recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La urbopartoj de Gelsenkirchen kun Schalke kaj Schalke-Nord en la centro
La koro de Schalke – la iama stadio de la futbala klubo Schalke 04
**Schalke** (prononcu *ŝalke*) estas urboparto de la germana urbo Gelsenkirchen en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Ĝi havas areon de 7,35 kvadratkilometroj kaj 25.022 loĝantojn (stato 2004).

Administracie Schalke estas dividitaj en du urbopartoj, **Schalke** kaj **Schalke-Nord**.

Pro la loka futbal-klubo FC Schalke 04 Schalke en Germanio estas same konata kiel la urbo Gelsenkirchen, al kiu ĝi apartenas.

Historio
--------

La nomo Schalke en la pasinteco havis diversajn formojn: *Scedelike, Sceleke, Scadelik, Schadelick, Schalicke, Schalecke, Schalcke*. Ĝi probable estis nomo de malgranda setlejo kaj signifas „regiono apud la kranio" aŭ „setlejo ĉe krani-forma regiono".

La unua skriba dokumento datiĝas de 1246.

En la 19-a jarcento la vilaĝo rapide fariĝis industria urbo pro malkovro de riĉaj karbo-trezoroj en 1848 kaj koro de la Ruhr-regiono. De 1903 la urbo estas urboparto de Gelsenkirchen.

En 1904 la futbal-klubo FC Schalke 04, konata en tuta Germanio, estis fondita je la iama nomo *Westfalia Schalke*.

Esperanto en Schalke
--------------------

Wilhelm Heinrich Trompeter (mortis 63-jara la 7-an de novembro 1901 en Essen) estis termezuristo en Schalke. Estis li kiu finance savis la unuan Esperanto-periodaĵon "La Esperantisto" dum 1892-1894 kaj pro tio eble la tutan Esperanto-Movadon.

Fontoj
------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2007-09-27. Alirita 2008-11-15.
2. ↑

* Kategorio Gelsenkirchen-Schalke en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Vasalo** (kelte *vassus*, latine *vassallus* = servisto) estis nobelo, kiu ricevis de superulo aŭ regnestro feŭdon kaj ŝuldis al tiu personan servadon. 

La koncepto de feŭdo tial tradukeblas al Esperanto per la nocio "limigita posedo" (la antaŭe aplikata koncepto de "vera posedo" laŭ mezepoka latina lingvo nomiĝis "Allodium".

Vasaleco evoluis ĉe ĝermanaj popoloj en la antikvaj tempoj, precipe ĉe frankoj. Liberaj homoj petis protekton de sia regnestro kaj en liajn manojn metis promeson, ke ili restos al li fidelaj, pretaj helpi en milito kaj servi ĉe lia kortego. Kiam ili tromultiĝis kaj ĉe la kortego ne plu estis por ili loko, ili devis servi ĉe palatinoj aŭ resti en propraj bienoj, tamen servopretaj plenumi la ordonojn de la reĝo (militi, kurieri k.s.).

Kiam estis konkeritaj novaj teritorioj, la reĝo disdonis al siaj plej meritaj fideluloj tie bienojn kiel feŭdon, kio estis granda allogo por ligi sin propravole al vasaleco. Riĉaj grandnobeloj poste simile disdonis bienojn al siaj fideluloj, kiuj tiamaniere fariĝis iliaj vasaloj, dum ili mem fariĝis por siaj protektatoj senjoroj. Kaj la vasalo de vasalo povis havi proprajn vasalojn.

Do la sama persono povis esti vasalo rilate al siaj superuloj kaj senjoro rilate al siaj subuloj.

Formale la senjoro restis la posedanto de feŭdo, kiun li povis repreni, se la vasalo ne plenumis siajn devojn aŭ kiam li mortis. Same la vasalo povis redoni sian feŭdon, se la senjoro ne protektis lin, kaj tiameniere nuligi sian promeson.

En la 8-a jarcento oni komencis transdoni la feŭdon ankaŭ al tiu el la filoj, kiuj kapablis kaj pretis militi por la senjoro (tial ne povis heredi filino). Nur en 1037 la principo estis dekretita kiel reĝa leĝo.

Kiel vasaloj ne povis esti judoj, perdintoj de honoro, ekskomunikitoj, invalidoj, frenezuloj kaj virinoj. Vasalaĵo poste povis esti ne nur grundo, sed ankaŭ aliaj objektoj daŭre uzeblaj kiel domoj kaj diversaj rajtigoj (ĉasi, juĝi, ricevi dekonaĵojn, uzi lombarditajn bienojn aŭ nur liberiĝontaj en futuro).

Fine de la mezepoko pro la salajrataj solduloj reduktiĝis la signifo de la vasaleco, feŭdon povis heredi eĉ filinoj, sed eblis ankaŭ aĉeti ĝin. Ĝi jam restis posedaĵo de la tenanto sen vasalaj devoj.

Dum la 19-a jarcento vasaleco kaj entute la koncepto de feŭdo estis jure nuligitaj.

Piednotoj
---------

1. ↑  Plena Ilustrita Vortaro
**Valenlago** (germane *Walensee*) estas lago ĉe limo inter Kantono Sankt-Galo kaj Glaruso en Svislando.

La lago estas mezgranda lago en Svislando kun areo de 24.19 km², el kiuj 2/3 apartenas al Sankt-Galo kaj la cetero al la Glaruso. Ĝi havas maksimuman profundon de 151 m kaj volumenon de 2500 milionoj m³. La tri ĉefaj riveroj kondukante al ĉi tiu lago estas la riveroj Seez, Murgbach, kaj Linth. La elfluo de la Valenlago estas la Linth-Kanalo konstruita por eviti la inundojn de ĝiaj iama natura elfluo Maag kaj kiu konektas la Valenlago kun la Lago de Zuriko.

Urboj kaj vilaĝoj ĉeborde de la lago estas: Valenurbo, Weesen, Quinten, Quarten, Betlis (Amden) kaj Murg. La montĉeno de Churfirsten falas krute je la nordorienta flanko de la pintnivelo de 2300 m super la marnivelo preskaŭ 2 km al la laga nivelo de 419 m super marnivelo.

Monda naturheredaĵo
-------------------

Valenlago apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.


Monda heredaĵo de UNESKO

Vidu ankaŭ
----------

* Valenurbo
* Listo de lagoj en Svislando

maldekstra

* Kategorio Valenlago en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Valenurbo** kun germana nomo **Walenstadt** estas urbeto en la elektodistrikto Sarganslando, Kantono Sankt-Galo, Svislando. La urbeto havis 4892 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Valenurbo troviĝas en la suda parto de la Kantono Sankt-Galo je la orienta bordo de la Valenlago, de kiu ĝi ricevis la nomon. Ĝi situas je la piedo de la kruta deklivo de la Churfirsten. La koordinatioj de Valenurbo estas 47° 6' N kaj 9° 19' E. Ĝi situas je 425 m super la marnivelo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Valenurbo limas en nordo al Wildhaus-Malnov-Sankt-Johano.

Historio
--------

La unua nomo de Valenurbo estis *Ripa Vualastad* (Ripa signifas en la romanca lingvo *bordo*). Ĝia unua skriba mencio datiĝas de la jaro 831 post kristo en bienlisto de la franka reĝo Ludoviko la Pia. Iam tra Valenurbo pasis romia strato. De la romia epoko ĝis mezepoko en Valenurbo finis la akvostrato de la Rejno tra Limato, Zuriko, Lago de Zuriko kaj Valenlago kaj komenciĝis la strato tra la montpasejo San Bernardino al Italio. Kiu kontrolis Valenurbon fakte kontrolis unu el la ĉefaj trafikvojoj inter nordo kaj sudo de Eŭropo. Tial la Grafoj de Kiburgo alproprigis al si valenurbo en la 12-a jarcento. Inter 1240 kaj 1260 ili konstruis urbajn murojn ĉirkaŭ Valenurbo. En la jaro 1271 Rudolfo la 1-a de Habsburgo heredis la urbon de la Kiburganoj.

La Pacmemorejo de Karl Bickel
-----------------------------

Nepre vidinda en Valenurbo estas la Pacmemorejo konstruita de la fama artisto Karl Bickel. Ĝi estis konstruita en la jaroj 1924 ĝis 1949. Bickel dum multaj jaroj kunlaboris kun la poŝtmarkeldonejo de la Svisa Poŝto kaj tial por esprimi sian dankon donacis la Pacmemorejon al la Svisa Poŝtadminstracio. La memorejo troviĝas je alteco de 1300 m super la marnivelo en la urboparto Walenstadtberg.

Trafiko kaj ekonomio
--------------------

Valenurbo estas bone konektita al la aŭtoŝoseo A3 de Zuriko al Koiro kaj disponas ankaŭ pri bone funkcianta busreto kaj estas ŝiplinio, kiu konektas la urbon kun la aliaj komunumoj ĉirkaŭ la Valenlago.

Valenurbo vivas unuflanke de turismo, alifalnke en Valenurbo troviĝas grava infanteria armilplaco de la Svisa Armeo, kiu estas unu el la ĉefaj dungantoj en Valenurbo.

Monda naturheredaĵo
-------------------

Valenurbo apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.


Monda heredaĵo de UNESKO

Galerio
-------

* Valenurbo je 1780Valenurbo je 1780
* Valenurbo je 1800Valenurbo je 1800
* Valenurbo je 1840Valenurbo je 1840

Vidu ankă
---------

* Walenstadt (stacidomo)

* Kategorio Valenurbo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Valenurbo
* Retejo de la Municipo Valenurbo Arkivigite je 2013-06-19 per la retarkivo Wayback Machine

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Sarganslando |
| --- |
| maldekstraBad Ragaz • Flums • Mels • Pfäfers • Quarten • Sargans • Vilters-Wangs • Valenurbo |  |

 |
**Valerio Trujano** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Valerio Trujano*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 558.

Geografio
---------

**Valerio Trujano** apartenas al la distrikto Cuicatlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono *Cañada*), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1502 loĝantojn. El tiuj estis 677 viroj kaj 825 virinoj. La komunumo havas surfacon de 53,58 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 620 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 225 indiĝenoj. El tiuj 168 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 168 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Valerio Trujano Arkivigite je 2007-04-01 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Valjunquera** [balĥunKEra] (*Valljunquera* en kataluna) estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la nordokcidento de la nordorienta komarko *Matarraña*, kies administracia ĉefurbo estas Valderrobres. La loknomo *Valjunquera* estas etimologie komprenebla kiel *Valo de junkejo* aŭ *Junkovalo*.

Geografio
---------

Ĝi estas je 162 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 552 msm de altitudo.​ La municipa teritorio estas en la nordokcidento de la komarko; ĝi komunikas laŭ la regiona ŝoseo A-231 kun La Fresneda sudoriente kaj Valdealgorfa kaj Alcañiz nordokcidente; krome estas Valdeltormo nordoriente. La loko estas ĉe la Iberia Sistemo kie estas nombraj ravinoj kaj torentoj de la baseno de la rivero Matarraña. La altitudo gamas inter 693 m sude kaj 480 m borde de la Val de los Abochales, nodoriente. 

La loko apartenas al la nomita Aragona Strio, kaj en la municipo la loka parolmaniero estas inter la variaĵoj klasitaj kiel dialektoj de la kataluna. Krome, la tuta loĝantaro regas kaj povas uzi la kastilian.

Historio
--------

Ŝajne la loko estis ene de muregoj (el kiuj restis malmultaj restaĵoj) en epoko de Al Andalus. La konkero fare de kristanoj okazis en la 12-a jarcento. La reĝo donis la lokon al la Ordeno de Kalatravo. Prospero okazis inter la 16-a kaj 17-a jarcentoj kiam oni konstruis plej multe. Dum la Milito de Hispana Sendependigo, kaj la politika malstabileco kaj la forta militimpostado domaĝis la loĝantaron. La Karlismaj militoj denove rezultis en mortigado kaj detruo. 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Valjunquera kie oni malaltiĝis el 1 400 loĝantoj de 1924 al nur 342 en 2021 laŭlonge de la jarcento.

Ekonomio
--------

Abandonita loĝloko Mas del Labrador aŭ Lo Mas del Llaurador (Valljunquera).
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (olivarboj kaj migdalarboj) kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, la urbodomo, ermitejoj, fontoj, la kapeloj, basenoj, kaj naturaj lokoj kiel ĉe la abandonita loĝloko Mas del Labrador kun la preĝejo de San Juan Degollado aŭ Sant Joan Degollat.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 802012
* VIAF: 65144648460357207521
 |
**Valle de Juárez** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Valle de Juárez. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 112.

Geografio
---------

**Valle de Juárez** apartenas al la regiono Sureste kiu situas en la sudoriento de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5218 loĝantojn. El tiuj estis 2454 viroj kaj 2764 virinoj. La komunumo havas surfacon de 91,38 km². La meza alteco estas 1960 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 16,4 C. En la komunumo estas 758,9 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1626 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1363 scipovis legi kaj skribi kaj 262 viroj estis analfabetoj. Do 16.11 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 2001 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1731 sciis legi kaj skribi kaj 269 virinoj estis analfabetoj. Do 13,44 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Valle de Juárez vivis 5080 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 5 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,098 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Valle de Juárez en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Valle de Valdelucio** [BAlje de baldeLUzjo] estas subkomarko kaj municipo en la nordokcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la nordokcidento de la komarko *Páramos*. La loknomo *Valle de Valdelucio* estas komprenebla etimologie kiel Valo de Valo (duoblaĵoj estas oftaj en toponimio) de Lucio, alude al iama loĝanto.

Geografio
---------

Solanas de Valdelucio.
Preĝejo de Sankta Eŭlalia, en Pedrosa de Valdelucio.
Sanktejo, en Pedrosa de Valdelucio.
Llanillo.
Ĝia municipa teritorio, kiu enhavas dek kvar loĝlokojn, okupas totalan areon de 96,697 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 339 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 200 loĝantojn el 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 60 km de Burgoso, provinca ĉefurbo; la municipa teritorio, krom la ĉefurbon, enhavas jenajn dek submunicipojn: nome Corralejo, Escuderos, Fuencaliente de Lucio, Llanillo, kun loĝloko Mundilla, Pedrosa de Valdelucio (supra foto en la tabelo), Quintanas de Valdelucio, kiel municipa ĉefurbo, Renedo de La Escalera, La Riba de Valdelucio, kun loĝloko Barrio-Lucio, Solanas de Valdelucio (supra foto en la tabelo) kaj Villaescobedo. 

Estas ankaŭ du loĝlokoj, nome Paúl, je 3 km de Quintanas, kaj Llanillo, je 5 km de Quintanas.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. 

Humada formis parton de la komunumo *Cuadrilla de Valdelucio* en la *Partido de Villadiego*, unu el dek kvar kiuj formis la komunumaron *Intendencia de Burgos*, dum la periodo inter 1785 kaj 1833; dum en la Censo de Floridablanca de 1787, ĝi estis senjorlanda jurisdikcio kies reganto estis la Duko de Frías, kiel vicurbestro. 

Estis naŭ dekomencaj loĝlokoj nome: Corralejo, Fuencaliente, Llanillo, Mundilla, Paúl, Pedrosa, Renedo, Quintanas, Solanas kaj Villaescobedo. En la moderna municipo estis integritaj ankaŭ aliaj tri loĝlokoj nome: Barrilucio, Escuderos kaj La Riba kiuj apartenis al la Jurisdikcio de Villadiego.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj, arbaroj de fagoj, birdumado pri rabobirdoj ktp. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj, blazondomo ktp. 

Ekde 2017, la municipo estas ene de la Geoparko Las Loras, nome la unua geoparko de Unesko en la regiono.

Bildoj
------

* Moderna preĝejo de Llanillo.Moderna preĝejo de Llanillo.
* Placo de Llanillo.Placo de Llanillo.
* Trinkofonto en Llanillo.Trinkofonto en Llanillo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774414
* VIAF: 316734102
 |
**Valle del Retortillo** [Balje delretorTIljo] estas municipo en la centra sudokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Tierra de Campos*. La loknomo *Valle del Retortillo* estas komprenebla etimologie kiel Valo de R. La municipo estas formata de la jenaj loĝlokoj: Abastas, Abastillas, Añoza, Villalumbroso (municipa ĉefurbo) kaj Villatoquite.

Geografio
---------

Abastas.
Añoza.
Preĝejo de Villalumbroso.
Preĝejo de Villatoquite.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 62,75 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 174 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 38 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. 

La municipo Valle del Retortillo estis kreita en 1973 per la kunigo de la iamaj municipoj Abastas, Añoza, Villalumbroso kaj Villatoquite.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj, kolombejoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 772051
 |
**Vallejera de Riofrío** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar. *Vallejera de Riofrío* estas kuntiriĝo de *Pequeños Valles del Río frío*, tio estas *Valetaro de Malvarma Rivero*.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Vallejera de Riofrío kaj El Puerto, okupas totalan areon de 7,26 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 68 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.

Vallejera de Riofrío estas la dua plej alta municipo de la provinco Salamanko post La Hoya, kun 1240 msm. La municipa teritorio limas norde kun Fresnedoso kaj Sorihuela, okcidente, kun Sanchotello, sude, kun Béjar kaj oriente, kun Navacarros kaj La Hoya. 

Montopasejo de Vallejera.
En ĝia municipa teritorio estas la montopasejo de Vallejera, je 2,2 km de la domaro kaj sur 1200 msm. Vintre la neĝofalo estas abundaj ĉar la domaro estas sur 1150 m de altitudo. Je 10 kilometroj estas la skiejo Sierra de Béjar-La Covatilla. Nuntempe turismo estas plej grava enspezofonto.

La arbaroj estas de kverkoj, pinoj, kaŝtanarboj kaj fraksenoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752355
 |
***La vida era eso*** (La vivo estis tio) estas hispana drama filmo de 2021 reĝisorita de David Martín de los Santos kaj ĉefrolulita de Petra Martínez kaj Anna Castillo. Ĝi ricevis plurajn premiojn kaj estis ege sukcesa.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Du hispanaj virinoj de diferencaj generacioj koincidas en ĉambro de hospitalo en Belgio. María (Petra Martínez) vivas tie ekde antaŭ jardekoj elmigrinta june, dum Verónica (Anna Castillo) estas ĵus alveninta enmigrantino serĉe de oportunoj kiujn ŝi tute ne trovis en Hispanio. Inter ili disvolviĝas speciala amikeco kiu kondukos la maljunan María veturi al suda Hispanio (almeria marbordo) kun aparta kurioza misio. Tio startis kiel malfacila vojaĝo al la radikoj de Verónica, sed iĝos en unika oportuno por ke María faru al si demandojn kaj malfermu vojojn por sia vivo. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Petra Martínez kiel María
* Anna Castillo kiel Verónica
* Florin Piersic Jr. kiel Luca
* Ramón Barea kiel José
* Daniel Morilla kiel Juan
* María Isabel Díaz Lago kiel Iloveny
* Pilar Gómez kiel Conchi
* Annick Weerts kiel Elisa
* Christophe Miraval kiel Pedro
* Maarten Dannenberg kiel Julio
* Alina Nastase kiel Cristina

Eksteraj ligiloj
----------------

* en imdb
* oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 845877
 |
**Valles de Palenzuela** [BAljes depalenZŬEla] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la sudo de la komarko *Odra-Pisuerga*. La loknomo *Valles de Palenzuela* estas etimologie komprenebla kiel *Valoj de Palencieto*.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,871 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 81 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 30 el 1991. 

Demografia evoluo| 1991 |  | 1996 |  | 2001 |  | 2004 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 110 |  | 114 |  | 106 |  | 103 |

Ĝi distas 47 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

Preĝejo de Sankta Stefano.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. 

Valles de Palenzuela formis parton de la *partido de Palenzuela* en la komunumo *Intendencia de Burgos*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Stefano.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775044
 |
***Vojevodo*** (en rusa: «Воево́да »), estas opero en tri aktoj, kvar scenoj, de Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij por libreto de Aleksandr N. Ostrovskij bazita sur lia teatraĵo *La Vojevodo (Revo sur Volgo)* (ruse *Воевода (Сон на Волге)*).

Tiu opero estis komponita inter Marto 1867 kaj Julio 1868, kaj ĝi premieris la 11an de Februaro [MS 30a de Januaro 30] 1869 en la Bolŝoj-Teatro en Moskvo. 

En la 1870-aj jaroj Ĉajkovskij detruis la manuskripton de la opero, kvankam li reuzis multon de la unua akto en sia opero *Opriĉnik* (1870–1872). La temo de *Vojevodo* tiel restis disponebla por ke lia iama lernanto Anton Arenskij komponu la operon *Revo sur Volgo* en 1888. Jardekojn poste, dum la soveta periodo, *Vojevodo* estis postmorte rekonstruita el survivantaj orkestraj kaj voĉaj partoj kaj skizoj de la komponisto.

La ĉefaj roluloj estas Neĉaj Ŝaligin, la vojevodo; Vlas Djuĵok, riĉa komercisto; Maria Vlasjevna, lia edzino; Praskovja Vlasjevna, lia plej aĝa filino; Nastasja; Stepan Bastrjukov, filo de riĉa nobelo; Roman Dubrovin; Olena, lia edzino; Rezviy, servisto de Bastrjukov; Jester; Nedviga, flegistino; nova vojevodo. 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846495
 |
La Centra Valo de Kalifornio
**Valo San Joaquin** (prononce [sanhoakIn] estas areo de Centra Valo de Kalifornio, Usono, kiu kuŝas sude de la Sacramento-San Joaquin Delto en Stockton. Kvankam plej parto de la valo estas rura, ĝi enhavas urbojn kaj ĉeurbojn kiaj Fresno, Bakersfield, Visalia, Stockton, Tulare, Porterville, Turlock, Hanford, Modesto, Madera kaj Merced.

Klimato
-------

La klimato konsistas el sekaj someroj kaj freŝaj pluvaj vintroj karakteraj pro densaj nebuloj. La pluvsezono etendas el novembro al aprilo, sed pli norde la pluvsezono duaxras iom plu.

Ekonomio
--------

Ĝi estas la plej fruktodona areo en la agrikulturo de Kalifornio kaj de Usono, kie oni produktas vinberojn, vinon, kotonon, nuksojn, citronojn kaj multajn pliajn produktojn. Oni produktas ankaŭ nafton, estas diversaj industrioj kaj militbazoj, kiu alportas riĉon al la regiono.

Socio
-----

Tamen la bazo de la tia riĉeco ofte beziĝas sur la laboro de elmigrintoj ĉefe el Meksikio, kiuj estas malbone pagataj aŭ eĉ restas senrajtaj dumlonge. Dum la 1960-aj jaroj kaj la 1970-aj jaroj, okazis strikoj de kamparana sindikato *United Farm Workers*, subestre de fama elmigrinto César Chávez; post tio plibonigo de laborkondiĉoj okazis, sed lastatempe la dungantoj preferas senrajtajn laboristojn, al kiuj oni pagas malpli.

Vidu ankaŭ
----------

* Pluvombro

* Kategorio Valo San Joaquin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 332637
* GND: 4306034-1
* LCCN: sh94006325
* VIAF: 235175120
* SUDOC: 203970314
 |
**11754 *Herbig*** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la *Palomar–Leiden survey*.

Ĝi estis fotita de Tom Gehrels sur unu el la 130 fotografiajn platojn eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 122 cm de la Monto Palomar (Kalifornio). La fotaj platoj estis poste senditaj en Leiden (Nederlando), por esti ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.

Nomo
----

Ĝi estis nomita en memoro de la usona astronomo George Herbig (1920–2013), kun-malkovrinto de la objektoj Herbig-Haro. Spektroskopiisto, li studis la junajn stelojn, la formiĝon de la steloj kaj la interstelan medion. Li laboris ĉe la Observatorio Lick de 1948 ĝis 1988 kaj poste en la Universitato de Havajo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Parametroj kaj simulado de orbito ĉe *JPL Small-Body Database Lookup* angle
* Objekto ĉe Minor Planet Center angle
* Objekto ĉe *Space Reference* angle

| Antaŭe: | Listo de asteroidoj (11001 - 12000) | Poste: |
| --- | --- | --- |
| *11753 Geoffburbidge* | **11754 *Herbig*** | *11755 Paczynski* |
Panoramo de la vilaĝo Vega de Pas.
La **Valo de Pas** estas valo en Kantabrio (Hispanio), tra kiu fluas la rivero Pas kaj ties plej granda alfluanto, la rivero Pisueña, kiu kunfluas en la municipo Puente Viesgo.

Historio
--------

Orienta fronto de la Kolegiata preĝejo de Santa Cruz de Castañeda.
En la tuta valo ĉefrolis reloĝigo farita de monaĥejoj, plej grave, tiuj en San Vicente de Fístoles kaj la Kolegiata preĝejo de Santa Cruz de Castañeda. Krom monaĥejojn, oni plu konstruis romanikajn preĝejojn, inter la 9-a kaj la 13-a jarcentoj, el kiuj kelkaj ankoraŭ staras: la menciita kolegiata preĝejo de Santa Cruz de Castañeda, tiu en Santa María de Cayón, tiu en San Miguel de Monte Carceña, inter aliaj. Tiuj ĉi konstruaĵoj estas atestilo de la graveco de tiu ĉiu teritorio tiam.

De la 11-a jarcento estiĝis speciala kaj unika homa kulturo en ambaŭ valoj (Pas kaj Pisueña), kies ekonomio baziĝis je transmigra brutobredado. La homoj de tiu ĉi valoj eknomiĝis *pasiegos* (anoj de *Pas*). Ili venis ĉefe de regiono ĉirkaŭ Espinosa de los Monteros (provinco Burgoso), pro permeso de la reĝo Alfonso la 8-a donita al Monteros de Espinosa (membroj de Reĝa Gardistaro de la Hispana Armeo) por libere ekspluati paŝtejojn, laŭ dokumento de 1206. Post tio, tiuj homoj ekloĝis la flankojn de la montoj ĉe la rivero Miera kaj la rivero Pas. La loĝdenseco estis tre malalta. Ili loĝis en kabanoj el ŝtonoj, kiujn ili uzis en printempo kaj somero, tio estas, kiam herbejoj kaj paŝtejoj estis abunde fruktodonaj. En vintro, ili rikoltis fojnon por bredi bovojn kaj subiris ree en vilaĝon. Tiel ekaperis la tri vilaĝoj de Pas: Vega de Pas, San Pedro del Romeral kaj San Roque de Riomiera, kiuj ne situas unu apud la alia.

Religia arĥitekturo
-------------------

En la 16-a kaj 17-a jarcentoj oni konstruis monaĥinejojn kaj la lokaj artistoj verkis en novaj barokaj kirkoj. Tiam multaj homoj migris al Ameriko (*indianos*) kaj reveninte ili plu donis monon por konstrui novajn kirkojn aŭ kapelojn aŭ aĉetis artajn verkaĵojn. La plej bonaj ekzemploj estas kapelo en Bárcena de Carriedo, kiun fondis la elmigrinto Manuel Rodríguez, kaj la rekonstruo de la kirko de San Miguel de Llerana, krom la pligrandiĝo de ties sakristio kaj la altara retablo. En la turo de tiu ĉi kriko estas museo pri la elmigrintoj de Ameriko devenaj de la Valo de Carriedo (tio estas, valo de Paso, en la alta parto de la Valo de Pisueña).

Vidu ankaŭ
----------

* Rivero Pas
* Komarko Valoj de Pas

Eksteraj ligiloj
----------------

* Komarko Valoj de Pas - Valles Pasiegos
* *Los trabajos y los días*. La montoj de Pas. Dokumenta filmo de Hispana Televido (TVE)
**Valtorres** [balTOres] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo *Valtorres* estas etimologie komprenebla kiel *Valo de la Turoj*. Tiukadre aperas kvar turoj kaj en la municipaj flago kaj en la blazono.

Geografio
---------

Valtorres estas municipa teritorio en la centro de la komarko *Comunidad de Calatayud*. La municipa teritorio estas en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Jalón, kaj fakte iomete sud la kvaropa akso rivero-ŝoseo-aŭtoŝoseo-fervojo inter Terrer kaj Calatayud oriente kaj Ateca okcidente. Krome iom sude estas La Vilueña. La municipa teritorio enhavas totale ĉirkaŭ 335 hektarojn, pro kio ĝi estas la oka plej malgranda de la provinco kaj la plej malgranda de la komarko de Calatayud.

La loĝloko Valtorres mem estas je 95 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 678 msm ĉe la nacia ŝoseo. La urba kerno estas ĉe la monteto San Juan (755 m). Norde, trans la montareto kies parto estas tiu monteto, etendiĝas la valo de Terrer kreita de la rivero Jalón kaj sude hegemonias neregula tereno de la komarko, kun altajoĵ super 800 m de altitudo. 


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| *Nordokcidente:* Ateca | *Norde:* Terrer | *Noreste:* Terrer |
| *Okcidente*: Ateca |  | *Oriente:* Terrer |
| *Sudokcidente:* Ateca | *Sude:* Ateca, Terrer | *Sudoriente:* Terrer |

Historio
--------

Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud. Valtorres, kun La Vilueña, integris la senjorlandon de familio Zapata en la 13-a jarĉento, kaj apartenis al Pedro de Luna, konata kiel Papo Luna (Benedikto la 13-a). En 1610 ĝi apartenis al la grafo de Morata kaj estis nereligia senjorlando en 1785.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Valtorres kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 63 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, fruktarboj, vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Valtorres en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803393
 |
**Valverde de Llerena** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. Estas tri aliaj vilaĝoj kun sama nomokomenco en la provinco.

La loĝantoj nomiĝas *valverdeños*. La censita populacio en 2008 estis de 719 loĝantoj.

Situo
-----

Placo kaj preĝejo de Valverde de Llerena.
Valverde de Llerena estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Campiña Sur, je altitudo de 572 m; je 138 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 41,2 km².

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Historio
--------

La aktuala nomo de la vilaĝo atribuas al ĝia fondinto nome Don Rodrigo de Valverde. Sed laŭlonge de la historio ĝis estis konata laŭ aliaj diversaj nomoj: fine de la 15a jarcento ĝi estis Valverde de la Reĝino. Poste Valverde de Azuaga, pro dependo de tiu municipo jurisdikcie.

La fondo de Valverde de Llerena okazis en 1240, fare de Don Rodrigo de Valverde, ĉevaliro de la Ordeno de Santiago. En 1559 ĝi akiris la konsideron kaj titolon de vilaĝo el Filipo la 2-a. En 1586, ĝi definitive sendependiĝis de la teritorioj de la Ordeno de Santiago, pro vendo al Mariana de Córdova, markizino de Villanueva del Rio, kaj poste estis posedaĵo de la etendaj teritorioj de la familio de Alba.

Vidu ankaŭ
----------

Fernando Álvarez de Toledo
**Valér Mende,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mende Valér** estis hungara arkitekto, grafikisto.

Titolpaĝo de studenta periodaĵo fare de Valér Mende
Valér Mende  naskiĝis la 4-an de aprilo 1886 en Pinkóc (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Güttenbach en Aŭstrio, li mortis la 7-an de januaro 1918 en Vieno.

Biografio
---------

Valér Mende frekventis akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1908. Dum la studentaj jaroj li partoprenis en redakto de loka periodaĵo "Megfagyott Muzsikus", eĉ li kreis titolpaĝon (vidu la bildon!). Post siaj studoj li faris planojn ofte kun Dénes Györgyi. Ili ĉerpis ideojn el la popola arto. Li okupiĝis ankaŭ pri grafikaĵoj, kelkfoje li partoprenis en ekspozicioj. Dum la 1-a mondmilito li estis memsoldato, poste li ricevis pneŭmoniton, tial li mortis iom poste. Li postlasis edzinon.

Elektitaj arkitekturaj planoj
-----------------------------

* Banejo de DorogBanejo de Dorog
* Hospitalo en DorogHospitalo en Dorog
* Banko en GyöngyösBanko en Gyöngyös
* Palaco LutherPalaco Luther
* Kalvinana kolegio en KecskemétKalvinana kolegio en Kecskemét
* Loĝdomo en BudapeŝtoLoĝdomo en Budapeŝto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 629576
* VIAF: 96263247
* ULAN: 500081300
 |
La **vanadia redoksa akumulatoro** estas reŝarĝebla tipo de fluakumulatoro. Ĉar ĝi laboras per vanadia redoksa paro je duonĉelo, la problemo de reciproka malpurigo pro difusiaj efikoj tra la membrano malebliĝas. Kvankam la uzon de la vanadiaj redoksaj paroj en fluakumulatoroj proponis jam en 1978 fare de Pissoort, NASA-kunlaboristino, Pellegri kaj Spaziante, la evoluigo por la komerca kaj la sukcesa demonstrado de la principo okazis nur en la 1980-aj jaroj en la *University of New South Wales* fare de **Maria Skyllas-Kazacos** kaj ŝiaj kunlaboristinoj. La vanadia redoksa akumulatoro en sia nuna formo (kun sulfuracidaj-elektrolitoj) estis patentigita en 1986 fare de University of New South Wales en Aŭstralio.

La vanadia redoksa akumulatoro eluzas la karakterizaĵon de vanadio, kiu povas aperi en solvaĵo en kvar diversaj oksidiĝaj ŝtupoj, tiel necesas nur unu elektroaktiva elemento - anstataŭ du - por la akumulatoro.

La ĉefa avantaĝo de la vanadia redoksa akumulatoro estas, ke ĝi ofertas preskaŭ nelimigitan kapaciton, ĉar oni povas pligrandigi tion per aldono kun pli grandaj ujoj. La akumulatoro povas dum longa tempo esti komplete malŝarĝita, sen apero de la memor-efiko. Ĝi povas esti rapide reŝarĝebla per ŝanĝo de elektrolito, se ne ekzistas momente kurentofonto pro ŝarĝi ĝin. Eĉ la intenca miksado kun elektrolito de aliaj duonĉeloj ne kaŭzas ian ajn daŭran damaĝon.

La ĉefa malavantaĝo de la vanadia redoksa akumulatoro estas la malbona proporcio inter la volumeno kaj la energioreezrvado kaj tio komparante a la tradicia akumulatora kompleksa sistemo.

* Kategorio Vanadia redoksa akumulatoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Statuo de Belo la 4-a en la hungara *Nemzeti Történeti Emlékpark*

**Béla la 4-a** (ankaŭ Belo, Behlo aŭ erare Adalberto) (n. 1206 – m. 3-an de majo 1270) estis reĝo de Hungario (1235–70), filo de Andreo la 2-a. Dum lia regado okazis la mongola invado kaj rekonstruo de la lando, tiel oni nomas lin ankaŭ dua landokupanto.

Post la surtoniĝo, li volis realigi same fortan regadon ol tiu de Bela la 3-a, tiel li reprenis donitajn bienojn, rajtojn de la baronoj, nobeloj. Tiu politiko kaŭzis kompreneble kontraaŭstaron kaj li devis ĉesigi tiun politikon en 1239. Dum lia regado, Hungario akceptis kumanojn, kiu kaŭzis pluajn konfliktojn prol a nomada vivteno. Jarfine de 1240 atingis la hungarajn limojn la mongolaj armeoj, sed la lando ne estis preta por la batalo pro la menciitaj konfliktoj. La problemon akrigis, ke nebridita homamamaso murdis kumanan estron *Kötöny* pro falsa akuzo pri kunlaboro kun la mongoloj. La kumanoj detruante, priranbante forlasis la landon, tiel Belo perdis batalforton.

Li estis venkita en 1241 fare de mongoloj gvidataj de Batu-ĥano, en la batalo de Muhi, apud la ribvereto Sajó. Belo fuĝis al Dalmatio kaj la Hungara Reĝlando fakte ne ekzistis dum unu jaro (en la nuna hungara parolo oni nomas tiun invadon ankaŭ tatara invado).

Kiam la mongoloj retiriĝis pro heredaj konfliktoj, Belo komencis rekonstruigi la landon. Tiam li jam volis interkonsenton kun la nobeluloj kaj instigis konstrui ŝtonajn fortikaĵojn.

Ĉar okcidentan parton de Hungario okupis la aŭstra Frederiko Babenberga la 2-a - kontraŭ neplenumitaj promesoj - tiujn teritoriojn estis tre malfacile reakiri. Belo venkis Frederikon en batalo apud Lajta, la 15-an de junio 1246.

Li devis transdoni je Zára (nun Zadar) al Venecio, sed povis reteni Salato-n (nun: Split) kaj aliajn partoj de Dalmatio. Li sekvis la politikon de religia pacienco en Bosnio.

Li militis kun la serba reĝlando fondita de la Nemanja-dinastio kaj kun Ppemysl Ottokár la 2-a pro Stirujo, kiu venis tiutempe al posedo de la ĉeĥoj. Belo en 1261 rebatis la novan mongolan atakon kontraŭ Hungario.

Belo havis du filojn kaj sep filinojn de sia edzino Maria, filino de la bizanca imperiestro nikaia Laskaris Teodoros la 2-a.

El liaj gefiloj gravas Sankta Margareta de Hungario (el la Arpad-dinastio, laŭ kiu estis nomumita la Margit-insulo kaj kiu estis sanktigita en 1943) por la hungaroj kaj Sankta Kinga por la poloj (kanonigita en 1999).

| Antaŭe: | Reĝo de Hungario kaj Kroatio | Poste: |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Andreo la 2-a | 1235-1270 | Stefano la 5-a |

* Kategorio Béla la 4-a (Hungario) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 106401
* GND: 137409265
* LCCN: n84234610
* VIAF: 261238972
* ISNI: 0000 0000 5559 1136, 0000 0003 8133 2500
* BNF: 15000714g
* NKC: js20051212021
 |
**Vanessa MAI** (Aspach, 2-an de majo 1992) estas kantistino el Germanio. Ŝi naskiĝis kiel *Vanessa Marija Mandekic* kaj ŝia patro estis muzikisto, kun kiu ŝi aperis sur la scenejo junaĝe. Ŝi elektis sian artistan nomon pro sia naskiĝmonato majo (germane *Mai*).

Ŝi estis membro de la rep-dancgrupo *GettinCrazd*. En 2012, ŝi iĝis la kantistino de la germana grupo *Wolkenfrei* (Sennuba), kun kiu ŝi publikigis la albumon *Endlos Verliebt* (Senfine enamiĝinta) 2014. En 2015 sekvis la albumo *Wachgeküsst* (Vekiĝkisata), kiu iĝis ordisko.

Ŝi iĝis ĵuriomembro en la dektria sezono de *Deutschland sucht den Superstar* (Germanio serĉas la superstelulon).

En 2016 ŝi publikigis sian unuan soloalbumon, *Für Dich* (Por vi).

Diskaro
-------

### Albumoj

* 2016, Für Dich
* 2017, Regenbogen
* 2018, Schlager
* 2020, Für immer
* 2021, Mai Tai

Privata vivo
------------

Vanessa vivas kun Andreas Ferber, ili interkonatiĝis en 2012. En junio 2017 ili geedziĝis.

Vidu ankaŭ
----------

Vanessa-Mae

* Kategorio Vanessa Mai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 784123
* GND: 1095489763
* VIAF: 36146030482335861043
* MBA: ee7fe8ca-b7e2-44c2-aba1-e72e4550c3f3
 |
***Vanitas vanitatum et omnia vanitas*** (esperanta lingvo:"Vantaĵo de vantaĵoj, ĉio estas vantaĵo") estas latina eldiro. Kiel *Nihil sub sole novum* (ekzistas nenio nova sub la ĉielo), la eldiro estas eltirita el la latina versio de Kohelet (aŭ Predikanto), unu el prisaĝaj libroj de la hebrea-kristana Biblio – en kiu ĝi kuŝas dufojojn (1,2; 1.9).[1]

La redundanca lingva konstruo «vanitas vanitatum» ("Vantaĵo de vantaĵo"), en la origina biblia lingvo tiuj tipoj de ripeto estas, reale, lingva paŭso (= *havel havalim*). En tiu lingvo tiu ripetado havas superlativan valoron, pro tio la laŭlitera traduko estus "la plej granda vantaĵo" (analoge, la Kanto de la Kantoj signifus "la plej bela Kanto", "la Reĝo de la Reĝoj" estus "la Reĝo plej potenca", kaj la *Sancta Sanctorum* estus la "loko plej sankta". (Vidu versiojn de la biblia al modernaj lingvoj) 

Tiu eldiro malfermas kaj fermas longan paroaldon de Qohelet, kiu okupas 12 ĉapitrojn de la samnoma libro. Qohelet, aŭ Predikanto, saĝa homo kaj instruisto, post esploro pri ĉio rilate la materian vivon alvenas al la konkludo (jam anoncite en la komenco) ke ĉio estas vantaĵo. Tio, tamen, ne devas malhelpi al la homo agnoski en Dio la kreinto kaj plenumi Liajn ordonojn, kiel konkludas la mallonga fina paragrafo (12, 9-15). 

Laŭlonge de la jarcentoj, tamen, ne ĉiuj legantoj akceptis la akordigeblajn konkludojn de la komentisto, kaj Qohelet fariĝis la simbolo de la plej radikala neado de la valoro de ĉio. Tiusenca nikilema reinterpretanto estis, ekzemple, la itala poeto Giacomo Leopardi, kiu en la kanto "Al si mem" '('A se stesso*) tradukas la* Vanitas vanitatum *per la* La senfina vantaĵo de ĉio*.[2][3]*

La *Imitado de Kristo*, kalolika teksto aparte konata kaj publikigita unuafojon en 1418 en Nederlando, reprenas en sia enkonduko tiun biblian moton, aldonante la frazon: «praeter amare Deum et illi soli servire» ("escepte ami Dion kaj servi nur al Li).

Notoj
-----

1. ↑  Vidu: *voce* in *Treccani Vocabolario online*.
2. ↑  G. Leopardi, *A se stesso*, *Canti*, XXVIII, 16.
3. ↑  Giuseppe Fumagalli, *Chi l'ha detto? Tesoro di citazioni italiane e straniere, di origine letteraria e storica, ordinate e annotate*, Milano, Hoepli, 10ª ed, 1980, p. 247. ISBN 8820300923; ISBN 9788820300920. *Disponibile online* su books.google.it.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de latinaj eldiroj
* Vanitas
**Eŭdo la 1-a** (franclingve *Eudes Ier*), aŭ **Odo** (naskiĝis ĉirkaŭ 860 - mortis la 1-an de januaro 898 en La Fère, Aisne) estis grafo de Parizo, markizo de Neŭstrio kaj fariĝis sekve reĝo de la Frankoj ekde 888 ĝis 898.

Li estis la plejaĝa filo de Roberto la Forta. Kvankam lia antaŭulo, Karlo la Dika, estis ankoraŭ vivanta, Eŭdo fariĝis reĝo pro sia tre kuraĝa konduto dum la vikinga sieĝo de Parizo en 886. Karlo la Dika, kiu estis reĝo sed ankaŭ karolida imperiestro, nur malrapide sendis militistojn, kaj estis eksigita pro tio.

Eŭdo estis balotelektita kiel reĝo je la 29-a de februaro 888. Karlo la Simpla, la legitima heredinto de la krono, luktadis dum la tuta reĝado de Eŭdo por repreni sian tronon. Eŭdo finfine akceptis traktadi kun Karlo : li cedis al li la landon inter la Rejno kaj la Sejno, kaj konservis Parizon kun Okcidenta Frankio.

Antaŭ sia morto, Eŭdo devis agnoski Karlon la Simplan kiel sian oficialan posteulon. Li mortis en 898.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de monarkoj de Francio

* Kategorio Eŭdo la 1-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 137624
* GND: 119545411
* LCCN: n2006026445
* VIAF: 262486660
* ISNI: 0000 0003 8187 6380
* SUDOC: 032002238
* BNF: 12311407x
* ICCU: SBNV088928
 |
***Undino***, foje Undina, Undine aŭ Ondine (en rusa: «Ундина»), estas opero en tri aktoj de Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij por libreto de Vladimir Sollogub bazita sur la traduko de Vasilij Ĵukovskij de la novelo de Friedrich de la Motte Fouqué nome *Undine*.

Tiu opero estis komponita inter Januaro kaj Julio 1869, sed Ĉajkovskij detruis la partituron en 1873, konservante nur kelkajn pecojn el la opero. La opero neniam estis ludita komplete.

La nuraj restintaj pecoj estas jenaj:

1. Enkonduko
2. Ario: "Akvofalo, mia onklo, rojeto, mia frato" (Undina)
3. Ĥoro: "Helpon, helpon! Nia rojo koleras"
4. Dueto: "Ho feliĉo, ho sankta momento" (Undina, Huldbrand)
5. Ĥoro: "Ho mortohoroj" (soloistoj, ĥoro)

Almenaŭ tri el tiuj pecoj – ario, dueto, kaj la fina ĥoro – estis luditaj en la Moskva premiero en la Bolŝoi Teatro la 28an de Marto 1870.

La ĉefaj roluloj estas Goldmann, malnova fiŝkaptisto; Bertha, lia edzino; Undino, ilia adoptita filino; Huldbrand, kavaliro; Duko; 
Berthalda, filino de la Duko.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846497
 |
La Vaporcentro de Maldegem
La eta turisma trajno de la Vaporcentro
La granda vaportrajno kiu veturas inter Maldegem kaj Eeklo
La **Vaporcentro de Maldegem** estas turisma allogaĵo en la flandra municipo Maldegem. Ĝi troviĝas sur la historia fervoja trako inter Gent kaj Bruĝo sur la terenoj de la iama stacidomo de Maldegem.

Historio
--------

La fervoja linio inter Eeklo kaj Bruĝo pere de Maldegem estiĝis en 1862 kiel parto de la *Société Anonyme du chemin de fer d'Eecloo à Bruges* (Anonima societo de la fervojo de Eeklo al Bruĝo). La stacidomo datas ankaŭ de 1862.

Kiam aŭtoj ekestis pli popularaj, la fervoja linio perdis sian valoron. La lasta pasaĝera trajno verturis je la 26-a de februaro 1959. Kvankam oni forigis la trakojn inter Maldegem kaj Bruĝo jam komence de la 60-aj jaroj, inter Eeklo kaj Maldegem ĝis la 26-a de aprilo 1988 veturis ŝarĝvagonaroj.

Je la fino de la 80-aj jaroj grupo de bruĝaj fervojaj fanatikuloj realigis sian revon grandskale okupiĝi pri ŝatokupo: miniaturaj fervojoj. Ili aĉetis ĉiujn konstruaĵojn forlasitajn de la NMBS kaj kreis Vaporcentron.

Fervojaj trakoj
---------------

La Vaporcentro de Maldegem starigis krom vapormuzeon du fervojajn trakojn: unu kun eta trajno kaj unu kun vera vaportrajno kun lignaj benkoj. Inter majo kaj septembro eblas per vaportrajno veturi inter Maldegem kaj Eeklo. Ĉiujare oni organizas diversajn eventojn, kiel Vaporfestivalon dum la unua semajnfino de majo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Vaporcentro de Maldegem nederlande
Schwansee-strato 88, kruciĝo kun la fervojo
La eksa entrepreno **Vaporsegejo kaj levaparatejo Constantin Grosch** (germane: *Dampfsäge- und Hobelwerk Constantin Grosch*) fonditis en 1904 fare de la ĉefkonstruisto Hermann Ludwig Constantin Grosch (1878-1961) ĉe Schwansee-strato 88 en Vajmaro, Germanujo.

Historio
--------

Temis tiam pri la plej granda segejo kaj fakentrepreno masona/ĉarpenta/tegmenta. La konstruaĵeroj ankaŭ ŝatitis ĉe konstruado de semajnfindom(et)oj. Krome oni komercadis per ligno ĉiuspeca. La fabriko tre gravis por la industria evoluo de Vajmaro dum la unua duono de la 20-a jarcento. Grosch trapasis en la 21.5.1904 la ĉefkonstruistan ekzameniĝon en Chemnitz.

Demando pri lignaĵoj estas tioma, ke ekde la fino de la 1920-aj jaroj la komplekta pinglolignoj de Ettersberg-monto liveritis nur al la entrepreno de Grosch. La filo Horst Grosch (\* 1908) estris ekde 1948 ĝis la arestiĝo kaj finfina senproprietigo en 1953 kiam la tuto iĝis popolproprieta entrepreno. Poste ĝi funkciis kiel meblofabriko. La vapormaŝino enentreprena estis el Mannheim (de *Heinrich Lanz AK*) ; ĝi estis instalita surloke verŝajne antaŭ la 1909-a jaro produktante antaŭ ĉio tranĉlignaĵojn.

Eble donacis Grosch la jam ekde la 1970-aj jaroj malaperintan Grosch-puton meze de Schwansee-naĝejo al la vajmaranoj. Certe ekde 1908 la Grosch-firmao regule aperigis anoncojn ĉe *Theaterzettel* de Germana Ŝtata Teatrejo.

Notoj
-----

1. ↑  Ernst-Karl Pinternagel: *Otto erinnert sich. Otto hat nachgedacht. Geschichten aus dem Leben*, 2011, p. 28
2. ↑  Artikolo *Dampfsäge- und Hobelwerk Constantin Grosch*, ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 81.
3. ↑
4. ↑  Axel Stefek (eld.): *Energie in Weimar: Vom Mittelalter bis in die Neuere Zeit* (= *Energiegeschichte der Stadt Weimar.* Bd. 1). Eldonis Stadtwerke Weimar Stadtversorgungs-GmbH. Weimar 2016, p. 400.
5. ↑