recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Pri la alia urbo kun simila nomo vidu artikolon Petrovsk.*

---

**Petrovsk-Zabajkalskij** (ruse *Петровск-Забайкальский*) estas urbo en Transbajkala regiono en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 76415.

La urbo estis fondita en jaro 1789 kiel loĝejo ĉe karbonferproduktanta kaj ferproduktanta uzino.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1926.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Petrovskij Zavod (Petrovskij Uzino, Петровский Завод) en 1789 ... 1926.

La interurba telefona kodo estas 30236, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 6 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 51° 16′ N 108° 50′ O﻿ / ﻿51.267 °N, 108.833 °O﻿ / 51.267; 108.833 (mapo).

La urbo estas en valoj de riveroj Balaga (Баляга) kaj ĝia enenfluaĵo Mikirta (Мыкырта).

En la urbo estas fervoja stacio Petrovskij Zavod (Petrovskij Uzino, Петровский Завод).

En jaro 1959 la urbo havis 29,8 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 21,2 mil loĝantojn.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rUrboj de Transbajkala regiono |
| --- |
| Balej • Borzja • Ĉita • Ĥilok • Krasnokamensk • Mogoĉa • Nerĉinsko • Petrovsk-Zabajkalskij • Sretensk • Ŝilka | Flago de Zabajkala regiono |

 |
**Afrika Ĉarto pri Homaj kaj Popolaj Rajtoj** aŭ **Afrika Ĉarto pri Rajtoj kaj de Homoj kaj de Popoloj** (konata ankaŭ kiel Ĉarto de Banĝulo) estas internacia ilo por homaj rajtoj kiuj estis intencita por helpi kaj protekti la homajn rajtojn kaj la bazajn liberecojn en la afrika kontinento.

Ĝi aperis danke al la etoso de la Organizaĵo por Afrika Unueco (poste anstataŭata de Afrika Unio) kiu, ĉe sia Asembleo de Ŝtatestroj kaj Registarestroj de 1979, adoptis rezolucion alvokante por la kreado de komitato de espertuloj por skizi kontinent-nivelan ilon por homaj rajtoj, simila al tiuj kiuj jam ekzistis en Eŭropo (Eŭropa Konvencio pri Homaj Rajtoj) kaj en Ameriko (Amerika Konvencio pri Homaj Rajtoj).

La Afrika Komisiono pri Homaj kaj Popolaj Rajtoj, formiĝis en 1987 kaj nune havas sidejon en Banĝulo, Gambio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Afrika Ĉarto pri Homaj kaj Popolaj Rajtoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* African Charter on Human and Peoples' Rights Arkivigite je 2012-07-19 per Archive.today
* African Commission on Human and Peoples' Rights
* Decisions of the Sixth Ordinary Session of the Executive Council Arkivigite je 2015-09-22 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 567631
* GND: 4141581-4
* VIAF: 213083716
* SUDOC: 172657547
* BNF: 122401822
 |
Bildo de NASA.
Batimetria mapo.
La **Pearl-kaj-Hermes-atolo**, atolo Pearl kaj Hermes, aŭ en angla **Pearl and Hermes Atoll** kaj en havaja **Holoikauaua**, estas parto de la Nordokcidentaj Havajaj Insuloj. Nome laŭ du anglaj balenŝipoj, nome *Pearl* kaj *Hermes*, kiuj vrakis tie en 1822, ekzistas kelkaj malgrandaj sablecaj insuletoj, kiuj enhavas lagunon kaj ĉirkaŭataj de koralrifoj. Tiuj insuloj estas senvegetalaj, escepte pro kelkaj specioj de herboj. La totala terareo de ĉiuj ties insuletoj estas 35.998 ha. La atolo havis sian plej grandan gravon pro la komerco de perloj. En 1927, la kapitano William Greig Anderson estis fiŝkaptante tinusojn kaj dume oni malkovris kusejojn de perloj en la laguno. Tio malfermis la unuan komercan aktivecon ene de la atolo, sed la perla komerco daŭris nur kelkajn jarojn. La havaja registaro poste malpermesis komercan aktivecon kaj deklaris la areon kiel birda rifuĝejo. Junie 2006, George W. Bush deklaris la atolon kaj aliajn partojn de la Nordokcidentaj Havajaj Insuloj Nacia Marmonumento Papahanaumokuakea.

Koordinatoj: 27° 48′ N 175° 51′ U﻿ / ﻿27.800 °N, 175.850 °U﻿ / 27.800; -175.850 (mapo)

* Kategorio Pearl-kaj-Hermes-atolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Pedralbes (Metroo de Barcelono). |


Disktrikto de "Les Corts"
La Kruco de Pedralbes, en la kruciĝejo inter Avenuo de Pedralbes kaj Avenuo de Esplugas
**Pedralbes** estas kvartalo de la urbo Barcelono, en Katalunio; Ĝi formas parton de la disktrikto de "Les Corts". Ĝia loĝantaro havas altan aĉetpovon, speciale en Avenuo Pearson. En tiu kvartalo troviĝas la Konsulejo de Usono kaj rezidejoj de miliarduloj. En la jaroj 1940 kaj 1950, la Cirkvito de Pedralbes estis uzata kiel kurejo de aŭtomobiloj kaj motorcikloj.

Monaĥejo de Pedralbes
---------------------

La kvartalo ŝuldas sian nomon al la monaĥejo de Klaraninaj monaĥinoj fondita en 1326 fare de la reĝino Elisenda de Montcada. En 1367 ĝi estis konfidita al la Konsilio de Cent.

Lokita okcidente de la urbo Barcelono, en areo kiu apartenis al la malnova urbo Sarriá kiu estas hodiaŭ samnoma kvartalo, ĝi konsistas el duetaĝa klostro (14-a kaj 15-a jc) kaj preĝejo (14-a jc) kun unu navo kaj kapeloj inter kontraŭfortoj, atribuita al Berenguer de Montagut; ĝi konsistigas reprezentan verkon de kataluna gotiko. Ĝi entenas gravajn artverkojn kiel la pentra dekoracio de la kapelo de San Miguel, verko de Ferrer Bassa (1346), kaj la duobla tombo de la fondintino. 

Iuj spacoj de la monaĥejo estis renovigitaj en 1992-1993 por gastigi kolekton de antikvaj pentraĵoj de la Muzeo Thyssen-Bornemisza de Madrido. La malkresko de la publiko kaj la kulmino de la reformo de la MNAC (Museo Nacional de Arte de Cataluña) de Barcelono kondukis al rekonsidero de la interkonsento, tiel ke tiuj pentraĵoj estis translokitaj al la menciita nacia muzeo.

Instruado
---------

La ĉefa kampuso de la Franca Liceo de Barcelono estas en Pedralbes.

Referencoj
----------

1. ↑  "Localisation[*rompita ligilo*]." Liceo Francés de Barcelona. Consultado el 24 de septiembre de 2015. "Lycée français de Barcelone Bosch i Gimpera 6-10 08034 BARCELONA "y "Maternelle du Lycée français de Barcelone Munner, 5 08034 BARCELONA"
2. ↑  "Los hijos de Urdangarin vuelven al cole de tapadillo" (). *El Periódico de Catalunya|El Periódico*. Miercoles 5 de septiembre de 2012. Consultado el 22 de enero de 2015. "Se supo porque una nube de fotógrafos les esperaba a las puertas del Liceo Francés, en Pedralbes,[...]"

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Pedralbes en la hispana Vikipedio.* 

* Kategorio Pedralbes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Paul Karl FEYERABEND** [pr.: paŭl karl fajerabent] (naskiĝis la 13-an de januaro 1924, mortis la 11-an de februaro 1994) estis aŭstra scienco-filozofo, kiu poste loĝadis en Anglio, Usono, Nov-Zelando, Svisio kaj Italio. Liaj ĉefaj verkoj estas "Kontraŭ la Metodo" (1975), "Scienco en libera socio" (1978) kaj "Adiaŭ je racio" (1987). Feyerabend famiĝis pro konstrui "anarĥian" scienco-teorion kaj forĵeti la ideon ke ekzistas universalaj koniĝmetodaj reguloj. Li montris, ke ekzemple la kopernikaj ideoj de Galileo ne estis logike pruveblaj per la faktoj enkadre de la tiama epoko, kaj ke Galileo devis ruzi kaj krei alcelajn hipotezojn por doni subtenon al siaj tezoj.

Li venis ankaŭ al la konkludo, ke scienco, kiu origine estis liberiga forto, nun fariĝis subprema ideologio, kaj li admonis, ke, kiel estiĝis en kelkaj landoj malligigo de Ŝtato disde Religio, oni malligigu Ŝtaton disde Scienco.

Li estas mejloŝtona, pridiskutata kaj influa persono en sciencofilozofio, kaj en la sociologio de scienca kono.

Vidu ankaŭ
----------

* Pozitivismo
* Gaston Bachelard
* Karl Popper
* Imre Lakatos
* Thomas Kuhn


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 32923
* GND: 118532812
* LCCN: n80131686
* VIAF: 24601381
* ISNI: 0000 0001 2124 4096
* LIBRIS: 186833
* SUDOC: 026864207
* BNF: 11902714z
* ULAN: 500224453
* NLA: 35082588
* NDL: 00439461
* BIBSYS: 90094446
* NKC: jn20000601562
* ICCU: CFIV002369
* BNE: XX864947
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Pavliŝ (Kirovohrada provinco) kaj Pavliŝ (stacidomo). |

**Pavliŝ** (serbe *Павлиш*, **slave** Pavliš, rumane *Pavliş*, hungare *Temespaulis* (temeŝpauliŝ)) estas vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato en municipo de Versec.

Pavliŝ situas en la mapo en la verda municipo
Municipo de Versec

Bazaj informoj
--------------

* 45° 06′ 10″ N 21° 14′ 27″ O﻿ / ﻿45.10278 °N, 21.24083 °O﻿ / 45.10278; 21.24083 (mapo)
* Areo: 43  km²
* Alto super marnivelo: 90 m
* Loĝantaro: 2230[*kiam?*]
* Poŝtkodo: 26333
* Telefonprefikso: +381 13
* Aŭtokodo: VŠ

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Temespaulis apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 1942 tie mortis en batalo partizanestro Zarko Zrenjanin, pri kiu baldaŭe Zrenjanin nomiĝis. En 2002 loĝis en Pavliŝ 2237 homoj, (1958 serboj (88 %), 156 ciganoj, 58 hungaroj, 12 jugoslavianoj, 10 rumanoj kaj aliaj). Vilaĝservoj estas lernejo, 5 vendejoj.

Vidindaĵoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino
Gravuraĵo fare de Gavarni.
**Paul GAVARNI** (Parizo 1804-1866) estas kromnomo de Suplice-Guillaume Chevalier, franca gravuristo. Li faris litografiojn ekde 1824 kaj iĝis unu el la plej elstaraj karikaturistoj el sia epoko. Li kolegis Daumier en la ĵurnalo Charivari kaj kreis pli ol 2700 litografajn desegnojn. La stilo pikanta kaj burleska per kiu Gavarni analizis la tiamajn morojn igas lin referencon en la historio de la karikaturo. Kvankam «Les Lorettes» restis kiel markon de la gavarna streko, oni ne povas forgesi aliajn tipojn kreitajn de lia karikatura streko: *Les Enfants terribles, Les Actrices, Les Ètudiants*. 
Hertzel, unu el la plej gravaj eldonistoj de la 19-a jarcento, kiu ekzemple eldonis Jules Verne kaj Victor Hugo, lanĉis plurajn verkojn de Gavarini, precipe la plej riĉaj satiroj. 

* Kategorio Paul Gavarni en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 255574
* GND: 118537903
* LCCN: n81098848
* VIAF: 100173039
* ISNI: 0000 0001 2145 0826
* LIBRIS: 188036
* SUDOC: 032410182
* BNF: 11904450g
* ULAN: 500006992
* NLA: 35351750
* NDL: 00722413
* BIBSYS: 90329517
* RKD: 30497
* NKC: xx0082643
* ICCU: RAVV066510
* BNE: XX1048986
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Pavŝino (stacio). |

**Pavŝino,** ukraine kaj rutene **Павшино,** ruse **Павшин** [pavŝin], slovake **Paušín,** germane **Pausching,** hungare **Pósaháza** [pOŝahAza] estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Mukaĉeve en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 24′ 54″ N 22° 41′ 23″ O﻿ / ﻿48.41500 °N, 22.68972 °O﻿ / 48.41500; 22.68972 (mapo)
* Areo: 2 km²
* Alto super marnivelo: 115 m
* Loĝantaro: 830
* Poŝtkodo: 89627
* Telefonprefikso: +380 3131
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Historio
--------

En 1910 vivis tie 618 loĝantoj, (525 germanoj, 63 rutenoj, 29 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Pósaháza apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Pavŝino. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
**Pedro ANSÚREZ** (*c.* 1037-Valladolid, 1118) estis grafo en Liebana, Carrión kaj Saldaña, kaj senjoro de Valadolido, en kies katedralo, li estas entombigita.

Biografío
---------

Posteulo de la Banu Gómez, familio, dokumentita ekde la 10a jarcento en la nordo de Palencia kaj Astorga, estis la filo de Ansur Díaz kaj lia unua edzino Eylo. li kontraktis du geedziĝojn, la unua kun Eylo Alfonso, filino de la grafo Alfonso Muñoz, kiu profitigis per multenombraj nemoveblaĵoj, inter aliaj en la valo de Trigueros, kaj la dua kun Elvira Sánchez.

Investita per la digno de grafo en 1071, oni atribuís al li plurajn posedaĵojn, kiujn li regis sub la mandato de la reĝo, inkluzive de Carrión (1074), San Román de Entrepeñas (1077) —posedaĵojn  dividitajn kun lia frato Diego— kiel Saldaña. De 1084, ankaŭ regis Zamora kaj Toro, kaj de 1101 Liébana. Post sia reveno al la Regno Leono post restado en la graflando Urgell post la morto de sia bofilo, la grafo Armengol, denove regis ekde decembro 1109 ĝis sia morto, Carrión, Saldaña, kaj San Román, kaj en 1113 la reĝo konfidis al li la registaron de Melgar, Simancas kaj Cabezón, krom Torremormojón baldaŭ antaŭ sia morto.

Referencoj
----------

1. ↑  Rodríguez Fernández 1966.
2. 1 2 3 4 5 6  Torres Sevilla-Quiñones de León 1999.
3. ↑  El conde Pedro Ansúrez heredó de su hermano Diego, hijo de Ansur Díaz y su segunda esposa Justa, según reconoce Pedro quien «adquirió, además, los bienes de su madrastra Justa, que en el diploma de venta, alega para tal acto jurídico que se encuentra sola y sin hijos ni descendientes...» *Cfr.* Torres Sevilla-Quiñones de León (1999), p. 355.
4. ↑  Reglero de la Fuente 1993.

* Pedro Ansúrez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Pedro Ansúrez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 592745
* GND: 1209066149
* VIAF: 279214371
* SUDOC: 113671865
* BNE: XX1421523
 |
Statuo de Reuter en Londono
**Paul Julius REUTER** (naskiĝinta en la 21-a de julio 1816 en Kaselo, mortinta en la 25-a de februaro 1899 en Nico) estis germana-brita ĵurnalisto kaj fondinto de la tre konata novaĵagentejo *Reuters Ltd.*.

Vivo pionira
------------

En 1849 li instalis novaĵagentejojn ĉe la finstacioj de la germanaj resp. belgaj telegrafoj, en Akeno kaj Verviers.

En 1851 li fondis en Londono la agentejon *Reuters Telegrams*, kiu ekde 1858 liveris al la gazeto London Times kaj al aliaj gravaj ĵurnaloj la novaĵanoncojn de eksterlande. Poste li konstruis telegrafajn koneksojn inter Anglujo kaj Germanujo, Anglujo kaj Franclando, Franclando kaj Usono.

Honorigo kaj fruktoj
--------------------

En 1871 li ricevis la nobelan titolon barono (germane *Freiherr*) de duko Ernesto la 2-a de Saksio-Koburgo kaj Gotao dankite por siaj meritoj pri la gazetaraj aferoj. Du jardekojn poste li fariĝis ankaŭ brita barono de reĝino Viktoria.

La entrepreno *Reuters Ltd.* estas hodiaŭ komuna entrepreno de la brita gazetaro kaj nombriĝas al la plej gravaj agentejoj de la tuta mondo. Ĝi ofertas ekstere de borsaj informoj *(Reuters Index)* ankaŭ multflankajn amaskomunikilajn servojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia Gazetara Muzeo

Literaturo
----------

* Gerd Kulle kaj al.: *Paul Julius von Reuter. Pionier des weltweiten Nachrichtenwesens*. Kassel trifft sich, Kassel erinnert sich in der Stadtsparkasse. Deutscher Sparkassenverlag, Stuttgart 1978

Eksteraj ligiloj
----------------

* Paul Julius Reuter en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Paul Julius Reuter en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Artikolo pri la *plej ofte presita nomo en la mondo*.
* Pri Reuter en la surrete disponebla leksikono *Allgemeine Deutsche Biographie*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 465385
* GND: 118599992
* VIAF: 100383336
* ISNI: 0000 0000 8070 4446
* SUDOC: 253165539
* NKC: xx0045896
 |
**Pedro Escobedo** estas unu el la 18 komunumoj de la meksika subŝtato Querétaro, kiu situas en la centro parto de Meksiko, ĉirkaŭ 200 kilometroj nordokcidente de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Pedro Escobedo*. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 22012.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 56553 loĝantojn. El tiuj estis 27664 viroj kaj 28889 virinoj. La komunumo havas surfacon de 290,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1910 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 43272 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 151 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,35 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pedro Escobedo[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Belvidturo sur Pfannenstiel
Restoracio Pfannenstiel-Hochwacht
**Pfannenstiel** estas montoĉeno de la Antaŭalpoj transiranta al la Svisa Mezlando inter la Lago de Zuriko kaj la Greifensee. Temas pri flanka respektive meza moreno de la Linth-Glaĉero, kiu dum la glaciepoko kovris la valojn, kie hodiaŭ troviĝas la mezlandaj lagoj. Pfannenstil formas la limon inter la distriktoj Meilen kaj Uster en la Kantono Zuriko. La montoĉeno Pfannenstiel komencas en sudo ĉe Rapperswil kaj entenas la tutan ĉenon kun Pfannenstiel Hochwacht ĝis la Zurikmonto. La plej alta pinto estas *Pfannenstiel-Hochwacht* (Pfannenstil Altobservejo) kun 853 metroj super marnivelo sur la limo inter la komunumoj Egg ZH kaj Meilen. Aliaj pintoj estas de sudoriento al nordokcidento *Wassberg* (715 m), *Öschbrig* (696 m), Adlisberg (701 m) kaj Zürichberg (670 m).

Historio
--------

La montoĉeno formiĝis en la lasta glaciepoko, kiam la gigantaj langoj de la Linth-Glaĉero kovris la Svisan Mezlandon. Post sia retiriĝo la glaĉero postlasis la lagojn (Lago de Zuriko kaj Greifensee) kaj siajn flankajn kaj mezajn morenojn (Pfannenstiel kaj Zimmerberg).

En malfrua mezepoko sur Pfannenstil troviĝis unu el la altobservejoj, kiu formis informtranssendsistemon de la Svisa Ĵurkomunumo.

Nomo
----

Pri la deveno de la nomo *Pfannenstil* (signifo en Esperanto: *kaseroltenilo*) la sciencistoj disputas ĝis hodiaŭ. Laŭ la zurika historiisto *Leonhard de Muralt* la nomo Pfannenstiel datiĝas el la 17-a jarcento kaj rilatas al la peĉkaserlolo por la fumsignoj de la altobservejo. Tiu-ĉi hipotezo tamen estas dubinda, ĉar en dokumentoj la nomo jam aperis en la jaro 1333, kiam la altobservejo ankoraŭ ne ekzistis. Estas do pli verŝajna, ke la nomo estis donita al la monto pro ĝia formo, kiu similas iomete al kaserolo kun tenilo.

Dum certa tempo estis uzita ankaŭ la skribmaniero *Pfannenstil*, kiam oni tro rapide oficiligis skribreformon anstatauigante *ie* per simpla *i*. La reformo poste malakceptiĝis kaj la ŝildoj en Meilen iom post iom estis remodifikitaj.

Turismo
-------

La regiono de Pfannenstiel estas ŝatata migradejo por zurikanoj kaj ĝi vivas de loka turismo. La Forch-Fervojo kondukas super la pasejo Forch, kiu ligas la urbon Zuriko kun la Zurika Oberlando. De Forch oni en unu-hora migrado falcile povas atingi pinton Pfannenstiel-Hochwacht, kie hodiaŭ troviĝas la belvidturo, kiu antaŭ staris sur la monto Bachtel kaj tradicia restoracio, kie oni bone manĝas, se oni ne preferas rosti kolbasojn ĉe unu el la multnombraj familiaj fajrejoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo *Migrado sur Pfannenstil* en germana lingvo

* Pfannenstiel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Pfannenstiel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Pedro INFANTE** (Mazatlán, Sinaloa; 18-a de Novembro 1917 - Mérida, Jukatano; 15-a de Aprilo 1957) estis meksika kantisto kaj aktoro. Li estas konsiderata unu de la aktoroj plej memoritaj de la kino en Meksiko.​

Ekde 1939 li aperis en pli ol 60 filmoj, kaj ekde 1943 li registris proksimume 314 kantojn de la muzikĝenro *ranchera*. Pro sia ludado en la filmo *Tizoc* (1956), li ricevis Arĝentan Urson en la Berlinale en la kategorio al «Plej bonkvalita ĉefaktoro», kaj Orglobon al la Plej bonkvalita eksterlanda filmo. 

Li personigis la rolulon *Pepe el Toro* en la trilogio de filmoj: *Nosotros los pobres* (1947), *Ustedes los ricos* (1948), kaj kvar jarojn poste, *Pepe El Toro* (1952). Aliaj filmoj estis *Los tres García* (1947), *Vuelven los García* (1947), *Los tres huastecos* (1948), *Dicen que soy mujeriego* (1949), *El seminarista* (1949), *La mujer que yo perdí* (1949), *Sobre las olas* (1950), *A toda máquina* (1951), *¿Qué te ha dado esa mujer?* (1951), *Ahí viene Martín Corona* (1951), *Los hijos de María Morales* (1952), kaj *Dos tipos de cuidado* (1953). 

Li estis entuziasmulo de aviado kaj pilotis. Li suferis du aviadilajn akcidentojn. En la tria, nome la 15an de Aprilo 1957, li mortis kiam lia aviadilo falis sur la centro de Mérida. Tio kreskigis lian famon.

Notoj
-----

1. ↑  «Pedro Infante: ícono del cine mexicano». contigoenladistancia.cultura.gob.mx. Konsultita la 22an de Aŭgusto 2021.
2. ↑  «Pedro Infante, 100 años de un icono mexicano». El País. 18a de Novembro 2017. Konsultita la 22an de Aŭgusto 2021.
3. ↑  | Berlinale | Archive | Annual Archives | 1957 | Programme  Konsultita la 22an de Aŭgusto 2021.

Bibliografio
------------

* 40 años sin Pedro Infante, Cine Confidencial, Edmundo Pérez Medina. 1997.
* Pedro Infante, Edmundo Pérez Medina. Mina Editores. 2007


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 735772
* GND: 133699145
* LCCN: n94003796
* VIAF: 44509913
* ISNI: 0000 0001 1060 0358
* SUDOC: 171622723
* BNF: 141890868
* MBA: 35b17a3b-601b-4049-9bdd-4933d8ec4e10
* NKC: xx0161683
* BNE: XX858972
 |
La turo de la urbodomo el la 15-a jc kaj urboplaco en Żnin
Ruinoj de la Sędziwój-kastelo en Szubin
**Pałuki** [paŭuki] estas la historia kaj etnografia regiono en centra Pollando, parto de Grandpolio, Pomerio kaj Kujavio. En la regiono estas multe da lagoj kaj la turismaj vidindaĵoj.

La Pałuki-Tero estas nomata "regiono de 130 lagoj" kaj "Malgranda Mazurio". La "Itinero de Piastoj", kiu ligas la urbojn kie fakte havis la historian komencon la ŝtateco de Pollando t.e. (Gniezno, Kruszwica), kiuj estas sude de Pałuki-Tero. Żnin, Szubin, Kcynia kaj Barcin t.e. ĉefaj urgoj de la regiono. Biskupin, Wenecja kaj Gąsawa estas la vizitindaj turismaj lokoj.
La Pałuki-Tero jam estis menciita kiel *terra Palucacensis* en dokumentoj de Jan de Czarnków kaj, leteroj de Jan Długosz.

Sur la Pałuki-Tero estas dek urboj: Barcin, Gołańcz, Janowiec Wielkopolski, Kcynia, Łabiszyn, Margonin, Szamocin, Szubin, Wągrowiec, Żnin kaj du komunumaj vilaĝoj: Damasławek kaj Wapno kaj krome ĉirkaŭ 300 vilaĝoj. La plej granda urbo de la Pałuki-Tero estas Wągrowiec kun la 25 060 loĝantoj, la dua estas Żnin kun 14 121 loĝantoj kaj la tria Szubin kun 9328 loĝantoj. Sume loĝas ĉi tie 154 000 loĝantoj.

Foto-galerio
------------

* La situo de Pałuki-Tero en PollandoLa situo de Pałuki-Tero en Pollando
* La pola Pompejo - Biskupin apud ŻninLa pola Pompejo - Biskupin apud Żnin

Vidu ankaŭ
----------

* Biskupin
* Wenecja
* Żnin
**Jean SELLE** (Johano SEL') estis esperantisto aktiva en la SAT-movado.

Jean Marcel Lucien Selle naskiĝis en Parizo la 10an de septembro 1937. Profesie li fariĝis poŝtisto. 

Komence de 1971 li fariĝis komitatano de SAT-Amikaro kaj fine de tiu sama jaro ekzorgis pri la redaktado de la asocia bulteno kunlabore kun Georges Lagrange. Li iom poste plene transprenis tiun taskon, kiun li plenumis dum pluraj jardekoj. Dum unu mandatperiodo (1978-1981), li plie estis membro de la Plenum-Komitato de SAT.

Prezidanto de SAT-Amikaro ekde 1997, li dum iom da tempo plu redaktis la samnoman asocian gazeton, kaj ankaŭ kelkajn numerojn de la SAGO, kiu sekvis ĝin en 2004. Al tiuj gazetoj li abunde kontribuis per artikoloj kaj humuraj desegnaĵoj.

Fine de 2007, li rezignis pri la prezidanteco de SAT-Amikaro, kaj samokaze forlasis la komitaton de la asocio. Tamen li plu kontribuis per artikoloj kaj desegnaĵoj. Kelkaj el liaj tekstoj estis represitaj en libroj de la Eldona Fako Kooperativa de SAT, interalie tiu pri "Pariza komunumo" (2008) kaj "Antaŭ unu jarcento" (2018). Li mortis en Clermont-Ferrand, apud kie li loĝis ekde la mezo de la jaroj 2000, la 19an de novembro 2019. Ĝuste tiam estis preparata artikolo en Sennacieca Revuo pri esprimlibereco per presdesegnoj, kiu do estis al li dediĉita.

Rete konsulteblaj verkoj
------------------------

* Mozaiko de konsideroj pri la 21a jarcento
* Humuro Sela (desegnaĵoj)

Fontoj
------

* Artikolo [*rompita ligilo*] de Roland Grandière pri la historio de SAT-Amikaro inter 1939 kaj 1979

* Persona slipo en la datumbazo de mortintoj en Francio
**Paul WHITEMAN** 28-an de marto 1890 en Denvero, Koloradio; 29-an de decembro 1967 en Doylestown, Pensilvanio) estis usona orkestrodirektisto kaj bandestro.

Vivo
----

Paul Whiteman kun sia orkestro en 1921.
Whiteman komence muzikis kiel violonisto en simfoniaj orkestroj. En 1918 li fariĝis direktisto de la orkestro de Hotelo Fairmont en San Francisco. Kun ĉi tiu orkestro li akceptis en 1920 dungitecojn en Atlantic City kaj Novjorko kaj koncertvojaĝis kun ĝi en 1923 en Eŭropo. La orkestro havis preskaŭ simfonian grandon kaj estis komerce tre sukcesa. Tio ebligis al Whiteman, dungi esencan nombron da junaj, blankulaj ĵazmuzikistojn , el kiuj multaj dum la sekvaj jaroj mem karieris kiel bandestroj aŭ soloistoj dum la svingepoko. Al tiuj apartenis aparte Jack Teagarden, Frank Trumbauer, Bunny Berigan, Joe Venuti, Eddie Lang , gefratoj Tommy Dorsey kaj Jimmy Dorsey samkiel Bix Beiderbecke kaj Bing Crosby. En 1924 la orkestro transprenis en Novjorko la unuan prezentadon de *Rhapsody in Blue* de George Gershwin, kiun instrumentigis la aranĝisto de Whiteman, Ferde Grofé. Whiteman direktis la orkestron ĝis meze de la 1940-aj jaroj ka fariĝis poste muzikestro ĉe radiostacio „ABC".

La sono de la orkestro de Whiteman ne estas komparebla kun tiu de la ĉefaj nigrulaj bandoj tiutempaj, precipe pro ĝiaj parte komplikaj kaj pompaj aranĝaĵoj; tamen kelkaj sondiskaj registraĵoj estas interesaj pro tio, ke ĝi multloke dokumentas la komencojn de la supre nomitaj muzikistoj kun aŭskultindaj solooj. La muzikan stilon de Whiteman oni ankaŭ nomas simfonia ĵazo. Ĉi tiu sono baldaŭ evidentiĝis kiel tre sukcesa, ĉar la unua surdiskigo de Whiteman, *Whispering* el septembro de 1920 vendiĝis preskaŭ dumilionoble kaj fariĝis per tio la unua milionvendaĵo de la populara muziko. Per 3,4 milionoj da venditaj diskoj lia titolo *Three O'Clock In The Morning*, publikigita septembron de 1922, estis eĉ pli enspeza. Krom ĉi tiuj pecoj li sukcesis entute pluajn 29 unuajn rangojn en la furorkanta ranglisto. En 1923 "Felix Kept On Walking" temis pri la jam populara rolulo de bildstrioj kaj filmoj Kato Felikso kaj sekvis ankaŭ aliaj kantoj samtemaj.

La kvara edzino de Paul Whiteman estis filmaktorino Margaret Livingston (1900-1984).

Literaturo
----------

* George T. Simon: *The Big Bands*. Antaŭparolo de Frank Sinatra. 3-a prilaborita eldono. Novjorko: Macmillan Publishing Co und London: Collier Macmillan Publishers, 1974, S. 452-455


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri Paul Whiteman kaj sia orkestro ĉe *www.redhotjazz.com* (anglalingva) Arkivigite je 2012-01-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Paĝo kun sonregistraĵoj de la Orkestro Paul Whiteman kiel mp3-dosieroj
* Vivhistorio ĉe retejo bigbandlibrary.com

* Paul Whiteman en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Paul Whiteman en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 365954
* GND: 128535334
* LCCN: n83176688
* VIAF: 71579725
* ISNI: 0000 0000 8151 7095
* SUDOC: 157307107
* BNF: 13901130k
* MBA: b8d920dd-fbd5-477f-9456-1a470b223ff7
* NKC: ola2002157334
* BNE: XX875528
 |
**Paŝao** (turke *paŝa*, alinome *baŝa*) estis iam alta rango kaj ofico en la Osmana Imperio kaj norda Afriko. Tiu estis la plej alta ofica, osmana-turka rango, oni uzis ĝin ĉiam kunligite al nomo de la portanto. Ekleziuloj ne rajtis iĝi paŝao, sed armeaj gvidantoj jes. La titolo – krom Egipto en la 19-a jc - estis ĉiam personligita, neheredebla. En la fruaj tempoj okazis ke eĉ virinoj iĝis paŝaoj.

La titolo aperis en la 13-a jarcento en selĝuk-turkaj areoj. En la Osmana Imperio tion ricevis unuafoje frato de sultano Orhan kaj ties filo. Pli poste regantoj de la provincoj kaj la veziroj de la centra registaro iĝis paŝaoj, en la 19-a jc. oni nomis tiel la kvar plej altajn oficajn kaj armeajn rangojn.

Provinco sub la estrado de paŝao estas tiel nomata **paŝaliko**.

Post la kolapso de la osmana dinastio, tio estis nur soldata rango, pli poste en 1934, la Turka Respubliko ĉesigis ties uzon. Ĝi restis en Egipto ĝis 1952. En la turka popola parolo oni uzas la titolon por esprimi humilecon al pli altranga persono.

Vidu ankaŭ
----------

emiro, veziro Muhammad Ali (paŝao), Mehmed Emen (Ali paŝao)

* Kategorio Paŝao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Hellmut KLIMA** (naskiĝinta la 13-an de februaro 1915 en Sibio mortinta la 7-an de oktobro 1990 en Turnișor) estis rumana historiisto, pastoro kaj instruisto de germana lingvo.

Vivo
----

Post trapaso de la abiturienta ekzameno ĉe la renomita Brukenthal-gimnazio sibia li studis teologion protestantisman en Kluĵo, Vieno kaj Lepsiko. Tiam li perlaboris la vivtenon en la Aŭstria ŝtata arkivejo. En 1939 li doktoriĝis skribinte tezon pri la guberniestroj transilvaniaj (Titolo germana: *Die Gubernatoren Siebenbürgens 1774–1867*; publikiĝo iĝis en la 1943-a jaro en rumana lingvo).

En 1940 li fariĝis paroĥestro en la landler-a komunumo Turnișor, estonte krome inter 1969 kaj 1978 dekano de la Sibia eklezidistrikto kiel ankaŭ spirita membro de la Landa konsistorio de la Evangelia eklezio de Rumanio. Ĝis la emeritiĝo li restis enofice. Tamen en 1945 lia kariero interrompitis pro deporto kaj punlaborad-devigo en Sovetunio.

Liajn postlasitaĵojn skribajn oni parte enkorpigis en la bibliotekon de la sibia Transilvanio-instituto. Troveblas tie i.a. lia kolekto de transilvaniaĵoj kaj 364 monografioj geografiaj-historiaj-sociaj de ĉiuj vilaĝfondoj faritaj de transilvaniaj saksoj. Sed la kolekto de moneroj estas hodiaŭ en la Transilvania muzeo en Gundelsheim.

Estante paroĥestro en Turnișor li akribege esploris la historion de la Landleroj (protestantoj forpelitaj en la 18-a jarcento far Maria Tereza de Aŭstrio kaj rifuĝintaj en Transilvanio). Dum la komunisma diktaturo en Rumanio li ne rajtis publikigi siajn rezultojn sciencajn. Partojn poste prezentis publike la elmigrinta landlerino Renate Bauinger-Liebhart.

Referencoj
----------

1. ↑   Biblioteko de la Transilvanio-instituto. Arkivita el la originalo je 2018-05-09. Alirita 2018-05-09.
2. ↑   Biografio de Klima. Arkivita el la originalo je 2014-01-11. Alirita 2014-01-11.
3. ↑  georgschnell.de: Dr. Hellmut Klima – Deportation der Landler (pri la deporto de la landleroj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri Hellmut Klima en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 611057
* GND: 121275507
* LCCN: n2007049518
* VIAF: 37769579
* ISNI: 0000 0001 0964 9816
 |

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Hellmut Klima en la germana Vikipedio.*
La iama **Sofia sanigejo por tuberkulozuloj** (germane: *Sophienheilstätte für Schwindsüchtige*) en Bad Berka-München funkciis ĝis 1994. Ĝia inaŭguro okazis en 1898; ĝia situo estas vere tre idilieca. 

Vido de sude

Historio
--------

La kliniko starigitis post la fondiĝo en la 14.10.1898 per subteno de la grandduka familio de Saksio-Vajmaro-Eisenach en arbara medio supre de München apud Bad Berka, Distrikto Weimarer Land. Nomitis ĝi por la mallonge antaŭe mortinta vajmara granddukino Sofio de Oranje-Nassau. La ejo unue servis kiel kuracejo por suferantoj je tuberkulozo. Ĝis 1911 la litaro atingis la nombron de 200. Ekde 1924 okazis ŝanĝo de la kuracejo je klinika sanigejo por povi praktiki novajn sanigmetodojn kaj operaciojn ĉi-koneksitajn. Sekve estiĝis modernaj traktadejoj, laboratorioj kaj lokoj uzotaj por la nova teknologio de ikso-radioj.

En 1934 Adolf Tegtmeier nomumitis estro de la sanigejo kaj ja helpegis ĝian renomon. En 1945 li sukcese malhelpis la ŝanĝon de la komplekso en sovetian epidemilazareton. En 1945 Kastelo Tonndorf en Tonndorf enkorpigitis en la tuberkulozsanigejon kaj modernigitis ankaŭ ekde 1950. Danke al la responda GDR-ministerio kaj Tegtmeier antaŭenpuŝitis la faro de novkonstruaĵo kun 570 litoj sur Harth-monto kaj tial estiĝis la nuna ejaro, centra kliniko por la traktado de pulmonaj malsanoj kaj tuberkulozo. La malnova konstruaĵo daŭre servis por la sekcioj de urologio kaj ortopedio. Inter 1992 kaj 1994 ĉio koncentriĝis en la centran ejon kaj la historia ejo malplenigitis en 1994. De tiam ĝi bedaŭrinde kadukiĝis.

En 2002 la nemoveblaĵon akiris la entreprengrupo *Unternehmensgruppe Dr. Marx*; tamen investoj ne sekvis. En 2015 formiĝis nova investanta grupo al kiu apartenis ankaŭ kelkaj anoj de Bad Berka por restaŭri la Sofian sanigejon laŭ la monumentprotektadaj leĝoj. En 2018 ankoraŭ neniaj seriozaj restaŭradkomencoj videblis.

Dum GDR-tempo troviĝas parto de la kliniko ankaŭ en la eksa sanatorio Kastelo Harth.

Referencoj
----------

* Kategorio Sofia sanigejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  Volker Klimpel: *Medizinisches vom Schloß Tonndorf.* En: *Ärzteblatt Thüringen.* Bd. 23 (2012), p. 42
2. ↑  Sabine Brandt: *Rettung für Bad Berkaer Sophienheilstätte und Schloss Rodberg in Sicht.* Thüringer Landeszeitung, Weimar, 22.5.2015

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 617161
 |

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Sophienheilstätte en la germana Vikipedio.* 

50.87478311.255224Koordinatoj: 50° 52′ 29″ N, 11° 15′ 19″ O (mapo)
Strando de Peka Peka, alnorde.
**Peka Peka**, foje **Pekapeka**, estas malmulte loĝata marborda loko ĉe la marbordo Kapiti de la Norda Insulo de Novzelando. Ties populacio laŭ la censo de 2001 estas nur 195, kun pliiĝo de 35.4% aŭ 51 homoj ekde la censo de 1996.

Peka Peka estis subite internacie fama kiam junulo de Imperiestra pingveno, nomita *Happy Feet*, aperis sur la strando de Peka Peka la 21an de Junio de 2011. La Imperiestra pingveno kutime troviĝas nur en Antarkto.

Referencoj
----------

1. ↑  Statistics New Zealand, Peka Peka Community Profile Arkivigite je 2012-02-04 per la retarkivo Wayback Machine, alirita la 26an de oktobro 2007.
2. ↑   New Zealand penguin Happy Feet may have been eaten. The Telegraph. Alirita 25a de Januaro 2013.
3. ↑  The Dominion Post Wellington, Kapiti's rare visit from emperor penguin, alirita la 15an de decembro 2011.
4. ↑  BBC News Asia Pacific, Emperor penguin from Antarctic visits New Zealand beach, alirita la 15an de decembro 2011.

Koordinatoj: 40° 49′ 58″ S 175° 03′ 29″ O﻿ / ﻿40.8327 °S, 175.0581 °O﻿ / -40.8327; 175.0581 (mapo)
**Aleksej Ivanoviĉ JEKIMOV** (ruse *Алексей Иванович Екимов*) (?, 28-an de februaro 1945 –) rusa fizikisto, premiito je Nobel-premio pri kemio. Li laboris en la Ŝtata Optika Instituto Vavilov, kiam li malkovris la duonkonduktajn nanokristalojn, nomataj ankaŭ kvantum-punktoj.

Biografio
---------

Li ricevis diplomon en 1967 en la fizika fakultato de la Leningrada Ŝtata Universitato. Li estis premiita en 1975 per Ŝtata Scienca kaj Inĝenieria Premio de Sovetunio por laboro pri elektronspina orientiĝo de la duonkonduktantoj. Li estis kunpremiito en 2006 je Premio R. W. Wood de la Usona Optika Asocio pro "malkovro de la nanokristalaj kvantum-punktoj kaj pro pionora analizado de ties elektronikaj kaj optikaj proprecoj."

Ekde 1999, li vivas en Usono kaj laboras kiel sciencisto ĉe *Nanocrystals Technology*, entrepreno en federacia ŝtato Novjorkio.
Jekimov, Moungi Bawendi kaj Louis E. Brus estis kunpremiitoj en 2023 je Nobel-premio pri kemio, pro „malkovro kaj sintezo de la kvantum-punktoj".


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839596
* GND: 1304899225
 |
**Pfyn** (en Esperanto ankaŭ *Pfino*) estas komunumo de la distrikto Frauenfeld (ĝis la 31-a de decembro 2010 de la distrikto Steckborn) de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1 898 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 1 936 ĝis la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Pfyn situas ĉe la norda bordo de la rivero Turo kaj sude de la montoĉeno Seerücken en la centro de la Kantono Turgovio. La montetoj *Städtli* kaj *Berglirücken* protektas la vilaĝon kontraŭ la regulaj inundoj de la rivero Turo, kiu malgraŭ la multaj digoj kaj protektokonstruaĵoj neniam povis esti vere kontrolita.

La komunumo konsistas el la municipoj Pfyn kaj Dettighofen.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Pfyn limas en nordokcidento al Herdern, en nordoriento al Homburg, en oriento al Müllheim, en sudoriento al Hüttlingen, en sudo al Felben-Wellhausen, kaj en sudokcidento al Warth-Weiningen.

Trafiko
-------

Pfyn atingeblas per poŝtaŭto ek de Frauenfeld kaj Müllheim. La stacidomo de la najbara vilaĝo Felben atingeblas piede en 15 minutoj. Ankaŭ al la aŭtoŝoseo A7 la alveturado dauras nur malmultajn minutojn.

Historio
--------

Unuaj setlejoj ekzistis en Pfyn jam en la 4-a jarmilo antaŭ Kristo. Arkeologiaj trovaĵoj el tiu epoko, kiuj estis faritaj en la jaro 1944, donis al la neolitika perido de la tempo inter 4000 kaj 3500 antaŭ Kristo la nomon Pfinkulturo. La nomo Pfyn devenas de la latina vorto "fines" (limoj), alludo al romia kastelo, kies ekzisto estis pruvita almenaŭ en la 4-a jarcento post Kristo. Supozeble la romianoj tamen jam multe pli frue setlis en Pfyn. Ĉar la gaŭlo-romianoj, kiuj vivis en Pfyn jam en la 3-a jarcento kristaniĝis, en Pfyn troviĝis ankaŭ unu el la unuaj kristanaj preĝejoj de Turgovio.

La hodiaŭa politika komunumo Pfyn estis kreita kadre de la turgovia komunumreform la 1-an de januaro 1998 per la kunigo de la antaŭa municipkomunumo Pfyn kun la samnoma lokkomunumo kaj la lokkomunumo Dettighofen. Ĝis la 31-a de decembro la lokkomunumo Weiningen ankaŭ apartenis al la municipkomunumo Pfyn. Weinigen la 1-an de januaro 1996 estis kunigita kun Warth al la nova politika komunumo Warth-Weiningen.

* Kategorio Pfyn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Pfyn
* Dettighofen en la Historia Leksikono de Svislando
* La Pfinkulturo en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Frauenfeld |
| --- |
| Basadingen-Schlattingen • Berlingen • Diessenhofen • Eschenz • Felben-Wellhausen • Frauenfeld • Gachnang • Herdern • Homburg • Hüttlingen • Hüttwilen • Mammern • Matzingen • Müllheim • Neunforn • Pfyn • Schlatt • Steckborn • Stettfurt • Thundorf • Uesslingen-Buch • Wagenhausen • Warth-Weiningen |  |

 |



|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la iama distrikto Steckborn |
| --- |
| Berlingen • Eschenz • Herdern • Homburg • Hüttwilen • Mammern • Müllheim • Pfyn • Raperswilen • Salenstein • **Steckborn** • Wagenhausen |  |

 |
ISO

**Pekela** (53° 06′ N; 07° 00′ E Mapo)
(loĝantoj je la 1-a de junio 2005: 13.325) estas municipo en norda Nederlando, en la provinco Groningen. La municipo havas areon de 50,20 km².

Historio
--------

Pekela portas sian nomon ek de 1599, kiam setlantoj el la okcidenta parto de Nederlando akiris terpecojn laŭlonge de la rivero Pekel. Oni bezonis la tie troviĝantan marĉon por torfelfoso.
Kiam Ludoviko Napoleon estis reĝo de Nederlando (1810), oni dividis la municipon en Oude Pekela (Malnova-Pekela) kaj Nieuwe Pekela (Nova-Pekela). En 1990 oni reunuigis ambaŭ partojn.

Ĝis en la 20-a jarcento Pekela estis konata pro la fabrikado de pajlokartono. Ĉar la laborkondiĉoj estis malbonaj, estis multe da simpatio por la komunismo. Krom tio, la Komunista partio de Nederlando (CPN) havis multajn adeptojn en la orienta parto de la provinco. Ankaŭ nuntempe estas multaj adeptoj de la socialismo, inter aliaj ĉar la senlaboreco en la regiono estas relative alta.

Subdivido
---------

La municipo Pekela konsistas el la sekvaj vilaĝoj: Alteveer (parte), Boven Pekela, Bronsveen, Hoetmansmeer, Nieuwe Pekela, Oude Pekela.

Publika transporto
------------------

Buslinioj en la municipo Pekela:

* linio 10: Winschoten-Oude Pekela-Nieuwe Pekela-Veendam-Bareveld-Gieten-Assen
* linio 71: Veendam-Nieuwe Pekela-Alteveer
* linio 75: Winschoten-Oude Pekela-Nieuwe Pekela-Boven Pekela-Stadskanaal

La buslinioj estas ekspluatataj de la kompanio Arriva

Naskiĝis en Pekela
------------------

* Fre Meis gvidinto de la CPN

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pekela en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* komunuma retejo

| **Provinco Groningo**  |  |
| --- | --- |
| Eemsdelta | Groningo | Het Hogeland | Midden-Groningen | Oldambt | Pekela | Stadskanaal | Veendam | Westerkwartier | Westerwolde |
| Nederlando | Provincoj | Municipoj |
**Messervanta asocio internacia** (latine: *Coetus Internationalis Ministrantium*, mallongigo: CIM) estas ligo de diocezaj komisiitoj pri fruktodona internaciskala kunlaboro de messervantoj en la romkatolika eklezio.

Historio
--------

Post prepara kunveno en novembro 1959 CIM fonditis dum renkontiĝo okazinta inter la 14-a kaj la 16-a de novembro 1960 en Odenthal-Altenberg. En la 27.1.1967 CIM ofiicale almenaŭ por la daŭro de tri jaroj agnoskitis "ad experimentum" .

Prezidantas ekde la 3.4.2019 la jezuito kaj ĉefepiskopo de Luksemburgo Jean-Claude Hollerich.

La plej grava regula okazigo estas ĉiun kvinan jaron la pilgrimado de messervantoj al Romo kie mesgeknaboj el tuta Eŭropo renkontiĝas por gajaj interŝanĝoj kaj spiritaj travivaĵoj identecfirmigaj. Kulmino estas komuna partopreno ĉe Sankta meso kaj aŭdienco ĉepapa.

Prezidantoj
-----------

* Rudolf Hoomaert, kanoniko (belgo): 1960–1966
* Jean-Marie Maury, ĉefepiskopo de Reims (franco): 1969–1974
* Henri Jenny, ĉefepiskopo de Cambrai (franco): 1977–1981
* Paolo Magnani, episkopo de Lodi (italo): 1983–1988
* Pierre Raffin, episkopo de Metz (franco): 1988–1998
* Martin Gächter, helpepiskopo de Bazelo-Soloturno (sviso): 1998–2010
* László Német SVD, episkopo de Zrenjanin (serba): 2010–2019
* Jean-Claude Hollerich SJ, kardinalo kaj ĉefepiskopo de Luksemburgo (luksemburgano): ekde 2019

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de CIM

Notoj
-----

1. ↑  "Äerzbëschof Jean-Claude Hollerich neie President vum internationale Massendéngerverband"

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 709908
* GND: 10008663-9
* VIAF: 124075340
 |
Pekina Ĉefurba Internacia Flughaveno.
La **Pekina Ĉefurba Internacia Flughaveno** (IATA: PEK, ICAO: ZBAA) estas unu el la du ĉefaj internaciaj flughavenoj kiuj servas la aviadilan trafikon por Pekino, Ĉinio, kun la Pekina Daksinga Internacia Flughaveno. Ĝi estas je 32 km nordoriente de la urbocentro de Pekino, en eksklavo de la distrikto Ĉaoĝang kaj en la ĉirkaŭoj de tiu eksklavo en ĉeurba distrikto Ŝunĝi. La flughaveno estas posedata kaj funkciigata de la *Beijing Capital International Airport Company Limited*, ŝtate-kontrolata kompanio. La kodo IATA de la flughaveno, PEK, estas bazata sur la iama latinigita nomo de la urbo, Pekino, anstataŭ la lastatempe disvastigita Bejĝingo.

Pekina Ĉefurba Internacia Flughaveno rapide ascendis dum la lastaj jardekoj en la rangigo de la plej aktivaj flughavenoj en la mondo. Ĝi iĝis la plej aktiva flughaveno en Azio laŭ pasaĝera trafiko kaj totala trafikmovoj jam ĉirkaŭ 2009. Ĝi estis la dua plej aktiva flughaveno en la mondo laŭ pasaĝera trafiko ekde 2010. La flughaveno registris 557 167 aviadajn movojn (elterigoj kaj alterigoj), range la 6a en la mondo en 2012. Ankaŭ laŭ kargotrafiko, la pekina flughaveno atestis rapidan kreskon. Ĉirkaŭ 2012, la flughaveno iĝis la 13a plej aktiva flughaveno en la mondo laŭ kargotrafiko, registrante 1,787,027 tunojn.

Notoj
-----

1. ↑   Mapo el Maptown.cn. (Arkive)
2. 1 2  "Preliminary world airport traffic rankings". 13a de Marto 2019.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pekina Ĉefurba Internacia Flughaveno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


* Kategorio Pekina Ĉefurba Internacia Flughaveno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Pekina Ĉefurba Internacia Flughaveno en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755033
* GND: 7653994-5
* VIAF: 202338721
* SUDOC: 151755116
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Peko. |

**Peko** estas religia esprimo por ago, parolo aŭ penso kontraŭa al la volo de Dio aŭ la dioj; foje la vorto estas uzata pli ĝenerale por "misfaro", morale aŭ etike malbona ago.

Multaj religioj instruas ke pekoj estas punataj aŭ dum la nuna tera vivo, aŭ dum postmorta vivo, aŭ post renaskiĝo.

Kristanismo instruas ke la homo estas nature pekema pro la prapeko.
Nur per bapto eblas liberiĝi de la prapeko.

Katolikismo
-----------

*Vidu ankaŭ : **Sep gravegaj pekoj***

Katolikismo distingas inter tri specoj de pekoj:

1. **Venialaj pekoj**: Ili estas malgravaj kaj pardoneblaj eĉ ekster la sakramento de konfeso, ekzemple per eŭkaristio, se la pekinto pentas.
2. **Mortomeritaj pekoj**: Ili estas pardoneblaj nur per konfeso; kiu kulpis tian pekon kaj mortas sen konfeso, estas kondamnita al eterna restado en infero.
3. **Pekoj kontraŭ la Sankta Spirito**: Ili ne estas pardoneblaj. Tia peko ekzemple estas malkonfeso de sia kristaneco.

La konfeso nur pardonas la pekojn, sed ne liberigas de la puno (en Purgatorio).
Por liberiĝi de la punoj necesas akiri indulgencon (per pentofaro, preĝado, almoz-dono, pilgrimado ktp.).

Protestantismo
--------------

Protestantismo instruas,
ke Dio sola decidas pri dono de sia graco;
homo povas nenion fari por akiri ĝin.
Tial ne eblas per propra iniciato ricevi pardonon de pekoj.

Tamen protestantoj ĉe komunio komune konfesas
sian pekecon kaj petas pardonon.

Islamo
------

Islamo, simile kiel katolikismo,
instruas postmortan punon pro pekoj
kaj liberiĝon de la puno per bonfarado
kaj religieca konduto.

Budhismo
--------

Multaj budhanoj evitas la terminon "peko", ĉar en la strikta senso de la vorto tiu koncepto ne povas ekzisti en doktrino ateisma. La budhismo anstataŭe, sen iu rilato al eventuala dia volo, distingas inter agoj, paroloj kaj pensoj kiuj malfortigas deziron, malamon kaj memtrompon (palie *kusala*), kaj tiuj kiuj plifortigas ilin (*akusala*); la lasta kategorio estas plej proksima al la teisma koncepto "peko". Tamen, por atingi nirvanon oni devas transcendi ambaŭ, ĉar eĉ bonfarado povas esti kaptilo, se oni fieras pri ĝi aŭ alkroĉiĝas al ĝi.

Proverbo
--------

Ekzistas pluraj proverboj pri peko en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Animo al paradizo deziras, sed pekoj retiras.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Homo senpeka neniam ekzistis.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Por peko senkonscia puno nenia.* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2008-08-16.

* Kategorio Peko (religio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Peko (religio) en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)