recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Mária Ormos** [ormoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ormos Mária** estis hungara historiisto, politikisto, instruisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1993).

Mária Ormos  naskiĝis la 1-an de oktobro 1930 en Debrecen, ŝi mortis la 8-an de decembro 2019 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mária Ormos frekventis universitaton en Debrecen. Post la diplomo en 1952 ŝi ekinstruis samloke en la universitato. En 1957 ŝi estis forigita, tial ŝi eklaboris en la tutlanda arkivejo. Inter 1958-1960 ŝi estis bazlerneja instruisto, poste ŝi ricevis postenon en redaktejo, fine en 1963 en historia instituto. En 1982 ŝi ekinstruis en universitato en Pécs, kie ŝi profesoriĝis post 2 jaroj kaj ŝi estis nomita rektoro ĝis 1992. Inter 1996-2000 ŝi estis dekano, poste ŝi pensiuliĝis. Ŝi doktoriĝis en 1980 antaŭ la akademio. Ŝi estis elektita parlamenta deputito en 1990. Ŝi okupiĝas pri la eŭropa historio en la 20-a jarcento. Ŝi estas ekseziniĝinta havanta 2 gefilojn. Ŝi ricevis premiojn inter 1984-2010.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Az 1924. évi államkölcsön* (1964)
* *A Matteotti-ügy* (1973)
* *Padovától Trianonig* (1983)
* *Hitler* (1993)
* *Magyarország a két világháború korában 1914–1945* (2006)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
**Robert Timothy WILKINS** (16a de Januaro, 1896 – 26a de Majo, 1987) estis usona gitaristo kaj kantisto de kontrea bluso. Liaj prauloj estis afrik-usonanoj kaj ĉerokoj. Lia ĉefa trajto estis lia varikapablo: li povis ludi ragtimon, bluson, menestrelecajn kantojn kaj gospelon per sama facileco.

Li ekmuzikis en Memfiso kaj norda Misisipio dum la 1920-aj kaj komencaj 1930-aj jaroj, samtempe kiel Furry Lewis, Memphis Minnie (kiun li asertis esti tutorinta), kaj Son House. Li organizis ankaŭ kruĉobandon por profiti el la "jug band craze" (kruĉobanda frenezo) tiam laŭmoda. Kvankam neniam atingante sukceson kompareblan al tiu de la Memphis Jug Band, Wilkins plifortigis sian lokan popularecon per apero en 1927 ĉe Memfisa radiostacio. El 1928 al 1936 li registris por Victor kaj Brunswick Records, ĉu sola aŭ kun unusola akompananto, kiel Sleepy John Estes, kaj malkiel Gus Cannon de Cannon's Jug Stompers.

Notoj
-----

1. ↑   Doc Rock. "New Entries". The Dead Rock Stars Club. Alirita la 30an de Junio 2018.
2. ↑   "Robert Wilkins". Thebluestrail.com. Alirita la 30an de Junio 2018.
3. ↑  Thebluestrail.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614245
* GND: 134557212
* LCCN: n93036064
* VIAF: 100985698 6222149296246780670007, 100985698
* ISNI: 0000 0000 7732 4434
* SUDOC: 196561590
* BNF: 139011657
* MBA: ec4078c1-fbe4-42e8-9e6e-6b84473bc123
 |
**János Varga** [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Varga János** estis hungara arkivisto, historiisto, politikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1990, ordinara en 1998) de Hungara Scienca Akademio.

János Varga  naskiĝis la 7-an de marto 1927 en Sótony. Li mortis la 10-an de januaro 2008 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Varga frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1947-1951, poste li ekinstruis en Universitato Eötvös Loránd kiel vicprofesoro. En 1955 li akiris PhD, samtempe li estis elektita vicdekano. Li partoprenis en hungara revolucio de 1956, tial poste li estis forigita, tamen li rajtis labori en historia instituto. Ekde 1968 li laboris kiel arkivisto, en 1978 li estis ĉefdirektoro de la tutlanda arkivejo. Li estis nomita ankaŭ titulara profesoro. Li doktoriĝis jam en 1972 antaŭ la akademio. Li politikadis en la parlamento inter 1990-1994. Li okupiĝis ekzemple pri la servutuloj. Li ricevis 6 premiojn inter 1965-2005.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Népfelkelő és gerillaharcok Jellasics ellen 1848 őszén* (1953)
* *A jobbágyi földbirtoklás típusai és problémái 1767–1849* (1967)
* *A jobbágyfelszabadítás kivívása 1848-ban* (1971)
* *Középszinten a történelemben – Frideczky Lajos memoárjai* (1988)
* *A Hungarian Quo Vadis?* (1993)
* *Forrástanulmány az Árpád-kori társadalom történetéhez* (2008)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
**László Somfai** [lAslO ŝomfai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Somfai László** estis hungara muzikhistoriisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2004).

László Somfai  naskiĝis la 15-an de aŭgusto 1934 en Jászladány.

Biografio
---------

László Somfai frekventis muzikan altlernejon inter 1953-1958, kie li lernis precipe de Bence Szabolcsi, Lajos Bárdos. Post la diplomo li eklaboris en Tutlanda Biblioteko Széchényi. En 1963 li ricevis postenon en la akademia arkivejo. En 1969 li ekinstruis en la muzika altlernejo, kie li profesoriĝis en 1980. Baldaŭe kelkfoje li estis gastoprofesoro en Usono. Li doktoriĝis en 1982 antaŭ la akademio. Li okupiĝas precipe pri Béla Bartók kaj Joseph Haydn. Li ricevis 4 premiojn inter 1961-1999.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Haydn als Opernkapellmeister* (1960)
* *Joseph Haydn zongoraszonátái* (1979, angle: 1995)
* *Tizennyolc Bartók-tanulmány* (1981)
* *Béla Bartók: Composition, Concepts and Autograph Sources* (1996)
* *Bartók Béla kompozíciós módszere* (2000)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 461669
* GND: 132204746
* LCCN: n81132061
* VIAF: 19719267
* ISNI: 0000 0001 1603 8204
* SUDOC: 030261163
* BNF: 12171485m
* MBA: b9361106-960e-4c7d-946a-c7a939a39757
* NKC: xx0049891
 |
**István Bogdán** [iŝtvAn], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bogdán István** estis hungara bibliotekisto, arkivisto, kulturhistoriisto. Lia filo estis István Bogdán (pentristo).

István Bogdán naskiĝis la  15-an de septembro 1922(nun 1922-09-15) en Budapeŝto, li mortis la 11-an de majo 2001 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Bogdán maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1940, poste li estis oficisto en pluraj laborejoj. En 1944 li soldatiĝis, iom poste li estis militkaptito. Hejmenveninta li vivtenis sin el porokazaj laboroj. En 1947 li forigis la ruinojn el la centra arkivo, dum kaj poste li interesiĝis pri la arkivado. En 1952 li akiris bibliografiistan licencon, poste li estis biblitekestro de la arkiva biblioteko ĝis la emeritiĝo en 1983. En tiu periodo li estis memlernanto pri arkivado. Li multe kontribuis, lia ŝatata esplortereno estis historio de la hungara papero. Li doktoriĝis sen kandidatiĝo en 1998. Li edziĝis en 1942, 2 gefiloj naskiĝis en la sekva jaro kaj en 1947. Li ricevis solan premion en 1982.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Levéltári alapismeretek* (kursa lernolibro, 1960)
* *A magyarországi papíripar története 1530­-1900* (libro, 1963)
* *Magyarországi hossz-­ és földmértékek a 16. század végéig* (libro, 1978)
* *Magyarországi űr­-, térfogat-­, súly-­ és darabmértékek 1874­-ig* (libro, 1991)
* *Dani* (junulara romano, 1996)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* aprezo kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 840261
* GND: 102788573X
* LCCN: n85191281
* VIAF: 61962225
* ISNI: 0000 0001 0908 013X
 |



* Portalo pri Biografio
**Robleda-Cervantes** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sanabria, en la plej nordokcidento de la provinco, norde de plej nordorienta Portugalio. *Robleda-Cervantes* estas nomo devena de la kunigo de du iamaj vilaĝoj nome *Robleda* (kverkaro) kaj *Cervantes* (alude al cervoj) kaj pro tio aperas du kverkoj kaj unu cervo en la flago kaj blazono. 

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Barrio de la Gafa, Barrio Lagarejos, Cervantes, Ferreros, Paramio, Robleda, Sampil, San Juan de la Cuesta, Triufé kaj Valdespino, okupas totalan areon de 32,47 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 392 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 111 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Trefacio, San Justo, Rosinos de la Requejada, Galende, Palacios de Sanabria kaj Puebla de Sanabria.

En 1910 la municipo integris iamajn loĝlokojn kaj ekhavis sian nunan kunmetonomon. Castellanos apartiĝis el la teritorio en 1973 por aliĝi al tiu de Puebla de Sanabria.​ 

Estas iom da agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, somera feriloko, popola arkitekturo, fungokolektado, piedirado, naturaj lokoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754905
 |
**Robres del Castillo** [RObres delkasTIljo] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la norda Komarko de Logronjo kun ĉefurbo en la provinca kaj regiona ĉefurbo Logronjo. La loknomo *Robres del Castillo* estas etimologie komprenebla kiel *Kverkoj de la kastelo*, el *Robles del Castillo*.

La municipa teritorio de Robres del Castillo, en la centroriento de la regiono.

Geografio
---------

Ĝi estas je la valo de la rivero Juvera. La municipa teritorio estas atingebla pere de la regiona ŝoseo LR-261. Laŭ tiu, Robres del Castillo estas sude de Santa Engracia del Jubera, Lagunilla del Jubera kaj Murillo de Río Leza.

Historio
--------

Robres estas menciita en la dokumento pri dekonaĵoj donitaj al la pastraro de Calahorra en 1156. Same en la atribuo de la triono de la dekonaĵoj por Calahorra kiam la episkopo estis Juan de Préjano en 1200. Inter la kavaliroj de la unua Duko de Nájera, Don Pedro Manrique de Lara, fine de la 15-a jarcento, estas Juan de Lezana, senjoro de Robres.

Ĝi apartenis al la senjorlando de Lizana, kiuj elektis urbestron. En la *Catastro de Ensenada* de 1749-1756, aperis nomita kiel Robles de Camero.

Aktualo
-------

La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same en Robres del Castillo, kie oni malaltiĝis el 428 loĝantoj ĝis nunaj 26. 

La ekonomio estis bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo kaj turismo. 

Vizitindaĵoj estas iknitoj, la preĝejoj, ermitejoj, ruinoj de la kastelo, mezepoka ponto ktp.

Bildoj
------

* Ruinoj de la kastelo.Ruinoj de la kastelo.
* Ermitejo de San Sol.Ermitejo de San Sol.
* Ruinoj de la ermitejo de Sankta Maria.Ruinoj de la ermitejo de Sankta Maria.
* Mezepoka ponto.Mezepoka ponto.
* Oliván.Oliván.
* Ermitejo en Oliván.Ermitejo en Oliván.
* San Vicente de Robres.San Vicente de Robres.
* Valtrujal.Valtrujal.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796829
 |
**Roby Lakatos** [robi lakatoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj laŭ origina nomo **Lakatos Róbert** estas hungara virtuoza violonisto. Li prenis la personan nomon Roby, kiu estas pli alloga eksterlande. Li estas fama por lia miksaĵo de klasika muziko kun hungara popolmuziko kaj ĵazo.

Róbert Lakatos  naskiĝis en 1965 en Budapeŝto.

Roby Lakatos en 2012
Roby Lakatos en 2014

Biografio
---------

Roby Lakatos devenis el cigana familio, lia konata praulo estis János Bihari. Li aĝis 6, kiam li debutis en koncerto, post 5 jaroj li jam estis ano en cigana orkestro. Li frekventis muzikan mezlernejon (konservatorion) en sia naskiĝurbo, kie li gajnis la unuan premion por klasika violonado en 1984. Inter 1986 kaj 1996 li kaj lia orkestro muzikadis en restoracio en Bruselo, kie li altiris la atenton de Yehudi Menuhin. En la sekvaj jaroj Lakatos koncertis, komence en Germanio, poste en aliaj landoj. En 2004 li aperis kun bonega agnosko en la Londona Simfonia Orkestro. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filinojn.

Elektitaj muzikdiskoj
---------------------

* *In Gypsy Style* (1991)
* *Lakatos* (1998)
* *The Legend of the Toad* (2004)
* *Klezmer Karma* (2006)
* *La Passion: Live at Sydney Opera House* (2013)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio kun fotoj
* [*rompita ligilo*]

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 638509
* GND: 135072514
* LCCN: no2008146307
* VIAF: 84227460
* BNF: 14027733q
* MBA: 8a30f739-ea2c-47cb-8436-b4edd983478e
* NKC: js20030216005
 |
Raúl Castro, ĉefgvidanto de la partio
La **Kuba Komunisma Partio** (hispane: *Partido Comunista de Cuba*) estas la nura laŭleĝa politika partio de Kubo, fondita la 3-an de oktobro 1965.

La artiklo 5 de la Kuba Konstitucio ĝin difinas kiel la «*avangardo organizita de la kuba nacio, supera gvidanta forto de la socio kaj la Ŝtato, kiu organizas kaj orientigas la komunajn penojn al la altaj celoj konstrui la socialismon kaj la avanco de la komunimsa socio*».

Gvidilo de la Kastrisma revolucio, ĝiaj partianoj konsideras ĝin kiel la heredanto de la *heroaj revoluciaj tradicioj de la kuba popolo, kontraŭ la hispana koloniismo kaj kontraŭ la novkoloniismo imperiisma de Usono*, kaj sin proklamas posteulo de la *Kuba Revolucia Partio* (kiun José Martí fondis en 1892 por batali por la sendependeco de Kubo disde Hispanio) kaj de la *Unua Komunisma Partio'* (fondita de Julio Antonio Mella kaj Carlos Baliño).

La emblemo de la partio estas la nacia flago kaj la logotipo ene de rektangulo kun ruĝaj bordoj, kiu bildigas du flagojn super brakoj kaj armiloj prenataj de la popolo: unu flago estas ruĝa, simbolo de la proletaro kaj la komunisma karaktero de la Partio kaj la ŝtato, kaj la kuba flago, simbolo de la patrio, kaj sur la nigro aperas la mallongigoj PCC (Partido Comunista de Cuba), en ruĝa koloro ĉirkaŭata de blanko.

La 4-an de oktobro 1965, ekcirkulis la unuan numeron de la gazeto *Granma*, kiu estas la oficiala organo de la Centra Komitato de la KKP. La prezidento de la Partio, aŭ Unua Sekretario, estas Raúl Castro. Dum multaj jaroj tiu posteno estis de Fidel Castro.

Anoj
----

* Miguel Díaz-Canel

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retpaĝo de la Kuba Komunisma Partio Arkivigite je 2011-04-20 per la retarkivo Wayback Machine
* "Granma" nacia varsio, de la KKP.[*rompita ligilo*]
* "Granma" internacia versio, de la KKP.
* Teoriisma revuo *Cuba Socialista*, de la KKP.

Referencoj
----------

1. ↑  Partido Comunista de Cuba en CubaDebate.cu

* Kategorio Kuba Komunisma Partio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Saint-Hilaire-le-Château** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 276 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Hilaire-le-Château etendiĝas sur 19,59 km², kaj havis 276 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 14 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Hilaire-le-Château situas je alteco de 590 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Hilaire-le-Château apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Yves Grenouillet, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Monumentoj
----------

La "ponto Peri" estas unuarka, romia-gaŭla ponto el granito. Ĝi situas super la rivero Gosne, branĉrivero de la rivero Thaurion.

Administrado
------------

Saint-Hilaire-le-Château apartenas al la kantono de Pontarion, kies ĉefurbo estas Pontarion. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Pontarion
**Romoĉevicja,** ukraine kaj rutene **Ромочевиця,** ruse **Ромочевица** (romoĉevica), hungare **Romocsafalva** [romoĉafalva], slovake **Romočevice** estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Mukaĉeve, en municipo de Zaluĵĵja.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Mukaĉeve en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 21′ 14″ N 22° 50′ 11″ O﻿ / ﻿48.35389 °N, 22.83639 °O﻿ / 48.35389; 22.83639 (mapo)
* Areo: 0.1 km²
* Alto super marnivelo: 138 m
* Loĝantaro: 560
* Poŝtkodo: 89675
* Telefonprefikso: 3131
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Romoĉevicja troviĝas de Mukaĉeve je 15 km-oj.

Historio
--------

Estis tie vilaĝo jam dum la mezepoko, kiun la tataroj detruis en 1241. La unua mencio okazis en 1682. En 1703 memservantoj el la vilaĝo partoprenis en liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a. Ĝis Traktato de Trianon Romocsafalva apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács. En 1919 la rumanoj okupis la vilaĝon, sed poste ĉeĥa okupado sekvis. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Romoĉevicja. La Ruĝa Armeo okupis la vilaĝon aŭtune de 1944. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Ŝablono  *En ĉi tiu sekcio aŭ paĝo mankas ŝablono*. Bonvolu **aldoni** la ŝablonon, poste forigu ĉi tiun averton.
Se la artikolo havas pli ol unu mankon, bonvolu uzi la ŝablonon {{Pluraj problemoj}}. Krome aŭtomate aldoniĝas la kategorio Kategorio:Artikoloj sen ŝablono.

Ligna kirko de Românași
**Românaşi** ([romınaŝj], hungare *Alsóegregy*) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 847 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1956 1 169. Ĝia unua mencio estas en 1310. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre apartenas al ĝi Chichişa, Ciumărna, Păuşa, Poarta Sălajului, Romita.

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1-18. 1993-2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Administra mapo de distrikto Arkivigite je 2009-01-22 per la retarkivo Wayback Machine
* Popolnombrado 2002
* Mapo de distrikto Arkivigite je 2009-02-01 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **itala kristan-demokrata partio** estis la ĉefa politika partio en Italio por preskaŭ duona jarcento, ĝis ĝia kolpaso en 1992-1994 kiel rezulto de amaso da skandaloj rilatitaj al korupcio. Temis pri centra, konservema partio, kiu estis firma malamiko de komunismo kaj estis forte inspirita de kristanaj valoroj. Ĝi kredis en la libera merkato kaj en amikeco kun Usono.

La partio estis kreita en 1942 de Alcide De Gasperi. Ĝi gainis 48,5% de la voĉdonoj en la unuaj demokrataj elektoj de Italio post la faŝisma epoko, en 1948, kaj ĝi kreis registaron kune kun aliaj centraj partioj. La kristan-demokrata partio estis parto de ĉiuj italaj registaroj de tiam ĝis 1992, kaj la ĉef-ministro kutime apartenis al ili. Dum ĉi tiu epoko, la kristan-demokratoj ĉiam estis la plej voĉdonita partio en ĉiuj elektoj, krom en la elektoj por la eŭropa parlamento de 1984, kiam gainis la komunisma partio. Ĝenerale, la plej granda konkurenco al la kristan-demokratoj ĉiam venis de la Itala Komunisma Partio, kaj la socio estis akre dividita inter komunistoj kaj kristan-demokratoj por multaj jaroj.

En 1963, la kristan-demokrataj kreis registaron kune kun la socialisma partio (kiu estis malsama de la komunisma partio). Tio estis la komenco de periodo de "centraj-maldekstraj" registaroj, kiuj estis konsiderataj relative progresemaj sed komplete kontraŭ-komunismaj.

En la elektoj de 1992, la partio ricevis nur 29,5% de la voĉdonoj, la plej malbona rezulto de ĝia historio. En la sama jaro komencis la skandalo nomata "tangentopoli", en kiu miloj da politikistoj estis arestitaj pro korupcio, kaj la tuta politika sistemo kolapsis. En 1994, la partio dividiĝis en multaj malgrandaj partioj, kiuj ne sukcesis fariĝi tre gravaj.

* Kategorio Itala kristan-demokrata partio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Partio de la Estonia Unuigita Maldekstro** (estone *Eestimaa Ühendatud Vasakpartei*, ruse *Объединённая левая партия Эстонии*) estas estona politika partio kreita la 28an de junio 2008 per la kunveno de la Partio de la Maldekstro (socialisma kaj posteulo de la komunisma partio) kaj de la Partio de la Konstitucio (unu el la du ĉefaj rusaj partioj de Estonio).

Membro de la Partio de la eŭropa maldekstro, ĝi estas ekosocialisma, sed serĉas ankaŭ defendi la ruslingvan malplimulton de Estonio. Plej ofte, ĝi estas konsiderita kiel partio komunista, ĉefe per ĝiaj kontraŭuloj.

Ĝia koloro estas la ruĝo. Ĝiaj gvidantoj estas Sergei Jürgens kaj Heino Rüütel.

Balotoj
-------

### Parlamentaj

En 2015, dum la elektoj por la parlamento de Estonio (*Riigikogu*), la partio ricevis 764 voĉojn, t.e. 0,1% el ĉiuj voĉoj; ĝi do sendis neniun deputiton en la parlamenton, ĉar necesas havi pli ol 5% el ĉiuj voĉoj por eniri ĝin. Estis la unua nacia elekto en kiu partoprenis la partio; ĝi ne partoprenis la elekton de 2011.

### Eŭropaj

En 2014 la partio ricevis 0,1% el la voĉoj. En 2009 ĝi provis, sensukcese, unuiĝi kun la alia granda rusema partio (la Rusa Partio de Estonio); ĝi tamen ricevis 0,9% el la voĉoj (dum la Rusa Partio ricevis 0,3%). Ĝi do ĝis nun sendis neniun deputiton Strasburgen.

Referencoj
----------

1. ↑  .

Eksteraj ligiloj
----------------

* [http:// Oficiala retejo]
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo VD en Roche VD staras por la svisa Kantono Vaŭdo. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Roche**. |


---


**Roche** estas komunumo en la distrikto Aigle en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1 536 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

La komunumo Roche situas proksimume 5 kilometrojn sude de la sudorienta fino de Lago Lemano kaj etendiĝas de la ebenaĵo de Rodano en okcidento al la deklivoj de la Vaŭdaj Alpoj en oriento. La komunumo konsistas el la vilaĝo Roche kaj la setlejo Chambon en la Rodan-Ebenaĵo.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,44 km², de kiuj 29,7% estas kovritaj de arbaro, 50,9% servas por agrikulturo kaj 17,1% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Roche limas en nordo al Rennaz, en nordoriento al Villeneuve, en oriento al Corbeyrier, en sudo al Yvorne, en okcidento al Chessel, kaj en nordokcidento al Noville.

Trafiko
-------

Tra Roche pasas la kantona ĉefvojo nr-o 9 kaj la svisa aŭtovojo A9, kies plej proksima alveturejo Villeneuve situas proksimume 1,5 kilometrojn norde de la komunumo. Ekzistas stacidomo ĉe la trajnlinio de Laŭzano al Brigo sur la komunuma teritorio.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Roche datiĝas el la jaro 1177 kiel *Rochi*. Sur la komunuma teritorio ekzistas restaĵoj de la romia vojo de Vevey al Granda Sankt-Bernardo. La Kapelo Sankta Jakobo kaj hospitalo sur la komunuma teritorio restis ĝis 1853 havaĵo de la Monaĥejo Sankta Bernardo. La ceteraj komunumumaj bienoj post la berna konkero en 1884 estis akirita de Berno. Ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Roche estis parto de la berna Gubernio Aigle. Post 5-jara aparteno al la Kantono Lemano, ĝi fariĝis en la jaro 1803 komunumo de la Distrikto Aigle en la tiam fondita Kantono Vaŭdo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Roche
* Roche VD (stacidomo)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Elisabeth Salvi*: *Roche* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-11-22)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Roche

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Roche** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Aigle |
| --- |
| Aigle • Bex • Chessel • Corbeyrier • Gryon • Lavey-Morcles • Leysin • Noville • Ollon • Ormont-Dessous • Ormont-Dessus • Rennaz • Roche • Villeneuve • Yvorne |  |

 |
Koordinatoj: 50° 58′ 35″ N 14° 30′ 21″ O﻿ / ﻿50.97639 °N, 14.50583 °O﻿ / 50.97639; 14.50583 (mapo)

**Valdek** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Staré Křečany, situanta en Ŝluknova terlango. Ĝi troviĝas proksimume 3 km norde de Staré Křečany kaj proksimume 2 km sude de Království. Norde kaj nordoriente de la vilaĝo, tra ambaŭ katastraj teritorioj, kondukas fervojlinio Rumburk–Sebnitz, kaj meze de la vilaĝo kondukas ŝoseo II/266, kiu krucigas la fervojon ĉe fervoja haltejo norde de la vilaĝo. En la parto de Staré Křečany estas registritaj 22 adresoj, en la parto Království 6 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 22 loĝantoj.

Ties suda parto estas parto de municipo Staré Křečany, la norda parto estas konsisto de baza sidej-unuo Harta-Valdek de loka parto Království de urbo Šluknov.

La suda parto de Valdek situas en katastra teritorio Staré Křečany, la norda parto en katastra teritorio Království.

Historio
--------

La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1787.

Post la dua mondmilito estis el la vilaĝo ellandigita devena germana loĝantaro kaj la vilaĝo grandmezure elhomiĝis.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantoj kaj domoj|  | 1869 | 1880 | 1890 | 1900 | 1910 | 1921 | 1930 | 1950 | 1961 | 1970 | 1980 | 1991 | 2001 | 2011 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Loĝantoj | 295 | 223 | 200 | 186 | 189 | 163 | 165 | 55 | 40 | 34 | 19 | 9 | 14 | 18 |
| Domoj | 33 | 36 | 34 | 34 | 34 | 34 | 34 | 24 |. | 11 | 9 | 8 | 11 | 13 |
| Nombro de domoj el la jaro 1961 estas ensumigita en domoj de loka parto Staré Křečany. |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Staré Křečany (6) |
| --- |
| Brtníky ~ Kopec ~ Nové Křečany ~ Panský ~ Staré Křečany ~ Valdek |

 |
**Sabero** [saBEro] estas municipo en la nordoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montaña de Riaño*, en la nordoriento de la provinco. *Sabero* estas komprenebla etimologie kiel modifadapto de Sankta Petro. 

Komarkoj de la provinco Leono; *Montaña de Riaño* nordoriente, helverde.
Muzeo de la Siderurgio kaj de la Minado.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Alejico, Olleros de Sabero, Sabero, Saelices de Sabero kaj Sotillos de Sabero, okupas totalan areon de 24,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 108 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 3 900 loĝantojn el la 1960-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 60 km de Leono, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

Estis setlejoj en epoko de keltoj. En Mezepoko okazis reloĝado, rilate al la kastelo Aquilare. La areo apartenis al la Regno Leono. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj) kaj minado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, ciklismo, kuirarto) krom produktado de viando. 

Gravaj vidindaĵoj estas Muzeo de la Siderurgio kaj de la Minado, Kaverno de Valdeajo, monto kaj montopasejo de La Camperona.

Bildoj
------

* Monto La Camperona.Monto La Camperona.
* Ankoraŭ karbominado en Sabero 1991.Ankoraŭ karbominado en Sabero 1991.
* Saelices de Sabero.Saelices de Sabero.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 760836
 |
**Sabiñán** [sabiNJAN], foje literumita *Saviñán*, estas municipo de Hispanio, en la nordoriento de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Sabiñán estas municipa teritorio en la nordoriento de la komarko *Comunidad de Calatayud*, kie ĝi estas nordoriente de Calatayud kaj inter Morés norde kaj Paracuellos de la Ribera sude. La municipa teritorio estas en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Jalón kun la urba kerno sur ties dekstra bordo.

La loĝloko Sabiñán mem estas je 76 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 451 msm. Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo CV-601. Laŭ la valo de la rivero ĝi estas inter Morés norde kaj Paracuellos de la Ribera sude.

Historio
--------

Turo *Encantadas*.
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud el 1434. En Mezepoko estis grava loĝantaro de moriskoj. En 1460 la moriska kvartalo estis ĉirkaŭita de muregoj kun pordegoj. En la 16-a jarcento, pro loĝantarkresko, kelkaj moriskoj ekloĝis en la ĉefa kerno, sed en 1610 estis forpelitaj ĉirkaŭ 600 moriskoj, inter kiuj Juan Calavera, pri kiu oni konservas popolkanton. 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Sabiñán kie oni malaltiĝis el 1 056 loĝantoj en 1991 ĝis nunaj 686 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, fruktarboj, vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. 

Ĉefaj altiraĵoj estas la mudeĥara preĝejo de Sankta Petro kun barokaj retabloj, la mudeĥara preĝejo de Sankta Mikaelo iama moskeo, baroka ermitejo de Sankta Roĥo, aliaj ermitejoj, renesancaj blazondomoj, krucmonumentoj, turo Encantadas restaĵa de iama fortikaĵo je 3 km, placo kaj urbodomo, singularaj arboj, kaj naturaj lokoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sabiñán en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803350
* VIAF: 316735129
 |
**Csaba Bodonyi** [ĉaba bodonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bodonyi Csaba** estas hungara arkitekto, parlamenta deputito (1985-1990), membro de Hungara Arta Akademio (2012).

Csaba Bodonyi naskiĝis la 2-an de aŭgusto 1943 en Nyíregyháza.

Biografio
---------

La familio Bodonyi estis deportita dum la frua socialismo. La juna Csaba komence frekventis gimnazion en Debrecen, poste en Miskolc, kie li maturiĝis en 1961. Li akiris arkitektan diplomon en Konstrua kaj Trafika Teknikuniversitato nur en 1967, ĉar li interrompis la lernadon kaj laboris en Miskolc en arkitekta ateliero. Post la diplomo li laboris en pluraj lokoj, tamen plej longe inter 1970-1989 en la menciita ateliero de Miskolc. Intertempe en 1972 li akiris majstran diplomon, lia majstro estis Antal Plesz. Li estis ankaŭ ĉefarkitekto de Tokaj (1987–2012), atelierestro en Miskolc (1989–1997), parlamentano (1985-1990). En 1990 li malfermis propran atelieron, en 1998 li akiris pli altan diplomon DLA. Li ricevis premiojn inter 1979-2006 kaj titolon titulara profesoro en 1993. Li edziĝis en 1979.

Liaj konstruaĵoj (elekto)
-------------------------

* kulturdomo de Edelény (1976)
* Grek-katolika preĝejo (Encs) (1991)
* Grek-katolika preĝejo Aŭspicio de Dipatrino (Ózd) (1993-2000)
* piedira strato de Tokaj (1995)
* Grek-katolika preĝejo Naskiĝo de Maria (Szikszó) (ĉirkaŭ 2000)
* kuracejo de Tokaj (2010)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 736467
* LCCN: n2007085144
* VIAF: 19139050
* ISNI: 0000 0001 1460 1948
* SUDOC: 140425705
* ULAN: 500084310
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Sen fontoj! | **Ĉi tiu artikolo pri kuirarto citas neniun fonton**.

---

Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Majo 2019)* |

Rizo kaj fazeoloj servita en hotelo de Brazilo. La plado estas akompanata kun viando, pano, ovoj, legomoj, ktp.
**Rizo kaj fazeoloj** (hispane diverse nomata: arroz y habas, arroz con habichuelas, arroz con frijoles; portugale: arroz e feijão aŭ feijão com arroz, haitie: diri ak pwa) estas tre populara plado ĝenerale en Latinameriko (kun la escepto de Ĉilio) kaj ĉefe popularega en Karibio same kiel en komunumoj de karibianoj en aliaj mondopartoj.

Konsiderante la bazan naturon de ĝiaj ingrediencoj, rizo kaj fazeoloj ekzistas en multaj regionoj de la mondo sed ĉi tiu artikolo temas pri la plado de  Ameriko.

La plado kutime konsistas el blanka rizo akompanita de brunaj, ruĝaj aŭ nigraj, sekaj fazeoloj (tipe Phaseolus vulgaris aŭ Vigna unguikulata) kaj harditaj laŭ diversaj manieroj. Malsamaj regionoj havas malsamajn preferojn. En Brazilo, ekzemple, nigraj fazeoloj estas pli popularaj en Rio-de-Ĵanejro, Suda Rio-Grando kaj Sankta Katarino, dum en la plej multaj aliaj regionoj tiuj estas plejparte nur uzitaj en Feijoada. La specialaĵo de Nov-Orleano konata kiel "ruĝaj fazeoloj kaj rizo" ofte estas akompanataj de flanko de fumaĵita kolbaso aŭ rostita porkkotleto. Konata manĝaĵo de Surinamo estas BB met R (Brunaj fazeoloj kun rizo).

En multaj areoj, rizo kaj fazeoloj ofte estas servitaj flank-al-flanke prefere ol kune miksita. Aŭ alia maniero, ili povas esti konsideritaj manĝo aŭ kiel kromplado por akompani ĉefan pladon de viando aŭ kokidaĵo. Viando aŭ aliaj ingrediencoj foje estas metitaj en la rizon kaj fazeoloj aŭ (malpli ofte) miksitaj en ĝi.

* Kategorio Rizo kaj fazeoloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Riĉerkaro**
(itale **ricercar** aŭ **ricercare**;
la terminoj egalas)
estas speco de instrumenta komponaĵo
el la malfrua Renesanco
kaj precipe la frua baroko.

En sia plej ofta nuntempa uzo,
ĝi signifas fruan specon de fugo,
aparte tian, kiu havas seriozan karakteron,
en kiu la temo uzas longajn notdaŭrojn.
Tamen la termino havas konsiderinde
pli varian historian uzon.

En la deksesa jarcento,
la vorto *riĉerkaro* povis signifi
kelkajn specojn de komponaĵoj.
Terminologio estis tiam malstrikta, eĉ malrigora:
ĉu la komponisto nomu instrumentan pecon tokato,
kanzono, fantazio, aŭ riĉerkaro
evidente ne estis afero de strikta klasado
sed prefere sufiĉe arbitra decido.
Tamen riĉerkaroj dividiĝas en du ĝeneralajn specojn:
precipe homofonian pecon,
kun maloftaj kuroj kaj virtuozaĵoj,
ne malsimile al tokato;
kaj sekciigitan verkon,
en kiu ĉiu sekcio komenciĝas imite,
plej ofte en variaĵa formo.
Ekzemplojn de ambaŭ specoj de riĉerkaroj
oni povas trovi en la verkoj de Girolamo Frescobaldi.
La dua speco de riĉerkaro, la imita, kontrapunkta speco,
fariĝis laŭ historio la pli grava,
kaj eĉ malvolviĝis en la fugon.

Tiu ĉi dua, imita speco unue aperis
en la meza parto de la deksesa jarcento,
kaj malvolviĝis paralele al la moteto,
kun kiu ĝi dividis multajn siajn imitajn procedojn.
Instrumentaj transskriboj de motetoj
estis multaj en la frua deksesa jarcento,
kaj evidente komponistoj ekkreadis verkojn,
kiuj similis al tiaj laŭ karaktero
sed estis verkitaj sole por la instrumento
(klavaro kaj liuto estis kutimaj instrumentoj,
kiuj reprezentiĝis en tiu ĉi malvolviĝo).
Ĉar la teksto de la moteto jam ne estis havebla
kiel struktura aŭ unuiga rimedo,
oni bezonis trovi ian alian metodon de muzika organizado:
variaĵa formo montriĝis kiel la plej fleksebla kaj fortika.

Dum la baroka epoko,
la imita riĉerkaro iom post iom
evoluis en la fugon,
same kiel la instrumenta kanzono
evoluis en la sonaton.
Kelkaj verkoj, kiuj estas nedistingeblaj de fugoj,
estis nomataj "riĉerkaroj" ankoraŭ ĉe Bach,
krom la diferenco,
ke la notdaŭroj estis ĝenerale pli longaj
kaj la karaktero iomete pli serioza.
Bona ekzemplo estas la tripartaj kaj sespartaj riĉerkaroj
el *La muzika ofero* (1747) de Johann Sebastian Bach.

Fontoj kaj pliaj legindaĵoj
---------------------------

* "Ricercar," "Fugue," "Counterpoint" ("Riĉerkaro, fugo, kontrapunkto") en *The New Grove Dictionary of Music and Musicians*, red. Stanley SADIE. 20 vol. Londono, Macmillan Publishers Ltd. 1980. ISBN 1561591742
* Gustave Reese, *Music in the Renaissance* ("Muziko en la Renesanco"). Novjorko, W.W. Norton & Co. 1954. ISBN 0393095304
* Manfred Bukofzer, *Music in the Baroque Era* ("Muziko en la baroka epoko"). Novjorko, W.W. Norton & Co. 1947. ISBN 0393097455
* *The New Harvard Dictionary of Music*, red. Don RANDEL. Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, 1986. ISBN 0674615255

* Kategorio Riĉerkaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 48° 01′ 00″ N 3° 09′ 50″ O﻿ / ﻿48.01667 °N, 3.16389 °O﻿ / 48.01667; 3.16389 (mapo)

**Saint-Loup-d'Ordon** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 229 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Saint-Loup-d'Ordon etendiĝas sur 17.67 km², kaj havis 229 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 12 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Daniel Frottier, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Loup-d'Ordon apartenas al la kantono de Saint-Julien-du-Sault, kies ĉefurbo estas Saint-Julien-du-Sault. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Saint-Julien-du-Sault
**Riĉo** estas la abundo de valoraj resursoj, rimedoj aŭ valoraj materiaj posedoj. Individuo, familio, komunumo, regiono aŭ lando kiu posedas abundon de tiaj havaĵoj aŭ resursojn al la avantaĝo de la ĝenerala bono estas konataj kiel riĉaj.

La moderna koncepto de riĉo estas de grava signifo en ĉiuj fakoj de ekonomiko, kaj klare por la kreskekonomiko kaj evoluekonomiko, kvankam la signifo de riĉo estas kuntekst-dependa. Je plej ekstreme ĝenerala nivelo, ekonomikistoj povas difini riĉaĵon kiel "io ajn de valoro", kio kaptas kaj la subjektivan naturon de la ideo kaj la ideon ke ĝi ne estas fiksa aŭ senmova koncepto. Diversaj difinoj kaj konceptoj de *riĉaĵo* estis asertitaj fare de diversaj individuoj kaj en malsamaj kuntekstoj. Defini la koncepton *riĉo* povas esti normiga procezo kun diversaj etikaj implicoj, ĉar ofte riĉomaksimumigo estas vidita kiel celo aŭ supozeble estas normiga principo propra.

Difino fare de Unuiĝintaj Nacioj de inkluziva riĉo estas mona kvanto kiu inkludas la sumon de naturaj, homaj kaj fizikaj aktivaĵoj. Natura kapitalo inkludas teron, arbarojn, fosiliajn brulaĵojn, kaj mineralojn. Homa kapitalo estas la eduko kaj kapabloj de la loĝantaro kaj ĉefe de la laborfoto. Fizika (aŭ "produktita") kapitalo inkludas tiajn aĵojn kiel maŝinaro, konstruaĵoj, kaj infrastrukturo. Kataro estas la plej riĉa lando en la mondo pokape.

Malriĉeco estas manko de aĵoj, kiuj difinas vivkvaliton, inkluzive de manĝaĵoj, vestaĵoj, ŝirmejo, kaj sekura trinkebla akvo, sed ankaŭ netuŝeblaĵoj, kiel la oportuneco lerni kaj ĝui la respekton de samcivitanoj. Daŭraj debatoj pri kaŭzoj, efikoj, kaj malriĉec-mezurmetodoj rekte influas la planon kaj aplikon de malriĉec-reduktaj programoj, kaj tial gravas al internacia evoluigo kaj publika administracio. Evidente riĉo kaj malriĉo estas samo, depende de la nivelo kaj la kvanto, nome la kriterio pri kio kaj kiom estas taŭga aŭ sufiĉa.

Vidu ankaŭ
----------

* Ekonomiko
* Korno de abundeco
* Malneta enlanda feliĉo
* Malneta enlanda produkto
* Malriĉeco
* Malsanoj de bonfarto
* Posedo
* Posedrajto

Notoj
-----

1. ↑  Denis "Authentic Development: Is it Sustainable?", pp. 189-205 in Building Sustainable Societies, Dennis Pirages, ed. M. E. Sharpe, ISBN 1-56324-738-0, ISBN 978-1-56324-738-5. (1996)
2. ↑  Kronman, Anthony T. (Marto 1980). "Wealth Maximization as a Normative Principle" 9. The Journal of Legal Studies. doi:10.1086/467637.  Alirita la 7an de Majo 2016.
3. ↑  Robert L. Heilbroner, 1987 [2008. The New Palgrave: A Dictionary of Economics, v. 4, pp. 880-83.  Alirita la 7an de Majo 2016.
4. ↑  *Sponsored by* (30a de Junio, 2012). "Free exchange: The real wealth of nations". *The Economist*.  Alirita la 7an de Majo 2016.
5. ↑  "Inclusive Wealth Report - IHDP". Ihdp.unu.edu. 9a de Julio, 2012. Alirita la 14an de Julio, 2012.
6. ↑  Persian Gulf 2013: India's Relations With the Region - Page 171, P.R. Kumaraswamy - 2014

* Kategorio Riĉo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Riĉo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
Zen-Ĝardeno de Rjoan-ĝi
Buddha-statuo en Rjoan-ĝi
**Rjoan-ĝi** (japane: 龍安寺, Hepburn: Ryoan-ji, Kunrei: Ryoanzi. „Templo de la ripozalvenantaj drakoj") estas zen-templo fondita en 1499 en nodokcidento de Kioto, Japanio. Ĝi estis konstruita en 1450 fare de Hosokaŭa Kacumoto, altranga ŝtatoficisto de la epoko de Muromaĉi kaj sur iama bieno de familio Fuĝiŭara.

Ĝi estas tursima vidindaĵo kaj parto de „Historiaj monumentoj de malnova Kioto". Ĝi estas Monda Kulturheredaĵo de Unesko. La templo apartenas al la plej granda lernejo de Rinzaj-zeno, kun la ĉeftemplo de Mjoŝin-ĝi.

La ĉefa allogejo de la templo estas la tie troviĝanta, plej fama zenĝardeno de Japanio, kiu estas datumita je mezo de la 15a jc. en Kare-san-sui-stilo. La ĝardeno havas la areon de 30x10 m kaj enhavas 15 ŝajne hazarde lokumitajn ŝtonojn en 5 muskokovritaj grupoj. Oni povas vidi ĉiun ŝtonon kune. La ĝardenon ĉirkaŭas ruĝeta muro sude kaj okcidente, la templa konstruaĵo kun teraso norde.

La ĉirkaŭa muro estis konstruita per oleoplena mortero. Dum la jarcentoj, la oleo forlasis la ŝtonon kaj donis karakterizan desegnaĵon sur la murŝtono.

Rjoan-ĝi kaj Esperanto
----------------------

En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome *Poemo de Utnoa* okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo *anoŭdo*. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Jen kiel oni prezentas Rjoan-ĝi:

En lia akompano Utnoa superlibelas
la landon de Honŝuo, meze de maro safira.
Ili alflugas Kjoton, kaj poste Sanhusagendon,
la lignan konstruaĵon sur tuta mondo plej vastan,
sanktejojn ĝardenitajn kun harmonia primeto.
Kaj la pentristo fama al Uttu diras indike:
-Leviĝas jen Rjoanji kaj la palaco Kacura,
la Ora Pavilono kaj la Reĝhalo Feniksa.
Vidu sur stratoj longaj la girlanditan amason
dum la Printempaj festoj de la Floranta Ĉerizo.

Notoj
-----

1. ↑  Abel Montagut, *Poemo de Utnoa*. Pro Esperanto. Vieno, 1993. ISBN 3-85182-007-X. 225 p. p. 115.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rjoan-ĝi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala paĝo - japane, angle
**Roda de Eresma** [ROda deRESma] estas municipo en la centrosudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo *Partido Judicial de Segovia* (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco kaj ene de la teritorio de la komarko *Campiña Segoviana*. 

Roda de Eresma en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 9,96 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 201 loĝantojn. Ĝi perdis 200 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed ekde la lasta jardeko de la 20-a jarcento rekuperiĝis, kaj akiris ĉirkaŭ 100 loĝantojn pro funkciado kiel dormurbo kaj de servoj. 

Ĝi distas 13 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Cantimpalos, Armuña, Los Huertos kaj Encinillas.

Historio
--------

Estas restaĵoj de romia epoko: nekropolo de Malfrua Romia Imperio 4-a al 5-a jc. kaj ponto de la 3-a jc. super la rojo Medel. 

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La plej frua mencio de Roda (tiel) estas de eklezia dokumento de la Katedrala Arkivo de Segovio, datita de la 1a de Junio 1247.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767376
 |
**Saelices de Mayorga** [saeLIzes demaĜORga] estas municipo en la norda pinto de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco. 

Saelices de Mayorga en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 15,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 113 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 86 km de Valadolido, provinca ĉefurbo, kaj sep km de Mayorga.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764071
 |
Ronnie Brunswijk en 2020
**Ronnie Brunswijk** [Roni Br**e**nsŭejk] naskiĝis en la vilaĝo Moengo Tapoe, en la distrikto Marowijne, Surinamo, la 7-a de marto de 1961. Estis gerila estro opozicianta al la reĝimo de Desi Bouterse. Li estas entreprenisto kaj politikisto. Li estis fondinto de la Populara Partio de la Progreso (PPP).

Ekkariero kaj gerilo
--------------------

Dum 1980 kaj ĝis 1982 estis korpo-gardisto kaj amiko de Desi Bouterse, sed pro politikaj diferencoj li kontraŭis la reĝimon kaj, en 1983 formis kun alia grupo de junuloj la organizon *Movado Komando de la Ĝangalo*, nome grupo guerila apogita de la eksprezidento Hendrick Chin A Sen kaj ties grupon *Movado por la Liberigo de Surinamo*, kiuj estis financataj ekde Nederlando. 

Dum lia estrado en la gerilo, eniris en la ĝangalo, konkeris en 1986 la vilaĝon Moengo, kaj ties fabrikojn de baŭksito, kaj, tuje ili sukcesis konkeri ankaŭ la tutan orienton de la distrikto Para, kaj eĉ la ĉirkauoj de la Internacia Flughaveno Johan Pengel. En 1987 kaj post prezidenta elektado libera de la 25-a de majo, Brunswijk subskribis interkonsenton por neluktado kun Bouterse. En 1992 la prezidento Ronald Venetiaan subskribis interkonsenton por kooperado kun la ĉefaj grupoj gerilaj kaj, la Movado Komando de la Ĝangalo solviĝis.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 465454
* GND: 118877305
* LCCN: n88032391
* VIAF: 37714201
* ISNI: 0000 0000 1385 9165
* BNF: 12265277c
 |
**Roales del Pan** [roAles delPAN] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco. 

Municipoj de la komarko Tierra de Alba en la centro de la provinco Zamoro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 10,89 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 987 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 200 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj, sed poste akiris 600 pro sia proksimeco al la provinca ĉefurbo. Ĝi distas 8 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. Grandaj partoj de la teritorio apartenis mezepoke al la ekleziaj institucioj. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado). Nun servoj kiel dormurbo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756673
 |