recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La puto de „la malcedema Maria Holl" ĉe la vinbazaro en Nördlingen
**Maria HOLL** (naskiĝis en 1549 en Altenstadt ĉe Geislingen an der Steige; mortis en 1634) estis gastejestino en Nördlingen, Germanio. Ŝi estis akuzita kiel sorĉistino, sed supervivis la torturon kaj estis malkondamnita.

Maria estis la filino de la oficisto Jerg Löhlin el Altenstadt. La 20-an de majo 1586 ŝi edziniĝis al Michael Holl en la katedralo de Ulm. Ŝi translokiĝis kun li al Nördlingen, kie ŝi iĝis civitanino la 30-an de majo 1587. La geedzoj malfermis tie la gastejon *"la ora krono"* ĉe la vinbazaro. Pro ĵaluzo pri la bona gastejo, Maria estis akuzita kiel sorĉistino. Ŝi estis la unua virino akuzita kiel sorĉistino, kiu supervivis la torturon. Entute ŝi estis torturita 56-foje. Ŝi ĉiam konfesis dion. Nenia torturo sukcesis dirigi ŝin, ke ŝi estis ligata al la diablo. Multaj civitanoj parolis por ŝi. La 11-an de oktobro 1594 ŝi estis malkondamnita dde la akuzo pri sorĉoj.

Ŝia kazo estis unu el la lastaj sorĉistinprocesoj en Nördlingen. Maria Holl supervivis ĉiujn siajn torturintojn. Ŝi mortis en 1634, verŝajne pro la pesto.

Bibliografio
------------

Dietmar-H. Voges, Nördlinger Hexenprozesse - Gesichtspunkte ihrer historischen Bewertung, in: ders. Nördlingen seit der Reformation. Aus dem Leben einer Stadt, München 1998, S. 46-88


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 247867
* GND: 118706470
* LCCN: n86851689
* VIAF: 40879585
 |
**Tomoŝ-kanalo** (rumane **canalul Timiș**, germane **Tömöschkanal**, hungare **Tömös csatorna**) estas kanalo en Transilvanio, kiu ligas la riverojn Tomoŝ (rumane: *Timișul sec*) kaj Ghimbășel *(Weidenbach)*. Ĝi maldekstren debranĉiĝas de Tomoŝ en kvartalo Dârste, sude en Braŝovo, kaj trafluas la sudan kaj okcidentan partojn de Braŝovo; tie ĝi parte estas kovrita per betonaj platoj, parte eĉ fluas en tunelo. En la norda antaŭurbo Stupini ĝi atingas la riveron Ghimbășel.

La kanalo longas 17 km. Pro la kurbiĝoj ĝiaj debranĉiĝejo kaj enfluo distancas nur proksimume 10 km.

En sia vojo la kanalo kolektas plurajn riveretojn de maldekstre, direktante ilian akvon al la rivero Ghimbășel kaj for de la rivero Tomos, kiu tamen fine ankaŭ fluas al Ghimbășel. La du riveroj kaj la kanalo do formas triangulon, kies lateroj tamen estas ege kurbaj.

En la rumana lingvo la nomo de la kanalo identas kun tiu de rivero Timiș, kiu fluas en la sud-okcidento de la lando kaj poste tra Serbio.

Notoj
-----

1. ↑   Traseul Canalului Timis va fi deviat (rumane) (HTML). Cotidianul Transilvania Expres (2008-01-31). Arkivita el la originalo je 2014-07-26. Alirita 2014-07-17.
Koordinatoj: 50° 19′ 35″ N 17° 06′ 17″ O﻿ / ﻿50.32639 °N, 17.10472 °O﻿ / 50.32639; 17.10472 (mapo)

**Tomíkovice** (germane *Domsdorf*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Žulová. Ĝi troviĝas proksimume 2 km norde de Žulová laŭlonge laŭ ŝoseo al Vidnava, sur malsupra fluo de rojo Skorošický potok antaŭ enfluejo ĝis rivereto Vidnavka. Vivas ĉi tie 163 loĝantoj (2021).

**Tomíkovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,12 km².

Historio
--------

Tomíkovice estas unuafoje menciata en la jaro 1291 en fonto rilatanta al jaroj 1266-1268. Ĝi estiĝis en paso de tiama koloniigo de regiono ĉirkaŭ Jeseník fare de vroclavaj episkopoj kaj ĝi estas nomita verŝajne laŭ sia lokumisto de nomo Tomáš aŭ alie Tomík. La latina (*Dominici villa*) kaj la germana (*Dominiksdorf*, *Domsdorf*) nomoj evidente ne estas devenaj. En lokoj de Tomíkovice estas al la jaro 1284 menciita ankaŭ vilaĝo Hlinná (Glinna), kiu verŝajne pli poste unuiĝis kun Tomíkovice.

Tomíkovice estis ekde fino de la patrimonia administrado en la jaro 1850 memstara municipo ĝis la jaro 1960, kiam ĝi estis alligita al Skorošice. Komune kun Skorošice ĝi fariĝis ekde la 1-a de januaro 1976 konsisto de Žulová. Skorošice en la jaro 1990 denove memstariĝis de ĝi, sed Tomíkovice restis ĉe Žulová.

Al Tomíkovice apartenas ankaŭ malgranda domaro **Žlíbek** (ger. *Schlippengrund* aŭ nur *Schlippe*), estiĝinta fine de la 18-a jarcento ĉe muelejo de Schlippe sur rivereto Vidnavka. Komence de la 19-a jarcento estis en ĝi kvin domoj.

Evoluo de nombro de loĝantoj
----------------------------

Nombro de loĝantoj de Tomíkovice laŭ kalkulado aŭ aliaj oficaj registroj:

| Jaro | 1836 | 1869 | 1880 | 1890 | 1900 | 1910 | 1921 | 1930 | 1939 | 1947 | 1950 | 1961 | 1970 | 1980 | 1991 | 2001 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Nombro de loĝantoj | 604 | 665 | 640 | 605 | 642 | 614 | 652 | 708 | 749 | 349 | 302 | 352 | 314 | 263 | 233 | 246 |

1. ↑  el tio: Tomíkovice 644, Žlíbek 64
2. ↑  el tio: 6 ĉeĥoslovakoj, 696 germanoj; 706 rom. kat. 1 sen konfesio.
3. ↑  el tio: Tomíkovice 236, Žlíbek 10

En Tomíkovice estas registritaj 84 adresoj, 76 daŭraj objektoj kaj 8 refreŝigejaj aŭ dumtempaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 70 domoj, el tio 62 daŭre loĝataj.

Fotogalerio
-----------

* Dia torturo ĉe vojkruciĝoDia torturo ĉe vojkruciĝo
* Familia domoFamilia domo
* Domo kun ĝardenoDomo kun ĝardeno
* Fervoja haltejo kaj transveturejoFervoja haltejo kaj transveturejo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Žulová (2) |
| --- |
| Tomíkovice ~ Žulová |

 |
**Dág** [da:g] estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Meza Transdanubio**, en departemento Komárom-Esztergom, en la subregiono de Dorog.

* Areo: 12  km²
* Loĝantaro: 900
* Poŝtkodo: 2522
* Telefonprefikso: 33

La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Dorog troviĝas 8 km-ojn, Esztergom 17 km-ojn, Budapeŝto 29 km-ojn for.

La lokiĝo de la vilaĝo estas tre avantaĝa, kion pruvas la arĥeologiaj trovaĵoj el la pra- kaj bronzepoko, inter ili la plej malnova sonorilego de la lando. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1181 en formo *Dagu*. La turkoj faris senhoma la vilaĝon.

La agrikulturaj kooperativoj pleje novorganiziĝis post la privatigado, sed eĉ plue agrikulturas multaj individuaj entreprenistoj.

La setlo ne havas gravan industrian uzinon, tiel ĝi tute dependas de la ekonomio de ĉirkaŭaĵo, sed la infrastrukturo de la vilaĝo estas kompletigita, do ebligas la fondon de mediafablaj entreprenoj.
La eblecoj de la setlo koncerne de vilaĝturismo estas idealaj, sed bedaŭrinde ĉi tiuj eblecoj ankoraŭ ne estas ĝuste ekspluatataj.

Vidindaĵo estas klasikisma katolika preĝejo de 1826.

* Kategorio Dág en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Andreas SILBERMANN**, (\* 16-a de majo 1678 en Kleinbobritzsch (Saksio), † 16-a de marto 1734 en Strasburgo) estis orgenkonstruisto de la barokepoko en Alzaco.

En la aĝo de 13 jaroj Silbermann komencis lernoservi en Freiberg ĉe lignaĵisto majstro Georg Lamperius. Laŭ nuna stato de la esploro ankoraŭ ne klaras, kie Silbermann ellernis la orgenkonstruon; povus esti en Dresdeno.

En 1701 Silbermann ekloĝis en Strasburgo kaj ricevis ties civitanecon jaron poste. Sekvajare lia frato Gottfried alvenis al li en Strasburgo kaj ellernis de li la orgenkonstruon. En 1703 li konstruis kune kun sia frato Gottfried Silbermann orgenon por la monaĥejo Sainte-Marguerite.

Kiam lia frato Gottfried reiris al Dresden, Silbermann restis sola en Strasburgo kaj plufunkciigis la metiejon. La sekvontajn jarojn li edziĝis kaj ekhavis tri filojn: Johann Andreas Silbermann, Johann Daniel Silbermann kaj Johann Heinrich Silbermann. Ĉiuj tri filoj decidiĝis ellerni la patran profesion. Johann Andreas eĉ iĝis lia posteulo.

En la aĝo de 56 jaroj Andreas Silbermann mortis la 16-an de marto 1734 en Strasburgo.

Verkoj
------

Li konstruis ekzemple la orgenojn en Straßburg en la Vilhelmo-preĝejo, preĝejo Sankta Aŭrelia, Rosheim, Colmar kaj Ebersmünster. La orgenoj, kiujn li konstruis kune kun sia frato Gottfried, estas konataj kiel Silbermann-orgeno.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Lebenslauf von Andreas Silbermann (germanlingva) Arkivigite je 2006-02-17 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Andreas Silbermann en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 244583
* GND: 123283892
* LCCN: n87114525
* VIAF: 449149066352665600426
* ISNI: 0000 0000 6321 7064
* SUDOC: 11028156X
 |
**Ildikó Ilona Mezei,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mezei Ildikó Ilona** estas rumania hungara matematikisto, altlerneja instruisto. Ŝia origina familia nomo estis *Kulcsár* [kulĉAr].

Ildikó Ilona Mezei naskiĝis la 25-an de julio 1976 en Cristuru Secuiesc (Rumanio).

Biografio
---------

Ildikó Ilona Mezei apartenas al la hungara minoritato en Rumanio. Ŝi akiris diplomojn (B.A.) en Universitatea Babeș-Bolyai pri matematiko (1999), pri informado (2008), (M.S.) en 2001, (Ph.D) en 2008. Post la unua diplomo ŝi estis praktikanto en la universitato, ekde 2002 asistanto, ekde 2009 lektoro. Ŝi kontribuis artikolojn, eĉ librojn kun la kolegoj. Ŝi havas edzon kaj naskis en 2003, 2005 kaj 2013.

Ŝia tezo
--------

* "Nonlinear methods in the study of hemivariational inequalities and elliptic problems"

Elektitaj artikoloj (kun aliaj)
-------------------------------

* *Two-variable variational-hemivariational inequalities* (2002)
* *Existence results and applications for general variational-hemivariational inequalities on unbounded domains* (2009)
* *Multiple solutions for a non-homogeneous Neumann boundary-value problem* Mathematica *(2011)*

Elektitaj libroj (kun aliaj)
----------------------------

* *Görbék és felületek elmélete* (2004, 2011)
* *Analitikus mértan* (2010)

Fontoj
------

* anglalingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 669465
* VIAF: 293149987
 |
**Attila Jeszenszky** [jesenski], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Jeszenszky Attila** estas hungara naĝisto, paralimpiano, kvarfoja paralimpika ĉampiono, farmaciisto.

Attila Jeszenszky naskiĝis la 23-an de julio 1967 en Gyula.

Biografio
---------

Attila Jeszenszky naskiĝis kun koksotordiĝo, baldaŭ li estis operaciita. Li akiris farmacian diplomon, poste ekde 1991 li estis apotekisto en Battonya. Baldaŭ li estis apotekestro en Szabadkígyós. Lia edzino naskis kvarfoje, la plena familio vivis en Gyula. Li ricevis premion en 2003.

### Sporta kariero

Attila Jeszenszky pro medicina konsilo komencis naĝi. Ekde sia aĝo 15 li trejnis kaj konkursis kun la normalaj sportistoj, pli poste kun parasportistoj. Li estis olimpiano en Hungario en la Paralimpiko 1984 en Novjorko kun kvar oraj medaloj (100 m brusto, 100 m papilio, 200 m varia kaj 4 × 50 m varia). En la sekva Olimpiko la medicina konsilo malpermesis lian starton, tial li finis sian aktivan sportan karieron.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto legebla pli malsupre

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822671
 |



* Portalo pri Biografio
**Attila Dóka,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dóka Attila** estas hungara komponisto, gitaristo, kantisto, tekstopoeto.

Attila Dóka  naskiĝis la 9-an de marto 1977 en Gyál (aglomeraĵo de Budapeŝto).

Attila Dóka (dekstre)

Biografio
---------

Attila Dóka frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Jam dekomence li interesiĝis pri muzikoj kaj aŭtosportoj. Dum la lernejaj jaroj li jam fondis ŝlagrorkestron, kie li komponadis kaj verkis testojn. Ekde 1998 li havas postenon en informa laborejo, kie li faris precipe intervjuojn. En la 2010-aj jaroj li jam prezentas kantojn kun signifaj aktoroj (ekzemple Károly Nemcsák).

Elektitaj komponaĵoj por poemoj
-------------------------------

* Endre Ady: *Budapest éjszakája szól* (2013)
* Attila József: *Tiszta szívvel* (2013)
* János Arany: *Vigasztaló* (2015)
* Sándor Petőfi: *Füstbe ment terv* (2015)

Propraj kantoj kun tekstoj
--------------------------

* *Nagymamád* (1992)
* *Slágerek* (2001)
* *Hol van az az ország?* (2015)

Komponaĵoj por aŭdeblaj romanoj en interreto
--------------------------------------------

* István Fekete: *Tüskevár* (2009)
* Elek Benedek: *Világszép Nádszál kisasszony* (2011)

Lia libro
---------

* „A magyar autó- és motorsport hősei 2012-ben" (kolekto de intervjuoj)

Fontoj
------

* oficiala paĝo kun foto Arkivigite je 2019-05-18 per la retarkivo Wayback Machine
* aŭdeblaj muzikaj videoj

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Attila Dóka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 642838
 |
**Roland LINDBLOM** (naskiĝis la 19-an de januaro 1931, mortis la 17-an de januaro 2016) estis sveda esperantisto, Honora Membro de UEA. Li estis edziĝinta al la korea-sveda esperantisto Boo Mee Kim-Lindblom.

Esperanto-movado
----------------

Roland Lindblom esperantistiĝis en la aĝo de 16 jaroj. Pro instigo de Lindblom fondiĝis diversaj Esperanto-kluboj. En 1950 li estiĝis prezidanto de la distrikta sekcio por Okcidenta Svedio de Sveda Esperanto-Federacio. Lindblom estis kunfondinto de Sveda Esperantista Junulara Unuiĝo, kiu naskiĝis en la jaro 1958, kaj estis ties vicprezidanto.

En la jaro 1974 li fariĝis vicestrarano de Sveda Esperanto-Federacio, post kiam li jam du jarojn antaŭe helpis en la protokolado. En 1976 li fariĝis estrarano kaj fine en 1978 prezidanto de la sveda landa asocio.

Ekde 1953 Lindblom estis vicdelegito kaj ekde 1957 delegito de UEA, al kiu li membriĝis en 1953. De 1978 ĝis 1986 kaj de 1992 ĝis 2001 li estis komitatano de UEA kaj de 2007 ĝis 2010 li servis en ĝia Estraro. Li estis prezidanto de la LKK-oj de la Universalaj Kongresoj en Stokholmo (1980, 65-a UK) kaj en Gotenburgo (2003, 88-a UK).

Lindblom reprezentis Universalan Esperanto-Asocion en du Unesko-konferencoj en Stokholmo: en 1978 pri informado kaj en 1998 pri kulturo. En 1998 li reprezentis la asocion ĉe konferenco de ISO en Stokholmo.

Honora Membro de UEA
--------------------

La 20-an de julio 2013 la Komitato de UEA en sia unua sesio kadre de la 98-a UK de Esperanto en Rejkjaviko elektis lin kune kun Biruta Rozenfelde kaj Hallgrímur Sæmundsson kiel Honoran Membron de Universala Esperanto-Asocio.

Referencoj
----------

1. ↑  Fonto: Interna informo al la Komitato de UEA por la kunsido la 20-an de julio en Rejkjaviko
2. ↑  Gazetaraj Komunikoj de UEA, N-ro 509, 2013-07-22
3. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Ildikó Lőkös** [lOkoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lőkös Ildikó** estas hungara dramaturgo, altlerneja instruisto.

Ildikó Lőkös  naskiĝis la 25-an de februaro 1957 en Szeged.

Biografio
---------

Ildikó Lőkös akiris diplomon en pedagogia altlernejo en Budapeŝto en 1979, poste ŝi instruis en pluraj lernejoj. Ŝi akiris ankaŭ dramaturgian diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1988, ŝi lernis precipe de Péter Bacsó. Post siaj studoj ŝi aliĝis al Teatro Gárdonyi Géza. Ŝiaj sekvaj, pli signifaj teatraj stacioj estis:

* Teatro Hevesi Sándor (1992–1994)
* Nova Teatro (Budapeŝto) (1998–2012).

Tiutempe ŝi ofte ricevis televiziajn taskojn kaj ŝi ankaŭ instruis en gimnazio inter 1995–2009. Ŝi instruis ankaŭ en Hungara Belarta Universitato kaj Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto). Ŝi akiris sciencan gradon DLA en 2012 .

Ŝi ricevis memorringon en 2001, premion en 2006. Ŝi edziniĝis en 1979, en la 1980-aj jaroj ŝi naskis 2 gefilojn.

Elektitaj dramaturgiaj laboroj
------------------------------

* William Shakespeare:
	+ Somermeznokta sonĝo (adaptita al la nuntempa Zalaegerszeg, 1993)
	+ Reĝo Lear (2002)
	+ Hamleto (2003)
	+ Romeo kaj Julieta (2006)
	+ La dresado de la megero (2009)
* Molière: La Avarulo (2001, 2007)

Aliaj laboroj (elekto)
----------------------

* *Ballada a senki fiáról* (propra verko, 2004)
* *Sörgyári capriccio* (adaptaĵo, 2011)
* Ede Szigligeti: *Liliomfi* - najbarino (aktora tasko)

Elektitaj disĉipoj
------------------

* Krisztián Máté

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Ildikó Lőkös en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Attila Harmathy** [harnati], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Harmathy Attila** estis hungara juristo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1998).

Attila Harmathy  naskiĝis la 20-an de aprilo 1937 en Budapeŝto kaj mortis la 30-an de aŭgusto 2022.

Biografio
---------

Attila Harmathy frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1955-1959. Li eklaboris en banko, sed poste li plulernis en Strasbourg inter 1964-1967. En 1966 li edziĝis baldaŭe havanta 2 gefilojn. Li jam en 1960 instruis en la universitato. Baldaŭe li estis gastoprofesoro ekzemple en Usono kaj Francio. Inter 1998-2007 li estis ano de hungara konstitucia kortumo. Li ricevis premiojn inter 1992-2012.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Felelősség a közreműködőért* (1974)
* *The Influence of Legal Systems on Modes of Implementation of Economic Policy* (1988)
* *A polgári jog a századfordulón* (2000)

Fontoj
------

* biografio hungare

* Kategorio Attila Harmathy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 440170
* LCCN: n83204829
* VIAF: 91671342
* ISNI: 0000 0001 0924 3162
* SUDOC: 056543794
* BNF: 12895791z
* BIBSYS: 90536034
* NKC: xx0225824
 |
**William Joseph „Bill" Russo, Jr.** (\* 25-an de junio 1928 en Ĉikago, Ilinojso; † 11-an de januaro 2003 samloke) estis usona ĵazmuzikisto (trombono, piano), komponisto kaj aranĝisto.

Inter 1943 ĝis 1947 li lernis muzikon ĉe Lennie Tristano. Komence li luis en ensembloj de Billie Rogers kaj Clyde McCoy, antaŭ ol li fondis en 1947 la ensemblon *Experiments in Jazz*. Inter 1950 kaj 1955 li laboris kiel trombonisto kaj aranĝisto por Stan Kenton, kies sonon li tiufaze decide kunstampis, ekz. je la disko *New Concepts of Artistry in Rhythm* el 1952. En 1955 li laboris en Eŭropo kun propra kvinopo, all iu apartenis Hans Koller kaj Kurt Edelhagen. Ekde meze de la 1950-aj jaroj Russo pli kaj pli laboris kiel muzikinstruisto, komence ĉe *Lenox School of Jazz*, ekde 1959 ĝis 1961 ĉe *Manhattan School of Music*. Krome li muzikis kun lokaj grupoj, antaŭ ol li en 1958 formis grandan orkestron.

Ekde la fruaj 1960-aj jaroj Russo koncentriĝis pri komponado de simfoniaj verkoj, operoj kaj baletmuzikoj. Je tio ekestis projektoj kun Leonard Bernstein, Yehudi Menuhin, Duke Ellington kaj Dizzy Gillespie. Kiel komponisto li uzis la eblecojn de la tria fluo kaj uzis klasikajn teknikojn (ekz. kontrapunkton, transprenadon de grandaj formmodeloj) kaj stilerojn de ĵazo en verkoj de klasika muziko. En 1965 li estris ĉe *Columbia College* je Ĉikago la *Programon de Nuntempa Usona Muziko*, fondante je tio la *Chicago Jazz Ensemble*, kiu ekzistis komence ĝis 1968 kaj revivis en 1991.

Ligoj kaj fonto
---------------

* Nekrologo (anglalingva)
* Martin Kunzler, Jazz-Lexikon, Bd. 2. 2002. ISBN 3-499-16513-9 Kapvorto „Bill Russo"


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 364928
* GND: 134504828
* LCCN: n83043589
* VIAF: 305810958
* ISNI: 0000 0001 1029 2383
* SUDOC: 080602134
* BNF: 13948906f
* MBA: 88003f59-44ba-4841-a404-12d70804a077
* ICCU: LO1V155816
* BNE: XX1102902
 |
**Attila Dávid Molnár,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Molnár Attila Dávid** estas hungara filma reĝisoro, kameraisto, scenaristo, produktoro. Lia edzino estas Enikő Kubinyi.

Attila Dávid Molnár naskiĝis la 24-an de aprilo 1976 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Molnár aĝis nur 12, kiam li faris sciencan animacian filmon, en 1993 li estis jam konata subakva kameraisto. Li estis ĉiĉerono en Monto Sas inter 1993-1996. Li akiris pedagogian diplomon pri biologio en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 2000. En la sekva jaro li estis kameraisto en la Hungara Televizio, sed ekde 1998 li jam havis statuson en hungara scienca televizio. En 2001 li akiris diplomon (MSc) en la universitato, eĉ ankaŭ en Universitato de Vieno. En 2003 li akiris plian diplomon pri videokreado en Universitato Loránd Eötvös. Ekde la 2000-aj jaroj li aliĝis al pluraj ekspedicioj, kie li respondecis pri filmoj. Li ricevis filmfestivalajn premiojn inter 1998-2016. Lia edzino naskis 3 gefilojn.

Elektitaj filmoj
----------------

* *Evolúció* (1988, animacia filmo, scenaristo, reĝisoro)
* *Akvárium falak nélkül* (1995, subakva kameraisto, reĝisoro)
* *Budapesti vadon* (2006, scenaristo, kunreĝisoro)
* *Állati Oknyomozók* (2012 ,scenaristo, reĝisoro, produktoro)
* *Kalandjaim a parányok világában* (2018-2019, produktoro)

Vidu ankaŭ
----------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 673757
 |
La **AP1000** estas nuklea centralo desegnita kaj vendita de Westinghouse Elektra Firmao. La centralo estas premakva reaktoro kun plibonigita uzon de pasiva atoma sekureco kaj multa dezajnaj trajtoj celita malaltigi ties kapitala kosto kaj plibonigi ties ekonomikojn.

La desegno spuras ties historion al la Sistemo 80 desegno, kiu estis produktita en diversaj lokoj ĉirkaŭ la mondo. Plia evoluo de la Sistemo 80 komence kundukis al la AP600 koncepto, kun pli malgranda 600 al 700 MWe produktado, sed tio ĉi vidis limigita intereson. Por konkurenci kun aliaj desegnoj kiu estis grimpanta supre en grandeco por plibonigi kapitalajn kostojn, la desegno reaperita kiel la AP1000 kaj trovis nombron de desegnaj gajnoj ĉe ĉi tiu pli granda grandeco.

Ses AP1000s estas nuntempe en operacio aŭ konstruata. Kvar estas troviĝita ĉe du ejoj en Ĉinio, du ĉe Sanmen Nuklea Centralo kaj du ĉe Haiyang Nuklea Centralo. Du estas konstruata ĉe la Vogtle Elektrejo en Usono, tamen, du aliaj ĉe la Virgil C. Summer Nuklea Centralo estis nuligita en 2017. Kiel de 2019[ĝisdatigo], ĉiuj kvar ĉinaj elektrejoh kompletigis konstruon kaj estas ĉe diversaj stadioj konekti al la krado. Konstruo ĉe Vogtle suferis multenombrajn prokrastojn kaj Unueco 3 estas nun atendita esti kompletigita en 2021. Kostaj superkostoj ĉe Vogtle kaj la nuligo de Summer kundukis al la bankroto de Westinghouse en 2017.

Kiel de julio, 2021, Ĉinio estas la sola operacianto de ĉi tiu reaktora desegno kaj nuntempe evoluiganta pli altnivelaj versioj kaj posedas iliajn patentajn rajtojn. La unua AP1000 komencis operaciojn en Ĉinio ĉe Sanmen, kie Unueco 1 fariĝis la unua AP1000 atingi kritikeco en junio 2018 kaj estis konektita al la krado la sekvanta monato. Pluaj konstruoj en Ĉinio estos bazita sur la modifita CAP1400 desegno.
La **episkopujo Monastero** (latine *Dioecesis Monasteriensis*) estas teritorie ne interligita romkatolika episkoplando en Monastera Lando kaj partoj de la Ruhr-Regiono (Vestfalujo) kaj Malsupra Rejnlando (pli malpli la distriktoj Kleve kaj Wesel kun kelkaj partoj de Duisburg) same kiel en la iama lando Oldenburgio. Ĝi estas kiel submetita episkopujo parto de la eklezia provinco Kolonjo. La episkopujon fondis Karolo la Granda, kaj ĝin organizis Ludgero, misiinto ĉe la Saksoj kaj Frisoj.

La Princepiskopa Malpaco je Monastero estis inter 1450 kaj 1457 kverelo pri la okupado de la episkopa seĝo de Monastero kaj per tio ankaŭ pri la reganteco en la princepiskopujo Monastero.

Oni ne konfuzu la episkopujon kun la princepiskoplando Monastero.

Vidu ankaŭ
----------

* Abatejo Werden

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Episkopujo Monastero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Episkopujo Monastero
* kirchensite.de – La novaĵretejo de la episkopujo Monastero
* Dokumentoj el la katedrala kapitulo de Monastero
Pri la komunumo
---------------

**Ohmstal** estas komunumo en la distrikto Willisau en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 318 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Ohmstal situas en la suba parto de la rivero Luthern en la montareta regiono de la Antaŭalpoj de Willisau. La komunumo konsistas el la du partoj *Ohmstal* kaj *Niederwil*.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,43 km², de kiuj 26,6% estas kovritaj de arbaro, 67,9% servas por agrikulturo kaj 4,9% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Ohmstal limas en nordo al Ebersecken, en oriento al Schötz en sudo al Gettnau, en sudokcidento al Zell, en okcidento al la eksklavo Lingi de la komunumo Ebersecken, kaj en nordokcidento al la eksklavo Kället de la komunumo Grossdietwil.

Trafiko
-------

Ohmstal estas unu el la malmultaj lucernaj komunumoj sen propra konekta al la publika transportreto. Ĝi situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas nordoriente en distanco de 8 kilometroj en Dagmersellen.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Ohmstal datiĝas el la Acta Murensia el la jaro 1160 kiel *Omistal*. 

Dum mezepoko la teritorio de la hodiaŭa komunumo Ohmstal apartenis al la habsburga Senjorejo Kasteln, kiu estis parto de la Grafejo Willisau. En la jaro 1407 la urbo Lucerno aĉetis la grafejon, kaj ĝi fariĝis lucerna voktejo, kio ĝi restis ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. Ĝis 1803 Ohmstal apartenis al la komunumo Schötz. Per la restaŭracio en la jaro 1803 Ohmstal kaj Niederwil fariĝis komunumoj de la distrikto Willisau en Kantono Lucerno. En la jaro 1819 la du partoj estis kunigitaj al la hodiaŭa komunumo Ohmstal.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Profilo de la komunumo sur la kantona retejo
2. ↑  En la retejo de la komunumo estas indikita, ke Ohmstal menciiĝis la unuan fojon en 1150 en la Acta Murensia. Tamen tiu dokumento estis verkita nur en 1160, tial aŭ la unua mencio datiĝas el 1160 aŭ temas pri alia dokumento.
3. ↑  Fonto: Ĉapitro pri la komunuma historio en la komunuma retejo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Ohmstal
* Profilo de la komunumo Ohmstal en la retejo de la kantono

* Kategorio Ohmstal en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Willisau |
| --- |
| Alberswil • Altbüron • Altishofen • Dagmersellen • Ebersecken • Egolzwil • Ettiswil • Fischbach • Gettnau • Grossdietwil • Hergiswil ĉe Willisau • Luthern • Menznau • Nebikon • Ohmstal • Pfaffnau • Reiden • Roggliswil • Schötz • Ufhusen • Wauwil • Wikon • **Willisau** • Zell |  |

 |
Konifera aleo.
La arboreto kaj la restadejo Vangeertenhof
La **Arbovartejo Kalmthout** en la antverpena municipo Kalmthout estas unu el la plej malnovaj kaj variaj arbo- kaj plantoĝardenoj de Flandrio. La kulturejo de *Charles van Geert* estis ĉirkaŭ 1850 la bazo de tiu ĉi arboreto.
La posteuloj de Van Geert, Antoine Kort kaj Robert & Jelena de Belder pliampleksigis ĝin per multaj raraj arbecaj kreskaĵoj.

La arboj kaj plantoj de la Arbovartejo Kalmthout estas tiel aranĝitaj ke dum la tuta jaro oni povas ĝui diversecon laŭ koloroj kaj odoroj.

La iama somera restadejo de Charles Van Geert, la Vangeertenhof, estas parka vilao kiun oni renovigis al ejo por ekspozicioj kaj eventoj.

La botanika ĝardeno de la arbovartejo aliĝis al Botanic Gardens Conservation International, neprofitdona asocio kiu volas kunigi botanikajn ĝardenojn en tutmonde konata kunlabora reto celante konservadon de la biodiverseco de plantoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Arbovartejo Kalmthout en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la Arbovartejo Kalmthout
* Rimarkinda florado.
**Episkopuja administranto** estas laŭ kanona juro kleriko, kiu dum la Vaka Seĝo de episkopujo ĝis reokupiĝo de la posteno administras la oficon.

La eklezia juro fiksas, ke en episkopujo ĉiam ekzistu ĉefa respondeculo. Dum vakeco de episkopa posteno la estrado de la episkopujo transiĝas tuj komence al la plej longe oficanta helpa episkopo, nome ĝis la enoficigo de episkopuja administranto. Se ne ekzistas helpepiskopo, la estrado transiĝas pretertempe sur konsultantaron.

Dum la tempo de la Reformacio plurfoje okazis ke sur la postenon de iu episkopo aŭ princepiskopo elektiĝis protestanto. Tiu estis neniel agnoskita de la katolika eklezio, sed havis la saman regpovon super la sekulara teritorio de la episkopujo (la princepiskopujo), kiel havus normala princepiskopo. Ankaŭ tiaj protestantaj regantoj ricevis la titolon "administranto".

En iuj aliaj okazoj oni elektis kandidaton al episkopeco kiu ja estis katolika sed ne ordinita, eble ĉar li plu intencis edziĝi, aŭ fariĝi sekulara reganto de iu apuda princlando. Ankaŭ tia kandidato, kiu ne povis oficiale fariĝi episkopo, povis porti la titolon "administranto".

Vidu ankaŭ
----------

* Administranto (princepiskopujo)

Eksteraj ligiloj
----------------

*
La **Episkopa Kastelo** estas klasikisma historia monumento en Hungario, en Szany.

Kastelo de Szany laŭ la korto

Historio
--------

Ferenc Zichy (episkopo) konstruis en Szany barokan episkopan kastelon por somera ripozdomo de diocezo de Győr en 1783. La konstruaĵo estis kelkfoje trakonstruita, eĉ ĝi klasikismiĝis. Post la 2-a mondmilito la nova posedanto estis la ŝtato, kiu profitis ĝin lernejo kaj biblioteko. En 1991 oni establis lokan muzeon kaj la biblioteko translokiĝis, la sola uzanto estas la muzeo. En la flankaj konstruaĵoj hejmo por maljunuloj funkcias.

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa brikoforma kastelo situas sola en korto. Estas ankaŭ 2 flankaj teretaĝaj konstruaĵoj (restis barokaj). Ili triope formas U-majusklon. Laŭ la trotuaro estas nur fenestroj kaj timpano. Laŭ la korto situas la enirejo malantaŭ teraso, kiun 4 kolonoj tenas. Plej supre ankaŭ tie (ĉe la tegmento timpano estas videbla. Interne origine estis sur la etaĝo la ĉefĉambro kaj 6 ĉambroj, sur la teretaĝo 5 ĉambroj kaj servaj ĉambroj. Restis stukoj en la ĉambroj.

Aerfoto pri la kastelo

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare
* hungare kun foto
* Püspöki-kastély hungare kun foto Arkivigite je 2016-03-18 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Episkopa kastelo de Szany en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kamilló LENDVAY** [lendvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lendvay Kamilló** estis hungara komponisto, profesoro kaj dirigento. Lia onklo estis Ervin Lendvai.

Kamilló Lendvay  naskiĝis la 28-an de decembro 1928 en Budapeŝto, li mortis la 30-an de novembro 2016 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Kamilló Lendvay lernis pianoludon en diversaj lernejoj, poste li frekventis Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en Budapeŝto inter 1949-1957, dume li estis ankaŭ soldato. Li komencis sian karieron en Nacia Teatro (Szeged). Inter 1960-1966 li estris la muzikistojn en Pupteatro (Budapeŝto). Baldaŭe li dirigentis en Operetoteatro (Budapeŝto). Ekde 1972 li instruas en la Altlernejo, dume li ankaŭ komponadas. Li ricevis premion Kossuth en 1998, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn. Aparte menciinda: Grand Prix International du Disque Lyrique en 1979 en Parizo.

Liaj komponaĵoj (elekto)
------------------------

* diversaj kantatoj
* diversaj oratorioj
* diversaj operoj
* diversaj konĉertoj
* diversaj simfonioj
* diversaj muzikaĵoj por korusoj

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 408685
* GND: 12956804X
* LCCN: no91023588
* VIAF: 45385527
* ISNI: 0000 0001 0968 5366
* SUDOC: 136350054
* BNF: 138020907
* MBA: 5443688a-4555-42f7-a6bc-3f0d2084ee69
* NKC: xx0099658
 |
La **epistema logiko** estas kampo de la modala logiko, kiu temas pri la raciigo pri la sciaro. Dum la epistemologio posedas longan filozofian tradicion, kiu devenas el la Antikva Grekio, la epistema logiko estas disvolvigo multe pli ĵusa kun aplikaĵoj en nombraj kampoj, kiaj filozofio, teoria informadiko, artefarita intelekto, ekonomiko kaj lingvistiko. Dum la filozofoj el Aristotelo diskutis la modalan logikon, kaj la mezepokaj filozofoj kiaj Okhamo kaj Duns Skoto disvolvigis nombrajn observojn, estis Clarence Irving Lewis kiu en 1912 realigis la unuan simbolan kaj sisteman traktadon de tiu temo, kiu plue maturiĝis, atingante sian modernan formon en 1963 el la verkaro de Saul Kripke.

Dum la 1950-aj jaroj oni publikigis nombrajn verkojn, kiuj simple menciis logikon de la sciaro, sed pli ĵusa estas la verko de la svedlinga finno Georg Henrik von Wright titolita *Eseo pri modala logiko* publikigita en 1951, kiu estas agnoskita kiel fonda dokumento. Nur en 1962 alia finno, nome Jaakko Hintikka, verkis *Kono kaj kredo*, nome la unua etenda verko, en kiu li sugestas uzi modalojn por kapti la semantikon de la sciaro anstataŭ uzi la aletajn premisojn, per kiuj tipe oni disvolvigas la modalan logikon.

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724883
* GND: 4152538-3
* LCCN: sh2011005274
* SUDOC: 027876381
* BNF: 11982429t
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Ruĝecvosta muŝkaptulo** |
| --- |
|  |
| Ruĝecvosta muŝkaptulo, en Himaĉal Pradeŝo, BaratoRuĝecvosta muŝkaptulo, en Himaĉal Pradeŝo, Barato
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Muscicapa* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***M. ruficauda'*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Muscicapa ruficauda****(Swainson, 1838) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Ruĝecvosta muŝkaptulo  |

 |
| v • d • r |

La **Ruĝecvosta muŝkaptulo** (*Muscicapa ruficauda*) estas malgranda specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj.

Tiu specio estas kiel ĉe aliaj samgenranoj helbruna supre tre hele griza sube, kun tre **markata ruĝeca nuanco en pugo** (videbla ĉefe je malfermo de flugiloj) kaj iom pli malhelbrune **en vosto**. Tiu distingilo nomigas la specion kaj tiu karaktero aperas ankaŭ en la latina scienca nomo kie *ruficauda* sinnifas precize "kun ruĝa vosto". La okulo estas nigra kaj tre rimarkinda kun hela okulringo. La beko estas mallonga, hela kaj akrapinta.

Tiu specio reproduktiĝas ĉefe en Centra Azio nome en orienta Uzbekio, Taĝikio, nordorienta Afganio kaj okcidenta kaj centra Himalajo (orienten ĝis orienta Nepalo); kiel nereproduktulo ĉeestas en sudokcidenta Barato.

Referencoj
----------

* IUCN2006, BirdLife International, 2004, 51671, *Muscicapa ruficauda*, 12a Majo 2006. Malplej zorgiga.
|  |  |
| --- | --- |
|   | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

**Crimestoppers** aŭ **Crime Stoppers**(angla ~ *krimhaltigantoj*) estas parto de *Crime Stoppers International*, internacia sistemo por instigi anonime informi pri krimuloj, krimagoj.

La internacia reto de *Crimestoppers* helpis kapti, aresti 500-600.000 krimulojn, trovi ŝtelitajn aĵojn, konfiski narkotaĵojn en valoro de 6-7 miliardoj da usonaj dolaroj.

Historio
--------

La ideo venas de detektivo Greg MacAleese (Alberque, Nov-Meksiko), kiu detektivis en murd-priraba krimago okazinta ĉe benzinvendejo. Ĉar li ne trovis okulatestantojn, li konvinkis gvidantojn de televida kanalo por surekranigi filmeton pri krimago kaj li ofertis premion je 1000 da usonaj dolaroj por la helponto en la detektivado. Post kelkaj horoj alvenis la unuaj telefonvokoj, informeroj kaj li arestis la krimulojn post tri tagoj.

Kritiko
-------

Oni atentigas pri malbonintencaj, falsaj informoj pri senkulpuloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Crimestoppers International Arkivigite je 2021-04-25 per la retarkivo Wayback Machine
* UK Crime Stoppers
**Ŝabtaj Cvi** (hebree שַׁבְּתַי צְבִי , turke *Sabetay Sevi*; diversaj literumoj en aliaj lingvoj; naskiĝis la 1-an de aŭgusto 1626 – mortis la 17-an de septembro 1676) estis sefarda rabeno kaj kabalisto, kiu proklamis sin la longe atendata juda mesio. La movado, kiun li fondis, nomiĝas ŝabtajanismo. Li komencis diri al siaj kunuloj en la hejmurbo Izmiro jam en la jaro 1648, kiam li havis 22 jarojn, ke li estas la mesio.

En 1666, kiam li venis en Konstantinopolon, lin kaptis kaj malliberigis la turka registaro. Post pluraj monatoj, kiujn Ŝabtaj pasigis en prizonoj, Ahmed Köprülü, la veziro de la sultano, dekretis ke li devas elekti unu el tri farotaĵoj: pruvi sian diecon kontraŭ pafarkoj, aŭ trapikiĝi, aŭ konvertiĝi al islamo. Ŝabtaj Cvi elektis konvertiĝi, kaj surmetis turkan turbanon. Plej multaj ŝabtajanoj seniluziiĝis pri lia mesieco post la islamaniĝo, sed lia edzino Sara kaj ĉirkaŭ 300 familioj da sekvantoj elektis ankaŭ por si la konvertiĝon. Tiuj familioj nomiĝis *dönmeh* „konvertitoj", kaj iuj el ili sekvas lin ĝis la hodiaŭa tago.

Vidu ankaŭ
----------

* Jakob Frank
* Frankismo (judismo)

* Kategorio Ŝabtaj Cvi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 530496
* GND: 118793926
* LCCN: n79023181
* VIAF: 3267035
* ISNI: 0000 0000 8351 5229
* LIBRIS: 212210
* SUDOC: 027342425
* BNF: 11940520p
* BPN: 89900885
* NDL: 01183249
* NKC: zmp2014820720
* BNE: XX1777760
 |
**Cristiano MALGIOGLIO** (naskiĝis la 23-an de aprilo 1945) estas itala komponisto, kantverkisto kaj televida prezentisto.

Cristiano naskiĝis en Ramacca, Katanio. Li akiris sian unuan kontrakton kun diskeldonejo, Durium, danke al la klopodoj de Fabrizio De André. En 1974 li komponis la kanton de Iva Zanicchi "Ciao cara come stai", kiu gajnis la Muzikan Festivalon Sanremo. En 1975 li havis sian plej signifan sukceson kiel kantverkisto kun "L'importante è finire" de Mina. En la sama periodo li iĝis kunlaboranto de Roberto Karlo, okupiĝante pri la itallingvaj tektoj de liaj kantoj. Li komponis kantojn por, inter aliaj, Adriano Celentano, Rita Pavone, Amanda Lear, Raffaella Carrà, Mónica Naranjo, Dori Ghezzi, Milva, Patty Pravo, Ornella Vanoni, Giuni Russo, Marcella Bella, Sylvie Vartan, Umberto Balsamo, Fred Bongusto, Pupo Rosanna Fratello, Loretta Goggi, Franco Califano. Paralele al lia agado kiel komponisto Malgioglio komencis karieron de kantisto, karakterizita per ironiaj kantoj, ofte riĉaj je seksaj insinuoj; lia ĉefa sukceso kiel Kantaŭtoro estas la kanto "Sbucciami". Post tempo pasigita en Latinameriko Malgioglio revenis al populareco en la 2000-aj jaroj kiel televida personulo. En 2017 li konkuris en la realeca televidilo Grande Frato VIP, la itala adaptado de Fama Granda Frato.

* Kategorio Cristiano Malgioglio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636503
* GND: 135262208
* LCCN: no2021143886
* VIAF: 171818879
* MBA: f5a9929b-53f8-4412-a14b-a8b1d762c3b2
* NKC: mzk2011647684
* ICCU: UBOV825479
* BNE: XX1013050
 |
**Ilona Ács** [Aĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ács Ilona** estis hungara naĝisto, olimpiano, trejnisto. Ŝia origina familia nomo estis *Zimmermann* [cimerman].

Ilona Zimmermann naskiĝis la 18-an de aprilo 1920 en Budapeŝto, ŝi mortis la 23-an de novembro 1976 (laŭ alia informo la mortotago estas la 2-a) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ilona Ács maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1938. En la sensporta vivo ŝi estis oficisto. Ŝi edziniĝis, baldaŭ divorcis. Ŝi ricevis postmortan premion en 1982.

### Sporta kariero

Ilona Ács inter 1934-1940 estis naĝisto en ĉefurbaj sportkluboj. Ŝi estis hungara ĉampiono individue 12-foje, teame dufoje, dum ŝi apartenis al la hungara nacia teamo inter 1935-1938 sesfoje. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1936 teame sen medalo.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808296
 |


* Portalo pri Biografio
**Kirko Ĉieliro de Maria** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Dabas, en urboparto (iama vilaĝo) Sári.

Historio
--------

En la iama vilaĝo kirko funkciis jam en la mezepoko. Dum dominado de turkoj la vilaĝo senhomiĝis, sed en 1640 la kirko ankoraŭ estis uzata, eĉ riparita. En 1719 la katolika grupo refondiĝis, ili tiam havis kapelon. Oni konstruis preĝejon en la 1750-aj jaroj. La interna parto estis preta en 1786. La orgeno alvenis en 1936, sed ĝi trakonstruiĝis en 1991.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola. La fasado konsistas el kvadrata turo malsupre kun la enirejo. Pinto de la turo formas cepan kupolon. La navo malantaŭ la turo estas pli larĝa, ol la turo. La sanktejo estas duonronda. La internaj bildoj estis pentritaj en la 20-a jarcento. La predikejo venis el kirko en Vác.

Fontoj
------

* (hungare kun foto)
* (hungare kun fotoj)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

-

* Kategorio Preĝejo Ĉieliro de Maria (Dabas) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**María Isabel Martín Martínez**, konata artiste kiel ***Maribel Martín*** (Madrido, 1-a de novembro de 1954) estas aktorino hispana.

Ŝi ekaktoris jam sesaĝa por ludoj de bela infanino kiel ĉe fama filmo *La familia y uno más* (la familio kaj unu pli, 1965) de Fernando Palacios. Dum la 1960-aj jaroj ludas kinon por reĝisoroj kiaj José María Forqué, Luis García Berlanga aŭ Ana Mariscal (*El camino*, 1963) kaj teatron, ekzemple en la verko *El sol en el hormiguero* (suno en formikejo, 1966), de Antonio Gala. Kiel belega junulino taŭgis por filmoj de terura kino por reĝisoroj kiaj Narciso Ibáñez Serrador aŭ Vicente Aranda.

En 1976 filmis *La espada negra* (la nigra glavo), de Francisco Rovira Beleta, historia fimo kie ŝi ludas la rolon de junulino Isabel la Katolika. Dum la dua duono de la 1970-aj jaroj, ĝi apartiĝis portempe el kino kaj ludis en teatro (*La mala semilla*, *El sol en el hormiguero*) kaj televido (*Estudio 1*; *La saga de los Rius*, 1976; *El Juglar y la Reina*). 

Ŝi ludis tiam ankaŭ unu el la plej famaj roluloj de ŝia kariero: tiu de *Jacinta* kontraŭ *Fortunata* (Ana Belén) pro la amo de *Juanito Santa Cruz* en la adaptaĵo de la fama romano de Benito Pérez Galdós nome *Fortunata y Jacinta* kiu por Televisión española realigis en 1980 Mario Camus.

Poste ŝi estis protagonistino de *Últimas tardes con Teresa* (1984) kaj *Los santos inocentes* (1984), de Mario Camus. De tiam ŝi iĝis produktorino de *Ganesh Films* kun sia edzo, la aktoro Julián Mateos kaj retiriĝis el la luda medio en 1989, post filmi *El niño de la luna* kun Agustí Villaronga.
Bazaj karakteroj de la tulua skribo/alfabeto. 
La **tulua skribo** aŭ **tigilara skribo** (*Tuḷu lipi*) estas la alfabeto en kiu la tulua lingvo estis originale verkita.Ĝi estis uzita de la bramanoj ĉefe por skribi la vedojn. La plej malnova konservita teksto estas *Tulu Mahabarato* de la dekkvina jarcento - traduko en la tuluan lingvon de la sanskrita *Mahabarato*. Nuntempe, la tulua estas kutime skribita per la kannada alfabeto. 

* Tulua aŭ tigilara skribo.Tulua aŭ tigilara skribo.
* Komparo de karakteroj "granta", "tulua" kaj "malaalama"Komparo de karakteroj "granta", "tulua" kaj "malaalama"
* Komparo de la karakteroj de la alfabetoj tulu, kannada kaj malajalamKomparo de la karakteroj de la alfabetoj tulu, kannada kaj malajalam

Eksteraj ligiloj
----------------

Lingvo kaj lingvo Arkivigite je 2010-05-04 per la retarkivo Wayback Machine

Dr. K Padmanabha Kekunnaya: la tulua lingvo Arkivigite je 2012-08-29 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Tulua skribo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
39° 8′ 39″ N 5° 11′ 04″ O﻿ / ﻿39.14417 °N, 5.18444 °O﻿ / 39.14417; 5.18444 (mapo)

La akvobaraĵo.
Natura medio ĉe kiu situantas la Baraĵlago.
La **Baraĵlago García de Sola** estas baraĵlago situanta en Hispanio sur la rivero Gvadiano. La akvobaraĵo estis konstruita en la jaro 1962 ene de la agado de la nomita *Plan Badajoz*, laŭ kiu oni konstruis kelkajn akvobaraĵojn en la zono cele la akiron de avo por la irigacio antaŭvidita por la provinco Badajoz. Ĝi disponas de hidroelektra centralo situanta ĉe la akvobaraĵo. Populare ĝi estas nomata *Puerto Peña* (Montopasejo inter rokoj) ĉar estas akvobaraĵoj inter du enormaj rokomontoj, el kiuj la orienta estas nestejo por grava kolonio de gipoj kaj aliaj birdoj.

Ĝi estas grava geografia kaj ekonomia elemento de La Siberia. La akvobaraĵo situantas tute apud la ŝoseo N-430 kiu iras el Badajoz al Valencio. Okcidente de la lago estas la provinca ŝoseo BAV-7113 kaj oriente la BAV-7114. Okcidente de la lago ĉefaj setlejoj estas Valdecaballeros kaj Castilblanco, oriente Peloche tute apud la lago kaj Herrera del Duque pli interne. Norde kaj fine de la rezervita akvo estas la Akvobaraĵo de Cíjara ankaŭ sur la rivero Gvadiano. Okcidente de la lago ĉefaj setlejoj estas Valdecaballeros kaj Castilblanco, oriente Peloche tute apud la lago kaj Herrera del Duque pli interne.

Natura medio
------------

La baraĵlago situantas en loko de granda beleco, inter grandaj rokaj formacioj kaj densa vegetaĵaro formita de mediteranea arbaro, pinaroj kaj eŭkaliptejoj.

Tiu loko havas altan valoron pri birdaro, ĉar observeblas nombraj specioj de birdoj, kiaj la gipo, la monaĥvulturo, la nigra cikonio, la reĝa aglo, la nizaglo, la botaglo, la migra falko, la nizo, la malgranda turfalko...

Menciindas ankaŭ la fiŝaj populacioj de la baraĵlago, pro kio la areo estas alloga por fiŝkaptistoj de la tuta Hispanio. En ties akvoj kunvivas la ezokoj (kelkaj ege granda) kun mikropteroj, ĝibolepomoj, barbioj, karpoj, kaj leporinoj...

Turismo
-------

Pro la beleco de la pejzaĝo, en kiu miksas akvo, rokaj formacioj, kaj makiso kaj arbaroj, oni disvolvigis bonan infrastrukturon turisman kio permesis ke en la zono de la baraĵlago kunvenas nombraj somerferiantoj kaj turistoj. En ties akvoj eblas praktiki pirogismon, motornavigadon, veladon, kaj krome estas zonoj uzeblaj por la bano kaj elŝipiĝo.
Estas en la zono ankaŭ kampadejo de unua kategorio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Stato de la Baraĵlago García de Sola
* Stato de la Baraĵlagoj de la akvobaseno de Guadiana
* Ŝlipo de la *Sociedad Española de Presas y Embalses*
* Fotaro de la Baraĵlago García de Sola