recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Oronto la 1-a Sakavakjac** estis la unua orontida reĝo de Armenio, regante en la periodo inter 570 a.K. - 560 a.K.

Oronto estis nomita *Sakavakjac* aŭ "mallonga vivado" ("mallonga restado"), ne pro mallonga vivo, sed prefere pro la mallonga periodo de lia regado, kaj ĉar li pasigis la tronon al sia filo Tigrano. Oronto la 1-a havis 40,000 homojn en la infanterio kaj 8,000 homojn en la kavalerio, same kiel 3,000 talentojn (40 kg 800g) da arĝento kun la unuiĝinta pezo de 122,400 kg.

Laŭ popularaj legendoj, nur duono de la 3.000 arĝentaj talentoj de Oronto la 1-a estis parto de lia trezorejo; la alia parto estis kaŝita en la fundo de lago Van. Tra lia kastelo li havis tunelon kondukantan tien, sed poste ili blokis la tunelon por konservi la fiskon por estontaj generacioj. Oni ankoraŭ diras, ke ĝi estas kaŝita tie. La patro de Oronto la 1-a estis Artasiro (Ardaŝiro estas la loka armena versio de la reĝa nomo).

Referencoj
----------

1. ↑   (1993) *The Persian Empire*, ‑a eldono, Novjorko: Barns & Noble Books, p. 170, 173, 193, 212, 213, 216, 217, 221–223, 257, 263. ISBN 1-56619-115-7.
2. ↑  Khachatri︠a︡n, Aĭsh (2006). *141 Kings of the Armenians*. Erevan: Amaras. (ISBN 978-99930-1-192-7)

* Kategorio Oronto la 1-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ĉefepiskopa Gimnazio en Kroměříž** estis fondita per paŝtista letero de episkopo Frederiko Fürstenberk la 9-an de marto de 1854. La konstruloko por la konstruaĵo estis elektita en spaco inter Muelila Pordego (Mlýnská brána) kaj preĝejo de sankta Maŭricio. Realigon transprenis viena arkitekto Jozefo Erwin von Lippert, kiu ĝin projektis en stilo de malfruromantika historismo. La konstruaĵo komencita en la jaro 1857 estis finkonstruita en lajaro 1860. Danke al granda intereso de la studentoj la lernejo dumtempe ĉesis space sufiĉi. Estis do decidite plilarĝigi la instituton per alkonstruaĵo direkte al la preĝejo de sankta Maŭricio, kiu estis realigita inter la jaroj 1910-1913.

La lernejo estis dulingva, kio ebligis al ĉeĥaj studentoj, kiuj havis tie laŭnombran superecon, perfekte ellerni la germanan lingvon kaj inverse. Post ekesto de Ĉeĥoslovaka Respubliko atendis gimnazion multaj ŝanĝoj. La plej grava estis ĝia transformigo je unulingva per dekreto el marto 1919, pro kiu foriris studentoj kaj profesoroj de germana nacieco en urbon Bruntál. Al la lernejo tiu disiĝo de ambaŭ naciecoj ne damaĝis, en la jaro 1937 la lernejo apartenis inter la plej grandaj lernejoj en Kroměříž. Komence de marto 1942 estis Ĉefepiskopa Gimnazio okupita per germana armeo kaj per dekreto de ministro Moravec el la marto 1943 ĝi estis nuligita; la studentoj estis transigitaj al reala gimnazio.

Tuj post fino de okupacio de Ĉeĥoslovakio oni komencis riparojn de la konstruaĵoj, por ke la lernojaro 1945/1946 komenciĝu laŭeble plej bone. Sed la promesdona disvolvo estis baldaŭ haltigita per komunista ŝtatrenverso. Unue estis la lernejo ŝtatigita, poste estis decidite pri transigo de studentoj al reala gimnazio. La jaro 1950 alportis jam duan finigon de agado de Ĉefepiskopa Gimnazio en Kroměříž kiel de superregiona centro de kristana edukado kaj klerigado. Ĉifoje devis la lernejo je sia renovigo atendi pli ol kvardek jarojn. Instigo venis de ĉefepiskopo de Olomouc Mons. Francisko Vaňák, estinta ĉi tiea studento. Ĉefepiskopa Gimnazio en Kroměříž estis solene remalfermita la 1-an de septembro 1991.
**KEDEI Zoltán** estis rumanuja hungara pentristo naskita en Rava la 29-an de novembro 1929 kaj mortis la 26-an de decembro 2020 en Târgu Mureș. Li estis la patro de pentristo Zoltán Kedei V.

Biografio
---------

Zoltán Kedei post la fino de bazlernejo en sia naskiĝvilaĝo inter 1941-1949 li studis en Cristuru Secuiesc. Poste li instruis en Valea Rotundă kaj Zetea. En 1951 li sukcese donis priakceptan ekzamenon al Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo, sed li ne povis fino siajn studojn pro sociaj kaj materialaj kaŭzoj. Li denove instruis en Corund (Harghita). Ekde 1955 li definitive loksidiĝis en Târgu Mureş. Inter 1955 1958 li studis pentradon en arta popollernejo. Li subtenis sin kiel oficisto.

Individuaj ekspozicioj
----------------------

* 1967, 1972 • Târgu Mureş
* 1972 • Odorheiu Secuiesc • Cristuru Secuiesc
* 1986 - Budapeŝto
* 1989 - Novjorko
* 1990 - Debrecen
* 1991 • Győr [kun sia filo Zoltán Kedei V. ]
* 1992 - Târnăveni
* 1994 - Hatvan
* 1999 - Szolnok
* 2000 - Calgary.
* 2001 - Luduș

Libro
-----

* *Megtépázott álmodozás* desegnaĵoj kaj konfesioj, 2014.

Bibliografio
------------

* Nagy Miklós Kund: *Kedei Zoltán*, 2004.

Fonto
-----

* Artportalo.hu

Eksteraj ligiloj
----------------

* Persona retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 232341
* GND: 132541009
* LCCN: n2007003098
* VIAF: 15934271
* ISNI: 0000 0001 1438 5480
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Zweisimmen (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Zweisimmen** (prononcu *cvajsimn*) estas komunumo kaj ĉefloko de la distrikto Supra Simme-Valo en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 2913 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Zweisimmen situas, kiel la nomo indikas ĉe la kunfluejo de la riveroj Simme kaj Eta Simme. 

La plej alta punkto de la komunumo estas la monto *Hintere Spillgerten* kun alteco de 2476 m s.m. dum la plej malalta punkto estas la *Laubegg-Akvovalo* je alteco de 880 m s.m.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 73,04 km², de kiuj 33,7% estas kovritaj de arbaro, 54,9% servas por agrikulturo kaj 3,4% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Zweisimmen limas en nordo al Boltigen, en oriento al Diemtigen, en sudo al Sankt-Stefano, kaj en okcidento al Saanen.

Ekonomio
--------

La plej grava enspezofonto por la komunumo Zweisimmen estas la turismo. La komunumo ofertas tranokteblecojn por pli ol 2000 personoj.

Trafiko
-------

Stacidomo de Zweisimmen
La stacidomo de Zweisimmen estas fervoja nodo. Ĝi estas finhaltejo de la linio de Berno-Lötschberg-Sempiono-Fervojo de Spiez al Zweisimmen kaj elirpunkto de la mallarĝŝpuraj linioj de la kompanio Montreux-Berna Oberlanda-Fervojo al Montreux kaj Lenk en Simme-Valo.

Historio
--------

En la mezo de la 9-a jarcento estis fonditaj la setlejoj Zweisimmen, Grubenwald kaj Betelried. La unua dokumenta mencio de Kastelo Blankenburg datiĝas el la jaro 1325, kiu fariĝis la sidejo de la bernaj voktoj en Supra Simme-Valo. En la jaro 1608 estis malfermita la unua lernejo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011

Vidu ankaŭ
----------

* Zweisimmen (stacidomo)
* Blankenburg (stacidomo)
* Grubenwald (stacidomo)
* Oeschseite (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Zweisimmen

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Zweisimmen** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la administra distrikto Supra Simme-Valo-Saanen |
| --- |
| Boltigen • Gsteig ĉe Gstaad • Lauenen • Lenk en Simme-Valo • Saanen • Sankt-Stefano • Zweisimmen |  |

 |


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la iama distrikto Supra Simme-Valo ĝis 2009 |
| --- |
| maldekstraBoltigen - Lenk en Simme-Valo - Sankt-Stefano - Zweisimmen |  |

 |
**Ĉefepiskopa palaco** estas impona eklezia baroka historia monumento en Kalocsa, kie rezidas ĉefepiskopo de Kalocsa.

Aerfoto pri ĉefepiskopa palaco en Kalocsa (maldekstre videbla)

Historio
--------

Pli frue fortikaĵo situis en tiu loko, kiu iĝis jam superflua post falo de liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a. La aktuala episkopa palaco estis tiel konstruita, ke malgrandaj partoj restis el la fortikaĵo. József Batthyány komencis konstrui la palacon en 1775. Ádám Patachich daŭris la konstruadon, tiam precipe la biblioteko konstruiĝis. László Kollonich finis la konstruadon inter 1787-1817.

Ĉefepiskopa palaco en Kalocsa
Ĉefepiskopa palaco en Kalocsa

La konstruaĵo
-------------

La duetaĝa palaco situas en granda korto inter arboj. Ĝi formas U-formon. Franz Anton Maulbertsch pentris freskojn de la kapelo kaj la ĉefa ĉambro. Tie estas videbla piano de Franz Liszt, ĉar li faris koncertojn ĉi tie kelkfoje.

En la palaco trovis lokon ankaŭ biblioteko, arkivo kaj trezorejo. Muroj de la biblioteko estas kovritaj per lignaĵoj. La plej frua artaĵo estas marmora kapo el la 13-a jarcento.

Fontoj
------

* Arkivigite je 2009-09-04 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungare kun fotoj
Mapo de la safavida Irano, parto de la Otomana Imperio kaj la disputita regiono kun intermiksitaj koloroj.
La **Otomana-safavida milito de 1623-1639** estis la lasta milito en la serio de konfliktoj batalitaj inter la Otomana Imperio kaj Safavida Irano, tiam la du ĉefaj potencoj de Okcidenta Azio, pro la rego en Mezopotamio. Post komenca persa sukceso rekapti Bagdadon kaj la plej grandan parton de moderna Irako, perdinte ĝin dum 90 jaroj, la milito fariĝis blokiĝo, ĉar la persoj ne povis premi plu en la Otomanan Imperion, kaj la otomanoj mem estis distritaj pro aliaj militoj en Eŭropo kaj draste malfortiĝis pro internaj tumultoj. 

Poste, la otomanoj povis reakiri Bagdadon, suferante gravajn perdojn en la fina sieĝo, kaj la subskribo de la Traktato de Zuhab finis la militon per otomana venko. Malglate parolante, la traktato restarigis la limojn de 1555, kun la safavidoj konservante Dagestanon, orientan Kartvelion, orientan Armenion kaj la nunan Azerbajĝanan Respublikon, dum okcidenta Kartvelio kaj okcidenta Armenio decide subiris otomanan regon. La orienta parto de Samcĥe (Mesĥeti) estis nerevokeble perdita de la otomanoj same kiel Mezopotamio. Kvankam partoj de Mezopotamio estis mallonge reprenitaj de la irananoj pli poste en la historio, precipe dum la regadoj de Nader Ŝaĥo (1736–1747) kaj Karim Ĥan Zand (1751–1779), ĝi restis ekde tiam en otomanaj manoj ĝis la sekvo de la unua mondmilito.

Referencoj
----------

1. ↑   (2017) *The Ottoman Empire: A Historical Encyclopedia*. ABC-CLIO, p. 131. ISBN 978-1610693899. ""En oktobro 1638 otomanaj trupoj revenis al Mezopotamio, sturmis Bagdadon kaj konkeris la grandurbon en decembro malgraŭ havado de severaj perdoj. Ĉi tiuj inkluzivis la grandan veziron, kiu "estis mortigita gvidante la atakon" (Sykes: 2: 211). La Safavidoj estis devigitaj procesi pro paco. La 17an de majo 1639 la Otomana Imperio kaj Irano subskribis traktaton (...) "".
2. ↑  Finkel (2006), pp. 104–105

Vidu ankaŭ
----------

* Otomana Imperio
* Safavidoj
* Orienta Armenio
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Zwingen (stacidomo). |



**Zwingen** estas komunumo en la distrikto Laufen en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 2156 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Zwingen situas en la tiel nomita Laufenvalo ĉe la alfluo de la rivero *Lüssel* al Birs.

Najbaraj komunumoj
------------------

Zwingen limas en nordo al Blauen, en nordoriento al Nenzlingen, en sudoriento al Brislach, en sudokcidento al Laufen, kaj en okcidento al Dittingen.

Trafiko
-------

Zwingen disponas pri stacidomo ĉe la ĵurasa trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bazelo al Delemonto kaj Bielo kaj estas servata de la regiona trajnlinio S3. De la stacidomo de Zwingen pluraj poŝtaŭtolino kondukas al la ĉirkaŭaj vilaĝoj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Zwingen datiĝas de la 14-a de marto 1194 kiel *Zinwingen*.

Per decido de 18 episkopoj, kiuj kunvenis en la papa palaco en Avignon en la 6-an de septembro 1359, la pilgrimantoj, kiuj vizitis la kastelkapelon de Zwingen, ricevis indulgencon de 40 tagoj. La episkopo de Bazelo longigis al indulgencon en la jaro 1360 je aliaj 80 tagoj.

En mezepoko rezidis en la Kastelo Zwingen la baronoj de Ramstein. Post ties formorto la kastelo kaj baronejo transiris al la Princepiskopejo Bazelo, kies voktoj tie rezidis ĝis la Franca Revolucio en la jaro 1792. Zwingen nun fariĝis parto de la Raŭraĥa Respubliko kaj poste kun la *Kantono Laufen* estis integrita en la franca departemento Mont-Terrible. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis Zwingen al Kantono Berno. En la jaro 1994 ĝi kun la tuta distrikto Laufen aliĝis al Kantono Bazelo Kampara.

Vidu ankaŭ
----------

* Zwingen (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Zwingen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Zwingen

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Laufen |
| --- |
| LaufenBlauen  •  Brislach  •  Burg im Leimental  •  Dittingen  •  Duggingen  •  Grellingen  •  **Laufen**  •  Liesberg  •  Nenzlingen  •  Roggenburg  •  Röschenz  •  Wahlen  •  Zwingen | Laufen |

 |
La **Ĉefepiskopujo (arkiepiskopujo, arkidiocezo) Freiburg en Breisgau** estas fondita en 1821 per la Buleo *Provida solersque* kaj komencis labori en 1827. Ĝi enhavas partojn de la antaŭaj diocezoj Konstanz, Straßburg, Speyer, Worms, Majenco kaj Würzburg, kiuj apartenis en la tempo de la fondo al la Grandduklando Badeno kaj al la Princlando Hohenzollern-Sigmaringen. Nun la germana lando Baden-Virtembergo kongruas kun la du diocezoj Freiburg kaj Rottenburg-Stuttgart. La arkiepiskopo de Freiburg estas prezidanto de la Suprarejna Ekleziprovinco (Oberrheinische Kirchenprovinz), kiu nun ampleksas la diocezojn Freiburg, Mainz kaj Rottenburg-Stuttgart.

En la jaro 2007 la episkopujo Freiburg havis 2,08 milionojn da katolikoj (41 % de la loĝantaro). Ĝi estas la dua plej granda diocezo en Germanio. Arkiepiskopo estis Dr. Robert Zollitsch ĝis 2013. La diocezo havas 333 pastoralajn unuojn (Seelsorgeeinheiten) en 39 dekanujoj, kunligitaj en 7 ekleziaj regionoj. La nombroj de la pastoralaj kunlaborantoj estas: 994 sacerdotoj (346 de ili estas pensiuloj), 137 ordaj sacerdotoj, 194 daŭraj diakonoj, 231 pastoral-referentoj, 260 paroĥ-referentoj, 2285 virinaj kaj 330 viraj ordenanoj.
Laŭ la helena mitologio, **Pandajsio** estis unu el la Karisoj, diinoj pri gracio, beleco, ornado, ĝojo, festoj, dancoj kaj kantoj. Krom la tri plej elstaraj (Aglajo, Eŭfrozino kaj Talio), aperas kaj en la rakontoj, kaj en la artaj prezentadoj, aliaj malpli gravaj, konataj kiel la *plej junaj karisoj*, kiuj prezidis ĉiun konkretan nuancon de festoj kaj ĝuigaj aferoj. Pandajsio estis unu el tiuj lastaj. Ŝi zorgis pri luksaj bankedoj, kaj ofte aperis sur vazaj pentraĵoj kiel helpantino de la diino Afrodito, kune kun la Erosoj, Eŭdajmonio kaj aliaj junaj karisoj. Pro iliaj tre similaj atributoj, oni ofte identigis ŝin al la kariso Talio.

Pri la genealogio de la karisoj troviĝas multaj malsamaj versioj. La plej divastigata asertis ke ili estis filinoj de Zeŭso kaj la oceanidino Eŭrinomo, kvankam la orfea religio anstataŭas ŝian patrinon per la horo Eŭnomio. Tamen, kelkaj verkistoj rakontas ke ŝiaj gepatroj estis Helioso kaj Aeglo, aŭ Hero, sen aldoni la nomon de la patro. Dionizo ankaŭ aperas kiel patro de tiuj diinoj, kune kun Kronoiso.

Por plia informo, vidu la artikolon: **Karisoj**.

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle La akompanantaro de Afrodita ĉe Theoi.com. Inter ili, Pandajsio.

Notoj kaj referencoj
--------------------

<references>

1. ↑  Heziodo. *Teogonio*, 907.
2. ↑  *Orfea Himno 60*.
3. ↑  Paŭzanio. *Priskribo de Grekio*, 9.35.1.
4. ↑  Nono. *Pri Dionizo*, 31.103.
5. ↑  Nono. *Pri Dionizo*, 15.87.
**Zoltán Kárpáti,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kárpáti Zoltán** estas hungara pentristo.

Zoltán Kárpáti  naskiĝis la 3-an de junio 1973 en Heves (urbo).

Biografio
---------

Zoltán Kárpáti akiris diplomon pri komputila grafikisto en Eger en 2005. En la sekva jaro li vivis en Anglio, kie liaj pentraĵoj estis ekspoziciitaj. Ekde 2010 li vivas en Balatonfüred. Intertempe li edziĝis, ili aliĝis al la loka arta vivo. Ekde 2012 li kreas artaĵojn el forĵetaĵoj. Lia alia interesa tekniko estas artaĵo per disŝuto de sabloj.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Heves (2002, 2007)
* Balatonfüred (2011, 2016)
* Veszprém (urbo) (2012)

El kolektivaj ekspozicioj
-------------------------

* Balatonfüred (2016)

Elektitaj pentraĵoj, grafikaĵoj
-------------------------------

* Parasztház (2007, karbodesegnaĵo)
* A zongora (2006, pentraĵo)
* Rejtőzködő szarvasok (2006, sablaĵo)
* vidu la malsuprajn bildojn!

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio

* Zoltán Kárpáti kun sablaĵojZoltán Kárpáti kun sablaĵoj
* GyalogáldozatGyalogáldozat
* HajszaHajsza
* Keresztvivő (sablaĵo)Keresztvivő (sablaĵo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 612488
 |
*Ekzistas ankaŭ urbo Zábřeh.*

---

Koordinatoj: 49° 47′ 53″ N 18° 14′ 21″ O﻿ / ﻿49.79806 °N, 18.23917 °O﻿ / 49.79806; 18.23917 (mapo)

Domo ĉe ČEZ Areno
**Zábřeh** estas historia municipo kaj kiel **Zábřeh nad Odrou** ankaŭ katastra teritorio de la statuta urbo Ostrava en Ĉeĥio, kreanta la plej nordan parton de urboparto Ostrava-Jih. En la pasinteco apartenis al ĝi ankaŭ katastraj teritorioj Zábřeh-Hulváky kaj Zábřeh-VŽ, do ĝi estas hodiaŭ partoj de la teritorio de la origina historia municipo de du pluaj ostravaj urbaj partoj, kiuj estas Mariánské Hory kaj Hulváky kaj Vítkovice. Vivas ĉi tie 36 271 loĝantoj (2021).

Historio
--------

La skibindikoj notas vilaĝon Zábřeh unuafoje en la jaro 1288. Post vico de posedantoj en la unuaj jarcentoj de la ekzistado ĝi transiris en la posedaĵon de Kapitulo de Olomouc kaj kun kelkaj pluaj najbaraj municipoj ĝi restis - enkadre de petřvalda senjorujo - en ties tenado ĝis nuligo de patrimonala establo en la jaro 1848. Sur la katastro de la agrikultura vilaĝo estis ankaŭ kelke da fiŝlagoj. Al la evoluo de la municipo havis influon ne nur ferfabriko en la proksima Vítkovice, sed ankaŭ fabriko por malmola papero fondita en la jaro 1886, plu cementfabriko kaj ĉefe kemiaj uzinoj de Julius Rütgers, kiuj prilaboris apudajn produktojn estiĝantaj dum fabrikado de koakso. Ekde fino de la 19-a jarcento ĉi tie funkciis ankaŭ brikfabriko; krom kvalitaj brikfabrikistaj argiloj oni ĉi tie minis ankaŭ gisejajn sablojn. Sed la industria evoluo kaŭzis ankaŭ ŝanĝojn demografiajn kaj sidejajn. En la 30-aj jaroj de la 20-a jarcento ĝi estis vilaa kvartalo de Moravia Ostrava (precipe loka areo Zábřeh-Družstvo). Malsanulejo estis ĉi tie konstruita en la jaro 1912, Zábřeh estis aligita al Moravia Ostrava en la jaro 1924. La municipo estis dum la dua mondmilito liberigita de Ruĝa Armeo la 30-an de aprilo 1945. Inter la plej signifaj historiaj konstruaĵoj apartenas Preĝejo de Vizito de Sankta Maria kaj Zábřeha kastelo.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 1 178 |
| 1880 | 1 439 |
| 1890 | 3 209 |
| 1900 | 4 861 |
| 1910 | 6 182 |
| 1921 | 10 234 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 9 146 |
| 1950 | 16 414 |
| 1961 | 21 963 |
| 1970 | 39 223 |
| 1980 | 34 177 |
| 1991 | 45 840 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 44 601 |
| 2011 | 40 540 |
| 2021 | 36 271 |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de statuta urbo Ostrava |
| --- |
| urbaj partoj: | Hošťálkovice ~ Hrabová ~ Krásné Pole ~ Lhotka ~ Mariánské Hory kaj Hulváky ~ Martinov ~ Michálkovice ~ Moravia Ostrava kaj Přívoz ~ Nová Bělá ~ Nová Ves ~ Ostrava-Jih ~ Petřkovice ~ Plesná ~ Polanka nad Odrou ~ Poruba ~ Proskovice ~ Pustkovec ~ Radvanice kaj Bartovice ~ Silezia Ostrava ~ Stará Bělá ~ Svinov ~ Třebovice ~ Vítkovice |
| lokaj partoj: | Antošovice ~ Bartovice ~ Bělský Les ~ Dubina ~ Heřmanice ~ Hrabůvka ~ Hrušov ~ Hulváky ~ Koblov ~ Kunčice ~ Kunčičky ~ Mariánské Hory ~ Moravia Ostrava ~ Muglinov ~ Přívoz ~ Radvanice ~ Silezia Ostrava ~ Výškovice ~ Zábřeh |

 |
**Zwischbergen** estas komunumo en la distrikto Brigo en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 76 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012. La ĉefloko de la komunumo estas Gondo.

Geografio
---------

La komunumo Zwischbergen situas ĉe la suda flanko de la Sempiono-Pasejo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Gondo kaj la setlejoj Bellegge, Bifig, Bord, Egerten, Furgge, Hof kaj Katzhalden.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 86,15 km², de kiuj 21,8% estas kovritaj de arbaro, 13,3% servas por agrikulturo kaj 0,4% por setlado. La plej granda parto de la komunuma teritorio estas altmontara dezerto, kiu konsistas el rokoj kaj glaĉeroj.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Zwischbergen limas en nordo al Ried-Brig, en nordoriento al Varzo (VB, Italio), en oriento al Bognanco (VB, Italio), en sudoriento al Antrona Schieranco (VB, Italio), en sudo al Trasquera (VB, Italio), en okcidento al Saas-Almagell, kaj en nordoriento al Sempiono.

Trafiko
-------

Tra Zwischbergen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9, kiu kondukas al la Sempiono-Pasejo. Pere de la poŝtaŭtolinio de Iselle al Sempiono la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Zwischbergen datiĝas el la jaro 1304 kiel *Zewischeneberuen*. De la 17-a jarcento ĝis 1875 la familio Stockalper posedis orminejon ne Zwischbergen, kiu en 1875 post bankrotiĝo estis fermita. Hodiaŭ la malnova minejo viziteblas por turistoj. En la jaro 1741 Franz Joseph Burgener ekspluatis ferminejon en Zwischbergen.

Gondo, la ĉefloko de Zwischbergen, apartenis dum mezepoko al la regado de Novaro, ĝis en la jaro 1291 la episkopo de Siono aĉetis la suverenecon pri la loko. La paroĥo tamen ankoraŭ ĝis 1822 apartenis al Novarra. En la 18-a kaj 19-a jarcentoj fortaj lavangoj damaĝis la vilaĝon Gondo. La 14-an de oktobro 2000 triono de la vilaĝo Gondo estis detruita de montofalo. Mortis en la katastrofo 13 homoj.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Alois Grichting*: *Zwischbergen* en *Historia Leksikono de Svislando* (2012-06-22)
4. ↑  Fonto: *Rachel Siggen-Bruttin*: Gondo *en* Historia Leksikono de Svislando *(2006-11-13)*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la vilaĝo Gondo

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Zwischbergen** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* GondoGondo

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Brigo |
| --- |
| **Brig-Glis**  •  Eggerberg  •  Naters  •  Ried-Brig  •  Sempiono  •  Termen  •  Zwischbergen |  |

 |
**Zoltán Mága,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mága Zoltán** estas hungara violonisto, orkestrestro. Lia repertuaro estas klasika kaj popola muzikoj, eĉ ĵazo.

Zoltán Mága
Zoltán Mága  naskiĝis la 19-an de februaro 1974 en Szolnok.

Biografio
---------

Zoltán Mága devenis el cigana familio. Li aĝis 6, kiam li ricevis violonon, post 6 jaroj li estis jam la unua violonisto en konata cigana popolorkestro. En 1996 li fondis propran orkestron. En la sekva jaro li akiris diplomon, baldaŭ ankaŭ en Universitato de Pécs. Krom lernado li konstante koncertas, resume en 5 kontinetoj de preskaŭ 100 landoj. Li subtenas multajn bonfarajn iniciatojn. Li ricevis premiojn inter 2003-2019. Li havas edzinon, kiu naskis trifoje.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto kaj video
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2019-04-19 per la retarkivo Wayback Machine
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 638753
* GND: 1179372522
* LCCN: n2008085701
* VIAF: 58561400
* ISNI: 0000 0000 3891 102X
* MBA: 4adcee61-77a5-4e98-b8b7-da52bda34691
 |
**Zygmunt Jan RUMEL**, pseŭdonomoj *Mały*, *Krzysztof Poręba* (naskiĝis la 22-an de februaro 1915 en Petroburgo, murdita nokte de la 10-a ĝis la 11-a de julio 1943 apud vilaĝo Kustycze (Volinio) estis pola militisto, komandanto de la 8-a Volinia Areo de Kamparanaj Batalionoj, oficiro de Pola Enlanda Armeo. Poeto, aŭtoro i.a. de la poemo "Rok 1863" (La jaro 1863) kaj versaĵo titolita "Dwie matki" (Du patrinoj).

Vivo
----

Komence de julio 1943 li ricevis ordonon interparoli kun loka komandantaro de Ukraina Ribela Armeo en Volinio. Rumel staris fronte de delegitaro celanta haltigon de la volinia masakro kaj interkonsenton pri komuna kun ukrainoj batalo kontraŭ germanoj. Rezigninte pri armita gardantaro en la gesto de bona volo Zygmunt Rumel iris la 10-an de julio 1943 al ĉefa loka komandejo de Sekureca Servo de Organizaĵo de Ukrainaj Naciistoj kune kun Krzysztof Markiewicz kaj Witold Dobrowolski. Ili tri estis tie arestitaj kaj mortigitaj. Laŭ familiaj rakontoj de pola poetino, verkistino kaj tradukistino Anna Kamieńska, la murdo estiĝis pere de disŝiro de ĉevaloj. Jarosław Iwaszkiewicz rememorigante morton de la juna poeto skribis: *Li estis unu el diamantoj, per kiu oni pafis kontraŭ malamiko. Tiu ĉi diamanto povus ekbrili per unuaranga brilo*.

Venontan tagon la 11-an de julio Ukraina Ribela Armeo komencis ĉefan fazon de la volinia masakro - planatan genocidon de la pola loĝantaro en Volinio.

Literaturo
----------

* Janusz Gmitruk, *Zygmunt Rumel. Żołnierz nieznany* (Zygmunt Rumel. Soldato nekonata), ISBN 978-83-60093-92-4, Warszawa 2009
* Bożena Gorska, *Krzemieńczanin* (Loĝanto de Kremenec), Muzeum Niepodległości, Warszawa 2008

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bohdan Pociej: [*rompita ligilo*] *Zygmunt Jan Rumel, poeta „źle obecny"*, Rzeczpospolita, 2009-01-02
**Zoltán Nusser** [nuŝer], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Nusser Zoltán** estas hungara bestkuracisto, biologo, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2013), membro de Academia Europaea (2012).

Zoltán Nusser  naskiĝis la 17-an de oktobro 1968 en Bonyhád.

Biografio
---------

Zoltán Nusser studis en Veterinara Universitato de Budapeŝto inter 1987-1992, poste en 1995 li akiris sciencan gradon PhD en Oksfordo. En tiu urbo li esploris kelkajn jarojn, poste li faris la samon en Kalifornio. En 2000 li hejmenvenis, kie li ricevis diversajn stipendiojn por esplori. Post 2 jaroj li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li okupiĝas pri ĉeloj de la nervoj. Li partoprenas en redaktadoj de *Frontiers in Neuroanatomy* kaj *Journal of Neuroscience*. Li ricevis premiojn (ankaŭ eksterlandajn) inter 1995-2013.

Verkaro (elekto)
----------------

* *The metabotropic glutamate receptor (mGluR1α) is concentrated at perisynaptic membrane of neuronal subpopulations as detected by immunogold reaction* (1993)
* *AMPA and NMDA receptors: similarities and differences in their synaptic distribution* (2000)
* *Gap junctions compensate for sublinear dendritic integration in an inhibitory network* (2012)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungare

* Kategorio Zoltán Nusser en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉefpoŝtejo de Glivico
La **Ĉefa poŝtejo** en Glivico, Pollando, estas historiisma konstruaĵo en la urbocentro. Ĝi troviĝas ĉe la norda flanko de la strato Dolnych Wałów tre proksime de la Malnova urbo.

Historio
--------

La konstruaĵo konstruitis en la jaroj inter 1903 kaj 1906 sur la grundo de la glivica borso. La nova konstruaĵo anstataŭis la malnovan poŝtejnon de ĉe Wilhelm-strato (datumantan de 1887): ĝi estis tro malgranda kaj sursamloke nova konstruado ne eblis. Akceptitis la konstruaĵo en la listo pri monumentprotektindaĵoj de la provinco Silezio.

Arkitekturo
-----------

Temas pri novgotikstila brikŝtonaĵo je longo de 67 metroj. Ĝi posedas maletan ĉefan kaj etan angulan turon. Karakterizaj estas verdaj glazuritaj tegoloj. Krome ekzistas surfasade ornamaj kalkotaĵoj. Teretaĝe estas ĉefasade pluraj blankaj blazonareetoj. Super la ĉefa enirejo troviĝas duopa gablo; alia gablo estas ĉe la uesta enirejo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ĉefpoŝtejo de Glivico en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj sur la urba retpaĝaro oficiala Arkivigite je 2016-09-20 per la retarkivo Wayback Machine
**PALUGYAY Zoltán Ferdinánd Gusztáv** [paludjai] (naskiĝis la 9-an de novembro 1898 en Liptóbodafalva en Hungara reĝlando, nuntempa urboparto de Liptovský Mikuláš en Slovakio; mortis la 1935 en Mýto pod Ďumbierom, Ĉeĥoslovakio) estis hungaria-slovaka pentristo. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *nagypalugyai kaj kispalugyai*. Li estis fondinto de la moderna slovaka pentroarto.

Zoltán Palugyay: Fraŭlino en blanka vesto; tiu ĉi bildo aperis en slovaka poŝtmarko en 2008
Slovaklingva memortabulo pri Zoltán Palugyay

Biografio
---------

Zoltán Palugyay abiturientiĝis en 1916, poste li soldatiĝis, sed li estis armea pentristo. Li studis laŭvice en Hungara Belarta Altlernejo de Ede Balló (1919-1920), belarta akademio de Krakovo (1920-1921), Berlino, Hamburgo, Gödöllő, Transilvanio, fine Munkeno (1924-1926). Ekde 1926 li vivis en Ĉeĥoslovakio kaj partoprenis en la slovaka belarta vivo, li aranĝis artistkolonion en Piešťany. Li havis edzinon.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Žilina (1929)
* Martin (1937) Banská Bystrica, , ; Košice, 1973;
* Bratislava (1944)
* Liptovský Mikuláš (1955)
* Brno (1972)
* Prešov (1973)

El kolektivaj ekspozicioj
-------------------------

* Liptovský Mikuláš (1919, 1984)
* Žilina (1930)
* Brezno (1935)
* Prago (1985)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Ponto en Parizo
* Pejzaĝo kun arboj
* Maro
* vidu la bildojn en tiu ĉi paĝo!

Lia sola romano
---------------

* *Tatárok* (1926, hungarlingva)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2018-07-19 per la retarkivo Wayback Machine
* slovaklingva biografio

* 
* 
* 
* 
* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614965
* GND: 1013665554
* VIAF: 84288413
* ISNI: 0000 0001 2102 7470
* ULAN: 500094083
* RKD: 61658
* NKC: js2009504470
 |
|  |
| --- |
| **Kemiaj strukturoj de laβ-Karoteno**  |
| 2D Kemia strukturo de la β-Karoteno |
| 3D Kemia strukturo de la β-Karoteno |

**Karoteno** respondecas por la oranĝa koloro de karotoj kaj multaj aliaj fruktoj kaj legomoj
**Karoteno** estas oranĝa kolorigilo kiu abundas en multaj legomoj, kiel karoto kaj dolĉa terpomo. En tomato estas likopeno, kiu apartenas al la karotenoj. Ankaŭ en folioj troviĝas karoteno, kiu tamen nur videblas dum la aŭtuno kiam la klorofilo, kiu donas al la folio sian verdan koloron, malkomponiĝas. Karoteno estas grava por la fotosintezo, kiu okazas en la folio sub influo de lumo. Karoteno transdonas la kaptitan energion al la klorofilo.

Karoteno estas antioksidanto kaj apartenas al la terpenoj.

Estas du diversaj formoj, kiuj nur diferencas je la fino de la strukturformulo:

* alfa-karoteno
* beta-karoteno

Ruĝa palmoleo estas nerafinita kaj havas altan titron da karoteno.

Uzado
-----

Beta-karoteno estas prekursoro por vitamino A (retinolo) kaj tial ankaŭ kelkfoje nomiĝas provitamino A. Ĝi povas esti stokata en la hepato el kiu, kiam necesa, ĝi disponeblas por la farado de vitamino A. Troa vitamino A estas malutila, kontraŭe al troa karoteno.

Karoteno estas uzata kiel kolorigilo en nutraĵoj kaj en vitaminepreparaĵoj kaj havas numeron E 160.
Kelkfoje oni aldonas karotenon al la nutraĵo por kokinoj por doni al la ovoflavaĵo pli malhelan koloron.

Ankaŭ kelkaj brunigiloj enhavas karotenon.

alfa-karoteno
gama-karoteno
delta-karoteno

Vidu ankaŭ
----------

* karotenoido
* luteino

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Karoteno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Chivo.nl - Betakaroteno Arkivigite je 2007-09-26 per la retarkivo Wayback Machine (nederlande)
* Berkeley Wellness Guide to Dietary Supplements angle
* "Schützt Carotin vor Lungenkrebs?" auf swr.de Arkivigite je 2007-09-29 per la retarkivo Wayback Machine germane
Pola fizikisto kaj akademiulo.
**Zygmunt Florenty Wróblewski** (naskiĝis la 28-an de oktobro 1845 en Grodno, mortis l 16-an de aprilo 1888 en Krakovo) – pola fizikisto, membro de Akademio de Scipovoj (de 1880), profesoro de Jagelona Universitato (de 1882).

Vivo
----

Zygmunt Wróblewski ekstudis en Kievo, sed devis ĉesi pro tio, ke en la aĝo de 18 jaroj partoprenis en januara ribelo kontraŭ Rusia Imperio. Por mallonga tempo estis ekziligito. Li finis studojn en Berlin kaj du jarojn poste en Munkeno doktoriĝis pri elektro. Poste scienccele vojaĝis tra Eŭropo ligante kontaktojn kun la plej gravaj sciencistoj kaj strebante akiri sciencan ilaron, neatigeblan en Pollando. Finfine ekloĝis en Krakovo, kie ricevis proponon, kiel jam konata sciencisto, gvidi katedron de fiziko en la Jagelona Universitato. Tie amikiĝis kun Karol Olszewski, kun kiu de tiu tempo intense kunlaboris. Ankaŭ dum pluraj jaroj amikiĝis kun matematikisto Bruno Abakanowicz.

Li esploris ecojn de gasoj kaj metaloj en malaltaj temperaturoj kaj difuzon de gasoj. Li fiksis sojlajn temperaturojn por pluraj gasoj, en tio sojlajn parametrojn de hidrogeno.

En 1882 kiel la unua produktis la unuan hidraton de karbona duoksido kun akvo esplorinte ties bazan ecaron.

Kune kun Karol Olszewski – kemiisto kaj ankaŭ profesoro de Jagelona universitato – faris en 1883 la unuan en la mondo kondensadon de oksigeno (la 5-an de aprilo) kaj de azoto (la 13-an de aprilo), kio estis granda evento en tiutempa scienca mondo. Poste ambaŭ sciencistoj solidigis ankaŭ karbonan duoksidon kaj etanolon.

Wróblewski mortis antaŭtmpe en la aĝo de 43 jaroj, rezulte de tragika akcidento malfruvespere la 25-an de marto 1888, en lia laboratorio en konstruaĵo Collegium Physicum, kie laborante pri sia publikaĵo surverŝis ĉe la tablo enhavon de kerosena lampo. En flamanta vestaĵo forkuris de la konstruaĵo, kie nur du studentoj estingis la fajron per jakoj. Rezulte de vastaj brulvundoj Zygmunt Wróblewski mortis la 16-an de aprilo 1888 je la 7-a matene. Li estis entombigita en Rakowicki-Tombejo.

Laŭ decido de Internacia Astronomia Unio en 1976 per la nomo Zygmunt Wróblewski estis nomita kratero sur la Luno.

Bibliografio
------------

* M. Kucharski, *Zygmunt Florenty Wróblewski. Szkic o życiu i twórczości* (Zygmunt Florenty Wróblewski. Skizo pri la vivo kaj verkaro), Eldonejo de Jagelona Universitato, Kraków
* A. Hrynkiewicz, A. Szytuła, *Stulecie skroplenia składników powietrza* (Centjariĝo de la kondensado de aer-elementoj), "Postępy Fizyki" (Progreso de fiziko), n-ro 36 (1), 41 (1985)
* Karolina Grodziska-Ożóg, *Cmentarz Rakowicki w Krakowie (1803-1939)* (Rakowicki-Tombejo en Krakovo (1803-1939)) 2-a eldono, Wydawnictwo Literackie (Literatura Eldonejo), Kraków 1987

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Zygmunt Wróblewski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prace Zygmunta Wróblewskiego dostępne w Sieci Laboraĵoj de Zygmunt Wróblewski alireblaj rete (Katalogo HINT)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 556939
* GND: 119457512
* LCCN: nb97082035
* VIAF: 49458664
* ISNI: 0000 0001 1061 6915
* SUDOC: 145156117
* BNF: 145267173
* NKC: jn20000720310
 |
**Zoltán Popovits** [popoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Popovits Zoltán** estas hungara-usona-finna skulptisto, juvelisto, ceramikisto, titulara doktoro de Arta Universitato Moholy-Nagy (2007).

Migrado fare de Zoltán Popovits el granito
Zoltán Popovits  naskiĝis la 17-an de marto 1940 en Eger.

Biografio
---------

La familio Popovits forlasis la landon en 1944 por ne renkotiĝi kun la Ruĝa Armeo al la nazia Germanio. Post 4 jaroj ili vivis en Aŭstralio 5 jarojn, poste en Usono. Zoltán Popovits studis aeronaŭtikon kaj arkitekturon en Universitato de Kolorado (1959-1963), poste skulptadon inter 1963-1965 en instituto de Kansasurbo (Misurio). Li estis sendita kun stipendio al la Finna Akademio de Artoj en 1965. Popovits restis plu en Suomio. Inter 1969-1971 li planadis porcelanojn, ekde 1975 juvelojn. Liaj planitaj juveloj havis mondfamon. Li faris plurajn publikajn skulptaĵojn en Helsinko, li estis konata finna skulptisto. En la 1990-aj jaroj li instruis kelkfoje en universitato aŭ altlernejo en Helsinko. En 1990 li rericevis la hungaran ŝtatanecon kaj ofte revizitis Hungarion. Ekde 1995 li vivas jam en Szarvaskő, ekde 2013 en Eger. Li ricevis kelkajn nehungarajn ekspoziciajn premiojn, en 2013 hungaran ŝtatan premion. Lia edzino estas Éva Hibay.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Denver (1965)
* Helsinko (1966, 1980, 1988, 1992)
* Tampere (1989)
* Eger (1994, 1999)
* Budapeŝto (1999)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Denver (1962)
* Kansasurbo (Misurio) (1964, 1965)
* Helsinko (1966, 1972, 1985, 1989, 1996)
* Londono (1972, 1985)
* Faenza (1973)
* Düsseldorf (1982)
* Novjorko (1988)
* Arthalo Budapeŝto (1987)

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* LoĝejoLoĝejo
* OferoOfero
* Heroa pejzaĝoHeroa pejzaĝo
* La okcidenta orientoLa okcidenta oriento
* La Granda LibroLa Granda Libro
* CentaŭroCentaŭro
* Nigra krestoNigra kresto
* La sonĝanto kaj la sonĝitoLa sonĝanto kaj la sonĝito
* Belo de aŭtoritatoBelo de aŭtoritato

Elektitaj ceramikaĵoj
---------------------

* Programo (ceramikaĵo)Programo (ceramikaĵo)
* Kolektiva memoro (terakoto)Kolektiva memoro (terakoto)
* Teujo en lumoTeujo en lumo
* Tria okuloTria okulo
* Universa modelo (2002, ŝtalo, bronzo, ceramikaĵo)Universa modelo (2002, ŝtalo, bronzo, ceramikaĵo)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 624452
* GND: 174259298
* LCCN: n91125603
* VIAF: 65656827
* ISNI: 0000 0000 2963 1448
* BIBSYS: 35112
 |
Koordinatoj: 49° 49′ 23″ N 17° 42′ 59″ O﻿ / ﻿49.82306 °N, 17.71639 °O﻿ / 49.82306; 17.71639 (mapo)

Ŝoseo al ponto en Zálužné
**Zálužné** (germane *Morador*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Vítkov en distrikto Opava. Ĝi troviĝas proksimume 5,5 km nordokcidente de Vítkov. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 193 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 56 loĝantoj.

Zálužné situas en katastra teritorio Nové Těchanovice kun areo 6,56 km².

Naturrilatoj
------------

Tra la municipo trafluanta rivero Moravice kreis per sia forto dum multaj jarcentoj pentrindan valon, sur kies flankoj situas la tuta konstruaĵaro. Krom kelkaj daŭraj loĝantoj kreas la municipon kvanto da refreŝigejaj objektoj. Karakteron de la valo de Moravice ŝanĝis minado de ardezo, sed ne en negativa vorto de senco. Ŝutmontoj, minejoj kaj galerioj ĉi tie enfaliĝas kiel konsistero de la pejzaĝo kaj ekosistemo kreante nesimiligeblan karakteron de la loko, tipa por la tuta ardeza regiono de Nízký Jeseník kaj Oderské vrchy, sed alie en la mondo ne aperanta, do ununura unikaĵo.

En la municipo, kies ardezaj ŝutmontoj kovras en abunda kvanto betuloj, foje loĝis kaj laboris antaŭuloj de usona pentristo Tim Allen el Putney en Vermont. Betulo, da kiuj estas en Vermout sufiĉe, servas kiel centra motivo de la bildoj de Allen.

En la municipo situas kapelo, kiel ununura konstruaĵo de sia speco, dediĉita al eterna memoro al ĉiuj ministaj oferoj de l' minado de ardezo.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 175 |
| 1880 | 188 |
| 1890 | 208 |
| 1900 | 180 |
| 1910 | 206 |
| 1921 | 184 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 164 |
| 1950 | 123 |
| 1961 | 105 |
| 1970 | 67 |
| 1980 | 33 |
| 1991 | 32 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 24 |
| 2011 | 40 |
| 2021 | 56 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Vítkov (8) |
| --- |
| Jelenice ~ Klokočov ~ Lhotka ~ Nové Těchanovice ~ Podhradí ~ Prostřední Dvůr ~ Vítkov ~ Zálužné |

 |
**Zoltán Rónai,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rónai Zoltán** estis hungara politikisto, komisaro, advokato, ĵurnalisto, profesoro. Lia pseŭdonimo estis *Vándor Zoltán*.

Zoltán Rónai troviĝas en la antaŭlasta vico maldekstre la dua
Zoltán Rónai  naskiĝis la 16-an de aŭgusto 1880 en Budapeŝto. Li mortis la 17-an de majo 1940 en Bruselo.

Biografio
---------

Zoltán Rónai devenis el juda familio. Li akiris juran diplomon en sia naskiĝurbo, poste li advokatiĝis. Li ankaŭ kontribuis en Népszava kaj en aliaj socialismaj gazetoj. En mezo de 1918 li edziĝis. Dum Kabineto Mihály Károlyi li profesoriĝis. En la frua 1919 li estis subministro, poste dum Revolucia Direktiga Soveto li estis komisaro (komprenu ministro) pri justico. Post falo de la Hungara Sovetrespubliko li rifuĝis al Vieno. Post jaroj li vivis en Francio, fine en Belgio. Li sinmortis, depost kiam Germana Regno atakis Belgion.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

* Kategorio Zoltán Rónai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 508478
* VIAF: 85178873
* ISNI: 0000000109954386
* NKC: skuk0004849
 |
**Bozna** (hungare: **Szentpéterfalva** sentpe:terfalva) estas vilaĝo en Rumanio sude de Zalău. En 1910 ĝi havis 643 loĝantojn (rumanoj); en 1992 330 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1619. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (*Szilágy vármegye*). Administre ĝi apartenas al Treznea.

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1-18. 1993-2004, Budapest.

Komunumoj pri Sankta Petro en la Hungara reĝlando
-------------------------------------------------

La tabelo prezentas nur la komunumojn el Transilvanio, la ceterajn vidu: Detrekőszentpéter!

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Barcaszentpéter | Füzesszentpéter | Homoródszentpéter | Kisszentpéter | Nagyszentpéter |
| Németszentpéter | Szentpéterfalva | Szentpéterfalva | Uzdiszentpéter |  |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Administra mapo de distrikto Arkivigite je 2009-01-22 per la retarkivo Wayback Machine
* Popolnombrado 2002
* Mapo de distrikto Arkivigite je 2009-02-01 per la retarkivo Wayback Machine
La **Kostenloser Esperanto-Kurs** (germane por *senkosta Esperanto-kurso*, germana mallongigo *KEK*) estas germanlingva koresponda Esperanto-kurso de la Germana Esperanto-Junularo. Ĝi estas la ĉefa distancinstruilo de la Germana Esperanto-Asocio kaj -Junularo.

Historio de la KEK
------------------

### La papera formo

La KEK estis kreita far Ulrich Becker. Unue ĝi ekzistis en papera formo kaj funkciis per papera poŝto. Principe la Germana Esperanto-Asocio tian funkciadon ankoraŭ hodiaŭ ofertas, sed multe malpli da homoj uzas ĝin ekde la disvastigo de la interreto.

### La unua retpoŝta kurso

En la 1990-aj jaroj GEJ-aktivuloj sub la gvido de Steffen Pietsch entajpis la kurson por povi oferti ĝin kiel retpoŝtan korespondan kurson. Ĉar en tiu tempo la aspektigo per html-signoj ankoraŭ ne bone funkciis, emfazoj estis faritaj per majuskligo de literoj.

Dum tiu sama jardeko, aktivuloj de Itala Esperantista Junularo ekfunkciigis itallingvan version de la retpoŝta kurso, sub la nomo KIREK (Komputil-Reta Esperanto-Kurso).

### Signifoperdo post 2005

Pro la enkonduko de la Kurso de Esperanto la KEK perdis signifon en la distancinstruilaro de GEJ, ĉar la tiamaj aktivuloj opiniis komputilan kurson pli taŭga. Paralele la signifo de lernu.net kreskis.

### Prilaboro en 2010

En 2010 ekestis streboj revivigi la KEK sub gvido de Felix Zesch. La ĉefaj rimedoj por atingi tion estis:

* Bela aspekto: aspektigo per OpenOffice por krei elŝuteblajn PDF-dosierojn
* Moderna enhavo: modernigo de la enhavo (ekz. vortoj kiel retpoŝto anstataŭ letero)
* Malpeza administrado: reorganizo de la administra sistemo per programado de administrilo ("FernLernAdmin"), kiu aŭtomate atribuu lernantojn al mentoroj, por malŝarĝigi la administranton de tedaj taskoj.

### Ekfunkcio en 2012

Kun la publikigo de la nova paĝaro de la Germana Esperanto-Asocio kaj Germana Esperanto-Junularo la transiro al la KEK kiel ĉefa distancinstruilo efektiviĝis. La FernLernAdmin ankoraŭ ne estas uzata por ĝi.

Strukturo de la KEK
-------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Leciono** | **Tekstoj** | **Enhavo** |
| 1 | 1. La bona ideo, 2. Ĉu hodiaŭ aŭ morgaŭ | vortfinaĵoj, artikolo, nuneco, demandofrazoj, sinsekvo, rekta objekto, 3 sufiksoj |
| 2 | 1. Peter devas atendi , 2. Mi preferas foriri de ĉi tie | Pasinteco, estonteco, adverboj, ĉi, akuzativo kaj direkto |
| 3 | 1. Ĉiu havas alian guston, 2. Vi kondutas kvazaŭ infano | akuzativo por mezuroj, imperativo |
| 4 | 1. La naskiĝtago, 2. Mi devos atendi tutan monaton | Tagoj de la semajno, nombroj, datoj, komparo |
| 5 | 1. Ĉu ankaŭ vi?, 2. Malferma parolado | Prepozicio |
| 6 | 1. Kion vi legas? 2. Anekdotoj kaj proverboj | Tabelvortoj |
| 7 | 1. Kiel satigi manĝegulon?, 2. Teruraj kondiĉoj | Participoj, si |
| 8 | 1. Grava momento, 2. Mondvojaĝonto rakontas | je |
| 9 | 1. Klara monologas, 2. Planoj | imperativo post ", ke ..." |
| 10 | 1. Ne nur Esperanto, 2. La Esperanto-mondo | Ripeto |

Eksteraj ligiloj
----------------

Paĝaro de la KEK ĉe la Germana Esperanto-junularo Arkivigite je 2008-10-16 per la retarkivo Wayback Machine

Nova versio de la kurso en PDF-dosieroj kaj sondosieroj
**Zámoly** (zAmoj) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono **Meza** Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono de Székesfehérvár.

Ruino apud Zámoly

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 49  km²
* Loĝantaro: 2230
* Poŝtkodo: 8081
* Telefonprefikso: 22

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, for de fervojo, ĉefvojo kaj rivero. Székesfehérvár troviĝas 17, Mór 20, Gárdony 26 km-ojn.

Historio
--------

La turkoj post la mezepoko faris senhoma la vilaĝon. Parto de la lokaj ciganoj migris al Francio, tiu novaĵo ofte troviĝis ĉeflokon en la gazetaro en la 2000-aj jaroj.

Famuloj
-------

* en Zámoly naskiĝis agrara inĝeniero János Cserna, verkistoj Sándor Csoóri kaj Imre Csanádi

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Martiro Sankta Laŭrenco el la 18-a jarcento
* kalvinana preĝejo
* akvorezervujo, samtempe fiŝkaptista lago, kiu respondecas pri bona akvonivelo de Velence (lago)

* Kategorio Zámoly en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La rivero **Ĉenabo** estas grava rivero de Barato kaj Pakistano. Ĝi formiĝas en supra Himalajo en la distrikto Lahaul kaj Spiti de Himaĉal-Pradeŝo, Barato, kaj fluas tra la regiono Ĝamuo kaj Kaŝmiro en la ebenaĵojn de Panĝabo, Pakistano. La akvoj de la rivero Ĉenabo venas al Pakistano laŭ la terminoj de la Indusakva Traktato.

Aleksandro la Granda laŭdire fondis la urbon Aleksandrio Surindusa (nuntempa Uĉ Ŝarif aŭ Mithankot aŭ Ĉaĉaran en Pakistano) ĉe la kunfluejo de Induso kaj la kombina fluado de la panĝabaj riveroj (nuntempe konata kiel Panjnad Rivero).

Bildaro
-------

* Ĉandra rivero estas supra alfluanto de Ĉenabo.Ĉandra rivero estas supra alfluanto de Ĉenabo.
* Bhaga rivero ĉe Jispa, Lahaul.Bhaga rivero ĉe Jispa, Lahaul.
* Ĉenabo ĉe Gujrat.Ĉenabo ĉe Gujrat.
* Vido de Ĉandrabhagha Rivero tra la valo Pangi en Himaĉal-Pradeŝo.Vido de Ĉandrabhagha Rivero tra la valo Pangi en Himaĉal-Pradeŝo.

Koordinatoj: 31° 11′ 20″ N 72° 11′ 57″ O﻿ / ﻿31.18889 °N, 72.19917 °O﻿ / 31.18889; 72.19917 (mapo)

Referencoj
----------

1. ↑   River Chenab. Alirita 2007-06-17.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2008-08-28. Alirita 2016-01-28.
2. ↑   Indus Waters Treaty. The World Bank. Alirita 2007-06-17.
3. ↑   Alexandria (Uch). Arkivita el la originalo je 2007-09-30. Alirita 2016-01-28.

* Kategorio Ĉenabo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ĉerkessk** (ruse *Черкесск*) estas urbo en Karaĉajio-Ĉerkesio en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 91401.

La urbo estis fondita en jaro 1804.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1931.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Batalpaŝinskaja (Баталпашинская) en 1804 ... 1931;
* Batalpaŝinsk (Баталпашинск) en 1931 ... 1934;
* Sulimov (Сулимов) en 1934 ... 1937;
* Jeĵovo-Ĉerkessk (Erinaco-Ĉerkessk, Ежово-Черкесск) en 1937 ... 1939.

La interurba telefona kodo estas 87822, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 44° 13′ N 42° 03′ O﻿ / ﻿44.217 °N, 42.050 °O﻿ / 44.217; 42.050 (mapo)Koordinatoj: 44° 13′ N 42° 03′ O﻿ / ﻿44.217 °N, 42.050 °O﻿ / 44.217; 42.050 (mapo).

La urbo estas apud Norda Kaŭkazo, sur dekstra bordo de rivero Kubanj (Кубань).

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 1959 la urbo havis 41,7 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 116,2 mil loĝantojn.

Flago de Karaĉajio-Ĉerkesio
Urboj de Karaĉajio-Ĉerkesio

**Ĉefurbo**: Ĉerkessk

Karaĉajevsk |
Teberda |
Ustj-Dĵeguta