recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
iama Germana Sudokcidenta Afriko
La *Ora Marko* (germane *Goldmark*, origine la valuto de la Germana Regno) estis la valuto de Germana Sudokcidenta Afriko, kolonio de la Germana Regno kovranta la teritorion de la nuna Namibio, inter la jaroj 1884 kaj 1915. Ĝis 1914, moneroj de la eŭropa Ora Marko cirkulis. Tagojn post la komenciĝo de la Unua Mondmilito, eldono de monbiletoj kun la titolo **Deutsch-Südwestafrikanische Mark** (do *german-sudokcidentafrika marko*) estis oficialigita en valoro de 5, 10, 20, 50 kaj 100 Markoj. Kvankam la okupo de la kolonio en 1915 fare de Sud-Afriko kun forte helpo de la brita armeo oficiale anstataŭigis la markon per la *sudafrika pundo*, la Komerca Ĉambro de Windhoek ankaŭ inter la jaroj 1916 kaj 1918 ankoraŭ eldonis *Gutscheine* (monbiletoj nomataj "kuponoj") kun la germanlingvaj valutaj nomoj Pfennig (pfenigo) kaj Mark (marko).

Referenco
---------

* Pick, Albert (1994). *Standard Catalog of World Paper Money: General Issues* (angle). Colin R. Bruce II kaj Neil Shafer (eld.), 7-a eldono. Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.
**CISC** (angle ***C**omplex **I**nstruction **S**et **C**omputer*, "kompleksa instrukciara komputado") estas modelo de komputila arĥitekturo. CISC-mikroprocesoroj havas instrukciaron kiu estas karakterizita per amplekso kaj ebleco de kompleksaj operacioj inter operaciantoj situantaj en memoro aŭ internaj registroj, kontraste al RISC-arĥitekturo.

Ĝi kapablas plenumi plurajn centojn da malsamaj kompleksaj instrukcioj kaj estas ekstreme diverstalenta.

Tiu speco de arĥitekturo malfaciligas paraleligi instrukciojn, tial, nuntempe, la plej multaj alt-efikaj CISC-sistemoj efektivigas sistemon kiu konvertas tiujn kompleksajn instrukciojn en plurajn simplajn RISC-specajn instrukciojn, ĝenerale nomitajn "mikroinstrukcioj".

CISC apartenas al la unua generacio de procesorokonstruo, antaŭ la evoluo de RISC. Ekzemploj de ili estas: Motorola 68000, Zilog Z80 kaj la tuta familio Intel x86, AMD x86-64 uzata en la plej multaj nunaj personaj komputiloj.

Oni rimarku, tamen, ke la uzo de la esprimo CISC komenciĝis post la apero de RISC-procesoroj kiel malestima nomenklaturo fare de la defendantoj/kreantoj de ĉi-lastaj. Vidu Retronimo.

Referencoj
----------

1. ↑  Albert Orenga, Miquel; Gerard Enrique Manonellas. "La arquitectura CISCA - Universitat Oberta de Catalunya", *La arquitectura CISCA*.

Vidu ankaŭ
----------

* RISC

Fonto
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri komputiko |

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Complex instruction set computing en la hispana Vikipedio.* 

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 798329
* LCCN: sh90005949
 |
En atoma fiziko, **sammasnumeraj izotopoj** estas malsamaj specoj de atomoj (izotopoj) de malsamaj kemiaj elementoj (malsamaj kvantoj de protonoj *Z*) kaj malsamaj kvantoj de neŭtronoj *N*, kiuj tamen havas la saman kvanton de nukleonoj *A=N+Z*. Tiel, sammasnumeraj izotopoj diferenciĝas je atomnumero sed ne je masnumero.

Aro de kelkaj sammasnumeraj izotopoj estas nomata kiel **sammasnumera izotopa ĉeno** aŭ **serio**.

Ekzemplo de serio de sammasnumeraj izotopoj estas sulfuro 40S, kloro 40Cl, argono 40Ar, kalio 40K, kalcio 40Ca. La kernoj de ĉi tiuj izotopoj ĉiuj enhavas po 40 nukleonojn, tamen ili enhavas malsamajn kvantojn de protonoj kaj neŭtronoj.

Kvankam masnumero (kvanto de nukleonoj) *A=N+Z* en sammasnumeraj izotopoj estas la sama, iliaj atommasoj estas la samaj nur proksimume. Dependeco de atommaso de *Z* en sammasnumera izotopa ĉeno difinas direkton de eblaj beta-disfaloj. Ĉi tiu dependeco proksimume estas parabolo - sekco de la valo de stabileco per ebeno *A=const*.

Tiuj specoj de radiaktiveco, kiuj ŝanĝas izotopon sed ne ŝanĝas masnumeron - beta disfalo, duopa beto-disfalo, aliigas la atomkernon en la alian eron de la sammasnumera izotopa ĉeno. Pro tio ke radiaktivaj disfaloj okazas en direkto de malpligrandigo de atommaso, la vico de la disfaloj finiĝas je kerno kun minimuma maso, kiu estas beta-stabila atomkerno. Por kernoj kun para masnumero, kvanto de la lokaj minimumoj povas esti 1 ... 3, ĉar kernoj kun para kvanto de protonoj kaj para kvanto de neŭtronoj (*Z* kaj *N* paraj) havas pli grandan energion de ligo kaj do malpli grandan atommason ol kernoj kun nepara kvanto de protonoj kaj nepara kvanto de neŭtronoj (*Z* kaj *N* neparaj). La lokaj minimumoj tiel malsamas je 2 unuoj de *Z*, do senperaj beta-disfaloj inter ĉi tiaj izotopoj ne eblas, ĉar beta-disfalo ŝanĝas *Z* nur je 1. Trairo el loka minimumo al malloka minimumo en ĉi tiu okazo eblas nur per duopa beto-disfalo, kiu estas procezo de la dua ordo je konstanto de malforta nuklea forto kaj do estas tre malrapida: duoniĝaj tempoj de ĉi tiuj disfaloj estas pli grandaj ol 1019 jaroj. Tiel, por neparaj *A* estas unu beta-stabila izotopo, por paraj *A* - 1 ... 3 izotopoj stabilaj je unuopa beta-disfalo. Se alfa-disfalo kaj la aliaj specoj de la disfalo, ŝanĝiĝantaj la masnumeron, por unuopo-beta-stabila izotopo estas malpermesitaj aŭ tre malrapidigitaj, do la izotopo estas en natura izotopa miksaĵo de la kemia elemento.

Vidu ankaŭ
----------

* Radiaktiveco
* Radioaktiva izotopo
* Beta disfalo
* Duopa beto-disfalo
* Atomkerna izomero

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sprawls, Perry  (1993). Physical Principles of Medical Imaging - Fizikaj Principoj de Medicina Bildigado, 2 (Madison (Viskonsino)). Medical Physics Publishing. ISBN 083420309X. Kontrolita en 28 Aprilo 2010.
**Franz Gerhard VON KÜGELGEN** (n. la 26-an de februaro 1772 - m. la 27-an de marto 1820 en Dresdeno) estis germana romantikista pentristo, kiu famiĝis pro siaj portretoj kaj historiaj pentraĵoj. Li cetere estis profesoro en la Artakademio de Dresdeno kaj membriĝis en Prusa kaj Rusa Artakademioj. Lia ĝemelfrato, Karl von Kügelgen, ankaŭ estis rimarkinda pentristo.

Dum lia kariero, Gerhard von Kügelgen ekzemple pentris portretojn de Caspar David Friedrich, Johann Wolfgang von Goethe, Johann Gottfried Herder, August von Kotzebue, Friedrich Schiller, Johann Gottfried Seume, Ludwig Uhland, Zacharias Werner, Christoph Martin Wieland kaj de aliaj verkistoj, artistoj kaj kleruloj de sia tempo. Li estis mortigita de ŝtelisto en 1820 survoje al Dresdeno el sia apartamento de Loschwitz.

Kelkaj verkoj
-------------

* Friedrich Schiller*Friedrich Schiller*
* Caspar David Friedrich*Caspar David Friedrich*

* Kategorio Gerhard von Kügelgen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 267753
* GND: 118567543
* LCCN: nr2001049161
* VIAF: 42629925
* ISNI: 0000 0001 1025 6788
* SUDOC: 060155957
* BNF: 14408027c
* ULAN: 500032313
* RKD: 46736
 |
**Geria** [ĤErja] estas municipo en la centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Campiña del Pisuerga* en la centro de la provinco. La loknomo *Geria* devenas plej verŝajne el araba, sed oni proponis diversajn signifojn: riverkunfluejo (fakte de Pisuerga kaj Duero en la municipo), insulo, murego, kampardomo ktp. 

Geria en la provinco Valadolido.
La *Campiña del Pisuerga* de la provinco Valadolido, helblue, nordocentre.
La preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 18,18 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 512 loĝantojn. Ĝi perdis 200 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 15 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Robladillo, Simancas, Villán de Tordesillas, Velliza, Tordesillas kaj Villanueva de Duero. Ĝia municipa teritorio estas trapasata oriente de la rivero Pisuerga.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kaj arkeologia kuŝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764788
 |
**Deutsch Gerisdorf,** hungare **Németgyirót** [nEmetdjirOt] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Pilgersdorf.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro:
* Telefonprefikso: 02616
* Poŝtkodo: 7441
* Aŭtokodo: OP
* 47° 24′ 45″ N 16° 21′ 45″ O﻿ / ﻿47.41250 °N, 16.36250 °O﻿ / 47.41250; 16.36250 (mapo)Koordinatoj: 47° 24′ 45″ N 16° 21′ 45″ O﻿ / ﻿47.41250 °N, 16.36250 °O﻿ / 47.41250; 16.36250 (mapo)

Situo
-----

Deutsch Gerisdorf situas laŭ rojo. Oberpullendorf troviĝas je 12 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1390 en formo *"Gyerhard"*. La germana loknomo aperis en 1558. Inter 1860-1875 fandoforno por kupro funkciis. En 1910 vivis tie 316 homoj, (plejparte germanoj). Ĝis 1921 Németgyirót apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Kőszeg, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). En 1971 Deutsch Gerisdorf aliĝis al Pilgersdorf.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo de 1836

* Kategorio Deutsch Gerisdorf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
"Plej amasa leciono de germana lingvo en la mondo"
Sur teritorio de la festivalo
Konstruado de germanaj vortoj
Pavilono "Lernejo"
Librovendado
**Deutsch hoch drei** ("Germana en kubo", ruse *Немецкий в кубе*) estas festivalo de germana lingvo, organizita de Goethe-Institut la 13-an — 14-an de septembro 2014 en Moskvo, Rusio. Per la festivalo komenciĝis **Jaro de germana lingvo kaj literaturo en Rusio** 2014/2015.

La festivalo okazis en Ĝardeno Ermitejo. Dume estis pli ol 40 diversaj aranĝoj, kiujn partoprenis entute (laŭ organizantoj) 18000 homoj.

Celoj
-----

La gvidantoj de Goethe-Institut Moskau opinias, la festivalo helpas montri, ke la germana lingvo estas interesa, havas bonegan literaturon. Ili asertis, ke la Jaro de germana lingvo estas ilia ĉefa projekto por la sekva jaro. La nomo de la festivalo signifas, ke oni povus vidi la lingvon de diversaj flankoj.

Aranĝoj
-------

La ĉefa aranĝo estis "la plej amasa leciono de germana lingvo en la mondo", prezentita de *Aleksandr Puŝnoj*. Ĝin partoprenis 3000 "lernantoj" kaj ankoraŭ 10000 rigardis ĝin enrete.

En multaj pavilonoj okazis aliaj aranĝoj: 

* koncerto de germania poeto Bas Böttcher kaj aliaj koncertoj;
* prezentadoj de libroj;
* lecionoj de germana lingvo por plenaĝuloj-komencantoj;
* lekcioj;
* kvizludo pri Germanio kaj aliaj ludoj;
* aranĝoj por infanoj;
* vendado de literaturo

kaj aliaj.

Referencoj
----------

1. ↑  Ĉefa paĝo pri la festivalo (ruse, germane)
2. ↑  Фестиваль «Немецкий в кубе» прошел в Москве Arkivigite je 2014-10-06 per la retarkivo Wayback Machine, MIR24 (ruse)

Vidu ankaŭ
----------

* Germana lingvo en Rusio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ĉefa retejo de la Jaro de germana lingvo kaj literaturo en Rusio (ruse, germane)
La **Kastelo de Zákányfalu** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Zichy** [ziĉi] estas lernejo, historia monumento en Hungario, en vilaĝo Zákányfalu.

Aerfoto pri la kastelo de Zákányfalu

Historio
--------

En tiu loko estis konstruita bienocentra domego en 1835. La familio Zichy trakonstruis ĝin inter 1911-1914 al kastelo. Ekde 1945 la kastelo estas bazlernejo de la vilaĝo.

Konstruaĵoj
-----------

La unuetaĝa konstruaĵo kun mansardo situas sola en parko laŭ la ĉefvojo. En mezo de la malsimetria fasado granda teraso reliefas, kiun 3 kolonoj tenas. Sub la teraso la ĉefenirejo funkcias, sed estas ankaŭ aliaj enirejoj en la aliaj flankoj. Interne restis origina la ŝtuparejo, la ĉambroj estas lernoĉambroj.

Parko
-----

La parko restis ankaŭ nun valora. La aleo konsistas el 30 tilioj. Menciindas en la parko *Ginkgo biloba*, kaŭkaza abio, taksusacoj, tujoj, cipresacoj.

Fontoj
------

* hungare kun foto Arkivigite je 2016-05-15 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto Arkivigite je 2016-08-28 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Villaldemiro** [biljaldeMIro] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la sudoriento de la komarko *Odra-Pisuerga*. La loknomo *Villaldemiro* eble estas etimologie komprenebla kiel *Urbo de Ramiro*.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,430 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 99 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Demografia evoluo| 1991 |  | 1996 |  | 2001 |  | 2004 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 93 |  | 97 |  | 77 |  | 70 |

Ĝi distas 31 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Los Balbases, Villaquirán de los Infantes, Tamarón, Celada del Camino kaj Pampliega.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Santiago. Estas ventogeneratoroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775051
 |
La **Kastelo de Zsennye** (nomata ankaŭ pri la iamaj posedantoj **Kastelo de Sennyei-Bezerédj-Békássy** [ŝenjei-bezerEdj-bEkAŝi]) estas impona historia monumento, nuntempa artista kolonio en vilaĝo Zsennye (Hungario). (La familia nomo Bezerédj foje aperas en formoj Bezerédi aŭ Bezerédy.) 

Aerfoto pri kastelo de Zsennye
Aerfoto pri kastelo de Zsennye

Historio
--------

Laŭ kelkaj arkeologoj la kastelo estis konstruita el ŝtonoj en la 15-a jarcento. En la baldaŭaj jarcentoj la oftaj trakonstruoj estis faritaj el brikoj. La unua mencio okazis en 1557, tiam ĝi estis signifa fortikaĵeto dum la kontraŭturkaj bataladoj. Supozeble en 1550 oni faris remparon ĉirkaŭ la fortikaĵeton (parte ankaŭ nun estas videbla). Ĉefe episkopo István Sennyey (1627) faris diversajn trakonstruojn, baldaŭ alia familiano barokigis la kastelon. La familio Sennyey vendis la kastelon al familio Bezerédj, poste en la jaroj 1829 kaj 1830 trakonstruo okazis. La lasta signifa trakonstruo okazis en 1867. Tiutempe estis gastoj ekzemple Karolo Kisfaludy, grafo Lajos Batthyány, Ferenc Deák. Ekde 1894 la pli nova posedanto estis la familio Békássy. En fino de la 2-a mondmilito ĉefe la interna parto de la kastelo neniiĝis, en 1949 la loka kolĥozo havis pli grandan parton el la kastelo, la ceteran parton artistoj de Szombathely. En 1953 asocio de hungaraj artistoj akiris la plenan kastelon helpe de Endre Domanovszky. En la sekvaj jaroj pasis tie semajnojn krom Domanovszky Pál Pátzay, Sándor Mikus, Pál Molnár C. József Ujfalussy, György Ránki, István Ágh, Ágnes Nemes Nagy. En 1983 kaj 2014 renovigaj laboroj okazis, lastfoje eĉ koncertejo estis farita.

Konstruaĵo
----------

La duetaĝa kastelo kun mansardoj situas sola en mezo de granda parko. En mezo de fasado teraso reliefas. Interne kelkaj originaj mebloj estis reakiritaj. La ĉambroj estas konvenaj por artistoj, ekzemple ĉambroj por pentrado, skulptado, muzikado.

Parko
-----

La parko estis kreita en 1830, pli frue estis tie arbaro (kverkoj, fraksenoj). Inter la arboj estis plantitaj maloftaj kreskaĵoj. Post la 2-a mondmilito la parko estis deklarita protektita natura parko.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* oficiala paĝo Arkivigite je 2017-03-13 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Kastelo de Ötvöskónyi** (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj **Kastelo de Chernel–Czindery** [ĉernel-cinderi]) estas historia monumento en Hungario, en vilaĝo Ötvöskónyi.

Aerfoto pri la kastelo
La malnova tilio en la parko

Historio
--------

La kastelo estis konstruita en 1895 kaj diversaj familioj loĝis interne. Antaŭ la 2-a mondmilito en la kastelo ekfunkciis uzino pri fruktosukoj. En la jaroj 1954 kaj 1955 hospitalo pri pulmomalsanuloj funkciis en la kastelo. En 1987 trakonstruo okazis, poste ĝis 2015 psikiatriejo funkciis interne kun 80 malsanuloj. La kastelo malpleniĝis, plano mankas pri la nova funkcio.

Skulptaĵo pri Johano Nepomuko

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa kastelo kun keloj situas sola en parko. Formo de la kastelo estas briko. La fasado estas simetria, la meza parto estas granda rizalito kun teraso, kiun tenas 4 kvadrataj kolonoj.

Parko
-----

En la parko kreskas grandega kaj tre malnova tilio. Inter la arboj situas skulptaĵo pri Johano Nepomuko.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun foto
**Ameca** estas unu el la 124 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Ameca. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 006.

Geografio
---------

**Ameca** apartenas al la regiono Valles. Al la regiono Valles entute apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 54161 loĝantojn. El tiuj estis 26069 viroj kaj 28092 virinoj. La komunumo havas surfacon de 685,73 km². La meza alteco estas 1250 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 21,3 C. En la komunumo estas 864.00 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 17978 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 16346 estis alfabetoj kaj 1629 analfabetoj. Do 9.06 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 19338 virinoj. El tiuj estis 17599 alfabetoj kaj 1736 analfabetoj. Do 8,98 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Ameca vivis 50505 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 54 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,107 %en la koncerna jaro de la loĝantaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ameca Arkivigite je 2007-09-30 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Akonadi** estas adaptila framo de administrado de personaj informoj (*personal information management* (PIM) por KDE 4.1 kaj pli nova. Akonadi funkcias kiel etendebla memorilo por ĉiuj aplikaĵoj de administrado de personaj informoj en KDE. En KDE 3, ĉiuj tiaj aplikaĵoj havis malsamaj memoriloj kaj traktadaj metodoj, kiuj konsekvas al diversaj realigoj de ĉefe la samaj funkcioj. Malantaŭ datuma memorado, Akonadi enhavas plurajn aliajn elementojn interalie : serĉo kaj biblioteko (kaŝmemoro) por facila alireblo kaj averto de datumaj modifoj. Lastatempaj kompilaĵoj de Akonadi kreas memoran problemon kiam du aplikaĵoj petas la saman datumon pro duobla ŝarĝo de la datumo en la memoro. Per servila funkciado, la problemo estas evitata.

Akonadi komunikas kun serviloj por akiri kaj sendi datumojn anstataŭe de aplikaĵoj pere de specialigita aplikprograma interfaco.
Datumoj poste povas esti recivita el Akonadi per modelo kreita por kolekti specialaj datumoj (retmesaĝo, kalendaro, kontaktoj, ktp). La aplikaĵo mem estas kreota kiel vidigiloj kaj redaktiloj por vidigi datumojn al uzanto kaj permesi al li la enigon de datumoj.
Akonadi ankaŭ subtenos metadatumojn kreitajn de aplikaĵoj.

Ĉar Akonadi prizorgas la memoradon kaj ricevadon de datumoj, kiuj estas kutime la malfacilaj partoj dum la programado de PIA aplikaĵoj, programado de PIA aplikaĵoj plifaciliĝas. Uzante, la elemento de retmesaĝa vidigilo en Mailody estis kreita nur dum 10 minutoj.

Notoj
-----

1. ↑   Akonadi Sprint Readies for KDE 4.1. Arkivita el la originalo je 2008-09-19. Alirita 2008-09-11.
2. ↑   aKademy 2006: Akonadi – The KDE 4.0 PIM Framework. Arkivita el la originalo je 2006-10-09. Alirita 2008-09-11.
3. ↑  Akonadi Hacking Meeting
4. ↑   Tom Albers: Kreado de retmesaĝa legilo dum 10 minutoj. Arkivita el la originalo je 2008-02-28. Alirita 2008-09-11.
**Adorado antaŭ la trono de Dio**. El la *Apocalipso de Bambergo* (folio 10, verso): **La kvar vivantoj adoras Dion dirante «Amen! Aleluja!»** (Ap. 19, 4).
**Amen** estas vorto de la hebrea lingvo: en la tiberia grafio estas skribita *אמן* (*’Āmēn*), en la standarda hebrea *אמן* (*Amen*), en la araba *آمين* (*’Āmīn*). Ĝi estas deklaro aŭ aserto ĉeesta en la biblia hebrea lingvo, kaj, do, en la Nova Testamento kaj en Korano. Ĝi estas ĉiam uzata en judismo, kaj estis adoptita en la kristana liturgio kiel konkludiga formulo de preĝoj kaj himnoj.

La hebrea adverbo אמן (ámén) precipe signifas "superĉio", "laŭvere". Etimologie ĝi estas koneksa kun la verbo אמן (ámán), kiu signifas (laŭbaza formo, nome *qal*) "eduki". Gravaj estas tamen aliaj signifoj devenantaj: en *nifal* ĝi signifas "esti certa, sekura", "esti verdira, vera", pro kio ankaŭ "rezisti", en la formo *hifil*, nome kredi. La devenanta substantivo אמת (emet) signifas "kio estas stabila kaj firma", do "vero". Laŭ tiu senco ĝi aperas en la Nova Testamento, kial Jesuo eldiras la fundamentajn principojn, kiujn li enirigas per tiu vorto "amen": "Amen, amen, mi diras al vi" – kun la signifo: "Laŭvere mi diras al vi", "Tio kion mi diras, estas vera kaj certa".

En Islamo Amen estas la gloso de la unua surao de la Korano dirita
al-Fatiha ("la ulino kiu malfermas").

En la kristana liturgio Amen estas uzata kiel respondo de la asembleo ĉe la fino de la liturgiaj preĝoj: ĝi tiam havas la signifon de konsento pri tio dirita kaj de bondeziro ke la preĝo estu elaŭdita. Ĝia signifo ligiĝas al koncepto de konfido.

Aliaj uzoj de la vorto Amen
---------------------------

En diversaj lingvoj la vorto Amen estas uzata por sciigi ke la afero estas definitive dekretata kaj obeenda.

Iuj, kun aŭdaca fantazio (laŭ spertuloj), konjektigas ke "Amen" devenas el la nomo de la egipta Amon (kiu, efektive, foje estis eldirita "Amen") .Aliaj personoj aliĝintaj al orientaj religioj opiniigas, male, ke la vorto tenas radikojn komunajn kun la Hindua sanskrita vorto *Aum* .

Bibliografio
------------

* Katolikaj enciklopedioj:
	+ Enciclopedia\_Cattolica
	+ Cathopedia:Voci\_indispensabili
	+ Catholic\_Encyclopedia
* Davy, Marie-Madeleine (1986). «Amén». En Chevalier, Jean; Gheerbrant, Alain. Diccionario de los símbolos. Barcelona: Herder. p. 91. ISBN 978-84-254-2642-1.
* Thomas, Charles (2001). «Amén». En Xavier Léon-Dufour. Vocabulario de teología bíblica (18.ª edición). Barcelona (España): Biblioteca Herder. pp. 73–74. ISBN 978-84-254-0809-0.
* John L. McKenzie, SJ, "Dictionary of the Bible", New York: MacMillan Publ. Co. Inc. 1965. Entry: "Amen," p. 25).

Notoj
-----

1. ↑  Oni rimarkas ke la hebrea vorto "Amen" ekas per aleph, dum la egipta nomo ekas per yodh.
2. ↑  Reale ne troviĝas akademiaj studoj subtenantaj tiun pozicion.

Vidu ankaŭ
----------

* Preĝo
* Liturgio
* Psalmo
Akompana kultivado de karotoj kaj cepoj.
**Akompana kultivado** en ĝardenado kaj agrikulturo estas la plantado de diferencaj plantoj en proksimeco por kontrolo kaj lukto kontraŭ plagoj, favorado al polenigo, havigado de habitato por profitigaj bestoj, plibonigante la uzon de spaco, kaj definitive por pligrandigi la rikoltan produktecon. Akompana kultivado estas formo de multkultivo.

Akompana kultivado estas uzata de agrikulturistoj kaj ĝardenistoj kaj en industriigitaj kaj en disvolviĝantaj landoj pro multaj tialoj. Multaj el la modernaj principoj de akompana plantado evidentiĝis jam antaŭ multaj jarcentoj en kamparanaj ĝardenoj en Anglio kaj en arbarĝardenoj en Azio, kaj antaŭ miloj da jaroj en Mezameriko.

Referencoj
----------

1. ↑  McClure, Susan.  (1994) *Companion Planting*. Rodale Press. ISBN 0-87596-616-0.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bohnsack, U. Companion Planting Table Arkivigite je 2007-02-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Herb Companion Planting table Arkivigite je 2015-06-10 per la retarkivo Wayback Machine - ĉe gardening Birmingham
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Arĝentokululo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Zosteropedoj *Zosteropidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Zosteropo *Zosterops* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ****Zosterops lateralis****(Latham, 1802) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Arĝentokululo  |

 |
| v • d • r |

La **Arĝentokululo** aŭ **Vaksokululo** (*Zosterops lateralis*) estas tre eta paserina birdo. Ĝi estas indiĝena de Aŭstralio, Nov-Zelando kaj la insuloj de sudokcidenta Pacifiko nome Lord Howe, Nov-Kaledonio, Lojaloj, Vanuatuo kaj Fiĝioj. Ĝi estas komuna, kaj eĉ abunda, tra la relative fruktodonaj partoj de sudokcidenta kaj sudorienta Aŭstralio (inklude Tasmanio kaj la insuloj de la Tasmania Markolo), kaj tra la humida marborda zono de tropika Kvinslando, inklude la regionon de la Kabjorka Duoninsulo. En Aŭstralio kaj Novzelando ĝia komuna nomo estas foje mallongigita kiel **Blankokulo**, sed tiu nomo estas pli komune uzata por aludi ĉiujn membrojn de la genro *Zosterops* aŭ Zosteropoj, aŭ eĉ por la tuta familio Zosteropedoj.

Aspekto
-------

Temas pri tre malgranda birdo de akrapinta malhelgriza beko kaj ankaŭ grizaj gamboj. La nomoj de la specio aludas al la plej karaktera eco de la specio nomo ĉirkaŭokula ringo tre blanka (kvankam bordita de nigro kiu ligas la okulon al la beko per nigra brido) kaj tre kontrasta ene de la flavverdeca kapo kiu siavice kontrastas kun la grizaj brusto kaj dorso. Estas verdaj partoj en pugo kaj flugiloj, dum subaj partoj estas helbrungrizaj.

Taksonomio
----------

De tiu aŭstralazia kaj pacifika specio estas multnombraj subspecioj; inter aliaj la jenaj:

* La Grizbrusta arĝentokululo or Western Arĝentokululo (*Z. l. gouldi*) de okcidenta Aŭstralio.
* La Grizdorsa arĝentokululo (*Z. l. halmaturinus*) de okcidenta Aŭstralio, distinga pro pli griza dorso kaj brunecaj flankoj.
* La Grizbrusta arĝentokululo (*Z. l. lateralis*) de orienta Aŭstralio, distinga pro pli griza brusto.
* La Lordhova Arĝentokululo (*Z. l. tephropleurus*) estas minacata birdo de la Insulo Lord Howe.

Bildaro
-------

* 
* Manĝigante idonManĝigante idon
* 
* JunuloJunulo
* Ennesta inoEnnesta ino

Eksteraj ligiloj
----------------

* Filmetoj, fotoj, kaj sonoj de arĝentokululo ĉe Interreta Birdo Kolekto.

Notoj
-----

1. ↑  Lord Howe Island Silvereye. Department of Environment and Climate Change, New South Wales. Vizitita la 2008-07-05
2. ↑   Lordhovaj subtropikaj arbaroj
**Amena Khan** estas brita manekeno, modo-dezajnisto, fama socireteja influigantino kaj entreprenistino. 

Ŝi estas plej bone konata kiel dezajnistino de mondernstilaj hiĝaboj, fondinto de la modofirmao "*Pearl Daisy*," kaj pro tio ke ŝi estis la unua kaj la sola hiĝaba modelulino en hararprizorga kampanjo de *L'Oréal*, la plej granda kosmetika firmao en la mondo.

Persona vivo
------------

Amena Khan naskiĝis en Leicester, Britio en 1983. Ŝi kreskis en islama familio sed ne komencis surmeti hiĝabon ĝis ŝi estis en siaj dudekaj jaroj. Ŝi havis la senton ke ŝi neniam vidis homojn de la soma socia fono kiel ŝi portretita en pozitiva lumo en televido kaj tio estas kio inspiris ŝin fariĝi hiĝaban manekenon.

Kariero
-------

Ŝi estis la unua virino portanta hiĝabon por esti parto de ĉeftendenca varbado por hararprizorgado. Post kiam ŝi devis pardonpeti pro iuj siaj kritikaj opinioj el 2014 kiujn ŝi disvastigis en Twitter pri la israela politiko en Gaza, ŝi retiriĝis de la kampanjo pro la polemiko ĉirkaŭ ĝi, kiu deturnas la atenton de "la pozitiva kaj inkluziva sento" por kiu la kampanjo estis farita kun la intenco de inkluziveco kaj diverseco por kiu ŝi engaĝiĝas, ne nur bilde sed ankaŭ enhave, ĉar tro ofte personoj kun dukultura fono nur servas kosmetikan celon.

En 2018, ŝi ankaŭ lanĉis vestaĵan linion por sia modobutiko "Perlo Daisy." 

En 2017, Khan estis prezentita en la porvirina magazino Elle kiel unu el kvar islamaj beleco-famulinoj. En tiu revuo ŝi parolis pri stereotipoj samkiel pri sia sperto kun la surmeto de kaptuko.

Vidu ankaŭ
----------

Mododezajno

Eksteraj ligiloj
----------------

Oficiala blogo de Amena Khan

Hiĝabstilaj instrufilmetoj (Pearl Daisy)

Referencoj
----------

1. ↑  (en) "*Amena Khan Is Making History By Becoming The First Hijab-Wearing Model To Star In A Hair Campaign*", Buzzfeed.
2. ↑  (en) "*Everything you need to know about Amena Khan, a hijab-wearing model for L'Oréal hair Arkivigite je 2018-04-26 per la retarkivo Wayback Machine*". Expose News.
3. ↑  (en) "*L'Oreal hijab model pulls out of campaign after backlash*". BBC News, arĥivita de la originalo, la 23-an de januaro 2018.
4. ↑  (en) *Amena Khan quits L'Oreal campaign after Israel backlash*, Al Jazeera. la 23-an de januaro 2018, alirite la 29-an de februaro 2020.
5. ↑  (fr) *Un mannequin voilé renonce à une campagne de L'Oréal après des propos polémiques*, Le Figaro-AFP, la 22 de januaro 2018, alirite la 29-an de februaro 2020.
6. ↑  (en) Asim Qureshi, *A Virtue of Disobedience- a civil rights handbook for today*, 2019, London, eld. Unbound, ISBN 978-1-78965-076-1 (e-book)
7. ↑  (nl) *Echte divesiteit is veel méér dan gezichten tellen (Vera diverseco estas multe PLI ol kalkuli vizaĝojn)*, BNNVara, la 25-an de marto 2018.
8. ↑  (en) "*These Hijab-Wearing Vloggers Are Changing Minds With Makeup*". HuffPost UK. la 20-an de aprilo 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 682275
 |
**La Universala Lingvo** (aŭ angle *The Universal Language*) estas mallonga dokumenta filmo de 28 minutoj kaj 28 sekundoj el 2011 pri la lingvo Esperanto kaj la movado ĉirkaŭ ĝi. La prezentisto gvidas tra la filmo anglalingve, sed ĉar uzatas multe de originala filma materialo kaj esperantlingve parolas multaj uzantoj de la lingvo, la filmo tamen je iom pli ol duono estas esperantlingva: Uzante multe da arkivaj bildoj el la fruaj tagoj de la lingvo, same kiel intervjuoj kun esperantistoj hodiaŭ, la filmo konstruas linearan rakonton de la historio kaj celoj de Esperanto. Interalie intervjuiĝas Arika Okrent, Humphrey Tonkin, Renato Corsetti kaj Leo Sakaguchi.

Sam Green
Al esperantistoj la filmo publike prezentiĝis dum la 1-a *Esperanta Kinofestivalo* de la 10-a ĝis 13-a de julio 2011 en San-Paŭlo kaj en la reto kaj en la Universala Kongreso fine de julio 2011 en Kopenhago.

Reĝisorita fare de Sam Green, la filmo en 2012 gajnis la ĵurian premion de plej bona mallonga dokumenta filmo de la *Ashland Independent Film Festival* en Ashland, Oregono, Usono. Jam antaŭe Sam Green temigis Esperanton en alia el liaj dokumentaj filmoj, nome "Utopia in Four Movements" ("Utopio en kvar movimentoj").

Eksteraj ligiloj
----------------

* la filmo, prezentita de *guglo*
* la sama filmo, prezentita en *jutubo*
* komenca parto de 5 minutoj, prezentita en *vimeo*
* Oficiala retejo (angle kaj esperante)
* *La universala lingvo*  en Interreta filma datumbazo (angle)

Referencoj
----------

1. ↑  informoj pri la *Esperanta Kinofestivalo* de 2011
**János LAVOTTA** [jAnoŝ lavota], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lavotta János** estis signifa hungara komponisto kaj violonisto. Lia nobela antaŭnomo estis *izsépfalvi*.

János Lavotta
János Lavotta pentrite de Pál Vágó (pentristo)
János Lavotta naskiĝis la 5-an de julio 1764 en Hungara reĝlando, en *Pusztafödémes* (nuntempa Pusté Úľany en Slovakio). Li mortis la 11-an de aŭgusto 1820 en Tállya.

Biografio
---------

János Lavotta frekventis lernejojn en Supra Hungarujo, fine en Pest (urbo). Li estis soldato, poste li havis postenon en Peŝto ĝis 1791. Baldaŭe li pli kaj pli ligiĝis al la muziko, tial li plenumis postenojn ĉe teatroj en Peŝto, Miskolc kaj en Transilvanio. Inter 1804-1816 li migris tra la tuta lando. Poste li instruis muzikon kaj fondis vendejon pri muziko en Debrecen. Baldaŭe li malsaniĝis.

Verkoj (elekto)
---------------

* *Rhetorica*
* *Nobilium Hungariae Insurgentium Nota Insurrectionalis Hungarica*, 1797
* kolektaĵo de soldatvarbaj melodioj
* diversaj melodioj, ekzemple germanecaj melodioj

Fontoj
------

* 

* Kategorio János Lavotta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 394795
* GND: 129566446
* LCCN: n94102330
* VIAF: 42025782
* ISNI: 0000 0001 1059 1973
* SUDOC: 254098398
* BNF: 13896412c
* MBA: e76651e2-e116-452e-81c4-71188a5ca749
 |
Akvofalo en Miskolc
Bükk ĉe Miskolc
**Nacia parko Bükk** estas Nacia parko en Hungario en montaro Bükk proksimume inter 2 sidejaj urboj Miskolc kaj Eger. La Nacia parko fondiĝis en 1977. La parko prezentas dolomitan, karstan kaj kalkoŝtonan regionon kun riĉa arbaro.

Priskribo
---------

Tiu nacia parko ne karakterizas Hungarion, tamen estas grave prezenti ankaŭ la montaran regionon. Bükk signifas hungare: fago. La plej alta montopinto estas Istállóskő (iŝtAlOŝkO) 959 m-ojn alta. En la montaro troviĝas pli ol 850 kavernoj (en kiuj kelkloke la Neandertala homo restigis postsignojn), en Hungario estas tre maloftaj akvofaloj. Centro de la parko estas altebenaĵo 800 m-ojn alta, kie 95 % estas arbaro. En la regiono nestas 90 birdospecoj.

Menciindaj komunumoj estas (krom la supre menciitaj urboj): Szilvásvárad, Felsőtárkány, Répáshuta, Bükkszentkereszt. En Erdőtelek arboreto troviĝas.

Vidu ankaŭ
----------

* Bükk

* Kategorio Bükk (Nacia parko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**János Lukácsy** [jAnoŝ lukAĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lukácsy János** estis hungaria katolika pastro, kanoniko, preposto, titulara episkopo.

János Lukácsy en 1715 en Bobrovnik (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Bobrovník en Slovakio), li mortis la 26-an de aprilo 1780 en Nitro (Hungara reĝlando, nuntempe en Slovakio).

Biografio
---------

János Lukácsy lernis en jezuita lernejo de Trencsén, poste en Nitro, fine li doktoriĝis el teologio en Jezuita Universitato de Nagyszombat en 1739, prosimume tiutempe li pastriĝis. Li komencis sian pastran karieron en Trencsén, poste en pluraj lokoj. Li ricevis la ekleziajn postenojn kanoniko en 1753, preposto en 1757, titulara episkopo en 1774. Inter 1758 kaj 1761 li estis seminariestro.

Lia kontribuo
-------------

* slovaklingva parolado (1769)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo L, poste serĉu la nomon)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 681303
 |
**Deutsch-Schützen** [dejĉ ŝucen], kroate **Njemačke Šice,** hungare **Németlövő** estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Deutsch Schützen-Eisenberg. Deutsch, njemačke kaj német signifas: germana.

Ĉefstrato de Deutsch Schützen

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro:
* Telefonprefikso:
* Poŝtkodo: 7474
* Aŭtokodo: OW
* 47° 10′ 00″ N 16° 27′ 00″ O﻿ / ﻿47.16667 °N, 16.45000 °O﻿ / 47.16667; 16.45000 (mapo)Koordinatoj: 47° 10′ 00″ N 16° 27′ 00″ O﻿ / ﻿47.16667 °N, 16.45000 °O﻿ / 47.16667; 16.45000 (mapo)

Situo
-----

Deutsch Schützen situas laŭ rojo, laŭ la hungara landlimo. Oberwart troviĝas je 26, Szombathely je 18 km-oj.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Ankaŭ romianoj kulturis tie vitojn. La unua mencio pri la loko devenis el 1221 en formo *"Perwolff"*. La loĝantoj estis sagistoj, kiuj defendis la hungaran limon, tial ili havis privilegiojn. En la 15-a jarcento la vilaĝo iĝis kampurbo. En 1529 kaj en 1532 la turkoj detruis la urbeton. En la 1540-aj jaroj germanoj refondis ĝin. En 1910 vivis en Németlövő 977 homoj (aŭstroj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szombathely, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1971 Deutsch Schützen unuiĝis kun 4 proksimaj vilaĝetoj.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Mikaelo (sur fundamento de la romianoj) el la 13-a jarcento, en 1757 ĝi barokiĝis, en 1945 plene ruiniĝis
* romkatolika paroĥa preĝejo omaĝe al Dipatrino de 1741
* kapelo nomata Lourdes

* Kategorio Deutsch-Schützen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 324860
* GND: 4813882-4
* LCCN: n2015065830
* VIAF: 121144782709736875861
 |
**Bienvenida** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *barreños* aŭ *culebrones*. La censita populacio en 2008 estis de 2.324 loĝantoj.

Situo
-----

**Bienvenida** situas en la suda parto de Ekstremaduro, je altitudo de 606 m; je 106 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas 92,2 km².

Ĝi estas oriente de Zafra, en la bordo kun la *Campiña* de Llerena, tio estas, ĉe tereno de milda orografio de seka aspekto, kovrita ie de anzinoj, olivarboj, vitejoj, cerealoj kaj arbustejoj. Ĝi apartenas al la Jurteritorio de Zafra

Ekonomio
--------

Ĉefe oni vivtenas el la agrikulturo kaj iomete eka turismo.

Historio
--------

Estas mencioj pri la loko en la Mezepoko jam en la 13a jarcento, sed ili ne fidindas, ke temas pri tiu loko. Estas ermitejo de la Virgulino de la Mirakloj, fondita de la ordeno de Santiago, supozeble ĉirkaŭ 1498, sed ankaŭ tio ne estas konfirmita. La preĝejo, konstruita en la 16a jarcento, apartenis al aro de religiaj konstruaĵoj de la Ordeno de Santiago. Iam ŝajne oni parolis lokan parolmanieron aŭ dialekteton nome "alcotiza", sed ankaŭ tio jam malaperis.

Gravuloj
--------

Bienvenida estas konata kiel naskiĝloko de famaj taŭrludistoj, nome Bienvenida, inter kiuj unu el la plej fama estis Antonio Bienvenida.

Festoj
------

* La Virgulino de la Mirakloj la 8a de septembro.
* Foiro (unua semajnfino de aŭgusto)
* Karnavalo
* Kamparfesto de Sankta Isidro (15a de majo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Diputación de Badajoz
Bierbotelo kun tipa kronfermilo.
Tipa bierbotelo de bruna vitro, antaŭ la epoko de paperaj etikedoj.
**Bierbotelo** estas botelo el vitro kiu estis dezajnita por enhavi bieron. Ĝi estis tiele desegnita por ke la trinkaĵo estu stokebla dum plej tempo ebla. Oni uzas plej ofte vitrojn de malhela koloro (kutime verda aŭ bruna) kun la celo eviti la ebla interagado de la sunlumo kun la lupolo. La boteloj hegemoniis ekde la komenco de la 20-a jarcento (ili estis facile reuzeblaj kaj poste facile recikleblaj), ĝis la 1960-aj jaroj ili eksuferis ian dekadencon pro la ekapero de ladskatoloj el aluminio.

Notoj
-----

1. ↑   Eie, Thomas (2009), "Light Protection from Packaging", in Yam, K. L. Encyclopedia of Packaging Technology, Wiley, pp. 655–659

Vidu ankaŭ
----------

* Vinbotelo
* Botelkesto

* Bierbotelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bierbotelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 601048
* GND: 4208864-1
* LCCN: sh85012837
* NKC: ph1031911
 |
**André VÉDRINE** estis franca esperantisto, kiu pasigis la plejparton de sia vivo en Lyon (Liono), departemento Rodano. Li naskiĝis la 20-an de junio 1914, kaj sekvajare, do en 1915, lia patro estis pafita. Kiam li estis nur 8 jaraĝa, li malkovris esperantan kurson en virina gazeto de sia patrino. Li lernis la esperantan lingvon kiam li estis en la liceo. Konvenkita militanto, li gluis kun siaj amikoj (Victor Demare, Augustin Piallat), afiŝojn por anonci la kurson de Lydia Zamenhof, en Liono en 1935.

Redaktoro de «Ĝis mil», gazeto de la esperantistaj instruistoj. Poste li komencis sian karieron de laboratorio-kuracisto, kaj ĉiam for, lia energio denove servos la esperantistan agon nur kiam li estos emerita.

Dum la milito, la liona esperantista grupo ĉesis aktivi kaj metis sian bibliotekon en la urban bibliotekon, kie la libroj dormis en la konservejo, neniu estis scianta kion fari kun tiuj libroj.

En 1977, oni permesis al André Védrine esplori tiun konservejon. Li legis la librojn, preparis slipojn kaj skribis katalogon de la esperantistaj libroj de tiu biblioteko. Ni opinias ke la samideanoj pli ofte konsultu ilin, por ke la deĵorantoj de la biblioteko ne konsideru ilin kiel senvalorajn librojn. Ili hodiaù ankoraŭ kuŝas en la urba biblioteko de Liono «La Part Dieu».

Fininte tiun laboron, li komencis alian formikan taskon, ĉar sen komputilo estas malfacile trovi la spurojn de la esperanta movado en la rodanalpa regiono kaj departemento Saône et Loire. Pro tio, helpita de sia edzino, li legis ĉiujn gazetojn aŭ ĵurnalojn kiujn li povis trovi en la departementaj arkivoj de Seine et Marne, Parizo kaj Versailles, ekde majo 1895 ĝis 1986. Tio daŭris 8 aŭ 9 jarojn. Ĉiufoje, kiam li trovis la avizon de esperanta agado aŭ la nomon de esperantisto konata de li, li notis. Tiel en 1988, li povis skribi sian libron «Rhône-Alpes: Espéranto et Espérantistes 1895-1986».

Li estis ankaŭ fakdelgito kaj dumviva membro de UEA. Lia malforta koro, ekde sia juneco, tamen permesis al li vivi dum 93 jaroj, ĝis la 28-a de aprilo 2007. Ŝajnas ke Esperanto estas bona kuracisto.
**Ixmatlahuacan** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Ixmatlahuacan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 084.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5669 loĝantojn. El tiuj estis 2813 viroj kaj 2856 virinoj. La komunumo havas surfacon de 335.6 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 27 minutoj norda latitudo kaj 95 gradoj kaj 50 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 6332 personoj. En la jaro 2000 temis pri 6047, do temis pri kresko / malkresko je -0.92 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 5377 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 50 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

 Arkivigite je 2012-06-30 per Archive.today


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**André** (-Pierre-Gabriel-Amédée) **TARDIEU** (naskiĝis la 22-an de septembro 1876 en Parizo kaj mortis la 15-an de septembro 1945) estis franca politikisto, trifoja ĉefministro de Francio, kiu provis daŭrigi politikon de Georges Clemenceau post la unua mondmilito.

André TardieuLi studis en la École Normale Supérieure, poste laboris kiel diplomato, pli poste kiel eksterpolitika redaktoro de *Le Temps*. Oni elektis lin en 1914 al la Parlamento, dum la unua mondmilito soldatservis ĝis 1916. Li partoprenis en teksto-verkado de Traktato de Versajlo.

Li estis por mallonga tempo ministro pri la liberigitaj teritorioj (Elzas-Lotaringio) en la Clemenceau-registaro. Post retiriĝo de Clemenceau, li rifuzis ĝis 1926 servon de ĉiu registaro. Li porparolis en la Parlamento kaj la gazeto, ke oni malpliigu la punŝarĝojn de Germanio. Li laboris pli poste – en registaro de Raymond Poincaré – kiel publiklaborafera, pli poste intern-afera ministro. Li estis en 1929-30 dufoje ĉefministro, kaj daŭrigis politikon de la ŝtataj elspezoj. En du registaroj de Pierre Laval li laboris kiel agrikultura ministro (1931-32) kaj militist-afera ministro (1932), poste (20-an de februaro 1932) ĉefministro. Post kiam li malsukcesis en la ĝeneralaj elektoj de 1932, li demisiis kaj retiriĝis el la aktiva politikado en 1936.

Verkoj
------

* La France et les alliances (1908)
* La Paix (1921)
* Devant l'obstacle (1927)
* La Révolution à refaire (du volumoj, 1936/37)

* Kategorio André Tardieu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 125465
* GND: 118801368
* LCCN: n86016354
* VIAF: 19709239
* ISNI: 0000 0001 2123 0436
* SUDOC: 029505941
* BNF: 12111946v
* NLA: 35949733
* NKC: skuk0001368
 |
**Charles Louis DELESCLUZES** ([ŝarl' lŭi delesklYz'] Dreux 1809, 1871) estis franca ĵurnalisto kaj politikisto.

Li lanĉis la *Solidarité républicaine* (Respublika solidareco) en novembro 1848 kun Ledru-Rollin kaj Mathieu de la Drôme. Pro ties malpermeso kaj pro la leĝoj kontraŭ la kluboj ĝi estis devigata fariĝi kaŝorganizaĵo.

Deportito al Cayenne post la Napoleona puĉo de la 2-a de decembro 1852, li estas kondamnita al enkarceriga puno por kiu li estas amnestiita en 1860.

La 2-an de julio 1868 Charles Delescluzes fondas *Le Réveil* (la vekiĝo / la vekhorloĝo), unue semanja poste ĉiutaga gazeto kiu propagandas la ideojn de la Internacio. Ĝi aperis ĝis la malvenko de la Komunumo en majo de 1871.

Ĵakobina elektito en la Pariza Komunumo, delegito pri milito li estas unu el la plej elstaraj figuroj de la Komunumo personigante la ĵakobinan tradicion kaj estante respektata pro sia prudento. Li estas mortpafita la 25-an de majo 1871, dum la sanga semajno, sur la barikado de *Chateau-d'Eau* (akvujego) kiun li intence surgrimpis ĉar li sciis ke la Komunumo estis malvenkonta.

Bibliografio
------------

* *De Paris à Cayenne : journal d'un transporté* (Parizo, 1869)
* *Les hommes de la Révolution de 1871, Delescluzes*, de Charles Prolès, antaŭparolo de A. Millerand, Chamuel eldonisto, Parizo, 1898

* Kategorio Charles Delescluzes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 15176
* GND: 101931409
* LCCN: nr96029632
* VIAF: 39510804
* ISNI: 0000 0000 5311 1928
* SUDOC: 033812314
* BNF: 130151488
 |
**Charles Adrien Ladislas DIRAC** (Monthey, Svisio, 31-a de julio 1866, Bristol, Britio 15-a de junio 1936) estis instruisto pri lingvoj kaj esperantisto, origine svisa, kaj poste brita. Li estas pli konata kiel la patro de la fizikisto kaj Nobelpremiito Paul Dirac.

Charles studis en la Universitato de Ĝenevo, sed en 1888 li foriris el la lando kaj fine ekloĝis en Bristol, Britio. Li edziĝis en 1899 kun Florence, kaj havis tri filojn.

Kiel esperantisto, li partoprenis la 3-an Universalan Kongreson en Kembriĝo. Li estis aktiva en la movado en sia urbo Bristol, ĝis sia morto.

Charles estas pli konata pro siaj rilatoj kun la filo Paul, kiu lin kulpigis pri aŭtoritatemo, kaj pri sia malfeliĉa infanaĝo. Ekzemple, Charles ĉiam insistis ke la filoj parolu al li nur en la franca lingvo. Ĵusa biografio pri Paul Dirac multe pli nuancigas tiujn akuzojn, kaj konsideras ankaŭ la rolon de la karaktero de la filo, verŝajne kun aŭtistaj trajtoj .

Referencoj
----------

1. ↑  Graham Farmelo, "The strangest man", 2009, recenzita en Esperanto en