recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Aĥila tendeno** estas dika tendeno ĉe kalkano. Ĝi ligas la surajn muskolojn al la kalkaneo. La nomo de ĉi tendeno rememorigas pri Aĥilo.

Malantaŭa vido de la piedo kaj kruro, montrante la Aĥilan tendenon (*tendo calcaneus*). La gastroknemia muskolo estas tranĉita por eksponi la *soleus*.

Metafora esprimo
----------------

Sed la esprimo *aĥila tendeno,* krom la anatomia, ekscitas ankaŭ alian nocion ĉar estas uzata ankaŭ metafore. Fakte por indiki la malfortan kaj, do, vundeblan aŭ mortodonan punkton, kvankam eble kaŝitan, de iu persono aŭ rezonado aŭ afero, oni diras: *jen la aĥila tendeno!*

La metafora esprimo trovis sian devenon en la literaturan kaj komunan okcidentan lingvaĵon el greka mitologio: Aĥilo, laŭ Homero, estis la plej forta kaj bela batalanto de la helena armeo dum la Troja milito, kaj nevundebla ĉar lia patrino, diino Tetisa, lin trempis en la miraklofaran Stikson por lin igi tiel, sed ĝuste la patrino singarde tenis lin je la kalkano kiu do ne trempiĝis kaj, do, restis vundebla. Aĥilo, fakte, laŭ Homero, restis morte pafita de sago lanĉita de Pariso sur lian kalkanon.

Vidu ankaŭ
----------

* Kruro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2006-05-19 per la retarkivo Wayback Machine angla artikolo pri metodoj ripari rompon de la aĥila tendeno.
* Arkivigite je 2009-04-22 per la retarkivo Wayback Machine
* 

* Kategorio Aĥila tendeno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En la helena mitologio, **Centmanuloj** aŭ **Hekatonĥiroj** (latine, *Centimani* | greke, *ἑκατόνχειρες* [hekaˈtoŋkʰeːres] el ἑκατό *hekato* cent kaj χεῖρα *cheira* mano - kio signifas *centmanuloj*) estis filoj de Gaja kaj Urano, apartenantaj al la unua dia generacio. Ili estis gigantaj monstroj kun cent brakoj kaj kvindek kapoj. Iliaj nomoj estis Kotoso, Briareo kaj Gieso.

Ekde ilia naskiĝo, ilia patro Urano malamis ilin kaj pro tio enkarcerigis ilin en Tartaro. Variaĵo de la mito diras ke ili estis liberigitaj de Krono nur por helpi la titanon mortigi lian patron kaj poste denove estis enkarcerigitaj. Ilia nura aŭ fina liberigo okazis fare de Zeŭso kiam la olimpa dio bezonis la helpon de la Centmanuloj por venki la Titanojn. La patro de la dioj donis al la gigantoj nektaron kaj ambrozion kaj ili gajnis senmortecon kaj centobligis siajn fortojn ebligante la finan venkon de la olimpa reĝo

Vidu ankaŭ
----------

* Helena mitologio

* Kategorio Centmanulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Gergely Agócs** [gergej agOĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Agócs Gergely** estas hungara popolmuzikisto, popolkantisto, sakŝalmisto, bekflutisto, klarnetisto, kolektistoj pri popolaj muzikoj.

Gergely Agócs naskiĝis la 27-an de oktobro 1969 en Nové Zámky (Ĉeĥoslovakio).

Biografio
---------

Gergely Agócs apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li frekventis bazlernejojn en Fiľakovo kaj Bratislavo, arkitektan mezlernejon en Lučenec (1983-1987), arkitektan altlernejon en Košice (1987-1988). Jam dum la lernejaj jaroj ekde 1985 li kolektis popolajn kantojn, li komencis muzikadi ekde 1987. Inter 1988-1990 li estis soldato, poste li estis redaktoro de hungarlinva gazeto en Bratislavo. En 1992 li translokiĝis al Hungario kaj ekstudis en Scienca Universitato Loránd Eötvös, li akiris diplomon en 1997. Post la diplomo li fondis popolorkestron. Li havis stipendion inter 1997-2000. En 2001 li eklaboris en etnografia laborejo. Tiutempe li kolektis kantojn precipe en Rusio inter la minoritataj popoloj. Li ricevis premiojn en 1993. Li havas edzinon, kiu naskis 4 gefilojn ekde 1995.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* Bevezetés. in: Varsányi Ildikó: Gömöri népzene. (1994)
* Egy szürke meg egy hamuszín galamb – A hagyományos szellemi kultúra egy nógrádi magyar pásztor életében (disertaĵo, 1997)
* Hegyeknek völgyében, virágoknak mezejében (redaktoro, 2001)
* A mesterség hagyományos elsajátítása a cigányzenészek körében (2002)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto kaj videoj Arkivigite je 2020-11-26 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto kaj video
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 664095
* GND: 1197283315
* LCCN: n2002104093
* VIAF: 19046672
* ISNI: 0000 0001 0958 3941
* SUDOC: 157773825
 |
**Gergely Ittzés** [gergej icEŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ittzés Gergely** estis hungara flutisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto. Lia patro estis Mihály Ittzés.

Gergely Ittzés naskiĝis la 2-an de marto 1969 en Győr.

Biografio
---------

Gergely Ittzés estis edukita en Kecskemét. Li jam bekflutadis jam en la infanĝardeno. Li aĝis 9, kiam li prenis transversan fluton. En 1987 li ekstudis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, kie li akiris diplomon en 1993. Liaj plej gravaj instruistoj estis Henrik Prőhle, György Kurtág kaj Ferenc Rados. Li plustudis jaron en Prago, krome li partoprenis kelkajn kursojn en la mondo. En la lernojaro 1995 li instruis en muziklernejo en Budapeŝto, ankaŭ en Universitato István Széchenyi, kie li habilitiĝis en 2007. En 2008 li disertaĵo estis akceptita. Ekde 1996 li instruis jardekon ankaŭ en muziklernejo de Vác, eĉ ekde 2019 en Novjorko. En 1998 kaj inter 2018 kaj 2021 li ricevis stipendiojn.

Jam dum la studentaj jaroj li aliĝis al diversaj klasikaj orkestroj. En 2003 li fondis propran orkestron. Malofte li estas ankaŭ ĵazmuzikisto, krome li komponas kadencojn. Li estis redaktoro de muzika revuo 5 jarojn. Li ricevis muzikkonkursajn premiojn inter 1982-1998, ŝtatajn inter 2001-2012.

Lia libro
---------

* *Flautológia – Új- és korszerű fuvolamódszertan* (2018)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* oficiala paĝo Arkivigite je 2019-09-28 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Gergely Ittzés en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 663727
* GND: 157122190
* LCCN: n96055877
* VIAF: 256149106002868490407 84076948, 256149106002868490407
* ISNI: 0000 0000 8397 9648
* SUDOC: 251547159
* BNF: 141893476
* MBA: 45a63ba6-fdc9-4910-9664-2120cdf8d9ac
* BIBSYS: 9016753&feltselect=bs.autid 6016329, 9016753
* NKC: jn20010601686
 |
Koordinatoj: 48° 01′ 17″ N 3° 48′ 22″ O﻿ / ﻿48.02139 °N, 3.80611 °O﻿ / 48.02139; 3.80611 (mapo)

**Beugnon** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 323 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

Geografio
---------

Beugnon etendiĝas sur 7.7 km², kaj havis 323 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 42 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Anne-Marie Corset, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Beugnon apartenas al la kantono de Flogny-la-Chapelle, kies ĉefurbo estas Flogny-la-Chapelle. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Flogny-la-Chapelle
**Beul** estas komunumparto kaj de Busenhausen kaj de Heupelzen en la distrikto Altenkirchen en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Nomo
----

La esprimo Beul venas el la malnovgermana lingvo. La vorto *buhil* signifas „la fleksiĝo de la tero". La vilaĝo nomiĝas en la loka hodiaŭa dialekto *Böijel*.

Situo
-----

Beul situas ses kilomerojn norde de Altenkirchen sur la akvodislimo inter Sieg kaj Wied malsupre de la monto 388 m alta monto Beulskopf. Sudoriente de la vilaĝo estas la fontareo de la rojo Heupelzerbach, kiu enfluas en la Wied. Najbaraj vilaĝoj estas Birkenbeul, Weißenbrüchen, Pfaffenseifen, Hilgenroth, Obererbach, Bachenberg, Busenhausen, Kettenhausen, Heupelzen kaj Ölsen.

### Geologio

La subgrundo konsistas ofte el bazalto, kiu estiĝis en la terciaro per vulkanismo. Kulturhistorie fama la regiono de Beul fariĝis pro la ercminado, fine de la 18a jarcento.

### Loĝantoj

En Baul loĝas je la flanko de Busenhausen 110 personoj kaj sur la flanko de Heupelzen 50 personoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Helmut Wagner zur **Geschichte** von Beul Arkivigite je 2004-11-14 per la retarkivo Wayback Machine
**Betul,** laŭ (hindie **बैतूल**) estas urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. La loknomo signifas laŭlitere *sen kotonoj,* ĉar en tiu loko mankis la kotonoj. Tamen la urbego derivis sian nunan nomon de la proksima, alia, samnoma urbeto kaj distrikto. Longe dum brita dominado la loknomo estis oficiale Badnur.

Templo en Betul

Demografio
----------

Betul havis populacion de 153 330 en 2011. La legopovo estis 89%, kiu estas signife pli alta, ol la landa mezumo.

Geografio
---------

Betul situas en montaro proksime de la geografia centropunkto de Barato 658 metrojn super la marnivelo. Aĉalpur troviĝas 80, Narmadapuram 97, Ĉindvara 107, Amravati 109, Nagpur 147, subŝtata ĉefurbo Bopalo 158, Kandva 161, Burhanpur 186, Devas 225, Indaur 230, Pithampur 243, Mumbajo 622, tutlanda ĉefurbo Delhio 752, Kolkato 1079 kilometrojn (aere) .

Stacidomo de Betul

Historio
--------

La areo antaŭe apartenis al sendependa regno en la mezepoko kaj poste ĝis la britoj. Kiel Badnur la loko iĝis sidejo de la samnoma distrikto en 1822. En la ĉirkaŭaj montoj oni minis karbojn kaj Badnur estis eksportcentro de karboj. Post sendependiĝo Betul estis ligita al la fervoja linio Delhio-Ĉenajo en la fruaj 1950-aj jaroj.

Ekonomio
--------

Betul estas parte agrikultura, parte industria urbego. Oni profitas la arbarojn, kiuj ĉirkaŭas la urbegon. En Betul troviĝas signifaj industriaj areoj. Ĉe vilaĝo Bhimpur situanta 45 km okcidente estas la proponita loko pri 2800 Mw nuklea centralo.

Lingvoj
-------

En Betul la ĉefa lingvo estas la hindia lingvo.

Religioj
--------

85% de la populacio estas hinduoj, krome muslimoj 12%, iomete ankaŭ aliaj religioj.

Eduko
-----

En Betul pluraj kolegioj kaj instituto funkcias.

Trafiko
-------

Betul havas trairantaj fervojan linion, kuras al la urbego 3 ĉefvojoj kaj kelkaj flankovojoj. La plej proksimaj flughavenoj funkcias en Nagpur kaj Bopalo.

Klimato
-------

Jare pluvas po 1191 mm en Betul. En ĉiuj monatoj pluvas, sed pro la musonoj inter junio kaj septembro pli ofte. La averaĝa temperaturo varias inter 17-32 °C.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj, plej ofte hinduaj temploj

Fontoj
------

* WikiTrans
**Betty Nansen**, naskita **Betty Anna Maria Müller** (la 19-an de marto 1873 - la 15-an de marto 1943) estis dana aktorino.

Ŝi debutis en Kopenhago en 1893 kiel ĉefrolulo en la teatraĵo *Dora*, de Victorien Sardou.

Inter 1913 kaj 1916 Betty iris al Usono por kariero en kinarto. Ŝi rolis en pluraj sensukcesaj filmoj de J. Gordon Edwards, i.a. *Anna Karenina*, (kies filmkopioj estas perditaj), *The Song of Hate* (Malamkanzono), *Should a Mother Tell* (Se patrino rakontus), *A Woman's Resurrection* (Virin-resurekto) kaj *The Celebrated Scandal* (La Celebrata Skandalo).

Ŝi reiris al Danio kaj fariĝis direktoro de Teatro Alexandra en Frederiksberg, kies nomon ŝi ŝanĝis al la sia, Betty Nansen Teatret.

En 1896, ŝi edziniĝis al la verkisto kaj ĵurnalisto Peter Nansen (1861–1918). Duan fojon ŝi edziniĝis al la aktoro Henrik Bentzon.

Filmoj
------

* *Hammerslaget* (1914)
* *Anna Karenina* (1915)
* *A Mother's Love* (1915)
* *En ensom Kvinde* (1917)

Bildgalerio
-----------

* Betty Nansen kiel Agnete, fotita de Mary SteenBetty Nansen kiel Agnete, fotita de Mary Steen
* Peter Nansen, unua edzo de Betty NansenPeter Nansen, unua edzo de Betty Nansen
* Betty Nansen en sceno de Anna Karenina(1915).Betty Nansen en sceno de *Anna Karenina*(1915)*.*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Betty Nansen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Betty Nansen Teatret dane


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 613274
* GND: 122061888
* LCCN: n98066808
* VIAF: 27943806
* ISNI: 0000 0000 5106 4427
* LIBRIS: 207429
* BNF: 13740085t
* BIBSYS: 90854911
 |
Insulo Lady Elliot kaj proksimaj rifoj laŭ foto farita per fotilo *Seaview SVII*.

La **Insulo Lady Elliot**, en angla *Lady Elliot Island*, estas la plej suda korala kejo de la Granda Barilrifo, Aŭstralio. La insulo kuŝas je 85 km nordoriente de Bundaberg kaj kovras areon de proksimume 45 ha. Ĝi estas parto de la insularo Kaprikorno kaj Bunkero kaj estas posedo de la Regno de Aŭstralio. La insulo estas hejmo al malgrandaj ekologia centro kaj al flughaveno, kiu estas servate ĉiutage per flugoj el Bundaberg, Hervey Bay, Brisbane kaj Gold Coast.

La **Insulo Lady Elliot** situanta ene de la 'Green Zone' (verda zono) de la Marparko Granda Barilrifo, kiu estas la plej alta ebla klasigo fare de la aŭtoritato de la Marparko Granda Barilrifo. Tiuj Verdaj Zonoj protektas la biodiversecon ene de la Marparko Granda Barilrifo per protektado de grvaj reproduktaj kaj idozorgadaj areoj kiaj maraj herbejoj, mangrovejoj, neprofundaj sablejoj kaj rifoj.

La insulo estas partikulare renomata pro subakvado kaj pro ties loko tiom for ĉe la suda fino de la Granda Barilrifo rezultas en tre elstara akvoklareco.

Koordinatoj: 24° 07′ S 152° 43′ O﻿ / ﻿24.117 °S, 152.717 °O﻿ / -24.117; 152.717 (mapo)

Notoj
-----

1. ↑  Interprete zonojn Arkivigite je 2018-08-20 per la retarkivo Wayback Machine. GBRMPA. Konsultita la 2an de oktobro 2012.

* Kategorio Insulo Lady Elliot en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vilaĝdomo de Kakasd
Panoramo de Kakasd

Bazaj informoj
--------------

**Kakasd** (kakaŝd), germane **Kockrsch** estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda Transdanubio**, en departemento Tolna, en subregiono de Bonyhád. Kakas signifas: koko.

* Areo: 21  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.3465/18.5956
* Loĝantaro: 1780
* Poŝtkodo: 7122
* Telefonprefikso: 74

Situo
-----

La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Pécs ĝuste inter Szekszárd kaj Bonyhád.

Historio
--------

Kakasd estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1436. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, poste germanoj kaj hungaroj refondis ĝin. Iama vilaĝo Belac kuniĝis kun Kakasd. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj al Germanio, alvenis deportitaj hungaroj.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo omaĝe al Sankta Mikaelo
* kapelo omaĝe al Sankta Anna
* ornama ligna bordego
* sonorilturo
* vilaĝdomo
* monumento de falintoj dum la 2-a mondmilito

* Kategorio Kakasd en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Luis SERRANO PÉREZ** (naskiĝis la 19-an de aŭgusto 1926 en Osorno, provinco de Palencio, mortis en 2017) estis hispana esperantisto kaj grava organizanto de la loka movado en la kataluna urbo Sabadell.

Vivo
----

Serrano profesie estis masonisto. Li esperantistiĝis en 1953 pere de "Kurso per korespondado" kiun gvidis Ramón Molera Pedrals. La jaron 1954 li translokiĝis al Asturio (Avileso kaj Ĥiĥono), kie li ekaktivis loke. Poste li elmigris al Germanio kaj poste al Francio, dum entute tri jarojn. Li edziĝis al esperantistino el Sabadell, kaj translokiĝis al tiu urbo, kreante esperantistan familion.

Esperanto-agado
---------------

Dekomence li estis aktiva, dum multaj jaroj li apartenis al estraro de Sabadell Esperantista, poste Centro de Esperanto Sabadell, kie li estis sekretario, kursgvidanto, respondeca pri libro-servo, kaj ankaŭ li okupiĝis pri la kurso per korespondado, organizis programojn, verkis artikolojn por pluraj Esperanto-gazetoj, precipe por *Boletín* de Hispana Esperanto-Federacio. Li estis premiita en Konkurso de Intervjuoj (1965) en la kadro de la 7a Barcelona-Provinca Esperantista Renkontiĝo okazinta en Molins de Rei.

Luis Serrano kunfondis la Pacifisman Esperantistan Asocion "Antón Balagué", kiun li mem prezidis, kaj redaktis ĝian dumonatan organon ekde ĝia fondiĝo, sekve li estis ĝenerala delegito de Mondpaca Esperantista Movado en Hispanio.

Dum multaj jaroj, ĝis aŭtuno 2015, li estis la redaktisto de la revuo *Internaciisto*, organo de Internacia Komunista Esperantista Kolektivo.

Li ankaŭ kunfondis Kulturan Asocion Esperantistan (KAE) kaj estas unu el ĝiaj estraranoj dum multaj jaroj, interalie redaktante ĝian organon.

Li estis peranto de pluraj esperantistaj gazetoj. Li estas unu el la ĉeforganizantoj de la Internaciaj Esperanto-Semajnoj de la Kulturo kaj Turismo.

Biografieto kun titolo *Jubileo de Luis Serrano Pérez*, verkita de Ján Lamačka, aperis en *Internacia Ĵurnalisto*, 1986-4, p. 16.

Verkoj
------

* 2006: (kun Santiago Torné i Grau). *Diccionari català-esperanto*. Barcelona: Barcelona Esperanto-Centro, 2006. — 7800 kapvortoj.
**Paradinas de San Juan** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Peñaranda de Bracamonte en la nordoriento de la provinco kaj al la Municiparo Peñaranda. *Paradinas de San Juan* estas tradukebla etimologie al *Haltejetoj de Sankta Johano* aŭ *Bestokortetoj de Sankta Johano*, ĉar ĝi apatenis mezepoke al la Ordeno de Sankta Johano.

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 35,63 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 413 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 650 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 52 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753595
 |
**Paradise** (Edeno aŭ Elizeo) estas grandurbo, tamen nur censa loko en Usono, en subŝtato Nevado, en Kantono Clark (Nevado). Ĝi apartenas al urbaro de Lasvegaso.

Situo de Paradise en la kantono kaj subŝtato

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 36° 05′ N 115° 07′ U﻿ / ﻿36.083 °N, 115.117 °U﻿ / 36.083; -115.117 (mapo)Koordinatoj: 36° 05′ N 115° 07′ U﻿ / ﻿36.083 °N, 115.117 °U﻿ / 36.083; -115.117 (mapo)
* Areo: 121 km²
* Loĝantaro: 223.167 (en 2010)
* Supermara alteco: 627 m
* Horzono: UTC-8h (en somero UTC-7h)
* Poŝtkodo:
* Telefonkodo: 702

Geografio
---------

Paradise situas en la sudokcidenta landparto de Usono, en suda parto de la subŝtato, en meza parto de la kantono. Spring Valley (Nevado) kaj Sunrise Manor troviĝas po 12, Henderson (Nevado) 11, Enterprise (Nevado) 9 km.

Vojkruciĝo ĉe Paradise
Noktaj lumoj ĉe Paradise

Historio
--------

Paradise estis fondita en 1950 fare de urbestraro de Lasvegaso. En la sekva jaro en tiu loko formiĝis Paradise "A", kiu iĝis *Winchester (Nevado)*, en 1952 formiĝis Paradise "B" poste havanta la nomon Paradise (Nevado). Ĝi neniam ricevis statuson pri municipo. En la urbego universitato kaj multe da hoteloj funkcias.

Klimato
-------

Paradise situas en varma dezerta klimato. La temperaturo averaĝe varias inter 13-27 °C. La varmo kulminas en julio averaĝe 40, rekorde 47 °C, la malvarmo kulminas en januaro averaĝe 2, rekorde -13 °C. Jare pluvas po 114 mm. La pluvo kulminas en februaro kaj malkulminas en junio.

Trafiko
-------

Paradise havas flughavenon *McCarran Airport*.

Vidindaĵoj
----------

En Paradise funkcias interalie 4 muzeoj.

Luxor Hotel estas hotelo kaj kazino situanta en Las Vegas Strip en Paradise.

Loĝantarkresko de Paradise
--------------------------

* 1970: 24.477
* 1980: 84.818
* 1990: 124.682
* 2000: 186.070

Fontoj
------

* Tiu ĉi artikolo tradukiĝis helpe de Guglo, estis prenitaj nur tiuj frazpartoj, kiuj estis sencohavaj el anglalingva Vikipedio
**KOIZUMI Ĝuniĉiro** (Hepburne *Jun'ichirō Koizumi*), (Japane: 小泉 純一郎 [ko-izumi ĵun-iĉi-rō]; Esperante: **KOIZUMI Ĝun'iĉirō**; Kunrei: **KOIZUMI Zyun'itirō**), (8-a de januaro, 1942) estas japana politikisto, kaj estis la 87a kaj 88a ĉefministro de Japanio.

Li naskiĝis en la prefektujo Kanagaŭa, en urbo Jokosuka.
Lia avo KOIZUMI Matajirō kaj lia patro KOIZUMI Jun'ya estis parlamentanoj. Jun'ya estis ĝenerala direktoro de Memdefenda ministrejo.
Li studis ĉe Yokosuka altlernejo, kaj studis ekonomion ĉe Keio Universitato. Li nelonge estis ĉe Universitato de Londono ĝis kiam lia patro mortis en decembro 1969.

Post kiam li malplenumis esti elektata, li laboris kiel sekretario de Fukuda Takeo. Kaj li deputitiĝis de la 11-a elektodistrikto de Kanagawa prefektujo en decembro 1972. Li estis membro de la Liberala Demokrata Partio(LDP) kaj aldoniĝis al Fukuda koterio (Li poste transkoteriiĝis, Fukuda koterio >> Abe >> Mitsuzuka >> Mori >> nekoterie). Li estis reelektata dekfoje.

1978 li edziĝis al Miyamoto Kayoko.1983 li eksedziĝis, nun estas senedzeco.

Li estis investata al Ministro de Hospitalo kaj Bonfaro sub la ministraro de Takeshita Noboru(1988 - 1989),UNO Sosuke(1989), kaj al Ministro de Poŝto kaj Telekomunikado sub la ministraro de Miyazawa Kiichi (1992 - 1993), kaj reinvestata al Ministro de Hospitalo kaj Bonfaro sub la ministraro de Hashimoto Ryutaro(1996 - 1998).

Li konkurencis por la prezidanteco de LDP en septembro 1995 kaj julio 1999, sed malvenkis kontraŭ Hashimoto Ryutaro kaj Obuchi Keizo. En aprilo 2000, Mori Yoshiro anstataŭiĝis al Obuchi, sed li ofte fiaskis ĉe siaj paroladoj. 24-a de aprilo 2001, Koizumi venkis elekton por la prezidenteco de LDP, 26-a de aprilo 2001 li estis elektita al 87-a Ĉefministro.

13-a de aŭgusto 2001, Li vizitis al Yasukuni-Sanktejo. Lia vizito estis riproĉegata kaj protestegata de ĉefe Ĉinio kaj Norda kaj Suda Koreio, kaj japana kontraŭmilitistaro kaj maldekstrularo. Poste Koizumi revizitis tien ĉiujare po 1 fojo, (21-a de aprilo 2002,14-a de januaro 2003 kaj 1-a de januaro 2004).

17-a de septembro 2002, Koizumi vizitis Nordan Koreion por konferenco kun Kim Jong-il. KIM Jong-il konfesis, ke spionoj de Norda Koreio forkaptis japanajn civilulojn, kaj Koizumi kaj Kim Jong-il subskribis Deklaro de Pjongjango inter Japanio kaj Demokratia Popola Respubliko de Koreio. Je 15-a de oktobro, 5 forkaptitoj revenis en Japanion.

Januaro 2004, Koizumi decidis sendi membrojn de Japana Memdefenda Trupo al Irako, en Samawah.

Je la 26-a de septembro 2006, li ĉesis esti ĉefministro. Lia posteulo estis Abe Shinzo.

* Koizumi Ĝuniĉiro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Koizumi Ĝuniĉiro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


| Antaŭe: | Listo de Ĉefministroj de Japanio | Poste: |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Mori Yoshiro | 26-a de aprilo 2001 - 22-a de septembro 2006 | Shinzo Abe |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 17397
* GND: 133169367
* LCCN: nr95019656
* VIAF: 45483372
* ISNI: 0000 0001 2279 3353
* SUDOC: 102487200
* BNF: 167313764
* NDL: 00365812
* BIBSYS: 8063663
* NKC: js20050815011
 |
Brulanta vakskandelo
**Vakso** estas esteroj de karbonacidoj kun karbonatomoj grandnombraj kaj alkoholo kun unu hidroksilgrupo grandmolekula. Ilia fandopunkto estas malalta, sed ili estas solidaj en ĉambra temperaturo. 

La plej grava el la bestaj vaksoj estas la abelvakso, fandita el abelĉelaro. Ĝi estas malhelflava, rompiĝema. Post purigo, oni pretigas el ĝi blankan vakson. Ĝi uzatas kiel bazmaterialo por farmaciaj balzamoj, sigelvakso, plankovakso.

Ankaŭ lanolino estas vakso.

**Plantaj vaksoj**: 

* palmovakso de *Ceroxylon andicola*
* karnauba vakso de *Copernicia cerifera* (uzatas ekz. por blankigo de parafinaj kandeloj; konsistas el cerotinacida miricilestero CH51COOC30H61.

Vakso estiĝas ankaŭ sur la epidermo, ĉefe ĉe la sukaj frukoj (ekz. pruno, tiel protektante la planton kontraŭ la infektado per bakterioj kaj fungoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Muzeo Grévin en Parizo, de vaksfiguroj
* Sigelvakso
* Plankovakso
* abelvakso

Proverbo
--------

Ekzistas proverbo pri vakso en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Mola kiel vakso.* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑   Lernu. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2009-03-30.

* Kategorio Vakso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Vakso en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Anka Kersics** [kerŝiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kersics Anka,** kroate **Anka Kršić** [krŝitj] estis hungarlandana kroata (ŝokaca) kantisto pri popolkantoj kaj operoj. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) **Scardanas Jean Eleonomosné**, ŝia epiteto estis **la ŝokaca najtingalo**, pli malofte „Anka Mohačanka".

Anka Kersics naskiĝis la 15-an de decembro 1921 en Mohács, li mortis la 30-an de marto 1997 en Mohács.

Biografio
---------

Anka Kersics devenis el kroata kamparana familio. Ŝi akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1956. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Olga Révhegyi, Zoltán Kodály kaj Viktor Vaszy. Post la diplomo kelkfoje ŝi kantis en Budapeŝta Ŝtata Operejo, pli ofte en Hungara Radio kaj en la armea ensemblo dum turneoj. Longe ŝi turneis eksterlande, ŝi parolis kaj kantis kroate, ruse, bulgare, itale, france kaj germane. Inter la turneoj ŝi hejmenvenis kaj ŝi kulturis la familian vitparcelon. Ŝi ricevis premiojn en 1957 kaj 1981. Ŝi edziniĝis en 1961.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* post reklamoj

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Mohács en 2002

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 786342
 |



* Portalo pri Biografio
Koordinatoj: 50° 13′ 12″ N 17° 10′ 20″ O﻿ / ﻿50.22000 °N, 17.17222 °O﻿ / 50.22000; 17.17222 (mapo)

**Bobrovník** (germane *Biberteich* aŭ *Bieberteich*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, en Regiono Olomouc, en distrikto Jeseník kaj ĝi estas parto de municipo Lipová-lázně. Ĝi troviĝas sur norda deklivo de monteto Javořík inter Lipová-lázně kaj Jeseník. Vivas ĉi tie 19 loĝantoj (2021).

Historio
--------

Bobrovník estas unuafoje menciata en la jaro 1723 kaj ĝi estiĝis verŝajne mallonge antaŭ tio kiel eta segeja domaro sur senjorujo de Frývaldov de vroclava episkopo. Nomita ĝi estas laŭ pereinta "Bobří rybník" - "Kastora fiŝlago". Ĝi troviĝas sur katastro de Dolní Lipová - nun Lipová-lázně - kaj ĝi estas administre almembrigita al ĝi jam ekde la jaro 1850.

Domaro Bobrovník estas nun precipe refreŝigeja regiono. Troviĝas ĉi tie aŭtokampadejo kaj vico da privataj kabanoj.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 102 |
| 1880 | 91 |
| 1890 | 89 |
| 1900 | 98 |
| 1910 | 111 |
| 1921 | 86 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 72 |
| 1950 | 23 |
| 1961 | 28 |
| 1970 | 27 |
| 1980 | 15 |
| 1991 | 15 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 18 |
| 2011 | 17 |
| 2021 | 19 |

En Bobrovník estas registritaj 32 adresoj : nur 8 kiel daŭraj objektoj, dume 24 kiel dumtempaj aŭ refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 4 domoj, el tio 3 daŭre loĝigataj.

Fotogalerio
-----------

* Fiŝlago en la municipoFiŝlago en la municipo
* RefreŝigejoRefreŝigejo
* PenzinoPenzino
* DomoDomo
* Vido al montaroVido al montaro
* Vojmontrilo de turismaj vojojVojmontrilo de turismaj vojoj

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Lipová-lázně (3) |
| --- |
| Bobrovník ~ Horní Lipová ~ Lipová-lázně |

 |
**Crossgate** (Krosgejto) estas urbo en Ĝefersono-kantono, Kentukio, Usono. La populacio nombriĝis 225 laŭ la 2010 censo.

Geografio
---------

Crossgate enestas en la nordeosto de la Ĝefersono-kantono, ĉe 38°16′45″N 85°37′47″W. Bordas ĝin norde Northfield, sude Graymoor-Devondale kaj alie la Luivilo-Ĝefersono-kantona Urba Ŝtato. Kentukia Vojo 22 fluas apud la norda bordo de la urbo. Urbocentra Luivilo lokiĝas 8 mejlojn (13 km) sud-okcidenten.

Laŭ la Usona Censa Buroo, Krosgejto enhavas areon de 0.13 km2, tute tera.

Demografioj
-----------

Je la 2000 censo, estis 251 gehomoj, 98 domanaroj, kaj 77 familioj en la urbo loĝantaj. La populacia denseco estis po 1615 gehomoj en kvadrata kilometro. Estis 99 enloĝejoj, je averaĝa denseco de 637.1/km². La gentaro de la urbo estis 96.02% Blanka, 0.80% Nigra, 0.40% Usona Indiano, kaj 2.79% Azia. El la 98 domanaroj, 34.7% enhavis junulojn sen 18 jaroj, 72.4% estis edziĝintaj duopoj kunloĝantaj, 5.1% enhavis inan domanon sen edzo ĉeestanta, kaj 21.4% ne estis familioj. La averaĝa domanargrandeco estis 2.56 kaj la averaĝa familigrandeco estis 2.94.

Nenio da familioj, kaj 2.4% de la populacio, sub-malriĉeclinie vivis.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 696005
 |
La **Kastelo de Káloz** (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj **Kastelo de Zichy-Széchényi** [ziĉi-sEĉEnji]) estas historia monumento en Hungario, en ekstera parto de Káloz.

Aerfoto pri kastelo de Káloz

Historio
--------

Familio Zichy akiris bienon ĉi tie en 1650. La klasikisma kastelo mem estis konstruita ĉirkaŭ en 1810. Post jardekoj pro trakonstruo la kastelo prenis novrenesancan stilon. Dum la hungara revolucio de 1848 la kastelo estis prirabita. Baldaŭe pro geedziĝo la nova posedanto estis familio Széchényi. En 1945 la ŝtato metis malriĉajn familiojn en la kastelon. Ekde 1973 la kolĥozo profitis la kastelon, poste parte renoviĝo okazis. Depost la socialismo la kastelo havas privatan posedanton, kiu ne profitas la konstruaĵon.

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa brikoforma kastelo situas sola en granda parko. En mezo de la fasado troviĝas la kvarkolona portiko kun la ĉefenirejo, pli supre balkono etendiĝas. En la malantaŭa flanko meze teraso estas videbla. En la maldekstra kasteloparto tureto, en la dekstra parto etaĝa alo kun piliera trapasejo situas.

Parko
-----

La parko kun lagoj estis kreita en la unua duono de la 19-a jarcento. Hodiaŭ la parko ne estas kulturita.

Fontoj
------

* hungare Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj
**Grażyna Gęsicka**, fraŭline Grażyna Dusyn (naskiĝis la 13-an de decembro 1951 en Varsovio, mortis la 10-an de aprilo 2010 en Smolensk) estis pola sociologino kaj politikistino, ministrino pri regiona evoluo en la registaroj de Kazimierz Marcinkiewicz kaj Jarosław Kaczyński, deputitino de Sejmo.

Profesia agado
--------------

Filino de Jan kaj Adela Dusyn. En 1974 finis studojn en Sociologia Instituto ĉe Varsovia Universitato. En 1985 doktoriĝis pri homaj sciencoj kadre de sociologio.

Laboris kiel adjunkto en Sociologia Instituto de Varsovia Universitato (1985–1993). Membris en Pola Sociologia Asocio kaj Association Internationale des Sociologues de Langue Française. Aŭtorino kaj kunaŭtoro de libroj kaj pli ol 30 artikoloj en polaj kaj eksterlandaj sciencaj revuoj. Publikigis i.a. *Regionalne fundusze inwestycyjne* (Regionaj investaj fondaĵoj; 1997), *Partnerstwo w rozwoju lokalnym* (Partnereco en loka disvolvado; 1996).

Ŝi pereis en la katastrofo de la pola aviadilo TU-154M en Smolensk.

* Kategorio Grażyna Gęsicka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 385562
* GND: 1051678463
* LCCN: n91093991
* VIAF: 163600893
* ISNI: 0000 0001 1785 406X
 |
La **Fondaĵo Robert-Schuman** estas por-eŭropa pensfabriko kreita en 1991. Ĝi estis agnoskata kiel publika utilo en Francio per dekreto la 18-an de februaro 1992. Ĝia celo estas agi favore al la eŭropa konstruado. Ĝi sidejas en Parizo kaj Bruselo.

Fondo
-----

La Fondaĵo Robert-Schuman estis kreita en Parizo en 1991, en la tempo de la falo de la Berlina Muro kaj la kolapso de la orienta bloko fare de francaj personecoj, kiuj laboris kun Robert Schuman (Alain Poher, Jean Seitlinger) aŭ konataj pro siaj poreŭropaj engaĝiĝoj (Raymond Barre, Jean François-Poncet, René Monory, Jacques Rigaud, Michel Albert, Louis Jung).

Ĝi ricevis la nomon de Robert Schuman, franca ministro pri eksterlandaj aferoj, kiu proponis per la deklaro de la 9a de majo 1950 la kreon de la Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo, kaj konsiderata kiel tia kiel unu el la "Patroj de Eŭropo".

En februaro 1992, la fondaĵo estis agnoskita kiel publika utilo.

Aktivaĵoj
---------

La Fondaĵo Robert-Schuman produktas multajn studojn pri eŭropaj politikoj, fonto de informo kaj apogiĝo por decidado.

Reteja pri Eŭropaj balotoj estas kreita ĉiun kvinan jaron por klarigi la rolon kaj povojn de la Eŭropa Parlamento kaj sekvi la kampanjon donante informojn pri la listoj kaj kandidatoj en ĉiuj membroŝtatoj.

Kun sidejo en Parizo kaj Bruselo, la fondaĵo subtenas reton de partneroj en Eŭropo kaj partoprenas diskutojn, interŝanĝojn kaj debatojn pri la estonteco de la eŭropa kontinento.

La fondaĵo organizas kaj partoprenas multajn eŭropajn kaj internaciajn kunvenojn kaj konferencojn. Ekzemple ĝi organizas la Klubon Rhénan, francgermanan pensfabrikon por diskuti eŭropajn temojn9. Ĝi ankaŭ disvolvas esplorajn programojn kunlabore kun universitataj kaj informaj centroj aŭ aliaj pensfabrikoj. 

La verkoj de la fondaĵo estas ĉiuj publikigitaj en la franca kaj la angla, en sia retejo kaj en poŝtelefona programo.

Funkciado
---------

La Fondaĵo Robert-Schuman estas administrata de estraro de 11 membroj, inkluzive de unu reprezentanto de la ŝtato. La funkcio de prezidanto de la estraro kaj membraro de la estraro estas libervolaj.

La oficejo preparas kaj efektivigas la decidojn de la konsilio. Ĝi konsistas el kvar estraranoj kaj administras la esplorcentron inter estraraj kunvenoj. Ĝi kunvenas kvarfoje jare.

La ĉefaj esplorlinioj de la Fondaĵo Robert-Schuman estas diskutataj ene de Scienca Komitato, kiu kunvenas dufoje jare. Ekde 2019, ĝi estas prezidata de Alain Lamassoure.

Referencoj
----------

1. ↑  Listo de fondaĵoj de publika utilo (arkivo) ĉe *www.data.gouv.fr*
2. ↑  Kiu ni estas (arkivo) ĉe  *www.robert-schuman.eu*

Vidu ankaŭ
----------

* Robert Schumann
* Poreŭropismo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la Fondaĵo Robert-Schuman (arkivo)
La "Fondaĵo *ch* por konfederacia kunlaboro" (en la germana: ***ch*** Stiftung für eidgenössische Zusammenarbeit; en la franca: Fondation ***ch*** pour la Collaboration confédérale) estas privata establo de ĉiuj svisaj kantonoj. Ĝia sidejo estas en la urbo Soloturno. La fondaĵa konsilio konsistas el reprezentantoj de ĉiuj registaroj de la 26 kantonoj. La fondo okazis en la jaro 1967. Ĝia celo estas stimuli la kunlaboron inter la kantonoj kaj inter la kantonoj kaj la Svisa Konfederacio. Plie ĝi mastrumas la "domon de la kantonoj" en Berno, zorgas por la mastrumado de la Konferenco de la Kantonoj, kiu arigas po unu membron el la 26 kantonaj registaroj. Ĝi organizas por tiu Konferenco lertigajn kolokvojn.

La Fondaĵo subtenas kiel ponto la konojn de ĉiu svisa etno pri la aliaj svisaj etnoj. Ĝi kuraĝigas la kulturan buntecon de la lando. Cele al tio ĝi zorgas pri tradukado de svisaj literaturaj verkoj en la aliajn svisajn lingvojn. Ekde 1976 la Fondaĵo organizas interŝanĝojn inter svisaj gelernantoj.

Nuntempe la Fondaĵo ofertas plurajn eblojn por lernejaj, studentaj kaj profesiaj interŝanĝoj en niveloj nacia kaj internacia. Por ensvisaj lernejaj interŝanĝoj (por plenaj klasoj aŭ por individuoj) ekzistas jenaj programoj: Pestalozzi, Rousseau kaj Piaget. La partopreno en programoj de Eŭropa Unio (al kiu Svislando ne apartenas) estas ekde 2011 eblaj por svisaj personoj. Temas pri Comenius, Erasmus, Leonardo da Vinci kaj Grundtvig. Plie la Fondaĵo zorgas pri junulara volontula laboragado "Junularo en Agado".

Svisa Esperanto-Societo partoprenis dum 2 jaroj (2011-2013) ĉe la programo Grundtvig per projekto "Interkultura Edukado, defio por diverseca Eŭropo". Vidu la retejon de tiu agado.www.noos.ch/ideo

Retpaĝo de la Fondaĵo ch www.chstiftung.ch

Retpaĝo de la centra oficejo de la Fondaĵo por la interŝanĝaj programoj: www.ch-go.ch
La **Fondaĵo Wilhelm Gustloff** (germane *Wilhelm-Gustloff-Stiftung*) estis nomata laŭ Wilhelm Gustloff, martirigita far la nazioj. Ĝi estis fondita far distrikta gvidanto (gaŭlejtero) Fritz Sauckel el Turingio, la 27-an de majo 1936 en Vejmaro. Li gvidis la fondaĵon kiel komisiito de Adolf Hitler.

La industria posedaĵo de la fondaĵo baziĝis je Suhl-a Simson-Werk (Uzino Simson), arjigita en 1935. Poste oni transdonis pluajn grandajn armil- kaj armaĵuzinojn, kiel ekz. en 1938 la Hirtenberga kartoĉa uzino en Aŭstrio aŭ la „Ventimotor GmbH" en Weimar.

En 1939 oni tranomumis la fondaĵon al „Wilhelm Gustloff Werke, Nationalsozialistische Industriestiftung" (Wilhelm-Gustloff-aj uzinoj, nacisocialisma industria fondaĵo), ĝi estis unu el la plej grandaj armaĵaj konzernoj en meza Germanio. La fondaĵaj uzinoj produktis (precipe en Suhl) ĉirkaŭ kvaronon de la tuta produktaĵo je maŝinpafiloj por la germana armeo.

* Kategorio Fondaĵo Wilhelm Gustloff en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La ***Ekzemplaj noveloj*** estas verkaro de  Miguel de Cervantes. La *Ekzemplaj noveloj* estas dekdu noveloj kiuj sekvas la modelon establitan en Italio kaj ili grupiĝas en du serioj: tiuj de idealisma kaj tiuj de realisma karakteroj. Tiuj idealismaj, kiuj estas plej proksimaj al la influo itala, karakteriziĝas pro traktado de intrigoj de amaferaj implikoj kun granda abundo de okazaĵoj, pro la apero de roluloj idealigitaj kaj sen psikologia evoluo kaj pro la malabunda montro de la realo.

La nomoj de la verkoj en la hispana lingvo estas:

* *La Gitanilla*
* *El amante liberal*
* *Rinconete y Cortadillo*

*Rinconete y Cortadillo* (F. Coullaut-Valera, 1960). Detalo de la monumento al Cervantes en la Placo Hispanio de Madrido.
* *La española inglesa*
* *El licenciado Vidriera*
* *La fuerza de la sangre*
* *La ilustre fregona*
* *El casamiento engañoso*
* *El celoso extremeño*
* *El coloquio de los perros*
* *Las dos doncellas*
* *La señora Cornelia*

En Esperanto estis tradukitaj la du lastaj noveloj *Bonekzemplaj noveloj*, kun la titoloj "Du junaj knabinoj" kaj "Korneliino", fare de Julio Mangada Rosenörn

* Kategorio Ekzemplaj noveloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Abandonita ekzoskeleto (ektoskeleto) de nimfo de libelo
**Ekzoskeleto** aŭ **ektoskeleto** (el greka ἔξω, *éksō* "ekstera" kaj σκελετός, *skeletos* "skeleto") estas la ekstera skeleto kiu eltenas kaj protektas korpon de animalo, kontraste al interna skeleto (endoskeleto) de, ekzemple, homo. En populara uzado, kelkaj el plej grandaj tipoj de ekzoskeletoj (ektoskeletoj) estas konataj kiel "**ŝeloj**" aŭ "**konkoj**". Ekzemploj de ekzoskeletaj (ektoskeletoj) animaloj estas insektoj kiaj lokustoj kaj blatoj, kaj krustuloj kiaj kraboj kaj omaroj. La konkoj de variaj grupoj de konkaj moluskoj, kiaj tiuj de helikoj, pektenoj, skafopodoj, ĥitonoj kaj naŭtiloj, estas ankaŭ ekzoskeletoj (ektoskeletoj).

Mineraligitaj ekzoskeletoj (ektoskeletoj) unuafoje aperis en la fosilia registro antaŭ ĉirkaŭ 550 mj, kaj ties evoluo estis konsiderata de kelkaj kiel ludinta gravan rolon en la sekva animala eksplodapero de Kambrio.

Kelkaj animaloj, kiaj la testudoj, havas kaj endoskeleton kaj ekzoskeleton (ektoskeleton).

Artefaritaj ekzoskeletoj (ektoskeletoj)
---------------------------------------

Homoj dum longa tempo uzis kirasojn kiel artefarita ekzoskeleto por protekto, antaŭ ĉio dum bataloj. Nuntempe ankaŭ estas ekzoskeletmaŝinoj (ektoskeletmaŝinoj) uzataj por medicinaj kaj industriaj celoj. Homaj ekzoskeletoj jam aperis en sciencfikciaj rakontoj, sed intertempe ekzistas veraj prototipoj.

Ortezo (ortopedia protezo) estas limigita medicina formo de ekzoskeleto (ektoskeleto), kiu estas alfiksita sur korpomembro aŭ sur la torso, por subteni la funkciadon aŭ formon de la membro aŭ spino.

Referencoj
----------

1. ↑   exoskeleton. Online Etymology Dictionary.

* Kategorio Ekzoskeleto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ekzistanalizo** - aŭ **ekzistadisma psikoterapio** - estas psikologia skolo, kiu esploras homan ekziston kaj limajn donaĵojn de homa ekzistado. **Ekzistanalizo** apartenas al branĉoj de humanisma psikologio. Ĝi filozofie fontas en la koncepto de ekzistadismo.

Tasko da la tradicia psikoterapio estas influa al la homa konscio por ŝanĝi animan vivon. **Ekzistanalizo**, kontraŭe, strebas direkti konscion al veraj spititaj esencoj. Celo de **ekzistanalizo** estas homo, kiu prenis kaj prikonsciis sian propran respondecon. Laŭ vidpunkto de ekzistencialismo homo estas Homo kiam li konscias sencon de sia vivo kaj prenadas respondecon je sia ekzistado. Ekzistanalizo estas branĉo de psikoterapio, kiu baziĝas sur ĉefaj postulatoj: respondeco kaj konscio pri senco de vivo estas ĉefaj "kolonoj" de homa ekzistado.

**Ekzistanalizo** estas psikoterapia skolo, kiu metodologie devenas el filozofio de ekzistencialismo kaj psikanalizo. Ekzistanalizo strebas helpi al homo ricevi eblon vivi kun interna konkordo. Tio signifas aktivado de aŭtentika homa libera volo kaj respondeco de la homo. **Ekzistanalizo** de sia apero multajn ideojn ĉerpis el psikanalizo, sed okupiĝas pri fenomenoj, kiuj apartenas al homoj sed ne al bestoj. Kelkaj 

Metodo, kiun oni uzas por ekzistanalizo, nomiĝas "Persona ekzistanalizo". Unu el branĉoj de ekzistanalizo ellaboris Viktor Frankl, kaj nomis ĝin "Logoterapio".

**Ekzistanalizo** – estas branĉo de psikoterapio, kiu okupiĝas pri animaj problemoj de homo kaj pri tiaj psikaj rompoj kiel timoj, depresioj, dependecoj, psiko-korpaj malsanoj kaj psikozoj.

Famaj ekzistanalizistoj
-----------------------

* Viktor Frankl
* Ludwig Binswanger
* Jean-Paul Sartre
Sankta Francisko el Asizo ekzorcis demonojn en Areco, fresko de Giotto

**Ekzorco** (el la latina *exorcismus* el la greka ἐξορκισμός / *exorkismós*) signifas, ĉe religioj, la forpelon de demono aŭ diablo el homo, besto, loko, aŭ objekto. Se la homo aŭ besto estas rigardata kiel regata de tiaj supernaturaj estuloj, la ekzorcisto provas komuniki la supernaturulon kaj forlasigi ĝin el la homo aŭ besto.

La ekzorco ĝenerale sekvas la sekvan skemon:

1. minaco
2. nomodemando
3. forpela vorto
4. malpermeso de reveno (blasfemo)

La ekzorco estas nun parto de la katolikaj instruo kaj liturgio. La rito estas regulata de la dokumento *Rituale Romanum De exorcismis et supplicationibus quibusdam* de 1999. Ekzorcisto povas procedi al ekzorco laŭforme nur se li estas morale certa ke demono fakte posedas la ekzorcoton. Krome, laueble, la ekzorcisto devas procedi kun la konsento de la ekzorcoto. Ĉiukaze, la ekzorcisto devas esti aprobita de sia episkopo (Vidu sube: *Che diavolo sei?* de Sini kaj Stanzione).

Ankaŭ la Ortodoksa Eklezio faras ekzorcon, kiu kaŭzis en 2005 al morton de monaĥino.

La filmo "La Ekzorcisto" (1973) popularigis ekzorcon en anglalingvaj kaj aliaj landoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Sufero

Bibliografio
------------

Piero Cantoni, *Demonologia e prassi dell’esorcismo e delle preghiere di liberazione*, en Fides Catholica 1 (2006,. 

Catechismo della Chiesa Cattolica, nn. 391-395; 407.409.414

Don Gino Oliosi, *Il demonio come essere personale.* Una verità di fede, Fede & Cultura, 2008

Gianni Sini e Marcello Stanzione, *Che diavolo sei? Un esorcista e un demonologo a confronto*, Sugarco, 2013.

* Kategorio Ekzorco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 45219
* GND: 4015991-7
* LCCN: sh85046394
* BNF: 119540198
* NKC: ph120103
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Gontenschwil (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

 **Gontenschwil** estas komunumo en la distrikto Kulm de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2108 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Gontenschwil situas en sudokcidenta flankvalo de la valo de la rivero Wyna, kiu formas la nordorientan limon de la komunumo. La komunumo konsistas el la partoj Unterdorf, Kirchdorf, Oberdorf kaj Geisshof.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,74 km², de kiuj 2,72 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,18 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 740 m s.m. sur la monteto *Bergwald*, brako de la montoĉeno *Stierenbergs*, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 493 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Wyna.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Gontenschwil limas en en nordokcidento al Oberkulm, en nordoriento al Zetzwil, en oriento al Leimbach, en sudoriento al Reinach, en sudo al Rickenbach (Kantono Lucerno), kaj en okcidento al Schmiedrued.

Trafiko
-------

La stacidomo de Gontenschwil
La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la etŝpura tramfervojo *Wynentalbahn* Wyna-Valo-Fervojo de Araŭo al Menziken. La stacidomo tamen troviĝas ekster la vilaĝo-centro kaj servas nur la tiel nomitan suban vilaĝon (Unterdorf).

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 estas Araŭo-Oriento, kiu situas proksimume 15 kilometrojn norde de la komunumo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Gontenschwil datiĝas el la jaro 1173 kiel *Gundoltswilre*.

En mezepoko en Gontenschwil unue regis la Grafoj de Lencburgo, ilin sekvis en la jaro 1773 la Grafoj de Kiburgo kaj en la jaro 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj.

En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Gontenschwil troviĝis nun sub la servuteco de la urbo Berno kaj formis tribunalan distrikton kun subvokto en la voktejo Lencburgo.

Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Gontenschwil fariĝis komunumo de la distrikto Kulm en la nove fondita Kantono Argovio.

La vilaĝo Geisshof estis en la jaro 1901 disigita de Reinach kaj atribuita al Gontenschwil.

Vidu ankaŭ
----------

* Gontenschwil (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Gontenschwil
* Gontenschwil en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Gontenschwil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Kulm |
| --- |
| Beinwil ĉe la lago • Birrwil • Burg • Dürrenäsch • Gontenschwil • Holziken • Leimbach • Leutwil • Menziken • Oberkulm • Reinach • Schlossrued • Schmiedrued • Schöftland • Teufenthal • **Unterkulm** • Zetzwil |  |

 |
Sherlock Holmes kaj lia asistanto doktoro Watson aŭskultas klienton
**Detektivo** estas:

1. ano de sekreta polico, eĉ privata; kaŝpolicano; (kaŝ-vestita detektivo
2. policana esploristo, kiu provas eltrovi la bezonatajn faktojn pri krimo;
3. privata esploristo, kiu provas eltrovi la bezonatajn faktojn pri io ajn, pagita de iu privatulo.

La signifon de la vorto detektivo oni devas trovi el la kunteksto kiel lando, tempo aŭ uzanto. Estas eble uzi ankaŭ alian pli precizan terminon. Nuntempe oni povas unue pensi pri fikcia literatura rolulo, esploristo kaj solvanto de krimoj aŭ aliaj problemoj, Sherlock Holmes aŭ Hercule Poirot kiel tipaj ekzemploj el krimliteraturo.

Detektivoj tamen laboras kiel profesiaj esploristoj, uzante diversajn titolojn, ekzemple por advokatoj ĉe civilaj procesoj aŭ por asekuraj kompanioj. Ili povas trovi malaperintajn personojn, kiujn la polico ne povas aŭ volas trovi. Familiaj problemoj, kiel divorco, donas multe laboron al detektivoj.

La statuso, rajtoj kaj devoj varias laŭ landoj. En kelkaj landoj kiu ajn povas esti privata detektivo kaj en aliaj necesas havi konstituitan edukadon aŭ trejnadon antaŭ ol la detektivo havos permesilon labori aŭ fondi detektivan oficejon. Policoj aŭ gardistoj jam havas tian bazan edukadon kaj intereson al la profesio kaj pli facile povas trejniĝi por esti detektivo.

* Kategorio Detektivo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)