recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Rokvando** estas tre kruta, kaj roka montflanko. Ĝia kliniĝangulo estas inter 65° kaj 90°, ĝi povas esti ankaŭ pli ol 90° (siperpandanta rokvndo). La gigantaj rokvandoj de la Alpoj mezuras vertikale pli ol 500 ĝi 1000 metroj, en Himalajo kaj la Andoj ankaŭ pli.

Benediktenwand (Bavario, 1800 m)
Dachstein sud vando (de de maldekste Torstein, Mitterspitz, Hoher Dachstein)
Lhotse-suda vando (Himalajo) de la monto Chukhung Ri
Famaj rokvandoj (alpinistaj vandoj) en la Alpoj estas ekzemple la Eiger-nordvando (Svisio), la sudaDachstein-vando (Aŭstrio) kaj la oienta vando de la monto Rosengartenspitze (Sudtirolo). Kiel plej alta rokvando de la mondo estas la 4.500 m alta Rupal-vando ĉ la monto Nanga Parbat.

Piede de pli grandaj rokvanoj kolektiĝas kiel taluso plej ofte granda amaso da ŝtonŝutaĵon, kiu estiĝas pro konstanta erozio kaj de tempo al tempo montfaloj.

Rokvandoj aperas ĉe multaj rokaĵoj, ekzemple granito, gnejso aŭ dolomito ardezo kaj eĉ sabloŝtono.

Krutaj, parte superportantaj rokvandoj troviĝas ankaŭ en alpaj gorĝoj, kiuj ekestis per erozio de akvo en tektonaj liniecaj formoj de la surfaco.

Vidu ankaŭ
----------

* grandaj montvandoj de la Alpoj

* Kategorio Rokvando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Roland Juhász** [juhAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Juhász Roland** estas hungara futbalisto (defendisto), entreprenisto.

Roland Juhász naskiĝis la 1-an de julio 1983 en Cegléd.

Biografio
---------

Roland Juhász ludis en junularaj teamoj inter 1993-2000, poste jam en plenkreska prestiĝa ĉefurba teamo inter 2002-2005. Li estis ludanto de eksterlanda klubo en:R.S.C. Anderlecht inter 2005–2013, kie li ludis 207-foje kun 20 goloj kaj li estis trifoje belga ĉampiono. Hejmenveninta li apartenis al teamo en Székesfehérvár, kie li ludis 186-foje kun 23 goloj kaj li estis dufoje hungara ĉampiono. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 2004–2016 95-foje kun 6 goloj. Depost la futbalista periodo li estas entreprenisto, li renovigas luksajn loĝejojn. Li divorcis, sed la iama edzino naskis filinon.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj kaj videoj
* hungarlingva biografio kun intervjuo kaj foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 798173
 |



* Portalo pri Biografio
**Roland Szentpáli** [sentpAli], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szentpáli Roland** estas hungara tubjisto, komponisto, muziklerneja instruisto.

Roland Szentpáli naskiĝis la 8-an de majo 1977 en Nyíregyháza.

Biografio
---------

Roland Szentpáli komencis lerni muzikon en muziklernejo en sia naskiĝurbo en aĝo de 12, poste inter 1991-1995 en muzikarta mezlernejo en Budapeŝto. Lia ĉefinstruisto estis József Bazsinka. Ekde 1995 li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, kie en 2018 li verkis disertaĵon por la doktoriĝo. En 2002 li ricevis stipendion. Inter 1993-1999 li atingis bonajn rezultojn en muzikkonkursoj. En nekonata jaro li fondis kvarteton. Li instruas en arta mezlernejo en sia naskiĝurbo kaj en simila lernejo en Debrecen. Li estas aktiva ankaŭ, kiel komponisto. Li ricevis 2 premiojn en 1998.

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* *Magnificat, Beatus vir, Tubaverseny (1994)*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 664449
* GND: 137134517
* LCCN: no2002073185
* VIAF: 95226115
* ISNI: 0000 0001 2213 637X
* SUDOC: 148592880
* MBA: a07f79c7-3e1c-425c-8004-71f3ee9f218e
* BIBSYS: 11019799
 |
*Niederösterreich heute*, la ĉiutaga federacilanda novaĵelsendo kiun gvidis Weißmann ĝis 2010
**Roland WEISSMANN** (naskiĝinta la 16-an de marto 1968 en Linz) estas aŭstra radifonia manaĝero. Li estas vic-financestro de la ŝtata radia kaj televida organizo Österreichischer Rundfunk (ORF) kaj tie afergvidanto de la interretaj platformoj de (sin)prezentado kaj informado. En la 10.8.2021 li elektitis nova ĝenerala direktoro de ORF kun deĵoreko je la 1.1.2022.

Vivo
----

Trapasinte la abiturientan ekzamenon Weißmann studis publicadon kaj historion ĉe la Universitato de Vieno. Lia ĵurnalista kariero startis en 1995 en la ORF-studio por Malsupra Aŭstrio. En 1998 li iĝis servara estro de la modernmuzikkanalo Ö3 antaŭ veno en la 2000-a jaro al la centra radinovaĵredakcio de ORF. En 2003 li iĝis malmuzika ĉefo de la ORF-filio de Malsupra Aŭstrio en St. Pölten. Tie li poste gvidis la ĉiutagan, tutfederacilandan novaĵelsendon *Niederösterreich heute*. En 2010 li posteulis sian tiaman superulon Richard Grasl kiel buroestro je la ORF-financadministrado kaj fariĝis en 2012 ĉefprodukisto. Kiel nurtelevida financestro li plenumis ankaŭ la agadojn de tutorganizaĵa financvicdirektoro ekde 2017 kaj estis de 2020 afergvidanto responsa pri la surreta ORF-paĝaro *ORF.at*, kie li ankaŭ engaĝiĝis pri la ŝatata rekta programsekvad-oferto pere de *ORF-Player*.

Notoj
-----

1. ↑  "Roland Weißmann wird neuer ORF-Generaldirektor", Die Presse, 10.8.2021. La venkitaj konkurantoj estis Alexander Wrabetz, Lisa Totzauer, Thomas Prantner kaj Harald Thom.
2. ↑  "Roland Weißmann als dritter Bewerber für ORF-Wahl", Wiener Zeitung, 22.7.2021
La Rolls-Royce insigno sur la kapoto de 1971 "Silver Shadow".
**Rolls-Royce** estis brita negoco fabrikanto de luksaj aŭtoj kaj poste de aviadilmotoroj establitaj en 1904 pere de la partnereco de Charles Rolls kaj Henry Royce. La Unua Mondmilito portis ilin al fabrikado de aviadilmotoroj. 

Rolls-Royce konstruis fortan reputacion por la disvolvigo kaj fabrikado de motoroj kaj por militaj kaj por civilaj aviadiloj. 

En 1971, la posedantoj devis lasi sian negocon. La utilaj partoj estis aĉetitaj de nova registar-posedata kompanio nome *Rolls-Royce (1971) Limited* kiu pluigis la kernan negocon sed tuj vendis parton al *British Aircraft Corporation* (BAC) preskaŭ tuje kaj transigis posedon de la profitebla sed nune finance malgrava aŭto-divizio al *Rolls-Royce Motors Holdings Limited*. Tio estis vendita al Vickers en 1980. Rolls-Royce akiris konsenton en 1971 por lasi sian nomon en 1977. 

Merkata esplorado de 1987 montris, ke nur Coca-Cola estis pli amplekse konata marko ol Rolls-Royce.

Vidu ankaŭ
----------

* Rolls-Royce

Notoj
-----

1. ↑   "Rolls-Royce shares will fly". The Times, Wednesday, April 29, 1987; p. 25; Issue 62755

Bibliografio
------------

* Jane's All the World's Aircraft 1940/41/42/43/44/45/46, Jane's Publishing Company.
* Jane's All the World's Aircraft 1980-81, ISBN 0-531-03953-6, Jane's Publishing Company Limited.
* Richard Feast, *Kidnap of the Flying Lady: How Germany Captured Both Rolls Royce and Bentley*, Motorbooks, ISBN 7603-1686-4


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 677077
* LCCN: n79025802
* VIAF: 132202495
* ISNI: 0000 0001 2160 1540
* BNF: 121130534
* NKC: ph455211, ko2008435786, ko2008435787 kn20080429003, ph455211, ko2008435786, ko2008435787
 |
**Roman Rozmiłowski** (naskiĝis la 28-an de februaro 1915 en Sambir (Lviva provinco), mortis la 3-an de septembro 1944 en Varsovio) – oficiro de Pola Soldataro, partoprenanto de la defenda milito 1939, en la ribelo de Varsovio komandanto de plotono, poste anstataŭanto de la komandanto de kompanio "Koszta" de Pola Enlanda Armeo (AK).

Septembre 1939 estis komandanto de plotono de la 6-a divizio de peza artilerio. Fine de 1939 en konspiro (Servo al Venko de Pollando-Asocio de Armita Batalado-Enlanda Armeo). Komence estis komandanto de la 7-a artileria subtaĉmento de la infanteria regimento "Madagaskar", kaj de 1942 plenumis funkcion de la komandanto de likvida grupo de la 2-a Fakultato en Komandejo de Areo Varsovio AK. La 7-an de marto 1941 plenumis verdikton de mortpuno kontraŭ Igo Sym, kunlaboristo kaj estinta direktoro de varsoviaj teatroj.

Li mortis la 3-an de septembro 1944 en la ribela malsanulejo (str. Sienkiewicza) pro vundoj ricevitaj la 29-an de aŭgusto en konstruaĵo PAST-a (str. Zielna 37/39). Entombigita apud str. Jasna, post la milito translokigita al la Tombejo Powązki en Varsovio.

Lia fratino Danuta Rozmiłowska, soldato de Enlanda Armeo, estis pafmortigita de germanoj la 11-an de februaro 1944 en Varsovio.

Bibliografio
------------

* Andrzej Krzysztof Kunert, *Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945* (Biografia vortaro de varsovia konspiro 1939-1945) 1-a volumo, Instytut Wydawniczy PAX, Varsovio 1987, p. 135–136, ISBN 83-211-0758-3

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 604733
 |
Statuo pri Esperanto en 2007 antaŭ la ĉefstacidomo
Koordinatoj: 48° 17′ 28″ N 14° 17′ 26″ O﻿ / ﻿48.2912 °N, 14.2906 °O﻿ / 48.2912; 14.2906 (mapo)

Antaŭ la ĉefstacidomo en Linco, Aŭstrio, staras statuo pri Esperanto. Tiu statuo konsistas el ses sagopintoj sur betona piedestalo.

Historio
--------

En 1965, unua monumento pri Esperanto stariĝis en Linco proksime ĉefstacidomo. Kaŭze de la renovigo de tiu ĉi ĉefstacidomo, oni forigis la monumenton en 2001. Dum tiu ĉi forigo, la unua monumento estis difektata.

Finfine en 2006 Linco komisiis Herbert Egger krei la nunan monumenton laŭ modeloj (kiu konserviĝis en la Esperantomuzeo de la Aŭstria Nacia Biblioteko) kaj malnovaj planoj de la unua monumento.

La 3-an de oktobro 2006, tiu novo statuo, kio kostis 20.000 €, malkovriĝis antaŭ la ĉefstacidomo en Linco.

Karakterizado de la monumento
-----------------------------

La Esperanto monumento estas ĉirkaŭ tri metrojn alta. La fundamento konsistas el betona kolono, kiu portas verdan stelon kaj tabulon kun la sekva teksto:

```
ESPERANTO
LA LINGVO
INTERNACIA
DE
D-RO LL.
ZAMENHOF
1859 - 1917
```

Sur la fundamento estas ses metalaj diverse grandaj sagopintoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* priskribo de la malnova kaj nova statuoj en la urba retejo *stadtgeschichte.linz.at* (germane)
* foto de aprilo 2014 en la retejo *staedte-fotos.de* (germane)
* detala foto de la tabulo el julio 2017, farita de fotisto *Charles Hutchins* en la retejo *flickr.com* (angle kaj esperante)

Referencoj
----------

1. ↑  La faktoj de tiu alineo venas el
 ESPERANTO-Denkmal (germane). *monumentkatalogo de Linco*. Alirita 2010-08-19.
2. ↑  
 ESPERANTO-Denkmal (germane). *monumentkatalogo de Linco*. Alirita 2010-08-19.
3. ↑   nova Esperanto-monumento en Linz, Aŭstrio. *soc.culture.esperanto* (2006-09-08). Alirita 2010-08-19.[*rompita ligilo*]
4. ↑   Esperanto-Denkmal neu für Linz (germane). *ORF* (2006-10-04). Alirita 2010-08-19.
**Rossemaison** (la malnova, ne plu uzata germanlingva nomo de la komunumo estas *Rottmund*) estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 561 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Rossemaison situas 2 kilometrojn sude de la kantonĉefurbo Delemonto, ĉe la norda deklivo de ĉeno de la Falda Ĵuraso. La suda parto de la komunumo apartenas al la centro de la frukta Valkaldrono de Delemonto kun intensiva agrikulturo. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,89 km², de kiuj 17% estas kovritaj de arbaro, la plej granda parto de la areo, nome 71%, servas por agrikulturo, dum 12% servas por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Rossemaison limas al en nordo al Delemonto, en oriento al Courrendlin, en sudo al Châtillon, kaj en okcidento al Courtételle.

Trafiko
-------

La vilaĝo mem situas flanke de la gravaj trafikvojoj, tamen ĝi estas bone atingebla. Ĉe la norda flanko de la komunumo preterpasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 18 de La Chaux-de-Fonds al Delemonto kaj la svisa aŭtovojo A16, al kiu la plej proksima alveturejo situas en distanco de nur unu kilometro oriente de la vilaĝo. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la buslinio de Châtillon al Delemonto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio Rossemasion datiĝas el la jaro 1194 kiel *Rondemunt*. El la jaro 1462 datiĝas mencio kiel *Rosemason*. Rossemaison apartenis ĝis la Franca Revolucio de 1792 al la Paroĥaro Moutier-Grandval, kiu estis parto de la Pricepiskopejo Bazelo. Tiam dum unu jaro la vilaĝo apartenis al la Raŭraka Respubliko por poste aparteni de 1793 ĝis 1815 al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Rossemaison apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Kontribuoj pri la historio de Rossemaison en la retejo de la komunumo[*rompita ligilo*]

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rossemaison en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Rossemaison** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* Oficiala retejo de la komunumo Rossemaison

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Delemonto |
| --- |
| maldekstraBoécourt • Bourrignon • Châtillon • Corban • Courchapoix • Courrendlin • Courroux • Courtételle • Delemonto • Develier • Ederswiler • Haute-Sorne (Bassecourt • Courfaivre • Glovelier • Soulce • Undervelier) • Mervelier • Mettembert • Movelier • Pleigne • Rebeuvelier • Rossemaison • Saulcy • Soyhières • Val Terbi (Montsevelier • Vermes • Vicques) • Vellerat |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Saint-Aubin |

**Saint-Aubin**, prononco [sɛ̃.t‿obɛ̃] (Pri tiu ĉi sono aŭskulti), estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france *Hainaut* respektive flandre *Henegouwen*), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ] (okcidentflandre *Noorderdepartement*), en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). 

Fine de 2020 en la komunumo vivis 349 loĝantoj sur areo de 10,12 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 34 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Avesnes-sur-Helpe* (france *Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe*, nederlande *Arrondissement Avenne aan de Helpe*), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono *Avesnes-sur-Helpe*.

Blazono de Saint-Aubin.Blazono de Saint-Aubin.

Geografio
---------

Saint-Aubin estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarberoj kaj etaj vilaĝoj. Saint-Aubin etendiĝas sur 10,12 km².

Ĝi situas 58 kilometrojn nordoriente de Saint-Quentin, 17 kilometrojn sude de Maubeuge, kaj malpli ol 20 kilometrojn for el la belga landlimo.

Vidindaĵoj
----------

La preĝejo Sankta-Alban estis konstruita ĉirkaŭ la jaro 1450. Ĝia sonorilturo datiĝas de la 16-a jarcento.

Ekzistas muelejo de la 13-a jarcento ĉe la rivereto Tarsy.

Administrado
------------

Saint-Aubin apartenas la kantono Avesnes-sur-Helpe, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono Avesnes-sur-Helpe
* Aliaj lokoj kun la nomo Saint-Aubin
Koordinatoj: 46° 30′ 13″ N 05° 4′ 7″ O﻿ / ﻿46.50361 °N, 5.06861 °O﻿ / 46.50361; 5.06861 (mapo)

**Romenay** estas franca komunumo kiu situas en la departemento Saône-et-Loire kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas mezepoka urbo ĉirkaŭata de remparoj. Oni vidas ankaŭ orientatan kaj okcidentan pordojn.

Geografio
---------

Limoj de la komunumo
La vilaĝo enhavas la vilaĝon Romenay kaj multajn vilaĝetojn.

La rivero Seille (Saono) limas la komunumon. Estas ankaŭ multajn lagetoj.

Demografio
----------


Loĝantara evoluo| 1886 | 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2005 | 2006 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 3 612 | 1 884 | 1 766 | 1 685 | 1 641 | 1 566 | 1 580 | 1 576 | 1 581 |

Loĝantara evoluo, daŭrigo (1)| 2009 | 2010 | - | - | - | - | - | - | - |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  1 626
  | 1 642 | - | - | - | - | - | - | - |

Historio
--------

Teejo
Ĉirkaŭ 584, ĉarto de la rego Guntramo donis la vilaĝon al episkopo de Mâcon, do la vilaĝo apartenis al la episkopo ĝis la franca revolucio de 1789.

La preĝejo datiĝas el la 13-a jarcento, la sonorilturo datiĝas de 1866.

La muzeo datiĝas de 1924, ĝi reprezentis la kamparan Francion dum la Internacia Ekspozicio de 1937 en Parizo.

En 2012, la pentristo Jacquet pentris freskojn en la teejo.

Esperanta vivo
--------------

La komunumo eldonis tekston por subteni la instruadon de Esperanton.

Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 4 voĉojn (1,16 % de voĉoj) en 2004 kaj 2 voĉojn (0,49 % de voĉoj) en 2009.

Notoj kaj referencoj
--------------------

Vidu ankaŭ
----------

### Internaj ligoj

* Komunumoj de Saône-et-Loire
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Regiono Iringa. |

Situo en Tanzanio
EAR buso al Iringa
**Iringa** estas urbo en Tanzanio, ĉefurbo de la samnoma regiono. Ĝi konsistigas en la regiono la distrikton *Iringa Urba*, kiu laŭ la censo de 2002 havis 106.371 loĝantojn. Parto de tiu distrikto tamen estas klasita kiel "kampara"; la "urba" urba parto havis 99.723 loĝantojn.

Iringa situas nord-oriente en la regiono, en ties alta parto, ĝia alto super maro estas pli ol 1.500 metroj. Ĝiaj koordinatoj estas 7° 47′ S 35° 42′ O﻿ / ﻿7.783 °S, 35.700 °O﻿ / -7.783; 35.700 (mapo). Pro la alteco la temperaturoj inter junio kaj aŭgusto povas preskaŭ atingi glaciecon.

La urbo, kies nomo deriviĝas de la hehea vorto *lilinga* (= fortikaĵo), estis konstruita en la 1890-aj jaroj de la germana armeo kiel defenda loko kontraŭ la ribelo de la heheoj sub ilia ĉefo Mukvavo, kies bazo situis proksime. El tiu epoko restas bazara halo kaj tribunala konstruaĵo.

Iringa estas trafika nodo, ligita al Daresalamo per la tanzania-zambia ŝoseo (distanco: 502 km). Alia ŝoseo iras norden al Dodomao (ĉ. 200 km). Malgranda flughaveno (IATA-kodo "IRI") situas norde de la urbo.

* Kategorio Iringa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rUrboj de Tanzanio |
| --- |
| 
* Daresalamo
* Mwanza
* Zanzibaro
* Aruŝo
* Mbeya
* Morogoro
* Tanga
* Dodomao
* Kigoma
* Moshi
* Tabora
* Songea
* Musoma
* Iringa
* Shinyanga
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 140908
* GND: 4245920-5
* LCCN: n83236127
* VIAF: 136085636
 |
**Giovanni Battista di Jacopo** (naskiĝis la 8-an de marto 1495 en Florenco kaj mortis la 14-an de novembro 1540 en Parizo), konata kiel **Rosso Fiorentino** (signifanta "ruĝa Florencano" en la itala) aŭ **Il Rosso**, estis itala pentristo, en oleo kaj fresko. Li apartenis al la Skolo de Florenco kaj estis gravulo de la frua manierismo en Florenco.

Biografio
---------

*Pala dello spedalingo* de Rosso Fiorentino (1518) 172x 141,5 cm, Uffizi, Florenco.
Rosso Fiorentino. *Dekrucigo.* 1521. Oleo sur ligno. 375 × 196 cm. Pinacoteca Comunale di Volterra, Italio.
Naskiĝinta en Florenco kun la ruĝaj haroj kiu donis lin lian kromnomon, Rosso estis unue formita en la laborejo de Andrea del Sarto kiel lia samtempulo Jacopo da Pontormo. En 1518 Rosso realigis en Florenco gravan altareron nomatan '*'Pala dello spedalingo"*, kiu origine estis destinita al la preĝejo *"Ognisanti"*. Prilaborante tiun altareron Rosso  inspiriĝis rigardandante skulptaĵojn, ekzemple la labori de Donatello.

La putto kiu ludas, Oleo sur ligno,39x47 cm, Uffizi, Florenco
En 1521 li translokiĝis al Volterra, kie en la sama jaro li realigis la bildon de la *Dekrucigo de Kristo*, de multaj konsiderata kiel lia majstroverko. En Volterra li realigis ankaŭ alian faman bildon, nome tiun de la *Putto kiu ludas*. 

Fine de la jaro 1523 Rosso translokiĝis al Romo, kie li vidis la laborojn de Michelangelo, Rafaelo kaj aliaj Renesancaj artistoj.  Tio influis lian artisman stilon.

Post la Disrabado de 1527 Rosso fuĝis de Romo, unue al Perugia kaj sekve, vokita de la reĝo Francisko la 1-a, al Francio kie li alvenis en 1531. Li estis dungita kiel estro de la reĝaj laborejoj pri pentrado kaj ornamado kaj laboris precipe en la Kastelo de Fontainebleau. En 1532 ankaŭ  Francesco Primaticcio estis vokata al Fontainebleu kaj kunlaboris kun  Rosso en la ornamado de la kastelo. Ili estas konsiderataj kiel fondintoj de la "Unua Skolo de Fontainebleau", kiu iĝis la centro de la Manierismo norde de la Alpoj. 
En 1540 Rosso mortis (laŭ nepruvita aserto de Vasari, estis memmortigo) kaj  Primaticcio estris la laborojn de ornamado en Fontainebleau.

Galerio
-------

* Juna ViroJuna Viro
* 
* 
* 
* Elefanto, Château de Fontainebleau (c. 1536)Elefanto, Château de Fontainebleau (c. 1536)
* Diana, Château de FontainebleauDiana, Château de Fontainebleau
* 
* La Sankta FamilioLa Sankta Familio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 609478
* GND: 118814206
* LCCN: n85221402
* VIAF: 107532392
* ISNI: 0000 0001 2096 7962
* LIBRIS: 88028
* SUDOC: 027754774
* BNF: 119729666
* ULAN: 500014451
* MBA: 85da8003-b7e7-45c9-b693-5e1d4f6d744e
* NLA: 35169597
* NDL: 00515887
* RKD: 68406
* NKC: jn20011211012
* ICCU: RAVV025651
* BNE: XX4838809 XX1098813, XX4838809
 |
**Naskindico** aŭ **Malneta naskindico**, kaj ankaŭ **Reproduktindico** aŭ **Malneta reproduktindico**, en demografio, sociologio y homa geografio, estas mezuro por kvantigi la fekundecon, kiu aludas al la rilato kiu ekzistas inter la nombro de naskoj okazintaj en ia periodo kaj la totala kvanto de personoj de la sama periodo.

Priskribo
---------

La koncrena daŭro estas preskaŭ ĉiam unu jaro, kaj legeblas kiel la nombro de naskoj de ia loĝantaro por milo da loĝantoj en unu jaro. Ĝi reprezentas la nombron de individuoj de unu loĝantaro kiuj naskiĝas vivaj laŭ tempunuo.

Landoj laŭ la Naskindico en 2017.
Ties formula estas la jena:

{\displaystyle b={B \over P}\times 1000}
Kie:

b: Naskindico
B: Totala nombro de naskoj en unu jaro
P: Totala loĝantaro
Ĝi havas avantaĝon esti simpla mezurilo facile interpretebla, sed malbonas pro iaj malfacilaĵoj, ĉar en komparoj inter landoj ĝi povas okazigi diferencojn kiuj dependas plie el la strukturo laŭ aĝo kaj sekso de la loĝantaro ol el la fekundeco de la analizita loĝantaro. Por tio oni rekomendas uzi malnetajn indicojn, kiaj la fekundindico.

Konklude, la naskindico korespondas al nombro de naskitoj vivaj por 1.000 da loĝantojs en difinita loko.

Naskindico en 2000.

Vidu ankaŭ
----------

* Demografio
* Loĝantaro
* Demografia kreskindico
* Natura kresko
* Mortindico

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Naskindico en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Naskoj en la mondo
* Naskindico en la mondo kaj laŭ landoj, en Index-Mundi
* Filmeto

Notoj
-----
**Robert Hermann STERL** - naskiĝis la 23-an junion 1867 en Großdobritz (hodiaŭ Dresden-Dobritz) kaj mortis la 10-an de januaro 1932 en Naundorf - estis germana impresionisma pentristo.
Li estis edzo de Helene Sterl (naskonomo: Hedelt, vivis 1872-1950).

En la jaroj 1881-1890 Robert Sterl studis en "*Dresdener Kunstakademie*" (Artakademio Dresdeno). Liaj instruistoj estis inter aliaj Julius Scholtz, Ferdinand Pauwels kaj Leon Pohle.

Post la studado Sterl laboris kiel libera pejzaĝo-pentristo, ilustris librojn, pentris portretojn. Dum 1896-1904 li instruis en virina pentrolernejo (*Damenmalschule*). Sterl estis ekde 1904 instruanto, ekde 1906 profesoro en la Artakademio Dresdeno.

En la jaroj 1908-1914 li plurfoje vojaĝis al Rusio. En la Unua mondmilito li estis militopentristo (1915-1918).

1919 li transloĝigas al Naundorf en Elba Grejsmontaro. Malsana ekde 1920 li mortis 1932. Lia tombo troviĝas en la ĝardeno de sia domo, kiu hodiaŭ - ankoraŭ en origina stato - estas muzeo (Robert-Sterl-Haus).

Evoluo artista
--------------

Krom Liebermann, Slevogt kaj Corinth li estis unu el la plej gravaj pentristoj de la germana [[impresionismo]. Antaŭ la vokiĝo profesoreca al la Dresdena arto-akademio li tenadis en Hesio atelieron dum longa tempo. En 1911 li kuracejgastis en Bad Kissingen. Dum la fruaj jaroj li malfermiĝis al la franca impresionismo, danke al vojaĝo en la jaro 1893-a al Franclando. La tiutempaj artaĵoj ŝanceliĝas inter malfrua naturalismo kaj impresionismo. En Saksio li famiĝis pro verkoj dediĉitaj al la laboro de laboristoj en ŝtonrompejoj. Sed ankaŭ la riĉaj saksoj ŝatis esti portretitaj de li. Tamen Sterl ĉiam preferis fari scenojn de laborantaj uloj enkampe, enateliere, enhavene.

Liaj vojaĝoj al Ruslando kaj Holando ankaŭ gravis por la evoluo artista. En Moskvo li montras grandan intereson por la muziko. Li amikiĝis al tiamaj steloj de muzikĝenro, ekz. al Ernst von Schuch, Arthur Nikisch, Sergej Rachmaninoff, Aleksandr Skrjabin aŭ Igor Stravinski. De ili li ankaŭ faris imponajn portretojn. La dirigenton Sergej Kusevicki li akompanis tri fojojn cum artvojaĝoj. Sur vaporŝipoj Sterl travivis inter 1910 kaj 1914 la por li imponan kaj fremdan mondon rusian laŭlonge de la rivero Volgo ĝis la Kaspa Maro. Tiam li faris buntegajn bildojn de homoj de diversaj nacioj kutimoj moroj.

Komparu kun
-----------

Impresionismo ~ Elba Grejsmontaro en la okuloj de pentristoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* www.robert-sterl-haus.de

  

* Kategorio Robert Sterl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 40192
* GND: 118753584
* LCCN: n84192037
* VIAF: 59879561
* ISNI: 0000 0000 6677 9847
* SUDOC: 050169580
* BNF: 13339922p
* ULAN: 500010194
* RKD: 75102
* NKC: xx0210057
 |
Rostpanoj por supo
Dolĉaj rostpanoj
Peco de pano antaŭ kaj post rostado
Rostpano
**Rostpano** estas pli aŭ malpli granda peco de rostita pano. Pano por rosti povas esti aŭ freŝa, aŭ malfreŝa. Rostpanoj dividiĝas en du bazajn specojn: salaj kaj dolĉaj. Salajn rostpanojn oni kuiras el ajna speco de pano. Oni povas uzi ilin aŭ por intermanĝeti (ekz. al biero – rostpanoj kun ajlo), aŭ por aldoni en supojn, buljonojn kaj salatojn. Por aldoni en supojn oni simple rostas panon kun salo kaj pipro. Dolĉajn rostpanojn oni kuiras el tritika pano, anticipe ŝmirita per ovo aŭ macerita en lakto, poste sukeras. Oni surtabligas ilin al teo, kafo, varma ĉokolado, aŭ kiel aparta manĝaĵo.

Platajn pecojn de distranĉita pano oni kutime rostas en panrostilo.

La ĉehejma panrostilo, inventita en 1913, estas la komuna rimedo por tosti panon. La panotranĉaĵoj estas enmetitaj en la sulkojn ĉe la supro kaj malaltigitaj malsupren. En iuj modeloj oni povas elekti la deziratan gradon de rostado. Kiam la rosto estas preta ĝi estas puŝita supren. Plej multaj modeloj havas du fendojn - por du tranĉaĵoj de pano, kiuj estas rostitaj samtempe kaj samgrade.

Aliaj rostadmetodoj estas sur la kradrostilo, en forno aŭ en tostila forno. Pano ankaŭ povas esti rostita super malferma flamo (sed ne rekte sur la flamo) de kuirforno aŭ portebla kuirilo. Por tiu rostado estas ankaŭ specialaj rostforkoj por ĉi tiu celo.

Pankuboj ankaŭ povas esti rostitaj; La rezulta produkto nomiĝas "krutonoj" kaj estas kutime uzata kiel aldono al salatoj kaj supoj.

Kontraŭe al populara dieta mito - tosti panon ne reduktas la kvanton de kalorioj en ĝi, ĉar rostado nur kaŭzas la perdon de akvo kiu ne estas kaloria valoro. Se la rostaĵo estas bruligita, la karbigitaj partoj havas pli malaltan kalorian valoron, sed ili estas nemanĝeblaj. Karbonigita manĝaĵo estas suspektita esti kancerogena.

Rostaĵoj estas konsiderata rekomendinda manĝaĵo por tiuj, kiuj suferas de gastrointestinalaj problemoj, ekzemple por tiuj, kiuj suferas de diareo kaj gravedaj virinoj, kiuj suferas naŭzon.

Tipoj
-----

* Kaja-toasto

Aliaj projektoj
---------------

* Rostpano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Rostpano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Vidu ankaŭ
----------

* Biskoto
* Pankuko, ankaŭ konata kiel franca toasto
* Francesinha (portugala), simila al Croque Monsieur (franca)
**Péter Váczy** [vAci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Váczy Péter** estis hungara historiisto, profesoro, artokolektisto, membro (korespondanta en 1940, ordinara en 1990) de Hungara Scienca Akademio. Lia nobela antaŭnomo estis *márkcsemernyei* [mArkĉernjei].

Péter Váczy  naskiĝis la 17-an de marto 1904 en Hungara reĝlando en Ruttka (nuntempa Vrútky en Slovakio). Li mortis la 28-an de septembro 1994 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Péter Váczy doktoriĝis en Universitato Pázmány Péter en 1928, poste li plulernis en Vieno, Parizo, Londono, Romo, Zuriko. Li eklaboris en Hungara Nacia Muzeo, poste en la tutlanda arkivejo. Li ekinstruis en la universitato en Budapeŝto, sed kelkajn jarojn li instruis ankaŭ en Universitato Kolozsvár tiam apartenanta al Hungario. Inter 1949-1961 li estis katedrestro, poste li laboris en la universitata biblioteko. Lia artkolektaĵo estas videbla en Győr. Li ricevis premion en 1933.

Verkaro (elekto)
----------------

* *A királyi serviensek és a patrimoniális királyság* (1928)
* *A középkor története* (Historio de la mezepoko), (1936, 1943, 1991) - lia ĉefverko
* *Die päpstlichen Politik bei den Slawen* (1942)
* *A korai magyar történet néhány kérdéséről* (1958)
* *A frank háború és az avar nép* (1974)
* *A magyarság a román és gót stílus korában*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto
**Zoltán Miklósy** [miklOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Miklósy Zoltán** estis hungara arkivisto, historiisto, instruisto.

Zoltán Miklósy  naskiĝis la 12-an de marto 1883 en Hungara reĝlando en Lapásgyarmat (nuntempa Golianovo en Slovakio), li mortis la 18-an de februaro 1962 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zoltán Miklósy akiris 2 diplomojn en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1909 kaj 1912. Post siaj studoj li instruis stujaron en Sarkad, en 1913 li estis nomumita ĉefarkivisto de Selmecbánya. Li ankaŭ instruis en la katolika gimnazio. Ekde 1918 li ricevis postenon en la ĉefurba arkivejo. En 1934 li atingis la rangon ĉefarkivisto, en 1943 tutlanda ĉefarkivisto. Li okupiĝis mi la mezepoka historio.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *II. Endre és a trónkeresők* (1911)
* *Nagy Lajos tüzérségé* (1920)
* *Tengeri hajóhadunk a középkorban* (1933)
* *Hiteles hely és iskola a középkorban* (1940 – 1941)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 116-a paĝo)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
***Jadaliyya*** (جدلية) devenas de la araba: جدل, latinigita: *jadal*, lit. 'diskutado', signifante 'dialektikon') estas senpaga reta revuo fondita en 2010. Ĝi prezentas enhavon en la angla, araba, franca kaj hispana de docentoj, ĵurnalistoj, aktivuloj kaj artistoj de kaj/aŭ pri la Mezoriento. Ĝi estas produktita de la Instituto pri arabaj studoj (angle : *Arab Studies Institute* - ASI). La revuo defias eŭropcentritajn alirojn.

Ĉiuj redaktoroj de Jadaliyya estas sensalajraj volontuloj kaj ĝi ne akceptas reklamadon. Dum plejparto de *Jadaliyya* estas aŭ mem-financita aŭ financita de interŝanĝo por "grandaj projektoj," ĝi ricevis gratifikojn de la Open Society Foundation. Laŭ *Portalo 9*: "La arabaj insurekcioj, kiuj akiris impeton nur kelkajn monatojn post *Jadaliyya* estis establita, firme katapultis ĝin al la avangardo de kritikaj debatoj kaj analizo de la araba mondo".

La celo de la redakcio estis fari interaktivan kaj "uzanto-amikan" retejon plurlingvan (angla, araba kaj franca) kaj libera longeco de artikoloj. La redaktoroj ankaŭ utiligis nombron de sociaj amaskomunikilaraj formatoj inkluzive de Facebook, Tvitero, Tumblr, tabulkomputilo kaj aplikaĵoj por poŝtelefonoj kaj '*readspeaker*' (angla vikipedio).

Diversa internacia kaj regiona amaskomunikilaro inkluzive de Agence France-Presse (AFP), Al Ĝazira, BBC, Ĉina Centra Televido, Ĉina Radio Internacia, CNN, Deutsche Welle, Demokratio Nun, El Mundo, The Guardian, Le Figaro, Russia Today, The Wall Street Journal kaj *The Washington Post* prezentis intervjuojn kun redakcianoj de *Jadaliyya.* Krome, iuj amaskomunikiloj kiel *The Guardian* kaj Courrier International re-eldonis artikolojn el *Jadaliyya* aŭ en ilia originala formo aŭ tradukis tiujn en diversaj lingvoj.

Referencoj
----------

1. ↑  (angla) Antoun, Naira, "*Documenting hope: Jadaliyya publishes collection on Arab uprisings*". Al-masry Al-youm (angla eldono), la 2-an de novembro 2012.
2. 1 2 3  (angla) Muller, Nat; Kholeif, Omar, "Reviews and Critique: Jadaliyya Arkivigite je 2012-12-16 per la retarkivo Wayback Machine". Portal 9, aŭtuno 2012.
3. ↑  (angla) "Arab Studies Institute".
4. ↑  (angla) Antoun, Naira, "*Documenting hope: Jadaliyya publishes collection on Arab uprisings*", Al-masry Al-youm (angla eldono), la 2-an de novembro 2012.
5. ↑  (angla) Lindsey, Ursula, "*Arab-Studies E-Zine Hopes to Counter Mainstream Narrative*", The Chronicle of Higher Educationn la 29-an de septembro 2014.
6. ↑  (angla) "*Listening Post - Media mea culpas and the Iraq war*". Al Jazeera English, la 30-an de marto 2013.
7. ↑  (angla) "*Democracy Now! Intervjuo kun Mouin Rabbani kun-eldonisto de Jadaliyya*", Jadaliyya/Democracy Now!, la 23-an de septembro 2011.
8. ↑  (angla) "*CrossTalk: Gaza Reprieve*". Russia Today. la 23-an de novembro 2012.
9. ↑  (angla) "*Jadaliyya*", Courrier International. la 2-an de novembro 2012.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Saint-Pierre |

**Saint-Pierre-de-Fursac** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 810 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

Ĝi fakte formas unuigitan vilaĝon kun la apuda komunumo Saint-Étienne-de-Fursac.

Geografio
---------

Saint-Pierre-de-Fursac etendiĝas sur 27,33 km², kaj havis 810 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 28 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Pierre-de-Fursac situas je alteco de 431 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Pierre-de-Fursac apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Thierry Dufour, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Pierre-de-Fursac apartenas al la kantono de Le Grand-Bourg, kies ĉefurbo estas Le Grand-Bourg. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono Le Grand-Bourg
* Aliaj lokoj kun la nomo Saint-Pierre
**Saint-Chabrais** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 335 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Chabrais etendiĝas sur 24,94 km², kaj havis 335 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 13 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Chabrais situas je alteco de 542 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Chabrais apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Patrice Morançais, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Monumentoj
----------

Proksime al Saint-Chabrais videblas la kastelo Etangsannes.

Administrado
------------

Saint-Chabrais apartenas al la kantono de Chénérailles, kies ĉefurbo estas Chénérailles. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Chénérailles
**Roberto BAGGIO** (la 18-an de februaro 1967 en Italio) estas iama itala futbalisto, kiu ludis en la ataka mezulo pozicio. En 1993 li gajnis la Ora Pilko kaj Futbalisto de la jaro en la mondo.

Kariero
-------

Baggio komencis sian profesian karieron en 1982 kun Vicenza de la tiama tria dividado. En 1985, Baggio moviĝis al la Fiorentina teamo, kie li estis konsiderita unu el la plej elstaraj ludantoj de la teamo. En 1990, la ludanto-karto de Baggio estis vendita al Juventus kontraŭ rekorda sumo de 19 milionoj da dolaroj, kelkajn tagojn post kiam li ludis en la amaskomunikiloj de Fiorentina kontraŭ la sama Juventus en UEFA-pokalfinalo 1990. Tiun saman jaron, li aperis en la uniformo de sia teamo en 1990. la turniro de la Monda Pokalo okazigita en Italio. En 1993 li venkis en la UEFA-pokalo kun Juventus, post gvidado de la teamo kiel kapitano en la paro de finaj matĉoj kontraŭ Borussia Dortmund, gajnante ducon en la unua matĉo en kiu Juventus venkis 3-1, survoje al 6-1 venko sume, kaj eĉ gajnis la Ora Pilko kaj Futbalisto de la jaro en la mondo

En 1994, Baggio aperis en la uniformo de sia teamo dum la Monda Pokalo, kaj eĉ trafis kvin golojn. Baggio atingis la finan stadion kun sia teamo, kie ili perdis al la brazila teamo en golŝota konkurso. Baggio sopiris la lastan piedbaton de Italio, kaj kiel rezulto lia teamo perdis la titolon al Brazilo.

En 1995, Baggio gajnis sian unuan italan ĉampionecon kun Juventus, same kiel la UEFA-pokalon. Li poste estis vendita al Milano, kun kiu li gajnis sian duan ĉampionecon. En 1997, li translokiĝis al Bologna, por kiu li trafis 22 golojn kaj konsekvence li estis inkluzivita en la itala nacia teamo kadre de la Futbala Mondpokalo 1998 kiu okazis en Francio. En la sama turniro, Baggio trafis du golojn, kaj alian golon kiel parto de penaloduelo ĉe la kvaronfinalstadio, en kiu lia teamo estis eliminita de la turniro fare de la franca teamo.

Post la Monda Pokalo, Baggio subskribis kun Inter Milano. Post du malsukcesaj jaroj en la uniformo de la teamo, Baggio moviĝis al la Breŝa teamo, kie li ludis ĝis sia emeritiĝo de la ludo en 2004. Baggio finis sian karieron kun 203 goloj en la itala ligo, kaj 56 aspektoj kaj 27 goloj en la nacia teamo. La 28-an de April, 2004, internacia omaĝa matĉo estis okazigita en lia honoro kontraŭ la hispana nacia teamo.

En marto 2004, li estis elektita de Pelé kiel unu el la 125 plej bonaj vivantaj futbalistoj en la mondo.

En 2011 li estis la unua se temas pri esti elektita al la Halo de Famo de Futbalo Itala.

Referencoj
----------

Literaturo
----------

* Baggio, Roberto.  (2001) *Una porta nel cielo* (itale). Arezzo: Limina Edizioni, p. 49–59. ISBN 88-88551-92-1.

* Nappi, Raffaele.  (2018) *Roberto Baggio. Divin codino* (itale). Rome: Giulio Perrone Editore. ISBN 978-88-6004-465-5.

* Kategorio Roberto Baggio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812986
* GND: 124262503
* LCCN: n2001104868
* VIAF: 90189310
* ISNI: 0000 0001 1683 9044
* SUDOC: 075895692
* BNF: 157488528
* NDL: 00620312
* ICCU: CFIV184390
* BNE: XX4608973
 |

* Portalo pri Biografio
**Roberto FITZHAMON** (m. marton 1107) estis Lordo de Gloucester kaj kuzo de Vilhelmo la 1-a (Anglio).

Li naskiĝis verŝajne inter 1045 kaj 1055, kaj estis probable filo de Hamon, Grafo de Corbeil (nepo de Rikardo la 1-a (Duko de Normandio). Lia familio posedis bienojn en Normandio. Li edziĝis al Sybil de Montgomery.

Roberto forte lojalis al Vilhelmo la 2-a (Anglio). En 1088 normandaj baronoj ribelis kontraŭ Vilhelmo, dezirante unuigi Anglion kaj Normandion sub la rego de ties frato Roberto Curthose. Roberto Fitzhamon helpis Vilhelmon subpremi la ribelon, kaj pro tio Vilhelmo donis al li vastajn bienojn en Gloucestershire kaj aliloke en Anglio. El tiuj bienoj pluraj estis poseditaj de Matilda de Flandrio, la edzino de Vilhelmo la 1-a, kaj Henriko, la estonta Henriko la 1-a de Anglio kaj frato de Vilhelmo la 2-a, rajtis heredi ilin: malgraŭ tio, Roberto Fitzhamon kaj Henriko ĝuis amikajn interrilatojn.

Roberto Fitzhamon kaptis Glamorgan de la kimroj, eble post kiam kimra princo petis lian helpon. Li tiel akiris, aŭ poste konstruigis, la kastelon de Cardiff kaj aliajn fortikaĵojn en sud-Kimrio.

Lia filino Mabelo edziĝis al Roberto (1-a Grafo de Gloucester), nelegitima filo de Henriko la 1-a.

En 1092 Roberto Fitzhamon refondis la abatejon de Tewkesbury.

Laŭlegende, nelonge antaŭ la morto dum ĉasado de Vilhelmo la 2-a en 1100, Roberto havis malbonajn sonĝojn, kiuj prokrastis la ĉasadan ekspedicion. Post la morto de Vilhelmo, Roberto kovris ties korpon per sia mantelo dum ĝia veturo al Winchester, kie Vilhelmo entombiĝis.

Roberto egale lojalis al Henriko la 1-a, kaj batalis por li kontraŭ Roberto Curthose en Normandio. Li helpis aranĝi militpaŭzon en 1101. En 1105 li estis kaptata dum batalado proksime al siaj familiaj bienoj apud Bayeux. Parte pro tio, Henriko la 1-a transiris la Manikon kun granda armeo. Roberto liberiĝis kaj partoprenis la kampanjon de Henriko, kiu sieĝis Falaise. Tie Roberto ricevis gravan kapan vundon. Post longa malsano, li mortis kaj entombiĝis en la abatejo de Tewkesbury.

Krom Mabelo, Roberto Fitzhamon kaj Sybil de Montgomery havis tri filinojn, el kiuj unu (Izabela) probable edziĝis al bretona grafo. Pranepino de Roberto edziĝis al Johano (Anglio).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 272036
 |
**Diamanta brako** (ruse *Бриллиантовая рука*) estas sovetia komedia krimfilmo de 1968 reĝisorita de Leonid Gajdaj kaj ĉefrolita de Jurij Nikulin, Andrei Mironov kaj Anatoli Papanov. La filmo estas konsiderita unu el la plej sukcesaj filmoj en Sovetunio.

Intrigo
-------

La "estro" de la nigra merkato provas kontrabandi juvelojn kaj diamantojn el Turkio en Sovetunion kun la helpo de la mesaĝisto Gennady. Simeon, senkulpa edzo kaj patro de du infanoj, ekvelas por la unua fojo en sia vivo al Turkio. Dum la velado li amikigas Gennady. Promenante tra la stratoj de Istanbulo, Simeon deglitas kaj malbenas. La malbeno estas la signo al la bandanoj atendantaj en Istanbulo. Ili prenas Simeon al la "kliniko" kaj bandaĝas lian manon por enmeti la juvelojn kaj diamantojn en gipso. Kiam li revenas al Sovetunio, li rakontas al la polico kio okazis en Turkio. La polico utiligas Simeonon kiel allogilon por kapti la krimulojn. La plej granda parto de la intrigo rondiras ĉirkaŭ la malsamaj provoj de la du krimuloj Gennady kaj Lulik por repreni la juvelojn kaj diamantojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Diamanta brako* (plena filmo en HD) ĉe YouTube (official upload by Mosfilm)
* Diamanta brako ĉe AllMovie (angle)
* *Diamanta brako*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* Diamanta brako (kun anglaj subtekstoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 832794
 |
**Lajos Nemes** [lajos nemeŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Nemes Lajos** estas hungara arkivisto, arkivestro.

Lajos Nemes naskiĝis la  15-an de januaro 1950(nun 1950-01-15) en Tiszaigar.

Biografio
---------

Lajos Nemes finis mezlernejon en Tiszafüred en 1968. En la sekva jaro li senlicense instruis en Tiszaigar. Inter 1969 kaj 1973 li studis en Pedagogia Altlernejo Ho Chi Minh, kie li diplomiĝis en 1973. Post la diplomo li laboris daŭre en arkivo de Heves, la lastan fojon li estis arkivestro. Intertempe en 1976 li akiris plian diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth kaj en 1985 doktoriĝis en la universitato. Li pensiuliĝis en 2012. Lia edzino naskis 2 filojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Eger város önkormányzata 1687-1848* (2001)
* *Heves megye községeinek iratai, 1808-1944 (-1978)* (2004)

Fontoj
------

* datenoj kun foto
* datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   WikiData



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 842240
 |


* Portalo pri Biografio
**Orkney** estas grandurbo en Sudafriko, en Nordokcidenta Provinco.

Mapo de Sud-Afriko, kie Orkney estas trovebla meze (iomete nordokcidente)

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 138 km²
* Loĝantaro: 170.366 (en 2012)
* Supermara alteco: 1301 m
* Horzono: UTC +2 h

Geografio
---------

Orkney situas sur altebenaĵo laŭ rivero Vaal en la nordorienta parto de la lando. Welkom troviĝas 111, Johanesburgo 166, **Pretorio** 211, Durbano 532, Port Elizabeth 784, Kaburbo 1104 km.

Historio
--------

En Orkney la orominado komenciĝis en la 1880-aj jaroj. La loknomo prenis la nomon de Orkadoj (origine "Orkney"), ĉar la unua ministo tie naskiĝis. Orkney ricevis urborangon en 1940. En 1991 sporta katastrofo okazis en la stadiono, kie 42 homoj mortis. 

Fervoja tabulo pri Orkney

Trafiko
-------

Orkney havas bonajn vojajn kontaktojn kun Johanesburgo, Kaburbo kaj Durbano, se ne paroli kun la proksima Klerksdorp. Fervojaj linioj sekvas la menciitajn direktojn. Al Durbano la trafiko okazas tra ponto.

Klimato
-------

Orkney havas subtropikan klimaton. La averaĝa temperaturo varias inter 10-22 °C. La varmo en januaro kulminas kaj malkulminas en julio. Jare pluvas po 586 mm. La pluvo januare kulminas kaj julie malkulminas.

Fontoj
------

* Angla Vikipedio
* loĝantaro
* mapo, distancoj Arkivigite je 2015-05-10 per la retarkivo Wayback Machine
* mapo[*rompita ligilo*]
* vetero
Tombo de la Generalo.
**Ĉefurboj kaj tomboj de la antikva regno Kogurjo** estas Monda heredaĵo de Unesko (identiga nombro 1135) situanta en la Ĉina Popola Respubliko. La areo de la ejo estas situanta en kaj ĉirkaŭ Ji'an, Ĝjilino. La ejo estis nomumita kiel kultura Monda heredaĵo de Unesko en 2004, plenumante kvin el la ses kriterioj por kulturoheredaĵ-ejoj.

La ejo enhavas la arkeologiajn restaĵojn de tri grandurboj (Montara urbo Wunü, urbo Guonei kaj Montara urbo Wandu), kaj kvardek identigitajn tombojn de la Kogurjaj imperiaj kaj nobelaj gentoj.

Ĉefurboj
--------

La montara urbo **Wunü** estis la unua ĉefurbo de Kogurjo, pluaj ĉefurboj estis urbo Gounei (ĉine: 國內城) kaj Montara urbo Wandu (ĉina:丸都山城). Tiuj areoj apartenas nun al ĉina teritorio, sed tiam okcidenta ĉina teritorio apartenis al reĝlando Kogurjo, kiu estas unu el la Antikva Korea Dinastio.

La montara urbo Wunü estas nur parte elfosita. La urbo Guonei, ene de moderna grandurbo de Ji'an, ludis la rolon de apoga ĉefurbo post kiam la ĉefa kogurja ĉefurbo estis movita al Pjongjango. La montara urbo Wandu enhavas multajn historiajn spurojn inkluzive tiujn de granda palaco kaj de multaj tomboj.

La ĉefurbo de la Kogurjo-Regno estas frua ekzemplo de la montaraj urboj, poste imititaj fare de najbaraj kulturoj. La sistemo de ĉefurboj reprezentitaj fare de urbo Guonei kaj La montara urbo Wandu ankaŭ influis la konstruadon de pli postaj kapitaloj konstruitaj fare de la Kogurjo-reĝimo.

Tomboj
------

La ejo inkludas arkeologiajn restaĵojn de 40 tomboj kiuj estis konstruitaj fare de Kogurjo (37 a.K. - 668 p.K) kiu estis fondita en pli norda Ĉinio kaj poste etendita en la nordan duonon de la Korea Duoninsulo.

Kelkaj el la tomboj havas kompleksajn plafonojn, dizajnitajn por tegmentizi larĝajn spacojn sen kolonoj kaj porti la pezan ŝarĝon de ŝtono aŭ terotumulo (holmo) kiu estis metita super ilin. La tomboj, precipe la grava ŝtalo kaj longa surskribo sur unu el la tomboj, montras grandecon de frua kulturo de Kogurjo. La pentraĵoj en la tomboj, montrante artajn kapablojn kaj specifan stilon, estas ankaŭ ekzemplo de forta influo de diversaj kulturoj.

Unu el la plej gravaj tomboj estas la Tombo Anak n-ro 3 kun murpentraĵoj.

* Kategorio Ĉefurboj kaj tomboj de la antikva regno Kogurjo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)