recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La Fontano Trevi en 2022.
La Fontano Trevi nokte.
Neptuno aldomigas la hipokampojn.
La **Fontano Trevi** (en itala *Fontana di Trevi*) estas la plej granda (ĉirkaŭ 40 m larĝa) kaj plej ambicia de la fontoj barokaj de Romo (Italio). Laŭ la aktuala administra divido de la centro de Romo, ĝi estas situanta en la "rione" de Trevi.

Historio de la akvedukto kaj de la fontano antaŭ 1629
-----------------------------------------------------

La fontano estas situanta ĉe la kruco de tri stratoj (*tre víe*), markante la finan punkton de la Aqua Virgo (en itala *Acqua Vérgine*), unu de la antikvaj akveduktoj kiuj havigis akvon al Romo. Danke al la supozata helpo de virgulino, la romanaj teknikistoj lokigis fonton el pura akvo nur je 22 km de la urbo (sceno reprzentata en la aktuala fasado de la fontano). Tiu Aqua Virgo fluis tra la plej mallonga akvedukto de Romo rekte ĝis la Banejo de Agripo kaj estis uzata dum pli da kvarcent jaroj. Tion rompis la detruon de la akveduktoj fare de la gotaj sieĝantoj en la jaro 537. La mezepokaj romianoj devis akiri akvon nur el poluitaj putoj kaj el la rivero Tibero, kiuj estis uzata ankaŭ kiel elirejo de malpura akvo.

La romia kutimo konstrui belan fontanon fine de la akveduktoj kiuj liveris akvon al la urbo revivigliĝis en la 15a jarcento, kun la Renesanco. En 1453, la papo Nikolao la 5-a finreparis la akvedukton Aqua Virgo kaj konstruis simplan akvujon, desegnata de la arkitekto kaj humanisto Leon Battista Alberti, por anonci la alvenon de akvo.

La aktuala fonto
----------------

### Mendo, plano kaj konstruo

Bildaro
-------

Popola kulturo
--------------

Anita Ekberg (Malmo, 29a Septembro 1931) estas sveda aktorino, manekeno, kaj seksosimbolo kiu estas ĉefe konata pro sia rolo kiel Silvia en la filmo de Federico Fellini nome *La Dolce Vita* (*La dolĉa vivo*, 1960), kiu montras ĉefe scenon de petolemo en la Fontano Trevi kun Marcello Mastroianni.

Bibliografio
------------

* Gross, Hanns (1990). Rome in the Age of Enlightment: the post-tridentine syndrome and the ancient regime. Nueva York: Cambridge University Press. ISBN 0521372119.
* Uzzani, Giovanna (2007). Roma da non pérdere. Florencia: Scala. ISBN 9788881172429.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Fontano Trevi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Fontano Trevi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Fama sceno el la filmo "La dolce vita"


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 402373
* GND: 4217965-8
* LCCN: sh85050180
* VIAF: 225020240
 |
La **Kalvinana preĝejo** estas religia historia monumento en urbo Gárdony (Hungario).

Historio
--------

En Gárdony la kalvinana instruado komenciĝis en 1745. Depost la artikola leĝo la kalvinanoj konstruis kirkon sen turo kaj sen enirejo al la strato en la jaroj 1784 kaj 1785. Samtempe ili konstruis lignan sonorilostablon, kiun ili ŝanĝis al ŝtona turo en 1799. La turo estis renovigita en 1837 kaj en 1846 orgeno estis aĉetita. En 1859 la plena kirko estis renovigita la novbaroka stilo. Denovaj renovigaj laboroj okazis en 1899 interne, en 1906 ekstere. La 2-a mondmilito kaŭzis damaĝojn, kiuj malaperis nur en 1950. La sekvaj renoviĝoj okazis en 1961, 1972, 1984 kaj 2010.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas. La enirejo troviĝas en flanko de la navo tra reliefanta antaŭĉambro. Same la turo enorejo troviĝas flanke. Interne la predikejo estis farita en 1861.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto Arkivigite je 2021-12-03 per la retarkivo Wayback Machine
* 

* TuroTuro
* PredikejoPredikejo
* Kirka internoKirka interno
**Barna Kováts** [kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kováts Barna** estis hungara-aŭstra komponisto, klasika gitaristo, muziklerneja kaj altlerneja instruisto.

Barna Kováts  naskiĝis la 24-an de aŭgusto 1920 en Budapeŝto, li mortis la 23-an de novembro 2005 en Salzburg.

Biografio
---------

Barna Kováts estis plejparte memlernanto pri gitarmuziko. Dum la gimnaziaj jaroj ekde 1938 li ricevis muzikajn taskojn en la Hungara Radio. En la fruaj 1940-aj jaroj li lernis muzikon en muziklernejo de László Lajtha kaj Endre Szervánszky, sed lia gitarista modelo estis Andrés Segovia. Tiutempe li komencis komponadi. En 1946 li estis porokaza gitaristo en Nacia Teatro (Budapeŝto) kaj Gaja Teatro. Post 2 jaroj li aliĝis al ĝermo de Pupteatro (Budapeŝto), kie lia tasko estis muziki por ĉiuj instrumentoj. Tiutempe li ankaŭ instruis en muziklernejo kaj daŭre estis aŭdebla en la Hungara Radio. Dum la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Francio, inter 1957-1959 li vivis en Venezuelo. En 1959 li ekloĝis en Vieno, li intense donis koncertojn en diversaj eŭropaj landoj. Inter 1961 kaj 1989 li instruis en Mozarteum en Salzburg, poste li emeritiĝis. Lia koncerta kariero finiĝis post morto de lia edzino en 1972.

Elektitaj libroj
----------------

* *Régi zene gitárra* (1955, germane *Musik der Vorklassik für Gitarre*, 2003)
* *Gitárról – zeneszerzőknek. Gyakorlati útmutatások a gitár szólisztikus használatához* (1956)
* *Gitáriskola I.* (1956)
* *Rövid darabok gitártanulóknak* (1980)
* *Leichte Übungen und Spielstücke* (1981)
* *Fingerübungen für eine systematische Ausbildung der Gitarre-Spieltechnik* (1991)

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* *Sonatina* (por hobojo kaj gitaro)
* *Adagio* (por hobojo, 1949)
* *Népek dalai* (por kantisto kaj blovorkestro, 1954)
* *Concerto gitárra és kamarazenekarra* (1963)
* *Ütik a rézdobot* (por gitaro)
* *Nocturne rhapsodique*
* *Minutenstücke*

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* László Szendrey-Karper

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* germanlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Barna Kováts en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 646677
* GND: 130214302
* LCCN: no97035932
* VIAF: 77415556
* ISNI: 0000 0001 1448 7276
* SUDOC: 179305522
* BNF: 148425401
* MBA: 90163fe8-3412-493f-af2b-119b7d2d3b13
* NKC: xx0096881
 |
historia arta poŝtkarto el 1910 pri bronza statuo pinte de la rokaro el 1910
**Altaĵo de Cerva Salto** (ĉeĥe *Jelení skok*; germane *Hirschsprung*) estas granita rokaro, kiu apartenas al la plej altaj kaj plej vizitataj lokoj super la ĉeĥa urbo Karlovy Vary (*Karlsbad*). 

Ĝi troviĝas 450 metrojn super marnivelo kaj estas videbla el multaj lokoj de la urbo. Ekde la Gejsero oni povas ĝin atingi piede post 20 minutoj. Pri tiu ĉi roko oni rakontas ofte legendon, kiu rilatas al malkovro de la varma kuracakvo.

Legendo de la Cerva Salto
-------------------------

La imperiestro de la Sankta Romia Imperio kaj bohemia reĝo Karolo la 4-a dum ĉasado haltis sur tiu ĉi rokaro, sekvante la hundon, kiu ĉaspelis cervon. Oni diras, ke ekde tiu ĉi loko la ĉaspelata cervo saltis ĝis la Gejsero, kie la reĝaj hundoj brog-vundiĝis en brulakva akvo. Por memoro al tiu ĉi legendo estis starigita sur la rokaro **skulptaĵo de ĉamo** en 1851. Ĝi estas metala gisaĵo, kiun al la urbo dediĉis barono Heindrick von Lützow, ŝatanta statuojn de bestoj, kiuj ĉi tien transloĝiĝis el Meklenburgaj vastaj ebenaĵoj. La statuo post multaj jaroj estis iom difektita kaj en la jaro 1984 ĝi estis forigita kaj farita nova kopio. Denove ekde la jaro 1986 ĉi tie staras nova bronza statuo de ĉamo.

Kial oni ĉi tien starigis *ĉamon*, ne *cervon*? Nu, legendo estas legendo ... Eble tial, ĉar en tiu ĉi regiono neniam vivis ĉamoj, nur cervoj!!! Kaj la cervoj ne scias salti sur rokoj. (Ĉu laŭ tiu ĉi legendo oni povas rekomendi "Ne kredu ĉiam je ĉio!") Kaj la ĉamo fariĝis ankaŭ unu el kelkaj simboloj de la urbo.

Apud la rokaro de Cerva Salto troviĝas **Altano de MAIER** (ĉeĥe: *Maier?v gloriet*). Ĝi estas belvedera oklatera altaneto en ĉina stilo, kiun konstruigis la viena kuracisto (naskodevena karlovarano) Maier en la jaro 1804. La altano havas ruĝan tureton kaj estas ĝis pinto preskaŭ 11 m alta kaj apartenas al la plej vizitataj lokoj. De tie oni povas vidi belan panoramon de la urbo. 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Kalvinana preĝejo** estas religia historia monumento (ekde 2000) en Hungario, en urbo Gárdony (iam en feriejo-vilaĝo Agárd).

Historio
--------

Dum la historio la kalvinanaj loĝantoj havis diservojn en la najbara Gárdony. Ekde la 20-a jarcento Agárd iĝis ŝatata somera banloko de feriantoj. Inter ili estis ankaŭ kalvinanoj, kiuj bezonis dum la somera periodo lokan kalvinanan kirkon. Ili kune kun la luteranaj somerumantoj konstruigis preĝejon en 1937 (aŭ en 1938?), ĉar la lokaj protestantoj ne sufiĉis havi propran preĝdomon.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en parko. La fasado estas malsimetria. En la fasado ĉirkaŭ meze antaŭĉambro plene reliefas kun la enirejo. La turo altiĝas dekstre ĉe la malantaŭa parto. La eksteraj muroj parte estas kovritaj per hederoj. La konstruaĵo pli malofte estas loko de luteranaj diservoj.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* sonorado

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto Arkivigite je 2021-12-02 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto
* 

* NavoNavo
* EnirejoEnirejo
* 
* FenestrojFenestroj
La grek-katolika paroĥa **preĝejo Sankta Kruco** estas eklezia moderna konstruaĵo en urbo Gödöllő (Hungario).

Historio
--------

Dum la frua historio grek-katolikoj vivis en Gödöllő. Por fari diservojn pastroj alvenis plej ofte el Budapeŝto. En 2001 Szilárd Keresztes establis paroĥeton por konstrui kirkon. Ĝi estis konstruita inter 2008-2014, sed la interna pentrado kaj ikonostazo estis plene preta en 2020. En la sekva jaro malbonuloj kaŭzis fajron interne.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas en korto, kie ankaŭ ŝtona kruco estas videbla. La fasado estas simetria, kelkaj larĝaj ŝtupoj kuras al la enirejo. La komenca konstruaĵparto estas kovrita per sela tegmento, kiun sekvas granda kupolo en centro de la kirko. Ĉirkaŭ la kupolo ankoraŭ estas du konstruaĵpartoj kaj la absido. Interne la muroj havas murpentraĵojn plej ofte en blua fono.

Kermeso okazas en la 14-a de septembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* video
* video


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Trub** estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Signau kaj ek de la 1-a de januar 2010 de la administra distrikto Emme-Valo en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1465 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Rigardo al Trub kaj la Napf-regiono
Trub situas ĉe la bordo de la samnoma rivero, flanka rivero de Ilfis, kiu siavice alfluas al Emme en la regiono Emme-Valo. La plej alta punkto de la komunumo troviĝas sur la monto Napf je alteco de 1408 m s.m.. Al Trub apertenas krom la vilaĝo Trub mem la setlejoj Fankhaus kaj Brandösch kaj la vilaĝo Kröschenbrunnen.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Trub limas en nordo al Sumiswald, Luthern (LU) kaj Hergiswil ĉe Willisau (LU), en oriento al Romoos (Kantono Lucerno), en sudoriento kaj sudo Escholzmatt-Marbach (LU), en sudokcidento al Eggiwil, en okcidento al Trubschachen kaj Langnau en Emme-Valo.

Trafiko
-------

Trub situas tute flanke de la trafikvojoj kaj atingeblas nur per strato el la Ilfis-Valo. La komunumo estas per poŝataŭtolinio ek de la stacidomo de Trubschachen konektita al la publika trafikreto de Svislando.

Historio
--------

La historio de Trub estas firme ligita kun la historio de la Monaĥejo Trub, kiu estis fondita en la jaro 1125 de la barono Thürig von Lützelflüh. En la jaro 1286 la Monaĥejo Trub submetis sin al la protekto de Berno, kiu kvazaŭ kondukis al la malfondo de la monaĥejo okaze de la reformacio ducentkvardek jarojn poste en la jaro 1528. Post la alveno de la unua reformita pastro la orienta kaj okcidenta parto de la monaĥejo estis malkonstruitaj dum la suda parto estis privatigita kaj transformita al kamparana domo. De la iama monaĥejo efektive restis nur la preĝejo.

Komunuma partnereco
-------------------

Ek de 1994 ekzistas komunuma partnereco de Trub kun Novosedly nad Nežárkou en Ĉeĥio.

* Kategorio Trub en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Trub

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la administra distrikto Emme-Valo |
| --- |
| Aefligen • Affoltern en Emme-Valo • Alchenstorf • Bätterkinden • Burgdorf • Dürrenroth • Eggiwil • Ersigen • Hasle ĉe Burgdorf • Heimiswil • Hellsau • Hindelbank • Höchstetten • Kernenried • Kirchberg • Koppigen • Krauchthal • Langnau en Emme-Valo • Lauperswil • Lützelflüh • Lyssach • Mötschwil • Niederösch • Oberburg • Oberösch • Röthenbach en Emme-Valo • Rüderswil • Rüdtligen-Alchenflüh • Rüegsau • Rumendingen • Rüti ĉe Lyssach • Schangnau • Signau • Sumiswald • Trachselwald • Trub • Trubschachen • Utzenstorf • Wiler ĉe Utzenstorf • Willadingen • Wynigen • Zielebach |  |

 |

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la iama distrikto Signau ĝis 2009 |
| --- |
| maldekstraEggiwil • Langnau en Emme-Valo • Lauperswil • Röthenbach en Emme-Valo • Rüderswil • Schangnau • **Signau** • Trub • Trubschachen |  |

 |
La **kapelo Sankta Johano Nepomuka** estas romkatolika historia monumento en urbo Gödöllő (Hungario).

Historio
--------

En tiu loko origine Kalvinana preĝejo (Gödöllő) funkciis ekde 1657, sed ĝi estis malkonstruita fare de Antal Grassalkovich (krongardisto) en 1744. Nova alo de Kastelo de Gödöllő estis konstruita (1746–1749), kie katolika preĝejo (konata ankaŭ kapelo) trovis lokon. Jam en 1751 Maria Tereza de Aŭstrio partoprenis la diservon. La kastelo kapelo estis filio de Isaszeg, tamen ekde 1769 ĝi ricevis kvazaŭparoĥan rajton kaj kapucenoj de Máriabesnyő faris la servojn. En 1811 diocezaj pastroj transprenis la servojn. En 1838 renovigaj laboroj okazis. La orgeno estis kreita en 1886, trakonstruita en 1944. Ekde 2007 la nova Preĝejo Sankta Triunuo (Gödöllő) trasprenis la eklezian (katolikan) taskon. En 2014 la nepre necesaj renovigaj laboroj estis faritaj.

Konstruaĵo
----------

La kapelo estas parto de la menciita kastelo, la ĉefenirejo estas alirebla el la trotuaro, sed la magnata ejo estas alirebla ankaŭ rekte el la kastelo. La fasado estas kvazaŭ simetria, ties teretaĝa parto estas 3 pordoj, sed nur la dekstra funkcias, la aliaj du estas enmuritaj. Sur la etaĝa parto estas 3 fenestroj, pli supre 3 rondaj fenestroj, el kiuj 2 estas enmuritaj. Super la navo kupolo altiĝas, turo ne ekzistas. Interne super la altaro estas baldaĥino staranta sur 4 marmoraj kolonoj. La ĉefaltara bildo pentrita en la 18-a jarcento prezentas Johanon Nepomukon. Nepre menciindas la maloftaj 2 predikejoj.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* 
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


* 
* 
* AltaroAltaro
* Fermita magnata ejo (supre)Fermita magnata ejo (supre)
**Rosa SCHWAIGER** (naskiĝinta la 5-an de septembro 1918 en Maria Alm, mortinta la 19-an de aprilo 1970 en Munkeno) estis aŭstra opera kantistino (soprano).

Vivo
----

Post la unua trejniĝo fare de la patro (orgenisto) ŝi studis ĉe Mozarteum-konservatorio en Salzburg. En 1940 ŝi apartenas al la artistaro de Salcburgia landa teatro; tie ĉi ŝi unuafoje furoris per la rolo de la Reĝino de la nokto en la opero Die Zauberflöte. Sekvis dungoj ĉe Popola Operejo de Vieno, ĉe Teatro Bazelo, en Bregenz kaj ĉe Viena Ŝtata Operejo.

En 1952 intendanto Rudolf Hartmann venigis ŝin kiel unuan koloraturan sopraninon ĉe Bavara Ŝtata Operejo Munkenon kaj ĉe *Staatstheater am Gärtnerplatz*. En ambaŭ kulturejoj ŝiaj partneroj estis i.a. Harry Friedauer, Marianne Schech, Erika Köth, Martha Kunig-Rinach kaj Sari Barabas. Neforgeseblas por la munkena spektintaro du roloj: de Papagena en la leganda Zauberflöte-surscenejigo de 1956 sub la gvido de Hans Knappertsbusch ĉe Prinzregenten-teatrejo kaj de Adina en la Donizetti-opero *L'elisir d'amore*. Ĉe la lasta opero aperis ankaŭ Benno Kusche (1957, Theater am Gärtnerplatz).

Dum Festivalo de Salcburgo ŝi kantis subretajn-rolojn: en 1945 de Blonde ĉe *Die Entführung aus dem Serail* de Mozart); en 1946 de Barbarina ĉe *La geedziĝo de Figaro* kaj de Sophie ĉe *Der Rosenkavalier*. Dum la 1950-aj jaroj ŝi tre popularis dum la festivaloj salcburgaj.

De tempo al tempo ŝi ankaŭ gastis ĉe operetoj. En 1952 ŝi transprenis la inan ĉefrolon ĉe *The Geisha* de Sidney Jones (gvidis la produktadon Franz Marszalek por Westdeutscher Rundfunk. Poste ŝi nomumitis bavara ĉambra kantistino kaj kantis en 1966 la rolon de Maria ĉe la premiero de *Salzburger Passion* de Cesar Bresgen en Salcburgo.

En 1954 ŝi entreprenis tre sukcesan turneon tra Norda Ameriko. Tri jarojn poste ŝi ne malsukcesis dum Glyndebourne Festival Opera (roloj de Blondchen/Entführung, Papagena/Zauberflöte, Najade/*Ariadne auf Naxos*) Du jarojn antaŭmorte ŝi ankoraŭ kantis en Greklando kaj Turkio. Mortinte je leŭkemio ŝi entombigitis en Maria Alm.

Verkaro (elekto)
----------------

* Die Hochzeit des Figaro
* Tiefland
* Der Rosenkavalier
* Die Zauberflöte Label: Deutsche Grammophon
* Bach Label: Philips
* Der Bettelstudent Label: Archipel-Walhall

Literaturo
----------

* K.J. Kutsch, L. Riemens: *Großes Sängerlexikon*. Zweiter Band: M–Z. Stuttgart 1987, p. 2694

Eksteraj ligiloj
----------------

* Diskoj de ŝi ĉe Germana Nacia Biblioteko
* Vivo en la angla kun fotoj
* *Rosl Schwaiger*. En: *Die Zeit* 17/1970, mortanonco


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 613289
* GND: 131431544
* LCCN: n85199787
* VIAF: 23271573
* ISNI: 0000 0000 7729 7923
* SUDOC: 157649652
* BNF: 13947127z
* MBA: 9859ec59-6358-4b92-a098-5d0fdf7c0e09
* BNE: XX1737005
 |
Ludwig van Beethoven (1770–1827)
La **Simfonio n-ro 3 en E-bemola maĵoro**, op. 55, de Ludwig van Beethoven, konata kiel *Eroica* (Heroa), estas muzika verko konsiderata de multaj kiel la mateniĝo de la Romantisma muziko, ĉar ĝi rompas variajn skemojn de la tradicia simfonio de la Klasika muziko. Ĝi estis dekomence dediĉita al Napoleono Bonaparte.

Tiu simfonio estas unu de la plej famaj verkoj de Beethoven, kiu dekomence intencis dediĉi ĝin al Napoleono Bonaparte (fakte li nomigis ĝin *Bonaparte*). La ideo komponi simfonion honore de la «liberigisto» de Eŭropo ŝajne estis sugestita de la marŝalo Jean-Baptiste Bernadotte, ambasadoro de Francio en Vieno en 1798, aŭ de Rodolphe Kreutzer, violonisto al kiu Beethoven dediĉis unu sonaton. Bonaparte estis, kun diferenco nur de unu jaro, samtempulo de la muzikisto, kiu ne nur sentis fortan admiron por sia heroo, sed ankaŭ, pli malpli konscie, estis markinta ian paralelismon inter iliaj respektivaj destinoj. Beethoven admiris la idealojn de la Franca Revolucio personigitajn en la figuro de Napoleono Bonaparte, sed kiam li memkroniĝis imperiestro en majo 1804, supozite Beethoven tiom koleriĝis ke li forstrekis la nomon de Bonaparte de la titolpaĝo tiom forte ke li rompis sian krajonon kaj lasis ŝiritan truon en la papero.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Simfonio n-ro 3 (Beethoven) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Simfonio n-ro 3: Liberaj muziknotoj por elŝuti de International Music Score Library Project.
* 
* Partitur de la Simfonio n-ro 3 en VARIATIONS Prototype: Online Musical Scores
* Pianigigo de Franz Liszt de la Simfonio n-ro 3 en
* Notoj kaj registroj de la Simfonio n-ro 3 en
* MIDIs de la Simfonio n-ro 3 en
* Arkivoj Arkivigite je 2007-10-07 per la retarkivo Wayback Machine de la Beethoven Hauss Bonn Arkivigite je 2010-12-25 per la retarkivo Wayback Machine
* retejo dediĉita al la Simfonio n-ro 3 *Eroica*
* The Eroica Riddle: Did Napoleon Remain Beethoven's "Hero?", artikolo en The International Napoleonic Society
* Registraĵo de la Simfonio n-ro 3 kun Permesilo Creative Commons Arkivigite je 2014-12-02 per la retarkivo Wayback Machine Adina Spire - Bezdin Ensemble
La **Urbodomo de Gyula** estas signifa historia monumento en Gyula, laŭ placo.

Urbodomo de Gyula

Historio
--------

La origina baroka departementa domo estis konstruita inter 1777 kaj 1793. Ĝi estis plurfoje trakonstruita, ĉefe en la jaroj 1876 kaj 1877. Tiam la departementa domo prenis ankaŭ klasikismon kaj novrenesancon. En 1950 Békéscsaba forprenis administradon de la departemento, mem la konstruaĵo iĝis urbodomo. Ankaŭ Distrikto Gyula tie faras la administradon  Arkivigite je 2017-04-19 per la retarkivo Wayback Machine.

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa urbodomo situas laŭ la trotuaro de placo, antaŭ la konstruaĵo estas videbla skulptaĵo pri Sándor Petőfi. En mezo de la fasado funkcias la enirejo, pli supre estas ornama timpano, kies centro estas videbla blazono de Békés (historia departemento). Interne la ĉefĉambro estas ornamriĉa, sur la plafono estas videblaj blazonoj de komunumoj de la iama departemento. En la ĉefĉambro okazas ne nur la urbaj kunsidoj, sed ankaŭ edziĝfestoj.

Fontoj
------

* hungare kun foto Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto
* oficiala paĝo
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Triumfa parado antaŭ la Triumfa Arko.
La Liberigo de Parizo dum la Dua Mondmilito konsistis en la enirejo de la Aliancanoj en la urbon Parizo en aŭgusto 1944. La batalo startis per insurekcio de la Franca rezistado en la urbo, al kiu tuj aliĝis elementoj de la franca 2a Kirasdivizio (kadre de la usona Tria Armeo kaj konata kiel Divizio Leclerc) kaj, malplie, de la usona 4a Divizio de Infanterio.

En tiu batalo partoprenis aktive ekzilitaj hispanaj respublikanoj kaj ĉefe anarkiistoj, kaj inter la rezistantoj kaj inter la trupoj de la 2a Kirasdivizio, en elstaraj rangoj, ĝis la punkto ke la unuaj unuoj militistaj de Aliancanoj kiuj eniris en Parizon konsistis el iamaj membroj de la hispana Popola Armeo de la Respubliko. Estris tiujn Amado Granell, kiu tiam estis leŭtenanto de la franca armeo, sed iam estis majoro de Milicoj de la hispana Popola Armeo, en kiu li estis estrinta Miksan Brigadon. En fotoj videblas la nomoj de la tankoj aŭ kirasveturiloj, nome *Guadalajara*, *Teruel*, *Madrid*, laŭ la bataloj de la Hispana Enlanda Milito en kiuj venkis la respublika armeo. Tamen kvankam ne nur francoj, sed ankaŭ usonanoj kaj hispanoj, inter aliaj, kunlaboris por la liberigo de Parizo, post malmultaj tagoj la franca gazetaro kaj la diskursoj de Charles de Gaulle, laŭ plej pura naciismo, insistis, ke estis francoj kiuj liberigis Parizon kaj liberigas Francion.

Oni ĉirkaŭkalulas, ke de la flanko de la Aliancanoj mortis 2 500 personoj, dum la germanoj suferis 3 200 mortojn kaj 12 800 iĝis militprizonuloj.

Unu el la ĉefaj politikaj sekvoj de la Liberigo de Parizo estis la praktika malapero de la Francio de Viĉio kaj la konsidero de la Provizora Registaro de la Franca Respubliko, estrita de la generalo Charles de Gaulle, kiel heredanto de la historia legitimeco kaj de Francio kaj de la Franca Respubliko. Aliflanke, de Gaulle sukcesis iĝi la simbolo de la renaskiĝo de la nova Francio, kaj definitive estis forgesitaj la klopodoj de angl-usonanoj serĉi alian francan militiston aŭ politikiston kun kiu pritakti ties anstataŭon.

Vidu ankaŭ
----------

* Liberigo de Francio

Bibliografio
------------

* Aron, Robert: Histoire de la Libération de la France, 2 vol. Librairie Arthème Fayard, 1959.
* Beevor, Antony (2009). El día D. La batalla de Normandía. Barcelona: Círculo de Lectores/Crítica. ISBN 978-84-672-3899-0.
* Beevor, Antony; Cooper, Artemis: París. Después de la liberación: 1944-1949, Editorial Crítica, Barcelona, 3.ª edición, 2003. ISBN 84-8432-437-0
* Sánchez Agustí, Ferran (1999), Maquis a Catalunya Cap. III: La Résistance. Espanyols en l'alliberament de París Lleida: Pagès editors ISBN 84-7935-612-X
* Serrano, Secundino: La última gesta. Los republicanos que vencieron a Hitler (1939-1945). Ediciones El País, Barcelona 2006. ISBN 84-663-1823-2

Ŝablono:Dua Mondmilito

* Kategorio Liberigo de Parizo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 627270
 |
Larĝa panoramo en Maringá.
**Maringá**, prononco: /ma.ɾĩˈga/, en Esperanto: **Maringao**, estas municipo, universitata urbo kaj diocezo de la brazila ŝtato (aŭ federaciero) Paranao. La urbo ricevis sian loknomon de kanto de Joubert de Carvalho en honoro de sia granda amo, Maria do Ingá, lasta mallongigis al Maringá, kiu dum establado estis tre populara, tial la grandurbo konatiĝis kiel la Kanto-Urbo.

Bazaj informoj
--------------

En la subŝtato (ruĝe).
* Loĝantaro: 385.753 en 2013 (nur la urbo)
* Supermara alteco: 515 m
* Areo: 488 km²
* Telefonkodo:
* Poŝtkodo: 87000-000
* Horzono: UTC -3 (somere UTC -2)
* 23° 24′ 00″ S 51° 55′ 00″ U﻿ / ﻿23.40000 °S, 51.91667 °U﻿ / -23.40000; -51.91667 (mapo)

Geografio
---------

Panoramo en Maringá
Maringá situas sur altebenaĵo en suda parto de la lando. Curitiba troviĝas 350, Campo Grande 432, Campinas 498, San-Paŭlo (urbo) 541, Guarulhos 549, Porto Alegre 739, Goiânia 800, Nova Iguaçu 869, **Rio-de-Ĵanejro** 890, Belo Horizonte kaj São Gonçalo po 912, **Braziljo** 947, Salvador de Bahio 1828, Teresina 2261, Maceió 2303, Manaus 2421, São Luís 2466, Belém 2471, Recife 2493, Natalo (Brazilo) 2654 km.

Historio
--------

Maringa kreskis rapide post sia fondo en 1947. Multaj el ĝiaj loĝantoj estis japanoj, krome kultivistoj pri kafo. Maringá ricevis urban statuson en 1951.

Ekonomio
--------

Antaŭ la urbiĝo oni okupiĝis pri kafoj, tritikoj, maizoj, faboj, rizoj, sukerkanoj. En la 21-a jarcento jam la komerca kaj serva sektoroj dominas. Menciindas la industrio: nutraĵprilaboradoj, kemiaĵoj, teksaĵoj.

Klimato
-------

Maringá situas en humida subtropika klimato. La averaĝa temperaturo estas 22 °C, sed malofte la temperaturo falas en aŭgusto ĝis frostopunkto. Averaĝe pluvas jare po 1246 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed en julio kaj aŭgusto iomete pli malofte pluvas.

Trafiko
-------

Maringá havas flughavenon kun enlandaj flugoj. Estas rela kaj voja ligiloj al la regiono.

Vido al la katedralo en Maringá

Vidindaĵoj
----------

* moderna katedralo, ankaŭ malgranda baziliko

Famuloj
-------

* Sônia Braga

Ĝemelurboj
----------

* Japanio Kakogava, Japanio (1972)
* Portugalio Leiria, Portugalio (1982)
* Italio Brescia, Italio (1970)
* Italio Caserta, Italio (2000)
* Argentino Trenton, Argentino (1993)
* Popola Respubliko Ĉinio Heping, Ĉinio (2009)

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Maringá en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Municipoj de Paranao

Eksteraj ligiloj
----------------

* portugale Oficiala paĝo Arkivigite je 2010-05-08 per la retarkivo Wayback Machine
* portugale Asocio de Municipoj de Paranao
* angle
* mapo, distancoj Arkivigite je 2015-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
Kastelo de Gyula
La **Kastelo de Gyula** (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj *Harruckern–Wenckheim–Almássy* [harukern-venkhejm-almAŝi] estas historia monumento, nuntempa parte muzeo en urbo Gyula.

Aerfoto pri kastelo en Gyula
La ĉefenirejo
La teretaĝa alo

Historio
--------

En 1722 milita mapo prezentas la fortikaĵon, kie estis ankaŭ domo en ekstraj partoj de fortikaĵo. En la sekva jaro familio Harruckern ricevis la bienon, antaŭ ol 1745 estis konstruita teretaĝa kastelo. Baldaŭ la konstruaĵo havis jam etaĝon kaj pluraj trakonstruoj okazis. La kastelo en 1795 bruldetruiĝis, sed post 3 jaroj jam pli nova kastelo etendiĝis fare de familio Wenckheim. En 1801 denove estis incendio, post 2 jaroj jam la plej nova kastelo etendiĝis. Post la Hungara revolucio de 1848 kelkaj hungaraj generaloj tie kapitulacis. La pli nova posedanto (Almássy) en 1888 kaj 1902 faris diversajn trakonstruojn. En 1944 la kastelo estis forlasita, poste la ŝtato profitis la kastelon ĉefe kiel lernejo. En 1983 la kastelo estis renovigita. En 2011 municipo de Gyula akiris la kastelon, poste plenaj renovigaj laboroj okazis. Interne plejparte muzeo funkcias.

La iama turo kun la pordego

Konstruaĵo
----------

La parte unuetaĝa klasikisma kastelo kun mansardoj situas sola. Formo de la kastelo iomete similas al L-majusklo. La fasado estas simetria, meze troviĝas la ĉefenirejo kun portiko, kiun kolonoj tenas. En supro de la portiko teraso etendiĝas. Laŭ la fasado ankaŭ aliaj 2 enirejoj funkcias, kie estas po unu pli malgrandaj portikoj. La kastelfino estas restaĵo de la iama fortikaĵo, tio estas turo kun portego.

Parko
-----

Parto de la teretaĝa alo
Jam en la 17-a jarcento estis tie ankaŭ baroka parko. En la frua 19-a jarcento parto de la fortikaĵo estis malkonstruita, poste oni kreis ĝardenon, en 1832 vintroĝardeno kun fruktoarboj etendiĝis en la parko. En 1959 komencis konstrui termalan banejon, tial la parko paŝo post paŝo iĝis ripozejo de la banejo. En la ceteraj partoj hotelo kaj loĝdomoj estis konstruitaj.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* 
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Kastelo de Gyula en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Tago de Silento 2008 en Bydgoszcz, Pollando
La **Tago de Silento** (angle *Day of Silence*, DoS) estas ĉiujara internacia aranĝo en kiu partoprenas lerneja, universitata junularo kaj instruistoj kontraŭantaj gejfobion. Partoprenantoj de aktivismo promesas silenti tutan tagon. Tio ĉi silento simbolas silenton kun kiu, laŭ la protestantoj, devas vivi ĉiutatege lesbaninoj, gejoj, ambaŭseksemuloj kaj transgenruloj.

Junuloj donas al aliaj homoj folietojn kun teksto:

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Mi petas, Vi ekkomprenu miajn motivojn por ne paroli hodiaŭ. Mi partoprenas Tagon de Silento, internacia junulara movado, kiu estas protesto kontraŭ silento kun kiu lesbaninoj, gejoj, ambaŭseksemuloj, transgenruloj kaj iliaj favoruloj devas resti. Mia intenca silento estas eĥo de ilia silento, kiu estas rezulto de persekutoj, antaŭjuĝoj kaj diskriminacio. Mi kredas, ke interrompo de tiu silento estas unua paŝo por batalo kontraŭ maljustecaĵoj. Ekpensu pri voĉoj, kiujn vi ne aŭdas hodiaŭ. Kion Vi pretas fari por interrompi tiun silenton?* **"** |

 |

Historio
--------

La unua Tago de Silento aranĝiĝis en la Universitato de Viriginio (Usono), en 1996. Partoprenis ĝin 150 studentoj. En la sekva jaro partoprenis jam 100 universitatoj en Usono. Ekde 2000 oficiala impresario estas organizaĵo GLSEN. Laŭ ĝiaj taksoj, en 2006 partoprenis Tagon de Silento pli ol 450 mil studentoj kaj lernantoj en pli ol 4 000 lernejoj kaj universitatoj. GLSEN opinias, ke Tago de Silento estas la plej granda studenta aranĝo pri GLAT en Usono.

Nune en la projekto partoprenas ankaŭ junuloj el aliaj ŝtatoj, ekzemple: Nederlando, Pollando, Slovenio, Svedio, Rusio.

Vidu ankaŭ
----------

* GLAT
* Internacia tago kontraŭ homofobio, transfobio kaj bifobio
* kontraŭgeja diskriminacio

Ekteraj ligiloj
---------------

* Tago de Silento (en)
* Tago de Silento en Pollando[*rompita ligilo*] (pl)

* Kategorio Tago de Silento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La ponto *Vasco da Gama*

La **Ponte Vasco da Gama** (**Ponto Vasco da Gama**), nomita laŭ la portugala maristo Vasco da Gama, estas ponto, kiu situas trans la rivero Taĵo kaj ligas Lisbono per aŭtoŝoseo kun la pli suda urbo Setúbal kaj aliaj lokoj.

La ponto estis konstruita (parte privata, parte kun EU-Helpo) inter 1995 kaj 1998 por la Mondekspozicio Ekspo 98, por senŝarĝigi la Ponto 25-a de aprilo kaj la cetera infrastrukturo de Lisbono de la Nord-Sud-trafiko. Trans la Vasco da Gama ponto la Ekspo-tereno kaj la flughafeno estas tuj atingebla.

La tuta longo estas 17,2 kilometroj, la ĉefspano mezuras 420 metrojn. Pro tio ĝi estas la plej longa ponto en Eŭropo.

La vojimposto por la uzo de la ponto estis en 2005 por persona aŭtomobilo 2,00 Eŭroj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ponto Vasco da Gama en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ponto Vasco da Gama en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ponto Vasco da Gama ĉe "Structurae"
* PPP in Urban Developoment (PDF): Ekzemplo Ponte Vasco da Gama[*rompita ligilo*]
George W. Bush en 2004.
La **preventa milito** (aŭ *preventa atako*) estas tiu armita agado entreprenita cele (ĉu reale aŭ pretekste) al forpelo de ofensivo aŭ invado perceptita kiel tuja, aŭ por gajni strategian avantaĝon en tuja konflikto aŭ milito. Kvankam ĝi kutime ne estas prezentata kiel formo de memdefendo, la legitimeco de la preventa milito estas celo de intensa debato, ĉefe pro la malfacilo interkonsenti ĉu la perceptita minaco estas reala kaj, okaze de realo, ĉu temas pri tuja danĝero kiu pravigas kaj justigas la atakon, aŭ ĝi estas uzata kiel preteksto por esti la unua kiu atakas.

Laŭ la klasika kompreno, la memdefendo estus limigita al reago al armita atako, laŭ la artikolo 51a de la Ĉarto de la Unuiĝintaj Nacioj. Tamen, estas antikva praktiko ke tuja minaco venanta de najbara ŝtato aŭ de tumulto devena el malamikaj fortoj en eksterlanda teritorio povus justigi preventajn atakojn. La juristaj fakuloj citas por ekzemplo la aferon de Karolino de 1837 kiam britaj fortoj en Kanado trapasis la landlimon al Usono kaj mortigis kelkajn kanadajn ribelulojn kaj usonan civitanon kiu estis preparanta ofensivon kontraŭ la britoj en Kanado.

Dum la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj la ekspansiema politiko de Nazia Germanio estrita de Adolf Hitler faris abundan uzadon de la preventa milito por iom post iom alproprigi sin de teritorioj el aliaj landoj, kiuj teorie estis kovantaj minacojn kontraŭ Germanio aŭ kontraŭ germanoj. Pli moderne, la doktrino de la tiama usona prezidento George W. Bush pri preventaj atakoj referencis al ebla minaco fare de "kromŝtatoj" kiuj per armiloj de amasa detruo endanĝerigas la mondan pacon. Poste oni pruvis, ke la ekzistado de tiaj armiloj estis nepruvitaj, sed ĉiuokaze la preventa milito instigita de Usono rezultis en la Iraka milito kaj an aliaj konfliktoj de la mondoregiono.

Bibliografio
------------

* Santolaria de Puey kaj Cruells José-Apeles. *Guerra preventiva*. Publikita la 27an de julio 2008. Konsultita la 14an de aŭgusto 2014.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 745151
* GND: 4175559-5
* NKC: ph968972
 |
La Sidejo de UN en Novjorko.
 Sidejo de **CNT** en Barcelono.
**Sidejo** estas la loko kie plej, se ne ĉiuj, el la gravaj funkcioj de organizaĵo estas kunordigitaj.

Laŭ PIV, *sidejo* estas la loko, kie iu aŭ io sidas: ekzemple la sidejo de UEA estas en Roterdamo; la centra sidejo de granda banko; la cerbo estas la sidejo de la pensado.

Ĉar en tiuj lokoj plej ofte laboras aŭ funkcias la estraroj aŭ stabanoj de organizaĵo, oni povas paroli pri **stabejo**. Tiu termino estas uzata ankaŭ rilate al militistaj organizaĵoj. Se temas pri simpla ejo, nome ĉambro, instalaĵo, etaĝo aŭ vendejo oni povas paroli pri **lokalo**. Asocio, sindikato, klubo ktp. havas plej ofte sidejon, kie okazas ekzemple ties kunvenoj (ankaŭ lokalon).

Por la esperanta movado sidejoj gravas ĉefe por la centraj urboj kie ekzistas esperanto federacioj aŭ asoocioj (gravaj ĉefurboj). Ili utilas kiel regulaj rendevuejoj, kunvenejoj, laborejoj, vendejoj, sed ankaŭ kiel referencpunktoj por eksteruloj, kien oni povas veni serĉi informon, materialon, kontaktojn ktp.

Havi sidejon povas esti kaj avantaĝo kaj malvantaĝo por la asocioj. Avantaĝo, ke krom la menciitaj profitoj ĝi utilas kiel signo ke la asocio funkcias kaj vivas. Malavantaĝo foje ĉefe en grandurboj estas elteni la grandajn kostojn kiujn povas okazigi sidejo, ĉefe por malforta asocio, kiu ne havu fortan publikan subtenon aŭ multajn subtenantajn anojn.

Referencoj
----------

Literaturo
----------

* Isby, David C. (1988) *Weapons and Tactics of the Soviet Army* Jane's, London: 516 pp.
* Wanner, Herbert (2006) *Global and regional corporate headquarters* in: Kählin, Christian, H. (Editor): Switzerland Business & Investment Handbook; Orell Füssli and Wiley.
* Wanner, Herbert; LeClef, Xavier, & Shimizu, Hiroshi (2004) *Global Headquarters on the Move: From Administrators to Facilitators* Prims Second Semester 2004; Arthur D. Little.

Vidu ankaŭ
----------

* Loĝejo
* Lokalo
* Vendejo

* Kategorio Sidejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Maskla ordinara pavo disvastigas siajn plumojn en aminduma ceremonio kaj montras ĝin al la ino.
Masklo kaj ino de grizvanga grebo dum amindumado
Duelbirdo svatas inon
Hiledoj dum kopulacio
Paro de impalaj maskloj baraktas unu la alian en korna duelo 
**Pariĝada memmontrado**, **Pariĝada ceremonio**, **Ceremonia memmontrado** aŭ **Ceremonia pariĝado** estas speciala, foje riteca, serio de kutimaroj kiujn kelkaj animaloj plenumas kiel parto de pariĝado. Pariĝadaj kutimoj povas inkludi specialajn alvokojn, sintenojn kaj movojn, kaj povas postuli specialan plumaron, brilan koloraron aŭ alian ornamon. Bona ekzemplo estas la 'danco' plenumata de maskloj de paradizbirdoj. Tia kutimaro havas multajn celojn, sed la unua kaj ĉefa estas identigi la specion de la animalo plenumanta la memmontradon, kaj tiele eviti biologian perdon per pariĝado inter diferencaj specioj. Ekzemple ĉiu el la britaj specioj de paruoj plenumas karakteran memmontradon kiu distingas ilin disde la aliuloj: nome la Granda paruo ŝvelas sian bruston por montri sian nigran strion, la Tufparuo levas sian kreston, dum la Barboparuo ŝvelas siajn nigrajn vangomarkojn.

Maskla memmontrado
------------------

Ina memmontrado
---------------

Gea memmontrado
---------------

Notoj
-----

1. ↑  David Attenborough.  (1990) *The Trials of Life*. Londono: Collins/BBCBooks, p. 253. ISBN 0-00-219940-8.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pariĝada memmontrado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

*
Nova Iguaçu
* **Situo:** 22º45'33" sude, 43º27'04" okcidente
* **Areo:** 524,04 km2
* **Horzono:** GMT-3h
* **Loĝantaro:** ĉirkaŭ 705 485 (en la aglomeraĵo en 2004)

**Nova-Iguaçu**, ŝtato Rio-de-Ĵanejro (Rio-de-Ĵanejro).
Nova Iguaçu estis fondita la 13/01/1833.

Esperanto en Nova Iguaçu
------------------------

En 1929 la gazeto "Nova Iguassu e Lavoura" publikigis artikolon pri Esperanto.

La pioniro de Esperanto-movado en **Nova Iguaçu** estis Adail Cardoso Barbosa, kiu post ricevi la Elementan Esperantan Diplomon, liverita de profesoro João Batista de Melo e Souza, ĉe la sidejo de Brazila Esperanto-Ligo, la 31-an de majo 1958, kaj la Norman Superan, la 28-an de Decembro 1959, li daŭrigis disvastigante kaj instruante la lingvon Esperanton ĉe la sidejo de la Spiritisma Domo "Amor e Justiça" en la kvartalo "Engenho Pequeno", kie profesoro Celso Martins kaj lia patro, inter aliaj, lernis Esperanton.

Entreprenema, Adail realigis multajn eventojn, ekspoziciojn, prelegojn kaj ĉefe Esperanto-kursojn. Li interŝanĝis korespondadon en eksterlando, kie li amikiĝis al esperantistoj en Usono kaj Japanio. Bedaŭrinde, post li, la movado malvigliĝis.

Lilian Tabosa, hispanlingvo-instruistino kaj poetino, instruis Esperanton en la spiritisma domo Fé, Esperança, e Caridade (fé, Esperansa, e karidade - Fido, Espero kaj Karito) en la jardeko 1980. El tiu ĉi kurso esperantiĝis Walter Rosa Fontes kaj Vitor Augusto Pessanha Mendes kiuj daŭre agadas en la Esperanta Movado. Walter Fontes estis prezidanto de AERJ dum la jaroj 2010 kaj 2012 kaj ankaŭ prezidanto de Niterói Esperanto-klubo NITEK en tiu sama epoko. Vitor Mendes ankaŭ partoprenis la estraron de AERJ kaj en la Esperanta Movado de Baixada Fluminense kungvidante Esperantajn renkontojn en ĉi tiu regiono de la ŝtato Rio de Janeiro.

La organizadon de la esperantan Movadon de Baixada Fluminense ankaŭ partoprenis la esperantistoj loĝantaj proksime al Nova Iguaçu: joão Lima, Luciana Ficher, Regina Souza, kaj Elson Sant'Ana Fischer.

Alia gravaj esperantistinoj en Nova Iguaçu estis Aldeora Mendonça das Mercês kiu forpasis en la jaro 2011. Ŝi instruadis en la spiritisma centro Oficina do Amor kaj disvastigadis Esperanton en kongresoj pri odontologio. Tiu samideanino ankaŭ fondis Esperantan Klubon kun la esperantistino Maria Alves en la Lernejo Leopoldo Machado en ĉi tiu urbo, el kiu ankaŭ aperis aktivaj esperantistoj.

* Kategorio Nova Iguaçu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **naci-bolŝevismo** (ofte priskribita per la esprimo "ruĝbruna" aŭ nomata per la mallongigo "nazbol(ismo)") estas sinkretisma politika tendenco kuniganta elementojn de naciismo kaj bolŝevismo. La termino estiĝis en la Germanio de la 1920-aj jaroj por priskribi tendencon, kiu alstrebis interproksimiĝon inter la Germana Regno kaj Sovetunio, kaj kiu postulis nacian revolucion, ne tutmondan komunisman revolucion. Ankaŭ en la postsovetunia Rusio estas tendencoj, kiuj sin nomas "naci-bolŝevismaj". En la nuntempa Eŭropo aro de organizaĵoj inspiritaj de la penso de Nikolaj Ustrjalov, Ernst Niekisch, Jean Thiriart kaj Alain Soral reprezentas ĝin. Pli lastatempe, la rusia geopolitikisto Aleksandr Dugin kombinis la naci-bolŝevisman ideon kun la geopolitika eŭraziisma koncepto.

Vidu ankaŭ
----------

* Dekstra ekstremismo
* Faŝismo
* Komunismo
* Naziismo
* Novdekstrismo
* Transversa fronto

* Kategorio Naci-bolŝevismo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 833090
* GND: 4041284-2
 |
La partiestro Gianfranco Fini.
**Nacia Alianco** (aŭ itale **Alleanza Nazionale**, mallongigo **AN**) estas itala dekstra politika partio. Ĝi fondiĝis dum januaro 1995, kiam la plimulto de la membroj de tiutempe Itala Socia Movado - Nacia Dekstro (*Movimento Sociale Italiano*, aŭ *MSI*) decidos rekonsideri la idealojn de la movado, por la kreado de nova itala dekstro ideologie nacikonservativa.

Ekde la fondado de la partio, la partiestro estas Gianfranco Fini; li unuflanke estas puŝanta la partion direkte al la moderaj kaj konservativaj europaj politikgrupoj, kaj aliflanke stebas movadistojn kaj popolsocialistojn politikprincipojn.

AN apartenas al itala centr-dekstra partia koalicio konata kiel Domo de la Liberecoj; eŭrope ĝi apartenas al Alianco por Eŭropo de Nacioj, kvankam ĝi jam anoncis la intencon adheri al la Eŭropa Popola Partio.

En 2009, Nacia Alianco, eniris en La Popolo de la Libereco, partio de Silvio Berlusconi.

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* La Popolo de la Libereco
* Onto kaj Libereco por Italio
* Gianfranco Fini

* Kategorio Nacia Alianco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La Safrana Revolucio** estis sinsekvo de ekonomiaj kaj politikaj protestadoj kaj surstratiĝoj kiuj okazis dum aŭgusto, septembro kaj oktobro 2007 en Birmo. La protestadoj estis kaŭzitaj de la decido de la nacia militista registaro forigi la subvenciojn de la vendoprezoj de benzino. La nacia registaro estas la nura provizanto de karburaĵoj, kaj la forigo de la preza subvencio tuje kaŭzis la pliigon de la prezo de dizelo kaj benzino je proksimume 66–100% kaj la pliigon de la prezo de la kunpremita natura gaso por aŭtobusoj je 500% dum malpli ol semajno.

La pluraj protestoj estis gviditaj de studentoj, politikaj aktivuloj, inkluzivante virinojn kaj budhismajn monaĥojn kaj prenis la formon de kampanjo de paca rezistado, foje ankaŭ nomita civitana rezistado.

Responde al la protestoj, dekoj da protestantoj estis arestitaj aŭ enprizonigitaj. Komencantaj en septembro 2007 la protestoj estis gviditaj de miloj da budhismaj monaĥoj kaj oni permesis la protestojn ĝis denova registara subpremo dum la fino de septembro 2007. Kelkaj novaĵaj raportaĵoj aludis la protestojn kiel la **Safranan Revolucion** aŭ ရွှေဝါရောင်တော်လှန်ရေး ([sw̥èi wà jàʊɴ tɔ̀ l̥àɴ jéi]).

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Christina Fink, "The Moment of the Monks: Burma, 2007", in Adam Roberts and Timothy Garton Ash (eds.), *Civil Resistance and Power Politics: The Experience of Non-violent Action from Gandhi to the Present*, Oxford University Press, 2009. (ISBN 978-0-19-955201-6), paĝoj. 354–370.
4. ↑  UN envoy warns of Myanmar crisis
5. ↑
6. ↑

* Safrana Revolucio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Safrana Revolucio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Biblioteka librobreto en Hongkongo aranĝita uzante la Dewey dekuman klasifikon.
**Biblioteka klasifiko** estas sistemo laŭ kiu bibliotekaj materialoj estas aranĝita laŭ la temo. Bibliotekaj klasifikoj uzas notosistemon kiu reprezentas la ordon de temoj en la klasifiko kaj permesas aĵojn kiuj estu stokitaj laŭ tiu ordo. Sistemoj de biblioteka klasifiko grupigas rilatajn materialojn kune, tipe aranĝitaj en hierarkia arbostrukturo. Diferenca tipo de klasifika sistemo, nomata fakoklasifiko, estas ankaŭ amplekse uzata kiu permesas la atribuon de multaj klasifikoj al objekto, permesante ke klasifikoj estu ordigitaj en multaj vojoj. La numeroj de biblioteka klasifiko povas esti konsiderataj identigiloj por rimedoj sed estas distingaj el la sistemoj de ISBN aŭ ISSN, kiuj estas unikaj komercaj produktidentigiloj. Nuntempe disponeblas multaj skemoj por biblioteka klasifiko, kiaj DDC, CC, UDC.

Granda aŭ publika kolekto postulas katalogon. "Kodonumeroj" rilatigas la librojn al la katalogo, kaj determinas ties lokojn sur la bretoj. Kodonumeroj estas bazatai sur sistemo de **biblioteka klasifiko**. La Kodonumero estas lokigita sur la dorso de la libro, normale je mallonga distanco el la supro, kaj ene de la libro, plej ofte ĉe la unuaj aŭ lastaj paĝoj.

Instituciaj aŭ naciaj normigoj, kiaj ANSI/NISO Z39.41 - 1997, establas la ĝustan vojon por meti la informon (kia la titolo, aŭ la nomo de la aŭtoro) sur librodorsoj, kaj sur "breteblaj" librecaj objektoj, kiaj ujoj por DVDoj, videobendoj kaj programaro.

Libroj sur bretoj de biblioteko kun libroapogiloj, kaj kodonumeroj videblaj sur la librodorsoj.
Unu el plej fruaj kaj plej amplekse konataj sistemoj katalogi librojn estas la Dewey Dekuma Sistemo. Alia amplekse konata sistemo estas la Kongresbiblioteka Klasifiko. Ambaŭ sistemoj estas tendencaj al subjektoj kiuj estas bone reprezentataj en usonaj bibliotekoj kiam ili estis disvolvigitaj, kaj de tie havas problemojn zorgi pri la novaj objektoj, kiaj komputiko, aŭ objektoj rilataj al aliaj kulturoj.

### Klasifikaj sistemoj

* Bibliografia klasifiko Bliss (BKB)
* Ĉina Biblioteka Klasifiko (ĈK)
* Kolona Klasifiko
* Dewey dekuma klasifiko (DDK)
* Harvard-Yenching Klasifiko
* Klasifiko de la Kongresa Biblioteko (KKB)
* Nova Klasifiko por Ĉinaj Bibliotekoj
* Universala dekuma klasifiko (UDK)

Referencoj
----------

* Chan, Lois Mai. *Cataloging and Classification: An Introduction*, dua eld. New York: McGraw-Hill, 1994. ISBN 978-0-07-010506-5, ISBN 978-0-07-113253-4.

* Kategorio Biblioteka klasifiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 541889
* BNF: 126474572
* NDL: 00573383
* BNE: XX529536
 |