recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Santa María de los Ángeles** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Santa María de los Ángeles. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 081.

Geografio
---------

**Santa María de los Ángeles** apartenas al la regiono Norte kiu situas en la nordo de la subŝtato Jalisco (tiu regiono preskaŭ ne havas ligojn kun la aliaj regionoj; ĝi situas tre insule). Al tiu regiono apartenas 10 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3687 loĝantojn. El tiuj estis 1696 viroj kaj 1991 virinoj. La komunumo havas surfacon de 284,94 km². La meza alteco estas 1700 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19,2 C. En la komunumo estas 611,6 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1278 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1156 scipovis legi kaj skribi kaj 119 viroj estis analfabetoj. Do 9.31 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1513 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1338 sciis legi kaj skribi kaj 169 virinoj estis analfabetoj. Do 11,17 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Santa María de los Ángeles vivis 3732 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 3 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,08 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa María de los Ángeles[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Ekstero de la sinagogo.
Interno de la sinagogo. La **Granda sinagogo** troviĝis en la turingia ĉefurbo Erfurto de 1884 ĝis 1938.

Historio
--------

Post la enkorpigo de Erfurto al Prusio en 1815 resetlis pli granda nombro da judoj. Komence la komunumo starigis la t.n. Malgrandan sinagogon malantaŭ la urbodomo, kiu ekde la la mezo de la 19-a jarcento jam iĝis tro malspacabunda.

Pro tio oni akiris grundon ĉe la hodiaŭa *Juri-Gagarin-cirkla bulvardo* (tiama adreso: Kartäuserring nr. 14). Tie konstruitis inter 1882-84 sinagogo kun historiisma kupolo. Planis la konstruaĵon la frankfurta arkitekto Siegfried Kusnitzky, la projektinto de la famekonata Börneplatz-sinagogo en la hesa grandurbo. Konsekro fariĝis en la 4-a de septembro 1884 fare de la rabenoj Theodor Kroner kaj Dr. Karo. La ejo havis ĉ. 500 sidlokojn kaj estis bunte ornamita. Antaŭis tion akraj kvereloj pri enstalo de orgeno. Rezulto estis dissplitiĝo de la komunumo: parto komencis diservojn aliloke, ekster la en siaj okuloj tro reformema sinagogo.

Problemoj
---------

Dum la sekvintaj jardekoj la sinagogo funkciadis bone. Sed jam la 1920-ajn jarojn oni raportis pri profanadoj kaj malsanktigoj de la loko, kiu detruitis en 1938 dum la Kristala nokto. Oni devigis la judan komunumon pagi mem la kostojn por la malkonstruo de la forbrulita ruino kaj la ĉirkaŭbarigo de la grundo. En 1939 la urbo ekposedis ĝin kaj konstruis sur ĝi en 1940 deponejeton por koakso.

Post la Dua mondmilito oni konstruis samloke la Novan sinagogon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sinagogo granda de Erfurto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bildoj de la pereinta sinagogo.
* El la historio de la sinagogo.
La **sinagogo** en Târgu Mureș estas impona religia konstruaĵo de la urbo.

Historio
--------

En la iama hungara urbo Marosvásárhely (nun Târgu Mureș) la judoj konstruis preĝdomon en la 19-a jarcento. La nun videbla sinagogo por la sendependa rito konstruiĝis inter 1899-1900. En 1944 germanaj kaj hungaraj faŝistoj deportis la judan loĝantaron al Aŭŝvico. Post la 2-a mondmilito dum dominado de Rumanio iom da judoj elmigris al Palestino. La konstruaĵo estis iomete renovigita en 1970, 1975, 1985, poste en 2000 ĝi plene renoviĝis. Sur la muro oni metis memortabulon pri la holokaŭsto.

la sinagoga fasado

Konstruaĵo
----------

La eklektika sinagogo situas sola en korto laŭ la strato. La fasado havas 3 partojn kun po 1 enirejo, sed la meza enirejo estas triparta arkado. Pli supre granda rondfenestro dominas, supre estas surskribo: „*Mia domo estas nomata domo de preĝado por ĉiuj popoloj!*". Ankaŭ ĉe la flankaj partoj po unu rondfenestro estas videbla. Pli supre estas po unu turo. En la centro de la konstruaĵo granda kupolo etendiĝas. Interne sur la teretaĝo por la viroj estas 314, sur la unua etaĝo por virinoj 238 sidlokoj troviĝas. La plafono estas riĉe pentrita per steloj. 
  

* Kategorio Sinagogo en Târgu Mureș en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
**Sinevir** (ukraine *Синевир*, hungare *Alsószinevér* [alŝOsinevEr]) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja.

Bazaj informoj
--------------

* 48° 29′ 48″ N 23° 36′ 52″ O﻿ / ﻿48.49667 °N, 23.61444 °O﻿ / 48.49667; 23.61444 (mapo)Koordinatoj: 48° 29′ 48″ N 23° 36′ 52″ O﻿ / ﻿48.49667 °N, 23.61444 °O﻿ / 48.49667; 23.61444 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 659 m
* Loĝantaro: 4800
* Poŝtkodo: 90041
* Telefonprefikso: 03146

Situo
-----

Sinevir situas en valo de rojo.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1604 en formo *"Zynever"*. En 1910 vivis en Alsószinevér 2857 loĝantoj, (2373 rutenoj, 412 germanoj, 171 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Sinevir. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Miĵgirja en Transkarpatio
Sinevirska Poljana

Bazaj informoj
--------------

**Sinevirska Poljana,** ukraine **Синевирська Поляна,** ruse **Синевирськая Поляна** (sinjevirskaja poljana), hungare **Felsőszinevér,** estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Miĵgirja. La hungaroj uzis ankaŭ la nomon *Szinevérpolyána*.

* 48° 34′ 48″ N 23° 41′ 24″ O﻿ / ﻿48.58000 °N, 23.69000 °O﻿ / 48.58000; 23.69000 (mapo)Koordinatoj: 48° 34′ 48″ N 23° 41′ 24″ O﻿ / ﻿48.58000 °N, 23.69000 °O﻿ / 48.58000; 23.69000 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 818 m
* Loĝantaro: 1350
* Poŝtkodo: 90040
* Telefonprefikso: 3146
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Sinevirska Poljana situas sub monto 1707 m-ojn alta, en valo de rivereto, laŭ traira flankovojo. Miĵgirja troviĝas 18 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el la 17-a jarcento. En 1910 loĝis en Felsőszinevér 1013 da homoj, plejparte rutenoj. Ĝis 1920 Felsőszinevér apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon **Karpata Ukrainio**. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Felsőszinevér/Sinevirska Poljana. Ekde 1945 Sinjevirskaja Poljana apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------

* greko-katolika ligna preĝejo omaĝe al **Redempto**
* Nacia parko
* lago 22 m-ojn profunda, super marnivelo 989 m-ojn longa, plej granda en Transkarpatio, ŝatata feriejo
* muzeo pri flosistoj
La naĝisto Joseph Schooling (jen en bildo de 2015) en Rio 2016, tiam 21-jaraĝa*, akiris la unuan  ormedalon por Singapuro*
**Singapuraj sportistoj** unue en 1948 partoprenis **olimpikon** - ekde tiam oficiala singapura teamo partoprenas la somerajn olimpikojn, kaj ne maltrafis eventon ekde tiam, krom en 1964, kiam la sportistoj unufoje partoprenis en la teamo de Malajzio, kaj en la Somera Olimpiko 1980, kiam la teamo aliĝis al bojkoto de la ludoj en protesto pri la invado de armeaj unuoj Sovetunio je Afganion fine de 1979. En vintraj olimpikoj nur unufoje estis singapura partoprenanto: en 2018 unusola sportistino konkuris en mallongdistanca rapidsketado, sed ne atingis medalon. Tamen en la someraj olimpikoj la teamoj ne estas sensukcesaj: ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, la teamo sume atingis  oran,  2 arĝentajn kaj  2 bronzajn medalojn. Laŭ tiu stato ĝi havis modestan **102**-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj. Estis la naĝisto Joseph Schooling en Rio 2016, tiam 21-jaraĝa, kiu akiris la unuan ormedalon por Singapuro.

La Singapura Nacia Olimpika Komitato (ĉine 新加坡奧林匹克理事會, angle *Singapore National Olympic Council*) kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1947 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato sekvajare. 

centra

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo (angle)

Vidu ankaŭ
----------

* Suma medaltabelo de ĉiuj olimpikoj
Sinkoponto.
**Sinkponto** estas tipo de movebla ponto kiu malsuprenigas la pontan platformon sub la akvonivelo por permesi, ke navigtrafiko uzu la akvovojon. Tio diferencas el liftoponto aŭ tabloponto, kiuj funkcias per levado de la pontovojo. Du sinkopontoj ekzistas ĉe la Korinta Kanalo en Grekio, po unu ek ĉiu pinto, nome en Istmia kaj Korinto. Ili malsuprenigas la centran longon ĝis 8 metroj sub la akvonivelo kiam ili permesas la vojon al la ŝipoj kiuj trairas la kanalon.

La ĉefa avantaĝo de la sinkoponto super la simila liftoponto estas ke ne estas strukturo super la ŝipkanalo kaj tial ne estas altolimigo al la ŝiptrafiko. Tio aparte gravas por la navigantaj ŝipoj. Aldone, la manko de supra strukturo estas konsiderata estetike plaĉa, simile kunhavata kun la Ĉikago-stila baskula ponto kaj la tabloponto. Tamen, la strukturo de la sinkoponto limigas la grandon de la ŝipoj en la akvovojo.

La termino "sinkoponto" estas foje aplikata ankaŭ al nemovebla ponto kiu estas desegnita por rezisti subakvigon kaj fortajn akvofluojn kiam la akvonivelo plialtiĝas. Tia ponto estas pli propre nomita "malaltakva ponto".

Notoj
-----

1. ↑   Moore, Richard (Februaro 1990). Fodor's 90 Greece. Fodor's Travel Publications. p. 152. ISBN 9780679017721.

* Kategorio Sinkponto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 793807
 |
En biologia nomenklaturo **sinonimo** estas scienca nomo uzata pri taksono, kiu (nune) havas alian sciencan nomon; la termino havas iom malsimilan difinon en botanika kaj zoologia nomenklaturoj (ICBN kaj ICZN). Ekzemple, Karolo Lineo estis la unua kiu donis sciencan nomon laŭ la nune uzata sistemo de scienca nomenklaturo al la ordinara piceo, kiun li nomis *Pinus abies*. Tiu nomo ne plu estas uzata: ĝi estas nune sinonimo de la nuna scienca nomo *Picea abies*.

Malkiel sinonimoj en komunlingva kaj aliaj kuntekstoj, en biologia taksonomio sinonimo ne estas tute interŝanĝebla kun la nomo kies sinonimo ĝi estas. En taksonomio sinonimoj ne estas egalaj, sed havas malsaman statuson. Ĝenerale, por ĉiu ajn taksono kun preciza difino, pozicio kaj rango, nur unu scienca nomo estas konsiderata ĝusta je iu tempo kaj tiu ĝusta nomo estas determinata per apliko de la precizaj reguloj de nomenklaturo. Sinonimo estas ĉiam sinonimo de alia scienca nomo kaj ne povas ekzisti izole. Ĉar la ĝusta nomo de taksono dependas de taksonomia vidpunkto (kiu donas precipan difinon, pozicion kaj rangon), nomo kiun unu taksonomiisto konsideras sinonimo povas esti la ĝusta nomo de alia taksonomiisto (kaj inverse).

Sinonimoj povas aperi kie ajn kiam unu sama taksono estas priskribita kaj nomita pli ol unu fojon, sendepende. Ili povas aperi ankaŭ kie ekzistantaj taksonoj estas ŝanĝataj, same kiam specio estas movata al diferenca genro, aŭ kiam du genroj estas kunigitaj por iĝi unu, ktp.

Notoj
-----
**Ĉina Petrola & Kemiaĵa Korporacio** (angle *China Petroleum & Chemical Corporation*, ĉine : 中国紟活北产股作有限公司) aŭ **Sinopec** (angle: **Sinopec Limited**, ĉine: 中国石化, ĉine: 中国石化, tradicia ĉine : 國化匭: Zhōngguó Shíhuà) estas ĉina ŝtata korporacio de petrolo kaj tergaso situanta en Pekino. Sinopec estas komercita sur la borsoj de Honkongo (SEHK : **0386**), Ŝanhajo (SSE : **600028**), Novjorko (NYSE : **SNP**) kaj Londono (LSE : **SNP**). Ĝi estas la kvina plej granda firmao en la mondo laŭ enspezo.

Sinopec estas la ĉeffilio de Sinopec Group kiu estas la plej granda petrolo kaj gaskompanio en Azio. La firmao liveras 80% de la fuelbezonoj de Ĉinio .

Meze de 2014, la valoro de la firmao estis taksita je proksimume 114 miliardoj da dolaroj.

En 2020, Sinopec havis totalon de 52,000 internaciaj dungitoj troviĝita en 327 oficejoj tra 60 landoj kaj regionoj tutmonde.

Historio
--------

Sinopec en Honkongo
Sinopec en Hangĝoŭo, Ĝeĝjango
La fuelstacioj de Sinopec estas ofta vidaĵo sur la vojoj kaj riveroj de Ĉinio
**Sinopec Limited** estis establita kiel akcia unuo sub la Sinopec Grupo en februaro 2000. La firmao estis samtempe listigita sur la borsoj de Honkongo, New York, kaj Londono jam en oktobro de la sama jaro. Kaj proksimume ses monatojn poste, en junio 2001, ĝi ankaŭ estis listigita en la Ŝanhaja Borso.

Sinopec estas la plej granda naftrafinisto en Azio per rafina volumo. Ĝi produktas ĉirkaŭ kvaronon de la kvanto de kruda petrolo kompare kun PetroChina sed rafinas ĉirkaŭ 60% pli de ĝi .

Fine de 2006, Sinopec akiris la aktivaĵojn de "Shengli Petroleum" kiu enhavis grandan evoluintan lokan naftokampon por stabiligi la kvanton de alvenanta nafto.

En marto 2013, la firmao aĉetis 1.5 miliardojn USD da naftejoj ekster Ĉinio de la tegmentofirmao "Sinopec Group" .

En aŭgusto 2013, ĝi aĉetis 33% de "Apache Corporation" en Egiptio por 3.1 miliardoj da dolaroj .

Referencoj
----------

1. ↑  "Bonvenon al Sinopec." (angle)
2. ↑  New energy
3. ↑   Sinopec company prepares to produce green jet fuel | Biofuels International Magazine (en-US) (16 August 2012). Alirita 2021-10-22.
4. ↑  Agencies, , "Quick facts: Petrochina vs. Sinopec and CNOOC", *Chinavestor*, 26 September 2009.

 Arkivigite je 2012-03-17 per la retarkivo Wayback Machine
5. ↑  Charlie Zhu. "Sinopec to pay $1.5 billion for parent's oil, gas assets", *Reuters*, 25 March 2013.
6. ↑  Avik Das. "Apache sells Egyptian oil stake to Sinopec for $3.1 billion, forms global JV", *Reuters*, 30 August 2013.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sinopec en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Firmaa retejo (angla)
* Firmaa retejoenarkivigitaArkivigite je 2018-01-07 per la retarkivo Wayback Machine (ĉina)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 830943
* ISNI: 0000 0004 1793 5814
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Sins (stacidomo). |



 **Sins** estas komunumo en la Distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3740 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Sins situas en la suda parto de la distrikto. La komunumo etendiĝas de la bordo de la rivero Reuss en oriento ĝis la kresto de la montoĉeno Lindenberg en oriento. Ĝi konsistas krom el la kerna vilaĝo Sins mem el tuta serio da izolitaj vilaĝoj kaj setlejoj, nome Aettenschweil, Alikon, Fenkrieden, Holderstock, Meienberg, Reussegg kaj Winterhalden. La plej alta punkto de la komunumo troviĝas sur la monto Lindenberg je alteco de 751 m s.m. la plej malalta punkto ĉe la bordo de la rivero Reuss je 392 m s.m. La areo de la komunumo kovras 20,28 km², de kiuj 2,64 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,85 km² okupitaj de la setlejoj. La tuta resto servas por agrikulturo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Sins limas en nordo al Auw kaj Mühlau, en oriento al Hünenberg (Kantono Zugo), en sudoriento al Oberrüti kaj Dietwil, en sudo al Inwil (Kantono Lucerno), kaj en sudokcidento al suroeste Ballwil (Kantono Lucerno), kaj en okcidento al Hohenrain (Kantono Lucerno) kaj Abtwil.

Trafiko
-------

La komunumo Sins disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Araŭo al Arth-Goldau. Krome ekzistas buslinioj de Sins al Gisikon, Root, Auw kaj Cham.

La plej proksima aliro al la svisa aŭtovojo A4 situas 2 km oriente de la kernvilaĝo ĉe Cham.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Sins datiĝas el la jaro 1230. La komunumo ĝis la oficiala adapto de la nomo Sins je 1-a de oktobro 1941 nomiĝis Meienberg kiel la historia urbeto, kiu situas sur ĝia teritorio.

En mezepoko Sins apartenis al la aŭstra regno de la Habsburgoj, kiuj konstruis en la unua duono de la 13-a jarcento la urbeton Maienberg kun ĝia defendoremparo. En la kadro de la Batalo de Sempach en la jaro 1386 la urbeto estis rabbruligita de la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo, evento, de kiu la urbeto neniam plu refortiĝis.

En la jaro 1415 la regiono estis konkerita de la Svisa Ĵurkomunumo kaj atribuita al la Liberaj Distriktoj. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 ĝis la fino de la Helveta Respubliko la komunumo apartenis al la tiama Kantono Baden kaj ek de 1803 al la distrikto Muri de Kantono Argovio.

Vidu ankaŭ
----------

* Sins (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sins en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Sins** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* Oficiala retejo de la komunumo Sins

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Muri |
| --- |
| Abtwil • Aristau • Auw • Beinwil (Freiamt) • Besenbüren • Bettwil • Boswil • Bünzen • Buttwil • Dietwil • Geltwil • Kallern • Merenschwand (Benzenschwil) • Mühlau • Muri • Oberrüti • Rottenschwil • Sins • Waltenschwil |  |

 |
**Sint-Laurenskerk** aŭ **St. Laurentiuskerk**, estas la paroka preĝejo de Bocholt, Belgio, dediĉita al Sankta Laŭrenco.

Historio
--------

La preĝejo estas konstruita sur la punkto de pli frua romia preĝejo kiu estis detruita en 1360, kiam la Princepiskopujo de Lieĝo estis batalinta kontraŭ la Gubernio de Loon.

La *Jus patronatus* estis en la manoj de la potenca Herkenrode Abatejo. Konstruo de la preĝejo estis komencita en la 14-a jarcento kaj la turo, kiu estis konstruita el marno, estis kompletigita en 1411. La navo estis kompletigita en 1476. En 1585 la preĝejo estis prirabita de la trupoj de Vilhelmo la Silenta kaj la tegmento kaj supro de la turo estis severe difektita pro ŝtormo en 1608. Riparoj ne estis kompletigitaj antaŭ 1720.

En 1910 la preĝejo estis vastigita kun du golfetoj kaj por atingi tion ĉi la turo estis movita proksimume 10 metrojn sub la direkto de la german-usona inĝeniero de Budapeŝto, Henry Weiss. La 13an de septembro 1944 la preĝejo bruliĝis dum la retiriĝo de la germanaj okupantaj fortoj kaj multaj trezoroj estis perditaj. La preĝejo estis rekonstruita en 1950 sub la direkto de la arkitekto Van den Dael.

Hodiaŭ, la *Sint-Laurentiuskerk* estas malfrugotika kun nov-gotika ĉefa altaro kun retabla datado de ĉirkaŭ 1500, prezentanta ses scenojn de la Vivo de Maria. La ŝutroj prezentas scenojn de la vivo de Sankta Laŭrenco. La preĝejo enhavas tabernaklon de la dua duono de la 16a jarcento kaj du konfesejojn en baroka stilo. La preĝejo ankaŭ havas naŭ skulptaĵojn de sanktuloj kaj 3 metran altan statuon de Sankta Kristoforo.

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4  Onroerend erfgoed
2. ↑  Met een geloof dat torens verzet, de Rik Jame ĉe Google Books
La nocio **sintaksonomio** estas uzato en biologio por la klasifiko de biocenozoj. Sub sintaksonomio ( angle : *syntaxonomy* ; syn = kune, taxon = grupo, syntaxon = komunumo ) oni komprenas kaj la klasifikan sistemon kaj la metodon kiu estas la bazo de la klasifiko. Je la bazo estas la sintaksono ( angle : *syntaxon* ). Tiuj nocioj similas taksonomion kaj taksonon en biologio, nome en sistematiko.

Tiele en fitosociologio la sintaksonomio estas klasifika sistemo por la fitocenozoj. Tiu klasifika sistemo estas konceptita far la Franca-Svisa Skolo, kiu estas plejofte sekvita en Okcidenta Eŭropo.

En la sintaksonomio de plantakomunumoj oni distingas kvin rangojn aŭ sintaksonojn. La baza unuo estas la plantosocio kiu similas specion en la taksonomio. Plantosocioj estas grupigataj en aliancojn, poste en ordojn kaj finfine en klasojn.

Sub la rango oni kelkfoje loke distingas plurajn subsociojn.

Nomenklaturo
------------

La nomdonado de sintaksonoj laŭiras tiun de la taksonoj, do ĉiu rango ricevas specifan normigitan finaĵon.

| Rango | Finaĵo | Ekzemplo |
| --- | --- | --- |
| **Klaso** | -etea | *Alnetea* ( Alnomarĉarbaroj ) |
| **Ordo** | -etalia | *Alnetalia* ( Alnomarĉarbaroj-ordo ) |
| **Alianco** | -ion | *Alnion* ( Alno-alianco ) |
| **Socio** | -etum | *Carici elongatae-Alnetum* ( Mezotrofa Alnomarĉarbaro ) |
| **Sub-socio** | -etosum | *Fraxino-Ulmetum alnetosum* ( Alnoriĉa Fraksen-Ulmarbaro ) |
|

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sintaksonomio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

* Vegetaĵaro-klasoj germane
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Sireno |

Pentraĵo de John Waterhouse.
Sireno sur kahelo en la Monumento al Malkovroj de Lisbono.
En PIV **sireno** estas "[f]abela virinkorpa monstro, kies krurojn anstataŭis fiŝa vosto k[aj] kiu allogis per sia kanto la ŝipveturantojn, por pereigi ilin sur rifoj".

La sirenoj (en antikva greka: Σειρήνα - Seirēna; pl.: Σειρῆνες - Seirēnes, «kiuj ligas kaj malligas», eble rilate al semida *Sir*, «kanto», kak al la greka Χίμαιρα - Ĥimaira, «ĥimero») estas maraj mitologiaj fikciaj estaĵoj apartenantaj al legendo kaj folkloro.

Origine, en la klasika antikveco, oni reprezentis ilin kiel miksaj estaĵoj kun vizaĝo aŭ eĉ torso de virino kaj korpo de birdo (similaj al Ba de la Egipta Mitologio) kiuj loĝis en rokeca insulo; el la Mezepoko tiuj estaĵoj estis reprezentitaj kun fiŝeca aspekto: belaj virinoj kun fiŝa vosto anstataŭ kruroj kiuj vivis en profundaj akvoj. Ambaŭokaze al ili oni atribuis nerezistindan melodian voĉon per kiu ili freneze allogis maristojn.

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** La sirenoj estas marfraŭlinoj kiuj trompas navigantojn per sia granda belo kaj dolĉeco de sia kanto; de la kapo al umbiliko ili havas korpon de virgulino kaj formon similan al tiu de homoj, sed ili posedas skvamecan fiŝovoston, kiun ili ĉiam kaŝas enmaren.​ **"** |

 |

Pro tiu duobla formo laŭ kiu ili estis komprenita laŭlonge de la historio, multaj nelatinidaj lingvoj distingas la klasikan sirenon (birdovirino, en angla *siren*, en germana *Sirene*) de la sireno fiŝovosta (en angla *mermaid*,en germana *Meerjungfrau*). Dume latinidaj lingvoj uzas saman esprimon por ambaŭ konceptoj.

Sirenoj aperas en multaj literaturaj kaj kinaj verkoj. Unu el la plej famaj estas "La Marvirineto" de Hans Christian Andersen.

Vidu ankaŭ
----------

* Sireno
* Sireno (mitologio)
* La marvirineto
* La marvirineto (1989)
* 1009 Sireno

Notoj
-----

1. ↑  PIV NPIV Alirita la 2an de Aprilo 2023.
2. ↑  «¿Realmente existen las sirenas? Una pintura en Egipto podría confirmarlo». CODIGO OCULTO. 2a de oktobro 2022. Konsultita la 13an de novembro 2022.
3. ↑  Biblia y traducción (36): «Y cantarán las sirenas en aquellos lugares» de Juan Gabriel López Guix, en Centro Virtual Cervantes. Alirita la 2an de Aprilo 2023.

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Marvirineto de Hans Christian Anderson Arkivigite je 2005-08-26 per la retarkivo Wayback Machine esperante

* Sireno (fiŝvirino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sireno (fiŝvirino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Sireno (fiŝvirino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sireno (fiŝvirino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Sireno |

Pentraĵo de John Waterhouse.
Sireno sur kahelo en la Monumento al Malkovroj de Lisbono.
**Sireno** (el la malnovgreka vorto *Σειρήνα*, kiu signifas "tiuj, kiuj ligas kaj malligas") estas legenda estaĵo kun kapo kaj brusto de virino (aŭ foje viro) kaj fiŝvosto anstataŭ kruroj, vivanta en la maro. Kvankam laŭ la originala grek-romia legendo, oni parolis pri estaĵo kun virina kapo kaj brusto sed birdaj kruroj kaj vosto. Nune, kutime oni priskribas ilin kun fiŝa vosto.

Kelkaj lingvoj havas nomojn malsamajn por la du estaĵoj kaj tial ekzistas la vortoj *sireno* kaj *marvirino*.

Iuj maristoj asertas iam vidi sirenojn; sed plej probablas ke ili ja vidis la marbeston, kiun oni ankaŭ nomas sirenoj.

La greka verko *La Odiseado*, raportas ke Odiseo devis ŝipe preterpasi sirenojn, kiuj havis allogajn kaj muzikajn hipnotajn voĉojn. Li volis aŭskulti ilin kaj petis al sia maristaro, ke oni katenu lin. Poste Odiseo ordonis al ili, ke ili ŝtopu siajn orelojn por ne aŭskulti la sirenojn kaj tiel ne esti kaptitaj.

Sirenoj aperas en multaj literaturaj kaj kinaj verkoj. Unu el la plej famaj estas "La Marvirineto" de Hans Christian Andersen.

En Esperanto
------------

Marjorie Boulton, en sia mikspota libro Faktoj kaj fantazioj, dediĉas ties 39-an ĉapitron *Fabelo el Irlando* al komentoj pri la lando; poste ŝi rakontas fabelon pri sireno.

Vidu ankaŭ
----------

* Sireno (fiŝvirino)
* La marvirineto
* La marvirineto (1989)
* Amabieo
* 1009 Sireno
* *Sirens* (sirenoj) estas filmo de 1994, bazita sur la vivo de la artisto Norman Lindsay, verkita kaj reĝisorita de John Duigan, kun agado okazanta en Aŭstralio dum la intermilita periodo.

Notoj
-----

1. ↑  Marjorie Boulton, Faktoj kaj fantazioj, progresiga libro, Universala Esperanto-Asocio, Roterdamo, 1984, dua eldono 1993. Paĝoj 311-316.

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Marvirineto de Hans Christian Anderson Arkivigite je 2005-08-26 per la retarkivo Wayback Machine esperante

* Kategorio Sireno (mitologio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kategorio Sireno (mitologio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La siria alfabeto estas pluevoluaĵo de la antikva aramea alfabeto.

Ĝia plej malnova formo estas nomita Estrangelo. Ekde la 5a jarcento la siria alfabeto estis uzata je du stiloj: la orienta siria alfabeto, kiu estas nomita ankaŭ nestoriana alfabeto, kaj la okcidenta siria alfabeto, kiu estas nomita ankaŭ la jakobita alfabeto aŭ Serto.

La siria alfabeto estis unuavice uzata por la bezonoj de la siriaj kristanoj kaj por skribi la sirian lingvon, kiu estas orientaramea dialekto. Iu grupo de palestinaj kristanoj, kiuj mem estis parolantoj de okcidentaramea dialekto same uzis la sirian alfabeton. Pro tio oni dum longa dempo erare atribuis iliajn verkojn al la siria tekstaro.

Tabulo de literoj
-----------------

| Litero | Baza formo | Kapa formoKonektigata formo | Fina formoNe-konektigata formo | Sono |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Alaf(ʾālap̄) |  |  |  | ʾ ʔ |
| Bet(bēṯ) |  |  |  | b, ḇ v |
| Gamal(gāmal) |  |  |  | g, ḡ ɣ |
| Dalat(dālaṯ) |  |  |  | d, ḏ ð |
| He(hē) |  |  |  | h |
| Ŭaŭ(waw) |  |  |  | w |
| Zain(zayn) |  |  |  | z |
| Ĥet(ḥēṯ) |  |  |  | ḥ ħ |
| Tet(ṭēṯ) |  |  |  | ṭ tˤ |
| Jud(yūḏ) |  |  |  | y j |
| Kaf(kāp̄) |  |  |  | k, ḵ x |
| Lamad(lāmaḏ) |  |  |  | l |
| Mim(mīm) |  |  |  | m |
| Nun(nūn) |  |  |  | n |
| Semkat(semkaṯ) |  |  |  | s |
| E(ʿē) |  |  |  | ʿ ʕ |
| Pe(pē) |  |  |  | p, p̄ f |
| Sade(ṣāḏē) |  |  |  | ṣ sˤ |
| Kof(qōp̄) |  |  |  | q |
| Reŝ(rēš) |  |  |  | r |
| Ŝin(šīn) |  |  |  | š ʃ |
| Taŭ(taw) |  |  |  | t, ṯ θ |
|  |  |  |  | Ligaturo de Lamed kaj Alef (Fino) |
|  |  |  |  | Ligaturo de Taŭ kaj Alef (Fino) |

* Siria alfabeto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Siria alfabeto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
la romiaj provincoj dum la jaro 116, sub imperiestro Trajanus
**Syria** (latine por Sirio) estis provinco de la Romia Imperio.

Syria, jen malhelruĝe akcentita
Ĝi instaliĝis dum la jaro 64 antaŭ Kristo fare de la romia armeestro Gnaeus Pompeius Magnus (Pompeo) kaj ĝis la konkero fare de la araboj dum la 30-aj jaroj de la 7-a jarcento restis parto de la Romia Imperio respektive post la jaro 395 de la Bizanca Imperio. La hodiaŭa ŝtato Sirio, kiu ampleksas iom malpli da teritorio ol la tiama romia provinco, estas nomita laŭ ĝi.

Herodo Arĥelao, kiu regis la regionojn Judio, Samario kaj Idumeo, dum la jaro 6 post Kristo forbariĝis el Sirio. Dum la jaroj 34 kaj 37 la resto de la regoteritorio de Arĥelao ankaŭ iĝis fiksa parto de la Romia Imperio kaj iĝis la provinco Iudaea. Dum la regotempo de la romia imperiestro Hadriano post granda juda milito estis reorganizitaj kaj la provinco Judio ekhavis la nomon *Syria Palaestina*.

La potenca provincestro de Syria havis sian palacon en la urbo Antioĥio, kiu estis inter la plej grandaj kaj signifaj urboj de la Romia Imperio. Multe da romiaj soldatoj troviĝis en la provinco, por defendi la orientan limon de la imperio kontraŭ la Partoj - dum kelkaj generacioj kvar romiaj legioj konstante troviĝis en la regiono.

La provinco Syria eksportis interalie olivoleon, vinon, cedrolignon, ŝtofojn kolorigitajn per purpuro, vitraĵojn kaj meblojn ornamitajn per eburo. Krome la regiono estis la okcidenta fino de la komerca vojo por silko el Ĉinio kaj spicoj el Hindio.

Dum la jaroj 193 kaj 194 la regiono dividiĝis en la du provincojn *Syria Coele* kaj *Syria Phoenice*, kiuj dum la fino de la antikva epoko plue dividiĝis al pli etaj subunuoj. La tuto de tiuj siriaj provincoj tamen ĝis la mezo de la 6-a jarcento ekonomie kaj kulture floris kaj krom Egiptio konsistigis unu el la plej gravaj regionoj de la Romia kaj poste Bizanca Imperioj, kvankam ekde la 3-a jarcento ripete la armeo de la persa Sasanida Imperio invadis ĝin, ĉiam por mallonga tempo.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rSPQR Provincoj de la Romia Imperio (en 117) SPQR |
| --- |
| Achaea • Aegyptus • Africa • Alpes Cottiae • Alpes Maritimae • Alpes Poeninae • Aquitania • Arabia Petraea • Armenia • Asia • Assyria • Baetica • Bithynia et Pontus • Britannia • Cilicia • Corsica et Sardinia • Creta et Cyrene • Cyprus • Dacia • Dalmatia • Epirus • Galatia • Gallia Belgica • Gallia Lugdunensis • Gallia Narbonensis • Germania Inferior • Germania Superior • Hispania Tarraconensis • Italia • Iudaea • Lusitania • Lycia et Pamphylia • Macedonia • Mauretania Caesariensis • Mauretania Tingitana • Mesopotamia • Moesia Inferior • Moesia Superior • Noricum • Pannonia • Raetia • Sicilia • Syria • Thracia |

 |

* Kategorio Sirio (romia provinco) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sirok** [ŝirok] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Pétervására. La slava nomo „široký" signifas: vasta.

Fortikaĵo de Sirok
Fortikaĵo de Sirok en sistemo 3D
Fortikaĵo de Sirok

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 63  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.9315/20.1973
* Loĝantaro: 2100
* Poŝtkodo: 3332
* Telefonprefikso: 36

Situo
-----

Sirok situas en orienta flanko de Mátra en valo, laŭ ĉefvojo Eger-Gyöngyös, fervojo Kál-Bátonyterenye preteriras. Pétervására kaj Parád troviĝas po 15, Eger 17, Bélapátfalva 22 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1302. Oni konstruis fortikaĵon sur pinto de 296 m-ojn alta monto komence de la 13-a jarcento, sed pli frue estis tie terfortikaĵo. En 1596 la turkoj senbatale okupis la fortikaĵon kaj ili daŭre havis 90 jarojn. Poste ĝi estis forlasita kaj ruiniĝis.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo el la 18-a jarcento
* kapelo
* ruinoj de fortikaĵo
* lago nomata Nyírjes [njIrjeŝ]
* kavernodomoj

Famuloj
-------

En Sirok naskiĝis skulptisto Pál Borics.

* Kategorio Sirok en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Sirok en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)
**Sars-Poteries** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 1 541 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Blazono de Sars-Poteries.

Geografio
---------

Sars-Poteries estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ Solre-le-Château. La areo de Solre-le-Château troviĝas tute okcidente de la departemento, proksime al la landlimo kun Belgio kaj en natura regioneto kromnomita "Solrezis", inter la urbetoj Maubeuge kaj Fourmies.

La vilaĝo Sars-Poteries troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do cetere situas en alia natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Sars-Poteries etendiĝas sur 7,88 km².

Historio
--------

La vilaĝo malnovtempe situis tuj antaŭ la enirejo de plejparte malaperinta arbaro nomita Haie d'Avesnes. Tio faciligis la disvolviĝon de vitro-fabrikado dum la 19-a jarcento kaj komenco de la 20-a jarcento. La fabrikejoj tamen progrese malaktiviĝis.

Vidindaĵoj
----------

Ekzistas en Sars-Poteries malgranda muzeo pri vitro, fondita de Louis Mériaux : videblas multaj, tre diversaspektaj kaj arte ellaboritaj vitraĵoj, kiuj datiĝas de la "ora epoko" de Sars-Poteries.

Administrado
------------

Sars-Poteries apartenas al la kantono de Solre-le-Château, kies ĉefurbo estas Solre-le-Château. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Solre-le-Château

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Persona retejo pri Sars-Poteries
**Santa María Coyotepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa María Coyotepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 403.

Geografio
---------

**Santa María Coyotepec** apartenas al la distrikto Centro al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2070 loĝantojn. El tiuj estis 1008 viroj kaj 1062 virinoj. La komunumo havas surfacon de 10,21 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1540 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 109 indiĝenoj. El tiuj 80 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 80 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa María Coyotepec Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santa María Guelacé** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa María Guelacé*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 411.

Geografio
---------

**Santa María Guelacé** apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 710 loĝantojn. El tiuj estis 316 viroj kaj 394 virinoj. La komunumo havas surfacon de 21,69 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1540 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 192 indiĝenoj. El tiuj 157 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 157 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Guelacé] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santa María Huazolotitlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa María Huazolotitlán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 414.

Geografio
---------

**Santa María Huazolotitlán** apartenas al la distrikto Jamiltepec al kiuj apartenas entute 24 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10239 loĝantojn. El tiuj estis 4899 viroj kaj 5340 virinoj. La komunumo havas surfacon de 322,78 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 290 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3094 indiĝenoj. El tiuj 2672 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2672 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa María Huazolotitlán Arkivigite je 2004-12-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santa María Nduayaco** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa María Nduayaco*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 423.

Geografio
---------

Santa María Nduayaco apartenas al la distrikto Teposcolula al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako, kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 568 loĝantojn. El tiuj estis 278 viroj kaj 290 virinoj. La komunumo havas surfacon de 100,79 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2340 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 11 indiĝenoj. El tiuj 8 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Santana en 1971.
Carlos Santana 2003
**Santana** estas bando de Latinamerika kaj rok-muzikoj formita en San Francisco, Kalifornio, en 1966 fare de la meksik-usona gitaristo Carlos Santana. La bando venis al la publika atento per sia prezento de "Soul Sacrifice" ĉe Woodstock en 1969. Tiu ekspono helpis la konverton de ties unua albumo, ankaŭ nomita *Santana*, en sukceso, sekvita en la venontaj du jaroj de la albumoj *Abraxas* kaj *Santana III*. Personaraj ŝanĝoj oftis. La pliiĝanta engaĝiĝo de Carlos Santana ĉe la guruo Sri Chinmoy metis la bandon en pli esotera muziko, kvankam ĝi neniam perdis sian Latinamerikan influon.

En 1998, la bando Santana estis enmetita en la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo kun Carlos Santana, José "Chepito" Areas, David Brown, Gregg Rolie, Mike Carabello, kaj Michael Shrieve. La bando ricevis naŭ premiojn Grammy kaj tri Latinamerikajn Grammy, el kiuj tiuj lastaj en 2000. Carlos Santana ricevis unu premion Grammy kiel soloa artisto en 1988. La bando vendis pli ol 100 milionoj da kopioj de diskoj tutmonde, kio faris ilin unu el la plej vendintaj grupoj ĉiutempaj. En 2013, Santana anoncis reunuigon de la klasika personaro por nova albumo, *Santana IV*, kiu estis publikigita en Aprilo 2016. Ili havas rekordon ricevi pli altan nombron de premioj Grammy en unu sola nokto.

Diskaro
-------

* Santana (1969)
* Abraxas (1970)
* Santana III/Man With an Outstretched Hand (1971)
* Caravanserai (1972)
* Welcome (1973)
* Borboletta (1974)
* Amigos (1976)
* Festivál (1977)
* Moonflower (1977)
* Inner Secrets (1978)
* Marathon (1979)
* Zebop! (1981)
* Shangó (1982)
* Beyond Appearances (1985)
* Freedom (1987)
* Spirits Dancing in the Flesh (1990)
* Milagro (1992)
* Supernatural (1999)
* Shaman (2002)
* All That I Am (2005)
* Guitar Heaven (2010)
* Shape Shifter (2012)
* Corazón (2014)
* Santana IV (2016)
* Africa Speaks (2019)

Notoj
-----

1. ↑   Steven Joseph Loza (1999). Tito Puente and the Making of Latin Music. University of Illinois Press. p. 16. ISBN 9780252067785.
2. ↑   Louise Chipley Slavicek (2006). Carlos Santana. Infobase Publishing. p. 77. ISBN 9781438106724.
3. ↑  "Santana". Rock and Roll Hall of Fame. Alirita la 15an de Julio 2018.
4. ↑   Szaroleta, Tom (19a de Oktobro, 2017). "Echoes of Woodstock: Santana one of the few big names still on the road". The Florida Times-Union. Alirita la 19an de Oktobro, 2017.

* Kategorio Santana (bando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614805
* GND: 4730726-2
* LCCN: nr89011873
* VIAF: 121287840
* ISNI: 0000 0001 2331 1694, 0000 0001 2331 9223
* SUDOC: 055820697
* BNF: 13906352n
* MBA: 9a3bf45c-347d-4630-894d-7cf3e8e0b632
* NLA: 35329915
* BIBSYS: 4028787
* NKC: mzk2003210503
 |
**Santiago Chazumba** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santiago Chazumba*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 459.

Geografio
---------

Santiago Chazumba apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4209 loĝantojn. El tiuj estis 1891 viroj kaj 2318 virinoj. La komunumo havas surfacon de 280,68 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1700 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 535 indiĝenoj. El tiuj 474 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santiago Huajolotitlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santiago Huajolotitlán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 462.

Geografio
---------

Santiago Huajolotitlán apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4014 loĝantojn. El tiuj estis 1772 viroj kaj 2242 virinoj. La komunumo havas surfacon de 173,51 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1640 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj
regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 35 indiĝenoj. El tiuj 30 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santiago Nacaltepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santiago Nacaltepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 478.

Geografio
---------

**Santiago Nacaltepec** apartenas al la distrikto Cuicatlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono *Cañada*), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1967 loĝantojn. El tiuj estis 941 viroj kaj 1026 virinoj. La komunumo havas surfacon de 213,06 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2080 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 60 indiĝenoj. El tiuj 45 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 45 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santiago Nacaltepec Arkivigite je 2004-12-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santiago Suchilquitongo** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santiago Suchilquitongo*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 483.

Geografio
---------

**Santiago Suchilquitongo** apartenas al la distrikto Etla al kiuj apartenas entute 23 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8518 loĝantojn. El tiuj estis 4054 viroj kaj 4464 virinoj. La komunumo havas surfacon de 44,7 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1670 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 65 indiĝenoj. El tiuj 42 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 42 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santiago Suchilquitongo Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santiago Textitlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santiago Textitlán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 491.

Geografio
---------

**Santiago Textitlán** apartenas al la distrikto Sola de Vega al kiuj apartenas entute 16 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3929 loĝantojn. El tiuj estis 1941 viroj kaj 1988 virinoj. La komunumo havas surfacon de 192,65 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1710 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 408 indiĝenoj. El tiuj 186 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 186 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santiago Textitlán Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)