recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**San Martín Tilcajete** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Martín Tilcajete*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 243.

Geografio
---------

**San Martín Tilcajete** apartenas al la distrikto Ocotlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1631 loĝantojn. El tiuj estis 726 viroj kaj 905 virinoj. La komunumo havas surfacon de 26,79 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1500 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 19 indiĝenoj. El tiuj 16 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 16 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Martín Tilcajete[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Koordinatoj: 47° 49′ 23″ N 3° 07′ 52″ O﻿ / ﻿47.82306 °N, 3.13111 °O﻿ / 47.82306; 3.13111 (mapo)

**Saint-Denis-sur-Ouanne** estas loĝloko, delegita komunumo kaj eksa franca komunumo lokita en la situas en la departemento *Yonne* kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo: La 1-an de januaro 2016 la loĝloko kun 13 najbaraj antaŭe sendependaj komunumoj kreis novan komunumon Charny Orée de Puisaye. Fine de 2018 en Saint-Denis-sur-Ouanne vivis 145 loĝantoj. Administre la loĝloko apartenas al la arondismento *Auxerre* kaj al la kantono *Charny*.

Geografio
---------

Saint-Denis-sur-Ouanne etendiĝas sur 10.21 km², kaj havis 155 loĝantojn laŭ la antaŭa censo de 2006. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la historia regiono Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la eŭropaj balotoj en 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (2,44%).

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Martine Moreau, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Lokaj famuloj
-------------

La franca verkisto kaj ĵurnalisto Bernard Lecomte naskiĝita en 1949 vivas ekde 1997 en Saint-Denis-sur-Ouanne.

Administrado
------------

Saint-Denis-sur-Ouanne apartenas al la kantono de Charny, kies ĉefurbo estas Charny. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Charny
**San Martín Toxpalan** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Martín Toxpalan*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 244.

Geografio
---------

**San Martín Toxpalan** apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute komunumoj. Ĝi situas en la regiono Cañada, kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3595 loĝantojn. El tiuj estis 1733 viroj kaj 1862 virinoj. La komunumo havas surfacon de 62,52 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1020 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1259 indiĝenoj. El tiuj 980 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 980 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Martín Toxpalan Arkivigite je 2004-12-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Saint-Denis. |

Koordinatoj: 48° 13′ 46″ N 3° 16′ 02″ O﻿ / ﻿48.22944 °N, 3.26722 °O﻿ / 48.22944; 3.26722 (mapo)

**Saint-Denis-lès-Sens** (esperante: Sankta Denizo apud Sens), nomata **Saint-Denis** antaŭ 2012, estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 676 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.

Geografio
---------

Saint-Denis etendiĝas sur 6.73 km², kaj havis 687 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo kaj je 3,5 km nordokcidente de Sens.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Alexandre Bouchier, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Denis apartenas al la kantono Sens-Ouest, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono Sens-Ouest
**San Martín Zacatepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Martín Zacatepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 245.

Geografio
---------

San Martín Zacatepec apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1199 loĝantojn. El tiuj estis 573 viroj kaj 626 virinoj. La komunumo havas surfacon de 76,55 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1540 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 17 indiĝenoj. El tiuj 14 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La gotika porĉo de la Ĉefpreĝejo de Lodi (Italio).
La **porĉo** (aŭ antaŭpordo) estas parto de portalo. Temas pri arĥitektura termino devenanta el la grekantikva, per kiu oni difinas malgrandan pintforman portikon poziciitan por protekti kaj kovri la precipan enirejon de preĝejo. Ĝi povas esti difinita ankaŭ "antaŭenirejo).

Kutime tiu speco de elstarajo akompanas la paleokristanan arĥitekturon kaj romanikan arĥitekturon kaj ofte estas konstituita per barelvolbo, subtenata de paro de kolonoj, sed troviĝas kazoj en kiuj la volvo estas simple elpenda el la palaca fasado.   

En diversaj preĝejoj la kolonoj de la porĉo ne apogiĝas rekte surtero, sed estas poziciitaj sur monstroj aŭ fantastaj bestoj aŭ, pliofte, sur leonoj, ĝuste diritaj "stiloforaj leonoj".

Galerio
-------

* La porĉo de la transepto de la baziliko de Santa Maria Maggiore en Bergamo (Italio)La porĉo de la transepto de la baziliko de Santa Maria Maggiore en Bergamo (Italio)
* La porĉo de la ĉefpreĝejo de Monza (Italio)La porĉo de la ĉefpreĝejo de Monza (Italio)
* La porĉo de la Katedralo de Modeno (Italio)La porĉo de la Katedralo de Modeno (Italio)
* La fasado de la Katedralo de Ankono kies porĉo estas verko de Giorgio da Como (13-a jarcento)La fasado de la Katedralo de Ankono kies porĉo estas verko de Giorgio da Como (13-a jarcento)

Porĉaj scenejoj aperas foje en la dekoracioj de famaj pentraĵoj kiel en Edziniĝo de la Virgulino de Perugino kaj en tiu simila de Rafaelo (La edziniĝo de la Virgulino (Rafaelo).

Vidu ankaŭ
----------

* Avankorpo
* Porĉo

Bibliografio
------------

* N. Pevsner, J. Fleming, H. Honour, *Dizionario di architettura*, Torino 1981.

Aliaj projektoj
---------------

KOMUNEJO: 

* Kategorio Porĉo (arkitekturo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Martín de Bolaños** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Ĥalisko. La ĉefurbo de la komunumo estas San Martín de Bolaños. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 076.

Geografio
---------

**San Martín de Bolaños** apartenas al la regiono Norte kiu situas en la nordo de la subŝtato Ĥalisko (tiu regiono preskaŭ ne havas ligojn kun la aliaj regionoj; ĝi situas tre insule). Al tiu regiono apartenas 10 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3205 loĝantojn. El tiuj estis 1603 viroj kaj 1602 virinoj. La komunumo havas surfacon de 991,99 km². La meza alteco estas 800 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 27,6 C. En la komunumo estas 623,4 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Ĥalisko.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1194 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1030 scipovis legi kaj skribi kaj 164 viroj estis analfabetoj. Do 13.74 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1219 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1039 sciis legi kaj skribi kaj 180 virinoj estis analfabetoj. Do 14,77 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en San Martín de Bolaños vivis 3450 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 59 indiĝenoj. Tio signifas ke 1,71 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Vidu ankaŭ
----------

Bolanjoso

Eksteraj ligiloj
----------------

hispane San Martín de Bolaños Arkivigite je 2007-05-28 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México*
Li naskiĝis en 1956 en la urbo Pohang, kie li loĝis dum la tuta infaneco. Poste li loĝis en la urbo Busano, ĝis li venis al la ĉefurbo Seulo por lerni en universitato en 1975. Ekde tiam li loĝis ĉefe en Seulo kaj Inĉono. Bakalaŭriĝis en 1983 en Konkuk Universitato en Seulo, Koreujo; magistriĝis en 1985 en Yonsei Universitato en Seulo pri korea lingvistiko; doktoriĝis en 1992 en Konkuk Universitato en Seulo pri la morfologia kontrasto inter la korea kaj Esperanto. La disertacio estas la unua tiukampa doktoriĝa disertacio en Koreujo.

Li eklernis Esperanton en la urbo Busano, 1973, kiam li estis 17-jara. Li estis diligenta lernanto kaj entuziasma movadanto de Esperanto. Li plurfoje organizis Espetanto-kursojn kaj ekspoziciojn kaj en Busano kaj en Seulo. De 1983 li laboris en la oficejo de Korea Esepranto-Asocio kiel redaktoro de la gazeto 'La Espero el Koreujo'. Kaj de 1985 li deĵoris kiel ĝenerala sekretario de KEA dum du jaroj. Poste dum kelkaj jaroj li laboris kiel docento kaj esploristo en Esperanto-Instituto kaj en la Instituto de Aziaj Studoj de Dankook Universitato en Seulo.

Ekde 1985 li komencis oficiale instrui Esperanton en Dankook Universitato en Seulo, Koreujo, kaj ekde la aŭgusto 2002 ĝis la januaro de 2022, li vivis en Ĉinio, instruante la korean kaj Esperanton en la urboj Yanji, Changchun kaj Zaozhuang. En la urbo Zaozhuang, Ĉinio, li profesore instruadas Esperanton en la Esperanto-fako de Zaozhuang Universitato ekde la jaro 2018.

En 2022 li estis elektita kiel membro de la Akademio de Esperanto.

Li verkis jenajn librojn pri kaj en Esperanto:

-<Provu en Esperanto> (1980, unua eldono, lernolibro de Esperanto-konversacio)

-<Hun Min Ĝong Um> (1989, traduko kaj komentario de la sam-noma korea trezora libro pri la invento kaj klarigo de korea alfabeto)

-<Korea Eksprese> (1989, lernolibro de la korea)

-<Eseuperanto Munbeop> (1991, gramatiko de Esperanto, 1989), 

-Korealingva traduko de <Lingvistika Aspekto de Esperanto> (1991, kun 3 aliaj esperantistoj), 

-<Esperanto I> (1992, elementa lernolibro)

-<Esperanto II> (1996, mezgrada lernolibro)

-<Esperanto-Retkurso 100> (2015, bitlibro) 

-<Cheoeum Eseuperanto> (2023, traduko kaj komentario de Unua Libro kaj Dua Libro)

-<Eseuperanto Gyubeom> (2023, traduko kaj komentario de Fundamento de Esperanto)
Preĝejo de San Martín de Valdeiglesias (Madrido).**San Martín de Valdeiglesias** estas municipo de la Madrida Regiono, Hispanio, kiu troviĝas en la plej okcidenta ekstremo proksime kaj al Avilo kaj al Toledo.

Kvankam ĝi havas malnovajn spurojn, la *eniro* de San Martín de Valdeiglesias en la historio ekiĝas en la 13-a jarcento, kiam formiĝis malgranda vilaĝo ĉirkaŭ ermitejo dediĉata al Sankta Marteno de Tours. En iu momento de la 14-a jarcento la monaĥo donis la titolon al ĝi de Vilaĝo, kun foruoj kaj privilegioj.

En 1430 ekiĝis kamparana ribeliĝo kontraŭ la monaĥejo, kio estis profitita de Don Álvaro de Luna, kiu havis kelkajn nobelajn titolojn en Kastilio, kaj fine konvertis ĝin en lia senjorejo (1434).

Vidindaĵoj
----------

* Akvorezervejo Sankta Johano

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retpaĝo de la Urbodomo
* Konsorcio Okcidenta Montaro - San Martín de Valdeiglesias Arkivigite je 2010-01-26 per la retarkivo Wayback Machine

* San Martín de Valdeiglesias en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio San Martín de Valdeiglesias en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Rafael GÓMEZ Nieto** (naskiĝis la 21-an de januaro 1921 en Adra, mortis la 31-an de marto de 2020 en Strasburgo) estis hispana militisto de la 20-a jarcento.

Biografio
---------

Li batalis en la hispana enlanda milito ene de la popola armeo de la Respubliko, kaj partoprenis en la Batalo de Ebro.

Post tiu milito, li iris al Francio, kie li estis internita en la koncentrejo de Saint-Cyprien. Kvar monatoj poste li venis al Alĝerio kun sia patro, kiu estis internita en la koncentrejo de Argelès-sur-mer. Post la invado de Nordafriko fare de la Aliancanoj dum la Dua Mondmilito, li iĝis ano de la 9-a roto de la 2-a Kirasita Divizio kiu, konsistigita de hispanaj respublikanoj, estis la unua armea unuo de la Aliancanoj kiu eniris Parizon post la okupacio de ĝi fare de la Wehrmacht.

Li forpasis la 31-an de marton 2020 99-jare en maljunulejo en Strasburgo, urbo en kiu li vivis de 1955, pro KOVIM-19. Li estis la lasta postvivanto de la 9-a roto.

Notoj kaj referencoj
--------------------

* Tiu artikolo estas traduko de la hispanlingva artikolo « Rafael Gómez Nieto »

1. 1 2  "Fallece el último superviviente de la compañía que liberó París de los nazis", *La Vanguardia*, la 31-an de marto 2020
2. 1 2  "Rafael Gómez, el último de La Nueve: "No hagáis guerras, solo las ganan los ricos". *elperiodico.com*, la 31-an de aŭgusto 2019
3. ↑  "Muere por coronavirus el último superviviente de los españoles que liberaron París de los nazis", El Mundo, la 31-an de marto 2020

* Kategorio Rafael Gómez Nieto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 731130
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Saint-Exupéry (Gironde) kaj Antoine de Saint-Exupéry. |

**Saint-Exupéry-les-Roches** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 526 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

Geografio
---------

Saint-Exupéry-les-Roches etendiĝas sur 37,00 km², kaj havis 526 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 14 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Exupéry-les-Roches situas je alteco de 760 metroj.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Exupéry-les-Roches antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Pierre Bodeveix, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Monumentoj
----------

La preĝejo *Saint-Éxupère-et-Saint-Maurice* datiĝas de la 12-a jarcento. Ĝi estas plejparte romanikstila.

Administrado
------------

Saint-Exupéry-les-Roches apartenas al la kantono Ussel-Est, kies ĉefurbo estas Ussel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono Ussel-Est
**San Martín de los Cansecos** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Martín de los Cansecos*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 238.

Geografio
---------

**San Martín de los Cansecos** apartenas al la distrikto Ejutla al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 761 loĝantojn. El tiuj estis 371 viroj kaj 390 virinoj. La komunumo havas surfacon de 45,93 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1520 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4 indiĝenoj. El tiuj 4 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Martín de los Cansecos Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Saint-Fargeau (apartigilo) |

Koordinatoj: 47° 38′ 27″ N 3° 4′ 17″ O﻿ / ﻿47.64083 °N, 3.07139 °O﻿ / 47.64083; 3.07139 (mapo)

**Saint-Fargeau** [sɛ̃ faʁʒo] estas franca komunumo, kiu situas en departemento Yonne kaj en regiono Burgonjo. Ĝi havis 282 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.

Geografio
---------

Saint-Fargeau etendiĝas sur 67,20 km², kaj havis 1 754 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 26 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la eŭropaj balotoj en 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 3 voĉdonojn (0,55%).

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Martial Hermier, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Fargeau apartenas al la kantono de Saint-Fargeau, kies ĉefurbo estas Saint-Fargeau. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Famuloj
-------

* Jean d'Ormesson (1925-2017)
* Louis-Michel Lepeletier de Saint-Fargeau (1760-1793)
* Anne Marie Louise d'Orléans (1627-1693)

Ili vivis en la kastelo.

Ĝemeleco
--------

Germanio Hermeskeil en Germanio

* Retpaĝoj germane

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Saint-Fargeau
* Saint-Fargeau (pariza metrostacio)
**San Martín y Mudrián** [sanmarTIN imuDRJAN] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo *San Martín y Mudrián* estas komprenebla kiel San Martín (Sankta Marteno) kaj Mudrián, nome du loĝlokoj distantaj 2 km.

San Martín y Mudrián en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 42,56 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 243 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 40 el la jaro 2000. 

Ĝi distas 45 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Samboal, Cuéllar, Pinarejos, Navas de Oro, Navalmanzano, Carbonero el Mayor kaj Pinarnegrillo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. 

Saturnino de Lucas Gilsanz, socialisto, restis kaŝita en malgranda hejma kaŝejo dum 34 jaroj por eviti la frankisman subpremadon, ĉar li estis aktiva socialisto kaj urbestro antaŭ la Hispana Enlanda Milito. Nur liaj patro kaj frato sciis tion, dum la cetero de la familio, eĉ loĝanta en la sama hejmo, ne konis la aferon.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Grava nuna enspezo estas entrepreno por fabrikado de omletoj.

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Marteno.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766942
 |
**Saint-Fiel** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 769 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Fiel etendiĝas sur 16,72 km², kaj havis 769 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 45 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Fiel situas je alteco de 396 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Fiel apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Bernard de Froment, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Fiel apartenas al la kantono Guéret-Nord, kies ĉefurbo estas Guéret. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono Guéret-Nord
**Santakruzaj insuloj** estas grupo de insuloj apartenantaj al Salomonoj, en Pacifiko. Ili situas je ĉirkaŭ 400 km sudoriente de la ĉefa insularo de Salomonoj kaj je ĉirkaŭ 750 km sudoriente de la ĉefurbo Honiara.

Geografio
---------

Kombinitaj al aliaj insuloj situantaj pli norde kaj oriente (insuloj Reef, Duff, Tinakula, Anuta, Fatutaka, Tikopia), la Santakruzaj insuloj konsistigas la administran provincon Temotu, la plej orientan de Salomonoj.

La ĉefaj insuloj de Santakruzaj Insuloj estas:

* Nendö (505,5 km2, kulmina punkto: 549 m, 5 000 loĝantoj),
* Vanikoro, el kiuj la du ĉefaj insuloj estas Banie kaj Teanu (173,2 km2, 800 loĝantoj)
* Utupua (69 km2, kulmina punkto: 380 m, 300 loĝantoj).

Lata, situanta sur la insulo Nendö, estas la administra centro de la provinco.

Historio
--------

Tiuj insuloj estis malkovritaj en 1595 de la hispana esploristo Alvaro de Mendaña, kiu tie perdis sian admiralan ŝipon *Santa Isabel*. Post unu monato, li mortis pro tropikaj febroj.

La Batalo ĉe insuloj Santa Cruz, okazinta dum la 25a–27a de Oktobro 1942, estis la kvara aviadilŝipa marbatalo de la Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito. Ĝi estis ankaŭ la kvara grava marbatalo luktita inter la Usona Ŝiparo kaj la Imperia Japana Ŝiparo dum la longa kaj strategie grava kampanjo de Guadalcanal.

* Kategorio Santakruzaj insuloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Konstruaĵo de la *Federación Nacional de Cafeteros de Colombia*.
En 1927 la kafproduktistoj de Kolombio unuiĝis cele al kreado de organizo kiu reprezentu ilin kaj nacie kaj internacie, kaj kiu zorgu por ilia bonfarto kaj la plibonigo de ilia vivkvalito.

Tiel naskiĝis la ***Federación Nacional de Cafeteros de Colombia*** (FNC, Nacia Federacio de Kolombia Kafistoj), konsiderata nuntempe kiel unu de la ruraj NRO-oj plej grandaj de la mondo. La Federacio estas ento neprofitcela, kaj ne estas aliĝinta al politika partio.​

Ekde 2002, la Federacio establis la kafovendejojn Juan Valdez kaj en Kolombio kaj eksterlande, reference al reklama rolulo de "Kafo de Kolombio". Fine de marto 2019, la Federacio atingis 260 proprajn vendejojn en Kolombio, 58 filiojn kaj 958 vendolokojn, kaj 138 vendejojn en 14 landoj, 8001 vendolokojn en 26 landojn kaj 1 aerflugan kompanion kaj 1 krozŝipon.

Notoj
-----

1. ↑  [Quiénes somos ] Alirita la 7an de Decembro 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 709744
* LCCN: n91056043
* VIAF: 129141718
 |
**Saint-Silvain-Bas-le-Roc** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 504 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Silvain-Bas-le-Roc etendiĝas sur 15,32 km², kaj havis 504 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 32 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Silvain-Bas-le-Roc situas je alteco de 534 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Silvain-Bas-le-Roc apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Gérard Larue, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Silvain-Bas-le-Roc apartenas al la kantono de Boussac, kies ĉefurbo estas Boussac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Boussac
**Adolf DAENS** [dans] (naskiĝis en Aalst la 18-an de decembro 1839 kaj mortis samurbe la 14-an de junio 1907) estis belga sacerdoto kaj politikisto.

Daens rimarkis la humiligajn cirkonstancojn en kiuj laboristoj, sed ankaŭ junaj infanoj, devis labori en la fabrikoj de Aalst. Li provis persvadi la fabrikestrojn doni pli bonajn vivcirkonstancojn kaj normalan salajron, sed li tute fiaskis. Pro tio li komencis protestkampanjojn kune kun sia frato Pieter Daens en gazeto eldonita de tiu ĉi, li sendigis ŝtatajn kontrolistojn al la fabrikoj, sed ĉio tio ne sukcesis ŝanĝi la situacion. Pro tio li eniris la politikon kaj fondis en 1893 *Christene Volkspartij* (Kristana popolpartio), inspirita de la papa encikliko *Rerum Novarum* de papo Leono la 13-a. La nova Kristana Popolpartio provis demokratiigi kaj radikaligi la ekzstantan katolikan partion. Daens estis elektita parlamentano, sed ricevis fortan kontraŭstaron de la katolika partio, de la riĉa burĝaro kaj de la eklezia superularo. Vizito al la papo, en kiu li volis klarigi, ke la tiel nomata katolika partio kunlaboris kun la riĉa burĝaro kaj volis konservi infanlaboron en Belgio, estis rifuzita al li. Anstataŭe li estis eksigita el la funkcio de pastro, sed tamen li plu laboris kontraŭ la maljusteco.

Adolf Daens estas konsiderata unu el la plej famaj loĝantoj de Belgio kaj li atingis la 5-an lokon en la konkurso La plej grava belgo.

Literaturo, filmo kaj muzikteatraĵo
-----------------------------------

Louis Paul Boon publikigis en la jaro 1971 sian romanon *Daens* (plena titolo: *Pieter Daens of hoe in de negentiende eeuw de arbeiders van Aalst vochten tegen armoede en onrecht*, Pieter Daens aŭ kiel en la 19-a jarcento la laboristoj de Aalst batalis kontraŭ malriĉeco kaj maljusteco) en kiu Pieter Daens rakontas pri siaj travivaĵoj kun sia frato Adolf.

Tiu ĉi libro estis je la bazo de la populara filmo *Daens* fare de reĝisoro Stijn Coninx en 1992 (kun Jan Decleir kiel ĉefrolulo Adolf Daens).

Fine de 2008 aperis en Antverpeno la muzikteatraĵo *Daens*, bazita sur la libro kaj la filmo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Adolf Daens en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* nederlande Biografio en la paĝaro de la urbo Aalst


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 266513
* GND: 138931283
* LCCN: n88290395
* VIAF: 4041550
* ISNI: 0000 0000 6685 3701
* SUDOC: 156842289
 |
**Saint-Solve** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 326 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Solve etendiĝas sur 5,84 km², kaj havis 326 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 55 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Solve antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Claude Yardin, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Solve apartenas al la kantono de Juillac, kies ĉefurbo estas Juillac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Juillac
* Vignols - Saint-Solve (stacidomo)
Urba Turo
**Santarcangelo di Romagna** estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la nord-okcidento de provinco Rimini, ĉe riveroj Usa kaj Marecchia.

La nomo de la urbo signifas *sankta ĉefanĝelo de Romanjo*; ĝia patrono estas la ĉefangelo Sankta Mikaelo. Pro sia bone konservita historia centro surmonteta la urbo estas grava turismejo.

Ĉiujare julie tie okazas la teatra festivalo *Santarcangelo dei Teatri*.

El Santarcangelo devenis papo Klemento la 14-a. La urbo honore al li starigis grandan arkon (*arco Ganganelli*, laŭ la civila nomo de la papo) ĉe la ĉefa placo.

Historia Centro
---------------

La historia centro de la urbo situas sur kaj ĉirkaŭ la monteto *monte Giove* (jupitera monto), kies pinton (ĉe placo *Piazzetta Galassi*) ornamas la "Urba Turo" (*Torre Civica*), nomata ankaŭ sonorilturo. La nuna turo, brika, 24 metrojn alta, ekestis en 1893, post kiam falis antaŭa turo; de tiu oni transprenis feran figuron de S-ta Mikaelo.

Sur la suda flanko de la monteto staras la kastelo *Rocca Malatestiana*, kies unuan turon kredeble konstruis Carlo Malatesta en 1386, kvankam jam antaŭe estas mencio pri iu "chastrum sancti archangeli" (kastelo de la sankta ĉefanĝelo).

Santarcangelo di Romagna

Esperanto
---------

La granda placo antaŭ la stacidomo de Santarcangelo nomiĝas *Piazzale Esperanto*.

En Santarcangelo, en 1939, naskiĝis la poeto Nicolino Rossi.

Esperanto-Placo)Esperanto-Placo)
**Santas Martas** [SANtas MARtas] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Esla-Campos*, en la sudoriento de la provinco. *Santas Martas* estas komprenebla kiel *Sanktaj Martaj*.

Komarkoj de la provinco Leono; *Esla-Campos* sudoriente, oranĝece.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Luengos, Malillos de los Oteros, Reliegos, Santas Martas, Valdearcos kaj Villamarco, okupas totalan areon de 118,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 728 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 100 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. 

Ĝi distas 32 km de Leono, provinca ĉefurbo; la municipan teritorio estas ebenaĵo inter la rivero Esla kaj Los Oteros. Ĝi limas kun Villanueva de las Manzanas, Mansilla de las Mulas, Valdepolo, Corbillos de los Oteros, El Burgo Ranero, Gusendos de los Oteros, Villamoratiel de las Matas kaj Santa Cristina de Valmadrigal.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759110
 |
**San Miguel Suchixtepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Miguel Suchixtepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 279.

Geografio
---------

**San Miguel Suchixtepec** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2694 loĝantojn. El tiuj estis 1275 viroj kaj 1419 virinoj. La komunumo havas surfacon de 107,17 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2460 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1811 indiĝenoj. El tiuj 1493 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1493 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Miguel Suchixtepec Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Verona sakramentario**, aŭ eble pliofte ***Leona sakramentario***, estas antikva liturgia libro, kiu entenas la tekstojn por la eŭkaristia celebrado en la tuta liturgia jaro. Inter la ekzstantaj tekstoj de la roma-rita liturgio, ĝi estas la plej antikva kaj eble datiĝas de la 6-a jarcento, kaj enhavas ankaŭ tekstojn de la 5-a jarcento.

La kodekson, kiu entenas la sakramentarion. malkovris en la Kapitula Biblioteko de Verono kaj publikigis Giuseppe Bianchini en 1735 omaĝe al Anastazio la Bibliotekisto. Li atribuis la sakramentarion al papo Leono la 1-a. Malgraŭ tiu nomo, temas ne pri sakramentario vera kaj propra, sed pri simpla kolekto, kreita por privata uzo, de iuj *libelli missarum* (libretoj por mesoj) devenintaj el diversaj tombejaj bazilikoj kaj titolaj preĝejoj de Romo, en kiuj la papo celebris la staciajn mesojn. Entute la Verona sakramentario kolektas tricent mesformularojn. La tuta liturgia amplekso estas laŭ la roma rito sen aliritaj entrudaĵoj.

Laŭ hipotezo proponita de aŭstria historiisto Rudolph Buchwald en 1908 la Verona sakramentario estis kopiita cele de enkonduko de la Roma rito en Gaŭlojn kaj ĝia aŭtoro estas serĉenda en la rondo de sankta Marteno de Tours. Laŭ Louis Duchesne, deduktante el enaj datenoj, ĝi estis aranĝita en 538; laŭ aliaj esploristoj, ĝi estis kompilita tuj post la invado de Romo per la armeo de Alariko (402), kaj precize (laŭ Ludovico Antonio Muratori) sub la regado de papo Feliĉo la 3-a, ĉirkaŭ 492.

Ĝia strukturo estas originala, ĉar ĝi dividiĝas laŭ la jaraj monatoj, de aprilo ĝis decembro. La ceteraj monatoj mankas.

Krom la formuloj por la mesoj, en ĝi kolektiĝas ankaŭ ritaroj por la dediĉo de preĝejoj, por la konsekroj de episkopoj. por la ordinigo de diakonoj kaj presbiteroj, por la konsekro de virgulinoj kaj la beno de geedzoj.

Ĝi estas ankoraŭ hodiaŭ konsiderita aŭtoritata liturgia teksto. Ekzemple, la Dua Vatikana Koncilio en la konstitucio *Sacrosanctum Concilium* el ĝi citas pasaĵon.

Notoj
-----

1. ↑  *Liber pontificalis* Arkivigite je 2013-08-05 per la retarkivo Wayback Machine sur la retejo de la Centro Culturale Diocesano di Susa

Bibliografio
------------

* Giacomo Acami, *Dell'Antichità autore e pregi del Sacramentario Veronese, Roma, 1748*
* germane Rudolph Buchwald, *Das sogenannte Sacramentarium Leonianum und sein Verhältnis zu den beiden anderen römischen Sacramentarien*, Wien, Opitz, 1908
* Louis Duchesne, *Les Origines du culte chrétien; étude sur la liturgie latine avant Charlemagne*, A. Fontemoing, 1908.

Vidu ankaŭ
----------

* Kapituta Verona Bibloeko
* Giuseppe Bianchini
* Sakramentario

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2010-11-24 per la retarkivo Wayback Machine Itallingve: la liturgiaj libroj.
* Claudia Adami,  *Arkivigite je 2014-11-04 per la retarkivo Wayback Machine Kodeksoj de la Kapitula Verona Biblioteko koncernantaj la Patrojn de la Eklezio.*
**San Miguel Tlacotepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Miguel Tlacotepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 286.

Geografio
---------

**San Miguel Tlacotepec** apartenas al la distrikto Juxtlahuaca al kiuj apartenas entute 7 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3307 loĝantojn. El tiuj estis 1518 viroj kaj 1789 virinoj. La komunumo havas surfacon de 112,27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1710 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 670 indiĝenoj. El tiuj 535 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 535 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
dekstra
La entrepreno **Aires**, akronimo de la plena nomo **Aerovías de Integración Regional**, estas flugkompanio en Kolombio. La kompania sidejo estas en Bogoto, kaj la "hejma flughaveno" estas la urba flughaveno "El Dorado". La kompanio ofertas kaj naciajn kaj internaciajn personajn flugojn aldone al naciaj kargoflugoj.

Aviadilaro
----------

En julio 2010 la flugkompanio disponis pri 23 aktivaj aviadiloj:

* 9 Boeing 737-700
* 11 Bombardier Dash 8Q-200
* 3 Bombardier Dash 8Q-400

La aviadiloj de la tipo *Boeing 737-700* havas lokon por 149 pasaĝeroj, kaj bone taŭgas por pli grandaj, pli longaj flugoj. Tiuj de la tipo *Bombardier Dash 8Q-200* havas lokon nur por 37 pasaĝeroj kaj ĝis la jaro 2013 estu komplete anstataŭigataj per la tipo *Bombardier Dash 8Q-400*, per kiu povas transportiĝi almenaŭ 76 pasaĝeroj.

Akcidentoj
----------

Ĉirkaŭ 2-a (loka) horo de la 16-a de aŭgusto 2010 dum alteriĝo kraŝis aviadilo Boeing 737-700 de la flugkompanio, fluginta el Bogoto al la insulo Sankta Andreo. Unu homo mortis kaj 114 vundiĝis. Entute en la aviadilo troviĝis 131 pasaĝeroj.

Notoj
-----

1. ↑   retejo *aires.aero* la 25-an de julio 2010. Arkivita el la originalo je 2009-07-25. Alirita 2010-08-19.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Aires en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Aires en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* retejo de la flugkompanio (hispane)
* fotoj pri la flugkompanio en la retejo *Airliners.net*
**Alba Longa** estis antikva urba ŝtato sur Apenina duoninsulo. Ĝia loĝantaro apartenis al latinaj gentoj. La urbo situis proksimume 20 km sudoriente de la Romo sur bordo de Albana Lago, largxtrajte en loko de la moderna urbo Castel Gandolfo.

Livio prezentas, ke Alba Longon fondis en duono de 12-a jarcento a.K. Eneo, filo de Askanio. La urbo kreskis, danke al avantaĝa situo ĝi fariĝis ekonomia kaj kulta centro de Latio kaj fondis proprajn koloniojn. Ĝi estis gvida forto de Latina ligo, konfederacio fondita por komuna defendo kontraŭ Etruskoj.

Laŭ legendo estis en la jaro -794 la reĝo Numitoro detronigita fare de sia frato Amulio. Tiu devigis Numitoran filinon Rhea Silvian fariĝi votintino en templo de diino Vesto, por senigi potencialajn adeptojn de la trono. Sed Rhea Silvia kun dio Marso (dio) naskigis ĝemelojn Romulon kaj Remon, kiuj post sia plenkresko, fondis la urbon Romon kaj mortigis uzurpulon Amulion.

Romo baldaŭ fariĝis la ĉefa konkurencanto de Alba Longo kaj inter ambaŭ urboj eksplodis milito, en kiu kontraŭ Romia reĝo Tullus Hostilius estris Alba Longon Gaius Cluilius kaj post lia morto diktatoro Mettius Fufetius. Romianoj fine venkis, loĝantojn de Alba Longo devigis transloĝiĝi sur monteton Caelius kaj faris el ili  civitanojn de Romo, dum male en Alba Longon transloĝiĝis Romianoj. Danke al tio Romo fariĝis sekvanto de Alba Longo fronte de Latina Ligo.

El Alba Longo derivis sian originon Julio Cezaro. Dum Romiaj tempoj la loko estis eksterurba somerrestadejo, imperiestro Septimius Severus ĉi tie konstruigis signifoplenan fortikajxon Castra Albanan.

Listo de la reĝoj de urbo Alba Longa laŭ Tito Livio
---------------------------------------------------

* Eneo
* Askanio
* Silvius Postumus
* Aeneas Silvius
* Latinus Silvius
* Alba
* Atys
* Kapys
* Kapetus
* Tiberinus
* Agrippa
* Romulus Silvius
* Aventinus
* Prokas
* Numitor
* Amulius (ne legitima)
* *???*
* *lasta* Gaius Cluilius

Vidu ankaŭ
----------

* Ascanio in Alba estas opero de juna Wolfgang Amadeus Mozart

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Alba Longa en la ĉeĥa Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 654179
* GND: 4463526-6
* LCCN: sh96010436
* VIAF: 244723464
* SUDOC: 03474925X
* BNF: 12547069s
 |
**San Miguel del Valle** [sanmiGEL delBAlje] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. *San Miguel del Valle* estas etimologie tradukebla al *Sankta Mikaelo de la Valo*. Bildo de Sankta Mikaelo videblas ruĝe en la blazono.

Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco Zamora.
Preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 10,57 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 128 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 79 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

Estas atestaĵoj de romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la 13-a jarcento, sed ligita al najbaraj Valdescorriel kaj Roales de Campos, jam dokumentitaj en 1043 kaj 1074, respektive. Ĝi apartenis al la "alfoz" de Valderas kaj poste al Benavente.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755828
* LCCN: n2013052309
* VIAF: 305195220
 |
**Lajos Thallóczy** [lajoŝ taloci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Thallóczy Lajos** estis hungara historiisto, arkivisto, membro (korespondanta en 1883, ordinara en 1895) de Hungara Scienca Akademio. Lia origina nomo estis *Strommer Lajos* ĝis 1877, krome li uzis pseŭdonimojn Deli kaj Bácsy Jakab.

Memortabulo pri Lajos Thallóczy
Lajos Thallóczy  naskiĝis la 8-an de decembro 1856 en Buda. Li mortis la 1-an de decembro 1916 en Herceghalom.

Biografio
---------

Lajos Thallóczy frekventis universitaton en Budapeŝto ricevinta diplomon en 1879. Li eklaboris en la tutlanda arkivo. En 1885 li translokiĝis al Vieno por esplori en la arkivo, krome li ankaŭ instruis. En 1908 li havis postenon en la ministerio en Vieno. En 1916 li iĝis guberniestro de la okupita Serbio, sed en la sama jaro pro akcidento li mortis. Li okupiĝis precipe pri Balkano.

Verkaro (elekto)
----------------

* *I. Apafi Mihály udvara* (Kortego de Apafi la 1-a), (1878)
* *Magyar-bulgár összeköttetések* (Hungaraj-bulgaraj interligoj), (1898)
* *Bosznia története* (Historio de Bosnio, (1900)
* *A szerb felkelés története (Historio de la serba ribelo), (1908 – 1909)*
* *Jajcza története (1915)*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al literoj T, TY kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

* Kategorio Lajos Thallóczy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 466403
* GND: 118621556
* LCCN: no89004333
* VIAF: 84259243
* ISNI: 0000 0001 1838 9841
* SUDOC: 154177318
* BNF: 12789665q
* BIBSYS: 90849561
* NKC: jo2007280254 js2006349894, jo2007280254
* ICCU: MILV232313
 |
**San Miguel el Alto** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas San Miguel el Alto. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 078.

Geografio
---------

**San Miguel el Alto** apartenas al la regiono Altos Sur kiu situas en la nordoriento de la subŝtato Jalisco. Al tiu regiono apartenas 13 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26971 loĝantojn. El tiuj estis 12766 viroj kaj 14205 virinoj. La komunumo havas surfacon de 510,93 km². La meza alteco estas 1850 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 17,8 C. En la komunumo estas 634,5 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.
La centro de la ĉefurbo de San Miguel

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7198 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 6240 scipovis legi kaj skribi kaj 956 viroj estis analfabetoj. Do 13.28 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 8965 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 7709 sciis legi kaj skribi kaj 1253 virinoj estis analfabetoj. Do 13,98 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en San Miguel el Alto vivis 23698 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 19 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,08 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Miguel el Alto Arkivigite je 2007-06-04 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Kálmán Buday** [budai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Buday János Kálmán** estis hungara historiisto, arkivisto, altlerneja instruisto.

Kálmán Buday naskiĝis la  17-an de aŭgusto 1908(nun 1908-08-17) en Kolozsvár (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Cluj en Rumanio), li mortis la 31-an de julio 1936 en Szeged (Hungara reĝlando).

Biografio
---------

Kálmán Buday maturiĝis en gimnazio en Szeged en 1927, poste li akiris filozofian kaj pedagogian diplomojn en Scienca Universitato Ferenc József en 1932. Post la diplomo li havis stipendion 2 jarojn en Vieno, poste li estis asistanto en la universitato en la lernojaro 1934, pli poste ĝismorte li laboris en la tutlanda arkivo. Li mortis pro konstanta malsano, tamen abrupte kaj frue.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A városalaprajzok mint történeti források* (1931)
* *Báthory István erdélyi fejedelemsége. 1571–1576.* (ankaŭ disertaĵo, 1932)
* *Álmos problémája* (1935)

Fontoj
------

* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 840330
 |



* Portalo pri Biografio