recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Dana-insulo** (turke *Dana Adası*, ankaŭ nomata *Kargıncık Adası*, latine *Pithyussa*) estas insuleto en Mediteraneo, apartenanta al Turkio.

Geografio
---------

Dana-insulo situas paralele al la suda bordo de Turkio ĉe 36° 11′ N 33° 46′ O﻿ / ﻿36.183 °N, 33.767 °O﻿ / 36.183; 33.767 (mapo) en la provinco Mersin. La distanco al la kontinanta parto de Turkio estas 2.5 km. La pasejo inter la insulo kaj la kontinento (lando) estas konata kiel **Kargıcak strait**, konvena por mara trafiko. La formo de la insulo estas proksimume rektangula kun dimensioj de 2,7 x 0,9   km. La plej alta pinto estas 250 m. Dana-insulo estas sufiĉe roka kaj kovrita per makiza arbustaro kaj arbaro de pino.

Historio
--------

La insulo estis loĝata jam dum la romia kaj frubizanca epokoj. Ekzistas ruinoj de kelkaj preĝejoj, tomboj, domoj, akveduktoj, roma bano kaj havena instalaĵo ĉe nordo de la insulo. Laŭ novaj esploroj, estis multaj ŝipkonstruejoj en Dana-insulo. Laŭ asistanta profesoro Hakan Öniz, la insulo estis la plej granda, pruvita ŝipkonstruejo en la antikva mondo. Ekzistas ankaŭ kelkaj ruinoj ĉe la suda marbordo de la ĉefa lando fronte al la insulo. Probable, ĉi tiuj du setlejoj kontrolis la trafikon tra la markolo.

Laŭ iuj fontoj, la francaj komercistoj ankaŭ uzis la insulon kiel ilian havenon dum mezepoko.

* Kategorio Dana-insulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Komandita Societo** estas partnereco, en kiu minimume du naturaj aŭ juraj personoj (partneroj) kuniĝas por fondi komunan firmaon por funkciigi tion. Ĝiaj partneroj estas la komanditintoj (partnero kun limigita respondeco, ekstera partnero) kaj ĝeneralaj partneroj aŭ komanditantoj (partnero kun nelimigita respondeco, interna partnero). Ĝenerala partnero povas esti eĉ Kompanio kun limigita respondeco. Komandita Societo oftas en Eŭropo, kie la ekonomiaj leĝoj originas el la germana juro. Simila societo en la anglosaksa juro estas la. t.n. Limigita partnereco, kie la limigita partnero (komanditinto) havas malpli da jura ebleco je kunparolo kaj kontrolo.

Gravas, ke komanditintoj (eksteraj partneroj) ne partoprenanas en la administrado, riskas nur sian investitan monon kaj ne respondecas pri la funkciado de la societo. La ĝeneralaj partneroj (internaj partneroj) riskas sian tutan proprieton.

Vidu ankaŭ
----------

* Berenberg Bank

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Komandito estas la ĉefa fonduso liverita kaj la komanditanto estas, kiu liveras fonduson, vidu en ReVo  komandito en ReVo .
**Kroatisch Tschantschendorf,** kroate **Hrvatška Čenča,** hungare **Horvátcsencs** [horvAtĉenĉ] estas iama vilaĝo, nun parto de Tobaj en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 1.6
* Poŝtkodo: 7540
* Telefonkodo: 03322
* Aŭtokodo: GS
* Loĝantaro: 200
* 47° 05′ 50″ N 16° 17′ 15″ O﻿ / ﻿47.09722 °N, 16.28750 °O﻿ / 47.09722; 16.28750 (mapo)Koordinatoj: 47° 05′ 50″ N 16° 17′ 15″ O﻿ / ﻿47.09722 °N, 16.28750 °O﻿ / 47.09722; 16.28750 (mapo)

Situo
-----

Kroatisch Tschantschendorf situas laŭ rojo. Güssing troviĝas je 7 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1582 en formo *"Beed Chench"*. En 1787 loĝis tie 180 homoj en 32 domoj, en 1828 209 homoj en 28 domoj, en 1869 220 homoj en 40 domoj. En 1910 vivis en Horvátcsencs 241 homoj, plejparte kroatoj. Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). En 1971 Kroatisch Tschantschendorf aliĝis al Tobaj.

Vidindaĵoj
----------

* vojranda kruco de 1818
Mohamed Husein Fadlalá, **Mohammad Hussejn FADLALLAH** aŭ Mohamedo Husejno Fadlalaho (Naĝaf, Irako, 16a de novembro de 1935 - 4a de julio de 2010) estis ulemo kaj granda ajatolo libana, konsiderata elstara sekvanto de la Ŝijaismo kaj, laŭ kelkaj versioj, unu el la spiritaj estroj de la movado Hizbulaho.

Li studis Islamajn Sciencojn antaŭ translokiĝi al Libano en 1966. Fine de la 1970-aj jaroj, post la malapero de la ajatolo Muzo Sadr, li iĝis la sola kiu restis en Libano dum la enlanda milito. Ĉi tio kun lia kondiĉo de "granda" ene de la ajatolaoj al li igis punkton de referenco por la komunumoj ŝijaismaj en Libano, Irako kaj Barejno. Li evoluis laŭlonge de sia vivo de netoleremaj pozicioj al aliaj pli toleremaj, speciale ĉe la rolo de virinoj en la Islamo, la dialogo interreligia kaj sociaj temoj. En 2005 elsendis fatvon kontraŭ al la atakoj memmortigintaj.

Li neis esti spirita ĉefo de Hizbulaho post ĝia kreo en 1982, kaj ĝi kontraŭstaris al la kidnapo de okcidentuloj, sed li bone apogis iujn proponojn de la milicioj libanaj, sed malakceptis aliajn. Li manifestiĝis kontraŭulo al la murdoj, akuzante pri "politikaj" tiuj decidoj, kaj ne religiaj. Li subtenis ke temas pri disigaj iniciatoj kiuj promociis la lukton inter islamanoj. Post la atenco en 1983 kontraŭ la kazerno kaj la ambasado de Usono en Bejruto, kie mortis pli da 300 personoj, oni akuzis lin fare de la registaro de Usono kiel teroristo. Li suferis plurajn atencojn de tiam, inter aliaj tiu de aŭtobombo en Bejruto en 1985, atribuita al libanaj spionoj trejnitaj de la CIA.

Notoj
-----

1. ↑  Muere el gran ayatolá Fadlalá, considerado líder espiritual de Hezbolá, El País, 4a de julio de 2010, konsultita samtage.
2. ↑  *Muere el ayatolá Fadlalá, mentor del Hezbolá libanés y "terrorista" para EEUU*, AFP, 4a de julio de 2010, konsultita samtage.
3. ↑  *Fallece en el Líbano el ulema Husein Fadlala, un importante dignatario chií*, EFE, 4 de julio de 2010, konsultita samtage.
4. ↑  "ep"/

* Kategorio Mohammad Hussejn Fadlallah en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 328045
* GND: 119158612
* LCCN: n83162979
* VIAF: 100299502
* ISNI: 0000 0001 1816 4087
* SUDOC: 261840967
* ICCU: RL1V003037
 |
**Zlatoje Martinov** (cirile *Златоје Мартинов*, naskiĝis la 16-an de decembro 1953 en Pančevo, Serbio), estas verkisto, tradukisto kaj literatura kritikisto. Li estas membro de Esperanta PEN-Centro kaj kunlaboranto de la revuo Literatura Foiro ekde 1997, ĉefredaktoro de Literatura Foiro (2014-2018), membro de la Esperanto-Instituto en Beogrado ekde 1978.

Kun Margarethe-Greta Stoll, Nedeljka Subotić kaj Marko Petrović li konsistigis redaktan komitaton kiu en la jaro 1998 finredaktis la historivaloran *Antologion de la serba poezio 1200-2000* post la morto de ĝia aŭtoro Srdj Arandjelović (1996). 

Inter la jaroj 1975 kaj 1977 li estis prezidanto de Vojvodina Esperanto-Ligo kaj inter la jaroj 1987 kaj 1990 membro de la Prezidantaro de Serbia Esperanto-Ligo, prezidanto de la beograda E-societo "Nova Sento" (2011-2014). Kongreso de Jugoslavia esperanto-Ligo distingis lin per ordeno por meritoj en la jaro 1983. 

Li verkis plurajn artikolojn en la literaturaj esperanto-revuoj. Momente li estas redakciano de la beograda serblingva tradukrevuo "Prevodilac"  (Tradukisto).

  

**Verkaĵoj** (elekto)

1. *Ideja, egzistencija i savremeni problemi medjunarodnog jezika*, Pančevo, 1980.

2. *Esperanto - jezik i pokret*, Zagrebo 1981, 2-a eldono 1985 (kun Nikola Rašić, Spomenka Štimec kaj Zlatko Tišljar)

3. *Esperanto u službi svetske kulture i medjunarodnog sporazumevanja*, Beogrado 1998. (kun Boriša Milićević)

4. David Albahari, *Eklampsio en remizo* (Fras u šupi), Beogrado, 1990. traduko el la serba

5. Desanka Maksimović, *Ozono de naskiĝloko* (Ozon zavičaja), Beogrado 1991. traduko el la serba

6. *Al la mondo donace / Svetu na dar*, antologio de la serba porinfana poezio / antologija srpske poezije za decu, elektis kaj tradukis / izabrao i preveo, Zlatoje Martinov, dulingve / dvojezično, Beogrado/Beograd, 1996.

7. Milovan Stanković, *"O čemu sanja cveće"* (Pri kio sonĝas floroj) poezio, 2009, traduko el la serba en Esperanton

8. Nenad Petrović, *"Rajski ožiljak"* (La Edena Cikatro), rakontoj, 2021, traduko el la serba en Esperanton

  

Pri la internaciaj  planlingvaj temoj serblingve  Martinov verkis ankaŭ:

- *"Istorija esperantske književnosti"* (2021)

- *"Istorija planskih jezika"* (2022)

  

Zlatoje Martinov vivas en Beogrado kaj profesie laboras kiel vic-ĉefredaktoro de la beograda socipolitika kaj kultura revuo *Republika*.
*Kristo krucumita*, de Diego Velázquez.
La **krucumo de Jesuo** kaj lia rezultinta morto estas okazintaĵo kiu okazis dum la 1-a jarcento. Jesuo estis arestita, provita, kaj juĝita de Pontio Pilato por esti skurĝita, kaj finfine mortigita sur kruco. Kolektive referita kiel la Pasio, la liberiganta sufero de Jesuo kaj morto per krucumo reprezentas kritikan aspekton de la doktrino de saviĝo en kristana teologio. Kristanoj rigardas Jesuon kiel Mesion, kaj komprenas sian morton kiel necesan por la pardono de pekoj, doktrino ĝenerale konata kiel punpago.

La krucumo de Jesuo estas priskribita en ĉiuj kvar evangelioj, atestitaj de aliaj nuntempaj fontoj, kaj rigardita kiel historia okazintaĵo. Kristanoj kredas ke la sufero de Jesuo estis profetita en hebreaj skribaĵoj, kiel ekzemple en la kantoj de Jesaja pri la suferanta servisto. Laŭ la Nova Testamento, Jesuo estis arestita en Getsemano post la Lasta Vespermanĝo kun la dek du apostoloj, kaj devigita esti antaŭ kortumo de la Sinedrio, Pontio Pilato, kaj Herodo Antipas, antaŭ esti transdonita por krucumo. Post vipado, Jesuo estis mokita de romiaj soldatoj kiel la "reĝo de la judoj", vestitaj en purpura robo, kronita kun dornoj, batita kaj kraĉitaj. Jesuo tiam devis fari sian vojon al la loko de sia krucumo.

Jam ĉe Kalvario, Jesuo estis senvestigita kaj najlita al la trabo kaj pendigita inter du kondamnitaj ŝtelistoj. Laŭ la Evangelio de Marko, li eltenis la turmenton dum proksimume ses horoj, de la tria horo [Mk. 15:25] ĝis lia morto ĉe la naŭa horo [Mk.15: 34-37]. La soldatoj fiksis signon super lia kapo deklarante "reĝo de la judoj" en tri lingvoj, disigis sian veston kaj ofertis al li vinon miksitan kun vinagro por trinki, kaj poste trapikis sian flankon per lanco por esti certaj ke li mortis. La evangelioj mencias entute sep deklarojn kiujn Jesuo faris dum li estis krucumata, same kiel pluraj supernaturaj okazaĵoj kiuj okazis. Sekvante lian morton, lia korpo estis forigita de la kruco fare de Jozefo de Arimateo kaj entombigita en rok-hakita tombo, kun kunlaborado de Nikodemo.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Krucumo de Jesuo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Jen homo*
* Krucumado
* Krucumado (Dalí)
* Krucumita Kristo en arto
* Pasiono (kristanismo)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKristanismo |
| --- |
| Jesuo Kristo | Kristo • Filo de Dio • Virga naskiĝo • Krucumo • Reviviĝo • Enkarniĝo |
| Fundamentoj kaj Biblio | Eklezio • Kredodeklaro • Kanono • Malnova Testamento • Nova Testamento |
| Teologio | Dio • (Patro • Filo • Sankta Spirito) • Triunuo • Sankta tradicio • Sanktuloj • Savo • Sakramentoj • Bapto • Kanona juro • Kristologio • Eklezioscienco |
| Historio kaj Tradicio | Maria • Apostoloj • Petro • Paŭlo • Patroj • Apero • Konstanteno • Koncilioj • Aŭgusteno • Granda skismo • Krucmilitoj • Akvino • Reformacio • Lutero |
| Nomadoj | Adventismo • Anabaptismo • Anglikanismo • Baptismo • Kalvinismo • Katolikismo • Evangeliismo • Luteranismo • Metodisto • Pentekosto • Ortodoksa Eklezio • Orientaj Eklezioj |

 |
Kruco de Santiago, simbolo de la Ordeno de Santiago.
La **Kruco de Santiago** estas latina kruco latina de ruĝa koloro simila al glavo, kun formo de lilio en la tenilo kaj ĉe la brakoj. Oni diras, ke ties formo rilatas al la epoko de la Krucmilitoj, kiam la kavaliroj portis malgrandajn krucojn kun la suba parto pintega por enbati ilin engrunden kaj realigi siajn ĉiutagajn ritojn.

La tri floroj de lilioj reprezentas la *senmakulan honoron*, kiu aludas al la moralaj trajtoj de la karaktero de la Apostolo Santiago (en la hispana) aŭ Sankta Jakobo.

La glavo reprezentas la karakteron kavalira de la apostolo Sankta Jakobo kaj ties martirsistemo, ĉar li estis senkapigita per glavo. Ĝi povas esti simbolo ankaŭ iel de la fakto elingigi glavon nome de Kristo.

Vidu ankaŭ
----------

* Ordeno de Santiago

Notoj
-----

1. ↑   Cross Fitchy (Cross fitché) (angle) (2008-02-20). Alirita 2008-04-30.
2. ↑   La Cruz de Santiago (hispane). Alirita 2008-02-18.

* Kruco de Santiago en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kruco de Santiago en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En geometrio, **kombinaĵo de kvin kuboj** estas uniforma pluredra kombinaĵo, simetria ordigo de kvin kuboj.

Ĝi estas unu el kvin regulaj kombinaĵoj kiuj povas esti konstruitaj el identaj platonaj solidoj.

Ĝia duala estas la kombinaĵo de kvin okedroj.

Ĝi estas unu el la steligoj de la romba tridekedro.

Ĝi havas dudekedra simetrio (*Ih*), kaj ĝia konveksa koverto estas dekduedro. Ĝi havas la saman situon de verticoj kiel la regula dekduedro. Ĝi havas la saman situon de lateroj kiel la malgranda du-tritranĉa dudek-dekduedro, la granda du-tritranĉa dudek-dekduedro, kaj la du-tritranĉa dekdu-dekduedro.

Ĉi tiu kombinaĵo estis unue priskribita de Edmund Hess en 1876.

Kiel steligo
------------

Ĉi tiu kombinaĵo povas esti formita kiel steligo de la romba tridekedro. La 30 rombaj edroj ekzisti en ebenoj de edroj de la 5 kuboj.

La steligaj facetoj por konstruado estas:

Vidu ankaŭ
----------

* Kombinaĵo de 6 kuboj kun turna libereco
* Kombinaĵo de 3 kuboj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kombinaĵo de 5 kuboj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kombinaĵo de 5 kuboj je MathWorld
* Steligoj de romba tridekedro je MathWorld
* Kombinaĵo de 5 kuboj de George Hart
* Uniformaj pluredroj kaj ilia dualaj Arkivigite je 2007-01-02 per la retarkivo Wayback Machine
* [*rompita ligilo*] VRML modelo
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

Diskuto inter libertarianoj pri naturaj rimedoj, precipe bienaĵo.

Iuj libertarianoj opinias ke la uzado de naturaj rimedoj de unu persono estas limigo kontraŭ la egalaj rajtoj de laia por uzi naturajn rimedojn. Je ekstrema okazo, kiam nepretendata bienaĵo estas ne havebla, la ekzisto de absoluta posedrajto pri bienaĵo estas neado de la rajto al vivo ĉar ĉiuj personoj bezonas bienaĵo por vivi. Ĉi tiuj libertarianoj opinias ke bienuloj estas preskaŭ sama ol la ŝtato.

Aliaj kredas ke ĉiuj rajtoj devenas de absolutaj posedrajtoj kaj ke posedrajtoj devas aplikiĝi al ĉiuj materialaĵoj. Limigo kontraŭ la rajto por absolute posedi ion tiel fundamenta kiel bienaĵoj estas neakordigebla kun libertarianismo laŭ ili.

Multaj klasikaj liberaluloj (John Locke, Thomas Paine, Thomas Jefferson) rekonis ke absoluta posedo de naturaj rimedoj povas senigi iujn de la libereco, sed evitis la aferon praktike ĉar la abundo de ne jam uzita lando havebla al iliaj socioj. La ideo ke posedado de bieno estas neakordigebla kun libereco kaj estas simple ago de ŝtata povo estas ankaŭ ofta inter anarkiistoj.

Iuj libertarianoj opinias ke posedrajtoj estas de la rezultoj de ies laboro kun rimedo, kaj neniam de la rimedo sin mem, do vere ekzistas neniu problemo
de maljusta amasigo de rimedoj: se iu alia povas reuzi la "sama" rimedo sen malutili la laboron de la antaŭa "posedanto", tiam ekzistas neniu konflikto, kaj la antaŭa "posedanto" havas neniu rajto (ekzemple, se mi transsendus elektromagnetajn ondojn trans vian bienon de radiodissendo, mi ne konfliktus kun viaj rikoltaĵoj, do vi havus neniun rajton kontraŭ mi. Kvankam se mi paŝus trans via bieno kaj surtretas viajn rikoltaĵojn, vi havus validan rajton kontraŭ mi.) Malgraŭ ke naturaj rimedoj ekzistas, tio kio donas *valoron* al ili estas la laboro de homoj, kaj tiuj kiuj kreas tiun valoron legitime posedas ĝin, kvamkam de la preciza karaktero de libera socio, ili ne posedas la utilecon de tiuj rimedoj kiuj alie helpas ĉiujn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Economic Harmonies* ("Ekonomikaj akordoj") de Frederic Bastiat
Testudoj de la genro *Pseudemys* (montrataj tie ripoze por akiro de varmo) estas ektotermaj.
Papilio *Junonia lemonias* ripozas subsune.
**Ektoterma**, el la greka *εκτός* (*ektós*) "ekstere" kaj *θερμός* (*thermós*) "varma", rilatas al organismo, en kiu internaj fiziologiaj fontoj de varmo estas de relative malgranda aŭ tre malatentenda gravo en kontrolo de la korpotemperaturo. Tiaj organismoj (por ekzemplo ranoj) dependas el la mediaj varmofontoj, kio ebligas ilin funkcii je tre malmultekostaj metabolaj indicoj. Populare, kelkaj estas nomataj kiel organismoj de "malvarma sango" kvankam tia termino ne estas teknike malĝusta, ĉar la sangotemperaturo de la organismo varias kun media temperaturo. Kelkaj el tiuj animaloj loĝas en medioj kie temperaturoj estas praktike tre konstantaj, kiel estas tipa de regionoj de la abisa oceano. Kontraste, en lokoj kie temperaturo varias tiom amplekse kiel por limigi la fiziologiajn aktivecojn de aliaj tipoj de ektotermoj, multaj specioj kutime serĉas eksterajn fontojn de varmo aŭ ŝirmo el malvarmo; por ekzemplo, multaj reptilioj regulas siajn korpotemperaturojn pere de sunbanado, aŭ serĉi ombron kiam necesas aldone al la tuta gamo de aliaj kutimaraj termoregulaj mekanismoj. Kontraste al ektotermaj, endotermaj dependas ege, eĉ hegemonie, el varmo de internaj metabolaj procezoj.

Referencoj
----------

**Notoj**

1. ↑  Davenport, John. Animal Life at Low Temperature. Publisher: Springer 1991. ISBN 978-0412403507
2. ↑  Jay M. Savage; kun fotoj de Michael Fogden kaj Patricia Fogden..  (2002) *The Amphibians and Reptiles of Costa Rica: a Herpetofauna Between Two Continents, Between Two Seas*. Chicago, Ill.: University of Chicago Press, p. 409. ISBN 0-226-73538-9.
3. ↑  Milton Hildebrand; G. E. Goslow, Jr. Principal ill. Viola Hildebrand..  (2001) *Analysis of vertebrate structure*. Nov-Jorko: Wiley, p. 429. ISBN 0-471-29505-1.

Vidu ankaŭ
----------

* Pojkilotermaj bestoj
Wagner kiel „danĝera individuo", kaptordona letero el 1853

***Die Kunst und die Revolution*** estas unu el la ĉefaj traktaĵoj de Richard Wagner kaj lige ligita kun sia pamfleto "Die Revolution" (La revolucio).

Ekesto
------

Wagner verkis siajn revoluciotraktaĵojn en la jaroj 1848 und 1849 in Dresdeno resp. en Zuriko. Wagner starigas en ĝi la tezon, ke „nova, vera arto" (Das Kunstwerk der Zukunft) povas ekesti nur tiam, kiam antaŭe „ĉio malnova" estas detruita, kaj nome per revolucio. Al ĉi tiu radikala opinio li alvenis, post kiam li sub la influo de Miĥail Bakunin, Gottfried Semper kaj August Röckel estis aliĝinta en Dresdeno al la celoj de la respublikanoj kaj vidis la ŝancon, per fundamenta ŝanĝo de la politikaj kaj sociaj cirkonstancoj ankaŭ povi ŝanĝi la teatrojn. Li strebis al tio, movi la teatrojn for de tro vulgaraj amuzprezentaĵoj al pli postulema kaj pli serioza arto.

Wagner estis konvinkita de tio, ke nur vera revolucio, do tia „de malsupre", povas liberigi la homojn el la mizhero. Liaopinie la homoj dumpase de la historio estas malproksimiĝintaj de la dia origino de la naturo kaj kreinta al si posedaĵojn kaj leĝojn. Anstataŭ „naturstato" nun ekzistas ŝtato kun (mal)-jurordo. Favore al la riĉuloj Dio estas mutaciinta al industrio, Wagner atakas la staton de sia tempo, kaj ĉi tiu „industridio" vivtenas la malriĉan kristanan laboriston ĝuste nur tiom longe, ĝis kiam „ĉielaj komercostelfiguroj" alkondukas la favoran neceson, ellasi ĉi tiun en pli bonan mondon. Ĉi tiujn „nekristanajn" statojn devas superi „liberaj homoj", kiuj ankaŭ sen leĝoj povas fariĝi feliĉaj, ĉar leĝoj nepre inkluzivas ilian vundiĝon.

Sian unuan traktaĵon *Die Revolution* [La revolucio] li publikigis sennome en la gazeto *Volksblättern* de sia amiko August Röckel en Dresdeno. Pli malfrue li transprenis la „traktaĵon" en siajn kompletajn verkojn volumon 12.

Fontoj
------

* Arkivigite je 2012-06-29 per la retarkivo Wayback Machine
* Sven Friedrich (eldonisto): *Richard Wagner; Werke, Schriften und Briefe*, Digitale Bibliothek, Berlino 2004.
* Richard Wagner: *Sämtliche Schriften und Dichtungen*, Lepsiko 1911.
* Josef Lehmkuhl: *Der Kunst-Messias, Richard Wagners Vermächtnis in seinen Schriften*, Würzburg 2009.
Krumornoj, ilustraĵo en la *Syntagma musicum*, volumo 2 (1619)
moderna krumornos (baso & aldo) en f kun klapoj
duobla anĉo de aldkrumorno en f
La **krumorno** (germane Krumhorn aŭ Krumphorn, angle Crumhorn, france Cromorne, itale/hispane: Cromorna) estas ligna blovinstrumento kun duobla anĉo, cilindre borita tubo kaj ventkapsulo. Ĝi havas sep suprajn tontruojn kaj unu suban truon por la maldekstra dikfingro. La tonamplekso estas granda nono. Je la moderna krumorno la tonamplekso estas pli larĝa danke al du klapoj kaj estas undecimo. Unue oni ne planis la preterblovadon, kiu tamen eblas je la moderna krumorno helpe de la klapoj, kaj la instrumento atingas pro la cilindara boraĵo la duodecimon. La preterblovaj tonoj tamen ege distingiĝas laŭsone de la aliaj tonoj.

Ekzistas la voĉpozicioj soprano, aldo, tenoro, baso kaj grandbaso. Oni eksperimente konstruis pli grandajn kaj pli malgrandajn instrumentojn, kiuj tamen ne povis venki. Samkiel ĉe la plejmultaj instrumentoj de la renesanco kutimas la c/f-agordo:

|  |  |
| --- | --- |
| *Voĉpozicio* | *Tonamplekso (interkrampe moderna krumorno)* |
| soprano | c1 d1 – d2 (– f2) |
| aldo | f0 g0 – f1 (– b1) |
| tenoro | c0 d0 – d1 (– f1) |
| baso | F G – f0 (– b0) |
| grandbaso | C D – d0 (– f0) |

Aldo kaj baso foje estas konstruitaj plentonon pli altaj, do kun la pli malalta tono g0 resp. G,. Krumornoj estas ludeblaj kromatike per forkprenoj kun escepto de la eta sekundo al la plej malalta tono.

La krumorno estis evoluigita en la 15-a jarcento kaj devenas de mezepoka instrumento kun rekta tubo kaj bestokorno (de bovo aŭ kapro) je la malsupra finaĵo. En la 16-a jarcento la instrumento estis ege disvastigita. Kun la muzika transiro de la renesanco al baroko en la 17-a jarcento ĝi ekstermodiĝis. Ekde meze de la 20-a jarcento oni denove konstruas kaj ludas krumornojn. Krom dum la revivigo de muziko el mezepoko kaj renesanco oni foje uzas la krumornon ankaŭ ĉe popola kaj moderna muziko.

Ekzistas samnoman, simile sona orgenregistro, plejparte je 16' aŭ 8'. Tiu ĉi lamenregistro havis cilindrajn kalikojn de pleparte natura longeco.

### Eksteraj ligiloj

* Kategorio Krumorno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Crumhorn Home Page (anglalingva) Arkivigite je 2012-07-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Priskribo de krumorno kun sonekzemplo de moerna aldkrumorno
Komarko de Alfaro, plej nordoriente de la regiono.
**Komarko de Alfaro**, en hispana *Comarca de Alfaro*, estas komarko en la plej nordoriento de la provinco kaj regiono Rioĥo, (norda Hispanio). Ĝi estas ankaŭ ene de la komarkaro Malsupra Rioĥo, en la orienta triono de la regiono laŭ vertikala divido (orient-okcidente), kune kun Komarko de Calahorra iom nordokcidente, Komarko de Cervera sudoriente, kaj Komarko de Arnedo sudokcidente.

Estas du ĉefaj trajtoj en la komarko: geografie la rivero Ebro fluas laŭ la tuta nordorienta bordo de la komarko (kaj de la tuta regiono) plej ofte farante limon kun Navaro; due la komarka ĉefurbo Alfaro estas kun diferenco la ĉefa centro demografie, ekonomie kaj socipolitike de la komarko. La komarko limas ĉirkaŭe kun Navaro.

Datumoj
-------

Alfaro estas la plej loĝata urbo de la komarko.
Nombro de municipoj: 3
Areo: 253,17 km²
Loĝantaro (2009): 16 500 loĝantoj
Loĝdenseco: 65,17 loĝ/km²
Latitudo averaĝe: 42º 12' 47" norde
Longitudo averaĝe: 1º 49' 12" okcidente
Altitudo averaĝe: 310 msm

Municipoj de la komarko
-----------------------

Aldeanueva de Ebro, Alfaro, Rincón de Soto.

Demografio
----------

Mapo de la orografio de la Komarko de Alfaro. Nordoriente la rivero Ebro kaj ĉefaj komunikvojoj.

| Municipo | Loĝantaro | Areo |
| --- | --- | --- |
| Aldeanueva de Ebro | 2817 | 39,08 |
| Alfaro | 9811 | 194,12 |
| Rincón de Soto | 3799 | 19,86 |

Demografia distribuado laŭ municipoj en Komarko de Alfaro. Evidentas la pli alta denseco en la ĉefurbo.
La komarko de Alfaro estis unu el la komarkoj kiuj havis pli ampleksan ekonomian kaj demografian disvolvigon ene de la regiono Rioĥo. Tio rilatis al prospera nutrindustrio kaj ĉefe de vinproduktado, same kiel la disvolvigo de protektita devennomo DOP "Peras de Rincón" (piroj) kaj la DOP Rioja (vino de Rioĥo). Krome estas entreprenoj ankaŭ por ligno, mebloj kaj konstruado. Tiu ekonomia disvolvigo rezultis en konsiderinda pliigo de la loĝantaro konstante ekde la 1920-aj jaroj, sed tio ne okazis same en ĉiuj el la municipoj de la komarko. La pliiĝo estis multe pli granda en Alfaro kaj Rincón de Soto ol ĉe Aldeanueva, kiu tamen retenis kaj eĉ iomete pliiĝis.

Vidu ankaŭ
----------

* Komarkoj de Rioĥo

Notoj
-----


* Kategorio Komarko de Alfaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796955
 |
Okcidenta Eŭropo
"Okcidenta Eŭropo" laŭ la lingvouzo dum la Malvarma Milito inter la jaroj 1947 kaj 1989
**Okcidenta Eŭropo** aŭ **Okcident-Eŭropo** signifas diversaj landoj en okcidenta Eŭropo, laŭ diversaj kriterioj.

Laŭ geografia senco "okcidenta Eŭropo" signifas la ŝtatoj Britio, Irlando, Francio, Belgio, Nederlando, kaj Luksemburgo.

Dum la tempo de la Malvarma Milito inter la jaroj 1947 kaj 1989 (respektive 1991), oni nomis ĉiujn ekonomie kapitalismajn parlamentajn demokratiojn de okcidenta, norda, suda kaj parto de meza Eŭropo "okcidenteŭropaj" kaj konsideris ilin parto de la "Okcidenta Bloko"), kontraŭe al la komunisme-aŭtoritate gviditaj landoj de la oriento de meza, orienta kaj granda parto de sudorienta Eŭropo, kiujn oni nomis resume kiel "Orienta Bloko".

Vidu ankaŭ
----------

* la difinon de Okcidenta Eŭropo laŭ la Geoskemo de la Unuiĝintaj Nacioj pri Eŭropo

* Kategorio Okcidenta Eŭropo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Okcidenta Eŭropo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
Ĵus-edzino dum sia Nikaho.
**Edzino** estas la ina partnero en geedzeco. Devoj, rajtoj kaj aŭtoritato de la edzino rilate al ŝia kunulo, aŭ al ŝia kunulino en samseksaj geedzecoj, varias laŭ kulturo kaj laŭleĝe.

En monogamaj rilatoj, la edzino povas esti edziĝinta al nur unu viro samtempe, kaj la edzo povas esti edziĝinta al nur unu virino samtempe. Kontraŭe, rilatoj bigamiaj kaj poligamiaj ( poliandrio kaj polignio ) povas esti ke la edzino kaj / aŭ la edzo havos du geedzojn, du aŭ pli da kompanianoj iam ajn.

Tradicie, en plej multaj kulturoj, la edzino ne estas konsiderata la estro de la domanaro kaj ne respondecas pri la vivtenado de la domanoj. Ĉefe laŭlonge de la 20-a jarcento la koncepto de egaleco de homoj pli kaj pli hegemoniis kaj nun en disvolvigitaj landoj kaj eĉ en multaj disvolvigataj landoj, la privilegioj de la edzo eksmodiĝis kaj la estreco estas kunhavata de la edzino. Kontraste en diversaj apartaj kulturoj, foje estis la edzino kiu fakte respondecis (kaj eĉ respondecas) pri la bontenado de la hejmo kaj/aŭ de la familia ekonomio.

Eĉ post la fino de la rilato, ĉu per la morto de la edzino aŭ eksedziĝo, en multaj kulturoj, ŝia eksgeedz(in)o estas difinita kiel vidv(in)o aŭ eksedz(in)o kaj ŝi kiel la eksedzino, kun malsamaj signifoj - kaj juraj kaj kulturaj.

En pratempoj, edzo havis grandan aŭtoritaton super sia edzino kaj iliaj idaj posteuloj, kiuj estis plejparte konsiderita lia proprietaĵo.

Vidu ankaŭ
----------

* Edzo (familio)

* Kategorio Edzino (familio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Edzino (familio) en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 721854
* GND: 4013634-6
* LCCN: sh85147187
* BNF: 13318508c
* NKC: ph122623
 |
La **Registaro de Gronlando** (gronlande : **Naalakkersuisut**, dane : **Grønlands Regering**) estas la plenuma povo en Gronlando, en ĉiuj aferoj ligitaj al registaraj aferoj ligitaj al la internaj aferoj de Gronlando. La membroj de la registaro estas nomumitaj fare de la Ĉefministro de Gronlando, sed estas oficiale aprobitaj fare de la membroj de la Parlamento de Gronlando (Inatsisartut). La membroj de la registaro ne estas nepre elektitaj, kaj iu ajn persono povas esti nomumita al la diversaj postenoj.

La registaro kutime enhavos proksimume 10 membrojn de la registaro (inkluzive de la ĉefministro), ankaŭ nomitaj ministroj, kaj ĉiu el ili gvidas registaran ministerion kaj estas nomumita fare de la ĉefministro.

Referencoj
----------

1. ↑  naalakkersuisut.gl, La ministerioj
2. ↑   naalakkersuisut.gl, membroj de la Kabineto. Alirita 2021-04-11.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Naalakkersuisut.gl – oficiala retejo de la Registaro de Gronlando (gronlande)
* Naalakkersuisut.gl – oficiala retejo de la Registaro de Gronlando (dane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 832287
* LCCN: n88216316
* VIAF: 154320632
* ISNI: 0000 0001 0728 3726
 |
*Tiu paĝo devus temi pri **homa kruro**. Pri kruro ĝenerale temas paĝo kruro (alia). Eble tiu paĝo devus nomiĝi homa kruro kaj kruro estus paĝo por kruro ĝenerale.*
*Krurojn havas ankaŭ tablo aŭ seĝo.*

---

**Kruro** estas komunlingve suba (aŭ malantaŭa) membro de homo aŭ aliaj bestoj (latine: *membrum inferius*).

En anatomia faklingvo (kaj foje ankaŭ komunlingve) ĝi estas nur la suba parto de tiu membro, de la genuo ĝis la piedo (latine: *crus*).

Kelkaj ankaŭ uzas la ne-oficialan vorton "**gambo**" por la tuta suba membro de homo, sed multaj[*kiu?*] konsideras tiun vorton evitinda, ĉar ĝi estas nenecesa anstataŭigo de "kruro". Aliaj[*kiu?*] opinias la enkondukon necesa ĉar per kruro oni ne scias kion oni celas, ĉu la tutan gambon aŭ nur la suban parton.

La suro estas muskola elstaraĵo ĉe la malantaŭa parto de la kruro kaj sub la genukavo aŭ poplito.

Helpiloj por faciligi paŝadon en la kazo de suraj doloroj aŭ kruro en gipsbandaĝo estas jenaj: promenbastono, lambastono, rulapogilo.

Proverbo
--------

Ekzistas pluraj proverboj pri kruro en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Atakis teruro, ektremis la kruro.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Iras ĉiu kruro laŭ sia plezuro.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Pro kapo malsaĝa suferas la kruroj.* **"** |

 |

Bildaro
-------

* Kruro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kruro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kruro en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Razitaj kruroj de virinoRazitaj kruroj de virino
* Kruroj de viro kaj virinoKruroj de viro kaj virino
* Krura muskolaro: Profunda fleksoro de la kruroKrura muskolaro: Profunda fleksoro de la kruro
* Kruro muskolaro: Ekstensoro de la kruroKruro muskolaro: Ekstensoro de la kruro
* Krura muskolaro: Supraĵa fleksoro de la kruroKrura muskolaro: Supraĵa fleksoro de la kruro

Referencoj
----------

1. ↑  Reta Vortaro: la ĉefa signifo de kruro estas "Parto de suba membro de animalo, ekde genuo ĝis piedo"
2. ↑  gambo en PIV kaj ReVo.
3. ↑   Lernu. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2008-11-09.

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 8369
* NKC: ph119537
 |
La **aŭstra registaro** (germane *Österreichische Bundesregierung*) estas la kabineto kiu konsistigas la plenuman povon de Aŭstrio. Ĝi konsistas el la kanceliero, kiu estras la registaron, lia deputito kaj la diversaj ministroj.

Ekde la reformo en 1929 de la Aŭstra Federacia Konstitucio, ĉiuj membroj de la Federacia Registaro estas nomumitaj de la Prezidanto de Aŭstrio. Ĉar la federacia registaro devas konservi la mocio de demisio de la parlamento, la prezidanto kutime konsideras la politikan situacion en la parlamento. En la praktiko, la gvidanto de la plej forta politika partio, kiu kandidatiĝis kiel "kanceliera kandidato" en la parlamenta baloto, estas tiu kiu estas nomumita al la posteno kaj formas la registaron. La ministroj estas proponitaj por nomumo de la kanceliero, kvankam la prezidanto povas prokrasti la aprobon de la nomumo. Ankaŭ, la prezidanto povas maldungi la kancelieron aŭ la reston de la registaro iam ajn. En ĉi tiu scenaro, la parlamentaj partioj devas formi novan registaron.

La registaro kunvenas por ofte planitaj renkontiĝoj. La kanceliero funkcias en registaraj kunvenoj kiel unua inter egaluloj sen fina decida aŭtoritato. La kabineto adoptas decidojn en la ĉeesto de almenaŭ duono de siaj membroj.

La 7-an de januaro 2020, prezidanto Alexander Van der Bellen nomumis Sebastian Kurz kiel Kanceliero. La registaro de Kurtz konsistas el lia partio (la Aŭstria Popola Partio) kaj la Verda Partio. Werner Kugler funkcias kiel vicrektoro.

Registaraj ministerioj
----------------------

**Noto:** La listo de 13 oficejoj estas ĝisdatigita por la komenco de 2021:

* Ministerio de Arto, Kulturo, Ŝtatservo kaj Sportoj (BMKODS)
* Ministerio de Klimato, Medio, Energio, Moviĝeblo, Novigado kaj Teknologio (BMK)
* Ministerio de Eŭropaj kaj Internaciaj Aferoj (BMEIA)
* Ministerio de Ciferecaj kaj Ekonomiaj Aferoj (BMDW)
* Financministerio (BMF)
* Federacia Ministerio pri Defendo de Aŭstrio (BMLV)
* Federacia Ministerio pri Eduko, Scienco kaj Esploro de Aŭstrio (BMBWF)
* Ministerio de Agrikulturo, Regionoj kaj Turismo (BMLRT)
* Justicministerio (BMJ)
* Ministerio de Laboro, Familio kaj Junularo (BMAFJ)
* Ministerio por internaj aferoj (BMI)
* Ministerio de la Kanceliero (BKA)
* Ministerio de Bonfarto, Sano, Traktado kaj Protekto de Konsumantoj (BMSGPK)

Referencoj
----------

1. ↑  Vidu artikolo 70 de la federacia konstitucia leĝo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Aŭstra federacia registaro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 832461
* GND: 2029534-0
* ISNI: 0000 0004 0648 785X
 |
**Komjáti** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény.

Blazono de Komjáti

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 11  km²
* Alto super marnivelo: 160 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.5456/20.7613
* Loĝantaro: 330
* Poŝtkodo: 3765
* Telefonprefikso: 48

Situo
-----

Komjáti situas sur mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Sajószentpéter-Turňa nad Bodvou, laŭ fervojo Tornanádaska-Miskolc. Szendrő troviĝas 21, Miskolc 54 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1283. Dum la turka erao la vilaĝo preskaŭ senhomiĝis. En 1896 la fervoja linio atingis la vilaĝon. Vilaĝservoj estas kulturdomo, interretejo, kuracejo, familihelpa servo, kuratoro, 2 vendejoj, migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo de 1940
* kalvinana preĝejo de 1804, trakonstruita en 1912
* monumento pri falintoj de 2000
* nobeldomo de Fáy [fAj]

Fontoj
------

* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.komjati.hu
* www.gyaloglo.hu

* Kategorio Komjáti en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Letero** estas surpapera mesaĝo sendata por porti informon. Letero ĝenerale surhavas adreson, al kiu ĝi estas sendata, kaj ofte ankaŭ la adreson de la forsendinto. Letero estas maldika, kun papera koverto, en kiu estas tuta enhavo kaj sur kiu estas skribitaj adresoj kaj algluitaj poŝtmarkoj. Por sendi aĵojn oni uzas aliajn sendaĵojn, inter aliaj pakaĵojn, sakojn, skatolojn, banderolojn ktp.

Al la forsenda adreso la letero povas reveni en okazo de malsukceso de sendado. Tien oni ankaŭ povas sendi respondon al la letero. En gazetaro, politiko, kaj aliaj kampoj, eblas dissendi *malferman leteron*, kiu estas dokumento kiu celas la publikon ĝenerale kaj ne specifan adresiton (ricevonton).

Krom la tradiciaj paperaj leteroj nuntempe ankaŭ ekzistas elektronikaj leteroj, novaĵleteroj ktp.

Famaj leterkorespondaĵoj en la historio
---------------------------------------

La leteroj de Paŭlo en la Nova Testamento. La "*Leteroj al Juna Poeto*", de Rainer Maria Rilke. La leteroj de Kafka al sia patro, kaj pri tiuj de Vincent van Gogh al la frato Théo. La samon oni povas diri pri la leteremo de Dostojevskij, Fernando Pessoa kaj aliaj famuloj. La kolekto de leteroj de Zamenhof, kiuj fariĝis ne nur historiaj dokumentoj, sed stilinstruaj ekzemploj.

En Verono, Italio, "Klubo de Julieta" respondas al miloj da leteroj venintaj el la tuta mondo, laŭ inspiro de la fama dramo de Ŝekspiro. Avo Frosto ricevas ĉiujare multajn leterojn el infanoj el la tuta mondo.

Oni devus ne forlasi tiun belan kutimon. Kiam oni verkas tradician, paperan leteron, tiam oni haltas por momento kaj dediĉas veran, profundan atenton al amiko aŭ familiano. Oni detale raportas faktojn, rakontas interesan okazaĵon, esprimas personajn ideojn kaj sentojn. Kaj kiam oni iras al la poŝtoficejo, tia eta laboro estas vera omaĝo al amata persono, al kiu oni ekspedos la paperaĵon.

Letertipoj
----------

* Poŝtkarto
* Rekomendletero
* Retletero
* Suicidletero

Vidu ankaŭ
----------

* Leternovelo
* Poŝto
* Poŝtmarko
* Tipografio
* Poŝtkesto
* Borel, Jean 1910/1922 : *Komerca Korespondo*, Möller & Borel, Berlino, 48 paĝoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Internaciaj Leteramikoj
* Arkivigite je 2012-01-05 per la retarkivo Wayback Machine Leterformo
* Arkivigite je 2009-02-20 per la retarkivo Wayback Machine University of Wisconsin Writing Center Guide
* Purdue University Online Writing Lab

* Stanislavo Belov (2011-02-05) Leteroj de rusa soldato (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2017-09-17. Alirita 2017-09-17. *(dokumentoj de 1941-1942)*

* Kategorio Letero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Letero en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
* Letero en Vikifontaro (Universala biblioteko)
**Kommune 1** aŭ  **K1** estis la unua politike motivita komunumo en Germanio. Ĝi estis kreita la 12-an de januaro, 1967, en Okcidenta Berlino kaj finfine dissolvita en novembro 1969. Kommune 1 disvolviĝis de la eksterparlamenta opozicio de la germana studenta movado de la 1960-aj jaroj. Ĝi estis celita kontraŭ-modelo kontraŭ la malgranda mezklasa socio, kiel reago kontraŭ socio, kiun la komunumo trovis tre konservema.

La komunumo unue situis (de la 19a de februaro 1967 ĝis la komenco de marto 1967) en la malplena loĝejo de la aŭtoro Hans Magnus Enzensberger, en Fregestraße 19, same kiel en la apartamenta studio de la aŭtoro Uwe Johnson, kiu restis en Usono, ĉe Niedstraße 14 en la Berlina distrikto de Friedenau. Post la reveno de Enzensberger de longa studvojaĝo en Moskvo, ili forlasis lian loĝejon kaj okupis la hejmon de Johnson ĉe Stierstraße 3 por mallonga tempo. Ili tiam moviĝis al loĝejo en Stuttgarter Platz kaj tiam finfine proponitaj al la dua etaĝo de la malantaŭo de luprendomo en Stephanstraße 60 en la Berlina distrikto Moabit.

* Kategorio Kommune 1 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Judit Pojjákné Vásárhelyi** [vAŝArheji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Pojjákné Vásárhelyi Judit** estis hungara bibliotekisto, altlerneja instruisto. Ŝia origina nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Vásárhelyi Judit*.

Judit Pojjákné Vásárhelyi naskiĝis la  25-an de februaro 1950(nun 1950-02-25) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Judit Pojjákné Vásárhelyi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1973. Post la diplomo ŝi eklaboris en la Tutlanda Biblioteko Széchényi. Ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1981, ŝi doktoriĝis (DSc) en 2005 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ekde 2013 ŝi ankaŭ instruis en Katolika Universitato Péter Pázmány. Ŝi edziniĝis kaj naskis 2 filinojn, ŝi vidviniĝis en 2018. Ŝi ricevis premiojn inter 1987-2008.

Elektitaj libroj
----------------

* *Eszmei áramlatok és politika Szenci Molnár Albert életművében* (1985)
* *Szenci Molnár Albert és a Vizsolyi Biblia új kiadásai* (2006)
* *Régi magyarországi nyomtatványok* (4-a volumo, 1656–1670; 2012)

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio kun foto legebla en la 42-a paĝo
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto legebla en la 2-a alineo

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 834276
* LCCN: n2003044956
* VIAF: 187885
* ISNI: 0000 0001 0861 7193
* SUDOC: 079048730
* BNF: 13624314h
* NKC: mzk2009491816
 |


* Portalo pri Biografio
**Boris TOKAREV** (ruse *Борис Владимирович Токарев*, plumnomo **B. Tornado**; naskiĝis la 14-an de oktobro 1927; mortis la 17-an de novembro 1994 en Moskvo) estis sovetia esperantisto.

Li esperantistiĝis en 1957. Li estis rusiano kaj sovetiano. Doktoro pri kemio. Ekde 1973 li estis fakdelegito pri kemio kaj literaturo. Krome li estis dumviva membro de UEA kaj de Rusia Esperantista Unio. Profunda konanto de la Esperanto-literaturo, pri kiu li multe prelegis. Kaj li instruis Esperanton, precipe inter blinduloj. 

Sub pseŭdonimo **B(onifatij) Tornado** li publikigis originalajn kaj tradukitajn poeziaĵojn, en multaj revuoj (i.a. *La Suda Stelo* kaj *Norda Prismo*), en *Esperanta Antologio* kaj en la broŝuro *Versoj* (1991). Li tradukis i.a. *Eposo pri la Militiro de Igorj* (1962) kaj *Versoj* de Rudaki (1991). Postmorte la Moskva eldonejo Impeto publikigis la romanofabelon *Ardes* kaj la pli ol dekmil-versan epopeon *Vivo de Prometeo*. 

Granda parto de lia persona biblioteko troviĝas en la Rusia Ŝtata Biblioteko de Eksterlanda Literaturo en Moskvo.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |

* Boris Tokarev forpasis, NikSt
* Libroj kaj aliaj dokumentoj[*rompita ligilo*] de kaj pri Boris Tokarev en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo Arkivigite je 2007-12-21 per la retarkivo Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
|  | Por tiu ĉi artikolo estas uzitaj materialoj el la libro *Vojaĝo en Esperanto-lando* de Boris Kolker kun afabla permeso de la aŭtoro. |



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 42116
* GND: 1081029471
* VIAF: 311218499
* ISNI: 0000 0004 3796 7039
 |
**Bootlega registrado** (**pirata albumo**  angle : **Bootleg**, pronuncata butleg) estas vidbendo aŭ sonregistraĵo de prezento aŭ studioprezento, kiu ne estis oficiale publikigita fare de la artisto. Bootlegaĵoj havas kolektan valoron en la okuloj de fanoj, tial granda nombro da tiaj registradoj estas kopiitaj kaj pasitaj inter la fanoj de la artisto kaj distribuitaj en limigita nombro da kopioj. Plejparte, Bootlegaĵoj estas disdonitaj senpage, sed ekzistas ankaŭ bootlegaĵaj produktantoj, kiuj aldonas plibonigitan sonkvaliton kaj enpakadon al ĉi tiuj maloftaj registradoj kaj vendas ilin. Foje, eĉ la artisto mem elektas publikigi siajn registradojn kiel bootlega albumon en limigita distribuo kaj dividi ĝin inter siaj fanoj.

Etimologio
----------

La origino de la vorto "bootleg" en usona slango, nome fandaĵo de la vortoj "boot" (boto) kaj "leg" (kruro) - "bootleg", tio estas laŭ la kontrabanda kutimo de ŝteliri objektojn inter la supra parto de la boto kaj la kruro. Originale, plejofte tio estis botelo da alkoholaĵo.

Por plia legado
---------------

* Thompson, Dave. *A Music Lover's Guide to Record Collecting*. Backbeat Books, September 2002. (ISBN 0-87930-713-7)
* Trew, Stuart. "The Double Life of a Bootlegger", *Warrior Magazine*, Sept. 2004, p. 6–8. *N.B*.: Discusses bootlegging in the Canadian context.

Referencoj
----------

1. ↑  laŭ Roko kaj Popo - Popularmuzika Terminaro en Esperanto de Bertilo Wennergren

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 826939
* GND: 7699694-3
 |
En lingvoscienco **sonskribo** estas skribsistemo kodanta parolon, la sonan formon de la lingvo. La signoj de sonskribo neniel rilatas al la senco de la teksto, ili prezentas parolsonojn (pli ĝuste, fonemojn) el kiuj konsistas vortoj, esprimantaj la koncernajn ideojn en la buŝa formo.

Ekz‑e al la nombro, ideograme prezentebla per **24**, sonskribe respondas «dudek kvar» (en Esperanto) aŭ «vierundzwanzig» (en la germana). Ĝenerale la sonskribo de unu sama ideo havas malsamajn formojn en diversaj lingvoj kaj ne estas rekte komprenebla por alilingvano.

La granda avantaĝo de sonskriboj konsistas en tio, ke ĉiujn tekstojn eblas prezenti per negranda nombro (kelkdeko) da signoj (alfabeto); tial la sonskribojn oni ankaŭ nomas **alfabetaj skriboj**.

La formo de signobildoj uzataj en sonskribo povas esti tute arbitra, pure konvencia; tamen en trajtecaj alfabetoj (ekz-e en la Ŝava alfabeto) ilia formo povas aludi fonetikajn ecojn de la respondaj fonemoj.

Estas pluraj tipoj de sonskriboj, laŭ la maniero prezenti la parolsonojn; interalie la silabaj skriboj, la konsonantaj skriboj, kaj la plej kompletaj konsonanta-vokalaj skriboj. Al tiu lasta tipo apartenas i.a. la skribsistemo de Esperanto.
Rozkolora linio
La **metroo de Mekko** (arabe قطار المشاعر المقدسة) estas mallongdistanca fervojo en Mekko (Sauda Arabio). Ĝi estis malfermita la 15-an de novembro 2010 kaj havas la precipan celon transporti islamanajn pilgrimantojn inter la lokoj Mina, Muzdalifah kaj la ebenaĵo de Arafat.

La metroo pliparte veturas sur altigita, surpiliera vojo kaj uzas la norman ŝpuron (reldistancon) de 1435 mm kaj energi-provizadon per kontinua kurento de 1.500 V tra katenario. Ĝiaj trajnoj longas 300 metrojn, la (ĝis nun ununura, "rozkolora") linio longas 18 km kaj havas esence tri staciojn. Apartaĵo estas, ke ĉiu stacio estas triobla, kaj ĉiu trajno haltas nur en po unu el la tri stacioj. Tio malgrandigas la hom-amasojn en la stacioj kaj permesas servi pli grandan areon ĉirkaŭ la stacioj. Por eviti akcidentojn, inter la kajoj kaj la trakoj estas pordoj, kiuj malfermiĝas nur, kiam trajno haltas.

La unua linio estu ĝermo de estonta reto de kvin linioj, kiuj atingu ekzemple la flughavenon de Ĝido.

Vidu ankaŭ
----------

* Metroo
* Listo de metrooj en la mondo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Metroo de Mekko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* UrbanRail.Net
**Konoplivci,** ukraine **Коноплівці,** rutene **Кендерешôв** [kendereŝov], ruse **Коноплевцы** [konoplevci], slovake **Kenderešov,** germane **Kenderesch,** hungare **Kendereske** [kendereŝke] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en municipo de Kolĉino.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Mukaĉeve en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 26′ 40″ N 22° 45′ 54″ O﻿ / ﻿48.44444 °N, 22.76500 °O﻿ / 48.44444; 22.76500 (mapo)Koordinatoj: 48° 26′ 40″ N 22° 45′ 54″ O﻿ / ﻿48.44444 °N, 22.76500 °O﻿ / 48.44444; 22.76500 (mapo)
* Areo: 1 km²
* Alto super marnivelo: 135 m
* Loĝantaro:
* Poŝtkodo: 89611
* Telefonprefikso: +380 3131
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Kendereske apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Konoplivci. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
La Artohalo de Arnstadt, en iama uzino.
La **Artohalo de Arnstadt** (germane: *Kunsthalle Arnstadt - Galerie für zeitgenössische Kunst*) estas kultura centro en Arnstadt, Angelhäuser Straße nr 1. Establis kaj prizorgas la tuton la societo *Arnstädter Kunstverein*.

Historio
--------

En printempo 2001 superregis ankoraŭ la nura volo fari ion, sed en julio de la sama jaro konkretaj laboroj por kreado de Artohalo komenciĝis. En ne plu uzita malantaŭa produktejo de la poŝlampojfabriko ARTAS oni realigis kun multo da idealismo kaj helpantoj de la Johannes-Falk-projekto de Marienstift Arnstadt kiel ankaŭ per la helpo de multaj sponsoroj la instalon de 816 kvadrametrojn granda Artohalo. Sekve ĝi estas la plej granda siaspece en tuta Turingio.

Priskribo
---------

La fabriko ofertas al la artistoj malavare multan spacon en tri inter si malfermitaj, senseptaj haloj, kun speciala ĉarmo surloka ŝuldita al la iama uzo produktada. La Artohalo Arnstadt estas malfermita al ĉiu ajn formo de altkvalita nuntempa kaj moderna arto.

Krom la ĝenerale nedaŭraj ekspozicioj pri plastikaj artoj kaj laborrondoj okazas dum la tuta jaro ankaŭ diversaj projektoj kun muzikistoj, pentristoj, teatraj artistoj, verkistoj, krome koncertoj, voĉlegadoj kaj eĉ surscenigoj de teatraĵoj. La artistoj venas el la tuta mondo. Ĉe neenlandaj aferoj metatas fokuso speciala sur arto el Hispanlingvio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de la Artohalo kun evento-kalendaro.
* Pri la Artohalo sur la oficialaj urbaj retpaĝoj. Arkivigite je 2014-12-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Artohalo ĉe Fejsbuko.