recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Maĉida** (japane: 町田市, *Machida-shi*) estas urbo en la okcidenta parto de la gubernio Tokio en Japanio, ĉirkaŭ 40 km sudokcidente de centra Tokio.

En 1980, Maĉida havis 295 000  loĝantojn. Depost tiam, la loĝantaro de la urbo kreskis kiel rezulto de la kresko de Grandtokia areo kaj en 2015 estis 430 000 loĝantoj. Maĉida estas dormurbo por Tokio kaj Jokohamo.

Vidindaĵoj
----------

Vico de ĉerizarbaj arboj sur la kresta verda vojo (Tokiwamachi, Machida City, Tokio)Vico de ĉerizarboj laŭlonge de la kresta verda vojo (Tokiwamachi, urbo Machida , Tokio)
Inter la vidindaĵoj estas "verda vojo 尾根緑道", kies deirpunkto estas proksime de la urba limo inter la urboj Hachioji kaj la urbo Maĉida, sed ne restas limŝtonoj por identigi ĝin. Ses tuneloj kuras sub la kresta verda vojo. Ĝi estas fama loko por ĉerizfloroj: estas plantitaj 18 specoj de ĉerizfloroj en iom malsamaj florperiodoj. La "Maĉida Sakura Festivalo" okazas ĉiujare kiam la ĉerizfloroj floras.

Transporto
----------

Ĉirkaŭ la fervoja stacidomo de Maŝida (町田市).
Necesas ĉirkaŭ 50 minutoj por atingi la metropolan regionon de Tokio per trajno. Ĉar fervojoj koncentriĝas sur la rando de la urbo, la centra areo de la urbo ne atingeblas. Tial aŭtobusoj fariĝis la ĉefaj transportiloj en la urbo kaj al la stacidomo Maĉida, plenigante la mankojn en la fervoja transporta reto.

Kelkaj famuloj
--------------

* Takao Doi: astronaŭto

* Takahiro Koyama: irana esploristo, helpprofesoro en Hakodate Otani Junior College
* Satoshi Tajiri: ellaboranto de videoludoj - kreinto de Pokemono.

Esperanto
---------

Esperanto-Klubo de Maĉida naskiĝis la 10-an de junio 1990.

Ekstera ligilo
--------------

(jp) Oficiala retejo de Machida

Referencoj
----------

1. ↑  Population of Cities with 100,000 Inhabitants or More as of the 1980 Census Date:1920 to 1980; Japan Statistics Bureau; läst 29 augusti 2016
2. ↑  (jp) ロム・インターナショナル（編）『道路地図 びっくり!博学知識』河出書房新社〈KAWADE夢文庫〉、2005年2月1日。ISBN 4-309-49566-4。
3. ↑  (eo) Kiel maljunuloj vivos post emeritiĝo? Ni komencu sekvan vivon de nun

* Maĉida en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Maĉida en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**MDR Thüringen-Journal**, estas novaĵelsendo televida de Mitteldeutscher Rundfunk. Ĝi estas produktita en la landa studio turingia en Erfurto kaj dissendadas ĉiutage (krom en kelkaj festotagoj) je la 19-a horo dum 30 minutoj. Ĝia fokuso estas la okazitaĵoj en la Liberŝtato Turingio.

Strukturo
---------

La moderigita elsendo dividas sin en raportojn, dokumentadojn, rektajn transsendojn el ekster la studio kaj en du blokojn kun malgrandaj novaĵoj prezentita de parolisto. 

Dumĵaŭde estas rubriko pri rekomendindaj aranĝoj. Librojn kun rilato al Turingio kaj ties aŭtorojn oni prezentas en la rubriko *Bücherkiste*. Sportaĵoj videblas de vendredo ĝis lundo por la daŭro de kvarona horo: tiam oni tree detalis ekzemple regionajn sportaranĝojn, trejnadon, la staton de tabelorangoj, la agadojn de la junaj kadroj en la kluboj. Je la fino de la elsendo sekvas veterprognozo.

Kaptado
-------

La diversaj eroj de la elsendo dum 7 jaroj podkaste videblas. Ĝis aprilo de 2012 fariĝis paralela dissendo analogsatelite ene de *Länderzeit*. Moderigistoj estas alterne Aline Thielmann, Susann Reichenbach kaj Steffen Quasebarth.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Surreta apero de Thüringen-Journal.
Francesco del Cossa: Sankta Lucia el Sirakuzo kun la martirpalmo.
**Martirpalmo** estas folio de palmo aŭ, pli ĝenerale arekaca folio, intencita en kristanaj medioj kiel simbolo de venko per martiriĝo, kutime vidigita en mano aŭ en la personaĵaro de la sanktulo, kiu suferis martirkondamnon pro sia kredo kaj rifuzo apostati.

Tiu speco de arbaro kreskas precipe en Mezoriento ĝuste kie oni komencis ligi la palmofolion al la precipa karakterizo de la sanktulo kultata, nome la martiriĝo. Antropologoj opinias, ke la origino de tiu ligo trovigas en la fakto ke ĝia robusta kaj svelta alto kuminas per fortaj foliaj kvastoj laŭ radioj dismetitaj kiel la sunradioj; oni imagadis ke la arbo, florante kaj generante fruktojn, kaj do semojn, eniras en la morton: la ligo kun la martiriĝo estas, do, ŝuldata al *simbologio de ofero*. el mortiĝo por generi kaj folia kvasto al ofero kaj gloro kun sufero kaj venko, la paŝo estis spontanea.

La palmo de la diino Viktorio estis ikonografio naskiĝinta dum la romia epoko. En la kristana kulturo ĝi trovis ligon kun la kristana martiriĝo ankaŭ pro la fakto ke pasaĵoj de la Psalmaro kantas *"kiel floros la palmo tiel floros la justulo"*: palmo fakte produkas florantaĵon kiam ĝi *ŝajnas* jam morta same kiel la martiroj havas sian rekompenson post la morto, en Paradizo.

Ĝia signifo estas tiu de la venko, de la renaskiĝo kaj de la senmorteco. Ĝi kunligiĝas ankaŭ kun la fenikso (birdo)

En la Palmofesto, ĝuste dirita "dimanĉo de la palmoj" la simbologio resendas al la triumfa eniro de Jesuo en Jerusalemon priskribita en la Evangelio laŭ Johano (12, 13): en tiu kazo la liturgio antaŭfigurigas la Resurekton nome la venko post la morto. Tiu apliko al Jesuo jam aperis en la Apokalipso de Johano (7,9).

En la antikva kristana arto la palmo estas pentrita aŭ skulptita kun la sama ofteco de la Ankro (ŝipo) kaj de la kolombo. La martirpalmo, fakte, ornamas tombajn epigrafojn, sarkografojn, slabojn kaj blazonojn, ofte kunigita kun monogramo de Kristo.

* du palmoj enmetitaj en krono.du palmoj enmetitaj en krono.
* palmo (palmoplanto) perore 'fruktita'.palmo (*palmoplanto*) perore 'fruktita'.
* krono trapikita per glavo kaj palmokrono trapikita per glavo kaj palmo
* Sankta Laŭrenco kun palmo kaj kradronstilo.Sankta Laŭrenco kun palmo kaj kradronstilo.
* Correggio Sankta Katarina el Aleksandrio kun martirpalmo (Nacia Galerio de Londono)Correggio Sankta Katarina el Aleksandrio kun martirpalmo (Nacia Galerio de Londono)

Bibliografio
------------

* Gerd Heinz-Mohr, *Lessico di iconografia cristiana*, Milano, 1981;
* *La natura e i suoi simboli. Piante, fiori e animali. Dizionari dell'Arte*, Electa, Milano, 2004.

Referencoj
----------

1. ↑  Unuavide konceptoj similaj ŝprucus ankaŭ el la diagramo de la kabala arbo de la vivo. Sed elstaras ankaŭ malsamaĵoj kaj eble la kabalo generiĝis en posta epoko.

Vidu ankaŭ
----------

* Martiriĝo kristana
* Kristana ikonografio
* Kristana simbolaro

* Kategorio Martirpalmo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Marlborough Regiono** (angle *Marlborough Region*, maorie *Te Tauihu-o-te-waka* aŭ *Tauihu*), ofte konata simple kiel *Marlborough*, estas unu el la regionoj de Nov-Zelando, nome en la nordoriento de la Suda Insulo. Marlborough estas unia aŭtoritato, kiel kaj regiono kaj kaj distrikto. *Marlborough District Council* havas sidejon en Blenheim, nome la plej granda urbo. La regiono havas populacion de 51 500 (Junio 2021).

Marlborough estas konata pro sia seka klimato, la Riaro Marlborough, kaj la blanka vino *Sauvignon*. Ĝi ricevas sian nomon el la iama Provinco Marlborough, kiu siavice ricevis sian nomon laŭ John Churchill, 1a Duko de Marlborough, angla generalo kaj politikisto.

Geografio
---------

Kanalo Tory, ĉefa brako de la Rio Reĝino Karloto.
La geografio de Marlborough povas estis proksimume dividata en kvar sekcioj. La suda kaj okcidenta partoj estas montaraj, ĉefe la suda sekcio, kiu staras ĝis la pintoj de la montoj Kaikoura. Tiuj du montaraj areoj estas la finaj nordaj restaĵoj de la montaroj kiuj formas la ĉenon de la Sudaj Alpoj, kvankam tiu nomo estas malofte aplikata al tiuj montoj tiom norde.

Inter tiuj du areoj estas la longa rekta valo de la rivero Wairau. Tiu plilarĝiĝas al ebenaĵoj en sia orienta fino, en la centro de kiu estas la urbo Blenheim. Tiu regiono havas fekundan grundon kaj moderan klimaton, kio ebligis la kreadon de centro de la Novzelanda vinindustrio.

La kvara geografia zono kuŝas laŭlonge de ties norda marbordo. Tie la dronvaloj de Marlborough Sounds formas torditan kaj allogan marbordon.

Notoj
-----

1. ↑  "Population estimate tables - NZ.Stat". Statistics New Zealand. Alirita la 26an de Decembro 2021.
2. ↑  "Blenheim". New Zealand History. New Zealand Ministry for Culture and Heritage. Alirita la 26an de Decembro 2021.

* Kategorio Marlborough Regiono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 749407
* GND: 4791732-5
* LCCN: n93110497
* VIAF: 144399858
 |
Mars 3.
**Mars 3** estis robota kosmoveturilo de soveta Mars programo al Marso, lanĉita la 28an de Majo, 1971, naŭ tagojn post ties ĝemela kosmoveturilo Mars 2. Tiuj klopodoj estis identaj robotaj kosmoveturiloj lanĉitaj per raketoj Proton-K kun supra etaĝo Blok D, ĉiuj konsistanta el orbitilo kaj el ligita surterigilo. Post la surterigilo Mars 2 koliziis kontraŭ la Marsa surfaco, la surterigilo Mars 3 iĝis la unua kosmoveturilo kiu atingos mildan surterigon sur Marso, la 2an de Decembro, 1971. Ĝi paneis 110 sekundojn post surterigo, elsendinta nur unu grizan foton sen detaloj. La orbitiloj Mars 2 kaj Mars 3 plue ĉirkaŭis Marson kaj elsendis fotojn reen al la Tero dum aliaj ok monatoj.

Teknikaĵoj
----------

* Lanĉomomento:
	+ Mars 3: 28a de Majo, 1971 je 15:26:30 UTC
* Lanĉomaso (inklude brulaĵon):
	+ Kombine: 4,650 kg
	+ Orbitilo: 3,440 kg
	+ Surterigilo: 1,210 kg
* Orbite seka maso: 2,265 kg
* Dimensioj: 4.1 m alta, 2 m larĝa (5.9 m larĝa kun sunpaneloj deplojitaj)

Notoj
-----

1. ↑   Perminov, V.G. (Julio 1999). The Difficult Road to Mars - A Brief History of Mars Exploration in the Soviet Union. NASA Headquarters History Division. pp. 34–60. ISBN 0-16-058859-6.

* Kategorio Mars 3 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 734149
 |
**Mary Poppins** [Mari Popins] estas la ĉefa rolulino en romanoj de la aŭstralia verkistino P. L. Travers (1899-1996). La angla eldono aperis unuafoje en 1934 ĉe G. Howe en Londono.

La romano
---------

« Mary Poppins », infanvartistino kun magiaj povoj, zorgas pri novaj interrilatoj en la angla familio Banks en Londono, komence de la 20a jarcento. Kun Mary Poppins, la gefiloj Johana, Miĥaelo kaj la ĝemeloj Johano kaj Barbara (kiuj mankas en la Disney-filmo) vivas nekredeblajn aventurojn.

Referencoj
----------

En la romano Mary Poppins estas persono iom vanta, kiu ne akceptas aliajn opiniojn ol la sia. La libro ne enhavas sinsekvan agadon, sed estas kolekto de rakontetoj, el kiuj nur malmulte troviĝas en la Disney-filmo (alveno, ekskurso de Mary kaj Bert en la stratbildon - en la libro sen la infanoj, la rakonto pri ridanta onklo Alberto, la scenoj de la birdovirino kaj la foriro).

Filmoj
------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Mary Poppins (1964).
La unua Mary Poppins-romano estis filmigita en 1964 fare de la filmfaradentrepreno Disney. Kontraŭe al la romano, la familiestro, Mr. Banks, vivas nur por sia kariero, lia edzino ĉiam forestas kiel virinrajtdefendantino kaj tial la edukado de la infanoj estis, kiel ofte tiutempe ĉe riĉaj familioj, afero de la infanvartistino. P.L. Travers ne tre kontentis pri tiu filmo. La muzikfilmo ne ŝin plaĉis, kaj la prezento de la agado. Tamen la filmo multe plaĉis ne nur al infanoj kaj iĝis unu el la plej grandaj sukcesoj de la filmfaradentrepreno Disney. En tiu filmo, Mary Poppins uzas egale vorton tre malfacile prononceblan « Superkalifraĝilistikekspialidocius ».

En 1983 la unua libro estis filmigita por la rusa televido sub la titolo "Meri Poppins, do svidanija", kun Natalja Andrejĉenko en la rolo de Mary Poppins.

* Kategorio Mary Poppins en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 95662
 |
**Mastrils** estas komunumo de la komunumaro Kvin Vilaĝoj kaj la distrikto Landquart en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 557 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Mastrils situas sur monta deklivo ĉe la okcidenta flanko de la Alpa Rejno, vidalvide de la alfuejo de Landquart al Rejno. La plej malalata punkto de la komunumo situas sur alteco de 525 m s.m. ĉe la bordo de Rejno. La plej alta punkto estas kun 1825 m s.m. la montopinto *Zweierspitz* sur la kresto de la *Calanda-Masivo*. La komunumo konsistas el la tri setlejoj Isla, Tardisbrücke. Trätsch. La teritorio de Mastrils etendiĝas sur areo de 7,98 km², de kiuj 68,8% estas kovritaj de arbaro, 23,9% servas por agrikulturo kaj 2,5% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Mastrils limas en nordo al Bad Ragaz (SG), en nordoriento al Maienfeld, en oriento al Igis, en sudoriento al Zizers, en sudo al Untervaz, kaj en okcidento al Pfäfers (SG).

Trafiko
-------

Kvankam Mastrils situas flanke de la gravaj trafikvojoj, ĝi bone atingeblas. La kantona ĉefvojo n-ro 3;13 pasas en nordoriento tra la komunuma teritorio sed poste per ponto al Landquart forlas ĝin. La svisa aŭtovojo A13 pasas aliflanke de la rivero, kaj tuj trans la ponto ekzistas la alveturejo Landquart. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio al la stacidomo de Landquart.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Mastrils datiĝas el la jaro 1318 kiel *Ponstrils*. Dum mezepoko en Mastrils setlis romanĉlingvanoj. En la 14-a jarcento valzoj kreis kolonion en Mastrils, kiu en la 16-a jarcento estis germanigita. Ĝis la mezo de la 19-a jarcento Mastrils estis parto de la komunumo Zizers. En la jaro 1854 Mastrils fariĝis memstara komunumo de la komunumaro Kvin Vilaĝoj.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Adolf Collenberg*: *Mastrils* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-08-22)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mastrils en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Mastrils
* Mastrils en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Mastrils** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Landquart |
| --- |
| 
**Komunumaro Kvin Vilaĝoj:** Haldenstein• Igis • Mastrils • Trimmis • Untervaz • Zizers

**Komunumaro Maienfeld:** Fläsch • Jenins • Maienfeld • Malans |  |

 |
**Marlín** [marLIN] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.

Marlín en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 6,39 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 32 loĝantojn. Ĝi perdis 250 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 16 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Bularros, Ávila, Sanchorreja kaj Martiherrero.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Plej frua mencio estas de 1250.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762124
 |
**María de los Ángeles Félix Güereña** (Álamos, 8-an de aprilo aŭ 4-an de majo 1914 - Meksikurbo, 8-an de aprilo 2002) estis meksika aktorino.

Félix naskiĝis en la ŝtato Sonora el jakia patro kaj eŭska patrino. En la 1930-aj jaroj ŝi migris al Meksikurbo, kie ŝi malkovriĝis kiel aktorino fare de Fernando Palacio. Ŝi debutis en 1942 en la filmo *El peñón de las ánimas* (La roko de la animoj) de Miguel Zacarias.

Ŝi fariĝis en la 1940-aj jaroj stelulino en la latinamerika filmomondo kaj estis portretita de inter aliaj Jean Cocteau, Diego Rivera kaj Leonora Carrington kaj rolis en filmoj de inter aliaj Emilio Fernández, Julio Bracho, Luis Buñuel, Fernando de Fuentes kaj Jean Renoir, plej ofte en la rolo de arketipa fatala virino. Kaj estis unu el la unuaj meksikaj aktorinoj kiuj ankaŭ internacie trarompis.

Félix edziniĝis kvinfoje, inter kiuj kun la kantisto Raúl Prado, komponisto Agustín Lara kaj aktoro Jorge Negrete. En 1986 ŝi ricevis por ŝia vivlaboro oran arielon, la plej alta filmpremio de Meksiko. Ŝi mortis je aĝo de 87 aŭ 88 jaroj pro kormalsano.

María Félix en 1947
María Félix en 1954

* Kategorio María Félix en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 633785
* GND: 11947719X
* LCCN: n86035409
* VIAF: 5133921
* ISNI: 0000 0001 1739 5166
* SUDOC: 060381078
* BNF: 14046928v
* MBA: 3c0be798-4c22-4106-ad4a-593299bf57fb
* BIBSYS: 98059772
* BNE: XX1377613
 |
Mapo de la nuntempa cirkvito
Evoluo de unuopaj konfiguracioj

|  |  |
| --- | --- |
| Masaryk-cirkvito (Ĉeĥio)Masaryk-cirkvito (Ĉeĥio)DMSMasaryk-cirkvitoMasaryk-cirkvito

|  |
| --- |
| Masaryk-cirkvito  |

 |
| Situo de Masaryk-cirkvito enkadre de Ĉeĥio |

**Masaryk-cirkvito** (ĉeĥe: *Masarykův okruh*) estas konkursa cirkvito ĉe Brno, destinita por aŭtomobilaj kaj motorciklaj konkursoj. La nuna cirkvito estis konstruita en la jaroj 1985–1987 en Podkomoraj arbaroj en la katastra teritorio de Ostrovačice kaj Brno-Žebětín, dum kio starto situas en la katastro de Ostrovačice. Tiu ĉi cirkvito estis anstataŭaĵo por la devena ĉeurba brna cirkvito sur ordinaraj ŝoseoj, sur kiu oni konkursis jam ekde la tridekaj jaroj de la 20-a jarcento. Ĉiujare ĉi tie okazas kelke da konkursoj de aŭtomobiloj kaj motorcikloj, ĝis la jaro 2020 ĉi tie okazis konkurso Granda Prezo de Ĉeĥio, kiu estis envicigita en serion de mondĉampioneco de ŝoseaj motorcikloj, alie dirite MotoGP.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Masaryk-cirkvito en Vikimedia Komunejo
* Aŭtomotodromo Brno – oficiala paĝo

Fotoj
-----

* Masaryk-cirkvito (1932)Masaryk-cirkvito (1932)
* Starto de konkurso de pli forta kategorio (1937)Starto de konkurso de pli forta kategorio (1937)
* Masaryk-cirkvito, venkinto Rudolf Caracciola en Mercedes-Benz (1937)Masaryk-cirkvito, venkinto Rudolf Caracciola en Mercedes-Benz (1937)
* Starto de konkurso de superbikoj en la jaro 2008Starto de konkurso de superbikoj en la jaro 2008
* Casey Stoner en la brna cirkvito (2007)Casey Stoner en la brna cirkvito (2007)
**László Vajthó** [lAslO vajtO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Vajthó László** estis hungara mezlerneja kaj altlerneja instruisto, tradukisto, literaturhistoriisto. Lia malofta familia nomvarianto estis *Vajtó*.

László Vajthó naskiĝis la  21-an de junio 1887(nun 1887-06-21) en Nagymajtény (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Moftinu Mare en Rumanio), li mortis la 23-an de decembro 1977 en Kecskemét (Hungario).

Biografio
---------

László Vajthó studis en Universitato Ferenc József (Kolozsvár), Jena, Graz kaj Parizo. Havanta pedagogian diplomon li instruis en gimnazioj komence province, inter 1920-1950 en Budapeŝto. Intertempe li doktoriĝis en 1929 kaj li iĝis privata instruisto en Universitato Lajos Tisza en 1935. Kune kun siaj studentoj li publikigis plurajn gravajn fontojn de la hungara literaturo, kiuj restis neeldonitaj ĝis tiam. Ekde 1916 li ankaŭ tradukis. En 1950 li pensiuliĝis, tamen li instruis ĝis sia aĝo 75 kaj tradukis ĝis aĝo 89. Li kandidatiĝis en 1952.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Német anthológia 1150–1900* (1916)
* *Én, Ady Endre.* (disertaĵo, 1928)
* *Tanulók szerepe az irodalomkutatásban* (studo, 1934)
* *Mai magyar költők* (1941)
* *Húsz évem a Markóban.* (1946)
* *Bessenyei* (1947)
* *Tanári pályám emlékezete* (membiografia romano, 1969)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838369
* GND: 1157653723
* LCCN: n88170203
* VIAF: 45859359
* ISNI: 0000 0001 0968 6406
* SUDOC: 252645391
 |


* Portalo pri Biografio
**Matilla de Arzón** [maTIlja dearZON] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono.

Preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 30,25 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 164 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 75 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj 15 km de Benavente. Ĝi limas kun San Esteban de Nogales (Leono), Alija del Infantado (Leono), Villageriz kaj Arrabalde.

Estas atestantoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. La plej frua mencio de la loĝloko estis de 951.

Tradicia ekonomio estis bazata sur agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755508
 |
rigardo de *Le Revard* en Aix-les-Bains tra la montoĉeno de *Mont Trélod* al la Monto Blanka
La **Bauges** - prononco [BO:Ĵ] - estas antaŭalpa montarmasivo el kalkŝtono en la nordaj francaj Alpoj. La masivo, kies plej alta pinto estas la Pinto *d'Arcalod* kun alteco de 2 217 metroj super la marnivelo, situas en la departementoj Savojo (*Savoie*) kaj Alta Savojo (*Haute-Savoie*). Ĝi geografie apartenas al la "Francaj Kalkoŝtonaj Alpoj" (france *Chaînes Subalpines Septentrionales*). La relative maldense loĝata montara regiono situas en la *Regiona Natura Parko Massif des Bauges* (france *Parc naturel régional du Massif des Bauges*).

Situo
-----

mapo de la masivo
La teritorio situas en sudorienta Francio en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj, en la triangulo inter la urboj Annecy, Chambéry kaj Albertville. Ili estas klare limigitaj de la ĉirkaŭaj masivoj per larĝaj valoj kreitaj de la Glaciepokaj glaĉeroj. Okcidente, la montarmasivo Bauges estas limigita de la molasolavujo de la *Albanais* kaj de la suda parto de la lago de *Bourget*. En la sudokcidento, la valo de Chambéry apartigas la masivon de la montoj *Chartreuse*. La larĝa valo de la rivero Isère kaj la valo de ĝia alfluanto *Arly* formas la naturan limon en la sudoriento kaj oriento de la ĉefe kristalaj altaj Alpoj. En la nordoriento de la Bauges estas la lago de Annecy kaj la valo de la rivero *Chaise* (ankaŭ en la akvokolekta areo de l arivero Isère), kiuj estas ligitaj per vala akvodislimo. Ĉi tiu valsulko apartigas la masivon *Bauges* de la montarmasivo *Bornes* nordoriente.

panoramo de la suda parto

* Kategorio Masivo Bauges en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Masters of the Universe*** - "Mastroj de la Universo", usona prononco laŭ IFA-transskribo ˈmæstɚz əv ðə ˈjuːnəˌvɝːs - estas la nomo de serio de agofiguroj pri superherooj venditaj de la usona ludilproduktanto Mattel de 1982 ĝis 1988. Ekde 2000 la serio estis reeldonita plurajn fojojn: Limigita kaj reviziita reeldono de kelkaj figuroj estis publikigita de 2000 ĝis 2001. En 2002, Mattel relanĉis la agofigurojn regule kun modernigita dezajno. Pro la manko de sukceso, produktado denove estis ĉesigita en 2004. La firmao *Neca* transprenis la licencon de 2005 ĝis 2007, publikigante statuojn kaj bustojn de la karakteroj. Ekde 2008, Mattel ĉiumonate publikigas ĝisdatigitajn sed fidelajn versiojn de la klasikaj agofiguroj sub la nomo *Masters of the Universe Classics*. Diversaj aliaj partoj de la franĉizo ankaŭ estis kreitaj, precipe en la 1980-aj jaroj, inkluzive de televidaj serioj, bildstrioj, radioteatraĵoj, filmoj kaj videoludoj.

enkonduka titolo de la koncerna animacia televida serioLa scenaroj de la bildstrioj, filmoj kaj videoludoj traktu la simplan batalon de bono kontraŭ malbono. La troigite muskola superheroo *He-Man* kaj la kunherooj *Heroic Warriors* ("Heroaj Militistoj"), ankaŭ konataj kiel "La Mastroj de la Universo", batalas por "bono", dum *Skeletor* kaj la *Evil Warriors* ("Malicaj Militistoj)" reprezentas "malbonom". Poste, *Hordak* kaj la "Sovaĝa Hordo" (intergalaksia grupiĝo da monstroj) same kiel la *Snake Men* (la "serpentuloj", laŭrakonte kreitaj el la DNA de tri reptiliecaj eksterteraj specioj) estis prezentitaj kiel kromaj antagonistoj. La ago okazas sur la fikcia planedo *Eternia*, kiu, krom magio kaj supernatureco, ankaŭ estas konata pro futurismaj teknologioj kiel laseraj armiloj kaj aviadiloj, kiuj povas penetri en la kosmon.

* Kategorio Masters of the Universe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Matero** (itale *Matera* maˈtɛra) estas urbo en suda Italio; ĝi situas en la regiono Basilikato, kaj ĉefurbas la samnoman provincon de Matero.

Konsiderata unu el la plej malnovaj loĝataj urboj en la mondo, Matero estas fama pro siaj trogloditaj vivmedioj (la *Sassi di Matera*, laŭvorte ŝtonoj de Matero), listigitaj sur la listo de Monda heredaĵo de Unesko en 1993.

La urbo estas nomumita kiel Eŭropa Kultura Ĉefurbo por Italio en 2019 kune kun la bulgara urbo Plovdiv.

Geografio
---------

Matero kuŝas sur kalkoŝtonaj montetoj (ĉ. 400 m) apud profunda ravino.

Historio
--------

En la areo estis vilaĝoj jam dum la ŝtonepoko.

La areo senhomiĝis post atako de la saracenoj en 938. Ĝi venis en 1043 sub normanan regadon, iĝis reĝa sidejo kaj akiris riĉecon.

Vidindaĵoj
----------

Gravega vidindaĵo en la urbo estas *Sassi di Matera* (la "rokoj de Matero"), kiuj konsistigas la malnovan urboparton de Matero sur la krutaj rokaĵoj de la rivera valo de Gravina. Tiu parto estas deklarita monda kulturheredaĵo fare de Unesko.

La mezepokaj kronikistoj nomumis ĝin "Spegulo de la frunta ĉielo", Carlo Levi komparas ĝin male al funelforma infero de Dante Alighieri.

Gravaj vidindaĵoj estas inter aliaj la tiel nomata roka kirko *San Pietro Barisano*, *Torre Metellana*, la kirko *San Antonio Abate*, la klostro *Madonna della Virtù* (el la 10-a jarcento) kaj *San Nicola dei Greci*, la kripto de *Madonna degli Angioli*, la kirko *San Pietro Caveoso*, la rokaj kirkoj *Santa Maria de Idris* kaj *San Giovanni* same kiel *Cappuccino Vecchio* kaj *Cappuccino Nuovo*.

Kino
----

Pier Paolo Pasolini reĝisoris tie la filmon *Naskiĝo de Kristo*, kaj Mel Gibson la krucuman parton de la filmo *La Pasiono de Kristo*, sur la monteto kontraŭsituanta la materan ravenon.

Bildgalerio
-----------

* 
* 
* 

* Matero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Matero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* retpaĝo de la Provinco Matera (itale)
* paĝo de UNESKO pri la mondaj heredaĵo de Matera angle
William Turner prilaboris en 1840 la simboliĝintan eventon en la pentraĵo *Sklavoŝipo*.
La **masakro sur Zong** estis amasmurdo de sklav-igitaj afrikanoj sur la brita sklavoŝipo Zong. Ties skipo ĵetis en 1781 dum ŝipado de Accra al Black River en Jamaiko ĉirkaŭ 142 vendotajn homojn en la maron, por eviti la timitan malabundecon de trinkakvo, kio estiĝis pro mis-navigado. La ŝipo kunportis entute 442 sklavojn, duoblon de la kutima hom-kvanto.

La murdadon motivis ankaŭ asekuraj pripensoj: la asekurado validis nur tiam, se la sklavoj mortas sur la maro (dumvoje) kaj ilia murdo estas pravigebla per „necesa ĵeto" por savi la restontan „ŝarĝon". Primurda jura proceso ne okazis, kiel Granville Sharp klopodis. Eĉ la publiko ne okupiĝis pri la evento, murdoj. Longtempe tio do gravis en fortiĝo de la abolicionisma movado dum fino de la 18-a jarcento, Zong iĝis simbolo de krueleco de sklaveco.

Literaturo
----------

* Ian Baucom: *Specters of the Atlantic. Finance Capital, Slavery, and the Philosophy of History.* Duke University Press: Durham, 2005.
* Adam Hochschild: *Sprengt die Ketten: Der entscheidende Kampf um die Abschaffung der Sklaverei.* Klett-Cotta: Stuttgart, 2007. S. 101 ff.

* Kategorio Masakro sur Zong en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |
| --- |
| Parto de serio
**Islamo**

**Historio de islamo** |
| **Kredo kaj praktikoj** |
| Unueco de Dio  Konfeso de kredo  Preĝo • Fasto  Pilgrimo • Almozo • Moskeo |
| **Ĉefaj personecoj** |
| Mohamedo 
Ali • Abu Bakr
Samtempuloj de Mohamedo 
Membroj de hejmo de Mohamedo
Profetoj de Islamo |
| **Tekstoj kaj leĝoj** |
| Korano • Sunao • Ŝario  Legislativo Biografioj de Mohamedo |
| **Branĉoj de islamo** |
| Sunaismo (Salafismo, Ŭahabismo) • Ŝijaismo • Sufiismo •  Ĥariĝismo (Ibadismo) |
| **Sociopolitikaj aspektoj** |
| Arto • Arkitekturo  Urboj • Kalendaro  Scienco • Filozofio  Religiaj gvidantoj  Virinoj en islamo  Politika islamo • Ĝihado
Liberalisma islamo |
| **Vidu ankaŭ** |
| Vortareto de islamaj nocioj  Listo de islamaj terminoj  Listo de signifaj moskeoj  Listo de artikoloj pri islamo |

**Maŭlo**, **Maŭlaŭo** aŭ **Maŭlaŭi** (en araba: مولوي‎; literumita ankaŭ kiel Maulvi, Moulvi, kaj Mawlvi) estas religia titolo de Islamo donita al islamaj religiaj fakuloj, aŭ ulemoj, antaŭante iliajn nomojn, simile al la titoloj *Maŭlānā*, Mulao aŭ Ŝejĥo. Maŭlaŭo ĝenerale signifas tre alte kvalifikitan islaman fakulon, kutime tiu kiu havas kompletajn studojn en madraso (islama lernejo) aŭ *darul ulum* (islama seminario). Ĝi estas ofte uzata en Irano, Centra Azio, Suda Azio, Sudorienta Azio kaj Orienta Afriko. La vorto *Maŭlaŭi* estas derivita el la araba vorto *maŭla*, kiu havas kelkajn signifojn, inklude "senjoro".

Turka *Maŭlaŭi* frataro de Sufiismo (islama mistikismo) fondita en Konya, Anatolio, fare de la persa sufiisma poeto Ĝalal-ed-din Mohammad Rumi (m. 1273), kies populara titolo *Maŭlānā* (arabe por "nia mastro") havigis la nomon. La ordeno, disvastigita tra tuta Anatolio, kontrolis Konya kaj ties areon ĉirkaŭ la 15a jarcento kaj en la 17a jarcento aperis en Istanbulo.

Notoj
-----

1. ↑  Mawlawiyah - Britannica Online Encyclopedia
**Megyer** [medjer] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Sümeg.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 4nbsp;km²
* Loĝantaro: 60
* Poŝtkodo: 8348
* Telefonprefikso: 87

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Marcal, fine de sakovojo, laŭ fervojo Ukk-Celldömölk.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1332. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Ofte okazis inundoj. En 1959 kolĥozo formiĝis kaj en la sama jaro la vilaĝo ekhavis kurenton. En 1965 anstataŭ ligna ponto betona ponto konstruiĝis. Nuntempe duono de la loĝantoj estas ciganoj.

Vilaĝservoj estas kulturdomo, vendejo, ilaro por fajrobrigado, migra poŝto.

Vidindaĵo
---------

* spektaklejo pri la hungara kuirarto

Komunumoj pri *Megyer* en Hungara reĝlando
------------------------------------------

Megyer estis la plej grava hungara gento. En Budapeŝto troviĝas iamaj komunumoj *Békásmegyer* kaj *Káposztásmegyer*.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Bélmegyer | Koppánymegyer | Megyer | Nagymegyer | Nógrádmegyer | Pócsmegyer | Vasmegyer |
La **Materiala Inĝenierarto** estas branĉo de la inĝenierarto kiu celas kompreni la rilatojn inter la proprecoj kaj la kristala strukturo de la materialoj, kaj dizajni la strukturon de materialo por atingi aron da dezirajn propecojn.

La celoj de la Materiala Inĝenierarto estas maksimume regi la plej novajn teĥnikojn de produktado kaj transformado de la materialoj kaj esti kapabla kontribui al la disvolvo de novaj materialoj kaj de novaj procezoj de produktado.

En la ŝanganta mondo de la novaj teknologioj el la 21-a jarcento, la inĝeniero de materialo estos tre necesa aganto por la selektado de materialoj en ĉiuj areo de la inĝenierarto kaj speciale en la dizajno-kampo.

La inĝenierarto de Materialoj estas konata titolo en la tuta mondo kaj estas dediĉa al la dizajnado, manufakturo kaj funkciado de ĉiuklaso de komponantoj kaj strukturoj, uzanta egale tradiciajn materialojn kiel novaj materialoj. La aŭtomobiloj, la vestoj kaj piedvesto, la sporta ekipo, la komputiloj aŭ la protezikoj kaj la biomedicinaj komponantoj estas faritaj kun materialoj ĉiujfoje plinovaj, eĉ bazita en la nanoteknologio. En ĉi tiu kampoj, kiel en multaj pliaj, nova materialoj estis la solvo kiu permesis disvolvigi novajn produktojn kaj aplikoj. Tiel okazis kun la kompozita materialoj en la aeronaŭtiko kaj en la profesia sporto.

La fandado estas parto el la scienco de ĉi tiu inĝenierarto.
Ĉi tiu inĝenierarto estas la bazo de la teknologia progreso kiu permesis transformi nian socion, jen ke la inĝeniero de materialoj estas unu el la plej bezonataj profesioj en la tuta mondo por la scienca esploro, la disvolvo kaj la novigado.

Rezume, la materiala inĝenierarto estas unu el la novaj inĝenierarto de la 21-a jarcento kiu estas farita por atingi plibonan, efikan, kaj kompetentan socion.

Tipoj de materialoj
-------------------

* Metaloj
* Ceramikaĵoj
* Polimeroj
* Kompozitaj materialoj
* Duonkonduktaĵoj
* Biomaterialoj

Vere en la materiala scienco nure estas akceptata kiel materiala kategorioj la metaloj, la ceramikaj materialoj kaj la polimeroj, ajna materialo povas esti inkludita en unu el ĉi tiu kategorioj, do la duonkonduktaĵoj apartenas al la ceramikajn materialojn kaj la kompozitaj materialoj nure estas miksaĵoj de materialoj kiuj apartenas al la ĉefaj kategorioj.

Aliaj projektoj
---------------

* Kategorio Materiala inĝenierarto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Inĝenierarto |
**Maria Aleksandrovna Uljanova** (naske **Maria Aleksandrovna Blank**; ruse *Мария Александровна Ульянова*; la 6-a de marto aŭ 22-a de februaro (novstile) 1835 — la 25-a de julio aŭ la 12-a de julio (novstile) 1916 estis la patrino de Vladimir Lenin, nome la bolŝevika revoluciulo polikitestro kaj fondinto de la Sovetunio.

Uljanova estis unua el ses gefratoj en Sankta Peterburgo. Ŝia patro estis Aleksandr Blank (naske Israel Blank), riĉa kuracisto. Ŝia patrino, Anna Ivanovna Groschopf, estis filino de germana patro, Johann Groschopf, kaj de sveda patrino, Anna Östedt.

En 1838, la patrino de Uljanova mortiĝis kaj ŝia patro turnis sin al la bofratino, Ekaterina von Essen, por helpi zorgi la filojn. Ili kune aĉetis kamparbienon ĉe Kazan kaj translokigis tien la familion.

Uljanova estis hejmlernantino, kaj studis la germanan, la francan kaj la anglan krom la rusan kaj la okcidentan literaturojn. En 1863, ŝi gradiĝis kaj iĝis instruisto de bazlernejo. Tamen, ŝi dediĉos plej el sia vivo al zorgado de siaj gefiloj.

Post edziniĝo al Ilja Nikolajeviĉ Uljanov, instruisto pri matematiko kaj fiziko, la paro elloĝis en modera prospereco en Penza. Poste, ilitranslokiĝis al Niĵnij Novgorod kaj poste al Simbirsk, kie Uljanov ekhavis prestiĝan postenon kiel inspektisto de bazlernejoj.

Uljanova montris kuraĝon kaj firmecon fronte al tragedioj kaj malsortoj kiuj tuŝis sian familion dum sia vivodaŭro, nome, lamorto de sia edzo en 1886, la ekzekuto de ŝia filo, Aleksandr, en 1887, la morto de ŝia filino, Olga, en 1891, kaj la multaj arestoj kaj [ekziloj de la resto de ŝiaj filoj - Vladimir, Anna, Dmitri kaj Maria.

Ŝi veturis eksterlanden dufoje por renkontiĝi kun sia filo Vladimir Lenin (en Francio en la somero de 1902 kaj en Stokholmo en la aŭtuno de 1910).

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4  Read, Christopher.  (2005) *Lenin: A Revolutionary Life*. Routledge. ISBN 0-415-20648-0.

* Kategorio Marija Aleksandrovna Blank en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 495474
* GND: 118625217
* LCCN: n85191759
* VIAF: 15562607
* ISNI: 0000 0000 8095 4744
 |
**Marta Cuervo** (naskiĝinta je Havano en Kubo) estis kuba gitaristino kaj profesorino. Ŝi studis gitaron kaj muzikteorion ĉe la Urba Konservatorio de Havano, estante lernanto de la elstara gitaristo Isaac Nicola.

Kontribuoj
----------

Marta Cuervo kunlaboris lige kun Isaac Nicola kaj aliaj gitaristoj kiel Clara (Cuqui) Nicola, Marianela Bonet kaj Leopoldina Núñez je la kreado de unueca metodo por ĉiuj muziklernejoj en Kubo post la revolucio de 1959. Ŝi ofte insistis ĉe siaj propraj lernantoj kiel ekzemple Armando Rodríguez Ruidíaz, ke ili komponu kaj transskribu muzikon por la gitaro, kontribuante tiamaniere al la disvolvo de nacia instrusistemo kaj de indiĝena repertuaro por tiu instrumento.

Inter la multaj lernantoj de Marta Cuervo menciendas la elstaraj gitaristoj Edel Muñoz, Joaquín Clerch, Aldo Rodríguez, Sergio Vitier García Marruz kaj Fernando Mariña (gitaristoj Mexiko).

Referencoj
----------

1. 1 2  Giro, Radamés. Leo Brouwer y la guitarra en Cuba. Editorial Letras cubanas. Havano, Kubo, 1986, p. 56.
2. ↑   Ramirez, Marta Maria. Cuba: The Cuban Guitar School. SEMlac reports 7. Arkivita el la originalo je 2012-11-13. Alirita 2015-06-22.
3. ↑   Joaquín Clerch. Arkivita el la originalo je 2012-06-18. Alirita 2015-06-22.
4. ↑  Interreta konsultlibro pri muzikistoj kaj muziko

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 527332
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Matzingen (stacidomo) kaj Weberei Matzingen (stacidomo). |



**Matzingen** estas komunumo de la distrikto Frauenfeld en Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 2 433 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 2 538 ĝis la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Matzingen situas sude de Frauenfeld meze inter Vinterturo kaj Sankt-Galo. La komunumon trafluas la rivereto Murg, kiu en Frauenfeld alfluas al la rivero Turo.

Al la komunumo apartenas krom Matzingen mem la municipoj Dingenhart, Gass, Halingen, kaj Ristenbühl.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo limas en nordo al la kantona ĉefurbo Frauenfeld, en nordoriento al Thundorf, en oriento al Stettfurt, en sudorienbto al Wängi, kaj en sudokcidento kaj okcidento al Aadorf.

Trafiko
-------

La stacidomo de Matzingen situas ĉe Frauenfeld-Wil-Fervojo (germane *Frauenfeld-Wil-Bahn*). Temas pri 17,45 kilometrojn longa privata mallarĝŝpurfervojo, kiu konektas la urbojn Frauenfeld kaj Wil.

Matzingen disponas ankaŭ pri propra konekto al la nacia aŭtoŝoseo A1 de Sankt-Galo al Zuriko.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Matzingen datiĝas el la jaro 779 kiel *Mazcingas*.

Vidu ankaŭ
----------

* Matzingen (stacidomo)
* Weberei Matzingen (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Matzingen
* Matzingen en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Matzingen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Frauenfeld |
| --- |
| Basadingen-Schlattingen • Berlingen • Diessenhofen • Eschenz • Felben-Wellhausen • Frauenfeld • Gachnang • Herdern • Homburg • Hüttlingen • Hüttwilen • Mammern • Matzingen • Müllheim • Neunforn • Pfyn • Schlatt • Steckborn • Stettfurt • Thundorf • Uesslingen-Buch • Wagenhausen • Warth-Weiningen |  |

 |
**Max** estas blanka cikonio naskiĝinta en majo 1999 ĉe la komunumo Avenches en Svisio.

Oni instalis sur ĝin balzon Argos la 5an de julio 1999, kaj ties cikloj de migrado estas sekvataj de la muzeo de natura historio de Friburgo.

La Blanka cikonio "Max" naskiĝis ĉirkaŭ la 20a de majo 1999. Ĝi estis ringita (N° 6215) kaj havigita de balzo Argos la 5an de julio 1999 kaj pro tio povas, de tiam, esti sekvata per satelito. Ĉeneste ne eblis determini la sekson. Tiu Blanka cikonio estis nomita "Max" omaĝe al Max Bloesch (1908-1997) kiu ekde 1948 reenmetis en Altreu (Svisio) junajn cikoniojn devenintajn de Alzaco kaj de Orienta Eŭropo. De 1955 al 1961, 262 junuloj de blanka cikonio devenantaj el Alĝerio estis enmetitaj en Svisio. En 1960, paro nekaptiva (natura) reproduktiĝis denove la unuan fojon en Svisio post jardekoj, kaj poste la populacio pligrandiĝis. Fakte la balzita cikonio Max rezultis esti ino.

Max estis ido de blanka cikonio naskiĝinta en Mannheim (Germanio). Tiu estis ringita la 19.6.1997 (Radolfzell / Germanio / 06407) kaj, dum sia migrado, haltiĝis ĉe Bulle kie, malfortiĝinta, ŝi estis kaptita, la 4.9.1997. Enmetita en la zorgejo por naturaj animaloj de la muzeo de natura historio de Friburgo, ŝi estis zorgata kaj poste liberigita, la 12.9.1997 ĉe Avenches. Ŝi iĝis loĝanta (nemigranta), reproduktiĝis la unuan fojon en 1999 kaj produktis unu idon (Max).

Max reproduktiĝis la unuan fojon en 2002 kaj poste produktis 25 idojn: Max estas migranta kaj trapasis la Ĝibraltaran markolon 16 fojojn sed post 2008, Max elektis Hispanion kiel vintrejo. Tamen ĉiujare ŝi revenas al Tüfingen (Germanio) por reproduktiĝi. En 2010, Max ekhavis la mondan rekordon de longviveco inter animaloj havigitaj de sekvekipaĵo.

Notoj
-----

1. ↑   Arkivigite je 2010-01-01 per la retarkivo Wayback Machine 100 jours: l'hivernage de Max la cigogne en Espagne, Konsultita la 15an de februaro 2010

* Aebischer, A. & Fasel, A. (2007): Variationen des Vogelzugs: das Beispiel des Weissstorchs "Max". Bull. Soc. Frib. Sc. Nat. 96: 57-82.
* Aebischer, A. & Fasel, A. (2010): Les 10 ans de "Max" - Suivi à long terme d'une Cigogne blanche *Ciconia ciconia* par Satellites. Nos Oiseaux 57: 165-176.

Vidu ankaŭ
----------

* Birdomigrado
* Blanka cikonio

### Eksteraj ligiloj

* Retejo pri Max Arkivigite je 2013-05-31 per la retarkivo Wayback Machine de la retejo de la muzeo de natura historio de Friburgo.
* Retejo pri la satelita sekvo Arkivigite je 2012-03-03 per la retarkivo Wayback Machine de la retejo de la muzeo de natura historio de Friburgo.
* Intervjuo Arkivigite je 2015-04-13 per la retarkivo Wayback Machine de Adrian Aebischer de la Muzeo
* Filmeto de Max Arkivigite je 2007-10-09 per la retarkivo Wayback Machine
***Mazeppa*** estas rakonta poemo verkita de la angla romantika poeto Lord Byron en 1819. Ĝi estas bazita sur populara legendo pri la frua vivo de Ivan Mazepa (1639–1709), nobelo el Ukrainio kiu poste iĝos Hetmano de Ukrainio. Laŭ la poemo, la juna Mazeppa havas amaferon kun la Pola grafino Theresa dum servado kiel paĝio ĉe la kortego de la reĝo Johano la 2-a Kazimiro. La grafino Theresa estis edzino de la multe pli aĝa grafo. Malkovrinte la aferon, la grafo punas Mazeppa ligante lin nuda al sovaĝa ĉevalo. La kerno de la poemo priskribas la traŭmatan vojaĝon de la heroo ligita al la ĉevalo. 

*Mazeppa* de Théodore Géricault ĉ. 1823; bazita sur la poemo de Byron.

Notoj
-----

1. ↑   Mazeppa estas historia literumado; en modernaj dokumentoj la historia figuro estas referencata kiel Ivan Mazepa. Tamen, represaĵoj de la poemo de Byron tenas la literumadon Mazeppa. Tiu artikolo uzas la literumadon 'Mazeppa' por referenco al la heroo de la poemo, kaj rezervas 'Mazepa' por referencoj al la vera historia figuro.
La **Instituto por la Esplorado pri Milito** (angle *Institute for the Study of War*, ISW) estas usona pensfabriko fondita en 2007 fare de la milita historiisto Kimberly Kagan, disponigante esploradon kaj analizon koncerne temojn de defendo kaj eksterŝtataĵoj. Ĝi produktis raportojn pri la Siria Milito, la Milito en Afganio, kaj la Iraka Milito, *"fokusante pri armeaj operacioj, malamikminacoj, kaj politikaj tendencoj en diversaj konfliktaeroj"*. Ĝi nuntempe publikigas ĉiutagajn raportojn pri la rusia invado de Ukrainio en 2022.

ISW estis fondita en respondo al la stagno de la Iraka kaj Afgania militoj, kun kernfinancado disponigite fare de grupo de defendentreprenistoj. Laŭ misiodeklaro en ĝia retejo, ISW planas disponigi *"realtempan, registar-sendependan, kaj malfermfontan analizon de daŭrantaj armeaj operacioj kaj ribelatakoj"*. ISW nuntempe funkcias kiel neprofitcela organizaĵo, apogita per kontribuoj de defendentreprenistoj inkluzive de General Dynamics, DynCorp, kaj antaŭe, Raytheon. Ĝi estas ĉefsidejita en Vaŝingtono.

Referencoj
----------

1. ↑  About Us *ISW*
2. 1 2  Kim Kagan[*rompita ligilo*]*Militarist Monitor*
3. ↑  Ukraine Project *ISW*
4. ↑  The Role of Think Tanks in the Definition and Application of Defence Policies and Strategies *Revista del Instituto Español de Estudios Estratégicos*
5. ↑  Who we are *ISW*
6. ↑  Civilian analysts gained Petraeus’s ear while he was commander in Afghanistan *The Washington Post*, 19-a de decembro 2012
7. ↑  Our Supporters *ISW*
8. ↑  Our Supporters (arkivo) *ISW*

* Kategorio Instituto por la Esplorado pri Milito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 784059
* GND: 1149161124
* LCCN: no2010002934
* VIAF: 127078368
 |
**MATSUDAIRA Jirō-Saburō Nobuyasu** (japane: 松平 次郎三郎 信康; naskiĝis la 13-an de aprilo 1559; mortis la 5-an de oktobro 1579) estis la plej aĝa filo de Tokugawa Ieyasu. Oni nomis lin ankaŭ "**Okazaki Saburō**" (岡崎 三郎), ĉar li iĝis la estro de Okazaki-kastelo(岡崎城) en 1570. Ĉar li estis filo de Tokugawa Ieyasu, oni foje nomas lin ankaŭ **Tokugawa Nobuyasu** (徳川 信康).

Kiel infano, Nobuyasu estis sendita al la ĉefurbo de la Imagawa-klano, Sumpu, situanta en la provinco Suruga (nuntempa Ŝizuoka (prefektujo)) kiel garantiulo. Poste li estis nomumita estro de Okazaki-kastelo en la provinco Mikawa (nuntempa Aiĉi (prefektujo)), la naskiĝloko de lia patro. Li partoprenis la batalon de Nagashino en 1575.

Kelkajn jarojn poste li estis suspektita pri perfido far Oda Nobunaga kaj estis enkarcerigita en Ohama, poste en Futamata, antaŭ ol ricevi ordon de sia patro memmortigi sin per seppuku en 1579. Tokugawa Ieyasu faris tion laŭ volo de Oda Nobunaga, malgraŭ ke ties filino Tokuhime (1559-1636) estis edzino de Nobuyasu.



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 212017
 |
**Matteo Carreri** (naskiĝinta kiel **Giovanni Francesco Carrieri** en 1420 en Mantova, mortinta la 5-an de oktobro 1470 en Vigevano) estis itala katolika pastro, dominikano.

Carreri, ano de nobela familio, aniĝis en la dominikana ordeno en 1440 en sia naskiĝurbo, alprenante la nomon *Matteo*. Li trairis Italion kiel predikisto. Li mortis en Vigevano, kie li estis entombigita en la preĝejo de Petro de Verono. La katolikaj urbanoj konsideras lin protektanto de la urbo.

Laŭ legendo Carreri estis, vojaĝante per ŝipo de Ĝenovo al Pisa, kaptita de piratoj. Kiam tiuj liberigis lin, li proponis resti anstataŭ du aliaj kaptitoj, virino kun sia filino. Pri la sukceso de tiu propono estas malsamaj versioj.

Laŭ sia hagiografio Carreri je la 5-a de oktobro 1470 petis de sia superulo la permeson morti; ricevinte ĝin li mortis. En 1482 papo Siksto la 4-a permesis la kultadon de Carreri en la urbo Vigevano, kiu en 1518 proklamis lin kunpatrono de la urbo (kun Ambrozio de Milano). En 1625 papo Urbano la 8-a beatigis Matteon Carreri.

Referencoj kaj notoj
--------------------

1. 1 2  Santi e Beati
2. ↑  vidu la nederlandan kaj la anglan vikipediojn

* Kategorio Matteo Carreri en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La flanko kie estas/estos registrita la datumo.
BD-RE Ver.1.0 disko 50GB
**Blu-radia disko** (aŭ simple **Blu-radio**, **BD**, norma nomo "Blu-ray disc") estas normo de optika disko kiuj entenas informojn pere de cifereca registrosistemo simila al tiu de DVD kaj KD, normigita de asocio ***Blu-ray Disc Association***.

Resumo
------

Blu-radia disko havas diametron de 12 centimetroj, same kiel DVD kaj KD, sed havas pli grandan datumspacon. La ondolongo de la lasero uzita por legi la diskojn (405 nm - blua) estas pli malgranda ol tiu uzita por DVD-oj (650 nm - ruĝa), kio ebligos strekadon de pli mallarĝaj kaneloj. Blu-radia disko povas enteni 50 GB, kio estas pli ol sesoblo de la entenkapacito de DVD. La plimulto de BD-legiloj povas legi ankaŭ DVD kaj KD.

Bluradio estas proponita de la firmao Sony. Originale multaj firmaegoj subtenis Blu-radion, kiel Sony, kompreneble, sed ankaŭ Philips, Samsung, 20th Century Fox, Warner Bros, Walt Disney Pictures, Apple, Hewlett Packard, Sharp, kaj aliaj. PlayStation 3 de Sony lanĉos la formon. La unuaj bluradioj aperis en somero 2006. Proksimume samtempe la HD DVD de Toshiba aperis. La du tipoj de disko konkuris ĝis la 19-a de februaro 2008.

La norma nomo estas ne *Blu**e**-ray* Disc sed neologisme *Blu-ray Disc*, ĉar en la angla ĝenerala nomo *Blu**e**-ray* (Blu-radia disko) povus signifi ankaŭ alian diskon, kiu uzas blu-radian laseron (ekz. HD DVD), kaj ne povis iĝi propra registrita marko.

Vidu ankaŭ
----------

* HD DVD
* DVD
* KD

* Kategorio Blu-radia disko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 232677
* GND: 7597887-8
* LCCN: sh2010007700
* NDL: 01076562
 |