recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
la urbodomo de Osnabrück
Informfolio pri la Vestfalia Paco de 1648
la urbodomo de Münster
La Sankta Romia Imperio en 1648 post la ratifiko de la Vestfalia Paco
La **Vestfalia Paco** aŭ jure pli precize la **Vestfalia Pac-Traktato**, estis packontrakto subskribita je la 24-a de oktobro 1648 en la vestfaliaj urboj Münster kaj Osnabrück. Ĝi finis la Tridekjaran Militon (1618-1648).

Per la paco finiĝis ankaŭ la Okdekjara Milito, la batalo de Unuiĝinta Nederlando pri sendependeco de Hispanio, kaj komenciĝis la ekzisto de la Svisa Konfederacio. Ĝenerale ĝi estis paco inter katolikismo kaj protestantismo.

La pac-interkonsento malgrandigis la potencon de la germana imperiestro favore al la imperiaj statoj; ĝi signifis la disigon de la regno al pli-malpli suverenaj ŝtatetoj kaj per tio la finon de unuece regata Germanio.

La pac-traktado komenciĝis en 1641 en Hamburgo; dum tiuj antaŭ-traktadoj oni precipe decidis pri la loko kaj la partoprenantoj de la finaj pac-konferencoj. Tiuj dividĝis al du lokoj:

* En Osnabrück traktis komisiitoj de la imperiestro, de la imperiaj statoj kaj de Svedio;
* En Münster traktis komisiitoj de la imperiestro kaj de Francio sub perado de la papo kaj de Venecio.

La divido celis eviti rivalecon inter Francio kaj Svedio kaj rektan kontakton inter Svedio kaj la papa ambasadoro (nuncio).

Estis antaŭkonsentite, ke decidoj validu nur post akcepto en ambaŭ lokoj. Ĉiutage rajdistoj transportis protokolojn inter la du urboj per distanco de 50 kilometroj.

Resume la plej gravaj internaciaj sekvoj de la traktato estis:

* la sendependeco de Unuiĝinta Nederlando
* la sendependeco de la konfederacio de la svisaj kantonoj
* aligo al Francio de Messo, Toul kaj Verduno
* aligo al Svedio de Antaŭpomerio kaj najbaraj teritorioj
* aligo de Supra Palatinato al la elektoprinclando Bavario
* fakta disiĝo de la Sankta Romia Imperio
* Potencoperdo de la papo

Por la regiono de Osnabrück estis decidita: La regado ŝanĝiĝas inter katolika kaj protestanta reganto. La alia rezidu dume en ekstera urbeto.

Religie la traktato agnoskis katolikismon, protestantismon kaj kalvinismon kaj donis al regantaj princoj la rajton, decidi pri la religio de siaj subuloj (*cuius regio, eius religio* = latine, "kies regiono, ties religio").

* Kategorio Vestfalia Paco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Vestfalia Paco en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 30579
* GND: 4065777-2
* LCCN: n85350483
* VIAF: 180619198
* NDL: 01166520
 |
**Veszprémvarsány** [vesprEmvarŝAnj] estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Pannonhalma.

Bazaj informoj
--------------

* koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 47.4295/17.8309
* Poŝtkodo: 8438
* Telefonprefikso: 88
* Areo: 21  km²
* Loĝantaro: 1020

Situo
-----

Veszprémvarsány situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Győr-Veszprém. Pannonhalma troviĝas 18, Zirc 23, Győr 30, Veszprém 40 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1210 laŭ tiama ortografio *"Vosyan"*. La turkoj en 1531, solduloj de Csesznek post 5 jaroj bruldetruis la vilaĝon, kiu baldaŭe senhomiĝis, fine refondiĝis en 1606. La turkoj denove bruldetruis la komunumon en 1683. En 1895 la fervojo atingis Veszprémvarsány. En 1959 kolĥozo formiĝis. Vilaĝservoj estas: infanĝardeno, lernejo, poŝto, 2 kuracejoj, dentokuracejo, infankuracejo, apoteko, bestokuracejo, bestapoteko, vendejo, restoracio, sportejo.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika baroka preĝejo omaĝe al Sankta Adalberto de 1725, en 1888 trakonstruita
* luterana preĝejo
**Vetagrande** estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Vetagrande.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2964 loĝantojn. El tiuj estas 1420 viroj kaj 1544 virinoj. La komunumo havas surfacon de 142 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,560 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 500 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 22° 50′ norda latitudo kaj 102° 33′ okcidenta longitudo.

Sociogeografio
--------------

En la komunumo vivas 6389 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 0 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.

4,656 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 4326 alfabetoj kaj 143  analfabetoj. Do 6.96 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.

Inter la virinoj estas 2,228 alfabetoj kaj 181 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 7.51%. Inter la viroj estas 2,098 alfabetoj kaj 143 analfabetoj, do 6.38% el la viroj estas analfabetoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

 Arkivigite je 2007-05-27 per la retarkivo Wayback Machine
Nova kvartalo de Veternik
Preĝejo de Veternik
**Veternik** (serbe *Ветерник*, germane *Neu Ilof*, hungare *Hadikliget*) estas urbo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda Baĉka** en municipo de Novi Sad. La hungaroj nun uzas la loknomon Veternik, ĝis la 2-a mondmilito ili uzis: **Újmajor**.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 19  km²
* Alto super marnivelo: 85 m
* Loĝantaro: 18 620[*kiam?*]
* Poŝtkodo: 21203
* Telefonprefikso: 21
* Aŭtokodo: NS

Situo
-----

Veternik situas sur ebenaĵo kontaktiĝanta kun Novi Sad.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1848 en formo Neu Ilof. La unuaj loĝantoj estis germanoj. Ekde 1918 la serboj okupis la regionon kaj ili apud Neu Ilof fondis komunumon nomatan **Novi Veternik** por serbaj ekssoldatoj. Origine Veternik estas monto en Macedonio. En 1941 la hungaroj okupis la regionon kaj alvenis hungaroj el Rumanio, kiuj sendis trans la Danubon ls serbojn. Ili nomumis la novan lokon Hadikliget. La hungaroj forfuĝis en 1945, la serboj revenis en la malplenajn domojn. En 2002 loĝis en Veternik 18 626 homoj, (15 015 serboj (81 %), hungaroj 473, jugoslavianoj 261, kroatoj 235, ciganoj 208 kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino
**Veĝemajto** (angle: ***Vegemite*** prononcita *[VEĜ-i-majt]*, ankaŭ esperantigita kiel **Veĝemito** 
) estas malhelbruna aŭstralia ŝmiraĵo farita de gistoprodukto. Ĝi estas por sandviĉoj, rostpano, krumpedoj, biskvitoj, kaj por plenigi pasteĉojn kiel ekzemple Cheesymite, kiu estas ŝmiraĵo farita de Veĝemajto kaj fromaĝo. Veĝemajto estas simila al *Marmite* el Britio, Nov-Zelando kaj Sud-Afriko kaj al Svisa *Cenovis*. Veĝemajto estas farita de la gisto-ekstrakto de uzitaj bierfariloj, kromprodukto de biero-produktado, kaj diversaj legomoj kaj spicoj. Ĝi estas sala kaj iomete amara. Oni povus taksi ĝin simila al buljono. La teksturo estas glata kaj gluiĝema. Ĝi ne estas tiel intense odora kiel *Marmite* kaj ĝi estas malpli dolĉa ol la Nov-Zelanda versio de *Marmite*.
Veĝemajto ne estis sukcese surmerkatigita en aliaj landoj, krom Nov-Zelando kaj laŭ pli malgranda mezuro en Britio, malgraŭ ke ĝi estas posedata de granda firmao, Kraft Foods. En Usono, la Veĝemajto-etikedo ofte ne enhavas la Kraft-emblemon.

Historio
--------

Dum 1919, antaŭ enkonduko de Veĝemajto, Sanitarium Health Food Firmao komencis fabriki konkuranton de *Marmite*, en Nov-Zelando, kaj ekspedi ĝin al Aŭstralio. Veĝemajto estis inventita en 1922 fare de manĝoteknologo Doktoro Cyril P. Callister kaj sekvis la interrompon de importado de brita *Marmite* post la 1-a Mondmilito. Lia dunganto, la aŭstralia firmao Fred Walker & Co. donis al li la taskon de konstrupreparado kaj disvastiĝo de la uzita gisto forĵetita de bierfarejoj. Callister estis dungita de la prezidanto, Fred Walker. 

* Kategorio Veĝemajto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. ↑  Australian and New Zealand Esperanto Dictionary 2nd Internet Edition 2003[*rompita ligilo*]
2. ↑  vegemite-prd&locale auen1&PagecRef 649 vegemite.com.au[*rompita ligilo*]
3. ↑  Walker, Fred (1884 - 1935). Australia vortaro de biografio
Ekde la tero: Kapti la venton.**Glisparaŝuto** estas speco de paraŝuto uzata por glisparaŝutado. Glisparaŝuto estas senmotora kaj konsistas el flugilo (aŭ *velo* aŭ *ĉapo*) farita el ŝtofo, kiu estas ligita per ŝnuroj al zonaĵo.

Plene levita glisparaŝuto por eki de la tero.

Teknikaj detaloj
----------------

### Flugilo

Glisparaŝuto estas speco de flugilo farita el tre malpeza kaj nepenetrebla ŝtofo, t.e. nek akvo nek aero povas trairi la ŝtofon (materialo *Porcher Sport* kaj *Gelvenor*). La flugilo estas kudrita en formo de ĉeloj. Llugiloj povas havi de 24 ĝis 58 ĉelojn. En la antaŭa flanko de la flugilo estas aer-enirejoj. Kiam la piloto kuras kontraŭ la vento, la aero batas kontraŭ la antaŭa flanko de la ekipaĵo kaj eniras en la flugilon. La aero povas eniri en la ŝtofajn ĉelojn, sed ne povas eliri. La aer-premo igas la ŝtofon akiri la formon de flugilo. Malsimile al paraŝuto, pilotoj de glisparaŝutoj ne devas salti el aviadilo. Ili povas salti el monto.

La piloto pendas de la ŝtofa flugilo per ŝnuroj faritaj el speciala necedema materialo. Tiuj ĉi ŝnuroj povas rezisti multajn kilogramojn (nomoj de komercaj materialoj estas *Dyneema*, *Kevlar/Aramid*). La ŝnuroj kunligas la flugilon al la rimenoj.
Ankaŭ la rimenoj estas faritaj el tre necedema materialo kaj estas uzataj por kunligi la ŝnurojn al la ŝtofa seĝo.

maldekstra
La piloto estas konektita al speciala seĝo en kiun la paraŝuto estas enmetita. Faritaj el speciala spongo, modernaj seĝoj havas specialajn sistemojn por protektado de la spino (vertebraro).

Glisparaŝuto estas tre malpeza. Ĝi pezas entute 12–18 kg-ojn kaj povas flugi 20 ĝis 65 kilometrojn hore.

* Glisparaŝuto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Glisparaŝuto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Novij Mir*** (ruse «Новый Мир», *Nova Mondo*) estas monata literatura periodaĵo, eldonita en Moskvo. Ĝi estis fondita en 1925 kiel eldonaĵo de la *Verkista Asocio de la Sovetunio*. Dum la sekvaj jardekoj aperis en ĝi verkoj de gvidaj sovetiaj verkistoj, sed – pro la netaŭgaj politikaj vidpunktoj – oni cenzuris multajn aŭ malpermesis pluajn publikigojn.

Dum la liberala redaktoreco (1958–70) de Aleksandr Tvardovskij, la Novij Mir aperigis unuafoje la noveleton de Aleksandr Solĵenicin *Unu tago de Ivan Djenjisoviĉ* (1962). La cenzurado de la periodaĵo dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj grave apogis la kreskon de la soveta samizdata literaturo

La Novij Mir ankaŭ hodiaŭ publikigas krom la literaturaĵoj ankaŭ literaturajn kritikojn, komentojn pri la samepoka rusa literaturo kaj – fojfoje – eĉ intern- kaj eksternpolitikajn analizojn.

Novij Mir, Novjorko
-------------------

La unua *Novij Mir* estis publikigita fare de rusaj socialdemokratiaj elmigrantoj en Novjorko en 1916-1917 ĝis ilia reveno al Rusio, post la februara revolucio de 1917. Ĝin redaktis Nikolaj Buĥarin kaj Aleksandra Kollontaj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Novij Mir en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Журнальный зал Нового Мира
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo ZH en Rejnaŭo ZH staras por la svisa Kantono Zuriko. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Rejnaŭo**. |


**Rejnaŭo ZH** (germane **Rheinau**, alemane **Rynau**) estas historia urbeto en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Je la 31-a de decembro 2007 ĝi havis 1322 loĝantojn.

Geografio
---------

Rejnaŭ situas en duobla kurbiĝo de la rivero Rejno. Rejno situas en la okcidenta kurbiĝo vid-al-vide de la iama monaĥejo Rejnaŭo. En mezepoko tio estis ideala loko por defendi urbon kontraŭ atakantoj. Je tri flankoj la urbeto limas al Germanio.

Ekonomio
--------

Ĝis la jaro 2000 en la iama monaĥejo estis psikiatra kliniko kaj la urbeto ekonomie grandparte estis ligita kun ĝi. Nuntempe la monaĥejo estas malplena kaj oni serĉas novan utiligadon. La ĉefa enspezfonto de la loko hodiaŭ estas la plej parte loka turismo en Svislando kaj Germanio.

Trafiko
-------

Per aŭtobuso de la Zurika Trafik-Unio oni en kelkaj minutoj atingas la stacidomon de la Svisaj Federaciaj Fervojoj en Marthalen.

Monaĥeja preĝejo de Rejnaŭo

Historio
--------

La historio de Rejnaŭo komenciĝas en la bronza epoko. Pli poste laŭ la legendo en la jaro 778 estis fondita la monaĥejo Rejnaŭo. En la abataj konstruaĵoj post la malfondo de la monaĥejo troviĝis inter 1862 ĝis 2000 psikiatra kliniko. Ek de la la jaro 2000 la 5000 m² iamaj salonoj de la monaĥejo malplenas kaj oni serĉas novan utiligadon. La Asocio Por Insulo Rejnaŭo (germane *Verein Pro Insel Rheinau*) kunordigas la komunumajn interesojn kaj akompanas la novan utiligadon de la kantonaj lokoj sur la monaĥeja insulo.

Vidu ankaŭ
----------

* Monaĥejo Rejnaŭo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rejnaŭo ZH en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Andelfingen |
| --- |
| Adlikon • **Andelfingen** • Benken ZH • Berg ĉe Irchel • Buch ĉe Irchel • Dachsen • Dorf ZH • Feuerthalen • Flaach • Flurlingen • Henggart • Humlikon • Kleinandelfingen • Laufen-Uhwiesen • Marthalen • Oberstammheim • Ossingen • Rejnaŭo ZH • Thalheim ĉe Turo • Trüllikon • Truttikon • Unterstammheim • Volken • Waltalingen |  |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 231391
* GND: 4049741-0
* LCCN: n84222056
* VIAF: 138431306
* SUDOC: 157144763
* NKC: ge800128
 |
**William Main PAGE** [pejĝ] (naskiĝis la 8-an de oktobro 1869 en Londono, mortis la 1-an de februaro 1940) estis brita esperantisto kaj solicitoro en la supera kortumo de Skotlando, vickonsulo de Ĉeĥoslovakujo en orienta Skotlando. 

Esperantisto de 1905. Sekretario de la Esperanto-Societo de Edinburgo 1906-1914, prezidanto 1914-1915, 1920-1921. Redaktoro de „Esperanto Monthly", 1914-1919 kaj de „The British Esperantist" 1920. Aŭtoro de „Pitman‘s Commercial Esperanto", 1919. Prezidento de Skota Esperanto-Federacio, 1927. Prezidanto de UK en Edinburgh. Konsilanto de ICK, 1923-1926, vicprezidanto de BEA. Ĉefkunlaboranto de la Enciklopedio de Esperanto.

Fontoj
------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Trovu **« William Main Page »** inter la  **Vizaĝoj de homoj rilataj al la ideo «Internacia Lingvo»** |

1. ↑  *Niaj mortintoj 1939–1945,* en: *Esperanto* septembro-oktobro 1946, paĝo 6.

* Valso verdstelulino Dokumento de Bernardo

  


|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
**Preĝejo Dolorplena Sankta Maria** estas romkatolika konstruaĵogrupo en Hungario, en urbo Pápa. Ĝi estas konata ankaŭ tombeja, aŭ golgota, aŭ kalvaria preĝejo.

Gogoto kaj preĝejturo
Flanko de la preĝejo

Historio
--------

En 1740 monaĥoj ricevis permeson konstrui Golgoton en Pápa. Kun financa helpo de Ferenc Esterházy proksimume 300 loĝantoj helpis kaj ili faris holmon, sur ĝin unue 3 krucojn en 1746. Baldaŭ estis faritaj la 5 stacioj kaj ermitejo por monaĥo, ankaŭ kapelo kun sakristio, ĉe piedo de la holmo 2 pli malgrandaj kapeloj. Inter 1767-1769 pliaj skulptaĵoj kaj aliaj elementoj estis faritaj. Inter 1791-1795 estis konstruita la preĝejo mem, poste oni establis la tombejon. Ekde tiam la preĝejo estas paroĥa preĝejo, samtempe funebrejo de la tombejo. La stacioj estis renovigitaj plurfoje: 1857, 1884, 1905, 1975.

Konstruaĵoj
-----------

### Golgoto

La Golgoto kun 5 stacioj escepte prezentas 5 staciojn de la Rozario. La staciaj skulptaĵoj estis skulptitaj el lignoj, poste oni pentris ilin. En la holmon oni konstruis kavon, kie estas videbla statuo pri Sankta Paŭlo. 

### Preĝejo

La preĝejo situas en rando de la tombejo, sed la fasado tuŝas la trotuaron. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, plej supre la turo altiĝas kaj iom reliefas. Inter la enirejo kaj turo situas granda kvarangula fenestro por la koruso, super la fenestro estas malgranda timpano. La navo estas iomete pli larĝa, ol la absido. Malgranda sakristio troviĝas apud la absido. Interne la altaro prezentas Dolorplenan Sanktan Maria-n.

Kermeso okazas en la 15-an de septembro.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun fotoj[*rompita ligilo*]
* hungare
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Absido kaj sakristioAbsido kaj sakristio
* Golgoto, antaŭe la tombejoGolgoto, antaŭe la tombejo
* 
* AltaroAltaro
* FreskoFresko
**Abd ar-Rahman la 2-a** (792–852) estis la kvara umajada emiro de Kordovo en Al-Andalus, Iberio, de 822 ĝis sia morto.
 Abd ar-Rahman la 2-a naskiĝis en Toledo, filo de emiro Alhakamo la 1-a. Dum sia juneco li partoprenis la tielnomitan "masakron de la fosaĵo", kiam de 700 ĝis 5000 homoj venis por omaĝi la princojn kiuj estis mortigitaj laŭ ordo de Alhakamo.
Li sukcedis sian patron kiel emiro de Kordovo en 822 kaj okupiĝis pri preskaŭ kontinua milito kontraŭ Alfonso la 2-a, kies sudan antaŭeniron li haltis (822-842). En 837, li subpremis ribelon de kristanoj kaj judoj en Toledo. Li eldonis dekreton, per kiu la kristanoj ne povas serĉi martirecon, kaj li kunvokis sinodon por malpermesi martirigon.
En 844, Abd-Rahman malakceptis atakon de vikingoj, kiuj elŝipiĝis en Kadizo, konkeris Sevilon (kun la escepto de la citadelo) kaj atakis Kordovon mem. Poste li konstruis floton kaj maramean arsenalon en Sevilo por forpeli estontajn atakojn.

Abd ar-Rahman estis fama pro sia publika konstruaĵa programo en Kordovo kie li mortis en 852. Li faris aldonojn al la Moskeo-Katedralo de Kordovo. Vigla kaj efika landlima batalanto, li ankaŭ estis konata kiel patrono de la artoj. Li ankaŭ estis implikita en la ekzekuto de la "Martiroj de Kordovo".

* Kategorio Abd ar-Rahman la 2-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 642465
* GND: 12431094X
* LCCN: n2003058352
* VIAF: 23070940
* ISNI: 0000 0000 3777 5425
* SUDOC: 088615065
* BNF: 144890278
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Uetikon (stacidomo). |



**Uetikon ĉe la lago** (germane *Uetikon am See*) estas komunumo en la distrikto Meilen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 5561 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Uetikon situas inter Meilen kaj Rapperswil ĉe la ora bordo de la Lago de Zuriko sur la okcidenta deklivo de la montoĉeno Pfannenstiel. La bona klimato ebligas vinkultivadon kaj donas al la komunumo privilegian loĝsituon kun bela vido al la lago kaj la Alpoj.

Trafiko
-------

Tra Männedorf pasas la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko tra Meilen al Rapperswil, kiu estis konstruita en la jaro 1894, kaj per ĝi kaj buslinio al Uster la komunumo estas bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.

Historio
--------

Unua dokumenta mencio de Uetikon datiĝas el la jaro 1263. Uetikon apartenis en la mezepoko al la regejo Wädenswil. La Libersinjoroj de Wädenswil cedis la regadoj kaj jurisdikcion pri la vilaĝo en la jaro 1287 al la ordeno de la Johanitoj. 1408 sukcesis elaĉeti sin de la servuto de la Johanitoj kaj en la jaro 1549 la urbo Zuriko aĉetis la regadon de Wädenswil. Ek de tiam Uetikon apartenis al la kamparvoktdistrikto Wädenswil. Ĉefa bienposedanto tradicie estis la Granda Monaĥejoen Zuriko. dum la Helveta Revolucio la ligo inter Uetikon kaj Wädenswil estis rompita. La komunumo estis atribuita al la distrikto Meilen.

Vidu ankaŭ
----------

* Uetikon (stacidomo)

* Kategorio Uetikon ĉe la lago en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo *Uetikon ĉe la lago*
* Uetikon ĉe la lago en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Meilen |
| --- |
| Erlenbach • Herrliberg • Hombrechtikon • Küsnacht • Männedorf • **Meilen** • Oetwil ĉe la lago • Stäfa • Uetikon ĉe la lago • Zollikon • Zumikon |  |

 |
**Danuta Kozák,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kozák Danuta** estas hungara kajakisto, kvarfoja olimpiano, sesfoja olimpika kaj 15-foja monda ĉampiono.

Danuta Kozák naskiĝis la 11-an de januaro 1987 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Danuta Kozák devenis el varia hungara-pola familio. Ŝi akiris ĝardenistan diplomon en Universitato Corvinus de Budapeŝto en 2013. Ŝi naskis filinon en 2017. Ŝi ricevis signifajn ŝtatajn premiojn inter 2008-2021.

### Sporta kariero

Danuta Kozák inter 1996-2008 estis kajakisto en sportklubo de centra sporta lernejo, pli poste en pluraj ĉefurbaj sportkluboj. Ŝi estis hungara ĉampiono okfoje inter 2008-2016 plej ofte teame. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2008, Hungario en la Somera Olimpiko 2012, Hungario en la Somera Olimpiko 2016 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2020 kun ses oraj medaloj individue aŭ teame, krome en mondĉampionumoj ŝi estis la unua 15-foje inter 2009-2021 individue aŭ teame. Ŝiaj plej konataj trejnistoj estis Katalin Rozsnyói kaj Ferenc Csipes, ŝiaj partneroj en kajako estis ekzemple Dóra Bodonyi, Tamara Csipes, Natasa Dusev-Janics, Krisztina Fazekas-Zur, Anna Kárász, Gabriella Szabó.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* rezultoj
* hungaraj ĉampionoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Danuta Kozák en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812768
 |



* Portalo pri Biografio
La **Departementa domo** estas impona secesia historia monumento en Debrecen.

Departementa domo en Debrecen

Historio
--------

En tiu loko estis konstruita la unua hotelo de Debrecen en 1688. En la korto oni aranĝis teatrajn prezentaĵojn, eĉ en 1798 tie okazis la unua hungarlingva teatraĵo de la urbo. En 1811 pro incendio ĉesis la prezentaĵoj. En 1876 Debrecen iĝis centro de Hajdú, la hotelo transprenis la administrajn taskojn. La nun videbla pli moderna departementa domo estis konstruita en la sama loko inter 1911-1912, kie seninterrompe okazas la administrado.

Konstruaĵo
----------

La arkitekto estis Zoltán Bálint. Fasado de la duetaĝa departementa domo (kun mansardo) situas laŭ la trotuaro. En mezo de la fasado la tre larĝa enirejo estas videbla. Ornamaĵoj de la fasado estas ceramikaĵoj de fabriko de Vilmos Zsolnay. Sub la mansardo estas videbla blazono de la departemento. Interne menciindas la pentritaj fenestroj kaj la feraj kradoj. En la ĉefĉambro stukoj kaj blazonos de la departementaj komunumoj ornamas la ĉambregon.

Fasado de la departementa domo

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoserio
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto Arkivigite je 2015-09-29 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto Arkivigite je 2015-12-08 per la retarkivo Wayback Machine

Supro de la departementa domo

* Kategorio Departementa domo (Debrecen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 58° 33′ 42.48″ N 50° 03′ 43.91″ O﻿ / ﻿58.5618000 °N, 50.0621972 °O﻿ / 58.5618000; 50.0621972 (mapo)

**Ĉepcá** (ruse *Чепца*, udmurte *Чупчи* – *Ĉupĉí*) estas rivero en la Eŭropa parto de Rusio, en la Permja regiono, Udmurtio kaj la Kirova provinco. La rivero estas la plej granda (laŭ longo kaj laŭ areo de baseno) alfuanto (maldekstra) de Vjatka. Ĉepca apartenas al la baseno de Volgo.

La akvokolekta baseno de Ĉepca sur la mapo de la baseno de Vjatka

Geografio
---------

La rivero defluas de la deklivoj de la Supra-Kama altaĵo en la Permja regiono, fluas tra Udmurtio kaj la Kirova provinco kaj enfluas en la riveron Vjatka en la urbo Kirovo-Ĉepeck. En norda Udmurtio sur la rivero situas la urbo Glazov.

Ĉepca estas ebena rivero, havas vastan valon kaj malkrutajn bordojn. La rivero multe sinuis dum sia tuta fluo. Ĝi kovriĝas per glacio ordinare ekde novembro ĝis aprilo aŭ ĝis komenco de majo.

La longo de Ĉepca estas 501 km, la areo de la baseno — 20 400 km2. La lastaj 148 km de Ĉepca estas navigeblaj. En la rivero sufiĉe multas bramoj, plotoj, tinkoj, siluroj, ezokoj, perkoj kaj aliaj fiŝoj.

Etimologio
----------

Laŭ la enciklopedio "Akvo de Rusio", la nomo de la rivero devenas de tjurkaj vortoj, kiuj signifas "rivero, fluanta inter montetoj", sed en tiu enciklopidio oni neniel pruvas tion.

Laŭ udmurta lingvisto Atamanov G.A. kaj aliaj, la vorto havas udmurtan devenon (ekzemple de *ĉilej* – "ezoko", kaj *ĉi* – afikso, kiu signifas lokon). Sed multaj lingvistoj rigardas tion malvera.

Laŭ aliaj, la nomo havas slavan devenon, kaj aperis post 12-a jarcento, post kiam novgorodanoj alvenis en apuda regiono. Pruvante, oni diras, ke en la "Kroniko de la lando de Vjatka", kiu rakontas pri la almigrado de noovgorodanoj, la vorto Ĉepca multfoje aperis en nuna formo, kaj ke ekzistis alia prononco de tiu vorto – "Cepca": codiro kaj maldistingo inter **c** kaj **ĉ** povas indiki novgorodanojn. Sed la kroniko, kvankam kompilita el pli fruaj materialoj, mem aperis nur en la komenco de 18-a jarcento, do la pruvo estas dubinda. Same la dua pruvo estas dubinda: la du prononcojn (ordinaran rusan kaj novgorodan) povus same ekhavi vorto, antaŭe prenita el alia lingvo.

Laŭ popola etimologio, la nomo estas ligita kun Katerina la 2-a, kiu, transveturante la riveron, hazarde faligis tien sian kufon (ruse: *ĉepec*).

Referencoj
----------

* Kategorio Ĉepca (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. 1 2 3 4  *Н.И. Алексеевский, М.М. Антонова*, la artikolo **Чепца** en la reta scienc-populariga enciklopedio "Akvo de Rusio" (ruse).
2. ↑  Ĉepca en la ŝtata akveja registro de Rusia Federacio  (ruse).
3. ↑   Kroniko de la lando de Vjatka (ruse).
4. ↑  *Напольских, Владимир Владимирович* Удмуртские материалы Д. Г. Мессершмидта. Дневниковые записи, декабрь 1726 г. Ижевск: Удмуртия, 2001. P. 136-137.
5. ↑  Русский фольклор Удмуртии / Kompilis *Татаринцев, А. Г.*, Iĵevsk, Udmurtio, 1990. P. 104.
**Villers-le-Lac**  estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Doubs*, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (france *Bourgogne-Franche-Comté*, prononco [burgonj frãŝkõte]). Fine de 2020 en la komunumo vivis 5 207 loĝantoj. Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Pontarlier* (france *arrondissement de Pontarlier*), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono *Morteau*.

Geografio
---------

Villers-le-Lac situas en Ĵurasa montaro, ĉe la bordo de la rivero Doubs. Post Villers-le-Lac orienten la rivero Doubs faras meandrojn "Les Méandres", kie ŝipoj veturas por atingi la akvofalon Le Saut-du-Doubs. Post la meandroj oni atingas lagon. Svisoj nomas tiun lagon "Lac des Brenets". Francoj nomas tiun lagon "Lac de Chaillexon". Post tiu lago orienten la rivero Doubs estas la landlimo inter Francio kaj Svislando. Post la lago la rivero Doubs eniras gorĝon, mallarĝan valon kun klifoj "Les Bassins". Tie veturas la ŝipoj, ĉu francaj, ĉu svisaj. Oriente de tiu sovaĝa parto staras natura fermo, kie estas restoracioj kaj havenoj. Oriente de tiu loko la rivero fluas deklive kaj rapide: "Les Rapides". Post tiu parto aperas la akvofalo "La Chute": le Doubs saltas de alteco de 27 m en la loko nomata salto de Doubs.

### Ekonomio

La muzeo pri horloĝoj
Tie oni fabrikas kolbasojn, fromaĝojn kaj partojn de horloĝo.

### Najbaraj komunumoj

La komunumo Villers-le-Lac limas al Les Brenets en Svisio kaj Morteau en Francio.

Villers-le-Lac kaj Esperanto
----------------------------

Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉojn (0,15 %) en 2004, 2 voĉojn (0,16 % ) en 2009 kaj 1 voĉon (0,07 %) en 2014.

Se oni promenas sur svisa grundo el Les Brenets al la akvofalo Le Saut-du-Doubs, oni povas vidi la verdan stelon de Esperanto en la rokoj. Estas ZEO en Les Brenets, memorŝildo pri la svisa pionira esperantisto Edouard Ducommun.

En septembro 2016 okazis en Le Cerneux Billard esperanta renkontiĝo SFERO por familioj.

Notoj kaj referencoj
--------------------

Eksteraj ligiloj
----------------

* La muzeo Arkivigite je 2011-12-22 per la retarkivo Wayback Machine
***«Infedeltà»***: olepentraĵo sur tolo de Paolo Veronese, inter 1575 kaj 1580.
La **malfidelo** aŭ **malfideleco** referencas, populare, al amaferaj rilatoj, ĉu longdaŭraj ĉu mallongdaŭraj, establitaj kun personoj aliaj disde la *oficiala ligo* kiu ofte restas sekrete kiel konsiderita minaco al la institucio de la familio. Kvankam laŭ la DRAE la termino (devena el latina *infidelĭtas, -ātis*) indikas malplenumon de la kompromiso de fidel(ec)o aŭ la manko de tiu. Sekve, la termino povas aludi al manko de lojal(ec)o aŭ rompo de tiu rilate al ajna kompromiso de moralo kiel la religio, la amikeco, la geedzeco (situacio konata kiel adolto) aŭ ajna alia rilato amafera aŭ erota. Tamen, populare la esprimo venis al aludo nur al amrilatoj por antonomazio, rezervante aliajn similajn esprimojn por aliaj rilatoj, kiel la apostateco por aludi al perfido en la religio aŭ la dizerto por aludi al perfido en politiko aŭ milito.

La **amafera malfidelo**, koncepto kun kiu ofte oni asocias la terminon, estas priskribita, ĝenerale, kiel la manko de la normiga pakto kiu limigas la nombron de personoj enmetitaj en amafera aŭ erota rilato kaj tiele establas la malpermeson havi aliajn rilatojn paralele, ĉu longdaŭraj ĉu mallongdaŭraj. Tiele, en la rilatoj kun tradicio monogamia la inkludo de tria partoprenanto kondukas al rompo de la interkonsento, dum en rilatoj pluramemaj tio okazas pro eniro de personoj eksteraj al la akceptita etoso. Laŭ tiu difino, *estis malfidela* estas rompi konscie aman aŭ seksan interkonsenton antaŭdecidita por la tipo de elektita rilato.

Notoj
-----

1. ↑   The Allegory of Love I - Infidelity  National Gallery, alirita la 5an de aprilo 2013, angla.
2. ↑  Salmerón García, Hilda Beatriz, Infidelidad, causa o consecuencia de la crisis de pareja, «Psicoterapia Integral»  Arkivigite je 2016-08-04 per la retarkivo Wayback Machine 15a de januaro 2013.
3. ↑  Diana Resnicoff (entrevista), Definición de infidelidad  Arkivigite je 2018-05-04 per la retarkivo Wayback Machine 15a de januaro 2013, Infidelidad.com.mx, 2005, hispane
4. ↑   Cerna Trujillo, Antonia, «Sexualidad Humana», 2007, Universidad Iberoamericana de México, isbn=968-859-638-8.
5. ↑   Real Academia Española y Asociación de Academias de la Lengua Española (2014). «Infidelidad». Diccionario de la lengua española (23a eldono). Madrid: Espasa. ISBN 978-84-670-4189-7.
6. ↑   Riso, Walter, «La fidelidad es más que amor», 2003, Grupo Editorial Norma, Bogotá.

* Kategorio Malfidelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 675260
* NDL: 00564989
* NKC: ph210135
 |
*Venuso en banejo*, oleopentraĵo de John William Godward**Vendredo** estas la sesa tago de la semajno (la kvina laŭ internacia normo ISO 8601), kiu sekvas ĵaŭdon kaj antaŭvenas sabaton. En multaj mondopartoj ĝi estas la kvina kaj lasta tago de la laborsemajno. Vendredo estas la ŝabato de la islamanoj.

Etimologio
----------

Tiu nomo venas el la franca *vendredi*, kiu siavice venas de la latina *Veneris dies*, tago de la diino Venera. El tiu venas ankaŭ la vortoj hispana *viernes* kaj itala *venerdì*.

En la ĝermanaj lingvoj ĝi havas komunan radikon, kiu videblas ekzemple en la angla nomo *Friday*, germana nomo *Freitag* aŭ sveda nomo *fredag*. Laŭ unu teorio, oni tie kopiis la ideon, uzante la nomon de la nordĝermana diino Frigg anstataŭ Venera. Laŭ alia teorio, la ĝermanaj nomoj por vendredo estas nomitaj ne laŭ Frigg, sed laŭ Frejo, diino de amo kaj amoro, kaj tiel paralela al la greka diino Afrodito kaj la romia diino Venuso.

Pro la ligo de la tago al diino de amo kaj amoro, vendredo estis feliĉa tago en la greka, romia kaj ĝermana kulturoj antaŭkristanaj. Sed ekde la morto de Jesuo Kristo en vendredo, tiu tago pro la disvastiĝo de kristanismo fariĝis tago malbonaŭgura.

Titoloj, esprimoj, eventoj kun vendredo
---------------------------------------

* **sankta vendredo** estas la vendredo antaŭ Pasko

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Vendredo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Vendredo en la Vikivortaro (Universala vortaro)
* Vendredo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
* Vendredo en ReVo

* Gregoria kalendaro

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTagoj de la semajno |
| --- |
| lundo • mardo • merkredo • ĵaŭdo • vendredo • sabato • dimanĉo |

 |
***Viaje del Parnaso*** (Veturo al Parnaso) estas rakonta verko en verso de Miguel de Cervantes publikigita en 1614 verkita en tercetoj kiuj rakontas la vojaĝon al la monto Parnaso fare de Cervantes kaj de la plej bonkvalitaj hispanaj poetoj por fari alegorian batalon kontraŭ la malbonkvalitaj poetoj. 

Kovrilpaĝo de la *Viaje del Parnaso* (1614).Tiu verko sekvas la modelon de la *Viaggio di Parnaso* (1582), de la itala poeto Cesare Caporali de Perugia, kiun Cervantes citas jam en la unua strofo de la verko.

La poemo, dediĉita al la juna kortegano don Rodrigo de Tapia y Alarcón, rakontas literaturan vojaĝon, tra realaj kaj mitaj geografioj, en kiu Miguel de Cervantes, rajde sur mulino, entreprenas la mision rekruti la plej bonkvalitajn hispanajn poetojn por fari batalon kontraŭ la malbonkvalitaj poetoj. Por tio li veturis el Madrido al Valencio, kie helpe de Merkuro, li arigas grupon de bonkvalitaj poetoj kaj enŝipiĝas almare per alegoria ŝipo, konstruita el versoj, kun destino al Parnaso, kie ili faros batalon kontraŭ la poetaĉoj kiuj klopodas konkeri ĝin. Dum la marveturo, el Kartaĥeno, li alvenas al Ĝenovo, Romo kaj Napolo kaj sukcesas trapasi la danĝeran markolon de Mesino, inter Skilo kaj Karibdo, diaĵoj trankviligeblaj proponante la buĉoferon de Antonio de Lofraso, unu de la enŝipigitaj poetoj. Finfine oni ne almarigas la timigitan poeton.

Notoj
-----

1. ↑   Cesare Caporali, *Viaggio in Parnaso* (1582), en *Opere poetiche*, Venezia, 1609.

* Kategorio Viaje del Parnaso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Viandar de la Vera** (Manĝaĵejo de la Vera) estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres *(Kacereso)*, regiono Ekstremaduro.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *viandareños*. La censita populacio en 2009 estis 266 loĝantoj.

Situo
-----

Viandar de la Vera estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto La Vera, en suda deklivaro de la Sierra de Gredos, je altitudo de 540 m; je 157 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 210 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 28 km².

Demografio
----------

|  |
| --- |
| **Demografia evoluo de Viandar de la Vera inter 2001 kaj 2006**
 |
| **2001** | **2002** | **2003** | **2004** | **2005** | **2006**
 |
| 310 | 306 | 300 | 303 | 291 | 279 |

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe ankaŭ rura turismo favore al proksimeco de urboj kiaj Jarandilla de la Vera kaj Navalmoral de la Mata ĉe la aŭtoŝoseo el Madrido al Lisbono.

Vidindaĵoj
----------

Katolika preĝejo de Sankta Andreo.

Eksteraj ligiloj
----------------

Retejo pri Viandar de la Vera Arkivigite je 2016-03-03 per la retarkivo Wayback Machine
**Alonso De León** (n. ĉ. 1639 - m. en 1691) estis hispana esploristo kaj guberniestro, kiu estris plurajn ekspediciojn en la regionon de hodiaŭaj nordorienta Meksiko kaj suda Teksaso.

Li naskiĝis en 1639 aŭ 1640 en la hispana kolonio Cadereyta Jiménez, lokita en la provinco Nuevo León de Nova Hispanio. Li estis la tria filo de Alonso De León and Josefa González.. Por diferencigi lin el lia patro (alia eminentulo de la kolonio), oni kelkfoje aldonis la esprimon "El Mozo" ("la plijuna") al lia nomo.

De León estis edukita kaj trejnita en Hispanio, cele al militŝipa kariero. Li revenis al Nuevo León en 1660, kie li oftfoje organizis ekspediciojn kaj cetere administris salminojn. Li edziĝis kun Agustina Cantú kaj havis ses infanojn. En 1689 kaj post plurjara serĉado, li finfine malkovris la ruinigitan francan kolonion Fort Saint-Louis, fonditan de René Robert Cavelier de La Salle ĉe la teksasa marbordo.

De León iĝis la urbestro de Cadereyta ekde 1667 ĝis 1675. Li estis la guberniestro de Nuevo León ekde 1682 ĝis 1684, kaj tiu de la regiono Coahuila ekde 1687.

Notoj
-----

1. ↑  Chipman and Joseph (1999), p. 24.

Bibliografio
------------

* Clemente Rendón de la Garza, "Arkivigite je 2005-01-07 per la retarkivo Wayback Machine Vidas Ilustres (angla versio): General Alonso de Leon 'El Mozo']".
* *Handbook of Texas Online*, s.v. "De León, Alonso".
* Mary G. Ramos (ed.), *Texas Almanac 2002-2003*, Texas A&M University Press, 2001; pp. 30, 65, 66. ISBN 0-914511-32-7.
Hunda viando estas vendata en buĉejo en Seulo, Sud-Koreio. En malsamaj kulturoj ekzistas malsama grupo de bestoj kiuj estas konsiderataj naturaj por manĝi, kaj la elektoj de unu kulturo povas ŝajni neakcepteblaj al alia kulturo.
Reklamo por kolbaso. Francio 1919
Karnisma ideologio prezentas idilian bildon de industrio per tipa ilustraĵo sur ovopakado kaj en infanlibroj.
**Viandismo** (aŭ **karnismo**, aŭ **viando-manĝado**) estas nocio uzata en diskutoj pri rilatoj de la homaro al bestoj, difinata kiel reganta ideologio, kiu kondiĉigas homojn subteni uzadon kaj konsumadon de bestaj produktoj, precipe viando. Karnismon oni priskribas kiel dominantan kredsistemon apogatan per diversaj defendo-mekanismoj kaj plejparte nekontestataj supozoj. La nocion *karnismo* kreis en 2001 Melanie Joy, socia psikologino de la Universitato de Masaĉuseco, kiu popularigis ĝin per sia libro *Why we Love Dogs, Eat Pigs, and Wear Cows* [Kial ni amas la hundojn, manĝas la porkojn kaj vestas nin per bovinoj] (2009).

Centre en tiu ideologio, laŭ la teorio, situas la akcepto de viandomanĝado kiel io "natura", "normala", "necesa" kaj (kelkfoje) "simpatia". Grava trajto de karnismo estas la klasado de nur unu difinita bestospecio kiel manĝaĵo, kaj la akcepto de praktikoj aplikataj al tiuj bestoj, kiujn oni malakceptus kiel netolereblan kruelecon, se oni aplikus ilin al aliaj specioj. Tiu klasado estas kulture relativa, tiel ke ekzemple kelkaj homoj en Koreio manĝas hundojn, dum oni tenas ilin kiel dombestojn en la Okcidento, kaj bovinojn oni manĝas en la Okcidento, sed protektas en granda parto de Barato.

Karnismo esence kontraŭas vegetarismon kaj veganismon. Plejmulto el la homoj vidas viandomanĝadon pli kiel ion ricevitan ol kiel ion elektitan. En la viandomanĝaj kulturoj ĉirkaŭ la mondo, la homoj ne pripensas kial ili taksas la viandon de kelkaj bestoj aĉa, kaj tiun de aliaj bongustega; ankaŭ ne kial ili entute manĝas bestojn. Sed kiam manĝado de bestoj ne necesas por supervivi, kiel nuntempe, temas pri propra elekto – kaj la elektoj ĉiam devenas el kredsistemo.

Vidu ankaŭ
----------

* Pri manĝado de viando (Plutarko)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Melanie Joy (2011), Why We Love Dogs. Eat Pigs and Wear Cows: Enkonduko al Karnismo, Conari Press, p. 9. Numero 1573245054 .


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 547069
* NKC: ph1097079
 |
**Villodre** [biLJOdre] estas municipo en la oriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *El Cerrato*.

Geografio
---------

Alia vidaĵo de la preĝejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 8,70 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 17 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 200 loĝantojn el la 1900-aj jaroj. Ĝi distas 33 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. 

Oni sugestis, ke eble Villodre estis la iama urbo *Autrarca Vaccea*. La registro *Becerro de las Behetrías de Castilla* (1352) mencias *Villa Odre* kaj la *Becerro de los Beneficios* de la Katedralo de Palencio (1345) jam mencias Villodre.

En la 12-a jarcento Villodre apartenis al la komunumaro *alfoz* de Astudillo kaj poste al la *merindad* de Castrojeriz kaj poste al tiu de El Cerrato. En la 18-a jarcento, ĝi estis reĝa posedo, apartenanta al *Partido de las Nueve Villas* de Palencio. En la 15-a jarcento estis tie turo kaj palaco de la blazondomo de la familio Vega.

La preĝejo estas de romanika deveno, sed plejparte de la 15-a jarcento kun reformoj de la 17-a jarcento, dediĉita al Sankta Romano Abato. Tiu preĝejo havas barokan ĉefretablon de la 18-a jarcento kaj la tomboj de la familianoj García Fernández (15-a jarcento) kaj la kuŝ-statuojn de la familianoj Martín Fernández de la Riva.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj legomoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 772930
 |
La **apoplasto** estas eksterĉela spaco ekstercentra (periferia) al la plasma membrano (plasmaleno) de plantaj ĉeloj tra kiuj fluas akvo kaj aliaj substancoj; ĉi tiu transporto laŭdire okazas per la apoplasto. En la radikoj ĝi reprezentas 10% de ilia volumeno. En la menciitaj radikoj, la apoplasta vojo tra la endodermo estas malhelpita ĉar la bendo de Caspari, impregnita per lignino kaj suberino (nepenetrebla), igas la fluon iri tra la citoplasmo de la ĉeloj (tio estas, tra la simplasto). La apoplasta vojo transportas tre diversajn substancojn, kiel karbondioksido (kiu estas kaptita de la atmosfero kaj devas esti transportita al la kloroplasto por interveni en karbonfiksado dum la fotosintezo), mineralaj saloj (prenitaj el la grundo tra la radikoj) kaj eĉ komponaĵoj por respondi al streso (ekzemple, ĝi intervenas en la akirita sistema rezisto al fitopatogenoj).

Referencoj
----------

1. ↑  Campbell, N.A.; Reece, J.B. (2002). *Biology*. California: Benjamin Cummings. pp. 753–754. <nowiki>ISBN 0-8053-6624-5
2. ↑  Azcón-Bieto,J y Talón, M. (2000). «Fundamentos de Fisiología Vegetal». *Mc Graw Hill Interamericana de España SAU*. ISBN 84-486-0258-7.
3. ↑  H. H. Felle; A. Herrmann; R. Hückelhoven; K.-H. Kogel (decembro 2005). «Root-to-shoot signalling: apoplastic alkalinization, a general stress response and defence factor in barley (*Hordeum vulgare*)». *Protoplasma* (Springer Wien) **227** (1): 17-24. PMID 16389490. doi:10.1007/s00709-005-0131-5.

|  |  |
| --- | --- |
| Registaraj kontroloj | * **Projektoj Vikimedia**
* Datumoj: Q22328947
* Multimedia: Fotosintezo

---

* **Identitigiloj**
* Microsoft Academic: 136345775
 |

En ĉi tiu teksto estis uzita traduko de la teksto Apoplasto en la hispana vikipedio.

* Kategorio Apoplasto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 725817
 |
**Villoviado** estas antikva municipo kiu apartenas al la municipo de  Lermo, en la provinco Burgoso, en Hispanio. Ĝi situas en la distrikto de Arlanza.

Ĝia urbestro (2007-2011) estas Victor García Orozco, de la  Popola Partio

Enloĝantaro
-----------

* En 2006, havis 32 loĝantojn.
* En 1842, havis 13 domojn kaj 40 najbarojn.

Inter la Censo de 1857 kaj la antaŭa, unuiĝas kun la municipo 09313 Revilla Cabriada; poste pro problemoj rilate al horloĝo kiu apartenis al la turo de Villoviado kaj estis portita al Revilla Cabriada rompiĝis la unuiĝo kun tiu vilaĝo kaj denove sendependiĝis. Nuntempe restas kiel *pedanio* de  Lermo

Situo
-----

Je 7,5 km. de la ĉefurbo de la municipo, Lermo, kaj estas inter Rabé de los Escuderos kaj Castrillo de Solarana

Wikimapia/Koordinatoj: 41°58'45"N 3°42'9"W

Gravuloj
--------

* Jerónimo Merino, gerilano, konata kiel **la pastro Merino**, paroĥestro de Villoviado. Naskiĝis en Villoviado la 30an de septembro 1769 kaj forpasis estinte maljunulo en Alençon (Francio) la 12an de novembro 1844 kiam estis 75jaraĝa, post longa historio pri bataloj kontraŭ la franca okupado en Hispanio.
**Villán de Tordesillas** [biLJAN detordeSIljas] estas municipo en la centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montes Torozos* en la centrokcidento de la provinco.

Villán de Tordesillas en la provinco Valadolido.
La *Montoj Torozos* de la provinco Valadolido, flave, okcidente.
Sonorilmuro tro proksima al la apuda domo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 12,30 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 123 loĝantojn. Ĝi perdis 50 loĝantojn el 1996 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 40 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, sekalo) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764650
 |
**Leonid Kuprijanovich** (ruse *Леонид Иванович Куприянович*; naskigis la 14-an de julio 1929 en Moskvo, RSFSR, Sovetunio — mortis la 1-an de januaro 1996) estis sovetia radioinĝeniero kaj populariganto de la altfrekvenctekniko (HF). Li evoluigis sendratan telefonsistemon en la malfruaj 1950-aj jaroj kiu estis efektivigita en Sovetunio kaj aliaj landoj. Jam en 1957, li faris porteblan radion en grandeco de alumetujo, pezanta nur 50 gramojn. La radio povis funkcii sen ŝanĝi la potencon dum 50 horoj kaj disponigis komunikadon dum 2 km. La fama usona "walkie talkie" aperis poste, estis pli granda kaj "superontis" 100-400 metrojn.

En 1957 li prezentis la unuan modelon de la portebla radiotelefono en la mondo, la aparaton *LK-1*, kiu skizis la fundamentajn principojn de poŝtelefono. Tial li estas konsiderata kiel la inventinto de la portebla telefono, poste pluevoluiginta al poŝtelefono kaj saĝtelefono.

Kupriyanovich kreis plibonigitajn modelojn de la aparato, Antaŭ 1963 li rafinis sian inventon kaj komencis vendi la sistemon "Altai", mangrandan poŝtelefonon kiu funkciis en 114 urboj de Sovetunio kaj antaŭiris de 10 jaroj la poŝtelefono de Motorola.

Referencoj
----------

1. ↑  Freebase Arkivigite je 2016-05-01 per la retarkivo Wayback Machine. Arkivita de la originalo per Wayback Maŝino, la 1-an de majo 2016.
2. ↑  (es) El teléfono móvil, más comunista de lo que usted imagina, blogo
3. ↑  (ru) *СОВЕТСКИЙ МОБИЛЬНИК КУПРИЯНОВИЧА*
4. ↑  (ru) Aparatoj por voki kaj ŝanĝi kanalojn de radiotelefona komunikado. Alirite la 10-an de April, 2016. Arkivita el la originalo la 20-an de aprilo 2016.
5. ↑  (en) *How the Cell Phone Became Smart*. Alirite la 3-an de aprilo 2023.
6. ↑  (en) *10 Greastest Inventions Made By The Soviet Union*.

Vidu ankaŭ
----------

* Poŝtelefono
**APOR Vilmos**, barono, estis hungara romia katolika episkopo naskita en Segesvár la 29-an de februaro 1892 kaj mortinta en Győr 2-an de aprilo 1945.

Skulptaĵo pri Vilmos Apor en Gyula

Biografio
---------

Vilmos Apor finis la teologion en Innsbruck kaj ankaŭ tie li doktoriĝis. Oni ordinis pastro lin en 1915 en Nagyvárad. Li estis tie por unu jaro teologia instruisto, pli poste en Gyula li estis unue helpopastro kaj inter 1937 kaj 1941 parokestro. Ekde 1941 li estis episkopo de Győr. La 15-an de julio 1944 li adresis leteron al kardinalo Jusztinián Serédi por peti lin kontraŭstari al engetigo kaj deporto de judoj. Por evitigi Győr li intervenis ĉe la germana militestraro. La 30-an de marto 1945 en la kelo de episkopfortikaĵo de Győr soveta majoro per maŝinpistolserio vundis lin morte. Li mortis pro siaj vundoj. La 9-an de novembro 1997 Johano la 2-a (papo) beatigis lin. Oni verkis plurajn librojn pri lia vivo kaj martirmorto.

Memorigiloj
-----------

* Katolika Altlernejo Vilmos Apor
* placo en Budapeŝto
* memortabulo en Gyula

Fontoj
------

* *Magyar Életrajzi Lexikon*

* Kategorio Vilmos Apor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 253225
* GND: 118503693
* LCCN: nr90015543
* VIAF: 7240286
* ISNI: 0000 0000 7857 2923
 |