recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Alfred A. COHN** (n. la 26-an de marto 1880 - m. la 3-an de februaro 1951) estis usona scenaristo, ĵurnalisto kaj gazetredaktoro dum la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj. Li restas plej konata pro sia laboro koncerne la kultan filmon *The Jazz Singer* (1927). Li cetere kunlaboris al la scenaro de *The Cat and the Canary (1927).*

Cohn naskiĝis en Freeport (Ilinojo), sed sekve transloĝiĝis al Klevlando (Ohio), kie li komencis labori kiel gazetredaktoro kaj ĵurnalisto. Li poste fariĝis scenaristo, kaj estis precipe aktiva fine de la 1920-aj jaroj : li tiam verkis pli ol 100 scenaroj, el kiuj proksimume 40 fariĝis filmoj. Post lia kariero kiel scenaristo, li plu redaktis kelkajn novelojn, antaŭ ol morti pro kormalsano en 1951.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Alfred A. Cohn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Alfred A. Cohn ĉe IMDB


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 253490
* GND: 136908527
* LCCN: n79041771
* VIAF: 38190076
* ISNI: 0000 0001 1490 2273
* SUDOC: 177170220
* BNF: 16170883b
* NKC: xx0153853
* BNE: XX4443022
 |
historia trabfaka garbejo en Börgerende-Rethwisch (Meklenburgio-Antaŭpomerio)
**Garbejo** estas neloĝata konstruaĵo de bieno, kiu servas kiel stokejo, aparte por la garboj de falĉita kaj rikoltita greno.

Garbejoj kutime malpli stabile konstruatas ol loĝdomoj, ĝenerale el lignaj bretoj, en norda Eŭropo ofte el trabfakaĵo.

Parto de garbejo ofte estas draŝejo, teretaĝa aŭ subtegmenteja spaco por draŝi la grajnojn el la rikoltita greno.

Kutime ili estas ruraj konstruaĵoj kun ununura pordo, kie krome oni gardas ankaŭ laborilojn.

Ĝenerale ili estas laŭ simpla strukturo, kvankam la dezirata grando povas malfaciligi la kalkulon de la strukturo de la tegmento, prefere sen intermezaj kolonoj aŭ subteniloj por faciligi la cirkuladon, kaj nepra la kalkulo de la stabileco de la perimetraj muroj, kiuj kutime ricevas la premon de la materialoj ene garditaj.

En pluvaj aŭ humidaj regionoj garbejoj povas esti konstruitaj sur pilieroj, kiel en Asturio aŭ Galegio en Hispanio.

* garbejoj en Kremmen (Brandenburgio, Germanio)garbejoj en Kremmen (Brandenburgio, Germanio)
* forlasita garbejo en Arkansaso (Usono)forlasita garbejo en Arkansaso (Usono)
* garbejo en Brück (Brandenburgio)garbejo en Brück (Brandenburgio)
* piliergarbejo en Riaño (Hispanio) piliergarbejo en Riaño (Hispanio)

* Kategorio Garbejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***La Famodomo*** (angle *Hous of Fame* laŭ la originala literumo; moderne angle *The House of Fame* [ðə haʊs əv feɪm]) estas mezanglalingva poemo de Geoffrey Chaucer pri sonĝa vizio, dum kiu la poeto vizitas la domon de la personigita diino Famo.

Dato
----

La poemo estis probable verkita inter 1379 kaj 1380, kio faras ĝin unu el liaj plej fruaj verkoj. Ĝi estis plej verŝajne verkita post *The Book of the Duchess*, sed ties kronologia rilato kun aliaj fruaj poemoj de Chaucer estas necerta.

Formo
-----

*The House of Fame* estas ĉirkaŭ 2005 liniojn longa, en tri libroj, komponita en oksilabaj distikoj.

Enhavo
------

La poemo priskribas sonĝan vizion de la poeto. Endormiĝinte, la poeto troviĝas en vitra templo ornamita per bildoj de famuloj kaj ties mortintoj. Kun aglo kiel gvidisto, li meditas pri la naturo de famo kaj pri la fido de la registrita renomo. Tio permesas al Chaucer kontempli la rolon de la poeto kiel informanto pri la vivoj de famuloj kaj pri kiom multa fido estas en tio rakontota.

Notoj
-----

1. ↑   Lynch, Geoffrey Chaucer ; edited by Kathryn L. (2007). Dream visions and other poems. New York: W.W. Norton. ISBN 9780393925883.
**Alforque** [alFORke] estas municipo de Hispanio, en la sudokcidenta parto de la komarko *Ribera Baja del Ebro* kies ĉefurbo estas Quinto. Ĝi estas en la oriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Alforque estas municipa teritorio en la sudokcidenta parto de la komarko *Ribera Baja del Ebro*, kie ĝi okupas teritorion inter tiu de Cinco Olivas okcidente kaj tiu de Alborge okcidente; fakte ĝi estas unu el tri malgrandaj teritorioj de tri tre proksimaj vilaĝoj, nome Alborge, Alforque kaj Cinco Olivas. La areo estas tute ĉe la valo de la rivero Ebro kun la loĝloko tute sur la maldekstra bordo de la rivero.

La loĝloko Alforque mem estas je 61 km sudoriente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je la maldekstra bordo de la rivero Ebro tute ene de meandro. Ĝi estas sur 164 msm. La loĝloko mem estas konektita kun Velilla de Ebro nordokcidente kaj Alborge oriente.

Historio
--------

La loknomo *Alforque* devenas de araba vorto. La teritorio de Alforque estis konkerita el islamanoj ĉirkaŭ 1133 fare de Alfonso la 1-a, kiu sekvis la fluejon de Ebro el Zaragozo. Post la konkero el islamanoj granda parto de la lokanoj estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj. Ilia forpelo en 1610 okazigis demografian kaj ekonomian krizon.

Alforque demografie kreskiĝis fakte jam ekde la dua duono de la 19-a jarcento. Laŭlonge de la 20-a jarcento kelkaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron, kaj ankaŭ en Alforque oni malaltiĝis ĝis nunaj 64 loĝantoj (2022) pro malproksimeco el la regiona ĉefurbo kaj malfacilo de komunikado.

Ekonomio
--------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo, brutobredado, kaj sekva nutrindustrio, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Alforque en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Municipo de Alforque
* Forumo de Alforque


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808423
 |
**Armand Kemény** [kemEnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kemény Armand** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.

Armand Kemény naskiĝis la 6-an de novembro 1914 en Jajhalom (ekstera parto de Taktaharkány), li mortis la 29-an de novembro 1973 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Armand Kemény frekventis bazlernejon en Székesfehérvár, li maturiĝis en gimnazio en Békés (urbo) (1932), poste li akiris bestokuracistan diplomon en veterinara fakultato de Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1936, post 3 jaroj li doktoriĝis. Post la diplomo li estis soldato, foje bestokuracisto kaj asistanto en la fakultato. Inter 1942-1944 li estis esploristo en instituto en Újvidék (tiam apartenanta al Hungario), poste li estis hospitalestro pri armeaj ĉevaloj, fine li estis militkaptito en Sovetunio. Li povis hejmenveni nur en 1947, poste li laboris en instituto en Budapeŝto. La fakultato rericevis la sendependecon en 1952 kiel Veterinara Altlernejo de Budapeŝto, ekde tiam Kemény estis tie profesoro, ankaŭ katedrestro (1952-1973) kaj vicrektoro (1966–1969). En 1953 la Hungara Scienca Akademio aŭtomate agnoskis lin kandidato. Li ricevis 3 premiojn inter 1953-1956. Li edziĝis en 1949, lia edzino naskis 2 filojn en 1950 kaj 1953.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Adatok a hazai tyúksarcomákhoz* (1939)
* *A tyúkerythroleukosis kórokozójával végzett fertőzési kísérletek embryonált pulykatojásokon*. – Lymphosarcomatosis sertésben. *(kunaŭtoro, 1940)*
* *Libák fertőző sinusitise* (1951; ankaŭ france)
* *Élettan* (1957; reeldonitaj: 1958–1965)
* *Spezielle Probleme des Neugeborenen und Säungling in der Veterinärmedizin* (1961)
* *Studies on the Oviduct and Serum of Fowls. 1–2.* (kunaŭtoro, 1964)
* *Élettan állatorvostanhallgatók ésállatorvosok számára* (la unua fiziologia lernolibro en Hungario, 1966)
* *Changes in Plasma Corticosterone Level and Their Relationship to the Serum Vitellin Formation in Laying Hen* (kunaŭtoro, 1972).

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Taktaharkány (1989)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 714006
* LCCN: n85228010
* VIAF: 121453187
* ISNI: 0000 0000 8014 1727
 |
**Armán Ŝaripbájuli Ĵetpisbájev** — akimo (urbestro) de urbo Ŝimkento dum periodo 2008-2012 jaroj.

Biografio
---------

Arman Ĵetpisbajev naskiĝis la 24-an de aprilo 1971 en vilaĝo Kujbiŝevo de Ĝambila regiono de Provinco Ĵambilo de Kazaĥa SSR.

En jaro 1993 finis fakultaton "La industria kaj civila konstruado" de Kazaĥa Kemia-Teknika Instituto, ricevite kvalifikon de inĝeniero-konstruisto.

En jaro 2002 finis Kazaĥan Ekonomian Universitaton nome de Turar Riskulov en fakultato "Financoj kaj kredito", ricevite kvalifikon de ekonomisto.

Sian laborvojon komencis ekde jaro 1992 kiel masonisto en malgranda entrepreno "Strojinvest", ekde jaro 1994 ĝis jaro 1998 laboris en diversaj komercaj organizoj: kiel direktoro de firmao «Mister D kaj K», direktoro de Kazaĥa-Korea koopera entrepreno «Ŝimkento-Telbone», direktoro de scienca-produktada entrepreno «Energoteĥservis», direktoro de «Interservis» Ltd. ekde jaro 1998 - vic-prezidanto de Akcia Societo «Aǔtoservis kaj komerco», vic-prezidanto de Akcia Societo «Alaugaz», poste kiel direktoro de «Alautransgaz» Ltd. ekde jaro 1999 – direktoro de Akcia Societo «Juĵgaz», direktoro de «Ŝimkentgaz» Ltd..

Ekde julio je 1999 jaro ĝis aprilo je 2000 jato — vic-direktoro de Ŝimkenta filio de Aperta Akcia Societo "Kazkommertsbank".

Dum jaroj 2002-2003 — direktoro de Kizilorda filio de Aperta Akcia Societo "Kazkommertsbank", unua vic-prezidanto de estraro de Akcia Societo "Kazkommertsbank".

Dum jaroj 2003-2005 — ekzekutivo direktoro de Akcia Societo «Korporacio ARNA», poste kiel prezidanto de Konsilo de Direktoroj de Akcia Societo «Korporacio ARNA».

Dum jaroj 2005-2006 — direktoro de ŝtata institucio «La Direkcio de Specia Ekonomia Zono «Ontustik».

Dum jaroj 2006-2008 — vic-akimo de Sud-Kazaĥstana regiono.

Ekde februaro de jaro 2008 ĝis 2012 — Akimo (urbestro) de Ŝimkento. En lia naskiĝtago, la 24-an de aprilo de 2012, rezignis sian postenon de urbestro. Laŭ nekonfirmita versio la kialo por la rezigno estis la malsukcesa provo ekpafi de lia aŭto el aŭtomata armilo per neidentigitaj personoj.

Referencoj
----------

* Oficia retpaĝo de Ŝimkenta Akimejo Arkivigite je 2008-08-18 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 266536
 |
**Antikafejo** estas nova speco de ejo, kiu iĝis populara en Rusio kaj en aliaj landoj de KSŜ. Ĝi estas simila al kafejo, sed la plej grava celo de antikafejo estas ne manĝo aŭ trinkaĵo, sed komunikado. Vizitantoj pagas nur por tempo kaj en la ejo homoj povas havi teon, kafon kaj kukojn en nelimigita kvanto. La prezo de manĝetaĵoj enkalkulita en la prezo de tempo.

Sufiĉe ofte en antikafejoj ĉeestas multaj gejunuloj, kiuj ludas tabulajn ludojn, komunikas, spektas filmojn k.t.p.

Koncepto
--------

**Antikafejo** estas komuna loko kie ĉio escepte de la tempo estas senpaga. La vizitantoj estas tute liberaj en antikafejo, kompare kun normalaj kafejoj kaj restoracioj. Ĉefa kialo viziti antikafejojn estas renkontiĝoj kaj diversaj aranĝoj.

Kutime la ejo havas unu grandan halon kaj kelkajn ĉambrojn kun ujutna (gemuta) interno, kie gastoj libere elektas lokon, moviĝas kaj iam povas mem fari teon aŭ kafon. Ekzistas speciala loko por fari drinkaĵojn kaj elekti diversajn dolĉaĵojn. Ankaŭ haveblas senpaga Wi-Fi kaj multe da tabloludoj.

Ofte vizitantoj rajtas kunporti propran manĝaĵon, trinkaĵon (ekzemple se vi festas naskiĝtagon), nur alkoholaĵoj kaj fumado estas malpermesitaj.

Kutime oni pagas por tempo kiom da minutoj vi pasigis.

Historio
--------

Aŭtoro de la koncepto de lokoj kie oni pagas nur por tempo estas la rusa entreprenisto Ivan Mitin. En 2010 jaro li malfermis lokon kiu nomiĝis «la domo sur arbo», kie vizitantoj mem decidis kiom da ili volas pagi. La ideo estis ke ĉiuj uzantoj de tiu loko iĝas subtenantoj de la projekto. Post unu jaro la nova tipo de kafejo iĝis ege populara kaj Ivan malfermis sekvan antikafejon. Sed nun por pliordigi la pagadon li difinis la prezon kiel unu minuton kontraŭ unu rublo. Do eblas diri ke la unua antikafejo aperis en la jaro 2011 aŭtune kaj nomiĝis libera spaco «Ciferplato». La termino «antikafejo» aperis februare 2012 por nomi la antikafejon «Papilioj».

Disvastigo
----------

Ekde 2012 komenciĝis disvastigado de antikafejoj en tuta mondo. Tamen plej famaj kaj popularaj ili iĝis popularaj en Rusio kaj en aliaj landoj de KSŜ. Iom post iom antikafejoj aperadas ankaŭ en Euxropo (Cxehio, Slovakio, Francio, Germanio, Anglio) kaj Usono.

Unua antikafejo en Eŭropo malfermiĝis en septembro 2012 en Parizo. Post unu jaro en Ĉehio en urbo Poděbrady. En 2013 en Londono.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Antikafejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Anti-café as a unique concept of service business in Finland / JAMK University, Bakalaŭra tezo, 2014-11-27  (angle)
**Saint-André-lez-Lille** - jen france, prononco laŭ sistemo IFA sɛ̃t‿ɑ̃dʁe le lil, nederlande respektive okcidentflandre **Sint-Andries** aŭ **Sint-Andries-Rijsel** - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, *Frans-Vlaanderen* respektive *Flandre française*. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ], nederlande/flandre *Noorderdepartement*, en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). Fine de 2020 en la komunumo vivis 13 004 loĝantoj sur areo de 3,16 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 4 115 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Lille* (france *Arrondissement Lille*, nederlande *Arrondissement Rijsel* respektive okcidentflandre *Arroundissement Rysel*), kaj al la kantono *Lille-1*. 

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *andrésiens* respektive .

Geografio
---------

La loĝloko estas urbo de la komunumaro de la Eŭropa Metropolo Lille, antaŭurbo de Lillo, ĝi situas norde de la urbocentro, inter la antaŭurboj Lambersart okcidente kaj La Madeleine oriente.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Saint-André (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Saint-André-lez-Lille en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (france)

Referencoj
----------

1. ↑  De Nederlanden in Frankrijk, Jozef van Overstraeten, 1969
**Villamediana** [biljameDJAna] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *El Cerrato*. 

Du kuriozaĵoj: en la blazono aperas erinaco, kiu esta tute malofta besteto en heraldikaj blazonoj de la lando; en la preĝejo estas kaj sonorilmuro sur sonorilturo, dum en preskaŭ ĉiuj preĝejoj de la regiono estas ĉu sonorilturo ĉu sonorilmuro.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 58,13 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 182 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 750 loĝantojn el la 1900-aj jaroj. Ĝi distas 18 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

La municipa teritorio liams kun Amusco, Monzón de Campos, Astudillo, Torquemada, Valdeolmillos, Villalobón, Magaz de Pisuerga, Reinoso de Cerrato kaj Villaviudas, La rivero Pisuerga faras limon.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En la Mezepoko estis murego.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la interesa preĝejo (kun aspekto kaj de katedralo kaj de fortikaĵo, kun sonorilmuro kaj sonorilturo) de Sankta Kolumba, kordova sanktulino, ĉu el mozaraboj?; la ermitejo La Esclavina, la restaĵoj de la murego ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 772915
* VIAF: 316732995
 |
**Villamayor de Treviño** [biljamaĜOR detreBInjo] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Odra-Pisuerga*. La loknomo *Villamayor de Treviño* estas etimologie komprenebla kiel *Granda Urbeto de Treviño* (eble tri limejoj).

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,726 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 64 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 60 el 1991. 

Demografia evoluo| 1991 |  | 1996 |  | 2001 |  | 2004 |  | 2013 |  | 2021 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 125 |  | 116 |  | 113 |  | 99 |  | 81 |  | 64 |

Ĝi distas 50 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, 11 km de Villadiego, 11 km de Sasamón kaj 12 km de Melgar de Fernamental. kaj estas ĉe la rivero Odra. La loĝloko estas inter Villadiego nordoriente kaj Melgar de Fernamental sudokcidente.

Historio
--------

Oni trovis restaĵojn de romia epoko. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La plej frua mencio estas de 1092 kiam Nuño Ansúrez donas siajn havaĵojn de Villamayor de Treviño al la Katedralo de Burgoso. 

Villamayor de Treviño formis parton de la *Cuadrilla de Odra* en la *partido de Castrojeriz*, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon *Intendencia de Burgos*. La Duko de Frías estis vicurbestro.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Maria kun grava ĉefretablo. Iam estis konvento, alia preĝejo kaj ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775055
 |
Orgenisto ĉe la ludotablo
historia figuraĵo el la jaro 1568
**Orgenisto** estas muzikisto, kiu ludas orgenon kiel kromprofesia eklezimuzikisto aŭ ĉefprofesia „orgenisto kaj kantoro", kiu orgendeĵoras lige kun aliaj muzikaj taskoj (kutime ĥordirektado).

Ĉefprofesiaj nuraj orgenistopostenoj ekz. en germanlingaj landoj maloftegas; ili ekzistas nur ĉe grandaj kaj transregione gravaj preĝejoj (ekz. Thomaskirche en Lepsiko, katedralo de Kolonjo, Frauenkirche en Dresdeno). En la katolika eklezio ekzistas por tio ekz. la *katedralorgenisto*, kiu krom sia agado kiel orgenisto por la paroko de la katedralo kune kun la katedralkapelestro respondecas por la muzika formado de la kapitulaj kaj pontifikaj mesoj. Pli kaj pli malofte kutimas honoroficaj orgenistoj. Serio da orgenisto krom la deĵoro dum la diservoj ankaŭ koncertas, aŭ ili ekas karieron kiel koncertorgenisto.

Ludi orgenon signifas, ke la orgenisto devas regi krom la per-mana manualludado (kiel konata de la piano ankaŭ la ludadon sur pluraj manualoj kaj aldone la pedalludado per la piedoj. Krome orgenisto konas la registroj de sia orgeno kaj ilia kunsondado, tiel ke li povas adekvate prezenti muzikaĵon per lerta elekto de la registrado. Ĉar orgeno kutime estas mekanika instrumento, baza scio pri orgenkonstruo kiel la agordado de unuopaj fajfiloj estas utilaj je la ĉiutaga traktado de la orgeno. Krome interfakaj konoj de la orgenmuziko kaj de la muzikteorio estas nepre necesaj, ĉar speciala arto de la orgenistoj estas la improvizado.

Orgenistoj, kiuj ofte ankaŭ eminentis kiel komponistoj, precipe en la mezgermana regiono dum la reformacio ludis gravan rolon en la muzikhistorio. En la 19-a jarcento estis precipe francaj komponistoj, kiuj verkis por orgeno. Komence de la 20-a jarcento Max Reger grave rolis en Germanio, kaj en la dua duono de la 20-a jarcento ekzistis serio da komponistoj de nuntempa muziko, kiuj ankaŭ estas orgenistoj kaj malkovras al si la orgenon kiel instrumento kun tute neelĉerpitaj eblecoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de orgenistoj
* Daŭrigota listo kun n-t. pli ol 600 orgen-komponistoj kaj –interpretoj (germanlingva)[*rompita ligilo*]
* Nordgermana orgenskolo

Konataj katedralorgenistoj
--------------------------

* Anton Cajetan Adlgasser (1729-1777) - Salzburger Dom, Aŭstrio
* Jacob Niclas Ahlström (1805-1857) Dom zu Västerås, Svedio
* Heinrich Albert (Komponist) (1604-1651), Dom zu Königsberg, Prusio
* Ferdinand Andergassen (1892-1964), Dom zu Feldkirch, Aŭstrio
* Johann Christian Bach (1735-1782), Mailänder Dom, Italio
* Friedrich Haeffner (1759-1833), Dom zu Uppsala, Svedio
* Georg Friedrich Kauffmann (1679-1735), Dom zu Merseburg
* Johann Theodor Roemhildt(1684-1756), Dom zu Merseburg

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Orgenisto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kronologia listo de organistoj[*rompita ligilo*]
* Sep oraj reguloj por la orgenludado Arkivigite je 2006-06-23 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 93931
* GND: 7553351-0 4172793-9, 7553351-0
* LCCN: sh85095520
* BNF: 11937195z
* NKC: ph525186 ph126991, ph525186
 |
**László PAP** [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pap László** (naskiĝis la 9-an de decembro 1943 en Diósgyőr) estas hungara inĝeniero, profesoro, membro (korespondanta en 2001, ordinara en 2007) de Hungara Scienca Akademio, membro de Academia Europaea (2008).

Biografio
---------

László Pap frekventis gimnaziojn laŭvice en Miskolc kaj Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1967. Post siaj studoj li estis asistanto (baldaŭ docento) en la universitato. Interrompo okazis en 1968, ĉar li estis soldato duonjaron. Li edziĝis en 1973, baldaŭ li havis 2 filojn. En 1980 li doktoriĝis (habilitiĝo) en la universitato. En 1992 li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio, en la sama jaro li estis nomumita profesoro, sed li estis ankaŭ katedrestro ĝis 2008. Inter 1994 kaj 2000 li estis dekano, inter 2001-2004 vicrektoro. Li okupiĝis pri telefonio, teknologio pri dissendo de poŝtelefonoj. Li ricevis premiojn aŭ memormedalojn inter 1972-2012.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Oszcillátorok stabilitása* (1975) - kunaŭtoro
* *Intrauterine growth retardation: ultrasonic diagnosis* (1983) - kunaŭtoro
* *A szórt spektrumú kommunikáció néhány elméleti és gyakorlati problémája* (1992)
* *Multiple-access capability of synchronous FHSS wireless networks: An analysis of the effects of the spacing between hopping carriers* (2007) - kunaŭtoro
* *General interference analysis of M-QAM and M-PSK wireless communications* (2013) - kunaŭtoro

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva membiografio
**László Papp** [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Papp László** estis hungara biologo, zoologo, entomologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1998).

László Papp  naskiĝis la 3-an de oktobro 1946 en Aranyosgadány kaj mortis la 28-an de marto 2021.

Biografio
---------

László Papp akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvösn en 1970, en la sekva jaro li doktoriĝis. Post la diplomo li eklaboris en muzeo. Inter 1982-1986 li instruis en la bestkuracista universitato, poste li revenis en la muzeon. Baldaŭe li ankaŭ instruis en 3 universitatoj. Li estis ĉefredaktoro de fakrevuo *Acta Zoologica Academiae Scientiarum Hungaricae* inter 1992-1996. Li doktoriĝas en 1988 antaŭ la akademio. Li okupiĝas precipe pri dipteroj, ĉefe pri muŝoj. Li ricevis 3 premiojn inter 1995-2004.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Dipterous Assemblages of Sheep-Run Droppings: Number of Species Observed, Estimated and Generated by Simulation* (1977)
* *New Taxa of the Acalyptrate Flies* (1980)
* *Dipterous Assemblages of Sheep-Run Droppings in Hungary (Diptera) I.: Qualitative Results* (1991)
* *Catalogue of Palaearctic Diptera I–XII.* (1986–1990)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 455967
* LCCN: n84077772
* VIAF: 3872314
* ISNI: 0000 0001 0949 7736
* SUDOC: 25314423X
* NLA: 35330022
* BIBSYS: 90514781
* NKC: mzk2009533952
 |
Larĝa panoramo de Hatjaj
**Hatjaj,** taje **หาดใหญ่** estas universitata urbego kaj distrikta sidejo en suda Tajlando. La loknomo estas mallonga versio de "mĉapeliai" kun la signifo granda mĉapelo ( taje: มะหาด) arbo, parenco de jakvo en genro *Artocarpus*.

Urbomezo de Hatjaj
Mapo pri Tajlando, kie estas trovebla Hatjaj kiel Hat Yai

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 21  km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro: 157,359 (2008)
* Poŝtkodo: 90110
* Telefonprefikso:
* Horzono: UTC+7 (ankaŭ somere)
* 7° 1′ 00″ N 100° 28′ 00″ O﻿ / ﻿7.01667 °N, 100.46667 °O﻿ / 7.01667; 100.46667 (mapo)Koordinatoj: 7° 1′ 00″ N 100° 28′ 00″ O﻿ / ﻿7.01667 °N, 100.46667 °O﻿ / 7.01667; 100.46667 (mapo)

Situo
-----

Hatjaj situas en suda parto de la lando proksime de la malajzia limo. Bankoko troviĝas je 751, Ĉiang Mai 1312 km-oj .

Historio
--------

Hatjaj estis nur malgranda vilaĝo ĝis finkonstruo de fervoja linio. En 1928 komunumo fariĝis, en 1935 distrikto, en 1949 urbo, en 1995 urbego. Intertempe ankaŭ la areo estis pli granda. En 2005, 2006, 2012 kaj 2014 bombatakoj okazis, ĉiam mortis kelkaj homoj.

Nubskrapulo en Hatjaj

Ekonomio
--------

Hatjaj estas centro de la industrio pri kaŭĉuko kaj vigla komerca nabo. Menciindas prilaborado de silkoj kaj kotonoj.

Trafiko
-------

Hatjaj havas signifan stacidomon kaj internacian flughavenon. La urbego havas 3 gravajn ĉefvojojn al Malajzio, Bankoko kaj orienta marbordo.

Klimato
-------

Hatjaj troviĝas en la tropika klimato havanta 2 sezonojn. La pluvsezono, kiu estas influita antaŭ musono daŭras de majo ĝis decembro, la ceteraj monatoj apartenas al la seka sezono. Spite la nomon ankaŭ tiam pluvas, sed malpli. En la jaro pluvas 1726 mm. La temperaturo varias inter 23-33 °C.

Aerfoto pri Hatjaj

Vidindaĵoj
----------

* pagodo
* akvofalo (25 km de la urbocentro)

Fontoj
------

* WikiTrans
* 

* StatuoStatuo
* Inundo en 2010Inundo en 2010
* PagodoPagodo
* StacidomoStacidomo
**László Putnoky** [lAslO putnoki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Putnoky László** estis hungara kemiisto, profesoro.

László Putnoky  naskiĝis la 25-an de novembro 1888 en Felsőkázsmárk (nun Kázsmárk). Li mortis la 19-an de septembro 1948 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Putnoky frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Karlsruhe en 1911. En 1914 li samloke doktoriĝis. Hejmenveninta li ekinstruis en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto. En 1918 li estis nomumita publika eksterordinara profesoro, en 1921 katedrestro. Li gvidis la katedron 27 jarojn, kelkfoje li estis ankaŭ dekano. Li okupiĝis pri vitroj, emajloj, aluminiaj oksidoj. En 1947 li trudemeritiĝis.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *The diffusion of Uranium* (1913 kun George de Hevesy)
* *Hazai homokok vastalanítása* (1929-1933)
* *Baŭitaufschliessungen mittels schwefeliger Säure zwecks Gewinnung der Tonerde* (1935)
* *Az általános kémiai előadások vezérfonala* (1941) - signifa studenta lernolibro
* *A technika haladásával kapcsolatos időszerű gazdasági feladatok és e feladatok megoldásai* (1944)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2015-07-14 per la retarkivo Wayback Machine
**Marquette-lez-Lille** - prononco laŭ sistemo IFA [maʁkɛt le lil], laŭvorte "Marketo ĉe Lillo", jen france, okcidentflandre **Markete** aŭ **Markette** - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, *Frans-Vlaanderen* respektive *Flandre française*. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ], nederlande/flandre *Noorderdepartement*, en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). Fine de 2020 en la komunumo vivis 11 105 loĝantoj sur areo de 4,86 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 2 285 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Lille* (france *Arrondissement Lille*, nederlande *Arrondissement Rijsel* respektive okcidentflandre *Arroundissement Rysel*), kaj al la kantono *Lille-1*.

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *marquettois(es)*.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Marquette (stacidomo)
* Turisma tramvojo de Deûle-valo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (france)

vagono de la turisma tramvojo de Deûle-valo
  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj
  

* Kategorio Marquette-lez-Lille en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**László Paizs** [lAslo pajĵ], hungare **Paizs László** Esperante **Ladislao Paizs** estis hungara pentristo, grafikisto kaj skulptisto.

Mozaiko de László Paizs
László Paizs naskiĝis la 26-an de decembro 1935 en Szentpéterúr. Li mortis la 1-an de oktobro 2009 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Paizs frekventis artindustrian ĉeflernejon en Budapeŝto, kie li lernis de György Konecsni kaj Endre Domanovszky. En 1964 en Venezio li konatiĝis kun poparto. Li havis sukcesojn en ekspozicioj kaj enlande, kaj eksterlande. Baldaŭe liaj verkoj parte estis abstraktaj. Li ricevis premion Kossuth en 2007, en 1980 kaj 1988 ankaŭ aliajn premiojn.

Liaj ekspozicioj
----------------

Ekde 1961 li ekspoziciis enlande kaj eksterlande ekzemple en Okcidenta Germanio, Italio, Danio, Francio.

Verkaro (selekto)
-----------------

* mozaiko 1959 en la nuna universitato pri ĝardenistoj en Budapeŝto
* skulptaĵoj, ekzemple en Teatro Thália (Budapeŝto) 1997
* pentraĵoj
* grafikaĵoj

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio László Paizs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Subterkonstruaj laboroj
**Subterkonstruado** estas fakkampo de la konstrufako kiu okupiĝas pri la planado kaj konstruado de konstruaĵoj situantaj ĉe aŭ sub la tersurfaco respektive sub la nivelo de trafikvojoj. Certagrada escepto estas la konstruado de pontoj, kiuj kiel parto de trafikvojoj same apartenas al la subterkonstruado, kvankam ili situas super la tersurfaco, sed tamen sub la nivelo de la super ĝi kuŝanta trafikvojo. La nocio subterkonstruado servas precipe por apartigi ĝin de la tereno de la surterkonstruado.

Planistoj de la subterkonstruado esence estas konstruinĝenieroj. Arkitektoj kunagas nur se temas pri specialaj dezajnaj taskoj. Realigantaj konstruentreprenoj povas esti specialfirmaoj, kiuj aktivas nur en la subterkonstruado, sed ankaŭ tiaj, kiuj realigas projektojn kaj en la surter- kaj en la subterkonstruado.

Fakterenoj
----------

Unuopaj fakterenoj de la subterkonstruado estas:

* Strat- kaj vojkonstruado
* Fervojkonstruado
* Terkonstruado
* Grundkonstruado
* Tunelkonstruado
* Subakvokonstruado
* Kloako (kanalo)
* Speciala subterkonstruado
* Setlejakvomastrumado

* Kategorio Subterkonstruado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Subĉiela teatraĵo pri Vilhelmo Tell** en Kantono Berno Svisujo estas ekde 1912 teatraĵo pri Vilhelmo Tell, germane Wilhelm Tell, laŭ la verko de Schiller. Vilhelmo Tell estas la nacia heroo de Svislando ekde dramo de fama germana Friedrich Schiller. - La teatraĵo estas liberaera (aŭ subĉiela) teatro kun spektoterasoj.

Loko
----

La teatraĵo okazas en Interlaken, Svisio, atingebla el BLS-fervoja stacidomo *Interlaken West* (Interlaken-okcidento) kaj el busa haltejo linio 5 ĝis "Restoracio Suno" kaj ekde la busa haltejo 150 m piede.

Teatro
------

La ekstera teatro de amatoroj estas tre fama: oni vidas kamparanojn kun bovinoj kaj mezepokajn rajdantojn. La teatro havas ĉirkaŭ 21 surscenejojn por turistoj de 23a de junio ĝis 2a de septembro 2011. La gravaj ludistoj ludas helpe de mikrofonoj.

Ludestrino
----------

Monika Wild estis ekde 2001-2007 ludestrino kaj ankaŭ por la jaro 2011.

Muziko
------

La komponisto de la muziko estas Dany Nussbaumer. Li kreas ofte teatran muzikon.

Vidu ankaŭ
----------

En Altdorf, kantono Urio, estas ankaŭ teatra societo: Tell ludoj-Altdorf, Svisujo, (Tell ludoj-Altdorf).

Esksteraj ligiloj
-----------------

* oficala paĝo de Ekstera teatraĵo pri Vilhelmo Tell kun bildoj
* oficiala paĝo pri reĝisorino Monika Wild[*rompita ligilo*]
* oficiala paĝo de komponisto Dany Nussbaumer[*rompita ligilo*]
* mapo pri Interlaken kaj teatro[*rompita ligilo*]
* horaro de svisaj fervojoj en germana, franca, itala kaj angla lingvoj
* vidu ankaŭ tell ludoj-Altdorf, Svisujo, oficiala paĝo


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Panavia Tornado** estas plurfunkcia militaviadilo de armea aviadilo, ekipita per du jetmotoroj. Ĝi servas por ĵeto de bomboj, por batalo kontraŭ aliaj armeaj aviadiloj kaj por akiro de armeaj informoj. La modelo evoluiĝis en Germanio, Britio kaj Italio, kaj uzatas pere de la aerarmeo de tiuj tri landoj kaj de Sauda Arabio. 

La produkta firmao *Panavia Aircraft* ekestis el fuzio de la armeaviadilaj departementoj en la konzernoj British Aircraft Corporation (BAC), Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) kaj Fiat. Ĝi havas sian centran oficejon en Munkeno.

Submodeloj
----------

La bazaj submodeloj estas *Tornado IDS*, la norma variaĵo kiel ĵetilo de bomboj, *Tornado Recce* ("recce" estas anglalingva armea ĵargono por *„reconnaissance"*, do akiro de informoj), alivorte Tornado IDS ekipata per subaviadila aparataro por fotado kaj celata por akiro de armeaj informoj, *Tornado GR.1*, *GR.2* kaj *GR.4*, pliaj variaĵoj kiel ĵetiloj de bomboj, el ili la versio *Tornado GR.4/GR.4A* aldone ricevis antaŭan infraruĝan sensoron, GPS-navigadon kaj novan elektronikan aparataron, krome *Tornado ECR* (angle *Electronic Combat Reconnaissance*, do elektronika dumbatala akiro de informoj, produktita de 1990 ĝis 1992, kaj *Tornado ADV* (angle *Air Defence Variant*; do Aer-Defenda Variaĵo*), por longfluga batalo kontraŭ aliaj armeaj aviadiloj.*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Panavia Tornado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Panavia Tornado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* mallonga priskribo de la Eŭropa Aera Defenda kaj Spaca kompanio (EADS, angle)
* produkteja retejo (angle)
* priskribo pri la historio de la modelo, kun galerio de prototipoj (same angle)

Pri uzo en la germania aerarmeo *Luftwaffe*:

* datuma prezento de Panavia Tornado en la retejo de la germania aerarmeo
* informo pri la inform-akira submodelo *Tornado Recce* en retejo de la germana armeo *Bundeswehr*

Pri uzo en la britia aerarmeo *Royal Air Force*:

* retejo priaviadila de la britia aerarmeo
* prezento de Tornado GR.4

Pri uzo en la italia aerarmeo *Aeronautica Militare*:

* retejo de la italia aerarmeo

Pri uzo en la saud-araba aerarmeo:

* nederlanda retejo pri la saud-araba aerarmeo Arkivigite je 2005-11-27 per la retarkivo Wayback Machine
Kerno de atomo konsistas ĉefe el protonoj kaj neŭtronoj. **Nuklido** estas atoma speco karakterizita per sia nombro de protonoj, kaj sia nombro de neŭtronoj.

**Protono**: Protono havas elektran ŝargon, kiun oni simboligas per **p+**. La maso de protono estas proksime tiel granda, kiel la tuta maso de atomo de hidrogeno, kiu havas neniun neŭtronon.

**Neŭtrono**: Neŭtrono estas partiklo proksime tiel granda kaj masa, kiel protono, sed ĝi estas elektre neŭtrala. La simbolo de neŭtono estas: **n**. La diametro de kerno de atomo estas multe pli malgranda ol la atomo: alproksimiĝante 10−15 metro , 1 miliardono de mikrometro, 1 centmilono de atoma diametro.

**Nuklido**: Komuna nomo de protono kaj neŭtrono estas nukleono. La du tipoj de nukleonoj en kelkaj kemiaj elementoj estas egalaj, ties atomoj havas egalan nombron de protonoj, kaj egalan nombron de neŭtronoj. Oni diras, ke ĉi tiuj elementoj havas nur unu stabilan nuklidon, tio estas la kazo de oksigeno, kun ok protonoj, kaj ok neŭtronoj. La masovaloro de tiaj atomoj estas proksime entjera nombro.

Granda nombro da kemiaj elementoj havas plurajn specojn de atomoj. Tiaj ĉi atomoj havas egalan nombron da protonoj (kio difinas kemian elementon), sed diversajn nombrojn da neŭtronoj; oni nomas ilin *izotopoj* de tiaj elementoj, al kiuj rilatas pliaj nuklidoj.

Dum atomo de natrio kun 11 protonoj kaj 11 neŭtronoj ne estas stabila, la izotopo de natrio kun 11 protonoj kaj 12 neŭtronoj estas stabila.

Nuklidon determinas la:

* nombro de protonoj, t. e. atomnumero, kaj la
* nombro de nukleonoj, t. e. masonumero.

La nombro de protonoj, t. e. la atomnumero, montras la nombron de protonoj en la atomkerno. La atomnumero montras la lokon de la elemento en la perioda tabelo. La nombro de protonoj skribiĝas sube antaŭ la signo de elemento, ekzemple: 12Na, 13Al.

La nombro de nukleonoj, t. e. masonumero, montras la nombron de nukleonoj en la atomkerno, t. e. la sumon de protonoj kaj neŭtronoj komune. La nombro de nukleonoj skribiĝas supre antaŭ la signo de elemento, ekzemple: 23Na, 27Al.

Ambaŭ nombroj komune simbolas la nuklidojn tiel: 2312Na, 2713Al.
**Apache Continuum** [apaĉi kontijuem] estas libera programo por organizi la integradon (kunmetadon) de programaĵaj elementoj. Ĝi estas evoluigata de la Apaĉa Programaĵa Fondaĵo kaj bone kunlaboras kun ties kunmetilo Maven.

Continuum ruliĝas sur servila komputilo, kiu havas aliron al la programaĵa magazeno, kaj aŭtomate regule plenumas ekzemple jenajn taskojn:

* preni la aktualan version de ĉiuj programpartoj el la magazeno
* ruli ilian kunmetadon
* konstati problemojn kaj sendi mesaĝon al la koncernataj evoluigistoj
* post sukcesa kunmeto instali sur integrada komputilo
* ruli testojn

Ĉar Continuum prenas la fontojn de la programpartoj el magazeno, ĝi bezonas liberan (legan) aliron al la magazeno. Tiun ĉi oni indikas en la projekt-konstrua dosiero (pom.xml) en speciala sekcio, nomata *scm* (angle *source code management* = fonto-koda administrado). Se por tio necesas pasvorto, ĝi devas esti en la dosiero.

Continuum subtenas la procezon de daŭra integrado, ĉar ĝi ebligas oftan ripetadon de la menciitaj agoj, eĉ post nur malgrandaj modifoj en la programo, kiuj ne pravigus tujan integradon fare de homo.
**Sergo Konstantinoviĉ Ordĵonikidze**,  naskiĝis kiel **Grigol Konstantines dze Orĵonikidze**  (n. la 24-an de oktobro 1886 en Goreŝa - m. la 18-an de februaro 1937 en Moskvo), estis kartvela bolŝeviko kaj soveta politikisto.

Sergo naskiĝis kaj edukiĝis en Kartvelio, poste aliĝis al la bolŝevikoj jam en juna aĝo, kaj rapide estis promociita por iĝi grava figuro. Arestita kaj malliberigita plurajn fojojn de la rusa polico, li estis en siberia ekzilo kiam komenciĝis la Februara Revolucio en 1917. Reveninte el la ekzilo, Ordĵonikidze partoprenis en la Oktobra Revolucio, kiu alportis la bolŝevikojn al la potenco. Dum la posta enlanda milito li ludis aktivan rolon kiel la ĉefa bolŝeviko en Kaŭkazio, kontrolante la invadojn de Azerbajĝano, Armenio kaj Kartvelio. Li subtenis ilian kuniĝon en la Transkaŭkazan Socialistan Federacian Sovetan Respublikon (TSFSR), kiu helpis formi Sovetunion en 1922, kaj funkciis kiel ĝia Unua Sekretario ĝis 1926.

Antaŭenigita por gvidi la Laboristan kaj Kamparanan Inspektoraron (Rabkrin), Ordĵonikidze transloĝiĝis al Moskvo kaj aliĝis al la interna rondo de pintaj bolŝevikoj. Kun la tasko kontroli sovetian ekonomian produktadon, Ordĵonikidze gvidis amasan revizion de Rabkrin kaj ties rilataj korpoj, rimarkante neefikecojn ene de la Supera Soveto de la Nacia Ekonomio (Vesenkha). En 1930 li estis transdonita por gvidi Vesenkha, kiu estis reformita kiel la Popola Komisariato de Peza Industrio (NKTP) en 1932. Dum tie, Ordĵonikidze kontrolis la efektivigon de la kvinjaraj planoj por ekonomia disvolviĝo kaj helpis krei la Staĥanovite-movadon de modelaj sovetiaj laboristoj. Samtempe li estis nomumita al la politburoo, la gvida politika instanco en Sovetunio.

Ordĵonikidze hezitis partopreni en la kampanjoj kontraŭ tiel nomataj detruantoj kaj sabotantoj, kiuj komenciĝis en la fruaj 1930-aj jaroj, kiuj kaŭzis frikcion inter Josif Stalin kaj li mem. Rimarkinte la bezonon sperti homojn en siaj kampoj, Ordĵonikidze rifuzis purigi pli maljunajn laboristojn aŭ disigi sin de individuoj opiniitaj kontraŭbolŝevikaj. Laŭ iuj teorioj, lia rilato kun Stalin malboniĝis, kaj sojle de kunveno de 1937, kie li atendis kondamni laboristojn, Ordĵonikidze pafis sin hejme, kvankam tio estis kontestata. Li estis postmorte honorita kiel ĉefa bolŝeviko, kaj pluraj urboj kaj urboj tra Sovetunio ricevis la nomon de li.

Referencoj
----------

1. ↑  Fitzpatrick 2015, p. 29
2. ↑  Ordzhonikidze 1967, p. 5
3. ↑  Ordzhonikidze 1967, p. 4

* Sergo Ordĵonikidze en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sergo Ordĵonikidze en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705848
* GND: 118736531
* LCCN: n82117748
* VIAF: 71383496
* ISNI: 0000 0001 0801 5344
* LIBRIS: 196371
* SUDOC: 076951650
* BNF: 110798693
* NKC: kup19970000072732
* ICCU: IEIV013692
 |
**Ars** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 247 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Ars etendiĝas sur 21,69 km², kaj havis 247 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 11 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Ars situas je alteco de 625 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Ars apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Denis Sarty, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Ars apartenas al la kantono de Saint-Sulpice-les-Champs, kies ĉefurbo estas Saint-Sulpice-les-Champs. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Saint-Sulpice-les-Champs
**Pandareos** (helene *Πανδάρεως*, latine *Pandareus*) estis en la helena mitologio efeza reĝo.

Lia origino estas sufiĉe vualita, li estas prezentata filo de Meropso kaj Klimena, aliakaze filo de Androklo, fondinto de Efezo. En mitojn li eniris kiel amiko de Tantalo en unu epizodo. 

Onidire sur Kreto li kaptis kaj ŝtelis oran hundon, kiun por diino Rea pretigis mem dia forĝisto Hefesto. La hundo gardu la novnaskitan Zeŭson, kiun Rea sekrete naskis kaj kaŝis sur Kreto. Pandareo la hundon kaŝis ĉe Tantalo, sed kiam li ektimis, ke per sia ago ofendis diojn, petis Tantalon pri redono de ĝi. Sed tiu kategorie malkonfirmis, ke li iam kaŝus, des pli eble posedus ĝin. Zeŭso ekfuriozis kaj Tantalon rigore punis per eternaj turmentoj en la submondo. Pandareo kun sia edzino Harmotoo fuĝis en Atenon kaj poste sur Sicilion, kie ambaŭ povre mortis. 

Sed oni rakontas eĉ tute malan version: la hundon ŝtelis Tantalo kaj Pandareo rifuzis redoni ĝin al li. La indignitaj dioj poste Pandareon kaj lian edzinon ŝtonigis.

Pri iliaj tri neplenkreskaj filinoj Meropo, Kleotera kaj Klitio ekzorgis diinoj Afrodito, Hero, Artemiso kaj Atena kaj dediĉis al ili ĉiun zorgon kaj amon. Zeŭso cerbumis pri tiu zorgo kaj suspektis diinojn, ke ili mem instigis Pandareon al la ŝtelo. Do li knabinojn sekrete rabigis de Harpioj, kiuj poste transdonis ilin al Erinioj. La knabinoj ĉe ili suferis pro krimoj de sia patro.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Pandareos en la ĉeĥa Vikipedio.*
**Chapala** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Ĥalisko. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Chapala*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 030.

Geografio
---------

**Chapala** apartenas al la regiono Ciénega kiu situas en la centra parto de la subŝtato Ĥalisko. Multaj komunumoj en tiu regiono sude limtuŝas Ĉapalaan Lagon aŭ la meksikan subŝtaton Miĉoakano. Al la regiono Ciénaga apartenas entute 13 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 43345 loĝantojn. El tiuj estis 21077 viroj kaj 22268 virinoj. La komunumo havas surfacon de 385,58 km². La meza alteco estas 1530 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19,9 C. En la komunumo estas 810,9 mm da pluvo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Ĥalisko.
Rigardo al Chapala

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 12531 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 11631 scipovis legi kaj skribi kaj 894 viroj estis analfabetoj. Do 7.13 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 13579 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 12537 sciis legi kaj skribi kaj 1029 virinoj estis analfabetoj. Do 7,58 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Chapala vivis 35545 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 47 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,132 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Chapala Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Grianán Ailigh** aŭ **Grianán de Aileach** estas la nomo de restaŭrita ŝtonfortreso en la graflando Dún na nGall en la nordokcidento de la Respubliko Irlando, ĉirkaŭ 10 km okcidente de la nordirlanda urbo Doire (Londondery). La *Grianán de Aileach* estis historia centro de kulturo kaj politiko en la tempo de la fruirlandaj regnantoj (800 a. K. ĝis 1.200 p.K.). La ringfortreso sur la burgo *Grianán* (Greenan) estis la sidejo de la reĝoj de Aileach. La reĝlando de Ulaidh kaj Airgíalla estis subreĝlandoj sub la regnado de Aileach.

interna aspekto de  *Grianán Ailigh* 
Grianán de Aileach estas ringfortreso, kiu estis konstruita anstataŭ malnova montetfortreso.

La Grianán estis en la 5a jarcento loĝloko de Uí Néill kaj poste posedo de la klano de O’Donnells. Ĝis la 12a jarcento (ĉ. 1177) la reĝlando Aileach perdis grandan parton de la areoj al la Normanoj kaj la ŝtonfortreso perdis sian signifon. Sub Muirchertach Ua Briain (reĝo de Mhumhain) la fortreso estis detruita. La fortreso gardas la duoninsulon Inis Eoghain (Inishowen) al la nordo. Hodiaŭ oni povas viziti la ĉefajn remparojn, kiuj havas diametron de 23 m. Kelkaj aliaj portoj de la fortreso estis detruitaj, ili estis parte restaŭritaj dum la 19a jarcento (ĉ. 1870).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Grianán Ailigh en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Grianán Ailigh en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* informoj en la graflanda retejo (angle)
* priskribo (angle) kaj bildo
**Pianotrio** estas (ĉambromuzika) ensemblo, konsistanta el piano kaj du pluaj instrumentoj. La plej ofta instrumentigo estas piano, violono kaj violonĉelo. Famaj pianotrioj estas ekz. la Abegg Trio, la Beaux Arts Trio kaj la Trio Fontenay. 

Same **pianotrio** estas tamen ankaŭ komponaĵo por la supre nomita okupado. Famaj verkoj estas ekz. la pianotrioj de Beethoven (ekz. op. 70/1 "Geistertrio"), la pianotrio d-minoro de Felix Mendelssohn Bartholdy samkiel pianotrioj de Haydn, Mozart, Schubert, Schumann, Brahms, Antonín Dvořák, Ravel, Ŝostakoviĉ, Ives, Ĉajkovskij, Smetana.

Ankaŭ en la ĵazo ekzistas la instrumentensemblo **pianotrio**, je kio jen plej ofte la instrumentoj piano, kontrabaso kaj drumo formas la trion (pli malofte eble piano, gitaro, kontrabaso). Gravaj reprezentantoj estis la Bill-Evans-Trio samkiel aktuale Brad-Mehldau-Trio. Ekde la 1960-aj jaroj la Jacques Loussier Trio (instrumentoj: piano, kontrabaso, drumo) kombinas muzikon el baroko, klasikismo kaj romantismo kun jazo.