recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**La Celle-Dunoise** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 598 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

La Celle-Dunoise etendiĝas sur 29,11 km², kaj havis 598 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 20 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de La Celle-Dunoise situas je alteco de 392 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, La Celle-Dunoise apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Marie Sachet, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

La Celle-Dunoise apartenas al la kantono de Dun-le-Palestel, kies ĉefurbo estas Dun-le-Palestel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Dun-le-Palestel

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de La Celle-Dunoise Arkivigite je 2009-04-18 per la retarkivo Wayback Machine
**Lajos Luzsicza** [lajoŝ luĵica], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Luzsicza Lajos** estis hungara pentristo, grafikisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia filino estis Ágnes Stiller-Luzsicza.

Lajos Luzsicza: Börzsönyben (1986)
Lajos Luzsicza  naskiĝis la 13-an de februaro 1920 en Nové Zámky en ĝuste tiam formiĝanta ŝtato Ĉeĥoslovakio, li mortis la 30-an de novembro 2005 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Lajos Luzsicza akiris diplomon jam en Hungario en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1947. Liaj plej gravaj instruistoj estis Vilmos Aba-Novák, Béla Kontuly kaj János Kmetty. Post siaj studoj li instruis 3 jarojn en lernejo en Tatabánya, poste li havis postenon en ministerio pri edukado, fine li instruis en pedagogia altlernejo en Budapeŝto. Li longe estis gvidanto de Arthalo Budapeŝto. Intertempe li studvojaĝis al eŭropaj landoj kaj ofte revizitis Ĉeĥoslovakion. Ekde 1960 li estis profesia pentristo, li kreis pejzaĝojn, portretojn kaj ankaŭ grafikaĵojn. Li ricevis 6 premiojn inter 1950-1997.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Budapeŝto (1956, 1958, 1963)
* Bratislavo (1959)
* Duisburg (1964)
* Nové Zámky (1968, 1978, 1985, 1990, 1995)
* Tatabánya (1974, 1997)
* Győr (1980)

El kolektivaj ekspozicioj
-------------------------

* Moskvo, Antverpeno, Budapeŝto, Prago

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* István Öthö Kőmíves

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Erdélyi falu
* Táj
* Visegrád
* Nógrádi temető

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Ifjúságom. Érsekújvár* (1989, membiografio)
* *Hétköznapok - képzőművészeti életünk sorsdöntő évei 1945-1960* (1994)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildoj
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2018-06-18 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Lajos Luzsicza en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 613655
* GND: 131532383
* LCCN: n78040860
* VIAF: 15905491
* ISNI: 0000 0000 7873 032X
* NKC: js20221153179
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

 
***Ärztlicher Dolmetscher*** (Kuracista interpretisto), estas multlingva frazaro verkita de la kuracista paro Gert Hoyer kaj Uta Hoyer el Weida, Turingio, eldonita en 1977 de la eldonejo Johann Ambrosius Barth en Lepsiko kaj republikigita en signife ampleksigita 2-a eldono en 1980 samloke.

La aŭtoroj estas kuracistoj kiuj estis listigantaj 271 numerigitajn frazojn, nome la plej kutimaj el tiuj en la kontakto inter paciento kaj medicina helpanto.

La frazoj estis disponigataj en jenaj lingvoj: angla, araba, bulgara, ĉeĥa, Esperanto, franca, germana, greka, hispana, hungara, itala, pola, rumana, rusa, serbokroata, sveda kaj turka.

La tria eldono, de 2016, ne enhavas la Esperantlingvan version.

Vidu ankaŭ
----------

* Fakverko:Medicino

Referencoj
----------

1. ↑   Tria eldono de *Ärztlicher Dolmetscher*

Eksteraj ligiloj
----------------



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Medicino |

* germane informoj pri la 1-a eldono de 1977 en la katalogo de la Germana Nacia Biblioteko
* germane kaj pri la ampleksigita 2-a eldono de 1980 en la katalogo de la Germana Nacia Biblioteko
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing
Statuo de Laurens Janszoon Coster sur la granda vendoplaco en sia naskiĝurbo Haarlem.
**Laurens Janszoon COSTER** (Haarlem ĉ. 1369 - 1439) estas same kiel la germano Johannes Gutenberg nomita kiel unu el la inventintoj de la presarto, speciale en Haarlem, kie li loĝis. Tamen estas preskaŭ certa ke Gutenberg estis kelkaj jaroj pli frue ol Coster. Eĉ estas necerta ĉu Coster vere ekzistis.

Laŭ la legendo Coster hazarde faris sian inventon, kiam li en parko tranĉis pecojn de arboŝelo en formo de literoj, kiuj je tiu momento falis teren kaj postlasis premsignojn en la sablo.

En sia naskiĝurbo Haarlem estas sur la granda vendoplaco statuo de Laurens Janszoon Coster.

* Kategorio Laurens Janszoon Coster en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 121311
* GND: 11887201X
* LCCN: n86840718
* VIAF: 74651031
* ISNI: 0000 0001 1673 2351, 0000 0003 9974 8512
* SUDOC: 113988583 153078502, 113988583
* BNF: 12130163d
* BPN: 40879435
* ULAN: 500066882
* NLA: 61539907
* NKC: xx0134127
 |
**Francesca Lluc Armengol Socías**, konata kiel **Francina ARMENGOL** (Inkao, Majorko, la 11-an de aŭgusto 1971), estas majorka politikisto. Inter 2015 kaj 2023 ŝi estis Prezidanto de la Registaro de Balearoj kaj prezidas la Hispanan Kongreson de Deputitoj ekde la 17-a de aŭgusto 2023.

Ŝi estis ĝenerala sekretario de la Socialisma Federacio de Majorko ekde 2000 kaj membro de la PSOE-Federacia Komitato ekde tiu sama jaro. Ŝi estis prezidanto de la Insulara Konsilio de Majorko inter 2007-2011. Ŝi estas la parlamenta proparolanto kaj ĝenerala sekretario de la PSIB-PSOE ekde 2012. En la hispanaj ĝeneralaj elektoj de 2023, ŝi estis kandidato de PSOE por la balotdistrikto de Balearoj, akirante la rajtilon de deputito en la Kongreso, kaj rezignante la rajtilon de deputito en la Parlamento de Balearoj la 24-an de julio 2023. La 17-an de aŭgusto 2023, dum la konstituado de la Ĝeneralaj Tribunaloj de la 15a Hispana Leĝdona periodo, ŝi estis elektita kiel Prezidanto de la Kongreso de la Deputitoj.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835192
 |
**Leyte**, aŭ **Lejteo** en esperanto, estas insulo de la insularo de Bisajoj en la Filipinoj.

La insulo estas ĉirkaŭ 180 km longa nordo-suden kaj ĉirkaŭ 65 km larĝa je sia plej larĝa punkto. En la nordo ĝi preskaŭ kuniĝas al Samaro, separate de la markolo de Markolo San Juanico, kiu iĝas tiom mallarĝa kiom ĝis 2 km en kelkaj lokoj. Ankaŭ la insula provinco de Bilirano estas norde de Lejteo kaj kuniĝas al Lejteo per opnto tra la mallarĝa Bilirana Markolo. Sude Lejto estas separata el Mindanao de la Markolo Surigao. Oriente Lejteo estas iome for de la Filipina Maro de la Pacifika Oceano, Samaro nordoriente kaj de Dinagat sudoriente formante la Lejtean Golfon. Okcidente estas Cebuo kaj Boholo.

Lejteo estas ĉefe tre arbara kaj montara, sed la Lejtea Valo nordoriente havas multan agrikulturon.

Administre la insulo divididas je la provinco Lejteo, kiu kovras la nordon kaj centron de la insula teritorio, kaj la provinco Suda Lejteo, kiu konsekvence kovras la sudon. La ĉefaj urboj de Lejteo estas Taklobano, ĉe orienta marbordo de nordokcidenta angulo de la Lejtea Golfo, kaj Ormoc, ĉe la okcidenta marbordo. Lejteo nune famas pro geotermika elektrejo ĉe Ormoc.

Tamen, Lejteo plej konatas pro sia rolo en la rekonkero de Filipinoj en la Dua Mondmilito. La 20-an de oktobro 1944, Generalo Douglas MacArthur elŝipiĝis en Lejteon, asertante per fama frazo "I have returned" (Mi revenis). Tamen la militaj fortoj de Japanio ne redonis la insulon tiom facile, kiel montris la sekva Batalo de Lejteo, kaj konverĝo de ŝiparmeaj fortoj rezultis en kvartaga Batalo de Lejtea Golfo, la plej longdaŭra ŝiparmea batalo en historio.

* Kategorio Lejteo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Bulla monitorii et declarationis*
La **Kvina Laterana Koncilio** estis kunvokita dum la jaro 1512 pere de la papo Julio la 2-a, daŭrigita sub prezido de la rapide elektita nova papo Leono la 10-a kaj dum la jaro 1517 finita sen interkonsentoj pri ĉiuj temoj. Ĝi okazis en la papa palaco Laterano en Romo. La kunvenon partoprenis proksimume 100 episkopoj. Komenciĝis eklezia reformo, sed – kiel menciite – ne eblis interkonsento en pluraj pridisputitaj teologiaj demandoj.

La eklezia kunveno malpermesis la presadon de libroj sen permiso de la loka episkopo. Krome ĝi konfirmis la konkordaton (traktaton inter eklezio kaj ŝtato) de la jaro 1516 inter la papo Leono la 10-a kaj la reĝo de Francio. Tiu konfirmo signifis la eklezian konsenton kun franciaj konkeroj en norda Italio, kaj nuligis la antaŭan malligon de la francia katolika eklezio de Romo, kiu do denove estis parto de la universala katolika eklezio.

La pro la reformacio necesa posta koncilio, la Koncilio de Trento (1545–1563), pro la ekestintaj polikaj perturboj nur okazis kun prokrasto de plenaj 25 jaroj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kvina Laterana koncilio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* konciliaj dokumentoj

  

Ekumenaj koncilioj

Ekumenaj koncilioj, kies enhavo akceptiĝis de la ortodoksa eklezio kaj la katolika eklezio:   

Unua koncilio de Niceo |
Unua koncilio de Konstantinopolo |
Koncilio de Efezo |
Koncilio de Kalcedono |
Dua koncilio de Konstantinopolo |
Tria koncilio de Konstantinopolo |
Dua koncilio de Niceo

Ekumenaj koncilioj akceptitaj de la katolika eklezio:
  

Kvara koncilio de Konstantinopolo |
Unua Laterana koncilio |
Dua Laterana koncilio |
Tria Laterana koncilio |
Kvara Laterana koncilio |
Unua koncilio de Liono |
Dua koncilio de Liono |
Koncilio de Vienne |
Koncilio de Konstanco |
Koncilio de Bazelo/Ferrara/Florenco |
Kvina Laterana koncilio |
Koncilio de Trento |   

Unua Vatikana koncilio |
Dua Vatikana koncilio
**Lendvadedes** [lendvadedeŝ] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti.

laŭvoja kruco en Lendvadedes

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 4 km²
* Loĝantaro: 36
* Poŝtkodo: 8978
* Telefonprefikso: 92
* Koordinatoj: 46°34′52″N 16°30'32″E

Situo
-----

Lendvadedes situas sur mildaj deklivoj, laŭ la slovena landlimo (kontraŭe Lendava situas), fine de longa sakovojo el Rédics. Lenti troviĝas 7, Nova 22, Letenye 28 km-ojn.

Historio
--------

La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo el 1291 en formo *"Dedusfolwa"*. La nuna noma uziĝas ekde 1898. Post Traktato de Trianon la vilaĝo trovis sin laŭ la nova landlimo, sekve perdis la kontaktojn kun la najbara Lendava. Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas ie ajn trairebla senkontrole. En Lendvadedes migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* sonorilostablo
* akvorezervujo, samtempe fiŝkaptista lago
* elvidejo sur monteto ĉe la landlimo

* Kategorio Lendvadedes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La Chapelle-Saint-Géraud** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 232 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2010.

Geografio
---------

La Chapelle-Saint-Géraud etendiĝas sur 17,59 km², kaj havis 232 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 13 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. La Chapelle-Saint-Géraud antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gilles Dupuy, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Vidindaĵoj
----------

Oni vidas skulptartojn bovinojn.

Administrado
------------

La Chapelle-Saint-Géraud apartenas al la kantono de Mercœur, kies ĉefurbo estas Mercœur. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Tulle, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Notoj kaj referenĉoj
--------------------

1. ↑   Skulptartaj bovinoj. Arkivita el la originalo je 2013-04-22. Alirita 2013-03-23.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Mercœur

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Chapelle-Saint-Géraud en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La Chapelle-Saint-Géraud auf annuaire-mairie.fr
**Lago de Lungern** (germane *Lungerersee*) estas natura baraĵlago en kantono Obvaldo en Svislando. La surfaca areo de la lago mezuras 2,01 km².

Geografio
---------

La Lago de Lungern situas 4 kilometrojn norde de la Brünig-Pasejkulmino. El ĝi fontas la rivero Sarner Aa, kiu senakvigas la valon de Obvaldo. La lago situas komplete sur la teritorio de la komunumo Lungern. Ĉe la bordo de la lago situas la vilaĝoj Bürglen-Kaiserstuhl, Obsee kaj Lungern. Laŭlonge de la orienta bordo de la lago kondukas la Brünig-Pasejvojo kaj la Brünig-Fervojo.

La lago postrestis post la fordegelo de glaĉero de la lasta malvarmepoko antaŭ iom pli ol 10000 jaroj. La fruntmoreno ĉe Kaiserstuhl formas naturan baraĵon.

Historio
--------

Fine de la 18-a jarcento la loĝantaro de Lungern decidis malaltigi la nivelon de la Lago de Lungern por gajni kultiveblan terenon. Oni konstruis kanalon, kiu post interrompoj pro la krizo, kiun kaŭzis la franca revolucio, povis en la jaro 1790 esti malfermita. La lagonivelo malaltiĝis 35 metrojn. Centjaroj poste la kompanio *Zentralschweizerische Kraftwerke* aĉetis la lagon kaj per digo fermis la kanalon kaj replenigis la lagon en la jaroj 1926 ĝis 1927. La domoj, kiuj estis konstruitaj sur la iama lagogrundo estis rekonstruita en la vilaĝo mem.

En la jaro 1999 oni trovis en du naftobareloj encementigitaj kadavroj dum malalta akvo antaŭ la lagobordo. La murdisto el Romandio ne sciis, ke dum vintro oni ellasas preskaŭ la tuta akvo el la lago, kiu dum la neĝdegelo denove repleniĝas.

Elektrejo Lago de Lungern
-------------------------

La elektrejo Lago de Lungen, kiu utiligas la akvoenergion de la Lago de Lungern situas en Giswil. Ĝi nutras la Svisajn Centralfervojojn, al kiu apartenas la Brünig-Fervojo, per elektra energio. La neta altecdiferenco de la lago ĝis la turbinoj estas 190 m. La maksimuma akvokapacito sur la turbinoj estas 32 m³/s. La produktokvanto de la centralo estas 9 MW.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. 1 2 3 4   Seen (Bundesamt für Umwelt BAFU) (germane). Alirita 2020-01-18, en germana vikipedio.
2. ↑  Fonto: Artikolo pri Lungern en la germanlingva vikipedio
3. ↑  Fonto: Artikolo pri la Lago de Lungern en la germanlingva vikipedio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Lago de Lungern en la Historia Leksikono de Svislando
* Retpaĝo pri la Elektrocentralo Lago de Lungern[*rompita ligilo*]

* Kategorio Lago de Lungern en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La Chapelle-Taillefert** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 353 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

La Chapelle-Taillefert etendiĝas sur 14,11 km², kaj havis 353 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 25 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de La Chapelle-Taillefert situas je alteco de 690 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, La Chapelle-Taillefert apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Thierry Dubosclard, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Lokaj famuloj
-------------

* Victor Lanoux (n. en 1936), franca filmproduktisto kaj aktoro, estis sendita al La Chapelle-Taillefert de siaj parencoj dum la Dua mondmilito.
* Pierre de La Chapelle-Taillefert, episkopo de Tuluzo kaj sekve kardinalo.

Administrado
------------

La Chapelle-Taillefert apartenas al la kantono Guéret-Sud-Ouest, kies ĉefurbo estas Guéret. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono Guéret-Sud-Ouest
**Lajos Boros** [lajoŝ boroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Boros Lajos** estas hungara ŝlagrogitaristo, ŝlagrokantisto, ĵurnalisto, redaktoro.

Lajos Boros naskiĝis la 12-an de aprilo 1947 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Lajos Boros devenis el juda familio. Li frekventis teknikan mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris elektran diplomon en altlernejo en 1970. Post la diplomo li laboris en pluraj fabrikoj, firmaoj. En 1972 li estis la unua en televizia kantkonkurso. Ekde 1974 li kontribuis en gazetoj kaj estis videblaj en pluraj programoj. Inter 1977–1984 li estis artista gvidanto, inter 1985–1990 ĉefredaktoro de muzika eldonejo, inter 1989–1997 li estis redaktoro de komerca radio. Ekde 1991 li estis videbla en pluraj distraj televidprogramoj. Li ricevis premion en 2007. Li edziĝis en 1971, poste 3 filoj naskiĝis.

Liaj libroj
-----------

* Sakálok (1983)
* Stage Pass (1987)
* Sumák dumák (1992)
* Lali Király papagája voltam (2007)

Lia sola muzikteksto
--------------------

* Gerinctelenek indulója

Vidu ankaŭ
----------

* Boros aŭdebla

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio kun foto Arkivigite je 2019-08-09 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Lajos Boros en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 653399
* VIAF: 268718723
* ISNI: 0000 0003 8342 402X
* NKC: xx0096768
 |
**Laura Réthy** [rEti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Réthy Laura** estis hungara aktoro, operetkantisto (soprano), primadono. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Schwarz Lori*. Ŝia edzo estis Gyula Rudnyánszky.

Laura Réthy naskiĝis la 13-an de marto 1864 en Nagykőrös, ŝi mortis la 31-an de julio 1938 en Miskolc.

Biografio
---------

Laura Réthy devenis el juda familio. Ŝi lernis en konservatorio de Budapeŝto, poste ŝi ricevis kantolecionojn de Ferenc Puks. Tiutempe ŝi jam estis aktiva en amatoraj spektakloj. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Népszínház en 1881. Ŝiaj sekvaj gravaj teatraj stacioj estis Szeged ĉe Gerő Aradi (1882, 1895–1899), Kolozsvár (1883, 1887–1890), Hungara Teatro en Kassa (1884–1886), Pozono (1901). Inter 1905–1912 ŝi vivis en Usono kaj koncertis en la lando, ankaŭ ŝi kantis en operejo de Bostono. Ŝi edziniĝis en 1892 kaj naskis 3 gefilojn inter 1893–1898. En 1913 ŝi vidviniĝis, poste ŝi ne akceptis rolojn.

Ŝiaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Georges Bizet: Carmen (opero) - titolrolo
* Johann Strauß (filo):
	+ "Der Zigeunerbaron" - Saffi
	+ "La Vesperto" - Rozalinda
* Hervé: *Mam'zelle Nitouche* - Denise
* Ferenc Csepreghy: *A piros bugyelláris* - Zsófi
* József Konti: *A suhanc* - Elíz

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Laura Réthy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 741409
* VIAF: 161409355
* ISNI: 0000 0001 1112 1594
 |



* Portalo pri Biografio
La **Unua Laterana Koncilio** okazis dum la jaro 1123 sub prezido de papo Kaliksto la 2-a en la papa palaco Laterano en Romo. Temis pri la unua koncilio en okcidenta Eŭropo.

Laŭ la katolika nombrado temis pri la naŭa ekumena koncilio. Oni taksas la nombron de partoprenantoj je inter 300 kaj 1000. 

La kunveno (provizore) finigis la disputon pri investituro, do la demando ĉu la papo aŭ ĉu nobeloj enpostenigas novan imperiestron, inter la ekleziaj kaj neekleziaj potencoj kaj krome kondamnis la simonion.

  

Ekumenaj koncilioj

Ekumenaj koncilioj, kies enhavo akceptiĝis de la ortodoksa eklezio kaj la katolika eklezio:   

Unua koncilio de Niceo |
Unua koncilio de Konstantinopolo |
Koncilio de Efezo |
Koncilio de Kalcedono |
Dua koncilio de Konstantinopolo |
Tria koncilio de Konstantinopolo |
Dua koncilio de Niceo

Ekumenaj koncilioj akceptitaj de la katolika eklezio:
  

Kvara koncilio de Konstantinopolo |
Unua Laterana koncilio |
Dua Laterana koncilio |
Tria Laterana koncilio |
Kvara Laterana koncilio |
Unua koncilio de Liono |
Dua koncilio de Liono |
Koncilio de Vienne |
Koncilio de Konstanco |
Koncilio de Bazelo/Ferrara/Florenco |
Kvina Laterana koncilio |
Koncilio de Trento |   

Unua Vatikana koncilio |
Dua Vatikana koncilio
**Lajos Czinege** [lajoŝ cinege], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Czinege Lajos** estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, altranga oficiro.

Lajos Czinege  Arkivigite je 2015-02-26 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 24-an de marto 1924 en Karcag. Li mortis la 10-an de majo 1998 en Leányfalu.

Biografio
---------

Lajos Czinege frekventis bazlernejon, poste li faris kamparanan laboron, krome li lernis por esti forĝisto. Dum la 2-a mondmilito li ne batalis, sed li kaŝiĝis. Li aliĝis al la sindikato en 1944, en la sekva jaro al la komunistoj. En 1946 li estis memservanta soldato, en la sekva jaro urba partiestro, poste li frekventis dumonatan partian lernejon. Paŝo post paŝo li ricevis pli signifajn partiajn taskojn kun postenoj. En 1952 li havis postenon jam en la ministerio pri defendo. Post falo de Hungara revolucio de 1956 li estis ĉefa apoganto de János Kádár, li establis komunistan gvardion. Inter 1957 kaj 1960 li estis partiestro de departemento, inter 1958 kaj 1967 parlamenta deputito, inter 1960 kaj 1984 ministro pri defendo, krome li havis diversajn partiajn postenojn. En 1989 li plene retiriĝis. Dum la socialismo li ofte ĉasadis.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2015-02-26 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio

* Kategorio Lajos Czinege en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 515157
* LCCN: n92027241
* VIAF: 6586057
* ISNI: 0000 0000 7905 0385
 |
**Lavki,** ukraine kaj ruse **Лавки,** rutene **Лавкы** [lavki], slovake **Lávky,** hungare **Lóka** estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Mukaĉeve en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 28′ 48″ N 22° 41′ 40″ O﻿ / ﻿48.48000 °N, 22.69444 °O﻿ / 48.48000; 22.69444 (mapo)Koordinatoj: 48° 28′ 48″ N 22° 41′ 40″ O﻿ / ﻿48.48000 °N, 22.69444 °O﻿ / 48.48000; 22.69444 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 162 m
* Loĝantaro: 1290
* Poŝtkodo: 89635
* Telefonprefikso: +380 3131
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Historio
--------

La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1360 en formo *"Lauka"*, kiu sanĝiĝis en 1904 je Lóka. En 1910 loĝis tie 605 rutenoj. Ĝis Traktato de Trianon Lóka apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Irŝava, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Lavki. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
Koordinatoj: 48° 17′ 24″ N 3° 18′ 30″ O﻿ / ﻿48.29000 °N, 3.30833 °O﻿ / 48.29000; 3.30833 (mapo)

**La Chapelle-sur-Oreuse** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 566 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

Geografio
---------

La Chapelle-sur-Oreuse etendiĝas sur 17.92 km², kaj havis 566 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 23 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Moïse Goureau, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

La Chapelle-sur-Oreuse apartenas al la kantono de Sergines, kies ĉefurbo estas Sergines. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Sergines
**Laureys a Castro** kaj antaŭe **Lorenzo a Castro** aŭ **Lawrence Castro** estis flandra pentristo de maraj pejzaĝoj kaj portretoj kiu estas konata ĉefe pro sia laboro farita en Anglio ĉirkaŭ inter 1672 kaj 1700. Li estis konsiderita kiel ĉefa marpentristo en Anglio. Lia familio estis de portugala deveno kaj estis setlinta en Antverpeno ŝajne por fuĝi la persekutadon de Judoj dum la Portugala Inkvizicio de la komenco de la 1600-aj jaroj. Ankaŭ lia patro estis pentristo.

Nederlandaj ŝipoj en agitita maro.
Laŭ la maraj temoj de liaj pentraĵoj, li plej verŝajne veturis kaj vizitis multajn Mediteraneajn havenojn kiaj Lisbono, Ĝenovo, Malto kaj Sicilio. Ĉirkaŭ 1670-72 li setlis en Anglion kie li estis aktiva kiel mara kaj portreta pentristo kiu laboris ĉefe laŭ mendo.

Notoj
-----

1. ↑   Pliaj nomovariaĵoj: Lorenzo a Castro, L. Castro, L. A. Castro, L. A. de Castro, Lorenzo da Castro, Lorenzo de Castro, Laurens y Castro
2. ↑   Lorenzo A. Castro (Antwerp, active 1672-1686), A Mediterranean harbour with Turks and Orientals bringing goods ashore, three galleys and a man-o'-war at anchor at Christie’s  Alirita la 25an de Majo 2018.

* Kategorio Laureys a Castro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 612586
* LCCN: nr93021055
* VIAF: 46634414
* ULAN: 500125001
* RKD: 15900
 |
**Launy Grøndahl** (1886–1960) estis dana komponisto kaj dirigento. Grøndahl lernis violonon ekde sia oka jaro. Li jam laboris profesie kiel violonisto de la Orkestro de la Kasion-Teatrejo en Kopenhago, kiam li ĵus aĝis dek tri.

Longan tempon (1925–1956) li estis ĉefdirigento de la Dana Nacia Simfoni-Orkestro, la plej renoma orkestro de Danujo.

Verkoj
------

Inter liaj komponaĵoj estas simfonio, verkoj por malgrandaj ensembloj kaj violonkonĉerto. Plej konata tamen estas lia trombonkonĉerto, verkita en 1924 dum la epoko de Grøndahl en Italujo. Onidire li komponis ĝin por la trombonsekcio de sia kopenhaga orkestro (kies membro estis Grøndahl), kies ludnivelo estis tre alta. Krome li verkis la muzikon por la muta filmo *Häxan* de Benjamin Christensen.

Kiel dirigento li ankaŭ renomiĝis pro sia pionira sonregistraĵo de la simfonioj de sia dana kolego Carl Nielsen.

Referencoj
----------

1. 1 2  Launy Grondahl
2. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografio (hispanlingva)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 357780
* GND: 134288610
* LCCN: n84203847
* VIAF: 27251874
* ISNI: 0000 0001 1563 1591
* SUDOC: 08085348X
* BNF: 138947508
* MBA: 85bf0df8-543d-4a8f-b4a4-936396f71a23
* NKC: mzk2009511989
 |
**Lauren Verster** ('s-Hertogenbosch, la  27-an de aprilo 1980(nun 1980-04-27) (43‑jara)) estas nederlanda programfaristino kaj televidoprezentistino.

Dum la mezlerneja tempo ŝi aktivis ĉe la loka televidstacio Boschtion. Tie ŝi disvolvis, krom ŝiaj laboroj kiel (novaĵ)reportero, junulprogramon. Post la Ateneo ŝi foriris al Amsterdamo. Dum ŝia studado *Novaĵoj kaj informado* ĉe la Universitato de Amsterdamo ŝi lernis filmadon, muntadon kaj prezentadon ĉe la regiona televidstacio Noord/West tv kaj la loka stacio Amsterdam.

En 2005 ŝi estis videoĵokeino ĉe la televidstacio The Box.

Ekde 2011 ŝi havas amrilaton kun ĵurnalisto kaj televidprezentisto Jort Kelder.

Dum la sezono 2012-2013 ŝi prezentis la programojn *Fortikaĵo Bojardo*, *Ekspedicio Arkta Cirklo* kaj *Atlaso*.

En novembro 2013 ŝi eldonis libron, kun intervjuoj pri la temo amĉagreno.

Kun aliaj ŝi prezentis la sespartan serion *La germanoj*, de la stacio TROS, ĉiusemajne ekde la 8-a de januaro 2014.

Kune kun Art Rooijakkers ŝi prezentis en 2014 ses epizodojn de la AVROTROS-programo *Bureau Rooijakkers kaj Verster*, en kiu ili jure kaj science prilumas socia(al)jn aferojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lauren Verster en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bureau Rooijakkers kaj Verster
* Lauren Verster
Palaco de Ajuria Enea, oficiala sidejo de la lehendakari de la Eŭska Registaro.
**Lehendakari** [leendakari] (etimologie signifas «kiu plenumas kiel la unua») estas eŭska termino de signifo simila al *prezidento* en Esperanto kaj estas plej konata kiel nomo de la prezidento de la Eŭska Aŭtonoma Komunumo.
La vorton oni uzas ankaŭ kiel nomon de la prezidento de Navaro, kie ankaŭ la eŭska estas oficiala. Krome, en la eŭska *lehendakari* estas uzebla kiel la Esperanta vorto *estro* kaj ĝi estas aplikata al iu ajn prezidento de asocio, kunveno, entrepreno, klubo, ktp. La hispana lingvo aligis la vorton *lehendakari* en sian vortprovizon laŭ adaptita ortografio *lendakari* por nomi nur la eŭskan prezidenton  kaj ĝi estas ofte uzata en la amaskomunikiloj anstataŭ la origine hispana *presidente* en tiu kazo.

En la Eŭska Aŭtonoma Komunumo ekzistas du oficialaj lingvoj, tio estas la eŭska lingvo kaj la hispana lingvo. La eŭsklingva teksto de la statuto de aŭtonomeco (regiona konstitucio) uzas la eŭskan *lehendakari*, sed la hispanlingva teksto sendistinge uzas la vortojn *presidente* (hispane) kaj *lehendakari* (eŭske). La oficiala kompleta nomo estas *Presidente del Gobierno Vasco* (hispane) kaj *Eusko Jaurlaritzako Lehendakaria* (eŭske). La aktuala respondeculo pri tiu posteno estas Iñigo Urkullu (Eŭska Naciisma Partio). La sidejo de la Prezidenteco de la Eŭska Registaro kaj institucia oficejo de la prezidento estas la *lehendakaritza* [leendakarica] (en la eŭska, «prezidenteco»). Ĝi troviĝas en Vitorio, kun la oficiala sidejo, nome la palaco Ajuria Enea.

Notoj
-----

1. ↑  Iñaki Anasagasti: «Gorka Knorr me aporta datos sobre el juramento del lehendakari».
2. ↑  Lendakari en el DRAE

* Kategorio Lehendakari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **distrikto La Chaux-de-Fonds** estas administra unuo de Kantono Neŭŝatelo. Ĝi havis 38688 loĝantojn la 31-an de decembro 2010. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo La Chaux-de-Fonds.

Geografio
---------

La distrikto La Chaux-de-Fonds kovras la nordokcidentan parto de la Neŭŝatela Ĵuraso de Vue-des-Alpes en sudo ĝis la bordo de la rivero Doubs, kiu formas la limon al Francio en nordo.

Centro de la Esperanto-Movado
-----------------------------

Oni povas prave diri, ke la distrikto La Chaux-de-Fonds estas la centro de la svisa kaj ne nur de la svisa Esperanto-Movado. En la Chaux-de-Fonds situas CDELI, kiu ne nur estas unu el la tri plej renomaj kaj gravaj Esperanto-Bibliotekoj de la tuta mondo, sed ankaŭ la sidejo de Svisa Esperanto-Societo unuflanke kaj la Kultura Centro Esperantista, kie nuntempe hejmas la Kortumo de la Esperanta Civito aliflanke. La Sagne estas la hejmkomunumo de Claude Gacond, kie li unue aktivis kiel instruisto de Esperanto.

Trafiko
-------

Per la kantona aŭtovojo trans Vue-des-Alpes la distrikto La Chaux-de-Fonds havas aliron al la svisa aŭtovojo A5. Trajnlinioj de Svisaj Federaciaj Fervojoj kondukas de La Chaux-de-Fonds al Bielo, Besançon kaj tra Neŭŝatelo al Berno, krome mallarĝspura trama fervojo kundukas de La Chaux-de-Fonds tra La Sagne al Les-Pont-de-Martel okcidenten kaj al Saignelégier okcidenten. Krome ekzistas efika loka busreto en La Chaux-de-Fonds.

Komunumoj de la distrikto La Chaux-de-Fonds
-------------------------------------------

La distrikto La Chaux-de-Fonds konsistas (stato en 2010) el 3 komunumoj, el kiuj la ĉefloko La Chaux-de-Fonds estas la plej granda. Jen la listo:


| Blazono | Nomo | Loĝantoj(2010-12-31) | Areoen km² | Komunumkodo |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| La Chaux-de-Fonds | **La Chaux-de-Fonds** | 37504 | 55.66 | 6421 |
| La Sagne | La Sagne | 957 | 25.55 | 6423 |
| Les Planchettes | Les Planchettes | 227 | 11.73 | 6422 |
|
| **Totale** | 3 | 38688 | 92,94 | 2402 |

Historio
--------

Dum mezepoko ĝis la Neŭŝatela Revolucio en la jaro 1848 La Chaux-de-Fonds apartenis al la Senjorujo Valangin. Post la revolucio la urbo La Chaux-de-Fonds fariĝis centro de la samnoma distrikto.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Jean-Marc Barrelet*: *La Chaux-de-Fonds* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-02-25)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Chaux-de-Fonds (distrikto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion distrikto La Chaux-de-Fonds** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistriktoj de Kantono Neŭŝatelo |
| --- |
| Boudry • La Chaux-de-Fonds • Le Locle • Neŭŝatelo • Val-de-Ruz • Val-de-Travers |  |

 |


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto La Chaux-de-Fonds |
| --- |
|  **La Chaux-de-Fonds** • La Sagne • Les Planchettes |  |

 |
**Lakócsa** [lakOĉa], kroate **Lukovišće** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Barcs.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 25 km²
* Koordinatoj: 45° 53′ N 17° 41′ O﻿ / ﻿45.89 °N, 17.69 °O﻿ / 45.89; 17.69 (mapo)Koordinatoj: 45° 53′ N 17° 41′ O﻿ / ﻿45.89 °N, 17.69 °O﻿ / 45.89; 17.69 (mapo)
* Loĝantaro: 620
* Poŝtkodo: 7918
* Telefonprefikso: 82

Situo
-----

Lakócsa situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Sellye troviĝas 15, Barcs kaj Szigetvár po 24 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1376 laŭ tiama hungara ortografio *"Lakocha"*. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1863 incendio okazis. En 1950 kolĥozo nomata Haladás (=Progreso) formiĝis. Vilaĝservoj estas kultura centro de kroatoj, poŝto, lernejo.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika baroka preĝejo omaĝe al (Serpa) Dipatrino de 1737
* paroĥo de 1855
* tipa kroata loĝdomo

Famulo
------

* naskiĝis en Lakócsa kuracisto József Fodor (kuracisto)

Fontoj
------

* hungara Vikipedio
* http/maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu
* www.barcsikisterseg.hu

* Kategorio Lakócsa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Laupersdorf** estas komunumo en la distrikto Thal en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1 656 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Laupersdorf situas en la valo de la rivero Dünnern ĉe la suda deklivo de la montĉateno *Brunnersberg*, kiu apartenas al la Soloturna Ĵuraso. Krom la ĉefvilaĝo al la komunumo apartenas la nova kvartalo Vorstatt, la vilaĝeto Höngen, kaj la setlejoj Änerholz, Raucheln, Riemenrüt kaj Schad.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 15,52 km², de kiuj laŭ statistiko de 1997 47% estas kovritaj de arbaro, 47% servas por agrikulturo kaj 5% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Laupersdorf limas en nordo al Mümliswil-Ramiswil, en oriento al Balsthal, en sudoriento al Niederbipp (BE), en sudokcidento al Wolfisberg (BE), kaj en okcidento al Matzendorf.

Trafiko
-------

Laupersdorf situas ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 30 de Balsthal al Moutier. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio de Gänsbrunnen al Balsthal. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 6 kilometrojn sudoriente en Oensingen.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Laupersdorf datiĝas el la jaro 968 kiel *Luiperestorf*.

La supera jurisdikcio dum mezepoko apartenis al la Grafejo Buchsgau, kiu en la jaro 1426 estis akirita de la urbo Soloturno. De tiam ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Laupersdorf apartenis al la soloturna voktejo Falkenstein kaj la tribunalo Matzendorf.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
2. ↑  Fonto: *Albert Vogt*: *Laupersdorf* en *Historia Leksikono de Svislando* (2007-11-28)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Laupersdorf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Laupersdorf

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Laupersdorf** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Lernejo de Laupersdorf en nebuloLernejo de Laupersdorf en nebulo
* Restoracio VorstädtliRestoracio Vorstädtli

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Thal |
| --- |
| Aedermannsdorf  •  **Balsthal**  •  Gänsbrunnen  •  Herbetswil  •  Holderbank  •  Laupersdorf  •  Matzendorf  •  Mümliswil-Ramiswil  •  Welschenrohr |  |

 |
**Leonid Fiodoroviĉ Mjasin** (ruse *Леонид Фёдорович Мясин*) aŭ **Léonide Massine** (9a de aŭgusto 1896, Moskvo — 15a de marto 1979, Kolonjo) estis rusa koregrafo kaj dancisto de baleto.

Li studis en la lernejo de la Bolŝoj-Teatro en Moskvo. El 1915 ĝis 1921 li estis la ĉefa koregrafo de la Rusaj Baletoj de Sergej Djagilev. Post la foriro de Niĵinskij, nome la unua stelulo de la kompanio, Mjasin iĝis la hegemonia stelulo kaj ekhavis la rolojn de Niĵinskij. Inter ili, rezulto de lia pasado tra Hispanio, estis tiu de *corregidor* en la baleto *La tripinta ĉapelo*, koregrafiita de li mem, muziko de Manuel de Falla kaj dekoracio de Pablo Picasso pri antaŭa teksto (*El corregidor y la molinera*) verkita por la grupo *Teatro de arte* de Gregorio Martínez Sierra. Tiu rolo kombinas movojn de la hispana flamenko, sed tre stiligitaj, kribritaj tra la tekniko de la klasika baleto de la rusa skolo kaj la plinovigita klopodo de la kompanio de Djagilev.

En 1917, sen atenti al la klasikaj kanonoj de baleto, kiel oftis en la stetiko de la kompanio, li premieris *Parade*, kun la grupo de Sergej Djagilev, muziko de Eric Satie kaj denove dekoracio, tiam klare kubismaj de Pablo Picasso.

Mjasin aperis en du filmoj pri baleto de Michael Powell kaj Emeric Pressburger: nome *La ruĝaj ŝuoj* (1948) kaj *La rakontoj de Hoffman* (1951).

Notoj
-----

1. ↑   Garafola, Lynn. «The choreography of Le Tricorne», en Yvan Nommick, Antonio Álvarez Cañibano (eld.) Los ballets russes de Diaghilev y España. [Granada]: Madrid, Archivo Manuel de Falla; Centro de Documentación de Música y Danza, 2000. ISBN 84-922852-8-1

* Kategorio Leonid Mjasin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 633792
* GND: 119313782
* LCCN: n81033504
* VIAF: 5060521
* ISNI: 0000 0000 6650 9265
* LIBRIS: 245044
* SUDOC: 031142397
* BNF: 128803020
* NKC: js20020812151
* ICCU: SBLV068246
* BNE: XX1360070
 |
**La Compañía** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *La Compañia*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 017. *La Compañía* signifas en la hispana *la kompanio*.

Geografio
---------

**La Compañía** apartenas al la distrikto Ejutla al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3367 loĝantojn. El tiuj estis 1567 viroj kaj 1800 virinoj. La komunumo havas surfacon de 93.13 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1380 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 25 indiĝenoj. El tiuj 17 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 17 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Compañía Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La ĉefa enirejo de Trommsdorffstraße. La malnova enirejo al la klerigejo ĉe la kirko. La **Klerigejo Sankta Ursulo** estas katolika popolaltlernejo kun ŝtata agnosko en la urbocentro de Erfurto, Trommsdorffstraße nr. 29.

Priskribo
---------

La instituto fondiĝis jam en la 1978-a jaro kiel malfermita forumejo por homoj de diversaj sociaj klasoj, mondvisioj kaj konfesioj. Establinto estas la Episkopujo de Erfurto.

Sian nomon ĝi portas pro la apuda Ursulanina monaĥejo. Krom la historia monakinejo troviĝas surloke la dum la 1990-aj jaroj kreitaj Edith-Stein-lernejo kaj infanĝardeno katolika.

Fokusoj
-------

La domo volas antaŭenpuŝi tutpersonan kaj utilan klerigadon respektive pluklerigadon.

Krom la diskuto kaj okupiĝo pri akutalaj temoj kaj modoj, religiaj temoj, kulturo kaj historio, personeca evoluo de la unuopuloj, subteno de propraj iniciativoj kaj teamemeco, gravas ĉiama pripensado de valoroj antaŭ la fono de la kristana bildo de la homo.

Specoj de aranĝoj
-----------------

* klerigado
* pluklerigado
* dumsemajnfinaj seminarioj
* kreivecigaj kursoj
* laborrondoj
* kongresoj
* telestudado

Celgrupoj estas ĉiuj pli ol 18-jaraĝaj, honoroficuloj, familioj kun infanoj, olduloj, anoj de certaj profesioj, multiplikantaj personoj.

Gastigaj strukturoj
-------------------

Je la dispono de la klerigejo estas 60 litoj, krome eblas manĝi manĝaĵojn regionajn kaj laŭsezono ŝanĝantajn en la kantino. Al meditadaj promenoj invitas bela monakeja ĝardeno.Edifaj preĝadoj kaj diservoj ofertatas kaj en la monakineja kirko kaj en la klerigdoma kapelo (kiun aranĝis Evelyn Körber en 2011/12).

Vidu ankaŭ
----------

* Ursulaninoj
* Sankta Ursulo de Kolonjo

Eksteraj ligiloj
----------------

Hejmpaĝo de la klerigejo.
**Internacio** **Publikaj Servoj** (angle *Public Services International*,akronime **PSI**) estas la tutmonda sindikata federacio por laboristoj en publikaj servoj, inkluzive de tiuj kiuj laboras en sociaj servoj, sana prizorgo, urbaj servoj, centra registaro kaj publikaj utilecoj. Aktuale de novembro 2019, PSI havas 700 filiiĝita sindikatojn de 154 landoj kiuj sindikatas pli ol 30 miliono da laboristoj .

PSI estas oficiale agnoskita neregistara organizaĵo ene de la Internacia Organizaĵo de Laboro (ILO) kaj havas konsultiĝan statuson en la Ekonomia kaj Socia Konsilio de UN. Ĝi ankaŭ kunlaboras kun la Internacia konfederacio de liberaj sindikatoj (ICFTU).

Referencoj
----------

1. ↑   Pri Ni. Public Services International. Alirita la 11an de novembro 2019.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835792
* GND: 43926-5
* LCCN: n50077038
* VIAF: 136844410
* ISNI: 0000 0001 1945 4238
* SUDOC: 028139402
* BNF: 12003332m
* NLA: 35435521
* NKC: nlk20040154718 nlk20040154715, nlk20040154718
 |
**Tibor Schulek** [ŝulek], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Schulek Tibor** estis hungara luterana pastro, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto. Lia patro estis János Schulek, lia avo estis Frigyes Schulek.

Tibor Schulek naskiĝis la  3-an de februaro 1904(nun 1904-02-03) en Budapeŝto, li mortis la 14-an de majo 1989 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tibor Schulek maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1922, poste li studis teologion en Budapeŝto, Sopron kaj Lepsiko, samtempe li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány (la teologian diplomon li akiris en Sopron en 1928). Li instruis en Niesky en la studjaro 1926. Ekde 1934 li estis redaktoro, post 4 jaroj li doktoriĝis en Scienca Universitato Erzsébet. Inter 1930-1948 li estis armea pastro. inter 1948 kaj 1963 same pastro en Komárom. En 1963 pro falsaj akuzoj lia posteno estis forprenita, sed li estis rehabilitita en 1988. Ekde 1963 li laboris en literatura instituto. Li edziĝis en 1932, lia edzino naskis 8 gefilojn inter 1933-1950, inter ili la plej fama estis Ágoston Schulek.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Bornemisza Péter egyházépítő, egyházszervező és egyházvédő tevékenysége* (1938)
* *Régi magyar imádságok* (1941)
* *Régi Magyar Istenes Énekek* (kunaŭtoro, 1945)
* *Kurzer Abriß der Geschichte des ungarischen Kirchengesangbuchs und des Standes hymnologischer Forschung in Ungarn.* (1969)
* *A keresztyéni gyülekezetben való isteni dicséretek, Várad, 1566* (studo, 1975)
* *Megkésett emlékezés az erdélyi magyar evangélikus egyház száz év előtti megalakulásáról* (1989)

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* video

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* datenoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835420
* GND: 1078435618
* LCCN: no95027289
* VIAF: 121447586
* ISNI: 0000 0000 7973 8956
 |


* Portalo pri Biografio
**Lazar Mojsejeviĉ KAGANOVIĈ** (1893–1991) estis juddevena komunista gvidanto, fidela al Stalin, popolkomisaro. Respondeca pri kolektivigo en Sovetunio, deportadoj, holodomoro, masakro de Katin, detruo de la Katedralo de Kristo Savinto.

Vivo
----

Li laboris ekde la aĝo 14 en ledofabriko. Li estis membro de la bolŝevika frakcio de la Rusa Socialdemokrata Partio ekde 1911, oni plurfoje arestis lin pro kontraŭleĝa agado.

Propono de Lavrentij Berija kun akcepto de la anoj de Politburoo, la bazo de la Katin-decido de la 5a de marto 1940La unua paĝo de la dokumento kun la subskriboj de: Josif Stalin, Vjaĉeslav Molotov, **Voroŝilov**, **Mikojan** kun la aldonaj apogsubskriboj de Miĥail Kalinin kaj Lazar Kaganoviĉ.
Druga strona dokumentu
Trzecia strona dokumentu
Czwarta strona dokumentu
Decyzja Politbiura WKP(b)

Oni nomumis lin en 1920 el prezidento de la taŝkenta sovetia registaro. Pro lia tiea agado atentis pri li Stalin, kiu komisiis lin pri inspektado de lokaj partiorganizoj, ekde 1924 pri personaferoj de la partio. Ĉar li helpis tiuterene efike politikon de Stalin, li iĝis en 1930 membro de la Politburoo (Politika Komitato) ĝis 1957. Li apartenis al fidelaj konsilantoj de Stalin. Li apogis forte la perfortan agrikulturan kolektivigon kaj konstruon de la metroo en Moskvo.

Kaganoviĉ kaj Vjaĉeslav M. Molotov kontraŭstaris politikon de Sergej M. Kirov, kiu volis doni avantaĝojn al la kamparanoj kaj volis malfortigi la stalinan socian kontrolon. Kaganoviĉ kaj Molotov formis la kernon de la Politburoo. Ekde tiam ĝis morto de Stalin, Kaganoviĉ respondecis pri malpeza industrio de la Sovetunio. Li estis en 1935 trafika poste malpezindustria ministro (1937), poste oni nomumis lin al ministro pri fuelo (1939) kaj naftoindustrio.
Kaganoviĉ kune kun aliaj membroj de la *Politburoo* kiel Josif Stalin, Vjaĉeslav Molotov, Voroŝilov, Mikojan kaj Miĥail Kalinin rutine subskribis listojn de ekzekutoj, kaj ekzemple permesis la Masakron de Katin (vidu la apudan foton de la dokumento).

Li estis en 1956–57 unu vic-ĉefministro kaj samtempe ministro pri konstrumaterialoj. Li patroprenis en puĉo kontraŭ Nikita Ĥruŝĉov (junio 1957), pro tio oni eksigis el la komunista partio, kaj li plu agadis kiel direktoro de kemia fabriko.

Bibliografio
------------

* Simon Sebag Montefiore, *Stalin. Dwór czerwonego cara* (Stalin. Kortego de la ruĝa caro), Varsovio 2004.

* Lazar Kaganoviĉ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lazar Kaganoviĉ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 135619
* GND: 118990306
* LCCN: n84087111
* VIAF: 32053663
* ISNI: 0000 0001 0884 9349
* LIBRIS: 241966
* SUDOC: 031274625
* BNF: 122521415
* ULAN: 500283331
* NKC: jn19990210313
* BNE: XX984876
 |