recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Sara Blakely** (naskiĝis la 27-an de februaro, 1971 en Clearwater, Florido) estas usona komercistino kaj fondinto de Spanx, mult-milion-dolara subvestaĵa entrepreno. Ŝi estis en 2012 la plej juna virina, mematingita miliardulo de la mondo. En 2012, ŝi aperis sur listo Time 100, ĉiujara listo de la 100 plej influaj personoj de la mondo, kompilita laŭ *Time*.

Fruaj jaroj
-----------

Ŝia patro estis advokato, la patrino artisto. Ŝi laboris post sensukcesaj por-universitataj ekzamenoj en la amuzparko de Walt Disney, poste ŝi vendis faks-maŝinojn de firmao *Danka*, per rekta, alporda metodo. Ŝi estis tiel sukcesa, ke ŝi iĝis en aĝo de 25 jam trejnisto de la vendistoj. Ĉar oni altrudis la vestadon kun kalsonŝtrumpoj dum la varmega florida klimato, sed ŝi ne ŝatis tion pro portado de malfermitaj ŝuoj, ŝi detranĉis finon de la kalŝonŝtrumpetoj. Ŝi taksis bona, ke la kalsonŝtrumpoj donas bonan formon de sia korpo (staturo), sed estis neagrabla, ke la ne-prilaboritaj finoj de la detranĉitaj ŝtrumpoj rolis sur sia gambo.

La sukceso
----------

Ŝi ekis la entreprenon per 5000 usonaj dolaroj pro trovi la komfortan, porteblan korpoformigan subvestaĵon. Post pluraj rifuzoj, ŝi trovis partneron je la nord-karolina entrepreno Acme-McCarry, kiu eĉ hodiaŭ (2012) produktas la kotonajn randojn de la ŝtrumpo. Ŝi eĉ mem verkis peton je patento laŭ teksta libro de Barnes & Noble kaj elektis la kompanian nomon Spanx. Ŝi sukcesis konvinki pri vendado de la produkto la vendoĉenojn Neiman-Marcus, Bloomingdales, Saks, Bergdorf Goodman. En novembro de 2000, Oprah Winfrey nomis *Spanx* ŝian favoratan produkton de la jaro kaj la vendado ekimpetis. Blakely forlasis Danka. Spanx havis 4-milionan (USD) enspezon en la unua jaro kaj 10 milionojn en la dua jaro. En 2001, ŝi signis kontrakton kun QVC, tele-aĉeta televida kanalo, kie ŝi vendis 8.000 parojn en la unua ses minutoj.

Bonagado
--------

En 2006, Blakely fondis Sara Blakely Foundation por helpi virinojn per edukado kaj pri-entreprena trejnado. Blakely aperis en la *The Oprah Winfrey Show* en 2006 kaj donacis unu milionon da USD al la Oprah Winfrey's Leadership Academy. En 2013 Blakely aliĝis al la *Giving Pledge*, promeso de mult-miliarduloj Bill Gates kaj Warren Buffett, kiuj deklaris, ke ili donas mimimume duonon de siaj riĉaĵoj por bonagado. Ŝi estas la unua virina miliardulo, ki aliĝis.

* Kategorio Sara Blakely en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 482203
* LCCN: n2016054224
* VIAF: 61145602566201362250
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Sudoměř |

Koordinatoj: 49° 14′ 31″ N 14° 03′ 50″ O﻿ / ﻿49.24194 °N, 14.06389 °O﻿ / 49.24194; 14.06389 (mapo)

**Sudoměř** (trajna haltejo *Sudoměř u Písku*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Čejetice en distrikto Strakonice. Ĝi troviĝas proksimume 10 km oriente de urbo Strakonice. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 42 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 94 loĝantoj.

**Sudoměř** situas en katastra teritorio **Sudoměř u Čejetic** kun areo 4,03 km².

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318.

### Batalo ĉe Sudoměř

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Batalo ĉe Sudoměř.
Proksime de Sudoměř, ĉe fiŝlago nomata Škaredý, la 25-an de marto 1420 okazis batalo ĉe Sudoměř. Estis ĉi tie soldataro de Jan Žižka el Trocnov, kiu onidire havis sole 400 viroj kaj virinoj kontraŭ dumila kruckavalira superforto. La reĝa soldataro persekutis husanojn, kiuj haltis sur digo inter enlasita kaj ellasita fiŝlagoj. La rega soldataro komencis proksimiĝis al ili tra la ellasita fiŝlago, sed ĉar la soldatoj estis vestitaj en pezan kirasaĵon kaj havis pezajn armilojn, ili komencis enprofundiĝi en marĉon. Poste jam sufiĉis, por ke la husanoj, kiuj estis malpezaj kaj ne trafaliĝis, mortigu la soldatojn per siaj armiloj. Memorindaĵo de tiu ĉi batalo estas 16 metroj alta monumento de Jan Žižka konstruita el ŝtonaj kvadroj sur la loko de la batalo, kiun kreis Emanuel Julian Kodet helpe de konstruisto František Kulíř en la jaro 1925.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 217 |
| 1880 | 222 |
| 1890 | 211 |
| 1900 | 226 |
| 1910 | 221 |
| 1921 | 208 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 206 |
| 1950 | 172 |
| 1961 | 148 |
| 1970 | 121 |
| 1980 | 107 |
| 1991 | 85 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 63 |
| 2011 | 74 |
| 2021 | 94 |

Memorindaĵoj
------------

* restaĵoj de burgejo Sudoměř

Pluaj fotoj
-----------

* Bieneto n-ro 3 en vilaĝplacoBieneto n-ro 3 en vilaĝplaco
* KapeletoKapeleto
* Domo apud vilaĝplacoDomo apud vilaĝplaco
* Niĉa kapeleto malantaŭ la vilaĝoNiĉa kapeleto malantaŭ la vilaĝo
* VilaĝplacoVilaĝplaco
* Fervoja haltejoFervoja haltejo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Čejetice (5) |
| --- |
| Čejetice ~ Mladějovice ~ Sedliště ~ Sedlíkovice ~ Sudoměř ~ cetera: Přeborovice |

 |
w1

La Porketo de Greußen en la urba parko: la originalo troviĝas en la regionhistoria muzeo, ĉar temas pri serioza ĝermana kultobjekto.
La **Regionhistoria muzeo de Greußen** (germane Heimatmuseum Greußen) troviĝas en Greußen rekte ĉe la landŝoseo B4, Lindenstraße nr 14.

Historio
--------

Regionhistoria muzeo fonditis jam en 1936. Ĝi troviĝas en domo kun kvar salonoj por la akurate kvarparta daŭra ekspozicio; la domo apudas la landŝoseon B4 kaj invitas aŭtomobilistojn halti kaj ĝui la muzeokulturon.

Kolektoj
--------

En la unua salono prezentatas la geologio kaj la elfositaĵoj de la greußen-a regiono. Menciindas aparte akvoplantoj silikitaj nome *Grotaj ŝtonoj*, formiĝintaj sur la travertino kaj kalka tofo en la Greußen-valo. Ĝi aperas tiom ofte, ke en la 19-a kaj la 20-a jarcentoj komenciĝis ĝia ekspluato. Monumentoj, tombŝtonoj, pavilonoj en tuta Germanlando atestas tion ĝis nun. La plej konata elfositaĵo estas sendube la t.n. *Porketo de Greußen*, germana kulta ujo el la 3-a jarcento p.K. kies gaja kaj de super natura grando estanta reprodukto staras en la urba parko.

En la dua salono oni estas informata pri la urba historio kaj pri la Helbe-sistemo, artefarita fosaro de ĉ. 20 km da longeco kiu servis por la akvoprovizado (por vilaĝoj kaj muelejoj). Ĝi konstruitis laŭ komisio de la Ordeno de germanaj kavaliroj en la 13-a jarcento kaj estas majstroverko de mezepoka akvo-konstrutekniko. Ĝi nomiĝas **Helbe-vejro**.

La tria salono montras la lokajn metiojn, kiuj influis - post la urbiĝo de la setlejo - la evoluon de transŝarglokoj kaj komercado en Greußen. Bone konservita apoteka inventaro el la 18-a/19-a jc aparte sorĉas tiun ĉi elmontroĉambron.

Per fotoj, bildoj kaj dokumentoj oni klarigas en la lasta kvara salono la pli novan historion de la urbo kaj donas perspektivojn estontecen.

Literaturo
----------

* Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 90

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Regionhistoria muzeo de Greußen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Informoj sur tutturingia muzeopaĝaro.[*rompita ligilo*]
**Erzsébet Mária Hajós** [erĵEbet hajOŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Hajós Erzsébet Mária** estis hungara-usona arthistoriisto, altlerneja instruisto. Ŝia origina familia nomo estis *Hartstein* ĝis 1908, ŝiaj personaj nomoj en Usono estis Elisabeth Maria, ŝia frato estis Károly Hajós (alergiologo).

Erzsébet Mária Hajós naskiĝis la  15-an de januaro 1900(nun 1900-01-15) en Nyíregyháza, ŝi mortis en oktobro de 1982.

Biografio
---------

Erzsébet Mária Hajós studis en Budapeŝto, Berlino kaj Freiburg, fine ŝi doktoriĝis (Ph.D.) en la lasta urbo en 1924. Inter 1925–1928 ŝi laboris en Muzeo Albertina, krome ŝi kontribuis. En la sekvaj jaroj ŝi studvojaĝis, dum ŝi prelegis en kursoj en Eŭropo (ankaŭ en Hungario). En 1938 ŝi estis invitita prelegi en en:Georgian Court University, samtempe ŝi ricevis usonan ŝtatanecon. Baldaŭ ŝi estis liberprofesiulo restinta en Usono, kie ŝi verkis kritikojn pri artoj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Die Passionsfolge des Meisters der Spielkarten im Kupferstichkabinett in Dresden* (disertaĵo, 1924)

Fontoj
------

* Germanlingva Vikipedio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 862284
 |



* Portalo pri Biografio
**Valea Sasului** - jen rumane, prononco [valja sasuluj], hungare:**Szászvölgy** [SASføldj], germane:**Deutschbach** [DOJĈbaĥ] - estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Blaj. Administre ĝi apartenas al la komunumo Șona (hungare Szépmező, germane Schönau [ŜØNaŭ], laŭvorte "bela herbejo"). Ĝi estas parto de la regiono Transsilvanio kaj de la distrikto Alba.

Loĝantaro
---------

En 1910 ĝi havis 358 loĝantojn (plejparte rumanoj), en 1992 estis nur 39 (rumanoj), kaj laŭ la stato de 2021 en la vilaĝo vivis 4 loĝantoj.

Historio
--------

Ĝia unua mencio skribe estas en 1503. Origine ĝi estis vilaĝo de la transilvaniaj saksoj, sed ĝia germana loĝantaro en la 17-a jarcento pereis. Ĝis 1919 ĝi apartenis al al la Hungara reĝlando ene de Aŭstrio-Hungario, al la reĝa departemento *Kis-Küküllő vármegye* (germane *Komitat Kleinkokel*).

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1-18. 1993-2004, Budapeŝto.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo, *primariasona.ro*, ne plu aktiva sed arkivigita laŭ la stato de januaro 2020 (rumane)
* historia retejo pri la komunumo (germane)
* Popolnombrado 2002
***La deshumanización del arte*** (La malhumanigo de la arto) estas eseo verkita de la hispana filozofo José Ortega y Gasset en 1925. Oni konsideras tiun verkon kiel unu el la plej trafaj analizoj en la historio de la hispana pensaro pri estetiko, pri kiu Ortega y Gasset interesiĝis ofte en kelkaj verkoj. En tiu eseo, li cerbumas pri la elrompo kiun faras la novan avangarda arto kontraŭ la arta tradicio kaj pri ties ricevo fare de la publiko. Laŭ Ortega, tiu juna arto estas ludema, ironia kaj malhumanigita (ne interesiĝas pri la problemoj de homoj). La homamasoj ne atingas tiun nivelon. Kvankam li parolas ĉefe pri plastikaj artoj, precize pri pentrarto, tiuj ideoj aplikiĝis ankaŭ al literaturo kaj utilis kiel ia teoria pravigo de la avangardismo de la Generacio de la 27a.

La verko estis publikigita dekomence de la *Revista de Occidente*, titolita tiam «La deshumanización del arte e ideas sobre la novela» (La malhumanigo de la arto kaj Ideoj pri la romano).

Referencoj
----------

1. ↑  La deshumanización del arte Actualidad Nebrija, 17a de oktobro, 2016; alirita la 6an de aprilo 2024.
2. ↑  «Vitalidad de la deshumanización del arte». Jorge Urrutia, Revista de Occidente, nº 300, Majo 2006 www.revistasculturales.com. Konsultita la 6an de aprilo 2024.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 862499
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo La deshumanización del arte (libro) en la hispana Vikipedio.*
Pentrita pipo-forneto; kiel alie ankaŭ en la Turingia Arbaro floras tiaj tradicioj.
Ĝardeno malantaŭ la muzeo, kie kreskas herboj sanigaj Etikedo de oleaĵo el la komenco de la 19-a jarcento. La **Muzeo kreiva de da Turingia Arbaro** (germane: *Thüringerwald-Kreativ-Museum*) troviĝas en Großbreitenbach, Myliusstraße nr 6.

Historio
--------

La Kreiva muzeo gastas ekde 1995 en monumentprotektita loĝ- kaj komercdomo (de 1720), kiu ekipite de multaj konstruhistoriaj detaloj tipas kiel turingia trabfakaĵo. Ĝi estis modeldone restaŭrita.

Kolektoj
--------

La bunta varieco de la elmontritaĵoj kreskigis de jaro al jaro la nombron de la vizitantoj kaj montras sen troigo samtempe ties superregionan gravecon. Ekzemple la vizito de la muzeero *Unua germana muzeo pri elpremiloj de terpomoj por la farado de turingiaj buloj* ofertas ravan kuirartan vojaĝon tra Turingio.

En la sekcio *Porcelanaĵoj el Turingio kaj Großbreitenbach* eblas sekvi tiajn industriajn tradiciojn reen ĝis la 1777-a jaro. Fokuso tie ĉi metatas pri la pentrado sur porcelanpletoj kaj porcelanpipoj.

La sekcio *Oleaĵoj* informas pri la komencoj de tiu tipege turingia metio kaj prezentas kiel ekzemplon de komercinto pri oleaĵoj filon de la urbo, Johann Matthias Mylius (1634-1678). Li varbis inter 1664 kaj 1679 ĉ. 50 naturapotekistojn kiuj transportis la lokajn produktojn tra tuta Eŭropo. En apuda horteto kun lokaj kuracherboj eblas al oni pliprofundigi siajn konojn ĉi-rilate. Ĉiun aŭguston elektitis en Großbreitenbach eĉ *turingia oleaĵ-reĝino*!

La sekcio *Evoluo de forstada komerco* montras alian ege gravan ekonomian sektoron de la Turingia Arbaro. Ankaŭ la profesio de la birdokaptistoj honoratas en sekcio pri ornitologio. Videblas krome eta ateliero de ŝufaristo (19-a jarcento).

Finfine eblas informiĝi pri gefiloj de la vilaĝo kiuj furoris kiel sportistoj: Andrea Henkel, Manuela Henkel, Peter Sendel, Janet Klein. Nedaŭraj ekspozicioj de tempo al tempo ankoraŭ kompletigas la sen tio jam riĉegan kaj buntegan regulan ekspoziciprogramon.

Vidu ankaŭ
----------

Muzeo pri la Turingia bulo (Heichelheim)

Literaturo
----------

* Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 90-91

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo kreiva de la Turingia Arbaro (Großbreitenbach) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj sur tutturingia muzeopaĝaro.
* Informoj pri la muzeo sur la oficiala urba retpaĝaro. Arkivigite je 2013-10-20 per la retarkivo Wayback Machine
* Artikolo gazeta pri Cornelia Seidel, reĝino oleaĵa de 2012.[*rompita ligilo*]
**Jemima Wedderburn Blackburn** (1a de majo 1823 – 9a de aŭgusto 1909) estis skota pentristo kies verkaro havigas elvokan bildon de la rura vivo en la Skotlando de la 19-a jarcento. Unu el la plej popularaj ilustristoj en la Viktoria Britio, ŝi ilustris 27 librojn. Ŝia plej granda ornitologia atingo estis la dua eldono de ŝia verko "Birds drawn from Nature" (1868, Birdoj el la naturo). La plej el ŝiaj ilustraĵoj estas akvareloj, kaj kelkaj fruaj pentraĵoj ofte estis per inko. Kelkaj estas kolaĝoj, en kiuj ŝi fortondis konturon de birdo kaj transigis ĝin al diversaj fonoj, similmaniere al John James Audubon. Ŝiaj multaj akvareloj montras familian vivon fine de la 19-a jarcento en la Skotaj Altaj Teroj same kiel fantaziaj scenoj el porinfanaj fabloj. Ŝi atingis disvastigitan agnoskon sub la inicialoj JB aŭ per sia edzinnomo Mrs Hugh Blackburn.

Ŝiaj verkoj estis ekspoziciitaj en Edinburgo, Glasgovo kaj Londono kaj ekzempleroj estis akiritaj de la Brita Muzeo, la Brita Biblioteko, la Muzeo pri Natura Historio de Londono, la Brita Reĝa Kolekto, la Nacia Portretgalerio kaj pli ĵuse de la Skota Nacia Portretgalerio kaj de la Fondaĵo James Clerk Maxwell.

En 1868 ŝi publikigis *Birds drawn from Nature*, kiu ricevis tujan publikan laŭdon. Ekzemplero, mankolorigita sub propra kontrolo fare de Blackburn mem, estis prezentita el la Zoologia Societo de Londono. 

Beatrix Potter, fama pro sian propraj ilustraĵoj de naturaj kaj hejmaj animaloj, estis sekvanto de Blackburn el sia infanaĝo. Potter rememoris sian plezuron kiam ŝi ricevis ekzempleron de la verko de Blackburn "Birds drawn from Nature" por sia deka naskiĝtago.

Birdoj
------

* An illustration of a tawny owl, from plate 12 of Birds from Moidart and elsewhere (1895).'Arbarstrigo,' el plato 12a de *Birds from Moidart and elsewhere* (1895).
* 'Turdo,' el plato 19a de Birds from Moidart and elsewhere (1895).'Turdo,' el plato 19a de *Birds from Moidart and elsewhere* (1895).
* 'Merlo,' el plato 20a de Birds from Moidart and elsewhere (1895).'Merlo,' el plato 20a de *Birds from Moidart and elsewhere* (1895).
* 'Korvo,' el plato 47a de Birds from Moidart and elsewhere (1895).'Korvo,' el plato 47a de *Birds from Moidart and elsewhere* (1895).

Detalo de akvarelo de Jemima Wedderburn priskribanta junan James Clerk Maxwell reme sur lavujo en la rivero Urr.

Notoj
-----

1. ↑   Journal, pp.215-218
2. ↑  "...We have seen no such birds since Bewick's. We say this not ignorant of the magnificent plates by Selby, Audubon, Wilson and Gould..." - The Scotsman, 1868

Bibliografio
------------

* Blackburn, Jemima (Aprilo 1998). Jemima: The Paintings and Memoirs of a Victorian Lady. ISBN 9780862418182.

* Kategorio Jemima Blackburn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 685816
* GND: 1026015162
* LCCN: n88243934
* VIAF: 285462140
* ISNI: 0000000110477310
* LIBRIS: 321388
* ULAN: 500019735
* RKD: 8770
 |
**Hervías** [erBIas] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Santo Domingo de la Calzada.

La municipa teritorio de Hervías, en la nordokcidento de la regiono.
La preĝejo.

Geografio
---------

La municipa teritorio estas inter la ríosiveroj Oja kaj Najerilla. Ties ekonomio baziĝas esence sur agrikulturo (terpomoj, tritiko, sekalo ktp.), kaj kelkaj lokanoj foriras ĉiutage labori al proksimaj lokoj. Ĝi estas je 4 km de Santo Domingo de la Calzada kaj je 13 de Nájera. Estas ankaŭ ŝoseo al Bañares.

Historio
--------

La plej frua mencio estas donacdokumento de Sanĉo *el Mayor*, reĝo de Navaro, de la monaĥejo de Hervías al tiu de San Millán, en 1029. Krome oni mencias Hervías en dokumento de 1221 de donaco farita al San Millán de la sinjoro Fortún González de la palacoj kiujn li havis en Hervías.

La 26an de Marto 1651 Filipo la 4-a donis la titolon de Grafo de Hervías al la episkopo de Burgoso, nome Francisco Manso.

Aktualo
-------

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj tiel oni malaltiĝis el pli ol 600 loĝantoj en 1950-aj jaroj ĝis nunaj 117.

Vizitindaĵoj estas preĝejo, palaco, lageto (je 2 km) kaj vinkelo Prestigio.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795541
 |
Menantes-memorigloko En la naskiĝloko de la grava poeto Menantes, en Wandersleben, Germanio, (Hauptstraße nr 54), troviĝas la **Literatura memorigloko Menantes** (germane: *Menantes-Literaturgedenkstätte*).

Priskribo
---------

Menantes-monumento en Wandersleben
En 1680 naskiĝis en Wandersleben Christian Friedrich Hunold, kiu nomiĝis Menantes eke en 1700. Memorgloko en la en 1757/58 konstruita paroĥujestra domo faritis en 2005. La ekspozicion solene inaŭguritis en la 17.9.2005 en ĉeesto de la turingia ministroprezidanto, kiun aranĝis la verkisto kaj filmfaristo Jens-Fietje Dwars kaj la dezajnisto Bernd Adam. Du salonoj en la supra etaĝo dediĉitaj estas al la vivo kaj la verko de Menantes. Krome oni estas informita pri la graveco de baroko kaj la tipaj trajtoj de barokaj sinesprim-formoj ekz. en operoj, en galantaj romanoj aŭ en lirikaĵoj.

La aranĝo de la salonoj orientiĝas al tiutempaj metaforoj, komencite de la baroka bunteco de ruĝe kaj blanke farbitaj vandoj kiel simboloj de vivo kaj morto, tra spegul-metaforo pri baroka vaniteco kaj kritika memkonatiĝo ĝis la malmulto da muzeaj objektoj kiel vojaĝokofro, simbolo por la hasteco kaj la ŝajna neniehejmecsentemo de Menantes.

La muzeo havs plurajn reproduktaĵojn kaj etan kolekton da presitaĵoj de verkoj de Menantes kiu mortis pro tuberkulozo kiel 40-jaraĝulo.

Ĉ. la jaro 2010 starigitis diversaj informtabuloj pri Menantes en al bicikla kaj migrada vojo inter Wandersleben kaj Freudenthal, ĉe la piedo de Burgo Gleichen.

Literaturo
----------

Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3*, 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 246-247

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo
juna reprezentanto de Navaho tribo
Navahaj ĉasistoj , 1887
**Navahoj, navaĥoj** aŭ **navajoj** estas la plej granda (ĉ. 170.000 nur en la rezervejo, ĉirkaŭ 300.000 en tuta Usono) indiana popolo en Usono. Ili vivas ĉefe en Arizono, Nov-Meksiko, kaj Utaho. Ili parolas la navahan lingvon, apartenantan al la apaĉaj lingvoj. La du popoloj migris kune en la 10-a ĝis la 12-a jarcento el Kanado al sudokcidento. Ilin forte influis sude la pueblaj indianoj de kiuj ili lernis agrokulturon kaj brutobredadon.

En la 17-a kaj la 18-a jarcentoj, al la navajoj aliĝis pueblo-indianoj, hopioj, el kiuj ĉefe la pueblo-indianoj influis la indianan arton.

Laŭ ilia legendo, homoj venas el subteraj mondoj. Ili praktikas multajn ritojn.

La usona registaro ekmilitis kontraŭ ili en 1863 (sub kolonelo Kit Carson). Dum la militmarŝo, la registaraj soldatoj neniigis agrarproduktojn de la navahoj kaj brutarojn, enprizonigis 8.000 navahojn kaj 400 meskalerajn apaĉojn en Bosque Redondo (en la nuna Nov-Meksiko). Ilia kaptiteco daŭris 4 jarojn.

La rezervejo de la navahoj estas entute 64.000 km2 en la tri menciitaj ŝtatoj, sed situas en seka areo kaj ne certigas plene la vivtenon.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Navahoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Navaha Nacia Monumento
* Unuetaĝa Usono Renkonto kun indianoj angle, ruse, esperante
**Grapolo** laŭ ĝenerala senco estas grupo de ligitaj similaj aĵoj.

### En **komputado**:

* Grapolo (komputado), grupo de malstrikte kuplitaj komputiloj, kiuj kune laboras.
* Datumgrapolo, grupo de disksektoroj uzataj en dosieratribua tabelo.

### En **botaniko**:

Floraroj (el ReVo): **1. Grapolo**, 2. Korimbo, 3. Spiko, 4. Amento, 5. Spadiko, 6. Spikaro, 7. Grapolaro, 8. Korimbaro, 9. Funela korimbaro, 10. Umbelo, 11. Umbelaro, 12. Duaksa cumo, 13. Umbelaro, 14. Kapo, 15. Kapitulo, 16. Strobilo.
**Grapolo** estas floraro, kie ĉe mezakso troviĝas la floroj (aŭ poste fruktoj) sur tigetoj. Grapolo estas nefinita floraro, tio signifas ke la ĉefakso finiĝas per burĝono (kaj ne floro) kreskanta potence senfina, kaj flankaj florburĝonoj. Florado komenciĝas per la bazaj floroj kaj daŭras supren. Tio formigas la grapolon tipe piramide. Pro tio, ofte ĉeestas samtempe, kiel en aliaj floraroj, ĉiuj floradgradoj, de florburĝono supere al matura frukto sube.

Skemo de grapolo.
La aranĝo de la floroj sur la akso sekvas la regulojn de la foliordo, kiel la aranĝo de la folioj aŭ branĉoj sur tigo. Tiu aranĝo estas plejofte multflanka. Ankaŭ iuj estas duflankaj (ekzemple latiro).

Ekzemploj de grapolaj floraroj: visterio, robinio, ktp.

Parole, **grapolo** ofte pripensigas frukton kun aro da etaj beroj kiel grapolon da riboj, kaj ĉefe tiun de la vito, la vinberaro. Fakte, plantoscience, la floraro de la vito estas tirso, tio estas grapolo de cumetoj (kunmetita floraro).

Kunmetitaj floraroj
-------------------

La grapolo povas esti en kunmetitaj floraroj, kiel la grapolaro (aŭ *paniklo*), kiu estas grapolo de grapoletoj.
Se la floroj troviĝas en unu ebeno, ĝi nomiĝas korimbo.

* Circaea lutetiana(grapolo)*Circaea lutetiana*  
(grapolo)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rInfloreskoj |
| --- |
| simplaj-alcentraj | Amento • Grapolo • Kapitulo • Korimbo • Spadiko • Spiketo • Spiko • Umbelo |  |
| kunmetitaj-alcentraj | Duobla grapolo • Duobla spiko • Duobla kapitulo • Grapolaro (paniklo) |
| kunmetitaj-decentraj | Cumo • Tirso •
Ducumo • Duobla cincino • Duobla bostriko • Cincino (alterna unucumo) • Bostriko • Plurcumo |
| ŝajnfloroj | Pseŭdantio • Ciato (*Cyathium*) • Sikonod:Q2274579 (*Syconium*) |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

* Kategorio Grapolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Aliulo** estas persono malsama kaj fremda al ies socia kaj persona identecoj. La **konsistiga aliulo** estas la rilato inter la personeco (esenca naturo) kaj la persono (ekstera manifestaĵo) de homo; la rilato inter esencaj kaj supraĵaj karakteraĵoj de persona identeco, kiuj respondas la rilatojn inter malaj, sed koheraj karakteraĵoj de la Memo, kie la diferenco estas interna de persono anstataŭ interpersona.

En la diskurso de filozofio, la termino **alieco** identas kaj referencas la karakteraĵojn pri la *Kiu?* kaj *Kio?* de la Aliulo, kiuj estas distingaj kaj apartaj de la simbola ordo de aferoj; de tio reala (tio aŭtentika kaj neŝanĝebla); de estetiko (arto, beleco, kaj gusto); de politika filozofio; de sociaj normoj kaj socia identeco; kaj de la egoo. Tial Alieco estas la kondiĉo, kiam iu estas nekohera kun la normoj de socio; kaj Alieco estas la kondiĉo esti politike ekskludita, ĉu fare de la ŝtato aŭ fare de la sociaj institucioj (t.e. profesioj), al kiuj socia kaj politika potencoj estas investitaj. Do la trudita kondiĉo de Alieco fremdigas la aliigitajn personojn de la centro de la socio, kaj metas ilin en la marĝenojn de la socio.

**Aliigado** etikedas homon kiel apartenanta al kategorio de homoj, difinitaj kiel la Aliulo. La praktiko de aliigado ekskludas personojn, kiuj ne koheras kun la normoj de la socia grupo, kiu estas versio de la egoo. Same, en la fako homa geografio, la termino **aliigado** temas pri la ekskludado de homoj de la centro de la socia grupo kaj la metado de ili en la marĝenojn de la socio, kie la sociaj normoj ne aplikas al/por la personoj etikeditaj kiel la Aliulo.

Referencoj
----------

1. ↑  Miller, J.  Otherness, p. 588–591. SAGE Publications, Inc. (2008). Arkivita el la originalo je 2015-11-21. Alirita 27 January 2015.
2. ↑  Hegel, G.W.F.; A.V. Miller.  (1977) *Force and the Understanding: Appearance and the Supersensible World: Phenomenology of Spirit*, 5‑a eldono, p. 98–9.
3. ↑  Findlay, J.N.; G.W.F. Hegel kaj A.V. Miller.  (1977) '**Analysis of the Text: Phenomenology of Spirit'**, 5‑a eldono, p. 517–18.
4. ↑  "Otherness", *The New Fontana Dictionary of Modern Thought*, Third Edition, (1999) p. 620.
5. ↑  Mountz, Allison. "The Other", *Key Concepts in Human Geography*, p. 328.
La piero de Eastbourne
**Eastbourne** estas granda urbo de East Sussex, Anglio. 

Laŭ la stato de 2014 en la urbo vivis 101 547 loĝantoj sur areo de 44,16 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 2 300 loĝantoj/km².

Historio
--------

En la ĉirkaŭaĵoj arkeologoj elfosis ŝtonepokajn restaĵojn. Ene de la urbo eltroviĝis pluraj romiaj restaĵoj, inter kiu estas vilao kaj banejo. Anglosaksa ĉarto de ĉ. 963 menciis alteriĝejon.

Dum la mezepoko Henriko la 1-a (Anglio) kaj Eduardo la 2-a (Anglio) vizitis la urbon.

En 1780 la filoj de Georgo la 3-a (Britio) somerferiis ĉe Eastbourne por marbanadi. Poste Eastbourne iĝis laŭmoda feriejo. La urbo multe pligrandiĝis post la alveno de fervojo al Londono en 1849. La loĝantaro kreskis de 4 mil en 1851 al preskaŭ 35 mil en 1891. Piero konstruiĝis dum la dua duono de la 19-a jarcento.

En 1793 infanterio kaj artilerio lokiĝis ĉe Eastbourne por defendi la apudan golfon kontraŭ la francoj. Konstruiĝis Martello-turoj, kaj, de 1805 al 1807, kanonejo kun apuda kazerno.

En 1935 Georgo la 5-a (Britio) kaj lia edzino vizitis Eastbourne.

Frue dum la dua mondmilito infanoj evakuiĝis al Eastbourne sed post la germana konkero de Francio en 1940 oni timis ke la germanoj invadus la urbon - kaj fakte estis planoj por tiea alterigo de germanaj batalistoj. Pro tio multaj loĝantoj portempe translokiĝis alien, kaj plejparte hoteloj kaj privataj lernejoj fermiĝis. La forlasitajn konstruaĵojn oni uzis por loĝigi batalistojn, inter kiuj miloj de kanadanoj de julio 1941 al la 1944-a invado de Normandio. La mararmeo estigis instruejon pri submaraj armiloj, kaj apude la flugarmeo havis radarstaciojn. Aparte inter majo 1942 kaj junio 1942 la urbo ege suferis pro bomboj.

Geografio
---------

Eastbourne apudas la Manikon kaj estas ĉirkaŭata de la South Downs, montetoj kiu etendas de Kent al Hampshire.

Apud Eastbourne estas Beachy Head, kretklifa promontoro kiu fifamas ekde la 16-a jarcento pro memmortigoj.

Ekonomio
--------

Turismo daŭre estas la ĉefa industrio, kvankam Eastbourne malpli laŭmodas ol antaŭ la dua mondmilito. Pro tio la urbo malpli prosperas kaj estas multe da dumvintra senlaboreco.

Eastbourne estas konferencejo, kie okazas de tempo al tempo jarkunvenoj de politikaj partioj.

Lokanoj
-------

* Freeman Freeman-Thomas, liberala politikisto kaj administraciisto kiu servis kiel Ĝenerala Guberniestro de Kanado kaj kiel Vicreĝo kaj Ĝenerala Guberniestro de Hindio
* Tivadar Zichy, hungara-brita aristokrato
* Inter tiuj kiuj loĝis en Eastbourne estis
	+ John Bodkin Adams, seria murdisto
	+ Henry Allingham kiu, kiam li mortis en 2009, estis verŝajne la plej aĝa viro de la mondo, havante 113 jarojn

* Kategorio Eastbourne en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 304271
* GND: 4349248-4
* LCCN: n81078218
* VIAF: 5145424475886830586
* NKC: ge689301
 |
**Proposition 13** estis balota iniciato por amendi la konstitucion de usona federacia ŝtato Kalifornio. Ĝi estis akceptita fare de la voĉdonantoj de Kalifornio, la 6-an de junio 1978. Ĝi estas nun atakita ĉe la Supera Kortumo de Usono en la juĝafero de *Nordlinger v. Hahn*. 

La plej grava parto de la amendo estas la unua paragrafo, kiu limigas la imposton je maksimuma 1% ĉe la posedaĵoj. La akcepto de la leĝo rezultis, ke la enspezo el tiu imposto malpliiĝis je 57%. 

La proponon 13 favore apogis 65 % da partoprenantaj voĉdonantoj, dum 70 % partoprenis en la voĉdonado. La iniciato kaŭzis enorman publikan interesiĝon en Usono. 

Rezulte de la malpliiĝinta enspezo, malboniĝis nivelo de ŝtataj servoj, instruado (de la unua loko al la 48-a loko inter la lernejoj).

Eksteraj ligiloj
----------------

* plena teksto en la angla Arkivigite je 1997-01-10 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Filokalo** estis kaligrafo de papo Damaso la 1-a (366 - 383) kaj aŭtoro en 354 de roma kalendaro kiu atingis nian epokon. Filokalo estis kristana, sed en sia redaktita kalendario li inkluzivis multajn romajn festojn. Temas, ĉiukaze, pri la plej antikva kristana kalendaro konata.

Titolpaĝo kaj dediĉo de la kronografo de 354
Li estis ankaŭ aŭtoro de la epigrafoj skribitaj sur grandaj marmoraj slaboj lokigitaj sur tomboj de la martiroj, monumentigitaj de Lia papa moŝto Damaso la 1-a. El tiuj epigrafoj konserviĝis tridekoj pli aŭ malpli integraj dum aliaj kvindekoj estis transskribitaj sur mezepokaj kodeksoj kiuj atingis nian epokon.

Biliografio
-----------

* Michele Renee Salzman, *Filocalus, Furius Dionysius.* En: Der Neue Pauly (DNP). vol4, Metzler, Stuttgart 1998, ISBN 3-476-01474-6.

Vidu ankaŭ
----------

* Kronografo de 354
* Damaso la 1-a

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kalendaro de Filokalo
* Opera Omnia el la Patrologia Latina de Jacques Paul Migne kun analizaj indeksoj
**Argentina Nordokcidento**, aŭ en hispana *Noroeste argentino* (NOA) estas historia kaj geografia regiono de Argentino, integrita de la provincoj: Jujuy, Salta, Tukumano, Katamarko, La Rioja, kaj Santiago del Estero.

Geografio
---------

Enirejo al Kanjono Talampaja en la Nacia Parko Talampaja en la sudokcidento de la La Rioja.
La regiono prezentas la jenajn biomojn de okcidento al oriento:

* Punao de Atakamo
* Altaj montaroj
* Fekundaj valoj kalĉakiaj
* Gorĝoj de la Orienta Montaro aŭ *Saltojujeña*
* Ĉeandaj montaroj
* Jungaoj
* La ekotono transira inter la Ĉako kaj la Jungaoj.

Ekonomio
--------

Vitejoj en Cafayate, Salta.
La ekonomio dependas el la medio. La loĝantoj de la Punao grupiĝas en malgrandaj vilaĝoj, kaj praktikas agrikulturon kaj brutobredadon por vivtenado, pere de aroj de ŝafoj, alpakoj kaj lamoj. Estas ankaŭ espluatado industria, grandskala, de mineraloj kiaj plumbo, arĝento, zinko kaj salo.

La fekundaj valoj de la Orienta Montaro estas pli dense loĝataj. Tie estas agrikulturo intensiva, kun kultivoj de sukerkano, tabako, olivo kaj citrusoj, kiuj utilas por la ĉefaj industrioj de transformado de tiaj krudaj materialoj. La densa ĝangalo kiu kovras la ĉeandajn montarojn havigas arbojn de valorega ligno. Krome en tiu areo estas riĉaj kuŝejoj el nafto kaj gaso.

Tamen tiu aktivado generas mediajn problemarojn. La senarbarigo de ĝangaloj kaj arbaroj degradas tiujn biomojn kaj endanĝerigas diversajn speciojn de plantoj kaj animaloj. La unukultivo (ĉefe de la neindiĝena sojo ekde la 1990-aj jaroj krom la rapidan senarbarigon okazigas elĉerpigon kaj degradadon de la grundo. Sen la necesa "sponga efiko" de arbaroj kaj ĝangaloj (ĉefe ĉe la jungaoj) oni observas grandajn pluvegojn kiuj kaŭzas katastrofajn inundojn laŭ la riveroj, kiaj tiu kiu inundis la gravan argentinan urbon Santa Fe en 2003 kaj ankaŭ fortajn regionajn sekegojn, kaj ĉe la NOA kaj ĉe la NEA aŭ eĉ en la pampa regiono kaj ĉe Ĉako ĉar sen spongaj arbaroj la nesala akvo forvaporiĝas facilege.

Prahistorio kaj historio
------------------------

Eksteraj ligiloj
----------------

* NoroesteArgentino | Retejo Turismo Argentina
* Región del Norte Grande.
Koordinatoj: 49° 55′ 32″ N 18° 24′ 50″ O﻿ / ﻿49.92556 °N, 18.41389 °O﻿ / 49.92556; 18.41389 (mapo)

**Věřňovice** (germane *Willmersdorf*, pole *Wierzniowice*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Dolní Lutyně situanta en distrikto Karviná en Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie 636 loĝantoj (2021).

Tra Věřňovice trafluas rivero Olše. Trans la rivero kondukas ponto, kiu kunigas malpli grandan parton de la municipo kun pli granda. De la ponto tio estas 1 kilometro al malnova limpasejo. En loko de la ponto troviĝas riska vejro, sub kiu kreiĝas danĝera akva cilindro. Sur la ponto estas afiŝoj akvoturistoj, kiuj atentigas ĝuste al tiu ĉi vejro. Sub la ponto estas ankaŭ alirlokoj por la akvoturistoj. Rivero Olše estas inter la akvoturistoj tre ŝatata, precipe en sektoro Věřňovice – Zabełków. Estas ĉi tie du limpasejoj en Pollandon: Věřňovice – Gorzyczki (Gorzyce) kaj Věřňovice – Łaziska (Godów). Ĝis Věřňovice alveturas du aŭtobusaj linioj, el Stonava kaj Bohumín. El Dolní Lutyně ĉi tien kondukas sole unu mallarĝa vojo, sur kiu estingiĝis minimume du homaj vivoj. La vilaĝo estis damaĝigita de inundoj de la jaro: en la jaro 1997 kaj 2010.

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1305.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 369 |
| 1880 | 398 |
| 1890 | 433 |
| 1900 | 523 |
| 1910 | 628 |
| 1921 | 689 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 831 |
| 1950 | 743 |
| 1961 | 810 |
| 1970 | 821 |
| 1980 | 780 |
| 1991 | 725 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 709 |
| 2011 | 658 |
| 2021 | 636 |

Memorindaĵoj
------------

* Statuo de sankta Johano Nepomuka, protektata kiel kultura memorindaĵo de Ĉeĥio
* Kruco – tomboŝtono el milito 1866

Pluaj fotoj
-----------

* VěřňoviceVěřňovice
* VěřňoviceVěřňovice
* VěřňoviceVěřňovice
* VěřňoviceVěřňovice

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Dolní Lutyně (2) |
| --- |
| Dolní Lutyně ~ Věřňovice |

 |
w1

Urbomuzeo de Camburg
La **Urba muzeo de Camburg** (germane Stadtmuseum Camburg) troviĝas en Camburg, Germanujo, Amtshof 1.

Priskribo
---------

Sur la plej malnova areo setla de Camburg estiĝis de post la detruo de la burgo en 1451 la t.n. *Oficejo*, sidejo de la administracio grafa. Tie ĉi ekde 1949 gastas la muzeo, kies radikoj datumas de 1910.

Kolektoj
--------

En la salono por praa kaj frua historio montratas elfositaĵoj el la neolitiko, de la pugnokojno ĝis la hakilo el ŝtono. Urnoj ornamitaj, manmueliloj, iloj kaj armiloj de diversaj kulturaj grupoj atestas bone la grandan denson de setlado de tiu ĉi regiono.

En la salono pri urba historio videblas objektoj el Camburg kaj la ĉirkaŭantaj vilaĝoj disde la malfrua Mezepoko ĝis la mezo de la 19-a jarcento. Prezentatas ankaŭ la koloraj reproduktaĵoj de la *Beschreibung des fürstlich-sächsischen Ambts vom Jahre 1674*, la verŝajne plej malnovaj bildoj de la urbo kiel ankaŭ leĝaro por burĝoj kaj urbanoj el 1585.

Batarmiloj kaj pulvopafiloj el la Napoleonaj Militoj kaj la prusa milita kasokesto de 1806 ankaŭ admirindas. La muzeistoj memorigas onin ankaŭ al la tradicio de la metioj en la plej granda salono. Produktoj el ligno kaj metalo ornamas la ĉambron kiel ankaŭ la korporaciaj kestoj de diversaj metiistoj. Inventaroj el stano, latuno ka kupro grandnombre ĉeestas same kiel la malnova kaj la nova turingia ceramikaĵaro de la najbaraj potfaristaj centroj, presitaĵoj bluaj kaj kamparaj mebloj.

Kiel gapatelieroj prezentatas librobindejo, ŝuflikistejo kaj multaj iloj de ĉarfaristoj. La plurajn jarcentojn daŭrinta graveco de flosigado por Camburg same ne neglektatas. Gastejo kun verŝtabloj de ĉ. la jaro 1890 kun muzikhorloĝo estas signo por la longa tradicio de bierfarado en Camburg. Je la fino de la ekspozicio estas prizona ĉelo, kies lasta uzo estis ankoraŭ en la jaro 1953-a.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 37-38

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Urba muzeo de Camburg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Pri la muzeo sur porturisma retpaĝaro.
| **Bildo** |
| --- |
| Loch Ness rigardante el orienta fino |
| **Informo** |
| Nomo: | **Loch Ness** |
| Situo: | Norda Skotlando |
| Surfaco | 65 km² |
| maksimuma profundo: | 230 m |
| Alfluantoj: | rivero Oich |
| Defluantoj: | rivero Ness |
| Alto super marnivelo: | 16 m |
| Pli grandaj bordaj komunumoj: | Fort Augustus, Drumnadrochit |
| Specifaĵo: | fabeloj pri monstro |

**Loch Ness** (Esperante, ***Loĥneso*** aŭ ***Lago Neso***) estas lago aŭ loĥo en la altmontaroj de norda Skotlando.

Ĝi longas 36 km kaj larĝas nur 1,5 km kaj ĝi havas maksimuman profundon de 230 metroj. Ĝi estas la 2-a plej granda lago de Skotlando. La lago Loch Ness apartenas hodiaŭ al Kaledonia Kanalo (Caledonian Canal). Tiu interkonekta vojo estis konstruita inter la atlantika bordo ka nordmara bordo por certigi pli mallongajn transportvojojn por la industriaj varoj kaj eviti la malbonveteron norde de Skotlando.

La Loch Ness estas ero de Great Glen, la granda kavo estiĝinta en la praepoko kaj tiel tratranĉas la altebenaĵon de nordoriento al sudokcidento.

Ĉe la bordo de Loch Ness troviĝas ankaŭ ruinoj de Kastelo Urquhart, kiu estis renovigita kaj iĝis ŝatata flugcelo.

Laŭ legendoj, en la lago vivas la Monstro de Loĥneso, ankaŭ nomata *Nessie* (Nesi). La lago estas tre ŝatata turisma celo pro la onidiraj Nesi-kredantoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 
* Arkivigite je 2006-04-18 per la retarkivo Wayback Machine
* 

* 
* 

  

* Loch Ness en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Loch Ness en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Discoglossus galganoi*.
***Discoglossus galganoi*** estas specio de anura amfibio de la familio *Alytidae* (Alitedoj), sed studita ĉu ĝi formas la novan familion *Discoglossidae*.

Temas pri malgranda bufo 45 ĝis 75 mm longa, de ebeneca kapo, preskaŭ tiom longa kiom larĝa, kaj pinteca muzelo. La haŭto estas glata aŭ kun malgrandaj grajnaĵoj de tre varia koloraro, kun nuancoj brunaj, rozkoloraj, verdecaj aŭ preskaŭ nigraj.

Ĝi estas endemio en Iberio, kun teritorioj en Portugalio kaj la okcidenta duono de Hispanio, el Galegio ĝis la valo de la rivero Gvadalkiviro.

La modifoj kaj eĉ rekta detruo de malsekejoj, la efiko de la agrikultura kultivado kaj la kemia poluado de la akvejoj, kaj lastatempe la rekta predado fare de la Luiziana kankro malpliigas draste iliajn populaciojn.

* Discoglossus galganoi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Discoglossus galganoi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Discoglossus galganoi en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Discoglossus galganoi en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822963
 |
**Spoko** estas unu el multaj dislokitaj stangoj kiuj radias el la centro de rado (la nabo), kaj tiel konektas la nabon kun la rando.

---

**Spokoj de bicikla rado**

En kutima bicikla rado, estas du tavoloj de spokoj, intermiksitaj. Ĉiu dua spoko kliniĝas al unu flanko de rado kaj la aliaj al la alia flanko. La spokoj estas fiksitaj je la nabo kaj ŝraŭbas en la radrandon per niplo. La niplo en kiun oni ŝraŭbas la spokon nomiĝas, kompreneble, ankaŭ spokingo. Per spokŝraŭbilo, oni povas ŝanĝi la distancon inter la nabo kaj la radrando laŭ tiu spoko, kaj tiel pliigi aŭ malpliigi la streĉitecon kiun tiu spoko aplikas al la radrando.

Per ŝanĝi kiom la spokoj tiras la radrandon, oni povas korekti du ecojn de la radrando: la rondeco kaj la plateco. La rondeco estas ĝusta kiam ĉiu parto de la radrando estas je la sama distanco de la nabo (do radia moviĝo). La plateco temas pri flanka moviĝo, kiam iu parto de la radrando tro klinas al unu flanko.

Por korekti la platecon, oni aŭ aldonas streĉitecon al spoko je unu flanko por entiri la radrandon de tiu flanko, aŭ maldonas streĉitecon al spoko je la alia flanko por forpuŝi la radrandon de tiu flanko.

Por korekti la rondecon, oni devas ŝraŭbi spokojn de ambaŭ flankoj por ne ŝanĝi la flanka pozicio de la radrando, por ŝanĝi nur la altecon je tiu parto. Do kompreneble, se iu parto de radrando estas tro alta, oni enŝraŭbas la spokojn por malpliigi la distancon al la nabo. Kaj se iu parto estas tro malalta, oni elŝraŭbas la spokojn por pliigi la distancon.

Ekzistas specoj de bicikloj kiuj ne enhavas metalajn spokojn. Ili povas enhavi nemoveblajn platojn faritajn el plasto por konservi pezon. Iuj radoj povas havi unu ne-interrompitan tavolon de plasto inter la nabo kaj la radrando. Tiuj estas plejparte nur por konkursa biciklado, ĉar tia rado estas tre malpeza sed ankaŭ ne tro fortika.

* 
* 
* 

  

* Kategorio Spoko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
w1

La **Regiona muzeo Bad Lobenstein** (germane: *Regionalmuseum*) troviĝas en Bad Lobenstein, Schloßberg nr 20.

Priskribo de la loko
--------------------

La muzeo en la eksa domo de la ĉefforstisto.
La en la 1715-a jaro konstruita princa ĉefforstistejo estas ekde 1985 muzeo. Ĝi troviĝas sub la Burgo Lobenstein, la *Malnova turo*, ĉefa vidindaĵo de la urbo, ĉe la piedo de la burga monto.

Kolektoj
--------

Atendas la vizitanton riĉa elekto de kulturhistorie interesegaj muzeaĵoj pri la urbo kaj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj. Pleniginte je la komenco nur etan kamparanan ĉambron, la kolektoj nun sternas sur du etaĝoj kun daŭraj kaj specialaj elmontradoj.

De la ŝtona epoko ĝis la atestiloj de la industria revolucio je la fino de la 19-a jarcento oni montras al la sciemuloj kontinue ŝanĝintan regionon: kiel ilustrantaj ekzemploj por tio servas i.a. la elminado de fero, la metio de la tukistoj, la tipografio.

Aparte oni fieras pri vera juvelo de la elmontritaĵoj, la ĉambro kun la kuracherboj: ĝin kompletigas bedoj kun tiaj herbaroj en la ĝardeno.

Krome videblas historia apoteko, bidermajra ĉambro, ĉasista ĉambro, kolekto de horloĝoj. Eblas, se la fortoj je la fino de la rondirado ankoraŭ sufiĉas, grimpi la turon kun (alteco: 30 metroj) por ĝui belvidon ĝis la najbaraj vilaĝoj en Turingio, Bavario, la Saale-arbaroj kaj la Rennsteig-regiono.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Prie sur muzearaj paĝoj
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

***La tago post morgaŭ*** (***The day after tomorrow*** en la angla) estas usona filmo pri la tutmonda varmiĝo. La centro de la agado estas en la usona urbo de Novjorko.

Historio
--------

La historio rakontas la ŝanĝiĝon de la klimato kun rapida movo en la tute mondo sed kun preziza detalo en Usono. La filmo montras la vojaĝon de ĉefoj kiuj iras Novjorkon por partopreni unu intelektan konkurson. Dum tiu konkurso, la tutmonda klimato ŝanĝigas en la atlantika oceano kaj en la alia oceano, venigonte unu ciklonon el la nordo ĝis la sudo sed al la diferenco de la temperaj (?) ciklonoj, tiu (?) estas malvarma.

Ĉar la nivelo de la oceanoj leviĝis, la urbo estas subakvigita de violenta ondo. Kun la malvarma ciklono, la akvo transformiĝas en tre grandan bankizon. La ĉefo kaj la novajorkano estas malliberuloj de la malvarmo, sed la patro de unu estas klimatisto, do li venos por savi sian idon.

De la sciencfikcio ĝis la presento
----------------------------------

Oni konstatas unu ŝanĝo de la klimato, sed en la filmo tiu ŝanĝo venas nek en pluraj jaroj, sed en kelkaj tagoj. Do tio nekredeblas kaj estas pardo (?) de sciencfikcio kun reala elementoj.

La uzo de la urbo de Novajorko kiel centrala-akso estas por la usona popolo, ĉar ili vidas en tiu urbo simbolon de la potenco de la lando. Post la 11-a de septembro 2001, la homoj estas komfortitaj en la potenco de Usono, tiu filmo venas ankaŭ por montri, ke la homo aŭ unu lando ne estas tre granda antaŭ la naturo.

* Kategorio The Day After Tomorrow en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
w1

Bad Frankenhausen, kastelo kaj muzeo
La **Regionhistoria muzeo de Bad Frankenhausen** (germane Kreisheimatmuseum im Schloß) troviĝas en bela kastelo en Bad Frankenhausen.

Priskribo
---------

La regionhistoria muzeo troviĝas en la iama kastelo de la princoj de Schwarzburg-Rudolstadt, fortimpresa renesancstila konstruaĵo en la urbocentro. En la monato majo de 1922 inaŭguritis en kelkaj salonoj regionhistoria muzeo laŭ decido de la urba konsilantaro. Pri la muzefondo engaĝiĝis tre la deputito August Reinbrecht.

Kolektoj
--------

La daŭraj ekspozicioj gastas nuntempe sur 2000 kvadratmetroj en sume 13 salonoj. Sub la volbaĵoj de la terasa etaĝo iĝis specialaj ekspozicioj pri la temoj arto, arta metiado, historio kultura kaj natursciencoj.

La geologia sekcio informas pri la strukturo de la Kyffhäuser-montaro. Tiu interesa montareto - la plej malgranda de tuta Germanio! - estas prezentata detale (mineraloj, fosilioj, iama minindustrio ktp.). En la natursciencaj partoj oni lernas pri la apartaj biotopoj de la regiono (ekz. fruktoĝardenoj, miksitaj arbaroj, gazonpejzaĝoj).

La ekspozicio "Enlandaj salejoj de Norda Turingio" estas eĉ projekto de Eŭropa Unio. La ekspozicieroj pri la praa kaj frua historioj donas bonan superrigardon pri la diversaj setlaj periodoj. De granda graveco estas la ferepoka salkespluato kaj la bronzepokaj elfositaĵoj proksime de Bad Frankenhausen.

Fokusoj de la regiona historio estas i.a. pri burgoj kaj reĝaj palacoj *(Pfalzen)* en la ĉirkaŭaĵo, la Kamparana milito, la produktado de butonoj (antaŭ ĉio el perlamoto).

La ekspozicio *Salo vivigas* informas pri la evoluo de Frankenhausen kiel kuracloko en la 19-a jarcento; en tiu kunteksto oni estas informata krome pri la fondo de la unua malsanulejo en 1799 kaj la konstruo de la unua balnejo en 1818. Salo estas do kvazaŭ la bazo de grandaj partoj de la ekspoziciaro - la kultura kaj natura historioj iel dedukteblas de la elemento salo.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 26-27

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Regionhistoria muzeo de Bad Frankenhausen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri la muzeo sur la urba retpaĝaro.
* Pri la objektoj en la kolektoj.