recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Dover
St Mary in Castro
Dover Castle
Dover
Panorama
*(Ĉi-tiu artikolo temas pri la angla havenurbo, Dover. Por aliaj, jen Dover (apartigilo).)*
**Dovro** (angle: *Dover*, pron. /ˈdəʊvə/) estas urbo en la angla provinco Kent kun grava haveno, la plej proksima angla loko al Francio kaj kontinenta Eŭropo – 34 kilometroj. Grandaj pramŝipoj kaj aerglitaj boatoj portas pasaĝerojn, aŭtojn, ŝarĝveturilojn ktp. al Kalezo kaj Bulonjo-ĉe-Maro.

Ĝi estas fama pro sia blanka klifaro, kiu konsistas el kretŝtono. La klifoj donis al Anglio la kromnomon **Albion** kiu signifas *Blanka*. La klifaro estas forta, emocia simbolo por maristoj kaj aliaj vojaĝantoj survoje hejmen. Vera LYNN, angla kantistino kaj la kanto nomata "La Blankaj Klifoj de Dovro" famiĝis dum la dua mondmilito .

La urbo mem estas agrabla kaj vizitinda kun kastelo kaj interesa historia centro kun multaj restaĵoj de la Romia periodo.

Ĝi estis la loko (kune kun Calais) de la unua iom grava internacia E-a kunveno. En Aprilo 2019, okaze de la centa Brita Kongreso de Esperanto, la Esperanto-Asocio de Britio kaj Espéranto-France kunfandis siajn naciajn kongresojn en pli grandan 'Kunkongreson', okazintan en konferencejo The Ark. Por sekvi en la spuroj de la pioniroj, okazis unutaga ekskurso al Kalezo. Aliaj kongresanoj ekskursis al la Kastelo kaj al la Blankaj Klifoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala TTT

* Dovro (Anglio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Dovro (Anglio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 8972
* GND: 4085482-6
* LCCN: n84080070
* VIAF: 134916509
* SUDOC: 031162932
* BNF: 122431478
* NKC: ge134136
 |
Okcitanio
**Provenca lingvo** estas ĉu la mezepoka formo de la moderna okcitana lingvo (ISO 639: oci) ĉu la moderna dialekto de la okcitana, parolata en la regiono Provenco (sudorienta Francio). Estas pluraj dialektoj en la okcitana: *gascon*, *lengadocian*, *lemosin*, *auvernhat*, *vivaro-alpin* kaj *provençal*. Ili ĉiuj formas partojn de la moderna okcitana lingvo.
Mezepoke oni ofte parolis pri la provenca kiel komuna nomo de la lingvo uzata de la trobadoroj. Fakte la plejparto el ili devenis el aliaj regionoj ol Provence: Langvedoko aŭ Limousin.

La vorto "okcitana" ne ekzistis por nomi tiun grandan kulturan lingvon. Ĉiuokaze dum mezepoko la okcitana lingvo ankoraŭ ne disdialektiĝis, ĉar ekzistis forta skribtradicio kiu permesis teni la lingvon en komuna kadro. Post la malapero de la okcitana kiel oficiala administra lingvo (16a jarcento) komenciĝis la disdialektiĝo pro manko de komunaj referencoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Okcitanlingva Literaturo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Provenca lingvo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Reta librejo de libroj en la provenca[*rompita ligilo*]


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Preĝejo de Ĉieliro de Maria** estas religia konstruaĵo en Hungario, en ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Soroksár.

Historio
--------

La preĝejo konstruiĝis fine de la 1750-aj jaroj. Inter 1781-1872 kelkfoje incendioj okazis. La ĉefaltaro pretiĝis en 1906. Tertremo en 1956 parte faris ruina la preĝejon. En 1957, en la 1970-aj jaroj kaj en 1997 ĝi renoviĝis. En 1970 orgeno pretiĝis.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas en la ĉefplaco kaj ĝi havas unu navon kaj unu turon. En mezo de la fasado altiĝas la turo, ĉe la turopiedo troviĝas la enirejo. En la nivelo de la unua etaĝo du niĉoj kun skulptaĵoj estas videblaj. Inter la 2 niĉoj longforma fenestro situas. La sanktejo estas kvadrata kaj ĝi estas pli mallarĝa, ol la navo.

La preĝejo estas Monumento historia ekde 1997. Kermeso okazas en la 15-an de aŭgusto (aŭ en la plej proksima dimanĉo). En la preĝejo foje ankaŭ germanlingvaj mesoj okazas.

Fontoj
------

* hungare

Aerfoto pri la katolika preĝejo de Soroksár

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Preĝejo Ĉieliro de Maria (Soroksár) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 49° 20′ 54″ N 16° 39′ 08″ O﻿ / ﻿49.34833 °N, 16.65222 °O﻿ / 49.34833; 16.65222 (mapo)

Vizito de Punkva sur boato
**Punkva** estas merga rivero en distrikto Blansko en Ĉeĥio. Ĝi estas longa 29 km kaj ĝi estas la plej longa subtera akva fluanto en Ĉeĥio. Akvokolekta areo havas areon 170 km².

Paso de la fluo
---------------

Punkva estiĝas en la subterejo de Moravia karsto en supermara alteco 350 m s.m. per kunfluo de Sloupský potok kaj Bílá voda. La pli longa el la fontriveroj estas Sloupský potok, kies ĉefa fontrivero Luha fontas sub la plej alta monto de Drahana montetaro – Skalky, same kiel ĝia plej signifaj alfluantoj sur la supra fluo – Huťský potok kaj Žďárná. Super municipo Sloup enfluas en ĝin Němčický potok kaj plu la akva fluanto nomiĝas Sloupský potok. Sub la municipo Sloup Sloupský potok trafalas sin en la subterejon, trafluas tra subaj etaĝoj de Kavernoj de Sloup-Ŝoŝuvka kaj Sloupa koridoro de Amatora kaverno en abismon de Macocha. Post ties kunfluiĝo kun rojo Bílá voda, kiu fontas ĉe Protivanov, la rivero nomiĝas *Punkva*. Bílá voda ĉe Holštejn trafalas sin en Nová Rasovna en la subterejon kaj ĝia fluo daŭrigas tra ĝi en Amatoran kavernon. La paso de la fluo en regiono de Amatora kaverno estas konata nur parte, tamen en parto de la kaverno nomata Labirinto Sloupský potok kuniĝas kun Bílá voda. Sur la fundo de Macocha Punkva aperas por momento en la taga lumo kreante ĉi tie du lagetojn, sed tuj ĝi malaperas denove reen en la subterejo. La supra lageto estas profunda proksimume 13 metrojn kaj ĝi estas videbla desupre el belvideja plataĵo. La malsupra lageto estas kaŝita inter la rokoj kaj do ne estas videbla desupre kaj ĝia profundeco atingas 49 metrojn (ĝis nun ne estis atingita la fundo). El Macocha la rivereto trafluas tra akvaj katedraloj de Punkvaj kavernoj, kie enkadre de trarigardo okazas navigado tra la subterejo sur boatoj. Post tio, kiam la rivereto forlasos la kavernan subterejon, en kiun ĝi ankoraŭ unufoje por kelke da dekoj da metroj revenos, ĝi unuiĝas kun la subteraj akvoj de rojo Lopač kaj Krasovský potok kaj elfontas en la tn. Malgranda elfluejo de Punkva. Poste la rivereto trafluas tra profunda Valo de Punkva kun kelke da fiŝlagoj kaj sekva valo de Ernesto konstruigitaj per hangaroj de maŝinfabriko ČKD Blansko. Surrande de Blansko Punkva poste enverŝiĝas en supermara alteco 267 m s.m. en riveron Svitava.

Eluzo
-----

Spite al sia negranda longeco ĝi estas unu el la plej interesaj kaj la plej vizitataj akvaj fluantoj en Ĉeĥio, nome dank' al tio, ke la parto de la fluo trafluas tra la subterejo de PPR Moravia karsto. La subtera Punkva estis en la jaro 2004 enskribita en liston de malsekejoj de internacia signifo enkadre de Ramsar-Interkonsento.

Pluaj fotoj
-----------

* Punkva kavernoPunkva kaverno
* Punkva en Punkvaj kavernojPunkva en Punkvaj kavernoj
* Elfluo de PunkvaElfluo de Punkva
* Valo de PunkvaValo de Punkva
* PunkvaPunkva

Referencoj
----------

1. ↑  Hynek, A..  (2008) "Vodstvo", *Přírodní poměry Boskovicka*. Boskovice: Muzeum Boskovicka.
**Preĝejo de Ĉieliro de Maria** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Várpalota, en la ĉefplaco.

Historio
--------

Paroĥo formiĝis en tiu loko en la mezepoko. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en la 1770-aj jaroj. En la muroj estas troveblaj ŝtonoj el la epoko de romianoj kaj ankaŭ mezepokaj skulptitaj ŝtonoj. La orgeno estas aŭdebla ekde 1897, sed renovigita en 1946. Dum la 2-a mondmilito la belaj vitraj fenestrobildoj neniiĝis. En 1998 oni konstruis novan altaron "Dia Indulgemo" kiu iĝis pilgrimejo. En 2002 la preĝejo estis renovigita.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola havanta turon super la enirejo. Apud la suda muro situas skulptaĵo pri Johano Nepomuko el 1733. Antaŭ la preĝejo estas videbla ornamputo pri Sankta Maria. La pordoj estas ornamitaj per reliefoj. Interne la navo havas 4 partetojn. La sanktejo estas duono de kvinangulo. La ĉefaltara bildo prezentas Reĝon Stefanon Sanktan. Menciindas 2 skulptaĵoj pri Dipatrino Fatima kaj pri József Mindszenty.

Kermeso okazas la 15-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* hungare
* hungare
* hungare[*rompita ligilo*]
* hungare

Aerfoto pri la ĉefplaco kun la preĝejo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Preĝejo de Ĉieliro de Maria** estas romkatolika pilgrimloka preĝejo en urbo Celldömölk, kie ĝi troviĝas en la ĉefplaco.

Historio
--------

En tiu loko benediktanoj fondis abatejon en la 13-a jarcento. Post jarcentoj ĝi estis jam pilgrimloko. Dum dominado de turkoj la abetejo ruiniĝis. En 1720 abato alvenis kaj kapelon kaj ermitejon konstruis. La nuna preĝejo en 1748 konstruiĝis. Tiutempe onidire miraklo okazis: dum farado de puto ŝtono grave vundigis laboriston, tamen li resaniĝis (pro Dipatrino).

Konstruaĵo
----------

Interne en ambaŭ flankoj de la navo oni faris po 6 kapeletojn. Ties altaroj estas: Naskiĝo de Jesuo kun skulptaĵo pri Sankta Antonio, Sankta Mikaelo kun skulptaĵoj pri Sankta Petro kaj Maria Magdalena, Sankta Benedikto, Johano Nepomuko kun bildo pri la sanktulo de 1767, Sankta Kruco kun skulptaĵoj pri du anĝeloj, Sankta Tombo kun skulptaĵo de Sankta Jozefo, Sankta Familio kun skulptaĵoj pri Sankta Johano kaj Sankta Zakario, Sankta Tereza de Lisieux, Sankta Anna kun bildo pri Dipatrino kaj Sankta Anna kaj kun la mirakla ŝtono, fine altaro de Emeriko de Hungario.

La plej gravaj freskoj de la baldakeno estas Ave Maria, Vizito de Maria, "Prezento de Jesuo", Ĉieliro de Maria de 1941. József Palka kreis la votromozaikon.

Malantaŭ de la preĝejo 2 sakristioj kaj trezorejo funkcias.

Kermesoj okazas la 15-an de aŭgusto kaj la 12-an de septembro.

Fontoj
------

* pri la preĝejo hungare
* pri la pilgrimloko hungare
* Hungara Vikipedio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Preĝejo de Ĉieliro de Maria |

**Preĝejo de Ĉieliro de Maria** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Jászberény, kie ĝi troviĝas en la urbocentro.

Historio
--------

Apud Zagyva jasoj vivis, kiuj rifuĝis la katolikismon, tial nur en la 15-a jarcento gotika preĝejo konstruiĝis en tiu loko. Dum dominado de turkoj ĝi parte ruiniĝis, tial en 1761 oni konstruis novan turon, poste inter 1774-1782 ankaŭ la navo plene renoviĝis, kiel baroka preĝejo. La apudaltaroj pretiĝis en la 18-a jarcento, ankaŭ nun originalaj. Bildo de la ĉefaltaro pretiĝis en 1883, la baldakeno en 1909. En 1956 dum la revolucio homoj estis pafmortitaj antaŭ la preĝejo.

Konstruaĵo
----------

Sur la turosupro sub la kruco estas skulptaĵo pri la hungara krono, kiu estas unika en Hungario. Flanke de la turo skulptaĵoj pri Sankta Petro, Sankta Paŭlo, Stefano la 1-a (Hungario) kaj Ladislao la 1-a (Hungario) estas videblaj.

Ankaŭ sakristio apartenas al la preĝejo. Kermeso okazas la 15-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* 
* Hungara Vikipedio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**King’s Lynn** estas urbo ĉe la rivero Great Ouse en la angla provinco Norfolk.

En la 12-a jarcento ĝi estis parto de la sinjorabieno de la epsikopo de Norwich.
Kiam Henriko la 8-a disigis la monaĥejojn en 1538 ĝi fariĝis reĝa proprietaĵo.

La Guildhall (antikva urbodomo) konstruita en 1421 kaj la Town Hall (urbodomo) konstruita en 1895 estas la plej imponaj konstruaĵoj en la urbo.

En la 14-a jarcento la urbo estis grava komerca haveno kaj ĝi vere prosperis en la 17-a jarcento pro la eksportado de grejno – la doganejo estis konstruita en 1683.
Ĝi ankaŭ estis grava centro por vitrofabrikado.

Hodiaŭ ĝi ankoraŭ restas grava en ambaŭ .

Ĝi estis la naskiĝloko de George Vancouver kiu vojaĝis al la usona marbordo kaj donis sian nomon al la insulo kaj la urbego Vancouver.

* Kategorio King's Lynn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

maldekstra
  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 10359
* GND: 4262923-8
* LCCN: n82273944
* VIAF: 123187839
* SUDOC: 028085159
 |
La preĝejo, fotita de sur Fischersand.
La **Preĝejo ĉe la fonto** (germane: *Brunnenkirche*) estas romanikstila kirko en la urbokerno de Erfurto (Fischersand nr. 24).
Ĝia nomo eble referencas al fonto el la antaŭkristanaj epokoj, kiu estis farita por la diino Silvia. Por aliaj la fonto estas en konekso kun la baptado de Sankta Bonifaco. La tria versio eksplikas tion sekve: en 1248 estus forŝtelitaj hostioj, kiujn oni senmakulaj trovis la sekvintan jaron en fontlageto.

Historio
--------

La preĝejo konstruitis en 1253. En 1472 ĝi ege damaĝitis pro brulo. Ĝi restaŭritis kaj en 1701 kaj en 1954. La turo plejparte estas malkonstruita. Nur en la jaro 1957-a oni plenŝutis la paganan puton. Ĉe la okcidenta fasado estas epitafo por Conrad Wingerten (+ 1468) kun la dolorplena Sinjoro kaj lumniĉo kun artoza kadro (ĉ. 1500). En 1701 oni instalis novajn fenestrojn. De 1880-90 oni grandstile renovigis la preĝejon en novgotika stilo (forigite de 1954-56). Norde de la ĥorejo estas la eksa sakristio, nuntempe malfermita kun aliro al la kapelo. De ĉiuj originaj objektoj restis surloke nur lignoskulptaĵoj de Maria kaj Johano, devenantaj de grupo ĉirkaŭ la Kruco (farita en 1480/90), pluse novgotika krucifikso.

Funkcioj
--------

De 1361 ĝis 1595/98 ekzistis tie ĉi kolegiata konvento. Hodiaŭ ĝi estas kapelo de la Katolika universitana komunumo, dume la protestantaj membroj de la altlernejo renkontiĝas por edifa preĝado en la Preĝejo Sankta Mikaelo. Ĝin uzas krome la teologia fakultato de la Universitato de Erfurto kiel seminariejon kaj trejnadlokon. Foje-foje okazas ankaŭ prelegoj en la preĝejo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo ĉe la fonto (Erfurto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informo sur la oficiala paĝaro de la urbo
* Hejmpaĝo de *Katholische Hochschulgemeinde* (katolika komunumo porstudenta)
Briketoj bruligitaj por produkti cidrojn kun puzolanaj karakteroj.
**Pucolano** (aŭ **puzolano**, pozolano) estas arta aŭ natura ŝtono, kies enteno de silicia acido kaj kalcia hidroksido formas kun akvo la ligan materialon.

Priskribo
---------

La nomo venas de la itala komunumo Puteoli (hodiaŭ Pozzuoli) en la Flegreaj kampoj (okcidente de Napolo), kie oni minis jam en la antikvo en granda kvanto la pucolanan vulkanan cindron kaj prilaboris tion por la romia betono (lat. *opus caementicium*).

Natura pucolano estas aŭ magma ŝtonaĵo aŭ sedimenta ŝtonaĵo, kiuj havas grandan porporcion je solvebla silicia acido kaj parte je la reakciema aluminia oksido (argilo). Kune kun la kalcia hidroksido kaj akvo reagas pucolano hidraŭle kaj formas kalcian silikathidraton kaj kalcian aluminathidraton. Tiuj estas la samaj kristaloj, kiuj ankaŭ estiĝas ĉe la malmoliĝo (hidratigo) de la cemento kaj kiuj respondecas ekz. pri firmeco kaj denseco de betono.

Pucolano tiel estas ofte uzata kiel aldona materialo por produktado de mortero aŭ betono. Natura pucolano estas precipe la vulkana tofo. Nenatura pucolano estas ekz. flugcindro el energiocentraloj, forbrulataj ŝtonkarbon aŭ brunkarbon.

Referenco de Azorín
-------------------

Laŭ Francisko Azorín **puzolano** estas *Polvigita, vulkana materialo, kiu hidaŭlikigas la kalkojn.* Li indikas etimologion el *Pozzuoli*, propra nomo de itala regiono, apud Napolo. Kaj li aldonas la tipojn naturan kaj artefaritan. En aparta tabelo Azorín detaligas la procentan komponon de la puzolano de la Rejno, nome: sablo (8,75), silicio (46,25), alumino (20,71), magnezio (1,00), peroksido fera (5,48), kalko (2,15), akvo (9,25) kaj aliaĵoj (6'30)

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 175.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Pucolano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ligna pupitro
**Pupitro** estas meblo kies supera parto havas deklivon, sur kiu oni metas libron, kajeron, por pli komforte legi aŭ skribi.

La pupitro komence estis alta skribotablo, ĉe kiu oni laboris stare, skribis, kopiis kodeksojn dum la mezepoko. Verŝajne el ĝi evoluis la skribotablo. Laŭ Francisko Azorín **pupitro** estas *Meblo, kies supraĵo estas pli malpli klinita por subteni adekvate legotan libron, pentrota paperon, k. c.* Li indikas etimologion el la latina *pulpitum* (pupitro). Kaj li aldonas la tipojn fiksa kaj turnebla.

Nune uzas pupitron la dirigento de orkestro, kaj ĉefe ties muzikistoj. Pupitro staras ankaŭ en kristana preĝejo antaŭ la altarejo, metante sur ĝin diservajn librojn aŭ ikonojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Ĥorpupitro
* Libropupitro

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 175.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Pupitro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **preĝejoj surŝtone ĉizitaj de Lalibelo**, deklaritaj Monda heredaĵo de Unesko en 1978, temas pri aro de antikvaj preĝejoj ĉizitaj sur la ruĝa bazalta roko de la montetoj de la monaĥa urbo Lalibelo, en Etiopio. 

La monumenta komplekso konsistas el la ĉefa aro de malmultaj spuroj de la Dinastio Zaguo, de kiu Lalibelo estis la ĉefurbo.

Kvar el la preĝejoj estas disaj; la ceteraj estas kunigitaj al ĉefa roko, pere de muro aŭ tegmento.

Norde troviĝas la preĝejoj Biet Medhani Alem (*Domo de la Savinto de la Mondo*), Biet Mariam (*Domo de Maria*), Biet Mascal (*Domo de la Kruco*), Biet Denagel (*Domo de la Martiraj Virgulinoj*), Biet Golgotha (*Domo de Golgoto*) kaj Biet Mikael (*Domo de Sankta Mikaelo*); sudoriente, Biet Amanuel (*Domo de Emanuelo*), Biet Mercoreos, Biet Abba Libanos, Biet Gabriel Rafael (*Domo de Gabrielo kaj Rafaelo*) kaj Biet Lehem. Dise de la aliaj, okcidente troviĝas Biet Ghiorgis (*Domo de Sankta Georgo*), la plej bone konservita.

Kvankam la dato pri la konstruado de la preĝejoj ne estas ekzakte establita, oni pensas ke la plejparto estis konstruita dum la regado de Gebra Maskal Lalibela, ĉirkaŭ 1200. Biet Mariam ebla estas la plej antikva.
**Puduvro** (*Poudouvre* franclingve, *Paeï d'Poudouv* galolingve kaj *Daoudour* bretonlingve) estas tradicia lando nord-oriente de Supra-Bretonio, malnova graflando, kiu estis ankaŭ subregiono de la episkoplando de Saint-Malo. La nomo "Poudouvre" venas de la bretona lingvo kaj signifas « akvolandon ». Tie estas parolataj nun la franca kaj la galoa lingvoj. Ĝiaj ĉefurboj estis Dinan kaj La Bellière (Côtes-d'Armor).

Historio
--------

Puduvro estis subregiono de la episkoplando de Saint-Malo kun Porhoët kaj Clos Poulet. Devenanta de la malaperinta vicgraflando de Alet, la vicgraflando de Puduvro estis fondita en ĉirkaŭ 1184 de Alano (franclingve "Alain"). La Familio de Dinan heredis ĝin en la 13-a jc kaj multe disbranĉiĝis, pro tio mankas informo pri la estonteco de la vicgrafando de La Bellière en 1461. La kastelo La Bellière estis la ĉefurbo de la vicgraflando kaj ĝi donis sian nomon al la komunumo en 1877.

La nuna agnoskita ĉefurbo de Puduvro estas Dinan, sed iuj fontoj indikas ke en la unua periodo de la vicgraflando, la ĉefurbo estis Dinard ; poste per la posedo de la domanaro de Dinan, Dinan fariĝis ĉefurbo kaj poste estos La Bellière.

Geografio
---------

Puduvro situase inter la riveroj Arguenon, Rance kaj la Manika Markolo]].
Okcidente, la rivero Arguenon estas la limo inter Puduvro kaj Pentievro same kiel tiu inter la episkoplando de Saint-Malo kaj tiu de Saint-Brieuc). Oriente, la rivero Rance estas la limo inter Puduvro kaj Clos Poulet (Saint-Malo). Puduvro situas ambaŭflanke de la nunaj departementoj Ille-et-Vilaine kaj Côtes-d'Armor.

Nunaj komunumoj sur la teritorio de Puduvro
-------------------------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| * Aucaleuc
* Bobital
* Bourseul
* Broons
* Brusvily
* Calorguen
* Caulnes
* Corseul
* Créhen
* Dinan
* Dinard
* Guenroc
* Guitté
* La Chapelle-Blanche
* La Landec
* La Richardais
* La Vicomté-sur-Rance
* Lancieux
* Landujan
* Langrolay-sur-Rance
 | * Languédias
* Languenan
* Lanvallay
* Le Crouais
* Le Hinglé
* Le Minihic-sur-Rance
* Le Quiou
* Léhon
* Médréac
* Mégrit
* Plancoët
* Plélan-le-Petit
* Pleslin-Trigavou
* Plessix-Balisson
* Pleurtuit
* Plorec-sur-Arguenon
* Plouasne
* Ploubalay
* Plouër-sur-Rance
* Plumaudan
 | * Plumaugat
* Quédillac
* Quévert
* Saint-Briac-sur-Mer
* Saint-Carné
* Saint-Jacut-de-la-Mer
* Saint-Jouan-de-l'Isle
* Saint-Juvat
* Saint-Lunaire
* Saint-Maden
* Saint-Maudez
* Saint-Méen-le-Grand
* Saint-Méloir-des-Bois
* Saint-M'Hervon
* Saint-Michel-de-Plélan
* Saint-Onen-la-Chapelle
* Saint-Pern
* Saint-Samson-sur-Rance
* Taden
* Trébédan
 | * Trédias
* Tréfumel
* Trégon
* Trélivan
* Tréméreuc
* Trémeur
* Trévron
* Vildé-Guingalan
* Yvignac-la-Tour
 |  |
La famiĝinta aro de la Tri pontoj de Plečnik.
La **PREŠEREN-PLACO** (slovene *Prešernov trg*) estas la ĉefa placo de Labako, la ĉefurbo de Slovenio, en kies centro stariĝis statuo de la nacia poeto France Prešeren. 

Norde troviĝas la baroka kirko de la franciskanoj. Unu el la plej gravaj ŝoseoj direktas nin ĝis la vendejo NAMA, kiu situas en la nordokcidento. Sude fluas la rivero *Ljubljanica* (germane: *Laibach*, itale: *Lunghezza*), kiun oni transiru sur la plej bela pontaro de la urbo, la *Tromostovje* (=Tri pontoj). Ĝi estis konstruita laŭ la planoj de la fame konata secesia arĥitekto Jozefo PLEČNIK (1872-1957). Oriente admirindas la konstruaĵo de la centra apoteko, okcidente, post laŭlonga promeno de la Wolfola-strato la *Kongresni trg* (=Kongresoplaco) kun la rektorejo de la universitato.

#### Literaturo

* Damjan Prelovšek: *Josef Plečnik, 1872-1957* (Architectura perennis), Eldonejo Residenz, Salcburgo 1992.
* Adolph Stiller: *Josef Plečnik - Architekt in Wien, Prag und Laibach*, Eldonejo Anton Pustet, Salcburgo 2006.

#### Eksteraj ligiloj

* Turisma retpaĝaro pri Labako.
* Artikolo pri Plečnik en la angla.[*rompita ligilo*]
* Virtuala muzeo de Jozefo Plečnik.
* Plečnik-jubileojaro 2007 en Slovenio.[*rompita ligilo*]
**Puebla de Lillo** [PŬEbla deLIljo] (aŭ Pola de Lillo en leona) estas municipo en la nordoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montaña de Riaño*, en la nordoriento de la provinco. *Puebla de Lillo* estas komprenebla etimologie kiel *Vilaĝo de Lilio*, kaj tial aperas lilifloroj en la blazono. 

Komarkoj de la provinco Leono; *Montaña de Riaño* nordoriente, helverde.
Pinaro.
Preĝejo de Puebla de Lillo en 2013.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Cofiñal, Isoba, Puebla de Lillo, Redipollos, San Cibrián, San Isidro kaj Solle, okupas totalan areon de 171,40 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 672 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 70 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Aller, Caso, Maraña, Valdelugueros, Acebedo, Boñar, Reyero kaj Crémenes kaj estas sur la valo de la rivero Porma kaj sude de la municipo estas la Akvorezervejo de Porma. Estas ankaŭ lagoj Isoba, Ausente kaj Lagüezo.

Historio
--------

Estas restaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado. En Mezepoko okazis reloĝado rilata al monaĥejoj kaj al reĝa atribuo de la montopasejoj al la monaĥejoj jam en la 10-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono. En la 12-a jarcento oni fondis hospitalon ĉefe por zorgado de pilgrimantoj kaj veturantoj. La diversaj loĝlokoj apartenis al ekleziaj instancoj kaj nobeloj. La areo suferis pro la Hispana Milito de Sendependigo kaj ĉefe pro la Hispana Enlanda Milito el Julio 1936 ĝis Oktobro 1937: en tiuj tagoj Francisco Franco vizitis Pola kaj najbarajn lokojn. Poste parto de la venkitaj maldekstruloj pluigis sian agadon en la montaro.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (transmigra brutobredado, ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj) kaj poste minado (karbo, talko,. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado tra montara naturo, preĝejoj, ermitejoj). En la municipa teritorio estas jarmila pinaro de Puebla de Lillo, vintra sportejo de San Isidro kaj ĉasaj kaj fiŝkaptaj rezervejoj. La municipa teritorio estas en la Regiona Parko Montaña de Riaño y Mampodre, ĝis Oktobro 2019 nomita Regiona Parko Picos de Europa.

Bildoj
------

* Lago Ausente.Lago Ausente.
* Lago Isoba.Lago Isoba.
* Restaĵo de minado.Restaĵo de minado.
* Ermitejo de Pegaruas.Ermitejo de Pegaruas.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 760324
* VIAF: 316734687
 |
La ***Preĝo de la apostolo Paŭlo*** estas teksto de la kristana gnostikismo, transdonita per unika ekzemplero en la kolekto de Kodeksoj de Nag Hammadi, konata ankaŭ kiel Kodekso Jung, 1).

En la kodekso la *Preĝo* estas skribita koptalingve, kiel la ceteraj verkoj, sed la titolo estas registrita greklingve, la lingvo en kiu origine ĝi estis kompilita. Ene de la kodekso Jung la *Preĝo* okupas la unuan lokon, ankaŭ se eble ĝi estis skribita sur skrapita kodekso; al la surskribita verko mankas la du komencaj linioj.

La verko estas pseŭdografie atribuata al Paŭlo de Tarso, sed ĝi estas karakterizita per gnostikaj tematikaj. Kompetentuloj ĝin reirigas al la skolo de Valentino pro la uzo de frazoj propraj de la koncepto "psika Dio"; ili ankaŭ malkovris la partajn fontojn de tiu preĝo: en *Corpus hermeticum*, en *Tri steleoj de Setho*, en la *Evangelio laŭ Filipo* kaj en la *Paŭlaj epistoloj*.

Notoj
-----

1. ↑  Certe, tamen , tiu preĝo ne plaĉus al la apostolo Paŭlo tutalie ol gnostikulo.

Bibliografio
------------

* Mueller, Dieter, "The Prayer of the Apostle Paul (Introduction)", in *The Nag Hammadi Library*, James M. Robinson (ed.), p. 27.

Vidu ankaŭ
----------

* Kodeksoj de Nag Hammadi
* Kristana gnostikismo

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle La preĝo de apostolo Paŭlo:  Traduko de Dieter Mueller.
***Pri judoj kaj iliaj mensogoj*** (germane: *Von den Jüden und iren Lügen*; je moderna ortografio *Von den Juden und ihren Lügen*) estas kontraŭjuda 65 000-vorta traktaĵo verkita en 1543, fare de la estro de la Protestanta Reformacio, Marteno Lutero.

Titolpaĝo de Marteno Lutero *Pri judoj kaj ties mensogoj.* Wittenberg, 1543La konduto de Lutero kontraŭ judoj grave ŝanĝiĝis dum lia vivo. En lia plej komenca etapo, antaŭ 1537, li penadis konvertigi judojn al kristana protestantismo, sed li malsukcesis konvinki ilin. Post tio, specife kiam li verkis ĉi traktaton, li kalumniis kontraŭ ili, kaj kuraĝigis ke oni persekutu ilin.

En ĉi tiu polemika traktato, li deklaris ke la judaj lernejoj kaj sinagogoj estu forbruligitaj, la preĝlibroj estu detruitaj, oni malpermesu al rabenoj predikadon, kaj ke oni devus bruligi iliajn hejmojn kaj elpreni iliajn posedaĵojn kaj enspezojn. Oni ne devus, liavorte, elmontri ajnan kompaton aŭ bonecon al ili, nek leĝan defendadon, kaj ke "ĉi tiuj venenigaj enveneniĝintaj vermoj" devus esti senditaj en servutado aŭ rekte esti ekspelitaj porĉiame.  Ankaŭ li ŝajnas pravigi ilian mortigon: "Ni kulpas pro ne mortigi ilin".

Referencoj
----------

1. ↑  "Luther, Martin", *JewishEncyclopedia.com*. See also the note *supra* referring to Robert Michael.
2. ↑  Michael, Robert. "Luther, Luther Scholars, and the Jews," *Encounter* 46:4, (Autumn 1985), p. 342.
3. ↑  Michael, Robert. "Luther, Luther Scholars, and the Jews," *Encounter* 46:4, (Autumn 1985), p. 343.
4. ↑  Luther, Martin. *On the Jews and Their Lies*, *Luthers Werke*. 47:268–271; Trans. Martin H. Bertram, in *Luther's Works*. (Philadelphia: Fortress Press, 1971).
5. ↑  Luther, Martin. *On the Jews and Their Lies*, cited in Michael, Robert. "Luther, Luther Scholars, and the Jews," *Encounter* 46 (Autumn 1985) No. 4:343–344.
**Puente de Domingo Flórez** (*A Ponte de Domingos Flórez* en la galega) estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Bierzo, en la okcidento de la provinco (kaj foje atribuita al La Cabrera. *Puente de Domingo Flórez* estas etimologie rilatebla al *Ponto de Domingo Flórez*, kiel aludo al gravulo kiu kontrolis la pasejon de la ponto. Ponto aperas en la blazono.

Temas pri areo kie oni parolas la hispanan, la leonan kaj ĉefe la galegan.

Komarkoj de la provinco Leono; El Bierzo plej okcidente, oranĝece.
Preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Castroquilame, Puente de Domingo Flórez, Robledo de Sobrecastro, Salas de la Ribera, San Pedro de Trones, Vega de Yeres kaj Yeres, okupas totalan areon de 59,18 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 438 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 155 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Galegio.

Estas atestaĵoj de romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono (kaj al la Templanoj) kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj ĉasado, sed ĉefe ŝtonmindao kaj produktado de ardezo kiel konstrumaterialo por la tuta areo. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756895
* VIAF: 316734616
 |
**Ryanair** estas irlanda flugkompanio. El la aerlinioj, kiuj proponas la plej malaltajn veturprezojn ĝi estas la plej granda en Eŭropo.

Funkciado
---------

Celoj de Ryanair
Ĝi funkciigas 476 flugvojojn al 24 eŭropaj landoj plus Maroko (stato aŭgusto 2007) kaj posedas 145 Boeing 737-800 aviadilojn (stato oktobro 2007).
La flughaveno London Stansted en Britio estas la ĉefa flugkompania nabo por Ryanair - sur la eŭropa kontinento dua grava nabo estas la flughaveno Frankfurt-Hahn en okcidenta Germanio. Dum 2007 ĝiaj aviadiloj flugas al Aŭstrio, Belgio, Britio, Ĉeĥio, Danio, Francio, Finnlando, Germanio, Irlando, Italio, Hispanio, Hungario, Kroatio, Latvio, Litovio, Malto, Maroko, Nederlando, Pollando, Portugalio, Norvegio, Slovakio, Slovenio, Svedio kaj Svislando.

Fondita de irlanda entreprenisto d-ro Tony Ryan kaj nun gvidata de Michael O’Leary, Ryanair estas unu el la plej polemikigaj aerlinioj en Eŭropo, laŭdata kaj kritikata egalmezure de diversaj grupoj.

Ĝiaj subtenantoj laŭdas ĝian sintenon pri aparte malaltaj veturprezoj, ĝian radikalan administradon, ĝian popularismon kaj ĝian pretecon defii la "aŭtoritatojn kaj eminentulojn" en la aerlinia industrio.
Ĝiaj kritikantoj akuzas ĝin pro la malbona traktado de klientoj. Ili plendas ankaŭ ke, Ryanair uzas flughavenojn, kiuj estas tro for de la celitaj urbegoj kaj malpermesas sindikatojn en la entrepreno. Oni aparte plendas pri ĝiaj insultegaj atakoj kontraŭ oponantoj, ĉefe Mary Rourke, la irlanda Ministrino pri Transporto de 1997 ĝis 2002, kiun oni persone mokis per serio de ĵurnalaj reklamoj kiam ŝi rifuzis dispecigi la ŝtatan monopolon Aer Rianta, kiu estras irlandajn flughavenojn.

Bildaro
-------

* aviadilo Boeing B737-200 de Ryanair en la flughaveno Bristolaviadilo Boeing B737-200 de Ryanair en la flughaveno Bristol
* aviadilo Boeing 737-200 alteriĝantaaviadilo Boeing 737-200 alteriĝanta
* aviadilo Boeing 737-800 de Ryanair (en la flughaveno Pescara)aviadilo Boeing 737-800 de Ryanair (en la flughaveno Pescara)
* aviadilo Boeing 737-800 de Ryanair (en la flughaveno Girona)aviadilo Boeing 737-800 de Ryanair (en la flughaveno Girona)

Referencoj
----------

1. ↑   Ryanair Online Booking (angle).
2. ↑   Ryanair Route Map (angle).

Vidu ankaŭ
----------

* Flugo 4978 de Ryanair

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ryanair en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ryanair en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* multlingvaj oficialaj paĝoj de la kompanio
* flugliniaj kaj statistikaj informoj pri Ryanair (en la angla)
* publika mesaĝejo por pasaĝeroj de Ryanair, kiuj povas juĝi la kompanion kaj dividi siajn spertojn (en la angla)
* paĝoj de transporta sindikato por dungitoj de Ryanair (en la angla) Arkivigite je 2021-01-26 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 13990
* VIAF: 147053319
* NKC: osa2013751923
 |
**Insulo Robben** (afrikanse *Robbeneiland*, angle *Robben Island*; nederlande kaj afrikanse robben = "foko") estas insulo proksimume 12 kilometrojn for de Kaburbo, Sud-Afriko.

Ekde la fino de la 17-a jarcento la insulo estis uzata por izoli homojn, do plejparte ĝi estis malliberejo. Tiam inter ĝiaj enloĝantoj estis politikaj gvidantoj de diversaj nederlandaj kolonioj, ne nur en suda afriko sed ankaŭ en Indonezio.

Inter 1836 kaj 1931 la insulo estis uzata kiel leprula kolonio.

En la dua duono de la 20-a jarcento ĝi fariĝis konata kiel malliberejo por politikaj malliberuloj. Inter la plej bonkonataj estis Nelson Mandela, Walter Sisulu kaj Robert Sobukwe.

Nuntempe la insulo estas populara turisma vizitindaĵo kaj estis deklarita de UNESKO loko de Monda Kulturheredaĵo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Insulo Robben en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Insulo Robben en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Muzeo de Insulo Robben Arkivigite je 2011-10-04 per la retarkivo Wayback Machine (nur en la angla)
**Puritanismo** estis reforma movado de diversaj grupoj de kristanoj en Anglio kaj Skotlando en la 16-a kaj 17-a jarcentoj, postulantaj pli grandan *purecon* de la kristana doktrino.

Nuntempe oni foje uzas la vorton *puritanismo* kiel sinonimo de moralismo, ofte fie, ĉefe en la usona lingvuzo, por ĉio kaj ĉiu ŝajne *"malvarma, anemia, etanima, mem-malkonfesa, hipokrita kaj venĝema"*

Johano Kalvino
Reprezento de puritanino

Historio
--------

Dum la 16-a jarcento, grava sektoro de la Eklezio de Anglio sentis ke la apartiĝo disde la Katolika Eklezio ne estis sufiĉe kompleta, kaj ke krome la Eklezio ankoraŭ tro proksimiĝis al la reĝa povo, kiu ne nepre sekvus la purecon de la doktrino.

Unu parto sekvis la instruojn de Johano Kalvino, kaj iliaj preĝejoj estis gvidataj de presbiteroj, kio donis al ili la nomon presbiteranoj. Alia grupo, nomataj kongregaciistoj, defendis la ekziston de kongregacioj sendependaj inter si.

Komence de la 17-a jarcento, la puritanoj alfrontiĝis al la oficiala Eklezio, kaj estis draste persekutitaj. Granda parto elmigris al Nova Anglio, en Norda Ameriko, kie ilia forte influis en la posta organizado kaj ideologio de la estonta Usono.

Etimologio
----------

La nomo *puritano* estis unue moknomo kontraŭ tiel opiniantaj laikoj kaj klerikoj kaj devenas de iliaj postuloj *purigi* la eklezion de papecaj, do rom-katolikaj doktrinoj.

Doktrino
--------

La centra dogmo de puritanismo estis la suprega aŭtoritateco de Dio super la homaj aferoj. Krome, la puritanoj substrekis la fakton, ke la individuo devis esti reformita de la graco de Dio. Ĉiu persono, al kiu Dio montris mizerikordon, devas kompreni sian propran mankon de valoro kaj fidi je la fakto, ke la pardonon de Kristo jam ricevis, kaj pro tio, pro dankemo, devis sekvi vivon humilan kaj obeeman.

Aliaj elstaraj kredoj inkludas la jenon:

* Emfazo sur la privata studo de la Biblio.
* Deziro ke ĉiu atingu edukadon kaj klerigon (ĉefe por ke ĉiu legu la Biblion per si mem).
* La pastreco de ĉiu kredanto.
* Simpleco en adorado, ekskludo de solenaj vestaĵoj, skulptaĵoj, kandeloj, ktp.
* Necelebrado de tradiciaj festoj kiujn ili konsideris malkongruaj kun la principoj pri adorado.
* Kredo pri festigi nur la tagon de la resurekto de Jesuo, tio estas la dimanĉon, kiel ordonita en la dek reguloj.
* Kelkaj aprobis la hierarkion de la Eklezio, sed aliaj klopodis reformi la ekleziojn episkopalajn laŭ la modelo presbitera. Kelkaj puritanoj separemaj estis presbiteraj, sed la plej parto estis kongregaciistoj.

### Anoj

* Anne Hutchinson
* Oliver Cromwell

Referencoj
----------

1. ↑  *„often used as an epithet, or a shorthand way of signifying everything in the culture that is cold, bloodless, small-minded, self-denying, hypocritical, and vengeful"*. Judith S. Graham: *Puritan Family Life: The Diary of Samuel Sewall*. Northeastern University Press, Boston 2000. P. 13

* Kategorio Puritanismo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Primorska (1) estas regiono de Slovenio
**Primorska** (ĉemara) estas unu el la kvin regionoj de Slovenio. Ĝi formas ne tre larĝan strion inter la adriatika marbordo sude kaj la Juliaj Alpoj norde.

Nur malgranda parto de la regiono atingas la maron; pli granda parto estas disigita de ĝi de la itala provinco Triesto.

La regiono koincidas kun la norda parto de la habsburga kronlando Aŭstria Marbordo (*Österreichisches Küstenland*, *Litorale Austriaco*, *Avstrijsko primorje*), kiu en 1954 estis grandparte aligita al tiama Jugoslavio. La suda parto Istrio nun apartenas al Kroatio.

En 1918 la regiono estis okupita de Italio, kiu en 1920 aneksis ĝin kaj nomis ĝin Julia Venecio. Post la dua mondmilito la regiono estis dividita inter Jugoslavio kaj Italio, kiu konservis nur la urbajn regionojn ĉirkaŭ Triesto kaj Gorico. En la slovenia parto, kie mankis urbaj centroj, evoluis la havena urbo Koper kaj la urboduo Nova Gorica-Šempeter. Krome menciindas hidrarga-mineja urbo Idrija.

La suda parto de la regiono atingas la duoninsulon Istrio kaj estas nomata "Slovena Istrio" *(Slovenska Istra)*.

La regiono havas, post la slovenia ĉefurbo urbo Ljubljano, la plej altan ekonomian nivelon de Slovenio.
Pugnobato.
**Pugnobato** aŭ *pugnofrapo* estas frapo farita per fermita pugno. Ĝi estas uzata en kelkaj luktartoj kaj luktosportoj, ĉefe ĉe boksado kie ĝi estas la nura tipo de ataka tekniko permesita. En sportoj, oni povas uzi manbendojn aŭ gantojn aŭ aliajn kusenecajn protektilojn por eviti ke atletoj kaj praktikantoj vundu sin mem.

La uzado de pugnobatoj varias inter diferencaj luktartoj kaj luktosportoj. Stiloj kiaj boksado aŭ samdo uzas nur pugnobatojn, dum aliaj kiaj piedbato-bokso aŭ karateo povas uzi pugnobatojn kune kun piedbatoj. Aliaj kiaj luktado kaj ĵudo entute ne uzas pugnobatojn. Estas multaj diferencaj tipoj de pugnobatoj kaj kiel rezulto, diferencaj stiloj enhavas variajn tipojn de pugnobataj teknikoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Punch | Define Punch at Dictionary.com. Dictionary.reference.com. Alirita 2011-11-09.
2. ↑   The Proper Way to Wrap Your Hands. Ringside.com. Arkivita el la originalo je 2007-04-26. Alirita 2007-07-29.

Arkivigite je 2007-04-26 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2007-04-26. Alirita 2015-11-19.
3. ↑  Ballard, Willie L. "Portable Hand Wrap" Mar 22a. 1994. Alirita la 29an de Junio, 2007.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pugnobato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kung Fu magazine:One punch-The Wing Chun Warrior's Attack Strategy
* Bruce Lee discusses the Jeet Kune Do punch Arkivigite je 2012-04-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Basic Boxing Punches Arkivigite je 2015-11-20 per la retarkivo Wayback Machine
**Ksenofobio** (de la greka vorto *ξενοφοβία*, kiu laŭvorte signifas „*timo de la stranga*") estas fobio, malamo aŭ timo al fremduloj aŭ nekonataj aferoj.

Almenaŭ en la angla, la vorto *xenophobia* fojfoje ankaŭ sugestas rasismon ĝenerale, kaj similajn malamojn, ekzemple kontraŭ samseksemo aŭ aliaj religioj, kaj oni uzas ĝin kiel politikan insulton kontraŭ rasistoj, izolistoj, kaj naciistoj.[*mankas fonto*] Tio ŝajne okazas en Esperanto ankaŭ.[*mankas fonto*]

Bibliografio
------------

Martin Solly. Ksenofobia gvidlibro al la italoj, Tradukis A. Löwenstein. Geografio, vojaĝoj. Eld. IEF, Milano, 2006, amuzstila libreto kun faktoj kaj fantazioj pri italoj. 

Rodney Bolt, Ksenofobia gvidlibro al la nederlandanoj, Tradukis S. Davies. Geografio, vojaĝoj. Eld. Bero, Rotterdam, 2008.

Vidu ankaŭ
----------

* Identisma movado
* Monda Konferenco kontraŭ Rasismo, rasa diskriminacio, Ksenofobio kaj rilata maltoleremo
* Ksenofilio
* Ho, tiuj fremduloj!

* Kategorio Ksenofobio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ksenofobio en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 31291
* GND: 4244141-9
* LCCN: sh85148799
* BNF: 119338201
* NKC: ph127504
* BNE: XX5363203
 |
Alegorio por Frederiko la Granda, ligo-idedoninto
**Princa Ligo** (germane: *Fürstenbund*, france: *Ligue des princes*) nomiĝis la mallonga unio de germanaj regnaj princoj kiun fondis Frederiko la 2-a (Prusio) en 1785.

Celo
----

Ĉi tiu ligo kontraŭu la planojn de imperiestro Jozefo la 2-a je ŝanĝo de la regna konstitucio. La ligo, laŭ la vortoj frederikaj, protektu la rajtojn, liberecon kaj havaĵojn de la unuopaj princoj.

En la 23.7.1785 kolektiĝis tiusence la suverenoj de Prusio, Saksio kaj Hanovro; poste krome aniĝis Brunsvigo-Wolfenbüttel, Meklenburgo, Saksio-Vajmaro, Saksio-Gotao, Zweibrücken, Ansbach, Margraflando Badeno, Anhalt-Dessau kaj Majenco. La graveco liga perdiĝis post la faligo de la jozefaj planoj kaj la morto de Frederiko. La pli malfrua provo de duko Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach) krei el la origina plano union sub prusia gvidado, fiaskis ĉefe pro la kompleta malintereso de Frederiko Vilhelmo la 2-a (Prusio).

Fonto
-----

*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 7. Leipzig 1907, p. 222 (tie ĉi interrete)

Literaturo
----------

* Ulrich Krämer: *Carl August von Weimar und der Deutsche Fürstenbund.* Hardt und Hauck, Wiesbaden 1961.
* Johannes Kunisch: *Friedrich der Große. Der König und seine Zeit*. Beck, München 2004, ISBN 3-406-52209-2, S. 518–523
* k. A.: *Bemerkungen bey Gelegenheit des neuesten Fürstenbundes im Deutschen Reiche*. Berlin u. Leipzig, 1786 online in der Bayerischen StaatsBibliothek digital
* *Politische Correspondenz Karl Friedrichs von Baden 1783–1806*. Bearbeitet von B. Erdmannsdörffer, 1. Band (1783–1792), Heidelberg 1888; S. 29 ff. online im Internet archive
* Leopold von Ranke: *Die deutschen Mächte und der Fürstenbund. Deutsche Geschichte von 1780 bis 1790*, Leipzig 1871/72, 2 Bände online im Internet archive
La **Princa Kastelo**  (germane *Landesfürstliche Burg*, itale *Castello Principesco*) estas kastelo situanta en la urbocentro de Merano. Dum ĝia historio ĝi estis ĉiam uzita kiel loĝdomo kaj fine iĝis malgranda muzeo.

Historio
--------

Oni komencis konstrui la kelon de la konstruaĵo je la mezo de la 14-a jarcento, sed nur ek de la jaro 1470 estis konstruita la domo kiel loĝejo por la duko Sigismondo de Aŭstrio. Dum la 16-a jarcento la kastelo restis nobila loĝejo kaj en 1516 la imperiestro Maksimiliano uzis ĝin dum sia restado en Merano. Poste la kastelo pli kaj pli ruiniĝis kaj en la 17-a jarcento estistis uzita nur la kapelo por diservoj. En 1875 la komunumo de Merano aĉetis la kastelon kaj restaŭris ĝin en la sekvantaj jaroj. Ek de 1880 ĝi estas vizitebla.

Interno de la kapelo

Priskribo
---------

Sur la muroj de la korto videblas naturalistaj freskoj de plantoj kaj bestoj. Interne, en la ĉambro de la princo troviĝas kahelforno el la 15-a jarcento kaj en aliaj ĉambroj estas kolekto da antikvaj muzikiloj, armiloj kaj kuiriloj. Du belaj ĉambregoj ornitaj kun antikvaj pentraĵoj estas uzataj por civilaj edziĝoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Princa Kastelo (Merano) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retpaĝaro de la Princa Kastelo
La nura vilaĝo sur Puka-Puka
**Puka-Puka** estas eta korala atolo en la nordorienta parto de la Tuamotua Arkipelago, kelkfoje inkludata kiel membro de la Îles du Désappointement (Seniluziigaj insuloj). La atolo estas sufiĉe izolata, La plej proksima insulo estas Fakahina, kiu situas 182 km sudokcidenten.

Puka-Puka havas elipsan formon. Ĝi longas 6 km kaj maksimume larĝas 3,3 km. La laguno estas pleniĝinta per silto kaj fariĝis tre malgranda.

La malaltaj koraloj insuloj estas sekaj kaj tre maldense loĝataj. Laŭ la censo de 2012, la tuta populacio nombras 166. La ĉefvilaĝo estas Te One Mahina, kun proksimume 110 loĝantoj.

Malsame ol la ceteraj Tuamotuoj, la enlanda lingvo, pukapukaa, estas markiza.

Historio
--------

Puka-Puka estis la unua insulo de la Tuamotuoj viditaj de la hispana ekspedicio de Ferdinand Magellan je la 21-a de januaro 1521, kaj enmapigita kiel *San Pablo* ĉar oni malkovris ĝin je la tago de la konvertiĝo de Sankta Paŭlo. Kune kun Flint Insulo (nomita *Tiburones*) oni nomis ilin *Islas Infortunadas* (hispane: Nefortunaj Insuloj).

Nederlandaj esploristoj Jacob le Maire kaj Willem Schouten venis al Puka-Puka je la 10-a de aprilo 1616 dum ilia Pacifika vojaĝo. Ili donis al la atolo la nomon "Honden Eylandt" ("Hunda insulo").

Je la 30-a de julio 1947, Thor Heyerdahl kun la sesvira ekspedicio sur la floso Kon Tiki por la unua fojo vidis insulon ekde la foriro de Callao, Peruo kiam ili pasis la atolon Puka-Puka.

La insuloj estis trafitaj de tajfuno en 1996. Kvankam kun franca helpo, Te One Mahina estas rekonstruita.

Puka-Puka flughaveno inaŭguriĝis en 1979.

Administracio
-------------

Puka-Puka estas komunumo kiu konsistas nur el la insulo Puka-Puka.

Referencoj
----------

1. ↑  Maude, H.E. "Spanish discoveries in the Pacific" *Journal of the Polynesian Society*, Wellington, New Zealand, 1959, Volume 68, No. 4, p 291-293.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Puka-Puka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Puka-Puka flughaveno Arkivigite je 2016-04-04 per la retarkivo Wayback Machine
* le Maire & Schouten
* Listo de atoloj (france) Arkivigite je 2007-02-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Klasifiko de la Francaj Polineziaj atoloj de Salvat (1985) Arkivigite je 2013-09-26 per la retarkivo Wayback Machine
**Pusztamagyaród** [pustamadjarOd] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Okcidenta** Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Letenye. Pusztamogyoró signifas: pusta-avelo.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 16 km²
* Loĝantaro: 570
* Poŝtkodo: 8895
* Telefonprefikso: 93
* Koordinatoj: 46°36′11″N 16°49'14″E

Situo
-----

Pusztamagyaród situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Pacsa troviĝas 24, Nagykanizsa 25, Letenye 26, Zalakaros 27, Lenti 28 km-ojn.

Historio
--------

La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo el 1214 en formo *"Moghorod"* en 1334. La turkoj trifoje bruldetruis la komunumon, fine ĝi senhomiĝis. En 1954 kolĥozo formiĝis, en 1959 la vilaĝo meritis la titolon "Kolĥoza vilaĝo". Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, biblioteko, kuracejo, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Johano Baptisto de 1830
* tombeja kapelo omaĝe al Sankta Floriano

* Kategorio Pusztamagyaród en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)