recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Maharishi Mahesh Yogi** (Jogio Mahariŝi Maheŝ) (Jabalpur, Brita Hindio, 2-an de januaro 1918 kiel Maheŝ Prasad Varma - Vlodrop, Nederlando, 5-an de februaro 2008) estis spirita sciencisto, kiu okupiĝis pri hinda filozofio kaj transcenda meditado.

Maharishi Mahesh Yogi

Biografio
---------

Li naskiĝis en bonhava kaj intelektula barata familio. Li diplomiĝis en 1940 pri fiziko en la Universitato de Allahabad kaj en 1941 iĝis lernanto kaj sekretario de Svami Brahmananda Sarasvati (spirita gvidanto de Norda Hindio), kiu donis al li la nomon Bal Brahmaĉari Maheŝ. Lia majstro mortis en 1953, poste foriris al la Valo de la Sanktuloj en la himalaja Uttarkaŝi, por du jaroj. Li forlasis la lokon en 1955 kaj publike prelegis pri la praa veda, tradicia meditada teĥniko, kion li nomis pli poste Transcenda Meditado. Lia mesaĝo estis, ke ĉiu povas akiri la senliman ĝojon per tiu teĥniko.

Li fondis la Spiritan Regeneradan Movadon (*Spiritual Regeneration Movement*) dum la Seminario de la Granduloj, en 1958. La jogano ekiris dissemi la ideon, lia unua stacio estis ĉefurbo de Birmo, Ranguno. Mahariŝi plenumis ĉ. ses monatojn en lando de la orienta Azio, kaj instruis la meditadon. La jogano fondis plurajn meditadajn centrojn en tiuj landoj.

Tra Havajo li veturis al Usono, kie li ekde 1959 agadis en San Francisko. Poste li instruis en Eŭropo, lastatempe li vivis en Nederlando.

Mahariŝi instruis meditadon al famuloj kiel membroj de Beatles kaj Beach Boys, la muzikisto Jason Donovan, la komikisto Andy Kaufman, la magiisto Doug Henning, la aktoro Clint Eastwood kaj la produktisto David Lynch kaj aliaj kiel Howard Stern, Mia Farrow kaj Shirley MacLaine.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Jogo |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri hinduismo |

* Kategorio Maharishi Mahesh Yogi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 231433
* GND: 118576240
* LCCN: n79023073
* VIAF: 100268369
* ISNI: 0000 0001 1905 0145
* LIBRIS: 315474
* SUDOC: 027001776
* BNF: 119139290
* NDL: 00448523
* NKC: xx0141089
 |
**Malaltaj Tatroj** (slovake *Nízke Tatry*) estas pejzaĝa regiono troviĝanta en Slovakio. La tuta regiono estas ŝirmata kiel Nacia parko Nízke Tatry. Plimulton de ties teritorio kreas la samnomata montaro. la plej alta monto estas Ďumbier (2 043 m).

Geografio
---------

La ĉefa montodorso de la montaro tiriĝas de okcidento ĝis oriento en la longeco proksimume 80 km inter valoj de riveroj Váh sur norda flanko kaj Hron sur flanko suda. Malaltaj tatroj en selo Čertovica dividiĝas en pli tutecan orientan parton - *Královohoľské Tatry* kaj orientan - *Ďumbierské Tatry*. La ĉefa montodorso en unuopaj partoj de la montaro ŝanĝas sian aspekton kaj karakteron. Ekzemple masivo de Prašivé en la okcidenta parto de Malaltaj Tatroj kun la plej alta montopinto Veľká Chochula (1 753 m) estas klasika reprezentanto de nudmontoj kun glate modelita reliefo. Mal la plej roka grupo de la montaro estas masivo de Ďumbier de selo Ďurková. La orienta parto de la montodorso estas karakterize arbarizita kaj nur en regiono de Orlova hoľa kaj Kráľova hoľa ĝi denove akiras karakteron de nudaj kaj herbaj montetoj.

Turismo
-------

Malaltaj Tatroj estas post Altaj Tatroj la dua plej vizitata montaro de Slovakio. Vojdirekton el la oriento, do el Kráľova hoľa ĝis Donovaly aŭ male, eblas trairi sur montodorsa vojo de Herooj de Slovaka nacia ribelo, sur kiu troviĝas plimulto de montaraj kabanoj en Malaltaj Tatroj. Tio estas ekz. *Kabano de Milan Rastislav Štefánik*, *Kabano sub Chopok* aŭ *Turista rifuĝejo sub Chabenec*. Diference de Altaj Tatroj en Malaltaj Tatroj ne troviĝas tiom akvaj fontoj, tial estas grave vagante pripensi pri trinkreĝimo. Vintra centrejo Jasná pod Chopkom estas la plej granda centrejo de vintraj sportoj sur Slovakio kun 21 km deglitvojoj kaj la plej moderna teknika ekipaĵo. En Malaltaj Tatroj troviĝas kelke da kavernaj sistemoj alireblaj por turistoj. Ekz. Bystrianska jaskyňa, Demänovská ľadová jaskyňa, Demänovská jaskyňa Slobody, Jaskyňa mŕtvych netopierov, Važecká jaskyňa.

Kráľova hoľa
Demänovská ľadová jaskyňa
Vido al Malaltaj Tatroj el Roháče vintreVido al Malaltaj Tatroj el Roháče vintre

* Kategorio Malaltaj Tatroj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
11° 18′ N 60° 31′ U﻿ / ﻿11.300 °N, 60.517 °U﻿ / 11.300; -60.517 (mapo)

Rigardante transe al Insulo Saint Giles ekde Malgranda Tobago.
Ruĝbeka tropikbirdo nestanta en Malgranda Tobago.
Bildo de Malgranda Tobago ekde *Blue Waters Inn*, Speyside, Tobago, kun Kapro-Insulo pli dekstre. La blanka konstruaĵo estas la estinta domo de la verkisto Ian Fleming.
**Malgranda Tobago** ( angle : **Little Tobago** ) estas malgranda insulo de la nordorienta marbordo de Tobago, kaj parto de la respubliko de Trinidado kaj Tobago. La insulo mezuriĝas proksimume unu kvadrata kilometro kaj estas situanta ĉe 11° 18'-norda latitudo kaj 60° 31'-okcidenta longitudo, ĉirkaŭ 2,4 km fore de Speyside. La plej alta punkto en la insulo estas ĉirkaŭ 137 m super marnivelo.

Ekologio kaj naturobservado
---------------------------

La insulo subtenas sekan arbaron. Ĝi estas grava bredejo por marbirdoj kiel ekzemple ruĝbeka tropikbirdo, *Puffinus lherminieri*, bruna naivulo, bruna ŝterno, fulga ŝterno kaj bridŝterno. Kelkaj paroj de blankvosta tropikbirdo ankaŭ ĵus komencis nesti ĉi tie.

Malgranda Tobago estas ankaŭ interesa kiel observejo por vidi birdojn kiuj reproduktiĝas en najbaraj insuletoj, inkluzive de ruĝkrura naivulo kaj grandioza fregato. Tiu ĉi ofte estas vidata dum perturbado de faetonedoj, naivuloj kaj ŝternoj.

La maro inter Tobago kaj Malgranda Tobago estas malprofunda, kaj vitro-funditaj boatoj kiel ekzemple tiu montrita malsupre ebligas vidi sur la transirejo la allogajn koralojn kaj hele-kolorajn tropikajn fiŝojn. Ĝi estas populara areo por spirtubo-naĝado kaj subakvigado, precipe sur *Angel Reef* plej antaŭe de Kapro-Insulo.

Historio
--------

En 1909 William Ingram enmetis *Paradisaea apoda* ( paradizeedoj ) en la insulo kiel klopodo de konservi la specion de troĉasado por la plumokomerco en ĝia indiĝena Nov-Gvineo. Proksimume 45 junaj birdoj estis enkondukitaj en la insulo. Post la morto de Ingram en 1924 liaj heredantoj testamentis la insulon al la Registaro de Trinidado kaj Tobago kiel faŭnorifuĝon. La birdoj postvivis sur la insulo ĝis almenaŭ 1958 kiam ili estis filmitaj fare de Nacia Geografia veturteamo. Ekzistas neniuj fidindaj registraĵoj post 1963 kiam la *Flora*-Uragano trafis la insulon kaj la populacio estas verŝajne formortinta.

Bibliografio
------------

* Anthony, Michael 2001 : Historical Dictionary of Trinidad and Tobago, *Scarecrow Press, Inc.*, Lanham, Md. and London. ISBN 0-8108-3173-2 angle
* Boodram, Natalie 2001 : The ecology of plant species on Little Tobago, Tobago, *W.I. M.Phil. Thesis*, University of the West Indies, Saint Augustine, Trinidad and Tobago. angle

* Kategorio Malgranda Tobago en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Malajzia Skolta Asocio**, MSA (*Persekutuan Pengakap Malaysia*, PPM) enhavas geinfanojn, kiuj estas el dek jaraj ĝis la geadoleskantoj dek sep jaraj kaj funkcias en Malajzio kiel organo de skoltismo. La asocio estas la membro de Monda Organizo de la Skolta Movado. MSA fondiĝis kaj estas zorgata de parlamenta leĝo de 1968.

Historio
--------

La skolta aktivado enkondukiĝis kaj pruviĝis en Penango je 1908 kiel la pruva teamo antaŭ la Juna Kristana Asocio kiu estis enkondukita al aliaj lokoj en duoninsulo de Malajo, nun estas Malajzio.

Fondita de skoltoj kun datoj kaj gvidistoj
------------------------------------------

1908—Penango, trupo de Kristana Asocio de Junaj Viroj

1910--Selangoro, 1a Selangoro (nuna 1a Kuala-Lumpuro ĉe Victoria Institution de B.E. Shaw

1912—Pahango, G.M Laidlow en Pekan-o, rekomencita en 1927 de H.P Herslet

1913--Sabaho, Reverendo Thomas Cecil Aleĉander en Sandakano

1913—-Saravako, Reverendo Thomas Cecil Aleksander en Kuching (nur komencis ekde 1930)

1915, Marto, 27, Penango, Harold Ambrose Robinson Cheeseman, ĉe lernejo Penang Free

1922—-Kedaho, E.C. Hicks, E.A.G. Stuart, R.P.S. Walker kaj C.W. Bloomfield ĉe Sultan Abdul Hamid lernejo

1926-- Perako, L.R. Wheeler ĉe Kuala Kangsar Malaja lernejo (Malay College Kuala Kangsar)

1926 - Malako, R. Brunstone en Malako

1927 - Terengganuo, A.J. Gracle

1927 - Kelantano, Y.M. Tengku Ahmad Temenggong

1928 - Ĝohoro, Harold Ambrose Robinson Cheeseman en English College Johore Bahru (Nuna Maktab Sultan Abu Bakar).

1931 - Perliso, Bird kaj Roger Smith

Grupoj
------

* Infana grupo (kanak-kanak) inter 10 ĝis 12 jaraj
* Juneta grupo (muda) inter 13 ĝis 15.5 jaraj
* Juna grupo (remaja) inter 15.5 ĝis 17.5 jaraj
* Rovera grupo (kelana) inter 18 ĝis 25 jaraj

Ĵamboreoj en Malajzio
---------------------

Ekde 1966, ĉiuj statoj prenis turnon por organizi la ĵamboreon.

* 1966 – Penang ĉefa tendaro – Tan Sri Wong Pow Nee (ĉefministro de la ŝtato tiam)
* 1970 – Malako
* 1974 – Johoro
* 1978 – Saravako
* 1982 – Kelantano
* 1986 – Pahango
* 1989 – Perako
* 1992 – Sabaho
* 1997 – Terengganuo
* 2002 – Kedaho
* 2006 – Negeri Sembilano
* 2011 – Terengganuo
* 2014 - Selangoro

Oficejo de Malajzia Skolta Asocio
---------------------------------

Adreso: Jalan Hang Jebat, 50150 Kuala Lumpur.

Labora tago: 5 tagoj unu semajno

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Malajzia Skolta Asocio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* Faecbook-grupo de Esperanto-Skolto en Malajzio
* Enkondukis Esperanto-Skolto al San Min sendependa lernejo Arkivigite je 2020-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Skolta Esperanto-Ligo
* MOSM en Esperanto
Maglemoza tombo
Kulturo de la Mezolitiko en Skandinavio de la jaroj 9000 a. K. al 6000 a. K.

La nuna nomo venas de la dana arkeologiejo de *Maglemozo*, situanta proksime de Gørlev kaj Høng okcidente de Sjælland, kaj sude de la lago Tissø. Tie ĉi, la unua setlejo de la kulturo estis elfosita en 1900, fare de George Sarauw.

Ĝia litika industrio karakteriziĝis per:

* Malgrandaj neregulaj klingoj
* Mikrolitoj kurvaj
* Trianguloj

Elstaras ankaŭ la ĉeesto de la mikroburil-tekniko. La objektoj el cervramuro kaj ostoj estas abundaj kaj variaj:

* Harpunoj
* Pintoj kun mikrolitoj eluzitaj surpinte per foldado.
* Adzoj el cervoramuroj
* Fiŝhokoj.

Ĝia arto reprezentiĝas per dekoraciitaj objektoj kun geometriaĵoj sur malsamaj materialoj:

* Ramuro
* Osto
* Sukceno
* Siliko.

Ĝia ekonomio baziĝis sur la diverseco de nutraĵ-produktoj: aveloj, nimfeoj, fiŝoj, birdoj kaj mamuloj.

La strutkruoj de ĉambroj kovris areon de 18 al 25 kvadrataj metroj kun nur unu hejmo, ekzistante loĝlokojn laŭlonge de riveroj konsiderataj nur laŭsezonaj kaj dediĉitaj al la fiŝkaptado.

* Kategorio Maglemozkulturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Maklár** [maklAr] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Eger.

Katolika preĝejo de Maklár
Kalvinana preĝejo de Maklár

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 28  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.8034/20.4196
* Loĝantaro: 2500
* Poŝtkodo: 3397
* Telefonprefikso: 36

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Putnok-Füzesabony. La lasta troviĝas 7, Eger kaj Mezőkövesd po 14, aŭtoŝoseo 5 km-ojn. Maklár kontaktiĝas kun Nagytálya.

Historio
--------

La vilaĝo estis loĝata dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1261. La kampoj ĝis 1804 apartenis al episkopejo de Eger. Dum la mezepoko Maklár ricevis doganprenan rajton, iom poste iĝis kampurbo. Dum la turkoj la vilaĝo ne senhomiĝis, escepte periodon de militiro. En la 18-a jarcento ŝvaboj alvenis. La vinvilaĝo apartenas al vinregiono de Eger. Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, dentokuracejo, sportejo, poŝto, etbanko, polico.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo de 1948
* kalvinana preĝejo
* flughaveno por sportflugiloj

Famaj nomportantoj
------------------

* József Maklári
* Zoltán Makláry

* Kategorio Maklár en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Magnus NORDENSVAN** (naskiĝis la 12-an de decembro 1850, mortis la 28-an de julio 1903 en Kuopio) estis finna esperantisto. Li verkis la novelojn *Alpa rozo, La kristnaska bulko* kaj *Inter tomboj,* kiuj aperis en *Esperantaj prozaĵoj* (1902).

La plej populara inter ili estas *Alpa rozo,* klasika, leĝera kaj humura novelo verkita en 1898. Ĝi estis represita en *A first reader* de Eliza Ann Lawrence (1907), en *33 rakontoj* (1964) kaj en *Trezoro* (1989). Marjorie Boulton diris pri ĝi: *ĉarma noveleto [...], siaspece eleganta kaj koncize rakontita.*

*Kristnaska bulko* aperis interalie en *Nova Esperanta krestomatio* (1991).

Notoj
-----

1. ↑  Laŭ la nekrologo en *Kuopion Uutiset*, 29-a de julio 1903
2. ↑  Informoj laŭ  Arkivigite je 2011-07-18 per la retarkivo Wayback Machine .
3. ↑  Don Harlow: *Vasta paŝtkampo por la prozamanto.*
4. ↑  Sten Johansson: *Trezora nepraĵo.*
5. 1 2  Marjorie Boulton: *Ne nur leteroj de plum-amikoj*, paĝo 36.
6. ↑  Rete legebla ĉe  .

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 212863
 |
**Lucius** estas kvinkapa indipop-muzik-grupo de Broklino, Nov-Jorkio, Usono. La grupo konsistas el Jess Wolfe (ĉefkantisto kaj sintezilo), Holly Laessig (ĉefkantistino kaj klavarinstrumento), Dan Molad (tamburoj kaj kantado), Peter Lalish (gitaro kaj kantado) kaj krome Andrew Burri (gitaro, tamburoj kaj kantado).

Lucius estis laŭdita de la gazeto The New York Times pro ĝiaj "allogaj, lumaj, kantetantaj lulkantoj ", laŭdita de NPR pro ĝiaj "karismo kaj ĉarmo. "kaj de Vaganto kiel "la plej bona grupo, kiun vi eble ne aŭdis ankoraŭ ".

Mom + Pop Music publikigis la debutalbumon *Wildewoman* de la grupo en Nordameriko la 15an de Oktobro 2013. Play It Again Sam publikigis *Wildewoman* en Eŭropo, Aŭstralio kaj Japanujo la 31-an de Marto 2014.

Ekonomiisto kaj "The New York Times"-kolumnisto Paul Krugman estas konata fano de la grupo.

Membroj
-------

La grupo konsistas el du ĉefkantistoj kaj tri aliaj muzikistoj.

* Jess Wolfe (ĉefkantisto kaj sintezilo)
* Holly Laessig (ĉefkantisto kaj klavarinstrumento)
* Dan Molad (tamburoj kaj kantado)
* Peter Lalish (gitaro kaj kantado)
* Andrew Burri (gitaro, tamburoj kaj kantado)

Historio
--------

### Fono kaj Formiĝo

La grupo komencis formiĝi en 2008, kiam Wolfe kaj Laessig renkontiĝis, dum ili vizitadis Berklee School of Music. Post interamikiĝo kaj libertempa kuna kantado sub la nomo Lucius, ili transloĝiĝis al Broklino, por evoluigi siajn karierojn. Tie ili renkontis la aliajn membrojn de la nuna grupo.

Diskografio
-----------

### Muzikalbumetoj

* *Lucius EP* (Wildewoman Music, 2012) - Publikigo nur en Usono

### Albumoj

* *Wildewoman* (Mom + Pop Music, la 15-an de Oktobro 2013) (Play It Again Sam, la 31-an de Marto 2014)

### Unuopaĵoj

* "Turn It Around" (2013)

Premio
------

En la Silversound Music Video Film Festival + Band Battle la filmeto de Lucius por "Go Home" gajnis la premion por "Best Animation".

Referencoj
----------

1. ↑  Marc Hirsh. "The voices of Lucius share the same wavelength", *Boston Globe*, 2013-02-07. Kontrolita 2013-11-10.
2. ↑  Lucius: Tiny Desk Concert : NPR
3. ↑
4. ↑  Paul Krugman. "Lucius Live (Personal)", *The New York Times*, 2013-12-08. Kontrolita 2013-11-10.
5. ↑  DENNY DYROFF. "Lucius take the stage at Milkboy in Philadelphia", 2013-02-14. Kontrolita 2013-11-10.
6. ↑  Ryzik, Melena.  Talking With Jess Wolfe And Holly Laessig Of Lucius. New York Times. Alirita 2013-12-14.
7. ↑  Atlas, Zoe.  Lucius at The Sinclair. Sound of Boston. Alirita 2013-12-14.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lucius (grupo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
**Major Quincy Jr. Holley**, ankaŭ *Mule Holley* (\* 10-an de julio 1924 en Detrojto, Miĉigano; † 25-an de oktobro 1990 en Maplewood, Nov-Ĵerzejo), estis  usona ĵaz-basisto.

La unuaj instrumentoj de Holley estis violono kaj tubjo, dum la servo en la usona mararmeo li transiris al kontrabaso. Post la militservo li prezentis kun muzikistoj kiel Dexter Gordon, Charlie Parker kaj Ella Fitzgerald, ludis en 1950 siajn unuajn (nepublikigitajn?) sonregistradojn duope Oscar Peterson kaj fariĝis apud Charlie Smith membro de la triopo de Peterson.

Inter 1954 kaj 1956 li laboris kiel studiomuzikisto por BBC en Londono, antaŭ ol li en 1958 partoprenis koncertvojaĝon tra kun la bando de Woody Herman. Post reveno en Usonon li aliĝis en 1959 al la kvinopo de Al Cohn kaj Zoot Sims. En la 1960-aj jaroj li laboris denove kiel studiomuzikisto kaj prezentis interalie kun la *Kenny Burrell Trio*, Coleman Hawkins, Roy Eldridge, Quincy Jones kaj Duke Ellington (1964). Inter 1967 kaj 1970 li instruis ĉe *Berklee College of Music* en Bostono.

En la sekva tempo li entreprenis koncertvojaĝojn tra Eŭropo kun Helen Humes kaj la *Kings of Jazz*, surdiskigis kun Slam Stewart, Lee Konitz (1975), Roland Hanna (1979), Michel Legrand, Milt Buckner kaj Jay McShann kaj prezentis jue diversaj eŭropaj ĵazfestivaloj.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Diskoj
------

* *Mule* kun Gerard Badini, Ed Thigpen, Gerry Wiggins, 1974
* *Excuse Me, Ludwig* kun Oliver Jackson, Gerry Wiggins, 1977
* *Major Step* kun Han Bennink, Rein de Graaff, Joe Van Enkhuizen, (1990) 2000


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 373055
* GND: 134409523
* LCCN: n86133986
* VIAF: 34643439
* ISNI: 0000 0000 7245 3624
* SUDOC: 137461917
* BNF: 13895281d
* MBA: 66267db0-7c1b-4481-834e-2c3a71b03040
* ICCU: UBOV525518
* BNE: XX1336488
 |
Detalo de statuo priskribanta Majtrejon ĉe la Monaĥejo Thikse en Ladako, Barato. Ĉefaj hindiaj religioj, kiaj Hinduismo kaj Budhismo, estas indiĝenaj el Barato.
**Majtrejo** (sanskrite मैत्रेय, *Maitreya*; palie मेत्तेय्य, *Metteyya*; ĉine 弥勒佛, *Mílèfó*; japane 未来仏, *Miroku*) estas bodisatvo, kiun oni kredas estos la estonte venonta budho de nia mondo. En budhisma literaturo, kiel en la Amitaba sutro kaj en la Lotusa sutro, oni nomas lin **Ajita**.

Laŭ budhisma tradicio, Majtrejo estas la bodisatvo, kiu aperos en la Tero en la estonteco, atingos kompletan vekiĝon kaj instruos la puran darmon. Laŭ la tekstoj, Majtrejo estos la postanto de la nuna budho, la budho Gotamo, ankaŭ konata kiel budho Ŝakjamunio. La profetaĵo pri la alveno de Majtrejo parolas pri tempo en la estonteco, kiam la darmo estos forgesita de la plimulto en la tera mondo.

En Teravado, li estas la nura bodisatvo menciita per sia nomo, kaj precipe en la pli malfruaj partoj de la tradicio; en Mahajano, Majtrejo fariĝis unu el multaj aliaj bodisatvoj.

Bildaro
-------

* 
* 
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑  Mark Kobayashi-Hillary Outsourcing to India, Springer, 2004 ISBN 3-540-20855-0 p. 8.
2. ↑  Horner (1975), *The minor anthologies of the Pali canon*, p. 97. Regarding Metteyya, Bv XXVII, 19: "I [Gautama Buddha] at the present time am the Self-Awakened One, and there will be Metteyya...."
3. ↑  Buddha Dharma Education Association (2014) Suttanta Pitaka: Khuddaka Nikāya: 14.Buddhavamsa-History of the Buddhas. *Guide to Tipiṭaka*. Buddha Dharma Education Association. Alirita 2014-12-21.

Vidu ankaŭ
----------

* Mesio
* Paradizo de la kontentaj dioj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2012-04-09 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 
* 

  

* Kategorio Majtrejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri budhismo |
**Louis-François, Barono Lejeune** (3a de Februaro 1775 en Strasburgo – 29a de Februaro 1848) estis franca generalo, pentristo, kaj litografo. Liaj memoroj estis ofte republikigitaj kaj lia nomo estis gravurita en la Triumfa Arko de Parizo, kiel veterano de la Napoleonaj Militoj.

La Batalo de la Piramidoj, de Lejeune.
La batalo de Austerlitz, de Louis-François Lejeune.
Naskiĝinta en Versajlo, li estis batalkampa helpanto de la Generalo Louis-Alexandre Berthier kaj partoprenis en nombraj kampanjoj de Napoleono Bonaparte, kiujn li uzis kiel temoj por siaj artaĵoj. Lia famo devenis de vereco kaj vigleco de liaj verkoj, ĝenerale plenumita el skizoj faritaj sur la batalkampo mem. Liaj primilitaj pentraĵoj estis ekspoziciataj en la Egipta Salono de Londono kie ili devis esti protektitaj de la homamasoj kiuj furoris por spekti ilin.

La germana militkampanjo de 1806 veturigis lin al Munkeno, kie li vizitis la atelieron de Aloys Senefelder, inventisto de la litografio. Lejeune fasciniĝis pri la ebloj de tiu nova metodo kian oni faris cent kopiojn de sia fama "Kosako" (presita de C. kaj Senefelder, 1806) dum li vespermanĝis; li sendis unu el tiuj kopioj al Napoleono. De tiam li estis unu de la enkondukistoja kaj defendantoj de la litografio en Francio.

Bibliografio
------------

* Chisholm, Hugh, eld. (1911). "Lejeune, Louis François, Baron". Encyclopædia Britannica. 16 (11a eld.). Cambridge University Press. p. 405.
* Fournier Sarlovèze, Raymond-Joseph.  (1902) "Le Général Lejeune", *Artistes oubliés* (france). Parizo: P. Ollendorf, p. 167–192.
* Maenius, Chase.  (2014) *The Art of War[s]*. Blurb. ISBN 9781320309554.

* Kategorio Louis-François Lejeune en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 738292
* GND: 123856361
* LCCN: no2002033425
* VIAF: 64221304
* ISNI: 0000 0001 0980 0184
* LIBRIS: 319196
* SUDOC: 059930020
* BNF: 144122479
* ULAN: 500059306
* RKD: 49197
* NKC: mzk2004241507
* BNE: XX1340853
 |
**Los Pintanos** [lospinTAnos] estas municipo de Hispanio, en la plej norda pinto de la komarko *Cinco Villas* apartenanta al la norda parto de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

La panoramo.
Ĝia municipa teritorio (674 msm) estas en la plej norda pinto de la komarko *Cinco Villas*, sude de la teritorio de kvar samprovincaj municipo de la hŭeska komarko "Jacetania". La municipo apartenas al la jurisdikdicia teritorio de Ejea de los Caballeros. En la municipa teritorio estas la loĝlokoj Pintano kaj Undués-Pintano.

La municipa teritorio de Los Pintanos limas norde kun Sigüés, Artieda kaj Mianos, apartenantaj al la provinco Zaragozo kaj komarko Jacetania; oriente kun Bagüés; sude kun Longás, Lobera de Onsella kaj Isuerre; kaj okcidente kun Urriés. Tra la teritorio fluas de oriento norden la rivero Regal, kiu alfluas al la rivero Aragón en la akvorezervejo de Yesa, kaj krome estas kelkaj rojoj, kiel Porcino (aŭ Lográn), Noguero kaj Puiyó. La norda limo de la teritorio estas formata de altaĵoj de montaro Nobla (elstare Peña Nobla, de 1 076 m de altitudo, kaj Peña Musera, kun 990 m); kaj la suda limo de la montaro Sarda, kun maksimumaj altaĵoj super 1000 m.

La loĝloko Los Pintanos (674 msm) estas je 152 km de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sed pli proksima je nur 76 km de Pamplono. Ĝi estas komunikata per ŝoseo inter Bagüés oriente kaj kun Undués de Lerda okcidente.

Historio
--------

La preĝejo.
La gastejo.
En la municipa teritorio de Los Pintanos kaj de kelkaj proksimaj lokoj oni trovis ujojn de ceramiko de prahistorio.

La areo estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ la 10-a jarcento.

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj ankaŭ ĉe Los Pintanos: oni malaltiĝis ĝis nunaj 37 loĝantoj.

Ekonomio
--------

La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado al kultura kaj rura turismo ekzemple pro la Romanika Vojo de *Cinco Villas*.

Vidindaĵoj
----------

Inter vizitindaĵoj menciendas jenaj:

* La gotika preĝejo de la 15-a jarcento ampleksigita en la 16-a jarcento.
* Ermitejo de Sankta Antono (konstruita sur antaŭromia nekropolo), en la centro de la loĝloko, rehabilitita por Interpretejo pri Arkeologio.​
* Ermitejo de la Virgulino de Arguilaré.
* Ermitejo de Sankta Maria Magdala.
* Ermitejo de Sakta Sebastiano.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

* Ángel Canellas kaj Ángel San Vicente (1996). *Rutas románicas en Aragón*. Encuentro ediciones.
* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Cristóbal Guitart Aparicio (1994). *Zaragoza*. Ediciones Júcar.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Los Pintanos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 809476
* VIAF: 316735620
 |
rememorigaj poŝtmarkoj pri la iniciato
La **Ludoj de la Novaj Aperantaj Fortoj** (angle *Games of The New Emerging Forces* (**Ganefo**), ruse *Игры новых развивающихся сил*, ĉine 新兴力量运动会 kaj indonezie *Pesta Olahraga Negara-Negara Berkembang*) estis iniciato de la registaro de Indonezio establi pli socialisman kontraŭ-Olimpikon en 1963 kaj 1966.

Historio
--------

prezidanto Sukarno
La iniciato estis celitaj kiel kontrapunkto al la Olimpikoj. La fono estis skandalo ĉirkaŭ la partopreno de Israelo kaj Tajvano en la Aziaj Ludoj de 1962 gastigitaj en Indonezio. La reĝimo de prezidanto Aĥmed Sukarno pro politikaj motivoj ne donis enirpermesojn al la atletoj de Israelo kaj Tajvano. Tio kontraŭis la doktrinon de la Internacia Olimpika Komitato (IOK), kiu klopodis apartigi politikon de sporto. La protesto de la barata IOK-membro *Guru Dutt Sondhi* kontraŭ tio estis malsukcesa. Indonezio poste estis malmembrigita el la IOK laŭ iniciato de *Guru Dutt Sondhi* kaj de la IOK-prezidanto *Avery Brundage*. La sekvan jaron, la registaro de Indonezio tial kreis la novan iniciaton, kiu estis intencita formi anstataŭan Olimpikojn.

la ceremonioj de la Ganefo de 1963 kopiis tiujn de la olimpikoj
La ludoj estis okazigitaj en Ĝakarto en 1963 kaj en Pnom-Peno en 1966 (la dua eldono estis unue planita por 1967 en Kairo, Egiptio, sed ĉar la egiptia registaro forturnis sian subtenon, oni rangaltigis la eventon de Pnom-Peno de azia al tutmonda "Ganefo"). La Kultura Revolucio en Popola Respubliko Ĉinio malhelpis trian eventon en 1969. En la unua "Ganefo" partoprenis 51 nacioj kun ĉirkaŭ 2 700 atletoj el ĉiuj kontinentoj. La IOK deklaris ke atletoj partoprenantaj tiujn ludojn estus malpermesitaj de la venontaj Olimpikoj. Sovetunio tial sendis teamon de malpli talentaj sportistoj, orienta Germanio konkuris en ne-olimpikaj sportoj kiel ekzemple badmintono kaj teniso. Kvankam la Indonezia Olimpika Komitato estis reakceptita al la IOK ĝstatempe antaŭ somero 1964, indonezia teamo ne povis partopreni en la Somera Olimpiko 1964.

Ĉirkaŭ 2 000 sportistoj el 17 aziaj landoj partoprenis en la dua "Ganefo" en Pnom-Peno. Kvalifika futbala turniro antaŭe estis okazigita en Pjongjango en aŭgusto 1965. Partoprenis ankaŭ afrika teamo, Gvineo. Tamen, ĉar la gvinea teamo ne sukcesis kvalifikiĝi, restis pure azia futbala turniro.

Pro tio, ke la registaro de Popola Respubliko Ĉinio ankaŭ forturnis sian subtenon de tria "Ganefo" planita por 1969 en Ĉinio, indonezia teamo tamen estis sendita al la Somera Olimpiko 1968 kaj la projektoj pri "Ganefo" ne estis revivigataj.

Vidu ankaŭ
----------

* Indonezio en la Olimpikoj

* Kategorio Ludoj de la Novaj Aperantaj Fortoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Los Reyes** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Reyes, Los. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 137. *Los Reyes* signifas en la hispana La Reĝoj.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4835 loĝantojn. El tiuj estis 2397 viroj kaj 2438 virinoj. La komunumo havas surfacon de 33.7 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 40 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 2 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1640 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 3609 personoj. En la jaro 2000 temis pri 4195, do temis pri kresko / malkresko je 3.05 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 3494 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 3398 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Los Reyes (Veracruz) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Losacino** [losaZIno] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Alba, en la centro de la provinco. *Losacino* estas etimologie komprenebla kiel diminutivo de *Losacio* kaj tiu kiel *Kahelejo*.

Municipoj de la komarko Tierra de Alba en la centro de la provinco Zamoro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Castillo de Alba, Losacino, Muga de Alba kaj Vide de Alba, okupas totalan areon de 44,10 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 208 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 39 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Estas atestaĵoj de prahistoria kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la 13-a kaj 14-a la komarko apartenis al la Templanoj.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, Kastelo de Alba en samnoma submunicipo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756273
 |
Antaŭa lumŝipo "Breeveertien"
Antaŭa belga lumŝipo "West-Hinder II", nun en Zeebrugge kiel muzeoŝipo sur la kajo
Detalo de antaŭa lumŝipo en la haveno de Amsterdamo
**Lumŝipo** estas surmara gvidmarkilo, sur loko kie devus esti lumturo, sed kie la konstruo de tio ne eblas. Ofte lumŝipoj troviĝas en la ĉirkaŭaĵo de sablobenkoj aŭ aliaj por la ŝipveturado danĝeraj areoj.

Priskribo
---------

Lumŝipo estas, sur fiksita surmara pozicio, ankrita ŝipo. La ŝipo estas markita sur marmapoj kaj tial devas precize resti sur la destinita pozicio. La ŝipo tial havas diversajn ankrojn por preventi fordrivon.

La ŝipoj plej ofte havas helruĝan koloron. Sur la flankoj de la kareno estas per grandaj nigraj literoj la nomo sur blanka kvadrata fono aŭ tuj sur la ruĝa kareno per grandaj blankaj literoj. La nomo de la ŝipo plej ofte havas la nomon de la malprofundo ĉe kiu la ŝipo situas.

La ŝipo estas ekipita per lumturo kaj forta luminstalaĵo. La lumsignaloj de lumŝipo estas kompareblaj kun tiuj de lumturo, ili havas propran patroneon per kiu ili rekoneblas. Plue ankaŭ nebulkornoj kaj radiosignalilo ofte ĉeestas. Ĉar la ŝipo longtempe restas sur specifa loko, plej ofte ne estas motoro por la propulso. Por la translokiĝo de la lumŝipo oni uzas trenŝipojn. Ofte tamen estas etaj motoroj por produkti elektron.

Lumŝipoj povas havi aŭ malhavi ŝipanaron. Ĝis la 1980-aj jaroj lumŝipoj havis ŝipanaron. La tasko de la ŝipanaro antaŭ ĉio estis la prizorgo de la ŝipo kaj la luminstalaĵo. Kromtaskoj kelkfoje estis, interalie, vento- kaj ŝtormavertoj, meteorologiaj observoj kaj kontrolo je la poluo de la akvo. La ŝipanaro ofte restis dum semajnoj sur la ŝipo kaj estis perŝipe for- kaj alkondukitaj. Sur la ŝipo estis kajutoj por la ŝipanaro kaj stokejoj por akvo, nutraĵo kaj brulaĵo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Lumŝipo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lumŝipo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* germane angle Feuerschiffe Lumŝipoj el la tuta mondo Arkivigite je 2013-09-16 per la retarkivo Wayback Machine
* angle Listo de nederlandaj lumŝipoj
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ĉi tiu artikolo temas pri senperforta metodo de batalado kontraŭ maljustaj leĝoj. Por anglalingva eseo de jaro 1849 rigardu la paĝon Civila malobeo (eseo).* |

La **civila malobeo** estas malakcepto obei leĝojn, kiuj ne estas justaj, sed sen perforto. Tio estis granda nova ideo de la (lasta fino de la 19-a kaj) 20-a jarcento. Inter aliaj, tio estis fortega batalilo kontraŭ rasismo en Usono kaj por la sendependeco de la koloniaj landoj.

Malmultaj pensantoj studis, kiam la civila malobeo estas justa, ĉar tio estas granda teoria problemo de la civila malobeo. Famaj ekzemploj de civilaj malobeantoj estas Gandhi en Barato kaj Martin Luther King en Usono.

La usona verkisto Henry David Thoreau pioniras la modernan teorion pri ĉi tiu ago en sia eseo el 1849 *"Resistance to Civil Government"*, ["Rezistado al Civila Registraro"] poste retitolita al "*Civil Disobedience*" ["Civila Malobeo"]. En la eseo Thoreau priskribas siajn kialojn por ne pagi impostojn proteste kontraŭ sklaveco kaj la Meksika-Usona Milito.

Ekzemploj
---------

* Movado Ĉipko

Vidu ankaŭ
----------

* Adolfo Pérez Esquivel
* Joan Baez
* Vinoba Bhave
* Étienne de La Boétie
* Dom Helder Camara
* César Chávez
* Khan Abdul Ghaffar Khan
* Mohandas Karamchand Gandhi
* Thich Nhat Hanh
* Václav Havel
* Martin Luther King
* Nelson Mandela
* Ken O'Keefe
* Adolfo Pérez Esquivel
* Arundhati Roy
* Albert Schweitzer
* Konscienceca obĵeto
* *Kritono*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Civila malobeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Longa artikolo pri civila malobeo Arkivigite je 2005-09-20 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 34227
* GND: 4071818-9
* LCCN: sh90000103
* NKC: ph135601
 |
Pri la komunumo
---------------

 **Magden** estas urbo
komunumo en la distrikto Rheinfelden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3513 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

La komunumo Maden situas ĉe la bordo de la rivero de Magden, kiu fluas unue okcidenten kaj poste norden por alflui en Rheinfelden al rivero Rejno. La valo de la rivero estas ĉirkaŭita de la altebenaĵoj de la Tavolĵuraso, je kies norda flanko Magden troviĝas. Kvankam situanta en Argovio la komunumo Magden hodiaŭ pro sia trafiksituo apartenas al la aglomeraĵo de Bazelo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Magden limas en nordo al Rheinfelden kaj Möhlin, en oriento al Maisprach (Kantono Bazelo Kampara), en sudoriento al Wintersingen (Kantono Bazelo Kampara), en sudo al Nusshof (Kantono Bazelo Kampara), kaj en okcidento al Olsberg, Hersberg (Kantono Bazelo Kampara) kaj Arisdorf (Kantono Bazelo Kampara).

Trafiko
-------

Magden estas ligita al la reto de la publika trafiko per poŝtaŭtolinio 67 de Gelterkinden al Rheinfelden. La plej proksima aliro al la nacia aŭtoŝoseo A3 troviĝas en distanco de malmultaj kilometroj en Rheinfelden.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Magden datiĝas el la jaro 804 kiel *in curte Magaduninse*.

En mezepoko la Grafoj de Thierstein kaj poste iliaj heredantoj la Habsburgoj, regis pri Magden ĝis la jaro 1797, kiam la francoj okupis la regionon. Ek de tiam la Frick-Valo formis francan protektoraĵon, kiu en la jaro 1802 estis integrita kiel Kantono Frick-Valo al la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 fariĝis parto de Kantono Argovio, kaj Magden estiĝis komunumo de la argovia distrikto Rheinfelden.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Magden
* Magden en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Magden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Rheinfelden |
| --- |
| Hellikon • Kaiseraugst • Magden • Möhlin • Mumpf • Obermumpf • Olsberg • **Rheinfelden** • Schupfart • Stein • Wallbach • Wegenstetten • Zeiningen • Zuzgen |  |

 |
**Magda Varga,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Varga Magda** estis hungara operkantisto, (mezosoprano), instruisto, altlerneja instruisto. Ŝia filo estis György Cserhalmi.

Magda Varga  naskiĝis la 22-an de januaro 1922 en Mogyoród, ŝi mortis la 24-an de februaro 2015 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Magda Varga frekventis pedagogian altlernejon, kie ŝi akiris diplomon en 1945. Post siaj studoj ŝi instruis, sed ŝi ankaŭ lernis kantoteknikon private de Géza László. Inter 1951 kaj 1956 ŝi apartenis al koruso de Budapeŝta Ŝtata Operejo, poste inter 1956-1978 al opera frakcio de la Teatro Csokonai (Debrecen). Ŝi ricevis tuj ĉefrolojn en rango privata kantisto. En 1958 ŝi kantis Carmenon, baldaŭ ŝi estis nomumita "la eterna Carmeno" aŭ "la plej bona hungara Carmeno". Inter 1978-1993 ŝi instruis en Debrecen en filio de Muzikakademio Franz Liszt (lastfoje ŝi estis docento), poste en la urba konservatorio. En 1997 ŝi estis ankaŭ proza aktoro de Teatro Csokonai. Ŝi ricevis 3 premiojn inter 1973-2008, krome ŝi havis la titolon "eterna membro de Teatro Csokonai".

El ŝia repertuaro
-----------------

* Ferenc Erkel: *Bánk bán* - *Gertrudis* (debuta rolo)
* Georges Bizet: *Carmen* — titolrolo
* Giuseppe Verdi:
	+ *Aida* - *Amneris*
	+ *Il Trovatore* - *Azucena*
* Johann Strauß (filo): *Der Zigeunerbaron* - *Maria Tereza de Aŭstrio*
* Amilcare Ponchielli: *La Gioconda* - *blindulino*
* Zoltán Kodály: *Székelyfonó* - *dommastrino*
* Gioachino Rossini: *L'italiana in Algeri* - Isabella

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj Arkivigite je 2017-12-10 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Magda Varga en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Majskij** (ruse *Майский*) estas urbo en Kabardio-Balkario en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 83220501.

La urbo estis fondita en jaro 1959 per kunigo de vilaĝo Priŝibskaja (Пришибская) (fondita en 1819) kaj loĝejo ĉe la fervoja stacio.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1965.

La interurba telefona kodo estas 86633, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 43° 38′ N 44° 04′ O﻿ / ﻿43.633 °N, 44.067 °O﻿ / 43.633; 44.067 (mapo)Koordinatoj: 43° 38′ N 44° 04′ O﻿ / ﻿43.633 °N, 44.067 °O﻿ / 43.633; 44.067 (mapo).

La urbo estas ĉe Norda Kaŭkazo, ĉe riveroj Terek (Терек) kaj Ĉerek (Черек).

En la urbo estas fervoja stacio Kotlarevskaja (Котляревская) (ekde 1875).

En jaro 1959 la urbo havis 12,4 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 27 mil loĝantojn.

Flago de Kabardio-Balkario
Urboj de Kabardio-Balkario

**Ĉefurbo**: Nalĉik

Baksan |
Ĉegem |
Majskij |
Nartkala |
Proĥladnij |
Terek |
Tirniauz 

 

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri skribsistemoj kombinantaj majusklojn kaj minusklojn. Por informoj pri la signifo paleografia, vidu la artikolon Majuskla skribo.
**Majusklo** (aŭ **grandlitero** aŭ **ĉeflitero**) estas unu el du formoj, kiujn povas havi ĉiu litero de la Esperanta alfabeto kaj de aliaj duusklaj alfabetoj (novlatinaj, cirilaj, novgreka). La dua formo estas minusklo aŭ „malgranda litero".

| Esperanta alfabeto |
| --- |
| A | B | C | Ĉ | D | E |
| F | G | Ĝ | H | Ĥ | I |
| J | Ĵ | K | L | M | N |
| O | P | R | S | Ŝ | T |
|   | U | Ŭ | V | Z |

Jen la majuskloj de Esperanto (en la tabelo ĉe la dekstra rando):

Nomuskla skribo
---------------

La nomojn proprajn oni komencas per majusklo kaj daŭrigas per minuskloj: „Petro", „Ŝekspiro", „Ĉinio", „Unesko". Tio estas la **nomuskla skribo**.
La titoloj de literaturaj verkoj, filmoj, la nomoj de artaĵoj aŭ muzikgrupo apartenas al la sama klaso: „Hura!", „Amplifiki" ktp.

Tian skribon oni uzas ankaŭ por marki la komencon de frazo.

Krom tiuj tute internaciaj uzmanieroj en diversaj lingvoj ekzistas pli specialaj reguloj pri nomusklo; la regulojn esperantajn vd en la paĝo pri la Alfabeto de Esperanto.

Skribo tutmajuskla
------------------

En la siglaj nomoj ofte aperas la skribo tutmajuskla: UEA, UNO.

Tutmajuskligon oni ofte uzas por emfazi parton de teksto, precipe kiam la mankas la normalaj emfazaj rimedoj (per kursivo ktp — ekz-e en retpoŝto). Oni tamen ne trouzu tiun rimedon, kutime oni perceptas ĝin kiel miskondutan „kriadon".

Speciala okazo de tia emfazo estas apartigo de la familinomo disde aliaj nomoj de persono, precipe kiam mankas la pli konvenaj majuskletoj.

Historio
--------

Historie la majuskloj de la nunaj usklohavaj alfabetoj estas ĉerpitaj el la majusklaj skriboj antikvaj, kie ili estis la sola literspeco (do, tiuj alfabetoj estis senusklaj). Diversaj alfabetoj antikvaj restas tiaj ekz-e la hebrea aŭ la kartvela alfabeto. Fakte, en la kartvela siaspeca majusklo ekzistas: en titoloj literoj estas skribitaj sen vostetoj supren kaj suben, kvazaŭ inter du paralelaj linioj (vidu, ekzemple, la supran maldekstran parton de la tbilisa forumo [Forum.ge ]).

Vidu ankaŭ
----------

* Usklo
* Majuskla skribo
* Tipografio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Majusklo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2006-02-14 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2011-05-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2006-04-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Lingua::EN::NameCase, Perl-modulo por okcidenteŭropa nomuskligo
Majdan situas en la mapo en la verda municipo

Bazaj informoj
--------------

**Majdan,** serbe **Мајдан,** hungare **Magyarmajdány** estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Norda** Banato, en municipo de Novi Kneĵevac.

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 290
* Poŝtkodo: 23333
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: KI

Situo
-----

Majdan situas sur ebenaĵo.

Historio
--------

Pli frue avaroj vivis tie, poste hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao en 1716 la regiono iĝis aparta defenda zono, rekte apartenanta al Habsburga Imperio. En 1777 tabakkulturistoj refondis la vilaĝon. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Torontál, en distrikto de Törökkanizsa, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Majdan 292 da homoj, (hungaroj 251 (86 %), serboj 16 (6 %), ciganoj 12 (4 %) kaj aliaj).

Vilaĝservoj estas lernejo, kuracejo de 1995

Vidindaĵo
---------

* preĝdomo

* Kategorio Majdan (Vojvodino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Maher ARAR** (15-an de septembro 1970 en Sirio) estas kanada ŝtatano kun siria deveno, kiu estis transdonita fare de Usono al Sirio, pro falsaj terorismaj akuzoj. Li estis tie turmentita.

Li estis viktimo de la t.n. eksterordinara transdono, eŭfemismo pro tio, ke oni transdonis personojn al iu tria lando, por ke oni tie turmentu lin/ŝin por informoj pri terorisma agado.

Biografio
---------

Arara translokiĝis al Kanado en aĝo de 17 jaroj, kun siaj gepatroj. Ili ricevis la kanadan ŝtatanecon en 1991. Li studis en la Universitato McGill en Montrealo inĝenierajn sciencojn kaj finstudis kiel baĥeloro la informadikon. Li akiris majstro-gradon en la Kebeka Universitato. Li konatiĝis en la McGill-universitato sian postan edzinon, kun kiu li geedziĝis en 1994.

Teror-akuzoj
------------

Maher Arar veturis kun sia familio en julio de 2002 al Tunizio. Lia dunganto MathWorks kontaktis lin per e-letero kaj sciigis, ke ili bezonas lin en Kanado kiel konsilisto. Lin arestis FBI-agentoj sur flughaveno de Novjorko. Oni poste akuzis lin je terorismaj kontaktoj kaj transportis en Sirion (li havis ankaŭ sirian ŝtatanecon).

Li estis en prizonĉelo, kiu larĝis 90 cm, longis 1,80 m kaj altis 2m. Li restis en la ĉelo ĝis 19-an de aŭgusto 2003. Dumtempe oni turmentis lin per elektro-ŝoko. Li rajtis flugi al Kanado la 5-an de oktobro 2003.

La afero de Arar kaŭzis en Kanado grandan medioeĥon kaj publikan enketadon. La rezulto estis, ke Maher Arar estas senkulpa. Li anoncis plendon kontraŭ la iama justica ministro John Ashcroft kaj aliaj usonaj oficistoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Khaled al-Masri


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 264133
* GND: 132413450
* LCCN: nb2007000881
* VIAF: 158234158
* ISNI: 0000 0001 2487 6689
 |
**Feŭda dispartigo** estis periodo en la historio de Pollando, kiu konvencie daŭris ekde 1138 ĝis la kronado de Ladislao la 1-a en 1320. Karakteriza kvalito de tiu periodo estis progresanta diserigo de la pola ŝtato al ĉiam pli etaj, grandparte sendependaj, feŭdaj teroj. La procezo estis ligita multobliĝo de la dinastio de Piastoj, kies ĉiu ano, laŭ la pola kutimjuro, havis la rajton posedi parton de la patra heredaĵo. Similaj procezoj okazis en la historio de la piasta lando jam antaŭe, sed tiam oni sukcesis ilin frue bremsi.

Mapo de Pollando dum la regado de Ladislao la 1-a (Pollando) (Ladislao la Ulnolonga)(dum la jaroj: 1275–1300)
Pollando dum la regado (1191-1194) de Kazimiro 2-a la Justa
La longa periodo de feŭda dispartigo kontribuis al veko de regionaj diferencoj. kresko de signifo de grandsinjoroj kaj alta pastraro. Manko de forta centra decidorgano, kiu kapablus en siaj manoj koncentri la potencon de la reĝlando, kaj samtempe ofta manko de kunlaboremo inter la dukoj kaŭzis malfortiĝon de Pollando. Tial haltis la tendenco de plivastigado de la lando kaj ĝi perdis grandan parton de sia teritorio. En la periodo de feŭda dispartigo memstariĝis pomeriaj duklandoj (okcidenta Pomerio iris sub influon de Margraflando Brandenburgio, kaj Gdanskan Pomerion en la 14-a jarcento transprenis la Ordeno de germanaj kavaliroj); Brandenburgio transprenis Lubuŝion kaj sileziaj duklandoj iĝis grandparte dependaj de la Landoj de Krono ĉeĥa.

Vidu ankaŭ
----------

* feŭda dispartigo
* dispartigoj de Pollando

Eksteraj ligiloj
----------------

* Podział Polski na dzielnice (pole)

|  |
| --- |
| The White Eagle, symbol of Polish statehoodThe White Eagle, symbol of Polish statehood |
| **Historio de Pollando** |
| Polaj ŝtatoj: |
| Ŝtato de unuaj Piastoj (ĝis 1138) |
| Feŭda dispartigo (1138-1320) |
| Unuiĝinta Reĝlando (1320-1386) |
| Pola-Litova Unio kaj regado  de Jogajlidoj (1386-1569) |
| Respubliko de Ambaŭ Nacioj (1569-1795) |
| Dispartigita Pollando (1795-1918) |
| Kongresa Pollando (1815-1830) |
| Dua Respubliko (1918-1945) |
| *Pollando dum la dua mondmilito* |
| Pola Popola Respubliko (1945-1989) |
| Tria Respubliko (ekde 1989) |
| Vidu ankaŭ: |
| →Listo de reĝoj de Pollando→Listo de prezidantoj de Pollando |
|
**Mali Beograd,** serbe **Мали Београд,** estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Norda Bačka**, en municipo de Bačka Topola. La nomo signifas: Malgranda Beogrado.

Bazaj informoj
--------------

Tabulo pri Mali Beograd
Mali Beograd situas en la mapo en la verda munucipo
* Areo:  km²
* Loĝantaro: 520
* Poŝtkodo: 24309
* Telefonprefikso: 24
* Aŭtokodo: SU

Situo
-----

Mali Beograd situas sur ebenaĵo.

Historio
--------

Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. En 2002 loĝis en Mali Beograd 524 da homoj, (serboj 343 (66 %), hungaroj 105 (20 %), jugoslavianoj 25 (5 %) kaj aliaj).

* Kategorio Mali Beograd en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Poŝtmarko en memoro pri Otto von Guericke, prezentante la duonglobaj eksperimento de Magdeburgo, Germana Demokratia Respubliko, 1969
Magdeburgaj duongloboj (Legendo en la teksto)
Per la **Magdeburgaj duongloboj** Otto von Guericke demonstris en 1663 ĉe la kortego de princo-elektanto *Friedrich Wilhelm* la efikon de la aerpremo kaj per tio pruvis la ekziston de la tera atmosfero.

Por la eksperimento Guericke kunmetis du duonglobŝelojn tiel, ke ili formis globon. Poste li vakuigis la tiel estiĝintan kavaĵon per la de li inventita aerpumpilo. La aerpremo, kiu nun de ekstere efikis sur la globon, tiom forte kunligis ĝin, ke eĉ 16 ĉevaloj ne kapablis disŝiri ĝin. Tio eblis nur post malfermo de krano, kiu enlasis aeron de ekstere en la globon.

La originalaj duongloboj nun troviĝas en la universitata biblioteko de Braunschweig.

Detala raporto de la eksperimentoj de Guericke aperis siatempe sub la latina titolo "Experimenta nova Magdeburgica de vakuo spatio", manuskripto el 1663, presita en Amsterdamo en 1672.

Skizo de Gaspar Schott pri la duongloba eksperimento
**Legendo al la supra bildo:**

1. Ŝnuregoj (la ĉevaloj tiras ekster la bildo)

2. Vertikala ligna stango, kun kiu la ŝnuroj estas ligitaj

3. Per vakso kaj oleo saturita leda ringo, kiu hermetike fermas la du kuprajn duonglobojn

4. Krano por vakuigo

5. Arĝenta fiksringo por tenado de la ŝnuregoj
  

* Magdeburgaj duongloboj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Magdeburgaj duongloboj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)