recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Nicola Saggio** (naskiĝinta kiel **Giovanni Battista Clemente Saggio** la 6-an de januaro 1650 en Longobardi, mortinta la 3-an de februaro 1709 en Romo) estis itala katolika frato de la Ordeno de la Minimuloj.

Biografio
---------

Li naskiĝis en 1650 en Longobardi, malgranda urbo borde de la Tirena maro, unua de kvin fratoj, estis sekvita de Antonio kaj Domenica (ĝemeloj), Muzio kaj Nicola. Liaj gepatroj Fulvio kaj Aurelia estis tre malriĉaj kaj pro tio li ne povis fari studadon, sed nur laboron en la kampoj por helpi la familion.

Li ĉeestis en la preĝejo de la Minimuloj de Longobardi kaj tie pasigis tutajn tagojn en preĝado. Post dudek jaroj, malgraŭ la opozicio de la gepatroj li eniris en la Ordenon kaj li alprenis la nomon Nicola.

Li efektivigis sian servadon kiel predikisto kaj katekisto en Longobardi, San Marco Argentano, Montalto, Cosenza, Spezzano della Sila, Paterno kaj Romo.

Li mortis en Romo en 1709.

Pio la 6-a prezidis la riton de beatigo la 17-an de septembro 1786 en la Vatikana Baziliko. La supozita miraklo por la kanonizo rilatis al masonisto de Longobardi kiu falis el skafaldo sen vundo.

Li estis kanonizita, do sanktigita, en Romo fare de Papo Francisko la 23-an de novembro 2014.

Bildoj
------

* La baptujo kie Nicola Saggio baptiĝisLa baptujo kie Nicola Saggio baptiĝis

Referencoj kaj notoj
--------------------

1. ↑  Santi e Beati
2. ↑  P. A. Bellantonio, Nicola Saggio. Più in alto delle aquile, Postulazione generale dei Minimi,‎ 1986
3. ↑  Anonco dum la konsistorio de 12-a de junio 2014

* Kategorio Nicola Saggio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mochovce** (hungare *Mohi*\*) estas eksvilaĝo en Slovakio - plej konata pro sia atomcentralo -, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.

Mochovce situas en la plej griza regiono
Panoramo de la nuna Mochovce

Situo
-----

La vilaĝo situis en valo de Hron, for de Levice 14 km-ojn. Industria fervojo laŭnecese funkcias el Levice.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1295 en formo *Muhy*. La kampoj apartenis al fortikaĵo de Léva ekde 1388. Kalvinana preĝejo konstruiĝis en 1787, ankaŭ nun videbla. En 1910 loĝis en la vilaĝo plejparte hungaroj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Bars, al distrikto de Léva, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis kaj situis laŭ la nova ŝtatlimo. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj estis deportitaj. La restaĵo iĝis senrajta laŭ Dekretoj de Beneš. Fine de la socialismo atomcentralo konstruiĝis. La loĝantoj ŝanĝis lokon al Levice kaj Vráble.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mochovce en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala paĝo de la atomcentralo Arkivigite je 2006-09-29 per la retarkivo Wayback Machine

Rimarko: la hungara nomo *Mohi* por la vilaĝo uzatas en diversaj lingvoj por alia, hungaria vilaĝo Muhi, kie okazis en 1241 grava batalo.
La katedralo de Mirepoix
Portikoj
dekstra
**Mirepoix** en franca lingvo, **Mirapeis** en la okcitana, estas urbo de Francio, en la regiono Sudo-Pireneoj, departemento Ariège, en la distrikto Pamiero kaj subdistrikto Mirepoix, de kiu ĝi estas la ĉefurbo. Ĝi estas integrita en la *Communauté de communes du Pays de Mirepoix*. Mirepoix estis grava bastido en la Mezepoko.

La urbo Mirepoix estis fondita de la fenicoj, kiuj nomis ĝin Beli Cartha (Lun-urbo).

En 1209 ĝi konvertiĝis en unu el la plej gravaj urboj en la regiono, kiam ĝi ricevis la ĉarton pri moroj kaj privilegioj.
Dum la 12a kaj 13a jarcentoj, en ĝi koncentriĝis la plejmulto el la domoj ŝirmataj de regiona senjoro, Peire Roger de Mirepoix, kataro kiu ricevis la "Konsolamenton". Mirepoix iĝis la centro de la albigensismo, ĉiuj nobeluloj kiuj partoprenis al vivon de la urbo estis kataroj, inkluzive de ĝia senjoro, Peire Roger.

En 1209 ĝi estis sieĝita de la kruckavaliroj kaj prenita kaj donita al Guy de Lévis (franca kavaliro). Denove rekonkerita de la senjoroj de la regiono, kun la helpo de Raimon Roger de Foix en 1223, ĝi iĝis franca reĝa feŭdo en 1229 pro la Traktato de Meaux.

En 1289 abrupta plenpleniĝo de la rivero Hers, pro la rompiĝo de la akvujoj kiuj enhavis la lagon Puivert, okazigis la inundon de la urbo kiu preskaŭ entute ruiniĝis. Ĝi estis denove konstruita en la alia flanko de la rivero.

### La urbo

La urbo konservas ĝian mezepokan aspekton de la fino de la 13-a jarcento kiam ĝi estis rekonstruita. Ĝi troviĝas ene de murego kiu havas elstaran pordon de la 13a jc..

La granda ĉefplaco (*Place des Couverts* populare konata) troviĝas ĉirkaŭata de portikoj kaj porĉoj el ligno kun skulptaĵoj el la 13a ĝis 15a jarcento. La ŝpaloj de la antikva domo de la konsuloj estas la plej bone konservitaj, kies tajlita lingo videblas etaj kapoj de monstroj kaj homoj.

La katedralo el malfrua romaniko kaj gotiko, estis dediĉita al sankta Maŭrico en la 13a jc. La centra navo, gotikstila, estas la plej larĝa el la francaj gotikaj katedraloj kaj unu el la plej larĝaj de Eŭropo.

* Mirepoix (Ariège) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Mirepoix (Ariège) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Modala logiko** estas formala sistemo, kiu intencas kapti la deduktan konduton de iu grupo de modalaj operaciiloj.​ La modalaj operaciiloj estas esprimoj, kiuj kvalifikas la veron de la asertoj.​ Ekzemple, en la aserto «estas nepre ke 2 + 2 = 4», la esprimo «estas nepre ke» estas modala operaciilo, kiu kvalifikas necesa la veron de la aserto «2 + 2 = 4». Analoge, la esprimo «ĉiam» kvalifikas veran aserton kiel vera en ajna momento, tio estas ĉiam. Ne samas diri «pluvas» kiel diri «ĉiam pluvas». En pli strikta senco tamen modala logiko estas formala sistemo, kiu intencas kapti la deduktan konduton de la esprimoj «estas nepre ke» kaj «estas eble ke».

La epistema logiko estas kampo de la modala logiko kiu temas pri la raciigo pri la sciaro. Dum la epistemologio posedas longan filozofian tradicion kiu devenas el la Antikva Grekio, la epistema logiko estas disvolvigo multe pli ĵusa kun aplikaĵoj en nombraj kampoj, kiaj filozofio, teoria informadiko, artefarita intelekto, ekonomiko kaj lingvistiko. Dum la filozofoj el Aristotelo diskutis la modalan logikon, kaj la mezepokaj filozofoj kiaj Okhamo kaj Duns Skoto disvolvigis nombrajn observojn, estis Clarence Irving Lewis kiu en 1912 realigis la unuan simbolan kaj sisteman traktadon de tiu temo, kiu plue maturiĝis, atingante sian modernan formon en 1963 el la verkaro de Saul Kripke.

Notoj
-----

1. ↑   Garson, James. «Modal logic». En Edward N. Zalta, eld. Stanford Encyclopedia of Philosophy (en angla) (Summer 2009).

* Kategorio Modala logiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724882
* GND: 4074914-9
* NKC: ph137160
* BNE: XX533464
 |
La monta masivo **Monts-Dore** situas en la regiono Centra Masivo en la departemento Puy-de-Dôme centre de Francio.

roka formacio en la monta masivo *Monts Dore*

Geologio
--------

La monta masivo havas vulkanan originon. La plej altaj punktoj estas la montoj *Puy de Sancy* (alteco 1885 metroj), *Puy de la Perdrix* (1824 metroj) kaj *Puy Fernand*. Tiuj tri montoj kiel duonluno ĉirkaŭas la valon *Vallée de Chaudefour*, kiu nur norde ne limiĝas per monto kaj estas nacia parko. Krom la valo kun la tri ĉirkaŭaj montoj, tre vidindas la roka formacio *Roches Tuilière et Sanadoire*. Rande de la masivo situas vulkanaj lagoj, kiel la banlago *Lac Chambon* en la nordoriento, kaj la *Lac Pavin* en la sudoriento.

rigardo sur *Le Mont Dore*

vintra sporto kaj kuracurboj
----------------------------

Piede de la monto *Puy de la Perdrix* en alteco de 1350 metroj situas la vintrosporta urbeto *Super-Besse*, kies arkitekturo estas tre betone moderna. De ĉi tie telfero transportas feriantojn al la pinto de la monto *Puy de la Perdrix*.

Monts Dore
Piede de la monto *Puy de Sancy* situas la tradicia kuracurbo *Le Mont-Dore*, borde de la rivero Dordogne, kiu ĉi tie ekestas per kunfluo de du riveretoj. La banejoj kaj kuracdomoj disradias la ĉarmon de la epoko fine de la 19-a jarcento. Rande de la urbeto troviĝas akvofaloj, kiuj altas pli ol 30 metrojn, kaj sude telfero transportas feriantojn al la *Puy de Sancy*. Ĝis alteco de 1250 metroj ankaŭ veturas funikularo el la jaro 1897, la *Funiculaire du Capucin*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monts Dore en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* paĝoj de la nacia parko *"Vallée de Chaudefour"* Arkivigite je 2007-06-01 per la retarkivo Wayback Machine
* 360-grada panoramo de la monto *Puy de Sancy* Arkivigite je 2007-03-11 per la retarkivo Wayback Machine

la suda flanko de la *Monts Dore* kun la monto *Puy de Sancy* kaj la vintrosporta urbo *Super-Besse*
Isadora Duncan ĉirkaŭ 1910.
Martha Graham en 1948.
**Moderna danco** eliris kiel reago al la tro konitaj formoj de la klasika baleto kaj probable kiel neceso esprimi sin pli libere per la korpo.
Kvankam la moderna danco plubaziĝas sur la baleto, de kio pluhavas specifajn formojn, Ĝi aldonas al tiu alian senton, konsiderante alimaniere la korpon de la dancistoj. Ampleksigante la rangon de movo, oni komencis danci **per nudaj piedoj** (senŝuaj), kun diferencaj vestoj kaj uzante la spacon por pli ambiciaj ebloj.

Dekomence tiu tipo de danco kaj spektaklo estis limigita al alternativaj etosoj kaj eventoj, sed dum la dua duono de la 20-a jarcento plie kaj plie ĝi eniris en la tradiciaj kultureventoj, famaj festivaloj, ktp.

Famaj dancistoj
---------------

Grandaj gravuloj de la moderna danco estis aŭ estas Isadora Duncan, Ruth Saint Denis, Mary Wigman, Martha Graham, Doris Humphrey, Merce Cunningham kaj Alvin Ailey.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de dancistoj

* Kategorio Moderna danco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Socialdemokrata Unio de Laboristoj kaj Malgrandagrikulturistoj** (Työväen ja Pienviljelijäin Sosialidemokraattinen Liitto [finne TPSL, Sos.-Dem. Liitto])) estis finna maldekstra politika partio. Ĝi disiĝis el la Finnlanda Socialdemokratia Partio en 1959. Al tio efikis tio, ke ĝi ne ŝatis ĝian prezidanton Väinö Tanner. Ĝi malsimilis el la Finnlanda Socialdemokratia Partio do, ke ĝi apogis Urho Kekkonen. La partio estis pli maldekstra ol la Finnlanda Socialdemokratia Partio. Ĝi estis malgranda partio. Ĝi apartenis al la unua registaro de Ahti Karjalainen, al la unua registaro de Rafael Paasio kaj al la unua registaro de Mauno Koivisto. Ĝia gazeto estis *Päivän Sanomat* (novaĵoj/rakontoj de la tago). La partio estis forigita el la partia registro, ĉar ĝi ne ricevis parlamentanojn en parlamentelektoj 1970 kaj 1972. Baldaŭ ĝi sukcesis denove fariĝi reprezenta partio, sed jam sekvantjare ĝi estis nuligita.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818998
* LCCN: n83073036
* VIAF: 144283415
 |
La **Alianza por el Trabajo, la Justicia y la Educación** (Alianco por Laboro, Justeco kaj Edukado) plej konata simple kiel **La Alianza** (la alianco) estis politika koalicio formita de la Unión Cívica Radical kaj la Frente País Solidario, kunformita en 1997 en Argentino, kiu venkis en la prezidenta elektado de 1999 kaj dissolviĝis tuj post la rezigno de la prezidento Fernando de la Rúa la 20an de decembro de 2001.

La venko de la Alianza okazis parte pro la forta publikamalkonsento al la koruptado kaj al la deterioro de la socilabora situacio de la lando.

La prezidanto de la Rúa decidis de komence drastan politikon por buĝeta alĝustigo cele plibonigi la publikan enspezon, kiu rezultis tamen nesufiĉaj por solvi la deterioron de la publikaj finanĉoj kaj plimalbonigis la produktivan kapablon de la argentina industrio.

Bibliografio
------------

* Godio, Julio (1999). La Alianza. Buenos Aires:Sudamericana.
* Koessl, Manfredo (2009). Apogeo y derrumbe del FrePaSo: algunas consideraciones. Revista del CESLA, 2009, no 12. p. 99-116.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Alianza por el Trabajo, la Justicia y la Educación en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Balota reklamado de la *Alianza*
* Balota reklamado de Fernando de la Rúa
**Ilona Ásványi** [AŝvAnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ásványi Ilona** estas hungara bibliotekisto, inspektoro, instruisto, spertulo.

Ilona Ásványi naskiĝis la  21-an de marto 1967(nun 1967-03-21) en Mosonmagyaróvár.

Biografio
---------

Ilona Ásványi maturiĝis en gimnazio en Győr en 1985, poste ŝi akiris bibliotekistan diplomon en Pedagogia Altlernejo Dániel Berzsenyi en 1990, pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1993. Inter 1990-1993 ŝi instruis en gimnazio, sed ekde 1990 ŝi estis ankaŭ bibliotekisto en eklezia biblioteko de Pannonhalma. Ŝi estis levita vicbibliotekestro en 1998, bibliotekestro en 2018. Intertempe ŝi havis altajn postenojn en tutlanda eklezia bibliotekaro, krome ŝi estis spertulo kaj inspektoro. Ŝi ricevis premiojn en 2010 kaj 2011.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A „Mécs-probléma"* (1989)
* *Az egyházi könyvtárak a XX. század utolsó évtizedében* (2003)
* *Az egyházi könyvtárak és a nyilvánosság* (2014)
* *Újabb töprengések… az egyházi könyvtárak és az Egyházi Könyvtárak Egyesülése régi-új feladatairól* (2017)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839252
 |



* Portalo pri Biografio
Néstor Kirchner kaj Cristina Fernández.
La **Frente para la Victoria** (**FpV**, **Fronto por la Venko**) estas Politika koalicio de orientigo kirĉnerista de Argentino fondita en 2003 por elteni la prezidentan kandidatiĝon de Néstor Kirchner, kiu fine rezultis elektita prezidento de Argentino por la periodo 2003–2007. En la prezidenta elektado de 2007 la FPV subtenis la kandidatiĝon de Cristina Fernández de Kirchner, kiu estis elektita por la periodo 2007–2011. En la prezidenta elektado de 2011, la Fronto por la Venko kun Cristina Fernández de Kirchner kiel kandidatino atingis historian rezulton de 54,11 %, procentaĵo superita nur de Juan Domingo Perón kaj Hipólito Yrigoyen, kaj kun 11.864.456 voĉdonoj, kio igis ŝin la persono kiu ricevis plej multe da voĉdonoj el la argentina historio en ĝenerala balotado, kaj atingante ankaŭ la unuan fojon trian regotempon por peronistoj sinsekve.

La koalicio situas en la centromaldekstro de la politika spektro kaj ĝi estis konsiderita ankaŭ kiel progresisma. Aliflanke ĝi identiĝas kun nova koncepto nomata *kirĉnerismo*. Laŭleĝe, ne konfuzu la *Frente* kun la Partio de la Venko, kiu estas nur unu de la politikaj partioj kiuj ĝin integras.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fronto por la Venko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo
Bernardino Rivadavia, prezidanto de Argentino kaj stimulinto de la unueciga ideologio.
La **Partido Unitario** (Partio Unueciga) estis politika partio argentina de tendenco liberala, kiu defendis la neceson de centrigita regado por la Unuiĝintaj Provincoj de Rivero Plata, nomitajn ankaŭ Unuiĝintaj Provincoj de Sudameriko en la Deklaro de Sendependo kaj poste por la nomita Respubliko Argentino, dum la 19a jarcento. La rivala partio estis la Argentinaj Federaloj.

Ideologio
---------

La unuecigismo derivis el centrigismo de tempo de la sendependeco kaj de la modelo de ŝtato centralizita kiun proponis la napoleona Francio, kaj konsideris, ke la Nacio antaŭekzistas al la provincoj, kaj ke tiuj estas simplaj internaj dividoj kun malmulta aŭtonomeco.

La unueciguloj estis grupo integrata majoritate de la elito de Bonaero kaj de la urboj kiuj estis provincaj ĉefurboj: membroj de la alta klaso, intelektuloj, militistoj ktp. Tiu klaso ne havis akcepton inter la rura loĝantaro, kiu preferis la politikan tendencon de la provincaj ŝtatestroj.

Notoj
-----

1. ↑  (Alén Lascano, Luis. Citita en Lafforgue, Jorge (2002) *Historias de Caudillos Argentinos*. Editorial Punto de Lectura. ISBN 7-20020-5-3)
*Ekzistas ankaŭ urbo nomata Modrý Kameň.*

---

**Burgo Modrý Kameň** situas en la urbo Modrý Kameň kaj ĝi donis al urbo nomon.
Ĝi estis fondita ĉirkaŭ jaro1137. Unua konata posedanto de burgo estis Zvolenaperfekto Ditrich de dinastio de kavaliro Donč.

Ruinoj de burgo super urbeto Modrý Kameň
Li famiĝis per sia ekonomia konstrua aktiveco. Dum la regado de reĝo Béla la 4-a, burgo Modrý Kameň komencis ŝanĝiĝis al grava kontraŭ-tatara fortifikaĝo pro sia strategia situo en sistemo de defendaj burgoj de Hungario.
  
Kastelo ofte vizitadas batalanto kaj renesanca poeoto Bálint Balassi (1554-1594).
  

Post la atako de turkoj ekde 17-an julion 1575 ĝis 19-an julion 1575 , ili konkeras burgon. Ili restadis tie ĝis decembro 1593, kiam malvenkas de forta atako de Mikuláš Pálfy kaj Krištof Tiefenbach. Antaŭ retreto ili ekbruligis kaj suprenĵetis la burgon en aero. Dum restado en burgo turkoj prirabis ĉirkaŭaĵon -
detruis urbeton Horné Strháre. En valo en domgrupo *Dolina* ili konstruis akva muelejon kaj en ĉirkaŭaĵo ekplantis kaŝtanarboj. Ili trakonstruis la burgon kaj tranomigas ĝin je *Ikipalanka* - "dufoja fortifikaĵo".

Post foriro de Turkoj donis Žigmund Balaša ripari la burgon en origina stato. En nova turka milito pormallonga tempo posedis burgon Emeriko Thököly. Anoj de lia garnizono kaŭzas brulegon de burgo, kiu denove ruinigis la burgon.
En jaro 1730 donis Gabriel Balaša en suba parto de burgo konstrui kastelon en baroka stilo. Supera gotika burgo restis ruinita. Tiu ĉi parton post rearanĝo de ŝtuparoj kaj irvojetoj familio de posedantoj uzas por restado kaj promenado. En 1750 estis finkonstruita kastela kapelo, kiu estas sanktigita al Sankta Anna kaj kiu donis konstrui Pavol Balaša. Ĝi apartenas al gravajpersonoj de sia familio. En regionoj Novohrad kaj Hont donis konstrui de propra elspezo
16 preĝejon.

En jaro 1752 posedas burgon zvolena perfekto Ján Balaša.

Lasta posedantino de burgo kaj kastelo estis grafino Almašiová (hu:Almassi), kiu en jaro 1923 vendis tutan areon al ĉeĥoslovakia ŝtato.

Kastelo kun muzeo
Nuntempe en kastelo estas Muzeo pri ludiloj kaj marionet-kulturoj kaj ekspozicio de denta teĥniko, unuaj de sia specio en Slovakio, etnografa muzeo de regiono kaj ekspozicio pri vivo de renesancia poeto Bálint Balassi.

Eniro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Modrý Kameň (burgo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monumento al Indiano y a la Marina de Castilla.
Maketo de la monumento, en 1966
La **Monumento al Indiano** (oficiale, **Monumento al Indiano kaj la Mararmeo de Kastilio**) estas monumento sur la pinto de la monto Peña Cabarga, en Kantabrio (Hispanio). Ĝi honoras kantabrajn migrintojn al Ameriko (indjanoj) kaj la helpon de la kantabra mararmeo servinta la Reĝlandon de Kastilio.

Oni konstruis ĝin en 1968 laŭ desegno de la arĥitekturisto Ángel Hernández Morales kaj projekto de la konstruinĝeniero José Calavera Ruiz, kiuj ankaŭ konstruis la telferon de Fuente Dé. Oni inaŭguris la monumenton la 8-an de julio 1968.

La monumento konsistas el turo kun ronda ejo, al kiu oni iras per strukturo simila al ponto. La turo altas 40 metrojn proksimume. De ĝi oni povas rigardi vastan panoramon de la Golfo de Santandero, la marbordo de Kantabrio kaj la montaro Picos de Europa. Apud la monumento oni konstruis televidan ripetilon.

En la monumento estas plato kun tiu ĉi solena mesaĝo:

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** La Provinca Deputitaro de Santandero dediĉas tiun ĉi monumenton inter la ĉielo kaj la maro al la gloro de nia Mararmeo kaj niaj elmigrintoj. Kiel ĝis nun, Dio ĉiam plu lumigu la vojon de la hispanaj ŝipoj tra la tutaj maroj kaj animu la esperojn de homoj elirintaj sian Patrujon por trabati al si vojon en la mondon. Sciu maranoj kaj indjanoj, ekde via loko en Historio, kiel Pero Niño kaj Juan de la Cosa, ke: en apogeo de plena boneco, kiel Valdecilla aŭ Comillas, aŭ nekonatoj en la senfama posteno de plenumita devo aŭ neatingita celo, via dolĉa Kantabrio ĉiam prezentos al vi la apertajn brakojn de siaj montoj kaj la bonvolan lulon de siaj marondoj. **"** |

 |

En majo 2007 oni instalis senluman kameron. Ĝi havas areon de 23 kvadrataj metroj kaj en ĝi povas samtempe esti 58 homoj. Ankaŭ en 2007 oni malfermis novan restoracion (en la unua inaŭguro de la monumento ankaŭ estis restoracio, sed post iom da tempo ĝi malaperis).

Referencoj
----------

1. ↑
La **Monumento pri Veteranoj de la Korea Milito** (angle *Korean War Veterans Memorial*) en la Okcidenta Potomaka Parko de la usona ĉefurbo Vaŝingtono memorigas pri la mortintaj kaj vunditaj homoj (soldatoj kaj civiluloj) dum la Korea Milito.
Ĝi situas sudoriente de la Monumento de Lincoln kaj sude de la reflektobaseno de la "nacia promenejo" *National Mall*.

Konceptado kaj konstruo
-----------------------

La konstruo de la monumento decidiĝis fare de la Usona Kongreso la 28-an de oktobro 1986. La tiutempa prezidento de Usono George H. W. Bush solene komencigis la konstruon la 14-an de junio 1992, la "tago de la usona flago". La 27-an de julio 1995, la 42-a datreveno de la milita armistico, ĝi inaŭguriĝis pere de la usona prezidento Bill Clinton kaj la sud-korea prezidento Kim Young-sam, kaj dediĉiĝis al la soldatoj kaj civiluloj mortintaj kaj vunditaj dum la milito. Dum la inaŭgura tago, la monumento listiĝis en la usona nacia registro de historiaj lokoj.

La memorejo
-----------

La milita memorejo havas la formon de triangulo kun cirklo ĉe sia pinto. En la triangulo staras 19 ŝtalaj statuoj pri usonaj soldatoj, kiuj pli grandas ol realaj homoj kaj kreiĝis de la skulptisto *Frank Gaylord*. La grupo reprezentas patrolantan soldataron, en kiu partoprenas ĉiu parto de la usona armearo: 15 soldatoj de la usona armeo, 2 soldatoj plus unu sanitaristo de la usona mararmeo, kaj 1 observisto de la usona aerarmeo. Ili portas uniformojn kaj armilojn, batalopretas, kaj staras inter strioj da granito kaj arbustoj de junipero, reprezentantaj la malurban pejzaĝon de Koreio. Norde de la statuo situas vojeto, kiu konsistigas unu el la flankoj de la triangulo. La duan triangulan flankon konsistigas 50 metrojn longa granita muro, en kiun ĉiziĝis fotaj bildigoj de soldatoj, aĵoj kaj civiluloj implikitaj en la militon. La tria triangula flanko malfermas kaj permesas rigardon al la Monumento de Lincoln.

Norde de la statuoj kaj la vojo situas "muro de la Unuiĝintaj Nacioj", en kiuj honoriĝas 22 membroŝtatoj de UN, kiuj dum la Korea Milito liveris armean kaj medicinan helpon.

La cirklo enhvas la "basenon de memoro" (*Pool of Remembrance*), malprofunda akva baseno de 9-metra diametro kadrigita per nigra granito kaj ĉirkaŭita de arboj kaj benkoj.

Plia granita muro en arĝentaj leteroj portas simplan mesaĝon: "Freedom Is Not Free" – libero ne senkostas.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monumento pri Veteranoj de la Korea Milito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala registara retejo pri la monumento
* 15 fotoj de la memorejo
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Grizbrusta turdo** |
| --- |
|  |
| Grizbrusta turdoGrizbrusta turdo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Turdedoj *Turdidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Turdus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***T. obscurus*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Turdus obscurus****(Gmelin, 1789) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Grizbrusta turdo  |

 |
| v • d • r |

La **Grizbrusta turdo**, *Turdus obscurus*, esta birdospecio membro de la genro de Turdoj ene de la familio de Turdedoj.

Ili reproduktiĝas en densaj arbaroj de koniferoj kaj tajgo oriente de Siberio. Ili estas ege migrantaj, kaj vintras suden al sudorienta Azio kaj Indonezio. Ĝi estas rara vaganto en okcidenta Eŭropo.

Ili nestumas en arboj, kie la ino demetas 4-6 ovojn en simpla nesto. Migrantaj kaj vintrantaj birdoj ofte formas etajn arojn. Ili estas ĉiomanĝantaj kaj nutras sin el ampleksa vario de insektoj, tervermoj kaj beroj.

Temas pri bela turdo, kun grizaj dorso kaj kapo, tiu kun nigra traokula strio, bordita je blanko ĉefe supre kio estas pli videbla. La centra brusto estas griza (de kio devenas la nomo) kaj la flankoj estas kontraste tre oranĝkoloraj kaj preskaŭ fermas la grizon de la supra brusto, dum la ventro estas blanka. Ambaŭ seksoj estas tre similaj, sed nematuruloj havas pli brunan dorson. Ĉiukaze la latina scienca nomo *Turdus obscurus* pravas ĉar temas pri sufiĉe malhela (obscurus) au griza turdo.

La masklo havas simplan fajfan kanton, similan al tiu de la rilata Viskoturdo.

En 2007 ekzemplero de Grizbrusta turdo estis vidata en Jerusalemo, Israelo. Tiu estis la dua registrita vidaĵo en Israel, dum la unua okazis ĉe Eilat, en oktobro de 1996.

Referencoj
----------

1. ↑  Rare bird is sighted in Jerusalem, By MEGAN JACOBS, Nov. 5, 2007, The Jerusalem Post  Arkivigite je 2014-05-12 per la retarkivo Wayback Machine

* BirdLife International (2004). *Turdus obscurus*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 12a Majo 2006. Malplej zorgiga

* Grizbrusta turdo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Grizbrusta turdo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Grizbrusta turdo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**László Z. Karvalics** [lAslO zE karvaliĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Z. Karvalics László** estas hungara informadikisto, informteoriisto, altlerneja instruisto.

László Z. Karvalics naskiĝis la  23-an de decembro 1961(nun 1961-12-23) en Zalaegerszeg.

Biografio
---------

László Z. Karvalics akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1986. Post la diplomo li instruis 3 jarojn, dum li esploris. En 1989 li doktoriĝis en la universitato, li kandidatiĝis (CSc) en 1995, li doktoriĝis (DSc) en 2022 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, lia habilitiĝo okazis en 2005. Intertempe li estis institutestro inter 1998–2006, katedrestro inter 2007–2011 en Scienca Universitato de Szeged. Lia edzino naskis kvarfoje. Li ricevis stipendiojn inter 1986-1989 kaj en 1999 kaj 2006, premiojn inter 1998-2008.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Fogpiszkáló a hálózaton. Írások az Internetről* (2000)
* *Úton a digitális kori kormányzás felé* (2008)
* *Informatorium. Szó-kalauz a kortárs információs kultúrához* (2017)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839285
 |



* Portalo pri Biografio
**Morales del Rey** [moRAles delREJ] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *Morales del Rey* estas etimologie tradukebla al *Morusarboj de la Reĝo*, nome aludo al morusarboj, dum *del Rey* estus necesa aldono por diferencigi ĝin disde aliaj samnomaj loĝlokoj en la sama provinco. 

Rivero Eria ĉe Morales del Rey.
Montopinto Carpurias.
Romiaj restaĵoj ĉe Morales del Rey.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Morales del Rey kaj Vecilla de la Polvorosa, okupas totalan areon de 20,14 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 570 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 100 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 81 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj 12 km de Benavente. 

Estas dolmenoj, kiel atestantoj de prahistoria loĝado kaj restaĵoj de la Romia Imperio; en Mezepoko okazis reloĝado kaj en la 12-a jarcento jam aperis la plej fruaj mencioj, kiel posedaĵo de nobeloj de la kortego de la Regno Leono kaj eble pro tio la aldono *del Rey*. Poste estis atribuoj al monaĥejoj.

Plej grava enspezofonto estis agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755590
* VIAF: 316734553
 |
**Graco** estas kristana ideo: homo, pro origina peko estas nature pekema, bezonas la helpon de Dio por vivi morale kaj sankte. Tiun helpon aŭ potencon de Dio Sankta Paŭlo nomis *graco*. La ideo de graco apartigas kristanismon de judismo kaj greka filozofio. Dio donas gracon al ni kiel senmeritan donacon, ne kiel ŝuldon. Sed la sakramentoj, preĝado kaj koro malfermita al Dio, ĉiuj helpas nin ricevi pli da graco.
La teologia motivo pro kiu necesas la dia graco por ricevi la donon de la partopreno en la dia vivo, kuŝas ĝute en la fakto ne kapablas atingi la transcenda Dion se li netransformas la homon finitan. Tia graco la teologio nomas Sanktiga Graco.
Teologoj parolas ankaŭ pri helpanta graco, kiu helpas agdi laŭ la dia ordono kaj por konsenti praktike al lia senpaga kaj senfina amo.

Laŭ kristanismo, kredanto bezonas la helpan dian gracon por meriti la finan savon (metafore, iri al la ĉileo) post morto kaj eviti la perdon de la fina dia amikeco. Per la graco de Dio, ni estas savitaj.

Grava diferenco inter protestantismo kaj katolikismo estas, ke laŭ la protestanta teologio la homo ne povas meriti la sanktigan gracon dum katolikoj instruus ke la homo ĝin povas meriti per bonagado. Sed, post jarcentoj de teologiaj reciprokaj akuzoj, nun katolika kaj luterana eklezioj konsciiĝas, ke temas plie afero de lingvaĵo kaj ke efektive la du eklezioj konfesas la saman doktrinon.

Vidu ankaŭ
----------

* Gracobildo

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKristanismo |
| --- |
| Jesuo Kristo | Kristo • Filo de Dio • Virga naskiĝo • Krucumo • Reviviĝo • Enkarniĝo |
| Fundamentoj kaj Biblio | Eklezio • Kredodeklaro • Kanono • Malnova Testamento • Nova Testamento |
| Teologio | Dio • (Patro • Filo • Sankta Spirito) • Triunuo • Sankta tradicio • Sanktuloj • Savo • Sakramentoj • Bapto • Kanona juro • Kristologio • Eklezioscienco |
| Historio kaj Tradicio | Maria • Apostoloj • Petro • Paŭlo • Patroj • Apero • Konstanteno • Koncilioj • Aŭgusteno • Granda skismo • Krucmilitoj • Akvino • Reformacio • Lutero |
| Nomadoj | Adventismo • Anabaptismo • Anglikanismo • Baptismo • Kalvinismo • Katolikismo • Evangeliismo • Luteranismo • Metodisto • Pentekosto • Ortodoksa Eklezio • Orientaj Eklezioj |

 |


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Graco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 1375
 |
**Mohamed AHMED-CHAMANGA** (n. en 1952 en Ouani) estas komora lingvisto, verkisto, profesoro kaj politikisto.

Li ĉefe dediĉis sian vivon al la famigo de sia denaska komora kulturo, kaj li en 2006 kandidatiĝis por la prezidenta baloto de sia lando. 

Post liaj duagradaj studoj, li ricevis diplomojn pri la svahila kaj araba lingvoj, kaj vojaĝis al Madagaskaro kaj Francio, kie li studadis lingvistikon. Li kreis en 1976 metodon por transskribi la komoran lingvon, kaj ekverkis artikolojn pri tiu dialekto. Li poste publikigis sian tezon, titolitan *Le Shindzuani (Comores) : Phonologie, morphologie, lexique* (1991). 

Ahmed-Chamanga nun estas profesoro pri la komora lingvo en la "Institut National des Langues et Civilisations Orientales" de Parizo.

Verkaro
-------

* *Dictionnaire français-comorien*
* *Lexique comorien (shindzuani)-français*
* *Contes comoriens de Ngazidja*

Notoj
-----

1. ↑  « Mohamed Ahmed-Chamanga candidat à l'élection présidentielle de 2006 »[*rompita ligilo*]

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Mohamed Ahmed-Chamanga: BiblioMonde Arkivigite je 2015-09-19 per la retarkivo Wayback Machine
* france Bibliografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 262952
* GND: 1123159793
* LCCN: n82106515
* VIAF: 14765298
* ISNI: 0000 0000 2622 6092
* LIBRIS: 175682
* SUDOC: 026679191
* BNF: 11888209x
 |
La **respubliko Prusujo**, kiu malvolvis kadre de la Novembra Revolucio en Germanujo de 1918 el la prusa monarĥio, estis la plej granda federaciero de la Germana Regno dum la Vajmara Respubliko. Laŭ sia konstitucio el 1920 parlamenta respubliko, Prusujo montriĝis kiel politike pli stabila ol la regno mem. La respublikon preskaŭ kontinue regis partioj de la Weimarer Koalition: SPD, DDP kaj Zentrumspartei, dumtempe kompletigitaj per la DVP. Je nur mallongaj interrompoj la Socialdemokratoj prezentis per Paul Hirsch kaj Otto Braun la ĉefministrojn. Precipe la ministroj pri internaj aferoj Carl Severing kaj Albert Grzesinski antaŭenigis la reformon de administrado kaj polico laŭ respublika senco, tiel ke Prusujo dum la Vajmara Epoko validis kiel bastiono de demokratio. Per la kontraŭkonstitucia ŝtatrenverso el 1932 Regna Kanceliero Franz von Papen submetis la landon al la Regna Registaro kaj prenis tiel al ĝi ĝian memstarecon. Per tio la respubliko fakte jam estis ĉesinta ekzisti antaŭ la nazia potencpreno en Germanujo, kvankam laŭforme plue oficis prusa registaro sub Hermann Göring. Post la fino de la Dua Mondmilito la leĝo de la Aliancita Kontrolkonsilantaro ordonis la 25-an de februaro 1947 ankaŭ jure la malfondadon de Prusujo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Respubliko Prusujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 
* Heinrich August Winkler: Artikolo de la pereo de Prusujo en Spiegel Online de la 21-a de aŭgusto 2007

Referencoj
----------

1. ↑  Juĝo de la Regna Juĝejo de la 25-a de oktobro 1932

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 566863
* GND: 10036835-9
* LCCN: sh85108094
* VIAF: 129960353
 |
**Morata de Jiloca** [moRAta deĥiLOka] estas municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas apuda Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Preĝejo.
Pordego kun bildo de Sankta Marteno disdividanta sian mantelon.
Mudeĥara detalo de la pordego.
Morata de Jiloca estas municipa teritorio en la sudoriento de la komarko *Comunidad de Calatayud*, kie ĝi estas inter Velilla de Jiloca kaj Fuentes de Jiloca. 

La loĝloko Morata de Jiloca mem estas je 96 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 619 msm en la Iberia Sistemo, sur la valo de la rivero Jiloca estante la kvara loĝloko tie antaŭ la enfluejo de la rivero ĉe Calatayud. 

Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 kiu venas el Sorio. La plej proksimaj loĝlokoj estas Velilla de Jiloca kaj Fuentes de Jiloca.

Historio
--------

Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud. Estis kastelo en la 14-a jarcento. Dum la Milito de la du Petroj, la kastilianoj klopodis kapti ĝin, sed malsukcesis kaj bruligis la loĝlokon.

En la 18-a jarcento estis farunmuelejoj. Poste unu iĝis elektrejo.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Morata de Jiloca kie oni malaltiĝis el 1 247 en 1930 (tiam estis kelkaj disaj domaroj) ĝis nunaj 260 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. 

Ĉefaj altiraĵoj estas la belega mudeĥara preĝejo de Sankta Marteno, ruinaj restaĵoj de la kastelo, trietaĝa arkara palaco, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Morata de Jiloca en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803268
 |
**Hans Sedlmayr** (naskiĝinta la 18-an de januaro 1896 en Szarvkő (Hungara reĝlando); mortinta la 9-an de julio 1984 en Salcburgo) estis aŭstra arthistoriisto.

Hans Sedlmayr studis arĥitekturon ĉe la teĥnika universitato de Vieno kaj arthistorion ĉe la universitato de Vieno.

Sedlmayr validas kiel pledanto de la figura pentrado. Konata estas la disputo kun pentristo Willi Baumeister diskuto en la jaro 1950, je kiu ĉeestis krom arthistoriistoj ankaŭ psikologoj, arĥitektoj ktp.. Je ĉi tiu diskuto oni ankaŭ registris komentoj de Theodor W. Adorno pri abstrakta arto kontraŭ figura arto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri Hans Sedlmayr en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Detala biografio Arkivigite je 2014-09-07 per la retarkivo Wayback Machine
* Sedlmayer kiel instruisto en Vieno Arkivigite je 2012-08-27 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 492809
* GND: 118612557
* LCCN: n82040906
* VIAF: 77108751
* ISNI: 0000 0001 2282 1238
* SUDOC: 028371453
* BNF: 12022019r
* ULAN: 500275584
* NDL: 00455998
* BIBSYS: 90052643
* RKD: 468202
* NKC: ola2002102969
* ICCU: CFIV044877
* BNE: XX1117153
 |
Tutregna kongreso de la laboristaj kaj soldataj konsilantaroj la 16-an de decembro 1918
**Laboristaj kaj soldataj konsilantaroj** estis dum la germana Novembra Revolucio en 1918 organoj de la memadministrado en la urboj, en kiuj laboristoj kaj soldatoj leviĝis, por subteni la ĵus ekestintan parlamentan registaron kaj fini la Unuan Mondmiliton. Ilia modelo estis la sovetoj (eo: *konsilantaroj*) de la rusa Oktobra Revolucio, konsistis tamen plimulte el anoj de la SPD kaj USPD. La institucio de la konsilantaroj formas la plej gravan elementon de la delegito-respubliko kaj lige kun tio de la politika tendenco de la konsilantarismo.

Ekesto
------

Parolado de membro de la laborista kaj soldata konsilantaro ĉe la berlina Reichstag, novembron de 1918
La unua laborista kaj soldata konsilantaro formiĝis la 4-an de novembro 1918 sekve de la marsoldato-ribelo en Kiel. Dum la venontaj tagoj multaj aliaj pluaj urboj sekvis ĉi tiun ekzemplon, ĝis la revolucio la 9-an de novembro atingis Berlinon. Dum kiam je la komenco temis pri sociaj kaj kontraŭmilitaj protestoj kun la devizo „paco kaj pano", la konsilantaroj postulis la abdikon de imperiestro Vilhelmo la 2-a kaj la socialisman respublikon. Sur la regna kongreso de la konsilantaroj kunveninta la 16-an de decembro en Berlino oni postulis krom tio la nuligon de la ĝistiama armea konstitucio kaj la enkondukon de popolarmeo kun elektitaj oficiroj. La propono de la USPD, teniĝi je la konsilantara sistemo kiel bazo de la konstitucio de la respubliko kaj koncedi al la konsilantaroj la leĝdonan kaj plenuman povon, estis malakceptata.

La SPD-politikisto Gustav Noske sin starigis en Kiel ĉe la pinton de la laborista kaj soldata konsilantaro celante moderigi kaj finfine neŭtraligi la revolucian movadon. Rezulte fondiĝis la Vajmara Respubliko kiel kompromiso inter revoluciaj postuloj kaj la interesoj de la burĝaro en la Germana Imperiestra Regno.

El la spertoj de la laboristaj kaj soldataj konsilantaroj kaj ilia (parta) malvenko formiĝis la KPD sub Karl Liebknecht kaj Rosa Luxemburg.
leĝdonan kaj plenuman povon, estis malakceptata.

Longtempa graveco
-----------------

Kvankam antaŭaĵoj ekzistis jam en la 19-a jarcento (laboristaj komitatoj), oni povas kompreni la laboristajn kaj soldatajn konsilantarojn formitajn en 1918 kiel origino de entrepreno-konsilantaroj kaj pli malfrue ankaŭ de personaraj konsilantaroj, do de la laboristo-reprezentantaroj kadre de la entreprena kundecido-rajto.

Dokumentoj
----------

* Gerhard A. Ritter, Susanne Miller: *Die Deutsche Revolution. 1918–1919. Dokumente.* 2. erheblich erweiterte und überarbeitete Auflage. Fischer-Taschenbuch-Verlag, Frankfurto ĉe Majno 1983, ISBN 3-596-24300-9 (*Fischer* 4300).
* Deutsche Sozialistische Republik, Archiv des Zentralrats.

* Kategorio Laborista kaj soldata konsilantaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Generalo **Mohamed Mediène** (arabe الجنرال محمد مدين), konata ankaŭ kiel **Tufik** (توفيق), estis estro de la sekretaj servoj de Alĝerio, de la Departemento de Informado kaj Sekureco (*Département du renseignement et de la sécurité*, DRS), el 1990 al 2015. Li estis priskribita kiel la plej longdaŭra funkcianta "spionestro" de la mondo.

Li naskiĝis en 1939 en Kabilia familio el Genzet (Provinco Setif), sed kreskiĝis ĉe Alĝero en Saint-Eugene (Bologine). Li aliĝis al la Naciliberiga Armeo en 1961, kelkajn monatojn antaŭ la sendependeco de Alĝerio. Li estis oficiro de la NLA.

Malmulte oni konas pri li, sed li estis konsiderita kiel ĉefa povo interkulise kaj estra generalo de la "elradikiga" militfrakcio. Ekzistas nur du konataj publikaj fotoj liaj; kaj ambaŭ ne estas klaraj.

Referencoj
----------

1. ↑  Keenan, Jeremy, "General Toufik: 'God of Algeria'", *Al Jazeera English*, 29a de Septembro 2010. Kontrolita 2015-05-07.
2. 1 2   Mohamed Mediène, l'homme le plus mystérieux d'Algérie (14a de Aprilo 2014). Alirita 7a de Majo 2015.
3. ↑  Mansour, Baki, "Algeria'sDarth Vader", *Free Arabs*. Kontrolita 7a de Majo 2015.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mafia-DZ: Mohamed Mediene Arkivigite je 2007-07-02 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 576895
 |
**Sahibzada Mohammad Ali Bogra** (en urdua: محمد علی بوگرہ‬‎, en bengala: মোহাম্মদ আলী বগুড়া); (19a de Oktobro 1909 – 23a de Januaro 1963), foje konata ankaŭ kiel Mohammad Ali el Bogra, estis politikisto, ŝtatestro, kaj kariera diplomato de Orienta Pakistano kiu servis kiel tria Ĉefministro de Pakistano, nomumita por tiu posteno en 1953 ĝis li rezignis en 1955 favore al la Financa Ministro Ĉaudri Muhammad Ali.

Post edukiĝi ĉe la Prezidenta Universitato de Kolkato, li komencis sian politikan karieron en la platformo de la Islama Ligo kaj aliĝis al la Bengala provinca kabineto de la tiam ĉefministro Husejn Ŝahed Suhravardi en la 1940-aj jaroj. Post la sendependigo de Pakistano kiel rezulto de Dispartigo de Hindio en 1947, li enposteniĝis kiel Ministro pri Eksterlandaj Aferoj kaj kiel kariera diplomato por mallonge servis kiel Pakistana ambasadoro en Birmo (1948), Kanado (1949–52), kaj dufoje en Usono.

Mohammad Ali Bogra (centre) kun John F. Kennedy (dekstre) ĉe la Ovalforma Oficejo de la Blanka Domo en 1962.
Post esti realvokita en 1953 el sia servo al Pakistano el Usono, li anstataŭis Nazimuddin kiel Ĉefministro laŭ nomumo aprobita de la tiam Ĝenerala Guberniestro de Pakistano Malik Ghulam. Lia eksterlanda politiko ege celis la plifortigon de duflankaj rilatoj inter Pakistano kaj Usono, malpliigante rilatojn kun Sovetunio. Li ankaŭ celis pli fortan armeon por sekurugi pacon kun Barato kaj entreprenis personajn iniciatojn por prioritatigi rilatojn kun Ĉinio. Enlande, li sukcese proponis popolan politikan formulon baze sur la fondo de konstitucio en 1956 kiu faris Pakistanon federalan parlamentan respublikon. Spite sijn popularajn iniciatojn, li perdis sian subtenon antaŭ la tiam Ĝenerala Guberniestro Iskander Mirza kiu renomumis lin kiel Pakistana Ambasadoro en Usonon, laŭ kio li servis ĝis 1959.

En 1962, li aliĝis al la administracio de la Prezidanto Aĝub Ĥan kiel Ministro por Eksterlandaj Aferoj de Pakistano ĝis sia morto en 1963.

Referencoj
----------

1. ↑  "Former Prime Ministers". Prime Minister's Office Islamabad.  Alirita la 8an de februaro 2018.
2. ↑  Mir Monaz Haque. "Mohammed Ali Bogra". www.bogra.org.  Alirita la 8an de februaro 2018.
3. ↑  Burki, Shahid Javed (5 March 2015). "Mohammed Ali Bogra". Encyclopædia Britannica, Inc.  Alirita la 8an de februaro 2018.
4. ↑  Kalim Bahadur (1998). "Democracy in Pakistan: Crises and Conflicts". New Delhi: Har-Anand Publications. p. 36.  Alirita la 8an de februaro 2018.
5. ↑  Syed Hamde Ali (20a de Oktobro 2009). "Mohammed Ali of Bogra". The Daily Star.  Alirita la 8an de februaro 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 603269
* LCCN: no95059264
* VIAF: 6980311
* ISNI: 0000 0000 7907 7887
* BNE: XX1229597
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Morfologio kaj Morfologio (Biologio). |

La lingva **Morfologio** estas parto de lingvistiko kiu studas la internan vortan strukturon. Vorto ne estas la plej malgranda senshavero: en unu vorto povas ekzisti pluraj senshaveroj, kies agordo unu kun la alia estas difinita laŭ reguloj de la lingvo.

Bazaj konceptoj
---------------

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Morfologio estas scienco pri formoj de la vorto. Morfologio esploras ĉiun apartan vorton kaj ŝanĝojn kiujn ĝi ricevas, depende de nia deziro, aŭ kunteksto. **"** |
| — Vladimir Varankin, 1929, Teorio de Esperanto, p. 28 |

 |

### Fleksio kaj derivado

Fleksio kaj derivado estas du ĉefaj temoj en morfologio, kaj eblas distingi ilin ĉar ili sekvas du malsamajn tipojn de reguloj.

Fleksio en esperanto montriĝas per la vortfinaĵoj. Fleksio ŝanĝas la econ de la vorto, sed ne la signifon.

*amika* estas fleksio el *amiko*.
Male, derivado montriĝas en esperanto per la afiksoj. Derivado ne ŝanĝas la econ de la vorto, sed donas pluan precizon en la signifo.

*amikiĝo* estas derivado el *amiko*.
### Rilata terminaro

Vortospeco
Substantivo
Komuna nomo
Propra nomo
Genro
Nombro
Deklinacio
Artikolo
Adjektivo
Komparacio
Komparacio relativa
Komparacio absoluta
Substantiva uzado de adjektivo
Pronomo
Personalo
Posesivo
Korelativo
Numeralo
Baza numeralo
Orda numeralo
Multiplika numeralo
Frakcio
Kolektiva numeralo
Distribuo
Verbo
Konjugacio
Infinitivo
Indikativo
Prezenco
Preterito
Futuro
Kondicionalo
Volitivo
Moda helpverbo
Participo
Kompleksa tempo
Gramatika voĉo
Aspekto
Ata-ita-diskuto
Aspektismo
Tempismo
Adverbo
Tabel-adverbo
Aŭ-adverbo
Nesimetria adverbo
Derivita adverbo
Prepozicio
Konjunkcio
Subjunkcio
Interjekcio
Onomatopeo
### Vidu ankaŭ

* morfologio
* morfemo
* leksemo
* elemento
* vortfarado
* Paninio, August Schleicher, Jan Niecisław Baudouin de Courtenay

Literaturo en Esperanto
-----------------------

* Ryszard Rokicki, *Enkonduko en la morfologion de Esperanto*, Serio *Scio*, volumo 11, Sezonoj, Litova Esperanto-Asocio, 2022, p. 88 ISBN 978-609-95087-9-5