recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Fuentesaúco de Fuentidueña** [fŭentesaUko defŭentiDŬEnja] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo *Fuentesaúco de Fuentidueña* estas etimologie komprenebla kiel Fonto de la Sambuko de Fuentidueña, siavice Fonto de la Senjorino aŭ de la Monaĥino. Tiukadre aperas en la supra duono de la blazono trituba fontano kaj arbo de sambuko sube kaj branĉeto de sambuko en la flago.

Fuentesaúco de Fuentidueña en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 234 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte preskaŭ 700 el la 1970-aj jaroj. 

Ĝi distas 62 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Membibre de la Hoz, Aldeasoña, Calabazas de Fuentidueña, Fuentepiñel, Vegafría, Cozuelos de Fuentidueña kaj Fuentepiñel. Ĝi estas atingebla laŭ la provinca ŝoseo SG-P-2131 inter Aldeasoña norde kaj Fuentepiñel sude; kaj laŭ SG-V-2231 el Olombrada okcidente kaj laŭ SG-V-2423 el Fuentidueña oriente.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. 

La nuna municipo Cozuelos de Fuentidueña, aliĝis al la municipo Fuentesaúco de Fuentidueña en 1969.​ En 19725​ Cozuelos de Fuentidueña iĝis submunicipo, kaj, poste reiĝis sendependa municipo en 1982.​

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Domeniko.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766683
 |
Ŝipo ĉe Upper Pool en 1962.
La **Haveno de Londono**, en angla *Port of London*, estas tiu parto de la rivero Tamizo en Anglio inter la Kluzo Teddington kaj la difinita limo (ekde 1968, nome linio el Foulness Point en Essex tra la Malnova Lumturo Gunfleet ĝis Warden Point en Kent) kun la Norda Maro kaj inklude asociajn kluzojn. Iam la plej granda haveno en la mondo, ĝi estas la dua plej granda haveno en Unuiĝinta Reĝlando, post la haveno Grimsby & Immingham en 2012. La uzado estas regata de la havena aŭtoritato "Port of London Authority" ("PLA"), nome publika instanco establita en 1908; kvankam ĉefe responsa pri kunordigo kaj plibonigo de aktivecoj, kvankam ĝi ankaŭ havas kelkajn proprajn minorajn operaciojn.

La haveno povas manovri krozoŝipojn, ŝarĝoŝipojn, kaj pramojn de ĉiuj tipoj je pli grandaj instalaĵoj en sia orienta parto. Kiel ĉe multaj similaj historiaj havenoj de Eŭropo, kiel ĉe Antverpeno kaj Roterdamo, multaj aktivecoj konstante translokiĝis malsupren laŭrivere al la maro dum ŝipoj iĝis pli grandaj kaj la tero utilis por aliaj uzoj.

Notoj
-----

1. ↑  Sched.1 Port of London Act 1968
2. ↑  s.213 Port of London Act 1968, kiel amenda.
3. ↑  "Statistical data set PORT01 - UK ports and traffic". Department for Transport.
4. ↑
5. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Haveno de Londono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de *Port of London Authority*
* PortCities London Home Arkivigite je 2020-08-23 per la retarkivo Wayback Machine
* The Port of London in 1819
* Port of Tilbury
* London Gateway Planning Inquiry


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724693
 |
**Fuentepinilla** [fŭentepiNIlja] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko *Komarko de Sorio* en la centro de la provinco. La loknomo *Fuentepinilla* estas etimologie komprenebla kiel *Fonto de la Roketo* ("peñilla").

Geografio
---------

Komarko *Komarko de Sorio* en la centro de la provinco Sorio.
Loko de Fuentepinilla en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 52,52 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 82 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 65700 loĝantojn el la 1910-aj jaroj. 

Ĝi distas 38 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipo enhavas la loĝlokojn Fuentepinilla, Osona kaj Valderrueda.

Historio
--------

Preĝejo de Osona.
Estas restaĵoj de romiaj vilaoj kaj de gvatoturoj.

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Meze de la 19-a jarcento la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar ĝi aligis Valderrueda.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, blazondomo, pilorio.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Sorio |
| --- |
| Bayubas de Abajo• Bayubas de Arriba• Blacos• Calatañazor• Cidones• Cubo de la Solana• Fuentepinilla• Garray• Golmayo• Gormaz• Los Rábanos• Quintana Redonda• Quintanas de Gormaz• Rioseco de Soria• Soria• Tajueco• Tardelcuende• Torreblacos• Valdenebro• Valderrodilla• Velilla de la Sierra• Villaciervos |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351570
* VIAF: 316733146
 |
Koordinatoj: 52° 46′ 26″ N 06° 14′ 18″ O﻿ / ﻿52.77389 °N, 6.23833 °O﻿ / 52.77389; 6.23833 (mapo)

**Havelte** (drente: *Haovelte*) estas vilaĝo en la sudokcidenta parto de la provinco Drenthe en Nederlando. Ĝi estas la plej granda loĝloko de la municipo Westerveld.

Havelte estis ĝis la 1-a de januaro 1998 memstara municipo. En 2010 la vilaĝo havis 3 185 loĝantojn. Havelte havas tri vilaĝcentrajn placojn. La plej konata estas en la centro de la vilaĝo. Krom tio ankoraŭ estas Oosterbrink kaj Westerbrink. La vilaĝo havas la kromnomon *la perlo de Drenthe*.

Historio
--------

En la aŭtuno de 1942 la germanaj okupintoj decidis norde de la malnova vilaĝo Darp konstrui novan armean flughavenon kun aneksaj instalaĵoj kaj konstruaĵoj. La celo estis por senŝarĝigi la flughavenon Schiphol kaj ankaŭ ke ĉiu aviadiltipo povus tie alteriĝi.

La konstruadon faris devigaj (pun)laboristoj kaj provizado de nova konstrumaterialoj okazis tra la kanalo Drentse Hoofdvaart. Pluan transporton faris la lokaj terkultivistoj kiuj devige estis disponeblaj kun ĉevalo kaj ĉaro.

La flughaveno, kontraŭe al oftaj asertoj, tamen mallongtempe funkciis. La Aliancanoj, pro spionado de i.a. Jan Poortman, estis bone informitaj pri la progresoj. La flughaveno estis bombardita je la 16-a kaj 17-a de septembro 1944 fare de britaj Avro Lancaster bombaviadiloj kaj la 24-an de marto 1945, je la 9-a horo en la mateno, de 114 usonaj Boeing B-17 bombaviadiloj. En la hodiaŭa naturareo Havelter startbaan (Kurejo de Havelte) kaj ankaŭ armea ekzerctereno kun la Johannes Postkazerno apude, ankoraŭ troveblas bombkraterojn kaj aliajn spurojn.

Situo
-----

Ĝi situas laŭlonge la Drentse Hoofdvaart apud Wapserveen, Uffelte, Ruinen, Ruinerwold kaj Darp. Plej proksimaj grandaj loĝlokoj estas Meppel, Steenwijk kaj Hoogeveen.

* La plej granda dolmeno de Havelte la D53La plej granda dolmeno de Havelte la D53
* Havelterberg (Holmo de Havelte)Havelterberg (Holmo de Havelte)
* Grenmuelejo de HavelteGrenmuelejo de Havelte
* Situo de Westerveld en DrentheSituo de Westerveld en Drenthe
* Situo de Havelte en WesterveldSituo de Havelte en Westerveld
*Ĉi tie estas islanda nomo. Plejmulto de islandanoj ne havas familiajn nomojn. La lasta nomo de ĉi tiu persono estas patronomo. Mencii ŝin oni povas sub ŝia persona nomo Ingibjörg.*
**Ingibjörg Stefánsdóttir**, ankaŭ konata kiel Inga (naskiĝis la 31-an de aŭgusto 1972 en Rejkjaviko, Islando), estas islanda kantistino kaj filmaktorino. Ŝi reprezentis Islandon en la Eŭrovido-Kantokonkurso 1993.

Kariero
-------

Ingibjörg komencis kanti en la aĝo de dek du jaroj. Pli «seriozan» karieron de opera kantistino ŝi komencis en 1992, samtempe elpaŝante ankaŭ en la duopo «Peace of Cake» (Peco de Kuko). En 1993 la kantistino venkis en la landa selekto por okazonta Eŭrovido-Kantokonkurso. La kanto «Þá veistu svarið» (Tiam vi scias la respondon) estis prezentita sub naŭa numero kaj rezulte de voĉdono okupis la dek trian lokon.

Inga estas fama ankaŭ kiel kina aktorino. Unuafoje ŝi estis filmita en eta rolo en la prihistoria filmo «Veggfóður: Erótísk ástarsaga». Entute ŝi partoprenis en kelkaj filmoj kaj filmoserioj. Unu el ŝiaj gravaj roloj estas en la filmo «Maður eins og ég», kaj ŝi daŭrigas karieron de kina aktorino.

Referencoj
----------

1. ↑   Eurovision Song Contest 1993 | Year page (angle). Eŭropa Unio de Radio kaj Televido. Alirita 2016-04-14.
**Coahuitlán** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Progreso de Zaragoza. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 037.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7243 loĝantojn. El tiuj estis 3577 viroj kaj 3666 virinoj. La komunumo havas surfacon de 95.4 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 20 gradoj kaj 16 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 43 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 180 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 6553 personoj. En la jaro 2000 temis pri 6876, do temis pri kresko / malkresko je 0.97 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 5880 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 3181 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 54.10 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

 Arkivigite je 2006-11-17 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Dialogo de la Savanto** estas gnostika evangelio, koptlingve kompilita en la dua jarcento. Ĝi entenas dialogon inter Jesuo kaj iuj disĉiploj en kiu li prezentas gnostikan kosmologion kun iuj aludoj kontraŭvirinaj.

Iam oni opiniis ĝin perdita, sed oni malkovris version, kvankam iom lakunan, inter la Kodeksoj de Nag Hammâdi en 1945.

Similaj, sed ne identaj, al ĝi estas aliaj Apokrifoj de la Nova Testamento, kiel la *Evangelio de la Savanto* kaj la *Libro de la Savanto* (aŭ Pistis Sophia).

Enhavo
------

La teksto, de la genro de la «dialogoj de revelacio» grundas per gnostikaj karakterizoj, stile aranĝita per demando-respondo, en kiu ne aperas diskuto sed nur instruaĵoj. Foje, laŭ iuj esploristoj, la teksto similas al apologetika verko respondanta al oponantoj; sed la plej granda parto de la teksto ne montras misiistajn celojn.

Tiu dialogo, iom nekutima en la gnostikaj medioj, inspiriĝas el Hermetikismo, kie ofte aperas filozofiaj dialogoj pritraktantaj prijurajn problemojn.

La dialogo de la Savanto uverturas per parolado de la Savanto al siaj disĉiploj per kiu eksplikas la «marŝadon de la animo al la ripozo», post la malfariĝo de la korpo, kaj la obstaklojn kiuj ĝi renkontos. Pli ol la resurektinta Jesuo, li prezentiĝas kiel «tera Jesuo»  kiu antaŭ vidas sian dissolviĝon. La dialogo paroligas Jesuon kaj ses liajn disĉiplojn – aparte Mateon, Marian magdalan kaj Judaso (frato de la Sinjoro).

La evangelio de la Savanto estas malpli esotera ol la Evangelio de Tomaso, al kies strukturo, iom senorganiza (eble celata por ne komprenigi tro al la neinicitoj), similas en la karakterizo de la instigo por ke la intelekto penetru la «veron».

Bibliografio
------------

* angle Edgar Hennecke, Wilhelm Schneemelcher, R. McL. Wilson, *New Testament Apocrypha* (Londinii: Lutterworth Press, 1963).
* angle M. R. James, *The Apocryphal New Testament* (Oxonii: Clarendon Press, 1924).
* angle M. R. James, J. K. Elliott, *The Apocryphal New Testament* (Oxonii, 1993) paginae selectae apud Google Books.

Notoj
-----

1. ↑  Temas pri Jesuo kiel estas prezentata en la evangelioj, antaŭ ol esploro pri liaj historiaj karakterizoj.
2. ↑  Mateo 13, 55 kaj Marko 6, 3.

Vidu ankaŭ
----------

* Apokrifoj de la Nova Testamento
* Gnostikismo
* Pistis Sophia
* Evangelio de la Savanto
* Apokrifaj evangelioj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Dialogo de la Savanto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angleVoce dal sito earlychristianwritings.com
* angleTraduzione inglese a cura di Stephen Emmel, dal sito gnosis.com
* Franca versio de la dokumento: li  Arkivigite je 2010-12-27 per la retarkivo Wayback Machine
**Ferenc Ferenczy** [ferenci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ferenczy Ferenc** estis hungardevena germana operkantisto, (tenoro). Lia origina familia nomo estis *Friedemann*, lia frato estis József Ferenczy (teatrestro).

Ferenc Friedemann  naskiĝis la 12-an de februaro 1835 en Ungvár (Hungara reĝlando, nuntempa Uĵhorodo en Ukrainio), li mortis la 7-an de marto 1881 (laŭ alia fonto la 27-an de februaro 1881) en Vajmaro (Germanio).

Biografio
---------

Ferenc Ferenczy lernis operkantadon en konservatorio de Milano de Francesco Lamperti en la jaroj 1853 kaj 1854, poste en Vieno. Li debutis en 1859 en operejo de Graz. En la sekvaj jaroj li kantadis en pluraj malgrandaj operejoj, poste li aliĝis al la Berlina Ŝtata Opero en 1862. En la sekva jaro Ferenczy kantadis ne nur en Germanio, sed ankaŭ en Rusio kaj Britio. Li apartenis al la Opero de Vieno inter 1864 kaj 1868, poste li estis gastokantisto en Milano, Barcelono, Londono, Hamburgo, Berlino kaj Karlsruhe. En 1871 li ekkantis en Vajmaro, kelkfoje en Norvegio kaj Svedio.

El lia repertuaro
-----------------

* Verdi: Il Trovatore - Manrico (debuta rolo, 1859)
* Friedrich von Flotow: Marta - Lyonel
* Camille Saint-Saëns: *Samson kaj Dalila* - vira titolrolo (en monda debuto, 1877)
* Fromental Halévy: *La Juive* - Eleazar (lia plej elstara rolo)
* Carl Maria von Weber: *Euryanthe* - Adolars
* Gioachino Rossini: *Guillaume Tell* - Arnold
* Richard Wagner:
	+ *Das Rheingold* - Loge
	+ *Die Walküre* - Siegmund
	+ *Tannhäuser* - titolrolo
* Giacomo Meyerbeer:
	+ *Le Prophète* - Leyde, Jonas
	+ *Les Huguenots* - Raoul de Nangis
	+ *L’Africaine* - Vasco da Gama

Fontoj
------

* germanlingva biografio
* germanlingva biografio
* germanlingva biografio (vidu la 1431-an paĝon!)
**Ferenc Gerlóczy** [gerlOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gerlóczy Ferenc** estis hungara kuracisto, profesoro, infankuracisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *gerlóci kaj alsóviszokai*.

Ferenc Gerlóczy  naskiĝis la 23-an de oktobro 1911 en Budapeŝto. Li mortis la 12-an de marto 1990 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Duonpatro de Ferenc Gerlóczy estis Zsigmond Gerlóczy. La juna Ferenc akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Eötvös Loránd en 1935, post 4 jaroj fakdiplomon pri infankuracado. Li eklaboris jam en 1934 en la kliniko pri infanoj, krome li instruis en la menciita universitato ekde 1939. Interrompo okazis en la jaroj 1944 kaj 1945, tiam li estis hospitalestro en Szikszó. En 1948 li estis nomumita privata profesoro, en 1953 docento, en 1956 universitata profesoro. En 1952 li kandidatiĝis, en 1990 li doktoriĝis. Inter 1971 kaj 1981 li estis klinikestro, poste li pensiuliĝis. Li ricevis premiojn aŭ memormedalojn (ankaŭ eksterlandajn) inter 1957 kaj 1981.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Maradék és differenciálnitrogén vizsgálatok gyermekeken* (1938)
* *Tetánia idiopathica juvenilis* (1942)
* *Gyermekkori acut alcohol intoxicatio* (1946)
* *Rachitis és Tetania* (1951)
* *Az E vitamin gyermekgyógyászati jelentősége* (1960)
* *A gyermekgondozás egyes kérdései* (1971)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Nasibu Abdul JUMA** (naskiĝis la 2-an de oktobro 1989 en Daresalamo), pli bone konata per sia artistnomo **Diamond PLATNUMZ**, estas tanzania bongoflava artisto, aktoro, dancisto, filantropo kaj entreprenisto el Tandale, en la regiono Daresalamo.

Diamond Platnumz estas la fondinto kaj ĝenerala direktoro de la muzikeldonejo WCB Wasafi, ankaŭ de la televidkanalo Wasafi Tv kaj de la radiostacio Wasafi Fm. Li komponis plurajn sukcesajn kantojn, kelkaj el ili kun la niĝeria artisto David Adedeji Adeleke, kiel «Number One». Diamond Platnumz gajnis multajn premiojn ĉe *Channel O*, *MTV Awards*, *Soundcity*, *Kilimnjaro Music Awards*, *Headies*, *Afrima*, *Afrimma*, *Kora*, *AEA*, *the HiPipo Music Awards* kaj multaj pli.

Diamanto Platnumz estas konsiderata kiel socia influanto inter liaj fanoj, kaj laŭdire li estis la plej amata kaj ornamita orienta kaj centr-afrika artisto en certa tempo, krom esti inter la plej gajnantaj artistoj en 2013 en la muzika industrio de la regiono de la Grandaj Lagoj.

Referencoj
----------

1. 1 2 3   Diamond Platnumz. Biography (angle) (HTML). Arkivita el la originalo je 6 juno 2014. Alirita 23 majo 2020.
2. ↑  Diamond Platnumz Diamond Platnumz buys state of the art equipment for Wasafi FM [Video] [ARTICLE] - Pulse Live Kenya. Alirita: 23 majo 2020
3. ↑  Mastaa 20 wa burudani,michezo na urembo Tanzania wenye ushawishi mkubwa zaidi - Bongo5.com. Alirita: 23 majo 2020

Vidu ankaŭ
----------

* Afande Sele
* Ali Kiba
* Balozi Dola
* Ben Pol
* Hukwe Ubi Zawose

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Diamond Platnumz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Diamond Platnumz - YouTube. Alirita: 23 majo 2020


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 692306
* LCCN: n2013207770
* VIAF: 295754960
* ISNI: 0000 0004 0006 8988
* MBA: a4dd4cc7-576d-4126-9780-75a48741234e
 |
**Georgios PAPANDREU** (foje latinliterigita ankaŭ *Giorgos* respektive *Papandreou*), plennome *Georgios Andrea Papandreu* (greke Γεώργιος respektive Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου, naskiĝis la 16-an de junio 1952 en Saint Paul, Minesoto) estas greka politikisto. Li estas membro de la Tutgrekia Socialista Movado kaj ekde februaro 2004 estas ties prezidanto. Krome en 2006 li fariĝis prezidanto de la Socialista Internacio.

Laŭ la rezulto de la parlamenta baloto de la 4-a de oktobro 2009, du tagojn pli poste li oficiale estis deklarita la nova ĉefministro de Grekio. Jam antaŭe inter la jaroj 1999 kaj 2004 li estis la ministro pri eksteraj rilatoj de la lando, kaj de tiam estis la gvidanto de la parlamenta opozicio.

Li anstataŭigas la politikiston Kostas Karamanlis, kies registaro ekde 2008 estis publike forte kritikata interalie pro pridisputebla financa transakcio inter la greka ŝtato kaj la monaĥejo Vatopedi sur la sankta monto Athos. Kaj la daŭre ne plene solvita skandalo kaj la ĝenerala finance kriza situacio de la lando fine en septembro 2009 instigis la ĉefministron Kostas Karamanlis peti la grekian prezidenton pri plifruigita parlamenta baloto, kiu por Karamanlis rezultigis drastan perdon de voĉoj en tiu baloto (8 procentaĵojn kompare al la lasta).

Tamen, la politika kaj ekonomia krizo daŭris dum lia regado, kaj fine en novembro 2011 li estis devigita demisii, post la premo de la internaciaj merkatoj kaj la registaroj de aliaj eŭropuniaj landoj. Lin anstataŭis teknokrata ekonomikisto Lukas Papadimos.

Deveno kaj eduko
----------------

La politikisto estas la nepo de la liberala politikisto Georgios Papandreu, kiu inter 1944 kaj 1945, kaj denove inter 1964 kaj 1965 estis ĉefministro de Grekio, forte kontraŭbatalita de la anoj de la tiama instalita armea diktaturo en Grekio, kaj filo de Andreas Papandreu, kiu same estis kontraŭbatalita dum la instalo de la armea diktaturo kaj enkarcerigita en 1967, kaj kiu poste inter 1981 kaj 1989 kaj denove inter 1993 kaj 1996 estis ĉefministro de Grekio.

Georgios Andrea inter la jaroj 1972 kaj 1972 vizitis la universitaton de Stokholmo, sekve de 1975 ĝis 1979 la Amherst-kolegion en Usono kaj diplomiĝis pri sociologio. Plue li studis en la Londona Altlernejo pri Ekonomiko kaj Politika Scienco.

| Antaŭe: | Ĉefministro de Grekio | Poste: |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Kostas Karamanlis | 2009–2011 | Lukas Papadimos |

* Kategorio Georgios Andrea Papandreu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 297526
* GND: 1024632857
* LCCN: n91061557
* VIAF: 4110791
* ISNI: 0000 0000 6751 6248
* SUDOC: 07634925X
* NLA: 35951763
* NDL: 001173928
 |
**Ferenc Gegesy** [ferenc gegeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gegesy Ferenc** estas hungara matematikisto, ekonomikisto, politikisto, parlamentano, distrikta urbestro.

Ferenc Gegesy naskiĝis la 11-an de februaro 1950 en Sighișoara (Rumanio).

Biografio
---------

Ferenc Gegesy apartenis al la hungara minoritato en Rumanio, sed en 1960 li translokiĝis al Hungario. En 1969 li maturiĝis en Budapeŝto, poste li faris la dujaran soldatservon. Li akiris matematikistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1975, poste li eklaboris en signifa ŝtata oficejo. Inter 1977 kaj 1982 li plulernis vespere en Ekonomia Universitato Károly Marx, fine li doktoriĝis en 1983. Dum la fina periodo de la socialismo li komencis politikadi kun la opozicio (komprenu: malkomunistoj). Ekde 1990 li plurfoje estis elektita urbestro de Ferencváros (distrikto), en 2006 ankaŭ parlamenta deputito. En 2008 li abdikis pri la parlamenta mandato kaj post 2 jaroj li jam ne estis elektita urbestro. Li ricevis premion en 2003. Li havis edzinon, kiu naskis kvarfoje, baldaŭ li eksedziĝis kaj denove edziĝis.

Lia libro
---------

* *Rend és rendszer. Húsz év a polgármesteri székben* (memuaro pri la urbestra periodo, 2016)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 667851
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Georgo ABRAHAM** (naskiĝis 1916, mortis la 26-an de junio 2001), estis argentina esperantisto kaj pioniro sur la kampo de arab-lingvaj Esperanto-lernolibroj kaj -vortaroj.

Esperanta agado
---------------

Abraham naskiĝis en Usono en 1916, sed de 1929 vivis en Argentino. Esperanton li lernis en 1931. En 1941 li kunfondis Argentinan Esperanto-Ligon, en kiu li plenumis gvidajn funkciojn dum pluraj mandatoj. En 1952 li gvidis la unuan Esperanto-kurson en sia loĝurbo Venado Tuerto, kie li fondis kaj prizorgis klubon. En 1966 Abraham starigis Amerikan Esperanto-Lernejon por koresponda instruado.

En 1995 la Komitato de UEA distingis Abraham per Honora Membreco de la Asocio. En 2000 li ricevis ankaŭ premion de Fondaĵo Antoni Grabowski.

Tradukoj kaj vortaroj
---------------------

Abraham tradukis el la araba verkojn de Ĥalil' Ĝibran: *Rakontoj kaj Poemoj*. (1972), *La Rompitaj Flugiloj* (1981), *Plukitaĵoj* (1986) kaj *Preter la Horizonto* (1992).

Li verkis plurajn Esperanto-lernilojn. Lia precipa verko estas la ampleksa araba Esperanto-vortaro, kies unuan volumon, *Klara Vortaro Esperanta-Araba*, UEA eldonis en 1998. La alidirekta, pli ampleksa parto estas preparata por eldono. En 2000 ĉe UEA aperis ankaŭ lia lernolibro por arablingvanoj, *Kurso de Esperanto, Lingvo Internacia*. Tiuj verkoj metis la bazon por la lastatempa ekdisvastiĝo de Esperanto en la arabaj landoj.

Verkoj (elekto)
---------------

* Abraham, Georgo 1998 : *Klara Vortaro Esperanta-Araba*, Universala Esperanto-Asocio, Rotterdam, 308 p. — 22 cm.
**Ferenc Gaál** [gAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gaál Ferenc** estis hungara komponisto, korusestro, instruisto, orgenisto.

Ferenc Gaál  naskiĝis la 27-an de marto 1860 en Szkacsány (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Skačany en Slovakio), li mortis la 11-an de decembro 1906 en Szabadka (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Subotica en Serbio).

Biografio
---------

Ferenc Gaál lernis komence en Nitro inter 1866—1874, pli altan gimnazion kaj muziklwenejon en Budapeŝto inter 1874—1878, fine li akiris diplomon en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio en 1882. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ferenc Liszt, Ferenc Erkel, Henrik Gobbi, Kornél Ábrányi (komponisto), Robert Volkmann kaj Sándor Nikolits. Post siaj studoj li estis muziklernejestro kaj preĝeja kaj profana korusestro de Szabadka, iom poste ankaŭ orgenisto.

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Szabadka (1891, 1903)
* Budapeŝto (1892)
* Serbio, Bulgario (1887)

Elektitaj komponaĵoj por simfoniaj orkestroj
--------------------------------------------

* A rózsa temetése, Op. 28. por violonorkestro
* suito el rusaj kaj ĉeĥaj kantoj por violonorkestro
* Ideál d'amour, Op. 67. por kompleta orkestro
* Magyar ábránd Op. 92. por violono kun orkestra akompano
* Festena uverturo por kompleta orkestro

Aliaj komponaĵoj
----------------

* akompana muziko por serba teatraĵo "Kraljevic Marko" (1894)
* akompana muziko por hungara teatraĵo "Batthyány generális"
* korusaj verkoj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 4-a paĝo)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 644844
* VIAF: 481145857017922920679
 |
**Villardiegua de la Ribera** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sayago en la sudokcidento de la provinco. *Villardiegua de la Ribera* estas devena etimologie el *Villar de la Yegua de la Ribera* tio estas *Vilaĝo de la Ĉevalino de la Rivero*. La hispanlingva vorto "yegua" (ĉevalino) aludas al la porko-bovo-forma de skulptaĵo de vetonoj kiun la lokanoj komprenis kiel ĉevalino: ĝi aperas en la supra duono de la blazono sur ruĝa fono. Sed eble ankaŭ kiel *Vilaĝo de Akvo de la Rivero*.

Ĝi apartenas al la Natura Parko Arribes del Duero.

Villardiegua de la Ribera en la provinco Zamoro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 28,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 113 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 550 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 44 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Paradela (Portugalio), Salto de Castro, Villadepera, Aldeia Nova (Portugalio), Villadepera, Miranda do Douro (Portugalio), Torregamones kaj Moralina.

Estas prahistoriaj kaj multaj romiaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754509
 |
**Bertha KEYSER** (naskiĝinta la 24-an de junio 1868 en Maroldsweisach, mortinta la 21-an de decembro 1964 en Hamburgo) estis germana karitate aganta misiistino. Ŝi kromnomitis "Engel von St. Pauli", anĝelo de la hamburga amuzokvartalo Sankta Paŭlo.

Vivo
----

### Trejnado

Keyser originas el simpla kaj pieca familio. Post trejnado kiel bakistino ŝi iris eksterlanden kaj laboris kiel infanistino en Anglujo, vojaĝakompanantino en Usono kaj ĉambristino de grafino en Parizo. Poste ŝi resumis tiun tempon tiel: *Das reiche, satte Leben bei meinem Duc bekam mir nicht. Und zum Entsetzen aller ging ich zu den Armen und wurde später Gefängniswärterin in einem Pariser Frauengefängnis." Poste ŝi laboris kiel edukistino en hejmo por knabinoj krimaj.*

### Karitata agado en Hamburgo

En 1913 ŝi venis al Hamburgo, al la misio *Strand-Mission*. Ŝi fondis propan misian societon, kiu estis financata per mondonacoj; cetere, dum mondokolektado ŝi nomis la senhejmulojn *paseroj de Dio*. Ŝia unua agadoloko por la surstrate vivantaj junuloj kaj senhejmuloj estis ekde 1914 ĉe Alter Steinweg nr 25. Sekvis manĝodisdonado al malriĉuloj (per tri veturilkuirejoj), surstrataj diservoj, vizitoj de arestitaj kaj malasanuloj, prizorgo de ĉiesulinoj.

Pro protestoj de la najbaroj pri tro granda hommoviĝo en la misistacioj, Keyser daŭre estis serĉanta novajn lokojn. En 1927 ŝi aranĝis ekzemple la hejmon "Fels des Heils" por virinoj sen hejmo en Winkelstraße nr 17 (resp. Rothesoodstraße). La lasta domicilo de ŝi post la Dua mondmilito estis vendeja loĝejo en Bäckerbreitergang nr 7 (ĉiuj adresoj estas stratoj en Hamburgo). Tie ĉi ŝi estis repreninta en 1945 sian bonfaran agadon kiel 77-jaraĝulino.

Morto
-----

Ŝi mortis dumlabore. Sekvis la funebran ceremonion en Ohlsdorf pli ol 500 homoj. Ŝi estis tre fama en Hamburgo. Amikoj kolektis monon por modestan tomboŝtonon kun la elbiblia, laboriadinstiga verseto: "Iru ankaŭ ci en la vinoĝardenon! *Ĝi nuntempe ne plu staras sur originala loko tombeje sed restarigitis alie.*

Honoroj
-------

* 1983: strateto en St. Pauli nomatas por ŝi
* Akcepto en la t.n. Ĝardeno de la virinoj en la malnova parto de la tombejo de Ohlsdorf, proksime de la Cordes-aleo ĉe la akvoturo - tie okazis en 2007 ankaŭ ekspozicio honore al ŝi
* Portreto en la kripto de la Ĉefpreĝejo Sankta Mikaelo por memorigi onin al ŝi

Referencoj
----------

1. ↑  Citaĵo laŭ Barbara Leisner: Der Engel von St. Pauli - tradukite: "La riĉa, sata vivo ĉe Duc ne faris bonon al mi. Kaj je la malkomprenego de ĉiuj mi serĉis la ĉeeston de malriĉuloj kaj iĝis poste gardistino en pariza prizono por virinoj."
2. ↑  Societo Garten der Frauen e. V.: *Bertha Keyser, Schwester der Straßenmission*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bertha Keyser en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eta biografio kun foto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 507409
* GND: 1058995901
* VIAF: 45303216
 |
**FARCZÁDY Elek** (farca:di) estis rumanuja hungara historiisto, arkivisto naskita en Marosvásárhely la 9-an de aprilo 1890 kaj mortinta en Târgu Mureş la 6-an de februaro 1977.

Biografio
---------

Elek Farczády abiturientiĝis en la reformita kolegio de Marosvásárhely kaj havigis diplomon pri historio-latino en la Universitato de Budapeŝto. Li estis Eötvös-kolegiisto. Li instruis unu jaron en Budapeŝto, post tiu en 1913 li venis per ŝtata stipendio Parizon al Universitato Sorbono por esplori la arkivojn kaj munuskriptojn rilate la historion de Transilvanujo precipe dum la mezepoko kaj turka periodo. Dum la unua mondmilito li interrompis sian laboron. Liaj manuskriptoj parte neniiĝis, parte restis neeldonitaj. Ekde 1915 li instruis en la ĉefgimnazio de Gyergyószentmiklós, pli poste ekde 1919 en Marosvásárhely en la supera komerca lernejo, kies li estis ekde 1940 ĝis septembro de 1950 direktoro. En 1951 oni nomumis lin gvidanto de la Grandbiblioteko (Biblioteko Bolyai) de la reformita kolegio ĝis 1-a de septembro de 1961. Okaze de sia duoncenta universitata jubileo li ricevis diamantdiplomon.

Verkoj
------

* *Az erdélyi vajdák igazságszolgáltatási hatásköre az első erdélyi unió, 1437 előtt* (Bp. 1912);
* *A marosvásárhelyi Bolyai tudományos könyvtár* (Kelemen Lajos-emlékkv. Kolozsvár, 1957);
* *A Marosvásárhelyi Sorok* (kun Attila Szabó T. Bukarest, 1957);
* *A Marosvásárhelyi Sorok és a Marosvásárhelyi Glosszák* (kun Szabó T. Attila, Bukarest. 1973).

Literaturo
----------

* Szabó T. Attila: Egy emberélet… (A Hét, 1974. 11. sz.).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

* Kategorio Elek Farczády en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 254206
* LCCN: n94052076
* VIAF: 121404586
* ISNI: 0000 0000 7919 7766
 |
**Elek Falus** [faluŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Falus Elek** estis hungara grafikisto, ilustristo, dekoraciisto, fondinta membro de Societo Szinyei Merse Pál.

Gábor Rajnai, Frida Gombaszögi, Elek Falus kaj Sándor Bródy
Elek Falus  naskiĝis la 31-an de decembro 1884 en Orosháza, li mortis la 20-an de majo 1950 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Elek Falus devenis el juda familio. Li studis en la jaroj 1903 kaj 1904 en Reĝa Modela Desegna Lernejo  Arkivigite je 2019-02-11 per la retarkivo Wayback Machine, en la lasta jaro li jam debutis en ekspozicio. Li plulernis en Artistkolonio (Nagybánya), poste li pentradis en Munkeno kaj Artistkolonio (Szolnok), li partoprenis en fondo de Artistkolonio (Kecskemét). Li kreis afiŝojn kaj libroilustraĵojn en Londono, poste li estis fasonisto en Berlino. Hejmenveninta li ilustris eldonaĵojn de Nyugat, kreis teatrajn dekoraciaĵojn kaj fasonojn pri internaj ejoj.

Elektitaj artaj laboroj
-----------------------

* *V. Károly király eskűjének első lapja* (litografiaĵo)
* murpentraĵo en lernejo en Kecskemét (1911)
* vitralo en kulturdomo en Kecskemét
* *Galambok* (kolora (linoleumografiaĵo)
* József Kiss (poeto): Levelek hullása (poemlibro kun desegnaĵoj Falus, 1908)
* Menyhért Lengyel-Ferenc Molnár: Tájfun (teatra dekoraciajo, 1909)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Elek Falus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 627808
* GND: 1212816366
* VIAF: 121461756
* ISNI: 0000 0000 7943 5787
 |
**Borbála Rámpay** [rAmpai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rámpay Borbála** estas hungara grafikisto. Ŝia edzo estas fotisto.

Monotipio (bildo) fare de Rámpay
Borbála Rámpay  naskiĝis la 28-an de aŭgusto 1984 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Borbála Rámpay abiturientis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 2003, sed dum la lernojaroj ŝi lernis desegni en artaj rondoj kaj ateliero de Hungara Nacia Galerio. Ŝi daŭris la grafikan lernadon en Budapeŝto, ŝi edziniĝis kaj akiris diplomon en Belarta Universitato de Barcelono en 2012. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Eva Figueras kaj Rosa Vives. En la sama jaro ŝi naskis filinon. Post la diplomo ŝi interesiĝas pri ilustraĵoj.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Szentendre (2004)
* Budapeŝto (2006)
* Lloret de Mar (2007-2013)
* Barcelono (2007)

Elektitaj artaĵoj
-----------------

* Ciklusok (spacaĵoj)

Fontoj
------

* anglalingva membiografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-01-19. Alirita 2019-01-19.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 630037
 |
**Borbála Fekete** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fekete Borbála** estis hungara pentristo, bazlerneja kaj altlerneja instruisto.

Borbála Fekete  naskiĝis la 25-an de oktobro 1933 en Szentpéterszeg, ŝi mortis la 26-an de aŭgusto 1992 en Debrecen.

Biografio
---------

Borbála Fekete frekventis gimnazion en Debrecen, poste ŝi akiris pedagogian diplomon en Altlernejo de Eger. Post la diplomo ŝi instruis en sia naskiĝvilaĝo 2 jardekojn, poste en Hajdúszoboszló jardekon. Ŝi komencis pentradi en 1964, ŝi vizitis plurajn artistajn koloniojn aŭ tendarojn. Ekde 1980 ĝis sia morto ŝi instruis en Pedagogia Altlernejo de Debrecen en statuso docento. Intertempe en 1982 ŝi akiris skulptistan diplomon en Belarta Altlernejo (Budapeŝto). Ŝi ofte aranĝis somerajn artistajn tendarojn por lernantoj kaj somere ŝi ankaŭ studvojaĝis en Eŭropo. Ŝi ricevis premiojn ekde 1968.

Ekspozicioj
-----------

* ekde 1968, la lasta postmorte en sia naskiĝvilaĝo

Memorigiloj
-----------

* fondaĵo (2011)
* strato kaj lernejo en sia naskiĝvilaĝo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
***Voyage to the Bottom of the Sea*** ("Vojaĝo al la marfundo") estas usona sciencfikcia televidserio bazita sur la filmo de 1961 samnoma. Ambaŭ estis kreitaj de Irwin Allen, kiuj kreis la filmajn scenarojn, vestojn, rekvizitojn, specialajn efektojn, kaj foje filmaĵojn, uzatajn en la produktado de la televidserio. *Voyage to the Bottom of the Sea* estis la unua el kvar sciencfikciaj televidserioj de Irwin Allen, kaj la plej longdaŭraj. La temo de la serio estis submaraj aventuroj.

*Voyage* estis elsendita de ABC el la 14-a de septembro 1964, ĝis la 1-a de marto 1968, kaj estis la plej longdaŭra usona sciencfikcia televidserio kun konstantaj roluloj de la jardeko. La 110 epizodoj produktitaj inkludis 32 blankanigrajn filmaĵojn (1964–1965), kaj 78 filmitajn tutkolore (1965–1968). La agadoj de la unuaj du sezonoj okazis en la tiam estontaj 1970-aj jaroj. La agado de la finaj du sezonoj okazas en la 1980-aj jaroj. En la serio stelulis Richard Basehart kaj David Hedison.

* Kategorio Voyage to the Bottom of the Sea en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **boratoj** en kemio estas kemiaj kombinaĵoj kiuj enhavas oksoanjonojn el boro, kun tiu boro en oksidiĝa stato de +3. La jono borato plej simpla estas la trilatera ebeno, BO33−, kvankam ankaŭ aliaj multaj estas konataj. BO33− formas salojn el kemiaj elementoj. La boro estas trovebla en la naturo ofte kiel mineralo borato. La boro estas trovebla ankaŭ kombinita kun silikatoj por formi kompleksojn de mineralaj borosilikatoj kiel la turmalino. Multaj boratoj estas facile hidratigitaj kaj enhavas strukturajn grupojn de hidroksido kaj facile estas konsidereblaj kiel hidroksoboratoj.

Notoj
-----

1. ↑  Egon Wiberg, Arnold Frederick Holleman (2001) *Química Inorgánica*, Elsevier ISBN 0-12-352651-5

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Borato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Non-CCA Wood Preservatives: Guide to Selected Resources - National Pesticide Information Center Arkivigite je 2007-10-31 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 736805
* NKC: ph270786
 |
{{informkesto urbo

**Borazĝan** (perse برازجان) estas universitata urbego en la Provinco Buŝehro en suda Irano. Ĝi estas ankaŭ ĉefurbo de distrikto.

Bazaj informoj
--------------

* Supermara alteco: 80 m
* Loĝantaro: 110,567 en 2016
* Horzono: UTC + 3:30; somere UTC + 4:30

Geografio
---------

Borazĝan situas sur ebenaĵo inter Persa Golfo kaj Zagros-montaro 50 kilometrojn nordoriente de Buŝehro (provinca ĉefurbo) kaj 705 kilometrojn sude de Teherano (landa ĉefurbo).

Historio
--------

Borazĝan estas malnova loĝloko sub nomo Tavoke. Oni trovis ruinojn de palaco el la Aĥemenida Imperio. Dum invado de la araboj la urbo sensukcese rezistis, sed dum la islama periodo la urbo estis signifa. La urba municipo estis fondita en 1928, poste la urbo kreskis rapide pro enmigrado de vilaĝanoj kaj nomadoj de la ĉirkaŭa regiono kaj eksplodema naskofrekvenco de 4%. En Borazĝan vivis ankaŭ judoj, sed ĉiuj foriris post la islama revolucio.

Ekonomio
--------

En Borazĝan la plej grava okupiĝo estas nutraĵprilaborado, la plej grava estas du muelejoj pri farunoj. La plej granda silo en suda Irano funkcias en Borazĝan. Ĝi estis konstruita kun rusa helpo en 1971. Ĝi enhavas grenojn ekspeditan tie de la ĉirkaŭaj bienoj. La kultivado kaj enpakado de daktiloj estas ankaŭ gravega industrio. Krome oni kultivas en la ĉirkaŭaĵo sezamojn, akvomelonojn, tabakojn kaj tomatojn kaj oni produktas tapiŝojn kaj plurajn tekstilojn.

Klimato
-------

La klimato de Borazĝan estas seka kaj varma.

Trafiko
-------

En Borazĝan kruciĝas ĉefvojo inter Buŝehro kaj interno de la lando, krome la laŭmara ĉefvojo. Borazĝan ekzistas sen flughaveno.

Vidindaĵoj
----------

* malgrandaj moskeoj
* bibliotekoj
* pluraj kastelaj ruinoj
* karavanserajo
* malnova kovrita bazaro

Fontoj
------

* interalie WikiTrans

* Kategorio Borazĝan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (perse)
**Bord-Saint-Georges** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 336 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Bord-Saint-Georges etendiĝas sur 32,5 km², kaj havis 336 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 10 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Bord-Saint-Georges situas je alteco de 475 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Bord-Saint-Georges apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Baptiste Alanore, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Bord-Saint-Georges apartenas al la kantono de Boussac, kies ĉefurbo estas Boussac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Boussac
**Untersee** (en la germana laŭvorte «malsupra lago») estas internacia lago inter Germanio —Baden-Virtembergo— kaj Svisio —kantonoj Thurgau kaj Schaffhausen—.​ Konvencie ĝi estas konsiderata parto de pli granda lago, nome Bodenlago, fakte la plej malgranda kaj orienta parto, dum la plej granda estas la lago Ober. Ĝi estas je altitudo de 395,11 m.s.m.​ kaj havas perimetron de 87 km kaj areon de 62 km², el kiuj ĉirkaŭ 47 km² estas germanaj kaj 13 km² svisaj. Ĝia maksimuma profundeco estas de 45 m kaj la averaĝa de 13 m.​

La limo inter Germanio kaj Svisio trairas la lagon. La lago havas tri partojn —Gnadensee, kun Markelfinger Winkel, nordokcidente; la lago Zeller okcidente (ambaŭ en Germanio) kaj Rheinsee, en la sudo (en Germanio kaj Svisio— kaj ties nura elfluanto estas la Supra Rejno (Hochrhein), kaj ĉefaj alfluantoj estas Seerhein, nome la kanalo kiu konektas ĝin kun la lago Ober, kaj Radolfzeller Aach. 

* Kategorio Untersee (Bodenlago) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Lago Inferior (lago Constanza) en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818242
* GND: 4260425-4
* VIAF: 235135588
 |
**Foncea** [fonZEa] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro.​ 

La malgranda municipa teritorio de Ollauri.
Ĝi estas la plej norda kaj nordokcidenta municipo en la regiono ĉe la Montoj Obarenes kaj proksime al Miranda de Ebro kaj al la interkrutejo de Pancorbo sur ĉirkaŭ 1000 metroj de altitudo. La pejzaĝo estas de kalkoŝtonaj formacioj kaj arbaroj kiuj ne hegemonias rokoj. La municipa teritorio estas ĉirkaŭata de loĝlokoj de la provinco Burgoso. Estas ebenaĵo oriente kaj sude, dum hegemonias montaro nordokcidente. 

Preĝejo de Foncea.
Turo de Foncea.
La plej frua mencio dokumenta de Foncea estas de 952. Tamen estis romia loĝado pro ekzistado de ŝoseo el Pamplono ĝis Briviesca. Tiu itinero estis pli longa, sed ankaŭ pli sekura, ĉar tra la interkrutejo de Pancorbo estis risko de embuskoj. Oni povas aliri al tiu iama romia vilao el Miranda de Ebro aŭ el Haro. Je alveno elstaras la sonorilturo de la preĝejo de Sankta Mikaelo, la ermitejo de Sankta Kristo kaj la turo Torre Mocha.

La urba kerno havis muregon kun kvar pordegoj kaj korespondaj arkoj (aktuale oni konservas nur unu). El iama epoko restas kelkaj blazondomoj. En 1366 Henriko la 2-a donacis la vilaĝon al Pedro González de Mendoza, kio estis konfirmita de Johano la 1-a en 1379, kaj pro tio, fine de la 15-a jarcento, lia blazono estis metita sur la volboŝtonoj de la preĝejo de Sankta Mikaelo.

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, ĉar oni malaltiĝis el preskaŭ 700 loĝantoj meze de la 19-a jarcento ĝis nunaj 100. 

Nuna ekonomio dependas de industrio de vinproduktado. 

Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejo, restaĵoj de murego, turo, ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----

1. ↑   Abad León, Felipe (2003). «XXVII. De los llanos de Valpierre a la hoz de Foncea». En Colegio Oficial de Ingenieros Técnicos Industriales de La Rioja, eld. *Otras veinte rutas por la Rioja*. Gráficas Ochoa SA. p. 133. ISBN 84-7359-551-3.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795418
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**István Mészáros** [iŝtvAn mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mészáros István** estis hungara agema esperantisto. István Mészáros naskiĝis en 1950, li mortis en 2017.

Vivo
----

István Mészáros (1950 - 2017) dum pluraj jardekoj estis motoro en la funkciigo de Hungaria Esperanto-Asocio kaj teorie, kaj praktike. Li gvidis la Librovendejon kaj Informcentron de HEA en Budapeŝto, en la Strato Kenyérmező. En la jaro 1983. okaze de la Universala Kongreso de Esperanto, li estis membro, kaj ĉefadministranto de Loka Kongresa Komitato (LKK). En la Centra Oficejo de HEA per urĝa aranĝo li savis la esperantlingvan libro-stokon dum la inundo en la deponejo. Li estis ŝlosilpersono de la Esperanto-Fondaĵo kaj de la Kultura Esperanto-Asocio. Post sia emeritiĝo li regule partoprenis la krean laboron de la Budapeŝta Medicina Esperanto-Fakgrupo (fondita en la jaro 1969). Li estis scienca konsilanto de la Fakgrupo. Li havis grandsignifan rolon en la hungara-esperanta kaj angla-esperanta eldonoj de la Traktato pri Estigo de Eŭropa Konstitucio, I-a kaj II-a partoj. Li redaktis la eminentan, multflankan, enhavoriĉan retejon egalite. Tiu ĉi retejo luktis dum pluraj jaroj por la kapabloevoluiga instruado de la Internacia Pontolingvo Esperanto. Lia aminda, kvieta personeco, lia agado por sia familio kaj por la tuta, esperanta komunumo estas sekvenda ekzemplo por ĉiuj hungariaj, por-esperantaj agantoj.
Folkets hus ĉe Norra Bantorget en Stokholmo. Socialdemokrata ĉefministro Göran Persson parolante ĉe Majtaga okazaĵo, 2006.
**Folkets hus** (esperante: "La Popoldomo") en Svedio estas la nomo de proletaj komunumejoj, kiuj troviĝas en preskaŭ ĉiuj urboj.

Kiam la sveda laborista movado kaj sindikatoj ekorganiziĝis dum la fino de la 19-a jarcento, la laboristoj vere bezonis sian propran lokalon, kie ili povus renkontiĝi sen perturbo. Kontraŭeco al la laborista movado de la kapitalistoj kaj terpropruloj fortis, kaj la laboristoj ne bonvenis utilizi la ekzistantajn lokalojn. Terpropruloj eĉ malpermesis renkontiĝojn subĉielajn.

La laboristoj en Svedio decidis aĉeti sian propran terspacon kaj konstrui siajn proprajn domojn. La ideo disvastiĝis sur la tutan landon. Konstruo financatis per kunlaboraj entreprenoj, pluraj formoj de kontribuo, kaj volonta laboro.

Stokholmo
---------

La konstruo de la Popoldomo en Stokholmo komenciĝis en 1897 kaj la domo malfermiĝis en 1901, troviĝante ĉe Norra Bantorget.

En 1906 la rusaj bolŝevikoj kaj menŝevikoj bonvenigitis okazigi sian kvaran kongreson ĉe la Stokholma Popoldomo.

En 1955 la origina Stokholma Popoldomo malkonstruiĝis por fari novan, pli grandan, kaj pli modernan domon.

* Kategorio Folkets hus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ŝablono:Informkesto insulo/zorgado/Bildo mankas

**Borðoy** (dane Bordø) estas insulo en la nordoriento de Ferooj. Tie estas ok vilaĝoj: Klaksvík (la dua plej granda sur Ferooj), Norðoyri, Ánir, Árnafjørður, Strond, Norðtoftir, Depil and Norðdepil.

Historio
--------

Sur la insulo ekzistas tri forlasitaj setlejoj: *Skálatoftir, Múli* kaj *Fossá*, ĉiuj en la nordo. Múli estis unu de la plej izolitaj setlejoj sur Ferooj – ne ekzistis vojo al ĝi ĝis 1989, antaŭ kio oni transportis varojn per boatoj aŭ helikoptero. La lasta persono forlasis ĝin en 1994. La muzeo de Klaksvík aĉetis areon de Fossá en 1969 por transformi tion al feroa mezepoka vilaĝo, sed la plano neniam efektiviĝis.

Trafiko
-------

La insulo havas konekton tra 3600 m longa tunelo *Norðoyatunnilin* (inaŭgurita en 2006) al Leirvík sur insulo Eysturoy kaj tra ĝi al ĉefurbo de Ferooj kaj al la tri plej grandaj insuloj. Al la najbaraj insuloj (Kunoy kaj Viðoy) kondukas surdiga vojo, Kalsoy estas atingebla per pramo el Klaksvík.

Montoj
------

Háfjall (647 m, left) kaj Hálgafelli (503 m, right) sur insulo de Borđoy

* Borðoy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Borðoy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)