recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**San Francisco Huehuetlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Francisco Huehuetlán*. Ambaŭ havas sian nomon de la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 142.

Geografio
---------

San Francisco Huehuetlán apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono *Cañada*), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1251 loĝantojn. El tiuj estis 548 viroj kaj 703 virinoj. La komunumo havas surfacon de 15.31 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1660 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1188 indiĝenoj. El tiuj 1073 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1073 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Francisco Huehuetlán Arkivigite je 2007-05-20 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Virinaj rajtoj** estas la rajtoj kaj dignoj postulitaj de virinoj kaj junulinoj de multaj socioj tutmonde.

En kelkaj lokoj tiuj rajtoj estas instituciigitaj aŭ apogitaj per leĝaro, loka kutimo, aŭ konduto, dum en aliaj ili povas esti ignoritaj aŭ eĉ subpremitaj. Ili devias de pli larĝaj nocioj de homaj rajtoj tra asertoj de eneca historia kaj tradicia biaso kontraŭ la praktikado de rajtoj de virinoj kaj knabinoj en favoro de viroj kaj knaboj.

Temoj ofte asocitaj kun nocioj de la rajtoj de virinoj inkludas, kvankam ne estas limigitaj al rajtoj: al korpa integreco kaj aŭtonomio; voĉdoni (virina balotrajto); plenumi oficon; labori; al justaj salajroj aŭ egala salajro; posedi posedaĵon; al eduko; servi en la militistaro aŭ esti konskriptita; eniĝi en laŭleĝaj kontraktoj; kaj havi edzecajn aŭ gepatrajn rajtojn.

Defendantoj
-----------

* Simone de Beauvoir
* Clara Campoamor
* Olympe de Gouges
* Ezra Heywood
* Alice Walker

Vidu ankaŭ
----------

* Feminismo
* Homaj rajtoj
* Konvencio pri forigo de ĉiu diskriminacia formo kontraŭ virinoj
* Internacia Konsilio de Virinoj
* Internacia tago de virinoj
* Premio internacia de kuraĝa virino
* Seksegaleco

Notoj
-----

1. ↑  Hosken, Fran P. 'Towards a Definition of Women's Rights' in *Human Rights Quarterly*, Vol. 3, No. 2. (Majo, 1981), pp. 1–10.
2. ↑  Lockwood, Bert B. (ed.), *Women's Rights: A "Human Rights Quarterly" Reader* (Johns Hopkins University Press, 2006), ISBN 978-0-8018-8374-3.

* Kategorio Virinaj rajtoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Virinaj rajtoj en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**San Francisco Ozolotepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Francisco Ozolotepec*. Ambaŭ havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 148.

Geografio
---------

**San Francisco Ozolotepec** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1835 loĝantojn. El tiuj estis 908 viroj kaj 927 virinoj. La komunumo havas surfacon de 251.34 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2000 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1572 indiĝenoj. El tiuj 1332 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1332 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Francisco Ozolotepec[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**CARE** (akronimo de la angla *Cooperative for Assistance and Relief Everywhere*) estas internacia helporganizo, kiu ne estas aligita al iu ajn politika partio, religia grupo aŭ ideologio. Ĝi batalas por la rajtoj de virinoj kaj por ke ĉiuj vivu dignan vivon. La baza principo de CARE estas, ke virinoj, kiuj ricevas helpon kaj ŝancojn, trovas sian propran eliron el malriĉeco, kreas pli bonan vivon por si mem kaj sian familion kaj defias potencrilatojn kaj tradiciojn kiuj subpremas kaj detruas.

La ĉefaj laborkampoj de CARE estas virinoj kaj mikrofinanco, virinaj rajtoj, patrina morteco, perforto kontraŭ virinoj kaj krizhelpo.

Estas entute dek du naciaj CARE-organizoj, kiuj kune konsistigas CARE International, kies la sidejo de la sekretariato estas Ĝenevo. Tiuj dek du organizaĵoj financas krizhelpon kaj longperspektivan evolulaboron en proksimume 70 landoj tutmonde. En 2007, CARE atingis pli ol 55 milionojn da homoj .

Historio
--------

CARE 8c 1971 issue U.S. stamp
CARE estis establita en 1945 fare de 22 nordamerikaj organizaĵoj kiuj volis helpi Eŭropon post la Dua Mondmilito. Multaj estis enmigrintaj organizaĵoj, kies membroj volis helpi siajn hejmlandojn .

CARE manĝpakaĵo de 1948
La origina nomo de la organizaĵo estis Cooperative for American Remittances to Europe, mallongigita CARE.

Referencoj
----------

1. ↑   Annual Report 2013. Arkivita el la originalo je February 19, 2015.
2. ↑   CARE's History. Care International. Alirita April 2, 2019.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Care International en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 841498
* GND: 2124096-6
* LCCN: n97900055
* VIAF: 145595374
* ISNI: 0000 0004 0624 548X
* SUDOC: 110788915
 |
**San Francisco Teopan** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Francisco Teopan*. Ambaŭ havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 151.

Geografio
---------

**San Francisco Teopan** apartenas al la distrikto Coixtlahuaca al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 390 loĝantojn. El tiuj estis 201 viroj kaj 189 virinoj. La komunumo havas surfacon de 45.93 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2280 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2 indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Ladislao MAGYAR** [madjar] (ĝuste signifanta hungaro) estis hungara vojaĝisto kaj esploristo. Lia duonpatro estis Imre Magyar (bienulo).

Akvofalo nomumita laŭ Magyar

Biografio
---------

Li naskiĝis en Szombathely en la 13-an de novembro 1818 kaj frekventis lernejon en Dunaföldvár, poste en Fiume. Li iĝis marŝipisto kaj ŝipadis eĉ la oceanojn. En 1845 li estis leŭtenanto, tamen poste li interesiĝis pri la esplorado. Li travivis diversajn aventurojn, poste li trovis sin en Afriko en 1848. Li komencis la ŝipadon laŭ Kongo, poste li perpiede esploris fontan regionon de Kongo. Fine li revenis al Benguela, kie li aranĝis karavanon en internon de Angolo. Tie li formis tendaron kaj li elektis edzinon filino de la loka tribestro. En 1851 li revenis, sed dumvoje li malkovris regionojn de Zambezi kaj Kongo.

La 2-a karavano marŝis al Cubango kaj Okavango, la 3-a al Zambezi kaj Kuanza. Li faris bonajn kontaktojn kun la lokaj triboj kaj pri portugaloj. Spite tion ofte li trovis sin en vivdanĝero pro militado de diversaj triboj. Li mortis en Ponto do Cuio la 9-an de novembro 1864.

Esploraj rezultoj
-----------------

En 1859 la Hungara Scienca Akademio eldonis libron pri la esplorado kaj li iĝis akademiano.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 347386
 |
**Saint-Dizier-Leyrenne** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 882 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Dizier-Leyrenne etendiĝas sur 46,63 km², kaj havis 882 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 18 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Dizier-Leyrenne situas je alteco de 619 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Dizier-Leyrenne apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Hervé Guilleaumot, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Dizier-Leyrenne apartenas al la kantono de Bourganeuf, kies ĉefurbo estas Bourganeuf. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Bourganeuf

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Saint-Dizier-Leyrenne
**Dávid Raffay** [rafai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Raffay Dávid** estas hungara skulptisto. Lia duonpatro estis Győző Somogyi.

Knabino kun hundo (2007, Budapeŝto) fare de Dávid Raffay
Dávid Raffay  naskiĝis la 8-an de aŭgusto 1973 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Dávid Raffay abiturientis en industriarta mezlernejo en 1991, lia ĉefinstruisto estis János Meszlényi. Li akiris diplomon en Hungara Belarta Universitato en 1996, lia majstro estis Pál Kő. Post la diplomo li plulernis 2 jarojn samloke, poste li iĝis profesia skulptisto. En 2005 li ricevis stipendion, premietojn en 1991 kaj 1994. Li havas edzinon, kiu naskis kvinfoje.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Révfülöp (1993)
* Tihany (2001)
* Budapeŝto (2010)
* Dombóvár (2012)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Pécs (1994)
* Budapeŝto (1997, 2000, 2010, 2015)
* Veszprém (urbo) (1998, 2004)
* Balatonfüred (2012)

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* Sebestyén Tinódi (1996, Dombóvár)Sebestyén Tinódi (1996, Dombóvár)
* Fontano kun drako (2003, Budapeŝto)Fontano kun drako (2003, Budapeŝto)
* Fontano pri florobirdo (2015, Budapeŝto)Fontano pri florobirdo (2015, Budapeŝto)
* Tomaso de Akvino en PiliscsabaTomaso de Akvino en Piliscsaba

Fontoj
------

* membiografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Dávid Raffay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 624646
 |
**Saint-Dizier-la-Tour** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 228 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Dizier-la-Tour etendiĝas sur 16,99 km², kaj havis 228 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 13 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Dizier-la-Tour situas je alteco de 554 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Dizier-la-Tour apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Odile Turpinat, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Dizier-la-Tour apartenas al la kantono de Chénérailles, kies ĉefurbo estas Chénérailles. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Chénérailles
**László Magyar** [lAslO madjar], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Magyar László,** serbe **Ласло Мађар** estis hungara arkivisto, instruisto.

László Magyar naskiĝis la  3-an de junio 1937(nun 1937-06-03) en Hajdukovo (Vojvodino, Jugoslavio), li mortis la 10-an de junio 1998 en Toronto.

Biografio
---------

László Magyar (arkivisto) apartenis al la hungara minoritato de Jugoslavio. Li maturiĝis en gimnazio en Subotica en 1957, poste li akiris diplomon en Universitato de Beogrado en 1969. Intertempe kaj poste li instruis en Hajdukovo kaj Baĉki Vinogradi (1964–1975). De 1975 ĝis 1998 li estis arkivisto en Subotica, dum li esploris ankaŭ eksterlande. Li ricevis premiojn inter 1989-2004, la lastan postmorte.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Útravaló. Pályamű-értékelések a szabadkai főgimnáziumban 1885 és 1918 között.* (kunaŭtoro, 1981)
* *Életek, iratok-iratok, életek. Egy levéltáros írásaiból.* (1994)
* *Milkó Izidor és könyvtára. Levéltári dokumentumok, összegyűjt. és a bev.* (1997)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare legebla en la 143-a paĝo
* datenoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 842125
 |


* Portalo pri Biografio
**Saint-Dizier-les-Domaines** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 197 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Saint-Dizier-les-Domaines etendiĝas sur 15,89 km², kaj havis 197 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 12 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Dizier-les-Domaines situas je alteco de 422 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Dizier-les-Domaines apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean Rapinat, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Dizier-les-Domaines apartenas al la kantono de Châtelus-Malvaleix, kies ĉefurbo estas Châtelus-Malvaleix. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Châtelus-Malvaleix
**San Raymundo Jalpan** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Raymundo Jalpam*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 342.

Geografio
---------

**San Raymundo Jalpan** apartenas al la distrikto Centro al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1788 loĝantojn. El tiuj estis 822 viroj kaj 966 virinoj. La komunumo havas surfacon de 19,14 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1530 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 86 indiĝenoj. El tiuj 64 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 64 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Raymundo Jalpan Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Karel Pavlík** (la 19-an de oktobro 1900 Hradové Střimelice – la 26-an de januaro 1943 Mauthausen) estis ĉeĥoslovaka soldato kaj rezistmovadano, kapitano de Ĉeĥoslovaka armeo in memoriam avancita je kolonelo.

Vivo
----

En rango de kapitano li komandis la 14-an de marto 1939 al defendo de kazerno de Czajanek. Dum okupo de Ĉeĥoslovakio fare de nazia Germanio li aktiviĝis en kontraŭnazia rezistmovado, unue enkadre de organizaĵo *Por patrujo*. Tiu ĉi organizaĵo helpis dum transŝovo de la ĉeĥoslovakaj soldatoj al ekterlandaj taĉmentoj. Poste li transloĝiĝis Pragon kaj aktiviĝis en kontraŭleĝa rezistmovada organizaĵo Obrana národa. Li fariĝis unu el kunlaborantoj de staba kapitano Morávek kaj prof. Ladislav Vaněk, gvidanto de sokol-movada organizaĵo Jindra kaj membro de Sokol-movada revolucia komsilantaro, kiun germanoj post arestigo devigis al kunlaborado.

Li estis arestita en Prago la 4-an de septembro kaj post vico de esplordemandadoj kaj torturadoj li estis transveturigita en koncentrejon Mauthausen. Ĉi tie li estis la 26-an de januaro 1943 ekzekutita. Lia korpo estis neniam trovita, sed en Kostelec nad Černými lesy li havas simbolan tombon.

La 28-an de oktobro 1999 li estis fare de prezidento de la respubliko *in memoriam* honorigita per medalo pro heroeco.

Honorigoj
---------

* 1945 – Čs. válečný kříž 1939 Ĉeĥoslovaka militkruco (in memoriam)
* 1999 – Medalo por heroeco Medalo por heroeco (in memoriam)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Karel Pavlík (soldato) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Biografio en retpaĝoj de Armeo de Ĉeĥio
**San Salvador** [sansalbaDOR] estas municipo en la okcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montes Torozos* en la centrokcidento de la provinco. *San Salvador* estas etimologie komprenebla kiel *Sankta Savinto*.

San Salvador en la provinco Valadolido.
La *Montoj Torozos* de la provinco Valadolido, flave, okcidente.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 10,47 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 24 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 36 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, sekalo) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764605
* VIAF: 316733659
 |
**Ödön Szatala** [odon satala], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szatala Ödön** estis hungara biologo. Lia patro estis samnoma Ödön Szatala (botanikisto).

Ödön Szatala  naskiĝis la 18-an de oktobro 1924 en Budapeŝto. Li mortis la 1-an de julio 2010 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ödön Szatala frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1947. En la sekva jaro li laboris en instituto pri semeroj, poste en esplora instituto pri kreskaĵoprotektado. Paŝo post paŝo li akiris pli altajn postenojn. Komence li okupiĝis pri malsanoj de terpomoj, poste pri la herbicidoj. En 1961 li kandidatiĝis.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Kárpát-medence Ramalina fajai* (1948) - doktora disertaĵo
* *Adatok és megfigyelések a fenyőcsemetedőlés kérdéséhez* (1952)
* *A vegyszeres gyomirtás* (1958) - kompilado
* *A növények élettani betegségei* (1965)
* *A herbicidrezisztencia, mint új jelenség a gyomok elleni védekezésben* (1983)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La belega kiŝineva cirko
La **Ŝtata Cirko de Kiŝinevo** (rumane: *Circul de Stat din Chișinău*, ruse: *Кишинёвский государственный цирк/Kiŝinjovskij gosudarstvennij cirk*) estas konstruaĵo monumenta kaj tre speciala en Kiŝinevo, la ĉefurbo de Moldava Respubliko (Adreso: bd. Renașterii 38).

Historio
--------

La tuto konstruitis en sovetiaj tempoj en 1981 laŭ projekto de la ĉefarkitekto S. M. Șoihet (kiu ricevis en 1984 premion oficialan). Antaŭe cirkaĵoj estis faritaj en nedaŭraj lokoj. Laŭ tiutempaj fontoj la kiŝineva cirko estis la kvara mondskale kaj la unua sovetiskale koncerne la belecon kaj la nombron de la maksima spektantaro.

En la 25.4.1982 okazis la unua spektaklo okaze de la datreveno 60-a de la fondo de Sovetunio: dum unu monato prezentitis surloke inter 36 kaj 57 programeroj, dume la cetero de la sovetiaj cirkoj samtempe havis nur inter 12 kaj 14 programerojn. La artistoj kiuj artistis surloke venis ekz. el Ruslando, Blanka Ruslando, Ukrainio, GDR, Ĉinio kaj Finnlando. Post la disfalo de Sovetio iĝis granda krizo ankaŭ por tiu ĉi cirko kaj la arkitektura juvelaĵo pli kaj pli abandonitis. En la jaro 2004 ĝi devis esti fermita por fari la necesajn riparojn. En la jaro 2006-a oni anoncis la reorganizon kaj la privatigon je akcia kompanio respektive la vendon por altiri privatulojn investontajn. Sed en 2010 superaj juraj instancoj deklaris la vendon kontraŭleĝa montrante ke pluraj politikistoj subaĉeteblaj responsis pri la planitaj agoj, ekz. la rajtigo al fremda societo de Cipro uzi la tuton por la daŭro de 29 jaroj. La cirko devis esti remetita al la malnova statuso. Pri la fiagoj - same kiel ĉe aliaj krimetoj similaj (ekz. koncerne la teatrejo *Luchafarul*) komencitis diversaj procesoj.

Intertempe la tegmento kaj la vandoj estis komplete restaŭritaj dume aliaj partoj restis kadukaj (ekz. la enirejo). Kelkaj vitralegoj ekz. ŝtopitaj estis per kartono. En la 30.5.2014 areeto cirka estis remalfermita por 300 spektantoj kun areno de diametro de 9,51 metroj

Arkitekturo
-----------

La ĉefa salonego eventa havis rondan arenon de 13 metroj diametre kun 1900 sidlokoj; eblis por ĉ. 100 artistoj samtempe artisti. La kupolo de la cirko povas esti malfermata. Ĉirkaŭ la aŭditorio troviĝis duonronda vestiblo kun dekoraĵoj muraj en enkaŭsta stilo fare de la pentristo P. Obuh; kelkaj terasoj someraj estis panoramaj. La cirko havis ankau modernajn aŭdiajn, iluminajn, radifoniajn kaj kinejajn aparatojn. Krome estis tie areno por provludoj, salono por artistoj kaj helpantaro, akceptejoj por la bestoj kaj veterinarejo.

Notoj
-----

1. ↑   Prie en filmeto ĉe arte.tv. Arkivita el la originalo je 2019-12-17. Alirita 2020-04-19.
2. ↑
3. ↑  *Chisinau State Circus, una volta il migliore dell'URSS*
4. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Cirko Ŝtata de Kiŝinevo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo Arkivigite je 2020-05-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Pri la intereso de usonanoj koncerne la cirkon, 2013
**San Sebastián Abasolo** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Sebastián Abasolo*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 343.

Geografio
---------

**San Sebastián Abasolo** apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1514 loĝantojn. El tiuj estis 715 viroj kaj 799 virinoj. La komunumo havas surfacon de 16,58 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1550 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 700 indiĝenoj. El tiuj 599 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 599 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Sebastián Abasolo Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Bárdosi BÁRDOSSY László** (10-a de decembro 1890, Szombathely – 10-a de januaro en 1946, Budapeŝto) estis hungara politikisto, ĉefministro, militkrimulo.

Li lernis en Budapeŝto, Berlino, Parizo juron. Li eklaboris en 1913en la Religi-afera kaj Publikeduka Ministerio. Poste li laboras ekde 1922 en la Eksterafera Ministerio kiel vic-estro de la gazeta departemento kaj post 1924 kiel estro de tiu. Li estis 1930-1934 ambasadeja konsilisto en Londono, 1934-1941 ambasadoro en Bukareŝto.

Li iĝis la 4-an de februaro 1941 Eksterafera Ministro kaj post sinmortigo de Pál Teleki eĉ ĉefministro (3-a de aprilo 1941).

Li opiniis Jugolavio malfondiĝinta en 1941 kaj tagojn post la germana atako ankaŭ li aliancigis Hungarion en la okupo. Li helpis fuĝon de respondeculoj pri la amasbuĉadoj en Újvidék kaj Zsablya (sur okupita jugoslavia teritorio).

Li deklaris militstaton kontraŭ Sovetunio (27-a de junio 1941) sen apogo de la hungara parlamento (post provoka aeratako per nekonataj aviadiloj, la cirkonstancoj ankaŭ nun estas nebulaj).
Li ankaŭ deklaris militstaton kontraŭ Usono (decembre de 1941).

Post interdiskutoj kun Ribbentropp kaj Keitel (januare de 1942), li ofertis la hungaran armeon por la kontarxusovetunia milito.

Li akceptigis la 3-an prijudan leĝon, kiu malpermesis geedziĝon inter kristanoj kaj judoj. Miklós Horthy forigis lin en marto de 1942 pro premo de la angla-amika ĉirkaŭuloj. Poste li plu apogis la german-amikan direkton. Li partoprenis en la sagokrucista parlamento en Sopron.

Oni juĝis lin je morto kiel militkrimulon.

La hungara eksterdekstrula partio MIÉP provis lin rehabiliti en 2001, sed sensukcese.

Vidu ankaŭ
----------

* Historio de Hungario

* Kategorio László Bárdossy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 31185
* GND: 119144670
* LCCN: n97063054
* VIAF: 35198206 71466562, 35198206
* ISNI: 0000 0000 7832 8672, 0000 0000 0977 7597
* SUDOC: 032709900
* BNF: 12353662x
 |
**SZTÓJAY Döme** (naskiĝis la 5-an de januaro 1883 en Versec; mortis la 22-an de aŭgusto 1946 en Budapeŝto) estis hungara dekstre ekstremisma politikisto, oficiro, ĉefministro. Lia nomo estis ĝis 1935 *Stojákovits* aŭ *Stojakovich*. Li agadis en 1919 kontraŭ la Konsilantara Respubliko de Hungario. Ekde 1927 li estis armea ataŝeo, generalleŭtanto en Berlino. Tie li iĝis senhezitema admiranto de Germanio.

Post okupo de Hungario far Germanio, guberniestro Miklós Horthy nomis lin ĉefministro, je premo de la nazioj. Li agadis kiel ĉefministro inter la 22-a de marto kaj 29-a de aŭgusto 1944. Stojai fortigis la militan partoprenon (aprilo, majo 1944, ofensivo ĉe Kolomea) kaj plumizerigis la popolon. Dum lia regado subskribis Hungario gravan komercan kontrakton kun Germanio, kiu profitdonis nur por Germanio. Dum lia regado okazis la holokaŭsto, en kiu oni deportis pli ol 600.000 mil judojn al la naziaj koncentrejoj (ĉefe al Aŭŝvico). Horthy sukcese abdikigis lin post transiro de Rumanio de la centra al la anglosaksa alianco.

Postmilite, oni kondamnis lin al morto kaj pendumis lin kiel militkrimulon.

Vidu ankaŭ
----------

Listo de hungaraj ĉefministroj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Döme Sztójay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* tabela biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 89909
* GND: 130045209
* LCCN: nb2006012653
* VIAF: 25700308
* ISNI: 0000 0000 7262 1333
* BNF: 169889834
 |
Versado de la saŭco el botelo al kulero
**Ostrosaŭco** (ĉine 蚝油, vejtname *dầu hào*, taje ซอสหอยนางรม, sot-hoi-nang-rom, malaje *sos tiram*) estas malhela kaj dika saŭco kiu estas ofta en suda ĉina kaj filipina kuirarto. La saŭco estas preparita el ostroj kuiritaj en sala akvo, monosatria glutamato kaj konservativaĵoj. 

La saŭco estas sala kaj iomete dolĉa. Ĝi estas vaste uzata en ĉina , tajlanda kaj filipina kuirado. Ĝi povas esti uzata simile al sojo por frititaj legomoj, viando kaj fiŝaj pladoj. La komuna uzo de la saŭco estas riĉigi la guston de diversaj pladoj kiel vaporitaj aŭ frititaj legomoj.

Historio
--------

La saŭco laŭdire estis inventita en 1888 fare de Lee Kam Sheung en Gŭangdongo, Ĉinio. Li kuiris ostrosupon kaj forgesis ĝin sur la fajro, ĝis kiam li malkovris kiam li revenis, ke la supo reduktiĝis al bruna saŭco, riĉa kaj bonodora. Sheung komencis produkti la saŭcon komerce, translokiĝis al Makao kaj de tie al Honkongo, kaj lia saŭcfirmao "Lee Kum Kee" produktas ostrosaŭcon kaj aliajn aziajn saŭcojn tie ĝis hodiaŭ.

Preparo
-------

Altkvalita ostrosaŭco estas preparita reduktante la ostran buljonon (stoko?) per kuirado kaj vaporigado de la akvo ĝis la dezirata dikeco estas atingita. Ne aldonu spicojn, eĉ ne salon, ĉar la ostroj devas doni la tutan guston. La saŭco devas esti bonodora kaj havi fortan umami- guston. Ĉi tiu metodo estas longa kaj multekosta, do nur eta malplimulto de fabrikantoj de ostra saŭco sekvas ĝin.

Industriaj ostrosaŭcoj estas kutime ostra kuirakvo kiu estis dikigita per amelo, karameligita kaj diversaj konservativaĵoj estis aldonitaj. En kelkaj el ili, la proporcio de la ostra ingredienco estas minimuma aŭ neekzistanta, interalie pro limigoj al la importado de manĝaĵoj de marfruktoj. Ekzistas ankaŭ vegetara versio de la saŭco produktita ĉefe el fungoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Wing Yip Oyster Sauce Ingredient List:1.3% oyster essence
2. ↑  The Times, 22 January 1981; *Cook Accidentally on purpose*
3. ↑  BBC.co.uk Essence or extract

Vidu ankaŭ
----------

* Anasaĵa saŭco
* Fiŝsaŭco
* Hojsin-saŭco
* Pruna saŭco
Koordinatoj: 49° 49′ 42″ N 18° 09′ 37″ O﻿ / ﻿49.82833 °N, 18.16028 °O﻿ / 49.82833; 18.16028 (mapo)

**Fakultata malsanulejo** en **Ostrava,** troviĝanta en urba parto Poruba, estas centra kuraca ekipaĵo por Moraviasilezia regiono. Ties areo, situanta proksime de Altlernejo mineja, okupas areon de okcidenta rando de poruba loĝejloko kaj kreas ĝin sume 41 klinikoj, fakoj, instituoj kaj centrejoj. La tuta ekipaĵo havas kapaciton ĉirkaŭ 120 litoj kaj pojare ĝi estas fleginta ĉirkaŭ kvardek mil pacientoj. La nuntempa areo en Poruba estiĝis iom post iom; la ĉefa konstruaĵo de erĝa akcepto estis malfermita en la jaro 1991 kaj dum la sekvantaj jaroj poste estis konstruitaj ties pluaj objektoj. En la jaro 1992 la malsanulejo akiris statuton fakultata. Ekde la jaro 2005 la poruba malsanuleja areo estas konsiderata kiel finita.

Historio
--------

Historio de FNO komenciĝas en la jaro 1912, kiam estis malfermita Malsanulejo en Zábřeh, kiu fariĝis bazo de hodiaŭa malsanulejo. Dum la dua mondmilito la malsanulejo servis por bezonoj de germanoj. Post la dua mondmilito komencis renovigo de la malsanulejo. En la jaro 1992 la malsanulejo akiris statuton de fakultata malsanulejo kaj je du jaroj pli poste estis malfermita nova konstruaĵo de monobloko en la poruba areo. En la jaro 2001 okazis malfermo de nova akuŝejo, Fakultata malsanulejo Ostrava.

### Tragedio

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Pafado en Fakultata malsanulejo Ostrava.
La 10-an de decembro 2019 okazis en tiu ĉi malsanulejo al pafado, dum kiu mortis 6 personoj.

Pliaj fotoj
-----------

* Konstruaĵo de FM OstravaKonstruaĵo de FM Ostrava
* Oftalmologia fako en FM OstravaOftalmologia fako en FM Ostrava

Referencoj
----------

1. ↑  Historio de FNO en ties retpaĝoj

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ostrava |
**San Ildefonso Amatlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Ildelfonso Amatlán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 154.

Geografio
---------

**San Ildefonso Amatlán** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2009 loĝantojn. El tiuj estis 947 viroj kaj 1062 virinoj. La komunumo havas surfacon de 91.86 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1540 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 705 indiĝenoj. El tiuj 562 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 562 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Ildefonso Amatlán Arkivigite je 2004-12-05 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Vicente Nuñú** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Vicente Nuñú*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 536.

Geografio
---------

San Vicente Nuñú apartenas al la distrikto Teposcolula al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako, kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 469 loĝantojn. El tiuj estis 213 viroj kaj 256 virinoj. La komunumo havas surfacon de 100,79 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2360 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo ne vivis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo Arkivigite je 2020-12-02 per la retarkivo Wayback Machine en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Episkopa palaco** estas impona eklezia historia monumento en Székesfehérvár.

Episkopa palaco en Székesfehérvár
Enirejo de la palaco

Historio
--------

Dua Episkopo de Székesfehérvár Miklós Bertalan Milassin konstruis la palacon inter 1780–1801. Dum la konstruado oni profitis ŝtonojn de la malnovaj ruinoj. La palaco (sed precipe la korto) kovras restaĵojn de Kronada Ruino-Baziliko de Székesfehérvár.

La konstruaĵo
-------------

La unuetaĝa U-forma palaco situas laŭ 3 stratoj. La palaco havas malsupre kelojn. Malantaŭ de la palaco korto etendiĝas. En mezo de la fasado estas videbla ornama enirejo, pli supre balkono troviĝas, la plej supre timpano kun episkopa blazono estas videbla. La enireja parto (la plej bela parto de la konstruaĵo) estas iomete pli alta, krome estas pli antaŭe, ol la ceteraj partoj.

Interne en la ŝtuparejo oni metis restintajn ŝtonojn el la malgranda baziliko. En la manĝoĉambro klasikismaj bildoj el la 19-a jarcento estas videblaj. Aliaj vidindaĵoj estas:

* 2 originaj ĉambroj de Ottokár Prohászka
* ornamaj lustroj kaj mebloj
* biblioteko kun 40 000 volumoj, ankaŭ mezepokaj kodeksoj

Fontoj
------

* hungare Arkivigite je 2014-12-18 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare
* hungare kun fotoj

* Kategorio Episkopa palaco (Székesfehérvár) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Vicente de la Cabeza** [sanviZENte delakaBEza] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Aliste, en la okcidento de la provinco, angule kun plej nordorienta Portugalio. *San Vicente de la Cabeza* estas etimologie tradukebla al *Sankta Vincento de la Kapo*. 

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Bercianos de Aliste, Campogrande de Aliste, Palazuelo de las Cuevas kaj San Vicente de la Cabeza, okupas totalan areon de 53,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 350 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 900 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 64 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

Estas prahistoriaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun Portugalio kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluetas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, festoj, popola arkitekturo, piedirado laŭ Jakoba Vojo, naturaj lokoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754617
* VIAF: 316736111
 |
**Jakov Fedotoviĉ Pavlov** (ruse *Яков Федотович Павлов*; la 4-a de oktobro 1917 – † 28-a de septembro 1981) estis konata soveta soldato, kiu dum Batalo ĉe Stalingrado komandis al defendo de Domo de fakuloj, pli poste nomita al lia omaĝo - Domo de Pavlov. Ekde la 27-a de junio 1945 tenanto de titolo Heroo de Sovetunio. Ekde la jaro 1944 membro de Komunista partio.

Vivo
----

Li naskiĝis en Velikij Novgorod en la jaro 1917. Li aniĝis al Ruĝa Armeo en la jaro 1938. Dum Granda Patriota Milito li partoprenis en diversaj bataloj en taĉmentoj de Sudokcidenta, Stalingrada, la 3-a ukraina kaj la 2-a belorusia fronto. Li estis komandanto de maŝinpafila taĉmento, maŝinpafilisto kaj komandanto de esplora taĉmento de la 13-a gvardia pafista divizio, en rango de pli aĝa serĝento. Dum batalo ĉe Stalingrado, 4 membra taĉmento de Pavlov esploris kaj konkeris la 23-an de septembro 1942 trietaĝan loĝkonstruaĵon konata kiel Domo de fakuloj en Placo de 9-a januaro. Pavlov esploris la konstruaĵon kun soldato V. S. Gluŝko kaj soldatoj N. Ĉornogolov kaj A. Alexandrov kaj komune kun ili li pli ol unu semajno defendis ĝin, ĝis kiam ne venis por helpi ilin la resto de roto. Sed la domo ne troviĝis en malfermita spaco kaj dumtage ne eblis ligi komunikon kun la ĉirkaŭaj taĉmentoj. Antaŭ multnombraj germanaj atakoj en sieĝado ili defendis ĝin ĝis la 25-a de novembro 1942. Pli poste dum apogo de la ĉirkaŭaj taĉmentoj ĝis februaro de 1943. Tiu ĉi domo, kiun ties defendantoj ŝanĝis en fortikaĵon, kiun germanoj jam ne plu sukcesis konkeri, enskribis sin en la historion kiel Domo de Pavlov.

Pavlov estis honorita per titolo Heroo de Sovetunio, Ordeno de Lenin, Ordeno de Oktobra revolucio kaj per du Ordenoj de Ruĝa stelo.

Sepultita li estas en Velikij Novgorod.

Literaturo
----------

* (2012) *Сталинградская битва. Июль 1942 — февраль 1943: энциклопедия*, под ред. М. М. Загорулько, 5‑a eldono (ruse), p. 800.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pavlovova kniha *V Stalingrade*

* Kategorio Jakov Fedotoviĉ Pavlov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 394518
 |
**San Jerónimo Tlacochahuaya** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Jerónimo Tlacochahuaya*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 550.

Geografio
---------

**San Jerónimo Tlacochahuaya** apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4679 loĝantojn. El tiuj estis 2145 viroj kaj 2534 virinoj. La komunumo havas surfacon de 47,20 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1180 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2556 indiĝenoj. El tiuj 2231 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2231 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Jerónimo Tlacochahuaya[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**San Vitero** [sanbiTEro] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Aliste, en la okcidento de la provinco, angule kun plej nordorienta Portugalio. 

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj El Poyo, San Cristóbal de Aliste, San Juan del Rebollar, San Vitero kaj Villarino de Cebal, okupas totalan areon de 64,05 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 473 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 68 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj 12 km el la landlimo kun Portugalio. 

Estas prahistoriaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 10-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluetas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, popola arkitekturo, piedirado laŭ Jakoba Vojo, naturaj lokoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754619
 |
**Sabina Babajeva** (azerbajĝane *Səbinə Babayeva*; naskiĝis la  2-an de decembro 1979(nun 1979-12-02) en Bakuo, Azerbajĝano, do nun 43-jara) estas azerbajĝana popmuzika soloa kantistino.

Biografio
---------

Post studo de kantado en la muzika altlernejo *Asaf Zejnali*, Sabina Babajeva partoprenis en diversaj kantokonkursoj. En Azerbajĝano ŝi aparte konatiĝis kiel kantistino de la titola kanzono de la televida serio *Bəyaz həyat*. En la nacia antaŭturniro de la Eŭrovido-Kantokonkurso 2011 ŝi atingis la 3-an pozicion, kaj en tiu de la jaro 2012 evidente la 1-an pozicion, tiel ke ŝi elektiĝis la nacia reprezentanto en la "azerbajĝana" internacia kantokonkurso de 2012, kiu okazis en ŝia naskiĝurbo Bakuo.

Akompanate de la legenda tradicia azerbajĝana kantisto *Alim Qasimov* ŝi prezentis la popmuzikan baladon *"When the music dies"* ("kiam la muziko mortas") kaj atingis la 4-an konkursan pozicion. En la sceneja prezento de la kanto interalie impresis kiom diverskolore ŝia longa blanka jupo estis lumigita, tiel ke ĝi dumtempe ŝajnis flami.

* Kategorio Sabina Babajeva en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 404363
* ISNI: 0000 0004 6158 8434
* MBA: 0deace2c-9173-481e-9d01-023f700c6243
 |
**San José Estancia Grande** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San José Estancia Grande*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 168.

Geografio
---------

**San José Estancia Grande** apartenas al la distrikto Jamiltepec al kiuj apartenas entute 24 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 955 loĝantojn. El tiuj estis 469 viroj kaj 486 virinoj. La komunumo havas surfacon de 103.34 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 60 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 6 indiĝenoj. El tiuj 6 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 6 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San José Estancia Grande Arkivigite je 2007-02-23 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Sablobenkoj en la Nord-frisa Vadomaro (Germanio)
**Sablejo**, **sablaĵo** aŭ laŭ modelo de pluraj ĝermanaj lingvoj **"sablobenko"** estas amasiĝo de sablo aŭ ŝtonetoj sur la grundo de maroj aŭ riveroj, kiu almenaŭ dum parto de la tempo troviĝas super la akvosurfaco. Maraj sablobenkoj kutime videblas dum la fazo de malalta tajdo kaj troviĝas sub la akvosurfaco dum alta tajdo. Sablejoj altiĝas pro la akvofluo dum la alfluo (fluso) kaj defluo (malfluso) de la mara tajdo, aŭ pro la kurento de rivero. 

Specialaj kazoj estas 

* la "alta sablobenko", sablejo kiu tiom altiĝis ke ĝi ne plu subakviĝas dum "normala" alta tajdo, sed nur dum ŝtormoj, kiuj kreas aparte altajn ondojn (en la germana lingvo tia alta sablejo nomiĝas *Hochsand* [prononco *"**Hoĥ**zant"*]), kaj
* enakva sablodigo, do aparte longa sablejo, kiu en la akvo situas paralele al la marbordo: tia enakva sablodigo ekzemple ekzistas ĉe la plaĝo de la germania banloko Sankt Peter-Ording en la Norda Maro, kaj la sablostrio *Lido* antaŭ la urbo Venecio de Italio en la Adriatika Maro same evoluis el tia enakva sablodigo.

Se sablobenkoj plu kreskas, ekestas el ili insuletoj (kiuj do eĉ dum fortaj ŝtormoj ne subakviĝas). Ekzemplo estas grandega sablobenko inter la du orientfrisaj insuloj Borkum kaj Juist de Germanio en la orientfrisa vadomaro de la Norda Maro: tiu insuleto survojas iĝi plia insulo de la insularo.

Teorie sablobenkoj ankaŭ povas per unu aŭ pluraj istmoj esti konektitaj al pli alta tereno de insulo aŭ de la kontinento: tiam, se ili kreskas, ne plu subakviĝas kaj ekportas plantojn, el ili kompreneble ne iĝas insuloj, sed duoninsuletoj. Ekzemplo de tia mallarĝa sabla duoninsuleto estas la Kurona duoninsuleto de Litovio kaj la Kaliningrada regiono de Rusio (la historia regiono Orienta Prusio) en la Balta Maro.