recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La muzeo en belega trabfaka domo.
La **Muzeo de Jüchsen** (germane: *Museum Jüchsen*) la urboparto Jüchsen en Grabfeld, Gutstraße nr 2.

Priskribo de la ejo
-------------------

La jam en la 758-a jaro dokumente menciita komunumo estas unu el la plej malnovaj urboj de Turingio. En 1997 oni instalis en la belege restaŭrita Malnova lernejo muzeon specialan. La jam ekzistanta kolekto pri la jüchsen-a historio (ekde 1983) ricevu elmontran lokon pli decan, pli efikan kaj samtempe pligrandiĝu.

Krom la ekspozicia surfaco (142 kvadratmetroj) en pli mallarĝa senco apartenas al la muzeo ankaŭ laborejoj kaj deponejoj kaj multfunkcia ĉambro kun 60 sidlokoj al la muzeo. Ĝin prizorgas science teamo de honoroficuloj.

Enhavo de la daŭraj kolektoj
----------------------------

Arkeologiaj reserĉoj longjaraj ebligis - danke ankaŭ al malavara financa subteno de la Landa ofico pri arkeologio - starigi imponan prezentadon de la praa kaj frua historioj de la regiono ĉirkaŭ Jüchsen.

Uniko koncerne la kvanton kaj kvaliton estas la elfositaĵoj de la setlejo *Widderstatt* en la unua sekcio. De la Mezolitiko ĝis la frua Mezepoko ĉiuj kulturoj surlokaj postlasis spurojn. Riĉaj trovitaĵoj de la 6-a ĝis la 1-a jarcento A.K. atestas la jam tiaman bonstaron de la enloĝintoj.

Trafiknode favora situo sude de la Turingia Arbaro estis sendube la baza fonto de tia riĉeco. Krome la vizitantoj informatas pri la laboro de arkeologoj, kiuj de 1966-81 ekzamenis areon de pli ol 11.200 kvadratmetroj. Tio ne eblus sen la sindona helpo de lernantoj kaj aliaj libervolaj helpuloj. Surloke en 1975 aranĝitis unuafoje la *Junulara tendaro pri arkeologio*.

18 tradicioj el la 8-a kaj la 9-a jc atestas la daŭrintan gravecon de Jüchsen en la kuro de la frankona pluevoluigo de Suda Turingio. Atestantaj objektoj, mapoj kaj dokumentoj montras la gravegan rolon de Jüchsen en la tuta henneberga regiono.

Nobelaro kaj kamparanaro, tutlandaj kaj vilaĝaj jursidikcioj, kamparanaj ribeloj kaj ĉasado de la sorĉistinoj akompanas onin al la Moderna epoko kun la tipaj metioj kaj moroj.

Nedaŭraj ekspozicioj
--------------------

Sinaktualigon kontinuan la muzeo garantias per la senĉesa aranĝo de nedaŭraj ekspozicioj pri tre diversaj temoj, ekz.: historiaj manpafiloj, fajroestingiloj, kolektademo ĉe lokaj privatuloj, aŭtoŝoseokonstruo + arkeologio, mezurado kaj pesado, ekleziaj tradicioj, surlokaj amikaroj kaj societoj.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 109-110

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri la muzeo en tutturingia muzea paĝaro. Arkivigite je 2014-07-29 per la retarkivo Wayback Machine
Dosiero:Hannes Hafstein.jpgHannes Hafstein
La **Hejmrega partio** (islande *Heimastjórnarflokkurinn*) estis la ĉefa politika partio en Islando komence de la 20-a jarcento. Ĝi ekestis fine de la 19-a jarcento. Komence ĝia ĉefa celo estis atingi ke la Islandministro (ĉar Islando estis parto de Danio ĝis 1918) estus islandano, kaj ke la oficejo estus en Islando. Tio estis atingita en 1904, kaj la partiestro de la Hejmrega partio, Hannes Hafstein, ekestis la unua islanda ministro.

En 1907 parlamentanoj kiuj estis malkontenta pri provizora traktato kion negociis Hannes Hafstein kun pri la estonta rilateco inter la landoj fondis la (malnovan) Sendependecpartion. La Hejmrega partio perdis ĝian parlamentan plejparton en 1908 kaj Hannes Hafstein rezignis – sed refoje iĝis ministro en 1912.

Partiano Jón Magnússon estis la unua ĉefministro en Islando, kiam fondiĝis tripartia registaro en 1917.

Ekde 1916, kiam fondiĝis la Popolpartio kaj Progrespartio, la partia sistemo en Islando profunde ŝanĝiĝis kaj la burĝaj partioj fine kuniĝis tra la Burĝpartio kaj la Konservativa partio en la nova Sendependecpartio.

* Kategorio Hejmrega partio (Islando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Milan KUČAN** (naskiĝis la 14-a de novembro 1941 en Križevci, Slovenio) estas slovena politikisto. Inter 1991 kaj 2001 li estis la unua prezidanto de la suverena ŝtato Slovenio, sendependiĝinta el la teritorio de Jugoslavio.

Milan Kučan estas membro de la socialdemokratio politika partio de Slovenio, kiu dum la oficperiodo de Milan Kučan nomiĝis "Unuiĝinta Listo de la Socialdemokratoj" (slovene *Združena lista socialnih demokratov* aŭ *ZLSD*) kaj en 2005 transformiĝis al la nova partio Socialdemokratoj de Slovenio, *Socialni demokrati*.

Milan Kučan naskiĝis en Križevci, vilaĝo en la regiono Prekmurje. Slovenio tiutempe estis parto de la Reĝlando Jugoslavio. En aĝo de 17 jaroj li membriĝis en la Komunisma Partio de Jugoslavio, en kiu li jam dum sia studo de juro en la Universitato de Ljubljano karieriĝis. En 1964 li iĝis prezidanto de la partia komitato de sia universitato. En 1978 li elektiĝis parlamenta prezidanto de la jugoslavia socialisma respubliko Slovenio, kaj en 1986 iĝis gvidanto de la Centra Komitato de la Komunisma Partio de Slovenio. En tiu funkcio li komencis engaĝiĝi kaj por la divido de partiaj kaj ŝtataj funkcioj (kondiĉo por distanciĝo de la modelo de "ŝtata partio", kiu nome de la komunisma partio estis komuna modelo en ĉiuj tiamaj landoj de la Orienta Bloko), por homaj rajtoj kaj por politika plurismo. En aprilo 1990 li post konstitucia reformo per 58 procentaĵoj de la voĉoj de la slovenaj civitanoj elektiĝis prezidanto de la jugoslavia respubliko Slovenio.

En decembro 1990 la plimulto de slovenoj decidis krei sendependan slovenian respublikon, do malaliĝi el la federacio de Jugoslavio, kaj tiu plano realiĝis en junio 1991. Post mallonga milito de la jugoslavia armeo kontraŭ la nova ŝtato kaj la internacia agnosko de la nova respubliko Slovenio, Milan Kučan en 1992 elektiĝis la unua slovenia ŝtata prezidanto. En 1997 li per 56 procentaĵoj de la voĉoj de la slovenaj civitanoj reelektiĝis. La dua oficperiodo finiĝis en 2002, kaj tria laŭ la konstitucio de Slovenio ne eblas. Posteulo en la funkcio de ŝtata prezidanto iĝis Janez Drnovšek.

La persono de Milan Kučan en Slovenio pro lia komunisma pasinteco estas parte pridisputata. Li mem, ekde kiam eblis deklari apartenon al partio alia ol la komunisma, nomas sin socialdemokrato, kaj membras en la socialdemokratio politika partio de Slovenio, kiu dum la oficperiodo de Milan Kučan nomiĝis "Unuiĝinta Listo de la Socialdemokratoj" (slovene *Združena lista socialnih demokratov* aŭ *ZLSD*) kaj en 2005 transformiĝis al la nova partio Socialdemokratoj de Slovenio, *Socialni demokrati*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Milan Kučan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Milan Kučan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* \* retejo de la prezidanto de Slovenio (angle)
* retejo de la partio de Milan Kučan

| Antaŭe: | prezidanto de Slovenio | Poste: |
| --- | --- | --- |
| *la ofico nove kreiĝis* | 1991 - 2002 | Janez Drnovšek |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 298080
* GND: 119174782
* LCCN: n92035931
* VIAF: 68121580
* ISNI: 0000 0000 3190 8071
* SUDOC: 178379743
* NKC: js2017942050
 |
Enirejo de la muzeo.
La **Muzeo de la Kantabra Maro** (hispane: *Museo Marítimo del Cantábrico*) estas muzeo pri mara scienco kaj etnografio de fiŝkaptado, ĉefe en la Kantabra Maro. Ĝi estas en Santandero, la ĉefurbo de Kantabrio (norda Hispanio), ĉe la bordo de la Golfo de Santandero.

Historio
--------

En 1886 oni kreis en Santandero la lokon je nomo *Mara Stacio pri Eksperimenta Zoologio kaj Botaniko*, kio estis lulilo de la nuna muzeo. En 1948 oni kreis muzeon je nomo *Muzeo de la Reĝa Ŝipkonstruejo de Guarnizo*. Oni konstruis la nunan muzeon inter 1976 kaj 1976 kaj oni inaŭguris ĝin en 1981.

Konstruaĵo
----------

La muzeo kaj ties akvario estas verkoj de la arĥitekturistoj Vicente Roig Forner kaj Ángel Hernández Morales. La muzeo konsistas el du konstruaĵoj el armita betono. La originala konstruaĵo havis interkonektan ponteton, sed ĝi malaperis en konstrua modifo okazinta inter 1999 kaj 2003, laŭ projekto de arĥitekturisto José María Páez. Ĝi havas tri etaĝojn, kiuj estas konektitaj de centra korto. De 1999, estas ankoraŭ plia nova ejo apud la originalaj du konstruaĵoj. Tial, la ena areo estis originale 2200 m² sed modifite ĝi iĝis 8500 m².

Kolekto
-------

La muzeo konsistas el kvar sekcioj:

* *Vivo en la maro* (mara biologio)
* *Homoj kaj lokoj de fiŝkaptado* (etnografio de fiŝkaptado)
* *Kantabra Maro kaj maro en historio* (historio pri maro)
* *Teĥnika avangardo en maro* (mara teĥniko)

* Ena korto kun diversaj ostaroj.
* Panoramo de la muzeo, ĉe la Golfo de Santandero.
*Ne miskomprenu kun Melinci!*

Melenci troviĝas en (verda) Municipo Zrenjanin en Serbio
Mapo pri municipo Zrenjanin
Ortodoksa preĝejo de Melenci
**Melenci,** serbe **Меленци,** germane **Melenze** [melence], hungare **Melence** estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Meza** Banato, en municipo de Zrenjanin.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 162  km²
* Koordinatoj: 45°30′30″N 20°19'01″E
* Alto super marnivelo: 82 m
* Loĝantaro: 6730
* Poŝtkodo: 23269, 23270
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: ZR

Situo
-----

Melenci situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj havanta pontojn al Baŝaid kaj Torda (Serbio). Zrenjanin troviĝas 16 km-ojn.

Historio
--------

Serbaj eksaj limgardistoj fondis la vilaĝon en 1751, en 1758 jam 300 domoj konstruiĝis. En 1778 serbaj rifuĝintoj en Centra Serbio alvenis. En 1849 la hungara armeo tie venkis la unuigitan aŭstran kaj serban armeon. En 1869 inundo de Tiso okazis. Ĥoleroj okazis en 1831, 1836, 1849 kaj en 1873. En 1891 en Melence vivis en 1519 domoj 8619 vilaĝanoj (8234 serboj, 218 germanoj, 160 hungaroj, 56 rumanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Melenci 6737 homoj, (6293 serboj, 65 hungaroj, 57 ciganoj, 56 jugoslavianoj, 20 kroatoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Melenci en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
GNOME 3.2 - unu el multaj grafikaj uzantinterfacoj por Uniksaj sistemoj.
**Grafika uzantinterfaco** (**GUI**), **grafika interfaco** aŭ **grafika fasado** estas homa-komputila interfaco, en kiu por dialoga eneligo anstataŭ vortoj estas uzataj bildoj. Origine komputilo havis nur komandlinian interfacon, ankaŭ nomitan ŝelo.
La grafika uzantinterfaco prezentas ekranon kaj konsistas kaj el teksto kaj el grafiko, kiun la uzanto rekte povas agordi per ekzemple klavaro kaj muso. GUI-programoj kutime proponas diversajn piktogramojn, butonojn, menuojn, objektojn, kiujn la uzanto povas stiri kaj agordi.

La GUI-programo nevideble tradukas la klavarajn tajpojn kaj musklakojn al komandoj, kiujn la operaciumo plenumas. Tiel la uzanto povas regi la tutan komputilon, se li scias kie kaj kiel agordi la eblajn opciojn.

Sistemoj, kiuj subtenas GUI-ojn
-------------------------------

Mac OS, Vindozo, NEXTSTEP kaj Fenestra Sistemo X (uzata en Unikso kaj Linukso). Fenestra Sistemo X plivastiĝas per ilo-garnituroj kiel Motif (CDE), Qt (KDE), GTK+ (GNOME) kaj EFL (Enlightenment E17).

Vidu ankaŭ
----------

* Grafika labormedio
* Labortablo (komputilo)
* Komandlinia interfaco
* Xfce

Fontindikoj
-----------

* GUI en Komputada Leksikono

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rOperaciumo |
| --- |
| Operaciumoj • Historio • Kronologio • Listo |
| Kernoj | Monolita kerno • Mikrokerno • Exokernel • Nanokernel • Hibrida • Kernel space • Server • Loadable kernel module • Pelilo • User space • Userland |
| Procezadministado | Procezo • Plurprogramado • Process control block • Interrompo • Reĝimoj: (Protektita reĝimo • Supervida reĝimo) • Plurtaskado • Planado |
| Memoradministrado | Protektado • Segmentado • Paging • Segmentada eraro |
| Ekzemploj | AmigaOS • BeOS • Haiku (operaciumo) • BSD • Chrome OS • GNU • Linux • IBM OS/2 • Mac OS X • MS-DOS • ReactOS • OpenSolaris • Unix • Windows |
| Rilataj artikoloj | Praŝargilo • PXE • API • Virtuala dosiersistemo • CLI • TUI • GUI • VUI • HAL |

 |

* Grafika uzantinterfaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Grafika uzantinterfaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La muzeo en eksa franciskana kirko. La **Muzeo pri la Kamparana ribelo** (germane: *Bauernkriegsmuseum Kornmarktkirche*) troviĝas en Mühlhausen, Kornmarkt.

Priskribo
---------

La iama Kirko Sankta Kruco ĉe la grenbazaro konstruitis en la 2-a duono de la 13-a jarcento kun enkorpigo de antaŭula konstruaĵo romanikstila fare de franciskanoj; la turo alkonstruitis je la komenco de la 15-a jarcento en la angulo inter ĉefa navo kaj altarejo. Ekde 1802 la konstruaĵo servis al diversaj profanaj uzoj antaŭ la finfina muzea uzo post profunda restaŭrado (1973-75).

Kolektoj
--------

Dum la Kamparana milito en Germanujo la Franciskana kirko de Mühlhausen estis unu el la ĉefaj agadlokoj. Tie ĉi kolektiĝis la ribeluloj kaj gisis siajn pafilegojn. La hala interno gastigas daŭran ekspozicion pri la Kamparana milito kun fokuso pri la eventoj en Meza Germanio kaj Mühlhausen - pro tio ties titolo "Mühlhausen 1525".

Unue oni prezentas la antaŭhistorion de la ribeloj kaj la socion de ĉ. 1500 je la malkrepusko de la Moderna epoko estantan plena de maltrankvilo. Antaŭkondiĉoj kaj intrigo de la milito kun ĝia kulmino en la batalo de Frankenhausen, la sekvoj kaj la rememorigo ĉe ĉiuj postaj generacioj estas la ĉefaj sekcioj. Kongruas la diversaj sekcioj al kronologia tabelo projekciita sur la muropartoj. Gravas same kiel la prezento de la eventoj la dokumentado pri la konsekvencoj por la tuta socio kaj la evoluo de la ŝtatoj en Moderna epoko.

Ĉiujare okazas kroma speciala ekspozicio kun certa enhava konekto al la Kamparana milito. Simila elmontrado troviĝas en Böblingen. Krome estas ekde 1991 kariljono en la turo de la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

Kamparanmilita Rondpentraĵego (Bad Frankenhausen)

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 119

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo pri la Kamparana ribelo (Mühlhausen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Hejmpaĝo de la muzeo. Arkivigite je 2015-04-27 per la retarkivo Wayback Machine
Ene de la muzeo. La **Muzeo pri la Turingia bulo** (germane: *Thüringer Kloßmuseum*) troviĝas en Heichelheim, Im Dorfe nr 1.

Priskribo
---------

La muzeo estis fondita en 1999 kaj troviĝas en la ĉambroj de malnova bulofabriko en Heichelheim. Ĝi antaŭenpuŝas per siaj fokusoj la tradiciojn kaj la konservon de kutimoj kaj moroj de Turingio. Krome prezentatas la agrikulturaj metodoj de iam.

La vizitanto informatas pri la granda gamo da terpomspecoj kaj pri la apartaj karakteroj de la Turingiaj buloj, tipe turingia kuiraĵo. La ciutagaj aferoj kvazaŭ nove malkovritu.

Kolektoj
--------

En la daŭraj ekspozicioj ĉefe temas pri la sekvantaj aferoj:

* La historio de la terpomo kaj de la Turingiaj buloj
* Historiaj iloj por kultivado (ekz. terpomaj centrifugiloj, pioĉoj, plugiloj)
* Elpremiloj kaj raspiloj - kuirejaj instrumentoj el du jarcentoj kaj originala kuirejo el la 1930-aj jaroj
* Historiaj receptoj kaj notoj
* Rakontoj pri la terpomo (ĉefe el la Duklando Sachsen-Weimar
* Origino de la terpomo kun multe da bildoj kaj tekstoj *(oro de la Inkaoj)*
* La plej novaj spertoj de la fakuloj de terpomkultivado

Speciala servo estas la t.n. *Kartoffelkino*, kinejo kun novaj videoj kaj malnovaj filmoj ekz. pri la terpomskarabo. Krome ofertatas interaktiva instruado por bazlernejanoj kun ludado kaj amatormetiado en kunteksto kun la buloj.

Bulaj kaj terpomaj rakontoj gravas ankaŭ en la sekcio de specialaj ekspozicioj kiel ekz:

* Erotikaĵoj ĉirkaŭ la terpomoj
* Terpomoj egalas bonan vinon
* Gardu vin kontraŭ la terpomskarabo!
* Terpomkulturlando Rusio
* KARL - la vojaĝo de la terpomo tra la mondo
* Terpomkulturlando Ameriko

Vidu ankaŭ
----------

Muzeo kreiva de la Turingia Arbaro (Großbreitenbach), pri la bulelpremiloj

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 92-93

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo pri la Turingia bulo (Heichelheim) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Hejmpaĝo de la muzeo.
Civila porciigo: vendisto kontrolas la kuponojn de kliento en Britio dum aŭ post la Dua Mondmilito.
**Militpeno** (aŭ militklopodoj) en politiko kaj militplanado estas kunordiga mobilizo de la rimedoj de socio - kaj industriaj kaj homaj - cele al la subteno de milita forto. Depende de la militemo de la kulturo, la relativa grando de la armitaj fortoj kaj de la socio kiu devas subteni ilin, la stilo de registaro, kaj de la fama subtenemo de la militaj celoj, la militpeno povas gami el malgranda industrio redirekto ĝis tute kompleta komando de la socio.

Kvankam multaj societoj estis historie perceptitaj kiel engaĝiĝintaj aŭ suferintaj pro miltipeno, la preciza koncepto ne estis ĝenerale uzata ĝis la lasta jardeko de la 18-a jarcento, kiam la estroj de la Franca Revolucio alvokis por *levée en masse* (amasa konskripcio) kaj ĝenerala mobilizado de la socio por eviti, ke la monarkiistaj fortoj reklamu rekontrolon de la franca registaro.

La koncepto estis poste adaptita kaj uzita de Rusio, Britio, kaj Usono, speciale dum la Unua kaj la Dua Mondmilitoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Totala milito

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------

* Collection of Photographs of World War II War Effort Arkivigite je 2006-10-22 per la retarkivo Wayback Machine en Usono


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 738333
 |
Milita kamiono "Praga V3S" produktita en la iama Ĉeĥoslovakio.
Japanarmea tanko 87 SPAAG ĉe Kampadejo Ŝimoŝizu, Gubernio Ĉiba, Japanio.
**Militvehiklo** aŭ **Militista vehiklo** estas tipo de vehiklo (veturilo) kiu inkludas ĉiujn surterajn vehiklojn kaj por militi kaj por transporto, kiuj estas desegnitaj poraŭ estas ĉefe uzataj de militfortaj fortoj. Multaj militvehikloj havas protektilojn aŭ surĉiagrundajn kapablojn aŭ ambaŭ. Notu, ke larĝa difino de la termino povas inkludi militŝipojn same kiel destrojerojn kaj militajn aviadilojn kiaj ĉasaviadiloj aŭ kuractransportajn helikopterojn. Laŭ la Konvencioj de Ĝenevo, ĉiuj noeluktantaj militvehikloj kiaj kampambulancoj kaj moveblaj sanzorgajn staciojn devas esti taŭge kaj klare markitaj kiel tio. En teorio laŭ la konvencij, tiaj vehikloj estas tiam laŭjure liberaj el intencitaj atakoj fare de iu ajn luktoflanko.

Notoj
-----

1. 1 2  **military vehicle** definition - TheFreeDictionary By Farlex

* Kategorio Militvehiklo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Millicent Dolly May Small** (6a de Oktobro 1947 – 5a de Majo 2020) estis jamajka kantisto kaj kantoverkisto kiu estas plej bone konata pro sia sukceso de 1964 nome "My Boy Lollipop". La kanto atingis la duan rangon en la pintolistoj kaj de Unuiĝinta Reĝlando kaj de Usono kaj vendiĝis en ĉirkaŭ sep milionoj da ekzempleroj tutmonde. Ĝi estis ankaŭ la unua grava sukceso de Island Records kaj helpis al la diskomarko atingi sian ĉeftendencan sukceson. Ŝi estis la unua internacia registristino de Karibio, kaj ties plej sukcesa ludistino.

Ŝia unua registraĵo en Londono, "Don't You Know", faris malmultan efikon je sia publikigo fare de Fontana Records fine de 1963, sed por la sekva registraĵo Blackwell rekrutis gitariston kaj aranĝiston Ernest Ranglin por helpi la sesion. Ranglin kaj liaj muzikistoj adoptis la ĵus populariĝinta ska stilon, kaj ŝia rearanĝo de "My Boy Lollipop", kanto origine publikigita en Usono fare de la junulo Barbie Gaye fine de 1956, iĝis tuj sukcesa.

Ŝi turneis en Britio kaj aperis ofte en brita televido, antaŭ kolapsi pro elĉerpiĝo kaj manĝovenenado; ŝi ankaŭ suferis trafikakcidenton. Kvankam sekva unuopaĵo nome "Sweet William" estis malpli sukcesa, kaj atingis nur 30an rangon en UR, 40an en Usono, kaj 22an en Kanado, ŝi jam estis internacia famulino. Ŝi ricevis oran diskon en Novjorko, kaj estis montrita en kabrioleto je sia reveno al Kingstono kie ŝi ludis en kelkaj gravaj spektakloj, iam kun Otis Redding, Patti LaBelle, kaj Inez and Charlie Foxx. Ŝi ludis ankaŭ en Ska Spektaklo en la Monda Foiro de Novjorko de 1964.

Notoj
-----

1. ↑  Chris Salewicz. "Millie Small obituary".
2. ↑  Bruce Eder.  Millie Small | Biography. AllMusic. Alirita 27a de Januaro 2014.
3. 1 2  Laurence Cane-Honeysett, "Millie Small, the Lollipop Girl", Record Collector. Alirita la 7an de Majo 2020
4. ↑  "The Woman Who Started It All", Jamaica Gleaner, 13a de Oktobro 2013. Alirita la 13an de Oktobro 2013.
5. ↑  Roberts, David (2006). British Hit Singles & Albums (19a eld.). London: Guinness World Records Limited. p. 367. ISBN 1-904994-10-5.
6. ↑   RPM Top 45 Singles – 8a de Septembro, 1964.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografia artikolo de 1964 el gazeto Teenville
* Artikolo pri ŝia 60a datreveno en Jamaica Gleaner Arkivigite je 2006-11-06 per la retarkivo Wayback Machine
* Diskografio ĉe la retejo de MusicMatch Arkivigite je 2018-12-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Millie Small ĉe Webstarts


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 805422
* GND: 135119987
* LCCN: n95048754
* VIAF: 2119148705742737080002
* ISNI: 0000 0001 1557 2018
* MBA: c0dab97a-bd3c-42b2-8bc4-05d941b76b7a
 |
Milpa en Gvatemalo, ne videblas la tipa kukurbo.
**Milpa** estas agrikultura sistemo uzita de la majaoj jam de multaj jarcentoj ĝis nun. *Milpa* celas ĉefe kreskigadon de maizo, fazeoloj kaj kukurboj. Tia metodo estas uzita de la indiĝenaj majaaj popoloj en Meksiko, Gvatemalo, Honduro kaj Salvadoro.

Tipa afero pri *milpa* estas la fakto, ke la tri kune kreskigitaj plantoj: maizo, fazeoloj kaj kukurboj, estigas simbiozon. La maizo estas grimphelpilo por la fazeoloj, kiuj liveras al la maizo nitrogenon, dum la grandaj folioj de la kukurbo kovras la grundon kaj tiel malhelpas erozion per pluvo aŭ sekigo. Oni nomas tiajn tri plantojn ankaŭ *"la tri fratinoj"*. Depende de la lokaj kondiĉoj pluraj specoj de tiuj plantoj, aŭ eĉ aliaj kombinaĵoj estas kreskigitaj, tiel ke la *milpa*-sistemo gravas por konservi la riĉecon de specoj. 

Kune kun la *huerto-jardín* (ĝardeno), la milpa-sistemo estas la bazo de la majaa agrikulturo. Ili prilaboras la kampojn laŭ sia vizio de la kosmo. Estas organizitaj ceremonioj antaŭ kaj dum la kreskigo kaj post la rikolto por peti permeson de la naturo pro la uzo de la tero kaj por danki ĝin. La maizo estas por la majaoj ĉefe gravega, ĉar ĝi estas la ĉefa nutraĵo kaj laŭ la kremito de la Popol Vuh, la dioj formis la homojn el maizaĵo. 

Pro la disigoj fare de eŭropaj kaj usonaj koloniistoj kaj la mortigo de majaaj pastroj dum la milito en Gvatemalo, multaj komunumoj perdis sian agrikulturan scion. Tial oni nun trovas *milpa*-jn kun nur maizo.

Vidu ankaŭ
----------

* Majaoj
* Agrikulturo
**Mimi PARENT** (naskiĝinta je la 8-a de septembro, 1924 - mortinta je la 14-a de junio, 2005), naskiĝinta kiel **Marie PARENT** en Montrealo, estis kanada superrealista artistino.

Enfants de Lucien ParentŜi estis la oka el naŭ infanoj de la arĥitekto Lucien Parent. Inter 1942 kaj 1947 ŝi studis ĉe la *École des Beaux-Arts de Montréal*, kie ŝi konatiĝis kun la artisto Jean Benoît (kiun edzigis ŝi en 1948). En 1947 ŝi havis ŝian unuan unuvirinan ekspozicion ĉe la Galerio Dominio en Montrealo, kiu laŭdon ricevis de la magazino Time.

En 1948 ŝi ricevis la medalon de Cézanne kaj ekspoziciis ĉe la "Superrealisma Entrudiĝo en la Regon de la Sorĉisto" en Novjorko en 1960 kaj en 1966 havis unuvirinan ekspozicion ĉe la Galerio "Maya" en Bruselo. Ŝi ankaŭ ekspoziciis en Ĉikago, Londono, Lausanne, kaj Frankfurto. Ŝi helpis kun la organizon de la "Exposition inteRnatiOnale du Surréalisme (EROS), kiu okazis de la 15-a de decembro, 1959 ĝis la 15-a de februaro, 1960 en Parizo, kun la katalogo de la ekspozicio desegnita per Parent kaj Duchamp. La ekspozicia katalogo, titole *Boite Alerte - Missives Lascives* estis prezentita kiel verda skatolo en kiu ideoj povis esti "poŝtitaj."

Ŝi vivis kaj laboris en Parizo, Francio. Ŝi mortis en Svislando.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Nekrologo[*rompita ligilo*] en *Le Monde* (en la franca) de Philippe Dagen
* Nekrologo[*rompita ligilo*] en *The Independent* (en la angla) de Marcus Williamson


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 163172
* GND: 140874909
* VIAF: 96406774
* ISNI: 0000 0003 5550 2537
* SUDOC: 093032757
* BNF: 11967676p
* ULAN: 500098262
* RKD: 96210
 |
La **Internacia Esperanto-Arkivo** (IEA) originas el du kolektoj de Esperanto-objektoj: la Esperanto-Fondaĵo Cesar Vanbiervliet kaj la privata kolekto de Marc Vanden Bempt. Ĝi ekde la 25-a de januaro 2021 estas jura persono laŭ formo de asocio sen profitdona celo (aspc) laŭ la belga leĝo. 

IEA celas arigi kaj savi Esperanto-arkivojn kaj aliajn esperantlingvajn verkojn por konservi kaj protekti ĝin kiel Esperanto-heredaĵo antaŭ pereo aŭ post forpaso de ĝiaj posedantoj.

Kelkaj libroŝrankoj de IEA en Winksele

Ekesto
------

Ekde ĉirkaŭ 1985 Marc Vanden Bempt kolektadas librojn kaj revuojn en kaj pri Esperanto. Kiam la kolekto transpasis 20.000 erojn, li decidis sendependigi ĝin de sia propra persono, por ke ĝi ne perdiĝu post lia morto. Tiel ekestis la ideo pri IEA kaj poste ties fondiĝo. Ĝi ricevis la tutan kolekton, kun la celo konservi ĝin.

La kolekto de la *Esperanto-Fondaĵo Cesar Vanbiervliet* estis ekde 1972 gastigita en ĉambro de la urba biblioteko de la urbo Kortrejko, Belgio. Pro decido de la urba konsilantaro ĝi devis forlasi tiun ejon. Ekde 2019 granda parto de la kolekto transiris al la Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience (Antverpeno). La multaj restantaj libroj, revuoj kaj aliaj eroj en 2020 kaj 2021 iris, krom al kelkaj publikaj arkivoj, al IEA.

Statutoj de la asocio
---------------------

La statutoj de IEA mencias la celon: kolekti, arkivi, protekti, administri kaj fari alireblaj librojn, revuojn kaj aliajn dokumentojn en kaj pri Esperanto kaj planlingvoj, en sia originala formo. Tiu ĉi arkivo celas konservadon kiel heredaĵo, por nelimigita tempodaŭro.
Por atingi ĉi tiun celon, la asocio altiras arkivajn dokumentojn diversmaniere. Ĝi provizas medion (posedaĵon aŭ luadon) taŭgan por gardado en optimumaj kondiĉoj koncerne klimaton, sekurecon kaj simile. Detala inventaro de la arkivaj dokumentoj estas daŭre ĝisdatigata. Principe ne disponeblas pruntado. La aliro eblas surloke aŭ per aliaj vojoj, ekzemple skano.

Kiom eble plej baldaŭ (eble parte jam en 2021) la arkivo translokiĝos al propra ejo. Ĝis tiam ĝi estas konservata en privata domo.

Vidu ankaŭ
----------

BitArkivo.org

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retpaĝo de la Internacia Esperanto-Arkivo
* Listo kun haveblaj publikaĵoj en la arkivo (2023)
* Marc Vanden Bempt prezentas la Internacian Esperanto-Arkivon (jutuba filmeto)
**Varianto** estas io diferenca per la formo, ne per la enhavo aŭ esenco.

#### En literaturo

Iomete diferenca teksto, liverita de alia manuskripto aŭ eldono.

#### En lingvistiko

Ĉiu el la diversaj formoj de la sama lingva unuo (libera aŭ kondiĉita varianto).

#### En arkitekturo

Diferenca formo de iu tipa konstruo. Laŭ Francisko Azorín **varianto** estas *Iom diferenca formo de tipa verko.* Li indikas etimologion el la latina *variare* (varii).

#### Pri ŝako

En iu donita punkto de ŝaka partio, ĉiu el la eblaj movoj, per kiuj oni atingas unu saman rezulton.

#### En biologio

Iome diferenca planto, ... ekzemple natura kaj kultivita olivarbo; ĉi tie sinonimo de vario.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 208.
2. ↑  Azorín, samloke.

|  |  |
| --- | --- |
| Helppaĝo pri apartigiloj | **Ĉi tiu paĝo estas apartigilo: listo de artikoloj kun sama aŭ preskaŭ sama titolo.**
Se vi venis ĉi tien per ligilo en artikolo, bonvolu direkti tiun ligilon rekte al la celita paĝo. |
Traktorkamiono 
La **traktorkamiono**, semitraktoro aù vojtraktoro estas la veturilo motorizita kiu tiras semiremorkon. Pluraj modeloj ekzistas al du aksoj aŭ pli, laŭ la uzo kaj la tipo de varo transportita. La semiremorko estas ligita al la traktoro per remork-kuplilo.

Kiam traktor-kamiono estas sola, sen sia semiremorko, ĝia rapideco estas limigita al 90 km/h per elektronika malpermesa aparato, laŭ la eŭropuniaj normoj.

Kabinoj
-------

La kabino estas loko de la stiristo, sed povas esti pli larĝa por ebligi dormadon en malantaùa parto.
Ekzistas pluraj modeloj de kabinoj. 

Pozicio de la motoro laŭ malsamaj tipoj de kabino: konvencia karoserio supre, kabino duon-antaŭa ĉe la mezo kaj antaŭa sube.

Diversaj modeloj
----------------

Oni povas adapti diversajn akcesaraĵojn en traktor-kamiono : hidraùlika sistemo ,gruo,...

Iuj havas dentrelan remork-kuplilon (malofte en Eùropo)

* Diversaj modeloj de aksoj
* Duaksa traktorkamiono (MAN).Duaksa traktorkamiono (MAN).
* Triaksa traktorkamiono (Volvo).Triaksa traktorkamiono (Volvo).
* Traktorkamiono 6×6 portotanko (Renault TRM 700-100).Traktorkamiono 6×6 portotanko (Renault TRM 700-100).
* Kvaraksa traktorkamiono ekipita de potenca hidraùlika gruo kaj de flankaj stabiligiloj  (Mercedes). Kvaraksa traktorkamiono ekipita de potenca hidraùlika gruo kaj de flankaj stabiligiloj (Mercedes).

Notoj kaj referencoj
--------------------

* Kategorio Traktor-kamiono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838598
* GND: 4203620-3
* LCCN: sh85138141
* BNF: 124239551
* NKC: ph184847
 |
**Minderberg** (antaŭe *Mendenberg* aŭ *Mendeberg*) estas 417 m alta , iam 424 m alta monto sur la Rejn-Vestervalda vulkana montodorso aŭ sur la *altaĵo de Linz" („Linzer Höhe*).

Geografio
---------

La monto situas supre kaj nordoriente de Obererl (komunumo Kasbach-Ohlenberg) en la norda urba teritorio de Linz am Rhein. Oriente kaj okcidente de la monto fluas la *Losbachs* kaj norde estas la najbara monto, la 431 m alta *Meerberg*. Sude de la montpinto estas en 50 m profunda entranĉaĵo lago.

Geologio
--------

La ĉefaj rokaĵoj sur la kupolo de la Minderberg estas nefelinobazanito, vulkana alkalirokaĵo. Je la suda flanko troviĝas ankaŭ oligocenaj sedimentaĵoj, la tiel nomataj *argilaj tavoloj*. Oni trovis du opal-blokojn el la miocena geologia epoko. Krome estis trovataj kalcedono, feldspato, harmotomo, natrolito, filipsito, pirotino kaj fumkvarco.

Historio
--------

La monto Minderberg estas unu el la plej malnovaj ŝtonrompejoj ĉe la meza Rejno, kie oni rompis bazalton (Bazaltajn kolonojn). Probable jam por la konstruo de la burgo Rennenberg estis uzata bazalto de la monto Minderberg. El la tiea ŝtonminejo servis kiel liveranto por konstrui la burgon Ockenfels kaj la paroĥan preĝejon de Sankta Marteno en Linz komence de la 13a jarcento. Supozeble ankaŭ ekde 1257 la muroj de la monaĥeja preĝejo Sankta Katarino kaj en la unua duono de la 14a jarcento la urbomuro de Linz kaj 1583 la urbomuro de Unkel estis konstruataj el la bazalto de la monto. En iu fakturo en la urba arĥivo de 1465/66 estis menciita ke "7 ĉaroj da ŝtonoj de la monto Minderberg" (aŭ en la mezepoka germana: „7 karren mynre berger steyne"). Komence de la 18a jarcento oni ankaŭ fosis karbon ĉe la monto.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de montoj en Rejnlando-Palatinato

Referencoj
----------

1. ↑  Geologisches Landesamt Nordrhein-Westfalen (Hrsg.); Gangolf Knapp, Klaus Vieten: *Geologische Karte von Nordrhein-Westfalen 1:25.000. Erläuterungen zu Blatt 5309 Königswinter*. 3. überarbeitete Auflage, Krefeld 1995, S. 17, 19 u. 33
2. ↑  Alexander Oelpenich: *Führer durch Linz a. Rhein und Umgebung – nebst Wegweiser zum Winzerhaus am Kaiserberg*, Linz am Rhein ~ 1910, S. 43
3. ↑  Hermann Burghard, Cordula Kapser: *Linz am Rhein: Die Geschichte der Stadt von der Frühzeit bis zur Gegenwart*, Böhlau Verlag, Köln/Weimar 2002, S. 89
4. ↑  Gemeinde St. Katharinen (Hrsg.); Heiner Strauß: *St. Katharinen. Fest- und Heimatbuch*, St. Katharinen 1994, 2. ergänzte Auflage 2001, S. 189
5. ↑  Geologisches Landesamt Nordrhein-Westfalen (Hrsg.); Gangolf Knapp, Klaus Vieten: *Geologische Karte von Nordrhein-Westfalen 1:25.000. Erläuterungen zu Blatt 5309 Königswinter*. 3. überarbeitete Auflage, Krefeld 1995, S. 50
**Mindszentgodisa** (mindsentgodiŝa), germane **Godischa** estas unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Sásd. Mindszent signifas: Ĉiuj Sanktuloj.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 23 km²
* Loĝantaro: 1010
* Poŝtkodo: 7391
* Telefonprefikso: 72

Situo
-----

Mindszentgodisa situas en valo de rojo, meze de sakovojo, fervojo trafikas al Pécs, Budapeŝto kaj Komló.

Historio
--------

Antaŭ la hungaroj keltoj vivis tie. La unua mencio pri *Mindszent* devenis el 1542 en formo *"Mynthzenth"*. Dum la turkoj la vilaĝo restis viva, sed la najbara *Godisa* tiam senhomiĝis. En la 18-a jarcento germanoj refondis la vilaĝon kaj ili venis ankaŭ en *Felsőmindszent* (germane: *Oberallerheiligen*). Ambaŭ vilaĝoj unuiĝis en 1977. Post 2 jaroj proksima setlejo aliĝis al la municipo.

Famuloj
-------

En Felsőmindszent naskiĝis verkisto Miklós Surányi.

Komunumoj pri *Ĉiuj Sanktuloj* en Hungara reĝlando
--------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Bogádmindszent | Csehimindszent | Csíkmindszent | Csonkamindszent | Érmindszent |
| Jászómindszent | Kassamindszent | Kismindszent | Ladomérmindszent | Mátramindszent |
| Mindszent | Mindszentgodisa | Mindszentkálla | Pinkamindszent | Szepesmindszent |

* Kategorio Mindszentgodisa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Haveno Victor, dekstre, ĉe la suda flanko de la kanalo
**Minejo Victor** estis karbominejo en Castrop-Rauxel. Post kiam oni trovis en la vilaĝoj Rauxel kaj Ickern subterajn karbokuŝejojn, la minasocio Viktor komencis en 1871 fosi unuan ŝakton. Tiu atingis en 1875 sian celprofundecon kaj plene funkciis en 1877. Finfine la minejo konsistis el entute kvar transportŝaktoj, kies karbon prilaboris du koaksigejoj. En 1934 oni starigis apud ŝakto 1/2 ĥemifabrikon, pro kio la minejo eniĝis dum la Dua Mondmilito en la fokuson de aliancanaj aeratakoj. En 1968 la minejo eniris en la posedaĵon de Ruhrkohle AG. En 1970 la ekspluatado atingis la kvanton de 2,23 milionoj tunoj da karbo.

Pro la karbokrizo en 1972 la koaksigejo de Victor 3/4 ĉesis produkti. Sekvan jaron la minejo estis plene eksfunkciigata. La lasta laborfazo okazis la 30-an de septembro 1973. Poste oni plenigis la ŝaktojn kaj malkonstruis la surterajn instalaĵojn

Nuna stato
----------

Sur la terenoj de minejo *Victor 1/2* kaj de minejo *Victor 3/4* ekloĝis kaj ekloĝas iom post iom metiejoj. Kelkaj flankdomoj kaj partoj de la minejomuroj estas ankoraŭ ekkoneblaj, sur la eksteruzaj areoj kreskas betuloj, nur la iama mineja haveno ĉe la Rejn-Herne-Kanalo, nun Haveno Victor, servas por la transŝarĝo de karbo.

Literaturo
----------

* Wilhelm Hermann, Gertrude Hermann: *Die alten Zechen an der Ruhr.* 6. erweiterte und aktualisierte Auflage, Verlag Karl Robert Langewiesche, Nachfolger Hans Köster KG, Königstein i. Taunus, 2006, ISBN 3-7845-6994-3

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Minejo Victor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Fotoj de la diversaj ŝaktaj kaj de la subrundaj instalaĵoj
*
Kristaloj de serandito, natrolito, analcimo, kaj aegirino: Mont Saint-Hilaire, La Vallée-du-Richelieu RCM, Montérégie, Kebekio, Kanado.
La **mineralogio** (ankaŭ **mineraloscienco**) estas la fako de terscienco okupiĝanta pri eksteraj kvalitoj de mineraloj, pri ilia kemia konsisto kaj pri ilia kristala strukturo, dureco, optikaj trajtoj, genezo kaj pozicio en la evoluo de la tera krusto. La Mineralogio studas la ecojn, klasojn, deveno, transformiĝojn kaj praktikajn kaj ekonomiajn utiligojn de la diversaj mineraloj. Sciencisto kiu studas mineralogio estas **mineralogo**.

La Internacia Mineralogia Organizo estas organizo kiu nomas kaj kategoriigas mineralojn tutmonde. Tiam 2004, estas pli ol 4000 specoj de mineraloj nomitaj de la IMA. El tiuj, 150 estas abundaj, 50 estas abundetaj, kaj la aliaj estas raraj.

Kiam la mineraloj havas formojn determinitajn laŭ simetrio kaj limigitajn laŭ ebenaj surfacoj, tiuj mineraloj nomiĝas kristaloj kaj la specifa sciencobranĉo kiu studas ilin nomiĝas Kristalografio.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Mineralogio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Georgius Agricola
* Listo de mineraloj
* Listo de mineralogoj
La remizo historia en Arnstadt. La lokomotivo *Lisa 1* vizitas la stacion *Erfurt-Ost*. La **Muzeo pri lokomotivoj** troviĝas en iama riparejo proksime al la ĉefa stacidomo de Arnstadt (Rehestädter Straße).

Historio
--------

La amikara rondo *Bahnbetriebswerk Arnstadt historisch e. V.* fondiĝis en la 1994-a jaro kaj garantiis la asekuron de la areo ĉirkaŭ la historia riparejo.

En 1867 estiĝis surloke riparejego por la veturiloj de sur la linio Neudietendorf-Arnstadt, kiu etendiĝis en 1879 ĝis Ilmenau. Post la konstruo de pliaj linioj fervojaj la graveco de Arnstadt kreskis kaj oni rekonstruis novan riparejon inkluzive de remizo okcidente de la stacidomo en 1894/95. En 1924 ĝi estis oficiale plirangigita al *Bahnbetriebswerk* kaj ricevis diversajn ejojn servajn, socialajn, riparadajn. 
La krutaj linioj de la Turingia Arbaro bezonis fortajn lokomotivojn kaj ne malofte ankaŭ puŝigilojn: pro tio la nombro de la lokomotivoj en Arnstadt pligrandiĝis. Inter 1925-95 troviĝis surloke (historiaj) lokomotivoj por vartrajnoj, personaj trajnoj, rapidaj trajnoj kaj tendrolokomotivoj. La laste menciitaj ĝis hodiaŭ viziteblas en la muzeo. La ankoraŭ funkciantaj lokomotivoj ĉiam furoras dum specialaj veturadoj ĉe junaj kaj maljunaj fanatikuloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo pri lokomotivoj (Arnstadt) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la amikoj de la riparejo.
* Hejmpaĝo de la muzeo.
**Monmouthshire** (angla nomo, en la kimra lingvo **Sir Fynwy**) estas historia graflando kaj nuna distrikto en la sudoriento de Kimrio. La nuna teritorio de la distrikto difiniĝis dum 1996 kaj ampleksas la urbojn kaj neurbajn komunumojn:

* Abergavenny
* Caldicot
* Chepstow
* Monmouth
* Usk

La nuna distrikto dum 1996 fondiĝis sur la areo de la antaŭa distrikto *Monmouth* kaj kunligiĝis el la oriento de la historia graflando *Monmouthshire* kaj partoj de la distrikto *Blaenau Gwent*.

La historia graflando *Monmouthshire* ekzistis inter la jaroj 1535 ĝis 1976, kvankam la administraj limoj iom ŝanĝiĝis dum 1889. Dum la jaro 1976 la historia graflando ricevis la nomon graflando *Gwent*, kaj la urbo Newport tiujare iĝis sendependa de la graflando.

La administra sidejo de la distrikto cetere troviĝas ekster la distrikta teritorio en la urbo Cwmbran de la najbara distrikto Torfaen.

ruinoj de la abatejo *Tintern Abbey*

Partnera regiono
----------------

La distrikto Monmouthshire aŭ Sir Fynwy (same kiel la najbara distrikto Torfaen) havas partnerajn rilatojn kun

* la distrikto Karlsruhe en Germanio

Vidu ankaŭ
----------

* Flago de Monmouthshire
**Mingorría** [mingoRIa] estas municipo en la centroriento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo *Mingorría* ŝajne devenas el eŭskaj vortoj "mendi" kaj "gorria", kun la signifo de "ruĝa monto" aŭ "ruĝa tero"), kio aperas en aliaj loknomoj de la provinco Avilo, same kiel en Navaro estas alia vilaĝo de similaj geografiaj karakteroj nome Mendigorría. 

Mingorría en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Mingorría kaj Zorita de los Molinos. Ĝi okupas totalan areon de 30 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 377 loĝantojn. Ĝi perdis 800 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 38 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Peñalba de Ávila, Pozanco, Santo Domingo de las Posadas, Cardeñosa, San Esteban de los Patos kaj Ávila. La rivero Adaja fluas tra la teritorio, sed je 5 km de la urba kerno.

Historio
--------

Estas restaĵoj de antaŭromia epoko de vetonoj ("verraco" [beRAko]). En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj ŝtonminado de granito. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, muelejoj, preĝejoj).

Bildoj
------

* Rajdoŝtono.Rajdoŝtono.
* "verraco" de Vetonoj."verraco" de Vetonoj.
* Rivero Adaja.Rivero Adaja.
* Preĝejo en Mingorría.Preĝejo en Mingorría.
* Zorita de los Molinos.Zorita de los Molinos.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762131
* VIAF: 316732951
 |
Muzeoj en Gehlberg: maldekstre tiu pri vitrista metiado, dekstre ŝtelĉasistoj... **Muzeo pri vitrista metio** (germane: *Glasmuseum*) troviĝas en Gehlberg, Germanujo (Glasmacherstraße nr 1).

Priskribo
---------

La vitro-muzeo fonditis en 1993 troviĝante en la estra domo de la iama vitrofarejo de la familio Gundelach. La areo estas monumentprotektita kun tri konstruaĵoj: la estra loĝdomo (1709), la vitrofarejo (1898) kaj la kaldronejo (1898).

La vizitantoj informatas pri vitro ĝenerale kaj la evoluo de la prilaborado de vitro en Gehlberg speciale. Komencinte per la fondo de la unua vitrofarejo en 1645 de sur la monteto *Geler berg* (nomdonanto por la tuta komunumo poste), la ekspozicio gvidas onin tra 350 jaroj da tradicioj vitristaj kun prezentado de la fabrikitaĵoj.

Nur 6 semajnojn post la malkovro de la Ikso-radioj oni fabrikis tie ĉi jam la unuajn tubojn laŭ la planoj de Conrad Wilhelm Röntgen. La kolekto prezentas kelkajn tiajn tubojn (fabrikitaj ĝis 1928).

Ekde 1995 estas aldonita al la muzeo salono pri vivmanieroj de pasintaj tempoj *(Heimatstube)* kie eblas memori la tempon de la prageavoj.

Ĉiun vendredon (de 14.00-16.00 h) vitroblovistoj prezentas sian kreivan laboron por kontentigi la gap- kaj sciemon de la vizitantoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo pri vitrista metio (Gehlberg) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Hejmpaĝo
MINIX 3.1.2a
**Minikso** (angle *Minix*), multfoje **MINIKSO**, estas operaciumo kaj ankaŭ ties sistemo de arkivoj, bazita sur Unikso, disdonata kune kun sia kodo kaj programita de Andrew S. Tanenbaum en 1987 kun edukada celo.

Pro ĝia malgrandeco kaj pro tio, ke ĝi estas mikrokerno kaj granda dokumentaro, Minikso estas oportuna por homoj volantaj uzi aŭ studi operaciumon similan al Unikso en persona komputilo. Minikso unue funkciis nur en IBM PC, sed poste ekzistas por malsamaj komputiloj.

Kelkaj konsideras, ke Linukso devenis de Minikso. La originala nomo *Minix* devenas de la kunigo inter la anglaj *minimal* ("minimuma") kaj *Unix* ("Unikso").

Linukso kaj Minikso
-------------------

Linus Torvalds komencis programi sian propran operaciumon linukson, sed origine bazita en monolita kerno. Tamen ekzistas granda diskutado inter Andrew Tannembaum kaj Linus Torvalds pri la malsamecoj, profitoj kaj malprofitoj inter mikrokerno kaj monolita kerno.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Minikso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* Minikso ĉe la Projekto por Malferma Katalogo angle
* Historio de MINIKSO, de Andrew Tanenbaum angle

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDosiersistemoj |
| --- |
| Dosiersistemoj porlokaj aparatoj | 
* Amiga FileSystem
* Caching File System
* ext2
* ext3
* ext4
* FAT
* FAT 32
* HFS
* HFS Plus
* HPFS
* ISO 9660
* Journaled File System
* Minikso
* NTFS
* ReiserFS
* Unikso-dosiersistemo
* XFS
* ZFS
 |
| Disaj dosiersistemoj | 
* Network File System
* Coda
* Andrew-dosiersistemo
 |

 |
Caccini, *Le Nuove musiche*, 1601, titolpaĝo
**Monodio** estas speco de muziko konsistanta
el sola melodia linio kaj akompano.
Kvankam tia muziko troviĝas
en diversaj kulturoj tra historio,
la termino ĝenerale aplikiĝas
al italaj kantoj
de la frua 17-a jarcento.
Ĝi kontrastas kun polifonio,
en kiu ĉiu parto estas egale grava,
kaj homofonio,
en kiu la akompano ne estas ritme memstara.
La termino estas uzata kaj por la stilo
kaj por individuaj kantoj
(tial oni povas paroli
kaj pri monodio kiel tutaĵo
kaj pri apartaj monodioj).
La termino propre estas
lastatempa elpensaĵo de scienculoj:
neniu komponisto el la 17-a jarcento
iam nomis pecon monodio.
Komponaĵojn en monodia formo oni
povis nomi madrigaloj,
motetoj, aŭ eĉ konĉertoj
(en la pli frua senco de *konĉerta stilo*,
kiam ĝi signifis "kun instrumentoj").

En monodio — kiu devenis de klopodo
de la Florenca Camerata
restarigi la idealojn de Antikva Grekio
pri melodio kaj deklamado
(verŝajne kun malmulte da historia akurateco)
— unu sola voĉo kantas melodian parton,
kutime kun multe da ornamado,
super ritme memstara baslinio.
Akompanantaj instrumentoj povis esti
liuto, kitarono, teorbo,
klaviceno, orgeno, kaj eĉ foje gitaro.
Kvankam kelkaj monodioj estis aranĝaĵoj
por pli malgrandaj grupoj
de la muziko por grandaj grupoj —
kio ofte okazis fine de la 16-a jarcento,
aparte en la venecia skolo —
tamen plej multaj monodioj estis komponitaj sendepende.
La disvolviĝo de monodio estis unu el la difinaj punktoj
de frua baroka praktiko,
kontraste kun malfrua renesanca stilo,
en kiu grupoj de voĉoj kantis sendepende
kaj kun pli granda egaleco inter partoj.

Aliaj muzikaj fluoj kiuj kunvenis en la monodio
estis la madrigalo kaj la moteto, kiuj ambaŭ disvolviĝis
en solistajn formojn post 1600 kaj prunteprenis ideojn
de la monodio.

Kontrastantaj sekcioj en monodio
povis esti pli melodiaj aŭ pli deklamaj:
tiuj ĉi du stiloj de prezentado enfine
disvolviĝis en la arion kaj la recitativon,
kaj la tuta formo kuniĝis kun la ĉambra kantato
antaŭ ĉirkaŭ 1635.

La paralela disvolviĝo de solista kantado
kun akompano en Francio nomiĝis kortega ario:
la termino *monodio* ne kutime aplikiĝas
al tiuj ĉi pli konservemaj kantoj,
kiuj konservis multajn muzikajn trajtojn
de la renesanca franca kanto.

Gravan fruan traktaton pri monodio enhavas
la kantkolektaĵo *Le nuove musiche* de Giulio Caccini
(Florenco, 1601).

Ĉefaj komponistoj de monodio
----------------------------

* Vincenzo Galilei (1520–1591)
* Giulio Caccini (ĉ. 1545 – 1618)
* Emilio de' Cavalieri (ĉ. 1550 – 1602)
* Bartolomeo Barbarino (? – ĉirkaŭ 1617)
* Jacopo Peri (1561–1633)
* Claudio Monteverdi (1567–1643)
* Alessandro Grandi (ĉ. 1575–1630)
* Giovanni Pietro Berti (m. 1638)
* Sigismondo d'India (ĉ. 1582 – 1629)
* Claudio Saracini (1586 – ĉirkaŭ 1649)

Vidu ankaŭ
----------

* Muziko
* Solfeĝo
**Minimuma salajro** estas tiu plej malgranda minimuma salajro je difinita tempo (plej ofte je monato; sed en Usono, Britio je horo). Ĝi estiĝas per ŝtata decido, leĝa enkonduko aŭ kolektiva interkonsento en laborejo.

Historio
--------

La moderna minimuma salajro aperis en Aŭstralio kaj Nov-Zelando fine de la 19-a jarcento. La sekvan paŝojn faris Grand-Britio, kiam en kelkaj profesioj kaj industriaj branĉcoj ĝi ordonis antaŭskribis en 1909 establon de interesreprezenta komitato. En Britio ĝis nun ne ekzistas ĝenerala minimuma salajro. La unuan leĝon pri la minimuma salajro (nur pri virinoj) en Usono enkondukis en 1912 la federacia ŝtato Massachusetts. La ĝenerala enkonduko okazis en 1938 kun tiam 0,25 USD/horo.

Celo
----

Celo de la leĝoj estis la mallongigo de la laborhoro kaj kresko de la salajro. La minimuma salajro aperas en plimulto de la demokratiaj landoj kaj ties sumo dependas pro politikaj, ekonomiaj decidoj, sed plej ofte iom ligita al la ekzista minimumo.

Komparo
-------

| ŝtato | laŭleĝe antaŭskribitaminimuma salajro je monato en eŭro (stato: 01/2005) Fonto: Eurostat (dokumento) |
| --- | --- |
| Luksemburgio | 1.467 |
| Nederlando | 1.265 |
| Belgio | 1.210 |
| Britio | 1.197 |
| Francio | 1.197 |
| Irlando | 1.183 |
| Grekio | 668 |
| Usono | 666 |
| Hispanio | 599 |
| Malto | 557 |
| Slovenio | 490 |
| Portugalio | 437 |
| Pollando | 328 |
| Turkio | 240 |
| Ĉeĥio | 235 |
| Hungario | 232 |
| Estonio | 172 |
| Slovakio | 167 |
| Litovio | 145 |
| Brazilo | 134,61 |
| Latvio | 116 |
| Bulgario | 77 |
| Rumanio | 72 |
| Rusio | ĉ. 10 (300 rubloj) |
| Svedio, Danio | branĉoreguloj |
| Aŭstrio | tra sociala partnero |
| Germanio | (laŭ interkonsento) |
| Svislando | (laŭ interkonsento) |