recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Mahuva,** laŭ guĝarata lingvo **મહુવા,** laŭ hindia lingvo **महुवा** estas urbego kaj municipo en Barato, en subŝtato Guĝarato, en distrikto de Bhavnagar.

Templo en Mahuva

Demografio
----------

Mahuva havis populacion de 120 685 en 2021.

Geografio
---------

Mahuva situas preskaŭ laŭ marbordo de golfo de Araba Maro en sudorienta parto de duoninsulo Katiavaro laŭ malgranda rivero. Amreli troviĝas 79, Bhavnagar 86, Surat 113, Navsari 122, Baruĉ 133, Vapi 144, Veraval 145, Vadodara 200, iama subŝtata ĉefurbo Ahmedabado 230, nova subŝtata ĉefurbo Gandinagaro 254, Mumbajo 261, tutlanda ĉefurbo Delhio 1003, Kolkato 1722 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Dum la sendependiĝo en 1947 la loĝantoj voĉdonis pri Barato kaj alia naskiĝanta najbara ŝtato Pakistano, poste multe da homoj formigris al Pakistano.

Ekonomio
--------

La ekonomio de Mahuva estas ĉefe agrikultura, iomete industria. La agrikulturo produktas blankajn kaj ruĝajn cepojn. Ties prilaboro okazas en la urbo. Aliaj kultivaĵoj estas arakidoj, kotonoj kaj kokosoj. Menciindas la tranĉado kaj polurado de diamantoj kaj oni produktas ankaŭ lignajn ludilojn. Proksime jam laŭ la marbordo estas rapide kreskanta havenurbo.

Lingvoj
-------

En Mahuva la oficialaj lingvoj estas la guĝarata kaj hindia.

Religioj
--------

En Mahuva plejparto de la populacio estas hinduoj kaj muslimoj, iomete estas ĝajnistoj kaj kristanoj.

Eduko
-----

En Mahuva la plej alta eduko okazas en 2 kolegioj.

Klimato
-------

En Mahuva jare pluvas plej ofte pro la musonoj, en aliaj monatoj apenaŭ aŭ neniam pluvas. La temperaturo varias averaĝe inter 18-27 °C.

Trafiko
-------

Mahuva estas finhaltejo de la fervoja reto. Enurbe motoraj rikiŝoj kaj taksioj haveblas. Al aliaj urboj kaj proksimaj vilaĝoj aŭtobuso liveras la pasaĝerojn 3 ĉefvojoj kaj sola flankovojo kuras al la urbego. La plej proksima flughaveno funkcias en Bhavnagar. Pramoj estas alireblaj ĉe la marbordo ekde 2017 al Bhavnagar kaj Baruĉ.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj, plej ofte hinduaj
* du publikaj parkoj
* marborda strando proksime

Fontoj
------

* WikiTrans
**Nicolas GIFFARD**, naskita la 4-an de oktobro 1950 en La Baule, estas franca ŝakludisto, internacia majstro ekde 1980.

Franca ĉampionado
-----------------

Nicolas Giffard gajnis la francan ĉampionadon en 1978 kaj 1982.

En 2012 kaj 2016, li estis vic-ĉampiono de Francujo en la veterana kategorio. En 2013, li estis ĉampiono de Francujo en la sama kategorio, kaj ankaŭ en 2015.

Resultatoj en turniro
---------------------

Nicolas Giffard gajnis la turnirojn de Alès 1981, Paris-Ulm 1983, Andoro 1985 kaj Meudon 1987.

Konkursoj en teamo
------------------

Nicolas Giffard estis membro de la franca teamo dum la ŝakaj olimpikoj de 1978 (6 punktoj sur 10 al dua ŝaktabulo), 1980 (8 punktoj sur 13 al dua ŝaktabulo) kaj 1982 (5/11 al tria ŝaktabulo).

Publikigoj
----------

* *Ok kandidatoj, kvar forbata (Huit candidats, quatre KO)*, L'impensé radical, 1977
* *La Fabela Historio de la ŝakĉampionoj (La Fabuleuse Histoire des champions d'échecs)*, ODIL, 1978
* *Ŝako, kursoj apartaj kun ĉampiono (Les Échecs, leçons particulières avec un champion)*, 1997
* *Ŝako, la moderna taktiko (Les Échecs, la tactique moderne)*, editorado du Rocher, 1997
* *Efikeco al ŝako (l'Efficacité aux échecs)*, editorado Bornemann, 1998
* *Kompreni la malfermadojn (Comprendre les ouvertures)*, editorado Bornemann, 1999
* Nicolas Giffard kaj Alain Biénabe, *La Nova Gvidlibro de ŝako : Kompleta traktato (Le Nouveau Guide des échecs : Traité complet)*, Robert Laffont, "Bouquins", 1-a oktobro 2009, 1701 paĝoj

Konsilanto teknika
------------------

Nicolas Giffard estis teknika konsilanto pri la filmo *La diagonalo de la kuriero (La diagonale du Fou)* de Richard Dembo. Li interalie estas la kreinto de la ŝakludo videblaj en la filmo.

Komentariisto televida
----------------------

En la 1990-aj jaroj, Nicolas Giffard estis ŝaka komentisto por la ĉenoj Paris Première kaj Eurosport. Li interalie komentis la Grandan Prezon Intel de rapidaj ludoj kun sia kolego, la internacia majstro Éric Birmingham.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649579
* LCCN: n84186119
* VIAF: 116041198
* ISNI: 0000 0000 8184 7801
* SUDOC: 026890747
* BNF: 119048617
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Ne konfuzu ĉi tiun artikolon kun akcento. |

**Akĉento** (laŭ NPIV) estas tuto de la artikulaciaj kutimoj de parolanto aŭ grupo de parolantoj (pro trajtoj dialektaj aŭ socilingvaj, influo de denaska lingvo, ks), kiu aspektas nenorma en la kadro de difinita lingvo: *havi sudan, kamparan, usonan akĉenton*.

Lingvistike akĉento signifas uzi la fonologion, por la parolanto de la pli konata lingvo, kiam oni parolas en alia/fremda lingvo.

Akĉento povas, simile al dialekto, malkaŝi la etnecon aŭ la klason de la parolanto. Se ekzistas pluraj "normoj" pri iu lingvo, parolata en pluraj lokoj, ankaŭ la uzo de la "akĉento" varias.

Akĉento ne nepre malfaciligas la komprenon, sed tamen povas tion fari, se ĝi malebligas la distingon inter certaj fonemoj.

Ne intermiksu akĉenton (parolmaniero) kun akcento (elstarigo de silabo).

Esperantaj
----------

Ĉar la Esperanto ne havas akĉenton propran, teorie, krom se oni konsideras la akĉenton de Zamenhof (Rusa) kiel la akĉento ''originala''. Oni rajtas demandi sin, kiu akĉento estas preferata uzi kiam oni parolas Esperanton? Ĉu estas preferoj oficiale agnoskitaj?

Multaj ne-esperantistoj diras ke Esperanto sonas kiel la itala aŭ la hispana, do ĉu estas preferinda uzi la akĉenton italan? Efektive Esperanto estas lingvo tre silaba, tiel ke la itala lingvo taŭgas al la ritmo de Esperanto.

Eble la "neŭtrala akĉento" estas nur teoria, sed tio povas signifi ke oni parolu kun prononco kiun ne eblas asocii kun iu certa nacio, kaj neniu povu diveni, nur aŭdante la prononcon, kiu estas onia denaska lingvo.

* Kategorio Akĉento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Bálint KÉRI,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kéri Bálint** estis hungara pastro, monaĥo, profesoro.

Bálint Kéri  naskiĝis la 17-an de marto 1712 en Hungara reĝlando en Nagyszombat? (nuntempa Trnava en Slovakio). Li mortis la 12-an de julio 1764 en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio).

Biografio
---------

Bálint Kéri aliĝis al la jezuitoj en 1726. Li lernis teologion en Vieno. Post siaj studoj li instruis en la sama urbo en katolika altlernejo. En 1740 li pastriĝis. En 1748 li instruis en Graz, en la sekva jaro li pilgrimis al Romo, kie pasis 4 jarojn. Hejmenveninta li instruis plu laŭvice en Graz, Kassa, Győr, Vieno. Inter 1762 kaj 1765 li estis rektoro en Jezuita Universitato de Nagyszombat. En 1764 li estis sendita al la hungara parlamento por interesoj de la ordeno.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Series banorum Dalmatiae, Croatiae et Sclavoniae chronologica ad annum saeculi hujas trigesimum tertium producta* (1737)
* *Introductio facilis in doctrinam de motu* (1743)
* *Exercitationes dramaticae, honoribus... neo-doctorum, cum in... universitate Viennensi, promotore ... suprema aa. 11. & philos, laurea insignirentur* (1746)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero K, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio
La **akvotransportaj oficejoj de Germanio** - germane singulare nomataj *Wasser- und Schifffahrtsamt*, mallongigo WSA, laŭvorte "akvovoja kaj akvotransporta (ŝiptrafika) oficejo", plurale *"...-ämter"* - estas regionaj oficejoj de la ŝtato Germanio respondecaj pri la administrado de la ŝipvetureblaj naciaj akvovojoj de Germanio kaj la reguligado de la kargoŝipa, pramŝipa, turistoŝiptransporta kaj akvosporta trafiko sur tiuj akvovojoj. Al la sistemo de naciaj akvovojoj de Germanio apartenas la plej larĝaj riveroj de la lando, kanaloj, kluzoj, ŝipliftoj, larĝa areo de la Norda kaj Balta Maroj, maraj kaj enlandaj havenoj, kaj pliaj instalaĵoj. La tridek-naŭ oficejoj estas kontrolataj de la nacia akvotransporta administrejo, germane *Wasser- und Schifffahrtsverwaltung des Bundes* (WSV), laŭvorte la "akvovoja kaj akvotransporta administrejo de la Federacio", do de la Federacia Respubliko de Germanio). Ili respondecas kaj apartenas al la Federacia Ministerio de Transporto kaj Cifereca Infrastrukturo. Entute la oficejoj prizorgas 23 000 kvadratajn kilometrojn de mara akvo en la Norda kaj Balta Maroj, kaj 7 350 km de enlandaj akvovojoj.

Ĉiu akvotransporta oficejo de Germanio zorgas pri difinita geografia areo. Ekzemple, la oficejo en Lauenburg kovras sekcion de la rivero Elbo kun alfluantoj kaj la kanalon *Elbo-Lubeko*,, dum tiu en Cuxhaven kovras la malsupran parton de la rivero Elbo kaj vastan maran areon.. Parto de la ŝiparo de la akvotransportaj oficejoj ankaŭ estas signifa nombro de glacirompiloj.

Referencoj
----------

1. ↑  artikolo "ni pri ni" de la *Wasser- und Schifffahrtsverwaltung des Bundes*, vidita la 8-an de aŭgusto 2014 Arkivigite je 2010-03-12 per la retarkivo Wayback Machine germane
2. ↑  artikolo de la *Wasser- und Schifffahrtsamt Lauenburg*, vidita la 8-an de aŭgusto 2014 Arkivigite je 2014-08-09 per la retarkivo Wayback Machine germane
3. ↑  artikolo de la *Wasser- und Schifffahrtsamt Cuxhaven*, vidita la 8-an de aŭgusto 2014[*rompita ligilo*] germane

* Kategorio Akvotransporta oficejo de Germanio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Romániai magyar irodalmi lexikon** (RMIL) (hungare: estas hungarlingva konsult-libro de literaturo hungara en Rumanio de 1920.

Enhavo de la verko
------------------

La verko estas konsulta kaj referenca libro en hungara lingvo pri rumaniaj hungaraj verkistoj, poetoj, aktoroj, reĝisoroj, pentristoj, scienculoj, gazetoj, institucioj kaj institutoj ktp. agadintaj de 1919 en Rumanio. Do la senco de vorto literaturo en tiu referenclibro signifas ne nur la beletristikon, sed tie estas larĝita.

Ĉefredaktoroj
-------------

Ĝiaj ĉefredaktistoj estis de 1-2-aj volumoj Edgár Balogh kaj de 3-5-aj volumoj Gyula Dávid.

Apero de la verko
-----------------

* 1-a volumo A-F, Kriterion Könyvkiadó, 1981,
* 2-a volumo G-Ke, Kriterion Könyvkiadó, 1991,
* 3-a volumo Kh-M, Kriterion Könyvkiadó, 1994,
* 4-a volumo N-R, Bukarest–Kolozsvár, EME–Kriterion, 2002,
* 5-a volumo/1 S-Sz, Erdélyi Múzeum-Egyesület, 2010,
* 5-a volumo/2 T-Zs, Erdélyi Múzeum-Egyesület, 2010.

Fonto
-----

* *Romániai magyar irodalmi lexikon*
**SÁROSI Bálint** (ŝaroŝi) estas hungara popolmuzik-esploristo, komponisto. Li naskiĝis en Racu la 1-an de januaro 1925.

Biografio
---------

Bálint Sárosi estis gimnaziano en Miercurea Ciuc, poste inter 1944-1949 en Scienca Universitato Péter Pázmány pristudis hungaran-rumanan lingvojn, inter 1951 kaj 1958 en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt muziksciencon kaj komponadon. Ekde 1958 ĝis 1968 estis kunlaboranto de Instituto Muzikscienca de MTA, inter 1968 kaj 1974 ĉefkunlaboranto, ekde 1974 ĝis 1988 estis gvidanto de popolmuzika instrumenta sekcio. Li kolektis popolmuzikon en tuta hungara teritorio kaj en Etiopujo, Armenujo kaj Kuvajto. Li estis gastprofesoro en 1985/86 en Innsbruck, en 1989/90-ben, poste en 1994 en Universitato Göttingen. Ekde 1969 dum dudek jarojn prelegis en *Hungara Radio* pri popolmuziko. Ekde 1991 li estas titolita universitata profesoro, kandidato pri muziksciencoj (1966), doktoro (1990).

Ĉefaj verkoj
------------

* Die Volksmusikinstrumente Ungarns (1967),
* Cigányzene (1971),
* Zenei anyanyelvünk (1973),
* Folk Music - Hungarian Musical Idiom (1986),
* A hangszeres magyar népzene (1997).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retpaĝo pri muzikologo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 224083
* GND: 135224543
* LCCN: n85006849
* VIAF: 93550983
* ISNI: 0000 0001 2030 8182
* SUDOC: 030261074
* BNF: 12171479p
* NKC: mzk2011640496
* BNE: XX1223379
 |
**Romualdas Kalonaitis** (naskiĝis la 24-an de novembro 1941 en Kaunas; mortis la 25-an de aŭgusto 2006 en Hago) estis ambasadoro de Litovio en Nederlando, inĝeniero, ekonomiisto, ĵurnalisto, diplomato kaj esperantisto.

Vivo
----

Dum 1959-1965 li studis en Politeknika instituto de Kaunas (nun Teknologia universitato). Poste laboris en uzino en Vilnius, ŝtata komitato pri planado. Dum 1974-1989 li estis vicĉefredaktoro de monata revuo "Mokslas ir technika" (Scienco kaj tekniko). Dum 1990-1992 li estis ĉefredaktoro de revuoj "Uz ir pries" (Por kaj kontraŭ) kaj "Taip ir ne "(Jes kaj ne). Dum 1992-1997 li estis ambasadoro de Litovio en Svedio. Dum 1997-2001 li estis ambasadoro de Litovio ĉe Eŭropa Unio. Poste dum 2001-2003 li laboris en ministerio de eksterlandaj aferoj. Ekde 2004 li estis ambasadoro de Litovio en Nederlando. Li havis la plej altan diplomatian rangon. Li estas aŭtoro de ok porjunularaj kaj sciencpopularigaj libroj. Li estas dekorita per komandora kruco de ordeno "Pro meritoj al Litovio" (2003). 

Esperanton li lernis memstare kaj dum multaj jaroj estis membro de Vilniusa Esperanto-klubo, vigle interesiĝis pri Esperanto, eĉ provis verki en Esperanto. Ekde restarigo de Litova Esperanto-Asocio en 1988 li estis ĝia membro.
**Jimmy Stryhn MEYER** (naskiĝis la  4-an de septembro 1969(nun 1969-09-04) en Køge, Danio, do nun 53-jara) estas dana juristo kaj esperantisto. Interalie li de 1995 ĝis 1999 estis vicprezidanto kaj estrarano de TEJO, gvidinte la Komisionon pri Eksteraj Rilatoj (KER).

Li eklernis esperanton en 1983 kaj en 1990 elektiĝis en la estraron de Esperantista Junulara Dana Organizo (EJDO), kie li plurajn jarojn plenumis la kasistan postenon. En 1993 kaj 1996 li kunorganizis Kulturan Esperanto-Festivalon (KEF) en Kopenhago. En 1994 li internacie ekaktivis por la Komisiono pri Eksteraj Rilatoj de TEJO, reprezentante TEJO-n en la preparkunsidoj por la Junulara Konsultiĝo pri Socia Evoluo kaj en la aranĝo mem, kiu okazis ĵus antaŭ al Monda Pintkunveno de Unuiĝintaj Nacioj por Socia Evoluo en Kopenhago.

En la IJK 1995 li do elektiĝis TEJO-estrarano pri eksteraj rilatoj kaj do respondeciĝis pri kunordigo de la "ambasadoroj" de la junulara esperanto-movado en neesperantistaj kunvenoj. Samjare li finis sian studadon pri juro en la universitato de Kopenhago kaj eklaboris en Luksemburgo. Ekde 1998 li laboras kiel oficisto (juristo-revizoro) ĉe la Justica Kortumo de Eŭropa Unio.

Fonto
-----

* "La teamo de TEJO sin prezentas, eldono 1995/1997" (red. James Rezende Piton)

Eksteraj ligiloj
----------------

* paĝo de li en la reta komunumo facebook
**Francisco de Salinas** (Burgos, 1513 - Salamanko, 1590), estis fama muzikisto, komponisto kaj humanisto hispano. Blindiĝis frue. Studis beletrojn, kanton kaj orgenon en la Universitato de Salamanko.

Loĝis en Romo dum 23 jaroj. En la Kortego de Napolo amikiĝis kun kolego de Toledo nome Diego Ortiz, Kapelmajstro de tie.

Li revenis en Hispanon en 1561, kaj katedriĝis en la Universitato de Salamanko, kie li renkontis kun frato Luis de León, ankaŭ profesoro de tiu. Pri la admiro de tiu ĉi al tiu restis konstato en la Odo al Salinas, verkita en 1577.

Li publikigis «De Musica libri septem» en Salamanca, en 1577.

Odo al Salinas (Odo III de Luis de León)
----------------------------------------

(Oni petas tradukon)
  

*Al Francisco Salinas  
Profesoro de Muziko de la Universitato de Salamanko*  

El aire se serena  

y viste de hermosura y luz no usada,  

Salinas, cuando suena  

la música estremada,  

por vuestra sabia mano gobernada.  

A cuyo son divino  

el alma, que en olvido está sumida,  

torna a cobrar el tino  

y memoria perdida  

de su origen primera esclarecida.  

Y como se conoce,  

en suerte y pensamientos se mejora;  

el oro desconoce,  

que el vulgo vil adora,  

la belleza caduca, engañadora.  

Traspasa el aire todo  

hasta llegar a la más alta esfera,  

y oye allí otro modo  

de no perecedera  

música, que es la fuente y la primera.  

Ve cómo el gran maestro,  

aquesta inmensa cítara aplicado,  

con movimiento diestro  

produce el son sagrado,  

con que este eterno templo es sustentado.  

Y como está compuesta  

de números concordes, luego envía  

consonante respuesta;  

y entrambas a porfía  

se mezcla una dulcísima armonía.  

Aquí la alma navega  

por un mar de dulzura, y finalmente  

en él ansí se anega  

que ningún accidente  

estraño y peregrino oye o siente.  

¡Oh, desmayo dichoso!  

¡Oh, muerte que das vida! ¡Oh, dulce olvido!  

¡Durase en tu reposo,  

sin ser restituido  

jamás a aqueste bajo y vil sentido!  

A este bien os llamo,  

gloria del apolíneo sacro coro,  

amigos a quien amo  

sobre todo tesoro;  

que todo lo visible es triste lloro.  

¡Oh, suene de contino,  

Salinas, vuestro son en mis oídos,  

por quien al bien divino  

despiertan los sentidos  
quedando a lo demás amortecidos!  

  

*Fray Luis de León*

Vidu ankaŭ
----------

* Luis de León

Referencoj
----------

* Salinas, Francisco de, *De musica libri septem*, Mathias Gastius, Salamanca, 1577, 1592. Reprint M.S. Kastner (ed.), Documenta Musicologica I no. 13, Bärenreiter, Kassel, 1958.

* "Salinas", in *New Grove Dictionary of Music and Musicians*, Macmillan Publishers, London, 1980.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retrato de Francisco de Salinas pri lia vivo inklude en la libro Retratos de Españoles ilustres, publikita en la jaro de 1791.
* Francisco Salinas en *Epdlp*

* Kategorio Francisco de Salinas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 357207
* GND: 119378523
* LCCN: n86005300
* VIAF: 34562260
* ISNI: 0000 0001 0886 7723
* SUDOC: 034200304
* BNF: 12498227h
* MBA: 1b86d631-7064-4d63-8421-bd16a156e2a2
* NLA: 35725750
* BNE: XX960895
 |
La **matematika geografio**, same kiel la cetero de la geografio, koncentriĝas sur la tera surfaco, studante ties matematikan reprezentadon kaj ties rilaton kun la Luno kaj la Suno. Tiu duobla klopodo ne estas senkonekta, ĉar pere de la studo de la fenomenoj de la surfaco en interagado kun la Suno kaj la Luno eblas trovi la Ekvatoron de la Tero, la tropikojn, la polusliniojn, la geografiajn koordinatojn kaj eĉ mezuri la grandon de la Tero. La ĉefaj branĉoj de la matematika geografio estas la Topografio, la Kartografio, la Astronomia geografio, la Geostatistiko kaj la Geomatiko. 

La matematika geografio estas iel la lulilo de la spaca tradicio de la geografio, pro sia priokupo por la lokigo kaj por la reprezentado de la spaco de la tera surfaco. Tio estas plej bone komprenata se oni konsideras la grandan kontribuon kiun la geometrio, nome la matematika scienco kiu studas la spacon, faris al la matematika geografio, ekzemple por termezurado en Antikva Egipto post la sezonaj inundoj de la rivero Nilo. La matematika geografio havigas precizan kadron por la lokigo, distribuado kaj reprezentado de la geografia spaco, sur kiu baziĝas la cetero de la geografiaj branĉoj. 

Fakte multaj de la geografiaj branĉoj bezonas matematikajn metodojn por organizi sian sciaron kiel ekzemple la Topografio, la Klimatologio kaj la Hidrologio. Por la Orografio oni bezonas preciajn mezurojn por determini kiu estas la plej alta monto en montaro, lando aŭ eĉ en la tuta mondo.

Lastatempe la matematika geografio plie elstaris pro la disvolvigo de la Geografia informsistemo (GIS). La matematika modeligo de diversaj fenomenoj en la tera surfaco pere de la GIS malfermis gravan kampon al tiu fako, kio ebligis pli ampleksan interagadon kun aliaj branĉoj de la geografio kiel la Klimatologio, la Hidrologio, la Geomorfologio kaj la ekonomia geografio.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 684543
* LCCN: sh85054021
* BNF: 11979247p
* NKC: ph122667
 |
Heesters als jongeman van 16 in 1919
2006 en Osnabrück
**Johannes HEESTERS** [johanes hesters], plennome: **Johan Marius Nicolaas HEESTERS** (naskiĝis la 5-an de decembro, 1903, mortis je la aĝo 108 je la 24-an de decembro 2011). Li estis nederlanda aktoro kaj kantisto.

Li estis la plej aĝa ankoraŭ aktiva aktoro. Li estis aktiva dum 90 jaroj je la staĝo kaj dum 87 jaroj en filmoj.

Johannes Heesters naskiĝis en Amersforto. Kiel knabo li revis fariĝi pastro, sed je sia 16-a naskiĝtago li decidis fariĝi aktoro. Li lernis aktoradon kaj kantadon kaj en la jaro 1924 li ricevis sian unuan filmrolon, en la mutfilmo *Cirque Hollandais*.

En 1930 li edziĝis al la belga aktorino Louise H. Ghijs. Al la paro naskiĝis du filinoj: Wiesje GHIJS, kiu fariĝis pianistino kaj Nicole Heesters, kiu iĝis aktorino. Louise H. Ghijs mortis en 1985.

Ekde 1932 Johannes Heesters aperis en operetoj. Post agado en Vieno li en 1936 transloĝiĝis al Berlino, kie li transprenis aron da roloj en muzikfilmoj kaj filmigitaj operetoj.

Dum la Dua mondmilito li aperis en germanaj filmoj kaj teatroj. Pro tio li kompromitiĝis en sia naskiĝolando.

Post la Dua mondmilito li kantis en Vieno, Munkeno kaj Berlino. En 1953 li en Hollywood partoprenis en la filmo *The Moon is Blue*. Poste li ofte aperis en la germana televido kaj en teatraĵoj. En 1978 li publikigis siajn memorojn: *Es kommt auf die Sekunde an*, gravas la sekundo.

En la jaro 1992 li edziĝis al la germana aktorino Simone Rethel. De 1996 ĝis 2001 la paro kune rolis en la teatraĵo *Ein gesegnetes Alter* (= *Benita aĝo*), verkita de Curth Flatow. Ĝis nun li aktive agadas sursceneje, probable estante la plej aĝa aktiva aktoro.

Listo de filmoj
---------------

* *Cirque hollandais* (1924)
* *Der Bettelstudent* (1936)
* *Gasparone* (1937)
* *Nanon* (1938)
* *Die lustigen Vagabunden* (1940)
* *Rosen in Tirol* (1940)
* *Illusion* (1941)
* *Glück bei Frauen* (1944)
* *Es fing so harmlos an* (1944)
* *Hochzeitsnacht im Paradies* (1950)
* *Im weißen Rößl* (1952)
* *The Moon is Blue* (1953)
* *Gestatten, mein Name ist Cox* (1955)
* *Opernball* (1956)
* *Bel Ami* (1957)
* *Junge Leute brauchen Liebe* (1961)

* Kategorio Johannes Heesters en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 16499
* GND: 118547690
* LCCN: nr2002014162
* VIAF: 85736837
* ISNI: 0000 0000 7841 2612
* SUDOC: 075237946
* BNF: 140403262
* MBA: 1a37fa4c-9195-413b-8da2-91135e9518dd
* NKC: xx0066891
* BNE: XX1756851
 |
**Johannes Jacob Stunder** [jakob], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj hungaraj personaj nomoj **Stunder János Jakab** estis dana pentristo. Lia nomo slovake estas *Ján Jakub Stunder*.

Johannes Jacob Stunder  naskiĝis la 5-an de novembro 1759 en Kopenhago (Danio), li mortis la 15-an de aŭgusto 1811 en Neusohl (Habsburga Imperio, Hungara reĝlando).

Biografio
---------

Johannes Jacob Stunder studis en la fruaj 1780-aj jaroj en belarta akademio en sia naskiĝurbo. Lia majstro estis Johan Edvard Mandelberg. Li studvojaĝis en la italaj ŝtatoj en 1784. Li pentradis en Vieno (1791-1793), kie Ferenc Kazinczy invitis lin al Hungario, kie li pentradis ĝismorte. Lia unua stacio estis Pest (urbo). En 1797 li edziĝis en Leutschau, lia edzino estis luterano, sed la nacieco estas nekonata. Ekde 1807 li vivis en Neusohl. Li pentradis pejzaĝojn, portretojn, ekleziajn kaj mitologiajn temojn. Li ricevis danan postmortan premion en 1870.

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* portretoj pri József Czauczik, Mihály Csokonai Vitéz, ktp
* altara bildo en Leutschau

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto kun bildoj
* hungarlingva biografieto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 617117
* GND: 1022754106
* VIAF: 96079955
* ISNI: 0000 0000 6833 2125
* ULAN: 500059397
* RKD: 75942
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**WESSELÉNYI Miklós** (veŝele:nji), ĝis 1945 barono, estis hungara ĵurnalisto, verkisto naskita en Koloĵvaro la 17-an de marto 1911 kaj moryinta en Budapeŝto la 14-an de majo 1980. Li estis pranepo de Miklós Wesselényi

Biografio
---------

Miklós Wesselényi havigis en 1936 diplomon pri ŝtat- kaj jursciencoen Universitato Pázmány Péter, en 1937 en Parizo en École des Sciences Politiques diplomon pri politikaj sciencoj. Li estis kunlaboranto de gazetoj en 1938-1939 de Pesti Napló, inter 1939-1944 de Magyar Nemzet, poste de tiu de lasta li estis eksterpolitika rubrikestro. Dum la germana okupiĝo (ekde 19-a de marto 1944) pro sia antaŭfaŝista konduto li devis kaŝadi sin. Post 1945 li denove estis kunlaboranto de *Magyar Nemzet*, kaj kunulredaktoro kun Béla Zsolt de semajngazeto *Haladás*. En 1946-1947 li laboris en la hungara ambasadejo de Parizo. Je lia inicio estiĝis la Hungara Eksterafera Instituto, kies li estis direktoro. Li estis sekretario ankaŭ de la Hungara Eksterafera Asocio. En 1949 lige de proceso László Rajk oni eksigis lin. Li estis kunlaboranto en 1951-1953 Országos Széchényi Könyvtár, inter 1953-1957 de Historiscienca Instituto de MTA, en 1957-1959 ĉefkunlaboranto de la gazeto *Esti Hírlap*. Ekde 1959 ĝis sia pensiuiĝo li estis ekstera kunlaboranto de *Budapester Rundschau*, poste ĝia viĉefredaktoro. Li estis post sia pensiuliĝo ekstera kunlaboranto de gazeto *Magyarország*. Li havis rolon je tio, ke la Sankta Krono revenis Hungarujon.

verkoj
------

* *A Harmadik Birodalom keletkezése* (Bp. 1936);
* *Osztály és osztályharc* (Bp. 1939);
* *Keresztmetszet* (pensoj, studoj, Bp. 1942);
* *Félúton…* (rakontoj, Bp. 1943);
* *Atlantiszi harangszó* (studoj, Bp. 1946);
* *A Harmadik Birodalom bukása* (Bp. 1947).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Kot Abdul Malik** (urdue کوٹ عبدالمالک estas urbego en provinco Panĝabo (Pakistano), en kantono de Ŝejĥupura, en distrikto de Ferozevala, tamen ĝi estas antaŭurbo de Lahoro.

Bazaj informoj
--------------

* loĝantaro: 143 434 (2017, )
* horzono: UTC+ 5
* poŝtkodo:
* telefonkodo:
* Supermara alteco: 209 m

Geografio
---------

Kot Abdul Malik situas en nordorienta parto de la lando. Lahoro troviĝas 9, Muridke 12, Ŝejĥupura 16 kilometroojn.

Loĝantaro
---------

Loĝantaro| 1998 | 2017 |
| --- | --- |
| 63 525 | 143 434 |

La loĝantaro de Kot Abdul Malik duobliĝis inter 1998 kaj 2017. La meza jara kresko estas 4.4%, tre multe pli alta ol la nacia mezumo (2.4%). La loĝantoj laboras plejparte en la proksimaj fabrikoj, dum mankas granda parto de la urba infrastrukturo.

Trafiko
-------

Kot Abdul Malik situas preter aŭtovojo inter Lahoro kaj Ŝejĥupura. La plej proksima internacia flughaveno funkcias en Lahoro.

Klimato
-------

Kot Abdul Malik situas en duonarida klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (BWh) kun influo de musono. La temperaturo kulminas maje kun 39 °C kaj malkulminas januare, sed neniam frostas. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen en julio kaj aŭgusto pli ofte pro la musono.

Fontoj
------

* 
* WikiTrans
Johannes Kepler (ATV-002) post disiĝo de la Internacia Kosmostacio la 20-an de junio 2011
La ***Johannes Kepler* ATV**, aŭ **Aŭtomatigita Translokiga Veturilo 002** (**ATV-002**), estis senhoma transporta kosmoŝipo de la Eŭropa Kosma Agentejo (EKA, angla mallongigo ESA). Ĝi havas sian nomon laŭ la germana astronomo Johannes Kepler. La kosmoŝipo ekvojis la 17-an de februaro 2011, en misio provizi la Internacian Kosmostacion (IKS, angla mallongigo ISS) per gaso por movado de la stacio, per aero kaj per seka kargo. La transportata kargo en tiu misio pezas 700 kg, kaj la tuta veturilo 20 000 kg. De la 24-a de februaro kaj la 20-a de junio la veturilo ligiĝis al la kosma stacio. Post plenumo de la misio, je la nokto al la 22-a de junio 2011 en suda parto de Pacifiko estis dronigita la kosma veturilo.

*Johannes Kepler* estis la dua ATV, post unua misio de 2008 nomata laŭ la franca scienc-fikcia verkisto Jules Verne.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Johannes Kepler ATV en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* bazaj informoj de EKA pri la misioj ATV
* kontinua informa servo de EKA pri la temo
* informa filmeto pri la temo (ĉiuj tri retejoj anglalingvaj)

Notoj
-----

1. ↑  artikolo anglalingva *"Dua ATV nomita laŭ Johannes Kepler"*, de la 19-a de februaro 2009, en la retejo de EKA
**Miklósné Máthé** [miklOŝnE mAtE], laŭ hungarlingve kutima formo kaj sinsekvo **Máthé Miklósné** estis hungara mezlerneja kaj altlerneja instruisto, pianisto. Ŝia origina nomo estis (hungarsisteme) *Kéri Klára*, ŝia nomo estus laŭ okcidenteŭropa nomsistemo **Klára Máthé**.

Klára Kéri  naskiĝis la 9-an de decembro 1900 en Komárom (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Komárno en Slovakio), ŝi mortis la 8-an de julio 1985 en Budapeŝto (Hungario).

Biografio
---------

Klára Kéri aŭdis muzikon hejme en siaj infanjaroj, baldaŭ ŝi lernis muzikon private. Ŝi ekstudis en aĝo 15 en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio. Ŝia ĉefinstruisto estis Arnold Székely. Post la pianista diplomo en 1920 ŝi pasigis kelkajn jarojn en Nederlando, kie ŝi koncertis. Hejmnenveninta ŝi ricevis lecionojn de Leó Weiner kaj Margit Varró, samtempe ŝi instruis private. Post la 2-a mondmilito ŝi partoprenis en fondo de grupo de privataj instruistoj. Iom poste pro la komenciĝanta socialismo ŝi povis instrui en ŝtata muziklernejo (1948-1965), krome ŝi instruis en la Muzikakademio ekde 1951. Post la pensiuliĝo ŝi instruis plu talentajn junulojn.

Ŝiaj elektitaj eldonaĵoj
------------------------

* *Zongoraiskola a tanítóképzők 1-4. osztálya számára* (1952-55, kunaŭtoro)
* *Zongoraiskola kezdőknek* (1966)
* *Tanulmányok, visszaemlékezések* (1980)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Gergely Bogányi
* Gábor Csalog
* Gyula Kiss (pianisto)
* Dezső Ránki
* Balázs Szokolay

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 634962
* VIAF: 121382440
* ISNI: 0000 0000 7966 7000
 |
Aera vido de la rezervejo
La **Akvorezervejo Sankta Johano** (hispane *embalse de San Juan*) estas akvorezervejo aŭ akvobaraĵo situanta en la municipoj San Martín de Valdeiglesias, El Tiemblo, Cebreros kaj Pelayos de la Presa, en la sudokcidenta ekstremo de la Madrida regiono kaj la sudoriento de la Provinco Avilo, en Hispanio. Ĝi retenas la akvojn de la rivero Alberĉo, alfluanto dekstre de Taĵo, kaj de la rivero Kofjo, unu el la precipaj akvodonantoj de la Alberĉo. La akvorezervejo alireblas per la M-501, populare konata kiel «ŝoseo de la lagoj».

Karakterizaĵoj
--------------

Vidaĵo de la rezervejo
La akvorezervejo estis konstruita en la jaro 1955 kaj ĝi kapablas rezervi entute 138 hm³. Ĝi surfaco kovras 650 hektarojn kiuj disfaldiĝas laŭlonge de mallarĝa valo, en la ĉirkaŭo de la montopasejo Sankta Johano. Sub la akvoj de la rezervejo troviĝas ponto 126 metrojn longa, ermitejo kaj pluraj ventmuelejoj.

La rezervejo funkcias per la gravito kaj altas 78 m. En ĝia bazo, la rivero Alberĉo estas denove retenata pere de la akvorezervejo Pikado, kiu, kune kun tiu de Sankta Johano, iĝas unu el la basen-sistemoj plej kompleksaj de la Alberĉo. Unu el ĝiaj funkcioj estas la sendado de akvo al la urbo Toledo, pere de artefarita akvokanalo nomata *«Trasvase Picadas-Toledo»*. En 1958 ekiĝis la kreado de la Madrida Naŭtika Klubo, verko de *José Antonio Corrales*, kiu finiĝis en 1961. Ĝi troviĝas en la suda bordo.

Uzoj
----

Kajo en la rezervejo
La akvorezervejo Sankta Johano estas uzata por la provizado de akvo al la sudokcidenta parto de la Madrida regiono kaj por la generado de elektro. Kune al tiuj uzoj, ĝi ankaŭ estas uzata por sportaj kaj distraj celoj, kiuj igis ĝin fokuso por turistoj kaj ekskursantoj.

Ĝi estas la sola akvorezervejo de la tuta Madrida regiono en kiu eblas banado kaj akvaj sportoj per motoro, krom la aliaj naŭtikaj sportoj. Entute ĝi havas 14 kilometrojn da plaĝoj.

Ĝia situo, meze de pinarbaro, komence de la sierra de Gredos, kontribuis al la disvolviĝo de la turisma kaj urba sektoro. Tie abundas la rezidejoj, precipe ĉe la dekstra bordo.

* Kategorio Akvorezervejo Sankta Johano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Entrepeñas** (Inter Rokoj) estas akvorezervejo situanta en la komarko Alkario de la Provinco Gvadalaĥaro, en la fluejo de la rivero Taĵo. Ĝi estis inaŭgurita en 1956.

Krom la rivero Taĵo, ĝi ricevas akvon devenantan el la riveroj Valdetrigo, Barranco Grande, La Solana kaj Ompolveda, inter aliaj. Ties akvobaraĵo situas inter la municipaj teritorioj de Sacedón kaj Auñón ĉe la samnoma setlejo Entrepeñas.

Sur ties bordoj situas la vilaĝoj Alocén, Auñón, Durón, Mantiel, Pareja kaj Sacedón kaj la urbanizaĵoj Las Anclas, Las Brisas, Peñalagos kaj El Paraíso. Kun la akvorezervejoj de Buendía, Bolarque, Zorita, Almoguera kaj Estremera formas la nomitan *Mar de Castilla* (Maro de Kastilio).

Ĝi okupas areon de 3 213 hektaroj kaj ties totala enhavkapablo estas de 835 hm³.

Kun la Akvorezervejo de Buendía, ĝi havigas akvon al la kanalo Taĵo-Segura.

Bildaro
-------

* La Boca del Infierno.La Boca del Infierno.
* Ĝenerala vido.Ĝenerala vido.
* Panoramo.Panoramo.
* Ponto.Ponto.
* Ponto vidita el la mala flanko.Ponto vidita el la mala flanko.
* Vido el la ponto.Vido el la ponto.
* Akvobaraĵo.Akvobaraĵo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Akvorezervejo de Entrepeñas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Estado del Embalse de Entrepeñas
* Estado de los embalses de la cuenca del Tajo
* Ficha de la Sociedad Española de Presas y Embalses
**Mikola Janoviĉ AZAROV** (ukraine *Мико́ла Я́нович Аза́ров*, ruse *Никола́й Я́нович Азaров*, *Nikolaj Janoviĉ Azarov*; naskonomo Пахло, Paĥlo) estis ĉefministro de Ukrainio de la 11-a de marto 2010 ĝis la 27-a de januaro 2014. Li estis la Unua Vicĉefministro kaj ministro pri financoj de 2002 ĝis 2005 kaj denove de 2006 ĝis 2007. Azarov ankaŭ funkciis laŭofice kiel portempa ĉefministro en la Unua Registaro Janukoviĉ kiam Viktor Janukoviĉ kandidatis por prezidanteco kaj tiam post eksiĝo de lia registaro.

Sekvante la venkon de Viktor Janukoviĉ en la prezidanta baloto en 2010, Azarov sukcedis Janukoviĉ kiel gvidanto de la Partio de Regionoj, kaj estis nomumita ĉefministro en marto 2010. En januaro 2014, post semajnoj da Eŭromajdano-protestoj kaj la tumultoj de la revolucio de digno, Azarov ofertis sian leteron de eksiĝo. Ekde julio 2014, Azarov estas en la internacia serĉata listo por misuzo de potenco. La 19-an de januaro 2015 ukraina juĝejo emisiis arestordonon kiel preventa iniciato por ebligi permeson postuli la transdonon ("ekstradicion") de Azarov de la Rusa Federacio. Azarov estas nuntempe la temo de internaciaj sankcioj de Usono, Eŭropa Unio, Norvegio, Kanado, kaj Svislando pro sia rolo en la Eŭromajdano-protestoj. En 2015, li starigis ekzilregistaron kiu estis vaste vidita kiel por-rusia pupo.

* Kategorio Mikola Azarov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762425
* GND: 1068888024
* LCCN: n2001102638
* VIAF: 60642289
* ISNI: 0000 0001 1654 0843
* SUDOC: 150574398
* NKC: js2014826410
 |
la romiaj provincoj dum la jaro 116, sub imperiestro Trajanus
**Moesia Inferior** estis provinco de la Romia Imperio. 

Moesia Inferior, jen malhelruĝe akcentita
Moesia (jen latine, bulgare *Мизия*, greke *Μοισία*, serbe *Мезија*) estis antikva lando en sudorienta Eŭropo, sude de la rivero Danubo, en kiu origine loĝis la trakoj. Dum la jaro 29 antaŭ Kristo la Romia Imperio konkeris ĝin kaj dum la jaro 6 deklaris ĝin romia provinco: origine unu provinco, dum la imperiestro Domiciano en la jaro 87 ĝi estis dividita en okcidentan parton, Moesia Superior, kaj orientan parton, Moesia Inferior, dividitan de la rivero *Cebrus* (la moderna *Cibirica* respektive *Zibru*). 

Moesia Inferior, foje ankaŭ nomita *Ripa Thracia*, ampleksis la orienton de la hodiaŭa ŝtato Bulgario kaj la sudon de la hodiaŭa Rumanio. La orientan limon de la provinco konsistigis la Nigra Maro.

Dum la epoko de imperiestro Tiberio la provinco estis ofte atakita de la nordaj triboj de dakoj kaj sarmatoj: Kiam la Romia Imperio konkeris Dakion dum la jaro 106, la atakoj ĉesis, ĝis dum la jaro 271 la gotoj devigis la romian imperiestron Aŭrelianon lasi al ili Dakion. La imperiestro *Valens* dum la jaro 375 permesis al la okcidentaj gotoj, kiuj estis premitaj de la hunoj, ekloĝi en Moesia. Inter la 5-a kaj 7-a jarcentoj sekvis la slavoj. Ekde la jaro 679 aldone la prabulgaroj venis al la regiono kaj iom post iom miksiĝis kun la traka, romia kaj slava loĝantaro: Ekde la jaro 681 ekzistis la Bulgara Imperio. 

Gravaj urboj de la provinco *Moesia Inferior* estis 

* Tomis (Constanța)
* Colonia Ulpia Oescus (Gigen),
* Novae (Sviŝtov),
* Durostorum (Silistra)
* Nicopolis ad Haemum (Eski Nikup),
* Nicopolis ad Istrum (Nikop),
* Marcianopolis (Devnja),
* Istros (Istria),
* Callatis (Mangalia) kaj
* Odessos (Varna).

*Tomis, Odessos* kaj *Istros* estis grekaj urboj, kiuj formis "kvin-urbo-ligon" (*pentapolis*) kun *Mesembria* kaj *Apollonia*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rSPQR Provincoj de la Romia Imperio (en 117) SPQR |
| --- |
| Achaea • Aegyptus • Africa • Alpes Cottiae • Alpes Maritimae • Alpes Poeninae • Aquitania • Arabia Petraea • Armenia • Asia • Assyria • Baetica • Bithynia et Pontus • Britannia • Cilicia • Corsica et Sardinia • Creta et Cyrene • Cyprus • Dacia • Dalmatia • Epirus • Galatia • Gallia Belgica • Gallia Lugdunensis • Gallia Narbonensis • Germania Inferior • Germania Superior • Hispania Tarraconensis • Italia • Iudaea • Lusitania • Lycia et Pamphylia • Macedonia • Mauretania Caesariensis • Mauretania Tingitana • Mesopotamia • Moesia Inferior • Moesia Superior • Noricum • Pannonia • Raetia • Sicilia • Syria • Thracia |

 |
**Bafoussam**  estas grandurbo en la okcidento de la ŝtato Kameruno en okcidenta Afriko. La urbo estas la administra centro de la regiono Okcidenta Kameruno (france *Ouest*, angle *West*).

situo de Bafoussam en Kameruno

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 05° 28′ N 10° 25′ O﻿ / ﻿5.467 °N, 10.417 °O﻿ / 5.467; 10.417 (mapo)Koordinatoj: 05° 28′ N 10° 25′ O﻿ / ﻿5.467 °N, 10.417 °O﻿ / 5.467; 10.417 (mapo)
* Areo:  km²
* Loĝantaro: 301.894 en 2012
* Supermara alteco: 1521 m
* Horzono: UTC + 1

Geografio
---------

Bafoussam situas inter montoj laŭ rivero en nordokcidenta parto de la lando.

Historio
--------

Bafoussam estis fondita en la 14-a jarcento. La urba komunumo estis formita en 1926.

Ekonomio
--------

Bafoussam estas grava komerca centro. Oni okupiĝas pri produktado de kafoj, tabakoj, teoj kaj bieroj.

Trafiko
-------

Bafoussam havas flughavenon kaj landovojojn.

Klimato
-------

En Bafoussam tropika klimato regas.

Fontoj
------

* Angla kaj franca Vikipedioj

* Kategorio Bafoussam en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 201667
* GND: 16011449-4
* LCCN: n83065531
* VIAF: 123035318
 |
Argentina flanko de la akvobaraĵo
La **Duŝtata Hidroelektra Centralo de Salto Grande** estas akvobaraĵo kaj hidroelektra centralo situanta en la meza fluejo de la rivero Urugvajo, je ĉirkaŭ 15 km norde de la urboj Salto (Urugvajo) kaj Concordia (Provinco Entre Ríos, Argentino).

Estas akvobaraĵo el betono kun strukturo de abutmentoj. Estas ekipita per 14 generatoroj funkciigitaj de turbinoj Kaplan kaj centra vejro de 19 radiaj kluz-pordoj de hidraulika funkciado.

* Povumo totale instalita: 1890 MW
* Povumo por turbino: 135 MW
* Diametro de ĉiu turbino: 8,5 m, 6 padeloj por turbino
* Rapideco de rotacio: 75 rpm

Posedas du elakvejoj por esceptaj kreskoj, po unu en ĉiu bordo. Estas propraĵo kaj de Argentino kaj de Urugvajo. Ties konstruo profitas la disnivelon kiun la rivero prezentis en la zono nome "Salto Grande" (granda saltejo), kiu nun estas kovrita de la diglago. Supre troviĝas la Ponto Salto Grande, kiu estas kaj fervoja kaj ŝosea. La akvobaraĵo havas du fiŝoskalojn kaj unu kluzon por navigado, sed tiu neniam estis uzata ĉar ne eblas navigado malsupre de la akvobaraĵo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Akvorezervejo Salto Grande en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la *Organismo Regulador de Seguridad de Presas de Argentina* Arkivigite je 2007-03-10 per la retarkivo Wayback Machine Sekureca Instanco
* Comisión Técnica Mixta de Salto Grande
* Fundación Salto Grande Arkivigite je 2011-07-09 per la retarkivo Wayback Machine
**Mogarraz** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Ciudad Rodrigo kaj al la Municiparo Sierra de Francia. Mogarraz estas deklarita Havaĵo de Kultura Intereso kun kategorio de historia komplekso en 1998, prezentante urban strukturon de tipa mezepoka stilo, kun mallarĝaj stratoj kaj neregula desegno. 

Placo.
Preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko9,05, okupas totalan areon de 9,05 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 283 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 1 000 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.

Limas kun loĝlokoj San Martín del Castañar, San Miguel del Robledo, Las Casas del Conde, La Alberca, Miranda del Castañar, Monforte de la Sierra kaj Cepeda.

Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio. Nun altiras turismon la popola arkitekturo. La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis.

La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.

* Broda metiartoBroda metiarto
* Portretoj de lokanojPortretoj de lokanoj
* FontanoFontano
* UrbodomoUrbodomo
* ErmitejoErmitejo
* StratoStrato

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752629
* LCCN: n94084682
* VIAF: 123310242
 |
**Bagamoyo** (el la svahila « Bwaga moyo », forlasu vian koron) estas urbo de Tanzanio fondita en la fino de la 18-a jarcento. Ĝi estis la ĉefurbo de Germana Orient-Afriko, kaj unu el la plej gravaj komercaj havenoj en Orientafriko. Ĝi nuntempe havas ĉirkaŭ 30 000 loĝantojn kaj estas la ĉefurbo de la distrikto Bagamoyo. Lastatempe ĝi estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko.

Situo
-----

Bagamoyo situas je 6° 26′ 0″ S 38° 54′ 0″ O﻿ / ﻿6.43333 °S, 38.90000 °O﻿ / -6.43333; 38.90000 (mapo), ĉirkaŭ 75 km norde de Daresalamo sur la marbordo de Hinda Oceano, kontraŭ la insulo Zanzibaro.

Historio
--------

Bagamoyo estis unu el la plej gravaj komercaj centroj de Orientafriko en la 19-a jarcento, ĝia historio estis influita de arabaj kaj hindaj komercistoj, kristanaj misiistoj kaj de germanaj koloniigistoj.

Islamaj familioj el Omano ekloĝis en Bagamoyo en la 18-a jarcento, kaj antaŭ la dua duono de la 19-a jarcento ĝi fariĝis komerca haveno por eburo kaj sklavoj. Sklaveco estis oficiale malpermesita en 1873, sed ĝi daŭris kaŝe ĝis la fino de la 19-a jarcento.

Bagamoyo estis la deirpunkto de multaj eŭropaj ekspedicioj al la kontinento dum la 19-a jarcento, kiel ekzemple la britaj esploristoj Richard Francis Burton, John Hanning Speke, James Augustus Grant aŭ Henry Morton Stanley. Tamen David Livingstone neniam vizitis Bagamoyo-n dum li vivis, sed lia kadavro estis en la urbo antaŭ ol esti portita al Zanzibaro.

Bagamoyo estis la ĉefurbo de Germana Orient-Afriko inter 1886-1891, la jaro en kiu Daresalamo fariĝis la ĉefurbo de la kolonio. Kiam la Germana Regno decidis konstrui fervojon de Daresalamo en 1905, la graveco de Bagamoyo komencis malkreski. En 1916, dum la Unua mondmilito, ĝi suferis britan maramean bombadon, la germanoj estis invaditaj kaj ilia fortikaĵo estis kaptita.

Bildgalerio
-----------

* Germana fortikaĵoGermana fortikaĵo
* Katolika preĝejoKatolika preĝejo
* Misiista konstruaĵoMisiista konstruaĵo
* StrandoStrando

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bagamoyo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bagamoyo-Historical Town Arkivigite je 2018-08-14 per la retarkivo Wayback Machine (angle)
* Dans l'histoire de la Tanzanie à Bagamoyo (france)

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Bagamoyo en la hispana Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 691845
* GND: 4080238-3
* LCCN: n84229699
* VIAF: 147803673
* SUDOC: 027774716
* BNF: 119608903
 |
La **Akvorezervejo de Buendía** estas akvorezervejo de Hispanio situa inter la provinco Kvenko kaj la provinco Gvadalaĥaro. Ĝi situas sur la fluejo de la rivero Guadiela, alfluanto de la rivero Taĵo, sed ĝi ricevas akvon ankaŭ el la riveroj Meridanchel, Garibay, Guadamejud, Mayor kaj Garigay, krom el aliaj malgravaj rojoj.

Baraĵo de Buendía.
La baraĵo, situanta proksime de la samnoma urbeto, estis inaŭgurita en 1958. Ĝi havas alton de 78,10 m kaj kapaciton de 1.638 hm³ en areo de 8.194 ha. Ties akvo estas en la teritorioj de Buendía, Alcocer, Alcohujate, Villalba del Rey, Las Gaviotas kaj Los Cabezos, krom la romiaj ruinoj de Erkavika situantaj en Cañaveruelas, kaj la nun subakvaj Santa María de Poyos kaj Los Baños de La Isabela.

Ĝi formas parton, kun la akvorezervejoj de Entrepeñas, Bolarque, Zorita, kaj Almoguera, de la tiel nomita "Mar de Castilla" (Kastilia Maro). Kun la Akvorezervejo de Entrepeñas ĝi havigas akvon al la polemikiga (en Kastilio-Manĉo) Transkanalo Taĵo-Segura.
Panoramo de la akvorezervejo de Buendía.

* Kategorio Akvorezervejo de Buendía en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

​
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Mogelsberg (stacidomo). |



**Mogelsberg** estas iama politika komunumo de la elektodistrikto Togenburgo en Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 2192 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Ek de la 1-a de januaro 2009 Mogelsberg estas parto de la nova komunumo Neckertal.

Geografio
---------

Mogelsberg siutas ĉe la bordo de la rivero Necker kaj la montetoj oriente de la Necker-Valo. Ĝi estas grandteritoria komunumo, kiu konsistas el pluraj malgrandaj municipoj, vilaĝoj kaj vilaĝetoj, nome Mogelsberg, Dicken (partoj de Dicken siutas sur la teritorio de la komunumo Sankt-Peterzell), Necker, Nassen, Dieselbach, Hoffeld, Ebersol, Hofstetten, Furth kaj Wolfensberg. La plej malalta punkto de la komunumo troviĝas je alteco de 600 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Necker kaj ĝis plej alta punkto je 1175 m s.m. sur la monteto *Wilkethöhe*. Pro la vasteco de la komunumo, ĝia stratreto havas totalan longecon de pli ol 200 km.

Kuracloko
---------

Jam ek de la mezepoko Mogelsberg estas konata kiel kuracloko. La bela pejzaĝo de la Necker-Valo kaj togenburgaj montoj kaj arbaroj invitas al migrado en bela kampara pejzaĝo.

Trafiko
-------

La kernvilaĝo Mogelsberg posedas stacidomon de la Svisaj Sudorientaj Fervojoj ĉe la trajnlinio de Sankt-Galo, tra Rapperswil al Lucerno. La ceteraj komunumpartoj atingeblas per diversaj poŝtaŭtolinioj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Mogelsberg datas sub la nomo *Magoldesberch* el la jaro 1152. En la jaro 1224 jam estis menciita unua saniga banejo.

En baloto de la 21-a de oktobro 2007 la popolo kunsentis al kunfando de la komunumo Mogelsberg kun Sankt-Peterzell kaj Brunnadern al la nova komunumo Neckertal.

Vidu ankaŭ
----------

* Mogelsberg (stacidomo)

* Kategorio Mogelsberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Mogelsberg

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Togenburgo |
| --- |
| Bütschwil • Ebnat-Kappel • Ganterschwil • Hemberg • Kirchberg • Krinau • Lichtensteig • Lütisburg • Mosnang • Neckertal (Brunnadern • Mogelsberg • Sankt-Peterzell) • Nesslau-Krummenau • Oberhelfenschwil • Stein • Wattwil • Wildhaus • Malnov-Sankt-Johano (Wildhaus • Malnov-Sankt-Johano) |  |

 |
Geriso sur akva surfaco
La **akvosurfaco** estas dislima arealo inter akvo kaj aero. Ĉe ĝi lumo okazas refrakto kaj reflekto de lumo. Objektoj kun pli malalta denseco ol akvo povas flosi sur la akvosufaco. La surfaca tensio de akvo kaŭzas, ke etaj, malpezaj ne nemalsekigeblaj objektoj povas kuŝi sur la akvosufaco kvankam ili havas pli altan densecon ol akvo.

Akvoondoj povas disvastiĝi laŭlonge de la akva surfaco kaj movigi ĝin.

La akvosurfacoj de riveroj kaj maroj estas gravaj vivejoj.

Fizikaj ecoj
------------

La akvosurfaco estas limfaco inter la medioj aero kaj akvo, kiu havas malsaman refrakta indico. Ĉe ĝi lumo refraktiĝas kaj reflektiĝas depende de la incida angulo de diversaj partoj.

Pro la surfaca tensio, kiu estas kaŭzata de la dupola altiriĝo de la akvomolekuloj (vidu kohezio, hidrogena ligo), ekzemple gerisoj povas moviĝi sur la akvosurfaco.

Signifo kiel vivejo
-------------------

Por flaŭro kaj faŭno la transiro de akvo kaj aero estas grava parto de la vivejo. Multaj en akvo vivantaj animaloj, kiuj ne havas brankojn, kiel maraj mamuloj, maraj testudoj aŭ la larvoj de moskitoj, regule revenas al la skvosurfaco por kapti aeron.

* Kategorio Akvosurfaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)