recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Izocela trapezo kaj ĝia simetriakso.
Alia izocela trapezo.
En geometrio, **izocela trapezo** estas kvarlatero, trapezo kun linio de simetrio dusekcanta unu paron de transaj lateroj. Du transaj lateroj estas paralelaj, la du katetoj estas de egala longo. La diagonaloj estas de egala longo. Izocelaj trapezaj bazaj anguloj estas kongruaj.

Kongruaj segmentoj
------------------

Pro tio ke segmento BC estas paralela al segmento AD, segmento BA estas kongrua al segmento CD. Ankaŭ, la diagonaloj de izocela trapezo estas kongruaj kaj sekciĝas je egalaj pozicioj. En aliaj vortoj, segmento AC kaj segmento BD havas egalajn longojn; segmento AE kaj segmento DE estas kongruaj; kaj segmento BE kaj segmento CE estas kongruaj.

Kongruaj anguloj
----------------

Izocela trapezo havas du parojn de kongruaj anguloj. La supraj du anguloj EBC kaj ECB devas esti kongruaj unu al la alian, kaj la samo por la fundaj du anguloj EAD kaj EDA.

Areo
----

La areo de izocela (kiel de ĉiu trapezo) estas egala al la averaĝo de la bazoj multiplikita je la alto. En la figuro dekstren, *b1* = segmento AD, *b2* = segmento BC kaj *h* estas la longo de streko inter AD kaj BC kiu estas perpendikulara al ili. La areo estas:

{\displaystyle A={\frac {h\left(b\_{1}+b\_{2}\right)}{2}}}

Eksteraj ligiloj
----------------

* Iu inĝenieradoj formuloj engaĝantaj izocelajn trapezojn

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKvarlateroj |
| --- |
| Konveksaj | **Nespecifaj**: Trapezo • Trapezoido • Paralelogramo
**Ciklaj kvarlateroj**: Izocela trapezo • Ortangulo • Kvadrato
**Tanĝantaj kvarlateroj**: Kajto • Rombo • Romboido |
| Nekonveksaj | Surfaldita kvarlatero • Konkava kvarlatero • Konkava deltoido • Kontraŭparalelogramo |

 |
**Dolono** (helene *Δόλων* , latine  *Dolon* ) estis en la helena mitologio filo de Eŭmeno, riĉa civitano de Trojo.

Lia patro Eŭmeno, krom Dolono havis ankoraŭ kvin filinojn. Sed ĉefe li havis oron kaj bronzon. Dolono ne estis aparte bela, sed estis rapida en kurado. Li sopiris riĉecon kaj amis noblajn ĉevalojn. Do ne estas mirinde, ke li ĉeestis traktadon, kiun kuvenigis Hektoro, komamandanto de la troja militistaro. Hektoro serĉis virojn decidemajn eniĝi en malamikan tendaron kaj elesplori, kiel eble plej multe, pri intencoj de malamikoj. Okaze de sukceso, li promesis ankaŭ noblajn ĉevalojn kaj belajn veturilojn. Dolono montris grandan intereson. Lia revo estis akiri belegan ĉevalaron de Aĥileo, kion Hektoro al li ĵurpromesis.

Dumvoje en la grekan tendaron malkovris lin Odiseo kaj Diomedo, kiuj simile esploris trojan tendaron. Ili persekutis Dolonon, atakis lin per ĵetlanco kaj kaptis lin timplena kaj promesanta riĉecon, se ili liberigos lin. Ili devigis Dolonon malsekretigi planojn de la defendantoj de Trojo, priskribi disstarigon de la soldataro, rajdistaro kaj veturiloj. Kiam Diomedo ĉion elaŭdis senhezite Dolonon mortigis per glavo.

Poste grekoj mortigis multajn trojajn batalantojn.

Rebrilo en arto
---------------

* Homero: Iliado, la deka kanto

*Transprenita kaj malstrikte tradukita de*   

cs:Dolón

* Kategorio Dolono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 426822
* VIAF: 307500358
* SUDOC: 034007237
* BNF: 124806473
 |
**Navares de Enmedio** [naBAres denMEdjo] estas municipo en la nordoriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto *Partido Judicial de Sepúlveda*. Ĝi estas unu el la grupo de tri vilaĝoj nomitaj Navares, nome Navares de Ayuso, Navares de Enmedio kaj Navares de las Cuevas, alude al la rojo Navares. 

Navares de Enmedio en la provinco Segovio.
Preĝejo de Santiago.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 24,61 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 92 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 75 el jaro 1991. 

Ĝi distas 81 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Navares de las Cuevas, Carabias, Encinas, Urueñas kaj Navares de Ayuso.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Santiago.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 768253
 |
**Asunción Nochixtlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Asunción Nochixtlán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 006.

Geografio
---------

Asunción Nochixtlán apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako, kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 14676 loĝantojn. El tiuj estis 6930 viroj kaj 7746 virinoj. La komunumo havas surfacon de 820,35 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2080 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1949 indiĝenoj. El tiuj 1529 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). Entute 14,18 % de la loĝantoj estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)
**Navares de las Cuevas** [naBAres delasKŬEbas] estas municipo en la nordoriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto *Partido Judicial de Sepúlveda*. Ĝi estas unu el la grupo de tri vilaĝoj nomitaj Navares, nome Navares de Ayuso, Navares de Enmedio kaj Navares de las Cuevas, alude al la rojo Navares. 

Navares de las Cuevas en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia ebeneca municipa teritorio okupas totalan areon de 18,88 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 22 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 87 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Aldeanueva de la Serrezuela, Navares de Enmedio, Carabias, Torreadrada, Castroserracín kaj Urueñas.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la *Comunidad de Villa y Tierra de Sepúlveda*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, ermitejoj kaj palaco.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 768254
* VIAF: 316734804
 |
**Navares de Ayuso** [naBAres deaĜUso] estas municipo en la oriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto *Partido Judicial de Sepúlveda*. Ĝi estas unu el la grupo de tri vilaĝoj nomitaj Navares, nome Navares de Ayuso, Navares de Enmedio kaj Navares de las Cuevas, alude al la rojo Navares.

Navares de Ayuso en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia ebeneca municipa teritorio okupas totalan areon de 14,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 52 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 20 nur el jaro 1991. 

Ĝi distas 83 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Navares de Enmedio, Encinas, Aldeonte, Urueñas kaj Barbolla.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 768251
* VIAF: 6159154741654853110003
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Koordinatoj: 50° 11′ 43″ N 16° 32′ 17″ O﻿ / ﻿50.19528 °N, 16.53806 °O﻿ / 50.19528; 16.53806 (mapo)

**Hadinec** (*Ottendorf*) - estas eksa montara vilaĝo en valo de rojo sur sudorienta deklivo de Anenský vrch, proksime de Bartošovice v Orlických horách, estiĝinta pro koloniigo de rokytnica sinjorujo en la 17-a jarcento.

En la jaro 1937 estis ĉi tien transportita kapelo de sankta Anna el montopinto de Anenský vrch. Post la dua mondmilito ĝi tute ĉirkaŭkreskis per arbaro (hodiaŭ tio estas naturrezervejo *Černý důl*). Al la kapelo kondukas mallonga markita pado el disvojiĝo sub Hadinec.

Inter la mondmilitoj kondukis tra Hadinec, tiam Ottendorf, *montara vojo de Jirásek*. Eble nenia tiama turisma libro forgesis mencii pri tiu ĉi vilaĝo. Aŭ pro belegaj vidoj, kiuj estas el Hadinec ĝis hodiaŭ aŭ pro *"pura kaj simpla gastigejo de Kastner"*, kie *"ili konas eĉ ĉeĥe"* (Chyský, Orlica montaro, 1913). Ottendorf estis tiam *"malgranda germana vilaĝo proksimume kun 70 loĝantoj. Tre bona ties gastigejo kun du ĉambretoj kaj 5 litoj, kiuj povas esti plimultigitaj je pluaj 2 en teretaĝo kaj je kelke da pajlolitoj en subtegmentejo akceptos nur dum rikolto pli grandan nombron de turistoj."* (Chyský, Orlica montaro, 1922).

Galerio
-------

* Kapelo de sankta Anna en HadinecKapelo de sankta Anna en Hadinec

Rilataj temoj
-------------

* Orlica montaro

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Bartošovice v Orlických horách (1) |
| --- |
| Bartošovice v Orlických horách |
| pereintaj municipoj: Hadinec ~ Malá Strana ~ Neratov ~ Nová Ves ~ Podlesí ~ Vrchní Orlice |

 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Buterarbo** |
| --- |
|  |
| Buterarbaj fruktoj sur arbo en SudanoButerarbaj fruktoj sur arbo en Sudano |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonaj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Erikaloj *Ericales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Sapotacoj *Sapotaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Vitellaria* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Vitellaria paradoxa***C.F.Gaertn. 1807 |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Vundebla** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Buterarbo  |

 |
| v • d • r |

**Buterarbo** (*Vitellaria paradoxa* sin. *Buyrospermum parkii*), konata ankaŭ per la nomo **kariteo**, estas specio de arbo, kiu povas alti ĝis pr. 15 metroj kaj kreskas en tropikaj regionoj de Afriko.

La nomo « karité » signifas "buterarbo" en lingvo "wolof" (Senegalio). Oni nomas ĝin ankaŭ "si yiri" (prononcu "shi yiri") en lingvo "bambara" uzata en diversaj landoj de tiu okcidenta regiono de Afriko (el tiu esprimo fontas ĝia nomo en la angla lingvo "shea tree").

La buterarbo defaligas la foliojn en la seka sezono. Ĝi havas fruktojn kaŝtansimilajn (3-4 cm), kiuj senŝeligite enhavas 60-70 % de buterosimila grasaĵo, uzata ĉefe por nutrado (malofte por lumigo), por ŝmiri la haŭton kaj harojn, kiel bazon por sapo. Ĝi kreskas en Afriko en savanoj, de Senegalio ĝis Sudano kaj sude de tiu zono en Ebura Bordo ĝis Benino.

* Buterarbo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Buterarbo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Buterarbo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 34041
* GND: 4125964-6
* LCCN: sh89001665
* BNF: 12014391k
 |
**Navas de San Antonio** [NAbas de sananTOnjo] estas municipo en la suda pinto de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo *Partido Judicial de Segovia* (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco. La loknomo *Navas de San Antonio* estas etimologie komprenebla kiel Altbieno de Sankta Antonio. Tiukadre aperas Sankta Antonio en la blazono sur flava fono. En la municipo estas la ermitejo de *San Antonio del Cerro*, je 3 km de la urba kerno. 

Navas de San Antonio en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 68,95 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 366 loĝantojn. Ĝi perdis 700 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 35 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun Ituero y Lama, Zarzuela del Monte, Vegas de Matute, Villacastín, El Espinar kaj Las Navas del Marqués (Ávila).

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767373
* VIAF: 316733685
 |
Asturoj en Iberio
Teito (konstruaĵo simila al la malnovaj asturaj domoj en Somiedo.
La **asturoj** (*asturi* en latino) estis antikva popolo kiu loĝis en la nordokcidento de la Iberia duoninsulo kaj kies teritorio troviĝis en plejparto el la nuna aŭtonoma regiono Asturio, la provincoj Leono kaj Zamoro en Kastilio kaj Leono, la oriento de Lugo kaj Oŭrenso (Galegio) kaj parto de la portugala distrikto Bragança.

Oni kredas ke la origino kaj formado de tiu ĉi kulturo radikas, inter aliaj aferoj, sur la miksado de indiĝena loĝantaro, kies devenoj ne estas klaraj, kun homgrupoj el la centr-eŭropaj regionoj. Tamen, la etneco por tiu ĉi grupo ne ŝajnas tute klara kaj la plejmulto el la esploristoj preferas pensi ke la nomumo *asturoj* estis nura konvenciismo uzata de la romianoj alveninte en la iberian nordokcidenton.

Temus pro grupoj de lokaj komunumoj, organizitaj laŭ valoj kaj malpli grandaj administraj teritoriaj dividoj. Tio ĉi estas konfirmebla pro la singulareco de la ornamaĵoj de la keramikaĵoj de la Ferepoko kiuj montras distriktajn malsamecojn. El dubinda lingva aparteno, ekzistas evidenta ĉeesto de vortoj rilataj al la kelta lingva grupo.

Pere de la klasikaj tekstoj eblas scii pri kelkaj el ĝiaj triboj, kiaj la pesikoj, la tiburoj aŭ la giguroj. Iliaj najbaroj estis la galaikoj, kantabroj kaj vakceoj. Konserviĝis kelkaj el la asturaj trajtoj, kiel la sistemo je densa loĝado kaj disa bazita sur memsufiĉaj vilaĝoj, la kolektiva ekspluatado de la tero aŭ la komunumaj tradicioj.

La ekiĝo de tiu ĉi kulturo fiksiĝas je la 6a jarcento a.K. kiu iel rilatis al la konfrontiĝo inter la oestrimnoj kaj la saefoj, laŭ rakonto de Avieno. La saefoj estis la unua kelta popolo kiu atingis Galegion en la 11a jc. a.K. kaj subigis la oestrimnoj, sed ĉi tiu influis sur la unuan ĉefe pri religiaj aferoj, la politika organizado kaj la permaraj rilatoj kun Bretonio kaj Irlando. Ilia karaktero, precipe militema igis ke Strabono diru ke ili estis la plej malfacile venkeblaj el tuta Luzitanio.
**Monda.eu** (labornomo *Global E-learning*) estis senpaga retejo por tutmonda edukado. Kiel sian prioritaton ĝi konsideris „doni ekscitan enkondukon al diversaj kompleksaj kaj polemikaj temoj por daŭre konsciigi la homojn pri mondaj problemoj".

La retejo ofertis 11 edukajn modulojn pri diversaj temoj (tutmondiĝo, tutmonda ekonomio, homaj rajtoj, kritika pensado, malriĉeco, migrado, genra egaleco, civitana socio, medio kaj klimataj ŝanĝoj) kaj ĝi estas taŭga por memlernado. Ĝi enhavis forumon, rekomendatan literaturon kaj aliaj aldonajn informofontojn kaj rilatan poŝaparatan aplikaĵon. Por edukado ĝi uzis kvizojn kaj videojn.

Ekesto
------

Kun subteno de la Programo Sokrato-Leonardo de Eŭropa Komisiono kunlaboris pri kreado de la retejo dum 2 jaroj 4 partneroj: E@I (Slovakio), Slovakia centro por komunikado kaj evoluo (Slovakio), Studio GAUS (Germanio) kaj Südwind Agentur (Aŭstrio).

Lingvoj
-------

La retejo estis havebla en la angla, la bulgara, la ĉeĥa, Esperanto, la germana, la hungara, la pola, la slovaka kaj la slovena lingvoj. Eblas aldoni ankaŭ aliajn lingvojn.

En komunikiloj
--------------

* Teachersnews.net 07.10.2014 (en la germana): "Globalisierung verstehen lernen"

Referencoj
----------

1. 1 2 3  Baláž, Peter (2014). "Du gravaj retejoj en Esperanto lanĉitaj", *La Ondo de Esperanto* (10).  Alirita 2014-11-24..
2. 1 2   Pri Tutmonda Retlernado. Arkivita el la originalo je 2015-04-02. Alirita 2015-3-14.
3. ↑ .  Surfujte s nami – október 2014. EXAM testing, spol. s r. o. (2014-10-02). Arkivita el la originalo je 2015-02-04. Alirita 2015-3-14. "slovake".
4. 1 2 .  Vom Wissen um Globalisierung (germane). IT Beratung & Entwicklung (2014-10-14). Alirita 2014-11-24.
5. ↑   Globálne vzdelávanie v SR (slovake). Platforma mimovládnych rozvojových organizácií. Arkivita el la originalo je 2015-04-02. Alirita 2014-11-24.>
6. 1 2   Pri ni. Arkivita el la originalo je 2016-02-26. Alirita 2015-3-14.

Vidu ankaŭ
----------

* Tutmonda edukado

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Arĥiva versio (el Retarkivo 2016)

Noto
----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Monda.eu en la slovaka Vikipedio.* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Navas de Riofrío** [NAbas derioFRIo] estas municipo en la sudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierras de Segovia* (Teroj de Segovio) en la sudo de la provinco. La loknomo *Navas de Riofrío* estas etimologie komprenebla kiel Altbienoj de Malvarma Rivero. 

Navas de Riofrío en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 14,86 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 367 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male post malgranda malaltiĝo post la 1960-aj jaroj ĝi fakte akiris 150 el 1991 pro sia funkciado kiel serva urbo de la provinca ĉefurbo. 

Ĝi distas nur 10 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Real Sitio de San Ildefonso, Segovia, La Losa kaj El Espinar.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

En 1982 startis proceso por sendependigi Navas disde la municipo de La Losa kaj, la 21an de februaro 1983, la regiona instanco aprobis la definitiva separon.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis. Aparte gravas piedirado tra naturaj lokoj ekzemple tra Nacia Parko Sierra de Guadarrama kaj tra Natura Parko Sierra Norte de Guadarrama. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kaj la proksima Reĝa Palaco de Riofrío.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767214
* VIAF: 2621148705744837080000
 |
The **Interkonsento pri la konservado de migrantaj akvobirdoj de Afriko-Eŭrazio** (**AEWA** laŭ la angla mallongigo) estas la plej ampleksa el sia tipo de interkonsentoj disvolvigataj ĝis nun laŭ la Bonna Konvencio. Ĝi estis konkludita la 16an de junio 1995 ĉe Hago, Nederlando kaj ekvalidiĝis la 1an de novembro 1999 post kiam la postulita nombro de almenaŭ 14 landoj, el kiuj 7 el Afriko kaj 7 el Eŭrazio ratifis ĝin. Ekde tiam la Interkonsento estis sendependa internacia traktato.

La AEWA kovras 255 speciojn de birdoj ekologie dependaj el humidejoj dum almenaŭ parto de ties jara ciklo, inklude multajn speciojn de kolimboj, greboj, pelikanoj, kormoranoj, ardeoj, cikonioj, raloj, ibisoj, plataleoj, flamengoj, anasoj, cignoj, anseroj, gruoj, vadbirdoj, mevoj, ŝternoj kaj eĉ la suda Okulvitra pingveno.

La interkonsento kovras 118 landojn (2011) el Eŭropo, partoj de Azio kaj Kanado, Meza Oriento kaj Afriko.

Eksteraj ligiloj
----------------

* AEWA Arkivigite je 2008-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Wings Over Wetlands (WOW) Project Arkivigite je 2012-02-20 per la retarkivo Wayback Machine
* World Migratory Bird Day (WMBD)
* CMS
**Hafizabad** aŭ *Hafizurbo*, urdue حافظ آباد‎ estas universitata urbego en provinco Panĝabo (Pakistano), kie ĝi estas ĉefurboj de la samnoma kantono kaj distrikto.

Blazono de Hafizabad

Bazaj informoj
--------------

* areo: km²
* supermara alteco: 200 m
* loĝantaro: 245 784 (2017 )
* horzono: UTC+ 5 (PKT)
* poŝtkodo: 52110
* telefonkodo: +92 547

Geografio
---------

Hafizabad situas sur montetaro en nordorienta Pakistano. Guĝranvalo troviĝas 48, Lahoro 85, Fajsalabado 92, Rawalpindi 180, **Islamabado** 192, Peŝavaro 293, Multano 297, Kveta 666, Sukur 673, Hajderabado 906, **Karaĉio** 1034 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Hafizabad estas malnova urbo. En 327 antaŭ Kristo dum la invado de Aleksandro la Granda en tiu teritorio longe estis loĝloko apartenanta al maharaĝo aŭ raĝo. Tiu tendenco daŭriĝis ankaŭ dum la mezepoko. La dominado de britoj daŭris de 1849 ĝis 1947. Post la sendependeco de Pakistano en 1947 la minoritataj hinduoj kaj sikoj migris al la nova ŝtato Barato, samtempe islamaj rifuĝintoj alvenis al Hafizabad. 

Laboratorio en Hafizabad

Loĝantaro
---------

Loĝantaro| 1961 | 1972 | 1981 | 1998 | 2010 | 2017 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 34 576 | 61 597 | 83 464 | 130 216 | 169 702 | 245 784 |

Ekonomio
--------

Baze Hafizabad estas agrikultura urbo. Irigacia kanalo helpas la agrikulturon, ĉefe produktadon de rizoj. Hafizabad famas pri merkato pri rizoj. Hafizabad kun la distrikto oni bredadas bubalojn (57321), brutojn (210033), ŝafojn (25112), kaprojn (122215), ĉevalojn (2885), mulojn, (2806), kamelojn (346) kaj kokojn (456865) laŭ la censo. En la urbego kotonaj teksmaŝinoj funkcias. Antaŭ la sendependiĝo multe da rizmuelejoj funkciis.

Trafiko
-------

Mapo pri vojoj de Pakistano, kie estas videbla Hafizabad
Fervojaj linioj en Pakistan, kie estas videbla ankaŭ Hafizabad
Hafizabad ne havas rektan ĉefŝosean ligon, 4 vojoj kuras al la urbo. Inter ili la plej grava estas el Guĝranvalo, la ceteraj vojoj estas ligoj al ĉefŝoseoj. La flanka fervoja linio funkcias inter Fajsalabado kaj Vazirabad. Internaciaj (pli proksimaj) flughavenoj funkcias en Fajsalabado, Islamabado kaj Sialkot.

Klimato
-------

Hafizabad situas en subtropiko. La musono daŭras de julio ĝis septembro.

Eduko
-----

En Hafizabad universitato, akademio, liceo, kolegio, instituto funkcias.

Vidindaĵoj
----------

* moskeoj

Fontoj
------

* WikiTrans
La **Monda Cionisma Organizaĵo** estis kreita la 3-an de septembro 1897, en la unua Cionisma Kongreso, kiu estis tenita en Bazelo, en Svislando. En la komenco ĝi nomiĝis simple la "Cionisma Organizaĵo", sed en 1960 ĝi ŝanĝis sian nomon al la "Monda Cionisma Organizaĵo". Ĉi tiu organizaĵo komence reprezentis la Cionisman Movadon. La membreco estis malfermita al ĉiuj Judoj, kaj la delegitoj devis aĉeti sian rajton voĉdoni, aĉetante la Cionisman Ŝekelon.

Kiam oni fondis la organizaĵon, oni decidis organizi regulajn "Mondajn Cionismajn Kongresojn". De 1897 ĝis 1946 oni organizis Cionisman Kongreson ĉiun duan jaron en iu Eŭropa urbo, krom dum la du mond-militoj. De post la kreado de la ŝtato de Israelo, oni organizis la kongresojn ĉiun kvaran aŭ kvinan jaron en Jerusalemo. Dum la kongresoj oni elektas la reprezentantojn de la Monda Cionisma Organizaĵo kaj de la Juda Agentejo. Iu ajn judo pli aĝa ol 18 jaroj, kiu akceptas la "Programo de Jersualemo", povas voĉdoni.

En 2006 okazis la 35a Monda Cionisma Kongreso. En la momento, la plej granda frakcio estas koalicio kiu inkluzivas Kadima, la Laboristan Partion kaj Meretz, Mercaz (kiu reprezentas konserveman judismon) kaj ARZA (kiu reprezentas reformisman judismon). Zeev Bielski el Kadima estis reelektita kiel prezidanto.

La oficiala linio de la Monda Cionisma Organizaĵo estas donita de la "Programo de Jerusalemo". En la retejo de la Usona Cionisma Movado vi povas legi la lastan version de la programo, akceptita en 2004.  Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine (en la angla).

Post la kreado de la ŝtato de Israelo, la Monda Cionisma Organizaĵo perdis multon de ĝia graveco, kaj nun ĝi ne plu ludas tiel gravan rolon por judoj trans la mondo.

Gravuloj
--------

* Chaim Weizmann

* Kategorio Monda Cionisma Organizaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Navarrevisca** [nabareBISka] estas municipo en la sudcentro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Alberĉe kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. 

Navarrevisca en la provinco Avilo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 39,99 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 272 loĝantojn. Ĝi perdis 850 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 51 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Serranillos, Navalosa, Villanueva de Ávila kaj Mijares. La municipa teritorio estas montara kie fluas alfluantoj al la rivero Alberĉe, inter tiu kaj la Sierra de Gredos.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) ĉefe brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762562
 |
La **Interkonsento de Bielefeld** estis interkonsento dum la Ruhr-Leviĝo de 1920 inter la senditoj de la Ruĝa Ruhr-Armeo kaj reprezentantoj de la germana registaro. Ĝi celis la pacigon de la Ruhr-Ribelo, kiu ekestis post la Kapp-Puĉo. Inter alie ĝi antaŭvidis amnestion por leĝrompoj, kiuj estis okazintaj kadre de la rezisto kontraŭ la Kapp-Puĉo. Rilate la fordonon de la armiloj oni interkonsentis kunlaboron de la urbaj administrejoj kaj la plenumaj konsultantaroj. Ambaŭ eĉ devis formi respublikanajn defendotaĉmentojn. La reprezentantoj de la regna registaro jesis, ke je obeo de ĉi tiuj interkonsentoj la Reichswehr ne okupos la Ruhr-Regionon.

La realigo fiaskis pro la malakordo surflanke de la ribelantoj kaj pro la arbitra procedo de la regiona komandanto en la armedistrikto 4, generalleŭtenanto Oskar von Watter.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ludger Grevelhörster: Historio de Vestfalio en la Vajmara Respubliko (germanlingva) Arkivigite je 2013-11-28 per la retarkivo Wayback Machine
**Elemér Szentirmay** [sentirmai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szentirmay Elemér** estis hungara juristo, komponisto, tekstopoeto. Lia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) **Németh János** [nEmet jAnoŝ] ĝis 1871, liaj nobelaj antaŭnomoj estis *vadosfai kaj zsidi* [vadoŝfai, ĵidi].

János Németh  naskiĝis la 9-an de novembro 1836 en Horpács, li mortis la 3-an de oktobro 1908 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Németh frekventis lernejojn en Sopron kaj Székesfehérvár, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Post la diplomo li havis juristajn postenojn en Fejér (reĝa departemento), baldaŭ agrarajn postenojn en pluraj lokoj, fine li li okupiĝis pri la propra bieno en Alsószentiván. Intertempe en 1861 li edziĝis. En la sekva jaro ilia domo bruldetruiĝis, tial ili vivis el diversaj artikoloj por revuoj de Németh, sensukcese. En 1863 Németh akiris juran posteneton en Székesfehérvár, post 2 jaroj pli bonan laborlokon en Pest (urbo). En 1903 li emeritiĝis.

Lia unua komponaĵo estis presita en 1857, poste libertempe li komponadis kun tekstoj, spite tion, ke li ne konis la muziknotojn. Lia amiko estis János Vajda, kiu ofte helpis lin en tekstoj de artkantoj. Liaj verkoj estis en 1863 80, en 1898 jam 400. Krom la artkantoj li verkis melodiojn por muzikaj teatraĵoj. El liaj muzikpecoj ĉerpis ekzemple Johannes Brahms, Béla Bartók kaj Zoltán Kodály.

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* Csak egy szép lány van a világon (mondfama artkanto)
* Hullámzó Balaton tetején
* Rózsabokorban jöttem a...
* Csárdás kis kalapot veszek...
* Tíz pár csókot egyvégből (laŭ poemo de Sándor Petőfi

Elektitaj kantotekstoj
----------------------

* Csak egy kislány van a világon
* Ez a legény nyalka is, de azt mondják: csalfa is
* Zsebkendőm négy sarka

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Sopronhorpács (1958)

Fontoj
------

* hungara koncerna teksto kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* 
* aŭdeblaj artkantoj de Szentirmay

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Elemér Szentirmay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649446
* GND: 1051018803
* LCCN: no94002110
* VIAF: 24174622
* ISNI: 0000 0000 8435 4930
* BNF: 16431049w
* MBA: c5393ad8-b078-458b-a617-1a4a282924e7
 |
La **Kastelo de Somogygeszti** (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj *Jankovich-Bésán* [jankoviĉ-bEŝAn] estas historia monumento, nuntempa gastejo (komprenu hoteleto) en vilaĝo Somogygeszti.

Aerfoto pri kastelo en Somogygeszti

Historio
--------

Origine nobeldomo estis konstruita en 1823, sed en la jaroj 1926 kaj 1927 ĝi trakonstruiĝis. Depost la 2-a mondmilito la ŝtato forprenis la kastelon kaj profitis ĝin je diversaj celoj. Depost fino de la socialismo la kastelo ne estis uzata, en 1993 negocisto aĉetis kaj renovigis la kastelon al la origina stato. Ekde 2000 ekfunkciis la hoteleto kun 25 ĉambroj.

Konstruaĵo
----------

La parte unuetaĝa klasikisma kastelo kun mansardoj situas sola en tre granda parko. La konstruaĵo formas brikon kun L-majuskloforma alo. La fasado estas simetria, meze troviĝas la enirejo kun portiko, kiun 4 kolonoj tenas. En supro de la portiko teraso etendiĝas, la plej supre estas Timpano (arkitekturo). En la kastelo funkcias ankaŭ restoracio kaj komuna ĉambrego. Aparte menciindas, ke en la restoracio estas videbla panoramo, kiu similas al Landokupo de la madjaroj.

Parko
-----

La parko estas deklarita naturprotektata teritorio kaj tre similas al arboretoj. Estas videblaj platanoj, arĝentaj tilioj (Tilia argentea), piceoj, pinoj kaj aliaj arboj, ofte pli ol centaĝaj. En la parko la gastoj profitas tenisejon, naĝejon kaj aliajn sportejojn.

Fontoj
------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2017-06-03 per la retarkivo Wayback Machine hungare, angle
* hungare kun foto
* hungare kun foto[*rompita ligilo*]
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La muzeo en la eksa kastelo. Tipaj Werra-ceramikaĵoj. La **Muzeo Werratal** (germane: *Werratalmuseum*) troviĝas en la iama kastelo de Gerstungen, Sophienstraße nr 4.

Priskribo
---------

La muzeo estas en malnova kastelo, kiun oni starigis antaŭ pli ol duona jarmilo sur dezerta burga areo de la abatejo de Fulda. En la 2-a de februaro 1074 subskribitis tie ĉi la packontrakto inter la saksoj kaj imperiestro Henriko la 4-a. La kastelo estis ankaŭ sidejo de la administra sekcio *Amt Gerstungen*.

Kolektoj
--------

La ampleksaj kolektoj en 22 salonoj pritraktas i.a. jenajn temojn, ĉiam en regiona kunteksto: praa kaj frua historio; Reformacio kaj Kamparanaj ribeloj; viv- kaj loĝadmanieroj de kamparanoj respektive metiistoj kun agrokultivada/bestrobredada kromgajno.

En la grandparto de la elmontrejo temas pri la tipaj metioj de la Werra-valo kaj pri ties produktoj. Juvela sekcio estas la kolekto de *Werra-ceramikaĵoj*: bonege oni prezentas ties evoluojn forman kaj dekoracian.Oni direktu sian atenton ekster tio al la belaj kestegoj de la gildoj.

Sub la titolo *Werra-valo, riĉa je ŝtonoj* videblas geologia-mineralogia ekspozicio. Ĉirkaŭ 200 pecoj kun ametistoj, agatoj, silikoj el la Werra-sedimentoj kaj fotoj liveras al oni sciindaĵojn kaj pri la geologio kaj pri la historio de la rivera pejzaĝo.

Krome videblas ekspozicioj pri la stacidomo de Gerstungen kaj la elminado de kalio kun tradicio de pli ol unu jarcento.

La vivo kaj la agado de Friedrich Moritz Stapff digne prezentatas en alia ĉambro. La filo de la urbo konstruis la unuan fervojan tunelon sub la montpasejo Sankt-Gotardo en Svislando, kio estis vere inĝeniera majstroverko kaj defio geologia.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 78.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo Werratal (Gerstungen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri la muzeo sur la urbaj retpaĝoj. Arkivigite je 2014-08-21 per la retarkivo Wayback Machine
**Giovanni Andrea Dragoni** (ĉ. 1540 – decembro 1598) estis itala komponisto en la malfrua renesanca epoko kaj ano de la Roma Skolo, studento de Giovanni Pierluigi da Palestrina, kaj elstara komponisto kaj *maestro di cappella* [kapelmajsro] en Romo dum la malfrua 16-a jarcento. Li postlasis multnombrajn verkojn sakralajn kaj profanajn, plejmulte vokalajn, kaj li estis speciale fama pro siaj ofte refoje presitaj libroj de madrigaloj.

Vivo
----

Dragoni naskiĝis en Meldola, ne malproksime de Forlì, sed mankas detalj pri lia vivo.but. Li studis ĉe Palestrina, kion li indikis en la dediĉo de sia unua libro de madrigaloj (1575). Jaron poste li akiris la prestiĝan pozicion de *maestro di cappella* ĉe unu el la plej elstaraj preĝejoj kaj muzikejoj de Romo, Sankta Johano Laterana, kaj l tenis tiun ĉi postenon dum la resto de sia vivo. En 1594, je la fino de lia vivo, Kardinalo del Monte vokis Dragoni taksi la progreson de la reviziado de la liturgia gregoria kanto, parto de la ampleksaj reformoj sekve de la Koncilio de Trento. Dragoni mortis en Romo.

Muziko
------

Dragoni kreis ampleksan verkaron, tamen multaj el siaj sakralaj komponaĵoj deponitaj en la Laterana arkivo perdiĝis inkluzive kolekton da komponaĵoj pri la Lamentadoj de Jeremio (kune kun similaj komponaĵoj de Annibale Stabile), samkiel volumo de komponaĵoj pri magnifikato. Li skribis almenaŭ ses librojn de motetoj, el kiuj kvin perdiĝis.

Li publikis sep librojn de madrigaloj por kvar, kvin kaj ses voĉoj inter 1575 kaj 1594. Tiuj estis ofte represitaj, kio atestas ilian popularecon.

Dragoni estis influata de sia instruisto Palestrina, precipe komence de lia kariero, kaj poste de la renoma madrigalisto Luca Marenzio. La komponstilo de Dragoni emfazis klaran tekstkompreneblecon, sed en la 1590-aj jaroj lia muziko montras kreskan emfazon de la soprana kaj basa linioj samkiel komprenemon pri motiva unueco, ambaŭ karakterizaj trajtoj de la evoluiĝonta baroka stilo. Krome li eksperimentis per plurĥoreco en kelkaj el siaj pli malfruaj verkoj, trajto pli elstara en venecia ol en Roma muziko.

Fontoj kaj bibliografio
-----------------------

* Patricia Ann Myers: "Giovanni Dragoni", Grove Music Online, eld. L. Macy (Accessed June 23, 2006), (subscription access)Arkivigite je 2008-05-16 per la retarkivo Wayback Machine
* Gustave Reese, *Music in the Renaissance*. Novjorko, W.W. Norton & Co. 1954. ISBN 0-393-09530-4


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 206234
* GND: 124625363
* LCCN: no2008081336
* VIAF: 29797017
* ISNI: 0000 0000 4608 8248
* BNF: 14806978z
* MBA: 8bd610cf-d80b-4ed4-b05c-02b014fdf99b
* NKC: xx0156302
* ICCU: MUSV023186
 |
La **Kastelo de Tépe** (konata loke **preposta kastelo**) estas historia monumento (ekde 1958) en Hungario, en vilaĝo Tépe, kie estas la ĉefa vidindaĵo.

Preposta kastelo de Tépe

Historio
--------

La kastelo estis konstruita en 1820, tamen la rememoroj ne mencias tion, ke preposto loĝis tie. Post la konstruo ĝenerale respondeculoj pri la eklezia bieno loĝis en la kastelo. La konstruaĵo ŝtatiĝis en 1946, poste ĝi estis forlasita. Ekde 1955 la loka kolĥozo prifitis ĝin. En la malfruaj 1950-aj jaroj la kastelo estis renovigita, ekde 1962 ĝi estas psikiatria malsanulejo kun 50 litoj. Ekde 1992 la posedanto estas municipo de Tépe. Denova ekstera renoviĝo okazis en 2008.

Konstruaĵo
----------

La etaĝa kastelo kun keloj situas sola en korto. La ronda turo estas videbla jam el la foro. La konstruaĵo formas kubon, sed la malsimetria fasado troviĝas en la malantaŭa parto, kie ankaŭ la turo altiĝas kun la enirejo. La turo kaj la enirejo estas rizalito. En la malnova erao sur la etaĝo ankaŭ kapelo funkciis.

En la korto troviĝis ankaŭ iamaj domoj por la servutuloj kaj diversaj domoj por agrikulturaj celoj. Ili granparte jam malaperis.

La kastelo por turistaj celoj estas nevizitebla.

Fontoj
------

* Arkivigite je 2016-03-02 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto Arkivigite je 2016-03-14 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
*La vipado*, verko de Giuseppe Cesari, la *Cavalier d'Arpino*, en la preĝejo de San Biagio kaj Carlo ĉe Catinari, en Romo.
**Giuseppe CESARI** (ĉ. 1568 - 3a de julio 1640) estis pentristo de itala manierismo konata kiel *Il Giuseppino* aŭ ***Cavalier d'Arpino*** (*il Cavaliere d'Arpino*), ĉar li estis vestonomumita Kavaliro de Kristo (*Cavaliere di Cristo*) fare de la papo Klemento la 8-a kiu, kun Siksto la 5-a, estis unu el liaj protektantoj.

Giuseppe naskiĝis en Romo, kie li estis metilernanto de Niccolò Circignani. En 1585 li eniris en la Akademio de Sankta Luko. En 1607 li estis por mallonge enprozonigita fare de la papa administracio. Li mortis en Romo en 1640.

Lia verkaro estas ĉefe de religia arto kaj temoj de la klasika antikveco. Lia plej elstara disĉiplo estis Caravaggio, kiu eniris en la ateliero de Cesari ĉirkaŭ 1593-94 kiel pentristo de floroj kaj fruktoj.

* Kategorio Cavalier d'Arpino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 601151
* GND: 118638319
* LCCN: nr90013352
* VIAF: 42110310
* ISNI: 0000 0000 8343 180X
* SUDOC: 069976201
* BNF: 14957916v
* ULAN: 500115051
* NLA: 35979702
* RKD: 16184
* ICCU: BVEV077533
* BNE: XX1712189 XX1758866, XX1712189
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Cavaillon (stacidomo). |

**Cavaillon** (okcitanlingve *Cavalhon*) estas mezgranda franca komunumo lokita en la departemento Vaucluse kaj en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura. Fine de 2020 en la komunumo vivis 25 832 loĝantoj, kiuj nomiĝas *Cavaillonnais*.

Cavaillon estas la tradicia « ĉefurbo » de la samnoma melono, kvankam plejmulto el la melonoj estas hodiaŭ produktitaj ekster tiu malgranda urbo.

Geografio
---------

Cavaillon situas en la valo de la rivero Durance, je la bazo de la monteto Saint-Jacques kaj proksime al la montĉeno Alpilles sudokcidente.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

La nomo de Cavaillon devenas de la tribo de la Kavaroj (franclingve *Cavares*), kiu enloĝiĝis sur la monteto Saint-Jacques ekde prahistorio.

Je la romia periodo, la urbo situis ĉe la Via Domitia, kaj do forte disvolviĝis.

Antaŭ la franca revolucio kaj la anekso de la papaj ŝtatoj fare de Francio, Cavaillon estis unu el la kvar urboj (kune kun Carpentras, Avignon kaj L'Isle-sur-la-Sorgue) kun unu « *carrière* » (tio estas kvartalo rezervita fare de la Papo por la Judoj, kaj ŝlosita nokte).

Vidindaĵoj
----------

Cavaillon estas arkeologie riĉa : ĝi entenas la enirejon de malnova romia termobanejo, kies arkoj estas hodiaŭ videblaj sur la ĉefplaco de la urbo.

En Cavaillon stariĝas cetere rimarkinda malnova katedralo, kaj sinagogo de la 18-a jarcento. Ekzistas kolora kaj vivema vendoplaco.

Lokaj famuloj
-------------

* Castil-Blaze, komponisto naskiĝinta en Cavaillon en 1784.
* Joseph d'Ortigue, muzikhistoriisto, naskiĝinta en Cavaillon en 1802.
* Pierre Salinger, usona ĵurnalisto, mortis en Cavaillon en 2004.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Vaucluse
* Listo de urboj de Francio
* Cavaillon (stacidomo)
* Cavaillon (MIN) (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
La **kastelo de Solt** (konata ankaŭ pri la posedanta familio *Vécsey* [vEĉei]) estas simpla historia monumento, nuntempa biblioteko kaj ekspoziciejo en urbo Solt (Hungario).

Kastelo en Solt en 1979

Historio
--------

La klasikisma kastelo estis konstruita inter 1823-1826. Kolonelo Károly Vécsey pasis siajn infanajn jarojn en la kastelo. Alia familiano en 1894 donacis la kastelon al la katolika eklezio. La kastelo estis paroĥo ĝis 1983, poste la urbo aĉetis la konstruaĵon kaj renovigis ĝin. Ene ekde 1986 biblioteko kaj ekspozicio pri Károly Vécsey funkcias.

Konstruaĵo
----------

La kastelo kiel biblioteko
La kastela parko
La teretaĝa kastelo kun keloj situas sola en korto, sed la fasado kuŝas laŭ la trotuaro. La kastelo similas al majusklo U. La fasado estas simetria, la meza parto iom reliefas. Ankaŭ la anguloj reliefas, sed nur iomete. La meza parto havas 2 fenestrojn, la cetera fasado resume 6 fenestrojn. Meze supre estas timpano, ene blazono de Vécsey. La enirejoj troviĝas en mezo de la korta parto, la aliaj du en anguloj. Origine estis interne manĝoĉambro kaj 4 aliaj ĉambroj.

Parko
-----

La parko troviĝas en la korto kaj ĝi estas bone zorgita.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Kastelo de Tiszacsege** (konata ankaŭ pri la iama posedantoj *Vay* estas historia monumento en ekstera parto de urbo Tiszacsege.

Aerfoto pri kastelo en Tiszacsege

Historio
--------

La familio Vay havis la lokan bienon ekde la 1660-aj jaroj. La unua mencio pri la kastelo okazis en 1819 (laŭ tio la kastelo estis nova konstruaĵo kun pluraj servistaj domoj, staloj, koĉerejo, muelejo). En 1849 la rusa cara armeo pasis en la katelo kaj bieno kelkajn tagojn. Baldaŭ en la kastelo aŭ la menciita Vay-oj, aŭ ties luantoj vivis. En 1909 la luanto aĉetis la kastelon kun la bieno, poste kaj la kastelo, kaj la parko renoviĝis. Post la 2-a mondmilito pro ŝtatiĝo ŝtata agrikultura firmao funkciis tie, en la kastelo laboristoj loĝis. La parko plene malaperis. En 2000 negocisto aĉetis la kastelon kaj hoteleto funkciis ene kun 21 ĉambroj, sed post jaroj alia negocisto aĉatis ĝin. En 2014 la kastelo estis renovigita, sed poste mankas informoj pri la uzado (la vizizo ne estas publika).

Konstruaĵo
----------

La kastelo kun 2 etaĝoj, mansardo kaj keloj situas sola en rando de la urbo sur tre malalta monteto. La kastelo mem havas kvadratan formon kun 19 metrojn larĝoj/longoj. La keloj havas pli grandan teritorion, en la plia teritorio oni faris teretaĝan terason. Tio estas unika en Hungario. La fasado estas simetria, meze la menciita teraso reliefas kun granda kela enirejo. La konstruaĵa enirejo situas malantaŭ la teraso, al kiu el ambaŭ flankoj ŝtupoj kuras. En la unua etaĝo malgranda malfermita balkono estas videbla ĝuste super la enirejo. En la kelo estis grandparte bareloj por vinoj, krome estas 9 niĉoj por la tritikoj.

Parko
-----

Jam antaŭ la kastelkonstruado oni plantis fruktoarbojn. La ĝardeno kaj la malgranda parko post jardekoj estis kreitaj.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun foto Arkivigite je 2013-09-19 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Johannes-Daniel-Falk-monumento en Vajmaro
Inaŭguritis la de Fritz Köhler bronze gisita **monumento por Johannes Daniel Falk** en Vajmaro, Germanujo, la 22-an de majo 1913.

La formon kreis la en Vajmaro aktiva skulptisto Gottlieb Elster.Ĝi troviĝas sur alta soklo post ovala muro el konkokalko. La benko kaj la balustradoj estas el la sama ŝtono. Tekstas la enskribaĵo: JOHANNES FALK 1768-1826. Admireblas ĝi je Graben antaŭ la de Bruno Röhr en 1912 kreita ŝparkasa ejo. Ne hazarde elektis oni la starigdaton ĉar ĝi referencas al de Johannes Daniel Falk establita zorgadinstitucio por orfejoj post 1813 post la Napoleonaj Militoj. Donacinto estis aliaflanke *Gesellschaft der Freunde in Not* okaze de la 100-a datreveno fondiĝa.

Figuras tiu ĉi monumento sur listo de monumentaj protektotaĵoj de Vajmaro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Falk-monumento (Vajmaro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Private Kinder- und Jugendfürsorge im 19. Jahrhundert - Restauration und Rettungshaus.* student-online.net

Notoj
-----

1. ↑  Elster estris inter 1910 kaj 1913, posteulante Adolf Brütt, la Porskulptistan lernejon de Vajmaro.
2. ↑
3. ↑  Artikolo "Falk-Denkmal", ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 114.
4. ↑

50.9822111.32824Koordinatoj: 50° 58′ 56″ N, 11° 19′ 42″ O (mapo)
**María del Carmen Aristegui Flores** (\* la 18-an de januaro 1964 en Meksikurbo) estas unu el la plej konataj meksikaj ĵurnalistoj kaj novaĵo-anoncistoj en radio kaj televido.

Vivkuro
-------

Sia patro venis al Meksiko kiel infano dum la Hispana Enlanda Milito. Ŝi studis ĉe la Nacia Aŭtonoma Universitato de Meksiko kaj estis ĵurnalisto ekde 1987. En februaro 1999, ŝi naskis filon.

Kariero
-------

Aristegui aperas en diversaj programoj de radio kaj televido. Ekde 2006 ŝi faras intervjuojn en CNN en Español (germana vikipedio) [CNN hispanlingvaj elsendoj] kaj ekde 2013 ŝi verkas kolumnon por la ĉiutaga gazeto Reforma .

En februaro 2011, ŝi publike diskonigis eblan alkoholan dependecon de prezidento Calderón, post kio ŝi malaperis ĉe la elsendejo MVS. Post ĝeneraligita publika protesto, ŝi estis reenpostenigita kelkajn tagojn poste.

En 2012 ŝi fondis la retejon AristeguiNoticias.com. Ŝi altiris internacian atenton en novembro 2014, pro sia esploranta ĵurnalismo kune kun Rafael Cabrera, Irving Huerta, Sebastian Barragán kaj Daniel Lizárraga pri la meksika registaro sub Enrique Peña Nieto, kiun ĝi publikigis sur ĉi tiu retejo kaj ne en la radio aŭ televido. En marto 2015, ŝi, Lizárraga kaj Huerta denove estis eksigitaj de Radio MVS.

Kritiko pri meksikaj amaskomunikiloj
------------------------------------

*Voces Silenciadas* ("Silentigitaj Voĉoj"), dokumenta filmo el la jaro 2009 de Maria del Carmen De Lara pri la persekutado de ĵurnalistoj en Meksiko kaj la rilato inter la meksikaj amaskomunikiloj kaj politikistoj, uzis la foriron de Aristegui de W Radio kiel ĝia deirpunkto. De Lara deklaris publike, ke la kazo Aristegui montris, kiel koncentrita amaskomunikila posedado en Meksiko malpligrandigis la nombron de akcepteblaj opinioj en la amaskomunikiloj de Meksiko.

Noto kaj referencoj
-------------------

Tiu ĉi artikolo estas traduko de la samnoma artikolo en la germanlingva vikipedio, listo de aŭtoroj.

1. ↑  (germana) Carolin Fromm, *Mexiko: Die weiße Villa von Präsident Peña Nieto.* NDR, la 15-an de aŭgusto 2016.
2. ↑  (angla) Bonello, Deborah, "*Mexico's media under scrutiny in documentary*", Los Angeles Times, la 24-an de februaro 2009.

* Kategorio Carmen Aristegui en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 672539
* GND: 1128657856
* LCCN: no/2010/40427
* VIAF: 108048222
* ISNI: 0000 0000 7744 9616
* SUDOC: 248993011
 |



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 672539
* GND: 1128657856
* LCCN: no2010040427
* VIAF: 108048222
* ISNI: 0000 0000 7744 9616
* SUDOC: 248993011
 |