recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La muzeo en la domo *Dorfgemeinschaftshaus*. La **Muzeo pri vitraj aparatoj** (germane: *Historisches Glasapparatemuseum*) troviĝas en Cursdorf, Ortsstraße nr 23.

Priskribo de la loko
--------------------

Cursdorf estas historia centro de turingia vitrotradicio teknika: ekde 1903 fabrikitis surloke vitraj aparatoj por fizikaj kaj kemiaj eksperimentoj. Pro tio oni faris en 1999 muzeon troviĝantan ekde 2002 en la Domo de la vilaĝa komunumo.

Kolektoj
--------

En kvar salonoj vidindas ĉio disde laboratoriaj vitraĵoj ĝis vakuaj tuboj. 
Fenomenoj de gaso-malŝargoj estis ĝis la mezo de la 19-a jarcento ja nur marĝena esplorobjekto. 

Tio tute ŝanĝiĝis kiam en 1857 Julius Plücker, matematikisto kaj fizikisto el Bonn reprenis iniciativon de la vitro-teknikisto Heinrich Geißler. Tiam li aparte utiligis la de Geißler inventita vakuo-pompilon. Krom la geißler-aj tuboj tre rapide ekfamiĝis inter sciencistoj la novaj spektrotuboj. Plibonigis tiujn esplorojn i.a. Wilhelm Hittorf, Eugen Goldstein, Heinrich Hertz, William Crookes, Philipp Lenard, Joseph John Thomson. Sed la krono iĝis sendube la malkovro de *nova speco de radioj* fare de Wilhelm Conrad Röntgen en la jaro 1895-a!

Ankaŭ aliaj bazaj malkovroj de tiam ĝis hodiaŭ efikadas sur la kampo de elektroniko pri komunikado kaj kapacito, lumigado, datuma transmisio ktp. 

La tuboj - ofte faritaj de disĉiploj de Geißler kaj posteŭlaj sciencistoj - gravas ekde jardekoj en eksperimentaj prelegoj ĉe lernejoj respektive universitatoj. La plej belajn inter ili admireblas en ĉi tiu muzeo: danke al tio eblas atenti pri la tradicio. Kelkaj el ili substrekas altan didaktikan valoron, aliaj la kiel eble plej bonan historian aŭtentikecon.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 39

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de la muzeo.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Pleyel, Carrefour Pleyel (pariza metrostacio) kaj Saint-Denis Pleyel (pariza metrostacio). |

**Salle Pleyel** (aŭ **Pleyel-Halo**) estas la ununura granda simfonia koncertdomo de la urbo Parizo. Ĝin fondis Ignaz Josef Pleyel, aŭstra komponisto kaj pianofabrikisto, la 19-an de oktobro 1827 komence kiel salonon. En 1839 ekestis aparta domo, kiun planis lia filo Camille Pleyel. La nuna domo troviĝanta ĉe la Faubourg-Saint-Honoré-Strato en la 8-a arondismento ekestis en 1927 laŭ planoj de arkitekto Gustave Lyon laŭ stilo de ornamismo. Inter 2002 kaj 2006 arkitekto Francois Ceria estris la renovigon kaj modernigon de la Pleyel-Halo, baziĝante sur kalkuloj de la akustikistoj Russel Johnson kaj Tateo Nakajima. Entreprenisto Hubert Martigny tion financis per 10 milionoj de Eŭroj. Poste la nombro de sidlokoj reduktiĝis de 2.370 al 1.913, la spacovolumeno altiĝis je 20 elcentoj je samtempa plibonigo de la akustika kvalito. Pri la konstrulaboroj ekestis plurjara fanatika disputo, kiun ekigis la eksa direktistino de la Salle Pleyel, Carla Maria Tarditti.

Septembron de 2006 la Orkestro de Parizo, direktate de Christoph Eschenbach, re-malfermis la novan Pleyel-Halon per prezentado de la „Auferstehungs-Sinfonie" de Gustav Mahler. La koncertejon entreprenas filio de la publika *Cité de la musique*. Ĝi luprenas la domon de Martigny dum kvindek jaroj kaj poste povos aĉeti ĝin por unu Eŭro. Salle Pleyel estas daŭra koncertejo por la Orkestro de Parizo kaj por la Filharmonia Orkestro de *Radio France*. Krome ekzistas plurjara kontrakto kun la Londona Simfoni-Orkestro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Salle Pleyel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de Salle Pleyel Arkivigite je 2011-07-13 per la retarkivo Wayback Machine france
La ĉefa konstruaĵo La akvoradoj **Heiligenmühle** estas historia muelejo en la urboparto Ilversgehofen, en norda Erfurto, Mittelhäuser Straße 16.

Priskribo de la mueleja situacio en la urbo
-------------------------------------------

Unu legendo pri la fondo de la urbo rakontas ke la muelisto Erph donis la nomon al la tuta urbo: tio substrekas la gravecon de muelejoj en la turingia ĉefurbo. Muelejoj estis en granda nombro je ambaŭ flankoj ĉe la naturaj respektive artefaritaj brakoj de la rivero Gera. Krom gren-muelejoj estis multaj de alia speco servantaj al diverstipaj entreprenoj kaj metioj: fulaj, martelaj, kalkaj, segaj, tranĉaj, paperaj. El ili la plejmulto pereis. Konstruaĵoj kiuj ĝis nun konservitis en Erfurto estis *Schildchenmühle* (proksime de Lehmann-ponto, *Neue Mühle kaj nia* Heiligenmühle*. Inverse multaj vojnomoj memorigas onin pri tia muelejoza pasinteco: ekz. Walkmühlgasse, Furthmühlgasse, Storchenmühlenweg, Papiermühlenweg, Schobersmühlenweg. Nuntempe nur du muelejoj ankoraŭ funkcias (el iam pli ol kvin dekoj), nome* Neue Mühle *(kiel teknologia muzeo) kaj nia* Heiligenmühle*.*

Historio
--------

Iam *Heiligenmühle* estis la lasta ero en la longa ĉeno da muelejoj kiu kondukis disde sude de la urbo (proksime de *Dreibrunnen*) ĝis Ilversgehofen (en la nordo). Por ĉiuj muelejoj responsis speciala oficejo *Wasseramt* kiu menciitis jam je la fino de la 13-a jarcento.

Ĉu tiam ekzistis jam *Heiligenmühle* ne klaras. Sendube ĝi portas la nomon de Caspar Heiling, sia posedinto el la frua 16-a jarcento. Ekde la frua 17-a jarcento ĝi servis por mueli paperon. Tra multaj generacioj posedis ĝin la paperfarista klano Becker. De ili famiĝis certa Johann Andreas Becker, kiu eldonis en 1740 lian skribaĵon *Entwurff und Beschreibung der Papiermacherey*. Dum la tempo de la napoleona okupado la muelejo ĝisfunde detruitis kaj rekonstruitis nur 3 jarojn poste (en 1816). Ekde nun ĝi servis por produkti oleon kaj senŝeligitan hordeon. Kiam en la jaro 1839-a akiris la muelejon Johann Andreas Naue (1812-82) li aliekipigis la internon kaj metis la fundamenton je moderna uzo ĝis la 1950-aj jaroj. Lia posteŭlo Albert Naue (1847-1937) verkis kiel oldulo grandan kronikon de erfurtaj muelejoj kiun li dediĉis kaj donacis al la Urba arkivo. Liaj idoj refunkciigis je la fino de la 20-a jarcento la akvoradojn kaj la muelilaron.

La komplekso uzatas ankaŭ por aranĝo de diversaj (kulturaj) eventoj.

Literaturo
----------

Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3*, 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 68-69

Eksteraj ligiloj
----------------

Hejmpaĝo de Heiligenmühle

* Kategorio Heiligenmühle (Erfurt) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
NGV Melbourne 2019
La **Nacia Galerio de Viktorio** (angle *National Gallery of Victoria*, akronime konata **NGV**) estas arta muzeo en Melburno (Aŭstralio). Ĝi estis fondita en 1861 kaj estas do la plej malnova publika muzeo en Aŭstralio. La galerio fakte situas en du apartaj ekspoziciejoj, nome NGV International (ĉe strato St Kilda) kaj Ian Potter Centre, proksime al Federation Square. La konstruaĵo de la strato St Kilda estis inaŭgurita en 1968 kaj poste renovigita de arkitekto Mario Bellini.

Kolekto
-------

En la kolekto videblas verkoj de multnombraj aŭstraliaj artistoj, inkluzive de Charles Blackman, John Brack, Arthur Boyd, Louis Buvelot, Rupert Bunny, Nicholas Chevalier, Charles Conder, David Davies, William Dobell, Russell Drysdale, E. Phillips Fox, Florence Fuller, John Glover, Eugene von Guerard, Hans Heysen, George W. Lambert, Sydney Long, John Longstaff, Frederick McCubbin, Sidney Nolan, John Perceval, Margaret Preston, Hugh Ramsay, Tom Roberts, John Russell, Grace Cossington Smith, Arthur Streeton, Fred Williams kaj aliaj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Nacia Galerio de Viktorio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 467870
* GND: 505046-7
* LCCN: n80050339
* VIAF: 149601682
* ISNI: 0000000121824904
* SUDOC: 026550016
* BNF: 11877664q
* ULAN: 500217629
* NLA: 35982090
* BIBSYS: 90902980
* NKC: kn20070907004
* BNE: XX92349
 |
Bierejo Café 't Mandje en la strato Zeedijk en Amsterdamo.
La bierejo **Café 't Mandje**, kiu situas ĉe Zeedijk 63 en Amsterdamo, Nederlando, estas unu el la unuaj bierejoj en Nederlando kie gejoj kaj lesbaninoj ne devas kaŝi sian seksan orientiĝon. Ĝi funkciis ekde 1927 ĝis 1983 kaj denove malfermiĝis en 2008.

Male ol oni ofte kredas, '*t Mandje* ne estas la unua bierejo por gesamseksemuloj en Amsterdamo. Jam en la unua kvarono de la 20a jarcento troviĝis kvin diversaj lokoj kiujn oni povus karakterizi kiel gejajn trinkejojn, el kiuj la plej bone konata estas *The Empire* en la strato *De Nes*.

Sub la posedantinoj Bet kaj Greet van Beeren
--------------------------------------------

En 1927 Bet van Beeren, 25-jaraĝa, transprenis de sia onklo la trinkejon *Amstelstroom aan* de Zeedijk. Zij ŝanĝis la nomon de la trinkejo al "In 't Mandje" ("En la korbeto") tial ke ŝia patrino alportis ĉiutage manĝaĵojn en korbeto. Tiutempe Bet van Beeren estis rimarkebla figuro de la Amsterdama nokta vivo. Vestite per leda jako ŝi emis rapidegi tra la urbo per sia motorciklo, fojfoje kun sia plejlasta konkeritino sidanta malantaŭ ŝi. Bet ekkomprenis jam dum sia junaĝo ke ŝi altiriĝas de virinoj.

'*t Mandje* estis populara loko por prostituitinoj kaj iliaj estroj, maristoj, artistoj kaj provincanoj. En la unua tempo, la kisado ankoraŭ ne estis permesata en la trinkejo, kaj viro nur rajtis danci kun virino kaj, inverse, virino kun viro. Nur en la Tago de la Reĝino viro rajtis danci kun alia viro, kaj virino kun virino. Kvankam tio estis permesata ĉie en tiu festotago, la trinkejo de Bet van Beeren famiĝis pro tio. Per sia trinkejo, kiu precipe post la Dua Mondmilito gajnis grandan reputacion, Bet iĝis stelulino de la Amsterdama geja medio kaj oni alnomis ŝin la Reĝino de la Zeedijk.

Bet van Beeren forpasis la 16an de julio 1967, kiam ŝi estis 65-jara. Anstataŭ katafalko oni metis ŝian kadavron sur la bilardon en la trinkejo mem. Post tiam la entreprenon transprenis ŝia fratino Greet, kiu ekspluatis ĝin ĝis 1983, kiam la trinkejo devis fermiĝi pro daŭra ĝenado de la heroin-komercado, kiu tiutempe ege malbonigadis la kondiĉojn en la Zeedijk-strato. La interno de la trinkejo restis netuŝita dum 25 jaroj. Ĝi malfermiĝis nur dum unu semajno dum la Gejaj Ludoj en 1998.

Konservado kaj remalfermo
-------------------------

En la komenco de la 1990aj jaroj oni provis krei muzeon pri samseksemo en la domo de la trinkejo kaj enigi la internon en la liston de leĝe protektataj monumentoj. Ekde 1999 la *Amsterdam Museum* havas maketon de la trinkejo, kiu inkluzivas originalajn elementojn. Tie troviĝas ankaŭ la originala meblaro, kaj la paperaj objektoj (kiel ekz. ĉiuj fotoj sur la muroj) eniĝis la arkivojn de la urbo Amsterdamo.

La fama bierejo remalfermis siajn pordojn en 29 aprilo 2008, la tagon antaŭ la Tago de la Reĝino, kun interno kiu estis kvazaŭ ekzakta kopio de la originala, eĉ havante la fortranĉitajn kravatojn kiuj pendas de la plafono.

Vidu ankaŭ
----------

* Amsterdamo kiel geja ĉefurbo (en la Nederlanda)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Café 't Mandje en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ĉefpaĝo de Café 't Mandje
Anoncoŝildo pri la muzeo ĉe aŭtoŝoseo. La **Muzeo pri akvoenergio** (germane: *Museum für Wasserkraftnutzung*) troviĝas en Ziegenrück, Lobensteiner Straße nr 6.

Priskribo de la loko
--------------------

Ziegenrück situas inter la akvobaraĵoj de kaskado de la rivero Saale, proksime de *Bleilochtalsperre*, la plej granda valbaraĵo de Germanlando.

La akvoenergifarejo *Fernmühle* troviĝas sur la grundo de la plej malnova akvomuelejo de ĉe la supra parto de Saale. Ĝia unua mencio datumas jam de la 1258-a jaro en kunteksto kun komerca flosigado.

La komplekso funkciante ekde 1901 estas la plej malnova hidrelektra centralo ĉe la Saale-rivero kaj nombriĝas samtempe inter la plej malnovaj de tuta Germanlando. Per potenco de 150 kilovatoj kaj tensio de 2000 voltoj ĝi funkciis sen iu modernigo ĝis 1965!

Muzea utiligo
-------------

Hodiaŭ ĉirkaŭas la teknikan monumenton muzeo. En la subĉiela areo videblas i.a. impresa kolekto de turbinoj, akvoradoj kaj akvopumpiloj.

En iama ŝpinejo troviĝas ekspozicio kun la titolo *La akvofaloj de Saale*. Tie oni informiĝas pri la historio de la supra Saale-valo kaj la konstruo de la valbaraĵo. En la mezo staras reliefa maketo kun grando de 26 kvadratmetroj.

En la ekspozicio *Metioj kaj akvoenergio* estas maketaĵoj kaj dokumentantaj aferoj de pasintaj tempoj, i.a. pri diversaj specoj de muelejoj, pri ĉevalfera forĝado, flosigado, fiŝkaptado.

Ĉiujn tagojn iĝas ene de la energia centralo montroj kun alta tensio. La vizitantoj ĝuas eksperimentojn kun lumaj arkajhoj, variaj malŝarĝadoj aŭ intence provokitajn fulmotrafojn en miniaturdomojn. Transformatoro kun tensio de 500.000 voltoj sukcesas produkti malŝargajn liniojn ĝis 75 centimetroj da longo.

En la spaco sub libera ĉielo permesas akvoradmodelo propran eksperimentadon kaj malkovradon de diversaj fenomenoj fizikaj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo pri akvoenergio (Ziegenrück) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri la muzeo en regiona fremdultrafika retpaĝaro.
Sunhorloĝo, sonorilturo kaj gotika fenestro.
La ***Nieuwe Kerk*** (nederlande: [ˈniʋə ˈkɛrk], Nova Preĝejo) estas preĝejo de la 15-a jarcento en Amsterdamo, Nederlando, situa ĉe la Placo Dam, proksime al la Reĝa Palaco.

La *Nieuwe Kerk* jam ne plu estas uzata por religiaj servoj sed ĝi estas uzata kiel ekspoziciejo. Ĝi estas uzata ankaŭ por koncertoj de orgeno. Estas kafejo en unu el la konstruaĵoj ligitaj al la preĝejo kiu havas enirejon al la preĝejo (dum malfermaj horoj). Estas muzea vendejo ĉe la enirejo kiu vendas poŝtkartojn, librojn, kaj donacojn rilate al la preĝejo kaj al ties ekspozicioj.

La preĝejo estas uzata ankaŭ por ceremonioj koncernaj al la nederlanda reĝa familio.

Ĝi origine estis katolika preĝejo (kaj nomiĝis "Preĝejo de Nia Sinjorino"), kaj poste ĝis la jaro 1979 nederlanda-reformita kirko. Ĝi ekfunkciis en 1409, kaj finkonstruiĝis, fine en renesanca stilo, en 1540. La preĝejaj turoj neniam finkonstruiĝis, ilian konstruadon oni ĉesis en 1563. Trifoje la kirko forbruliĝis, sed ĉiam en origina stilo rekonstruiĝis.

Referencoj
----------

1. ↑   Martin Dunford (2010). The Rough Guide to The Netherlands. Penguin. p. 64. ISBN 978-1-84836-882-8.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Nieuwe Kerk (Amsterdamo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Nieuwe Kerk (Amsterdamo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Nieuwe Kerk Amsterdam
La Prado-Muzeo, kore de Madrido.
La **Prado-Muzeo** (hispane *Museo del Prado*); prado signifas "herbejo") estas grava muzeo lokita en Madrido. Ĝi entenas kelkajn el la plej belaj kolektoj de eŭropaj pentraĵoj, datiĝantaj ekde la 14-a jarcento ĝis la komenco de la 19-a jarcento. La Prado-Muzeo estas unu el la plej grandaj muzeoj de la tuta mondo. Ĝi estas unu el plej gravaj kaj certe la 11a plej vizitata en la mondo en 2010.

Verkoj
------

La plej famaj kaj multnombraj verkoj estas tiuj de Diego Velazquez, Francisco de Goya kaj Hieronymus Bosch. Sed troviĝas ankaŭ en la muzeo pentraĵoj fare de El Greco, Petro Paŭlo Rubens, Giambattista Pittoni, Rafaelo, Tiziano, Bartolomé Esteban Murillo, Sandro Botticelli, Caravaggio, Albrecht Dürer, Melozzo da Forlì, Rembrandt kaj Paolo Veronese.

Oni montras ĉirkaŭ 1,150 verkojn el totalo de pli ol 8,600: la resto atendas en subteraj keloj pro spacomanko. La kerno devenas el reĝaj kolektoj, pro kio temas pri kolekto limigita al ties rilatoj kaj emoj. Mankas la enciklopedia tendenco de la Luvro, Hermitaĝo aŭ Nacia Galerio de Londono. El skoloj elstaras la hispana, flandra kaj itala (ĉefe venecia) kaj poste iome la franca kaj malpli la germana, nederlanda kaj brita (portretoj). Krom pentraĵoj estas ankaŭ skulptaĵoj kaj ornamaj artaĵoj.

Historio de la konstruaĵo
-------------------------

La ĉefan konstruaĵon oni starigis dum la reĝado de Karlo la 3-a, fare de la arkitekto Juan de Villanueva. Ĝi estis uzita kiel kavalieriar-estrarejo kaj kiel rezervo de pulvo por la soldatoj de Napoléon Bonaparte. La muzeo estis naciigita en 19-a de novembro 1819, samkiel la najbaraj konstruaĵoj en 1918.

Vidu ankaŭ
----------

* Muzeo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Prado-Muzeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Prado-Muzeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala TTT-ejo Arkivigite je 2015-09-28 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 202216
* GND: 116443-0
* LCCN: n79064568
* VIAF: 147181932
* ISNI: 0000 0001 2294 2419, 0000 0004 1765 4852
* SUDOC: 026414767
* BNF: 118666032
* ULAN: 500270885
* NLA: 36514982
* BIBSYS: 90153245
* NKC: ko2004238697
* BNE: XX254080
 |
Farbglashütte, la elmontrejo ekde aprilo 2014. La muzeo en la malnova lernejo, ekspoziciejo de 1903-2013. La **Muzeo pri vitra arto** (germane: *Museum für Glaskunst*) troviĝas en Lauscha, Straße des Friedens nr 46.

Muzeohistorio
-------------

La muzeo pri arta vitro en Lauscha estas la plej malnova speciala muzeo pri vitro en tuta Germanlando. Ĝi estiĝis post ekspozicio okaze de la 300-a datreveno setla de la vitroblovistoj en Gera (1897). Malfermite en la desegnosalono de la en 1897 fondita Goethe-lernejo, la ekspozicio translokitis poste en la Malnova lernejo. Tie ĝi restis ĝis 2013. Temas pri trabfakaĵo, konstruita en 1849 kaj kun ardeza teĝajo, kiel estas tipe por la regiono. Samloke ekde 1904 estis ankaŭ arta kaj metia lernejo.

Post translokiĝo de la lernejo alien en la 1930-aj jaroj, la muzeo eksterniĝis sur la tuta konstruaĵo. Tiutempe ankaŭ la nomo *Muzeo pri vitra arto* akiris ĝeneralan aprobon. Jam tiam oni intencis fari muzeon kiu ĝenerale traktu la temon de vitro. Krome ĉiuj sferoj de industria, metia kaj arta produktado kaj prilaborado estu konsideritaj. La fokuso ja metiĝu pri la regiona produktado, sed ne nur.

Kiel ununura speciala muzeo pri vitro en GDR ĝi ege gravas ene de la Respubliko kaj ekstere.

Kolektoj
--------

Nuntempe ĝi posedas ĉ. 12.000 objektojn, el kiuj unu deko estas elmontrita. La muzeanoj kolektas, dokumentas, esploras kaj prezentas vitraĵojn de Turingio sur ĉiuj kampoj tempa kaj tema, disde la malfrua Mezepoko ĝis hodiaŭ.

Videblas jenaj vitraĵoj: arbara vitraĵo, kortega/burĝa vitraĵo por reprezentado, vitraj perloj, vitraj okuloj, ludiloj, teknikaj vitraĵoj. Unu salono dediĉas sin ekskluzive al la ornamaĵoj vitraj de kristnaskarboj. En historia ateliero eblas bone bildigi al oni la produktadon de kristnaskaĵoj vitraj.

La muzeofarintoj ankaŭ ne forgesis detali atenti la ekonomian, poltikan, socialan kaj arthistorian evoluojn de Turingio.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 112-113

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de la muzeo.
Ĉefa enirejo de la Muzeo
La **Muzeo Ashmolean** troviĝas en Oksfordo, Anglio. Ĝi apartenas al la Universitato de Oksfordo kaj estis la unua universitata muzeo de la mondo. Ĝi malfermiĝis la 6-an de junio, 1683.

Ĝi estis desegnata de Kavaliro Christopher Wren kaj konstruata inter 1678 kaj 1683 kiel konservejo por la kolekto de kuriozaĵoj donacitaj al la Universitato de Oksfordo en 1677 de Elias Ashmole. La kolekto enhavas kuriozaĵojn kolektitajn de Ashmole mem kaj hereditajn de John Tradescant kaj lia filo ankaŭ nomita John.
La kolekto inkludis antikvajn monerojn, librojn, gravuraĵojn, geologiajn kaj zoologiajn specimenojn – unu el ili estis la remburita korpo de la lasta dido iam vidita en Eŭropo. Bedaŭrinde en 1755 ĝia kondiĉo estis tiom malbona ke oni detruis ĝin esceptinte la kapon kaj unu ungon.

Nuntempe la malnova konstruaĵo estas la Muzeo de la Historio de Scienco kaj enhavas grandan kolekton de sciencaj instrumentoj donacita al la universitato de Lewis Evans, inkluzive la plej grandan kolekton en la mondo de astrolaboj.

La nuntempa konstruaĵo datiĝas de 1845. Ĝi desegniĝis de Charles Cockerill en klasika stilo kaj situas en strato Beaumont (*Beaumont Street*). La *Taylorian Institute*, la fako de modernaj lingvoj, uzas unu alon de la konstruaĵo. La muzeo mem enhavas la kolektojn de Elias Ashmole, patro kaj filo John Tradescant kaj grandegajn kolektojn de arkeologiajn specimenojn kaj belartaĵojn.

Ĝi posedas unu el la plej bonaj kolektoj de antaŭ-Rafaela arto.

Lastatempe oni multe modernigis la internon de la muzeo kaj ĝi nun havas restoracion kaj butikon. La biblioteko Sackler, malfermita en 2001 permesis la pligrandigon de la librokolekto, ĉefe per libroj pri la klasikaĵoj kaj antikva historio. La muzeo estas malfermita ĉiutage de 10:00 a.m. ĝis 5:00 p.m.

Notoj
-----

1. ↑   Ashmolean Museum. Arkivita el la originalo je 2023-03-04. Alirita 2023-03-06.

Vidu ankaŭ
----------

* David George Hogarth

  

* Kategorio Muzeo Ashmolean en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 14356
* GND: 1007560-4
* LCCN: n81139884
* VIAF: 141569308
* ISNI: 0000000121715847, 0000000113747937
* SUDOC: 027561070
* BNF: 11868703t
* ULAN: 500309840
* NLA: 35278942
* BIBSYS: 90171880
* NKC: ko2018979137
* ICCU: CFIV021207
* BNE: XX108227
 |
Bad Grund, muzeo pri horloĝoj kun kafejo
La **Horloĝa muzeo** en Bad Grund estas la plej granda publike elmontrata privata kolekto de horloĝoj de la mondo; koncerne Germanujon ĝi estas fakte la plej granda kolekto.

Historio kaj objektoj videblaj
------------------------------

La komenco de la muzeo estis en en 1984. Ekde tiam la muzeo evoluis kiel superregione grava centro de dokumentado de la historio de horloĝaj teĥnikajoj, kiu allogas multajn vizitantojn. Sur pli ol 800 kvadratmetroj da ekspozicia spaco pli ol 1600 objektoj montriĝas.
Ili dokumentadas la progreson de tempomezurila fabrikado ekde la 15-a jarcento ĝis nuntempe. Samtempe ili ankaŭ rakontas al la vizitantoj vole nevole detalojn pri la epoko, kiam ili estis faritaj. La diversaj specoj de meĥanikaj radoaraj horloĝoj - komence de la plej etaj poŝhorloĝoj ĝis la turhorloĝoj - mirigas ĉiun interesiĝanton. De la bidermajro tra la tuta 19-a jarcento aparte multaj aferoj videblas.

Post 1990 novkonceptis tiun ĉi muzeon la fama paleontologo Ralf Nielbock.

Plusaj aranĝoj
--------------

Ene de la muzeo troviĝas komforta kafejo invitanta al frandado de specialaĵoj post sukcesa rondiro tra la muzeo. Eblas ankaŭ riparigi proprajn antikvaĵojn en la riparejo muzea. Ĝi ne nur prizorgas konstantan kontrolon kaj restaŭron de la objektoj elmontrataj kaj elmontrendaj, sed volonte ofertas siajn specialajn servojn konservadajn al la publiko.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo pri horloĝoj en Bad Grund en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la muzeo.
Ne konfuzu kun sikanoj kaj kun sikismo/siĥismo

---

La **sika popolo** aŭ **sikoj** (ankaŭ *Sikka* aŭ *Sara Sikka*) estas parto de la indoneziaj indiĝenoj el la insulo Flores, inter la riveroj Bloh kaj Napung. En la urbo de Maumere, la centro de la regiono, sikoj okupas apartan blokon.

La ĉefa religio de la sikoj estas la romkatolika religio.

Sika lingvo
-----------

La sika lingvo, kiu apartenas al la Timor-Ambon lingvaro, estas parolata de la sika popolo. La sika lingvo havas almenaŭ tri agnoskitajn dialektojn, nome la dialektojn *Sikka Natar* , *Sara Krowe* kaj *Ata Tana 'Ai* aŭ *Sara Tana'Ai**.*

Referencoj
----------

* Kategorio Sika popolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  (en) LeBar, Frank M.; Appell, George N. (1972). *Ethnic Groups of Insular Southeast Asia: Indonesia, Andaman Islands, and Madagascar*. Human Relations Area Files Press. p. 89. ISBN 08-753-6403-9.
2. ↑  (en) "*Sikka of Indonesia*". PeopleGroup.org.
3. ↑  (en) Tryon, Darrell T. (1995). *Comparative Austronesian Dictionary: An Introduction to Austronesian Studies*. Walter de Gruyter. ISBN 3-1108-8401-1.
La kastelo de Chantilly.
La **Muzeo Condé** [konDE] estas muzeo en Francio ene de la Kastelo de Chantilly en Chantilly, Oise, 40 km norde de Parizo. En 1897, Henriko de Orleano, Duko de Aumale, filo de Ludoviko-Filipo la 1-a, heredigis la kastelon kaj ties kolektojn al la Instituto de Francio. Ĝi enhavis ĉambrojn remodelitajn kiel muzeaj spacoj kaj aliaj kiel loĝejoj en la stiloj de la 18la kaj 19-a jarcentoj.

La kolekto de pentraĵoj de malnovaj mastroj estas inter la plej gravaj en Francio. Ĝi konsistas ĉefe el verkoj el Italio kaj el Francio kaj inkludas tri pentraĵoj de Fra Angelico, tri de Rafaelo, kvin de Nicolas Poussin, kvar de Antoine Watteau kaj kvin subskribitaj de Jean-Auguste-Dominique Ingres.

La muzeo estas hejmo de kolekto de 2 500 desegnoj kaj biblioteko enhavanta 1 500 manuskriptojn, el kiuj 200 estas iluminaciitaj. La plej fama el tiuj lasta estas la *Très Riches Heures du Duc de Berry*. Aldone al tiuj, estas kolektoj de presaĵoj, portretaj miniaturoj, skulptaĵoj, antikvaĵoj, malnovaj fotoj, dekoraciaj artoj, meblaro kaj porcelano. Ĉirkaŭ 250 000 vizitantoj venas al la muzeo ĉiukare.

* Kategorio Muzeo Condé en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 738280
* GND: 1033853-6
* LCCN: n50036805
* VIAF: 139676854
* ISNI: 0000000123148954
* LIBRIS: 278694
* SUDOC: 026393247
* BNF: 11864921b
* NKC: kn20020321457
 |
Ĉefa konstruaĵo de la muzeo ĉe Vasilissis Sofias Avenuo
La **Benaki Muzeo**, fondita en 1930 de Antonis Benakis memore al sia patro Emmanuel Benakis, estas en la familidomo de Benakis en urbocentro de Ateno, Grekio. La muzeo estas hejmo de grekaj artaĵoj el prahistorio al modernaj epokoj, etenda kolekto de azia arto, gastigas periodajn ekspoziciojn kaj kaj atelierojn por arta restaŭrado kaj konservado. Kvankam la muzeo dekomence estis hejmo de kolekto kiu inkludis islaman arton, ĉinan porcelanon kaj ludiloj, ties remalfermo de 2000 kondukis al la kreado de satelitaj muzeoj kiuj koncentriĝas en specifaj kolektoj, permesante la ĉefan muzeon koncentriĝi al greka kulturo laŭlonge de la tuta historio de la lando.

Galerio
-------

* Emmanuel Tzanes: Sankta Marko Evangeliisto, 1657Emmanuel Tzanes: *Sankta Marko Evangeliisto*, 1657
* Orbrodita kuzeno el Lefkado, 17a-18a jarcentojOrbrodita kuzeno el Lefkado, 17a-18a jarcentoj
* Henry Pickersgill: Greka edziniĝontino, 1829Henry Pickersgill: *Greka edziniĝontino*, 1829
* Kostis Desyllas: Portreto de Odiseo Andrucos, 1870Kostis Desyllas: *Portreto de Odiseo Andrucos*, 1870
* Mitro de 1715 ĉe la muzeo.Mitro de 1715 ĉe la muzeo.

Bibliografio
------------

* Sabetai, Victoria. (2006) *Corpus Vasorum Antiquorum. Greece, Athens, Benaki Museum.* Athens: Research Centre for Antiquity of the Academy of Athens. ISBN 9789604041015

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo Benaki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Benaki Muzeo
* Benaki Kolekto Postbizancaj ekleziaj verkoj
* Benaki Muzeo - Ebook de Lacis Fondaĵo Arkivigite je 2013-04-11 per la retarkivo Wayback Machine

Koordinatoj: 37° 58′ 33.38″ N 23° 44′ 25.47″ O﻿ / ﻿37.9759389 °N, 23.7404083 °O﻿ / 37.9759389; 23.7404083 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 445864
* GND: 2066829-6
* LCCN: n50073889
* VIAF: 136821790
* ISNI: 0000 0004 0492 768X
* SUDOC: 027909212
* BNF: 11984980f
* ULAN: 500306466
* NLA: 36529756
* BIBSYS: 98066200
* BNE: XX254404
 |
La Nacia Palaco, kiu estas hejmo de la Nacia Muzeo de Arto de Katalunio, en 2013.
Nokta vido de la Nacia Palaco.
Elaera rigardo al la Nacia Palaco kun la Placo de Hispanio fone.
La **Nacia Palaco** estas sur la deklivo de la monto Montjuic, en Barcelono. Estas palaco konstruita inter 1926 kaj 1929 por la Internacia Ekspozicio de 1929 de Barcelono, kaj ekde 1934 estas hejmo de la Nacia Muzeo de Arto de Katalunio.

Ĝi estis la ĉefa konstruaĵo de la Ekspozicio, verko de la arkitektoj Eugenio Cendoya kaj Enric Catà, sub la superrigardo de Pere Domènech i Roura, post la malakcepto de la dekomenca projekto fare de Josep Puig i Cadafalch kaj Guillem Busquets kaj ĝi havas areon de 32.000 m². Estas de klasikisma stilo inspirita en la Hispana Renesanco. Montras ortangulan mapon kun du flankaj aloj kaj alian malantaŭan kvadratan kun granda elipsa kupolo en la centra parto. La akvofaloj kaj ŝprucfontoj de la ŝtuparo de la Palaco estis verko de Carles Buïgas; tie oni instalis naŭ grandajn projekciilojn, kiuj ankoraŭ elsendas intensajn lumradiojn, kiuj skribas la nomon de la urbo en la ĉielo. La inaŭgura ceremonio de la Ekspozicio okazis en ties Ovala Salono kaj ĝi estis prezidita de la reĝo Alfonso la 13-a kaj la reĝino Victoria Eugenia.

41° 22′ 06″ N 2° 09′ 12″ O﻿ / ﻿41.36833 °N, 2.15333 °O﻿ / 41.36833; 2.15333 (mapo)

Notoj
-----

1. 1 2 3  Roig (1995) p. 199.
2. ↑  «La Exposición Internacional de 1929». Konsultita la 22an de decembro 2009.

Bibliografio
------------

* Barral i Altet, Xavier (1992). El Palau Nacional de Montjüic: Crònica gràfica. ISBN 84-8043-001-X.
* Roig, Josep L. (1995). Historia de Barcelona. Ed. Primera Plana S.A. Barcelona. ISBN 84-8130-039-X.
* DDAA (1930). Aclaraciones respecto al caso de los arquitectos de la Exposición de Barcelona. Barcelona.
* Grandas, M. Carmen (1988). L'Exposició Internacional de Barcelona de 1929. Els llibres de la frontera, Sant Cugat del Vallès. ISBN 84-85709-68-3

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Nacia Palaco (Barcelono) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la MNAC
* Fondaĵo Amics del MNAC
* Informaro MNAC en la Portalo *España es Cultura*, Ministerio de Cultura Arkivigite je 2013-05-14 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 652376
 |
*Haus der Geschichte* en Bonn, Germanio; muzeo pri la historio de la Federacia Respubliko.
***Haus der Geschichte*** (oficiale *Haus der Geschichte der Bundesrepublik Deutschland*, t. e. "Domo de la Historio de la Federacia Respubliko Germanio") estas muzeo de nuntempa historio en Bonn, Germanio. Kun ĉirkaŭ unu miliono da vizitantoj ĉiujare, ĝi estas unu el la plej popularaj muzeoj de Germanio. La *Haus der Geschichte* estas, same kiel la "Zeitgeschichtliches Forum Leipzig", la "Tränenpalast" en Bahnhof Friedrichstraße kaj la "Museum in the Kulturbrauerei" parto de la Fondaĵo *Haus der Geschichte der Bundesrepublik Deutschland*. La administra sidejo de la Fondaĵo estas Bonn.

En sia konstanta ekspoziciejo, la *Haus der Geschichte* prezentas la historion de Germanio el 1945 ĝis la nuntempo. Nombraj portempaj ekspozicioij emfazis diversajn trajtojn. La *Haus der Geschichte* ankaŭ organizas gviditajn turneojn en la la ŝtatprezidanta vilao *Palais Schaumburg*, la bangalo de la Kanceliero kaj la iama loko de la Federacia Asembleo. Krome, la muzeo tenas kartungalerion kun ĉirkaŭ 75 000 politikaj kartunoj kaj karikaturoj.

Rilatoj al Esperanto
--------------------

Inter 1988 ĝis 1995 la oficejo de Germana Esperanto-Junularo kaj Germana Esperanto-Asocio troviĝis rekte vidalvide de la muzeo de nuntempa historio, kiu tamen nur en junio 1993 oficiale finkonstruiĝis. La najbareco do nur daŭris du jarojn.
Tamen la junaj oficejaj aktivuloj dum tiuj jaroj konstante trairis la muzean antaŭhalon, pro tio ke tie ekde junio 1993 estis unu el la alirejoj al la tie subtera urba tram-metroo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Haus der Geschichte en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Haus der Geschichte en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo

Koordinatoj: 50° 43′ 2.63″ N 7° 7′ 6.74″ O﻿ / ﻿50.7173972 °N, 7.1185389 °O﻿ / 50.7173972; 7.1185389 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 696481
* GND: 2091611-5
* LCCN: n90701203
* VIAF: 136368613
* ISNI: 0000 0004 0466 4197, 0000 0001 1219 6061
* SUDOC: 132411857
* BNF: 145938560
* NKC: kn20040407002
 |
*Portreto de Inocento la 10-a*  
Diego Velázquez (1650)
La **galerio Doria Pamphilj** (itale *Galleria Doria Pamphilj*) estas granda artkolekto lokita en la **palaco Doria Pamphilj** (*palazzo Doria Pamphilj*) en Romo. Ĝi troviĝas inter la vojoj *Via del Corso* kaj *Via della Gatta*. La ĉefa enirejo situas sur la "Piazza del Collegio Romano". Same kiel la palaco, la galerio estas ankoraŭ private posedita de la princa romia familio Doria Pamphilij.

La granda kolekto da pentraĵoj, mebloj kaj statuoj estis progrese konstituita ekde la 16-a jarcento de la familioj Doria, Pamphilj, Landi kaj Aldobrandini, kiuj jam de longe kunuiĝis per edziĝoj sub la nomo "Doria Pamphilj". En la kolekto troviĝas pentraĵoj kaj mebloj el la eksa kolekto de la papo Inocento la 10-a, kiu testamentis ilin al sia nevo Camillo Pamphilj. La palaco plivastiĝis tra la jarcentoj : ĝi hodiaŭ verŝajne estas la plej vasta privata palaco de Romo.

La fama portreto de Inocento la 10-a, fare de Diego Velázquez, estas kutime rigardita kiel la ĉefa majstroverko de la kolekto.

* Galerio Doria Pamphilj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Galerio Doria Pamphilj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo Arkivigite je 2007-04-04 per la retarkivo Wayback Machine
**Sándor Pongrácz** [ŝAndor pongrAc], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Pongrácz Sándor** estis aŭstrohungara oficiro. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *szentmiklósi kaj óvári* [sentmiklOŝi].

Sándor Pongrácz naskiĝis la  12-an de marto 1824(nun 1824-03-12) en Felsőtúr (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Horné Turovce en Slovakio), li mortis la 20-an de aprilo 1890 en Pozono (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bratislavo en Slovakio).

Biografio
---------

Sándor Pongrácz frekventis armean lernejon en Olmütz inter 1839-1842, poste li membriĝis en la aŭstra armeo (tiam ne ekzistis hungara armeo). Li estis levita leŭtenanto en 1846. Dum la hungara revolucio de 1848 li servis en la nuntempa Pollando, sed li ne hejmenvenis. Lia rango estis majoro en 1859, kolonelo en 1866. Post 3 jaroj li estis translokita al la hungara armeo, kie li emeritiĝis en 1879 jam kiel generalo kaj kun ordenoj. Li edziĝis en 1871, en la sama jaro li ricevis titolon ĉambelano.

Fontoj
------

* biografio hungare kun bildo
* biografio hungare kun bildo
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 852353
 |


* Portalo pri Biografio
**Sivakasi** (tamile சிவகாசி) estas urbego en Distrikto Virudhunagar, en subŝtato Tamilnado, en suda Barato.

Panoramo en Sivakasi

Geografio
---------

Sivakasi situas sur ebenaĵo en averaĝa alteco de 101 metrojn. Raĝapalajam troviĝas 26, Maduraj 63, Tirunelveli 81, Thoothukudi 83, subŝtata ĉefurbo Ĉenajo 481, Mumbajo 1186, Kolkato 1842, tutlanda ĉefurbo Delhio 2134 kilometrojn (aere). 

Butika strato en Sivakasi

Demografio
----------

En 2011 Sivakasi havis 71 040, laŭ  234 688 da loĝantoj. La meza legopovo de la urbo estis 79.62%.

Historio
--------

Sivakasi estis establita dum la frua 15-a jarcento. La urbo estis parto de imperio de Maduraj dum la 16-a jarcento. En 1801 Maduraj venis sub la rektan kontrolon de la Brita Orienthinda Kompanio. Grava tumulto okazis en 1899 en Sivakasi, 22 homoj mortis, 800 domoj estis bruligitaj. La municipo estis establita en 1920, estis levita al plia altaj niveloj en 1978, unuaklasa en 1978, 1998 kaj 2013. Pro eksplodo en 1991 en uzino 39 homoj mortis kaj 65 vundiĝis. En 2009 pli ol 40 homoj mortis en fajroakcidento same en uzino, sed ofte okazis ankaŭ malpli grandaj fajroakcidentoj.

Ekonomio
--------

La agrikultura produktado de la urbego estas limigita pro manko de favoraj geografiaj kaj klimataj cirkonstancoj. Estas kultivado de kotonoj, kapsikoj, kaj milioj. La ekonomio evoluis depost la sendependeco ekde 1947. 3 gravaj industriaj branĉoj gravas: knalfajraĵoj, alumetproduktado, kaj presado. Sivakasi estas la noda centro por knalfajraĵoproduktado sur nacia nivelo.

Religio kaj lingvoj
-------------------

Sivakasi havis 85.42% hinduojn, 9.21% islamanojn, 5.2% kristanojn. La ĉefa lingvo estas la tamila.

Eduko
-----

En Sivakasi kelkaj altlernejoj funkcias.

Aŭtobusa stacidomo

Trafiko
-------

Sivakasi havas fervojan kontakton al la tutlanda reto. 4 gravaj vojoj kuras al la urbego. En la urbo aŭtobusoj kaj busetoj liveras la pasaĝerojn.

Klimato
-------

Sivakasi situas en tropika klimato (Aw) laŭ klimata klasifiko de Köppen kun influo de musonoj. Jare pluvas averaĝe po 812 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen en la dua jarparto pli ofte.

Templo en Sivakasi

Vidindaĵoj
----------

* temploj, moskeoj, kirkoj

Referencoj
----------

1. ↑

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
La **Markt- und Schaustellermuseum** (**foir- kaj kermesmuzeo**) en Essen prezentas per selektaj eksponaĵoj la historion de la kermeseksponistoj ekde la fino de la 18-a jarcento.

Ekesto
------

La nuna muzeo ekestis el la kolektopasio de la kermeseksponisto Erich Knocke, naskiĝinta en majo 1927 en Hanovro. La kolektitaj eksponaĵoj troviĝis ĝis 1996 ĉe *Berliner Platz* en halo ĉe la grandfoirejo de Essen. La urbo Essen, ekde jaroj malvaste ligita kun la kermesmuzeo, disponigis senkoste post la malkonstruado de la grandfoirejo fabrikhalon proksime de la ĉefa stacidomo. Tie nun spektanto povas postplenumi helpe de restaŭritaj originalaĵoj la evoluiĝon de la kermesekspona metio, sed ankaŭ la plezuron sur kermesoj.

Ekzistas nur grupvizitadoj.

Eksponaĵoj
----------

La nuzeo montras sennombrajn foirajn kaj kermesajn figurojn el ligno, porcelano, stano, metallado kaj arĝento. Ĝi prezentas ludojn, puzlojn, murtelerojn kaj murtapiŝojn kun motivoj pri foiro, kermeso kaj cirko. Nek mankas personaj dokumentoj kaj fotoj pri kermeseksponistaj familioj nek objektoj pri la antaŭa kaj frua historio de la fotografio, kiu estis malvaste ligita kun jarfoiro kaj kermeso. Oni trovas ekzemple karuselojn kaj karuselbestoj, historikanto-tabulojn kaj turnekinejajn ekipaĵojn, foirĉarojn kaj kermesesponistajn loĝoĉaregojn, akrigistoĉaregon kaj laste, sed ne balaste, unikan kolekton de muzikinstrumentoj de la foirejo: gurdo, dorspianoj, harmoniumoj, orkestrionoj kaj rulorgenoj, kiuj dum la ĉiĉeronado far la kolektisto estas revivigitaj.

Ĉi tiuj eksponaĵoj ankaŭ havas grandan historian valoron. Ofte ili devenas el la lastaj jardekoj de la 19-a jarcentoj; kelkaj pecoj ekestis en la 18-a jarcento. Erich Knocke ampleksigas kontinue la kolekton.

Literaturo
----------

* Erich Knocke (Hrsg.): *Gesammeltes Vergnügen - Das Essener Markt- und Schaustellermuseum*. Klartext Verlag, ISBN 3-88474-934-x

Eksteraj ligiloj
----------------

* Homepage des Museums
La **Kanterburia Muzeo** (angle *Canterbury Museum*) estas muzeo situanta en la urbocentro de Christchurch, Novzelando, nome en ties kultura areo.

La muzeo estis fondita en 1867 kaj ekde tiam kreskis por enhavi la novzelandan naturan diversecon kaj ties homan heredon. Dekomence oni kolektis ostojn de moaj kaj birdajn haŭtaĵojn, kaj oni interŝnaĝis ilin kun tutmondaj muzeoj La Muzeo havas pli ol du milionoj da kolekteroj kaj specialiĝas en la historio de komencaj Maorioj, frua setlado fare de Eŭropanoj kaj esplorado al Antarkto.

La origina konstruaĵo estis malfermita en 1870 fare de la arkitekto Benjamin Mountfort kaj estas ekzemplo de publika konstruaĵo de stilo novgotiko en Christchurch. Temas pri ununura spaco 21.3 m longa kaj 10.6 m larĝa kiu enhavas galerion eltenita de kolonoj de agatido, kiel multaj muzeoj Viktoriepokaj. La ekstero de la muzeo estis konstruita el griza bazalto el la najbara Halswell Quarry. Poste oni aldonis multajn plibonigojn dum la jaroj.

Notoj
-----

1. ↑  Canterbury Museum, Christchurch, Virtual Tourist Arkivigite je 2013-03-30 per la retarkivo Wayback Machine.
2. 1 2  "Our History",  *Canterbury Museum*. Kontrolita 31a Aŭgusto 2011.

 Arkivigite je 2013-04-30 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2013-04-30. Alirita 2013-03-22.
3. 1 2  "The Canterbury Museum",  *Christchurch City Libraries*. Kontrolita 31a de Aŭgusto 2011.

* Kategorio Kanterburia Muzeo (Novzelando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Larĝa foto pri riverborda promenejo en Seixal

**Seixal**  estas municipo en statuso urbo (laŭ internacia klasifiko urbego) en Portugalio en Distrikto Setúbal, en urbaro de Lisbono. Administre la municipo konsistas el 6 paroĥoj. La loknomo devenis de speco de glataj ŝtonoj trovitaj en riveroj. La urbo estis grava feriejo por aristokratoj de proksima Lisbono dum la 18-a jarcento.

Lernejo

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 95,5 km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro: 184,269 (2011)
* Poŝtkodoj:
* Telefonprefikso:
* Horzono: UTC0; somere UTC+1
* 38° 39′ 00″ N 09° 06′ 00″ U﻿ / ﻿38.65000 °N, 9.10000 °U﻿ / 38.65000; -9.10000 (mapo)

Geografio
---------

Panoramo en Seixal
Ĝardena pordo
Seixal situas en la sudokcidenta parto de la lando laŭ Atlantiko ĉe enfluo de rivero en duoninsulo de Setúbal. Lisbono troviĝas 10 km. Nur la rivera golfo estas la limo inter Lisbono kaj Seixal.

Ekonomio
--------

En Seixal la industria tradicio estas la ŝipkonstruado ekde la epoko de la grandaj malkovroj. La privilegiita loko proksime de la ĉefurbo, kun facileco de aliro laŭlonge de la rivero, kontribuis al establado de diversaj industrioj. Komence de la 1990-aj jaroj la peza industrio trovis tie konvenan lokon. Estas proksimume 15,000 kompanioj. Ankaŭ la turismo estas grava enspezo.

Klimato
-------

Seixal situas en Mediteranea klimato kun granda influo de oceano kaj Golfa Marfluo. Jare pluvas 774 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen en julio kaj aŭgusto apenaŭ pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 17 °C.

Trafiko
-------

Seixal havas aŭtovojan ligon al Setúbal, vojan ligon al Lisbono tra ponto. La urbego havas stacidomon, la trajnas kuras ekzemple al Lisbono tra ponto. La rivero ebligas ekonomiajn kaj turismasjn agadojn. La ŝipeto atingas Lisbonon dum 15 minutoj. Seixal disponigas biciklojn laŭ la golfo.

Metro Sul do Tejo estis kompletigita en 2008.

Stacidomo Seixal

Interesaĵoj
-----------

* Kultura Festivalo okazigita ĉiujare
* Seixal ankaŭ estas konata pri tio, ke estas sub potenco de la komunista partio dum 20 jaroj

Vidu ankaŭ
----------

* Corroios (stacidomo)
* Fogueteiro (stacidomo)
* Foros de Amora (stacidomo)

Fontoj
------

* WikiTrans
* municipa paĝo

* MuzeoMuzeo
* PreĝejoPreĝejo
*Portreto de junulino*, ĉirkaŭ 1470, de Petrus Christus.
La ***Gemäldegalerie*** (Germanlingva prononco: [ɡəˈmɛːldəɡaləˌʁiː], Pentrogalerio) estas arta muzeo en Berlino, Germanio, kaj la muzeo kie oni ekspozicias la ĉefan elekton de pentraĵoj kiuj apartenas al la Berlinaj Ŝtataj Muzeoj (*Staatliche Museen zu Berlin*). Ĝi tenas unu el la plej gravaj kolektoj de eŭropa pentrarto de la 13a al la 18a jarcentoj en la mondo. En ĝia kolekto estas majstroverkoj el artistoj kiel Albrecht Dürer, Lucas Cranach, Hans Holbein, Rogier van der Weyden, Jan van Eyck, Rafaelo, Botticelli, Tiziano, Caravaggio, Giambattista Pittoni, Peter Paul Rubens, David Teniers la Dua, Rembrandt, Johannes Vermeer, kaj Antonio Viviani. Ĝi malfermiĝis en 1830, kaj la nuna konstruaĵo estis finkompletigita en 1998. Ĝi situas en la muzea distrikto *Kulturforum* okcidente de Potsdamer Platz.

La *Gemäldegalerie* fieras pri sia scienca metodologio por kolekti kaj ekspozicii arton. Ĉiu ĉambro povas esti komprenata kiel aparta ejo pri unu ĝis kvin artistoj en certa periodo aŭ laŭ certa stilo. La germana kolekto estas la plej fajna kaj plej kompleta en la mondo, kun rivaloj nur en Vieno kaj Munkeno, kaj ankaŭ la kolektoj de Fruaj Nederlandanoj kaj Italoj estas escepte kompletaj. La kolektoj de hispana, franca kaj brita artoj estas multe pli malgranda. Speciale rimarkindaj ĉambroj estas la okedra ĉambro de Rembrandt kaj ĉambro kiu enhavas kvin diversajn Madonojn de Rafaelo.

Bibliografio
------------

* "Prestel": Gemäldegalerie, Berlin, Prestel Museum Guide, 1998, Prestel Verlag, ISBN 3791319124
* Marco Bussagli, Dresda, I Dipinti Della Gemäldegalerie, Bologna, Scripta Maneant, 2014, ISBN 978-88-7057-257-5

Eksteraj ligiloj
----------------

* Gemäldegalerie en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Gemäldegalerie en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Staatliche Museen zu Berlin | Gemäldegalerie
* Kaiser-Friedrich-Museums-Verein Association of the friends of the *Gemäldegalerie*
* www.kulturforum-berlin.com Informo pri "Kulturforum" en Berlino

52° 30′ 30.5″ N 13° 21′ 55.5″ O﻿ / ﻿52.508472 °N, 13.365417 °O﻿ / 52.508472; 13.365417 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649397
* GND: 806975-X
* LCCN: n94003740
* VIAF: 139597962
* ISNI: 0000 0001 2097 4783
* SUDOC: 032394330
* BNF: 13178399v
* BIBSYS: 1592544503193
 |
Ĉefa enirejo al la Grassi-muzeoj
La t.n. Pilastra halo ene
**Muzeoj Grassi** (germane: *Museen im Grassi*) estas konstruaĵkomplekso en Lepsiko (Johannisplatz nr 5-11) kaj hejmo de tri gravaj muzeoj: pri etnografio, historiaj muzikinstrumentoj kaj aplikitaj artoj. Ĝi ne devas esti konfuzita kun la *Malnova Muzeo Grassi* kie nuntempe estas biblioteko (Wilhelm-Leuschner-placo).

Originoj
--------

La muzeo estas nomita por Franz Dominic Grassi komercisto lepsika de itala deveno, kiu testamentis pli ol du milionojn da markoj al la grandurbo post sia morto en 1880. Tio ebligis pagi novajn konstruojn, inkluzive de la Gewandhaus kaj la Mende-fontano, same kiel de la malnova muzeo (1892-95).

Nova konstruaĵo
---------------

La malnova muzeo iĝis tro malgranda por la kolektoj, kaj tiu ĉi cirkonstanco igis ĝian direktoron proponi ke arkitekturkonkurado dizajnu novan konstruaĵon. La tuto estu pagita per fondusoj el la Grassi-testamentaĵo. La venka firmao dizajnis konstruaĵon kun elementoj de Nova objektivismo kaj de Artdekora stilo, kun situo ĉirkaŭ pluraj kortoj. Ĝi estis konstruita de 1925-29 (unu el la malmultaj novaj muzeoj de la Vajmara Respubliko), en la loko de la malnova Johano-hospitalo. La restoj de la apuda Johano-tombejo ekde 1995 denove alireblas.

La urba planisto Hubert Ritter intencis ke ĝi estus la deirpunkto de alorienta vastiĝo de la grandurbo. Ĝi origine enhavis la Kirkon Sankta Johano kiu dummilite detruitis. La restinta turo barbare eksplodigitis en 1963.

La muzeo estis grave bombita en 1943, kun la perdo de dekoj da miloj da objektoj. Rekonstruado komenciĝis en 1947, kaj la unuaj ekspozicioj okazis en 1954. Ĝi estis fermita de 1981-85 pro problemo kun la hejtadsistemo. Ĝi estis tute renovigita de 2001-05, inkluzive de la forigo de kelkaj el la antaŭaj fenestroj. Ĝi parte remalfermiĝis en 2005, kvankam la arta sekcio ne remalfermis ĝis 2007. Ĝi estas historie konservita konstruaĵo, kaj estas unu el proksimume 20 tiel nomitaj *Kulturaj lumturoj* en la germana registara Blua libro pri kulture signifaj ejoj en la eksa GDR. Sekve ĝi estas ankaŭ membro de *Konferenz Nationaler Kultureinrichtungen*. Ekde 1991 la muzeo estis prizorgita fare de la Saksia ŝtata ministerio de Sciencoj kaj Arto. En 1994 la germana poŝtadministracio emisiis memorstampon por festi la 125-an datrevenon de la muzeofondo.

Komercfoiro
-----------

La Grassi Muzeo aranĝas ĉiujaran komercfoiron en oktobro *Grassimesse* kies originoj iras reen al 1920.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeoj Grassi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Hejmpaĝo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 521886
* GND: 7596099-0
* LCCN: n82085807
* VIAF: 128510792
 |