recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Guinness** (prononco *Gines*) estas malhela biero kiu originas en la bierfarejo *St. James's Gate* (pordego de Sankta Johano) en Dublino, Respubliko Irlando. La biero apartenas al la bierspeco *Porter*, kiu ekestis en Londono ĉirkaŭ la jaro 1700. Temas pri unu el inter la plej sukcesaj bieromarkoj en la mondo, kiu eksportiĝas kaj trinkiĝas en praktike ĉiu lando de la tero. La gusto karakteriĝas pro rostita hordeo, kiu restas nefermentita. La biero havas dikan blankan kreman kronon, kiu ekestas pro aldono de nitrogena miksaĵo dum la servado. En Irlando, la bieromarko estas ekstreme populara, kaj la enspezoj pro vendado de tiu biero nur en Irlando ĉiujare superas la limon de 2 bilionoj da Eŭroj.
La biero ankaŭ license produktiĝas en diversaj pliaj landoj de la mondo, inkluzive de Niĝerio, Kameruno kaj Indonezio. Kutime, Irlanduloj nomas ĝin "La nigra supo".

Varbado
-------

*Guinness is good for you*, t.e. "Guinness estas bona por vi" en la Angla lingvo
Pindo da Guinness (harpo, simbolo de Irlando, videblas sur la glaso).
La bierfarejo kiel simbolo uzas la tradicie irlandan harpon, kiu ankaŭ estas la signo ekzemple de la dublina "Trinitata Kolegio" (Kolegio Triunuo). La harpa simbolo, dokumentita ekde la 14-a jarcento, samtempe estas la nacia emblemo de Irlando ekde la regado de reĝo Henriko la 8-a de Anglio dum la 16-a jarcento. Origine la irlanda harpa simbolo havas la tenilon maldekstre. Kiam la Respubliko Irlando oficialiĝis kaj volis uzi la harpon kiel formala nacia emblemo (ekzemple nun sur la irlandaj Eŭro-moneroj), la bierfarejo cedis kaj spegule turnis la bierfarejan emblemon, kiu nun havas la harpan tenilon dekstre. La bierfarejo havas longan tradicion de varbadaj kampanjoj, tradicie per emblemaj afiŝoj, vestaĵoj kaj dekoraj bierfariloj, moderne ankaŭ per televidaj filmetoj. Multaj el tiuj varbadokampanjoj ricevis naciajn kaj internaciajn premiojn pri dezajno.

La biero en specialaj eventoj
-----------------------------

Dum la festotago de la Sankta Patriko, la nacia sanktulo de katolika Irlando, festoj de elmigrintaj irlandanoj ĉie en la mondo ofertas ne nur la bieron grandkvante, sed ankaŭ pliajn kultajn produktojn kun la bieromarka emblemo - ekzemple ĉemizoj, ĉapoj kaj ombreloj. Ekzistas ekspozicio pri la historio de la bieromarko Guinness ĉe la "Bierfarejo Pordego de Sankta Johano" (*St. James's Gate Brewery*) en Dublino. Tie montriĝas antikvaj bierfariloj, sed ankaŭ historiaj reklamiloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Guinness en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Paĝaro anglalingva
* Paĝaro germanlingva Arkivigite je 2012-03-13 per la retarkivo Wayback Machine

Vidu ankaŭ
----------

* la artikolon pri la Guinness-libro de rekordoj
* Marmite
Per la vorto **individua psikologio** (germane *Individualpsychologie*) priskribiĝas dinamika koncepto de komprena psikologio, kiu metas la interhomajn rilatojn en la centron. 

La individua psikologio estas skolo de da profunda psikologio. Ĝi iniciatiĝis de la aŭstra kuracisto Alfred Adler (1870–1937). Adler krom Sigmund Freud kaj Carl Gustav Jung konsideriĝas inter la plej signifaj reprezentantoj de la profunda psikologio. Komence li estis kunlaboranto kaj disĉiplo de Sigmund Freud. Post malkonsentiĝo Adler evoluigis la individuan psikologion kiel memstaran skolon apud la psikoanalizo de Freud. 

Dum Sigmund Freud akcentis la demandon pri la plej profundaj *kaŭzoj* de homa konduko, Adler akcentas la neceson demandi pri la utilo, la funkcio de malsano-simptomoj kaj la homa konduto entute.

Teoria bazo
-----------

Adler nomis sian instruon individua psikologio, por akcenti la komprenon pri la unikeco de la individuo, tamen sen subtakso de la "socia faktoro" de la aliaj homoj ĉirkaŭ tiu individuo.

En frua studo pri la neperfekta funkcio de organoj (1907) Adler montris, ke individuo klopodas pli ol kompensi la mankon de neperfekta funkcio de organo – fakte temis pri unu el la plej fruaj esploro pri la pli posta fako psikosomatiko. La mankosenton de homa bebo, kiu perceptas sin senhelpa, Adler komprenis kiel fortega pozitiva motivigo por kresko kaj evoluo. Nur postaj negativaj faktoroj en la homa evoluo bremsas tiun motivigon kaj kreas komplekson pri malsupereco. La troigita strebo pri graveco kaj potenco por Adler jam estas pli-ol-kompenso de suferiga sento pri malsupereco kaj konsideriĝas simptomo de psika malsano.

La instruo pri individua psikologio estas inspirita fare de demokratiaj idealaĵoj kaj de humanisma socialismo; ĝi ĉiam kompenas la homon kiel "socia vivaĵo". Por Adler ĉiu homo estas integrita en komunumon de aliaj homoj, el kio kaj ekestas defioj pri la viva organizo kaj ankaŭ helpoj pri tiuj defioj. La grado de engaĝiĝo por la komunumo, la maniero kiel li/ŝi solvas la sociajn defiojn pri viva organizo, por Adler estis la ĉefa indikilo pri la grado de psika saneco de la individuo. Timo pri la vivo kaj sento pri malsupereco supereblas nur pere de forta pozitiva interhoma rilato.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la komunumo Actopan de la subŝtato Veracruz de Meksiko, kaj pri ties ĉefa loĝloko. Pri aliaj signifoj de la vorto vidu la apartigan paĝon Actopan. |

**Actopan** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Actopan*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 004. 

"El Descabezadero" granda parto de la rivero Actopan estiĝas de roka muro.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 37867 loĝantojn. El tiuj estis 18358 viroj kaj 19509 virinoj. La komunumo havas surfacon de 822.5 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 30 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 37 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 260 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 41884 personoj. En la jaro 2000 temis pri 39354, do temis pri kresko / malkresko je -1.24 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 35436 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 152 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.43 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Actopan Arkivigite je 2007-05-23 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Ruĝecaj kristaloj de analcito ĝis 1.8 cm grandaj el Irano.
**Analcimo** aŭ **analcito** (el la greka *analkimos* - "malforta") estas blanka, griza aŭ senkolora tektosilikata mineralo. Analcito konsistas el hidratigita natri-aluminia silikato en kuba kristalformo. Ties kemia formulo estas NaAlSi2O6**·**H2O. Minoraj kvantoj de kalio kaj de kalcio povas anstataŭi natrion. Ankaŭ ekzistas arĝento-portanta sinteza variaĵo (nome Ag-analcito).

Analcito estas kutime klasita kiel zeolita mineralo, sed strukture kaj kemie ĝi estas pli simila al la feldspatoidoj. Analcito aperas kiel unuaranga mineralo en analcita bazalto kaj aliaj alkalaj magmorokaĵoj. Ĝi ekzistas ankaŭ kiel kavaĵo kaj fendaĵoj asociaj kun prehnito, kalcito, kaj zeolitoj.

Ĝi estis trovita en la Ciklopaj insuloj de Sicilio, en Provinco Trento de norda Italio, en Viktorio en Aŭstralio; la Kergelenoj en la Hinda Oceano; en la kuprodistrikto ĉe la Supra Lago de Miĉigano, Bergen Hill, Nov-Ĵerzejo, Golden, Koloradio, kaj ĉe la lago Searles, Kalifornio en Usono; kaj en Cape Blomidon, Nov-Skotio kaj Monto Saint-Hilaire, Kebekio, en Kanado; kaj en Islando, kaj lastatempe en Namibio.

Notoj
-----

1. ↑  [MINERALOGY AND GEOLOGY OF THE POUDRETTE QUARRY, MONT SAINT-HILAIRE, QUÉBEC ] de Charles Normand kaj Peter Tarassoff. Alirita la 31an de Aŭgusto 2021.

* Kategorio Analcito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 736535
* NKC: ph114033
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ĉi tiu artikolo temas pri parto de kolono en arkitekturo. Koncerne aliajn signifojn aliru la apartigilon Bazo.* |

Bazo de gotika kolono
**Bazo** (lat. *basis* = piedestalo; de greke: βάσις *básis* = piedo, bazo, fundamento) estas en la arĥitekturo la plej malsupra konstruero de kolono, sur kiu sidas la fusto. La bazo siaflanke povas stari sur soklo (lat. *socculus* = "ŝueto"), kiu plejparte havas la formon de senornama briko.

Laŭ Francisko Azorín **bazo** estas *Malsupra, subportanta parto de objekto, de konstruelemento.* Kaj li indikas etimologion el greka *basis* kaj el latina *basis*.

Historio kaj diversaj formoj
----------------------------

La bazo havas sian originon en la konstruo de domoj kun vertikalaj apogotraboj. Sub la lignaj apogiloj oni metis ŝtonplatoj, por eviti, ke supreniĝa grundmalsekaĵo detruus la lignoapogilon kaj por pligrandigi la premfacon de la apogilo, evitante per tio sinkadon de la apogilo en la grundon.

Jam la kolonoj de la egiptoj havis simplajn premdisdonaj ŝtonplatoj sub siaj komence unuŝtonaj fustoj. La kretaj kolonoj tiam havis elformitan kusenecan ŝtonplaton. Je la kolonaj ordoj de la greka arĥitekturo la bazo pluevoluis.

Atika bazo
Atika bazo de preĝejokolono
La ofte uzita *atika bazo* konsistas el du konveksaj kornicoj kaj intera konkavranda plato. Ili estas separatoj per maldikaj platetoj kun vertikala profilo. Ĝi troviĝas kaj je la ionika same kiel je la korintaj kolonoj. La sinsekvo de platoj kun diametroj laŭgrade pligrandiĝaj ĝis la tero kaj alternaj profiloj forkaptas laŭaspekte la transiron al la granda surstarofaco kaj mildigas ĝin estetike. Nur la dorika ordo ne uzis bazon kaj starigis la fuston tuj sur la plej supran ŝtupon de la templofundamento.

Dum kiam la bazoj komence nur havis glatajn surfacojn, pli novaj konstruaĵoj havas ornamitajn bazojn abunde ornamitajn per meandroj, foliaĵo kaj aliaj ornamaĵoj.

La romanika kaj frugotika arĥitekturoj mildigis la rigidan transiron de la plej malsupra bazoplato al la kvadrata piedoplato (plinto) per alformado de angulaj folioj aŭ angulaj spronoj. Tio ĉi estis foliecaj, tuberecaj aŭ spronecaj ornamaĵoj sur la kvar restfacoj de la plinto elstarantaj sub la bazo. En la romaniko tiuj ĉi ankaŭ estis ornamataj per fabelaj estaĵoj aŭ homkapoj.

Bildaro
-------

* Atika bazo, gotika stiloAtika bazo, gotika stilo
* Atika bazo, romia stiloAtika bazo, romia stilo
* Atika bazo, greka stiloAtika bazo, greka stilo

Vidu ankaŭ
----------

* Bazamento
* Fundamento (konstruado)
* Imoskapo
* Plinto
* Soklo

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 106.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Bazo (arkitekturo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monda heredaĵo de UNESKO

Fortikaĵo Al-Uĥaidir ĉe Karbala en Irako.
Fortikaĵo Al-Uĥaidir/Palaco.
La **Fortikaĵo Al-Uĥaidir** aŭ **Abasida palaco de Uĥaidir** estas je ĉirkaŭ 50 km sude de Karbalo, Irako. Ĝi estas granda, ortangula fortikaĵo starigita en 775 laŭ unika defendostilo. Konstruita de la nevo de la Abasida kalifo As-Saffah nome Isa ibn Musa, Uĥaidir reprezentas abasidarkitekturan plinovigon en la strukturoj de ties kortoj, rezidejoj kaj moskeoj. Elfoŝejoj ĉe Uĥaidir estis kondukitaj en la komenco de la 20a jarcento fare de Gertrude Bell. Uĥaidir estis grava haltejo en regionaj komercvojoj, simile al la Atŝan kaj al Mujdah. Tiu komplekso enhavas ĉefan enirejon, grandan ivanon, akceptejon kaj kvartalon de servistoj. La fortikaĵo estas ekzemplo de Abasida arkitekturo en Irako montranta la "despotan kaj la plezurigan karakteron de la dinastio" en grandaj sed densaj loĝejaj kvartaloj.

Mondhereda Statuso
------------------

Tiu loko estis aldonita a la provizortalisto de la Monda Heredo de UNESCO la 7an de Julio, 2000, en la kultura kategorio.

Notoj
-----

1. ↑
2. 1 2 3  La Fortikaĵo Al-Uĥaidir - UNESCO World Heritage Centre
3. ↑  Hillenbrand (1999).

Referencoj
----------

* Ukhaidir (Iraq) - About.com Alirita 2009-09-25.
* Hillenbrand, R (1999), *Islamic Art and Architecture*, Thames and Hudson, 1999. ISBN 0-500-20305-9

32° 26′ 26″ N 43° 36′ 08″ O﻿ / ﻿32.44056 °N, 43.60222 °O﻿ / 32.44056; 43.60222 (mapo)

* Kategorio Fortikaĵo Al-Uĥaidir en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
dsDNA Virusoj - dufadenaj DNA Virusoj - ekzemploj:

* virusoj infektantaj  Eŭbakteriojn kaj Arkeojn, ankaŭ nomitaj bakteriofagoj/fagoj (ekz-e. la *Podoviridae*, fagoj de *E coli*);
* virusoj de superaj animaloj (*Pox*/Poks-, *Herpes*/Herpet-, *Adeno*-, *Papovaviridae*);
* virusoj de insektoj (*Baculo*/Bakulo- kaj *Irido*- kaj *Polydnaviridae*/Polidnaviridae);
* virusoj de eŭkariotaj algoj (*Phycodnaviridae*/Fikodnaviridae);
* virusoj de fungoj.

Ili varias laŭlonge:

* 5-8 kb (*Papovaviridae*) kb=kilobazoj (1000 bazoj) da DNA
* ĉirkaŭ 30-40 kb (fago lambda kaj *Adenoviridae*)
* ĝis ĉirkaŭ 200 kb (*Baculoviridae*/Bakuloviridae)
* ĝis/supren 300 kb (*Herpes*/Herpet- kaj *Pox*/Poks- kaj *Irido*- kaj *Phyco*/Fiko*dnaviridae*).

La plej malgranda prokariota genom-longo estas proksimume **600 kb** (*E coli* = 4000 kb)
Ili povas havi:

* **cirklajn** genomojn (*Papova*- kaj *Baculo*/Bakulo- kaj *Poly*/Poli*dnaviridae*);
* **liniajn** genomojn (*Adeno*- kaj *Herpesviridae*, kelkaj fagoj);
* **cirklajn-permut-liniajn** genomojn (fago T4, kelkaj *Iridoviridae*);
* aŭ **liniajn** genomojn kun kovalente **fermitaj ekstremaĵoj** (*Pox*- kaj *Phycodnaviridae*).

Ĉiuj virusoj escepte *Polydnaviridae* havas **unu-komponaĵ-genomojn**; la escepto havas **plurajn komponaĵojn** kun averaĝa longo inter **2 - 20 kb**.

Replikiĝo de la virusoj ĉiam okazas per **duon-konservema** maniero favore de la ĉelajn genojn; tamen, pli **etaj cirklaj genomoj** (ekz-e. *Papovaviridae*) replikiĝas per **bidirektaj replikiĝaj forkoj el komuna origino**, kiel kelkaj plasmidoj. Ĉe la **virusoj de Eŭkariotoj**, replikiĝo ĉefe okazas **en la nukleo**, helpe de ĉel-enzimoj kiel polimerazoj, **metilazoj**, ktp. Tamen, la replikiĝo de **Poksvirusoj**, de kelkaj **Bakulovirusoj** (granuloz-grupo), kaj **parto** de la replikiĝo de **iridovirusoj**, okazas en **virus-specifitaj "inklud-korpoj"** en la **citoplasmo**, helpe de virus-koditaj enzimoj, kies plej grava grupo estas tiu de DNA-dependaj DNA polimerazoj.

**Replikiĝo de dsDNA Virusoj (mi pardonpetas pro la anglaĵoj)**:



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio DsDNA Viruso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Novepoka fortikaĵo Hochwald, parto de Maginot-linio
**Fortikaĵo** aŭ **fuorto** estas armea konstruaĵo kun fortaj defend-elementoj. Ĝi estas konceptita tiel, por ke ĝi estu kapabla memstare longtempe rezisti al malamikaj atakoj kaj sieĝado. Fortikaĵoj ekzistas memstaraj (izolitaj) sen ebleco de subtera aliro kaj kunigo kun ceteraj objektoj, aŭ ekzistas kelke da fuortoj, fortikaĵoj kunigitaj sub la tero per subtera sistemo de koridoroj, ĉambregoj kaj per alia subterejo. Oni poste parolas pri fuortaroj.

En Ĉeĥoslovakio oni diferencis fortikaĵojn je malpezaj fortikaĵoj kaj pezaj fortikaĵoj.

Laŭ Francisko Azorín **fuorto** estas *Fortikaĵo izolita, ne grava.* Kaj li indikas etimologion el latina *fors, fortis* (forta).

**Fortreso**, laŭ PIV, estas fortigita urbo aŭ pozicio, kun granda garnizono kaj la necesaj municio kaj provianto, por povi elteni longan sieĝadon.

Konstruelementoj
----------------

* Defendkoridoro
* Krenelo
* Murego
* Poterno
* Ravelino
* Remparo

Ekzemploj
---------

* Ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj
* Granda Ĉina Muro
* Linio Gustavo
* Muzeo de fortikaĵoj

Bildaro
-------

* fortikaĵo Bourtange, rastaŭrita al la situacio de la jaro 1750, provinco Groningo, Nederlandofortikaĵo *Bourtange*, rastaŭrita al la situacio de la jaro 1750, provinco Groningo, Nederlando
* fortikaĵo Mehrangarh en Jodhpur (Raĝasthano, Barato)fortikaĵo *Mehrangarh* en Jodhpur (Raĝasthano, Barato)
* fortikaĵo Rosenberg (rozomonto) en Kronach, Germaniofortikaĵo *Rosenberg* (rozomonto) en Kronach, Germanio

Vidu ankaŭ
----------

* Fortikaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Fortikaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Fortikaĵo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Abatiso
* Areotektoniko
* Burgo
* Kastelo

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 79.
2. ↑  Azorín, samloke.
**Tagmezulino** (ĉeĥe *Polednice*) estas kvara balado en kolektaro Bukedo de Karel Jaromír Erben. La poemo estas laŭteme proksima al Nikso de Erben, en ambaŭ intervenas supernaturaj estuloj.

Enhavo
------

Patrino staras ĉe forno kaj kuiras por sia edzo tagmanĝon. Ilia infaneto koleras kaj la patrino minacas al ĝi, ke ŝi vokos al ĝi tagmezulinon. La infano ne zorgas pri ŝia averto kaj koleras plu (forĵetas ludilojn). La patrino jam ne plu eltenas tion kaj vere ŝi vokos la tagmezulinon. Tiu venos en la domon kaj volas la kolereman infanon preni, sed ĝia patrino timas pri ĝi kaj ŝi firme alvolvos ĝin al siaj mamoj. Post momento, kiam la tagmezulino ne volas foriri, la patrino eksvenos. Ĉimomente venas la patro el laboro hejmen por tagmanĝi. Kiam li vidas, kio okazis, li pene rekonsciigos la patrinon, sed la patrino sufokis la infanon per propra ĉirkaŭbrako.

Priskribo de la poemo
---------------------

K. J. Erben en la poemo bildigas Tagmezulinon kiel sovagan virinon efikanta malbone je homo. La patrino estas ĉi tie punita pro kulpo kontraŭ devo de patrina amo ĉifoje pli senteme ol en Trezoro, ĉar koleriĝante ŝi vokos sovaĝulon por puni la propran infanon. La tuta agado estas okazanta en kelke da momentoj ĉirkaŭ tagmezo.

Poemo
-----

Tradukis Tomáš Pumpr. Praha, Esperanto-Asocio en Ĉeĥoslovaka Respubliko, 1938. 93 paĝoj. 

**TAGFEINO**

Staras bub' ĉe benkorando,  

krias kun plej verva ard'.. .   

»Mutu!« laŭtas la komando.   

»Do silentu, vi bastard'!

Jam tagmezon aŭdas ja mi,   

patro venos el okup',   

kaj pro vi jen ĉesas flami  

en la forn', vi aĉa bub'!

Jen husaro, koko, ĉaro;   

ludu, ludu do, karul'.. . !«   

Sed la tuta ludilaro  

krak...! krak...! flugas al angul'

kaj la krio plu refrenas.. .   

»Vi fripon', vi ŝokas min! - -   

Tagfeino por vi venas!!   

Aŭdu, mi jam vokas ŝin:   

Prenu mian aĉan filon ,   

Tagfeino, prenu nur.. . ! « -  

Sed jen aŭdu: La ŝlosilon  

iu turnas en serur'.

Bruna, ĝiba in-staturo   

kun bastono en la man',   

kun kap-tuk', kun kurba kruro,   

voĉo kiel uragan'.

»Donu idon!« - »Kristo mia!   

Pro la pek' ne punu min!«   

Kvazaŭ morto-vent' glacia   

spirus ĵus: jen Tagfein'!

Kaj ŝi tablon jam proksimas,   

kiel ombro ŝovas sin.. .   

La patrin' terure timas   

knabon kaŝas en la sin'

kaj lin al si firme premas  

kun horora rerigard'.   

La Feino plu iremas,   

plu iremas sen ekhalt'. -

La Feino jam atakas,   

jam la knabon prenas ŝi.. .   
 
»Kristo, helpu!« filon brakas   

la patrin' kaj svenas ŝi.

Jen: unu- du- tri-.. . avizas   

la tagmezon son-agord';   

klinko klakis, pordo disas,   

patro staras en la pord'.

Kuŝas la patrino svene,   

knabon premas al la mam'.. .   
 
Ŝin li vekis - kvankam pene -  

sed la knab' ne spiris jam.

Rilataj temoj
-------------

* Bukedo – kolektaro de poemoj
* Tagmezulino – figuro de slava mitologio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Rete legebla
La **Fronto Polisario** aŭ **Polisario** (en la araba, جبهة البوليزاريو), hispanlingva akronimo por *Frente **Po**pular de **Li**beración de **Sa**guía el Hamra y **Rí**o de **O**ro* (Wādī ad-Dahab) (Popola Fronto por la Liberigo de *Saguía el Hamra* kaj *Río de Oro*) estas ribelanta politika kaj milita movado el Okcidenta Saharo, kiu celas ĝian sendependecon de Maroko kaj la memdisponon por la sahara komunumo.

Polisario estas la heredanto de la **Movado por la Liberiĝo de la Saharo** de la 1960-aj jaroj, direktita de Bassiri, murdita de la hispana armeo dum la diktaturo de Franko.

Manifestacio de Polisario en Valencio (11 Nov 2006)
Grupo da studantoj, gviditaj de El-Uali Mustafa Sajid, konsistigas la Polisarion la 10-a de majo de 1973 celante atingi sendependecon de la teritorio okupita de Hispanio. La 20-an ekas la unuaj perarmilaj luktoj; temas pri geril-milito, la unua organizita en dezerto.

Post la paktoj de 1975, la gerilo daŭre luktas kontraŭ la najbaraj landoj kiuj disdonis al si la teritorion. Tiel, la 5-a de aŭgusto de 1979 ĝi sukcesis devigi al Maŭritanio forcedi sian eron el Okcidenta Saharo al la Polisario, sed ĉi tiu ne estis agnoskita de Maroko, kiu aneksis tiun landeron.

Ekde 1975, la organizaĵo restas en Tinduf, alĝeria teritorio. Tiu sama jaro, Unuiĝintaj Nacioj agnoskas la movadon. Februare de 1976 Polisario proklamas la **Araban Saharan Demokratian Respublikon (ADSR)** en Tifariti, en la landero ne okupita de Maroko, kaj tuj konsiderita de diversaj landoj kiel registaro en ekzilo. ASDR estas membro de OUA. Estis agnoskita kiel ŝtato de 85 landoj, plejparte afrikaj aŭ latin-amerikaj. Aliaj multaj ŝtatoj ne agnoskas ASDR-on sed tute jes la Polisario kiel legitima reprezentanto de la saharanoj.

Luktoj daŭris ĝis la 6-a de septembro de 1991, kiam oni interkonsentis pafado-ĉeson post la starigo de la marokaj muroj.

MINURSO (Misio de Unuiĝintaj Nacioj por la Referendumo de Okcidenta Saharo) estas institucio komisiita prizorgi pafado-ĉeson kaj starigi referendumon, ankoraŭ ne plenumita.

Polisario regas la okcidenta landero post la muroj (ok entute), sed parto de la teritorio estas praktike senhoma kaj la plejparto de siaj trupoj restas en Alĝerio.

En Tinduf estas organizitaj la kampoj de saharaj rifuĝintoj. De kelka tempo disponis pri preskaŭ 500 marokaj soldatoj milit-kaptite, kelkaj ekde pli ol 25 jaroj, sed ili estis liberigitaj post internaciaj premoj speciale de Usono.

La tradicia subteno de Libio malkreskis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fronto Polisario en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Fronto Polisario en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

* paĝaro de la Fronto Polisario, hispanlingve Arkivigite je 2011-07-20 per la retarkivo Wayback Machine
**Heinrich PARLER la pli aĝa** (naskiĝinta inter 1300 kaj 1310; mortinta en 1370 supozeble en Schwäbisch Gmünd), ankaŭ nomita *Parlerius*, estis germana arĥitekto kaj preĝeja konstruestro de gotika arĥitekturo el la konstruestra familio Parler. Li estis patro de Peter Parler.

Sudokcidenta vidaĵo de la laŭlonga domo de la katedralo de Gmünd

Vivo
----

Heinrich Parler eble havus fraton nomita *Majstro Petro de Reutlingen*, kiu supozeble konstruis du preĝejojn en Reutlingen. Li eble estis nomdona por la filo de Heinrich Peter Parler, unu el la plej gravaj konstruestroj de gotika arĥitekturo. Lia plej aĝa filo estis Johann Parler la pli aĝa, kiu i.a. laboris ĉe la katedralo de Bazelo kiel konstruestro.

Verkaro
-------

Heinrich, kiu supozeble originis el Kolonjo, konstruis la arthistorie gravan unuan grandan halopreĝejo en suda Germanujo. Ĝi estas la unua verko de la konstruestra familio Parler. Li transprenis ĉe la katedralo en Schwäbisch Gmünd la konstruestradon inter 1325 kaj 1330; lia nomo estas skribita en dokumento el la jaro 1356. Por la preĝejo estinta ekde 1315 li ŝanĝis la konstruplanon. En 1351 li komencis konstrui la ĥorejon, kiu jam montras prilaboritajn konstruŝtonojn gotikstilajn. Heinrich ankaŭ laboris en Kolonjo kaj sian filon Peter li ne nur edukis, sed ankaŭ laboris kun li tie kaj ĉe la katedralo de Gmünd. La konsekradon de ĉi tiu katedralo li ne travivis: tio okazis nur en 1410.

Necertaj verkoj de Heinrich estas la ĥorejo de la preĝejo Dipatrino en Nurenbergo, la ĥorejo de la katedralo de Aŭgsburgo kaj la plano por la katedralo de Ulm.

Referencoj
----------

1. ↑  Allgemeine Deutsche Biographie: p. 178

Literaturo
----------

* Alfred Klemm: Parler. En: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB), volumo 25, Duncker & Humblot, Lepsiko 1887, pj. 177–182.
* Barbara Schock-Werner: Parler, Heinrich. En: Neue Deutsche Biographie (NDB), volumo 20, Duncker & Humblot, Berlino 2001, ISBN 3-428-00201-6, p. 70 sj.
**Držimurec** [drĵimurec], hungare **Dezsérlaka** [deĵErlaka] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Mala Subotica.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 940
* Poŝtkodo: 40 321
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 46° 24′ 29″ N 16° 34′ 05″ O﻿ / ﻿46.40806 °N, 16.56806 °O﻿ / 46.40806; 16.56806 (mapo)Koordinatoj: 46° 24′ 29″ N 16° 34′ 05″ O﻿ / ﻿46.40806 °N, 16.56806 °O﻿ / 46.40806; 16.56806 (mapo)

Loknomo
-------

La historia hungara loknomo estis Derzsimorec [derĵimorec]. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la komunumo ricevis pli hungarecan nomon: Dezsérlaka.

Situo
-----

Držimurec situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, preter ĉefvojo Budapeŝto-Zagrebo.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Dezsérlaka apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto Perlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Modelo de tabernaklo, kiu montras la Sanktaĵon kun malantaŭ la Sanktaĵon de Sanktaĵoj.
En Judismo la **Sanktaĵo de la Sanktaĵoj** aŭ latinlingve: **Sancta Sanctorum** (hebrelingve: *Qodesh ha-Qodashim*) konstituis la plei sanktan areon, antaŭe de la tabernaklo poste de la Templo de Salomono, en kiuj estis konservita la Kesto de Interligo.

Kiel en ĉiuj temploj de la antikvaj tempoj, ankaŭ en tiu hebrea, do, estis du ĉambroj la unua difinita "sanktaĵo" kaj la dua "Sanktaĵo de la sanktaĵoj".

Hebreismo
---------

Kovrita kaj/aŭ ĉirkaŭita per unu aŭ pluraj ruĝaj/violaj tolaĵoj, en ĝin povis eniri nur la ĉefsacerdoto, unufoje jare, dum la datreveno de la Jom Kipur, kun la incensa oferaĵo de la rita pekliberiĝo (Eliro 26, 33); li eldiris la biblian tetragramon, kies alfabetaj literoj estis konataj nur per dia revelacio. 

La hebrea ĉefsacedoto antaŭ la Sanktaĵo de Sanktaĵoj.
La Sanktaĵo de Sanktaĵoj estis deigita pere de kurtenoj tendoj kaj kurtenoj el la cetero de la sanktejo; en de ĝi, sur la monto Morija troviĝis la supozita la ŝtono de la kreo de la mondo

En la unua Templo estis konservataj ankaŭ en la ĉambro de la Sanktaĵo de la Sanktaĵoj restaĵoj de la manao kaj, laŭtradicioj, ankaŭ la bastonoj de Moseo kaj Aaron.

Nova Testamento
---------------

La Nova Testamento la evangeliistoj Marko (15, 38), Mateo (27, 51), Luko (23, 45) rakontas ke la kurteno de la Templo rompiĝis. Tamen, kutime la evento ne estis, ĉe la plej granda parto de ekzegezistoj kaj teologoj, historie interpretita, sed teologie.

|  |  |
| --- | --- |
|   | **La fontoj de ĉi tiu artikolo pri Kurteno de la Templo ne sufiĉas.

---**
Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Februaro 2015)*Bonvolu krei Kategorio:Artikoloj sen sufiĉaj fontoj pri Kurteno de la Templo!Bonvolu krei Kategorio:Artikoloj sen sufiĉaj fontoj ekde februaro 2015! |

Notoj
-----

1. ↑  Fulvio Di Giovambattista *Il giorno dell'espiazione nella lettera agli Ebrei* 2000 p. 24" 17a priskribas kiel neniu povis ĉeesti dum la efektivigo de la rito de la sango dum la tuta tempo de la ceremonio.
2. ↑  La greka Biblio de la Septuaginto tradukis la esprimon "Sanktaĵon de la Sanktaĵoj" per "Holy of the Holies" (ἅγιον τῶν ἁγίων) sen la difina artikolo, sistemo kiu reproduktiĝis el la Vulgato rilate la Epistolo al la Hebreoj 9, 3. En la Vulgato legiĝas "sanctum sanctorum" kaj "sancta sanctorum".

Bibliografio
------------

* Katolikaj enciklopedioj:
	+ Enciclopedia\_Cattolica
	+ Cathopedia
	+ Catholic\_Encyclopedia

Vidu ankaŭ
----------

* busa Torao
* Midraŝo
* skribita Torao
* Templo de Jerusalemo
* Miŝno
**Harold Godfrey LOWE** naskiĝis la 21-an de novembro 1882 en Eglwys Rhos, mortis la 12-an de majo 1944. Sur ŝipo *Titanic* li deĵoris en funkcio de la kvina oficiro.

Lowe havis la saman karakteron kiel Lightoller. Tio estis naskita maristo. Kiam li estis dekdujara, renversiĝis kun li ŝipeto kaj li ĝisnaĝis en ŝuoj kaj vestoj preskaŭ unu kilometro al bordo. Kiam li estis dekkvarjara, lia patro laŭvorte tiris lin tra la tuta Liverpool en metilernejon ĉe ŝipfareja firmao, sed la juna Lowe proklamis, ke li laboros por neniu senpage kaj ke li volas esti por sia laboro pagata. La patro persistis pri la sia, la knabo ankaŭ kaj la rezulto estis, ke li fuĝis el la hejmo sur maron. Poste li navigaciis sur pluraj ŝipoj, velŝipoj kaj fine sur vaporŝipoj.

Jam kun kvalifiko de kapitano li transiris de Okcidentafrika deĵoro al White Star Line. Li estis dudeknaŭjara, li estis svelta, malhelhara, bone aspektanta kaj nordan Atlantikon li tranavigaciis unuan fojon.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rHomekipo de Titanic |
| --- |
| Kapitano • Oficiroj • Stiristoj • Gvatistaro • Telegrafistoj • Ŝipa orkestro • Ŝipkuracisto • Poŝtoficistoj • Hejtistoj kaj ĵetistoj • Pluaj membroj • Loĝigo de homekipo | Titanic navigacias maldekstre |

 |

R.M.S. Titanic
Oficiroj de Titanic

Vickapitano Henry Tingle Wilde |
La unua oficiro William McMaster Murdoch |
La dua oficiro Charles Herbert Lightoller |
La tria oficiro Herbert John Pitman |
La kvara oficiro Joseph Grove Boxhall |
La kvina oficiro Harold Godfrey Lowe |
La sesa oficiro James Paul Moody 

 

* Kategorio Harold Godfrey Lowe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 211445
* LCCN: n2012029382
* VIAF: 93185255
* NLA: 35713556
 |
***Fun and Fancy Free*** ("Amuzo sen engaĝiĝo") estas usona animaciita fantasta muzika filmo de 1947 produktita de Walt Disney kaj publikigita de RKO Radio Pictures. Ĝi estas la naŭa animaciita longa filmo de Disney kaj la kvara de la segmentaraj filmoj kiujn la studio produktis en la 1940-aj jaroj por enspezi monon dum la Dua Mondmilito. La Disney segmentaraj filmoj de la fino de la 1940-aj jaroj helpis financi *Cindrulinon*, kaj aliajn postajn, kiel *Alice in Wonderland* kaj *Peter Pan*.

La filmo estas kompilo de du historioj, el kiuj la unua, *Bongo*, estis gastigita de Jiminy Cricket kaj rakontita de Dinah Shore. Bazita sur la rakonto *Little Bear Bongo* de Sinclair Lewis, *Bongo* rakontas la historion de cirka urseto nome Bongo kiu deziras liberon el kaptiveco. Bongo fuĝas el la cirko kaj finfine formas romantisman rilaton kun ursino nome Lulubelle en la naturo. La dua historio, *Mickey and the Beanstalk*, estis gastigita de Edgar Bergen kaj estas rerakonto de la populara ferakonto *Jack and the Beanstalk* en kiu aperas Mickey Mouse, Donald Duck, kaj Goofy kiel tri kamparanoj kiuj malkovras la kastelon de la temperamenta Willie the Giant en la ĉielo pere de la uzo de kelkaj magiaj faboj. Ili devas batali kontraŭ la avara sed aminda giganto por restaŭri pacon al sia valo. Kvankam la filmo estas ĉefe animaciita, ĝi uzas ankaŭ realvivajn segmentojn por kunigi ambaŭ duonojn. "Mickey and the Beanstalk" estis la lasta fojo en kiu Walt Disney voĉigis Mickey Mouse, ĉar li estis tro okupita en aliaj projektoj por plue voĉigi la faman rolulon. Disney anstataŭis sin mem per la sonefekta artisto Jimmy MacDonald.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fun and Fancy Free en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Fun and Fancy Free en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Oficiala retejo
* *Fun and Fancy Free*  en Interreta filma datumbazo (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 647480
 |
**Melinda Ottrubay** [otrubai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ottrubay Melinda** estis hungara baletisto. Ŝia edzo estis Pál Esterházy, post la geedziĝo ŝi prenis la nomon *Melinda Esterházy*.

Melinda Ottrubay  naskiĝis la 24-an de majo 1920 en Budapeŝto, li mortis la 28-an de aŭgusto 2014 en Aŭstrio en Eisenstadt.

Biografio
---------

Melinda Ottrubay lernis baleton private. Ŝi aliĝis al baleta trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo en 1933, post jaroj ŝi ricevis ĉefajn rolojn. En 1939 ŝi estis rolanto en 2 filmoj. En 1946 ŝi edziniĝis, poste ŝi adiaŭis de la baleto. En la komenciĝanta socialismo ŝia edzo estis kondamnita pro falsaj akuzoj (tiutempe oftaj en Hungario). Tiutempe Melinda estis deportita, kie ŝia piedo paralizis. Dum la Hungara revolucio de 1956 la edzo liberiĝis, poste la geedza paro forlasis la landon kaj vivis plu en Zuriko. En 1989 Melinda vidviniĝis kaj ŝi heredis nemoveblaĵojn. Ŝi ricevis la titolon eterna membro de la Operejo en 1990. Ŝi plene retiriĝis ekde 2002.

Elektitaj roloj
---------------

* Béla Bartók–Gyula Harangozó: *Reĝido skulptita el ligno* – feo
* Bartók–Harangozó: *La mirinda mandareno* – knabino
* Delibes–Ferenc Nádasi: *Sylvia* – titolrolo
* Ravel–Jan Ciepliński: *Bolero*

Ŝia libro
---------

* *Ritmus és tánc* (Ritmo kaj danco), (1939)

Fontoj
------

* germanlingva biografio kun foto Arkivigite je 2014-09-03 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
* angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 571373
* GND: 120165791
* LCCN: n00032875
* VIAF: 62372312
* ISNI: 0000 0001 1066 2786
 |
**Gouzon** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 1381 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Gouzon etendiĝas sur 50,03 km², kaj havis 1381 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 27 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Gouzon situas je alteco de 476 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Gouzon apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Cyril Victor, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Monumentoj
----------

La preĝejo de Gouzon datiĝas de la 13-a jarcento.

Ekonomio
--------

En Gouzon estas produktata loka fromaĝo. La firmao "Les Comtes de la Marche", kies sidejo situas en Gouzon, produktas kukojn.

Administrado
------------

Gouzon apartenas al la kantono de Jarnages, kies ĉefurbo estas Jarnages. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Jarnages
* Parsac - Gouzon (stacidomo)
**Balatonberény** [balatonberEnj] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo kaj konata somera banloko en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Marcali.

Strando de Balatonberény
Malnova domo en Balatonberény

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 26 km²
* Loĝantaro: 1210
* Poŝtkodo: 8649
* Telefonprefikso: 85

Situo
-----

Balatonberény estas la plej lasta komunumo laŭ la suda bordo de Balatono, situanta laŭ traira flankovojo (ĉefvojo kaj aŭtoŝoseo estas proksime), laŭ fervojo Budapeŝto-Nagykanizsa. Fonyód troviĝas 20 km-ojn for.

Historio
--------

La vilaĝo estis unuafoje menciita en la jaro 1121, en la fondletero de monaĥejo de Almádi kiel „Buren". La hungara grafo József Hunyadi konstruigis banejon en la jaro 1881, post tio la vilaĝo iĝis ŝatata loko por la ripozantoj.

La vilaĝo apartenas al vinregiono de Balatonfüred-Csopak. En la proksimo situas la varmakvaj kuracbanejoj de Hévíz kaj Zalakaros.

Vidindaĵoj
----------

* gotika katolika Preĝejo Johano Baptisto (Balatonberény) de 1433?, en 1744? parte barokiĝis kaj turo alkonstruiĝis
* skulptaĵo pri Sankta Vendelo de 1793

Ĝemelkomunumoj
--------------

* Rumanio Sântimbru, Rumanio

Fontoj
------

* kolekto de koncernaj paĝoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Frontera** estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Frontera*. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05010.

**Frontera** signifas en la hispana "landlimo".

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 70160 loĝantojn. El tiuj estis 35.044 viroj kaj 35116 virinoj. La komunumo havas surfacon de 506,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 590 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 56.452 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 29 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,051 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 44678 personoj apartenis al la katolika religio kaj 4995 personoj al la protestantisma religio. 1497 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 2440 personoj statistike apartenis al neniu religio.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
En diferenciala geometrio, la **simboloj de Christoffel** estas la koeficientoj de la konekto de Levi-Civita difinita de la rimana metriko.

Difino
------

Supozu rimanan sternaĵon {\displaystyle (M,g\_{ij})}. Ni uzas la ejnŝtejnan notacion, laŭ kiu ripetita paro de malsupra kaj supra indicoj implicite indikas sumon.

La **simboloj de Christoffel** estas la ĉi-subaj objektoj:

{\displaystyle \Gamma \_{ij}^{k}={\frac {1}{2}}g^{kk'}(\partial \_{i}g\_{jk'}+\partial \_{j}g\_{ik'}-\partial \_{k'}g\_{ij})}.
Ĉi tiuj estas la koeficientoj de la konekto de Levi-Civita difinita de la rimana metriko {\displaystyle g}. Konkrete, jen la kovarianta derivo de vektora kampo {\displaystyle X}:

{\displaystyle \nabla \_{i}X^{j}=\partial \_{i}X^{j}+\Gamma \_{j'i}^{j}X^{j'}}.
Simile, la kovarianta derivo de diferenciala 1-formo {\displaystyle \alpha }:

{\displaystyle \nabla \_{i}\alpha \_{j}=\partial \_{i}\alpha \_{j}-\Gamma \_{ij}^{j'}\alpha ^{j'}}.

Propraĵoj
---------

La simboloj de Christoffel estas simetriaj je la malsupra paro de indicoj:

{\displaystyle \Gamma \_{ij}^{k}=\Gamma \_{ji}^{k}}.
La kontrahiĝo de la simboloj de Christoffel estas simpla:

{\displaystyle \Gamma \_{ji}^{i}={\frac {1}{2}}\partial \_{j}\ln |\det g|}.
En la ĉi-supro, {\displaystyle |\det g|} estas la absoluta valoro de la determinanto de {\displaystyle g\_{ij}}.

Historio
--------

La simbolojn de Christoffel malkovris la germana matematikisto Elwin Bruno Christoffel.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eric W. Weisstein, *Christoffel symbols* en MathWorld.
**Karmelitská** estas strato en la Malgranda Kvartalo de Prago. La plej elstaraj konstruaĵoj estas: 

* la *malfruempira domo* (1853-54), alikonstruita iama barokstila preĝejo de sankta Maria Magdalena el la 17-a jarcento. Pri la preĝejo memorigas ĝis nun konserviĝinta malalta kupolo;
* la iama *Rohan-palaco,* konstruita en 1796, kun fasado el 1838;
* la fama *Špork-palaco* kaj la iama *Thun-Hohenstein-palaco* el la unua duono de la 18-a jarcento.

En la strato Karmelitská staras la unua baroka konstruaĵo en Prago, la *preĝejo de sankta Maria la Venkintino (kostel Panny Marie Vítězné).* Konstruita en la jaroj 1611-13 de germanaj protestantoj, post la perdita batalo sur la Blanka Monteto ĝi estis donacita al la Karmelana ordeno (1624), kiu alkonstruis la monaĥejon kaj novan portalon al la preĝejo (1636-44) kaj turon (1669). Sub la preĝejo troviĝas katakomboj, kie en malfermitaj ĉerkoj kuŝas entombigitaj la monaĥoj kaj mecenatoj de la preĝejo. La preĝejo estas mondkonata precipe kiel tabernaklo de *Jesu-Infano de Prago,* hispana vaksfiguro, kiun donacis al la preĝejo en la jaro 1828 Polyxena de Lobkovice. Dum jarcentoj oni aljuĝadis al ĝi miraklan povon.

Plue elstaras la *Vrtba-palaco,* kies hodiaŭa malfrurenesanca aspekto devenas el la jaroj post 1631. La palacon limtuŝas la fama Vrtba-ĝardeno, fondita ĉirkaŭ la jaro 1720 verŝajne laŭ projekto de arkitekto F. M. Kaňka. La relative malgranda terasĝardeno estas unu el la plej belaj en Prago. Ĝian artisman valoron pligrandigas precipe skulptaĵoj el la verkejo de la gvidanta baroka skulptisto M. Braun. 

* Kategorio Karmelitská en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **simenso** (simbolo S) estas la SI-unuo de elektra konduktanco. Ĝi estas la inverso de omo. Oni nomis ĝin pro la germana inventanto kaj industriisto Ernst Werner von Siemens. Ĝi oficialiĝis en 1971.

Difino
------

Por fizika objekto, tipe elektra ilo, kun elektra rezistanco *R*, la konduktanco *G* difiniĝas kiel

{\displaystyle G={\frac {1}{R}}={\frac {I}{V}},}

kie *I* estas la kurento tra la objekto kaj *V* estas la elektra tensio trans la objekto.

La unuon **simenso** por la konduktanco *G* difinas

{\displaystyle {\mbox{S}}=\Omega ^{-1}={\dfrac {\mbox{A}}{\mbox{V}}}={\dfrac {{\mbox{C}}^{2}\cdot {\mbox{s}}}{{\mbox{kg}}\cdot {\mbox{m}}^{2}}}={\dfrac {{\mbox{A}}^{2}\cdot {\mbox{s}}^{3}}{{\mbox{kg}}\cdot {\mbox{m}}^{2}}}.}
Notu ke la lasta termino estas tute en bazaj unuoj de SI. 
Do por ilo kun konduktanco de unu simenso, la elektra kurento tra ĝi kun unu volto trans ĝi estas unu ampero, kaj por ĉiu kroma volto trans ĝi la elektra kurento pliiĝas je unu ampero.

Ekzemple: la konduktanco de rezistilo kun rezistanco ses omoj estas *G* = 1/(6 Ω) {\displaystyle \approx } 0.167 S.
Klariga mapo de la konflikto de la eksklavo apartenanta al la provinco Burgoso verda, la provinco Alavo flava kaj ambaŭ provincaj ĉefurboj oranĝkoloraj.
La **Enklavo de Treviño** (eksklavo el vidpunto de la provinco Burgoso) estas en norda Hispanio, apartenanta al la provinco Burgoso en la regiono Kastilio kaj Leono, komplete ĉirkaŭita de teritorio de la provinco Alavo, Eŭskio. Ĝi apartenas al la komarko Comarca del Ebro kaj formas parton de la *partido judicial* Partido de Miranda de Ebro, proksima urbo, kvankam Vitorio estas iom pli proksima.

Ĝi estas formata per du municipoj: nome Condado de Treviño, kun 260,71 km² kaj 1 398 loĝantoj (INE 2014); kaj La Puebla de Arganzón, kun 18,87 km² kaj 531 loĝantoj.​ Totale la enklavo enhavas 279,58 km² kaj 1 929 loĝantojn. La enklavo estas 11 km larĝa de nordo suden, kaj 29 km longa de oriento okcidenten.

Dum la tuta 20-a jarcento, la lokanoj petis aligon al la provinco Alavo, Eŭskio, kun kiu sentas sin pli identigitaj. Fakte en ambaŭ municipoj la urbestroj estas de naciismaj eŭskaj politikaj partioj, kio estas unika okazo en la tuta regiono Kastilio kaj Leono kaj de naciismaj politikaj partioj regantaj en teritorioj ekster sia propra devenareo. Paralele la lernado kaj uzado de la eŭska lingvo, kiu estis tre malofta en la enklavo, dum la lastaj jardekoj pliiĝis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Enklavo de Treviño en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la municipo Condado de Treviño
* Oficiala turisma retejo de la municipo Condado de Treviño
* Retejo de la Diputación de Burgos pri Condado de Treviño.
* Preĝejo de San Pedro en Treviño


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774611
 |
En matematiko, **simetria dulineara formo** sur vektora spaco estas dualineara bildigo de du kopioj de la vektora spaco al la kampo de skalaroj tia ke la ordo de la du vektoroj ne influas la valoron de la bildigo.

Alivorte, ĝi estas dualineara funkcio {\displaystyle B} kiu mapas ĉiun paron {\displaystyle (u,v)} da elementoj de la vektora spaco {\displaystyle V} al la suba kampo tia ke {\displaystyle B(u,v)=B(v,u)} por ĉiuj {\displaystyle u} kaj {\displaystyle v} en {\displaystyle V}. Ili ankaŭ estas nomataj pli koncize kiel nur **simetriaj formoj** kiam "dulineara" estas komprenita.

Formala difino
--------------

Estu *V* *n*-dimensia vektora spaco super kampo K. Bildigo {\displaystyle B:V\times V\rightarrow K} estas simetria dulineara formo sur la spaco se:

* {\displaystyle B(u,v)=B(v,u)\ \quad \forall u,v\in V}
* {\displaystyle B(u+v,w)=B(u,w)+B(v,w)\ \quad \forall u,v,w\in V}
* {\displaystyle B(\lambda v,w)=\lambda B(v,w)\ \quad \forall \lambda \in K,\forall v,w\in V}

La lastaj du aksiomoj establas linearecon nur en la unua argumento, sed la unua aksiomo (simetrio) tiam tuj implicas linearecon ankaŭ en la dua argumento.

Ekzemplo
--------

Estu *V* = **R***n*, la *n*-dimensia reela vektora spaco. Tiam la norma punkta produto estas simetria dulineara formo, *B*(*x*, *y*) = *x* ⋅ *y*. La matrico responda al ĉi tiu dulineara formo sur norma bazo estas la identa matrico.
**Karno**, en la Biblio, signifas *homo*. En la Malnova Testamento karno indikas la homon kiel kadukan, kaj kiel individuon. En la Nova Testamento la vorto konservas la samajn sencojn kun plia nova signifo. Tio videblas bone en Sankta Paŭlo.

Paŭlo uzas la vorton "karno" laŭ tri niveloj

*1)* La plej elementa respondas al la demando: kion signifas diri ke la homo estas "karno"? Li estas karno ĉar kreitaĵo kaj, do, distingiĝas el la grando, grandiozeco, potenco, riĉo de Dio kiu estas spirito.

Tiu estas la konstanta signifo en la Malnova Testamento בּשׂר (bâśâr). Kar no, do, esprimas homon neplensence kiu estas אישׁ ('îysh:  homo kiel individuo en sia valoro ), konsideritan kaduka, limigita (Gn 6,3, Psa 78, 39; 9,20; Jesaja 40, 6; 66,16; 49, 26; 31,3; Reasd 5,26; Jer 12, 12; Rm 7,5; 2 Kor 7,5; Jeĥ 28,9; 21, 9).

*2)* En la dua nivelo "karno" indikas la homon en ties aparteno al la mondo de la teraĵoj kaj tempaĵoj: karno estas tio kio estas tera en oni kaj apartenanta al la tempo. Kristo estis en la karno, marŝadis en la karno, sed ne laŭkarne (kio estas konotacio etika). "Kristo naskita laŭ la karno" indikas tiun duan nivelon. (1 Kor 7,28; 15,39; Rm 4,1; Lk 24,39).

*3)* Trianivele la vorto "karno" survestas konotacion etikan-religian: tiukaze ĝi akiras negativan signifon kaj sinomimas pekemon. Homo estas ĉiam eventuale ekpekanta: temas pri homo maljuste adheranta al la bonaĵoj donitaj de Dio, sed por ilin ĝui kontraŭe al la diaj intencoj kaj fariĝante ribela. "Esti karne" (Rm 7,14; "Marŝi laŭ la karno" (2Kor 10,2). Vidu ankaŭ Ef 2,3; 6,5; 1Kor 10,18; Gal 5,15.19; Joh 8,17)

Tial "esti en la karno" povas signifi *esti karna* aŭ *esti en la mondo* aŭ *vivi laŭmondume kaj eksterkrede*.

Fronte al karno staras spirito (vivi laŭspirite), kiu ne aludas ĉi-kontekste al animo aŭ al la ero nekorpa de la homo, sed al ties ĝusta adhero al Kristo.

La tri konceptoj en unu sola vorto, klaraj kaj nekonfuzeblaj, kaj kompreneblaj el la kunteksto, montras ke la kristana lingvaĵo estis ankoraŭ serĉanta siajn lingvajn specifaĵojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Karno
* Spirito
La atolo
**Eniwetok** estas atolo en la Pacifiko, kiu apartenas al la Marŝala Insularo. Ĝi konsistas el pli ol 40 etaj insuloj kaj situas ĉirkaŭ 525 km nordokcidente de Kwajalein, ĉirkaŭ 1020 km sudokcidente de la Vejkinsulo kaj ĉirkaŭ 4400 km sudokcidente de Honolulu. Oni instalis sur Kwajalein kaj Eniwetok LORAN-funkaparaton. 

La tuta surfaco de la insuletoj estas 7,12 km², la enfermita laguno grandas 1.004,89 km² kaj havas la diametron de ĉirkaŭ 37 km. Sur la insuletoj vivis ĉirkaŭ 1.000 personoj, transportitaj post la dua mondmilito. La plej grandaj insuloj estas Eniwetok, Engebi (ankaŭ nomata Arthur), Parry, Muty kaj Igurin.

La atolon akiris Japanio en 1914 de la Germana Regno. Ĝi restis japana posedaĵo post la Unua Mondmilito. Japanio konstruis tie en 1942-44 flughavenon. La insulon okupis Usono en 1944 kaj ekposedis ĝin. Usono poste uzis la atolon por testado de la nukleaj bomboj inter 1948 kaj 1958. La nuklean radiadon travivis nur ratoj.

Usono purigis la atolon de la nuklee poluitaj materialoj en 1977-1980, sed oni ankaŭ mezuras nuklean radiadon, kio ne ebligas rehejmigon de la praloĝantoj. 

* Eniwetok en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Eniwetok en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)