recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Maĥmud ABBAS** (arabe محمود عباس, naskita je la 26-a de marto 1935 en Safed en Brita mandato Palestino), nomata *Abu Mazen* (ابو مازن) estas palestina politikisto.

La gepatroj de Maĥmud Abbas en 1949 fuĝis kun li al Damasko; tie li studis anglan kaj araban literaturojn kaj juron.
Poste li studis politikan sciencon en Moskvo kaj doktoriĝis pri cionismo. En sia disertaĵo li hipotezis, ke cionistoj partoprenis en la kontraŭjudaj krimoj de nazioj por motivi judojn al elmigrado; poste li distanciĝis de tiuj hipotezoj.

Maĥmud Abbas estis unu el la fondintoj de Organizaĵo por Palestina Liberigo (OPL) kaj de la organizaĵo Fatah.
En 1968 li iĝis ĝenerala sekretario de OPL kaj membro de la Centra Konsilio Palestina.
En 1980 li iĝis estro de la OPL-estraro kaj estis konsiderata neoficiala viculo de Jaser Arafat.

Maĥmud Abbas estas konsiderata kiel subtenanto de repaciĝo inter Israelo kaj la palestinanoj; li defendas "duŝtatan solvon" de la israela-palestina konflikto.

Post la morto de Arafat Abbas transprenis la estrecon de OPL. Je la 9-a de januaro 2005 li estis elektita prezidento de la Palestina Aŭtonomio, kun signifa plimulto de pli ol 62 %.

Vidu ankaŭ
----------

* Arab-israela konflikto

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Arkivigite je 2007-01-17 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 

  

* Maĥmud Abbas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Maĥmud Abbas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Maĥmud Abbas en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 32802
* GND: 124934730
* LCCN: n79066862
* VIAF: 118583035
* ISNI: 0000 0001 1455 9356
* SUDOC: 034060065
* BNF: 12485468q
* NKC: js20061208001
 |
Chäserrugg-Aertelfero

La aertelfero
-------------

La **Chäserrugg-Aertelfero** (Koordinatoj: 47° 09′ 18″ N 9° 18′ 46″ O﻿ / ﻿47.15500 °N, 9.31278 °O﻿ / 47.15500; 9.31278 (mapo)Koordinatoj: 47° 09′ 18″ N 9° 18′ 46″ O﻿ / ﻿47.15500 °N, 9.31278 °O﻿ / 47.15500; 9.31278 (mapo)), estas aertelfero en la municipo Unterwasser en Malnov-Sankt-Johano en Togenburgo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝin funkciigas la kompanio *Bergbahnen Unterwasser-Iltios Chäserrugg AG (BUIC AG)*. La aertelfero komenciĝas je alteco de 1339 m. super la marnivelo kaj kondukas al la pinto de la monto Chäserrugg je 2262,4 m super la marnivelo.

Historio
--------

Unua konstrupermespeton por aertelfero de Iltios al Chäserrugg estis jam prezentita en la jaro 1961. Post multaj kvereloj kaj disputoj en la jaro 1966 estis finfine koncedita la permeso. Pro financaj problemoj la tiama kompania tamen rezignis pri la projekto. Nur pli ol dek jarojn poste oni reprenis la projekton. En la jaro 1971 oni komencis la konstruadon de la aertelfero al Chäserrugg. La malfermon oni celebris en la jaro 1972.

Signifo por la turismo
----------------------

La aertelfero de Iltios al Chäserrugg estas la daŭrigo de la Iltios-Funikularo, kiu kondukas de Unterwasser, kiu situas je 911 m super la marnivelo al la monta haltejo Iltios. La Chäserrugg-Aertelfero estas apartenas kune kun la Iltios-Funikularo al la skiregiono Supera Togenburgo. Vintre ĝin utiligas ĉefe skiantoj kaj neĝtabulantoj. 
En la jaro 1981 la oferto de la skiregiono sur la monto Chäserrugg estis kompletigita per la konstruo de la skilifto Ruggschopf-Chäserrugg.

Fontoj
------

* Retpaĝo pri la historio de la monttrafikiloj en Togenburgo en la germana lingvo Arkivigite je 2006-05-03 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la Chäserrugg-Monttrafikiloj

* Kategorio Chäserrugg-Aertelfero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Svisa Nacia Parko
La **Svisa Nacia Parko** (germane *Schweizerische Nationalpark*, france *Parc National Suisse*, itale *Parco Nazionale Svizzero*, kaj romanĉe *Parc Naziunal Svizzer*) estas nacia parko en la Grizonaj Alpoj en la suda valflanko de Engadino.

Geografio
---------

La Svisa Nacia Parko situas sude de la rivero Eno sur la teritorio de la komunumo Zernez, Scuol, Val Müstair kaj S-chanf en la regiono de Fornopasejo. La Svisa Nacia Parko kovras areon de 170,3 km² kaj estas la plej granda naturprotketa teritorio en Svislando. La alteco de la parka teritorio varias de inter 1400 ĝis 3174 m s.m. La plej granda parto de ĝia teritorio apartenas al la subalpa regiono. Proksimume 33% de la parka teritorio estas kovrita de arbaro, kaj proksimume 20% de herbejoj. La cetera teritorio estas senvegetacia, precipe rokoj kaj glaĉeroj.

Historio
--------

Komence de la 20-a jarcento multiĝis en Svislando la voĉoj, kiuj diris, ke necesas konservi la lastajn ne tuŝitajn naturteritoriojn de la lando. La Federacia Konsilio kreis komision, kiu en la jaro 1908 konsideris proponon de la Svisa Naturesplora Societo pri la Valo Cluoza. La komunumo Zernez, kiu posedis la valon, favoris la projekton, ĉar la teritorio havis nur malgrandan agrikulturan valoron. Oni sukcesis lui aliajn valojn ĉirkaŭe kaj konkludis en la jaro 1913 ŝarĝokontrakton por 99 jaroj kaj malfermis la parkon, kiu tiam kovris areon de 79 km². En la jaro 1959 la Federacia Konsilio per renovigo de la federacia dekreto longigis la lukontraktojn por la parka teritorio por eterne kaj per diversaj malpermesoj grandigis la protekton.

Celo
----

La celo de la parko estas ampleksa protektado de la naturo. La naturo devas reevoluiĝis kiel antaŭ 5000 jaroj antaŭ la unuaj homoj alvenis. Estas tial strikte malpermesita forlasi la markitajn vojojn, ĉasi, fari fajron aŭ iel ajn efiki al la parko. Pasas tra la parko la vojo trans Fornopasejo, la plej multaj ceteraj partoj de la parko tamen nur piede atingeblas.

Bestoj
------

En la parko observeblas marmotoj, ibeksoj, cevoj, vulpoj, linkoj kaj lupoj. Kaj ek de la jaro 2005 ankaŭ bruna urso, kiu almigris de Tirolo estis vidita en la parko.

Biosfera Rezervejo de UNEKSO
----------------------------

Ek de la jaro 1979 la Svisa Naica Barko estas biosfera rezervejo de UNESKO.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Svisa Nacia Parko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Svisa Nacia Parko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 369474
* GND: 4053916-7
* LCCN: sh88004398
* VIAF: 148583304
* ISNI: 0000 0001 1882 5017
* SUDOC: 06707202X
* BNF: 16503668v
* NKC: ge578659
 |
Ponto de la Transĵurasa Aŭtovojo inter Eschert kaj Moutier
Ponto de la Transĵurasa Aŭtovojo apud Choindez 
La **svisa aŭtovojo A16** estas aŭtovojo en la kantonoj Berno kaj Ĵuruaso en Svislando. Ĝi kongruas kun la nacia vojo N16 kaj nomiĝas ankaŭ **Transĵurasa Aŭtovojo** (france **Transjurassienne**), ĉar ĝi trapasas la tutan Ĵurasan Montaron. Post ĝia finkonstruo la aŭtovojo havos longecon de 84 kilometroj. Aktuale en la jaro 2010 proksimume du trionoj estas pretaj. Mankas la parto de Courtedoux ĝis Boncourt ĉe la lima al Francio. Post ĝia finkonstruo la svisa aŭtovojo A16 konektos la svisajn aŭtovojojn A5 kaj A6 kun la franca aŭtovojo A19, kiu nuntempe ankaŭ estas en konstruo.

Vojo
----

La svisa aŭtovojo A16 komenciĝas okcidente de Bielo kvazaŭ kiel longigo de la svisa aŭtovojo A6, ĉe la aŭtovojkruco Brüggmoos. Per rampo sur pontoj kaj tra tuneloj kaj galerioj la vojo pasas la plej sudan ĉenon de la Ĵurasa Montaro. Ĝis la alveturejo Pery ĝi kongruas kun la svisa aŭtovojo A6. Tiam la vojo oficiale dum peceto fariĝas kantona ĉefvojo, tamen ĝi restas 4-veturvoja, tiel ke oni tion ne vere konstatas. Ek de Tavannes ĝi nun oficiale estas la aŭtovojo A16. La vojo pasas tiam preter Moutier, sekvas tunelo, kiu ankoraŭ estas en konstruo, kiu estas la limo inter Kantono Berno kaj Kantono Ĵuraso. Sekvas la ĵurasa kantonĉefurbo Delemonto, Bassecourt, Glovelier, Saint-Ursanne, Porrentruy kaj tiam la vojo finiĝas nuntempe apud Courtedoux.

Finkonstruo ĝis 2012
--------------------

La lasta parto de Courtedoux tra Bure ĝis la limo al Francio en Boncourt laŭplane devos esti inaŭgurita en la jaro 2012. Kiam la aŭtovojo pretos ĝi nombros 26 tunelojn, kies tuta longeco estas pli ol triono de la tuta vojo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aŭtovojoj de Svislando
* Listo de svisaj aŭtovojoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Svisa aŭtovojo A16 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Svisa aŭtovojo A16** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

aŭtovojoj
Aŭtovojoj en Svislando

*Naciaj aŭtovojoj:*
A 1 |
A 2 |
A 3 |
A 4 |
A 5 |
A 6 |
A 7 |
A 8 |
A 9 |
A 12 |
A 13 |
A 14 |
A 16 |
A 16 |

  

*Kantonaj aŭtovojoj:*
A 1a(GE) |
A 4a |
A 10 |
A 19 |
A 21 |
A 50 |
A 51 |
A 53 |
H 5 |
H 18 |
H 2 |
T 14 |
La **svisa aŭtovojo A6** estas aŭtovojo kun longeco de 71 km, konektanto la urbojn Thun en Berna Oberlando kun la federacia urbo Berno kaj kun Bielo en Seeland. 

La svisa aŭtovojo A6 apud Centro Paul Klee ĉe Berno

Vojo
----

La svisa aŭtovojo A6 komenciĝas ĉe la disbranĉiĝo *Brüggmoos* de la svisa aŭtovojo A5 apud la urbo Bielo en la administra distrikto Seeland. Ĝi kondukas sudorienten tra la administra distrikto Seeland al la Berna Mezlando, apud Schönbühl unuiĝas kun la svisa aŭtovojo A1 por poste apud Berno-Wankdorf denove disbranĉiĝi de ĝi kaj kondukante ĝis Thun, kie ĝi transiras al la svisa aŭtovojo A8 al Interlaken kaj Brünig-Pasejo.

Projekto pri longigo al Valezo
------------------------------

De la projekto longigi la aŭtovojon A6 trans Gemmi-Pasejo al Valezo realiĝis nur la unua peceto en formo de la svisa aŭtovojo A6B ĝis de la aŭtovojdisbranĉiĝo Lattigen ĝis Wimmis.

Historio
--------

La svisa aŭtovojo A6 estis konstruita en la 1970-aj jaroj kiel sennumera kantona aŭtovojo. Ekzistis planoj longigi ĝin tra la Simme-Valo kaj Rawil-Tunelo al Valezo, plej malfrue per la akceptiĝo de la Alpa Iniciativo la 20-an de februaro 1994 tiu projekto tamen definitive estis haltigita. Nuntempe la svisa aŭtovojo A6 kondukas ĉe ĝia fino rekte al la urbo Bielo, tamen estas nun finkonstruata la konekto al la svisa aŭtovojo A5 kaj post ties malfermo la vojo konektas tie svisan aŭtovojojn A5 kaj A6, kaj fakte tiam la svisa aŭtovojo A16 povos esti konsiderata kiel ĝia daŭrigo al Ĵuraso.

Eksteraj ligiloj
----------------

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Svisa aŭtovojo A6** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  

aŭtovojoj
Aŭtovojoj en Svislando

*Naciaj aŭtovojoj:*
A 1 |
A 2 |
A 3 |
A 4 |
A 5 |
A 6 |
A 7 |
A 8 |
A 9 |
A 12 |
A 13 |
A 14 |
A 16 |
A 16 |

  

*Kantonaj aŭtovojoj:*
A 1a(GE) |
A 4a |
A 10 |
A 19 |
A 21 |
A 50 |
A 51 |
A 53 |
H 5 |
H 18 |
H 2 |
T 14 |
kastelo Runneburg
La **Burgmuzeo Runneburg** (germane *Burgmuseum Runneburg*) troviĝas en Weißensee (Turingio), Germanio, Runneburg nr 1.

Historio
--------

La burgmuzeo ekzistas ekde 1993 en la kela etago de la palaco de la burgo. La feŭda remparkomplekso fonditis ĉ. la jaro 1168 (kiel oficiala konstruojaro konsideriĝas la jaro 1168) kaj nombriĝas inter la elstaraj ekzemploj de profanaj arkitekturaĵoj de regnaj princoj el la 12-a/13-a jarcentoj. La burgo apartenas al la Fondaĵo Turingiaj Kasteloj kaj Ĝardenoj; la muzeon prizorgas ekde 1993 la societo *Runneburgverein Weißensee/Thüringen*.

Kolektoj
--------

La fokuso metatas pri arkeologiaj postlasitaĵoj el la tempo kaj el la posedo de la Landgrafoj de Turingio. Elstaras pluraj altkvalitaj objektoj el ligno kaj ledo de ĉ. 1230, krome ampleksa monera kolekto de la en la regiono gravintoj regantoj. 

Ankaŭ la aliaj salonoj de la palaco enkorpigitis en la muzean rondiradon depende de la stato de ilia restaŭro.

Literaturo
----------

* Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 202

Eksteraj ligiloj
----------------

* Burgmuzeo Runneburg (Weißensee) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Burgmuzeo Runneburg (Weißensee) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la kastelo kaj de la muzeo.
Raraĵo pri Vilhelmo Tell
*Helvetia* de 1854
Svisio frue eldonis poŝtmarkojn nome en 1843 en kantonoj de Zuriĥo kaj Ĝenevo kaj en 1845 en Bazelo. La unuaj federalaj poŝtmarkoj estas de 1850. Pro ties frueco kaj specifa eldonado la fruaj poŝtmarkoj svisaj estas ege dezirataj de kolektantoj kaj tre valoraj por kolektoj. Multaj svisaj poŝtmarkoj aperigas bildojn kaj simbolojn de la svisa specifa kantonara ŝtato, kun la vorto "Helvetia" en la latina, pro tio multaj el tiuj poŝtmarkoj estas nomataj *Helvetia* aŭ helvetioj. Multaj aliaj montras alian nacian simbolon kia estas Vilhelmo Tell.

La belaj **svisaj poŝtmarkoj** estas ŝataj kolektaj objektoj. Ĉiuj poŝtmarkoj estas en la jarlibro 2009. La svisa fondaĵo "por junularo" (latine *"Pro Juventute"*) ankaŭ eldonas svisajn poŝtmarkojn.

Aktivado de poŝta oficejo
-------------------------

La senpaga pripoŝtmarka gazeto **"La lupeo"** aperas en germana, franca, itala kaj angla lingvoj. La gazeto informas pri markoj kaj pri renkontiĝoj de markoŝatantoj aŭ kolektantoj. La gazeto estas senpaga en Svisujo.

La **monda poŝtmonumento** de la Internacia Poŝta Unio en Berno en Svisujo estas 100 jarojn aĝa. Francujo kaj Svisujo speciale eldonas oficajn markojn kun bildo de la artisto René de Saint-Marceaux kaj kun bildo de monumento. La speciala marko de 0.70 Eŭro aŭ 1.80 svisaj frankoj estas valida ankaŭ por privata uzo.

*René de Saint-Marceaux* estis disĉiplo de artisto Jouffroy. *René de Saint-Marceaux* estis elektita en la Akademio de Belaj Artoj en Parizo en jaro 1905. La verkoj estas en muzeo de Orsay en Parizo, en Francujo (vidu: La Lupeo folio 4 / jaro 2009 paĝo 22).

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia Poŝta Unio - bildo de la monda poŝtmonumento de la Internacia Poŝta Unio
* François Jouffroy (en franca vikipedio), n. 1-a februaro 1806 en Dijon kaj m. 25-a junio 1882 en Laval
* Charles René de Saint-Marceaux (en franca vikipedio), n. Reims 23-a septembro 1845 kaj m. en Parizo 23-a aprilo 1915
* Svisa Poŝto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Svisa poŝtmarko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Poŝtmarkkolektado[*rompita ligilo*] de la svisa poŝto (de, en fr, it)
* poŝtmarkoj "pro junularo"
**Stadiono Vasco da Gama**, pli konata kiel **São Januário** pro tio ke ĝi troviĝas ĉe strato São Januário, estas stadiono de futbalo de la teamo Klubo de Regatas Vasco da Gama. Ĝi estis inaŭgurita je la 21-a de aprilo, 1927, per matĉo inter Vasco kaj Santos, venkita de la vizitantoj.

La lasta renovigo okazis en 2012.

Statuo de Romário
-----------------

En 2007 estis inaŭgurita bronza statuo en São Januário de fama futbala ludisto Romário, kiu unue futbalis por la teamo Vasco.

Ne-sportaj okazaĵoj
-------------------

En 1935 estis realigita en la stadiono la *Unua Nacia Kongreso pri Edukado*. Ĉeestis la Ministro Gustavo Capanema, la brazila prezidento, Getúlio Vargas kaj centoj da edukistoj kaj studentoj, kiuj diskutis pri nacia edukado.

Ankaŭ en São Januário okazis la ĥoraj kantadoj de la muzikmajstro kaj komponisto Heitor Villa-Lobos, kiu en 1940 kunigis 40.000 lernantoj de Braziljo en ĥoro.

En tiu sama jaro, la stadiono okazigis popolkunveno omaĝe al la 1-a de majo, kie brazila prezidento Getúlio Vargas anoncis la 'Plifirmigo de Laborismaj Leĝoj', la unuaj laborismaj leĝoj de Brazilo. Getúlio dum la tutaj 1940-aj jaroj utiligis São Januário-n por siaj diskursoj.

La stadiono ankaŭ estis sidejo por la Defilo de la Sambaj Grupoj de Rio de Ĵanejro en la jaroj 1943 kaj 1945.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑   Cadastro Nacional de Estádios de Futebol (portugale). CBF. Arkivita el la originalo je 2013-05-10. Alirita 14-a de januaro 2011.
2. ↑   Há 65 anos, Getúlio Vargas promulgava a CLT na tribuna de São Januário (portugale). Netvasco. Alirita 3-a de aŭgusto 2008.
la klasika „Svisa tranĉilo" de Victorinox …
… kaj de Wenger.
Svisa tranĉilo malfermita
**Svisa tranĉilo**, **Svisaoficira tranĉilo** aŭ **Svisa armea tranĉilo** estas la plej konataj kaj plej multe vendataj poŝtranĉiloj. La karakterizaĵo de la Svisa tranĉilo estas, ke ĝi havas krom la klingo ankaŭ plusajn ilojn integritajn. La vendataj tranĉiloj havas ruĝan tenilon kun flago kaj blazono de Svislando. La origina Svisa tranĉilo evoluiĝis fine de la 19a jarcento por la soldatoj de la svisa armeo por havi unu ilon por la diversaj taskoj en la kamparo. Hodiaŭ la svisa tranĉilo ankaŭ estas ŝatata de personoj kiuj faras eksterdoma aktivaĵojn, ekzemple migrado, kampado aŭ pluvivado. La du kreintoj de la originaj svisaj tranĉiloj estas la entrepreno Victorinox el la germanlingva kantono Schwyz kaj ĝis 2005 la entrepreno Wenger el la franclingva kantono Jura. 2005 Wenger estis aĉetita de sia rivalo Victorinox. La marko tamen restis ĝis 2013.

Historio
--------

* Victorinox-signoVictorinox-signo
* Wenger-signoWenger-signo

* Modell 1890, la unua svisa soldata tranĉilo*Modell 1890*, la unua svisa soldata tranĉilo
* Modell 1951, uzata de 1951 ĝis 1961*Modell 1951*, uzata de 1951 ĝis 1961
* Modell 1961, uzata de 1961 ĝis 2008*Modell 1961*, uzata de 1961 ĝis 2008
* soldata tranĉilo 08, uzata ekde 2008*soldata tranĉilo 08*, uzata ekde 2008

Krom la svisa armeo, armeoj el pli ol 20 ŝtatoj estas ekipitaj per la svisa tranĉilo inter ili Francio, Germanio, Nederlando kaj Malajzio. 

* poŝtranĉilo de la germana armeo Bundeswehr (enkondukita 1985)poŝtranĉilo de la germana armeo Bundeswehr (enkondukita 1985)
* unumana tranĉilo de la Bundeswehr (enkondukita 2008)unumana tranĉilo de la Bundeswehr (enkondukita 2008)
* poŝtranĉilo de la malajzia armeo (enkondukita 2008)poŝtranĉilo de la malajzia armeo (enkondukita 2008)

Funkcioj
--------

Granda tranĉilo de Wenger 2007

Vidu ankaŭ
----------

* Leatherman

Literaturo
----------

* Schweizerisches Nationalmuseum (Eld.): *Das Sackmesser. Ein Werkzeug wird Kult*. Begleitbroschüre zur Ausstellung 2010, ISBN 978-3-908025-77-1.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Svisa tranĉilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de Victorinox
* Retejo de Wenger

Referencoj
----------

1. ↑  The Swiss Army Knife returns to the battlefield
2. ↑   Pressemitteilung von Wenger. Arkivita el la originalo je 2010-05-29. Alirita 2014-10-05.
3. ↑  John Tagliabue: *Swiss Army Knife vs. Chinese Clone.* In: *The New York Times.* 3. September 1994, abgerufen am 23. Juni 2009.
A chestnut Barb horse standing on a sandy lotmorfologio de Berbera ĉevalo
**Berbera ĉevalo** (en araba: حصان بربري) estas nordafrika raso de ĉevaloj kun granda rezisto kaj eltenivo. La Berbera ĉevalo ĝenerale posedas tre ardan temperamenton kaj netipan sportĉevalan morfologion, kaj influis modernajn rasojn. La Berbera ĉevalo estas malpeza rajdĉevalo notita pro sia eltenivo. Ĝi havas povegan frontaĵon, altan postkolon, mallongan dorson, deklivan gropon, kaj portas sian voston malalte. Ĝi estas fortika kun rektaj kruroj kaj fortaj hufoj. Ĝi ne havas partikulare bonan paŝadon, sed galopas kiel kurulo. Ĝi estis uzata kiel reprodukta raso por disvolvigi kurajn rasojn kiaj la Pursangulo, la Mejlkvaronulo, kaj la Harnisulo.

Referencoj
----------

1. ↑  Reddick, Kate, *Horses*. New York: Ridge Press, 1976, p. 60.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Berbera ĉevalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Berbera ĉevalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkwild.org - The Abaco Wild Horse Fund
* Aramco World Article - *The Barb* Arkivigite je 2007-06-06 per la retarkivo Wayback Machine
* "The Barb or The Berber".
* "Preserving the Rare Beauty of the Abaco Barb".

Bibliografio
------------

* Draper, Judith, *The Book of Horses and Horse Care*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 524167
* GND: 7555171-8
* LCCN: sh85011784
* BNF: 12066929b
* NKC: ph527106
 |
La **Ponto Rio Negro** en Aprilo 2011.
La **Ponto Rio Negro** aŭ **Ponto Manaus Iranduba**, aŭ ankaŭ **Ponto Jornalista Phelippe Daou** estas stajponto de la aŭtoŝoseo AM-070 (nomita ankaŭ *Rodovia Manuel Urbano*), kiu ligas la urbon Manaus al la municipo Iranduba, en la brazila subŝtato Amazonio. Ĝi estis inaŭgurata la 24an de Oktobro 2011. Ĝi estas la nura ponto kiu trapasas la brazilan eron de la Rio Negro, kaj estas konsiderata kiel la plej granda staja riverponto de Brazilo, kun 3,6 km de longo (precize 3.595 metroj). La totala kosto de la konstruo de la Ponto Rio Negro estis de 1,099 mil milionoj de *reais*.

Para la registaro de Amazonio la ponto krom monumenta arkitekturo, helpas al la disvolvigo de las regionoj de la riveroj Purus kaj Solimões, krom la apudajs municipoj. Ekzemple por la produktado de ceramiko en Iranduba kaj por la pliigo de turismo en Novo Airão kaj aliaj municipoj de la RMM. Oni intencas duobligi la ŝoseon Iranduba-Manacapuru (AM-070), permesante al la kamparaj produktistoj ligadon al la vojoreto al la ĉefurbo sen neceso de komercaj "perantoj".

Kun la Teatro Amazonas, la ponto estas konsiderata unu el la plej grandaj kaj gravaj monumentoj de la arkitekturo de Amazonio, kio reprezentas kadron por la integrigo de la *Região Metropolitana de Manaus* (RMM), fondita en 2007, kun ok municipoj kaj preskaŭ 2,1 milionoj de loĝantoj.

Referencoj
----------

1. ↑  [*rompita ligilo*] Alirita la 8an de Januaro 2017.
2. ↑  «Governo do Amazonas inaugura Ponte Rio Negro». Governo do Amazonas.  Arkivigite je 2013-07-31 per la retarkivo Wayback Machine Alirita la 8an de Januaro 2017.
3. ↑  «Governo-do-amazonas-conclui-ponte-rio-negro-um-marco-para-a-integracao-da-regiao-metropolitana-de-manaus». Governo do Amazonas.  Arkivigite je 2011-12-28 per la retarkivo Wayback Machine Alirita la 8an de Januaro 2017.

* Kategorio Ponto Rio Negro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Stahlstraße** (eo: Ŝtalstrato) estas seksvendokvartalo en la Okcidenta Kvartalo de la urbo Essen.

La bordelostrato ekzistas ĉi tie ekde proksimume 1900, tiam sub la nomo Heilig-Geist-Straße. Ĝi validas kiel unu el la plej malnovaj bordelostratoj de Germanujo. Temas pri senelira strato kun vidobarilo. Ĝi troviĝas proksime al la urbocentro, proksimume 200 metrojn sudokcidente de la Universitato Duisburg-Essen. Laŭ revuo Der Spiegel de 1965 tiam ekzistis 17 domoj kun entute pli ol 200 prostituistinoj, inter ili ankaŭ tiuj el Italujo, Nederlando kaj Francujo. En la Jahre 2013 oni nombris 17 domojn kun proksimume 100 ĝis 120 amvendistinoj.

Influon havas la krimbando Bandidos, kiu oficiale estas motorciklanto-klubo. Laŭ indikoj de la komunikisto de la polico je Essen la Bandidos tenis en 2013 la monopolon inter la motorciklanto-kluboj. Februaron de 2012 kelkaj *Bandidos* estis vunditaj je ponardado en la Ŝtalstrato.

Referencoj
----------

1. 1 2   Hejmpaĝo de Stahlstraße. Arkivita el la originalo je 2014-11-26. Alirita 2014-04-18.
2. ↑  Informoj el spiegel.de/spiegel/print/d-46272201.html
3. ↑   Artikolo en la reta eldono de la gazeto WAZ. Arkivita el la originalo je 2014-01-03. Alirita 2014-04-18.

51.4614477.002046Koordinatoj: 51° 27′ 41″ N, 7° 0′ 7″ O (mapo)
Pri la komunumo
---------------

**Duvin** estas komunumo de la komunumaro Lumnezia/Lugnez kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 88 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Duvin situas sur roka teraso ĉe la sudorienta flanko de la valo Lumnezia. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo mem la setlejoj Saulzas, Bual kaj Valla.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Duvin limas en nordoriento al Pitasch, en sudoriento kaj sudo al Safien, en okcidento al Suraua, kaj en nordokcidento al Cumbel.

Trafiko
-------

Duvin situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per vojo, kiu en Peiden Bogn deflankiĝas de la vala vojo de Ilanz al Vals. De Peiden Bogn poŝtaŭtolinio kondukas al Duvin.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Duvin datiĝas el la jaro 840 kiel *Auna*. Dum la 13-a jarcento en Duvin la episkopejo posedis feŭdajn bienojn. Ĝi 1371 Duvin estis voktejo de la Baronoj de Belmont kaj ek de 1390 de la Grafoj de Sax-Misox. En la jaro 1538 Duvin sin liberaĉetis de la feŭdoj episkopaj kaj formis najbararon kun Uors kaj Tersnaus. Kiam ekzakte Duvin aliĝis al la reformacio ne estas konata. En la jaro 1578 Duvin estis la unuan fojon menciita kiel reformita komunumo. En la jaro 1851 Duvin estis kadre de la nova administra ordo de Kantono Grizono kiel sola reformita komunumo atribuita al la komunumaro Lumnezia/Lugnez. Nuntempe okazas studoj pri eventuala kunfando de la komunumoj de la valo al unusola komunumo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto:  *Adolf Collenberg*: *Duvin* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-02-09)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Duvin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Duvin

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Duvin** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Poŝtoficejo de DuvinPoŝtoficejo de Duvin
* Reformita preĝejo de DuvinReformita preĝejo de Duvin
* Domo en la vilaĝocentro de DuvinDomo en la vilaĝocentro de Duvin

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Surselva |
| --- |
| 
**Komunumaro Cadi/Disentis:** Breil/Brigels  •  **Disentis/Mustér**  •  Medel (Lukomagno)  •  Schlans  •  Sumvitg  •  Trun  •  Tujetsch

**Komunumaro Ilanz:** Castrisch  •  Falera  •  **Ilanz**  •  Laax  •  Ladir  •  Luven  •  Mundaun  •  Pitasch  •  Riein  •  Ruschein  •  Sagogn  •  Schluein  •  Schnaus  •  Sevgein  •  Valendas  •  Versam

**Komunumaro Lumnezia/Lugnez:** Cumbel  •  Degen  •  Duvin  •  Lumbrein  •  Morissen  •  Sankt Martin  •  Suraua  •  **Vals**  •  Vella  •  Vignogn  •  Vrin

**Komunumaro Ruis:** Andiast  •  Obersaxen  •  Pigniu  •  **Rueun**  •  Siat  •  Waltensburg/Vuorz

**Komunumaro Safien:** Safien  •  **Tenna** |  |

 |
**Ottó Szőnyi** [sOnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Szőnyi Ottó Gyula** estis hungara historiisto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis *Szákovics* [sAkoviĉ] ĝis 1904.

Ottó Szőnyi naskiĝis la  13-an de julio 1876(nun 1876-07-13) en Pécs, li mortis la 13-an de marto 1937 en Pécs.

Biografio
---------

Ottó Szőnyi maturiĝis en cisterciana gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis teologion kaj juron en seminario de Pécs, Jura Akademio (Pécs), Reĝa Universitato de Budapeŝto kaj Universitato Francisko Jozefo de Koloĵvaro, fine li doktoriĝis kaj pastriĝis en 1898. Ekde la sekva jaro li estis eklezia arkivisto en Pécs, inter 1906-1921 li instruis en la jura akademio (iama seminario). Ekde 1909 li estis ankaŭ muzeestro en la sama urbo, en 1921 li estis postenulo pri historiaj monumentoj, tiutempe li partoprenis en malkovroj de prakristanaj tomboj tute apud Katedralo de Pécs. Liaj aliaj arkeologiaj rezultoj estis subpreĝejo de Preĝejo Marteno de Tours (Feldebrő), freskoj en Malnova preĝejo de Hetvehely kaj kripto de monaĥejo de Pécsvárad. Ekde 1934 li ankaŭ instruis en la Reĝa Industriarta Edukejo‎.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

*

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare legebla pli malsupre
* biografio germane

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   tombeja paĝo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 843393
 |


* Portalo pri Biografio
**Erzsi Galambos** [erĵi galamboŝ], hungare **Galambos Erzsi** estas hungara aktorino, voĉoaktoro.

Erzsi Galambos naskiĝis la 5-an de decembro 1931 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Erzsi Galambos, kiel infanino, ŝi havis jam rolojn. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Miskolc), kie ŝi estis ano inter 1958–1984, ĉar dum la socialismo estis kutimo, ke la junaj aktoroj devas aliĝi al provinca teatro. Poste ŝi apartenis al trupo de Teatro de Kecskemét, poste ŝi hejmenvenis al Teatro Petőfi, Teatro József Attila, fine al Operetoteatro (Budapeŝto). Ŝia unua edzo estis Attila Nagy (aktoro), la dua edzo estis Emil Petrovics kaj ili havas filinon. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2002, ekde 1968 ankaŭ aliajn diversajn premiojn.

Ŝiaj roloj (elekto)
-------------------

* 9 filmoj inter 1950-1985
* 14 televiziaj filmoj ekde 1969
* diversaj teatraĵoj, ekzemple Oscar Wilde: Bunbury - *Gwendolyn*; Ferenc Molnár: *Liliom* (Lilio) - *Marika*; Károly Aszlányi: *Hét pofon* (Sep vangofrapoj); Lerner- Loewe: My fair Lady - *Eliza*; Bernstein: West Side Story - *Anita*; Stewart- Hermann: Hello, Dolly! - *Mrs. Dolly Levi*

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Erzsi Galambos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 400762
* LCCN: no2003099344
* VIAF: 29229151
* ISNI: 0000 0000 4863 7829
 |
Stajicjevo troviĝas en (verda) Municipo Zrenjanin en Serbio
Mapo pri municipo Zrenjanin
Ortodoksa preĝejo de Stajicjevo
**Stajicjevo,** serbe **Стајићево,** slave **Stajićevo,** hungare **Óécska** [OEĉka] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Meza** Banato, en municipo de Zrenjanin.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 21  km²
* Koordinatoj: 45°17′23″N 20°27'14″E
* Alto super marnivelo: 76 m
* Loĝantaro: 1990
* Poŝtkodo: 23204
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: ZR

Situo
-----

Stajicjevo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ maldekstra bordo de Bega (sen ponto, kontraŭe Lukino Selo troviĝas).

Historio
--------

Serboj fondis la vilaĝon en 1922 apartenanta al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 1991 oni funkciigis tie fifaman koncentrejon, kien oni deportis kroatojn. En 2002 loĝis en Stajicjevo 1999 homoj, (1925 serboj (96 %), 25 hungaroj, 15 jugoslavianoj, po 6 kroatoj kaj rumanoj, 5 slovakoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Stajicjevo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Tipa ligna bumerango
**Bumerango** estas kurboforma ĉasilo, sportilo aŭ ludilo el lignotaveloj, plasto aŭ aliaj malmolaj materialoj, kiu, kiam oni ĝuste ĵetis ĝin, revenas al la ĵetinto. La tradicia ĉasbumerango ne revenas al la ĵetinto: ĝia avantaĝo kompare al rekta bastono estas, ke ĝi flugas pli malproksimen, pli rektlinie kaj ankaŭ pli celtrafe.

La kutima tradicia formo de bumerango estas L-forma kun du samlongaj brakoj. Por konkursoj oni uzas bumerangojn kun tri aŭ pli da brakoj, kiuj ne estas simetrie ordigitaj.

Ĉiukaze la brakoj havas profilon similan al tiu de aviadilflugiloj.

Historio
--------

Bumerangoj de la aborigenoj de Aŭstralio
La plej malnova konata bumerango estis malkovrita en la jaro 1985 en la Oblazowa-kavo en la polaj Karpatoj kaj datita per radikarbometodo je 20.000 jaroj. Sed ankaŭ en Nederlando, Ameriko kaj Hindio oni malkovris ĉasbumerangojn. Eĉ en germanaj marĉoj oni trovis bumerangojn datitajn je 600 a.K. tiel ke oni certiĝis, ke tiu ĵetilo estis jam antaŭ la 1-a jarcento konata tra la mondo. En kelkaj tomboj en Egiptio oni malkovris ĵetbastonojn, kiuj ŝajne estis revenontaj bumerangoj. Egiptaj bildoj prezentas nobelajn egiptojn, kiuj per ĵetbastonoj ĉasas akvobirdojn. Hodiaŭ estas ĉefe la aŭstraliaj aborigenoj, kiuj famas pro la uzo de bumerangoj. Sed ankaŭ certaj indianoj nordamerikaj uzas tiujn ĉasilojn ankoraŭ nuntempe.

Komence la bumerango estis ĉasilo kaj multe pli peza kaj granda ol la nunaj lud- aŭ sportbumerangoj. Ĝi povis pezi ĝis 2 kilogramoj kaj mezuri ĝis 1,3 metroj. Spertaj ĵetantoj povas ĵeti tian bumerangon ĝis 100-metra distanco. La aŭstralaj aborigenoj uzis tiujn bumerangojn ankaŭ kiel fosilojn aŭ klabojn.
Revenontaj bumerangoj eble estis trejniloj aŭ simple ludiloj.

James Cook kunportis en la jaro 1770 la unuan aŭstralian bumerangon al Eŭropo.

Disvastigo
----------

Bumerangoj en Melburna ekspozicio
La bumerangosporto ekzistas ĉefe en Eŭropo, Nordameriko, Japanio kaj Aŭstralio. La unuaj nacioj estas Germanio, Francio, Svislando, Usono, Japanio kaj ankaŭ Aŭstralio. Laŭ ĉiu lando ekzistas aldone al la naciaj organizoj ankaŭ regionaj bumerangokluboj. La regionaj kaj naciaj kluboj organizas prezentadojn kaj kursojn por konatigi bumerangosporton.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bumerango en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bumerango en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Detala historio de la bumerango Arkivigite je 2006-07-12 per la retarkivo Wayback Machine germane
* Bildarego de la ĉas- ĝis la sportbumerango germane
* Kiel fabriki bumerangon
* Kiel ĵeti bumerangon Arkivigite je 2006-07-14 per la retarkivo Wayback Machine
* Interesaĵoj pri ĉasbumerango
* Aliaj ĵetklarigoj
* Germana bumerangoklubo
* SBF Svisa bumerangofederacio Arkivigite je 2006-09-11 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 126264
* GND: 4008880-7
* LCCN: sh85015769
* BNF: 11987341m
* NDL: 00577455
* NKC: ph413838
 |
**Azilo** (el latina *asylum*, el greka *άσυλο, ásilo*) estas loko, kie persekutata homo estis sekura kontraŭ siaj persekutantoj, laŭ kutimo aŭ leĝo.

Laŭ Francisko Azorín **azilo** estas *Rifuĝejo. Publika domo por zorgi k. flegi orfojn, maljunulojn, almozulojn, malsanulojn, kiuj ne havas privatan protektanton.*

Historio
--------

En la antikvo, mezepoko, rifuĝejon (azilon) donis temploj, preĝejoj de dioj, kirkoj de Dio (*jus asyli, asulia, asylum*).

Gravaj aziloj estis:

* templo de Theseus
* sanktejo de diinoj Semnae (Eumenides)
* templo de Poseidon
* sanktejo de Diana (Aventinus-monto, Romo)

La rajton je azilo ĉesigis parte Tiberius kaj lasis tiun rajton nur al temploj dediĉitaj al vivantaj kaj vivintaj imperiestroj. Nur Antoninus Pius ĉesigis tiun adoradon je la monumentoj de la imperiestroj. 

La azilrajto de la paganaj temploj pluvivis en la kristanaj preĝejoj.

Azilrajto
---------

  

Paragrafo 13 LIBERO DE MOVIGHO koncedas al chiu homo liberon de movigho : chiu rajtas libere forlasi sian landon kaj reveni 

Por pli da detaloj vidu artikolon Politika azilo.

La *azilorajto* signifas rajton de azilo por tiuj homoj, kiujn oni persekutas pro politikaj, religiaj aŭ aliaj kaŭzoj. La rifuĝantajn homojn akceptas la lando, kiu donas azilon laŭ diversaj kriterioj.

La politika azilo gravis en la 20-a jarcento pro teruraj agadoj, forpeloj de la nazia kaj bolŝevika regado.

Nuntempe maloftas la politika persekuto, plimulto de la azilpetantoj atendas pli bonajn ekonomiajn kondiĉojn en la azildonanta lando, tiel ili estas ekonomiaj rifuĝintoj.

La Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj inkludas la azilrajton en sia artikolo 14. Pro protekto azilrajto, Konvencio pri la statuso de la rifuĝintoj kaj senpatrujuloj estis adoptita en 1951.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 27.
**Charlottesville** estas urbo en la subŝtato Virginio en Usono. Ĝi situas ene de sed sendependa de Kantono Albemarle de Virginio. Ĝi estis konstruita sur la bordoj de la rivereto Ribana (alfluanto de la Rivero Jakobo) kaj havas areon de 26.6 kvadrataj kilometroj. La nombro da ĝiaj loĝantoj, aktuale en 2020, estas 46,553 homoj. La urbo estas la centro de la Universitato de Virginio.

La urbo estis fondita en 1762 kaj estis nomita laŭ la reĝino Charlotte de Meklenburgo-Strelitz, edzino de Georgo la 3-a, reĝo de Britio.

Inter la famaj loĝantoj de la urbo, oni povas mencii Thomas Jefferson, kiu loĝis en la urbo, ĝis sia morto, en la bieno Monticello  kaj James Monroe. La muzikgrupo Dave Matthews ankaŭ estis establita en la urbo, kaj la aktoro Rob Lowe ankaŭ venas de la urbo. La urbo estas eble plej konata pro la Universitato de Virginio, kiu estis fondita en 1819 fare de Jefferson mem.

En 2004, la urbo estis vicigita kiel la plej bona urbo por vivi en Usono. 

La 11-an kaj 12-an de aŭgusto 2017, manifestacioj de ekstremdekstraj organizoj kaj nov-naziaj movadoj estis okazigitaj en protesto kontraŭ la forigo de monumentaj statuoj kaj cenotafo de la publika spaco asociita kun la Konfederacio. Temis pri la statuo de la komandanto de la Konfederacia Armeo Robert E. Lee. En la dua tago de la manifestacioj, aŭto enrompis kaj surkuris pli ol 20 manifestacianojn kriantaj kontraŭ la dekstrula manifestacio. Unu virino estis mortigita kaj 19 estis vunditaj. En 2021, la urbo sciigis ke ĝi intencas forigi la statuojn de Lee kaj Generalo Thomas "Stonewall" Jackson kaj translokiĝigi ilin al sekura loko, ĝis la urbodelegitaro decidas kion fari kun ili.

Referencoj
----------

1. ↑   Find a County. National Association of Counties. Arkivita el la originalo je May 31, 2011. Alirita 2011-06-07.
2. ↑   Charlottesville city, Charlottesville city, Virginia. Alirita January 30, 2022.
3. ↑   About the Thomas Jefferson Foundation and Monticello. The Thomas Jefferson Foundation. Arkivita el la originalo je February 14, 2008. Alirita March 18, 2008.
4. ↑   Charlottesville Facts (October 27, 2017).
5. ↑ .  Organizers and leaders of Charlottesville's Deadly Rally Raised Money With PayPal. Southern Poverty Law Center. Alirita 2017-08-17.
6. ↑  Joe Heim, Ellie Silverman, T. Rees Shapiro & Emma Brown (August 12, 2017), "One dead as car strikes crowds amid protests of white nationalist gathering in Charlottesville; two police die in helicopter crash" (el Retarkivo {{{1}}}), *The Washington Post*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Charlottesville dum la Civila Milito en la *Encyclopedia Virginio*
* Charlottesville, Nelonga urba Historio
* Albemarle Charlottesville Historia Societo retaj prezentroj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 844178
* LCCN: n79018570
* VIAF: 242139805
* ISNI: 0000 0004 0644 5334
* BNF: 12050547h
* NKC: ge638222
 |
dekstra
La **Eŭropa Statistika Oficejo**, mallonge **Eurostat**, estas la oficejo pri statistiko de la Eŭropa Unio. Ĝia sidejo estas en Luksemburgio.

La oficejo produktas statistikojn por la ŝtatoj de la Eŭropa Unio, kies datumoj kolektiĝis de la naciaj statistikaj oficejoj de la membroŝtatoj. Gravan rolon la institucio havas por la harmoniigo de statistikaj difinoj kaj kalkulaj metodoj. Tiel estas garantiata, ke eblas kompari la unuopajn membroŝtatojn kaj aparte ilian ekonomian evoluon.

La oficejo ne nur kreas komparojn de la kompletaj ŝtatoj, sed ankaŭ de unuopaj regionoj. Por tio ĝi uzas la nomenklaturon NUTS. Kadre de la tiel nomata "Urba Aŭdito" (angle "Urban Audit") aldone kreiĝas urbaj statistikoj.

En Eurostat interalie laboras la litova esperantistino *Valdonė Kasperiūnienė*.

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia Statistika Instituto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Eurostat en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficialaj retaj paĝoj de la oficejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 229408
* GND: 236342-2
* LCCN: n80066951
* VIAF: 123790565
* ISNI: 0000 0004 5904 2213
* SUDOC: 026436647
* NKC: kn20010711082
 |
**Statiko** estas fako de fiziko pri fizikaj sistemoj en statika ekvilibro, tio estas en stato, kie la relativaj pozicioj de subsistemoj ne varias tra tempo, aŭ kie la komponantoj kaj strukturoj estas senmovaj sub la ago de eksternaj fortoj de ekvilibro. En statika ekvilibro, la sistemo estas aŭ senmova aŭ movanta kun konstanta rapido. 

Per la dua leĝo de Neŭtono pri movado, tiu ĉi situacio implicas ke la neta forto kaj la neta tordo sur ĉiu korpo en la sistemo estas nula, signife ke por ciu forto priaganta membron devas esti egala kaj mala forto. De tiu ĉi limigo, tiaj grandoj kiaj streĉo aŭ premo povas deriviĝi. La kondiĉo ke la neta forto egalas nulon sciiĝas kiel "la unua kondiĉo de ekvilibro", kaj la kondiĉo ke la neta tordo egalas nulon sciiĝas kiel "la dua kondiĉo de ekvilibro". Vidu artikolon: statika determinanto. 

Statiko estas plene uzata en la analizo de strukturoj, ekzemple en arĥitektura inĝenierado kaj struktura inĝenierado. Fortiko de materialoj estas rilata fako de meĥaniko kiu dependas peze de aplikado de statika ekvilibro. 

Hidrostatiko, ankaŭ sciata kiel fluida statiko, estas la studo de fluidoj senmovaj. La karakteristiko de iu ajn fluido senmova estas, ke fortoj sur iu ajn partiklo en la fluido estas samaj laŭ ĉiuj direktoj. Se forto ne estas egala la fluido movas en la direkton de la rezulta forto. Tiu ĉi koncepto estis unue formulita en ete etendita formo de la franca matematikisto kaj filozofo Blaise Pascal en 1647 kaj poste sciiĝis kiel la leĝo de Pascal. Tiu ĉi leĝo havas multajn gravajn aplikaĵojn en hidraŭliko. Galileo Galilei ankaŭ estis grava patro de hidrostatiko.

En ekonomiko, "statika" analizo havas substance la saman signifon kiel en fiziko. De la tempo de *Foundations of Economic Analysis (Fundamentoj de Ekonomika Analizo)* (1947), la fokuso estas sur "kompara statiko", t.e. la komparo de unu statika ekvilibro al alia, kun malmulta aŭ nenia diskuto pri la procezo okazanta inter ili ;ndash; alia ol noti la ekzogenajn ŝanĝojn kiuj kaŭzis la movadon.

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Inĝenierarto |

* meĥaniko
* solida meĥaniko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Statiko por robotiko angle
* Senkosta surreta lernolibro pri "Structural elements" (strukturaj elementoj) kun ĉapitro pri statiko angle
**Roger Keith BARRETT**, alie nomata **Syd BARRETT** (Esperanta prononco: Sid Baret) (naskiĝis la 6-an de januaro 1946 en Kembriĝo kaj mortis la 7-an de julio 2006 en la sama urbo), estis angla gitaristo, kantisto kaj verkisto ĉefe konata pro sia partopreno en la rokgrupo Pink Floyd. Li kunfondis tiun grupon en 1965 kun Roger Waters, Richard Wright kaj Nick Mason, estante ĝia gvidanto kaj ĉefa verkisto. Dum la jaro 1967, post la surbendigo de la albumo The Piper at the Gates of Dawn, lia mensa sano malboniĝis. Tio okazis pro lia uzo de drogoj. Li iĝis ĉiam malpli findinda kaj ofte forestis, do la grupo decidis anstataǔigi lin per lia amiko David Gilmour, unue nur por koncertoj. Sed rapide Syd Barrett iĝis tute ne resanigebla, do estis eksigita el la grupo en aprilo 1968.

Li surbendigis ankoraŭ du albumojn kiel sola artisto: "The Madcap Laughs" en januaro 1970 kaj "Barrett" en novembro 1970, post kio li ĉesigis ĉian muzikan aktivadon. En 1988, la kompilaĵa albumo "Opel" estis publikigata, sekvata en 1989 de la albumo "The Peel Session".

En 1975, la grupo Pink Floyd dediĉis al li sian kanton "Shine On You Crazy Diamond". En 2020, tiu kanto aperis ankaŭ en Esperanta versio de Ĵomart kaj Nataŝa kun la titolo "Brilu Freneza Diamanto".

Li mortis en 2006 pro kancero de pankreato.

Vidu ankaŭ
----------

* Nick Laird-Clowes

Eksteraj ligiloj
----------------

* Brilu freneza diamanto kantata de Ĵomart kaj Nataŝa


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 592339
* GND: 119302160
* LCCN: n91069361
* VIAF: 51809205
* ISNI: 0000 0000 8130 3863
* LIBRIS: 275428
* SUDOC: 077721136
* BNF: 12588005m
* MBA: 12327d75-47d5-45d9-84c2-3760b9210c17
* NLA: 35998433
* NDL: 00851701
* BIBSYS: 67325
* RKD: 353231
* NKC: mzk2002103671
* ICCU: RAVV087911
* BNE: XX847626
 |
**Syllable** estas libera operaciumo por Pentium kaj kongruaj procesoroj.

Kreintoj
--------

Kristian Van Der Vliet,
Kaj de Vos, Riĉjo Caudill,
Arno Klenke, Henrik Isaksson

Priskribo
---------

Syllable estas volontula projekto por krei liberajn operaciumajn sistemojn por Pentium kaj kongruaj procesoroj. La intenco estas krei facile uzeblan liberan operaciumon por hejmaj kaj malgrandoficejaj uzantoj. Ĝi debranĉiĝis de la haltinta projekto AtheOS en julio 2002.

Ĝi havas

* indiĝenan retumilon bazitan sur WebKit (ABrowse aŭ Webster),
* retpoŝtan klienton (Whisper),
* sonludilon, spektilon, konvertilon bazitajn sur bibliotekaro kiu uzas etendaĵojn kiel FFmpeg aŭ rimedon por ludo de Ogg Vorbis,
* IDE,

ktp.

Proprecoj
---------

|  |  |
| --- | --- |
|  Traduku | **Ĉi tiu sekcio estas esperantiginda** per materialo el  |

Ĉefaĵoj laŭ la Oficiala Retejo inkluziv:

```
   * Indiĝena Peco revuo dosiersistemo, la AtheOS Dosiersistemo (kutime nom AFS, kiu ne estas la sama kiel la Andrew Dosiersistemo)
   * C++ orient API
   * Kontraŭasorient grafika surtabla natura medio sur indiĝena GUI arkitekturo
   * Plejparte POSIX observema
   * Softvaro havenoj, inkluzivanta Emacs, Vim, Perl, Python, Apache kaj aliuloj.
   * GNU toolchain (GCC, Glibc, Binutils, Far)
   * Preventa multitasking kun multithreading
   * Symmetric multiprocessing (multoblaj procesoro) subten
   * Aparato aŭtistoj por plimulto de ofta komputila aparataro (video, sono, reto pecetoj)
   * dosiersistemo aŭtistoj por GRASA (leg/skrib), NTFS (leg) kaj subnumero2 (leg)
   * REBOL kiel sistemo skribo lingvo
```

La lasta versio estas 0.6.5, liberig sur Januaro 8, 2008.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Syllable en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

*
**Anna Julianna Nádasdy** [nAdaŝdi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj laŭ la origina nomo **Esterházy Anna Júlia** estis hungara aristokrato, baronido. Ŝia nobela antaŭnomo estis *galánthai,* ŝia patro estis Miklós Esterházy (palatino), ŝia edzo estis Francisko Nádasdy (politikisto).

Anna Julianna Nádasdy naskiĝis la  28-an de februaro 1630(nun 1630-02-28) en Fraknó (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Forchtenstein en Aŭstrio), ŝi mortis la 22-an de januaro 1669 en Pottendorf (Aŭstra Imperio, nun en Aŭstrio).

Biografio
---------

Anna Julianna Nádasdy estis edukita hejme, ŝia beleco estis vaste konata. Ŝi edziniĝis en Kismarton en 1644 laŭ la kutima gepatra volo, samtempe ŝi prenis la titolon grafo kaj familian nomon Nádasdy. Ĝismorte la geedza paro vivis harmonie, ili apogis la katolikismon. Resume ŝi naskis 15 idojn, el tio iĝis 7 plenkreskuloj. Ŝi mortis graveda.

Fontoj
------

* biografio hungare kun bildoj
* biografio hungare
* datenoj
* datenoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 844401
 |


* Portalo pri Biografio
Kranio
***Sylviornis*** estas formortinta genro de Kokoformaj birdoj enhavanta unusolan specion, *S. neocaledoniae*, aŭ erare "Novkaledonia giganta megapodo". Teknike, tio lasta estas malĝusta ĉar oni ĵus trovis, ke ne temas pri megapodo, sed la nura konata membro de sia propra familio, nome Silviornitedoj; je la epoko de la priskribo, oni supozis, ke estas strutoforma. *Sylviornis* neniam estis trafita viva de scienculoj, sed ĝi estat konata el multaj miloj de ostaj subfosilioj trovitaj en kuŝejoj, kelkaj el ili el la Holoceno, en Novkaledonio kaj la apuda Pininsulo.

*Sylviornis* estis granda, nefluga birdo, 1.7 m longa, kaj peza ĉirkaŭ 30 kg averaĝe. Ĝi estas la plej fortika kokoforma birdo iam konata. Ĝi havi grandan kranion kun alta kaj flanke premita beko surmontigita de osta karunklo. Ties kruroj estis mallongaj, sed havis fortajn fingrojn kun longaj ungoj. La skeleto havis nombrajn pekuliaraĵojn kaj diferencojn kiuj apartigas *Sylviornis* el ĉiuj aliaj konataj birdoj.

Granda proporcio de ĝis 50% en kelkaj kuŝejoj de la trovitaj restoj estis el junuloj. Tiele, oni teoriigis, ke *Sylviornis* havis ovokvantojn de almenaŭ 2, sed pli probable pli proksime al 10 ovoj, kaj ke la averaĝa vivodaŭro estis ne multe pli ol 5–7 jaroj, kio estus tro malalta por tiom granda birdo. Ŝajne la birdo ne kovis siajn ovojn sed konstruis amasneston similan al tiu de megapodoj. ing browser, and the structure of the bill and feet suggest that roots and tubers it dug up formed a major part of its diet.

Referencoj
----------

Literaturo
----------

* Mourer-Chauviré, Cécile & Balouet, J. C. (2005): Description of the skull of the genus *Sylviornis* Poplin, 1980 (Aves, Galliformes, Sylviornithidae new family), a giant extinct bird from the Holocene of New Caledonia. *In*: Alcover, J. A. & Bover, P. (eds.): *Proceedings of the International Symposium "Insular Vertebrate Evolution: the Palaeontological Approach"*. *Monografies de la Societat d’Història Natural de les Balears* **12**: 205-118.
* Poplin, François (1980): *Sylviornis neocaledoniae* n. g. n. sp. (Aves), ratite éteint de la Nouvelle-Calédonie. *Comptes Rendus de l'Academie des Sciences Paris sér. D* **290**: 691-694 [artikolo en franca]
* Balouet, Jean-Christophe; Olson, Storrs L.: *Fossil Birds from Late Quaternary Deposits in New Caledonia* PDF, rete Arkivigite je 2012-02-15 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Sylviornis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Sylviornis en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)