recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Moreruela de Tábara** [moreRŬEla deTAbara] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Tábara, en la centro de la provinco. 

Municipoj de la komarko Tierra de Tábara en la centro de la provinco Zamoro.
Ponto Quintos.
Arkeologia loko.
Marko de ŝtonĉizisto en la preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Moreruela de Tábara kaj Santa Eulalia de Tábara, okupas totalan areon de 68,15 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 310 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 500 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 42 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado (Ferepoko); en Mezepoko okazis reloĝado en la 10-a jarcento. Ĝi apartenis al la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, ponto, piedirado, arkeologio).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756155
 |
**Morfogenezo** (el la greka μορφογενετική, "origino de la formo") priskribas la evoluon de organoj kaj organetoj, same kiel aliaj strukturoj kaj trajtoj dum la ontogenezo de organismoj, inkluzive de homoj, bestoj, plantoj, prokariotoj kaj virusoj.

D'Arcy Wentworth Thompson per sia libro "On Growth and Form" aperinta en 1917 estas konsiderata pioniro de matematik-kvantaj analizoj pri morfogenezo de bestaj organismoj. Li prezenti, ke multaj korpoformoj povas esti klarigitaj, kiel ŝanĝoj en la formo de koordinata reto, kiu estas metita super la organismon, kaj ke sufiĉe simplaj kreskaj alometrioj ofte efikas por klarigi la transiron de unu formo al alia. Nuntempe ĉi tiuj povas esti interpretataj kiel esprimoj de evoluaj genoj de malsamaj fortoj laŭ dekliva deklivo kaj, se necese, ekzamenitaj pli detale.

Pliaj teoriaj aspektoj de morfogenezo kaj precipe ŝablona formado povas esti priskribitaj matematike per reaga-difuza sistemo de Alan Turing (*The Chemical Basis of Morphogenesis*).

vidu ankaŭ
----------

* disvolviĝ-biologio
* embriologio

* Kategorio Morfogenezo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La *analoj de Quedlinburg* - en mezepoka latina lingvaĵo  *Annales Quedlinburgenses*, en altgermana lingvo **Quedlinburger Annalen** - skizas la mezeŭropajn eventojn de la jaroj 984 ĝis 1025. Ili ankaŭ ekestis en tiu periodo, sed konserviĝis nur unusola manuskripto de ĝi el la 16-a jarcento, konservata en la saksia landa biblioteko de la germana urbo Dresdeno.

La analoj verkitaj en mezepoka latina lingvaĵo enhavas "mondan kronikon", kiu referencas al la analoj de Hersfeld (*annales hersfeldenses*) kaj la grandaj analoj de Hildesheim (*annales hildesheimenses maiores*). En tiu "monda kroniko" estas multaj legendaj elementoj kaj parte fortaj eraroj, ektemple ke por Atilo la Huno, kiu mortis en 453, estas indikita la mortojaro 532. Per tiu jaro ankaŭ estas indikita la ekrega jaro de Teodoriko la 1-a, kiu tamen jam ekregis en 511. La indikoj ekde la jaro 702 estas verkitaj en anala formo, kaj ekde la jaro 913 la vortumo sendependas de aliaj fontoj. Pri la periodo inter la jaroj 961 kaj 983 tute nenio estas notata, kaj ekde la jaro 984 la indikoj verkiĝis tute sendepende de aliaj fontoj aŭ referencoj.

Por la ŝtata historio de Litovio respektive de la etna historio de la litovoj la analoj aparte gravas, ĉar la lando en mencio pri la jaro 1009 estas unuafoje skribe menciata - en la formo "Litua". Sekve en Litovio dum la jaro 2009 festiĝis la miljara jubileo de la ŝtata ekzisto.

Laŭ moderna literaturhistoria hipotezo la verkisto eble estis virino, hipoteze monaĥino de nomo *Martina Giese* el la monaĥejo *Stift Quedlinburg*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Analoj de Quedlinburg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* cifereca dosiero de la manuskripto *Mscr.Dresd.Q.133,Nr.4* de la saksia landa kaj universitata biblioteko (SLUB) Dresdeno: *Chronicon Quedlenburgense ab initio mundi per aetates, usque ad Annum 1025*

Notoj
-----

1. ↑   manuskripta kodo de la la saksia landa biblioteko de la germana urbo [[Dresdeno]]: Mscr.Dresd.Q.133,4. Arkivita el la originalo je 2010-02-12. Alirita 2012-03-18.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 395824
* GND: 4792782-3
* VIAF: 192611585
* BNF: 15000717h
 |
**Varicelo** estas virusa malsano, ordinara ĉe infanoj. Ĝiaj simptomoj estas febro kaj jukaj ulceroj sur la haŭto. Ĝi malofte mortminacas; la plejparto da varicelo-rilataj mortoj efektive estas pro varicela pneŭmonio, kiu pli ofte okazas en virinoj naskontaj. Varicelohavas kovtempon de du semajnoj, kaj estas tre kontaĝa tra aero, du tagojn antaŭ la simptomoj. Tial varicelo rapide disvastiĝas tra lernejoj kaj aliaj ejoj de kontakto proksima. La malsano pli gravas kiam plenkreskulo akiras ĝin, do gepatroj iam intence infektigas iliajn gefilojn kiam ankoraŭ ili estas geinfanoj.

Varicelo (varicella) estas kontaĝa sed benigna (negrava) infekta malsano, karakterizita per erupcio de vezikoj, kiuj ofte postlasas cikatrojn.

* malsaniganto: viruso *Varicela zoster-viruso* (tipo de herpetoviruso)
* disvastiĝo: guta
* inkubacio: 2 semajnoj
* simptomo: etaj blazoj diskorpe, malalta febro. La vezikoj plej oftas sur la dorso.

* Varicelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Varicelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Morlon** estas urbo kaj komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 590 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Morlon situas en la Friburga Mezlando, ĉe la okcidenta bordo de la Lago de Grejerco, oriente de la urbo Bulle. La komunumo konsistas el la vilaĝo Morlon kaj la setlejo Jéricho okdicente de la vilaĝo kaj kelkaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,48 km², de kiuj 16,9% estas kovritaj de arbaro, 71,1% servas por agrikulturo kaj 9,6% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Morlon limas en nordo al Echarlens, en oriento aliflanke de la lago al Botterens, en sudo al Broc, kaj en okcidento al Bulle.

Trafiko
-------

Morlons situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita pere de flankaj vojoj kun la najbaraj komunumoj Echarlens, Bulle kaj Broc. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 3 kilometrojn okcidente de la komunumo apud Bulle. Pere de buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga la komunumo estas konektita al la publka transportreto.

Historio
--------

La komunumo estis menciita en la jaro 1038 kiel *Mollon*. Dum mezepoko Morlon apartenis al la Graflando Grejerco. Ek de la 13-a jarcento ĝis 1475 Morlon apartenis al la Senjorujo Everdes-Vuippens kaj poste ĝis 1798 al la friburga Voktejo Everdes. De la Helveta Revolucio de 1798 ĝis la nova konstitucio de 1448 Morlon apartenis al la distrikto Bulle kaj ek de tiam al la distrikto Grejerco. Ĝis 1658 Morlon apartenis al la paroĥo Bulle, tiam ĝi fariĝis memstara paroĥo ricevinte preĝejon, kiu estis konsekrita al Sankta Grato.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Alain-Jacques Czouz-Tornare*: *Morlon* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-02-09)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Morlon

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Morlon** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Grejerco |
| --- |
| Bas-Intyamon • Botterens • Broc • Bulle • Châtel ĉe Montsalvens • Corbières • Crésuz • Echarlens • Grandvillard • Grejerco • Hauteville • Haut-Intyamon • Jaun • La Roche • Le Pâquier • Marsens • Morlon • Pont-en-Ogoz • Pont-la-Ville • Riaz • Sâles • Sorens • Val-de-Charmey (Cerniat • Charmey) • Vaulruz • Vuadens |  |

 |
La **Mormona Milito** estis konflikto en 1838 kiu okazis inter la mormonoj kaj iliaj najbaroj en la nordokcidenta regiono de la usona ŝtato Misurio. Tiu konflikto ankaŭ estas foje referita kiel la Misuria Mormona Milito por diferencigi ĝin de la Utaha Mormona Milito (ankaŭ konata kiel la "Utaha Milito") kaj alia pli malgranda Ilinojsa Mormona Milito.

La specifaj datoj de la milito estas la 6-a de aŭgusto 1838 ĝis la 1-a de novembro 1838 kiam Joseph Smith kapitulacis en Fora Okcidento. Dum la konflikto 22 homoj estis mortigitaj (3 mormonoj kaj 1 ne-mormono ĉe Kurba Rivero, unu mormona kaptito mortige estis vundita dum prizorgo, kaj 17 mormonoj ĉe la masakro de la Muelejo de Haun). Nekonata nombro da nebatalantoj mortis pro malkovro kaj aflikto kiel rezulto de iliaj forpelado el siaj hejmoj en Misurio.

La konflikto estis antaŭita per la eldomigo de la mormonoj de Kantono Jackson (Misurio) en 1833.
Ĉiuj konfliktoj en la Mormona Milito okazis en la koridoro (160 km) en la oriento kaj nordoriente de Kansasurbo.

Kiel rezulto de la milito, preskaŭ ĉiuj mormonoj en Misurio, taksitaj je pli ol dekmilo, estis devigitaj forlasi la ŝtaton. La plej multaj el tiuj rifuĝintoj ekloĝis en aŭ proksime de kio iĝus urbo Nauvoo (Ilinojso).

* Kategorio Mormona milito de 1838 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Statuo festanta Mormonajn manĉaropionirojn Templo-Kvadraton en Sallagurbo, Utaho
La **Mormonaj manĉaro-pioniroj** estis partoprenantoj en la migrado de membroj de Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj (ankaŭ konata kiel la SLT Preĝejo) al Sallagurbo, Utaho, kiuj uzis manĉarojn por transporti iliajn havaĵojn. La Mormona manĉaromovado komenciĝis en 1856 kaj daŭris ĝis 1860.

Instigitaj ligi iliajn eklezianojn en Utaho sed malhavantaj financojn por plenaj virbovo- aŭ ĉevalteamoj, preskaŭ 3.000 mormonoj pioniroj de Anglio, Kimrio, Skotlando kaj Skandinavio faris la vojaĝon de Iovao aŭ Nebrasko ĝis Utaho en dek-manĉara kompanioj. La piedvojaĝo estis katastrofa por du el la ekspedicioj, kiuj komencis ilian vojaĝon danĝere malfrue kaj estis kaptitaj per peza neĝo kaj drastaj temperaturoj en centra Vajomingo. Malgraŭ drama savklopodo, pli ol 210 el la 980 pioniroj en tiuj du ekspedicioj mortis tiele.

Kvankam nur pli da 10 % de la elmigrantoj de la lasta-tago movado de 1847-68 faris la vojaĝon okcidente uzante manĉarojn, la manĉaropioniroj fariĝis grava simbolo en SLT-kulturo, reprezentante la fidelecon kaj oferon de la pionirogeneracio. Ili daŭre estas agnoskitaj kaj honoritaj en okazaĵoj kiel ekzemple *Pioneer Day*, preĝejospektakloj, kaj similaj memorceremonioj. La manĉaropiedvojaĝoj estis konata temo en mormona popolmuziko de la 19-a jarcento kaj estis temo en SLT-fikcio, kiel ekzemple la nova *In the Company of Angels* (En la Kompanio de Anĝeloj) de David Farland, la historiaj romanoj de Gerald Lund, *Fire of the Covenant* (Fajro de la Pakto), kaj la sciencfikcia novelo de Orson Scott Card, "Okcidenta".
Sankta **Silvano** (grekskribite: Σιλουανός, aŭ greke: (Σιλᾶς, Silas kiu, laŭ kelkaj, estus aramea formo de Saŭlo), estis kristano de la unua jarcento el Jerusalemo, venerita kiel sanktulo ĉe ĉiuj kristanaj eklezioj. Membro de la jerusalema kristana komunumo, li estis grande estimata ĉe la apostoloj. Eble li estis, kiel Paŭlo el Tarso, romia civitano (*civis romanus*).

Kune kun Judaso dirita Barsaba, li estis elektita akompani Paŭlon kaj Barnabason al Antioĥio kie ili sciigos al la tiea kristana komunumo la decidojn apenaŭ alprenitajn en la Koncilio de Jerusalemo. Laŭ iuj versioj, Silvano (aŭ Sila) ne revenis al Jerusalemo kune kun Barnabaso, sed restadis en Antioĥio.

Paŭlo, disiĝinte el Barnabaso, igis sian kompanulon Silvano, dum Timoteo ilin atingos en Listra. Silvano estis flanke de Paŭlo okaze de la incidento en Filipio de la tiama Makedonio: Paŭlo estis liberinta sklavinon el malbona spirito ŝin posedanta, sed ŝiaj mastroj, kiuj el ties frenezo kiu igis ŝin profetanta, tiris profiton, sukcesis arestigi kaj enkarcerigi la misiistojn pro damaĝo. Tiun nokton la enkarcerigitoj estis mirakle liberigitaj sukcesante ankaŭ konvertigi siajn provosojn.

Silvano partopenis en la suferoj de Paŭlo ankaŭ en Saloniko kie, post esti konvertiginta iujn judojn, ambaŭ estis postkuritaj ĝis la domo de Jasono, ilia gastiganto. Kun Paŭlo, Silvano atingis Berean kaj kune konkeris al Jesuo multnombrajn adeptojn. Sed la judoj de Tesaloniko daŭrigis ilin persekuti. Paŭlo foriris en la direkto de Ateno lasante en Tesaloniko Silvanon kaj Timoteon kiuj kun Paŭlo akordiĝis tiun ĉi atingi plej eble frue.
Paŭlo skribos du leterojn al la Tesalonikanoj, en kiuj Silvano estas nomata kiel kuriero kaj kiel kunkompilisto de la leteroj

En Korinto, Silvano aktivis plue ĉiam ĉeflanke de la apostolo: lia nomo aperas ĉe tiu de Paŭlo en la salutoj de tiu adresitaj el Korinto al la Eklezio de Tesaloniko. Sed ĉepunkte perdiĝas spuroj pri li; li reaperos, jarojn plimalfrue, ĉirkaŭ 62-64, kunlaboranta de la apostolo Petro kiel kuriero kaj eble kompilanto de la unua letero kiun Petro adresiĝis al la komunumoj de Azio. La teologo *Adolf von Harnack* proponis la ideon ke Silvano povus esti la kompilisto ankaŭ de la Epistolo al la Hebreoj.

Sankta Silvano estas liturgie memorata la 13-an de julio en la Katolika Eklezio, la 26-an de januaro en tiu Luterana, la 30-an de julio en tiu ortodoksa

Referencoj
----------

1. ↑  (1Tes 1,1; 2Tes 1,1; 1Petr 5,12)
2. ↑  A. von Harnack, *Geschichte der altchristlichen Literatur*, Leipzig 1893–1904.

Literaturo
----------

* A. von Harnack, Geschichte der altchristlichen Literatur, Leipzig 1893–1904.

* Kategorio Sankta Silvano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 387338
* GND: 124087035
* LCCN: n92009070
* VIAF: 11494936
* NKC: mzk2015870170
 |
**Morro Bay** estas marborda urbo en la kantono San Luis Obispo, Kalifornio, Usono. Laŭ la censo de 2000, la urba populacio estis de 10,350. La hispana nomo de la urbo aludas al Roko Morro (muzelo), kvankam aliaj teorioj aludas al portugala pranavigisto kiu metaforis per la vorto "moro" (maŭro kun turbano).

La ŝipaj dokoj de Morro Bay, kun la Roko Morro maldekstreLa urbo de Morro Bay estis fondita de Franklin Riley en 1870 kiel havenurbo por la produktoj de la ranĉoj ĉirkaŭaj. Nun estas turisma centro danke ĉefa al apudaj plaĝoj. Krome estas areo de protekto por birdoj.

Morro Rock, Roko Morro

Geografio
---------

Morro Bay 35° 20′ 16″ N 120° 51′ 05″ U﻿ / ﻿35.33778 °N, 120.85139 °U﻿ / 35.33778; -120.85139 (mapo) estas ankaŭ la nomo de la granda estuaro kiu situas laŭlonge de la nordaj plaĝoj de la propra golfo. La granda golfo kie ĝi situas estas Estero Bay, kiu enhavas ankaŭ la komunumojn de Cayucos kaj Los Osos. La urbo de Morro Bay estas 20 km nordokcidente de San Luis Obispo kaj situas ĉe la Aŭtoŝoseo numero 1.

Laŭ la usona censo la urbo havas totalan areon de 26.3 km², el kiuj, 13.4 km² estas tero kaj 12.9 km² (49.2%) estas akvo.

Aro de Okcidenta mevo en Morro Bay, Kalifornio
En la Roko Morro estas rezervejo de Migra falko.

La ŝipoj de Morro Bay, kun la Roko Morro fone

* Morro Bay (Kalifornio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Morro Bay (Kalifornio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La reliefo de Nerm Ĉin, ĉirkaŭ 2250 a.K.
**Akado** estas antikva regiono en Mezopotamio, en nordokcidenta parto de tiu ĉi regiono, antaŭ starigo de Babilonio en 18-a jc a.K. La alia, suda parto de Mezopotamio nomiĝis Sumero. Inter la du regionoj okazis multaj militoj dum sia ekzisto, sed ambaŭ defendis sin kontraŭ aliaj najbaroj.

Akado vastigis en areo, kie Eŭfrato kaj Tigriso pleje proksimiĝas. Tio korespondas al ĉirkaŭaĵo de hodiaŭa Bagdado. La nomo devenas de Akado (Agade), ŝemida urbo, fondita de Sargono ĉ. 2330 a.K. Ĉirkaŭ unu jarcento ĝi estis plej riĉa kaj grava urbo de la mondo. Laŭ la urbo oni derivis popolnomon - akadanoj, lingvonomon - akada, kaj nomon de la regno.

Ĉirkaŭ 2300 a.K. la potencon sur la tuta Mezopotamio kaptis ŝemida reĝo Sargono 1-a. Lia rezidejo estis urbo Akado, kies ĝusta lokigo ankoraŭ ne eblas. Unuiĝo de Mezopotamiaj teroj sub la potenco de Sargono venigis al forta kaj centraliza regno, en kio rimarkeblis elementoj de despotio. Reĝa burokrataro, kies kvanto superis 5 milojn, kontrolis ĉiujn kamparajn komunumojn. Iuj esploristoj supozas, ke ekzistis eĉ regula armeo. En -2279 Sargono mortis, sed la Akada dinastio regis ankoraŭ longe.
Sargono kaj liaj posteuloj zorgis pri la evoluo de interna kaj ekstera komerco, enkondukis unuecan sistemon de mezuroj kaj pezoj, kiu multe helpis al plia integriĝo de ĝiaj landpartoj. Strebante evolui ankaŭ eksteran komercon, Sargono efektivigis konkeran politikon kontraŭ siaj najbaroj, kiuj estis riĉaj de iuj naturaj rimedoj.
Tiamaniere en la konsisto de Sargona Regno okazis urbo Mari en meza Eŭfrato kaj norda parto de nuntempa Sirio. Akada regno pleje prosperis dum regado de Naram-Suene, nepo de Sargono, kiu militvenkis en Elamo (oriente de mezopotamio), Zagros-Montaro (nuntempa Irano), nordaj teroj de Araba duoninsulo.

De tiu tempo la sumera lingvo iom post iom cedis la lokon al akada lingvo. Sargona dinastio regis ĉirkaŭ 120 jaroj kaj en 2200 a.K. ĝi estis detruita pro la invadoj de la orientaj najbaroj - gutiaj triboj.

Vidu ankaŭ
----------

* Mezopotamio
* Akadanoj
* Akada lingvo
* Akada Imperio
* Asirio
* Babilonio
* Sargono
* Sumero
* Sumero-Babilona Kulturo

Bildaro
-------


* Kategorio Akado (antikva regiono) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 199
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Koordinatoj: 50° 50′ 55″ N 14° 20′ 51″ O﻿ / ﻿50.84861 °N, 14.34750 °O﻿ / 50.84861; 14.34750 (mapo)

Akva rado
**Dolský mlýn** estas eksa muelejo situanta en Ĉeĥio, en Nacia parto Bohema Svislando proksime de kunfuejo de riveroj Kamenice kaj Jetřichovická Bělá, proksimume 1,2 km oriente de Kamenická Stráň, en kies katastron ĝi apartenas.

Historio
--------

La unua skribmencioj pri la muelejo devenas el la jaro 1573. Temis pri trirada muelejo, dum kio du radoj movigis mueligan ekipaĵon kaj la tria segilon. Ekde la jaro 1696 ĝis la jaro 1910 la muelejo estis posedaĵo de familio Pohlidoj. Tiuj kelkfoje alikonstruis ĝin, en la jaro 1727 baroke, pli poste ankoraŭ en la jaroj 1819 kaj 1845.

Rilate al tio, ke Kamenice estis eluzata al flosigado de ligno, la posedantoj ne povis en tiu ĉi tempo forkonduki la akvon en akvokondukejon kaj do ili ne povis mueligi. Tio ĉi estis kompenzata al la posedantoj per rajto produkti bieron kaj brandon. Ĉirkaŭaĵo de Dolský mlýn ankaŭ vivigis per turismo post tio, kiam en la jaro 1881 estis komencita transporto sur ŝipetoj en Kanjono de Ferdinando inter Srbská Kamenice kaj Dolský mlýn.

La muelejo estis post la jaro 1945 forlasita kaj ekde tiu tempo ĝi ruiniĝas. La konstruaĵo estas nur torso el perimetraj muroj. El la ceteraj konstruaĵoj restis nur jam fundamentoj. La muelejon eblas en sia funkcia aspekto vidi en filma fabelo Pyšná princezna, kie estas filmero al la tuta konstruaĵo eĉ kun la akvokondukejo. Pli poste jam en tre dezertiĝinta aspekto ĝi aperis en vico de pluaj filmoj kiel Peklo s princeznou, Ztracený princ, Čertova nevěsta, Pravý rytíř.

Fotogalerio
-----------

* Dolský mlýn ĉirkaŭ jaro 1900Dolský mlýn ĉirkaŭ jaro 1900
* Dolský mlýn en la jaro 1904Dolský mlýn en la jaro 1904
* Dolský mlýn en la jaro 1913Dolský mlýn en la jaro 1913
* Dolský mlýn en la jaro 2011Dolský mlýn en la jaro 2011
Sankta **Albino de Angers** (origine latine *Albinus*, france *Aubin d'Angers*; naskiĝis ĉirkaŭ 469 en Vannes; mortis la 1-an de marto 550) estis de 529 ĝis sia morto la katolika episkopo de Angers. Li estas honorata kiel sanktulo en la katolika kaj ortodoksa eklezioj; lia memortago estas la 1-a de marto.

Vivo
----

Albinus estis monaĥa pastro laŭ la regulo de Sankta Aŭgusteno proksime de Angers. En 504 li fariĝis abato en la monaĥejo *Tincillacense* en okcidenta Francio kaj elektiĝis episkopo de Angers ĉirkaŭ 529. Li partoprenis en la koncilioj de Orleano en la jaroj 538], 541 kaj 549. Li mortis en sia okdeka jaro, estante episkopo dum dudek ses jaroj.

Kultado
-------

Gregorio de Tours jam sciis pri kultado de Albin en la baziliko en Angers, kiu estis dediĉita al li jam en 556, nur malmultajn jarojn post lia morto (556). En la Mezepoko, la kultado de Albin disvastiĝis tra Francio, Anglio kaj Germanio ĝis Aŭstrio kaj Pollando. Aparte en tura Francio, tuta vico de komunumoj havas lian nomon - listigon pri ili montras la paĝo *Saint-Aubin*. La itala teologo kaj latinlingva verkisto Venantius Fortunatus verkis biografion pri Albino ĉirkaŭ la jaro 600. La relikvoj de Albino konserviĝas en la preĝejo Sankta Pantaleono en Kolonjo.

Bildigoj
--------

Krom kelkaj miniaturaj pentraĵoj, mezepokaj bildigoj de la sanktulo ne estas konataj. Ekde la 18-a jarcento tamen, figuroj kaj vitraloj montrantaj lin fariĝis pli multaj kaj plejparte montras lin kun episkopaj regosimboloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Saint-Aubin, pluraj lokoj nomitaj laŭ li

Referencoj
----------

1. ↑  Tiu eble estis la hodiaŭa Guérande aŭ la hodiaŭa Théhillac, ambaŭ situantaj proksime de Nantes.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sankta Albino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* biografio de li en la retejo *Heiligenlexikon* (germane)
* eseo *La vie de saint Aubin par Fortunat* la biografio de Albino fare de *Venantius Fortunatus* (france)
* Venantius Fortunatus: *Vita Sancti Albini Andegavensis Latina Episcopi*, volumo 88 de la serio *Patrologia Latina* (latine)

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 819197
* GND: 1035517701
* LCCN: nr/89/18094
* VIAF: 17070771
* ISNI: 0000 0000 6145 8403
* SUDOC: 193086530
 |
La **Moskeo Omar Ibn Al-Ĥattab** (hispane *Mezquita de Omar Ibn Al-Jattab*) estas moskeo en Maicao, La Guajira, Kolombio. Ĝi estas la tria plej granda moskeo en Latin-Ameriko. Ĝi estas surloke konata kiel "La Mezquita" ("La Moskeo"), pro tio ke ĝi estas la sola moskeo en la regiono. Kune kun lernejo Dar Alarkan, ili estas la centroj de la islamaj fido kaj kulturo en la regiono. La moskeo estis konstruita la  17-an de septembro 1997(nun 1997-09-17) kaj nomita laŭ la dua sunaisma kalifo Umar ibn al-Ĥattab. Ĝi estis dezajnita de la irana arĥitekto Ali Namazi, konstruita de la konstruinĝeniero Oswaldo Vizcaino Fontalvo, uzante italan marmoron por ĝia konstruado. Ĝi povas enteni pli ol 1 000 homoj.

Interno
-------

En la enirejo estas granda malferma halo dekoraciita de enkadrita araba kaligrafio. Pluen, estas alia halo, pli granda ol la unua, uzata de viroj por preĝi. Estas ankaŭ tie kie ili kunvenas por fini tempon de fastado. La plafono de tiu ĉambro havas dekorajn gravuraĵojn. Direkte al Mekko estas loko uzata de virinoj por preĝi, superstaranta kaj preterrigardanta la porviran halon. La minareto superas la suprajn partojn de la strukturo.

Sub la granda ŝtuparo eliranta el la moskeo estas ĉambro por prizorgi la forpasintojn antaŭ ol iliaj restaĵoj estas portitaj al la loka islama tombejo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* La mezquita de Maicao (Colombia) cumple diez años, 16 septembro 2007
* Foto Panoramio Arkivigite je 2016-10-09 per la retarkivo Wayback Machine

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Mosque of Omar Ibn Al-Khattab en la angla Vikipedio.*
Moskeo de Fatih.
La **Moskeo de Fatih** (turke *Fatih Camii*, "Moskeo de la Konkeranto") estas otomana moskeo en la distrikto Fatih de Istanbulo, Turkio. La origina moskeo de la loko estis konstruita inter 1463 kaj 1470 sur la loko de la Preĝejo de la Sanktaj Apostoloj. Ĝi estis ege damaĝita en 1766 peo tertremo kaj estis rekonstruita en 1771 laŭ diferenca desegno. Ĝi estas unu el la plej grandaj ekzemploj de Otoman-islama arkitekturo en Istanbulo kaj reprezentas gravan etapon en la disvolvigo de klasika otomana arkitekturo. Ĝi estas nomita laŭ la otomana sultano Mehmedo la Konkeranto, konata en turka kiel Fatih Sultan Mehmed, nome otomana sultano kiu konkeris Konstantinopolon en 1453, kiu poste iĝos Istanbulo.

La madraso Sahn-ı Seman, grava centro por studo de variaj tradiciaj islamaj sciencoj kiel teologio, juro, medicino, astronomio, fiziko kaj matematiko, estis parto de la Moskeo Fatih kaj estis fondita de la persa astronomo Ali Kuŝĝi kiu estis invitita de Mehmed al lia kortego en Istanbulo.

Bildaro
-------

* Okcidenta flankoOkcidenta flanko
* InternoInterno
* PlafonoPlafono
* InternoInterno
* KupolojKupoloj
* OrnamadoOrnamado
* FiŝokuloFiŝokulo
* MoskeanojMoskeanoj
* KortoKorto

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de moskeoj
* Otomana arkitekturo

Bibliografio
------------

* Babinger, Franz (1992). Mehmed the Conqueror and His Time. Bollingen Series 96. Tradukita el germana de Ralph Manheim kaj eldonita de William C. Hickman. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. ISBN 0-691-09900-6. OCLC 716361786.
* Cruikshank, Dan (1996). Sir Banister Fletcher's A History of Architecture. Architectural Press. ISBN 0-7506-2267-9.
* Freely, John (2000). Blue Guide Istanbul. W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-32014-6.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 702162
* LCCN: no2019068621
* VIAF: 7230155769099727880006
 |
En 2000.
La **moskeo de Rustem Paŝa** (turke *Rüstem Pasha Camii*) estas moskeo de la otomana imperio en Hasırcılar Çarşısı en la distrikto Eminönü, Istanbulo, Turkio.

La moskeo estis desegnita de la imperia arkitekto Mimar Sinan por la Granda Veziro Damat Rustem Paŝa (edzino de unu de la filinoj de Sulejmano la 1-a, nome la sultanino Mihrimah). La konstruado ekis en 1561 kaj finiĝis en 1563.

Arkitekturo
-----------

### Ekstero

La moskeo estis konstruita sur alta teraso super komplekso de vendejoj kies lupagoj estis intencitaj por subteni finance la elspezojn de la moskeo. La internaj ŝtuparoj permesas aliron al ampleksa korto. La moskeo havas duoblan portikon kun kvin areoj sub kupolo sur kiu estas ampleksa teraso subtenita per strio da kolonoj.

### Interno

La interno famas pro la kvanto kaj kvalito de la azuleĥoj de İznik kiuj reprezentas grandan varion de floraj kaj geometriaj bildoj. Tiuj azuleĥoj ne nur kovras la murojn de la portiko sed ankaŭ la mihrabon, la minbaron, la murojn, la kolonojn kaj la eksteran portikon. Tiuj azuleĥoj krom la tipan bluan koloron montras la uzadon de tomat-ruĝan koloron karakteran de la frua periodo de Iznik (1555-1620), kaj neniu alia moskeo en Istanbulo havas tiom abundan uzadon de tiaj azuleĥoj.

La plano de la konstruaĵo estas esence oklatero enmetita en ortangulo. La cetero de la granda ĉefa kupolo ripozas sur kvar duon-volboj en la diagonaloj de la konstruaĵo. La arkoj de la volbo ripozas sur kvar oklateraj pilieroj nome po du norde, kaj po du sude. Norde kaj sude estas la koridoroj apogitaj sur la pilieroj kaj sur la malgrandaj kolonoj de marmoro kiu estas inter ili

Bildaro
-------

* Arkoj.Arkoj.
* Azuleĥoj.Azuleĥoj.
* Azuleĥoj.Azuleĥoj.
* Azuleĥoj.Azuleĥoj.
* Vido de la interno.Vido de la interno.
* Vido de la interno.Vido de la interno.
* Mihrabo.Mihrabo.

Notoj
-----

1. ↑   Rogers, Sinan, pp. index
2. ↑   Faroqhi, Subjects of the Sultan.
3. 1 2  Freely, Blue Guide Istanbul
4. ↑  Denny, Iznik: The Artistry of Ottoman Ceramics

Bibliografio
------------

* Denny, Walter B. (2005). Iznik: The Artistry of Ottoman Ceramics. Thames & Hudson. ISBN 0-500-51192-6.
* Faroqhi, Suraiyah (2005). Subjects of the Sultan: Culture and Daily Life in the Ottoman Empire. I B Tauris. ISBN 1-85043-760-2.
* Freely, John (2000). Blue Guide Istanbul. W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-32014-6.
* Necipoğlu, Gülru (2005). The Age of Sinan: Architectural Culture in the Ottoman Empire. London: Reaktion Books. ISBN 978-1-86189-253-9.
* Rogers, J.M. (2007). Sinan: Makers of Islamic Civilization. I B Tauris. ISBN 1-84511-096-X.

* Moskeo de Rustem Paŝa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Moskeo de Rustem Paŝa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698617
* GND: 4233186-9
* LCCN: nr2003011466
* VIAF: 128305390
 |
**Moses Schreiber** [ŝrejber], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj variaj ortografioj liaj nomvariantoj *Schreiber Mózes, Szófer Mózes, Chaszam Szófér* estis unu el la gvidaj ortodoksaj rabenoj de eŭropa judismo en la unua duono de la 19-a jarcento kun germana deveno. Li vivis 41 jarojn en Hungara reĝlando.

Moses Schreiber naskiĝis la  24-an de septembro 1762(nun 1762-09-24) en Frankfurto ĉe Majno, li mortis la 3-an de oktobro 1839 en Pressburg (Hungara reĝlando Aŭstra Imperio, nuntempa Bratislavo en Slovakio).

Biografio
---------

Moses Schreiber en sia aĝo eklernis en jeŝivo en sia naskiĝurbo, poste en la lernojaro 1776 en alia jeŝivo en Majenco. En 1783 li iĝis rabeno en Proßnitz, poste en Straßnitz (ambaŭ Ĉeĥio, Aŭstra Imperio). En 1798 li establis lernejon en Nagymarton (jam en Hungarlando). En 1806 li estis elektita rabeno de Pressburg, kie li fondis jeŝivon faman tutmonde kun daŭre 500 lernantoj. Centoj de tiuj lernantoj iĝis la rabenoj de la hungara judismo. Li estis instruisto por miloj kaj potenca kontraŭulo de la reforma movado en judismo. Li edziĝis en 1787, li vidviĝis sen idoj en 1812. En la sekva jaro li denove edziĝis, lia nova edzino naskis tri filojn kaj ok filinojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Dank-Predigt nach überstandener Choleragefahr, gehalten in habräischer Sprache* (1832)
* *Chaszam Szófér* (6 partoj, respondoj, 1855-1864)
* *Sirász Mose* (poemoj, religiaj kantoj, 1857)
* *Cavoosz Móse* (instruoj, 1863)
* *Tórász Móse* (komentoj, 1879-1895)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare
* dateno hungare

Referencoj
----------


* Moses Schreiber en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Moses Schreiber en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839221
* GND: 120148552
* LCCN: n95024950 n83066204, n95024950
* VIAF: 34556776
* ISNI: 0000 0001 0653 7480
* LIBRIS: 268455
* SUDOC: 033885338
* BNF: 124696784
* NKC: js2010612921
 |



* Portalo pri Biografio
La centra turo de la moskeo.
La **Moskeo de Ĝingerejber** aŭ simple **Ĝingerejber** (*Masĝido*) de Timbuktuo estas fama lernejo de Malio, konstruita en 1327. Ties dezajno estas atribuita al la arkitekto granada Abu Haq Es Saheli kiu ricevis 200 kg (40.000 mitkaloj) de oro el la *mansa* (*imperiestro de Malio*) Musa. Ĝi estas ankaŭ madraso.

Escepte pri malgranda parto de la norda fasado, kiu estas farita el kalkoŝtono, la Moskeo de Ĝingerejber estas konstruita el tero kaj organikaj materialoj kiaj fibroj, pajlo kaj ligno. Ĝi havas tri internajn tribunojn, dudekkvin liniojn de pilieroj ordigitaj oriente-okcidente, spaco por preĝado kun enhavkapablo por 2.000 personoj kaj du minaretoj.

Ĝingerejber estas unu de la tri madrasoj kiuj komponas la aron de la Universitato de Sankore. Ĝi estis enmetita en la listo de la Monda heredaĵo de la Unesko en 1988, kun la moskeo de Sidi Jahja kaj la moskeo de Sankore. En 1990 ĝi estis konsiderata endanĝerigita pro la sabloŝtormoj, pro kio oni planis projekton por la restaŭrado kaj rehabilitado de la moskeo kiu ekis en junio de 2006, financita de la *Aga Khan Trust for Culture*, pere de la Helpoprogramo al Historiaj Urboj.

Referencoj
----------

1. ↑  Manuel Pimentel. El arquitecto de Tombuctú. Barcelona, 2008. ISBN 9788492801114
2. ↑    Report of the World Heritage Committee, Twelfth Session, 23-a de decembro de 1988, alirita en la 9-a de aprilo 2007 UNESCO Convention Concerning the Protection of World Cultural and Natural Heritage doi=SC-88/CONF.001/13 angle
3. ↑    Report of the World Heritage Committee, Fourteenth Session, paĝoj 17-18 doi=CLT-90/CONF.004/13 9-a de aprilo 2007, alirita en la 12-a de decembro de 1990, UNESCO Convention Concerning the Protection of World Cultural and Natural Heritage, angle
4. ↑   Arkivigite je 2020-07-07 per la retarkivo Wayback Machine La Cité des 333 saints abrite de nombreŭ chantiers de modernisation, alirita en la 9-a de aprilo 2007, Afribone Mali SA, franca.
**Aĵmano** (arabe عجمان‎‎, angle *Ajman* laŭ alia transskribo **Aǧmān**) estas urbego, marborda havenurbo, ĉefurbo de la emirlando Aĵmano, en Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj.

|  |  |
| --- | --- |
| Moskeo en Aĵmano ĉe la maro | Aerpanoramo pri la haveno de Aĵmano |

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Supermara alteco: 3 m
* Loĝantaro: 238 000 en 2010
* Horzono: UTC +4
* Telefonkodo: (+971) 06

Geografio
---------

Aĵmano situas laŭ marbordo de la Persa Golfo. Dubajo troviĝas en distanco de 24 kaj la urbo Abu-Dabio 151 km.

Nubskrapulo en Aĵmano
loka plaĝo
Mapo de la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, kie Aĵmano estas videbla laŭ la marbordo

Historio
--------

Laŭ traktato inter Britio kaj ŝejko de Aĵman subskribita en 1820 Aĵman estis agnoskita aŭtonoma ŝtato. Post jardekoj la traktato etendiĝis ankaŭ al la maro antaŭ Aĵman. Por malhelpi turkan kaj francan interesojn la nova interkonsento en 1892 tenis la emirlandon en manojn de Britio. En 1968 Britio anoncis retiriĝon, intertraktadoj komenciĝis. La britoj foriris en 1971 kaj la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj naskiĝis. Aĵmano reprezentas pli ol 90% de la populacio de la emirlando.

Ekonomio
--------

Ekonomie Aĵmano estas la plej malriĉa membro de la Emirlandoj. Depost 1900 proksimume 40 fiŝkaptistaj ŝipetoj funkciis en la maro, aliaj okupiĝis pri daktilopalmoj. De 1961 ĝis la fruaj 1970-aj jaroj la pli nova grava enspezo estis vendado de poŝtmarkoj. En 1972 la Emirlandoj transprenis poŝtmarkan negocon. Nuntempe Aĵmano estas loko de pluraj banko, vendejegoj kaj luksaj hoteloj. Ĉe la haveno oni produktas modernajn ŝipojn, tio estas tutmonde signifa.

Trafiko
-------

Aĵmano havas flughavenon ĉe la najbara urbo (12 km). La internacia flughaveno troviĝas 60 km. La haveno apartenas al la signifaj havenoj de la Persa Gofo.

Klimato
-------

Aĵmano havas varman dezertan klimaton. En la jaro pluvas resume iom malpli ol 100 mm. Inter majo-septembro ne pluvas, inter decembro-marto pluvas plejparto de la pluvo. La averaĝa temperaturo varias inter 22-33 °C. La someroj estas ekstreme varmaj (pli ol 40 °C).

Vidindaĵoj
----------

* nacia muzeo
* ruĝa fortikaĵo
* moskeoj

Marbordo ĉe Aĵmano

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (arabe, jen arkivigite)
* informoj pri Aĵmano en la Brita Enciklopedio (angle)

Akademio en Aĵmano
Lanĉo de Minuteman II ĉe Vandenberg
**LGM-30 Minuteman** estas usona trietaĝa interkontinenta balistika raketo, kapabla porti nuklean armilon, produktita de Boeing. ĝi estas ekipita per nuklea kapo kaj estas kerno de la usonaj raketaj fortoj.

Ĝi havas propran aŭtomatan direktan sistemon, pelita per solidaĵo.

La unua lanĉo de Minuteman-1 okazis la 15-an de septembro 1959, Minuteman-2 la 24-an de septembro 1964 kaj Minuteman-3 la 16-an de aŭgusto 1968. Minuteman-1 kaj -2 estas ne plu uzata, sed Minuteman-3-raketoj restas batalkapablaj ĝis 2020. Oni produktis el tiu tipo ekde 1977 plurmilojn.

Teknikaj datenoj de Minuteman II
--------------------------------

* Maks. altiĝo: 1.300 km
* Starta ŝovforto: 780 kN
* Starta maso: 33.014 kg
* Diametro: 1,80 m
* Longo: 18,23 m
* larxgo kun flugiloj: 1,80 m
* Maso de eksplodkapoj: 680 kg
* Atingopovo: 12.600 km
* Nombro de eksplodkapoj: 1
* Eksplodaĵo: W56 (eksplodforto 1.200 kT TNT)
* Maks. rapido: 29.030 km/h

Eksteraj ligiloj
----------------

* LGM-30 Minuteman en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio LGM-30 Minuteman en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 
*
**Ábrahám Sámuel Szófér** [ŝAmuel sOfEr], konata ankaŭ **Kszáv Szófér** [ksAv], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szófér Ábrahám Sámuel** estis unu el la gvidaj hungariaj rabenoj de la hungara judismo en la dua duono de la 19-a jarcento. Lia patro estis Moses Schreiber.

Ábrahám Sámuel Szófér naskiĝis la  11-an de februaro 1815(nun 1815-02-11) en Pozono (konata ankaŭ *Pressburg,* (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la 30-an de decembro 1871 en Pozono.

Biografio
---------

Ábrahám Sámuel Szófér unue studis de alia rabeno, poste de sia patro kaj li iĝis unu el la elstaraj studentoj en la jeŝivo. Li kontribuis sian unuan verkon en la aĝo de 14 kaj korespondis kun gravaj judoj en la aĝo de 17. Li estis unue rabeno de Győr jam kun tutlanda konateco, poste li transprenis la jeŝivon en sia naskiĝurbo. Tiu lernejo kulminis ĝuste dum sia gvidado. En la aĝo de dek ok en 1833 li geedziĝis, lia edzino naskis dek geinfanojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Kszáv Szófér* (kvarvoluma respondkolekto publikigita inter 1873 kaj 1894)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio germane

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839516
 |



* Portalo pri Biografio
**Richard HUSS** (naskiĝis la 2-an de februaro 1885 en Hungara reĝlando en Beszterce (nun en Rumanio), mortis la 14-an de februaro 1941 en Debreceno) estis lingvisto, filologo.

Biografio
---------

Richard Huss apartenis al la germana minoritato. Li studis en la universitatoj de Vieno kaj Strassburg, poste en Marburg an der Lahn por studadi la laborojn de la germana lingvoatlaso. En 1907 li estis privatprofesoro en Strassburg, en jaroj de 1908-1910 en Nancy, en 1911 germanlingva lektoro en la universitato de Bordeaux. 

En 1912 li estis privatprofesoro de la Universitato de Koloĵvaro pri la stato de la lingvoatlaso. En 1913 li estis eksterordinara profesoro de la reformita kolegio, de 1914 ordinara profesoro, poste de 1918 publika ordinara profesoro de la universitato de Debreceno. 

Li havis la koncepton, ke la saksoj de Transilvanio devenas el Luksemburgo. Li estis vicprezidanto de la *Ungarländische Deutsche Volksbildungsverein* en 1934-35, kunulprezidanto de la *Volksdeutsche Kameradschaft* en 1935-38, eldonisto de *Deutschen Volksboten*.

Verkoj
------

* *Vergeleichende Lautlehre des Siebenbürgisch-Moselfrankisch-Ripuarischen mit den moselfrankischen und wallonischen Mundarten* (Nagyenyed-Nagyszeben, 1908);
* *Az erdélyi német nyelvjárás tanulmányozás mai állása* (Bp. 1913);
* *Der Name der Germanen* (Debrecen, 1924).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Mosoni Duna** [MOŝoni DUna] estas riverbrako debranĉigita de Danubo proksime de la slovaka-hungara-aŭstra lim-triopo.

Mosoni Duna fotita en 2013
Ĝia nomo hungare signifas
"Danubo de Moson".

La plena longo estas 125 km, el tio 121,5 km estas en Hungario, la restinta en Slovakio. Ĝi fluas tra la departemento Győr-Moson-Sopron.

La urbo Mosonmagyaróvár situas ĉe la supra triono de Mosoni Duna.
Tie enfluas an ĝin la rivero Lajta (en Aŭstrio: *Leitha*).

La dua granda urbo ĉe Mosoni Duna estas Győr, kie kunfluas Mosoni Duna, Rába kaj Rábca. Oriente de Györ la kuniĝintaj riveroj enfluas en Danubon.

Komunumoj laŭ la maldekstra flanko: Dunakiliti - Feketeerdő – Mosonmagyaróvár – Halászi – Máriakálnok – Kimle – Darnózseli – Hédervár – Dunaszentpál – Dunaszeg – Győrladamér – Győrzámoly – Győrújfalu – Győr – Vének.

Komunumoj laŭ la dekstra flanko: Bratislavo-Čunovo – Rajka – Bezenye – *Mosonmagyaróvár* – Kimle - Mecsér – Kunsziget – *Győr*.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Mosoni Duna en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mosonszentmiklós** (moŝonsentmikloŝ) estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Mosonmagyaróvár. El la loknomo oni rekonas Sankta Nikolao.

Blazono de Mosonszentmiklós

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9154
* Telefonprefikso: 96
* Areo: 31  km²
* Loĝantaro: 2490.

Situo
-----

Mosonszentmiklós situas sur ebenaĵo flankovoje inter Győr, Csorna kaj Mosonmagyaróvár. La aŭtoŝoseo M1 kaj fervojo inter Budapeŝto kaj Vieno estas ne tro for.

Historio
--------

En 1919 aldoniĝis al Aŭstrio malvasta koridoro, nomata Burgenland el Hungario, kiu estas tie pli vasta. La vilaĝo situis pli proksime al la landlimo.

Vidindaĵo estas sur holmo la romkatolika preĝejo kune kun 2 apudaj kapeloj.

Famuloj
-------

En Mosonszentmiklós naskiĝis monaĥo Damján György Vargha.

Komunumoj pri Sankta Nikolao en Hungara reĝlando
------------------------------------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Búrszentmiklós | Csíkszentmiklós | Detrekőszentmiklós | Dunaszentmiklós |
| Fertőszentmiklós | Garamszentmiklós | Hegyközszentmiklós | Káposztásszentmiklós |
| Kunszentmiklós | Magyarszentmiklós | Mosonszentmiklós | Nagyszentmiklós |
| Németszentmiklós | Rábaszentmiklós | Székelyszentmiklós | Szentmiklós |
| Szigetszentmiklós | Tápszentmiklós | Tarnaszentmiklós | Tiszaszentmiklós |
| Tornyiszentmiklós | Törökszentmiklós |  |  |

* Kategorio Mosonszentmiklós en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mosonszolnok** [moŝonsolnok] estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Mosonmagyaróvár. 

Preĝejo en Mosonszolnok
Domoj en Mosonszolnok

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9245
* Telefonkodo: 96
* Areo: 44  km²
* Loĝantaro: 1580.

Geografio
---------

Mosonszolnok situas sur ebenaĵo laŭfervoje inter Csorna kaj Hegyeshalom. Flankovoje Mosonmagyaróvár estas proksime.

Historio
--------

Post la kontraŭturkaj militoj la vilaĝo senhomiĝis, germanoj refondis ĝin. Parenco de Maria Tereza saksa princo **Albert** Kazimiro fondis tie elstaran agrokultivan centron. Ekstera parto **Albertkázmérpuszta** gardas ankaŭ nun lian nomon. En 1919 aldoniĝis al Aŭstrio malvasta koridoro el Hungario, kiu estas tie pli vasta. La vilaĝo trovis sin ĉe la limo, eĉ Albertkázmérpuszta estas ĝuste ĉe la limo. En 1946 la germanoj estis devige forigitaj al Germanio, la vilaĝo preskaŭ senhomiĝis. Konstruiĝis Fera kurteno, la kontrolado estis rigora. En 1989 Fera kurteno nuliĝis, eble la vilaĝo denove prosperos.

Vidindaĵoj
----------

* Preĝejo Margareta de Antioĥio (Mosonszolnok)

Famuloj
-------

En Mosonszolnok naskiĝis inĝeniero Béla Barlai.
**Simon Schreiber** [ŝimon ŝrejber], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj ortografio **Schreiber Simon** aŭ alinome **Szófér Simon** [sOfEr] estis hungaria judarabeno, politikisto. Lia patro estis Moses Schreiber, lia frato estis Ábrahám Sámuel Szófér.

Simon Schreiber naskiĝis la  18-an de decembro 1820(nun 1820-12-18) en Pozono (konata ankaŭ Pressburg, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la 25-an de marto 1883 en Krakovo (Aŭstrio-Hungario, nuntempe en Pollando).

Biografio
---------

Simon Schreiber estis edukita en la jeŝivo de sia patro. En 1842 li iĝis rabeno de Nagymarton, en 1857 de Pápa kaj en 1860 de Krakovo. Li iĝis la plej elstara gvidanto de la ortodoksaj judoj de Galicio en religiaj same kiel en sekularaj aferoj. Li senkompromise kontraŭbatalis ĉiujn reformklopodojn de la klerismo. Lia reputacio por prudento en sekularaj aferoj estis tia, ke en 1879 li estis elektita membro de la Aŭstria Parlamento. Li abdikis en 1881 pro malsano. En 1880 Schreiber fondis hebrean gazeton, kiu daŭre aperis ĝis 1905 en Lemberg.

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio germane
* biografio germane

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839522
 |



* Portalo pri Biografio
La **Unuiĝo de Progresemaj Fortoj**, en franca *Union des forces progressistes* (UFP), estis maldekstra politika partio en Kebekio, Kanado el 2002 ĝis 2006.

La *Union des Forces Progressistes* (UFP) estis formita en 2002 pro la deziro unuigi la maldekstrulojn de Kebekio en unu politika partio. Four parties merged to form the Union:

* La *Rassemblement pour l'alternative progressiste* (RAP),
* La *Partio de la Demokratia Socialisto* (PDS), iam la Nova Demokratia Partio de Kebekio
* La Kommnista Partio de Kebekio (PCQ), kaj
* La kebekia membraro de la Internaciaj Socialistoj.

La 5an de Novembro 2005, delegitoj de UFP voĉdonis unuanime favore al kunigo kun la partio *Option citoyenne*, nome movado estrita de Françoise David. La fonda kongreso de la nova partio okazis la 4an de Februaro 2006 kaj rezultis en la formado de nova partio, nome Kebekio solidara.

Referencoj
----------

1. ↑  David, Françoise.  (2011) *De colère et d’espoir*. Montréal: Éditions Écosociété, p. 83.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 710040
 |
**Gábor ZÁBORSZKY** [zAborski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Záborszky Gábor** estis hungara pentristo, grafikisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto, membro de Hungara Belarta Akademio (2007).

Gábor Záborszky  naskiĝis la 17-an de aprilo 1950 en Budapeŝto kaj mortis la 11-an de januaro 2023.

Biografio
---------

Gábor Záborszky akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1974, poste samloke li plulernis 2 jarojn. Liaj plej gravaj instruistoj estis György Kádár, Ignác Kokas kaj Imre Kocsis. Inter 1977-1980 li havis stipendion. Li instruis en industriarta mezlernejo (1980-1989), poste en Industriarta Altlernejo ĝis 1995. En 1994 kaj 1996 li ricevis germanajn stipendiojn. Li ofte kreis pentraĵojn, kiuj reliefas. Liaj aliaj artaĵoj estas muldaĵoj el paperaj pastoj. Li ricevis 3 premiojn inter 1982-2006.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Budapeŝto (1976, 1985, 1993, 2005, 2011)
* Varsovio (1977, 1980)
* Stokholmo, (1981)
* Romo (1992)
* Győr (2001)

El kolektivaj ekspozicioj
-------------------------

* Budapeŝto (1978, 1981, 1987, 1992, 2004, 2009)
* Parizo (1978, 1982)
* Miskolc (1979-1991)
* Kioto (1980, 1985)
* Venecia Bienalo (1980)
* Munkeno (1987)
* Varsovio (1998)
* Bukareŝto (2007)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Hull a hó
* Pokol kapuja
* Zuhatag
* A közép keresése
* Bálna

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 619436
* GND: 121633632
* LCCN: n98095998
* VIAF: 69789937
* ISNI: 0000 0000 7866 0042
* SUDOC: 073709735
 |