recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Huzo** |
| --- |
|  |
| Belugo (Huso huso)Belugo (*Huso huso*) |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Aktinopterigoj *Actinopterygii* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Acipenseroformaj *Acipenseriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Acipenseredoj *Acipenseridae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | **Huzo** *Huso*Linnaeus, 1758 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specioj |
| Vidu tekston |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Huzo  |

 |
| v • d • r |

Szibériai viza (Huso dauricus)Kalugo (*Huso dauricus*)
**Huzo** (*Huso*) estas genro kun du specioj de fiŝoj el la superordo kondrosteoj (aktinopterigaj fiŝoj kun precipe kartilaga skeleto) kaj ordo de acipenseroformaj.

La pli konata el la du specioj, **belugo** aŭ **beluga huzo** (*Huso huso*) vivas en la Nigra kaj la Kaspia maroj kaj en riveroj, kiuj fluas en ilin. Ĝi kreskas ĝis longeco de 6-9 metroj. Ĝia haŭto estas senskvama.

La beluga huzo naĝis ĝis Bratislavo en Danubo ĝis oni konstruis la akvoenergian centralon ĉe Ferpordo-interkrutejo (1964-1971). Ĝi ofte demetas frajojn en nesala akvo aŭ ĉe riverdelto en duonsala marakvo. Ĝi estas kaptata precipe pro kaviaro.

La alia huzo-specio estas **kalugo** (*Huso dauricus*). Ĝi vivas en Amuro kaj laŭdire estas la plej granda nesalakva fiŝo de la mondo, atingante pezon de almenaŭ 1000 kg.

  

  

  

  

  

  

* Kategorio Huzo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Huzo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  PIV2, p. 587.

Vidu ankaŭ
----------

* Kaŭkaza biodiverseco-varmpunkto

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
En geometrio, **kombinaĵo de dek okedroj** estas uniforma pluredra kombinaĵo, simetria ordigo de 10 okedroj, konsiderataj kiel triangulaj kontraŭprismoj, laŭliniigitaj laŭ la aksoj de 3-obla turna simetrio de dudekedro. Ekzistas la du variantoj de kombinaĵo, UC15 kaj UC16, kiuj diferenciĝas en la orientiĝo de iliaj okedroj: ĉiu kombinaĵo povas esti konvertita en la alia per turno de ĉiu okedro per 60 gradoj.

Karteziaj koordinatoj
---------------------

Karteziaj koordinatoj de verticoj de ĉi tiu kombinaĵo estas ĉiuj ciklaj permutoj de

*(0, ±(τ−1√2+2sτ), ±(τ√2−2sτ−1))*
*(±(√2−sτ2), ±(√2+s(2τ−1)), ±(√2+sτ−2))*
*(±(τ−1√2−sτ), ±(τ√2+sτ−1), ±3s)*
kie *τ = (1+√5)/2* estas la ora proporcio (iam skribata kiel *φ*),

s=−1 por UC15,
s=1 por UC16.

Vidu ankaŭ
----------

* Kombinaĵo de 4 okedroj kun turna libereco
* Kombinaĵo de 8 okedroj kun turna libereco
* Kombinaĵo de 4 okedroj
* Kombinaĵo de 20 okedroj kun turna libereco
* Kombinaĵo de 20 okedroj
* Kombinaĵo de 5 okedroj

Referencoj
----------

* John Skilling, *Uniform Compounds of Uniform Polyhedra* - *Uniformaj Kombinaĵoj de Uniformaj Pluredroj*, Mathematical Proceedings of the Cambridge Philosophical Society - Matematikaj Paperoj de la Kembriĝa Filozofia Socio, Volumo 79, pp. 447-457, 1976.
En geometrio, **kombinaĵo de dek du kvinlateraj kontraŭprismoj kun turna libereco** estas uniforma pluredra kombinaĵo, simetria ordigo de 12 kvinlateraj kontraŭprismoj. Ĝi povas esti konstruita per enskribanta de unu paro de kvinlateraj kontraŭprismoj en dudekedro en ĉiu el la ses eblaj vojoj, kaj tiam turno de ĉiu kvinlatera kontraŭprismo per egala kaj kontraŭa en paro angulo *θ*.

Se *θ* estas 36 gradoj, la kontraŭprismoj koincidas en paroj kaj rezultiĝas (du koincidantaj kopioj de) la kombinaĵo de 6 kvinlateraj kontraŭprismoj (sen turna libereco).

Ĉi tiu kombinaĵo havas la saman situon de verticoj kiel la kombinaĵo de 12 stelokvinlateraj krucigitaj kontraŭprismoj kun turna libereco.

Karteziaj koordinatoj
---------------------

Karteziaj koordinatoj de verticoj de ĉi tiu kombinaĵo estas ĉiuj ciklaj permutoj de

(±(2τ−1−(2τ+4)cosθ), ±2(√(5τ+10))sinθ, ±(τ+2+(4τ−2)cosθ))
(±(2τ−1−(2τ−1)cosθ−τ(√(5τ+10))sinθ), ±(−5τcosθ+τ−1(√(5τ+10))sinθ),
±(τ+2+(3−τ)cosθ+(√(5τ+10))sinθ))
(±(2τ−1+(1+3τ)cosθ−(√(5τ+10))sinθ), ±(−5cosθ−τ(√(5τ+10))sinθ),
±(τ+2−(τ+2)cosθ+τ−1(√(5τ+10))sinθ))
(±(2τ−1+(1+3τ)cosθ+(√(5τ+10))sinθ), ±(5cosθ−τ(√(5τ+10))sinθ),
±(τ+2−(τ+2)cosθ−τ−1(√(5τ+10))sinθ))
(±(2τ−1−(2τ−1)cosθ+τ(√(5τ+10))sinθ), ±(5τcosθ+τ−1(√(5τ+10))sinθ),
±(τ+2+(3−τ)cosθ−(√(5τ+10))sinθ))
kie *τ = (1+√5)/2* estas la ora proporcio (iam skribata kiel *φ*).

Vidu ankaŭ
----------

* Kombinaĵo de 6 kvinlateraj prismoj (*I*)
* Kombinaĵo de 12 kvinlateraj prismoj (*Ih*)
* Kombinaĵo de 6 stelokvinlateraj prismoj (*I*)
* Kombinaĵo de 12 stelokvinlateraj prismoj (*Ih*)
* Kombinaĵo de 6 kvinlateraj kontraŭprismoj **(*Ih*)**
* Kombinaĵo de 12 kvinlateraj kontraŭprismoj kun turna libereco **(*Ih*)**
* Kombinaĵo de 6 stelokvinlateraj kontraŭprismoj (*I*)
* Kombinaĵo de 12 stelokvinlateraj kontraŭprismoj (*Ih*)
* Kombinaĵo de 6 stelokvinlateraj krucigitaj kontraŭprismoj **(*Ih*)**
* Kombinaĵo de 12 stelokvinlateraj krucigitaj kontraŭprismoj kun turna libereco **(*Ih*)**

Referencoj
----------

* John Skilling, *Uniform Compounds of Uniform Polyhedra* - *Uniformaj Kombinaĵoj de Uniformaj Pluredroj*, Mathematical Proceedings of the Cambridge Philosophical Society - Matematikaj Paperoj de la Kembriĝa Filozofia Socio, Volumo 79, pp. 447-457, 1976.
Situo de la Irana-anatolia biodiverseco-riĉaĵejo.
La **irana-anatolia biodiverseco-riĉaĵejo** aŭ **irana-anatolia biodiverseco-varmpunkto** estas regiono signita kiel biodiverseco-riĉaĵejon fare de la organizaĵo Naturprotekto Internacie. Ĝi etendiĝas tra partoj de Armenujo, Azerbajĝano, Kartvelujo, Irako, Irano, Turkujo, kaj Turkmenujo. Ĝi ampleksas altaĵojn de centra kaj orienta Anatolia Altebenaĵo same kiel Zagros-, Elburz-, kaj Kopetdago-Montarojn.

La tersupraĵaj ekoregionoj en de la biodiverseco-riĉaĵejo estas :

* Centr-anatolia stepo
* Centr-anatoliaj deciduaj arbaroj
* Orient-anatolia montara stepo
* Elborz-montara arbarstepo
* Kopetdagaj duonarbaroj kaj arbarstepo
* Zagros-montara arbarstepo

Vidu ankaŭ
----------

* Kaŭkazaj, anatoliaj kaj hirkaniaj mezvarmaj arbaroj

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Azio |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |
| Portala ikono | Portalo pri Geografio |

* angle Irana-anatolia biodiverseco-riĉaĵejo (Naturprotekto Internacie).
* angle Biodiverseco-riĉaĵejoj (Naturprotekto Internacie).
* angle Irana-anatolia biodiverseco-riĉaĵejo (*The Encyclopedia of Earth*)
La **Komisiono de Danubo** aŭ (Internacia) Danuba Komisiono estas eŭropa organizo pri navigado, transporto laŭ Danubo.

Historio
--------

La organizo estis fondita en 1921 por administrado pri ŝipebla parto de Danubo kaj ties alfluantoj, deklaritaj pli frue internacia ŝipvojo. En la komisiono sidis - krom Germanio - 2-2 reprezentantoj de la bordaj ŝtatoj kaj 1-1 reprezentanto de Britio, Francio, Italio (pli fruaj membroj de la Eŭropa Danuba Komisiono). En 1939 - sen atento pri interkonsento de 1921 - membrigis Germanion tri ŝtatoj el la 12 subskribaj ŝtatoj (Anglio, Francio kaj Rumanio). Germanio influis inter 1941-1945 la internacian administradon de Danubo.

Post la dua mondmilito, la belgrada konferenco verkis la Belgradan interkonsenton (18-an de aŭgusto 1948) kaj fondis la novan Danuban Komisionon (*Commission du Danube*). En tiu partoprenis nur la bordaj ŝtatoj: Bulgario, Ĉeĥoslovakio, Hungario, Rumanio, Ukrainio, Sovetunio kaj Jugoslavio. Aŭstrio aliĝis en 1960, Germanio ekde 1957 partoprenas kun fakspertuloj.

La belgrada interkonsento donis la administradon al la bordaj ŝtatoj, sed deklaris, ke militŝipoj de la ne-danubaj lando ne rajtas veturi sur Danubo.

La Komisiono okupiĝas pri ŝipado, riverreguligo, konsilado, dogan- kaj aliaj aferoj.

La Komisiono havas ĉefsidejon en Budapeŝto, ekde 1953.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Komisiono de Danubo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Le site de la Commission du Danube
* leĝo hungare pri fondo Arkivigite je 2007-03-10 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 135291
* GND: 1081109-6
* LCCN: n50070761
* VIAF: 261457004
* ISNI: 0000 0000 9583 071X
* SUDOC: 07034678X
* NKC: kn20030806013
 |
La **Venecia Komisiono** estas konsila organo de la Konsilio de Eŭropo, konsistanta el advokatoj kaj sendependaj fakuloj en la kampo de konstitucia juro. La konferenco, kies oficiala nomo estas "Eŭropa Konsilio por Demokratio per Leĝaro", estis establita en 1990, kiam post la falo de la Berlina muro estis tuja bezono de helpo al la landoj de Centra kaj Orienta Eŭropo kun demokrata leĝaro. La konferenco kunvenas ĉirkaŭ kvar fojojn jare en Venecio, tial ĝia nomo.

La konferenco estis establita en 1990 kaj baldaŭ ĉiuj landoj partoprenantaj en la Konsilio de Eŭropo aliĝis al ĝi. En 2002, membreco en la konsilio estis malfermita al ne-eŭropaj landoj ankaŭ. Aktuale en 2010, proksimume 57 landoj estas membroj de la Konsilio, de kiuj proksimume 47 estas membroj de la Konsilio de Eŭropo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 809359
* GND: 5157104-3
* LCCN: no94020600
* VIAF: 130876216
* ISNI: 0000 0001 2285 9981
* LIBRIS: 280394
* SUDOC: 03420296X
* BNF: 12498444n
* NLA: 35410728
* BIBSYS: 3032590
* NKC: kn20030402011
* BNE: XX4590757
 |
**Catia La Mar** estas urbego, universitata urbo kaj havenurbo en subŝtato Vargas en norda Venezuelo.

Aerfoto pri Catia La Mar

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 106,850 (en 2005)
* Supermara alteco: 15 m
* Areo: km²
* Telefonkodo:
* Poŝtkodo: 1162
* Horzono: UTC -4:30
* 10° 36′ 00″ N 67° 02′ 00″ U﻿ / ﻿10.60000 °N, 67.03333 °U﻿ / 10.60000; -67.03333 (mapo)

Geografio
---------

Placo en Catia La Mar
Catia La Mar situas laŭ Kariba Maro. **Karakaso** troviĝas 17, Baruta 25, Petare 27, Los Teques 28, Guarenas 48, Cúa 51, Guatire 57, Santa Teresa del Tuy 58, Ocumare del Tuy 60, Turmero 64, Marakajo 73, Valencio (Venezuelo) 116, Barquisimeto 257, Barcelono (Venezuelo) 261, Coro (Venezuelo) 301, Maturín 433, Bolívar (urbo) 471, Marakajbo 504, Guayana (urbo) 542, San Cristóbal (Venezuelo) 651 km.

Historio
--------

Nomdonanto de Catia La Mar estis *Catia* vivanta en la 16-a jarcento. La komunumo mem estis fondita en 1558 havanta la loknomon "La Villa de Catia". Baldaŭ la nomo ŝanĝiĝis ĝis 1965 "Olivares". En 1999 la loĝantaro suferis pro granda inundo.

Koloniaj domoj en Catia La Mar

Ekonomio
--------

La ĉefaj fontoj de la enspezoj estas la komerco, turismo (marbordaj strandoj), transporto kaj mara fiŝkaptado. En la industria zono (apartenanta al subŝtato Vargas) fabrikoj produktas pastojn, farunojn, cementojn kaj vestojn.

Klimato
-------

En Catia La Mar la averaĝa temperaturo varias inter 20-33 °C. Jare pluvas ĉirkaŭ 510 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, inter junio-decembro pli ofte pluvas.

Marborda vido en Catia La Mar

Trafiko
-------

Bona ŝoseo kuras al la ĉefurbo Karakaso. Internacia flughaveno troviĝas proksimume 10 minutojn. Gravas ankaŭ la haveno.

Vidindaĵoj
----------

* statuo pri Simón Bolívar farita el bronzo, kvin metrojn alta

Fontoj
------

* La Mar&p=106850 mapo, distancoj
* Angla Vikipedio helpe de WikiTrans

* Kategorio Catia La Mar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**E[dwin] James LIEBERMAN** (naskita en 1934 en Milvokio, Viskonsino) estas usona esperantisto.

Li abiturientiĝis en *Oakland Technical High School* en Oakland (Kalifornio) en 1951. Poste li studis en la universitatoj de Berkeley kaj de San-Francisko kie li doktoriĝis pri medicino; sekve specialiĝis psikiatrio en la Universitato Harvard en Kembriĝo (Masaĉuseco). Poste li dum sep jaroj laboris en la Nacia Instituto pri Mensa Sano *(National Institute of Mental Health)* en Vaŝingtono. Fine li laboris kiel privata psikiatro (individua kaj geedza terapio) kaj krome instruis kiel profesoro en la universitatoj Howard kaj George Washington en Vaŝingtono.

E. James Lieberman esperantiĝis en 1954. Li aktivis en Esperanto-Ligo por Norda Ameriko—nun Esperanto-USA (Prezidanto, 1972-75) kaj en la lokaj Esperanto-grupoj de Oakland, San-Francisko kaj Vaŝingtono. En 1968 li kun Humphrey Tonkin kaj Jonathan Pool fondis la Fondaĵon pri Esperantaj Studoj.

Li loĝas en Potomako, Marilando.

Verkoj en kaj pri Esperanto
---------------------------

* *L. L. Zamenhof: Dr. Esperanto,* en: *New England Journal of Medicine* 1959, paĝoj 963–965 *(angle).*
* *Esperanto and trans-national identy. The case of Dr. Zamenhof,* en: *International journal of the sociology of language* 1979, paĝoj 89–107.
* *Zamenhof, psikologie. De Freud al Piron* en: *La arto labori kune,* Roterdamo: Universala Esperanto-Asocio, 2010, paĝoj 438–442.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sinprezento en la retejo de Esperanto-Societo de Vaŝingtono ()
Vido al la du kirkoj de Gușterița; fone la silueto de Sibio
**Gușterița** [guŝterica], hungare **Szenterzsébet**, germane: **Hammersdorf**, estis vilaĝo aligita al Sibiu en 1954; ĝi havis en 1910 1741 loĝantojn (germanoj, rumanoj), nun ĉirkaŭ 4.000 (precipe rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1309. Ĝis 1919 Szenterzsébet apartenis al Hungario (*Szeben vármegye*).

La nuna kvartalo de Sibio situas en ties nord-oriento kaj estas de ĝi dividita per rivero Cibin; ekzistas unu sola ponto. La koordinatoj de Gușterița estas 45° 48′ 35″ N 24° 10′ 55″ O﻿ / ﻿45.80972 °N, 24.18194 °O﻿ / 45.80972; 24.18194 (mapo), ĝi situas 440 metrojn super marnivelo. Paralele al la rivero oni nuj konstruas aŭtovojon. Estas regula urba bustrafiko inter la kvartalo kaj la centro.

Ĉar Gușterița longe estis loĝata precipe de german-etnaj protestantoj, ĝi havas protestantan kirkon el la 13-a jarcento, en romanika stilo. Ĝi estis konstruita ankaŭ por defendo kontraŭ atakantoj, kiel defend-kirko. La ortodoksa kirko estas pli novtempa.

Historio
--------

La vilaĝo estis dokumente menciita unue en 1309 kiel *villa umberti* aŭ *villa humberti*. jam en romiaj tempoj tiuloke ekzistis setlejo nomata *Cedonia*.

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1-18. 1993-2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

Komunumoj de Sankta Elizabeto en Hungara reĝlando
-------------------------------------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Alsószenterzsébet | Bükkszenterzsébet | Felsőszenterzsébet | Nyugotszenterzsébet |
| Püspökszenterzsébet | Székelyszenterzsébet | Szenterzsébet | Pestszenterzsébet |

Renomaj personoj
----------------

* Johann Seivert (Sibio, 17-a de aprilo 1735 – 24-a de aprilo 1785), literaturhistoriisto, evangelia pastro
* Johann Michael Ackner, arkeologo, naskita en Sighișoara, tie ĉie vivis kaj mortis en 1862.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Gușterița en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Erich SPIEßBACH** [ŝPISbaĥ] (naskiĝis la 30-an de novembro 1901 en Gotha, mortis dum fuĝoprovo el hospitalo psikiatria en 1956) estis germana pentristo.

Jam kiel junulo li sentis sin - kune kun sia frato - altirata al la artoj. Li fariĝis teĥnika desegnisto, frekventis du artmetiajn lernejojn kaj eĉ registrigis atelieron skulptistan. Tiam li kreive desegnis multajn florojn kaj faris akvarelojn. Dum la jaroj 1925-1928 li estis restaŭristo ĉe la tiama regionhistoria muzeo en Gotha.

En 1928 li forlasis Turingion kaj ekdeĵoris ĉe la Vestfalia landa muzeo por prahistorio kaj frua historio en Münster (*Westfälisches Landesmuseum für Vor- und Frühgeschichte*). Laborkonfliktoj, kiuj jam anoncis lian postan malsanon, igis lin maldungiĝi sen avizo en 1936. En la 1943-a jaro oni sendis lin en malsanulejon psikiatran. Resumante la plurfojajn oficialajn konstatojn de lia malsano, li titolis sin mem "trifoje diplomita idioto".

Ebligis al Spießbach artiste agadi kaj aktivi lia prizorganta kuracisto, sekvante la kuracmetodon de la psikiatro Hans Prinzhorn, kiu estis pelanta mensmalsanulojn al la pentrada aktiveco. En malmultaj monatoj fariĝis tiel nenombreblaj surfoliaj pentraĵetoj, ofte de enhavo politika, kiuj estas hodiaŭ parto de la Kolekto In der Beeck.

Literaturo
----------

* Manfreed in der Beeck: *Wahnsinn, Ironie und tiefere Bedeutung*, memeldono, Bayer 1966

Eksteraj ligiloj
----------------

* La naturscienca muzeo en Münster. Arkivigite je 2012-06-17 per la retarkivo Wayback Machine germane
* Pri la sanigaj teorioj de Prinzhorn. germane
* Enhavo de la prinzhorna libro pri la bildterapio. germane


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 405059
* GND: 174274777
* VIAF: 237930165
* ISNI: 0000 0003 6927 2488
* SUDOC: 220090394
 |
**Erich THUMMER** (naskiĝinta la 16-an de decembro 1930 en Hart im Zillertal/ Distrikto Schwaz, mortinta la 7-an de aprilo 2022) estis aŭstra filologo klasika.

Vivo
----

En la dekstra konstruaĵo de ĉe Innrain, en la unua etaĝo estis longtempe la Instituto pri klasika filologio de la Universitato de Innsbruck, kie Thummer profesoris
Post frekvento de la humanisma kaj episkopa gimnazio *Paulinum* en Schwaz li ekstudis filologion klasikan ĉe la Universitato de Innsbruck, ĉe Karl Jax kaj Robert Muth. La 17-an de novembro 1954 li trapasis la ekzameniĝon pri instruadrajteco gimnazia en la fakoj de la latina kaj la helena lingvoj. En la 25.5.1957 li doktoriĝis per disertacio pri la religieco de la verkoj de Pindaro. Dum la somera semestro 1957 li restadis ĉe la Universitato de Vieno por pliprofundigi konojn siajn. Post kiam li deĵoris dum 1957/58 kiel docentadkomisiitulo ĉe la Instituto pri filologio klasika en Innsbruck li nomumitis asistanto en la 1.9.1958. Inter 1963 kaj 1964 Thummer krome esploradis en Vaŝingtono ĉe la Centro pri helenismaj studoj.

Danke al eldono de dulingva eldono de la Istmaj odoj pindaraj sukcesis al li habilitiĝo en 1968 en Innsbruck. En la 17.7.1968 li iĝis docento orda pri klasika filologio; eksterorda profesoreco ekis en la 14.2.1973. Retiriĝo lia estis en 1996.

Literaturo
----------

* Robert Muth: *Die Habilitationen aus Klassischer Philologie an der Universität Innsbruck*. Ĉe: *Acta philologica Aenipontana*. Volumo 4 (1979), p. 7–21 (koncerne Thummer kp. aparte la p. 21)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri Erich Thummer en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)

Notoj
-----

1. ↑  mortanonca folio kun foto
2. ↑  Kelkajn semajnojn li estis studento ĉe la fakultato pri jurscienco.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 717663
* GND: 107586320
* LCCN: no2013096573
* VIAF: 195412825
* ISNI: 0000 0003 8547 7280
* SUDOC: 188133658
 |
Erich Heckel ĉe la pentrista stablo
**Erich HECKEL** (naskiĝinta la 31-an de julio 1883 en Döbeln, mortinta la 27-an de januaro 1970 en Radolfzell am Bodensee) estis germana pentristo kaj grafikisto, kaj unu el la plej gravaj reprezentantoj de la germana Ekspresionismo. Li anis ĉe Berlina secesio.

Vivo kaj agado
--------------

Heckel studis en Dresdeno arkitekturon. Tiel li ankaŭ fondis en 1905 kune kun Ernst Ludwig Kirchner, Fritz Bleyl kaj Karl Schmidt-Rottluff la grupon *Die Brücke*. Kiel Vincent van Gogh kaj aliaj faŭvistoj - kiuj al Heckel estis modeldonaj - li pentris la verkojn per helaj kaj puraj koloroj. Liaj motivoj estis preferite nudulojn, portretojn kaj pejzaĝojn. Temo ĉiam revenante estis la mondo de la cirko.

En 1911 li transloĝiĝis al Berlino, kie la pentromaniero lia iĝis pli geometria, la kompozicia arto pli malronda kaj severa - kaj la koloraro pli malhela. Post malfondo de *Die Brücke* (1913) liaj verkoj perdis dramecon. De 1915 ĝis 1918 li soldatis en Flandrujo.

Post la Unua mondmilito li revenis al Berlino kaj vojaĝis la sekvintajn jarojn tra Germanio, Italio kaj Franclando. De la nazioj li estis ege malŝatita; tial li vivis ekde 1944 ĉe la Konstanca lago, najbare al Otto Dix en Gaifenhofen-Hemmenhofen. Inter 1949 kaj 1955 li profesoris ĉe la Artoakademio de Karlsruhe.

Krom pentraĵoj li postlasis multon da ligna gravuraĵoj, litrografioj kaj akvafortojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Max Beckmann

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Erich Heckel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj sur Heckel kaj la verkaro de li

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDie Brücke |
| --- |
| Fondintoj | 
* Fritz Bleyl
* Erich Heckel
* Ernst Ludwig Kirchner
* Karl Schmidt-Rottluff
 |
| Aliaj | 
* Kees van Dongen
* Otto Mueller
* Emil Nolde
* Max Pechstein
* Rosa Schapire (art-historiisto)
 |
| * Vidu ankaŭ: Der Blaue Reiter
* Ekspresionismo
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 556201
* GND: 118547488
* LCCN: n50027378
* VIAF: 41848647
* ISNI: 0000 0000 8343 1340
* SUDOC: 027686353
* BNF: 119675919
* ULAN: 500032971
* BIBSYS: 90068819
* RKD: 36792
* NKC: ola2002161337
* BNE: XX879561
 |
Cirkla segmento (flava)
En geometrio, **cirkla segmento** aŭ iam simple **segmento** estas parto de disko (ebena figuro limigita per cirklo) limigita per ĝiaj ĥordo kaj arko. Ĝi povas esti ricevita per fortranĉo de la cetera parto de la disko per sekcanta rekto.

Estu *R* radiuso de la cirklo,

*θ* la centra angulo de segmento en radianoj,
*c* longo de la ĥordo,
*s* longo de la arko,
*h* alto de la segmento - distanco inter mezpunkto de la arko kaj la ĥordo.
Tiam:

* La arka longo estas *s = Rθ*
* La areo de la segmento estas {\displaystyle A={\frac {R^{2}(\theta -\sin \theta )}{2}}}
* La ĥorda longo estas {\displaystyle c=2R\sin {\frac {\theta }{2}}=R{\sqrt {2-2\cos \theta }}}
* La alto estas {\displaystyle h=R(1-\cos {\frac {\theta }{2}})}

Pruvo de formulo por areo
-------------------------

Estu cirkla sektoro kun la sama arko kiel la konsiderata segmento. Tiam ili havas la samajn radiuson kaj la saman centran angulon.

Areo de la cirkla sektoro estas {\displaystyle A\_{1}={\frac {1}{2}}R^{2}\theta }

Konsideru komence okazon ke *θ<π*. Tiam areo *A* de segmento estas areo *A1* de la sektoro minus areo *A2* de triangulo, formita per la radiusaj strekoj de la sektoro kaj ĥordo de la segmento. Oni dusekcu la angulon *θ*, kaj tiel ankaŭ la triangulon, rezultiĝas du trianguloj, ĉiu havanta areon

{\displaystyle A\_{3}={\frac {1}{2}}R\sin {\frac {\theta }{2}}R\cos {\frac {\theta }{2}}={\frac {1}{2}}R^{2}\sin {\frac {\theta }{2}}\cos {\frac {\theta }{2}}}
Pro tio ke *sin x cos x = (sin (2x))/2*

{\displaystyle A\_{3}={\frac {1}{4}}R^{2}\sin \theta }
Tiam areo de la fonta triangulo estas duoble pli granda:

{\displaystyle A\_{2}=2A\_{3}={\frac {1}{2}}R^{2}\sin \theta }

Tiel

{\displaystyle A=A\_{1}-A\_{2}={\frac {1}{2}}R^{2}(\theta -\sin \theta )}

Se *θ>π* tiam areo *A* de segmento estas areo *A1* de la sektoro plus areo *A2* de la triangulo. Sed la supre donita formulo por *A2* tiam ŝanĝas la signon, ĉar *sin θ* estas negativa por *θ>π*, kaj do la rezultanta formulo restas vera.

Se *θ=π* tiam la tringulo degeneriĝas kaj la segmento havas la saman areon kiel la sektoro. Sed laŭ la supre donita formulo *A2=0* ĉar *sin θ=0* por *θ=π*, kaj do la rezultanta formulo restas vera.

Vidu ankaŭ
----------

* Cirkla sektoro
* Luno (geometrio) estas simila figuro sed barita ne per rekta segmento kaj cirkla arko sed per du cirklaj arkoj.
* Arko (geometrio)
* Ĥordo (geometrio)
* Disko (matematiko)
* Cirklo
* Rekta segmento

Eksteraj ligiloj
----------------

* Cirkla segmento je MathWorld
* Difino de segmento kun interaga animacio
* Formuloj por areo de segmento kun interaga animacio
|  |  |
| --- | --- |
|   | **Ĉi tiu artikolo pri mitologio citas neniun fonton**.

---

Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Januaro 2018)* |

*La lasta dormo de Arturo en Avalon*, 1881-1898

**Avalon** estas mita insulo en la Irlanda maro, kie en la kelta mitologio batalmortintaj reĝoj kaj herooj loĝas kaj kie loĝas druidoj kiuj povas kuraci vundojn.

La insulo, en la mitologio, situas tuj post la horizonto. En la Reĝo Arturo-legendo ĉi tie la vundoj de reĝo Arturo, ricevita dum la batalo de Camlan (kontraŭ lia filo Mordred), estas prizorgataj de la feino Morgen.

La rakonto estas ke tri misteraj virinoj portis la morte vunditan Arturon per nigra ŝipo al Avalon.
Laŭ la legendo Arturo iam revenos el Avalon por komandi la subpremitan keltan popolon kontraŭ la Anglosaksoj.

Laŭ certa versio de la legendo la glavo Excalibur estis forĝita en Avalon. Tradicie Avalon estas egalrajtigita al Glastonbury (en la angla Somerset), kie situus la tombo de Arturo.

* 
* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* Kameloto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Avalon (mitologio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* Arkivigite je 2011-07-10 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2006-05-24 per la retarkivo Wayback Machine
La Ciro-cilindro en British Museum en Londono.
La **Ciro-cilindro**, ankaŭ **Ciro-manifesto** aŭ **Ciro-edikto** estas antikva argila rulaĵo, kiu entenas la proklamon de aĥemenida (malnovpersa) reĝo Ciro la 2-a, verkitan post 538 a.K. La teksto de la Ciro-cilindro informigas el vidpunkto de la persa reĝo pri kaŭzoj de falego de la lasta novbabilona reĝo Nabonido.

La judoj asertas en la malnova testamento, ke ili ricevis la rajton por konstrui la Jerusaleman templon, post la hejmenreveno el Babilono. La sciencistoj ĝis hodiaŭ ne trovis rektan pruvaĵon pri tio.

La Ciro-cilindro
----------------

### Trovo, priskribo

La Ciro-cilindro.
La arĥeologo Hormuzd Rassam malkovris la cilindron en 1879 en Babilono. Evidentiĝis, ke ĝi estis verkata en la akada lingvo per kojnoskribo. Oni trovis du partojn kaj oni tradukis ilin sendepende unu de la alia. Henry Rawlinson publikigis unuafoje en 1884 la ĉeftabulon, rezervitan en Londono. C.E. Keiser publikigis en 1920 la pli malgrandan parton en New Haven. La simileco de la du eroj estis jam konata longtempe, sed la senproblema kunmeto de la eroj okazis nur en 1976. Ili videblas - kiel unuigita - ekde tiam en la Brita Muzeo en Londono. En 2010, la muzeo decidis pri pruntedono de la cilindro al Irano.

### Enhavo

La cilindro sciigas, ke reĝon Ciro helpis Dio Marduk por okupi Babilonon sen batalo. La reĝo restarigis la altarejojn de la dioj, resetligis la popolojn de Babilono (judoj tiam estis kaptitaj en Babilonio).

Vidu ankaŭ
----------

* Ciro-cilindro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ciro-cilindro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Nabonido-cilindro
* Homaj rajtoj
**Avantaĝigo** estas ankoraŭ nestabila termino por delikto kiu konsistas en ricevi donacojn (monon, havaĵojn) por favori la interesojn de korpa aŭ morala persono ĉe publikaj potencoj aŭ ĉe entreprenoj de la socia ekonomio agantaj laŭ samaj aŭ similaj etikaj normoj kiel la publikaj potencoj. Alia nomo estas **favorigo**. Ĝi estas formo de korupto.

Por limigi tiun fenomenon, la jurisprudenco kaj la doktrino konsideras cetere ke la avantaĝoj eventuale interkonsentitaj aŭ promesitaj eĉ ne bezonas plenumadon de la favoro aŭ avantaĝo pro la influo de la promesinto por konsistigi la delikton. Tiurilate oni diras pri la avantaĝigo ke ĝi estas formala delikto.

En la franca punleĝo tiu delikto estas punata por aktiva aŭ pasiva avantaĝigo. Ĉiukaze ĝi estas punata per 10 jaroj da mallibereco kaj 150.000 eŭroj da monpuno. Komplementaj punoj konsidereblas kiel:

* suspendo de la civitanaj, civilaj kaj familiaj rajtoj;
* malpermeso, por daŭro de kvin jaroj aŭ pli, plenumi publikan oficon aŭ la profesian aŭ socian agadon en tiu aktiveco en kiu li faris la avantaĝigon;
* afiŝado aŭ disvastigo de la jura decido farita en la kondiĉoj disponataj de la artikolo 131-35.

Vidu ankaŭ
----------

* Lobiado
* Monopolo

Pietro Semeraro, I delitti di millantato credito e traffico di influenza, Milano 2000, Giuffre, (chapitre VII, Il traffico di influenza nell'ordinamento penale francese).

* *Trafic d'influence (filmo)*, reĝisoro Dominique Farrugia.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri juro |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Ĉi tiu artikolo estis redaktita tiel ke ĝi entenas tutan aŭ partan tradukon de « trafic d'influence -vl » el la franclingva Vikipedio. Rigardu la historion de la originala paĝo por vidi ties aŭtoroliston. 
 |
**Balin**, artura kavaliro, frato de Balan.

Maljuste enkarcerigite pro la morto de kuzo, Balin estis liberigata ĉirkaŭ la tempo kiam la Damo de Avalon sendis junulinon al la artura kortego portante sub sia jupo glavon kiun nur virta kavaliro povus elingigi. Reĝo Arturo kaj multaj aliaj malsukcesis. Balin petis, ke li penu: la junulino unue rezistis, pro ke Balin ĵus liberiĝis de karcero, sed fine konsentis, kaj Balin sukcesis, tiel pruvante sian senkulpon. Li retenis la glavon malgraŭ la protestoj de la junulino. Tial li akiris la moknomon "la kavaliro kun du glavoj".

Laŭ pluraj versioj de la Arturaj legendoj, post iomete da tempo la Damo de la Lago alvenis. Ŝi deziris venĝon kontraŭ Balin, kiu mortigis ŝian fraton, kaj petis la kapon aŭ de Balin kiel pago por Excalibur, aŭ de junulino kiu kaŭzis la morton de sia patrino. Arturo rifuzis. Balin mem senkapigis la Damon, dirante ke pro ŝi lia patrino estis ŝtiparumita. Arturo ekzilis Balin de la kortego sed Merlin poste eksplikis ke la Damo estas fakte perfidulino kiu koleris kontraŭ sia frato, kiu estis bona kavaliro, kiu mortigis ŝian amanton. Merlin ankaŭ sugestis, ke la glavo forprenita de Balin portis malbenon. Dume alia Artura kavaliro klopodis venĝi la morton de la Damo sed Balin mortigis lin. Subite alvenis la amanto de la Damo kaj pro malĝojego li ĵetis sin sur la glavon de la ĵus mortigita kavaliro.

Balin kaj Balan kuniĝis kaj planis reakiri la favoron de Arturo per kapti ties malamikon Reĝo Rience. Rande de sia robo Rience havis la barbojn de dek unu reĝoj kaj li deziris aldoni tiun de Arturo. Balin kaj Balan sukcesis, sed antaŭ ol tio aperis nano kiu lamentis la mortojn de la Damo de la Lago kaj de la kavaliro, kaj anoncis, ke la frato de la kavaliro petos venĝon. Tiam ankaŭ aperis Merlin kiu profetis ke, pro la morto de la Damo, Balin faros la plej Malĝojan Frapon iam ajn faritan de homoj, krom nur la frapo kiu trapikis la flankon de Kristo.

Balin helpis Arturon venki dek du ribelajn reĝojn, inkl. la fraton de Rience. Poste li ekiris por venĝi kavaliron kiu estis vojaĝinta sub lia protekto kaj mortigita de nevidebla kavaliro. La malbonulo estis fakte la frato de Pellam, la gardisto de la Sankta Gralo, kaj Balin mortigis lin dum festeno en la kastelo de Pellam. Tuj tiu deziris venĝon sed Balin kaptis la lancon de Longino (t.e. la lanco kiu trapikis la flankon de Kristo) kaj pikegis Pellam. Pro la frapo, la lumboj de Pellam malfekundiĝis (ili estis la "Waste Land" kiu donas la titolon de la poemo de T. S. Eliot) kaj la kastelo de Pellam disfalis sur la kapojn de Balin kaj Pellam.

Merlin alvenis kaj elfosis Balin de la ruino. Post pluraj aventuroj Balin atingis kastelon kie li devis batali kontraŭ la gardanto. Tiu estis fakte Balan mem, kiu kontraŭvole akiris la postenon per mortigo de la antaŭa gardinto. La du fratoj ne rekonis unu la alian kaj ambaŭ mortige vundiĝis: Balin mortis plurajn horojn post sia frato.

Merlin metis la glavon forprenitan de la junulino en ŝtonblokon, el kiu Galahad elprenis ĝin komence de la serĉo de la Sankta Gralo.
Pri tiu ĉi sono La ritmo de baiano aperas en la plej multaj ritmoj de nordorienta Brazilo
**Bajao** (portugale ***baião***, ankaŭ *baiano* aŭ *abaianado*) estas danco kaj tre influa ritmo de la muziko de nordorienta Brazilo (*música nordestina*). Tiu ĉi fundamenta ritmo estas je variaj instrumentaĵoj bazo de la plej multaj muzikstiloj de ĉi tiu regiono: forró, koko, cirando kaj embolado. La bajao devenis el la popoldanco baiano, kiu originas en Bahia kaj unuafoje estis menciata en 1842. Tipaj instrumentoj de bajao estas pandero, zabumbo, akordiono (*sanfono*), triangulo kaj gitaro (*violão*).

Grava muzikisto por ĉi tiu ĝenro estis Luiz Gonzaga (1912–1989) el Exu, federaciero Pernambuko.

Literaturo
----------

* José Maria Tenório Rocha, Tiago de Oliveira Pinto: *Banda-de-Pífanos, die Instrumental-Ensembles des Nordostens*, en: *Brasilien. Einführung in die Musiktraditionen Brasiliens*, eldonita de Tiago de Oliveira Pinto. Schott, Majenco k.a. 1986, ISBN 3-7957-1811-2, S. 89–120

Referencoj
----------

1. ↑  José Maria Tenório Rocha, Tiago de Oliveira Pinto: *Banda-de-Pífanos, die Instrumental-Ensembles des Nordostens*, en: *Brasilien. Einführung in die Musiktraditionen Brasiliens*, eldonita de Tiago de Oliveira Pinto, Majenco k.a. 1986, p. 95.
Aspekto de embrazuro uzata en diversaj burgoj kaj burgaroj
Ŝirma embrazuro ĉe ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj ŝirmanta la enirejon
pafbreĉo en krucformo (Corfe Castle)
**Embrazuro** aŭ **pafbreĉo** estas aperturo de diversa formo kaj grando en muro de objekto, ŝipo aŭ fortikaĵo antaŭ pafpozicio tiel, por ke estu ebligita gvidi pafadon tra ĝi al batalejon de la objekto, aŭ ŝirma pafado de la proksima ĉirkaŭaĵo de la objekto.

Embrazuro de pafbreĉo en la interno de Kastelo Windsor
Laŭ Francisko Azorín **Embrazuro** estas *Muraperturo en fortikaĵo por pafi kaŝe de interne.* Kaj li indikas etimologion el franca *en + braser* (en bruli, ene lumi).

Ĉe la embrazuroj estas klopodo krei ilin kiel eble plej malgrandajn, por ke estu la plej malgranda ebleco de trafo fare de malamika pafado. La ekstera flanko de embrazuro povas esti ankaŭ havigita per kelkvica dentigo, kiu plialtigis la ŝirmon per tio, ke ĝi forpuŝigis la falantajn malamikajn pafaĵojn. Plua maniero de la ŝirmo de pafontaro prireganta la armilon, estis la armilo mem, kiu plenigis parte aŭ tute la embrazuron. Sed tiu ĉi armilo devis havi ankaŭ specialan afuston.

Vidu ankaŭ
----------

* Embrazuro (arĥitekturo)
* Sentinelbudo

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 66.
2. ↑  Azorín, samloke.

ReVo  embrazuro en ReVo 

* Kategorio Embrazuro (fortikaĵo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Embolado** (portugale: ***embolada*** estas kantoformo apartenanta al brazila muziko (Muziko Populara Brazila) precipe de la marbordaj regionoj de nordorienta Brazilo ĝis en la internlando kaj devenas el portugala muziktradicio. Du vagantaj kantistoj, tiel nomataj „cantadores" aŭ „emboladores", improvizas komikajn kaj satirajn tekstojn, ofte kun socia aŭ politika rilato, en rapidaj, mallongaj intervaloj kaj sin akompanas je tio per pandero aŭ ganzao respektive ĉokaljo. Unu el la kantistoj antaŭkantas rekantaĵon, kiun lia kunkantano rekantas per plejparte ses, foje ankaŭ per kvar aŭ dek versoj, kum kiam la ritmo plirapidiĝas iom post iom; kaj iam la kantistoj ŝanĝas la rolojn, ĝis kiam ambaŭ rezignas elĉerpite. Je tio la kantistoj uzas aliteraciojn kaj sonpentradon. Ili apartenas sur la *feiras nordestinas*, la kamparaj foiroj de la brazila nordoriento, al la ĉefaj allogaĵoj, kiel videble en la dokumenta filmo *Moro no Brasil* de Mika Kaurismäki el 2002.

Per la disvastigo fare de la radio kaj pro la forkuro de kamparo al urbo de la nordorientanoj ĉi tiu deorigine kampara muzikformo disvastiĝis kaj popolariĝis pli kaj pli ankaŭ en la urboj. Kvankam brazila repo havas sian originon en Usono, multaj tamen vidas en embolado kaj similaj muziktradicioj de ĉi tiuj brazilaj regionoj la radikojn, precipe ĉar ĉi tiuj estas multe pli malnovaj ol la usona importaĵo.

Embolado estas unu stilo de repento, alia stilo akompanata de kampara gitaro nomata „viola" nomiĝas *cantoria*.

Literaturo
----------

* Claus Schreiner: *Musica Latina. Musikfolklore zwischen Kuba und Feuerland.* Fischer-Taschenbuch-Verlag, Frankfurto ĉe Majno 1982, ISBN 3-596-22973-1.
* Claus Schreiner: *Música Popular Brasileira. Handbuch der folkloristischen und der populären Musik Brasiliens.* Tropical Music, Darmstadt 1977, priverkita kaj kompletigita eldono el 1985, ISBN 3-924777-00-4.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Portugallingva vortaro de Muziko Populara Brazila Arkivigite je 2015-06-08 per la retarkivo Wayback Machine
Johann Pachter
**Johann PACHTER** (naskiĝis la 3-an de decembro 1949 en Stolarzowice / germane Stillersfeld, Supra Silezio) estas germana esperantisto. Li aĉetis kune kun Peter Kühnel domon en Lichtenberg, kiu funkciu kiel Germana Esperanta Kultura Centro (sidejo kaj oficejo de GEA kaj GEJ, kunvenejo de la tradicia Ĵaŭda Rondo).

Kialo por aĉeti la domon estis interalie trovi decan ejon por la *Germana Esperanto-Arkivo*, kiu ekestis en Munkeno kaj kiun li kunportis de suda Germanio.

Domo en Heimburg
----------------

El la Berlina informilo (eldono de septembro 2001):

Dimanĉe, la 19-an de aŭgusto 2001 Johano Pachter inaŭguris la por si novan domon en harc-montaro kiel Esperanto-domon per malkovro de ĉemura ŝildo. Temas pri granda iama forstista domo el la 18a jarcento en la vilaĝo Heimburg inter la urboj Blankenburg kaj Wernigerode. Ĝi havas kvar grandajn loĝejojn, el kiuj unu estas luita. Al la objekto apartenas du ĉirkaŭkortaj deponejoj, luita metiejo kaj ĝardeno kun ĉerizarboj, herbejo kaj legomplantoj. Dum la semajnfino ĝuis la domon ĉ. dudek homoj, invititaj de *Werner Breitung*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* germanlingva eseo "Probleme der Katalogisierung in Esperanto-Bibliotheken" ("problemoj de katalogigo/kategoriigo en Esperanto-bibliotekoj") de Johann Pachter el la materialoj de konferenco de 1995 germane

Referencoj
----------

1. ↑  jubilea libro de pri la centjariĝo de Esperanto-Ligo Berlin en 2003
2. ↑   reta versio de la Berlina Informilo (eldono de septembro 2001). Arkivita el la originalo je 2014-04-29. Alirita 2014-04-29.
**Aktivula TrejnSeminario** (**ATS**) estis aranĝo de SEJM-2. Celo de la seminarioj estis plialtigi organizajn kapablojn de aktivuloj.

ATS-3
-----

En 1992 (ekde la 2-a de februaro ĝis la 7-a de februaro) estis organizita ATS-3 por Esperanto-instruistoj: lekcioj pri Ĉe-metodo (A- kaj B-seminarioj), metodoj de sovetiaj E-instruistoj.

ATS-4
-----

La informletero pri ATS-4
En Moskvo en 1993 (ekde la 6-a de februaro ĝis la 13-a de februaro) okazis ATS-4 dediĉita al intensa instruado. Dum la seminario partoprenantoj spertiĝis pri adaptado de la intensa metodo al instruado de Esperanto. Dum libera tempo la seminarianoj partoprenis rolludon "Kiel funkcias sukcesa E-klubo". Ĉeforganizanto Irina Gonĉarova.

Kiel aranĝi renkontiĝojn
------------------------

"Kiel aranĝi renkontiĝojn" 30.04-02.05.1995 en Minsko, Belorusio; ĉeforganizantoj: Vladimir Perepelica (de SEJM), Alla Fridman (loka organizanto).

* La invitilo al la ATS "Kiel aranĝi renkontiĝojn" (la unua paĝo)La invitilo al la ATS "Kiel aranĝi renkontiĝojn" (la unua paĝo)
* La invitilo al la ATS "Kiel aranĝi renkontiĝojn" (la dua paĝo)La invitilo al la ATS "Kiel aranĝi renkontiĝojn" (la dua paĝo)
**Boyan Slat** (naskiĝis la 27-an de julio 1994) estas nederlanda studento, kiu inventis manieron, kiel purigi la akvon de la oceanoj.

Li rimarkis, ke en oceanoj cirkulas kvin grandaj fluoj kaj tial sufiĉas meti purigilojn en la vojon de tiuj fluoj kaj ili mem alportos ĉiujn balaaĵojn kaj rubaĵoj, precipe plastajn, kiujn la homaro ĵetis en la marojn.

Kiam li prezentis sian projekton (kiel 17-jara) en la konferenco TEDxDelft, lia ideo kaptis intereson de fakuloj kaj de la publiko, monkolekto amasigis du milionojn da dolaroj por realigi lian revon.

La unuaj purigiloj estis instalitaj inter Japanio kaj Sud-Koreio, kie ankras platformo kaptanta la rubaĵojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Boyan Slat en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Boyan Slat — Persona retejo
* How the Oceans Can Clean Themselves — Boyan Slat ĉe TEDxDelft
* The Ocean Cleanup — Fonda retejo
* Ĉeĥlingva artikolo pri Boyan Slat


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 526125
* LCCN: no2015013773
* VIAF: 314816105
* ISNI: 0000 0004 4618 0158
 |
**Box Office Mojo** estas retejo, kiu spuras biletvendejojn por koni enspezon de filmoj en sistemo algoritme kreita, ĝi estis fondita de Brandon Gray en 1999. En 2008, Box Office Mojo estis aĉetita de la Interreta filma datumbazo, posedata de Amazon. La retejo estas vaste utiligata ene de la filmindustrio kiel fonto de informoj. De 2002-11, Box Office Mojo havis popularajn forumojn ĉe filmfanatikuloj.   

La internacia sekcio kovras la semajnan biletvendejon de pli ol 50 landoj kaj inkludas informojn pri historiaj biletvendejoj, same kiel disponigas informojn kaj rezultojn por individuaj filmoj en 107 teritorioj. La retejo ankaŭ kreas totalan semajnfinan diagramon, kombinante ĉiujn rezultojn de biletvendejoj ĉirkaŭ la mondo, ekskludante Usonon kaj Kanadon.

Referencoj
----------

1. ↑   Pri Box Office Mojo (angle). BoxOfficeMojo.com. Alirita 2012-06-19.
2. ↑   Informoj pri boxofficemojo.com ĉe Alexa (angle). Amazon.com. Arkivita el la originalo je 2018-12-25. Alirita 2014-04-01.
3. ↑   Forumoj (angle). Box Office Mojo. Alirita 2010-05-12.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Box Office Mojo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 654635
 |
dekstra
**John Fitch** (n. 21-an de januaro 1743 en South Windsor, Konetikuto; m. 2-an de julio 1798 en Bardstown, Kentukio) estis usona teknikisto, inventisto, pioniro de la vaporŝipa transportado, kiu antaŭis Robert Fulton en la produktado de uzeblaj vaporŝipoj.

Li servis en la usona sendependiĝa milito (1775–83), poste laboris kiel termezuristo apud rivero Ohio. Li ekokupiĝis pri vaporŝipa konstruado en 1785, en provinco Bucks. Li senrezulte petis apogon de la Kontinenta Kongreso, sed poste ricevis koncesion pri konstruado kaj funkciado de vaporŝipoj en la ŝtatoj New Jersey, Pennsylvania, New York kaj Delaware.

Li konstruis 14-metran ŝipon per helpo de bankistoj de Philadelphia kaj gvidis tion en 1787 en ĉeesto de Benjamin Franklin kaj George Washington sur Delaware. La helicopelita vaporŝipo nomiĝis *Perseverance* kun akvoelpremo de 9 tunoj kaj / rapido de 6 km/h kontraŭ fluo. Fitch poste konstruis pli grandan ŝipon, kiu trafikis laŭ horaro inter Philadelphia kaj Burlington. Li ricevis en 1791 ankaŭ patenton en Francio pri la vaporŝipo.

Li konstruis unu pluan ŝipon, sed tiu subakviĝis en tempesto, tiel la apogantoj ektimis. Fitch provis trovi pluajn investistojn en Eŭropo (1793, Francio), sed fiaskis lia plano.

Eksteraj ligiloj
----------------

* John Fitch en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio John Fitch en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* mallonga biografio en la angla Arkivigite je 2006-09-29 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 136861
* GND: 118683780
* LCCN: n50003062
* VIAF: 806443
* ISNI: 0000 0000 8349 830X
* BNF: 16531893r
* BNE: XX1714556
 |
**Roĝero de Breteuil** (n. antaŭ 1057, m. post 1087) estis la 2-a grafo de Hereford, Anglio. Li iĝis grafo en 1071 post la morto de Vilhelmo FitzOsbern (1-a grafo de Hereford).

Li estis de normanda deveno. Liaj rilatoj kun Vilhelmo la Konkerinto estis iom tiklaj. En 1075, malgraŭ la malpermeso de la reĝo, li edzinigis sian fratinon al Ralph de Gael, grafo de Norfolk. La du grafoj komplotis kaj ribelis, kune kun aliaj nobeloj, kontraŭ Vilhelmo. Inter la ribelantoj estis Waltheof, grafo de Northumbria, kiu forlasis la konspiron kaj malkaŝis la komploton al Lanfranc. Tiu urĝis Roĝeron reomaĝi al Vilhelmo, kaj fine ekskomunikis lin. Kiam Roĝero penis transiri la riveron Severn kun sia armeo, por kuniĝi kun la soldatoj de Ralph de Gael, li estis haltigata de armeo sub Wulfstan (episkopo de Worcester) kaj lojaloj nobeloj.

Sekvis proceso antaŭ la reĝa konsilio. Li estis senigata de siaj bienoj kaj rango, kaj kondamnata al dumviva malliberiĝo. Tamen post la morto de Vilhelmo en 1087 li liberiĝis.

Li havis du filojn, Roĝeron kaj Reginald.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 281473
 |
**István Rybár** (pli juna) [iŝtvAn ribAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rybár István** estis hungara fizikisto, geofizikisto, inventisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1931).

Tipo E54 pendolo de István Rybár
István Rybár  naskiĝis la 7-an de majo 1886 en Budapeŝto. Li mortis la 18-an de novembro 1971 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Rybár akiris diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1909, poste li plulernis en Göttingen. Li doktoriĝis en 1911. Pli frue jam en 1908 li mezuradis helpe de tordeca pendolo de Loránd Eötvös. En 1912 li ekinstruis en la universitato en Budapeŝto, kie li atingis la instruan rangon privata profesoro en 1915. Ekde 1950 ĝis la pensiuliĝo en 1962 li laboris en geofizika instituto. Li pluevoluis la tordecan pendolon, tio iĝis lia grava invento nomata AUTERBAL (Automatic Eötvös-Rybár Balance). Nomata "E 54" ricevis grandan premion en Bruselo en 1958. Li doktoriĝis pri fiziko en 1957. Li ricevis memormedalon en 1957.

Liaj kolegoj estis ekzemple György Békésy, Loránd Eötvös, Zoltán Bay, Gusztáv Rados, Lipót Fejér, Radó Kövesligethy, János Neumann, Sándor Mikola.

Verkaro (elekto)
----------------

* *A lanthál és a kobalt spektrálvonalainak Zeeman-effektusáról* (1911)
* *The Eötvös torsion balance and its application to the finding of mineral deposits* (1923)
* *Új szerkezetű Eötvös-féle torziósinga* (1929)
* *Az Eötvös-féle torziós inga zavarairól* (1932)
* *Eötvös Loránd egyénisége és munkássága* (1948)
* *A torziós inga fejlesztéséről* (1962)
* *Vizsgálatok az Eötvös-inga csillapítási ideje csökkentésének, megbízhatóságának és a torziós szálak preparálásának problémáiról* (1972)

Fontoj
------

* Kategorio István Rybár en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero R kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio kun foto
**István Rédey** [iŝtvAn rEdei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rédey István** estis hungara inĝeniero, geofizikisto, geografo, profesoro, geodeziisto, oficiro.

István Rédey  naskiĝis la 8-an de decembro 1898 en Újpest. Li mortis la 7-an de oktobro 1968 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Rédey frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1921. Post la diplomo li restis samloke por instrui. Post 2 jaroj li ricevis inviton al ĵus establita armea geografia instituto, kie oni komencis enkonduki la fotogrametrion. Li frekventis kurson 3 jarojn, krome ekde 1924 li instruis en la instituto. En 1930 li doktoriĝis en la menciita universitato, en 1942 li estis nomumita privata profesoro en la universitato. En 1948 li atingis la rangon subkolonelo. Ekde 1951 li iĝis katedrestro, en la sekva jaro li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li pensiuliĝis en 1956 kiel kolonelo, sed post falo de la Hungara revolucio de 1956 multaj forlasis la landon, tial Rédey denove instruis por senmankigi la forirantajn profesorojn. En 1959 li denove iĝis katedrestro. En 1962 li ricevis memormedalon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A fotogrammetria elemei* (1927)
* *Magyar fotogrammetriai irodalom* (1938; ankaŭ germane)
* *A Wegener-elmélet geodéziai jelentősége* (1940)
* *A földkéreg izosztatikus egyensúlya* (1942)
* *A potenciál-elmélet alkalmazása a geodéziában* (1950)
* *A földrajzi helymeghatározás értelmező szótára* (1957)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio István Rédey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 554903
* VIAF: 121473392
* ISNI: 0000 0001 0939 9669
* BNF: 128869650
 |