recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Magyardombegyház** [madjardombedjhAz] estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en Distrikto Mezőkovácsháza. La loknomo signifas: hungara-holmo-eklezio.

Blazono de Magyardombegyház

Bazaj informoj
--------------

46° 22′ 48″ N 21° 04′ 12″ O﻿ / ﻿46.38000 °N, 21.07000 °O﻿ / 46.38000; 21.07000 (mapo)Koordinatoj: 46° 22′ 48″ N 21° 04′ 12″ O﻿ / ﻿46.38000 °N, 21.07000 °O﻿ / 46.38000; 21.07000 (mapo)

* Areo: 13 km²
* Loĝantaro: 590
* Poŝtkodo: 5837
* Telefonprefikso: 68

Situo
-----

Magyardombegyház situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero. La rumana landlimo estas proksime.

Historio
--------

La turkoj faris senhoma la regionon. Poste farmoj formiĝis. Komence de la 19-a jarcento oni fondis 3 vilaĝojn apude: Dombegyház, Magyardombegyház kaj Kisdombegyház. En 1944 la judoj estis deportitaj. La komunumoj iĝis sendependaj depost 1990. La loĝantaro okupiĝas pri terkultivo kaj bestbredado.

En Magyardombegyház migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana kirko

Fontoj
------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2008-02-27 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Magyardombegyház en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*La Voz de la Mujer*, 1896.
Virginia Bolten (1870-1960).
**La Voĉo de la Virino** (hispane : ***La Voz de la Mujer***) estis la unua anarki-feminisma gazeto en la mondo. Publikigite en Argentino de kolektivo de virinoj inkluzive de la libervolisma komunistino Virginia Bolten, ĝi konsistis el naŭ numeroj, publikigitaj de la 8-a de januaro 1896 ĝis la 10-a de marto 1897. Krom proponi liberecanan feminismon malproksiman de la reformisma feminismo de la epoko, la gazeto defendis la idealojn de la liberecana komunismo; lia devizo estis Nek Dio, nek Estro, nek Edzo".

La ĵurnalo estis publikigita unue en Bonaero, poste en Rosario kaj fine en Montevideo (Urugvajo), kvankam en ĉi tiuj lastaj du urboj (Rosario kaj Montevideo) la atestoj estas fragmentaj. Krom Bolten, Pepita Guerra, Teresa Marchiso, Josefa Martínez, Soledad Gustavo (Patrino de Federica Montseny), Ana López kaj Irma Ciminaghi kunlaboris en la eldonaĵo. Ĉi tiuj kontribuantinoj estis plejparte migrantaj laboristoj kun certa instrukcio. La Voĉo de la Virino instigas siajn legantinojn al propagando per agado kaj ankaŭ al direkta agado, kio devigas ĝin resti en duonklandestineco. Eĉ se sperto estis mallonga, ĝi ebligis la esprimon de deziro de ina emancipiĝo kaj konscio pri la laborista movado al demandoj pri seksa egaleco.

Idearo
------

*La Voĉo de la Virino* vokis virinojn ribeli kontraŭ vira subpremo, tamen sen neglekti la proletan lukton. Ĝi kritikis ĉiujn formojn de aŭtoritato : ĉu eklezia, kompania, ŝtata kaj familia. La fina propono konsistis en la starigo de la liberecana komunismo.

La redaktoroj denuncas ilian rolon kiel seksajn objektojn kaj diras al kiaj rilatoj ili aspiras, sub la moka rigardo de la maskloj de sia klaso kaj la malaprobo de la burĝa socio.

La gazeto vekis streĉitecojn ene de la anarkiisma movado, ĉar multaj el ĝiaj aktivuloj konsideris kelkajn el ĝiaj pozicioj kiel atakojn kontraŭ la vira sekso, tio kio igis la redakta skipo al klarigo de sia pozicio.

La institucio de geedziĝo estis unu el la ĉefceloj de la gazeto, kiu vidis virinojn kiel la plej subpremita ligo en la ĉeno de ekspluato. La gazeto defendis la ideon de libera amo el la vidpunkto de persona aŭtonomio, sen rekomendi malĉastecon.

*La Voĉo de la Virino* proponas doni al proletaj virinoj la ilojn por ilia emancipiĝo. Subtenanto de libera amo kaj fakta propagando, la gazeto esprimas sian deziron ĉesigi ĉiujn subpremojn: religiajn, kapitalismajn aŭ patriarkajn.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836130
* LCCN: nr97010404
* VIAF: 146531195 183582877, 146531195
* BNF: 15586069s
 |
Sankta **Maksimiliano el Celje** (slovene *Maksimilijan Celjski*, latine *Maximilianus Lauriacensis*; naskiĝinta en Celje, mortinta samloke en 284) estis slovena sanktulo. Lia festotago estas la 29-a de oktobro; liaj signoj estas episkopa mitro kun palmo kaj glavo.

Tradicioj
---------

Celje estis espiskopa sidejo kaj subiĝinta unue al la provinco eklezia de Aquileia, poste de Gradisca. Li mortis post vere bena apostola agado i.a. en Salcburgio. La de li konserviĝintaj aktoj datumas nur de la 13-a jarcento. Alia mencio de li estas tamen el la 8-a jarcento, en donacdokumento pri preĝejo en Salcburgo. Eble tiu salcburga Maksimiliano estas alia persono ol Maksimiliano de Lorch.

La laste menciita ĝenerale konsideratas episkopo kaj martiro, la salcburga nur konfesinto. Certas ke Ruperto de Salcburgo antaŭenpuŝis la honoradon de la martiro-episkopo. La salcburga Saal-libro el la 8-a jarcento rakontas pri konstruo de kirko kaj aranĝo de regulaj diservoj en Bischofshofen fare de Ruperto mem. Antikvega tradicio rakontas pri senkapigo de Maksimiliano.

Alia samnomulo (episkopo kaj martiro) honoratas la 29-an de oktobro en Piran, Koper kaj Padovo pere de relikvoj. Li verŝajne murditis de Langobardoj.

Vivo
----

Dediĉite el la junaj jaroj al timo antaŭ Dio kaj amo por malriĉuloj li faris sian vivon ilo de prediko, sanigo, konvertigo de mense blindaj samtempuloj. Por plifaciligi tion Maksimiliano disdonis ĉiujn havaĵojn hereditajn post la morto de la gepatroj kaj liberigis ĉiujn sklavojn. Poste li migradis kiel pilgrimanto al Romo. Papo Siksto la 2-a akceptis lin amike kaj komisiis al li la evangelizadon de Panonio. Kun ĝojego Maksmiliano migradis al Lorch/ Distrikto Linz-Land. Tiuloke estis la castrum de la Dua romia legiono. La nombro de baptitaj soldatoj estis malgranda - kaj ŝajne Maksimiliano inter la soldatoj unue ekpredikis. Li sukcesis krei etan komunumon. Sed animzorgantoj ĝenerale evitis iri tien pro la persekuto de kristanoj (ekz. Marimiliano kaj Floriano kun kvardek aliaj martiroj: Sankta Severino "nur" ekpelitis el la hejma regiono Lorch). Li agadis almenaŭ du jardekojn en la regiono de Lorch kaj venis ĝis la regiono de Freising: tial li menciatas en la Litanio de Ĉiuj Sanktuloj kiel evangeliisto de Germanujo. Ankaŭ la Agilulfidoj honoris lin kiel landan patronon.

Martirecon li gajnis tamen en la patruja Celje kiam Numeriano estis romia imperiestro. La nomo de la juĝisto estis laŭtradicie iu Eulasius. Li entombigitis ekster la urbo. Raporto pri transporto de la ostoj al Napolo estas ne tre fidinda. Ili estis dum certa tempo en Bischofshofen, poste en Burgkirchen de kie ili transportitis al Altötting laŭ komisio de reĝo Karlomano la 1-a. Pro la atakoj de la Hungaroj ili venis ĉirkaŭ la jaro 986 al Passau, en la Stefano-kirkon. Pro tio li ankaŭ nomatas *Episkopo de Passau*. En 1298 faritis fare de episkopo Bernhard solena plibeligo tomba.

Fonto
-----

* Vollständiges Heiligen-Lexikon, Band 4. Augsburg 1875, p. 359-361, kio legeblas tie ĉi interrete.

* Kategorio Maksimiliano el Celje en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 582231
* GND: 12320660X
* VIAF: 37819684
 |
**Losacio** [loSAzjo] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Alba, en la centro de la provinco. *Losacio* estas etimologie tradukebla al *Kaĥelejo*.

Municipoj de la komarko Tierra de Alba en la centro de la provinco Zamoro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 21,8 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 90 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 44 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Estas atestaĵoj de prahistoria kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la 13-a kaj 14-a la komarko apartenis al la Templanoj.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, romanikaj elementoj, vinkeloj, historia heredo, piedirado). Iam estis minoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756275
 |
**Kontraŭtanka armilo** aŭ **kirasrompa armilo** estas komuna nomo por kanonoj, raketoj, grenadoj, kirasaŭtoj kontraŭ tankoj. Ĉar la kirasitaj tankoj estis ekuzitaj en la unua mondmilito, tiam aperis la respondo je tio en formo de kiras-trarompa fusaĵo kontraŭ la maldika kiraso (kontraŭtanka fusilo).

La unuan kontraŭtankan armilon evoluigis la usona komandanto Cleland Davis dum la unua mondmilito. Li kunligis du pafilojn, malantaŭon al malantaŭo. Tiuj estis almontitaj eksperimente al bombavio O/100 kaj estis uzataj kontraŭ submarŝipoj, aerŝipoj.

Oni evoluigis en la Sovetunio ekde 1923 kontraŭtankajn armilojn (nomataj "Dinamo-Reaktivnaja Puŝka" (DRP), ĉ. "dinamike reaga kanono"). En la 1930-aj jaroj aperis diversaj tipoj de la armilo kaj oni testis la kalibrojn de 37 mm al 305 mm. La produktado, eksperimentoj estis ĉesigitaj en 1938, rilate al la Granda purigo. La plej konata modelo de tiu epoko estis la *Model 1935 76 mm DRP* dezajniat de L.V. Kurĉevski. Kelkajn ekzemplerojn oni uzis dum la vintra milito, la finnoj akiris kelkajn el ili kaj poste pludonis ilin al la germanoj en 1940.

Ĝis komenco de la dua mondmilito aperis familio de kontraŭtankaj kanonoj, pafataj plej ofte per 37 mm-a pafaĵo. Oni uzis dum la milito pli kaj pli grandajn kalibrojn kaj diverstipajn pafaĵojn. Oni produktis pafaĵojn kun malmola pinto, pelaĵo ebligante pli grandan rapidon, pli efikajn eksplodaĵojn. Estis tre efike uzo de kava aŭ formita pafaĵo, kiu direktis la eksplodon antaŭen.

En la dua mondmilito aperis pluraj tipoj de la kirasrompaj raketoj kaj lanĉiloj, el kiu la usona bazuko estis la plej konata. Je komenco de dua mondmilito aperis la kirasrompaj kanonoj kun pafaĵo de 37 mm-a diametro. La kalibro kreskis dum la milito kaj oni eksperimentis novajn pafaĵ-tipojn.

La evoluigo de la kontraŭtankaj armiloj okazis al pli malmola pinto, pli efika pelaĵo, eksplodaĵo. Tre efika estis la formita aŭ kava pafaĵo, kiun oni planis, ke okaze de enpafado, ĝi direktu la eksplodan energion antaŭen.

Dum la dua mondmilito aperis multaj tipoj de la kirasrompa raketo, el kiu la plej efika estis la usona bazuko kaj ties ekvivalentoj en aliaj armeoj. Post la dua mondmilito, la plej grava evoluigo estis la uzo de elektroniko, teledirektado, tiel apero de la elektronike direktitaj raketoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Portebla kontraŭtanka sistemo
* RPG-29


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 133267
 |
**Lucio URTUBIA Jiménez** (Cascante, Navaro; 18a de februaro 1931 - Parizo, 18a de julio 2020) estis hispana masonisto kaj anarkiisto. Pro sia eksterleĝa agado favore al internaciaj grupoj de anarkiistoj kaj aliaj revoluciuloj, li estis konsiderata de la hispanaj kaj francaj maldekstruloj kiel ia Robin Hood.

Li estis unu el la ĉefaj partoprenantoj de agado por kolekti monon destinitajn al diversaj politikaj organizoj, baze sur fraŭdo al First National City Bank pere de la falsigo de veturĉekoj (*traveler’s cheques*) fartiaj per presplatoj kiun li aranĝis. Tiel centoj de falsaj veturĉekoj estis distribuitaj tra Eŭropo kaj diversaj landoj de Latinameriko inter januaro 1980 kaj decembro 1982.

La nomitaj "operacoj de monrekuperado", el kiuj la fraŭdo al City Bank formis parton, utilis por monkolektado por apogi luktantoj kaj necesulojn. Post la malmuntado de la infrastrukturo de falsigo, la franca polico ne povis rekuperi la presplatojn de la veturĉekoj, kio devigis City Bank kaj la francan registaron al pakto kun Urtubia.

Lia vivo estis rakontita en libroj, raportadoj kaj filmoj, same kiel utilis por inspiro al multaj kantoj diversĝenraj. Lia domo estas sidejo de la *Espace Louise-Michel* (ejo Louise Michel), kie okazas debatoj, prelegoj, ekspozicioj kaj kinprezentadojn.

Verkoj
------

* Urtubia, Lucio (novembro 2008). *La revolución por el tejado. Autobiografía*. Tafalla: Txalaparta. ISBN 978-84-8136-532-0.
* Urtubia, Lucio (7a de decembro 2014). *Mi utopía vivida*. Tafalla: Txalaparta. ISBN 978-84-15313-99-1.

Vidu ankaŭ
----------

* Eksproprietiga anarkiismo

Notoj
-----

1. ↑  Fallece Lucio Urtubia, histórico militante anarquista Alirita la 19an de julio 2020.
2. ↑  El albañil que puso de rodillas al City Bank: "Jamás ha habido un ser humano decente en el poder" Medio: Rusia TV "RT":] 25a de februaro 2017: Ernesto J. Navarro. Alirita la 20a de julio 2020.

Bibliografio
------------

* Thomas, Bernard (2001). *Lucio Urtubia, el anarquista irreductible*. Ediciones B. ISBN 84-666-0267-4.
* Thomas, Bernard. *Lucio, l'irréductible* (Albertina Rodríguez kaj Francisco Rodríguez, trad.). Suma de Letras SL. ISBN 84-663-0671-4.

* Kategorio Lucio Urtubia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 697172
* GND: 139906363
* LCCN: n2009049479
* VIAF: 86470137
* ISNI: 0000 0001 1682 0220
* SUDOC: 107004437
* BNF: 151214285
* BNE: XX4660654
 |
**Lozjanskij** ukraine **Лозянський,** hungare **Cserjés** [ĉerjEŝ] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Miĵgirja. La historia loknomo estis *Лозянське* [lozjanske].

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Miĵgirja en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 32′ 31″ N 23° 26′ 08″ O﻿ / ﻿48.54194 °N, 23.43556 °O﻿ / 48.54194; 23.43556 (mapo)Koordinatoj: 48° 32′ 31″ N 23° 26′ 08″ O﻿ / ﻿48.54194 °N, 23.43556 °O﻿ / 48.54194; 23.43556 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 488 m
* Loĝantaro: 1590
* Poŝtkodo: 90034
* Telefonprefikso: 03146

Situo
-----

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1653 en formo *"Lazanki"*. En 1910 vivis en Cserjés 1131 loĝantoj, (1069 rutenoj, 60 germanoj kaj 2 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Lozjanskij. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
**Lotus Notes** estas kunlabora programaro. Ĝi ekestis en 1984 de la kompanio *Iris Associates* posta subfirmao de Lotus Development Corporation, kiu estis poste transprenata de IBM. Lotus Notes apartenas al la kategorio Groupware kaj estas uzata de pli ol 100 milionoj da uzantoj tutmonde.

Ekde la versio 4.5 la nomo Lotus Notes estas reduktita al la klient-softwaro por ordinaraj uzantoj, dum la datumbazo (servila flanko) nomiĝis Lotus Domino. Tamen oni parolas pri Notes- aŭ Domino-datumbazo laŭplaĉe.

La baza pakaĵo de Lotus Notes entenas multajn ilojn por organizi komunan laboron (retmesaĝoj, kalendaro, diskutoj, ktp.) kies kodo estas videbla kaj adaptebla al propraj bezonoj. Eblas uzi diversajn programlingvojn, nome Lotus Script, sed ankaŭ Java Script, Java kaj por montri datumojn HTML kaj XML.

Lotusphere
----------

Ĉiujare en januaro kelkmiloj el la utiligantoj kaj evoluantoj de Lotus-Produktoj kunvenas en Orlando, Florido por kelkaj tagoj kaj informiĝas pri la plej novaj atingaĵoj. La aranĝo Lotusphere havas mitan karakteron en la tutmonda socio kaj konsistas ankaŭ el sociaj eventoj (bankedoj, komuna vizito de unu el la *Theme-Parks* de Disney aŭ Universal Studios).

Vidu ankaŭ
----------

* Lotus Software
* Lotus 1-2-3

Eksteraj ligiloj
----------------

*
**Lodewijk Ferdinand Dieben** (Hago, 19-an de aprilo 1890 – Zandvoort, 24-an de junio 1959), pli bone konata per sia pseŭdonimo **Lou Bandy**, estis nederlanda kantisto kaj komikisto kiu dum la periodo inter ambaŭ mondmilitoj estis unu el la plej popularaj artistoj de Nederlando. Al siaj plej konataj kantoj apartenas: *Wie heeft er suiker in de erwtensoep gedaan?* (*Kiu metis sukeron en la pizosupo?*) (1939), *Zoek de zon op* (*Serĉu la sunon)* (1936), *Schep vreugde in het leven* (*Ĝoju la vivon*) (1937) kaj *Louise zit niet op je nagels te bijten* (*Luiza ne mordu sur viaj ungoj*).

Frua vivo
---------

Lodewijk Ferdinand Dieben elkreskis en laborista familio en Hago.

Kariero
-------

Dieben laboris kiel grumo, domservisto, stratkantisto kaj kiel deviga
mararmeano antaŭ ol li startis karieron en la varieteo en 1915. Unue li aperis kune kun sia frato Willy Derby sub la nomo *The Bandy Brothers* (*Bandy* estas angligo de lia nomo Dieben kun la silaboj inversigitaj.) Baldaŭ montriĝis ke la karakteroj de la fratoj estis tro diferencaj por kunlabori; kontraste al Willy, Lou estis konata kiel malfacila persono.

Lou kontinuis sub la nomo *Lou Bandy*. En 1921 li geedziĝis kun pianistino Eugenie Küch, filino de germana oficiro kiu havis grandan influan en lia kariero: ŝi instruis decajn socialajn lertecojn al li kaj la gravecon de paroladi en senriproĉa nederlanda lingvo, kaj helpis lin akiri la unuajn profitdonajn kontraktojn. Kun ŝia subteno, la juna viro el Hago post kelkaj jaroj laboris kun pintartistoj kaj teatraj impresarioj. Eugenie Küch mortis en februaro 1944.

Bandy estis konata ĉe la publiko kiel kantisto de gajaj kantoj, sed al tiuj kiuj pli bone konas lin, li havis malpli bonhumoran imagon.
Li ankaŭ geedziĝis kun la multe pli junan Sinia Franke en 1948, kaj en 1952 kun la 19-jaraĝa knabino Carla van den Hurk. Ili divorcis en 1958 kaj li fariĝis izolulo.

Kiam li ne plu estis populara kaj fariĝis tre soleca li mortigis sin en lia apudmara apartamento en Zandvoort.

* Kategorio Lou Bandy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 653355
* GND: 1110070888
* LCCN: n2007002742
* VIAF: 46206022
* ISNI: 0000 0000 4123 164X
* BPN: 95027897
* MBA: be9127d7-0331-4735-8730-688582c71bc9
 |
Apero de la magia konstanto
La **magia konstanto** de magia kvadrato estas estas sumo de nombroj en iu horizontalo, vertikalo aŭ diagonalo de tiu kvadrato. Ekzemple, la jena magia kvadrato:

{\displaystyle {\begin{bmatrix}4&9&2\\3&5&7\\8&1&6\end{bmatrix}}}

havas magian konstanton 15.

Magia kvadrato de ordo {\displaystyle n\times n} estas **norma** se ĝi enhavas ĉiun pozitivan entjeron inter 1 kaj {\displaystyle n^{2}}. La magia konstanto {\displaystyle M(n)} de norma magia kvadrato de ordo {\displaystyle n} egalas al:

{\displaystyle M(n)={\frac {n(n^{2}+1)}{2}}}.

Pruvo

Estas norma magia kvadrato de ordo {\displaystyle n}. Do, ĝi enhavas {\displaystyle n^{2}} da nombroj.

Unuaflanke, la sumo de ĉiuj nombroj {\displaystyle S} estas:

{\displaystyle S=1+2+3+\ldots +n^{2}={\cfrac {n^{2}}{2}}(n^{2}+1)}
Aliaflanke , la sumo de ĉiuj nombroj estas sumo de sumoj de ĉiuj horizontaloj (aŭ de ĉiuj vertikaloj):

{\displaystyle S=nM(n)}
Sekve:

{\displaystyle M(n)={\frac {n(n^{2}+1)}{2}}}

 

La komenco de la sinsekvo de la magiaj konstantoj de normaj magiaj kvadratoj M (*n*) estas jena (A006003 en OEIS):

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ordo *n* | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | … |
| M (*n*) | 15 | 34 | 65 | 111 | 175 | 260 | 369 | 505 | 671 | 870 | 1105 | … |

La termino **magia konstanto** same aplikas al aliaj "magiaj" figuroj, kiel magia stelo kaj magia kubo.
***Herz aus Glas*** (Vitrokoro) estas germana filmo de 1976 reĝisorita kaj produktorita de Werner Herzog, kun agado okazanta en la 18-a jarcento en Bavario. La filmo estis verkita de Herzog, bazite parte sur rakonto de Herbert Achternbusch. La ĉefa rolulo estas Hias, bazita sur la legenda bavaria profeto Mühlhiasl.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

La agado okazas en la 18-a jarcento en urbo de Bavario kie estas fabriko kiu per vitroblovado produktas brilan rubenkoloran vitron. Kiam la mastra vitroblovisto mortas, la sekreto produkti ĝin perdiĝas. La loka barono, kiu posedas la fabrikon, estas obsedita pri la rubenvitro kaj kredas, ke ĝi havas magiajn proprecojn. Je la perdo de la sekreto, li descendas en frenezo kun la cetero de la urbanoj. La ĉefa rolulo estas Hias, divenisto el la montetoj, kiu antaŭdiras la detruon de la fabriko en incendio. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Produktorado
------------

Dum la filmado, preskaŭ ĉiuj aktoroj ludis sub hipnoto. Oni hipnotigis ĉiun aktoron por ĉiu sceno, kun la escepto de la rolulo Hias kaj la profesiaj vitroblovistoj kiuj aperas en la filmo. La hipnotigitaj aktoroj faris tre strangajn ludadojn, kion Herzog intencis por sugesti la trancecan staton de la urbanoj de la historio. Herzog havigis al la aktoroj la plejmulton de ilia dialogo, parkerigita dum hipnoto. Tamen, multaj el la gestoj kaj movoj de la hipnotigitaj aktoroj okazis spontane dum la filmado.

Referencoj
----------

1. ↑   Werner Herzog, komentaro por la DVD de *Heart of Glass*.

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Heart of Glass (film) en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 837015
* GND: 102799699X
 |
**Makurdi** estas grandurbo, diocezo, universitata urbo kaj ĉefurbo de subŝtato en Niĝerio. Ĝi estas aviadila bazo de la armeo.

Loko de Makurdi en la subŝtato

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 07° 44′ N 08° 32′ O﻿ / ﻿7.733 °N, 8.533 °O﻿ / 7.733; 8.533 (mapo)
* Areo:  km²
* Loĝantaro: 170 927 en 2012
* Supermara alteco: 95-110 m
* Horzono: UTC +1
* Poŝtkodo: 970...

Geografio
---------

Makurdi situas sur ebenaĵo laŭ rivero Benue en la meza sekcio de la lando. Abuĝo troviĝas 100, Port Harcourt 449 km. Pluraj ĉirkaŭaj loĝlokoj konsidereblas antaŭurboj de ĝi, ekzemple la loko Agbadi.

Historio
--------

Makurdi estis fondita en 1920 kaj en 1927 ĝi estis administra centro. Ekde 1976 Makurdi iĝis ĉefurbo de nove kreita subŝtato.

Ekonomio
--------

Makurdi estas grava trafika nodo, sekve komercopunkto por la regiono.

Trafiko
-------

Makurdi havas flughavenon. Ĉefvojoj kuras el la urbo al Beninurbo, Abuĝo kaj Jalingo. Estas etŝpurajfervojaj kontaktoj al Enugu kaj Maiduguri, kiu nuntempe ne funkcias. Aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn al la aliaj urboj. La rivero estas navigebla precipe dum la pluva sezono. Ponto estis konstruita en 1932, la dua en 1978.

Klimato
-------

Makurdi havas tropikan klimaton. La averaĝa temperaturo estas 24-28 °C. Jare pluvas 1247 mm. La pluvo kulminas en septembro, en decembro ne pluvas.

Fontoj
------

* Angla kaj germana Vikipedioj
* 
* 
* Arkivigite je 2009-10-07 per la retarkivo Wayback Machine
*
**Magyaralmás** (madjaralmAŝ) estas vilaĝo en Hungario en regiono **Meza** Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono de Mór. La loknomo signifas hungare: hungara-pomoarbaro. Estas ĉe la Danubo vilaĝo Rácalmás, kie loĝis serboj. Por fari diferencon, ĉi tiu vilaĝo ricevis "magyar". Ankoraŭ tria "almás", Dunaalmás troviĝas ankaŭ ĉe Danubo en la departemento Komárom-Esztergom, inter Tata kaj Neszmély.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 22  km²
* Loĝantaro: 1490
* Poŝtkodo: 8071
* Telefonprefikso: 22

Situo
-----

La vilaĝo situas sur malebenaĵo inter montoj Bakony (bakonj) kaj Vértes (vErteŝ), laŭ traira flankovojo, ĉefvojo Székesfehérvár-Győr estas proksime.

Historio
--------

En 1791 katolika preĝejo konstruiĝis, krome estas ankaŭ kalvinana preĝejo. En 1912 impona paroĥo konstruiĝis. En 1945 okazis grandaj bataloj inter germanoj kaj **Ruĝa Armeo**.

Komunumoj pri *almás* (= poma aŭ pomarbaro) en Hungara reĝlando
---------------------------------------------------------------

Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin en Bălan (Sălaj)!

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Almás | Almásfüzitő | Almásháza | Almáskamarás | Almáskeresztúr | Bácsalmás |
| Dunaalmás | Fertősalmás | Hontalmás | Magyaralmás | Pozsonyalmás | Rácalmás |
| Szádalmás | Szepesalmás | Tóalmás | Torontálalmás |  |  |
Preĝejo de la granit-pilieroj en Malnova Dongalo
Fresko el Faras
Fresko en la katedralo de Faras, pri la naskiĝo de Jesuo
Nubia ujo el Qasr Ibrim
**Makuria** (arabe: مقرة; al-Muqurra; ankaŭ *al-Mukurra*) estis de la 6-a ĝis la 14-a jarcento kristana ŝtato en Nubio, la nuntempa norda Sudano

Historio
--------

Post la falo de la merea imperio evoluis ŝajne tri posteuloj (de nordo suden: Nobatia, Makuria kaj Alwa), kiuj unue tre similis la tradicion de la meroea imperio.
Fine de la 6-a jarcento tiuj ŝtatoj, kaj inter ili Makuria, kristaniĝis.

La kristanismo en Nubio, sed ankaŭ la nubia ŝtato kaj ĝiaj administracio kaj arto ricevis grandan influon de Bizanco.

La sekvaj jarcentoj estis la oraj jaroj de Makuria. Ĉie en la lando oni konstruis grandajn preĝejojn, ofte bunte pentritaj de kristaj scenoj. Kreiĝis multaj monaĥejoj kaj fortikaĵoj. Skribaĵoj atestas, ke granda parto de la popolo estis klera. Skribitaj lingvoj estis la greka.

Nur en la 13-a kaj 14-a jarcentoj islamaj atakoj multnombriĝis. Fine en 1365 estis forlasita la ĉefurbo Malnova Dongalo. Tiel malaperis Makuria el historiaj fontoj, sed ŝajnas ke ĝi pluvivis kiel la reĝlando Dotawo.

Ekonomio
--------

Agrokulturo estis la ekonomia bazo de la nubia ŝtato Makuria.
Arabaj aŭtoroj mencias, ke palmoj, vino, bananoj, cerealoj kaj citronoj estis kreskigitaj. Oni bredis ŝafojn, kaprojn, bovojn kaj porkojn. Kamelojn oni uzis por transporto kaj rajdado. Ankaŭ fiŝkaptado estis grava nutrofonto.

Produktado de potoj kaj ŝtofoj estis gravaj metioj.

En Makuria oni neniam uzis monon. Oni ĉefe interŝanĝis varojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de la reĝoj de Nubio

Bibliografio
------------

* Wilfried Seipel (Hrsg.): *Faras, Die Kathedrale aus dem Wüstensand*, Wien 2002, ISBN 3-85497-042-0
* Derek A. Welsby:*The Mediaval Kingdoms of Nubia*, London 2002, ISBN 0-7141-1947-4 (la eble plej vasta verko pri Nubio en la mezepoko)

* Kategorio Makurio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Maishofen** estas vilaĝo en Pinzgau, Aŭstrio ĉe la rivero Saalach. Ĝi etendiĝas je 29.5 kvadrataj kilometroj sur alteco de 768 m. En la 1.1.2017 loĝis 3.557 homoj tie. Ĝi situas inter Zell am See, Saalfelden kaj Viehhofen je la komenciĝo de Glemmer-valo en la direkto de Saalbach-Hinterglemm. Proksimas ankaŭ la belega lago Zeller See. La vilaĝo havas tri partojn: Atzing, Maishofen kaj Mitterhofen.

Historio
--------

La unua mencio endokumente estis en 1338 sub la nomo Mainshauen. En 1838 konstruitis la unua lernejo ekzakte tie kie estas nun la banko Raiffeisenkasse. Antaŭ tio la infanoj instruitis en privataj domoj vintre, ekz. ĉe Unknerhaus (la nuna Gadenstätter-domo). Poste la administra domo de Kastelo Saalhof servis lerneje. En la 30.8.1908 inaŭguritis la nova lernejo. Malnova konstruaĵo estas ankaŭ Stieger-kasteleto.

Politiko kaj blazono
--------------------

La konsilantaro konsistas el 19 homoj. La plej grava partio estas Aŭstria Popola Partio kaj la urbestro estas la konservativisto Franz Eder. Sur la blazono videblas kastelo kun plugo. La kastelo reprezentas la kvar kastelojn de la vilaĝo, nome Kastelo Prielau, Stiegerschlössel, Kastelo Saalhof kaj Kastelo Kammer.

Kulturaĵoj kaj ekonomio
-----------------------

Precipe somere la Kulturiniciativo *Culturkreis Maishofen* organizas diversajn eventojn (koncertojn, ekspoziciojn, teatraĵojn, etbesta montrado). Maishofen estas vintrosporta loko. Ĝi perfektas kiel elirpunkto al Saalbach-Hinterglemm, Zell am See kaj Kaprun. Ankaŭ skikurado ŝatatas ege kaj skisulkoj kondukas ĝis Saalfelden, Leogang kaj eĉ ĝis Maria Alm. Apud Kastelo Kammer estas ankaŭ skilifteto. Ĉiun duonan jaron faratas aŭkcio da bovoj kaj etbestoj. En la vilaĝo troviĝas ankaŭ stacidomo.

Elstaruloj kun ligoj al la urbo
-------------------------------

* Leopold Lainer, iama piedpilkisto en la nacia ligo
* Anton Faistauer, artisto
* Thomas Vanek, glacihokeisto
* Hans Rieder, aŭstra politikisto (ÖVP)
* Ernst Riedlsberger, iama skiisto
* Christopher Schläffer, manaĝero
* Georg Streitberger, skiisto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Maishofen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retpaĝaro

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rurbaj kaj neurbaj komunumoj en la distrikto Zell am See ("Pinzgau") de  Aŭstrio |
| --- |
| Bramberg | Bruck | Dienten | Fusch | Hollersbach | Kaprun | Krimml | Lend | Leogang | Lofer | Maishofen | Maria Alm | Mittersill | Neukirchen | Niedernsill | Piesendorf | Rauris | Saalbach-Hinterglemm | Saalfelden |  St. Martin | Stuhlfelden | Taxenbach | Unken | Uttendorf | Viehhofen | Wald | Weißbach | Zell am See | mapo |

 |
Cyclops.jpgCyclops
**Maksilopieduloj** aŭ *Maxillopoda* estas diversa klaso de krustacoj kiuj inkludas ciripiedulojn, kopepodojn, arguledojn kaj nombro de rilataj animaloj. Ĝi ne ŝajnas monofiletika grupo, kaj ne estas sola trajto kiu unuigas ĉiujn membrojn.

Priskribo
---------

Kun la escepto de kelkaj ciripieduloj, maksilopieduloj estas ĉefe malgrandaj, inklude la plej malgrandajn konatajn artropodojn, nome *Stygotantulus stocki*. Ili ofte havas mallongajn korpojn, kun la abdomeno malgranda, kaj ĝenerale sen membroj. Tio estis okazinta eble pro pedomorfozo.

Krom ciripieduloj, kiuj uzas siajn krurojn por filtromanĝado, plej maksilopodoj manĝas per siaj makzeloj. Ili havas korpokonsiston kiu enhavas 5 kapajn segmentojn, 6 torakajn segmentojn kaj 4 abdomenajn segmentojn, sekve de vostosegmento.

Referencoj
----------

1. ↑  Joel W. Martin & George E. Davis (2001). An Updated Classification of the Recent Crustacea (PDF). Natural History Museum of Los Angeles County. p. 132.  Arkivigite je 2013-05-12 per la retarkivo Wayback Machine Alirita la 19an de Majo 2017.
2. 1 2 3   Introduction to Maxillopoda. University of California, Berkeley. Alirita 2016-09-10.
3. ↑  Joel W. Martin & George E. Davis (2001). An Updated Classification of the Recent Crustacea (PDF). Natural History Museum of Los Angeles County. p. 132.  Arkivigite je 2013-05-12 per la retarkivo Wayback Machine Alirita la 20an de Majo 2017.
4. ↑  Phil Myers (2001).  Maxillopoda. *Animal Diversity Web*. Alirita 2016-09-10.

* Kategorio Maksilopieduloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Maksilopieduloj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
*Ne miskomprenu kun slovaka vilaĝo Malá Poľana!*

---

**Mala Polana,** hungare **Kispalina** estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Velika Polana. Mala kaj kis signifas: malgranda. Paro de la vilaĝo estas Velika Polana.

Municipo Velika Polana en Slovenio, kie Mala Polana troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 8 km²
* Alto super marnivelo: 164 m
* Koordinatoj: 46° 34′ 35.74″ N 16° 21′ 44.11″ O﻿ / ﻿46.5765944 °N, 16.3622528 °O﻿ / 46.5765944; 16.3622528 (mapo)Koordinatoj: 46° 34′ 35.74″ N 16° 21′ 44.11″ O﻿ / ﻿46.5765944 °N, 16.3622528 °O﻿ / 46.5765944; 16.3622528 (mapo)
* Loĝantaro: 380
* Poŝtkodo: 9225
* Aŭtokodo:

Situo
-----

Mala Polana situas sur ebenaĵo, laŭ traira flanka vojo.

Historio
--------

Ĝis fine de la 1-a mondmilito Kispalina apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.

Fontoj
------

* slovena Vikipedio
* w.ms.sik.si
* w.geopedia.si

* Kategorio Mala Polana en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Malinska-Dubašnica** (ankaŭ simple **Malinska**) estas loko en Provinco Primorje-Gorski kotar, Kroatio, kiu troviĝas ĉe larĝa golfo en okcidento de la insulo Krk ĉe la Adriatiko. Ĝi situas proksime al la golfo de Dubašnica kaj havas etan havenon. La nomo Dubašnica estas derivata de la kroata vorto Dub, kiu signifas kverkoarbo. Malinska aludas je tio, ke tie pli frue funkciis mulejo (kroate *Mlin*) per fonto .

Al la komunumo apartenas la sekvaj vilaĝoj:

Barušići, Bogovići, Kremenići, Ljutići, Malinska, Maršići, Milčetići, Milovčići, Oštrobradić, Porat, Radići, Sabljići, Sršići, Strilčići, Sveti Ivan, Sveti Vid-Miholjice, Sveti Anton, Turčić, Vantačići, Zidarići kaj Žgombići.

La loko havis en 2001 ĉ. 2.726 loĝantojn.

La ĉefa ekonomia branĉo estas la turismo, en 2001 oni kalkulis pli 400.000 tranoktojn tie.

La unua mencio de la vilaĝo Dubašnica (hodiaŭ Malinska-Dubašnica) okazis en 1153. Jam tiutempe, la vilaĝo havis du etajn preĝejojn. Temas pri preĝejoj Sv. Martina kaj Sv. Apolinara. Pli poste oni konstruis francikanan monaĥejon kaj preĝejon al sankta Maria Magdalena en Porat.

Ĉe la marbordo, strando, troviĝas hotel-komplekso kun ĉ. 2.500 litoj. La hotelo ne estas plu funkciigita ekde la milito kun Serbio kaj tiun aĉetis rusa inevestisto, kiu lasas ĝin disfali.

Partneraj komunumoj
-------------------

* Güttenbach, Burgenland en Distrikto Güssing en Aŭstrio
* Großhabersdorf, Germanio, ekde la 22-a de majo 2010

* Kategorio Malinska-Dubašnica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Makabeo Juna** (hebree מכבי הצעיר, Makabi HaCair) estas junulara movado cionista fondita en Germanio en la jaro 1926. Ĝi formas parton de la Monda Unuiĝo *Makabi*, kies nomo evidente aludas al la antikvaj makabeoj. En 1936 ĝi festis sian unuan konvencion en la urbo Tel-Avivo. Nuntempe la movado en Israelo nombras ĉirkaŭ 3.000 membrojn.

Movado
------

### Valoroj

La ĉefaj valoroj kiuj karakterizas la movadon estas la cionismo, la gvidantaro, la bona civitaneco, la amikeco inter la membroj, la persisto kaj la apogo al la komunumo, tiel kiel la mem-realiĝo. La monda movado *Makabi* promociu la fizikan aktivecon kaj la sporton inter la juda komunumo. La junula movado *Makabi HaCair* estis kreita por promocii la fizikan edukadon de la junuloj.

### Simboloj

Lia uniformo inkludas ĉemizojn kaj pantalonojn de koloroj brunecaj, kiuj simbolas la egalaĵon kaj la simplecon, tiel kiel la diverseco. Kolttuko faldita de blua koloro kun tri blankaj strioj reprezentas la Flagon de Israelo, kaj ankaŭ la ligon de la membroj al la valoroj de la cionismo. La insigno de la movado estas formita de la du komencaj literoj de la asocia nomo en la hebrea alfabeto. La du literoj estas aranĝitaj formante Stelon de David - la simbolo tiel kreas ligon inter la movado kaj la konata juda kaj cionista simbolo.

### Historio

Dum diversaj jaroj, ĝis la oficiala establado de la ŝtato de Israelo, la ĉefa aktiveco estis varbi al judaj junuloj kiel parto de la peno por establi sportan sistemon, en la nova sopiranta lando. En tiuj jaroj, la junula movado plenumis elstaran taskon, kaj ĝi helpis al la judaj junuloj ĉar ili povis fari Alija, alivorte, elmigri en Israelo de alia lando. La membroj de la movado fondis diversajn setlejojn kaj ili partoprenis en la defendo de diversaj judaj municipoj. Nuntempe, la asocio en Israelo havas 21 filiojn kiuj trovas disdonitaj de la ŝtato. 

### Aktivecoj

Grava evento okazas dum la festo de la lumoj aŭ Ĥanuka. La membroj de la movado *Makabi* partoprenas en okazaĵo kiu konsistas en kurado kun torĉo tra vilaĝoj kaj setlejoj de la tuta lando kaj en partoprenado de diversaj edukaj aktivecoj.

Kiel parto de lia misio por disvolvi la interrilatojn kun la judaj komunumoj al la fremda, la lokaj delegacioj vojaĝas al aliaj landoj, kun simbola torĉo, disvastigante la valorojn kaj principojn de la movado *Makabi*.

La movado makabeo realigas edukan taskon por helpi al la junuloj de la tuta lando al havi pli bonaj modals kaj valoroj, kontribuante tiel al la komunumo, realigante taskojn de volontulo, en ampleksa gamo de komunumaj servoj.

Referencoj
----------

1. ↑  www.jewishvirtuallibrary.org/
2. ↑  www.maccabi.org/[*rompita ligilo*] (PDF)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Makabi HaCair en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo (hebree)
* oficiala paĝo en la retejo *facebook* (hebree)
**Malbeno de la figarbo** estas unu el mirakloj de Jesuo Kristo en la evangelioj, en Marko 11:12-14 kaj Mateo 21:18-22.

Laŭ la Evangelio:

> 
> Kaj la morgaûan tagon, post ilia eliro el Betania, li malsatis. Kaj vidinte el malproksime figarbon havantan foliojn, li aliris, por trovi, se eble, ion sur ̧ĝi; kaj veninte al ĝi, li trovis nenion krom folioj, ĉar la tempo de figoj ankoraŭ ne venis. Kaj responde li diris al ĝi: Neniu por ĉiam manĝu frukton el vi. Kaj aŭdis la disĉiploj.
> 
> 
> 

En la Evangelio laŭ Mateo la figarbo tuj velkas, kaj en la Evangelio laŭ Marko (11:20-24), la arbo estis velka en la venonta tago.

Tradicia kristana ekzegezo koncerne tiujn klarigojn inkludas aserton de la Dieco de Jesuo per montrado de lia aŭtoritato super la naturo. Tradiciaj reformitaj meditemaj ŝtatoj ke tiu okazaĵo estis signo donita de Jesuo de la fino de la ekskluziva pakto inter Dio kaj la judoj. Sub tia interpreto, la arbo estas metaforo por la juda nacio t.e. ĝi havis la kontaktiĝeman aspekton de dia grandiozeco (la folioj), sed ĝi nenenion produktis por la gloro de Dio (la manko de frukto). Tiu interpreto estas ligita al la parabolo de la dezerta figarbo.

* Kategorio Malbeno de la figarbo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En geometrio, **malfiniolatero** estas degenera plurlatero kun kalkuleble malfinia kvanto de lateroj. Ĝi estas la limeso de vico de plurlateroj kun pli kaj pli multaj lateroj.

Simile al ĉiu plurlatero, ĝi estas vico de segmentoj (lateroj) kaj anguloj (verticoj). Finia ordinara plurlatero ne havas finojn, ĉar ĝi estas fermita, sed malfiniolatero povas ne havi finojn, ĉar ĝi estas malfinia. Ankaŭ fermitaj malfiniolateroj. Ili povas okazi, kiam la vico de verticoj konverĝas al iu limo. Ĉi-tiu punkto estas *akumuliĝa punkto*, kaj ĉiu fermita malfiniolatero devas havi almenaŭ unu ĉi tian punkton.

Regulaj malfiniolateroj
-----------------------

**Regula malfiniolatero** havas laterojn de egala longo kaj egalajn angulojn ĉe verticoj, simile al ordinara regula plurlatero. Ĝia simbolo de Schläfli estas {∞}.

Se la verticaj anguloj estas de 180 gradoj, la entuta formo de la malfiniolatero similas al cirklo de malfinia radiuso aŭ al rekto:

Se la verticaj anguloj situas alterne je flankoj de la figuro, la malfiniolatero similas al zigzago kaj havas simetrion de frisa grupo 2\*∞ .

|  |
| --- |
| ......  Rekta regula malfiniolatero |
| ......  Zigzaga regula malfiniolatero |

### Neebenaj formoj

*Regula malfiniolatero* kiel egallatera triangula helico, desegnita en perspektivo.
Se ĉiu vertico situas for de la ebeno de la antaŭaj 3 verticoj, la regula malfiniolatero similas al tri-dimensia helico. Ĉi-tia plurlatero, kiu ne kuŝas en ebeno, estas neebena plurlatero.

Ĉi-tia plurlatero povas esti konstruita kiel subaro de verticoj kaj lateroj de malfinia stako de uniformaj kontraŭprismoj, kvankam malsimile al kontraŭprismoj, la torda angulo povas ne esti entjera dividanto de plena turno.

Ĉi-tia regula malfiniolatero havas ŝraŭban akson de simetrio.

Vidu ankaŭ
----------

* Malfinioedro
* Kahelaro
* Listo de uniformaj ebenaj kahelaroj
* Neebena plurlatero
* Dekliva pluredro

Referencoj
----------

* Coxeter, H. S. M..  (1973) *Regular Polytopes - Regulaj Hiperpluredroj*, 3‑a eldono, Novjorko: Dover Publications, p. 121–122. ISBN 0-486-61480-8. p.296, tabelo II: Regulaj kahelaroj
* Grünbaum, B. *Regular polyhedra - old and new - Regulaj pluredroj - malnovaj kaj novaj*, *Aequationes Math. **16** (1977) p.1-20*
* Peter McMullen, Egon Schulte, *Abstract Regular Polytopes - Abstraktaj Regulaj Hiperpluredroj*, Cambridge University Press, 2002. ISBN 0-521-81496-0 p. 25

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eric W. Weisstein, *Malfiniolatero* en MathWorld.
* George Olshevsky, *Malfiniolatero* en *Glossary for Hyperspace*.
Ceremonio de malfermado de buŝo el Libro de mortintoj de Hunnefer
**Malfermado de buŝo** estas ceremonio en antikva Egiptio, kies celo estis rituala magia vekigo de vivfunkcioj. Ĝi estis farata sur mumio de mortinto metonte en kripton, sed ĝi ne estis parto ekskluzive de sepulta ritualo: pro celo de revivigo ĝi estis farata ankaŭ sur statuoj de homoj aŭ dioj, eventuale sur aliaj sanktaj objektoj. Ĝi estiĝis iam komence de la 3-a jarmilo antaŭ Kristo kaj ŝajnas, ke ĝi tenas en si elementojn de tre arĥaikaj religiaj faroj. Ties plej fruaj dokumentoj devenas el la 2-a jarcento antaŭ Kristo. Kelkaj esploristoj konjektas, ke ekzistas koneksoj inter tiu ĉi ceremonio kaj kutimoj ligantaj al naskiĝo de infano.

Laŭ Stephan Quirke povis danke al faro de la ceremonio ĉiu objekto "daŭre vivi kaj malfermi tiel vojon inter tiu ĉi mondo kaj la mondo de dioj. La mumiigita korpo en ĉerko, kulta aspekto de dio, statuo de reĝo aŭ mortinta nobelo, ĉio ĉi estis senspiritaj objektoj, kiujn la malfermado de buŝo ŝanĝis en vivantajn fortojn aŭ pli precize dirite en ujojn por nevidebla kaj neprenebla forto, kiun ni nomas la vivo:"

Kiel parto de ofera kaj sepulta ritualo la ceremonio estas dokumentita ekde Malnova imperio. Plej malfrue ekde la 18-a dinastio, kiam ĝi aperas ankaŭ parto de ornamado de kriptoj, ĝi konsistis el sume 75 faroj, al kiuj apartenis ekz. fumumado per olibano, ektuŝoj per specialaj ritualaj iloj kaj precipe oferado de virbovo reprezentantan vivforton, kies dekstra kruro ŝajnas havi por la ceremonio apartegan signifon.

En sepulta kulto la **malfermado de buŝo** estis pruveble kunigata kun ozirisa mitologia rondo kaj samtempe kun suna kulto: laŭ tekstoj ĝi estas ludanta *"antaŭ suna dio sur kortumo de kripto"*, sur bildigoj sur ĉerko en aspekto de Oziriso povas fari ĝin dio Horuso kaj la mortinton en la ĉerko antaŭ la kripto ekokupas Anubo, dio de intermita zono inter supermondo kaj submondo.

Referencoj
----------

1. ↑  ASSMANN J.: *Egipto: teologio kaj pieco de frua civilizo*, Oikuméné, Praha 2002, 328 p. ISBN 80-7298-052-1, p. 63
2. ↑  DAVID(ová) R.: *Religio kaj magio de antikva Egipto*, BB/art, Praha 2006, 485 p. ISBN 80-7341-698-0, p. 128
3. ↑  FORMAN W. QUIRKE S.: *Postmorta vivo sur Nilo*, Opus Publishing, London 1996, 192 s. ISBN neindikita, p. 21
4. ↑  ASSMANN J.: *cit. verko*, p. 63
5. ↑  ASSMANN J.: *cit. verko*, p. 107

* Kategorio Malfermado de buŝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Magaly Solier Romero** (n. la 11-an de junio en Huanta, Peruo) estas aktorino kaj kantistino, kiu estas keĉua indiĝeno.

Magaly Solier Romero naskiĝis dum la armita konflikto en la perua Departemento Ajakuĉo , sed kreskis en *Palmayuq (keĉua nomo),* vilaĝo kun ĉirkaŭ 70 domoj en la provinco de Huanta. Ŝi estis malkovrita de la reĝisorino Claudia Llosa kaj kunludis en sia unua filmo *Madeinusa*. . En 2008 ŝi havis apogan rolon en la filmo *Dioses*.

Aldone al sia laboro kiel aktorino, Magaly Solier ankaŭ aktivas kiel poetino kaj kantistino. En 2009 aperis la unua kompaktdisko *Warmi* ("virino"), sur kiu ŝi prezentas plurajn proprajn kantojn, la plimulto en suda keĉua. Dua kompaktdisko, *Coca Quintucha*, aperis en 2015.

Artisto por Paco de Unesko
--------------------------

Magaly Solier estis nomumita Unesko-Artisto por Paco en junio 2017, rekone al ŝia engaĝiĝo por la protektado kaj antaŭenigo de indiĝenaj lingvoj kaj indiĝena muziko. La ceremonio por nomumi ŝin en la sidejo de Unesko en Parizo okazis en la keĉua lingvo.

La aktorino estas agnoskita pro siaj roloj en filmoj kiel "Madeinusa" kaj "Blackthorn". En 2009 ŝi ĉefrolis en la filmo "La teta asustada", kiu gajnis la Oran Urson ĉe la Berlinale de 2009 kaj estis nomumita al Oskaro en januaro 2010.

Dum sia arta kariero, Magaly Solier engaĝiĝis favore al la protektado kaj konservado de la anda kulturo. Ŝiaj muzikalbumoj "Warmi" kaj "Coca Quintucha" kunigas tradiciajn kantojn prezentitajn en la keĉua lingvo. Per siaj muzikaj prezentoj kaj koncertoj en Peruo, ŝi antaŭenigas indiĝenajn lingvon kaj muzikon.

La 21-an de februaro 2018, ŝi disvastigis kune kun la perua Unesko-oficejo mesaĝon en la keĉua por defendi la uzon de ĉi tiu indiĝena lingvo en Peruo okaze de la Internacia Tago de la Gepatraj Lingvoj de Unesko.

Filmoj
------

* 2006: Madeinusa
* 2008: Dioses
* 2009: La lakto de sufero *(La teta asustada)*
* 2009: Altiplano
* 2010: Amador kaj Marcelas Rosen *(Amador)*
* 2011: Blackthorn
* 2014: Extirpador de Idolatrías
* 2017: Retablo

Diskoj
------

* 2009: *Warmi* ("virino")
* 2015: *Coca Quintucha*

Referencoj
----------

1. ↑  Freddy Gómez: *Biografía resumida de Magaly Solier Arkivigite je 2017-02-19 per la retarkivo Wayback Machine*. resumendehistoria, 16a de Februaro 2009.
2. ↑  Damian Raiser: *Magaly Solier Romero – "Fausta"-Darstellerin im Kurzportrait.* Info Amazonas, 13a de Februaro 2009
3. ↑  „Singen, wovon sich nicht sprechen lässt", Tagesspiegel, 13a de Februaro 2009
4. ↑  (fr) *Magaly Solier*, Unesko

* Kategorio Magaly Solier Romero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 711089
* GND: 139383301
* LCCN: no2007018668
* VIAF: 107636440
* ISNI: 0000 0001 1938 7418
* SUDOC: 131978462
* BNF: 16192620s
* MBA: 5a1094be-0d27-427e-af1e-4bb36a423dfc
* BNE: XX4979810
 |
**Magdalena Jaltepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Magdalena Jaltepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 046.

Geografio
---------

Magdalena Jaltepec apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3463 loĝantojn. El tiuj estis 1601 viroj kaj 1862 virinoj. La komunumo havas surfacon de 184.99 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2020 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 219 indiĝenoj. El tiuj 170 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Magdalena Peñasco estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Magdalena Peñasco*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 050.

Geografio
---------

Magdalena Peñasco apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3461 loĝantojn. El tiuj estis 1625 viroj kaj 1836 virinoj. La komunumo havas surfacon de 75.27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1960 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2791 indiĝenoj. El tiuj 2383 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2383 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Magdalena Peñasco Arkivigite je 2007-01-26 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.