recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Viola Orbán,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Orbán Viola** estis hungara aktoro.

Viola Orbán  naskiĝis la 7-an de novembro 1901 en Szeged, li mortis la 8-an de februaro 1971 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Viola Orbán lernis en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi, poste ŝi komencis sian aktoran karieron precipe province (Eger (1921), Nacia Teatro (Pécs) (1923, 1927–1932), Kecskemét (1932)). En Budapeŝto unue ŝi havis rolojn en Teatro Thália (Budapeŝto) en la teatra jaro 1925, poste en Teatro Városi (1939), Teatro Madách (1940, 1949), Gaja Teatro (1941, 1947), Operetoteatro (Budapeŝto) (1942). Inter 1949 kaj 1961 ŝi apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto). Ŝi havis ankaŭ komikajn rolojn, ofte en operetoj. Ŝi edziniĝis en 1925, sed en la sekva jaro ŝi eksedziniĝis, poste ŝi denove edziniĝis al Róbert Bánky (pli maljuna), en 1930 kaj 1931 ŝi naskis po unu filojn.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* Zsigmond Móricz: *Kismadár* - Édös
* Gergely Csiky: *A nagymama* - Szerafin
* János Kodolányi: *Földindulás* - Piókás szüle

Elektitaj kinaj filmaj roloj
----------------------------

* *Megvédtem egy asszonyt* - 1938
* *Egy éjszaka Erdélyben* - 1941
* Subplando da tero - 1948
* *Fel a fejjel* - 1954
* *Ház a sziklák alatt* - 1959
* *Hogy szaladnak a fák!* - 1967

Elektita televizia filma rolo
-----------------------------

* *Bolondgombák* - 1968

Dubladaj roloj
--------------

* en kelkaj eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj de Edna May Oliver kaj aliaj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

* Kategorio Viola Orbán en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Villar de Torre** [biLJAR deTOre] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Nájera kaj precize en la okcidento de la regiono. La loknomo *Villar de Torre* estas etimologie komprenebla kiel *Vilaĝo de Turo*.

La malgranda municipa teritorio de Villar de Torre, en la okcidento de la regiono.
Preĝejo.

Geografio
---------

Tiu municipo estas ĉe la supra fluejo de la rivero Tuerto en la Supra Rioĥo. Tiu valo havas ebenan terenon kaj estas bordita de diversaj niveloj de teraso kiuj staras ekde la valo ĝis la montoj. 

Ĝi estas loĝloko kun komunikvojo laŭ la regiona ŝoseo LR-206 inter Azofra, Alesanco, Torrecilla sobre Alesanco kaj Cañas norde kaj la regiona ŝoseo LR-204 al Badarán oriente kaj Cirueña nordokcidente. Ĝi estas je 766 metroj super marnivelo.

Historio
--------

La plej frua dokumenta mencio datas de la jaro 943 kiam la reĝo García Sánchez la 1-a de Pamplono kaj lia dua edzino, Teresa Ramírez, donas Villar de Torre al la Monaĥejo de San Millán de la Cogolla.​ 

En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la 1960-aj jaroj oni malaltiĝis el 570 loĝantoj ĝis la nunaj 163.

Aktualo
-------

La bazo de la ekonomio estas agrikulturo.

La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵoj estas la preĝejo kaj lavejo ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----

1. ↑   Dokumento 30 de la *cartulario* de tiu monaĥejo.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796022
* VIAF: 105144648465001299429
* BNF: 12142153s
 |
**Violeta del Carmen PARRA SANDOVAL** (San Carlos, 4-a de oktobro 1917 – Santiago de Chile, 5-a de februaro 1967) estis kantistino, komponistino, pentristino, skulptistino, brodistino kaj ceramikistino ĉilia, konsiderata de multaj la folkloristo plej grava de Ĉilio kaj fondintino de la popola muziko ĉilia. Ŝi estis membro de la konata familio Parra.

Ŝi ege inspiris multajn postajn artistojn, kiu plusekvis per tasko de kolektigo de la muziko de la ĉilia kamparo kaj la manifestoj konstituantaj de la folkloro de la lando kaj de Latinameriko. Ŝiaj komponaĵoj estis laŭdataj de kritikistoj tutmonde, pro sia kompleksa muzika prilaborado kaj pro sia poezia, ingenia kaj socle engaĝita literumado. Ŝiaj kantoj estis versiigitaj de multaj artistoj en Latinameriko kaj la resto de la mondo.

Unu el la plej konataj kantoj ŝiaj en Ĉilio kaj tutmonde estas "*Gracias a la vida*" (en Esperanto-versio '*Dankas mi la vivon*' de Manŭel Rovere sur jutubo). Paradokse ŝi memmortigis sin unu jaron post la apero de tiu kanto.

Eksteraj ligiloj
----------------

Dankon al la vivo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 329456
* GND: 118789732
* LCCN: n79077233
* VIAF: 98832002
* ISNI: 0000 0000 8169 2678
* LIBRIS: 295502
* SUDOC: 028866266
* BNF: 134789395
* MBA: bb92cd9f-0446-42bb-adc7-b6f7c5bea2e3
* NLA: 35410123
* NDL: 00472764
* BIBSYS: 90816748
* RKD: 316132
* NKC: xx0080180
* BNE: XX1061145
 |
***Looking for Chencho*** (Serĉante Chencho) estas hispana mallonga filmo de 2002 reĝisorita de Kepa Sojo.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Du amikoj faras turisman veturon perbuse, kiam oni haltas ĉe benzinejo por ke la vojaĝantoj malŝtreĉiĝu kaj iru al necesejoj. Kaj tion faras Chencho, unu de la du amikoj. Poste, Chencho konstatas, ke li estas enfermita en la necesejo kaj baraktas por eliri plej diversmaniere. Lia plej bona amiko, kun alia buspasaĝero, devas iri serĉe lin noktiĝe, sed ili ne imagas la danĝerojn kiuj minacas ilin.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Javier Albalá, kiel Chencho.
* Jorge Bosch
* Pilar Castro, kiel sadisma-masoĥisma fianĉino.
* Javier Cámara
* Secun de la Rosa
* Mapi Galán

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* en IMDB
* en filmaffinity

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Looking for Chencho en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847319
 |
**Elizabeth MURRAY** (1980, Bronkso) estas psikologo, oratoro kaj poeto usona.

Naskiĝis en Bronkso, Nov-Jorko, Usono. Ankaŭ konata kiel Liz Murray elkreskis en malriĉa hejmo, liaj gepatroj estis drogemuloj, ĝi ankaŭ estis kontraktita VIH, havis fratinon. Kiam Liz estis 15, lia patrino mortis, kaj fariĝis senhejmaj. Je deksep senhejma, li rekomencis siajn studojn, motivitaj per gvidata vizito al la Universitato Harvard; ŝi fiksis kiel celo koncentriĝi al atingo de altaj kvalifikoj. Li kompletigis mezlernejon en nur du jaroj. Konkurencis por stipendio de la New York Times por bonaj studentoj kaj sukcesis eniri universitaton kaj kompletigi siajn studojn en psikologio.

Elizabeth Murray sperto estas reflektita en la filmo «Senhejmulo en Harvardo» en 2003, direktita de Peter Levin kaj ĉefrolita de aktorino Thora Birch.

Ŝi geedziĝis al James Scanlon kaj iĝis patrino de Liam Murray kaj Jean Scanlon.

Verkoj
------

* 2012, «Quemar la noche». 9788403012387, Aguilar, aŭtobiografio.

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** "Mi provos transdoni ke negrave kio okazis al vi antaŭ ol en via vivo, vi povas ĉiam faru ion por antaŭeniri. Vi ĉiam povas fari decidon, decido kiu ŝanĝos aferojn." **"** |
| — Elizabeth Murray , marto 2011. |

 |

* Kategorio Elizabeth Murray (psikologo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Elizabeth Murray (psikologo) en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 466353
* GND: 14383830X
* LCCN: n2010021624
* VIAF: 120435439
* ISNI: 0000 0001 1580 7294
* NDL: 001106960
 |
**Villar del Ala** [biLJAR deLAla] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, norde de la provinco Sorio kaj komarko *Tierras Altas* (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco, kaj en la subkomarko *El Valle y La Vega Cintora*.

Geografio
---------

*Tierras Altas* en la nordo de la provinco Sorio.
Loko de Villar del Ala en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 6,33 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 29 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 90 loĝantojn el la 1930-aj jaroj. 

Ĝi distas 28 km de Sorio, provinca ĉefurbo, 1 km de Aldehuela del Rincón kaj 3 de Rollamienta. La plej grandaj loĝlokoj de la zono estas Sotillo del Rincón kaj Valdeavellano de Tera. 

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Riberas del Río Duero y afluentes*, okupanta 10 hektarojn, nome 1% de la teritorio, la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Sierras de Urbión y Cebollera*, okupanta 594 hektarojn, nome 51% de la teritorio kaj la Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel *Sierra de Urbión*, okupanta 136 hektarojn, nome 12% de la teritorio.​

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. Fruaj mencioj estas Villardellala kaj *Villar del Ala y Azapiedra*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, la placo, la tombejo kaj la arkeologia kuŝejo de Azapiedra.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTierras Altas |
| --- |
| Aldealices• Almarza• Arévalo de la Sierra• Ausejo de la Sierra• Carrascosa de la Sierra• Castilfrío de la Sierra• Castilruiz• Cerbón• Cigudosa• El Royo• Estepa de San Juan• Fuentes de Magaña• Fuentestrún• La Póveda de Soria• Las Aldehuelas• Magaña• Oncala• Rebollar• Rollamienta• San Felices• San Pedro Manrique• Santa Cruz de Yanguas• Sotillo del Rincón• Suellacabras• Trévago• Valdeavellano de Tera• Valdegeña• Valdelagua del Cerro• Valdeprado• Valtajeros• Villar del Ala• Villar del Río• Vizmanos• Yanguas |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351603
 |
**Virgil WIDRICH** (n. 16a de Majo 1967 en Salcburgo) estas aŭstra reĝisoro, scenaristo, kinfaristo kaj plurmedia artisto.

Widrich laboras al granda nombro de filmoj kaj multmediaj projektoj, foje kiel parto de kreiva teamo. Li estas konata ĉefe pro sia nombraj kurtoj kaj multmediaj verkoj. 

Li amikiĝis kun artistoj kiaj Peter Handke, kiu estis lia najbaro, kaj kun Wim Wenders, ofta vizitanto. Li ekfilmis 13jaraĝa. En 1983 li eklaboris por *Vom Geist der Zeit* (*Spirito de la tempo*). En 1984 li ekinteresiĝis pri komputiloj kaj programis nombron de simplaj ludoj.

En 1990 li iris al Holivudo por labori kun John Bailey en la komedio de scienco-fikcio nome *The Search for Intelligent Life in the Universe* (la serĉo de inteligenta vivo en la universo).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* checkpointmedia
* Master of Art and Science
* Virgil Widrich ĉe Interreta filma datumbazo (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 587523
* GND: 137243774
* LCCN: no2008011406
* VIAF: 81462076
* ISNI: 0000 0000 7845 0280
* SUDOC: 07631376X
* BNF: 14645131b
* NKC: xx0057869
 |
**Virgin Galactic** estas kosmovojaĝa kompanio fondita en 2004 de Richard Branson, kiu ankaŭ fondis la aviadkompanion Virgin Atlantic.

La firmao celas liveri komercajn, suborbitajn flugojn kun SpaceShipTwo. En majo 2021, versio de la aviadilo, "Unity", flugis kun du pilotoj al alteco de 89 km antaŭ alteriĝo reen al la Tero.

La firmao posedas The Spaceship Company, kiu produktas kosmoŝipojn.

La sidejo de la firmao situas en Nov-Meksiko 72 kilometrojn norde de Las Cruces kaj 48 kilometrojn oriente de la urbo Truth or Consequences, kie agadbazo por komercaj kosmoflugoj, konata kiel *Spaceport America*, estas establita.

Historio
--------

En majo 2014, la firmao ricevis permeson flugi pasaĝerojn.

En februaro 2022, la vendo de lokoj al publiko komenciĝis je kosto de 450,000 USD. La unua komerca flugo estis farita en junio 2023. Tiu ĉi 14-minuta longa flugo atingis altecon de 85,1 km kaj estis 6 homoj surŝipe, la plej multaj el ili membroj de la itala aerarmeo. La unua komerca flugo kun kosmaj turistoj estis farita la 10-an de aŭgusto. Ĝi inkludis 3 firmaodungitojn kaj 3 turistojn: brita atleto kaj patrino-fiiio paro de Antigvo kaj Barbudo. La flugo daŭris ĉirkaŭ 15 minutojn. Alia flugo kun 3 turistoj surŝipe estis farita la 8-an de septembro 2023.

Aktuale al aŭgusto 2023, proksimume 800 biletoj estis venditaj kaj flugoj estas planitaj kun ofteco de unu flugo monate.

Referencoj
----------

1. ↑  Prang, Allison, "You Can Now Sign Up to Go to Space With Virgin Galactic",  *Wall Street Journal*, 2022-02-15. (en-US)

Vidu ankaŭ
----------

* Kosmoturismo
* Launcher One

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Virgin Galactic en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* The Spaceship Company
* Virgin Galactic's SpaceShipTwo Mothership Makes Maiden Flight
* Virgin Galactic:Let the Journey Begin (Video)
* Branson And Rutan Launch New Spaceship Manufacturing Company
* U.S. Okays Virgin Galactic Spaceship Plans


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847916
 |
**Virginia McKENNA** (naskiĝis la 7-an de junio 1931 en Londono) estas brita teatra kaj filma aktorino, aŭtoro kaj sovaĝprotekta kampanjisto.

McKenna studis en la Central School of Speech and Drama, poste laboris en la londonaj teatroj de West End. Ŝi debutis en filmo en 1952, sed poste ludis same en teatro kaj en filmoj. Ŝi geedziĝis en 1954 kun aktoro Denholm Elliott, sed ili divorcis post kelkaj monatoj. Ŝia dua edzo estis la aktoro Bill Travers, kun kiu ŝi havis kvar infanojn. Ŝia edzo mortis en 1994, ili vivis kune.

En 1956 McKenna akiris la premion *BAFTA Award for Best Actress* por sia ludo en la filmo *A Town Like Alice*. Du jarojn poste oni nomumis ŝin denove *Best Actress* (Plej bona aktorino) pro sia rolo kiel dummilita spionino Violette Szabo, en *Carve Her Name with Pride.*

McKenna estas plej konata pro sia rolo en 1966 kiel Joy Adamson en la vivfidela filmo *Born Free*. Ŝi ricevis pro tio nomumon por *Golden Globe*. Ŝia edzo Bill Travers ankaŭ kunludis kiel George Adamson kaj ili iĝis aktivaj apogantoj de la sovaĝaj bestaj rajtoj kaj de protektado de ilia natura vivloko. Tiu gvidis McKenna kaj ŝian edzon al partopreno en *Zoo Check Campaign* en 1984 kaj al fondo de *Born Free Foundation* en 1991.

Ŝi akiris en la teatro en 1979 la premion Olivier Award kiel plej bona aktorino kiel *Yul Brynner* en *The King and I*. Ŝi aperis plurfoje en kinofilmoj, televidaj filmoj kaj malofte en teatraj ludoj.

Pro siaj servoj rilate al sovaĝaj bestoj kaj arto, McKenna ricevis en 2004 la ordenon de la brita imperio. En marto 2009 Virginia McKenna publikigis sian memuaron *The Life in My Years*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 283468
* GND: 139856730
* LCCN: n81074385
* VIAF: 111832402
* ISNI: 0000 0001 1480 1333
* SUDOC: 15870391X
* BNF: 142054309
* MBA: 32017e9d-57d6-414a-a8aa-b6503e5d4988
* NKC: pna2004259346
 |
La **Virgulino de Fátima** (ankaŭ nomata "Nia Damo de Fátima", portugale *Nossa Senhora de Fátima*) estas maria alvoktitolo de la katolikismo por la dipatrino kiu estas kultata en Fátima (loĝloko al kiu ĝi ŝuldas la nomon al epoko de la araba okupado), tiu loĝloko apartenas al la Distrikto Santarém, regiono Centro kaj subregiono Médio Tejo, Portugalio. Laŭ la historio la virgulino aperis al tri infanaj paŝtistoj en Fátima dum ses sinsekvaj monatoj, ekde la 13-a de majo, tago konsekrita al la Virgulino de Fátima, (escepte de la 13-a de aŭgusto kiam ŝi ne aperis sed nur la tagon de la 19-a) en 1917. Romkatolika Eklezio agnoskis la revelacion mirakla en 1930.

Enhavo de la revelacioj
-----------------------

La Dipatrino instigis la infanojn al pentofaro pro la animoj en purgatorio, al preĝo per rozario kun la intenco konverti pekulojn kaj preĝado por la paco. Ŝi ankaŭ petis ilin konstrui ŝian kapelon en Fatima.

Kulto
-----

Jam de 1927 alvenis al Fatima amasaj pilgrimadoj de aliaj landoj. En la jaroj 1928–1953 surloke de la revelacioj estis konstruita baziliko al Rozaria Dipatrino, tie ankaŭ estis entombigita la triopo kune kun Lucia Santos. En 1967 pli ol miliono de pilgrimoj partoprenis sanktan meson, celebratan de papo Paŭlo la 6-a. Ĉiujare al la Sanktejo alvenas pli ol 5 milionoj de pilgrimoj el la tuta mondo.

Bibliografio
------------

* José Geraldes Freire, *Jan Paweł II pielgrzym fatimski. Dokumentacja fotograficzna* (Johano Paŭlo la 2-a fatima pilgrimanto. Fota dokumentado), traduko el la portugala, Sanktuarium Fatimskie 1990, p. 144
* Tarcisio Bertone (con Giuseppe De Carli), *L'ULTIMO SEGRETO DI FATIMA* (La lasta sekreto de Fatima), Rizzoli, 2010.

Vidu ankaŭ
----------

* Johano Paŭlo la 2-a
* Virgulino de la Rozario

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sanktejo de Fátima
* Pilgrimantoj en Fatima – Oficiala paĝo

* Kategorio Virgulino de Fátima en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Karl Friedrich Gustav TÖPFER** (naskiĝinta la 26-an de decembro 1792 en Berlino, mortinta la 22-an de aŭgusto 1871 en Hamburgo) estis germana (komedi)verkisto kaj aktoro.

Vivo
----

Li unuafoje aperis sursceneje aktorante en Meklenburgo-Strelitz. Poste li iris al Vroclavo, Brunno kaj en 1815 al la Burgoteatrejo viena, post kiam li estis vidita de Joseph Schreyvogel. Flanke li ankaŭ verkis komediojn, el kiuj plej bone akceptitis de kritikistoj »Der beste Ton« kaj »Freien nach Vorschrift«. En 1820 li setlis kiel liberprofesia verkisto en Hamburgo.

De liaj pli malfruaj teatraĵoj furoris aparte »Rosenmüller und Finke«. Liaj dramaĵoj, kiuj eldonitis sub la titolo »Lustspiele« (nova eldono en Leipzig 1873, 4 volumoj) ja malhavas vere poezian enhavon sed brilas per teatreja efektemo kaj zorgega kompono. Töpfer krome publikigis rakontojn titolitaj »Erzählungen und Novellen« (Hamburg 1842–44, 2 volumoj)

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 19. Leipzig 1909, p. 617-618, kio legeblas tie ĉi interrete.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Karl Töpfer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Biografio detala ĉe ADB


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 583205
* GND: 104309040
* LCCN: nb2013006823
* VIAF: 84323137
* ISNI: 0000 0001 0994 0558
* LIBRIS: 307995
* NKC: jx20050523033
 |
**Kazimierz Flatau** (naskiĝis la 11-an de julio 1910 en Varsovio, mortis la 25-an de julio 2000 en Poznań) – pola klavicenisto, instruisto en Ŝtata Supera Lernejo Muzika, muzika kritikisto, lekciisto de fiziko en Universitato de Adam Mickiewicz en Poznań, tradukisto kaj astrologo.

Edukado
-------

Lia patro Julian Flatau estis profesoro pri kemio. Li finis en Poznań Liceon je la nomo de Karol Marcinkowski kaj poste Matematikan-Natursciencan Fakultaton kun kemia specialiĝo. Paralele al lerneja edukado frekventis Muzikan Konservatorion en Poznań. En 1931 veturis al Francio, kie studis en L'Ecole de Musique Ancienne en Saint-Leu-la-Forêt ĉe Wanda Landowska.

Muziko
------

Li estis perfekta klavicenisto kaj muzikologo, fakulo pri la baroka muziko. En 1948 establis klason de klaviceno en Ŝtata Supera Lernejo Muzika en Poznań (PWSM). Poste ĝin transprenis Zofia Brenczówna. En la jaroj 1946-1950 partoprenis en kelkdeko da disaŭdigoj tutpollandaj vive dissendataj de Pola Radio. Muzikludis kun profesoro Jan Rakowski (aldviolono), kaj kiel solisto plenumis per klaviceno verkojn de Johann Sebastian Bach kaj de aliaj komponistoj de tiu epoko. Reprezentis la poznanan PWSM en ĵurio de la 1-a kaj 2-a Internaciaj Konkursoj de la Antikva Muziko en Lodzo en 1961 kaj 1964.

Tradukisto
----------

Li laboris por polaj sciencaj revuoj (por *Acta Physica Polonica* tradukis pli ol mil laboraĵojn ekde 1965) kaj eksterlandaj. Estis tradukisto dum prelegoj kaj diskutoj, tradukis monografiojn, kantojn, lernolibrojn pri muziko. Partoprenis dum kunsidoj de ĵurioj de la konkursoj je la nomo de Henryk Wieniawski (1952 kaj 1957) kaj en Internacia Piana Konkurso Fryderyk Chopin (1955), tradukis dum la monda kongreso de intelektularo en Wrocław aŭguste 1948.

Literaturo
----------

Kazimierz Flatau apartenis al establita en la 60-aj jaroj literatura grupo "Złota Mozaika" (Ora Mozaiko). En la jaroj 1946-1947 estis muzika kritikisto kaj raportanto en la muzika semajnrevuo "Zryw" (Eko). En la jaroj 1948-1949 verkis al revuo "Echo Teatralne i Muzyczne" (Teatra kaj muzika eĥo).

Astrologo
---------

En la 30-aj jaroj ekinteresiĝis pri astrologio. Estis unu el fondintoj de la Asocio de Astrologoj en Poznań, kiu fondiĝis en 1978 kun la sidejo en Baranów apud Poznań. En la 80-aj jaroj apartenis al redakta komitato de la eldonejo *Problemy Astrologii* (Problemoj de Astrologio), kien verkis plurajn artikolojn, i.a.: *Provo de figuriga teorio de horoskopo*, Recenzo pri la libro de André Barbault: *De psikoanalizo ĝis astrologio*, *Komentario al astrologia notaĵo de Koperniko, verkita surbaze de Ptolemeo*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 365953
* GND: 137931638
* LCCN: no2009142726
* VIAF: 100770005
* ISNI: 0000 0000 7131 9431
 |
**Luis Landero** (Alburquerque [AlburKERke], Badajoz, Ekstremaduro, naskiĝis en 1948), estas hispana verkisto kaj ĉefe romanisto.

Biografio
---------

De **malriĉa kamparana familio** de Ekstremaduro elmigrinta al Madrido en 1960, li devis frue eklabori en diversaj postenoj -kiel gitarinstruisto ekzemple- por pagi sian studadon. Li studis hispanan filologion en la Universidad Complutense de Madrid kaj tie laboris kiel helpinstruisto de Franca Filologio. Poste li estis **instruisto** de Hispanaj Lingvo kaj Literaturo en mezlernejo de Madrido. Lastatempe li estas instruisto en la Escuela de Arte Dramático (Altlernejo pri Teatrarto) de tiu ĉi sama urbo. Ekde la apero de lia unua kaj sukcesa romano, *Juegos de la edad tardía* (Ludoj de malfrua epoko), kie okazas unika dialogo inter fantazio kaj realo de klara influo cervanteska kaj kiu estispremiita per la premioj de la Crítica de 1989 kaj la Nacional de Literatura en 1990, li publikis aliajn romanojn kaj gazetartikolojn ĉefe en *El País* kaj kolektitaj en *¿Cómo le corto el pelo, caballero?* (Kiel vi volas tonditan hararon, sinjoro?) (2004).

Lia verkaro montras ĉefrolulon kiuj veturas **inter fikcio kaj ekzistencia malvenko**, kio konstruas kontrastan mondon, kiel tio inter deziro kaj realo, nuntempa urba vivo kaj kamaparana deveno, ktp. La etoso kie devas elturniĝi ŝajnaj malvenkintoj en la batalema nuna vivo kontrastas kun belega kaj brilega priskriba stilo per majstra uzado de literaturaj rimedoj kaj strukturo.

Verkaro
-------

* *Juegos de la edad tardía* (Ludoj de malfrua epoko) (1989).
* *Caballeros de fortuna* (Bonsortaj sinjoroj) (1994).
* *Entre líneas: el cuento o la vida* (Inter linioj: la rakonto aŭ la vivo) (1996; 2001). Ensayo.
* *El mágico aprendiz* (La magia metilernanto) (1999).
* *El guitarrista* (La gitaristo) (2002).
* *¿Cómo le corto el pelo, caballero?* (Kiel vi volas tonditan hararon, sinjoro?) (2004). Artículos.
* *Hoy, Júpiter* (Hodiaŭ, Jupitero)(2007).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 212077
* GND: 113184735
* LCCN: no91004210
* VIAF: 66513330
* ISNI: 0000 0003 7394 2149
* SUDOC: 030581982
* BNF: 12196867d
* NLA: 41276113
* NDL: 00470073
* NKC: kup19970000055276
* ICCU: CFIV108359
* BNE: XX955049
 |
**Natallia Aliaksiejeŭna ARSIENNIEVA** (beloruse *Наталля Аляксееўна Арсеньева*; ruse *Ната́лья Алексе́евна Арсе́ньева*) (1903–1997) estis dramistino, poetino kaj tradukistino. Ŝi estis geedziĝita al Francišak Kušal.

Vivo
----

Arsiennieva loĝis dum ŝian infanaĝon en Vilno kaj diplomiĝis tie de belorusa lernejo en 1921. Ŝi studis ĉe la Arta Departemento de la Universitato en Vilno. En 1922 Arsiennieva geedziĝis Francišak Kušal. En la aŭtuno ŝi estis arestita kaj deportita al Kazaĥio. Post kiam ŝi estis liberigita, ŝi movis al Minsko, kie ŝi laboris por la *belorusa ĵurnalo* dum la Dua Mondmilito. En 1944 Arsiennieva movis en Germanio kaj en la 1950-aj jaroj ŝi movis al Usono, kie ŝi laboris por la ĵurnalo *Biełarus* kaj por Radio Libera Eŭropo/Radio Libero. Ŝi mortis la 25-an de julio 1997 en Roĉestro (Nov-Jorkio).

En Sovetunio, la verkoj de Natallia Arsiennieva estis malpermesitaj. Ĝis nun la verkoj de la poetino ne estas enmetitaj en la lernejan instruplanon de belorusa literaturo en mezlernejoj.

Ekde la mezo de la 1980-aj jaroj, ŝiaj verkoj fariĝis konataj kaj popularaj, precipe la poemo "Preĝo", kiun muzikigis komponisto Nikolai Ravenski kaj fariĝis la himno "potenca Dio", post kiu la festivalo de sankta muziko estas nomita; en 1995, ĉi tiu kanto estis proponita fariĝi la nacia himno de Belorusio.

En 2003, monumento estis starigita honore al ŝi en la urbo Starija Darohi, Minska regiono, sur la teritorio de la muzea bieno.

Referencoj
----------

1. ↑  Wojciech Roszkowski, Jan Kofman: *Biographical Dictionary of Central and Eastern Europe in the Twentieth Century.* Routledge, July 8, 2016. p. 37
2. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Natallia Arsiennieva en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Biografio de Arsiennieva Arkivigite je 2018-08-30 per la retarkivo Wayback Machine (ruse)
* Alia biografio de Arsiennieva Arkivigite je 2021-04-28 per la retarkivo Wayback Machine (ruse)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 719299
* GND: 120876639
* LCCN: n93109950
* VIAF: 79443115 45143030, 79443115
* ISNI: 0000 0001 2024 9549
* NLA: 36140937
* NKC: js2011633923
 |
**Paul Ahyi** (n. la 15-an de januaro 1930 en Abomejo, Franca Dahomejo (nuna Benino), m. la 4-an de januaro 2010 en Lomeo, Togolando) estis skulptisto, arkitekto, pentristo, dezajnisto kaj verkisto. Paul Ahyi dezajnis la flagon de Togo. Li ricevis multajn honorajn distingojn.

Ahyi estis konata pro liaj grandegaj subĉielaj artaĵoj, reliefoj kaj skulptaĵoj. Subĉielaj skulptaĵoj kaj statuoj de Ahyi povas esti trovataj sur konstruaĵoj kaj en parkoj tra la tuta lando, samkiel en Vatikano, Senegalo, Benino, Ebur-Bordo, Niĝerio kaj Sud-Koreio. Paul Ahyi estas aŭtoro de pluraj libroj, inkluzive de "Reflektado pri Arto kaj Kulturo" kaj "Togolando, mia koro sangas".

Biografio
---------

Paul Ahyi naskiĝis el togolandaj gepatroj. Ahyi faris siajn mezlernejajn studojn en Dakaro, Senegalo de 1949 ĝis 1952. Poste li iras al Francio, li diplomiĝis ĉe la Lernejo de Belartoj en Parizo (*École des Beaux-Arts de Paris*). En 1959 lil revenita al Togo, kiu antaŭ la sendependeco nomiĝis Franca Dahomejo Tie li instruis bildartojn kaj desegnadon ĉe la afrika kaj maŭricia lernejo pri arkitekturo kaj urboplanado en Lomé.

Artisto por Paco de Unesko
--------------------------

Konvinkita pri la valoroj de kultura diverseco kiel faktoro de dialogo inter popoloj, Paul Ahyi laboris por pli bona scio kaj internacia diskongi de afrika kulturo. Per siaj multaj verkoj, li ludis decidan rolon por reklami, ne nur en Afriko sed ankaŭ en la resto de la mondo, la idealojn de diverseco, toleremo kaj interkultura dialogo.

Li estas unu el la solaj afrikaj pentristoj, kiuj eliris el ripetema folkloro por uzo de turistoj.

Liaj verkoj estis ekspoziciitaj en Okcidenta Afriko, Novjorko, Unuiĝintaj Nacioj, Parizo, Sud-Koreio, Ĉinio, Kanado, Italio kaj Japanio. Rekone al lia kontribuo al la antaŭenigo de la idealoj de Unesko per siaj artaj agadoj, Paul Ahyi estis nomumita Artisto por Paco de Unesko la 10-an de septembro 2009.

Referencoj
----------



1. ↑  (fr) *Culture. Décès de Paul Ahyi, le Picasso africain*, Le Télégramme, la 5-an de januaro 2015.
2. ↑  (en) "*Director-General pays tribute to artist Paul Ahyi, UNESCO Artist for Peace*". UNESKO. la 7-an de januaro 2010, arkivita de la originalo, la 12-an de januaro 2015.
3. 1 2  (fr) Paul Ahyi (1930-2010), UNESKO
4. ↑  (fr) Ahyi, Paul, Le Delarge
**Sofja Zaĥarovna Fedorĉenko** (ruse *Софья Захаровна Федорченко*; naskiĝinta la 19-an de septembro 1888 en Sankt-Peterburgo, mortinta la 12-an de julio 1957 en Moskvo) estis rusa flegistino, verkistino kaj aŭtorino de porinfana literaturo. Ŝia skribstilo influis ankaŭ la nobelpremiitino de la 2015-a jaro, Svjatlana Aljeksijeviĉ.

Vivo
----

Dum la Unua mondmilito ŝi raportis pri dialogoj de vunditaj rusaj soldatoj en lazaretoj kiam ili sentis sin malobservataj. Tion ŝi prilaboris je verko pri kvazaŭa literatura frontotaglibro el la perspektivo de simplaj soldatoj dum la jaroj 1915-16. La germanlingvaj aŭtoroj Elias Canetti kajThomas Mann ege ŝatis tiun ĉi verkon, kiu aperis en la germana sub la titolo *Der Russe redet*; faritis ankaŭ traduko franclingva sub la titolo *Le Peuple à la guerre* (1930).

Aliaj volumoj al tiu ĉi verko (originala titolo: *Народ на войне / Narod na vojne*) publikiĝis pri la Februara revolucio kaj la Rusia enlanda milito. Ŝiaj historiaj verkoj el la tempo de la kamparana Pugaĉov-ribelo de inter 1773-75 (*Detstvo Semigorova*, 1942), *Otrocestvo Semigorova* (1957) kaj *Junost Semigorova* (1960) aperis kiel trilogio en 1963 sub la titolo *Pavel Semigorov: Trilogija. Romany*.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Sofja Sacharowna Fedortschenko en la germana Vikipedio.*

Literaturo
----------

* Michael S. Gorham: Speaking in Soviet tongues: language culture and the politics of voice in revolutionary Russia. DeKalb, Ill.: Northern Illinois Univ. Press, c 2003

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri Sofja Zaĥarovna Fedorĉenko en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Fiction, Ethnography and the Politics of Voice in Early Soviet Russia[*rompita ligilo*]
* Sofja Zaĥarovna Fedorĉenko, ruse
* Sovremennie Zapisky (1920), ruse Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Eltiraĵo de verko de ŝi, ruse
* Dietrich Beyrau pri la reago de rusaj soldatoj dum la Unua mondmilito Arkivigite je 2016-03-11 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 536306
* GND: 103494197
* LCCN: no91013905
* VIAF: 63147423048844880899
* ISNI: 0000 0000 8121 4131
* SUDOC: 128209402
* NKC: js2006349914
 |
La **Maŭrja Imperio** estis geografie ampleksa kaj potenca imperio en Antikva Barato, regata de la maŭrja dinastio de 321 ĝis 185 a.K. Ĝi originas de la regno de Magadho de la Hind-Ganga ebenaĵo (moderna Biharo, orienta Utar-Pradeŝo kaj Bengalio) de la orienta flanko de la hinda subkontinento, la imperio havis ĝian ĉefurbon ĉe Pataliputra (moderna Patnao). La Imperio estis fondita en 322 a.K. de Ĉandragupto Maŭrjo, kiu faligis la Nandan dinastion kaj rapide vastigis sian potencon okcidenten trans centra kaj okcidenta Barato, prenante avantaĝon de la interrompoj de lokaj potencoj en la maldormo de la retiriĝo okcidenten de la grekaj fortoj de Aleksandro la Granda kaj persaj armeoj. De 320 a.K. la imperio plene okupis Nordokcidentan Baraton, venkante kaj konkerante la satrapojn forlasitajn de Aleksandro.

Ĝi estis la plej granda imperio de la mondo en sia tempo. Ĉe ĝia plej granda amplekso, la imperio etendita en la nordo laŭ la naturaj limoj de la Himalajo, kaj en la oriento streĉanta en kio nun estas Asamo. Okcidenten, ĝi atingis modernan Pakistanon, aneksante Baluĉion kaj multe de kio nun estas Afganio, inkluzive de la modernaj Herat kaj Kandahar provincoj. La Imperio estis vastigita en la centraj kaj sudaj regionoj de Barato fare de la imperiestroj Ĉandragupta kaj Bindusara, sed ĝi ekskludis malgrandan parton de neesploritaj tribaj kaj arbarkovritaj regionoj proksime de Kalingo (moderna Oriso).

La Maŭrja Imperio estis unu el la plej grandaj imperioj reganta la hindan subkontinenton. Ĝia malkresko komenciĝis 60 jarojn post kiam la regado de Aŝoko finiĝis, kaj ĝi disiĝis en 185 a.K. per la fondado de la Sunga dinastio en Magadho.

* Kategorio Maŭrja imperio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Bakonyjákó** (bakonjjAkO) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono *Meza* Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Pápa. Ĝis 1908 la oficiala nomo estis **Jákó**.

Blazono de Bakonyjákó

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 15 km²
* Loĝantaro: 690
* Poŝtkodo: 8581
* Telefonprefikso: 89

Situo
-----

Bakonyjákó situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo Veszprém (urbo)-Pápa. La lasta urbo troviĝas 15 km.

Historio
--------

Pli frue romianoj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1351 en formo *Jakotelke*. En 1545 la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1751 germanoj, ĉeĥoj kaj svislandanoj refondis la komunumon. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj al Germanio.

Vilaĝservoj estas ankaŭ germanlingvaj lernejo kaj infanĝardeno, biblioteko, interretejo, kuracejo, poŝto, policano.

Vidindaĵoj
----------

* baroka katolika preĝejo de 1811
* muzeeto

Famuloj
-------

En Bakonyjákó naskiĝis Margit Köcski.

Fontoj
------

* WikiTrans

* Kategorio Bakonyjákó en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kovrilpaĝo de la revuo.
La revuo ***Claridade*** (esperante "Heleco") eldoniĝis ekde 1936 en la urbo Mindelo, ĉefurbo de la insulo São Vicente en Kabo-Verdo. Idealizigis kaj efektivigis ĝin la verkistoj Manuel Lopes, Baltasar Lopes da Silva kaj Jorge Barbosa. La tiel nomata okcidenta modernismo eniris la insularon danke al la intelekta strebado de tiuj tri verkistoj. Jen la sinsekvo de la naŭ numeroj de Claridade: n-ro 1 aperis en marto 1936, n-ro 2 en aŭgusto 1936, n-ro 3 en marto 1937, n-ro 4 en januaro 1947, n-ro 5 en septembro 1947, n-ro 6 en julio 1948, n-ro 7 en decembro 1949, n-ro 8 en majo 1958 kaj n-ro 9, la lasta, datiĝas de decembro 1960. La kreola kulturo definitive enradikiĝis en la intelektulaj rondoj de Kabo-Verdo per tiu revuo, sur kies paĝoj eblis legi tektojn kaj en la portugala kaj en la loka kreola. Influis la revuon la modernismo de Portugalio, precipe la revuo Presença, kaj la brazila kulturo, ĉefe la poezio de Manuel Bandeira kaj la sociologia verko de Gilberto Freire.
**Ernst SCHNABEL** (naskiĝinta en la 23-a de septembro 1913 en Zittau, mortinta je la 25-a de januaro 1986 en Berlino) estis germana verkisto. Kiel multatalenta aŭtoro de prozaĵoj, sondramoj, scenaroj kaj libretoj li donis al la germana literaturo de post 1945 multe da valoraj impulsoj.

Vivo soldata kaj redaktista
---------------------------

Schnabel abrupte ĉesigis sian lernejan karieron ĉe la Sankt-Afra-lernejo en Meißen kaj dungiĝis kiel matroso en la aĝo de 17 jaroj. Dum la Dua mondmilito li servis ĉe la germana mararmeo. Siajn travivaĵojn surmare li traktis en aventurromanojn kiel *Die Reise nach Savannah* (1939) aŭ *Nachtwind* (1941) kaj en rakontoj kiel ekz. *Schiffe und Sterne* (1943).

Post la milito li deĵoris kiel ĉefdramaturgo de la hamburga norduestgermana radio *(Nordwestdeutscher Rundfunk)*; ties intendanto li estis de 1951-55.

En siaj funkcioj de estro de la triaj radiprogramoj de Norddeutscher Rundfunk kaj Sender Freies Berlin (1961-65) kaj kiel produktoro de *Literarische Illustrierte* en la tria televidkanalo de NDR (1965-68) li iĝis pioniro en la ĝenro de radia kaj televida raportaĵoj kaj dokumentadoj. Apartentante al tiuj tipoj faritis jam en la 1950-aj jaroj la tratranĉa dokumentadaĵo *Ein Tag wie morgen* (1950) kaj la raporto *Anne Frank. Spur eines Kindes* (1958).

Kiel verkisto
-------------

La pli malfruaj verkoj montras la schnabel-an intereson pri moderniga traktado de antikvaj mitoj, ekz. la romanoj *Der sechste Gesang* (1956) kaj *Ich und die Könige* (1958) aŭ la libreto por la oratorio de Hans Werner Henze *Das Floß der Medusa* (1969).

Al avangardismaj rakontpozicioj Schnabel malfermis sian stilon en la ne finitaj prozaĵoj *Hurricane* (1972) kaj *Auf der Höhe der Messingstadt* (1979).

Literaturo
----------

* Helmut Kopetzky: *Ernst Schnabel - Ein Mann im Wettlauf mit der Zeit.* MDR 2003.  Arkivigite je 2012-03-20 per la retarkivo Wayback Machine
* Wolfram Wessels: *Leben gegen den Strom. Ernst Schnabel - der Schriftsteller im Rundfunkalltag.* SWF 1987.
* Wolfram Wessels: *Ernst Schnabel*; in: Reinhold Viehoff / Jörg Hucklenbroich (eld.): Schriftsteller und Rundfunk; UVK, 2002; p.99-122

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pri Schnabel ĉe *NDB*.
* Informoj pri Ernst Schnabel en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Eta biografio.
* Retpaĝaro pri Schnabel.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 485079
* GND: 11875856X
* LCCN: nr99030530
* VIAF: 5726612
* ISNI: 0000 0001 0950 7877
* SUDOC: 080099599
* BNF: 13811181h
* MBA: 931ebca8-ed39-4f1b-b613-bd1878619c9e
* NDL: 00455662
* BIBSYS: 90727553
* NKC: ola2003186293
 |
**Villares de Órbigo** [biLJAres deORbigo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi estas en la centro de la provinco en tradicia komarko Ribera del Órbigo ĉe la rivero Órbigo. *Villares de Órbigo* estas komprenata etimologie kiel "Vilaĝoj de la rivero Órbigo".

Komarkoj de la provinco Leono; Ribera del Órbigo ne aperas, sed estas centre.
Moral de Órbigo.
Río Órbigo.
Karnavalo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Moral de Órbigo, San Feliz de Órbigo, Santibáñez de Valdeiglesias, Valdeiglesias kaj Villares de Órbigo, okupas totalan areon de 25,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 587 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 39 km de Leono, provinca ĉefurbo kaj limas kun Benavides de Órbigo, Santa Marina del Rey, San Justo de la Vega, Hospital de Órbigo kaj Villarejo de Órbigo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado, ĉasado, fiŝkaptado kaj forstado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, preĝejoj, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761069
 |
**Villarrín de Campos** [biljaRIN deKAMpos] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. 

Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco Zamora.
Preĝejo.
Nuna urbodomo.
Interno de la preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 50,9 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 387 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 37 km de Zamoro, provinca ĉefurbo kaj 33 km de Benavente. La municipa teritorio, inkludita en la natura rezervejo de Lagetoj de Villafáfila, enhavas lagetojn de granda ekologia valoro same kiel la ĉirkaŭaj ebenaĵoj; estas birdobservejo. Tiukadre videblas en la blazono otido.

Estas atestaĵoj de prahistoria kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Frua mencio estas de la jaro 1077. Parte ĝi apartenis al la Monaĥejo de Moreruela, kiu profitis el la ekspluatado de sal-produktado.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (kolombejoj).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755972
* LCCN: n98076569
* VIAF: 136222903
 |
**Villars-Sainte-Croix** estas komunumo en la distrikto Okcidento Laŭzana en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 652 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Villars-Sainte-Croix situas en la Vaŭda Mezlando sude de la regiono Gros-de-Vaud proksimume 7,5 kilometrojn nordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,65 km², de kiuj 7,2% estas kovritaj de arbaro, 55,4% servas por agrikulturo kaj 37,3% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Villars-Sainte-Croix limas en nordo al Mex, en oriento al Crissier, en sudokcidento al Bussigny-près-Lausanne, kaj en nordokcidento al Vufflens-la-Ville.

Trafiko
-------

Tra Villars-Sainte-Croix pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9 de Yverdon-les-Bains al Laŭzano. Sur la komunuma teritorio situas la vojnodo inter la svisa aŭtovojo A1 kaj la svisa aŭtovojo A9, kie eksitas alvetureblo al la svisa aŭtovojo A9. Pere de lokaj buslinioj de la urbo Laŭzano la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Villars-Sainte-Croix datiĝas el la jaro 1227 kiel *inter sanctam Crucem*. En 1543 aperis la mencio *Villaret*. Jam dum la La-Tène-epoko la teritorio de la komunumo estis loĝata, kiel pruvis diversaj trovitaj objektoj. Dum mezepoko la Abatejo Lago de Joux, la katedrala kapitolo de Laŭzano kaj la Subvojktejo Cossonay posedis havaĵojn en Villars-Sainte-Croix. En 1272 estis menciita hospitalo, kiu en la jaro 1458 estis submetita al la Komandorejo La Chaux. En 1546 de la hospitalo kaj preĝejo restis nur ankoraŭ ruinoj. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la teritorio apartenis al la Voktejo Laŭzano kaj estis submetita al la kapitola tribunalo. Poste ĝi aperis ĝis fino de 2007 al la Distrikto Morges. Kun efiko de la 1-a de januaro 2008 ĝi estis surbaze de la administra reformo de 2006 atribuita al la nova Distrikto Okcidento Laŭzana.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Villars

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *François Béboux*: *Villars-Sainte-Croix* en *Historia Leksikono de Svislando* (2012-01-22)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Villars-Sainte-Croix en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Villars-Sainte-Croix Arkivigite je 2012-12-05 per Archive.today

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Villars-Sainte-Croix** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Okcidento Laŭzana |
| --- |
| Bussigny-près-Lausanne • Chavannes-près-Renens • Crissier • Ecublens • Prilly • **Renens** • Saint-Sulpice • Villars-Sainte-Croix |  |

 |
**Villasarracino** [biljasaraZIno] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Tierra de Campos*. La loknomo *Villasarracino* estas komprenebla etimologie kiel aludo al iama loĝanto ĉu mozaraba Sarracino (*saraceno*) ĉu eŭska Zorraquinus aŭ Zorraquin.

Geografio
---------

Preĝejo de *Nuestra Señora de la Asunción*.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 138 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 050 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 52 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

La municipa teritorio estas inter la municipoj Osorno la Mayor kaj Carrión de los Condes ene de la Jakoba Vojo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi estis citita en dokumento de la jaro 932 apartenanta al la arkivo de Lebanza kaj denove en 1142 kaj 1152. En dokumentoj de 1345 oni priskribas la eklezian situacion de la loko kun du preĝejoj kaj dek ses pastroj.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, kolombejoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 772207
* VIAF: 140145858179523022948
* BNF: 14424196x
 |
**Villaseco del Pan** [biljaSEko delPAN] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco. *Villaseco del Pan* estas etimologie tradukebla al *Seka Vilaĝo de la Pano*, kie Pano estas aludo al la komarko.

Municipoj de la komarko Tierra de Alba en la centro de la provinco Zamoro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 34,56 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 222 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 650 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 23 km de Zamoro, provinca ĉefurbo kaj 43 km de la Miranda do Douro (Portugalio). 

En Mezepoko okazis reloĝado. Plej fruaj mencioj estas de fino de la 12-a jarcento, ekzemple en 1172 kaj 1174. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado tra naturaj lokoj).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756726
* VIAF: 2902156253566508110008
 |
**Villasexmir** [biljaseksMIR] estas municipo en la centrokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montes Torozos* en la centrokcidento de la provinco.

Villasexmir en la provinco Valadolido.
La *Montoj Torozos* de la provinco Valadolido, flave, okcidente.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 14,16 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 73 loĝantojn. Ĝi perdis 70 loĝantojn el 1991 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 40 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, sekalo) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kaj la ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764654
 |
**Villasrubias** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Ciudad Rodrigo kaj al la Municiparo Alto Águeda. 

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 39,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 281 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 500 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.

Preĝejo de Sankta Petro Apostolo.
Limas norde kun Robleda, sude kun Gata, oriente kun Descargamaría kaj okcidente kun Peñaparda. Ĝi estas je 849 metroj super marnivelo, kaj la plej alta punkto estas Pozo de los Moros (Puto de la Maŭroj), sur 1218 metroj. Distas 125 km de Salamanko, provinca ĉefurbo kaj 30 km de Ciudad Rodrigo, plej proksima urbo. Ĉirkaŭe estas ardezo kaj granito; estis du minoj de stano, jam abandonitaj, nome Medianas kaj La Canalita, kiuj funkciis ĝis la 1950-aj jaroj. 

Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis, sed pluas.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752673
* VIAF: 316735855
 |
Koordinatoj: 48° 12′ 18″ N 3° 09′ 38″ O﻿ / ﻿48.20500 °N, 3.16056 °O﻿ / 48.20500; 3.16056 (mapo)

**Villebougis** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 467 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Villebougis etendiĝas sur 11.81 km², kaj havis 467 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 40 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Marcel Milachon, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Villebougis apartenas al la kantono de Chéroy, kies ĉefurbo estas Chéroy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Chéroy