recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **preĝejo Sankta Mikaelo la Arkianĝelo** estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Bodony (Hungario).

Historio
--------

La iama Bodon havis kirkon jam dum la mezepoko, ĝi troviĝas kiel paroĥo en eklezia listo el 1332. Estas aliaj supozoj, ke ĝi estis konstruita en la 13-a aŭ 15-a jarcentoj. En 1606 koncilio okazis ene. En priskribo depost la turka erao en 1696 ĝi estis forlasita kirko, sed en 1732 la kirko estis renovigita. Plenaj renovigaj laboroj okazis kun nova turo en 1776 laŭ baroko. La sekvanta renoviĝo okazis en 1904, tiam oni konstruis la orgenon. Inter 1975-1985 oni restaŭris la preĝejon kune kun la orgeno.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en mezo de la vilaĝo sur malalta monteto en korto. Ankaŭ kalvariaj stacioj troviĝas en la korto. La fasado estas simetria, la kvadrata turo nur iomete reliefas. Meze estas la enirejo, pli supre granda fenestro. La navo finiĝas en oklatera absido kun apogpilieroj. Sakristio aliĝas al la absido. sanktejo, sed tie ankaŭ la sakristio aliĝas.

Kermeso okazas en la lasta dimanĉo de septembro.

Aŭdu, vidu ankaŭ
----------------

* tagmeza sonorado

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto Arkivigite je 2020-04-21 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Marŝalo** (latine: *Marscalcus* aŭ *Marescalcus campi*), **feldmarŝalo** aŭ **kampomarŝalo** estas en diversaj armeoj la plej alta rango super Generalo.

La plejmulto de la armeoj kiuj ankoraŭ havas marŝalojn nomumas dum paco neniun armeanon je tiu rango. La kontraŭparto de marŝalo ĉe la mararmeo estas la Grandadmiralo (germane: *Großadmiral*) aŭ flotadmiralo (angle: *Admiral of the Fleet*).

En Usono, marŝalo estas ankaŭ nemilita titolo de speciala federala policano. En frua okcidenta Usono, marŝalo estis vojaĝanta policano simila al ŝerifo, sed protektis plurajn urbetojn.

Origino
-------

La vorto marŝalo verŝajne deriviĝis de la malnovgermana mahr (= ĉevalo) kaj shalc (= servisto). Origine do ĉevalservisto, pliposte ĉevalestro kiu prizorgis la ĉevalojn kaj dum militiroj la trajnojn en la nomo de la monarko.
Ankaŭ ekzistas franca, preskaŭ identa, derivo. La vorto *Maréchal* estus derivita de "mare" (ĉevalino aŭ ĉevalo) kaj scale (servisto).

Famaj marŝaloj
--------------

Referencoj
----------

1. ↑  Feldmarŝalo pri germana aŭ rusa marŝalo

Rilataj temoj
-------------

* Feldmarŝaloj de Tria regno
* Josip Broz Tito

* Kategorio Marŝalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Masaharu TANIGUĈI** (japane 谷口 (たにぐち) 雅春 (まさはる)) estis kreanto de ŝintoisma organizaĵo Seiĉo-No-Je.

Vivo
----

Li naskiĝis en Kobeo, en la 22-an de novembro 1893 kaj mortis en Nagasaki en la 17-a de junio 1985. Li iĝis oomotano en 1918 kaj translokiĝis al Ajabe en la printempo de la sekva jaro; jarojn poste, en 1930 li fondis sian novan grupon, Sejĉo-No-Je. Li estis imprese allogata de Ĉinkon-kiŝin kaj de la ideo pri rekonstruo de la mondo. Tiutempe li decidis vivi kiel mizerulo; alnomante sin la Francisko el Oomoto, li elmontris mirindan talenton en la reklamagado de ŝintoismo. Li studis multe la okcidentan filozofion, kio permesis al li verki librojn kompreneblajn al okcidentuloj.

Ekde 1962 li vojaĝis tra Eŭropo kaj Ameriko, divastigante siajn ideojn, kie oni fondis nukleojn de Sejĉo-No-Je. En sia dua vojaĝo al Brazilo li deklaris, ke intencis reenkarniĝi en tiu lando.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 228044
* GND: 121532453
* LCCN: n83142550
* VIAF: 872042
* ISNI: 0000000083498828
* SUDOC: 232351988
* NDL: 00546109 00082499, 00546109
 |
**Orchestra Maquis Original** aŭ **Maquis Original** estas muziki wa dansi bando el Tanzanio, origine el Demokratia Respubliko Kongo. Fondita en 1970 kaj ankoraŭ aktiva, ĝi estas unu el la plej daŭrantaj dansi-grupoj.

Muzikistoj de la grupo Super Teo fondis la muzikbandon. En 1972 ili estis invititaj ludi en Ugando kaj Tanzanio. Ĉi tiu sperto ekigis lian decidon translokiĝi al Kinondoni, distrikto de Daresalamo. Kiel plej multaj tanzaniaj bandoj de la tempo, Orchestra Maquis Original estis sponsorita de la tanzania registaro kaj komerce administris kiel kooperativo. La kooperativo havis aliajn kompaniojn krom muziko, ekzemple: bieno. Orkestro Maquis Original esploris grandan diversecon de stiloj: *kamanyola bila jasho*, *sanifu*, *ogelea piga* *mbizi* kaj *zembwela*.

La gvidantoj de la muzikbando estis sin sekve saksofonisto Chinyama Chianza, gitaristo Nguza Mbangu, kantisto Mbuya Makonga kaj fine Thsimanga Assosa kaj Ilunga Mbanza. Assosa verkis iujn el la plej novaj kantoj de Maquis, kiel «Makumbele» kaj «Ngalula. Tiuj kantoj ankaŭ montris la talenton de gitaristo Dekula Kahanga, kiu poste fariĝus sukcesa gitaristo memstare.

Referencoj
----------

1. 1 2 3  Orchestra Maquis Original - Karubandika. Alirita: 26 majo 2020
2. ↑  Orchestra Maquis Original | Discografia | Discogs. Alirita: 26 majo 2020
3. ↑  Orchestra Maquis Original biography | Last.fm. Alirita: 26 majo 2020

Vidu ankaŭ
----------

* International Orchestra Safari Sound
* DDC Mlimani Park
* Juwata Jazz
* Vijana Jazz

Eksteraj ligiloj
----------------

* Orchestra Maquis Original - Niweve Pekee | YouTube. Alirita: 26 majo 2020
**Zelenogorsk** (ruse *Зеленогорск*, verdmonta) estas urbo en Krasnojarska regiono en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 04537.

La urbo estis fondita en jaro 1735 (kvankam oficiala jaro de fondo estas 1956).

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1956.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Ustj-Barga (Усть-Барга) ĝis 1956;
* Krasnojarsk-45 (Красноярск-45).

La interurba telefona kodo estas 39169, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 56°06' norde, longitudo 94°35' oriente.

La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Kan (Кан), en 180 km de urbo Krasnojarsk Красноярск.

En la urbo estas fervoja stacio Zaozjornaja (Заозёрная).

En jaro 1959 la urbo havis 9,2 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 69,4 mil loĝantojn.

Flago de Krasnojarska regiono
Urboj de Krasnojarska regiono

**Ĉefurbo**: Krasnojarsk

Aĉinsk |
Artjomovsk |
Bogotol |
Borodino |
Divnogorsk |
Dudinka |
Jenisejsk |
Ĵeleznogorsk |
Igarka |
Ilanskij |
Kansk |
Kodinsk |
Krasnojarsk |
Lesosibirsk |
Minusinsk |
Nazarovo 
Norilsk |
Sosnovoborsk |
Ŝaripovo |
Ujar |
Uĵur |
Zaozjornij |
Zelenogorsk
*Por aliaj uzoj, vidu la paĝon Dzerĵinsk (apartigilo).*

Avenuo Tsiolkovski en Dzerĵinsk
**Dzerĵinsk** (ruse *Дзержинск*) estas urbo en Niĵnij-Novgoroda provinco en Rusio, kun 261.840 loĝantoj (2006).

Historio
--------

La urbo estis fondita en 1920, kaj havis la nomon Rastjapino (*Растяпино*) ĝis 1929, kiam oni alinomis ĝin post fondinto de la Ĉeka, Feliks Dzerĵinskij, al Dzerĵinsk. Oni eldonis ordonon en 1930, laŭ kiu, la urbo devas evolui al industria urbo. Dzerĵinsk evoluis al la dua plej grava kemi-industria loko en la Sovetunio. Tio alportis eĉ enorman median poluadon al la urbo kaj en 2006, oni nomumis la urbon unu el la 10 plej forte poluataj lokoj de la mondo.

Negravaj faktoj
---------------

La interurba telefona kodo estas 8313, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005). Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 22421. La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Vidu ankaùu
-----------

* Tramtransporto en Dzerĵinsk

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (ruse)
**Quintana del Pidio** [kinTAna delPIdjo] estas vilaĝo kaj municipo, kodo-281, en la sudo de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero. La loknomo *Quintana del Pidio* estas komprenebla kiel Bieno de Elpidio, alude al iama loĝanto.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Ribera del Duero, plej sude.
La preĝejo.
Ĝi havas areon de 10.74 km² kun 157 enloĝantoj (2021). Quintana del Pidio estas je 70 km de Burgoso (provinca ĉefurbo) kaj je 15 km de Aranda de Duero. Ĝi limas norde kun Gumiel de Mercado kaj Gumiel de Izán, sude kun La Aguilera, okcidente kun Gumiel de Mercado kaj oriente kun Gumiel de Izán.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Disvolviĝo rilatis al monaĥejo benediktano kaj poste al la monaĥejo de Santo Domingo de Silos.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, du ermitejoj kaj vinkeloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Urbodomo de Quintana del Pidio Arkivigite je 2008-05-20 per la retarkivo Wayback Machine
* Quintana del Pidio Arkivigite je 2008-05-09 per la retarkivo Wayback Machine
* *Cuadernos del Salegar*

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 269604
* VIAF: 316733809
 |
**Miĥajlovsk** (ruse *Михайловск*) estas urbo en Stavropola regiono en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 07258501.

La urbo estis fondita en jaro 1784.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1999.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Miĥajlovskoje (Михайловское) inter 1784 kaj 1963;
* Ŝpakovskoje (Шпаковское) inter 1963 kaj 1999.

La interurba telefona kodo estas 86553, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

La urbo estas apud rivero Taŝla (Ташла).

En jaro 2002 la urbo havis 58,2 mil loĝantojn.

Flago de Stavropola regiono
Urboj de Stavropola regiono

**Ĉefurbo**: Stavropol

Blagodarnij |
Budjonnovsk |
Georgijevsk |
Ipatovo |
Izobilnij |
Jessentuki |
Ĵeleznovodsk |
Kislovodsk |
Lermontov |
Miĥajlovsk |
Mineralnije Vodi |
Neftekumsk |
Nevinnomissk 
Novoaleksandrovsk |
Novopavlovsk |
Pjatigorsk |
Svetlograd |
Zelenokumsk 

 

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
la ĉefa oficejo
mapo-skemo
55° 50′ 31″ N 37° 36′ 03″ O﻿ / ﻿55.84194 °N, 37.60083 °O﻿ / 55.84194; 37.60083 (mapo)
**La ĉefa botanika Nikolaj Cicin ĝardeno** de Rusia Akademio de Sciencoj (ruse Гла́вный ботани́ческий сад и́мени Н. В. Ци́цина РАН (Москва)) estas fondita la 14-an de aprilo 1945 laŭ iniciato de akademiano *Nikolaj Cicin*. Ĝi estas plej ampleksa botanika ĝardeno en Eŭropo, kies areo okupas 360 hektarojn de tersupraĵo en la nordorienta parto de Moskvo. Ĝia kolekto enhavas 8220 speciojn kaj 8110 variojn de diversaj plantoj, entute - 16 330 taksonojn devenajn el ĉiuj mondaj kontinentoj.

Historio
--------

Dum jarcentoj ĉi-areo estis kovrita per densaj, netraireblaj arbaroj, kiujn plejparte konsistigis kverkoj. En la 18-a jarcento posedanto iĝis la grafo Nikolaj Ŝeremetev, al kiu plaĉis la loko pro saniga klimato kaj la bela lago. Li komencis kultivi sian teritorion: aranĝi korsojn kaj florejojn, planti fruktarbojn ktp. Tamen plantado okazis proksime de lia bieno Ostankino, plej granda parto longtempe restis kiel sovaĝa ĝangalo.

Nur aperigo en 1939 Tutsovetunia Agrokultura Ekspozicio tie transformis la arbaron je moderna parko.

kverkoj kaj lago

Konsisto
--------

* 1. Arbidejo
* 2. Virga kverkejo
* 3. Rozejo
* 4. Ombrejo
* 5. Surbordaj plantoj
* 6. Permanenta florado
* 7. Natura flaŭro
* 8. La japana gardeno
* 9. Kultivitaj plantoj
* 10. Arbaro
* 11. Labo
* 12. Baza oranĝerio
* 13. Nova forcejo

La bazan oranĝerion de la ĝardeno konsistigis kolekto de plantoj kaj floroj el Sanssouci iama prusa reĝa kastela komplekso en Potsdam, Germanio.

Ĉefaj laborfakoj
----------------

* - Enkonduko kaj aklimatizo de plantoj
* - Fora konservado de la natura flaŭro
* - Dekoracio de pejzaĝo
* - Aperigo de hibridoj kaj novaj plantospecioj
* - Imunigo kaj protektado de plantoj
* - Desegnado kaj konstruado de botanikaj ĝardenoj
* - Eduka agado
* - Vendado de priklaĵoj

akvofalo en la japana ĝardeno

La japana ĝardeno
-----------------

Ĉi-eksponejo aperis en 1987 por prezenti atingojn de la japana pejzaĝa kulturo kaj kontrastigi ĝin kun la severa rusia naturo.

Tie oni povas vidi kaskadon de akvofaloj, tri lignajn pavilonojn, ŝtonan pagodon el la 18-a jarcento, tri diversformajn ŝtonajn lanternojn kaj lignajn pontojn. Tie kreskas ĉ. 100 specioj de plantoj alveturigitaj el insulo Hokajdo inkluzive belan ĉerizarbon sakuro. Somere vizitantoj povas sperti japanan teceremonion kaj gustumi delican japanan teon.

En la ĝardeno estas du fiŝlagoj kun pitoreskaj insuletoj.

Ceteraj botanikaj ĝardenoj en Moskvo
------------------------------------

En Moskvo ankaŭ funkcias tri ceteraj botanikaj ĝardenoj:

* - Botanika ĝardeno de MGU (Moskva Ŝtata Universitato)
* - Ĝia filio *Farmacia legomejo* aperigita en 1706 laŭ ordono de imperiestro Petro la Granda
* - Kultura arbidejo en Birjulovo distrikto

Eksteraj ligiloj
----------------



* oficiala ttt-ejo ruse
* datumo ruse angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 425820
 |
**Sidney Spence CULBERT** (14-a de majo, 1913 - 28-a de oktobro, 2003) estis profesoro pri psikologio kaj interkultura komunikado ĉe la Universitato de Vaŝingtonio, lingvisto kaj poliglota esperantisto (li parolis 20 lingvojn).

Profesia vivo
-------------

Antaŭ ol li profesoriĝis, li laboris dum jaroj inĝeniere ĉe la aviadila firmao Boeing. Li naskiĝis en Miles City, en la orienta parto de Montano. 

Li faris gravajn kontribuojn al la studoj pri percepto; liaj eltrovoj influis la planadon de la instrumenta ŝaltilaro en la aviadilo Boeing 707. 

Li partoprenis la fondon de la Fako pri Lingvistiko en la Universitato de Vaŝingtonio, sed li mem restis en la fako pri psikologio, ĉar en lingvistiko lin interesis ĉefe demandoj, al kiu tiutempe pli atentis la psikologoj ol la lingvistoj.

Esperanto
---------

Li komencis studi Esperanton, dum li lernis ĉe la lernejo Stadium High School en Tacoma en 1931.

### Takso pri la nombro de Esperanto-parolantoj

Dum 20 jaroj, li esploris la nombron da parolantoj pri diversaj lingvoj ĉirkaŭ la mondo. Li decidis (1988) bazite de scienca esploro pri multaj landoj, ke estas proksimume 1,6 milionoj da Esperanto-parolantoj en la mondo; kiel *Esperanto-parolanto* li kalkulis ĉiujn homojn, kiuj iam atingis la nivelon, ke ili "kelkfoje heziteme" parolas Esperanton; li kunkalkulis ankaŭ tiujn, kiuj dum jardekoj ne plu uzis la lingvon (sed, kiel konate, kapablas kompreni kaj heziteme paroli). Pli poste li altigis la nombron al 2 milionoj pro la kresko, kiun li konstatis. (Por la kvindekaj jaroj li taksis la nombron al unu miliono.)

Persone
-------

Li geedziĝis kun Ruth Moline, instruistino, kiu petis lin instrui al ŝi Esperanton. Ili uzis Esperanton kiel ĉefan hejmlingvon.

Referencoj
----------

1. 1 2  (eo) Sidney Culbert, Heroldo de Esperanto, p. 4, n-ro 17 (2046), 7-30 novembro 2003
2. ↑  Lingvonivelo ("Rarely hesitant"); metodoj

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de lingvoj laŭ parolantaro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Alia pli longa nekrologo pri Sidney kaj lia edzino Ruth (en angla lingvo)
* Memora paĝo (en Esperanto)
* Tri leteroj de Culbert pri la nombro de Esperanto-parolantoj kaj lia esplorado
**José María REQUENA Barrera** (Carmona, provinco Sevilo, 18a de aprilo 1925 - Sevilo, 13a de julio 1998) estis hispana romanisto, poeto, eseisto kaj ĵurnalisto.

Biografio
---------

Li gradiĝis en [[juro] en la Universitato de Sevilo kaj en ĵurnalismo en la Oficiala Altlernejo de Ĵurnalismo de Madrido. Li estis fondinto, kun grupo de junaj sevilaj poetoj, de la revuo *Guadalquivir*, pionira post la Hispana Enlanda Milito. En 1955, per *La sangre por las cosas*, sukcesas iĝi finalisto de la Premio Adonais de poezio kaj tiu verko publikiĝis en la prestiĝa kolekto Agora. Lia unua ĵurnalista laboro estis por *La Gaceta del Norte*, de Bilbao, kiu retenis lin en Eŭskio ĝis 1964, kiam li revenis al Sevilo, unue kiel subdirektoro de *El Correo de Andalucía* kaj inter 1975 kaj 1978 kiel direktoro, dum la Hispana Transiro al la demokratio. El 1978, for de la aktiva ĵurnalismo, li dediĉis sin tute al la literatura produktado.

Antaŭe, en 1972, venis al li la Premio Nadal pro sia unua verko, *El cuajarón*. Al tiu premio aldoniĝis aliaj, kiel la Premio *Aljarafe de Cuentos* pro sia verko *La cuesta y otros cuentos*, en 1979. En 1981 ki ricevis la Premion *Villa de Bilbao* pro sia romano *Pesebres de caoba*, kaj en 1983 la Premio Luis Berenguer de romano per *Las naranjas de la capital son agrias*. En 1985, li ricevis la Premion *Ciudad de Granada*, per sia novelo *Agua del sur*. En 1992 li ricevis la ĵurnalisman premion *Ciudad de Sevilla de Periodismo*.

Referencoj
----------

1. ↑  Web dedicada a José María Requena Konsultita la 26an de februaro 2016.

Bibliografio
------------

Eksteraj ligiloj
----------------

* José María Requena en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

  

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo José María Requena en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 852772
 |
**Tivadar Nemeslaki** [nemeŝlaki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Nemeslaki Tivadar** estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, laboristo.

Tivadar Nemeslaki  naskiĝis la 3-an de februaro 1923 en Tatabánya. Li mortis la 7-an de februaro 1978 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tivadar Nemeslaki frekventis bazlernejon, poste metilernejon, post jaroj ekonomian mezlernejon. Li eklaboris en 1942, en la sekva jaro li aliĝis al la sindikato, en 1944 al la subteraj komunistoj. Post la 2-a mondmilito komence li ricevis sindikatajn postenojn, sed inter 1953 kaj 1962 jam partiajn postenojn. En la 1950-aj jaroj li frekventis partian altlernejon. Li estis parlamenta deputito inter 1963 kaj 1978, sed tiutempe li havis ankaŭ signifajn partiajn kaj sindikatajn postenojn. Ekde 1975 ĝismorte li estis ministro pri metalurgio kaj maŝinindustrio.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A szocialista gazdaság és a szakszervezetek* (La socialista ekonomio kaj la sindikatoj), (1973) - libro

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La fronta fasado de la muzeo.
La **Nacia Muzeo de la Belaj Artoj de Azerbajĝano** (azerbajĝane *Azərbaycan Milli İncəsənət Muzeyi*) estas la ŝtata muzeo pri arto de Azerbajĝano kaj estas la ĉefa arto muzeo de Bakuo, ĉefurbo de Azerbajĝano. La muzeo situas en la urbocentro de Bakuo (strato Niyazi küçəsi 9–11). Ĝi konsistas el sesdek ĉambroj. La Nacia Muzeo de la Belaj Artoj de Azerbajĝano estis fondita en 1920.

Kolekto
-------

La muzeo enhavas pli ol 17 000 artaĵojn. Oni montras ĉirkaŭ 3 000 verkojn, la resto atendas en subteraj keloj pro spacomanko. La permanentajn eksponaĵojn de la muzeo konsistigis ĉefe bildoj, skulptaĵoj, grafikaĵoj kaj etnaj ordinaraj laboraĵoj (meblaroj, manĝilaroj, brodaĵoj ktp). En la muzeo okazas dumtempaj ekspozicioj laŭtemaj. Ekde ĝiaj komencoj, la galerio fariĝis grava kolekto el aĉetaĵoj aŭ donacoj de artaj verkaĵoj.

La muzeo entenas artkolektojn pentroarto, kiuj datiĝas ĝis la 16-a jarcento.
En artgalerio de fremda eŭropaj pentroarto troviĝas la franca, itala, nederlanda, flandra, germana kaj rusa. Interalie videblas verkoj fare de Frans Hals, Karl Brjulov, Vasilij Vereŝĉagin, Isako Levitan, Valentino Serov, Vasilij Tropinin, Konstanteno Korovin kaj Ivan Ŝiŝkin.

Krom pentraĵoj estas ankaŭ skulptaĵoj kaj ornamaj kiel libro miniaturoj de la 17-a-19-a jarcentoj kaj lako miniaturoj de la 18-a-19-a jarcentoj. La muzeo ankaŭ posedas kolektaĵojn de orienta arto, ĉefe iranajn, turkajn, ĉinajn kaj japanajn artaĵojn. La muzeo havas en si ne nur la kolektaĵojn, sed vastan kolektaĵon de bibliotekon, kaj arĥivojn.

Notindaj pentristoj ekspoziciitaj
---------------------------------

Inter la pentristoj reprezentitaj estas:

### Azerbajĝanaj pentristoj

* Mir Mohsun Navvab
* Bahruz Kangarli
* Tahir Salahov
* Azim Azimzade
* Salam Salamzade
* Vidadi Narimanbekov
* Mikayil Abdullayev
* Togrul Narimanbekov

### Eksterlandaj pentristoj

#### Itala deveno

* Gercino
* Leandro Bassano
* Francesco Solimena
* Lorenzo Bartolini

#### Franca deveno

* Jules Dupré
* Gaspard Dughet
* Pascal Dagnan-Bouveret
* Jean-Joseph Benjamin-Constant

#### Flandraj kaj nederlandaj devenoj

* Frans Hals
* Miĥiel Jansz. van Mierevelt
* Adriaen Brouwer
* Adriaen van Ostade
* Justus Sustermans
* Pieter Claesz

#### Germana deveno

* Johann Heinrich Roos
* Fritz August Kaulbach

#### Pola deveno

* Jan Styka

#### Rusa deveno

* Karl Brjulov
* Aleksej Venecianov
* Vasilij Vereŝĉagin
* Isako Levitan
* Vladimir Makovskij
* Valentin Serov
* Vladimir Borovikovski
* Vasili Tropinin
* Konstanteno Korovin
* Ivan Ŝiŝkin

Horaro
------

La muzeo estas malfermita marde ĝis dimanĉe de la 10-a ĝis la 18-a horo. Lunde ĝi estas fermita kiel la plej multaj muzeoj en Bakuo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Nacia Muzeo de la Belaj Artoj de Azerbajĝano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Nacia Muzeo de la Belaj Artoj de Azerbajĝano (Bakupages.com) angle

40° 21′ 47″ N 49° 49′ 54″ O﻿ / ﻿40.36306 °N, 49.83167 °O﻿ / 40.36306; 49.83167 (mapo)
**VDSL2** (Very-High-Bit-Rate Digital Subscriber Line 2, ITU-T G.993.2 Standard) estas normo de alirteknologio kiu ekspluatas la ekzistantan infrastrukturon de kupraj dratoj kiuj estis origine evoluigitaj por telefonaj servoj. Ili povas esti haveblaj per telefoncentraloj proksime al klientoj aŭ konstruaĵoj.

Normigita per la normo ITU-T G.993.2, VDSL2 estas la plej nova kaj plej altnivela normo por DSL-speca kablita larĝbenda komunikado. Ĝi estas dezajnita por ebligi la larĝan uzon de trioblaj servoj kiel voĉo, vidbendo, datumoj, altdifina televido kaj interagaj komputilaj ludoj. Ĉi tiu normo ebligas al funkciigistoj iom post iom ĝisdatigi sian DSL-infrastrukturon.

ITU-T G.993.2 (VDSL2) estas plibonigo de la normo G.993.1 VDSL kiu ebligas la dissendon de nesimetriaj kaj simetriaj datenrapidecoj (Full-Duplex) ĝis 200 Mbit/s en torditaj paroj uzante bendolarĝon ĝis 30 megahercoj.

Linio VDSL2 rapide plimalboniĝas de teoria maksimumo de 250 Mbit/s ĉe la "fonto" ĝis 100 Mbit/s je 0,5 kilometroj kaj 50 Mbit/s je 1 kilometro, sed degradiĝas kun multe pli malrapida rapideco ol ĝia antaŭulo VDSL. Ĝia rendimento ekde 1,6 kilometroj estas egala al la rendimento de ADSL2+.

Efikeco de ADSL en LR (*long reach*, aŭ longa distanco): longdistanca agado en normo ADSL estas unu el la ĉefaj avantaĝoj de VDSL2. Sistemoj ligitaj al LR-VDSL2 kapablas subteni rapidecojn de ĉirkaŭ 1 ĝis 4 Mbit/s je distancoj pli grandaj ol 5 kilometroj, iom post iom pliigante la transigan indicon ĝis 100 Mbit/s simetria ju pli proksime la alirpunkto estas al la centralo. Tio signifas ke VDSL2-bazitaj sistemoj, male al VDSL1-sistemoj, ne estas limigitaj al mallongaj distancoj aŭ al MTU/MDU nur, sed ankaŭ povas esti uzataj por mezdistancaj aliroj.

Vidu ankaŭ
----------

* DSL
* ADSL
**Ruboforbruligo** estas termika procedo de ruboprilaborado kiu okazas en specialaj rubforbruligejoj. Oni konsideras tiel ankaŭ pirolizo, akvigo kaj sekigo de rubaĵoj. Hodiaŭ oni preferas ruboforbruligon al rubodeponon, ĉar ne prilaboritaj rubaĵoj ne respondas la kondiĉoj de deponebleco, ĉar ili enhavas tro da partoj organikaj kaj estas facile ellaveblaj.

Metodo
------

Ruboforbruligo estas termika traktado de ruboj por malpligrandigi ties volumenon kaj neniigi aŭ senmovigi toksajn enhavojn (ekzemple pri malsanulejrubaĵoj, toksaj ruboj de entreprenoj).

Procezo
-------

Dikaj libroj brulas malbone, ĉar la folioj estas kunaj kaj povas bruli nur je la eksteraj bordoj. Fakuloj (germanaj) nomas tiun efekton "telefonlibrefekto".

La forbruligo estas 5-etapa procezo komprenante:

* 1. sekigo (sen oksigeno),
* 2. vaporigo (sen oksigeno),
* 3. malgazigo (sen oksigeno),
* 4. gazigo (kun oksigeno),
* 5. restforbruligo (kun oksigeno).

La etapoj 1 ĝis 3 estas teknike nomitaj pirolizo.

Utiligo
-------

La energio kiun produktas forbruligo de rubaĵoj povas esti utiligita termike aŭ elektre. Ne facilas kompari la energian bilancon inter la produktado kaj la forbruligo de iu artiklo.

Alternativoj
------------

Dum reuzo de specpuraj plastoj, la kvanto, kiu estas kreita kiel energio dum la bruligo, povas krei novan produkton. Tamen la specpureco kutime ne ekzistas inter kolektitaj hejmrubaĵoj, kaj oni do aŭ recikligas al produkto kun malpli grandaj kvalitoj, aŭ kun aldonaj teknikaj procezoj al samkvalita produkto.

En Germanio oni rajtis deponi neprilaboritajn rubaĵojn nur ĝis la 31-a de majo 2005. Komunumoj devas do konstrui rubaĵprilaborejojn. Ekzistas pluraj aliaj metodoj por prilabori rubojn, ekzemple malvarmaj rubaĵprilaborteknikoj, kiuj estis akceptitaj de la germana registaro kiel samvaloraj anstataŭ ruboforbruligo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ruboforbruligo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

En la germana:

* Ruboforbruligejo en Munkeno (Germanio)[*rompita ligilo*]
* Ruboforbruligejo en Wuppertal (Germanio) Arkivigite je 2006-04-24 per la retarkivo Wayback Machine
* ITAD e.V.
* Ruboforbruligejo en Dürnrohr (Aŭstrio) kaj Moskvo (Rusio) Arkivigite je 2006-04-24 per la retarkivo Wayback Machine
**RCTV** (akronimo por **Radio Caracas Televisión**, esperante kiel Radio Karakasa Televido) estis venezuela dissenda televidkanalo fondita la 15-an de novembro 1953 fare de komercisto kaj esploristo William Phelps Tucker, posedata fare de Empresas 1BC. Ĝia dissenda signalo estis fermita fare de la registaro de la prezidanto Hugo Chávez en 2006, tiel finante ĝiajn elsendojn la 27-an de majo 2007.

Ĝi estis la tria plej malnova kanalo en la lando, kaj en la momento de ĝia fermo en 2007 ĝi estis la tekevidstacio kun la plej longa historio post la malapero de Televisora ​​​​Nacional (fondita en 1952 kaj fermita en 1991) kaj TeleVisa (fondita en junio 1953 kaj fermita en 1960, kvankam ĝia rivalo Venevisión asertas esti sia posteulo).

Finiĝo de elsendoj
------------------

La 28-an de decembro 2006, prezidanto Hugo Chávez raportis ke li ne renovigus la koncesion de RCTV, kiu finiĝus la 27-an de majo 2007. La prezidanto asertis ke la rifuzo renovigi ŝuldiĝis al la kvazaŭa pozicio prenita fare de RCTV dum la 2002. puĉo.Al ĉio ĉi, RCTV respondas "¡No nos callarán! (Vi ne silentigos nin!)".

Kiam la registaro informis la kanalon ke la koncesio por ĝia malferma elsendosignalo devis eksvalidiĝi en 2007 kaj ne estus renovigita, RCTV kaj la venezuela novaĵa televidkanalo, Globovisión akuzis la registaron je fermado de la kanalo. Por apogi tiun aserton, la direktoroj argumentis ke la koncesio ne eksvalidiĝos ĝis 2021, sed tiu interpreto ne estis dividita fare de la venezuela registaro, kiu deklaris ke la koncesio eksvalidiĝos en 2007. La venezuela opozicio eĥis la unuan vidpunkton, kaj efektivigis stratmovojn por malakcepti la mezuron prenita de la registaro de Chávez, kun la krio "Un corazón que grita (Koro kiu krias)", "Un amigo es para siempre (Amiko estas eterne)" kaj la aklamita "Libertad de expresión (Esprimlibereco)".

Je 23:55 dimanĉe la 27-an de majo 2007, oni montris filmeton en kiu dungitoj, aktoroj kaj aliaj figuroj de RCTV kantis la venezuelan Nacian Himnon por adiaŭi la kanalon post 53 jaroj dissendi. Je 11:59 p.m. dimanĉe, la 27-an de majo 2007, RCTV finis ĝiajn dissendojn. Tuj post kiam la signalo de la kanalo estis estingita, la registaro eksproprietigis la dissendajn ekipaĵojn de la stacio por komenci elsendi, minutojn poste, la signalon de nova publika servo ŝtatkanalo nomita TVES. Post tiu fakto, RCTV rekomencis operaciojn tra abonaj televidsistemoj en julio 2007, kun la nomo de RCTV Internacional.

Vidu ankaŭ
----------

* Televido en Venezuelo

Referencoj
----------

1. ↑  Chávez no renovará la licencia a un canal de televisión opositor Arkivigite je 2018-06-26 per la retarkivo Wayback Machine (hispane), 28-an de decembro 2006
2. ↑  Rechazan amparo de canal privado RCTV en Venezuela (hispane), 18-an de aprilo 2009
3. ↑  Venezuela: otra marcha por RCTV (hispane), 16-an de majo 2007

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio RCTV en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
Grafino **Klára Andrássy** [andrAŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Andrássy Klára** estis hungara flegisto, politikisto. Ŝiaj nobelaj antaŭnomoj estis *csíkszentkirályi* kaj *krasznahorkai* [ĉIksentmihAji krasnahorkai], ŝiaj gepatroj estis Tivadar Andrássy kaj Eleonóra Zichy, ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Odescalchi Károlyné* [kArojnE].

Klára Andrássy naskiĝis la  18-an de januaro 1898(nun 1898-01-18) en Budapeŝto, ŝi mortis la 12-an de aprilo 1941 en Dubrovnik.

Klára Andrássy ĉirkaŭ 1920

Biografio
---------

Klára Andrássy estis edukita hejme, krome ŝi maturiĝis en gimnazio kaj en 1909 ŝi akiris flegistan-ambulancan licencon. Dum la 1-a mondmilito ŝi estis flegisto de vunditaj soldatoj. Ekde la 1920-aj jaroj ŝi politikadis, krome ŝi estis filantropo. Ŝi rifuzis la komunismon kaj naziismon. En 1938 ŝi longe vojaĝis en Hispanio kiel ĵurnalisto, poste jam hejme ŝi estis elstara figuro en 1939 por savi la polajn rifuĝintojn. Ŝi sciiĝis, ke ŝi estos arestita fare de nazioj, tial ŝi volis rifuĝi al Britio, sed dumvoje ŝi estis trafita per bombo fare de itala aviadila atako. Ŝi edziĝis en 1921, ŝi naskis filon, en 1929 ŝi divorcis.

Fontoj
------

* biografio hungare kun fotoj
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 852801
 |



* Portalo pri Biografio
*Utopio*, gravuraĵo de Ambrosius Holbein (1518).
setleja desegnaĵo de New Harmony, Indianio
**Utopio** estas ĝis nun ne realigita idealo, teorio, projekto.

Utopio estas revata lando de Sir Thomas More (latine: Morus) (*Utopia*, Thomas More, 1516) laŭ kies fantazio tie ĉio estas perfekta.

Aliaj utopiaj verkistoj:

* Francis Bacon: Nova Atlantido
* Campanella: Sunŝtato aŭ Suncivito
* Étienne Cabet: Vojaĝo al Ikario
* Denis Vairasse: Historio de la Severambianoj

Ili ĉiuj priskribas iun idealan socion surbaze de egaleco kaj asketismo. Ili estis la unuaj kritikantoj de la feŭdismo, kapitalismo.

Dum la dua duono de la 19-a jarcento kaj dum la 20-a jarcento la ekzemplo de tiuj utopiistoj inspiris la teoriojn de la laborista movado kaj de ĉiuj revoluciaj klopodoj, kiel tiu de Parizo en 1968.

Vidu ankaŭ
----------

* Utopia socialismo
* Elizio
* Ukronio
* Malutopio
* Ŝangrilao

Eksteraj ligiloj
----------------

* Paulo Viana Tre bona recenzo parola de "Nova Sento" kun aludo al *Vojaĝo al Kazohinio*, ĉe Jutubo
* La Utopio de Thomas More (Thomas Morus), anglalingva teksto Arkivigite je 2004-08-29 per la retarkivo Wayback Machine
* Utopia and Utopianism

* Kategorio Utopio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Utopio en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 27060
* GND: 4041251-9
* LCCN: sh85141635
* BNF: 119337395
* NDL: 00574531
* NKC: ph126958
 |
Pri la komunumo
---------------

**Salouf** (la malnova germanlingva nomo de la komunumo, kiu estis ĝis 1943 oficiala, estis **Salŭ**) estas komunumo de la komunumaro Surses kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 218 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Salouf situas sur teraso oriente de la monto Piz Toissa, kiu kun alteco de 2657 m s.m. dominas la kulison de la komunumo. En la fundo de la valo de Surses la komunumo en oriento limas al la rivero Julio. Krom la vilaĝo Salouf mem apartenas al la komunumo ankaŭ la vilaĝetoj Pulens sur alteco de 1386 m s.m. kaj Del sur alteco de 1373 m s.m. Munter sur alteco de 1943 m s.m. kaj Ziteil, kie situas sur alteco de 2434 m s.m. la pilgrima preĝejo *Vizito de Maria*, kiu estas la plej alte situanta preĝejo en Eŭropo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo limas en nordo al Mon, en oriento al Cunter, en sudo al Riom-Parsonz, en okcidento al Andeer, kaj en nordokcidento al Stierva.

Trafiko
-------

Salouf situas ĉe la vojo 720.17, tio estas la malnova vojo al Juliopasejo, sur kiu hodiaŭ cirkulas nur malmulte da trafiko. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinioj al Savognin kaj Stierva.

Lingvoj
-------

La plimulto de la loĝantaro parolas la romanĉan lingvon, nome ties surmiranan dialekton. Tamen ankaŭ en Salouf la elcentaĵo de germanlingvanoj dum la lastaj jardekoj forte kreskis. En la jaro 1980 ankoraŭ 88,54 % de la loĝantaro parolis la romanĉan. Okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 ankoraŭ 77,56 % parolis kiel ĉeflingvon la romanĉan, dum 19,51 % parolis la germanan kaj 0,98 % la italan.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Salouf datiĝas el la jaro 1160 kiel *Salugo*. Sur la monteto Motta Vallac estis trovita setlejo el la Bronzepoko. La kavaliro Salugo, kiu menciiĝis en la jaro 1160, estis administranto de la grandkorto de la episkopejo Koiro.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Gion Peder Thöni*: *Salouf* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-01-10)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Salouf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Salouf en la Historia Leksikono de Svislando  (germane, france, itale)

* Oficiala retejo de la komunumo Salouf

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Salouf** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Pilgrima preĝejo Vizito de Maria en Ziteil, SaloufPilgrima preĝejo *Vizito de Maria* en Ziteil, Salouf

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Albulo |
| --- |
| 
**Alvaschein:** Alvaschein• Mon • Mutten • Stierva • Tiefencastel • Vaz/Obervaz

**Komunumaro Belfort:** Alvaneu • Brienz/Brinzauls • Lantsch/Lenz • Schmitten • Surava

**Komunumaro Bergün:** Bergün/Bravuogn • Filisur

**Komunumaro Surses:** Bivio • Cunter • Marmorera • Mulegns • Riom-Parsonz • Salouf • Savognin • Sur • Tinizong-Rona |  |

 |
**Suĥiniĉi** (ruse *Сухиничи*) estas urbo en Kaluga provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 29236501.

La urbo estis fondita en la unua duono de la 18-a jarcento.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1840.

La interurba telefona kodo estas 08451, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 54° 06′ N 35° 21′ O﻿ / ﻿54.100 °N, 35.350 °O﻿ / 54.100; 35.350 (mapo)Koordinatoj: 54° 06′ N 35° 21′ O﻿ / ﻿54.100 °N, 35.350 °O﻿ / 54.100; 35.350 (mapo).

En la urbo estas fervoja stacio de kelkaj linioj, la ĉefa el ili estas Moskvo - Brjansk.

En jaro 1959 la urbo havis 12,7 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 16,4 mil loĝantojn.

Kaluga provinco

**Administra centro**: Kaluga  

**Urboj**: Balabanovo | 
Belousovo | 
Borovsk | 
Jermolino | 
Ĵizdra | 
Juĥnov |
Kirov | 
Kozelsk | 
Kondrovo | 
Kremjonki | 
Ludinovo | 
Malojaroslavec | 
Medinj | 
Meŝĉovsk | 
Mosalsk | 
Obninsk | 
Sosenskij | 
Spas-Demensk | 
Suĥiniĉi | 
Tarusa | 
Juĥnov  

**Municipaj distriktoj**: Babininskij | 
Barjatinskij | 
Borovskij | 
Dzerĵinskij | 
Duminiĉskij | 
Ĵizdrinskij | 
Ĵukovskij | 
Iznoskovskij | 
Kirovskij | 
Kozelskij | 
Kujbiŝevskij | 
Ludinovskij | 
Malojaroslaveckij | 
Medinskij | 
Meŝĉovskij | 
Mosalskij | 
Peremiŝlskij | 
Spas-Demenskij | 
Suĥiniĉskij | 
Tarusskij | 
Uljanovskij | 
Ferzikovskij | 
Ĥvastoviĉskij | 
Juĥnovskij  


---

**Temoj**: Historio | Economio | Flago | Blazono

 

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Meŝĉovsk** (ruse *Мещовск*) estas urbo en Kaluga provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 29227501.

La urbo estis fondita en jaro 1238.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1776.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Mezeĉsk, Mezecesk, Mezesk (Мезечск, Мезецеск, Мезеск).

La interurba telefona kodo estas 08446, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 54° 19′ N 35° 17′ O﻿ / ﻿54.317 °N, 35.283 °O﻿ / 54.317; 35.283 (mapo)Koordinatoj: 54° 19′ N 35° 17′ O﻿ / ﻿54.317 °N, 35.283 °O﻿ / 54.317; 35.283 (mapo).

La urbo estas ĉe rivero Tureja (Турея).

En jaro 1959 la urbo havis 4,9 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 4,5 mil loĝantojn.

Kaluga provinco

**Administra centro**: Kaluga  

**Urboj**: Balabanovo | 
Belousovo | 
Borovsk | 
Jermolino | 
Ĵizdra | 
Juĥnov |
Kirov | 
Kozelsk | 
Kondrovo | 
Kremjonki | 
Ludinovo | 
Malojaroslavec | 
Medinj | 
Meŝĉovsk | 
Mosalsk | 
Obninsk | 
Sosenskij | 
Spas-Demensk | 
Suĥiniĉi | 
Tarusa | 
Juĥnov  

**Municipaj distriktoj**: Babininskij | 
Barjatinskij | 
Borovskij | 
Dzerĵinskij | 
Duminiĉskij | 
Ĵizdrinskij | 
Ĵukovskij | 
Iznoskovskij | 
Kirovskij | 
Kozelskij | 
Kujbiŝevskij | 
Ludinovskij | 
Malojaroslaveckij | 
Medinskij | 
Meŝĉovskij | 
Mosalskij | 
Peremiŝlskij | 
Spas-Demenskij | 
Suĥiniĉskij | 
Tarusskij | 
Uljanovskij | 
Ferzikovskij | 
Ĥvastoviĉskij | 
Juĥnovskij  


---

**Temoj**: Historio | Economio | Flago | Blazono

 

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Pat'Jaune** estas muzikgrupo de Reunio fondita en 1987.

Biografio
---------

Deveninta de "Plaine des Cafres" en komunumo Le Tampon, la grupo konsistanta el la tri fratoj Gonthier fariĝos kvaropo kun la virina ĉeesto de Claudine Tarby. Iliaj kanzonoj humure kaj vive elvokas la vivon de etblankuloj nomataj "Yab" aŭ "Pat'jaune" ("Flava piedo"), reference al la koloro de iliaj piedoj, pro laborado en kampoj de safrano.

La muziko de Pat'Jaune estas unika miksaĵo el malnovaj valsoj, polkoj, skotaj dancoj aŭ kvadriloj importitaj el la unuaj setlintoj, el "segao", dum violono kaj banĝo memorigas la kaĵunan muzikon de Luiziano.

Rapide, Pat'Jaune akiras firman reputacion sur scenejo. La membroj de la grupo, same vestitaj per brunaj ĉapeloj, blankaj ĉemizoj, ŝelkoj kaj nigraj pantalonoj, alternas kanzonojn kaj kreollingvajn parolajn interludojn ofte elvokantajn pasintan Reunion. Dank'al ilia sursceneja impono, Pat'Jaune ludis koncertojn en metropola Francio: Festivalo "Africolor" kaj "Transmusicales" de Rennes en 2002, Festivalo "Métis" de Angoulême en 2005, Festivalo "La Guinguette Mobile" en Angoulême kaj "Sentier des Halles" en Parizo en novembro 2006 kaj eksterlande en Honkongo en julio 2002 kaj Internacia Festivalo de Luiziano en Lafayette en 2005.

Membroj
-------

* Claudine Tarby (*Claudine*), kanto, perkutinstrumentoj.
* François Gonthier (*Jean Jozume*), kanto, basgitaro, kontrabaso.
* Bernard Gonthier (*Angelo*), kanto, violono, banĝo, mandolino.
* Michel Gonthier (*Jean Firmin*), kanto, gitaro.

Diskaro
-------

* *Ti catoune*, Digital Studio Production Discorama, 2002.
* *Youl*, Digital Studio Production Discorama, 1998.
* *Larisé*, Pat'Jaune Production, distribuo Discorama Production.
* *A l'école des gramounes* (muziko de dokumenta filmo realizita en 2006 de Dominique Barouch).
* *Ticoulitintin, 2007.*

Videografio
-----------

* *En concert : Live* (1 DVD + 1 KD) produktita de Discorama, 2003.

1. *Youl*
2. *Polka Angelo*
3. *Frotté frotté*
4. *Volcan*
5. *Grande promenade*
6. *Nénène*
7. *Ti bal*
8. *Pot pourri*
9. *Série polka*
10. *Goyavier*
11. *Chouchou*
12. *Golette*
13. *Tig riff*
14. *Ti catoune*

Muzikvideografio
----------------

* *Polka Angelo*.
* *Ti catoune*.

Vidu ankaŭ
----------

* Le Tampon
* Reunio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala TTT-ejo
* Artikolo el TTT-ejo Iledelareunion.net[*rompita ligilo*]
* Notico de TTT-ejo Mondomix
* Videoj en Dailymotion
* Discorama Arkivigite je 2008-01-20 per la retarkivo Wayback Machine
La **Instituto Inhotim**, centro de nuntempa arto en Brazilo, estas konsiderata kiel unu el la plej grandaj muzeoj subĉielaj en la mondo. Ĝi situas en Brumadinho, 60 km for de Belo Horizonte, ĉefurbo de la brazila subŝtato Minas Gerais.

Ĝi estis fondita en 2004 de la entreprenisto Bernardo Paz por lia privata kolekto de artaĵoj

La instituto okupas areon de ĉirkaŭ 700 hektaroj. Granda parto konsistas el praarbaroj konservataj. 100 hektaroj estas la vizitebla areo, kie situas la artaĵoj, du restoracioj, kafejo kaj vendejeto de memoraĵoj. Elektraj veturiletoj povas porti vizitantojn al plej foraj punktoj. Trejnitaj gvidantoj povas akompani vizitantojn kaj liveri klarigojn pri la pli ol 450 artaĵoj ekspoziciitaj en pavilonoj aŭ subĉiele. En la botanika kulturejo troviĝas interalie 1500 specoj de palmarboj, la plej ampleksa kolekto en la mondo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Instituto Inhotim en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Portugallingva retejo da la instituto:
* Fotoj:


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 571735
* LCCN: no2016078288
* VIAF: 137579066
* SUDOC: 158110188
 |
Preria Urbo ĉe Heredaĵa Parko
**Historia Vilaĝo Heredaĵa Parko** (angle *Heritage Park Historical Village*) estas historia parko en Kalgario (Alberto). La parko situas sur 66 akreoj (267.000 m²) da parka tereno ĉeborde de Akvorezervujo Glenmore ĉe la sudokcidenta rando de la urbo. Ĝi estas inter la plej ofte vizititaj vidindaĵoj de Kalgario kaj la plej granda vivanta historia parko de Kanado. Oni nomas ĝi vivanta muzeo pro tio ke en ĝi estas vilaĝo tiel kreita ke ĝi aspektas kiel alberta vilaĝo en la malfrua 19-a jarcento kaj la frua 20-a jarcento. Multaj konstruaĵoj en la vilaĝo estas historiaj konstruaĵoj alportitaj al la parko de diversaj vilaĝoj kaj urbetoj de Alberto; aliaj konstruaĵoj estas kopioj de historiaj konstruaĵoj iam ekzistintaj en vilaĝoj kaj urbetoj de Alberto. La plimulto de la konstruaĵoj en la parko estas meblitaj kaj ornamitaj per aŭtentikaj artefaktoj. Eĉ la kostumoj de la parkaj stabanoj kaj la reviziaj veturiloj akordiĝas laŭaspekte kun la normoj de la tempo-periodo de la vilaĝoparto kie ili laboras. Calgary Transit provizas regulan transporton per naveto de la C-trajna stacio Heritage.

Parko-strukturo
---------------

Fervoja Preri-urbeto
La parko havas tri apartajn terenojn, ĉiu respegulanta alian tempo-periodon en la historio de Okcidenta Kanado: la Peltokomercista Fuorto de la Kompanio de la Hudsona Golfo (ĉ. 1864), la Antaŭ-fervoja Setlista Vilaĝo (ĉ. 1880), kaj la Fervoja Preri-urbeto (ĉ. 1910).

### Ekspozicioj

* Funkcianta vapor-lokomotivo kaj vagonaro, kiuj kondukas pasaĝerojn al diversaj lokoj en la parko
* Restaŭrita tramo de la iama kalgaria tramo-sistemo, kiu navete transportas pasaĝerojn de kaj al la parkejo
* Rekreaĵo de la padela vaporŝipo S.S. Moyie, kiu transiras Akvorezervujon Glenmore
* Malnova amuz-tereno kun pluraj funkciantaj historiaj distro-rajdiloj
* Funkcianta forĝejo, bakejo, hotelo, restoracio, kaj pluraj butikoj
* Ĉeval-tiritaj vagonoj
* Pelto-komercista fuorto de la Kompanio de la Hudsona Golfo

### Pligrandigo

Heredaĵa Parko nuntempe pligrandiĝas. Oni aldonas novan terenon, en kiu ekspoziciiĝos pluraj novaj konstruaĵoj montrantaj iom pli grandan okcident-kanadan urbeton en la 1930-aj jaroj. Oni antaŭvidas ke ĉi tiu nova tereno malfermiĝos en 2008.

Inter la novaj vidindaĵoj estos:

* orientiĝa centro por vizitantoj (en kopio de fervoja stacio)
* urba placo de la 1930-aj jaroj (en kiu estos butikoj, malnov-stila foto-entrepreno, kaj manĝo-servoj)
* nova ekspoziciejo por la granda kolekto de malnovaj aŭtoj kaj antikvaĵoj, kiujn havas la parko (antaŭe en ekspoziciejo Gasoline Alley)
* rekreaĵo de stacia restoracio de la Kanad-Pacifika Fervojo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Historia Vilaĝo Heredaĵa Parko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficala retejo
La muzeo vidita de sudo.
La **Turingia liberara muzeo** fonditis en 1979 kiel muzeo pri kamparanaj konstruaĵoj en Hohenfelden (Im Dorfe nr. 63) kaj situas birdfluge 15,3 kilometrojn sude de Erfurto. Ĝi facile atingeblas per buso.

Situo
-----

Aktuale apartenas ĉ. 30 konstruaĵoj al la muzeo, kiuj parte kiel t.n. *in-situ-konstruaĵoj* staras sur siaj originaj lokoj ene de la vilaĝo. La ĉefa parto estas tamen la liberaera muzeo en pli mallarĝa senco: ĝi situas kelkajn centojn da metroj norde de la vilaĝocentro ĉe la piedo de la 475 m alta *Eichenberg*. Ambaŭ muzeerojn unuigas aparte kreita muzeopadeto.

Priskribo
---------

Ekde ĝia fondiĝo la muzeo daŭre estas pligrandiĝinta. Sur la norda submonta parto starigitis historiaj konstruaĵoj el diversaj vilaĝoj de la regiono ĉirkaŭanta, kies konservo ĉe la originaj lokoj verŝajne ne eblus. Sur la nova loko ili plenumas novan taskon kiel aŭtentikaj atestiloj de pasintaj vivkondiĉoj en kamparana Meza Turingio.

La konstruaĵoj prezentiĝas komplete, t.s. en medio tre simila al tia de la origina loko. Ĝardenoj, herbaroj, kampoj, fruktarboj, brutaro tiel prezentiĝas, kiel ankaŭ la meblaro, la ekipaĵoj kaj la objektoj de ĉiutaga laboro hejme kaj surkampe.

La konstruaĵoj montras ekzemplodone elementojn tipajn por la epokoj kaj la regiona arkitekturo - kun samtempa dokumentado de estintaj sociaj cirkonstancoj.

La bunta gamo de la prezentitaĵoj etendiĝas de imponaj bienegoj, vilaĝa forĝejo, paŝtistejo, funkcianta bierfarejo, florpotfarejo aŭ taglaborista loĝejo ĝis la iama paroĥestra domo de Hohenfelden. Tie troviĝas ankaŭ la malnova lernejo kun originaj mebloj. 

Ŝtono ĉe la enirejo de la muzeo.

Aĝo de la konstruaĵo
--------------------

La konstruaĵoj elmontritaj datumas de diferencaj epokoj. La plej malnova estas de 1604, la plej nova, nome la kegloludejo, de 1911. La konstruaĵoj prezentiĝas laŭ diversaj epokoj. Krom la daŭra elmontrado okazas de tempo al tempo ankaŭ specialaj nedaŭraj ekspozicioj, ekz. pri la historio de ŝafbredado en Turingio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Turingia liberaera muzeo Hohenfelden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la muzeo.
La **Luterana preĝejo** estas jam religia historia monumento en urbo Balatonboglár (Hungario). Ĝi estas la sola luterana preĝejo de la urbo.

Historio
--------

La luteranoj apertenis al la luterana grupo de Kötcse ĝis 1938, poste loka grupo fondiĝis. En 1856 en la iama vilaĝo estis konstruita kapelo, kiun komence la luteranoj uzis, poste nur po unu jare. Ekde 1962 ili uzis la kalvinanan kirkon. Inter 1995-1999 oni konstruis la nun videblan modernan preĝejonon. La paroĥo estis preta en 2000, la orgeno en sekvanta jaro.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en parko en rando de la urbo sur deklivo de monteto. La turo estas kvazaŭ lumturo, tio simbolizas tion, ke Kristo portis lumon al la homaro. La kupolo ekstere estas kovrita per kupraj lamenoj. La navo estas ovoforma kaj havas rande panoraman fenestroserion. Interne estas videblaj la apudaj arboj. Super la altaro granda kruco estas videbla. En la galerio la orgeno funkcias, krome estas enirejo en la turon. 2 sonoriloj apartenas al la turo.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

* FasadoFasado
* Interno de la kirkoInterno de la kirko
* PlafonoPlafono
**Jan Kucharzewski** (naskiĝis la 27-an de majo 1876 en Wysokie Mazowieckie, mortis la 4-an de julio 1952 en Novjorko) estis pola advokato, historiisto kaj politikisto.

Vivo
----

Unuaj jaroj de la unua mondmilito pasgis en Svislando, kie okupiĝis pri publicista agado favore al pola afero. Junie 1917 revenis al Varsovio. En intermilita periodo konsilanto ĉe Ministra Konsilantaro kaj Ministerio pri Eksterlandaj Aferoj, poste okupiĝis pri scienca kaj publicista agado. Dum la dua mondmilito restis en Usono, kie plurfoje parolis favore al Pollando, laŭ kontraŭsovetaj kaj kontraŭkomunistaj pozicioj. Prezidanto de Pola Scienca Instituto en Ameriko (1942–1952). Membro-fondinto de Pola Scienca Societo Eksterlande.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Od białego caratu do czerwonego* (De blanka ĝis ruĝa carismo) (volumoj 1–7, Warszawa 1923–1935, Eldonejo de Kaso nome de Mianowski, dua eldono: PWN 1998-2000)
* *The Origin of Modern Russia* (1948), pola eldono: *Od białego do czerwonego caratu* kun antaŭparolo de Oskar Halecki, Londono 1986, Veritas Foundation Publication Centre, ISBN 0-901215-91-0

   

|  |  |
| --- | --- |
|  Ĝermeto | Ĉi tiu artikolo estas **ĝermeto**, artikolo kiu ne atingas la minimuman nivelon de ĝermo. Ĝermo enhavu almenaŭ tri plenajn frazojn kaj unu internan ligilon.

---

Se vi volas, vi povas plibonigi la artikolon. Aliokaze, se ne plibonigita, oni povos forigi ĝin. |

* Kategorio Jan Kucharzewski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)