recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Koordinatoj: 44° 43′ 00″ N 5° 03′ 27″ O﻿ / ﻿44.71667 °N, 5.05750 °O﻿ / 44.71667; 5.05750 (mapo)

**Aouste-sur-Sye** estas franca komunumo lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi havis 2311 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.

Geografio
---------

Aouste-sur-Sye etendiĝas sur 17.98 km², kaj havis 2311 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 129 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Drôme, en la okcidenta parto de la francaj Alpoj.

La komunumo estas trafluata de la rivero Sye.

Historio
--------

Aouste-sur-Sye estas precipe antikva loĝloko, kie oni retrovis diversajn romiajn ruinojn (maŭzoleo kaj altaroj). La urbo apartenis al la episkopoj de Die jam ekde la 12-a jarcento.

La departemento Drôme estis oficiale kreita la 5-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Raymond Riffard, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Aouste-sur-Sye apartenas al la kantono Crest-Nord, kies ĉefurbo estas Crest. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Die, unu el la tri arondismentoj de la departemento Drôme.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Drôme
* Kantono Crest-Nord

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala retejo de Aouste-sur-Sye


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 449111
* GND: 4294648-7
* LCCN: n98023056
* VIAF: 135048616
* BNF: 15252872s
 |
La **Kalifornia Ŝtata Politeknika Universitato, Humboldt** (angle *California State Polytechnic University, Humboldt*, akronime **HSU**) estas federacia universitato en Arcata en norda Kalifornio. Ĝi estis fondita la 16-an de junio 1913 fare de guberniestro Hiram Johnson kiel rekrutlernejo por instruistoj (Humboldt State Normal School). Ĝi estas nomita laŭ la germana esploristo Alexander von Humboldt, laŭ kiu la proksima Golfo Humboldt kaj, surbaze de ĝi, kantono Humboldt estas nomita .

La universitato estas parto de la Kalifornia Ŝtata Universitato- sistemo. Estas nuntempe preskaŭ 8,000 studentoj enskribitaj kiuj povas elekti inter proksimume 50 temoj .

La Schatz Energy Research Center (SERC), fondita en 1989, estas aligita kun la HSU kaj temigas esploradon en renovigeblajn energiojn kaj kiel ili povas esti uzitaj por konstrui malcentrajn, rezistemajn provizostrukturojn inkluzive de mikroretoj.

La universitato funkciigas sian propran eldonejon, *Humboldt State University Press*, kiu ankaŭ publikigas sciencajn publikaĵojn de eksteraj sciencistoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Campus Names. *calstate.edu*. California State University. Arkivita el la originalo je June 14, 2014. Alirita May 30, 2014.
2. ↑   Humboldt State University: A Brief History – Centennial – Humboldt State University. Arkivita el la originalo je October 11, 2015. Alirita February 8, 2016.
3. ↑   Facts & Figures. Alirita 2024-03-13.

Eksteraj ligiloj
----------------

* [http:// Oficiala retejo]
* Humboldt Ŝtata Atletiko retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 859548
 |
**Reĉica distrikto** (beloruse - *Рэчыцкі раён*, ruse - *Речицкий район*) estas administra kaj teritoria subdivido en Homela regiono, Belorusio. Estis fondita la 1-an de decembro 1926, en konsisto de Homela regiono de la 1-an de januaro 1938. Areo estas 2,7 miloj de km2. Loĝantaro estas 47,5 miloj da homoj (en 1999 jaro, sen la urbo Reĉica).

Loĝlokoj kaj administracia subdivido
------------------------------------

En la distrikto situas 195 da loĝlokoj (en 1996 jaro). Pli grandaj urboj kaj urbetoj estas Reĉica (ĉefurbo de distrikto), Vasileviĉi, Zareĉa. La distrikto estas dividita je 20 vilaĝaj sovetoj, 2 urba sovetoj kaj 1 urbeta soveto.

Naturaj kondiĉoj
----------------

La reliefo de la distrikto estas ebena.
Mezaj temperaturoj estas: en januaro - -6,70 C, en julio +18,60C.
Kvanto de atmosferaj precipitaĵoj estas 610 da milimetroj jare.
Periodo de vegetado estas 194 da tagoj.
Sub arbaro estas 44,2 % de areo.
Parto de areo estas malpurigita per radioaktivaj elementoj post Ĉernobila katastrofo.
Riveroj: Dnepro kaj ĝia flankriveroj: Berezina kaj Vedriĉ.

Mineraloj
---------

En la distrikto estas ekspluatata nafto, gaso, torfo, argilo, sablo.

Agrokulturo
-----------

En la distrikto situas 26 da kolĥozoj kaj sovĥozoj kiuj produktas viandon, lakton, kulturas grenon, terpomojn, fruktojn.

Industrio
---------

En la distrikto situas 20 entreprenoj de tiuj branĉoj de industrio: maŝinkonstruado, metalprilaboro, lignprilaboro, kemia, nutraĵa industrio, produktado de konstruaĵaj materialoj.

Komunikado
----------

Tra la distrikto trapasas ŝoseo kaj fervojo inter Homel kaj Kalinkaviĉi. De Reĉica depasas la aŭtovojoj al Loeŭ, Ĥojniki, Babrujsk, Ĵlobin. Ŝipirado tra Dnepro kaj Berezina.

Gazetoj
-------

En la distrikto eldoniĝas gazetoj "Dnjaprovec" kaj "Reĉicka gazeto".

* Kategorio Reĉica distrikto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Colima** [koLIma], Esperantigite : **Kolimo**, estas malgranda federacia subŝtato de Meksiko kun samnoma ĉefurbo. Ĝi situas okcidente ĉe Pacifiko. Ĝi havas areon de 5 400 km² kaj loĝantaron de iom pli ol 0,5 milionoj. Ĝi dividiĝas en 10 komunumojn (municipoj); vidu ankaŭ la liston de komunumoj en Colima. Ĝia kodo laŭ ISO 3166-2 estas "MX-COL".

En la provinco troviĝas parto de la vulkano Colima, la plej aktiva vulkano de Meksiko; pli granda parto de la vulkano troviĝas en la apuda ŝtato Jalisco (Ĥalisko).

La nomo de la provinco, la urbo kaj la vulkano devenas el la naŭatla lingvo kaj honoras mitan antaŭkonkeran militiston tiunoman.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Colima en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Colima en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo

Vidu ankaŭ
----------

* Kolima
* Meksikaj loknomoj

Meksika flago
Federaciaj subŝtatoj de Meksiko

Aguascalientes |
Baja California |
Baja California Sur |
Campeche |
Chiapas |
Chihuahua |
Coahuila |
Colima |
Durango |
Guanajuato |
Guerrero |
Hidalgo |
Jalisco |
Jukatanio |
Estado de México |
Michoacán |
Morelos |
Nayarit |
Nuevo León |
Oaxaca |
Puebla |
Querétaro |
Quintana Roo |
San Luis Potosí |
Sinaloa |
Sonora |
Tabasco |
Tamaulipas |
Tlaxcala |
Veracruz |
Zacatecas
  
  
Federacia Distrikto (Distrito Federal)

 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 32426
* GND: 7599824-5
* LCCN: n79079222
* VIAF: 148911533
* NKC: ge117837
* BNE: XX455754
 |
Miĥail Borodin
**Miĥail BORODIN** [borodjin] (n. 9-an de julio 1884 Janoviĉi, Rusio (nuntempe Belorusio) – m. 29-an de majo 1951, Sovetunio, Siberio) estis komisiito de Komintern en Ĉinio dum la 1920-aj jaroj kaj transformis la nacian Partion de Sun Jatsen (Kuomintang) al forte centrigita, leninisma organizo.

Borodin membriĝis en la bolŝevika partio de Rusio en 1903. Oni arestis lin en 1906 kaj ekzilis lin. Li samjare elmigris al Usono, kie li estis studento de Universitato Valparaiso en Indiana, poste fondis lernejon en Ĉikago por la elmigrintoj.

Post la oktobra revolucio de 1917, li reiris al Rusio kaj poste agadis kiel komunista spiono en Skandinavio, Meksiko, Hispanio, Turkio kaj en Britio.

En 1923 iĝis konsilanto de Sun Jatsen en Ĉinio, post kiam la nacia gvidanto plenumis lian peton, ke oni permesu membriĝon de la komunistoj en la Kuomintang. Borodin helpis transformi ideologion kaj strukturon de la Kuomingtang. Li donis sovetan helpon por elkonstruo de partia armeo. Post kiam Sun Jatsen mortis en 1925, Ĉang Kajŝek iĝis gvidanto de la armeo, kiu antaŭe estis trejnita en Moskvo. Ĉang rompis la kontakton en 1927 al la komunistoj kaj Borodin forlasis la landon.

Post kiam li revenis al Moskvo, Borodin laboris kiel laborafera popola komisiito, vicdirektoro de TASS kaj redaktanto de angla gazeto Moscow Daily News ekde 1932. Li malaperis en februaro de 1949 dum aresta ondo, kiun Stalin ekis kontraŭ la judaj intelektuloj. Li mortis en gulago.

* Kategorio Miĥail Borodin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 122340
* GND: 118659383
* LCCN: n79139739
* VIAF: 54942117
* ISNI: 0000000081343929
* SUDOC: 073456829
* BNF: 124243590
 |
Koordinatoj: 38° 15′ 00″ N 21° 44′ 00″ O﻿ / ﻿38.25000 °N, 21.73333 °O﻿ / 38.25000; 21.73333 (mapo)

**Peloponezo** (greke Πελοπόννησος, do *Pelopónisos*, malnovgreka prononco *Pelopónnēsos*) estas duoninsulo en la sudo de Grekio. Ĝi estas ankaŭ administra regiono de Grekio kiu havas kvin provincojn kaj ampleksas proksimume unu milionon da loĝantoj, tamen la administra regiono ne ampleksas la tutan duoninsulon.

Insulo aŭ duoninsulo?
---------------------

De la kontinento Peloponezo atingeblas per malvasta istmo proksimume 6,3 kilometrojn larĝa, la istmo de Korinto. Dum la jaro 1893 tiu istmo tratranĉiĝis per la *kanalo de Korinto*. Tamen Peloponezo ne estas insulo, ĉar la kanalo estas artefarita konstruaĵo. Ekde la jaro 2004 Peloponezo ligiĝas al la kontinento per granda ponto inter la lokoj *Rio* kaj *Antirio*.

Geografio
---------

Midea
Peloponezo estas la plej suda parto de la duoninsulo Balkano kaj tiu parto de ĝi, kiun plej ĉirkaŭas la Mediteranea Maro. La plej suda punkto de Peloponezo estas *Kabo Malea*. Oriente ĝin limigas la Egea Maro kaj okcidente la Ionia Maro.

El geologia vidpunkto, Peloponezo origine estis insulo, sed dum la jarmiloj pro la geologia movo norden de Afriko kaj la subkontinento Arabio ĝi premiĝis pli kaj pli norden, al la kontinenta parto de Grekio. Videblaj spuroj de tio estas la multaj, geologie relative novaj, montaroj de la preskaŭinsulo.

Iom da historio
---------------

La *Peloponeza Milito* estis granda milita periodo dum la 5-a jarcento a.K. en kiu interbatalis la urboŝtatoj Ateno kaj Sparto de antikva Grekio preskaŭ ĝis plena elĉerpiĝo.

### Konataj antikvaj lokoj

* Mikeno
* Olimpio (sankejo de la dio Zeŭso, tie okazis la Olimpiaj ludoj de la antikva epoko)
* Tirinso
* Sikiono
* Sparto
* Epidaŭro
* Korinto

### Posta historio

Moreja despotlando estis despotlando en la Bizanca Imperio. Ĝi estis fondita meze de la 14a jarcento en la duoninsulo Peloponezo. Ĉefurbo estis Mistra.

Vidu ankaŭ
----------

* Insuloj (regiona unuo)
* Kabo Malea
* Moreo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 102292
* GND: 4045064-8
* LCCN: sh85099296
* VIAF: 234133404
* NKC: ge130390
* BNE: XX456198
 |
**Nuevo León** [NŬEvo leON] (esperantigite **Novleono**) estas federacia subŝtato de Meksiko. Ĝia plena nomo estas "Estado Libre y Soberano de Nuevo León" (libera kaj suverena ŝtato de Nuevo León).

Ĝi havas areon de 64 000 km² kaj loĝantaron de 3,8 milionoj kaj dividiĝas en 51 komunumojn (municipojn). Vidu ankaŭ la liston de komunumoj en Nuevo León.
Ĝia ĉefurbo nomiĝas Monterrey. La provinca kodo laŭ ISO 3166-2 estas "MX-NLE".

Kvankam granda parto de la provinco situas proksime de la rivero Rio Grande del Norte, ĝi ampleksas nur ĉirkaŭ 15 km longan parton de la rivervordo (landlimo al Usono, ĉar mallarĝa strio de la teritorio de apuda Tamaulipas interŝoviĝas).

La nomo de la provinco reiras al la hispana reĝo Filipo la 2-a, kiu en 1582 permesis al *Luis Carvajal y de la Cueva* fondi en "Nov-Hispanio" (nuna Meksiko) novan setlejon nomotan *Nuevo Reino de León* (nova regno de León).
La nomon verŝajne instigis la malnova "Regno de León", kiu ekzistis ĝis 1230.

Vidu ankaŭ
----------

* Meksikaj loknomoj

* Nuevo León en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Nuevo León en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Nuevo León en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

Meksika flago
Federaciaj subŝtatoj de Meksiko

Aguascalientes |
Baja California |
Baja California Sur |
Campeche |
Chiapas |
Chihuahua |
Coahuila |
Colima |
Durango |
Guanajuato |
Guerrero |
Hidalgo |
Jalisco |
Jukatanio |
Estado de México |
Michoacán |
Morelos |
Nayarit |
Nuevo León |
Oaxaca |
Puebla |
Querétaro |
Quintana Roo |
San Luis Potosí |
Sinaloa |
Sonora |
Tabasco |
Tamaulipas |
Tlaxcala |
Veracruz |
Zacatecas
  
  
Federacia Distrikto (Distrito Federal)
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri mita estulino. Por aliaj signifoj vidu la artikolon Diono.
En la praa helena mitologio, **Diona** aŭ **Dione** (en malnova greka lingvo Διώνη / Diốnê, kiu signifas: "diino"), estis nimfo, filino de Oceano kaj la titanino Tetiso. Ŝi do estas samtempe oceanidino kaj titanino.

Ŝi estus la patrino de Afrodito kaj edzino de Zeŭso (La nomo "Dione" estas ina formo de la nomo "Zeŭso"), antaŭ kiam pli fruaj mitoj faras Zeŭson edzo de Hera.
Laŭ aliaj mitoj Diona estus filino de Geo kaj Urano, aŭ Etero, kaj patrino de Amfitrito kaj Dionizo. Oni ankaŭ trovas ŝin inter la Hiadoj.

Kultata en Dodono, sidanta apud Zeŭso, ŝi estis asociata al la kverko.

Oni donis ŝian nomon al du kosmaj objektoj:

* Diono, unu el la naturaj satelitoj de Saturno
* la asteroido 106 Dione

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Diona (diino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* france La nasko de Afrodito (el *Kulturica*)
* france Leksikono de la grek-romia mitologio
**Attila Szekrényessy** [sekrEnjeŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szekrényessy Attila** estas hungara historiisto, verkisto. Lia fora parenco estis Kálmán Szekrényessy.

Attila Szekrényessy naskiĝis la  15-an de marto 1968(nun 1968-03-15) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Attila Szekrényessy akiris historiistan diplomon en Kalvinana Universitato Gáspár Károli en 1998. Post la diplomo li esploris en muzeo jaron, en 2003 li instruis en la universitato. Inter 2002–2006 li estis konsilisto de la ĉefurba municipo, en 2008 li aliĝis al la hungaraj verkistoj. Liaj ĉeftemoj estas heraldiko, genealogio kaj nobelaro. Li kreis ĉirkaŭ 60 blazonojn de hungaraj komunumoj, ekzemple Balatonkenese, Gyál, Recsk, Süttő, Vértesszőlős.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

*

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   wikidata
2. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 859436
 |


* Portalo pri Biografio
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Tann-Dürnten (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Dürnten** estas komunumo en la distrikto Hinwil, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 6402 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 6554 ĝis la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Dürnten situas en la Zurika Oberlando ĉe la bordo de la rivero Jona. La komunumo Dürnten konsistas el la kvar vilaĝoj respektive setlejoj *Dürnten*, Tann, Oberdürnten kaj Breitenmatt. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,19 km², de kiuj 16,7% estas kovritaj de arbaro, 59,3% servas por agrikulturo kaj 15,5% por setlado; 7,1% estas trafiksurfaco kaj 0,9% akvejoj.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo limas sude al Rüti, oriente al Wald ZH, norde al Hinwil kaj okcidente al Bubikon.

Trafiko
-------

La municipo *Tann* disponas pri stacidomo, kiun servas la linio de la S26 de Rüti ZH al Vinterturo. La ceteraj municipoj per busoj ankaŭ estas litgitaj al la reto de la Zurika Trafik-Unio. Dürnten disponas krome pri propra aliro al la Zurika Oberlandaŭtovojo.

Historio
--------

Unua skriba mencio de Dürnten datiĝas el la jaro 745 sub la nomo *Tunriudo* en dokumento, kiu troviĝas en la konventarkivejo de la iama Monaĥejo Sankt-Galo. Dürnten estis en mezepoko posedaĵo de la Monaĥejo Sankt-Galo. La voktrajtoj transiris poste al la libersinjoroj de Regensberg kaj poste al la grafoj de Togenburgo. En la jaro 1408 la urbo Zuriko aĉetis la voktdistrikton Grüningen, al kiu Dürnten ĉiam apartenis.

En la 18-a jarcento la malriĉa komunumo povis dank al la industriiĝo akiri certan prosperon. Ĉeve la kotonŝpinado kaj la teksado disvolviĝis.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Statistikaj informoj pri Dürnten en la retejo de la kantono
2. ↑  Fonto: *Ueli Müller*: *Dürnten* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-10-17)

Vidu ankaŭ
----------

* Tann-Dürnten (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Dürnten
* Dürnten en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Dürnten en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* Tann, komunumo DürntenTann, komunumo Dürnten

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Hinwil |
| --- |
| Bäretswil • Bubikon • Dürnten • Fischenthal • Gosaŭo • Grüningen • **Hinwil** • Rüti • Seegräben • Wald • Wetzikon |  |

 |
Submara topografio de Cordell Bank montranta la submaran monton kaj la najbarajn insulojn Farallon
La **Nacia Marrezervejo Cordell Bank**, en angla origine kaj oficiale *Cordell Bank National Marine Sanctuary*, estas marrezervejo situanta ĉe la marbordo de Kalifornio, Usono. Ĝi protektas areon de 449 kvadratajn mejlojn de marvivo. La administra centro de la marrezervejo estas sur elstara granita elstaraĵo 12 km² al 25 km², situanta ĉe la kontinentbreto ĉe Kalifornio. La elstaraĵo estas, ĉe plej proksime (Point Reyes), je 10 km for el la propra marrezervejo.

Cordell Bank estas unu el 13 usonaj marrezervejoj, kiuj protektas kaj konservas oceanajn ekosistemojn en Usono. Cordell Bank estas submara monto proksimume je 80 km nordokcidente de San Francisco kie la oceana fondo kuŝas je 37 metroj el la surfaco. La marmonto estis malkovrita en 1853 de usona margardistoj, kaj nomita laŭ Edward Cordell, kiu kontrolis la areon ĉefe en 1869. Ĝi estis etende esplorita kaj priskribita dum 1978-86 fare de Robert Schmieder, kiu publikigis monografion pri ĝi [Schmieder, 1991]. Ĝi estis protektita kiel marrezervejo ekde 1989. La protektita areo enhavas 1347 km² de oceano.

Notoj
-----

1. ↑   About the Sanctuary. NOAA. Alirita 25s Novembro 2009.

Bibliografio
------------

* "A National Marine Sanctuary: Cordell Carpenter Bank," Published by the National Marine Sanctuary Program of the National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA)
* Schmieder, Robert W. 1991, *Ecology of an Underwater Island*, Published by Cordell Expeditions, Walnut Creek, CA, .
* Stallcup, Richard. 1990. **Ocean Birds of the Nearshore Pacific**, Point Reyes Bird Observatory, Stinson Beach, CA. 214 pp.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Nacia Marrezervejo Cordell Bank en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la marrezervejo
* Albatrosoj
* Cordell ekspedicioj
* Cordell Marine Sanctuary Foundation
La **Luterana preĝejo** estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Lovászpatona.

Historio
--------

En Lovászpatona katolika romanika kirko Marteno de Tours estis konstruita ĉirkaŭ en 1200. Ĝi estas duona parto de la navo malantaŭ la turo. En la 14-a jarcento la navo estis plilongigita kaj sakristio estis konstruita laŭ gotiko. En la sekva jarcento oni alkonstruis kapelon por la loka bienulo. la turo konstruiĝis en nekonata tempo. Supozeble en 1550 la loĝantoj iĝis luteranoj kaj ili ekhavis ankaŭ la kirkon. Supozeble dum la kontraŭturkaj bataloj la preĝejo estis ĉirkaŭita per defenda muro kun apogpilieroj, pli alta, ol 2 metrojn. En 1711 gravaj trakonstruoj kaj renovigoj okazis. Interne la galerio estis farita en 1841. La konstruaĵo denove estis renovigita en 1868, baldaŭ nur ekstere en 1925, fine plene en 1960. La unua orgeno estis farita en 1831, kiun anstataŭas la pli moderna el 1893.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en mezo de la vilaĝo en pli alta loko. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. Nepre menciindas supro de la turo, kiu restis origina kaj ne baroka, ol en la ceteraj preĝejoj. La oklatera absido estas pli mallarĝa kaj malalta, ol la navo. Interne la benkoj estis faritaj en 1807. Dek marmoraj kolonoj tenas la galerion. La predikejo estas masonita (tre malofta en Hungario). La altaro estis farita en 1824, ties altarbildo prezentas ĉieleniron de Kristo. Interne kaj eĉ ekstere estas videblaj restaĵoj de murpentraĵoj.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2018-09-06 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Suppiluliumas la 2-a** estis la lasta konata reĝo de la Hitita imperio. Li estis filo de Tudhalijas la 3-a, frato de sia antaŭulo, Arnuvandas la 3-a. Li regis de ĉ. 1215/10 ĝis ĉ. 1190/80 a.K.

Laŭ la postrestintaj dokumentoj, dum lia regado la insulo Kreto (nomita Alasija tiutempe) ribelis kaj Suppiluliumas venkis en tri maraj ŝipbataloj, poste en surteraj bataloj. La hitita batalŝiparo plej verŝajne estas dankebla al Ugarit, kies lasta reĝo, Hammurapi la 3-a kunagadis en la komercado inter Egiptujo kaj la Hitita Imperio.

Dum regado de Merenptah, Egiptujo liveris grenon al la malsateganta Hattusas, laŭ la Egipta-Hitita pactraktato. La ŝipoj de Ugarit transportis la grenon al Mukis kaj de tie oni plutransportis la grenon surtere al Tarhuntassas.

Suppiluliumas finpretigis sian tombejon, sed oni scias nenion pri lia plia sorto, kaj morto. Oni forlasis Hattusas de unu tago je la alia kaj parte bruligis la urbon. Tio restas la granda mistero de la Hitita Imperio.

* Kategorio Suppiluliumas la 2-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 495062
* GND: 118799444
* VIAF: 808604
 |
**Kabo de Bona Espero** (afrikanse *Kaap die Goeie Hoop*) estas ŝtona montopinto sur la suda pinto de la Kablanda duoninsulo, en la sudafrika regiono Okcidenta Kablando.

Ĝin alrigardis unuafoje (pri kiu oni scias) la portugala ŝipisto Bartolomeu Dias en 1488, post kiam esploris sudajn bordojn de Afriko. Laŭ la samepokaj raportoj, Dias nomumis ĝin unuafoje Kabo de la Tempestoj, sed la portugala reĝo Johano la 2-a baptis ĝin al Bonespera Kabo, kiu vidis la malkovron bona signo, ĉar li supozis, ke Hindio estas atingebla per ŝipo el Eŭropo. Aliaj fontoj donas la baptadon al Dias.

La regiono famas pro la tempesta vetero kaj bruanta maro, kie renkontiĝas la varma Mozambik–Agulhas-marfluo (el la Hinda oceano) kaj la malvarma Benguelamarfluo de la antarkto.

Sur la montopinto — kiu apartenas al la Naturprotekta Areo Bonespera Kabo, fondita en 1939 — kreskas heboj kaj malaltaj arbustoj. Du kilometrojn oriente de la Bonespera Kabo, ĉe Cape Point troviĝas lumturo.

Vidu ankaŭ
----------

* Nacia Parko Tablomonto
* Tablogolfo

* Kategorio Kabo de Bona Espero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 200902
* GND: 4110003-7
* LCCN: n2001147313
* VIAF: 22148120436794790133
* NKC: ge629183
 |
**Iama Sovetunio** aŭ **postsovetaj ŝtatoj**
 aŭ **iamaj sovetaj respublikoj**, estas la 15 sendependaj ŝtatoj kiuj disiĝis el la Sovetunio pro ties dissolvo decembre 1991. 12 el ili estas aluditaj ankaŭ per la esprimo **Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj** (**KSŜ**), ekskluzive de la Baltaj ŝtatoj kiuj konsideras sin kiel pluigantoj de sia suvereneco de antaŭ la Dua Mondmilito, nur dumtempe armee okupita per la ruĝa armeo kaj perforte anektitaj al Sovetunio.

Post-sovetaj ŝtatoj:  

1. Armenio;
2. Azerbajĝano;
3. Belorusio;
4. Estonio;   

5. Kartvelio;
6. Kazaĥio;
7. Kirgizio;
8. Latvio;   

9. Litovio;
10. Moldavio;
11. Rusio;
12. Taĝikio;   

13. Turkmenio;
14. Ukraino;
15. Uzbekio

Ŝtatoj kaj geografia grupado
----------------------------

Komuna grupado de la post-sovetaj ŝtatoj: ruĝe Rusio, verde Centra Azio, flave Orienta Eŭropo, blue Baltaj landoj, rozkolore Suda Kaŭkazio.
La 15 post-sovetaj ŝtatoj estas tipe dividataj en la jenaj kvin grupoj. Ĉiu el tiuj regionoj havas sian propran komunan trajtaron, rilate ne nur al geografiaj kaj kulturaj faktoroj, sed ankaŭ el la historio de tiu regiono rilate al Rusio. Krome estas nombro de facto sendependaj, sed internacie ne agnoskitaj ŝtatoj (vidu la ĉapitron Separatismaj konfliktoj sube).

* **Baltaj ŝtatoj**
* Estonio
* Latvio
* Litovio
* **Orienta Eŭropo**
* Belorusio
* Moldavio
* Ukrainio
* **Suda Kaŭkazio**
* Armenio
* Azerbajĝano
* Kartvelio
* **Centra Azio**
* Kazaĥio
* Kirgizio
* Taĝikio
* Turkmenio
* Uzbekio
* **Rusio**
* Rusio

Referencoj
----------

1. ↑   montras, ke ĵurnalistoj kaj "Think Tanks" (ekz. Rand) uzas la terminon FSU (former Soviet Union) tro maltaŭge
2. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2016-03-03. Alirita 2012-06-06.
3. ↑  Social Assistance organizations that deal with people from these countries, e.g.  Arkivigite je 2012-02-02 per la retarkivo Wayback Machine and JBFCS use the FSU term.
4. ↑  Smith, David James.  (2001) *Estonia*. Londono: eldonejo *Routledge*, p. 20. ISBN 0-415-26728-5.

Vidu ankaŭ
----------

* Respublikoj de Sovetunio
* Dissolvo de Sovetunio
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Erstfeld (stacidomo). |


**Erstfeld** estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 3764 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Erstfeld situas ĉe la bordo de la rivero Reuss en la centro de Kantono Urio. La malnova vilaĝocentro situas oriente de la rivero kaj la komunuma teritroio en oriento etendiĝas tra la Erstfeldvalo ĝis la Schlossberg-Glaĉero en la alta montaro de la Alpoj. Oriente de la rivero situas la nova vilaĝocentro kun la stacidomo. Krom la ĉefvilaĝo la komunumo konsistas el diversaj vilaĝetoj kaj setlejoj. Okicdente de Reuss tio estas Taubach, Niderhofen, Leitschach kaj Seewadi, kaj oriente de la rivero Bitzi, Rüti kaj Lussi.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Erstfeld limas en nordo al Schattdorf, en oriento al Silenen, en sudo al Gurtnellen, en sudokcidento al Wassen, kaj en okcidento kaj nordokcidento al Attinghausen.

Trafiko
-------

Per la malfermo de la Gotardo-Fervojo la stacidomo de Erstfeld fariĝis la plej grava loko por lokomotivoŝanĝo. Ĉar la grimpado de longaj kaj pezaj vartrajnoj postulis aldonajn ŝovolokomotivojn kaj Erstfeld estis la lasta haltejo antaŭ la norda ramplo de Gotardo, Erstfeld estis kvazaŭ natura haltejo ĉe la grava nord-sud-linio.

En estonto en Erstfeld situas la norda portalo de la nuntempe konstruata Gotardo-Bazotunelo.

Tra Erstfeld pasas ankaŭ la kantona vojo al la Gotardo-Pasejo kaj paralele al ĝi la svisa aŭtovojo A2, al kiu la komunumo disponas ankaŭ pri alveturejo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Erstfeld datiĝas el la jaro 1258 kiel *Ourzcvelt*.

En la jaro 1962 supre de Erstfeld estis sub la restaĵoj de montofalo trovita trezoro konsistanta el kvar kol- kaj tri brakoringo el 95-elcenta oro el la malfrua bronzoepoko. La ringoj estis majstroverkoj de kelta arto.

Ĝis la malfermo de la Gotardo-Fervojo en la jaro 1882 Erstfeld estis tute sensignifa kaj trankvila loko. Per la alveno de la fervojo tio de unu tago al la alia ŝanĝiĝis. Erstfeld fariĝis subite la ekonomia centro de Kantono Urio.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Artikolo pri *Erstfeld* en la *Historia Leksikono de Svislando*
2. ↑  Fonto: *Felix Müller*: *Der Goldschatz von Erstfeld* (La Ortrezoro de Erstfeld) en la *Historia Leksikono de Svislando* Arkivigite je 2010-10-20 per la retarkivo Wayback Machine

Vidu ankaùu
-----------

* Erstfeld (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Erstfeld
* Erstfeld en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Erstfeld en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Urio |
| --- |
| TaŭroTaŭroAltdorf • Andermatt • Attinghausen • Bauen • Bürglen • Erstfeld • Flüelen • Göschenen • Gurtnellen • Hospental • Isenthal • Realp • Schattdorf • Seedorf • Seelisberg • Silenen • Sisikon • Spiringen • Unterschächen • Wassen | Klausen-PasejoKlausen-Pasejo |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 323561
* GND: 4357852-4
* VIAF: 239173681
* BNF: 119527787
 |
Punta de Tarifa vidita el spaco.
**Punta de Tarifa**, ankaŭ nomita *punta Marroquí* (Maroka pinto), estas promontoro aŭ kabo de plej suda Hispanio apartenanta al la municipa teritorio de Tarifa, sur la marbordo de Atlantiko de la provinco Kadizo, en Andaluzio.

Sur la plej sudorienta pinto de la insulo Palomas aŭ insulo de Tarifa, ĝi konstituas la plej sudan punkton de kontinenta Eŭropo (36º de norda latitudo kaj 5º 36' de okcidenta longitudo), kaj krome ĝi estas la geografia dividejo inter la Atlantiko kaj la Mediteraneo, ĝuste antaŭ la urba kerno de Tarifa. Tiel ĝi estas praktike la norda pinto de la Ĝibraltara Markolo. La marbordo de Maroko povas esti facile vidata el tiu punkto. La insulo estas konektita al la kontinento pere de altigita ŝoseo. La insulo estis okupita pere de militista instalaĵo inter la 1930-aj kaj 2001.

Sur la pinto staras la plej alta punkto de la insulo, kaj tie estas konstruita la lumturo de Punta de Tarifa.

La nomo Tarifa, kaj de la insulo kaj de la municipo, devenas el Tarif ibn Malik, kiu en 710 startigis tie la komencon de la Islama invado de Iberio.

Notoj
-----

1. ↑  "The armed forces in Tarifa". Arkivigite je 2018-10-11 per la retarkivo Wayback Machine TodoTarifa. Alirita la 21an de aprilo 2012.

* Kategorio Punta de Tarifa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Triuma sistemo** estas pozicia nombrosistemo, kies bazo estas 3. La sistemo havas nur 3 signojn por skribi nombrojn, nome: 0 kaj 1 kaj 2. Sistemo ne estas ofte uzata.

La nombro 3 (kun kutima dekuma skribo) estas skribata kiel 10 (legu: unu-nulo). Ĉiu unuo de sekva grado estas 3-oble pli granda ol la antaŭa, t.e. la unuoj de la triuma sistemo sin prezentas vico de nombroj: 1, 3, 9, 27, 81, …, 3*n*, …

Konvertado el dekuma al triuma sistemo
--------------------------------------

Por ŝanĝi dekuman nombron (kaj ĉiu sistemo, kies bazo estas pli granda ol 3) en triuma sistemo, oni ĝin dividas konsekvence per 3 kaj skribas ricevitajn restojn 0 kaj 1 aŭ 2 en ordo de la lasta ĝis la unua.

### Ekzemplo

43 = 14 · 3 + 1
14 = 4 · 3 + 2
4 = 1 · 3 + 1
1 = 0 · 3 + 1
Tiamaniere, la triuma skribo de la nombro 43 estas: 1 2113

Konvertado el triuma al dekuma sistemo
--------------------------------------

Por ŝanĝi el triuma sistemo, ĉiu cifero de nombro devus multipliki per 3 potencigite per numero de pozicio en nombro.

{\displaystyle 12012\_{3}=1\cdot 3^{4}+2\cdot 3^{3}+0\cdot 3^{2}+1\cdot 3^{1}+2\cdot 3^{0}=1\cdot 81+2\cdot 27+0\cdot 9+1\cdot 3+2\cdot 1=81+54+3+2=140\_{10}}

Kalkulado per triumaj nombroj
-----------------------------

***Adiciado***:

```
  12021
+   212
---------
  20010

```

***Multiplikado***:
Tabelo de multiplikado estas montrita sube:

| \* | 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- | --- |
| **0** | 0 | 0 | 0 |
| **1** | 0 | 1 | 2 |
| **2** | 0 | 2 | 11 |

### Vidu ankaŭ

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNombrosistemoj |
| --- |
| Ciferoj | 
* Romaj ciferoj
* Babilonaj ciferoj
* Hindaj ciferoj
* Arabaj ciferoj
* Grekaj ciferoj
* Cirilaj ciferoj
 |
| Poziciaj nombrosistemoj | 
* Unuuma sistemo (bazo 1)
* Duuma sistemo (bazo 2)
* Triuma sistemo (bazo 3)
* Kvaruma sistemo (bazo 4)
* Sesuma sistemo (bazo 6)
* Okuma sistemo (bazo 8)
* Dekuma sistemo (bazo 10)
* Dekduuma sistemo (bazo 12)
* Deksesuma sistemo (bazo 16)
* Dudekuma sistemo (bazo 20)
* Dudekkvaruma sistemo (bazo 24)
* Trideksesuma sistemo (bazo 36)
* Sesdekuma sistemo (bazo 60)
 |
| Aliaj | 
* Ne-norma pozicia numeralo
* Signo-cifera prezento
 |
| * Bazo (nombrosistemo)
* Baza ekonomio
 |

 |

* Kategorio Triuma sistemo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

### Eksteraj ligiloj

* Ternary Base ConversionŜablono:Snd Konvertilo el kaj al diversaj nombrosistemoj (anglalingve).
Aera vido de la kabo, kun kastelo Sagres
La **Kabo de Sankta Vincento** estas kabo en suda Portugalio (Algarvo). Ĝi estas la plej sud-okcidenta loko de Eŭropo.

La speciala situo de la kabo estis konata jam al romianoj, kiuj nomis ĝin "Promontorium Sacrum" (sankta antaŭmonto) kaj ĝin dediĉis al la dio Saturno. La helena verkisto Strabono, kiu vivis ĉirkaŭ la epoko, skribis, ke ĝi estas la plej okcidenta loko ne nur de Eŭropo, sed de la tuta loĝata Tero.

La vojon inter la kabo kaj la cetero de la kontinento baras kastelo Sagres, kiu estas nomita laŭ la proksima urbo Sagres. Sur la kabo troviĝas lumturo vizitebla por turistoj.

Ĉe la kabo okazis pluraj historiaj bataloj, la eble plej konata je la 14-a de februaro 1797 inter angla kaj hispana ŝiparoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kabo de Sankta Vincento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Elaeraj fotoj de Sagres Arkivigite je 2006-08-27 per la retarkivo Wayback Machine
* "Lasta kolbaso-stando antaŭ Ameriko"
**Miklós Forrai** [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Forrai Miklós** estis hungara dirigento, korusestro, altlerneja instruisto, sekretario de Societo Ferenc Liszt (1973-1991). Lia frato estis István Forrai (same dirigento), lia edzino estis Mária Gyurkovics.

Memortabulo pri geedza paro Gyurkovics-Forrai
Miklós Forrai  naskiĝis la 19-an de oktobro 1913 en Magyarszék, li mortis la 27-an de decembro 1998 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Miklós Forrai frekventis okjaran gimnazion en Debrecen, samtempe li studis pianludon kaj komponadon en la urba muziklernejo. Inter 1931 kaj 1937 li studis en Muzikakademio Franz Liszt. Liaj plej gravaj instruistoj estis Zoltán Kodály kaj Lajos Bárdos. Jam dum la studentaj jaroj li establis koruson kun la nomo Forrai. Li gvidis ĝin ĝis la ĉeso en 1948, poste li gvidis alian koruson inter 1948-1978. La unua koruso popularigis la renasancajn korusverkojn eĉ en la Hungara Radio. Inter 1941-1988 li instruis en la Muzikakademio, en la lasta periodo li estis katedrestro. Li longe estis gvidanto de eklezia koruso en cisterciana Preĝejo Emeriko de Hungario (Újbuda). Li ricevis germanan kaj 4 hungarajn premiojn inter 1955-1993.

Elektitaj libroj
----------------

* *Karvezető* (1936)
* *Fallalla madrigálgyűjtemény* (1939)
* *Ezer év kórusa* (antologio, 1943)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Budapeŝto (2013)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-02-12. Alirita 2019-02-11.

* Kategorio Miklós Forrai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 631833
* GND: 134375696
* LCCN: n84221275
* VIAF: 85390922
* ISNI: 0000000109215292
* SUDOC: 119740303
* BNF: 13894044d
* MBA: afa9f9cd-f884-4310-adb9-73a139833ccc
* NLA: 35921327
* BIBSYS: 4015905
* NKC: xx0014117
 |
**Kalamata** (greke Καλαμάτα) estas urbo de Grekio. Ĝi troviĝas sur la preskaŭinsulo Peloponezo en la historia pejzaĝo kaj nuna administra provinco Mesenio kaj dum la jaro 2001 havis 57.620 loĝantojn. Jam dum la antikva epoko la urbo, kiu tiam nomiĝis *Farai*, estis centra loĝloko.

Nun Kalamata estas la administra centro kaj la plej granda haveno de la provinco Mesenio. La urbo situas sub impona mezepoka fortikaĵo, kiun dum la 13-a jarcento konstruis frankaj kruckavaliroj. Ĉe la norda flanko de la fortikaĵo troviĝas eta bizanca preĝejo. Sub la fortikaĵo situas la historia urbocentro kaj monaĵinejo kun la nomo *Kalogreon*, kie ekde multaj generacioj teksiĝas famaj silkaj ŝtofoj. Inter la multaj preĝejoj de la urbo la apostola preĝejo el la 13-a jarcento estas la plej aĝa - en ĝi dum la jaro 1821 oficiale deklariĝis la komenco de la batalo pri libereco kontraŭ la Otomana Imperio. Krome la urbo disponas pri arkeologia, etnografia kaj arta muzeoj, kaj aldone pri granda bibliotekoj de 60.000 libroj. Kulminoj de la kultura vivo de Grekio ĉiujare estas la someraj festivaloj en la amfiteatro de la fortikaĵo, kun koncertoj kaj teatraĵoj.
Koordinatoj: 55° 42′ 00″ N 13° 12′ 00″ O﻿ / ﻿55.70000 °N, 13.20000 °O﻿ / 55.70000; 13.20000 (mapo)

**Lund** ("bosko") estas universitata urbo en suda Svedio, en la historia provinco Skanio, la moderna provinco Skåne län kaj la regiono Götaland. La komunumo de Lund fine de 2010 havis 82 800 loĝantojn.

La universitato de Lund fondita en 1666 estas la dua plej malnova en Svedio, post la universitato de Upsalo fondita en 1477.

La tiel nomata "studenta urbo" (pli ol triono de la loĝantoj estas studentoj) estas la dekunua plej granda urbo en Svedio kaj, post Malmö kaj Helsingborg, la tria plej granda urbo en Skanio. Ĝi estas karakterizita de multnombraj kafejoj, parkoj kaj malnovaj brikoj fasadoj. La universitata urbo estas kultura centro de la Sudo kaj estas ĉefurbo de samnoma komunumo. Ĝi estas konsiderata la plej rapide kreskanta urbo en la lando.

Famuloj
-------

En Lund mortis hungardevena Marcell Riesz (matematikisto), kiu longe instruis en la loka universitato.

Notoj
-----

1. ↑   Sydsvenskan: Lund växer mest av storstäderna. Arkivita el la originalo je 2008-03-27. Alirita 2013-03-04.
2. ↑  Svenska Dagbladet: Efter grannen Lund är Malmö den stad som växer mest i Sverige.

la urba katedralo

* Lund en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lund en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
parta aspekto de sudokcidente (julio 2009)
**Malnova Ŝtondomo** (germane: *Altes Steinhaus*) estas monumentprotektotaĵo en la vilaĝokerno de Mechterstädt, Germanujo.

Historio
--------

Jam en 775 menciiĝis la bieno *villa Mehderstede* estante bieno de Abatejo Hersfeld. Poste la tuto venis en la manojn de Reinhardsbrunn, ankoraŭ pli malfrue de la damoj de la konventaninoj de la Katerina monaĥejo en Eisenach. Ĉirkaŭ la 1508-a jaro estis posedantoj la senjoroj de Reckrodt (ili venis el la regiono de Meinhard); la reston de la vilaĝo apartenis al la posedataro de la senjoroj de Hopfgarten.

La ejo el ŝtono alikonstruiĝis en 1526 kaj en 1531 Jobst de Reckrodt feŭdmastris pri bieno, tribunaloj kaj ekleziaj patronecoj. Post 1592 ree ekposedantis, post akiro fare de Herrmann von Reckrodt, la hopfgarten-anoj. Dum al Tridekjara milito okazis marodado plufoje. En 1642 Mechterstädt fariĝis landlima loko de la duklando Saksio-Gotao kaj stacio de lueblaj gardistoj. Finfine la oficiro Wolf Conrad von Gräfendorff povis vendi la komplekson.

En 1838/39 eksuverenis surloke Ernesto la 1-a (Saksio-Koburgo kaj Gotao) kaj la vilaĝo iĝis administradujo de la Duka justicujo de Tenneberg. Nur kvar jarojn pli malfrue oni neniigis la bienon kaj disdonis la teritoriojn al aĉetamaj vilaĝanoj. La ejoj mem iĝis loĝejoj.

Post la Dua mondmilito ekposedantis ĉi-tie post ŝtatigo la komunumo; loĝado ĉesis nur en 2000 kaj parto de la flankaj ejoj malkonstruiĝis.

Okaze de la tago de malfermitaj monumentoj en 2012 oni remalfermis la pordojn al vizitantoj. De tiam fakuloj pripensas taŭgan utiligon de la historiaĵo.

Arkitekturo
-----------

Temas pri domo el rompitaj kalkŝtonoj kun du etaĝoj kaj volbokelo. La pordaj kaj fenestraj truoj teretaĝe devis elporti plurajn ŝanĝojn. En al supra etaĝo estas ankoraŭ du tipe renesancstilaj, rektangulaj fenestroj kaj interne admireblas ankaŭ plafonpentrado el la 18-a jarcento. Orte al la ĉefa domo staras aldonita duetaĝa trabfakaĵo de ĉ. 1700. De la ringomuraro parto konserviĝis.

Literaturo
----------

* Dehio-Vereinigung e. V.: *Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen*. Bearbeitet von Achim Hubel und Stephanie Eißing. Deutscher Kunstverlag, Berlino 1998, ISBN 3-422-03050-6, p. 787.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Malnova Ŝtondomo (Mechterstädt) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Neues vom alten Steinhaus* Arkivigite je 2023-06-09 per la retarkivo Wayback Machine
* plafonpentraĵoj en Mechterstädt

50.9423410.52183Koordinatoj: 50° 56′ 32″ N, 10° 31′ 19″ O (mapo)
**Rincón de Soto** [rinKON deSOto] estas urbo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordorienta Komarko de Alfaro, ene de la komarkaro Malsupra Rioĥo, en la orienta triono de la regiono laŭ vertikala divido (orient-okcidente). La loknomo *Rincón de Soto* estas etimologie komprenebla kiel Angulo de Arbaro (eble el familinomo).

La municipa teritorio de Rincón de Soto, en la plej nordoriento de la regiono.

Geografio
---------

Rincón de Soto estas sur la valo de la rivero Ebro, sur fruktodona agrikultura valareo, kio ebligis historie prosperan legoman produktadon; fakte la nordo de la municipa teritorio estas trapasata de la rivero Ebro. Rincón de Soto havas facilan komunikadon pro situo trapasata de la nacia ŝoseo N-232 kaj nur iomete ĉe la aŭtoŝoseo AP-68, kiuj komunikas nordokcidente kun Calahorra kaj Logronjo kaj sudoriente kun Alfaro. La rivero Ebro bordas nordon kaj orienton de la teritorio farante limon kun Navaro.

Historio
--------

En Rincón de Soto interpaciĝis la reĝo Alfonso la 7-a de Kastilio kun la reĝo García de Navaro, kaj oni realigis la donacon de Nienzabas, kiu jam estis senhoma en la 19-a jarcento. En la 30a de Majo de 1140 Calahorra donis bienon en Recueja de Rincón de Soto al don García Zapata kaj lia edzino doña Sancha. Poste, en la 14-a jarcento, oni menciis Rincón de Soto en la testamento de don Juan Ramírez de Arellano, en Sorio fare la 29an de Oktobro 1383. En ĝi oni registris donacon por la fondo de kapelecoj en la Katedralo de Calahorra de la havaĵoj kiujn li havis en tiu urbo kaj en la domaro de Rincón de Soto.

Ĝi estis domaro ĝis sendependigo en 1670, regante Karolo la 2-a, pere de la pago de konsiderinda monsumo.

Aktualo
-------

La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, sed male ĉe Rincón de Soto, kie oni altiĝis el ĉirkaŭ 2 000 loĝantoj ĝis nunaj 3 900.

La ekonomio estis bazata ĉefe sur la agrikulturo (vitejoj, migdalarboj, olivarboj kaj ĉefe piroj de protektita devennomo). Krome estas rura turismo.

Vizitindaĵoj estas la preĝejo de Sankta Mikaelo kun barokaj elementoj, popola arkitekturo, blazondomoj, Jakoba Vojo, vitgardejoj, naturaj lokoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796974
* VIAF: 316734842
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri la gazeto de IKUE. Por informoj pri pliaj signifoj de la vorto "Espero", vidu la artikolon Espero.
***Espero Katolika*** estas katolika Esperanto-revuo, eldonata de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista.

Unuafoje eldonita en 1903 , krom la interrompoj dum la du mondmilitoj daŭre eldonata ĝis 2021, oni nomis ĝin dum longa tempo la plej malnova Esperanto-gazeto daŭre aperanta.

Ĝia fondinto estas la pastro Emile Peltier , el Tours (Francujo), kiu la unuan numeron eldonis en oktobro 1903 kaj estis la animo de la gazeto ĝis 1908. Poste redaktoro estis ĝis 1911 Claudius Colas, el Parizo. De 1911 al 1923 redaktoris J. Smulders, el Nederlando (en 1921 F. Meŝtan el Vieno), de 1924 al 1932 G. Ramboux el Parizo, de 1932 Joan Font i Giralt el Hispanujo.

Ĝia formato en 1933 estis 27x18, kun varianta paĝonombro.

Jam en la unua numero aperis alvoko akcentita: "For la neŭtralismon!"; *Espero Katolika* restis ĉiam konscia, eĉ ofte "militanta" defendanto de la katolika dogmaro kaj eklezio. La revuo aperis ĉiam kun la aprobo de la ekleziaj aŭtoritatoj kaj akiris trifoje apostolan benon de la papo.

Redaktoroj de Espero Katolika post 1980 estis Carlo Sarandrea kaj Miloslav Šváček. En 2023 la redaktadon transprenis Marija Belošević. En tiu jaro, la revuo aperis denove en presita formo (4 kajeroj en formato A5 kun sume 72 paĝoj).

Aliaj projektoj
---------------

* Kategorio Espero Katolika en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. ↑   Stojan, Petro 1929 : *Bibliografio de Internacia Lingvo*, numero 3280, paĝo 318
2. ↑   Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Paĝoj konstruataj kun la tekstoj de ĉiuj jarkolektoj
* Historio de la revuo ĝis 1983
* EK de 1961 ĝis 2005
* EK de 2009 ĝis 2016
* EK de 2018 ĝis 2021
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
**Coronación** (Kronigo) estas la unua romano de la ĉilia verkisto José Donoso, publikigita en 1957 fare de la eldonejo Nascimento. Ĝi estis foje republikigita kaj adaptita al teatro kaj eĉ al kino fare de la meksika Sergio Olhovich (1976) kaj de la ĉilia Silvio Caiozzi (2000) en samonoma filmo.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

"Misiá" Elisa Grey de Abalos estas freneza naŭdekjarulino kiu akuzas ĉiujn je malvirtoj kaj maldecaĵoj kaj fanfaronemas pri si mem. Nur juna Estela pacigas ŝin. Don Andresito, nepo de "misiá" Elisa, estas febla maljunulo, kiu akkomprenas emocie, ke li estas enamiĝinta de Estela; lia vivo ĝis tiam banala, nun nuanciĝas per malespera dramismo pro la angoro de la malakcepto. 

Estela flirtas kun Mario, malriĉa laboristo kiu maldungiĝas por foriri kun sia pli agca frato René cele al vivo pli aventurema kaj prospera. René fuĝas de malaminda Dora denove graveda, dum Mario fuĝas el mizero kaj gravedo de Estela. Sed René estas malsukcesulo kaj ili revenas al Santiago.

Don Andresito, konsilita de sia amiko, la kuracisto Carlos, serĉas Mario por edzinigi Estela. René kaj Mario planas ŝteli la argentaĵojn pere de Estela dum la datreveno de "misiá" Elisa; sed neniu venis al festo kaj nur du maljunaj servistinoj "kronigas" na "misiá" Elisa. Dume Estela distras don Andresito por ebligi la ŝteladon, sed laciĝas, denoncas siajn kolegojn kaj la ŝtelo malsukcesas. Don Andresito ŝajnigas heredon de la avina frenezo antaŭ Carlos por ne akcepti la realon de la malakcepto fare de Estela. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Analizo
-------

La romano estas strukturita en tri partoj: "El regalo" (La donaco), "Ausencias" (Forestoj) kaj "La coronación" (La kronigo). La etoso estas ege dekadenca kun roluloj malsukcesaj kaj frustraciaj, el kiuj elstaras "misiá" Elisa.

Temas pri romano pri malfeliĉo, malkontentigo en la banaleco kaj en soleco, amomanko kaj malsukceso en komunikado (don Andresito) kaj pri malriĉego kiel socia kadro de la tragedio (René, Mario, Estela).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 859327
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Coronación (novela) en la hispana Vikipedio.*
**György Vashegyi** [djordj vaŝhedji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vashegyi György** estas hungara dirigento, klavicenisto, korusestro, orkestrestro, altlerneja instruisto, ordinara membro de Hungara Arta Akademio, ties prezidanto ekde 2017. Li specialiĝis pri la antikva muziko.

György Vashegyi naskiĝis la 13-an de aprilo 1970 en Budapeŝto.

Biografio
---------

György Vashegyi maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo, krome li lernis ankaŭ muzikon. Li aĝis 16, kiam li debutis en koncerto. Li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1993, lia ĉefinstruisto estis Ervin Lukács. Post la diplomo li fondis koruson, en la sekva jaro orkestron por la plej aŭtentike prezenti la antikvan muzikon. Jam dum la studentaj jaroj li instruis en la Muzikarta Altlernejo, post jaroj li atingis la instruan rangon docento. En la sekvaj jaroj li partoprenis en majstrokursoj, krome inter 1994-1997 li studis en Dresdeno. Ekde 1998 li partoprenis en festivalo en Fertőd. Vashegyi plej ofte muzikas-dirigentas kune kun la menciitaj koruso kaj oekestro, sed ankaŭ kun aliaj orkestroj. Li ricevis premiojn ekde 2008, en 2024 premion Kossuth.

Elektitaj koncertoj kiel dirigento
----------------------------------

* Budapeŝto (1993, por la diplomo)
* Dresdeno (1993)
* Parizo (1995)
* Cluj (1998)
* Namur (1999)
* Budapeŝta Ŝtata Operejo (2000, la unua prezento de antikva muziko en la Operejo)
* Vieno, Würzburg (2004)
* Palaco de Artoj (2005)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Szabolcs Sándor

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2019-07-24 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 650832
* GND: 124042252
* LCCN: n99046828
* VIAF: 71604843
* ISNI: 0000000132439366
* SUDOC: 188805354
* BNF: 14235846d
* MBA: 8b8fa0b9-7315-4d67-bbb1-20f67b631340
 |