recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **kalvinana preĝejo** estas religia monumento historia en urbo Hajdúsámson (Hungario).

Historio
--------

La kalvinana kirko estis konstruita inter 1896-1898, sed dum faro de la fundamento oni trovis restaĵon de ortodoksa preĝejo. En la 15-a jarcento vivis tie serboj, sed ilia preĝejo baldaŭ estis katolika, ja oni trovis fundamenton de sakristio. Fakte en la 16-a jarcento ankaŭ la kalvinanoj havis kirkon, kiu detruiĝis plurfoje pro milito aŭ fulmo. Tamen ĝi ĉiam estis rekonstruita, sed en 1896 ĝi plene estis malkonstruita pro la malbona stato. La nun videbla kirko estis ofte pafita dum la 2-a mondmilito, la lsataj damaĝoj malaperis nur en 1988. Ekstere okazis renovigaj laboroj en 2017 kaj 2019. La orgeno estis kreita en 1897.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en korto en mezo de la urbo. En la fasado meze la turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. La ĉefnavo havas krucnavon. Interne 3 galerioj estas videblaj.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Luc de CLAPIERS, markizo de Vauvenargues** (naskiĝinta la 6-an de aŭgusto 1715 en Aix, mortinta la 28-an de majo 1747 en Parizo) estis  franca verkisto kaj fama moralisto.

Vivo
----

Komencinte la soldatan karieron li batalis en 1734 en Italujo kaj en 1742 en Bohemujo sed forlasis la armeon pro sanecaj kialoj poste. Kun granda fervoro li dediĉis sin al la studo flegante intimajn kontaktojn kun Marmontel kaj Voltero.

Estante profunde religia kaj karaktere firma sed ankaŭ plena de sinpuŝigo je la veresploro, Vauvenargues nombriĝas inter la plej noblaj kaj moralaj personaĵoj de tiu malmorala tempo.

Lia skribostilo estas lara kaj simpla, ofte delikata kaj alloga estante gramatike iomete malperfekta. Gloron li akiris per la verko *Introduction à la connaissance de l'esprit humain* kaj al la kun tio ligiaj *Réflexions et maximes* (1746). Forme li ne devancis la verkon *Caractères* de Jean de La Bruyère, kvankam li purece varmece sincerece superis la brujeraĵojn. Liajn verkojn eldonis Gilbert (Paris 1857) kaj Plon (1874).

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 19. Leipzig 1909, p. 1022, kio legeblas tie ĉi interrete.

* Kategorio Luc de Clapiers en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Luc de Clapiers en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 567185
* GND: 118767410
* LCCN: n50080905
* VIAF: 64016636
* ISNI: 000000012136387X
* SUDOC: 028264363
* BNF: 120135958
* NLA: 35578675
* NDL: 00526986
* BIBSYS: 90903717
* NKC: jn20010316222
* BNE: XX1239713
 |
**Adolf Strausz** [ŝtraŭs], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Strausz Adolf** estis hungara oficiro, vojaĝisto, ĵurnalisto, etnografo, altlerneja instruisto, koresponda membro de Societo Kisfaludy (1880).

Adolf Strausz naskiĝis la  15-an de majo 1853(nun 1853-05-15) en Cece, li mortis la 1-an de marto 1944 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Adolf Strausz devenis el juda familio. Li maturiĝis en Pest (urbo), poste li akiris diplomon en Militakademio Ludovika, same ankaŭ juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Post soldataj jaroj li forlasis la armeon en 1886, poste li estis ĵurnalisto precipe pri Balkano, kie li multe vojaĝis, eĉ li kolektis tie etnografiaĵojn. Li instruis ankaŭ en Komerca Akademio ekde 1892. Li pensiuliĝis en 1923. Lia edzino mortis en 1942. Li ricevis hungarajn kaj eksterlandajn premiojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Bosnyákföld és népe* (I–II. 1881–1882)
* *A Balkáni félsziget* (1888)
* *Bolgár népköltési gyűjtemény* (I–II. 1892)
* *Bosznia ipara* (1898)
* *Törökország* (1905)
* *Az új Balkán-félsziget* (1913)
* *Das Osmanische Reich* (1917)
* *A római ghettó története* (1929)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   wikidata
2. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 853295
 |



* Portalo pri Biografio
**Cece** estas grandvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Sárbogárd. La loknomo de la grandvilaĝo venas el la nomo de Cece-familio, iamaj posedantoj de la komunumo (unua mencio en 1193).

Muzeo en Cece

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 59  km²
* Loĝantaro: 2800
* Poŝtkodo: 7013
* Telefonprefikso: 25

Geografio
---------

La grandvilaĝo situas sur ebenaĵo en ĉefvojkruciĝo de Sárbogárd-Szekszárd kaj Dunaföldvár-Simontornya, laŭ la fervojo inter Bátaszék kaj Sárbogárd.

Historio
--------

En la bronzepoko estis tie fortikaĵo, restis ŝpuroj el la bronzepoko, ferepoko, de keltoj, de romianoj. Peĉenegoj fondis la vilaĝon en la 12-a jarcento. En 1543 turka konkero okazis, sekve la vilaĝo senhomiĝis.

Sándor Petőfi, kiel migra aktoro, ankaŭ tie rolis. En la vilaĝo havis domon gepatroj de la fama hungara pentristo István Csók, kie oni ekspozicias nun pentraĵojn, meblojn de la familio.

La loko famas en Hungario pri la kapsiko.

Aerfoto pri la memormuzeo

Vizitindaĵoj
------------

* Csók István Memormuzeo
* Agrikultura regiona muzeo

Famuloj
-------

* en Cece naskiĝis:
	+ Lajos Pesti Ihász, aktoro
	+ László Kovács (kameraisto)
	+ János Horváth (politikisto)
	+ József Major, esperantisto

Fontoj
------

* mapo kun signo pri lokosituo en Hungario (hu) Arkivigite je 2004-12-10 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Franz LOIDL** (naskiĝinta la 16-an de marto 1905 en Ebensee/ Distrikto Gmunden, mortinta la 26-an de julio 1987 en Payerbach) estis aŭstra romkatolika pastro, historiisto eklezia/regiona/kultura kaj verkisto.

Vivo
----

Post sacerdota ordinacio en la 1931-a jaro li habilitiĝis en 1941 kaj estis ĝis 1945 kapelano de la viena paroĥo Sankta Aŭgusteno kiel ankaŭ kazerna kaj lazareta animzorganto de la defendodistrikto XVII. Tiufunkcie li akompanis multajn mortepunotojn je ekzekutiĝo donante la lastajn konsolojn al ili.

Je militofino li troviĝis je Ebensee kaj eniris serĉante internigitajn sacerdotojn en la 8.5.1945 unue la liberigitan koncentrejon. La sekvajn du semajnojn li kvazaŭ ĉiutage estis tie. Al li oni ŝuldas impresajn bildojn de la internigejo ĵus liberigita de nazia teroro.

Sian habilitiĝlaboraĵon li skribis en 1946 ĉe la Universitato de Vieno pri eklezia historio kaj patrologio. Post vokiĝo je eksterorda profesoreco ĉe la teologian fakultaton vienan li transprenis por la daŭro de inter 1953 kaj 1975 la katedrestron pri eklezihistorio kaj patrologio en Vieno.

Inter 1958 kaj 1965 li ankaŭ gvidis la vienan diocezarkivon. Li estis honorite per la titolo de papa domprelato. Ekde la fondiĝo de DÖW, dokumentadcentro de rezistado en Aŭstrujo, li sidis en la estrarano. Je tio li sendube trudiĝis pro la personaj impresoj okaze de la koncentrejvizitoj post majo 1945.

En 1980 li ricevis la Karl-von-Vogelsang-premion.

Verkoj
------

* *Geschichte des Erzbistums Wien* (1983)
* *Menschen im Barock. Abraham a Santa Clara über das religiös sittliche Leben in Österreich in der Zeit von 1670–1710* (1938)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri Franz Loidl en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Franz Loidl ĉe la paĝaro de DÖW


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 744620
* GND: 118728938
* LCCN: n50039470
* VIAF: 98427584
* ISNI: 0000000120313520
* SUDOC: 197678572
* BNF: 11986026n
* NKC: jcu2011674522
 |
**Rayón** estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Rayón. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26050. *Rayón* signifas en la hispana "Strekaĉo".

Geografio
---------

La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1599 loĝantojn. El tiuj estis 852 viroj kaj 747 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1106,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 540 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 424 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21  ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1140 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1069 scipovis legi kaj skribi kaj 67 personoj estis analfabetoj. Do 5,88 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 1438 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 22 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,53 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Historio
--------

En la regiono kie estas Rayón vivis indiĝenoj de la tribo pimoj. Rayón fondiĝis en la jaro 1638, laŭdire de la jezuita misiisto Pedro Pantoja kaj li donis al la loko la nomon "Nuestra Señora del Rosario de Nacameri". Aliaj opinias ke la misiistoj Bartolomé Castaños aŭ Lorenzo Cárdenas fondis ĝin. En la jaro 1825 oni ŝanĝis la nomon al Rayón, honore al la generalo Ignacio López Rayón. En 1850 ĝi fariĝis "villa" kaj ĝi fariĝis komunumo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Rayón[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Koordinatoj: 52° 46′ 0″ N 52° 16′ 0″ O﻿ / ﻿52.76667 °N, 52.26667 °O﻿ / 52.76667; 52.26667 (mapo)

**Buzuluk** (ruse *Бузулук*) estas urbo – industria, agrikultura kaj kultura centro de okcidenta parto de Orenburga provinco en Rusio, unu el la plej malnovaj urboj en teritorio de la vasta stepa regiono.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 53412.

La urbo estis fondita en jaro 1736.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1781.

La interurba telefona kodo estas 35342, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 52°46' norde, longitudo 52°16' oriente.

La urbo estas apud Uralo ĉe riveroj Samara (Самара), Buzuluk (Бузулук) kaj Domaŝka (Домашка).

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 1959 la urbo havis 54.8 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 87.3 mil loĝantojn.

Historio
--------

Buzuluk estis fondita kiel fortikaĵo en la jaro 1736. En la urbo naskiĝis unu el la unuaj marŝaloj de Sovetunio – Aleksandr Iljiĉ Jegorov.

Pola Armeo en Sovetunio: la 7-an de decembro 1941 en la urbo aperis revuo "Orzeł Biały" (Blanka Aglo. Pollando batalanta Oriente) - la tria porsoldata revuo, post Francio (kies redakcio transiris al Britio) kaj Kanado.

11.12.1941: Armea generalo Władysław Sikorski komencis 4-tagan inspekton de polaj militistaj tendaroj kun akompano de soveta komisaro pri eksterlandaj aferoj

En la jaroj 1942–1943 en Buzuluk estis formita la 1-a ĉeĥoslovaka armea korpuso, kies komandanto estis Ludvík Svoboda, pli malfrua prezidento de Ĉeĥoslovakio.

Vidu ankaŭ
----------

* Ludvík Svoboda
* Pola Armeo en Sovetunio

Ligiloj
-------

* Paĝaro de la urbo (ru)
La **preĝejo Elizabeto de Hungario** estas katolika konstruaĵo en urbo Halásztelek (Hungario).

Historio
--------

La nuna loko de Halásztelek ĝis la 20-a jarcento estis nur sporade loĝata (apartenaĵo de Tököl), memstara vilaĝo estis establita nur en 1950. Eklezie ĝi estis filio de Tököl, poste de Szigethalom. Jam en 1938 en la lernejo oni establis altaron, en 1951 en domo kapelon kaj plian en 1958. La katolika grupo atingis la paroĥan statuson en 1985. La nun videbla preĝejo (eksterordinara, unika en Hungario) estis konstruita inter 1976-1986 fare de arkitekto György Csete. La arkitekto pri internaj spacoj estis Ildikó Csete, kiu kreis ankaŭ sakralajn tekstilojn por la kirko.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en la urbocentro. Ĝi estas duonsfero, pli precize dek ses angula jurtoformo kaj montras similecon ankaŭ al la hungara krono. La kirko havas kelon por la komunaj ĉambroj, teretaĝon por la paroĥo el betonoj kaj brikoj, fine etaĝon por la diservoj el ligno, sed ekstere kovritaj per kuprolamenoj. Sur la plej supra parto de la duonsfero estas aperturo por alvenigi la lumon. La altaro situas meze, tial ĝi estas rondforma.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* 

* 
* 
*
*Hazeliusporten*, originala ĉefenirejo ĉe Biologia Muzeo
**Skanseno** (kelkfoje kiel skanzeno) estas etnografia subĉiela muzeo por prezenti didaktan prilaboron de la landa historio. La nomo skanzeno venas origine el la sveda lingvo kaj komence estis uzata nur por la stokholma subĉiela etnografia muzeo. 

La unua skanseno estis malfermita en 1891 sur okcidenta parto de insulo Djurgården en Stokholmo kaj ekde tiam la principo disvastiĝis tutmonde. Ĝin iniciatis, establis Artur Hazelius originale kiel aldonaĵon al la Norda Muzeo. Ĝi volis respondi al bezonoj, kiuj volis rezervi, prezenti la provincan, romantisman vivon kontraŭ la fortiĝanta industriziĝo.

Skansenoj havas la saman aŭ similan ideon, taskon: rezervo, konservado kaj rekonstruo de tipaj konstruaĵoj kaj aŭtentikaj objektoj, ties ekipaĵoj, mebloj, iloj ktp. Pro tio oni ofte malkonstruas tipajn loĝejojn regione kaj konstruas ilin en la skanseno.

Ĝi disvastiĝis precipe en Skandinavio, en la iamaj socialismaj landoj por prezenti la vivkondiĉojn de la iamaj simplaj homoj. Tiu disvastiĝo ankaŭ disvastigis la nomuzon, tiel en la iamaj socialismaj landoj oni uzas la vorton en formo skansen(o), skanzen(o) por la similtipaj subĉielaj etnografiaj muzeoj. Ili estas tie same turismaj allogaĵoj.

Gravaj skansenoj en Hungario
----------------------------

* Szentendre
* Nyíregyháza-Sóstó
* Zalaegerszeg

Eksteraj ligiloj
----------------

* Skanseno en Stokholmo
* Ballenberg - skanseno en Svislando
* en Ĉeĥio[*rompita ligilo*]

* Kategorio Skanseno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Finn-ugra etnografia parko** troviĝas en Zalaegerszeg, sur la tereno de la subĉiela vilaĝmuzeo Göcsej, kiu tiel dividiĝas je du konstantaj ekspozici-partoj: 

1) Göcsej Falumúzeum (Göcsej vilaĝmuzeo), daŭre funkcianta

2) finn-ugra etnografia parko (ne vizitebla depost 2015 pro la malboniĝinta stato de la konstruaĵoj). La ideo de nova ekspozicio en la vilaĝmuzeo ekestis en 1989, en la 30-a jubilea jaro de ties ekzisto. La inaŭguro de la unuaj konstruaĵoj okazis en 2001[3]. Temas ankaŭ pri meblaro kaj ilaro por la ĉiutaga vivo de la finn-ugraj popoloj[1] [2]. 

La etnografia parko estas dividita je diversaj areoj: komi, udmurta, maria, mordva, estona, finna, mansa kaj ĥanta areoj. Specialaĵoj estas la maria ĉirkaŭbarita trabo-domo, la finna kamparano-domo kaj obi-ugraj (mansaj kaj ĥantaj) tranoktejoj, agrikulturaj kaj kultcelaj konstruaĵoj.

Fotogalerio
-----------

* Mari domoMari domo
* Ĥanta kultoĉambroĤanta kultoĉambro
* Ĥanta hoteloĤanta hotelo

Eksteraj ligiloj
----------------

Retejo de la vilaĝmuzeo Göcsej Arkivigite je 2017-10-06 per la retarkivo Wayback Machine

Museum.hu

Notoj kaj refe
--------------

encoj

Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la samtitola artikolo en la hungarlingva versio de Vikipedio je la 8-a de januaro 2017.
Gvatoturo en eksa muelejo.
Ŝildo pri la falo de la landlimoj en 1989 en la regiono de Teistungen.
La **Landlimmuzeo Eichsfeld** (germane: *Grenzlandmuseum Eichsfeld*) troviĝas en Teistungen, Duderstädter Straße nr 5.

Priskribo
---------

La Landlimmuzeo Eichsfeld volas esti loko informiga kaj memoriga pri la divido de Germanlando kaj la perforte starigita landlimo interngermana. La 700 kvadratmetroj muzeaj dokumentas la kreskantan perfektigon de la enprizonigo de la propraj loĝantoj fare de la GDR-diktaturo disde la komencoj de simpla barilo post 1945 ĝis la multekosta kaj senmanka mura Moloĥo de la 1980-aj jaroj.

La malfermo de la landlimoj en aŭtuno 1989 post la Turniĝo kaj la monatoj ĝis la Germania reunuiĝo en oktobro de 1990 estas la temo je la fino de la ekspozicio. La ĉiutaga vivo de la orientgermanoj respektive de la loĝantoj de la baritaj landlimaj zonoj de GDR, la edukado laŭ t.n. komunismaj vidpunktoj, perforta elloĝigo kaj fuĝo estas aliaj fokusoj.

Kolektoj
--------

Konsistigas la muzeon la doganejo de la eksa limtransirejo Duderstadt/Worbis, la kontrolturo (restoj de iama muelejo) kaj la liberaeraj partoj kiuj viziteblas sur 4 kilometrojn longa rondirado. Tie ĉi videblas la landlimaĵoj (bariloj ktp.) ankoraŭ en originala stato.

En kunlaboro kun societoj naturprotektadaj en Turingio kaj la Fondaĵo *Heinz Sielmann* oni sukcesis meti 8 kilometrojn laŭlonge de la eksa landlimo kun siaj maloftaj faŭno kaj flaŭro sub mediprotektado. Ili invitas al belegaj rondmigradoj.

Klerigejo ĉemuzea ofertas al junuloj kaj plenkreskuloj la eblecon per kursoj kaj seminarioj plukleriĝi pri la GDR-sistemaĉo kiel ankaŭ pri ekologio kaj naturmedioj.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 161

* Kategorio Landlimmuzeo Eichsfeld (Teistungen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
La situacio en julio 1949: transe troviĝas la sovete okupita Turingio.
La liberaera muzeo.
La **Landlimmuzeo de Mödlareuth** (germane: *Deutsch-Deutsches Museum Mödlareuth*) troviĝas en la samnoma vilaĝo Mödlareuth en Germanujo kiu apartenas parte al la (okcidentgermana) bavara komunumo Töpen kaj parte al la (orientgermana) turingia komunumo Gefell montrante la realecon de pli ol 40 jaroj daŭrinta interngermana perforta dividiĝo.

Priskribo
---------

Tannbach-rojo, landlimiga ĝis 1990
Usonanoj nomis la vilaĝon kun nur ĉ. 50 loĝantoj *Malgranda Berlino*, kiu same kiel la germana ĉefurbo iĝis simbolo por la germana malunuiĝo. Tie ĉi muro el betono dividis vilaĝon kun zono kun aliro malpermesita oriente, dum okcidente amasoj da turistoj venis gapadi.

La tragiko de la divido - politike, ekonomie, home - eble nenie alie tiom bone povas esti montrata.Temas pri la ĉiutaga vivo je ambaŭ flankoj de la muro kiel ankaŭ pri historiaj kaj politikaj kuntekstoj.

Krom la muzea infrastrukturo - kun arkivejoj, biblioteko, komunikila laborejo kaj deponejoj - atendas onin ankaŭ subĉiela areo estanta ĉ. 15.000 kvadratmetrojn granda. La plejparto de la aparte por Mödlareŭth faritaj enprizoniloj originale konservitis kaj aranĝo de brutala GDR-landlimprotektilaro eksplikatas. Ĝis la aranĝo de daŭra ekspozicio la muzeo prezentis variantajn nedaŭrajn elmontradojn pri la temokomplekso de interngermana dividiĝo.

Krome estas muzea kinejo kaj seminariejo kun po 70 sidlokoj. Rondgvidadoj kaj seminarioj specialigitaj por lernejaj klasoj kaj grupoj de plenkreskuloj estas la kerno de la politika klariglaboro.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 67-68

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Landlimmuzeo de Mödlareuth en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Hejmpaĝo de la muzeo. Arkivigite je 2014-07-24 per la retarkivo Wayback Machine
**Miklós Schwalb** [miklOŝ ŝvalb], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Schwalb Miklós** estis hungara ĵurnalisto, komunisto, esperantisto.

Miklós Schwalb naskiĝis la 20-an de marto 1905 en Szeged, (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis la 18-an de novembro 1941 en Szabadka (Hungara reĝlando, nuntempa Subotica en Serbio).

Biografio
---------

Miklós Schwalb devenis el juda familio. Li kun sia patro rifuiĝis al la preskaŭ najbara Subotica en 1921, kie li ne komprenis la devigan serban lingvon, tial li ne povis lerni en gimnazio. Li laboris en pluraj lokoj, fine en 1934 li aperigis sian solan romanon. Li laboris kiel ĵurnalisto en hungarlingvaj gazetoj. Li ankaŭ faris sindikatajn laborojn. En 1941 la nazia Germanio kaj Hungario okupis Jugoslavion, poste li aliĝis la sekreta rezista movado. Post monatoj la plena rezista trupo estis kaptita, el ili multaj estis mortkondamnitaj per pendado (ankaŭ Schwalb). Ĉe la loko, kie ili estis pendigitaj, monumento staras.

Liaj kontribuoj (elekto)
------------------------

* *A szén* (poemoj, 1971)
* *Fiú a konyhából* (romano, 1934, 2017)

Memorigiloj
-----------

* strato en Subotica

Fontoj
------

* 
* Arkivigite je 2022-09-20 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 112

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796218
 |



* Portalo pri Biografio
Komisiona prezidanto von der Leyen (21) kaj vicprezidanto Timmermans (22).
La Eŭropa Verda Pakto estas aro de politikaj planoj de la Eŭropa Komisiono kun la celo fari Eŭropon klimatneŭtrale antaŭ 2050. Ĝi pliigos la celon de emisia reduktado de forcejaj gasoj en la EU antaŭ 2030 ĝis almenaŭ 50% kaj ĝis 55% kompare al la niveloj de 1990.

La prezidanto de la Eŭropa Komisiono, Ursula von der Leyen, diris ke la Eŭropa Verda Pakto estus la eŭropa "momento de la viro sur la luno", ĉar la plano farus de Eŭropo la unuan klimatneŭtralan kontinenton. Von der Leyen nomumis Frans Timmermans kiel administra vicprezidanto de la Eŭropa Komisiono por la Eŭropa Verda Pakto.

Entreprenaj interesoj
---------------------

En raporto de marto 2022 , *Corporate Europe Observatory* dokumentis kiel la insekticida lobia grupo serĉis subfosi ambiciajn, devigajn celojn en la Eŭropa Verda Pakto.

Referencoj
----------

1. ↑  (en) Tamma, Paola; Schaart, Eline; Gurzu, Anca (2019-12-11). "*Europe's Green Deal plan unveiled*". *POLITICO*.
2. ↑  (en) Simon, Frédéric (2019-12-11). "*EU Commission unveils 'European Green Deal': The key points*". *www.euractiv.com*
3. ↑  (en) *A loud lobby for a silent spring.The pesticide industry's toxic lobbying tactics against Farm to Fork*, Corporate Europe Observatory

Vidu ankaŭ
----------

* Green New Deal (Verda Nova Pakto)
* Wangari Maathai

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rEŭropa agrikultura ribelo |
| --- |
| Kaŭzoj | Eŭropa Verda Pakto |  |
| Protestoj | Hispanio | Francio | Germanio |

 |
La **Eŭro-Mediteranea Homjrajta Monitoro** (angle ***Euro-Mediterranean Human Rights Monitor***, ofte konata kiel **Euro-Med Monitor** kaj foje kiel **Euro-Med HRM** ) estas sendependa, neprofitcela homajrajtprotekta organizaĵo. Ĝia ĉefa celo estas konsciigi la internacian komunumon pri la malobservoj de homaj rajtoj suferitaj de homoj, kiuj loĝas en teritorioj sub okupado, meze de militoj aŭ politika malstabileco, kaj/aŭ estis delokitaj pro persekuto aŭ armita konflikto en Eŭropo kaj la regiono Mediteranea-Nord-Afriko kaj do instigi la internacian komunumon agi kontraŭ malobservoj kaj la malobservantoj. 

Richard Falk, la antaŭa speciala raportisto de la UN (United Nations Special Rapporteur) sur la situacio de homaj rajtoj en la palestinaj teritorioj okupitaj ekde 1967, funkcias kiel Prezidanto de la estraro de kuratoraro.

Referencoj
----------

1. ↑   Euro-Mediterranean Human Rights Monitor | ReliefWeb (January 20, 2024).
2. ↑   EURO-MEDITERRANEAN HUMAN RIGHTS MONITOR (EURO-MED MONITOR).
3. ↑   Euro-Med HRM: Saudi Arabia has forcibly disappeared 3 Libyans (December 11, 2018).
4. ↑   Euro-Med HRM calls for disclosure of maps for mine sites in Libya.
5. ↑   Who We Are. Euro-Mediterranean Human Rights Monitor. Alirita 15 December 2016.
6. ↑   Euro-Mediterranean Human Rights Monitor | UIA Yearbook Profile | Union of International Associations.

Vidu ankaŭ
----------

* Israel-okupaciataj teritorioj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 853969
 |
Mar-topografio de la Gronlanda Maro, oriente de la blanka maso de Gronlando
La **Gronlanda Maro** estas akvoareo kiu limas kun Gronlando en la okcidento, la Svalbardo insularo en la oriento, Frama Markolo kaj la Arkta Oceano en la nordo, kaj la Norda Maro kaj Islando en la sudo. La Gronlanda Maro ofte estas difinita kiel parto de la Arkta Oceano, foje kiel parto de Atlantiko. Tamen, difinoj de la Arkta Oceano kaj ĝiaj maroj tendencas esti neprecizaj aŭ arbitraj. En ĝenerala uzokutimo la esprimo "Arkta Oceano" ekskludus la Gronlandan Maron. En oceanografaj studoj la Gronlanda Maro estas konsiderita parto de la Nordiaj Maroj, kune kun la Norvega Maro kaj la Islanda Maro. La nordiaj maroj estas la ĉefa ligo inter la arktaj kaj atlantikaj oceanoj kaj, kiel tia, povis esti de granda signifo en ebla ĉesigo de termohalina cirkulado. En oceanografio la Arkta Oceano kaj nordiaj maroj ofte estas rilatitaj kolektive kiel la "Arkta-Mediteranea Maro", marĝena maro de Atlantiko.

La maro havas arktan klimaton kun regulaj nordaj ventoj kaj temperaturojn malofte leviĝantaj super 0 °C. Ĝi antaŭe enhavis la Odden-glaciolangon (aŭ Odden) areon, kiuj etendis orienten de la ĉefa Orienta Gronlando glacieĝo en la najbareco de 72 —74°N dum la vintro kaj funkciis kiel decida vintra glaciiĝareo en la Arkto. La Okcidenta Glacio formiĝas en vintro en la Gronlanda Maro, norde de Islando, inter Gronlando kaj Janmajeno insulo. Ĝi estas grava reproduktejo de gronlanda foko kaj kapuĉfoko kiu estis uzita por fokoĉasado dum pli ol 200 jarojn.

Referencoj
----------

1. ↑  Greenland Sea, MarBEF Data System – European Marine Gazetteer
2. ↑  Reddy, M. P. M..  (2001) *Descriptive Physical Oceanography*. Taylor & Francis, p. 8. ISBN 978-90-5410-706-4.
3. ↑  Serreze, Mark C..  (2005) *The Arctic climate system*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-81418-8.
4. ↑  Blindheim, Johan.  (2005) "The Nordic Seas, Main Oceanographic Features", *The Nordic seas: an integrated perspective : oceanography, climatology, biogeochemistry, and modeling*. American Geophysical Union, p. 11–38. ISBN 978-0-87590-423-8.

[*rompita ligilo*]
5. ↑  Loeng, Harald.  (2005) "Chapter 9: Marine Systems", *Arctic Climate Impact Assessment*. Cambridge University Press, p. 453–493. ISBN 978-0-521-86509-8.
6. ↑  Meincke, J; Rudels, B; and Friedrich, H. J. (1997). "The Arctic Ocean–Nordic Seas thermohaline system", *ICES Journal of Marine Science* **54** (3), p. 283–299. doi:10.1006/jmsc.1997.0229.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gronlanda Maro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Measurements of the Greenland Sea ice extent Arkivigite je 2011-10-28 per la retarkivo Wayback Machine – University of Illinois at Urbana-Champaign
* Greenland Sea ice cover, data animations 1979–1998 – Technical University of Denmark (DTU)

76° N 8° U﻿ / ﻿76 °N, 8 °U﻿ / 76; -8 (mapo)
Pintokunveno en Aŝgabat por la subskribo de interkonsento pri la Turkmen-Afgan-Pakistan-Barata (TAPI) duktoprojekto la 11an de Decembro 2010.
Ceremonio pri la kompletigo de la Turkmena parto de la Turkmen-Afgan-Pakistan-Barata dukto.
La **Turkmen-Afgan-Pakistan-Barata dukto**, en angla *Turkmenistan–Afghanistan–Pakistan–India (TAPI) Gas Pipeline*, konata ankaŭ kiel **Trans-Afgania Dukto**, estas duktoprojekto por natura gaso disvolvigata de *Galkynysh – TAPI Pipeline Company Limited* kun partopreno de la Banko por Azia Disvolviĝo. Tiu dukto transportos naturan gason el la Gaskampoj de Galkiniŝ en Turkmenio tra Afganio en Pakistano kaj de tie al Barato. Konstruado de la projekto startis en Turkmenio la 13an de Decembro 2015, kvankam la konstruado de la Afgani-Pakistana parto de la dukto prokrastiĝis ĝis Februaro 2018. Proponintoj de la projekto konsideras ĝin kiel moderna pluigo de la Silka Vojo.

Je 2023, la konstruado de la dukto restis haltigita.

Referencoj
----------

1. ↑   The office of consortium "Galkynysh – TAPI Pipeline Company Limited" will be opened in Dubai (18a de Januaro 2016).
2. ↑   TAPI CJSC office to appear in Dubai (20a de Januaro 2016).
3. 1 2  "Turkmenistan starts work on gas link to Afghanistan, Pakistan, India",  *Reuters*, 13a de Decembro 2015.
4. ↑  
"Is Turkmenistan's gas line a pipe dream?", *BBC*, 2015-07-16.
5. ↑  BR Web Desk (2023-06-08) TAPI Pipeline: Pakistan and Turkmenistan sign implementation plan (angle). Alirita 2023-06-08.
6. ↑  
Mehdudia, Sujay, "TAPI project will be the new Silk Route, says Deora", 2010-12-11.
7. ↑  
Bhadrakumar, M. K. "U.S. brings Silk Road to India", *Kasturi & Sons Ltd. / The Hindu Group*, 2010-12-24.
8. ↑   Deadlock over TAPI pipeline persists (2023-06-07). Alirita 2023-06-08.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 854083
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Turkmenistan–Afghanistan–Pakistan–India Pipeline en la angla Vikipedio.*
**Al-ʿUla** (arabe العلا) estas oazo en la regiono Medino, nord-okcidente de Saudarabio, situante proksimume 200 km sud-okcidente de Taymā’ kaj je 400 km nord-okcidente de Medino, en kiu situas la arkeologia loko Mada'in Saleh. Tial ĝi foje estas nomata la saudaraba Petra (Jordanio).

La aglomeracio de Al-ʿUlā, la sola en tiu regiono, kalkulas 40 000 loĝantojn.

Al-ʿUlā estis la ĉefurbo de la reĝlando de Lihian, sur la vojo de la incenso.

Turismo
-------

Mada'in Saleh, listigita en la Listo de monda heredaĵo de Unesko, situas je 23 km norde de la centro de Al-‘Ulā. Ĝi ŝirmas vestiĝojn de epoko lihianita, nabatea, poste roma.

### Disvolva plano

Por akceli turismon kaj akiri pli grandan allogadon, la Reĝa Komisiono pri Al-'Ula trejnis 200 saudarabajn gejunulojn varbitaj el la regiono Al-'Ula (ĉiuj en mezlerneja aĝo aŭ en sia unua jaro kiel universitataj studentoj, kaj dividitaj samnombre inter knaboj kaj knabinoj) spertis trejnadon pri la temoj de gastamo, lernado de novaj lingvoj, studado de agrikulturo, akvoteknologio kaj esplorado de la kultura, socia kaj naturhistorio de ilia hejmregiono. 

En tiu ĉi kunteksto estas planata troglodita hotelprojekto farita de la franca arkitekto Jean Nouvel. La Centro *Pompidou Al-Ula* estas aneksaĵo de la pariza muzeo *Centre Pompidou*, kiu devas malfermi tie en 2027-2028. 

### Flughaveno Princo Abdul Majeed bin Abdulaziz

Princo Abdul Majeed bin Abdulaziz Internacia Flughaveno estis decida parto de la disvolva strategio de la Reĝa Komisiono por Al-'Ula, kiu antaŭvidis igi ĝin tutmonda celloko por kulturo kaj turismo. En marto 2021, la flughavenprojekto estis aprobita, kune kun kapacito ricevi 15 komercajn flugojn samtempe. Plie, la kapacito de la terminalo kvarobliĝis de 100 000 al 400 000 pasaĝeroj.

Referencoj
----------

1. ↑  (en) Anna Pukas, *A new era dawns for Saudi Arabia’s ancient cities of Al-Ula*, Arab News, la 19-an de decembro 2019
2. ↑  (fr) Claire Bommelaer, *Site Al-Ula en Arabie saoudite : le patrimoine avant tout*, Le Figaro,‎ la 31-an de marto 2019.
3. ↑  (en) Reuters, *Saudi Arabia to allow international flights to land at Al-Ula airport,* la 4-an de marto 2021

Vidu ankaŭ
----------

* Neom

Eksteraj ligiloj
----------------

* (en) Al Ula and its ancient civilisations
* (en) Turismoj informoj pri Al-'Ula


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 854210
* GND: 7521752-1
* SUDOC: 096194073
 |
**Santa Cruz** estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Santa Cruz. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26059.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1998 loĝantojn. El tiuj estis 1015 viroj kaj 983 virinoj. La komunumo havas surfacon de 880,4 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1360 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 461 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 18  ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1045 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1005 scipovis legi kaj skribi kaj 40 personoj estis analfabetoj. Do 3,83 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 1411 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 17 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,2 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Cruz Arkivigite je 2012-04-03 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Moderna aŭtofabriko.
La **aŭtomobila industrio** aŭ **aŭtindustrio** estas industrio kiu konsistas en ampleksa gamo de kompanioj kaj organizaĵoj kiuj partoprenas en la desegno, dezajno, disvolvigo, fabrikado, surmerkatigo, kaj vendado de motorvehikloj. Ĝi estas unu el la plej grandaj ekonomiaj sektoroj de la mondo laŭ enspezo. La aŭtindustrio ne inkludas industriojn dediĉitajn al bontenado de aŭtoj post la liverado al la fina konsumanto, kiel aŭtoriparejoj kaj benzinejoj.

La fabrikado de aŭtomobiloj postulas grandan homan kaj financan kapitalon. Depende de la tipo de vehiklo, de la kvanto de unuoj fabrikendaj ĉiutage kaj la loko de la fabriko, la grado de aŭtomatigo povas varii konsiderinde. Se la produktotaj unuoj estas malmultaj, eblas la manfara produktado en ateliero (kio foje okazas por individuigitaj laŭmende unuoj), ĉar la investado por linio de muntado ne estas financebla. Same, en landoj kun malgranda laborkosto la grado de aŭtomatigo kutime estas pli malgranda kaj multaj taskoprocezoj estas faritaj mane. Ĉiuokaze, ĝenerale oni povas aserti, ke la grado de aŭtomatigo estas alta kaj pli kaj pli disvastigita ĉie ajn.

### Fabrikantoj

Tiu estas listo de la 15 plej grandaj fabrikantoj en 2016.

| Rango | Grupo | Lando | Vehikloj |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Volkswagen Group | Germanio | 10,405,092  |
| 2 | Toyota | Japanio | 10,213,486 |
| 3 | Hyundai | Suda Koreio | 7,889,538 |
| 4 | General Motors | Usono | 7,793,066 |
| 5 | Ford | Usono | 6,429,485 |
| 6 | Nissan | Japanio | 5,556,241 |
| 7 | Honda | Japanio | 4,999,266 |
| 8 | Fiat Chrysler Automobiles | Italio/Usono | 4,681,457 |
| 9 | Renault | Francio | 3,373,278 |
| 10 | PSA | Francio | 3,152,787 |
| 11 | Suzuki | Japanio | 2,945,295 |
| 12 | SAIC | Ĉinio | 2,566,793 |
| 13 | Daimler | Germanio | 2,526,450 |
| 14 | BMW | Germanio | 2,359,756 |
| 15 | Changan | Ĉinio | 1,715,871 |

Vidu ankaŭ
----------

* Aŭtofabrikado
* Internacia Organizaĵo de Fabrikantoj de Aŭtomobiloj

Notoj
-----

1. ↑  "automotive industry". Arkivigite je 2014-04-20 per la retarkivo Wayback MachineEncyclopædia Britannica. Alirita la 25an de marto 2014.
2. ↑  OICA: World Motor Vehicle Production
3. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Aŭtomobila industrio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Alliance of Automobile Manufacturers Arkivigite je 2007-06-10 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 634535
* GND: 4032690-1
* LCCN: sh90002778
* BNF: 11936648k
* NDL: 00574684
* NKC: ph114107
 |
**Nadya Mateeva NOZHAROVA**, ankaŭ konata kiel **grafino** **Nadya de Navarro Farber** (naskiĝis en Pleven, Bulgario, la 21-an de novembro 1916 kaj mortis en Longinsulo la 18-an de aprilo 2014) estas bulgara operetkantistino kaj aktorino,, filantropisto kaj hispana dukino.

Biografio
---------

### Kariero

Nadya Nozharova studis en la *American girls' school* en Loveĉ, antaŭ ol ŝi venis reen al Pleven kaj en 1934 komencis sian karieron en la operetteatro "Angel Sladkarov" kun kiu ŝi travojaĝis en Bulgario. Post la malmuntado de la teatra grupo, ŝi ludis en la teatroj "Odeon", "Bulgario", kaj "Entreprena teatro". Ŝi translokiĝis al Germanio, kie ŝi studis kantadon. Post kiam ŝi venis reen al Bulgario ŝi ludis en la filmo "Izpitanie" (Testo) en 1942.

### Familio

Post kiam ŝi komencis ludadon en la operetteatro "Angel Sladkarov" en 1936, ŝi geedziĝis kelkajn tagojn pli poste kun Angel Sladkarov en la Troja Monaĥejo. En 1940 ili eksgeedziĝis kaj ŝi geedziĝis kun la hispana-grafo Navarro, diplomato en Vatikanurbo, de kiu ŝi ricevis la titolon de grafino. Ili vivis en Montekarlo.

Post la morto de sia edzo en 1949, ŝi translokiĝis al Usono kaj en 1953 ŝi geedziĝis kun Sid Farber, kiu posedis konstruaĵon kaj domposedan societon. Post lia morto en 1985 ŝi ricevis grandan biendomon kaj ŝi geedziĝis kun Yuriy Farber.

### Bonfarado

En la jaroj kie ŝi prizorgis la firmaon al konstruaĵo kaj lokposedaĵo, ŝi helpis al multnombraj bonfaraj kaj humanitaraj organizoj. Ŝi laboris aktive kun la - de la Usono, same kiel kun organizoj por subteno de judaj kaj venezuelaj enmigrintoj, kun la Ruĝa Kruco en Monako, kun usona hospitalo en Parizo, Princess Grace hospitalo en Monako, ktp.

Referencoj
----------

1. 1 2  Животът на контеса Надя Фарбер от Плевен. offnews.bg, 29 April 2014.
2. 1 2 3  Бончев, Марин. Надя Ножарова – актриса или жертва. // в. "24 часа", 07.04.2009.
3. 1 2 3  Коларова, Диана. Надя Ножарова, графиня дьо Наваро. dianakolarova.blogspot.com, 14 October 2010.
4. 1 2  In Memory of Countess Nadia de Navarro-Farber. // dignitymemorial.com.
5. ↑  In memoriam Надя Ножарова (графиня Надя де Наваро Фарбър) (1918–2014). Българска национална филмотека.

* Kategorio Nadya Nozharova en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 642500
* GND: 1102207764
* VIAF: 15146522481032392685
 |
**László Karakas** [lAslO karakaŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Karakas László** estis hungara laboristo, politikisto, ministro, parlamentano.

László Karakas naskiĝis la  21-an de junio 1923(nun 1923-06-21) en Debrecen, li mortis la 6-an de oktobro 1989 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Karakas post bazlernejo akiris bakistan licencon, iom poste li laboris en Budapeŝto. En 1945 li aliĝis al la komunistoj, post 3 jaroj li estis levita kaj li havis altan postenon en bakejo. Inter 1949—1966 li havis altajn postenojn en la sindikato (tiam sub influo de komunistoj), poste en la partia hierarkio. Intertempe en 1966 li finis partian lernejon. Ekde 1971 ĝismorte li estis parlamenta deputito, inter 1973 kaj 1977 ankaŭ ministro pri laboro, poste denove li laboris en la partia hiarerkio. Li ricevis premiojn inter 1955-1988.

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 854791
 |



* Portalo pri Biografio
**András BAKA** [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Baka András Bálint** estis hungara juĝisto, altlerneja instruisto, parlamenta deputito.

András Baka naskiĝis la 11-an de decembro 1952 en Budapeŝto.

Biografio
---------

András Baka maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1971, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1978. Li esploris en akademia instituto ĝis 1989, poste li ekinstruis en altlernejo, samtempe li havis altan postenon samloke. En tiu periodo li prelegis ankaŭ eksterlande. En 1988 li kandidatiĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio. Depost fino de la socialismo li tuj estis elektita parlamentano (1990), sed inter 1991-2007 li estis membro de Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj, tial li redonis sian mandaton al la hungara parlamento. En 2008 li estis ĉefjuĝisto de Budapeŝto, inter 2009-2011 tutlanda ĉefjuĝisto. Li estis forigita laŭ jura manovro, sed en 2016 la Eŭropa Kortumo konstatis plenrajte, ke la forigo estis kontraŭjura, la hungara ŝtato devis pagi punon. Baka laboris plu en Budapeŝto kiel juĝisto sen alta posteno.

Lia libro
---------

* *Eötvös Józseftől Jászi Oszkárig* (1990)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 696996
* LCCN: n94056342
* VIAF: 75544224
* ISNI: 0000000080034382
 |
**Tepache** estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Tepache. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26063.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1184 loĝantojn. El tiuj estis 594 viroj kaj 590 virinoj. La komunumo havas surfacon de 752,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 600 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 388 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 17 ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1115 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1076 scipovis legi kaj skribi kaj 38 personoj estis analfabetoj. Do 3,41 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 1414 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,14 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Historio
--------

Tepache fondiĝis en la jaro 1678. La tiutempa nomo estis "Santa Ana de Tepache". La vorto Tepache venas de la opata lingvo kaj signifas por kelkaj "loko de belaj virinoj". Aliaj historiistoj diras ke ĝi signifas "Loko de arboj en la ŝtonoj" kaj fine aliaj diras ke ĝi signifas "Loko de fazeoloj". Post 1930 ĝi fariĝis parto de la komunumo Moctezuma sed je la 15-a de aprilo 1932 ĝi rehavis sian aŭtonomion.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tepache[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Foot Locker Retail, Ltd.** estas usona podetala firmao kiu vendas sportvestojn kaj piedvestojn, funkciigante en 28 landoj. Ĝia ĉefsidejo situas en Meza Manhatano en Novjorko. 

Kvankam fondita en 1974, kaj reestablita kiel aparta firmao en 1988, la radikoj de Foot Locker devenas de 1879, ĉar ĝi estas posteulkorporacio al la Woolworths Firmao, kiam multaj el ĝiaj elstaraj butikoj estis origine Kinney kaj Woolworths butikoj. La firmao funkciigas la "Foot Locker" markon, ĉenon de sportŝuaĵbutikoj (kune kun la "Kids Foot Locker" kaj "Lady Foot Locker" butikoj), same kiel aliajn sportfiliojn, kiel ekzemple "Champs Sports" ‏ "Footaction USA", "House of Hoops"‏ kaj "Eastbay", kiu posedas la rajtojn al la retejo Final-Score. La firmao ankaŭ estas fama pro la uniformoj de siaj dungitoj en la "Foot Locker" ĉeno, ĝia frontmontra ĉeno, kiuj estas similaj al la uniformoj de la sportaj arbitraciistoj.

Laŭ la dokumentoj prezentitaj de la kompanio al la usona komisiono pri valorpaperoj (angle Securities and Exchange Commission), la 28-an de januaro 2017, Foot Locker havis 3 363 vendejojn, ĉefe en komercaj centroj kaj komercaj centroj, en Usono, Kanado, Eŭropo kaj Azio. Preskaŭ 70% de ĝiaj produktoj venditaj en vendejoj estas de Nike .

Referencoj
----------

1. ↑  "Foot Locker, Inc." Foot Locker. Retrieved on January 22, 2010.
2. ↑  "Foot Locker has a Nike problem",  *Quartz*, August 18, 2017. Kontrolita August 18, 2017.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Historio de ŝuoj Kinney
**István Pál Vallasek** [iŝtvAn valaŝek], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Vallasek István Pál** estis rumania hungara fizikisto, altlerneja instruisto. Lia filino estis Júlia Vallasek.

István Pál Vallasek naskiĝis la  12-an de julio 1946(nun 1946-07-12) en Cluj.

Biografio
---------

István Pál Vallasek apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li maturiĝis en liceo en sia naskiĝurbo en 1964, poste li akiris fizikistan diplomon en Universitatea Babeș-Bolyai en 1970, baldaŭ ekonomian diplomon en 1984, fine inĝenieran diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth en 1994. Post la unua diplomo li instruis jaron en liceo de Turda, poste li laboris en instituto en Cluj. Ekde 2001 li instruis en Transilvania Hungara Universitato Sapientia. Li edziĝis dufoje.

Elektitaj libroj
----------------

* *Az abszolút zéró fok felé. Az alacsony hőmérsékletek fizikájának rövid áttekintése.* (1977)
* Florica Sergiu: *Az elektronikus robot* (tradukisto, 1977)
* *Conversia energiei – tehnici neconvenţionale* (kunaŭtoro, monografio, 1986)
* *Mezőgazdasági technológiák* (2002)
* *A Kárpát-medence ásvány- és gyógyvizei* (kunaŭtoro, monografio, 2013)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 854843
 |



* Portalo pri Biografio
**Kondrovo** (ruse *Кондрово*) estas urbo en Kaluga provinco en Rusio, ĉefurbo de distrikto Dzerĵinskij.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 29208501.

La urbo estis fondita pli frue ol jaro 1790.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1938.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Kondirevo (Кондырево) ĝis ĉirkaŭ 1840.

La interurba telefona kodo estas 08434, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 54° 48′ N 35° 56′ O﻿ / ﻿54.800 °N, 35.933 °O﻿ / 54.800; 35.933 (mapo)Koordinatoj: 54° 48′ N 35° 56′ O﻿ / ﻿54.800 °N, 35.933 °O﻿ / 54.800; 35.933 (mapo).

La urbo estas ĉe rivero Ŝanja (Шаня) (kiu enenfluas en riveron Ugra (Угра), baseno de rivero Oka (Ока)), en 3 km de fervoja stacio Govardovo (Говардово).

En jaro 1959 la urbo havis 13,1 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 17,2 mil loĝantojn.

Kaluga provinco

**Administra centro**: Kaluga  

**Urboj**: Balabanovo | 
Belousovo | 
Borovsk | 
Jermolino | 
Ĵizdra | 
Juĥnov |
Kirov | 
Kozelsk | 
Kondrovo | 
Kremjonki | 
Ludinovo | 
Malojaroslavec | 
Medinj | 
Meŝĉovsk | 
Mosalsk | 
Obninsk | 
Sosenskij | 
Spas-Demensk | 
Suĥiniĉi | 
Tarusa | 
Juĥnov  

**Municipaj distriktoj**: Babininskij | 
Barjatinskij | 
Borovskij | 
Dzerĵinskij | 
Duminiĉskij | 
Ĵizdrinskij | 
Ĵukovskij | 
Iznoskovskij | 
Kirovskij | 
Kozelskij | 
Kujbiŝevskij | 
Ludinovskij | 
Malojaroslaveckij | 
Medinskij | 
Meŝĉovskij | 
Mosalskij | 
Peremiŝlskij | 
Spas-Demenskij | 
Suĥiniĉskij | 
Tarusskij | 
Uljanovskij | 
Ferzikovskij | 
Ĥvastoviĉskij | 
Juĥnovskij  


---

**Temoj**: Historio | Economio | Flago | Blazono
Libelo de René Lalique en la Muzeo Calouste Gulbenkian, Lisbono.
Diademo en la Muzeo Calouste Gulbenkian.
**René Jules Lalique** (Aÿ, departemento de Marne, Francio, 6-a de aprilo de 1860 - Parizo, 1-a de majo de 1945) estis privitraartisto kaj juvelisto de Francio. Li estas entombigata en la Tombejo Père-Lachaise.

Li estis grave rekonita pro siaj originalaj kreaĵoj de juveloj, potoj de parfumo, glasoj, kandelabroj, horloĝoj ktp. ene de la stilo modernisma (*Art nouveau* kaj *Arto Deko*). La fabriko kiun li fondis ankoraŭ estas funkcianta (populara pro ties parfumoj) kaj la familinomo Lalique restis asocia al la kreativeco kaj al la kvalito.

Granda admiranto kaj kolektisto de la verko de Lalique estis Calouste Gulbenkian, nafta entreprenisto de armena deveno sed loĝanta en Portugalio, kiu kreis faman institucion Muzeo Calouste Gulbenkian en Lisbono, kie oni ekspozicias bonan montraĵon de la verko de René Lalique  Arkivigite je 2006-04-25 per la retarkivo Wayback Machine.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio René Lalique en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kapelo Notre-Dame de Fidélité (Douvres-la-Délivrande)#Kapelo Lalique


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 433830
* GND: 118568841
* LCCN: n81138330
* VIAF: 22171189
* ISNI: 0000 0000 8100 7482
* SUDOC: 029380464
* BNF: 12101962w
* ULAN: 500063396
* NLA: 35762198
* NDL: 00446684
* RKD: 47493
* NKC: xx0062618
* BNE: XX1092242
 |