recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
En geometrio, **senpintigita romba dekduedro** estas konveksa pluredro konstruita el la romba dekduedro per senpintigo de la 6 verticoj de ordo 4.

La 6 verticoj estas senpintigitaj tiel ke ĉiuj lateroj estas de egala longo. La originalaj 12 rombaj edroj iĝas seslaterojn, kaj la senpintigitaj verticoj donas kvadratojn.

La seslateraj edroj estas egallateraj sed ne regulaj plurlateroj. Ili estas formitaj per senpintigo de rombo, havas 2 enajn angulojn de proksimume 109,47° (*arccos(-1/3)*) kaj 4 enajn angulojn de proksimume 125,26°, la regula seslatero devus havi ĉiujn angulojn de 120°.

Noto ke ĉi tiu nomo estas ambigua pro tio ke nur 6 verticoj estis senpintigitaj, kaj malsamaj pluredroj povas esti generitaj per senpintigo de la alia subaro de verticoj, aŭ de ĉiuj 14 verticoj de la originala romba dekduedro.

Ĉar ĉiuj ĝiaj edroj havi paran kvanton de flankoj kun 180° turna simetrio, la pluredro estas zonopluredro.

Senpintigita romba dekduedro estas la sumo de Minkowski de romba dekduedro kaj kubo de flanka longo 1, kun ok verticoj de la romba dekduedro estantaj je (±1, ±1, ±1) kaj ĝiaj ses verticoj estantaj je la permutoj de (±2, 0, 0)

Ĉi tiu pluredro estas simila al la uniforma senpintigita okedro:

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

Vidu ankaŭ
----------

* Senpintigita romba tridekedro

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* VRML modelo de George Hart
* Generilo de George Hart, por pluredra notacio de Conway "t4daC"
Bovo Hereford.
Bovo *Polled Hereford*.
**Hereford** estas raso de bovoj origina de Anglio, nome el la kantono Herefordshire komence de la 18a jarcento, kutime produktanta de viando. La bovoj tiurasaj identiĝas pro la koloro ruĝecbruna kun blankaj makuloj en la kapo, malantaŭa parto de la oreloj, brusto, ventro, malsupra parto de la membroj kaj vostopinto.

Varianto *Polled Hereford* malhavas kornojn pro mutacioj faritaj en Nordameriko.

Estas monda konsilantaro de la raso Hereford kun sidejo en Granda Britio. Aktuale ĝi havas 19 membrajn landojn. En Argentinon la raso venis meze de la 19a jarcento kaj instaliĝis kiel aliaj bovorasoj ĝenerale en la malseka pampo, sed poste male al aliaj bovorasoj ili disvastiĝis rapide al pli malfacilaj zonoj. Nuntempe ili setlis en ĉiu provinco de la teritorio argentina, ekde la nordo de Jujuy kaj Formosa, ĝis la ĉemontaro de Andoj kaj plej suda kontinento en Fajrolando.

Vidu ankaŭ
----------

* Aberdeen angus

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hereford (bovoraso) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hereford (bovoraso) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri WHC Secretary General Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
* American Hereford Association
* New Zealand Hereford Association
* Australian Hereford Society
* Canadian Hereford Association
* UK Hereford Society
* Irish Hereford Society
* List of Hereford Associations Arkivigite je 2008-03-21 per la retarkivo Wayback Machine
* World Hereford Council Arkivigite je 2018-10-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Polled Hereford Breed Information
* Hereford Breed Information
*Ĥaĥepere* **Senusret la 2-a** estis la kvara faraono de la 12-a dinastio de Egiptio. Li regis el 1897 a.K. al 1878 a.K. Lia piramido estis konstruita ĉe El-Lahun. Senusret la 2-a ege interesiĝis en la regiono oaza nome Fajumo kaj eklaboris por etenda irigacia sistemo el *Bahr Jusef* tra la Lago *Moeris* pere de la konstruado de baraĵlago ĉe El-Lahun kaj la aldono de reto de drenkanaloj. La celo de tiu projekto estis pliigi la kvanton de kultivebla tero en tiu areo.

La gravo de tiu projekto estis emfazita de la decido de Senusret la 2-a por translokigi la reĝan nekropolon el Dahŝuro al El-Lahun kie li konstruigis sian piramidon. Tiu loko restos la politika ĉefurbo dum la 12-a kaj la 13-a dinastio de Egiptio. La reĝo establis ankaŭ la unuan konatan kvartalon de laboristoj en la najbara urbo Senusrethotep (ĉe El-Lahun).
Liaj idoj ankoraŭ elfosigos kanalon 16 kilometrojn longan ligante la Fajuman Oazon al la Nilo en Meza Egiptio.

Referencoj
----------

1. ↑  Miroslav Verner, *The Pyramids: The Mystery, Culture, and Science of Egypt's Great Monuments*, Grove Press 2002. p.386
2. ↑  W. M. F. Petrie, *Illahun, Kahun and Gurob*, Londono 1891, paĝoj 5 kaj sekvaj.

Literaturo
----------

* W. Grajetzki, *The Middle Kingdom of Ancient Egypt: History,Archaeology and Society*, eldonejo Duckworth, Londono 2006 ISBN 0-7156-3435-6, 48-51

Eksteraj ligiloj
----------------

* Senusret la 2-a


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 511144
* GND: 119438178
* VIAF: 172163127, 815159233917803370029 22951623, 172163127, 815159233917803370029
* ULAN: 500337326
 |
**Senèdes** estas komunumo en la distrikto Sarino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 122 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Senèdes estas antaŭ Meyriez laŭ areo la dua plej malgranda komunumo de Kantonono Friburgo kaj la plej malgranda komunumo de la distrikto Sarino kaj ankaŭ laŭ loĝantaro apartenas al plej malgrandaj komunumoj de la kantono. Ĝi situas en la transirzono de la Friburga Mezlando al la Friburgaj Antaŭalpoj, proksimume 7 kilometrojn sude de la kantonĉefurbo Friburgo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Senèdes (sur alteco de 748 m s.m.) kaj la tri setlejoj La Tourbière (sur alteco de 752 m s.m. en oriento de la komunumo), Genevret (sur alteco de 751 m s.m. en sudoriento de la komunumo), kaj Les Planchettes (sur alteco de 733 m s.m. en okcidento de la komunumo). Norde de la komunumo etendiĝas la arbara montoĉeno *Bois d'Amont*.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 0,5 km², de kiuj 10,0% estas kovritaj de arbaro, 74,0% servas por agrikulturo kaj 16,0% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Senèdes limas en nordo al Ependes, en nordoriento al Ferpicloz, en oriento al Le Mouret, en sudo al Treyvaux, kaj en okcidento al Arconciel.

Trafiko
-------

La komunumo situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra ĝi pasas flanka vojo de Ferpicloz al Arconciel kaj alia al Treyvaux. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 4 kilometrojn sudokcidente de la komunumo en Rossens. Per la buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga de Treyvaux al Friburgo la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Senèdes datiĝas el la jaro 1233 kiel *Senaide*. En la 13-a jarcento Senèdes formis parton de la Senjorujo Arconciel. En la jaro 15-a jarcento Senèdes estis integrita al la Malonva Kamparo de Friburgo sub la Burga Flago. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Senèdes apartenis al la distrikto La Roche, poste ĝis 1748 al la distrikto Friburgo, kaj tiam ĝi surbaze de la nova kantona konstitucio estis integrita al la distrikto Sarino.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Marianne Rolle*: *Senèdes* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-11-22)

Eksteraj ligiloj
----------------

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Senèdes** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Sarino |
| --- |
| Arconciel • Autafond • Autigny • Avry • Belfaux • Chénens • Chésopelloz • Corminboeuf • Corpataux-Magnedens • Corserey • Cottens • Ependes • Farvagny • Ferpicloz • **Friburgo** • Givisiez • Granges-Paccot • Grolley • Hauterive • La Brillaz • La Sonnaz • Le Glèbe • Le Mouret • Marly • Matran • Neyruz • Noréaz • Pierrafortscha • Ponthaux • Prez-vers-Noréaz • Rossens • Senèdes • Treyvaux • Villars ĉe Glano • Villarsel ĉe Marly • Vuisternens-en-Ogoz |  |

 |
**Ignác Aurél Fessler** [fesler], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fessler Ignác Aurél** estis hungara historiisto, luterana episkopo, filologo, profesoro, monaĥo, framasono, membro (korespondanta en 1831) de Hungara Scienca Akademio.

Pentraĵo pri Ignác Aurél Fessler
Ignác Aurél Fessler  naskiĝis la 18-an de majo 1756 en Hungara reĝlando en Zurány. Li mortis la 15-an de decembro 1839 en Sankt-Peterburgo (Rusia imperio).

Biografio
---------

Ignác Aurél Fessler devenis el katolika familio. Li aĝis 12, kiam li redaktis latinan preĝlibron. En 1774 li aliĝis al la kapucenoj, poste ĝismorte li havis aventuran sorton. Li vivis en diversaj monaĥejoj, fine li pastriĝis en 1779. Li plurfoje protestis kontraŭ la tiama vivo de monaĥoj, fine li forlasis la ordenon en 1784 kaj li instruis en Lemberg, krome li doktoriĝis el teologio. En 1791 li prenis la luteranan religion, en la sekva jaro li edziĝis, en 1802 eksedziĝis. Ĝis 1802 li okupiĝis pri la framasonismo en Berlino. En 1802 li denove edziĝis, En 1810 li ricevis profesoran postenon en Sanktpeterburgo, fine li estis episkopo en Rusia imperio.

Verkoj
------

* *Was ist der Kaiser? Verfasst von einem Kapuziner-Mönch* (1782)
* *Sidney* (1788) - tragedio
* *Marc. Aurel.* (1790–92), 1793, 1799, 1801, 1810, 1816)
* *Aristides und Themistocles. Vom Verfasser des Marc. Aurels* (1792, 1806, 1809, 1819, hungare: 1845–46)
* *Aktenmässige Aufschlüsse über den Bund der Evergeten in Schlesien* (1804)
* *Die alten und die neuen Spanier* (1810, 1814)
* *Liturgische Versuche zur Erbauung der Gläubigen, sowohl geistlichen als weltlichen* (1823)

Literaturo
----------

* Kategorio Ignác Aurél Fessler en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero F kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2014-04-07 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 476808
* GND: 118532650
* LCCN: n84225178
* VIAF: 12358165
* ISNI: 0000 0000 8091 3969
* SUDOC: 03081460X
* BNF: 12215404p
* NKC: skuk0002426
 |
Vido de la Usona Ŝipbazo de Rota, Hispanio.
**Ŝipbazo** estas militbazo kie ŝiparmeo povas ŝirmi, ricevi liverojn, ripari ktp. Temas ĝenerale pri mara haveno.

La Ŝipbazo estas militbazo kiu estas hejmo de militkonstruaĵoj, ne konfuzinda kun normala haveno dediĉita al ŝarĝoŝipoj.

La koncepto de Ŝipbazo estas tiom antikva kiom la mararmeo. Laŭ la admiralo Alfred Mahan «maltilas armeigi ŝipojn se oni ne havas bazojn kie ili povas apogiĝi». La Ŝipbazoj estas la apogejoj de la militŝparo de iu lando. Kvankam la nunaj kondiĉoj por tekniko permesas gravan aŭtonomion al ŝipoj kaj permesas limigi la nombron de Ŝipbazoj, ne ĉiam estis tia. El la 17a jarcento al la komenco de la 20a jarcento, ĉiu lando kun marintencoj devis posedi nombrajn apogejojn.

Paradokse, la paso de la velnavigado al la vaporŝipoj okazigis strategian reeniron, ĉar «la dependo de la ŝiparoj rilate al ties bazoj pligrandigis multe fakte la neceson ofte liveri karburaĵo.»

Tiu situacio ŝanĝis pro la alveno de la atompelado kaj la disvolvigo de la asistado surmare al la militŝiparo.

La Ŝipbazo povas esti asocia al armilejo, al ŝipfarejo aŭ al armea aerbazo, kaj tiam temas pri aerŝipa bazo.

Referencoj
----------

1. ↑  Hervé Coutau-Bégarie, *La puissance maritime, Castex et la stratégie navale*, Fayard 1985, p. 229.

Literaturo
----------

Libroj
* *The age of the galley*, dir. R. Gardiner, Conway Maritime Press, 1995, ĉapitro 15.

Artikoloj
* Benoît Rossignol kaj Roland Le Borgne, *Reconstruction, restructuration et modernisation des bases navales (1944-1949)*, Revue historique des armées, n°220, 2000  Arkivigite je 2009-07-03 per la retarkivo Wayback Machine.
* *Les bases navales*, Science et Vie, serie «La Marine», 1949, p. 92.
* *Le port militaire de Carthage*, Dossiers d'archéologie n° 183, 1993, p. 42 & s.

Prelegoj
* *Les bases et arsenaux français d’outre-mer, du Second Empire à nos jours*, Paris, les 22-23 mai 2000.

* Kategorio Ŝipbazo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Jan Rodowicz** pseŭdonomo *Anoda* (naskiĝis la 7-an de marto 1923 en Varsovio, mortis la 7-an de januaro 1949 samloke) – pola skolto, soldato de Grizaj Taĉmentoj, Pola Enlanda Armeo kaj Delegitaro de Armitaj fortoj, leŭtenanto. Murdita dum torturoj de stalinisma Pola Ministerio pri Publika Sekureco.

Biografio
---------

### Juneco

Filo de Kazimierz Rodowicz, inĝeniero kaj profesoro de Teknika Universitato en Varsovio kaj Zofia Bortnowska, filino de generalo Władysław Bortnowski. Li frekventis privatan Universalan Lernejon de la Asocio de Mazovia Tero, kie membriĝis al la 21-a Varsovia Skolta Taĉmento je la nomo de generalo Ignacy Prądzyński. En la jaroj 1935-1939 lernis en Ŝtata Gimnazio kaj Liceo je la nomo de Stefan Batory, kie printempe 1939 parte abiturientiĝis. Dum tiu ĉi periodo daŭrigis skoltan agadon kadre de la 23-a Varsovia Skolta Taĉmento je la nomo de Bolesław Chrobry, kie ekkonis poste famiĝintajn plurajn membrojn de Grizaj Taĉmentoj kiel Tadeusz Zawadzki, Aleks Dawidowski, Jan Bytnar.

### Germana okupado

Post malvenko de pola armeo en la defenda milito de 1939, aktiviĝis de oktobro 1939 en konspira agado kiel membro de Grizaj Taĉmentoj. Li partoprenis en multaj agoj de eta sabotado kadre de organizaĵo Wawer. Samtempe sekrete lernis; en 1941 abiturientiĝis. Intertempe eklaboris en elektroteknika laborejo kaj poste en Radia Establejo Philips. En 1943 finis Ŝtatan Lernejon de Elektrotekniko. Ĉi-periode daŭrigis subteran agadon kaj finis kurson pri batala edukado kaj pri granda flankatako. Tiam li partoprenis multajn batal-entreprenoj.

### Partopreno en la Ribelo de Varsovio

Dum la ribelo de Varsovio batalis kadre de Pola Enlanda Armeo. Aparte distingiĝis dum batalado pri tombejoj. La 8-an de aŭgusto en la plotono batalis permane kontraŭ germanoj forigante ilin de la Evangelika Tombejo akirante multe da armiloj. Postan tagon grave vundiĝis en maldekstra pulmo kaj estis transportita al malsanulejo. La 11-an de aŭgusto ricevis Arĝentan Krucon de la Ordeno Virtuti Militari de la 5-a klaso kaj avancis ĝis leŭtenanto. La 15-an de septembro denove vundiĝis. Kaj refoje dum transporto al malsanulejo. Nokte de la 17-a/18-a estis transportita trans Vistulon.

Literaturo
----------

* Agnieszka Pietrzak, *Żołnierze Batalionu Armii Krajowej „Zośka" represjonowani w latach 1944-1956* (Soldatoj de la Bataliono de Enlanda Armeo "Zośka" persekutataj en la jaroj 1944-1956), Monografioj de IPN, 44-a volumo, Warszawa 2008

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jan Rodowicz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Muzeo pri Varsovia Ribelo *Życiorys porucznika Jana Rodowicza „Anody"* Arkivigite je 2013-03-11 per la retarkivo Wayback Machine (Biografio de leŭtenanto Jan Rodowicz "Anoda"). 1944.pl
* Reta paĝo de Jan Rodowicz "Anoda" Arkivigite je 2014-01-07 per la retarkivo Wayback Machine.
Valo Kokora
La **Valo Kokora** (en hispana Valle de Cocora) estas valo de departemento Kindio en Kolombio. Ĝi situantas ĉe la Centra Montaro de Andoj. "Cocora" estis la nomo de Kimbaja princino, filino de lokestro Akaime, kaj signifas "akvostelo". 

La valo estas parto de la Nacia Parko Los Nevados (en hispana *Parque Nacional Natural de Los Nevados*), alirita en jam ekzistinta nacia parko fare de la kolombia registaro en 1985. Tiu Parko kovras areon de 58,000 hektaroj (580 km2) totale, inklude la nordorientan parton de Kindio.

Ĝi estas la ĉefa loko de la nacia arbo kaj simbolo de Kolombio, nome la kindia vaksopalmo (*Ceroxylon quindiuense*), same kiel de ampleksa vario de alia flaŭro kaj faŭno (kelka endanĝerita), ĉiu el kiu estas protektita laŭ la statuso de la nacia parko. La valo kaj la najbara urbo Salento estas inter plej popularaj turismaj allogoj en Kolombio.

Notoj
-----

1. ↑   "Parque Nacionales Natural de Los Nevados" page on Parque Nacionales Naturales de Colombia, oficiala retejo. Arkivita el la originalo je 2012-03-15. Alirita 2014-01-04.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Valo Kokora en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Valo Kokora en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* "Parques Nacionales Natural de Los Nevados" retejo pri Parques Nacionales Naturales de Kolombio Arkivigite je 2011-07-07 per la retarkivo Wayback Machineretejo (en hispana kaj angla)
Jicĥak Rabin, Bill Clinton kaj Jaser Arafat en Oslo, 1993. Tiuj negocadoj ne sukcesis instali pacon en Palestino.
La **Interkonsentoj de Oslo** estas paro de interkonsentoj inter Israelo kaj la Organizaĵo por Liberigo de Palestino (PLO): la negocado okazis en Oslo, la Akordo de Oslo I, estis subskribita en Vaŝingtono, en 1993 ; kaj la Akordo de Oslo II, estis subskribita en Taba, Egiptio, en 1995 .

La Oslo-Interkonsentoj markis la komencon de la Osla Pacprocezo. La Nobel-premio pri paco de 1994 estis aljuĝita komune al Jaser Arafat, Ŝimon Peres kaj Jicĥak Rabin "pro iliaj klopodoj krei pacon en la Proksima Oriento".

Vidu ankaŭ
----------

* Araba-israela konflikto
* Israel–Palestina konflikto
* Filadelfi-koridoro

Notoj
-----

* Kategorio Interkonsentoj de Oslo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Interkonsentoj de Oslo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

1. ↑  *Declaration of Principles on Interim Self-Government Arrangements* (DOP), 13a de Septembro 1993.
2. ↑  *Israeli-Palestinian Interim Agreement on the West Bank and the Gaza Strip*, 28a de Septembro 1995

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 744291
 |
Altprema purigilo uzata por purigi straton 
La **altprema purigilo** estas maŝino kiu, dank' al altprema akvoŝpruco, forigas malpuraĵojn kaj enkrustiĝojn de ajna solida surfaco .

Principo de funkciado
---------------------

Altprema purigilo kutime konsistas el:

* altprema akvopumpilo;
* elektra motoro ;
* altprema akvohoso kun premoj ĝis 300 baroj, tamen, por specialaj aplikoj ekzistas maŝinoj kapablaj superi 1600 baroj (ekz. por forigi grafitiojn);
* pistolo;
* lanco;
* spruĉpinto

La motoro funkciigas altpreman pumpilon, kiu per ceramikaj aŭ ŝtalaj piŝtoj premas la akvon. Speciala reguliga valvo ebligas reguligi la kvanton da akvo, kiun vi intencas recikli en la spruĉpinto, tiamaniere eblas variigi la rilatumon premo/fluo de la elflua akvo (tamen estas bona praktiko ne recikli akvon).

La premita akvo povas esti varmigita tra la bobeno de vaporkaldrono muntita sur la maŝino.

Sekureco
--------

La potenco de la altprema purigilo generas eblan danĝeron por la uzanto kaj por la ĉirkaŭa medio se uzite sen la atentoj, ĉefe pro la malpura aù infekta akvo.
En internaj lokoj estas rekomendita uzi maskon.

Vidu ankaŭ
----------

* Karcher Unua fabrikanto de altpremaj purigiloj

Fontoj
------

* laù Teknika Vortaro de Greziljono 2016. - alta premo (laù PIV 2020)

* Kategorio Altprema purigilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812491
 |
**Sergej Fjodoroviĉ TKAĈ**, ruse *Сергей Фёдорович Ткач*, (naskiĝis la 15-an de septembro 1952 en la Kiselovsk, mortis la 4-an de novembro 2018 en Ĵitomiro, Ukrainio) estis rusa kaj ukrainia seria murdisto. En 2007 Kortumo de Ukrainio rilatis lin partopreni en 40 murdoj. En la 23-a de decembro 2008 Kortumo de Ukrainio kondamnis lin al ĝismorta puno. Juĝado en la 2008 kulpigis lin pri 29 murdoj, ĉiu kun perforto aŭ kun kontentigo de seksa deziro en perversa formo, 8 perfortoj sen murdo, restigis 3 epizodojn por pluesplorado. Poste Sergej Tkaĉ mem konfesis pri pli da 30 aliaj krimoj.

Alnomoj de la krimulo: *Pavlograda maniulo*, *Pogolova maniulo*.

Biografio
---------

Sergej Tkaĉ naskiĝis en la urbo Kiselovsk en Kemerova provinco de Rusio. Li servis en la Soveta armeo kiel teknikisto-geodeziisto, post armeo li estis direktita por labori en milico kaj rekomendis por aniĝi en la Novosibirskan milican lernejon. Dum servo en la Kemerova milico li faris ofican falsadon, tial oni eksigis lin el la milico. Post maldungo li interesiĝis pri halterlevo kaj eĉ iĝis ĉampiono de la provinco. Li ŝanĝis kelkajn profesiojn, laboris en minejoj, fabrikoj kaj kolĥozoj.

Metodo
------

Sergej Tkaĉ estis murdanta kaj perfortanta en perversa formo de 1980 ĝis 2005 en teritorio de Krimeo, Zaporiĵa, Dnipropetrovska kaj Ĥarkiva provincoj. Plejmulto el liaj viktimoj estis knabinoj en la aĝo 9-17 jaroj. Unua viktimo estis juna virino, kiun Tkaĉ strangolis kaj perfortis en 1980 en Simferopolo, poste li telefonis milicon. Koninta metodojn de milico, Tkaĉ likvidis spurojn sur kadavroj de siaj viktimoj: demetis ĉiun veston, kie spuroj de liaj fingroj povus resti, zorge likvidis ĉiujn aliajn spurojn: restaĵon de manĝaĵo, cigarstumpojn, stampojn de piedvesto, spurojn de spermo. Li pleje gvatis knabinojn en arbaro apude al fervojo aŭ aŭtovojo por ke ia kamionisto aŭ traveturanto suspektatiĝis. Antaŭ iri por la murdo, Tkaĉ drinkis glason da vodko kun dimedrolo. 

Murdante, Sergej Tkaĉ premis la karotidon de viktimo kaj prenis ion de ĝiaj aĵoj kiel memoraĵo. Li foriris de krimoloko laŭ reltraboj, ĉar tiele hundoj ne povis kapti lian spuron. Lia lasta viktimo estis 9-jara Katja. Tkaĉ estis kaptita en sia domo en Polohi en aŭgusto 2005.

Referencoj
----------

* Maniulo, murdinta pli 100 homoj, revas, ke iu filmi kinoj pri si. **(Ruse)**
* 100 viktimoj de maniulo-kriminalisto. Nenia povis kapti la Murdiston de jarcento dum 25 jaroj. **(Ruse)**


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 328291
 |
**Ede Petrovich** [petroviĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Petrovich Ede** estis hungara pastro, kanoniko, instruisto, arkivisto, skolto.

Ede Petrovich naskiĝis la  7-an de aŭgusto 1898(nun 1898-08-07) en Hőgyész, li mortis la 11-an de januaro 1987 en Pécs.

Memortabulo pri Ede Petrovich

Biografio
---------

Ede Petrovich soldatiĝis en 1916, tial li ne finis la gimnazion en Pécs. Post la 1-a mondmilito li pastriĝis en 1922 pro la teruraj militaj travivaĵoj. Li servis en pluraj lokoj de Baranya aŭ Tolna, poste en 1927 li akiris pedagogian licencon, pli poste li instruis en la sama regiono. Dum la socialismo tamen li estis precipe eklezia arkivisto en Pécs, fine eĉ arkivestro. Li pensiuliĝis en 1959, tamen li laboris plu ĝismorte. Ĝis la socialismo li estis ankaŭ skolto kaj gvidanto de la loka grupo. Li ricevis ŝtatan premion en 1978.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Egyhtörténeti olvasókönyv. Ókor.* (1937)
* *Pécsi székesegyház* (1956)
* *Cultura Atesina. XV.* (1961)
* *Janus Pannonius Pécsett* (1975)
* *A pécsi káptalani házak* (1983)
* *Sermones compilati in Studio generali Quinqueecclesiensi in regno Ungariae* (1993)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Pécs (1998)

Fontoj
------

* biografio hungare kun fotoj
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 842778
 |



* Portalo pri Biografio
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Lambeosaŭro** |
| --- |
| Troveblo de fosilioj: Malfrua kretaceo |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Reptilioj *Sauropsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Superordo: | Dinosaŭroj *Dinosauria* |
|
|
| Ordo: | Ornitiskioj *Ornithischia* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Hadrosaŭredoj *Hadrosauridae* |
| Subfamilio: | Lambeosaŭrenoj *Lambeosaurinae* |
|
|
|
|
| Genro: | **Lambeosaŭro** *Lambeosaurus*Parks, 1923 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Fosilia**  |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specioj |
| * *L. lambei* (tipo-specio) Parks, 1923
* ?*L. laticaudus* Morris, 1981
* *L. magnicristatus* C.M. Sternberg, 1935
* *L. paucidens* (Marsh, 1889 [origine Hadrosaŭro *Hadrosaurus*]) (nomen dubium)
 |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Lambeosaŭro  |

 |
| v • d • r |

**Lambeosaŭro** (*Lambeosaurus* = "lacerto de Lambe") estas genro de hadrosaŭredoj vivintaj dum la malfrua kretaceo de Nordameriko. Ĉi tiu dupieda/kvarpieda, herbovora dinosaŭro estas konata pro sia kava kresto, kiu en la plej bone konataj specioj similas hakilon. Oni jam identigis plurajn eblaj speciojn, de Alberto (Kanado), Montano (Usono), kaj Kalifornia Duoninsulo (Meksiko), sed ĝis nun bone konataj estas la du kanadaj specioj. Oni nun pensas ke la diferencoj inter la trovitaj kranioj de la tipo-specio *L. lambei* indikas diferencojn de aĝo kaj sekso, kvankam oni iam opiniis ke reprezentiĝas pluraj specioj. La meksika specio, *L. laticaudus*, estis unu el la plej longaj ornitiskioj, ĉ. 15 metrojn longa, sed la aliaj specioj estis de pli modesta grandeco.
maldekstra
**Deir el-Balah** aŭ **Dayr al-Balah** (arabe دير البلح) estas setlejo en la centro de la Gaza Sektoro kaj estas la administra centro de samnoma gubernio. Ĝi situas ĉe la bordo de la Mediteranea Maro kaj estas konata pro siaj daktilopalmoj.

Dum arkeologiaj elfosaĵoj en la setlejo malkovriĝis tombejo el la malfrua bronza epoko, en kiu troviĝis interalie argilaj kaj bronzaj ujoj kaj arta mozaika planko. Dum la jaro 372 la kristana sanktulino Helena fondis monaĥejon en la areo.

La komunumo nun estas forta subtenejo de la politika partio Hamas: dum la elektoj de februaro 2005, 13 el la 15 postenoj de urbaj konsilianoj doniĝis al anoj de Hamas, kaj la urbestro, elektita fine de januaro 2005 ankaŭ apartenas al la partio.

Historio
--------

Dum la krucmilito de la jaro 1149, Deir al-Balah, kiu tiuepoke havis la nomon *Darum*, iĝis bastiono de la Templanoj kaj la Malta Ordeno. Fortikaĵoj konstruiĝis, kiuj iĝis bazoj por atakoj al la armeoj de la islamanaj Fatimidoj, kiuj estis retiriĝintaj el la areo de la nuna Gaza Sektoro kaj havis sian bazon en la urbo Aŝkelon. Fine de la jaro 1170, la armeo de la militestro Saladino ekinvadis Palestinon en *Darum*. La bataloj inter kristanaj kaj islamanaj armeoj pri la regiono daŭriĝis. Post kiam la islamanaj regantoj de la dinastio Ajubidoj estis puĉitaj fare de la Mamelukoj en Kairo, Deir el-Balah inter la jaroj 1250 kaj 1517 estis sub mameluka rego. Regula vojo de mamelukaj mesaĝistoj gvidis de Kairo tra Rafah kaj Deir el-Balah, kaj de tie plu nordorienten al Damasko. Stratoj, pontoj kaj ripozejoj konstruiĝis por plifaciligi la mesaĝadon. La farmistoj de Deir el-Balah dum tiu periodo produktis hordeon kaj tritikon, vinberojn kaj vitofoliojn, olivojn, frambojn, limonojn, figojn, dolĉajn melonojn kaj daktilojn.

Demografio
----------

Laŭ la centra statistika oficejo de Palestino, fine de la jaro 2005 Deir al-Balah havis 47.938 loĝantojn, kaj la rifuĝejo Deir al-Balah fine de junio 2006 19.534 loĝantojn. Post la retiriĝo de israelaj setlantoj el *Kfar Darom*, parto de la setlejaro Guŝ Katif, en aŭgusto 2005, la teritorio iĝis komplete islamana.

* Kategorio Deir el-Balah en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 212153
* LCCN: n80133610
* VIAF: 141895645
* SUDOC: 147180732
 |
**Santiago Yaveo** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santiago Yaveo*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 498.

Geografio
---------

**Santiago Yaveo** apartenas al la distrikto Choapam al kiuj apartenas entute 6 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5503 loĝantojn. El tiuj estis 2700 viroj kaj 2803 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1315,37 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 440 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1954 indiĝenoj. El tiuj 1537 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1537 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Koordinatoj: 23° 42′ 08″ S 133° 52′ 36″ O﻿ / ﻿23.70222 °S, 133.87667 °O﻿ / -23.70222; 133.87667 (mapo)

Telegrafa stacio en Alice Springs
Dezerta parko en Alice Springs, sablodesegno de aborigeno
Alice Springs
"Springs" - Fontoj, kiuj donis al la urbo la nomon
**Alice Springs**, Esperantigite **Alic-Fonto**, estas la sola granda urbo en geografia centro de Aŭstralio kaj en tiu specifaĵo la infrastruktura pordo al la aŭstralia *Outback* (hinterlando), ĉirkaŭ 1 500 km fore de ĉiu alia granda urbo. Ĝi situas en la Norda Teritorio kaj havas ĉirkaŭ 28 000 loĝantojn.

Historio
--------

Alice Springs fondiĝis en 1872 danke al konstruo de la Transaŭstralia telegrafa linio, kiu interligu Aŭstralion de la sudo ĝis la nordo kaj plu tra Indonezio al Eŭropo.

Pri la projekto respondecis la komunikada sciencisto kaj astronomo Charles Todd. Ĉar la telegrafaj interligoj - pro la elektra rezistanco - povis ligi nur limigitan distancon, oni devis trovi lokon meze de la *Outback*  por telegrafa stacio.

La lokon trovis William Whitfield Mills, kiu malkovris en tiu areo lageton, kiun li false pensis fonto. Tiun li nomumis post edziĝo de sia ĉefo kun Alice Todd al *Alice Springs* (Fonto de Alice).

La vera setlejo estiĝis 4 km pli sude de la telegrafa stacio apud la lageto kaj ĝis 1933 havis la nomon **Stuart Town** – je merito de la malkovrinto John McDouall Stuart, kiu trapasis la vojon kiel la unua en 1862. La setlejo apenaŭ havis loĝantojn ĝis tiam, kiam la suda-norda fervoja linio, nomita "The Ghan", en 1929 kaj la aŭtoŝoseo Stuart Highway en 1940 atingis Alice Springs. La loĝantoj bredis-paŝtis bovojn, kamelojn kaj minadis.

La turismo vigliĝas ekde la 1970-aj jaroj.

Panoramo de Alice SpringsPanoramo de Alice Springs

* Alice Springs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Alice Springs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 266153
* GND: 4206728-5
* LCCN: n82070039
* VIAF: 140856920
* ISNI: 0000 0001 1013 2080
* BNF: 12042363g
 |
**Santiago Yosondúa** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santiago Yosondúa*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 500.

Geografio
---------

Santiago Yosondúa apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7197 loĝantojn. El tiuj estis 3383 viroj kaj 3814 virinoj. La komunumo havas surfacon de 215,61 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2200 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2258 indiĝenoj. El tiuj 1809 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1809 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santiago Yosondúa Arkivigite je 2007-02-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santiago Yucuyachi** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santiago Yucuyachi*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 501.

Geografio
---------

**Santiago Yucuyachi** apartenas al la distrikto Silacayoapam al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 742 loĝantojn. El tiuj estis 333 viroj kaj 409 virinoj. La komunumo havas surfacon de 90,58 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1450 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 216 indiĝenoj. El tiuj 194 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santiago del Collado** [sanTJAgo delkoLJAdo] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo *Santiago del Collado* estas komprenebla etimologie kiel *Sankta Jakobo de la Monteto*.

Santiago del Collado en la provinco Avilo.
Preĝejo kun aparta sonorilturo kiel ĉe kelkaj aliaj preĝejoj de la komarko.
Montorifuĝejo ĉe la Montopasejo Peñanegra, en la municipa teritorio de Santiago del Collado..

Geografio
---------

La municipo estas formata de la ĉefurbo Santiago del Collado, kaj de la domaroj Las Casas de Navancuerda, El Collado, La Lastra, Navalmahillo, Navamuñana, El Nogal, Santiuste, Valdelaguna, La Venta del Alto, El Zarzal, El Poyal (senhoma) kaj Navarbeja (senhoma). 

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 42,69 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 168 loĝantojn. Ĝi perdis 800 loĝantojn el la 1920-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 69 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Hoyorredondo, Piedrahíta, Navaescurial, La Aldehuela, San Juan de Gredos, Avellaneda, Santiago de Tormes kaj Navalperal de Tormes. 

La ĉefa trajto de la municipo estas la montarĉeno kiu separas la valon de la rivero Corneja disde la valo kiun formas la rojo Caballeruelo kaj la rivero Santiago, alfluanto de la rivero Corneja, ĉe de la norda deklivaro de la Sierra de Villafranca. La monteto kiu nomas la vilaĝon estas Risco de la Umbrela (1562 m), lime kun La Aldehuela. Tamen, la plej altaj pintoj de la municipo formas parton de la Sierra de Villafranca, elstare la montopintoj Peña Regadera (1967 m), Tarayuela (1964 m) kaj Peña Negra (1953 m).

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763163
 |
**Santiago del Río** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santiago del Río*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 461.

Geografio
---------

**Santiago del Río** apartenas al la distrikto Silacayoapam al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 543 loĝantojn. El tiuj estis 262 viroj kaj 281 virinoj. La komunumo havas surfacon de 82,93 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1600 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 122 indiĝenoj. El tiuj 107 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Municipa teritorio de Santiurde de Toranzo, centre de Kantabrio.
**Santiurde de Toranzo** [sanTJURde detoRANzo] estas municipo en centra Kantabrio, Hispanio, en la komarko *Valles Pasiegos* kaj subkomarko Pas-Miera. La loknomo *Santiurde de Toranzo* estas etimologie komprenebla kiel *Sankta Georgo de Toranzo*, alude al la nomo de la valo.

Geografio
---------

Romanika absido de Acereda.
Ĝi limas norde kun Santa María de Cayón, Castañeda kaj Puente Viesgo, sude kun Vega de Pas kaj Luena, okcidente kun Corvera de Toranzo kaj oriente kun Villafufre kaj Villacarriedo. La municipo estas sur la baseno de la rivero Pas, en la subkomarko Pas-Miera.

Demografio
----------

Por areo de 36,82 km² estas 1 695 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La 1 695 loĝantoj (2021) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: Acereda, Bárcena, Iruz, Pando, Penilla, San Martín, Santiurde de Toranzo (ĉefurbo), Vejorís kaj Villasevil.

La rura karaktero de la municipo kaj ties izoligo favoris malpliigon de la loĝantaro komencita en la 1940-aj jaroj konstanta ekde tiam, kiu rezultis en perdo de 1 200 loĝantoj.

Demografia evoluo| 1900 | 1910 | 1920 | 1930 | 1940 | 1950 | 1960 | 1970 | 1980 | 1990 | 2000 | 2007 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2.037 | 2.168 | 2.412 | 2.358 | 2.506 | 2.375 | 2.189 | 2.034 | 1.888 | 1.856 | 1.627 | 1.351 |

Fonto: INE

Historio
--------

Romanika absido de Villasevil.
Ĝi formis parton de la komunumo Valle de Toranzo kun Luena, Corvera de Toranzo kaj Puente Viesgo, ĝis la formado de la modernaj municipoj, ene de la komunumaro *Merindad de Asturias de Santillana*.

Ekonomio
--------

Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado. Sed nuntempe oni transiris iome al turismo kaj industrio. Ĉiuokaze ankoraŭ 18,7 % de la laboristaro de la municipo dediĉas sin al la unuaranga sektoro, 20,1 % al la konstruado, 21,9 % al industrio kaj 39,3 % al triaranga sektoro. En la municipo la dungiteco estas de 43,3 % kaj sendungeco de 11,1 %, dum averaĝoj en Kantabrio estas ĉirkaŭ 52,5 % kaj 14,2 % respektive. 

Inter vidindaĵoj menciindas la tradicia arkitekturo kaj la preĝejoj. Pri arta heredo, elstaras tri havaĵoj de kultura intereso kun kategorio de monumento:

* la preĝejo de Sankta Cecilia de Villasevil, kiu konservas romanikan absidon.
* la preĝejo de *La Asunción* en Acereda.
* Turo de Villegas en Villasevil.

Krome estas Havaĵo de Loka Intereso, la Sanktejo de Nia Sinjorino de Soto, en Iruz.

Bildoj
------

* Pando.Pando.
* San Martin de Toranzo.San Martin de Toranzo.
* Villasevil de Toranzo.Villasevil de Toranzo.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 783893
* VIAF: 316734822
 |
**Santiuste de Pedraza** [sanTJUSte depeDRAza] estas municipo en la centrosudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo *Partido Judicial de Segovia* (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco. La loknomo *Santiuste de Pedraza* estas etimologie komprenebla kiel Sankta Justo de Pedraza, alude al najbara urbo Pedraza, kies dependaĵo ĝi estis. 

Santiuste de Pedraza en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 29,14 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 85 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 29 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Cubillo, Arahuetes, Pedraza, Turégano, Aldealengua de Pedraza, Torre Val de San Pedro kaj Pelayos del Arroyo. La municipo estas formata de kvar loĝlokoj, nome Chavida, La Mata de Santiuste, Requijada kaj Urbanos.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767377
 |
**Santiz** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Comarca de Ledesma. *Santiz* estas derivata etimologie el iu sanktulo eble Sankta Tirso.

Preĝejo.
Krucpilorio ĉe la preĝejo.
Polmoludejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 27,05 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 242 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 500 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. 

Limas kun loĝlokoj Escuadro (Zamora), Peñausende (Zamora), Mayalde (Zamora), Alfaraz de Sayago (Zamora), Valdelosa, Moraleja de Sayago (Zamora), Palacios del Arzobispo kaj Zamayón. Ĝi distas 38 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Estas restaĵoj de romia epoko, sed la nunaj setlejoj fondiĝis en la 12-a jarcento. Dumtempe apartenis al la Ordeno de Sankta Johano. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis. Estas ankaŭ ventogeneratoroj.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753441
 |
**Santo Domingo Tehuantepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo Tehuantepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 515.

Geografio
---------

Santo Domingo Tehuantepec apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 57163 loĝantojn. El tiuj estis 27724 viroj kaj 29439 virinoj. La komunumo havas surfacon de 965,80 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 20 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5846 indiĝenoj. El tiuj 4816 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4816 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Vidu ankaŭ
----------

* Terkolo de Tehuantepeko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Domingo Tehuantepec Arkivigite je 2007-06-01 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Santo Domingo Petapa** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo Petapa*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 513.

Geografio
---------

Santo Domingo Petapa apartenas al la distrikto Juchitán al kiuj apartenas entute 22 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La meza alteco estas 250 metroj super la marnivelo. Norde ĝi havas limon kun la komunumo San Juan Guichicovi; sude kun El Barrio de la Soledad kaj Santa María Guienagati; okcidente kun Guevea de Humboldt kaj oriente kun Santa María Petapa.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2010 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis entute 8394 loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2010 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2010).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Domingo Petapa[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santo Domingo Xagacía** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo Xagacía*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 522.

Geografio
---------

Santo Domingo Xagacía apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 928 loĝantojn. El tiuj estis 431 viroj kaj 497 virinoj. La komunumo havas surfacon de 38,27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1580 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 883 indiĝenoj. El tiuj 764 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 764 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Domingo Xagacía Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Romhány** [romhAnj] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Rétság.

Palaco en Romhány
Stacidomo de Romhány

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 26  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.9213/19.2618
* Loĝantaro: 2460
* Poŝtkodo: 2654
* Telefonprefikso: 35

Situo
-----

Romhány situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj, ĝis 2007 fervojo funkciis el Diósjenő. Rétság troviĝas 12, Balassagyarmat 18, Vác 22 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1496 en formo *Rohman*. En 1710 tie okazis la lasta batalo inter Francisko Rákóczi la 2-a kaj la Habsburgoj, fine Rákóczi retiriĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, poŝto, klubo de maljunuloj. En Romhány farejo pri kahelo funkcias.

Vidindaĵoj
----------

* katolika klasikisma preĝejo de 1836
* baroka teretaĝa kastelo de Prónay (prOnai) de 1780
* baroka ŝtonoponto el la 18-a jarcento, 18 m-ojn longa kun statuo de Johano Nepomuka
* klasikisma teretaĝa nobeldomo de Laszkáry (laskAri) el la 18-a j.c.
* monumento de la batalo
* protektata turka avelujo, 20 m-ojn alta, supozeble 300 jara

Famuloj
-------

En Romhány naskiĝis patro de la hungaraj fruktarboj Máté Bereczki.

Famaj nomportantoj
------------------

* György Romhányi
* János Romhányi
* József Romhányi

Fontoj
------

* WikiTrans

* Kategorio Romhány en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)