recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ferriol Macip i Bonet** naskiĝis en Barcelono (Katalunio) la 7-an de novembro 1969. Li estas grafikisto, ĵurnalisto kaj esperantisto. Aktivulo de Kataluna Esperanto-Junularo Arkivigite je 2007-10-09 per la retarkivo Wayback Machine kaj de Kataluna Esperanto-Asocio, kie de 2005 li estas salajrulo. Li estas grafikisto de *Kataluna Esperantisto* kaj de la magazino *Monato*. Kun Josep Maria Milla i Saldon li lanĉis KIS TV. Li ludas en la muzik-ensemblo Kaj Tiel Plu.

Kiel okcitanisto li komencis ĉe animatora sekcio de *Institut d'Estudis Occitans* (Instituto pri Okcitanaj Studoj) instruante la okcitanan en someraj aranĝoj inter la jaroj 1992 kaj 1997. Nuntempe redaktoras kaj prezentas la okcitanlingvan televid-programon infòc Arkivigite je 2007-11-20 per la retarkivo Wayback Machine, en Barcelona TV Arkivigite je 2007-01-07 per la retarkivo Wayback Machine kune kun Manel Zabala kaj Josep Maria Milla i Saldon.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Monleón** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar. *Monleón* estas devena de *Monto de Leono*.

Kastelo de Monleón kaj Pordego de Coria.
*Puerta del Sol*, Sunpordo, parto de la fortikaĵa komplekso starigita en Monleón fare de la reĝoj de Leono.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 19,10 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 93 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 400 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.

Ĝi posedas kastelon de la 15-a jarcento kaj muregon, same kiel zorgitan mezepokan urban kernon. 

Monleón estas en la sudoriento de la provinco Salamanko, je 58 km de la provinca ĉefurbo. La urba kerno estas je 878 msm en la kunfluejo de la rivero Alagón (alfluanto de la rivero Taĵo), kun ĝia alfluanto Riofrío kaj la rojo Carnicero. 

Limas sude kun la loĝlokoj Linares de Riofrío, Endrinal, Linares de Riofrío, kaj El Tornadizo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752235
 |
**Chambon-Sainte-Croix** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 94 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Chambon-Sainte-Croix etendiĝas sur 6,66 km², kaj havis 94 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 12 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Chambon-Sainte-Croix situas je alteco de 341 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Chambon-Sainte-Croix apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Pierre Barjaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Chambon-Sainte-Croix apartenas al la kantono de Bonnat, kies ĉefurbo estas Bonnat. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Bonnat
**Chalma** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Chalma. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 055.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13067 loĝantojn. El tiuj estis 6433 viroj kaj 6634 virinoj. La komunumo havas surfacon de 199.1 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 21 gradoj kaj 13 minutoj norda latitudo kaj 98 gradoj kaj 24 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 140 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 13359 personoj. En la jaro 2000 temis pri 12902, do temis pri kresko / malkresko je -0.69 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 11581 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 5155 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 44.51 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Chalma en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 Arkivigite je 2007-05-28 per la retarkivo Wayback Machine
**Albert Szirmai** [sirmai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szirmai Albert** estis hungara-usonana komponisto, dirigento. Lia origina familia nomo estis *Schönberger,* lia familia nomo foje en Usono estis *Sirmay* [sirmai].

Albert Szirmai  naskiĝis la 2-an de julio 1880 en Budapeŝto, li mortis la 15-an de januaro 1967 en Novjorko.

Biografio
---------

Albert Szirmai devenis el juda familio. Li lernis en Muzikakademio Franz Liszt en la sama klaso kun Zoltán Kodály, Leó Weiner, Viktor Jacobi. Post la diplomo en 1906 li estis muzika kritikisto en gazetoj, poste li havis postenon en Népszínház, sed li estis ankaŭ dirigento en malgranda teatro. Li debutis komponisto en 1907, post jaroj liaj operetoj estis prezentitaj ankaŭ en Vieno, Berlino, Londono. En 1928 li translokiĝis al Novjorko, kie li estis ĉefa redaktoro en muzika eldonejo. Dum la socialismo li kelkfoje revizitis Hungarion.

Elektitaj operetoj
------------------

* *A sárga dominó* (1907)
* *Mágnás Miska* (1916, lia plej konata opereto)
* *Éva grófnő* (1928)
* *A kalóz* (1933)
* *Tabáni legenda* (1957)
* *Tündérlaki lányok* (1964)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

* Kategorio Albert Szirmai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 578038
* GND: 108918364X
* LCCN: n85027315
* VIAF: 17650591
* ISNI: 0000 0001 2036 9882
* SUDOC: 070203776
* BNF: 16431066g
* MBA: e83569d6-93b4-4bbe-afae-4e3da9da7126
* NKC: mzk2011636164
* BNE: XX1010507
 |
**Mihály Antalfi** [mihAj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Antalfi Mihály** estis hungara juĝisto. Lia origina familia nomo estis *Rupert* ĝis 1896, liaj familiaj nomvariantoj estis *Antalffy aŭ Antalfy* [antalfi].

Mihály Rupert naskiĝis la 25-an de septembro 1877 en Devecser, li mortis la 25-an de decembro 1949 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mihály Antalfi frekventis mezlernejojn en Pápa kaj Győr, poste li akiris ŝtatsciencan diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1901, juran diplomon en Scienca Universitato Ferenc József en la sama jaro, fine juĝistan-advokatan diplomon. Li laboris jam pli frue en la statistika oficejo (1897–1902), poste li estis subnotario en Gyöngyös (1902–1906) kaj Baranyaszentlőrinc (1906-1909), juĝisto en Pécs (1909–1914), Sarajevo (1914–1918) kaj Budapeŝto (1918-1921). Lia juĝista kariero altiĝis, ekde 1928 li laboris en la ĉefjuĝejo. Li redaktis juran revuon inter 1922–1936, pli malofte li verkis poemojn kaj novelojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Polgári perrendtartás. 1–2.* (1915)
* *Kötelmi jog. Különös rész. 3.* (kunaŭtoro, 1941)
* *A vasúti közigazgatás alapvető jogszabályai* (1943)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 711486
 |
**Fresno de la Ribera** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Alfoz de Toro en la centra oriento de la provinco. *Fresno de la Ribera* estas tradukebla etimologie al *Frakseno de la Riverbordo*. Frakseno videblas en la blazono.

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 13,13 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 362 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 17 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753781
* VIAF: 316734835
 |
Generalo Moreau ĉe la Batalo de Hohenlinden.
La Milito de la Dua Koalicio (1798–1802) estis la dua milito kontraŭ la revolucia Francio fare de Eŭropaj monarkioj, estritaj de Britio, Aŭstrio kaj Rusio, inkludante ankaŭ la Otomanan Imperion, Portugalion kaj Napolon. Ties celo estis bremsi la malordon kiu eliris el Francio, kiu estis finance ruinigita post ties elspezoj subtene de la Usona Milito de Sendependeco. Ili malsukcesis renversigi la revolucian reĝimon kaj la teritoriaj akiroj de Francio ekde 1793 estis konfirmitaj. La Aliancanoj formis novan aliancon kaj klopodis nuligi la antaŭajn militkonkerojn faritajn de Francio. Tiu Koalicio sukcesis en 1799, sed Rusio foriris. Napoleono enpoviĝis en Francio fine de 1799, kaj li kaj liaj generaloj venkis super la Koalicio. En la Traktato de Lunéville en 1801, Francio pluhavis ĉiujn siajn antaŭajn akirojn kaj eĉ akiris novajn landojn en Toskanio, Italio, dum Aŭstrio ricevis garantion pri Venecio kaj pri la Dalmata marbordo. Britio kaj Francio subskribis la Traktaton de Amiens en Marto 1802, alportante pacan intervalon en Eŭropo kiu daŭris 14 monatojn. Ĉirkaŭ Majo 1803 Britio kaj Francio estis denove milite kaj en 1805 Britio arigis la Trian Koalicion por pluigi la militon kontraŭ Francio.

Bibliografio
------------

* Blanning, Timothy. The French Revolutionary Wars. New York: Oxford University Press, 1996, ISBN 0-340-56911-5.
* Phipps, Ramsay Weston. The Armies of the First French Republic, volume 5: The armies of the Rhine in Switzerland, Holland, Italy, Egypt and the coup d'état of Brumaire, 1797–1799, Oxford: Oxford University Press, 1939.
* Rothenberg, Gunther E. Napoleon’s Great Adversaries: Archduke Charles and the Austrian Army 1792–1814. Spellmount: Stroud, (Gloucester), 2007. ISBN 978-1-86227-383-2.

* Kategorio Milito de la Dua Koalicio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 589363
* GND: 4164330-6
* LCCN: sh85119413
* SUDOC: 028950992
* BNF: 120680358
* BNE: XX5349523
 |
**Péter Szakáts** [sakAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szakáts Péter** estis hungara ekonomikisto, bienulo. Lia nobela antaŭnomo estis *szenterzsébeti* [senterĵEbeti], lia familia nomvarianto estis *Szakács*.

Péter Szakáts naskiĝis la 6-an de junio 1851 en Nyitraszőlős (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Vinodol en Slovakio), li mortis la 10-an de junio 1947 en Târgu Mureș (Rumanio). (Kelkaj fontoj mencias ankaŭ aliajn datenojn!)

Biografio
---------

Péter Szakáts studis juron en la Reĝa Universitato, poste li akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Instituto de Budapeŝto. Li estis asistanto en ekonomia instituto en Kolozsmonostor (1877-1879), poste same 2 jarojn en simila edukejo en Debrecen, pli poste li havis postenojn en Nyitra (historia departemento) kaj Kolozsvár, fine en Marosvásárhely. En 1918 li pensiuliĝis, poste li okupiĝis pri la familia bieno jam en Rumanio. En 1927 li estis elektita senatano en Bukareŝto. Li ricevis rumanan kaj hungaran premiojn. Li havis edzinon, kiu naskis 3 filojn inter 1884-1992.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az iparosok nyugdíjügye* (1900)
* *A Székelyföld ipara. Története, eseményei.* (kunaŭtoro, 1929, 1989)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 267-a paĝo)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 485-a paĝo)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 715996
 |
Koordinatoj: 50° 37′ 27″ N 14° 29′ 02″ O﻿ / ﻿50.62417 °N, 14.48389 °O﻿ / 50.62417; 14.48389 (mapo)

**Rybnov** (germane *Rübenau*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Holany en distrikto Česká Lípa. Ĝi troviĝas proksimume de Holany surrande de granda fiŝlago. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 16 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 26 loĝantoj.

Rybnov situas en katastra teritorio **Holany** kun areo 15,97 km².

Historio
--------

Proksime de fiŝlago estis fare de Zikmund Děčínský z Vartenberka en la jaroj 1437 ĝis 1438 konstruita burgo Rybnov, kiun je 100 jaroj pli poste la superularo ĉesis uzi.

En la jaro 1490 la municipo estis centro de senjorujo Rybnov. En tiu ĉi jaro heredis ĝin Václav z Vartenberka de sia onklo Kriŝtofo, al kiu apartenis teritorio de Česká Lípa tra Holany ĝis Jestřebí. Václav partoprenis en la jaro 1547 ribelon kontraŭ reĝo Ferdinando la 1-a do la senjorujo Rybnov fariĝis vasalujo. Poste vidvino Kateřina, skribita el Vítkovec, post Václav, konstruis novan sidejon en Zahrádky kaj la senjorujo Rybnov fariĝis konsisto de ampleksa varo de Novkastela.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 138 |
| 1880 | 90 |
| 1890 | 83 |
| 1900 | 76 |
| 1910 | 70 |
| 1921 | 59 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 63 |
| 1950 | 26 |
| 1961 | 32 |
| 1970 | 18 |
| 1980 | 17 |
| 1991 | 16 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 17 |
| 2011 | 32 |
| 2021 | 26 |

Holana fiŝlago
--------------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Holana fiŝlago.
Refalejoj el la ĵus ellasita fiŝlago ĉe la vilaĝo
Holana fiŝlago estas la plej malnova konsisto de granda sistemo de Holanaj fiŝlagoj. En Rybnov ĉi tie forfluas sub ŝoseo rojo Bobří potok kaj fine de la vilaĝo estas konstruitaj refalejoj. Proksime de la vilaĝo el la nordo estas pluaj malpli grandaj fiŝlagoj - Nohavice, Kravský kaj oriente fiŝlago Milčanský rybník.

Vojaĝado
--------

Tra la devene memstara vilaĝo kondukas ruĝe ruĝa turisma marko markita turisma vojo de Holany direkte al Stvolínky, el pli granda parto sur bordoj de kelkaj Holanaj fiŝlagoj. Tra Rybnov kondukas ankaŭ biciklovojo 211 de Holany al Kozly, kiu ĉe la vilaĝo kruciĝas kun alia biciklovojo 3098 de Stvolínky ĝis Zahrádky. Foje ĉi tie situis burgejo de Vartenberkidoj.

Pluaj fotoj
-----------

* Domo n-ro 3Domo n-ro 3
* Domo n-ro 3Domo n-ro 3
* RybnovRybnov
* Biciklista disvojiĝo ĉe la vilaĝoBiciklista disvojiĝo ĉe la vilaĝo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de kampurbo Holany (5) |
| --- |
| Holany ~ Hostíkovice ~ Loubí ~ Oslovice ~ Rybnov |

 |
**Marie SMITH JONES** (naskiĝinta la 14-an de majo 1918, mortinta la 21-an de januaro 2008) estis la lasta vivanta denaska parolanto de la ejaka lingvo de sudmeza Alasko. Ŝi naskiĝis en Cordova, Alasko, kaj estis honora tribestro de la Ejaka Nacio kaj la lasta plenindiĝena ejako. En intervjuo dum la jaro 2005 ŝi diris ke ŝia nomo en la ejaka estas *Udach' Kuqax\*a'a'ch*, kion eblas traduki kiel "sono kiu vokas homojn de-fore".

Jones edziniĝis al fiŝkaptisto, William F. Smith, la 5-an de majo 1948. Kvankam ŝi naskis naŭ infanojn kun li, ili ne lernis la ejakan lingvon pro la tiama socia honto pri la lingvo. Ŝi transloĝiĝis al Anchorage en la 1970-aj jaroj. Fari travivantan registron de la ejaka lingvo, ŝi laboris kun lingvisto Michael Krauss, kiu kompilis vortaron kaj gramatikon de ĝi. Ŝia lasta pliaĝa ulo el gefratoj mortis en la 1990-aj jaroj. Poste, Smith Jones aktivas politike, kaj dufoje ŝi elpaŝis en la UN pri temoj de paco kaj indiĝenaj lingvoj. Ŝi ankaŭ estis aktiva pri aferoj de indianoj.

Smith Jones suferis pro alkoholismo frue en sia vivo, sed forlasis alkoholon en siaj 50-jaraĝoj. Ŝi forpasis de naturaj kaŭzoj 89-jaraĝe ĉe sia hejmo en Anchorage.

Vidu ankaŭ
----------

* Lingvaj rajtoj

Referencoj
----------

1. 1 2  Mary Pemberton, "Last full-blooded Eyak and fluent speaker of Native language dies" Arkivigite je 2008-01-28 per la retarkivo Wayback Machine, Associated Press (*Anchorage Daily News*), 22-a de januaro 2008.
2. ↑  Elizabeth Kolbert, "Last Words" Arkivigite je 2008-02-08 per la retarkivo Wayback Machine, *The New Yorker*, 6-a de junio, 2005.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 230060
 |
La asocio **Deutsche Gesellschaft für Systemische Therapie, Beratung und Familientherapie** (en Esperanto *Germana Societo por Sistema Terapio, Konsilado kaj Familia Terapio*, mallonge *DGSF*) estas transprofesia asocio por sistema terapio, konsilado, superrigardo, mediacio, trejnado kaj organiza disvolviĝo. La asocio estis registrita ĉe la distrikta juĝejo de Kolonjo kaj estas agnoskita kiel senprofita organizaĵo. Ĝi nuntempe reprezentas ĉirkaŭ 8.000 membrojn, kio faras ĝin la plej granda asocio por sistema terapio en Germanio. Laŭ sia propra difino, la DGSF konektas "homojn kaj instituciojn, kiuj funkcias sisteme". Ĝi celas antaŭenigi sisteman pensadon kaj labori en ĉiuj profesiaj kampoj. Aparte, la DGSF - same kiel ĝiaj antaŭaj institucioj ekde iliaj fondiĝoj - rekomendas la agnoskon de sistema terapio kiel formo de psikoterapio financita de sanasekuraj fondusoj en Germanio. La DGSF estis kreita en septembro 2000 per la kuniĝo de la jenaj asocioj:

* *Deutsche Arbeitsgemeinschaft für Familientherapie*, Germana Laborgrupo por Familia Terapio (DAF), fondita en 1978, kaj
* *Dachverband für Familientherapie und systemisches Arbeiten*, Ombrela organizo por familia terapio kaj sistema laboro (DFS), fondita en 1987.

La DGSF (antaŭe DAF) eldonas la ĵurnalon *Context*, forumo por scienca pripensado pri sistema kaj familia terapiaj laboroj. DGSF ankaŭ eldonas flugfoliojn, broŝurojn kaj aliajn informilojn, administras dissendoliston por membroj, ellaboris etikajn gvidliniojn kaj strebas al interkonektado, altnivela trejnado kaj kvalito-certigo de la aliĝintaj trejnaj institucioj. La asocio ankaŭ kunlaboras kun landaj kaj internaciaj asocioj. La DGSF kaj plia asocio *Systemische Gesellschaft* (Sistema Societo) ĉiujare donas la Premion pri Sistema Esplorado. Kontraste al la Sistema Societo (SG), la alia granda, germana, sistema profesia asocio, al la DGSF apartenas ne nur privataj, sendependaj pluinstruaj institutoj, sed ankaŭ pluinstruaj centroj, seminarioj en universitatoj kaj teknikaj altlernejoj kaj individuaj membroj. La oficejo de la asocio situas en Kolonjo, la prezidantoj por la periodo 2019-2022 estas Anke Lingnau-Carduck, Haan, kaj Filip Caby, Papenburg - antaŭe en 2013-2019 temis pri Björn Enno Hermans, Essen kaj antaŭ tio Jochen Schweitzer, Hajdelbergo kaj Wilhelm Rotthaus, Bergheim.

La asocio membras en la Eŭropa Familia Terapia Asocio (EFTA).

Eksteraj ligiloj
----------------

* retejo de la societo (germane)
**Soteapan** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Soteapan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 149.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 28104 loĝantojn. El tiuj estis 13703 viroj kaj 14401 virinoj. La komunumo havas surfacon de 528.1 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 14 minutoj norda latitudo kaj 94 gradoj kaj 8 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 420 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 25332 personoj. En la jaro 2000 temis pri 27486, do temis pri kresko / malkresko je 1.65 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 23143 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 19841 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Pro la Invado de Rusio en Ukrainion (2022) kaj la amaŝa suferado, kiu tre rapide disvastiĝis en la lando, UEA decidis utiligi sian reton por oferti helpon al la esperantistoj efikataj de la milita krizo.

Konfirmante siajn deklarojn pri solidareco al ĉiuj, kiuj suferas pro la plago de milito, UEA, subtene de ILEI, kaj de la junulara sekcio TEJO unuiĝis por starigo de helpo-servo responde al tiuj kondamnataj militaj agresoj, kun serioza atento al tio, ke la UEA-reto enhavas la partoprenon de pli ol 240 kontaktoj en Ukrainio.

La komuna servo de UEA klopodas pripensi, kunordigi kaj efektivigi strategiojn por helpi homojn, precipe esperantistojn kaj ties familianojn. La servo havas kiel principajn celojn:

* Esti centra ejo por akcepti kaj ligi la diversajn helpajn emojn kaj eblecojn en la Esperanto-komunumo, precipe rilate la koncernan militon;
* Aktive kontakti esperantistojn en Ukrainio kaj atenti iliajn situaciojn kaj de ties familianoj;
* Peri sekurajn kontaktojn inter esperantistoj, inkluzive en Ukrainio kaj Rusio;
* Helpi en la komunikado inter homoj helpo-bezonaj kaj homoj helpo-pretaj, respektante kaj garantiante la privatecon de ambaŭ flankoj ĝis la efektiviĝo de la helpo;
* Meti rifuĝintojn, precipe pro la milito en Ukrainio, en kontakto kun homoj pretaj loĝigi aliulojn;
* Varbi donacojn por la konto Espero;
* Identigi aliajn organizaĵojn kaj iniciatojn kun kiuj eblas kunlabori por similaj celoj;
* Arigi volontulojn kapablajn paroli diversajn lingvojn por helpi en la komunikado kun ne-Esperanto-parolantaj homoj aŭ kun neesperantistaj helpo-celaj organizaĵoj kaj iniciatoj;
* Kaj kunlabori kun Landaj Asocioj kaj Sekcioj por la celoj de la helpo-servo.

Funkcio
-------

La helpo-servo funkcias pere de la retadreso helpo-servo@groups.io. Interesatoj helpi en la laborgrupo aŭ informi pri helpo-preteco, ĉu loĝiga, ĉu financa, ĉu alia, povas skribi al tiu adreso. Petoj por la konto Espero por subteno al damaĝitoj en Ukrainio aŭ rifuĝintoj en aliaj landoj, samkiel avertoj pri helpo-bezonaj homoj, precipe esperantistoj kaj ties familianoj, ankaŭ povas esti direktitaj al tiu retadreso. 

Tiel same konsiloj pri kunlaboro kun jam ekzistantaj neesperantistaj help-iniciatoj.

Kontakto
--------

* helpo-servo@groups.io (mesaĝoj restas plene privataj), alternative al UEA-vicprezidanto Fernando Maia jr.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761303
 |
City-turdomego en Leipzig
La **City-turdomego** (germane *City-Hochhaus*) estas fama multetaĝa domo en Lepsiko, Germanio, situante proksime de Augustus-placo.

Priskribo
---------

La turdomego konstruitis inter 1968-72 laŭ la planoj de la arkitekto Hermann Henselmann kaj iam estis parto de la universitato. Ĝi estas 142 m alta kaj ekde la jaro 2000 monumentprotektitaĵo.

La nova, duetaĝa nigra alkonstruaĵo (2001, fare de Peter Kulka) gastigas provsalonojn por la Sinfonia orkestro kaj la Radia kaj infana koruso de MDR kaj estas unita per 23 m longa ponto kun la koncertejo Gewandhaus. En la 29-a etaĝo estas restoracio, en la 31-a aperta platformo, de kie oni havas ravan belvidon super Lepsikon kaj longen en la ĉirkaŭaĵojn.

Fonto
-----

Mundus, Doris: *Leipzig an einem Tag. Ein Stadtrundgang*, Eldonejo Lehmstedt, Leipzig 2007 (6-a eldono de 2015), p. 58

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio City-turdomego en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la domego Arkivigite je 2015-09-23 per la retarkivo Wayback Machine
* City-turdomego ĉe "Structurae"
* Informoj ĉe *archinform.net*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la komunumo Ciudad Ixtepec de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*), kaj pri ties ĉefa urbo. Atentu ankaŭ pri la komunumo Ixtepec en la meksika subŝtato Puebla kaj pri ties samnoma ĉefa urbo. |

**Ciudad Ixtepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Ciudad Ixtepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 014.

Geografio
---------

Ciudad Ixtepec apartenas al la distrikto Juchitán al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 24181 loĝantojn. El tiuj estis 11423 viroj kaj 12758 virinoj. La komunumo havas surfacon de 229.65 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 40 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5546 indiĝenoj. El tiuj 4629 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4629 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ciudad Ixtepec Arkivigite je 2012-04-03 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Abu Bakr**, konata ankaŭ kiel **Abubakari la 1-a** aŭ **Manding Bori**, estis la kvina Mansa (imperiestro) de la Malia Imperio, kiu regis el 1275 al 1285.

Li naskiĝis kiel Manding Bori de patrino Namandjé, tria edzino de Naré Maghan kon Fatta. Antaŭ iĝi Mansa, Manding Bori servis kiel *kankoro sigi* (nome veziro kaj dua estro) to Sundiata Keïta. Kiam Sundjata mortiĝis dum misteraj cirkonstancoj en 1255 lia plej aĝa kaj nura filo heredanto estis tro juna por iĝi Mansa, kaj Manding Bori estis proklamita regento. Antaŭ tiu ascendo, lia nevo enpoviĝis kiel Mansa Ŭali. 

Oni konas malmulte pri Manding Bori dum la regado de Ŭali, Ŭait kaj Ĥalifo. Post la murdo de Ĥalifo, Manding Bori estis finfine igita Mansa de Malio laŭ la nomo Abu Bakr. Tiu nomo iĝis Abubakari en la rapida parolmaniero de la Mandinka. 

Mansa Abu Bakr komencis la malrapidan revenon de Malio al hegemonio en Okcidenta Afriko post kvin jaroj de enlanda milito kaj ekonomia malpliigo. Post dek jaroj, la trono estis puĉita de liberigita sklavo kaj generalo Sakura en 1285.

Fontoj
------

* Malia Imperio en la Ora Epoko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Maliaj biografioj
Barilo ĉirkaŭanta Jerusalemon en flanko de Abu Dis
**Abu Dis** (arabe **أبو ديس**) estas palestina urbeto oriente de Jerusalemo ĉe la norda limo de la judea dezerto. La urbeto situas en Areo B en alteco de proksimume 640 metroj, kaj aktuale en 2016, ĝi havas proksimume 12 000 loĝantojn. 

Sekvante la subskribon de la interkonsentoj de Oslo, la politika graveco de Abu Dis pliiĝis. Kvankam Abu Dis estis difinita kiel Areo B, la Palestina Administracio establis multajn registarajn instituciojn en la loko. Ankaŭ granda konstruaĵo estis konstruita en la loko, kiu devis gastigi la Palestinan Leĝdonan Konsilion. Simbole la konstruaĵo situas nur je 2,8 km aerfluge de la Templa Monto, same kiel la israela parlamento Kneset. El tiuj institucioj la palestina Aŭtoritato esperis influi tion, kio okazas en Orienta Jerusalemo, kie ĝi ne rajtas funkcii malkaŝe pro la israela okupaciado. Krom palestinaj registaraj institucioj, ankaŭ Universitato Al-Kuds situas en la komunumo. 

En decembro 2017, estis raportite en la amaskomunikilaro, ke laŭ la paca plano de usona prezidento Donald Trump, Abu Dis estas planita kiel la ĉefurbo de la palestina ŝtato. 

Sekvante la duan Intifadon kaj la malfacilaĵojn de moviĝado inter Cisjordanio kaj Jerusalemo, la Fakultato de Scienco kaj Teknologio kaj la Fakultato de Medicino de Al-Quds Universitato estis translokitaj de Jerusalemo al nova kampuso establita en Abu Dis tiel ke loĝantoj de Cisjordanio povus atingi la universitaton sen movaj limigoj. La kampuso situas sur monteto en suda Abu Dis najbara al la apartbarilo.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 748490
* GND: 1139783343
* LCCN: nb2008003146
* VIAF: 151529302
 |
Pri la komunumo
---------------

**Brütten** estas komunumo en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1880 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Brütten situas okcidente de la urbo Vinterturo ĉe la trilimpunkto de la distriktoj Vinterturo, Bülach kaj Pfäffikon sur la akvodislimo inter Tössvalo kaj Glattvalo. En okcidento Brütten limas kun la komunumoj Oberembrach kaj Nürensdorf, en sudo kun Lindau ZH.

Trafiko
-------

Per aŭtobusoj de la Zurika Trafik-Unio Brütten estas konektita kun Vinterturo kaj Bassersdorf.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Brütten datiĝas el la jaro 876 sub la nomo *Pritta*. En frua mezepoko la vilaĝo estis posedaĵo de la Monaĥejo Sankt-Galo. Ek de ĉirkaŭ la jaro 1000 post Kristo la komunumo tiam apartenis al la Monaĥejo Einsiedeln, kiu posedis influon en Brütten ankoraŭ ĝis la jaro 1832. Apartaĵo estis, ke eĉ post la reformacio la reformitaj pastroj de Brütten estis elektitaj de la abato de la Monaĥejo Einsiedeln el propono de tri personoj de la urbo Zuriko, kiu posedis ek de la 15-a jarcento la voktrajtojn pri Brütten.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Brütten
* Brütten en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Kategorio Brütten en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Vinterturo |
| --- |
| Altikon • Bertschikon • Brütten • Dägerlen • Dättlikon • Dinhard • Elgg • Ellikon ĉe Turo • Elsau • Hagenbuch • Hettlingen • Hofstetten • Neftenbach • Pfungen • Rickenbach • Schlatt • Seuzach • Turbenthal • Wiesendangen • **Vinterturo** • Zell |  |

 |
Enirejo al la ĝardeno, kontraŭe al la Nova operejo.La Müffling-tombejo, kun kradoj kontraŭ vandalismo. Restoj de la urbomuro. La **Brühler Garten** estas unu el la multnombraj ĝardenoj en la urbocentro de Erfurto.

Historio kun ŝanĝiĝanta funkcio
-------------------------------

La ĉirkaŭfermejo (germane: *Zwinger*) situanta inter Roßwehr kaj interna Brühler-pordego, sterniĝas sur 30-50 m larĝan areon inter la urbomuroj de 1168. Post la finkonstruo de la ekstera muraro, tiu ĉirkaŭfermejo iĝis tombejo. Jam en 1507 oni legas pri enterigoj sen eklezia akompanado. En 1717 ĝin transformigis en plezurĝardeno la majenca guberniestro Boyneburg.

De 1818-71 ĝi denove iĝis tombejo, la unua publika en la urbo. Tion atestas ĝis hodiaŭ kelkaj restintaj tomboslaboj. Inter ili menciindas la novgotika tombejo de la ŝtontajlisto Sahlender (+ en 1862) kaj la voluta sarkofago por A.W. Sucro (+ en 1868). Granda kruco el ŝtono ĉe la orienta enirejo memorigas la falintojn en la milito.

Klasicisma tombejo de 1853, planita de F.A. Stüler, adepto de Karl Friedrich Schinkel restaŭritis en 2001. Ĝi faritis omaĝe al la prusa generalfeldmarŝalo Karl Müffling.

Nova funkcio en la 20-a jarcento
--------------------------------

En 1925 la tombejo por la unua fojo nomiĝis *Brühler Garten*; intertempe ĝi fariĝis ripozumĝardeno. Laŭ la planoj de ĝardenplanaddirektoro Multhaupt la kuracparko transformiĝis al urba parko. La nunua monumentprotektita parko finifine estas produkto de 1961, farita de la potsdama arkitekto W. Funcke.

Novaj aranĝoj
-------------

Kun subteno de la *Allianz*-naturmedifondaĵo fariĝis en 2003 grandstila restaŭrado kaj aliigo laŭ planoj de la vajmara arkitekto Wittig. Ideo malantaŭa estis nova interpretado sub modernaj formoj: utiligi la jam ekzistintajn ĝardenelementojn por futurorientitaj kialoj, ĉiam kun strikta observado de monumentprotektadaj normoj. Tiaj novigoj ampleksas:

* Aleo 200-jaraĝa de etfoliaj tilioj
* 2 gazonaj podietoj
* Muzikkonko
* Pergolo kun la ĝiaj parteroj
* Enirejo ĉe Melanchthon-strato kun urba balkono
* Fragmentoj de la historia urbomuro
* Ludejo
* Nova alirebleco (liberaera ŝtuparo) al la bordeto de la rojo Walkstrom ĉe la vejro Roßwehr

En 2002 restaŭriĝis la restintaĵoj de la urba kaj la ĉirkaŭfermejaj muroj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Brühler Garten (Erfurto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj sur la oficiala retpaĝaro de la urbo.
**Alberto Favara** (Salemi, 1-an de marto 1863 - Palermo, 29-an de septembro 1923) estis itala etnomuzikisto kaj komponisto.

Li studis ĉe la muzika konservatorio en Palermo. Li estis aparte altirita de la historio de muziko, ne kiel rakonto de muzikaj eventoj, sed kiel kritika juĝo de studoj kaj verkoj. De ĉi tiu bazo lia intereso pri populara muziko poste komenciĝis. En 1881 li translokiĝis al Milano por kompletigi siajn studojn. En 1883 li partoprenis konkurson, anoncitan de Casa Sonzogno, por la kunmetaĵo de la muziko de la opero en akto Marcellina de Leopoldo Marenco. La laboro estis aljuĝita kaj reprezentita la sekvan jaron ĉe la Teatro Dal Verme.

En 1891 li geedziĝis kun Nina Lo Presti. En 1893, post grava financa krizo en sia familio, li dediĉis sin al muzika kariero kaj en 1895 li komencis sian instruan karieron ĉe la Konservatorio de Palermo.

Paralele, li daŭrigis siajn muzikajn studojn kaj artan agadon. En 1907 li publikigis antologion de kantoj titolitaj *Canti della terra e del mare di Sicilia*, sekvata en 1921 per dua kolekto de siciliaĵoj.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636423
* GND: 14378580X
* LCCN: n92091428
* VIAF: 65669499
* ISNI: 0000 0001 1557 008X
* SUDOC: 197853935
* BNF: 14001732h
* ICCU: PALV021302
* BNE: XX5018186
 |
La **Nigra Flago** estas rok-muzika grupo kiu kantas en esperanto, sen ankaŭ en la franca, kataluna, okcitana kaj arpitana lingvoj. Tute sen politika pretendemeco, la Nigra Flago esperas nek revolucii la geopolitikan ĉirkaŭon, nek altigi en Esperantio la nigran flagon de la Anarkiismo.

Historio
--------

La **Nigra Flago** estis kreita la 11-a de aprilo 2005, dum vojaĝo en muzeo apud Frankfurto-ĉe-Majno, precize en germana milita *submarŝipo U9*, kaj poste en difektita sovjetika *Antonov AN-22*. Tial estis la unua formado, kiu tute ne daŭris. Post longa provtempo kaj malsukceso, la Nigra Flago finfine sukcesis ekfari muzikon.

La Nigra Flago fondis la 25an de Januaro 2007 la asocion **Laŭtmotiv'**, kies celo estas disvastigi muzikon.

Muzikistoj
----------

* Alekĉjo: Gitaro kaj Basgitaro
* Karbono: Gitaro kaj kant.
* Florego: Kanto kaj gitaro
* Ĵo Silento: Drumo

Albumoj
-------

Alvenas baldaŭ Demo-albumo kaj Kompilo de la grupoj de Laŭtmotiv'.

Koncertoj
---------

### En Esperantujo

* La Nigra Flago ludis FESTO 2007 en Aŭgusto 2007, post la repa grupo la **Pafklik**.

### Alie

* La Nigra Flago partoprenos en granda koncerto en Liono je la 20-a de Oktobro 2007, kun multaj aliaj grupoj de Laŭtmotiv'.

### Eksteraj ligiloj

*
***La Nova Tago*** estis internacia Bahaa gazeto, fondita en 1925 kaj aperinta ĝis 1936 plejparte kvaronjare. Formato 22x15. Redaktis D-ro Hermann Grossmann. 

1925 estas la jaro inaŭguranta la jardekon de la probable ĝis hodiaŭ plej intensa agado de bahaanoj en Esperantujo. En tiu jaro okazis la fondo de la gazeto kaj eldonejo "La Nova Tago". "La Nova Tago - La Internacia Bahaa Esperanto-Gazeto", tiel ĝia plena titolo, estis fondita de bahaanoj, Friedrich Gerstner kaj D-ro Hermann Grossmann, en Hamburgo, Germanio, kaj en ĝia stabo dum la sekvaj jaroj kunlaboris i.a. Martha Root, Lidja Zamenhof (la filino de L.L. Zamenhof), John Esslemont , Auguste Forel (la fama svisa scienculo), Vuk Echtner kaj kiel lingva kontrolanto dum la plej multa tempo P-ro Paul Christaller. S-roj Esslemont, Grossman kaj S-ino Root estis elstaraj bahaanoj investitaj kiel "Manoj de la Afero" en la Bahaa Kredo.

Probable profunde konvinkitaj pri la rekta respondo de Esperanto al la bahaa postulo de internacia helpa lingvo kaj pri ties sekva pluprospero kaj plia disvastiĝo, la fondintoj de tiu unua internacia bahaa gazeto celis ne nur krei interligilon por la rapide disvolviĝanta bahaa mondo, sed ja ankaŭ ilon por proksimigi la esperantistaron al la Bahaa Kredo. Esence jam tiam bahaa Esperanto-agado estis same dudirekta kiel ĝi restis ĝis hodiaŭ F. Gerstner skribis en la unua n-ro de la 2a jarkolekto : "Ni volas ... 1. konigi al la Esperantistaro la ideojn de la Baha'i-Movado kaj 2. disvastigi la Esperantismon en Baha'i-rondoj." 

Dum pluraj jaroj "La Nova Tago" sufiĉe bone prosperis. Sed post kriza jaro - inter marto 1934 kaj marto 1935 neniu numero aperis - la gazeto sukcesis nur dum unu jaro releviĝi antaŭ ol venis la malpermeso en Germanio de Esperanto en 1936 - kaj sekvajare ankaŭ de Bahaismo - far la nazioj. 

(laŭ artikolo el la retpaĝoj de la Bahaa Esperanto-Ligo )
**Makrospaco** en literaturo estas la ampleksa loko kie okazas la agado de verko, sendepende de la loko kie estas la roluloj. Tiele romano okazas en la hejmo de la ĉefrolulo, en la metroo, en la futbalejo, en muzeo, ĉe la fianĉino... kiuj estas mikrospacoj, sed tiuj ĉiuj lokoj situas en makrospaco kio estas, tiuekzemple urbo, kies nomo kaj realeco povas esti dirita kaj evidenta aŭ ne.

Ekzemple, por uzi kaj kompari ekzemplojn de la Hispana literaturo, *La Celestina* okazas en spaco urba realisma sed ne identigita, dum *La Regenta* de Clarín okazas en reala urbo Oviedo, sed sub fikcia nomigo Vetusta, kaj *San Manuel Bueno, mártir* de Unamuno okazas en *Valverde de Lucerna*, fikcia kaj nereala loko, sed tute klare dirita.

Ofte la makrospaco iĝas rolulo de la propra verko, ekzemple en *La Kiĥoto* de Cervantes la nomo de la regiono Manĉo iĝas kontraŭrolulo, kiel makrospeco konsistiganta de ĉiuj roluloj kiuj kontraŭstaras kontraŭ la ĉefrolulo; tiele en la titoloj de la romano en diversaj lingvoj aperas la nomo de la ĉefrolulo, ne nur kiel Kiĥoto, sed kiel *Quijote de la Mancha*. En Uliso de James Joyce, Dublino estas makrospaco kiu iĝas eĉ ĉefrolulo.
**Mihály Almási** [mihAj almAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Almási Mihály** estas hungara baptista pastro, profesoro.

Mihály Almási  Arkivigite je 2014-09-13 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis en 1945 en Kiskunhalas.

Biografio
---------

Mihály Almási abiturientis en Kecskemét.poste li plulernis en la baptista teologia akademio en Budapeŝto ĝis 1969 Li ricevis diplomon en 1976 en Debrecen en la kalvinana teologia akademio. Ekde 1973 li estas baptista pastro. Li doktoriĝis pri teologio en 1981, pri filozofio en 1998. Li estis pastro

* inter 1968–1974 en Noszvaj
* inter 1974–1982 kaj 1986-2001 en Szigetszentmiklós
* inter 1982–1986 en Cleveland
* inter 2001–2011 en Pesterzsébet
* ekde 2011 en Dömsöd.

En 1981 li ekinstruis en la teologia akademio en Budapeŝto. Inter 1982-1986 li estis pastro en Ohio, dume en 1984 li esploris en universitato en Usono. En 1996 lia gasto estis Jimmy Carter, kiu konstruis domojn en Vác.

Publikaĵoj
----------

La debuta libro aperis en 1976, poste li verkis pli, ol 10 librojn (parte en Hungario, parte en Usono).

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2014-09-13 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2014-09-13 per la retarkivo Wayback Machine
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri burgo en la saksia urbo Freiberg. Por samnoma burgo en la bohemia urbo Jáchymov (germane *Sankt Joachimsthal*) vidu tekston Freudenstein (Jáchymov). |

Turo de la kastelo Freudenstein
Stato de la jaro 1554
Stato en la jaroj 1572 ĝis 1575
Bildo ĉirkaŭ la jaro 1835
La kastelo Freudenstein en la jaro 2008
Nokta impreso
***Freudenstein*** estas la nomo de kastelo en la urbo Freiberg, Saksio, Germanio. Ĝi situas ĉe koordinatoj 50° 55′ 13.56″ N 13° 20′ 23.86″ O﻿ / ﻿50.9204333 °N, 13.3399611 °O﻿ / 50.9204333; 13.3399611 (mapo).

Grafo Otto konstruigas ĉirkaŭ la jaro 1175 burgon por protekti la minadon kaj la setlejon, kiu poste nomiĝos Freiberg. En la unua tempo la burgo havis la nomon *Freiheitsstein*.  

En la 16-a jarcento princo-elektisto August ordonas malkonstrui la kadukan konstruaĵon kaj en ties loko ekestis kastelo laŭ la stilo renesanco.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Freudenstein (Freiberg) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Freudenstein (Freiberg) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Hampton** estas grandurbo en Usono, en subŝtato Virginio (ŝtato). Ĝi estas eksterkantona urbo (ne parto de iu kantono). La urbo estas hejmo de Langley Research Center (NASA-centro).

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 37° 02′ N 76° 21′ U﻿ / ﻿37.033 °N, 76.350 °U﻿ / 37.033; -76.350 (mapo)
* Areo: 353 km²
* Loĝantaro: 138 848 (en 2012)
* Supermara alteco: 3 m
* Horzono: UTC-5h (en somero UTC-4h)
* Poŝtkodoj: 23320–23328
* Telefonkodo: 757

Preĝejo en Hampton

Geografio
---------

Hampton situas fine de duoninsulo sur ebenaĵo laŭ Atlantiko en la orienta landparto de Usono, en la sudorienta parto de la subŝtato.

Historio
--------

En 1606 angla ŝipo alvenis. En la sekva jaro la ŝipanoj establis la unuan permanentan anglan setlejon. (Hampton asertas esti la plej malnova daŭre loĝata angla setlejo en Usono), kiu estis nomita pri Henry Wriothesley, tria grafo de Sout**hampton**. En 1610 ili jam havis preĝejon. Hampton iĝis oficiale urbeto en 1705, urbo en 1849. En 1619 alvenis la unua ŝipo portinta sklavojn. Tio estis komenco de sklaveco en Nordameriko. Baldaŭe oni konstruis fortikaĵojn apud la urbo, kiuj ludis gravajn rolojn dum la Usona Enlanda Milito (1861-1865): ekzemple la loko estis rifuĝejo aŭ kontrabandejo de la sklavoj. En 1908 Hampton laŭjure iĝis eksterkantona urbo. Nepre menciinda, ke la unua aerbazo de Usono tie formiĝis.

Klimato
-------

Hampton situas en subtropika klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. La temperaturo averaĝe varias inter 11-21 °C. La varmo kulminas en aŭgusto rekorde 41 °C, la malvarmo kulminas en januaro rekorde -22 °C. Jare pluvas po 1162 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, vintre malofte neĝas.

Trafiko
-------

Hampton havas 2 komercajn flughavenojn, bonajn kontaktojn fervoje kaj aŭtovoje, se ne paroli pri la haveno.

Vidindaĵoj
----------

* marbordaj strandoj
* historia kaj universitata muzeoj
* lumturo
* teatro
* preĝejo malnova

Ĝemelurboj
----------

* Unuiĝinta ReĝlandoAnglio Southampton, Britio, Anglio
* Francio Vendôme, Francio
* Sud-Afriko Pietermaritzburg, Sud-Afriko
* Sud-Koreio Anjang, Sud-Koreio

Fontoj
------

* Képes Világatlasz ISBN 963 8475 38 2
* Tiu ĉi artikolo tradukiĝis helpe de WikiTrans, estis prenitaj nur tiuj frazpartoj, kiuj estis sencohavaj el anglalingva Vikipedio
**Fresno del Río** [FRESno delRIo] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Páramos-Valles*, kaj pli precize en la subkomarko de Guardo. La loknomo *Fresno del Río* povas esti komprenata etimologie kiel Frakseno de la Rivero. Tiukadre aperas en la blazono frakseno super simbola rivera akvo.

Geografio
---------

Turo de la preĝejo de Sankta Johano.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 44,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 186 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 200 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 84 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

Ĝi estas trafluata de tri riveroj inter kiuj la rivero Carrión, alfluanto de Pisuerga siavice alfluanto de Doŭro; Carrión iam abundis je trutoj, hodiaŭ apenaŭ.

La loĝloko estas inter Villalba de Guardo kaj Pino del Río.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Meze de la 14-a jarcento estis senjoro de Fresno don Juan Alfonso de Alburquerque, rivalo de Juan Rodríguez de Linares en la disdono de la *behetrías de Castilla*; Juan Alfonso posedis la loĝlokon de Saldaña. En la 15-a jarcento oni formis la komunumaron *Comunidad de Villa y Tierra de Saldaña*, en kiu estis inkludita Fresno del Río. Poste, inter la 16-a kaj 19-a jarcentoj la dukoj de Infantado estis senjoroj de Fresno, ĝis la nuligo de la jurisdikciaj senjorlandoj en 1837.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, terpomoj, betoj kaj legomoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Johano.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770625
 |
**La verdikto** (germane: *Das Urteil*) estas novelo verkita de Franz Kafka en 1912 kaj publikigita la sekvan jaron. La rakonto temas pri patro-filo rilato.

Kafka verkis la rakonton kiam li estis 29-jaraĝa, diplomiĝante ĉe jurstudo en Prago. Li verkis la rakonton unufoje, la 22-an de septembro 1912, asertante ke ĝi estis la plej bona laboro kiun li iam verkis. La rakonto estis dediĉita al Felicie Bauer, kiu poste estis la fianĉino de Kafka.

Intrigo
-------

La rakonto malfermiĝas kun Georg Bendemann, juna komercisto sidanta en sia ĉambro skribanta leteron al amiko kiu foriris al Rusio por komenci komercon tie, sed malsukcesis. Georg rakontas al li, ke li estas baldaŭ geedziĝonta kun juna virino nomita Frieda Brandenfeld. Li ĉesas skribi kaj kontrolas sian patron; la patro komencas demandi lin pri la ekzisto de sia amiko en Rusio; Georg provas ŝanĝi la temon de la konversacio, sed malsukcesas. Lia patro akuzas lin je mensogado al li pri la komerco, dirante, ke la morto de la patrino de Georg vundis lin pli ol Georg.

Georg insistas, ke lia patro ripozu iomete en sia lito ĉar li opinias, ke li estas malsana, sed lia patro asertas, ke Georg volas mortigi lin. Preter tio, lia patro asertas, ke li konas sian amikon kaj ke li forlasis lin la tutan tempon de kiam li moviĝis al Rusio. Lia patro ignoras la traktadon de Georg de li kaj diras ke li povas prizorgi sin mem. Fine lia patro diras al li, ke li estas egoisma kaj kondamnas lin al morto per dronado. Georg eskapas de la domo kaj kuras direkte al ponto super rivero, skuas sin direkte al la akvo, kaj mortas per dronado.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 746173
* GND: 4192531-2
* LCCN: n79077991
* VIAF: 176600027
* BNF: 12254781j
 |
**Das Dreimäderlhaus** estas kantoteatraĵo triakta de Henrik Berté. Ĉefa figuro de la opereto estas komponisto Franz Schubert, kies muzikon iomete priverkitan Berté bazigis al sia partituro. La libreton verkis Alfred Maria Willner kaj Heinz Reichert. Ĝi baziĝas sur la romano *Schwammerl* de Rudolf Hans Bartsch. La verko travivis sian unuan prezentadon la 15-an de januaro 1916 en Teatro Rajmundo je Vieno.

La Muziko
---------

La verko konsistas el 15 numeroj kun ligaj dialogoj. Berté kunmetis la muziknumerojn el konataj verkoj de Franz Schubert, kiujn li iomete priverkis. La opereto do fakte estas pastiĉo. Berté instrumentis ĝin per du flutoj, du hobojoj, du klarnetoj, du fagotoj, kvar kornoj, du trumetoj, tri trombonoj, unu harpo, frapinstrumentoj kaj arĉinstrumentoj.

Filmadoj
--------

La pecon filmis en 1918 Richard Oswald (*Das Dreimäderlhaus*) kaj en 1958 Ernst Marischka (ankaŭ sub la titolo *Das Dreimäderlhaus*).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Das Dreimäderlhaus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Sabine Giesbrech pri la popularigo de Schubert en la opereto. doktortezo
* Foto de la historia *Dreimäderlhaus*
* Faksimilo de viena recenzo de la unua prezentado (1916)[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 412292
* GND: 7599711-3
* LCCN: n83177419
* VIAF: 315217745
* BNF: 13908554c
 |