recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Péter Bán,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bán Péter** estis hungara arkivisto, altlerneja instruisto.

Péter Bán naskiĝis la  15-an de julio 1947(nun 1947-07-15) en Pécs, li mortis la 22-an de oktobro 2010 en Eger (laŭ alia informo en Budapeŝto).

Biografio
---------

Péter Bán maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth en 1971. Post la diplomo li instruis en mezlernejoj en Eger, poste 1977–1986 li laboris en arkivoj de la sama urbo, dum li doktoriĝis en 1977. Li estis lektoro en Scienca Universitato Janus Pannonius inter 1986–1993, poste li estis arkivestro en Eger ĝis la emeritiĝo en 2007, sed li estis ankaŭ docento de Universitato de Miskolc, eĉ ekde 1997 li instruis ankaŭ en Altlernejo Károly Eszterházy. Same en 1997 li kandidatiĝis (CSc) antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li estis inspektoro de arkivoj inter 1998-2004. Lia edzino naskis 2 gefilojn. Li ricevis premiojn inter 2002-2008.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A Batthyány-uradalmak gazdatiszti szervezete* (ankaŭ disertaĵo, 1971)
* *Kamarai dézsmajegyzékek forrásértéke a 16. század közepén (Heves vármegye példáján)* (disertaĵo, 1977)
* *Magyar történelmi fogalomgyűjtemény* (2 volumoj, kunaŭtoro, 1980, 2-a eldono: 1989)
* *Les registres de dîmes comme sources de l’historie de la production agricole en Hongrie dans la pèriode du féodalisme* (kunaŭtoro, 1982)
* *Heves vármegye XVI. század közepi tizedjegyzékei. Forrásközlés, értékelés.* (disertaĵo, 1994)
* *Pécs és Baranya megye forradalmi testületei* (2008)

Fontoj
------

* biografio hungare
* nekrologo hungare kun foto
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 840164
 |



* Portalo pri Biografio
Koordinatoj: 49° 03′ 21″ N 16° 50′ 14″ O﻿ / ﻿49.05583 °N, 16.83722 °O﻿ / 49.05583; 16.83722 (mapo)

**Papaga zoologia ĝardeno Bošovice** (ĉeĥe: *Papouščí zoologická zahrada Bošovice*) troviĝas en municipo Bošovice en Sudmoravia regiono proksimume 25 kilometrojn sude de Brno.

Estiĝo
------

La papaga zoologia ĝardeno en Bošovice komencis iom post iom estiĝi en la jaro 2005. Kiel zoologia ĝardeno ĝi ricevis licencon por agado en la jaro 2008, por la publiko ĝi estis malfermita somere de 2011. Ĝia natura antaŭuulo estis Farmo Ara, kiun fondis Vlastimil Škrhák jam en la 1980-aj jaroj. La unuopaj birdobredejoj estis konstruitaj iom post iom ekde la jaro 2005. La zoo senĉese disvastiĝas. Venas novaj ekspozicioj por pluaj specioj de papagoj.

Nuntempo
--------

Nuntempe (al la jaro 2020) la zoo prenas areon 500m2 kaj eblas ekvidi en ĝi 54 speciojn de papagoj, ekzemple araojn, amazonaojn, kakatuedojn kaj afrikajn speciojn de papagoj – grizajn papagojn, senegalajn papagojn kaj pluajn. En la traiko estas pli ol 100 birdobredejoj kaj pluaj estas en konstruado. Sume en la zoo troviĝas 200 papagoj. En la jaro 2018 la zoologia ĝardeno dosvastigis sian bredadon kkun raraj sudamerikaj papagoj, kiujn ĝi akiris de privataj bredistoj.

Pluaj fotoj
-----------

* Observejo en la zoo servas al ripozo de vizitantoj kaj precipe al observado de la papagojObservejo en la zoo servas al ripozo de vizitantoj kaj precipe al observado de la papagoj
* Kafejo KakaduKafejo Kakadu
* Instrua ornitologia pado en la zooInstrua ornitologia pado en la zoo

Referenccoj
-----------

1. ↑   Papouščí ZOO. jizni-morava.cz. Alirita 2020-01-03.
2. ↑   Papouščí zoologická zahrada | O nás. papouscizoo.cz. Alirita 2020-01-03.
3. ↑   Papouščí zoologická zahrada Bošovice. kudyznudy.cz. Alirita 2020-01-03.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Papaga zoologia ĝardeno Bošovice en Vikimedia Komunejo
* Datrevena raporto de la zoo al la jaro 2018
**Pajares de la Lampreana** [paĤAres delalampreAna] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco. *Pajares de la Lampreana* estas etimologie tradukebla al *Pajlstokejoj de la Lampreana*, kie Lampreana aludas al areo kie oni bredis petromizojn ("lamprea"). Petromizo aperas en la malsupra duono de la blazono.

Municipoj de la komarko Tierra de Alba en la centro de la provinco Zamoro.
Interno de la preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 27,95 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 298 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 30 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Fontanillas de Castro, Riego del Camino, Manganeses de la Lampreana, Villarrín de Campos, Villalba de la Lampreana, Piedrahíta de Castro, San Cebrián de Castro, Arquillinos, Moreruela de los Infanzones, Torres del Carrizal kaj Cerecinos del Carrizal.

Estas atestaĵoj de romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 1185 kaj 1291. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la Mezepoko ĝi apartenis al la Templanoj. Fine de la 15-a jarcento estis konflikto kontraŭ Castrotorafe.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (tritiko) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756665
* VIAF: 316733222
 |
La **Paparoa Montaro** aŭ en angla *Paparoa Range* estas montaro en la Okcidentmarborda Regiono de la Suda Insulo de Novzelando. Ĝi situantas laŭlonge de la marbordo inter la riveroj Buller kaj Grey, kun la Inangahua oriente. Parto el la montaro estas protektita kiel Nacia Parko Paparoa. Ene de tiu parko, okazis la katastrofo de 1995 (falo de rigardejo kaj morto de 14 homoj).

Oni trovis gravajn kuŝejojn de karbo en la Paparoa, kaj oni konstruis du fervojojn nome Blackball Branch/Roa Incline kaj Rewanui Branch por havigi aliron al la minoj. Ili jam ne funkciis sed tiam ili estis famaj pro uzado de bremsa sistemo Por helpi la descendon.

Nombraj specioj kaj de flaŭro kaj de faŭno troviĝas en la Paparoa, same kiel ĉe deklivoj kaj subaj valoj. Unu el gravaj vegetalaj elementoj estas la filiko *Blechnum discolor*.

La plej alta punkto en la Paparoa estas Monto Uriah ĉe 1,501 m, kaj ankaŭ nombraj aliaj pintoj estas pli altaj ol 1,200 m. La Montaro Papahaua norde de la Gorĝo Buller estas geologia pluo de la Paparoa.

Koordinatoj: 42° 0′ S 171° 35′ O﻿ / ﻿42.000 °S, 171.583 °O﻿ / -42.000; 171.583 (mapo)

Referencoj
----------

1. ↑  Frederick Ernest Bowen, "Paparoa Range", *1966 Encyclopaedia of New Zealand*
2. ↑  Geoffrey B. Churchman kaj Tony Hurst, *The Railways of New Zealand: A Journey Through History* (Auckland: HarperCollins, 1991), pp. 193–7.
3. ↑  Bowen, "Paparoa Range", *1966 Encyclopaedia of New Zealand*
Pri la komunumo
---------------

**Pfeffingen** estas komunumo en la distrikto Arlesheim en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 2156 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Pfeffingen situas ĉe la okcidenta bordo de la rivero Birs sur teraso de parto de la ĵurasa *Blauenkette*, ĉe la aliro al la iam signifa *Plattenpasejo*.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Pfeffingen limas en nordo al Aesch, en okcidento al Ettingen, en sudokcidento al Blauen, en sudo al Nenzlingen, kaj Grellingen, kaj en oriento al Duggingen.

Trafiko
-------

Pfeffingen estas ligita per la buslinio 65 de Baselland Transport AG kun Dornach kaj Aesch BL, kie ekzistas konekto al la trajno respektive al la tramo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Pfenningen datiĝas el la jaro 1156 kiel *Fefingen*.

En mezepoko estiĝis en Pfeffingen diversaj kasteloj, de kiuj hodiaŭ postrestis nur ruinoj.

Dum diversaj militoj la vilaĝo estis plurfoje detruiita. Ĝi estis dum mezepoko la centro de la *Baronejo Pfeffingen*, kiu ĉirkaŭ en la jaro 1000 de la imperistro Henriko la 2-a de la Sankta Romia Imperio estis donacita al la bazela katedralkapitulo. Fine de la 12-a jarcento ĝci estis donita kieln episkopa servuto al la Grafoj de Thierstein. Post la formorto de la grafa familio en la jaro 1519 la baronejo kaj la Kastelo Pfeffingen transiris al la episkopo de Bazelo. Ek de tiam vokto administris la Baronejon Pfeffingen, al kiu apartenis la vilaĝoj Aesch, Duggingen kaj Grellingen kaj la sanga jurisdikcio en Therwil kaj la supera jurisdikcio pri Pfeffingen kaj Reinach. La vokto de Pfeffingen posedis la salmonopolo de la voktejo. La vilaĝo perdis sian signifon, post kiam la voktsidejo en la jaro 1702 estis transigita al Aesch, pro la mizera konstrustato de la kastelo. (Fonto: Historia Leksikono de Svislando)

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Pfeffingen

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Pfeffingen
* Pfeffingen en la Historia Leksiko de Svislando

 Vikifontaro|}}* La vikipedia komunejo
- Kunlaboru en Commons **Komunejo** proponas multimediajn dosierojn al temo sub la gloso **Pfeffingen**
  

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Arlesheim |
| --- |
| ArlesheimArlesheimAesch  •  Allschwil  •  **Arlesheim**  •  Biel-Benken  •  Binningen  •  Birsfelden  •  Bottmingen  •  Ettingen  •  Münchenstein  •  Muttenz  •  Oberwil  •  Pfeffingen  •  Reinach  •  Schönenbuch  •  Therwil | Arlesheim |

 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Striita peŭcedramo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | **Peucedramidae**Wolters, 1980 |
|
|
|
|
|
| Genro: | ***Peucedramus***Henshaw, 1875 |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***P. taeniatus*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Peucedramus taeniatus****(Du Bus de Gisignies, 1847) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Striita peŭcedramo  |

 |
| v • d • r |

La **Peŭcedramedoj** (*Peucedramidae*) estas familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj, subordo Kantbirdoj, kun la unusola specio **Striita peŭcedramo** (*Peucedramus taeniatus*), en unu genro **Peŭcedramo** (*Peŭcedramus*).

La **Striita peŭcedramo** (*Peucedramus taeniatus*) antaŭe estis enordigita al la familio de la Paruliedoj (*Parulidae*), sed DNA-esploroj devigis ŝanĝi la enordigon.

La 11-13 centimetrojn longa Striita peŭcedramo havas longajn flugilojn kaj grizan plumaron kun kelkaj oliveverdaj partoj kaj du blankaj flugilstrioj. La masklo je kapo kaj brusto estas oranĝokolora kaj havas nigran okulstrion. Ĉe ino kaj junbirdo la kapo kaj la brusto estas flava anstataŭ oranĝokolora kaj la okulstrio ne estas tiom klara.

Troviĝejo kaj vivejo
--------------------

La Peŭcedramo estas nemigra birdo, kies troviĝejo etendiĝas de Arizono (Usono) tra Meksiko ĝis Nikaragvo. La birdo vivas precipe en iom alte situantaj koniferarbaroj.

Nutrado kaj generado
--------------------

La birdo nutras sin per insektoj. La ovaro konsistas el tri ĝis kvar ovoj.

Referencoj
----------

1. ↑  BirdLife International (2004). *Peucedramus taeniatus*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 12 May 2006. Database entry includes justification for why this species is of least concern

* Peŭcedramedoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Peŭcedramedoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Peŭcedramedoj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Pajares de los Oteros** [paĤAres delosoTEros] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Esla-Campos*, en la sudoriento de la provinco kaj en la historia areo Los Oteros. *Pajares de los Oteros* estas komprenebla etimologie kiel *Pajlstokejoj de la Montetoj*.

Komarkoj de la provinco Leono; *Esla-Campos* sudoriente, oranĝece.
Preĝejo de Fuentes de los Oteros.
Valdesaz de los Oteros.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Fuentes de los Oteros, Morilla de los Oteros, Pajares de los Oteros, Pobladura de los Oteros, Quintanilla de los Oteros, Valdesaz de los Oteros kaj Velilla de los Oteros, okupas totalan areon de 61,82 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 232 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. 

Ĝi distas 44 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Cubillas de los Oteros, Gusendos de los Oteros, Corbillos de los Oteros, Cubillas de los Oteros, Matadeón de los Oteros, Fresno de la Vega, Valencia de Don Juan kaj Villabraz.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (vitejoj kaj vinproduktado, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). En la municipa teritorio de Pajares de los Oteros estas la privata Flughaveno Los Oteros - Rogelio Fernández.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758975
* VIAF: 316735170
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

*Ĉi tie estas islanda nomo. Plejmulto de islandanoj ne havas familiajn nomojn. La lasta nomo de ĉi tiu persono estas patronomo. Mencii lin oni povas sub lia persona nomo Hannes.*
**Hannes Högni Vilhjálmsson** estas islanda esperantisto kaj komputikisto. En 2013 li estis la prezidanto de la organiza teamo pri la tiujara Universala Kongreso de Esperanto, kaj laŭ la stato de novembro 2014 ankaŭ estas la prezidanto de Islanda Esperanto-Asocio. Profesie li ekde 2010 estas asista profesoro en la Lernejo pri Komputika Scienco en la privata Universitato de Rejkjaviko. Antaŭe li de 1997 ĝis 2003 studis kaj diplomiĝis en la Masaĉuseca Instituto de Teknologio, universitato en la urbo Cambridge, Masaĉuseco, en Usono. Sekve li inter 2003 kaj 2006 pasigis tri jarojn kiel esplora scientisto ĉe la Instituto pri Sciencaj Informaj (ISI) de la Universitato de Suda Kalifornio, kie li estis membro de la Centro por Progresinta Esploro pri Teknologio por Eduko. En 2005 li en Los-Anĝeleso kunfondis la firmaon *Alelo*, kiu evoluigas teknologiojn por socia trejnado, kaj daŭre estas estrarano kaj teknika konsilanto tie.

Eksteraj ligiloj
----------------

* prezenta paĝo de li en la retejo de la Universitato de Rejkjaviko Arkivigite je 2014-11-08 per la retarkivo Wayback Machine angle
* anglalingva biografio Arkivigite je 2014-11-08 per la retarkivo Wayback Machine
* persona *facebook*-konto
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Papera betulo** |
| --- |
|  |
| papera betulo (Betula papyrifera)papera betulo (*Betula papyrifera*) |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj "Plantae" |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonuloj *Dicotyledones* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Fagaloj  *Fagales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Betulacoj  *Betulaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Betulo, *Betula* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Papera betulo**, *Betula paperyrifera*  |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Papera betulo  |

 |
| v • d • r |

arboŝelo de la papera betulo
florantaj polendisigantaj masklaj amentoj de la papera betulo
La **papera betulo** (*Betula papyrifera*), ankaŭ nomata **amerika blanka betulo**, apartenas al la familio de la Betulacoj (*Betulaceae*). Ĝia hejmregiono estas Nordameriko.

Nomo
----

La nomo *papera betulo* kaj la speciepiteto *papyrifera* rilatas al tio, ke la arboŝelo de la betulo estas uzata de la praamerikanoj kiel papersimilan materialon por surskribi. La ligno estis uzata de la praamerikanoj por konstrui kanoton.

Priskribo
---------

La paperbetulo estas somerverda, mezgranda arbo kiu iĝas 20 ĝis 35 metrojn alta. La blanke brila ritidomo defalas en malgrandaj horizontalaj strioj.

Kiel ĉiu betulspecio, ankaŭ la papera betulo estas polenigata pere de vento. La floraro estas 3 ĝis 6 centimetrojn longaj amentoj. La multaj malgrandaj semoj havas flugilojn.

La kromosomnombro estas 2n = 56, 70 aŭ 84.

Disvastigo
----------

La papera betulo venis el la norda Nordameriko. Ĝi kreskas origine de Novlando en la oriento al Alasko en la okcidento, en la sudo ĝis Pensilvanio kaj Vaŝingtonio. Kelkaj trovejoj ankaŭ ekzistas en la montoj inter Norda Karolino kaj Koloradio.

Simboliko
---------

La paperbetulo estas la ŝtata arbo de la kanada provinco Saskaĉevano kaj de la usona ŝtato Nov-Hampŝiro.

Taksonomio
----------

sinonimo de *Betula papyrifera* MARSHALL estas *Betula papyracea* AIT.

* Papera betulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Papera betulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Papera betulo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Herman Joachim BANG** (naskiĝinta la 20-an de aprilo 1858 en Asserballe sur Als, mortinta la 29-an de januaro 1912 je Ogden en Utaho) estis dana verkisto.

Vivo kaj agado
--------------

Herman Bang en la 1880-aj jaroj.
Bang aktivis ĵurnaliste, verkiste kaj dramaturge. Kelkan tempon li pasigis ekstere de Danujo. Poste li revenis patrujen, laboronte en Kopenhago. Dum mallonga tempo estis lia koramiko la germana aktoro Max Eisfeld.

Li verkis, krom kritikaj laboraĵoj (kiuj parte estis kolektitaj sub la titolo »Realisme og realister« kaj »Kritiske studier«, 1879–80), serion da naturalismaj romanoj kaj noveloj kiuj ne malofte esploras la voluptojn. 

Menciindas jenaj romanoj: »Håbløse slægter« (1880); »Fædra« (1883); »Stuk« (1887); »Tine« (1889: pri la tempo de la Dania-Germana Milito); »Ludvigsbakke« (1896); »Det hvide hus« (1898); »Det grå hus« (1901); »Englen Michael« (1902); la novelaj kolektoj »Excentriske noveller« (1885), »Stille eksistenser« (1886, en kiu aperas ankaŭ lia majstroverko »Ved vejen«); »Under åget« (1890); »De fire djævle« (1895); »Liv og dod« (1899). 

Li ankaŭ eldonis volumon kun poemoj (»Digte«, 1889) kaj la dramon »Ellen Urne« (1885). Membiografie li skribis »Ti år. Erindringer og hændelser« (1891).

Fonto
-----

* *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 2. Leipzig 1905, p. 330-331 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* verkoj en la dana
* kelkaj verkoj en germana traduko
* paĝaro dediĉita al Bang


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839050
* GND: 118809709
* LCCN: n82086421
* VIAF: 34476645
* ISNI: 0000 0001 2127 2994
* LIBRIS: 176715
* SUDOC: 028779959
* BNF: 120545402
* MBA: 3e646ddd-9eca-412f-a507-270bd6b81c8f
* BIBSYS: 90092521
* NKC: jn19990000424
* BNE: XX844986
 |
**Obskurismo** aŭ **obskurantismo** priskribas la praktikon de konscie prezenti informojn en nepreciza, neklara maniero cele al limigi plian esploradon kaj komprenon. Estas du historiaj kaj intelektaj denotacioj de obskurismo: 

* la intenca limigo de scio - opozicio al disvastigado de scio
* la intenca obskureco - malklara literatura aŭ arta stilo, karakterizita per intenca svageco.

La esprimo obskurismo venas de la titolo de la 16-a-jarcenta satiro *Epistolæ Obscurorum Virorum* ("Leteroj de Obskuraj Viroj", 1515-1519), kiu estis bazita sur la intelekta disputo inter la germana humanisto Johann Reuchlin kaj la monaĥo Johannes Pfefferkorn de la Dominika Ordeno, pri ĉu aŭ ne ĉiuj judaj libroj devus esti bruligitaj kiel ne-kristana herezo. Pli frue, en 1509, la monaĥo Pfefferkorn akiris permeson de Maksimiliano la 1-a, Sankta Romia imperiestro (1486-1519), por bruligi ĉiujn kopiojn de la Talmudo (juda juro kaj juda etiko) ĉeestantaj la Sanktan Romian Imperion, la "Leteroj de Obskuraj Viroj" satirumis la dominikanajn argumentojn por bruligi nekristanajn verkojn.

En la 18-a jarcento, klerismofilozofoj aplikis la esprimon "obskuristo" al iu malamiko de intelekta klerismo kaj liberala disvastigo de scio. En la 19-a jarcento, en distingado de la specoj de obskurismo trovita en metafiziko kaj teologio de la "pli subtila" obskurismo de la kritika filozofio de Immanuel Kant, kaj de moderna filozofia skeptikismo, Friedrich Nietzsche diris: *"La esenca elemento en la nigra arto de obskurismo ne estas ke ĝi volas mallumigi individuan komprenon, sed ke ĝi volas nigrigi nian bildon de la mondo, kaj mallumigi nian ideon de ekzisto."*

Notoj
-----

1. ↑   Tiel, obskuristo povas priskribi iun, kiu aktive kontraŭas klerismon kaj sekvajn sociajn reformojn.

Referencoj
----------

* Kategorio Obskurismo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  Buekens, Filip; Boudry, Maarten (2014). "The Dark Side of the Loon. Explaining the Temptations of Obscurantism". Theoria. 81 (2): 126–143. coi:10.1111/theo.12047. hdl:1854/LU-4374622
2. ↑  Nietzsche, F. (1878) Human, All Too Human Vol. II, Part 1, 27. Cambridge University Press; 2 edition (kNovember 13, 1996). ISBN 978-0-521-56704-6.
strato en Vajmaro nomite por Karl Borchert
**Karl Ludwig BORCHERT** (naskiĝinta la 20-an de majo 1876 en Mieszkowice-Kłosów, mortinta la 23-an de novembro 1937 en Vajmaro) estis germana politikisto, masonisto kaj kontraŭfaŝisma rezistanto.

Vivo
----

Borchert estis de 1894 ano de la Socialdemokratia Partio de Germanio kaj venis en 1905 Vajmaron. Borchert partoprenis la fondomomenton de la vajmara filio de Komunista Partio de Germanio en la 1.1.1919 ĉe la gastejo *Grüne Aue*. Samtempe li pretis estri ĝin. En 1925 li kandidatis por la urba konsilio. Post la potencakiro de la nazioj 1933 li daŭrigis la politikan agadon kaŝe kune kun la edzino. En 1933 aŭ 1934 li estis arestita kaj kondamnita je tri jaroj da karcero. Post fino de la puno en novembro 1937 li ne liberiĝis sed estis tuj internigita en la koncentrejo de Buchenwald en 1937; tie li estis mortigita kelkajn tagojn poste. Sekve li estis la unua vajmarano kiu estis murdita en tiu ĉi koncentrejo.

Ankaŭ lia filo Bruno Borchert aktivis rezistade. Kelkajn tagojn antaŭ militofino li mortis per ekzekuto estante en la pundivizio 999 de Wehrmacht.

Honoroj
-------

En al vajmara nordo proksime de la fabrikaro *Weimar-Werk* kaj paralele al la strato *Buttelstedter Straße* estis nomita - jam en la 4.5.1945 - strato por li. Li mem estis estinta loĝanta en tiu ĉi strato. En la kelo de la domo ĉe Karl-Borchert-Straße nr. 2 troviĝas ankaŭ memortabulo kiu pli frue videblis survande ekstere.

Tombo lia estis sur la ĉefa tombejo vajmara.

Eksteraj ligiloj
----------------

Notoj
-----

1. ↑  Gitta Günther: *Weimar: eine Chronik*, Leipzig 1996, p. 163
2. ↑  listo de ĉiuj stratoj en Vajmaro kun dato de la nomiĝo
3. ↑  Art. *Borchert, Karl*, ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 49.
4. ↑
**Suba Hauenstein-Pasejo** (germane **Unterer Hauensteinpass**) estas montpasejo en la Soloturna Ĵuraso, kiu konektas Buckten en Kantono Bazelo Kampara kun Trimbach en Kantono Soloturno.

Historio
--------

Diveraj trovaĵoj de arkeologoj pruvas, ke la Suba Hauenstein-Pasejo jam estis uzita en la romia epoko. En la jaro 1993 dum konstrulaboroj estis malkovritaj romiaj ĉaroreloj kaj antikaj moneroj, kiuj verŝajne estis pasejooferdonoj. Per la konstruo de la ponto trans Schöllenen-Ravino kaj sekve la veturvojo trans Gotardo-Pasejo la vojo trans Suba Hauenstein-Pasejo fariĝis la plej grava norda alveturvojo al Gotardo. Inter la jaro 1827 ĝis 1929 estis konstuita la kapacita pasejvojo aktuala. Kiam estis konstuita la centra ferfojo de Bazelo al Olten, inter Trimbach kaj Läufelfingen estis konstruita unua fervojotunelo sub Hauenstein. Sekvis la konstruo de Hauenstein-Bazotunelo kun longeco de 8134 m en la jaroj 1912 ĝis 1915.

Infrastukturo
-------------

Trans la Suba Hauenstein-Pasejo kondukas la grava kantona ĉefvojo n-ro 2 de Bazelo al Olten. La grimpado al la pasejo norde komenciĝas en Buckten kaj ĝia maksimuma deklivo estas 6,5% je averaĝa deklivo de 2,6%. Duonvoje de la rampo situas la komunumo Läufelfingen. La suda rampo komenciĝas en Trimbach. Kvankam la maksimuma deklivo de la suda rampo kun nur 6,3% estas malpli ol tiu de la norda, ĝia averaĝa deklivo tamen estas 3,8% multe pli alta. Sur la pasejokulmino situas la vilaĝo Hauenstein, kiu apartenas al la soloturna komunumo Hauenstein-Ifenthal. Norde de la pasejkulmino flankeniras la vojo al Wisen. La pasejkulminon pasas poŝtaŭtolinio de Olten al Wisen kaj alia linio de Ifenthal al Läufelfingen kaj Wisen.

Bildoj
------

* Vido de parkloko ĉe la suda rampo de Suba Hauenstein al sudo al TrimbachVido de parkloko ĉe la suda rampo de Suba Hauenstein al sudo al Trimbach
* Hotelo Löwen sude de la pasejkulmino en HauensteinHotelo Löwen sude de la pasejkulmino en Hauenstein

Vidu ankaŭ
----------

* Supra Hauenstein-Pasejo

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto:  *Peter Frey*: *Hauenstein* en *Historia Leksikono de Svislando* (2006-08-18)

Eksteraj ligiloj
----------------

 Vikifontaro|}}* La vikipedia komunejo
- Kunlaboru en Commons **Komunejo** proponas multimediajn dosierojn al temo sub la gloso **Suba Hauenstein-Pasejo**
	* Hauenstein en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rListo de la montpasejoj de Svislando |
| --- |
| Albispasejo • Albulopasejo • Berninopasejo • Bözberg-Pasejo • Brünigpasejo • Flüelapasejo • Forchpasejo • Furkopasejo • Gemmipasejo • Gurnigelpasejo • Granda Sankt-Bernard-Pasejo • Grimselpasejo • Hulfteggpasejo • Juliopasejo • Klausenpasejo • Lukomagnopasejo • Malojopasejo • Nufenenpasejo • Oberalppasejo • Ofenpasejo • Passwang-Pasejo • Rickenpasejo • San-Bernardino-Pasejo • Sankt-Gotard-Pasejo • Sattel-Pasejo • Sattelegg • Sempionopasejo • Splugopasejo • Suba Hauenstein-Pasejo • Supra Hauenstein-Pasejo • Sustenpasejo • Vue-des-Alpes-Pasejo • Wildhauspasejo • Zugerberg | Montpasejoj de SvislandoMontpasejoj de Svislando |

 |
Pajnoflutisto.
**Pajnofluto** aŭ **Sirinkso** estas blovmuzikilo konsistanta el aro da sinsekvaj tubetoj, je diferencaj longoj, el kanoj, bambuoj, k.a. paralele kunmetitaj kaj ŝtopitaj je unu sola ekstremaĵo.
Preskaŭ ĉiuj instrumentoj estas diatonaj. Por ricevi duonajn tonojn oni devas ŝanĝi la blovangulon je 45 gradoj. Instrumentoj, ĉe kiuj la tubetoj estas en intervaloj de nur tutaj tonoj, apartenas al la 6-plus-6-instrumentoj. Ĉar por aŭ tri aŭ kvar tonoj de la gamo oni devas anguli la instrumenton je 45 gradoj, ĝi taŭgas nur por progresintaj flutistoj. Sed avantaĝe estas, ke por po ses gamoj validas la sama blovmaniero. Tiel oni povas tre simple transponi melodion. La basa 6-plus-6-fluto konsistas el du vicoj da tuboj, ĉar pro la grandeco ĝi ne taŭgas por la angulado.

Ankaŭ en la anda altebenaĵo (Peruo, Bolivio, Ĉilio, k.a.) troviĝas simila muzikilo kies nomoj estas sikuo, antarao kaj rondadoro. Ĝi estas tre ŝatata de la indiĝenaj popoloj kaj uzata dum la naciaj festoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Akrigisto

* Kategorio Pajnofluto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sattel** estas montpasejoj de la Antaŭalpoj inter Pfäffikon en oriento kaj Ŝvico en okcidento. Flanka vojo kondukas de Sattel tra Morgarten al Zugo.

Geografio
---------

La pasejo estas akvodislimo inter la valoj de la Muota (Steiner Aa→Lago de Laŭerco→Seeweren→ ...) kaj la valo Sihl (Biber→ ...). La pasejkulmino situas sur alteco de 923 m s.m. inter Sattel kaj Rothenthurm. La makxsimuma grimpo de la pasejvojo estas 7%. La grimpo komenciĝas en oriento en Pfäffikon, la vojo pasas tra Schindellegi, Biberbrugg kaj Rothenthurm al la pasejkulmino kaj poste malsupren tra Sattel, kaj Steinen al Ŝvico. La pasejo estas konekto inter la svisa aŭtovojo A3 en oriento kaj la svisa aŭtovojo A2 en okcidento. Tra Sattel kondukas la plej rekta vojo de Ŝvico al Sankt-Galo.

Historio
--------

Jam dum mezepoko la montpasejo Sattel por Svxico havis gravan ekonomian kaj strategian signifon. Ĝi estas la ĉefa konekto inter Interna Ŝvico kaj Ekstera Ŝvico, nome Einsiedeln kaj la distrikto March. Dum mezepoko konflikto inter Ŝvico kaj la habsburga Monaĥejo Einsiedeln kondukiis al konflikto pri la limregiono, kiu kaŭzis la en la jaro 1315 inter la Sattel-Pasejo kaj la Lago de Ägeri la Batalon de Morgarten, kiun Ŝvico venkis. Ankaŭ dum la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la regiono de la Sattel-Pasejo estis batalloko inter la ŝvicanoj kaj la francaj trupoj, kiuj subtenis la Helvetan Respublikon. Malgraŭ la venko de la Ŝvicanoj en Rothenturm ili devis kapitulacii antaŭ la franca kaj helveta plimulto kaj akcepti la demokratan konstitucion de la Helveta Respubliko.

Infrastrukturo
--------------

Per la konstruo de la trajnlinio de Svisaj Sudorientaj Fervojoj kaj den la kantona ĉefvojo n-ro 8 en la jaro 1860 la Sattel-Pasejo fariĝis unu el la plej gravaj konektoj inter Svixco kaj orienta Svislando. La pasejon pasas ankaŭ buslinio de la Auto AG Schwyz de Sattel al Biberbrugg.

Eksteraj ligiloj
----------------

 Vikifontaro|}}* La vikipedia komunejo
- Kunlaboru en Commons **Komunejo** proponas multimediajn dosierojn al temo sub la gloso **Sattel**
  

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rListo de la montpasejoj de Svislando |
| --- |
| Albispasejo • Albulopasejo • Berninopasejo • Bözberg-Pasejo • Brünigpasejo • Flüelapasejo • Forchpasejo • Furkopasejo • Gemmipasejo • Gurnigelpasejo • Granda Sankt-Bernard-Pasejo • Grimselpasejo • Hulfteggpasejo • Juliopasejo • Klausenpasejo • Lukomagnopasejo • Malojopasejo • Nufenenpasejo • Oberalppasejo • Ofenpasejo • Passwang-Pasejo • Rickenpasejo • San-Bernardino-Pasejo • Sankt-Gotard-Pasejo • Sattel-Pasejo • Sattelegg • Sempionopasejo • Splugopasejo • Suba Hauenstein-Pasejo • Supra Hauenstein-Pasejo • Sustenpasejo • Vue-des-Alpes-Pasejo • Wildhauspasejo • Zugerberg | Montpasejoj de SvislandoMontpasejoj de Svislando |

 |
blazono
**Шуто Оризари**, makedone jen en la kutima cirila alfabeto, latine **Šuto Orizari**, cigane **Shuto Orizari**, aŭ simple **Шутка** respektive **Šutka** estas unu el la dek komunumoj kiuj kune konsistigas la urbon Skopjo, la ĉefurbo de la Nord-Makedonio. La municipo estas la laŭ la stato fine de 2023 inter la tre malmultaj lokoj de la mondo kie la cigana lingvo estas oficiala komunikilo (aliaj kazoj estas kunoficiala statuso en 79 komunumoj de Rumanio inkluzive de Budeşti, statuso de regiona lingvo de Kosovo, kaj statuso de minoritata lingvo en Svedio kaj Finnlando). Kialo por la oficialeco en Šuto Orizari estas, ke temas pri la sola municipo en la respubliko en kiu la romaoj konsistigas la plimulton de la loĝantaro: Laŭ la censo de 2002, el tuta loĝantaro de 17 357 homoj, 13 311 homoj, do 76,6 procentaĵoj, estis romaoj, pli ekzakte subgrupo de ĥoraĥanaj ciganoj, do subgrupo de islamaj romaoj. Aliaj signifaj etnaj grupoj estis albanoj (2 594 homoj aŭ 14,9 procentaĵoj, kaj makedonianoj (962 homoj aŭ 5,5 procentaĵoj. Dum la konfliktoj de la la Kosova milito multaj romaaj rifuĝintoj trovis novan vivlokon ĉi-tie. La vasta plimulto inter la komunumanoj - sendepende de la etneco - religie estas islamanoj.

Politiko
--------

Koresponde al la demografio, kaj la cigana kaj la makedona lingvo estas oficialaj lingvoj en Šuto Orizari. La albana ankaŭ estas multe uzata en la publika vivo, sed ne estas oficiala lingvo. La urbestro de la komunumo laŭ la stato fine de la jaro 2014, *Elvis Bajram*, estis romao.

En 2009, la registaro de la Respubliko de Makedonio intensigis siajn klopodojn pli forte integrigi la lokajn romaajn infanojn en la edukajn programojn de la lando. Ŝtate pagita mezlernejo en Šuto Orizari, en kiu la cigana kaj la makedona estas la instruaj lingvoj, ekkonstruiĝis la 10-an de februaro 2009 kaj fine signifis investon de 1,6 milionoj da Eŭroj.

Referencoj
----------

1. 1 2  pdf-dosiera listo pri la demografio de makedoniaj municipoj laŭ etnaj grupoj, datumoj de la censo de 2002, libro C, tabelo 2, paĝo 65, eldonita per la statistika departemento de la Respubliko de Nord-Makedonio (makedone, kaj iom angle)
2. ↑   *Factsheets on Roma* (angle: "informoj pri la romaoj").
3. ↑  reta informo de la registaro de la Respubliko de Makedonio en 2009 (makedone)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Šuto Orizari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* enirpaĝo de la komunuma retejo, arkivigita en majo 2013. Pli poste ne estas arkivaj kopioj, kaj plej laste en 2017 la retejo estis frakasita.
Vardar regiono
La **regiono Vardar** (Makedono: Vardarski region, Вардарски регион) estas unu el ok statistikaj regionoj en Norda Makedonio. En 2015 ekzistis 153.487 loĝantoj. La plej granda sidejo de la regiono estas la urbo Veles.

Loko, priskribo
---------------

Ĝi situas en la centra parto de la lando kaj ĝia areo estas 4.042 km².

La regiono konsistas el 9 komunumoj, kiuj estas:

| Nomo | Loĝantaro | Administra centro | Areo - km² |
| --- | --- | --- | --- |
| Čaška | 8 003 | Čaška | 819,45 |
| Demir Kapija | 4 058 | Demir Kapija | 311,06 |
| Gradsko | 3 580 | Gradsko | 236,19 |
| Kavadarci | 38 915 | Kavadarci | 992,44 |
| Lozovo | 2 580 | Lozovo | 166,32 |
| Negotino | 19 360 | Negotino | 426,46 |
| Rosoman | 4 082 | Rosoman | 132,9 |
| Sveti Nikole | 17 793 | Sveti Nikole | 482,89 |
| Veles | 54 546 | Veles | 427,45 |

Najbaraj regionoj estas regiono Skopjo en la nordo, Orienta regiono en nordoriento, Sudorienta regiono en oriento, Pelagona regiono en okcidento kaj Sudokcidenta regiono en nordokcidento. En la sudo ĝi limas kun Grekio.

La balkana aŭtovojo A1 / E 75 trapasas la regionon. Ĝi iras de la ĉefurbo Skopjo al Veles, Negotino kaj Demir Kapija ĝis Gevgelija kaj Grekio.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Вардарски регион en la makedona Vikipedio.* 

Statistikoj:
Estas du oficialaj **lingvoj de Afganio**, kaj aliaj lingvoj estas parolataj. La du oficialaj lingvoj, la persa kaj la paŝtua, estas la plej ofte parolataj. La persa lingvo ankaŭ nomiĝas Dari, Farsi, estas parolata de duono de la popolo. Ĉi tiu pocentaĵo inkluzivas ĉirkaŭ du milionojn da parolantoj de la Hazaragi-dialekto. La paŝtua lingvo estas parolata de 35 % de la popolo.

Krome estas parolataj diversaj tjurkaj lingvoj, nome la turkmena kaj la uzbeka, krome pli ol tridek aliaj lingvoj. Granda parto de la popolo estas dulingva.

Historio
--------

De 1978 ĝis 1979, la Khalq-parto de la Popola Demokrata Partio de Afganio agnoskis ankaŭ la uzbekan, turkmenan kaj nuristanan lingvojn kiel oficialajn lingvojn.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑   CIA - The World Factbook -- Afghanistan. Central Intelligence Agency (2006-10-17). Arkivita el la originalo je 2007-05-09. Alirita 2006-11-01.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2007-05-09. Alirita 2021-09-01.
2. ↑  Anwar-ul-Haq Ahady, Asian Survey, Vol. 35, No. 7. (Jul. 1995), pp. 621-634.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lingvoj de Afganio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Novaj monpunoj pro uzo de persaj vortoj anstataŭ paŝtuaj vortoj
An ornate four-storey palatial buildingPalaco Kinski kie Kafka ĉeestis en gimnazio kaj lia patro posedis vendejon
La **Palaco Kinski** aŭ **Kinský** (ĉeĥe ***Palác Kinských***) estas iama palaco, nuntempa artomuzeo, ĉe la Placo de la Malnova Urbo en la areo de la Malnova Urbo (Prago) de Prago, Ĉeĥio. La nomo de la palaco referencas al ties iama posedanto de la nobela familio Kinský.

Frua historio
-------------

La palaco estis origine konstruita por la familio Golz inter 1755 kaj 1765. Kiel rezulto, la palaco estas ankoraŭ konata kiel Palaco Golz-Kinský (*Palác Golz-Kinských*).

La konstruaĵo estis desegnita de Kilian Ignaz Dientzenhofer kaj estas rokoka. La ekstero estas stuko kaj estas farbita blank-roze. Estas statuoj fare de Ignaz Franz Platzer en la ekstero, kie estas de klasikaj elementoj. En 1768, la familio Kinský aĉetis la domon el la familio Golz.

La Franz Kafka, Hermann Kafka, estis mercero. Li havis sian vendejon en la palaco, kiu estis en la teretaĝo. Franz Kafka ĉeestis en la mezlernejo en la palaco, el 1893 ĝis 1901. En la intermilita periodo, la palaco estis hejmo de la legacio de la Pola Respubliko (1922-1934).

Malfrua historio
----------------

La palaco estis uzata de Klement Gottwald en 1948 por diskursi al publiko el palaca balkono. Tio okazis en la fina epizodo de la ĉeĥoslovaka puĉo de 1948.

Ekde 1949, la palaco estis sub la administrado de la Nacia Galerio, kaj la konstruaĵo estas nuntempe uzata kiel arta muzeo.

Notoj
-----

1. 1 2 3  Richard D. E. Burton.  (Januaro 2003) *Prague: A Cultural and Literary History*. Signal Books, p. 21. ISBN 978-1-902669-63-2.
2. 1 2 3 4  Turp, Craig.  (2012) *DK Eyewitness Travel Guide: Prague*. London: DK Travel. ISBN 0756683998.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo

50° 05′ 17″ N 14° 25′ 18″ O﻿ / ﻿50.08806 °N, 14.42167 °O﻿ / 50.08806; 14.42167 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 709691
* LCCN: nr2003030172
* VIAF: 313191273
* ISNI: 0000 0001 2290 5036
* SUDOC: 10676926X
* BNF: 12313373x
* NKC: ko2005315692
 |
**Unu koro por la paco** (en la france: *un coeur pour la paix*) estas franca asocio, fondita en la jaro 2005 fare de Muriel Haïm, por helpi la palestinajn infanojn suferantajn de kora malsano kaj proksimigi israelanojn kaj palestinanojn unu al la alia, per pluraj agoj kiel sano kaj edukado.

Unu koro por la paco estiĝis por unu kialo: helpi palestinajn infanojn, kiuj suferas denaske koro-difektojn kaj devas esti operaciitaj, kaj ne ekzistas pediatria kor-kirurgia servo aŭ en Cisjordanio aŭ en la Gazo-strio. Unu koro por la paco, estis kreita por organizi kaj financi programon de antaŭzorgo kaj traktado de la infanoj.

Kvankam paco inter la du popoloj ankoraŭ ne estis atingita, ĉi tiuj infanoj estas vivantaj pruvoj pri kunlaboro inter israelaj kuracistoj kaj iliaj palestinaj kolegoj en Jerusalemo kaj Cisjordanio. La kunlaborado surprizas vizitantojn, politikistojn kaj ĵurnalistojn, kiuj venas por malkovri la programon, kio okazas ĉe la Hadassah-Hospitalo en Jerusalemo.

Unu koro por la paco, estas senpaga servo al palestinaj infanoj, kiuj suferas seriozajn malformojn de la koro, ofte fatalajn, en la Hospitalo Hadassah en Jerusalemo, Ejn Kerem. Ĉi tio eblas, danke al la kunlaborado de la asocia teamo de israelaj kaj palestinanoj kuracistoj, kiuj laboras kune.

Referencoj
----------

1. ↑  www.franceculture.fr/
2. ↑   www.uncoeurpourlapaix.org/. Arkivita el la originalo je 2018-03-17. Alirita 2018-03-18.
3. ↑  www.terrafemina.com/
Palaco Matignon
**Palaco Matignon** (franclingve *Hôtel Matignon*) estas la oficiala loĝdomo de la ĉefministro de la Franca Respubliko. Ĝi estas lokita en Parizo ĉe strato Varenne ( 8-a arondismento).

Matignon estas nature ne vera hotelo, sed palaco.

Historio
--------

Palaco Matignon estis konstruita en 1722 laŭ ordono de François-Henri De Montmorency-Boutteville, marŝalo de Luksemburgio, danke al la arkitekto Jean Courtonne. Ĉar la konstruado fariĝis pli multekosta ol unue konjektita, la marŝalo devis vendi la palacon al la familio DE MATIGNON. La palaco poste spertis multajn sinsekvajn proprietulojn : la monaka reĝa familio GRIMALDI, la dancistino Anne Éléonore FRANCHI kaj la bankisto Quentin CRAWFORD.

En 1808, la konstruaĵo estis vendita al la fama Charles-Maurice de Talleyrand, kiu devis rapide revendi ĝin al Napoleono la 1-a. Komence de la monarkia restarigo, Ludoviko la 18-a interŝanĝis ĝin por la Palaco Elizeo kun la fratino de la estonta reĝo Ludoviko-Filipo, Bathilde D'ORLÉANS. Tiu ĉi unue instalis tie komunumon de religiulinoj, kaj poste luigis la palacon. Dum la Dua Imperio, la palaco estis akirita de Raffaele De Ferrari, duko de Galliera. La dukino, en sia testamento, sekve donacis ĝin al la imperiestro de Aŭstrio-Hungario kiel nova ambasadejo.

Dum la unua mondmilito, la palaco estis rekviziciita de la registaro kiel malamika havaĵo. En 1922, Francio finfine oficiale aĉetis ĝin. Oni unue hezitis igi ĝin muzeo aŭ eĉ loĝejo, sed Gaston Doumergue, en 1935, igis la palacon oficiala loĝdomo de la Konsiliprezidento.

Fine de la dua mondmilito kaj dum la Provizora Registaro, la generalo De Gaulle nedaŭre loĝis ĉe Matignon.

Vidu ankaŭ
----------

* Ĉefministro (Francio)
* Palaco Elizeo
* Konsiliprezidento (Francio)
* Matignon, urbo en Bretonio, kiu donis sian nomon al la palaco

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la registaro de Francio (france)
**Sudokcidenta regiono** (Makedono: Jugozapaden region, Југозападен регион) estas unu el ok statistikaj regionoj en Norda Makedonio. En 2015 ekzistis 219 891 loĝantoj. La plej granda sidejo de la regiono estas la urbo Ohrid.

Sudokcidenta regiono

Loko, priskribo
---------------

Ĝi situas en la centra parto de la lando kaj ĝia areo estas 3 340 km².

La regiono konsistas el 9 komunumoj, kiuj estas:

| Nomo | Loĝantaro | Administra centro | Areo - km² |
| --- | --- | --- | --- |
| Centar Župa | 7 089 | Centar Župa | 107,21 |
| Debar | 20 784 | Debar | 145,67 |
| Debarca | 3 942 | Belčišta | 425,39 |
| Kičevo | 57 060 | Kičevo | 838 |
| Makedonski Brod | 6 238 | Makedonski Brod | 888,97 |
| Ohrid | 51 648 | Ohrid | 389,93 |
| Plasnica | 4 934 | Plasnica | 54,44 |
|  Struga | 65 575 | Struga (urbo) | 483 |
| Vevčani | 2 448 | Vevčani | 22,8 |

Najbaraj regionoj estas regiono Polog en la nordo, regiono Skopjo  kaj la regiono Vardar en la nordoriento kaj la Pelagona regiono en la oriento. La regiono limas al Albanio en la sudo kaj okcidento. La limo pasas tra la lago Ohrid, plejparte situanta en la regiono.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Југозападен регион en la makedona Vikipedio.* 

Statistikoj:
*The Landing of William Penn* (La elŝipiĝo de William Penn).
**Jean Leon Gerome Ferris** (18a de aŭgusto 1863 - 18a de marto 1930) estis usona pentristo plej bone konata pro sia serio de 78 scenoj el la historio de Usono, entitled *La montro de nacio*, la plej granda serio de usonaj historiaj pentraĵoj fare de unusola artisto.

Li naskiĝis en Filadelfio, Pensilvanio, nome filo de Stephen James Ferris, portretpentristo kaj entuziasmulo de la franca Jean-Léon Gérôme (laŭ kiu li ricevis nomon) kaj de la hispana Mariano Fortuny. Li kreskiĝis en arta medio, kaj estis trejinita de sia patro havante du famajn pentristojn, Edward Moran kaj Thomas Moran, kiel onkloj.

Ĉirkaŭ 1895, Ferris estis akirinta reputacion kiel historia pentristo, kaj li entreprenis sian revon krei serion de pentraĵoj kiuj montru historian rakonton. En 1898 li vendis unu el tiuj, *General Howe's Levee, 1777*, sed tion li poste bedaŭris, konstatinte ke tia serio ne estus kompleta se la separitaj pentraĵoj ne povis esti kune. Sekve, li neniam plu vendis alian el tiuj, sed li vendis la reproduktajn rajtojn al variaj publikentreprenoj. Tio poste havos efikon ege popularigi lian verkaron, ĉar tiuj kompanioj faris presaĵojn, postkartojn, kalendarojn kaj reklamaĵojn. Tiaj kopioj de tiuj verkoj estis ankoraŭ vendataj tiom malfrue kiom ĝis 1984.

Referencoj
----------

1. ↑ .  J.L.G. Ferris (1863-1930) (germane). Allgemeine und Integrative Psychotherapie. Alirita 2010-08-01.
2. 1 2 3 .  J. L. G. Ferris. The Antique Shoppe Newspaper (Aprilo 2007). Alirita 2010-08-01.

 Arkivigite je 2010-09-24 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2010-09-24. Alirita 2016-11-25.
3. ↑   The Ferris Collection. *Building a National Collection*. Smithsonian Institution. Alirita 2010-08-01.
4. ↑  Mitnick, Barbara J..  (1993) "Paintings for the People", Ayres, William: *Picturing History: American Painting 1770–1930*. Rizzoli International Publications, p. 167–8. ISBN 0-8478-1745-8.

* Jean Leon Gerome Ferris en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Jean Leon Gerome Ferris en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 574747
* LCCN: n86001117
* VIAF: 18693415
* ISNI: 0000 0000 6704 4156
* ULAN: 500013351
 |
**Palaco Mollard** (kompleta nomo **Palaco Mollard-Clary**) estas baroka urbopalaceto en la centro Vieno. Ĝi troviĝas en la Herrengasse 9 en la unua distrikto.

La Palaco Mollard en Vieno
Jam en mezepoko ekzistis la parcelo kun domo sur ĝi. De 1696 ĝis 1698 oni konstruis tie palacon laŭ ordono de regnestra grafo Mollard. La grafo Franz Wenzel Clary-Aldringen aĉetis ĝin en la jaro 1760. Imperiestro Jozefo la 2-a organizis en ĝi la famajn "tablajn rondojn", t.e. kunvenoj de tre influhavaj personoj de la monarkio. En 2004 oni funde renovigis ĝin kaj ekde 2005 troviĝas tie la Esperantomuzeo, la Kolekto por Planlingvoj, la Globusa muzeo kaj la fama Muzika Kolekto de la Aŭstria Nacia Biblioteko kun la manuskripto de la rekviemo de Mozart

Eksteraj ligiloj
----------------

* Aŭstria Nacia Biblioteko
* Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo Arkivigite je 2007-12-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Stanislavo Belov (2018-07-07) Esperanto kaj globusoj (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2018-07-07. Alirita 2018-07-07. *(inkluzivas historian skizon pri la palaco)*

* Kategorio Palaco Mollard en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Jenny Everywhere** (Esperante: **Jenjo Ĉie**), ankaŭ konata kiel **"La Transformisto"**, estas publika havaĵa fikcia ulino, originala kreita de kanadana komiksoartisto Steven Wintle. Anoj de la retkomunumo Berbelith kunkreis ĝin.

Jenny Everywhere estis aparte kreita kiam siaj kreintoj ne sukcesis trovi alian liberan fikciulon. Oni priskribas ŝin kiel ambaŭ ekzistanta en ĉiuj realecoj kaj povante sintransporti inter realecoj. Tio donas al la fikciulo la povo de esti inkludita al la universo de ia ajn verko.

Koncepto
--------

Kreante la fikciulon, Steven Wintle priskribis ŝin dirante:

> *Ŝi havas mallongan, nigran hararon. Ŝi kutime vestas aviadilajn okulvitrojn sur sia kapo kaj ŝultrotukon ĉirkaŭ sia kolo. Aliflanke, ŝi vestas komfortajn vestaĵojn. Ŝi estas mezgranda kaj havas bonan memimagon pri sia korpo. Ŝi estas tre memfida kaj karismplena. Ŝi ŝajnas esti aziana aŭ indianodevena. Ŝi estas ridema.*
> 
> 

Li plue priskribis ŝin tiel: "se Tinĉjo aŭdis Le Tigre kaj aliĝis al Fantastaj Kvar. Ŝi estas ekscitema, pasia, atentema, scivolema kaj zorgema. Kiel Kapitano Marvel, ŝi estas vere povplena junulo." La kreado de Jenny estis parte inspirita je Octobriana.

Permeso
-------

La kreintoj de la fikciulo insistas, ke ia verko, kiu enhavas ŝin devas ankaŭ enhavi la jenan tekston: "La fikciulo Jenny Everywhere estas disponebla por uzado de iu ajn, kun nur unu kondiĉe: Ĉi tiu paragrafo devas esti inkluzivita en ĉia publikaĵo, kiu enhavas Jenny Everywhere, ke aliuloj povas uzi tiun proprietajon laŭvole. Ĉiuj rajtoj inversitaj." Tamen, tio ne signifas, ke ĉiu kun Jenny Everywhere estas senkopirajta kaj libere uzebla, kaj homoj ankoraŭ povas teni kopirajtoj de siaj unikaj fikciuloj, rakonto, artaĵoj kaj titolo.

Referencoj
----------

* Kategorio Jenny Everywhere en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  Steven Wintle The Webcomic Beacon Episode 20. webcomicbeacon.com. Alirita 2008-04-18.

 Arkivigite je 2008-05-23 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2008-05-23. Alirita 2016-05-25.
2. 1 2  Barnett, David, "Jenny Everywhere never went away",  *The Guardian*, November 6, 2008. Kontrolita 2008-11-06.
3. ↑  Steven "Moriarty" Wintle Open Source Comic Book Characters. *Barbelith*. Arkivita el la originalo je 2006-06-14.

 Arkivigite je 2006-06-14 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2006-06-14. Alirita 2016-05-25.
4. ↑ .  in search of jenny everywhere (2008-03-17).
5. ↑  Steve Lohr. "Ideas & Trends: The Sharing Society; In the Age of the Internet, Whatever Will Be Will Be Free",  *New York Times*, 2003-09-14. Kontrolita 2003-09-14.