recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Salinillas de Bureba** [saliNIljas debuREba] estas loĝloko kaj municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *La Bureba*. La loknomo *Salinillas de Bureba* povas esti komprenebla etimologie kiel Salejetoj de Bureba, alude al la komarkonomo.

Geografio
---------

Sanktejo de Sankta Kasilda.
Romanika preĝejo de Revillalcón (Salinillas de Bureba).
Ĝia municipa teritorio, kiu enhavas tri loĝlokojn nome Salinillas (kiel municipa ĉefurbo), Buezo kaj Revillalcón, okupas totalan areon de 22,83 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 51 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 18 loĝantojn el 1991. 

Ĝi distas 42 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj en ĝia municipa teritorio estas la Sanktejo de Sankta Kasilda.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Ĝi apartenis al la loka kvaropo *Cuadrilla de Cameno*, unu el sep dividaĵoj de la *Merindad de Bureba* apartenanta al la *partido de Bureba*, nome reĝa jurisdikcio kun propra vicurbestro.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Eŭgenia.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774143
 |
**Saint-Silvain-Bellegarde** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 216 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Silvain-Bellegarde etendiĝas sur 20,85 km², kaj havis 216 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 10 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Silvain-Bellegarde situas je alteco de 648 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Silvain-Bellegarde apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Serge Dumontant, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Lokaj famuloj
-------------

Hubert Védrine, franca politikisto kaj ministro pri eksteraj aferoj dum la prezidanteco de François Mitterrand, naskiĝis en Saint-Silvain-Bellegarde en 1947.

Administrado
------------

Saint-Silvain-Bellegarde apartenas al la kantono de Bellegarde-en-Marche, kies ĉefurbo estas Bellegarde-en-Marche. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Bellegarde-en-Marche
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Saint-Laurent. |

**Saint-Laurent** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 694 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2018.

Geografio
---------

Saint-Laurent etendiĝas sur 12,93 km², kaj havis 694 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 54 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Laurent situas je alteco de 470 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Laurent apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Alain Clédière, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Laurent apartenas al la kantono Guéret-Sud-Est, kies ĉefurbo estas Guéret. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono Guéret-Sud-Est
**Roman KILCHSPERGER** (naskiĝis la 21-an de marto 1970 en Zuriĥo) estas tre konata svisa radia- kaj televida moderigisto.

Biografio
---------

Roman Kilchsperger akiris gimnazian diplomon en 1990 en komerca lernejo de la (ŝtata) kantona lernejo Enge (gimnazio) en Zuriĥo.

Radia moderigisto
-----------------

Ekde ĉirkaŭ 1990 li estis moderigisto ĉe Radio Zürisee kaj malfrue ankaŭ ĉe Radio 24 de la radia pioniro (Roger Schawinski).

Gazeta verkisto
---------------

Li verkis ankaŭ por la tre granda svisa gazeto Blick.

Televida kaj radia moderigisto
------------------------------

Li laboris en *«live ran»* en svisa televida fenestro de eŭropa televido Sat.1 pri la svisa piedpilkado.

Ekde 2003 li laboris ankaŭ en privata radio Energy Zürich.

Ekde 2003 li laboris en multaj elsendoj de ŝtata svisa televido SF1:

* Eurovision Song Contest 2003,
* *Streetparade* 2004 Stratoparado
* Fraŭlino svisa - elekto 2004. Li estis konata kun la unua elsendo de
* *MusicStar*, Muzikostelo kaj la fama elsendo
* Deal or No Deal
* kaj 2-a Muzikostelo.

Ekde la 17-a oktobro 2005 ĝis la 28-a aŭgusto 2006 li faris kun Chris von Rohr en svisa televido kanalo 2 SF zwei la noktan elsendon *Black 'N' Blond*.

En 2006 li laboris pri piedpilko monda konkurso por la germana privata televida stacio *Premiere.*En la 3-a kaj 4-a serio de muzika stelo de 1-a februaro ĝis 2-a marto 2009 en SF1) li estis en ĵurio kiel ĵuriano.

Ekde 2010 li estris  merkrede je 20:05 la ludan elsendon *traders* en svisa televido SF1 traders, ekde de julio 2011 la elsendo  *Donnschtig-Jass* pri svisa kartludo.

Premioj
-------

* 2004 televida premio «TV Stelo» de programa gazeto *TV Star* en kategorio «nacia»
* 2005 publika premio de Premio Valo *"Walo"* Premio Valo

Referencoj
----------

1. ↑  SF Promis Portrait Arkivigite je 2012-05-29 per Archive.today, SF televido porteto, 21-a julio 2010 00:15.
2. ↑  *SF verzichtet auf «Black’n’Blond»"* Arkivigite je 2007-03-12 per la retarkivo Wayback Machine, SF komunikado , 30-aŭgusto 2006, de 30-8-2006
3. ↑  Ĉu Kilchsperger estas pli bona ol (Monika) Fasnacht? Arkivigite je 2011-07-11 per la retarkivo Wayback Machine en: Blick.ch de 8-a julio 2011

Eksteraj ligiloj
----------------

* biografio de Roman Kilchsperger Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine de www.startalk.ch
* pri biografio Arkivigite je 2012-05-29 per Archive.today
**Saint-Sornin-Lavolps** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 931 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Saint-Sornin-Lavolps etendiĝas sur 15,36 km², kaj havis 931 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 61 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Sornin-Lavolps antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Daniel Peyramaure, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Sornin-Lavolps apartenas al la kantono de Lubersac, kies ĉefurbo estas Lubersac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Lubersac
**Round Rock** estas grandurbo en Usono, en subŝtato Teksaso, parte en Kantono Travis, parte en Kantono Williamson. Ĝi apartenas al urbaro de Aŭstino kiel antaŭurbo.

Situo de Round Rock en Teksaso

Bazaj informoj
--------------

* 
* Areo: 68 km²
* Loĝantaro: 104.664 (en 2011)
* Supermara alteco: 224 m
* Horzono: UTC-6h (en somero UTC-5h)
* Poŝtkodoj: 78664-78665, 78680-78683
* Telefonkodo: 512

Geografio
---------

Muzeo en Round Rock
Biblioteko en Round Rock
Round Rock situas en la suda landparto de Usono, en la meza parto de la subŝtato. Aŭstino troviĝas 27 km.

Historio
--------

Round Rock estas loko de homloĝloko ekde almenaŭ 9,200 a.K. Antaŭ eŭropanoj indianoj vivis tie. La alvenintaj britoj nomis tiun lokon "Double File Trail". En 1851 malgranda komunumo estis formita, kiun la poŝtistoj nomis "Broseca". La nuna nomo uziĝas ekde 1854. En la unua duono de la 20-a jarcento riĉaĵo de la regiono venis de la kotonoj. De la 1990-aj jaroj la urbo iĝis ĉefe dormĉambra komunumo de Aŭstino.

Klimato
-------

Round Rock situas en subtropika klimato. La temperaturo averaĝe varias inter 15-26 °C. La varmo kulminas en septembro rekorde 44 °C, la malvarmo kulminas en januaro rekorde -19 °C. Jare pluvas po 871 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en majo kaj malkulminas en julio.

Vidindaĵoj
----------

* muzeo
* malnova urboparto

Ĝemelurbo
---------

Aŭstralio Adelaide, Aŭstralio

Fontoj
------

* Képes Világatlasz ISBN 963 8475 38 2
* Tiu ĉi artikolo tradukiĝis helpe de WikiTrans, estis prenitaj nur tiuj frazpartoj, kiuj estis sencohavaj el anglalingva Vikipedio
La magazeno de la „Ŝtata Arĥivo" de 1889.
La **Landa Arĥivo de Nordrejn-Vestfalio, Sekcio Vestfalio**, ĝis 2008 *Ŝtata Arĥivo en Monastero*, estas sekcio de la Landa Arĥivo de Nordrejn-Vestfalio, kiu loĝas en la vestfalia urbo Monastero. Ĝi troviĝas en domo, kiun konstruis en la jaroj 1885 ĝis 1889 arĥitekto Karl Friedrich Endell laŭ stilo de la nederlanda novrenesanco. La nun protektata monumento ĉe *Bohlweg* lokas en tuja proksimeco al la Promenejo de Monastero.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Landa Arĥivo de Nordrejn-Vestfalio, Sekcio Vestfalio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retpaĝo de la Landa Arĥivo NRV Sekcio Vestfalio Arkivigite je 2011-12-06 per la retarkivo Wayback Machine
* Cifereca Vestfalia Dokumento-Datenbanko (DWUD)[*rompita ligilo*]
* Arĥivoleĝo de Nordrejn-Vestfalio
* Arĥiva uzo kaj kotizregularo
* Arkivigite je 2015-06-03 per la retarkivo Wayback Machine

51.9654861111117.6344444444445Koordinatoj: 51° 57′ 56″ N, 7° 38′ 4″ O (mapo)
**Saint-Maixant** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 260 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Maixant etendiĝas sur 13,86 km², kaj havis 260 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 18 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Maixant situas je alteco de 628 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Maixant apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Nicole Pallier, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Monumentoj
----------

Ekzistas kastelo de la 15-a jarcento, tipa de la militista arkitekturo de la graflando Marche. Ĝi estis renovigita por la unua fojo en 1860, kaj estas nun privata bieno.

Lokaj famuloj
-------------

* Philibert de La Roche-Aymon, markizo de Saint-Maixant (1613-ĉ.1652)

Administrado
------------

Saint-Maixant apartenas al la kantono de Aubusson, kies ĉefurbo estas Aubusson. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Aubusson
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Saint-Sulpice |

**Saint-Sulpice-le-Guérétois** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 1935 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2019.

La komunumo situas nordokcidente de Guéret.

Geografio
---------

Saint-Sulpice-le-Guérétois etendiĝas sur 36,18 km², kaj havis 1843 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 50 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Sulpice-le-Guérétois situas je alteco de 609 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Sulpice-le-Guérétois apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Claude Guerrier, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Monumentoj
----------

La loka preĝejo datiĝas de la 12-a jarcento. Ĝia portalo estas klasifikita kiel Monumento historia.

Administrado
------------

Saint-Sulpice-le-Guérétois apartenas al la kantono de Saint-Vaury, kies ĉefurbo estas Saint-Vaury. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Saint-Vaury
La **Upaniŝadoj** estas bramanismaj sanktaj libroj de klasika hinduismo. 

La t.n. Monda Paca Preĝo estas bazita sur teksto el iu upaniŝado.

La Upaniŝadoj estas pli ol cent tekstoj verkitaj kelkajn jarcentojn (inter 600 kaj 200 a.K.). Ili estas la kvara kaj lasta parto de la Vedoj (la plej sanktaj verkoj de Hinduismo, estiĝintaj ekde 1500 aŭ 2000 a.K.). De la kvar partoj, la Upaniŝadoj estas la plej filozofia.

Kiel la tuta antikva hinda literaturo, ili estis verkitaj en sanskrito. 

"*Om Shanti Shanti Shanti*" - Ĉi tiu frazo ankaŭ aperas origine en la Upaniŝadoj, la alvoko al paco, al dia silento, al eterna paco.

Simileco al Okcidenta filizofio
-------------------------------

Pluraj akademianoj agnoskis paralelojn inter la filozofio de Pitagoro kaj Platono kaj tiu de la Upaniŝadoj, inkluzive siajn ideojn pri sciteorio (epistemologio), koncepto de justeco kaj vojo al savo, kaj la alegorio de Platono pri la kaverno.

Platona psikologio kun ĝiaj sekcioj de racio, spirito kaj apetito, ankaŭ similas al la tri *gunaj* en la hinda filozofio de Samkhya.

Tradukoj
--------

en la 16-a jarcento, Dara Ŝiko, la islama sufisto, kiu estis filo de la mogola imperiestro Ŝah Ĝahan, tradukis la upaniŝadojn en la persan por trovi en ili elementojn de monoteismo, kiuj povus malfermi la vojon al mistika lingvo komuna al islamo kaj hinduismo. Tiu estis unua traduko de tiu verko al alia lingvo. Kaj nur en 1802 la Upaniŝadoj iĝis konataj en Okcidento, kiam franco Anquetil Duperron tradukis la persan tradukon de 50 Upaniŝadoj al la latina.
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo VD en Saint-Sulpice VD staras por la svisa Kantono Vaŭdo. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Saint-Sulpice**. |


---


**Saint-Sulpice** estas komunumo en la distrikto Okcidento Laŭzana en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 3301 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Chavannes-près-Renens situas ĉe la norda bordo de Lago Lemano okcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano. La okcidentan komunumlimon formas la rivero Venoge. La komunumo konsistas el la vilaĝo Saint-Sulpice kaj la kvartalo Les Pierrettes.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,86 km², de kiuj 5,4% estas kovritaj de arbaro, 16,1% servas por agrikulturo kaj 75,8% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Saint-Sulpice limas en nordo al Ecublens VD, en oriento al Laŭzano, en sudo al Lago Lemano, en okcidento al Préverenges, kaj en nordokcidento al Denges.

Trafiko
-------

Laŭlonge de la norda komunumlimo kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Laŭzano al Ĝenevo. La plej proksima alveturejo al la laŭzana urbobranĉo de la svisa aŭtovojo A1 situas rekte oriente de la komunumlimo en Laŭzano. Pere de la loka busreto de Laŭzano, la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Chavannes-près-Renens datiĝas el la jaro 1228 kiel *Sanctus Surpiscius*. Dum neolitiko en Saint-Sulpice ĉe la lagobordo ekzistis du setlejoj. Dum ekzpluatado de gravelo komence de la 20-a jarcento estis trovitaj vasto tombejokampoj el la frua mezepoko kaj la La-Tène-epoko. Dum mezepoko la teritorio nomiĝis *Cheretenges*, kio verŝajne estis la iama komunumnomo. Ĝian aktualan nomon ĝi ricevid de la preĝejo konstruita en la 11-a kaj 12-a jarcento. La preĝejo en la 12-a kaj 13-a jarcento ankaŭ estis konsekrita al Maria Magdalena. En la 12-a jarcento la episkopo de Laŭzano permesis la fondon den malgranda priorejo en Saint-Sulpice. Dum la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la komunumo apartenis al la Voktejo Laŭzano, poste al la Distrikto Morges, ĝis ĝi en la jaro 2008 estis surbaze de la administra reformo de 2006 atribuita al la nova Distrikto Okcidento Laŭzana.

Vidu ankaŭ
----------

Aliaj lokoj kun la nomo Saint-Sulpice

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *François Béboux* kaj *Carine Wagner*: *Saint-Sulpice VD* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-02-20)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Saint-Sulpice[*rompita ligilo*]

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Saint-Sulpice** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Okcidento Laŭzana |
| --- |
| Bussigny-près-Lausanne • Chavannes-près-Renens • Crissier • Ecublens • Prilly • **Renens** • Saint-Sulpice • Villars-Sainte-Croix |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Saint-Sébastien |

**Saint-Sébastien** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 689 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Saint-Sébastien etendiĝas sur 24,98 km², kaj havis 689 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 28 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj: la plej alta punkto de Saint-Sébastien situas je alteco de 361 metroj.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Sébastien apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Claude Carpentier, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Monumentoj
----------

Antaŭ ekzistis tie la cisterciana abatejo Aubignac.

Administrado
------------

Saint-Sébastien apartenas al la kantono de Dun-le-Palestel, kies ĉefurbo estas Dun-le-Palestel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Dun-le-Palestel
* Saint-Sébastien (stacidomo)
En geometrio, la **romba dekduedra kahelaro** estas kahelaro de eŭklida 3-spaco. Ĝi estas la figuro de Voronoi de la edro-centrita kuba sfera pakigo, kiu estas (kiel oni opinias) la plej densa ebla pakigo de egalaj sferoj en eŭklida 3-spaco (vidu en keplera konjekto).

Ĝi konsistas de kopioj de sola ĉelo, la romba dekduedro. Ĉiuj edroj estas romboj, kun diagonaloj en la rilatumo √2. Tri ĉeloj kuniĝas je ĉiu latero. La kahelaro estas tial ĉelo-transitiva, edro-transitiva kaj latero-transitiva, sed ĝi ne estas vertico-transitiva ĉar ĝi havas du specojn de vertico. Je la verticoj kun la malakutaj rombaj edraj anguloj kuniĝas 4 ĉeloj. Je la verticoj kun la akutaj rombaj edraj anguloj kuniĝas 6 ĉeloj.

La romba dekduedro povas esti tordita sur unu de ĝiaj seslateraj sekcoj al formo trapezo-romba dekduedro, kiu estas la ĉelo de ia simila kahelaro kiu estas la figuro de Voronoi de seslatera proksima pakigo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Romba dekduedra kahelaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eric W. Weisstein, *Spaco-enspacanta pluredro* en MathWorld.
La marvirineto.
***La marvirineto*** aŭ ***La sireneto*** (en la dana: *Den lille havfrue*) estas fabelo verkita de la dana aŭtoro Hans Christian Andersen pri juna sireno, filino de la reĝo de la maro, kiu deziras forlasi sian identecon kiel sireno por akiri homan korpon.

La fabelo estis unuafoje publikigita en 1837 kaj ekde tiam ĝi estis adaptita al diversaj formatoj, kiel al animacia filmo fare de Disney kaj al muzikteatra produktaĵo.

Intrigo
-------

La marvirineto loĝas en subakva regno kun sia patro, la reĝo de la maro; sia avino; kaj siaj kvin fratinoj. Kiam sirenoj iĝas 16-jaraĝaj, ŝi rajtas supreniri al la tersurfaco, unufoje ĉiujare. Kiam alvenas la vico de la marvirineto, ŝi vidas ŝipon, sur kiu estas bela princo, kaj ŝi tuje enamiĝas al li. Subite, okazas ŝtormo, kiu detruas la ŝipon, kaj la marvirineto savas la princon el drono. Ŝi poste alportas lin al marbordo, kie li estas trovita de princino de najbara reĝlando. La princo neniam vidas la marvirineton, nek ekscias ke estis ŝi tiu, kiu savis lin.

Ŝi deziras iĝi homo, malgraŭ la problemoj, kiujn tio povas krei. Ŝi petas la plenumiĝon de sia deziro al mara sorĉistino, kiu donas al ŝi krurojn interŝanĝe kontraŭ la voĉo kaj lango de la marvirineto. Tamen, ŝi ekscias, ke la princo edziĝos kun tiu virino, kiu trovis lin en la plaĝo. La fratinoj de la marvirineto donas al ŝi ponardon, por ke ŝi mortigu la princon dum li dormas. Ŝi ne kuraĝas fari tion, do ŝi saltas en la maron kaj iĝas ido de la aero.

Analizo
-------

La legendo traktas sociajn problemojn kiel ekzemple:

* Adolesko.
* Malalta memestimo.
* Akcepto de la memo kaj nekapablo akcepti min kiel mi estas.
* La konstanta deziro havi tion, kion mi ne havas ("la gazono de najbaro estas pli verda" sindromo).
* Junulara ribelo.
* Malengaĝiĝo de la nesto kaj foriro al sendependa vivo.

Iuj asertas ke Andersen estis samseksema, kaj ke la legendo traktas malsaman specon de amo (kaj en ĉi tiu legendo kaj la legendo "La brava stansoldato"). Oni povas vidi en la vosto de la sireno, kiom ĝi kaŝas kaj malklarigas ŝian seksecon, kiu ĉiukaze ne malkaŝas kaj indikas, ke ŝi estas senseksa, kaj la princo kiel aliseksema. La eliro de la sireno el la akvo estas efektive komparata kun elŝrankiĝo (kvankam en la rakonto ne temas pri intensa amo al virinoj kaj estas eĉ ne unu sugesto de lesbaninoj), kaj ni vidas ke la sireno preferas morti ol "reiri en la ŝrankon".

Adaptaĵoj
---------

La marvirineto estas usona animacia muzikala filmo de 1989 produktita de la animaciaj studioj de Walt Disney kaj publikigita de Walt Disney Pictures.

Vidu anakŭ
----------

* La marvirineto (statuo)
* La marvirineto (1989)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La marvirineto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La Marvirineto de Hans Christian Anderson Arkivigite je 2005-08-26 per la retarkivo Wayback Machine esperante



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 581545
* GND: 4224470-5
* BNF: 15785907t
 |
En geometrio, la **romba tridekedro** estas konveksa pluredro kun 30 rombaj edroj. Ĝi estas katalana solido kaj zonopluredro. Ĝi duala pluredro estas la dudek-dekduedro. Ĉar ĝi estas katalana solido do ĝi estas edro-transitiva kun malregulaj edraj plurlateroj.

La rilatumo de la longa diagonalo al la mallonga diagonalo de ĉiu edro estas la ora proporcio φ. La akutaj anguloj de ĉiu edro estas 2 tg−1(1/φ) = tg−1(2), aŭ proksimume 63.43°.
Ĉiu el ĉi tiaj romboj estas nomata kiel *ora rombo*.

La romba tridekedro estas unu el la naŭ latero-transitivaj konveksaj pluredroj, ili estas 5 platonaj solidoj, kubokedro, dudek-dekduedro, romba dekduedro kaj romba tridekedro.

La romba tridekedro estas unu el projekcioj de 6-dimensia hiperkubo al 3 dimensioj.

Uzoj
----

La romba tridekedro estadas uzata kiel ĵetpluredro kun 30 edroj (*d30*).

Vidu ankaŭ
----------

* Senpintigita romba tridekedro

Referencoj
----------

* Williams, Robert.  (1979) *The Geometrical Foundation of Natural Structure: A Source Book of Design - La Geometria Fundamento de Natura Strukturo: Fonta Libro de Dizajno*. Dover Publications, Inc. ISBN 0-486-23729-X. (Sekcio 3-9)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Romba tridekedro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eric W. Weisstein, *Romba tridekedro* en MathWorld.
* Virtualaj realaj pluredroj - la enciklopedio de pluredroj
**Romee STRIJD** (naskiĝis la 19-an de julio 1995 en Zoetermeer) estas nederlanda fotomodelo. Ŝi altas 1,80 m estas blondhara kaj bluokula (mezuroj = 81-61-87). En 2010 ŝi iris al Novjorko por komenci fotomodelan karieron.

Modelokariero
-------------

En 2011 ŝi subskribis kontrakton ĉe la modelagentejo DNA Model Management. En 2014 ŝi estis unu el la novalvenintoj dum la Victoria's Secret modoparado.

Ŝi interalie faris modelolaboron por Badgley Mischka, Burberry, Calvin Klein, Christopher Kane, DKNY, Donna Karan, Louis Vuitton, Michael Kors, Victoria's Secret kaj Yves Saint Laurent.

Ekde aprilo 2015 ŝi rajtas porti la nomon Victoria's Secret Anĝelo, kiel postsekvinto de inter aliaj Doutzen Kroes.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Romee Strijd Arkivigite je 2016-12-07 per la retarkivo Wayback Machine ĉe agentejo DNA Model Management.
* Romee Strijd en la Fashion Model Directory.
* Romee Strijd en Models.com

Referencoj
----------

1. ↑  angle *Model Call: Romee Strijd* WWD.com, 21-an de februaro 2012.
2. ↑  nederlande Romee Strijd postsekvas Doutzen kiel Angel Victoria's Secret, *RTL Boulevard* (28-an de aprilo 2015)

* Kategorio Romee Strijd en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La majaa kalendaro - la 19-monata civita Haab-ciklo, kiu konsistas el 365 tagoj.
Ĉi tiu 1 de La Mojarra, la kolumno maldekstre montras nombrojn de la Majaa kalendaro
La **majaa kalendaro** estas la grupiga nomo kiun ricevas aro da kalendaroj kreitaj de la majaa civilizo. La bazo de tiu ĉi kalendaro, laŭ kelkaj fakuloj pri la temo, venas de kulturoj pli antikvaj kiel la olmeka. Laŭ aliaj, la origino estas en la komenco mem de la majaa civilizo; sed ne ekzistas scienca certeco pri tio. La majaa kalendaro mem konsistas el tri malsamaj tempokalkuloj, kiuj funkcias samtempe: La Sankta aŭ Tzolkin, konsistanta el 260 tagoj, la Civita aŭ Haab, kiu konsistas el 365 tagoj, kaj la Longa Kalkulado, nomata Baktuno, konsistanta el 144000 tagoj.

Kiel aliaj antaŭkolumbaj kalendaroj la majaa estas cikla, ĉar la kalkulo de la samaj datoj kaj jarserioj ripetiĝas. Jen ekzemplo por pli bona kompreno: en la gregoria aŭ okcidenta kalendaro la dato 4-a de aŭgusto 1990 kaj la 20-a jarcento kalkuliĝas nur unufoje sed en la majaa ĝi denove estos kalkulata en la komenco de nova ciklo. En la longa kalkulado la tempo komenciĝas la 13-an de aŭgusto 3114 a.K. kaj finiĝos en la dato 13.0.0.0.0, tio estas, la 21-an de decembro 2012 p.K. komencante novan ciklon post tiu dato. Pluraj hodiaŭaj homoj kredas ke ĉe la fino de la kalendaro okazas la mondfino.

La majaa sacerdota kasto nomita Ah Kin, kiu perfektigis la kalendaron, posedis kompleksajn matematikajn kaj astronomiajn konojn kiujn ili interpretis laŭ sia religia kosmovizio. Ili interpretis la komencantajn jarojn, la venontajn kaj la homan destinon.

Vidu ankaŭ
----------

* Azteka kalendaro
* Majaoj
* Majaaj ciferoj
* Majaa arto

* Majaa kalendaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Majaa kalendaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Romia senato** estas unu el la permanentaj politikaj institucioj de Romio, probable fondita antaŭ la unua reĝo de Romo en la jaro 753 a.K. Ĝi postvivis la falon de la Romia monarkio en 509 a.K. kaj la Romia Respubliko en 27 a.K. kaj fine la Romia Imperio en 476.

Sub la Romia monarkio, ĝi estis nur asembleo kiu konsilis la reĝon. La lasta reĝo de Romo, la tirano Tarkino la Orgojla, suferis puĉon planitan de la Senato.

Komence de la Respubliko, la Senato estis politike malforta, dum la magistratoj akumulis la tutan povon. La transiro de absoluta monarkio al respubliko kun konstituciaj reguloj estis verŝajne laŭgrade, devis pasi pluraj generacioj por ke la Senato pligirmigu sian povon sur la magistratoj. Meze de la Respubliko, la Senato atingis la pinton de sia respublika povo. La fino de la respubliko ankaŭ vidis la deklivon de la povo de la senato, kiu komenciĝis post la reformoj de la Grakoj, plebaj tribunoj.

Oni sin demandas, ĉu, post kompletiĝo de la transiro de respubliko al imperio, la senato havas la povon kiun antaŭe ĝi ne havis. Tamen, la diferenco disde la senato de la respubliko estas, ke ĝi ne estis politike sendependa. La romia imperiestro regis sur la Senato, kaj la asembleo perdis sian prestiĝon kaj fine grandan parton el ĝiaj povoj.

Tuj post la konstituciaj reformoj de la imperiestro Diokleciano, la Senato de la Imperio perdis sian tutan politikan povon kaj ĝi neniam rekuperis tiun potencon iam poseditan. Kiam la sidejo de la registaro estis translokigita for de Romo, la Senato estis reduktita al municipa organismo. Tiu bildo estas plifortigita kiam la imperiestro Konstanteno kreis similan asembleon (la Bizanca senato) en Konstantinopolo. Post la falo de la Okcident-Romia Imperio en 476, la Senato funciis ĉefe sub la *barbaraj* reguloj ĝis la tuta forlaso unu jarcenton poste.

Vidu ankaŭ
----------

* *Primus inter pares*
Henriko la 8-a, de Hans Holbein la Juna.
La **Angla Reformacio** estis la serio de okazintaĵoj en la 16-a jarcento en Anglio per kiuj la Eklezio de Anglio liberiĝis de la aŭtoritato de la papo kaj de la Romkatolika Eklezio.

Tiuj okazintaĵoj estis asociitaj kun la pli larĝa procezo de la eŭropa Reformacio, religia kaj politika movado kiu influis la praktikon de kristanismo en la plej granda parto de Eŭropo dum tiu periodo. Multaj faktoroj kontribuis al la procezo: la malkresko de feŭdismo kaj la pliiĝo de naciismo, la pliiĝo de la ĝenerala juro, la invento de la presilo kiu pliigis cirkuladon de la Biblio, la dissendo de nova scio kaj ideoj inter akademiuloj en la alta kaj meza klasoj. Tamen, la diversaj fazoj de la angla reformacio, kiu ankaŭ kovris Kimrion kaj Irlandon, estis plejparte okazigitaj per ŝanĝoj en registara politiko, post kiu publika opinio iom post iom adaptis sin.

Ĝi baziĝis sur la deziro de Henriko la 8-a nuligi sian geedziĝon. La angla reformacio estis ĉe la komenco pli politika ol teologia disputo. La realeco de politikaj diferencoj inter Romo kaj Anglio permesis al elkreskantaj teologiaj disputoj plifortiĝi. Estis la papo kaj ĝeneralaj koncilioj de la eklezio kiuj decidis la doktrinon. Eklezia juro estis regita de la kodo de kanona juro kun fina jurisdikcio en Romo. Ekleziaj impostoj estis pagitaj rekte al Romo kaj estis la papo kiu havis la rajton nomumi episkopojn. La disigo de Romo igis la anglan monarkon la Supera Reganto de la angla eklezio, tiel kreado al la Eklezio de Anglio iĝis la eklezio de la nacio. Doktrinaj kaj laŭleĝaj disputoj nun restis kun la monarko kaj la papo estis senigita je enspezo kaj nomumo de episkopoj.

La Dissolvo de la monaĥejoj en Anglio kaj Irlando (angle *Dissolution of the Monasteries*) estas la nomo donita en moderna historia esploro al serio de administraj kaj konstituciaj iniciatoj prenitaj fare de reĝo Henriko la 8-a de 1536 ĝis 1541, kadre de la reformacio en Anglio.

Vidu ankaŭ
----------

* Lolardismo

* Kategorio Angla Reformacio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Monaĥejo** (aŭ **monakejo**) (latine *monasterium*) estas distrikto separita de la ekstera mondo, kiu estas destinita por vivo kaj kulto de monaĥoj. Ĉar monaĥoj parte vivas disigite laŭ seksoj, oni parolas pri monaĥejoj kaj monaĥinejoj.

Geografia disvastiĝo
--------------------

En la nekristanaj religioj klostroj disvastiĝis precipe en budhismo kaj en la tibeta lamaismo, sed eblas renkonti ilin ankaŭ en ĉina taoismo en la islama mistiko kaj en judismo. Ankaŭ la aztekaj pastroj en pra-Meksiko vivis en monaĥejosimilaj distriktoj.

Monaĥejoj en Kristanismo
------------------------

En la sfero de la kristanaj religioj oni povas distingi precipe inter klostroj de la ortodoksa (orienta) kaj roma (okcidenta) eklezioj.

Monaĥejoj en budhismo
---------------------

La ekvivalento al monaĥejoj en budhismo estas bikŝuejoj, kie loĝas bikŝuoj, budhismaj monaĥoj. Bilŝuejoj ekestis kiel pluvrifuĝo dum la pluva sezono. En la komenca tempo de budhismo la bikŝuoj ĉiam estis migrantaj—same kiel la budho Gotamo vivis en ĉiama migrado ĝis sia elvekiĝo.
Unue la domanoj donacis terenon por ebligi al la bikŝuoj starigi tie siajn portempajn restadejojn. Pli poste ili donacis firmajn ejojn. Dum paso de jarcentoj kelkaj bikŝuoj komencis loĝi daŭre tie, precipe dum budhismo disvastiĝis en malpli varmaj klimataj zonoj.

Bildaro
-------

* 
* 
* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* Abatejo, vivejo de la plej malnovaj monaĥaj ordenoj (Benediktanoj kaj Cistercianoj).
* Konvento, vivejo de komunumoj de Franciskanoj kaj Dominikanoj.
* Klostro, foje uzata neprecize en signifo de monaĥejo, kiam ĝi enhavas klostron. Ĝuste *klostro* signifas internan promenejon ĉirkaŭ monaĥeja aŭ alia korto.
* Pilgrimado
* Utopio
* Monaĥaj ordenoj
* Borobuduro

* Monaĥejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monaĥejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Monaĥejo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
Rozbero ĉe *Rosa canina*.
**Rozfrukto** estas ŝajnfrukto aŭ pli precize plurfrukto de la tipo plurnuksa frukto de diversaj rozoj kaj aliaj Rozacoj. Tio signifas, ke la unuopaj fruktoj estas etaj nuksoj. 

jen kelkaj anatomiaj detaloj de la ordinara rozo, la frukto de la flanko (g), semroj (i) kaj la rozfrukto en kversekco(h)
skema kvarsekco tra la floro de la ordinara rozo. La poste ujforma florbazo (malhelverda), kiu poste formas la fruktkarnon, jam estas videbla.

Kultivaroj kaj specioj
----------------------

floroj kaj plej ofte pendantaj fruktoj diversmaturaj de la *ĉifita rozo*Rosa rugosa 
fruktoj de la blanka sorbuso (Sorbus aria)
Ĉiuj specioj de la rozoj (*Rosa*) formas rozfruktojn. Jen kelkaj ekzemploj:

* pendanta rozo (*Rosa pendulina*)
* ordinara rozo (*Rosa canina*); subspecio *R. canina ssp. Lito*, kiu kreska laŭlonge de la marbordo de Danio kaj Svedio, estas speciale riĉa je galaktolipido
* ĉifita rozo (*Rosa rugosa*)
* rustruĝa rozo (*R. rubiginosa*)
* kulturformoj, ekzemple la vitaminrozoj.

La rozfruktoj estas kultivataj en Eŭropo kaj Azio, sed ankaŭ en Sudamerika ukaj Nordameriko.

Uzo
---

Oni uzas la rozberon por pretigo de kuracteo, fruktovino, siropo aŭ marmelado. Se oni produktas el rozbero per malvarmaj metodoj (t.e. sen kuirado) trinkaĵojn, ili entenas multe da C-vitamino, tiel la ĉiutaga konsumado de ili fortigas la rezistokapablon de la organo kontraŭ malsanoj. Ĝi uzeblas ankaŭ por pretigo de salatoj, fruktosalatoj aŭ punĉo.

Dum la dua mondmilito, lernantoj en Britio kolektis rozberojn. Oni produktis el ili rozberan siropon por kovri C-vitamin-fonton. Tio necesis, ĉar la germana submarŝipa blokado malhelpis la importon de oranĝoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Eintrag Hagebuttenpulver auf pharmawiki.ch

* Rozfrukto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Rozfrukto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rFruktaj specoj |
| --- |
| Sekaj fruktoj | Akeno • Foliklo • Guŝo • Nukso • Piksido • Kapsulo • Kariopso • Flugakeno • Silikvo |
| Karnecaj fruktoj | Bero • Drupo • Pomofrukto • Rozbero |
| *Vidu ankaŭ ŝajnfrukto kaj fruktaro* |

 |
La Rozeta ŝtono:  
 supre hieroglifoj (14 linioj),  
 meze demotika skribo (32 linioj),  
 sube greka skribo (54 linioj).  
 Stato antaŭ la restaŭrado:  
 blanka skribo sur nigra fono.
Ebla rekonstruado de la originala steleo
La **Rozeta ŝtono** estas granita (fakte granodiorita) ŝtonplato malkovrita en **Raŝido** (arabe *Raŝid*, france *Rosette*), Egiptio, kiu mezuras 114 x 72 cm kaj portas inskribojn de la sama teksto en tri skriboj (egiptalingve per hieroglifoj kaj egipta demotika skribo kaj helenlingve per greka skribo) (de supre suben).
Ĝi estas el lagida (t.e. helenisma Egiptio) epoko.

Ĉar la greka estis konata, la ŝtono ofertis ŝlosilon por atingi la komprenon de la hieroglifoj. Pri tio sukcesis kiel unua Jean-Francois Champollion en la jaro 1822 kaj tiel ekkonigis al la moderna mondo la egiptan civilizon, post kiam Thomas Young jam faris la unuajn decidajn paŝojn al la deĉifrado. "Rozeta ŝtono" estas tial metaforo por ponto-ilo inter malsamaj komuniksistemoj. La Ŝtono estas videbla en la Brita Muzeo.

La helenisma reĝo Ptolemeo la 5-a venis al majoritato en 196 a.K. kaj estis kronita kiel faraono en Memfis, okazo rememorita pere de la kreado de la Rozeta ŝtono. Tiu enhavas gravan informon pri impostoj, nome unu el la plej fruaj dokumentoj prie.

La giganta kopio de Rozeta ŝtono en *Place des écritures* (Placo de la Skribaĵoj), Figeac (Francio).
En la urbo Figeac troviĝas sur placeto (*Place des écritures*, "Placo de la skriboj") giganta reprodukto de la Rozeta ŝtono farita de Joseph Kosuth.

Vidu ankaŭ
----------

* Rozeta ŝtono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Rozeta ŝtono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* arkeologio
* hieroglifoj
* skribo

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Arkivigite je 2009-07-12 per la retarkivo Wayback Machine
**Pavol Križko** [kriĵko], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj ortografio **Krizskó Pál** estis hungaria slovaka instruisto, arkivisto, oficisto. Lia pseŭdonimo estis *Pavol Tibránsky*.

Memortabulo pri Pavol Križko
Pavol Križko naskiĝis la  30-an de majo 1841(nun 1841-05-30) en Besztercebánya (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Banská Bystrica en Slovakio), li mortis la 25-an de marto 1902 en Körmöcbánya (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Kremnica en Slovakio).

Biografio
---------

Pavol Križko apartenis al la slovaka minoritato de la lando. Li estis edukita ofte hejme, kie li akiris teksistan licencon en 1854, poste li finis luteranan liceon en Besztercebánya en 1860. Inter 1861-1872 li estis instruisto en luterana lernejo de Körmöcbánya, ankaŭ orgenisto de la evangelia preĝejo, poste arkivisto en la sama urbo, pli poste urba oficisto. Krome li laboris kasisto de la fajrobrigado (1870-1880) kaj direktoro de la reĝa minentrepreno (1880-1890). Li fondis muzeon pri moneroj kaj medaloj en 1890. Li ankaŭ estis membro de pluraj asocioj. Liaj historiaj studoj havis klare nacidefendan (slovakan) karakteron. Li edziĝis dufoje pro vidviĝo, la unua edzino naskis kvinfoje, la dua naskis solan filon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Krivoprisaznik* (1865)
* *A körmöczi régi kamara és grófjai* (1880)
* *A körmöczbányai róm. kath. egyházközség története. 1. korszak 1317-1520.* (1887, ankaŭ germane)
* *Uprava, ako treba sbierat' a zapisovat' miestne názvy* (1897)
* *Körmöczbánya* (1903)
* *Dejiny banskomestského seniorátu* (1948)
* *Z dejín banských miest na Slovensku* (1964)
* *Kremnické školstvo v rokoch 1528-1674* (1975)

Memorigiloj
-----------

* stratoj en Bratislavo kaj aliaj slovakaj urboj
* memortabuloj en Banská Bystrica kaj Kremnica
* memormedalo
* lernejo en Kremnica

Fontoj
------

* biografio slovake kun foto
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 842038
 |


* Portalo pri Biografio
**Júlia Szepes** [sepeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szepes Júlia** estis hungara biologo, histologo, anatomo, patologo. Ŝia origina familia nomo estis *Schlesinger* [ŝlezinger].

Júlia Szepes  naskiĝis la 26-an de januaro 1913 en Tác. Ŝi mortis la 22-an de decembro 1987 en Pécs.

Biografio
---------

Júlia Szepes frekventis bazlernejon en Veszprém (urbo), poste ŝi estis simpla laboristo en Budapeŝto kaj Pécs. Post la 2-a mondmilito ŝi lernis en gimnazio por laboristoj en Szeged, samtepe ŝi studis en Scienca Universitato de Szeged. Ŝi akiris biologian diplomon, eĉ ŝi doktoriĝis en 1949. Post siaj studoj ŝi laboris en esplora instituto en Budapeŝto, inter 1952 kaj 1956 ŝi instruis en agrara kampuso en Gödöllő. Depost 1956 ŝi laboris en instituto, kie ŝi okupiĝis pri speciala malsano de rizoj. Ŝi kandidatiĝis en 1957. Ekde 1962 ŝi laboris en akademia instituto. En 1973 ŝi pensiuliĝis, tamen ŝi estis konsilisto en instituto en Pécs.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Fény hatása levelek P32 és S35 akkumulációjára* - kun iu alia

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2014-08-11 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Enirejo ĝis Rozkolora herbejeto
Plastikaĵo en Rozkolora herbejeto
**Rozkolora herbejeto** (ĉeĥe *Růžový palouček*) estas ĉirkaŭbarita parko inter vilaĝoj Újezdec kaj Morašice. Ĝi estis en la jaro 1989 proklamita kultura memorindaĵo. Ĝia areo estas 1,85 ha, en ĝia centro troviĝas kampo de rozoj francaj (Rosa gallica) kaj kupra monumento de Unuiĝo de fratoj, kreita de Alois Metelák el siberia kupro, kiun donacis ĉeĥoslovakaj legianoj. En ĉirkaŭaĵo estas arboreto kun raraj arboj. La loko fariĝis konata merite de ĉeĥa verkisto Alois Jirásek, kiu ĉi tien lokigis legendon pri adiaŭado de Ĉeĥaj Fratoj (ankaŭ nomataj Moraviaj Fratoj) kun sia naskiĝlando okaze de deviga religia elmigrado post malvenkita Batalo sur Blanka monto.

Al ĉi tiu loko rilatas multaj legendoj: Post granda batalo kunvenos ĉi tie sep reĝoj kaj interkonsentos eternan pacon. Adiaŭantaj Ĉeĥaj Fratoj enterigis ĉi tie oran kalikon, el iliaj larmoj ekfloris blankaj rozoj. La rozojn de ĉi tie oni ne povas sukcese plantigi aliloken. Kiu eventuale domaĝus la lokon, estos punita de misteraj fortoj. Ktp.

De la dua duono de 19-a jarcento okazas ĉi tie naciaj kulturaj solenaĵoj, kiujn ĉeestas ĉeĥaj korifeoj.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Saint-Éloi |

**Saint-Éloi** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 210 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2018.

Geografio
---------

Saint-Éloi etendiĝas sur 15,6 km², kaj havis 166 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 10 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Éloi situas je alteco de 668 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Éloi apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Administrado
------------

Saint-Éloi apartenas al la kantono de Pontarion, kies ĉefurbo estas Pontarion. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Pontarion
*Ne miskomprenu kun Roztoki!*

**Roztoka** ukraine **Розтока,** estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja, en municipo de Pilipec.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Miĵgirja en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 41′ 54″ N 23° 18′ 31″ O﻿ / ﻿48.69833 °N, 23.30861 °O﻿ / 48.69833; 23.30861 (mapo)Koordinatoj: 48° 41′ 54″ N 23° 18′ 31″ O﻿ / ﻿48.69833 °N, 23.30861 °O﻿ / 48.69833; 23.30861 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 680 m
* Loĝantaro: 410
* Poŝtkodo: 90011
* Telefonprefikso: 03146

Situo
-----

Roztoka situas sur deklivoj.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Roztoka. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------

* grekokatolika ligna preĝejo omaĝe al Dipatrino (Virga Maria) de 1759
* ligna sonorilostablo
**Saint-Éloy-les-Tuileries** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 120 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Saint-Éloy-les-Tuileries etendiĝas sur 9,13 km², kaj havis 120 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 13 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Éloy-les-Tuileries antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Francis Delort, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Éloy-les-Tuileries apartenas al la kantono de Lubersac, kies ĉefurbo estas Lubersac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Lubersac
**George** aŭ **Thembalethu** estas grandurbo kaj universitata urbo en Sud-Afriko, en provinco Okcidenta Kablando. Ĝi estas populara feriejo kaj konferencejo. 

George estas trovebla en la suda landparto proksime de la oceano

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 59 km²
* Loĝantaro: 235.397 (en 2012)
* Supermara alteco: 178 m
* Horzono: UTC +2 h
* Poŝtkodo: 6530
* Telefonkodo: +27(0)44

Geografio
---------

George situas inter montoj kaj laŭoceana ebenaĵo en la suda parto de la lando. Uitenhage troviĝas 274, Port Elizabeth 289, Kaburbo 372, Durbano 929, Johanesburgo 1019, **Pretorio** 1074 km.

Preĝejo en George

Historio
--------

George estis establita en 1776 fare de dederlandanoj por arbohakado, ĉar la lando bezonis lignojn por mebloj. Baldaŭe la britoj akiris la tutan regionon kaj en 1811 ili nomis la urbeton George (honore al Georgo la 3-a (Britio), kiu iĝis jam aparta distrikto. En 1837 la urbeto ricevis statuson municipo. En la fruaj 1900-aj jaroj oni konstruis fervojajn liniojn.

Trafiko
-------

George havas enlandan flughavenon. Estas bonaj kontaktoj helpe de aŭtovojo. Krome estas fervoja linio nuntempe kiel turisma allogo.

Anglikana katedralo en George
Konstruaĵo en George

Klimato
-------

En George la averaĝa temperaturo varias inter 7-25 °C. La varmo kulminas en januaro kaj februaro, malkulminas en julio kaj aŭgusto]]. Jare pluvas 715 mm. En ĉiuj monatoj pluvas.

Vidindaĵoj
----------

* biblioteko
* muzeo
* vaportrajno
* botanika ĝardeno
* preĝejo de 1825
* preĝejo de nederlandanoj de 1842
* katedralo de Sankta Marko konstruita en 1850, kun katedralostatuso en 1911

Ĝemelurboj
----------

* Ĉina Popola Respubliko Fuĝoŭo, Ĉinio
* Usono Tacoma (Vaŝingtonio)

Fontoj
------

* Angla Vikipedio
* mapo, distancoj Arkivigite je 2015-05-10 per la retarkivo Wayback Machine
* loĝantaro