recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Pekka HAAVISTO** (naskita la 23-an de Marto 1958 en Helsinki) estas finna politikisto de la Verda Partio. Li estis parlamentano en la jaro 1987–1995 kaj ree ekde 2007. Li estas ankaŭ membro de la urba deputitaro en Helsinki.

La 22-an de Januaro 2012, en la unua balotado de la elektoj por prezidanto de Finnlando, Haavisto gajnis 18.6 % de la voĉoj. Tiel li akiris lokon en la decida dua balotado la 5-an de Februaro, kie li konkuros kun Sauli Niinistö (36.8 % je la unua fojo).

Haavisto prezidis la Verdan Partion ekde 1993 ĝis 1995. En la unua registaro de Paavo Lipponen li estis ministro pri vivmedio (1995–1999). Li estis la unua kabineta ministro en Eŭropo, kiu reprezentis verdan partion.

De 1999 ĝis 2005 Haavisto laboris en diversaj taskoj de la Unuiĝintaj Nacioj. Li direktis la esplorgrupojn de la Media Programo de UN en Kosovo, Afganujo, Irako, Liberio, Palestino kaj Sudano, kaj reprezentis la saman UN-organon en la esploroj pri la mineja akcidento en Baia Mare en Rumanujo. Li ankaŭ kunordigis la UN-ekzamenadon pri efikoj de finkonsumita uranio en Kosovo, Montenegro, Serbujo kaj Bosnujo kaj Hercegovino. En 2005 li estis nomumita speciala reprezentanto de la Eŭropa Unio en Sudano por partopreni la intertraktadon pri paco en Darfuro.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 389799
* GND: 1176682229
* LCCN: n79020502
* VIAF: 6203146
* ISNI: 0000 0000 3240 5329
 |
**Otero de Bodas** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Carballeda, en la nordokcidento de la provinco, angule kun nordorienta Portugalio. *Otero de Bodas* estas etimologie tradukebla al *Monteto de Nuptoj*, nome aludo al diversaj legendoj. 

Panoramo kun la monteto fone.
Preĝejo de Santiago Apóstol.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Otero de Bodas kaj Val de Santa María, okupas totalan areon de 49,94 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 151 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 71 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, 31 km de Puebla de Sanabria, 48 km de Benavente. 

Estas prahistoriaj kaj romiaj restaĵoj, mencio al epoko de visigotoj.

Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado (montaro Kulebra), somera feriloko, popola arkitekturo, fungokolektado, piedirado, naturaj lokoj ktp.

El 15-a ĝis 19-a de Junio 2022 okazis terura incendio en la tuta montaro Sierra de la Culebra ĝis la valo de la rivero Tera, eksplodinta pro kuniĝo de nekutima varma tajdo (antaŭsomera) kun sekaj ŝtormoj kiu fakte okazigis aliajn 50 incendiojn en la tuta regiono. La incendio detruis pli ol 25 000 hektarojn, oni interrompis la trafikon per ŝoseo kaj trajno kaj loĝantoj de du dek loĝlokoj estis provizore translokigitaj al sekuraj rifuĝejoj. La municipoj damaĝitaj de tiu incendio estis Villardeciervos, Flechas, Cional, Codesal, Villanueva de Valrojo, Ferreras de Arriba, Ferreras de Abajo, Otero de Bodas, Olleros de Tera, Val de Santamaría de Otero de Bodas, Calzadilla de Tera, Villar de Farfón, Junquera de Tera, Milla de Tera, Pumarejo de Tera, Melgar de Tera kaj Vega de Tera. Finaj kalkuloj de detruo ĉirkaŭas 30 000 hektarojn, kio faras tiun incendion la plej detrua en la regiono Kastilio-Leono kaj eble en la tuta Hispanio, ekde oni havas registrojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----

1. ↑  Las llamas en la Sierra de la Culebra (Zamora) han calcinado ya cerca de 20.000 hectáreas Público, 18a de Junio 2022, Alirita la 20an de Junio 2022.
2. ↑  Sofocan las llamas de la Sierra de la Culebra y los desalojados vuelven a sus casas Público, 19a de Junio 2022, Alirita la 20an de Junio 2022.
3. ↑  Telediario de Kanalo 1a, 20an de Junio 2022, 15:00


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755109
 |
**Paideia** estas greka vorto (παιδεία), kiu en sia litera kaj origina signifo valoras "edukadon", kiel tekniko per kiu oni pretigas infanojn al la vivo. Sed la termino, dum la helenisma epoko, kaj la koncepto *paideia* pliriĉiĝis per novaj signifoj ĝis ĝi esprimis la idealon de la homa perfekteco, akirita pere de praktiko de la artoj, de la literaturo kaj sciencoj.

En la klasika Ateno oni praktikadis la instruadon de junuloj per du paralelaj branĉoj: la *paideia* fizika, destinita al la prizorgo de la korpo kaj ties plifortigo, kaj la *paideia* psika (spirita, mensa), celanta garantii la harmonian socialigon de la unuopulo en la Polis, aŭ provizi la eninternigon de tiuj universalaj valoroj kiuj konstituis la "etoson" de la popolo.

En la eduka procezo de la fizika *paideia* eniris ankaŭ la uzo de armiloj por ke la milito estu konstanta perspektivo eĉ nobliganta la junularon.

Tiu psika (spirita, intelekta) *paideia* multe interesis Platonon, kaj sur ĝi li fundos la bazajn projektojn de renovigo en la konservado de la greka homo.

La latinoj Cicerono kaj Varono tradukis παιδεία per "humanitas" (el kiu "humanismo") enprenante en tiu termino la valorojn kiuj nobligas la homan naturon kaj ĝin forprenas el la besteco. En la helenisma epoko παιδεία signifas civilizon kaj kulturon, sed kulturo kiel idealo de homa formiĝo kaj ne kiel kvanto de scioj. La ekvivalento aperas el la germana distingo inter *Bildung* kaj *Kultur*, idealo kiu ricevis ofte pli religian karakteron: la helenisma civilizo, poste, antaŭvidis en ĝi anticipon de la beata vivo, la vojoj por akiri senmortecon.

La modelo de la klasika Grekio estis imitita de la antikva Romo kaj de la Romia Imperio kaj plurfoje renaskiĝis laŭ novaj transformoj kun la naskiĝo de novaj kulturoj, dekomence kun la alestiĝo de kristanismo, poste kun la Humanismo kaj Renesanco.

Kun kristanismo perdis ion da altiro la korpa prizorgo kaj ankaŭ la spiritaj enhavoj evoluiĝis al la kristanaj valoroj.

Bibliografio
------------

* Quacquarelli A. Le fonti della paideia antinicena, Brescia, 1967.
* Werner Jaeger, *Paideia: The Ideals of Greek Culture*, vols. I-III, trans. Gilbert Highet, Oxford University Press, 1944, ISBN 8807103524

Vidu ankaŭ
----------

* Edukado
* Polis
* Gymnasion

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Paideia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* [*rompita ligilo*]
*
La *Post* estis la dua (post *Der Pennsylvania Staatsbote*) gazeto kiu presis la tekston de la Usona Deklaro de Sendependeco
***The Pennsylvania Evening Post***, gazeto de Filadelfio presita de Benjamin Towne el 1775 ĝis 1784, estis konsiderita la unua (aŭ dua) gazeto kiu presis la Usonan Deklaron de Sendependeco, kiun ĝi publikigis la 6an de julio, 1776. La *Post* estis ankaŭ la unua gazeto en kiu estis publikigita la Lee Rezolucio, kiu establis la novan landon. Konata kiel "The Resolution for Independence" (Rezolucio por Sendependeco), la "Lee Resolution" estis aprobita de la Dua Kontinenta Kongreso la 2an de julio, 1776, kaj presita en *The Pennsylvania Evening Post* tiun vesperon.

Aperinte trifoje semajne, en 1783 Towne ekpublikigis la *Pennsylvania Evening Post* ĉiutage, kio faris ĝin la unua ĉiutaga ĵurnalo en Usono.

Referencoj
----------

1. 1 2   The Pennsylvania Evening Post (1776-07-06). Arkivita el la originalo je 2019-11-11. Alirita 11a de novembro 2018.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-11-11. Alirita 2020-03-20.
2. 1 2   (July 1965) "Benjamin Towne: The Precarious Career of a Persistent Printer", *Pennsylvania Magazine of History and Biography* **89** (3), p. 316–330.
3. ↑   First Newspaper Printing of the Declaration. *Museum of the American Revolution*. Arkivita el la originalo je 2019-07-21. Alirita 31a de marto 2013.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-07-21. Alirita 2020-03-20.
La tomboj de la Ŝtaŭfoj en Lorch (Virtembergo) - videblas tio en la libro *Kloster Lorch und die Hohenstaufengräber* de Mylius, paĝo 313
**Otfried MYLIUS** (vere: *Karl Müller*; naskiĝinta la 8-an de februaro 1819 en Stutgarto, mortinta samloke la 28-an de novembro 1889) estis germana verkisto.

Vivo kaj verkoj
---------------

Post trejniĝo libropresista li ekstudis en 1840 ĉe la universitato de Tübingen kaj gvidis inter 1842 kaj 1868 la redakcion de la gazeto »Erheiterungen« en Stutgarto. poste li eniris la redakcion de »Allgemeine Familienzeitung« kaj estis ekde 1884 redaktoro de la Cotta-a gazeto »Ausland«. 

Kiel romanverkisto li unue aperis per »Des Lebens Wandelungen« (sub la pseudonimo Fr. von Elling, Stuttgart 1854, 3 vol.), antaŭ la publikigo de historiaj romanoj kiel: »Graveneck« (Stutgarto 1862; 2-a eldono, Lepsiko 1872) kaj »Die Irre von Eschenau« (Stutgarto 1869, 2 Bde.), kie rakontatas la erao de duko Karlo Eŭgenio (Virtembergo); la kulturbildo: »Neue Pariser Mysterien« (Stutgarto 1863, 3 vol.) kaj »Neue Londoner Mysterien« (Stutgarto 1865–67, 4 Bde.); krome: »Das Testament von St. Helena« (Stutgarto 1868 bis 1869, 2 Bde.); »Die Weiße Frau« (Stutgarto 1868–1873, 3 Bde.); »Die Türken vor Wien« (Lepsiko 1870); »Am Hof der nordischen Semiramis« (Hanovro1873, 2 Bde.); »Ein verlorner Sohn« (Jena 1874); »Iphigenie« (Hanovro 1875); »Die Opfer des Mammon« (Hanovro 1882) ktp.

Ekster tio li skribis rakontojn kaj novelojn (elekto, Lepsiko 1874, 2 vol.) kaj serion da klerigaj porjunulaĵoj. Li editoris la unuan germanan version de la libro »Der Shakespeare-Mythus« de A. Morgan (Lepsiko 1885).

Fonto
-----

*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, vol 14. Leipzig 1908, p. 235 kio relegeblas tie ĉi interrete.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 624838
* GND: 11534120X
* LCCN: n82070551
* VIAF: 42565613 24359278, 42565613
* ISNI: 0000 0001 1681 7312
* LIBRIS: 298943
* NKC: js2018988169
 |
Ruĝe, provinco Camagüey, kie okazis la Pakto de Zanjón
Antonio Maceo Grajales
Arsenio Martínez Campos
Estas konata kiel **Paco de Zanjón** aŭ **Pakto de Zanjón** la dokumento kiu establigas la kapitulacon de la Kuba Liberiga Armeo antaŭ la hispanaj trupoj, metante finon al la t.n Dekjara Milito (Kubo) (1868-1878). Ĉi tiu interkonsento ne garantiis la du ĉefajn celojn de ties milito: la sendependeco de Kubo kaj la nuligado de la sklaveco.

La kaŭzoj de tiu ĉi kapitulaco estas pluraj; la plej konataj estis la troa regioniismo reganta en la Liberiga Armeo, nesufiĉa helpo de elmigritaj kubanoj, kaj la oftaj disputoj kaj malkonsentoj inter la Ĉambro de Reprezentantoj, la Plenumkomitato, kaj inter la militestroj.

Kunteksto
---------

La 19-an de oktobro 1877 estas malliberigita Don Tomás Estrada Palma, prezidanto de la Ĉe-Milita Respubliko. Laŭ la kuranta regulo, la vico estis okupita de Francisco Javier de Céspedes, kiu poste estis anstataŭita de la generalo Vicente García. En tiu ĉi kunteksto la militestroj de la provinco Camagüey petis al la hispana generalo Arsenio Martínez Campos, militpaŭzon por reorganiziĝi kaj daŭrigi la militon. Sed en la Ĉambro de Reprezentantoj etendiĝis la skeptikismo, kaj kelkaj perdis la esperon venki. Pro tio estis nuligita la dekreto Spotorno, kiu malpermesis ian negocadon kun la malamiko, kaj la 21-an de decembro, en kunveno kun la hispanaj gvidantoj estis interkonsentita la militpaŭzo.

Post tiuj negocadoj, Vicente García fariĝis prezidanto de la Ĉe-Milita Respubliko la 15-an de januaro 1878. Li translokiĝis al Camagüey kaj la 7-an de februaro sekrete renkontiĝis kun la generalo Arsenio Martínez Campos, kie ili interkonsentis realigi konsulkunvenon al la kuba popolo por vidi ĉu ĝi decidis la pacon sen sendependeco. La plimulto de la batalantoj, elrevitaj, decidis forlasi la militon. La Ĉambro de Reprezentantoj memdisiĝis por ne iri kontraŭ la Konstitucio de Guáimaro kiu malpermesis al la Registaro interkonsentojn kiuj ne traktis la sendependecon.

Interkonsentoj
--------------

La 10-an de februaro 1878 validiĝis la dokumento, laŭ kiu la kubaj batalantoj akceptis la sekvajn kondiĉojn:

* Senkondiĉan kapitulacon de la kubaj trupoj antaŭ la hispana armeo.
* Akceptadon de la malfortiĝo kaj disiĝo de la sendependismaj trupoj.
* Agnoski la hispanan regadon kiel plejan aŭtoritaton en Kubo.
* Formi politikajn partiojn kiuj ne luktu kontraŭ la hispana kontrolo.
* Liberecon nur por la sklavoj kiuj militis.
* Liberecon je preso kaj kunveno kondiĉe ke ĝi ne ataku la regadon de Hispanio.

Malgraŭ tiu situacio, la Generalo Antonio Maceo daŭre atingis gravajn venkojn. Kiam li sciis pri tiu interkonsento renkontiĝis kun Martínez Campos, okazinta la 15-an de marto 1878. En tiu kunveno, konata kiel Protesto de Baraguá, Antonio Maceo informis al la hispana generalo sia malkonsento kun la Pakto de Zanjón, kaj sia decido reekigi la militon la 23-an de marto.
**Károly Vajda** [kAroj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Vajda Károly** estas hungara filologo, germanisto kaj altlerneja instruisto.

Károly Vajda naskiĝis la  13-an de februaro 1969(nun 1969-02-13) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Károly Vajda maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1987, poste li akiris diplomon (MSc) en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1994, sed intertempe li studis ankaŭ en Friedrich-Schiller-Universitato Jena kaj Universitato de Hajdelbergo. Li akiris sciencan gradon (Ph.D.) en 2002, lia habilitiĝo okazis en 2012. Jam en la lernojaro 1992 li estis asistanto en Universitato Loránd Eötvös, inter 2002-2013 en fakultato de Győr de Universitato de Okcidenta Hungario (ekde 2005 en rango docento), inter 2013 kaj 2018 en slovakia hungara universitato. Ekde 2019 li estis rektoro de Juda Universitato (Budapeŝto). Li edziĝis en 1993, tri gefiloj naskiĝis en 1999, 2000 kaj 2003. Li ricevis stipendiojn inter 1997-1998 kaj 2001-2004.

Elektitaj libroj
----------------

* *Sinn, Deutung, Paradigma. Schriften zu Trakl, Kafka, Musil, Celan, Ottlik, Turczi und der Literatur* (2010)
* *Prolegomena zur Literaturontologie* (2012)
* *Das ungewisse Etwas* (2014)
* *Trauma és liturgia. A celani emlékezéslíra* (2018)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografieto hungare kun foto
* datenoj kun foto
* membiografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838195
* GND: 143550187
* VIAF: 168326447
 |



* Portalo pri Biografio
Diversaj pakaĵoj
**Pakaĵo** estas io kion oni portas kun si ĉe vojaĝo, kutime en kofro, valizo, pako aŭ sako. Modernaj vojaĝantoj plej ofte kunportas vestaĵojn, higienaĵojn, malgrandajn posedaĵojn, bezonaĵojn por la vojaĝo kaj ĉe la revojaĝo memoraĵojn. 

La Esperanta vorto "pakaĵo" plej ofte estas uzata kiel nombrebla vorto por nomi unuopan objekton (ekz-e unu valizon aŭ dorsosakon kun sia enhavo), sed foje estas uzata kiel nenombrebla vorto (do kun la senco "pakaĵaro"). Aldone la vorto "pakaĵo" foje ankaŭ povas signifi simple "pako", do ĉiun ajn aron da objektoj kunligitaj aŭ kunaranĝitaj por esti protektataj aŭ pli facile transporteblaj. 

Malofte oni uzas la novradikan vorton "bagaĝo" por pakaĵ(ar)o, sed kelkaj esperantistoj konsideras tiun novradikon evitinda, ĉar ne-necesa.

Vidu ankaŭ
----------

* Diplomata pakaĵo
* Manpakaĵo (aertrafiko)

Proverbo
--------

Ekzistas proverbo pri pakaĵo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Forportu vian pakaĵon kaj havaĵon!* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑   Lernu. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2010-02-01.

* Kategorio Pakaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Pakaĵo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Pesnjari** (beloruse — *Песняры*) - voĉ-instrumenta ensemblo, kiu estis fondita de Vladimir Muljavin en Minsko (Belorusio) en 1969.

La ensemblo estis proklamita kiel folklora. Kernon de repertuaro konsistigis belorusaj popolaj kantoj, kiuj estis prilaboritaj laŭ modernaj muzikstiloj. Poste en la repertuaro de la ensemblo aperis kantoj laŭ muziko de famaj sovetuniaj muzikkomponistoj kaj laŭ versoj de famaj poetoj, inter kiuj estis Janka Kupala, Robert Burns, Vladimir Majakovskij. La ensemblo enscenigis du rok-operojn - "Kanto pri fato" kaj "Guzlisto". Unu el la plej famaj trajtoj de la ensemblo estis ties specifa multvoĉa kantado.

En 1998 en la ensemblo estiĝis tiel nomata secesio, kiam pro malkonsento kun gvidanto foriris de li pli granda parto de muzikistoj kaj fondis propran ensemblon «Belorusaj Pesnjari». Nuntempe (en 2009) ekzistas kelkaj ensembloj, kiuj havas en siaj nomoj vorton "Pesnjari" kaj prezentas malnovajn kantojn de origina ensemblo. Oficiala heredanto de origina ensemblo estis konsiderita Belorusia ŝtata ensemblo "Pesnjari" (pli kurte "Pesnjari") sub gvido de V. V. Ŝarapov.

Kreado
------

Dato de la fondo de la ensemblo estis konsiderita kiel la 1-a de septembro 1969, kiam per verdikto de fakuloj de la Minska Filarmonio muzikteamo "Ljavoni" ricevis rajton nomiĝi sin vokal-instrumenta ensemblo, sed estas konate, ke la ensemblo koncertis jam en 1968.

Kun nomo *Ljavoni* la ensemblo ekzistis ĝis la 4-a internacia konkurso de estradaj artistoj (oktobro 1970), kiam ĝi ŝanĝis la nomon. La ensemblo gajnis tie duan premion.

En 1971 "Pesnjari" venkis je Sovetunia konkurso de politika kanto en Moskvo. Samjare estis unua eksterlanda gastrolo de la ensemblo — partopreno en konkurso "Sopot" en Polujo.

En 1972 estis eldonita unua vinila disko-giganto kun kantoj de la ensemblo.

En 1976 kun granda furoro trapasis gastrolo de "Pesnjari" en Usono. La ensemblo estis unua sovetunia voĉ-instrumenta ensemblo, kiu gastrolis en Usono.

Samjare la ensemblo partoprenis la festivalon "Midem" en Cannes, kie rajtis partopreni nur muzikteamoj, kiuj publikigis en sia lando pli multnombran kvanton de muzikdiskoj.

En 1977 la ensemblo prezentis rok-operon "Kanto pri fato" laŭ versoj de Janka Kupala.

La ensemblo multe gastrolis, ĉefe en USSR kaj landoj de Orienta Eŭropo.

Nuntempe la ensemblo perdis plian parton de sia populareco, ĉefe pro secesio en 1998, kaj pro morto en 2003 de fondisto kaj multjara gvidanto Vladimir Muljavin, sed havas fortan omaĝon pro sia grava enmeto en kulturo de Belorusio.

Signifo de vorto "Pesnjari"
---------------------------

Kiel nomo por la ensemblo estis prenita multnombro de belorusa vorto "pesnjar" - vaganta kantisto. Ĉi tiu vorto renkontiĝas en versoj de belorusa poeto Janka Kupala, de kie ĝi eble estis prenita.

Referencoj
----------

1. ↑ .  Опыт и молодость "Песняров" (ruse). Belorusy i rynok (2014-03-17). Arkivita el la originalo je 2020-04-09. Alirita 2020-04-09.

Vidu ankaŭ
----------

La oficiala retpaĝo ruse

* Kategorio Pesnjari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Blazonŝildo de la Otomana Imperio.
La **Armeo de la Otomana Imperio** estis unu el la kreintoj de la otomana regado sur grandaj teritorioj de Eŭropo (Balkanio) kaj Meza Oriento inter la 15-a kaj 20-a jarcentoj. Ĝi baziĝis sur kompleksa sistemo je rekrutado kaj feŭdaj posedaĵoj kiel kompenso pro militista apogo. En la otomana armeo, la leĝera kavalerio dum longa tempo estis la plimulto de ĝiaj trupoj kaj pro tio ricevis feŭdaĵojn nomataj *timar*. La kavalerio uzis arkojn kaj mallongajn glavojn kaj nomadajn taktikojn simile al tiuj de la Mongola Imperio. La Otomana Armeo en sia epoko estis unu el la plej avangardaj armeoj en la mondo, ĝi estis inter la unuaj kiuj uzis musketojn kaj arkebuzojn. La fama Korpo de Janiĉaroj proporciigis elitajn trupojn kaj estis la sekurgardistaro de la sultano. 

Tamen, post la 17-a jarcento, la otomanoj ne plu havis modernajn bataltrupojn pro manko de reformoj, ĉefe pro la etendita koruptado inter la janiĉaroj. La nuligado de la Janiĉara Gardistaro en 1826 ne sufiĉis, kaj en la milito kontraŭ Rusio, la Otomana Imperio ne havis modernajn teknologiojn kaj armilaron por povi konfronti la malamikon.

La modernigado de la Otomana Imperio en la 19-a jarcento komenciĝis per la armeo. Ĉi tiu estis la unua otomana institucio kiu serĉis la servojn de eksterlandaj spertuloj, kaj ankaŭ ĝi sendis multnombrajn oficirojn al Okcidenta Eŭropo por akiri militistajn konitaĵojn. La teknologio kaj la novaj armilaroj estis donitaj al la Imperio, inter ili germanaj kaj britaj fajrarmiloj, Aera Forto kaj moderna Militŝiparo. La Imperio sukcesis modernigi la armeon. Malgraŭ tio, ĝi ne efikis antaŭ la tiuepokaj okcidentaj potencoj kiuj povis vidi la deklivon kaj finon de tiu Imperio.

* Otomana armeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Otomana armeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Palaco Vigadó** estas signifa koncertejo en Budapeŝto situanta preskaŭ laŭ maldekstra bordo de Danubo. Supozeble tie okazis UK 1929.

Palaco Vigadó

Historio
--------

En tiu ĉi loko pli frue Palaco Redout funkciis, kion oni malkonstruis, ĉar ĝi estis jam ruina. Frigyes Feszl konstruis la nun videblan konstruaĵon inter 1859-1865. Interne Károly Lotz kaj Mór Than pentris la murojn, dume Alajos Stróbl kaj Károly Alexy kreis la skulptaĵojn.

Dekomence oni aranĝis balojn, koncertejojn, ekzemple Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) partoprenis en 1865 en koncerto. Plej ofte Franz Liszt donis tie koncertojn, sed nepre menciindas koncertoj de Johannes Brahms, Camille Saint-Saëns, Claude Debussy, Pablo Casals, Annie Fischer, tie dirigentadis Bruno Walter, Charles Münch, Ernst Ansermet, Pietro Mascagni, Vladimir Horowitz, Arthur Rubinstein, Herbert von Karajan, Ernő Dohnányi, Béla Bartók, tie kantadis Paul Robeson, Tito Schipa, Benjamino Gigli. 

Palaco Vigadó

Vido al la centra ŝtuparejo

Necesejo de la palaco 
Ŝtuparejo de la palaco

En 1873 solene tie oni deklaris unuiĝon de Buda, urbo Pest kaj Óbuda. En 1898 Fridtjof Nansen faris sukcesan prelegon, en 1909 estis videbla flugmaŝino de Blériot. Dum la 2-a mondmilito la palaco ruiniĝis, sed baldaŭe ĝi estis rekonstruita. En 1980 okazis la denova solena malfermo, en 2004 denova rekonstruo okazis. Nun oni profitas la palacon por ekspoziciejo, koncertejo, kunvenejo.

Fontoj
------

* hungare
La **Pakistana puĉo** de 1958 referencas al okazaĵoj kiuj okazis en Pakistano inter la 7a de Oktobro, kiam la Prezidento de Pakistano nome Iskander Mirza nuligis la validon de la Konstitucio de Pakistano kaj deklaris militjuron, kaj la 27a de Oktobro, kiam Mirza mem estis elpostenigita de la Gen. Aĝub Ĥan, nome ĉefkomandanto de la Pakistana Armeo. La unua puĉo en Pakistano sekvis periodon de longa politika nestabileco en kiu la dominanta politika partio de Pakistano, nome la Pakistana Islama Ligo, estis nekapabla sukcese regadi sur bazo de kunhavataj programoj aŭ politikoj. Larĝsence, politikaj historiistoj asertis ke la pretemo de militista sistemo al puĉoj estas inverse proporcia al la forto de la politikaj partioj.

Bibliografio
------------

* Maya Tudor, "The Promise of Power: The Origins of Democracy in India and Autocracy in Pakistan."(Cambridge University Press, 2013).
* Aqil Shah, "Army and Democracy: Military Politics in Pakistan" (Harvard University Press, 2014)
* K.B. Sayeed, "The collapse of Parliamentary Democracy in Pakistan," Middle East Journal, 13.4 (1959), 389–406

Notoj
-----

1. ↑   Maya Tudor, The Promise of Power: The Origins of Democracy in India and Autocracy in Pakistan. (Cambridge University Press, 2013): ĉapitro 5.
2. ↑   Samuel Huntington, Political Order in Changing Societies, 1968, p. 409.
La rojo **Otterbach** estas 9,1 km longa, orografie dekstra flankrivero de la rivereto Lauter en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Geografio
---------

La Otterbach fontas ĉ. 2,4 km norde de Otterberg je la okcidenta flanko de la monto *Bruchbergs* je alteco de 357 m super marnivelo. unue ĝi fluas orienten kaj fluas laŭ vasta arko sudokcidenten, trafluas Otterberg kaj enbuŝiĝas en Otterbach je alteco de 217 m super marnivelo de dekstre la rivereto Lauter.

La rojo superas sur sia 9,1 km longa vojo altodiferencon de 140 m, kio egalas al meza dekliveco de 15,4 ‰. Ĝi deakvigas areon de 29,564 km² trans Lauter, Glan, Nahe kaj Rejno al la Norda Maro.

### Flankriveroj

La plej granda flankrivero de la Otterbach estas la 4,8 km longa *Grafenthalerbach* kun akvokolekta areo de 5,930 km².
Sekvas listo de la flankriveroj de la Otterbach de la fonto al la enfluejo. Indikita estas la orografia situo, la longeco, la grandeco de la akvokolekta areo, la alteco de la enfluejo kaj la Germana Akveja Kodo.

| nomo | Lage | longeco[km] | akvokolekta areo[km²] | alteco de la enfluejo[m super marnivelo] | DGKZ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Schellenbach | dekstre | 1,5 | 1,401 | 263 | 25466612 |
| Grafenthalerbach | dekstre | 4,8 | 5,930 | 250 | 2546662 |
| Weinbrunnerbach | maldekstre | 1,8 | 4,819 | 240 | 2546664 |
| Appenbach | maldekstre | 2,0 | 3,392 | 240 | 25466652 |
| Erlenbach | maldekstre | 2,0 | 3,443 | 235 | 2546666 |
| Reichenbach | dekstre | 2,1 | 2,154 | 225 | 2546668 |

Medio
-----

La Otterbach apartenas a la fajnmineralriĉaj, silikataj mezmontaraj rojoj. Ĝia akveja strukturkvalito estas grandparte forte ĝis tre forte kaj ene de la vilaĝo Otterberg komplete ŝanĝita. Nur en la supra parto ekzistas sektoroj kiuj nur estas ŝanĝitaj mezgrade. La akveja kvalito estas en la supra parto ĝis Otterberg apenaŭ ŝarĝita kaj de Otterberg mezgrade ŝarĝita (stato 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Otterbach (Lauter) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4 5   Wasserwirtschaftsverwaltung Rheinland. Arkivita el la originalo je 2018-10-18. Alirita 2014-08-17.
2. 1 2 3  Topografische Karte 1:25.000
La **Palaco de Eŭropo** (france *Palais de l'Europe*) estas konstruaĵo situanta en Strasburgo, Francio, kiu servis kiel sidejo de la Konsilio de Eŭropo ekde 1977 kiam ĝi anstataŭis la "Eŭropan Domon". Inter 1977 kaj 1999 ĝi ankaŭ estis la Strasburga sidejo de la Eŭropa Parlamento.

Historio
--------

La unuaj asembleoj de la Konsilio de Eŭropo iam okazis en la majesta ĉefkonstruaĵo de la 1880-aj jaroj de la Strasburga Universitato, la antaŭa *Kaiser-Wilhelms-Universität*. Inter 1950 kaj 1977, ili okazis en provizora konkreta konstruaĵo de pure funkcia arkitekturo, la *Domo de Eŭropo* (Maison de l'Europe), kiu staris tie, kie nun estas la gazono kondukanta al la Palaco de Eŭropo. La arkitekto de ĉi tiu konstruaĵo estis Bertrand Monnet.

La unua ŝtono de la Palaco de Eŭropo estis pozita la 15an de majo 1972 de la svisa politikisto Pierre Graber. La konstruaĵo, planita de la arkitekto Henry Bernard, estis inaŭgurita la 28an de januaro 1977.

Dezajno
-------

La Palaco de Eŭropo havas kvadratan formon, 106 metrojn ambaŭflanke, kun alteco de 38 metroj (naŭ etaĝoj). Ĝia totala laborejo estas 64.000 kvadrataj metroj. Ĝi havas 17 kunvenejojn kaj mil oficejojn por la dungitaro de la sekretariejo de la Konsilio de Eŭropo. La ekstero de la konstruaĵo estas ruĝa, arĝenta kaj bruna. La Palaco de Eŭropo situas en la "Eŭropa Distrikto" de Strasburgo, ĉirkaŭ du kilometrojn nordoriente de la *Grande Île* (Granda Insulo).

De ekstere la Palaco de Eŭropo similas al fortikaĵo, ĉar la vicoj de fenestroj estas aranĝitaj kiel sagaj fendoj. La parlamenta ĉambro estas kovrita de giganta kupolo kaj similas al enorma ŝelo.

Priloĝantoj
-----------

La Komitato de Ministroj, kutime reprezentata de la Ministroj-Deputitoj, kunvenas en cirkla salono elstaranta de angulo de la orienta alo de la konstruaĵo. La Parlamenta Asembleo de la Konsilio de Eŭropo uzas la grandan debatan ĉambron en la centro de la konstruaĵo, nomatan Hemiciklo, fama pro sia nekutima arkitekturo. Ankaŭ la Kongreso de la Konsilio de Eŭropo okazigas siajn plenkunsidojn en la duonciklo. La Palaco de Eŭropo ankaŭ gastigas la parton de la Sekretariejo de la Konsilio de Eŭropo, inkluzive la Privatan Oficejon de la Ĝenerala Sekretario de la Konsilio de Eŭropo.

Ĝis 1999, la konstruaĵo ankaŭ gastigis plenajn kunsidojn de la Eŭropa Parlamento (institucio de Eŭropa Unio, kiu estas aparta de la Konsilio de Eŭropo). La Eŭropa Parlamento nun havas sian propran konstruaĵon, la Konstruaĵo Louise-Weiss, trans la rivero Ill.

Referencoj
----------

1. ↑  Domo de Eŭropo  ĉe *CVCE.eu*
2. ↑  La fasado de la antaŭa sidejo de la Eŭropa Parlamento ĉe *CVCE.eu*
3. ↑  Domo de Eŭropo[*rompita ligilo*] ĉe  *Archi-strasbourg.org.*
4. ↑  La palaco de Eŭropo ĉe la *Wayback Machine*
La **Palaco de Lillafüred** apartenas al la plej imponaj konstruaĵoj en Hungario en Miskolc. Ĝi situas ĉe renkontiĝo de 3 valoj apud artefarita lago. La palaco dekomence estas hotelo.

Palaco de Lillafüred
La areo antaŭ la konstruado

Historio
--------

La novrenesanca palaco estis konstruita inter 1925 kaj 1929 laŭ plano de Kálmán Lux. Antaŭ la konstruado oni devis fari grandajn ŝanĝojn en la areo, tiu loko pli frue jam estis ŝatata ekskursejo. Etŝpura fervojo el Diósgyőr kaj aparta vojo faris la necesan trafikon. La inaŭguro okazis nur en 1930. Post 3 jaroj oni aranĝis en la hotelo verkistan kongreson, tiam Attila József verkis poemon. En 1934 en la hotelo okazas gravaj agadoj de furora filmo Sonĝoaŭto. Germanaj kaj rusaj soldatoj loĝis dum la 2-a mondmilito, poste oficiale la hungara tutlanda sindikato profitis la hotelon. En 1993 ŝtata hotela firmao iĝis la pli nova posedanto, poste plena renoviĝo okazis, same denove en 2013. La ŝtato deklaris la hotelon nacia valoraĵo en 2015.

Bildoj pri Placo de LillafüredTeraso de la hotelo, fone la lago
Hotelo en Lillafüred-Miskolc
Hotelo en Lillafüred-Miskolc
Interno de la hotelo
Pentraĵo en la hotelo
Pentritaj fenestroj en la hotelo
Statuo pri Attila József
Statuo pri Ottó Herman

La konstruaĵo
-------------

La kvaretaĝa hotelo formas U-majusklon. La plej granda turo estas 46 metrojn alta.

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungare kun desegnaĵo[*rompita ligilo*]

* Kategorio Palaco de Lillafüred en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Pala kolombo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birda klaso *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kolomboformaj *Columbiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kolombedoj *Columbidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Leptotila *Leptotila* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Pala kolombo** *Leptotila pallida*Berlepsch & Taczanowski, 1884 |
|

 |
|
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Pala kolombo  |

 |
| v • d • r |

La **Pala kolombo** (*Leptotila pallida*) estas granda specio de birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn. Ĝi troviĝas en okcidenta Kolombio, Ekvadoro kaj plej norda Peruo. Ties naturaj habitatoj estas subtropikaj aŭ tropikaj malsekaj arbaroj de malaltaj teroj kaj tre degraditaj iamaj arbaroj.

La pala kolombo estas tipe surgrundema birdo, komune trovebla piediranta sur padoj kaj vojoj. Ĝi havas unikan malaltatonan, unusolan alvokon "hu".

La unua scienca priskribinto de tiu birdo estis von Berlepsch Taczanowski en 1884. Tiu kolombo havas brunecan senmarkan dorson kun malhelbrunaj flugiloj pli ruĝece ŝultre; la kolo kaj subaj partoj estas brunecgrizaj, pli hele en subaj partoj. La okulringo estas ruĝecbruna kaj la beko estas nigreca. Tiu kolombo havas grizec-brunecan voston kiu inkludas blankajn pintojn.

Spite malpliiĝantan populaciotendencon, ĝi ne estas konsiderata vundebla specio.

Notoj
-----

1. ↑   Pallid Dove - eBird (angle). Alirita 2020-09-08.
2. ↑ .  Colombe pâle - Leptotila pallida - Pallid Dove (angle). Alirita 2020-09-08.
3. ↑ .  Pallid Dove (Leptotila pallida) (en-US). Alirita 2020-09-08.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 716285
 |
La rivereto **Otterbach** estas ĉ. 42 km longa alfluanto de Rejno en la suda parto de Palatinato, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato).

Rivervojo
---------

rivervojo

Otterbach fontas en la supra Mundatwald en la sudoriento de la Palatinata Arbaro. La fonto situas apenaŭ 300 m alta je la deklivo oriente de la Burgo Guttenberg inter la montoj Hohe Derst (561m) kaj Hohen Kopf (497 m).

Post la forlaso de la mezmontaro ĝi fluas la malaltebenaĵon de la supra Rejno kaj pasas Oberotterbach kaj Niederotterbach, poste Vollmersweiler kaj Freckenfeld, kie fluas je la norda rando de la arbaro Bienwald. En Minfeld alfluas ĝin de maldekste la rojo Dierbach. Post ĝi estas la limo inter la komunumoj Kandel kaj Wörth. En Kandel enfluas de dekstre la rojo Bruchbach. Dum ĝia vojo tra Jockgrim Otterbach meandras forte. Post Neupotz ĝi estas barita al la lago Fischmal sudoriente de Leimersheim. La baraĵlago estas ĉ. 100 m larĝa kaj formas biotopon por multaj akvobirdoj kaj plantoj.

Tie parto de la akvo de Otterbach estas kondukita per pumpejo ĉe la Rejna digo rekte al Rejno. Parto de la rivero fluas tra Leimersheim kaj kuniĝas tie kun la de maldekstre venanta Erlenbach al la rivereto Michelsbach. Tiu estas iama meandro de Rejno kaj ĝi enbuŝiĝas post 12 km de maldekstre en la riveron.
Malgraŭ la situacio pri la enfluejo la rivereto Otterbach povas esti rigardata kiel rekta alfluanto de Rejno.

Referencoj
----------
La **Palaca lernejo** (*Enderun-i Hümayun Mektebi*) estis speciala lernejo ene de la plej interna korto de la Palaco de Topkapi, kiu havigis edukon por la servistoj de la Otomana dinastio, kiu poste estos en la stabanaro de la administracia elito de la Otomana Imperio.

La forta eduksistemo de la Palaca lernejo estis direktita al la eliminado de netaŭgaj eblaj heredantoj establante apogon inter la reg-elito por specifa sukcedanto. La palacaj lernejoj, kiuj edukis ankaŭ la estontajn administraciantojn de la ŝtato, ne estis unusola vojo. Unuarange, la Madrasa (*Medrese*) estis destinita por la islamanoj. La Palaca lernejo estis senpaga internulejo por kristanoj, nome *Enderûn*, kiu rekrutigis 3 000 studentojn jare el kristanaj knaboj inter ok kaj du dek jaroj el ĉiu kvardeka familio inter la komunumoj setlitaj en Rumelio aŭ Balkanio, procezo konata kiel Devŝirme (*Devşirme*).

La studentoj tie studis juron, lingvojn, religion, muzikon, arton, kaj batalartojn, same kiel plenumis funkciojn en la palaca stabanaro. Paralele al la vira segmento de la lernejo, ankaŭ la virinoj de la imperia haremo ricevis edukon, nome pri la principoj de Islamo, same kiel praktikajn kapablojn kiel kudrado, brodado, dancado, kantado, muziko, rakontado, kaj baza klerigo. Post kompletigo de siaj respektivaj edukoj, gegradigitoj estis ofte geedzigitaj unuj al aliaj.

Notoj
-----

1. ↑   (Marto 2010) "The Ottoman Palace School Enderun and the Man with Multiple Talents, Matrakçı Nasuh", *Journal of the Korea Society of Mathematical Education, Series D* **14** (1), p. 19–31.
2. ↑  Karpat, Kemal H..  (1973) *Social Change and Politics in Turkey: A Structural-Historical Analysis*. Brill, p. 204. ISBN 978-90-04-03817-2.
3. ↑  Necipoğlu, Gülru (1991). [ Necipoğlu, Gülru (1991). Architecture, Ceremonial, and Power: The Topkapı Palace in the Fifteenth and Sixteenth Centuries. Cambridge: MIT Press. pp. 111–2. ISBN 0-262-14050-0. Architecture, Ceremonial, and Power: The Topkapı Palace in the Fifteenth and Sixteenth Centuries.] Cambridge: MIT Press. pp. 111–2. ISBN 0-262-14050-0.
4. ↑  Necipoğlu, Gülru (1991). Architecture, Ceremonial, and Power: The Topkapı Palace in the Fifteenth and Sixteenth Centuries. Cambridge: MIT Press. pp. 90. ISBN 0-262-14050-0.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 750387
 |
Paŝtisto, ekipita per ĉapelo, kano kaj pendbotelo.
**Pendbotelo** aŭ **Ladbotelo** (foje nomata **kantina botelo**) estas botelo destinita por enteni kaj porti trinkakvon aŭ sukon kaj muldita tiel, ke ĝi povas esti portata kaj uzata de vojaĝantoj, soldatoj aŭ kampolaboristoj. Rimeno pendita ĉe la ŝultro aŭ de la zono, kiu permesas ĝin porti, estas kutime alkroĉitaj al la akvujo. Pendboteloj plej ofte estis faritaj el metalo aŭ lado, sed aliaj materialoj kiel ligno (antaŭe) aŭ Ŝamo (paŝtisto) aŭ plasto (lastatempe) ankaŭ eblas. La botelo ofte estas kovrita per tuko aŭ alia mola materialo, kovranta la ujon por protekti ĝin kaj varmizoladi la trinkaĵon kaj reteni la temperaturon, varmon aŭ malvarmon.

La akvo de praaj akvocisternoj kutime estis disdonita per sakoj el ledo aŭ el kukurbalo malplenigita. Kanistroj poste estis faritaj el vitraj boteloj portitaj en adaptite kunplektita korbo de tola aŭ salika materialo. Ŝtopila korko estis plejparte uzata por fermi la botelojn. Ĝis la mezo de la 20-a jarcento la kanistroj estis fabrikitaj el lado, rustorezista ŝtalo aŭ aluminio, kun ŝraŭba ŝtopilo, kiu kutime estis fiksita al la ujo per mallonga ĉeno aŭ rimeno, por ke ĝi ne perdiĝu. Ĉi tiuj ujoj estis plibonigo super la vitraj boteloj, ĉar tiuj lastaj estis vundeblaj al truigo kaj konsekvence likvoperdo en kazo de falo. Hodiaŭ modernaj akvujoj preskaŭ ĉiam estas faritaj el ia plasto, precipe el polietileno aŭ polikarbonato. Ili estas kutime same malpezaj kiel metalaj akvujoj kaj eĉ pli, kaj pli rezistas al likvoperdo.

Bildaro
-------

* Ligna botelo el la 7-a jarcento, GermanioLigna botelo el la 7-a jarcento, Germanio
* Militista metala botelo, UkrainioMilitista metala botelo, Ukrainio
* Militista metala botelo kovrita per kanvaso, UsonoMilitista metala botelo kovrita per kanvaso, Usono
* plasta botelo sen rimenoplasta botelo sen rimeno
* soldatoj trinkas el porteblaj botelojsoldatoj trinkas el porteblaj boteloj
* ŝama vinobotelo, Hispanioŝama vinobotelo, Hispanio

Vidu ankaŭ
----------

* Trinkledo (de la antikva epoko)
* Varmbotelo (varmizola botelo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 729160
* GND: 4219395-3
* LCCN: sh93006012
 |
**Ottmar MERGENTHALER** (naskiĝis la 11-an de majo 1854 en Hachtel, nun kvartalo de Bad Mergentheim (Germanio); mortis la 28-an de oktobro 1899 en Baltimore) estis horloĝisto, germana enmigrinto en Usono kaj oni konsideras lin kiel inventinton de la kompostmaŝino Linotype, kiun li evoluigis en la jaroj 1877-1884 en Baltimore. En Eŭropo la maŝino aperis ĉirkaŭ 1894.

Li konatiĝis kun modelo de tajpilo, kiu anstataŭ per tiparo presis per la procedo de litografio kaj inspiris lin. La genia ideo de lia invento estis ke la linotipo jam dekomence havis la eblon de plua evoluo, ĉar sur unu matrico eblis meti ĝis 3 diversajn presliterojn. La maŝino estis koncipita por ricevi ĝis 6 matricomagazenojn. Mergenthaler konscie evitis la erarojn de la ĝistiamaj konstruantoj de kompostmaŝinoj. La linotipo estis la unua maŝino funkciigita per unu sola homo. La matricoj sekvas cirkviton: eblas rapida kompostado, ideala alĝustigo de la liniofinoj kaj senĝena distribuado. La produktiveco estas signife pli alta ol tiu de mankompostisto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 540085
* GND: 118909746
* LCCN: n85050466
* VIAF: 67264317
* ISNI: 0000 0000 8390 7257
* BNF: 135120484
* NKC: xx0200892
 |
Palaco de Pimentel.
La **Palaco de Pimentel** estas palaco en Valadolido (Kastilio kaj Leono, Hispanio). Ĝi estas ĉe la Placo de Sankta Paŭlo. Ĝi estis la naskoloko de la reĝo Filipo la 2-a. La konstruaĵo, ekzemplo de palaca arkitekturo en Valadolido, servas aktuale kiel sidejo de la municiparo *Diputación Provincial de Valladolid* (Provinca Deputitaro de Valadolido); tio ekde 1875.

Ĝia konstruado komencis pro ordono de la markizo de Astorga, kaj poste estis de Bernardino Pimentel, urbestro de Valadolido kaj onklo de Alonso Pimentel y Pacheco, 2a duko de Benavente, kiu estis la posedanto de la palaco kiam Filipo la 2-a naskiĝis tie, kiam estis gastigita en la palaco la reĝa familio por ĉeesti en la kortega "parlamento" de Aprilo de 1527.

El arkitekturaj elementoj elstaras la angula turo kun angula platereska fenestro kaj portikara korto.

* Kategorio Palaco de Pimentel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 782094
* GND: 2162738-1
* LCCN: nr2003032732
* VIAF: 142742129
 |
**Palacios de Sanabria** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sanabria, en la plej nordokcidento de la provinco, norde de plej nordorienta Portugalio. *Palacios de Sanabria* estas etimologie tradukebla al *Palacoj de Sanabria*. 

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Otero de Sanabria, Palacios de Sanabria, Remesal kaj Vime de Sanabria, okupas totalan areon de 36,87 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 225 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 108 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Robleda-Cervantes, Rosinos de la Requejada, Asturianos, Puebla de Sanabria kaj Manzanal de Arriba.

Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, somera feriloko, popola arkitekturo, fungokolektado, piedirado, naturaj lokoj ktp.

Bildaro
-------

* UrbodomoUrbodomo
* Sanktejo de la Sankta Kristo de la PiecoSanktejo de la Sankta Kristo de la Pieco
* Surskribo en la Sanktejo de la Sankta Kristo de la Pieco ("se vi metas almozon, via riĉo milobliĝos").Surskribo en la Sanktejo de la Sankta Kristo de la Pieco ("se vi metas almozon, via riĉo milobliĝos").

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754834
 |
**Penelopo** (helene): **Πηνελόπη**) estas en la greka mitologio la edzino de Odiseo kaj patrino de Telemaĥo. Ŝiaj gepatroj estas Ikario kaj Periboia. 

Statuo de Penelopo en la Vatikano, Romo

Etimologio
----------

La nomo devenas verŝajne de la grekaj vortoj πήνη (*pếnê*, t.e. teksaĵo) kaj λέπειν (*lépein*, t.e. disŝiri, senŝeligi).

La rakonto
----------

Penelopo sur sira orringo el la fino de la 5-a jarcento a.K.
Penelopo, sparta princino, estis vere fidela edzino. Ŝi sciis kiel paciencigi ŝiajn multnombrajn svatiĝantojn dum la foresto de ŝia edzo, dirante, ke unue ŝi devas teksi mortotukon por sia bopatro Laertes. Tamen dumnokte ŝi malteksis ĉion, kion ŝi teksis dumtage. Ŝi faris tion dum tri jaroj, ĝis servistino perfidis ŝin kaj la svatiĝantoj surprizis ŝian noktan adon (*Odiseado II 93-110; XIX 134-156*).

La Odiseado finiĝas per la hejmeniro de Odiseo (Penelopo atendadis lin dum 20 jaroj) kaj la punado de la svatiĝantoj. Kiel elturniĝis la geedzoj post tiom longa disesto, oni jam pripensis tion en la antikvo. La Penelopado estas rakonto de Margaret Atwood, kiu el moderna vidpunkto rakontas la vivon de Penelopo (kontraŭe al la Odiseado, kiu rakontas la vivon de Odiseo).

Post la morto de Odiseo Penelopo edziniĝis al lia filo Telegonos, kiun li naskis kun la sorĉistino Kirke dum sia odiseado. Ili kune havis filon, Italos. Penelopo ricevis de Kirke la nemorteblecon.

Vidu ankaŭ
----------

* Penelopo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Penelopo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**John Meredyth Lucas** (1-an de majo 1919 - 19-an de oktobro 2002) estis usona verkisto, ĉefe por televido. Li estis filo de scenaristino Bess Meredyth kaj de verkisto/reĝisoro Wilfred Lucas, kaj post la divorco de siaj gepatroj adoptita filo de reĝisoro Michael Curtiz, nova edzo de sia patrino.

Lucas kreskis en Suda Kalifornio, kie li ĉeestis kelkajn lernejojn, inkluzive de la Urban Military Academy, la Milita Akademio de la Sudokcidento, kaj la Beverly Hills Altlernejo. Post malsukcesa provo ĉe fakultato, li komencis sian karieron en Holivudo kiel metilernanto-scenaristo ĉe Warner Brothers. Li kunlaboris en la kinofilmoj *Dark City* (1950), Red Mountain (1951) kaj *Peking Express* (1951).

Dum 1959-1960 li laboris en Aŭstralio ĉe la televidserio *Whiplash*, kiam li ekkonis la kreonton de Star Trek Gene Roddenberry.

Lia ĉefa laboro estis ĉe *Star Trek* kiel verkisto, produktoro kaj reĝisoro. Li verkis la epizodojn The Changeling", "Patterns of Force", "Elaan of Troyius", kaj "That Which Survives". Li reĝisoris la epizodojn "The Ultimate Computer", "The Enterprise Incident" kaj "Elaan of Troyius".

Li ankaŭ verkis scenarojn por *Mannix*, *The Fugitive*, *The Silent Force*, *Harry O*,*The Six Million Dollar Man*, *Planet of the Apes* kaj *Logan's Run*.

Referencoj
----------

1. ↑   John Meredyth Lucas – Biography. IMDB.
2. ↑  Lucas, John Meredyth.  (2004) *Eighty Odd Years in Hollywood*. McFarland. ISBN 0-7864-1838-9.

 Arkivigite je 2010-06-15 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2010-06-15. Alirita 2019-02-25.
3. ↑   Writer/Director John Meredyth Lucas Remembered. StarTrek.com (29a de oktobro, 2002).

 Arkivigite je 2004-08-13 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2004-08-13. Alirita 2019-02-25.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 633110
* GND: 129425427
* LCCN: no2003051124
* VIAF: 40455166
* ISNI: 0000 0000 5936 8409
* SUDOC: 150546343
* BNF: 141170672
* BNE: XX1524280
 |
**Palacios de la Sierra** [paLAzjos delaSJEra] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Sierra de la Demanda*, proksime al la provinco Sorio (al kies Komarko Pinares ĝi estas krome atribuita). La loknomo *Palacios de la Sierra* estas komprenebla kiel Palacoj de la Montaro.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Sierra de la Demanda, ruĝe, sudoriente.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,83 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 40 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 74 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, sur la montaro Neila. La rivero Arlanza estas la plej grava. Krome estas la riveroj Abejón kaj Bañuelos. La municipa teritorio limas kun Monasterio de la Sierra, Sierra de Neila, Quintanar de la Sierra, Castrillo de la Reina, Vilviestre del Pinar, Moncalvillo kaj Hontoria del Pinar.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. 

Dum la Dua Hispana Respubliko hegemoniis la respublika, progresisma kaj maldekstra voĉdonantaro same kiel en apudaj lokoj Vilviestre del Pinar kaj Quintanar de la Sierra, male al la cetero de la komarko Demanda kaj de la provinco Burgoso.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la ponto, la mezepoka nekropolo kun 566 tomboj de 11-a ĝis 13-a jarcentoj kun Interpretejo, ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 779730
* LCCN: n94118296
* VIAF: 129163086
 |