recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Domaháza** estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Ózd.

Preĝejo de Domaháza

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 29  km²
* Alto super marnivelo: 274 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.1402/20.0571
* Loĝantaro: 990
* Poŝtkodo: 3627
* Telefonprefikso: 48

Situo
-----

Domaháza situas en valo, laŭ rojo nomata pri vilaĝo Hangony, laŭ la slovaka landlimo, fine de longa sakovojo el Ózd. La lasta troviĝas 14, Salgótarján (aere) 30, Miskolc 70 km-ojn.

Historio
--------

La komunumo fondiĝis en la 13-a jarcento. Post Traktato de Trianon la vilaĝo trovis sin apud la nova limo de Ĉeĥoslovakio. Ekde 2008 ankaŭ Slovakio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la kontrolado ĉesis ĉe la limo. Vilaĝservoj estas lernejo, kulturdomo, infanĝardeno, poŝto, kuracejo.

Vidindaĵo
---------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Elizabeto de Hungario de 1760

* Kategorio Domaháza en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Ĝemelkomunumo
-------------

* Slovakio Hostice, Slovakio
**Domajinci**, hungare **Dombalja** estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Cankova.

Municipo Cankova en Slovenio, kie Domajinci troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 4 km²
* Alto super marnivelo: 219 m
* Koordinatoj: 46° 44′ N 16° 2′ O﻿ / ﻿46.733 °N, 16.033 °O﻿ / 46.733; 16.033 (mapo)Koordinatoj: 46° 44′ N 16° 2′ O﻿ / ﻿46.733 °N, 16.033 °O﻿ / 46.733; 16.033 (mapo)
* Loĝantaro: 290
* Poŝtkodo: 9261
* Aŭtokodo: MS

Situo
-----

Domajinci situas sub monto 326 m-ojn alta en valo, laŭ rojo, laŭ flanka vojoj. Rande akvorezervujo troviĝas. Murska Sobota estas 18, Maribor 75 km-ojn.

Historio
--------

Dum la hungara regado oni nombris en Dombalja 48 domojn kaj 284 homojn. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. Inter 1941-1945 Dombalja denove aparternis al Hungario, fine ekde 1991 al Slovenio.

Vidindaĵo
---------

* kapelo de 1880

Fontoj
------

* slovena Vikipedio
* w.vasidigikonyvtar.hu
* w.geopedia.si
Andreo Cseh gvidas kurson en la Esperanto-Domo en Arnhem la 19-an de junio 1933**Esperanto-Domo** estis domo kun bieno en la nederlanda urbo Arnhem, Esperantolaan 3. Ĝi apartenis al la Internacia Cseh-Instituto.

La unua internacia kurso, kiun aranĝis la Instituto, estis en 1930 en Arnhem. Partoprenis 200 instruistoj el 20 landoj. Rezulte de tio, la urbestraro de Arnhem disponigis bienon kun belega domo en 1930 por la kursoj kaj konferencoj de la Cseh-Instituto. La bienon ĝis 1939 mastris Arie Leopold Moreau.

La domo entenis kurssalonon por 120 kursanoj, restoracion, konversacian salonon, oficejon kaj hotelĉambrojn por 50 personoj. Krom la ordinaraj someraj kursoj por komencantoj kaj progresintoj kaj specialaj seminariaj kursoj por Cseh-metodaj instruistoj, la Instituto aranĝis de tempo al tempo aliajn kunvenojn kaj kursojn, ekzemple

* Universitatan Kurson de d-ro Privat kaj la Lingvan Konferencon dum Pasko 1932,
* Lingvan Olimpiadon dum Kristnasko 1932 kaj
* internacian kurson por la personaro de la Poŝto, Telegrafio kaj Telefonio, kie 118 partoprenantoj ĉeestis el 5 landoj en junio 1933.

En 1944 bomboj detruis la domon, kaj post la milito oni forigis la restojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Esperanto domo en Libera folio
* Esperanto domo en La balta ondo
* Fotoj
Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Uĵhorodo en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

**Demeĉi,** ukraine **Демечі,** hungare **Dimicső** [dimiĉO] estas ne memstara malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo en municipo de Mala Dobronj.

* 48° 25′ 09″ N 22° 18′ 36″ O﻿ / ﻿48.41917 °N, 22.31000 °O﻿ / 48.41917; 22.31000 (mapo)Koordinatoj: 48° 25′ 09″ N 22° 18′ 36″ O﻿ / ﻿48.41917 °N, 22.31000 °O﻿ / 48.41917; 22.31000 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 390
* Poŝtkodo: 89464
* Telefonprefikso:

Situo
-----

Demeĉi situas sur ebenaĵo. Uĵhorodo troviĝas je 33 km-oj.

Historio
--------

La fondiĝis post la 1-a mondmilito por disrompi la pure hungaran regionon. Spite tion la regiono rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la Unua Viena Arbitracio deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Demeĉi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Longe varma banejo funkciis tie, sen ĝi bankrotiĝis komence de la ukraina erao.

Vidindaĵoj
----------
**Izidor Baumgarten,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Baumgarten Izidor** estis hungara juristo, advokato, juĝisto, prokuroro. Li estis onklo de Nándor Baumgarten.

Izidor Baumgarten  naskiĝis la 27-an de marto 1850 en Buda. Li mortis la 1-an de oktobro 1914 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Izidor Baumgarten devenis el juda familio. Li frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Universitato de Pest en 1876, sed li lernis ankaŭ eksterlande. Li studvojaĝis 3 jarojn kaj en 1882 li akiris advokatan diplomon kaj li laboris kiel advokato. En 1885 li estis nomumita privata profesoro (la titolon li perdis en 1891), en la sekva jaro subprokuroro. Inter 1891 kaj 1896 li estis juĝisto en Budapeŝto, poste 2 jarojn prokuroro. En 1898 li ricevis postenon en la ministerio pri justico, kie li ricevis gravajn jurajn taskojn. Li malsukcese kandidatis instrui en la universitato, sed li havis altajn postenojn inter la prokuroroj. En 1914 li pensiuliĝis kaj li ricevis premion. Liaj signifaj kontribuoj helpis la hungaran juron.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A kísérlet tana* (1884, ankaŭ germane); kun akademia premio
* *A vádhatározatról* (1895)
* *A törvényhozás művészetéről* (1905)
* *Büntetőjogi tanulmányok* (1907) – kolektita studaro en 3 volumoj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero B, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio
Pjotr Naliĉ en 2008 jaro.
**Pjotr Naliĉ** (angle *Peter Nalitch* ruse *Пётр Налич*) (naskiĝis la  30-an de aprilo 1981(nun 1981-04-30) en Moskvo) estas rusia muzikisto, li famiĝis dank'al kanto "Guitar". Li alŝutis sian kanton "Guitar" en YouTube.
Naliĉ lernis en Moskva arkitektura instituto.

"Guitar"
--------

"Guitar" (Gitaro) estas la kanto, kiun Naliĉ kantas angle kun forte akĉento. Ĝi estis skribita, laū aŭtoro, sub influo de cigana, balkana kaj latinamerika muziko. Amatoran muzikvideon de kanto alŝutis Pjotr en YouTube la 24-an de aprilo 2007. La muzikvideo estis farita printempe de 2007 en la vilao de aūtoro apud Moskvo. Ĝi reprezentas kantiston, kiu kantas «Jump to my Jaguar» («Saltu en mian Jaguaron!») en aŭto VAZ-2101 kaj dancas kun amikoj. Por tiu muzikvideo oni uzis amatoran ciferecan videoregistrilon, primitivaj efektoj aldoniĝis per Sony Vegas. La muzikvideo havis vastan popularecon inter interretuzantoj. Revuanto de "Komercisto" nomis la kantiston "la unua rusia kantanta interret-fenomeno".
Aŭtune de 2007 komenciĝis koncertaj elpaŝoj de «Muzika kolekivo de Pjotr Naliĉ» (MKPN).

En novembro 2008 Naliĉ aperigis sian unuan albumon «La ĝojo de simplaj melodioj» (angle *«The joy of simple melodies»* ruse *«Радость простых мелодий»*), kiun li alŝutis en Interreton por libera elŝuto aŭ propravola pago.
La 20-an de februaro 2008 MKPN partoprenis en filantropa "Viva koncerto" de "Doktoro Liza" (Elizaveta Glinka) "Justa helpo".
En julio 2009 Pjotr Naliĉ kantis en la muzikfesto "Sfinks" (Antverpeno, Belgio).

Muzika kolekivo de Pjotr Naliĉ, 2008 jaro

Eksteraj ligiloj
----------------

* PeterNalitch.ruArkivigite je 2013-06-18 per la retarkivo Wayback Machine — persona paĝaro de muzikisto
* fotografaĵo el koncerto Pjotr Naliĉ (28/11/2008)
* fotografaĵo el koncerto MKPN en Petrovac, Montenegro (12/06/2009)[*rompita ligilo*]
* Nalitch Pjotr Naliĉ ĉe YouTube

* Kategorio Pjotr Naliĉ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 297345
* MBA: 3f2703ca-500a-4d01-93b6-840e8ec7192c
 |
**Mozárbez** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. *Mozárbez* estas derivata etimologie el iama skribmaniero *Moçaraves* (en nuna hispana *mozárabes*) ĉar plej verŝajne restis mozaraboj (kristanoj kiuj restis en regnoj de Al Andalus) kiam novaj kristanoj venis post la *Reconquista*. Manko de scio pri tiu afero kondukis al enmeto en la maldekstra duono de la blazono de tri nigraj kapoj de maŭroj kun afrikaj trajtoj, dum la mozaraboj nek estis afrikaj nek islamanoj nek maŭroj, sed kristanoj kaj posteuloj de kristanoj de antaŭ la Islama invado de Iberio.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Alizaces, Cilleros el Hondo, La Dehesilla, Montellano, Mozárbez, San Cristóbal de Monte Agudo, Santo Tomé de Rozados, Turra kaj Ventorro de la Paloma, krom la senhomejoj Allende del Camino, Ariseos, Minas de Prado Viejo kaj Torrecilla, okupas totalan areon de 44,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 493 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 200 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj, sed el la fino de la 20-a jarcento ĝi akiris ilin denove pro proksimeco al la provinca ĉefurbo. Ĝi distas 13 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753326
 |
Koordinatoj: 45° 29′ 09″ N 06° 32′ 04″ O﻿ / ﻿45.48583 °N, 6.53444 °O﻿ / 45.48583; 6.53444 (mapo)

maldekstra
**Moûtiers** (savojarda : *Motiérs (*motjé) estas administre komunumo de Francio en la departamento Savoie (regiono Rodano-Alpoj), en la oriento de la lando. Moûtiers estas la enirpordo al pluraj grandaj francaj ski-feriejoj (skiregiono *Les Trois Vallées)*.

Historio
--------

La frua mezepoka nomo de la urbo (kaj latina nomo) estis Tarantasia aŭ Darantasia. Poste en la mezepoko la nomo estis *Monasterium* poste *Munsterium kaj* *Moustiers* por fine fariĝi Moûtiers. La regiono ĉirkaŭ Moûtiers ankoraŭ portas la nomon *Tarentaise*.

Geografio kaj demografio
------------------------

La komunumo situas 25 kilometrojn sudokcidente de la urbo Albertville, kaj 70 kilometrojn sudokcidente de la urbo Annecy, en la plej okcidenta parto de la Alpoj. La superfaco de Moûtiers estas 3.2 km², la denseco de la loĝantaro estas ĉ. 1297 loĝantoj po km² (en 2015 : 3 607 loĝantoj).

Infrastrukturo kaj trafiko
--------------------------

Fervoja stacidomo Moûtiers-Salins-Brides-les-Bains.maldekstra
En la komunumo estas la fervoja stacio Moûtiers-Salins-Brides-les-Bains.

La mapo sube montras la lokon de Moûtiers kun la plej grava infrastrukturo kaj apudaj komunumoj.

maldekstra

Daŭrebla turismo pere de verda vojo
-----------------------------------

Moûtiers invitas biciklantajn turistojn fari daŭreblan turismon, ĉar tie situas verda vojo inter Moûtiers ('Place de l'église) kaj Vitré, urbo de artoj. En Moûtiers troviĝas la preĝejo Sankta Martino (15-a kaj 16-a jc) de gotika kaj renesanca stiloj. Je 1,5 km de Moûtiers situas la lageto de Carcraon.

Esperanto kaj ĝemeliĝo
----------------------

En Moûtiers ekzistas aktiva loka Esperanto-klubo, membro de la Rodanalpa Esperanto-Federacio, kiu regule okazigas lingvokursojn.

Moûtiers ĝemeliĝis kun la itala komunumo Verrès.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Savoie
* Moûtiers - Salins - Brides-les-Bains (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la turismo Arkivigite je 2018-05-23 per la retarkivo Wayback Machine en la regiono de Moûtiers.

* Oficiala retejo de Moûtiers :

* Esperanto-klubo Tarenteza Esperanto Arkivigite je 2016-10-18 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑  **Noto**: La savojarda, parenca al la arpitana, nun estas "kaŝita lingvo". Kiel fremdulo vi povas dum jaroj vivi en la savojarda regiono sen aŭdi ĝin. Nuntempe, ĉiuj savojard-parolantoj ankaŭ estas franclingvaj. Ili parolas nur la savojardan en specifaj situacioj ekzemple kun tre bonaj amikoj. La malprogreso kaj ruinigo de la savojarda okazis dum la lastaj 100 jaroj, dum tri generacioj.
2. ↑  (franca) A la découverte des voies vertes pour vous permettre de découvrir l'Ille-et-Vilaine à pied ou à vélo, Comité départemental de cyclotourisme d'Ille-et-Vilaine[*rompita ligilo*].
**Tibor Csernus** [ĉernuŝ], hungare **Csernus Tibor** estis hungara pentristo, monotipisto kaj grafikisto.

Tibor Csernus naskiĝis la 27-an de junio 1927 en Kondoros, li mortis la 7-an de septembro 2007 en Parizo.

Biografio
---------

Tibor Csernus lernis grafikadon, dume li laboris en presejo, kiun interrompis la militservo, poste la militkaptiteco. Post la 2-a mondmilito li frekventis altlernejon en Budapeŝto, kie li lernis pentradon de Aurél Bernáth. En 1957 li vojaĝis al Parizo, kie li studis diversajn stilojn. Ĉiusomere li pentradis en Szigliget, kie la pentristoj havis kolonion. En 1964 li forlasis la landon kaj elektis Parizon. Li ricevis premion Kossuth en 1997, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.

Liaj ekspozicioj (elekto)
-------------------------

* 1964, 1967, 1973, 1978, 1982, 1986 Parizo
* 1983 Szeged
* 1989, 1999, 2006 Budapeŝto
* 2007 Békéscsaba, Kondoros

Liaj verkoj (elekto)
--------------------

* pentraĵoj, ekzemple *Orlai Petrich Soma festi Petőfi Sándort* (Soma Orlai Petrich pentras Petőfin) 1952; Ferenc Juhász 1954
* grafikaĵoj
* monotipioj

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 412283
* GND: 119439115
* LCCN: no92021544
* VIAF: 44297371
* ISNI: 0000 0001 2279 0697
* SUDOC: 026806606
* BNF: 118982528
* ULAN: 500084443
* RKD: 122215
 |
**Bustillo del Páramo** [busTIljo delPAramo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *El Páramo* (Altebenaĵo), en la sudo de la provinco.

La provinco Leono en la regiono kaj *El Páramo* en la provinco.
Komarkoj de la provinco Leono; *El Páramo* (Altebenaĵo) sude, grizkolora.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Acebes del Páramo, Antoñanes del Páramo, Barrio de Buenos Aires, Bustillo del Páramo, Grisuela del Páramo, Matalobos del Páramo, La Milla del Páramo kaj San Pedro de Pegas, okupas totalan areon de 71,77 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 113 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 100 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 36 km de Leono, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Bildaro
-------

* Preĝejo.Preĝejo.
* Monumento al kamparano en Bustillo del Páramo.Monumento al kamparano en Bustillo del Páramo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758533
 |
**Tibor Fajth** [fajt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fajth Tibor** estis hungara juristo, oficisto, operejestro. Lia familia nomvarianto estis *Faith*.

Tibor Fajth naskiĝis la 21-an de decembro 1909 en Kiskunhalas, li mortis la 13-an de majo 1975 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tibor Fajth akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány, inter 1934 kaj 1945 li estis ŝtata oficisto. Dum la studentaj jaroj li studis ankaŭ muzikon en nacia muzikejo, kie lia majstro estis László Lajtha. Depost 1945 li havis diversajn postenojn, ekde 1956 en la ministerio. Inter 1958 kaj 1962 li estis direktoro de la Budapeŝta Ŝtata Operejo. Li promesis pli malaltajn elspezojn, kiu ne sukcesis, tial li estis forigita. Ĝis la emeritiĝo li laboris plu en Nacia Banko (Budapeŝto). Ekde 1958 li verkis vojaĝlibrojn kaj muzikistajn biografiajn romanojn.

Liaj libroj
-----------

* *Giacomo Puccini* (1958, kunaŭtoro)
* *Gioachino Rossini* (1962)
* *Itália* (1964, kunaŭtoro)
* *Körutazás Svájcban* (1967)
* *Velence* (1970)
* *Svájc* (1973)
* *Athén* (1975, kunaŭtoro)
* *Fejedelmek lantosa* (1976)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698923
* GND: 1075557542
* VIAF: 121375127
* ISNI: 0000 0000 7925 5129
 |
**Mozoncillo** [mozonZIljo] estas municipo en la centro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo *Partido Judicial de Segovia* (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco kaj ene de la teritorio de la komarko *Campiña Segoviana*. 

Mozoncillo en la provinco Segovio.
La preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 42,74 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 851 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 900 el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 30 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Pinarnegrillo, Aldea Real, Carbonero el Mayor, Escalona del Prado, Tabanera la Luenga, Escarabajosa de Cabezas kaj Escobar de Polendos.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. 

Ĝi apartenis al la *Comunidad de Villa y Tierra de Segovia* ene de *El Sexmo de Cabezas*, kiu krom Mozoncillo enhavis Aldea Real, Bernuy de Porreros, Cantimpalos, Cabañas, Carbonero el Mayor, Encinillas, Escalona, Escarabajosa, Mata de Quintanar, Otones de Benjumea, Parral de Villovela, Pinarnegrillo, Pinillos de Polendos, Escobar de Polendos, Roda, Sauquillo, Tabanera la Luenga, Valseca kaj Villovela.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kaj ermitejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767320
 |
**Bustillo de la Vega** [busTIljo delaBEga] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Páramos-Valles*, pli precize al la subkomarko Vega-Valdavia. Ĝi enhavas ankaŭ la submunicipon Lagunilla de la Vega.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,99 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 278 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 60 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770361
* VIAF: 316734614
 |
Koordinatoj: 61° 30′ 00″ N 38° 56′ 00″ O﻿ / ﻿61.50000 °N, 38.93333 °O﻿ / 61.50000; 38.93333 (mapo)

**Kargopol** (ruse *Каргополь*) estas urbo en Arĥangelska provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 11218501.

La urbo estis fondita en jaro 1146.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1784.

La interurba telefona kodo estas 81841, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Onega (Онега).

En jaro 1959 la urbo havis 8,7 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 11,2 mil loĝantojn.

Flago de Arĥangelska provinco
Administra divido de Arĥangelska provinco

**Ĉefurbo**: Arĥangelsk

**Aŭtonoma distrikto**: Nenecio

**Urbaj distriktoj**:
Arĥangelsk |
Korjaĵma |
Kotlas |
Mirnij |
Narjan-Mar |
Nova Zemlo |
Novodvinsk |
Severodvinsk 

**Municipaj distriktoj**:
Ĉemara |
Ĥolmogora |
Kargopola |
Konoŝa |
Kotlasa |
Krasnoborska |
Lena |
Leŝukonska |
Mezenja |
Njandoma |
Onega |
Pinega |
Plesecka |
Ŝenkurska |
Ustja 
Velska |
Verĥnetojma |
Vilegoda |
Vinogradovka |
Zapoljarnij
**Bustillo del Oro** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Alfoz de Toro en la centra oriento de la provinco. *Bustillo del Oro* estas etimologie rilata al *Bustillo de Toro* kiel fonetika deformaĵo.

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 14,51 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 81 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 900 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. 

Limas kun loĝlokoj Pobladura de Valderaduey, Malva, Abezames, Vezdemarbán kaj Belver de los Montes. Ĝi distas 35 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj je 20 km de Toro. 

Estas prahistoriaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis fine de la 11-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753780
 |
**Tibor Csizmadia** [ĉizmadia], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csizmadia Tibor** estis hungara reĝisoro, teatrestro, universitata instruisto. Lia dua edzino estis Andrea Bozó.

Tibor Csizmadia  naskiĝis la 7-an de junio 1953 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tibor Csizmadia frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris reĝisoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1982. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Szigligeti (Szolnok), kie li estis reĝisoro, ede 1985 ĉefreĝisoro. En la sekvaj jaroj li ne ligiĝis al teatroj, laŭokaze li havis reĝisorajn taskojn. Ekde 2001 li instruas en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto), inter 2001-2011 li estis teatrestro kaj ĉefreĝisoro en Teatro Gárdonyi Géza. Li ricevis 3 premiojn inter 1992-2009. Lia unua edzino naskis filinon, la dua filon.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Alexa Bakonyi
* Vivianne Bánovits
* Dóra Jancsó
* Richárd Kedvek
* Andrea Mahó
* Ádám Varga

Elektitaj reĝisoraĵoj
---------------------

* William Shakespeare:
	+ Somermeznokta sonĝo (1986)
	+ La gajaj edzinoj de Windsor (1989)
	+ Rikardo la 3-a (1999)
	+ Romeo kaj Julieta (2008)
* Ferenc Molnár: *Játék a kastélyban* (1989)
* Henrik Ibsen: Peer Gynt (2007)
* *Petőfi '73* (1973, escepte filma reĝisoraĵo)

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto
* hungarlingva biografio kun foto
* 
*
**La Seca** [laSEka] estas municipo en la centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Vintero* (Tero de Vino, en hispana *Tierra del Vino*) en la sudokcidento de la provinco. *La Seca* estas komprenebla etimologie kiel *La Seka* kaj pri ebla etimologio vidu malsupre.

La Seca en la provinco Valadolido.
La *Vintero* de la provinco Valadolido, oranĝe, sudokcidente.

Etimologio
----------

La termino "seka" povas deriviĝi el antaŭromia radiko sik-, sek- kiu signifus fonton aŭ riveron.​ Krome la nomo povas aludi kiel popola etimologio al la loko kie oni faris la sekigo de la forhakitaj araboj. Tiukadre en la blazono aperas pino kaj hakilo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 65,9 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 066 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 1 350 el la 1920-aj jaroj. Ĝi distas 35 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, ĉefe vitejoj, kaj beto kaj terpomo en irigacio) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la 16-a jarcento, ermitejoj, ruinoj de iama preĝejo, blazondomoj kaj vinkeloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----

1. ↑   Celdrán, Pancracio (2006). *Diccionario de topónimos españoles y sus gentilicios*. Espasa. ISBN 84-670-0146-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765281
 |
La **Akada Imperio** estis granda reĝlando de Mezopotamio kreita post la konkeroj de Sargono. Ĝi havis sian plejan gloran pinton inter la 24a kaj la 22a jarcentoj a.K. (2334 al 2192 a.K.) en kiu kvin reĝoj regis: Sargono mem, liaj filoj Rimuŝ kaj Maniŝutusu, lia nepo Naram-Sin kaj lia filo, Ŝarkaliŝari kiuj entute regis 141 jarojn.

La posedaĵoj de la Akada imperio etendiĝis al la tuta baseno de Tigriso kaj Eŭfrato, Elamo, Sirio kaj laŭ la enskribaĵoj, ĝis Libano kaj la bordoj de la Mediteraneo. Laŭ tiuj enskribaĵoj pluraj ekspedicioj estis entreprenitaj ĝis Anatolio kaj la interno de la Zagros-montaro kaj la imperio regis la komercadon en la Persa golfo ĝis Magan (eble Omano) kaj la regiono de la Indusa valo.

La urboj de Mezopotamio pleniĝis je monumentoj kaj steloj memorigaj kiuj menciis la grandecon de la nova imperio kaj en la skribo okazis grava avanco de la akada lingvo, kiu konvertiĝis en la administra lingvo de la ŝtato.

* Kategorio Akada Imperio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Escalona del Prado** [eskaLOna delPRAdo] estas municipo en la centro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo *Partido Judicial de Segovia* (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco kaj ene de la teritorio de la komarko *Campiña Segoviana*. La loknomo *Escalona del Prado* estas etimologie komprenebla kiel Terasaro de la Herbejo. 

Escalona del Prado en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 31,79 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 498 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 100 el 1991. 

Ĝi distas 30 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Aldea Real, Aguilafuente, Sauquillo de Cabezas, Mozoncillo, Torreiglesias kaj Escobar de Polendos.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. 

La markizlando de Escalona, kreita de la reĝo Karolo la 2-a la 12an de Junio 1679 por Íñigo de Acuña y Castro (1630-1696) —kiu estis aĉetinta la urbon al Pedro de la Cerda— nomiĝis laŭ tiu municipo.

La loko nomita El Prado (LA Herbejo), estis uzita kiel flughaveno dum la Hispana Enlanda Milito kaj poste por ĉampionadoj de aviadmodelismo.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj tiel plu. Gravas piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767281
* VIAF: 316736270
 |
**Johann Christoph KUNZE** (naskiĝinta la 4-an de aŭgusto 1744 en Artern, mortinta la 24-an de julio 1807 en Novjorko) estis amerika protestantisma pastoro, edukisto, verkinto kaj teologo.

Vivo
----

En 1758, kiam liaj gepatroj mortis, li komencis studi en la orfejo en Halle (Saale). Li ricevis klasikan trejnadon en la Monaĥeja lernejo Roßleben kaj en la gimnazio Merseburg antaŭ ol frekventi la Universitaton de Lepsiko. Tie li studis historion, filozofion kaj teologion. Li laboris kiel instruisto kaj orfejinspektisto antaŭ esti konsekrita pastoro.

En 1770 Kunze elmigris al Usono por funkcii kiel vica pastoro ĉe la Preĝejo Sankta Mikaelo kaj la Kirko Zion en Filadelfio. En 1771 li geedziĝis kun Margaretta Henrietta (1751-1831), la filino de Henry Melchior Mühlenberg. En 1779 li sukcedis Muhlenberg-on kiel ĉefan pastoron de Zion-kirko iĝante la plej altranga lutera ministro en Filadelfio kaj membro de la komisiono de kuratoroj de la Universitato de Pensilvanio. En 1780 li retiriĝis de la estraro por iĝi profesoro de la lingvoj germana kaj la hebrea.

Instruante, li kaj kolega germana lutera pastro, Justus Henry Christian Helmuth, provis malsukcese establi germanan kolegion ene de la universitato.

En 1784, Kunze estis elektita membro de Amerika Filozofia Societo (American Philosophical Society) kaj akceptis deĵoron sur posteno ĉe Kirko Triunuo kaj Kirko Kristo en Novjorko. Krome li iĝis profesoro de orientaj lingvoj ĉe Columbia College. En 1785, Kunze funkciis kiel oficiala tradukisto por la Usona Kongreso. Kunze estis flua en kvin lingvoj kaj ankaŭ studis medicinon, astronomion kaj numismatikon.
Post la morto de John Christopher Hartwick en 1796, Kunze iĝis la fonddirektoro de Hartwick-seminario. Kiel gvidanto de domo de Hartwick, Kunze laboris por establi Protestantisman seminarion en Ameriko. Kunze estis la persona elektito de Hartwick kiel direktoro de la seminario. Eminentaj politikaj kaj religiaj gvidantoj kiel Jeremiah Van Rensselaer kaj Frederick Muhlenberg konvinkis Kunze direkti la seminarion kaj kontinue instrui teologion hejme en Novjorko. En 1816, la parlamento de la ŝtato novjorka integrigis la novan lernejon - la unuan luterisman seminarion en Ameriko - kiel klasikan akademion kaj teologiseminarion sub la administradon de la urbo Hartwick.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo John Christopher Kunze en la angla Vikipedio.*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Johann Christoph Kunze en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri Kunze sur retpaĝaro de la Pennsylvania-universitato Arkivigite je 2018-09-17 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 580285
* GND: 100212433
* LCCN: n85387464
* VIAF: 2809848
* ISNI: 0000 0000 2791 7215
* SUDOC: 248380648
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Agutio** |
| --- |
| Troveblo de fosilioj: Lastatempa |
| 
Dasyprocta leporina*Dasyprocta leporina* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Mamuloj *Mammalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ronĝuloj *Rodentia* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Dasyproctidae |
|
|
|
|
|
| Genro: | ***Dasyprocta***Illiger, 1811 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specioj |
| almenaŭ 11 |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Agutio  |

 |
| v • d • r |

**Agutio** estas nomo por kelkaj ronĝulaj specioj de la genro *Dasyprocta*. Ili estas parencoj de la kobajoj kaj aspektas similaj, sed havas pli longajn gambojn.

Konfuzige, la parencaj pakaoj apartenas al genro nomita *Agouti* kaj foje estas metitaj en aparta familio Agoutidae. Por eviti miskomprenojn, kelkaj aŭtoroj nomas la pakaan genron *Cuniclus*.

Agutioj havas kvin antaŭajn kaj tri postajn piedfingrojn; la unua piedfingro estas tre malgranda. La vosto, se ĝi ekzistas, estas ege mallonga. Agutioj povas kreski ĝis 60 centimetroj laŭlonge kaj kvar kilogramoj da pezo. La plejparto de la specoj havas brunan dorson kaj blankecan aŭ flavgrizan ventron; la pelto povas ŝajni glacee kaj brili oranĝkolore. Ili estas aktivaj tage. En libereco ili estas timemaj bestoj kaj fuĝas for de homoj, sed en kaptiteco ili povas iĝi fidemaj.

Manĝante, agutioj sidas sur la postaj kruroj kaj tenas manĝaĵojn inter la antaŭaj piedoj. Ili manĝas fruktojn kaj aliajn partojn de vegetaĵoj. Foje ili damaĝas sukerkanajn kaj bananajn plantejojn. Ili loĝadas en pluvarbaroj, gresoj kaj, nuntempe, kulturkampoj, variante laŭ speco. Ili kaŝas sin nokte en kavecaj arbotrunkoj aŭ en kavoj inter rokoj. Aktivaj kaj graciaj, ilia paŝo estas aŭ speco de troto aŭ serio da saltetoj sekvante unu la alian tiel rapide ke aspektas kiel galopo. Ili naĝas bone kaj volonte.

Agutioj naskas grupojn da du ĝis kvar idoj. Ili povas vivi ĝis dudek jaroj, rimarkinda tempo por ronĝulo.

Bildogalerio
------------

* 
* *Dasyprocta leporina*
* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* Napaj humidaj arbaroj


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Zoologio |
**Henry BERGMAN** (naskiĝis la 23-an de februaro 1868, mortis la 22-an de oktobro 1946) estis usona aktoro de teatro kaj kino, konata pro sia longdaŭra asociado kun Charlie Chaplin.

Bergman aktoris en teatro, aperante en *Henrietta* en 1888 en la teatro de strato Hollis en Bostono kaj en la turnea produktorado de *The Senator* en 1892 kaj 1893. Li premieris en Broadvejo en 1899 aperante kun Anna Held en *Papa's Wife*, la muzikala sukceso de la jaro. Li faris sian unuan filmaperon kun la L-KO Kompany en 1914 estante jam 46jara. En 1916, Bergman eklaboris kun Charlie Chaplin, starte per *The Floorwalker*. Por la cetero de sia kariero, Bergman restis aktoro por Chaplin kaj laboris ankaŭ kiel studihelpanto, inklude kiel helporeĝisoro. Li ludis en multaj kurtoj de Chaplin kaj poste en longaj filmoj, kiel *The Pawnshop*, *The Immigrant*, *A Dog's Life*, *The Gold Rush*, *The Circus*, kaj *City Lights*. La lasta apero de Bergman sur la ekrano estis en *Modern Times* kiel restoraciestro, kaj lia fina eksterekrana kontribuo estis por *The Great Dictator* en 1940. Chaplin helpis Bergman financi restoracion en Holivudo, nome "Henry's", kiu iĝis populara ejo por famuloj kiel antaŭanto de la posta restoracio Brown Derby.

Parta filmaro
-------------

* *The Kreutzer Sonata* (1915)
* *The Melting Pot* (1915)
* *The Floorwalker* (1916)
* *The Pawnshop* (1916)
* *The Rink* (1916)
* *Easy Street* (1917)
* *The Cure* (1917)
* *The Immigrant* (1917)
* *The Adventurer* (1917)
* *A Dog's Life* (1918)
* *Shoulder Arms* (1918)
* *Sunnyside* (1919)
* *A Day's Pleasure* (1919)
* *The Professor* (1919)
* *The Kid* (1921)
* *The Idle Class* (1921)
* *Pay Day* (1922)
* *The Pilgrim* (1923)
* *A Woman of Paris* (1923)
* *The Gold Rush* (1925)
* *The Circus* (1928)
* *City Lights* (1931)
* *Modern Times* (1936)

* Kategorio Henry Bergman en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 617932
* GND: 129190624
* LCCN: n93083272
* VIAF: 46957782
* ISNI: 0000 0001 2131 2968
* SUDOC: 066966922
* BNF: 14008785s
* NKC: xx0151400
* BNE: XX1205417
 |
Germana Nacia Teatro respektive *Weimarer Theaterbühne* je Vajmaro kie Orel aktivis dum ne tute kvar jaroj
**Anton OREL** (naskiĝinta la 11-an de oktobro 1914 en Radovljica, mortinta la 18-an de septembro 1948 en Ljubljano) estis slovena operkantisto en la kategorio de baso kaj baritono.

Vivo
----

Orel trejniĝis ĉe la labaka konservatorio solistecen ĉe Julij Betetto. En Vieno li daŭrigis la studojn ĉe Marie Rado-Danielli. Sekvis etaj surtabulaj sinprezentoj inter 1937 kaj 1940. Inter 1942 kaj 1945 li estis dungita ĉe Germana Nacia Teatro en Vajmaro, ĉefe en roloj de operoj de Richard Wagner. Okaze de la 60-datreveno mortotaga de la komponisto surscenigitis la operciklo *La ringo de la Nibelungo*. Tiam Orel estis en la rolo de la giganto Fasolt. Aliafoje en tiu de Titurel ĉe *Parsifalo*. Vajmare intertempe loĝis li en la domo ĉe Zelterweg 5.

Post la Dua mondmilito li revenis patrujen kaj spekteblis kaj aŭdeblis en diversaj gravaj basaj kaj basbaritonaj roloj ĉe la Operejo de Labako.

Eksteraj ligiloj
----------------

* "Orel, Anton", ĉe *Obrazi slovenskih pokrajin*

Notoj
-----

1. ↑  *Das Rheingold*, teatra bulteno de la 13.2.1943
2. ↑  *Parsifal*, teatrobulteno, 18.4.1943
3. ↑  Deutsches Bühnen-Jahrbuch, 55/1944, p. 436.
4. ↑  *Enciklopedija Slovenije*, volumo 8, eldonejo Mladinska knjiga, Labako 1994
Sir **Henry Rowley BISHOP** (18a de Novembro 1786 – 30a de Aprilo 1855) estis angla komponisto. Li estas fama ĉefe pro la kantoj "Home! Sweet Home!" (Hejmo, dolĉa hejmo) kaj "Lo! Here the Gentle Lark." Li estis la komponisto aŭ aranĝisto de ĉirkaŭ 120 teatraj verkoj, kiel 80 operoj, malpezaj operoj, kantatoj, kaj baletoj. Bishop estis kavalirigita en 1842. Bishop laboris por ĉiuj el la ĉefaj teatroj de Londono en sia epoko — kiel la Royal Opera House kaj la Reĝa Teatro (Drury Lane) de Covent Garden, la Ĝardenoj Vauxhall kaj la Reĝa Teatro Haymarket, kaj estis Profesoro de Muziko en la universitatoj de Edinburgo kaj Oksfordo. Lia dua edzino estis la fama soprano Anna Bishop, kiu skandalis la Britan socion lasante lin kaj farante malferman rilaton kun la harpisto Nicolas-Charles Bochsa ĝis la morto de tiu lasta en Sidnejo.

* Kategorio Henry Bishop en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 612068
* GND: 116195398
* LCCN: n80145401
* VIAF: 59829909
* ISNI: 0000 0000 8386 7443
* SUDOC: 093636946
* BNF: 14839768f
* MBA: 1cbb6948-65bb-422f-875a-44397956a575
* NLA: 36380374
* NDL: 00520067
* ICCU: MUSV008025
* BNE: XX1680888
 |
|  |  |
| --- | --- |
|   | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

**Amikeco Esperanto-Asocio - Szolnok, Hungario**

Nia asocio fondiĝis en novembro, 2005. laŭ la supra nomo.

**Sidejo:** 5000 SZOLNOK Hild Viktor u 5. II/17.

**Funkciuloj de Asocio:**

**Prezidanto:** József Eszényi Tel: 30/418-01-13

**Sekretario:** Julianna Vas-Szegedi Tel: 30/292-93-31

**Financadministranto:** Istvánné Hegedűs

**Respondeculo de informadiko:** Ferenc Harnyos Tel: 30/636-61-45

**Gvidanto de instruado:** József Eszényi E-mail: eszjozsef@freemail.hu

**Celoj de asocio:** Efika interesdefendo, derivado, helpo de Esperantista membro de Asocio. Ekonomia agado por plibonigi kondiĉon de ilia kultura kaj lingva agado.

**Agado kaj funkciado de la Asocio:** Ĝi organizas agadon de membroj por atingi celojn de Asocio. La Asocio havas permeson ekonomii, entrepreni kaj fari aliajn investadan agadon por atingi la asociajn celojn. Laŭ la celoj, ĝi donas diversan subtenon kaj financan servadon al la membroj. La Asocio estas sendependa, neprofita, nepolitika organizaĵo. Ĝi ne akceptas subtenon de partioj, ne apogas parlamentan kandidaton.

**Ĝi faras la sekvontajn taskojn:**
- aranĝas kulturajn programojn al siaj membroj,
- subtenas ĉiujn klopodojn, kiuj ebligas evoluigon de la homaj valoroj, popularigon kaj uzadon de lingvo Esperanto,
- organizas tiujn esperantistajn aranĝaĵojn, kiuj akcelas la ekkonadon de departemento kaj urbo Szolnok kaj lande, kaj internacie,
- faras Esperantajn kursojn por membroj senpage, kaj pretigas ilin por fari ŝtatan ekzamenon,
- klopodas estigi konstantan esperantistan kulturan hejmon,
- invitas famajn esperantistojn por fari prelegojn,
- membroj de Asocio kreas kontaktojn kun esperantistoj de la urbo, regiono, lando kaj eksterlando.

* ae-a.tk Arkivigite je 2017-05-18 per la retarkivo Wayback Machine - Retpaĝo
***Konstrui reciprokan kompreniĝon pere de multlingvismo*** estis kunsido de neregistaraj organizaĵoj ĉe la Unuiĝintaj Nacioj, kiu okazis virtuale la 12-an de junio de 2023. Ĝin kunvokis la Komitato de Neregistaraj Organizoj pri Lingvoj kaj la Studogrupo pri Lingvoj kaj Unuiĝintaj Nacioj kaj organizis Francis Hult kaj Humphrey Tonkin. Krom reprezentantoj de NRO-j partoprenis diplomatoj, tradukistoj, kaj sciencistoj. Tri prelegoj - fare de Tonkin, Hans Becklin, kaj Mark Fettes - okazis en Esperanto. La aliaj prelegantoj uzis la araban, anglan, francan, hispanan kaj rusan lingvojn. Realtempa interpretado okazis en Esperanto (kunordigite de UEA) kaj en ĉiuj oficialaj lingvoj de UN.

UEA prezentis la kunsidon en gazetara komuniko kiel "la plej fortikan ĝisnunan utiligon de Esperanto en kunveno de gvidantoj kaj koncernatoj de Unuiĝintaj Nacioj". Laŭ UEA la celoj de la kunsido estis konsciigi pri la graveco de multlingveco kaj lingva egaleco en internaciaj rilatoj kaj sekve la utilo de Esperanto por forigi lingvan diskriminacion, kaj akiri respekton por Esperanto en UN-rilataj organizoj.

Referencoj
----------

1. ↑  "Esperanto estis uzata en grava kunveno de gvidantoj de Unuiĝintaj Nacioj".
2. ↑  Charters, Duncan. 2023. "Aliroj al strategiaj laborplanoj: resume kun detalo pri la kvara." *Esperanto* 1381 (7-8), p. 156.
3. ↑  *Libera Folio*. 2023. "Esperanto estis uzata en virtuala UN-kunsido"
**Henry HORN** - naskiĝis la  25-an de junio 1997(nun 1997-06-25) en Kolonjo, do nun 25-jara - estas germana popmuzika kantisto kaj infana aktoro. Li konatiĝis kiel kantisto de la germana infana muzikgrupo Apollo 3, kiun li fondis en 2006, en aĝo de naŭ jaroj, kune kun la samaĝuloj Marvin Schlatter kaj Dario Flick.

Sian unuan grandan rolon kiel aktoro lihavis en la jaro 2010 kadre de la futbala filmo Die Teufelskicker flanke de la du samgrupanoj kaj de aliaj infanoj, sed ankaŭ flanke de la plenkreskaj aktoroj Diana Amft, Benno Fürmann, Reiner Schöne kaj Armin Rohde. En la filmo li havis la ĉefolon de la knabo *Moritz*, kaj ankaŭ en la daŭriga filmo, produktata en 2012, li havas tiun rolon.

Krome li en 2007 en aĝo de apenaŭ dek jaroj havis gastan rolon en la krimfilma televida serio *Alarm für Cobra 11 – Die Autobahnpolizei*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Henry Horn ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
* persona paĝo en la retejo facebook
* agentejaj aktualaj fotoj kaj informoj Arkivigite je 2021-04-12 per la retarkivo Wayback Machine
**Antologioj en Esperanto** celas konigi per reprezentaj pecoj la literaturon de unuopaj nacioj.
Ĉi-rilate ili estas tre gravaj parte per la akcelo de la Esperanta kulturo, 
parte el la vidpunkto de propagando: montrante la eblojn, kiujn Esperanto prezentas al siaj adeptoj por
intelekta plezuro kaj riĉiĝo, kaj al ĉiuj nacioj por la konatigo de siaj kulturtrezoroj.

La unua nacia antologio estis la *Pola Antologio* de Kabe (1905). Multaj aliaj tiaj antologioj poste aperis:

Kataluna (1925), Bulgara (1925), Belga (1928), Svisa (1929), Estona (1932), Hungara (1933), Sveda (1934), Aŭstria (1953), Angla (1957), Ĉina (1960), Dana (1961), Slovaka (1977), Skota (1978), Makedona (1981), Germana (1985), Hebrea (1987), Itala (1987), Aŭstralia (1988), Rumana (1990), Brazila (1994), Franca (1998), Latina (1998), Okcitana (1998), Bolivia (2004), Brazila (2007), Podlaĥia (2009).

Ekzistas ankaŭ antologioj, kiuj mallarĝigas sian temon al unu formo (ekzemple *Antologio de Portugalaj Rakontoj*), tempoperiodo (Franca Renesanca periodo), lingvo (*Antologio Latina*), regiono (Podlaĥia antologio), aŭ vivstilo (*Glaŭka Lum' Geja Antologio*).

Vidu ankaŭ
----------

* Antologio
* Listo de antologioj en Esperanto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
**Aguilar de Campos** [agiLAR deKAMpos] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco. *Aguilar de Campos* estas etimologie komprenebla kiel *Aglejo de Kamparo*.

Aguilar de Campos en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.
Mudeĥara preĝejo de Sankta Andreo en Aguilar de Campos.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 49,7 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 257 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la 1950-aj al la 1970-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 60 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj 20 km de Medina de Rioseco.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Antikve ĝi nomiĝis Castro Mayor (reference al antikva kastelo jam malaperinta). En 1200, Aguilar de Campos pasis de la Regno Leono al la Admiraloj de Kastilio, kiuj plenumis jurisdikcion en la municipo ĝis la 17-a jarcento. En 1389 Johano la 1-a de Kastilio donis Aguilar de Campos al Alfonso Enríquez, Unua Admiralo de Kastilio, kaj edzo de Doña Juana de Mendoza. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la Placo kun la pilorio kaj la mudeĥara preĝejo de Sankta Andreo kun novklasika retablo, la ruinoj de iama kastelo, la kvartalo de kavodomoj aŭ keldomoj, la placo de Sankta Petro, la tuta historia kvartalo, la preĝejo de Sankta Maria, la Konvento *de Nuestra Señora de la Fuentes* de iamaj franciskanoj, iama ventomuelejo ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----

Bibliografio
------------

* Tomás Martínez Gema, Vázquez Fernández Marta, Blanco Simón Valeriano, eld (2020). *50+1 Relatos para el Recuerdo. Pequeñas y grandes historias de Aguilar de Campos*. ISBN978-84-9092-105-0


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763664
* GND: 7537422-5
* LCCN: no2008082569
* VIAF: 148139818
 |
**Gobind Singh Ji** (22-an de decembro 1666 en Patna; 7-an de oktobro 1708) estis la deka kaj lasta guruo de sikismo.

Kiam la muslimaj regantoj ekzekutigis la naŭan guruon Teg Bahadur (1675), ties kapo estis transdonita al lia filo Gobind Ray, kiu aĝis tiutempe 9 jarojn. Tiu filo iĝis la 11-an de novembro 1675 la deka kaj lasta guruo. Li fondis en 1699 la *Khalsa-fratecon*. La unuaj kvin baptitaj fare de la guruo Gobind estis nomumitaj *Panj Pyare*, la *Kvin ŝatataj*. Laŭ la postlasita tradicio, ankaŭ la guruo estis baptita kaj post tio ĉiu sika viro ekportis la aldonitan nomon *Singh*, t.e. leono. Tiel li nomiĝis poste Guru Gobind Singh. Ĉiuj virinoj ricevis la aldonan nomon *Kaur*, princino.

Gobind Singh akcentis antaŭ sia morto, ke nur la sankta libro kun versoj (nome Guru Granth Sahib) estas la sekva kaj eterna guruo de la sikoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Sika Imperio

* Kategorio Gobind Singh en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 240047
* GND: 119006898
* LCCN: n50082097
* VIAF: 7403162
* ISNI: 0000 0000 8353 9458
* SUDOC: 028359151
* BNF: 12021062n
* NLA: 35375718
* BIBSYS: 1542227323087
 |