recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Elazar ŜAĤ**, plennome **Elazar Menaĥem Man ŜAĤ** (hebree אלעזר מנחם מן שך; naskiĝis la 1-an de januaro 1898 en Vabalninkas, Litovio, mortis la 2-an de novembro 2001 en Bnej Brak, Israelo) estis influa ultra-ortodoksa rabeno, israela politikisto, gvidanto de litova filio de judismo, jeŝivestro de la Jeŝivo de Poneveĵ en Bnej-Brak, en Israelo, unu el la fondintoj de la politika movado Degel HaTorah.

En 1923, Elazar Ŝaĥ edziĝis al Guttel Tovah Gilmovski, nevino de la rabeno Isser Zalman Meltzer. Naskiĝinta en 1898, ŝi mortis en 1969 en Jerusalemo. Ŝi estas unu el la du filinoj de la rabeno Ben Tzion Galmovsky (Gilmovsky) kaj de Fruma Rivka Galmovsky (naskiĝinta Meltzer) .

Elazar Ŝaĥ kaj Guttel Tovah Ŝaĥ instaliĝis en Mir, en Belorusio, kie restis la familio Gilmovski. Post ioma tempo, Elazar Ŝaĥ kaj lia edzino revenis al Kletsk. En 1925, la rabeno Isser Zalman Meltzer enmigris en Palestinon. Elazar Ŝaĥ prenis la deĵorŝanĝon de la Jeŝivo de Kletsk. La rabeno Jeĥezkel Levenstein fariĝis la Mashgia'h Rou'hani.

Post la antaŭtempa morto de la rabeno Meir Ŝapiro, la fondinto de la Jeŝivo Ĥaĥmej Lublin, la 27-an de oktobro 1933 estante 46-jaraĝa, la rabeno Ĥajm Ozer Grodzinski rekomendis Elazar Ŝaĥ kiel novan *roŝ jeŝiva*.

Verkoj
------

* (He) *Avi Ezri*
* (He) *Miĥtavim u'Maamarim* (respondeco)

Rilataj artikoloj
-----------------

* Jeŝivo de Poneveĵ
* Historio de la Judoj en Litovio
* Degel HaTorah
* Ĥaredoj
* Ovadia Josef
* Moŝe Avigdor Amiel

Referencoj
----------

1. ↑  angle Guttel Tovah Shach (Gilmovsky). geni.com.
2. ↑  angle Ben Tzion Galmovsky (Gilmovsky). geni.com.
3. ↑  angle Fruma Rivka Galmovsky (Meltzer). geni.com.

* Kategorio Elazar Ŝaĥ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803092
* GND: 132285088
* LCCN: n84077471
* VIAF: 33396184
* ISNI: 0000 0000 9696 6088
* BNF: 14515071h
 |
**Kolwezi** estas grandurbo (laŭ aliaj fontoj eĉ metropolo) kaj provinca ĉefurbo de Lualaba en la mineralriĉa plej suda landparto de la Demokratia Respubliko Kongo (eksa Zairio), en la tiel nomata kupro-zono, kun kupraj kaj uraniaj ercoj.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 213  km²
* Alto super marnivelo: 1500 m
* Loĝantaro: 451.168 en 2010
* Poŝtkodo:
* Aŭtokodo:
* Telefonprefikso:
* Horzono:

Geografio
---------

Kolwezi situas en la suda landparto.

Historio
--------

Belgoj fondis Kolwezi-on en 1937. La planita urbo havis kvartalojn por la indiĝenoj, por eŭropanoj kaj por la industriaĵoj. Ĝi estis rezidejo de minado. La urbo prosperis pro la riĉa kuprominado. En 1978 ribelantoj apogitaj de Angolo okupis la urbon. Zaire petis helpon de Usono, Francio, Belgio kaj Maroko. Precipe paraŝutistoj estis senditaj el la menciitaj landoj, kiuj venkis la ribelantojn.

Ekonomio
--------

Kolwezi estas grava minista urbo pri kupro kaj kobalto. Proksime oni minadas ankaŭ uranion.

Trafiko
-------

Kolwezi situas laŭ fervojo Lubumbashi-Lobito. La urbo havas ankaŭ flughavenon.

Fontoj
------

* Angla Vikipedio

* Kolwezi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kolwezi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La franca Deklaracio pri Homaj kaj Civitanaj Rajtoj.
**Listo de rajtoj**, foje nomita **deklaracio pri rajtoj** aŭ **ĉarto pri rajtoj**, estas listo de plej gravaj rajtoj por la civitanoj de difinita lando. La celo estas protekti tiujn rajtojn kontraŭ trarompoj fare de publikaj funkciuloj kaj privataj civitanoj.

Deklaro pri rajtoj povas esti *amendebla* aŭ *neamendebla*. Amendebla serio de rajtoj ne povas esti amendebla aŭ malakceptita fare de la leĝaro de difinita lando pere de regula proceduro, anstataŭ postuli supermajoritaton aŭ referendumon; ofte ĝi estas parto de la konstitucio de lando, kaj tiele estas celo de specialaj proceduroj aplikeblaj al konstituciaj amendoj. Aro de rajtoj kiu estas *neamendebla* estas normala leĝo kaj tiel ĝi povas esti modifita aŭ malakceptita fare de la leĝaro.

Praktike, ne ĉiu jurisdikcio plifortigas la protekton de rajtoj artikulita en sia aro de rajtoj.

* Kategorio Deklaracio pri rajtoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 709688
 |
En multaj programlingvoj, **deklaro** estas frazo informanta tradukilon pri ekzisto kaj ecoj de programa objekto (variablo, proceduro ktp), indikante:

* ĝian nomon;
* ĝian datumtipon;
* la formalajn parametrojn (en deklaro de proceduro ktp).

Multaj programlingvoj (interalie C) postuals, ke la nomoj estu deklaritaj antaŭ ilia uzo (laŭ la teksta ordo de la programo).

Deklaro kaj difino
------------------

En kelkaj lingvoj oni distingas inter *deklaro* (kiu avertas pri la ecoj de objekto) kaj **difino** (kies prilaboro fakte kreas la objekton). Tre ofte tamen la deklaro implicas la kreon de la objekto; kaj por neprigi la sencon de nekrea deklaro oni uzas la terminon **antaŭdeklaro**.

Ekzemploj|  | (Antaŭ)deklaro | Difino |
| --- | --- | --- |
| Variablo | 
```
extern int Var;

```
 | 
```
int Var;

```
 |
| Funkcio | 
```
int Sumo ( int Var1, int Var2 );

```
 | 
```
int Sumo ( int Var1, int Var2 )
{
 return Var1 + Var2;
}

```
 |
|

Listo de deklaroj
-----------------

En multaj lingvoj eblas deklari plurajn variablojn per unu deklaro, ekz-e en C :

```
int i, j;

```

En tia deklaro ĉiuj deklarataj variabloj ricevas unu saman tipon (ĉi-okaze la entjeran).
La **Deklaro de Korfuo** estis subskribita la 20-an de julio 1917, dum la unua mondmilito. Ĝi deklaris deziron je kreo de unueca sudslava ŝtato Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj post la unua mondmilito.

La deklaron subskribis la ĉefministro de la serba registaro (en elmigrado en Korfuo), Nikola Pašić kaj la komisiitoj de la londona Jugoslava Komitato.

La deklaro urĝis establon de konstitucia reĝlando dum regado de la Dinastio Karađorđević. Oni deklaris, ke tiu ŝtato garantias samajn rajtojn por la religiaj kaj naciaj grupoj.

La deklaro kondukis al tio, ke la kroatoj pli kaj pli simpatiis al la jugoslava movado kaj la entento ekapogis la jugoslavajn interesojn. Tio antaŭsignis malkonstruon de la Habsburga monarkio.

Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj fondiĝisla 1-an de decembro 1918.

Vidu ankaŭ
----------

* slava lingvaro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Deklaro de Korfuo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Corfu Declaration, FirstWorldWar.com
* The text of the Corfu Declaration en la serba lingvo
|  |
| --- |
| Parto de serio
**Islamo**

**Historio de islamo** |
| **Kredo kaj praktikoj** |
| Unueco de Dio  Konfeso de kredo  Preĝo • Fasto  Pilgrimo • Almozo • Moskeo |
| **Ĉefaj personecoj** |
| Mohamedo 
Ali • Abu Bakr
Samtempuloj de Mohamedo 
Membroj de hejmo de Mohamedo
Profetoj de Islamo |
| **Tekstoj kaj leĝoj** |
| Korano • Sunao • Ŝario  Legislativo Biografioj de Mohamedo |
| **Branĉoj de islamo** |
| Sunaismo (Salafismo, Ŭahabismo) • Ŝijaismo • Sufiismo •  Ĥariĝismo (Ibadismo) |
| **Sociopolitikaj aspektoj** |
| Arto • Arkitekturo  Urboj • Kalendaro  Scienco • Filozofio  Religiaj gvidantoj  Virinoj en islamo  Politika islamo • Ĝihado
Liberalisma islamo |
| **Vidu ankaŭ** |
| Vortareto de islamaj nocioj  Listo de islamaj terminoj  Listo de signifaj moskeoj  Listo de artikoloj pri islamo |

La **Deklaracio de homaj rajtoj en islamo** (aŭ mallonge **Deklaracio de Kairo**) estis adoptita en Kairo je la 5-a de aŭgusto 1990 de Organizaĵo de Islama Konferenco (kiu iĝis Organizaĵo de Islama Kunlaboro je la 28-a de junio 2011), kaj estas konsenta esprimo de homaj rajtoj laŭ la perspektivo de islamo; ĝi asertas, ke la islama ŝario estas ĝia nura fonto.

Tia adapto reflektas fortan religian influon kaj kondukas al certaj modifoj de la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj de 1948; aparte, malpermesante la liberecon ŝanĝi sian religion kaj atribuante al virinoj malsamajn rajtojn ol al viroj. Ratifis ĝin 57 islamaj ŝtatoj, inkludante inter aliaj la sekvajn: Albanio, Turkio, Sauda Arabio, Egiptio, Indonezio kaj Pakistano.
Inter la plej polemikaj artikoloj (signante malprogreson rilate al la universaleco de la homaj rajtoj, kiel ili estis elmontritaj en la antaŭa deklaracio de 1948) troviĝas :

artikolo 24: "Ĉiuj rajtoj kaj liberecoj difinitaj en tiu ĉi Deklaracio submetiĝas al la islama ŝario";

artikolo 16: "Ĉiu rajtas ĝui la fruktojn de sia scienca, literatura, arta aŭ teknika produktado, li havas la rajton konservi la
moralajn kaj financajn interesojn ekestantajn de ĝi, kondiĉe ke lia produktado ne estas kontraŭa al la normoj de la ŝario;

artikolo 19:"Neniu krimo, neniu puno, krom tiuj difinitaj en la ŝario".

Tamen la sekvantaj ŝtatoj subskribis kaj la Deklaracion de homaj rajtoj en islamo kaj la Universalan deklaracion de homaj rajtoj de 1948: Afganio, Egiptio, Irano, Irako, Libano, Pakistano, Sirio kaj Turkio.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Juro |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Deklaracio de homaj rajtoj en islamo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Teksto de la Deklaracio de homaj rajtoj en islamo sur la retadreso *Islam House* (france).
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Lupolo** |
| --- |
|  |
| Lupolo (Humulus lupulus)Lupolo (*Humulus lupulus*) |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj ‘‘Plantae’’ |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonuloj *Dicotyledones* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Rozaloj *Rosales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kanabacoj *Cannabaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Humulo *Humulus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Humulus lupulus***L. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Lupolo  |

 |
| v • d • r |

Konusoj
**Lupolo** (*Humulus lupulus*) estas plurjara volviĝanta herbo el la kanabacoj kun 3- aŭ 5-lobaj folioj kaj kun inseksaj floroj en konusosimilaj infloreskoj, kiuj estas amaraj pro la glandohavaj brakteoj kaj tiel utiligataj por bierfabrikado.

Historio
--------

Tiu holarktisa planto kreskis sovaĝe inter la arboj kiel „lupo inter la ŝafoj", pro tio ĝin nomis la romianoj *Lupus salictarius*, el kiu nomo venis la botanika nomo *Humulus lupulus*.

(Jam iu antikva fonto mencias ĝin , kiam ĝi skribas pri la babilona kaptiteco de judoj (kiel fortan trinkaĵon, pretigitan el lupolo kaj uzatan kontraŭ lepro).)

Estas menciita en la 8-a jarcento la lupola ĝardeno de la venedoj (*en:wends*) en *Hallertau* (suda Germanio). Ĉeĥaj mezepokaj skribaĵoj mencias la kultivadon de lupolo en 859.

En la mezepoko ĝi estis kultivata en monaĥejoj, kie oni faris ankaŭ bieron.

En Britio oni malpermesis la uzon de la planto ĝis la 16-a jarcento. En Amerikon la planton kunportis enmigrantoj en la 17-a jarcento.

Priskribo
---------

La planto povas longi 7 metrojn, ĝi havas grandan lumbezonon, tiel oni kultivas ĝin sur apoga stangaro. Oni uzas por bierfarado la inseksajn, nefekundigitajn (nepolenitajn) infloreskojn, la t. n. lupolkonusojn. Se okazas polenado, ekestas grajnoj en la infloresko, kiuj malbonigas la kvaliton de la biero.

Lupolo estas multigebla per stikaĵoj, semoj ne necesas por tio. Tiel oni povas elekti nur la inseksajn plantojn.

Oni rikoltas la infloreskojn, kiam ili estas ankoraŭ fermitaj, tiel oni povas eviti la elfalon de lupulino – polvo grava por biera valoro –, kiu estas glanda haro ĉe la kruciĝo de la infloreska akso kaj la petaloj. La lupolino entenas amarajn rezinojn kaj volatilajn oleojn.

### Plej gravaj komponantoj de la lupola amaraĵo

* alfa-acidoj (humulonoj), 4-12 %
* beta-acidoj (lupulonoj)

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

* Kopsado
* Žatec
* Nerolo

* 
*
**ALVINCZI Péter** [pr. alvinczi] estis hungara reformita predikisto, prireligia polemikisto naskiĝinta en Nadjenjedo, ĉirkaŭ 1570 kaj mortinta en Kassa la 22-a de novembro 1634.

Kariero
-------

Péter Alvinczi post siaj studoj en Nadjenjedo, Nadjvarado studis en Wittenberg kaj Hajdelbergo. Reveninte en Transsilvanujon li estis predikisto lasta foje en Kassa ekde la fino de la jaro 1605 ĝis sia morto. Li havis ankaŭ gravan politikan rolon kiel konsilanto kaj konstanta kortega pastro de Stefano Bocskai, poste de Gabrielo Bethlen. Laŭ onidiroj li estas la aŭtoro de la politika polemikverko *Querela Hungariae, Magyar Ország Panasza* (Kassa, 1619). Li havis polemikojn kun Péter Pázmány kaj Tamás Balásfi.

Verkoj
------

* *Egy tetetes, neve vesztett pápista…* (Debrecen, 1609);
* *Itinerarium catholicum. Azaz: nevezetes vetélkedés* (Debrecen, 1616);
* *Machiavellizatio* (sen nomo, Kassa 1620);
* *Postilla, azaz prédikációk* (I–II. Kassa, 1633–34);
* *1604–20 közti naplóföljegyzései* (red. Kálmán Benda A Ráday Gyűjt. Évk. 1955).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Péter Bakonyi** [bakonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bakonyi Péter** estis hungara skermisto (sabristo), trifoja olimpiano, mondĉampiono, komputosciencisto. Lia origina familia nomo estis *Buchwald* [buĥvald] ĝis 1958.

Péter Bakonyi naskiĝis la 17-an de februaro 1938 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Péter Bakonyi devenis el juda familio. Li maturiĝis en mezlernejo en 1956, poste li estis helplaboristo. Li akiris elektroinĝenieran diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1965, li doktoriĝis samloke en 1969, poste li ricevis stipendion, helpe de tio li kandidatiĝis en 1974. Post la diplomo li ankaŭ laboris en esplorinstituto, kie li okupiĝis pri komputilaj retoj. En la 1990-aj jaroj li havis altan postenon en sekureca kompanio, en la sekva jardeko en koncerna ministerio. En 2007 li ricevis titolon titulara altlerneja instruisto, krome li ricevis premiojn inter 1990-2007. Li edzino naskis dufoje.

### Sporta kariero

Péter Bakonyi frue komencis skermi. En la sekvaj jaroj li estis hungara ĉampiono trifoje (1962, 1965, 1971). Li estis ĉampiono en universiadoj kvarfoje (1961-1965), li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1964, Somera Olimpiko 1968 kaj Somera Olimpiko 1972 kun 2 bronzaj medaloj, krome en mondĉampionumo li estis la unua en 1966. Inter 1977 kaj 1989 li estis prezidanto de la hungara skerma asocio. Fine en 2000 li estis ĉampiono inter la veteranoj.

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803729
* VIAF: 121361874
* ISNI: 0000 0000 7960 4974
 |




* Portalo pri Biografio
**KELEMEN Béla** estis rumanuja hungara lingvisto naskita en Csíkkozmás la 28-an de oktobro 1913 kaj mortinta en Kluĵo la 8-an de decembro 1982.

Biografio
---------

Béla Kelemen la mezlernejon finis en Târgu Secuiesc kaj li havigis diplomon de instruisto pri la rumana lingvo kaj literaturo, romanistiko kaj latina lingvo en la Universitato de Koloĵvaro en 1935. Ĝis 1945 li instruis en la romia katolika ĉefgimnazio de Kluĵo. Ekde 1945 ĝis 1950 li instruis en la Bolyai Tudományegyetem. Ekde 1950 li laboris en la *Instituto de Lingvistiko* de Kluĵo ĝis sia pensiuliĝo. Ĝis 1978 li estis ĉefsekciestro, la ĉefredaktoro de la vortaroj de rumana-hungara kaj hungara-rumana. Inter 1957 kaj 1968 li estis ankaŭ universitata profesoro en la katedro de la rumana lingvoscienco. Li estis ano de la redakcio *Cercetări de Lingvistică* kaj Nyelv- és Irodalomtudományi Közlemények, de la tiu de lasta ekde 1964 li estis vicĉefrespondecredaktoro. Lia ĉefa esplorkampo estis la leksikografio kaj leksikologio. Sub lia gvido aperis dum jardekoj la rumana-hungara kaj hungara-rumana vortaroj. Li partoprenis ankaŭ en la laborojn de la *Dicţionarul limbii române* kaj de la *Erdélyi Magyar Szótörténeti Tár*. Li priokupiĝis modernan lingvoteorion kaj statistikajn metodojn. Li tradukis hungaran lingvon el verkoj de Nicolae Bălcescu, Mihail Sadoveanu kaj Barbu Stefănescu Delavrancea.

Verkoj ĉefaj
------------

* *Noţiuni generarlede gramatica română* (Bukarest, 1957);
* *Helyesírási tájékoztató* (kun Mózes Gálffy kaj Gyula Márton, Bukarest, 1969);
* *Magyar helyesírási szótár* (red. kun Dezső Balogh, Gálffy Mózes kaj Attila Szabó T. Bukarest, 1978).

Literaturo
----------

* Balogh Edgár: A szótárszerkesztő öröksége (Utunk, 1982. 52. sz.);
* Köllő Károly: K. B. emlékezete (Igazság, 1982. dec. 26);
* Méhes György: Aki két életre való munkát végzett (A Hét, 1983. 2. sz.).

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon
**Béla JOHAN,** (malofte *Béla Johann*) laŭ hungarlingve kutima nomordo **Johan Béla** estis hungara kuracisto, patologo, imunologo, politikisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1942). Lia nepo estis Ádám Kondorosi, lia frato estis Hugó Johan.

Lia figuro ankaŭ nun kaŭzas diskuton pri rolo en la faŝisma periodo: ĉu li forigis la judajn kuracistojn? Lia plej gravaj laboroj estis establo de Tutlanda Epidemologia Centro, disvastiĝo de vakcinadoj kaj fondo de plena sanitara servo en vilaĝoj. 

Béla Johan  naskiĝis la 6-an de septembro 1889 en Pécs. Li mortis la 11-an de aprilo 1983 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Béla Johan frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, universitaton en Budapeŝto inter 1907-1912. Li eklaboris en hospitalo kaj ankaŭ en instituto, krome li instruis ekde 1919 en la universitato. En 1922 helpe de stipendio li esploris en Usono, poste li studis kuracajn sistemojn de okcidenta Eŭropo. Inter 1935-1944 li estis vicministro. Post la 2-a mondmilito li okupiĝis pri vakcinoj. Baldaŭe li estis arestita pro falsaj akuzoj. Baldaŭe li laboris en farmacia fabriko.

Lia edzino estis Éva Kondorosi, kiu naskis filinon. Li ricevis memormedalojn en 1974 kaj 1982, postmortajn premiojn en 1990 kaj 2002.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Kórboncolási technika,* (1918)
* *A bakteriologia és serologia,* (1924)
* *Gyógyul a magyar falu* (Saniĝas la hungara vilaĝo), (1938)
* *Közegészségtan és járványtan,* (1942)

Fontoj
------

* biografio hungare
* hungarlingva biografio
**Béla Kehrling** [kerling], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kehrling Béla** estis hungara sportisto (inter alie tenisisto, tablotenisisto, atleto, futbalisto, glacihokeisto, olimpiano, mondĉampiono), komercisto pri sportiloj.

Béla Kehrling naskiĝis la 25-an de januaro 1891 en Szepesszombat (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Spišská Sobota en Slovakio), li mortis la 26-an de aprilo 1937 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Béla Kehrling maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto. En la sensporta vivo li havis vendejon pri sportiloj. Lia edzino naskis 2 filojn.

### Sporta kariero

En teniso li estis hungara ĉampiono subĉiele unuble 16-foje, virduope 10-foje, variduope sesfoje, en sporthalo unuoble trifoje, virduope kaj variduope po 2-foje. Li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1924-1933 37-foje. Resume li estis 34-foje subĉiela hungara ĉampiono inter 1912–1933 unuoble, virduope aŭ variduope 1920–1932; ankaŭ en sporthalo okfoje inter 1923–1932.

En tabloteniso li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1912 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1924 sen rezulto, sed en mondĉampionumo en 1926 li estis la unua teame kaj la dua virduope. Tiutempe li apartenis al la hungara nacia teamo kvarfoje.

Li apartenis al la hungara nacia piedpilka teamo kvarfoje (1914–1916), krome li estis atleto kaj glacihokeisto inter 1911–1934.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj kun foto
* medaloj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 820062
* BNF: 17762659c
 |




* Portalo pri Biografio
**Béla Kellner,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kellner Béla** estis hungara kuracisto, patologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1973).

Béla Kellner  naskiĝis la 10-an de marto 1904 en Hungario, en Dályok (nuntempa Duboševica en Kroatio). Li mortis la 17-an de julio 1975 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Béla Kellner akiris diplomon en universitato de Pécs en 1929 poste li samloke eklaboris apud Béla Entz. En 1932 li plulernis en Vieno. En 1936 li habilitiĝis. Inter 1942–1944 li estis trudlaboristo, poste li estis deportita al Germana Regno. En la sekva jaro li sukcese hejmenvenis kaj plulaboris en hospitalo por judoj. En 1947 li ekinstruis en universitato de Debrecen, kie li estis katedrestro en 1951. Post 3 jaroj li translokiĝis al Budapeŝto, kie li daŭris la esplorojn pri kancero kaj tumoro. Li ricevis premiojn en 1966 kaj 1974.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Rákos áttételek diagnostizálása a primaer daganat szövettani vizsgálata alapján* (1938}
* *A rák terjedése a szervezetben* (Etendiĝo de la kancero en la korpo), (1951)
* *Die Ausbreitung des Krebses* (1971}

Fontoj
------

* biografio kun foto
**Béla Kanyó** [kanjO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kanyó Béla** estis hungara kuracisto, profesoro, membro de Societo Dugonics.

Béla Kanyó  naskiĝis la 4-an de julio 1898 en Szeged. Li mortis la 21-an de julio 1964 en Szeged.

Biografio
---------

Béla Kanyó frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste universitatojn en Budapeŝto kaj Kolozsvár. La 1-a mondmilito rompis la lernadon kaj li batalis kiel preskaŭkuracisto. Li akiris medicinan diplomon en Szeged en 1925 en Scienca Universitato Ferenc József, ĉar la universitato el Kolozsvár rifuĝis al Szeged pro Traktato de Trianon. Komence li laboris en instituto en Szeged, poste en laboratorio en Budapeŝto. En 1930 li edziĝis baldaŭe havanta 3 filojn. Same en 1930 li estis nomumita privata profesoro pri imunologio, en 1941 publika ordinara profesoro en universitato de Szeged. En 1963 li ricevis memormedalon. Li estis signifa fakulo pri higieno.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A trachoma aetiológiája* (1936)
* *A mező- és erdőgazdaság munkaegészségügye* (1963)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Artefarita fekundigo** (AF) estas la intencita enmeto de spermo en la utero aŭ uterkolo de ino kun la celo atingi gravedecon pere de fekundigo *in vivo* kiel rimedo krom la seksa interagado. Ĝi estas fekundiga traktado por homoj, kaj ankaŭ estas ofta praktiko en animala bredado, ekzemple de laktobovinoj kaj porkoj.

Artefarita fekundigo povas uzi helporeproduktan teknologion, spermodonadon kaj teknikojn de animala bredado. Disponeblaj teknikoj de artefarita fekundigo estas intrauterkola fekundigo kaj intrautera fekundigo. La profitanto de artefarita fekundigo estas virino kiuj deziras naski sian propran filon kiu povas esti el lesba rilato, unusola virino aŭ virino de heteroseksa rilato sed kun maskla partnero kiu estas nefekunda. Intrauterkola fekundigo (IUI) estas la plej facila kaj plej ofta fekundiga tekniko kaj povas esti uzata en la hejmo por mem-fekundigo sen medicina profesia helpo. Kompare kun la natura fekundigo (t.e. fekundigo per kopulacio), artefarita fekundigo povas esti pli kosta kaj pli ĝena, kaj povas postuli profesian helpon.

Kelkaj landoj havas leĝojn kiuj limigas kaj regulas kiu povas donaci spermon kaj kiu kapablas kaj rajtas ricevi artefaritan fekundigon, kaj la konsekvencojn de tis fekundigo. Kelkaj virinoj kiuj vivas en jurisdikcioj kiuj ne permesas artefaritan fekundigon povas veturi al alia jurisdikcio kiu permesas ĝin.

Vidu ankaŭ
----------

* *D-ro Dorner*, originale esperantlingva romano kritike prilumanta la moralajn problemojn kaj ideologiajn tentiĝojn de tiu teknologio

Notoj
-----

1. ↑   European Sperm Bank USA  Alirita la 20an de Majo 2018.

* Kategorio Artefarita fekundigo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 612279
* GND: 4069353-3
* LCCN: sh85008174
* BNF: 12303587z
* NDL: 00574799
* NKC: ph317208
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Blufrunta ruĝvostulo** |
| --- |
|  |
| Blufrunta ruĝvostulo, masklo ĉe Himaĉal Pradeŝ, BaratoBlufrunta ruĝvostulo, masklo ĉe Himaĉal Pradeŝ, Barato
Blufrunta ruĝvostulo, inoBlufrunta ruĝvostulo, ino |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Phoenicurus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***Ph. frontalis*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Phoenicurus frontalis****(Vigors, 1832) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Blufrunta ruĝvostulo  |

 |
| v • d • r |

La **Blufrunta ruĝvostulo** aŭ **Blufrunta fenikuro** (***Phoenicurus frontalis***) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj la genro de *Phoenicurus*, Ruĝvostuloj laŭ popola nomigo aŭ Fenikuroj laŭ adapto de la scienca nomo. La latina scienca nomo de la genro devenas el latinigitaj vortoj de la antikva greka kiuj signifas "purpura" aŭ "ruĝa" (*feniko*) kaj "vosto" (*uros*) kaj fakte la plej karaktera eco de la genro estas longa ruĝeca vosto el la nuanco de brikopulvoro pli malpli.

 Masklo ĉe Mailee Thaaĉ en distrikto Kullu-Manali en Himaĉal Pradeŝ, Barato.
La specifa parto de la scienca nomo *frontalis* aludas al la **frunto**, ĉar vere ĝi estas la plej rimarkinda karaktero kaj distingilo, ĉar montras **tre brilan bluan koloron**, kiu etendiĝas ne tiom brile kaj iom malhelblua al la resto de la kapo, gorĝo, nuko kaj supra dorso. La subaj partoj, la resto de la dorso kaj la pugo estas helruĝoranĝaj. La **ruĝeca vosto**, karaktera de la genro, en tiu specio montras supre nur ruĝecajn eksterajn vostoplumojn dum la centraj estas malhelbrunaj kaj preskaŭ nigrecaj. La flugiloj estas brunaj.

Ĝi troviĝas en Butano, Ĉinio, Barato, Laoso, Birmo, Nepalo, Pakistano, Tajlando kaj Vjetnamio. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj.

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Phoenicurus frontalis Arkivigite je 2007-09-30 per la retarkivo Wayback Machine. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 26an de julio 2007.
**Daniel George NOCERA** (3-an de julio, 1957) estas usona kemiisto. Li estas Henry Dreyfus Professor of Energy kaj Profesoro pri kemio ĉe Massachusetts Institute of Technology. Li estas konata pro lia malkovro – kun Matthew Kanan – en 2008 pri tre efika tekniko pro elektrolizo de akvo, uzante malmultekostajn materialojn.

Pli frue li estis konata pro liaj studaĵoj pri baza meĥanismo de energia konvertado en biologio kaj kemio, parte en la teorio de la proton-ligita elektron-transfero. Li estas direktoro de *Solar Revolution Project* ĉe MIT.
Lia malkovro rilate al elektrolizo de akvo funkcias en ĉaambro-temperaturo, uzante novan katalizatoronb kiu helpas eliĝon de laoksigeno. Tiu nova katalizatoro konsistas el kobalto, fosfat-jonoj kaj elektrodo. Alia katalizatoro estas la kutima platino, sed oni povas anstataŭigi ankaŭ tion.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Nocera at the MIT Chemistry Department Website
* Nocera Group Website


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 257660
* LCCN: n98019577
* VIAF: 43610620
* ISNI: 0000 0000 3349 7501
* ORCID: 0000-0001-5055-320X
* BIBSYS: 98078977
 |
Daniel Cohn-Bendit dum 2004 en Biberach
Daniel Cohn-Bendit (1968)
**Daniel COHN BENDIT** (naskiĝis la 4-an de aprilo 1945 en Montauban, Francio) estas german-franca politikisto. Li membras en la Eŭropa Verda Partio kaj en ties naciaj branĉoj Bündnis 90/Die Grünen kaj Les Verts. Ekde la jaro 1994 Daniel Cohn-Bendit estas membro de la Eŭropa Parlamento kaj kunprezidanto de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA).

Li komencis publike politike agadi dum la jaro 1968, estante la plej konata parolisto de la maja revolucio de Parizo. Post lia ekziligo el Francio, li plu aktivis en Germanio kadre de la tiujaraj studentaj protestoj. En la alternativa medio de la urbo Frankfurto-ĉe-Majno dum la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento li estis politika gvidanto, kaj interalie aktivis kiel eldonanto de la urba magazino *Pflasterstrand*. Kune kun Joschka Fischer li dekomence engaĝiĝis en la alternativa-verda movado, kaj de 1984 estis membro de la germana verda partio Die Grünen. Ekde la jaro 1989 li estis urba respondeculo pri "multkulturaj demandoj". Post kiam li dum 1994 elektiĝis en la Eŭropan Parlamenton, li alterne kandidatiĝas jen por la franca kaj jen por la germana verda partio. Li skribis multnombrajn politikajn librojn kaj estas moderatoro de pluraj televidaj elsendoj. Daniel Cohn-Bendit daŭre vivas en Frankfurto-ĉe-Majno kaj estas patro de filo. La katolika universitato de Brabanto en Tilburg (Nederlando) nomumis lin "honora doktoro". Cohn-Bendit rezignis pri la franca ŝtataneco por eskapi la devigan militservon en Francio.

Esperanto
---------

Spinelli-Manifesto - Verduloj (ekz-e Daniel Cohn-Bendit ) favoras EU-Federismon, Esperanton kaj Eŭropan Himnon en Esperanto.

* Daniel Cohn-Bendit en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Daniel Cohn-Bendit en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala persona retpaĝo de Daniel Cohn-Bendit Arkivigite je 2011-07-18 per la retarkivo Wayback Machine (de, en, fr)
* Informoj pri Daniel Cohn-Bendit en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 223322
* GND: 118521446
* LCCN: n50027578
* VIAF: 22140178
* ISNI: 0000 0001 2123 5448
* LIBRIS: 181998
* SUDOC: 026793474
* BNF: 11897212s
* MBA: c9911840-835f-412f-b818-3d31c9820dd2
* NDL: 00436314
* BIBSYS: 90087088
* NKC: kup19960000016252
* ICCU: RAVV073142
* BNE: XX1084021
 |
**Daniel MACLISE** RAA (25a de januaro 1806 – 25a de aprilo 1870) estis irlanda pentristo de historia pentrarto, literaturo kaj portretoj, kaj ilustraciisto, kiu laboris dum sia tuta vivo en Londono, Anglio.

Kariero
-------

Maclise ekspoziciis por la unua fojo en la Reĝa Akademio de Artoj en 1829. Iom post iom li koncentriĝis ekskluzive al historiaj temoj kaj pentraĵoj, varie porokaze al portretoj – kiel tiuj de Lord Campbell, novelistino Letitia Landon, Dickens, kaj de aliaj el siaj literaturaj amikoj. En 1833, li ekspoziciis du pentraĵojn kiuj ege pliigis lian reputacion, kaj en 1835 *Chivalric Vow of the Ladies* kaj *Peacock* havigis lian elekton kiel asociito de la Akademio, el kiu li iĝis plena membro en 1840.  La venontaj jaroj estis okupitaj de longa serio de figuraj pentraĵoj, derivinte liajn temojn el historio kaj tradicio kaj el la verkoj de Shakespeare, Goldsmith kaj Lesage.

Notoj
-----

1. ↑  Monkhouse 1894.

Bibliografio
------------

* Monkhouse, William (1894). Daniel Maclise. vol 35: Dictionary of National Biography.

* Kategorio Daniel Maclise en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Detalo de gravuraĵo el pentraĵo de Maclise de 1842 nome *The Play-scene in Hamlet*, priskribanta la momento kiam oni diskonigis la kulpon de Klaŭdjo.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 660191
* GND: 119024209
* LCCN: nr92007687
* VIAF: 3271806
* ISNI: 0000 0001 1466 2521
* SUDOC: 085845396
* BNF: 14459006p
* ULAN: 500014844
* NLA: 35320423
* RKD: 51806
* NKC: xx0132500
* BNE: XX940366
 |
**Milos MILOS**, naskonome **Miloš Milošević** (serbe *Милош Милошевић*) (naskiĝis la  1-an de julio 1941(nun 1941-07-01), mortis la 30-an de januaro 1966) estis serbdevena usona aktoro, stuntisto kaj korpogardisto de aktoro Alain Delon.

Unuaj jaroj
-----------

En la 1950-aj jaroj, Milošević kaj lia amiko Stevan Marković estis implikitaj en stratbatalo en Beogrado. Ili renkontis Alain Delon, kiu faris filmon en Beogrado. Delon dungis Milošević kaj Marković kiel korpogardistojn, kaj Milošević poste translokiĝis al Holivudo, Kalifornio. Tie li renkontis gangsteron Nikola Milinković. Milinković donis al Milos 200 000 dolarojn por batali por li en stratbataloj, per kio Milinković gajnis 2 000 000 dolarojn.

Holivudo
--------

Kiel juna aktoro de Holivudo, Milos estas plej konata pro sia aktorado kiel sovetia mararmea oficiro en la komedio de 1966 *The Russians Are Coming, the Russians Are Coming*, same kiel pro sia titolrolado en la Esperanta horora filmo, *Incubus*.

### Film-roloj

| Jaro | Title | Rolo | Notoj |
| --- | --- | --- | --- |
| 1965 | *The Russians Are Coming, the Russians Are Coming* | Lysenko |  |
| 1966 | *Incubus* | Incubus | (fina film-rolo) |

Privata vivo kaj morto
----------------------

Milos estis edziĝinta al Cynthia Bouron de 1964 ĝis 1966; ili havis infanon.

En 1965, Barbara Ann Thomason (aktora nomo Carolyn Mitchell) komencis amaferon kun Milos, malgraŭ la fakto, ke ŝi estis edziniĝinta tiutempe al Mickey Rooney. Ambaŭ estis trovitaj mortintaj en la domo de Rooney en Los-Anĝeleso en 1966. La oficiala enketo trovis, ke Milos mortpafis Thomason per la kromita revolvero kun kalibro .38 de Rooney kaj tiam faris sinmortigon. La oficiala enketo estigis onidirojn, ke ili fakte estis ambaŭ murditaj pro venĝo ke ili havis amaferon.

Referencoj
----------

1. 1 2  Savković, Dušan. Zagrljaj Pariza, 1986, p. 43.
2. ↑  "Incubus (1965)", *Rotten Tomatoes*. Kontrolita 2018-05-22.
3. ↑  Wansell, Geoffrey, "The final blow, the final bow", *The Age*, 18 januaro 1984, paĝoj 9.
4. ↑  "Mickey Rooney's Wife Murder-Suicide Victim", *The Charleston Daily Mail*, februaro 1, 1966, paĝoj 1. Kontrolita oktobro 31, 2017.
5. ↑  Lopusina, Marko. Ubij bliznjeg svog, 1997, p. 16.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Milos Milos ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
* Cara Jepson, "Curse of the 'Incubus'", Salon.com, 3 majo 2000.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Milos Milos en la angla Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 673131
* LCCN: no2018030961
* VIAF: 51930168
* ISNI: 0000 0000 0104 6538
* BNF: 14552534s
 |
**Mulegé** estas unu el la 5 komunumoj de la meksika subŝtato Suda Malsupra Kalifornio, kiu situas sur Kalifornia Duoninsulo en la plej nord-okcidenta parto de Meksiko. 

La ĉefurbo de la komunumo estas **Santa Rosalía**. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 03005.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 52743 loĝantojn. El tiuj estis 27620 viroj kaj 25123 virinoj. La komunumo havas surfacon de 33092,21 km².

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 45989 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 872 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,90 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Vidu ankaŭ
----------

* Meksikaj loknomoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mulegé[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

 
***Cent Tridek Tri Tagoj***. Historia skizo de la hungarlanda proleta revolucio en 1919, kompilita el artikoloj de ĝiaj gvidantoj kaj aktivuloj. EKRELO, 1931, 142 p. kun ilustraĵoj.

Tiu libro estas rezulto de komuna laboro de hungaraj kaj sovetaj komunistaj esperantistoj. La materio de la libro ne estas simpla studkolektaĵo, sed elektaĵo de dokumentoj, entenantaj la personajn travivaĵojn de iamaj batalantoj de la proleta diktaturo, kaj tiuj ĉi studoj respegulas la revolucian spiriton de la aŭtoroj. La leganto ricevas plenan bildon pri la epoko antaŭ la revolucio, kaj pri la ekonomiaj, politikaj, militaj problemoj de la Hungara Sovetrespubliko, pri la blanka teroro, kaj pri la postrevolucia laborista movado en Hungario. Ĉiu skribita dokumento respegulas ne nur la personecon de sia aŭtoro, sed ankaŭ la epokon, en kiu ĝi naskiĝis.

Vidu ankaŭ
----------

* Kalistefa revolucio

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Historio |

* *Enciklopedio de Esperanto*/C en sia originala formo en la Interreto
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
* Katalogo de Universitato de Amsterdamo
*Tiu ĉi artikolo temas pri vilaĝo. Pri burgo temas paĝo Houska (burgo).*
*Ne konfuzu ĉi tiun artikolon kun Housko.*

Koordinatoj: 50° 29′ 26″ N 14° 37′ 52″ O﻿ / ﻿50.49056 °N, 14.63111 °O﻿ / 50.49056; 14.63111 (mapo)

**Houska** (germane *Hauska*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Blatce. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudoriente de Blatce. Estas ĉi tie registritaj 47 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 50 loĝantoj. En la plej alta loko situas sur grejsa promontoro burgo Houska.

**Houska** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,25 km². Ĝi estas konsisto de teritorio PPR Kokořínsko.

Historio
--------

Historio de la municipo ĝis la 20-a jarcento estas plene kunigita kun la burgo, kiu estis konstruita antaŭ la jaro 1300. Pluaj 150 jaroj estis ĉi tieaj proprumantoj Berkové z Dubé, de kiuj la burgon kun la ĉirkaŭaĵo aĉetis en la jaro 1432 Jan Smiřický. Post lia ekzekuto en la jaro 1453 la posedaĵo restis al lia familio ĝis la jaro 1502, kiam aĉetis ĝin Václav Hrzáň z Harasova. Harasidoj alikonstruis la burgon en kastelon, de ili ankaŭ kun la ĉirkaŭaĵo en la jaro 1615 aĉetis ĝin Václav Berka z Dubé. Post batalo sur Blanka monto en la jaro 1620 li devis fuĝi kaj la nova senjoro fariĝis Albrecht von Wallenstein. Post lia murdo la posedantoj ŝanĝiĝis, en la jaro 1699 la municipon kaj la kastelon aĉetis Kounicové.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 410 |
| 1880 | 383 |
| 1890 | 278 |
| 1900 | 237 |
| 1910 | 226 |
| 1921 | 230 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 192 |
| 1950 | 49 |
| 1961 | 66 |
| 1970 | 18 |
| 1980 | 17 |
| 1991 | 11 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 14 |
| 2011 | 31 |
| 2021 | 50 |

Pluaj fotoj
-----------

* Memorige protektita domo n-ro 14Memorige protektita domo n-ro 14
* Gastejo Pod HouskouGastejo Pod Houskou
* Tunelo de roka muelejo Palác ĉe TubožTunelo de roka muelejo Palác ĉe Tubož
* Kruco en roka niĉoKruco en roka niĉo
* Dolní HouskaDolní Houska

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Blatce (6) |
| --- |
| Beškov ~ Blatce ~ Blatečky ~ Houska ~ Konrádov ~ Tubož |

 |
**Apostola vikariato** estas administra unuo en la romkatolika eklezio, ofte establita anstataŭ normala episkopujo tie kie la katolika eklezio estas malmultnombra kaj/aŭ malstabila, kaj gvidata de **apostola vikario**, kiu kutime estas iu titulara episkopo.

La **apostola vikariato** estas difinita ĉe la Kodo de kanona juro en la kanono 371 §1: "La apostola vikariato, apostola prefekturo, estas determinita porcio de la popolo de Dio kiu, pro apartaj eventoj, ne estis jam konstituata kiel diocezo kaj konfidita al la paŝtitaj zorgoj de apostola vikario aŭ apostola prefekto, kiuj ilin gvidas ŝarĝitaj de la papo".

Praktike temas pri formo de porcia eklezio, egaligita al diocezo. Ĝi difiniĝas danke al sia teritorio kaj danke al la gvido de la apostola vikario, kiu estas episkopo kaj plenumas ĉiujn taskojn de la ordinara dioceza episkopo. La motivo pro kiu determinita zono ne fariĝas diocezo, sed apostola vikariato, kuŝas en la fakto ke ĝi troviĝas en zono en kiu kristanismo ankoraŭ ne sufiĉe radikiĝis kaj ne eblus konstitui veran diocezon pro manko de klerikaro taŭga.

La apostola vikario, malsame ol la dioceza episkopo, povas plenumi la Viziton al la apostolaj lokoj pere de prokuratoro.

La apostolaj vikariatoj estas nune (julio 2015) 88.

Apostola Vikariato de la Nordo
------------------------------

Post la protestanta Reformacio ekzistis de 1667 ĝis 1929 la **Apostola Vikariato de la Nordo** en norda Germanio (kaj parte Skandinavio), kie la katolikaj episkopujoj estis ĉesintaj funkcii.

Notoj
-----

1. ↑  Kodo de kanona juro, 400 §3.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Apostola vikariato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Listo de la nunaj apostolaj vikariatoj, rl www.gcatholic.org

Vidu ankaŭ
----------

* Diocezo
* Episkopo
* Misio sui iuris
* Sui iuris
* Kodo de la kanonoj de la orientaj Eklezioj
**Apopa** estas urbego kaj komunumo en meza parto de Salvadoro en Departemento San-Salvadoro. Ĝi apartenas al urbaro de San-Salvadoro. La loknomo Apopa signifas: "lokon kun nebulo".

Geografio
---------

Apopa situas sur malebenaĵo laŭ rivero. Mejicanos troviĝas 8, Soyapango 9, San-Salvadoro 11 km.

Historio
--------

Apopa estis fondita en 1543 fare de hispanaj kolonianoj. En 1824 la komunumo jam apartenis al la sendependa ŝtato. Apopa urbiĝis en 1921. Nuntempe en la urbego oni produktas teksaĵojn, metalajn instalaĵojn, krome menciindas du komercaj centroj.

Trafiko
-------

Apopa estas ĉefa traira vojo inter la ĉefurbo San-Salvadoro kaj la norda landparto.

Katedralo en Apopa

Vidindaĵoj
----------

* katedralo

Klimato
-------

En Apopa tropika klimato regas. Jare pluvas (neniam neĝas) ĉ. 2000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-oktobro daŭras la pluva sezono. La averaĝa temperaturo varias inter 21-25 °C.

Fontoj
------

* angla Vikipedio helpe de WikiTrans
* mapo, distancoj Arkivigite je 2014-03-22 per la retarkivo Wayback Machine
**Apostola posteuleco** aŭ **apostola sukcedo** estas la doktrino per kiu katolikismo, ortodoksismo kaj anglikanismo legitimas siajn episkopojn kaj do iliajn sakramentojn kaj instruon. Laŭ la doktrino, nur la episkopoj, kiuj sukcedas al la apostoloj de Jesuo Kristo, institucie kaj senrompe, estas fidindaj instruantoj de la kristana vero. La doktrino ricevis klaran esprimon en la skriboj de Sankta Ireneo en la 2-a jarcento.

Post du mil jaroj la doktrinon ankoraŭ tenas katolikismo, ortodoksismo kaj anglikanismo -- aŭ 67% de la kristana mondo -- sed ne de protestantismo, kiu anstataŭ instruas la doktrinon de *sola scriptura*.

Apartaj atestoj
---------------

Kiel fakto-pruvo oni apogiĝas sur la proklamata konscio de diversaj eklezioj kiuj de ĉiam konfesas sian episkopan ligilon kun unu el de la dekdu apostoloj senditaj de Jesuo. Tipa kazo estas, ekzemple, tiu de Romo kies Eklezio radikiĝas en la misio de Sankta Petro ĝuste en Romo, kaj diversaj apostoloj en Antioĥio.

Jen alia aparta informo pri tiu apostola posteuleco. En la jaro 96 papo Klemento la 1-a sendis *Leteron* al la kristanoj de Korinto. Tiu *Letero* montras ke la apostola posreuleco estis tre konata ekde la epoko de la praa Eklezio. En ĝi, fakte, oni legas: **"Predikante tra kamparoj kaj urboj, ili (la Apostoloj, n.d.t) instruis en la Sankta Spirito siajn primicojn (la unuajn konvertiĝintojn, n.d.t.) kaj ilin konstituis episkopojn kaj diakonojn de la estontaj kredantoj"**. Estis do la apostoloj kiuj ordinis la unuajn episkopojn kaj tiuj, pro ordono de la unuaj estus farintaj la samon, kiel aldonas Klemento: "**Ankaŭ niaj Apostoloj sciis, pere de la Nia Sinjoro Jesuo Kristo, ke estus kontrastoj rilate la episkopan dignecon. Pro tio, antaŭkoninte la estonton, ili starigis tiujn indikitajn (nome episkopoj kaj diakonoj); kaj ordonis ke kiam tiuj ĉi mortos, aliaj virtaj homoj posteulos en la ofica regado"**.   

Estas, tiu, tre antikva atesto, ekstere de la Biblio, prezentita de la historio, pri la *apostola posteuleco'* kaj pri la hierarkia strukturo de la Eklezio.

Notoj
-----

1. ↑  Tiun leteron eblas legi ankaŭ en esperanto. Vidu:  esperantigita deArmando Zecchin.

Vidu ankaŭ
----------

* Apostolo
* Klemento la 1-a
**Apostoleco** estas unu el la kvar karakteroj kiuj difinas la kristanan eklezion: la aliaj tri estas unueco, sankteco kaj katolikeco. Tiun karakteron ĉiam konfesis la Eklezio tuta kiel oni povas konstati en la Ekleziaj Patroj kaj ekleziaj dokumentoj kaj historio, sed eksplicite ĝi estis enkredigita en la kredkonfeso de la Nicea Koncilio (325 p.K) kaj en tiu de la Unua Konstantinopola Koncilio (381 p.K). Tiu noto konstituanta la eklezion mem estas plurfoje atestata en la kanonaj Sanktaj Kristanaj Skriboj: en *Ef 2,20* en kiu estas asertate, ke la eklezio estas *"konstruita sur fundamento de la apostoloj kaj profetoj".*

Krome la Nova Testamento ripetas, ke Kristo establis sian eklezion sur la roko de Petro kaj sur la fundamento de la apostoloj (Mt 16,18-19; Ef 2,20; Apok 21,14). Oni vidu ankaŭ 1Kor 3,11 kaj 1Tim 3,15).

Signifo de la apostoleco
------------------------

Apostoleco signifas ke povas ekzisti nur unu kristana eklezio, tiu apostola. Krome, signifas ke la eklezio ne estas bazita sur la apostoleco *kaj* samtempe sur la libera arbritreco de la homo, aŭ apostoleco *kaj* samtempe sur modernaj sciencoj aŭ prudentaj adaptiĝoj. Signifas, do, ke ĉiu ajn revizio ne rajtas kaj ne povas modifi tion kio origine estas apostola. 

Ĉiuj kristanaj eklezioj konkuradas por montri, ke mem estas la vera *apostola* eklezio. Laŭ la Katolika Eklezio, profundaj spuroj de apostoleco konserviĝas ankaŭ en ĉiuj kristanaj eklezioj ne ortodoksa-katolikaj, kiuj povas esti la bazo por taŭge ekumeni.

Vidu ankaŭ
----------

* Apostola posteuleco
* Sankteco
* Uunueco
* Katolikeco
* La Kredo Nicea
**Juan Félix ALCHERA** (naskiĝis en 1915, mortis la 2-an de julio 1997) lernis Esperanton dum la infanaĝo, pro konsilo de lia onklo en la Argentina ĉefurbo, Bonaero. Kiam juna, li laboris je la komerca floto kaj vojaĝis tra la mondo. Li haltis navigadi ekde la jaro 1942, pli malpli, kiam lia ŝipo estis dronigita per germana submarŝipo. Li estis alportita ĝis la Ferooj kie li ricevis varmajn vestojn. Poste, alia milita brita ŝipo alportis lin ĝis la milita haveno Scapa Flow. Finfine, li atingis Glasgovon, kie li renkontis multajn skotlandanajn esperantistojn, kiuj zorgis pri li dum kelkaj monatoj. 

Kiam Johano revenis al Argentino, li preparis kaj vendis ĉapelojn kaj vestojn por kamparanoj je la butiko "El Chambergo". Samtempe, li estis aktiva delegito en la urbo 25 de Mayo kaj fakdelegito pri radioamatorismo, la Internacia Ligo por Esperantistaj Radioamatoroj (ILERA). Li partoprenis ĉiusemajne en la Sudamerika kaj Europa rondoj, kiam ankoraŭ ne estis la Tutmonda Reto, kaj helpis kun la ILERA-bulteno. Kun li ankaŭ la edzino Susi, mortinta antaŭ li, kaj liaj filoj Victor kaj Jorge Rafael en la familio parolis Esperanton.
**Juan Correa de Vivar** (Mascaraque, ĉ. 1510 - 16-a de aprilo de 1566) estis hispana renesanca pentristo.

*Sankta Stefano aŭ la Surmeto de la kazublo al Sankta Ildefonso*, 1559.
Oni konas malmulte pri liaj gepatroj, sed oni scias ke ili ne estis malriĉaj, ĉar li heredis. Li havis domon en Mascaraque, kien li foje venis, kvankam li loĝis en Toledo. Li estis tre rilata al la religiaj etosoj. Oni detektas en lia verkaro ian influon italan. Li studis ĉe Juan de Borgoña, kun kiu li aldonis nordeŭropan influon. Ĉiukaze oni detektas en siaj pentraĵoj influon de Rafaelo.

Lia verkaro estas disigita tra tuta Kastilio, Ekstremaduro kaj aliaj lokoj de Hispanio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Juan Correa de Vivar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Biografio en la reta enciklopedio de la Muzeo Prado.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 536719
* GND: 130590738
* LCCN: n84224244
* VIAF: 289579298 43254650, 289579298
* ISNI: 0000 0000 8232 4826
* BNF: 12405599m
* ULAN: 500020868
* MBA: 86c38071-0a24-493b-aa9c-fe12d178aa0e
* RKD: 18476
 |