnovaj nomoj, signifas simple "akvo".

La rivero havas plurajn fontojn, kiuj proksimas al la vilaĝoj Syresham kaj Sulgrave en Northamptonshire. Ĝi trafluas Brackley, Buckingham, Milton Keynes ĉe Stony Stratford, Newport Pagnell, Olney, Bedford, St Neots, Godmanchester, Huntingdon, St Ives, Ely, Littleport kaj Downham Market; ĉe King's Lynn ĝi enfluas la golfon The Wash ĉe ties plej suda punkto.

Promenejo, nomata *Ouse Valley Way* (Ouse-vala vojo), laŭiras preskaŭ la tutan riveron. Restas kelkaj breĉoj, sed oni klopodas fermi ilin.

Kuriozaĵoj
----------

En 1944 la ĉiujara boata konkurso inter la Universitato de Oksfordo kaj la Universitato de Kembriĝo okazis sur tiu ĉi rivero, inter Littleport kaj Adelaide. Venkis Oksfordo. La rivero estas nun uzata de la kluboj *Cambridge University Boat Club* (CUBC), *Cambridge University Women's Boat Club* (CUWBC) kaj *Cambridge University Lightweight Rowing Club* (CULRC) por trejniĝo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Great Ouse en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La promenejo Arkivigite je 2007-04-03 per la retarkivo Wayback Machine, kun mapo

Referencoj
----------

1. ↑  Oxford Dictionary of British Place Names (2003)
**Justa kaj Rufina** estis du fratinoj naskiĝintaj en Sevilo en la jaroj 268 kaj 270, kaj ambaŭ forpasis en 287, kultataj kiel sanktulinoj de la Katolika eklezio kaj la Ortodoksa eklezio. Ilia memortago estas celebrata en Sevilo la 17an de julio (laŭ la mezepoka hispana tradicio) kaj en aliaj lokoj de Hispanio la 19an de julio.

Laŭ la legendo Justa kaj Rufina estis fratinoj, naskiĝintaj en Hispalis sub la regado de la Romia imperio; Justa en 268 kaj Rufina en 270, el humila familio de kaŝitaj kristanoj dediĉintaj sin al la ceramikarto. La du fratinoj kontraŭis dni almozpeton por festado de la diino Venuso kaj eĉ rompis la bildon kio ĝenis la venusadorantojn.

La prefekto de Sevilo, Diogeniano, ordonis enkarcerigi ilin, instigante ilin forlasi siajn kristanajn kredojn por ne esti mortigataj. La sanktulinoj neis malgraŭ la minacoj. Ili suferis ĉe torturbenko kaj poste estis torturataj per feraj hokoj. Ili postvivis kaj suferis pliajn punojn por malakcepti kristanismon ĝis ili estis denove enkarcerigitaj ĝis morto. Unue mortis Justa, ŝia korpor estis forĵetita en puton. Rufina ne malakceptis kristanismon post tio kaj estis sendita al amfiteatro kie leono devus ĝin mortigi sed alproksimiĝis kaj reagis kiel dorlotbesto. La prefekto ne plu eltenis kaj ordonis la senkapigon kaj poste forbruligon de ŝia korpo. La episkopo rekuperis ambaŭ korpojn kaj enterigis en 287.

Pro tia ago, ili estis kanonizitaj kaj nomumitaj patroninoj de Sevilo, kaj de la ceramikistoj. Ankaŭ ili estas kultatatj en aliaj lokoj kiaj Orihuela, kie la legendo diras ke ili aperis stelformaj sur la monteto de Orihuela post la kristana konkero disde la muzulmanoj. Ankaŭ ili estas patroninoj de Payo de Ojeda en Palencio, de Huete (Kvenko) kaj de Maluenda, en la provinco Zaragozo.

* Kategorio Sanktaj Justa kaj Rufina en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Saint-Martial. |

**Saint-Martial-le-Mont** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse, ekde 2016 en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia, kultura regiono Limoĝio. Ĝi havis 276 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Blazono de Saint-Martial-le-Mont.Blazono de Saint-Martial-le-Mont.

Geografio
---------

Saint-Martial-le-Mont etendiĝas sur 10,25 km², kaj havis 276 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 26 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Martial-le-Mont situas je alteco de 508 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Martial-le-Mont apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Claude Fayadas, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Martial-le-Mont apartenas al la kantono de Saint-Sulpice-les-Champs, kies ĉefurbo estas Saint-Sulpice-les-Champs. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Saint-Sulpice-les-Champs
**Saint-Martin-Sainte-Catherine** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 370 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Martin-Sainte-Catherine etendiĝas sur 27,27 km², kaj havis 370 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 13 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Martin-Sainte-Catherine situas je alteco de 483 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Martin-Sainte-Catherine apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Michel Pamies, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Martin-Sainte-Catherine apartenas al la kantono de Bourganeuf, kies ĉefurbo estas Bourganeuf. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Bourganeuf
La **grek-katolika katedralo** estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Nyíregyháza.

Historio
--------

Oni supozas, ke en Nyíregyháza grekokatolikoj vivas ekde la 17-a jarcento. laŭ la onidiro ilia unua ligna preĝejo estis konstruita en 1662. Pli nova kirko estis konstruita jam el ŝtonoj en la 1770-aj jaroj. La preĝejo ne havis turon, sed apude sonorilostablo funkciis. La ikonostazo venis el la malnova preĝejo. Turo estis konstruita en la 1850-aj jaroj. La nun videbla preĝejo estis konstruita inter 1895-1897. Ekde 1914 praktike ĝi estis episkopa sidejo. Post la 1-a mondmilito oni alkonstruis sakristion. En 1956 oni pentris freskojn kaj sekpentraĵojn. En 1989 la katedralo ekstere renoviĝis, en la sekvaj jaroj oni denove pentris la murojn interne. La preĝejo ricevis rangon kunkatedralo en 2013, katedralo post 2 jaroj.

Konstruaĵo
----------

La katedralo situas sola laŭ placo. La fasado estas simetria, meze funkcias la enireja pordo. Flanke po unuj turoj altiĝas. Estas ankaŭ 2 flankoenirejoj.

Kermeso okazas en la 6-an de decembro.

* Flanko de la katedraloFlanko de la katedralo
* ĈefpordoĈefpordo
* IkonostazoIkonostazo

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto Arkivigite je 2018-12-26 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Grek-katolika katedralo Sankta Nikolao (Nyíregyháza) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sariegos** [saRJEgos] estas municipo en la oriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de León*, en la centroriento de la provinco. *Sariegos* estas komprenebla etimologie kiel *Sar-anoj* nome lokanoj el la valo de la rivero Sar en Galegio kiel reloĝantoj.

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de León* centroriente, flave.
Preĝejo de Sariegos.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Azadinos, Carbajal de la Legua, Pobladura del Bernesga kaj Sariegos, okupas totalan areon de 36,35 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 5 170 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj, malkiel multaj aliaj loĝlokoj de la provinco, sed fakte akiris 4 000 pro sia proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj funkciado kiel dormurbo. Ĝi distas 12 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Cuadros, Garrafe de Torío, San Andrés del Rabanedo, Villaquilambre, San Andrés del Rabanedo kaj Leono, en teritorio trapasata de la rivero Bernesga.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. La loĝloko tute ŝanĝiĝis en la dua duono de la 20-a jarcento pro proksiemco al la provinca ĉefurbo.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe ĉefe funkciado kiel dormurbo, industrio, servoj kaj konstruado kaj kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Bildoj
------

* Rivero Bernesga.Rivero Bernesga.
* Carbajal de la Legua.Carbajal de la Legua.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759929
* VIAF: 316733238
 |
**Sarino** (en la germana lingvo **Saane**, en la franca lingvo **Sarine**) estas rivero en Svislando.

Priskribo
---------

La fonto de Sarino troviĝas sub la monto Sanetschhorn je alteco de 2344 m s.m supre de la komunumo Gsteig. Unu el la fontriveroj estas *Tschärzisbach*, kiu trafluas la baraĵlagon Arnensee. La rivero tiam fluas okcidenten tra la distrikto Pays-d'Enhaut. Tiam ĝi turniĝas apud Montbovon norden alfluas la baraĵlagon Lago de Grejerco. Post la elfluo el la lago ĝi preterpasas apud Friburgo trafluas tiam la Lagon de Schiffenen, kiu ankaŭ estas baraĵlago, kaj tiam fluas post la alfluo de Sense okcidente de Berno al Aro.

Komunumoj ĉe la bordo de Sarino
-------------------------------

La sekvantaj komunumoj situas ĉe la borode de Sarino (de la fonto ĝis la alfluo): Gsteig kaj Saanen, ambaŭ en Kantono Berno, tiam Rougemont, Château d'Oex kaj Rossinière en Kantono Vaŭdo. Sekvas en Kantono Friburgo la komunumoj Haut-Intyamon, Grandvillard, Bas-Intyamon, Grejerco, Broc kaj Morlon, kie Sarino alfluas al la Lago de Grejerco. Inter Rossens kaj Treyvaux en la distrikto Sarino la rivero elfluas denove el la Lago de Grejerco. Ĝi tiam pasas la komunumoj Corpataux-Magnedens, Arconciel, Hauterive, Marly, Villars-sur-Glâne, Friburgo kaj Granges-Paccot, kie ĝi alfluas la Lagon de Schiffenen. Inter Düdingen kaj Bösingen unuflanke kaj Kleinbösingen aliflanke la rivero denove elfluas el la Lago de Schiffnen. Nun ĝi forlasas la Kantonon Friburgo kaj sur ĝia lasta etapo denove fluas tra Kantono Berno. Sekvas nun Kriechenwil kaj Laupen, kie alfluas Sense. Tiam la rivero fluas tra Mühleberg, Ferenbalm, Wileroltigen por finfine inter Golaten kaj Mühleberg alflui al Aro.

Lingvolimo inter la franca kaj la germana
-----------------------------------------

La fluvojo de Sarino kongruas kun la teritoria lingvolimo inter la franca kaj la germana lingvoj. Tiu limo estas nomita ankaŭ **Roŝtifoso** por alludi al la kultura diferenco inter roŝtiema Alamanio kaj fonduema Romandio. (Roŝtio estas alemana nacia specialaĵo el raspitaj terpomoj, kiuj estas frititaj en oleo - dum fonduo estas romandia specialajo, nome supo farita el fromaĝmiksaĵo kaj brando, en kiun oni trempas panpecojn, kaj kiun oni komune manĝas el sama poto).

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj signifoj de **Sarino**

Eksteraj ligiloj
----------------

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Sarino** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)
Sajid Kutb
**Sajid KUTB**, ankaŭ latinliterigita *Sayyid Qutb*, arabe **سيد قطب**, [Sajjid Kutb] (1906 - 1966) estis islama pensinto el Egiptio, gvida membro de la organizaĵo Fratoj-Islamanoj, kiu grave influis la fundamentalismon de sunaismo. Li estis malliberigita en koncentrejo dum 15 jaroj kaj tiam li estis mortigita de Nasser kiel politika malamiko en 1966.

Komence, Kutb kredis, ke ia speco de islama demokratio estas ebla kaj dezirinda. Sed sub la rego de Nasser, kiu kruele kaj sange altrudis socialismon al Egiptio, Kutb konkludis, ke islamo kaj modernismo ne povas vivi kune. La Okcidento ne estas la nura aŭ eĉ la ĉefa minaco al islamo, sed ankaŭ la modernistaj registaroj de la islama mondo. Li komparis Nasseron al la idolanoj de Mekao en la tempo de Mohameto. Laŭ Kutb, Nasser ja estis islamano en vortoj, sed ne agoj.

Laŭ Kutb, islamano devas rezisti, eĉ ĝis sango, kontraŭ tiaj registaroj. Sed lia interpretado de islamo, religio, kiu delonge toleris tiranecon, estis nova.

Postmorte li aparte influis la politikan konceptaron de Osama Bin-Laden kaj de la Taliboj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2007-12-31 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 3569
* GND: 118881957
* LCCN: n83043300
* VIAF: 62346581
* ISNI: 0000 0000 6916 1866
* LIBRIS: 197315
* SUDOC: 03051827X
* BNF: 12191673k
* NLA: 36518539
* NDL: 01155286
* BIBSYS: 90101083
* NKC: js20060901011
* BNE: XX4579255
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Monto Aglo** (en hispana: Monte Águila) estas ĉilia urbo lokita en la regiono de Biobío.

Loĝantaro
---------

Ĝia loĝantaro estas de 6.574 loĝantoj.

Historio
--------

La historio superas al la ekzisto de Mapuĉoj kaj Araŭkoj, kolektitaj en la areo de Monto Aglo, apartenanta al la sub-delegacio de Yumbel. En 1852, tiu grupo de indiĝenoj, ĉefitaj de Nancomawuida (Ñancomahuida, en hispana), estas devigita forlasi la landon kiel rezulto de koloniiga juro, komisiita de la registaro de Manuelo Montt, kaj koloniita de germanaj enmigrintoj, gvidata de Hans Frank kaj Martin Worman. Grava okazaĵo en la formado de Monto Aglo, estis la konstruo de la ŝtata fervojo, en 1864. Post la Milito de la Paco (1880), la urbo utilis kiel transportejo kaj sendejo de armiloj kaj estontaj soldatoj kiuj estis transportitaj per ĉaroj kaj fervojo. Jam en 1887, komerca ligo inter Monto Aglo kaj la argentina urbo Neuquén, kiu daŭris ĝis 1968, periodo en kiu estis granda ekonomia kaj socia disvolviĝo de Monto Aglo, estis kreita. Ŝlosilo al la konsolidigo de Monto Aglo kiel urbo limŝtona, estis la konstruado de la fervoja branĉo, kiu aligis tiun vilaĝon kun Polcura. La trans-anda fervojo, kies konstruo komencis en 1905, estis financita de Porfirio Fumaĵita, ĉilia nacie kaj partneroj Corsini (Argentino), Karolo Viel (inĝeniero) Martin Worman kaj Horacio del Río.

Galerio
-------

* Ĉefplaco. Ĉefplaco.
* Fajrejo. Fajrejo.
* Futbala Stadiono. Futbala Stadiono.
* Lernejo. Lernejo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Monto Aglo (Ĉilio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monto Aglo (Ĉilio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala Retejo Arkivigite je 2017-06-15 per la retarkivo Wayback Machine.
La moderna Trakehnena elstaras en dresrajdo
La **Trakehnena ĉevalo** estas malpeza varmsanga ĉevala raso, origine disvolviginta ĉe la virĉevalejo de Orienta Prusio en la urbo Trakehnen el kiu la raso prenis sian nomon. Tiu virĉevalejo *Hauptgestüt Trakehnen* estis establita en 1731 kaj funkciis ĝis 1944, kiam la fino de la Dua Mondmilito kondukis al la aneksado de Orienta Prusio fare de Sovetunio, kaj la urbo enhavanta la virĉevalejon renomiĝis kiel Jasnaja Poljana.

La Trakehnena tipe estas inter 157 and 173 cm. Ili povas esti de iu ajn koloro, ĉefe beja, griza, kaŝtankolora aŭ nigra, kvankam la raso enhavas ankaŭ kelkajn blankmakulajn ruanajn kaj tobianajn. Ĝi estas konsiderat kiel la plej malpeza kaj plej rafinata el varmsanguloj, pro ties fermita bredoregistro kiu permesas eniron nur de Trakehnenoj, same kiel de kelkaj selektitaj sangostirpoj de Pursanguloj, Anglarabuloj, Ŝagjuloj kaj Arabuloj.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Trakehnena ĉevalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Trakehnena ĉevalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Trakenher Verband
* American Trakenher Association
* Trakehner - Oklahoma Ŝtata Universitato "Breeds of Livestock" Arkivigite je 1997-10-12 per la retarkivo Wayback Machine
**Sarolta Steinberger** [ŝarolta stejnberger], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Steinberger Sarolta** estis hungara kuracisto, akuŝistino-ginekologo.

Sarolta Steinberger
Sarolta Steinberger  naskiĝis la 12-an de septembro 1875 Hungario, en Tiszaújlak (nuntempa Vilok en Ukrainio). Ŝi mortis la 24-an de novembro 1966 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sarolta Steinberger devenis el riĉa juda familio. Ŝi abiturientis en Kolozsvár, poste ŝi akiris diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1900. Ŝi estis la unua ina kuracisto en la universitato. Post siaj studoj ŝi studvojaĝis en Eŭropo. Ŝi eklaboris en akuŝkliniko en Budapeŝto en 1902. Inter 1926 kaj 1944 ŝi estis ĉefkuracisto en la tutlanda asekura organizaĵo, poste ŝi vivis plene retirita en Pesthidegkút ĝis sia morto.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Az orvosnők története* (Historio de la kuracistinoj), (1902)

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 524610
 |
**Sajóhídvég** estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Miskolc. La nomo signifas: Sajó-ponto-fino.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 14  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48/20.9507
* Loĝantaro: 1100
* Poŝtkodo: 3576
* Telefonprefikso: 49

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Hernád, proksime kunfluas Hernád kaj Sajó, laŭ traira flankovojo. Tiszaújváros troviĝas 13, Miskolc 24, Szikszó 27 km-ojn.

Historio
--------

La ponto menciiĝis en 1241, la unua mencio devenis el 1261 en formo *"Hydueghe"*. La kampoj apartenis al episkopejo de Eger. Post la mezepoko la komunumo foje apartenis al la Osmana Imperio, foje al Transilvanio. Ĝis 1715 la vilaĝo troviĝis en la dekstra bordo de Hernád, tio estas inter Hernád kaj Sajó, poste la komunumo translokiĝis al la alia bordo. En 1885 incendio okazis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo 1810

Komunumoj pri *híd* (=ponto) en Hungara reĝlando
------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Baranyahídvég | Barlahida | Basahíd | Berhida | Ecsehida | Hídalmás | Hidas |
| Hidaskürt | Hidasliget | Hidasnémeti | Hídvég | Hídvégardó | Jankahíd | Jánoshida |
| Kőhida | Kovácshida | Lendvahídvég | Megyehíd | Mórichida | Óhíd | Rábahídvég |
| Sajóhídvég | Székelyhíd | Székelyhidas |  |  |  |  |

* Kategorio Sajóhídvég en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ptaho
**Ptaho** estas unu el la plej malnovaj dioj de la egipta mitologio.

Apis, la sankta bovo de Memphis, estis adorata kiel lia enkarniĝo. Li estas konsiderita kiel la edzo de Seĥmeto. Imhotep, la konstruiston de la ŝtupopiramido, oni rigardis kiel unu el la filoj de la dio *Ptaho*.

Reprezentado
------------

Kutime oni prezentas Ptahon kiel mumio en alĝustigita vestaĵo, kun senhara kaj senĉapa kapo. En siaj manoj li tenas bastonon, kiu estas kunmetaĵo el Ansa kruco kaj Vas-sceptro - simboloj de povo kaj forto. Ekde la meza regno li portas rigidan mentonbarbon.

Religia evoluo
--------------

Dum la malnova regno Ptaho kunfandiĝis kun la falkoforma Sokar, alia dio el Memphis, kaj estis nomata *Ptaho-Sokar*. La multe pli grava kunfandiĝo kun la dio de mortintoj Oziriso evoluis al la dio *Ptaho-Sokar-Oziriso*, kies bildo ofte troviĝas sur tombaldonaĵoj de privatuloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Nefertumo
* 5011 Ptaho

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ptaho en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ptaho en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ptah-Hotep Arkivigite je 2006-09-06 per la retarkivo Wayback Machine (france)
* Ptaho[*rompita ligilo*] (france)
**Sant'Antonio** estas komunumo de la komunumaro Giubiasco kaj la distrikto Belinzono en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 214 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011. La ĉefloko de la komunumo estas Melera.

Geografio
---------

Sant'Antonio situas en la supro de la Valo Morobbia, proksimume 6 kilometrojn sudoriente de la kantonĉefurbo Belinzono. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Carena, Carmena, Cascina Nova, Melera, Melirolo, Monti del Dosso, Monti di Moneda, Monti di Ruscada kaj Vellano, kaj diversaj alpopaŝtejoj. Sube de Carmena la rivero Morrobia estas baraĵita al malgranda baraĵlago.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 33,58 km², de kiuj 81,6% estas kovritaj de arbaro, 7,6% servas por agrikulturo kaj 1,0% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Sant'Antonio limas en nordo al Arbedo-Castione, en nordoriento al Roveredo (Kantono Grizono), en oriento al Gravedona ed Uniti (Italio), en sudsudoriento al San Nazzaro Val Cavargna, en sudo al Cavargna (Italio), en sudokcidento al Ponte Capriasca, en okcidentosudokcidento al la interkomuna teritorio de Cadenazzo kaj Monteceneri, en okcidento al Pianezzo, kaj en nordokcidento al Belinzono.

Trafiko
-------

Sant'Antonio situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas pere de saka vojo tra la Valo Morobbia. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas proksimume 10 kilometrojn okcidente en Camorino. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita pere de buslinio al Belinzono.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Sant'Antonio datiĝas el la jaro 1371 per mencio de la pastra preĝejo *SS. Antonio Abate e Abbondio*. Dum mezepoko Sant'Antonio apartenis al la komunumo Vallemorobbia, kiu apartenis al la Grafejo Belinzono kaj post la konkero fare de la Svisa Ĵurkomunumo fine de la 15-a jarcento al ties Voktejo Belinzono. La komunumo Sant'Antonio estis kreita en la jaro 1831 per la divido de la malnova Najbararo Valo Morobbia al la tri novaj komunumoj Pianezzo, Sant'Antonio kaj Vallemorobbia in Piano. De 1464 ĝis 1831 en Carena ekzistis ferominejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj signifoj de Sant'Antonio

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Graziano Tarilli*: *Sant'Antonio* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-02-07)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Sant'Antonio

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Sant'Antonio** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Belinzono |
| --- |
|  **Komunumaro Belinzono:** Arbedo-Castione  •  **Belinzono**  •  Lumino **Komunumaro Giubiasco:** Cadenazzo  •  Camorino  •  **Giubiasco**  •  Isone  •  Pianezzo  •  Sant'Antonino  •  Sant'Antonio **Komunumaro Tiĉino:** Gnosca  •  Gorduno  •  Gudo  •  Moleno  •  Monte Carasso  •  Preonzo  •  **Sementina** |  |

 |
Amuleto kun uĝato (Muzeo de Louvre).
En la antikva Egiptio, la **Uĝato** aŭ **Uĝata Okulo**
(*irt wḏȝ*: *savita okulo* aŭ *protektata okulo*) estas protektiva
simbolo, kiu bildigas la okulon de la dio Horuso: 

Hieroglifa skribo
La egiptologoj rigardas ĝin kiel miksaĵo de homa okulo kun okulo de falko: ĝi kombinas detalojn de homa okulo kun la makuloj videblaj sub la falka okulo.

La mito
-------

Horuso ekbatalis kontraŭ Seto por venĝi la murdon de sia patro Oziriso. Dum la lukto, li perdis sian maldekstran okulon, elŝirinte de Seto, kiu distranĉis ĝin en ses erojn, antaŭ ĵetis ilin en la Nilon. Per fiŝreto, Toto reprenis la erojn, krom unu, kiun li rekreis magie.

La Uĝato havis magian funkcion ligita al la resaniĝo, profilaktiko, kompleteco kaj vido de la "nevidebla". Ĝi estas bildita sur la sarkofagoj, sur amuletoj kaj brustojuveloj. La mumiigistoj metis Uĝaton sur la tranĉojn, kiujn ili faris ĉe la korpo de la mortinto, por simbole fermi ilin.

La Uĝato estis desegnita sur la pruon de ŝipoj, por, oni opiniis, fari ke la
ŝipo vidu kaj evitu la marajn danĝerojn. Tiu tradicio estas ankoraŭ viva en Mediteraneo, kaj ĉefe en Malto.

**Ŝipoj kun okulo ĉe la pruo** (alklaku por grandigi).

* Tipa fiŝboato de Marsaxlokk, MaltoTipa fiŝboato de Marsaxlokk, Malto
* Alia malta boato kun du okulojAlia malta boato kun du okuloj
* Maketo de triremoMaketo de triremo
* Odiseo kaj la sirenoj.Odiseo kaj la sirenoj.

Matematiko
----------

La frakciaj valoroj de ĉiuj parto de Uĝato
Laŭ notacioj trovataj en la papiruso de Rhind, ĉiu el la partoj de
la horusa okulo simbolis frakcion, (kiel indikata sur la ĉi-apuda bildo)

La tutaĵo de la okulo valoris 1/2 + 1/4 + 1/8 + 1/16 + 1/32 + 1/64 = 63/64
(la mankanta frakcio estis eble magie aldonita far de Toto).

Tiu frakcioj utilis por noti la mezurojn de *heqat* (ĉ. 4,785 litroj),
mezurunuo por grenoj.

Tamen tiu hipotezo estas kontraŭdiskutata.

Aliaj okulaj simboloj
---------------------

la okuloj de Budho, templo de Katmanduo
Iuj vidas la Okulo de Horuso kiel origino de diversaj simboloj, kiel
la Providenca okulo, framasonaj simboloj, la okulo de la
granda Sigelo de Usono aŭ budhismaj simboloj.

Okulo estas sufiĉe grava aĵo, por esti ofte multloke uzata kiel simbolo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* france La okulo de Horuso, el "*L'Égypte antique, de Geb et Nout*" Arkivigite je 2011-09-12 per la retarkivo Wayback Machine
* france Numeraj valoroj de Uĝato *(kun ligiloj al aliaj ejoj)*
* angle Okulo de Reo, aŭ okulo de Horuso Arkivigite je 2012-02-23 per la retarkivo Wayback Machine

  

* Uĝato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Uĝato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sakaka,** arabe **سكاكا‎** estas urbego, ĉefurbo de Regiono Ĝaŭfo en nordokcidenta Sauda Arabio. La historia loknomo estis Ĝaŭf.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 100 km²
* Supermara alteco: 566 m
* Loĝantaro: 242,813 (2010)
* Horzono: UTC+3 (ankaŭ somere)
* Telefonkodo:
* Poŝtkodo:
* Koordinatoj: 29° 58′ 11″ N 40° 12′ 00″ O﻿ / ﻿29.96972 °N, 40.20000 °O﻿ / 29.96972; 40.20000 (mapo)

Geografio
---------

Sakaka situas en nordokcidenta parto de la lando en monta kaj dezerta regiono. Rijado troviĝas 867 km .

Historio
--------

Sakaka estis loĝata jam pli ol kvar mil jaroj. La urbego estas loko de arkeologiaj lokoj. Dum la historio la estis ripozejo de karavanoj inter Mediteraneo kaj Hinda Oceano. En la lastaj jaroj la registaro financis monon al la urbego. La plej menciinda estas la universitato fondita en 2005.

Ekonomio
--------

Sakaka estas agrikultura urbo, kie oni produktas datojn (200,000 palmoj), olivojn (12,000,000 arboj). La irigacia akvo venas el putoj.

Trafiko
-------

Sakaka havas trairantan ĉefvojon. Civila flughaveno funkcias proksime (30 km).

Klimato
-------

Sakaka apartenas al la dezerta klimato. Jare pluvas nur 56 mm, inter junio kaj septembro ne pluvas.

Fontoj
------

* WikiTrans
*
Hispana sakristiano de la 19-a jarcento
En kristanismo, **sakristiano** (latine *sacristānus*) estas homo, dungita de la paroĥo, kiu zorgas pri tio, kaj pretigas la preĝejon antaŭ ĉiaj kultoj. La ofico nomiĝas laŭ la sakristio, la ĉambro en kiu oni konservas diversajn kultaĵojn, kiun la sakristiano mastrumas. Ofte la sakristiano estas ankaŭ orgenisto.

Historio
--------

La sakristiano estis tradicie vira. En vilaĝoj, en pli malnovaj tempoj li ne ricevis salajron sed, kiel dankaĵo pro siaj servoj iradis "rikoltumi" donacojn de farmbienoj al farmbienoj: donatis je li ovojn, lardon, grenon, ktp. Eĉ post kiam ili iĝis salajritaj la kutimo helpi lin kaj ties familio pere de elagrikulturaj donacojn pludaŭris iom da tempo.

Nuntempe en eŭropaj landoj kristanismo tiom kadukiĝis (eĉ pastroj rapidege malaperas) kaj nur malofte ekzistas plu sakristianoj, ofte komunumo de bonvolaj virinoj plenumas neformale tiujn taskojn, kies kiomo cetere pro la simpligo de la kultoj (kaj ties malabundiĝo, se ne tuta malapero) multe malpliiĝis.

Referencoj
----------

1. ↑  Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto: sakristi/an/o

Eksteraj ligiloj
----------------

* deĵoro de sakristiano pasintece (france)
* Sacristan (angle). *Catholic Encyclopedia*.
**Anatol Fejgin** (naskiĝis la 25-an de septembro 1909 en Varsovio, mortis la 28-an de julio 2002 samloke) – membro de Komunista Partio de Pollando, Pola Laborista Partio kaj Pola Unuiĝinta Laborista Partio, funkciulo de Ĉefa Estraro de Informado kaj Sekureca Oficejo de Pola Popola Respubliko, maldungita post forkuro de Józef Światło, forigita de PULP pro trouzo de la regopovoj, arestita kaj kondamnita al 12 jaroj da mallibero. Enkondukinta torturojn de Anatemitaj Soldatoj.

Vivo
----

**Antaŭmilitaj jaroj**

Li naskiĝis en Varsovio en la juda familio, kiel filo de Moseo kaj Maria Kacenelebogen. En 1924 apartenis al memedukigaj rondetoj, kaj poste al revolucia lerneja organizaĵo – Asocio de Socialisma Junularo, gvidata de Asocio de Laborista Junularo en Pollando. En 1927 post fino de gimnazio en Varsovio, komencis studojn en Medicina Fakultato de Varsovia Universitato. Dum studado estis ligita kun revolucia organizaĵo de altlerneja junularo "Pochodnia" (Torĉo) kaj kun Internacia Ruĝa Helpo. En 1928 iĝis oficiala membro de Asocio de Laborista Junularo sur la tereno de Varsovio kaj membro de Komunista Partio de Pollando. En 1929 estis kondamnita al 2 jaroj de mallibero pro komunisma agado, en 1932 denove al 4 jaroj de mallibero. Postperiode estis etata funkciulo de KPP, ĝis ĝia malfondo en 1938.

**Periodo de la dua mondmilito**

Vidu ankaŭ
----------

* Mieczysław Widaj
* Helena Wolińska
* Stefan Michnik
* komunista krimo

* Kategorio Anatol Fejgin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 652224
* GND: 1069449385
* VIAF: 315524209
 |
**Saucony** /ˈsɔːkəni/ estas usona produktanto de sportaj kaj kuraj ŝuoj .

Historio
--------

Saucony jazz sportŝuo
La firmao estis fondita en 1896 en la vilaĝo de Kutztown en Pensilvanio en Usono. La nomo de la firmao ricevis post la rivero kiu fluas tra la vilaĝo kaj estas nomita fare de la indianoj "Sak-o-ni" kaj la signifo de la nomo estas "la superflua fluo de akvo". En 1910, Avraham Hyde, rusa enmigrinto, malfermis ŝuproduktadfirmaon en Kembriĝo, Masaĉuseco, kaj en 1972 li aĉetis Sacconi, kiu komencis produkti de Kembriĝo. En la 1990-aj jaroj, Sacconi iĝis la ĉefa marko de Hyde kaj la firmao oficiale ŝanĝis sian nomon al Sacconi .

En 2005 ĝi estis akirita fare de la Stride Rite Corporation, kiu poste estis akirita fare de la ŝuĉeno Payless ShoeSource.

Referencoj
----------

1. ↑   Running History: Saucony Through the Ages (angle) (August 2, 2023). Alirita 2023-08-28.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Saucony en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
La duklando **Saksio-Merseburg**, germane *Sachsen-Merseburg* [SAKsn-MERzeburk] estis teritorio de la Sankta Romia Imperio kaj ekzistis ekde 1656/57 ĝis 1738 kun la rezidejo Merseburg. Ĝi estis posedaĵo de flanklinio de la albertida branĉo de la dinastio Wettin. 

La saksia elektoprinco Johano Georgo la 1-a en sia testamento en 1652 decidis, ke ĉiuj tri pli junaj filoj post lia morto ricevu novajn princlandojn kreendajn el la elektoprinclando Saksio. Post lia morto en 1656 en kunvenoj de aprilo 1657 kaj de 1663 ekestis la duklandoj Saksio-Weißenfels, Saksio-Zeitz kaj Saksio-Merseburg. 

kastelo Merseburg
La laŭ aĝo tria filo princo Kristiano ricevis la kastelojn, urbojn, komunumojn kaj teritoriojn Merseburg, *Plagwitz* kaj *Rückmarsdorf* (ekde 1891 respektive 2000 partoj de Lepsiko), Delitzsch (kun kastelo Delitzsch), Bad Lauchstädt, Schkeuditz, Lützen, Bitterfeld, Zörbig, la graflandon Brehna kaj la margraflandon Malsupra Luzacio, inkluzive de la urboj kaj kasteloj Calau, Luckau, Lübben, Doberlug, Finsterwalde, Döbern, Forst kaj Guben. Plejgrandparte tiuj posedaĵoj antaŭ la reformacio ĝis la jaro 1562 apartenis al la katolika episkoplando Merseburg, kiu tiujare perdis siajn teritoriajn posedojn. 

Post la morto de la lasta regnestro, la duklando re-unuiĝis kun la elektoprinclando Saksio, el kiu ĝi antaŭe estis kreita. Ĝia teritorio tamen hodiaŭ apartenas ne al la federacia lando Saksio, sed al la najbaraj Saksio-Anhalto kaj Brandenburgio.
**Saint-Moreil** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 292 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Blazono de Saint-Moreil.

Geografio
---------

Saint-Moreil etendiĝas sur 23,94 km², kaj havis 292 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 12 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Moreil situas je alteco de 587 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Moreil apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Joseph Lehericy, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Moreil apartenas al la kantono de Royère-de-Vassivière, kies ĉefurbo estas Royère-de-Vassivière. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Royère-de-Vassivière
**Antonina Makarova**, ekde edziniĝo **Ginzburg** (ruse *Антонина Макаровна Макарова*; naskiĝis en 1920 aŭ 1921 en vilaĝo Malaja Volkovka en Smolenska gubernio — ekzekutita la 11-an de aŭgusto 1979) estis soveta kuracistino kaj pafistino de maŝinpafilo, volontulino de la Rusa Liberiga Popol-Armeo, kaj poste de Sturma Brigado de SS "RONA", fifamiĝinta pro amasa ekzekuto de malamikoj.

Ŝi finis mezlernejon en Moskvo. Post germana invado en Sovetunion la 22-an de junio 1941 ŝi estis mobilizita al la Ruĝa Armeo kiel flegistino. Ŝi finis kurson pri maŝinpafiloj. Dum bataloj en Belorusa SSR oktobre ŝi estis kaptita de germanoj. En militkaptitejo ŝi komencis kunlaboron kun nazioj. Fine de 1941 ŝi estis veturigita al Brjanska provinco, kie ŝi aliĝis al popola milico, formigita de Konstantin Voskobojnik kaj Bronisław Kaminski. Ŝi priservis pezan mitralon *Maxim*, pro kio ŝi ricevis moknomon "Tonjka-Pulemjotĉica" (Tonjka-mitralestino). 

Ŝi plenumis mortpunojn kontraŭ komunistoj kaj kaptitaj sovetaj partizanoj kaj ruĝarmeanoj. Laŭ postmilitaj sovetaj donitaĵoj ŝi murdis propramane ĉirkau 1500 personojn. Post alveno de la Ruĝa Armeo ŝi estis evakuita por kuraci sin en Brjansk, kaj fine de 1943 al Lepel (Vicebska regiono). Post transformiĝo de RONA al Sturma Brigado fine de julio 1944 ŝi aliĝis al ĝi, sed baldaŭ estis arestita de germanoj kaj sendita al koncentrejo. Fine de la Dua mondmilito kune kun aliaj enprizonigitoj ŝi estis sendita al Ĉeĥoslovakio, kie ŝin liberigis sovetaj soldatoj. 

Post la fino de la milito ŝi sukcesis kaŝi sian veran identecon akirinte dokumentojn kun la nomo Parfjonova, atestantajn ŝian partoprenon en la milito kiel kuracistino de la 422-a Medicin-Sanitara Bataliono. Oni ŝin eĉ distingis per kelkaj ordenoj. Ŝi loĝis en Lepel en Belorusa SSR. En 1977 ŝia frato, provante akiri permeson forveturi eksterlanden, malkaŝis verajn donitaĵojn de la fratino. Antonina Makarova estis tuj arestita. Ŝi ne konfirmis sian partoprenon en amasa pafmortigado. La 20-an de novembro 1978 ŝi estis kondamnita al mortpuno.

Bibliografio
------------

* K. A. Zalesski. Кто был кто во второй мировой войне. Союзники Германии, Moskvo 2003.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografio de Antonina M. Makarova (ruse)
* Kat\_w\_spodnicy.html A. Poczobut, Kat w spódnicy, GW Ekzekutisto en jupo, Gazeta Wyborcza


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 530964
* GND: 1155843355
* VIAF: 2322152381760501950004
 |