recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Frederik SKEEL-GIØRLING** (en malnovaj tekstoj ofte skribita Skeel-Giörling, frendaj simple Skeel-Giorling sen diakritiko) (naskita la 11-an de februaro 1876 en Kopenhago (?), akcidente droninta la 14-an de oktobro 1910 en la rivero Meuse en Belgio) estis pionira dana esperantisto. Ofte li estas konsiderata kiel "la patro de la dana Esperanto-movado".

Skeel-Giørling lernis Esperanton en 1893 (?). En 1904 aperis lia lernolibro kaj vortaro "Esperanto-Dansk-Norsk Ordbog" kun ĉ. 3.700 radikoj kaj multaj kunmetitaĵoj ĉe Fred. Høst & Sohn en Kopenhago (2-a eldono 1908). Ĝi estis la unua tiutipa en tia amplekso. Ambaŭ verkoj tre helpis la disvastigon de Esperanto en Danio.

En 1905 li estis nomumita de Zamenhof membro de la unua (ĝis 1906 ankoraŭ provizora) Lingva Komitato (LK).

En 1906 li fondis Societon de Danaj Esperantistoj kaj en 1908 kun Marie Schröder kaj Kaj Bendix la Kopenhagan Esperanto-Klubon. En 1907 la gazeto „Politiken" alvokis lin al Kopenhago por gvidi kursojn por 400 lernantoj. Li kunredaktis *Helpan Lingvon* de la apero ĝis 1907, kiam ĝi aperis sub nomo *Dana Esperantisto,* kaj estis ĝia ĉefredaktisto de 1907 ĝis 1909.

En aprilo 1910 li vojaĝis Parizon alvokita de Sebert. Li estis sendita de Esperantista Centra Oficejo al Bruselo por gvidi la Esperanto-propagandon en la mond-ekspozicio tie, laboris en la *Bibliographe Internationale* kaj fariĝis redaktisto de la bulteno de la kongresoj okazontaj dum la ekspozicio. Li tradukis verkon de Louis Couturat *(Pour la langue internationale),* frazlibron de Carlsberg, fabelojn de Hans Christian Andersen ktp.

Referencoj
----------

1. ↑  Laŭ la nekrologo en *Belga Esperantisto*, Skeel-Giørling mortis la 28-an de oktobro.
2. ↑  Esperantista Dokumentaro, kajero 1, Paris aŭg. 1906, p. 21.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Frederik Skeel-Giørling en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Frederik Skeel-Giørling en Vikifontaro (Universala biblioteko)

* Nekrologo en *Belga Esperantisto*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 217217
* GND: 1064049087
* VIAF: 244147435
* ISNI: 0000 0003 8570 8835
* SUDOC: 243636989
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
**Teresa Carreño** (n. la 22-an de decembro 1853 — m. la 12-an de junio 1917) estas venezuela pianistino, konsiderata unu el la plej grandaj el ĉiuj tempoj, naskiĝis en 1853 en Caracas (Karakaso), filino de la muzikisto Manuel Antonio Carreño.

En sia naŭjaraĝo ŝi jam estis perfekta pianvirtuozino kaj komenciĝa komponistino. Krom ŝia patro, kiu gvidis ŝiajn unuajn paŝojn sur la klavaro, instruis ŝin la germana komponisto Julius Hohene. En la jaro 1863 ŝi translokiĝis al Novjorko, kie ŝi ricevis lecionojn de la monde konataj komponistoj Luis M. Gottschalk kaj Anton Rubinstein.

Perfektiĝinte sian muzikan edukadon en Eŭropo, en la aĝo de dek ok jaroj ŝi komencis sian karieron de brila koncertistino. Tiu kariero kondukos ŝin al la triumfoj en Usono, Latinameriko, Aŭstralio, Novzelando, Egiptujo, Sudafriko kaj Eŭropo, kie ŝiaj koncertoj eksplodigis la admiron de la popoloj.

La karakasa Teresa Carreño alpropigis al si, speciale, la spiritan koron de Germanujo, de kie imperiestra kortego ŝi estis artistino preferata. Berlino adoptis ŝin kiel sian civitaninon. Tie oni nomis ŝin "Brunilda la Valkirio". Antaŭ ŝia arto kliniĝis eminentaj komponistoj kiel Brahms, Liszt, Grieg, Wagner, Bruckner, Von Bülow, Clara Schumann, kiuj ĉiuj ĝuis ŝian amikecon.

En 1889 ŝi elektis Berlinon kiel sian restadejon, kaj en tiu ĉefurbo festis sian oran edziniĝon kiel artistino la 21an de novembro 1892.

Denove ŝi translokiĝis al Novjorko, kie ŝi mortis en la jaro 1917. Caracas dediĉis al ŝi monumenton, konstruitan de la skulptisto Pedro Basalo, en la promenejo El Calvario. En la ombro de la arboj, en la kvieteco de la silenta parko, apud fontanoj kaj ĝardenoj, ŝia imago reviviĝas kaj staras antaŭ la novaj generacioj de Venezuelo.

Referencoj
----------

1. ↑  Jean-Pierre Thiollet, *88 notes pour piano solo*, "Solo nec plus ultra", Neva Editions, 2015, p.51. ISBN 978 2 3505 5192 0.

* Andres Turrisi, *Venezuela Stelo* numero 14, junio 1978, paĝo 4a

* Kategorio Teresa Carreño en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 300281
* GND: 118953915
* LCCN: n79089417
* VIAF: 71577325
* ISNI: 0000 0001 0654 8964
* SUDOC: 151155267
* BNF: 14850305p
* MBA: a6373dbb-5299-4e37-92f2-ece49eae237f
* NLA: 35682818
* BIBSYS: 1061522
* NKC: jx20081222013
* ICCU: DDSV314202
* BNE: XX935329
 |
Granda Aleĉglaĉero estas tipa valglacero
**Valglaĉero** estas glaĉero kun relative limigita glacikolektoregiono respektive nutra regiono, kies ofte giganta glaĉerlango sin movas sub la influo de la gravito malsupren tra valo. Kaj la kvanto de la degelakvo kaj la flurapideco de la gaĉero varias dum la sezonoj. Maksimuman flurapidecon valglaĉeroj atingas somere. Kontrasto al valglaĉero estas ebenaĵglaĉero kaj enlanda glacio respektive glaĉerŝildo.

Kvazaŭ prototipo de glaĉero
---------------------------

Kvankam valglaĉeroj reprezentas nur proksimume 1 % de la glaĉerigita areo de la tero, ili estas pro sia impona aspekto por laiko kvazaŭ la prototipo de glaĉero. La proporcio de la valglaĉero estas relative alta en montaroj ekster la polusaj regionoj. Kiam la nutra regiono de valglaĉero estas sufiĉe granda kaj glaciprodukta, tiam la frunto de valglaĉera glaĉerlango povas troviĝi konsiderinde sub la klimata glaĉerlimo.

Tipaj valglaĉeroj
-----------------

Tipaj valglaĉeroj estas ekzemple en Svislando Granda Aleĉglaĉero, Morteratsch-Glaĉero aŭ Unteraar-Glaĉero. Ankaŭ ekster la polusaj regionoj valglaĉeroj povas havi gigantajn dimensiojn, kiel ekzemple Fedĉenko-Glaĉero kun longeco de 78 km en Pamiro aŭ Kahiltna-Glaĉero sur Mount McKinley en Alasko kun longeco de 77 km aŭ Baltoro-Glaĉero sur Karakorumo kun longeco de proksimume 57 km.
Koordinatoj: 28° 6′ 0″ N 17° 16′ 0″ U﻿ / ﻿28.10000 °N, 17.26667 °U﻿ / 28.10000; -17.26667 (mapo)

**Valle Gran Rey** - hispane, en traduko "valo de la granda reĝo" - estas unu el ses municipoj de la insulo La Gomera, parto de la insularo Kanarioj en la Atlantika Oceano, kiu geografie apartenas al Afriko sed politike estas parto de Hispanio. La municipa nomo aludas al la guanĉa tribestro Hupalupa, kiu en 1488 mortis en batalo kontraŭ la hispanaj koloniistoj.

La municipo kovras la okcidenton de la insulo. Plej multaj municipanoj loĝas en la samnoma valo, kiu havas abundajn fruktoplantejojn (precipe bananoj kaj oranĝoj), multajn palmojn, kaj marborde plurajn plaĝojn de fajna, malhelgriza sablo - administra centro de la municipo estas la loĝloko *La Calera*, marborde en la valo situas la loĝlokoj *Vueltas* (la municipa haveno), *Borbalán* kaj *La Playa*, kaj pli alte en la valo ol *La Calera*, pli malproksime de la maro, interalie la loĝlokoj *Los Granados, El Hornillo, La Vizcaína* kaj *El Retamal*. Ekster la geografia valo, sed parto de la municipo, krome aldoniĝas interalie la loĝlokoj *Las Hayas, Arure* kaj *Taguluche*.

En la dua duono de la 20-a jarcento la loĝloko Valle Gran Rey iĝis centro de eŭropaj ekologiemuloj, alternativemuloj kaj hipioj, aparte el Germanio, Aŭstrio kaj iom malpli el Anglio. Nun la loko estas la turisma centro de la insulo, sed ankoraŭ nun la turismo estas pli ekologia ol en la aliaj insuloj de la Kanarioj, la hoteloj malpli grandaj, kaj multaj feriantoj preferas migri kaj grimpi sur la insulaj montaj padetoj ol sunbruniĝi plaĝe.

pejzaĝa impreso
Mezepoka kalendaro kie videblas paro porkobuĉanta.
La **Porkobuĉo** estas kutima aktivado de bestobuĉado de unu aŭ variaj porkoj cele al profito de ties viando (kaj ne nur) plej ofte per la produktado de kolbasoj kiuj utilos dum unu jaro por la nutrado de unu familio.

La Porkobuĉo estas popola kaj populara kutimo ekzistanta en diversaj eŭropaj landoj (kaj ne nur, kvankam foresta de islamaj landoj), ĝeneraligita ekde antikvego kaj fare de antaŭindustria maniero, kun diversaj pekuliaroj depende de la loko de la okazo (laŭ regionoj, klimatoj, kutimoj ktp.). Ĝi okazas kiel socia afero unufoje jare, ĝenerale koincide kun la plej malvarmaj monatoj de la vintro kaj evitinte pluvan veteron por faciligi la konservadon de la viando. Ĝi havas en multaj lokoj festan kaj celebran aspekton, krom la kompreneblan ekonomian. Ĝis la 20a jarcento ĝi havis amplekson ĝis la enhavo kaj implikigo de najbaroj kaj samfamilianoj (ampleksa familio). Ekde la fino de la jarcento kaj laŭlonge de la 21a jarcento dum oni disvastigas la industrian viandokomercon kaj oni imponas la laŭleĝajn regularojn kiuj kontrolas, malfaciligas kaj sekurigas la familian porkobuĉadon (sankontroloj, impostoj ktp.), tiu kutimo malpliiĝas kaj aliiĝas al aliaj niveloj (industria).

Porko buĉota.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Porkobuĉo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La tradicia Porkobuĉo
* Porkobuĉo en Villafáfila
* Porkobuĉo en Madridejos Arkivigite je 2015-02-16 per la retarkivo Wayback Machine
* Porkobuĉo monpunenda sen komocio de la animalo per ĝis 100.000 eŭroj
* Mataderos, Porkobuĉejoj en Hispanio Arkivigite je 2010-02-16 per la retarkivo Wayback Machine
* Diversaj kolbasoj
**Valle de las Navas** [BAlje delasNAbas] estas municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Alfoz de Burgos*. La loknomo *Valle de las Navas* estas etimologie komprenebla kiel *Valo de la Altebenaĵoj*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Alfoz de Burgos, centre kaj malhelverde.
Robredo-Temiño.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 111,83 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 530 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj (fakte 100 el la 1980-aj jaroj), kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.

Ĝi distas 21 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.

La municipa teritorio estis formita en 1970 per la kunigo de la loĝlokoj Rioseras (municipa ĉefurbo), Tobes y Rahedo, Melgosa, Robredo-Temiño (en la foto de la tabelo), Riocerezo, Temiño kaj Celada de la Torre.

La areo estas natura limo inter la basenoj de Douro kaj Ebro, kaj havas montaron kun altaĵoj proksimaj al 1050 m. La montaro dividas la municipan teritorion kaj elstaras pro granda biodiverseco: kverkoj, kapreoloj, aproj, gipoj, agloj... La pejzaĝo varias el la zonoj de kultivo de cerealoj sude, ĝis la bela kaj pitoreskaj dezerta pejzaĝo ĉe Tobes y Rahedo kaj Melgosa.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe ankaŭ sunfloroj, En Tobes estas ŝtonminejo.

Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de Robredo-Temiño, la ruinoj de San Saturnino de Rioseras kaj la preĝejo de Sankta Mikaelo de Tobes y Rahedo.

Estas ventogeneratoroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775696
* VIAF: 316735165
 |
Koordinatoj: 48° 14′ 30″ N 3° 02′ 52″ O﻿ / ﻿48.24167 °N, 3.04778 °O﻿ / 48.24167; 3.04778 (mapo)

**Vallery** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 468 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Vallery etendiĝas sur 12.43 km², kaj havis 468 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 38 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Annie Serdin, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Vallery apartenas al la kantono de Chéroy, kies ĉefurbo estas Chéroy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Chéroy

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala retejo de Vallery Arkivigite je 2016-12-03 per la retarkivo Wayback Machine
**10647 *Meesters*** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 25-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la *Palomar–Leiden survey*.

Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono). La eksponitaj platoj estis poste senditaj en Leiden (Nederlando), por estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.

Nomo
----

Ĝi estis nomita en memoro de *Machiel Alberts* (1887–1964), konsilanto por la
amatoraj astronomoj en Nederlando. Li konstruis sian propran observatorion kaj estis aktiva observanto de variantaj steloj. Lia libro *Mijn Sterrenwacht, Speurtochten langs het Firmament* ("Mia observatorio, serĉo de trezoroj en la firmamento") estas ankoraŭ konata de la amatoroj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Parametroj kaj simulado de orbito ĉe *JPL Small-Body Database Lookup* angle
* Objekto ĉe Minor Planet Center angle
* Objekto ĉe *Space Reference* angle

| Antaŭe: | Listo de asteroidoj (10001 - 11000) | Poste: |
| --- | --- | --- |
| *10646 Machielalberts* | **10647 *Meesters*** | *10648 Plancius* |
La valo el Avilo.
Brutovojo el okcidento de la Valo Amblés.
*Valle de Amblés* el Sierra de Ávila.
***Valle Amblés*** nome **Valo Amblés** [amBLES] estas subkomarko de la Komarko de Ávila de la provinco Avilo, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio, el Villatoro kiu plilarĝiĝas iom post iom ĝis Tornadizos de Ávila. La rivero Adaja [aDAĥa] estas la ĉefa rivero kaj liaj estas Ullaque [uĜAke], Hija [Iĥa], Picuezo [piKŬEzo] kaj Paradillo [paraDIljo].

Ĉefa enspezofonto estas terkulturado sen irigacio, sed akvabundo rezultis en progreso de kultivoj de irigacio kiel fragoj kaj paŝtejoj por brutobredado por lakto kaj viando. Gravas nutraĵa industrio per buĉejoj en Muñana, La Torre kaj Muñogalindo. En la areo proksima al Villatoro gravas ĉasado. Lastatempe ekgravis rura turismo.

Ties municipoj estas jenaj: Villatoro, Aldea del Rey Niño, El Fresno, Riofrío, Mironcillo, Niharra, Gemuño, Padiernos, Solosancho, La Torre, Muñopepe, La Hija de Dios, Narros del Puerto, Muñana, Santa María del Arroyo, Muñotello, Pradosegar, Amavida, Poveda, Muñogalindo, Salobralejo, Muñochas, Salobral, La Serrada, Sotalvo, Riofrío kaj La Colilla.

Estas anekdotoj ekde kiam ĉe Robledillo, (en Solosancho), oni filmis scenojn de la filmo *Conan the Barbarian* (1982) en 1981.​ Oni diras, ke la falsa sango alportita el Holivudo frostiĝis dum malvarmaj tagoj kaj por eviti tion oni misis ĝin kun vodko kaj tiel la "mortintoj" kiuj kuŝis postbatale trinkis tion kio devus esti ilia propra sango. Krome la filmado koincidis kun la Puĉo en Hispanio en 1981 kaj la *Guardia Civil*. En la areo oni memoras pri la partoprenoj de la tiam infano Jorge Sanz, kiu ludis la rolon de la juna Conan kaj de la seksalloga Nadiuska.

Bibliografio
------------

* Herrero Matías, Miguel (1996.). La Sierra de Ávila. Geomorfología del área de contacto del Sistema Central con la cuenca del Duero entre los ríos Adaja y Tormes. Institución Gran Duque de Alba de la Excma. Diputación Provincial. Ávila. ISBN 84-89518-16-5.
* Garzón Heydt, G; Ubanell A.G.; Rosales F (1981). «Morfoestructura y sedimentación terciarias en el valle de Amblés (Sistema Central Español)». Cuadernos de Geología Ibérica (Madrid) 7: 655-665.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Valo Amblés en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la Valo Amblés
* Retejo de la Plataforma en Defensa del Valle Amblés


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761912
* VIAF: 316430066
 |
La **distrikto Val-de-Travers** estas administra unuo de Kantono Neŭŝatelo, Svislando kun ĉefloko Môtiers en la komunumo Val-de-Travers.

Geografio
---------

La distrikta areo konsistas el la valo de Travers, kiun trafluas Areuse, el *Vallon des Verrières* kaj la ĉirkaŭsituantaj montoj de la Ĵurasa Montaro.

Komunumoj de la distrikto Val-de-Travers
----------------------------------------

La distrikto Val-de-Travers konsistas (stato en 2010) el 3 komunumoj, el kiuj Val-de-Travers estas la plej granda. Jen la listo:


| Blazono | Nomo | Loĝantoj(2010-12-31) | Areoen km² | Komunumkodo |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| La Côte-aux-Fées | La Côte-aux-Fées | 453 | 12.85 | 6504 |
| Les Verrières | Les Verrières | 667 | 28.68 | 6511 |
| Val-de-Travers | Val-de-Travers | 10812 | 124.91 | 6512 |
|
| **Totale** | 3 | 11932 | 167,47 | 0211 |

Historio
--------

La Valregiono estas konata precipe pro la tiea absintaĵo-produktado, kiu estis malpermesita inter 1910-2005 kaj okazis nur neleĝe. Gravaj industriaj branĉoj de Val-de-Travers estas la ĉokolado- kaj horloĝoproduktado. De 1712 ĝis 1986 okazis tie asfaltominado, pri kiu nun ekzistas muzea ekzspozicio.

Origine la distirkto konsistis el la 11 komunumoj Boveresse, Buttes, Couvet, Fleurier, La Côte-aux-Fées, Les Bayards, Les Verrières, Môtiers, Noiraigue, Saint-Sulpice kaj Travers. La 3-a de aprilo 2007 la komunumaj parlamentoj de la tuta distrikto Val-de-Travers unuanimie akceptis kunigon de ĉiuj 11 komunumoj de la distrikto. Ĉar la civitanoj de Les Verrières kaj de La Côte-aux-Fées en balotoj kontraŭstaris tamen la kunigan projekton, ĝi unue ne povis realiĝi. Poste estis de la ceteraj komunumoj decidita la kunigo de la restantaj 9 komunumoj, kio realiĝis la 1-an de januaro 2009. Les Verrières kaj La Côte-aŭ-Fées restis memstaraj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Val-de-Travers (distrikto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Val-de-Travers* en *Historia Leksikono de Svislando*

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Distrikto Val-de-Travers** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistriktoj de Kantono Neŭŝatelo |
| --- |
| Boudry • La Chaux-de-Fonds • Le Locle • Neŭŝatelo • Val-de-Ruz • Val-de-Travers |  |

 |


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Val-de-Travers |
| --- |
|  La Côte-aux-Fées • Les Verrières • **Val-de-Travers** |  |

 |
La **Valo de la Temploj** (itale *Valle dei Templi*) estas arkeologia loko situanta proksime de Agriĝento, en la sudo de Sicilio

dorika helenisma templo de nekonata dieco en la valo de la temploj
La kolonio Akragas (Ἀκράγας en la greka) ekkonstruiĝis ekde la jaro 580 a. K. en la teritorio de la tiama Granda Grekio; ĉiuj temploj de la valoj estis konstruitaj post tiu dato. La «arkeologia zono de Agrigento» estas konsiderata Monda heredaĵo de Unesko ekde 1998​ kaj estas unu el la ĉefaj turismaj cellokoj de la insulo. Ĝi konsistas el la arkeologia parko Valo de la Temploj kaj aliaj spuroj situantaj ĉe la akropolo kaj en diversaj lokoj de la urbo.

Templo de Hera
La termino "Valo de la Temploj" estas ne tute ĝusta, ĉar pli ol unu valo, la konstruaĵoj troviĝas sur pluraj montoj kiuj ĉirkaŭis la urbon sude.

Ĝi konsistas el ampleksa religia zono en la sudo de la antikva urbo kie konstruiĝis, dum la 6a kaj 5a jarcentoj, sep monumentaj seskolonaj doro-stilaj grekaj temploj. Nuntempe elfositaj kaj parte restaŭritaj, ili konstituas parton el la plej antikvaj grekaj konstruaĵoj kaj plej bone konservitaj ekster la nuna Grekio mem. Iliaj nomoj kaj respektivaj identigaĵoj, krom la templo Olimpia Zeŭso, oni kredas ke ĉiuj aliaj ricevas supozatajn nomojn, kvankam ili daŭre havas tiujn nomojn

La plej bone konservitaj temploj estas du konstruaĵoj tre similaj, unu tradicie atribuita al la diino Hera "*Lacinia*" (kvankam la arkeologiistoj kredas ke tiu atribuo estas neĝusta), la alia honorinta nekonatan diaĵon kaj nomata "de la Konkordo" dum pluraj jarcentoj, verŝajne pro antikva ŝtona skribaĵo pri la konkordo inter la urbanoj. Ambaŭ temploj estas konstruitaj laŭ la seskolona stilo.

* Valo de la Temploj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Valo de la Temploj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Valseca** [balSEka] estas municipo en la centrosudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierras de Segovia* (Teroj de Segovio) en la sudo de la provinco. La loknomo *Valseca* estas etimologie komprenebla kiel Seka Valo.

Valseca en la provinco Segovio.
Ruinoj de San Medel.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,20 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 230 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 550 el la 1940-aj jaroj. 

Ĝi distas nur 11 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Los Huertos, Roda de Eresma, Encinillas, Cabañas de Polendos, Bernuy de Porreros, Hontanares de Eresma, Valverde del Majano kaj Zamarramala (municipo Segovio).

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Tiam Valseca estis identigita per la sama nomo, sed literumita Val Seca, kvankam en la 16-a jarcento adoptis la nomon de Valseca de Boones aŭ Bohones, ĉar ĝi apartenis al nun senhoma Bohones aŭ Buhones, kun Maletas, San Martín de Hazuela kaj San Medel, kies romanika preĝejpordego estis translokigita al prizono de Segovio; en kelkaj dokumentoj aperas la literumado ‘Val seca’ aŭ ‘Balseca’. Ekde la plej fruaj registroj, Valseca apartenis al komunumaroj *Sexmo de Cabezas* kaj *Comunidad de Villa y Tierra de Segovia*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis. Vizitindas la preĝejo kaj ermitejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767202
 |
**Valter Evald Tauli** (naskiĝis en Tallinn, Estonio 1907-11-1, mortis en Upsalo, Svedio 1986-01-03) estis estona lingvisto, specialisto pri lingvoplanado kaj uralaj lingvoj, specife la estona.

Tauli studis ĉe la universitato de Tartu la estonan lingvon kaj literaturon kaj finn-ugrajn lingvojn kaj aktivis kiel gimnazia instruisto en Tallinn. En 1944 li fuĝis al Svedio. En 1956 li defendis doktoriĝan disertaĵon *Phonological tendencies in Estonian* (Fonologiaj tendencoj en la estona) ĉe la universitato de Lund. Poste li docentis pri la estona lingvo en la universitato de Upsalo ĝis 1973.

En 1968, Tauli publikigis gravan verkon pri lingvoplanado *Introduction to a Theory of Language Planning*, kiu temas specife pri korpusplanado. Tauli rigardis lingvon unuavice kiel ilon por komunikado, kiun eblas modifi kaj plibonigi. En tiu sinteno li sekvis la estonan lingviston Johannes Aavik, kiu proponis multajn pli aŭ malpli artefaritajn neologismojn, kiuj poste populariĝis en la estona. Laŭ Tauli, la principoj de lingvoplanado, kiujn li prezentas, aplikeblas same en korpusplanado ĉe gentaj lingvoj kiel ĉe kreado, taksado kaj plibonigado de planlingvoj. La diferenco estas nur grada. Montriĝis, ke preskaŭ ĉiu el la listo de principoj de lingvoplanado proponitaj de Tauli korespondas al iu el la "konversaciaj maksimoj" kiuj laŭ Paul Grice priskribas kiel homoj interagas en sukcesa konversacio.

Tauli ankaŭ verkis du-voluman gramatikon de la estona, de kiu ekzistas estonlingva kaj anglalingva eldonoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Traunmüller, H. (1991) "Conversational maxims and principles of language planning" *PERILUS XII* (1991), 25-47 (Inst. f. lingvistik, Stockholms universitet) Arkivigite je 2010-10-31 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Grice, P. (1975) "Logic and conversation" en P. Cole kaj J. Morgan (red.) *Syntax and Semantics, vol. 3: Speech Acts*, pp. 41–58 Academic Press, New York

Verkoj
------

(nur kelkaj elektitaj)

* *Structural tendencies in Uralic languages*, De Gruyter Mouton, 1966
* *Introduction to a Theory of Language Planning* en la serio Studia philologiae Scandinavicae Upsaliensia, 0081-6809; 6. Univ. Uppsala, 1968
* "A theory of language planning" en Joshua A. Fishman (red.) *Advances in Language Planning* en la serio Contributions to the Sociology of Language, 99-0103363-2; 5; The Hague, p. 49-68, 1974
* *Eesti grammatika* (2 vol.) Inst. för finsk-ugriska språk, Univ. Uppsala, 1972-1980
* *Standard Estonian Grammar* (2 vol.), en la serio Studia Uralica et Altaica Upsaliensia, 0081-7015, Univ. Uppsala, 1973-1983


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 462115
* GND: 1115860615
* LCCN: no2009188130
* VIAF: 2483630
* ISNI: 0000 0001 0862 5230
* SUDOC: 028401158
* BNF: 12024358z
* NKC: mub2014818057
 |
**Valdeavellano de Tera** [baldeabeLJAno deTEra] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, norde de la provinco Sorio kaj komarko *Tierras Altas* (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco, funkcianta kiel centro de la komarko *El Valle y La Vega Cintora*. La loknomo *Valdeavellano* signifas en la hispana *Valo de avelarbo*.

Geografio
---------

*Tierras Altas* en la nordo de la provinco Sorio.
Loko de Valdeavellano de Tera en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,46 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 204 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 520 loĝantojn el la 1910-aj jaroj. 

Ĝi distas 29 km de Sorio, provinca ĉefurbo. En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Sierras de Urbión y Cebollera*, okupanta 1 995 hektarojn, nome 100% de la teritorio kaj la Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel *Sierra de Urbión*, okupanta 1 995 hektarojn, nome 100% de la teritorio.​

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo kaj la ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTierras Altas |
| --- |
| Aldealices• Almarza• Arévalo de la Sierra• Ausejo de la Sierra• Carrascosa de la Sierra• Castilfrío de la Sierra• Castilruiz• Cerbón• Cigudosa• El Royo• Estepa de San Juan• Fuentes de Magaña• Fuentestrún• La Póveda de Soria• Las Aldehuelas• Magaña• Oncala• Rebollar• Rollamienta• San Felices• San Pedro Manrique• Santa Cruz de Yanguas• Sotillo del Rincón• Suellacabras• Trévago• Valdeavellano de Tera• Valdegeña• Valdelagua del Cerro• Valdeprado• Valtajeros• Villar del Ala• Villar del Río• Vizmanos• Yanguas |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351608
* LCCN: no2007128516
* VIAF: 157487853
* BNE: XX456226
 |
**Valtiendas** [balTJENdas] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo *Valtiendas* estas etimologie komprenebla kiel valo de tendoj.

Valtiendas en la provinco Segovio.
preĝejo de Sankta Maria de Valtiendas.
Preĝejo de Sankta Andreo.
Romanika pordego de la preĝejo de Sankta Andreo.
Romanikaj korbeloj de la preĝejo de Sankta Andreo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio, formata de loĝlokoj Valtiendas, Pecharromán kaj Caserío de San José, okupas totalan areon de 38,64 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 79 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte preskaŭ milon el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 76 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Sacramenia, Haza, Torreadrada, Pecharromán kaj Fuentesoto.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento, kaj la romanikaj preĝejoj de Sankta Andreo kaj Santa María de Cárdaba de Pecharromán.

Bildoj
------

* Preĝejo de Sankta María de Cárdaba de Pecharromán.Preĝejo de Sankta María de Cárdaba de Pecharromán.
* Absido de la preĝejo de Sankta María de Cárdaba de Pecharromán.Absido de la preĝejo de Sankta María de Cárdaba de Pecharromán.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766998
* VIAF: 30144648222921488719
* BNF: 15005928x
 |
**Valdeande** [baldeANde] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Burgoso, kodo-403, regiono Kastilio kaj Leono (Hispanio), distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Ribera del Duero, plej sude.
Baptujo.
Ĝi havas areon de 30.985 km² kun 99 loĝantoj (2021). Ĝi distas 27 km de Aranda de Duero kaj 90 km de Burgoso.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La plej frua dokumenta mencio de Valdeande aperis en 1037, nome manuskripto de la epoko de Ferdinando la 1-a de Leono.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, arkeologiaj kuŝejoj, la ermitejo, la lavejo ktp.

Diino patrino el kartaga origino, de antaŭ 2500 jaroj, en Valdeande.

Monumentoj
----------

* Preĝejo de Sankta Petro Apostolo
* Malnova fontano
* Diino Patrino
* Ermitejo de la Virgulino de Juncal

Festoj
------

* 29an de junio: Sankta Petro Apostolo
* 15an de septembro: Virgulino de Juncal

Eksteraj ligiloj
----------------

* magia Valdeande[*rompita ligilo*]
* Valdeande.com Arkivigite je 2007-02-22 per la retarkivo Wayback Machine

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 269721
 |
**Valdegeña** [baldeĤEnja] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, nordoriente de la provinco Sorio kaj komarko *Tierras Altas* (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco, kaj foje atribuita ankaŭ al la Komarko de Sorio.

Geografio
---------

*Tierras Altas* en la nordo de la provinco Sorio.
Loko de Valdegeña en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,30 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 38 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 240 loĝantojn el la 1930-aj jaroj. 

Ĝi distas 35 km de Sorio, provinca ĉefurbo. En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Quejigares y encinares de Sierra del Madero*, okupanta 274 hektarojn, nome 21% de la teritorio.​

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj sunfloroj), kaj brutobredado (ŝafoj kaj porkoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo kun romanika absido.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTierras Altas |
| --- |
| Aldealices• Almarza• Arévalo de la Sierra• Ausejo de la Sierra• Carrascosa de la Sierra• Castilfrío de la Sierra• Castilruiz• Cerbón• Cigudosa• El Royo• Estepa de San Juan• Fuentes de Magaña• Fuentestrún• La Póveda de Soria• Las Aldehuelas• Magaña• Oncala• Rebollar• Rollamienta• San Felices• San Pedro Manrique• Santa Cruz de Yanguas• Sotillo del Rincón• Suellacabras• Trévago• Valdeavellano de Tera• Valdegeña• Valdelagua del Cerro• Valdeprado• Valtajeros• Villar del Ala• Villar del Río• Vizmanos• Yanguas |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351609
 |
**Valdemaluque** [baldemaLUke] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko *Tierras del Burgo*.

Geografio
---------

Komarko *Tierras del Burgo* en la okcidento de la provinco Sorio.
Loko de Valdemaluque en la provinco Sorio.
La preĝejo de Valdemaluque.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 62,98 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 148 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 800 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 66 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj estas inter Ucero (norde) kaj Burgo de Osma (sude). La municipo enhavas la loĝlokojn Aylagas, Sotos del Burgo (en la foto de la tabelo), Valdeavellano, Valdelinares kaj Valdemaluque mem.

En ĝia teritorio inkludita en la Reto Natura 2000 estas Loko de Komuna Intereso konata kiel *Sabinares Sierra de Cabrejas*, kiu okupas 874 hektarojn, nome 14 % de la municipa teritorio.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

En la Censo de 1879, de la Grafo de Floridablanca,​ ĝi estis loko de la Partio de Ucero en la *Intendencia de Soria*, kun jurisdikcio de abatlando sub la aŭtoritato de la vicurbestro, nomumita de la Episkopo de Osma. 

Meze de la 19-a jarcento, la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar aligis Sotos del Burgo, Valdeavellano de Ucero kaj Valdelinares. Fine de la 20-a jarcento, la teritorio de la municipo denove pliiĝis ĉar aligis Aylagas.

Ekonomio
--------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Eksteraj ligiloj
----------------

* [http:// Oficiala retejo] (hispane)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTierras del Burgo |
| --- |
| Alcubilla de Avellaneda • El Burgo de Osma-Ciudad de Osma • Caracena • Carrascosa de Abajo • Castillejo de Robledo • Espeja de San Marcelino • Espejón • Fresno de Caracena • Fuentearmegil • Fuentecambrón • Langa de Duero • Liceras • Miño de San Esteban • Montejo de Tiermes • Nafría de Ucero • Recuerda • Retortillo de Soria • San Esteban de Gormaz • Santa María de las Hoyas • Ucero • Valdemaluque • Villanueva de Gormaz |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 780642
 |
**Valdemora** [baldeMOra] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Esla-Campos*, en la sudoriento de la provinco kaj en la historia areo Vega de Toral. *Valdemora* estus komprenebla kiel *Valo de la maŭrino* aŭ *Valo de la moruso*.

Komarkoj de la provinco Leono; *Esla-Campos* sudoriente, oranĝece.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 13,40 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 70 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 53 km de Leono, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759115
 |
**Valéria Berdál,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Berdál Valéria** estis hungara operkantisto (soprano), subreto.

Valéria Berdál sur la scenejo
Valéria Berdál  naskiĝis la 4-an de julio 1933 en Kőszeg, ŝi mortis la 17-an de decembro 2003 en Szeged.

Biografio
---------

Valéria Berdál akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1955. Ŝi kantadis operojn kaj operetojn en Nacia Teatro (Szeged) seninterrompe ĝis 1980. Ekde 1972 ŝi ankaŭ instruis en muzika lernejo en Szeged, poste ekde 1985 en muzikakademio de Szeged. Ŝi havis la instruan rangon docento. Ŝi instruis ekzemple operkantistojn Ilona Tokody kaj Ildikó Komlósi. Ŝi ricevis premiojn en 1971 kaj 1972, krome ŝi ricevis la titolon "eterna membro de Teatro Szeged".

El ŝia repertuaro
-----------------

* Giacomo Puccini:
	+ Gianni Schicchi - Lauretta (1965-1973)
	+ La Bohème - Mimi (1970-1978)
* Giuseppe Verdi:
	+ Rigoletto - Gilda - (1969)
	+ La Traviata - Valery Violetta (1972)
	+ Nabucco - Anna (1976)
* Wolfgang Amadeus Mozart:
	+ Die Zauberflöte - Pamina - (1969-1974)
	+ *Così fan tutte* - Rosina (1978)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Szeged (2014)

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto
* hungarlingva biografio kun foto
**Valdenebro de los Valles** [baldeNEbro delosBAljes] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos*  (Kampartero) en la sudoriento de la provinco. La loknomo *Valdenebro de los Valles* estas komprenebla etimologie kiel *Valo de Junipero de la Valoj*, tamen jam ne estas juniperoj en la areo.

Valdenebro de los Valles en la provinco Valadolido.
La komarko *Tierra de Campos*  de la provinco Valadolido, viole, norde.
Preĝejo de Sankta Vincento.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 42,13 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 193 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 600 el 1940-aj jaroj. 

Ĝi distas 36 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj La Mudarra kaj Medina de Rioseco. Ĝia municipa teritorio estas dekliveca (el Montoj Torozos) kaj trairata de la rojoj Prado Valbuena, Arenillas kaj de la Valoj.

Historio
--------

Estis setlejo de vakceoj kaj de romianoj. La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Pelayo Bermúdez donis en 1049 la urbon al la reĝo Ferdinando la 1-a. En 1242 Ferdinando la 3-a markis limojn inter Medina de Rioseco kaj Valdenebro, propraĵo de la Grafo de Castro. En la kroniko de Alfonso la 11-a estas referenco al la ribelema karaktero de la lokanoj kiuj uzis la fortikaĵon kaj kastelon por atakoj kaj rabado, pro kio la reĝo intervenis kaj punis la lokanojn (de tie estis punloko konata kiel Teso de la Horca (skafaldo). En 1465 la loko ekapartenis al Don Fadrique.

En la 18-a jarcento la urbo apartenis al la Dukino de Alba, akirita per aĉeto el la krono.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Vincento de la 16-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766333
* VIAF: 316734205
 |
La **Van Starkenborghkanalo** (nederlande: *Van Starkenborghkanaal* estas kanalo en la provinco Groningen inter la Princino Margrietkanalo kaj la Emskanalo. La kanalo estas de CEMT-klaso IV (ŝipoj ĝis 1350 toneloj) kaj nuntempe estas plivalorigata ĝis CEMT-klaso Va (ŝipoj ĝis 2500 toneloj).

Historio
--------

En la 1930-aj jaroj la "granda ŝiptrafika kanalo de Lemmer al Groningen" konstruiĝis, la hodiaŭa Princino Margrietkanalo kaj la Van Starkenborghkanalo. La Van Starkenborghkanalo de Zuidhorn ĝis la orienta kluzo nove konstruiĝis. La parto de Zuidhorn ĝis la limo kun Frislando estas la plilarĝigita Hoendiep.

Reĝino Vilhelmina oficiale ekfunkciigis la kanalon en novembro 1938. Okaze de tio oni muntis plaketon sur unu de la pontoj ĉe la orienta kluzo. La kanalo nomiĝis laŭ la (tiama) eks-provincestro Edzard Tjarda van Starkenborgh Stachouwer.

Fotaro
------

* La Van Starkenborghkanalo kun en la fono la nova Walfridusponto, fervojponto apud la urbo GroningenLa Van Starkenborghkanalo kun en la fono la nova Walfridusponto, fervojponto apud la urbo Groningen
* La Van Starkenborghkanaal ĉe AduardLa Van Starkenborghkanaal ĉe Aduard
* Kanalo ĉe Eibersburen en la direkto de StroobosKanalo ĉe Eibersburen en la direkto de Stroobos
* Fervoja ponto apud la ZuidhornFervoja ponto apud la Zuidhorn
* Gerrit KrolpontoGerrit Krolponto

* Kategorio Van Starkenborghkanalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Valdepolo** [baldePOlo] estas municipo en la oriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de León*, en la centroriento de la provinco. 

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de León* centroriente, flave.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj La Aldea del Puente, Quintana de Rueda, Quintana del Monte, Saelices del Payuelo, Valdepolo, Villahibiera (foto en la tabelo), Villalquite, Villamondrín de Rueda kaj Villaverde la Chiquita, okupas totalan areon de 142,54 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 207 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 37 km de Leono, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759932
 |
**Valdesamario** [baldesaMArjo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi estas en la centro de la provinco, foje konsiderata parto de Omaña kaj foje de La Cepeda.

Komarkoj de la provinco Leono.
Preĝejo de La Garandilla.
La Garandilla.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Murias de Ponjos, Paladín, Ponjos, La Utrera kaj Valdesamario, krom kvartaloj La Garandilla, El Castro, La Parte kaj La Velilla. La municipo okupas totalan areon de 61,73 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 195 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 750 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 40 km de Leono, provinca ĉefurbo. 

Valdesamario estas en la sudo de Kantabra Montaro, oriente de la montaro Gistredo, sur la kunfluejo de la riveroj Valdesamario kaj Omaña. La plej proksimaj loĝlokoj estas Ponjos, je 7 km, La Utrera kaj Paladín, je po 4 km kaj Trascastro de Luna (municipo de Riello), je 5 km. Limas okcidente kun El Bierzo, norde kun la komarko Omaña kaj sude kun La Cepeda kaj pli precize kun la municipoj Riello, Soto y Amío, Igüeña, Las Omañas, Villagatón kaj Quintana del Castillo.

Historio
--------

Estas atestaĵoj de antaŭromiaj setlejoj de Bronzepoko poste uzataj de romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. Frua mencio estas de Soto y Amío en 876, sed jam oftis por la diversaj loĝlokoj dum la 11-a jarcento. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (lino, sekalo, terpomoj), brutobredado, ĉasado, fiŝkaptado kaj poste forstado kaj minado de karbo. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, preĝejoj, piedirado, karnavalo).

Oni parolas kaj la hispanan kaj malpli la leonan.

Bildoj
------

* Paladín.Paladín.
* Ponjos.Ponjos.
* La Utrera.La Utrera.
* Rivero Valdesamario.Rivero Valdesamario.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761056
 |
**Vaneča,** hungare **Vaslak** estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Puconci. Ĝis 1887 la oficiala hungara loknomo estis **Vanecsa**, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungaran nomon.

Municipo Puconci en Slovenio, kie Vaneča troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 236 m
* Koordinatoj: 46° 43′ 37.86″ N 16° 9′ 36.87″ O﻿ / ﻿46.7271833 °N, 16.1602417 °O﻿ / 46.7271833; 16.1602417 (mapo)Koordinatoj: 46° 43′ 37.86″ N 16° 9′ 36.87″ O﻿ / ﻿46.7271833 °N, 16.1602417 °O﻿ / 46.7271833; 16.1602417 (mapo)
* Loĝantaro: 410
* Poŝtkodo: 9201
* Aŭtokodo: MS

Situo
-----

Vaneča situas sur deklivoj, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Hungario-Murska Sobota.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1549 en formo *"Wanecha"*. Tiam la kampoj apartenis al fortikaĵo de Lendva. Dum la hungara regado oni nombris en Vaslak 82 domojn kaj 431 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1954 vilaĝa festego okazis.

Fontoj
------

* slovena Vikipedio
* w.vasidigikonyvtar.hu
* w.ms.sik.si
* w.geopedia.si
**Valdevacas y Guijar** [baldeBAkas igiĤAR] estas municipo en la centro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo *Partido Judicial de Segovia* (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco. La loknomo *Valdevacas y Guijar* estas etimologie komprenebla kiel Valo de Bovinoj kaj Ŝtonejo. Fakte la municipo estas formita de la loĝlokoj El Guijar de Valdevacas kaj Valdevacas del Guijar.

Valdevacas y Guijar en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,17 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 96 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 80 el 1991. 

Ĝi distas 37 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Muñoveros, Puebla de Pedraza, Arevalillo de Cega, Arahuetes, Caballar kaj Cubillo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767384
* VIAF: 316734073
 |