recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Vivonaskuloj** |
| --- |
| Troveblo de fosilioj: Meza Kretaceo - Nun |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
| Superregno: | Eŭkariotoj *Eukaryota* |
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Subregno: | Histuloj *Eumetazoa* |
|
|
|
| Superfilumo: | Deuterostomia |
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
| Subfilumo: | Vertebruloj *Vertebrata* |
| Infrafilumo: | Gnathostomata |
|
|
|
| Superklaso: | Kvarpieduloj *Tetrapoda* |
|
|
| Klaso: | Mamuloj *Mammalia* |
| Subklaso: | Vivonaskuloj *Theria*Parker & Haswell, 1897 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Infraklasoj |
| Metatheria 
Eutheria 
*Triberculata* † |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Vivonaskuloj  |

 |
| v • d • r |

**Vivonaskuloj** (*Theria* el greka *θηρίον* [thɛː'rion]) estas subklaso de mamuloj karakterizataj per la kapablo kreskigi embriojn en la utero. Tio ĉi diferencigas Vivonaskulojn de la Monotremoj. Preskaŭ ĉiuj mamuloj estas vivonaskuloj, krom ornitorinkoj kaj ekidnoj, kiuj estas monotremoj, do demetas ovojn.

La klaso vivonaskuloj enhavas Marsupiulojn kaj Placentulojn. Ĝi aperis dum Kretaceo antaŭ ĝis 120 jarmilionoj.

Infraklasoj
-----------

* *Triberculata* †
* Marsupiuloj *Marsupialia* aŭ *Metatheria*
* Placentuloj *Eutheria*

Arkreskiĝa arbo
---------------

Malgranda arkreskiĝa arbo:—o Subklaso **Theria** (Parker & Haswell, 1897)

```
  |-- Genro *Aethomylos* Novacek, 1976 (†) 
  |-- Genro *Anisorhizus* Ameghino, 1902 (†)
  |-- Genro *Dakotadens* Eaton, 1993 (†) 
  |-- Genro *Falepetrus* Clemens & Lillegraven, 1986 (†) 
  |-- Genro *Kasserinotherium* Crochet, 1986 (†) 
  |-- Genro *Paleomolops* Cifelli, 1994 (†) 
  |-- Genro *Tetraprothomo* Ameghino, 1907 (†) 
  |-- Genro *Tribotherium* Sigogneau-Russell, 1991 (†) 
  |-- Genro *Zygiocuspis* Cifelli, 1990 (†) 
  |-- Subfamilio Russellmyinae Estravis, 1990 (†) 
  |-- Familio Endotheriidae Shikama, 1947 (†) 
  |-- Familio Holoclemensiidae Aplin & Archer, 1987 (†) 
  |-- Familio Kermackiidae Butler, 1978 (†) 
  |-- Familio Pappotheriidae Slaughter, 1965 (†) 
  |-- Familio Picopsidae Fox, 1980 (†) 
  |-- Familio Plicatodontidae Ameghino, 1904 (†) 
  |-- Familio Potamotelsidae Nessov, 1987 (†) 
  |-o Ordo Asiadelphia Trofimov & Szalay, 1993 (†) 
  |-o Ordo Deltatheroida Kielan-Jaworowska, 1982 (†) 
  |-o Kohorto Marsupialia (Illiger, 1811) 
  `-o Kohorto Placentalia (Owen, 1837)
```

Referencoj
----------

1. ↑  Brands, S.J. (comp.) 1989-2005. Systema Naturae 2000. The Taxonomicon Arkivigite je 2011-01-25 per la retarkivo Wayback Machine. Universal Taxonomic Services, Amsterdamo, Nederlando.

* Kategorio Vivonaskuloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Vivonaskuloj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Theria en la hispana Vikipedio.*
**Provinco Ogliastra** aŭ **provinco L'Ogliastra** (itale *Provincia dell'Ogliastra*, sarde *Provìntzia de s'Ogiastra*) estas itala provinco en Sardio. La provinco estis establita perleĝe en 2001. La 8-an de majo 2005, la provinco estis fakte establita kaj la provinca konsilio kaj provinca estro estis elektitaj. La kialo por la redivido estis plijustigi la dividon de ŝtataj subvencioj.

roka formacio en Arbatax
prahistoriaj nuragoj en Osini
historia turo de la aragona tempo en Bari Sardo
Dum la reorganizo de la sardiniaj lokaj aŭtoritatoj en februaro 2016, Ogliastra unue estis reintegrigita en la provincon de Nuoro kaj tiel dissolviĝis antaŭ ol ĝi estis restarigita per leĝo en aprilo 2021 kaj tiel starigita duan fojon sur la teritorio de nun 22 municipoj (ekskludante la municipon Seui, kiu nun estas parto de la metropola urbo Kaljaro, samnivela al provinco).

La provinco Ogliastra havas du ĉefurbojn, Tortolì kaj Lanusei, kaj situas en la orienta parto de la insulo, borde de la Tirena Maro. Krom tio ĝi limas

* nord-okcidente al la provinco Nuoro kaj
* sud-okcidente al la areo metropola urbo Kaljaro.

Kun malpli ol 60.000 loĝantoj ĝi estas la malplej loĝata provinco de Italio. Ĝia areo de 1.854 km² estas 6,2 % de la areo de Sardio, sed ĝia loĝantaro nur 3,6 %.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Provinco Ogliastra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Provinco Ogliastra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* malnova retejo laŭ la stato de aprilo 2017, arkivigita (itale)
* ankoraŭ pli malnova retejo laŭ la stato de aprilo 2008, arkivigita (itale)
* turisma retejo (itale)
* turismaj impresoj en la retejo *tripadvisor* (itale) kun prezento de pli ol 30 plaĝoj

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de provinco Ogliastra ekde aprilo 2021 |
| --- |
| Bari Sardo | Baunei | Cardedu | Elini | Gairo | Girasole | Ilbono | Jerzu | Lanusei | Loceri | Lotzorai | Osini | Perdasdefogu | Talana | Tertenia | Tortolì | Triei | Ulassai | Urzulei | Ussassai | Villagrande Strisaili |  |

 |
**Sződliget** (sOdliget) estas vilaĝo en Hungario en regiono **Meza Hungario**, en departemento Pest, en subregiono de Vác. Liget signifas: bosko.

Blazono de Sződliget

Bazaj informoj
--------------

47° 43′ 48″ N 19° 08′ 46″ O﻿ / ﻿47.73000 °N, 19.14611 °O﻿ / 47.73000; 19.14611 (mapo)Koordinatoj: 47° 43′ 48″ N 19° 08′ 46″ O﻿ / ﻿47.73000 °N, 19.14611 °O﻿ / 47.73000; 19.14611 (mapo)

* Areo: 7 km²
* Loĝantaro: 4230
* Poŝtkodo: 2133
* Telefonprefikso: 27

Situo
-----

Sződliget situas laŭ maldekstra bordo de Danubo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Szob inter Göd kaj Vác. Aŭtoŝoseo M2 Budapeŝto-Slovakio preteriras. Vác troviĝas je 6, Budapeŝto je 30 km-oj.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. En la 19-a jarcento oni forvendis tie parcelojn, la loko iĝis feriejo. La loko estis ekstera parto de Sződ. En 1950 fondiĝis tie nova vilaĝo.

Vidindaĵoj
----------

Vidindaĵoj estas romkatolika kaj kalvinana preĝejoj kaj fiŝkaptista lago.

Famuloj
-------

En Sződliget mortis arkeologo Lajos Bella.
**Thomas « Tom » Hurndall** (naskiĝinta la 29-an de novembro 1981 kaj mortinta la 13-an de januaro 2004) estis fotisto, brita membro de senperforta organizaĵo International Solidarity Movement (ISM) kaj aktivulo kontraŭ la israela okupado de la palestinaj teritorioj.

Cirkonstancoj de lia morto
--------------------------

Laŭ lia fratino, li iris en la Gaza-sektoron ĉar li aŭdis pri eventualaj malobeoj kontraŭ la homaj rajtoj en la okupataj teritorioj, kaj li volis mem vidi, en kiaj kondiĉoj vivas la Palestinanoj, foti kaj priskribi, kion li vidos. La 11-an de aprilo 2003, lian kapon trafis klugo pafita de israela snajpero de la armeo, Taysir Hayb, kio estigis al li neinversigeblajn damaĝojn ĉe la cerbo kaj estigis lian morton malpli ol unu jaron poste.

En aprilo 2003 la israelaj arme-fortoj estis misiantaj en Gaza, Rafah. Thomas Hurndall kaj grupo de aktivuloj estis en la ĉirkaŭo, planantaj instali « paco-tendon » sur unu el la najbaraj vojoj cele bloki la israelajn patrolojn. Ĉe armea kontrolejo, la israela armeo raportas, ke la 11-an de aprilo, ĝin trafis pafoj el iu armita palestina grupo kaj sekve ĝi devis kontraŭpafi, kio devigis la grupon de Thomas Hurndall (naŭ aktivuloj) forlasi sian « paco-tendon » por serĉi ŝirmejon. Tiam, trapaŝante la vojon, la ĵurnalisto, kiu surhavis oranĝ-koloran veŝton, estis celita de israela snajpero. Laŭ la organizaĵo ISM kaj palestinaj atestantoj, kvankam Thomas Hurndall ja estis sur la strato, lia celo estis « savi tri palestinajn infanojn kaj meti ilin en sekuran lokon ». Hurndall enkomatiĝis sekve de sia vundo kaj en ĝi restis ĝis sia morto, naŭ monatojn poste.

Justicaj sekvoj
---------------

Laŭ ĵurio, Tom Hurndall estis intence mortigita. La militisto, kiu respondecis pri la vundoj estigintaj la morton de Thomas Hurndall, estis deklarita, kiel kulpinto de la morto de la ĵurnalisto. La soldato unue asertis, ke Tom Hurndall estis armita kaj surhavis militistan kamuflan vestaĵon kaj ke li pafis al la israelaj militistoj, tamen lin oni kulpigis pri falsa atestado. Laŭ la verdikto, « la serĝento al-Heib lanĉis vastan kampanjon de mensogoj kaj neĝustaĵoj, cele ektrompi la enketistojn kaj eskapi ian ajn respondecon ».

Internaj ligoj
--------------

* Rachel Corrie
* James Miller
* Gaza Sektoro

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle British peace activist was 'intentionally killed' | World news | guardian.co.uk (Brita pac-aktivulo estis intence mortigita)

Referencoj
----------

1. ↑  france  Arkivigite je 2007-09-28 per la retarkivo Wayback Machine Parolado de la fratino de Tom Hurndall - Sophie Hurndall
2. ↑  france  titolo "Israela soldato deklarita kulpa pri la murdo de Tom Hurndall"

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 279323
* LCCN: no2007078188
* VIAF: 41621761
* ISNI: 0000 0000 6702 1712
* SUDOC: 12376467X
 |
**Szőke** [sOke], kroate **Suka** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Pécs. La loknomo signifas hungare: blonda.

Vilaĝmezo de Szőke
Lerneja kapelo en Szőke
Vilaĝdomo de Szőke

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 7  km²
* Loĝantaro: 130
* Poŝtkodo: 7833
* Telefonprefikso: 72
* Koordinatoj: 45°57′37″N 18°11'12″E

Situo
-----

Szőke situas sur ebenaĵo kaj parte sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Kozármisleny troviĝas je 14, Harkány 16, Pécs 17, Siklós 18, Szentlőrinc 21, Villány 28 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1192 en formo *"Kesiu"* (=sinonimo de szőke). Dum la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio, tamen ne senhomiĝis, nur ankaŭ sudslavoj alvenis. En 1910 vivis en Szőke 387 homoj, (283 hungaroj, 97 kroatoj, 7 germanoj). Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.

En Szőke migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika lerneja kapelo
* kastelo

* Kategorio Szőke en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Thomas NEUWIRTH** (naskiĝinta en la 6-a de novembro 1988 en Gmunden) estas aŭstra kantisto kaj transvestisma artisto, kiu famiĝis internacie sub la nomo *Conchita Wurst*. Li venkis en 2014 en Danujo la Eŭrovido-Kantokonkurson per la kanto *Rise Like A Phoenix*.

Vivo kaj kariero
----------------

Li pasigis siajn junajn jarojn en Bad Mitterndorf. En 2006 li partoprenis la trian eldonon de la televida artistotrovanta serio *Starmania* de la Aŭstra televido kaj sukcesis havigi la duan rangon. En 2007 li fondis kune kun Falco De Jong Luneau, Johannes K. Palmer kaj Martin Zerza la knaban bandon *Jetzt anders* — kiu tamen disfalis jam la saman jaron. En 2011 li trapasis finan ekzamenon ĉe la faklernejo pri modo kaj vesto en Graz.

### Kaŭzoj por la artista "alia egoo" Conchita Wurst

La kreadon de la artefarita reĝinja figuro de *Conchita Wurst* Neuwirth taksis reago al diskriminacio kiun li suferis junule pro samseksemo. Lia transvestismo pensigu la homojn pri siaj estimoj kaj pri toleremo por aliaj opinioj ĝenerale: do fariĝu pli facile aparte por junuloj trovi sian vojon. La nomon *Conchita* li ricevis de amikino el Kubo; *Wurst* signifu la negravecon de ies origino. Conchita havas fikcian biografion kiu komenciĝas en la montoj de Kolombio kaj kontinuiĝas kun junuljaroj en Germanlando.

Granda publiko atentis lin unuafoje kiam Neuwirth prezentis sin en la talentotrova televidspektakto *Die große Chance* (la 6-a rango).

Tiufigure li kandidatiĝis ankaŭ por la Eŭrovido-Kantokonkurso 2012: oni asignis al li la duan premion malantaŭ *Trackshittaz* (51 %). Sekvis aperoj surekranaj en 2013 en serio pri specialaj laborlokoj *Die härtesten Jobs Österreichs* (kie li laboris en fiŝfabriko) kaj en somero 2013 ĉe la germana televidkanalo RTL ĉe *Wild Girls — Auf High Heels durch Afrika*.

La saman jaron li donacis la kanton *That's What I Am* (kun aliaj artistoj el Aŭstrio) kontribue al bonfara kristnaska albumo *Licht ins Dunkel 2013*.

### Sendodecido kaj venko

En septembro 2013 ĵurianoj de ORF deklaris lin aŭstra kandidato por la menciita kantokonkurso de 2014, kiun li venkis. Li estas — post Udo Jürgens (en 1966) — la dua venkinto el Aŭstrio.

Diskaro
-------

* *Conchita* (2015)
* *From Vienna with Love* (2018)
* *Truth Over Magnitude* (2019)

Fonto
-----

Artikolo en la Germanlingva Vikipedio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tom Neuwirth en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo
* Rerigardi la konkurson.[*rompita ligilo*]
* Pri la venko sur la retpaxaro de orf.at.
* Historio de la kandidato de Wurst. Arkivigite je 2014-05-12 per la retarkivo Wayback Machine

Piednotoj
---------

1. ↑  La dirmaniero *wurst sein* en la germana signifas ke io ne gravas/gravu.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 480793
* GND: 1053015178
* LCCN: n2016025122
* VIAF: 310508271
* ISNI: 0000 0004 3984 7786
* SUDOC: 244030456
* BNF: 16990872g
* MBA: fd3b212c-b65a-4f33-91de-1458ca1b5648 95f44a54-04d6-41a1-8101-bbd6d833b30a, fd3b212c-b65a-4f33-91de-1458ca1b5648
 |
**Szőlősardó** [sOlOŝardO] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény. La loknomo signifas: vinbera-arbargardisto.

Kalvinana preĝejo en Szőlősardó
Loĝdomoj en Szőlősardó

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 11  km²
* Alto super marnivelo: 214 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.444/20.6318
* Loĝantaro: 150
* Poŝtkodo: 3757
* Telefonprefikso: 48

Situo
-----

Szőlősardó situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Rudabánya troviĝas 10, Szendrő 11, Edelény 23, Kazincbarcika 26, Putnok 27, Miskolc 46 km-ojn.

Historio
--------

Ekde komenco de la hungara erao parte ferolaboristoj, parte vinkulturistoj vivis en tiu loko. Fine de la 19-a jarcento la vinberoj malsaniĝis, multe migris al Ameriko. Vilaĝservo estas migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* fundamente mezepoka Kalvinana preĝejo (Szőlősardó), en 1726, 1948, 1968 ĝi trakonstruiĝis
* tombejo

Fontoj
------

* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www. vendegvaro.hu
* www.gyaloglo.hu
* www. iranymagyarorszag.hu

* Kategorio Szőlősardó en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Szűr** [sUr], germane **Siehr**, kroate **Sur** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Mohács.

Preĝejo de Szűr

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 8 6 km²
* Loĝantaro: 280
* Poŝtkodo: 7735
* Telefonprefikso: 69
* Koordinatoj: 46°06′N 18°34'45″E

Situo
-----

Szűr situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de longa sakovojo, aŭtovojo **M6** Budapeŝto-Bóly preteriras.

Historio
--------

La unua skriba mencio pri Szűr devenis el 1542. Baldaŭ pro la turkoj la komunumo senhomiĝis, germanoj refondis ĝin en la 18-a jarcento. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szűr 657 homoj (640 germanoj, 17 hungaroj). Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis ambaŭ vilaĝojn. Post la 2-a mondmilito la germanoj deportiĝis al Germanio, samtempe alvenis deportitaj hungaroj el Ĉeĥoslovakio. En 2001 la germanoj estis 36 %. En 2008 en telefonlibro de Budapeŝto troviĝis 10 personoj havantaj familiajn nomojn Szűr.

En Szűr migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika malfrubaroka preĝejo omaĝe al Ladislao la 1-a (Hungario) de 1810

Famuloj
-------

En Szűr naskiĝis filozofo János Weiss.
***La Okcidenta Alo*** (angle "***The West Wing***") estas usona politik-drama televida serio, kreita de Aaron Sorkin, kiu estis unue elsendita je NBC de septembro 1999 ĝis majo 2006. La filmloko de la serio estas plejmulte la okcidenta alo de la Blanka Domo, kie la Ovala Oficejo (la oficejo de la Prezidanto) kaj la oficejoj de la ĉefaj dungitoj de la Prezidanto estas, dum la fikcia Demokrata regado de Prezidanto Josiah Bartlet (*Ĝosaja Bartlet*).

Rolularo
--------

*La Okcidenta Alo* montris larĝan rolularon por la multaj oficoj kiuj estas bezonataj por la ĉiutaga laboro de la Prezidanta Alo de la federacia registaro. La Prezidanto, la Unua Damo, kaj la ĉefaj laboristoj kaj konsilistoj de la Prezidanto kreas la ĉefan rolularon de la serio. Kelkaj subĉefaj roluloj, aperantaj kelkfoje, plenumas agadojn, kiuj ĝenerale baziĝas sur ĉi tiu ĉefa rolularo.

Geaktoraro
----------

* Mark Harmon
* Martin Sheen

Notoj
-----

1. ↑   22a de Januaro 2006.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 739633
* VIAF: 3181149296274880670009
* BNF: 16015683k
* BIBSYS: 12071694
 |
**Ságújfalu** estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Salgótarján.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 12  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.1051/19.6796
* Loĝantaro: 1040
* Poŝtkodo: 3162
* Telefonprefikso: 32

Situo
-----

Ságújfalu situas laŭ ĉefvojo Balassagyarmat-Salgótarján. La lasta urbo troviĝas 14, Szécsény 15, Bátonyterenye 20 km-ojn.

Historio
--------

La vilaĝo estis loĝata jam dum la bronzepoko. Antaŭ la hungaroj avaroj vivis tie. La unua mencio devenis el 1518 en formo *Újfalu* (=nova vilaĝo). Dum la kontraŭturkaj bataladoj la vilaĝo detruiĝis kaj grandparte senhomiĝis, sed estis rekonstruita inter 1690–1700. En 1831 kaj 1873 ĥoleraj epidemioj okazis, en 1880 duono de la vilaĝo cindriĝis pro incendio.

Vidindaĵoj
----------

* baroka katolika preĝejo omaĝe al Ladislao la 1-a (Hungario) de 1939
* kastelo aŭ nobeldomo de Kubinyi-Prónay (kubinji-prOnai) de 1770, nun vilaĝdomo, kuracejo, poŝto, en la flanka konstruaĵo kulturdomo

* Kategorio Ságújfalu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Belle Époque*** estas hispana komedia filmo de 1992 reĝisorita de Fernando Trueba. Ĝi estis la dua hispana produktaĵo kiu ricevis la Oskar-premion al la plej bonkvalita fremdlingva filmo kaj naŭ Premiojn Goya, kio faris ĝin unu de la hispanaj filmoj plej premiitaj. Ĝi estas ĥorusa filmo, ingeniplena kaj enkadrita en epoko, kiu spite la titolon, ne estas la *Belle Époque*, sed la tagoj antaŭ kaj post la proklamo de la Dua Hispana Respubliko.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Dum la lastaj monatoj de la monarkio, post malsukcesa armea insurekcio de Jaca, juna soldato Fernando (Jorge Sanz) dizertas de la armeo. Tiukadre li estis gastigita de Manolo, artisto kiu vivas izole de la realo kiu maltrankviligas Hispanion kaj proponas helpon, hejmon kaj amikecon. La alveno de la kvar belegaj filinoj de la artisto faras, ke la juna dizertulo rezignas pri sia plano foriri, restas kaj eniras en aventuro en kiu li seksallogas aŭ estas seksallogita de unu fratino post alia. La kvar aktorinoj kiuj ludas la rolojn de la fratinoj estas Ariadna Gil, Penélope Cruz, Maribel Verdú kaj Miriam Díaz-Aroca.

La kadro kompletiĝas per la humoraj aperoj de duarangaj eksterordinaraj roluloj, kiel la karlisto Gabino Diego (Juanito), lia patrino Chus Lampreave (Doña Asun), la vilaĝa pastro Agustín González (Don Luis), la edzino de Manolo Mary Carmen Ramírez (Amalia), lia amanto Michel Galabru (Danglard) ktp. Ĉiu surprizas pro neatenditaj okazoj.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Penélope Cruz (Luz)
* Gabino Diego (Juanito)
* Fernando Fernán Gómez (Manolo)
* Miriam Díaz-Aroca (Clara)
* Ariadna Gil (Violeta)
* Agustín González (Don Luis)
* Jorge Sanz (Fernando)
* Maribel Verdú (Rocío)
* Michel Galabru (Danglard)
* Chus Lampreave (Doña Asun)
* Mary Carmen Ramírez (Amalia)
* Juan José Otegui (policestro)
* Jesús Bonilla (policano)
* María Galiana (Apolonia)
* Joan Potau (Paco)
* Félix Cubero (Palomo)
* Marciano de la Fuente (urbestro)
* José Antonio Sacristán (Rorro)

Kuriozaĵoj
----------

La historio havas biografian detalon de Trueba ĉar la bopatro de la direktoro nomiĝas Manolo en la reala vivo, same kiel la bopatro de la protagonisto, kiu kiel Trueba nomiĝas Fernando.

La scenoj estis filmitaj en Portugalio, ĉefe en Arruda dos Vinhos, Sobral de Monte Agraço kaj Azambuja, ĉefe cele al malaltigo de la kosto. 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803518
 |
**Sámuel Sárkány** [ŝAmuel ŝArkAnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sárkány Sámuel** estis hungara luterana pastro, episkopo. Lia nobela antaŭnomo estis *ilencfalvi*.

Sámuel Sárkány naskiĝis la 19-an de januaro 1823 en Dunaegyháza, li mortis la 15-an de februaro 1911 en Pilis.

Biografio
---------

Sámuel Sárkány frekventis gimnazion en Aszód, liceon en Selmec, kie lia samklasano estis Sándor Petőfi. Li studis teologion en Luterana Teologia Akademio (Pozono) kaj luterana universitato en Jena. Post la diplomo li estis legisto ĉe riĉa familio. Li pastriĝis en 1847 kaj en la sekva jaro li estis pastro en Pilis. Inter 1890–1905 li estis episkopo. Pro tiu postemo li estis senatano ekde de 1895. Li edziĝis dufoje pro vidviĝo.

Liaj kontribuoj
---------------

* *Gyász-beszéd...* (1857)
* *cikk és beszéd* (1879)
* *Püspöki székfoglaló* (1890)
* *Oltári imádság és egyházi beszéd* (1891)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 3-a punkto)

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Sámuel Sárkány en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 793892
 |



* Portalo pri Biografio
**Tentlingen** (en la franca lingvo **Tinterin**) estas komunumo en la distrikto Sinĝino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1218 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Tentlingen situas en la Friburga Mezlando ĉe la bordo de la rivero Ĝerino (en al germana lingvo *Aegera*), proksimume 5 kilometrojn sudoriente de la kantonĉefurbo Friburgo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Tentlingen, la industria setlejo Stersmühle (sur alteco de 677 m s.m.), kaj la vilaĝetoj Brädelen (sur alteco de 675 m s.m.), Obertswil (sur alteco de 759 m s.m.) kaj Präderwan (735 m s.m.), kaj diversaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,61 km², de kiuj 15,7% estas kovritaj de arbaro, 66,1% servas por agrikulturo kaj 15,8% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Tentlingen limas en nordoriento al Sankt-Urso, en oriento al Rechthalten, en sudoriento al Giffers, en sudsudoriento al Sankt-Silvestro, en sudo al Le Mouret, en okcidento al Villarsel-sur-Marly, kaj en nordokcidento al Pierrafortscha.

Trafiko
-------

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 178 de Friburgo al Plaffeien, krome ekzistas konekta vojo de Tentlingen al la kantona ĉefvojo n-ro 180 en Marly. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas kvin kilometrojn nordokcidente de la komunumo apud Friburgo. Per la buslinio de Friburgo al Plaffeien la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Tentlingen datiĝas el la jaro 1201 kiel *Tentenens*. Dum mezepoko Tentlingen apartenis al la Grafoj de Thierstein. Kun ilia heredaĵo ĝi en la jaro 1442 fariĝis havaĵo de la urba ŝtato Friburgo kaj apartenis ĝis la Helveta Revolucio al la Burga Flago de la Malnova Kamparo de Friburgo. Dum la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 kaj poste ĝis 1831 Tentlingen apartenis al la distrikto Friburgo. En la jaro 1831 Tentlingen konstituiĝis kiel politika komunumo kaj estis atribuita al la germana distrikto de Kantono Friburgo. Sub la nova konstitucio de 1848 ĝi fariĝis parto de la distrikto Sinĝino.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Eveline Seewer Bourgeois*: *Tentlingen* en *Historia Leksikono de Svislando* (2012-05-04)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Tentlingen

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Tentlingen** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Sinĝino |
| --- |
| Alterswil • Bösingen • Brünisried • Düdingen • Giffers • Heitenried • Oberschrot • Plaffeien • Plasselb • Rechthalten • Schmitten • Sankt-Antoni • Sankt-Silvestro • Sankt-Urso • Tafers • Tentlingen • Ueberstorf • Wünnewil-Flamatt • Zumholz |  |

 |
**Blankaj venezuelanoj** estas neoficiala termino por priskribi la Venezuelajn civitanojn de eŭropa origino. Laŭ la oficiala censo de 2011, 42.2% el la loĝantaro memidentigas sin kiel blankuloj. Almenaŭ 60,6% el venezuelanoj estas el eŭropa praularo.

La praularo de Blankaj venezuelanoj devenas ĉefe el Hispanoj. Aliaj eŭropaj popoloj kiuj kontribuis estas: italoj, portugaloj, germanoj, francoj kaj angloj.

Historio
--------

Fraŭlino Universo 2009 Stefanía Fernández havis praularon de galega, rusa, pola, kaj ukraina devenoj.
Hispanoj setlis en Venezuelo dum la kolonia periodo. Plej el ili estis el Andaluzio, Galegio, Eŭskio kaj el Kanarioj. Ĝis la lastaj jaroj de la Dua Mondmilito, granda parto de eŭropaj enmigrantoj en Venezuelo venis el Kanarioj, kaj ties kultura efiko estis grava, kun rimarkinda influo al la disvolvigo de la hispana lingvo kun kanaria akĉento, ties kuirarto kaj kutimaro.

Komence de la produktado de nafto ekde la unuaj jardekoj de la 20a jarcento, civitanoj kaj entreprenoj el Usono, Unuiĝinta Reĝlando kaj Nederlando setlis en Venezuelo. Poste, meze de la jarcento, estis nova tajdo de origine enmigrantoj el Hispanio (ĉefe el Galegio, Andaluzio kaj Eŭskio), Italio (ĉefe el suda Italio kaj Veneto) kaj Portugalio (el Madejro) kaj novaj enmigrantoj el Germanio, Francio, Anglio, Kroatio, Nederlando, Mezoriento kaj aliaj eŭropaj landoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Blankuloj
* Blankaj brazilanoj
* Blankaj kolombianoj
* Blankaj meksikanoj
* Blankaj peruanoj
* Latinamerikaj blankuloj
* Blankaj barbadanoj
* Blankaj novzelandanoj
* Kaldoŝoj

Referencoj
----------

1. ↑  *Resultado Basico del XIV Censo Nacional de Población y Vivienda 2011* Arkivigite je 2017-12-03 per la retarkivo Wayback Machine, (p. 14).
2. ↑  Godinho, Neide Maria de Oliveira.  O impacto das migrações na constituição genética de populações latino-americanas. Universidade de Brasília (2008). Arkivita el la originalo je 2013-08-23. Alirita 1-a de augusto 2012.
3. ↑   Stefanía Fernández is of Galician origin
**TBC Bank** (kartvele თიბისი ბანკი, Tibisi Banki) aŭ komerca banko, kiu estas la plej granda en Kartvelio .

Historio
--------

La banko estis establita en 1992 kaj dum jardeko iĝis unu el la du plej grandaj bankoj en Kartvelio. La banko havas merkatparton de ĉirkaŭ 30% (ĝia parto en la aktivaĵoj de ĉiuj bankoj estas 27%). La banko havas 12 filiojn ĉie en Kartvelio, kaj ĝia ĉefsidejo situas en la ĉefurbo, Tbiliso. La banko specialiĝas pri diversaj podetalaj produktoj kaj komerca bankado por korporacioj kaj mezgrandaj entreprenoj.

La banko ricevis la titolon "La plej sukcesa banko en Kartvelio" en la brita revuo "The Banker" por la jaroj 2002, 2003, 2004 kaj 2005. Ĉi tio estas pro ĝia rapida kresko kaj ĝia gvidado en ĉiuj indikiloj.

La banko estas komune posedata de:

* Internacia Financa Korporacio (IFC) estas la privata financa investbranĉo de la Monda Banko
* La germana investfonduso DEG
* Grupo de kartvelaj komercistoj

La Banko TBC ankaŭ kun-fondis la ĉiujaran literaturan premion, SABA, celita rekompenci la bonajn literaturajn verkaĵojn de la jaro kaj funkcianta ekde 2003 .

Referencoj
----------

1. ↑   Bonvenon - Banko TBC. *tbcbank.ge*. Alirita 21 April 2015.
2. ↑  "Banking, bricks and water",  *Financial Times*, 31 October 2007.
3. ↑   Vakhtang Butskhrikidze. *Bloomberg*. Alirita 21 April 2015.
4. ↑   Saba. Alirita 21 April 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 844502
 |
**Tenniken**  estas komunumo en la distrikto Sissach en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 871 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Tenniken situas 4 kilometrojn sude de Sissach ĉe la bordo de la rivero *Diegterbach*, alfluanto de Ergolz.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Tenniken limas en nordo al Zunzgen, en nordoriento en unu punkto al Thürnen kaj Diepflingen, en oriento al Wittinsburg, en sudo al Diegten kaj en okcidento al Hölstein.

Trafiko
-------

Tenniken atingeblas per la publika trafiko ek de Sissach per la buslinio 107 de Böckten al Eptingen.

Kvankam Tenniken situas rekte apud la nacia aŭtoŝoseo A2, la vilaĝo ne disponas pri propra aliro al ĝi. La plej proksimaj alveturejoj al la aŭtoŝoseo situas en distanco de 3,5 km norde en Sissach kaj sude sude de Diegten.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Tenniken datiĝas el la jaro 1152 kiel *Tennichon*.

En mezepoko Tenniken apartenis al la senjorujo de Eschenz. Komence de la 15-a jarcento Bazelo kaj Soloturno kverelis pri la posedrajtoj, kiujn finfine en la jaro 1482 sukcesis akiri Bazelo. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Tenniken apartenis al la distrikto Waldenburg. Kiam sekve al la Bazela Kantondisiĝo en la jaro 1832 unu jaron poste estis fondita la nova Kantono Bazelo Kampara, la komunumo Tenniken estis atribuita al la distrikto Sissach.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tenniken en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Tenniken

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Sissach |
| --- |
| SissachSissach Anwil  •  Böckten  •  Buckten  •  Buus  •  Diepflingen  •  Gelterkinden  •  Häfelfingen  •  Hemmiken  •  Itingen  •  Känerkinden  •  Kilchberg  •  Läufelfingen  •  Maisprach  •  Nusshof  •  Oltingen  •  Ormalingen  •  Rickenbach  •  Rothenfluh  •  Rümlingen  •  Rünenberg  •  Sissach  •  Tecknau  •  Tenniken  •  Thürnen  •  Wenslingen  •  Wintersingen  •  Wittinsburg  •  Zeglingen  •  Zunzgen | Sissach |

 |
**Sándor Berkesi** [ŝAndor berkeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Berkesi Sándor** estis hungara dirigento, altlerneja instruisto.

Sándor Berkesi en 2013
Sándor Berkesi  naskiĝis la 6-an de junio 1944 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Berkesi frekventis muzikan mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Muzikakademio Franz Liszt en 1967. Post siaj studoj li instruis en kolegio de Debrecen kaj li dirigentis la kolegian koruson. Ekde 1991 li instruis en Universitato de Debrecen, post jaroj kiel docento. Ekde 1999-2016 li ankaŭ instruis en Kalvinana Teologia Universitato de Debrecen. Li estis ankaŭ gastoinstruisto en pluraj altlernejoj, samtempe li dirigentis ankaŭ aliajn korusojn. Li ricevis premiojn ekde 1982, en 2018 ankaŭ premion Kossuth.

Liaj libroj
-----------

* *Tartsd fel a zászlót! Énekgyűjtemény cserkészeknek* (1991)
* *Te néked zengek éneket* (1994)
* *Az Úrnak zengjen az ének – Ifjúsági énekeskönyv* (2006)
* *A Zengő Ige szolgálatában* (2007)
* *Énekeljetek, zengedezzetek Néki! 1.* (2016)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 607048
* GND: 173818781
* LCCN: nr91031492
* VIAF: 36774872
* ISNI: 0000 0000 7911 4254
 |
**Tenochtitlán** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tenochtitlán (Veracruz). La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 163. La nomoj de la komunumo kaj de la urbo omaĝas la iaman nomon de la meksika ĉefurbo nome Tenoĉtitlano.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4995 loĝantojn. El tiuj estis 2301 viroj kaj 2694 virinoj. La komunumo havas surfacon de 82.3 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 48 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 10 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 900 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 5142 personoj. En la jaro 2000 temis pri 5603, do temis pri kresko / malkresko je 1.73 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 4798 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 27 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tenochtitlán (Veracruz) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Spagetoj sub Tomatsaŭco.
Tomatoj.
La **tomatsaŭco** estas saŭco aŭ pasto prilaborita ĉefe el tomatokarno, al kiu oni aldonas, depende de la tipo partikulara de saŭco kaj de la lando kie ĝi estu prilaborita: ĉe Meksiko ruĝajn kapsikojn, koriandron, cepon, vinagron, citronon kaj salon, kaze de Hispanio kaj Italio, frititajn cepojn, bazilion, salon, oleon, ajlon kaj diversajn spicojn. La Tomatsaŭco aktuale povas esti akirita ene de multaj liverformoj. En aliaj landoj kiaj Aŭstralio, Novzelando, Barato kaj Britio la termino Tomatsaŭco ("tomato sauce") aludas ĝenerale al sukerigita aldonaĵo surbaze de tomatoj nome Keĉupo. En tiuj landoj, la normalaj saŭcoj kuiritaj el tomato nomiĝas *saŭcon por pasto*, *kokosaŭco*, ktp. depende de ties uzado.

En aliaj landoj (kiel por ekzemplo Venezuelo) la nomo *salsa de tomate* (Tomatsaŭco) aludas esence al Keĉupo, dum la aliaj saŭoj kuiritaj el tomato estas nomataj *Tomattina*, *salsa para pastas*, *salsa para pizza*, ktp. Ekzistas ankaŭ versio nome *salsa a base de tomate* (saŭco surbaze de tomato), kiun oni liveras same kiel Keĉupo kaj pli malmultekoste; tamen ties kvalito estas multe pli malsupra.
**Sándor Csányi** [ŝAndor ĉAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csányi Sándor** estas hungara aktoro. Lia edzino estis Réka Tenki.

Sándor Csányi en 2006
Sándor Csányi  Arkivigite je 2018-11-13 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 19-an de decembro 1975 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Csányi frekventis mezlernejojn en sia naskiĝurbo. Post la abituriento li ricevis rolojn en Teatro Csiky Gergely (Kaposvár) inter 1994-1997, dum li plurfoje sensukcese kandidatiĝis en Teatra kaj Filma Altlernejo. Fine en 2001 li akiris aktoran diplomon, li lernis precipe de László Marton (reĝisoro). Post siaj studoj li aliĝis al malgranda trupo en Budapeŝto. Inter 2002-2012 li estis membro de Teatro Radnóti, poste li estas arta gvidanto de Teatro Thália (Budapeŝto). Li ricevis plurajn premiojn inter 2004-2013. Lia edzino naskis 2 gefilojn.

El lia geedziĝo naskiĝis filo en 2003. En 2012 li denove edziĝis, post 2 jaroj li havis filinon.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* William Shakespeare: *Titus Andronicus* - Alarbus; Futár
* Ferenc Molnár: *Liliom* - titolrolo; Berkovics; policano; Ficsúr; Kádár
* Jenő Heltai: *Naftalin* - Dr. Szakolczay Bálint

Elektitaj kinejaj filmaj roloj
------------------------------

* *Sitiprinc* (1999)
* *Kontroll* (2003)
* *Kaland* (2011)

Elektitaj televiziaj filmaj roloj
---------------------------------

* *Tóték* (2004)
* *Csak színház és más semmi* (2015)

Fontoj
------

* propra pagxo kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Sándor Csányi (aktoro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 579621
* GND: 142100986
* LCCN: no2006133618
* VIAF: 9611971
* ISNI: 0000 0001 2120 0165
* BNF: 146748967
* NKC: xx0156840
* BNE: XX4792846
 |
**Teocelo** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Teocelo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 164.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15130 loĝantojn. El tiuj estis 7301 viroj kaj 7829 virinoj. La komunumo havas surfacon de 54.3 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 23 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 54 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1160 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 14050 personoj. En la jaro 2000 temis pri 14900, do temis pri kresko / malkresko je 1.18 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 12974 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 27 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Teocelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Johann Christfried SAGITTARIUS** (naskiĝinta la 26-an de septembro 1617 en Breslaŭo, mortinta la 19-an de februaro 1689 en Altenburg) estis germana teologo.

Vivo
----

La filo de la lernejestro Thomas Sagittarius (ĉce la breslaŭa Gimnazio Elisabethinum), de multflanke klerigita historiisto kaj eksa profesoro universitata en Jena. Post la frua morto patra Johann Christfried translokiĝis kun la panjo al Jena, poste kun onklo Kaspar Sagittarius al Braunschweig kie li frekventis la lernejon kaj la altlernejon. Ekde 1636 Sagittarius ĝuis la docentadon de la fama johana trio Johann Gerhard, Johannes Major kaj Johann Himmel; krome la prelegojn de Salomo Glassius kaj Johann Michael Dilherr. En 1641 li iĝis vica rektoro en Hof, en 1643 ĉeflerniganto ĉe la Universitato de Jena pri historio kaj poetiko. En 1651 Sagittarius estis superintendanto en Orlamünde kaj doktoriĝis pri teologio en 1652. En 1656 li iĝis ĝeneralsuperintendanto, supera kortegpredikisto kaj konsistoria asesoro en Altenburg kiu li okupiĝis manaĝerade pri la aferoj ekleziaj, lernejaj, malriĉulaj; li havis riĉan leterinterŝanĝon kaj klopodis fini la t.n. sinkretismajn kverelojn.

Sagittarius estis klerulo diversflankege ekz. - krom pri teologio - pri filologio, filozofio kaj historio. Li verkis plurajn disertaciojn el diversaj sciencokampoj el kiuj li publikigis antologion ĉe *Dissertationes selectae* (Altenburg 1670) kaj en 1671 en Jena al duan antologion kun la titolo *Otium Jenense*. Krome li presigis predikojn, edifajn tekstojn, biblian historion ktp. Treege tamen estis lia korintenco disponigi novan eldonon de la luteraj verkoj. Ĝi aperis en dek volumoj inter 1661–64 en Altenburg. Kaŭzo estis la rimarko ke, malgraŭ alia averto fare de la saksia elekziordonaro ne plu troviĝis en multaj komunumoj la verkoj de Lutero. Laŭ komisio de lia duka moŝto Frederiko Vilhelmo de Saksio li strebis plibonigi kvalite la eldonojn antaŭajn de Wittenberg, Jena kaj Eisleben. Tio ne sukcesis ĉar la altenburg-a eldono evidentiĝis esti la plej erara. La latinaĵoj de Lutero tute mankis aŭ nur traduke prezentitis. Gravaj aferoj forestis kaj parte li simple kopiis la aĵojn jam antaŭe en Jena eldonitajn. Vendo malmultis; multaj ekzempleroj destinitaj por Rusio intervoje perdiĝis. Granda parto de maluzitaj en turo de la urbomuro de Altenburg forputris dum multaj jaroj.

Fonto
-----

Artikolo "Sagittarius, Johann Christfried" fare de Julius August Wagenmann ĉe: Allgemeine Deutsche Biographie, herausgegeben von der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, volumo 30 (1890), p. 170–171, interrete tie ĉi

* Kategorio Johann Christfried Sagittarius en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**"This Side of Paradise"** [Ĉi tiu flanko de paradizo] estas la dudek-kvara epizodo de la Star Trek: The Original Series|. Verkita de D. C. Fontana kaj Jerry Sohl (uzante la pseŭdonimon Nathan Butler) kaj reĝisorita fare de Ralph Senensky. Ĝi estis unue elsendita la 2-an de marto 1967.

Jerry Sohl uzis plumnomon, ĉar li kontraŭis la ŝanĝojn faritaj de Fontana en sia origina rakonto. 

Ĉi tiu epizodo estis la lasta agado de aktoro Frank Overton antaŭ sia morto la 24-an de aprilo 1967, malpli ol du monatojn post kiam la epizodo unue elsendiĝis.

Intrigo
-------

En la epizodo, la USS 'USS Enterprise (NCC-1701) vizitas planedon Omicron Ceti III, kies loĝantoj estas sub la influo de stranga planta vivo.

La kolonio estis fondita kelkajn jarojn antaŭe, sed oni malkrovis ke la planedo estas batata de *Berthold-radioj*, mortiga formo de radiado. La kolonianoj nun estas supozataj mortintoj. Ili estas surprizitaj trovi ĉiujn vivantajn kaj bonsanaj. Kolonia gvidanto, Elias Sandoval (Frank Overton), bonvenigas ilin kun Leila Kalomi (Jill Ireland), konata de Spock. Teamo rimarkas la mankon de bestoj. Sandoval kaj aliaj kolonianoj permesas al Dr. McCoy ekzameni ilin. McCoy trovas neniun malsanon aŭ vundo en iu ajn el ili: eĉ Sandoval, kiu suferis apendicektomion, mistere nun havas novan apendicon.

Kalomi proponas montri al Spock kiel la kolonianoj povis postvivi, kaj kondukas lin al kampo de strangaj floroj. La floroj forpelas sporojn, kiuj kovras Spockon, post kiam li proklamas sian amon por Kalomi, kaj malkaŝe nepre ordigas la evakuadon de la kolonio. La resto de la surplanetiĝa teamo ankaŭ estas elmontrita al la sporoj kaj, krom Kirk, montras la saman specon de konduto. Oni fine rivelas, ke la sporoj, krom ĉi tiu trankviligan efikon, ankaŭ havigas perfektan sanan protekton kontraŭ Berthold-radioj.

Kirk revenas al la ŝipo dum la resto de la kunularo, sub la influo de la plantoj, kiuj estis alportitaj enŝipe, komencas forlasi la kosmoŝipon. Lt. Uhura saboteis la komunikistemon por malhelpi kontakton kun stelfloto. Kirk baldaŭ estas la lasta, kaj post dua ekspozicio al la sporoj, li ankaŭ pretas forlasi stelŝipon, sed kolero subite ekkaptis lin. La efekto de la sporoj ŝajnas malaperi, kaj Kirk konsternas, ke perfortaj emocioj iel detruas ilin. Kirk alvokas Spockon reen sur Enterprise kaj pikas ĉi tiun ataki lin. Kiam Spock klopodas bati Kirkon per tabureto, li rimarkas, ke la influo de la sporoj sur li malaperis.

Kirk kaj Spock komencas labori per rimedo por indukti similan efikon sur la planedo malsupre per elsendado de kolera subsonika frekvenco al la komunikiloj de la anaro. La subsonika elsendo sukcesas, provokante batalojn inter la kolonianoj kaj kosmoŝipanoj. Tio resanigas ilin.

Dum ili lasas orbiton kun la kolonianoj enŝipe, Kirk demandas Spockon pri siaj spertoj sur la planedo - Spock respondas, ke por la unua fojo en sia vivo, li estis feliĉa.

Referencoj
----------

1. ↑  Benjamin Szumskyj, Robert Hood (2009). The man who collected psychos: critical essays on Robert Bloch. McFarland. p. 213. ISBN 9780786442089.
**Sándor CSÖRGŐ** [ŝAndor ĉorgO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csörgő Sándor** estis hungara matematikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2007). Lia frato estis Miklós Csörgő.
Sándor Csörgő  naskiĝis la 16-an de julio 1947 en Egerfarmos. Li mortis la 14-an de februaro 2008 en Szeged.

Biografio
---------

Sándor Csörgő frekventis gimnazion en Eger, universitaton en Szeged. Post lernado li eklaboris en instituto de la universitato. En 1975 li plulernis en Kievo, en 1984 li doktoriĝis. Li estis gastesploristo en diversaj usonaj universitatoj. En 2000 li hejmenvenis por instrui kaj esploradi. Li precipe okupiĝis pri probablokalkulo kaj statistiko. Li ricevis diversajn premiojn inter 1974-2008.

Verkaro
-------

* 167 matematikaj artikoloj

Fontoj
------

* 
* biografio hungare


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 430702
* GND: 172028779
* LCCN: n85210139
* VIAF: 34521026
* ISNI: 0000 0000 8113 2910
* SUDOC: 167113356
* BNF: 12291326d
* NLA: 36321024
* BIBSYS: 90207383
 |
**Teofanio**, el la antikva greka lingvo *θεοφάνεια (= theophaneia teofaneia*) siavice komponaĵo de *Θεός (theos = dio)* kaj *phàinein* (= manifestiĝi"), laŭlitere signifas manifestiĝon de la diaĵo laŭ formo de io sensebla. Kroma termino samsence uzata estas epifanio el la greka "επιφάνεια", (epifaneia). Temas pri koncepto tipe religia ĉar komuna al multaj religioj kaj mitologioj.

Filozofisence teofanio estas manifestiĝo de la diaĵo pere de siaj eksteraj verskoj, kiel, kaze de Dio-kreinto, la mondo tuta.

*La vizio de Jeĥezkelo*, pentraĵo de Rafaelo
Religisence teofanio distingiĝas en:

* "Rektaj" teofanioj, kiuj estas veraj kaj propraj aperoj de Dio persone. En Kristanismo, ekzemple, rekta teofanio estas dirata ankaŭ "epifanio" kaj havas sian plej elstaran reprezenton en la naskiĝo de Jesuo Kristo, kies bapto estis la Teofanio de la Triunuo.
* "Nerektaj" teofanioj, kiuj konsistas (vidu ĉe Biblio, ekzemple) en aperoj de anĝeloj aŭ en eksterordinaraj fenomenoj kiaj nuboj, voĉoj elvenantaj el la ĉielo, fajrecaj kolonoj ...

Diversaj uzoj de la vortoj "epifanio" kaj "teofanio"
----------------------------------------------------

Foje la vorto epifanio konservas nur la aspekton de la eksterodinareco kaj celeco de la origina signifo. Se por kristanoj la antonomazia Epifanio estas la "Epifanio de la Sinjoro", por la versoj de la italaj Stilnovistoj epifanio estis la eniriĝo-enscenejiĝo de la virino disdonanta komforton de la belo.

Alia samtipa ekzemplo: la termino "epifanio" estis uzita de irlanda verkisti James Joyce por identigi apartajn momentojn de tuja intuicio ekfajreĝantajn en la menso; temas pri momento en kiu sperto, sepultita delonge en la memoro, surfaciĝas al la konscio reportante ĉiujn siajn detalojn kaj emociojn. Ekzemplo plej signifa de tiuj epifanioj estas entenata en la lasta rakonto de Dublin-anoj, titolita "La mortintoj".

En la arto la termino teofanio larĝiĝas kaj etendiĝas ankaŭ, laŭ iuj, al la Missorium, la ora plato (aŭ arĝenta ktp), sendita de la suverenoj de unuaj kristanaj epokoj al la regantoj kunlaborantaj, kie estis cizelita la reĝo ĝuanta dian taskiĝon.

La mitologio plenplenas je teofanioj, kiel oni povas konstati en la ĉi-flanka bildo de Semele fulmomortigita pro la rekta vido de la dieco de sia amato Jovo.

*Morto de Semele*, pentraĵo de Peter Paul Rubens

Bibliografio
------------

* Katolikaj enciklopedioj:
	+ 
	+ Arkivigite je 2014-07-09 per la retarkivo Wayback Machine
	+

Referencoj
----------

1. ↑  (Vidu ĉe la Kantiko de la Kreitaĵoj de Sankta Francisko el Asizo
2. ↑  Se interesiĝi pri tiuj teofaniaj fenomenoj parolataj en la Biblio, utilas scii pri la aparta lingvaĵo en kiu la eksterodinara evento de la dia komuniko estas sciigata helpe de standartaj fenomenoj, kies objekto vera estas la enhavo de la komuniko ne la fizika evento.

Vidu ankaŭ
----------

* Hierofanio
* Epifanio
* Teopatio
* Kreago
* Maria Apero
* Aperoj de Jesuo
* Enkarniĝo

* Kategorio Teofanio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La tombejo kirko de Altenburg
Fasado malantaŭa
Portalo
La iama luterana tombeja **Preĝejo Resurekto de Jesuo** (germane: *Gottesackerkirche Zur Auferstehung Christi*) en Altenburg, Germanujo, estas arĥitekture protektota monumento.

Historio
--------

Ĝi konstruitis inter 1635 kaj 1651 en la stilo de itala malfrurenesanco laŭ la planoj de la altenburga ĉefkonstruisto Christoph Richter. La halokirko kun kvin fenestraj aksoj en korinta ordo sude estas koneksita tra duobla ŝtuparo tra la ĉefportalo kun portiko. La sakristio alkonstruitis ĉe la kvinflanka altareja plurlateraĵo. Sude la ensemblo kompletiĝis per en 1529 instalita tombejo. La preĝejo uzitis inter 1717 kaj 1817 kiel garnizona kirko kaj ĝis la 1970-aj jaroj kiel tombeja. Profaniĝo ĝia daŭris inter 1813 kaj 1830. Plafonbildo pri Sankta Triunuo ornamas la ambonon ore. Apudis bildo de la generalsuperintendanto Christian Löber. La orgenon kreis Karl Ernst Poppe el Altenburg.

Meto fundamentŝtona
-------------------

Urbestro Johann Christoph Richter metis en la 28.8.1638 la fundamentan ŝtonon; videblas metaltabulo kie tekstas:*Seine herzliche Durchlaucht Friedrich Wilhelm II. Herzog zu Sachsen-Altenburg, 1639–1669; Dr. Bernhard Bertram, Geheimer Rat und Kanzler; als Bauverordnete: Herr Johann Christoph Richter, Bürgermeister; Herr David Faber, Stadtvogt; Herr Jacob Meise, Kämmerer; Herr Ernst Böttiger, Geschossherr.*

Restaŭradlaboroj
----------------

Restaŭradaj kaj alikonstruaj laboroj okazis inter 1835 kaj 1840 kaj denove inter 1911 kaj 1912. Ĉe esploroj de la tegmentaro oni konstatis enligne danĝeran larmofungon, sekve rapida kontraŭagado necesis. Post tio la ĉefa tegmento ricevis novan ardezaĵaron kaj fulmosuĉiloj munitis. Nova tegmentdrenadsistemo alvenis kun konekso al la publika kanala reto. Dum la dua granda restaŭrado oni aliaranĝis la eksteraĵoj laŭ la stilo de la floranta renesanco.

Tombejo
-------

La ĉefenirej al la tombejo estas novgotikaĵo. Centre de la triparta tuto troviĝas kapelo sentransepta. La altarejo okcidenta plurlatere alkuŝas. La tri ejoj inter si ligiĝas per arkadoj.

Literaturo
----------

* Georg Dehio: *Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Thüringen*. Deutscher Kunstverlag, Munkeno 2003 ISBN 3-422-03095-6, p. 13

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tombeja preĝejo (Altenburg) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie ĉe la oficiala municipa paĝaro
* Prie ĉe paĝoj de *Mitteldeutschen Medienförderung*, kun fotoj de la interno

Notoj
-----

1. ↑
2. ↑  [*rompita ligilo*]
3. ↑

50.98557812.424571Koordinatoj: 50° 59′ 8″ N, 12° 25′ 28″ O (mapo)