recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Kiel unu el la provincoj de Nederlando. La duklando situas en la suba kaj dekstra angulo de la mapo
La **Duklando Luksemburgo** estis iama princlando de la Sankta Romia Imperio. Ĝi estis multe pli vasta ol la nuna grand-duklando, ĉar ĝi grupigis la nunan grand-duklandon, la belgan provincon Luksemburgon, parton de la provinco Lieĝo (ĉirkaŭaĵoj de Sankt-Vith), la ĉirkaŭaĵojn de Montmédy kaj de Carignan same kiel tiujn de Thionville ĝis Marange-Silvange en Francio (regiono Loreno), same kiel la regionon enhavantan Bitburg, Neuerburg, Kronenburg, Manderscheid kaj Schleiden en Eifel, sed ankaŭ la lokojn de Igel, tutea apud Treviro, kaj de Saarburg sur la dekstra bordo de la Mozelo (*Land* Rejnlando-Palatinato) en Germanio. 

Komence de la 14-a jarcento, la Luksemburga dinastio aliris al la imperia trono. En 1308, la grafo Henriko la 7-a estis elektita reĝo de Germanio fare de la princoj-elektistoj instigitaj de lia frato Baldueno, ĉefepiskopo de Treviro, kaj de Petro de Aspelto, ĉefepiskopo de Majenco, ĉiuj de luksemburga deveno. Papa delegito kronis lin imperiestro en Romo en 1312. Lia filo, Johano de Luksemburgo nomita *la Blindulo*, edziĝis al Elizabeto de Bohemio, nome la heredantino de la Reĝlando Bohemio kaj iĝis la reĝo de Bohemio. Li mortis kiel heroo je la servo de la reĝo de Francio en la Batalo de Crécy en 1346. Post Henriko la 7-a, tri aliaj membroj de la dinastio Luksemburga portos la reĝan kronon, nome imperian: Karolo la 4-a (1346-1378), Venceslao (1376-1400) kaj Sigismondo (1410-1437). 

* Kategorio Duklando Luksemburgo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Silvio RODRIGUEZ** estas kuba muzikisto kaj kanzonisto.

Silvio Rodríguez viciĝas inter la plej famaj kubaj kanzonistoj. Dum pluraj jardekoj li mondvojaĝis kun lia gitaro prezentante sian kreadon.

Biografio
---------

**Silvio Rodríguez Domínguez**, filo de Argelia kaj Dagoberto naskiĝis la 29an de novembro 1946 en San Antonio de los Baños, Provinco de Havano, Kubo.

Kiam li estis 5-jaraĝa lia familio translokiĝis al Havano. Sepjare li ricevis senpage pianlecionojn danke al Margarita Pérez Picaró. Kiam la estonta komponisto estis 10-jaraĝa liaj gepatroj divorciĝis kaj lia patrino revenis hejmen kun la du gefiloj, poste ŝi revenis al Havano en 1958 nur unu monato antaŭ la triumfo de la kastrisma revolucio.

En 1960 li membriĝas en la vicoj de la Ribelaj Junuloj (Jóvenes Rebeldes en la hispana)
En 1961 li eniras la militservon : la mezlernejo Carlos J. Finlay. Li partoprenas la Alfabetig-kampanjojn kun la brigado Conrado Benítez en Sierra Gavilán kaj Rancho Luna en la provinco Cienfuegos kaj en Ciénaga de Zapata en la provinco Matanzas. Sekvajare li eklaboras kiel komiksdesegnisto por la semajnĵurnalo Mella kie Lázaro Fundora metis en liaj manoj unuafoje unu gitaron. Dum tiuj jaroj li ankaŭ konatiĝas kun Vicente Feliú

* Kategorio Silvio Rodríguez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Silvio Rodríguez en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 252461
* GND: 119401231
* LCCN: n85181318
* VIAF: 2636780
* ISNI: 0000 0001 2118 0950
* SUDOC: 052498964
* BNF: 135587470
* MBA: 42e1a761-429e-403c-971a-e85c2f748cfa
* NKC: pna20201094452
* BNE: XX846179
 |
La usona ŝipo *Minneapolis* en Tulagi kun torpedo damaĝo kelkajn horojn post la batalo la 1an de Decembro, 1942.
La **Batalo ĉe Tassafaronga**, foje referencata kiel la **Kvara Batalo ĉe insulo Savo** aŭ, en japanaj fontoj, kiel la **Batalo de Lunga** (ルンガ沖夜戦), estis dumnokta marbatalo kiu okazis la 30an de Novembro, 1942, inter militŝipoj de Usona Mararmeo kaj de la Imperia Japana Ŝiparmeo dum la Kampanjo de Guadalcanal. La batalo okazis en Ironbottom Sound ĉe la areo de Tassafaronga en Guadalcanal.

En la batalo usona forto de kvin krozoŝipoj kaj kvar destrojeroj estre de la komando de la admiralo Carleton H. Wright luktis kontraŭ ok japanaj destrojeroj kiuj klopodis liveri manĝon por siaj fortoj en Guadalcanal. Uzanta radaron, la usonaj militŝipoj akiris surprizon, ekpafis, kaj sinkigis unu destrojeron. Sub estreco de admiralo Raizō Tanaka, la aliaj japanaj ŝipoj tuj repafis torpedojn de tipo 93 "Longa Lanco", kaj sinkigis unu usonan krozoŝipon kaj ege damaĝis tri aliajn. La resto de la forto de Tanaka fuĝis sendamaĝa sed malsukcesis finkompletigi la intencitan livermision.

* Batalo ĉe Tassafaronga en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Batalo ĉe Tassafaronga en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*HMS Exeter* en 1942. Ĝi estos sinkigita en la 1a de Marto 1942.
La **Dua batalo en Java maro**, konata ankaŭ kiel **batalo ĉe Bawean**, estis la lasta marmilita agado de la kampanjo de Nederlanda Hindio, de 1941–42. Ĝi okazis en la 1a de Marto 1942, du tagojn post la unua Batalo en Java maro.

Ĝi rezultis en la sinkigo de ĉiuj partoprenantaj ŝipoj de Aliancanoj, inklude la pezan krozoŝipon *Exeter* kaj la efektivan finigon de la brit-nederlanda rezistadon en la regiono. La Aliancanoj perdis tri militŝipojn, dum la Japanoj suferis nur gravajn damaĝojn en unu militŝipo, kaj 800 maristoj de Aliancanoj estis kaptitaj.

Tiel finis la operacado de la militŝipoj de Aliancanoj en la akvoj ĉirkaŭ Javo, kio permesis al la Japanaj fortoj kompletigi sian konkeron de Nederlanda Hindio senprobleme.

Bibliografio
------------

* Brown, David (1990). Warship Losses of World War Two. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-914-X.
* Burchell, David (1971). The Bells of the Sunda Strait. Adelaide, Australia: Rigby.
* Cain, T. J. (1959). HMS Electra. London: Futura Publications.
* Coley, Elliot (2009). Intelligence Operations at the Battle of the Java Sea. Xlibris. ISBN 978-1-4415-1768-5.
* D'Albas, Andrieu (1965). Death of a Navy: Japanese Naval Action in World War II. Devin-Adair Pub. ISBN 0-8159-5302-X.
* Dull, Paul S. (1978). A Battle History of the Imperial Japanese Navy, 1941–1945. Naval Institute Press. ISBN 0-87021-097-1.

* Kategorio Dua batalo en Java maro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 26° 28′ 21″ N 80° 19′ 52″ O﻿ / ﻿26.47250 °N, 80.33111 °O﻿ / 26.47250; 80.33111 (mapo)

**Kanpur** (hindie कानपुर) estas urbo kaj ekonomia, komerca, religia centro en subŝtato Utar-Pradeŝo en federacia ŝtato Barato. La angla historia nomo ĝis 1948 estis **Cawnpore**.

Muzeo en Kanpur
Gravuraĵo titolita *Sipajoj disdividantaj la militakiron post sia insurekcio kontraŭ la britia reĝimo*

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 1000 km²
* Alto super marnivelo: 126 m
* Loĝantaro: 2 823 000 en 2001
* Horzono: UTC + 05:30
* Poŝtkodo: 208 0xx, 209 2xx, 209 3xx, 209 4xx
* Telefonkodo: 91(512)
* Aŭtokodo: UP-78

Situo
-----

Kanpur situas sur ebenaĵo bordoj de Gango. Laknaŭo troviĝas 78, Agra 234, Gaziabad 370, ĉefurbo Delhio 383, Kolkato 929, Mumbajo 1133 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

La unua necerta mencio pri Kanpur okazis en 1207, sed oni konas pli frue diversajn religiajn legendojn pri la loko. La vera mencio okazis en 1579, kiel simpla vilaĝo. En la 18-a jarcento britoj alvenis. Ili faris el la komunumo gravan komercejon, kie estis stabo (poste garnizono) de soldatoj. Tie okazis ribelo de sipajoj.

*Pli detale pri la ribelo legu en la artikolo Ribelo de Sipajoj.*

Vidindaĵoj
----------

* katedralo de 1862
* aliaj preĝejoj
* bestoĝardeno
* muzeo
* universitato

Ĝemelurboj
----------

* Usono Seattle, Usono
* Niĝerio Abuĝo, Niĝerio
* Japanio Osaka, Japanio
* Ĉina Popola Respubliko Ŝanhajo, Ĉinio
* Anglio Manchester, Anglio
* Aŭstralio Melburno, Aŭstralio
**Hiti**, aŭ **Hiti-rau-mea**, estas eta atolo de la Tuamotua Arkipelago en Franca Polinezio. Ĝi situas 19 km sudokcidente de Makemo.

Hiti havas ovalan formon. Ĝi longas 9 km kaj maksimume larĝas 6 km. Estas kelkaj mallarĝaj insuletoj je la norda flanko de ĝia rifo kun totala terareo de proksimume 3 km2. La suda parto de la rifo estas pli larĝa sed ne havas insuletojn. La laguno de Hiti ne havas konekton kun la oceano per pasejo.

La eta grupo kiu konsistas el Hiti, Tepoto Sud kaj Tuanake ankaŭ nomiĝas "Raevski Atoloj".

Hiti estas permanente neloĝata.

Historio
--------

La unua registrita eŭropano kiu venis al Hiti estis la rusa oceanesploristo Fabian Gottlieb von Bellingshausen en 1820.

Administracio
-------------

Hiti apartenas al la komunumo Makemo, kiu konsistas el la atoloj Makemo, Haraiki, Marutea Nord, Katiu, Tuanake, Hiti, Tepoto Sud, Raroia, Takume, Taenga kaj Nihiru.

Flaŭro kaj faŭno
----------------

La Tuamotua kanbirdo kaj la Polinezia grundokolombo troviĝas sur la atolo.

Referencoj
----------

1. ↑   (1899) "Names of the Paumotu Islands, with the old names so far as they are known.", *Journal of the Polynesian Society* **8** (4), p. 264–268.  Alirita 7-a de januaro 2015.. 

 Arkivigite je 2012-02-10 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hiti en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Listo de atoloj (france)
* Oceanpunktoj
* Tuamotu reed-warbler
* Polynesian Ground Dove Arkivigite je 2008-10-17 per la retarkivo Wayback Machine
**János Heckenast** [jAnoŝ hekenast], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Heckenast János** estis hungara arkitekto, arkitekto pri eksteraj spacoj, instruisto.

János Heckenast naskiĝis la 12-an de aprilo 1936 en Szombathely, li mortis la 24-an de oktobro 2019 en Szombathely.

Infanferiejo en Balatonberény fare de János Heckenast
Monumento en Győrvár fare de János Heckenast
Liberiga monumento en Szombathely en 2023

Biografio
---------

János Heckenast maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1954, poste li akiris arkitekturan diplomon en Konstrua kaj Trafika Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1959. Lia ĉefinstruisto estis Frigyes Pogány. Post siaj studoj li laboris en Pécs ĝis 1961, poste li havis laborlokon en sia naskiĝurbo. Liaj planitaj konstruaĵoj ĉie estas videblaj en Szombathely. Li ankaŭ instruis en tekniklernejo (1961-1968, 1974-1986). Intertempe li akiris pliajn fakdiplomojn en 1973, 1974 kaj 1979. Li ricevis premiojn inter 1968-1997. Li havis edzinon, kiu naskis dufoje.

Elektitaj planitaj konstruaĵoj
------------------------------

* domego en loĝkolonio (Szombathely)
* hospitalo pri internaj malsanoj (Szombathely)
* pluraj sidejoj en (Szombathely)
* Preĝejo Koro de Jesuo (Szombathely-Szőllős) (kunarkitekto)
* feriejo por infanoj (Balatonberény, kunarkitekto)
* sporthalo (Bük)
* planado pri eksteraj spacoj ĉe (Fortikaĵo de Kőszeg)
* rekonstruo de (Kapelo Stefano la 1-a (Vát))

Liaj libroj
-----------

* *Szombathely - Képtár* (1988)
* *A Savaria Urbanisztikai Nyári Egyetem negyven éve* (2008)

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva nekrologo kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 686702
* GND: 133523101
* VIAF: 35647567
* ISNI: 0000 0000 1891 1831
 |
**János Zlinszky** [jAnoŝ zlinski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Zlinszky János** estis hungara advokato, konstitucia juĝisto, altlerneja instruisto, koresponda membro de Aŭstra Scienca Akademio (1993). Lia nobela antaŭnomo estis *gyóni* [djOni].

János Zlinszky naskiĝis la 7-an de marto 1928 en Budapeŝto, li mortis la 18-an de junio 2015.

Biografio
---------

János Zlinszky maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo en 1946, poste li studis juron en Scienca Universitato Péter Pázmány. Lia plej grava instruisto estis Géza Marton. En 1951 iom antaŭ sia diplomiĝo li estis forpelita de la universitato de la komunista reĝimo kaj deportita al Zsáka, ĉar li devenis de jura familio (komprenu: nelaborista) kaj tial estis konsiderata kiel "klasa malamiko". Nur post militserva kaj (trud)laborista servoj li rajtis reveni Budapeŝton (pro edziĝo en 1956) por fini siajn studojn. Tie li trapasis siajn ŝtatajn ekzamenojn en 1957 kaj ricevis sian juran diplomon. Inter 1957 kaj 1968 li havis jurajn postenojn en pluraj ŝtataj entreprenoj, poste li estis advokato. Li ekinstruis en Pezindustria Teknika Universitato de Miskolc en 1982 (en 1983 lektoro, en 1985 docento kaj institutestro, en 1990 profesoro). En 1984 li kandidatiĝis, en 1990 li doktoriĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio. Inter 1990-1998 li estis konstitucia juĝisto, inter 1992-1998 membro de Venecia Komisiono. Inter 1995-2000 li ankaŭ instruis kaj estis dekano en Katolika Universitato Péter Pázmány. En 2002 Zlinszky emeritiĝis. Li ricevis premiojn inter 1998-2014. Li edziĝis en 1956, lia edzino naskis 3 gefilojn (1957, 1958, 1960).

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A tizenkéttáblás törvény töredékei* (1991)
* *Római büntetőjog* (1992)
* *Állam és jog az ősi Rómában* (disertaĵo, 1996)
* *Az alkotmányosság alkonya* (2007)
* *A Gyóni Zlinszky Család* (2010)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* germane
* angle
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 3-a alineo)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 710667
* GND: 121905438
* LCCN: n97007382
* VIAF: 37786187
* ISNI: 0000 0001 0889 0480
* SUDOC: 067269354
 |
Moschustier.jpgMoschustier
La **Siberia moskulo** (*Moschus moschiferus*) estas moskulo vivanta en la montaraj arbaroj de Nordorienta Azio. Ĝi estas komune hejma ne nur en la tajgo de suda Siberio, sed vivas en partoj de Mongolio, Interna Mongolio, Manĉurio kaj la Korea duoninsulo.

Ĝia malgranda korpoformo permesas kaŝi sin de predantoj en la roka tereno kaj ankaŭ permesis al ili kuri precipe rapide de la predantoj. Kvankam portanta dentegojn, siberia moskulo estas fakte herbovorulo, ĝia ĉefa fonto de nutraĵo estas likenoj.

Pro la granda kvanto de ŝtelĉasado por ties mosko, viando kaj pro senarbarigo, la moskularo daŭre malpliiĝas. Oni supozas, atendas, ke ties nombro plu malpliiĝas (de 230.000). Kelkloke en Ĉinio kaj Rusio oni bredas ilin.

Taksonomio, subspecioj
----------------------

* Siberio, Norda Mongolio, Rusio, Norda Ĉinio kaj Koreio - *M. m. moschiferus*
* Rusia For-Oriento - *M. m. turovi*
* Verĥojanska montaro - *M. m. arcticus*
* Saĥalino - *M. m. sachalinensis*
* Koreio - *M. m. parvipes*

Matureco kaj pariĝo
-------------------

La siberia moskulo post unu jaro atingas seksan maturecon, dum averaĝa moskulo vivas almenaŭ 10 - 14 jarojn.
Dum la reprodukta sezono, ĉe maskla moskulo kreskas dentegoj anstataŭ kornoj. Tiuj dentegoj estas uzataj por konkuri kun aliaj maskloj kaj allogi inojn. Dentegoj, kiuj estas pli longaj kaj pli fortaj, donas pli timigan aspekton kaj iĝas pli alloga al virinoj.

Post kiam la maskla kaj la ina moskulo pariĝas kaj la ino gravediĝas, la gravedeco daŭras pli ol 6 monatojn, kaj naskiĝas 1-3 idoj, kutime en majo-junio.

Vivareo kaj dieto
-----------------

Plimulto de la siberiaj moskuloj estas ĝenerale noktaj bestoj, vivantaj en la montara tajgo kaj troveblaj sur arbusto-kovritaj deklivoj, kie manĝaĵoj estas abundaj. Ŝtona loko disponigas fendojn kaj rokojn por la moskulo kaŝi sin de multaj predantoj, kiel de linkoj kaj guloj.

Moskulo havas preferon por facile digesteblaj nutroriĉaj nutraĵoj, kiuj estas riĉaj je proteino kaj malriĉaj je fibro. Dum la vintra periodo, moskulo povas postvivi eĉ per nutraĵoj kiuj estas malriĉaj je proteinoj sed riĉaj je energio kaj povas esti facile digesteblaj.

La plimulto de ilia dieto konsistas plejparte el likenoj, pino-nadloj, folioj, kaj arboŝeloj. Dum la vintro, 99% de muskola dieto estas likenoj. Siberia moskulo havas preferon por facile digesteblaj nutraĵoj.

Karakterizaĵo
-------------

Kranioj
Ĝi estas plejparte noktaktiva besto kaj migras nur al mallongaj distancoj. Ĝi preferas altaĵojn de pli ol 2600   m. Plenkreskuloj estas malgrandaj, pezante 7-17   kg, kun ŝultroalto de 56-61 cm kaj kapo-trunka longo de 65-90 cm.

La plej okulfrapa karakterizaĵo de la siberia moskulo estas ĝiaj kojnodentoj kaj kanguruo-simila vizaĝo.

* Siberia moskulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Siberia moskulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Siberia moskulo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Siberia nana pino** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj ( *Plantae* ) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Pinofitoj ( *Pinophyta* ) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Pinopsidoj ( *Pinopsida* ) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Pinaloj ( *Pinales* ) |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Pinacoj ( *Pinaceae* ) |
|
|
|
|
|
| Genro: | Pino ( *Pinus* ) |
|
| Subgenro: | *Strobus* |
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Pinus pumila***(Pall.) Regel |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Malplej zorgiga (LR/lc)** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Siberia nana pino  |

 |
| v • d • r |

La **siberia nana pino** (*Pinus pumila*) estas pino hejma en nordorienta Azio, inkluzive de la insuloj de Japanujo. Tiu arbeda pino altas ekde 1–3 m, ĝis escepte ĝis 5 m, sed ĝi povas havi branĉojn laŭlonge de la grundo kiuj estas pli longaj. En la montaroj de norda Japanujo, ĝi kelkfoje hibridiĝas kun la parenca malgrandflora pino (*Pinus parviflora*); tiuj hibridoj (*Pinus x hakkodensis*) estas pli grandaj ol *P. pumila*, atingante okaze altecon de 8–10 m.

*Pinus pumila* en sia natura arealo en orienta Siberio.

La folioj estas pinglecaj, aranĝataj po faskoj de kvin kaj ili longas 4–6 cm. La strobiloj longas 2,5-4,5 cm, kun grandaj nuksecaj pinsemoj.

Ekologio
--------

La semoj de tiu palearktisa specio estas rikoltataj kaj disvastigataj de la nuksrompulo (*Nucifraga caryocatactes*).

Vidu ankaŭ
----------

* Honŝuaj alpaj koniferaroj

Referencoj kaj eksteraj ligiloj
-------------------------------

* angle Conifer Specialist Group (1998). *Pinus pumila*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 12 May 2006.
* angle Images - Flavon's Wild herb and Alpine plants


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |
**Siduri** estas rolulo en la Epopeo pri Gilgameŝ. Ŝi estas "distilino", nome saĝa diino asocia kun fermentado (specife de biero kaj vino). 

En la plej antikva versio el Babilono de la Epopeo, ŝi intencas diskonvinki Gilgameŝon en lia atingoklopodo por senmorteco, premante lin esti kontenta kun la simplaj plezuroj de vivo.

En la pli posta Akada versio (standarda) de la Epopeo, la rolo de Siduri estas iom malpli grava. La supra citaĵo estas forigita, kaj ŝi diskutas kun la heroo de la inundo Utnapiŝtim temojn pri vivo kaj morto. Siduri, tamen, havas longan konversacion kun Gilgameŝo, kiu fanfaronas pri siaj atingoj kaj estas devigita klarigi kial lia aspekto estas tiom mincigitaĉa.

Siduri estis komparita kun la Kirko de la Odiseado.

Notoj
-----

1. ↑   Hartman, L. F. kaj Oppenheim, A. L. (1950) Supplement to the Journal of the American Oriental Society, 10.
2. ↑   Sandars, N. (1960). The Epic of Gilgamesh. Penguin Books Ltd, London, England. ISBN 978-0140441000.
3. ↑   Ackerman, Susan (2005). When Heroes Love: The Ambiguity of Eros in the Stories of Gilgamesh and David. Columbia University Press. pp. 130–131. ISBN 978-0231132602.
4. ↑   George, A.R. (2003). The Babylonian Gilgamesh Epic: Introduction, Critical Edition and Cuneiform Texts. Oxford University Press. p. 498. ISBN 978-0198149224.
***Some Thoughts Concerning Education*** (Kelkaj pensoj pri edukado) estas eseo de 1693 pri la edukado de nobeloj verkita de la angla filozofo John Locke. Dum ĉirkaŭ unu jarcento, ĝi estis la plej grava filozofia verko pri edukado en Anglio. Ĝi estis tradukita al preskaŭ ĉiu el la gravaj verkitaj eŭropaj lingvoj dum la 18-a jarcento, kaj preskaŭ ĉiu eŭropa verkisto pri edukado post Locke, kiel Jean-Jacques Rousseau, agnoskis ties influon.

Page reads "Some Thoughts Concerning Education. London, Printed for A. and J. Churchill, at the Black Swan in Pater-noster-row, 1693."Titolpaĝo el la unua eldono de la verko de Locke *Some Thoughts Concerning Education* (1693).En sia *Essay Concerning Human Understanding* (1690), Locke skizis novan teorion pri menso, asertante, ke la menso de nobeloj estas *tabula rasa* aŭ "blanka tabulo"; tio estas, ĝi ne enhavas denaskajn ideojn. *Some Thoughts Concerning Education* klarigas kiel oni eduku tiun menson uzante tri diferencajn metodojn: nome disvolvigo de sana korpo; formado de virta karaktero; kaj elekto de taŭga akademia studobjektaro.

Locke verkis la leterojn kiuj finfine iĝis *Some Thoughts* por aristokrata amiko, sed liaj konsiloj havis pli larĝan intencon, ĉar liaj edukaj principoj sugestis, ke iu ajn povas akiri la saman tipon de karaktero kiel la aristokratoj por kiuj Locke origine teorie intencis la verkon.

Referencoj
----------

1. ↑   (1693) *Some Thoughts Concerning Education*, 1‑a eldono, A.and J. Churchill at the Black Swan in Paternoster-row.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Free full text of *Some Thoughts Concerning Education* en Bartleby.com
* First edition of *Some Thoughts Concerning Education* en Internet Archive
* John Locke at Project Gutenberg


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724203
 |
Cunesaburo Makiguĉi, unua prezidanto kaj fondinto de la Soka Gakai.
**Sōka Gakkai Internacia** (en japana: 創価学会: *Societo por la kreado de valoro*), konata ankaŭ kiel **SGI**, estas movado impulsado tutmonde de pli ol dekdu milionoj de nereligiulaj budhistoj. La membroj de la SGI de la tuta mondo aplikas en siaj vivoj ĉiutage la instruadon de la sutro de la lotuso, kiel esponitaj de la japana pastro de la 13a jarcento, nome Niĉiren Daiŝonin.

La Soka Gakkai estis fondita en Japanio en la 18-a de novembro de 1930, fare de Tsunesaburō Makiguchi (1871-1944), kiu estis ankaŭ ties unua prezidanto, kaj poste estis lia disĉiplo Josei Toda (1900-1958). Ties aktuala prezidanto estas Daisaku Ikeda.

Ĉefaj celoj de la agado de la SGI estas la helpo al paco, kulturo kaj edukado.

NRO kunlaborante kun la Unuiĝintaj Nacioj
-----------------------------------------

Depost 1983 SGI havas statuson de konsultaj rilatoj kun la Ekonomia kaj Socia Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj. Kiel NRO kunlaborante kun la Unuiĝintaj Nacioj, SGI aktivas en la kampoj de publika edukado fokusante ĉefe sur la temoj de paco, nuklea senarmiĝo, homaj rajtoj kaj daŭrebla evoluigo.

Ĉiujare Ikeda publikigas pacan proponon kiu ekzamenas tutmondajn defiojn en la lumo de budaismaj instruoj. La proponoj estas specifaj kaj ampleksaj, kovrante temojn kiel konstrui kulturon de paco, promociante la disvolviĝon de Unuiĝintaj Nacioj, nuklea senarmiĝo, malpermeso de infanaj soldatoj, enpovigo de virinoj, promocio de edukaj iniciatoj en lernejoj kiel ekzemple homoj rajtoj kaj daŭrebla edukado. La kompletaj tekstoj de la aktualaj proponoj troveblas sur la retejo de SGI.

Referencoj
----------

1. ↑  Lewis, James R. and Jesper Aagaard Petersen. Controversial New Religions. New York: Oxford University Press, 2004. Oxford Scholarship Online. Oxford University Press. 4 June 2007
<>
2. ↑  UNODA, update.  UN Office for Disarmament Affairs Meets Youth Representatives of Soka Gakkai Japan and of SGI-USA Engaged in Disarmament Issues (2014-03-18). Alirita 2014-03-24.
3. ↑  Anwarul K. Chowdhury, "Introduction," Olivier Urbain (ed), *A Forum for Peace: Daisaku Ikeda's Proposals to the UN*. IB Tauris, 2013, (ISBN 978-1780768403), pp. xi-xiv
4. ↑   Proposals. Alirita 2014-08-02.

Literaturo
----------

* The Sōka Gakkai Dictionary of Buddhism ISBN 40412-01205-0
* The untold history of the Fuji School ISBN 0-915678-76-4

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Soka Gakkai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Soka Gakkai en hispana Arkivigite je 2011-09-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Soka Gakkai Argentino
* Soka Gakkai Hispanio
* Soka Gakkai Usono
* Intervjuo al Soka Gakkai en la programo de Ulysses Ozaeta[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 483713
* GND: 50275-3
* LCCN: n80008794
* VIAF: 141887738
* ISNI: 0000 0001 0790 4588
* NLA: 35511502
* NDL: 00264490
* BIBSYS: 1076336
* NKC: ko2006366441 ko2006366440, ko2006366441
 |
**Someraj Paraolimpikoj**, aŭ en angla *Summer Paralympic Games* aŭ *Games of the Paralympiad*, estas internacia mult-sporta evento, kie atletoj havantaj fizikajn miskapablojn konkurencas. Tii inkludas atletojn kun movaj miskapabloj, amputoj, blindeco, kaj cerba paralizo. La Paralimpikoj okazas ĉiun kvaran jaron, organizite de la Internacia Paralimpika Komitato. Medaloj estas disdonitaj en ĉiu evento, kun la kutimaj ormedaloj por la unua loko, arĝentaj por la dua kaj bronzaj por la tria, tradicio kiun la Olimpikoj startis en 1904.

Historio
--------

germana poŝtmarko pri la "Mondaj konkursoj de la paralizitoj" de 1972 en Hajdelbergo

| jaro | loko | ŝtato |
| --- | --- | --- |
| 1960 | Romo |  Italio |
| 1964 | Tokio |  Japanio |
| 1968 | Tel-Avivo |  Israelo |
| 1972 | Hajdelbergo |  Germanio |
| 1976 | Toronto |  Kanado |
| 1980 | Arnhem |  Nederlando |
| 1984 | Stoke Mandeville, Buckinghamshire kaj Hempstead, Novjorkio |  Britio kaj  Usono |
| 1988 | Seulo |  Sud-Koreio |
| 1992 | Barcelona |  Hispanio ( Katalunio) |
| 1996 | Atlanta |  Usono |
| 2000 | Sidnejo |  Aŭstralio |
| 2004 | Ateno |  Grekio |
| 2008 | Pekino |  Ĉinio |
| 2012 | Londono |  Britio |
| 2016 | Rio-de-Ĵanejro |  Brazilo |
| 2020 | Tokio |  Japanio |

Vidu ankaŭ
----------

* Monda Para-atletika Ĉampionado
* Somera Paralimpiko 2020

* Kategorio Someraj Paraolimpikoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Siĉiliano** estas movimentnomo el la baroka muziko por kantpecoj (arioj), dancpecoj aŭ suitmovimentoj.

Karakterizaĵoj
--------------

Karakterizaj por siĉiliano estas:

* Ĉarma, dolore dolĉa melodiaro.
* Muzika karaktero de paŝtista idilio (kaj laŭsence erotika-amoreca kaj ankaŭ laŭsence de simpla naturemo).
* 6/8- aŭ 12/8-takto en malrapidema, lula ritmo. Karakteriza estas la plilongigita okona noto en multaj 3/8-grupoj kaj la analoge mallongigita, nur "tuŝita" 2-a noto.
* Iam kaj iam enigitaj sinkopoj kaj la uzado de la napola sestakordo subtenas la tenere melankolian emocion.

Deveno
------

Ligo kun Sicilio ekz. kiel origine sicilia danco ja ofte estas asertata ekde la apero de siĉilianoj, tamen ne estas pruvebla.

Uzado en postaj epokoj
----------------------

Foje oni renkontas siĉilianon ankaŭ en la postbaroko, ekzemple ĉe Joseph Haydn. Lia sopranario *Nun beut die Flur das frische Grün* en Schöpfung estas siĉiliano. Ankaŭ Wolfgang Amadeus Mozart foje uzis ĝin por esprimi afliktoplenan humoron, ekzemple en la sopranario *Ach, ich fühl's, es ist verschwunden* el Zauberflöte, en la malrapida movimento f♯-minora el pianokonĉerto A-maĵora KV 488 kaj en la finalmovimento de arĉkvarteto d-minora KV 421.

Notekzemploj
------------

3-a movimento (*Siciliana*) el sonato op. 1, 11 por fluto, hobojo aŭ violono kaj ĝeneralbaso de Georg Friedrich Händel en duvoĉa, cifrita notacio

Aŭdekzemploj
------------

Du koncertregistraĵoj:

* 3-a movimento el la sonato BWV 1035 por fluto kaj kontinua baso de Johann Sebastian Bach

Pri tiu ĉi sono Siĉiliano el BWV 1035, Alex Murray (Fluto), Martha Goldstein (klaviceno)

* Largo e spiccato el la konĉerto n-ro 11 d-minora el L'Estro Armonico de Antonio Vivaldi

orgenaranĝaĵo de Johann Sebastian Bach

Pri tiu ĉi sono Siĉiliano d-minora BWV 596

Literaturo
----------

* Siciliana, Siciliano von Frauke Schmitz-Gropengießer im Handwörterbuch der musikalischen Terminologie, Freiburg i. Br. 2000

|  |  |
| --- | --- |
|  | Ĉi tiu artikolo estis redaktita tiel ke ĝi entenas tutan aŭ partan tradukon de « Siciliana » el la germanlingva Vikipedio. Rigardu la historion de la originala paĝo por vidi ties aŭtoroliston.  (Ĉi tiu noto koncernas la version 3257415 kaj sekvajn de ĉi tiu paĝo.) |
Falsa uniformo de *Sicherheitsdienst*
**Sicherheitsdienst** (trad. sekureca servo) estis sekreta servo de Tria Regno. Ĝi estiĝis en la jaro 1932 kiel raportista servo de NSDAP kaj ĝi estis parto de SS. En la jaroj 1932 - 1941 ĝi estis gvidita de Reinhard Heydrich, en la jaroj 1941 - 1945 gvidis ĝin Ernst Kaltenbrunner. Ekde la jaro 1939 ĝi plenumis funkcion de politika spiona kaj kontraŭspiona organizo kiel parto de la Nacia Ĉefoficejo pri Sekureco (*RSHA*). Dum 1944 kaj 1945 la servo devis interalie observi ankaŭ alian sekretan servon de Nazia Germanio, Abwehr, kiun la nazioj suspektis pri kunlaboro kun la okcidentaj Aliancanoj.

Internacia Juĝa Tribunalo en Nurenbergo agoskis la organizaĵon krima.

Interesaĵo
----------

20.11.1939: Subigitaj al komandantoj de ĉiuj el 5 armeoj de Wehrmacht kaj agantaj ĝis nun en Ĝenerala Gubernio ekde invado en Pollandon Einsatzgruppen de Sekurec-Polico kaj de Sicherheitsdienst estis malfonditaj/apartigitaj.

* Kategorio Sicherheitsdienst en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 237776
* GND: 10162996-5
* LCCN: n84235330
* VIAF: 150152758 4467148390877810830009, 150152758
* ISNI: 0000 0001 1482 2820
* SUDOC: 027259226
* BNF: 122108722
* NKC: xx0012686
 |
**Siegfried Reda** (\* 27-a de julio 1916 en Bochum; † 13-a de decembro 1968 en Mülheim ĉe Ruhr) estis germana komponisto kaj orgenisto.

Vivo
----

Reda studis ĉe Ernst Pepping kaj Hugo Distler ĉe la eklezimuziko-lernejo en Berlin-Spandau kaj estis orgenisto en Bochum, Gelsenkirchen kaj Berlin. En 1946 li iĝis estro de la instituto por evangelia eklezimuziko de la Folkwang-altlernejo Essen, samtempe ankaŭ profesoro por la fakoj orgeno kaj kompozicio. En 1953 li iĝis eklezimuzikdirektoro je la St.-Petri-preĝejo en Mülheim ĉe Ruhr.

Verkaro
-------

Reda konsideratas kiel unu el la plej aktivaj je la novigado de la evangelia eklezimuziko post la Dua Mondmilito. Konforme al tio li verkis plejparte muzikaĵoj kun pleje liturgia rilato, inter ili *Choralkonzerte* (ĥoralkonĉertoj) por orgeno (1946-1952), *PsalmoPsalmbuch* (psalmlibro) por solokantistoj kaj ĥoro akapela (1948-1949), *Ecce homo* por 4-voĉa ĥoro (1950), *Ostergeschichte* (paskohistorio por solokantistoj kaj ĥoro a cappella (1951), *orgensonato* (1960) samkiel *Requiem vel vivorum consolatio* (rekviemo aŭ la konsolo de la vivantoj) por solokantisto, ĥoro kaj orkestro (1963). 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 228163
* GND: 119452316
* LCCN: n79076586
* VIAF: 59273287
* ISNI: 0000 0001 0906 2118
* SUDOC: 177987111
* BNF: 14828400j 13936779d, 14828400j
* MBA: 90a350d5-3fb2-4943-993f-7493b82d5e1c
 |
Tri siciliaj glaciraspaĵoj.
La ***sicilia glaciraspaĵo*** (itale ***granita siciliana***) estas trinkaĵo kies denseco similas al malpeza ŝorbeto, pli fajna ol la hispanaj glaciraspaĵoj aŭ glacitrinkaĵoj. La sicilia glaciraspaĵo konsistas el sukero, akvo kaj kondimentoj. Ĝi estas originaĵo de Sicilio, tamen troviĝas nuntempe en tuta Italio. Ĝi rilatas al la ŝorbeto kaj itala glaciaĵo, sed en la plejparto de Sicilio ĝi havas pli dikan kaj travideblan formon. 

Inter la tradiciaj gustoj de la sicilia glaciraspaĵo estas la citrono, mandarino, jasmeno, kafo, migdaloj, mento, ananaso kaj laŭsezone, la fragoj kaj kultivitaj rubusoj. La ĉokoladaj glaciraspaĵoj estas tradiciaj en la urbo Katanio. La nuancoj de la siciliaj ingrediencoj estas tre gravaj por ĝia fina gusto: la citronoj estas malpli acidaj kaj pli floraj, dum la uzataj migdaloj enhavas kelkajn maldolĉajn, kiuj donas al ĝi unikan *tuŝon*.

La kafa glaciraspaĵo estas tre ofta en la urbo Mesino, dum la migdala en Katanio. Ĉiuj glaciraspaĵoj estas kutime proponataj en papera aŭ plasta glaso, kelkfoje kun trinkŝalmo.

* Kategorio Sicilia glaciraspaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Karles Berga i Molina** (nask. en 1960 en Igualada) estas kataluna brokantisto kaj Esperanto-blogisto. 

Lerninte Esperanton en 1982, Berga aktivis en la kataluna Esperanto-movado kaj kunlaboris kun Kataluna Esperanto-Junularo, kies unuan numeron de la revuo *Kata Luno* li kunredaktis, kaj nuntempe kun Kataluna Esperanto-Asocio. Antaue li kunredaktis Heroo de Esperanto. Li tamen ne akceptis gvidajn postenojn kaj multe aktivas memstare, ĉefe kiel propagandanto kaj Esperanto-instruisto. Li estis dum multaj jaroj gastiganto de Pasporta Servo en Barcelono.

Inter aprilo kaj oktobro 2010 li estis la ĉiĉerono de la Hispana Esperanto-muzeo, nun diskonigata kiel Museu d'Esperanto de Subirats.

Verkoj
------

Berga estas aŭtoro de la vortareto *Vocabulari Familiar Català-Esperanto / Esperanto-Català* (2010) kaj aktiva blogisto pri i.a. esperantaj temoj. Lia blogo sur Ipernity distingiĝas pro multaj amuzaj kaj bizaraj blogeroj. 

Li esperantigis la tekston de la priŝaka PDF-libreto *Juga i Apren* (Ludu kaj Lernu), kiu troveblas ĉe. 

En 2016, li kreis la katalunan version de la reta zagrebmetoda kurso alirebla tra. Ĝi estis poste reviziita de Rubén Fernández, lingvoinstruisto. 

Li estis la esperanta tradukinto por la firmao

Eksteraj ligiloj
----------------

* Intervjuo al Berga fare de barcelona televido.
* Blogo "Muzeo de Esperanto" de Berga sur Wordpress.
* Blogo "Katalunio" de Berga sur Blogspot.
* Blogo "e-bulteno" de Berga sur Blogspot.
* Blogo "Karulo Pika Kulo" de Berga sur Ipernity.
* Blogo "Montserrat" Arkivigite je 2015-02-08 per la retarkivo Wayback Machine de Berga sur Wordpress.
* Blogo "Ni Tradukas" de Berga sur Wordpress.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 211226
 |
**Karol Wojtyła** (naskiĝis la 18-an de julio 1879 en Lipnik, nun kvartalo de Bielsko-Biała, mortis la 18-an de februaro 1941 en Krakovo) – suboficiro de Aŭstria-hungara armeo kaj kapitano de administracio de Pola Soldataro, patro de Karol Józef Wojtyła, posta papo Johano Paŭlo la 2-a.

Vivo
----

Filo de Maciej Wojtyła (naskita en 1852 en Czaniec (distrikto Bielsko, mortinta la 23-an de septembro 1923 en Wadowice) kaj lia unua edzino Anna Marianna Przeczek (naskita en 1853 en Lipnik, mortinta en 1881 samloke).

La 10-an de februaro 1906 li edziĝis al Emilia Kaczorowska. La nupto okazis en Krakovo, en tiutempa garnizona preĝejo sub alvoko al Sanktaj Petro kaj Paŭlo. Ili havis tri infanojn: Edmund (naskita en 1906, mortinta en 1932), Olga Maria (naskita kaj mortinta la 7-an de julio 1916) kaj Karol Józef (naskita en 1920, mortinta en 2005).

Laŭ profesio li estis tajloro. En 1900 soldatservigita; en soldatservo li pasigis 27 jarojn. Li estis suboficiro de aŭstra armeo, dum la Unua mondmilito translokigita al Hranice en Moravion. Post sendependeco de Pollando li estis oficiro de la 12-a Regimento de Infanterio en Wadowice. Li partoprenis la polan -bolŝevikan militon. Post fino de la militista kariero kiel kapitano (1927) li iĝis oficisto.

En 1938, post morto de la edzino kaj filo Edmund, li translokiĝis de Wadowice kune kun adoleskiĝanta filo Karol al Krakovo, kie li mortis tri jarojn poste. Entombigita en Rakowicki-Tombejo en la armea parto ĉe la str. Prandoty (50°04′40,8″N 19°57′20,9″E).

Bibliografio
------------

* Genealogia Polska – przodkowie Karola Wojtyły Arkivigite je 2011-07-11 per la retarkivo Wayback Machine Pola Genealogio - prauloj de Karol Wojtyła
* "Genealogia św. Papieża Jana Pawła II" Genealogio de la sankta papo Johano Paŭlo la 2-a
* Dokumenty wojskowe Karola Wojtyły Arkivigite je 2017-07-05 per la retarkivo Wayback Machine Armeaj dokumentoj de Karol Wojtyła

Eksteraj ligiloj
----------------

* Karol Wojtyła (patro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Karol Wojtyła (patro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Lokalizacja grobu Wojtyłów Lokigo de tombo de la familio Wojtyła en OpenStreetMap


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 589394
* VIAF: 739145858105523022183
 |
**Internacia tribunalo** aŭ **internacia kortumo** estas ĉiu juĝa institucio kreita pere de multflankaj traktatoj inter ŝtatoj, aŭ pere de interkonsentoj aŭ rezolucioj de mondoregionaj aŭ internaciaj organizaĵoj, kiu havas juĝan kompetentecon por solvi jurajn konfliktojn inter diversaj partoj.

La Internacia Kortumo estas organo de la Unuiĝintaj Nacioj, kies statuto formas parton de ĝia konstituĉarto. Ties kompetenteco *ratinae personae* estas universala (ĉiuj membroŝtatoj de UN estas aŭtomate parto de la IK, kaj ankaŭ ŝtato nemembro povas esti parto).

La Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj, kreita en 1950, pritraktas aferojn rilatajn al la interpretado kaj aplikado de la Eŭropa Konvencio pri Homaj Rajtoj kaj Fundamentaj Liberecoj de 1950. La Justica Kortumo de Eŭropaj Komunumoj, kreita en 1957, kun kompetenteco *ratione materiae* deviga en la majoritato de kazoj kaj pli diversa ol aliaj internaciaj kortumoj. 

La Interamerika Kortumo pri Homaj Rajtoj, kreita de la Amerika Konvencio pri Homaj Rajtoj de 1969. Ties materia kompetenteco estas specializita kaj estas aplikebla nu al la ŝtatoj kiuj estas parto de la Konvencio kaj de la Interamerika Komisiono pri Homaj Rajtoj.

Aliaj internaciaj tribunaloj
----------------------------

* Internacia Puna Kortumo
* Internacia Pun-Tribunalo por Eksa Jugoslavio
* Nurenbergaj tribunaloj

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia arbitracio

Bibliografio
------------

* Fernandes, Jean Marcel, *La Corte Penal Internacional. Soberanía versus justicia universal*. Madrid, 2008, Reus. ISBN 84-290-1524-8.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 747055
* LCCN: sh85067388
* BNF: 11993139r
 |
**Sidnejaj rokgravuroj** estas formo de roka arto de indiĝenaj aŭstralianoj konsistanta el zorge gravuritaj bildoj de homoj, bestoj, aŭ simboloj, sur grejso ĉirkaŭ Sidnejo, Novsudkimrio, Aŭstralio. Multaj miloj da tiaj gravuroj povas ekzisti en la Sidneja regiono, kvankam la lokoj de la plej granda parto ne estas reklamitaj por malhelpi difekton per vandalismo, kaj por reteni ties sanktecon, ĉar ili daŭre estas rigarditaj kiel sanktaj ejoj fare de aborigenoj.

Ili estas kompareblaj kun la petroglifoj de indianoj kaj kun la roka arto trovita aliloke en Aŭstralio, sed havas sian propran karakterizan stilon kiu estas tre diferenca al roka arto trovita ie ajn alie en Aŭstralio.

Originoj
--------

Kreometodo
----------

Celoj
-----

Bibliografio
------------

* Sidnejaj rokgravuroj Arkivigite je 2013-12-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Stanbury & Clegg, 1990, 'A Field Guide to Aboriginal Rock Engravings', Oxford University Press.
* Melinda Hinkson & Alana Harris, 2001, 'Aboriginal Sydney', ISBN 0-85575-370-6
* Ray Norris & Cilla Norris, 2009, 'Emu Dreaming', ISBN 978-0-9806570-0-5

Referencoj
----------

Bildaro
-------

* Petroglifo - Nacia Parko Ku-ring-gai ChasePetroglifo - Nacia Parko Ku-ring-gai Chase
* Petroglifo - Nacia Parko Ku-ring-gai ChasePetroglifo - Nacia Parko Ku-ring-gai Chase
* Petroglifo - Nacia Parko Ku-ring-gai ChasePetroglifo - Nacia Parko Ku-ring-gai Chase
* Petroglifo - Nacia Parko Ku-ring-gai ChasePetroglifo - Nacia Parko Ku-ring-gai Chase

* Kategorio Sidnejaj rokgravuroj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **sierra de Pela** estas la montaro plej orienta kaj plej malalta de la Centra Sistemo de Hispanio, kun deklivaroj al la baseno de la rivero Douro, norde, kaj al la baseno de la rivero Taĵo, sude. Ĝi etendas linie el okcidento orienten laŭlonge de ĉirkaŭ 35 km inter la provincoj Segovio, Sorio kaj Gvadalaĥaro, el Santibáñez de Ayllón al Romanillos de Atienza, kaj ĝi komponiĝas siavice el tri *subsierras* (submontaroj), tiu de Grado okcidente, tiu de Pela en la centro kaj tiu Bulejo oriente. ĝi limas okcidente kun la sierra de Ayllón; sude kun la valoj de la riveroj Pelagallinas, Bornova kaj Cañamares kaj kun la montaroj Alto Rey kaj Bodera; oriente kun la altaĵoj de Barahona kaj la sierra Ministra, kiuj estas ligiloj inter la sistemoj Centra kaj Iberia, kaj norde kun la komarko Tierras del Burgo.

Ĝiaj plej altaj altaĵoj troviĝas en la zonoj okcidenta kaj centra, kaj oni descendas laŭ oni etendas al oriento kie la altaĵoj estas malpli altaj. Elstaras, de okcidento orienten, la montopintoj Grado (1.513 m) kaj Rivilla (1.506 m) en la sierra de Grado; Ribalópez (1.521 m), La Peñota (1.485 m), la Sima de Somolinos (la plel alta altaĵo de la sierra kun 1.548 m), Pico del Ceño (1.529 m) kaj Portillo (1.540 m) en la centra zono, kaj Cabeza Alta (1.475 m) kaj Torreplazo (1.427 m) en la sierra Bulejo.
**Simon Joris IJSSELSTEIN** [EJselstejn] (naskiĝis la 8-an de marto 1879 en IJsselmonde, mortis la 14-an de aprilo 1945 en la japana koncentrejo Si Rengorengo, Rantau Prapat, Norda Sumatro) estis nederlanda instruisto de matematiko kaj esperantisto ekde 1912. En 1913 li foriris al Nederlanda Hindujo kaj propagandis en la urbo Surabajo. IJsselstein membriĝis la neŭtralan landan Esperanto-asocion La Estonto Estas Nia kaj ĝian Nederlandhindujan sekcion.

Esperanta agado
---------------

IJsselstein verkis artikolojn, kaj en 1928 akceptigis rezolucion por Esperanto de la instruista ligo. En 1929 li forlasis Nederlandan Hindujon kaj ekloĝis en Schiedam, kie li sukcesis oficiale enkondukigi Esperanton en la vesperaj kursoj por plenkreskuloj. Li gvidis kursojn ankaŭ por senlaboruloj en Schiedam kaj en Rotterdam dum la Granda Depresio.

Persona vivo
------------

IJsselstein estis instruisto de matematiko, kiu loĝis en kaj apud Roterdamo (IJsselmonde, Schiedam). Inter 1913 kaj 1929 li loĝis en Nederlanda Hindio, kie IJsselstein ankaŭ laboris kiel matematikinstruisto. Post 1935 li reloĝiĝis en Nederlanda Hindio kaj kunfondis la Nederlandhindian Ekzamenkomisionon en 1937.

Post la invado de la Japana Imperio en tiu Hindio, IJsselstein estis deportita al la sumatra vira koncentrejo Si Rengorengo kaj tie mortis. Li estas reentombigita en la honora tombejo Leuwigajah en la okcidentjava urbo Ĉimahi.

Referencoj
----------

1. ↑   BS Geboorte met Simon Joris IJsselstein (nederlande). Nationaal Archief. Alirita 2018-08-26.
2. ↑   Simon Joris IJsselstein (1879-1945) (nederlande). Oorlogsgraven Stichting. Alirita 2018-08-26.
3. ↑   (1938-03-01) "Esperanto", *Het Nieuws van den Dag voor Nederlandsch-Indië* (nl), p. 2.  Alirita 2018-08-26..
4. ↑  *Enciklopedio de Esperanto*, p. 1044.
5. ↑  Heidi Goes (julio-aŭgusto 2017). "Kelkaj mallongigitaj biografietoj de eksterlandaj esperantistoj en Nederlanda Hindio", *Fenikso* (eo) **22** (4), p. 18.
Poŝtkarto de 1916 montrante naciajn personigojn de kelkaj el la Aliancanoj de Una Mondmilito , ĉiu tenante nacian flagon
La termino **"Kreado de nacio"**, germane **Nationsbildung** kaj angle **Nation-Building**, priskribas la provon, krei stabilan politikan unuon kaj identiĝon de la loĝantoj kun tia politika unuo en regiono, kie tia unuo aŭ neniam ekzistis aŭ pro la disfalo de antaŭa politika unuo devas denove formiĝi.

Tiu provo estis tipa por ĉiuj ŝtatoj, kiuj dum la mezo de la dudeka jarcento estis liberigitaj el antaŭa kolonia regado, speciale post la "Jaro de Afriko" 1960, kiam pluraj afrikaj ŝtatoj sendependiĝis.

Nuntempe speciale la ŝtato Usono penas pri **kreado de nacio** en mondaj regiono, kie politikaj reĝimoj disfalis kaj tie demokratiaj ŝtatoj ekestu. Tute malsukcesa la provo estis en la afrika lando Somalio. En pluraj ŝtatoj de Orienta Eŭropo kaj Centra Azio, kiuj antaŭe apartenis al Sovetunio, la provo ŝajnas sukcesi, dum ankoraŭ eblas dubi pri la sukceso de tia evoluo en Kosovo, Afganio aŭ Irako.

Iuj sciencistoj nomas modelon de sukcesa rekreado de nacio la evoluon en Germanio post la dua Mondmilito - la situacio tie kaj tiam tamen apenaŭ kompareblas kun nunaj politike malstabilaj regionoj.

Literaturo
----------

* James Dobbins kaj aliaj: *America's Role in Nation-Building from Germany to Iraq* (evidente anglalingva), Rand (2003) ISBN 083303460X
la bulvardo *Kurfürstendamm* rigarde al la *Imperiestro-Vilhelmo-Memorpreĝejo*
La **Kurfürstendamm** (aŭ neformale pli mallonge *Ku’damm*, laŭvorte "princo-elektista digo") estas bulvardo kaj ĉefa ŝoseo 3½ kilometrojn longa en la urbodistrikto *Charlottenburg-Wilmersdorf* de Berlino. Ĝi kondukiĝas de la placo *Breitscheidplatz* (kie staras la ruina *Imperiestro-Vilhelmo-Memorpreĝejo*) oriente ĝis la placo *Rathenauplatz* en la parka kaj vilaa urboparto *Grunewald* okcidente. La bulvardo estas turisma promenejo kun multaj vendejoj kaj kafejoj. Dum la "oraj" 1920-aj jaroj de la metropolo Berlino ĝi krom la iom pli orientaj Potsdama kaj Aleksandra Placoj estis la tria centro de la urba mezo, kaj post la Dua Mondmilito estis la sola el tiuj centroj, kiu situis en Okcidenta Berlino, per severe garditaj limoj kaj ekde somero 1961 per ĉirkaŭa muro dividita de la orienta urboduono kaj la brandenburgia ĉirkaŭaĵo. En tiu situacio ĝi iĝis la ekonomia kaj kultura kerno de la okcidenta urbo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kurfürstendamm en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kurfürstendamm en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* retejo de la asocio "interesa komunumo Kurfürstendamm" (germane) Arkivigite je 2010-03-06 per la retarkivo Wayback Machine

Koordinatoj: 52° 30' 3" norde, 13° 18' 46" oriente
De Wallen, nome ruĝluma areo de Amsterdamo, proponas aktivecojn kiel laŭleĝa prostituo kaj nombrajn kanabejojn kiuj vendas mariĥuanon. Ĝi estas unu el la ĉefaj turismaj altiroj.
**Ruĝluma areo**, ***ruĝluma distrikto**, **plezurkvartalo**,* ***plezurareo*** aŭ **Seksvendokvartalo** estas parto de urba areo kie estas alta koncentro de prostituo kaj seks-orientitaj negocoj, kiel seksobutikoj, striptizejoj, kaj kinejoj por plenkreskuloj. Areoj en multaj grandurboj tra la tuta mondo akiris internacian reputacion kiel ruĝlumaj distriktoj.

La termino "ruĝluma distrikto" originiĝis el la ruĝaj lumoj kiuj estis uzataj kiel signaloj por bordeloj.

Bildaro
-------

* Reeperbahn en Hamburgo, Germanio*Reeperbahn* en Hamburgo, Germanio
* Soi Cowboy, Bangkoko, Tajlando*Soi Cowboy*, Bangkoko, Tajlando
* Ĉambroj lumigitaj per ruĝaj lumoj en De Wallen, Amsterdamo, NederlandoĈambroj lumigitaj per ruĝaj lumoj en De Wallen, Amsterdamo, Nederlando
* Rue d'Aerschot, Bruselo, BelgioRue d'Aerschot, Bruselo, Belgio

Notoj
-----

1. ↑  "History of the Red light District « What you should know about Amsterdam". Whatyoushouldknowaboutamsterdam.WordPress .com. 2009-08-27. Alirita la 13an de majo 2019.
2. ↑  "Red light (2.)". Oxford English Dictionary. Junio 2010. Alirita la 6an de oktobro, 2010. [eksa ligilo]

* Kategorio Ruĝluma areo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 660180
 |
**Sidónio Bernardino Cardoso da Silva PAIS** (Caminha, Portugalio, 1a de majo 1872 - Lisbono, Portugalio, 14a de decembro 1918), estis portugala militisto kaj politikisto, kvina prezidento de la Portugala Respubliko, konata foje kiel "Prezidento-Reĝo".

Biografio
---------

En 1888 ekkarieris kaj en 1906 iĝis kapitano. Paralele li iĝis profesoro pri matematiko en la Universitato de Koimbro.

Post la instalo de la Respubliko, li okupis diversajn postenojn en politiko: deputito en Konstitucifara Asembleo, ministro de progreso en la registaro de João Chagas, ministro de financo en la registaro de Augusto de Vasconcelos, kaj ambasadoro de Portugalio en Berlino, kie li restis ĝis marto 1916 kiam li revenis al Portugalio post la militdeklaro fare de Germanio (Dua Mondmilito).

La 5an de decembro 1917 li estris puĉon. La 27an de decembro li iĝis provizora prezidento de la Respubliko, kaj ekvalida ekde la 9a de majo 1918. Li ekhavis ekdekomence diktatoran sintenon. Ŝanĝis la balotan regularon kaprice, sen konsulto al la Kongreso. Modifis la leĝojn pri la apartigo de eklezio kaj ŝtato. Dume la portugalaj trupoj suferis fortajn perdojn en La Lys. La socia protesto pliiĝis en la lando. Suferis atencon, kiu ne mortigis lin, la 5an de decembro 1918. Sed denove suferis alian ĉe la trajnstacio de Rossio, fare de José Júlio da Costa la 14an de decembro 1918 kaj tiam li mortis.

Notoj
-----

1. 1 2 3 4  Biografio en la Retejo de la Prezidenteco de la Respubliko. Alirita la 26an de aprilo 2020.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 689790
* GND: 120200236
* LCCN: n82091614
* VIAF: 72218447
* ISNI: 0000 0000 6678 7716
* SUDOC: 074914820
* BNF: 16001287p
* NKC: jo2018994317
* BNE: XX1791625
 |