recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Siro Richard Charles Nicholas BRANSON** [brenson] (naskiĝis la 18-an de julio 1950 en Shamley Green, Surrey, Anglio) estas brita entreprenisto kaj balonveturisto. Li vivas en Londono kaj Oxfordshire, estas geedziĝinta kaj havas du infanojn (Sam kaj Holly).

La komenco
----------

Li fondis en 1970 sian unuan entreprenon, kiu jam havis la nomon Virgin kaj vendis sondiskojn. En 1972 fondis li la voĉ-studion en Oxfordshire kaj Branson kontraktis kun la ĝis tiam relative nekonataj basisto kaj muzikisto de la 'Kevin Ayers Group', Mike Oldfield. Ties unua albumo „Tubular Bells" aperis en 1973 kaj estis vendita 5-milionfoje. Tiu financa sukceso estis la bazŝtono por la pluaj entrepenaj agadoj de Branson.

La „Virgin"-entrepreno
----------------------

Post kiam la Virgin Records fortiĝis al „Top Six" de la muzika branĉo, Branson en 1992 vendis la das muziketikedon kaj la apartenantan surigan studion kontraŭ 1 miliardoj da usona dolaro je EMI Records. Krom tio, fondis li plauj firmaojn, kiuj kolektiĝis sub etikedo de **Virgin** (legu Virgin Group). La tuta enspezo de tiuj estis en 2002 4 miliardoj da GBP.

Pro siaj plenumoj kiel entreprenisto, distingis lin en decembro de 1999 la brita reĝino kun la titolo de kavaliro kaj ekde tiam li rajtas uzi en sia nomo la titolon Siron.

Bonfara agado
-------------

Krom la konataj komercaj entreprenoj, li estas konata ankaŭ kiel bonfaremulo: lia entrepreno Virgin Healthcare Foundation okupiĝas pri aidosa prevento, limigo de reklamoj kaj sponsorado de tabakfirmaoj en la sporto.

La aventuremulo
---------------

Branson estas konata ankaŭ kiel senĉesa mondrekord-akiremulo:

* 1986 – la plej rapida atlantika trans-ŝipado per ŝipo „Virgin Atlantic Challenger II"
* 1987 – unua transveturado de Atlantiko per varmeg-aera balono „Virgin Atlantic Flyer"
* 1995-1998 – Pluraj provoj por ĉirkaŭflugi la Teron per balono. En 1998 faris li rekordan flugon de Maroko ĝis Havajo, sed li devis rompi la veturon tie pro la malbona veturo.   
En la konkuro venkis lin en 1999 Bertrand Piccard kaj Brian Jones.

Li ekis en 2004 la realtelevidan spektaklon The Rebel Billionaire, ĉe kiu oni konkuras por posteno ĉe Virgin Empire.

Literaturo
----------

* Richard Branson: *Losing my Virginity*. Virgin Books, ISBN 0753506483

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Richard Branson en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Biografio de Richard Branson angle
* karitativa paĝo de Virgin


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 104905
* GND: 11886971X
* LCCN: n87888343
* VIAF: 84074806
* ISNI: 0000000111616407
* SUDOC: 035766476
* BNF: 13335135v
* MBA: 6ea65dde-175f-4e33-999c-aa38cda7bf6a
* NLA: 56747425
* NDL: 00620419
* BIBSYS: 99071074
* NKC: jn20010525089
* ICCU: PUVV219754
* BNE: XX4699560
 |
***Elizabeth*** estas brita biografia historia drama filmo de 1998 reĝisorita de Shekhar Kapur kaj verkita de Michael Hirst. En ĝi stelulas Cate Blanchett en la titoliga rolo de Elizabeto la 1-a de Anglio, kun Geoffrey Rush, Christopher Eccleston, Joseph Fiennes, John Gielgud, kaj Richard Attenborough en duarangaj roloj. La filmo estis bazita sur la fruaj jaroj de la regado de Elizabeto, post ŝi estis surtronigita post la morto de sia duonfratino Maria, kiu estis enprizonigita ŝin. Jam sur la trono, ŝi frontas komplotojn kaj minacojn.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Elizabeth en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* [http:// Oficiala retejo]
* en imdb


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 858307
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Shakespeare in Love en la angla Vikipedio.*
Kastelo de Medellín
**Medellín** estas vilaĝo situanta en la nordo de provinco Badajoz, regiono Ekstremaduro, en Hispanio. Ĝi lokiĝas en la valo de rivero Gvadiano, precize apud ponto kiu anstataŭigis antikvan romianan ponton super tiu rivero. La vilaĝo enhavas 2.348 loĝantojn.

La nomo de la vilaĝo devenas de Quinto Cecilio Metelo, ĝia fondinto. Nuntempe estas skulptaĵo de tiu romiano en la orienta enirejo de la vilaĝo.

Medellín estas fama pro tio, ke tie naskiĝis Hernán Cortés, la konkerinto de Meksiko. De tiu epoko estas kastelo, kiu konserviĝas sur norda monteto. Estas vizitindaj ankaŭ la mezepoka ponto, la restaĵoj de la romiana ponto, la restaĵoj de la romiana teatro, la restaĵoj de la antaŭromiana murego, la preĝejoj de Sankta Jakobo kaj Sankta Cecilia.

Komence de la 19a jarcento dum la milito kontraŭ Napoleono okazis batalo inter Medellín kaj Don Benito, kie mortis pli da 10,000 hispanoj, kaj parizanoj kaj parizovizitantoj povas serĉi la nomon Medelin sub la Arko de la Triumfo en Parizo. Ankaŭ dum la intercivitana milito (1936-39) Medellín estis batalejo inter la du flankoj. Nuntempe estas grupo da esperantistoj en tiu vilaĝo.

Dum la dua duono de la 20-a jarcento la agrikulturo tute ŝanĝiĝis en Medellín kaj ties kampoj danke al Plan Badajoz. La akvuumaj produktoj anstataŭigis la tradiciajn. Dum kelkaj jardekoj oni produktis tabakon, sed tiu produkto nune ne estas kultivata, sed tomato, papriko, maizo kaj rizo, depende de la akvokvanto disponebla ĉiun jaron.
**Charles Simonyi** (naskiĝis la 10-an de septembro 1948 en Budapeŝto) estas programevoluigisto, esploristo de intenca programado (angle *Intentional Programming, IP*).

Lia patro estis Károly Simonyi, hungara fizikisto.

Biografio
---------

Li eklaboris en 1966 en Danio, ekde 1968 studis en la Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley, pli poste en la Stanforda Universitato kaj laboris ĉe Xerox PARC kun Alan Kay kaj Robert Metcalfe. Li ellaboris la unuan formfidelan (*WYSIWYG*) tekstoprilaboran programon (*Bravo*) por la persona komputilo Alto.

Li laboris ĉe Microsoft, kie li gvidis la evoluigon de Word kaj Excel, pli frue ankaŭ de Multiplan. Li enkondukis tie la objekteman programadon, kiun li lernis ĉe Xerox, kaj elevoluigis la hungaran signadon por priskribo de la variabloj.

En 2002 li abrupte forlasis la Microsoft-on, kaj fondis kun Gregor Kiczales, profesoro de la Universitato de Brita Kolumbio, la entreprenon Intentional Software Company.

Li estis kosmoturisto en 2007 kaj 2009.

* Kategorio Charles Simonyi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 93258
* LCCN: no2011181711
* VIAF: 207964532
* ISNI: 0000000358393970
 |
|  |  |
| --- | --- |
| Helppaĝo pri apartigiloj | **Ĉi tiu paĝo estas apartigilo: listo de artikoloj kun sama aŭ preskaŭ sama titolo.**
Se vi venis ĉi tien per ligilo en artikolo, bonvolu direkti tiun ligilon rekte al la celita paĝo. |

Ligna ponto inter Hasle ĉe Burgdorf kaj Rüegsau trans Emme
**Hasle-Rüegsau** estas nomkombino de la du najbaraj politikaj komunumoj, kiuj estas disigitaj per la rivero Emme,

* **Hasle ĉe Burgdorf** (komunumo en distrikto Burgdorf en Kantono Berno en Svislando) unuflanke, kaj
* **Rüegsau** (komunumo en distrikto Trachselwald en Kantono Berno en Svislando) aliflanke.

La du komunumoj kutime estas konceptitaj kiel unueca loko, kaj multaj eksteruloj tute ne scias, ke temas pri du sendependaj komunumoj. La komunua stacidomo, kiu situas sur la teritorio de Hasle, portas la nomon *Hasle-Rüegsau*, la komunumoj dividas sian poŝtoficejon kaj sekundarlernejon, kaj ankaŭ sian retejon la du komunumoj prezentas komune.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Komunua retejo de la du komunumoj Hasle bei Burgdorf kaj Rüegsau
**Solana de los Barros** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. 

La loĝantoj nomiĝas *solaneros*. Al la municipa areo krom la ĉefa loĝloko Solana de los Barros ankaŭ apartenas la municipopartoj *Cortegana* kaj *Aldea de Retamal*.

Situo
-----

Solana de los Barros estas situa en la suda parto de Ekstremaduro kaj pli precize en la komarko aŭ distrikto Tierra de Barros sur monteto ĉe la rivero Guadajira, je altitudo de 265 m; je 47 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 65 km².

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Historio
--------

Post la Reconquista la vilaĝo estis posedo de la Ordeno de la Templanoj, kaj okazis konfliktoj kun la urbo de Badajoz, kiu konsideris ankaŭ sin la posedantoj. Dum la militoj kontraŭ Portugalio de la 14a jarcento la vilaĝo detruiĝis. Meze de la 15a jarcento, kiam ĝi estis preskaŭ abandonita, la loko integriĝis en la Senjorlando de Feria kiu reloĝigis ĝin kvazaŭ refondo kiel dependa de la najbara kaj pova Villalba de los Barros. Denove estis detruita de portugaloj en la 17a jarcento.

Monumentoj
----------

* Preĝejo de la 16a jarcento tre rekonstruita, kun turo kaj sonorilejo kie staras moderna skulptaĵo de Juan de Avalos de la 20a jarcento.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de la Municipo de Solana de los Barros Arkivigite je 2008-02-10 per la retarkivo Wayback Machine
**Santa Amalia** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *Amalienses*. La censita populacio en 2007 estis de 4.405 loĝantoj.

Situo
-----

Santa Amalia estas situa en la centra parto de Ekstremaduro, je altitudo de 253 m; je 96 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 46 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 73,6 km². Ĝi situas en la distrikto de Vegas Altas.

Historio de la Municipo
-----------------------

Ties kreado estis akceptita en 1827 de Fernando la 7-a post peto de grupo de terkulturistoj de Don Benito, Medellín kaj Montánchez, kiuj estritaj de la donbenitano Antonio López Morcillo, postulis de la reĝo teroj por ties kultivo. La nomo de la nova setlejo estis elektita honore de la tria edzino de la monarko, María Josefa Amalia de Sajonia, mortinta en 1829. 

La konstruo de la nova vilaĝo okazis inter 1.831 kaj 1.842 de la arkitekto Fabián González. La urboplanado estis strikte regula, la komenca strukturo enhavis 257 domojn, ĉiuj egalaj, duetaĝaj, laŭ tradicia kampara modelo, ordigitaj en 8 stratoj ĉirkaŭ ampleksa centra placo. Krome estis urbodomo, karcero, lernejo, granda puto en la placo kaj aliaj en la ĉirkaŭo, tombejo kaj du basenoj por trinkigi la brutojn. Ĉiuj el la unuaj 100 loĝantoj ricevis teron; la venontaj la duonon. Komence estis konfliktoj kun terkulturistoj de Don Benito kaj Medellín, kiuj klopodis pluekspluati la terojn donitaj al Santa Amalia, kiu poste prosperis, ĝis kvinobligi sian unuan loĝantaron ĝis la aktualaj 4.500 loĝantoj.

Santa Amalia havas agrikulturon, servojn kaj bonan situon, proksime de Don Benito kaj ĉe la nacia ŝoseo  **N-430**, kiu kunigas Valencion kun Lisbono, krom survoje de la nordoriento de la provinco al la regiona aŭ provinca ĉefurboj.

Monumentoj
----------

Preĝejo de Sankta Amalia. Novklasika kaj unu el la lastaj historiaj preĝejoj de la zono. Alia preĝejo estas tiu de Sankta Antonio inaŭgurita en 1982.

Festoj
------

* Foiro la 3-an kaj 4-an de aprilo.
* 15-a de majo Sankta Isidoro de Madrido (kampara festo).
* 10-a de julio tago de Sankta Amalia, patronino de la municipo.

Gravuloj
--------

* Patricio Chamizo, verkisto.
La **Kastelo de Tuzsér** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Lónyay** [lOnjai]) estas historia monumento en Hungario, en Tuzsér, laŭ la ĉefstrato.

Kastelo de Tuzsér en 2006

Historio
--------

Teretaĝa kasteleto kun 6 ĉambroj estis konstruita en 1787, poste oni konstruis flankajn domojn por la gastoj, servistoj, sed ankaŭ la kuirejo kaj stalo trovis lokon flanke. Menyhért Lónyay pligrandigis la kastelon - ŝajnas - helpe de planoj de Miklós Ybl. Tiam la kastelo parte iĝis unuetaĝa konstruaĵo, kekloke estas mansardoj. Post la 2-a mondmilito la la ŝtato forprenis la kastelon (la samo okazis kun la ceteraj hungaraj kasteloj). Komence la kastelo estis feriejo por laboristoj. Depost la socialismo la kastelo renoviĝis, malofte ekspozicioj estas videblaj interne, tamen la hodiaŭa uzo ne estas klara.

Konstruaĵoj
-----------

La konstruaĵo situas en parko, kiu origine estis pli granda. Ĉe la parka enirejo estas 2 pavilonoj el la 18-a jarcento, inter ili tre bela baroka pordo el forĝita fero estas videbla. Fasado de la kastelo estas simetria, meze reliefas 3 arkadoarkoj, kiun 4 kolonoj tenas. Ankaŭ flanke estas po unu arkoj, kie iam la koĉeroj eniris.

Interne en la kastelo troviĝas ornamĉambro kun freskoj pentritaj en 1797. La figuroj ĉefe estas dioj de la greka mitologio. En alia ĉambro la fresko estis pentrita en 1820.

Parko
-----

La parko - grandparte pejzaĝa parko - origine etendiĝis ĝis bordo de Tiso. En la parko situas ankaŭ tombejo-tombomunumento de familio Lónyay. Parto de la parko estis kreita en franca sistemo. En la parko kreskas ekzemple eskuloj, tilioj, platanoj, fagoj, kverkoj, fraksenoj, katalpoj, aceroj.

Fontoj
------

* hungare
* hungare kun fotoj
* hungare
* hungare kun video
* hungare kun foto

* Kategorio Kastelo de Tuzsér en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pri la komunumo
---------------

**Giebenach** estas komunumo en la distrikto Liestal en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 976 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Giebenach situas ĉe la bordo de la rivero *Violenbach*, flanka rivero de Ergolz proksimume 15 kilometrojn oriente de Bazelo. Kun 1,32 km² Giebenach estas laŭ areo la plej malgranda komunumo de la kantono.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Giebenach limas en nordo al Kaiseraugst (Kantono Argovio) kaj Olsberg (Kantono Argovio), en oriento alArisdorf, en sudo kaj okcidento al Füllinsdorf, kaj en nordokciento al Augst.

Trafiko
-------

La komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinioj 83 kun la kantonĉefkomunumo Liestal kaj per la linio 100a kun Augst kaj Pratteln.

Norde de la komunumo situas la aŭtoŝosetriangulo de la naciaj aŭtoŝoseoj A2 (de Bazelo al Tiĉino) kaj A3 (de Bazelo al Zuriko). Tamen la plej proksimaj aŭtoŝosealiroj situas nur en distanco de kvar respektive kvin kilometroj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Giebenach datiĝas el la jaro 1246 kiel *Gibenacho*.

Diversaj restaĵoj pruvas, ke la areo de la komunumo jam dum la romia epoko estis kultivita de civitanoj de la apuda urbo Augusta Raurica. En mezepoko la Monaĥejo Olsberg estis bienposedanto en Giebenach. En la jaro 1534 la urbo Bazelo akiris la vilaĝon kaj atribuis ĝin al la voktejo Liestal. En 1833 la komunumo estis atribuita al la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Giebenach
* Giebenach en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Giebenach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Liestal |
| --- |
| LiestalLiestalArisdorf  •  Augst  •  Bubendorf  •  Frenkendorf  •  Füllinsdorf  •  Giebenach  •  Hersberg  •  Lausen  •  **Liestal**  •  Lupsingen  •  Pratteln  •  Ramlinsburg  •  Seltisberg  •  Ziefen | Liestal |

 |
Blazono de la vilaĝo kun la grimpovitejo kiu plie ŝajnas simpla vitejo
**La Parra** (Grimpovitejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *parreños*. La censita populacio en 2008 estis de 1.388 loĝantoj.

Situo
-----

La Parra estas situa en la suda parto de Ekstremaduro, je altitudo de 525 m; je 59 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj tre proksima de Zafra la najbara urbo. La surfaco de ties teritorio estas de 78,2 km².

Historio
--------

Eble jam estis setlejo en prahistoria epoko ĉar restis dolmenoj ekzemple ĉe la ermitejo de San Pedro. Pro la bona situo de la rojo "Entrin" eble estis loĝantoj en la romia epoko ĉar en la zono de la ermitejo de San Juan, eble iam antikva romia templo aŭ bieno de posedanto, oni trovis tomboŝtonojn, kiu utilis poste kiel bazo por la konstruo de la ermitejo de San Juan. En unu skribaĵo de tiuj tomboŝtonoj jam aperas mencio al vitejoj, kiuj nun nomigas la vilaĝon.

Dum la epoko de la visigotoj eble la setlejo jam translokiĝis pli proksime de la aktuala loko, en kies preĝejo estas visigota baptujo. Dum la epoko de la araboj certe tiuj uzis kaj plibonigis la kondiĉojn de la fontoj kiuj estis ĉe la nuna setlejo.

En 1237 la ordeno de Alcántara konkeris la urbon de Zafra kaj en 1238 la Superulo de la ordeno de Santiago Rodrigo Íñiguez konkeris kelkajn vilaĝojn, inter ili tiun de la najbara Feria. Pro tio oni supozas, ke unu el tiuj du ordenoj rekristanigis la vilaĝeton, sed aliaj sugestas, ke la renasko de la domaro estis fortikaĵo de la templanoj kiuj viglis la naturan pasejon inter Mérida kaj Jerez de los Caballeros.

Dum la 14a jarcento disputis por la vilaĝo la urbo Badajoz kaj la Senjorlando de Feria de Gomes Suárez de Figueroa.

Dum la 15a jarcento laŭ Vicente Navarro del Castillo almenaŭ 27 vilaĝanoj iris al Ameriko kaj setlis en Venezuelo kaj Peruo. Estas kurioza kazo de tuta familio (tre verŝajne de novkristanoj) kiuj eĉ kasis sian nomon kaj adoptis kiel faris multaj judoj tiun de la naskiĝloko tio estas de La Parra.

Eksteraj ligiloj
----------------

Informaro pri La Parra
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

La **16-a Hispana Kongreso de Esperanto** okazis de la 23a ĝis la 27a de julio 1955 en Ĥiĥono, Asturio, Hispanio. Partoprenis en ĝi preskaŭ 300 kongresanoj, plej parto el Hispanio. Tiu estas la unua fojo ke la Hispana Kongreso de Esperanto okazis en Ĥiĥono, la dua estos en 1979.

La programo konsistis el tre diversaj programeroj. Krom la kutimaj organizaj sesioj kaj laborkunsidoj, okazis kunsido de la estraro de la Hispana Esperanto-Federacio kaj malfermo de ekspozicio (sabate, la 23a), diservo kun esperanta prediko fare de Pastro Casanovas, el Ĝirono, malfermo kaj akcepto en la Urbodomo, vizito al la monumenta mezlernejo konata kiel Labora Universitato kaj oficiala fotado (dimanĉe, la 24an) literatura festo (lunde la 25an), veturo al Oviedo kaj akcepto en la Urbodomo, vizito al la Katedralo de Oviedo kaj aliaj monumentoj (marde la 26a) kaj ekskurso al Covadonga (Itinero: Infiesto, Arriondas, Cangas de Onís, Covadonga, Ribadesella, Villaviciosa.

La Organiza Komitato estis prezidita de Alfredo Villa González, kaj en ĝi partoprenis ankaŭ José Fernández Álvarez, Alfredo Villa Villa, Alberto Menéndez González, Nicanor García García, José Ordieres Dacosta, José Palacios Tuero, Dimas González Argüello, Francisco Ignacio Taibo, Enrique Riestro de la Roza, Manuel Blanco Chico, Luis García González, Eloy Noriega Álvarez, Adonis González Meana, Alcibíades González Meana kaj José Manzano Bartolomé. En tiu epoko la prezidanto de la Hispana Esperanto Federacio estis Rafael Herrero Arroyo el Valencio.

Ĉar en tiu momento estis bonaj rilatoj kun la tiamaj aŭtoritatoj, estis Honora Komitato prezidita de la Guberniestro de la Provinco kaj konsistanta el 15 pliaj aŭtoritatoj de ĉiu nivelo (ĉefepiskopo, militistoj, juĝistoj ktp.), plus Kunlabora Komitato de 19 pliaj duarangaj gravuloj, inter kiuj multaj ĵurnalistoj. Tiukuntekste en la Kongreslibro estas ĉapitro pri "Esperanto en Hispanio" kun informo pri la kongresoj de 1909 (UK), 1920, 1921, 1923, 1924, 1925, 1926, 1928, kaj 1929, sed la kongresoj de 1932, 1933 aperas listigitaj sed kun neniu priskribo. Surprize poste venas noto pri aludo al persekutado tuj post la milito kaj rekupero de "normaleco" el 1947. Poste estas priskribataj tiuj de 1951, 1952, 1953 kaj 1954.

En la Kongreslibro estas kopiitaj tri poemoj de Ludoviko Zamenhof, nome "La espero" (komenca paĝo), "Prego [tiel] sub la verda standardo" kaj "La vojo" (kun traduko hispanen de Alfredo Villa y Villa kiel *"La senda"* kaj partituro).

Notoj
-----

1. ↑   285 laŭ la kongreslibro, Ĥiĥono, 1955, 32 paĝoj.
2. 1 2 3 4 5   Laŭ la kongreslibro, Ĥiĥono, 1955, 32 paĝoj sen paĝonumerigo.
3. ↑  Malofta aludo tuj post la milito, sed ia antaŭanonco de mildigo de la diktaturo.
surbretaj dokumentkestoj de arkivo.
Arkivo de la 16-a jarcentoArkivejo en la Palaco de Asurbanipal, konsiderata la unua en la konata monda historio
**Arkivo** aŭ **arĥivo** estas loko, kie oni konservas dokumentojn de oficejo aŭ organizaĵo. Tiel nomata *labora arkivo* enhavas dokumentojn ankoraŭ uzatajn. Aliajn dokumentojn oni, post proceduro de selektado, transdonas al *historia arkivo*. Pri arkivo okupiĝas arkivisto kaj la scienco koncernata de tiu agado estas Arkiviko.

Ĉiu lando havas aŭ havu *nacian arkivon*. Grandaj kaj konataj naciaj arkivoj estas ekzemple Archives Nationales de Francio, Deutsches Bundesarchiv de Germanio kaj National Archives de Usono. Leĝoj reguligas kio estas konservenda. Fama estas cetere la sekreta vatikana arĥivo. Krom ŝtataj kaj ekleziaj arkivoj ekzistas, trie, privataj arkivoj.

Esperanto
---------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Esperanto-arkivo.
Gravaj arkivoj por materialoj, kiuj temas pri la historio de Esperanto estas la Centro de Dokumentado kaj Esploro pri la Lingvo Internacia en Ĉaŭdefono, Esperantomuseum en Vieno kaj la Arkivo de UEA ĉe la Biblioteko Hector Hodler en Roterdamo.

Laŭ Francisko Azorín **arkivo** estas *Kolekto da malnovaj aktoj k. dokumentoj. Loko kie oni gardas dokumentojn.* El tio li derivigas la terminojn arkivisto, arkivejo kaj ŝtata arkivo.

Aliaj arkivoj
-------------

* Landa Arĥivo de Nordrejn-Vestfalio
* Tutlanda Rumana Arkivo
* Ĝenerala Arkivo de Simanko

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia Konsilio de Arkivoj
* Bibliografio

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 21.

* Arkivo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Arkivo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Arkivo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
* Arkivo en Vikifontaro (Universala biblioteko)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 317523
* GND: 4002859-8
* LCCN: sh99001931 sh85006913, sh99001931
* BNF: 13318572g
* NDL: 00561045
* NKC: ph114080
* BNE: XX4576267
 |
Pri la urbo
-----------

**Volketswil** estas industria urbo en la distrikto Uster, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi estas forte kreskanta kaj havis 15'804 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis ĝis la 31-a de decembro 2010 je pli ol 10% al 17412.

Geografio
---------

Dosiero:Volketswil-blazono.jpgBlazono de Volketswil
Dosiero:Volketswil-gutenswil-blazono.jpgBlazono de Gutenswil
Blazono de Hegnau
Dosiero:Volketswil-kindhausen-blazono.jpgBlazono de Kindhausen
Dosiero:Volketswil-zimikon-blazono.jpgBlazono de Zimikon
Volketswil situas en la Glattvalo norde de la urboj Uster kaj Greifensee. La urbo konsistas el la kvin municipoj Volketswil, Gutenswil, Hegnau, Kindhausen kaj Zimikon.

La vilaĝo Volketswil mem situas en la centro de la kvar aliaj vilaĝoj kaj kunkreskis kun Hegnaŭ. En la nordo iomete izolita kaj kun pli kampara karaktero troviĝas Kindhausen. Ankaŭ ankonrau kampareca tute en la oriento de la komunumo situas Gutenswil. Zimikon estas la sola vilaĝo de la komunumo, kiu sitas okcidente de la aŭtovojo A53. Zimikon estas kvazaŭ urba loĝkvartalo kaj komplete kunkreskis kun la najbara urbo Schwerzenbach, kies stacidomo situas en kvinminuta pieddistanco de Zimikon.

Trafiko
-------

Volketswil estas buse bone ligita la Zurika Trafik-Unio kaj ankaŭ konektita al la nacia aŭtovojreto per propra alveturejo al la kantona aŭtovojo A53. Stacidomo ne troviĝas sur la teritorio de la komunumo, sed la stacidomoj de la najbaraj komunumoj Schwerzenbach, Uster kaj Effretikon buse estas en malmultaj minutoj atingeblaj.

Historio
--------

Unua dokumenta mencio de Volketswil okazis en la jaro 904 en donacletero al la Monaĥejo Sankt-Galo. En la jaro 1402 la urbo Zuriko aĉetas la regnejon Greifensee kune kun Volketswil. Post la helveta revolucio en la jaro 1798 Volketswil estis aligita al la distrikto Uster. Ĝi refalis ankoraŭ-foje al la regnejo Greifensee por poste en 1831 definitive fariĝi parto de la distrikto Uster. En la jaro 1932 la vilaĝoj Volketswil, Gutenswil, Hegnau, Kindhausen kaj Zimikon estis kunigita al unu komunumo.

Partnera komunumo
-----------------

Volketswil havas komunuman partnerecon kun la montara komunumo Gadmen en la administra distrikto Interlaken-Oberhasli en Kantono Berno en Svislando.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la urbo Volketswil

* Kategorio Volketswil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Uster |
| --- |
| Dübendorf  •  Egg ZH  •  Fällanden  •  Greifensee  •  Maur  •  Mönchaltorf  •  Schwerzenbach  •  Uster  •  Volketswil  •  Wangen-Brüttisellen |  |

 |
Loko de la provinco de Cáceres en Hispanio Loko de la municipa teritorio de Cabañas del Castillo en sia provinco
**Cabañas del Castillo** [kaBAnjas del kasTIjo] (Kabanoj de la Kastelo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. La municipon formas kvar disaj domaroj. La nomo devenas el kastelo (nuntempe ruinoj) kiu devenas el araba epoko kaj kristanoj rekonstruis kaj reuzis. Estas restaĵoj ankaŭ el prahistoria (rokpentraĵoj) kaj antaŭromia epoko (steleo)

La loĝantoj nomiĝas *cabañegos*. La censita populacio en 2008 estis de 435 loĝantoj.

Situo
-----

Cabañas del Castillo estas situa en la orienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Las Villuercas, je altitudo de 786 m; je 110 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 170 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 105,27 km².

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado. Rura turismo lastatempe pro la belega pejzaĝo kaj vizitindaj naturaj lokoj de montara medio.

Demografio
----------

|  |
| --- |
| **Demografia evoluo de Cabañas del Castillo inter 2001 kaj 2006**
 |
| **2001** | **2002** | **2003** | **2004** | **2005** | **2006**
 |
| 528 | 523 | 522 | 521 | 497 | 477 |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Foto de Cabañas del Castillo
La **Ĝardeno de la Plantoj** (france ***Jardin des Plantes***) estas la plej grava botanika ĝardeno de Francio. Ĝi estas posedaĵo de la Nacia Muzeo de Natura Historio de Parizo. Ĝi troviĝas en la 5-a arondismento de Parizo, ĉe la maldekstra bordo de la Sejno, kaj ĝi etendiĝas sur 23,5 hektaroj.

La ĝardeno aŭtune.
La "Granda Galerio de Evoluado" ekstere.
Ginko (*Ginkgo biloba*) en la Ĝardeno de la Plantoj plantita en la jaro 1811.

Historio
--------

La ĝardeno estis origine plantita en 1626 de Guy de La Brosse, la kuracisto de Ludoviko la 13-a, kiel ĝardeno por kultivadi kuracplantojn. Ĝi unue nomiĝis "Ĝardeno de la Reĝo", kaj akceptis vizitantojn ekde 1640.

Enhavo
------

Jardin des plantes de Paris
Muzeo pri natura historio troviĝas ene de la ĝardeno. Ĝi konsistas el kvar galerioj: la granda galerio de evoluismo, la muzeo pri mineralogio, la muzeo pri paleontologio kaj la muzeo pri entomologio. Georges-Louis Leclerc de Buffon kaj Jean-Baptiste Lamarck multe kontribuis al grandiĝo de la Ĝardeno. Krom la ĝardenoj ekzistas ankaŭ akvario kaj eta zoo, fondita en 1795 de Bernardin de Saint-Pierre kun la bestoj de la reĝa menaĝerio de Versailles.

Vidu ankaŭ
----------

* Zoologia parko de Parizo
* Palaceto Magny (Hôtel de Magny)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ĝardeno de la Plantoj (Parizo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala TTT-ejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 206620
* GND: 16130288-9
* ISNI: 0000000121846644
* SUDOC: 027704017
* BNF: 123766026
* ULAN: 500309993
 |
**Savièse** estas komunumo en la distrikto Siono en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 6760 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011. Ĝia ĉefloko estas Saint-Germain.

Geografio
---------

La komunumo Savièse situas norde de la kantonĉefurbo Siono ĉe la suda flanko de la Bernaj Alpoj, kiujn en nordo la komunuma teritorio transpasas al la valo de la rivero Sarino, kies fonto situas sur la komunuma teritorio. En sudo de la komunumo supre de Siono situas multnombraj vitejoj. La komunumo konsistas el la ses vilaĝoj Saint-Germain, Chandolin, Granois, Drône, Roumaz kaj Ormone.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 70,92 km², de kiuj 15,8% estas kovritaj de arbaro, 21,2% servas por agrikulturo kaj 4,7% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Savièse limas en nordnordokcidento al Gsteig ĉe Gstaad (BE), en nordnororiento al Lauenen (BE), en nordoriento al Ayent, en oriento al Arbaz, en sudoriento al Grimisuat, en sudo al Siono, en sudokcidento al Conthey, kaj en nordokcidento al Ormont-Dessus (VD).

Trafiko
-------

Savièse situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al Savièse kondukas kurboriĉaj vojoj ek de Siono. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 3 kilometrojn sude de la komunumo apud Siono. Pere de poŝtaŭtolinioj al Siono la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Camorino datiĝas el la jaro 1200 kiel *Saviesi*. Dum mezepoko Savièse estis subvoktejo de la episkopo de Sion, kiu tie konstruigis la Kastelon Seta. Malgraŭ la kontrakto inter la episkopo de Siono kaj la Grafoj de Savojoj, Savièze dum la 13-a kaj 14-a jarcentoj multe suferis pro savojaj atakoj. Dum multaj jarcentoj Savièse havis konfliktojn kun sia najbara komunumo Conthey kaj ankaŭ sukcese defendis siajn rajtojn kontraŭ la postuloj de la urbo Siono. En la jaro 1475 la vilaĝoj de Savièse estis raboburligitaj de savojaj trupoj. En la jaro 1798 Savièse estis atribuita al la Distrikto Siono.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *David Rey*: *Savièse* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-02-17)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Savièse en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Savièse

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Savièse** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Siono |
| --- |
|   Arbaz  •  Grimisuat  •  Savièse  •  **Siono**  •  Veysonnaz |  |

 |
***Le Télégramme de Brest et de l'Ouest***, ***Le Télégramme de Brest*** aŭ simple ***Le Télégramme*** (*la telegramo de Brest kaj de la okcidento*) estas franca gazeto, kies vendareo estas en Bretonio, ĉefe en ties okcidenta parto, en la departementoj Finistère, Côtes-d'Armor kaj Morbihan.

La sidejo troviĝas en Morlaix, Finistère.

La gazeto apartenas al la familio Coudurier. Ili dungas ĉ. 600 homojn, inter kiuj estas iom pli ol 200 ĵurnalistoj. La meza taga eldonkvanto estas 205.000 ekzempleroj. Nuntempe '*Le Télégramme* estas la lasta vera rivalo de *Ouest-France* en Bretonio. Ĝi estas ankaŭ unu el la maloftaj gazetoj, kies eldonkvanto kreskis dum la lastaj kvin jaroj (plej bona nacia kreskado de la regiona gazetaro en 2004, 2005, 2006, 2007 kaj 2008).

Enhavo
------

Krom la kutimaj lokaj, regionaj, naciaj kaj internaciaj novaĵoj, *Le Télégramme* raportas grandskale pri la bretona kulturo. Ĉiuĵaŭde aperas tuta paĝo en la bretona lingvo, *Spered ar vro*.

Menciindas, ke kontraŭe al *Ouest-France*, la gazeto aperigas la novaĵojn de la departemento Loire-Atlantique en la paĝoj *Bretonio*.

Lokaj eldonoj
-------------

* 29 Finistère, 162.000 ekzemplaroj
	+ Morlaix
	+ Brest
	+ Carhaix
	+ Châteaulin
	+ Quimperlé/Concarneau
	+ Quimper
	+ Okcidenta Cornouaille

* 22 Côtes-d'Armor, 22.000 ekzemplaroj
	+ Saint-Brieuc
	+ Loudéac/Rostrenen
	+ Lannion/Paimpol
	+ Guingamp
	+ Dinan

* 56 Morbihan, 17.000 ekzemplaroj
	+ Lorient
	+ Pontivy
	+ Auray/Vannes

Notoj
-----

1. ↑  Ekde la 1950-aj jaroj tiu departemento ne plu estas parto de la franca regiono "Bretonio".

Eksteraj ligiloj
----------------

* La oficiala TTT-ejo de la grupo Arkivigite je 2008-11-16 per la retarkivo Wayback Machine
* Hejmpaĝo de la gazeto

Fonto
-----

La baza materialo de tiu ĉi artikolo fontas el la franclingva versio de **Wikipedia**.
La **kastelo de Jánosháza** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Erdődy** [erdOdi] aŭ pli precize *Kastelo de Erdődy-Choron*) estas historia monumento en urbo Jánosháza (Hungario). La konstruaĵo aspektas ankaŭ burgo.

Aerfoto pri kastelo de Jánosháza

Historio
--------

En la 14-a jarcento en tiu loko nobela domo estis konstruita. En 1510 Péter Erdődy faris trakonstruojn, konstruis defendan muron kun remparo. En 1538 Bálint Török sieĝis kaj okupis ĝin. Iom poste la konstruaĵo (kvazaŭ burgo) renesanciĝis kaj en 1558 la familio Choron aĉetis ĝin. Baldaŭe la sekva posedanto Francisko Nádasdy (militestro) pro la konstanta milita danĝero faris pliajn konstruojn konformajn al burgo. Dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la burgo estis bruldetruita. En la 1750-aj jaroj la familio Erdődy faris la burgon baroka. En 1855 la kastelo pligrandiĝis kun etaĝo, en 1935 kun mansardo kaj bulba turpinto. En fino de la 2-a mondmilito ĝi estis prirabita, poste interne hospitalo funkciis. La nova posedanto - la ŝtato - funkciigis ĝin kiel faklernejo ĝis 1954, poste kiel infanĝardeno, baldaŭe loĝejoj, en la mansardo muzeo. Depost fino de la socialismo la kastelo malpleniĝis. En la 2010-aj jaroj pli nova tegmento estis farita, sed poste okazis nenio nova.

La kastelo en 2019

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa konstruaĵo situas en norda rando de la urbo inter arboj. La turo tamen havas plian etaĝon, la kastelo mansardon. La defendaj muroj jam grandparte malaperis. La konstruaĵo konsistas el brikoforma domego, la kvadrata turo reliefas ĉe la longa lameno.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj Arkivigite je 2022-02-13 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Grupo Wagner** (ruse *Группа Вагнера*, do *Gruppa Vagnera*) estis rusia kvazaŭarmea unuo de solduloj. 

La grupo estis origine uzita por hibrida militado kaj sekretaj operacoj kaj estis prezentita kiel privata armea firmao por kaŝe reprezenti rusiajn interesojn armee en ĝiaj operacoj en la Proksima Oriento kaj Afriko kaj por povi nei ke la rusia ŝtato havus ian kontrolon aŭ rilatojn pri la internaciaj pseŭdoarmeaj kampanjoj. Krom en Sirio, la grupo dum la 2010-aj jaroj ankaŭ forte batalis en la Dua Libia Enlanda Milito inter 2014 kaj 2020. Ĝi ankaŭ partoprenis en la invadon de Rusio en Ukrainion, kie ĝi malkaŝe batalas kune kun regulaj rusiaj trupoj. La grupo Wagner estis ekipita per rusia armea ekipaĵo kaj havas siajn proprajn aerajn armilojn. Ekipaĵo kaj batalpotenco estis komparebla al regulaj armetrupoj. Membroj de la organizo estis plejparte iamaj soldatoj de la rusia militistaro. Ekde almenaŭ junio 2022, la grupo ankaŭ rekrutis rusiajn kondamnitojn kaj eksterlandajn soldulojn. Samtempe, la grupo aktive partoprenis en la enlanda milito de Centr-Afrika Respubliko, subtenante la registaron en ĝia lukto kontraŭ islamistoj.

Laŭ videoregistraĵoj el Sirio kaj armeaj sonmesaĝoj en Ukrainio kaptitaj de okcidentaj spionservoj, la Wagner-grupo faris militkrimojn en formo de torturo kaj ekzekutoj dum siaj operacoj.

* Kategorio Grupo Wagner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Grupo Wagner en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

* rusaj solduloj en Centra Afriko maje 2019rusaj solduloj en Centra Afriko maje 2019
* novaj solduloj kaj pseŭdotankoj alvenas en Centra Afriko oktobre 2020novaj solduloj kaj pseŭdotankoj alvenas en Centra Afriko oktobre 2020

Referencoj
----------

1. ↑  Rezerva subkolonelo Dmitrij Utkin retiriĝis de aktiva militservo de la Rusia Federacio en 2013. Li antaŭe komandis specialan unuon de la armea spionservo. Ekde 2014 li komandis privatan unuon de soldulgrupo kaj estis unu el la pluvivantoj de la siria operaco. Utkin uzis la batalnomon "Wagner", laŭ la komponisto Richard Wagner, do la nova armea firmao estis nomita laŭ li.
La **Kastelo de Vép** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Erdődy** [erdOdi]) estas historia monumento en Hungario, en urbo Vép. La konstruaĵo aspektas ankaŭ burgo, spite tion, ke interne jam kolegio funkcias.

Aerfoto pri kastelo de Vép
Aerfoto pri kastelo de Vép

Historio
--------

En la mezepoko en tiu loko nobela domo situis. En 1496 familio Erdődy akiris la lokajn bienojn, poste estis konstruita impona renesanca kastelo, sed pro la eblaj militoj oni konstruis ankaŭ eksteran defendan muron. En 1615 trakonstruo okazis, supozeble tiam la kastela formo iĝis kvadrata kun renesanca arkada interna korto, turo kaj bastionojn. Pli malgrandaj trakonstruoj okazis ankaŭ poste en 1675 kaj en 1692 kapelo estis konstruita. Post falo de liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la defenda muro estis malkonstruita, sed la kastelo mem restis netuŝa. En 1726 la kastelo barokiĝis. Post 3 jaroj 2 familianoj heredis la kastelon, ili disigis la konstruaĵon al du partoj geometrie, tial en mezo eĉ la koridoro ricevis disigas muron. En la 1850-aj jaroj la kastelo denove trakonstruiĝis laŭ gusto de la posedanto. Dum ambaŭ mondomilitoj interne milita hospitalo funkciis. En 1945 krom iu Erdődy loĝis ankoraŭ 16 malriĉaj familioj. okazis grandaj damaĝoj kaj en la kastelo kaj en la parko, oni hakis arbojn. La familio Erdődy forlasis la kastelon en 1952. Plena renoviĝo okazis en 1965, poste interne agrikultura kolegio ekfunkciis. En 1995 la kolegio forlasis la kastelon.

Enirejo de la kastelo

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa konstruaĵo sitas en mezo de la restinta parko. La kastelo havas formas kvadraton kun interna korto, sed estas ankaŭ malgranda alo etendiĝanta ekstere. En mezo de la fasado alta turo altiĝas, kie en la teretaĝo funkcias la enirejo. Nepre menciindas serio de arkadoj videblaj en la interna korto.

Parko
-----

Ekstera parto de la kastelo
La parko estas protektata. Ĝi estis kreita en la 17-a jarcento, poste plurfoje ŝanĝiĝis la aspekto. Baldaŭ tiu parko estis la plej bela en la departemento. Estis tie eĉ fontano. La arba kolektaĵo estas riĉa je kverkoj kaj pinoj. Iam estis tie 78 da pingloarboj kaj 227 da falfoliaj plantoj.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* [*rompita ligilo*] hungare
* oficiala pagxo Arkivigite je 2016-04-08 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Kastelo de Vép en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Historio de farmobiena servistino*** (france *Histoire d’une fille de ferme*) estas novelo de Guy de Maupassant publikigita en 1881.

Publikigoj
----------

*Historio de farmobiena servistino* estis publikigita unue en *Revue Politique et littéraire*, kromnome *la Revue Bleue* "la blua revuo", en la numero de la 26-a de marto 1881, kaj aperis poste en la novelaro *La domo Tellier*.
Ĝi rakontas per pesimisma tono la amrilatajn suferojn de agrikultura servistino.

Resumo
------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Rose estas juna servistino laboranta en la bieno de mastro Vallin. Ŝi akceptas amrilaton kun Jacques, biena virservisto, kiu promesas edzinigi ŝin. Rose baldaŭ gravediĝas, sed kiam ŝi rememorigas la promeson al li, li fuĝas.

Rose naskas filon kaj konfidas lin al la najbaroj de sia patrino. Ŝi komencas laboradi pli forte por forgesi sian malfeliĉon kaj gajni monon por sia filo, kiun ŝi kaŝas de la scio de la mastro. Tiu, anstataŭ plialtigi ŝian salajron, perfortas ŝin kaj devigas ŝin edziniĝi al li. Ŝi neniam sukcesas diri al li, ke ŝi jam havas filon, pro honto esti fraŭlina patrino.

Post la geedziĝo la jaroj pasas pli pace ĝis la mastro komencas insisti, ke li volas havi infanon. Ili aŭskultas multajn koncipigajn konsilojn kaj rimedojn, sed nenio funkcias. Unu nokton Vallin, ŝanĝinte sian malĝojon en koleron, batas Rose, kaj ŝi konfesas, ke ŝi havas sesjaran filon. Mastro Vallin prenas la novaĵon kiel trankviligon kaj deklaras, ke li adoptos tiun infanon, ĉar propran li ne povas havi.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Eldonoj
-------

### En la franca

* *Histoire d’une fille de ferme*, Maupassant, contes et nouvelles, texte établi et annoté par Louis Forestier, Bibliothèque de la Pléiade, éditions Gallimard, 1974 (ISBN 978 2 07 010805 3).
* Maupassant, *Toine et autres contes normands*, texte établi et annoté par Anne Princen, éditions Flammarion, 2015 (ISBN 978-2-0813-5315-2)
* Maupassant, *La Maison Tellier*, édition de Louis Forestier, *Éditions Gallimard, 1995.* (ISBN 978-2-07-039401-2)

### En Esperanto

* *Historio de farmobiena servistino* / *Histoire d'une fille de ferme*, franca teksto kaj esperanta traduko de André Cherpillod, Eldonejo La Blanchetière, 2003 (ISBN 2-906134-61-9)

Referencoj
----------

1. ↑  Vidu *Maupassant, contes et nouvelles*, paĝo 1351, Biblioteko de la Plejado

Eksteraj ligiloj
----------------

* Histoire d'une fille de ferme en Vikifontaro (Universala biblioteko)

* Histoire d'une fille de ferme. *gutenberg.org*. (Franca teksto.)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 857436
 |
La **Internacia asocio de franclingvaj urbestroj** (franclingve: *Association internationale des maires francophones*) estis kreita en 1979, kun 20 fondintaj urboj, per la initiato de la urbestroj de Parizo kaj Kebeko, Jacques Chirac kaj Jean Pelletier.

Celo
----

La asocio kunigas kaj establas rilatojn inter la urbestroj kaj estroj de la ĉefurboj kaj metropoloj kie la franca lingvo estas la oficiala lingvo.
Ĝi celas faciligi la efektivigon de projekto, la komunikiĝo de laboro kaj konoj, provizante internacian podion por la franclingvaj urboj.

La prezidanteco
---------------

* La prezidanteco de la asocio estas farita de la urbestroj de Parizo :
	+ 1979-1995 : Jacques Chirac
	+ 1995-2001 : Jean Tibéri - Jacques Chirac estas honora prezidanteco
	+ 2001- ... : Bertrand Delanoé

Evoluigo
--------

La asocio estas la ilo de la Internacia Organizaĵo de la Franclingvio por la malcentrigita kunlaboro.
En 2007, ĝi enhavas 166 urbojn el 46 landoj.
Ĝi decidis en 2004 ĝia malfermo por la naciaj asocioj de urboj, kiuj povas akiri la statuson de observantoj, kaj maksimumigi la nombron de urboj po lando al 10.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala ttt-ejo (franclingve)
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Manĉerial**, telugue మంచిర్యాల estas urbego en Barato, en subŝtato Telangano, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.

Aerfoto pri Manĉerial

Demografio
----------

En 2018 Manĉerial havis populacion (laŭ takso) de 110 000 kun legoscio de 76%, pli alta, ol la meza landa averaĝo.

Geografio
---------

Manĉerial situas laŭ rivero Godavari en alteco 173 m laŭ la marnivelo. Ramagundam troviĝas 13, Karimnagar kaj Jagtial po 57, Varangal 104, subŝtata ĉefurbo Hajderabado 198, Nanded 227, Mumbajo 697, Kolkato 1014, tutlanda ĉefurbo Delhio 1108 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Historie Manĉerial estis parto de distrikto Adilabad, poste ekde establo de la nova distrikto Manĉerial iĝis ties sidejo.

Ekonomio
--------

Historie Manĉerial estis riĉa je arbarresursoj kun malgravaj industrioj. La terkultivado estis la plej ofta okupiĝo. Post kiam karbominejoj estis establitaj en la regiono, la komunumo iĝis industriigita. Dum la 1970-aj jaroj estis malfermita industria instituto. Daŭre la apudaĵo kultivas rizojn, maizojn kaj sorgojn.
Koordinatoj: 47° 11′ 00″ N 11° 30′ 00″ O﻿ / ﻿47.18333 °N, 11.50000 °O﻿ / 47.18333; 11.50000 (mapo)

**Hall in Tirol** aŭ **Hall en Tirolo** estas urbo kaj komunumo en Tirolo, en Aŭstrio. En 2011, tie loĝis 12.695 homoj.

Geografio
---------

Hall situas proksimume 8 km oriente de Innsbruck en la Eno-valo.

Historio
--------

Hall estis unuafoje menciita en 1232. Ek de la 13-a jarcento la salminejo en la Hall-valo (latera valo de la rivero Eno) estis la plej grava ekonomia faktoro de la urbo kaj de ĝia ĉirkaŭaĵo. La graveco de la salo ankaŭ estas elmontrita en la blazono, kiu montras du leonojn tenantaj barelon da salo. La salo estis eksportita ankaŭ al Svislando kaj suda Germanio.

En 1303 Hall iĝis urbo. La rajtoj kiuj venis kun tio, same kiel la komerco asociita kun la komercado laŭlonge la riveroj Eno kaj Danubo, igis la urbon gvidan merkaton kaj komerclokon en la nordaj partoj de Tirolo. En 1447 granda brulego detruis la plejparton de la supra urbo.

En 1477 la duko Sigismondo de Aŭstrio translokis la monfarejon de Merano al Hall, ĉar la urbo estis pli proksima al la argenta minejo de Schwaz. En Hall estis presita la unua arĝenta monero Talero. Ankaŭ en la 16-a jarcento la monfarejo estis tre novigema kaj enkondukis la unuan rulpremilon. Rekonstruaĵo de tiu maŝino troviĝas en kastelo Hasegg.

Turo de kastelo Hasegg
En la 15-a kaj 16-a jarcento, Hall estis unu el la plej gravaj urboj en la impero de Habsburgoj. Tiu periodo ankaŭ vidis la konstruadon de multaj el la preĝejoj kaj monaĥejoj, kiuj ĝis hodiaŭ karakterizas la aspekton de la urbo. Nuntempe Hall havas la plej grandan sendifektan malnovan urbon en la okcidenta parto de Aŭstrio.

Dum la Habsburga monarkio armea garnizono estis establita en Hall. Tio, kaj la granda vartrajnostacio, kaŭzis fortan bombadon dum 2-a Mondmilito, kiu detruis la fervojan stacidomon, sed feliĉe lasis la malnovan urbon preskaŭ nevundita.

En la jaro 1830 en eksa monaĥejo estis establita regiona frenezulejo (*K.K. Provinzial-Irrenanstalt*) kiu poste iĝis psikiatria hospitalo kaj en 2011 estis kunigita al la ĝenerala malsanulejo.

De 1938 ĝis 1974 la urbo estis nomita *Solbad Hall*. Tamen, la vorto *Solbad* estis forigita de la urbonomo kelkajn jarojn poste, kiam la salminejo estis fermita en 1967.

Gemelurboj
----------

* Germanio Iserlohn, (Germanio), ek de 1967
* Svislando Winterthur, (Svislando), ek de 1948
* Italio Sommacampagna, situanta 12 km de Verona (Italio)

Homoj rilataj al Hall
---------------------

* Ernst Kalinka, filologo kaj arĥeologo
* Franz Posch, muzikisto kaj moderigisto
* Friedrich Stolz, filologo
* Manfred Kienpointner, lingvisto
* Walter Posch, orientalisto

Notoj
-----

1. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hall in Tirol en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hall in Tirol en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ĉirkaŭirado tra la urbo kun multaj bildoj
* Historio de la *frenezulejo* en Hall


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 514433
* GND: 4023019-3
* LCCN: n86846724
* VIAF: 134346161
* SUDOC: 118280821
* BNF: 15023251f
* NKC: ge205990
 |
**Ek Balam** estas en 1997 liberigita elfosaĵejo ĉe la urbo Valladolid sur la duoninsulo Jukatano en Mexiko. Temas pri majaaj ruinoj en la ĝangalo, ĉirkaŭ 30 km norde de Valladolid kaj 240 km de la marborda urbo Cancun. La nomo Ek Balam estas el la jukatana majaa lingvo Mayathan kaj signifas "nigran jaguaron".

Historio
--------

La konstrukomenco de la stejlejo etas datata al proksimume 100 ĝis 300 post Kristo. Sian periodon de prospero ĝi travivis de 700 ĝis 1000 post Kristo. Proksimume ekde la jaro 1200 verŝajne komenciĝis la malprospero de la kultcentro. Ek Balam apartenis laŭ dokumento el la 16-a jarcento al regno kun la nomo Talol. La fondinto de ĉi tiu regno nomiĝis aŭ Ek' Balam aŭ Coch Cal Balam.

Vidu ankaŭ
----------

* Majaoj
* Listo de majaaj ruinoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ek Balam en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ek Balam en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Artikolo ĉe **Wiki Mexiko-Lexikon**
* Maja-ejo en Ek Balam
* Ek' Balam ĉe yucatan-guide.de
* La ttt-ejo de Ek Balam (hispane)
* Informoj ĉe playa.info (angle)