recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La *Centra Busstacio* en Flensburg (Germanio) en 2012. La unua Centra Busostacidomo en Germanio estis malfermita tie en 1931.
**Busa stacidomo** aŭ **Aŭtobusa stacidomo** estas strukturo kie alurbaj, algrandurbaj aŭ interurbaj busoj haltas por elbusigi aŭ albusigi pasaĝerojn. Ĝi estas pli granda ol bushaltejo, kio estas kutime simple loko sur la vojflanko, kie busoj povas halti, plej ofte nur por unu aŭ kelkaj buslinioj, kaj ankaŭ pli granda ol busa stacio, kie eblas ŝanĝi buson kaj atendi subĉiele aŭ protektite de kabano, sen ke estus granda serva konstruaĵo tuj apude (laŭ senco de NPIV "stacio" estas simple "grava haltejo de trafikilo"). Busa stacidomo povas esti destinita kiel fina stacio por kelkaj itineroj, aŭ kiel transira stacio kie la itineroj daŭras. Ĝi karakteriziĝas per stacidomo, granda serva konstruaĵo kun haloj por atendi, biletaj kasoj, punktoj por ricevi bagaĝon, hotelo, kafejoj, butikoj kaj multaj aliaj necesaĵoj, kaj rekta aliro al multaj bushaltejoj kun kajoj.

Busostacidomaj platformoj (kajoj) povas esti asignitaj al fiksaj buslinioj, aŭ variable en kombinaĵo kun dinamika pasaĝera informsistemo. Ĉi-lasta modelo postulas pli malmultajn platformojn, sed ne provizas al la pasaĝeroj la komfortom de konado de la platformo bone anticipe kaj atendadon tie.

Referencoj
----------

1. ↑   New hightech bus station in Amstelveen opened. Vialis (2009-10-13). Arkivita el la originalo je 2012-09-17. Alirita 2010-02-07.

Vidu ankaŭ
----------

* Bus Stop



*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Bus station en la angla Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 527491
 |
Literaturo pendanta el ŝnuro
**Literaturo *de cordel*** (de la portugallingva aŭ hispanlingva esprimo *Literatura de cordel*, laŭlitere **Ŝnurliteraturo**) estas popola literatura ĝenro, kiu utiligas intense rimojn kaj estas publikigitaj en malmultekostaj presitaj broŝuroj. Ili enhavas romanojn, poemojn kaj kantojn, kies produktado kaj vendo okazas en foiroj, fare de stratovendistoj en la Nordorienta Brazilo kaj iam en multaj regionoj de Eŭropo kaj Ameriko.

Ĝi estas tiel nomita, ĉar oni ofte pendigas la broŝuretojn el ŝnuroj por elmontri ilin al eblaj klientoj. Ili reprezentas unu el la malplej ŝanĝitaj daŭrigoj de la okcidentaj tradicioj de triviala literaturo. Tiu ĝenro de literaturo ankaŭ estis trovita en Hispanio dum la 18-a kaj 19-a jarcentoj kaj ĝis la mezo de la 20-a jarcento en parataj regionoj, kaj oferis al legantoj larĝan aron de temoj, de baza instruo ĝis politikaj temoj. La presaĵoj estas kutime nigrablankaj kaj ilustritaj per ksilografiaĵoj.

La **Ŝnurliteraturo** trovis sian zeniton dum la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj, kiam furoris la popolaj legendoj kreitaj ĉirkaŭ la figuroj de la kangasistoj, rabistoj kiuj terurigis la regionon dum multaj jaroj. La Milito de Canudos, armea konflikto en la ŝtato Bahio, 1896-1897, estis ankaŭ ofta temo en la **Ŝnurliteraturo** pro ĝia eposa grandeco kaj graveco por la historio de la Nordorienta Brazilo.

Kelkaj el la ĉefverkintoj de la pasinteco estas Leandro Gomes de Barros (1865-1918) kaj João Martins de Athayde (1880-1959). Hodiaŭ kelkaj verkintoj kiel Marcelo Soares, Davi Teixeira, Meca Moreco kaj Altair Leal retenas tiun popularan esprimon vivanta. Ili kaj aliaj helpas montri al Brazilo kaj al la mondo la gravecon de la popola arto.

Nuntempe ankoraŭ ekzistas en Brazilo amaso da aliaj nemulte konataj verkintoj. Ekzemplo de broŝuroj faritaj dum la pasintaj jardekoj estas: "Chegada de Lampião ao Inferno" (La Alveno de Lampião al Infero) de José Pacheco, samkiel "A Chegada de Lula no Inferno" (La alveno de Lula al Infero).

Literaturo *de cordel* daŭre troveblas en la Nordorientaj brazilaj subŝtatoj, plej precipe en Pernambuko, Paraibo kaj Cearao.

Fonto
=====

* Adaptita el la anglalingva traduko de Wikitrans

* Kategorio Ŝnurliteraturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Schumann-Haus** estas la iama loĝodomo de Robert kaj Clara Schumann en Lepsiko, kiuj pasigis ĉi tie siajn unuajn kvar geedzajn jarojn. Ĝi troviĝas en Inselstraße 18, okcidente de la urbocentro. En ĝi troviĝas muzeo, malgranda koncertejo kaj baza lernejo *Clara Schumann*.

Historio
--------

La Schumann-domo estis konstruita laŭ klasikisma stilo kaj estis tiam Inselstraße 5. Dum la dua mondmilito la domo restis plejparte maldifektita, tamen la domo kadukiĝis dum la epoko de GDR, kvankam ekde la 1970-aj jaroj monumentprotektata. En 1999 la grupo Rahn Dittrich aĉetis la domon kaj renovigis ĝin laŭ la reguloj de monumentprotekto.

Nuna uzado
----------

En la iama loĝejo de la ge-Schumann-oj troviĝas la Schumann-muzeo, tenata de la asocio *Robert-und-Clara-Schumann-Verein Leipzig*. La asocio fondiĝis en 1995 kaj taskigis al si konservi la heredaĵon de la muzikista familio en Lepsiko.

La koncertejo, kiun iam frekventis personoj kiel Felix Mendelssohn Bartholdy, Franz Liszt kaj Hans Christian Andersen, disponatas por koncertoj, prezentlegadoj kaj diskutoj.

En la ceteraj ĉambroj troviĝas la baza lernejo *Clara Schumann*, ĝi havas artan-muzikan karakteron memore al la famaj loĝintoj de la domo.

Vidu ankaŭ
----------

* Schumann-domo Bonn

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schumann-domo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de Schumann-Verein
**Gotfredo la 5-a**, Grafo de Anĵuo (n. la 24-an de aŭgusto 1113 - m. la 7-an de septembro 1151), nomata "la bel-vizaĝa".

Li estis la pli aĝa filo de Fulk la 5-a (Anĵuo) kaj Eremburga de La Flèche, heredontino de Elias la 1-a de Maine. Oni moknomis lin "Plantaĝeneto" laŭ la flava branĉeto de citizo (*genêt* estas la franca por *genista*, la citizo), kiun li portis enĉapele. Kiel junulo li famis pro siaj kuraĝo kaj kapabloj, kaj tial Henriko la 1-a (Anglio) proponis ke li edziĝus al lia filino Matilda. Li konsentis, kaj, anticipe de la edziĝo, Henriko kavalirigis lin ĉe Rouen la 10-an de junio 1128. La edziĝo mem okazis la sekvantan semajnon, la 17-an de junio. Matilda estis la vidvino de la Sankta Romia Imperiestro Henriko la 5-a. Matilda havis dek-unu pli jarojn ol Gotfredo kaj fieris pro sia rango de Imperiestrino. Ŝi kaj Gotfredo havis tempestajn rilatojn.

En 1129 la patro de Gotfredo iris al Jerusalemo, kie li iĝis reĝo, kaj Gotfredo iĝis Grafo de Anĵuo, Touraine kaj Maine.

Henriko la 1-a devigis siajn baronojn ĵuri ke ili agnoskos Matildan kiel lia heredonto. Post kiam Henriko mortis en 1135, Matilda eniris Normandion por ĝui sian heredon. Tamen en Anglio la nevo de Henriko, Stefano, pretendis la tronon, kaj rezultis longa enlanda milito. Inter 1142 kaj 1144 Gotfredo konkeris Normandion kaj nomis sin Duko de Normandio. En 1149 li kaj Matilda donis la duklandon al sia filo Henriko.

En 1129, 1135 kaj 1145-51 okazis baronaj ribeloj en Anĵuo, kiujn Gotfredo sukcese subpremis. La tria ribelo, kaj malkontento en Normandio, malebligis Gotfredon doni multe da subteno al sia edzino kiu batalis en Anglio por la angla trono ĝis 1153, kiam per la Traktato de Westminster estis decidata ke Stefano restos Reĝo de Anglio ĝis sia morto, kaj poste heredus Henriko, la filo de Gotfredo kaj Matilda. Tiel fondiĝis la Plantaĝeneta dinastio de Anglio.

La 7-an de septembro 1151 subite mortis Gotfredo ĉe Château-du-Loir, verŝajne pro febro revene de reĝa koncilio. Li entombiĝis en la katedralo de Le Mans.

Gotfredo kaj Matilda havis tri infanojn:

* Henriko la 2-a (Anglio) (1133-89)
* Gotfredo, Grafo de Nantes (1134-58)
* Vilhelmo, Grafo de Poitou (1136-64).

Gotfredo ankaŭ havis almenaŭ tri eksteredzecajn infanojn:

* Hamelin de Warenne (1129-1202), kiu edziĝis al la riĉega angla nobelino Isabella de Warenne, Grafino de Surrey
* Emma, kiu edziĝis al la kimra princo Dafydd ab Owain Gwynedd
* Maria, kiu iĝis abatino de Shaftesbury, kaj eble estis la grava poetino Maria de Francio.

* Kategorio Gotfredo la 5-a (Anĵuo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 265059
* GND: 1076787428
* LCCN: n90697027
* VIAF: 268196411
* ISNI: 0000000355702299
* SUDOC: 078611520
* BNF: 16296752t 15051738r, 16296752t
 |
**Vilhelmo**, alnomata **Adelin** (alternative *Adelinus*, *Adelingus*, *Audelin* aŭ *Ætheling*) (n. 1103 - m. la 25-an de novembro 1120), sola legitima filo de Henriko la 1-a (Anglio) kaj lia edzino Matilda, kaj frato de la Imperiestrino Matilda. La nomo "Adelin" devenas de la anglo-saksa "Aetheling", signifikanta "Princo".

Li naskiĝis en Winchester. La normandaj baronoj malkontentis pro la edziĝo de lia patro al Matilda, kiu devenis de la anglo-saksa reĝa familio: por plikontentigi ilin, en 1113 Henriko fianĉigis Vilhelmon Adelin al la filino de Fulk, Reĝo de Jerusalemo kaj Grafo de Anĵuo: la edziĝo okazis en 1119.

La franca reĝo, Ludoviko la 6-a, klopodis devigi Henrikon omaĝi por Normandio, sed Henriko malinklinis. En 1115 Henriko sugestis ke Vilhelmo Adelin omaĝus (tiun jaron la normandaj baronoj agnoskis Vilhelmon Adelin kiel la heredonto de Henriko: la anglaj baronoj faris la saman la sekvantan jaron): post iom da milito, tiun proponon Ludoviko fine akceptis en 1120.

Post la morto de sia patrino en 1118, Vilhelmo estis regento de Henriko en Anglio kiam ajn tiu forestis en Normandio.

La 25-an de novembro 1120 okazis katastrofo, kaj por Vilhelmo Adelin kaj por Anglio. Antaŭ ol veli de Normandio al Anglio, Vilhelmo Adelin kaj liaj kunuloj drinkis. La ŝipo estis la "White Ship" (Blanka Ŝipo) – la plej moderna kaj plej rapida ano de la reĝa ŝiparo. Nur post noktiĝo ili ekiris. En la mallumo, kun ebria helmisto, la ŝipo frapis rokegon. Vilhelmo kaj pluraj amikoj lanĉis remboaton, sed li reiris al la sinkanta ŝipo por savi sian duonfratinon, la grafino de Perche. Vilhelmo kaj pluraj aliaj ĵetis sin en la remboaton sed estis nun tro da homoj kaj ĝi renversiĝis. Ĉiuj pereis.

Tiel mortis la heredonto de Henriko. Tiu rapide reedziĝis, al Adeliza, filino de Gotfredo la 1-a Duko de Leuven, sed ili ne havis infanojn. Henriko devigis siajn baronojn agnoski lian filinon Matilda kiel lia heredonto. Malgraŭ la baronaj promesoj, la nevo de Henriko, Stefano, pretendis la tronon, kaj rezultis longa enlanda milito.

* Kategorio Vilhelmo Adelin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 263014
* GND: 140043233
* VIAF: 103355498
 |
Vido de la preĝejo de sudo. La **Galerio Kirko Ĉiuj Sanktuloj** (germane: *Museumsgalerie Allerheiligenkirche*) troviĝas en Mühlhausen, Unterer Steinweg.

Priskribo
---------

Ŝuldas sian ekziston la Kirko de Ĉiuj Sanktuloj de Mühlhausen al la detruo de la Regna burgo en 1256. Kiel pentosigno por la tiam malkonstruita enburga kapelo la urbo konstruigis (i.a. por la klaso de oficistoj) novan paroĥan preĝejon. Dum la Kamparana ribelo tie ĉi intertraktadis anoj de la burĝaro, Thomas Müntzer, Heinrich Pfeiffer kaj aliaj protestantaj predikistoj kun la urba konsilantaro por akiri politikajn privilegiojn. Pro malcedo iĝis baldaŭ fama voĉdonado en la Kirko Nia Sinjorino, kiu detronigis la urbajn konsilianojn kaj instalis la t.n. *Porĉiaman Konsilion (Ewiger Rat)* obeantan nur al Müntzer.

La dum la 14-a jarcento pligrandigita kaj en la unua duono de la 18-a jarcento nove ekipita kirko servis post la Dua mondmilito kiel deponejo: de 1926-45 estis uzinta ĝin kiel preĝejon la komunumo surloka de la Memstara evangelia-lutera eklezio. De 1985-89 ĝi restaŭritis kaj ekiĝis muzeo. Bonvenigas hodiaŭ la vizitantojn belega interno: juvelaĵo de barokstila kirko kun pentrita plafono, ambona altaro kaj ornamitaj balkonoj, estante en granda konstrasto kun la sobreco de la ekstera gotikstila fasado.

Kolektoj
--------

Gastigas la kirko etan ekspozicion pri la historio de konstruo kaj restaŭradlaboroj kaj sekcion kun barokaj sakralaj skulptaĵoj. Ĉe la ĉirkaŭantaj balkonoj troviĝas daŭra ekspozicio pri la temo *Artospaco Turingio inter 1945-90* unikante en la tuta federacia ŝtato. Kompletigas la tuton diversaj specialaj ekspozicioj, i.a. pri moderna arto.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 121

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Galerio preĝejo Ĉiuj Sanktuloj (Mühlhausen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Pri la preĝejo en la retpaĝaro de la urbaj muzeoj
fraga ŝorbeto
**Ŝorbeto**, estas nomo por glacia trinkaĵo aŭ duonfrostigita manĝaĵo el fruktsuko, fruktpulpo kaj sukero. Ekzistas ankaŭ ŝorbetoj kiuj konsistas ne el fruktsuko, sed el ŝaŭmvino aŭ vino. Tre konata estas citronoŝorbeto. 

La amason oni devas plurfoje kirli dum la frostigado, por teni la manĝajon supla.

framba ŝorbeto
Acida ŝorbeto kiel trinkaĵo estas ofte servita ĉe plurplada menuo, ĉar ĝi plibonigas la digestadon. Kiel duonfrostigaĵo ĝi estas deserto. Krome ĝi helpas neŭtraliĝi inter la pladoj.

Historio
--------

La araban vorton (شربة= šarba =trinkaĵo) (senalkohola trinkaĵo) transprenis dum la 16a jarcento el la persa ( شربت/شربة =šarbat) kaj la turka (*şerbet*) la eŭropaj lingvoj, en la italan al *sorbetto*, en la francan al *sorbet*. Ankaŭ la preparo venis el proksima oriento. Ĝi estis servita nur dum specialaj eventoj. En Turkujo ŝorbeto estas servita dum bankedo kiel malgranda refreŝiga trinkaĵo inter pluraj pladoj, ĝi estis preparita tie kaj en Egiptujo kiel ĉiutaga trinkaĵo surbaze de fruktsiropo.

Dum la 17a jarcento ŝorbeto en Francujo estis trinkaĵo el akvo, sukero kaj citrono. Nur jam en la 19a jarcento ĝi estas duone frostigitaĵo kiu enhavas duone frostigitan substancon, kiu plej ofte enhavas alkoholon kaj estas pli ensorbita per kulero ol esti trinkita. 

Konataj ŝorbetoj estas 

* „ŝorbeto el asperulo"
* „citrona ŝorbeto", partikulare Sgropino
* „Ĵankia ŝorbeto" (akvo, vino, sukero, oranĝ- kaj citronsuko)

Literaturo
----------

* Alan Davidson: *Sherbet.* In: *The Oxford Companion to Food.* 2. Auflage, Oxford University Press, Oxford 2006, ISBN 0-192-80681-5, S. 717.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------
**Malnova Pinakoteko** estas arta muzeo en Munkeno, Bavario, Germanio.

Kolekto
-------

La malnova *pinakoteko* germane *ALTE PINAKOTHEK* kolektas eŭropan pentradon de 14-a ĝis 18-a jarcento. 

La muzeo estas tre grava en mondo. Oni prezentas daŭre pli ol 700 bildojn de 14-a ĝis 18-a jarcento. 

Aliaj bildoj estas en filiaj muzeoj en Bavarujo aŭ en preĝejoj aŭ publikaj domoj. 

Oni unigis en jaro 1800 diversajn heredajn kolektojn de familio de Vitelsbaĥoj (germane: Wittelsbacher) en Munkeno. Reĝo Ludoviko la unua fervore kolektis kaj en jaroj 1826 kaj 1836 oni konstruis novan faman domon kaj la reĝo donias la specialan (grekan) nomon **"Pinakoteko"**, aŭ (bildosalo). 

Malfrue oni konstruis aliajn *pinakotekojn* kaj oni distingis la "pli malnovan" aŭ la malnovan *pinakotekon* (kaj la novan pinakotekon). 

La frua princa kolekto montras la alternan historion de familio de Vitelsbaĥoj (germane: Wittelsbacher) kaj la guston de kolektopersonoj. 

Oni havis tre grandan kolekton sed ankaŭ mankon en kolekto. Ekde mezo de 20-a jarcento oni kompensis la kolekton per pruntaj verkoj.

Domo de malnova pinakoteko
--------------------------

La domo de hodiaŭ estas rekonstruo ekde milito.

Bildoj en Vikipedio
-------------------

* Poliptiko de la Sep Doloroj de Albrecht Dürer
* Bildoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala paĝo de malnova pinakoteko Arkivigite je 2005-07-28 per la retarkivo Wayback Machine

* Malnova Pinakoteko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Malnova Pinakoteko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Benfica (stacidomo). |

**Sport Lisboa e Benfica** - mallonge **SL Benfica** aŭ **SLB** - estas sporta klubo el la portugalia ĉefurbo Lisbono, konata precipe pro sia profesia vira teamo de futbalo, kiu komence de la 1960-aj jaroj kun la fama futbalisto *Eusébio da Silva Ferreira* dufoje gajnis al eŭropan pokalon de landaj ĉampionoj de futbalo - la Ligo de Ĉampionoj de UEFA. Ankoraŭ nun la teamo krom tiuj de la kluboj FC Porto kaj Sporting Clube de Portugal, la lasta same el Lisbono, estas inter la elitaj futbalaj teamoj de la lando.

Ĝis la 1980-aj jaroj la teamo kvin pliajn fojojn atingis la finalojn de la eŭropa pokalo de landaj ĉampionoj de futbalo kaj unufoje la finalon de la UEFA-pokalo - sed en tiuj ses fojoj rezultiĝis nur la dua pozicio.

La en 1904 fondita klubo interalie ankaŭ havas branĉojn pri korbpilko, rulsketa hokeo, biciklado, flugpilko kaj manpilko; iuj el tiuj teamoj same estas inter la elito de Portugalio en sia sporta branĉo. La klubaj koloroj estas ruĝo kaj blanko. Laŭ la stato de 2009 la klubo havis proksimume 20 000 membrojn - laŭ la membronombro la klubo tial estas la tutmonde plej granda sporta klubo.

Sukcesoj
--------

La vira profesia teamo de la klubo en 1961 kaj 1962 gajnis la konkurson Ligo de Ĉampionoj de UEFA, kaj kvin pliajn fojojn, en 1963, 1965, 1968 kaj 1990, atingis la duan pozicion. 32 fojojn la teamo venkis la nacian ĉampionadon, 27 fojojn la nacian pokalon kaj 4 fojojn la portugalan super-pokalon.

* Kategorio SL Benfica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kozármisleny** [kozArmiŝlenj], estas urbo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Pécs.

Katolika preĝejo

Geografio
---------

Kozármisleny situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, fervojo Pécs-Villány preteriras. Pécs troviĝas 8, Villány 25, Budapeŝto 198 km.

Urbodomo
Policejo kaj kalvinana preĝejo

Historio
--------

La komunumo estis loĝata dum la bronzepoko, de romianoj kaj avaroj. En la 11-a jarcento ĝi estis prefektejo. Antaŭ la turkoj fortikaĵo altiĝis, kiun la turkoj detruis. En 1760 germanoj alvenis. Tiutempe estis du vilaĝoj Kiskozár kaj Misleny, kiuj unuiĝis. La evoluo okazis en la 20-a jarcento, kiam oni aĉetis feriajn domojn, poste stabilajn domojn. En 1971 sentura katolika, en 2006 kalvinana preĝejoj ekfunkciis. En 1996 klostro kune kun kapelo konstruiĝis.

La vilaĝo ricevis rangojn grandvilaĝon en 2005 kaj urbon en 2007.

Vidindaĵoj
----------

* Preĝejo Nikolao de Flüe (Kozármisleny)
* Preĝejo Maŭro de Pécs (Kozármisleny)
* Kalvinana preĝejo (Kozármisleny)

Ĝemelurboj
----------

* Rumanio Ocna Mureș, Rumanio
* Italio Sezze, Italio
* Kroatio Kopačevo, Kroatio
* Finnlando Orimattila, Suomio (2010)
Preĝejo Arkianĝelo Miĥaelo
Urba blazono
**Slobozia** (ruse kaj ukraine: *Слободзея*) estas urbo en suda Ĉednestrio situanta ĉe la rivero Dnestro. Ĝi estas ankaŭ la ĉefurbo de samnoma distrikto havinte 17.780 loĝantojn en la 1.1.2005.

Historio
--------

Kulturdomo kun statuo de la terorismema politikisto Lenin
Ĝia unua mencio estis en la fino de la 17-a jarcento; oficialan statuson urban ĝi havas ekde 2002. La nuna urbo estiĝis per la unuiĝo de du memstaraj komunumoj, *Slobodseja Russkaja* (de ruslingvanoj) kaj *Slobodseja Moldavskaja* (de rumanlingvanoj), en la jaro 1972. En la kuro de la 20-a jarcento miksiĝo interetna fariĝis. La nuna centro kun urbodomo kaj la plejmulto de magazenoj troviĝas en la pli rumanlingva kvartalo. Tamen havas centron ankaŭ la suda (iam pli ruslingva) kvartalo.

Gefiloj
-------

* Andrei Grecul (1919–1983), politikisto
* Vladimir Țurcan (\* 1954), politikisto
* Iosif Maslennikov \* 1978), episkopo

Lernejoj
--------

Estas kvar lernejoj en la urbo - tri de mezgrada ĝenerala edukado (unu lingve miksita kaj du ruslingvaj) kaj unu rusa lernejo de nekompleta edukado. Krome, municipaj instruejoj funkciigas en la urbo jene:

* Porinfana muzika lernejo, kiu estis organizita en 1959 de Prijan Semjon Miĥajloviĉ kiu gvidis ĝin dum 25 jaroj: la dua direktoro estis Dijanov Viktor Fedoroviĉ, kiu lernejestris ankaŭ kvaronon de jarcento.
* Porinfana artlernejo, kiun gvidas Jurij Nikolajeviĉ Zatyka dum 40 jaroj.
* La bazlernejoj respektive infanĝardenoj nomiĝas *Albinuca*, *Ivuŝka* kaj *Raj*.

Ekonomio kaj loĝado
-------------------

La plej grandaj entreprenoj estas bakejo, kiu liveras produktojn al multaj setlejoj en la regiono, kaj la konservfabriko *Oktjabr*, kiu eksportas sukojn kaj enladaĵojn al Rusio kaj Ukrainio. La plejparto de la populacio estas engaĝita en neproduktivaj agadoj (en la serva sektoro), same kiel en agrikulturo. Plejparto de la loĝdomoj estas privata, la centro estas okupata de pluretaĝaj konstruaĵoj. En la areo de la rivero Dnestro estas distra areo kaj parko.

Referencoj
----------

1. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Slobozia ĉe Dnestro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Gvidilo tra restoracioj je Slobozia
* Mikaelo-kirko en Slobozia Arkivigite je 2022-05-28 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 768574
* GND: 7671255-2
 |
La vakera filmo de John Ford nome *Stagecoach* estas foje nomita pra-ŝosefilmo.
**Ŝosefilmo**, **vojaĝa filmo** aŭ *vojfilmo* (en angla kaj internacie "road movie") estas kinĝenro kies intrigo disvolviĝas laŭlonge de vojaĝo. Heredantoj de la literatura tradicio de la inica veturado, data el la Odiseado de Homero, la ŝosefilmoj kombinas la metaforon de la vojaĝo kiel disvolvigo de la rolulo kun la kulturo de la individua moveblo de Usono kaj la riĉa Okcidento de post la Dua Mondmilito, kiam la posedo de aŭto ekformis parton de la signoj de la identeco de plenkreskuloj. Estis influo de tiu ĝenro ankaŭ la verkisto kaj poeto Jack Kerouac, kiuj en sisj plej famaj romanoj kiel "On the road" kaj "Big South" traktas la historiojn en la ŝoseo.

Ekzemploj
---------

Fruaj pioniraj verkoj de tiu ĝenro estis *Rebel Without a Cause* kaj *The Wild One* de la 1950-aj jaroj. Sekvis *Bonnie kaj Clyde* (1967) kaj *Easy Rider* (1969). Pli ĵusaj estas jenaj ekzemploj:

* La Sorĉisto de Oz, 1939
* *The Grapes of Wrath*, 1940
* Sovaĝaj fragoj, 1957
* *Rain Man*, 1988
* *Wild at Heart*, 1990
* *Thelma & Louise*, 1991
* *Forrest Gump*, 1994
* *A Goofy Movie*, 1995
* *Suspiros de España (y Portugal)*, 1995
* *Airbag*, 1997
* *O Brother, Where Art Thou?*, 2000
* *Y tu mamá también*, 2001
* *Diarios de motocicleta*, 2004
* *Toy Story 4*, 2019


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838345
* GND: 4284691-2
* LCCN: sh97001646
 |
Mungo-ŝosoj
ĝermujo
ĝermujo en vertikala pozicio
**Ŝoslegomo** aŭ **ĝermantaj ŝosoj** aŭ nur **ŝosoj** estas grupo de legomo, kies evoluŝtupo estas inter semo kaj junplanto. Oni kreskigas ŝosojn en specialaj ujoj kun akvo. Ne al ĝermoplantoj apartenas bambuŝosoj kaj palmŝosoj. Ili estas tigpintoj de plenkreskaj plantoj.

Unue la semoj devas esti 10 - 15 horojn en akvo en la ĝermujo. Poste oni forigu la akvon metante la ĝermujon vertikale kun la kribrilo sube. Rincu. Poste oni metu la ĝermujon vertikale en ombra loko. Tiel la akvo povas flui suben kaj la aero povas cirkuli. Rincu matene kaj vespere. Post 36 horoj kaj pli oni povas konsumi la ŝosojn.

Specoj
------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **ŝosoj:*** bambuŝoso
* lupolaj ŝosoj
* mara krambo aŭ marbrasiko
 | **fabacoj:*** luzerno („alfalfa")
* azukio
* pizo
* kikero
* lento
* mungo
* sojo
* fenugreko
 | **greno:*** hordeo
* aveno
* milio
* maizo
* rizo
* sekalo
* tritiko
 | **folia legomo:*** semoj de eruko
* kreso
* semoj de brokolo
 | **tubera legomo:*** semoj de rafano kaj rafaneto
* semoj de ruĝa beto
* ajlo
 | **ceteraj:*** semoj de sinapo
* semoj de sezamo
* fagopiro
* linsemo
 |

* ĜardenkresoĜardenkreso
* Bambuaj ŝosojBambuaj ŝosoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ŝoslegomoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Sprossengemüse bei *www.lebensmittellexikon.de*
kastelo Rennhof
La privata **litova gimnazio** en *Hüttenfeld* (urbodistrikto de Lampertheim en suda Hesio, inter Darmstadt kaj Frankfurto ĉe Majno norde kaj Hejdelbergo kaj Mannheim sude, litove formale ***Vasario 16-osios gimnazija***, gimnazio "16-a de februaro" pro la deklaro de Sendependo de Litovio tiutaga) estas la nura agnoskita Litova lernejo en Okcidenteŭropo. Ĝi estis fondita de la Litova Komunumo en Germanio komence de la 1950-aj jaroj kiam Litovio estis okupita de la Sovetunio.

Historio
--------

En 1950, litovaj rifuĝintoj fondis sian propran mezlernejon en Diepholz, kiu translokiĝis al Hüttenfeld en 1954.
La Litova Nacia Komunumo akiris Kastelon Rennhof por la lernejo. Antaŭ tio, de 1946 ĝis 1949, ekzistis litova bazlernejo por litovoj, kiuj fuĝis en la antaŭa baroka monaĥejo *Rebdorf* en Eichstätt, Bavario, kiu funkciis kiel tutaĵo kiel rifuĝejo por baltoj. Dum la Malvarma Milito la litova gimnazio akceptis studentojn de litova origino el la tuta mondo en la aligita loĝlernejo, aparte el Usono, Kanado kaj Aŭstralio. La lernejo iĝis centro por ekzilitaj litovoj.

Post la Kantanta Revolucio en 1990, kiuj markis la ŝtatan reakiron de Sendependeco de Litovio, la gimnazio perdis iom da sia graveco, sed, male al la Latva gimnazio en Münster, ĝi povis vivteni sin pro la daŭre forta subteno de litovaj familioj en Germanio. Lernantoj de litova deveno en eksterlando, el Litovio mem kaj ankaŭ germanaj lernantoj uzas la eblecon de dulingvaj lecionoj. La klasoj estas instruataj en la litova kaj germana lingvoj, kaj ekzistas kontinuaj komunaj programoj kun la tri tradiciaj gimnazioj de Bensheim kaj Heppenheim (gimnazioj *Goethe*, *AKG* kaj *Starkenburg*) interalie por lernejanoj de aparte alta intelekto.

Ekde la somero de 2015, la litova gimnazio eniĝis en neformala kunlaboro kun la Universitato de Muziko kaj Prezentartoj Mannheim – Akademio de Danco – por akcepti baletstudentojn de la akademio en la internulejo de la litova gimnazio. La baletstudentoj ankaŭ povas iĝi gimnazianoj. En la lerneja jaro 2015/2016, la unuaj tri baletstudentoj - ĉiuj tri el Sud-Koreio - estis akceptitaj en la Litova Gimnazio.

La estraro kaj plej alta jura organo de la lernejo estas la kuratoraro de la komunutila subtena asocio *Litova Gimnazio e.V.* (el nuntempe dek unu membroj). Laŭ sia statuto, la kuratoraro konsistas el delegitoj de diversaj institucioj: La kuratorara estraro konsistas el reprezentantoj de la Centra Konsilio kaj la Estraro de Direktoroj de la *Litova Komunumo en Germanio*, la rajtigitaj reprezentantoj de la Eklezio por la pastoreca prizorgada de la katolikaj litovoj en Germanio, la *Litova Evangelia-Lutera Eklezio* en Germanio kaj reprezentantoj de la *Ministerio de Edukado kaj Scienco de la Respubliko de Litovio*. Laŭ la statutoj, la Lernejestro ankaŭ estas membro de la Estraro de Kuratoraro pro sia oficejo. Tripersona estraro respondecas pri la rekta administrado.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (litove, germane kaj angle)
* Litova kultura instituto: Pri tiu ĉi kastelo (litove, germane)
**Horta** (portugallingva prononco: [ˈpõtɐ ˌðɛɫˈɣaðɐ]) estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Regiono Acoroj, Portugalio, kun ĉirkaŭ 68 809 loĝantoj (2011), nome en la Insulo Faial. Ĝi kunhavas ĉefurbecon kun Ponta Delgada kaj Angra do Heroísmo, estante la leĝofara ĉefurbo de Acoroj.

Horta, en la insulo Faial estas la leĝofara ĉefurbo de Acoroj.
La municipo estas subdividitaj en 13 *freguesias*, nome Angústias (Horta), Capelo, Castelo Branco, Cedros, Conceição (Horta), Feteira, Flamengos, Matriz (Horta), Pedro Miguel, Praia do Almoxarife, Praia do Norte, Ribeirinha kaj Salão.

En 1467, la flandra nobelo Josse van Huerter setliĝis en la insulo. Oni atribuas la loknomon *Horta* al adapto de Huerter al postugallingva vorto *Horta* kun signifo de fruktoĝardeno. Ĉiuokaze la loĝantaro estis de laboristoj devenaj el norda Portugalio. Ĉirkaŭ 1498, Horta plialtiĝis al stato de *vila* (simila al urbo) per dekreto de la reĝo Manuelo la 1-a. Venis pliaj kolonoj el Flandrio kaj Portugalio; la ekonomio prosperis pere de la komercado de tritiko kaj de maizo. En 1583 okazis atako de hispanoj kaj en 1589 kaj 1597 fare de britoj.

En la 18-a kaj 19-a jarcentoj okazis nova prospero pere de la komerco de oranĝo, vino kaj de la trafiko de balenkaptistoj. Dum la 20-a jarcento venis teknikaj prosperoj kaj la urbo prosperis kiel haltejo, ripozejo kaj liverejo de veturantaj ŝipoj. Foje funkciis ankaŭ ankaŭ kiel batalejo.

Inter interesaĵoj menciindas la haveno kiel kunvenejo de maristoj, precize en la ikona kafejo de Peter, la historia centro kun la preĝejo, la botanika ĝardeno kaj la flughaveno.

Bibliografio
------------

* Abdo, Joseph C. (2005). On the Edge of History. Lisbon, Portugal: Tenth Island Editions/Joseph C. Abdo Unipessoal, Lda. ISBN 972-99858-0-4.
* Bento, Carlos Melo (2008), História dos Açores: Da descoberta a 1934 (in Portuguese), Ponta Delgada (Azores), Portugal: Câmara Municipal de Ponta Delgada

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Horta (Portugalio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Municipo de Horta portugale


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 799391
* GND: 4089283-9
* VIAF: 133897336
* SUDOC: 149646321
 |
Ekrankopio de videoludo kun aŭtomata celsistemo, kiu ebligas al la ludanto sin dediĉi al specifa kontraŭulo.
**Agada-aventura videoludo** estas populara videoluda ĝenro, kiu kombinas certajn elementojn de aventuraj kaj agadaj videoludoj. Ĝia ludomaniero kutime celas ekvilibron inter esplorado de vasta, malferma mondo, enketo (kolektado de objektoj aŭ indicoj), solvo de enigmoj kaj realtempa agado.

Pro sia hibrida naturo, agadaj-aventuraj videoludoj havas sufiĉe malakuratan difinon kaj limojn. Ili ofte inkludas ludomekanikojn de platformaj, batalaj, pafaj aŭ rolaj videoludoj.

Ludomaniero
-----------

Agadaj-aventuraj videoludoj havas pli rapidan ritmon ol ekskluzive aventuraj ludoj. Ili kutime elprovas la lertecon kaj refleksojn de la ludanto. Tiuj ludoj ofte emas lasi la ludanton krei lian propran destinon anstataŭ ol simple rakonti ĝin. Kvankam la ludomaniero ĉefe baziĝas sur movado, ĝi ankaŭ ofte postulas cerbumadon.

Famaj agadaj-aventuraj videoludaj serioj
----------------------------------------

La kino-aspekta platforma videoludo *Prince of Persia* (1989) havis agadajn-aventurajn elementojn, kiu poste inspiris aliajn kreantojn kiel Éric Chahi kun *Another World* (1991) kaj *Flashback* (1992). *Alone in the Dark* (1992) uzis tridimensiajn komputilajn grafikojn, kiuj poste fariĝis popularaj danke al famaj serioj kiel *Resident Evil* (1996) kaj *Tomb Raider* samjare. 

Ekde la 2000-aj jaroj, agadaj-aventuraj videoludoj fariĝis pli popularaj ol la puraj aventuraj aŭ platformaj videoludoj, kiuj inspiris la ĝenron. Inter freŝdataj ekzemploj menciindas la serio *Uncharted*, *The Legend of Zelda: Breath of the Wild* aŭ *Ark: Survival Evolved*.

Referencoj
----------

1. ↑  angle Laŭ la retejo Just Adventure Arkivigite je 2009-01-29 per la retarkivo Wayback Machine,  .
2. ↑  Rollings, Andrew.  (2003) *Andrew Rollings and Ernest Adams on Game Design*. New Riders. ISBN 1-59273-001-9.
3. ↑   (2002) "Beyond Myth and Metaphor – The Case of Narrative in Digital Media", *Game Studies* **1** (1).  Alirita 2009-02-05..
4. ↑ .  The Designer's Notebook: Sorting Out the Genre Muddle (angle) (2009-07-09). Alirita 2022-08-12.
**Ŝovrim Ŝtika** (hebree שוברים שתיקה, *"*rompante la silenton," angle *Breaking the Silence*) estas israela ne-registara organizo, establita en 2004 de veteranoj de la Israela Defenda Forto (IDF). Ĝi celas doni al servantaj kaj eligitaj israelaj soldatoj rimedon por konfidence rakonti siajn spertojn en la okupataj teritorioj. Kolektoj de tiaj rakontoj estis eldonitaj por eduki la israelan publikon pri kondiĉoj en tiuj areoj.

La deklarita celo de la organizo estas "rompi la silenton" ĉirkaŭ tiu milita aktivado. Fondita por kolekti atestojn de 2000 ĝis 2004 de trupoj, kiuj servis en la palestiniaj teritorioj, la NRO daŭre funkcias. Ĝi kolektis kaj aperigis rakontojn pri sekvaj operacioj en Gazao kaj aliaj areoj depost tiam.

La NRO estis kritikita pro eldonado de anonimaj rakontoj. Enketo de 2016 konfirmis la integrecon de la organizo, sed ankaŭ diris, ke kelkaj el la atestoj bildigis distordaĵojn. En tribunalaj defioj, ke ĝi riveli siajn fontojn, Ŝovrim Ŝtika gajnis juĝojn protekti sian konfidencon.

La ĉefministro Benjamin Netanjahu kaj kelkaj aliaj altrangaj politikistoj multfoje kritikis la organizon. Lia registaro provis malemigi aliajn registarojn iel ajn financi ĝin. Netanjahu forte kritikis Ŝovrim Ŝtika en parolado al la Kneset komence de 2015, kaj poste tiun jaron, la edukada ministro proponis leĝon por bloki ties parolantojn de ŝtataj lernejoj. Samtempe, kelkaj altranguloj en la israela defenda ministrejo kaj sekureca establo defendis la NROn. Ekzemple, Generalo Amiram Levin diris en 2015, ke "Ŝovrim Ŝtika plifortigas la IDF-n kaj ties moralecon."

Referencoj
----------

1. ↑  Erella Grassiani, "La Fenomeno Rompi la Silenton en Israelo: 'Atestanta' kiel Konscio-Levanta Strategion de Eksa-Batalistoj," en Th. van Baarda, D.E.M. Verweij (eds.), Morala Dimensio de Nesimetria Militfarado: Sumigilo-terorismo, Demokrataj Valoroj kaj Militistaj Etikaroj, BRILL, 2009, pp. 247-260
2. ↑  Sara Helman, 'De la Protesto *al* Atesto kaj Konfeso: La Ŝanĝanta Politiko de Pacaj Organizoj en Israelo,' en Fran Markowitz, Stephen Sharot, Moshe Shokeid (eld.), Al Antropologio de Nacia Konstruigo kaj Malkonstruigo en Israelo, Universitato de Nebraska Gazetaro, 2015, pp. 73-90.
3. ↑  "המקור: מה למדנו מחצי שנה עם שוברים שתיקה?".
4. ↑  "תחקיר 'המקור': כיצד מצליח ארגון 'שוברים שתיקה' להסעיר מדינה שלמה?".
5. ↑  , *Haaretz*
6. ↑   Isabel Kershner, 'israela Veterana' Kritiko de Okcidenta Banka Okupo Provokas Tumulton', *The New York Times*, la 23an de decembro 2015.
**Alessandro CAGLIOSTRO**, vere *Giuseppe Balsamo* (naskiĝinta en junio 1743 en Palermo, mortinta la 26-an de aŭgusto 1795 en San Leo) estis itala aventuristo kaj alkemiisto.

Vivo
----

Kiel junulo li trejnitis ĉe apotekisto. Dum tiu tempo li lernis multegon pri kemio kaj medicino kaj iĝis unu el la plej grandaj ĉarlatanoj siatempe.

Liaj fraŭdoj etendiĝis de falsigoj ĝis aŭgurado kaj li prezentis sin ekzemple kiel kuraciston, hipnotikiston aŭ fondinton de framasona ordeno religia. Akompanite de sia edzino li vojaĝis tra tuta Eŭropo por oferti siajn servojn kaj varojn, antaŭ ĉio sian junuleckonservan eliksiron.

Ĉe la kortego de Ludoviko la 16-a (Francio) li baldaŭ iĝis persono bone konata. Viktimoj de liaj manipulaciadoj estis i.a. nobeloj kiuj ĉiam denove promesis helpon kaj donis subtenojn malgraŭ ripetita senmaskigo de liaj mistifikadoj kaj friponadoj. Pro partopreno en la krimkazo pri la kolĉeno de la reĝino en 1785-86 *(L'affaire du collier de la reine)* li eĉ enkarcerigitis en Bastille.

En 1789 li reiris al Italujo, arestitis en Romo fare de la Inkvizicio kaj kondamnitis je morto pro herezo. En 1791 la puno ŝanĝitis en punon pri dumviva enkarcerigo. Li mortis en la malliberejo.

Trakto artista
--------------

La franca verkisto Alexandre Dumas (patro) igis Cagliostro-n ĉeffiguro de la unua volumo de sia romana serio *Mémoires d’un médecin* kun la titolo *Joseph Balsamo* (1846-1848). Sekvis prilaboroj de aliaj artistoj koncerne la vivon de Cagliostro.

Li aperis ĉe *Der Geisterseher* de Friedrich von Schiller aŭ ĉe *Der Groß-Kophta* de Johann Wolfgang von Goethe. Elisa von der Recke verkis en 1787 la raciisman pamfleton *Nachricht von des berüchtigten Cagliostro Aufenthalt in Mitau im Jahre 1779 und dessen magischen Operationen*. Lev Tolstoj skribis en 1921 la fantastikan historion *Grafo Cagliostro*. Umberto Eco aperigis Cagliostro en la libro *Il pendolo de Foucault* kaj Robert Anton Wilson en la romana ciklo *Die Illuminaten-Chroniken*. La historio *Die Geburt des Antichrist* (1921) de Leo Perutz temas pri la gepatroj de Cagliostro kaj de iliaj filo.

Same Rudolf Harms rakontas en *Cagliostro. Der Lebensroman eines genialen Schwindlers* (1960) ties vivon. En la komiksa serio *Spawn* de Todd McFarlane aperas figuro nome Nicholas Cogliostro kiel mentoro de Spawn. En la rakonto *Der Sandmann* komparas E.T.A. Hoffmann la figuron de profesoro Spalanzani kun Cagliostro kaj Sophie von La Roche taglibre rakontis pri persona renkontiĝo kun li.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Alessandro Cagliostro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Alessandro Cagliostro en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Filmoj kie aperas Cagliostro.
* Tripota - portreta datumbenko el Trier.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 501369
* GND: 118518305
* LCCN: n50040368
* VIAF: 56606872
* ISNI: 0000000109034993
* LIBRIS: 182699
* SUDOC: 026761831
* BNF: 11894773n
* NLA: 35157715
* NDL: 00620441
* BIBSYS: 92002014
* NKC: jn20000720041
* ICCU: CFIV098702
* BNE: XX998860
 |
Dolĉajo *Túró Rudi*
La **ĉokolada kazeostangeto** estas ĉokoladokovrita dolĉeta-acideta kazeoforma stangeto, unu el la plej ŝatataj laktaj desertoj en Hungario. Ĝi estis origine pakita al aluminiaj lamenoj, ornamitaj kun ruĝaj makulpunktoj (tiel aperas la internacia nomo *Dots*)

La deserto nomiĝas origine en la hungara *Túró Rudi* kaj estas markonomo. La nomon *Túró Rudi* elpensis Sándor Klein, instruisto en la Budapeŝta Teknika Universitato.

Historio
--------

La ideo de kazea deserto estiĝis en la Sovetunio, kie oni vendis deserton el kazeo-grasaĵo-butero kun nomo "eskimo". La ideon importis hungaroj kaj ekproduktis en Mátészalka, en 1968.

Post la privatigo de ŝtataj produktejoj, la markon akiris Danone kaj la dolĉaĵon produktas ekde 2002 ankaŭ en Pollando sub nomo „Danio Batonik", la firmao Friesland en Rumanio kaj Slovakio sub „Dots". Similaj produktoj ekzistas ankaŭ en aliaj landoj (kazeo kun aldona gusto + dolĉa kovraĵo aŭ el ĉokolado aŭ el sukera kovraĵo gustigita per fruktosuko). Tipaj parencoj estas la deserto *Varškės sūrelis* en Litovio kaj la aliaj du landoj de Baltio, kaj *Творо́жный сыро́к* en Rusio. Tiuj dolĉaĵoj praktike nur vendatas enlande kaj malfacile eksporteblas, ĉar pro la kazeo ili kompreneble havas tre mallongan vivodaŭron kaj devas praktike daŭre stokiĝi en fridujo ĝis oni manĝas ilin.

Oficiala difino
---------------

La (ĉokolada kazeostangeto) *Túró Rudi* konsistas el bovkazeo, eventuale el butero aŭ laktokremo, sukero ktp. kun aldono de diversaj gustizaĵoj kiel ĉokolado- aŭ kakaomasa kovraĵo kaj estas preskaŭ cilindra deserta fromaĝoprodukto.
La kazeoplenigaĵo devas esti je 50% (m/m) laktodevena.

Sensorganaj postuloj:

*Formo:* preskaŭ cilindra, palta aŭ iom ripa stangeto.
*Ekstero:* la ĉokolado- aŭ kakaomaso plene kaj averaĝe kovras la kazeokorpon, ĝi bone adheriĝas, je premo milde rompiĝetas.
*Koloro:* la kazeomaso estas homogena blanka aŭ blankflava, okaze de gustizo, konvena al la gustizaĵo.
*Odoro:* karakteriza je la kovraĵo.
*Gusto:* agrable dolĉeta-acideta, karakteriza je gusto kaj kovraĵo.

Konsisto
--------

Grasomalriĉa kazeo 42%, kakaoenhava ĉokolada kovraĵo 36% (sukero, planta graso hidrogenizita, kakaopulvoro, emulgeaĵo: E 322, natursama vanilia aromo), sukero, butero, modifita maiza amelo: E 1412, natura citronaromaĵo, konservaĵo: E 202 kalia sorbato.

Túró Rudi en arto
-----------------

* kanto *Túró Rudi* de hungara muzikfrupo 100 Folk Celsius
* *Túró Rudi*, filmeto de János Kellár
* *Túró Rudi*, programgvidanto ĉe *Tilos Rádió*

Referencoj
----------

1. ↑   La teksto. Arkivita el la originalo je 2006-06-16. Alirita 2006-05-11.
2. ↑  Paĝo de la filmeto
3. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2007-03-13. Alirita 2006-05-11.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ĉokolada kazeostangeto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Internacia fanpaĝo Arkivigite je 2007-07-02 per la retarkivo Wayback Machine
* Historio (hungare)
* (hungare)
* (hungare)
**Mary Eleanor DONAHUE** (naskita 1937, listigita kiel **Elinor Donahue**) estas usona aktorino.

Ŝi komencis sian karieron kiel infano dancante en vodevilo. En kino Eleanor debutis per Mister Big en 1943. Ŝi estis infanaktorino en multaj kinfilmoj kiel Bowery to Broadway, And Now Tomorrow, Winter Wonderland, The Unfinished Dance, Three Daring Daughters kaj Tenth Avenue Angel. Kiel adoleskantino en 1950-aj jaroj ŝi aperis en kinfilmoj kiel Singing Guns, The Happy Years, Love Is Better Than Ever.

Donahue debutis en televido per *Schlitz Playhouse of Stars* en 1952 kaj poste ŝi laboris en televidserioj Father Knows Best, Dennis the Menace, Have Gun - Will Travel, Dr. Kildare, The Virginian, Many Happy Returns, Star Trek kaj The Flying Nun inter aliaj krom en kinfilmoj Imitation of Life kaj Girls Town.

Dum 1970-aj kaj 1980-aj jaroj ŝi aperis en televidaĵoj Gidget Gets Married, Police Woman, The Rookies, The Odd Couple, Petrocelli, S.W.A.T. The Father Knows Best Reunion, Mulligan's Stew, Police Story, Barnaby Jones, CHiPs, Condominium, Fantasy Island, The Dukes of Hazzard, High School U.S.A. Days of Our Lives, Riptide, The Love Boat, The New Adventures of Beans Baxter, The Golden Girls ktp.

En 1990 ŝi reaperis en kino per Pretty Woman, poste ŝi aperis en kinfilmo Freddy's Dead: The Final Nightmare krom en televidaĵoj Murder, She Wrote, Get a Life, Friends kaj Dr. Quinn, Medicine Woman, inter aliaj. Ŝi komencis karieron kiel voĉaktorino per The Legend of Prince Valiant (1993) kaj daŭrigis ĝin per Biker Mice from Mars kaj Eek! the Cat.

Elinor en la 21-a jarcento aperis en kinfilmo The Princess Diaries 2: Royal Engagement kaj en televidserioj Cold Case kaj The Young and the Restless.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Elinor Donahue en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Elinor Donahue ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
* 

* Elinor Donahue ĉe AllMovie (angle)

* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Filmo
* Portalo pri Televido

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 640619
* LCCN: no96017233
* VIAF: 9436051
* ISNI: 0000000042681650
 |
Kapelo Notre-Dame-des-Cyclistesmaldekstra
La Kapelo france *Notre-Dame des Cyclistes* (Nia Sinjorino de Biciklantoj) situas en la komunumo de Labastide-d'Armagnac en la departamento Landes, Regiono de Nova Akvitanio, Francio.

Historio
--------

Tiu kapelo estis dediĉita al la Virgulino patronsanktulo de  biciklantoj nome de Papo Johano XXIII en 1958. Ekde tiam, tiu kapelo estis transformita en muzeo de biciklado por biciklantoj, kuristoj kaj turistoj.

Multaj ĉampionoj lasis tie siajn t-ĉemizojn (biciklistan ĵerzon), inkluzive de André Darrigade, Jacques Anquetil, Louison Bobet, Tom Simpson, Bernard Hinault, Raymond Poulidor, Eddy Merckx, Luis Ocaña.

Fenestro de la bicikladoFenestro de la biciklado

Aliaj lokoj dediĉita al biciklado
---------------------------------

### En Italio

La **Madonna del Ghisallo** situas en la municipo de Magreglio , proksime al la Lago de Como, kaj kiu estis dediĉita al la itala biciklado en 1948 fare de Papo Pio la 12-a.

### En Hispanio

*Nuestra Señora de Dorleta*, en Esperanto, "Nia Sinjorino de Dorleta", estas konsiderita la mastrino de biciklantoj en Hispanio. La sanktejo situas en Salinas de Léniz, en la Provinco Gipusko.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Labastide di Armagnac.
* Oficiala retejo de Leintz-Gatzaga.
* Muzeo de la Biciklado - Madonna del Ghisallo.

* Kategorio Notre-Dame des Cyclistes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kanaloj de Ŝoĉimilko (Xochimilco)
**Ŝoĉimilko** (hispane *Xochimilco*) estas kvartalo (hispane *delegación*) de Meksikurbo. Ŝoĉimilko situas ĉirkaŭ 25 km sude de la centro de la urbo. La nomo de la loko venas de la navatla lingvo, *xochi(tl)* „floro", *mil(li)* „kampo" kaj la sufikso por loko *-co* kaj signifas tradukite io simile al "loko de la florkampo". La ekologia parko estas Monda Naturheredaĵo de Unesko

La flosantaj ĝardenoj
---------------------

La flosantaj ĝardenoj por la loĝantoj de la urbo Meksiko kaj por multnombraj turistoj estas konata kaj ŝatata ekskursa celo. Temas pri amaso da artefaritaj kanaloj kun longeco de pli ol 150 km. Hodiaŭ oni uzas la ĝardenojn por ripozo, sed ankaŭ denove por kultivi plantojn, do por ĝia origina tasko. Konata estas la loko ankaŭ pro la flormerkato kaj pro la boatetoj (*trajineras*), kiujn oni povas lui surloke kun gvidanto. Je la 15a de novembro 2008 sur la kanaloj de Xochimilco ankaŭ ekskursis la Esperanto-grupo de Meksikurbo, varbante por Esperanto uzante boaton kun ornamaĵo kaj flago "Esperanto".

"Trajinera" kun ornamaĵo Esperanto

Eksteraj ligiloj
----------------

* hispanlingva retejo Arkivigite je 2002-08-08 per la retarkivo Library of Congress Web Archives

* Kategorio Ŝoĉimilko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Palais Mamming Museum
La **Palais Mamming Museum** estas la urba muzeo de Merano.
Ĝi troviĝas ek de la jaro 2015 sur la supra preĝeja placo en nove restaŭrita baroka palaco.

Kolektoj
--------

La daŭra ekspozicio, dividita je 27 sekcioj, prezentas aspektojn de la historio de Merano kaj Tirolo, de la prahistorio ĝis la nuna tempo. Dank' al donacoj de civitanoj kaj kuracgastoj la muzeo posedas ne nur verkojn de konataj pentristoj kiel Friedrich Wasmann kaj Leo Putz, sed ankaŭ kuriozaj kaj valoraj objektoj, kiel egipta mumio, la mortmasko de Napoleono, kolekto de afrikaj armiloj venantaj de de la heredaĵo de Slatin Pascià kaj skribmaŝino de Peter Mitterhofer. La muzeo havas pli ol 100.000 objektojn kaj kolekton de 30.000 antikvaj libroj.

Historio
--------

La merana muzeo estas la plej malnova en Sudtirolo. La asocio *Meraner Museumsverein* estis fondita en 1899, kaj en la sekva jaro estis malfermita la unua malgranda muzeo en la dometo *Glallhäusl* sur la Vintro-promenado. La unua direktoro estis la kuracisto Franz Innerhofer, kiu uzis la plejmulton de siaj havaĵoj por la muzeo. Pro spacaj problemoj necesis la konstruado de nova muzeo, kiu estis realigita en la Jahnstrato (nun Galilei-strato), kie la muzeo restis ĝis 1989. Post la fermo de tiu sidejo, malgranda parto de la objektoj estis elmontrita en la eksa gastejo "Roter Adler". En 1991 la municipo de Merano aĉetis la palacon *Palais Mamming*, por renovigi ĝin kaj poste translokigi la muzeon.

La palaco
---------

En la jaro 1675 la barono Benedikt Mamming aĉetis du damaĝitajn domojn kaj konstruigis komfortan urban palacon en baroka stilo. Verŝajne la arkitekto estis Karl Delai pri kiu estas konate, ke li laboris por la barono Mamming en la jaro 1680. Origine la domo estis nomita *Steinachheim* aŭ *Palais Desfours*. La konstruaĵo estas protektita monumento ekde 1951.

Galerio
-------

* Menhiro de Algund, elfosita en 1942Menhiro de Algund, elfosita en 1942
* Plafonfresko, Rabo de Proserpina, proksimume 1690Plafonfresko, Rabo de Proserpina, proksimume 1690
* Mortomasko de NapoleonoMortomasko de Napoleono
* Skribmaŝino de Peter Mitterhofer, modelo de Merano el 1866Skribmaŝino de Peter Mitterhofer, modelo de Merano el 1866

Aliaj projektoj
---------------

* Kategorio Palais Mamming Museum en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Collabora a Wikimedia Commons Wikimedia Commons enhavas bildojn kaj aliaj dosieroj pri **Palais Mamming Museum**

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Palais Mamming Museum en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo