recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Dr. Lujo Tončić-Sorinj
**Lujo Tončić-Sorinj** (n. la 12-a de aprilo 1915 en Vieno; m. la 20-an de majo 2005 en Salcburgo) estis aŭstra diplomato kaj politikisto. Li estis membro de la konservativa Aŭstra Popola Partio.

Ekde 1945 Lujo Tončić-Sorinj estis gvidanto de la politika branĉo de la Aŭstra Instituto por Ekonomiko kaj Politiko en Salcburgo, kaj krome estis membro de la aŭstra UNESKO-komisiono kaj la aŭstra delegacio en la parlamenta kunveno de la Konsilio de Eŭropo. De 1949 ĝis 1966 li por sia politika partio estis membro de la parlamento Nacia Konsilio de Aŭstrio. Inter 1966 kaj 1968 li estis ministro pri eksteraj rilatoj de Aŭstrio kaj inter 1969 kaj 1974 estis ĝenerala sekretario de la Konsilio de Eŭropo.

Dum 1992 li "pro emocia ligiĝo al Dalmatio" petis kaj ricevis la ŝtatanecon de Kroatio, sekve perdis la ŝatanecon de Aŭstrio kaj la aŭstran politikistan pension. Nur pro fortaj intervenoj de la Aŭstra Popola Partio kaj pro pruvo, ke li ne estis rajtigita preni la kroatan ŝtatanecon, li fine refariĝis aŭstriano.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lujo Tončić-Sorinj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* informoj pri la politikisto en la retejo de la aŭstria parlamento (en la germana) Arkivigite je 2010-08-07 per la retarkivo Wayback Machine
* originala sondokumento de la politikisto el la jaro 1955 (same en la germana)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rĜeneralaj sekretarioj de la Konsilio de Eŭropo |
| --- |
| Jacques Camille Paris |
Léon Marchal |
Lodovico Benvenuti |
Peter Smithers |
Lujo Tončić-Sorinj |
Georg Kahn-Ackermann |
Franz Karasek |
Marcelino Oreja Aguirre |
Cathérine Lalumière |
Daniel Tarschys |
Walter Schwimmer |
Terry Davis | emblemo de la Konsilio de Eŭropo |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 262580
* GND: 118623311
* LCCN: n83132525
* VIAF: 13100373
* ISNI: 0000 0000 2617 8115
* SUDOC: 162463227
 |
**Blundstone Footwear** (/ˈblʌndstən/ BLUND-stən) estas aŭstralia piedvesta marko kaj firmao, kiu estas bazita en Hobarto, Tasmanio, kun plejparto de fabrikado estanta farita eksterlande ekde 2007. Fama produkto de la firmao estas ties senlaĉa, maleolo-longaj botoj kun elasta flanko. La malaltaj botoj estas aprezataj pro iliaj fleksebleco kaj daŭrigeco.

Historio
--------

Blundstone botoj
La firmao estis fondita en la 19-a jarcento fare de setlantoj kiuj venis de Anglio al la insulo Tasmanio. En 1853 la fratoj Jacob kaj Thomas Cuthbarston venis de Anglio al Hobarto en Tasmanio kie ili establis ŝuproduktadon kaj importan komercon. En tiu tempo, Johano kaj Eliza Blandstone fondis la Blandstone Firmaon en Hubert. En 1932, la piedvestfirmao posedata fare de la Catberstone-familio aĉetis Blendstone kaj unuigis la firmaojn sub la nomo "Blandstone".

En 2007, la firmao anoncis la translokigon de parto de siaj operacioj de siaj fabrikoj en Nov-Zelando kaj Aŭstralio al Tajlando kaj Barato. Kiel rezulto, 360 laborlokoj estis eliminotaj. Sekvante premon de la sindikatoj, kiuj sciigis ke ili bojkotos la produktojn de la firmao, la planoj estis nuligitaj.

Referencoj
----------

1. ↑  Blundstones or Blundstuns Arkivigite je 2012-05-04 per la retarkivo Wayback Machine *The Weekly Times,* la 23an de junio 2011

Vidu ankaŭ
----------

* Chelsea botoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Blundstone Footwear retejo Aus
* Blundstone Footwear retejo Usono
* Blundstone Footwear retejo Britio
**hellogoodbye** estas usona rokmuzika grupo kiu komencis en 2001 en Huntington Beach, Kalifornio. Ili estas parto de Drive-Thru Records kaj liberigis ilian unuan albumon, *Zombies, Aliens, Vampires, Dinosaurs!*, en 2006. Ili jam liberigis albumeton kaj DVD-n antaŭe.

Historio
--------

**hellogoodbye** komencis en 2001 en Huntington Beach, California.

Membroj
-------

**hellogoodbye** konsistas el Forrest Kline (kantado, gitaro), Jesse Kurvink (elektra piano), Marcus Cole (basgitaro) kaj Chris Profeta (tamburoj).

### Ek-membroj

Aaron Flora (tamburoj) kaj Julian McCarty (elektra piano).

Diskaro
-------

### Albumoj

* *Zombies, Aliens, Vampires, Dinosaurs!* (2006)
* *Would It Kill You?* (2010)
* *Everything Is Debatable* (2013)
* *S'Only Natural* (2018)

### Albumetoj

* *Hellogoodbye* (2004)
* *Remixes!* (2006)
* *The "All of Your Love" Remixes EP* (2007)
* *Ukulele Recordings* (2008)
* *When We First Met* (2009)

### DVD-j

* *OMG HGB DVD ROTFL* (2005)
* *EP/DVD Split* (2008)
* *Zombies! Aliens! Vampires! Dinosaurs! And More* (2008)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hellogoodbye en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hellogoodbye.net oficiala retpaĝaro

Informofontoj
-------------

* Tiu ĉi artikulo estas peco de tradukto de tiu ĉi anglalingva artikulo.
dekstra
**Jonas Brothers** estis junulara muzikbando el Wyckoff, New Jersey, Usono, fondita en 2005. La bandanoj estas Paul Kevin Jonas II kiel Kevis (n. 1987), Joseph Adam Jonas kiel Joe (1989), Nicholas Jerry Jonas kiel Nick (1992).

Ilia debuta albumo estis en 2006 *It’s About Time*, ili poste aperis en la sukcesa televida serio Hannah Montana. Ili kantis kun la ĉefludistino la kanton *We Got The Party With Us*. Ili poste kunlaboris kun ŝia teamo kaj turneis tutmonde. Ilia dua albumo *Jonas Brothers* aperis en 2007. Ili turneis en 2008 kun Avril Lavigne, aperis en filmo *Camp Rock*.

La Jonas Brothers en 2007 enspezis $12.000.000, kies 10% ili pludonis al fondaĵo de Nick, *Change for the Children Foundation*.

Ili portas purecan ringon.

Diskaro
-------

* It's About Time (2006)
* Jonas Brothers (2007)
* A Little Bit Longer (2008)
* Lines, Vines and Trying Times (2009)
* Happiness Begins (2019)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jonas Brothers en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala paĝo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 306549
* GND: 10342220-1
* LCCN: no2006090710
* VIAF: 121312612
* ISNI: 0000 0001 2358 6858
* SUDOC: 161904556
* BNF: 15591216r
* MBA: 6e019bc6-5c23-4935-94f0-4a896631d846
* BIBSYS: 9013624
* NKC: osa2010530988
* BNE: XX4827267 XX4827619, XX4827267
 |
la konstruaĵo de la eksa Centra Komitato de la Komunisma Partio de Litovio (palaco *Gedimino 9* en Vilno)
La **Komunisma Partio de Litovio** (litove *Lietuvos komunistų partija*) estis komunisma partio en Litovio, fondita komence de oktobro 1918.

La partio laboris kontraŭleĝe ĝis la jaro 1940. Dum somero de tiu jaro, kiam la ruĝa armeo de Sovetunio invadis Litovion, la partio estis unuigita kun la Komunisma Partio de Sovetunio. Samtempe la regantoj de Sovetunio instalis novan sovetunian respublikon, la Litova Soveta Socialisma Respubliko, kies per difino gvida partio estu la Komunisma Partio de Litovio, tiumomente estrata de la litova komunisto Antanas Sniečkus. Sekve la unua sekretario de la partio, ĉiam etna litovo kun komunisma sinteno, estis fakte goberniestro de Litovio, kaj la dua sekretario estis ĉiam etna ruso, rekte sendita el Moskvo.

Kiam dum 1988 fondiĝis movado por ŝtata sendependiĝo de Litovio, Sąjūdis, kaj la movado ricevis fortegan apogon de la litova enloĝantaro, la komunisma partio de Litovio pli kaj pli premiĝis.

Dum februaro 1989, Sąjūdis publike deklaris ke Litovio estis perforte invadita kaj aneksita fare de Sovetunio kaj la fina celo de la movado estas atingi la nacian resendependiĝon. La suvereneco de Litovio estis proklamita - komence sen ajna internacia rekono - dum majo 1989, kaj la enkorpigo de Litovio en Sovetunion estis deklarita kontraŭleĝa.

La 23-an de aŭgusto 1989, la 50-jara datreveno de la subskribo de la Ribbentrop-Molotov-pakto inter la tiamaj diktaturoj Nazia Germanio kaj Sovetunio, 600-kilometra ĉeno el du milionoj da homoj konektis la urbojn Talino, Rigo kaj Vilno kaj fokusigis la atenton de la mondaj amaskomunikiloj pri la aspiroj de la loĝantoj de Baltio. Tiu-ĉi demonstratio kaj la kunordigitaj streboj de la tri nacioj konatiĝis sub la nomo Baltia Vojo.

Dum decembro, la Komunisma Partio de Litovio malaliĝis el la Komunisma Partio de Sovetunio (KPSU) kaj konsentis ne plu havi la monopolon pri ŝtata potenco. Dum februaro 1990, reprezentantoj de Sąjūdis gajnis absolutan plimultojn en la Supera Konsilio de Litova SSR. Vytautas Landsbergis elektiĝis prezidanto de la Supera Konsilio. Tio gvidis al la ŝtata deklariĝo de sendependeco la 11-an de marto 1990.

Dum 1990 la Komunisma Partio de Litovio sub gvido de Algirdas Brazauskas konvertiĝis en novan partion sub la nomo Demokratia Labora Partio de Litovio (litove: *Lietuvos demokratinė darbo partija* aŭ LDDP), kiu siatempe poste unuiĝis kun la tradicia, sed malgranda Socialdemokratia Partio de Litovio *(Lietuvos Socialdemokratų Partija, LSDP)*. La nova fuzia partio tenis la socialdemokratian nomon sed daŭre estas dominata de eks-komunismaj gvidantoj.
Lutera korto en Vajmaro
Memortabulo pri la loĝantoj de Lutera korto
Memortabulo por Falk ĉe la portalo de ĉe Marstall-strato
**Lutera korto** (germane: *Lutherhof*) estas monumentprotektota kontruaĵensemblo en Vajmaro, Germanujo (strateto Luthergasse 1).

Historio kaj utiligo
--------------------

Temas pri impona trietaĝa domo kies unua mencio estis en 1491 kiel surmure staranta libera ejo. Maltantaŭo ĝia turniĝas je Marstall-strato. La jam komence de la 19-a jarcento uzata nomo fontas en la laŭdiro ke Marteno Lutero dum unu el liaj vajmaraj restadoj gastus tie ĉi ĉe Johann Burkhardt. Tamen por tia aserto ne ekzistas pruvoj. Klaras ke loĝis tie ĉi Christoph Martin Wieland inter 1773 kaj 1777, antaŭ doma kadukiĝo. En 1821 ekloĝis tie ĉi Johannes Daniel Falk kun siaj disĉiploj kaj renovigis la tuton. Falk ankaŭ mortis surloke en 1826 kaj lia instituto translokigitis en 1830 al Falk-strato. Memortabulo muntitis tamen por li en 1868 ĉe la enirejo disde Marstall-strato.

Krom loĝejoj estas ene hodiaŭ la plej malgranda muzeo vajmara *Johannes-Falk-muzeo*. Fakte temas nur nur pri memorĉambro de 12 kvadratmetroj da spaco. Tie admireblas objektoj el la postlasitaĵoj de Falk kiun prizorgas la societo *Johannes Falk e.V.*

Korte estas ankaŭ puto kiu surŝutite reliberigitis.

Literaturo
----------

* *Lutherhof.* Ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte*, Verlag Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1997, ISBN 3-7400-0807-5, p. 285

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lutera korto (Vajmaro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

1. ↑  Christian Schädlich: Lutherhof in *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte* Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.), Verlag Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1997, ISBN 3-7400-0807-5, p. 285.
2. ↑
3. ↑   Hans Joachim Leithner: *Von Brunnenstuben, Röhrenfahrten und Wasserleitungen, den historischen und jüngeren Brunnen in Weimar*, eldonis Hans-Joachim Leithner en memeldonejo 2018, Gutenberg Druckerei Weimar (WeimarWissen 1, Der Weimarer Brunnenschatz), p. 195-196

50.982211.33059Koordinatoj: 50° 58′ 56″ N, 11° 19′ 50″ O (mapo)
bildo de Ludoviko sur la glavingo regna; faris la kuprogravuraĵon Johann Adam Delsenbach en 1751)
**Ludoviko la 4-a** (latine: *Ludovicus Infans*; naskiĝinta en septembro aŭ oktobro 893 en Altötting, mortinta la 20-an aŭ la 24-an de septembro 911 eble en Frankfurto ĉe Majno) estis germana imperiestro.

Vivo
----

Estis li la unusola nebastarda filo de imperiestro Arnulf de Karintio kaj lia patrino estis konradidino Oda. Ludoviko estante ses jarojn deklariĝis en la 4-a de februaro 900 en Forchheim reĝo de la Orientfranka imperio. Lia kroniĝo estas la plej malnova pri kiu ekzistas raportoj. Malgraŭ sia juneco li iĝis centro politika. Pro troa malforteco kaj ofta malsanceo li tamen ne sukcesis formi registaron: fakte tiam regadis nobeloj kaj episkopoj. Ĝuste pro tio, diras kelkaj historiistoj, fariĝis nomumiĝo lia.

Inter liaj konsilistoj menciindas la episkopoj Hatto la 1-a de Majenco kaj Salomono la 3-a de Konstanco. Sub ilia influo findecidiĝis la bataloj pri la domineco en la Franka duklando antaŭ reĝa tribunalo. Oni decidis malpor la popponidoj kaj en favoro de la konradidoj. La nevo de Ludoviko kaj Konrado la 1-a nomumiĝis duko orientfranka. Kontraŭ la invadintaj hungaroj Ludoviko estis senpova kaj en 907 armeo de margrafo Leopoldo estis venkita en la batalo de Presburgo.

Mortis Ludoviko en la aĝo de 18 jaroj kaj sekve ĉesis ankaŭ la linio de la karolidoj orientfrankaj. Ĉe la nomumo de posteulo la regnaj dukoj decidis kontraŭ la okcidentfranka reĝo Karlo la Simpla elektante Konradon la Junan. Oni entombigis Ludovikon en la monaĥejo Sankta Emerano de Ratisbono, kie ankaŭ Arnulf iam estis metita en tombon.

Literaturo
----------

* Hans-Werner Goetz: *„Dux" und „Ducatus". Begriffs- und verfassungsgeschichtliche Untersuchungen zur Entstehung des sogenannten „jüngeren" Stammesherzogtums*, Bochum 1977, ISBN 3-921543-66-5.
* Paul Fridolin Kehr: *Die Kanzlei Ludwigs des Kindes*, Berlin 1940.
* Thilo Offergeld: *Reges pueri. Das Königtum Minderjähriger im frühen Mittelalter*, Hannover 2001, ISBN 3-7752-5450-1. (recenzo)
* Schieffer, Theodor, "Ludwig das Kind". Ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 15 (1987), p. 329-331 (tie chi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ludoviko la Infano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Ludoviko la Infano en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835992
* GND: 118729462
* LCCN: no97061788
* VIAF: 52484571
* ISNI: 0000 0000 7975 3654
* SUDOC: 119165880
* NKC: jn20000701087
 |
**Toad The Wet Sprocket** estas usona rokgrupo de Santa Barbara, Kalifornio.

La membroj renkontis sin kaj amikiĝis en la altlernejo kaj poste bandiĝis en 1986, prenante sian strangan, sensencan nomon (tradukita, *Bufo La Malseka Dentrado-dento*) pro skeĉo de la brita komedia trupo Monty Python. La bando komenciĝis kiel kvar amikoj, kune ĝuantaj fari muzikon sen multa intenco aŭ antaŭpensado pri komerca sukceso.

Ili eldonis sian unuan albumon "Bread And Circus" en 1989, produktante ĝin kontraŭ nur $650. Poste sekvis du pli albumoj, "Pale" (1990) kaj "Fear" (1991). La bando ekgajnis famon pro la ŝlagriĝo de du kantoj de "Fear", nome "All I Want" kaj "Walk On The Ocean", ambaŭ el kiuj atingis la nivelon de "Supraj 10" ŝlagroj. En 1994 Toad eldonis la albumon "Dulcinea" el kiu la kantoj "Fall Down" kaj "Something's Always Wrong" ŝlagriĝis al la "Supraj 40" nivelo. En 1995 eldoniĝis "In Light Syrup", albumo de ne-antaŭe ellasitaj muzikaĵoj kaj "b-flankaj" kantoj, el kiuj furoriĝis "Good Intentions", ankaŭ ricevante la lokon de "Supraj 40" nivela ŝlagro. Post longa malfruigado, la sesa albumo "Coil" elvenis en 1997. En 1998, 12 jaroj post sia kuniĝo, la bando decidis disiĝi. En 1999, la albumo "P.S. (A Toad Retrospective)" eldoniĝis, kuntirante multaj el la ŝlagroj de Toad kaj kelkaj aliaj kantoj kiuj estis taksitaj kiel tre importaj.

Glen PHILLIPS, ĉefkantisto por la grupo, komencis karieron kiel sola muzikisto, dum Dean DINNING kaj Todd NICHOLS kreis novan bandon Lapdog.

En 2002 Toad The Wet Sprocket rekuniĝis, malfermante kelkajn koncertojn por la fama rokgrupo Counting Crows. Poste en 2003, Toad faris novan turneon de 20 urboj tra Usono.

Toad The Wet Sprocket estas:

* Dean Dinning (9 Junio 1967 - ) - basgitaro, kantado, kaj elektronika piano
* Randy GUSS (7 Marto 1967 - ) - drumo
* Todd Nichols (10 Aŭgusto 1967 - ) - gitaroj kaj kantado
* Glen Phillips (29 Decembro 1970 - ) - kantado, elektronika piano kaj gitaro

Albumoj
-------

* Bread & Circus (1989)
* Pale (1990)
* Fear (1991)
* Dulcinea (1994)
* Coil (1997)
* New Constellation (2013)
* Architect of the Ruin (2015)

* Kategorio Toad The Wet Sprocket en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Michael Stipe** (naskiĝ-nomo **John Michael Stipe**, naskiĝis la 4-an de januaro, 1960 en Decatur, Usono (subŝtato Georgio) estas la ĉefkantisto kaj vizaĝulo de la rok-grupo R.E.M.. Stipe famiĝis unue (kaj foje iom parodiiĝis) pro sia "murmura" stilo en la karierfruo kaj pro siaj iom malsimplaj, surrealismaj muziktekstoj, kaj ankaŭ pro sia sociala kaj politika aktivo. Stipe kaj la aliaj anoj de R.E.M. iĝis patronoj de alternativa roko kaj estas treeble la unua tia muzikgrupo atinganta sukceson.

Stipe konatiĝis de Peter Buck, Bill Berry kaj Mike Mills en 1980 dum lernado de fotografado kaj pentrado ĉe Universitato de Georgio. Ili kreis R.E.M. en tiu jaro kaj eligis sian komencan "Radio Free Europe" en Hib-Tone. La kanzono estis sukceso en la Fakultata Radio kaj la grupo subskribis al I.R.S. Records por la elsendado de *Chronic Town* EP unu jaron poste. Ĉirkaŭ 1983 komencante kun *Murmur*, R.E.M. elsendis serion de recenz-laŭditaj albumoj kun larĝa sukceso ankaŭ ĉe la publiko. Kelkaj famaj muzikoj kaj kreskanta politika aktivo donis al Stipe pligrandiĝantan videblon. La forpasinta River Phoenix staris inter lia amikaro, kaj la albumo de 1994 *Monster* enhavas la tekstdediĉon "For River".

En 1998, Stipe publikigis kolektaĵon titoligita*Two Times Intro: On the Road with Patti Smith* kaj verkis en 'Single Cell', art/ind-film-kompanio kiu eligis Velvet Goldmine, kun la ĉefrolulo Ewan McGregor, kaj *Being John Malkovich*, *American Movie* en 1999, *American Psycho* en 2000 kaj *Saved!* en 2004). La kompanio antaŭ ne iom da tempo aĉetis la ekzibo-rajtoj de *All Families are Psychotic*, de la kanada aŭtoro Douglas Coupland kaj pensas fari filmon el ĝi.

En intervjuo en 2001 en *Newsweek*, Stipe priskribis sin kiel "kviro". Ekde 1998 li havas firman interrilaton kun sia koramiko.

Li ankaŭ skribis hajkuojn por libro de la eldonejo Soft Skull Press, kies nomo estas *The Haiku Year*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Michael Stipe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Michael Stipe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2012-03-03 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 
* Arkivigite je 2007-09-30 per la retarkivo Wayback Machine.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 46313
* GND: 135115523
* LCCN: n91125827
* VIAF: 84964040
* ISNI: 0000 0000 7839 7088
* BNF: 140093868
* MBA: 905a8f9b-03dc-4f47-b9bb-ecce7ea13ab1
* BIBSYS: 63317
* RKD: 401126
* NKC: ola2002151822
 |
**Luterana katedralo** estas impona religia monumento historia en Rumanio, la plej alta katedralo de Rumanio kaj la plej alta mezepoka konstruaĵo de Rumanio en urbo Sibiu, en la historia urbocentro. La proksima paroĥo estas ankaŭ monumento historia. Fama estas ĝia koruso, la *Bach-ĥoro sibia*.

Historio
--------

En 1520 la preĝejo konstruiĝis, sed en tiu loko estis jam romkatolika kirko el la 12-a jarcento. Laŭ alia dokumento en 1371 impona baziliko de Sankta Maria troviĝis tie, kiu ofte trakonstruiĝis, ekzemple en la jaroj 1424, 1474, 1494 kaj en 1509.

Konstruaĵo
----------

Krom la ĉefa turo estas ankaŭ turetoj en la 4 anguloj, kiuj simbolizas la iamajn historiajn rajtojn. Antaŭ la katedralo skulptaĵo pri episkopo Georg Daniel Teutsch konstruiĝis en 1899. Estas menciinda renesanca pordo kun blazono el 1595. Interne la plej menciinda fresko pretiĝis en 1445. Slovako faris la pli novan barokan orgenon en 1671, kiu renoviĝis en 1997. En la preĝejo estas lokoj por tomboj de iamaj gravaj urbanoj.

Fontoj
------

* Rumana Vikipedio

* Vido al la katedraloVido al la katedralo
* Altara skulptaĵoAltara skulptaĵo
* La orgenoLa orgeno
* La ĉefaltaroLa ĉefaltaro

* Kategorio Luterana katedralo (Sibiu) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Lynyrd Skynyrd en 1977.
La bando en 2008.
**Lynyrd Skynyrd** (/ˌlɛnərd ˈskɪnərd/ LEN-ərd-SKIN-ərd), populare mallongigita al Skynyrd, estas usona rok-bando plej bone konata ĉar popularigis la ĝenron de suda roko dum la 1970-aj jaroj. Origine formita en 1964 kiel My Backyard en Jacksonville, Florido, la bando estis konata ankaŭ laŭ nomoj kiel *The Noble Five* kaj *One Percent*, antaŭ finfine decidi pri "Lynyrd Skynyrd" en 1969. La bando atingis tutmonde agnoskon dum siaj koncertaj prezentoj kaj pro siaj mejloŝtonaj kantoj "Sweet Home Alabama" kaj "Free Bird". Pinte de siaj sukcesoj, bandanoj Ronnie Van Zant kaj Steve Gaines, kaj la akompana kantisto Cassie Gaines, mortis en aviadakcidento en 1977, metante subitan rompon al la bando en la 1970-aj jaroj.

La survivintaj bandanoj re-formiĝis en 1987 por kunsida turneo kun la ĉefkantisto Johnny Van Zant, la pli juna frato de Ronnie Van Zant. Lynyrd Skynyrd plue turneas kaj registras kun la kun-fondinto Gary Rossington, Johnny Van Zant, kaj Rickey Medlocke, kiu unue verkis kaj registris kun la bando el 1971 al 1972 antaŭ sia reveno en 1996. La fonda membro Larry Junstrom, kun la membroj de la 1970-aj jaroj Ed King kaj Artimus Pyle, restas aktivaj en muziko sed ne plu turneas aŭ registras kun la bando. Michael Cartellone registris kaj turneis kun la bando ekde 1999.

Lynyrd Skynyrd vendis 28 milionojn da registraĵoj en Usono. Ili estis enkondukitaj en la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo la 13an de Marto, 2006. En Januaro 2018, Lynyrd Skynyrd anoncis sian adiaŭan turneon.

Albumoj
-------

* 1973, (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)
* 1974, Second Helping
* 1975, Nuthin' Fancy
* 1976, Gimme Back My Bullets
* 1977, Street Survivors
* 1991, Lynyrd Skynyrd 1991
* 1993, The Last Rebel
* 1994, Endangered Species
* 1997, Twenty
* 1999, Edge of Forever
* 2000, Christmas Time Again
* 2003, Vicious Cycle
* 2009, God & Guns
* 2012, Last of a Dyin' Breed

Notoj
-----

1. ↑   Prononco el la albumo (Prononce 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd).
2. ↑   "Rock and Roll Hall of Fame, Inductees by Year: 2006". Rockhall.com. Alirita la 14an de Julio, 2018.
3. ↑  "Lynyrd Skynyrd Plot Farewell Tour". RollingStone.com. 25an de Januaro, 2018. Alirita la 14an de Julio, 2018.

* Kategorio Lynyrd Skynyrd en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614770
* GND: 5289068-5
* LCCN: n88661685
* VIAF: 159384088
* ISNI: 0000 0001 2364 9759
* SUDOC: 15851548X
* BNF: 13904729r
* MBA: c544ed4d-2390-4442-a83e-1ea2883b09c8
* NKC: xx0017963
 |
Fajencaj teleroj
**Fajenco** estas ceramikaĵo, kiu signifis diverstipajn ceramikaĵojn dum la historiaj epokoj. La nomo venas el la itala urbo Faenza. Laŭ Francisko Azorín **Fajenco** estas *Porcelanosimila, emajlita ceramikaĵo el Faenco aŭ ĝin imitanta.* Li indikas etimologion el *Faenco*, propra nomoe de itala urbo. Kaj li aldonas teknikajn terminojn kiaj *fajencisto* kaj *fajencfabriko*. (Laŭ PIV fabriko estas fera produktejo, ne validas al argilaĵoj.)

Dum la renesanco, fajenco estis nomo de ujoj el flavargila, emajlita (stana emajlo) ceramikaĵoj. La stana emajlo kovras la bakitajn materialojn.

En la egipta arto oni povas trovi la esprimon **egipta fajenco**, kiujn karakterizas, ke la emajlo kovras la tutan surfacon de la objekto. (La hodiaŭaj, aliaj ceramikaĵoj havas/havis neemajlitan grundon, por ke la emajlita ceramikaĵo ne gluiĝu al bazo de la forno.)

Historio
--------

La grandan trarompon en la ceramik-produkta historio efektivigis la ellaboro de blanka, pentrebla kovraĵo, kion ebligis miksado de stan-oksido al la plumbobaza emajlo. La tekniko estis ellaborita en la 9-a jarcento en Irano aŭ alie en la orienta Azio.

La kovraĵo de la fajencaj ujoj estas pretigita el cindro de stano-plumbo, sablo kaj kuireja salo (natria klorido), la pentrado povas okazi sur aŭ sub la emajlo. La kolorigajn oksidojn oni miksas per volatila oleo kaj tiel surpentras ilin. Oni jam uzis la stanan emajlon jam en la antikva Egiptujo. La plej ŝatat ornamaĵo de la mezepokaj persaj fajencoj estis la metale brilanta emajlo. La unua periodo de la turkaj ceramikaĵoj estas la periodo de la Selĝukoj ekde la 12-a jc. ĝis la 14-a. Antaŭ apero de la stana emajlo, en Eŭropo oni uzis salan kaj plumban emajlon. La plumba emajlo disvastiĝis en la 13-a jarcento en okcidenta Eŭropo.

Vidu ankaŭ
----------

* Fajenco el Delft
* Boerenbont
* Majoliko
* Porcelano

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 71.
2. ↑  Azorín, samloke.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Forumo pri fajencaj manufakturoj en Eŭropo Arkivigite je 2007-09-28 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Fajenco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Luterana preĝejo** estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Győr, en Nádorváros laŭ la ĉefstrato.

Historio
--------

En urbo Győr tiu preĝejo estas la dua aŭ pli nova luterana preĝejo. Ĝi konstriuiĝis dum la 2-a mondmilito. La sonorilo ekfunkciis en 1997.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola, ŝtuparo kuras al la enirejo, kiu troviĝas en mezo sube en la fasado. Pli supre la plej okulfrapa estas la svelta turo. Interne la plej menciinda estas la marmora ujo por baptado, kiun kreis Miklós Borsos. 4 kolonoj tenas la ujon, la kolonoj prezentas la 4 evangeliistojn. Estas interese, ke la kapoj de evangeliistoj similas al hungaraj famuloj:

* Mateo: Zoltán Kodály
* Marko: Jenő Barcsay
* Luko: József Egry
* Johano: Miklós Borsos

Antaŭ la altaro reliefo situas, same farita de Miklós Borsos.

Fontoj
------

* hungare Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Luterana preĝejo (Nádorváros) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Lupfig (stacidomo). |


**Lupfig** estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2080 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Lupfig situas sur la ebenaĵo Birrfeld, kiu situas oriente de la rivero Aro kaj okcidente de Reuss. La setlejzono de Lupfig komplete kunkreskis kun tiu de la najbara komunumo Birr. En okcidento la komunumon limas la montoĉeno Chestenberg, kiu estas brako de la Falda Ĵuraso.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 515 km², de kiuj 1,22 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,38 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 647 m s.m. sur la kresto de la monto Chestenberg, dum la plej malata punkto situas sur alteco de 386 m s.m. sur la ebenaĵo Birrfeld.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Lupfig limas en nordo al Hausen, en oriento al Mülligen, en sudoriento al Birrhard, en sudo al Birr, en sudokcidento al Holderbank, kaj en okcidento al Scherz.

Trafiko
-------

Aerodromo Birrfeld
La komunumo estas trafike bonege atingebla. Lupfig disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Brugg kaj krome ankaŭ per poŝtaŭtolinio al Brugg estas konektita al la publika transportreto.

Tra Lupfig pasas la kantona ĉefvojo de Lencburgo al Brugg. Rekte norde de la komunumo troviĝas alverturejo al la svisa aŭtovojo A3, kiu formas la nordan komunumlimon, kaj tri kilometrojn sude de ĝi ekzistas ankaŭ alveturejo al la svisa aŭtovojo A1.

En oriento de la komunumo situas la aerodromo Birrfeld, kiu estas la hejbazo de diversaj aersportgrupoj. Ĝia ICAO-kodo estas **LSZF**.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Lupfig datiĝas el la jaro 1273 kiel *Lupfanch*, kiam Grafo Rudolfo de Habsburgo, la posta imperiestro de la Sankta Romia Imperio, cedis la vilaĝon al la Monaĥejo Vetingo por pagis ŝuldojn. En la jaro 1397 la rajtoj pri Lupfig estis ceditaj al la Monaĥejo Königsfelden.

En la jaro 1415 la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Lupfig fariĝis nun parto de la Berna Argovio. En la jaro 1528 la Monaĥejo Königsfelden kadre de la reformacio estis mondigita, kaj la iama propra voktejo de la Habsburgo nun fariĝis la berna voktodistrikto Königsfelden.

En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Lupfig fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.

Vidu ankaŭ
----------

* Lupfig (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Lupfig
* Lupfig en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Lupfig en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Brugg |
| --- |
| Auenstein • Birr • Birrhard • **Brugg** • Bözberg (Oberbözberg • Linn • Gallenkirch • Unterbözberg) • Bözen • Effingen • Elfingen • Habsburgo • Hausen • Lupfig • Mandach • Mönthal • Mülligen • Oberflachs • Remigen • Riniken • Rüfenach • Scherz • Schinznach-Bad • Schinznach-Dorf • Thalheim • Veltheim • Villigen • Villnachern • Windisch |  |

 |
La **Luterana nova preĝejego** estas religia historia monumento en urbo Békéscsaba (Hungario). Ĝi estas la plej granda luterana preĝejo en Hungario.

Historio
--------

En la 18-a jarcento la luterana malnova preĝejo iĝis strikta por la luteranoj, tial ili decidis konstrui pli grandan, dume lasi ankaŭ la malnovan preĝejon. La nova preĝejo konstruiĝis longe en la frua 19-a jarcenton. La turo pretiĝis en 1819. La altaro estis farita en Pest (urbo). La orgeno alvenis en 1822, oni renovigis ĝin en 1902 kaj 2000. Lastfoja plena renovigo okazis en 1978. En 2000 ŝtelistoj forprenis la raran ĉefaltaran bildon. En 2007 la altaro ricevis pli novan bildon.

Konstruaĵo
----------

La preĝejego situas sola, tamen tre proksime troviĝas la alia luterana preĝejo. La fasado estas impona havanta 3 enirejojn. Pli supre estas surskribo latine:*„GLORIA SIT COELI DOMINO SIT GRATIA TERRIS. HEVS, ORATE PII, PAEANAQVE PSALLITE GENTES" (1820)*. La plej supre la turo altiĝas, sur la pinto estas stelo. Interne duetaĝa galerio ĉirkaŭas la navon. La predikejo estas 15 metrojn alta. La altara bildo prezentas Kriston sur la kruco. Super la altara tablo estas reliefo pri la Lasta vespermanĝo.

En la preĝejego foje okazas ankaŭ koncertoj.

Fontoj
------

* hungare Arkivigite je 2012-10-15 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare

Interna parto kun la orgeno
Interna parto kun la nova altara bildo

* Kategorio Luterana nova preĝejo (Békéscsaba) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Cinnabon** estas usona ĉeno de bakejoj, kies 942 filioj funkcias en pli ol 30 landoj (aktuale en 2021). Ili kutime situas en butikcentroj kaj flughavenoj. La firmao estas posedata fare de Focus Brands. La ĉefsidejo de la firmao estas en Sandy Springs, Georgio .

La ĉefa produkto de la firmao estas granda gista pastokukaĵo, plenigita per cinamo en formo de heliko.

Historio
--------

Cinnabon estis filio de la Restaurants Unlimited ĉeno prizorgita fare de Rich Komen. Komen volis krei la perfektan cinamon rulon, ĝis li finfine dungis Jarlene Brosseau por perfektigi la ikonecan recepton. La unua Cinnabon-filio malfermiĝis la 4-an de decembro 1984 en Federal Way, Washington.

La unua bakejo komence vendis nur la klasikan Cinnabon. La unua franĉizbutiko de Cinnabon malfermiĝis en aŭgusto 1986 en Filadelfio. En 1991, la unua butiko malfermiĝis ekster la butikcentroj en Detrojto.

Cinnabon havas multajn internaciajn franĉizojn kiel ekzemple en Pakistano, Kipro, Pollando kaj Kanado. La ĉeno estis la unua koncesiulo se temas pri malfermi filion en Libio post la elpotencigo de Muamar Kadafi en 2011.

Referencoj
----------

1. ↑  Scents from a Mall: The Sticky, Untold Story of Cinnabon. Seattle Met, Retrieved 12 December 2017
2. ↑  Focus Brands To Buy Cinnabon From AFC Enterprises. New York Times, September 9, 2004
3. ↑  "Cinnabon At-A-Glance Arkivigite je 2006-10-17 per la retarkivo Wayback Machine." Cinnabon. Retrieved on February 25, 2010.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Odoroj de Butikcentro: La Algluiĝa ,Netaksebla Rakonto de Cinnabon de Seatlo Met


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835835
 |
Turnigante bastoneton el metalo en tornomaŝino.
**Metalfarado** aŭ **Metallaborado** estas la procezo laboradi kun metaloj por krei unuopajn partojn, kunmetaĵojn aŭ grandskalajn strukturojn. La termino kovras ampleksan gamon de laboroj el grandaj ŝipoj kaj pontoj al precizaj maŝino-partojn kaj delikatan juvelarton. Ĝi tiele inkludas korespondan ampleksan gamon de lertecoj, procezoj kaj iloj.

Metallaborado estas scienco, arto, hobio, industrio kaj komerco. Ties historiaj radikoj enhavas kulturojn, civilizojn, kaj jarmilojn. Metallaborado estis evoluinta el la malkovro de fandado de variaj ercoj, produktante duktilajn kaj maleeblajn metalojn utilajn por iloj kaj ornamaĵojn. Modernaj metallaboraj procezoj, kvankam diversaj kaj specializitaj, povas esti kategoriigitaj kiel formantaj, tranĉantaj, aŭ kunigantaj procezoj. Nuntempaj maŝinfarejoj inkludas nombron de maŝinkonstruiloj kapablaj krei precizajn, utilajn laborpecojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Forĝado
* Metalo
* Metalmuldado
* Pezmetalo
* Solido

Referencoj
----------

1. ↑  Metalaj skulptaĵoj
2. ↑   Steampunk Metal Sculptures. Alirita 2012-08-30.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Metalfarado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Schneider, George. "Chapter 1: Cutting Tool Materials," *American Machinist*, Oktobro, 2009 Arkivigite je 2012-03-18 per la retarkivo Wayback Machine
* Schneider, George. "Cutting Tool Applications: Chapter 2 Metal Removal Methods," *American Machinist*, Novembro, 2009 Arkivigite je 2013-01-01 per Archive.today


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 538386
* GND: 4122282-9
* LCCN: sh85084093
* BNF: 17716425f
* NDL: 00565910
 |
**Zoltán Szeberényi** [seberEnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szeberényi Zoltán** estas hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.

Zoltán Szeberényi naskiĝis la  11-an de aŭgusto 1930(nun 1930-08-11) en Komárno (Ĉeĥoslovakio, nun en Slovakio).

Biografio
---------

Zoltán Szeberényi apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio, poste en Slovakio. Li frekventis bazlernejon en sia naskiĝurbo, poste li estis laboristo en la loka ŝipfabriko. Li maturiĝis laŭ koresponda lernado en mezlernejo en 1953, poste li akiris pedagogian diplomon en 1957 en altlernejo en Bratislavo. Inter 1957-1960 instruis hungarlingva gimnazio, inter 1960-1995 en pedagogia altlernejo en Nitro. Li estis katedrestro inter 1968–1974 kaj 1980–1985, li estis levita docento en 1985. Post jardeko li pensiuliĝis. Intertempe li kandidatiĝis en 1972. Li edziĝis en 1971. Li ricevis premiojn inter 1989-2012.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A vox humana poétája. Győry Dezső csehszlovákiai költészete* (1972)
* *Visszhang és reflexió* (1986)
* *Duba Gyula. Szépirodalmi munkássága tükrében* (1997)
* *A hűség ára. Válogatott tanulmányok* (2009)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   slovaka datenaro

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836141
* LCCN: n78056905
* VIAF: 2882893
* ISNI: 0000 0003 7416 2857
* SUDOC: 070481202
* NKC: jx20040202002
 |



* Portalo pri Biografio
Vojo laŭlonge de la fluegfoso. Skulptaĵo *La gitaristo* en la parko. La **Luisenpark** (alia nomo: *Dreienbrunnenpark*) estas unu el la multnombraj parkoj en Erfurto.

Historio
--------

La ponto sur la fluegfoso kun la alegoriaj figuroj (Laboro, Rikolto, Beleco, Ĝuo) de Karl Mellwin estu komenco por promeno tra la parko. Post transiro de la Afred-Hess-strato ni atingas la en 1900 aranĝitan parkon, kiu pro la restado de reĝino Luiza kaj de lia reĝa moŝto Frederiko Vilhelmo la 3-a ricevis sian duan nomon. La prusa reganta paro vizitis la ĝardenojn de Weißenborn kaj Steinbrück ekzakte sur tiu ĉi loko. La reĝino ne nur ravis onin pro sia beleco sed ankaŭ pro sia reformemo sur la kampoj edukada administrada agrikultura. Pri la vizito ekzistas vandbildo en la festohalo de la urbodomo.

En 1908 la urbo starigis marmoran buston de la reĝino (modelo de Christian Daniel Rauch). Ties kopio estis restarigita en 1993 - kaj baldaŭ poste reŝtelita.

Priskribo
---------

La parko estas markita per multo da malnovaj arboj. Mallonge post la enirejo dekstre oni povas admiri la t.n. *nazon*, starante sur la Loussius-ponto. Tie ĉi la Bergstrom-rivero (provizita de la Papier-vejro de la Gera-rivero), disiĝis en du vejnojn. La du riveretoj nomiĝas *Bergstrom* kaj *Walkstrom* kaj trafluis la urbon.

Tra eta tegmentita ponto, kies formo imitis iaman ĉe Dalbergs-strateto situantan ponteton kun la nomo *Vogelsbrücke*, ni alproksimiĝas al la Ĝardeno botanika-dendrologia. Ĝi aranĝitis de 1959-61 kaj famas pro siaj rozacoj.

Kontinuo de la promeno sur migradopado kondukas nin ĝis la Papier-vejro kaj la fonto *Dreiquellen*, kiun oni instalis jam en la jaro 1843-a. Je la alia flanko de la rivero troviĝas la naĝejo *Dreibrunnenbad*. Proksime en la direkto de la urbo troviĝas la Espach-parko. Proksime troviĝis ĝis 2015 la Kartuziana muelejo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Luiza-parko (Erfurto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Detaloj historiaj sur la retpaĝoj de *erfurt-web*.
**Óbidos** estas municipo en Parao, Brazilo, situa en la plej mallarĝa kaj rapida parto de la Amazona Rivero. Ĝi estas malnova urbo fondita en 1697, kaj situa inter Santarém kaj Oriximiná. Tiu urbo estas la sidejo de romkatolika diocezo. Tiu urbo ricevis nomon laŭ la bela urbo Óbidos (Portugalio).

Óbidos estis scenejo de sinko de la ŝipo *Sobral Santos II* en Septembro de 1981, unu el la plej malbonaj ŝiptragedioj en la historio de la Amazona Rivero. Tiu riverboato estis farante sian semajnan veturon inter Santarém kaj Manaŭo kaj ŝajne li ricevis tro multajn pasaĝerojn kiam ĝi sankis en la haveno de Óbidos. Oni supozas ke ĉirkaŭ 300 personoj mortiĝis en la katastrofo, kaj centoj de korpoj kaj korpopartoj neniam identigitaj. En 2014, la brita fiŝkaptisto Jeremy Wade venis al Óbidos por esplori la rolon kiu lokaj fiŝospecioj povis ludi en la perdo de vivoj dum la katastrofo; liaj trovoj estis dokumentitaj en la epizodo de *River Monsters* titolita "Amazon Apocalypse."

Referencoj
----------

1. ↑  300 DIE AS AMAZON BOAT SINKS - New York Times
2. ↑  ‘River Monsters’ uncovers tale of deadly Amazon fish attack - New York Post

Bibliografio
------------

* Harris, Mark. *Life on the Amazon The Anthropology of a Brazilian Peasant Village[*rompita ligilo*]*. A British Academy postdoctoral fellowship monograph. Oxford: Published for the British Academy by Oxford University Press, 2000. ISBN 0-19-726239-2
* *Columbia-Lippincott guide'. (New York City: Columbia University Press, 1952) p. 1362.*

Koordinatoj: 1° 54′ S 55° 31′ U﻿ / ﻿1.900 °S, 55.517 °U﻿ / -1.900; -55.517 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 579207
* LCCN: n79133264
* VIAF: 151262074
* BNF: 119366864
 |
enirejo al la ĝardena te-pavilono
pelikanoj
botanika vitrodomo
La *Luiza Parko* - germane *Luisenpark* - estas granda parko en la germana urbo Mannheim, proksime al la bordo de la rivero Neckar. Ĝi nomatas laŭ la princino *Luise Marie Elisabeth de Prusio* (Luiza Maria Elizabeta, 1838-1923). Ŝi estis la filino de la pli posta germana imperiestro Vilhelmo la 1-a (1797-1888) kaj havis proksimajn rilatojn kun la plej altrangaj germanaj nobeloj. Dum la jaro 1856 la prusa princino edziniĝis kun la granda duko *Frederiko la 1-a* de Badeno (1826-1907) kaj do iĝis granda dukino de Badeno.

La parko estas unu el tri grandaj parkaj teritorioj de la urbo (la aliaj du estas la parko *Herzogenried* kaj la kastela ĝardeno). Ĝi konsistas el vasta pejzaĝa parko, kun longa centra lago, sur kiu cirkulas 45 brile flavaj "gondoletoj" kun baldakenoj, per centra mekanismo tiritaj sur vojo de preskaŭ du kilometroj. Ekzistas pluraj vastaj kaj tre diversaj infanludejoj, subĉiela koncertejo, kompare malgranda zoologia ĝardeno, botanika vitrodomego, papiliejo, birdejo kaj akvario, vastega herbejo por ripozado kaj pilka sportado de la urbanoj, multaj dekoraj statuoj, kaj ekde la jaro 2001 aparta ĉina ĝardeno kun la plej granda ĉinstila te-pavilono de Eŭropo, kiu konstruiĝis pere de granda faka helpo de arkitektoj kaj ĝardenistoj el la ĉina partnera urbo Ĉĵencjan.

La parkon superas 205 metrojn alta televida turo, kiu konstruiĝis de la jaroj 1973 ĝis 1975 kaj havas turniĝantan panoraman restoracion 125 metroj da alteco.

En la suba parto de la parko dum la jaro 1927 konstruiĝis unu el la tutmonde unuaj planetarioj. Dum la Dua Mondmilito ĝi detruiĝis, kaj postmilite oni transformis la fundamenton al aparta monteto. La nuna planetario situas tuj sude de la parko.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo de la parko
* retejo de la sceneja eventaro "Seebühnenzauber" en la parko
* paĝo pri la parko en la urba retejo Arkivigite je 2008-10-04 per la retarkivo Wayback Machine

* Luiza Parko Mannheim en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Luiza Parko Mannheim en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  

* panoramo da ĝardenaj violojpanoramo da ĝardenaj violoj
* herbeja balancejoherbeja balancejo
* vasta luda spacovasta luda spaco
* tulipoj kaj ĝardenaj violojtulipoj kaj ĝardenaj violoj
* tapiŝo da violojtapiŝo da violoj
* infana...infana...
* ludejoludejo
* monteto da narcisojmonteto da narcisoj
* ĉina te-pavilono en la...ĉina te-pavilono en la...
* "ĝardeno de multaj vidaĵoj""ĝardeno de multaj vidaĵoj"
* kun ripozantaj...kun ripozantaj...
* te-trinkantojte-trinkantoj
* pulsatilopulsatilo
* cikoniocikonio
* cikonio kaj eta esperantistinocikonio kaj eta esperantistino
* impreso el la ĉina ĝardenoimpreso el la ĉina ĝardeno

49° 28' 57.69" norde, 8° 29' 50.63" oriente Mapo
**Ludwig Gottfried BLANC** (naskiĝinta la 19-an de septembro 1781 en Berlino, mortinta la 18-an de aprilo 1866 en Halle) estis grava germana romanistikisto.

Vivo
----

La filo de franclingvaj gepatroj frekventis ĝis 1801 la Francan gimnazion kaj la ĝuste tie troviĝintan teologian seminarion en Berlino. En 1806 li iĝis predikisto de la reformita komunumo en Halle.

Akuzite esti partopreninta en komploto kontraŭ la reĝo de Vestfalio li transportitis en 1811 al Magdeburgo kaj poste al Kaselo kie li restis kaptito ŝtata ĝis kiam rusa korpuso liberigis lin en 1813.Kiel milita predikisto li poste ĉeestis la kampanojn de 1814/15.

Sciencistaj agoj
----------------

Ekde 1822 li estis eksterorda, ekde 1833 orda profesoro pri latinidaj lingvoj en Halle kaj paralele, ĝis 1860, dua predikisto ĉe la Katedralo de Halle. Blanc ege gravis kiel esploristo scienca pri Dante Alighieri. El liaj skribitaĵoj menciindas almenaŭ »Handbuch des Wissenswürdigsten aus der Natur und Geschichte der Erde und ihrer Bewohner« (Halle 1824) kaj lia tre ampleksa gramatiko de la itala lingvo »Grammatik der italienischen Sprache« (Halle 1844), la verko »Vocabolario Dantesco« (Leipzig 1852) kaj senrima, jamba traduko de Dia komedio »Göttlichen Komödie« (Halle 1864). Ne forgesatu krome la verko »Versuch einer bloß philologischen Erklärung mehrerer dunkeln und streitigen Stellen der Göttlichen Komödie« (Halle 1861–64).

Fonto
-----

*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, vol 3. Leipzig 1905, p. 16 (surrete)
Blazono de Limont-Fontaine.
**Limont-Fontaine** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 599 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Limont-Fontaine estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Hautmont, kiu situas inter Aulnoye-Aymeries kaj Maubeuge, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.

La vilaĝo Limont-Fontaine troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Limont-Fontaine etendiĝas sur 6,78 km².

Historio
--------

Tiu teritorio malnovtempe dividiĝis en du paroĥojn : Limont kaj Fontaine. La domareto Fontaine konservis sian preĝejon, kiu fakte estas eksa kapelo de monaĥejo. La preĝejo de Limont apartenis al la abatejo de Hautmont kaj estis paroĥo de la dekanujo de Avesnes-sur-Helpe.

La vilaĝo estis tute detruita en 1654 de la franca soldataro de Guise.

Administrado
------------

Limont-Fontaine apartenas al la kantono de Hautmont, kies ĉefurbo estas Hautmont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Hautmont
**Lorenz OKEN** (naskiĝis la 1-an de aŭgusto 1779, mortis la 11-an de aŭgusto 1851) estis germana naturalisto, botanikisto, biologo, kaj ornitologo.

Oken naskiĝis **Lorenz Okenfuss** en Bohlsbach (nune parto de Offenburg), Ortenau, Baden, kaj studis naturan historion kaj medicinon ĉe la universitatoj de Freiburg kaj de Würzburg. Li iris poste al la Universitato de Göttingen, kie li iĝis *Privatdozent* (sensalajra helpanto), kaj mallongigis sian nomon al Oken. Kiel Lorenz Oken, li publikigis malgrandan verkon titole *Grundriss der Naturphilosophie, der Theorie der Sinne, mit der darauf gegründeten Classification der Thiere* (1802). Tiu estis la unua de serio de verkoj kiuj igis lin estro de movado "Naturphilosophie" en Germanio.

Laŭ tiu li etendis al fizika scienco la filozofiajn principojn kiujn Immanuel Kant (1724–1804) estis aplikintaj al epistemologio kaj moralo. Oken estis antaŭata je tio de Gottlieb Fichte (1762–1814), kiu, konante, ke Kant estis malkovrinta la materialojn por universala scienco, deklaris, ke ĉio kion li bezonis estis sistematika kunordigo de tiuj materialoj. Fichte entreprenis tiun taskon en sia "Sciencodoktrino" (*Wissenschaftslehre*), kies celo estis konstrui ĉiun konon per rimedoj *a priori*. Tiu klopodo iom skize de Fichte, estis poste prilaborita de la filozofo Friedrich Schelling (1775–1854). Oken konstruis sur la verko de Schelling, produktante sintezon pri kio Schelling laboris.

Oken produktis la sep-voluman serion *Allgemeine Naturgeschichte für alle Stände*, kun bildoj de Johann Susemihl (1767–1847), kaj publikita en Stuttgart de Hoffman inter 1839 kaj 184l.

Referencoj
----------

1. ↑  Biodiversity Heritage Library

Eksteraj ligiloj
----------------

* Lorenz Oken en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lorenz Oken en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ĉi tiu artikolo estas bazita parte sur la *Encyclopaedia Britannica* (eldono de 1911), kiu nun estas publikaĵo.
* Biografio kaj bibliografio ĉe Virtuala Laboratorio de Max Planck Institute


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 462121
* GND: 118589717
* LCCN: n88040268
* VIAF: 61620688
* ISNI: 0000 0001 1065 5439
* SUDOC: 058498109
* BNF: 12344196w
* NLA: 35725425
* BIBSYS: 2011633
* NKC: nlk20010096008
 |