recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Xbox Series X** kaj **Xbox Series** estas naŭageneraciaj ludkonzoloj de Microsoft. Ambaŭ konzoloj estis liberigitaj la 10-an de novembro 2020 .

La Xbox Serio X estis anoncita ĉe la E3 2019- konferenco sub la kodnomo **Projekto Scarlett**. La konzolo estas la kvara en la Xbox-serio de konzoloj kaj la posteulo de la antaŭa generacio, Xbox One (precipe la plibonigita modelo, Xbox One X (la frontmontra modelo de tiu generacio). Mikrosofto emfazas la agadon de aparataro, kiu inkluzivas subtenon por altaj rezolucioj (ĝis 8K) kaj altaj framfrekvencoj, realtempa radiopaŭsado kaj la uzadon de SSD-disko por redukti ŝarĝtempojn. La konzolo estis liberigita sub la prezetikedo de 499 usonaj dolaroj (prezo de la X-modelo). 

En septembro 2020, Microsoft sciigis konzolon nomitan Xbox Series S, kiu estis konata sub la kodnomo **Projekto Lockhart**. La konzolo estas pli malmultekosta versio de la Xbox Serio X, kaj havas pretigpovon de 4 teraflopoj, 512GB NVMe-bazita stokado kaj malhavas diskon, kiu estas desegnita por ludoj kun rezolucio de 1440p kun alta refreŝiga indico de ĝis 120 kadroj por sekundo. Ĝi aperis sub la prezo de 299 usonaj dolaroj. 

Aldone al ĉi tio, Mikrosofto promocias politikon por la profito de la ludantoj, kiu inkluzivas programon nomitan "Smart Delivery" por senpagaj ĝisdatigoj de ludoj, kiuj estis publikigitaj por Xbox One, reĝimo de retrokongruo kun ludoj, kiuj estis publikigitaj por antaŭaj generacioj, regiloj. kaj novaj akcesoraĵoj. Ankaŭ la konzoloj uzas la pagitan servon de Xbox Game Pass kaj ankaŭ subtenas nub-bazitajn ludojn ĉe inteligentaj telefonoj per xCloud- flua servo .

Referencoj
----------

1. ↑ .  Playstation 5, Xbox Series X Bring Sony-Microsoft Rivalry To A New Generation (angle). Arkivita el la originalo je November 13, 2020. Alirita 2020-11-13.
2. ↑ .  Microsoft's next-generation Xbox reportedly arriving in 2020. *The Verge* (June 12, 2018). Arkivita el la originalo je September 14, 2020. Alirita September 11, 2020.
3. ↑ .  Microsoft hints at next-generation Xbox 'Scarlet' in E3 teasers (June 8, 2019). Arkivita el la originalo je June 9, 2019. Alirita June 9, 2019.
4. ↑ .  Xbox Series X vs. Xbox Series S: Which next-gen console is for you?. *Windows Central* (September 8, 2020). Arkivita el la originalo je September 8, 2020. Alirita September 8, 2020.
5. ↑   Xbox Series X/S has sold 18.5 million versus PS5’s 30 million, analysis firm estimates (28 February 2023). Alirita 1 May 2023.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 825154
 |
La **École d'Humanité** ("lernejo de humaneco") estas privata internuleja lernejo en la komunumo Hasliberg Goldern en la kantono Berno de Svislando.

La École d'Humanité estis fondita en 1934 de la germana reformpedagogo Paul Geheeb kaj lia edzino Edith. La du jam konstruis la internulejan lernejon *Odenwaldschule* en Heppenheim en Hesio en 1910. Post kiam la Nacisocialistoj ekregis en Germanio, ili elmigris al Svislando en 1934 kun kelkaj dungitoj kaj lernantoj de la Odenwald- Lernejo kaj fondis la *École d'Humanité* tie, unue en Versoix en la kantono Ĝenevo kaj poste en 1946 en la nuna loko en Goldern-Hasliberg.

La lerneja komplekso konsistas el ĉirkaŭ 15 familiaj domoj kaj ĉaletoj, en kiuj la plej multaj el la lernantoj kaj instruistoj vivas kune en grandfamilio-simila komunumo. Individuaj lernantoj kaj instruistoj ankaŭ vivas ekster la lernejo en najbaraj urboj.

Rilatoj al Esperanto
--------------------

En Hasliberg Wasserwendi dum multaj jaroj vivis la esperantisto Gérard Cool devena el Nederlando kun sia edzino Florence Cool-Coté devena el Kanado. La gesinjoroj Cool-Coté instruis Esperanton en la lernejo *École d'Humanité* en Hasliberg, kaj kies fondinto kaj iama direktoro Paul Geheeb ankaŭ estis aktiva esperantisto. En École d'Humanité inter aliaj Claude Gacond intimiĝis kun Esperanto.

Referencoj
----------

1. ↑  Universalaj Lingvoj en Svislando, 2006, ISBN 2-9700425-2-5, paĝo 224
2. ↑  Universalaj Lingvoj en Svislando, 2006, ISBN 2-9700425-2-5, paĝo 321

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio École d'Humanité en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (germane kaj angle)
La **Biblioteko de la Rusia Akademio de Sciencoj** (ruse *Библиотека Российской академии наук***,** mallongigita RAN, БАН) estas rusia biblioteko, unu el la plej grandaj, ŝtataj bibliotekoj en la mondo. La biblioteko estas parto de la akademio kaj inkludas krom la ĉefkolekto la bibliotekkolektojn enhavitajn fare de specialaj akademiaj institucioj en Sankt-Peterburgo kaj aliaj grandurboj kaj estas la tria plej granda en Rusio, post la Ŝtata Biblioteko de Rusio kaj la Rusa Nacia Biblioteko.

Historio
--------

La biblioteko estis establita en Sankt-Peterburgo laŭ ordono de Piotr la 1-a en 1714 kaj poste estis inkludita en la konstruaĵo de la Akademio de Sciencoj en Sankt-Peterburgo. Ekde 1747 ĝi enhavas ĉiujn akademiajn instituciojn kaj ekde 1783 ĉiuj eldonejoj en la lando estas laŭleĝe devigataj provizi la bibliotekon per libera kopio de ĉiu aĵo eldonita kaj publikigita.

En la jaroj 1728–1924, la kolektoj de la biblioteko estis stokitaj en la Kunstkamera konstruaĵo, kun kiu ununura akademia institucio estis fondita ĝis 1803. En la 1920-aj jaroj, la biblioteko ricevis multajn erojn konfiskitajn dum operacio ŝtatigo-naciigo in Soveta Rusio.

En 1924-1925, la kolektoj estis translokigitaj al nova konstruaĵo konstruita por la biblioteko en 1914 sed loĝita de militista hospitalo dum la Unu Mondomilito. Dum la sieĝo de Leningrado en 1941–1944 la kolektoj restis en la sieĝita grandurbo kaj la biblioteko estis malfermita.

La 15-an de februaro 1988, la biblioteko suferspertis precipe severan fajron, difinitan kiel la plej gigantan en sia historio, kiu detruis aŭ difektis signifan parton de la kolektoj. Antaŭ la fajro, kiu komenciĝis la 1-an de oktobro 1986, la kolekto kaj malĉefaj bibliotekoj de la biblioteko inkludis 17,288,365 erojn.

Por plia legado
---------------

* David H. Stam.  (2001) *International Dictionary of Library Histories*. Fitzroy Dearborn. ISBN 1579582443.

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Biblioteko de la Rusia Akademio de Sciencoj** en Vikimedia Komunejo

Referencoj
----------

1. ↑  Справочник-путеводитель по сети специальных библиотек ленинградских академических учреждений / Отв. ред. К. В. Лютова. – Ленинград: Библиотека АН СССР, 1987.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774739
* LCCN: n92090312
* VIAF: 122943735 7191149719119011130002, 122943735
* ISNI: 0000 0004 0558 1369
* SUDOC: 075968517
 |
**Zalaszentmárton,** [zalasentmArton] kroate **Sumarton** estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Keszthely. La loknomo signifas: Zala-Marteno de Tours.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 5 km²
* Loĝantaro: 70
* Poŝtkodo: 8764
* Telefonprefikso: 83

Situo
-----

La vilaĝo situas en Montetaro Zala sur deklivoj, fine de sakovojo.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1266. La turkoj tute bruldetruis la vilaĝon. En la 18-a jarcento la vilaĝo refondiĝis. Lernejo ekfunkciis ekde 1860. En Zalaszentmárton migra poŝto servas.

Vidindaĵo
---------

* klasikisma katolika preĝejo de 1860

Komunumoj de Sankta Marteno en Hungara reĝlando
-----------------------------------------------

(Pro longeco en Transilvanio vidu ilin aparte: Csíkszentmárton!)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Alsószentmárton | Bükkszentmárton | Felsőszentmárton | Hegyszentmárton |
| Kebeleszentmárton | Kemenesszentmárton | Kisszentmárton | Kunszentmárton |
| Őriszentmárton | Rábaszentmárton | Rózsaszentmárton | Sopronszentmárton |
| Szalkszentmárton | Szentmártonkáta | Szigetszentmárton | Szilvásszentmárton |
| Tápiószentmárton | Tótszentmárton | Turócszentmárton | Zalaszentmárton |
| Zsitvaszentmárton |  |  |  |

* Kategorio Zalaszentmárton en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Arno Borst** (naskiĝinta la 8-an de majo 1925 en Alzenau; mortinta la 24-an de aprilo 2007 en Konstanco) estis germana historiisto. Li validas kiel unu el la plej eminentaj mezepokistoj de la 20-a jarcento.

Pezocentro de la esplorado de Borst estas la mezepoka historio. Borst estis unu el la malmultaj historiistoj, kiu okupis preskaŭ la tutan gamon de la mezepoko ekde proks. 500 ĝis 1500. Li tutmonde konatiĝis per sia verko *Lebensformen im Mittelalter* (Vivoformoj en la mezepoko), aperinta en 1973 kaj plurfoje noveldonita. Aparte li okupiĝis pri la *Monaĥoj ĉe la Bodenlago* kiel ankaŭ pri tiuj el Weingarten, St. Gallen kaj Einsiedeln. Lia favorita figuro estis benediktano Hermano la Lamulo, la universala erudiciulo de la insulo Reichenau (Bodenlago).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Arno Borst en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Arno Borst en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Nekrologo Arkivigite je 2016-04-21 per la retarkivo Wayback Machine
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 492653
* GND: 118513761
* LCCN: n86138050
* VIAF: 108466403
* ISNI: 0000 0001 0931 3765
* SUDOC: 029161401
* BNF: 12084509j
* NLA: 35718723
* NDL: 00433907
* NKC: ola2007404826
 |
**Xerox Palo Alto Research Center** (esperantigita Scienca Centro de Xerox Palo Alto) (PARC) estas avangarda scienca suborganizo de Xerox, kiu troviĝas en Palo Alto, Kalifornio, Usono. Ĝi estis fondita en 1970, kaj el kiel memstara kompanio (tamen ties proprietulo plu restas Xerox) en 2002. Ĝi estas pleje konata pro invento de moderna komputila grafika interfaco (GUI), Unicode, PostScript, Dynabook kaj eĉ labortablo. En **Xerox PARC** laboris multaj famaj komputikistoj, ekz Alan Kay, Jef Raskin kma.

Historio
--------

PARC estis fondita de George Pake, kiu estis elstara fizikisto en la tereno de kerna magneta resonanco. Doktoro Pake instruis en Vaŝingtona Universitato en 1969 kiam lin trovis Jack Goldman, la ĉefa scienca respondeculo de Xerox. Se Jack Goldman estas ĉefe konata pro fondiĝo de Xerox kaj financa subteno de la dua scienca centro, George Pake ĉefe okupiĝis pri PARC en Palo Alto -- 3,000 mejlojn for de Xerox ĉefsidejo.

* Xerox PARC en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Xerox PARC en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ksidan en Marto 2021. Angulo inter Tangzi Hutong kaj Ksidan Norda.
**Xidan** (*Ksidan* aŭ **Ksidano**, en ĉina: 西单; en pinjino: Xīdān) estas grava tradicia komerca areo en Pekino, Ĉinio. Ĝi estas en la distrikto Ksiĉeng (Xicheng). La Ksidan komerca distrikto enhavas gravajn areojn kiel la Ksidan Kulturplaco, Nord-Ksida Strato, same kiel multajn superbazarojn kaj vendejarojn. La Ksidan Kulturplaco estas la plej granda ejo por kulturaj eventoj en urbocentra Pekino.

Koordinatoj: 39° 54′ 27.21″ N 116° 22′ 4.08″ O﻿ / ﻿39.9075583 °N, 116.3678000 °O﻿ / 39.9075583; 116.3678000 (mapo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Xidan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Xidan Commercial Street el eBeijing, oficiala retejo de Pekina registaro
* The Xidan Street
* Beijing Olympics Page on Xidan
* China.com Page on Xidan
* Xidan Shopping Center
* Beijing Xi Dan Primary School Arkivigite je 2021-11-28 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755207
 |
Koordinatoj: 50° 53′ 54″ N 14° 21′ 29″ O﻿ / ﻿50.89833 °N, 14.35806 °O﻿ / 50.89833; 14.35806 (mapo)

**Zadní Jetřichovice** (germane *Hinterdittersbach*, ankaŭ *Kirnitzschschänke*) estas jam pereinta domaro sur rivereto Křinice sur teritorio de Nacia parko Bohemia Svislando en distrikto Děčín. En la jaro 1833 ĝi havis kvar domojn, ĉirkaŭ la jaro 1900 estis da ili sep. Post la dua mondmilito la vilaĝo estis neniigita, restis el ĝi nur surkreskintaj ruinoj kaj elkreskintaj kaŝtanarboj ĉe eksa gastejo "Křinická hospoda".

Tra la teritorio kondukas *Bohemia ŝoseo*, kiu dividis ĝin en senjorujojn de Bynovec kaj de Česká Kamenice. En bynoveca parto, kiun proprumis Clary-Aldringenidoj, estadis ĉasarbaro. En la jaro 1943 estis en ĝi konstruita kruco por memoro de Jeroným Clary-Aldringen, kiu falis en la jaro 1941 ĉe Sokolovka en Ukrainio. La parto de Česká Kamenice apartenis al Kinskýidoj; ĉi tie situadis gastejo ĉe Křinice (*Kirnitzschschänke*). Ŝatataj estis ankaŭ gastejo Zum *Hirsch* (Gastejo ĉe Cervo), gastejo *Hegerhaus* (Arbaristejo) kaj gastejo *Waldfrieden* (Arbara paco).

Rilataj artikoloj
-----------------

* Sudetgermana ribelo

Pluaj fotoj
-----------

* Zadní JetřichoviceZadní Jetřichovice
* Zadní JetřichoviceZadní Jetřichovice
* Zadní JetřichoviceZadní Jetřichovice
* Zadní JetřichoviceZadní Jetřichovice

Referencoj
----------

1. 1 2   Zadní Jetřichovice (Hinterdittersbach). Zaniklé obce.
2. ↑   Hinterdittersbach / Zadni Jetrichovice. Alexander Zschiedrich.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Jetřichovice (4) |
| --- |
| Jetřichovice ~ Rynartice ~ Všemily ~ Vysoká Lípa ~ pereinta vilaĝo Zadní Jetřichovice |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo FR en Écublens FR staras por la svisa Kantono Friburgo. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Ecublens**. |


---


**Écublens** (malnova germanlingva nomo **Scubilingen**) estas komunumo en la distrikto Glano en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 289 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Écublens situas en la Friburga Mezlando ĉe la okcidenta bordo de la rivero Brojo, proksimume 13 kilometrojn okcidentsudokcidente de la distriktĉefurbo Romont. La komunumo Écublens konsistas el la vilaĝoj Écublens, Eschiens, La Millière kaj Villangeaux, kaj diversaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,90 km², de kiuj 23,9% estas kovritaj de arbaro, 70,0% servas por agrikulturo kaj 8,4% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Écublens limas en nordo al Chavannes-sur-Moudon (VD),en nordoriento al Montet, en oriento al Rue, en sudo al Auboranges, en sudsudokcidento al Ferlens (VD), kaj en okcidento al Vuillens (VD).

Trafiko
-------

Écublens situas flanke de la gravaj aŭtomobilaj trafikvojoj. La kantona ĉefvojo n-ro 151 pasas paralele al la komunuma limo aliflanke de la rivero Brojo sur la teritorio de la najbara komunumo Rue. Tra Écublens mem kondukas nur mallarĝaj flankaj vojoj, sed la komunumon trapasas la trajnlinio de Moudon al Palézieux, per kies stacidomo *Ecublens-Rue* la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Écublens datiĝas el la jaro 1180 kiel *Escublens*. En la jaro 1874 en Ecublens estis malkovrita tombejo el la La-Tène-epoko, krome sur la vilaĝa teritorio ekzistas restaĵoj de gaŭlaj kaj romiaj konstruaĵoj. Dum mezepoko Ecublens estis parto de la Senjorujo Rue kaj kun ĝi ĝi en la jaro 1536 fariĝis friburga havaĵo en la Voktejo Rue, kiu okaze de la Helveta Revolucio de 1798 estis transformita al distrikto kaj surbaze de la nova friburga konstitucio de 1748 integrita al la Distrikto Glano. En la jaro 1969 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Eschiens kaj Villangeaux estis integritaj al Écublens.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Écublens
* Ecublens-Rue (stacidomo)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 24-an de decembro 2012
3. ↑  Fonto: *Jean-Pierre Dewarrat*: *Écublens FR* en *Historia Leksikono de Svislando* (2004-07-29)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Écublens

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Écublens** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Glano |
| --- |
| Auboranges • Billens-Hennens • Chapelle • Châtonnaye • Ecublens • Grangettes • La Folliaz • Le Châtelard • Massonnens • Mézières • Montet • **Romont** • Rue • Siviriez • Torny • Ursy • Villaz-Saint-Pierre • Villorsonnens • Vuisternens-devant-Romont |  |

 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Koordinatoj: 48° 17′ 19″ N 14° 18′ 54″ O﻿ / ﻿48.2887 °N, 14.3149 °O﻿ / 48.2887; 14.3149 (mapo)

La **Zamenhofstraße** (Zamenhof-strato) estas strato en Linco proksime de la aŭtoŝosea elveturejo "Linz-VÖEST" de aŭtoŝoseo A7.

La strato estas dubraka senelirejo. Dum grandaj loĝdomoj estas en la envetureja strato *Fröbelstraße*, laûlonge de la Zamenhofstraße troveblas sporade loĝdomoj, sed precipe firmaoj (ekzemple presejo Friedrich VDV kaj elektra komercfirmao Edler Systems Kabeltechnik).

La stratetikedo de la Zamenhofstraße
En 1958, la strato ekhavis nomon "Zamenhofstraße" kaj dediĉiĝis al Ludoviko Zamenhof. La stratetikedo anoncas dediĉon "Ludwig Zamenhof ( 1859 – 1917 ) Schöpfer d. Sprache Esperanto" (Esperante: "Ludwig Zamenhof (1859–1917) kreinto de la lingvo Esperanto").

Referencoj
----------

1. ↑   Zamenhofstraße (germane). *Stratkatalogo de Linco*. Alirita 2010-08-19.
**Zahling,** hungare **Újkörtvélyes** [UjkortvEjeŝ] aŭ *Kiskörtvélyes,* slovene **Nova Gruškova ves** aŭ *Nouva Grüškova ves* estas iama vilaĝo, nun parto de Eltendorf en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Jennersdorf.

Zahling en la mapo

Bazaj informoj
--------------

* 47° 01′ 30″ N 16° 12′ 45″ O﻿ / ﻿47.02500 °N, 16.21250 °O﻿ / 47.02500; 16.21250 (mapo)Koordinatoj: 47° 01′ 30″ N 16° 12′ 45″ O﻿ / ﻿47.02500 °N, 16.21250 °O﻿ / 47.02500; 16.21250 (mapo)
* Poŝtkodo: 7562
* Telefonprefikso:
* Aŭtokodo: JE
* Loĝantaro: 440

Situo
-----

Eltendorf troviĝas je 1, Jennersdorf je 14 km-oj.

Historio
--------

La unua informero pri la vilaĝo okazis en 1404 laŭ sonorilo. En 1498 eklezia vizitado okazis. En 1643 vivis tie 153 homoj en 25 domoj, en 1666 166 homoj en 27 domoj, en 1691 297 homoj en 69 domoj, en 1787 611 homoj en 115 domoj, en 1828 651 homoj en 110 domoj. En 1910 vivis en Újkörtvélyes 876 homoj, plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). Zahling aliĝis al Eltendorf en 1971.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika romanika paroĥa preĝejo omaĝe al Sankta Laŭrenco el la 15-a jarcento, en 1884 kaj 1960 renoviĝis
* luterana preĝejo de 1791, en 1979 renoviĝis

* Kategorio Zahling en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Alternativa edukado** estas terminego kiu enhavas multajn diversajn pedagogiajn alproksimiĝojn diferencajn el tiuj de la ĉefa pedagogio uzata en kulturo. Alternativaj medioj povas esti ene de ŝtataj, ĉartaj kaj sendependaj lernejoj same kiel ĉe medioj de hejm-bazita lernado. Multaj, sed ne ĉiuj edukaj alternativoj emfazas malgrandajn klasgrandojn, pli intimajn rilatojn inter studentoj kaj instruistoj kaj sento de komunumo.

La leĝa kadro por tia edukado varias laŭ loko, kaj determinas ajnan devigon por konformi ĉefajn normigajn ekzamenojn kaj gradojn.

Historio, 18a al 21a jarcento
-----------------------------

Alternativa edukado kreskiĝis en reago al la establado de normigita kaj deviga edukado laŭlonge de la du lastaj du aŭ tri jarcentoj. Edukistorj kiaj Jean-Jacques Rousseau, la svisa humanitarisma Johann Heinrich Pestalozzi; la usona transcendistoj Amos Bronson Alcott, Ralph Waldo Emerson, kaj Henry David Thoreau; fondintoj de progresema edukado nome John Dewey kaj Francis Parker, kaj la edukaj pioniroj kiaj Friedrich Fröbel, Maria Montessori kaj Rudolf Steiner kredis ke edukado devus kultivi la disvolviĝantan infanon je multaj niveloj: ne nur intelekte, sed ankaŭ laŭ moralo kaj spirito, emocie kaj psikologie, kaj fizike. Post la Dua Mondmilito oni disvolvigis alternativan esperton en Reggio Emilia por baza edukado fare de Loris Malaguzzi.

Kulturaj kritikistoj kiaj John Caldwell Holt, Paul Goodman, Frederick Mayer kaj George Dennison ekzamenis edukadon el individuismaj, anarkiismaj, kaj liberecanaj perspektivoj. Aliaj verkistoj, el Paulo Freire al usonaj edukistoj Herbert Kohl kaj Jonathan Kozol, kritikis la ĉefan okcidentan edukadon el la vidpunkto de liberalaj kaj radikalaj politikoj.

Edukistoj
---------

* John Dewey
* Célestin Freinet
* Friedrich Fröbel
* Ivan Illich
* Joseph Jacotot
* Deborah Meier
* Maria Montessori
* Jean-Jacques Rousseau
* Rudolf Steiner

Vidu ankaŭ
----------

* reformpedagogio, aparta branĉo fine de la 19-a kaj tra la 20-a jarcentoj fokusita en Germanlingvio
* Hejmlernado
* Libera penso
* Liberecana lernado
* Memedukado
* Moderna Lernejo
* Progresema edukado
* Summerhill

Referencoj
----------

1. ↑  Jean Jacques Rousseau
Bertram, Christopher, "Jean Jacques Rousseau", The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Winter 2012 Edition), Edward N. Zalta (ed.), URL = <>

Bibliografio
------------

* Korn, Claire V. (1991). *Alternative American Schools: Ideals in Action*. Ithaca, New York: SUNY Press.
* Trickett, Edison J. (1991). *Living an Idea: Empowerment and the Evolution of an Alternative High School*. University of Maryland: Brookline Books.
* Churchill, Christian J. kaj Gerald E. Levy. (2012) *The Enigmatic Academy: Class, Bureaucracy, and Religion in American Education*, Philadelphia, PA: Temple University Press.

* Kategorio Alternativa edukado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Écuélin** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 120 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Blazono de Écuélin.

Geografio
---------

Écuélin estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Aulnoye-Aymeries, kiu estas mezgrava fervojcentro de tiu regiono. La areo de Aulnoye-Aymeries situas sude de Maubeuge kaj oriente de la arbaro Mormal, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.

La vilaĝo Écuélin troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Écuélin etendiĝas sur 3,4 km².

Etimologio
----------

En la franca lingvo, la loĝantoj de Écuélin estas konataj kiel la *Ecuelinois* kaj *Ecuelinoises*.

Vidindaĵoj
----------

La loka preĝejo estis renovigita en la jaro 2005.

Administrado
------------

Écuélin apartenas al la kantono de Berlaimont, kies ĉefurbo estas Berlaimont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Berlaimont

* Kategorio Écuélin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
panoramo
La **Odenwaldschule** ekde 1910 estis privata internuleja lernejo en Heppenheim (Germanujo) kaj ĝis fermo fare de la nazioj konsideriĝis unu el la modelaj ekzemploj de progresema eduko. Ĝi situas en flanka valo de la mezalta montaro Odenvaldo, laŭ kiu ĝi ricevis sian nomon, kaj aparte inspiriĝis per la malnovgreka moto "Γένοιο οἷος ἔσσι"
*[Génojo hojos esi]*, "iĝu kiu vi estas", de Pindaro.

Post la Dua mondmilito la internulejo remalfermiĝis kaj la pedagogoj klopodis daŭrigi la modelajn konceptojn. Tamen en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj unuopaj pedagogiaj funkciuloj misuzis la reformajn konceptojn por kamuflo de seksa misuzo de precipe knabaj, sed ankaŭ knabinaj lernejanoj grandparte inter 12 kaj 15 jaroj. La indigno pri tiuj agoj, plejparte jure ne plu persekuteblaj pro tro longa tempointervalo, en la germana socio iĝis tiom forta, ke la lerneja projekto bankrotiĝis kaj devis esti ĉesigita en 2015.

la Goethe-domo, unua loĝdomo de la lernantoj
La forigon de modela reforma projekto, pri kiu la nazioj ne sukcesis, realigis kaj la kredo de pedofiliaj funkciuloj ke ene de socie "fermita" internulejo tiaj agoj restus kaŝitaj kaj la aktivado de iuj eksaj lernejaj viktimoj je ekstrema venĝo plus la ĉasado de amaskomunikiloj pri sensacia raportado. Rezulte la regionaj kuracistoj pri infana psikiatrio, interalie la esperantisto Thomas Pusch, foje havis problemojn kontraŭi la histerian kredon ke ĉiuj lernantoj de la lernejo en ĉiuj epokoj estis viktimoj de institucie organizita seksa misuzo kaj ke ĉiuj emociaj perturboj de iuj lernejanoj aŭtomate estus tiel klarigendaj.

Referencoj
----------

1. ↑   Neue Leitung an der Odenwaldschule. *Spiegel Online* (2011-09-02). Arkivita el la originalo je 2015-02-06. Alirita 2014-12-07.
2. ↑  Heike Schmoll, Ober-Hambach (2011-08-22).  Über die Niederungen aus dem Tal. *faz.net*. Alirita 2014-12-07.

* Kategorio Odenwaldschule en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 639092
* GND: 500428-7
* LCCN: n85175726
* VIAF: 263381920
* SUDOC: 161772110
 |
**Zapardiel de la Ribera** [zaparDJEL delariBEra] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo *Zapardiel de la Ribera* estas komprenebla etimologie kiel *Zapardiel de la Rivero*, alude al apuda rivero Zapardiel. Tiu nomo eble devenas el hebrea vorto *capardelh* kiu signifus «rivero de ranoj» nome «ranrivero», transigita tra la lokaj araboj.

Zapardiel de la Ribera en la provinco Avilo.
Angostura.
Almanzor, plej alta pinto de la Centra Sistemo, estas ĉe la limo inter la municipoj Zapardiel de la Ribera kaj Candeleda.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Zapardiel de la Ribera kaj Angostura de Tormes aŭ La Angostura. Ĝi okupas totalan areon de 43,88 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 100 loĝantojn. Ĝi perdis 700 loĝantojn el 1930 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 81 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Santiago de Tormes, Navalperal de Tormes, Santiago de Tormes, Bohoyo kaj Candeleda. La municipo estas en la kerno de la Sierra de Gredos borde de la rivero Tormes. La loĝloko estas je 1349 msm. Ene de la municipa teritorio estas parto de la Regiona Parko de la Sierra de Gredos, kiu enhavas la montojn Almanzor (2592 m) kaj La Galana (2568 m) kaj *Cinco Lagunas* (Kvin Lagetoj). Flaŭro kaj faŭno estas altmontaraj, inter kiuj hispana kapro.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Vizitindas preĝejo, ermitejoj, akvomuelejo, ponto ktp.

Bildaro de Angostura
--------------------

* Garganta del Hornillo.Garganta del Hornillo.
* Vojo al Jerreñas.Vojo al Jerreñas.
* Bendokonkurenco.Bendokonkurenco.
* Pordego.Pordego.
* Preĝejo de Angostura subneĝe.Preĝejo de Angostura subneĝe.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763221
* VIAF: 316735540
 |
Ruinoj de la palaco de Zakro.
Vazo el Zakro.**Zakros** (greke *Ζάκρος*) estas loko en la orienta marbordo de la insulo Kreto, Grekio, kiu enhavas ruinojn de la Minoa civilizo. La loko estas ofte konata al arkeologoj kiel **Zakro** aŭ **Kato Zakro**. Oni supozas, ke ĝi estis unu el la kvar ĉefaj administraciaj centroj de Minoanoj, kaj ties protektita haveno kaj strategia loko faras ĝin grava komerca havenurbo por la komerco al oriento.

La urbo estis dominata de la Palaco de Zakro, origine konstruita ĉirkaŭ 1900 a.K. rekonstruita ĉirkaŭ 1600 a.K. kaj detruita ĉirkaŭ 1450 a.K. kun la aliaj ĉefaj centroj de Minoa civilizacio. Etendaj ruinoj de la palaco restas, kaj estas populara celo de turismo.

Referencoj
----------

Literaturo
----------

* Nikolaos Platon.  (1971) *Zakros: The Discovery of a Lost Palace of Ancient Crete*. Scribner. ISBN 0684311038.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Minoa Kreto, Zakros retejo
* Minoa Kreto, Epano Zakros retejo

35° 05′ 53″ N 26° 15′ 41″ O﻿ / ﻿35.09806 °N, 26.26139 °O﻿ / 35.09806; 26.26139 (mapo)
La **Linio 1** aŭ **ML-1** de la Malpeza Metroo de Madrido (Hispanio) apartenas al la reto de Malpezaj Fervojoj de Madrido kaj estas inkluzivita en la tarifa zono A de la Madrida Konsorcio de Transportoj (kiu estas en la municipo Madrido). La linio funkcias, kun tuta longo de 5,4 km, 9 stacioj de la Madridaj distriktoj Hortalezo, Fuenkaralo-Pardo kaj Linia Urbo, 5 el kiuj estas subteraj. Laŭlonge de ĝia itinero ĝi ligas la kvartalon Ĉamartin-Pinaro, la domaron Virgulino de la Farmo kaj la urbajn disvolviĝojn de Sanĉinaro kaj Las Tablas.

Ĝia konstruado komenciĝis en decembro 2004 kaj finiĝis per la inaŭguro de la linio la 24-a de majo 2007. La plej granda parto de la linio kuras subtere, tra tuneloj kun similaj karakterizaĵoj al tiuj de la aliaj linioj, kvankam iuj sekcioj estas malprofundaj.

La veturanta materialo konsistas el malpezaj trajnoj Alstom Citadis, kies karakterizaĵoj inkluzivas 100% malaltan plankon, maksimuman rapidon je 70 km/h. Ili veturas dekstre (en la kontraŭa direkto de la resto de la Metroa reto) por ne malhelpi trafikon, en komponaĵoj de kvin moduloj; kvankam ekzistas la eblo vastigi ilin al sep en la estonteco se postulo estiĝus.

La totala buĝeto por la du partoj de la linio estis 262,5 milionoj da eŭroj.

Stacioj
-------

* Pinar de Chamartín (Ĉamartin-Pinaro)
* Fuente de la Mora (Fonto de la Maŭrino)
* Virgen del Cortijo (Virgulino de la Farmo)
* Antonio Saura
* Álvarez de Villaamil
* Blasco Ibáñez
* María Tudor
* Palas de Rey
* Las Tablas (Las-Tablaso)

Mapo
----

centra

Vidu ankaŭ
----------

* Malpeza Metroo de Madrido
* Stacioj de la metroo de Madrido

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Malpeza Metroo 1 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| v • d • rMetroo de Madrido

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | 
* 01
* 02
* 03
* 04
* 05
* 06
* 07
* 08
* 09
* 10
* 11
* 12
* 21Ramal
* **>**
* 
* **<**
* 31
* 32
* 33
* 34Tramo de Parla

 |  |

 |

 |
| 31 | 
* Pinar de Chamartín
* Fuente de la Mora
* Virgen del Cortijo
* Antonio Saura
* Álvarez de Villaamil
* Blasco Ibáñez
* María Tudor
* Palas de Rey
* Las Tablas
 |
|  |

 |
**Ilja Ivanoviĉ IVANOV** (ruse *Илья Иванович Иванов*; naskiĝis la 1-an de aŭgusto 1870, mortis la 20-an de marto 1932?) estis rusa kaj sovetia biologo kiu specialiĝis pri arta fekundigo kaj interspecia hibridigo de animaloj. Li eksperimentis por krei homan-simian hibridon.

Biografio
---------

Ilja Ivanoviĉ Ivanov naskiĝis en la urbo Ŝĥigri, gubernio Kursk, Rusio. Li studis en la universitato de Ĥarkov en 1896 kaj iĝis profesoro en 1907. Li laboris kiel esploristo en natura rezervejo Askania Nova, por la Ŝtata Eksperimenta Veterinara Instituto (1917-1921, 1924-1930), por la Centra Eksperimenta Stacio pri Reprodukta Esploro de Hejmaj Bestoj (1921-1924), kaj por la Moskva Supera Zooteknika Instituto (1928-1930).

Ĉe turniĝo de la jarcento, Ilja Ivanov perfektigis la artan fekundigon de la ĉevaloj kaj tio portis por li mondkonatecon.

Li kreis zebrazenon (hibridon de zebro kaj azenon) kaj aliajn hibridojn inter la unuaj sciencistoj.

La plej diskutita estas lia agado por krei hom-simian hibridon. Li jam menciis ties eblon en kongreso, en Vieno, 1910. Li komencis eksperimentojn en franca Gvineo en 1924, sed la soveta registaro hejmenvokis lin. En septembro de 1925, Gorbunov helpis per US$10000 la eksperimentojn en Afriko. Dum 1926-27 li sensukcese provis fekundigi ĉimpanzojn. Dum 1929-30 li volis fekundigi volontulajn virinojn per simia spermo en sovetunia Suĥumi, sed tio ne okazis. Oni arestis lin komence de 1930 kaj punis lin je 5-jara ekzilo. Li laboris en Alma-Ata por la Kazaka Veterinara Instituto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2006-07-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2004-11-03 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2005-11-22 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 82192
* GND: 128725893
* LCCN: nb2017023069
* VIAF: 25663508
* ISNI: 0000 0000 5543 5803
* MBA: 6efe0dce-4344-45bb-8449-d4eb9629aa2a
* NKC: jo2004213446
 |
**Marteno la 1-a de Sicilio**, konata kiel **la Juna** (1374 - Cagliari (Sardio), 25-an de julio 1409), estis reĝo de Sicilio inter 1390 kaj 1409, 3-a Grafo de Luna.

Li estis la unua el la kvar filoj de Marteno la 1-a de Aragonio kaj lia unua edzino, Maria de Luna, filino kaj heredantino de la grafo de Luna. Estis, sekve, nepo de Petro la 4-a kaj nevo de Johano la 1-a de Aragono.

En 1390 li geedziĝis kun Maria de Sicilio, al kiu li redonis la reĝlandon Sicilio, rekuperante ĝin per milita forto kontraŭ grupo de ribelemaj baronoj. Li regis kun sia edzino ĝis sia morto en 1402. Li poste rifuzis la traktaton subskribitan de la antaŭa reĝo Frederiko la 3-a en 1372 kaj regis sole. De ĉi tiu unua geedzeco naskiĝis filo, la infano Petro de Sicilio (1394-1400).

En 1398 li estis deklarita kiel posteulo de sia patro al la Parlamento, post kiam la suverenulo konsentis, ke la princo devos prezenti sin en la oportuna momento por ĵuri la sindikatan statuson de la reĝlandoj de Aragono kaj Valencio kaj la graflando de Barcelono, same kiel ĝiaj foruoj.

Marteno el Juna geedziĝis en duaj nuptoj kun Blanka de Navaro, heredantino de la familio Evreux kaj estonta reĝino de Navaro. De ĉi tiu geedzeco li havis alian filon, la infanon Marteno de Aragono (1403-1407).

Li gvidis la trupojn de la konkero de Sardio kaj en 1409 li sendube venkis la aŭtoritatojn de Giudicato di Arborea en la batalo de Sanluri, tuj antaŭ lia morto pro malsano en la urbo Cagliari. Lia tombo estas en la katedralo de ĉi tiu urbo.

Ĉar neniu el la infanoj naskitaj de iliaj geedziĝoj postvivis lin, la sola posteulo, kiun li lasis, estis neleĝa infano, Fadriko de Luna. Marteno la 1-a de Aragono provis nomi sian neleĝan nepon kiel posteulon de la Kronlando de Aragono sed ne ricevis sufiĉan subtenon ĝustatempe, antaŭ ol morti en plena procezo. En la Kompromiso de Kaspo, la kandidateco de ĉi tiu estis rifuzita definitive favore al Ferdinando la 1-a de Aragono.

* Kategorio Marteno la 1-a (Sicilio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636772
* LCCN: nr94034835
* VIAF: 266171438
* ISNI: 0000000382581808
* BNF: 124973711
 |
**Élancourt** estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Yvelines kaj en la regiono Francilio. Ĝi havas proksimume 28 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomigas *Élancourtois*.

Blazono

Geografio
---------

Élancourt situas 15 kilometrojn okcidente de Versailles, kaj apartenas al la "nova urbo" Saint-Quentin-en-Yvelines, kiu arigas sep komunumojn. La aliaj ses komunumoj estas Guyancourt, La Verrière, Magny-les-Hameaux, Montigny-le-Bretonneux, Trappes kaj Voisins-le-Bretonneux.

En la komunumo troviĝas la plej alta loko de Francilio, kun 230 metroj : la monteto Élancourt, tute artefarita far la elfositaĵoj de la nova urbo.

Élancourt havas landlimojn kun la komunumoj Plaisir norde, Trappes oriente, Le Mesnil-Saint-Denis sudoriente, La Verrière sude, Maurepas sudokcidente kaj Jouars-Pontchartrain nordokcidente.

Vidindaĵoj
----------

La templana komandejo.
Malgraŭ rapida disvolviĝo, la urbo konservis kelkajn spurojn de sia estinteco. Inter la plej belaj postrestaĵoj, oni povas mencii la romanika **preĝejo Saint-Médard**, kiu datiĝas de la 12-a jarcento, sed ankaŭ la **templana komandejo de La Villedieu**, fondita en 1180 kaj freŝdate renovigita.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yvelines
* Listo de urboj de Francio
* Saint-Quentin-en-Yvelines

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala TTT-ejo
**Matteo MESSINA Denaro** (Castelvetrano, la 26-an de aprilo 1962 - La-Aglo , 25-an de septembro 2023) estas itala mafiano, ligita al Cosa Nostra. Li estis moknomita 'U siccu ("la magra"), pro sia fizika konstitucio, aŭ eĉ Diabolik, kaj estas konsiderata inter la plej serĉataj kaj danĝeraj fuĝantoj en la mondo.

Nediskutebla gvidanto kaj reprezentanto de la Trapania mafio, li estas nuntempe la plej riĉa kaj potenca estro el la Cosa Nostra, kies potenco kaj influoj preterpasis kaj transiris la limojn de sia propra provinco, kiel tiuj de Agriĝento kaj eĉ Palermo. Kvankam tradicie absoluta potenco super la tuta organizaĵo ne povas koncentriĝi en la manoj de baptopatro fremda al Palermo, kaj kvankam la aresto de Bernardo Provenzano estis neita pruvo de piramido de Cosa Nostra, kelkaj esploristoj aludis al li kiel la nuna absoluta gvidanto. Aliaj fontoj, nuntempe pli realismaj, vidas la estron nun nur per sia propra neakordaĵo, eble eĉ malproksime de Sicilio, formale nur kun la rolo de mafia referenco de la Provinco Trapanio, sed sen aktiva rolo en Cosa Nostra.

Mesino estis arestita la 16-an de januaro 2023.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

* Kategorio Matteo Messina Denaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 637402
* GND: 137225555
* LCCN: n2009012356
* VIAF: 78870802
* ISNI: 0000 0000 7883 5260
* SUDOC: 17067701X
* ICCU: PA1V002933
 |
***Yeah Yeah Yeahs*** estas bando de rok-muziko formita en Novjorko. Ekde sia komenco, la bando estis komponita de la kantistino kaj pianistino Karen O, la gitaristo Nick Zinner kaj la drumisto Brian Chase, kiuj por koncertoj ricevis helpon de David Pajo. Ilia muziko estas mikso de iamaj stiloj kun gitaroj de punko/rok-muziko fortaj, sintezaj kaj kriemaj sonoj, vagemaj kaj melankoliaj melodioj.

La bando formiĝis en 2000 kaj registris kvar studialbumojn: nome, *Fever to Tell*, en 2003; *Show Your Bones*, en 2006, nomumita la dua plej bonkvalita albumo de la jaro fare de la revuo NME; la tria *It's Blitz!* de 31a de marto 2009 en Usono kaj 6a de aprilo en la cetero de la mondo; kaj la kvara, *Mosquito* kevendita el 15a de aprilo 2013. 

Karen O dum la turneo de Mosquito.
La nomo de la bando estis inspirita de la fakto ke multaj novjorkanoj, por respondi uzis "Yeah Yeah". La grupo ricevis kelkajn nomumojn el premioj Grammy.

Granda parto de la altiro de la bando dependas de la karismo de la kantistino Karen O dum la koncertoj, en kiuj ofte kapodancas (*headbanging*), kraĉas bieron aŭ akvon al aero aŭ metas la mikrofonon en sia buŝo dum kantas.

Membroj
-------

* Karen O - voĉo, gitaro
* Nick Zinner - gitaro, klavaro
* Brian Chase - drumoj

Diskaro
-------

* 2003: Fever to Tell
* 2006: Show Your Bones
* 2009: It's Blitz!
* 2013: Mosquito

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Yeah Yeah Yeahs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo de Yeah Yeah Yeahs
* Yeah Yeah Yeahs en Twitter (oficiala konto de Twitter)
* artista loko de BBC
* YYY Pins, intervjuoj, fotoj ktp.
* "Yeah Yeah Yeahs: The Love Cats", *Exclaim!*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 728803
* GND: 10330286-4
* LCCN: no2003053032
* VIAF: 138689591
* ISNI: 0000 0001 2168 3101
* BNF: 14537062f
* MBA: 584c04d2-4acc-491b-8a0a-e63133f4bfc4
* BIBSYS: 5051939
* NKC: xx0061741
 |
**Zaláta** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sellye.

Kalvinana preĝejo de Zaláta
Monumento de Zaláta

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 22  km²
* Loĝantaro: 290
* Poŝtkodo: 7839
* Telefonprefikso: 73

Situo
-----

Zaláta situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, laŭ maldekstra bordo de Dravo, kiu estas ankaŭ landlimo de Kroatio. Sellye troviĝas 10, Szentlőrinc kaj Szigetvár po 33, Siklós 39, Pécs 50 km-ojn.

Historio
--------

La unua skriba mencio devenis el 1332 laŭ tiama hungara ortografio *"Zalata"*. Post la mezepoko la komunumo apartenis al la Osmana Imperio. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 1959 kolĥozo formiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, municipa administracio, kuracejo, zorganto pri vilaĝanoj (kun aŭtobuso), migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana klasikisma preĝejo de 1839

* Kategorio Zaláta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La Muzeo de Bizanca Kulturo
Ekstera vido
La **Muzeo de Bizanca Kulturo** (greke: Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού) estas muzeo en Tesaloniko, Centra Makedonio, Grekio, kiu malfermis en 1994.

Historio
--------

Por desegni la muzeon, fariĝis tutlanda arkitektura konkurso, kiu estis anoncita en 1977. La konkurso estis fine venkita fare de Kyriakos Krokos. La konstruado de la muzeo komencis en Marto de 1989 kaj estis kompletigita en Oktobro de 1993. Antikvaĵoj de la Bizanca kaj Kristana Muzeo en Ateno estis translokigitaj en Junio 1994, kelkaj de ili estis montritaj en inaŭgura ekspozicio de la muzeo, "Bizancaj Trezoroj de Tesaloniko: La Revena Vojaĝo". La muzeo fine malfermis siajn pordojn la 11an Septembron 1994.

Ekspoziciaĵoj
-------------

Malfermita en 1994, la muzeo nuntempe havas tri konstantajn ekspoziciojn. La unua, "Fruaj Kristanaj Preĝejoj", enfokusigas  sur la desegno kaj ornamado de preĝejoj en fruaj jarcentoj de kristanismo. "Fruaj kristanaj Urboj kaj Loĝejoj", prezentas flankojn de ekonomia vivo, hejmaj metioj, domoj kaj manĝaĵoj kaj vestaĵoj de fruaj kristanoj kaj fine, "De la Elizeaj Kampoj al la kristanaj Paradizoj" enfokusigas sur tombejoj de fruaj kristanoj, juvelarto, ĉerka arkitekturo kaj pentrarto, religiaj kutimoj kaj argilaj kaj vitraj artaĵoj trovitaj ĉe elkavigitaj tomboj. Komencante en 1998, la muzeo faris edukajn programojn por lernejanoj.

Premioj
-------

En 2005, la muzeo estis premiita de la Konsilio de Eŭropo pere de la Muzea Premio de Eŭropo.

Bildaro
-------

Referencoj
----------

1. ↑  Museums of Macedonia web site
2. ↑   Creative CommonsAttribution-Share Alike 3.0 Unported license. Arkivita el la originalo je 2016-04-24. Alirita 2015-09-28.
3. 1 2  [http://www.euromuse.net/en/museums/museum/view-m/-cacd2487c9/?
4. 1 2  "Museum of Byzantine culture, Thessaloniki".
5. ↑  "2005 Council of Europe's Museum Prize goes to the Museum of Byzantine Culture" Arkivigite je 2013-05-17 per la retarkivo Wayback Machine.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo de Bizanca Kulturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la Muzeo Arkivigite je 2010-01-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Helena Ministerio de Kulturo kaj Turismo Arkivigite je 2008-12-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Muzeoj de Makedonio
* www.hri.org

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Museum of Byzantine Culture en la angla Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 535311
* GND: 5263755-4
* LCCN: nr95008636
* VIAF: 160543523
* ISNI: 0000 0001 2114 4888
* SUDOC: 073490598
 |
**Marie Émile Fayolle** (14a de Majo 1852 – 27a de Aŭgusto 1928) estis Marŝalo de Francio. 

En 1916, Fayolle ricevis la komandon de la Sesa Armeo, kiun li komandis en la Batalo ĉe la Somme, sub la komando de Ferdinand Foch. Prepare al la atako en Somme, la Franca Sesa Armeo sub Fayolle atakus per 8 divizioj, forto malpliigita kompare al la originalaj 40 divizioj pro la franca necesoj en Verdun. Dum la atako, Fayolle sukcese uzis kombinon de artileriaj kaj infanteriaj taktikoj por repeli la malpli bone defenditajn germanojn reen laŭ 8-mejllonga segmento de lia fronto. En Aŭgusto, dum la Batalo ĉe la Somme pluis, la Generalo Foch, komandanto de la francaj fortoj en la Somme, vizitis la britan generalon Haig en Val Vion. Foch nomumis Fayolle, unu el la plej sukcesaj armekomandantoj de Julio, por lukti kun la britaj fortoj inter ties dekstra flanko kaj la norda bordo de la rivero Somme. Dum la brit-franca atako de Somme el la 1a de Aŭgusto al la 12a de Septembro, Fayolle decidis sen konsulti kun la alta komando ke liaj trupoj estis tro lacaj por lanĉi gravan ofensivon. Li poste malpliigis la partoprenon de siaj trupoj en la batalo al la 1a divizio. La britoj perdis gravan francan subtenon en sia dekstra flanko dum sia ofensivo. En Oktobro, francaj fortoj estritaj de Fayolle antaŭeniris preskaŭ ĝis Sailly Saillisol sukcese uzante la sistemon kombinan de artilerio-barilo.

Notoj
-----

1. ↑   Gilbert, Martin (2006). The Somme: Heroism and Horror in the First World War. New York: Henry Holt and Company. p. 49. ISBN 0-8050-8127-5.
2. ↑   Gilbert, Martin (2006). The Somme: Heroism and Horror in the First World War. New York: Henry Holt and Company. p. 86. ISBN 0-8050-8127-5.
3. ↑   Gilbert, Martin (2006). The Somme: Heroism and Horror in the First World War. New York: Henry Holt and Company. p. 144. ISBN 0-8050-8127-5.
4. ↑   Prior, Wilson, Robin, Trevor (2005). The Somme. New Haven and London: Yale University Press. p. 164. ISBN 0-300-11963-1.
5. ↑   Gilbert, Martin (2006). The Somme: Heroism and Horror in the First World War. New York: Henry Holt and Company. p. 209. ISBN 0-8050-8127-5.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 620175
* GND: 123488850
* VIAF: 39370616
* ISNI: 0000 0000 0091 0996
* SUDOC: 154222038
* BNF: 112537637
 |
Zambombo.
La **zambombo** estas frapinstrumento, kaj pli precize frottamburo. En Hispanio, la zambombo estas instrumento ege tipa en la ferio kristnaska, akompanante ĉefe la kanton de kristnaskaj kantoj aŭ aliaj popularaj kantoj. Ĝi uzeblas ankaŭ en multaj aliaj landoj por tradicia muziko.

En Venezuelo ĝi konatas per la nomo de **furruco** aŭ **furro**. 

Ĝi konsistas el cilindro malplena pli malpli granda kiu povas esti el diversaj materialoj (ceramiko plej ofte, sed ankaŭ ligno, ktp.) kun unu el ties pintoj fermita de fela tamburledo (lastatempe plasta), kiun trapasas centre stangeto, kiu povas esti kano, el ligno aŭ de alia materialo. Tiu stangeto foje estas anstataŭata de kordo. Pro la frotado de la stangeto la zambombo produktas raŭkan sonon bastonan kaj pekuliaran. Oni povas kanti akompane nur de tiu instrumento, sed ankaŭ de aliaj tipaj porokazaj, sed preskaŭ neniam de pli konvenciaj kiaj gitaroj, trumpetoj ktp.

Bildoj
------

* Afiŝo pri festo montranta bildon de zambombo kaj uzanta la vorton kiel festonomo.Afiŝo pri festo montranta bildon de zambombo kaj uzanta la vorton kiel festonomo.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Franca tradicia *petadou* uzata ĉe Nico.
Émile Waldteufel**Émile WALDTEUFEL** [ej**mil** ŭal**toj**fel] (naskiĝis la 8-an de decembro 1837, mortis la 12-an de februaro 1915) estis fama franca dirigento kaj komponisto de dancmuziko.

Waldteufel, kies nomo germane signifas "arbaro-diablo", naskiĝis en 1837 en Strasbourg al alzaca juda familio. Lia parenco estis muzikema; lia patro havis respektatan orĥestron, kaj lia fratro Léon ankaŭ estis sukcesa muzikisto. La familio transloĝigis Parizen kiam Léon gajnis lokon por lerni violonan performadon ĉe la pariza konservatorio; Waldteufel restis en Parizo dumfinvive.

Émile ĉe la Konservatorio studis la fortepianon ĝis 1853 ekde 1857; unu el liaj kunstudantoj estis Jules Massenet. Dum liaj lernadoj, la patro de Waldteufel tre famiĝis en Parizo, kaj la filo ofte estis invitata performi ĉe gravaj okazoj. Malgraŭ tio la komponisto iĝis pli vaste konata nur kiam li estis proksime kvardekjaraĝa.

En 1874 Waldteufel ludis ĉe renkonto kie ĉeestis la Princo de Kimrujo, kiu tre enamiĝis je lia valso *Manolo*; li volis famigi la komponaĵojn de Waldteufel en Britujo. Danke al tio, la verkaro de la komponisto estis ofte ludata en tiu lando, unufoje eĉ en la Palaco Buckingham por la tiama reĝino Victoria.

Tombo de WaldteufelPoste Waldteufel daŭrigis lian karieron kiel dirigento, farante multajn performojn tra Eŭropo. Malsame je la tiutempa kutimo, li dirigentis per bastono, ne per la violono. Li komponis ĉe la fortepiano, kaj poste aranĝis la rezultojn por orĥestro. Liaj melodioj estas plejparte trankvilaj kaj harmonie dolĉaj, tiel malsamante je la pli energia verkaro de Johann Strauss. Tamen dum la sekva epoĥo de impresionismo tian muzikon oni trovis nerevolucia; do Waldteufel iĝis malpli populara.

La komponisto mortis in 1915 en Parizo kiam li estis 77-jaraĝa. Lia edzino, Célestine Dufau, mortis unu jaro antaŭe. Ili havis du filojn kaj unu filinon.

* Émile Waldteufel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Émile Waldteufel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 395678
* GND: 119314622
* LCCN: n81140081
* VIAF: 74039180
* ISNI: 0000 0000 8265 9722
* SUDOC: 027448363
* BNF: 139009598
* MBA: d3d25e43-a453-4caf-a382-a75732ec02a6
* NLA: 36005905
* NDL: 01184139
* BIBSYS: 1070043
* NKC: jn20021021002
* BNE: XX965254
 |