recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Kosma vojaĝo*** estas scienc-fikcia filmo pri flugo sur la Lunon, kreita en studio Mosfilm en 1935. Malgraŭ dato de sia apero, la filmo estis farita kiel muta (la sovetia kinoindustrio produktis mutajn fimojn ĝis la mezo de la 1930-aj jaroj, ĉar ili estis malpli multekostaj, ol la sonaj). De arta vidpunkto ĝi ne prezentas grandan intereson; la historio en ĝi estas ordinara kaj kliŝa por la sovetia scienc-fikcio de tiu tempo. Tamen, ĝi estas interesa kiel ekzemplo de frua filmo, demonstranta kosman flugon. En multaj detaloj ĝi similas filmon Virino sur la Luno (1929) de germana reĝisoro Fritz Lang, sed ĝi estas pli korekta science. Ĝia konsilisto estis Konstantin Ciolkovskij, kaj li kreis modelojn de du raketaj ŝipoj, demonstrataj en la filmo. Por montri senpezecon oni uzis kablojn, sur kiuj pendis aktoroj, kaj specialajn rivoluantajn dekoraciojn. Similan rimedon uzis poste Stanley Kubrick en 2001: A Space Odyssey. La astronaŭtoj sur la Luno moviĝas salte, same kiel tio okazis poste en la realeco. Por montri iliajn movojn, oni uzis pupan animacion.

La filmo estis tre populara siatempe kaj restis ununura sovetia SF-filmo pri kosmaj flugoj ĝis la fino de la 1950-aj jaroj.

En 2006 la filmo estis demonstrita en Moskvo en kinofestivalo de unuaj sovetiaj sciencfikciaĵoj, dediĉita al la 45-a datreveno de la flugo de Jurij Gagarin. La muzikon por ĉi tiu demonstro kreis populara bando Mumij Troll.

Nun oni povas spekti la filmon kun subtitoloj en Esperanto ĉe Google Video kaj elŝuti ĝin ĉe Rapidshare.com.

Ligiloj
-------

* Spekti la filmon rete kaj elŝuti Arkivigite je 2007-10-24 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Skizo de traka triangulo
**Traktriangulo** estas fervoja instalaĵo, kiu kunigas tri trakojn per trakforkoj. Almenaŭ du el la flankoj de la triangulo estas kurbaj; ofte ĉiuj tri.

Estas du diversaj kialoj por konstrui traktriangulojn:

* Kunigo de fervojaj linioj el tri direktoj;
* Eblo turni lokomotivon aŭ vagonon je 180°.

Kunigo de tri linioj
--------------------

Kie fervojaj linioj el tri direktoj kunvenas, la plej simpla solvo estas, ke ĉiuj tri finiĝu en unu stacio. Ĉar stacio havas nur du elirojn, almenaŭ du el la tri linioj devas en-/eliri ĉe la sama flanko. Tio signifas, ke trajno venanta per unu el tiuj du linioj kaj foriranta per la alia devas ŝanĝi la direkton en la stacio, kio kostas tempon.

Pli komforta solvo estas kunigi la tri liniojn per traka triangulo. Tiam ĉiuj eblaj trajnoj povas traveturi sen direktoŝanĝo, eĉ sen halto.

Se la koncernataj linioj estas unutrakaj, ne estas problemoj. Se ili estas dutrakaj, iuj trajnoj devas kruci kontraŭdirektajn trakojn, trairante la triangulon. Tio devigas trajnojn atendi kaj reduktas la kapaciton de la linioj. Tiu malavantaĝo estas evitebla per dunivela triangulo, kie la interkruciĝo de trakoj okazas sur/sub pontoj. Tiu solvo tamen estas multekosta.

Turnado de tramo per traka triangulo

Direktoŝanĝo de veturilo
------------------------

Lokomotivo aŭ trajno, kiu trairas tutan triangulon, devas dufoje ŝanĝi la veturdirekton kaj fine alvenas sur la loko, de kie ĝi ekiris, sed estis turnita je 180°. Tio gravas ĉe nesimetriaj veturiloj, ekzemple preskaŭ ĉiuj vaporaj lokomotivoj.

Ĉar vapora lokomotivo havas preferatan veturdirekton, oni iam konstruis trakatriangulojn kun la aparta celo turni lokomotivojn. La mastrumaj kostoj de tia triangulo estis malpli altaj ol tiuj de turndisko.

Tiu tekniko estas uzata ankaŭ por tramoj, kie mankas spaco por turna maŝo.

Bezono de tereno
----------------

La tereno interne de traka triangulo estas malfacile uzebla, ĉar ĝi

* estas malfacile atingebla,
* havas kurbajn randojn kaj akrajn pintojn,
* ricevas trajnan bruon de ĉiuj flankoj.

Pro tiuj malavantaĝoj oni deziras laŭeble malgrandajn triangulojn. Aliflanke malgrandaj trianguloj havas malgrandajn trakajn kurboradiusojn kaj tial permesas nur malaltan rapidon, eble eĉ ne akceptas ĉiajn veturilojn.

Skizo de traka kvinangulo
Alia solvo, kiu konsumas malpli da tereno, estas traka kvinangulo (trakostelo). Ĝi necesigas kvar direktoŝanĝojn dum traveturo. Tia trakostelo (eble la lasta konservita) ekzistas en la stacio de Mals en la Venosta Valo, finstacio de la fervojo inter Bolzano-Bozen kaj Mals.

Kiel montras la skizo, eblas konstrui trakostelon tiel, ke ĝi situas tute je unu flanko de la ĉefa linio. Se oni uzas ambau flankojn de la linio, necesas malpli da spaco.
Watchtower Bible and Tract Society.
La **Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania** (pli mallonge Watch Tower Society, en Esperanto *Societo Gardoturo*) estas sen profitcela korporacio kun sidejo en la urbo Nov-Jorko, Usono. Ĝi estas la ĉefa jura organismo uzata de la Atestantoj de Jehovo. Ĉi tiu korporacio eldonas literaturon kaj organizas konvenciojn kaj lernejojn por la agado de la atestantoj de Jehovo. La atestantoj de Jehovo havas aliajn korporaciojn ekvivalentajn en pluraj landoj, kiel la *International Bible Students Association* de Londono, Britio inter multaj aliaj, sed ĉar tiuj estas landaj filioj, ili ĉiuj laboras en plena kunlaborado kun la Societo Gardoturo de Pensilvanio. Ĉi tiuj societoj distribuas pli ol 2.000 milionoj da bibliaj publikigaĵoj jare.. Inter ili la plej oftaj kaj konataj tutmonde estas *La Gardoturo* kaj *Vekiĝu!*.

Vidu ankaŭ
----------

* Oficiala retpaĝo de la Societo Gardoturo Arkivigite je 2009-08-15 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑  La Atestantoj de Jehovo. Organizitaj por prediki la bonajn novaĵojn. (DVD)
 

* Kategorio Societo Gardoturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 345065
* GND: 1013967-9
* LCCN: n50072584
* VIAF: 145519734 148376734, 145519734
* ISNI: 0000 0004 0387 5507, 0000 0004 0546 3979
* SUDOC: 029557429
* BNF: 12115813k
* MBA: 624b63ab-5211-40db-8aaa-b205a859d73d
* NDL: 01241109
* NKC: ko2011425747 kn20110405007, ko2011425747
 |
Tomasz Majewski (2008)
**Tomasz MAJEWSKI** (nask. 30-a de aŭgusto 1981-a jaro en Nasielsk) - pola sportisto, globoĵetisto, ĉampiono dum Olimpikaj ludoj en Pekino.

Li estis 15-jara kiam li startis esti globoĵetisto, tamen unuaj sukcesoj li atingis antaŭ fino de lernado en mezlernejo en Ciechanów. Li estas diplomito de Universitato de Stefan Wyszyński en fakultato de sociaj kaj historiaj sciencoj. Dum olimpikaj ludoj en Pekino li gajnis oran medalon, li ankaŭ estis ĉe olimpikaj ludoj en Ateno.

Kluboj
------

Liaj kluboj (laŭ kronologio)

- WMKS Płońsk

- Skra Warszawa

- Warszawianka

- AZS-AWF Warszawa (nune)

Venkoj
------

Antaŭ olipikaj ludoj liaj plej gravaj sukcesoj estis:

- bronza medalo dum Hala Mondĉampionado en 2008 jaro en Valencio

- 4-a pozicio dum Hala Mondĉampionado en 2004 en Budapeŝto

- ora medalo dum Universiado en Izmir (2007)

- 5-a pozicio dum Mondĉampionado en Osako

Lia rekordo estas 21.51 da metroj faritaj dum olimpikaj ludoj en Pekino.

Ses-foja Ĉampiono de Pollando kaj kvar-foja Hala Ĉampiono de Pollando.

Lia staturo estas 204 cm kaj li pezas 130 kilogramoj. Li loĝas en Słończewo. Private li tre ŝatas basketbalon.

Eksternaj ligiloj
-----------------

* Kategorio Tomasz Majewski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri Tomasz Majewski (pl)[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 260030
* VIAF: 307175142
 |
**Tomasz Miśkiewicz** (naskiĝis la 9-an de julio 1977) – pola islama kleriko, muftio de Islama Religia Asocio en Pola Respubliko kaj prezidanto de Supera Kolegio de Islama Religia Asocio.

Vivo
----

Kiel ŝaria edukito kaj licenciulo pri la islama leĝo en Saud-Arabio plenumis funkcion de imamo en la komunumo de Bjalistoko. Muftio iĝis la 20-an de marto 2004 dum la 15-a Kongreso de Islama Religia Asocio.

Li gvidas reprezentejon de Monda Asembleo de Islama Junularo (WAMY) por Orienta Eŭropo kaj fondaĵon por konstruo de komerca-moskea centro en Varsovio. Disvolvas kamparan turismon en la regiono de polaj malnovaj tataraj moskeoj - Podlaĥio.

Distingoj
---------

En 2006 estis distingita per Arĝenta Merit-Kruco pro la meritoj favore al popularigo de la kulturo de naciaj minoritatoj kaj agado por ekumena dialogo. En 2011, pro la meritoj en agado por islama socio en Pollando kaj interreligia- interkultura dialogo, estis distingita per Ora Merit-Kruco.

Literaturo
----------

* Piotr Borawski, Aleksander Dubiński, *Tatarzy polscy* (Polaj tataroj), Iskry, Varsovio 1986, p. 270. ISBN 83-207-0597-5
* Piotr Borawski, *Tatarzy w dawnej Rzeczypospolitej* (Tataroj en malnova Respubliko), LSW, Varsovio 1986, p. 317. ISBN 83-205-3747-9
* Jan Tyszkiewicz (1989). *Tatarzy na Litwie i w Polsce; studia z dziejów XIII-XVIII* (Tataroj en Litovio kaj Pollando; studoj pri la historio de la 13-18 jarcentoj), PWN, Varsovio, p. 343. ISBN 83-01-08894-X
* Ryszard Saciuk (1989). *Tatarzy podlascy* (Podlaĥiaj tataroj), Regiona Muzeo de Bjalistoko, p. 36.

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 588812
* GND: 1241120692
* VIAF: 249945151
* ISNI: 0000 0003 7062 7207
 |
The Black Keys koncerte ĉe The Agora en Januaro 2009.
**The Black Keys** estas usona rokmuzika bando formita en Akron (Ohio), en 2001. La grupo konsistas el Dan Auerbach (gitaristo, kantisto) kaj Patrick Carney (drumisto). La duo ekkarieris kiel sendependa muzikistaro, kiu registris muzikon en keloj kaj mem-produktis sian diskaron, antaŭ ili finfine aperis kiel unu el la plej popular garaĝrokaj artistoj dum la dua tajdo de revivigo de la ĝenro en la 2010-aj jaroj. La forta blusroko|blusroka stilo de la bando devenas el blusaj influoj de Auerbach, inklude de Junior Kimbrough, Howlin' Wolf, kaj de Robert Johnson. 

Amikoj ekde infanaĝo, Auerbach kaj Carney fondis la grupon post eliri el la lernejo. Post subskribi kun la sendependa registromarko Alive, ili publikigis sian premieran albumon, nome *Big Come Up* (2002), kiu havigis al ili novan kontrakton kun Fat Possum Records. Laŭlonge de la venonta jardeko, the Black Keys konstruigis al si kontraŭkulturan publikon pere de etenda turneo de malgrandaj kluboj, oftaj albumpublikigoj kaj aperoj en muzikfestivaloj, kaj malferma permesilo por iliaj kantoj. Ilia tria albumo, *Rubber Factory* (2004), ricevis kritikan aplaŭdon kaj plialtigis la profilon de la bando, kio kondukis al diskokontrakto kun grava firmao Nonesuch Records en 2006. Post mem-produkti kaj registri siajn kvar unuajn diskojn en propraj studioj, la duo kompletigis *Attack & Release* (2008) en profesia studio kaj dungis produktoron Danger Mouse, kiu poste iĝis ofta kunlaboranto kun la bando. 

The Black Keys koncerte ĉe la Madison Square Garden en Marto 2012.
La komerca elrompo de la grupo venis en 2010 kun *Brothers*, kiu kun sia populara unuopaĵo "Tighten Up", ricevis tri premiojn Grammy. Ties sekvo en 2011 nome *El Camino* (la vojo, en hispana) ricevis fortan sukceson kaj pintis en la numero dua en la listo de la gazeto Billboard nome *200 chart*, kio kondukis al la unua koncerta turneo de la bando en sia kariero, nome *El Camino Tour*. La albumo kaj sia sukcesa unuopaĵo "Lonely Boy" ricevis tri premiojn Grammy. En 2014, ili publikigis sian okanb albumon, nome *Turn Blue*, kiu iĝis numer-unua disko en Usono, Kanado kaj Aŭstralio.

Diskaro
-------

### Studioalbumoj

* The Big Come Up (2002)
* Thickfreakness (2003)
* Rubber Factory (2004)
* Magic Potion (2006)
* Attack & Release (2008)
* Brothers (2010)
* El Camino (2011)
* Turn Blue (2014)
* 'Let's Rock' (2019)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 615091
* GND: 320696243 10342635-8, 320696243
* LCCN: no2004096456
* VIAF: 122218719
* ISNI: 0000 0001 0656 4382
* SUDOC: 147759382
* BNF: 15121584x
* MBA: d15721d8-56b4-453d-b506-fc915b14cba2
* BIBSYS: 7057458
* NKC: xx0145443
 |
*The Bloudy Tenent of Persecution*, 1644
***The Bloudy Tenent of Persecution, for Cause of Conscience, Discussed in a Conference between Truth and Peace*** ("La sanga principo de persekutado pro afero de konscienco", Londono) estas libro de 1644 pri la registara forto verkita de Roger Williams, fondinto de la Providencaj Plantejoj en Nov-Anglio kaj kunfondinto de la Unua Baptisma Eklezio en Ameriko. *Tenent* estas eksmoda literumado de *tenet*, kaj la libro argumentas por la "separmuro" inter eklezio kaj ŝtato kaj por la toleremo fare de la ŝtato por la variaj kristanaj eklezioj, inter kiuj katolikismo, kaj ankaŭ por "paganoj, judoj, turkoj aŭ kontraŭ-kristanaj konsciencoj kaj adoroj." La libro prezentas la formon de dialogo inter Vero kaj Paco kaj estas respondo al korespondado kun la Bostona pastoro John Cotton rilate al la apogo fare de Cotton al la ŝtata plifortigo de religia unuformeco en la Kolonio de la Golfo de Masaĉuseco. Williams argumentas, ke kristanismo postulas la ekziston de aparta civila aŭtoritato kiu ĝenerale ne perfortu la pensolibero, kiun Williams interpretis kiel Di-donita rajto.

La traktaĵo *The Bloudy Tenent of Persecution for Cause of Conscience* estis amplekse legata en la denaska lando, kaj estis pasia plendo por absoluta religia libereco kaj la totala separado de eklezio kaj ŝtato. Libereco de konscio havis altan prioritatecon super la teologiaj, filozofiaj kaj politikaj farendaĵoj, ekde kiam Marteno Lutero malakceptis nuligi siajn kredojn antaŭ la Dieto de la Sankta Romia Imperio ĉe Worms en 1521, ĉar ili ne estis pruvitaj kiel falsaj fare de la Biblio.

Notoj
-----

1. ↑  Roger Williams, Richard Groves, *The bloudy tenent of persecution for cause of conscience* (Mercer University Press, 2001), p. 3  (alirebla en Google Books, 28a de Julio, 2009) 0865547661, 9780865547667
2. ↑  James P. Byrd, *The challenges of Roger Williams: religious liberty, violent persecution, and the Bible* (Mercer University Press, 2002) (alirita en Google Book en 20a de Julio, 2009)
3. ↑  Olmstead, Clifton E (1960), History of Religion in the United States, Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall. p. 102–5.
4. ↑  Olmstead, Clifton E (1960), History of Religion in the United States, Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall. p. 5.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724194
 |
**Komerca lernejo** estas profesiiga lernejo por estontaj komercistoj, kiun eblas frekventi post paso de mezlernejo. Ĝi en Eŭropo ekkutimiĝis en la 1820-aj jaroj, en aliaj kontinentoj iom poste, kaj la konkreta instruplano tre varias laŭ landoj (kaj ankaŭ signife ŝanĝiĝis laŭ la historio).

Germanio
--------

En la Germana Federacio la unua "komercista lernejo" (germane "Kaufmannsschule") fondiĝis en 1818 en la urbo Gotha, centra urbo de la duklando Saksio-Gotao-Altenburgo, fare de *Ernst-Wilhelm Arnoldi*, asekura komercisto konsiderata la "patro de asekuraj kompanioj en Germanio". Post la Dua Mondmilito en Federacia Respubliko Germanio la komercaj lernejoj, nun kutime nomataj *Handelsschule* (prononco [HANdlsŝu:le]), estas lernejo de metia instruado kiu fineblas en du jaroj, se lernanto ankoraŭ ne sukcese finis reallernejon aŭ la unuan parton de gimnazio, aŭ en unu jaro se jam pasiĝis tia lerneja finekzameno. Krom ĝenerale edukaj fakoj kiel matematiko, gepatra kaj fremdaj lingvoj, natursciencoj fiziko, kemio kaj biologio, sociaj sciencoj historio, politiko, geografio, sporto kaj artaj fakoj, instruiĝas specifaj fakoj kiel komerca administrado, ekonomiko, kontado kaj informadiko. Post sukcesa paso de komerca lernejo povas sekvi plia specialiga lernejo, nomata *Höhere Handelsschule* ("pli alta komerca lernejo").

Aŭstrio
-------

En Aŭstrio la komercaj lernejoj, same post la Dua Mondmilito kutime nomataj *Handelsschule* (mallongigite HAS, prononco [haŝ]) estas profesiiga mezlernejo (germane *berufsbildende mittlere Schule*, mallonge BMS), kies fokuso estas je komercaj fakoj. La ŝtataj komercaj lernejoj kutime estas en samaj konstruaĵoj kiel la komercaj akademioj (germane *Handelsakademie*, mallonge HAK) - tial kutimas komuna mallongigo BHAK/BHAS por *Bundeshandelsakademie/Bundeshandelsschule*). La eduko por la kutime 14- ĝis 17-jaraj gelernantoj daŭras tri jarojn, inkluzivas projektan laboraĵon kaj gvidas al finekzameno parola kaj skriba.

Ĉeĥoslovakio
------------

Post la disfalo de la Habsburga Imperio post la Unua Mondmilito, la komercaj lernejoj de Ĉeĥoslovakio komence funkciis tre simile al la samspecaj aŭstriaj lernejoj, ĝis kiam post la Dua Mondmilito la lando iĝis parto de la komunisma Orienta Bloko kaj komercaj lernejoj juĝiĝis simboloj de kapitalismo kaj ne plu bezonataj. En la intermilita tempo en la lando aktivis aparte multaj gravaj esperantistoj kiel instruistoj de komercaj lernejoj: unu el la ekzemploj estas Theodor Kilian.

Anglalingvaj landoj
-------------------

La koncepto *Business school* de anglalingvaj landoj celas universitatnivelan **komercan altlernejon**, do estas fake pli altnivela ol la mezeŭropa koncepto de komerca lernejo, kiu transpreniĝis al la esperantlingva termino de "komerca lernejo".
**Tamazulapam del Espíritu Santo** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Tamazulapam del Espíritu Santo*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 031.

Geografio
---------

**Tamazulapam del Espíritu Santo** apartenas al la distrikto Mixe al kiuj apartenas entute 17 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Norte, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6908 loĝantojn. El tiuj estis 3232 viroj kaj 3676 virinoj. La komunumo havas surfacon de 63.79 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2040 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5713 indiĝenoj. El tiuj 4932 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4932 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tamazulapam del Espíritu Santo[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Tamazula de Gordiano** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Tamazula de Gordiano. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 085.

Geografio
---------

**Tamazula de Gordiano** apartenas al la regiono Sureste kiu situas en la sudoriento de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 35987 loĝantojn. El tiuj estis 17289 viroj kaj 18698 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1324,48 km². La meza alteco estas 1120 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 21,3 C. En la komunumo estas 1007,7 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 12182 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 10305 scipovis legi kaj skribi kaj 1863 viroj estis analfabetoj. Do 15.29 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 13806 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 11927 sciis legi kaj skribi kaj 1862 virinoj estis analfabetoj. Do 13,49 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Tamazula de Gordiano vivis 35990 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 118 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,328 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tamazula de Gordiano Arkivigite je 2006-11-23 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
testa veturado de elektraj veturiloj antaŭ la konferencejo Forum en 2006 dum la ekspozicio *EVER Monaco*
**Grimaldi Forum**, Monako, estas moderna konferencejo kaj ekspoziciejo marborde de la plej orienta plaĝa distriko de Monako, nomata *Larvotto*. La baleto de Montekarlo kaj la filharmonia orkestro de Montekarlo regule prezentiĝas tie, sed krome la ejo ankaŭ estas loko por pliaj koncertoj, konferencoj kaj ekspozicioj.

Dum la renovigo de la Salono Garnier de la Opero de Montekarlo en la jaroj 2004 kaj 2005, operoj estis prezentitaj en la Princa Salono aŭ france *Salle des Princes* en la konferencejo *Grimaldi Forum*. La konferencejo ankaŭ estas la ĉiujara loko de lotumoj pri konsisto de la grupaj fazoj de la konkursoj Ligo de Ĉampionoj de UEFA kaj Eŭropa Ligo de UEFA.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Grimaldi Forum en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo de la konferencejo kaj ekspoziciejo france, itale, angle
* Renée Triolle: artikolo "500 cefverkoj en Monako", revuo Monato, februaro 2006, paĝoj 14 kaj 15 Arkivigite je 2013-06-16 per la retarkivo Wayback Machine esperante
|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Tamburfelo muntita sur tamburo
**Tamburfelo** estas tegaĵo sur la kaldronoj de tamburoj. Tamburfelo de frapinstrumentaroj konsistas el plaso kaj metalringo.

Ekzistas multeco da versioj, ekz. unutavolaj tamburfeloj, kiuj generas helan, malferman sonon, dutavolajn tamburfeloj, kiuj generas aparte fortikan, pli malhelan sonon. Ĉi lastajn ĉefe uzas rokmuzikistoj. Ankaŭ estas ŝatataj unutavolaj kaj tegitaj (malglataj) feloj: Tiujn plejparte ŝatas ĵazaj frapinstrumentistoj. La plej multaj knartamburoj estas produktataj kun tegitaj feloj.

Tamburfeloj ekzistas en grandoj ekde 6" ĝis 36", je kio la grandoj 6" ĝis proks. 18" ĉefe estas uzataj por la tamoj. Por la bastamburo oni uzas felojn ekde 18".

Oni distingas je la tamburfeloj inter la tiel nomataj frapofeloj kaj la resonancfeloj. Resonancfeloj kutime estas pli maldikaj ol frapfeloj.

Ekzistas nuntempe pluraj firmaoj, kiuj produktas tamburfelojn. Al la ĉefaj apartenas la firmaoj *Remo* kaj *Evans*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tamburfelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Gvidlinio pri tamburfeloj kaj superrigardo de la plej uzataj modeloj
* Gvidlinio por la agordado de frapinstrumentaro
Tombejo Rekoleta, vidita el supre.
La **Tombejo Rekoleta** aŭ en hispana *Cementerio de la Recoleta* estas fama tombejo situanta en la riĉa kvartalo Recoleta de la urbo Bonaero, Argentino, nome dezajnita de Próspero Catelin kaj kie troviĝas entombigitaj plej gravuloj de la lando.

Historio
--------

Ĉefa enirejo al la Tombejo Rekoleta, vidita ekde la interno.
Monaĥoj de la ordeno de rekoletoj estis en tiu zono, tiam ekster Bonaero, komence de la 18a jarcento. Konstruis tie konventon kaj preĝejon, en 1732, kiun la lokanoj nomigis simple kie *la Recoleta*, nomo kiu poste etendiĝis al la tuta zono. Kiam la ordeno estis malaperigita en 1822, la horto de la konvento estis konvertita en la unua tombejo publika de la urbo Bonaero.

Dum la 1870-aj jaroj, kiel konsekvenco de la epidemio de flava febro, multaj bonaeranoj de alta klaso abandonis la kvartalojn de San Telmo kaj Montserrat kaj translokiĝis al la norda parto de la urbo, nome al Recoleta. Kiam konvertiĝis en kvartalo de alta klaso, ankaŭ la tombejo ixgis la lasta ripozejo de la familioj plej prestiĝaj kaj riĉaj el Bonaero. Samtempe inaŭgurixgis la Tombejo Ĉakarita aŭ Tombejo de la Okcidento, male al la Tombejo de la Nordo, nome malpli uzata por Rekoleta.

Notoj
-----

1. ↑   Arkivigite je 2016-08-16 per la retarkivo Wayback Machine Una lista de nombres notables, alirita la 6an de marto 2013.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tombejo Rekoleta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Tombejo Rekoleta move (fotofilmo)

34° 35′ 14.88″ S 58° 23′ 34.45″ U﻿ / ﻿34.5874667 °S, 58.3929028 °U﻿ / -34.5874667; -58.3929028 (mapo)
Barieroj ĉe la Bislett Ludoj, unu el la eventoj enhavitaj en la Ora Ligo ekde 1998.
La **Ora Ligo** (angle *IAAF Golden League*) estis ĉiujara serio de dromaj kaj kampaj atletikaj eventoj organizeita de la Internacia Asocio de Atletikaj Federacioj (IAAF). La Ora Ligo de 2009 estis la lasta laŭ la formato de la Ora Ligo kaj ĝi estis anstataŭata de nova ĉiujara serio konata kiel Diamanta Ligo.

La serio estis formita por pligrangi la profilon de la ĉefaj atletikaj konkurencoj kaj ĝi estis parto de la Monda Atletika Turneo. Atletoj (en selektitaj eventoj) kiuj venkas en siaj fakoj je ĉiuj ses eventoj ricevis premion de 1 miliono da usonaj dolaroj. Aldone, eventoj de la Ora Ligo havigas pli da poentoj por la finalo *Grand Prix* ol aliaj eventoj de *Grand Prix*.

Laŭlonge de siaj dekdu jaroj de konkurenco, ĝi estis sponsorita de TDK, Ericsson, kaj finfine de ÅF.

Referencoj
----------

1. ↑   "IAAF to launch global Diamond League of 1 Day Meetings". IAAF. 2009-03-02.  Alirita la 6an de Junio 2017.
2. ↑   Twelve years of the IAAF Golden League. IAAF (2009-09-09).  Alirita la 6an de Junio 2017.

* Kategorio Ora Ligo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pri la komunumo
---------------

**Tamins** (en la romanĉa lingvo **Tumein**) estas komunumo de la komunumaro Trins kaj la distrikto Imboden en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 1163 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Tamins etendiĝas de la bordo de la rivero Rejno en sudo al la Glarusaj Alpoj en nordo. Sude de la komunuma frakcio Reichenau kuniĝas la Malantaŭa Rejno kaj Antaŭa Rejno al Rejno. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Tamins, Reichenau kaj Kunkels norde de la Kunkelspasejo. La rivereto Görbsbach norde de Kunkelspasejo alfluas al la rivero Tamina.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Tamins limas en nordo al Pfäfers (SG), en oriento al Felsberg, en sudoriento al Domat/Ems, en sudokcidento al Bonaduz, kaj en okcidento al Trin.

Monda naturheredaĵo
-------------------

Tamins apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.

Monda heredaĵo de UNESKO

Trafiko
-------

Tra Tamins pasas la kantona ĉefvojo n-ro 19 al Oberalppasejo, kiu komenciĝas apud Tamins aliflanke de Rejno. Aliflanke de la rivero pasas sur teritorio de la komunumoj Domat/Ems kaj Bonaduz la kantona ĉefvojo n-ro 13 kaj la svisa aŭtovojo A13 kaj la fervojlinio de Retia Fervojo, kies stacidomo Reichenau-Tamins fakte ankaŭ situas sur teritorio de Domat/Ems. Tra la vilaĝo Tamins mem pasas la poŝtaŭtolinio de Koiro al Flims kaj Laax.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Tamins datiĝas el la jaro 1224 kiel *Tuminne*.

Dum mezepoko Tamins formis kun Trin kaj Reichenau la Senjorujon Trins, kiu nomiĝis ek de 1616 Senjorujo Reichenau kaj ekzistis ĝis 1803. En la jaro 1799 Tamins kun escepto de la preĝejo estis komplete bruligita de francaj trupoj. En la jaro 1905 denove inscendio detruis grandan parton de la vilaĝo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Linus Bühler*: *Tamins - Mezepoko kaj Novepoko* en *Historia Leksikono de Svislando* (2006-03-07)[*rompita ligilo*]

Vidu ankaŭ
----------

* Reichenau-Tamins (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tamins en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Tamins
* Tamins en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Tamins** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Imboden |
| --- |
| 
**Komunumaro Rhäzüns:** Bonaduz  •  **Domat/Ems**  •  Rhäzüns

**Komunumaro Trins:** Felsberg  •  Flims  •  Tamins  •  **Trin** |  |

 |
***The Cat and the Canary*** (esperante "La Kato kaj la Kanario") estas teatraĵo verkita de la usona dramisto John Willard. Ĝi estis adaptita kvarfoje kiel filmo, en 1927, 1930, 1939 kaj denove en 1979. La teatraĵo de Willard estis ludita por la unua fojo la 7-an de februaro 1922 en Novjorko.

La intrigo temas pri la morto kaj heredaĵo de la maljuna Cyrus West, riĉa strangulo, kiu opiniis, ke liaj parencoj "*rigardis mian sanon, kvazaŭ ili estus katoj, kaj kvazaŭ mi estus kanario*". Li dekretas, ke lia testamento estos legita nur 20 jarojn post lia morto. Liaj parencoj tiam kunveniĝas en la malnova familia domo, kiu intertempe fariĝis timiga, fantomloĝita domo. Laŭ la testamento, la plej malproksima parenco kun la familia nomo "West" estu la sola heredanto, kondiĉe ke li aŭ ŝi estu mense sana. Annabelle West, la malfirma heredantino de Cyrus, devas tranokti en la domo kaj memregi sin.

La filmadapto de 1927, reĝisorita de Paul Leni, montras aktorinon Laura La Plante kiel Annabelle West. La versio de 1930, sub la titolo *The Cat Creeps*, estis ŝajne perdita. La versio de 1939, reĝisorita de Elliott Nugent, montras aktorojn Bob Hope, Paulette Goddard kaj Gale Sondergaard. La brita versio de 1979, reĝisorita de Radley Metzger, montras aktorojn Honor Blackman, Michael Callan, Edward Fox, Wendy Hiller, Olivia Hussey, Wilfrid Hyde White, Beatrix Lehmann, Carol Lynley, Daniel Massey, kaj Peter McEnery.

* Kategorio The Cat and the Canary (teatraĵo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 253479
 |
Tammany Hall en Orienta strato 14, Novjorko, inter la Tria Avenuo kaj Placo Irvingo.
**Tammany Hall**, ankaŭ konata kiel **Society of St. Tammany**, **Sons of St. Tammany** (Filoj de St. Tammany), aŭ **Kolumbia Ordo**, estis novjorka korupta politika organizo fondita en 1786 kaj estiĝinta la 12-an de majo 1789 kiel la Tammany Societo. Ĝi estis politika aparato de la Demokrata Partio kiu ludis gravan rolon en Novjorko kiu helpis la enmigrintojn, precipe la irlandanojn, por la aktiva partoprenado en la usona politiko de la 1790-aj ĝis la 1960-aj jaroj. Ĝi kontrolis la nomumojn de la Demokrata Partio kaj patronecon en Manhatano de urbestra venko de Fernando Wood en 1854 per elekto de John P. O'Brien en 1932. 

Tammany Hall draste malfortiĝis pro la elekto de Fiorello La Guardia de la respublikanoj, reformemaj demokratoj, kaj nepartianoj en 1934, kaj, malgraŭ mallonga revigliĝo en la 1950-aj jaroj, ĝi ĉesis ekzisti en la 1960-aj jaroj.

La Tammany Socio estis nomita tiel pro Tamanend, india gvidanto de la lenapoj. La societo vastigis sian politikan kontrolon eĉ pli per gajnado de la lojaleco de la ĉiam-kreskanta enmigrinta socio de la urbo, kiu funkciis kiel bazo de politika ĉefurbo.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

***Armaan läheisyys*** estas en Finnlando konata kanto, kiun diskis ekzemple Eija Ahvo. Ĝin komponis Toni Edelman, kaj kantis ĝin ekzemple lia filo Samuli Edelmann; la vortumado estas traduko el poemo de Johann Wolfgang von Goethe.

La vortumado
------------

Sua aattelen,
kun päivän kimmelteessä nään aavat veet.
Sua aattelen,
kun kuultaa lähteen veessä kuun kujanteet.
Nään sinut tomun kohotessa tiellä.
Sun yhä nään.
Kun vaeltaja vaivoin kulkee siellä
yön pimeään.
Sua kuuntelen,
kun laine rannan kehtoon kohisten käy.
Jään usein ääntäs kuuntelemaan
lehtoon kun hiljentäyn.
Oon luonas sun pois kauaskin jos lähdet.
Jäät lähellein.
Jo painuu päivä, kohta syttyy tähdet.
Jäät lähellein.

  

Vin mi pensas,
kiam en brilado de la tago mi vidas malfermitajn akvojn.
Vin mi pensas,
kiam en akvo de fonto estas spegulata luna lumvojeto.
Mi vidas vin, kiam polvo levigxas el vojo.
Vin mi ankoraŭ vidas.
Kiam gastiganto
iras malfacile tie
al la mallumeco de la nokto.
Vin mi aŭskultas,
kiam ondeto al bosko de strando
bruante ektuŝas.
Mi estas ĉe vi, kvankam vi iras al eĉ malproksime.
Restu proksime mi.
La tago jam pasas.
Baldaŭ ekbrilas la ŝteloj.
Restu proksime mi.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 844628
 |
**Tamás Balikó** [tamAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Balikó Tamás** estis hungara aktoro, reĝisoro, teatrestro, altlerneja instruisto. Lia vivkunulo estis Rozi Lovas.

Tamás Balikó en 2010
Tamás Balikó naskiĝis la 25-an de aŭgusto 1958 en Miskolc, li mortis la 30-an de novembro 2014 en Páprád.

Biografio
---------

Tamás Balikó maturiĝis en gimnazio en Pécs en 1976, poste li estis soldato, fine li akiris aktoran diplomon en Altlernejon pri Teatro kaj Filmo en 1981. Lia ĉefinstruisto estis András Békés. En 1990 li akiris ankaŭ reĝisoran diplomon en la Altlernejo, lia instruisto estis Ottó Ádám. Li akiris sciencan gradon DLA en 2000. Pli frue jam inter 1981–1986 li estis aktoro de Nacia Teatro (Pécs), poste en pluraj aliaj teatroj, ankaŭ en Budapeŝto. Li estis teatrestro de la menciita teatro inter 1993–2011, ankaŭ arta konsilisto de Nacia Teatro (Budapeŝto) (2003–2008). Li estis ankaŭ instruisto de Universitato de Kaposvár. Li ricevis premiojn inter 1989-2012. Li edziĝis dufoje, lia unua edzino Barbara Hegyi naskis filinon, la dua Írisz Nagy filon.

Lia disertaĵo
-------------

* *Apáink bőröndbe zárt emléke avagy a "Willylomanizmus"* (2000)

Liaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Ede Szigligeti: *Liliomfi* - Adolf
* William Shakespeare:
	+ Reĝo Lear - Edgar
	+ Julius Caesar - Antonius
	+ Othello - titolrolo
	+ La ventego - Sebastian
* Ferenc Herczeg: *Kék róka* - Pál

Liaj teatraj reĝisoraĵoj (elekto)
---------------------------------

* Henrik Ibsen: *A nép ellensége* (1989)
* Ferenc Molnár: *Az üvegcipő* (1996)
* Ŝekspiro: Romeo kaj Julieta (2003)
* Péter Bacsó: La atestanto (teatra verzio, 2012)

Liaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* Mephisto (1981)
* *Törvénytelen* (1994)
* *Mansfeld* (2006)
* *Kossuthkifli* (televizia serio, 2014)
* hungara voĉo ekzemple de Jim Broadbent en nehungara filmo

Liaj disĉiploj (elekto)
-----------------------

* András Pál (aktoro)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 727975
* GND: 1061640825
* VIAF: 121366299
* ISNI: 0000 0000 7948 7253
* BNE: XX5504676
 |
***The Colbert Report*** (La Raporto Colbert) estis usona satira televida programo, kiu ekzistis de la 17-a de oktobro 2005 ĝis la 18-a de decembro 2014 kaj havis entute 1 447 epizodojn. Ĝi programiĝis de 11:30 al 12:00 orienttempzone (Nord-Ameriko) lunde al ĵaŭde ĉe la kanalo *Comedy Central* en usono kaj ĉe kaj *The Comedy Network* kaj CTV en Kanado. Stelulis politika amuzisto Stephen Colbert, eksa korespondanto de *The Daily Show*. Produktado de novaj episodoj estis haltita je la 5-a de novembro, 2007, pro striko de la *Usona Gildo de Verkistoj*, kvankam unutaga presto nomiĝinta The Colbert Report--On Strike! okazis la 3-an de decembro, 2007, kies monaj gajnaĵoj iris al la programstabo. La programo revenis la 7-an de januaro, 2008, sen helpo de la skribistoj. La fina epizodo okazis la 18-an de decembro 2014, por ke Colbert povu steluli en la malfru-nokta intervju-programo *The Late Show* por CBS, anstataŭante David Letterman.

The Colbert Report estis deŝpinaĵo kaj kontraŭparto de The Daily Show, kiu, kiel The Daily Show, kritikis la politikon kaj la mediojn. Ĝi satiris personec-veturigitajn politikajn programojn, speciale *The O'Reilly Factor* de Fox News. La programo vidis al Stephen Colbert, fikcia ankrokaraktero roligita de Colbert. La karaktero, "bone-intencanta, malbone informita, altklasa stultulo", estis moka televida politika pundito.

The Colbert Report estis nomumita por kvar Premioj Emmy en kaj 2006 kaj 2007, du Television Critics Association Premioj, kaj du Premioj Satellite. Ĝi ricevis Specialan Sciindan Premion ĉe la 2007 GLAAD Mediaj Premioj. Ĝi estis prezentita kiel nesatira ĵurnalismo plurfoje, de la Tom Delay Leĝa Defenda Grupo, kaj post la intervjuo de Robert Wexler ĉe la programo. La Raporto ricevis egan median atenton ekde sia komenc-episodo la 17-an de oktobro, 2005, pro la popularigado de la termino "*truthiness*" (verumeco), kiun la vortar-eldonanta firmo Merriam-Webster nomis sian "Vorton de la Jaro" de 2006.

Vidu ankaŭ
----------

* Leĝo de Poe
Popollerneja instruisto Juha Vainio instruas muzikon en Helsinko en la jaro 1971.
Infana Juha Vainio kaj lia patrino Kaarina.
**Juha VAINIO** (naskiĝis la 10-an de majo 1938 en Kotka, mortis la 29-an de oktobro 1990 en Gryon) estis finna kantaŭtoro, furorkanttekstisto kaj popollerneja instruisto. Li faris 2 433 kantotekstojn aŭ komponaĵojn. Muzika kariero de Vainio startis en eko de 1960-aj jaroj. Vainio ne estis kalva. Li havis tipe hararon. Vainio estas unu el la plej produktantaj kantotekstistoj en Finnlando.

En Finnlando oni memoras konatajn kantojn, kiujn Vainio kaj faris kaj kantis: "Käyn ahon laitaa", "Albatrossi", "Vanhojapoikia viiksekkäitä", "Vanha salakuljettaja Laitinen", "Kotkan poikii ilman siipii", "Yksinäinen saarnipuu", "Keuruulle takaisin" kaj "Eräänlainen sotaveteraani"." Li kantis ankaŭ sekstemajn kantojn.

En Finnlando oni memoras ankaŭ konatajn kantojn, kiujn Vainio faris kaj aliaj kantis: "Kolmatta linjaa takaisin", "Katson autiota hiekkarantaa", "Tahdon olla sulle hellä", "Mun sydämeni tänne jää", "Muisto vain jää", "Jokainen päivä on liikaa", "Piilopaikka", "Keskiyön aikaan", "Tunti vain", "Käyn uudelleen eiliseen", "Aikaan sinikellojen" kaj "Viisitoista kesää."

Lia konata kanttraduko, kiun aliaj kantis, estas almenaŭ "Rööperiin".

Vainio loĝis en siaj lastaj jaroj en Svislando. Li mortis pro korinfarkto.

Albumoj
-------

* Juha "Watt" Vainio (1966)
* Juha "Watt" Vainio ja Reijo Tani (1968)
* Viisari värähtää (1972)
* Tulin, näin ja soitin (1975)
* Kansi kiinni ja kuulemiin (1976)
* Käyn ahon laitaa (1979)
* Albatrossi ja sorsa (1981)
* Sellaista elämä on (1983)
* Elämää ja erotiikkaa (1985)
* Viiskymppisen viisut (1991)

* Kategorio Juha Vainio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 527644
* VIAF: 1732154260641724480009
* ISNI: 0000 0001 3115 0392
* MBA: 2af75540-1558-421e-bf0d-eee9c1b0a694 1a1da243-4387-4a5a-9c84-d667daed92d7, 2af75540-1558-421e-bf0d-eee9c1b0a694
 |
**Tamás Fekete** [tamAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fekete Tamás** estis hungara skulptisto.

Memortabulo pri Tamás Fekete
Skulptaĵo de Tamás Fekete en Budapeŝto
Tamás Fekete  naskiĝis la 23-an de julio 1931 en Budapeŝto, li mortis la 27-an de februaro 2007 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tamás Fekete iĝis faklaboristo, sed libertempe li lernis private skulptadon en ateliero de Béni Ferenczy. Li akiris ankaŭ teknikan diplomon en altlernejo. Li debutis en ekspozicio en 1963. Li kreis kontinue en Budapeŝto skulptaĵojn, skulptaĵetojn, medalojn, memortabulojn. Lia ĉefverko estas serio de skulptaĵetoj omaĝe al Filippo Brunelleschi. Li ricevis premiojn en 1982 kaj 1994. Li plurfoje edziĝis-eksedziĝis.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Budapeŝto (1964, 1972, 1982, 2002, 2008)
* Duisburg (1977)
* Pécs (1983)
* Szentendre (1998)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Budapeŝto (1964, 1994)
* Pécs (1967)
* Arthalo Budapeŝto (1968, 1978, 1988, 1997)
* Sopron (1987)

Elektitaj kreaĵoj
-----------------

* Reliefo pri Gyula Gróh (1986)Reliefo pri Gyula Gróh (1986)
* Busto pri György BessenyeiBusto pri György Bessenyei
* Memortabulo pri Ferenc Deák (2003)Memortabulo pri Ferenc Deák (2003)

Lia libro
---------

* *Szobrászat (műhelytitkok)* (1982)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Budapeŝto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 620806
* VIAF: 161608393
* ISNI: 0000 0001 1122 8586
 |
***The Dictator*** (La diktatoro) estas politika satira nigrakomedia filmo de 2012 kunverkita kaj steluligita de Sacha Baron Cohen kiel sia kvara filmo en ĉefa rolo. La filmo estis reĝisorita de Larry Charles, kiu jam estis reĝisorinta humor-dokumentajn filmojn de Baron Cohen nome *Borat* kaj *Brüno*. Baron Cohen, en la rolo de Admiralo Generalo Aladeen, diktatoro de la fikcia Respubliko Ŭadija vizitanta Usonon, kunstelule kun Anna Faris, Ben Kingsley, Jason Mantzoukas, kaj eksterlista apero de John C. Reilly. 

Produktoroj Jeff Schaffer kaj David Mandel diris, ke la rolulo de Baron Cohen estis inspirita de realaj diktatoroj kiel Kim Jong-il, Idi Amin, Muamar Kadafi, Mobutu Sese Seko, kaj Saparmurat Nijazov. Ĝi ricevis kun pozitivajn kaj negativajn recenzojn el kritikistoj kaj enspezis 179 milionojn da usonaj dolaroj.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

General-Admiralo Ŝabaz Aladeen (Sacha Baron Cohen) estas ekstercentrisma kaj egocentrisma diktatoroj, el Ŭadija, fikcia lando de Nordafriko. Aladeen dediĉis sin al klopodoj por ke demokratio ne okazu lialande. Li kaj kapropaŝtisto (lia sozio kiu deziras anstataŭi lin) veturas al Usono por diskursi antaŭ la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj.

Populara pro enorma barbo, pro amorado kun centoj da gravuloj mondezirantoj kaj organizi siajn proprajn Olimpiajn Ludojn, Aladeen altiras internacian atenton pro novaĵoj pri sekreta atomprogramo. Evitinta murdoklopodon, Aladeen troviĝas sola kaj sen mono surstrate de Novjorko. Dum pluaj klopodoj reteni la povon kaj malproksimigi la demokration for de sia subpremita lando, li konatiĝas kun aktivulino por homaj rajtoj kaj lia vivo ŝanĝiĝas... aŭ ne. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Sacha Baron Cohen kiel Almiralo Generalo Aladeen
* Ben Kingsley kiel Tamir
* Jason Mantzoukas kiel Nadal
* Anna Faris kiel Zoey
* J. B. Smoove kiel Usher
* Megan Fox kiel Ela Mesma
* John C. Reilly kiel Clayton
* B. J. Novak
* Olivia Dudley kiel flegistino Svetlana

Referencoj
----------

1. ↑   Stuart Jeffries, The Dictator: are we right to laugh? Arkivita la 21an de Februaro, 2017, ĉe Wayback Machine, Guardian (15a de Majo, 2012).
2. ↑  «Sinopse e Detalhes do Filme». AdoroCinema. Konsultita la 20an de novembro 2012

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo The Dictator (2012 film) en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 823607
 |
**Tamás Földi** [tamAŝ foldi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Földi Tamás** estas hungara aktoro, voĉoaktoro, fotisto.

Tamás Földi naskiĝis la 16-an de decembro 1970 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tamás Földi ekde sia aĝo 9 estis edukita en Tatabánya, kie li akiris elektristan licencon en mezlernejo (ankaŭ li maturiĝis), dum li estis amatora aktoro kaj basgitaristo. Ekde 1991 li studis en privata aktorlernejo de Mária Gór Nagy, samtempe li ricevis rolojn en ĉefurba teatro. Iom poste li estis ankaŭ voĉaktoro kaj prezentisto en privata radio. En 1995 li ricevis aktorlicencon, post 2 jaroj li establis studion pri voĉaktorado, kiun li estris, sed li estis tre aktiva en ĉiuj fazoj de ties laboroj. Ekde 2005 li estis ankaŭ fotisto kaj li kreis fotojn pri aktoroj. En 2018 li estis fotisto en Sicilio, poste li hejmenvenis. Liaj edzinoj aŭ kontaktoj naskis resume 5 gefilojn inter 1990-2016.

Liaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* William Shakespeare:
	+ Makbeto - unua murdisto
	+ Hamleto -
	+ Reĝo Lear -
	+ *Cymbeline* - Cornelius
* Ede Szigligeti: *Liliomfi* -

Liaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* *Familia Kft.* (televida serio, 1992-1993) - aĉetanto
* *Munkaügyek* (televida serio, 2013) - kliento
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj ekzemple de Peter Dinklage, Philip Seymour Hoffman

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* roloj

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 768084
 |



* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Filmo
|  |  |
| --- | --- |
|  | Ne konfuzu ĉi tiun artikolon kun Tomblaine. |

La insuleto Tombelaine dum malaltmaro kaj sunsubiro.
**Tombelaine** estas insuleto granita en la golfeto de la Monto Sankta Mikaelo, je la dekstra flanko de la kanalo de la rivero Sée je kelkaj kilometroj norde de la monto Sankta Mikaelo. La granda tajdodiferenco (pli ol 10-metra) ebligas atingon de la insuleto per piedo dum malaltmaro.

Iam la golfo estis pli vasta kaj nur tri insuloj leviĝis el la maro: la monto Dol, kiu situas nun sur la kontinento, la monto *Tombe* (malnova nomo de la Monto Sankta Mikaelo kaj la insuleto Tombelaine.

Ekde la 11-a de februaro 1423 la britoj okupis Tombelaine por faligi la fortikaĵon de la Monto Sankta Mikaelo. Ili konstruis fortikaĵon surloke. En 1666 la markizo de la Chastrière petis detruon de la kortego. Li opiniis ke iam la britoj povontus denove uzi la fortikaĵon de Tombelaine por ataki la monton Sankta Mikaelo.

La insuleto Tombelaine nuntempe estas birda rezervejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Monto Sankta Mikaelo
The Dubliners
**The Dubliners** (La Dublinanoj) estas Irlanda popolmuzika bando kiu hodiaŭ estas unu el la plej malnovaj bandoj en la mondo.

The Dubliners ekestis en 1962 en Dublino; la originaj membroj de la bando estis:

* Ronnie Drew (kanto, gitaro),
* Luke Kelly (kanto, banĝo, gitaro),
* Barney McKenna (banĵo),
* Ciaran Bourke (fluto, harmoniko, gitaro, kanto) kaj
* John Sheahan (violono).

La origina nomo de la grupo estis: "The Ronnie Drew Group". Sed oni ŝanĝis tion en "The Dubliners", laŭ la libro de James Joyce, kiun tiam legis Luke Kelly. Ilia unua furorkanto en la Unuiĝinta Reĝlando estis *Seven Drunken Nights* (Sep ebriaj noktoj).

La grupo havis dum la jaroj diversajn personarŝanĝojn. Ronnie Drew forlasis en la 1970-aj jaroj la grupon, dum iom da tempo, kaj estis anstataŭita de Jim McCann.

Ciaran Bourke svenis en 1974 sur la podio, pro cerba hemoragio de kiu li neniam resaniĝis. Bourke finfine mortis en 1988.

Luke Kelly mortis en 1984. Ambaŭ viroj estis anstataŭitaj de Sean Cannon kaj Eamonn Campbell. Post 34 jaroj Drew definitive forlasis la bandon kaj estis anstataŭita de Paddy Reilly. En 2005 Paddy Reilly deziris trankviliĝi kaj estis anstataŭita de la ekskantisto de la Dublin City Ramblers, Patsy Watchorn.

The Dubliners dum ĉiuj tiuj jaroj faris dekojn da albumoj kaj festis siajn 15-an, 25-an, 30-an kaj 40-an datrevenojn per albumoj. Ili ankaŭ registris diskojn kun diveraj aliaj artistoj, el kiuj The Pogues estas plej konata. Kro tio la grupo aktoris, ĉiuj originaj membroj ludis rolon en la originala prezentado de *Richard's Cork Leg* de Brendan Behan, kiu estis ludata en la Abbey Theatre en 1972.

* Kategorio The Dubliners en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 234571
* GND: 5283585-6
* LCCN: n83166007
* VIAF: 143107057
* ISNI: 0000 0001 1533 6613
* SUDOC: 081410026 086236032, 081410026
* BNF: 13979604s
* MBA: d201e6c0-103d-4a9a-9969-909bd421ddad
* NLA: 40678932
* NKC: xx0023200
 |
**Tamás Gaál** [tamAŝ gAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gaál Tamás** estas hungara abstrakta skulptisto, altlerneja instruisto.

Tamás Gaál  naskiĝis la 7-an de aŭgusto 1962 en Szombathely.

Biografio
---------

Tamás Gaál abiturientis en arta mezlernejo de Pécs en 1980, poste li frekventis vesperan kurson de Belarta Altlernejo de Budapeŝto, fine li akiris diplomon en la sama altlernejo en 1987. En la sekva jaro li studis samloke en la majstrokurso. Liaj plej gravaj instruistoj estis Tamás Vígh kaj György Segesdi. Li ricevis stipendiojn inter 1988-1991, 1995-1996, en 1998 kaj 2013. Li partoprenis en laboroj de pluraj artistkolonioj. En 1991 li ekinstruis en artistkolonio de Villány, post 2 jaroj li instruis en la menciita altlernejo, ekde 1994 en Universitato Janus Pannonius. Li estis nomumita docento en 1997, inter 1997–2000 li estis katedrestro, li habilitiĝis en 2010, fine li akiris sciencan gradon DLA en 2011. Tiutempe li ankaŭ gvidis diversajn artistkoloniojn. Li ricevis premiojn inter 1988-2006.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Jászapáti (1987)
* Sárvár (1988, 1999, 2014)
* Budapeŝto (1990, 1998, 2003, 2010, 2015) Budapest
* Pécs (1998, 1999)
* Székesfehérvár (2004)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Baja (1987)
* Budapeŝto (1988, 1991, 1994)
* Szombathely (1989, 1992)
* Lisbono (1989)

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* Francisko Rákóczi la 2-aFrancisko Rákóczi la 2-a
* Monumento de la Hungara revolucio de 1956Monumento de la Hungara revolucio de 1956
* Ferenc DeákFerenc Deák
* Lajos BatthyányLajos Batthyány

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Richárd Juha

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Tamás Gaál en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 621023
* VIAF: 84165814
* ISNI: 0000 0000 7912 0304
* NKC: jo2004244323
 |