recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Virgil Koltai,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Koltai Virgil Antal** estis hungara benediktana monaĥo, pastro, instruisto, framasono, literaturhistoriisto. Lia origina familia nomo estis  *Chromecsek* [kromaĉek] ĝis 1877, lia posta familia nomvarianto estis *Koltay*, liaj pseŭdonimoj estis *Karsai Virgil, Szatír, Aristides*.

Virgil Koltai naskiĝis la  22-an de marto 1857(nun 1857-03-22) en Csorna, li mortis la 28-an de februaro 1907 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Virgil Koltai lernis en Győr (1867–1873), poste li aliĝis al la benediktanoj en Győrszentmárton. Li pastriĝis en 1879, poste li instruis en pluraj benediktanaj gimnazioj ĝis 1890, sed en la lastaj jaroj ankaŭ en Jura Akademio (Győr). En 1890 li eksiĝis el la ordeno kaj instruis en pluraj gimnazioj en Budapesto ses jarojn, poste jaron en komerca akademio. Intertempe en 1893 li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapesto, ekde la sama jaro li estis ankaŭ framasono. Ekde la 1880-aj jaroj li ofte kontribuis pri la literaturo.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Ányos Pál élete és költészete.* (1882)
* *Irodalomtörténeti s aesthetikai tanulmányok.* (1885, 1886)
* *Czuczor Gergely élete és munkái.* (1885, 1886)
* *Fáy András élete és működése.* (1888)
* *Győr színészete.* (2 volumoj, 1889-1890)
* *Az özvegy és leányai.* (tradukita romano, 1894)
* *A Könyves Kálmán "Az előítéletek legyőzéséhez" cz. páholy története 1872-1896.*
* *Válogatott munkái.* (1908)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildoj
* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831856
* VIAF: 121516343
 |




* Portalo pri Biografio
**Apapa** estas administracia unuo ("Local Government Area") en Lagoso, Lagosa Ŝtato, Niĝerio. Ĝi havis en 2006 ĉirkaŭ 217 362 loĝantojn. Ĝi estas okcidente de Lagosa Insulo. Apapa enhavas nombron de havenoj kaj terminaloj funkciigitaj de la Niĝeria Aŭtoritato de Havenoj (NAH), inklude la ĉefajn havenojn de Lagosa Ŝtato kaj de la Lagoshavena Komplekso.

Apapa.
Apapa kuŝas ĉe la enfluejo de Lagosa Laguno, kaj enhavas havenojn kaj terminalojn por variaj instalaĵoj kiel por konteneroj kaj groco, domoj, oficejoj kaj malgranda malnova fervoja stacio (Apapa Norde). Ĝi estas la loko de grava kontenera terminalo kiu estis posedata kaj funkciigita de la Federacia Registaro de Niĝerio ĝis Marto 2005, kaj nuntempe estas funkciigita de la dana firmao A. P. Moller-Maersk Group.

Notoj
-----

1. ↑  "Our Ports - NPA". nigerianports.org/. Nigerian Port Authority. Alirita la 12an de Septembro 2015.
2. ↑   Tancott, G (19a de Januaro 2015). "16 new RTG cranes for APM". Transport World Africa. Alirita la 12an de Septembro 2015.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Apapa Local Government


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 719109
* VIAF: 126209987
 |
**Virginia Cherrill** (naskiĝis la 12-an de aprilo 1908, mortis la 14-an de novembro 1996) estis usona aktorino plej bone konata pro sia rolo kiel lia blinda florvendista junulino en la filmo de Charlie Chaplin nome *City Lights* (1931). 

Chaplin tuj dungis Cherrill por *City Lights*. Kvankam la filmo kaj ŝia ludado estis sukcesaj, ŝia laborrilato kun Chaplin en la filmo estis ofte problemiga. Kiel indikita en la dokumenta filmo nome *Unknown Chaplin*, Cherrill estis maldungita el la filmo ĉar lasis la scenejon pro harfriza rendevuo en ĝusta momento kaj Chaplin planis re-filmi ĉiujn ŝiajn scenojn kun Georgia Hale, sed finfine li konstatis kiom tro multe da mono li jam estis elspezinta en la filmo. Cherrill rememoras en la dokumenta filmo ke ŝi sekvis la konsilon de sia amikino Marion Davies postuli pli da mono kiam Chaplin petis al ŝi reveni por la filmo.

Eĉ antaǔ la publikigo de *City Lights* estis publikigita, 20th Century Fox subskribis kun Cherrill kontrakton. Post la sukceso de *City Lights*, la studio metis ŝin labori en komencaj sonfilmojn de la 1930-aj jaroj, kiel *Girls Demand Excitement* (1931), unu el la unuaj kie John Wayne aperis kiel stelulo. Grandaj reĝisoroj dungis ŝin por siaj filmoj, kiel John Ford en *The Brat* (1931) kaj Tod Browning en *Fast Workers* (1933). Ŝi aperis ankaŭ en la muzikalo de 1931 de Gershwin nome *Delicious* kun Janet Gaynor. Ŝi poste iris al Britio kie ŝi stelulis en du el plej fruaj filmoj de James Mason kiel *Troubled Waters*, kiu rezultis esti ŝia lasta filmo. Neniu el tiuj lastaj filmoj estis sukcesaj, kaj ŝi ĉesis sian kinkarieron, plendante, ke ŝi ne estis "granda tremo kiel aktorino."

Notoj
-----

1. ↑   Eagan 2010, p. 180.
2. ↑   Pace, Eric. "Virginia Cherrill, 88, Actress in 30's Films, Including 'City Lights'." The New York Times, 18a de Novembro, 1996. Alirita la 7an de Septembro 2018.

Bibliografio
------------

* Eagan, Daniel. America's Film Legacy: The Authoritative Guide To The Landmark Movies In The National Film Registry. London: Continuum Publishing Group, 2010. ISBN 978-0-8264-2977-3.
* Seymour, Miranda. Chaplin's Girl: The Life and Loves of Virginia Cherrill. New York: Simon & Schuster, 2009. ISBN 978-1-8473-7125-6.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 618171
* GND: 138614466
* LCCN: n86041311
* VIAF: 28549259
* ISNI: 0000 0001 2277 7935
* SUDOC: 066965535
* BNF: 14164107s
* BIBSYS: 3119323
* NKC: xx0179744
* BNE: XX1207086
 |
Virgulino Atoĉa en la sanktejo de Madrido.
La **Virgulino Atoĉa** (hispanlingve *Virgen de Atocha*) estas unu el la nomoj kiun ricevas la Virgulino Maria, kies bildo troviĝas en la Reĝa Baziliko Nia Sinjorino Atoĉa, en Madrido, Hispanio.

Temas pri la plej antikva patronino de la urbo, kies kultado aperis jam en la visigota epoko de Hispanio. Poste, precipe en la 16a, 17a kaj 18a jarcentoj ĝi estis konsiderita speciala protektanto de la hispanaj regantoj kaj patronino de la monarkio.

La nomo *Atoĉa* (hispane *Atocha*) verŝajne venas el la titolo de Maria kiel *Dipatrino*, el la greka lingvo *Theotoca* kiun la popolo kun la paso de la tempo aliigis al *Atocha* al la bildo kiu estis kultata en sanktejo proksime de Madrido, poste transformita en monaĥejon de dominikanoj kaj poste en Handikapulejo.

Kiam estis kutimo vesti la religiajn bildojn, tiu de Atoĉa, estis vestita per riĉaj vestoj, krom manoj kaj vizaĝoj, ĝi ŝajnis esti multe pli alta, samkiel persono. Sen en la nuntempo senigita de ĉia vesto, la bildo aperas kiel eta lignaĵo, tute nigra, sidanta sur trono, simbolo de reĝeco kaj saĝeco, kaj ĝia alteco ne atingas 60 centimentrojn de la supro de la krono ĝis la bazo kie troviĝas ĝiaj piedoj.

La virgulino Atoĉa estas el ligno. Ŝi sidas sur malalta trono sen dorsapogilo. Je ŝia maldekstro ŝi tenas la Infanon Jesuo, al kiu ŝi donas pomon per la dekstra mano. La infano levas sian dekstran manon por beni la popolon, kun mangesto tipa de la bildoj de la eklezioj el orienta ritaro.

La vizaĝo de la Virgulino estas malhelbruna, preskaŭ nigra. Ŝiaj okuloj estas nigraj kaj migdalaspektaj, kaj ĉe ŝia frunto, ŝi havas lignan kronon sed poste oni aldonis ankaŭ oran kaj arĝentan kronojn. La bildo, pro la hieratikaj trajtoj kaj rigideco, ŝajnas esti malfruromantika, probable el la lastaj jaroj de la 13-a jarcento.

* Virgulino Atoĉa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Virgulino Atoĉa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Bäretswil (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Bäretswil** estas komunumo en la distrikto Hinwil, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 4439 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Bäretswil situas en la Zurika Oberlando en antaŭalpa regiono, ĉe la akvodislimo inter la Glatt kaj la Töss. La plej malalta punkto troviĝas ĉe la akvopurigejo je 616 m kaj la plej alta sur la monto Allmann je alteco de 1074 m.

Komunumopartoj
--------------

Bäretswil konsistas el la municipoj kaj iamaj civilkomunumoj *Bäretswil* kaj *Adetswil* kaj la setlejoj *Bettswil*, *Wappenswil*, *Hof*, *Neuthal*, *Tanne* kaj *Klein Bäretswil*.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Bäretswil limas en nordokcidento al Pfäffikon, en nordo al Hittnau, en nordoriento al Bauma en oriento al Fischenthal, en sudo al Hinwil, kaj en okcidento al Wetzikon.

Trafiko
-------

1901 Bäretswil estis konektita al la trajnreto per la Uerikon - Bauma fervojo, kiu tamen en la jaro 1969 estis fermita kaj anstataŭigita per la buslinio de Wetzikon al Bauma. Ĝi garantias hodiaŭ ĝian konekton al la reto de la Zurika Trafik-Unio. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A53 troviĝas proksimume 4 kilometrojn okcidente en Hinwil.

Historio
--------

La unua dokumenta mencioj de Bäretswil datiĝas el la jaroj 741 kiel *Berofovilare* kaj 745 kiel *Perolfeswilari*.

Ek de 1525 en Bäretswil ĝis la 17-a jarcento aktivis anabaptistoj. Al tio rememorigas la Anabaptista Kaverno en Allmen, kiu dum certa tempo estis rifuĝejo de persekutitaj kredantoj.

Vidu ankaŭ
----------

* **Bäriswil**
* Bäretswil (stacidomo)
* Neuthal (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Bäretswil
* Bäretswil en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Bäretswil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Hinwil |
| --- |
| Bäretswil • Bubikon • Dürnten • Fischenthal • Gosaŭo • Grüningen • **Hinwil** • Rüti • Seegräben • Wald • Wetzikon |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 234019
* GND: 4448615-7
* LCCN: n78056886
* VIAF: 150076831
 |
La **blazono de Bolivio** en sia nuna formo validas ekde la jaro 1963, sed principe sen grandaj ŝanĝoj fontas el la unua oficiala versio de 1888.

La centra blazonŝildo havas la formon de ovalo, en ĝi videblas la arĝentomonto de Potosí, malantaŭ kiu leviĝas la suno. Antaŭ la monto staras alpako, la nacia besto de Bolivio, fasko da tritiko kaj panarbo, kiuj reprezentas la nutrajn riĉaĵojn de la lando.

La ovalo estas ĉirkaŭita per blua kaj orkolora kadro. En la kadro supre estas menciata hispanlingve la landa nomo, *Bolivia*, dum la suba parto havas dek stelojn, el kiuj naŭ simboligas la nunajn naŭ departementojn de Bolivio kaj la deka (aldonita al la blazono nur en 1963) reprezentu la regionon Antofagasta, kiun en 1879 Bolivio perdis al Ĉilio.

Malantaŭ la ovalo videblas dekstre kaj maldekstre po tri flagoj de Bolivio, du kanonaj paftuboj, du paroj de muskedoj, batala hakilo kaj ruĝa friga ĉapo. La armiloj simboligu la pretecon defendi la landon, kaj la ĉapo reference al la jakobenoj de la franca revolucio de 1789 simboligu la respublikan, demokratian staton de Argentino daŭre libera de kolonia influo de la monarkia Hispanio.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Sud-Ameriko |
| --- |
| Argentino • Bolivio • Brazilo • Ĉilio • Ekvadoro • Gujano • Kolombio • Paragvajo • Peruo • Surinamo • Urugvajo • Venezuelo |  |
| Dependaj teritoroj | Falklandoj • Franca Gviano |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Bolivio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **blazono de Bosnio kaj Hercegovino** akceptiĝis en 1998 fare de la tiama bosnia parlamento.

Priskribo
---------

La ŝtata blazono estas bildigo la flago de Bosnio kaj Hercegovino sur blazonŝildo.

La diagonale dividita blazonŝildo, sube blua kaj supre heraldike ora (do fakte flava) sub la dividolinio en la blua blazonoparto montras sep heraldike arĝentajn (do fakte blankajn) kvinpintajn stelojn. Du el la steloj nur montratas parte.

Sur la ŝtata flago estas bildigitaj naŭ steloj - ankaŭ tie du el la steloj nur montratas parte.

Simboleco
---------

La flava koloro simboligas la sunon, kiu donas la lumon necesan por vivo sur la tero.

La blua fono kaj la steloj fontas el la Eŭropa flago.

1992 - 1998
-----------

blazono de 1992 ĝis 1998
La flago de Bosnio kaj Hercegovino
La blazono de 1992 ĝis 1998 en siaj heraldikaj elementoj korespondas al la blazono de la dinastio *Kotromanić*: La blanka diagonala trabo simboligas la legendon de la dekstra glavo de Tvrtko la 1-a, kiu en la malfrua mezepoko sukcesis transformi la bosnian Banaton en sendependan reĝlandon. La blazono komence de la Bosnia Milito akceptiĝis kiel anstataŭigo de la jugoslavia blazono. Post la milito ĝi kritikiĝis fare de la lokaj serboj kaj kroatoj en Bosnio kaj Hercegovino, ĉar ĝi nur reprezentis la historion de la bosnoj, do de la islamanaj slavoj de eksa Jugoslavio. Aparta komisiono interkonsentis pri nova blazono, sed ankaŭ la nova blazono estas kritikata, ĉar ĝi krom la blua-flava-blanka kolorelekto ne havas ajnan aludon al la historio de Bosnio kaj Hercegovino.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Eŭropo |
| --- |
| Albanio • Andoro • Armenio • Aŭstrio • Azerbajĝano • Belarusio • Belgio • Bosnio kaj Hercegovino • Britio • Bulgario • Ĉeĥio • Danio • Estonio • Finnlando • Francio • Germanio •  Grekio • Hispanio • Hungario • Irlando • Islando • Italio • Kartvelio • Kazaĥio • Kipro • Kroatio • Latvio • Liĥtenŝtejno • Litovio • Luksemburgio • Nord-Makedonio • Malto • Moldavio • Monako • Montenegro • Nederlando • Norvegio • Pollando • Portugalio • Rumanio • Rusio • San-Marino • Serbio • Slovakio • Slovenio • Svedio • Svislando • Turkio • Ukrainio • Vatikano |  |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Bosnio kaj Hercegovino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Eduard Francevič NÁPRAVNÍK** (rusa: Эдуа́рд Фра́нцевич Напра́вник; 24a de Aŭgusto 1839 – 10a de Novembro 1916) estis ĉeĥa dirigento kaj komponisto. Nápravník setliĝis en Rusio kaj estas plej bone konata pro sia grava rolo en la rusia muzika vivo kiel la ĉefa dirigento de la Imperia Mariinskij-Teatro en Sankta-Peterburgo dum multaj jardekoj. Tiukadre, li dirigentis la premierojn de multaj operoj de rusaj komponistoj, kiel tiuj de Musorgskij, Ĉajkovskij kaj Rimski-Korsakov.

En 1853, estante 14-jaraĝa, Nápravník orfiĝis kaj ekludis orgenon en loka preĝejo por vivteni sin. En 1854 li eniris en la Orgenlernejo de Prago, kie li studis kun Jan Bedřich Kittl kaj laboris kiel helpinstruisto. En 1861 li ricevis el Rusio la postenon de dirigento de la privata orkestro de la princo Jusupov en Sankt-Peterburgo. Poste li promociis en la 1860-aj jaroj. Eduard dirigentis la unuajn ludojn de *Boris Godunov* en 1874, kvin operojn de Ĉajkovskij inter kiuj La Pucelo de Orleano, Mazepa, kaj Pika damo, kaj kvin de Rimski-Korsakov, kiel *La maja nokto*, *La neĝulino* kaj *La kristnaska vespero*. Li ankaŭ dirigentis koncertojn de la Rusia Muzika Societo. En 1914, post produktiva kariero je la servo de la rusa opero, li devis interrompi sian laboron pro santialoj. En novembro 1875 Nápravník dirigentis la unuan ludon en Rusio de la Unua Pianokonĉerto (Ĉajkovskij) de Ĉajkovskij, kun Gustav Kross kiel soloisto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografieto

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847063
 |

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Eduard Nápravník en la hispana Vikipedio.*



1. ↑  Datoj sekvas la Julian kalendaron, kiu Rusio uzis ĝis 31a de Januaro 1918.
Koordinatoj: 49° 52′ 23″ N 14° 29′ 17″ O﻿ / ﻿49.87306 °N, 14.48806 °O﻿ / 49.87306; 14.48806 (mapo)

Viadukto Žampach
La **Viadukto Žampach**, ŝtona fervoja viadukto ĉe Žampach estas laŭ kelkaj fontoj la plej alta ŝtona fervoja ponto en Ĉeĥio, laŭ aliaj fontoj eĉ en Mez-Eŭropo kondukita en arkon. Ĝi troviĝas inter urbeto Jílové u Prahy kun riĉa historio de minado de oro kaj vilaĝo Kamenný Přívoz.

Teknikaj parametroj de la ponto: la alteco - de la plej alta loko de vojo al la fundo de ravino Kocour - 41,73 m, la longeco estas 109 m. La ponto havas sep arkojn. Ĝi estas konstruita el granito. Oni konstruis la ponton en la jaroj 1897 - 1899. Sur la ponto laboris laboristoj el la tuta Eŭropo, precipe italoj. La unua trajno traveturis tra ĉi tie la 1-an de majo 1900. 

La ponto estis neniam riparata, malgraŭ tio, ke ĉiutage surveturas ĝin ĉirkaŭ tridek trajnoj potage.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **ŝtata blazono** de **Islando** konsistas el blazonŝildo ornamata per la flago de Islando, ĉirkaŭata per taŭro, aglo, drako kaj giganto. Ĝi enkondukiĝis la 17-an de junio 1944.

Historio
--------

* blazono de la norvega graflando Islando ekde 1262blazono de la norvega graflando Islando ekde 1262
* blazono el la "dana epoko" de la 16-a jarcento ĝis la jaro 1903blazono el la "dana epoko" de la 16-a jarcento ĝis la jaro 1903
* blazono dum la "aŭtonomaj jaroj" 1903 ĝis 1918blazono dum la "aŭtonomaj jaroj" 1903 ĝis 1918
* blazono de la "reĝlando Islando" de 1918 ĝis 1944blazono de la "reĝlando Islando" de 1918 ĝis 1944

Unua blazono de Islando konatas el la "norvega epoko": ĝi konsistis el 12 horizontalaj strioj bluaj kaj blankaj. Kiam en 1262 ekestis norvega graflando Islando, ĝia blazono fone sube konsistis el la 12 horizontalaj strioj bluaj kaj blankaj, fone supre el heraldike ora (fakte flava) areo kaj antaŭ tio el ruĝa leono. En la "dana epoko" de la 16-a jarcento ĝis la jaro 1903 uziĝis blazono de arĝenta gadedo sub ora krono. Poste dum la "aŭtonomaj jaroj" 1903 ĝis 1918 uziĝis blazono de arĝenta aglo sur malhelblua fono, kaj en la tempo de la "reĝlando Islando", en persona unio regata de la reĝo Kristiano la 10-a de Danio, blazono, kiu jam uzis blazonŝildon ornamatan per la flago de Islando, ĉirkaŭatan per la nunaj simbolaj vivaĵoj, kiuj tamen en ora koloro aranĝiĝis flanke de la blazonŝildo, kiu supre estis kronita.

La tago de la enkonduko de la nuna blazono, la 17-a de junio 1944, estas la tago de la fondiĝo de la Respubliko Islando kaj ĝis la nuntempo estas nacia festotago.

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Eŭropo |
| --- |
| Albanio • Andoro • Armenio • Aŭstrio • Azerbajĝano • Belarusio • Belgio • Bosnio kaj Hercegovino • Britio • Bulgario • Ĉeĥio • Danio • Estonio • Finnlando • Francio • Germanio •  Grekio • Hispanio • Hungario • Irlando • Islando • Italio • Kartvelio • Kazaĥio • Kipro • Kroatio • Latvio • Liĥtenŝtejno • Litovio • Luksemburgio • Nord-Makedonio • Malto • Moldavio • Monako • Montenegro • Nederlando • Norvegio • Pollando • Portugalio • Rumanio • Rusio • San-Marino • Serbio • Slovakio • Slovenio • Svedio • Svislando • Turkio • Ukrainio • Vatikano |  |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Islando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La ŝtata **blazono de Niĝero** estas en uzo ekde 1962, post kiam la ŝtato Niĝero en 1960 ekestis post la epoko de franca koloniado kadre de Franca Okcidenta Afriko. 

Malantaŭ la blazonŝildo estas aranĝitaj kvar naciaj flagoj de Niĝero en la koloroj oranĝa, blanka kaj verda. En la mezo troveblas blazonŝildo, kiu ankaŭ memstare estas la ŝtata sigelo: Sur verda kaj ora ŝildo estas montritaj la kvar oraj simboloj. En la mezo, estas suno, maldekstre estas vertikala lanco kun du krucitaj tuaregaj glavoj, dekstre estas tri kapoj de perla mileo kaj malsupre estas la fronta vido de zebua kapo. Sub la blazono, estas rubando portanta la nomon de la lando en la franca: *République du Niger*. Dum la konstitucio de Niĝero kondiĉas la koloron de la simboloj sur la ŝildo, ekzistas neniu unuformeco pri la fona koloro de la ŝildo. La konstitucio (1999) reproduktas la tekston de pli fruaj konstitucioj, farante distingon inter la Sigelo de Ŝtato (*Le Sceau de l'État*) por kiu neniu ŝildkoloro estas kondiĉita kaj la Blazono de la Respubliko (*Les ​​Armoiries de la République*) por kiu verda koloro estas kondiĉita kiel la ŝildkoloro. Tamen oficialaj konstruaĵoj kaj dokumentoj ne montras verdan fonon en la ŝildoj. Ambasadoj kaj oficialaj dokumentoj uzas blankan, kun oraj emblemoj. La retejo de la Prezidanto de Niĝero uzas oron aŭ flavon kun malhelaj oraj aŭ nigraj emblemoj. La Nacia Asembleo de Niĝerio kunvenas sub granda blazono kun la ŝildo en fono ora kaj la emblemoj en pli malhela oro.

* Kategorio Blazono de Niĝero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Vidu ankaŭ
----------

* flago de Niĝero

  


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Afriko |
| --- |
| Alĝerio • Angolo • Benino • Bocvano • Burkino • Burundo • Centr-Afrika Respubliko • Ĉado • Ebur-Bordo • Egiptio • Ekvatora Gvineo • Eritreo • Etiopio • Gabono • Gambio • Ganao • Gvineo • Gvineo Bisaŭa • Ĝibutio • Kameruno • Kabo-Verdo • Kenjo • Komoroj • Kongo Brazavila • Kongo Kinŝasa • Lesoto • Liberio • Libio • Madagaskaro • Malavio • Malio • Maroko • Maŭritanio • Maŭricio • Mozambiko • Namibio • Niĝero • Niĝerio • Ruando • Santomeo kaj Principeo • Sejŝeloj • Senegalo • Sieraleono • Somalio • Sud-Afriko • Sudano • Suda Sudano • Svazilando • Tanzanio • Togolando • Tunizio • Ugando • Zambio • Zimbabvo |  |
| Aliaj regionoj | Ceuta kaj Melilla • Kanariaj Insuloj • Madejro • Majoto • Reunio • Somalilando • Sankt-Helena • Ceuta |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |
**Viana de Duero** [Viana de Duero] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko *Komarko de Almazán* en la sudcentro de la provinco.

Geografio
---------

*Komarko de Almazán* en la sudcentro de la provinco Sorio.
Loko de Viana de Duero en la provinco Sorio.
Moñux.
Suda pordego de la preĝejo de Perdices.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 56,16 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 54 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 500 loĝantojn el la 1930-aj jaroj. 

Ĝi distas 37 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Ĝi enhavas la loĝlokojn Baniel, La Milana, Moñux, Perdices kaj Viana.

En ĝia teritorio inkludita en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Riberas del Río Duero y afluentes*, okupanta 34 hektarojn.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Meze de la 19-a jarcento la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar ĝi aligis Baniel, La Milana, Moñux kaj Perdices.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Almazán |
| --- |
| Adradas• Alentisque• Almazán• Arenillas• Barca• Barcones• Berlanga de Duero• Borjabad• Caltojar• Centenera de Andaluz• Coscurita• Escobosa de Almazán• Frechilla de Almazán• La Riba de Escalote• Maján• Matamala de Almazán• Momblona• Morón de Almazán• Nepas• Nolay• Rello• Soliedra• Taroda• Velamazán• Velilla de los Ajos• Viana de Duero |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 350967
 |
**ESSIG József** (esig) estis rumania hungara redaktoro, kameraisto, fotisto naskita en Vărșandu Vechi, la 18-an de junio 1938, kaj mortis en Kluĵo la 23-an de novembro 2020. Li estis la edzo de akvarelistino Klára Essig Kacsó.

Kariero
-------

József Essig Kacsó diplomitiĝis en 1960 en la Protestanta Teologio de Kluĵo, de 1990 li estis redaktoro de radio de Kluĵo, poste redaktoro-kameraisto de televido de Kluĵo ĝis sia pensiiĝo en 1999. De 1999 li estas prezidanto de Fonduso Artstudio Sándor Reményik en Kluĵo. Li ekspozicias kaj estas premiita de la 1970-aj jaroj kaj enlande kaj eksterlande. József Essig kaj sia edzino Klára Essig Kacsó estas la iniciintoj kaj organizintoj de Internacia artisttendaro de Jebucu.

Fonto
-----

* Erdélyi magyar ki kicsoda, 2010.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio József Essig en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Fotoj Arkivigite je 2012-01-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Premio Artimage
* Dokumentfilmo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 408919
 |
La skotia aristokratino **Jane Wilhelmina Stirling** (1804-1859) estis unu el la lastaj lernantoj de la pola komponisto Frédéric Chopin (1810-1849). Ŝi ricevis liajn pianolecionojn en Parizo, kie ŝi kunrenkontis de 1840 ĝis 1850 kun multaj artistoj kaj verkistoj de tiu epoko. Frédéric Chopin dediĉis al ŝi la du *Nokturnojn* en fa minora kaj mi bemolo maĵora publikigita aŭguste de 1844.

Kiam Chopin iris al Britio en 1848 por fari tie serion de koncertoj, li restadis en la diversaj kasteloj de la familio de **Jane Stirling** en la regiono de Edinburgo. De lia reveno en Parizo ĝis lia morto kelkaj monatoj poste, **Jane Stirling** ege zorgis pri li.

Post la morto de Chopin, **Jane Stirling** reaĉetis plurajn el liaj aferoj kiuj estis aŭkciigitaj. Ŝi konservis kelkajn personajn objektojn, kaj donacis la aliajn al Ludwika Jędrzejewicz, unuenaskita fratino de la muzikisto, kaj al amikoj kaj lernantoj de Chopin. Ŝi partoprenis en la preparoj de lia sepulta ceremonio, kaj ŝi raportis al lia familio reirita en Pollando pri la skulptado kaj instalado de la monumento farita de Auguste Clésinger por lia tombo en la tombejo Père Lachaise en Parizo. Ŝi inaŭguris la tradicion de la ĉiujaraj pilgrimoj ĉe lia tombo, kiun rekomencis en 1911 la franca muzikologo Édouard Ganche (1880-1945) kadre de la Société Chopin.

**Jane Stirling** posedis francan eldonon de la verkoj de Chopin prinotita de li mem, kiu estis ofertita en 1927 de ŝia pranevino, Anne D. Houstoun, al Édouard Ganche. Danke al tiu eldono Édouard Ganche publikigis sian *Monumenta-n Eldono-n de Frédéric Chopin* (Oxford University Press, 1928-1932).

**Jane Stirling** postmorte ripozas sub unu el la ŝtonplatoj de la norda alo de la katedralo de Dunblane, en Skotio.

Referencoj
----------

1. ↑  Édouard Ganche, *Frédéric Chopin: sa vie et ses œuvres*, Mercure de France, 1949, p.289
2. ↑  Édouard Ganche, *Dans le souvenir de Frédéric Chopin*, Mercure de France, 1925, p.103
3. ↑  Édouard Ganche, *Voyages avec Frédéric Chopin*, Mercure de France, 1934, p.93-115
4. ↑  André Delapierre, *Chopin à Paris*, L'Harmattan, 2004, p.116-117 (ISBN 978-2-747557-70-2)
5. ↑  Édouard Ganche, *Dans le souvenir de Frédéric Chopin*, Mercure de France, 1925, p.104-105
6. ↑  Édouard Ganche, *Voyages avec Frédéric Chopin*, Mercure de France, 1934, p.102-104

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

* Kategorio Jane Stirling en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 362672
* LCCN: n91097621
* VIAF: 54412319
* ISNI: 0000 0000 8383 6735
* SUDOC: 241553342
* BNF: 148029827
* MBA: 87b538bb-e510-44ae-9e2e-ce427351fa60
 |
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri brita politik-sciencisto vivanta en Usono. Por informoj pri aliaj samnomaj homoj, vidu la artikolon John McCormick.

**John McCORMICK** estas brita sciencisto pri politiko kaj nun tenas la katedron *Jean Monnet* pri eŭrop-unia politiko de la Indianaa Universitato/Purdue-Universitato en Indianapolis. Inter 2001 kaj 2008 li estris sian tiean fakon.

McCormick studis ĉe Universitato Rhodes en Sud-Afriko, ĉe la Universitata Kolegio Londono en Britio kaj ĉe la Indianaa Universitato, unu el la tenantoj de lia nuna agejo.

En 2007 McCormick publikigis libron kun la titolo *The European Superpower* (la eŭropa superpotenco), en kiu li diras, ke la ekesto de Eŭropa Unio kiel politika potenco ŝanĝis la internacian signifon de politika potenco. En sia libro *Europeanism* (eŭropismo), aperinta en 2010, li provas skizi la komunajn valorojn kaj normojn de eŭropanoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Lia universitata retpaĝo Arkivigite je 2016-12-20 per la retarkivo Wayback Machine
**Marcelino Sanz de Sautuola** estis hispano malkovrinta, esplorinta kaj diskoniginta la pentraĵojn de la kaverno Altamira. Li naskiĝis kaj mortis en Santandero, Kantabrio.

Li amatore lernis prahistorion kaj ekde infana aĝo interesiĝis pri naturscienco, botaniko kaj geologio. En 1866 li publikigis raporton pri klimato-kutimiĝo de eŭkalipto en Kantabrio. En la 1870-aj jaroj li iniciatis esploron en kavernoj en Camargo. Dum vizito al Universala Ekspozicio en Parizo en 1878 li kontemplis la ekspoziciojn pri prahistoriaj objektoj kaj decidis plu esplori sian naskolandon Kantabrio.

En la somero de 1879, akompanite de sia 8-jaraĝa filino María, li vizitis la kavernon Altamira. Tie, lia filino malkovris la pentraĵojn. La sekvan jaron, 1880, li prezentis raporton indikantan ties tezon pri tio, ke la pentraĵoj estas prahistoriaj. Tiun tezon malakceptis tiamaj fakuloj, kiuj krome akuzis lin je trampemo.

Oni publike agnoskis la pentraĵojn kiel verajn 14 jarojn post lia morto. Oni kalkulas, ke oni pentris la ĉefajn pentraĵojn de Altamira iam en Magdalenio, tio estas, inter 15000 kaj 10000 antaŭ Kristo, kvankam estas ankoraŭ aliaj pli fruaj pentraĵoj.

* Marcelino Sanz de Sautuola en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Marcelino Sanz de Sautuola en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 476194
* GND: 124081665
* LCCN: n85078165
* VIAF: 32920717
* ISNI: 0000 0000 5930 0631
* SUDOC: 031248330
* BNF: 122500820
* BNE: XX1121595
 |
**Marek EDELMAN**, ankaŭ *Marek Edelmann* (esperante *Marko Edelman*, jide *מאַרעק עדעלמאַן*; naskiĝis la 31-an de decembro 1922 in Homel, Belorusujo; mortis la 2-an de oktobro 2009 en Varsovio, Pollando) estis pola kardiologo, politikisto kaj komandanto de la ribelo en la varsovia geto.

Marek Edelman en la kvartalo Muranów en Varsovio, 1960
Marek Edelman ĉe la monumento de iama Umschlagplatz. Dum la ceremonioj de la 66a datreveno de Ribelo en varsovia geto
La Vojevodia Hospitalo de Nikolaj Ivanoviĉ Pirogov en Lodzo, en kiu dum 30 jaroj laboris Marek Edelman
La funebraj ceremonioj de Marek Edelman ĉe la Monumento de Herooj de Varsovia Geto (9an de oktobro 2009)
La tombo de Marek Edelman en la Hebrea tombejo de Varsovio ĉe la strato Okopowa en Varsovio
La nomo de Marek Edelman sur la memortabulo ĉe la Monumento de Evakuado de la Herooj de Varsovia Geto
La Centro de Dialogo omaĝe al Marek Edelman en Lodzo
La murpentraĵo pentrita de Dariusz Paczkowski memoriganta Marek Edelman, kreita kadre de la 73a datreveno de Ribelo en varsovia geto ĉe la muro de domo ĉe la strato Karmelicka n-ro 26 en la kvartalo Muranów en Varsovio
Post la milito Marko Edelman ĉiam rifuzis elmigri al Israelo. Li plurfoje kritikis la konduton de tiu ĉi en la palestinaj teritorioj.
Jen la citaĵo el la intervjuo kun Marek Edelman, publikigita en la semajnrevuo "Tygodnik Powszechny", la 18an de aprilo 1993.: "Imagu, ke 12 mil da judoj travivis en Varsovio ĝis la Ribelo de Varsovio (septembro 1944), por savi 12 milojn da judoj oni bezonis engaĝigi minimume 100 mil da homoj. En la tiama Varsovio loĝis 700 mil, do ĉiu 7a polo estis engaĝigita. Tio estas granda elcento (...) Mi supozas, ke ne ekzistis tia dua urbo en Eŭropo, kaj bonvolu memori, ke nur en german-okupita Pollando estis la mortpuno pro la helpo al judoj".

En 1998, li estis honorigita per Ordeno de la Blanka Aglo.

* Marek Edelman en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Marek Edelman en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. ↑  AFP: *Letzter Anführer von Warschauer Ghetto-Aufstand gestorben* (Mortis la lasta komandanto de la ribelo en la varsovia geto)
2-an de oktobro 2009

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 297519
* GND: 118528866
* LCCN: n84099601
* VIAF: 78769980
* ISNI: 0000 0001 2282 1895
* SUDOC: 026848325
* BNF: 119015443
* NLA: 35868021
* BIBSYS: 4112842
* NKC: xx0102749
* ICCU: RAVV006975
* BNE: XX4906031
 |
**Péter Závodszky** [zAvodski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Závodszky Péter** estis hungara fizikisto, profesoro, membro (korespondanta en 2001, ordinara en 2007) de Hungara Scienca Akademio.

Péter Závodszky  naskiĝis la 18-an de marto 1939 en Debrecen.

Biografio
---------

Péter Závodszky frekventis universitaton en sia naskiĝurbo inter 1957-1962. Post la diplomo li eklaboris en biologia instituto en Szeged, kie li estis esplora profesoro ekde 1987. Li ankaŭ ekinstruis en Universitato Eötvös Loránd en 1968, kie li profesoriĝis en 1989. Ekde 2002 li instruas en katolika universitato. Ekde la [[1970-aj jaroj li instruis ankaŭ en Oksfordo, Kalifornio, Regensburg, Tokio. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1972, li doktoriĝis en 1987 antaŭ la akademio. Li okupiĝis precipe pri la enzimoj kaj la imunologio. Li ricevis premiojn inter 1970-2010.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Investigation of the Conformation of D-glyceraldehyde-3-phosphate Dehydrogenase* (1967)
* *Hydrogen-Exchange Study of the Conformational Stability of Human Carbonicanhydrate B and its Metallocomplexes* (1975)
* *Dynamic Aspects of Signal Transfer in Antibody Molecules* (1983)
* *Adjustment of Conformational Flexibility is a Key Ecent in Thermal Adaptation of Proteins* (1996)
* *A statikus fehérjemodellektől a kvantumenzimológiáig* (2001)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva teksto
* hungarlingva biografieto



* Kategorio Péter Závodszky en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ramzan SEBIJEV** (cirile: *Рамзан Вахаевич Себиев*; n. la 26-an de oktobro 1960) estas konata ĉeĉena boksisto, dufoje ĉampiono de USSR, dufoje absoluta ĉampiono de USSR, arĝenta medalisto de Eŭropa Konkurso, bronza medalisto de la Mondpokalo, prezidanto de la klubo «Unua ganto».

Lia alteco estas 181 cm. Peza kategorio estis ĝis kaj super 91 kg. Lia instruisto estis Grigorij Vartanov.

En 1989 li transiris al profesia areno. Havis kvar luktojn kaj ĉiuj gajnis, du el ili per nokaŭto.

Nun (2013) Ramzan Sebijev estas prezidanto de la boksa klubo «Unua ganto» en Moskvo.

Atingoj
-------

* Dufoje ĉampiono de USSR (Almato (1986), Kaŭno (1987);
* Dufoje absoluta ĉampiono de USSR (Ivanovo (1985), Grozno (1986);
* Ĉampiono de Unua Bonvola Ludoj en Moskvo (1986);
* Arĝenta medalisto de Eŭropa Konkurso en Torino (1987);
* Bronza medalisto de la Monda Kaliko 1987;
* Partoprenanto de Olimpikoj 1988 en Seulo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Боксер с большой буквы
**Reftar Kalfa** estis turka komponistino de la Otomana Imperio dum la tempo de la Sultano Mehmet la 4-a, kiu regis inter 1648 kaj 1687.

Vivo
----

Oni scias nenion pri ŝia vivo, nur ŝian nomon Reftar, persa virina nomo, kiu signifas virinon kiu marŝas en koketa kaj petola maniero.

Tamen ĝis hodiaŭ Reftar ĉiam nomiĝis ‘Kalfa’. Se vere estus ŝia titolo, la esprimo ‘Kalfa’ rilatus al ŝiaj eblaj estraj devoj en la administrado de la Imperia Palaco.

Ŝi estis komponistino, kies verkoj vekis la intereson de diversaj esploristoj kaj ŝi estas ofte menciita en esploroj pri la historio de muziko, kiel grava komponistino de instrumenta muziko.

Ŝi estas konsiderata la unua komponistino de la Otomana Imperio, sekvata de Dilhayat Kalfa.
Pro la stilo de la komponaĵoj de Reftar Kalfa, muzikologoj sugestas, ke ŝi ludis tanburon.

La tanburo, kordinstrumento simila al liuto sed kun pli longa kolo, estas unu el la kvar instrumentoj de la baza kvarteto de turka klasika muziko. Tial, en iuj dokumentoj, oni nomas ŝin ‘Tanburi Reftar Kalfa’ (Reftar Kalfa, la tanbur-ludanto).

En la Enciklopedio pri Turka Muziko (Türk Musiki Ansiklopedisi), nur kvin el ŝiaj komponaĵoj estas menciitaj: tri ‘peŝrevoj’ (peşrev) kiu estas instrumenta formo de turka klasika muziko, la unua muziko ludata dum grupa prezentado, kaj du ‘saz semais’ kiu estas instrumenta formo de otomana klasika muziko, kiu kutime estis la ferma movo de la peŝrevo.

En la arkivaj kolektoj de la Turka Radi-dissenda Muzika Fako, estas pli multaj komponaĵoj sub la nomo Reftar Kalfa. Ekzemple, nur en la Kolekto Ismail Hakkı Bey en la arkivoj de Radio Ankara, aperas multaj komponaĵoj atribuitaj al Reftar Kalfa.

La rumandevena historiisto kaj erudiciulo pri otomana muziko Dimitri Kantemiroglu (1673-1723) en sia libro ‘Traktato pri Muzikologio kaj muzika Notacio’, eldonita en 1692, mencias la verkojn de Reftar Kalfa kaj notas la pecon Saba Peŝrev per la nomo ‘Sabâ-i Reftar’. Tiel, tiu ĉi komponaĵo elstaras kiel la plej malnova konata verko de islama komponistino en la Otomana Imperio. Ĉi tiu peco, nomata Sabâ-i Reftar, estis poste menciita samnome en la Revuo Hekimbaşı, kiu enhavas referencojn al la historio de muziko.

La 500 jaraĝa otomana muzika tradicio ŝuldas multon al la kontribuo de virinaj turkaj komponistoj, interpretistoj kaj instruistoj. La plej malnova pluviva dokumentado kaj ilustraĵoj de virinoj prezentantaj muzikon ĝis nun originas de la 16-a jarcento.

La tradicio de komponistinoj de turka muziko, kiu komenciĝis kun Reftar Kalfa en la 17-a jarcento kaj daŭris kun Dilhayat Kalfa en la malfrua 18-a jarcento, pasis al la respublika tempo kun Leyla Hanım, Tanburi Faize Hanım kaj aliaj.

Fonto de tiu teksto estas artikolo numero 50 en la artikolserio *Virinoj en muziko* en la Esperanta Retradio, verkita de Sonia Risso el Urugvajo.

Vidu ankaŭ
----------

* Dilhayat Kalfa

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 769824
 |
**Rudi Völler** estas germana eksfutbalisto kaj trejnisto. Li naskiĝis la  13-an de aprilo 1960(nun 1960-04-13) en Hanau (Hesio), do nun estas 63-jara. Inter la jaroj 2000 kaj 2004 li estis trejnisto kaj teamestro de la Germana nacia teamo de futbalo. Nun li laboras kiel sporta direktoro de la unua vira teamo de la futbala klubo *Bayer 04 Leverkusen*, kiu ludas en la unua nacia ligo de futbalo en Germanio.

Dum sia sportiste aktiva tempo, la junulo unuafoje ludis en la profesia vira teamo de la klubo *Kickers Offenbach* en 1977, kiel 17-jarulo, kaj post 3 jaroj vokiĝis al la klubo TSV 1860 München en la unua nacia ligo de futbalo. Ekde 1982 li ludis en la unua vira teamo de la klubo *Werder Bremen* kaj samjare ankaŭ debutis en la germana nacia teamo de futbalo. Trifoje dum la sekvaj kvin jaroj la teamo de *Werder Bremen* kun li atingis la duan pozicion en la unua nacia ligo. En 1987 sekvis engaĝiĝo en la itala futbala klubo *Asocio Sporta de Romo* ("AS Romo"). Per tiu teamo li en 1991 atingis la nacian pokalon pri futbalo (itale *Coppa Italia*), kaj en 1992 gajnis en la UEFA-turniro *Pokalo de Pokalvenkintoj* (angle *Cup Winners' Cup*).

junie 2009 inter junaj adorantoj
Somere de tiu jaro, li engagiĝis en la teamo de la klubo Olympique de Marseille kaj per tiu klubo en 1993 gajnis la pokalon de la Ligo de Ĉampionoj de UEFA. En 1994 li revenis al Germanio, ĝis 1996 ankoraŭ sportis aktive por la klubo *Bayer 04 Leverkusen*, kaj sekve iĝis la sporta direktisto de la klubo (laŭ la stato de 2009 en kontrakto valida ĝis 2012).

En la germana nacia teamo de futbalo li aktive sportis ĝis 1994, kaj en 1990 kun teamo kun li iĝis monda ĉampiono de futbalo. Inter la jaroj 2000 kaj 2004 li estis trejnisto kaj teamestro de la nacia teamo, kiu dum tiu tempo en 2002 atingis la duan pozicion en la Futbala Mondpokalo 2002.

* Rudi Völler en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Rudi Völler en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

Informoj pri Rudi Völler en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 287541
* GND: 119064065
* LCCN: nr95014886
* VIAF: 31885603
* ISNI: 0000 0000 7859 8947
* SUDOC: 112466737
 |
**Jefferson Randolph SMITH** pli konata kiel ***Soapy Smith*** (angle, sapa Smith; naskiĝis en 1860 en Georgio; mortis la 8-an de julio 1898 en Skagway, Alasko) estis usona entreprenisto kaj bandito.

Siajn riĉecon kaj kromnomon Smith gajnis en Denver, Kolorado, vendante pecojn de sapo, el kiuj unu laŭdire enhavis kaŝitan 100-dolaran bileton. Post malsukcesa balotmanipulado, li estis forpelita el la urbo.

Aŭguste 1897 Smith translokiĝis de la arĝenttrovejoj ĉe Creede en Kolorado al Skagway en Alasko, piede de la misfama Blanka intermonto. Dum la plej multaj viroj serĉis oron, Soapy Smith funkciigis telegrafejon, kiu estis la nura ligo kun la ekstera mondo. Sendado de telegramo kostis 5 dolarojn. La afero abrupte ĉesis, kiam iu eltrovis, ke la kablo al Seattle post kelkaj centoj da metroj finiĝis en la neĝo.

Tamen Soapy Smith kaj liaj kunuloj, ĉiuj pafistoj, tenis firme la urbon Skagway. La 8-an de julio 1898 la geologo Frank H. Reid kontraŭstaris lin ĉe la dokoj. Soapy Smith, pafita en la koron, mortis tuj. Frank Reid mortis la 20-an de julio pro per pafo detruita kokso. Ambaŭ estis entombigitaj en la *tombejo de la orimpetego* (angle: *Gold Rush Cemetry*) en Skagway.

* Soapy Smith en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Soapy Smith en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 298004
* LCCN: n97124984
* VIAF: 78072556
* ISNI: 0000 0000 3453 081X
 |
**Ulriko Jungo** (1478-1539) estis germana kuracisto, humanisto, profesoro pri medicino, hebreisto kaj frato de Ambrosius Jung (1471-1548). Li verkis sennombrajn traktaĵojn pri infektaj malsanoj. Li apartenis al tre famaj aŭgsburgaj familioj de kuracistoj, humanistoj, profesoroj kaj patricioj. Lia patro nomiĝis Johann Hans Jung (1425-1505) kaj ankaŭ estis kuracisto kaj lia patrino estis Martha Kärner.

Vivo
----

Blazono de aŭgsburga familio de patricioj
En 1507 li estis indikita kiel kuracisto de la urbo Aŭgsburgo kaj persona kuracisto kaj imperia konsilisto de Maksimiliano la 1-a. por kies salajro li ricevis 6 mil guldenojn. Li ankaŭ estis privata kuracisto de la patricia familio de Antono Fugger (1493-1560).

En 1538, la imperiestro Karlo la 5-a omaĝis lin per nobela titolo. Poste li enmembriĝis al la "Collegium Medicum" kie li estis profesoro pri medicinaj sciencoj. Li ankaŭ studis la hebrean kaj klarigis pri la neceso de studo pri la bibliaj tekstoj en la Fakultato pri Teologio. Kune kun sia frato, li estis kun-aŭtoro de la verko "Conclusiones et propositiones universam medicinam", traktaĵo pri infektaj malsanoj. Li asertis ke pomadoj surbaze de hidrargo estis neadekvata por la traktado de la variolo.

Verko
-----

* Conclusiones et propositiones universam Medicinam, per genera comprehendentes, 1538, eldonita de Konrad Peutinger.

Literaturo
----------

* Negotiating the French Pox in Early Modern Germany, Claudia Stein
* Enzyklopädie Medizingeschichte, Werner E. Gerabek, Bernhard D. Haage, Gundolf Keil, Wolfgang Wegner
* Hitz - Kozub, Rudolf Vierhaus
* Augsburger Stadtlexikon
* CERL Thesaurus

Vidu ankaŭ
----------

* Ambrosius Jung (1471-1534)
* Sigmund Grimm (1480-1532)
* Adolf Occo la 2-a (1494-1572)
* Konrad Peutinger (1465-1547)


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Homoj |
| Portala ikono | Portalo pri Kemio |
| Portala ikono | Portalo pri Medicino |



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 577972
* GND: 103154698
* VIAF: 20085909
 |
**Manu Chao** [MAnu ĈAo](naskiĝis Jose-Manuel Thomas Arthur Chao la 21-a de junio 1961 en Parizo - ) estas kantisto kaj muzikisto de Francio, kiu ekiĝis grava figuro de la franca Rok-muziko, kun sia grupo Mano Negra, kaj latina muziko kiun ekde pluraj jaroj koncertas ĉirkaŭ la mondo sole aŭ kun la grupo Radio Bemba, kunlaboranta kun aliaj multaj artistoj.

Vivo
----

Manu Chao naskiĝis la 21-a de junio 1961 en Parizo. Lia patrino, Felisa, venas el Euskadi kaj lia patro, Ramón, eldevenanta de Galegio, estas verkisto kaj ĵurnalisto en RFI por Latinameriko; Ramón Chao ricevis edukadon de klasika piano. Liaj gepatroj forfuĝis la diktaturon de Franko kaj sidis en Parizon.

Li havis fraton de du jaroj pli aĝa, Antoine. Iom post la naskiĝo de Manu, la familio translokiĝis en (Boulogne-Billancourt post Sèvres).

En 1971, Ramón instruis al siaj filoj la pianon, instrumento, kiun ili formetis anstataŭ gitaro por Manu kaj baterio por Antoine. Manu eniris en muziklernejon. Je 18 jaroj li obtenis la baccalaureat kaj decidis iĝi muzikisto.

* Manu Chao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Manu Chao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Diskoj
------

*Vidu ankaŭ Joint de culasse, Hot Pants, Los Carayos kaj Mano Negra.*
* 1998 : *Clandestino*
* 2001 : *Próxima estación: Esperanza*
* 2002 : *Radio Bemba Sound System* (live intitulé *The Live Album* aŭ États-Unis), version DVD : *Babylonia en Guagua*)
* 2004 :  *Sibérie m'était contéee* kun Jacek Woźniak
* 2007 : *La Radiolina*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 246863
* GND: 123163498
* LCCN: no99089219
* VIAF: 74752836
* ISNI: 0000 0001 1493 6588, 0000 0003 6859 4506
* SUDOC: 083488227
* BNF: 14027562r
* MBA: 7570a0dd-5a67-401b-b19a-261eee01a284
* NKC: js20020211013
* ICCU: MODV176907
* BNE: XX1409956
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Catherine Louise SCHULZE** (naskiĝis kiel **Catherine Louise GIGLIOTTI** la 4-an de novembro 1913 en New London, mortis 14-an de februaro 1999 en Hillsborough) estis usona esperantisto, plej fama kiel instruisto kaj subtenanto de Esperanto-instruado. Ŝi estis honora membro de la Universala Esperanto-Asocio. Ŝi mortis en sia hejmo en Hillsborough pro kancero.

Ŝi eklernis Esperanton en 1939-40 en Cseh-kurso instruita de *Doris Tappan*. Pro ties makartiisma sinteno ŝi foriris de la Esperanto-Asocio de Norda Ameriko kaj en 1952 aliĝis al la nova neŭtrala ELNA. En 1970 ŝi fondis la Esperanto-kursaron ĉe la San-Franciska Ŝtata Universitato. Ŝi ankaŭ fondis kaj dum multaj jaroj instruis la senpagan poŝtan kurson de ELNA, kaj kelkajn jarojn redaktis la *ELNA Newsletter*.

Donacoj kaj heredaĵo al ESF
---------------------------

Ŝi ankaŭ grave subtenis la Esperanto-movadon finance, interalie starigante fonduson ĉe ELNA por helpi al nepagipovuloj veni al la kursaro kaj heredigante kun sia edzo William ĉirkaŭ tri milionojn da usonaj dolaroj al la *Esperantic Studies Foundation*. Tio permesas al ESF subvencii Esperanto-projektojn per ĉiujare ĉirkaŭ cent mil dolaroj, per kio estis financitaj interalie la retejoj edukado.net kaj lernu.net.

Pluraj memoraj artikoloj pri ŝi aperis en *Esperanto USA* (aprilo 1999).

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑  Esperanto Studies Foundation (ESF) pri sia historio
3. ↑  Kp. la mallongan decidon de la ELNA-estraro de 2000, jen arkivigita laŭ stato de septembro 2008 pri Cathy Schulze
**Erich von dem Bach-Zelewski**, fakte **Erich Julius Eberhard von Zelewski** (naskiĝis la  1-an de marto 1899(nun 1899-03-01) en Lauenburg, mortis la 8-an de marto 1972 en Munkeno) estis poldevena germana nazio, generalo de SS (*SS-Obergruppenführer*). Li aliĝis al NSDAP en 1930 kaj al SS en 1931. Ekde la 1-a de julio 1934 li estis generalo de Waffen-SS, estro de SS kaj polico en Silezio, poste en terenoj de Sovetunio sub la okupacio de Tria Regno. En la jaroj 1943-1944 li komandis kontraŭpartizanajn trupojn en okupaciataj landoj. Estro de tiel nomata *Korpsgruppe von dem Bach* sufokanta la ribelon de Varsovio en 1944. Malgraŭ la uzado de militkrima taktiko, kiu kaŭzis amasmurdadon de civiluloj, li ne estis juĝata ĉe la kontraŭnazia tribunalo en Nurenbergo.

Vidu ankaŭ
----------

* Masakro de Wola

* Kategorio Erich von dem Bach-Zelewski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 490458
* GND: 119391996
* LCCN: n81089367
* VIAF: 13117102
* ISNI: 0000 0000 7859 417X
* SUDOC: 128183047
* BNF: 13750943k
* NKC: mub2017972888
 |