recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Kreaĵo de Dezső Bednay: Kompozíció

**Dezső Bednay** [deĵO bednai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bednay Dezső** estis hungara industriartisto, emajlisto. Lia edzino estis Éva Bednay.

Kreaĵo de Dezső Bednay: Szem
Dezső Bednay  naskiĝis la 9-an de marto 1923 en Budapeŝto, li mortis la 15-an de junio 2013.

Biografio
---------

Dezső Bednay frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Industriarta Lernejo en 1943. Liaj plej gravaj instruistoj estis Dénes Györgyi, Gyula Kaesz kaj Károly Weichinger. Post siaj studoj li okupiĝis pri planado de internaj spacoj. En 1948 liaj meblaroj estis sukcesaj en ekspozicio. Pro la ŝtatiĝo li estis artisto en la sekvaj jaroj. En 1972 li konatiĝis pri la emajla tekniko, poste li kreis emajlajn artaĵojn. Li studvojaĝis al Aŭstrio, Belgio, Nederlando, ambaŭ Germanioj, Rumanio, Ĉeĥoslovakio kaj Ĉinio. Lia kolektaĵo pri hungaraj pentraĵoj estis enlande fama.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Würzburg (1974)
* Budapeŝto (1975, 1976, 1998, 2004, 2012)
* Vieno (1975, 1977)
* Bonn (1983)
* Sopron (1985)

El grupaj ekspozicioj
---------------------

* Budapeŝto (1969, 1982, 1984, 1987, 1992, 1996)
* Salgótarján (1975, 1977)
* Kecskemét (1975, 1977, 1985, 1998)

Elektitaj artaĵoj
-----------------

* Kiskakas
* artaĵoj en Armena katolika preĝejo (Budapeŝto)
* artaĵoj en katolika preĝejo de Páty
* vidu la malsupran galerion!

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio

Galerio pri artaĵoj de Bednay
-----------------------------

* 
* 
* 
* 
*
Paris-Saclay
**Paris-Saclay** estas teknologia kaj scienca parko apud Saclay en Francilio. Ĝi inkluzivas esplorajn instituciojn, du grandajn francajn universitatojn kun altlernejoj (*grandes écoles*) kaj ankaŭ esplorcentrojn de privataj kompanioj. En 2013, Technology Review vicigis Paris-Saclay inter la supraj 8 esplorgrupoj en la mondo. En 2014, ĝi reprezentis preskaŭ 15% de la scienca esplorkapablo de Francio.

La unuaj kompromisoj devenas de la 1950-aj jaroj, kaj la areo disetendiĝis plurajn fojojn en la 1970-aj jaroj kaj 2000. Pluraj kampusaj evoluprojektoj estas nuntempe survoje, inkluzive de la translokado de kelkaj instalaĵoj.

La areo nun estas hejmo de multaj el la plej grandaj altteknologiaj kompanioj en Eŭropo, same kiel la du plej bonaj francaj universitatoj, la Universitato Paris-Saclay (CentraleSupélec, ENS Paris-Saclay, ...) kaj la Institut polytechnique de Paris (Franca Politeknika Lernejo, Télécom ParisTech, HEC Paris, ...). En la rangotabelo ARWU 2020, Universitato Paris-Saclay estas vicigita 14-a en la mondo por matematiko kaj 9-a en la mondo por fiziko (unua en Eŭropo).

La celo estis plifortigi la areton por krei internacian sciencon kaj teknologian centron kiu povis konkuri kun aliaj altteknologiaj distriktoj kiel Silicon Valley aŭ Kembriĝo, MA.

* HEC ParisHEC Paris
* Franca Politeknika LernejoFranca Politeknika Lernejo

Referencoj
----------

1. ↑  Campus du plateau de Saclay - Définition et Explications
2. ↑  Campus du plateau de Saclay - Définition et Explications
3. ↑  L'Université Paris-Saclay, première en maths

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Paris-Saclay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Paris-Saclay
Cisjordaniaj setlejoj (2020)
Setlejoj en orienta Jerusalemo (2006)
Setlejoj en la Golanaj Altaĵoj (1992)

  



Internacie, kiam oni parolas pri **israelaj setlejoj**, kutime temas pri judaj komunumoj, kiuj troviĝas en la teritorioj konkeritaj de Israelo en 1967 dum la sestaga milito.

Ĉi tiuj setlejoj nuntempe troviĝas en Cisjordanio. En la pasinteco ili ekzistis ankaŭ en Sinajo kaj en la Gazaa Sektoro, sed la judaj setlantoj estis perforte evakuitaj el tiuj regionoj fare de la israela armeo, respektive en 1982 kaj 2005. Kelkfoje oni nomas "setlejoj" ankaŭ la judan kvartalon de la malnova urbo en Orienta Jerusalemo kaj la loĝlokojn en la Golanaj Altaĵoj, tamen tiuj estas teritorioj, kiuj ne plu estas sub israela milita regado: ili estis aneksitaj kaj nuntempe estas parto de Israelo.

Tuj post la ses-taga milito, la israela registaro faris leĝon malpermesantan al judoj loĝi tie. Tamen, post kelkaj jaroj tiu leĝo estis forgesita, kaj movadoj kiel Guŝ Emunim komencis krei judajn setlejojn en la okupitaj teritorioj. Temis kutime pri religiaj judoj, kiuj kredis, ke la judoj havis biblian rajton loĝi en la regiono. La israela registaro ankaŭ argumentis, ke havi setlejojn de judoj en la okupitaj teritorioj estus utile de strategia kaj sekureca vidpunkto. En 1982, Israelo retiriĝis de la duon-insulo Sinajo, kaj la judaj setlantoj, kiuj loĝis tie, devis translokiĝi aliloken. En la plej granda setlejo, nomita Yamit, kelkaj religiaj judoj refuzis foriri kaj la armeo perforte devigis ilin. Dum la okdekaj kaj naŭdekaj jaroj la setlejoj multe pligrandiĝis, kaj nuntempe oni kalkulas, ke ĉirkaŭ 400 000 israelanoj loĝas en la teritorioj okupitaj en 1967. Tamen, 200 000 el ili loĝas en Orienta Jerusalemo, kiu oficiale estas nun parto de Israelo. Kvankvam daŭre estas multaj judoj, kiuj loĝas en la setlejoj pro "religiaj" kialoj, ankaŭ estas ordinaraj israelanoj, kiuj loĝas tie ĉar la prezoj de la domoj estas pli malaltaj.

La ekzisto de ĉi tiuj setlejoj estas unu el la plej polemikaj aspektoj de la Israel–Palestina konflikto. La Palestinanoj taksas la konstruadon de la setlejoj kiel kontraŭleĝa ago kaj ŝtelado de sia teritorio. Internacie, la rajto de la Israelanoj konstrui setlejojn ne estas kutime agnoskata. Laŭ la plej multo da pac-interkunsentoj inter Israelo kaj la Palestinanoj, la teritorio, sur kiu la setlejoj estis konstruitaj, devus fariĝi parto de Palestina ŝtato, kaj estas tre dubinde, ke la judaj setlantoj povus resti en Palestina ŝtato. En 2005, la Israela registaro decidis retiriĝi de la Gazaa Sektoro, kaj la ĉirkaŭ 8 000 judaj setlantoj, kiuj loĝis tie, estis devigitaj foriri. La setlejoj de la Gazaa Sektoro estis aparte kritikitaj, ĉar ili okupis multe da spaco en teritorio, kiu estas ege dense loĝata kaj malriĉa.

Vidu ankaŭ
----------

* Cisjordania Murego

* Kategorio Israelaj setlejoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **tipleo**j (hispane: **tiple**, kun la signifo **soprano**) estas multaj kordinstrumentoj, nome specoj de gitaroj.

En Kolombio
-----------

Kolombia Tipleo.
La **Kolombia tipleo** (hispane: **tiple Colombiano**) estas kolombia taj tuta sudamerika kordinstrumento. Ĝi havas dekdu ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj. La tonoj estas D4 D3 D4, G4 G3 G4, B4 B3 B4, E4 E4 E4 aŭ C4 C3 C4, E4 E3 E4, A4 A3 A4, D4 D4 D4.

La **Kolombia rekinta tipleo** (hispane: **tiple Colombiano requinto**) estas malgranda kordinstrumento. Ĝi havas la tonojn D4 D4 D4, G4 G4 G4, B4 B4 B4, E4 E4 E4.

En Portoriko
------------

Portorika Tipleo.
La **Portorika Tipleo** aŭ **Dolienta Tipleo** (hispane: **tiple doliente**) estas malgranda portorika kordinstrumento. Ĝi havas kvar ŝtalajn kordojn en kvar kordoĥoroj. La tonoj estas E3, A3, D4, G4, C5.

La **monta rekinta tipleo** (hispana: **Tiple requinto de la montaña**) taj la **marborda rekinta tipleo** (hispana: **Tiple requinto costanero**) estas malgrandaj portorikaj kordinstrumentoj. Ili havas nur tri ŝtalajn kordojn en la tonoj D4, G4, B4.

La **tiplono** aŭ **masklisma tipleo** (hispana: **tiplón** aŭ **tiple con macho**) estas portorika kordinstrumento. Ĝi havas kvar ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj taj unu mallongan kordon. La tonoj estas G5, D5, G4, B4, E5 aŭ A5, D5, A4, B4, B5.

En Hispanio
-----------

Timpleo.
La **timpleo** (hispane: **timple**) estas malgranda kanaria kordinstrumento. Ĝi havas kvin nilonajn kordojn en kvar kordoĥoroj. La tonoj estas G4, C5, E4, A4, D5.

La **Minorka tipleo** (hispane: **Tiple de Menorca** ) havas kvin nilonajn kordojn en kvin kordoĥoroj. La tonoj estas D4, G4, C5, E5, A5.

Havaja Tipleo
-------------

La **Havaja Tipleo** aŭ **Usona Tipleo** aŭ **Tipleo Ukelelo** (angle kaj havaje: **tiple** aŭ **tipple** aŭ **tiple ukelele** aŭ **Martin tiple**) havas dek ŝtalajn kordojn en kvar kordoĥoroj. Ĝi samgrandas kiel ukulelo. La tonoj estas A4 A3, D4 D3 D4, F#4 F#3 F#4, B3 B3.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tipleo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2016-05-13. Alirita 2016-05-03.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
Koordinatoj: 55° 41′ 26″ N 37° 33′ 40″ O﻿ / ﻿55.69056 °N, 37.56111 °O﻿ / 55.69056; 37.56111 (mapo)

**Darwin-muzeo** (ruse *Государственный Дарвиновский музей*) estas la ĉefa naturhistoria muzeo en Moskvo kaj unu el la plej grandaj kaj malnovaj muzeoj de la urbo.

Historio
--------

La muzeo estis fondita surbaze de bestoscienca kolekto de profesoro Aleksander Kots. En 1907 li komencis legi lecionojn pri teorio de Charles Darwin pri evoluismo en Moskva supera virina lernejo kun uzado de sia propra kolekto de remburitaj bestoj; ĉi tiun jaron li konsideris kiel fondojaro de la muzeo. En 1913 li donacis sian bestosciencan kolekton al la lernejo.

En 1922 la muzeo aperis kiel memstara ŝtata organizaĵo. Kots gvidis ĝin ĝis 1964.

En 1995 la muzeo ricevis novan ejon, kiu estis konstruata dum 20 jaroj.

Ekspozicio
----------

* 
* 
* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de muzeoj de Moskvo
* Listo de naturhistoriaj muzeoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (ruse, angle)
**John Phillip KEY** (naskiĝinta la 9-an de aŭgusto 1961 en Auckland) estas Nov-Zelanda politikisto. Li laboris kiel ĉefministro de Novzelando de 2008 ĝis 2016. Li estis prezidanto de centra-dekstra partio *New Zealand National Party* en 2006–2016.

Key ŝtudis en Universitato de Canterbury kontadon kaj fariĝis kandidato de komercaj sciencoj 1981. Cetere li plenumis kursojn de administracio en Universitato de Harvard. Key laboris en Merrill Lynch en Singapuro el la jaro 1995. En politikon li iris en 2001 kaj li estis elektita en parlamenton en 2002. Key fariĝis administranto de partio kaj opozicio en novembro 2006. Post la elekto de la jaro 2008 li kreis registaron kun subteno de tri malgrandaj partioj.

Registaro, kion Key administris, aranĝis referendumon por ŝanĝi la la landan flagon. Oni decidis konservi la malnovan flagon per referendumo, kio finiĝis marte 2006. Key apogis la ŝanĝon de la flago kaj la referendumo kaŭzis kritikon en la opozicio de Nova Zelando.

En decembro 2016 Key anoncis, ke li ekiros el la ĉefministra posteno. La anonco surprizis, ĉar oni konjektis, ke li estos partiadministranta kandidato en sia kvara elekto. Li ne menciis realan, evidantan kaŭzon por la foriro el la posicio sed rakontis, ke li faris personajn oferojn pro sia pozicio kaj ke ĝi malhelpis la familion.

* Kategorio John Key en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* John Key en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 729237
* GND: 1024303829
* LCCN: no2007123911
* VIAF: 24390403
* ISNI: 0000 0000 4853 5443
* NLA: 53784101
 |
**László Dobos** [lAslO doboŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Dobos László Gábor** estis hungara oficisto.

László Dobos (oficisto) naskiĝis la  26-an de majo 1952(nun 1952-05-26) en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Dobos (oficisto) maturiĝis en ekonomika mezlernejo en Budapeŝto, poste li akiris ekonomikan diplomon en Universitato Károly Marx en 1976, pli poste sociologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1980, post 2 jaroj li doktoriĝis el sociologio. Pli frue jam ekde 1970 li estis oficisto en pluraj ŝtataj firmaoj, laborejoj, sed inter l992–1994 en ministerio, baldaŭ en Hungara Televizio. Intertempe en 1994 li akiris plian diplomon en Ekonomia Universitato (Budapeŝto). Li ŝatis okupiĝi pri jasoj. Li pensiuliĝis en 2017 kaj ĝuste tiam li ricevis ŝtatan premion. Lia edzino naskis 2 gefilojn en 1982 kaj 1984.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Adósai vagyunk szülőföldünknek. A Jászok Egyesülete és „A Jászságért" Alapítvány első negyedszázada 1990-2015.* (2016)
* *Magyarrá lett jászok* (2020)

Fontoj
------

* biografio hungare legebla pli malsupre
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846400
 |



* Portalo pri Biografio
**László Domokos** [lAslO domokoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Domokos László** estis hungara politikisto, parlamentano.

László Domokos naskiĝis la  26-an de februaro 1965(nun 1965-02-26) en Békéscsaba.

Biografio
---------

László Domokos maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1983, poste li akiris ekonomikan diplomon en Scienca Universitato Janus Pannonius en 1988, pli poste similan diplomon en instituto en Budapeŝto en 1991. Jam inter 1990 kaj 1994 li estis suburbestro de Békéscsaba, poste li laboris 4 jarojn en la urbestraro. Inter 1998 kaj 2010 li estis parlamenta deputito, poste dek du jarojn li estis estro de Ŝtata Revizoficejo. Lia edzino naskis filinon. Li ricevis premiojn inter 1948-1998.

Lia libro
---------

* *Ellenőrzés - a fenntartható jó kormányzás eszköze* (2019)

Fontoj
------

* membiografio hungare kun foto
* datenoj hungare kun foto
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846402
 |


* Portalo pri Biografio
**Zsolt Hamar** [ĵolt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hamar Zsolt** estis hungara dirigento, altlerneja instruisto.

Zsolt Hamar naskiĝis la 25-an de oktobro 1968 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zsolt Hamar komencis ludi pianon en la aĝo de ses. Li frekventis muzikartan mezlernejon en sia naskiĝurbo, lia ĉefinstruisto estis István Fekete Győr. Hamar akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1995. Liaj plej gravaj instruistoj estis Emil Petrovics kaj Ervin Lukács. Dum la studentaj jaroj li estis asistanto de András Mihály kaj András Ligeti. Li ricevis bonajn rezultojn en dirigentaj konkursoj inter 1995-1999. En la jaroj 1995 kaj 1996 li estis arta gvidanto de malgranda orkestro, en la sekvaj du jaroj li instruis en la Muzikarta Altlernejo. En 1997 li ricevis dirigentan statuson en signifa simfonia orkestro, inter 2000-2009 li estis muzika direktoro en Pécs, sed ekde 2001 li ofte dirigentis en la Budapeŝta Ŝtata Operejo. En tiu periodo li direktis preskaŭ ĉiujn simfoniajn orkestrojn en Hungario, se ne paroli pri la eksterlandaj dirigentaĵoj. En 2017 li estis nomumita muzika direktoro de la nacia filharmonia orkestro. Li ricevis 3 ŝtatajn premiojn inter 2001-2017.

Lia komponaĵo
-------------

* Három mese (por junulara orkestro)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2019-07-18 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 650484
* GND: 135507626
* LCCN: no2002042988
* VIAF: 21809852
* ISNI: 0000 0000 7986 5031
* SUDOC: 243850875
* MBA: c37b88c8-03f8-4f7c-a4be-73bef3afa593
 |
Ekstero de la muzeo; la enirejo kun moderna vestiblo troviĝas maldekstre ĉe la malantaŭo. La **Muzeo Flohburg** (germane: *Museum Flohburg*) troviĝas en Nordhausen, Germanujo, Barfüßerstraße nr 6.

Priskribo
---------

La monumentprotektita konstruaĵo kun keloj romanikaj estis unuafoje endokumente menciita en la 1330-a jaro kiel enurba loĝejo de la kavalira dinastio Bart. La ĝis hodiaŭ konserviĝinta duetaĝa trabfakaĵo kun surstratenpendanta supra etaĝo kaj orname metitaj brikoj konstruitis ĉ. la jaro 1500. Ĝi nombriĝas inter la plej belaj kaj plej malnovaj framskeletaj domoj de la urbo.

De 1789-1815 estis surloke la unua teatrejo de la urbo. Ekde 1905 ĝi servis kiel malriĉulejo. Pro tio estiĝis ĝia nomo *Flohburg*, kio signifas *Burgo de la puloj*. Post restaŭradlaboroj profundaj la tuto estis uzata kiel porinfana biblioteko ekde 1968. Rea renovigo en la 2000-a jaro estis la bazo por ebligita ŝanĝigo en muzeon.

Kolektoj
--------

En la salonoj prezentatas diversaj (ne)daŭraj ekspozicioj pri la historio de la urbo kaj la burgo ĉe sume 19 stacioj. Ankaŭ geologiaj kaj arkeologiaj temoj pri la urbo kaj la regiono ne neglektatas. Kelkaj temoj pritraktatas ankaŭ aparte en por infanoj komprenebla maniero.

Vidu ankaŭ
----------

Teatro en Nordhausen

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 125

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo Flohburg (Nordhausen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* de museo in paginis municipalibus
**Sándor Demján** [ŝAndor], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Demján Sándor** estis hungara negocisto, entreprenisto, bankisto.

Sándor Demján naskiĝis la  14-an de majo 1943(nun 1943-05-14) en Börvely (Hungara reĝlando, nuntempa Berveni en Rumanio), li mortis la 26-an de marto 2018 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Demján estis edukita longe en Etyek. Li akiris diplomon en Komerca Altlernejo helpe de stipendio en 1965. Post la diplomo li eklaboris en konsuma kooperativo en Gárdony, poste en similaj lokoj en Fejér. Inter 1968–1973 li jam estris kooperativon de Tác. (Memoru: dum la socialismo nur ŝtataj firmaoj ekzistis, tamen la kooperativo estis legala.) Li estabis en 1973 vendejaron "Skála," kiu estis tiutempe miraklo ne nur en Hungario, sed ankaŭ en la ceteraj socialismaj landoj. En 1987 li fondis jam bankon, en 1996 investan firmaon. Helpe de tiu firmao li kreis vendejegojn en Budapeŝto, eĉ en Bratislavo kaj Katowice, krome liaj kreaĵoj estas Nacia Teatro (Budapeŝto), Palaco de Artoj, filma produktejo en Etyek. Li apartenis al la plej riĉaj homoj de la lando, el la havaĵoj li malavare apogis talentulojn. Li ricevis premiojn inter 1980-2015.

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* hungare kun foto
* biografio biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846293
 |



* Portalo pri Biografio
busto de Meyenburg, de Peter Genßler, 2016
**Michael MEYENBURG** (naskiĝinta ĉ. 1491 je Schonungen-Marktsteinach, mortinta la 13-an de novembro 1555 en Nordhausen), estis germana politikisto, antaŭeniganto de reformacio kaj meritplena urbestro de Nordhausen.

Vivo
----

Post studo de jursciencoj ĉe la universitato de Erfurto inter 1506 kaj 1509 li iĝis urba sekretario en Nordhausen; tie li karieris ĝis urbestreco. Jam frue li aniĝis al la sekvantoj de Marteno Lutero kaj estis amiko de Justus Jonas kaj Melanktono; kun Melanktono li flegis ankaŭ oftan leterinterŝanĝon. 

Dumdeĵore Meyenburg havis la plenan konfidon de la aliaj apudaj liberaj regnaj urboj Mühlhausen kaj goslar kiujn li reprezentis ĉe diversaj disktriktaj, regnaj kaj urbaraj kunvenoj antaŭtribunale. Riĉiĝinte li mem prunteprenis monon, ekz. al la grafoj de Stolberg.

Kiam li estis supera urba sekretario en Nordhausen, li starigis domon ornamitan kun portretoj de humanistoj kaj reformistoj kaj versaĵoj de Eobanus Hessus. La necesan monon li lukris el komercado per kupro. Ĉar Meyenburg estis kompaniano de la duka-mansfelda kuprofabrikoj de ĉe Steinach. En 1524 li mem urbolibre registris la decidon de la urbaj konsilianoj ke Nordhausen iĝu urbo protestantisma. 

Dum la Ŝmalkalda milito la nordhausen-anoj tamen restis neŭtralaj. Sekve ili petis de imperiestro Karlo ne apliki la regulojn de la t.n. provizoraĵo de Augsburg en sia urbo. La forpelo de judoj el Nordhausen en la jaro 1551-a plaĉis al Meyenburg. 

Post vojaĝo Vajmaron en majo 1555 li estis parte lama. Entombigo lia estis en la Blazio-kirko kion memorigas al oni bronza tabulo ĉe la suda preĝejofasado.

Familio kaj honoroj
-------------------

Li nuptis en 1524 Ursula Lachenbeck; postvivis la filoj Johannes kaj Christoph. Poste li edzinigis Anna Reinicke, filino de ĉefminejisto kaj amiko lutera; kun ŝi li havis tri filojn - Caspar, Hans kaj Michael. La filino Ursula edzigis la berlinan urbestron Thomas Matthias. 
En Nordhausen nomiĝis por li la Artohalo Meyenburg. Ankaŭ strato en Nordhausen portas nomon lian, *Meyenburgstraße*.

Literaturo
----------

* Paul Schreckenbach: *Michael Meyenburg. Ein Lebensroman aus der Reformationszeit*. Staackmann, Leipzig 1919; Die Buchgemeinde, Berlin 1941
* Heinz Scheible (eld.)|: *Melanchthons Briefwechsel*, volumo 13, Stuttgart–Bad Cannstatt 2019, p. 330-331
* Art. „Meienburg, Michael" fare de Gustav Kawerau. Ĉe: Allgemeine Deutsche Biographie, volumo 52 (1906), p. 286–288 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------


* Meyenburg sur la municipa retpaĝaro

Eksteraj ligiloj
----------------

1. ↑  Kerstin Bullerjahn: "Zwei Familiendynastien des Mansfelder Kupferschieferbergbaues in Abhängigkeit zum Grafenhaus im 16. Jahrhundert", ĉe: *Mansfeld - Luther(s)stadt*, Halle an der Saale 2015, p. 31


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846411
 |
**Imst** troviĝas en Oberinntal en Tirolo 827 m super la marnivelo, ĝi estas distrikta centro de Distrikto Imst kaj havis en 2004 ĉirkaŭ 8.000 loĝantojn.

Trafiko
-------

Imst jam estis grava trafika punkto ĉe *Via Claudia Augusta* en la romia epoko. En la Imsta raveno troviĝas la fervojo *Imst-Pitztal* de Arlbergbahn.

Ekonomio
--------

La industrion karakterizis ekde la 15-a, 16-a jc. la minado, en la 18-a 19-a jc. la teksaĵ-industrio. Tiutempe vendis birdobredistoj en la tuta Eŭropo la tie breditajn kantobirdojn. La komponisto Carl Zeller verkis pri tio opereton.

Nuntempe la agrikulturo perdis la gravecon kaj aperis la aventura turismo somere kiel raftingo kaj kanjonumo.

Historio
--------

La loko jam loĝatis en la bronza epoko. En Imst estiĝis en 1949 la unua SOS-Infanvilaĝo de la mondo.

Putoj
-----

La provizado de la urbo per trink- kaj alia akvo okazis el publikaj putoj, el kiuj en 2004 ankoraŭ 35 beligas la urbon. El la 35 putoj, 18 estas historiaj, al sanktuloj konsekritaj putoj, kiujn oni zorge renovigis. Tiuj putoj servis pli frue ne nur por la civitanoj, sed por brutoj (precipe bovoj).

Elstaruloj
----------

* Elmar Lechner, pedagogi-historia esploristo

Bildaro
-------

* Situo en AŭstrioSituo en Aŭstrio
* Situo en TiroloSituo en Tirolo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Imst en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la urbo
* Turisma asocio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 32993
* GND: 4026692-8
* VIAF: 132973106
* NKC: xx0182864
 |
**Surbo** estas komunumo de Italio.

Geografio
---------

La urbo Surbo situas en la itala regiono Apulio en la Provinco Lecce kaj nombris la 1-an de januaro 2009 14510 loĝantojn sur alteco de 44 m s.m. ĉe la suorienta pinto de Italio. La teritorio de Surbo estas komplete ĉirkaŭita de la urbo Lecce, tiel ke Surbo formas enklavon.

Ekonomio
--------

En Surbo ekde 2007 funkcias ventoparko kiu produktas la energion por 33000 familioj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Surbo datiĝas el la jaro 1181 el diplomo de la reĝo Tancredi la 1-a. Surbo en tiu epoko estis parto de la Grafejo de Lecce kaj ĝis la fino de la 18-a jarcento Surbo troviĝis sub la regado de la urbestroj de Lecce, kiuj estis la feŭdoj kaj baronoj por Surbo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Surbo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Surbo

Fontoj kaj referencoj
---------------------

1. ↑  La informoj baziĝas sur libera traduko el la teksto de la itallingva vikipedio pri Surbo
Tombo
**Béla Horváth** [horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Horváth Béla** estis hungara kemiisto, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis *nemesmiliticsi* [nemeŝmilitiĉi].

Béla Horváth  naskiĝis en 1879 en Hungara reĝlando en Zsablya (nuntempa Ĵabalj en Serbio). Li mortis la 22-an de junio 1923 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Béla Horváth frekventis universitatojn en Vieno, Zuriko, Karlsruhe, Bazelo. Li akiris medicinan/teknikan diplomojn en 1903 Bazelo/Karlsruhe. Post siaj studoj li laboris en la universitata instituto en Budapeŝto, en 1904 li komencis instrui en la sama urbo en la bestkuracista altlernejo, kie li estis nomumita privata profesoro en 1915. Li estis ankaŭ ĉefkemiisto-geologo kaj laboratoriestro en reĝa geologia instituto inter 1909 kaj 1918. Li okupiĝis pri analizoj de grundoj kaj ŝtonaĵoj.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Az o- és p-amidobenzylalkoholok előállítási módja* (1901)
* *Balatonmelléki kőzetek, vizek és gáz chemiai elemzése* (1911; germane: 1912)
* *A talaj szilícium-oxid tartalmának mennyiségi meghatározása* (1916)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio)
* hungarlingva biografio
Junulino kun vakstabula libro kaj grifelo (Herculaneum, ĉ. 50)
Reprodukto de romia vaksa tabulo kun tri grifeloj.
Malnovgreka figurigo de homo kun vaksa tabulo (Duris, ~ 500 a.K.)
La **vaksa tabulo** (lat.: *tabula cerata*) estas skribotabuleto plej ofte el ligno, kiu estas kovrita unu- aŭ duflanke el vakso.

Ĝi estis uzata de la antikvo ĝis en la mezepoko, en kelkaj regionoj eĉ ĝis komenco de la 20-a jarcento. La skribado okazis per grifelo en la vaksan surfacon. Oni glatigis la paĝon per vaksa glatigilo. Oni povis kunligi plurajn vaksajn tabulojn per simplaj ledaj rimenoj (malofte metalaj ŝarniroj) al vakstabula libro (kodekso). Oni nomas la dupartan vakstabulan libron diptiĥono, la tripartan triptiĥono, kvarpartan politiĥono. Tiuj nomumoj estas uzataj por kodeksoj el nevaksaj tabuloj.

Historio
--------

### Antikvo

La vaksajn tabulojn uzis jam la grekoj, romianoj, etruskoj. La plej frua mencio de la vakstabula diptiĥono okazis en la 5-a jc. a.K. ĉe la greka historiisto Herodoto. Jam Homero skribas en Iliado (8./7. jc.. a.K.) pri transigo de la sciigo per diptiĥono, sed li ne mencias materialon de la skriba surfaco. 

Oni uzis la vaksajn tabulojn en la antikvo pri surskribo de ĉiutipaj aferoj: notoj, fakturoj, mastrumaj aferoj. Oni ofte sigelis la vakstabulajn librojn kaj tiel ili servis kiel leteroj, kiujn la ricevinto deviŝis kaj respondis sur la sama vaksa surfaco. Oni trovis multajn originalajn vaksajn tabulojn, precipe el urboj, kiujn kovris erupcio de Vezuvo en 79 p.K. Oni trovis en Pompeji 153 vaksajn tabulojn kun emastrumaj surskriboj de bankisto Lucius Caecilius Iucundus. En Murecine, oni elfosis vaksajn tabulojn de alia bankista familio. Pluaj vaksaj tabuloj respegulas romian juron aŭ entenas literaturajn tekstojn.

En la malnova anktikvo aperis diptiĥonaj kovriloj el eburo kun artaj figuroj, bildoj. Ili servis kiel kostaj donacoj.

### Mezepoko

Oni uzis vaksajn tabulojn en la mezepoko (tie: *Diptycha ecclesiastica*), por gvidi nomliston pri vivantoj kaj mortintoj, por kiuj oni preĝis aŭ memoris.

Oni uzis ankaŭ vakstabulajn librojn (ofte kun ronda supra parto), menciita estis ekz. en la Codex Manesse.

Vakso
-----

Tipa konsisto de vaksa miksaĵo estis 

* 80% abela vakso
* 10% rezino
* 10% fulgo

Vidu ankaŭ
----------

* Novgoroda Kodekso
* Argila tabulo
* Skribotabulo
* Antikva kodekso
* Skribardezo
* *Tabula rasa*
**Val de San Martín** [BAL desanmarTIN] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo *Val de San Martín* estas etimologie komprenebla kiel *Valo de Sankta Marteno*.

Geografio
---------

Panoramo.
Val de San Martín estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Daroka Kamparo sude de tiu de Balconchán. Ĝi estas ĉe la Iberia Sistemo sur la valo de la rivero Jiloca.

La loĝloko Val de San Martín mem estas je 95 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 897 msm. Ĝi estas tute apude kaj sude de Villanueva de Jiloca kaj norde de Báguena sude.

Historio
--------

Mudeĥara sonorilturo.
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, la loko sendependiĝis de Daroca, kaj ekestis parton de *Sesma de Langa* en la Komunumo de Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838. 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Val de San Martín kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 59 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj sed ĉefe vitejoj) kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Val kaj restaĵoj de la senhomejo San Miguel de Cebollada, kaj kvar krucmonumentoj, tiom popularaj ke unu aperas en la municipa blazono.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 802489
 |
**Valdearcos de la Vega** [baldeArkos delaBEga] estas municipo en la oriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Campo de Peñafiel* (Kamparo de Peñafiel) en la sudoriento de la provinco. *Valdearcos de la Vega* estas etimologie komprenebla kiel Valo de Arkoj de la Valkamparo.

Valdearcos de la Vega en la provinco Valadolido.
La komarko *Campo de Peñafiel* de la provinco Valadolido, malhelblue, sudoriente.
Panoramo de Valdearcos de la Vega.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 14,33 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 52 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 63 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj San Llorente, Corrales de Duero, Bocos de Duero, San Martín de Rubiales kaj Curiel de Duero. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trairata de la rojoj Madre kaj San Adrián. Plej proksima loĝloko estas Curiel de Duero.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Senjorlando de la Duko de Béjar kun ĉefurbo en Curiel de Duero

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo, la pilorio kaj la ermitejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766293
 |
Loko de la provinco de Onubo en Hispanio
**Valdelarco** [baldelArko] (Valo de la arko) estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *valdelarcanos*. La censita populacio en 2009 estis 255 loĝantoj kaj la denseco estas 17 loĝ./km².

Situo
-----

Valdelarco estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj nordo de la provinco de Onubo, je altitudo de 623 m; je 125 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 15 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 57' N, 6º 41' Ok.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Historio
--------

En 1594 **Valdelarco** formis parton de la Regno de Sevilo en la *Sierra de Arroche*.

Vidindaĵoj
----------

* Preĝejo

Notoj
-----

1. ↑  *Libro de los Millones*: Censo de populacio de la provincoj kaj jurisdikcioj de la Regno de Kastilio en la 16a jarcento

Eksteraj ligiloj
----------------

* Valdelarco Arkivigite je 2007-09-26 per la retarkivo Wayback Machine - Sistemo de Informaro de Andaluzio
***Valdevacas de Montejo*** [baldeBAkas demonTEĥo] estas municipo en la nordoriento de la provinco Segovio, proksima al la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto *Partido Judicial de Riaza*. La loknomo *Valdevacas de Montejo* estas komprenebla etimologie kiel Valo de Bovinoj de Montejo (Monteto).

Valdevacas de Montejo en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 17,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 28 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 10 el jaro 1991. 

Ĝi distas 101 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Montejo de la Vega de la Serrezuela, Villaverde de Montejo, Maderuelo kaj Moral de Hornuez.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Kristoforo.

Galería de imágenes
-------------------

* UrbodomoUrbodomo
* Preĝejo de Sankta KristoforoPreĝejo de Sankta Kristoforo
* Preĝejo de Sankta KristoforoPreĝejo de Sankta Kristoforo
* Gastejo Sendas del RiazaGastejo Sendas del Riaza
* Natura Parko Hoces del Río RiazaNatura Parko Hoces del Río Riaza

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770002
 |
Munkena Venkopordego, nokte
**Friedrich Wilhelm von GÄRTNER** (naskiĝinta la 10-an de decembro 1792 en Koblenz, mortinta la 21-an de aprilo 1847 en Munkeno) estis germana arĥitekto. Lia filo estis la pentristo Friedrich Gärtner.

Vivo
----

Post ekfrekvento de la Artakademio de Munkeno li studis inter 1812 kaj 1814 en Parizo antaŭ plurjara restado en Romo, Napolo kaj Sicilio. Frukto de tiu ĉi vojaĝo estis »Ansichten der am meisten erhaltenen Monumente Siziliens« (litografioj komentitaj, 1819). En 1819 li sekvis vokon Munkenon iĝi profesoro pri arĥitekturo. Ĉi tie li ankaŭ dediĉis sin al la plibonigo de la porcelanmanufakturo kaj vitroprentrado estante direktoro de la institutoj specialigitaj je tiuj du fakoj.

Sed laŭ rekomendo de Cornelius li komisiitis konstrui Ludoviko-kirkon en Munkeno. Tie ĉi montriĝis plene lia kreiva talento ekde 1829. Ĉefkonststruiso kaj ĝenerala inspektisto de la arkitekturaj kaj plasiktaj monumentoj de Bavarujo nomumitis li kaj tiufunkcie li aktivigis la refaron de Isar-pordegon kaj la konstruon de biblioteka-arkiva ejo (1831–42), de Porblindula instituto (1833–36), de la Universitata ĉefdomo kaj de gimnazio *Georgianum* (1835 ĝis 1840). Krome de la Dama konvento Sankta Anno (1836–39), de Nobelulina edukejo *Max-Joseph-Stift*, de la Saleja administradejo (1838–42), de la Komandanta halo (1840–45), de Palaco de la Vitelsbaĥoj (1843), de Venkopordego kaj de la Vilaon por reĝino Therese.

Akompanate de pluraj arĥitektoj kaj pentristoj li iris Atenon por realigi kaj pliornami la Reĝan palacon kiu estis ekkonstruita laŭ liaj planoj. Je Bad Brückenau li konstrugis la Kuracbanan domon, en Bad Kissingen la Kuracbana salonego kun fontara tegmento (1833–38) kaj preĝejon protestantisman. En Zwickau li faris la urbodomon, en Bamberg li restaŭris la katedralon.

Komenciĝis en Kelheim de li en la 1842-a jaro la Liberiĝo-halo (alikonstruote fare de Leo von Klenze) kaj la Nova tombejo munkena, en 1843 la Pompeja domo en Aschaffenburg.

Ekde 1842 li estris la akademion. La plejmulto de liaj konstruaĵoj havas romanikan stilon iom ŝanĝitan.

Fonto
-----

*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 7. Leipzig 1907, p. 358 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Friedrich von Gärtner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Friedrich von Gärtner en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* planoj de realigitaj ejoj
* informoj sur munkena urba vikisimila leksikono
sovetunia poŝtmarko de 1975 kun emblemo de la festivalo
La **Moskva Internacia Kinofestivalo** (ruse *Моско́вский междунаро́дный кинофестива́ль*) estas unu el la plej tradiciaj filmfestivaloj de la mondo kaj la gvida tia aranĝo ĝis 1991 en Sovetunio kaj ekde 1992 en la Rusia Federacio. Ĝi okazas ĉiujare fine de junio kaj ekde la jaro 1972 estas oficiala evento de la Federacio Internacia de Asocioj de Produktoroj Filmaj (FIAPF, france Fédération Internationale des Associations de Producteurs de Films).

Historio
--------

The Soviet Union 1969 CPA 3757 stamp (Film, Camera and Medal)
La Moskva Kinofestivalo nur tri jarojn pli junas ol la plej maljuna filmfestivalo de la mondo, la Festivalo de Venecio. Unufoje la evento en Moskvo organiziĝis en 1935 je la iniciativo de la tiam ŝtatestro Josif Stalin. La unua ĵuria prezidanto estis la reĝisoro Sergej Miĥajloviĉ Ejzenŝtejn, kaj premiojn gajnis interalie la usona kinproduktoro Walt Disney kaj la franca reĝisoro René Clair.

La dua festivalo nur okazis en 1959. Ekde tiam ĝi okazis ĝis la jaro 1995 ĉiun duan, neparan jaron, kaj ekde 1995 okazas ĉiujare.

En 1989 unuafoje atribuiĝis premia statueto de "Ora Sankta Georgo, la figuro de la urba blazono de Moskvo, kiel ĉefa premio de la internacia kinokonkurso. En la unuaj jaroj la premio ĉefe atribuiĝis al kinejaj filmoj el okcidentaj ŝtatoj, en la jaroj 2004, 2005, 2007 kaj 2009 tamen al produktaĵoj el Rusio. Ekde la jaro 1997 kadre de la festivalo ankaŭ okazas forumo por junaj kinaj profesiuloj.

La internacia filmfestivalo oficiale organiziĝas fare de la registaro de la Rusia Federacio.

Premiitoj de la *Ora Sankta Georgo*
-----------------------------------

| jaro | filmo | reĝisoro | lando |
| --- | --- | --- | --- |
| 1989 | Ladri di saponette ("ŝtelistoj de sapo") | Maurizio Nichetti |  Italio |
| 1991 | Pegi pjos, beguŝĉi krajem morja | Karen Gevorkjan |  Sovetunio,  Germanio |
|
| 1993 | Moi Ivan, toi Abraham ("Mi Ivano, vi Abrahamo") | Yolande Zauberman |  Francio,  Belorusio |
| 1995 | *ne aljuĝata* |
|
| 1997 | Marvin's Room ("la ĉambro de Marvin") | Jerry Zaks |  Usono |
| 1999 | Ikitai ("la volo vivi") | Kaneto Ŝindō |  Japanio |
|
| 2000 | Zycie jako smiertelna choroba przenoszona droga plciowa ("la vivo kiel fatala sekse transdonata malsano") | Krzysztof Zanussi |  Pollando,  Francio |
| 2001 | The Believer ("la kredanto") | Henry Bean |  Usono |
|
| 2002 | Resurrezione ("resurekto") | Paolo kaj Vittorio Taviani |  Italio,  Francio kaj  Germanio |
| 2003 | La luz prodigiosa ("la lumo mirinda") | Miguel Hermoso |  Hispanio |
|
| 2004 | Svoj | Dmitrij Meŝijev |  Rusio |
| 2005 | Kosmos kak predĉuvstvije | Alekseij Uĉitel |  Rusio |
|
| 2006 | Om Sara | Karim Othman |  Svedio |
| 2007 | Puteŝestvije s Domaŝnimi Ŝivotnijmi | Vera Storoscheva |  Rusio |
|
| 2008 | Be hamin sadegi ("tiom simple") | Reza Mir Karimi |  Irano |
| 2009 | Petja po doroge v tsarstvie nebesnoje | Nikolaij Dostal |  Rusio |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Moskva Internacia Kinofestivalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala festivala retejo (ruse kaj angle) Arkivigite je 2013-05-16 per la retarkivo Wayback Machine)
Ora pasero antaŭ butikumcentro *Galerioj Anger 1* en Erfurto **Goldener Spatz** (laŭvorte: *Ora pasero*) estas grava germanlingva porjunulara filmfestivalo. Ĝi okazas ĉiujare en Gera kaj en Erfurto. De 2016 gvidas la konkurson Nicola Jones el Halle (Saale).

Historio
--------

Ĝi fonditis en 1979 en Gera kiel nacia festivalo por porjunularaj filmoj de GDR por kinejoj kaj televido. Ekde 2008 ĝi okazas ĉiujare kaj iĝis intertempe eĉ la plej granda siaspece en tuta Germanio. Celgrupoj estas ankaŭ fakuloj.

Paso de la tagoj
----------------

Dumfestivale estas granda konkursaro en ses kategorioj: longaj filmoj, etfilmoj, animaciaĵoj, distroverkoj, dokumentadaĵoj pluse - ekde kelkaj jaroj - interreta konkurso por testi retpaĝojn fakajn pri ilia taŭgeco por junuloj.
Infanoj havas gravan rolon dumfestivale: tri ĵurioj konsistantaj en gejunuloj inter 9 kaj 13 jaroj el Germanio kaj najbaraj landoj atribuas la ĉefpremiojn, nome la orajn paserojn. Krome ankaŭ fakjuĝistoj aljuĝas aliajn premiojn.
Dum la ses tagoj la urbanoj de Gera kaj Erfurto povas ĝui pri grandega gamo da interesaj filmoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Orpasero

Notoj
-----

1. ↑   Informoj longaj pri ŝi. Arkivita el la originalo je 2018-06-12. Alirita 2018-06-06.

Eksteraj ligiloj
----------------

Hejmpaĝo
**La Internacia Eisteddfod** (kimra vorto por Artfestivalo) okazas ĉiujare dum la dua semajno de Julio en la urbo de Llangollen, Denbighshire, Norda Kimrio.

La festo komenciĝis en la jaro 1947 kiam la mondo komencis normaliĝi post la dua mondmilito. Ĝi devenis de la pli malnova **Nacia Eisteddfod**.

En la unua jaro, 40 grupoj alvenis por reprezenti 14 landojn kaj nuntempe miloj da kantistoj, dancistoj kaj instrumentistoj venas al Llangollen por reprezenti proksimume 50 landojn dum 5 tagoj ĉiun julion.

La konkursantoj estas tre plenkoloraj kun siaj naciaj kostumoj kaj ili partoprenas sur grandega estrado kiu estas ornamita per pli ol 500.000 floroj.

Krom la konkursoj, okazas specialaj vesperaj koncertoj, kelkfoje kun tre bonkonataj gastoj : ekzemple Luciano Pavarotti, Nigel Kennedy,
Ruĝa Armea Asembleo, Ladysmith Black Mambazo, Kiri Te Kanawa kaj Lesley Garrett.

Laŭ la oficiala historio de la evento, Esperantistoj ludis gravan organizan rolon je la komenco.
Mankis sufiĉe da artistoj do Reto Rossetti kaj aliaj uzis Esperanton por trovi pli da grupoj. Tio estis granda sukceso kaj tre suprizis la organizantojn ĉar la du plej elstaraj eksterlandaj grupoj lernis pri la festivalo per Esperanto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Internacia Eisteddfod en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eisteddfod
* Llangollen


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Valentín** (aŭ **Valentí**) **ALAVEDRA ALSINA** (1885-1961) estis hispana esperantisto.

Industriisto. Li esperantistiĝis en la jaro 1908, kaj estis unu el la kunfondintoj de la Esperanta Grupo "Lumon" de Terrassa, proksime al Barcelono. Unua Sekretario de la menciita rondo, li multe aktivis en sia industria urbo por disvastigi Esperanton kaj speciale influis en la kampanjo por gastigi aŭstrajn geinfanojn en la jaro 1920.

Post la intercivitana milito, li estis kunfondinto de Grupo Esperantista en la sino de "S.C.Tarrasense" kaj 
prezidis la O.K.K. de la 12a Hispana Kongreso de Esperanto okazinta en Terrasa, unua post la milito. Dum multaj jaroj li estis Prezidanto de la Grupo en Terrasa.

En 1948 li publikigis satiran poeman libron en la kataluna lingvo, "El Circ de malentès : poema policrom", pri la cirko.

Referencoj
----------

1. ↑  Antonio Marco Botella: "Analoj de la Esperanto-movado en Hispanio"


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 314900
 |
Sankta Valeria kaj unu el la filoj portanta akvon al sankta Vitalo, Rue Saint-Vital, Sauveterre-de-Rouergue, Francio.
**Valeria de Milano** (... – 3-a jarcento) venerata kiel sanktulino kaj martirino de la Katolika Eklezio. Ŝi estis edzino de Sankta Vitalo de Milano kaj patrino de la sanktuloj Gervasio kaj Protasio.

Biografio
---------

Krom pri ŝia milana origino, la historiaj fontoj reirigas ŝian naskiĝon al la 3-a jarcento ĉirkaŭ. La edzo, Vitalo, romia oficiro, estis mortigita kaj martirigita en urbo Raveno. Valeria, dum la revenvojaĝo al Milano, eble kun la korpo de la edzo, estis atakita kaj kaptita de bando de paganaj rabistoj. Devigita adori ilian dion kaj forĵuri kristanismon, ŝi malaceptis kaj pro tio estis torturita ĝismorte.  

La Katolika Eklezio ŝin liturgie memorigas la 28-an de aprilo.

Vidu ankaŭ
----------

* Gervasio kaj Protasio
* Sankta Vitalo de Milano

Bibliografio
------------

* Kategorio Valeria de Milano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* + Katolikaj enciklopedioj:
* Enciclopedia\_Cattolica
* Cathopedia
* Catholic\_Encyclopedia


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 539486
* GND: 1193945836
* VIAF: 3404156762920441300007
 |
Sovetia kosmonaŭto Valerij Bikovskij
**Valerij Fjodoroviĉ BIKOVSKIJ** (ruse *Валерий Фёдорович Быковский*) estis piloto kaj kosmonaŭto de Sovetunio kaj Rusio. Li naskiĝis la 2-an de aŭgusto 1934 en urbo Pavlovskij Posad de Moskva provinco. En 1955 li finis militan aviadistan lernejon en Kaĉinsk, en 1955-1960 servis en ĉasaviadila reĝimento de Moskva distrikto de aerodefendo. En 1960 li estis envicigita en la taĉmenton de kosmonaŭtoj. 

Li prepariĝis al flugoj sur ŝipoj de tipo "Vostok", estis anstataŭanto de ŝipa komandanto dum flugo de Andrijan Grigorjeviĉ Nikolaev en ŝipo "Vostok-3" (la 11-15-an de aŭgusto 1962). La faris kosman flugon kiel komandanto de ŝipo "Vostok-5" (la 14-19-an de junio 1963). La flugo daŭris dum 4 diurnoj 23 horoj 6 minutoj. Poste li prepariĝis al flugoj en ŝipoj de tipo "Sojuz" laŭ la luna programo de Sovetunio. Li estis nomumita kiel komandanto de ŝipo "Sojuz-2", starto de kiu estis planata la 24-an de aprilo 1967. Programo de flugo de "Sojuz-2" inkluzivis kuniĝon kun ŝipo "Sojuz-1" (ĝi startis la 23-an de aprilo) kaj transiĝon de du membroj de la ŝipanaro de "Sojuz-2" tra malfermita kosmo en ŝipon "Sojuz-1". Pro teknikaj problemoj, aperintaj en ŝipo "Sojuz-1", starto de "Sojuz-2" estis abolita. 

Sian duan kosman flugon li faris kiel komandanto de ŝipo "Sojuz-22" (la 15-23-an de septembro 1976). La flugo daŭris dum 7 diurnoj 21 horo 52 minutoj 17 sekundoj. Ekde 1977 li prepariĝis al flugoj en ŝipoj de tipo "Sojuz" laŭ programo "Interkosmos".

Sian trian flugon li faris kiel komandanto de soveta-germana ŝipanaro en ŝipo "Sojuz-31" la 26-an de aŭgusto - la 3-an de septembro 1978). Dum la flugo la ŝipanaro kelktage laboris sur la orbita stacio "Salut-6". La flugo daŭris dum 7 diurnoj 20 horoj 49 minutoj 4 sekundoj. Dum tri vojaĝoj en la kosmon li troviĝis tie entute dum 20 diurnoj 17 horoj 47 minutoj 21 sekundoj. En 1988 li lasis la taĉmenton de kosmonaŭtoj. 

En 1988-1991 li laboris kiel direktoro de Domo de sovetia scienco kaj kulturo en Berlino. Li estas dufoje promociita per la Heroo de Sovetunio, havas tri Ordenojn de Lenin, ordenojn de Ruĝa Stelo, de Labora Ruĝa Standardo kaj plurajn medalojn.

Bibliografio
------------

* La artikolo estis farita surbaze de  laŭ permeso de la aŭtoro.

* Valerij Fjodoroviĉ Bikovskij en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Valerij Fjodoroviĉ Bikovskij en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 46826
* GND: 1056020989
* VIAF: 99861956
* ISNI: 0000 0000 6811 0266
 |