recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Sabloŝprucigo je muro.
Aparato por sabloŝprucigo
**Sabloŝprucigo** estas metodo, en kiu oni ŝprucigas sablon aŭ alian grajnan aĵon per grandpremo sur surfacon, por purigi tion de rusto, farbaĵoj, aliaj poluaĵoj. Ĉar oni komence uzis nur sablon por tiu tekniko, la nomo ne ŝanĝiĝis, post kiam oni ekuzis ankaŭ aliajn grajnajn materialojn.

Ĉar multaj ŝprucaĵoj estas higroskopaj (akvo-, humidabsorbaj), oni bezonas por la ŝprucado sekan aeron. Tiu tipo de la metodo kaŭzas gravan estiĝon de polvo.

Oni evoluigis ankaŭ metodon (patentigita en 1994), dum kiu oni uzas ŝprucaĵon el grajnetoj kaj akvo (ŝlimo). Tiam oni evitas estiĝon de polvo.

La sabloŝprucigon elpensis en 1870 la usona Benjamin C. Tilghman, kiu estis oficiro en la usona enlanda milito. Li rimarkis domon, kies fenestroj estis senbrilaj. Je lia demando oni respondis, ke ofta forta vento kunportas fajnan kvarcan sablon, kiu damaĝis la vitron. Tio donis al li ideon pri sabloŝprucigo. La unua apliko estis senbrilaj figuroj, pretigitaj sur brila grundo, fono.

* Kategorio Sabloŝprucigo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **grek-katolika preĝejo Etendiĝo de Sankta Spirito** estas moderna konstruaĵo en Hungario, en urbo Szolnok.

Historio
--------

La grekokatolikoj ne havis kirkon, nur kapelon. La liturgioj okazis tie aŭ depost la socialismo en lernejo. La eklezia grupo estis fondita en 1989. La urbo donacis konvenan areon por konstrui kirkon en 1992. En la sekva jaro oni konstruis provizoran lignan preĝejon. En 1997 la planoj estis pretaj por konstruaĵoj preĝejo, paroĥo, kunvenejo. Ili estis konstruitaj inter 2000-2002, sed la tombejo pri urnoj sub la preĝejo nur en 2003.

Konstruaĵoj
-----------

La preĝejo situas en granda korto, sed apude estas videblaj la aparta kampanilo kaj paroĥejo. La ortodoksa preĝejo ofte estas oklatera, sed tiu ĉi estis ronda kun diagonalo 16 m. Ekstere ĝi estas kovrita per blankaj sablobrikoj, sed la fundamenta strio estas flava kalkoŝtono. (Tio estas koloroj de Vatikana flago.) La tegmento estas kovrita per kuprolamenoj. Interne estas 3 partoj: vestiblo, navo, sanktejo. El la vestiblo ankaŭ la urnotombejo estas atingebla. Ĝi estas ŝirmita kontraŭ inundoj. La kupolo estas betonringo, kiun 8 kolonoj tenas. Pli supre estas 32 fenestroj ĉiuj 4 metrojn altaj. 
La ĉefaltaro estis farita el blanka marmoro. La ikonostazo konsistas el 37 bildoj kaj estis preta en 2010.

La kampanilo estas 9 metrojn alta. Tio estas nur 4 kvadrataj kolonoj, kiujn supre simpla tegmento kunligas. Meze 2 sonoriloj loĝas. Sur la kolonmuro estas reliefo pri István Széchenyi ekde 2006. Apud la kampanilo estas videbla skulptaĵo pri Sankta Nikolao kaj iom for la kunvenejo.

En 2010 la eklezia grupo transprenis la zorgantajn taskojn pri la proksima lernejo kaj la infanĝardeno. Dimanĉe posttagmeze ankaŭ romkatolika meso okazas.

Kermeso okazis en la 30-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* Arkivigite je 2019-02-14 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Cristóbal de la Barranca** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas San Cristóbal de la Barranca. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 071.

Geografio
---------

**San Cristóbal de la Barranca** apartenas al la regiono Centro kiu situas, kiel jam diras la nomo, en la centro de la subŝtato Jalisco (la ĉefa urbo estas Guadalajara). Al tiu regiono apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3207 loĝantojn. El tiuj estis 1499 viroj kaj 1708 virinoj. La komunumo havas surfacon de 636,93 km². La meza alteco estas 820 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 20 C. En la komunumo estas 713,7 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1245 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1058 scipovis legi kaj skribi kaj 181 viroj estis analfabetoj. Do 14.54 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1375 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1160 sciis legi kaj skribi kaj 204 virinoj estis analfabetoj. Do 14,84 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en San Cristóbal de la Barranca vivis 3998 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 0 indiĝenoj. Tio signifas ke 0 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Cristóbal de la Barranca Arkivigite je 2007-06-03 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
"Porta Nigra" en Treviro konsistas el sabloŝtono de Kordel
la katedralo de Treviro estas el sabloŝtono de Kondel
**Sabloŝtono de Kordel**, aŭ **Volcina sabloŝtono**, estas flave griza aŭ ruĝa sabloŝtono, kiu estas elfosata apud la komunumo Kordel proksime de Treviro en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La fama romia podego Porta Nigra en Treviro estas el tiu ŝtono. Tiu sabloŝtono estiĝis en la frua triaso kaj estas la plej grava konstruŝtono de Trevira lando.

Priskribo de la ŝtonaĵo kaj mineralkonsisto
-------------------------------------------

Ĝi estas flave griza aŭ ruĝeca sabloŝtono, kiu estas riĉa je ŝtonrompitaĵoj. Ĝi estas fajn- ĝis mezgrajna kaj havas ĝis 3 mm grandaj, malhelajn makulojn. La poroj havas grandecon de 0,15 kaj 1 mm.

Enestas 78 % komponentoj kaj 12 % da ligaĵo. Ĝia videbla poraro estas 10 %. La komponentoj estas 47 % kvarco, 42 % ŝtonrompitaĵo, 8 % feldspato, 3 % flimo (biotito, muskovito) kaj malpli ol 1 % akcesoraj mineraloj (zirkono, turmalino). Ĝia ligaĵo estas argila kaj parte el kaolino.

Uzado
-----

La sabloŝtono estas uzata por masivkonstruaĵoj, plankokovraĵoj, ŝtuparoj, fenestrobretoj aŭ por kovri fasadojn. Ŝtonskulptisto uzas ĝin por monumentoj kaj tomboŝtonoj. La ŝtono estas relative persista kontraŭ veterdisfalo.

Jenaj konstruaĵoj estis faritaj el la sabloŝtono: Porta Nigra, katedralo de Treviro, faka altlernejo en Treviro, Benediktana abatejo en Luksemburgo, Evangelia ĉefpreĝejo de Rheydt, skulpta kruciganta grupo sur tombejo Petersfriedhof en Frankfurto ĉe Majno, Barmer Ruhmeshalle en Wuppertal kaj la junulardomo de Kordel.

Literaturo
----------

* Wolf-Dieter Grimm: *Bildatlas wichtiger Denkmalgesteine der Bundesrepublik Deutschland.* Hrsg. vom Bayerischen Landesamt für Denkmalpflege, Lipp-Verlag, München 1990, ISBN 3-87490-535-7, Gesteins Nr. 089.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Steinbruch auf dem Steinkopf

Referencoj
----------

1. ↑  Grimm: Bildatlas. Gestein Nr. 89
2. ↑  Grimm: Bildatlas. S. 171

49.8373186.656739Koordinatoj: 49° 50′ 14″ N, 6° 39′ 24″ O (mapo)
**San Cristóbal de la Vega** [sankrisTObal delaBEga] estas municipo en la okcidento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Campiña Segoviana*. La loknomo *San Cristóbal de la Vega* estas etimologie komprenebla kiel Sankta Kristoforo de la Valkamparo. 

San Cristóbal de la Vega en la provinco Segovio.
Preĝejo de Sankta Kristoforo.
Vinkeloj.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 15 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 88 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 500 el la 1900-aj jaroj. 

Ĝi distas 55 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Montejo de Arévalo, Tolocirio, Santiuste de San Juan Bautista, Donhierro, Rapariegos kaj Codorniz.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. 

San Cristóbal de la Vega apartenis al *tercio y sexmo de la Vega* (*Comunidad de Villa y Tierra* de Arévalo). En mezepoka dokumentaro aperas literumado Sant Christoual.

La loko estis necesa haltejo por veturantoj kaj tial ĝi estis grava komunikejo. Ekde 1833 ĝi restis en la provinco Segovio.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Kristoforo, restaŭrita forĝejo kaj vinkeloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767753
 |
Mapo de la katastrofo
Ruĝa ŝlimo en la stratoj de Devecser, Hungario pro la katastrofo.
La **ruĝ-ŝlima katastrofo en Hungario** estis industria akcidento en okcidenta Hungario, kiu komenciĝis la 4-an de oktobro 2010, je la 12:25 , kiam ruĝa ŝlimo trarompis la rezervujan digon kaj inundis la pli sube situantajn lokojn apud rojo **Torna**, nome Kolontár, Devecser, Somlóvásárhely, Tüskevár, Apácatorna kaj Kisberzseny.

La evento
---------

La ruĝ-ŝlima rezervujo estis deponejo de la aluminia produkta firmao MAL AG (Magyar Aluminium), kies centro estas en la proksima urbo Ajka.

La ruĝa ŝlimo trarompis la digon ĉe vilaĝo Kolontár. La vilaĝon inundis 700.000 kubmetroj da ruĝa ŝlimo, kemiaĵo kun malpezaj metaloj kaj natrona lesivo (pH 12). En la vilaĝo Kolontár la ŝlimo inundis kelkloke en alto de 2 metroj ene de sekundoj la domojn kaj la vojojn. Mortis 8 homoj en la fluo, 123 personoj vundiĝis ĉefe pro la lesiva likvaĵo, oni evakuis 400 homojn. 

La inundo trafis ĉ. 40 kvadratajn kilometrojn, detruis ĉiun vivaĵon en la rojo **Tarna** kaj plufluis en rivereton Marcal ene de kelkaj horoj. La rivereto Marcal ĉe Karakó alfluas riveron Rába, kiu ĉe Győr alfluas Danubo-n.

La produktado en la aluminia fabriko estis tuj ĉesigita, oni arestis la direktoron de la firmao la 11-an de oktobro. Simile la registaro asertis, ke ĝi transprenos la regadon de la entrepreno, almenaŭ provizore. Krome oni anoncis ke estas danĝero pri rompo de dua digo kaj sekva dua inundo de ruĝa ŝlimo por kio jam oni faris la provizorajn taskojn devojigi la okazontan inundon al la jam inunditaj areoj.

Agado kontraŭ la ekologia katastrofo
------------------------------------

La ĉefa tasko estas la neŭtraligo de la lesivo, oni provas maldensigi la ŝlimon, tie la firmao BorsodChem certigis 150.000 litrojn da salacido. Oni ŝutis en la unuaj tagoj plue 1.000 tunojn da gipso en rivereton Marcal.

* Ruĝ-ŝlima katastrofo en Hungario en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ruĝ-ŝlima katastrofo en Hungario en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Diego de la Unión** estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Diego de la Unión*.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 34401 loĝantojn. El tiuj estas 15863 viroj kaj 18538 virinoj. La komunumo havas surfacon de 990,17 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2070 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 463 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 21° 28′ norda latitudo kaj 100° 52′ okcidenta longitudo.

Sociogeografio
--------------

En la komunumo vivas 28 979 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 37 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,13 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.

19 024 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili, 3 903 respektive 20,52% estas analfabetoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio San Diego de la Unión en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Sabrokorna orikso (Oryx dammah)
La **Sabrokorna rektkornulo** aŭ **Sabrokorna orikso** (*Oryx dammah*), konata ankaŭ kiel **Sahara rektkornulo**, estas specio de *Oryx* nune Formortinta en naturo de la familio de Bovedoj kaj subfamilio de hipotragenoj. Ĝi iam loĝis en la tutan Nordafrikon. Ĝi havas longan taksonomian historion ekde ties malkovro al la scienco en 1816 fare de Lorenz Oken, kiu nomigis ĝin *Oryx algazel*. Tiu spiral-korna antilopo estas iom pli ol 1 m alte ĉe la ŝultro. La maskloj pezas 140-210 kg kaj la inoj 91-140 kg. La dorso estas blankeca kun ruĝec-bruna brusto kaj nigraj markoj en la frunto kaj suben laŭ la longo de la nazo. La idoj naskiĝas havantaj flavan felon, kaj la distingaj markoj estas dekomence forestaj. La mantelo ŝanĝas al plenkreskula koloraro kiam ili estas 3–12monataĝaj.

* Sabrokorna rektkornulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sabrokorna rektkornulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Sabrokorna rektkornulo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Józsefné Szakács** [jOĵefnE sakAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szakács Józsefné** estis hungara brodistino. Ŝia origina naskiĝa nomo estis **Mészáros Magda,** ŝia nepo estis Rita Lovászné Juhász.

Magda Mészáros naskiĝis la 14-an de aŭgusto 1923 en Jászfényszaru, li mortis la 3-an de novembro 2012 en Gyöngyös.

Biografio
---------

Familio de Magda Mészáros translokiĝis al Mátraterenye, kie la juna Magda konatiĝis kun la belaj lokaj popolkostumoj. Ŝi kolektis brodaĵojn kaj ankaŭ ŝi komencis brodadi. En 1942 ŝi edziniĝis kaj prenis la tiutempe oficialan geedziĝan nomon Józsefné Szakács. La nova paro translokiĝis al Vámosgyörk, en 1956 al Mátrafüred, kiu estas ekstera urboparto de Gyöngyös. Ŝi instruis la lokajn virinojn brodi, krome ŝi kolektis brodaĵojn kaj ankaŭ ŝi kreis ilin. En 1980 ŝi establis muzeon pri brodaĵoj en la propra loĝejo. La muzeo kun 1500 eroj jam estas protektata. En la urbo ŝi konstante instruis la brodan teknikon.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Rita Lovászné Juhász

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2020-07-08. Alirita 2020-07-08.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 696590
 |
Sacbé en Dzibilchaltun en Jukatano
**Sacbé**, kromnomita **majaa rapidvojo** estas vojo konstruita de la majaoj, kiu ligis ceremoniejojn aŭ urbojn.

La nomo devenas de la vortoj *"sac"* (blanka) kaj *"bé"* (vojo), kaj signifas do en la majaa lingvo *blanka vojo*. Fakte la vojo estis ja blanka, ĉar konstruita kaj kovrita de blanka stuko aŭ kalko.

Tiaj vojoj estis inter kvar kaj dudek metrojn larĝa kaj povis longi pli ol 100 kilometrojn: ekzemple la rapidvojo inter Coba kaj Yaxuná). Kelkaj Sacbeob (= la pluralo de sacbé) ekzistas ankoraŭ hodiaŭ.

Multaj sacbeob estas viditaj de turistoj, la plej fama eble estas tiu en Chichen Itza, kiu de la centro iras ĉirkaŭ El Castillo kaj ĝis la sankta Cenote, miloj da turistoj paŝas sur ĝi ĉiutage. Kelkaj el la pli longaj vojoj ekzistas ankoraŭ. Bone konata sacbé estas tiu, kiu ligas Uxmal al Kabah kaj havas pordegojn je ĉiu fino. La ĉirkaŭ 100 km longa vojo inter Coba kaj Yaxuná estis dum deko da jaroj la plej longa konata de arkeologoj, sed restoj de eĉ pli longa vojo antaŭ nelonge estis malkovritaj. Tiu sacbé iris de Ti'ho (la nuna Mérida, Jukatanio), tra Ake kaj Izamal ĝis la Kariba Maro proksime al la nuna Puerto Morelos. La longeco de tiu sacbé estas ĉirkaŭ 300 km.

Pordego je la fino de la sacbé, Kabah, Jukatano

Vidu ankaŭ
----------

* Majaoj
* Listo de majaaj ruinoj
Manifestacio de la sindikato de anarkiisma tendenco FORA (komence de la 20a jarcento).
Oni konas kiel **Ruĝa Semajno** la subpremadon kiu ekis dum la celebro de la Tago de la Laboro en la Placo Lorea de Bonaero, Argentino, de 1909, per kiu oni mortigis aŭ vundigis dekojn da personoj fare de la polico, kiu sendistinge pafis kontraŭ la hommamaso kiam tiu estis disiĝe, kune kun la ĝenerala striko kiu okazis kiel konsekvenco de la masakro kaj kiu estis la plej sukcesa ĝis la momento tie.

Post monatoj, okazis mortiga atenco fare de la anarkiisto Simón Radowitzky kontraŭ la policestro Ramón Lorenzo Falcón (*popola justico*, laŭ la opinio de liberecanoj), kaj sekve novaj okazintaĵoj subpremigaj.

Notoj
-----

1. ↑   Arkivigite je 2012-03-23 per la retarkivo Wayback Machine MEDIOS GRÁFICOS E HISTORIA. LA SEMANA ROJA DE 1909, Badell, Martín Alejandro, Gringauz, Lucrecia, Facultad de Periodismo y Comunicación Social (UNLP), La Plata.
2. ↑   Ceremonias contra el olvido, Zamorano, Mariano, da Torre, Patricio, 15a de novembro de 2009, Tea.
3. ↑  Herman Schiller, Momentos de luchas populares, 2005, Ediciones Instituto Movilizador de Fondos Cooperativos, Buenos Aires isbn= 9508601779 paĝoj 37/40.
Konstruaĵo de la lernejo
**Rusia Akademio de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo je nomo de Ilja Glazunov** (ruse *Российская академия живописи, ваяния и зодчества Ильи Глазунова*) estas pentra altlernejo, funkcianta en Moskvo ekde 1987. Ĝi estis fondita de la pentristo Ilja Glazunov, kiu fariĝis ĝia rektoro (kaj restas ĝis nun).

Historio
--------

### Antaŭhistorio

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Altlernejo de belartoj (Rusio).
Ekde 1843 en Moskvo estis Lernejo de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo.

Post la Oktobra Revolucio en 1918 la Altlernejo estis reorganizita kaj nomiĝis la Dua Belarta metiejo, ekde 1920 - Alta belarta-teknika metiejo (VĤUTEMAS), ekde 1926 - Alta belarta-teknika instituto (VĤUTEIN), ekde 1930 - la moskva akademia Instituto de balartoj (ekde 1946 - nome de Vasilij Surikov).

### Apero kaj nuna stato

En 1986 la Sovetia registaro redonis la konstruaĵon al la nova Instituto de pentrarto, skulpturo kaj belarta pedagogio, laŭ iniciato de Ilja Glazunov. Poste ĝi renomiĝis kiel la Rusia Akademio de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo. Glazunov iĝis ĝia rektoro.

Ekde 1989 la Akademio instruas al ĉ.370 studentoj ĉiujare en kvin fakultatoj:

* Pentrarto
* Skulpturo
* Arkitekturo
* Restaŭrado de belartaĵoj
* Kritiko de belarto
**San Esteban Atatlahuca** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Esteban Atlatahuaca*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 133.

Geografio
---------

**San Esteban Atatlahuca** apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3676 loĝantojn. El tiuj estis 1808 viroj kaj 1868 virinoj. La komunumo havas surfacon de 61.24 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2450 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2810 indiĝenoj. El tiuj 2382 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2382 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Esteban Atatlahuca Arkivigite je 2004-12-09 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Felipe Jalapa de Díaz** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Felipe Jalapa de Díaz*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 134.

Geografio
---------

**San Felipe Jalapa de Díaz** apartenas al la distrikto Tuxtepec al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 25395 loĝantojn. El tiuj estis 12422 viroj kaj 12973 virinoj. La komunumo havas surfacon de 154.38 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 140 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 18493 indiĝenoj. El tiuj 15101 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 15101 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)
**Saeed Abdallah Ali Sulayman al-Ghamdi** (Arabe: سعيد الغامدي‎, '**Sa'īd al-Ghāmdī'**) (21a de novembro, 1979 - 11a de septembro, 2001) estis unu el kvar kaperantoj de Unuiĝintaj Aerlinioj Flugo 93, kiel parto de la Atencoj de la 11-a de septembro 2001. 

Naskita en Sauda Arabio, li eliris de sia hejmo por barakti en Ĉeĉenio post eliri el universitato, sed laŭ-raporte anstataŭe iris al Afganio por trejniĝi en Al-Kaida-a kampadejo. Laŭraporte, Usama bin Laden lin elektis por partopreni en teroristaj atencoj en Usono, kaj li alvenis Usonon je junio 2001. Dum sia enesto de Usono, li mal-laŭte loĝiĝis en Florido, planante kiel komencus la atencoj kaj trejnante per flug-simuliloj.

Je la 11a de septembro, 2001, li eniris al Unuiĝintaj Aerlinioj Flugo 93, kaj helpis dum la kaperado de la aeroplano, kiu koliziiĝis al kampon, stirata de kaperisto-stiristo Ziad Jarrah, post la vojaĝantoj klopodis por rehavigi la stireblon de la aeroplano, per popolleviĝo.

Notoj
-----

1. ↑


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 696010
 |
Unua ago de Iniciativa Internacionlista en Barcelono
**Internaciisma Iniciato - La Solidareco inter la Popoloj** (II-SP) (katalune *Iniciativa Internacionalista - La Solidaritat entre els Pobles*, hispane *Iniciativa Internacionalista - La Solidaridad entre los Pueblos*) estas ekstrem-maldekstra politika koalicio de Hispanio kandidatiĝinta en la elektoj por la Eŭropa Parlamento de junio 2009.

Ĝi estis malpermesita de la Supera Kortumo la 16-an de majo 2009, post kiam gazetaraj raportoj ligis kelkajn el siaj kandidatoj kun tiuj de la malpermesita eŭska separisma partio Batasuna. La 22-an de majo, la Konstitucia Kortumo nuligis la antaŭan decidon.

La proklamitaj celoj de la partio estas socia justeco, demokratiaj liberecoj, kontraŭstaro al seksa diskriminacio kaj la rajto de memdetermino de la nacioj de Hispanio.

Ĉekape de balotada listo por la Eŭropa Parlamento de 2009 estis Alfonso Sastre, fama hispanlingva dramisto. La dua kandidato en la listo estis Doris Benegas Haddad, fratino de politikisto Txiki Benegas el la Hispana Laborista Socialista Partio), kaj ĉe numero deka estis Alicia Herminda, fama hispana aktorino.

* Kategorio Internaciisma Iniciato - La Solidareco inter la Popoloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Francisco Chapulapa** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Francisco Chapulapa*. Ambaŭ havas sian nomon de la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 139.

Geografio
---------

**San Francisco Chapulapa** apartenas al la distrikto Cuicatlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono *Cañada*), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1968 loĝantojn. El tiuj estis 940 viroj kaj 1028 virinoj. La komunumo havas surfacon de 19.14 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1400 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 211 indiĝenoj. El tiuj 143 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 143 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Francisco Chapulapa Arkivigite je 2004-12-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Francisco Lachigoló** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Francisco Lachigoló*. Ambaŭ havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 145.

Geografio
---------

**San Francisco Lachigoló** apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1920 loĝantojn. El tiuj estis 919 viroj kaj 1001 virinoj. La komunumo havas surfacon de 31.90 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1560 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 401 indiĝenoj. El tiuj 333 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 333 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Francisco Lachigoló Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Ruĝbeka vanelo** |
| --- |
|  |
| 
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birda klaso *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ĥaradrioformaj *Charadriiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Ĥaradriedoj *Charadriidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Vanellus *Vanellus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Ruĝbeka vanelo** *Vanellus indicus*Boddaert 1783 |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Ruĝbeka vanelo  |

 |
| v • d • r |

 *Vanellus indicus aigneri* - MHNT
La **Ruĝbeka vanelo** aŭ **Hindia vanelo** (*Vanellus indicus*) estas birdo de la familio de ĥaradriedoj kaj ordo de ĥaradrioformaj.

Ĝi reproduktiĝas el Irako orienten tra tropika Azio. Kelkaj nordaj reproduktantoj estas migrantaj, sed la resta loĝantaro estas **loĝanta** escepte por eventuala sezona ioma disigo. Tiu specio malpliiĝas en ties okcidenta teritorio, sed estas multnombra en granda parto de tropika Azio, kie videblas en preskaŭ ĉiu malseka medio. Tiu specio preferas **marĉojn** kaj similajn akvajn mediojn.

Ili estas facible videblaj kaj rekoneblaj birdoj. Ili estas grandaj vadbirdoj, grandaj kiel Eŭrazia vanelo, sed kun **nigraj krono, gorĝo, kolo, brusto** kaj vostopinto. La supra vizaĝo, malantaŭa kolo, flankoj, ventro kaj vosto estas blankaj -ĉio kiel strio ekde la okuloj malantaŭen- kaj la flugiloj kaj dorso estas brunaj, sed supre kun verdecaj nuancoj kaj en antaŭa flugilo kun violecaj. Beko -kun nigra pinto- kaj **vizaĝaj bridoj** -ĝis okuloj- estas ruĝegaj kaj la longaj kruroj estas flavaj. Ĝia alloga aspekto bone kongruas kun ties bruema naturo, per laŭta kaj kvazaŭ skoldanta alvoko.

La ino demetas 3-4 makuletajn okrajn ovojn en surplanka truo.

La manĝo de la **Ruĝbeka vanelo** estas ĉefe insektoj, helikoj kajaliaj senvertebruloj, kiuj estas bekoplukitaj el la planko. La specio manĝas kaj tage kaj nokte.

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Vanellus indicus*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 11 May 2006.

* Ruĝbeka vanelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ruĝbeka vanelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ruĝbeka vanelo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**San Lucas Quiaviní** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Lucas Quiaviní*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 233.

Geografio
---------

**San Lucas Quiaviní** apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1769 loĝantojn. El tiuj estis 763 viroj kaj 1006 virinoj. La komunumo havas surfacon de 58,69 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1730 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1679 indiĝenoj. El tiuj 1491 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1491 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Lucas Quiaviní Arkivigite je 2007-03-24 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Gabriel** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas San Gabriel. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 113.

Geografio
---------

**San Gabriel** apartenas al la regiono Sur kiu situas en la centra suda parto de la subŝtato. Al tiu regiono entute apartenas 16 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13378 loĝantojn. El tiuj estis 6338 viroj kaj 7040 virinoj. La komunumo havas surfacon de 449,01 km². La meza alteco estas 1280 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 21,3 C. En la komunumo estas 741,6 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4329 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3659 scipovis legi kaj skribi kaj 669 viroj estis analfabetoj. Do 15.45 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 4695 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4150 sciis legi kaj skribi kaj 545 virinoj estis analfabetoj. Do 11,61 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en San Gabriel vivis 12797 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 7 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,055 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Historio
--------

La ĉefurbo de la komunumo kaj la komunumo inter la jaroj 1934 kaj 1993 nomiĝis "Ciudad Venustiano Carranza". La nomŝanĝon ĉiam kontraŭis la loĝantaro. Finfine en 1993 laŭ la dekreto numero 15093 de la federacia parlamento la komunumo rehavis la originan nomon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Gabriel Arkivigite je 2007-04-03 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
La morto de Hervaro
**La Sagao de Hervör** (origine *Hervararsaga*) estas sagao legenda kiu kombinas historion kaj mitologion ĝermanan. Ĝi enhavas la historion de la glavo Tirfingo (origine Týrfingr) kiu estas malbenita kaj kiam ajn iu ĝin entiras tiu ĉi mortigos iun. Ankaŭ enhavas la rakonton de la batalo de la Hunoj kontraŭ la Gotoj en la arbaro Mirkvido (origine Myrkvídr) "malluma arbaro". Ankaŭ la sagao servis de inspiraĵo por aŭtoroj kiel J. R. R. Tolkien, kiu uzis la nomo de Mirkvido angliga kiel "Mirkwood".

La heroo de la sagao ŝanĝas tra la rakonto. Unue la heroino estas Hervaro, filino de Angantiro alia persono de la sagaoj antikvaj, ŝi iras al Samsey por reakiri la glavon Tirfingo el tombo de sia patro. La fantomo de ŝia patro avertas ŝin de la glavo malbena, sed ŝi ĝin senkonsideras. Post tio ŝi sin edzigas kun grandareĝo kaj havas du filojn, Hejdreko kaj Angantiro.

Ekde tio ĉi parto la sagao rakontas la vivon kaj aventurojn de Hejdreko, kiu heredas la glavon Tirfingo.

La sagao finas kun la batalo de Hunoj kaj Gotoj kie partoprenas la filino de Hejdreko ke ankaŭ estas nomita Hervaro, fratino de la reĝo Angantýr, filo de Hejdreko. Post tio nur estas rakonto de la reĝoj de la Danoj kaj Svedoj.

Mitologio en la sagao
---------------------

En la sagao estas multaj referencoj el la ĝermana mitologio, kiel ekzemple la aparo de Odin kiam iras al viziti reĝon Hejdreko sub la figuro de Gestumblindi (kiu signifas "la blinda gasto", ĉar Odin estas perdinta unu okulon sian por akiri plena saĝeco) kaj havas konkurson de demandoj kun la reĝo, kiu Odin gajnas demandado unu demandon ke nur si konas.

Alia referenco mitologia estas la glavo Tirfingo, kiu estis farinta per la nanoj, aŭ dvergoj, kaj enhavas malbenon.

Ankaŭ la aparo de la arbaro Mirkvido, bordo de la Gotreĝlando kaj la Hunreĝlando, kiu ankaŭ estas la bordo kiu la gigantoj krucos per alveni al Asgard en la Ragnaroko kaj tiel mondofinigi.

La konsiloj de la reĝo Hofundo
------------------------------

Kiam Hejdreko, filo de la reĝo Hofundo kaj la reĝino Hervaro, mortigas fraton sian, lia patro forpelas lin de la reĝlando. La reĝino Hervaro petas liajn konsilojn al ŝia filo. La reĝo Hofundo donas ses konsilojn al Hejdreko, kiuj estas:

1. Ke li neniam helpu tiun kiu mortigis sian lordon.
2. Ke li neniam helpu tiun kiu mortigis sian kunulon.
3. Ke li ne permesu sian virinon viziti ŝiajn parencojn, kvankam ŝi ĝin petas.
4. Ke li ne restu ekstere kun sia konkubino ĝis malfrua.
5. Ke li neniam rajdu sian plej rapidan ĉevalon se li bezonas hastiĝi.
6. Ke li neniam adoptu filon de viro pli fortega ol si.

Tuj kiam li foriris la halon de sia patro, Hejdreko malatentas la du unuajn konsilojn de sia patro kaj li helpas du virojn. La unua viro kiu mortigis sian lordon kaj la alia viro kiu mortigis sian kunulon.

La konsiloj estas tre interesaj ĉar ili montras al ni kutimojn de la antikvaj skandinavoj. Ekzemple, la kutimo adopti filojn speciale inter nobeloj kaj kutimoj koncerne edzinojn, konkubinojn kaj ĉevalojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Nord-ĝermana mitologio
* Ĝermana mitologio
* Mitologio
* Sagao
* Proza Edda
* Poezia Edda
* Odin
* Sigrlami
* Hrollaugr
**San Luis Amatlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Luis Amatlán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 235.

Geografio
---------

**San Luis Amatlán** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3393 loĝantojn. El tiuj estis 1568 viroj kaj 1825 virinoj. La komunumo havas surfacon de 170,96 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1500 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 15 indiĝenoj. El tiuj 12 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 12 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Luis Amatlán Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Francisco Sola** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Francisco Sola*. Ambaŭ havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 149.

Geografio
---------

**San Francisco Sola** apartenas al la distrikto Sola de Vega al kiuj apartenas entute 16 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1321 loĝantojn. El tiuj estis 612 viroj kaj 709 virinoj. La komunumo havas surfacon de 71.45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1410 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 15 indiĝenoj. El tiuj 13 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 13 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Francisco Sola Arkivigite je 2004-12-05 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Gabriel Mixtepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Gabriel Mixtepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 153.

Geografio
---------

**San Gabriel Mixtepec** apartenas al la distrikto Juquila al kiuj apartenas entute 12 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3930 loĝantojn. El tiuj estis 1880 viroj kaj 2050 virinoj. La komunumo havas surfacon de 482.26 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 690 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 119 indiĝenoj. El tiuj 83 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 83 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Gabriel Mixtepec Arkivigite je 2004-12-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La ***Sagres*** estas trimasta-barko kun ŝtala korpo, servante kiel lerneja ŝipo ĉe la Portugala Mararmeo.

La *Sagres*
La *Sagres* dum OpSail 2000
Desegnaĵo de la *Sagres*
La *Sagres* je la kajo de Mar del Plata, Argentino februaro 2010
La ŝipo estis en 1937 enakviĝinta sub la nomo Albert Leo Schlageter sur la ŝipfarejo Blohm & Voss en Hamburgo, Germanio. Ĝi apartenas al la Gorch Fock klaso de velŝipoj kaj estas ĝemela ŝipo de la Gorch Fock (ŝipo, 1958) (Tovariŝ), Horst Wessel (Eagle) kaj Mircea. La ŝipo estis uzata kiel lerneja ŝipo de la Germana Mararmeo.

Post la Dua Mondmilito la ŝipo estis konfiskita fare de Usono. En 1948 ĝi estis vendita al Brazilo, rebaptita kiel *Guanabara*, ĝi servis ĝis 1960 kiel lerneja ŝipo por la Brazila Mararmeo. En 1960 la ŝipo elserviĝis kaj estis uzata kiel flotanta bazo por la brazilaj patrolŝipoj.

Je tiu momento Portugalo serĉis anstataŭan ŝipon por la (malnova) Sagres (nun muzeoŝipo en Hamburgo sub la origina nomo: Rickmer Rickmers). La Portugala Mararmeo aĉetis la brazilan ŝipon kaj rebaptis ĝin en *N.R.P. Sagres* (N.R.P. portugale estas *Navio da República Portuguesa*) la tria ŝipo kun tiu nomo (nomita laŭ la plej suda portugala urbo).

La ŝipo estas uzata kiel lerneja ŝipo de la Portula Mararmeo. La Sagres en 2009 gajnis la Bostonan Tekruĉan Trofeon.

Teknikaj datumoj
----------------

* tunoj: 1 550 bruto
* akvodismeto: 1 940 tunoj
* longo: 89,5 m super tuto
* larĝo: 12 m
* enakviĝo: 6,2 m
* mastalteco super akvo: 45 m
* velsurfaco: 1.979 m²
* MMSI: 263141000
* IMO:
* Voksignalo: CTEC

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Fonto

* Sagres (ŝipo, 1938) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sagres (ŝipo, 1938) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Martín de Valderaduey** [sanmarTIN debalderaDŬEJ] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. *San Martín de Valderaduey* estas etimologie tradukebla al *Sankta Marteno de Valderaduey*, alude al ĉefa rivero Valderaduey. 

Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco Zamora.
Akvoturo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 23,94 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 50 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 45 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la 10-a jarcento. Ĝi apartenis al Burgoso. Dum la Milito de Hispana Sendependiĝo, hispanaj trupoj kaptis en San Martín de Valderaduey ok francajn soldatoj de la garnizono de Villalpando, kaj mortpafis unu el ili. La franca generalo Jouniers ordonis reprezalion, incendion de la vilaĝo kaj pendumadon de dekkvar trovitajn virojn el branĉoj de unusola arbo.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Proksimeco al Villárdiga faras ke ambaŭ vilaĝoj ŝajnas unusola, kaj tiukadre estas popola proverbo "San Martín y Villárdiga dos lugares son, que desde lejos parecen la luna y el sol" (San Martín kaj Villárdiga estas du loĝlokoj, kiuj de malproksime ŝajnas la luno kaj la suno).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755825
 |
**Veronika Novák,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Novák Veronika** estis hungara arkivisto, arkivestro, altlerneja instruisto.

Veronika Novák naskiĝis la  12-an de oktobro 1954(nun 1954-10-12) en Šaľa (Ĉeĥoslovakio, nun en Slovakio).

Biografio
---------

Veronika Novák apartenis al la hungara minoritato de la lando. Ŝi akiris arkivistan diplomon en Universitato Komenio en Bratislavo en 1978, poste ŝi doktoriĝis el filozofio en 1984. Inter 1978–1987 ŝi laboris en arkivo de sia naskiĝurbo, poste ŝi estis levita arkivestro. Ekde 1998 ŝi instruis en la Universitato de Trnava. En la jaroj 2002 kaj 2003 ŝi havis altan postenon en la slovaka nacia arkivo, poste ŝi havis postenojn en aliaj lokoj. Ŝia laboro fokusiĝis al la areoj loĝataj de hungaroj. Ŝi ricevis 2 hungarajn kaj slovakan premiojn en la 2000-aj jaroj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Hosszúfalu* (kunaŭtoro, 1993)
* *Vágsellye 1002-2002* (kunaŭtoro, 2002)
* *A Pozsonyi Jogakadémia hallgatósága, 1777-1849* (2007)
* *Dunaszerdahely* (kunaŭtoro, 2012)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* datenoj legeblaj pli malsupre

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 842350
 |



* Portalo pri Biografio
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Ruĝecbrusta enanto** |
| --- |
|  |
| Ruĝecbrusta enantoRuĝecbrusta enanto |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Oenanthe* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***O. bottae*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Oenanthe bottae****(Bonaparte, 1854) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Ruĝecbrusta enanto  |

 |
| v • d • r |

La **Ruĝecbrusta enanto** aŭ Botaa enanto (***Oenanthe bottae***) estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas membro de la genro de enantoj. La Heŭglina enanto (*O. heuglini*) estis iam inkludita en tiu specio, sed estas nuntempe konsiderata separata specio.

La genra nomo, *Oenanthe*, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka *oenos* (οίνος) "vino" kaj *anthos* (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro *Saxicola*, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj..

Aspekto
-------

Ĝi similas al la pli granda kaj malhela Rokenanto, sed kun **pli ruĝeca brusto kaj larĝa nigra vostopinto**, sed kun la kutima nigra renversita T kun blankaj vostobazo kaj pugo. La supraj partoj estas malhelbrunaj inklude kronon kaj **traokulan strion** kiu markas blankan superokulan strion. La gorĝo estas blankeca. Ambaŭ seksoj estas similaj.

Teritorio kaj habitato
----------------------

Ĝi troviĝas en Eritreo, Etiopio, sudokcidenta Sauda Arabio kaj Jemeno. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj herbejoj de altaj altitudoj. Ĝi estas plej komuna je altitudoj super 1800 m.

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Oenanthe bottae[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 26an de julio 2007.

1. ↑   Dropwort, Hemlock Water. *A Modern herbal*. Botanical.com. Alirita 2008-02-05.
2. ↑   Northern Wheatear. eNature. Alirita 2008-02-05.

* Ruĝecbrusta enanto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ruĝecbrusta enanto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ruĝecbrusta enanto en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
Metroo de Ĉikago

 

|  |
| --- |
| **Chicago 'L'** |
|   | Red Line |
|   | Orange Line |
|   | Yellow Line |
|   | Green Line |
|   | Blue Line |
|   | Purple Line |
|   | Brown Line |
|   | Pink Line |
|

La **Metroo de Ĉikago** (angle *Chicago "L"*) estas metroo kiu servas la urbon Ĉikago kaj ĝiajn ĉirkaŭaĵojn, en la ŝtato Ilinojso, en Usono. Ĝi estas ĉefe konata pro unu el siaj apartaĵoj: ĝi estas plejparte supertera (**"L"** estas mallongigo de *elevated*: supertera).

Ĝi estas funkciigata fare de "Chicago Transit Authority" (CTA) ekde 1947, ĝi estas la dua plej malnova reto en Ameriko, post Novjorko (1868) kaj la tria en la mondo malantaŭ Londono (1863), ĝia plej malnova sekcio datiĝanta de 1892. Ĝi estas la tria metroreto en Usono laŭ trafiko malantaŭ Novjorko kaj Vaŝingtono kaj ankaŭ la tria reto en la amerika kontinento laŭ kilometraĵo kaj nombro da stacioj malantaŭ tiuj de Novjorko kaj Meksiko.

  

Mapo

Vidu ankaŭ
----------

* Ĉikago
* Listo de metrooj en la mondo

Eksteraj ligiloj
----------------



* Oficiala retejo (angle)
* UrbanRail.Net