recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Viktor Togobickij,** origine ruse **Виктор Тогобицкий,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Togobickij Viktor** estis rusa-hungara komponisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto, lektoro. Lia karesnomo estis *Vitya* [vitja].

Viktor Togobickij  naskiĝis la 3-an de majo 1952 en Kupino (Sovetunio, Siberio), li mortis la 13-an de marto 1999 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Viktor Togobickij frekventis muziklernejon en sia naskiĝurbo, poste muzikartan mezlernejon en Novosibirsk, fine li akiris diplomon en muzikakademio de Leningrado en 1977. Jam dum la studentaj jaroj li konatiĝis kun hungara studentino, ili geedziĝis, tial li ricevis hungaran ŝtatanecon. Ili translokiĝis al Hungario post la diplomo kaj li lernis hungare. Li estis lingva lektoro en eldonejo, krome li instruis en pluraj muziklernejoj, eĉ en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Li ricevis hungaran premion en 1998. Lia edzino naskis unufoje.

Verko de Togobickij aŭdebla
---------------------------

* 
*

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* Concertino harsonára és zongorára
* Reflections to Russian Composers
* Fúvósötös
* Három Juhász Gyula vers nőikarra

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649729
* GND: 133694259
* LCCN: no2001043026
* VIAF: 20881255
* ISNI: 0000 0000 7986 1591
* BNF: 16210048j
 |
**Dezső Orbán** [deĵO], hungare **Orbán Dezső** estis hungara pentristo kaj grafikisto.

Li naskiĝis en Győr en la 26-an de novembro 1884. Li mortis en Sidnejo, en la 8-an de oktobro 1986.

Vivo
----

Dezső Orbán lernis pentradon en Parizo, kie li konatiĝis kun Paul Cézanne kaj Henri Matisse. Li ekspoziciis en Vieno, Kolonjo kaj Berlino. Li aliĝis al Okopo (artista grupo) kaj okazis komunaj ekspozicioj en Budapeŝto inter 1917-1923. En 1939 li migris al Aŭstralio por eviti la baldaŭan deportadon, ĉar li estis judo. En Sidnejo li instruis pentradon kaj ekspoziciis en 1943, 1974, 1975 kaj en Londono en 1980.

En 1995 memorekspozicio okazis en Győr.

Verkoj (elekto)
---------------

* Strato en Passau (*Passaui utca*)
* Preĝejokorto (*Templomkert*) 1908
* Bildo kun pomoj kaj floroj *Csendélet almákkal és virágokkal* 1908
* Bildo kun verda piro (*Csendélet zöld körtével*) 1909
* Soleca arbo *Magányos fa*

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 385460
* GND: 12238587X
* LCCN: n82257455
* VIAF: 96167534
* ISNI: 0000 0000 8168 4504
* SUDOC: 171630335
* ULAN: 500069857
* RKD: 355249
 |
**Viktor Olgyai** [oldjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Olgyai Viktor** estis hungara grafikisto, pentristo. Lia origina familia nomo estis *Matirko*. Lia nepo estis same pentristo Gábor Karátson.

Viktor Olgyai
"Tilio" fare de Viktor Olgyai (akvaforto)
Viktor Olgyai  naskiĝis la 1-an de novembro 1870 en Hungara reĝlando en Igló, (nuntempa Spišská Nová Ves en Slovakio). Li mortis la 20-an de junio 1929 en Aŭstrio en Salzburg.

Biografio
---------

Viktor Olgyai frekventis altlernejon en Vieno por esti pastro inter 1888-1890, poste li hejmenvenis. En 1891 li frekvenis universitaton en Budapeŝto, sed ankaŭ tion li forlasis kaj lernis plu en artista akademio en Vieno. En 1900 li establis lernejon por grafikistoj en Munkeno. En 1906 li instruis plu en Budapeŝto.

Li ricevis 3 premiojn inter 1903 kaj 1912. En 1929 oni aranĝis memoran ekspozicion pri Viktor Olgyai.

Elektitaj verkoj
----------------

* *Csöndes éj* (1892) - akvaforto
* *Ciprusok útja* (1897) - oleopentraĵo
* *Patak mentén* (1903, premiita)
* *Felvidéki ház* (1906, premiita)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Tibor Gallé
* Dezső Meilinger
* Nándor Lajos Varga
* Endre Vadász

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

* Kategorio Viktor Olgyai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 497652
* LCCN: nb2014024426
* VIAF: 121495937
* ISNI: 0000 0000 8014 4311
* BNF: 16192191x
* RKD: 134279
* NKC: xx0119124
 |
**Viktor Tóth** [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tóth Viktor** estas hungara ĵazmuzikisto, saksofonisto, orkestrestro.

Viktor Tóth naskiĝis la 19-an de majo 1977 en Kiskunhalas.

Biografio
---------

Viktor Tóth komencis siajn muzikajn studojn en la aĝo de 14-a en muziklernejo de Paks, iom poste en Szekszárd. En la malfruaj 1990-aj jaroj li estis membro de pluraj hungaraj ŝlagraj kaj ĵazaj muzikgrupoj. Li akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 2003. Lia ĉefinstruisto estis Gyula Csepregi. Dum la studentaj jaroj li establis triopon, poste kvarteton. Iom poste li aliĝis al pluraj konataj ĵazmuzikistoj, post jaroj jam ankaŭ en Eŭropo kaj Usono. Li registris la unuan sondiskon en 2005. Li ricevis premiojn inter 2006-2017.

Vidu ankaŭ
----------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 664074
* GND: 1089288190
* LCCN: n2014027682
* VIAF: 308752576
* MBA: c61d7946-6b33-4853-bce8-273c7dbc6b18
 |
**Dezső Malonyai** [deĵO malonjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Malonyay Dezső** estis hungara teatrestro, aktoro, altlerneja instruisto.

Dezső Malonyai naskiĝis la 24-an de julio 1921 en Baja (laŭ WikiData la naskiĝurbo estas Budapeŝto?!), li mortis la 9-an de marto 2004.

Biografio
---------

Dezső Malonyai maturiĝis en gimnazio en Szekszárd en 1939, poste li studis en militakademio. Tamen li debutis kiel aktoro en Nacia Teatro (Pécs) en 1945, samtempe li estis sekretario de la teatro. Post 2 jaroj li estis ekonomia estro de Teatro Madách, poste simila estro de Teatro de Kecskemét, inter 1952-1962 ekonomia estro de Gaja Teatro. Li estis victeatrestro de Nacia Teatro (Budapeŝto) inter 1962-1965, poste li havis postenon en la koncerna ministerio (1965-1976). Ekde 1976 li denove estis teatrestro en ĉefurbaj teatroj, ekde 1982 en la Nacia Teatro ĝis la emeritiĝo en 1988. Pli frue li ankaŭ instruis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo.

Lia studenta lernolibro
-----------------------

* *Általános színházgazdasági alapismeretek. – Általános színházi üzemgazdasági alapismeretek* (1954)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755794
 |


* Portalo pri Biografio
**Tero**, en ekonomiko, estas la koncepto kiu enhavas ĉiajn krudmaterialoj kies disponeblo estas nature fiksita (tio estas, ili ne ŝanĝas responde al varioj de ties prezo en la merkato).

En tiu aro inkludiĝas la **teroj** propre dirite, difinitaj de ties geografia lokigo sur la tera surfaco (koncepto kiu ekskludas la plibonigoj ŝulditaj al infrastrukturoj kaj la natura kapitalo, kiu povas esti degradita per la homa agado -faktoroj biogeografiaj, kiaj la grundo, la klimato, la hidrologio, ktp.-), la mineralaj kuŝejoj de la subgrundo, kaj eĉ la lokoj en geostacia orbito kaj parto de la elektromagneta spektro.

En klasika ekonomiko oni konsideras la teron kiel unu de la tri produktofaktoroj, dum la aliaj du estus la kapitalo kaj la laboro; la pagado deriva de la posedrajto aŭ la kontrolo de la tero (aŭ de la krudmaterialoj en ĝi inkluditaj) estas kutime nomita rento aŭ pli precize tero-rento.

La tero, partikulare la minejaj kuŝejoj kaj la kampoj aŭ geografiaj lokoj de speciala valoro por ties uzado por agrikulturo (plugebla tero), brutobredado aŭ forstado (nome unuaranga sektoro kiu identigas ĉefe la ruran pejzaĝon); estis historie tialo de ĉia tipo de konfliktoj ĉu sociaj, politikaj aŭ militaj.

Vidu ankaŭ
----------

* Tero
* Plugebla tero
* Grundo
* Land and Freedom
* Enkomendo
* Terposedanto
* Geografio
* Klasika ekonomika skolo
koherilo
Baza konstruo
La koherilo estis inventita 1890 de Édouard Branly. Ĝi povis indiki efike la ĉeeston de radioondoj. Antaŭe Heinrich Hertz observis tre etajn sparkojn inter elektrodoj. Por tio li uzis lupeon kaj por pli bona observo mallumigis la salonon.

La koherilo konsistas el izolanta tubo, parte plenigita de metalsplitaĵoj. Je ambaŭ finoj estas dratoj (elektrodoj), per kiuj estas almetita la elektra energio. Oni ekzemple konektas al ili dipolan antenon, aŭ oni konektas unupolan antenon al unu elektrodo kaj konekton al la grundo al la alia.

### Funkcio

En la baza stato la koherilo ne estas konduktiva inter la elektrodoj. Sed kiam radioondoj alvenas, tiam etaj sparkoj okazas inter la metalsplitaĵoj. Ili kunveldiĝas, aŭ koheras, kaj nun la koherilo estas konduktiva. Oni konektas ĝin al baterio kaj relajso. La relajso aktivigas sonorilon aŭ relajson kun konektita morsoskribilo.

Post kiam la radioondoj ĉesas, tamen da koherilo restas konduktiva. Por finigi la kurenton oni devas klaki kun marteleto al la koherilo. Tion oni aŭtomatigis. Oni simple metis la marteleton de la sonorilo al la koherilo. Tiel efikis, ke la relajso kaj sonorilo aktivis en la ritmo de la envenantaj radioondoj.

La sensitiveco de la koherilo estas tre alta, ĉar la distancoj inter la metalsplitaĵoj estas tre malgrandaj. Des pli malgranda estas la distanco, des pli malgrandan elektran tension oni bezonas por efiki sparkon. Pro tio Marconi, uzante la Branly-koherilon, atingis tre grandajn distancojn.

Pri kvantoj: tensio de 1000 V povas efiki sparkon de ĉ. 1 mm, 1 V povas efiki sparkon de 1/1000 mm.

bildo 1: la ricevilo de Marconi 1896 En la bildo 1 dekstre estas la koherilo, malantaŭ ĝi la malkoherilo (marteleto por malkoheri), En la centro: relajso. Tio estas en vertikala metala tubo, por ŝirmi la koherilon de la elektra kampo kaŭzita de la ŝaltilosparkoj. La globoj maldekstre estas parto de la sendilo.

bildo 2: la cirkvito de ricevilo kun koherilo
En la bildo 2 estas montritaj:

* A koherilo
* R relajso
* B marteleto por malkoheri
* F bobeno de magneto por movigi la marteleton B
* T terkontakto,
* supre: anteno
* sube: mekanismo por skribi strekojn sur papera bendo, en ritmo de la ricevitaj morsosignaloj

Rimarko al bildo 2:

La marteleto B devas esti aranĝita tiel, ke ĝi falas sur la koherilon (per ĝia propra pezo aŭ per forto de risorto) en la momento, kiam la ricevita signalo ĉesas. Por efiki tion ĝuste, la bobeno F estu super, ne sub la marteleto, kiel fuŝe montrita en la bildo.

* Kategorio Koherilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Edward KASNER** (naskiĝis la 2-an de aprilo 1878, mortis la 7-an de januaro 1955) – usona matematikisto. Kasner estis la unua judo enpostenigita en scienca fakultato de Universitato Kolumbio de 1899.

Edward Kasner studis en Cassius Jackson Keyser. Ankaŭ estis hejma instruisto de  matematiko en la Universitato Kolumbio, kie ĉefe okupiĝis pri Diferenciala geometrio.

Googol
------

En 1938, naŭjara Milton Sirotta, nevo de Edward Kasner, demandita de sia onklo pri nomo de la ege granda nombro, respondis al li *googol* (kreante per tio la nomon por nombro 10¹⁰⁰). Kasner kiel la unua anoncis la nocion en sia libro "Matematiko kaj imago" (1940). De tiu nomo devenas la nomo de la firmao Google.

* Kategorio Edward Kasner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 578314
* GND: 1055112669
* LCCN: n80076491
* VIAF: 19760482
* ISNI: 0000 0001 1748 5030
* SUDOC: 03296238X
* BNF: 123885498
* NLA: 35260867
* NDL: 00523126
* NKC: xx0253080
* BNE: XX980514
 |
**Spaceto** estas interpunkcia konvencio, kiu apartigas vortojn en multaj lingvoj, inkluzivante Esperanton. Ne ĉiu lingvo uzas spaceton inter vortoj. La antikvaj greka kaj latina lingvoj ne uzis ilin ĝis ĉ. 600–800 p.K. Nune pluraj aziaj lingvoj ne uzas la spaceton.

Uzado
-----

En Esperanto oni uzas spaceton ne nur por apartigi vortojn, sed ankaŭ post interpunkciaj signoj. Oni ne metas spaceton antaŭ la plimulto de la interpunkciaj signoj, kiel punkto, demandosigno, krisigno, komo, dupunkto, punktokomo kaj apostrofo. Antaŭ tripunkto oni ne metas spaceton, se vorto estas interrompita (ekzemple: Fermu vian f...!), sed jes post kompleta frazo (ekzemple: Mi nun ĉesos ...).

##### Larĝeco

Kutime la larĝeco de intervorta spaceto (variigebla) estas proksimume tiu de kvarona kvadrato (larĝeco de minuskla e); tamen tio dependas ankaŭ de la tiparfasono. Plue uziĝas mallarĝa spaceto (fiksa, protektita; larĝeco de minuskla i) ekzemple por apartigi grupon de ciferoj (10 000) aŭ ciferoj kaj mezurunuo (12 m), kelkfoje eĉ por mallongigoj (t. e.).

Komputike
---------

En komputiko la plej ofta spaceto estas la Unikoda kaj askia signo 32. En programlingvoj, spacetoj estas uzataj por apartigi operacisimbolojn. Ankaŭ, spaceton oni povas uzi kiel blankan spacon, kiu povas fari programkodon pli legebla.

Vidu ankaŭ
----------

* Nerompebla spaceto

* Kategorio Spaceto (interpunkcio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Nádasd** (nAdaŝd) estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Körmend. La loknomo signifas hungare: kanejo, tiu vilaĝo donis nomon al historia familio **Nádasdy**. 

La romkatolika kirko

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9915
* Areo: 36  km²
* Loĝantaro: 1230

Situo
-----

Nádasd situas laŭ la ĉefvojo Körmend-Zalalövő proksime de Körmend.

Historio
--------

Dum la romia epoko la vilaĝon trairis la Sukcena Vojo inter Baltio kaj Romo. La unua mencio okazis en 1233. La hungaroj konstruis fortikaĵon. Okazis detruoj fare de tataroj (1242), turkoj (1532, 1600).

Vidindaĵoj
----------

* parte mezepoka katolika kirko Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco (Nádasd)
* en la lernejo muzeeto funkcias
* restaĵo de vojo de romianoj

Komunumoj *Nádasd* en Hungara Reĝlando
--------------------------------------

En la nomo oni rekonas la vorto nád (=kano), pri kio oni nomumis komunumojn. Pro la tutlanda poŝta servo oni distingis ilin: Abaújnádasd, Árvanádasd, Csallóköznádasd, Egyházasnádas, Szepesnádasd, nun en Slovakio, Fraknónádasd nun en Aŭstrio, Borsodnádasd kaj Tornanádaska en Borsod-Abaúj-Zemplén, Mecseknádasd en Baranya, Nádasdladány en Fejér, Nádasd en Vas (Hungario), Alsónádasd, Felsőnádasd, Görgénynádas, Hadadnádasd, Nádasdia, Nádaspapfalva, Szilágynádasd nun en Rumanio.
**Idumeo** (greke *Ἰδουμαία*, Idoumaía kaj latine *Idumæa* respektive **Idumea**) estas antikva regiono en okcidenta Azio sude de Judio, kaj la **idumeanoj** antikva popolo, kiu dum la lastaj jarcentoj antaŭ la naskiĝo de Kristo loĝis en tiu regiono. Iuj judaj tekstofontoj egaligis la popolon kun la loĝantoj de la (laŭ iuj fontoj proksima, laŭ aliaj fontoj identa) regiono Edomo, kies kulturo ŝajnas pli malnova - ĉu tiu kultura identigo de *idumeanoj* kaj *edomanoj* estas kulture ĝusta, restas neklare kaj pridisputate.

La idumeanoj unuafoje pruveblas dum la 6-a jarcento okcidente de la regiono Edomo, en kiu samtempe ekloĝas la nabateanoj. Ĉu la nabateanoj forpuŝis la tie loĝintajn edomanojn, aŭ ĉu la nabateanoj estas la posteuloj de la pli frua popolo de edomanoj, kaj la idumeanoj estas branĉo de la edomanoj, kiu translokiĝis okcidenten, ĝis nun ne klarigeblis.

La teritorio de Idumeo etendiĝis de Betlehemo norde ĝis Berŝeba sude, kaj de la Morta Maro oriente ĝis la marborda ebenaĵo okcidente, tamen ne ĝis la bordo de la Mediteranea Maro. La ĉefurbo nomiĝis *Marisa*.

Historio
--------

Laŭ la raportoj de la juda kronikisto Jozefo Flavio la idumeanoj dum la regotempo de la juda reĝo *Johano Hirkano* konkeriĝis fare de la judoj kaj estis devigitaj konvertiĝi al la judismo. Kontraŭe al tio la kronikisto Strabono  tamen raportas, ke la idumeanoj estis origine nabateanoj, kiuj konfliktis kun la restaj nabateanoj kaj separiĝis de ili, translokiĝis okcidenten kaj dum la sekvaj generacioj sen ekstera premo alprenis kulturajn kaj religiajn kutimoj de la najbaraj judoj. Ĉiukaze la juda reĝlando de *Johano Hirkano* almenaŭ armee konkeris la urban zonon de la idumea ĉefurbo *Marisa* kaj la proksima urbo *Dora* - en ambaŭ urboj loĝis multaj greklingvaj komercistoj. Marisa poste estis la naskiĝoloko de la juda reganto Herodo la Granda.

Signo por la paca konvertiĝo de la idumeanoj al judismo kaj la paca integriĝo de Idumeo en la teritorion de Judio estas, ke dum la reorganiziĝo de Palestino fare de la romia armeestro Gnaeus Pompeius Magnus dum la jaro 63 antaŭ Kristo la jude konkeritaj, sed kulture nejudaj regionoj estis malintegritaj el Judio, kaj Idumeo restis parto de ĝi. Sekve do supozeble tiuepoke kaj la romianoj kaj la idumeanoj konsideriĝis Idumeon sendiskute juda teritorio. Plue Jozefo Flavio raportas, ke inter la gvidantoj de la juda ribelo kontraŭ la Romia Imperio dum la jaroj 66 ĝis 74 post Kristo estis pluraj elstaraj idumeanoj. Krome ankaŭ la fakto, ke multa idumeaj nobeloj geedziĝis kun la juda reĝa dinastio, estas signo por tio, ke la idumeanoj estis akceptitaj kiel plenrajtaj judoj.

Piednotoj
---------

1. ↑  Jozefo Flavio: Ant. Jud. 12, paĝo 257 kaj sekvaj
2. ↑  Strabono: Geogr. 16, 2, 34
3. ↑  Jozefo Flavio: Bell. Jud. 4, paĝoj 314 ĝis 318
**LIM Lian-Geok**（林连玉）estis fama edukadisto kiu batalis por uzado de gepatra lingva en edukado en Malajzio. Lia devizo estis egaleco kaj de etnoj kaj de lingvoj.

Fono
----

Sinjoro Lim naskigis la 19an de aŭgusto 1901 en la distrikto Jong Ĉun en Ĉinio. Li mortis la 18an de decembro 1985 en Malajzio. Li naskigis en vilaĝo de la distrikto Jong Ĉun sed sian junulan tempon, li vivis en Xiamen, Ĉinio. Lia originala nomo estis Lin Cai-ĵu (林采居).

Li forlasis Ĉinion en 1927 ĉar Ĉinio estis en interna malpaca epoko. Li iris al Indonezio poste transloĝis al Malajzio.

La devizo de li donis al li multajn malfacilojn ĉar li volis proponi la ĉinan lingvon kiel la oficialan lingvon de Malajzio. Li perdis sian civitanan rajton de Malajzio; poste li malkonsentis kun la registaro de Malajzio.

Edukado de li
-------------

Li lernis en *Ji Mei instruista lernejo* en Xiamen. Lia rezulto estis bonega kaj la lernejo dungis lin por labori en la lernejo. Li diplomiĝis en la fakoj literaturo kaj historio. Lia tuta lernado okazis en lia gepatra lingvo.

Kroniko de okazoj
-----------------

En 1924, li laboris en Ji Mei instruista lernejo. En 1927, interna malpaco okazis en Ĉinio, li forlasis la landon kaj atingis Malajzion kaj Indonezion. 

En 1931, li forlasis Indonezion ĉar liaj artikoloj malkonsentis kun la koloniigantoj el Nederlando. Pro tiu kialo, li alvenis al Klang-o en Malajzio kaj ŝanĝis sian nomon el Cai-Ĵu al Lian-Geok. Li laboris ĉe Gong He lernejo. En 1935, li laboris en Konfucea lernejo en Kuala Lumpur ĝis 1961 tiam, kiam la registaro pelis lin el la lernejo.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

*
|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

**Soŭlĵazo** estas stilo de ĵazo kaj pluevoluigo de malmolbopo, ekestinta en la fruaj 1960-aj jaroj kaj ofte komprenata kiel subspeco de funko. bluso-, soŭlo- kaj gospelo-elementoj stampas la stilon. Soŭlĵazon karakterizas plej ofte relative simplaj ritmoj kaj plaĉaj melodioj, ofte ludataj en modera aŭ eĉ malrapida tempo. Soŭlĵazo atingis en la 1960-aj jaroj egan popularecon. Elstara ekzemplo por tio estas la peco „Mercy, Mercy, Mercy" de Joe Zawinul, ludata de la kvinopo de Cannonball Adderley, kiu eĉ fariĝis furoraĵo en la ranglistoj.

Kiel ĉefreprezentantoj validas la kvinopo de Cannonball Adderley kun Nat Adderley, Gene Ammons, Donald Byrd, Lou Donaldson, la triopo de Ramsey Lewis, Les McCann, Horace Silver same kiel Jimmy Smith. Ankaŭ jardekojn post la florepoko de soŭlĵazo multaj ĵazmuzikistoj ŝatas reekpreni ĉi tiun stilon. Ekzempluloj por tio estas la gitaristoj John Scofield kaj Charlie Hunter, kiujn oni ja ne malvastasence atribuas al la ĉefrolantoj de ĉi tiu stilo, kies ludo tamen surmontras klarajn influojn de soŭlĵazo. Ankaŭ la acidĵazo de la 1990-aj jaroj rilatas en siaj pli ĵazaj momentoj klare kun la soŭlĵazo.

Muzikistoj
----------

* Charles Earland
* Richard „Groove" Holmes
* Willis „Gator" Jackson
* Les McCann
* „Brother" Jack McDuff
* Jimmy McGriff
* Blue Mitchell
* Idris Muhammad
* „Big" John Patton
* Bernard Purdie
* Dr. Lonnie Smith
La kosmoŝipo **SpaceShipTwo** (KosmoŜipoDu de Scaled Composites) de la entrepreno Scaled Composites estas suborbita kosma aviadilo nuntempe evoluigata por esti posteulo al KosmoŜipoUnu. Virgin Galactic, kosmoturismo-kompanio de Richard Branson, kursigos kvinopan ŝiparon de tia ĉi vetruilo.

Laŭ arkitekto Burt Rutan, la veturilo flugos pli alte, kaj pli for de la lanĉejo, 150–300 km. La maksimuma ŝipanaro estos 7 pagantaj pasaĝeroj, kaj 2 pilotoj. 

BBC raportas ke la interna spaco de la pasaĝerejo grandos simile al Gulfstream V, korporacia jetaviadilo, pli malpli 2 metrojn alta kaj 2,3 metrojn larĝa. Rutan celas maksimuman altecon de 135–140 km. La plano por la unua ŝipo pretis en 2005, konstruado komenciĝis en 2006, kaj testado en 2008. La unuaj pagantaj klientoj estas antaŭplanataj je 2010. 

Kaj KosmoŜipoDu kaj ĝia portilo, la flugmaŝino *Eva* (ankaŭ *WhiteKnightTwo* = BlankaKavaliroDu), grandos proksimume duoble pli ol la unua aviadilo kiu gajnis la Premion X. Rutan diris ke KosmoŜipoDu havos pli grandajn fenestrojn, kaj la seĝoj kliniĝos por minimumigi la dolorajn gravitajn premojn. Pasaĝeroj ne bezonos specialan kosmokostumon kiel kosmonaŭtoj de NASA, kaj la sperto similos al tiu en alte fluganta pasaĝera jetaviadilo. 

En aŭgusto 2005 prezidanto de Virgin Galactic anoncis, ke se KosmoŜipoDu sukcesos, stated, ĝia posteulo KosmoŜipoTri estos orbitulo. La firmao en 2008 do reviziis tion kaj celis rapidegan suborbitan flugon inter du punktoj (du horoj inter Londono kaj Sidnejo).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio SpaceShipTwo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Virgin Galactic
* Scaled Composites
**Idmono** (helene **Ίδμων**, latine *Idmon*) estas en la helena mitologio unu el profetantoj sur ŝipo Argo. Li devenis el Argolando kaj estis filo de Apolono. La dua profetanto sur ferdeko de la ŝipo Argo estis Mopso, kiu onidire estis disĉiplo de Apolono.

Ne estis sorto de Idmono travivi kun ŝipanaro tutan vojaĝon kaj glorplenan revenon en patrolandon. Kiam la ŝipo post multaj tagoj de navigado solecigis maljunan blindan Fineon, kiun liberigis de teruraj Harpioj Kalaiso kaj Zeto, kaj kiam la ŝipo trapasis danĝerajn rokojn nomatajn Simplegadoj, bonvenigis ilin en sia lando la reĝo Likioso.

Venonta tago antaŭ surŝipiĝo atakis Idmonon aprego kaj pro vundoj, kiujn ĝi al Idmono faris, la viro mortis. La ŝipanaro funebris pro li tri tagojn. Poste malsaniĝis stiristo Tifiso kaj post kelkaj horoj mortis ankaŭ. Iliaj amikoj ambaŭ ŝipanojn amare priploris kaj amasigis al ili tombomontojn.

### Fonto

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Idmón en la ĉeĥa Vikipedio.*
**Občina Bloke** 
**Občina Bloke** (slovene *Občina Bloke*, germane *Gemeinde Pfarrdorf*) estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en regiono Primorsko-Notranjska. La municipo konsistas el 45 komunumoj kovrante areon de 75.1 km². Komence de 2017 tie loĝis 1 522 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Nova vas.

Komunumoj
---------

La komunumo konsistas el la sekvaj 45 vilaĝoj:

Andrejčje, Benete, Bočkovo, Fara, Glina, Godičevo, Gradiško, Hiteno, Hribarjevo, Hudi Vrh, Jeršanovo, Kramplje, Lahovo, Lepi Vrh, Lovranovo, Malni, Metulje, Mramorovo pri Lužarjih, Mramorovo pri Pajkovem, Nemška vas na Blokah, **Nova vas**, Ograda, Polšeče, Radlek, Ravne na Blokah, Ravnik, Rožanče, Runarsko, Sleme, Strmca, Studenec na Blokah, Studeno na Blokah, Sveta Trojica, Sveti Duh, Škrabče, Škufče, Štorovo, Topol, Ulaka, Velike Bloke, Veliki Vrh, Volčje, Zakraj, Zales, Zavrh.

Loko, priskribo
---------------

Apudaj municipoj estas:
en la nordoriento de Občina Velike Lašče, en la sudoriento de Občina Sodražica, en la sudo de Občina Loški Potok kaj Občina Loška Dolina kaj en la okcidenta Občina Cerknica.


Ĉirkaŭ **Bloke**|  |  | Občina Velike Lašče |
| Občina Cerknica | Bloke |  |
|  | Občina Loški Potok, Občina Loška Dolina | Občina Sodražica |

La teritorio de la municipo estas monta kaj ĝi situas al alteco de ĉirkaŭ 630 m ĝis 1060 m.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Bloke en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj:
Občina Cerknica
**Občina Cerknica** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en regiono Primorsko-Notranjska. La municipo konsistas el 65 komunumoj kovrante areon de 241 km². Komence de 2017 tie loĝis 11 494 homoj. Administra centro de la municipo estas la urbo Cerknica.

Loko, priskribo
---------------

La apudaj municipoj estas: Občina Vrhnika, Občina Borovnica kaj Občina Brezovica en la nordo, Občina Velike Lašče kaj Občina Bloke en la oriento, Občina Loška dolina en la sudoriento, Občina Pivka en la sudokcidento, Občina Postojna en la okcidento kaj Občina Logatec en la nordokcidento.


Ĉirkaŭ **Občina Cerknica**| Občina Logatec | Občina Vrhnika, Občina Borovnica, Občina Brezovica |  |
| Občina Postojna | Občina Cerknica | Občina Velike Lašče,Občina Bloke |
| Občina Pivka |  | Občina Loška dolina |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 65 vilaĝoj:

Erb municipo de Cerknica
Beč, Bečaje, Begunje pri Cerknici, Bezuljak, Bločice, Bloška Polica, Brezje, Cajnarje, **Cerknica**, Čohovo, Dobec, Dolenja vas, Dolenje Jezero, Dolenje Otave, Gora, Gorenje Jezero, Gorenje Otave, Goričice, Grahovo, Hribljane, Hruškarje, Ivanje selo, Jeršiče, Korošče, Koščake, Kožljek, Kranjče, Kremenca, Krušče, Kržišče, Laze pri Gorenjem Jezeru, Lešnjake, Lipsenj, Mahneti, Martinjak, Milava, Osredek, Otok, Otonica, Pikovnik, Pirmane, Podskrajnik, Podslivnica, Ponikve, Rakek, Rakov Škocjan, Ravne, Reparje, Rudolfovo, Selšček, Slivice, Slugovo, Stražišče, Sveti Vid, Štrukljeva vas, Tavžlje, Topol pri Begunjah, Unec, Zahrib, Zala, Zelše, Zibovnik, Žerovnica, Župeno.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Cerknica en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko :
La ligna idolo el la Ŝigir-pluvmarĉo  
(Hejma Muzeo de Jekaterinburg).

La **Idolo de Ŝigir** estas kvin metrojn alta antropomorfa ligna (el lariko) idolo el la Ŝigir-pluvmarĉo, kiu estis malkovrita en januaro de 1890 en torfa tavolo ĉe vilaĝo Kalata en proksimo de Kirovgrad, norde de Jekaterinburg, Rusio. Oni datas ĝin laŭ radiokarbona analizado el 2015 je ĉ. 9000 a.K.

La ornamita paliso estas pruvaĵo pri mezolitika lignoprilaboro. Oni trovis en la Ŝigir-pluvmarĉo pli ol 3000 ĉasarmilojn, fiŝkaptilojn kaj ilojn el korno kaj osto.

La idolo estas skulptita el larika ligno. Kiel identigita de la jar-ringoj, la arbo estis almenaŭ 159 jarojn aĝa. Oni uzis ŝtonajn ilojn por skulpti la markojn. La kapo reproduktas vizaĝon kun okuloj, nazo kaj buŝo. La korpo estas plata kaj rektangula. Geometriaj motivoj ornamas ties surfacon. Horizontalaj linioj je la nivelo de la ventro povas reprezenti ripojn kaj V-liniojn por kovri reston de la korpo. Kune kun la vizaĝo ĉe la supro, pluraj vizaĝoj estas videblaj ĉe diversaj areoj laŭ la skulptaĵo.

* Kategorio Idolo de Ŝigir en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Občina Gorišnica
**Obĉina Gorišnica** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Podravska. La municipo konsistas el 11 komunumoj kovrante areon de 29,1 km². Komence de 2018 tie loĝis 4025 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Gorišnica.

Loko, priskribo
---------------

Municipo Gorišnica kuŝas 12 km oriente de Ptuje en la Valley Ptujsko Polje ĉe la rando de la Haloze wine region. En la suda rando de la municipo, de okcidento ĝis oriento, kuras la Drava Rivero. En la sama direkto, en la nordo de la teritorio, kuras la rivero Pesnica. Proksimume en la mezo de la areo, akva kanalo pasas tra la Formin-hidro-centralo.

La apudaj municipoj estas:
Občina Ormož en la oriento, Občina Zavrč kaj Občina Cirkulane en la sudo, Občina Markovci en la okcidento kaj Občina Dornava en la nordokcidento. En la sudoriento, malgranda etendo estas la limo kun Kroatio.


Ĉirkaŭ **Obĉina Gorišnica**| Občina Dornava |  |  |
| Občina Markovci | Obĉina Gorišnica |  Ormož |
|  | Občina Zavrč,  Cirkulane | Kroatio |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 11 vilaĝoj:

Cunkovci, Formin, Gajevci, **Gorišnica**, Mala vas, Moškanjci, Muretinci, Placerovci, Tibolci, Zagojiči, Zamušani

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Gorišnica en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
**Obĉina Destrnik** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Podravska. La municipo konsistas el 17 komunumoj kovrante areon de 34,4 km². Komence de 2018 tie loĝis 2554 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Destrnik.

Loko, priskribo
---------------

Občina Destrnik
Ĉe la orienta rando de la urbo fluas la rivero Pesnica. La alteco estas ĉirkaŭ 220 m super marnivelo. Ĝi malrapide levas 386 m en la okcidento.

La apudaj municipoj estas:
Občina Trnovska vas en la nordo, Občina Sveti Andraž en Slov.Goricah kaj Obcina Yuršinci en la oriento, Urba municipo Ptuj en la sudo kaj sudokcidento kaj Občina Lenart en la nordokcidento.


Ĉirkaŭ **Občina Destrnik**| Lenart | Trnovska vas |  |
|  | Občina Destrnik | Sveti Andraž en Slov.Goricah, Juršinci |
| Urba municipo Ptuj | Urba municipo Ptuj |  |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 17 vilaĝoj:

Desenci, **Destrnik**, Dolič, Drstelja, Gomila, Gomilci, Janežovci, Janežovski Vrh, Jiršovci, Levanjci, Ločki Vrh, Placar, Strmec pri Destrniku, Svetinci, Vintarovci, Zasadi, Zgornji Velovlek.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Destrnik en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
**Fendfrukto** estas subformo de disfal-frukto. Ĝi disfalas maturiĝante en du aŭ pluraj fruktpartoj. Inter la unuopaj fruktpartoj restas stari kelkfoje tigosimilaj fruktteniloj (karpoforo). Male la rompfrukto disiĝas en pluraj partofruktoj laŭlonge de la *falsaj* septoj en pluraj unusemaj partofruktoj aŭ frukteroj.

Gravaj plantofamilioj kun fendofruktoj en Mezeŭropo estas Aceracoj, la plej multaj Malvacoj, la Geraniacoj kaj Apiacoj. Ĉe tiuj la fendfruktoj ankaŭ nomiĝas duoblaj aĥenoj.

Speciala formo estas la ‘‘regmo‘‘ aŭ kokario (*Coccarium*), kie la unuopaj frukteroj unuope malfermiĝas (*Castor*, *Geranium* kaj *Hura*) kaj Carcerulus, kie la unuopaj frukteroj ne malfermiĝas, sed entute defalas, (Taksuso, *Abutilo* kaj Malvacoj) la unusemaj fruktpartoj nomiĝas Kokoj (*Cocci*). Tiu apartenas la plursema Samaro.

* fendfrukto, duobla aĥeno ĉe karpoforo de Heracleum sphondyliumfendfrukto, duobla aĥeno ĉe karpoforo de *Heracleum sphondylium*
* duobla samaro de Aceroduobla samaro de Acero
* kacerulo de Abutilon theophrastikacerulo de *Abutilon theophrasti*
* kokario de Hura crepitans, oni vidas la unuopaj malfermitaj kokoj, kiu per laŭta krako malfermiĝaskokario de *Hura crepitans*, oni vidas la unuopaj malfermitaj kokoj, kiu per laŭta krako malfermiĝas
* karcerulo de Althaea cannabina kun kokojkarcerulo de *Althaea cannabina* kun kokoj

Literaturo
----------

* Richard W. Spjut: *A Systematic Treatment of Fruit Types*, The World Botanical Associates Web Page, abgerufen am 9. April 2008.
* Wolfgang Stuppy: *Glossary of Seed and Fruit Morphological Terms - Kew Gardens.* 2004, online Arkivigite je 2018-08-02 per la retarkivo Wayback Machine (PDF).

* Kategorio Fendfrukto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Fender Rhodes Silver-Top Suitcase
**Fender Rhodes** aŭ **Rhodes Piano** estas elektromekaniko klavarinstrumento, kiun evoluigis Harold Rhodes (1910–2000). Komence celata kiel transportebla pianoanstataŭilo, ĝi venkis pro sia nova kaj tute memstara sono. Rhodes Piano estas uzata ĉefe en ĵazo, pop-muziko, funko kaj soŭlo. Pro la neintermiksebla, sonorileca kaj kontraste al aliaj elektropianoj kiel *Wurlitzer 200 A* pli milda sono, la bona transportebleco kaj la relative bona agordstabileco ĝi akiris baldaŭ altan popularecon ĉe muzikistoj.

Songenerado
-----------

Ĉe Rhodes-piano la sonon generas tiel nomata *malsimetria agordforko*. Ĉi tiu konsistas el ronda voĉbastoneto maldika je proks. 1mm, kiun osciligas gumomartelo ekigita per klavo. Ĉi tiu bastoneto estas firme ligita per metalbloko kun la tonriglo, resonilo, kiu similas al plato de vibrafono. Tiamaniere la frapo sur klavo osciligas la du flankojn de la agordforko. Ekestas kaj malaltfrekvencaj tonoj per la voĉbastoneto kaj ankaŭ altfrekvencaj suprotonoj, kiuj tamen pro suprotona misagordo estas tre vaste disetenditaj, ĉar male al kordo mankas la kordostreĉo. La voĉobastoneto fakte estas unuflanke streĉita kordo. La unua suprotono havas la 7-oblan frekvencon de la baza tono, la dua suprotono la 21-oblan. La suprotonoj de la elirsignalo ekestas per la magneta tonprenilo, kiu pro la principo ne estas linia.

La tonriglo ne povas misagordiĝi, kiel vibrafono, la tonalton de la voĉbastoneto destinas agordorisorto, kiu estas ŝovebla antaŭen kaj malantaŭen sur la voĉbastoneto. Rhodes-piano do pli ofte misagordiĝas pro transporto ol pro temperaturdiferencoj, kiel estas kutime je mekanika piano. La sonon deprenas elektromagneta sonprenilo simile al tiu de elektra gitaro.

Aŭdekzemploj
------------

* Konataj muzikaĵoj kun uzo de Fender Rhodes:
	+ Herbie Hancock: „Chameleon"
	+ Chick Corea: „Spain"
	+ Billy Joel: „Just the Way You Are"
	+ Stevie Wonder: „You Are the Sunshine Of My Life"
	+ Jamiroquai: „Blow Your Mind"
	+ The Doors: „Riders On The Storm"
	+ Justin Timberlake: „Señorita"
	+ Bob James: „Angela"
	+ Ray Charles: „Shake a tail feather"
	+ Radiohead: „Everything In Its Right Place"
	+ Portishead: „Roads"
	+ Vanessa Carlton: „C'est La Vie"
	+ Tori Amos: „Tombigbee"
	+ Herbert Grönemeyer: „Der Weg"
	+ Pink Floyd: „Sheep"
	+ Eumir Deodato: „Also sprach Zarathustra"
	+ Chris de Burgh: „A Spaceman Came Travelling"

Fontindikoj
-----------

Literaturo
----------

* Ian Carr, Digby Fairweather, Brian Priestley: *The Rough Guide To Jazz.* Rough Guides, London 2004. ISBN 1-84353-256-5
* Dirk Grimmer: *Das Fender Rhodes. Der Siegeszug eines Elektro-Pianos.* Tenea Verlag, Berlin 2006. ISBN 3-86504-157-4

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fender Rhodes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* rhodes-keyboards.com bonega germana retpaĝaro kun multaj informoj
* rhodespiano.com Oficiala retpaĝaro de la „nova" Rhodes-Firma
* Rhodes Piano Zone (kun multaj ligiloj)
* Franca paĝo, kun diversaj informoj, bildgalerioj kaj forumo
* Detala raporto pri riparado de Rhodes Arkivigite je 2011-04-25 per la retarkivo Wayback Machine
**Tri fratinoj** (ruse *Три сестры*) estas teatraĵo (dramo) de la rusa aŭtoro Anton Ĉeĥov. Ĝi estis verkita en 1900 kaj por la unua fojo surscenigita en 1901 je la Moskva Arta Teatro. La teatraĵo kelkfoje estas menciata en la listeto de plej bonaj teatraĵoj de Ĉeĥov, kune kun Ĉeriza ĝardeno, La mevo kaj Onklo Vanja.

Stanislavski kiel Verŝinin en la *Tri fratinoj*
La fratinoj Prozorov — Maŝa, Olga kaj Irina — vivas kun sia frato Andrej, en kampardomo de interna Rusio. Unu jaron post la morto de la patro, finas la funebro, kaj la familio fidís en la komenco de nova vivo en Moskvo, kie pasis ilia infanaĝo. Ili jam havis sufiĉe de sia situacio nuntempa: Olga, fraŭlino kiu ne trovas edzon; Maŝa, edzino de iama instruisto, kiun ŝi konsideras kiel mezulon; kaj Irina, la plej juna kiu ankoraŭ kredas en la estonteco.

Vidu ankaŭ
----------

* Olga Knipper

* Kategorio Tri fratinoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 574905
* GND: 4065408-4
* LCCN: no2010109542
* VIAF: 296978809
* SUDOC: 061508985
* BNF: 13325887t
* NLA: 35212772
* NKC: aun2006373666
* BNE: XX2047796
 |
**Gyarmat** [djarmat] estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Tét. La nomo signifas hungaran gentonomon.

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9126
* Telefonprefikso: 96
* Areo: 22  km²
* Alto super marnivelo: 120-162 m
* Loĝantaro: 1290

Situo
-----

La vilaĝo situas laŭ fervojo kaj ĉefvojo inter Győr kaj Pápa. La lasta urbo troviĝas 15, Győr 30 km-ojn.

Historio
--------

Vojo de la romianoj trairis la vilaĝon. La unua mencio devenis el 1153. La loĝantaro okupiĝas pri terkulturado.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo
* golgoto
* malnovaj vinkulturaj domoj

Komunumoj pri *gyarmat* (=hungara gentonomo) en Hungara reĝlando
----------------------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Balassagyarmat | Csigérgyarmat | Fehérgyarmat | Feketegyarmat | Füzesgyarmat |
| Gyarmat | Gyarmat | Hontfüzesgyarmat | Jánosgyarmat | Kaposgyarmat |
| Kisgyarmat | Kőhídgyarmat | Rábagyarmat | Temesgyarmat | Zsitvagyarmat |

* Kategorio Gyarmat en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Jastrebarsko troviĝas en la plej malhela departemento
Kastelo de Erdődy
Preĝejo de Jastrebarsko
**Jastrebarsko,** hungare **Jaska** estas urbo en Kroatio, en departemento de Zagrebo. Ankoraŭ 58 komunumoj apartenas al la municipo.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro en la municipo: 16 680, en la urbo: 5 410
* Poŝtkodo: 10 450
* Telefonprefikso: 01
* Aŭtokodo: ZG

Situo
-----

Jastrebarsko situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Zagrebo-Karlovac. Aŭtoŝoseo al Split troviĝas 25, la ĉefurbo 22 km-ojn.

Historio
--------

La unua skriba mencio pri la loko devenis el 1249. En 1256 la komunumo ricevis rangon "libera reĝa urbo" kaj diversajn privilegiojn de Béla la 4-a. Fortikaĵo konstruiĝis en la 15-a jarcento, baldaŭe la urbo situis en fronto de Osmana Imperio kaj Habsburga Imperio. Fine de la militadoj la fortikaĵo trakonstruiĝis burgo. En 1910 loĝis tie 1 565 da homoj, (1 456 kroatoj). Ĝis Traktato de Trianon Jastrebarsko apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Zágráb (reĝa departemento), kie distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio. Jastrebarsko reurbiĝis en 1995.

Vidindaĵoj
----------

* burgo de Erdődy (erdOdi)
* paroĥa preĝejo omaĝe al Sankta Nikolao el la 13-a jarcento
* abatejo kun biblioteko
* abateja preĝejo omaĝe al Dipatrino
* muzeo

Jastrebarsko

* Kategorio Jastrebarsko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 269442
* GND: 4219701-6
* LCCN: n94018304
* VIAF: 234662748
* NKC: ge1017351
 |
La **Regiono Litoral** enhavas la zonon de la teritorio de Argentino formata de la Argentina Mezopotamio (Misiones, Corrientes kaj Entre Ríos) kun Ĉako, Formosa kaj Santa Fe, kiuj estas provincoj borde de la grandaj riveroj de la Plata Baseno. Krome antikve la aktualaj Urugvajo kaj Paragvajo integris tiun regionon Litoral ĝis kiam Argentino agnoskis ties sendependon. Tiu historia kaj kultura regiono estas intre la bordoj kaj apudaj zonoj de la rivero Paranao, la rivero Urugvajo kaj la insuloj de la Delto de la Paranao. Fitogeografie ĝi korespondas al la ĝangaloj de la fitogeografia provinco Paranaa kiuj transformiĝas en savanoj kaj kserofilaj arbaroj ĉe la regionoj centra kaj suda.

Toponimio
---------

La vorto *Litoral* signifas en la hispana teritorion kun bordoj al maro aŭ oceano, tamen ĉe la kazo de la tiea *Litoral Argentino* neniu el la provincoj litoralaj havas rektan aliron al maro aŭ oceano. La geografia nome devenas el la tempo de la hispana epoko (nome Vicreĝlando Rivero Plata) kiam la orienta pinto de Argentino ja havis rektan aliron al maro ĉe El Tapé, la Banda Oriental kaj eĉ ĉe Guayrá.

Post la komenco de la 19a jarcento, kiam jam estis okupitaj la rektaj aliroj de la Suda Konuso en la nordokcidento al la oceano fare de la portugal-brazilanoj, la vorto "Litoral" restis limigita al la provincojn kiuj havis eblon por transportoj transmaraj danke al posedo de bordoj ĉe la ĉefaj riveroj de la Plata Baseno. Tiut zono kiu alvenis ĝis la nordorienta pinto de la provinco Bonaero, havis kulturajn trajtojn karakterajn, ĉefe pro ties ĉarua kaj gvarania subidenteco. La partikulareco de *El Litoral* eĉ plifortiĝis danke al enmigrado de fino de la 19a jarcento.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Turismo de Argentino
* Turismo de Misiones Arkivigite je 2014-07-06 per la retarkivo Wayback Machine
* Turismo de Santa Fe Arkivigite je 2009-04-16 per la retarkivo Wayback Machine
**Wilhelm Theodor OESTE**, naskiĝis en Germanio en 1913, mortis la 17-an de oktobro 2002 en Sintra apud Lisbono (Portugalio) estis germana esperantisto kaj Esperanto-tradukisto.

En 1934, dum la 26-a Universala Kongreso de Esperanto en Stokholmo Oeste prelegis pri "Ĉu Esperanto estas vivanta lingvo?". 

En 1952, kiam Oeste vivis en Kolonjo, aperis lia german-lingva verko "*Esperanto - Mittler der Weltliteratur*" (Esperanto - perilo de la monda literaturo), per kiu li volis montri, ke Esperanto "vere estas viva kaj tre bela kreaĵo". Krom prezento de la gramatika strukturo de Esperanto la verko enhavas precipe tradukojn el la mondliteraturo de Homero ĝis Goethe kaj Ibsen.

De 1954 li estis membro de Universala Esperanto-Asocio (UEA), poste delegito. Li tradukis Esperanten la kompletan version de kanzonoj de Franz Schubert (*Lieder*) el la germana. Aliaj tradukoj estas el la angla, franca, hispana, sveda kaj islanda. Per gramatika studo li kunlaboris al Literatura Mondo. En la aĝo de emirito li transloĝiĝis al Portugalio, kie li mortis.

Vidu ankaŭ
----------

Tradukisto

Literatura tradukisto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Libroj[*rompita ligilo*] de kaj pri Wilhelm Theodor Oeste en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo Arkivigite je 2015-03-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Artikoloj de kaj pri Wilhelm Theodor Oeste en Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA)
La **Regiono Pamina** estas ligo de pluraj komunumoj, urboj kaj administraj regionoj en parto de la limregiono de Germanio kaj Francio, pli konkrete en la regiono Palatinato de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato, en la regiono Badeno de la federacia lando Baden-Virtembergo kaj la nordo de la regiono Alzaco en Francio. La nomo *Pamina* (kiu sonas kiel la nomo de ĉefa personaĵo de la opero "Sorĉa Fluto" de *W. A. Mozart*) estas artefarita vorto kaj kunmetaĵoj el la la literoj PA por "**Pa**latinato" *(Pfalz)*, MI por "**Mi**ttlerer Oberrhein" (Meza Supra Rejno) kaj NA por "**N**ordo de **A**lzaco".

Membraj komunumoj, urboj kaj administraj regionoj
-------------------------------------------------

* en la regiono *Palatinato*
	+ Plana ligo Rejna Palatinato *(Planungsgemeinschaft Rheinpfalz)*
	+ distrikto Südliche Weinstraße
	+ distrikto Germersheim
	+ urbo Landau
	+ distrikto Südwestpfalz

* en la regiono *Meza Supra Rejno*
	+ Regiona ligo Meza Supra Rejno
	+ distrikto Karlsruhe
	+ distrikto Rastatt
	+ urbo Karlsruhe
	+ urbo Baden-Baden

* kaj en la nordo de la regiono *Alzaco*
	+ Département du Bas-Rhin
	+ Région Alsace

Taskoj
------

La kunlaboro inter la membraj komunumoj, urboj kaj administraj regionoj ekestis dum la lasta jardeko de la 20-a jarcento kaj unue precipe celis varbadon de turistoj. Dum la jaro 2003 formale fondiĝis la translima regiona ligo. Al la taskoj aldoniĝis translima geografia planado (de trafikaj vojoj, novaj areoj por loĝado kaj industrio ktp.) kaj la preparo kaj akompano de eŭropaj programoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficialaj paĝoj de la regiona ligo
* junulara reto de la regiona ligo[*rompita ligilo*]
**Söğüt** ([ˈsœ.yt]) (Turke por "saliko") (en greka: Θηβάσιον aŭ Θηβάσιο) estas urbo kaj distrikto en Provinco Bilecik, Turkio. Ĝi estas en la Marmora regiono de nordokcidento de la lando, kun areo de 599 km², lime kun Bilecik okcidente, Gölpazarı norde, İnhisar nordoriente, Tepebaşı (Eskişehir) sudoriente, kaj Bozüyük sudokcidente. Söğüt distrikto havas 5 kvartalojn kaj 23 vilaĝojn, kun loĝantaro laste registrita en 21 012 civitanoj (2000), sed laŭ ĉirkaŭkalkulo de 2010 tio malaltiĝis al 19 425. 

Söğüt famas kiel la fonda loko kaj unua ĉefurbo de la Otomana Imperio el 1299 ĝis 1335. 

Artefaktoj pri la Historio de Turkio kaj real-grandaj statuoj de Otomanaj sultanoj estas montritaj en la Söğüt Etnografia Muzeo. Ĝi estas ankaŭ la 3a plej granda distrikt-centro en sia provinco post Bozüyük kaj Bilecik.

Fonto
-----

* Farrell, Brian P.; Fairey, Jack, eld. (2018). *Empire in Asia: A New Global History From Chinggisid to Qing*. 1. Bloomsbury Publishing.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 750318
* LCCN: n88254162
* VIAF: 154882434
 |
**Mieza de la Ribera** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo Centro Duero. 

Rigardejo de la Aglo al rivero Douro.
Preĝejo kaj placo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 34,82 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 222 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj. 

Limas kun loĝlokoj Fornos (Portugalio), Salto de Aldeadávila, Aldeadávila de la Ribera, Mazouco (Portugalio), La Zarza de Pumareda, Vilvestre kaj Cerezal de Peñahorcada. Ĝi distas 96 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis. Ĉefaj naturaj allogaĵoj estas rigardejoj al la profunda valo de la rivero Doŭro

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752749
* VIAF: 316735035
 |
La **Kongreso de Sivas** estis asembleo de la turka nacia movado, okazinta de la 4-a de septembro ĝis 11-a de septembro 1919 en la urbo Sivas, en centra-orienta Turkio. La kongreson partoprenis delegatoj de la ĉiuj provincoj de Anatolio. Tiutempe gravaj regionoj, urboj de la iama teritorio de la Otomana imperio estis sub eksterlanda okupado. 

La kongreson prezidis Mustafa Kemal kiel dum la Kongreso de Erzurum, kelkajn monatojn pli frue. 

La kongreso decidis pri defendo de la teritoria unuo de la ŝtato, pri liberiĝo el sub la eksterlanda influo. Ili ne rifuzis potencon de la sultano. 

La kongreso akceptis la Nacian Pakton, kiu resumis celojn de la nacia movado. Ili rezignis pri ĉiuj arabaj teritorioj, sed insistis pri ĉiu turk-loĝata teritorio. Ili bezonis Konstantinapolon kaj la markolojn, kaj esprimis postulon por estimi politikajn kaj ekonomiaj rajtojn de la turka nacio. 

La okupaj fortoj permesis parlamentajn elektojn en aŭtuno de 1919 kaj en tiu balotado venkis la naciaj fortoj, kiuj en januaro de 1920 akceptis la Nacian Pakton, akceptitan dum la Kongreso de Sivas. La okupaj fortoj baldaŭ disigis la parlamenton, sed tio ne povis bridi la nacian movadon.