recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Flanka parto de la *Engelsburg*, foto historia. Porstudenta vendejo ĉe la *Engelsburg*.
La **Engelsburg** (laŭvorte *Kastelo de Sankta Anĝelo* - eble por esprimi senton de fortika remparo ebliganta liberan interŝangon de pensoj?) estas historia humanisma loko en Erfurto.

Erfurto kaj humanismo
---------------------

Estis konsiderata Erfurto centro de humanismo aliflanke de la Alpoj. La iama Latina kvartalo evoluis ek de la 14-a jarcento paralele al la komerctrafika arterio *Via Regia*. Tio videblas per la situo de la Michaelis-strato kun la iama universitato, flanke al la diversaj kolegietoj kiel ekzemple la Georga Kolegieto kaj la renkontiĝloko de scienculoj nomita *Kastelo de Sankta Anĝelo*. Ĝi situas inter la preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj kaj Waage-strateto kun la pli ol 900 jaraĝa Malnova sinagogo. Tie ĉi probable estis verkitaj la *Epistolae obscurorum virorum*.

La komplekso arkitektura
------------------------

Georgo Sturz, estis posedanto de la loko, universitata rektoro kaj mecenato de la humanistoj. La loko gastigis i.a. la humanistojn Euricius Cordus, Justus Jonas, Mutianus Rufus kaj Eobanus Hessus. En la 18-a jarcento transformiĝis la konstruaĵoj en tabakfabrikon funkciontan ĝis 1936. Plano establi historian gastejon sur la neglektika areo ne realiĝis pro la milito. En 1952 la ĉefa konstruaĵo eĉ malkonstruiĝis. Je la fino de la 1960-aj jaroj komenciĝis renovigo, malkovro de la trabfakaĵoj kaj transformigo de la kelo en porstudentan klubejon. Post la germana Reunuiĝo de 1990 la ensemblo iĝis kultureventa loko. Krome troviĝas sur la areo eta studenta hejmo, familiara kafejo, internacia porstudenta informadocentro kaj hejmeca bierĝardeno. En la 16-a de oktobro 1998 estis remalfermiĝinta la porstudenta klubo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Engelsburg (Erfurto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri la Engelsburg kiel studenta renkontiĝloko kaj kultura centro
* Historio kaj graveco de la loko Arkivigite je 2013-11-22 per la retarkivo Wayback Machine
* informoj sur urboturisma paĝaro
**Akiro de klientoj** estas ĉiuj streboj de komercistoj aŭ anoj de komerca entrepreno akiri novajn klientojn per rektaj kontaktoj. En tiu *malvasta senco* do kampanjoj de varbado aŭ ĝenerala informado pri la komercejo respektive pri ties varoj aŭ servoj, kiuj nerekte ankaŭ celas havigi novajn klientojn aŭ plialtigi la aĉetojn de la jam ekzistantaj klientoj, ne konsideratas parto de la termino: Varbado kaj ĝenerala informado "verŝas" mesaĝon pri la komercejo relative sencele sur grandan kvanton da homoj, kaj oni esperas ke certa kvanto de ili ekinteresiĝas fariĝi nova kliento de la komercejo aŭ plialtigi siajn aĉetojn tie. Rekta akiro de klientoj do estas pli celitaj kampanjoj.

Ekkontakto de kompletaj nekonatuloj
-----------------------------------

La tiel nomata "malvarma akiro de klientoj" estas ĉiuj kampanjoj kontakti kompletajn nekonatulojn, do homojn, kiuj ĝis nun havis neniajn rilatojn al la komercejo.

En iuj landoj permesatas telefonalvokoj de komercejoj ĉe privatuloj, por konvinki ilin iĝi klientoj - en multaj landoj tiaj metodoj de akiro de klientoj tamen estas malpermesataj, ĉar ili konsideriĝas entrudiĝo en la privatan sferon de la civitanoj. Telefonadoj de komercejoj ĉe aliaj komercejoj en multaj landoj pli permesatas, almenaŭ tiam kiam supozeblas ke la altelefonata komercejo havas intereson plekti novan komercan rilaton profitigan por ambaŭ flankoj.

Ekkontakto de konatuloj
-----------------------

La tiel nomata "varma akiro de klientoj" estas ĉiuj kampanjoj kontakti homojn, al kiuj jam ekzistas iuspecaj ligoj. Ekzemple komercejoj povas kolekti adresojn per antaŭaj vendoj de varoj al la personoj, per okazigo de konkursoj, en kiuj la partoprenantoj deklaras sian konsenton esti ekkontaktataj de la komercejo, aŭ organizaĵo povas peri ekkontakton de komercejo al siaj membroj.

La akiro de novaj komercejaj klientoj konsideriĝu proceso, en kiu interplektiĝas pluraj komunikaj vojoj (kontaktoj personaj kaj per komunikiloj).
La **Antarkta duoninsulo** estas la plej norda parto de la antarkta kontinento kaj la sola parto de tiu, kiu etendiĝas trans la suda Arkta Cirklo. Ĝi havas la longon de ĉirkaŭ 1200 km kaj situas proksime al Sud-Ameriko. Duoninsulo Triunuo estas la ekstrema norda parto de la Antarkta Duoninsulo. La Duoninsulo Triunuo etendas nordorienten por proksimume 130 km (81 mejl.) al Kabo Dubouzet de imaga linio liganta la pinton de la Kabo Kjellman ĉe la nordokcidenta marbordo kun Kabo Longing sur la sudorienta marbordo.

Geografio kaj klimato
---------------------

mapo
La duoninsulo estas grandprocente montara kaj kelkaj montoj altiĝas ĝis 2800 m. Tiu montaro estas rigardita kiel daŭrigo de la sudamerikaj Andoj, kun la nomo de Antarktaj Andoj. Ĉar la duoninsulo havas la plej moderan klimaton sur la Antarkto (temperaturo somere ĉe la bordo de 0 ĝis 3 celsiusaj gradoj, vintre -10 ĝis -20 gradoj), troviĝas tie kaj sur multaj proksime situantaj insuloj la plej granda denso de esploraj stacioj sur la antarkta kontinento. La plej norda parto de la duoninsulo estas Hope Bay (Espero-Golfo), 63º 23' S, 57º 0' Okc.

Biogeografie la duoninsulo estas, laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF), la ĉefa parto de la ekoregiono "tundro de okcidentantarkto" el la antarkta ekozono.

Najbaraj insuloj estas Insulo Neĝomonteto kaj la Arkipelago Palmer je la nordokcidenta bordo de la Antarkta duoninsulo.

Politikaj pretendoj
-------------------

La duoninsulon pretendas por si Argentino, Ĉilio, Britio kaj estas aperigitadividita en siajn antarktajn teritoriojn. La duoninsulo do staras – kiel tuta Antarkto – sub efiko de la Antarkta traktato.

Vidu ankaŭ
----------

* Antarkta flaŭro
* Listo de maraj ekoregionoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Antarkta duoninsulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle 89 Fotoj (angle)
* angle Ekoregiono AN1101 : Tundro de okcidentantarkto (WWF)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 243415
* GND: 4207012-0
* LCCN: sh85005489
* VIAF: 235089664
 |
la neĝa krozilo en 1940
La **antarkta neĝa krozilo** (au neĝokrozilo, angle *snow cruiser*) estas grandega neĝa aŭtomobilo kiu estis konstruita originale por esplorado de la Antarkto. Oni fiksis sur tegmento de la neĝa veturilo aviadilon, kiu povis starti de tie. La projekton gvidis Dro Thomas C. Poulter kaj admiralo Richard Evelyn Byrd, la neĝokrozilo fiaskis, ĉar ĝi ne povis venki eĉ etajn altaĵojn. Simple ne eblis en Usono antaŭvidi la ekstremajn fizikajn kondiĉojn de la Antarkto.

Oni konstruis la neĝokrozilon en 1939, transportis ĝin en la Antarkton la 12-an de januaro 1940. Ĝi sinkis en la neĝo kaj ne povis grimpi altaĵetojn. Ĉar oni ne povis plibonigi la konstruaĵon, ili ĉesigis la projekton kaj lasis la neĝokrozilon sur la Antarkto.

la neĝa krozilo en 1940, bone videblas la dimensioj kompare al apuda homo

Teknikaĵoj
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Maŝinoj: | du 6-cilindraj Cummins-dizelaj motoroj |
| Pelaj motoroj: | kvar General Electrics je 75 ĈP |
| Maksimuma rapido: | ĉ. 50 km/h |
| Longo: | 15,4 m |
| Alto: | 4,4 m |
| Larĝo: | 5.25 m |
| Atingopovo: | ĉ. 8000 km |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Antarkta neĝa krozilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Antarctic Snow Cruiser (angle)
*Nothofagus fusca*, Nov-Zelando.
Mapo montranta la ses florajn regnojn. Malsupre vi povas vidi la Antarktan Regnon
La **Antarkta flaŭro** estas aparta komunumo de vaskulaj plantoj kiuj disvolviĝis antaŭ milionoj da jaroj en la superkontinento de Gondvano, kaj kiu nuntempe troveblas en pluraj apartaj areoj de la Suda duonglobo, inkluzive suda Sudameriko, ekstrem-suda Afriko, Nov-Zelando, Aŭstralio kaj Nov-Kaledonio.

Priskribo
---------

Bazita sur la similecoj pri ilia flaŭro, botanikisto Ronald Good identigis apartan Antarktan Flaŭran Regnon, kiu ampleksas sudan Sudamerikon, Nov-Zelandon, kaj iujn sudajn insularojn. Good identigis Aŭstralion kiel ĝian propran flaŭran regnon, kaj inkludis Nov-Gvineon kaj Nov-Kaledonion en la Paleotropikan Flaŭran Regnon, kaŭze de la enfluo de tropika eŭrazia plantaro kiu plejofte estis anstataŭinta la Antarktan flaŭron.

La lignecaj plantoj de la Antarkta flaŭro ampleksas koniferojn de la familioj de podokarpacoj, araŭkariacoj kaj de la subfamilio *Callitroideae* de cipresacoj, kaj angiospermojn kiel la familiojn *Proteaceae*, *Griseliniaceae*, *Cunoniaceae*, *Atherospermataceae*, kaj *Winteraceae*, kaj genrojn kiel notofagon kaj fuksion. Multaj aliaj familioj de angiospermoj kaj filikoj, inkluzive la arba filiko *Dicksonia*, estas karakterizaj por la Antarkta flaŭro.

Flaŭro de Antarkto
------------------

La kontinento de Antarkto mem estas estinta tro malvarma ka seka por subteni virtuale iujn ajn vaskulajn plantojn dum milionoj da jaroj, kaj sia plantaro nuntempe konsistas el proksimume 250 likenoj, 100 muskoj, 25-30 hepatikoj, ĉirkaŭ 700 tersupraĵaj kaj akvaj algaj specioj. Du angiospermoj, antarkta hargreso kaj antarkta perloradiko, troviĝas en la nordaj kaj okcidentaj partoj de Antarkta duoninsulo. Specioj de muskoj, endemiaj de Antarkto ampleksas *Grimmia antarctici*, *Schistidium antarctici*, kaj *Sarconeurum glaciale*.

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

* Cox, C. Barry, Peter D. Moore 1985 : Biogeography: An Ecological and Evolutionary Approach (4th ed.), *Blackwell Scientific Publications*, Oxford. angle

Vidu ankaŭ
----------

* Kvinslandaj tropikaj pluvarbaroj
* Malesio

* Kategorio Antarkta flaŭro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Avangarda ĵazo** estas, simplavorte, libera ĵazo en regula formo (muzikpecoj, strofoj), regula ritmo kaj regula tempo. Aliaj muzikeroj kiel melodio kaj akordoj estas relative liberaj. En partoj de muzikpecoj, t.n. liberaj pasaĵoj, ankaŭ formo, ritmo aŭ tempo fariĝas liberaj. 

La vorto avangarda ĵazo ekzistas ekde la 1950-aj jaroj, akiris tamen ekde prosimume 1990 novan kaj pli fiksan signifon. Ekde la tute senliga libera ĵazo de la 1960-aj jaroj proksimume 1980 per libera funko, lige kun muzikistoj kiel James Blood Ulmer (gitaro) kaj Ronald Shannon Jackson (frapinstrumentaro), unuaj pli konataj interŝtupoj de ligita kaj malligitaj ĵazstiloj. En libera funko eksonis libera melodio kaj akordoj super malmola, fiksa ritmo, kia aperas en funko, la tre malmola kaj malmilda muzikstilo de nigrusona deveno en la 1960-aj jaroj, kiu postsekvis la stilon de soulo. Proksimume 1990 estis sonregistrata vasta stilspektro de variaj bandoj en la tiam nova Novjorka koncertejo *Knitting Factory* (vidu ankaŭ: John Zorn), surmerkatigitaj kiel sondisko aŭ lumdisko. Tio okazis tutmonde tiel sukcesa, ke oni serĉis novan nomon por ĉi tiu nova stilkampo, kiu komence aperis kiel *miksaĵo*. 

Du tendencoj atingis pli altan gravecon: la pli libera, por kiu la supre difinita nomo avangarda ĵazo dumtempe venkis; same kiel tendenco baziĝanta sur jidaj muzikeroj (klezmero), kiu alvenis al tute aparta mondvasta sukceso kaj per tio fariĝis fiksa koncepto. La nomo avangarda ĵazo tamen ĉiam restis iomete malstabila, krome enkutimiĝis por ĉi tiu ĵazstilo la nomo *eksperimenta ĵazo*. Eĉ tria tendenco komencis: la enigo de komputilo je bandkoncertoj anstataŭ muzikisto kiel kvazaŭa „muzikisto". Tiaj ideoj komence estas ja ankaŭ karakterizaj por avangarda ĵazo, tamen la fino de tiaj evoluoj ne plu estas antaŭvidebla kaj per tio ankaŭ ne la ekesto de novaj stiloj kaj nomoj.



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |
La **Harivamsa** aŭ *Harivanŝa* (sanskrite हरिवन्श *Harivanśa*, laŭvorte "la stirpo de Hari") estas grava verko de Sanskrita literaturo, kiu enhavas 16 374 ŝlokojn, ĉefe en *anustuba* metriko. Tiu teksto estas ankaŭ konata ankaŭ kiel *Harivanŝa Purana.* Oni supozas, ke tiu teksto estas *ĥila* (apendico aŭ suplemento) de la Mahabarato kaj estas tradicie atribuita al Vjaso. La plej celebrata komentario de *Mahabarato* fare de Neelakantha Chaturdhara, nome *Bharata Bhava Deepa* kovras ankaŭ la *Harivanŝa*. Laŭ tradicia versio de Mahabarato, la *Harivanŝa* estas dividita en du *parvoj* (libroj) kaj 12 000 versoj. La Kritika Eldono havas tri *parvojn* kaj 5 965 versojn.

Urbo Dŭarka en Harivamsa, pentrita por la Mogola imperiestro Akbar.La Adi Parva priskribas la kreadon de la kosmo kaj de la legenda historio de la reĝoj de la Suna kaj Luna dinastioj ĝis la nasko de Kriŝno. Viŝnu Parva rakontas la historion de Kriŝno ĝis la okazaĵoj antaŭ la *Mahabarato*. Bhaviŝja Parva, nome tria libro, inkludas du alternativajn kre-teoriojn, himnojn al Ŝivo kaj Viŝnu kaj havigas priskribon de Kalijugo. Kvankam la *Harivansŝa* estis konsiderata grava fonto de informado pri la origino de la Kriŝna reenkarnigo de Viŝnu, estis spekulativo ĉu tiu teksto estis derivita el pli frua teksto kaj ĉu ĝi rilatas al la Brahma Purana, nome alia teksto kiu temas pri la originoj de Kriŝno.

Notoj
-----

1. ↑  The Mahabharata in Sanskrit: Book I: Chapter 2 en retejo sacred-texts.com
2. ↑  Mahabharata 1.2.377-378 (Mumbaja eldono); M.N. Dutt (trad.) Adi Parva, p 21.
3. ↑  Debroy, B. (2016) *Harivansha*. Gurgaon: Penguin Books India, "Introduction"
4. ↑  Maurice Winternitz (1981), History of Indian Literature, Vol. 1, Delhi, Motilal Banarsidass, (ISBN 978-0836408010), pp. 426-431
5. ↑  Maurice Winternitz (1981), History of Indian Literature, Vol. 1, Delhi, Motilal Banarsidass, (ISBN 978-0836408010), pp. 432-435
6. ↑  Ruben 115.

Bibliografio
------------

* Bowker, John, The Oxford Dictionary of World Religions, New York, Oxford University Press, 1997, p. 410
* Winternitz, Maurice (1981) History of Indian Literature Vol. I. Delhi: Motilal Banarsidass.
* Ruben, Walter (1941) "The Krsnacarita in the Harivamsa and Certain Puranas." *Journal of the American Oriental Society*. Vol. 61, No.3. pp. 115–127.
* Lorenz, Ekkehard (2007) *The Harivamsa: The Dynasty of Krishna*, in Edwin F. Bryant (eld.), Krishna, A Source Book, Oxford University Press.
* Shastri, Rajendra Muni, *Jaina Sahitya mein Sri Krishna Charita*, Jaipur, Prakrit Bharati Akademi, 1991.

* Kategorio Harivamsa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 725750
* LCCN: n82036412
 |
Unua paĝo de ekzemplero de la Akto el 1867.
La **Akto pri Brita Nordameriko**, en angla *Constitution Act, 1867* (france *Loi constitutionnelle de 1867*, origine aprobita kiel *The British North America Act, 1867*, kaj referencata kiel la **BNA Act**) (nome la *Act*, la Akto) estas plej grava parto de la Konstitucio de Kanado. Tiu *Act* kreis federacian dominion kaj difinas multon de la funkciado de la registaro de Kanado, inklude ties federalan strukturon, la Ĉambron de Deputitoj, la Senaton, la justicsistemon, kaj la impostosistemon. La Briti-nordamerikaj Aktoj, inklude tiun *Act*, estis renomitaj en 1982 pere de la patriigo de la Konstitucio (origine aprobita de la Brita Parlamento); tamen, ĝi estas ankoraŭ konata pere de sia origina nomo en la registroj de Unuiĝinta Reĝlando. Amendoj estis farita tiam: parto 92A estis aldonita, kio donis al la provincoj pli grandan kontrolon super ne-renovigeblaj naturaj rimedoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Akto de Unuiĝo (1840)

Notoj
-----

1. 1 2  *The Constitution Act, 1867*, 30 & 31 Victoria (U.K.), c. 3,  alirita en 2019-03-14.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 709955
 |
La **akuoj** estas etno en la afrika ŝtato Gambio. La akuoj estas idaro de liberigitaj sklavoj, kiuj en la 19-a jarcento unue en Sieraleono estis setligitaj. Poste, kiam Fritaŭno (Freetown) en Sieraleono estis multnombre loĝataj, oni komencis setligi liberigitajn sklavojn ankaŭ en *Bathurst* (malnova nomo de la hodiaŭa ĉefurbo Banĝulo (Banjul)) en Gambio. Tiu etno, kiu vivas nur en Gambio, nomiĝas akuoj. 

La akuoj konsistigas proksimume unu procenton de la loĝantaro de Gambio kaj pleparte estas kristanoj kaj ofte portas anglajn nomojn.

Ili havas altan nivelon de edukado kaj gvidi ekskluzive okcidenta vivstilo. Monogama malgrandaj familioj formas la bazon de la socia strukturo. Spirita kulturo estas sintezo de Eŭropaj kaj Afrikaj komponantoj, kiu estas reflektita en aku folkloro, precipe en muziko.

Multaj akuoj estas sukcesa komercistoj kaj negocistoj, tiel kiel gravaj registaraj oficialuloj. aparato de la lando. Vesto kaj materiala kulturo estas Eŭropa.

Ili vivas en Creole-stilo domoj faris de briko aŭ betono kun tegolita tegmento, foje du-storeyed.

La manĝaĵo estas plejparte legomo: Fufu farita de radiko legomoj, legomaj supoj, kaĉo farita el manao tuberoj aŭ rizo kaj maizo faruno.

Lingvo
------

La akua lingvo estas dialekto de la kreola lingvo 'krio', kiun oni ankaŭ nomas *Gambia Krio*.

Eksteraj ligiloj
----------------

La akua lingvo en www.ethnologue.com
sendanĝera razilo
Razilo kiel parto de kompleta razsistemo.
**Sendanĝera razilo** estas razilo por tiel nomata "malseka razado", do razado (kompleta fortranĉo de korpaj haŭtoj) helpe de sapa ŝaŭmo. En sendanĝera razilo uzatas razilklingo(j), kiu(j) nur iomete elstaras el la ilo, por eviti pli grandajn tranĉajn lezojn. Tial uzo de la ilo kontraste al la antaŭe uzita tranĉilrazilo havas malpli grandan riskon je senintenca vundiĝo, kaj tial ricevis sian nomon. La unuaj sendanĝeraj raziloj aperis en Eŭropo en la 18-a jarcento, signifa disvastigo okazis post tio, kiam fine de la 19-a jarcento perfektigis ilin usona inventisto King Camp Gillette, kies nomon hodiaŭ portas tiuj ĉi klingetoj en pluraj landoj. Ekster la kadro de "sendanĝera razilo", razilklingo tamen estas efika eta armilo kaj mem tute ne nomeblas "sendanĝera", kaj ankaŭ per "sendanĝera razilo" ja eblas vundi sin, nur malpli draste ol per tranĉilrazilo. Iuj psikaj malsanuloj tendencas mem vundi sian haŭton per razilklingo, principe facile eblas mem mortigi sin per razilklinga tranĉo de manartika arterio, kaj ankaŭ facile eblas signife vundi aliajn vivaĵojn aŭ tranĉe detrui objektojn per ĝi.

La uzo de sendanĝera razilo kun unu razilklingo estis la precipa raza metodo en la grandaj industriaj nacioj de la Unua Mondmilito ĝis la 1970-aj jaroj. Tiam en norda Ameriko, okcidenta Eŭropo, post la falo de la komunismaj sistemoj ankaŭ en orienta, kaj en pluraj pliaj mondaj regionoj plipopulariĝis sendanĝeraj raziloj kun pluraj razilklingoj kaj aldonaj mekanismoj kontraŭ senintenca vundiĝo, kaj ankaŭ plidisvastiĝis elektraj raziloj, kiuj funkcias sen sapa ŝaŭmo kaj apenaŭ havas ajnan riskon de senintenca vundiĝo, se aplikataj al sana haŭto. En iuj landoj ekster Eŭropo kaj Ameriko, ekzemple en Barato, Egiptio, Japanio aŭ Pakistano, tamen ankaŭ nuntempe la originaj unuklingaj "sendanĝeraj raziloj" estas en vasta ĉiutaga uzo.

* Sendanĝera razilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sendanĝera razilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|   | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

La **crochetage** estas termino franca kiu koncernas diferencajn luktoteknikojn:

1 - Agado de kontrolo de la korpoparto de la kontraŭulo kaj speciale de membro. Ĝi apogas sur la ĉirkaŭi la korpoparto de la kontraŭulo per hoko formata per la flekso de la artiko kiel genuo kaj kubuto. La kontrolo povas efikiĝin esanto super sia piedoj aŭ sur la grundo. Per etendo, oni trovas aliajn bridojn diferencajn.
2 - Agado de disekvilibrigi (aŭ de ĵeto) konsistanta:
. aŭ al ĉirkaŭi la korpoparto de la kontraŭulo por ne allasi la uzon de tiu ĉi parto aŭ por efiki punkton de apogilo por favori un disekvilibrigi (de tipo "balancilo")
. aŭ al forigi la apogilo sur la grundo per movo de ĵeto (nomita de falĉo) aŭ de piedbato.
Ĝenerale, un falĉo realigiĝi al la nivelo de la kokso de la kontraŭulo, sed ĝi povas esti realigata pli malalta sur la piedo aŭ pli alta sur la kokso. Tiu ĉi movo estas al diferenci de balao kiu oni realigas pli malalta (sur la piedo aŭ la malalta de la tibio).

* *Tekniko de crochetage al la interno de la apogiloj ĉiloke en "sportala" bokso*
* *Tekniko de crochetage al la eksterno de la apogiloj ĉiloke en "sportala" bokso*
* *Balao de tipo piedbato de hoko ĉiloke en "sportala" bokso*

Fontoj
------

* Alain Delmas, 1. *Lexique de la boxe et des autres boxes (Document fédéral de formation d’entraîneur)*, Aix-en-Provence, 1981-2005 - 2. *Lexique de combatique (Document fédéral de formation d’entraîneur)*, Toulouse, 1975-1980.
* Gabrielle & Roland Habersetzer, *Encyclopédie des arts martiaux de l'Extrême-Orient*, Ed. Amphora, Paris, 2000

* Crochetage (luktotekniko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Dmitrij Josifoviĉ IVANOVSKIJ** (ruse *Дмитрий Иосифович Ивановский*; 1864-1920) estis rusa biologo kiu estis la unua malkovranto de virusoj (1892).

Li estis asistento en la Botanika Laboratorio de la Peterburga Akademio de Sciencoj en 1890. Li estis privata docento (1895 ĝis 1901) en la Peterburga Universitato, de 1901 ĝis 1915 profesoro en la Varsovia Universitato kaj ekde 1915 profesoro en la Rostova Universitato.

Ivanovskij studis en la Peterburga Universitato en 1887, kiam oni sendis lin por esplori malsanon de tabako, nomatan «sovaĝa fajro». Tri jarojn poste, oni petis lin esplori alian malsanon de la tabako, tiutempe en Krimeo. Li malkovris, ke la du malsanojn kaŭzas la eteta damaĝanto, la tabakmozaikviruso, kiu kapablas trairi porcelanan filtrilon. Li priskribis sian malkovron en artikolo (1892) kaj disertacio (1902).

Sovetunia poŝtmarko el 1964 pri Ivanovskij.

* Kategorio Dmitrij Ivanovskij en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 326416
* GND: 1089556683
* VIAF: 84810627
* ISNI: 0000 0000 5850 2426
* NKC: nlk20000090284
 |
**Olga Szőnyi** [sOnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szőnyi Olga** estis hungara operkantisto (mezosoprano). Ŝia geedziĝa nomo estis laŭ hungara sinsekvo *Russayné* aŭ *Russay Istvánné*.

Olga Szőnyi  naskiĝis la 2-an de julio 1933 en Budapeŝto, ŝi mortis la 22-an de januaro 2013 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Olga Szőnyi frue kantadis en korusoj, ŝi aĝis 18, kiam jam en koruso de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Ŝi lernis tiutempe kantoteknikon en la Muzikakademio. Inter 1952 kaj 1979 ŝi estis la ĉefa mezosoprano de la Operejo. Ŝia unua signifa rolo estis Eboli (Giuseppe Verdi: *Don Carlo*). Ekde mezo de la 1950-aj jaroj ŝi ricevis rolojn ankaŭ eksterlande (Kolonjo, Vieno). Ŝi kantadis ankaŭ en festivaloj (Edinburgh, Firenze, Salzburg, Londono, Montrealo, Ĉikago, Novjorko). Ŝi ricevis 3 premiojn inter 1962-1994, krome ŝi estis nomumita eterna membro de la Operejo en 1997.

Elektitaj roloj
---------------

* Béla Bartók: *Burgo de la Blubarbulo* - Judit
* Beethoven: *Fidelio* - Leonore
* Bizet: *Carmen* - titolrolo
* Richard Strauss: Der Rosenkavalier – Octavian
* Giuseppe Verdi:
	+ Rigoletto – Giovanna
	+ Il Trovatore - Inez
	+ Aida - Amneris
* Richard Wagner:
	+ Tannhäuser - Venus
	+ Tristan und Isolde - Brangäne
	+ Die Meistersinger von Nürnberg - Magdalene

Fontoj
------

* hungarlingvaj datenoj kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
Portreto de Jean-Jacques Rousseau.
***Konsideroj pri la Registaro de Pollando*** — ankaŭ simple ***La Registaro de Pollando*** aŭ, en la origina franca, ***Considérations sur le gouvernement de Pologne*** (1782) — estas eseo de la svisa filozofo Jean-Jacques Rousseau pri la kreado de nova konstitucio por Pollando (aŭ pli precize, la Pol–Litova Unio). Ĝi reprezentas la lastan klopodon de Rousseau en politika teorio.

Por multaj legantoj, *La Registaro de Pollando* estas surpriziga en grado laŭ kiu ties rekomendoj foje defias la principojn esprimitajn en la plej fama verko de Rousseau nome, *Pri la socia kontrakto*. Kontraŭ la percepto de Rousseau kiel radikalulo — konsidero kutime bazata sur la verko *Pri la socia kontrakto* — en *La Registaro de Pollando* Rousseau montras prudenton kaj konservatismon: "Neniam forgesu, kiam vi sonĝas pri tio kion vi deziras akiri, tion kion vi povus perdi."

Bibliografio
------------

* Richard Fralin. *Rousseau and Representation.* New York: Columbia University Press, 1978.
* Jean-Jacques Rousseau. *The Government of Poland*. Trans. Willmoore Kendall. Indianapolis: Hackett, 1985.
* Jean-Jacques Rousseau. *The Social Contract and Discourses*. Trans. G.D.H. Cole. London: Everyman, 1993.
* Maurice Cranston, *The Solitary Self: Jean-Jacques Rousseau in Exile and Adversity*, University of Chicago Press, 1997, (ISBN 0-226-11865-7),  Preso p. 177 kaj plue

Eksteraj ligiloj
----------------

* anglalingva traduko de la kompleta teksto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 748087
* BNF: 120027465
 |
**Valentinas ČEPKUS** (naskiĝis la 3-a de majo 1937 en vilaĝo Maslauskiškis, distrikto Raseiniai; mortis la 17-a de aprilo 1999 en Kaŭno) estis litova pedagogo, kantisto, aktoro kaj esperantisto.

Dudekjaraĝa li finis teatran fakon de muzika lernejo, laboris en pupteatro en Marijampolė, kaj ekde 1966 kantis en Kaunasa Muzika Teatro. En 1981 li finis konservatorion, kunlaboris kun diversaj ensembloj. Reveninte en Kaunas komencis instrui sol-kantadon en muzika lernejo. Lastatempe li fruktodone kunlaboris kun popolmuzika ensemblo "Ainiai" (Idoj), koncertis ne nur en Litovio, sed ankaŭ en multaj Eŭropaj landoj, en Nord-Ameriko.
Valentinas bone komprenis, ke muziko apartenas al ĉiuj: al junaj kaj pli aĝaj homoj, al scienculoj kaj simplaj kamparanoj. Do li kantadis pri sia lando, pri amata knabino, pri kverko -simbolo de nia forteco. Kaj li mem estis forta kiel kverko: propramane konstruis domon, faris meblojn, kreskigis ĝardenon...
Partoprenis en diversaj E-aranĝoj, ĝojigis partoprenintojn per sia voĉo kantante Esperante kaj litovlingve. Nun lian voĉon eblas aŭdi en konata kasedo **La Sankta Fajreto**, eldonita en 1997.

Fonto
-----

*Litova Stelo*, 1999, majo-junio, n-ro 3, pĝ. 26.
Batalo de Grandson, pentraĵo de la Lucerna Kroniko de Diebold Schilling
La **Batalo de Grandson** estis unu el la tri grandaj bataloj de la Burgonja Milito inter la Svisa Ĵurkomunumo kaj Karlo la Brava, duko de Burgonjo. Ĝi okazis la 2-an de marto 1476 norde de la vilaĝo Concise proksime de la urbo Grandson ĉe la bordo de la Lago de Neŭŝatelo. La batalo de Grandson okazis post rekonkero de Grandson kaj masakro de ĝiaj bernaj okupantoj fare de Princo Jakobo de Savojo la 13-a de januaro 1475. Post la masakro la dieto de la Svisa Ĵurkomunumo, kiu unue ne volis subteni la bernajn konkerojn en Burgonjo, decidis subtenon al Berno. Kiam unua kontingento de la Svisa Ĵurkomunumo alvenis apud Grandson Karolo la Granda pensante, ke jam alvenis la tuta svisa armeo atakis la svisajn trupojn per sia artilerio. Ĵus en tia momento alvenis la ĉefa svisa kontingento kaj la batalo finis per granda malvenko de la burgonjaj trupoj. La trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo en Grandson konkeris grandan parton de la burgonja artilerio kaj la valore ornamitan dukan ĉapelon de Karolo la Granda. La duko formis novan armeon sed estis denove venkita dum la Batalo de Morato kaj fine la duko perdis sian vivon dum la Batalo de Nancio.

* Kategorio Batalo de Grandson en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **batalo de Erzurum** estis batalserio de la kaŭkaza fronto dum la unua mondmilito, en januaro de 1916, inter la taĉmentoj de Osmana imperio kaj la Rusa imperio. Fine de la militiro, Rusio akiris la urbon Erzurum kaj ties ĉirkaŭon.

Antaŭeventoj
------------

La Rusa imperio decide venkis en la batalo de Sarikamiŝ la turkajn fortojn, sed pro soldatmanko ne povis eluzis la situon. En aŭgusto de 1915, la rusoj perdis ĉirkaŭon de la Van-lago (kvankam ili reokupis tion ene de unu monato) kaj tio instigis la rusan militgvidantaron grupigi pli da fortoj je la Kaŭkaza fronto kaj eki grandan militiron kontraŭ la turkoj. En septembro de 1915, alvenis la Kaŭkazon grandprinco Nikolao, kiel vicreĝo de la Rusa Imperio. La granprinco komisiis generalon Judeniĉ pri antaŭpreparo de atako kontraŭ la Osmana imperio, en 1916. Generalo Judeniĉ celis okupon de Erzurum, kiu urbo estis elirpunkto de la turkaj taĉmentoj en 1914 por ataki la Rusan imperion. Pro atako kontraŭ la Dardaneloj, la turkoj aligrupigis 8 diviziojn el la Kaŭkazo kaj pro tio Judeniĉ kredis, ke oni povas okupi Erzurum per rapida ofensivo, antaŭ ol la turkaj divizioj realvenas.

Komenco de la militiro
----------------------

La 11-an de januaro 1916, generalo Judeniĉ surprizis la turkojn, unu korpuso militiris norde de Erzurum, alia sude de Erzurum. La ursaj taĉmentoj estis bone ekipitaj, havis vintrajn vestojn, dum la turkoj ne havis tiujn. La rusaj taĉmentoj militiris dum tri tagoj sen batalo, la unuaj bataloj okazis la 14-an de januaro ĉe Tafta kaj Koprukoj.

La dua rusa divizio atingis la 17-an de januaro antaŭurbon de Erzurum. La urbon de Erzurum protektis fortikaĵo Semirum, kies atakon komencis la rusoj samtage. La turkaj fortoj ekatakis la rusojn la 18-an de januaro – forlasante la fortikaĵon -, sed la mirtala pafado haltigis ilin. Post la turka fiasko, la rusoj facile okupis fortikaĵon de Semirum.

Okupo de Erzurum
----------------

Post okupo de Semirum, la rusaj taĉmentoj atendis la unuan divizion, kiu alvenis la 19-an de januaro. LA rusoj antaŭpreparis la sturmon, sed paŝao Karim – komandanto de la trukaj fortoj en la urbo – decidis transdoni la urbon, vidante la plioblan forton de la rusoj. La rusoj enmarsis la forlasitan urbon la 20-an de junio, sen pafado.

Rezulto
-------

Dum la 9-taga militiro, la rusoj prenis 13 000 militkaptitojn, 323 kanonojn. La Osmana imperio perdis sian plej gravan orientan fortikaĵon, la 3-a turka armeo neniiĝis – jam duafoje (batalo de Sarıkamış). La rusoj profunde penetris Anatolion. Norda parto de Armenio venis sub rusan regadon. La rusoj okupis dum marto urbojn Mush, Bitlis, sudan parton de Armenio. Aprilo la ruson enmarŝis la havenurbon de Trabzon. Pro la malvenko, oni forigis paŝao Karim, kiun anstataŭigis paŝao Vehip.

La rusaj konkeroj estis siatempe elstaraj, ĉar ili okupis dum mallonga tempo gravajn strategiajn celojn, grandan teritorion, en vintraj cirkonstanoj.

* Kategorio Batalo de Erzurum en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Batalo de Grunwald*
**Batalo de Grunwald** estas olea pentraĵo de Jan Matejko pentrita en la jaroj 1875–1878, en 1878 eksponita en palaco de Wielopolski-familio en Krakovo, de 1902 en kolekto de Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, donaco de la socio de Kongresa Pollando; ekde 1945 en kolekto de Nacia Muzeo en Varsovio, en la jaroj 1976–1982 deponita en la kastela muzeo en Malbork.

Priskribo de la pentraĵo
------------------------

Inter prezentita sur la bildo amaso da batalantoj oni distingis plurajn historiajn personojn de ambaŭ flankoj de la batalo. La pentraĵo simbole prezentas la batalon en la momento, kiam oni ankoraŭ akre batalas, sed la venko senteblas ĉe la pola-litova flanko.

**Mezo de la bildo**

En la centro de la bildo troviĝas grandduko de Litovio Vytautas, sen kiraso kaj kasko, vestita ruĝe kun mitro surkape. En disetenditaj kaj levitaj manoj levas glavon kaj ŝildon en la gesto de triumfo.

En aliaj partoj de la bildo estas Ulrich von Jungingen, Jan Žižka kaj aliaj kavaliroj.

Historio de la bildo
--------------------

Septembre 1939 pro alproksimiĝo al Varsovio de Wehrmacht oni decidis evakui la bildon, kiu estis transportita direkte al Lublin kaj kaŝita en unu el apudaj vilaĝoj. Post malvenko de Pollando ministro de propagando en Nazia Germanio Joseph Goebbels proponis premion de 2 000 000 germanaj markoj kontraŭ la pentraĵo aŭ informo pri ĝi. Komence funkciuloj de Gestapo provis subaĉetadon kaj poste minacadon rilate al suspektita laboranto de muzeo en Lublin. Fine, post falsa informo en pola radio en Londono pri alveno de la pentraĵo al Britio ili ĉesis vastan agadon por retrovi la bildon.

Bibliografio
------------

* Jan Kopczewski, Mateusz Siuchniński: *Grunwald. 550 lat chwały* (Grunwald. 550 jaroj da gloro), PZWS, Warszawa 1960
* Mieczysław Porębski, "Jana Matejki Bitwa pod Grunwaldem" (Batalo de Grunwald de Jan Matejko), PIW, Warszawa 1953.
* Sroczyńska, "Bitwa pod Grunwaldem Matejki" (Batalo de Grunwald de Matejko), KAW, serio ABC de Arto, Warszawa 1976.

Vidu ankaŭ
----------

* Batalo de Grunwald

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Batalo de Grunwald (pentraĵo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Z Matejką przez polskie dzieje: "Bitwa pod Grunwaldem" – historia obrazu i galeria postaci Kun Matejko tra la pola historio: "Batalo de Grunwald" - historio de la bildo kaj galerio de figuroj
La **batalo de Dubienka** estis batalo, kiu okazis la 18-an de julio 1792 dum la pola-rusa milito 1792.
5-mila korpuso de la generalo Tadeusz Kościuszko ekipita de 24 kanonoj ekbatalis kun 25-mila rusa korpuso kun 108 kanonoj gvidata de la generalo Miĥail Kaĥovskij.

Preparado
---------

Retiriĝanta de Volinio princo Józef Poniatowski (25 000 soldatoj kaj 42 kampaj kanonoj) transiris la riveron Okcidenta Bugo kaj la 8-an de julio haltis en Dubienka (distrikto de Chełm). Ĉi tie ricevis ordonon defendi la linion de Bug ekde Dubienka (distrikto Chełmski) ĝis Włodawa. Poniatowski decidis defendi transiron aplikante kordonan defendosistemon kaj tiucele disvastigis laŭlonge de la rivero la propran divizion kaj la divizion de Michał Wielhorski. Nur Tadeusz Kościuszko (5300 soldatoj, 24 kanonoj, en tio 10 kampaj) koncentrigis sian divizion apud Dubienka sur 3 kilometra fronto inter la vilaĝoj Wola Habowa kaj Uchańka.

Signifo
-------

La batalo ne estis ĝis fino decidita ĉar ambaŭ flankoj konsideris sin venkintoj. Tamen la poloj dominis, ĉar efike ili kontraŭstaris al kvinoble pli granda armeo, kaŭzante al rusoj signifajn perdojn kun multe pli malgrandaj propraj perdoj kaj retiriĝante batalorde.

Poloj ŝuldis la sukceson al kampaj fortikaĵoj, kies konstrumajstro estis mem Tadeusz Kościuszko, kion li pruvis pli frue en Usono, fortikigante i.a. West Point.

La 26-an de aŭgusto 1792 aprobe por la batalo en la milito pri defendo de konstitucia libereco Kościuszko ricevis la titolon de la honora civitano de Francio.

Vidu ankaŭ
----------

* Batalo de Zieleńce
* Insurekcio de Kościuszko

Bibliografio
------------

* Zdzisław Sułek, *Bitwa pod Dubienką 18 lipca 1792 r.* en: *Powstanie niespełnionych nadziei* (Ribelo de neplenumitaj esperoj) 1863, Kraków 1984 (serio "Arsenał Polski")
* Piotr Derdej, *Zieleńce - Mir - Dubienka 1792*. Bellona, 2008 ISBN 978-83-11-11039-7
Batalo de Heilsberg (Lidzbark Warmiński).
La **Batalo de Heilsberg** aŭ **Batalo de Lidzbark Warmiński** okazis la 10an de junio 1807, dum la Napoleonaj militoj.

Kunteksto
---------

La 24an de majo 1807, la Sieĝo de Danzig (Sieĝo de Dancigo/Gdansko) (1807) finis kiam la Prusia Generalo Friedrich Adolf, Grafo von Kalckreuth, kapitulacis al la Franca Marŝalo François Joseph Lefebvre. Kun Danzig (nuntempa Gdańsk) sekurigita, Napoleono Bonaparte estis tiam libera por turniĝi kontraŭ la armeo de Bennigsen. Tamen estis la rusoj kiuj frapis la unuaj kiam li ordonis siajn kolonojn konverĝi kontraŭ la eksponita 6a Korpuso de la Marŝalo Michel Ney la 2an de junio. Supernombrita per 63000 al 17000, Ney luktis per agado de ariergardo ĉe la Batalo de Guttstadt-Deppen la 5an kaj 6an de junio. Kvankam li perdis siajn havaĵojn, du kanonojn kaj 2042 homojn, Ney sukcesis fuĝi sudokcidenten tra la rivero Pasłęka kun la kerno de siaj soldatoj, lasante Bennigsen kaj liajn oficirojn gape pro la perdita oportuno.

Post du tagoj, Napoleono ordonis sian armeon de 190 000 homoj aliri kontraŭ 100 000 rusoj kaj 15000 prusianoj. Detektante la alproksimiĝan lavangon, Bennigsen ordonis al siaj trupoj retiriĝi al Lidzbark Warmiński (Heilsberg). La rusia armeo prenis fortajn defendajn poziciojn ĉirkaŭ la urbo, kiu staras ĉe la rivero Łyna. La Franca armeo, estrita de la Marŝaloj Murat kaj Lannes, atakis la 10an de Junio. Bennigsen repelis kelkajn atakojn, rezulte en tre grandaj perdoj de la francoj, sed devis retiriĝi al Friedland la venontan tagon. Kvar tagojn poste, la decidiga Batalo de Friedland okazis, markante la finon de la Milito de la Kvara Koalicio pere de la Traktatoj de Tilsit.

Nombroj
-------

El la flanko de francoj, oni kalkulis 1398 mortintojn, 10059 vunditojn, kaj 864 kaptitojn. El la flanko de rus-prusianoj, Clodfelter kalkulis 6000 mortintojn kaj vunditojn. Digby Smith diris ke la Rus-Prusia forto perdis 2-300 mortintojn, kaj ĉirkaŭ 5-6000 vunditojn, kaj ili perdis su kanonojn.

Referencoj
----------

1. ↑   Theodore A. Dodge (2001). Napoleon: A History of the Art of War. Adamant Media. ISBN 1-4021-9517-6.
2. ↑   Clodfelter M. Warfare and Armed Conflicts: A Statistical Reference to Casualty and Other Figures, 1500-2000. McFarland, 2002. P. 169
3. ↑   Roberts A. Napoleon: A Life. Penguin Group. 2014. P. 450
4. ↑   Digby Smith. The Napoleonic Wars Data Book. London: Greenhill, 1998. ISBN 978-1853672767, p. 248.

* Kategorio Batalo de Heilsberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Batalo de Halhin Gol** estis japana-soveta limkonflikto de la 28-a de majo 1939 ĝis 15-a de septembro. Ĝi okazis pro nepreciza limo inter la japana kaj soveta-mongola armeoj ĉe la rivero Halhin Gol. 

La japanaj taĉmentoj penetris el Manĉurio en Mongolion ĉe regiono de Halhin Gol. La Sovetunio - laŭ mongola-soveta traktato de 1936 (12-an de marto) - helpis Mongolion. 

La 20-an de aŭgusto 1939 Ruĝa Armeo komandata de Georgij Konstantinoviĉ Ĵukov komencis atakon. Ĝin antaŭis atako de bombaviadiloj kaj 3-hora artileria pafado. Post kvar tagoj de batalado la japana armeo estis ĉirkaŭita kaj post semajno neniigita. Dum 3 monatoj de batalado perdo de Sovetunio (laŭ alireblaj arkivaĵoj) estis ĉirkaŭ 28 000 mortigitaj soldatoj, perdiĝintaj, vunditaj kaj malsanaj. Japanaj perdoj estis (laŭ tiutempaj oficialaj deklaroj de la japana flanko; arkivaj donitaĵoj ankoraŭ ne estas konataj) ĉirkaŭ 17 000 mortigitaj kaj vunditaj. Laŭ sovetaj fontoj la japanaj perdoj estas pli grandaj: 45 000 mortigitoj kaj 3 000 enprizonigitoj.

Oni forpelis la japanajn fortojn ĝis la 31-a de aŭgusto. La japana armea gvidantaro proponis armisticon komence de septembro, kio ekvalidis la 16-an de septembro.

* Kategorio Batalo de Halhin Gol en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Giganta vetao** aŭ **grandega vetao** estas specioj de vetao en la genro **Deinacrida** de la familio Anostostomatedoj. Grandegaj vetaoj estas endemiaj en Nov-Zelando kaj estas ekzemploj de insula gigantismo.

Ekzistas 11 specioj de giganta vetao, plej granda parto el tiuj estas pli granda ol alia vetao, kvankam ĉi-lastaj jam estante grandaj laŭ insektonormoj. Grandaj specioj povas esti ĝis 10 cm, ne inkluzivante de gamboj kaj antenoj kaj kun korpamaso kutime ne pli ol 35 g. Unu kaptita ino atingis mason de proksimume 70 g, farante ĝin unu el la plej pezaj dokumentitaj insektoj en la mondo kaj pli peza ol pasero. Tiu estas, aliflanke, nenatura kiam tiu individuo retenis nenormalan nombron da ovoj. La plej grandaj specioj de giganta vetao estas la Giganta vetao de insulo Little Barrier, ankaŭ konata kiel *wetapunga*. Unu ekzemplo raportita en 2011 pezis 71 g. kaj 72 g-a specimeno estis registrita.

Grandega vetao tendencas esti malpli socia kaj multe da pasiva ol alia vetao. Ilia genro nomiĝas **Deinacrida**, estas greka por **terura akrido**. Ili estas trovitaj ĉefe en Nov-Zelando, sur enmaraj insuloj, estante preskaŭ ekstermita sur la kontinentaj insuloj fare de enkondukitaj mamulaj damaĝantoj.

La 11 specioj de *Deinacrida*:

* *Deinacrida carinata*
* *Deinacrida connectens*
* *Deinacrida elegans*
* *Deinacrida fallai*
* *Deinacrida heteracantha*
* *Deinacrida mahoenui*
* *Deinacrida parva*
* *Deinacrida pluvialis*
* *Deinacrida rugosa*
* *Deinacrida talpa*
* *Deinacrida tibiospina*

* Kategorio Giganta vetao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Giganta vetao en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Gif-sur-Yvette (stacidomo). |

ISO

**Gif-sur-Yvette** [ĵif-syr-ivet] estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Essonne kaj en la regiono Francilio. Ĝi havas proksimume 21 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomas *Giffois* en la franca lingvo.

Geografio
---------

La urbo estas trafluata de la rivero Yvette kaj de ĝia branĉo la Mérantaise. El la 1 160 hektaroj de la urba teritorio, 407 hektaroj estas kovritaj de verdaj aŭ forstaj areoj. La komunuma teritorio entenas plurajn forstojn, inkluzive de la bosko Hacquinière kaj de la bosko Aigrefoin.

Gif-sur-Yvette havas landlimojn kun la komunumoj Villiers-le-Bâcle, Saint-Aubin, Saclay, Orsay, Bures-sur-Yvette, Gometz-le-Châtel, Gometz-la-Ville kaj Saint-Rémy-lès-Chevreuse.

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

La komunumo prenis sian nuntempan nomon nur en 1930 (ĝi antaŭe nomiĝis nur "Gif"). Tuj post la dua mondmilito, Gif-sur-Yvette akiris internacian sciencan renomon danke al la kreado de la *Centre national de la recherche scientifique* (CNRS) kaj de la *Commissariat à l'énergie atomique* (CEA).

La urbo spertis fortan ŝtormon je la 29-a de aprilo 2007 : necesis evakui ĉirkaŭ 200 loĝantojn.

Vidindaĵoj
----------

La preĝejo Sankta-Rémi (vidu la supran bildon), konstruita en la 12-a jarcento kaj renovigita en la 15-a jarcento, estas mikso de romanika kaj gotika arkitekturoj. Restas cetere kelkaj ruinoj de benediktana abatejo, kiu datiĝas almenaŭ de la 12-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Essonne
* Listo de urboj de Francio
* Gif-sur-Yvette (stacidomo)
* Courcelle-sur-Yvette (stacidomo)
* Orsay - Gif (pariza metrostacio)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala TTT-ejo
**Germanwings** (IATA: **4U**, OACI: **GWI**) estas malaltkosta flugkompanio kun ĉefa nabo en Flughaveno Kolonjo/Bonno, Germanio, kaj malĉefaj naboj en Flughaveno Stutgarto, Flughaveno Hamburgo kaj Flughaveno Berlino-Tegel. Ĝi priservas 67 cellokojn en Eŭropo; 9 el ili en Germanio kaj 58 en aliaj eŭropaj ŝtatoj.

Akcidento de la 24-a de marto 2015
----------------------------------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Flugo 9525 de Germanwings.
**Kraŝo A320. Estis 150 homoj en la aviadilo, neniu postvivanto.**

Airbus A320 de flugkompanio Germanwings, filio de Lufthansa, kraŝis en la regiono de Barcelonnette, en Alpes-de-Haute-Provence, Francio.

La aviadilo, kiu plenumis la flugon Barcelono-Duseldorfo, transportis 144 pasaĝerojn kaj ses skipanojn, laŭ Ĝenerala Direkcio de Civila Aviado (DGAC). La flugo estis deklarita en stato de urĝeco je la 10 h 47, apud Barcelonnette. Helikoptero de la Ĝendarmejo poste konfirmis kraŝon, laŭ DGAC.

Referencoj
----------

1. ↑   Alpes-de-Haute-Provence-kraŝo-de-A320-Digne-3278930.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Germanwings en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Germanwings en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de Germanwings
* Mapo de flughavenoj kaj informoj

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Germanwings en la kataluna Vikipedio.*
**Conselho Federativo Nacional da FEB** (Nacia Federacia Konsilantaro de BSF), mallongigo **CFN**, estas la organo unuiga kaj federaciordiga de Brazila Spiritisma Federacio. CFN estis kreita la 5-an de oktobro 1949, pere de Pacto Áureo, kaj instalita la 1-an de januaro 1950.

CFN, kiel reprezento de la brazila spiritisma movado, plenumas funkciojn diskutajn, normigajn, gvidajn, kunordigajn kaj kontrolajn. Ĉiuj funkcioj de CFN plenumiĝas kun la celo antaŭenigi la unuiĝon de spiritistoj kaj spiritismaj institucioj en Brazilo kaj labori por la unuiĝo de la spiritisma movado, por plifortigi la taskon disvastigi spiritismon.

CFN estas kunmetita de la prezidanto de Brazila Spiritisma Federacio, kaj reprezentanto de institucio agnoskita de CFN en ĉiu subŝtato. Jaraj ordinaraj kunvenoj okazas en novembro en la sidejo de BSF en Braziljo.

Referencoj
----------

1. ↑  Informpaĝo sur la retejo de BSF

Vidu ankaŭ
----------

* Brazila Spiritisma Federacio
* Pacto Áureo

Eksteraj ligiloj
----------------

Retpaĝaro de BSF portugale
**Obatzda** [ˈoːbatsdɐ] estas bavara fromaĝa bongustaĵo. Ĝi estas preparita miksante du trionojn jaraĝan mola fromaĝo, kutime kun Kamemberto (Romaduro aŭ similaj fromaĝoj povas esti uzataj ankaŭ) kaj unu'trion de butero.

Dolĉa aŭ varma paprika pulvoro, salo, pipro estas la tradiciaj spicadoj same kiel malgranda kvanto de biero. Laŭvola kvanto de cepoj, ajlo, kreno, fasketoj, grundaj karviosemoj povas esti uzataj kaj iom da kremo- aŭ kremfromaĝo ankaŭ. La fromaĝoj kaj spicoj estas miksitaj kune en glatan tumoron. Ĝi estas kutime manĝita disvastiĝis sur pano aŭ brecoj. Obatzda estas klasika ekzemplo de bavara *Biergarten*-manĝaĵo.

Simila aŭstra/hungara/slovaka recepto estas nomita Liptauer kiu utiligas freŝan kazean fromaĝon kiel anstataŭaĵon por la molaj fromaĝoj kaj la buteron, sed uzas koncerne la saman spicmiksaĵon.

Ankaŭ literumita **Obazda** kaj **Obatzter**, en 2015, ene de la EU, havas PGI-atestadon.

Referencoj
----------

1. 1 2   Obatzda-Rezept. Portal München Betriebs-GmbH & Co. KG. Alirita 2013-03-06.[*rompita ligilo*]
2. ↑  Mayer, Carolin, "Obazda", 14 June 2011. Kontrolita 6 March 2013.
3. ↑  Marchetti, Domenica, "Say Cheese: Liptauer", 24 November 2009. Kontrolita 6 March 2013.
4. ↑  EU PGI Certification information (Accessed Nov/2015).

* Kategorio Obatzda en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
dekstra
La **Croix de Guerre** (france: prononco laŭ sistemo IFA kʁwa də ɡɛʁ, "Kruco de Milito") estas armea ordeno de Francio. Ĝi unue estis kreita en 1915 kaj konsistas el kvadrata kruca medalo sur du krucaj glavoj, pendigitaj de rubando kun diversaj gradaj pingloj. La ordeno estis aljuĝita dum la Unua Mondmilito, denove en la Dua Mondmilito, kaj en aliaj konfliktoj. La Croix de Guerre estas ofte donita al eksterlandaj militaj fortoj aliancitaj kun Francio. 

Soldato Henry Johnson, 369-a infanteria regimento de Usono, 1918, portanta *Croix de Guerre*.
La Croix de Guerre povas esti aljuĝita al individua soldato aŭ al soldata unuo por esti vendita, kiu distingiĝis per aparte heroaj faroj.

Ekzemple per ĝi distingiĝis *Henry Lincoln Johnson* - origine fervojstacia portisto en Albany, Novjorkio, kaj poste membro de la 369-a infanteria regimento de Usono - la unua usona regimento dum la unua mondmilito, kiu konsistis el afrikdevenaj usonanoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Militkruco 1914-1918 (Francio)
* Militkruco 1939-1945 (Francio)

* Croix de Guerre en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Croix de Guerre en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Edgar Kováts** [kovAĉ] estis pentristo, arkitekto, altlerneja instruisto. Lia nacieco estas malklara. Kelkfoje lia familia nomo aperis kiel Kovács.

Pavilono de Bukovino kreita de Edgar Kováts
Edgar Kováts  naskiĝis en 1849 en loko en Bukovino, Habsburga Imperio (nuntempe Karapĉiv en Ukrainio, li mortis la 4-an de junio 1912 en Lemberg (nuntempa Lvivo en Ukrainio).

Biografio
---------

Edgar Kováts frekventis gimnazion en Ĉernivco, sed li privata lernis pentradon, poste li studis en teknologia altlernejo de Lemberg (1866), teknologia altlernejo de Vieno (1868-1869), Akademio de Belartoj de Vieno (1869-1870), fine li akiris diplomon en Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Zuriko. Inter 1872 kaj 1894 li laboris en Vieno precipe en laborejo de Gottfried Semper kaj samtempe li instruis en la urbo kelkajn jarojn. Inter 1895-1901 li instruis en altlernejo en Zakopane, poste ĝismorte en Lemberg. En Zakopane li longe estis lernejestro. En 1904 li ricevis la titolon dekano, post 2 jaroj rektoro. Li dekomence estis aktiva ankaŭ en pentrado. Li ricevis arĝentan premion en 1900 en mondekspozicio de Parizo.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Vieno (1888)
* Krakovo (1893, 1902)
* Lemberg (1901, 1911)

Elektitaj arkitektaĵoj
----------------------

* pluraj konstruaĵoj kaj restaŭroj en la iama Aŭstrio-Hungario

Lia libro
---------

* Art Zakopane (1899)

Fontoj
------

* germanlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre) Arkivigite je 2018-07-15 per la retarkivo Wayback Machine
* germanlingva biografio

* Kategorio Edgar Kováts en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614785
* GND: 1018227644
* LCCN: no2011005759
* VIAF: 164820038
* ISNI: 0000 0001 1734 3016
 |