recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la tenoro Hans Hopf. Pri la samnoma psikoanalizisto kaj priinfana psikoterapiisto vidu apartan artikolon. |

**Hans Hopf** (naskiĝis la 2-an de aŭgusto 1916 en Nurenbergo; mortis la 25-an de junio 1993 en Munkeno) estis germana tenoro, specialiĝinta kiel herotenoro.

Post la lernejaj jaroj, li studis kantadon ĉe Paul Bender en Munkeno kaj ĉe Ragnvald Bjärne en Oslo. Sian scenejan debuton kiel tenoro li havis 1936 en Munkeno en la rolo de s-ro Pinkerton en la opero *Madame Butterfly* de Giacomo Puccini. Inter la jaroj 1939 kaj 1942 li kiel lirika tenoro estis membro de la ensemblo de la teatraj scenejoj de Augsburg, kaj poste plulaboris en la stabo de la Semper-Operejo en Dresdeno, kie li specialiĝis kiel herotenoro. Inter la jaroj 1946 kaj 1949 li apartenis al la teamo de la Germana Operejo en Berlino kaj sekve al la Bavara Ŝtata Operejo en Munkeno kaj ĉiujare krome plurfoje gastis en la Ŝtata Operejo de Vieno.

Ekde la jaro 1951 li regule kantis en la ĉiujara Festivalo de Bayreuth, en la unua postmilita festivalo de 1951 la tenoran voĉon de la 9-a sinfonio de Beethoven. En 1952 li debutis en la Metropola Operejo de Novjorko. Ankaŭ al la Teatro alla Scala en Milano, al la Royal Opera House Covent Garden en Londono kaj al aliaj renomaj scenejoj invitiĝis la tenoro aparte aprezata pro sia interpreto de roloj el la operoj de Richard Wagner. Tiu internacia aprezo de liaj Wagner-roloj iom forgesigas, ke fakte li ankaŭ estis elstara interpreto de tenoraj roloj el italaj operaj.

Ekde la jaro 1950 li estis per regulaj gastaj roloj kontrakte forte ligita a la Germana Operejo ĉe la Rejno en Duseldorfo kaj Duisburg. En la Festivalo de Salcburgo de 1954 li kantis la rolon de *Max* en la opero *Der Freischütz*. Inter la tenoraj roloj en operoj de Richard Wagner, Hans Hopf precipe brilis kiel heroo Tannhäuser en la samnoma opero, kiel *Siegfried* en la opero La ringo de la Nibelungo kaj kiel vira ĉefrolo en la opero Tristano kaj Izoldo. Lia voĉo havis solidan baritonan fundamenton kaj brile regis la altajn tenorajn kantopartojn, kaj lia kantado ŝajnis tute senpena, radianta je energio - tiel li konsideriĝas unu el la "lastaj" geniaj germanaj Wagner-tenoroj.

Post la adiaŭa opera prezento en 1988, du jarojn post la jubileo de 50 scenejaj jaroj, li en Munkeno laboris kiel pedagogo. Lia nepo Dominique Hopf same iĝis profesia kantisto.

Reta sonekzemplo
----------------

* Hans hopf kantas *"Ja ihr seid es, nein du bist es"* el la opero Meistersinger, 2-a sceno, de Richard Wagner (formato MP3; 875 kB)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hans Hopf (tenoro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* pli ampleksa germanlingva biografio Arkivigite je 2014-04-13 per la retarkivo Wayback Machine (teksto en formato PDF; 2,16 MB)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 477192
* GND: 12399621X
* LCCN: n/83/153275
* VIAF: 2656368
* ISNI: 0000 0001 0948 736X
* SUDOC: 154804029
* BNF: 13895314j
* MBA: 77a8348d-79cf-4b23-8ca8-c7dc6fd1eeee
* NKC: xx0120572
 |
**GUTTMAN Mihály** (kelkfoje en gazetaro Guttmann), estis rumania hungara muzikinstruisto, dirigento. Li estis naskita en Petroșani la 31-an de julio 1926 kaj mortis la 20-an de majo 2013 en Kluĵo. Li estis la patro de arkitekto Szabolcs Guttmann.

Kariero
-------

Mihály Guttman post fino de Muzika Mezlernejo en Arad de 1945 studis en konservatorio kaj samtempe geologion en la Universitato Bolyai de Kluĵo. Inter 1950–58 li estis direktoro de la Muzika Mezlernejo de Kluĵo. Ĝis 1986 li instruis kamermuzikon, gvidis ĥoron kaj orkestron, inter 1959–75 li estis artsekretario de la filharmonio de Kluĵo. Post 1989 li reformis la ligon Romániai Magyar Dalosszövetség, kies li estas honora prezidanto. En 2008 li eldonis ĥorkolekton kun titolo *Romániai magyar zeneszerzők* (Rumaniaj hungaraj komponistoj).

Fontoj
------

* Vasárnap Arkivigite je 2015-04-02 per la retarkivo Wayback Machine
* Maszol.ro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mihály Guttman en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Portretfilmo en 2005 Arkivigite je 2015-04-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Intervjuo en hungara lingvo[*rompita ligilo*]
Loko de la lieno en la homa korpo
Formita kiel malstreĉita pugno kaj situanta sub la maldekstra flanko de la diafragmo, la **lieno** estas la plej ignorata kaj miskomprenita el ĉiuj organoj. Ĉu ne, ni ofte legas pri iu en aŭtomobila akcidento aŭ lukto kiu rompis la lienon kaj do la lieno estas elprenita (per operacio nomita splenektomio) kaj la vivo daŭras. Kion ni ne legas estas ke splenektomiitaj homoj poste havas problemojn de neelteneblaj bakteriaj infektoj de la sango (nomitaj sepseco). Kion tio sugestas pri la funkcio de la lieno?

La lieno ricevas sangon de arterio branĉiĝanta de la aorto. Pasinte tra la labirinteca maŝaro da etaj angioj, la sango plu iras al la lieno. La angiojn de la lieno ĉirkaŭas nestoj de B-limfocitoj – ĉefe de la memora speco. Dum la sango malrapide moviĝas tra la lieno, ĝin monitoras T-ĉeloj por iuj ajn invadaĵoj. Se iu suspektita ĉelo aŭ molekulo rimarkiĝas, ĝi estas prezentata al la rezidantaj B-ĉeloj por trovi komplementan memora B-ĉelo. Kiam komplementa B-ĉelo aktiviĝas, la ĉelo dividiĝas rapide kaj ekproduktas antikorpojn direktatajn kontraŭ la invadanta antigeno.

La lienaj sangangioj estas ankaŭ ene tegitaj de makrofagoj kiuj glutas kaj digestas rubon en la sango, kiel ellaciĝintajn ruĝajn sangĉelojn kaj trombocitojn. En malsano kiel mononukleozo, la makrofagoj en la lieno iĝas troaktivemaj kaj kaptas grandan nombron de blankaj sangĉeloj. Dume, la lieno ŝvelas kaj povas eĉ rompiĝi.

* 
* 
* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* Imuna sistemo

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 

* Lieno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lieno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Gonçalves Dias, aŭtoro de la *Canção do exílio*
**Kanto de l' Ekzilo** (portugale *Canção do exílio*) estas nacia poemo de Brazilo. Ĝi estis komponita en mezo de 19-a jarcento (1843) de poeto Gonçalves Dias dum sia restado en Koimbro. En la poemo, Gonçalves Dias mencias la birdon Sabiao, nuntempe simbolo de Brazilo.
La Kanto de l' Ekzilo estas unu el neoficialaj naciaj simboloj de Brazilo kaj kelkaj el ĝiaj versoj estas kunmetitaj en Brazila nacia himno. Tre ofte, brazilanoj scias ĝin perkore kaj estas centoj de imitadoj de ĝi.

Laŭ Aurélio Buarque de Holanda la precipa forto de la poemo estas la malesto de adjektivoj kaj la elekto de signifplenajn substantivojn, krom la paralelismo de komponado.

**Kanto de l' Ekzilo**

(Gonçalves Dias. Esperantigo: Francisko Valdomiro Lorenz)

Mia lando havas palmojn,   
Kie kantas sabia'.   
 Birdoj tie ĉi kantantaj,   
Tiel ne belsonas ja.

  
Kaj ni havas pli da steloj,   
Sur herbejoj pli da floroj,   
En arbaroj pli da vivo,  
 Pli da amo en la koroj.

  
Tie nokte solrevante  
 Pli da ĝoj' mi trovas ja;   
Mia lando havas palmojn,   
Kie kantas sabia'.

  
 Mia lando ĉarmojn havas,   
Kiujn mi ne trovas ĉi;  
 Tie nokte solrevante  
 Pli da ĝoj' mi trovas ja.

  
Mia lando havas palmojn,  
 Kie kantas sabia'!   
Di' ne volu, ke mi mortu,   
Sen reveni tien, ha.

  
Sen ekĝui la belaĵojn,   
Kiuj ĉi ne estas ja;  
 Sen revidi la palmarbojn,  
 Kie kantas sabia'

1. ↑   (Aprilo 1910) "Kanto de L'Ekzilo", *Brazila Revuo Esperantista* **1** (1), p. 28.
**Zita Gurmai,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Gurmai Zita Tünde** estas hungara entreprenisto, hungara kaj eŭropa parlamentaj deputitoj. Ŝiaj geedziĝaj nomoj estis *Gulyásné Gurmai Zita* aŭ pli koncize *Gulyás Mihályné* [gujAŝ mihAjnE].

Zita Gurmai naskiĝis la  1-an de junio 1965(nun 1965-06-01) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zita Gurmai maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris ekonomikan diplomon en Universitato Károly Marx en 1988, post 3 jaroj ŝi doktoriĝis. Post la diplomo ŝi laboris en pluraj firmaoj, poste inter 1995-2002 ŝi estis entreprenisto en propra firmao, pli poste ŝi estis parlamentano 2 jarojn. Pli frue en 1993 ŝi aliĝis al la socialistoj, poste ŝi multe okupiĝis pri virinaj rajtoj. Inter 2004-2014 ŝi estis membro de la Eŭropa Parlamento, kie ŝi same okupiĝis pri virinaj rajtoj. Ŝi edziniĝis kaj naskis 2 filojn en 1987 kaj 1989, baldaŭ ŝi divorcis. Ŝi ricevis premiojn inter 2009-2020.

Ŝia libro
---------

* "Hol a boldogság mostanában?" (kunaŭtoro, 2007)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare
* datenoj hungare
* datenoj angle

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847075
 |


* Portalo pri Biografio
Via Francigena
La ***Via Francigena*** (en la itala [ːviːa franˈtʃiːdʒena]) estas la komuna nomo de malnova vojo kaj pilgrima itinero el Francio al Romo kaj Apulio, kie estis la havenoj de enŝipiĝo por la Sankta Lando, kvankam ĝi estas kutime konsiderata kiel komenca pozicio sur la alia flanko de la Angla kanalo, en la katedrala urbo Kanterburio. Kiel tia, la itinero pasas tra Anglio, Francio, Svislando kaj Italio. La itinero estas konata en Italio kiel la "Via Francigena" ("la vojo venanta de Francio") aŭ la "Via Romea Francigena" ("la vojo al Romo, kiu venas el Francio"). En mezepokaj tempoj ĝi estis grava vojo kaj pilgrima itinero por tiuj, kiuj deziris viziti la Sanktan Seĝon kaj la tombojn de la apostoloj Petro kaj Paŭlo.

En la Mezepoko, *Via Francigena* estis la plej grava pilgrima itinero al Romo ekde la nordo. La itinero unue estis dokumentita kiel la "Lombarda Vojo", kaj unue estis nomita la *Iter Francorum* (la "Itinero de la frankoj") en la Itinerarium sancti Willibaldi de 725, noto pri la vojaĝoj de Willibald, episkopo de Eichstätt en Bavario. Ĝi estis "Via Francigena-Francisca" en Italio kaj Burgonjo, la "Chemin des Anglois" en la Franka reĝlando (post la evangelizado de Anglio en 607) kaj ankaŭ la "Chemin Romieux", la vojo al Romo.

La nomo *Via Francigena* unue estas menciita en *Actum Clusio*, pergameno de 876 en la Abatejo de San Salvatore ĉe Monte Amiata (Toskanio).

Nuntempe kelkaj pilgrimantoj ankoraŭ sekvas la malnovajn paŝojn de la vojo kaj vojaĝas piede, surĉevale aŭ bicikle sur la Via Francigena, kvankam estas multe malpli da pilgrimantoj sur ĉi tiu vojo ol sur la Jakoba vojo al Santiago-de-Kompostelo en Hispanio. Proksimume 1,200 pilgrimuloj estis taksitaj en 2012. Unu kialo de tio estas manko de infrastrukturo kaj taŭgaj subtenaj instalaĵoj. La loĝado kaj aliaj instalaĵoj de aĉeteblaj pilgrimoj povas esti malfacile troveblaj por tiuj, kiuj vojaĝas laŭ la vojo. En 2010, James Saward-Anderson kaj Maxwell Hannah prizorgis la tutan itineron por Water Aid. Ili kompletigis la vojon sen helpo post 58 tagoj.

Notoj
-----

1. ↑  Renato Stopani (1992) Centro Studi Romei:  La via Appia Traiana nel Medioevo (itale). Arkivita el la originalo je 2013-10-11. Alirita 2019-05-14.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2013-10-11. Alirita 2019-05-14.
2. ↑   Via Francigena: history (PDF). Arkivita el la originalo je 2011-07-19. Alirita 2019-05-14.

* Kategorio Via Francigena en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Robert Swinhoe** (1an de septembro 1836 - 28an de oktobro 1877) estis angla naturalisto, kiu multe priserĉis en Ĉinio.

Biografio
---------

Swinhoe naskiĝis en Kolkato, Barato. Li studis en la Universitato de Londono kaj en 1854 enposteniĝis en la konsula stabanaro de Ĉinio. Li scipovis oficialan laj lokan lingvojn kaj estis fakulo pri Ĉinio kaj interpretisto por funkciuloj. Li veturis dum la 1850-aj jaroj kaj 1860-aj jaroj tra diversaj partoj de Ĉinio kaj nome tra Hongkongo, Tajvano,
Hajnano, laŭ la rivero Jangzio ĝis Chongqing, en Siĉuano. Dum tiuj veturadoj en Ĉinio li ege kolektis natursciencajn specimenojn, kaj ĉar multaj el tiuj regionoj ne estis malfermitaj al fremduloj multaj el la specimenoj kolektitaj estis novaj al la scienco. Ĉar li estis ĉefe ornitologo multaj el liaj malkovroj estis birdoj, sed li trovis ankaŭ novajn fiŝojn, mamulojn kaj insektojn. Li revenis al Anglio en 1862 kun sia kolekto. Multaj el la birdoj estis unuafoje priskribitaj en la verko de John Gould *Birds of Asia* (Birdoj de Azio) (1863).

Ornitologio
-----------

Jam junulo li interesiĝis pri birdoj kaj faris etan kolekton de britaj birdoj, nestoj kaj ovoj. Li korespondis kun Henry Stevenson kaj unu el liaj unuaj publikaĵoj estis de 1858, la jaro kiam Charles Darwin kaj Alfred Russel Wallace publikigis sian verkon pri natura selektado. Swinhoe prenis la ideojn de Darwin kaj en 1872 li nomigis specion (nuntempe subspecio) laŭ Darwin (*Pucrasia macrolopha darwini*). Li estis regula aŭtoro en la gazeto *Ibis* el 1860 kaj poste en la dokumentaro de la *Zoological Society of London*.

Dum sia veturado li studis birdojn kaj mamulojn krom la lokan kulturon. Li kolektis kaj vivajn animalojn kaj specimenojn kiujn regule sendis al la Zoo de Londono. La unua ekzemplero de Elafuro en Eŭropo venis el li.

Lia ĉefa intereso estis tamen birdoj kaj pri tio li korespondis ege kun Edward Blyth. Ĉirkaŭ 1871 li eksifreis el parta paralizo kaj definitive abandonis Ĉinion oktobre de 1875. Hejme en Chelsea li plupublikigis notojn kaj lia lasta publikaĵo en *Ibis* estis la priskribo de nova genro kaj specio de birdo *Liocichla steerii*. Li mortis nur 41jaraĝa, eble pro sifiliso.

Lian kolekton de 3700 specimenoj aĉetis Henry Seebohm kaj poste iris al la Liverpula Muzeo. Granda nombro de specioj estis nomataj laŭ Swinhoe, inklude la Svinhoa petrelo, *Oceanodroma monorhis*, kiun li mem unuafoje priskribis en 1867.

Referencoj
----------

* Hall, Philip B. (1987) Robert Swinhoe (1836-1877): A Victorian Naturalist in Treatyport China. The Geographical Journal 153:37-47
* Collar, N J (2004) Robert Swinhoe. Birding Asia 1:49-53

Eksteraj ligiloj
----------------

* Robert Swinhoe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Robert Swinhoe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Verkoj de Robert Swinhoe Arkivigite je 2005-12-31 per la retarkivo Wayback Machine
* Biografio de Samuel Stephenson


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 280378
* GND: 1055355707
* LCCN: n2009066735
* VIAF: 27460884
* ISNI: 0000 0000 7146 5834
 |
**Róbert Hegedűs** [hegedUŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hegedüs Róbert**, estas hungara kajakisto, olimpiano, sepfoja mondĉampiono, trejnisto, juristo.

Róbert Hegedűs naskiĝis la 19-an de februaro 1973 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Róbert Hegedűs akiris juran diplomon kaj depost sia aktiva sporta kariero li havis postenon en sportklubo. Baldaŭ li estis juristo en la ŝtata administracio.

### Sporta kariero

Róbert Hegedűs ekde 1982 estis kajakisto en sportklubo de Százhalombatta sur Danubo. Liaj sekvaj kluboj estis en sia naskiĝurbo inter 1990-2000, fine en Szeged. Li estis hungara ĉampiono 21-foje inter 1992-2002 duope aŭ kvarope. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1996 sen medalo, sed en mondĉampionumoj li estis la unua sepfoje inter 1997-2001 duope aŭ kvarope. Lia ofta partnero en kajako estis Vince Fehérvári. Iom post la aktiva sportvivo li estis trejnisto en Sud-Afriko.

Referencoj
----------

1. ↑   Datenaro de muzeo (hungare).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografio kun foto (hungare)
* Biografio kun foto (hungare)
* Medaloj
* hungaraj ĉampionoj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812390
 |




* Portalo pri Biografio
**Ruby** estas objektema, interpretata komputillingvo kun klara sintakso. Ĝi fontas el Perl, Smalltalk, Python, Lisp kaj CLU, tamen de Perl estas la plej granda influo.

Komputillingvaj ecoj de Ruby:

* Klara sintakso
* Bazaj iloj
* Specialaj objektemaj iloj:
	+ "mixins"
	+ Singleton-metodoj
	+ renomado
	+ objekt-specifaj klasoj
	+ ktp.
* Homonimigo
* Traktado de ekzemploj
* Iteracioj kaj Fermoj
* Subteno de Perl-aj regulesprimoj je la nivelo de la sintakso
* Senrubigo
* Dinamika ŝargo (dependas de la sistemo)
* Alta nivelo de portebleco (funkcias en Unikso, Linukso, Vindozo, DOS, Mac OS X, OS/2, Amiga, kaj multaj aliaj)
* Distribuata laŭ libera licenco (GPL aŭ Artistic).

Ruby estas tute objektema: ĉiu ero de datumo estas objekto, eĉ bazaj datumtipoj. Ĉiu funkcio estas metodo. Ĉi tio estas simila al Smalltalk, sed ne al Java kaj Python. Kun kelkaj esceptoj, ĉiu nomo (variablo) en programo de Ruby tenas referencon al objekto, ne la objekton mem.

Matsumoto Yukihiro - la ĉefverkisto de Ruby.
Specimeno da kodo
La lingvo estis kreita fare de Matsumoto Yukihiro je la 24a de februaro 1993. La nuntempa stabilaj versioj estas 1.9.3 kaj 2.0.0 (18a de marto 2013). Rimarku, ke la nomo ne estas akronimo, sed estas fakte vortludo je Perl. Laŭ la aŭtoro, li formis Ruby sekvante la "principon de la plej malgranda surprizo", kio signifas, ke la lingvo malhavu faligilojn kaj nekoheraĵojn, kiuj ĝenas en aliaj lingvoj.

Jen estas ekzemplo de kodo en Ruby:

```
 # Iteracias tri fojojn la jenan kodoblokon.
 3.times {
 # Anstataŭigas ' ' per ', ', aldonas "!" kaj printas la rezulton
 puts('Saluton mondo').gsub(' ', ', ') + '!'
 }

```

kaj la rezulto:

```
Saluton, mondo!
Saluton, mondo!
Saluton, mondo!
```

Ruby kaj programado por Interreto
---------------------------------

Por facile krei programojn por Intterreto oni uzas specialan MVR-modjularon por Ruby, kiu nomiĝas Ruby on Rails (esperante: Rubeno sur Reloj).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ruby (programlingvo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ruby (programlingvo) en Vikilibroj (Pedagogiaj libroj)

* Oficiala retejo
* Dissendolisto pri Ruby kaj Rails.
* Ni traduku lernolibron en Esperanton:
* Ruby hejmpaĝo:  Ruby retpaĝo *(japane)*
* Ruby hejmpaĝo:  *(angle)*
* Oftaj demandoj pri Ruby:  Arkivigite je 2006-04-23 per la retarkivo Wayback Machine *(angle)*
* Ruby Garden:  *(angle)*
* Full Ruby on Rails Tutorial Arkivigite je 2007-05-17 per Archive.today
**Stamford** estas urbo en la distrikto Fairfield en la usona ŝtato Konektikuto.

Stamford situas ĉe la Longinsula fjordo de la Atlantiko, tute sud-okcidente en Konetikuto, en la "pato-tenilo", kiu etendiĝas inter la markolo kaj Novjorkio.
Ĝiaj koordinatoj estas 73,5° U / 41,1° N.
Ĝia distanco al Hartford, ĉefurbo de Konetikuto, estas ĉirkaŭ 100 km, al Novjorko ĉirkaŭ 50 km.
Ĝia loĝantaro kalkuliĝas je ĉirkaŭ 120.000;
ĝi duobliĝis inter 1940 kaj 2000.
Ĝia areo estas ĉirkaŭ 135 km²,
el kiuj pli ol kvarono estas akva.

La unuaj eŭropanoj setlis en Stamford en 1641.
En 1893 Stamford ricevis la statuson de urbo.
La plej aĝa konstruaĵo estas domo "Hoyt Barnum" de 1699.

Famuloj
-------

En Stamford naskiĝis la sciencfikcia aŭtoro Harry Harrison kaj mortis hungardevena pentristo Gábor Peterdi.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stamford (Konektikuto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* urba retejo Arkivigite je 2007-01-12 per la retarkivo Wayback Machine
* universitata retejo
* operejo de Konetikuto
Viadukto en Salta, Argentino.
Viadukto en Bolesławiec. La plej longa viadukto en Silezio en Pollando.
**Viadukto** estas ponto kiu konektas egalajn altojn de pejzaĝo. Ĝi norme transetendas riveran valon aŭ erozian malaltaĵon en alie ebena lando. Ofte ĉi tiaj valoj havas vojojn malsuprenigatajn sur ĉiu flanko kun malgranda ponto trans la rivero se necesa. Se la transrivera vojo iĝas malsufiĉa, iam viadukto estas konstruata por trafika fluo.

Laŭ Francisko Azorín **viadukto** estas *Alta ponto sur vojo, strato, rivero.* Li indikas etimologion el la latina *viaductus*, el *via + ductus* (vojo kondukita).

Famaj viaduktoj
---------------

Famaj viaduktoj estas ekzemple:

* Viadukto Princo Eduardo, en Kanado
* Viadukto de Madrido, evidente en Madrido, Hispanio
* Viadukto de Montabliz, en Kantabrio, Hispanio
* Viadukto de Millau, en Francio
* Viadukto Žampach en Ĉeĥio

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 210.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Viadukto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**ProDG** (germane plennome *Pro Deutschsprachige Gemeinschaft*, en Esperanto "Por la Germanlingva Komunumo") estas regiona politika partio en la teritorio de la Germanlingva Komunumo de Belgio. La partio ekestis en 2008 per fuzio de la antaŭaj partioj *Partei der deutschsprachigen Belgier* (PDB, "Partio de la germanlingvaj belgoj") kaj *Parteilose Jugendliche Unabhängige* (PJU, "Senpartiaj Adoleskaj Sendependuloj"). En 2009 la partio unuafoje partoprenis en la belgaj balotoj por la parlamento de la Germanlingva Komunumo de Belgio kaj por la Eŭropa Parlamento. Sekve la partio reprezentiĝas per kvar membroj en la komunuma parlamento kaj per du ministroj en la registaro de la Germanlingva Komunumo de Belgio.

Historio
--------

La *Partei der deutschsprachigen Belgier* (PDB) fondiĝis en decembro 1971 kiel regiona partio el kristane sociala tradicio. La ĉefa fokuso estis la defendo de identeco de la germanlingva loĝantaro de Belgio. La partio komprenis sin kiel demokratie pluralisma, federaciisma kaj sociala. Ĝi alstrebis la kompletan sgalrajtigon de la germanlingvaj teritorioj de Belgio en politika, socia, ekonomia, administra kaj kultura vidpunktoj. En tiu strebo ĝi neniam pridubis la apartenon de la germanlingva teritorio al Belgio, sed konsideris la apartenon de la germanlingva teritorio al la laŭdifine franclingva Valonio kaj al la same laŭdifine franclingva provinco Lieĝo nur leĝa fiksiĝo sen kultura pravigo, kaj do luktis por la ŝanĝo de la koncernaj leĝoj.

La partio komprenis sin por-eŭropa, tamen postulis pli demokratiajn strukturojn de la Eŭropa Unio kaj same postulis "Eŭropon de la Regionoj", kontraŭe al la modelo pri "Eŭropo de naciaj ŝtatoj". La partio estis membro de la Eŭropa Libera Alianco kaj de la *Federacia Unio de Eŭropaj Naciecoj*. Post kiam ĝi en la komunumaj balotoj de 2006 draste perdis voĉojn kaj nur tenis unu solan reprezentanton en la komunumaj konsilioj de la germanlingva teritorio (en la urbo Eupen), partiaj aktivuloj proponis partian novfondiĝon kaj alianciĝon kun la similtema partio *Parteilose Jugendliche Unabhängige* (PJU, "Senpartiaj Adoleskaj Sendependuloj"), gvide de la komunuma ministro *Oliver Paasch*. La posteula partio plu komprenas sin sendependa regiona partio kaj luktanto por la interesoj de la Germanlingva Komunumo de Belgio – tial la nova nomo.

La 14-an de novembro 2009 la malnova partio PDB kadre de solenaĵo en Eupen estas oficiale adiaŭata.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio ProDG en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo de la partio ProDG

Referencoj
----------

1. ↑  Prodg.be: Menschen bei ProDG germane
2. ↑  Parties and Elections in Europe

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPolitikaj partioj en Belgio |
| --- |
| 
Reprezentata en la federacia aŭ la regiona parlamento |
| Nederlandlingva | Groen!  •  CD&V  •  listo Dedecker  •  N-VA  •  SP.a  •  SLP  •  Vlaams Belang  •  Open VLD |
| Franclingva | CDh  •  Ecolo  •  FN  •  FDF  •  MR  •  PS  •  UF |
| Germanlingva | CSP  •  Ecolo  •  ProDG  •  PFF (parto de MR)  •  SP  •  Vivant |

 |
**Vicente INGLADA ORS** (naskiĝis en 1879 en Alakanto, mortis en 1949 en Madrido) estis hispana esperantisto. Li estis ankaŭ staba vickolonelo, profesoro de astronomio, geodezio kaj meteorologio en la Supera Staba Lernejo. De 1910 ĝis 1923 direktoro de sismologia observatorio en Toledo. Membro de la Akademioj de Sciencoj de Madrido, Kordovo kaj Barcelono.

Inglada Ors verkis multajn fakajn verkoj. Esperantisto de 1899. En 1903 li fondis (kun Augusto Jiménez Loira) la unuan hispanan Esperanto-gazeton, La Suno Hispana, kies ĉefredaktoro li estis dum multaj jaroj. En tiu epoko li publikigis kelkajn gravajn lernolibrojn kaj vortarojn. Lia vortaro (verkita kun Antonio López Villanueva) "Vocabulario Esperanto-Español" kun ĉirkaŭ 5.050 kapvortoj aperis en Barcelono ĉe José Espasa é Hijos en 1908 (19x13 cm xv, [1], 109, [1] p.). La alidirekta "Vocabulario Español-Esperanto" kun ĉirkaŭ 21.500 kapvortoj samloke en 1909.

Kiel delegito de la registaro li ĉeestis la Teknikan Konferencon en Parizo en 1925 kaj la Universalan Kongreson en Ĝenevo, 1925. Li faris multajn paroladojn kaj kursojn en Barcelono, Alakanto, Valencio, Madrido ktp. Honora prezidanto de multaj Esperanto-grupoj en Hispanio, estis vicprezidanto de la Hispana Societo por Propagando de Esperanto. Membro de la Lingva Komitato de 1905 kaj Akademiano de 1910.

Titolpaĝo de *Kuracisto per batoj* (triakta proza komedio).

La sceno prezantas arbaron en la unua akto, kaj en la du sekvantaj saloneton de privata domo kun funda kaj ambaŭflankaj pordoj. La agado komenciĝas je la dekunua horo matene kaj finiĝas je la kvara posttagmeze
En la literaturaj konkursoj organizitaj de "La Revuo" en 1906 kaj 1909 estis premiitaj liaj originalaj poemoj. Li kunlaboris en *La Revuo*, Lingvo Internacia ktp. En la unua kaj aparte li publikigis multajn verkojn en Esperanto, i.a. tradukojn el la hispana: la komediojn *Kuracisto per batoj* (triakta prozaĵo) el Leandro Fernández De Moratín; *La nesia hejmo*; *Kruela adiaŭo*; *La getavoratoj*; *Triumfanta animo*; *La Angora katino*; *Perlabori sian vivon*; *Hispanaj dramoj*; *La Kreitaj Profitoj*, el Jacinto Benavente, kaj la originalajn verkojn: *Prozo kaj versoj*; *En la Barcelona Kongreso*, ktp.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Vicente Inglada Ors en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kompleta biografio de Vicente Inglada
* Lia traduko de poemo *La blinda bovino*
* Lia traduko de teatraĵo *La servanto de Don Juan*
* Libroj[*rompita ligilo*] de Vicente Inglada Ors en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.



|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
**Vicente López Portaña** (Valencio, 19-a de septembro de 1772 – Madrido, 22-a de julio de 1850). Pentristo hispano de la Novklasikismo.

Li partoprenis en premio de akademioj kiel komenco en sia kariero. Post resti en Madrido dum 13 jaroj kaj kontakti kun famaj pentristoj kiaj Francisco Bayeu, Mariano Salvador Maella kaj Mengs, revenis al Valencio en 1792 kie li pentris la reĝon Fernando la 7-a kaj nombrajn portretojn de frnacaj oficiroj kiuj estis okupante Hispanion dum la Hispana Milito de Sendependo.

Poste, el 1815 li estos pentristo de la kortego kaj de la nobeluloj.

En 1826 li faris sian plej konatan verkon nome la portreto de la pentristo Francisco de Goya kaj en 1831 faris la novan portreton de la reĝo Fernando la 7-a.

Li mortis la 22an de julio 1850 kiam li estis la unua kortega pentristo de la reĝino Isabel la 2-a.

Li aperis en la monbiletoj de 25 pesetoj de 1931 dum la Dua Hispana Respubliko.

Portreto de la pentristo Francisco de Goya, fare de Vicente López Portaña, en la Muzeo de Prado.

* Kategorio Vicente López Portaña en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 354788
* GND: 122041240
* LCCN: n82050807
* VIAF: 50098683
* ISNI: 0000 0001 1639 5578
* SUDOC: 07028492X
* ULAN: 500010518
* RKD: 50884
* BNE: XX978556
 |
**Victor VASARELY** [viktor vazareli], hungare **Vásárhelyi Győző** (naskiĝis en Pécs la 9-an de aprilo 1906, mortis en Parizo la 15-an de marto 1997) estis hungardevena franca pentristo, kiun laŭ lia vivoverko kaj laŭ liaj pluraj teoriaj studaĵoj oni povas konsideri la plej elstara reprezentanto de la optika pentroarto, alivorte "op-art".

Subĉiela monumento de Vasarely en Pécs
Artaĵo de Vasarely en universitato de Karakaso

Vivo
----

Li frue konatiĝis en Bauhaus kaj pri grafikaĵoj. Ankaŭ lia edzino Spinner Klára estis grafikisto. En 1930 ili migris al Francio, kie pro financaj problemoj li okupiĝis pri reklamo, nur ekde 1944 li pentradis. La unua ekspozicio okazis en 1951. En la 1950-aj jaroj li okupiĝis precipe pri optika kaj geometria grafikoj. En 1954 li partoprenis en konstruado de universitato en Karakaso. En 1961 komuna ekspozicio okazis kun alia hungaro Lajos Kassák. En 1976 en Pécs (Muzeo Vasarely) kaj en Aix-en-Provence muzeoj pri li fondiĝis.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Artaĵo en BonnArtaĵo en Bonn
* Artaĵo en BudapeŝtoArtaĵo en Budapeŝto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 385091
* GND: 118626205
* LCCN: n50014295
* VIAF: 110233335
* ISNI: 0000 0001 2147 5791
* LIBRIS: 218263
* SUDOC: 027332705
* BNF: 11927727x
* ULAN: 500030657
* MBA: 83286158-9923-4c0d-ac5b-b4a48c8a0816
* NLA: 35578098
* NDL: 00459588
* RKD: 79484
* NKC: jn19990216179
* BNE: XX1045530
 |
**Victoria CHAPLIN** (19a de Majo, 1951) estas brit-usona artistino de cirko. Ŝi estas la filino de la fama aktoro kaj komikisto Charlie Chaplin kaj de lia kvara edzino, nome Oona O'Neill, kaj nepino de la dramaturgo Eugene O'Neill.

Chaplin naskiĝis en Usono, sed edukiĝis en Svisio. Adoleskanta, ŝi jam aperis kiel figuranto en la lasta filmo de sia patro, nome *A Countess from Hong Kong* (1966). Ŝia patro deziris ankaŭ ke ŝi stelulu en la ĉefa rolo de flugilhava junulino trovita en la Amazonia pluvarbaro en sia venonta planita filmo, *The Freak*, en 1969. Tamen, la projekto neniam estis filmita pro lia malboniĝinta sano kaj ĉar Victoria fuĝedziniĝis al la franca aktoro Jean-Baptiste Thierrée.

Chaplin kaj Thierrée kontaktiĝis post li legis pri la deziro de Chaplin iĝi cirka klaǔno en gazeta artikolo pri ŝia patro, kaj petis ŝin formi novan tipon de cirko kun li. Baldaǔ post ilia fuĝedziĝo ili aperis por mallonge kiel du klaǔnoj en la filmo de Federico Fellini nome *I clowns* (1970), kaj la venontan jaron ili ludis por la unua fojo kun la nuntempeca cirko *Le Cirque Bonjour*, kiun ili konis kune en la Festival d'Avignon. En 1974, ili trovis novan, pli malgrandan cirkon, *Le Cirque Imaginaire*, kiu centriĝis nur al ili, kaj foje al iliaj filoj, kaj el 1990 antaǔen ili ludis laǔ la nomo *Le Cirque Invisible*.

Notoj
-----

1. ↑  Robinson, p. 619
2. 1 2  Interview with James Thiérrée, The New Yorker, 7a de Januaro 2008. Alirita la 10an de Marto 2009.
3. ↑  Epstein, p. 203
4. 1 2  Le Cirque Invisible, Theatre du Rond Point  Arkivigite je 2008-11-23 per la retarkivo Wayback Machine. Alirita la 20an de Junio 2012.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de *Le Cirque Invisible* Arkivigite je 2013-01-14 per la retarkivo Wayback Machine
* Victoria Chaplin ĉe Interreta filma datumbazo (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 618596
* GND: 1142142493
* VIAF: 120745489
* ISNI: 0000 0000 7914 7531
* SUDOC: 191671967
* BNF: 14700840c
 |
Benny Goodman (maldekstre), Vido Musso (centre) kaj Sid Catlett (dekstre), 1940-aj jaroj.  
 Foto de William P. Gottlieb.
**Vido William Musso** (\* 13-an de januaro 1913 en Carrini, Sicilio; † 9-a de januaro 1982 en Rancho Mirage, Kalifornio) estis usona tenorsaksofonisto, klarnetisto kaj bandestro de svingo kaj moderna ĵazo.

Vivo kaj verkado
----------------

Vido Musso famiĝis per sia laboro en la bandegoj de Benny Goodman, Gene Krupa, Tommy Dorsey, Harry James, Stan Kenton kaj Woody Herman.

Musso naskiĝis en Sicilio kaj iris en 1920 kun sia familio al Usono, kie li alkreskis en Detrojto. En la jaro 1930 li ekloĝis en Los-Anĝeleso. Lia unua instrumento estis la klarneto, antaŭ ol li transiris al tenorsaksofono. Jam en la jaro 1930 komencis lia kunlaboro kun Stan Kenton, krome li ludis en la orkestro de Teddy Wilson, kun kiu li akompanis i.a. Bilion Holiday, Ĉe Benny Goodman Musso laboris ekde 1936 ĝis 1938, ĉe Gene Krupa en 1938 kaj ĉe Harry James 1940-41. Poste li denove laboris por Goodman, postsekve por Bunny Berigan kaj en 1942 por Woody Herman. En 1945 li mallonge kunludis ĉe Tommy Dorsey kaj André Previn. Sekvatempe li fondis propran ensemblon, restis tamen kun tiu sensukcesa. La plej grava fazo de lia kariero estis la jaroj de la laboro en la Orkestro Stan Kenton ekde 1945 ĝis 1947, same kiel lia partopreno je la sonregistrado de *"Come Back to Sorrento"*. Post tio li laboris kiel liberprofesia muzikisto kaj aranĝisto ĉe la okcidenta marbordo de Usono, en 1957 je Las-Vegaso. Je lia nomo en 1946 ekestis kvar sonregistraĵoj por Savoy Records, en 1952 tri por Fantasy Records.

Disko
-----

* André Previn: *Previn at Sunset 1945* (Black Lion)

Literaturo kaj fonto
--------------------

* Carlo Bohländer k.a.: *Reclams Jazzführer*. Stutgarto, Reclam, 1991
* Martin Kunzler: Jazzlexikon, Reinbek, Rowohlt, 1993
* Bielefelder Katalog Jazz 2001


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Referencoj
----------

1. ↑  Bohländer "Reclams Jazzführer" 1989, ekzistas ankaŭ la indikoj 7-a de januaro kaj 17-a de januaro

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 375629
* GND: 134854799
* LCCN: n91097026
* VIAF: 227825100
* ISNI: 0000 0003 6410 7109
* BNF: 138978252
* MBA: 5efd875d-851c-4dc7-8dee-54d49dc91fc7
 |
**Vidonci,** hungare **Vidorlak** estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en municipo de Grad (Slovenio).

Municipo Grad en Slovenio, kie Vidonci troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 7 km²
* Alto super marnivelo: 368 m
* Koordinatoj: 46° 49′ 1.65″ N 16° 7′ 36.46″ O﻿ / ﻿46.8171250 °N, 16.1267944 °O﻿ / 46.8171250; 16.1267944 (mapo)Koordinatoj: 46° 49′ 1.65″ N 16° 7′ 36.46″ O﻿ / ﻿46.8171250 °N, 16.1267944 °O﻿ / 46.8171250; 16.1267944 (mapo)
* Loĝantaro: 350
* Poŝtkodo: 9264
* Aŭtokodo: MS

Situo
-----

Vidonci situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

Dum la hungara regado oni nombris en Vidorlak 139 domojn kaj 745 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1987 vilaĝa festego okazis.

Fontoj
------

* slovena Vikipedio
* w.vasidigikonyvtar.hu
* w.ms.sik.si
* w.geopedia.si

* Kategorio Vidonci en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Viduedoj** |
| --- |
|  |
| 
Vidua macrouraVidua macroura |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | **Viduedoj** *Viduidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | ***Vidua***Cuvier, 1816 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specioj |
| Vidu tekston. |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Viduedoj  |

 |
| v • d • r |

*Vidua macroura*
La **Viduedoj** (*Viduidae*) estas familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj.

Viduedoj kiel kovoparazitoj de la Estrildedoj
---------------------------------------------

Ĉiuj specioj de la Viduedoj estas kovoparazitoj, kaj kiel kovgastiganton ili senescepte uzas speciojn de la Estrildedoj. La plej multaj specioj de la Viduedoj specialiĝis je certa specio de la Estrildedoj; nur malmultaj specioj de la Viduedoj uzas du aŭ tri tre parencajn Estrildedspeciojn kiel kovgastiganton.

La adaptiĝo estas konsiderinda. La ovoj de la Viduedoj similas al tiuj de la Estrildedoj; ili nur estas iom pli grandaj. Malsame ol la Kukolo la eloviĝinta Viduedo ne elĵetas la ovojn kaj idojn de siaj gastigfamilio, sed plenkreskiĝas kune kun la falsaj gefratoj. La junbirdoj de la Viduedoj havas la samajn gorĝodesegnaĵon, papilojn aŭ ŝvelaĵojn de la bekorando kiel la junaj Estrildedoj. Ankaŭ ilia plumaro kun ties petmoviĝoj kaj petvoĉoj similas al tiuj de la kovgastigantoj. El la kanto kaj voĉoj de plenkreskinta Viduedo-masklo oni povas ekscii, kiu specio de Estrildedoj bredas ilin. Nur la specio *Vidua macroura*, kiu uzas la *Estrilda astrild* kaj la *Estrilda troglodytes* kiel kovgastiganton, kaj la „Glanzwitwe"(germane)\*, kies idojn bredas la „Elfenastrild"(germane)\* kaj la "Feenastrild"(germane)\*, havas specifan kanton, kiu ne similas al la kanto de la kovogastiganto.

* Rimarko: Mi ne trovis, tradukante el la germana originalo, la sciencajn ekvivalentojn por la germanaj specio-nomoj: „Glanzwitwe", „Elfenastrild" kaj „Feenastrild". Bonvolu anstataŭigi tiujn germanajn nomojn per la scienca, se vi havas taŭgan fakvortaron.

genroj kaj specioj
------------------

* Viduo (*Vidua*)
	+ Ŝtalkolora viduo (*Vidua chalybeata*)
	+ *Vidua raricola*)
	+ *Vidua larvaticola*)
	+ *Vidua maryae*)
	+ *Vidua nigeriae*)
	+ *Vidua funerea*)
	+ *Vidua codringtoni*)
	+ *Vidua purpurascens*)
	+ *Vidua wilsoni*)
	+ *Vidua camerunensis*)
	+ *Vidua hypocherina*)
	+ *Vidua fischeri*)
	+ *Vidua regia*)
	+ *Vidua macroura*)
	+ *Vidua togoensis*)
	+ *Vidua interjecta*)
	+ Pintvosta viduo (*Vidua paradisaea*)
	+ Sahela viduo (*Vidua orientalis*)
	+ *Vidua obtusa*)
* Hipokero (*Hypochera*)
* Steganuro (*Steganura*)
* Tetranuro (*Tetranura*)
* Kukolfringo (*Anomalospiza imberbis*)
*Café Central* de Vieno.
Kafejo Schwarzenberg de Vieno.
Kafejo Dommayer de Vieno.
**Viena kafejo** (en germana: *Wiener Kaffeehaus*) estas tipa institucio de Vieno kiu ankoraŭ plenumas gravan rolon en la kulturo kaj tradicio de la ĉefurbo de Aŭstrio.

Karakteroj
----------

Diference de tio kio okazas en aliaj kafejoj tradiciaj en la mondo, oftas ke kliento estas horojn legante nur la ĉiea ĵurnalo. Kun la kafo, la kelnero proponas devigan glason da malvarma akvo el krano, kiun tiu replenigos ofte se la ĉeesto pluas.

Fine de la 19-a jarcento kaj komenco de la 20-a jarcento, al multaj famaj verkistoj plaĉis la vienaj kafejoj pro ties etoso, kaj eĉ verkis en ili (por ekzemplo, oni diras ke granda parto de la fama taglibro *Die Fackel* de Karl Kraus estis verkita en tiatipaj kafejoj). Aliaj poetoj kafejŝatantoj estis Arthur Schnitzler, Alfred Polgar, Friedrich Torberg kaj Egon Erwin Kisch. La fama verkisto kaj poeto Peter Altenberg ricevis siajn korespondaĵojn en sia favorata kafejo, nome la Central.

Aliaj famaj gravuloj kiuj ofte venis al la vienaj kafejoj estis Stefan Zweig, Egon Schiele, Gustav Klimt, Adolf Loos, Theodor Herzl, Siegfried Marcus, kaj eĉ Leo Trocki.

Eblas trovi ankoraŭ tiajn similajn trinkejojn en aliaj urboj de la Aŭstri-Hungara Imperio: nome Prago, Budapeŝto, Trieste, Lemberg, ktp.

La meblaro de viena kafejo povas gami el luksa kaj komforta al malvarma kaj moderna. La klasikaj kafejoj kutime havas seĝojn de stilo Michael Thonet kaj tablojn el marmoro.

Vidu ankaŭ
----------

* Kafeja literaturo - kafejoj kiel lokoj de literaturproduktado

Bibliografio
------------

* Wurmdobler, Christopher (2005). Kaffeehäuser in Wien. Ein Führer durch eine Wiener Institution. Klassiker, moderne Cafés, Konditoreien, Coffeeshops. Falter Verlag. ISBN 3-85439-332-6.
* Béatrice Gonzalés-Vangell, Kaddish Et Renaissance - La Shoah Dans Les Romans Viennois (1991–2001) De Robert Schindel, Robert Menasse Et Doron Rabinovici, Presses Universitaires Du Septentrion, 2005, 328 pages. ISBN 2-85939-900-3
* Michael Rössner (Eld.): Literarische Kaffeehäuser, Kaffeehausliteraten. Böhlau, 1999, ISBN 3-205-98630-X.

* Kategorio Viena kafejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
malvarma tranĉaĵo el kolbaso 
telero el diversaj viandaĵtranĉaĵoj en Svislando
tranĉaĵoj el diversaj viandaĵoj
**Tranĉaĵoj el diversaj viandaĵoj** estas tranĉitaj pecoj de viando por tuja konsumado. Taŭgas por tio kolbasaĵoj, diversaj ŝinkoj, diversaj rostaĵoj kaj ankaŭ fromaĝo. Jenaj kolbasospecoj estas uzataj por fari tiun multspecan viandaĵon: diversaj kuiritaj kolbasspecoj, liona kolbaso, sed ankaŭ diversaj salamoj. Ankaŭ estras uzataj diversaj fromaĝtranĉaĵoj, ekzemple ementala fromaĝo, Gaŭdo-fromaĝo, edama fromaĝo. Ankaŭ ekzistas vegetaranaj tranĉajoj el cerealoj aŭ fabacoj, ekzemple el sojo.

En viandejoj kaj supermerkatoj oni tranĉas la viandaĵon freŝe per speciala tranĉmaŝino. La nutraĵindustrio ankaŭ produktas tranĉaĵojn el viandaĵoj kaj ofertas tion en hermetikaj pakaĵoj.

En mezeŭropaj restoracioj tranĉaĵoj el diversaj viandaĵoj estas proponataj kiel malvarma plado, ekzemple en Hispanio por la manĝokomenco.

* Viandotranĉaĵoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Viandotranĉaĵoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vickers Vimy
La **Vickers Vimy** estis malpeza brita bombaviadilo dum la unua mondmilito (en 1917/1918).

Ĝin planis Vimy von R. K. Pierson - por atingi celojn en Germanio - kaj konstruis la *Vickers Company*. La unua flugo okazis la 30-an de novembro 1917. Oni povis uzi nur kelkajn el ili pro finiĝo de la milito, en Francio. Post la milito, Vimy estis transformita al civilaviadilo kaj ricevis la nomon Vimy-Commercial.

Historio
--------

Vimy estis uzata en proksima Oriento inter 1919–1925, en Nord-Irlando ĝis 1929. La civila tipo Vimy-Commercial estis produktita ekde 1919, ĉefe por eksporto. Ĉinio ekz. mendis en aprilo de 1922 100 aviadilojn, sed la kontrakto ne estis komplete plenumita.

La Vimy-Commercial flugis unuafoje de Joy Green Airfield en Kent la 13-an de aprilo 1919 kun la armea signo K107. Vimy-Commercial ricevis poste la civilan registran nomumon G-EAAV.

Rekordflugoj
------------

Oni sukcesis atingi per Vimy distancajn flugojn kaj rekordojn, inkluzive de la unua senhaltan transatlantikan flugon de okcidento al oriento. John Alcock kaj Arthur Whitten Brown ekflugis la 14-an de junio 1919 de Novlando kaj surteriĝis la 15-an de junio 1919 en marĉo de Irlando, nazon en la marĉon. Ilia aviadilo nun estas ekspoziciita en London Science Museum. Ross Smith kaj Keith Smith flugis 1919 en pluraj paŝoj de Londono al Aŭstralio. La 4-an de februaro 1920 flugis Pierre van Ryneveld kaj Quintin Brand de Londono al Sud-Afriko. Steve Fossett flugis per postkonstruita Vimy en 2005 tra la Atlantiko.

Specifaĵo (Vimy Mk I)
---------------------

* **Skipo:** 2
* **Longo:** 13,27 m
* **Enverguro:** 20,75 m
* **Alto:** 4,76 m
* **Flugila surfaco:** 123,5 m²;
* **Malplena maso** 3.222 kg
* **Starta maso:** 5.670 kg
* **Motoro:** 2x Rolls-Royce Eagle VIII, 270 kW (367 ĈP)
* **Maksimuma rapido:** 165 km/h
* **Atingopovo:** 1.448 km
* **Fluga alto:** 2.135 m
* 1x 7,7-mm-Lewis maŝina fusilo ĉe la aviadila nazo
* 1x 7,7-mm-Lewis maŝina fusilo en mezo de la aviadilo
* Bomb-porta kapablo: 1.123 kg

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Vickers Vimy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* RAF Museum Arkivigite je 2005-10-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Alcock und Brown's Flugzeug im London Science Museum Arkivigite je 2006-09-08 per la retarkivo Wayback Machine
**Victor Lonzo FLEMING** (23a de Februaro, 1889 – 6a de Januaro, 1949) estis usona kin-reĝisoro, direktoro de fotografio kaj produktoro. Liaj plej popularaj filmoj estis La Sorĉisto de Oz kaj Forigita per la vento (ambaŭ de 1939), per kiu li ricevis Oskar-premion al la Plej Bonkvalita Reĝisoro. Fleming havis tiujn du samajn filmojn listigitajn en la listo "100 Jaroj... 100 Filmoj" de 2007 de la Usona Kininstituto.

Kariero
-------

Li estis fotisto por la Usona Armeo dum la Unua Mondmilito, kaj por la prezidento Woodrow Wilson en Versailles, Francio. Li laboris por reĝisoroj Allan Dwan kaj D. W. Griffith, kaj reĝisoris sian unuan filmon en 1919.

Multaj el liaj mutaj filmoj montris buntan agadon, ofte kun stelulo Douglas Fairbanks, aŭ estis vakeraj filmoj. Pro tio oni konis lin kiel reĝisoro de viroj, sed fakte li estis ankaŭ bonefika reĝisoro de virinoj kaj tiel, sub lia estreco, Vivien Leigh ricevis Oskar-premion al la Plej Bonkvalita Aktorino, Hattie McDaniel Oskar-premion al la Plej Duaranga Aktorino kaj Olivia de Havilland estis nomumita.

En 1932, Fleming aliĝis al MGM kaj reĝisoris kelkajn el la plej prestiĝaj filmoj de la studio. Ekzemple *Red Dust* (1932), *Bombshell* (1933), kaj *Reckless* (1935) kun Jean Harlow, dum *Treasure Island* (1934) kaj *Captains Courageous* (1937) havigis senton de literatura distingo al la aventuraj historioj por knaboj. Liaj du plej famaj filmoj venis en 1939, kiam *The Wizard of Oz* estis tuj sekvata per *Gone with the Wind*.

La versio de Fleming de *Dr. Jekyll and Mr. Hyde* (1941), kun Spencer Tracy, estis ĝenerale taksita sub tiu fare de Rouben Mamoulian en 1931 kiel versio antaŭ la Hays-kodo. En la versio de Fleming de 1942 pri la verko de John Steinbeck nome *Tortilla Flat* stelulis Tracy, John Garfield, Hedy Lamarr kaj Frank Morgan. Aliaj filmoj kiujn Fleming faris kun Tracy estis *Captains Courageous* (per kiu Tracy ricevis sian unuan Oskar-premion), *A Guy Named Joe*, kaj *Test Pilot*. Li reĝisoris Clark Gable en totalo de kvin filmoj – *Red Dust*, *The White Sister*, *Test Pilot*, *Gone with the Wind*, kaj *Adventure*.

Notoj
-----

1. ↑   Victor Fleming Biography. biography.com. Arkivita el la originalo je 16a de Julio, 2009. Alirita 26a de Junio, 2010.

 Arkivigite je 2009-07-16 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2009-07-16. Alirita 2020-11-29.
2. ↑  Gabbard, Glen O..  (1999) *Psychiatry and the Cinema*, 2‑a eldono, Washington DC: American Psychiatric Press, Inc..


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 709070
* GND: 118845691
* LCCN: n85151819
* VIAF: 293797299
* ISNI: 0000 0001 1491 0177
* SUDOC: 029532299
* BNF: 12113908s
* NLA: 35884322
* BIBSYS: 90849910
* NKC: xx0078338
* ICCU: RAVV088574
* BNE: XX1055585
 |
**Victoria Tauli-Corpuz** estas filipina konsilistino por la disvolviĝo kaj internacie agema aktivistino de la etno Igorot. La 2-an de junio 2014 ŝi estis speciala raportisto de la Unuiĝintaj Nacioj pri la rajtoj de indiĝenaj popoloj. Ŝi estis la unua virino kiu ricevis la premion Gabriela Silang, kiun la filipina komisiono pri indiĝenaj popoloj atribuis al ŝi en 2009. Ŝi estas la eksa prezidantino de la konstanta instanco de la Unuiĝintaj Nacioj rilate al indiĝenaj temoj (2005-2010).

Edukado
-------

En 1969, ŝi ricevis sian diplomon ĉe la Filipina Instituto de la sciencoj en Diliman, Kesonrubo. En 1976, ŝi obtenis sian diplomon de flegistino ĉe la Kolegio de flegaj zorgoj de la Universitato de Filipinoj en Manilo. Kiel aktivistino, ŝi kontribuis al la organizado de la indiĝenaj popoloj en la komunumo por lukti kontraŭ la projektojn de la (eks)prezidento Ferdinand Marcos. Ili sukcesis haltigi la hidroelektran baraĵon de la rivero Chico kaj la kompanion *Cellophil Ressources*.

Noto kaj referencoj
-------------------

Tiu ĉi artikolo estas traduko de la samtitola artikolo en la franca vikipedio, listo de aŭtoroj.

1. ↑  (en) Member Info UN Permanent Forum on Indigenous Issues. alirite la 3-an de aprilo 2020
2. ↑  (en) James Anaya Victoria Tauli-Corpuz begins as new Special Rapporteur, la 2-an de junio 2014 Arkivigite je 2014-12-10 per la retarkivo Wayback Machine
3. ↑  (en) IP int’l activitist gets 1st Gabriela Silang award Northern Dispatch (Nordis) Weekly, Northern Philippines. alirite la 3-an de aprilo 2020.
4. ↑  (en) IUCN World Conservation Congress (Jeju 2012) forum sessions Arkivigite je 2014-08-21 per la retarkivo Wayback Machine International Union for Conservation of Nature, alirite al 3-an de aprilo 2020.
5. ↑  (en)Philippine Science High School System#Social sciences
**Vidayanes** [bidaĜAnes] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. *Vidayanes* estas etimologie komprenebla kiel *Vilaĝo* de iu reloĝanto, nome Yáñez, Johanes, aŭ io tia.

Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco Zamora.
Preĝejo.
Rura kabano.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 12,41 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 83 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 63 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Estas birdoprotektejo ZEPA.

Estas atestaĵoj de romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 1151. Ĝi apartenis al la Ordeno de Sankta Johano, poste al Villafáfila en la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755938
* VIAF: 316736208
 |