recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Johann Voorhout, Endoma muziksceno, 1674; la gambovjolo-ludanto maldekstre supozeble estas Johann Theile
**Johann Theile** (\* 29-a de julio 1646 en Naumburg (Saale); † 22-a de junio 1724 en Naumburg (Saale)) estis germana komponisto, muzikpedagogo kaj kapelestro.

Vivo
----

Post studado de jurscienco en Lepsiko kaj Halle li prenis intruon pri komponado en Weißenfels. Lia instruisto ĉi tie estis Heinrich Schütz; Theile estas rigardata kiel unu el liaj lastaj lernantoj.

En la jaroj 1673 ĝis 1675 li tenis la pozicion de kortegokapelestro ĉe duko Christian Albrecht von Schleswig-Holstein-Gottorf. Kelkajn jarojn poste li okupis la postenon de kapelestro en Wolfenbüttel; ĉi tie li sukcedis Johann Rosenmüller. Pluaj stacioj de lia agado estis Naumburg, kie li same tenis la pozicion de kapelestro, Berlino – ĉi tie li aktivis kiel muzikinstruisto ĉe la kortego - samkiel Lübeck kaj Stettin, kie li ankaŭ instruis muzikon. En Lübeck ekestis lia Mateo-Pasiono en 1673.

En 1694 li revenis en sian hejmurbon kiel muzika konsilisto de la duko de Zeitz, kaj tie li mortis en 1724.

La kompona verkaro de Theile ampleksas melodramojn, operojn, mesojn, psalmojn, pasionojn, ariojn kaj kanzonetojn, sonatojn samkiel motetojn. Kun lia sakrala opero *Adam und Eva* oni inaŭguris la operejon ĉe *Gänsemarkt* en Hamburgo – la unua burĝa operejo en Germanio. Krom tio li verkis muzikteorie, precipe pri la kontrapunkto. Elstaran famon li ĝui ankaŭ kiel muzika pedagogo kaj intruisto. Theile mem, tion tradiciis Johann Mattheson, rigardis Dietrich Buxtehude (kiu tamen estis nur naŭ jarojn pli juna kaj mortis longe antaŭ Theile) kiel sia plej eminenta lernanto.

Verkoj
------

* *Adam und Eva - Der erschaffene, gefallene und wieder aufgerichtete Mensch.* Hamburgo 1678 (sakrala opero)
* *Orontes, der verlohrne und wieder gefundene Königliche Prinz aus Candia, in einem Sing-Spiel.* Hamburgo 1678
* *Die Geburth Christi* (kristnaska historio)
* *Christian Reuters Paßions-Gedancken über die Historie von dem bittern Leiden und Sterben unsers Herrn.* Berlino 1708 (Pasiona oratorio; nur la teksto konserviĝis)
* *Beatus vir qui timet Dominum* (psalmomoteto)
* *Domine ne in furore tuo* (psalmo)
* *Cum invocarem* (psalmo)

Literaturo
----------

* Kerala J. Snyder: *Dieterich Bŭtehude: Organist in Lübeck.* Schirmer Books, New York 1987, 1993. 551 S. ISBN 0-02-873080-1 (S. 110 ff. zu Theile)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri Johann Theile en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)

* Kategorio Johann Theile en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 199127
* GND: 117301116
* LCCN: n82144278
* VIAF: 64193285
* ISNI: 0000 0000 8143 8119
* LIBRIS: 262165
* SUDOC: 116286482
* BNF: 13900377j
* MBA: ebda242b-ec34-4f55-9e84-a6bb3e96507b
* BIBSYS: 2074942
* NKC: jx20100210009
* BNE: XX1758701
 |
**István Juhász,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Juhász István** estas hungara futbalisto (mezulo), olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto.

István Juhász naskiĝis la 17-an de julio 1945 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Juhász akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Inter 1976-1996 li vivis en Usono, poste li rehungariĝis kaj vivis en Alsónémedi jam kiel pensiulo.

### Sporta kariero

István Juhász inter 1959-1963 estis futbalisto en junulara teamo de signifa ĉefurba sportklubo, poste inter la plenkreskuloj ĝis 1976. En tiu lasta periodo lia teamo estis hungara ĉampiono kvarfoje en 302 matĉoj kun 41 goloj, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1969-1974 en 23 matĉoj kun sola golo. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1968 kun ora medalo. Li ludis en Usono inter 1976–1979, poste li estis precipe trejnisto.

Memorigiloj
-----------

* busto en Budapeŝto

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio kun foto
* biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio István Juhász (futbalisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822229
 |



* Portalo pri Biografio
***All in the Family*** (Esp: "Ĉiu en la familio") estas usona situacia komedio. CBS telesendis ĝin ekde la 12a de januaro 1971 al la 8a de aprilo 1979. En 1979, ĝi reviziĝis kaj renomiĝis *Archie Bunker's Place* (Esp: "Loko de Archie Bunker"). Ĉi tiu versio de la programo daŭris kvar jarojn ĝis 1983.

Rolularo el 1976La programo montritis de Normal Lear kaj baziĝis sur la brita programo "Till Death Us Do Part" (Esp: "Ĝis Morto Ni Partigi"). Ĝi estis trarompa programo; ĝi estis la unua usona komedio kiu traktis rasismon, samseksemon, feminismon, seksatencon, aborton, maman kanceron, la Vjetnaman militon, menopaŭzon, kaj impotentecon.

La lokalo de la programo estis kutime la hejmo de la Bunkers en Astoria, najbarejo de Kvinzo, komunumo de Novjorko.

Roluloj
-------

Archie Bunker (Carroll O'Connor) – membro de la laborista klaso kaj veterano de la dua mondmilito. Li estas bigoto, kaj estis tre antaŭjuĝinta kontraŭ kiu ne naskiĝis en Usono, konservativo, aliseksemo, aŭ WASP (Blanka Anglo-Saksa Protestanto).

Edith Bunker (Jean Stapleton) – la edzino de Archie. Ŝi estas dolĉa kaj komprenema, sed iom naiva. Foje tamen ŝi estas la plej saĝa membro de la familio. Archie ofte nomigas ŝin "Dingbat".

Gloria Stivic (naskita "Bunker") (Sally Struthers) estas la filino de Archie kaj Edith. Ŝi estas feministo, kaj Archie ofte nomas ŝin "Little Goil" (Esp: "Malgranda Knabino"). Ŝi ankaŭ estas la edzino de Michael Stivic.

Michael Stivic (Rob Reiner) estas la edzo de Gloria. Li estas ateisto, liberala studento en universitato. Archie ofte nomigas lin "Meathead".

La najbaroj de la Bunkers estis originale la Jeffersons, kiuj iam ricevis sian propran programon, *The Jeffersons*. La Jeffersons estas afrik-usonanaj, kaj George (Sherman Hemsley), la patro, estas ioma "nigrulo Archie Bunker". La edzino de George estas Louise (Isabel Sanford), kaj ilia filo estas Lionel (Mike Evans).

Kromproduktoj
-------------

*All in the Family* produktis diversajn programojn:

* *Maude* – pri kuzino de Edith, Maude Findley (Bea Arthur), "liberala Archie Bunker".
	+ *Good Times* – kromprodukto de *Maude* pri la servistino de Maude, Florida Evans (Esther Rolle).
* *The Jeffersons* – La Jeffersons transloĝigas al riĉa apartemento en Manhatano.
	+ *Checking In* – kromprodukto de *The Jeffersons* pri la servistino de la Jeffersons, Florence Johnston (Marla Gibbs).
* *Gloria* – pri Gloria post sia eksgeedziĝo de Michael.
* *704 Hauser* – pri nigrula familio kiu transloĝigas en la ekshejmo de la Bunkers.

* Kategorio All in the Family en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Izovolumena procezo en pV koordinatoj
Izovolumenaj kurboj de akvo kun akvovaporo en koordinatoj de entalpio kaj entropio.   
 Bluaj *v1* ... *v5* estas la izovolumenaj kurboj.   
 Nigra estas linio de saturiĝo.   
 Ruĝaj estas linioj de konstanta parto de seka vaporo.
**Izovolumena procezo** estas termodinamika procezo kiu konservas konstantan volumenon (*V=konstanto*), krom volumeno ĉiuj aliaj parametroj povas esti ŝanĝataj.

Dum izovolumena procezo ne estas laboro, la termodinamika sistemo povas interŝanĝi energion nur per fluo de varmo. El la unua leĝo de termodinamiko rezultas, ke ĉia varmo estas uzata por ŝanĝi internan energion. Ŝanĝon de interna energio oni povas kalkuli el:

{\displaystyle \Delta U=\int \limits \_{T\_{1}}^{T\_{2}}{c\_{V}dT}}.
Izovolumenajn procezojn estas facile fari, ekz. (mal)hejti gason en fermita ujo, kiu havas dikajn rigidajn murojn.

Izovolumena procezo pri ideala gaso
-----------------------------------

En ideala gaso ĝia specifa varmokapacito estas konstanta, do

{\displaystyle \Delta U=\int \limits \_{T\_{1}}^{T\_{2}}{c\_{V}dT}=c\_{V}(T\_{2}-T\_{1})=c\_{V}\Delta T\ .}
### Leĝo de Gay-Lussac

El la ekvacio de Clapeyron, oni facile deduktas la leĝon de Gay-Lussac, kiu asertas ke, por ideala gaso en fiksa volumeno, la premo estas proporcia al la temperaturo:

{\displaystyle {p \over T}=konst\ .}

Vidu ankaŭ
----------

* Izoprema procezo
* Izotemperatura procezo
* Izovarma procezo
* Ciklo de Carnot

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Izovolumena procezo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Johannes Eigner, en 2013
**Johannes EIGNER** (naskiĝinta en 1960 en Bad St. Leonhard im Lavanttal) estas aŭstra diplomato .

Vivo
----

Eigner studis juron kaj studis interpretadon kaj tradukadon por la lingvoj franca kaj rusa en Graz kaj trapasis postbakalaŭrajn studojn en internacia juro kaj privata internacia juro ĉe la Universitato de Strasburgo.

En 1985 li eniris la diplomatian servon. En 1987 li estis praktikanto ĉe la aŭstra ambasado en Kairo kaj estis dungita en la ambasado en Moskvo de 1987 ĝis 1995, unue kiel gazetara ataŝeo kaj de 1992 kiel vicĉefo de misio. En 1995 li iĝis vicestro de la OSKE-sekcio en la Ministerio de Eksterlandaj Aferoj kaj la Konstanta Reprezentantaro de Aŭstrio al la OSKE en Vieno. En 1999 li translokiĝis al la Ambasado en Bratislavo kiel vic-ĉefo. En 2004 li iĝis estro de la departemento pri pligrandigo de EU, ENP (European Neighbourhood Policy), EU kaj ekonomiaj rilatoj kun la landoj de orienta kaj sudorienta Eŭropo en la ministerio pri eksterlandaj aferoj en Vieno, kaj en 2008 ankaŭ vicestro de la sekcio pri integriĝo kaj ekonomiaj politikaj aferoj.

La 23-an de oktobro 2012 Eigner estis nomumita aŭstra ambasadoro al Serbio. En 2017 li sukcedis Emil Brix kiel aŭstra ambasadoro en Rusio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Etbiografio sur la paĝaro de Bundesheer

Tradukista agado
----------------

* Alisa Arkadjevna Ganijeva: *Verletzte Gefühle*. Romano, eldonejo Wieser, Klagenfurt 2021. ISBN 978-3-99029-458-1

Notoj
-----

1. ↑
**István Majer** [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Majer István** estis hungara romkatolika pastro, teologo, episkopo, preposto, prelato, abato, grafikisto, ilustristo, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis *Májer,* liaj pseŭdonimoj estis *Párkányi, Szives, M. I. István bácsi*.

István Majer  naskiĝis la 15-an de aŭgusto 1813 en Mocsonok (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Močenok en Slovakio), li mortis la 21-an de novembro 1893 en Esztergom.

Memortabulo en Budapeŝto
István Majer en Vasárnapi Ujság

Biografio
---------

István Majer frekventis gimnazion en Esztergom, poste li studis teologion en Nagyszombat. Dum la lernojaroj li okupiĝis ankaŭ pri desegnado kaj hungara lingvo. Li komence estis familia edukisto, krome li studis juron en Reĝa Universitato de Pest, eĉ li lernis krei akvafortojn. Liaj ilustraĵoj aperis en gazetoj, krome li eldonis akvafortajn bildojn pri sanktuloj. Li kreis ankaŭ litografiaĵojn. Li pastriĝis en 1836 en Vác, poste li komencis sian pastran karieron en Muzsla. Post 2 jaroj li servis en Esztergom, kie li ekinstruis en 1842. Inter 1849-1851 li instruis en la menciita Reĝa Universitato, en 1850 li estis nomumita inspektoro de ĉiuj lenejoj en urbo Pest. Li partoprenis en fondo de la unua infanvartejo de Pest. Li tre multe laboris por edukaj celoj. Inter 1857-1866 li estis pastro de Kürt, poste kanoniko en Esztergom. Li estis nomumita titulara abato en 1869, prelato en 1874, titulara episkopo en 1880, senatano en 1885, ĉefpreposto en 1889. Spite la pastran karieron li estis unu el la pioniroj de la hungara edukado. Li ricevis 3 reĝajn premiojn.

Elektitaj grafikaĵoj
--------------------

* *Magyar szentképek* (en 1838 12 000, en 1840 22 000, en 1845 100 000 da ekzempleroj)

Busto pri István Majer en Strekov

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A fölszentelt papok kettős tiszteletre méltók* (eklezia parolado, 1838)
* *Szindarabok az ifjúság számára* (1846)
* *A rézmetszetnek műtana* (1847)
* *A pesti első bölcsőde megalakítása és ismertetése* (1852)
* *István bácsi naptára* (redakto, 1856-1870)
* *Az esztergomi érseki-főmegye papságának közműveltségre ható irodalmi működése a legújabb korban* (1873)
* *Szózat, melyet főm. és főtiszt. Simor János bibornok ...* (1887
* *Sermo, quo cels. ac rev. dominum Claudium Franciscum Vaszary Dei miseratione...* (1892)

Memorigiloj
-----------

* strato en Esztergom
* mencio en memortabulo en Budapeŝto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio István Majer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 629393
* GND: 1020456620
* VIAF: 121378754
* ISNI: 0000 0000 7943 0409
 |
**Joarilla de las Matas** [ĥoaRIlja delasMAtas] estas municipo en la sudoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Sahagún*, en la sudoriento de la provinco.

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de Sahagún* sudoriente, rozkolore.
Ermitejo.
Urbodomo.
Valdespino de Vaca.
Valdespino de Vaca.
Preĝejo de Valdespino de Vaca.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Joarilla de las Matas, San Miguel de Montañán kaj Valdespino de Vaca, okupas totalan areon de 51,47 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 270 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 57 km de Leono, provinca ĉefurbo; parto de la municipa teritorio estas Birdoprotekta Areo ZEPA.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759735
* VIAF: 316734181
 |
*Ne konfuzu kun István Mórocz!*

**István Morócz** [iŝtvAn morOc], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Morócz István** estis hungara kuracisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1858). Lia nobela antaŭnomo estis: *martosi*.

István Morócz
István Morócz  naskiĝis la 25-an de decembro 1816 en Ludas. Li mortis la 10-an de oktobro 1881 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Morócz frekventis gimnazion en Gyöngyös, universitaton en Pest (urbo), kie li ricevis diplomon en 1846. Jam dum lernado li interesiĝis pri la agrario. Li iomete plulernis en Berlino, poste li studvojaĝis al Prusio, Nederlando kaj Belgio. En 1848 kiel armea kuracisto li finbatalis la hungaran liberecbatalon. En 1850 li ekhavis postenon en redaktejo en Pest, kie li kontribuis agrarajn artikolojn. Baldaŭe li strebis por la vinkulturo. Li ricevis premion en 1868, en 1880 li estis nomita *reĝa konsilanto*.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Az alkalmazott vegytan történeti vázlata* (1846)
* *Mezei gazdaság könyve* (Libro de kampa ekonomio), (1855-58) - transpreno el angla libro *The book of the farm* al hungariaj cirkonstancoj
* *Denkschrift des ungarischen Landes-Agrikulturvereins in Angelegenheit der ungar* (1862 ankaŭ france)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero M kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero M kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2015-06-11 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre)



* Kategorio István Morócz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Johann Nepomuk MÄZEL** (Mazel, Mälzel, Malzel aŭ Maelzel) (15-a de aŭgusto 1772 - 21-a de julio 1838) estis germana mekaniko kaj inventisto de la kortego de Vieno al kiu oni ŝuldas inventaĵojn kiel la fonoforo dezajnita por Beethoven kaj la panharmonikon, nome muzikinstrumento por kiu li estis kompononta dekomence la verkon *La venko de Wellington* en 1813, kvankam finfine ĝi estis reskribita por orkestro.

Mäzel ne inventis la metronomon ĉar la reala inventisto estis Dietrich Nikolaus Windel sed Mäzel ja registris ĝin ĉar li esits samlandano de Dietrich. Li estis posedanto de la aŭtomato La Turko, post la morto de ties inventisto Wolfgang von Kempelen. Tiu aŭtomato estis supozeble kapabla ludi ŝakon, kaj estis fenomeno en sia epoko, kvankam finfine oni pruvis ke ĝi estas fraŭdo.

* Kategorio Johann Mäzel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 606865
* GND: 118939874
* LCCN: nr90017545
* VIAF: 72193508
* ISNI: 0000 0000 5961 8615
* SUDOC: 241507804
* BNF: 14993014j
* NKC: mzk2009512684
 |
**Johann Peter Salomon** (baptita la 20-an de februaro 1745 en Bonn; † 25-an de novembro 1815 en Londono) estis violonisto, komponisto, dirigento kaj muzikimpresario.

Ekde 1758 ĝis 1765 Salomon estis violonisto en la elektoprinca kortega orkestro je Bonn, antaŭ ol li fariĝis koncertmajstro en la orkestro de princo Henriko de Prusio, frato de Frederiko la granda, en Rheinsberg Mark Brandenburg. Post dissolvo de ties orkestro, Salomon iris en 1781 al Londono, kie li famiĝis precipe kiel kvartetano kaj poste kiel koncerto-entreprenisto.
En 1790 li vizitis Joseph Haydn en Vieno kaj respondecis ĉefe ties du turneojn (1791/92 kaj 1794/95) en Londono. Okaze de la lasta vojaĝo Haydn komponis siajn simfoniojn no 93 ĝis 104, foje nomatajn *Salomon-simfonioj*, pli ofte tamen *Londonaj simfonioj*.

Johann Peter Salomon konis Ludwig van Beethoven ekde lia tempo en Bonn. La familioj Beethoven kaj Salomon estis amikoj kaj najbaroj en strateto Bonngasse. Salomon ja forlasis Bonn jam antaŭ la naskiĝo de Beethoven, tamen kelkfoje revenis pro vizitoj, dum kiuj Ludwig konatiĝis kun Salomon. En 1815 Beethoven petis Salomon, peri lin al Londona eldonisto por liaj verkoj.

Nuntempe Salomon estas plej bone konata kiel organizinto de koncertoj. Li ekposedis kopion de biblia libreto de iu alikaze ne plu konata Lidley (aŭ Linley), kiun li transdonis al Haydn, kiu plilaboris ĝin al oratorio *Die Schöpfung*.

Krome supozeblas, ke li nomis la 41-an simfonion de Mozart *Jupiter-Sinfonie*.

Literaturo
----------

* Brockhaus Riemann, Musiklexikon in zwei Bänden, 1979
* Josef Niesen: *Bonner Personenlexikon*, Bouvier Verlag, Bonn 2007, ISBN 978-3-416-03159-2

Eksteraj ligiloj
----------------

* Brief Beethovens an Salomon - 1. Juni 1815 - Seite des Beethoven-Hauses Arkivigite je 2007-09-26 per la retarkivo Wayback Machine

* Johann Peter Salomon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Johann Peter Salomon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 273687
* GND: 116767189
* LCCN: n83122588
* VIAF: 296044859 7576390, 296044859
* ISNI: 0000 0000 8086 9988
* SUDOC: 16536565X
* BNF: 14801683h
* MBA: edb26f95-c44f-4035-9729-41c56f167a16
* BIBSYS: 4006421
* NKC: jn20031204009
* BNE: XX1729481
 |
**Jocotepec** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Ĥalisko. La ĉefurbo de la komunumo estas Jocotepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 050.

Geografio
---------

**Jocotepec** apartenas al la regiono Ciénega kiu situas en la centra parto de la subŝtato Ĥalisko. Multaj komunumoj en tiu regiono sude limtuŝas Ĉapalaan Lagon aŭ la meksikan subŝtaton Miĉoakano. Al la regiono Ciénaga apartenas entute 13 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 37972 loĝantojn. El tiuj estis 18602 viroj kaj 19370 virinoj. La komunumo havas surfacon de 384,36 km². La meza alteco estas 1540 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19,5 C. En la komunumo estas 663.00 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Ĥalisko.
Rigardo al Jocotepec.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 10273 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 9130 scipovis legi kaj skribi kaj 1124 viroj estis analfabetoj. Do 10.94 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 10997 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 9792 sciis legi kaj skribi kaj 1181 virinoj estis analfabetoj. Do 10,74 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Jocotepec vivis 30027 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 35 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,117 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* hispane Jocotepec Arkivigite je 2007-05-26 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México*
**István Möller** [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Möller István** estis hungara arkitekto, inĝeniero, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1927).

István Möller  naskiĝis la 9-an de aprilo 1860 en Mór (urbo). Li mortis la 30-an de septembro 1934 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Möller frekventis universitatojn en Vieno kaj Karlsruhe. Post lernado li okupiĝis parte pri planado de novaj konstruaĵoj, parte pri restaŭroj de historiaj monumentoj. Inter 1914-1932 li instruis en Reĝa Teknika Universitato József.

Planitaj konstruaĵoj
--------------------

* Preĝejo Emeriko de Hungario (Kalocsa) (1936)
* Preĝejo Sankta Margareta (Angyalföld)

Verkaro (elekto)
----------------

* *A vajda-hunyadi vár építési korai* (1913)
* *Erdély nevezetesebb műemlékei* (Pli konataj historiaj monumentoj de Transilvanio), (1929)
* plano pri Preĝejo Sankta Margareta (Angyalföld)
* restaŭraj laboroj ekzemple en Pécs, Zsámbék

Memorigiloj
-----------

* memormmedalo fondita en 2009

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


* Kategorio István Möller en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Joel Albert McCrea** (5a de Novembro, 1905 – 20a de Oktobro, 1990) estis usona aktoro kies kariero ampleksis al granda vario de ĝenroj laŭlonge de preskaŭ kvin jardekoj, inter kiuj menciendas komedioj, dramoj, amaferoj, trileroj, aventuroj kaj vakeraj filmoj, pro kiuj li iĝis plej bone konata.

Li aperis en ĉirkaŭ cento da filmoj, kaj protagonistis en ĉirkaŭ ok dek el ili, inter kiuj en la spiona trilero de Alfred Hitchcock nome *Foreign Correspondent* (1940), la klasikaj komedioj de Preston Sturges nome *Sullivan's Travels* (1941), kaj *The Palm Beach Story* (1942), la amafera filmo *Bird of Paradise* (1932), la aventura klasikaĵo *The Most Dangerous Game* (1932), la maldecetosa komedio de Gregory La Cava nome *Bed of Roses* (1933), la sesfoje nomumita al Oskar-premio amafera komedio de George Stevens nome *The More the Merrier* (1943), la filmoj de William Wyler nome *These Three*, *Come and Get It* (ambaŭ de 1936) kaj *Dead End* (1937), la filmo de Howard Hawks nome *Barbary Coast* (1935), kaj plurnombraj vakeraj filmoj, kiel *Wichita* (1955) kiel Wyatt Earp kaj la filmo de Sam Peckinpah nome *Ride the High Country* (1962), kun Randolph Scott.

Li estis protagonisto en totalo de tri filmoj nomumitaj al Oskar-premio al Plej Bonkvalita Filmo: nome *Dead End* (1937), *Foreign Correspondent* (1940), kaj *The More the Merrier* (1943).

Kun la escepto de la brita trilero *Rough Shoot* (1953) kaj la nigra filmo *Hollywood Story* (1951), McCrea aperi nur en vakeraj filmoj el 1946 ĝis sia retiriĝo en 1976.

Notoj
-----

1. ↑  "Joel McCrea Filmography". AFI Catalog. American Film Institute. Alirita la 23an de Septembro, 2020.

* Joel McCrea en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Joel McCrea en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812715
* GND: 119261707
* LCCN: n86041340
* VIAF: 29712632
* ISNI: 0000 0000 8368 2529
* SUDOC: 066956560
* BNF: 13750727s
* BNE: XX1064081
 |
**István Németh** [iŝtvAn nEmet], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Németh István** estis hungara kalvinana pastro, episkopo, instruisto.

István Németh naskiĝis la 19-an de septembro 1851 en Pusztaegres [pustaegreŝ] (nun urboparto de Sárbogárd), li mortis la 28-an de julio 1924 en Székesfehérvár.

Biografio
---------

István Németh frekventis gimnazion en Gyönk, poste kalvinanan kolegion en Pápa, pli poste li studis teologion same en Pápa. Post siaj studoj li instruis en la sama urbo en la gimnazio, ekde 1881 li instruis teologion. Ekde 1889 li estis eklezia arkivisto, ekde 1903 vicepiskopo, inter 1914 kaj 1924 episkopo de Transdanubio. Lia sidejo estis en Komárom, sed depost Traktato de Trianon la sidejo estis forigita, lia nova sidejo estis en la restinta Komárom. Ekde 1922 li vivis en Balatonkenese, kie li estis pastro kaj episkopo. Li kontribuis en la ekleziaj gazetoj.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio István Németh en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 683248
 |
**István PUKLI** [iŝtvAn pukli], hungare PUKLI István estas hungara instruisto, aktivulo. István Pukli naskiĝis la 1-a de oktobro 1979 en Szekszárd. Li akiris meznivelan ekzamenon pri Esperanto.

Li frue, en 1997 li iĝis membro de Hungara Socialista Partio, sed en 2007 li forlasis la partion. Li akiris altlernejan pedagogian diplomon en 2003, poste en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 2006, fine plian diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 2012. Jam ekde 2002 li instruis en diversaj lernejoj en Budapeŝto. Li estis nomumita gimnaziestro en 2012. Post 4 jaroj li aranĝis movadon por protesti kontraŭ la oficiala eduka sistemo.

Ekde 2006 li okupiĝas ankaŭ pri verkado de lernolibroj.

Li havas edzinon.

Referencoj
----------

* Intézményvezetői pályázat a Teleki Blanka Gimnázium iskolaigazgatói megbízására (hungara) (PDF) (9-a de julio 2012). Arkivita el la originalo je 2016-03-28. Alirita 1-a de aprilo 2016.

Fontoj
------

* Arkivigite je 2016-03-28 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungare

* Kategorio István Pukli en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**István Nagy** [iŝtvAn nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj komplete **Nagy István Lajos** estis hungara arkitekto.

István Nagy naskiĝis la 14-an de februaro 1875 en Budapeŝto, li mortis la 14-an de aŭgusto 1950 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Nagy maturiĝis en sia naskiĝurbo en 1894, poste li studis en Reĝa Teknikuniversitato József, sed li ne akiris diplomon. Dum la studentaj jaroj li ankaŭ estis desegnisto en arkitektura ateliero. Liaj memstaraj konstruaĵoj aperis ekde 1905. Li fondis propran firmaon en 1913. Dum la 1-a mondmilito li batalis, poste daŭrigis la arkitekturan laboron. Ekde 1920 li partoprenis en estraro de la ĉefurba municipo, iom poste li establis ankaŭ vendejon pri arkitekturaj materialoj. Inter 1921-1924 li projektis kune kun Richárd Schöntheil. Li neniam edziĝis.

Elektitaj planitaj konstruaĵoj
------------------------------

* ludomo de Schwarz (Budapeŝto, 1904-1905)
* ludomo de Szenes (Budapeŝto, 1905-1906)
* ludomo de Rákosi (Budapeŝto, 1906-1907)
* ludomo de Farkas (Budapeŝto, 1909)
* ludomo de Krámer (Budapeŝto, 1909-1910)
* ludomo de Polgár (Budapeŝto, 1909-1910)
* parte propra ludomo (Budapeŝto, 1911)
* luterana preĝejo (Nagybánya (1911-1912)

* ludomo de Schwarzludomo de Schwarz
* ludomo de Szenesludomo de Szenes
* ludomo de Rákosiludomo de Rákosi
* ludomo de Farkasludomo de Farkas
* ludomo de Krámerludomo de Krámer
* ludomo de Polgárludomo de Polgár
* parte propra ludomoparte propra ludomo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio István Nagy (arkitekto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 689811
 |
**Johann SMIDT** (naskiĝinta la 5-an de novembro 1773 en Bremeno, mortinta la 7-an de majo 1857 samloke) estis germana teologo, historiisto kaj politikisto.

Vivo
----

Post studo de teologio en Jena li iĝis instruisto pri historio ĉe la gimnazio *Gymnasium illustre* de Bremeno, poste vicurbestro kaj en 1800 konsiliano urba. Li havis grandegan influon kaj kiel diplomato bremena li savis post la Batalo de Leipzig la memstarecon de la hansaaj urboj ene de Germana Federacio. Parlamente li atakis la politikon de Klemens von Metternich kaj propagandis en 1820 por libera ŝiparo sur Weser. La ekflorantan komercadon en Bremeno li helis per la fondo de Bremerhaven en 1827, favoraj komerckonstraktoj kun fremdaj landoj, disvastigo de konsulejoj ktp. Ekde 1821 ĝismorte (kun escepto de demokratia periodo inter 1849 kaj 1852) Smidt ĉefministris en al ŝtato. En 1873 aperis liaj prezidantaj paroladoj (»Patriotische Mahnungen und Rückblicke«, eldonis Heinrich Smidt) kaj biografio lia »Johann Smidt, ein Gedenkbuch«.

Li apartenis al Societo de liberaj viroj kaj al Patriota Societo de 1765.

Fonto
-----

*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, tomo 18. Lepsiko 1909, p. 549 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Johann Smidt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie ĉe Vikifontaro
* De li ĉe la paĝaro municipbiblioteka
* Radielsendo bremena pri Smidt en la serio *Forgesitaj bremenanoj* Arkivigite je 2016-08-16 per la retarkivo Wayback Machine
Ruĝa jacinto el Pakistano
**Jacinto** (aŭ, arkaike, **hiacinto**) estas ruĝeta travidebla vario de zirkono, uzata kiel gemo.

Priskribo
---------

La termino *jacinto* estas tradicia nomo de gemkvalitaj specimenoj de zirkono de kelkaj koloroj — ruĝaj, oranĝkoloraj, aŭ flavaj.

### Mencio en la Biblio

Laŭ la Torao, la surbrustaĵo de la efodo (izraelida pastra vesto) portas 12 gemojn en kvar vicoj:

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Kaj enmetu en [juĝan surbrustaĵon] enmetaĵon el ŝtonoj en kvar vicoj. La ŝtonoj de vico: rubeno, topazo, kaj smeraldo estu la unua vico; kaj la dua vico: hiacinto [jacinto], safiro, kaj jaspiso; kaj la tria vico: ligurio, agato, kaj ametisto; kaj la kvara vico: krizolito, kaj onikso, kaj berilo. **"** |
| — Londona Biblio, Eliro 28:15–20 |

 |

La unua gemo en la dua vico estas hebree נֹפֶךְ, nofeĥ, kutime tradukita kiel jacinto. En la Zamenhofa Londona Biblio, la arkaika formo uzata estas *hiacinto*, nun evitinda pro konfuzo kun la planto. En la Septuaginto, la gemo estas tradukita kiel antikve-greke *ἄνθραξ*, ánthrax "karbo", laŭ la brulruĝa koloro.

Simile, la Apokalipso de Johano asertas ke la muro de la Nova Jerusalemo estos ornamita per 12 gemoj:

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** La fundamentoj de la muro de la urbo estis ornamitaj per altvaloraj ŝtonoj ĉiuspecaj. La unua fundamento estis jaspiso; la dua, safiro; la tria, kalcedonio; la kvara, smeraldo; la kvina, sardonikso; la sesa, sardio; la sepa, krizolito; la oka, berilo; la naŭa, topazo; la deka, krizopraso; la dek-unua, jacinto; la dek-dua, ametisto. **"** |
| — Londona Biblio, Apokalipso 21:19–20 |

 |

La dekunua gemo estas antikve-greke *ῠ̔ᾰ́κινθος*, huákinthos, kognate tradukita kiel "jacinto".

Referencoj
----------

1. ↑   jacint/o (esperante). *Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto 2020*.
2. ↑   Hyacinth (angle). *Encyclopædia Britannica Online*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jacinto (mineralo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**John Henry FAZEL** (naskiĝis la 10-an de julio 1855 en Viskonsino; mortis la 25-an de julio 1938 en San Antonio, Teksaso) estis usona esperantisto.

En 1882 li transloĝiĝis al Wichita (Kansaso). Tie li laboris en advokata oficejo kaj studis juron. Tamen anstataŭ trapasi ekzamenon por mem fariĝi advokato, li fariĝis pastro de presbiteriana preĝejo en Wichita *(Murdock Avenue Presbyterian Church).* En 1907 li transloĝiĝis al Topeko, kie li estis pastro de *Oakland Presbyterian Church* and *First Presbyterian Church.* Ekde 1911 li tie organizis skoltajn grupojn. En 1936 li transloĝiĝis al San Antonio (Teksaso).

John H. Fazel unue estis volapukisto, poste ekde 1908 esperantisto. Li estis delegito de UEA en Wichita. Kiel armea pastro en 1917 li instruis Esperanton al oficiroj kaj al simplaj soldatoj. En 1919 li fariĝis reprezentanto de Skolta Esperanto-Ligo en Usono. En 1921 li fondis Topekan Esperanto-Klubon. Li estis direktoro de la Esperanta Societo YPD (kun ĉirkaŭ 1000 anoj), kiu apartenis al EANA. Artikoloj liaj aperis ĉefe en skoltaj gazetoj.

Kun sia edzino Phebe (1846–1928) li havis ses infanojn.

Referencoj
----------

1. 1 2 3  Meredith Snepp: *Find out about Topekan John H. Fazel.*
2. ↑  *Ni funebras.* En: *Heroldo de Esperanto* n-ro 36 (992), 18-a de septembro 1938, p. 4.
3. ↑  Jarlibro de UEA 1914.
4. ↑  *Atentu, skoltoj.* En: *Amerika Esperantisto julio 1919, p. 12.*
5. ↑  *Enlanda kroniko.* En: Amerika Esperantisto decembro 1921, p. 9.

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
**Johann Strauß (patro)** (Johano Ŝtraŭs [JOhan ŝtraŭs]), aŭstra komponisto, naskiĝis en Vieno la 14-an de marto 1804 — mortis en Vieno 25-an de septembro 1849, patro de Eduard (Eduardo), Johann (Johano) kaj Josef (Jozefo); ekde 1819 altviolonisto en la kvarteto de Joseph Lanner, poste helpdirektisto en ties orkestro, 1825 li fondis danckapelon, kun kiu li ekde 1833 faris koncertvojaĝojn ĝis Francio kaj Anglio. 1835 li fariĝis en Vieno kortega balmuzikdirektoro. Strauß estis kune kun Lanner la fondinto kaj reprezentanto de la viena dancmuziko en la tuta Eŭropo, precipe de la viena valso. Li komponis pli ol 250 verkojn, inter ili 150 valsoj: "Das Leben ein Tanz" (La vivo estas danco) verko 49; "Heimat-Klänge" (Hejmlando-Sonoj) verko 84; "Cäcilien-Walzer" (Cecilio-Valso) verko 120; "Loreley-Rhein-Klänge" (Lorelej-Rejno-Sonoj) verko 154; "Herz-Töne" (Koro-Tonoj) verko 203; "Die Schwalben" (La Hirundoj) verko 208; 34 kvadriloj, 28 galopoj "Chineser-Galoppe" (Ĉinulo-Galopo) verko 20; 14 polkoj "Kathinka-Polka" (Katinka Polko) verko 210; "Frederica-Polka" (Frederiko-Polko) verko 239, kaj 16 marŝoj: inter ili la plej konata kaj ŝatata "Radetzky-Marsch" (Radecki-Marŝo) verko 228, kiun ludas ĉiujare la Viena Filharmonia Orkestro kiel lastan muzikpecon en la Viena Novjara Koncerto.

* Kategorio Johann Strauß (patro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 254696
* GND: 118619098
* LCCN: n79106446
* VIAF: 46947765
* ISNI: 0000 0001 2025 1200
* LIBRIS: 206353
* SUDOC: 031721311
* BNF: 13900122q
* MBA: 725fb443-0a26-42f8-b4b7-5257b3a61eb5
* NLA: 49682299
* NDL: 00621524
* BIBSYS: 90544094
* NKC: jn19990008310
* ICCU: SBLV099508
* BNE: XX1107977
 |
**John Peter Huchra** (naskiĝis la 23-an de decembro 1948 en Jersey City, mortis la 8-an de oktobro 2010 en Lexington) estis usona astronomo kaj profesoro

Filo de kondukisto de trajno kaj de hejmedzino, li kreskis en
Ridgefield Park (vilaĝo en Kantono Bergen). Li
interesiĝis pri kosmologio kaj sciencfikcio.

Li ricevis sian licencion pri fiziko de la Masaĉuseca Instituto de Teknologio
(kie li estis ankaŭ ano de la teamo de lukto), daŭrigis sian lernadon en la
Kalifornia Instituto de Teknologio kie li ricevis sian
doktorecon (Ph. D.) pri astronomio. Li ricevis post-doktoran
stipendion en la Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics kaj restis tie kiel
profesoro ĝis la fino de sia kariero.

Kun siaj kolegoj Marc Aaronson kaj Jeremy Mould, li anoncis, sur bazo de kalkuloj
pri la lumeco kaj la rotacia rapideco de iuj spiralaj galaksioj, ke
la aĝo de la universo estus nur 9 miliardoj da jaroj,
ĉirkaŭ duono de la aĝo taksita de la plejparto de la astronomoj.

En 1986, kun Valérie de Lapparent kaj Margaret Geller, li publikigis pri la
bizare neregula disdono de la galksioj en la skalo de plura dekoj da
megaparsekoj sur baze de la unuaj rezultoj de la CfA du CfA Redshift Survey :
de Lapparent, Geller kaj Huchra montris la galaksiojn kiel disdonitaj "sur la surfaco
de strukturoj kun formo de sapvezikoj".
En 1989, kun pli recentaj mezuroj, Geller kaj Huchra malkovris la
Grandan Muron,
filamento da galaksioj de 600 milionoj da lumjaroj de longo kaj 250 milionoj
da lumjaro de larĝo. Tio estas la dua plej granda grandskala kosma strukturo
nun konata.

Oni donis lian nomon al:

* La Lenso de Huchra, galaksio kies maso estigas fenomenon de gravita lenso tiel nomata Ejnŝtejna kruco, antaŭ la kvazaro *G2237 + 0305*
* La asteroido 4656 Huchra malkovrita en 1978 de Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  John Huchra Dies at 61; Maps Altered Ideas on Universe (*John Huchra, morto 61-jara, mapis laŭ alia ideo la universon*) (angle)
2. ↑  de Lapparent, V.; Geller, M. J.; Huchra, J. P. : A slice of the universe (*Sekco de la Universo*) (angle)
3. ↑  Vast Sheet of Galaxies Found In the Far Reaches of Space;`Great Wall' Largest Structure Detected in Universe (*Tavolego da galaksioj trovita en malproksima kosmo : plej granda kosma strukturo trovita*)[*rompita ligilo*] (el "The Washington Post") (angle)
4. ↑  JPL Small-Body Database Browser 4656 Huchra (1978 VZ3) (angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Bonvenu ĉe la John Huchra'a paĝo
* angle John Huchra : Nekrologia notico
**Johann Baptist von ANZER** (naskiĝinta la 16-an de majo 1851 en Tännesberg-Weinried, mortinta la 24-an de novembro 1903 en Romo) estis germana misi-episkopo katolika en Ĉinio kaj ano de la Societo de la Dia vorto.

Anzer en ĉina kostumo.

Vivo
----

La filo de buĉisto kaj kamparano aliĝis en 1875 kiel finstudinta teologo al la Familio de Steyl, ordinitis pastro kaj venis en 1879 en Ĉinion, kie li responsis ekde 1882 pri la suda parto de la apostola vikariejo Ŝandongo. Tie tiam vivis ne pli ol 158 katolikoj. En 1885 tiu ĉi regiono iĝis memstara misia agadokampo kaj Anzer apostola vikario kaj titulara episkopo de Thelepte (Tunizio).

Pro lia grandega elano iĝis rapida evoluo de la misio kaj ĉe lia morto nombritis jam 26.000 baptitoj kaj 40.000 bapotoj surloke.

Pro instigo de la germana ambasadoro en Pekino Anzer forprenis la protekton pri la misio de la francoj kaj ekresponsigis la germanojn. Tion Romo akceptis kaj Ĉinio laŭdis kiel trarompon de la franca protekto-monopolo. La konsekvencoj estis pli granda moviĝebleco por la misiistoj kaj aliro al ĝis tiam malfermitaj urboj kiel Ĝjining aŭ Jantaj-Zhifu (1896), kiuj iĝis misiaj centroj. La murdo de du germanaj misiistoj (1.11.1897) estis la preteksto pri la jam longe planita okupado de la regiono de Cindao fare de la Germana Imperiestra Regno. La zono misie enkorpigitis en la teritoriojn pri kiuj responsis Anzer kaj la urbo Cindao iĝis misia centro.

Graveco
-------

Anzer estis unu el la plej gravaj misiaj epistkopoj en Ĉinio en la 19-a jarcento. Lia celo, la libera proklamo de la evangelio kaj la disvastigo de kristanismo, estis obstine kaj ade postulita de li - kun sukceso. La kunlaboro de la misiistoj kun la germana ekstera politiko ofte estis riproĉita al li.

Literaturo
----------

* G. Warneck, Die christl. Mission u. die überseeische Politik, 1901
* P. Horbach, A.s Chinamission in ihren Beziehungen z. Politik, 1901;
* H. Cordier, Hist. des Relations de la Chine avec les Puissances Occidentales II/III, 1901–02
* F. Nippold, Bischof v. A. Die Berliner amtl. Politik u. d. ev. Mission, 1905
* J. Beckmann, Die kath. Missionsmethode in China in neuester Zeit, 1931, S. 23-25; LThK

Vidu ankaŭ
----------

Josef Freinademetz

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografio ĉe *NDB*.
* Informoj pri Johann Baptist von Anzer en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Biografio de Anzer.
* Karl Müller: *Johann Baptist von Anzer.* Arkivigite je 2014-12-31 per la retarkivo Wayback Machine En: *Biography of Chinese Christianity.*
* Anzer en la katolika hierarkio.

* Kategorio Johann Baptist von Anzer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 508418
* GND: 120680475
* LCCN: no2004047860
* VIAF: 20518119
* ISNI: 0000 0000 4303 6864
* BNF: 15532927b
* NKC: jx20130530001
 |
**István Szappanos** [iŝtvAn sapanoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szappanos István** estis hungara advokato, parlamenta deputito, bienulo.

István Szappanos naskiĝis la 25-an de julio 1818 en Kecskemét, li mortis la 24-an de decembro 1917 en Kecskemét.

Biografio
---------

István Szappanos maturiĝis en kalvinana gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis en Kalvinana Jura Akademio (Kecskemét), pli poste li akiris advokatan diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1842. Post la diplomo li malfermis advokatan atelieron en Kecskemét. En 1847 li estis urba subnotario, poste li estis apoganto de la hungara revolucio de 1848. Depost fiasko de la revolucio (1849) li okupiĝis pri la familia bieno, ekde 1855 li havis postenon en la kalvinana eklezio. En 1861 li estis juĝisto, inter 1867-1875 vicurbestro, sed tiutempe li ankaŭ redaktis gazeton. Inter 1905–1910 li estis parlamentano. Li edziĝis en 1849.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al digrafo SZ, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio István Szappanos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 708310
* VIAF: 121457965
 |
**Johann Valentin Meder** (naskiĝis la 3-an de majo 1649 en Wasungen (Werra); mortis en julio 1719 en Rigo) estis germana komponisto kaj kantisto.

Vivo
----

Meder naskiĝis en Wasungen proksime de Meiningen en muzikistan familion. Lia patro Johann Erhard Meder kaj kvar fratoj ĉiuj estis orgenistoj aŭ kantoroj.

Komence li studis teologion en Lepsiko (1669) kaj poste en Jena, tamen ne finis la studadon sed iĝis profesia kantisto. Ekde 1671 vivis vageman vivon kiel muzikisto en diversaj profesiaj pozicioj, kiu kondukis lin trans Gotha, kie li laboris en 1671 kiel kortegokantisto, Kassel, Bremeno (1672 – 73), Hamburgo (en 1673), Kopenhago kaj Lübeck (kie li trafis en 1674 sur Dietrich Buxtehude).

Ekde 1674 ĝis 1680 li estis kantoro ĉe la gimnazio de Reval (nuntempe Tallinn). Post restado en Rigo de 1685 ĝis 86 li sukcedis Balthasar Erben kiel kapelestro ĉe la preĝejo *Marienkirche* en Dancigo en la jaro 1687. En 1698 la urbokonsilantaro de Dancigo rifuzis la permeson pri la prezentado de lia opero *Die wiederverehligte Coelia*. Li prezentis ĝin do en la proksima urbo *Schottland* (nuntempe *Nowe Szkoty*), kio sekvigis lian maldungadon en Dancigo. Post mallonga dungiteco kiel kantoro ĉe la katedralo de Königsberg en 1700 li iris al Rigo, kie li enhavis similan profesian pozicion ĝis sia morto.

Verkoj
------

De li konserviĝis motetoj, kantatoj, unu Mateo-Pasiono, samkiel diversaj verkoj da instrumenta muziko.

Literaturo
----------

* Johann Mattheson: Grundlage einer Ehrenpforte
* Franz Keßler: Danziger Kirchenmusik

Eksteraj ligiloj
----------------

* paĝo pri li en la retejo Grove Music
* paĝo pri li en la retejo All Music Guide


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 198157
* GND: 130510955
* LCCN: n85177138
* VIAF: 19866244
* ISNI: 0000 0001 0877 0032
* SUDOC: 074028413
* BNF: 13897356z
* MBA: 0b2ea440-ccb5-4914-9af8-736a839460bc
* NLA: 35994891
* NKC: jx20100215009
* BNE: XX1761168
 |
**Jacob Roggeveen** (14-a de januaro 1659 – 31-a de januaro 1729) estis nederlanda esploristo, kiu havis la mision malkovri Sudlandon ( Terra Australis); sed li hazarde malkovris Paskinsulon.

La itinero de Roggeveen
La patro de Jacob, Arent Roggeveen, estis matematikisto kun ankaŭ multe da scio pri astronomio, geografio kaj la teorio de la navigacio. Li okupis sin per esplorado al la Sudlando, kaj eĉ akiris patenton por esplorvojaĝo, sed estis lia filo, kiu je la aĝo de 62 jaroj finfine ekipis tri ŝipojn kaj faris la vojaĝon.

En aŭgusto 1721 li foriris al sia esplorvojaĝo, dungita de la *West Indische Compagnie* (WIC) (Okcidenthinda Kompanio), por serĉi la Sudlandon. Li vojaĝis ĉirkaŭ la Horna Kabo al la Pacifiko. Li vizitis la Juan-Fernandez-Insularon kaj je la 5-a de aprilo 1722 (paskodimanĉo) li malkovris Paskinsulon. Tra la Toamotu-Insularo, la Societa Insularo kaj Samoo li veturis al Batavio (la nuna Ĝakarto). Tie li estis malliberigita, akuzita pro rompo de la monopolo de la *Vereenigde Oostindische Compagnie* (VOC) (Unuiĝinta Orienthinda Kompanio), sed la VOC poste estis devigita liberigi lin, pagi la malprofiton kaj al la ŝipanoj la salajron. En 1723 Roggeveen revenis al Nederlando.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 45333
* GND: 128386576
* LCCN: n93077955
* VIAF: 73994917
* ISNI: 0000 0000 8394 2263
* LIBRIS: 293047
* SUDOC: 035554525
* BNF: 13196136b
* BPN: 04549601
* NLA: 35157394
 |
**Johann Wilheim von Tscharner** [ĉarner], en Hungario laŭ la hungarlingve kutima sinsekvo kaj pli simple **Tscharner János** estis svisa pentristo.

Johann Wilheim von Tscharner:Aĵpentraĵo kun kukurbo
Johann Wilheim von Tscharner  naskiĝis la 12-an de majo 1886 en Lemberg (Aŭstrio-Hungario) (nuntempa Lvivo en Ukrainio), li mortis la 20-an de junio 1946 en Zuriko.

Biografio
---------

Johann frekventis mezlernejojn en Rorschach, poste ekde 1897 en Rusa Imperio. Li lernis ruse kaj li ricevis ankaŭ lecionojn por desegni kaj pentri. Ekde 1904 li studis filozofion en la Universitato de Krakovo, samtempe artlernejon en la sama urbo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Florian Cynk kaj Teodor Axentowicz. Post jaroj li iris al Munkeno, kie li lernis en privata pentrista lernejo de Simon Hollósy. Somere li akompanis Hollósy al Artistkolonio (Nagybánya). Li trovis ankaŭ hungaran fraŭlinon, ili geedziĝis en 1908. Baldaŭ 4 gefiloj naskiĝis. En la sekvaj jaroj ili vivis vintre en Parizo, kie li plulernis en akademio de Henri Matisse. Dum la 1-a mondmilito ili vivis en Zuriko malriĉe. En 1917 li ekspoziciis en influo de dadaismo, sed poste li revenis al la tradicia arto. Li estis membro de Societo de Pentristoj de Nagybánya, li pentradis plej ofte aĵpentraĵojn. Li ricevis svisan premion en 1942.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Zuriko (1917, 1945, 1957, 1964, 1986)
* Chur (1923, 1957)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Aĵpentraĵo kun kukurbo (vidu la bildon!)
* Haus im Grünen (1914-15)
* Alle drei (1921)
* Paysage (ĉ. 1929)
* Sitzende Frau in rotem Kleid (1935)

Fontoj
------

* 

* Kategorio Johann Wilheim von Tscharner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 613030
* GND: 118814982
* LCCN: n86090798
* VIAF: 57411329
* ISNI: 0000 0000 9993 2668
* SUDOC: 240885988
* ULAN: 500075443
* RKD: 78352
 |
**István Szondy** [iŝtvAn sondi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szondy István** estis hungara moderna pentatlonisto, skermisto, rajdisto, olimpiano, olimpika kaj dufoja monda ĉampiono, trejnisto, sportinstruisto.

István Szondy naskiĝis la 29-an de decembro 1925 en Berettyóújfalu, li mortis la 31-an de majo 2017 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Szondy akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1950. Inter 1952-1956 li estis ankaŭ trejnisto en Budapeŝto. En 1956 post la Olimpiko li disidis al Okcidenta Germanio, kie li estis trejnisto ĝis 1999, poste li pensiuliĝis. Ekde 2000 li vivis denove en Hungario. Li havis edzinon. Li ricevis hungarajn premiojn en la fruaj 1950-aj jaroj kaj en 2016.

### Sporta kariero

István Szondy estis naĝisto en Cegléd inter 1946-1947, poste pentatlonisto kaj rajdisto en Budapeŝto ĝis 1957. Li estis hungara pentatlona ĉampiono kvinfoje inter 1949-1954 escepte unu unuoble, ankaŭ hungara skerma ĉampiono en 1951 teame. Li estis pentatlona olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1948 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1952 kun ora medalo teame, krome en Hungario en la Somera Olimpiko 1956 rajdista olimpiano sen rezulto. En mondĉampionumoj li estis la unua dufoje en 1954 kaj 1955 en moderna pentatlono teame.

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Budapeŝto (2022)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio legebla pli malsupre

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio István Szondy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 815568
 |





* Portalo pri Biografio