recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Marie-Thérèse Walter**, (naskiĝis la  13-an de julio 1909(nun 1909-07-13) en Le Perreux-sur-Marne, mortis la 20-an de oktobro 1977 en Juan-les-Pins, estis la kunulino de Pablo Picasso inter 1927 kaj 1935 kaj patrino de ilia filino Maya Widmaier-Picasso.

Biografio
---------

Pablo Picasso, edziĝinta ekde 1918 al Olga Ĥoĥlova, renkontis proksime de grandmagazeno Galeries Lafayette, la junan Marie-Thérèse Walter kies patrino estis ĉapelistino en la kvartalo. Tiu ĉi unua renkontiĝo oficiale okazis en 1931 sed fakte datiĝis de 1926, kiel multaj el la verkoj de la artisto el tiu jaro indikas, kiam ŝi estis ankoraŭ neplenaĝa. Marie-Thérèse Walter fariĝis la modelo kaj muzo de Picasso dum dek jaroj, dum lia periodo de sinteza kubismo.

Ekde 1931, ili vivis kune en la kastelo de Boisgeloup proksime de Gisors en Normandio, kie la unuaj novklasikstilaj skulptaĵoj de Picasso estis faritaj, reprezentantaj la vizaĝon de Marie-Thérèse Walter. 

La 5-an de septembro 1935 naskiĝis ilia filino María de la Concepción, konata kiel "Maya" Picasso.

En 1935 aŭ 1936, Picasso renkontis Dora Maar, kun kiu li komencis amaferon, restante dum kelkaj pliaj jaroj kun Marie-Thérèse Walter. Kelkaj pentraĵoj, kiel *Gerniko* (farita en 1937) aŭ la du pentraĵoj titolitaj *Virino kuŝanta kun libro* (faritaj la saman tagon, la 21-an de januaro 1939), reprezentas Marie-Thérèse Walter kaj Dora Maar en la sama maniero, kiel du facetoj de la sama virino.

Marie-Thérèse Walter faris memmortigon per pendumo en 1977, kvar jarojn post la morto de Picasso,.

Referencoj
----------

1. ↑  *Picasso et le portrait* sous la direction de William Rubin, éditions Réunion des musées nationaux et Flammarion, Paris, 1996, (ISBN 2-7118-3489-1), paĝo 61.
2. ↑  Edziĝinta al Pierre Widmaier, Maya havis tri infanojn, inkluzive de filo, Olivier, advokato, kiu verkis biografion de sia familio en 2002: O. Widmaier-Picasso.  (2002) "Portraits de famille", *Picasso* (france), p. 484. ISBN 2-84114-537-9..
3. ↑  Antonina Vallentín.  (1957) *Pablo Picasso*, p. 321..
4. ↑  « Picasso : L'homme qui croquait ses femmes », *L'Express*, 9 julio 1998.
5. ↑  « Marina Picasso, pauvre petite fille riche », *Le Nouvel Observateur* numero 1926, 4 oktobro 2001.

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759952
* GND: 118883208
* LCCN: n85209814
* VIAF: 25400603
* ISNI: 0000 0000 7373 2801
* SUDOC: 080236502
* BNF: 12160108w
* ULAN: 500343834
* BIBSYS: 11025950
* NKC: js20060908024
* BNE: XX5222643
 |
**Pinarnegrillo** [pinarneGRIljo] estas municipo en la centro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo *Pinarnegrillo* estas etimologie komprenebla kiel Pinaro de la Ulmo.

Pinarnegrillo en la provinco Segovio.
La preĝejo.
Ermitejo de Kristo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,52 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 100 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte pli ol 100 el la 1991. 

Ĝi distas 38 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Navas de Oro, San Martín y Mudrián, Navalmanzano, Fuentepelayo, Carbonero el Mayor, Mozoncillo kaj Aldea Real. Ĝi estas atingebla laŭ la provinca ŝoseo SG-P-22 inter Fuentepelayo nordoriente kaj la aŭtoŝoseo Autovía de Pinares A-601 sudokcidente.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Nikolao kaj la ermitejo de Kristo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766867
 |
**Marie LARROCHE** (naskiĝis la 18-an de marto 1854 en Metz, mortis la 27-an de majo 1940 en Rodez), okupiĝis precipe pri blinduloj, por ke ili povu akiri siajn vivrimedojn ne per almozoj.

Per sia laboro ŝi esperantiĝis en 1909, sub gvidado de Claudius Colas. Ŝi helpis lin propagandi, precipe ĉe katolikoj, partoprenis en starigo de kvin kongresoj de IKUE. Dum kelkaj jaroj administrantino de Espero Katolika. Vicprezidanto de IKUE, kies „Avino" ŝi estas nomata.

Ekde 1933 dum du jaroj la prezidanto de IKUE pastro Joan Font i Giralt pro malsano ne povis aktivi por la katolika movado kaj por ĝia oficiala organo Espero Katolika (kiu de oktobro 1934 ĝis januaro 1935 ne aperis). Dum tiu periodo Paulus Antonius Schendeler, kiel ĝenerala sekretario de IKUE, klopodis rekontakti Font Giralt kiu ne donis vivsignojn (krom telegramo de 3.10.1934, kiu nur anoncis leteron, kiu neniam alvenis). La 18.08.1934 la kunveno de IKUE-anoj en 's-Hertogenbosch decidas sendi leteron al Font Giralt por peti ke li transdonu siajn rajtojn kiel prezidanto de IKUE al la vicprezidantino Marie Larroche: lian plian nerespondon oni interpretis kiel jeson, kaj sekve, ĝis la posta Kongreso (1935 en Romo) F-ino Larroche estis la anstataŭanto de la prezidanto de IKUE. Iusence, estas iom "arbitra" la elekto enlistigi ŝin kiel "prezidantino de IKUE", sed efektive ŝi meritas tion pro du motivoj: unue, dum preskaŭ unu jaro ŝi efektive oficiale agis kiel prezidanto, kunvokante interalie la ĝeneralan kunvenon de 1935, al kiu ŝi iris vojaĝante el Parizo al Romo "forgesante sian aĝon (81-j.) kaj malatentante ĉiujn malfacilaĵojn"; plie, ŝi estis dekomence la animo de IKUE, al kiu ŝi sin dediĉis anime kaj korpe, dum 30 jaroj.

Dum multaj jaroj ŝi estis administrantino de la revuo Espero Katolika, organizantino kaj kasistino ankaŭ de pluraj IKUE-kongresoj, entute estis tre sindona al la movado. Pro la militaj cirkonstancoj en 1940 ŝi devis translokiĝi al Rodez-Aveyron kaj ne plu revenis al Parizo.

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
**Ahillones** [aijOnes] estas municipo de Hispanio, en la provinco Badajoz, regiono de Ekstremaduro.

Situo
-----

Ahillones estas situa en la suda parto de Ekstremaduro, je altitudo de 578 m; je 128 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 21,5 km². Ĝi situas je la sudoriento de la provinco, en la distrikto de la Campiña Sur (Badajoz), ĉe la nacia ŝoseo  **N-432**, inter la vilaĝoj de Berlanga kaj Llerena, el kiu dependas jure.

Populacio
---------

La loĝantoj nomiĝas *pahilones*. La censita populacio en 2007 estis de 1.064 loĝantoj, kvankam iam estis pli da 3.000 loĝantoj, sed post la elmigrado de la 1960-aj jaroj granda parto de la populacio elmigris al grandaj urboj.

Historio
--------

La origino ne estas klara, sed oni rilatas la naskon de la vilaĝo al sezona veturado de brutobredistoj el Kastilio al Ekstremaduro, nome estas vilaĝo de nomo Ayllon de la provinco Segovio de kie eble venis la unuaj loĝantoj de Ahillones kaj la nomo de la municipo.

Ekonomio
--------

La ekonomio dependas fundamente de la agrikulturo kaj brutobredado. Oni kultivas ĉefe cerealojn, kaj abundas la olivarboj. Por bredado ĉefas ŝafoj kaj porkoj.

Festoj
------

14a de septembro estas la festoj de la patrono.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo de Ahillones Arkivigite je 2008-12-19 per la retarkivo Wayback Machine
La prezidento John F. Kennedy parolas dum renkonto honore al la Komitato de la "Alianco por la Progreso" pro sia unua jariĝo (1962).
La **Alianco por la Progreso** (hispane *Alianza para el Progreso*, angle *Alliance for Progress*) estis programo de ekonomia, politika kaj sociala helpo fare de Usono por Latinameriko kiu funkciis inter 1961 kaj 1970. Ties deveno rilatas al la oficiala propono de la Usona prezidento John F. Kennedy, en sia diskurso de 13a de marto de 1961 antaŭ renkonto en la Blanka Domo por la ambasadoroj latinamerikaj. La diskurso estis elsendita per la Voĉo de Usono en angla kaj tradukita al la hispana.

La Alianco por la Progreso daŭris 10 jarojn. Oni planis investadon de 20 000 milionoj da dolaroj. Ties fontoj estis el Usono pere de helpagentejoj, financaj multflankaj agentejoj (BID kaj aliaj) kaj la privata sektoro kanalizitaj tra la Tutamerika Fondaĵo de Disvolvigo. En la praktiko estis klopodo bremsi la revoluciajn tendencojn kiuj imitis la revolucion de Kubo. Oni intencis plibonigi la situacion de la lokanoj por ke tiuj ne aliĝu al revoluciaj organizoj.

La oficiala dokumento establis kiel ĝenerala celo: "Plibonigi la vivon de ĉiuj loĝantoj de la kontinento". Krome, oni precizigis la specifajn celojn:

* Jara plialtiĝo de 2.5 % en la kapitala investado.
* La establado de demokratiaj registaroj.
* Nuligo de analfabeteco de plenkreskuloj por 1970.
* La stabileco de prezoj, nuligo de inflacio aŭ deflacio.
* Pli egaleca distribuado de la enspezo, rura reformo.
* Planado kaj ekonomia kaj sociala

Notoj
-----

1. ↑   Smith, Peter H. Talons of the Eagle: Dynamics of U.S.-Latin American Relations. Oxford University Press. pp. 150-152. ISBN 0-19-512998-9.
2. ↑   The Columbia Encyclopedia (6a eld.). 2001.

* Kategorio Alianco por la Progreso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
4:7
Flago de Irano antaŭ 1979-a revolucio
La nuna **flago de Irano** (perse: پرچم ایران ) estis adoptita la 29-an de julio 1980, kaj estas la reflektado de la ŝanĝoj okazigitaj de la Irana revolucio. La emblemo en la centro de la flago estas kunmetaĵo de diversaj elementoj reprezentante malsamajn aspektojn de islama vivo: Alaho, la Koranon, la Glavon, la kvin principojn de Islamo, ekvilibron, unuecon kaj neŭtralecon.

La armilo de Irano estis metita en la centro de la blanka bendo kiu havas multajn signifojn, sed estas esence geometri-simetria formo de la vorto Alaho same kiel partojn de la islama frazo "la ilaha illa Alah" ("ekzistas neniu dio krom Alaho"), formante monogramon.

La simbolo konsistas el kvar duonlunoj kaj glavo. La kvar duonlunoj formas la vorton Alaho: de dekstro ĝis maldekstro la unua duonluno estas la litero "Alefo", la dua estas la letero "Laam", la glavo estas la dua "laam", kaj la tria kaj antaŭe duonluno kune formas la literon "Heh". Super la glavo (centra parto) estas tashdid. La glavo reprezentas potencan kaj suverenan ŝtaton. La formo de la emblemo estas elektita por memorigi homojn pri ruĝa tulipo, por la memoro pri la junuloj kiuj mortis por Irano, konstruante en legenda kredo ke ruĝaj tulipoj iĝas sur la sango de martiroj, valorigante patriotismon kaj oferadon. La simbolo estis dizajnita de Hamid Nadimi, kaj estis oficiale aprobita de Ajatolaho Ĥomeini la 9-an de majo 1980.

Plia ŝanĝo al la flago post la Revolucio estis la aldono de skribo sur la limoj inter la blanka,la verda kaj ruĝa bendoj legante, Allahu Akbar ("dio estas potenca") en versio de la Kufic-manuskripto uzita por la Korano.

* Kategorio Flago de Irano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNaciaj flagoj en Azio |
| --- |
| Afganio • Armenio • Azerbajĝano • Bangladeŝo • Barato • Barejno • Birmo • Brunejo • Butano • Ĉinio • Filipinoj • Indonezio • Irako • Irano • Israelo • Japanio • Jemeno • Jordanio • Kamboĝo • Kartvelio • Kataro • Kazaĥio • Kirgizio • Kuvajto • Laoso • Libano • Malajzio • Maldivoj • Mongolio • Nepalo • Nord-Koreio • Omano • Orienta Timoro • Pakistano • Rusio • Sauda Arabio • Singapuro • Sirio • Srilanko • Sud-Koreio • Taĝikio • Tajlando • Turkmenio • Turkio • Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj • Uzbekio • Vjetnamio |
| **Flagoj de ŝtatoj limigite agnoskitaj**: Abĥazio • Montara Karabaĥo • Norda Kipro • Palestino • Sud-Osetio • Tajvano |
| 
Vidu ankaŭ: Flagoj de Afriko, Ameriko, Eŭropo, Oceanio, internaciaj organizaĵoj • Listo de naciaj flagoj • Listo de naciaj emblemoj |

 |
Usonaj membroŝtatoj en 2008 (landoj markitaj per helverda)**Alianco de Malgrandaj Insuloj-Ŝtatoj** (angle *Alliance of Small Island States***,** mallongigite **AOSIS)** estas insterregistara organizaĵo, kiu kunigas malaltajn insulajn ŝtatojn kaj marbordajn ŝtatojn.

La celo de la organizaĵo, establita en 1990, estas kunlabori nome de ĉi tiuj landoj, kiuj estas tre minacataj de la fenomeno de leviĝo de la marnivelo kiel rezulto de tutmonda varmiĝo.

La organizaĵo aktivas ekde sia komenco, kiam ĝi prezentis la unuan projekton de la Protokolo de Kioto jam en 1994. Reprezentantoj de multaj el la membroŝtatoj de la organizaĵo partoprenis en la Konferenco de UN pri klimata ŝanĝo en 2009.

Multaj membroŝtatoj ĉeestis la Konferencon de Unuiĝintaj Nacioj pri Klimata Ŝanĝo en decembro 2009. *Democracy Now!* raportis, ke membroj de la insula nacio Tuvalo ĉesigis la Konferencon de UN pri Klimata Ŝanĝo de la 10-an de decembro 2009 por postuli ke la tutmonda temperaturaltiĝo estu limigita al 1,5°C anstataŭ la proponita 2°C. Oni kredas, ke Tuvalo, Kiribato kaj Maldivoj estas la landoj kun plej granda risko je sinkigo.

La organizaĵo havas 44 membroŝtatojn (el kiuj 39 estas membroŝtatoj de UN, kiuj konsistigas kvinonon de la membroŝtatoj), krom kvar membroŝtatoj kun statuso de observanto.

Unua prezidanto de la organizajso estis Robert Van Lierop de Vanuatuo. La nuna prezidanto estas Lois Michele Young el Belizo (aktuale en 2019).

Membroŝtatoj
------------

|  |
| --- |
| En Karibio:

* (16 landoj)
* Antigua and Barbuda
* Bahamo
* Barbado
* Belizo
* Kubo
* Dominiko
* Dominika Respubliko
* Grenado
* Gujano
* Haitio
* Jamajko
* Saint Kitts and Nevis
* Sankta Lucio
* Saint Vincent and the Grenadines
* Surinamo
* Trinidad and Tobago

En la Pacifiko:* (15 landoj)
* Kukinsuloj
* Fiĝio
* Kiribato
* Marshall Islands
* Federated States of Mikronezio
* Naruo
* Niuo
* Palaŭo
* Papua New Guinea
* Samoo
* Solomonoj
* Timor-Leste
* Tongo
* Tuvalo
* Vanuatuo

En Atlantiko, Hinda Oceano kaj Sudĉina Maro:* (8 landoj)
* Cabo Verde
* Komoroj
* Guinea-Bissau
* Maldivoj
* Maŭricio
* São Tomé and Príncipe
* Seychelles
* Singaporo
 |

Referencoj
----------

1. ↑  (en) *Citing Its Survival, Pacific Island of Tuvalu Interrupts Copenhagen Summit to Call for Binding Climate Commitments*. *Democracy Now!*.
2. ↑  (pl) Natalia Mazur, Violetta Szostak: Paradizo pereos en momento, paĝo 2, Gazeta Wyborcza, la 16-an de decembro 2008.

Ekstera ligilo
--------------

Oficiala retejo de AOSIS

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 727962
 |
**Monastero** estas uzata ofte por esperantigi lokojn nomatajn **Münster** germanlingve, ekzemple la urbon Münster en Nordrejn-Vestfalio.

Oni trovos liston de lokoj kun la nomo "Münster" en la specifa apartigilo:

* Münster (apartigilo).

Aldone, estas ankaŭ lokoj nomataj ĝuste **Monastero** en Italio:

* Monastero Bormida, Monastero di Vasco, Monastero di Lanzo, urbetoj en Piemonto, Italio

Aliaj loknomoj devenas de la sama origino (la latina vorto *monasterium* = monaĥejo): *Minster* en la angla (ekzemple Westminster), *Moutier/Moutiers* en la franca (ekzemple Moutier en Svislando kaj la insulo Noirmoutier), *Monasterio* en la hispana ktp.

Laŭ Francisko Azorín **monastero** estas *Granda monaĥejo en la kamparo.*[1] Li indikas etimologion el la greka *monasterion*, el *monos* (soleco), kaj de tie la latina *monasterium*. Kaj li aldonas la terminon *polikliniko*.[2]

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 142.
2. ↑  Azorín, samloke.



|  |  |
| --- | --- |
| Helppaĝo pri apartigiloj | **Ĉi tiu paĝo estas apartigilo: listo de artikoloj kun sama aŭ preskaŭ sama titolo.**
Se vi venis ĉi tien per ligilo en artikolo, bonvolu direkti tiun ligilon rekte al la celita paĝo. |
L'Espéranto sans peine, eldono de 1973.
**Jean THIERRY** (naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1924, mortis la 17-an de junio 1995) estis franca esperantisto kaj ĝenerala sekretario de la Akademio de Esperanto.

Esperanton li renkontis en la komenco de la 50-aj jaroj. Li fariĝis konvinkita e-isto en la "vigla, gaja kaj sprita etoso" de la kabareto La Tri Koboldoj de Raymond Schwartz, kie de post 1953 li mem sursceniĝis kun anekdotoj kaj memtradukitaj kanzonoj. Li teatris ankaŭ en amatora E-trupo kaj rolis epizode en la E-lingva filmo Angoroj (1964). Grandnombre li verkis teatraĵetojn kaj skeĉojn, el kiuj multaj estis prezentitaj en E-aranĝoj. Amiko de Schwartz, Thierry ankoraŭ en 1994 prelegis pri li en kolokvo de la Akademio de Esperanto.

Thierry rapide ricevis sinsekvajn movadajn respondecojn: Pariza vicdelegito de UEA (1956-1961); konsiliano de Unuiĝo Franca por Esperanto (1957-74) kaj poste UFE-vicprezidanto, respondeca pri kulturo kaj pri eksterlerneja E-instruado (1967-74); redaktoro de *Franca Esperantisto* (1963-66), kaj prezidanto de Franca E-Instituto. Li estis inter la fruaj subtenantoj de Kastelo Gresillon: li ofte gvidis seminariojn tie kaj en aliaj kulturcentroj Esperantaj, kiel La Kvinpetalo en Bouresse.

Li funkciis kiel komitatano de UEA inter 1958 kaj 1974, kaj estis estrarano pri kongresoj kaj konferencoj (1969- 1971). Dum jardeko li reprezentis UEA ĉe la Pariza sidejo de Unesko. Proteste kontraŭ la ŝanĝoj en UEA de post la Hamburga UK, en 1974 li eksiĝis el la Asocio.

Li kunfondis *Horizonto*, la revuon de Neŭtrala Esperanto-Movado (NEM), kaj membris en ties redakta komitato dum la tuta aperdaŭro (1976-1987). La duan Internacian E-Konferencon de NEM li kunorganizis en Parizo (1976). Li vicprezidis Organizan Societon de Internaciaj E-Konferencoj ekde ties fondo (1988).

En sia lasta jardeko li elstare aktivis sine de la Akademio de Esperanto. Ekde sia membriĝo (1986) li okupis la postenon de sekretario-kasisto. Samjare li kunfondis la subtenan asocion "La amikoj de l'Akademio de Esperanto". Helpate de sia edzino, de 1987 li redaktis la jarkvaronan bultenon *La Letero de l' Akademio de Esperanto*.

Thierry verkis la lernolibrojn *Je parle espéranto* (1972, Marabout-Flash, 50 mil ekz.) kaj, precipe, *L'espéranto sans peine* (Esperanto sen peno, 1973, 1993), kiu aperis en la fama franca serio Assimil. Li estis kunlaboranto de *Esperanto en Perspektivo*, kaj regule kontribuis al *La Gazeto* kaj aliaj Esperanto-periodaĵoj.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Kolonia Flago de Niĝerio
Influo de la Brita Imperio sur la teritorioj kiuj nune formas Niĝerion ekis per la *Slave Trade Act* de 1807 nome la malpermeso de la sklavokomerco por britoj en 1807. La rezulta falo de la afrika sklavokomerco kondukis al dekadenco kaj eventuala falo de la Ojo Imperio. Brita influo ĉe la areo de la rivero Niĝero pliiĝis laŭgrade dum la 19a jarcento, sed Britio fakte ne okupis la areon ĝis 1885, kaj tiam pro konkurenco kun Francio kaj Germanio.

La kolonia periodo propre en Niĝerio daŭris el 1900 al 1960. En 1900, la Niĝermarborda Protektorato kaj kelkaj teritorioj de la Reĝa Niĝeria Kompanio estis unuigitaj por formi la Sudniĝerian Protektoraton, dum aliaj teritorioj de la Reĝa Niĝeria Kompanio iĝis la Nordniĝeria Protektorato.

En 1914, la Norda kaj Suda Niĝeriaj Protektoratoj estis unuigitaj en la Kolonio kaj Protektorato Niĝerio dum restis konsiderinda regiona aŭtonomeco inter la tri ĉefaj regionoj. En la 1-a de oktobro, 1960, Niĝerio akiris sendependecon.

Literaturo
----------

* Country Studies On-Line - Nigeria at the Library of Congress
* Toyin Falola kaj Matthew M. Heaton, *A History of Nigeria*, Cambridge, 2008, ISBN 978-0-521-68157-5
**Nand BUYL** (naskiĝis en Antverpeno la 12-an de februaro 1923, mortis en Jette la 24-an de marto 2009) estis flandra aktoro kaj reĝisoro kaj estas konsiderata unu el la pioniroj de la televido en Flandrio.

Kiam Nand Buyl estis nur 7-jaraĝa li jam aktoris en operoj kaj operetoj. Kiam li estis 11 (en 1934), li ludis rolon en sia unua filmo: *De Witte*. Post la dua mondmilito li iĝis aktoro ĉe la Reĝa Flandra Teatro (KVS) en Bruselo. Dum pli ol 60 jaroj Buyl estis aktoro, reĝisoro kaj instruisto pri teatro en tiu Reĝa Flandra Teatro, kies direktoro li estis inter 1972 kaj 1992.

Nand Buyl estis ĉefe konata kiel la kapitano en la tre populara tv-serio *Schipper naast Mathilde* (Kapitano flanke de Mathilde, 1955) kaj poste kiel la detektivo Axel Nort en la samnoma junulara serio.

En la lastaj jaroj de sia vivo Nand Buyl ĉiam estis aktiva en la teatro. En 2005 li ludis gravan rolon en la serio *De Kavijaks* kaj en 2006 li aktoris la ĉefan rolon en la filmo *Vidange Perdue*.

Li estis la edzo de aktorino Chris Lomme (kiu aktoris ankaŭ en la serio *Schipper naast Mathilde*).

Kelkaj eroj el lia kariero
--------------------------

* *De Witte* (filmo) (1934)
* *Met den helm geboren* (filmo) (1939)
* *Janssens tegen Peeters* (filmo) (1940)
* *Een Aardig geval* (filmo) (1941)
* *Schipper naast Mathilde* (tv-serio) (1955-1960)
* *De Ordonnans* (en la angla *At the Drop of a Head* (1962)
* *Axel Nort* (tv-serio) (1965)
* *De kat op de koord* (tv-serio)
* *De Driestuiversopera* (1969)
* *Keromar* (tv-serio) (1970)
* *Het zwaard van Ardoewaan* (tv-serio) (1972)
* *Ik ben het, liefje* (1975)
* *Mijnheer Halverwege* (1987)
* *Ons Geluk* (tv-serio) (1995)
* *Als de Bladeren in Vallombrosa* (1996)
* *De Thuiskomst* (1997)
* *Gelukkige dagen* (2000-2001)
* *Stille Waters* (tv-serio) (2001)
* *Visiting Mr. Green* (2001-2004)
* *Wittekerke*  (tv-serio) (2003)
* *Schoon kind* (2004)
* *Onder de Wolken* (2005)
* *Thuis* (tv-serio) (2005)
* *De Kavijaks* (tv-serio) (2005)
* *Die Bluthochzeit* (filmo) (2005)
* *Vidange Perdue* (filmo) (2006)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Nand Buyl en la Internet Movie Database
Fojnorastilo por la fojnorikolto
Ĝardenrastilo por sarki kaj glatigi la grundon
Foliarsarkilo por rasti foliaron aŭ gresfalĉaĵon de la gazono
La **rastilo** estas agrikultura kaj hortikultura ĝardenilo konsistanta el proksimume 2 metrojn longa tenilo kun traversa bastono havanta vicon da "dentoj" aŭ "fingroj", servanta por kolekti (rasti) falĉitan herbaron, greson, fojnon aŭ ĝardenrubaĵojn, ekzemple falintajn foliojn.

Formoj
------

Rastiloj plej ofte estas faritaj el ligno aŭ metalo, malofte el plasto, ĉar tiu malbone eltenas la streĉon per la uzo. 
Pezajn rastilojn, plene el metalo, oni nomas terrastilo; ili servas por ebenigi teron, sablon, gravelon, ŝtongruzon aŭ similajn. Ili estas la minimala formo de erpilo.

La praformo estas la fojnorastilo, kiu por la fojnorikolto jam evoluis en la romia tempo.

Por prilabori flegitajn gazonareojn plej bone taŭgas rastilo kun mallarĝe starantaj elmetalaj fingroj, kiuj kapablas kolekti ankaŭ malgrandajn aĵojn kaj samtempe vertikuti la gazonon.

Popola kulturo
--------------

Tiuj komunaj iloj asociiĝas en bonhumoraj anekdotoj kaj ŝercoj kun la bildo de neatentema homo kiu piedpremas la dentojn aŭ fingrojn de rastilo tiele ke la ekstremo de la tenilo frapas sian vizaĝon.

* Kategorio Rastilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rAgrikultura instrumentaro |
| --- |
| ĝardenaj iloj | Erpilo • Falĉilo • Falĉileto • Forkego • Fosilo • Haktranĉilo • Heĝotondilo • Hojo • Pioĉo • Plugilo • Rastilo • Rastro • Rikoltilo • Serpo • Ŝovelilo • Ŝpato |

 |
La **Dominio de Barato** aŭ **Dominio de Bharato** (en hindia भारत अधिराज्य, *Bhārata Adhirājya*) estis antaŭaĵo de la nuntempa Barato kaj sendependa ŝtato kiu ekzistis inter la 15a de aŭgusto de 1947 kaj la 26a de januaro de 1950. Ĝi estis transformita en Respubliko Barato fare de la proklamo de la Konstitucio de Barato en la 26a de januaro de 1950.

Georgo la 6-a estis farita Reĝo de Hindio (nome ŝtatestro) kaj estis reprezentata de la Ĝenerala Guberniestro de Hindio. Tamen, la Ĝenerala Guberniestro ne estis nomumita *vicreĝo*, kiel estis kutima dum la epoko de la Britia Hindio. Du Ĝeneralaj Guberniestroj tenis postenojn en Barato dum la epoko de la Dominio (post la posteno de Vicreĝo estis nuligita pere de la Hindia Sendependiga Leĝo de 1947): nome la Grafo Mountbatten de Birmo (1947–48) kaj Chakravarti Rajagopalachari (1948–50). Jawaharlal Nehru tenis la postenon de ĉefministro iame kiel Sekretario por Ŝtato (nome registarestro) de *Union of India* (Barato) tra tiu periodo. Malkiel ĉe la Hindia subkontinento, landoj kiaj Kanado kaj Aŭstralio elektis pluhavi la britian monarkon kiel ŝtatestro, kvankam la temo evolui al respubliko estis studata ofte.

Vidu ankaŭ
----------

* Dominio

Notoj
-----

1. ↑  Mohin Jadarro Harappa.  *India Divided Religion 'Then' (1947) (East-West): 'Now' What Languages ( North-South ) ?*. Publish America, p. 65.

* Kategorio Dominio de Barato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vido al la kolonio

**Kolonio Wekerle** estas interesa kaj impona domaro, loĝkvartalo aŭ kolonio en Kispest (Budapeŝto, Hungario) fondita en 1908.

Datenoj
-------

* poŝtkodo: 1192
* loĝantaro: 11 461 (en 2001)

Barokeca loĝdomo en la kolonio

Historio
--------

Dum la lastaj jaroj de la 19-a jarcento en Budapeŝto estis granda manko de loĝdomoj, ja tiam alvenis multaj precipe el vilaĝoj. Tial oni planis novan kolonion kun ĝardenoj, kiu iomete redonas la vilaĝan etoson. 

La ĉefplaco (kie renkontis 8 vojoj), estis planita-projektita fare de Károly Kós, alian signifan domon projektis Dénes Györgyi. 

### Priskribo

Ĝis 1925 1007 domoj (4412 loĝejoj) konstruiĝis, kiuj parte estis teretaĝaj, parte duetaĝaj domoj. Inter la loĝdomoj vendejoj funkciis kaj ankaŭ nun funkcias. Ne nur la domoj, sed ankaŭ la arboj kaj arbustoj estis planitaj. Oni plantis precipe fruktoarbojn.

Unue la infanĝardenoj, lernejoj, policejo, poŝto kaj administrejo konstruiĝis. Unu el la ĉefaj arĥitekturistoj estis Gyula Wälder, kiu donis al la domoj barokecan aspekton. Aliaj arkitektoj estis Antal Palóczi, Zoltán Tornallyay, Lajos Schodits kaj Dezső Zrumeczky. Oni varbis la loĝantojn precipe el la ŝtataj laboristoj. Por la kolonio oni konstruis tramon. 

Ankaŭ nuntempe la kolonio funkcias, kiel urbo en urbo. Baldaŭe oni konstruis similan kolonion en Londono. En 1992 Amika Rondo de Kolonio Wekerle formiĝis. En 2011 la tuta kolonio ricevis la rangon historia monumento.

En la kolonio Kirko Sankta Jozefo (Kispest) funkcias.

Vidu ankaŭ
----------

* Sándor Wekerle
* Kispest

* Kolonio Wekerle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kolonio Wekerle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Malfermita komputilujo, sen ĉeftabulo kaj nutrado
La iMac G5: tuta komputilo troviĝas en la ekrano, ne estas aparta komputilujo
Aluminia komputilujo (Lian Li)
**Komputilujo** aŭ komputilkorpo estas komputila aparataro kiu enhavas la ĉefajn komponentojn de komputilo. La ujo estas kutime fabrikita el ŝtalo, aluminio aŭ plasto. Sed ekzistas ankaŭ komputilujoj el alia materialo (kiel ligno) por dizajnaj ujoj.

Grandeco kaj formo
------------------

Komputilujoj ekzistas en diversaj grandecoj kaj formoj. En 2005 la plej populara formo de ujo estis ATX.

Oftaj formoj estas tiel nomataj "turoj", kiel minituro, midituro kaj maksituro, surtablaj horizontalaj modeloj kaj ujoj en kiuj la komputilo estas integrita. Turoformaj komputilujoj estas pli grandaj kaj okupas pli da spaco.

La diversaj malpli grandaj komputilujoj plipopulariĝas. Ili estas fabrikitaj de entreprenoj kiel Shuttle Inc. kaj AOpen. La ĉeftabulo Mini-ITX estas ofte uzata tabulo kiu estas dizajnita speciale por tiu ĉi tipo de ujoj. Ankaŭ la Mac mini de Apple estas tipa ekzemplo.

Funkcio
-------

En komputilujoj kutime troviĝas ĉeftabulo, durdisko, nutrado (kurentprovizo), diversaj komputilaj kartoj, lumdisko-legilo ktp.

Markoj
------

* Aspire Cases
* Lian Li Cases
* Sunbeam Cases
* Thermaltake Cases
* Acrylic Computer Cases
* AeroCool Cases
* Ahanix Cases
* Antec Cases
* Arctic Cooling Cases
* ASUS Cases
* Chenbro Cases
* Chenming / Chieftec Cases
* Cooler Master Cases
* HSPC Tech Stations
* HTPC Cases
* Kingwin Cases
* Koolance Cases
* Logisys Cases
* MGE / XG Cases
* NZXT Cases
* Raidmax Cases
* SilverStone Cases
* V-Tech Cases
* Xoxide Computer Cases

Referencoj
----------

1. 1 2 3  Esperantigo de "power supply" en Komputeko
2. ↑  Esperantigo de "computer case" en Komputeko

* Kategorio Komputilujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Alianco de Demokrata Maldekstrularo**, AdDM (pole *Sojusz Lewicy Demokratycznej*, SLD) estas pola maldekstra politika partio, fondita la 15-an de aprilo 1999 (laŭleĝe registrita la 17-an de aprilo 1999) de politikistoj plejparte agantaj en la antaŭa politika koalicio de partioj sub la sama nomo.

Leszek Miller La Ĉefministro de Pola Registaro de 2001 ĝis 2004, Prezidanto de AdDM 1999 ĝis 2004 kaj 2011 ĝis 2015
Włodzimierz Czarzasty - la nuna prezidanto de AdDM, de la jaro 2016

Vidpunkto
---------

La partio prezentas programon de moderna socialdemokratio, oficiale kontraŭas ligojn kun komunisma deveno, tamen multe da politikistoj de AdDE devenas de Pola Unuiĝinta Laborista Partio.

En la jaro 2001 AdDM proponis likvidon de Senato sed post sukcesa baloto rezignis la ideon.

La partio postulas gardon de sociaj funkcioj de ŝtato kaj t.n. socialan kontrolon super merkato. AdDM agas por laikeco de ŝtato, toleremo je homaj mondkonceptoj, egaleco de viroj kaj virinoj, virina rajto de abortigo, rajtoj de samseksemuloj, senpagaj edukado kaj medicina servo. AdDM kontraŭas likvidon de distriktoj kaj Senato, eŭtanazion kaj mortpunon.

Eŭrop-nivele Alianco de Demokrata Maldekstrularo membras en la Partio de Eŭropaj Socialdemokratoj (PES), kiu en la Eŭropa Parlamento kunkreas Progreseman Aliancon de Socialistoj kaj Demokratoj. Dum la oficperiodo 2009-2014 AdDM havas tie 6 seĝojn. En la pola parlamento dum la oficperiodo 2007-2011 AdDM havas siajn 40 deputitojn el sume ĉiuj 460 seĝoj kaj kreas la trian laŭ grandeco Parlamentan Klubon (el ĉiuj kvar).

La junulara organizo de AdDM estas Federacio de Junaj Socialdemokratoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Alianco de Demokrata Maldekstrularo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retpaĝo de la Alianco de Demokrata Maldekstrularo pole

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPolitikaj partioj en Pollando (reprezentataj en la pola parlamento dum la oficperiodo 2007-2011) |
| --- |
| ██ Civitana Platformo ██ Juro kaj Justeco ██ Alianco de Demokrata Maldekstrularo ██ Pola Popola Partio |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 200618
* GND: 4556323-8
* LCCN: n2001022429
* VIAF: 147936504
* ISNI: 0000 0001 1015 9523
* NKC: ko2004227569
 |
La **Tanburaoj** estas multaj kordinstrumentoj, nome speco de gitaroj, de Azio kaj Orienta Eŭropo, ne konfuzenda kun la tamburo.

En Turkio
---------

Turka tamburao.
La **Turka Tamburao** (turke *tambur*) havas ses aŭ naŭ ŝtalajn kordojn en tri kordoĥoroj.

La **Jajlia Tamburao** aŭ **Arĉa Tamburao** (turke *yaylı tambur*) estas simila turka arĉinstrumento.

En Irano
--------

La **Irana Tamburao** aŭ **Kurda Tamburao** aŭ **Temburo** (perse تنبور estas Kurda kordinstrumento de Irano.

En Makedonio
------------

Makedonia Tamburao.
La **Makedonia Tamburao** estas kordinstrumento de Makedonio.

Ĝi havas kvar ŝtalajn kordojn en du kordoĥoroj. La tonoj estas D D, A A.

En Bulgario
-----------

Bulgaria Tamburao.
La **Bulgaria Tamburao** (bulgare *Тамбура*) estas kordinstrumento de Bulgario.

Ĝi havas ok ŝtalajn kordojn en kvar kordoĥoroj. La tonoj estas D3 D3, G3 G3, B3 B3, E4 E4.

En Grekio
---------

La **Grekia Tamburao** aŭ **Taburaso** (greke *ταμπουράς*) estas kordinstrumento de Grekio, simila al turka baglamo.

En Barato
---------

Du barataj tamburaoj.
La **Barata Tamburao** aŭ **Tanpuro** (hindie तानपूरा) havas kvar ŝtalajn kordojn. Ĝin ludas nur viro.

La familio de Tamburicoj
------------------------

Unua Tamburico.
La **Tamburicoj** estas familio de multaj kordinstromentoj de Hungario, Kroatio, Serbio, Aŭstrio kaj Bosnio-Hercegovino.

La **Unua Tamburico** (hungare *prim aŭ bisernica*) estas la pluj malgranda. Ĝi havas kvin aŭ ses ŝtalajn kordojn en kvar kordoĥoroj. La tonoj estas E3, A3, D4, G4 G4 aŭ E3, A3, D4 D4, G4 G4 aŭ B3, E4, A4, D4 D4.

La **Dua Tamburico** (hungare *bracs aŭ basszprim*) havas kvin ŝtalajn kordojn en kvar kordoĥoroj. La tonoj estas E2, A2, D3, G3 G3 aŭ E2, A2, D3 D3, G3 G3 aŭ B2, E3, A3, D3 D3.

La **Tria Tamburico** (hungare *bugarija aŭ kontra*) havas kvin ŝtalajn kordojn en kvar kordoĥoroj. La tonoj estas D3, F#3, A3, D4 D4 aŭ G3, B3, D4, G4 G4.

La **Kvara Tamburico** (hungare *celo aŭ celovic aŭ csello*) havas kvar ŝtalajn kordojn en kvar kordoĥoroj. La tonoj estas E2, A2, D3, G3.

La **Basa Tamburico** (hungare *berda*) havas kvar ŝtalajn kordojn en kvar kordoĥoroj. La tonoj estas E2, A2, D3, G3.

En Mezoriento
-------------

La **Araba Tamburao** aŭ **Tanburao** (arabe طنبورर) estas mezorienta kaj orientafrika liro.

Referencoj
----------

1. ↑   Datumbazo de kordinstrumentoj.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2013-08-25. Alirita 2016-05-07.
10. ↑
11. ↑
12. ↑
13. ↑
14. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2010-01-24. Alirita 2016-05-07.
15. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-07-16. Alirita 2016-05-07.
16. ↑
17. ↑
18. ↑
19. ↑
20. ↑
21. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-07-16. Alirita 2016-05-07.
22. ↑
23. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2008-05-24. Alirita 2016-05-07.
24. ↑

* Kategorio Tamburao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Cianozo ĉe piedfingroj.
**Cianozo** estas *Blueta haŭtkoloro, kaŭzita de malrapideco de la sangofluado en la kapilaroj pro koraj afekcioj, toksiĝoj aŭ malbona hematozo.*  **Cianozo** estas la blueca kolorigo de la haŭto, mukozoj kaj ungobazoj, kutime okazigita pro la ĉeesto de koncentroj egalaj aŭ pli grandaj ol 5 g/dL de hemoglobino sen oksigeno en la sangotuboj proksime de la surfaco de la haŭto, aŭ de nenormalaj pigmentoj hemoglobinaj (metahemoglobino aŭ sulfurhemoglobino) en la eritrocitoj. Ĉar la cianozo dependas de la kvanto kaj ne de procento de hemoglobino senoksigena, estas multe pli facile trovi ĝin en statoj kun pliigo en la volumo de eritrocitoj (policitemio) kiu ĉe kazoj de malpliigo en la eritrocita amaso (anemio). La cianozo povas esti pli malfacile detektebla ĉe pacientoj kun la haŭto tre pigmentohava.​

  

|  |  |
| --- | --- |
|   | Bonvolu atenti la konsilon rilate al artikoloj pri medicinaj temoj! |

Notoj
-----

1. ↑  Cianozo en PIV Alirita la 16an de Oktobro 2021.
2. ↑  Coloración azul en la piel En MedlinePlus. Alirita la 16an de Oktobro 2021.
3. ↑   Longmore, Murray; Wilkinson, Ian; Rajagopalan, Supraj R. (2006). Mini Oxford Handbook of Clinical Medicine (en angla) (6a eldono). 9780198570714: Oxford University Press. ISBN 0198570716. Alirita la 16an de Oktobro 2021.
4. ↑   Fitzpatrick, Thomas B. (2009). Dermatología en medicina general. Volumen 3 (7a eldono). 9789500617024: Eld. Médica Panamericana. pp. 1378 - 1379. ISBN 9500617021. Alirita la 16an de Oktobro 2021.

* Kategorio Cianozo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 741026
* LCCN: sh85035033
* BNF: 126509151
 |
**Siddipet** (telugue **సిద్దిపేట్**), urdue **سدی پیٹ** estas urbego kaj municipo en Barato, en subŝtato Telangano, en la samnoma distrikto, kies sidejo ĝi estas. 

Municipa domo en Siddipet

Geografio
---------

Siddipet situas sur altebenaĵo en alteco de 675 metrojn de la marnivelo. En periferio de la urbo 3 lagoj troviĝas. Karimnagar troviĝas 50, Varangal 83, subŝtata ĉefurbo Hajderabado 91, Ramagundam 96, Nizamabad 101, Mumbajo 643, Kolkato 1110, tutlanda ĉefurbo Delhio 1183 kilometrojn (aere) .

Demografio
----------

Laŭ la censo en 2011 Siddipet havis populacion de 111 358.

Historio
--------

Siddipet akiris municipan statuson en 1952 (triagrada municipo). La aktuala satuso estas unuagrada municipo.

Lingvoj
-------

La telugua estas la plej grava lingvo parolata en Siddipet.

Religioj
--------

En Siddipet vivas precipe hinduoj.

Edukado
-------

En Siddipet estis fondita medicina altlernejo en 2018.

Trafiko
-------

En Siddipet mankas fervoja kontakto. 6 vojoj kuras la la urbego. Enurbe estas 2 aŭtobusaj stacidomoj. La plej proksima internacia flughaveno funkcias en Hajderabado.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans
**Alianco Biblia Universala** (ABU) estas organizaĵo kiu koordinas la laboron de la naciaj Societoj Bibliaj jam de longe konstituiĝintaj en 150 landoj en la mondo. Ĝia celo precipas en la liverado al ĉiu persono Biblion (aŭ parton de ĝi) en tiu lingvo kiun uzas aŭ komprenas la leganto kaj je prezo facile alirebla. Pro tio ABU plenumas senhaltan laboron, tradukan, presan kaj disvastigan, de la biblia teksto. La Biblio aŭ parto de ĝi estas, hodiaŭ, tradukita en 2006 lingvoj (datenoj de 2008), ABU distribuas 500 milionojn da bibliaj tekstoj ĉiujare.

*Sankta Hieronimo en sia studejo*, de Domenico Ghirlandaio
La fora komenciĝo de tiu universala movado havis ekon en 1804 en Londono subnome de «Societo Biblia Brita kaj Fremda (SBBF)», kiu post kelke da hezitoj kaj polemikoj pro celoj ne tute simpatiantaj al la diversaj kristanaj eklezioj, estis imitita de diversaj landoj kiuj fine kunkolektiĝis por formi ABU/n. En Italio simila societo naskiĝis kaj internacie asociiĝis en 1986.

paĝo deVatikana kodekso (Kvara jarcento), precipa referenco de la greka teksto.
Krom la disvastigo de la biblia teksto, karakterizas ABU/on la principo de sendependeco kaj respekto por la kredo de ĉiu eklezio.

Ĉirkaŭ ĝi kolektiĝas la ĉitema scienculara nukleo de sennombraj universitatoj aŭ pribibliaj kaj afinaj esplorcentroj. La ĝisdatigitaj sciencaj kaj disvastigaj publikaĵoj jam estas nekalkuleblaj, inter kiuj notindas la Biblio ABU science kaj editore pretigita, la sciencula teamo de protestantoj kaj katolikoj kaj kunlaborantoj de aliaj kristanaj konfesioj. En esperanto, krom la Biblio tradukita ( jam ekaperas interesaj porbibliaj didaktikaj instrumentoj kiel la Biblia Vortaro eldonita de I.A.B.O, Romo 1984 prizoge de profesoro Angelo Duranti.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  reference, Malnova Testamento far L.L. Zamenhof, *Nova Testamento* far brita biblia komitato, kaj la duakanonaj libroj far Gerrit Berveling),

Voĉoj kaj ligoj kunrilataj
--------------------------

Manuskrispto de Samaria Pentateŭko de Nablus (3-a Jarcento).

* Kumrano
* Bibliaj kodeksoj
* Vulgato
* Nova Vulgato
* Esperantaj tradukoj de la Biblio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 317025
* GND: 1011906-1
* LCCN: n81016970
* VIAF: 149549112
* ISNI: 0000 0001 2296 2399
* SUDOC: 026490919
* NKC: ko2003181139
* ICCU: UFIV051180
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Merluĉo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Aktinopterigoj *Actinopterygii* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Gadoformaj *Gadiformes* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***M. merluccius*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Merluccius merluccius****Linnaeus, 1758 |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Vundebla** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Merluĉo  |

 |
| v • d • r |

La **merluĉo** (*Merluccius merluccius*), estas genro de la Merluĉedoj, kiu hejmas en la Atlantiko de norda Skandinavio kaj Islando ĝis norda Afriko kaj ankaŭ en la Norda Maro kaj Mediteraneo.

Ĝi havas torpedoforman longan korpon kaj fariĝas ĉirkaŭ unu metron longa kun pezo de ĉirkaŭ 10 kilogramoj. 

La kapo havas suprestarantan faŭkon, kiu etendiĝas ĝis sub la okuloj kaj havas longajn tre pintajn dentojn.

La dorso kaj la flankoj estas malhelgrizaj kaj la ventro arĝentgriza ĝis blanka.
Merlin diktas siajn poemojn (el franca 13-jarcenta libro)
**Merlin** estas magiisto en legendoj pri Reĝo Arturo.

Lia plej frua apero estas en la *Historia Regum Britanniae* (*Historio de la Britaj Reĝoj*) de Geoffrey de Monmouth. Postaj verkistoj aldonis materialon al la legendo.

Merlino estis la filo de homa virino kaj inkubo, de kiu li heredis supernaturajn povojn. Per magio, li aranĝis la naskon de Arturo: Uther Pendragon enamiĝis al Igraine kaj klopodis amori ŝin. Ŝi informis sian edzon Gorlois, kaj senpermese ili eliris de la angla kortego kaj revenis al Kornvalo. Uther Pendragon atakis ilin kaj Gorlois sendis sian edzinon al Tintagel. Merlino maskvestis Uther kiel Gorlois, kaj Uther eniris Tintagel, kie li amoris Igraine, kiu kredis ke estis ŝia edzo en la lito. Rezulte Igraine naskis Arturon.

Merlin servis kiel konsilanto de Arturo ĝis li estis sorĉita de Damo, kiu estis, laŭ iuj verkistoj, la Damo de la Lago, kaj, laŭ aliaj, ties sekvantino Nimue.

Merlin ludas kernan rolon en la romano *La Estinta kaj Estonta Reĝo* de Terence White, kaj Mary Stewart verkis romanan trilogion pri li.

* Kategorio Merlin (mitologio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 267485
* GND: 118581171
* LCCN: no2017086570
* VIAF: 74645251
* SUDOC: 027559025
* BNF: 119573639
* NKC: jo2016908743
* BNE: XX531115
 |
La **Preĝejo Anunciacio** estas religia historia monumento en urbo Abaújszántó (Hungario).

Historio
--------

La kirko estis konsekrita dum la gotiko, sed oni parolas pri ligna kirko, kiu bruldetruiĝis pro la invado de tataroj (1241). Supozeble la ŝtona preĝejo konstruiĝis post jardekoj. Arkeologoj taksis la konstruadon dum regado de Ludoviko la 1-a (Hungario), laŭ aliaj la kirko konstruiĝis en la 15-a jarcento. Inter 1506-1642 la franciskanoj servis en la kirko. Inter 1676 kaj 1751 la kalvinanoj uzis ĝin, en tiu periodo ĝi bruldetruiĝis pro la kontraŭturkaj bataladoj. Inter 1768 kaj 1777 restaŭraj laboroj okazis kaj en 1804 trakonstruaj laboroj jam laŭ malfrua baroko. Ekstere oni renovigis la kirkon en 1973, interne en 1989 oni pentris la murojn. La orgeno ekfunkciis en 1914, renoviĝis en 1990.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola laŭ la ĉefvojo en korto, kiu estas ĉirkaŭita per ŝtona (iam defenda) muro. En la korto multe da arboj kreskas, krome krucifikso estas videbla. La turo malsupre estas kvadrata, supre jam oklatera. Al la navo sakristio kaj kapeleto aliĝas. La absido estas plurlatera. La preĝejo havas ankaŭ kripton. Interne la baroka predikejo estis farita en la 15-a jarcento, apude la flanka altaro en 1928. La ĉefaltara bildo estis pentrita en 1854.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare
* hungare kun foto Arkivigite je 2021-01-13 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Ettore Ferrari** (1848–1929) estis itala skulptisto.

Monumento al Giuseppe Garibaldi en Rovigo de Ettore Ferrari.Naskiĝinta en Romo el artista familio (ankaŭ lia patro estis pentristo), Ferrari estis unu el la membroj de la arta renasliĝo de la laika ŝtato naskiĝinta post la Unuiĝo de Italio. Dumlonge, li estis profesoro ĉe la Akademio de Sankta Luko, diputato en la Itala Parlamento kaj Granda Mastro framasona ĉe la loĝio *Grande Oriente d'Italia*,. nome ĉefa loĝio en Italio.

En 1887, li kreis statuon de Ovidio por la urbo Constanţa, Rumanio (la antikva Tomis, kien la romia poeto estis ekzilita) kaj tiu statui estis duobligita en 1925 por Sulmona, nome la naskoloko de Ovidio. Alia grava verko estas la bronza statuo de Giuseppe Garibaldi, kreita en 1892, situanta en Pisa sur la samnoma placo.

Ferrari skulptis ankaŭ la statuon d Giordano Bruno ĉe la placo Campo de' Fiori en Romo.

Notoj
-----

1. ↑  Giuseppe Mazzini en Volume III K - P, 10,000 FAMOUS FREEMASONS, de WILLIAM R. DENSLOW], 1957, Macoy Publishing & Masonic Supply Co. Inc.

* Ettore Ferrari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ettore Ferrari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 499805
* GND: 119129221
* LCCN: n93096511
* VIAF: 68146726
* ISNI: 0000 0001 1664 3287
* SUDOC: 186092539
* BNF: 15077087w
* ULAN: 500011411
* RKD: 261065
* ICCU: RMCV005687
 |
**Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Zalaegerszeg, en loĝkvartalo *Andráshida* (iam memstara vilaĝo). Ĝi estas la plej malnova konstruaĵo de la urbo.

Historio
--------

La unua mencio pri la kirko (tiam familia kapelo) okazis en 1278 en latina formo *Capella S. Andrea*. Dum la kontraŭturkaj bataloj la kapelo ruiniĝis, en 1617 jam ne okazis mesoj. En 1746 ĝi estis iomete riparita, en 1785 la kapelo plene estis renovigita laŭ baroko kaj estis dediĉita al Ĉiuj Sanktuloj. La turo kaj la navo parte restis origina, sed tiam oni konstruis sakristion kaj proksime pli novan barokan kapelon dediĉitan al Johano Nepomuko. En 1830 kaj 1949 la preĝejo renoviĝis, en 1973 post arkeologiaj esploradoj ĝi plene estis renovigita. En 2013 arkeologoj elfosis ostojn sub la altaro. En la sekva jaro ĝi estis reentombigita kaj post la renovigaj laboroj konsekro okazis, ekde tiam la nova titolo estas Apoteozo de Sankta Kruco.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola, kie longe estis malnova tombejo. En la fasado reliefas la mezepoka turo. Tia turo estas malofta, ĉar ĝi estas staranta kvadro. Meze estas la enirejo, sed estas alia ankaŭ maldekstre al la galerio. En la dekstra flanko de la navo estas videbla enmurita enirejo. La altara bildo estis pentrita en 1903.

Fontoj
------

* hungare Arkivigite je 2018-05-01 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
* 
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Attila Turi,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Turi Attila** estas hungara arkitekto, membro de Hungara Arta Akademio (2012).

Attila Turi naskiĝis la 13-an de decembro 1959 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Attila Turi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1978, poste li akiris arkitekturan diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1985. Post siaj studoj li aliĝis al pluraj firmaoj aŭ kooperativo, ekde 1986 li ofte laboris kun Imre Makovecz 25 jarojn. Inter 1996 kaj 2009 kaj ekde 2011 li estis ĉefarkitekto de Budakalász. Li partoprenis en la rekonstruaj laboroj depost inundo de Tiso en 2001 kaj Ruĝ-ŝlima katastrofo en Hungario (2010). Ekde 2004 li havas ankaŭ neinstruan postenon en la teknikuniversitato, tamen kelkfoje li prelegis. Li ricevis medalojn aŭ premiojn ekde 1996, en 2021 premion Kossuth. Lia edzino naskis kvarfoje.

Elektitaj planitaj konstruaĵoj
------------------------------

* infanĝardeno en Nagykálló (1987)
* kulturdomo en Csenger (1989, kunarkitekto)
* oficejo en Herend (1997)
* urbodomo en Lajosmizse (2002)
* rekonstruadoj en Kolontár kaj Devecser (2011, kunarkitekto)

* loĝkolonio en Devecserloĝkolonio en Devecser
* loĝkolonio en Devecserloĝkolonio en Devecser
* kuracejo en Devecserkuracejo en Devecser
* loĝkolonio en Kolontárloĝkolonio en Kolontár
* loĝkolonio en Kolontárloĝkolonio en Kolontár

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Budakalász (1996. 2011)
* Budapeŝto (1998, 2008, 2010)
* Vannes (2002)
* Ancona (2007)
* Devecser (2012)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Attila Turi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 691529
* GND: 1020084715
* VIAF: 232330421
* ISNI: 0000 0003 6778 9862
 |
La **preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco** estas eklezia historia monumento en vilaĝo Bodrogkeresztúr (Hungario).

Historio
--------

Laŭ la lokaj loĝantoj en tiu loko kirko estis konstruita supozeble ĉirkaŭ 1220. Poste ĝi estis trakonstruita laŭ gotiko inter 1481 kaj 1520, tiam konstruiĝis la turo. En 1548 la loĝantoj iĝis kalvinanoj, la katolika grupo refondiĝis en 1711. Intertempe en 1567 la turkoj okupis la vilaĝon. Tiutempe incendioj okazis en la preĝejo en 1566, 1785 kaj 1863. Renovigaj laboroj okazis en 1733 kaj 1896. la moŝta kapelo estis konstruita en 1896. La turo estis rekonstruita en 1746. La orgeno estis farita en 1896. En 2017 plena arkeologia esploro okazis.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola, la fasado estas malsimetria. Meze la turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. La navo finiĝas en plurlatera absido. La navo kaj la absido havas apogpilierojn. La internaj instalaĵoj estas barokaj.

Kermeso okazas en la 14-an de septembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Absido