recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ferenc Somogyi** [ŝomodji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Somogyi Ferenc** estas hungara politikisto, ministro, diplomato.

Ferenc Somogyi  Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 1-an de septembro 1945 en Aŭstrio en Hartkirchen.

Biografio
---------

Ferenc Somogyi abiturientis en Budapeŝto en 1964, poste li frekventis Ekonomian Universitaton pri Marx Károly inter 1964 kaj 1968. Li plulernis en politika altlernejo inter 1975-1979, dume li doktoriĝis el mondekonomio en 1977.

Li komencis labori en ministerio pri eksteraj rilatoj en 1968, post jaroj li laboris en diversaj ambasadorejoj (ekzemple en Niĝerio, UNO, Usono). En 1986 li ricevis la rangon eksterordinara kaj mandathava ambasadoro. Inter 1989-1991 kaj 1994-1996 li estis subministro. En Unua Kabineto Gyurcsány li estis ministro pri eksteraj rilatoj (2004-2006). En la 1990-aj jaroj kaj ankaŭ poste foje li laboris en diversaj firmaoj.

Li ricevis 4 premiojn. Li edziĝis dufoje, resume li havis 3 gefilojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* germane

* Kategorio Ferenc Somogyi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 523085
 |
**András Bodnár** [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bodnár András** estis laŭvice hungara katolika pastro, aktoro, kalvinana pastro. Lia persona nomvarianto estis *Endre*.

András Bodnár naskiĝis en 1827 en Kiszte (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Kysta en Slovakio), li mortis la 8-an de februaro 1893 en Kunágota (Hungario).

Biografio
---------

András Bodnár maturiĝis en gimnazio de Kassa, poste li akiris teologian diplomon en Temeŝvaro. Komence li estis subpastro en Szőreg, Kistelek, Battonya, Makó, Apátfalva, poste li estis levita pastro en Kunágota. Li estis motoro de la preĝejkonstruo en 1869 en Kunágota. Tamen pro vivstilo de Bodnár Sándor Bonnaz forigis lin en 1871, tial Bodnár aktoriĝis. Pro lia baritona voĉo li iĝis populara en muzikaj teatraĵoj. Kalvinanaj delegitoj venis al li por inviti lin kalvinana pastro en Kunágota. Bodnár faris la necesajn ekzamenojn en Debrecen, poste li estis kalvinana pastro 2 jardekojn ĝis sia morto. Inter 1874-1876 li denove estis motoro de konstruo de kalvinana preĝejo en Kunágota.

Elektitaj roloj
---------------

* Ede Szigligeti: *A csikós* - titolrolo, 1872 en Arad (urbo), Gyula, Szeged, Budao (urbo)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803983
 |


* Portalo pri Biografio
**Ferenc Schreck** [ŝrek], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Schreck Ferenc** estas hungara trombonisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto, ĵazmuzikisto. Li estas hejme ne nur en ĵazo, sed ankaŭ en ŝlagromuziko kaj klasika muziko.

Ferenc Schreck naskiĝis la 4-an de aprilo 1969 en Dorog.

Biografio
---------

Ferenc Schreck studis blovinstrumentojn ekde la aĝo 8 en la loka muziklernejo. Li maturiĝis en gimnazio, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1995. Dum la studentaj jaroj li ankaŭ instruis en pluraj muziklernejoj. Inter 1993 kaj 2003 li estis trombonisto de distra orkestro de Hungara Radio. Ekde 2007 li instruas ankaŭ en Altlernejo János Kodolányi. En 2012 li akiris majstran diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt. Li ricevis 3 premiojn inter 1997-2006. Dum la instrua periodo li ofte estas trombonisto de pluraj muzikgrupoj.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva membiografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 664157
 |
**András Csanády** [andrAŝ ĉanAdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csanády András** estis hungara grafikisto, altlerneja instruisto.

András Csanády  naskiĝis la 27-an de septembro 1929 en Budapeŝto.

Biografio
---------

András Csanády frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris grafikan diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1952. Lia ĉefinstruisto estis Károly Koffán. Li estis asistanto samloke inter 1953-1957. Li studvojaĝis al Italio, Svislando, Transilvanio. Li ricevis premion en 1955. Lia edzino estas kemiisto.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Budapeŝto (1963)
* Szeged (1967)

El kolektivaj ekspozicioj
-------------------------

* Arthalo Budapeŝto (1952, 1955, 1957, 1968)
* Hungara Nacia Galerio (1960, 1971)

Elektitaj grafikaĵoj
--------------------

* Kövek a Vargyasban
* Szurdokvölgy
* Öreg kapu
* A domb felöl
* A bonchidai csata
* Pásztorkalyiba

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Zoltán Lenkey

Fontoj
------

* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 615763
* GND: 1031883185
* LCCN: n99032123
* VIAF: 1801093
 |
**Ferenc Somhegyi** [ŝomhedji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Somhegyi Ferenc** estis hungara pastro, historiisto, instruisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1858). Lia origina nomo estis *Schröck [ŝrok] Ferenc* ĝis 1861.

Ferenc Somhegyi  naskiĝis la 9-an de oktobro 1813 en Bánd. Li mortis la 1-an de julio 1879 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ferenc Somhegyi frekventis gimnazion en Veszprém (urbo), poste li aliĝis al piaristoj en 1832. Li ekinstruis en Nagykanizsa en 1835, baldaŭe li plulernis en Vác kaj Pest (urbo), fine li pastriĝis. En 1840 li instruis jam en diversaj gimnazioj, post 2 jardekoj li iĝis gimnazia direktoro. Li strebis por la hungarlingva instruado. Ekde 1866 li instruis jam en universitato de urbo Pest. En la sekva jaro li estis elektita ordenestro.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Universala Mondhistorio* (1847) - tradukaĵo
* *Mondhistorio* (1851-57) - sepfoje eldonita

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero S kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero S kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Ferenc Somhegyi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La Lastrilla** [lalasTRIlja] estas municipo en la sudoriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierras de Segovia* (Teroj de Segovio) en la sudo de la provinco. 

La Lastrilla en la provinco Segovio.
La preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 9,44 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 4 186 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male post malgranda malaltiĝo post la 1960-aj jaroj ĝi fakte akiris 3 800 el la 2000-aj jaroj pro sia funciado kiel serva urbo de la provinca ĉefurbo. 

Ĝi distas nur 5 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Bernuy de Porreros, Espirdo, Trescasas, Segovia kaj San Cristóbal de Segovia. La municipo estas formata de La Lastrilla kaj El Sotillo.

Historio
--------

Estas restaĵoj de antaŭromia kaj romia epokoj. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La unua mencio de La Lastrilla per tiu nomo estas eklezia dokumento de 1247. Ties graveco rilatis al pagejo por eniro en la ĉefurbo kaj al fonto.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis. 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767029
* VIAF: 316735403
 |
**András Bárdos** [andrAŝ bArdoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bárdos András** estas hungara redaktoro, prezentisto, altlerneja instruisto. Lia patro estis Pál Bárdos, lia patrino estis Judit Fenákel, lia edzino estis Krisztina Máté.

András Bárdos naskiĝis la 5-an de julio 1964 en Szeged.

Biografio
---------

András Bárdos akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1988, poste li studis en lernejo de hungaraj ĵurnalistoj. Li laboris en la Hungara Radio (1988–1991), poste en la Hungara Televizio, ekde 1998 en privataj televizioj. Li partoprenis precipe en novaĵaj kaj politikaj programoj. En 1995 li ekinstruis en la Altlernejo pri Teatro kaj Filmo, kie li estis levita asistanto (1999), lektoro (2004), docento (2007), vicrektoro (2008). Intertempe en 2003 li akiris sciencan gradon DLA. Li ricevis premiojn inter 2000 kaj 2006. Lia edzino naskis kvarfoje.

Liaj verkoj (elekto)
--------------------

* *Műsorvezetés a gyakorlatban. Fejezetek egy kezdő rádiósoknak és televíziósoknak szóló kézikönyvből – factual műsorok vezetéséhez* (disertaĵo kune kun Krisztina Máté, 2003)
* *Mit szól hozzánk?* (2002)
* *Ítélet* (2010)
* *A Fantom-tól a Mamma mia!-ig. A Madách Színház titkai* (kunaŭtoro, 2014)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Bence Forró
* Bálint Magyar (muzikalkantisto)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio András Bárdos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 768171
* LCCN: n2014033071
* VIAF: 121394133
* ISNI: 0000 0000 7960 7278
 |


* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Filmo
**REITTER Ferenc** (rajter) estis hungara inĝeniero, ano korespondanta de MTA (1865) naskita en Temeŝvaro la 1-an de marto 1813 kaj mortinta en Budapeŝto la 9-an de decembro 1874.

Biografio
---------

Ferenc Reitter diplomitiĝis en Instituto de Inĝeniero en 1833. Inter 1833 – 39 li laboris en la ĝeneraldirektorejo pri konstruado. De 1833 ĝis 1844 li partoprenis en laboroj pri kartografiado kaj akvokulturado de Tisza kaj Maros. Liaj plej gravaj estis la projektoj kaj laboroj de elŝipejoj de Budapeŝto. En 1861 li prilaboris la ritmon kaj regulojn de la ĉefurbo, la planojn de aranĝo kaj plibeligo de fortikaĵo de Buda. Lia verkaro kontribuis al formado de grandurba karaktero de Bp.. Lian manuskriptan heredaĵon konservas la Országos és a Fővárosi Levéltár (Landa kaj Ĉefurba Arkivejo).

Verkoj
------

* *Duna-szabályozás Buda és Pest között…* (Pest, 1865);
* *A pesti Duna-csatorna…* (Pest, 1867).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

* Kategorio Ferenc Reitter en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 367601
* VIAF: 121485382
* ISNI: 0000 0000 7961 331X
 |
Muziko > Francaj kanzonoj

---

**La Kvar Barbuloj** - france *les quatre barbus* - (fakte ili eĉ ne havis barbon: ili surmetis imitaĵajn barbojn) estis grupo de burleskaj francaj kantistoj.

En jaro 1938 kvar junaj studentoj renkontiĝas en feria-tendaro, kaj komencas vigligi junulfestojn per kanti tradiciajn popolajn kantoj, tio estas la prahistorio de tio kio iĝos en 1948 la "Kvar barbuloj". Eĉ kiam sukceso estos veninta je ili, ili restos ĉiam simplaj, prezentante sin tiel bone en modestaj paroĥaj salonoj kiel en prestiĝaj teatroj, kaj ĉiam preferante dormi en dormosakojn pli bone ol en luksaj hoteloj. Ilia Repertuaro miksas diverse harmonion, poezion, petolan humuron,, vivĝojon, teneron, inpertinenton, ridego, ribelemo, strangfantazion, kaj ĉiam aŭtentecon. Ne tute forlasinte la tradiciajn popolajn kantojn - ili registris plenajn diskojn de tradiciaj ŝipanaj kantoj , studentaj kantoj (ofte ege malprudaj!), skoltaj kantoj, pordrinkaj kantoj - kaj foje registrinte ankaŭ tutan diskon de anarĥiaj kantoj, ili ĉefe ekkantis tekstojn de konatuloj kiel Georges Brassens, Boris Vian, Paul Braffort,kaj la humuristo Pierre Dac, sed iliajn plej grandajn sukcesojn ili ricevis per parodioj sur famaj arioj de klasika muziko kaj opero. (ilia du plej famaj estis, memevidente!! la ĉefario de "La barbiero de Sevilo" de Gioacchino Rossini alitkstita al "Vivu la barbo kaj la barbuloj!", kaj "la tukpiĉilo" sur ario de la 5-a simfonio de Ludwig van Beethoven). Nur la heredantoj de Camille Saint-Saëns procesis kontraŭ ili pro esti aliuzita la arion de lia *Danse Macabre* (mortintoj danco) al bufona teksto pri piloloj injekcioj kaj klisteroj!

Ili ĉesis kanti ĉ. 1970.

**Eksteraj ligoj:**

* vivu la barbo kaj la barbuloj!

Rete legebla en Esperanto:

* La Tukpinĉilo
**András Cházár** [andrAŝ ĉAsAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Cházár András** estis hungara advokato, ĉefnotario, fondinto de instruado pri surduloj.

Bildoj pri András CházárAndrás Cházár
András Cházár
Memortabulo pri András Cházár
Strato Cházár András
András Cházár
Dosiero:1458 portrait 100.pngPoŝtmarko pri András Cházár

András Cházár  naskiĝis la 5-an de junio 1745 en Hungara reĝlando en Jólész (nuntempa Jovice en Slovakio). Li mortis la 28-an de januaro 1816 en Rozsnyó (nuntempa Rožňava en Slovakio).

Biografio
---------

András Cházár frekventis lernejojn en diversaj urboj de Supra Hungarujo. En 1767 li advokatiĝis kaj li laboris en diversaj lokoj (ekzemple en Pest (urbo) inter 1771 kaj 1773. En la 1790-aj jaroj li estis ĉefnotario en Gömör, kie li akre kritikis imperiestron Jozefo la 2-a. En 1799 li vizitis surdomutan instituton en Vieno, poste li multe strebis por establi similan en Hungario. Ĝi ekfunkciis en 1802 en Vác, tamen sen András Cházár. Li hejmenvenis kaj li okupiĝis pri disvastigo de terpomoj.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Processus dominii Csetnek contra montanum privilegiatum oppidum Dobschina* (1782)
* *Gömör-vármegye válasza a f. m. helytartó-tanácsnak kiadott rendeletére a sajtó szabadsága tárgyában* (1793)
* *A magyar nemzethez* (Al la hungara nacio), (1806)
* *Serenissimo Britannorum regio coronaeque principi domino aliquid de jure hominis et civis sacrum* (1813)

Memorigiloj
-----------

* strato kun memortabulo en Zugló
* memorĉambro, busto kaj memortabulo en Jovice
* hungara poŝtmarko

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildo Arkivigite je 2016-10-07 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun bildo

* Kategorio András Cházár en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 521330
* GND: 141614919
* VIAF: 121579133
* ISNI: 0000 0000 8022 9278
* NKC: jo2012718403
 |
**MISNAY József** [miŝnai jo:ĵef] kelkfoje, malĝuste *Misznay* (13-an de augusto 1904 en Budafok - 16-an de novembro 1968 en Tiszafüred) estis hungara oficiro, esploristo de eksplodaĵoj.

Post mezlernejo, li studis en la Ludovika Akademio (Militista akademio en Hungario), diplomiĝis en 1938 en la inĝeniera fako en la Hungara Reĝa Teknika Universitato de Palatino Jozefo. Li laboris inter 1938 kaj 1944 en la Hungara Reĝa Patrujdefenda Mili-teĥnika Instituto. Germanoj militkaptis lin en printempo de 1945 en germana teritorio pro spionado, usona armeo liberigis lin. La 10-an de oktobro 1945 anoncis sin je soldatservo en Hungario por la nova hungara armeo. Oni akceptis lin en decembro de tiu jaro. Li laboris ekde 1948 denove en la Militeĥnika Instituto. Li iĝis kolonelo en 1950. La komunistoj arestis lin en dua duono de la 1950-aj jaroj kaj elhejmigis, trudlokigis lin en hungara provinca urbo Tiszafüred. La hungara sekretpolico plurfoje "vizitis" lin ĉiusemajne, kio detruis liajn nervojn. En la lastaj vivjaroj, li krominstruis infanojn pri matematiko, fiziko.

Vidu ankaŭ
----------

Efiko de Misznay-Schardin (en tiu nomformo konata, aperas en la angla vikipedio)
La **Konsilio de La Kvarcentuloj** (en antikva greka: οἱ τετρακόσιοι, hoi tetrakósioi) estis institucio kreita en Ateno post de la oligarkia revolucio de la jaro 411 a.n.e. dum la milito de Dekelia, lasta fazo de la Peloponeza milito.

La asembleo de la Kvinmiluloj elektis cent civitanojn, kiuj redaktu novan konstitucion, kiu siavice kreis la konsilion de kvarcent anoj, tio estas, po kvardek el ĉiu tribo, elektitaj inter la civitanoj pli aĝaj ol 30 jaroj. En Ateno, inter la Kvarcentuloj okazis malkonsentojn: estis modera frakcio, estrita de Teramenes, kiu deziris reveni al modera okigarkio redonante la povon al la Kvinmiluloj. Kontraŭ tiuj, la radikalaj oligarkiistoj pretis por perfidi la urbon kaj alproprigi sin de la povo. Finfine, post la ribelo de Eŭbeo, la hoplitoj ribeliĝis kaj forpelis la Kvarcentulojn fine de la somero de 411 a.n.e. Tiu tiel plenumis la povon nur dum kvar monatoj.

Bibliografio
------------

* Lévy, Edmond (1995) *La Grèce au Ve siècle de Clisthène à Socrate*, Seuil, coll. «Points Histoire/ Nouvelle histoire de l'Antiquité», París. ISBN 978-2-02-013128-5
* Mossé, Claude, Annie Schnapp-Gourbeillon, *Précis d'histoire grecque*, Armand Colin, coll. «U Histoire», París, 2003 (2a eldono), ISBN 978220026562X
* Ober, Josiah (1991). *Mass and Elite in Democratic Athens: Rhetoric, Ideology, and the Power of the People*, Princeton University Press, (2a eldono). ASIN 0691028648
* Buck, Robert J. (19988). *Thrasybulus and the Athenian Democracy: the life of an Athenian statesman*. Franz Steiner Verlag. ISBN 3-515-07221-7
* Fine, John Van Antwerp. (1983). *The Ancient Greeks: A Critical History*. Harvard University Press. ISBN 0-674-03314-0.
* Kagan, Donald (2003). *The Peloponnesian War*, Penguin Books, 2003, ISBN 0-670-03211-5


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 786429
* LCCN: sh86003935
 |
**Monsanto** (aŭ **Monsanto da Beira**) estas portugala *freguesia* de Idanha-a-Nova, el 131,76 km² longa kaj 1,160 loĝantoj en (2001). Ĝi estis sidejo inter 1174 kaj komenco de la 19-a jarcento, de *concelho* kiu inkluzivis la fregeziojn Monsanto, Aldeia de João Pires, Aldeia do Salvador kaj Toulões. En 1801 ĝi havis 2, 139 loĝantojn. Populare ĝi estas konata kiel la*"plej portugala vilaĝo de Portugalio"*.

La loko kie troviĝas Monsanto estis setlejo ekde la paleolitiko. Laŭ la arkeologio ĝi estis loĝata de la romianoj, visigotoj kaj araboj poste venkitaj de la reĝo Afonso Henriques kaj, en 1165, ĝi estis donacita al la Templanoj kiu sub la gvido de Gualdim Pais, konstruigis la kastelon de Monsanto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Monsanto Arkivigite je 2010-06-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Radio Clube de Monsanto

* Monsanto (Portugalio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monsanto (Portugalio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 378698
* GND: 4435929-9
* LCCN: n85003721
* VIAF: 152501483
* SUDOC: 125541554
 |
**Dalolo** estas vulkana eksplodkratero (aŭ maaro) en la Danakil-dezerto nordoriente de vulkano Erta Ale en Etiopio.

Dalolo formiĝis dum freata erupcio en 1926, kaj multaj similaj krateroj kovras la ĉirkaŭan sal-ebenon. Tiuj krateroj estas la plej malaltaj: ili havas altecon (pli prave: *mal*altecon) de minus 45 m aŭ pli (do sub marnivelo).

En la loka afara lingvo *Dallol* signifas *dissolvo, malintegriĝo* kaj priskribas la pejzaĝon de acidegaj lagoj (pH-valoro de ĉirkaŭ 2), de kaŭstikaj varmegaj fontoj, de fera oksido, sulfuro kaj salo-dezertoj. La regiono similas al la varmegaj fontoj de Nacia Parko Yellowstone.

* **Dalolurbo** - estas fantomurbo en Dalolkratero, eksminejo de kalio forlasita en la 1960-aj. Kiam loĝata ĝi estis la plej varmega loĝatejo de la planedo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Dalolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle Global Volcanism Program: Dallol Arkivigite je 2009-04-12 per la retarkivo Wayback Machine
* angle Fotoj, historia kaj scienca fono
**László Korizmics** [lAslO korizmiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Korizmics László** estis hungara agronomo, politikisto, membro honora de Hungara Scienca Akademio (1858).

László Korizmics jam pli juna
László Korizmics  naskiĝis la 29-an de marto 1816 en ekstera parto de Ercsi. Li mortis la 5-an de oktobro 1886 en iama Kistétény (nuntempa parto de Budapeŝto).

Biografio
---------

László Korizmics frekventis mezlernejojn en Buda kaj Pest (urbo), poste en universitato akiris diplomon pri agronomio en 1837. En la sekva jaro li eklaboris en bienoj de Pál Antal Esterházy. Tuj post la revolucio en 1848 li ekhavis postenon en la ministerio, sed poste li ne partoprenis en la bataladoj, sed li daŭre okupiĝis pri la agronomio. En 1858 li vizitis grafon István Széchenyi, kiu estis praktike en ekzilo, poste li studvojaĝis al Turka Imperio. En 1861 li fondis agraran lernejon en Rákospalota. En 1870 li estis elektita parlamenta deputito, baldaŭe li dufoje rifuzis esti ministro.

Li edziĝis en 1842 kaj 1860. Li ricevis 2 premiojn en 1857 kaj en 1886 li ricevis nobelecon.

Verkaro (elekto)
----------------

* *A háromnyomású s váltógazdaság* (1840)
* *Törökország földbirtoki, adóügyi és gazdasági viszonyairól* (1860)
* *A few particulars regarding some of the chief productions of Hungary* (1862)
* *Vizeink ügyében* (1879)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

* Kategorio László Korizmics en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 447839
* GND: 1017330433
* VIAF: 206783713
* ISNI: 0000 0003 5817 6351
 |
La **kolektiva nekonscio** estas nomo donita de la psikiatro Karlo Jung al la strukturo de mensa funckiado de homa specio, paralele kun la korpa strukturo de homa specio. Ĝi estas rezulto de evoluprocedo, kaj same kiel korpa strukturo, estas esence identa en ĉiuj homoj. 

Ĉar homa menso ne ekzistas sendepende de la korpo, la kolektiva nekonscio ne estas sendependa de korpo. Neniu preciza dividlinio ekzistas inter nervosistemo kaj menso, oni povas rigardi ĉion mensan el fizika (korpa) vidpunkto, kaj ankaŭ egale el nefizika (pure psikologia) vidpunkto. 

Same kiel la centra nerva sistemo funkcias malkonscie, tiel ankaŭ la kolektiva nekonscio funkcias malkonscie. Ni povas dedukti ĝian ekziston kaj kelkajn karakterizaĵojn ĝiajn, ekzamenante la mensan funkciadon de la homa specio. Sed same kiel ĉiu homa koro, brako, hepato, kc. estas individua kaj havas idiosinkraziaĵojn, apud la identa skemo de la anatomio de la homaro, tiel ankaŭ la individua menso de ĉiu homo varias. La varikapabla aspekto de la malkonscio de individua persono nomiĝas la "Persona nekonscio", kontraste kun la nevariantaa karaktero de la fundamenta psikologia fundamento komune karakterizanta la homan specion.

Ĉies pensoj varias, sed la procedo de pensado mem estas sama, identa en ĉiuj homoj. La substrato de la pensado estas nekonscia, kaj identa; sendube pro la fakto ke ĉiuj homoj estas la idoj de unu origina vivspecio, Homo sapiens.

La arketipoj estas specifaj funkciaderoj de la kolektiva nekonscio.

|  |  |
| --- | --- |
|  Vikiigenda | **Ĉi tiu artikolo ne estas ankoraŭ formatigita laŭ la stilogvido**.

---

Plibonigu la artikolon laŭ niaj konvencioj.Specificu la daton: {{Vikiigenda|temo|monato jaro}} |
Katolika diakono vestita per dalmatikon.
La **dalmatiko** estis vesto utiligita en la romia epoko kaj poste restata en uzo kiel liturgia ornato konsistanta en longa tuniko provizita per vastaj manikoj, atingantaj la genuojn. Temas pri la ornato propra de diakonoj de la Katolika Eklezio, kiuj ĝin vestas por la liturgiaj celebroj, de la Eklezio de Anglio kaj de la Prakatolika Eklezio. Same kiel ankaŭ la kazublo por presbiteroj kaj episkopoj, dalmatiko estas la vesto pli ekstera.

Laŭ Francisko Azorín **dalmatiko** estas *Luksa, senbraka survesto uzata de diakonoj, heroldoj, k.c. ofte admirinda artaĵo. La unuaj, teksitaj, en Dalmatio, estis blankaj, garnitaj per purpuraj kordonoj.* Kaj li indikas etimologion el *Dalmatia*, propra nomo de sudeŭropa urbo [tiele] kaj de tie la latina *dalmaticus*.

Historia skizo
--------------

Romiepoke la dalmatiko estis vesto perore brodita, teksita ankaŭ per ora filigrano, kun emajlo la perloj, kaj ankoraŭ hodiaŭ estas produktita per tiuj materialoj. La dalmatiko estis vesto de la bizancaj imperiestroj kaj estis adoptita ankaŭ de la imperiestro|Paŭlo la 1-a de Rusio]] kiel vesto uzenda dum la kronado.

En la historio de la Eklezio, la dalmatiko estas unu el la plej antikvaj sanktaj liturgiaj vestoj kaj reiras al la 3-a jarcento, En la ortodoksa rito kaj en la katolikaj orientaj eklezioj ekzistas vesto tre simila al la dalmatiko: la *sticharion*, vestita de la diakonoj kaj subdiakonoj kaj, kiel subvesto, de la presbiteroj kaj episkopoj.

Ankaŭ la krucmilitistoj utiligis dalmatikon kiel porbatalan veston sur la armilaro, reduktitan tamen al formo de skapularo kun aperturo nivele de la kapo kaj kun du aloj refalantaj sur la brakoj.

Liturgiaj uzoj
--------------

La dalmatiko povas esti vestita de la episkopo sub la kazublo aŭ sub la liturgia "planeto".

Liturgia "planeto" vestita por mescelebri.
Moderna kazublo.
La Dalmatiko povas esti vestita de episkopo, sub la kazublo aŭ liturgia "planeto" dum la *pontifikaj* mesoj: per tiu signo estas indikate ke la episkopo posedas la plenecon de la Sankta Ordino.
La liturgia tuniko (latine: tunicella), iam rezervita por la subdiakono]] estas hodiaŭ uzata ankaŭ funkcie de dalmatiko, por iliaj similaj karakterizoj. La liturgia tuniko, fakte, estis dimensie malpli granda ol la dalmatiko, kaj estis provizita per malpli larĝaj manikoj.

Ĝi povas esti diverskoloraj laŭ la diversaj liturgiaj jarperiodoj.

En la ambrozia rito la dalmatiko estas anstataŭata per la stolo.
Ikonoj en bizanca rito prezentas Jesuon Kriston vestita per dalmatiko ankaŭ se en tiu kazo temas pri sakkos, vesto propra de la bizanca imperiestro kaj de la episkopoj.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 52.
2. ↑  Azorín, samloke.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Dalmatiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Dalmatiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* History of the Dalmatic in the Catholic church, to the early twentieth century
* "A dalmática" Kairo Rosa Neves de Oliveira (pt-br)
La **Preĝejo Marteno de Tours** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Tótszentmárton. La vilaĝo ricevis la nomon pri patrono de la preĝejo.

Historio
--------

La gotika kirko estis konstruita en la 14-a jarcento, en 1374 dokumento menciis ĝin. Dum la kontraŭturkaj bataloj ĝi ruiniĝis. En la fruaj 1700-aj jaroj ĝi estis iom riparita, poste en 1777 oni konstruis pli novan konstruaĵojn, tamen el la malnova konstruaĵo oni profitis la uzeblajn partojn. La turo estis renovigita en 1947. La orgeno alvenis en 1965. La plena preĝejo estis restaŭrita en 1977, ekde tiam kelkaj mezepokaj partoj estas videblaj.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola sur monteto en mezo de la vilaĝo en korto. En la preĝeja korto estas videbla ankaŭ kruco kaj monumento pri falintoj dum la 2-a mondmilito (depost 1990). En mezo de la simetria fasado altiĝas la reliefanta turo kun la enirejo meze. En ambaŭ flankoj de la navo po unu duonronda kapelo aliĝas, iom poste ankaŭ sakristio. La absido estas plurlatera. Interne estas vidindaĵo la statuo pri Sankta Jozefo. La altara bildo estis pentrita en la 1949.

Kermesoj okazas en la 13-an de junio kaj en la 11-an de novembro. La preĝejo apartenas al pilgrimvojo pri Marteno de Tours (Via Sancti Martini). Teorie la preĝejo havas rangon paroĥa kirko, tamen la zorgado okazas el Tótszerdahely.

Fontoj
------

* 
* 
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Gabriela MOSER** (naskiĝinta la 28-an de julio 1954 en Linz, mortinta la 12-an de marto 2019) estis aŭstra pedagogino gimnazia kaj politikistino de la partio La Verduloj – La Verda Alternativo. Inter novembro 1994 kaj januaro 1996 kiel ankaŭ inter novembro 1997 kaj novembro 2017 ŝi estis deputitino de Nacia Konsilio. Krome li estis porparolantino pri aferoj koncernantaj konstruadon, trafikon kaj konsumantprotektado.

Vivo
----

Moser frekventis inter 1960 kaj 1964 bazlernejon kaj inter 1964 kaj 1972 gimnazion. Poste ŝi ekstudis historion kaj germanistikon ĉe la universitato de Salcburgo. Finstudo estis en 1978, doktoriĝo fariĝisi en 1997. Post la studoj ŝi instruistinis inter 1978 kaj 1997 en Linz. Post la demisio politika en 2017 ŝi denove lernigadis en Linz.

Inter 1985 kaj 1991 ŝi estris la filion linz-an de la Verduloj. Ekde 1991 ŝi membris ĉe la frakcia estraro de Supra Aŭstrio; inter 1996 kaj 1997 ŝi membris en la federacia estraro partia. Inter 1994 kaj 1995 ŝi paroladis por la Verduloj pri sanecaj aferoj en la aŭstria parlamento. Ree ŝi parlamentanis ekde 1997 danke al voĉdono direkta de anoj de Supra Aŭstrio.

Ekde la 18.11.2011 ŝi prezidantis en la komisiono esplora kontraŭkorupcia (ĝis la 18.12.2012). En januaro 2011 ŝi akuzis dum intervjuo donita ĉe ORF la eksan ministron pri financoj Karl-Heinz Grasser protekta patrono de la impostfraŭduloj kaj favorinto de diversaj firmaoj dum impostaj kontroloj. Post majo 2013 ŝi devis revoki kaj dementi tiun ĉi aserton pro verdikto.

Honoroj
-------

* 2005: granda ora meritsigno de la Respubliko Aŭstrio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gabriela Moser en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie ĉe parlamentaj paĝoj
* Gabriela Moser pri la hejmpaĝo de la Verduloj Arkivigite je 2017-07-08 per la retarkivo Wayback Machine

Notoj
-----

1. ↑  Anonco ĉe orf.at
2. ↑  Artikolo ĉe *Der Standard*, 29.5.2013
3. ↑  Ĉiuj meritportantoj ekde 1952 enlistigitaj

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 634583
* GND: 130120758
* VIAF: 20781585
 |
La **Preĝejo Mario Magdaleno** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Nagykörű.

Historio
--------

La unua mencio pri la kirko okazis en 1330. Dum dominado de turkoj la konstruaĵo restis netuŝita, tamen dum jarcentoj neniam okazis restaŭrado. En 1776 Károly Eszterházy konstatis la kirkon en malbona stato, tial li iniciatis la renovigajn laborojn, kiu finiĝis en 1784. La turo kaj la sakristio estis konstruita en 1825. La orgeno estis farita en 1912. En fino de la 2-a mondmilito la turopinto difektiĝis, la pli nova estis konstruita nur en 1994. La preĝejo mem plene renoviĝis en 2014.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola en korto, kie krom la konstruaĵo troviĝas golgota vojo, ŝtona kruco kaj malnovaj tomboŝtonoj, krome pli ol 100 ĉerizarboj. Tiuj arboj apartenas al la hungara gena banko. En mezo de la fasado kvadrata turo reliefas kun la enirejo. La absido estas duonronda. La sakristio havas gotikan ŝtonan pordon. La ĉefaltara bildo estis pentrita en 1881.

Interesaĵo
----------

Oni metis betonan blokon tuj apud la fundamento, tio estas grava fizika punkto por geofizikistoj.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj[*rompita ligilo*]
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Grizpuga pinglovostulo** |
| --- |
|  |
| 
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Apodoformaj *Apodiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Apusedoj *Apodidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Chaetura* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***Ch. cinereiventris*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Chaetura cinereiventris****(Sclater, 1862) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Sinonimoj |
|  |
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Grizpuga pinglovostulo  |

 |
| v • d • r |

La **Grizpuga pinglovostulo**, *Chaetura cinereiventris*, estas eta birdo de la familio de Apusedoj, kiu enhavas ankaŭ la apusojn, apusetojn, salanganojn, ktp.

Tiu ĉi specio reproduktiĝas en montetaj arbaroj el Nikaragvo suden al Peruo, Brazilo kaj norda Argentino, kaj krome Grenado, Trinidado kaj Tobago. La nesto estas duontelero de bastonetoj algluitaj al interno de arbotruo, kameno aŭ similforma lokigo per salivo.

La Grizpuga pinglovostulo estas 11.5 cm longa kaj peza 15 g. La supraj partoj estas nigrecaj kun **griza triangula strio tra la pugo**, kio nomigas la specion, kaj la subaj partoj estas ardezgrizaj. Ĝi havas longan griznigran voston.

La Grizpuga pinglovostulo manĝas dumfluge flugantajn insektojn kiel plej parto de la birdoj de sia familio. Ĝi estas ofte malalte super ŝoseoj aŭ maldenseĵoj matene aŭ vespere, suprenirante alte super la arbaro, ofte kun aliaj apusoj, meztage.

La Grizpuga pinglovostulo havas kriecan alvokon.

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Chaetura cinereiventris*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 12 Majo 2006. Ne minacata
* *Swifts* de Chantler kaj Driessens, ISBN 1-873403-83-6
* *Birds of Venezuela* de Hilty, ISBN 0-7136-6418-5
* ffrench, Richard.  (1991) *A Guide to the Birds of Trinidad and Tobago*, 2‑a eldono, Comstock Publishing. ISBN 0-8014-9792-2.
La **preĝejo Marteno de Tours** estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Borsosberény.

Historio
--------

Laŭ eklezia fonto en ĉi tiu vilaĝo estis kirko ĉirkaŭ 1400. Depost 1600 la turkoj okupis ĝin. En la frua 17-a jarcento kaj la kirko kaj la vilaĝo ruiniĝis eĉ senhomiĝis pro la konstantaj bataloj. Tamen en fino de la jarcento ambaŭ estis rekonstruitaj. En 1728 la preĝejo estis signife trakonstruita, la turo konstruiĝis en 1746, plenaj rekonstruaj laboroj okazis en 1790. La orgeno estis farita en 1942.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola sur monteto en mezo de la vilaĝo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas. La enirejo funkcias tra la turo, sed estas alia enirejo ĉe la navo. La absido estas kvadrata, tamen la anguloj estas rondaj. La absido estas iomete pli mallarĝa, ol la navo. Sakristio aliĝas al flanko de la absido. La mebloj estis faritaj ĉirkaŭ 1790. Murpentraĵoj estis pentritaj en 1959. Menciindas la lignaj skulptaĵoj.

Kermeso okazas en la 11-an de novembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Gabriella Balga,** slovake **Gabriela Balgová** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Balga Gabriella** estas hungara operkantisto (mezosoprano).

Gabriella Balga naskiĝis la 17-an de julio 1986 en Veľký Krtíš.

Biografio
---------

Gabriella Balga apartenis al la hungara minoritato de Ĉeĥoslovakio, poste de Slovakio. Ŝi frekventis plurajn muziklernejojn komence en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste en Slovakio, fine en Hungario. Ŝi akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt, ŝia ĉefinstruisto estis Júlia Pászthy. Ŝi frekventis ankaŭ majstrokursojn. Ŝi ricevis statuson en 2012 en la Budapeŝta Ŝtata Operejo, kie ŝi debutis. Ŝi ofte kantis oratoriojn. Ŝi ricevis premiojn inter 2010-2020, en 2013 stipendion. Ŝi edziniĝis kaj naskis filinon dum la Kronvirusa malsano de 2019.

Ŝia repertuaro (elekto)
-----------------------

* Ferenc Erkel *Hunyadi László* (debuto)
* Eugen d’Albert:  – Nuri
* Zoltán Kodály: *Háry János* - Örzse
* Wolfgang Amadeus Mozart:
	+ La geedziĝo de Figaro - Cherubino
	+ Così fan tutte - Dorabella
	+ Die Zauberflöte – dua damo
* Gioachino Rossini:
	+ La barbiro de Sevilo - Rosina
	+ *L'italiana in Algeri* - Isabella
* Giuseppe Verdi: Nabucco - Fenena

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* oficiala paĝo kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 782622
* MBA: ffb4497f-fa92-4781-8ddb-b9a10795c8ab
 |
La **preĝejo Naskiĝo de Johano Baptisto** estas katolika historia monumento en urbo Jánossomorja (Hungario).

Historio
--------

En la iama vilaĝo *Szentiván* arkeologoj trovis restaĵon de mezepoka rotondo. La vilaĝo protestantiĝis dum erao de István Bocskai, ili detruis la rotondon kaj konstruis novan kirkon. En 1696 pro kontraŭreformacio la loĝantoj rekatolikiĝis kaj nova baroka katolika kirko estis konstruita en 1769. La orgeno estis kreita en 1844.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola en korto, sed la fasado atingas rekte la trotuaron. Apude estas videbla statuo pri Johano Nepomuko. La fasado estas simetria, meze la kvadrata kaj tre mallonga turo altiĝas. En la fasado estas ankoraŭ fenestroj kaj malplenaj niĉoj, ankaŭ enirejo, sed ekzistas alia enirejo en flanko de la navo. Sakristio aliĝas al la navo, ĉe la fino ankaŭ rektangula apsido. La internaĵoj estis faritaj plejparte en la 18-a jarcento. La ĉefaltara bildo prezentas Johanon Baptiston. Menciindas la 3 flankaj altaroj.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* 

Aerfoto

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
4096 grizniveloj
**Griznivelo** karakterizas la lumintenson aŭ la optikan denson de rastrumero en cifereca bildo, ĉiu el kies rastrumeroj havas egalan proporcion de la bazaj koloroj.

Plej ofte temas pri la neŭtraj koloroj, do intensoj de grizo (ekz-e la 16 grizniveloj de tipa elektronika librolegilo).

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |

Ekstrema okazo estas la du neŭtraj koloroj de bitbildo, uzanta nur la nigron kaj la blankon, la du ekstremajn griznivelojn.

La egala proporcio de la bazaj koloroj signifas, ke la proprasenca koloro ne estas informoporta; ekz-e la bildo egale bone povas esti prezentita en niveloj de verdo; tamen tiu verdo ne signas la koloron verdan de la prezentato, ĝia pleja intenso povas «kodi» la subkomprenatan blankon.

* Kategorio Griznivelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **preĝejo Naskiĝo de Johano Baptisto** estas katolika historia monumento en vilaĝo Füle (Hungario).

Historio
--------

La vilaĝa kirko Marteno de Tours de Füle estas legebla en eklezia listo el 1332-1335. Dum dominado de turkoj la kirko apartenis al la protestantoj, la katolikoj reakiris ĝin en 1749. Samtempe ĝi estis plene rekonstruita jam laŭ baroko. En la 19-a jarcento kelkfoje la preĝejo estis renovigita, en la sekvanta jarcento en 1939 kaj 1953. La orgeno estis farita en 1853 en Polgárdi kaj estis tienmetita en 1943.

Preĝejo
-------

La kirko situas sola en mezo de la vilaĝo ĉe la ĉefstrato en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas kaj du pilieroj apogas la turon. En la fasado estas nek enirejo, nek fenestroj escepte la plej supran fenestron ĉe la turo. La turopinto estas piramida. La enirejo estas ĉe flanko de la turo, estas ankaŭ alia enirejo en flanko de la navo. La absido estas plurlatera kaj tiel alta kaj larĝa, ol la navo. Sakristio aliĝas al la navofino. Interne la ĉefaltaro estas pentrita.

Kermeso okazas en la 24-an de junio.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**La Vid de Bureba** [laBID debuREba] estas loĝloko kaj municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *La Bureba*. La loknomo *La Vid de Bureba* estas komprenebla etimologie kiel La Vito de Bureba, alude al la komarkonomo. Tiukadre vito okupas la malsupran duonon de la municipa blazono.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 9,743 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 19 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 30 loĝantojn el 1991. 

Ĝi distas 55 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Ĝi apartenis al la loka kvaropo *Cuadrilla de La Vid*, unu el sep dividaĵoj de la *Merindad de Bureba* apartenanta al la *partido de Bureba*, nome reĝa jurisdikcio kun propra vicurbestro.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Johano la Evangeliisto.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774173
 |
**Ibrahim Riahi,** naskiĝnomo **Abu Iŝak Ibrahim Ben Abdelkader Riahi** (ankaŭ literigita *Abou Ishak Ibrahim Ben Abdelkader Riahi* kaj *Ibrāhīm ibn ʿAbd al-Qādir al-Riyāḥī*, arabe إبراهيم الرياحي, naskiĝis en 1766, mortis la 7-an de aŭgusto 1850), estis ambasadoro, teologo kaj klerulo en Tunizio. Sunaisma islama akademiulo, li ankaŭ estis poeto. Li estis la avo de la kantisto *Ali Riahi´* (1912-1970).

Biografio
---------

Ibrahim Riahi instruiĝis per la grupo de akademianoj kaj advokatoj el Tunizio, precipe: Hamza Al-Jibas, Saleh Al-Kawash, Muhammad Al-Fassi, Omar Bin Qassem Al-Mahjoub, Hassan Al-Sharif, Ahmed Bou Khurais, Ismail Al- Tamimi, Al-Taher Ben Massoud, kaj aliaj.

Sidi Brahim frekventis de juna aĝo islaman elementan lernejon (arabe كُتَّاب kuttāb) en *Testour* kaj montris talenton pri religiaj sciencoj. Post lia alveno en Tunizo, ĉirkaŭ 1782, li studis ĉe la madrasoj Hauanet Aĉur (Haouanet Achour) *kaj poste Bir Lahĵar* (Bir Lahjar)*.*

En ĉirkaŭ 1790, li komencis instrui en univieritato *Zituuna* kie la estontaj ministroj *Ibn Abi Dhiaf* kaj *Béji Messaoudi* same kiel gvidaj teologoj de la tempo, kiel ekzemple *Mohamed Bayram* la 4-a kaj *Mahmud KabaduÄÄ, estis inter liaj studentoj.*

En 1801, li estis diplomato de la tunizia ambasado en Maroko.

la maŭzoleo Sidi Brahim Riahi

Maŭzoleo
--------

Sidi Brahim estas entombigita kun pluraj el siaj filoj, teologoj kiel li, en maŭzoleo en la strato Sidi Brahim Riahi en la historia urbocentro de Tunizo.

Referencoj
----------

1. ↑   Ibrāhīm ibn ʿAbd al-Qādir al-Riyāḥī (1767-1850).
2. ↑  artikolo "Tourba et Zaouiya: Le mythe" en la retejo *strabon.org*, de marto 2008, arkivigita en aprilo 2020 (france)

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 811265
* GND: 119544520
* LCCN: nr90018019
* VIAF: 44561346
* ISNI: 0000 0001 0780 4923
* SUDOC: 252664795
* BNF: 14651143k
 |
La **preĝejo Mario Magdaleno** estas katolika monumento historia en Hungario, en urbo Pásztó, iam en apuda vilaĝo *Hasznos* [hasnoŝ].

Historio
--------

Gotika sanktejo estis konstruita en la 15-a jarcento en tiu ĉi loko. Ĝi estis trakonstruita en 1740 laŭ baroko. Supozeble en 1848 oni konstruis la flankonavon kaj la sakristion. Trakonstruo okazis en 1967.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas en centro de la iama vilaĝo. la kirko estas ĉirkaŭita per muro. La fasado estas simetria, kiun la flankonavo iom rompas. Meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. La turopinto estas sonoriloforma. La ĉefnavo maldekstre havas flankonavon. La absido estas oklatera, malpli larĝa, ol la navo kaj estas apogitaj per pilieroj. Interne la altaro kaj la predikejo estas klasikismaĵoj. La altara bildo estis pentrita en 1853.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

La kirko en 1932
**Sidonie Dlouhá** (mortis la 9-an de aŭgusto 1940) estis ĉeĥa pionira esperantistino.

Pri ŝia vivo konserviĝis nur malmultaj informoj. La mortanonco sciigas, ke ŝi estis prezidantino de la rondeto de esperantistinoj en Prago kaj membro de Prepara Komitato de la 13-a Universala Kongreso okazinta en Prago en 1921. Ĉe la Rondeto de Esperantistinoj ŝi laboris komence kiel sekretariino sub prezidanteco de Julie Šupichová.

En Esperantský zpravodaj (Esperanto-informilo) 1923 ŝi gvidis rubrikon **Anguleto por progresintoj**.

Dum vintra sezono 1935/1936 kunvenadis ĉiulunde inter 19-21 horoj en privata loĝejo de f-ino Sidonie Dlouhá 15 lokaj esperantistoj por aŭskulti prelegojn de Julie Šupichová pri la tutmonda literaturo kaj pri Esperanto-novaĵoj.

Artikoloj
---------

* **La stelo de Smetana** (La Progreso 9/1921)
* **Co čísti?** (Kion legi? - Esperantský zpravodaj 3/1922)

Tradukoj
--------

* Karel Václav Rais: **Ofero de malriĉa patrino** (La Progreso 10/1922)
* Rudolf Medek: **Pilgrimado de infanoj en Siberion** (La Progreso 1926)
* **Prezidento Masaryk al la infanoj** (La Progreso 1928)
* Alois Jirásek: **Malnovurba astronomia horloĝo** (En: Julie Šupichová: Legu kaj parolu)

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de ĉeĥaj esperantistoj
**Franciskana preĝejo de Metamorfozo de Kristo** estas romkatolika Monumento historia kaj abatejo en Hungario, en mezo de Szécsény.

Historio
--------

La abatejo kaj la kirko estis fondita en 1332. Husanoj parte detruis la konstruaĵojn en 1456. La rekonstruo okazis post jardeko. Dum dominado de turkoj la franciskanoj rifuĝis, la turkoj profitis la konstruaĵojn por moskeo kaj banejo. En 1696 oni renovigis ĝin, sed en 1715 incendio okazis. La rekonstruo finiĝis en 1733, krome en 1750 la turo estis pligrandigita. La orgeno ekfunkciis en 1763.

Preĝejo
-------

La okangula sanktejo troviĝas laŭkutime en la orienta flanko kaj ĝi estas pli mallarĝa, ol la navo. Inter la sanktejo kaj sakristio koridoro troviĝias. La turo situas en la norda flanko. La fasado estas en la okcidenta flanko, kie estas la ĉefenirejo, pli supre niĉoj. Ankaŭ la navo havas enirejon.

La unuetaĝa sakristio restis origina el la 14-a jarcento. La ĉefaltaro estis farita en 1737, altaro Sankta Francisko en 1755, altaro Sankta Antonio en 1737, la predikejo en 1741. Krome estas altaroj Dipatrino kaj Sankta Jozefo. Ili venis el Aŭstrio en 1751. En la navo la freskoj estis pentritaj en 1976. Meze estas fresko pri Metamorfozo, maldekstre estas videblaj freskoj pri hungaraj sanktuloj, dekstre franciskanaj sanktuloj.

Monaĥejo
--------

Aerfoto pri la kirko kun la monaĥejo
La monaĥejo formanta U-literon aliĝas al preĝejo en la norda flanko de la preĝejo. Pro tio la du konstruaĵoj formas kune kvadraton.

Kermeso okazas en la 6-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* hungare kun bildoserio
* hungare
* hungare kun bildoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**La Vid de Ojeda** [laBID deoĤEda] estas municipo en la nordoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Páramos-Valles*. La loknomo *La Vid de Ojeda* povas esti komprenata etimologie kiel La Vito de Ojeda, alude al la subkomarko.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,08 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 88 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 250 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 80 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La influo en la zono de la ordeno de Cister ludis gravan rolon; la abatino la apuda monaĥejo de San Andrés de Arroyo plenumis civilan kaj punan jurisdikciojn por kelkaj najbaraj loĝlokoj, agante kiel senjorino "Señora de horca y cuchillo". La loĝloko estis formita per la kunigo de tri loĝlokoj: nome Quintanilla de La Vid, Santa, Maria de La Vid kaj Santa Ana.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770642
 |