recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**La Mondo** estas insularo de artefaritaj insuloj, en formo kiel la kontinentoj de la Tero. Ĝi konstruiĝas proksime de la marbordo de Dubajo. La projekto estas inspirita de la artefaritaj Palmo-insuloj, kiuj ankaŭ estas konstruataj en Dubajo. La Mondo konsistos el 250 ĝis 300 pli malgrandaj privataj artefaritaj insuloj disdividitaj en kvar kategoriojn — propraj hejmoj, bieno-hejmoj, revo-feriejoj, kaj komunumo-insuloj. La tuta projekto estas antaŭvidita por kompletiĝo en 2008. Ĉiu insulo etendiĝos de 23,226 m² ĝis 83,613 m² (250,000–900,000 kvadrataj futoj) en grandeco, kun 50–100 m de akvo-vojo inter ĉiuj insuloj. La tuta projekto kovros lokon de 9 km en longeco kaj 6 km en larĝo, ĉirkaŭita de ovala akvokontraŭilo. La solaj veturiloj inter la insuloj estos boato kaj helikoptero. La insuloj kostos ekde $6.85 milionoj (USD) kaj averaĝe proksimume $25 milionoj (USD) por la $1800 miliona (USD) projekto. La laborado jam estas komencita sur la Mondo, la plej norda akvokontraŭilo kaj kelkaj ne-pejzaĝo-insuloj videblaj sur Google Earth.

Ĝi estas posedata kaj estas konstruata de Nakheel Properties (Nakheel Corp.)

La Mondo estos lokita proksimume 4.1 km de la marbordo de Jumeirah, apud La Palmo Jumeirah, inter Hotelo Araba turo kaj Haveno Rashid de Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirolandoj.

La Mondo estas foje erare nomata La Palmo-Mondo. Ĝi ankaŭ nomiĝas la Terglobaj Insuloj.

Fine de Marto 2006, Richard Branson anoncis ke li aĉetos pecon de lando en la projekto.

Ankaŭ fiĝia golfisto, Vijay Singh, posedas pecon de lando en la insularo.

Vidu ankaŭ
----------

* Unuiĝintaj Arabaj Emirolandoj
* Dubaja laguno
* Falko-Urbo de Strangaĵoj (Falcon City of Wonders)
* Palm-Insuloj
* Burj al-Arab
* Burj Dubajo
* Dubajo Waterfront
* La Mondo de Esperanto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Mondo (insularo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* bonvenon al La Mondo Arkivigite je 2007-02-10 per la retarkivo Wayback Machine - Oficiala Retejo de La Mondo.
**La Niña de los Peines** (La junulino de la kombiloj) (Sevilo, 10a de februaro 1890 - samloke, 26a de novembro 1969) estis hispana cigana kantistino de flamenko, konsiderata kiel unu el la plej elstaraj kantistinoj en la historio de la flamenka kantarto. Ŝia oficiala nomo estis **Pastora María Pavón Cruz**.

Ŝi ekkantis publike jam ok-jaraĝa; kaj de tiam tre ofte en kafejoj, flamenko-dancejoj ktp. sed ŝi neniam registris diskon spite la insiston de la fakaj entreprenoj.

Portreto de La Niña de los Peines, verko de Julio Romero de Torres (1917-1918).
Ŝi estis amikino de la komponisto Manuel de Falla, de la pentristo Julio Romero de Torres, kiu pentris ŝin, kaj de Federico García Lorca, kiun ŝi konis ĉe La Argentinita. Lorca citis ŝin poezie. Ŝi veturis tra tuta Hispanio kaj aperis spektakle kun la flamenkaj artistoj plej famaj tiame, inter kiuj kantistoj Manolo Caracol, Pepe Marchena kaj Antonio Chacón, kaj gitaristoj Ramón Montoya kaj Melchor de Marchena inter multaj aliaj.

Notoj
-----

1. ↑   VV. AA. Los 100 protagonistas del siglo XX. El País S. A. 1992. ISBN 84-86459-41-9.

Bibliografio
------------

* Bohórquez, Manuel: La Niña de los Peines en la Casa de los Pavón. Andalucía: Signatura Ediciones de Andalucía, 2000. ISBN

* Kategorio La Niña de los Peines en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 669537
* GND: 123394244
* LCCN: nr93012617
* VIAF: 12491981
* ISNI: 0000 0003 6840 1364, 0000 0000 5922 6101
* SUDOC: 127372989
* BNF: 13896803h
* MBA: 00010eb3-ebfe-4965-81ef-0ac64cd49fde
* BNE: XX1046190
 |
Skemo de la mapo de la baseno de Parizo. La ĉirkaŭaj masivoj en ruĝa koloro; en flava koloro la konektoj kun aliaj basenoj.
Geologia sekco de la Pariza baseno inter Normandio kaj Vogezoj
La **Pariza baseno** estas mallarĝsence hidrografia baseno de la rivero Sejno, kiu ĉirkaŭas la urbon Parizo. Larĝsence temas pri geologia sedimenta regiono, kiu enhavas la tutan centro-nordon de Francio, kaj iom de Belgio, Luksemburgio kaj la sudokcidenton de Germanio, etende el la Armorika montaro al la Vogezoj kaj el Ardenoj al Centra Masivo. La baseno prezentas sedimentan pejzaĝon relative unuforma. 

La Pariza baseno konstituas unu el la unuaj ekonomiaj regionoj de [[Eŭropo}} kaj unu de la ĉefaj zonoj de eksterlanda investado en Francio kaj en Eŭropo. La regiono enhavas gravan centron de eŭropaj aferoj, unu de la ĉefaj eŭropaj flughavenaj kompleksoj, du marhavenojn de kontinenta gravo (Havro kaj Rueno), nome la plej okcidentaj de la Manika Markolo, kaj du valojn: nome tiun de la Sejno kaj tiun de la Luaro. Tamen, aparte de la francia ĉefurbo, la Pariza baseno ne estas tre loĝata kaj estas je ioma distanco de la grandaj komercvojoj kaj de la spaco homare tre densa konstituita de Rejnlando en Germanio, Nederlando, Belgio kaj la sudoriento de Anglio (la eŭropa grandurbegaro).

Vidu ankaŭ
----------

* Francilio
* Metropolo Granda Parizo
* Sedimentbaseno
* Valkaldrono

Eksteraj ligiloj
----------------

* Le rôle du Bassin parisien dans l'Aménagement du territoire français: extrait d'un rapport du Sénat (en franca)
* Le Bassin parisien, une région métropolitaine (Revue européenne de géographie) (en franca)
* Géologie de la France (document PDF) (en franca)
* Le Cénozoïque manquant (en franca)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 750997
* LCCN: sh85098076
* VIAF: 171083093
* SUDOC: 027245764
 |
**Belarta Lernejo de Kluĵo kaj Temeŝvaro**, rumane **Şcoala de arte frumoase**, publikuznomo **Belle-Arte de Kluĵo** estis porartist- kaj pordesegninstrua altlernejo fondita en Kluĵo en 1925. Tiu estis la unua belarta altlernejo de Transilvanio.

Gvidantaro
----------

Ĝia unua direktoro estis Alexandru Popp (Sándor Papp), kiu de studjaro 1935–1936 retiriĝis el posteno de direktoro. La nova direktoro fariĝis la inĝeniero pri konstruado Victor Vlad kaj vicdirekroro Ştefan Gomboşiu. De 1938 la direktoro fariĝis Romulus Ladea.

Historio
--------

Dum 16 jaroj inter 1925 kaj 1940 enskribiĝis 1059 studentoj 296 en Kluĵo, 122 en Temeŝvaro. La instruado komenciĝis en januaro 1926. Ĝia artistinstruistaro estis ekluzive rumanaj artistoj, sed ili ĉiuj estis transilvananoj kaj ili bonege konis la hungaran lingvon. La studentoj por studi la teoriajn studobjektojn frekventis la kursojn de la universitato (arthistorio Coriolan Petranu; anatomio Victor Papilian; stereografio kaj perspektivo Atanase Popa, pedagogio Gh. Bogdan-Duică, Liviu Rusu). La sidejo de la lernejo estis en la Promenadplaco de Kluĵo en glikurejpavilono projektita de Lajos Pákey en 19-a jarcento. En studjaro 1927–1928 la instituto havis 120 studentojn. La proporcio de hungaraj studentoj estis meznombre 40%. En studjaro en 1927–1928 la nombro de hungaroj atingis kvardek.

Remomaj studentoj en Kluĵo
--------------------------

Tie studis interalie Sándor Mohy, Piroska Makkai, Ferenc Gáll, Jenő Szervátiusz, Zoltán Andrásy, Antal Andor Fülöp, Imre Hajós, János Incze, Júlia Tollas, István Incze, István Moldován, Béla Simon, Júlia Ferenczy, András Kós, Tasso Marchini. La plej gravaj rumanaj strudentoj estis Petre Abrudan, Eugen Gâscă, Teodor Harşia, Virgil Fulicea, Letiţia Munteanu, Ion Vlasiu. La subtenado fare de ŝtato de la fino de la 1920-aj estis pli kaj pli malmulte, sed en novembro de 1930 ĝi ricevis la staton de la ŝtataj lernejoj. La ministerio la 4-an de januaro 1932 ĉesigis la instuton en Kluĵo kaj poste de la mezo de oktobro 1933 ĝi rekomencis sian agadon en Temeŝvaro en Karklubo. La instituto ĉesis definitive en 1940.

Instruistaro en Temeŝvaro
-------------------------

Ricevis katedron tie Aurél Popp, Ion Vlasiu, de 1934 Gyula Podlipny la ununura hungara instruisto.

Remomaj studentoj en Temeŝvaro
------------------------------

Tie studis Júlia Ferenczy, Erzsébet Erdei, András Kós, Júlia Tollas, Tasso Marchini, István B. Szőnyi, Artúr Vetró,
Ferenc Kósa Huba, István Olajos, kaj interalie la rumana Lucia Piso-Ladea.

Fontoj
------

* Jenő Murádin: *Erdélyi művészképzés*
* Zoltán Banner: *Erdélyi magyar művészet a XX. században*, Képzőművészeti Kiadó, Budapest, 1990.

* Kategorio Belarta Altlernejo de Kluĵo kaj Temeŝvaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 379855
* VIAF: 154601493
* ISNI: 0000 0001 0346 3551
* NKC: xx0176617
 |
La Guareña en la plej sudoriento de la provinco Zamoro.
***La Guareña*** estas unu de la dek du naturaj komarkoj (*comarcas naturales*, naturaj areoj) de la provinco Zamoro, Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi estas en la plej sudoriento de la provinco.

Ĝi havas totalan loĝantaron de 6 730 personoj. La komarka ĉefurbo estas Fuentesaúco, kiu enhavas 1 608 loĝantojn.

Menciindas, ke la nomo de la areo, devenas el la rivero Guareña, siavice rilate ala la naskareo de Rajmondo de Burgonjo, nome rivero Garono, kiu siavice derivis al Guareña, kiu transfluas la komarkajn limojn.

Tiu komarko, spite sian grandan senton de identeco, kun similaj geografiaj, ekonomiaj, sociaj kaj historiaj trajtoj, ne disponas de la necesa jura rekono por sia administracia disvolviĝo, kio kondukis la koncernajn municipojn al organizado en municiparoj (*mancomunidades*) kiel nura jura formulo kiu ebligas al ili la plenumo de la administrado de kelkaj publikaj municipaj servoj.

Municipoj
---------

* Argujillo
* La Bóveda de Toro
* Cañizal
* Castrillo de la Guareña
* Fuentelapeña
* Fuentesaúco
* Guarrate
* El Maderal
* El Pego
* San Miguel de la Ribera
* Vadillo de la Guareña
* Vallesa de la Guareña
* Villabuena del Puente
* Villaescusa
* Villamor de los Escuderos

Historio kaj ekonomio
---------------------

Granda parto de la teritorio apartenis historie al la Ordeno de Sankta Johano (kies kruco aperas en la blazono de multaj tieaj municipoj).

Ĉefa enspezofonto estas nuntempe nutraĵa industrio el tradicia agrikulturo kaj brutobredado rilata al la valo de la rivero Guareña: vino, viando, lakto, kikeroj, asparagoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Guareña

* Kategorio La Guareña en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753864
 |
**La Flamengrie**, prononco [la flamɑ̃ɡʁi], estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 355 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Blazono de La Flamengrie

Geografio
---------

La Flamengrie geografie kaj historie apartenas al la franca-belga translima regiono Henegovio. Henegovio estas regiono de montetoj kaj plataĵoj, kiuj disvolviĝis sur tre diversaj grundoj : paleozoika soklo, mezozoika kreto, sed ankaŭ kenozoikaj sablo aŭ argilo plejparte kovritaj de leŭso.

La vilaĝo La Flamengrie troviĝas proksime de la urbetoj Bavay kaj Avesnes-sur-Helpe, kaj do cetere situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. La Flamengrie etendiĝas sur 2,03 km².

Historio
--------

Kiam La Flamengrie estis cedita al Francio de Hispana Nederlando, ne ĉiuj terenoj de la komunumo estis same transdonitaj. La Flamengrie do havas hodiaŭ precipe malsimplan landlimon kun Belgio : ĝiaj 62 limŝtonoj konsistigas interesan ekskursadon.

Administrado
------------

La Flamengrie apartenas la kantono de Bavay, kies ĉefurbo estas Bavay. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Bavay
**István Keresszegi Herman** [iŝtvAn kereŝsegi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Keresszegi Herman István** estis hungara pastro, kalvinana episkopo.

István Keresszegi Herman  Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis (laŭ la nomo) en Transilvanio en Körösszeg (nuntempa Cheresig en Rumanio) en nekonata tempo. Li mortis la 19-an de marto 1641 en Debrecen.

Biografio
---------

István Keresszegi Herman frekventis lernejojn en Debrecen, Wittenberg kaj Heidelberg. Hejmenveninta li estis pastro en Zilah, baldaŭe li gvidis ankaŭ la proksimajn kirkojn. En 1629 li estis elektita kalvinana episkopo, samtempe pastro en Debrecen. Li aranĝis 5 sinodojn.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* ’’De Deo et S. Trinitate. Heidelbergae’’ (1614)
* ’’Beszéde a nagy templom ajtaja előtt…’’ í1624)
* ’’Ex Cap: ad Hebr: 11. Az hitnek es josagos cselekedeteknek…’’ (1635)
* ’’Az Keresztyeni Hitnek Agazatairól való Praedicatioknak Tar-haza:::’’ (1640)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio
**La Malinĉe** [maLINĉe], ankaŭ **Malintzin** (naskita ĉirkaŭ 1502, mortinta ĉirkaŭ 1529 en Meksikurbo) estis meksika indiĝena virino, eble el altklasa familio (la sufikso "tzin" indikas nobelecon). Ŝi estis vendita aŭ cedita kiel sklavo (interpretisto inter la navatla lingvo kaj la majaa lingvo) kaj en 1519 donacita de la majaaj ĉefoj al la konkeranto Hernán Cortés.

La Malinche kaj Hernán Cortés.Cortéz igis bapti ŝin je la nomo Marina kaj uzis ŝin kiel interpretistinon en kontakto kun aztekoj, unue kune kun Jerónimo de Aguilar, kiu sciis la majaan.

Trans la interpretaj servoj ŝi probable provizis al la konkerantoj ankaŭ informojn pri la konkerataj regiono kaj popolo; laŭ raporto de Rodríguez de Ocana Cortés diris, ke post Dio ŝi estis plej grava por lia sukcesa konkero. Pro tio ŝi estas ĝis nun konsiderata perfidinto de sia popolo, kvankam ŝi kiel sklavino ne povis senti multe da lojaleco nek al aztekoj nek al majaoj. La meksika hispana lingvo uzas la vorton "malinchismo" en la senco "perfido de la propra kulturo".

Martín Cortés Malintzin estis filo de Hernán Cortés kaj Malinĉe.

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Malinĉe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio La Malinĉe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2004-12-12 per la retarkivo Wayback Machine artikoloj pri Malinche angle
* Arkivigite je 2006-01-12 per la retarkivo Wayback Machine Artikolo "Reinterpreting Malinche" angle

Vidu ankaŭ
----------

* Historio de Meksiko
* Majaoj

* Vulkano Malinche kaj urbo PueblaVulkano *Malinche* kaj urbo Puebla


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 33149
* GND: 119074222
* LCCN: n50040844
* VIAF: 311349306
* ISNI: 0000 0001 1950 2316
* LIBRIS: 260813
* NLA: 49784364
* BIBSYS: 90667247
 |
**István Pathai** [iŝtvAn patai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pathai István** estis hungara kalvinana pastro kaj episkopo.

István Pathai naskiĝis la 5-an de aŭgusto 1555 en Pápa (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis en 1632 (laŭ alia fonto en 1637) en Belényes (Transilvanio, nuntempa Beiuș en Rumanio).

Biografio
---------

István Pathai studis en sia naskiĝurbo kaj Tolna (urbo), li pastriĝis en 1572. Li komence estis pastro en Rohonc, inter 1585-1612 en Pápa, poste li revenis al Rohonc por esti kortega pastro de familio Batthyány (sed li estis ankaŭ pastro en Szalónak. Post monatoj inter 1612-1628 li estis kalvinana episkopo de Transdanubio. Ekde 1613 li estis pastro de Veszprém (urbo), kie li partoprenis en repaciĝa movado kun la luteranoj. Pro la kontraŭturkaj bataloj li reiris al Pápa, fine en 1628 li ricevis inviton de Gábor Bethlen (reganto) kaj li ricevis pastran postenon en Belényes. En 1631 li estis altrangigita eklezia dekano.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az sakramentomokról in genere és kiváltképen az úrvacsorájáról való könyvecske* (1592, 1643)
* *Amaz hétfejű és tízszarvú… parázna Babilonnak mezítelenségének tüköre* (1619, 1626, 1671)
* Vives J. L. „Keresztyén férjnek… kötelességéről" (tradukaĵo)
* *Fennmaradt levelei* (eldonita: 1904–1905)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo P, poste serĉu la nomon)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 683252
* VIAF: 305703277
 |
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri dekoro por homoj. Por informoj pri bridilo por bestoj, vidu la artikolon Kolzono (besto).
Masajoj portas kolĉenojn kiel parton de la tradicia vesto.
Juliana Paes kun kolĉeno el nobla metalo
**Kolĉeno** estas juvelo portata ĉirkaŭ la kolo. Plej ofte ĝi estas metia aĵo.

Kolĉenoj jam ekzistis en la Paleolitiko. Ekzistas diversaj formoj kaj longecoj. Mallongaj ĉenoj havas fermilon por meti kaj demeti ilin facile.

Modeloj
-------

Perlĉeno
Ekzistas ne nur metalaj ĉenoj, sed ankaŭ ŝnuretoj sur kiuj estas vicigitaj perloj, konkoj aŭ gemoj. Metala ĉeno aŭ ŝnureto povas ankaŭ havi pendaĵon kiel ekz. kruceto aŭ medaliono, kiu pendas antaŭe.

**princina kolĉeno** havas longecon de averaĝe 46 centimetroj.

**opera kolĉeno** havas inter 70 kaj 90 cm

Longaj kolĉenoj povas esti volvitaj plurfoje ĉirkaŭ la kolo..

Vidu ankaŭ
----------

* braceleto
* kolĉenanaso
* torko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kolĉeno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Klasika kolĉeno estas ja la perloĉeno. (germane)
* La perloĉeno - historio (germane)
**LEO Express** estas privata ĉeĥa fervoja kompanio fondita en jaro 2010 de Leoš Novotný. Kompanio trafikas de decembro 2012 siajn trajnojn inter Prago kaj Ostrava. Por tiu ĉi linio kompanio uzas elektran trajnkompleton 480. En trajnoj estas tri klasoj: Economy, Business kaj Premium. Entute povas en trajno vojaĝi 237 homoj. En estonteco volus Leo Express oferti trajnan konekton inter Brno kaj Prago, inter Ostrava kaj Vieno, inter Prago kaj Ústí nad Labem kaj inter Prago kaj České Budějovice.

Trajno de Leo Express dum testoj

Tarifo
------

Prezoj de biletoj estas diversaj - LEO Express uzas modelon, kiun uzas flugkompanioj - do se oni aĉetas bileton pli frue kaj por trajno, kiu ne estas en tempo, kiam plej multe da vojaĝantoj bezonas vojaĝi, oni povas ŝpari. Aldone LEO Express ofertas klientan karton, per kiu oni povas gajni rabaton laŭ kvanto de traveturitaj kilometroj (aldone ĉiu posedanto ankaŭ ricevas botelon de Kofolao).

Trajnhoraro de decembro 2015
----------------------------

De decembro havas LEO Express jenajn trajnajn konektojn:

* Prago - Pardubice - Olomouc - Přerov - Ostrava - Karviná - Bystřice - Košice (al Košice nur dufoje dum la tago)
* Prago - Pardubice - Olomouc - Přerov - Otrokovice - Staré Město u Uherského Hradiště

Ekzistas ankaŭ busaj konektoj, ekzemple de Prago al Salzburg tra České Budějovice kaj Český Krumlov. LEO Express ankaŭ kunlaboras kun FlixBus. Eblas ankaŭ aĉeti unu bileton por la vojaĝo de Prago al Košice per trajno kaj poste daŭrigi per partnera nokta buso al Mukaĉevo en Ukrainio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala paĝo de kompanio

Vidu ankaŭ
----------

* RegioJet
* Ĉeĥaj fervojoj

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-08-29. Alirita 2012-09-26.
2. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-10-22. Alirita 2012-09-26.
3. ↑
4. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-09-22. Alirita 2012-09-26.
5. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2016-11-19. Alirita 2016-11-19.
6. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2016-11-19. Alirita 2016-11-19.
7. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2016-11-19. Alirita 2016-11-19.

* Kategorio LEO Express en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Francisca MÉNDEZ Garrido**, konata en la spektakla medio kiel **La Paquera de Jerez** (Jerez de la Frontera, 20a de majo 1934 – 26a de aprilo 2004) estis hispana cigana kantistino de flamenko.

Monumento al La Paquera.
En 1953 ŝi registris sian unuan diskon (sur formato el ardezo) kaj poste la jerez-ana Luis Carvajal intervenis por ke la Paquera [paKEra] subskribu kontrakton kun Philips, per kies firmao ŝi registros kelkajn diskojn, kun Manuel kaj Juan Morao gitare, Antonio Gallardo Molina kiel kantoverkisto kaj Nicolás Sánchez Ortega kiel komponisto.

Ŝi registris sian duan diskon en 1957, enhavanta la tangon *Maldigo tus ojos verdes*, de la cigana poeto Antonio Gallardo Molina. Tiun jaron Paquera veturis al Madrido kaj eniris en la flamenka dancejo "tablao" *El Corral de la Morería*. En 1959 ŝi veturis tra Hispanio kun sia unua spektaklo: *España por bulerías*.

Notoj
-----

1. ↑

* Kategorio La Paquera de Jerez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 669536
* GND: 135409055
* LCCN: no2007035678
* VIAF: 42024059
* ISNI: 0000 0001 1568 1775
* SUDOC: 130298123
* BNF: 138304449
* MBA: f4897202-37fc-4930-acd2-6ff01481fba7 86d1f84c-b54b-47e5-b01d-a34fb579a4ea, f4897202-37fc-4930-acd2-6ff01481fba7
* BNE: XX838175
 |
**István Török** [iŝtvAn torok], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Török István** estis hungara kalvinana pastro, altlerneja instruisto, teologo.

István Török naskiĝis la 1-an de decembro 1904 en Tiszaeszlár, li mortis la 11-an de aprilo 1996 en Debrecen.

Biografio
---------

István Török maturiĝis en gimnazio en Karcag en 1923, poste li studis teologion en Scienca Universitato István Tisza, Berlino, Münster kaj Marburg. Liaj plej gravaj instruistoj estis Sándor Csikesz (Debrecen) kaj Karl Barth (Münster). Hejmenveninta en 1929 li ekinstruis en gimnazio de Pápa, post 2 jaroj en la sama urbo en la kalvinana teologia akademio. En 1932 li doktoriĝis el teologio en Debrecen, en 1940 li estis privata instruisto en la universitato, en 1945 publika ordinara instruisto. Inter 1950 kaj 1967 li instruis en la Kalvinana Teologia Akademio de Debrecen, en 1968 li pensiuliĝis. Li simpatiis kun la hungara revolucio de 1956, tial en la lernojaro 1957 li ricevis devigan libertempon. Li ricevis premion en 1995.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Barth Károly theologiájának kezdetei* (1931)
* *A lelkész, mint ethikus* (1937)
* *A házasság keresztyén jellege* (1940)
* *Dogmatika* (1985)
* *Etika* (1988)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2020-10-23 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio István Török (teologo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 682744
* GND: 1098137795
* VIAF: 165360948
* ISNI: 0000 0001 1326 5428
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Pierrefitte |

**Pierrefitte** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 95 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Pierrefitte etendiĝas sur 6,4 km², kaj havis 95 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 14 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Pierrefitte situas je alteco de 422 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Pierrefitte apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Marie-Hélène Chardin, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Pierrefitte apartenas al la kantono de Jarnages, kies ĉefurbo estas Jarnages. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Jarnages

* Kategorio Pierrefitte (Creuse) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
strato en Saalfelden nomite por la politikisto kaj pedagogo Riedler
**Josef RIEDLER** (naskiĝinta la 21-an de oktobro 1873 en Graz, mortinta la 2-an de decembro 1965 en Saalfelden) estis aŭstra politikisto kaj socialdemokrato. Li estis urbestro de Saalfelden, estro de la negimnazia meza lernejo kaj ano de la parlamento de Salcburgio.

Vivo
----

Post trapaso de la abiturienta ekzameno en 1893 li komencis instruisti en Fohnsdorf kiel provizora helplernigisto. Post ekameniĝo en 1895 li estis ĝis 1906 orda bazlerneja instruisto en Voitsberg kaj inter 1906 kaj 1908 estro de la elementa lernejo de Göriach.

En 1907 li iĝis diplomita mezlerneja instruisto kaj tiafunkcie li ekdeĵoris en 1908 ĉe la porknabina branĉo de la burĝa (meza) lernejo de Saalfelden. Kiam la lernejestro kaj landa pedagogiinspektoro Josef Steidl retiriĝis pro sanecaj kialoj en marto 1919 oni komisiis al Riedler provizore estradi, kaj en aŭgusto 1919 li fariĝis orda direktoro. Nur du monatojn pli malfrue li ricevis forpermeson de la pedagogiaĵoj por povi tute politikisti. Tamen li restis lernejestro laŭforme ĝis 1934. 

Li estis krome amatora mineralogo kaj kolektanto. Kolektoj liaj admireblas en la regionhistoria muzeo de Kastelo Ritzen. 

Je lia honoro nomiĝis strato por li rekte ĉe la stacidomo de Saalfelden, *Josef-Riedler-Straße*.

### Politikaj agadoj

Jam en fruaj vivojaroj li engaĝiĝis ĉe la SDAP kaj aktivis post 1918 en la organizado de la Libera Ligo de Instruistoj. Li laboris je la jenaj politikaj funkcioj: 

* 1919-1934: urbestro de Saalfelden
* 1921-1934: ĉefo de la distrikta filio de SDAP je Pinzgau
* 1921-1934: membro de la komisiono pri partikontrolado je Salcburgo
* 1921-1934: parlamentano de la landa parlamento de Salcburgio

La aŭstrofaŝistoj malpermesis al li eniri la urbodomon de Saalfelden en la 13.2.1934 kiam estis enlanda milito en Aŭstrujo. Sekve li perdis la urbestrecon kaj oni perfortis lin peti pri pensiiĝo en la funkcio de lernejestro.

Fontoj
------

* Voithofer, Richard: *Politische Eliten in Salzburg. Ein biografisches Handbuch. 1918 bis zur Gegenwart.* Wien (Verlag Böhlau) 2007. Schriftenreihe des Forschungsinstitutes für politisch-historische Studien der Dr.-Wilfried-Haslauer-Bibliothek, Band 32. ISBN 978-3-205-77680-2, p. 188
* Hölzl, Ferdinand: *Pinzgauer Parteichronik.* Band 1: *Die Sozialdemokraten und Gewerkschaften*. Zell am See 1983.
* kroniko de NMS Saalfelden-Markt Arkivigite je 2016-03-02 per la retarkivo Wayback Machine





Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Henri VATRÉ** (naskiĝis en 1908; mortis la 15-an de decembro 1998 en Le Lignon apud Ĝenevo) estis svisa esperantisto.

Vatré laboris en 1933-1934 du jarojn en Budapeŝto ĉe la eldonejo Literatura Mondo. Inter 1959 kaj 1962 liaj recenzoj, poemoj kaj rememoroj aperadis en *Nica Literatura Revuo*; eĉ novelo, *La Kimra Biblio* (kiun Kalocsay tradukis en la hungaran). Por Stafeto li kuntradukis (1958) *La Floroj de l' Malbono* de Baudelaire kaj verkis, pseŭdonime kiel "Henri Beaupierre", la pastiĉaron *Specimene* (1962), kies stilparodioj pri kvardeko (!) da Esperanto-verkistoj pruvis la jaman maturecon de literaturo kun tiom da distingeble propraj voĉoj.

Liaj postaj verkoj aperis plejparte ĉe Iltis, i.a. *Neologisma Glosaro* (4 eldonoj ekde 1983), tradukoj el la romanoj *Nokta Flugo* (1983) kaj *Tero de la Homoj* (1985) de Saint-Exupéry, *Vort-statistikaj Esploroj* (1986) kaj la poemaro *Disaj Gutoj* (1989). Por Universala Esperanto-Asocio (UEA) li redaktis kun Reto Rossetti duvoluman antologion de la Esperanta novelarto, *Trezoro* (1989).

Kun karakteriza modesto, Vatré akceptis provlegi kaj prikonsili multajn Esperanto-eldonaĵojn, de Stafeto kaj aliaj. Li i.a. indeksis la aŭtoritatan konsultverkon *Esperanto en Perspektivo* (1974), la literaturajn periodaĵojn *Norda Prismo*, *Nica Literatura Revuo* kaj *Iltis-Forumo*.

##### Esploro pri vortkunmetoj

Diversloke li publikigis vortkunmetitajn statistikajn esplorojn pri la verkoj de dekoj da Esperanto-aŭtoroj. Ĉion ĉi li skrupule plenumadis malgraŭ pli kaj pli regresa vidpovo kaj tute sen komputila helpo. Laŭ omaĝa frazo de Juan Régulo Pérez, Henri Vatré "ade mallumigis siajn okulojn por heligi la Esperantan literaturon al nunaj kaj venontaj generacioj".

Referencoj
----------

1. ↑  Vatré, Henri. Du jarojn ĉe *Literatura Mondo*. En: Iltis-Forumo 3-a jaro 1991, n-ro 2, p. 43.
2. ↑  (eo) Letero de H.Vatré al Lina Gabrielli, Voce del Centro Esperantista Piceno - Ascoli Piceno, p. 16

Bibliografio
------------

* Haupenthal, Reinhard 1994 : *Bibliografio de la Verkaro de Henri Vatré*, Saarbrücken [i.e. St. Ingbert]: Iltis-Eld. 1994, 16 p. (Iltis-serioj 3, *Esperantologio* [12 - en la kajero erare indikita 11]) ISBN 3-927613-34-7

Eksteraj ligiloj
----------------

* Libroj Arkivigite je 2015-11-04 per la retarkivo Wayback Machine de kaj pri Henri Vatré en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperanto-Muzeo
* Artikoloj de kaj pri Henri Vatré en *Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj* (EBEA) (serĉu je "vatr" en ĉiuj kampoj)
* Eseo: Henri Vatré en la servo de la esperanta literaturo
Koordinatoj: 48° 16′ 59″ N 3° 26′ 37″ O﻿ / ﻿48.28306 °N, 3.44361 °O﻿ / 48.28306; 3.44361 (mapo)

**La Postolle** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 157 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

Geografio
---------

La Postolle etendiĝas sur 11.59 km², kaj havis 157 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 14 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2014 venkis en la komunumo S-ro Daniel Lapôtre, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

La Postolle apartenas al la kantono de Villeneuve-l'Archevêque, kies ĉefurbo estas Villeneuve-l'Archevêque. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Villeneuve-l'Archevêque
**István Xylander** [iŝtvAn ksilander], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Xylander István** estis hungara pastro, luterana episkopo. Lia origina nomo estis *Holtzmann István*.

István Xylander  naskiĝis en 1572 en Hungara reĝlando en Lőcse (nuntempa Levoča en Slovakio). Li mortis la 18-an de aprilo 1619 en Szepesváralja.

Biografio
---------

István Xylander komence ĝis 1584 frekventis lernejon en sia naskiĝurbo, poste en diversaj proksimaj urboj, fine en Germanio. Depost hejmenveno en 1599 li estis diakono 4 jarojn en sia naskiĝurbo, poste pastro en aliaj proksimaj komunumoj. En 1611 li gvidis ĉiujn luteranajn kirkojn en Szepes. Post 3 jaroj li estis elektita episkopo de la nove kreita episkopejo Szepes-Sáros, sed tion la pola reĝo ne akceptis.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* ’’Disputatio Ethica De Voluntate Caeterisque Facultatibus Animae…’’ (1598)
* ’’Carmina sepulchralia super funus D. Christophori Thurzo de Bethlenfalva’’ (1614)
* ’’Die Bekehrungsgeschichte des Grafen Christoph Thurzó’’

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
**La Antigua** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo nomiĝas *José Cardel*, kvankam historie apartan gravecon havas la samnoma loĝloko *La Antigua*, kiu nun havas nur 900 loĝantojn, sed historie gravas, ĉar ĉi-tie la Grandan Vendredon (du tagoj antaŭ la kristana festo de pasko) de la jaro 1519 albordiĝis la unuaj ŝipoj de hispanaj konkeristoj de Meksiko. La historia setlejo tiuloke fondita de la hispanoj origine ricevis la nomon *Villa Rica* ("riĉa urbo"). La nun ankoraŭ viedeblaj historiaj domoj, interalie vilao de Hernán Cortés, estas ruiniĝintaj, sed servas kiel turisma vidaĵo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 016.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 25409 loĝantojn. El tiuj estis 12251 viroj kaj 13158 virinoj. La komunumo havas surfacon de 106.9 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 22 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 22 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 20 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 23 529 personoj. En la jaro 2000 temis pri 23 389, do temis pri malkresko je 0.12 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 21 021 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 138 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.66 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Antigua en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2006-11-27 per la retarkivo Wayback Machine
**Whistler** (en la angla laŭvorte "fajfanto") estas loĝloko de la renoma skiada regiono *Whistler-Blackcomb* en la okcidento de Kanado, pli-malpli 115 kilometrojn nordoriente de Vankuvero en Brita Kolumbio. La regiono nomatas laŭ la du montoj *Whistler Mountain* kaj *Blackcomb Peak*. Somere eblas ekkoni la montan regionon per montbicikloj aŭ grimpante.

Historio
--------

La Whistler-valo estis tradicia komerca vojo de la lokaj indianaj triboj (*Squamish* kaj *Lil'wat*). La unuaj britaj vizitantoj nomis la regionon *London Mountain* ("londona monto"), sed pli poste kutimiĝis la nomo "Whistler", laŭ la fajfado (angle *whistle*) de la lokaj marmotoj. Peltobestaj ĉasistoj kaj geologoj, kiuj starigis malgrandajn kampadejojn, estis impresitaj de la pejzaĝa beleco. En 1914 ekestis unua naturparka hotelo, nomata *Rainbow Lodge*. Samjare finkonstruiĝis la fervoja linio de Brita Kolumbio (*British Columbia Railway*), kiu ebligis signife pli rapidan kaj komfortan alvojaĝon de vizitantoj, kaj rezulte pli kaj pli da naturemaj vizitantoj venis al la regiono. Sekvis pliaj naturparkaj hoteloj. Kvar segejoj transformis grandajn kvantojn da arboj en bretojn, kiuj devis esti fortransportitaj, sed malgraŭ tiuj entreprenoj ĝis la 1960-aj jaroj apenaŭ ekzistis ŝoseoj aŭ alia infrastrukturo. 

Nur en 1962 oni komencis el la regiono krei vintrosportan areon. En 1966 moviĝis la unuaj skiliftoj, kaj la regiono kandidatis por la Vintra Olimpiko 1968, kiuj tamen fine okazis en Grenoble, Eŭropo.

Sporto
------

Whistler pro la longaj kaj neĝoriĉaj vintroj intertempe estas ŝtata vintrosporta feriejo. Flanke de la du montroj Whistler kaj Blackcomb estas multaj deskiejoj por alpa skiado de malsamaj gradoj de malfacileco. La kvalito de la deveturejoj kaj la vintrosporta infrastrukturo kompareblas al la plej renomaj vintrosportaj feriejoj de la Alpoj en Eŭropo - ekzemple la lokoj Kitzbühel, St. Moritz aŭ Davos. La regiono *Whistler-Blackcomb* estas la plej granda skiada areo de Nordameriko.

Komence de la jaro 2005 ĉi-tie okazis la Monda Ĉampioneco de Neĝtabulado. En februaro 2008 okazis internacia konkurso pri alpa skiado kadre de la Monda Pokalo de Skiado. Kadre de la Vintra Olimpiko 2010, en Whistler okazas la olimpikaj konkursoj pri alpa skiado. 

Whistler ankaŭ por multaj registriĝoj de sportaj filmoj estas preferata loko, aparte en la disciplinoj neĝtabulado kaj montbiciklado. 

* Kategorio Whistler (Brita Kolumbio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* retejo de la komunumo
La **Viena Baseno** (germane: *Wiener Becken*, ĉeĥe: *Vídeňská pánev*, slovake: *Viedenská kotlina*) estas sedimentbaseno inter la Orientaj Alpoj kaj la Karpatoj.

Ĝi estas grava geografia elemento de la areo ĉirkaŭ Vieno.

Geografio
---------

La nivela areo havas la formon de spindelo, sur areo de 50 km (31 m) ĉirkaŭ 200 km (120 m). En la nordo ĝi etendas ĝis la ebenaĵo Marchfeld trans la rivero Danubo. En la sudoriento, la montoj Leitha separas ĝin el la malalta hungara ebenaĵo *Kisalföld*. Okcidente, ĝi limas kun la Alpoj Gutenstein kaj la montaroj de la Viena Arbaro ĉe Nordaj Kalkalpoj. La Danubo eniras en la basenon ĉe la montomalfermo de la Viena Pordego ĉe la Leopoldomonto, foriras ĉe la Pordego Devín en la Malgrandaj Karpatoj oriente de Hainburgo.

Referencoj
----------

1. ↑   Rees, Henry (1974). Italy, Switzerland and Austria. A Geographical Study. Harrap, London, ISBN 0-245-51993-9.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Viena Baseno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* "Simplified Geological Map of the Weinviertel region" Arkivigite je 2007-09-26 per la retarkivo Wayback Machine

48° 12′ 20″ N 16° 22′ 26″ O﻿ / ﻿48.20556 °N, 16.37389 °O﻿ / 48.20556; 16.37389 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 587412
* GND: 4066018-7
* VIAF: 248534078
* NKC: ge310941
 |
**La paco de Melno** estis interkonsento pri paco inter la Reĝlando Pollando kaj la Grandduklando Litovio unuflanke kaj la Ordeno de germanaj kavaliroj aliflanke, kontraktita la 27-an de septembro 1422.

Subskribis ĝin:

* *Paul von Rusdorf*, la *Alta Majstro* de la ordeno
* *Siegfried Lander von Spanheim*, la ordena *Landmeister* en Livonio
* *Eberhard von Seinsheim*, la ordena *Deutschmeister*

kaj

* reĝo Ladislao la 2-a (Jogaila) de Pollando
* grandduko Vytautas de Litovio
* la dukoj Johan und Semovit de Mazovio

La kontrakto finis la militon inter la kavalira ordeno, kiu post 1226 en Orienta Prusio, Livonio (hodiaŭa Pollando), partoj de Estonio kaj norda Pollando estis konkerinta grandan regnon, kaj la alianco inter Litovio kaj Pollando - militon, kiu ne tute finiĝis post la unua pac-kontrakto, antaŭe subskribita dum 1411 en Toruń (germane *Thorn*).

1422
----

Laŭ la interkonsento de 1422, la ordeno devis cedi la regioneton Nieszawa al Pollando, kaj la regionon Ĵemajtio (Žemaitija) al Litovio. Aliflanke la reĝo de Pollando rezignis pri la oriento de la regiono Pomerio, kiu germane nomiĝas *Pommerellen* kaj pole *Pomorze Gdańskie* kun la regionetoj *Kulmer Land* (pole *Ziemia chełmińska*) kaj *Michelauer Land*.

En tiu kontrakto, kiu havis la celon pli ekzakte difini la limojn inter la ordena ŝtato, Pollando kaj Litovio, ankaŭ dokumentiĝas alternativa nomo por la tiam germana urbo Memel, la nuna Klaipėda: "...et castrum Memel in Samogitico Cleupeda appellaum" (...kaj la kastelo *Memel*, kiu ĵemajtie nomiĝas *Cleupeda*). La limo inter Litovio kaj Orienta Prusio norde de la rivero Nemunas ĝis la urbo Klaipėda restis konstanta ĝis post la unua mondmilito. Post 501 jaroj, dum 1923, Litovio okupis la regionon ĉirkaŭ la urbo Klaipėda, memorigante pri la litovaj loĝantoj de la regiono (litove ĝi ĉiam tenis la nomon "Eta Litovio", *Mažoji Lietuva*).

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 126853
* GND: 4811994-5
* VIAF: 186461765
 |
**La Barca** estas unu el la 124 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *La Barca*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 018. *La Barca* signifas en la hispana *La boato*, kaj tiu toponimo oftas en hispanlingvaj landoj ĉefe en lokoj kie estis boato por trapasi riveron kiam ankoraŭ ne estis tiom da pontoj.

Geografio
---------

**La Barca** apartenas al la regiono Ciénega. Al la regiono Ciénaga apartenas entute 13 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 59990 loĝantojn. El tiuj estis 28370 viroj kaj 31620 virinoj. La komunumo havas surfacon de 379,48 km². La meza alteco estas 1520 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19,7 C. En la komunumo estas 862,7 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 17395 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 15666 estis alfabetoj kaj 1713 analfabetoj. Do 9.85 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 19873 virinoj. El tiuj estis 17555 alfabetoj kaj 2296 analfabetoj. Do 11,55 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en La Barca vivis 51207 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 60 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,117 %en la koncerna jaro de la loĝantaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Barca Arkivigite je 2007-04-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
***L'Être et le Néant*** (esperante *Esto kaj Nenio*) estas eseo de fenomenologia ontologio de Jean-Paul Sartre publikigita en 1943. La ĉefa celo de Sartre estas aserti, ke individua ekzisto antaŭas individuan esencon. Lia ĉefa priokupo skribinte ĉi tiun libron estis pruvi ke libera volo ekzistas.

Temo
----

La graveco de libera elekto, konsekvenco de ateisma ekzistadismo kaj kaŭzo de respondeco (« ekzistado antaŭvenas esencon »).

Sartre distingas inter « esti por si mem » (la homo konscia pri sia ekzisto kaj pri sia libereco), kaj « esti en si mem » (bestoj, naturo, objektoj ne konsciaj pri si mem) kaj « esti por aliaj » (la homo konscia, kiu difinas sin rilate al aliaj en rigardo). Li nomas « malbona fido » la sintenon de tiu, kiu kaŝas al si sian liberecon. Temas pri historia renverso kaj starpunkto direkte al homo, kiu estas libera kaj mastro de si mem, kiu difinas sin tra la spektro de ĉi tiu trioblaĵo, en kiu li bazas principon de la mondo sur ontologio, kiu evoluas el unua pozicio de « por si mem » kiel absoluta libereco tra kiu li subtenas sian fenomenologion de esto. Interne de ĉi tiu ideo, enskribiĝas la tuta potenco kaj originaleco de lia teksto, tio estas, « homo estas kondamnita esti libera » elekti sen kialo antaŭ ĉiu kialo kaj li konkludas ke « homo estas senutila pasio ».


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 600667
* GND: 4138406-4
* BNF: 119448763
 |
**La Antigua** [laanTIgŭa] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *El Páramo* (Altebenaĵo aŭ Stepo), en la sudo de la provinco.

La provinco Leono en la regiono kaj *El Páramo* en la provinco.
Komarkoj de la provinco Leono; *El Páramo* (Altebenaĵo) sude, grizkolora.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de kvin loĝlokoj nome La Antigua, Audanzas del Valle, Cazanuecos, Grajal de Ribera kaj Ribera de la Polvorosa, pri kio estas simbole en la blazono kvin preĝejturoj, okupas totalan areon de 54,70 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 351 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 54 km de Leono, provinca ĉefurbo; trapasas la municipan teritorion rojaj alfluantoj de la riveroj Esla kaj Órbigo. Ĝi limas norde kun Zotes del Páramo, Laguna de Negrillos kaj Roperuelos del Páramo, sude kun Pozuelo del Páramo, San Adrián del Valle, Matilla de Arzón (Zamora) kaj Villaquejida, oriente kun Laguna de Negrillos, Villamandos kaj Villaquejida, kaj okcidente kun Pozuelo del Páramo kaj Roperuelos del Páramo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Bildaro
-------

* Preĝejo.Preĝejo.
* Sonorilo surmure de la preĝejo.Sonorilo surmure de la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758574
 |
**La Pouge** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 78 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

La Pouge etendiĝas sur 7,58 km², kaj havis 78 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 10 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de La Pouge situas je alteco de 618 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, La Pouge apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Claude Bussière, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

La Pouge apartenas al la kantono de Pontarion, kies ĉefurbo estas Pontarion. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Pontarion
**La Saunière** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 543 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

La Saunière etendiĝas sur 7,5 km², kaj havis 543 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 72 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de La Saunière situas je alteco de 560 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, La Saunière apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Michel Sudron, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Monumentoj
----------

Sur la teritorio de la komunumo troviĝas la kastelo Théret. Televidfilmo titolita *L'enfant des lumières* kun aktorino Nathalie Baye estis filmita tie en 2002.

Administrado
------------

La Saunière apartenas al la kantono Guéret-Sud-Est, kies ĉefurbo estas Guéret. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono Guéret-Sud-Est
**La Pola de Gordón** [laPOla degorDON] estas municipo en la nordo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de León*, en la nordo de la provinco. Ĝi havas fervojan stacidomon de linio León-Gijón.

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de León* centroriente, flave.
Trajnstacio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de 17 loĝlokoj Los Barrios de Gordón, Beberino, Buiza, Cabornera, Ciñera, Folledo, Geras, Huergas de Gordón, Llombera, Nocedo de Gordón, Paradilla de Gordón, Peredilla, La Pola de Gordón, Santa Lucía, Vega de Gordón, La Vid kaj Villasimpliz, okupas totalan areon de 157,64 km², trafluata de la rivero Bernesga, kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 3 060 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 5 500 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 33 km de Leono, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Bildoj
------

* Preĝejo.Preĝejo.
* Sanktejo.Sanktejo.
* Rivero Bernesga ĉe La Pola de Gordón.Rivero Bernesga ĉe La Pola de Gordón.
* Ponto.Ponto.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759986
* VIAF: 241743453
 |