recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Hinata Hiiragi** (japane 柊木陽太, nomo en kanao ひいらぎ ひなた, HIIRAGI Hinata, naskiĝis la 10-an de septembro 2011 en gubernio Kioto, do nun 11-jaraĝa) estas japana infana aktoro. Li ekaperis en japanaj televidaj produktaĵoj en somero 2021, do ankoraŭ naŭjara. Laŭ noto de julio 2021 el la retejo Twitter, vidante la laboron de la aktoro Taiŝi Nakagaŭa, la naŭjarulo decidiĝis voli labori kiel aktoro, kaj efektive sukcesis eniri la distran mondon. 

Internacie li aparte konatiĝis pro la filmo *Kaibutsu* (2023), kie li aktoris kun la 2 jarojn pli aĝa Soya Kurokawa (Soja Kurokaŭa, 黒川想矢). La filmo havis sian mondpremieron ĉe la 76-a Festivalo de Cannes la 17-an de majo 2023, kie ĝi konkuras por la Ora Palmo. En kinejoj de Japanio ĝi ekvideblas la 2-an de junio 2023.

Referencoj
----------

1. ↑  noto de la 1-a de julio 2021 el la retejo Twitter (japane)
2. ↑  la ĉefaktoroj de la filmo *Kaibutsu* kun Hirokazu Koreeda] la 18-an de majo 2023 sur la ruĝa tapiŝo de la Festivalo de Cannes

Eksteraj ligiloj
----------------

* prezento de li per sia agentejo kun iuj portretaj fotoj (japane)
* artikolo pri li kaj la filmo Kaibutsu de majo 2023 per la aktora agentejo (japane)
* Hinata Hiiragi ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
* pliaj portretaj fotoj en lia oficiala paĝo de la retejo *instagram*
La preĝejo All Hallows-by-the-Tower
**All Hallows-by-the-Tower** estas malnova anglikana preĝejo lokita ĉe Byward Street, en la City de Londono, proksime al la turo de Londono.

Historio
--------

La preĝejo estis pligrandigita kaj rekonstruita plurfoje inter la 11-a jarcento kaj la 15-a jarcento. Pro sia proksimeco al la turo, ĝi rapide ĝuis favorajn rilatojn kun la reĝo, precipe kun Eduardo la 4-a.

La konstruaĵo estis kritike difektita de proksima eksplodo en 1649, kiu detruis ĝian okcidentan turon. Ĝi plie estis apenaŭ ŝparita de la granda incendio de Londono en 1666, nur danke al la admiralo William Penn (patro de William Penn), kiu savis ĝin per la preventa detruado de la ĉirkaŭaj domoj por krei fajrobarilon.

La preĝejo estis difektita dum la dua mondmilito, kaj povis oficiale remalfermi nur en 1957.

Famuloj rilatitaj al All Hallows
--------------------------------

* John Quincy Adams
* Juĝisto Jeffreys
* Ĉefepiskopo de Canterbury William Laud
* Thomas More
* John Fisher
* Lancelot Andrewes
* William Penn
* Albert Schweitzer
* Philip Clayton

Vidu ankaŭ
----------

* Turo de Londono

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio All Hallows-by-the-Tower en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* TTT-ejo de la preĝejo Arkivigite je 2015-12-08 per la retarkivo Wayback Machine
Sultana palaco en Klang
Vido en Klang
Grandvendejo en Klang
Haveno Klang
**Klang** (ĉine 巴生, tamile கிள்ளான்; pli frue **Kelang**) estas milionurbo de Malajzio, en Malaja duoninsulo, en subŝtato Selangoro.

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 1.113.851
* Areo: 61 km²
* Horzono: UTC + 8

Geografio
---------

Klang situas en valo laŭ rivero same nomata Klang en okcidenta parto de la lando. Kuala-Lumpuro troviĝas je 32 km-oj, Marhaveno Klang je 6 km-oj.

Historio
--------

La loko estis loĝata ekde la bronzepoko. Baldaŭe diversaj sultanoj regis tie. En la 16-a jarcento portugaloj alvenis, kiujn sekvis la nederlandanoj en 1641, fine britoj en 1795.
En la 19-a jarcento oni komencis minadi stanon en la ĉirkaŭaĵo, tial eĉ milito okazis. La britoj en 1874 finis la bataladon kaj ili konstruis fervojon en 1886. Poste oni komercadis per kaŭĉuko kaj kafo.

Klang famas pri gantoproduktado. La urbo havas bonan aŭtovojan kontakton kun la ĉefurbo

Klimato
-------

Klang havas tropikan klimaton. En ĉiuj monatoj pluvas inter 150-280 mm. La temperaturo estas averaĝe 30 °C.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de milionurboj

* Klang en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Klang en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Turo de Abatejo Barking
**Abatejo Barking** estis monaĥinejo fondata de Sankta Erkenwald en 666. La unua abatino estis ties fratino Sankta Aethelburg. Origine ĝi estis dediĉata al Sankta Maria, kaj poste al tiu kaj Aethelburg. La abatinejo situis en la nuna Barking and Dagenham.

En 675 la abatejo fondis la preĝejon All Hallows-by-the-Tower proksime al la Turo de Londono por servi kiel misia centro.

Sankta Aldhelm (m. 709) dediĉis al la "damoj de Barking" sian verkon *De Laude Virginitatis* (*Laŭdi virgecon*).

En 870 la abatejo estis detruata de la vikingoj. Malfrue en la sekvanta jarcento ĝi reestiĝis kiel reĝa fondaĵo. En 1066 Vilhelmo la Konkerinto pasis sian unuan kristnaskon en Anglio ĉe Abatejo Barking.

En 1541 la abatejo fermis laŭ komando de Henriko la 8-a. Oni uzis ŝtonojn por aliaj konstruaĵoj, kaj la loko estis kultivata kiel bieno. Tamen restaĵoj kaj turo ankoraŭ videblas.

* Kategorio Abatejo Barking en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 285451
* GND: 6518150-5
* LCCN: no2003008106
* VIAF: 127695584
* SUDOC: 181476711
* NKC: ko2016920352
 |
En Halle (Saale), Germanio, troviĝas en la naskiĝdomo de Georg Friedrich Händel granda kaj konata **Händel-muzeo**. Ĝi estas urbocentre apud la bieno historia *Kühler Brunnen*.

Priskribo
---------

La naskiĝdomo de Händel en Halle, 2012
La *Händel-domo* de Halle (germane: *Händelhaus*) konsideratas hodiaŭ grava centro pri-händel-a de muzikemaj vizitantoj kaj esplorantoj. Surloke naskiĝis la geniulo Händel estante filo de la duka privata kaj oficiala kirurgo von Giebichenstein.

En 1937 la urbo akiris la domon por ŝanĝi ĝin en muzeon muzikan kaj memoriglokon pri la muzika elstarulo. Videblas ekspozicio pri la vivo kaj la kreiva agado de Händel, objektoj unikaj pri regiona muzikhistorio kaj pli ol 700 funkciantaj muzikinstrumentoj el kvin jarcentoj. Krome enestas altvalora fak-biblioteko. En la jaro 2009, kiam oni festis la datrevenon 250-an mortotagan de Händel, la domo ne nur freŝe farbita sin ekprezentis sed ankaŭ per novaranĝita ekspozicio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Händel-domo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la Händel-domo Arkivigite je 2017-01-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Informoj pri la objektoj videblaj en la domo
* Informoj pri la biblioteko endoma


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 578374
* GND: 16008856-2
* LCCN: n82092302
* VIAF: 153309723
* ISNI: 0000 0001 2359 1833
* BNF: 12151903d
* BIBSYS: 7026962
* NKC: kn20091020004
 |
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri la klano Armstrong. Por informoj pri la samnoma familinomo, vidu la artikolon Armstrong.
Armstrong tartano
La **Klano Armstrong** estas skota klano de Malaltaj Teroj en la Skotaj Limoj. Tiu klano ne havas nun ĉefon agnoskita de la *Lord Lyon King of Arms* kaj tiele ĝi estas konsiderata duaranga klano.

Langholm estas la tradicia sidejo de la klano Armstrong, kiu estas nune reprezentata tutmonde de la oficiala *Clan Armstrong Trust*. Hejmo de la klano Armstrong estas la Turo Gilnockie 2.3 km (1.4 m) norde de Canonbie.

En 1972, Neil Armstrong estis bonvenigita en la urbo Langholm, Skotlando, nome la tradicia sidejo de la klano Armstrong; li estis farita la unua libera homo de la *burgh*, kaj deklaris feliĉe la urbon kiel sia hejmo. La Pacjuĝisto legis el nevalida 400-jaraĝa leĝo kiu postulis lin pendumi ajnan Armstrong trovita en la urbo.

Referencoj
----------

1. 1 2  Way, George and Squire, Romily. (1994). *Collins Scottish Clan & Family Encyclopedia*. (Foreword by The Rt Hon. The Earl of Elgin KT, Convenor, The Standing Council of Scottish Chiefs). pp. 352 - 353.
2. ↑  Johnston, Willie, "Recalling Moon man's 'muckle' leap",  *BBC News*, 20a de Julio 2009. Kontrolita 20a de Julio 2009.
3. ↑  Hansen 2005, p. 13.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Klano Armstrong en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Clan Armstrong Trust
* The Armstrong Clan Society
* Armstrong Clan Association
* Clan Armstrong Centre at Gilnockie Tower, Canonbie
La **Domo de Assesat** (france **Hôtel d'Assézat**, okcitane **Ostal d'Assesat**) situas proksime al la placo Esquiròl en Tuluzo. Temas pri familia domego, konstruita en 1555 - 1557 sub la dizajnado de Nicolas Bachelier, la plej granda arkitekto tuluza de la Renesanco. Malantaŭ ĝi estas monumenta portalo kaj interna korto, renovigita en 1993. Ĝi gastigas la muzeon de la Fondaĵo Bemberg kiu prezentas artan kolekton, precipe el pentraĵoj ekde la 15-a jarcento ĝis fino de la 20-a jarcento.

Historio
--------

Pèire d'Assesat donis sian nomon al la domo kaj Nicolas Bachelier estis la arkitekto de tiu konstruaĵo, kies konstrulaboroj ekiĝis en 1555. Du el la anguloj de la korto estas je tri niveloj de alteco laŭ la tri klasikaj ordoj (ionika ordo, dorika ordo, korinta ordo).

Ĉi tiu domo povis esti du fojojn pli granda ol la origina projekto. Sed la najbaroj rifuzis la ofertojn de Pierre d'Assesat, kaj ili ne volis vendi la terenon.

Pèire d'Assesat, riĉa teksaĵa industriisto (paŝtelisto), ne povis ĝui ĝin. Li mortis ruinigita en 1581, mortante antaŭ la finkonstruado. La familio Assesat vivis tie ĝis 1761.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hôtel d'Assézat en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* franceOficiala retejo de Fondaĵo Bemberg
la eksa grenejo, nordokcidente de la stacidomo
Je Oßmannstedt apud Vajmaro (Germanujo) troviĝas alta, iama grendeponeja turo kun groptegmento rekte ĉe la fervoja taluso. Temas pri monumentprotektita aĵo.

Tiu ĉi konstruaĵo bonege videbla estas por ĉiuj fervoje vojaĝantoj starigite verŝajne inter 1938 kaj 1941 fare de punlaboristoj. Poste ĝi servis al kooperativo simila al la koncepto de Raiffeisen estante je dispono por ĉiuj kamparanoj de la ĉirkaŭaĵo.

La aliaj ejoj samgrunde jam delonge aŭ kadukis aŭ terenfalis krom transformatorejo. 

La tuto gravas nun alifunkcie estinte la unua projekto pri kalkulado de kompletaj energikostoj (la t.n. griza energio) fare de la laborgrupo *Institut für Graue Energie* kiun fondis arĥitektoj. Ili ankaŭ planas la daŭripovecan evoluigon de nemetropolaj regionoj. 

Komence de la 1990-aj jaroj finiĝis la stokada funkcio de la 24 metrojn alta turo. Okaze de internacia konstru-ekspozicio la komplekso iĝis pridisputinda temo inter spertuloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* "Oßmannstedt: Getreidespeicher: Dachreparatur für die Initiative Institut für graue Energie." (raporto pri sukcesa tegmentoriparo)
* foto kun la sovaĝherbara medio

Notoj
-----

1. ↑  "Quartier der Moderne". Informoj de Klassik Stiftung Weimar.
2. ↑  industridizajna faklaboraĵo
3. ↑  difino de realisma kalkulado de energio
4. ↑  "Zukunftsprojekt Altes Silo." - Ĉe: TA
5. ↑  "Warum im Oßmanstedter Kornspeicher keine Wohnungen entstehen sollen. - Ĉe: TA
6. ↑  "IBA Exkursion LeerGut" - ekskurso de fakuloj en junio 2023 de la daŭripoveca organizo *Nachhaltiges Thüringen*

51.01764411.421227Koordinatoj: 51° 1′ 4″ N, 11° 25′ 16″ O (mapo)
Situo de la rivero en Svedio kaj NOrvegio
**Klarälven** estas rivero en Skandinavio, kiu fluas de Svedio al Norvegio kaj reen al Svedio. Sur la norvega flanko, ĝi estas nomata *Trysilelva* kaj fontas el la rivero Rogen. Trysilelva fluas tra Femund-lago. Ĉe flukilometro 205 (de la fonto), ĝi trafluas la limon al Svedio. Tie ĝi alfluas ĉe 478 km en Karlstad al Vänern-lago.

Klarälven estas ĉe la supra fluo sovaĝa rivereto, kiu fluas tra unika arbara, monta, monteta regiono. Ĉe la suba fluo, ĝis estas malsovaĝa rivero, ĝi fluas nur ĉe la fina parto inter dense loĝata areo.

Klarälven estis la lasta sveda rivero, sur kiu oni praktikis la arbotrunkan flosigadon (ĝis 1991). Tiam oni uzis la lignon en la papera industrio ĉe Karlstad. Por rememorigi tiun epokon, ekzistas inter la lokoj Branäs kaj Edebäck flosigaj veturoj por turistoj.

Por ebligi la flosigadon, la rivero estis reguligita, kio malhelpis migradon de la salmonedoj. En la lastaj jaroj, okazis parte renaturigo de la rivero.

* Kategorio Klarälven en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kain TAPPER** (n. la 6-an de junio 1930 en Saarijärvi, m. la 17-an de aŭgusto 2004 en Helsinko) estis finna skulptisto kiu utiligis lignon, betonon, ŝtonon kaj metalon kiel materialojn por siaj verkoj.

Vivo kaj kariero
----------------

Tapper naskiĝis en Saarijärvi kaj kreskis en la sama familio kiel siaj fratoj, kiuj ankaŭ iĝis artistoj. La fratoj Harri (1929-2012) kaj Marko Tapper, kaŝnomo Marko Tapio (1924-1973), estis verkistoj. La plej juna de la fratoj, Yrjö (1932-2014), estis teatra dekoraciisto.

Antaŭ lia kariero kiel artisto, Tapper laboris en sia hejmurbo de Saarijärvi kiel konstrulaboristo kaj arbarlaboristo. Post servado en la militistaro en 1952, Tapper petis pri kaj estis akceptita kiel studento ĉe la Arta instituto en Helsinko, kie li studis en 1952-1954. Tapper studis ĉe la finna Akademio de Arto en 1955.

Tapper mortis en la aĝo de 74 jaroj en la hejmo de la artisto en Lalluka, elĉerpita de severa muskolmalsano.

La edzino de Tapper estis skulptistino Marjo Lahtinen-Tapper de 1969 kaj Riikka Vepsä-Tapper de 1993 ĝis sia morto.

Kiel skulptisto
---------------

Tapper evoluis en individuan artiston en la malfruaj 1950-aj jaroj en la sama tempo ke modernismo eniris finnan skulptadon. Li iĝis unu el la esencaj nomoj en esprimplena skulptado. En liaj verkoj, li povis kombini internacian abstraktan modernismon kaj hejman proksimecon al naturo. La vidoj kaj travivaĵoj de lia infanaĝa hejmo laŭ la naĝanta itinero estas reflektitaj en lia esprimo. En lia unua kreiva sezono, Tapper laboris kun ligno, kaj pli posta grejso, granito kaj vitro estis aldonitaj. En sia laboro, Tapper konservis spontanecon kaj instinkton, kio estas precipe evidenta en la realigo de la surfacoj de la verkoj. Multaj el la verkoj estas sufiĉe malgrandaj en grandeco, sed en komisionoj, Tapper ankaŭ kreis grandajn skulptaĵojn, kiel ekzemple en la laboro *Golgata kallio* (1961), komisiita por la luterana kirko de Orivesi, kie betula ligno estas prilaborita por prezenti fendan rokon. Postulema monumenta verko estis ankaŭ "Juna Sibelius" (1964), metita en Hämeenlinna.

* Kategorio Kain Tapper en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831876
* GND: 121166562
* LCCN: n81101840
* VIAF: 72242613
* ISNI: 0000 0000 8393 5581
* SUDOC: 060456450
* BNF: 11991630j
* ULAN: 500096926
* BIBSYS: 90373773
* RKD: 241554
 |
En la eŭropa tipografio, *klasika tiparo* estas duuskla tiparo, kiu kombinas la majusklojn devenantajn el la kvadrata majuskla skribo de la antikvaj greka-romiaj monumentoj, kaj la minusklojn devenantajn el la karolida minuskla skribo.

Komparo de presaĵo klasika kaj teksto kursiva (1499)
Tiu tipara stilo estas alternativo al la stiloj kursiva kaj gotika. En la frua Renesanco oni uzis en libro aŭ rektan stilon klasikan, aŭ klinitan stilon kursivan, aŭ stilon gotikan, sed ne ian kombinon da ili; nun ni uzas klasikstilajn tiparojn kiel stile neŭtralajn tiparojn ĉeftekstajn, kaj kursivon kiel rimedon por tipografia emfazo. Alivorte, la klasika stilo kaj kursivo nun funkcias kiel tiparaj fasonoj ene de tipara familio.

En la tradicio germana-rusa oni nomas klasikan stilon «antikva»; en la tradicio angla-franca oni nomas ĝin «roma» (dum la kursivon oni nomas «italia»: *italics, italique*). La esperanta termino *klasika* estas provo eviti elekton inter la du skoloj.

Proprasence, klasika stilo estas rekta stilo kun serifoj; tamen kadre de tipara familio, en la tradicio angla-franca oni povas apliki la respondan terminon «roma» (t.e. *Roman, romain*) al ĉia ajn rekta tiparo, interalie por tiparo senserifa.

* Kategorio Klasika tiparo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kleiner Arbersee** [KLAJna ARbaze:] estas lago en la bavaria komunumo Lohberg, kvin kilometrojn sude de ĝia centro. Ĝi estas unu el tri kaldron-valaj lagoj en la Bavaria arbaro (la du aliaj estas Großer Arbersee kaj Rachelsee). Tiuj lagoj ekestis pro glaĉera aktivado dum glaci-epoko.

La lagon ĉirkaŭas densa arbaro. Ĝia areo estas 9,4 ha. El la lago fluas rivereto Kleiner Regen.

La laga akvo estas tre acida: ĝia pH-valoro estas nur 4,5, laŭ aliaj 5,51. Tial fiŝoj ne povas vivi en ĝi.

Post la lasta glaci-epoko la lago iom post iom malgrandiĝis, sed en 1885 oni per baraĵo altigis ĝian nivelon por flose transporti lignon. Tiel la laga areo pligrandiĝis ĝis antaŭa grandeco, kaj torfaĵoj malfiksiĝis de la grundo kaj ekflosis. Tiel ekestis flosantaj insuloj, kiuj dum multaj jaroj moviĝis dise sur la lago. De kelkaj jaroj ili havas konstantan pozicion. Ilia diko atingas inter 1,5 kaj 3,5 metroj, kaj iuloke sur ili kreskas pinoj pli-ol-40-jaraj. La plej granda insulo mezuras 0,45 ha.

Ek de la 28-a de novembro 1959 la ĉirkaŭaĵo de la lago estas naturprotektejo; ĝi ampleksas 307,5 ha. La lago mem estas protektata de regulo, kiu malpermesas uzi akvoveturilojn aŭ suriri la insulojn.

Fontoj
------

1. ↑  www.naturpark-bayer-wald.de Arkivigite je 2007-10-24 per la retarkivo Wayback Machine (PDF-formato) germane
2. ↑  www.npsumava.cz Arkivigite je 2008-02-18 per la retarkivo Wayback Machine ĉeĥe germane

Kleiner Arbersee kun la tri flosantaj insuloj

* Kategorio Kleiner Arbersee en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Hermeso* de Praksitelo, kopio de romia epoko de la originalo de la 4a jarcento a.K.
**Klasikaj arto kaj kulturo** estas aro de kulturaj konceptoj de la okcidenta civilizacio reference al disvolvigo de la civilizacioj de la klasika mondo, tio estas kaj greka kaj romia, kiuj estas ankaŭ la ĉefa geografia limo de tiuj konceptoj. Oni inkludas en tiu kategorio la esprimojn de la materia kulturo, inkludante kaj malgrandajn artojn kaj la nomitajn belartojn. Ene de la kultura etoso oni konsideras la instituciojn, tradiciojn kaj kutimojn de la greklatina mondo. Oni povas inkludi ankaŭ ene de tiu etoso la rekuperadon kaj revalorigon realigata de tiuj dum la Renesanco, nome Klasikismo.

La tempaj limoj de la klasika Antikveco varias laŭ la diversaj teoriaj dividoj kiujn oni faris por tiu periodo, bazitaj sur diferencaj kulturaj fenomenoj kiuj povas havigi proksimuman daton de la komenco kaj fino de tiu epoko. Kelkaj el tiuj povas esti de la 8-a jarcento a.K. al la 5-a jarcento p.K.; aŭ fine de la 3-a jarcento p.K. (ĉar ekde la 4-a jarcento p.K. ekus la kultura hegemonio de la kristanismo); aŭ komence en la 3-a jarmilo a.K. (inkludante tiel la Minoan kaj la Mikenan civilizaciojn. Pri literaturo, la klasika kulturo estas limigebla el Homero ĝis Apuleo; kaj en la materia kulturo per du konataj verkoj, kiaj estas la palaco de Knoso al la Trajana Kolono.

Pri Antikva Grekio, oni rezervas la nomon de *klasika periodo* al tiu konata kiel *Perikla Jarcento* (de mezo de la 5-a jarcento a.K. al mezo de la 4-a jarcento a.K. dum pri Romio oni faras simile ekde la lastaj jarcentoj de la Romia Respubliko (2-a jarcento a.K.) al la unuaj jarcentoj de la Romia Imperio, kun la Antonina dinastio (2-a jarcento p.K.).

Vidu ankaŭ
----------

* Arto
* Kulturo
* Kulturo de Grekio
Pordego de Kastelo Pevensey
**Kastelo Pevensey** estas ruina mezepoka kastelo siutata ĉe Pevensey, Sussex, Anglio. La kastelo viziteblas.

Romia epoko
-----------

Ĉirkaŭ 290 konstruiĝis romia fortikaĵo, latine nomita **Anderitum**, por protekti la marbordon kontraŭ disraboj de saksoj kaj jutoj. La loko tiam estis duoninsulo. Verŝajne estis haveno proksime al Anderitum. En 400 generalo Stiliko riparis la fortikaĵon.

Anglosaksa epoko
----------------

En 491 Aelle, la unua anglosaksa reĝo de Sussex, kaptis la kastelon kaj masakris la keltajn defendintojn. La fortikaĵo estis poste neloĝata ĝis 1042, kiam la estonta Harold la 2-a (Anglio) plifortigis ĝin kaj loĝigis tie batalistojn, kiu restis tie ĝis 1066 kiam ili marŝis norden por kontraŭi la invadon de Harald la 3-a (Norvegio).

Normanda kaj malfrua mezepoka epokoj
------------------------------------

La saman jaron, tuj post sia alteriĝo, Vilhelmo la konkerinto okupis la fortikaĵon. Vilhelmo donis Pevensey al sia duonfrato Roberto (grafo de Mortain). Post la morto de Vilhelmo, Roberto partoprenis ribelon kontraŭ ties sekvanto, Vilhelmo la 2-a, kiu sukcese sieĝis la kastelon. Ĉirkaŭ 1100 Roberto konstruis pli fortan ŝtonan kastelon.

Pluaj sieĝoj okazis dum la longa enlanda milito de la regado de Stefano, kaj en 1264, kiam subtenantoj de Henriko la 3-a rifuĝis tie post kiam Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester) venkis ilin ĉe Lewes.

Posta historio
--------------

Elizabeto la 1-a ordonis la malkonstruon de la kastelo, sed tio ne okazis. Fakte aldoniĝis nestoj por kanonoj. Ankaŭ Oliver Cromwell deziris ĝian malkonstruon sed nur malmultaj ŝtonoj elpreniĝis. Tamen poste la kastelo kadukiĝis.

Duamondmilita pafilejo en ruina muro de Kastelo Pevensey
Dum la dua mondmilito la ruina kastelo iĝis bazo de enlandaj gardistoj kaj de kontraŭaviadilaj batalistoj. En la ruinajn murojn enmetiĝis pafilejoj kiuj estis tre bone kaŝataj: ili ankoraŭ videblas.

* Kastelo Pevensey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kastelo Pevensey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Nivelmezurilo Spillenburg (maldekstra riverbordo)
La **kluzodomo Spillenburg** troviĝas ĉe la Ruhr ĉe la *Langenberger Straße 306* en Essen -Überruhr. Ĝi estis konstruita en 1780 kune kun alia Ruhr-kluzo, kiam reĝo Frederiko la 2-a evoluigis la ŝipiron sur la Ruhr.

La lasta kluzogardisto *Franz Arnold Platte* loĝis ĝis sia morto 1951 en tiu ĉi domo. Ekde novembro 1990 elspeze renovita de la urba energio- kaj akvoprovizanta entrepreno de Essen, ĉi tie okazis ĝis komence de 2007 entreprenhistoria ekspozicio kun la temoj gaso- kaj akvoprovizado, haveno de Essen kaj socialhistorio. La malnova kluzo ne plu ekzistas. Oni konstruis novan kluzon 40 metrojn longan kaj metrojn larĝan sur la dekstra riverflanko kun vejralto de 2,51 metroj kun boatpasejo kaj fiŝpasejo. Krome ĉi tie troviĝas ankaŭ akvoenergia centralo kun retropumpstacio.

Fonto
-----

germane vikipedio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kluzo Spillenburg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Itinero de la industrikultouro: Schleusenwärterhaus Spillenburg Arkivigite je 2006-01-16 per la retarkivo Wayback Machine
Kastelo Philippsburg malsupre maldekstre, la dikasteria konstruaĵo malsupre dekstre, super ĝi la kurtriera fortikaĵo Ehrenbreitstein 1789
Malsupre maldekstre kastelo Philippsburg, malsupre dekstre la dikastria konstruaĵo, super ĝi la prusa fortikaĵo Ehrenbreitstein
Maldekstre la varletejo, dekstre la dikastria konstruaĵo
Maldekstrela dikastria konstruaĵo, malantaŭ ĝi la staloj kaj dekstre la ĉevalstalo
Koblenco ĉ. 1632, kastelo Philippsburg je la maldekstra flanko sub la fortikaĵo Ehrenbreitstein
La **kastelo Philippsburg** estis parto de la princelektista rezidejo en Ehrenbreitstein, hodiaŭ urboparto de Koblenco, en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La princelektistoj kaj ĉefepiskopoj de Treviro rezidis ĉi-tie de 1632 ĝis 1786. La kastelo estis damaĝita tiom en 1801 dum la ekspodigo de la fortikaĵo Ehrenbreitstein fare de la francoj, ke ĝi devas esti malkonstruita. De la kastelo, kiu estis la plej granda kaj grava baroka konstruaĵo ĉe la Rejno, nenio koserviĝis. Nur la najbarantaj konstruaĵo (varletejo, dikastria konstruaĵo, stalo kaj ĉevalstalo), kiuj apartenis al la kastelo, restis.

Historio
--------

### Konstruoj en la Tridekjara Milito

### Pluaj Konstruoj

### La Detruoj

Konstruaĵoj de la Princelektista Rezidejo
-----------------------------------------

### Kastelo Philippsburg

### Varletejo

### Dikasteria Konstruaĵoj

### Stalo

### Ĉevalstalo

Monumentprotekto
----------------

Literaturo
----------

* Energieversorgung Mittelrhein GmbH (Hrsg.): *Geschichte der Stadt Koblenz.* Gesamtredaktion: Ingrid Bátori in Verbindung mit Dieter Kerber und Hans Josef Schmidt
	+ Bd. 1: *Von den Anfängen bis zum Ende der kurfürstlichen Zeit.* Theiss, Stuttgart 1992, ISBN 3-8062-0876-X
	+ Bd. 2: *Von der französischen Stadt bis zur Gegenwart.* Theiss, Stuttgart 1993, ISBN 3-8062-1036-5
* Landesamt für Denkmalpflege Rheinland-Pfalz (Hrsg.): *Die Kunstdenkmäler der Stadt Koblenz. Die profanen Denkmäler und die Vororte*. Reihe *Die Kunstdenkmäler von Rheinland-Pfalz*. Unveränderter Nachdruck von 1954, Im Auftrage des Kultusministeriums von Rheinland-Pfalz, Deutscher Kunstverlag München-Berlin, 1986, ISBN 3-422-00563-3.
* Marianne Schwickerath: *Wo stand eigentlich die Philippsburg? Die ehemalige kurfürstliche Residenz in Ehrenbreitstein*, Koblenz 1991.
* Ulrike Weber (Bearb.): *Kulturdenkmäler in Rheinland-Pfalz. Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland.* Band 3.3: *Stadt Koblenz. Stadtteile.* Werner, Worms 2013, ISBN 978-3-88462-345-9.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Philippsburg (Koblenz) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Schloss Philippsburg, Dikasterialgebäude, Marstall und Krummstall in: regionalgeschichte.net
* Die Geister im Schloss Philippsburg in: Spiegel Online, Projekt Gutenberg-DE

Referencoj
----------

50.3644444444447.6113888888889Koordinatoj: 50° 21′ 52″ N, 7° 36′ 41″ O (mapo)
Kluzo Neukirchen
Memortabulo enigita en la kluzomuron
La malnovan **kluzon Neukirchen** ĉe la Ruhr en la urbeto Werden apartena al Essen oni konstruis en la jaroj 1777 ĝis 1778. La nuntempe ne plu funkcianta kluzo situas malsupre de la lago Baldeney, tuj nordoriente de la Brehm-Insulo.

En la jaroj 1774 ĝis 1780 la prusa registaro konstruigis 16 kluzojn ĉe la Ruhr inter Ruhrort kaj Langschede.  Frederiko la 2-a insistis, ke la Ruhr je tiu ĉi interspaco iĝu ŝipirebla, kiu okazis malgraŭ la rezisto de lokaj terposedantoj. Nur helpe de kluzoj *Ruhraaken* (barĝoj kun malgranda enmergiĝo) povis transporti karbon el la graflando Mark ĝis la Rejno sen transŝarĝado. Sian kulminon la ŝipiro atingis en 1860. Tiutempe la Ruhr estis la plej trafikata rivero de Eŭropo. En la sekvaj jaroj la ekprosperiĝanta fervojoj transprenis kreskan parton de la transportoj. Pro la starigo de la fervojlinio *Ruhrtal-Bahn* (1872 ĝis 1876) la ŝiptrafiko sur la Ruhr perdis sian gravecon.

La abato de Werden, *Johannes Hellersberg (abato ekde 1774 ĝis 1780),*  konstruigis la kluzon Neukirchen ekde 1777 ĝis 1778, por venki la *Neukircher Schlagd* (transŝarĝejo), kiu servis por la movigo de grenmuelejoj sur ambaŭ flankoj de la Ruhr. La kluzo longas 42,9 kaj larĝas 5,65 metrojn. Entute du fojojn, 1829 kaj 1844, oni renovigis la kluzoĉambron. Dum la lasta renovado alvenis la mueldomo de la eksa grenmuelejo sur la kluzinsulo. Hodiaŭ la domo nomiĝas pro la farbigo *Weiße Mühle* (blanka muelejo) kaj loĝigas ekde 2003 parton de la Arta Universitato Folkwang. Ĉi tie ankaŭ estis la haveno *Neukirchen*, kie la karboŝipojn povis travintri.

Kiam oni en 1933 enbaris la lagon Baldeney por plibonigi la akvokvaliton, la kluzo de Neukirchen sekiĝis, ĉar ĝi ekde tiam troviĝas malsupre de la nova granda vejro. La akvosurfaco malleviĝis je 3,70 metroj, kaj la iama transŝarĝejo estis forigita. La ŝiptrafiko ekde tiam uzas la kluzon Baldeney kun la sekva normala fluo. Antaŭ ol en 1984 la kluzo Neukirchen estis metita sub monumentoprotektado kaj restaŭrita en la jaroj 1986 kaj 1987 de la *Staatliches Amt für Wasser- und Abfallwirtschaft Düsseldorf (StAWA)*, ĝi jam plurfoje estis superkonstruita.

Vidu ankaŭ
----------

* lago Baldeney

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kluzo Neukirchen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Neukircher Schleuse Arkivigite je 2006-01-16 per la retarkivo Wayback Machine
* Denkmal Neukircher Schleuse
**Sakura Andō** (japane 安藤サクラ, ANDŌ Sakura, naskita la 18-an de februaro 1986, do nun 37-jaraĝa) estas japana aktorino.

Ŝi gajnis la premion por plej bona flankaktorino ĉe la 31-a Jokohama Filmfestivalo de 2010 por la filmoj "Vidigo de Amo" (愛のむきだし, *Ai no mukidaŝi'*), "La Mirinda Mondo de Kapitano Kuhio" kaj "Krimo aŭ Puno?!?" (罪とか罰とか, *Tsumitoka batsutoka*). Ŝi ankaŭ estis nomumita por la premio por plej bona flankaktorino ĉe 4-a aziaj filmpremioj 2010 por "Homamaso de Tri".

En 2018, Ando ricevis grandan laŭdon por ŝia rolo de Nobujo Ŝibata en "Butikŝtelistoj" de la reĝisoro Hirokazu Koreeda, estante nomita "mirinda" kaj "la elstara". Kvin jarojn poste, ŝi denove kunlaboris kun la reĝisoro en la filmo *Kaibutsu* (2023), rolante unuopan patrinon kiu alfrontas instruiston post kiam ŝi rimarkas ĝenajn ŝanĝojn en la konduto de ŝia filo. La filmo havis sian mondpremieron ĉe la 76-a Festivalo de Cannes la 17-an de majo 2023, kie ĝi konkuras por la Ora Palmo. En kinejoj de Japanio ĝi ekvideblas la 2-an de junio 2023.

Referencoj
----------

1. ↑  nomumo por la 4-a aziaj filmpremioj 2010 por "Homamaso de Tri", arkivigita en oktobro 2013
2. ↑  la ĉefaktoroj de la filmo *Kaibutsu*] kun Hirokazu Koreeda la 18-an de majo 2023 sur la ruĝa tapiŝo de la Festivalo de Cannes

* Kategorio Sakura Andō en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Nikolaus 'Klaus' BARBIE** (n. la 25-an de oktobro 1913 - m. la 25-an de septembro 1991) estis gvidanto en la nazia SS (en rango *Hauptsturmführer* de nazia lingvaĵo, do "ĉefsturmgvidanto") kaj membro de la sekreta polico *Gestapo* en la Dua Mondmilito. Li konatiĝis kiel la "buĉisto de Liono" pro tio, ke li persone torturis kaptitojn en la Gestapo-sidejo de Liono en Francio.

Post la milito, Barbie estis uzita de usonaj spionagentejoj, kiuj cetere faciligis lian fuĝon al Sud-Ameriko. Li estis fine ekstradiciita al Francio en 1983, kie li estis kondamnita de tribunalo.

Dum lia proceso en Francio pro militkrimoj, lia advokato provis argumenti ke eĉ dum la Alĝeria Milito de Sendependeco, francaj oficiroj faris militkrimojn, kaj tial Francio havas neniun moralan rajton juĝi Barbie. Tiu argumento estas paralogismo de kiopritioismo aŭ pli precize ĉi tie de la "ankaŭ vi" versio. La tribunalo malaprobis tiun aserton kaj kondamnis Barbie. Li mortis pro karcero.

Vidu ankaŭ
----------

* Kiopritioismo

* Kategorio Klaus Barbie en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 449023
* GND: 118653121
* LCCN: n83039839
* VIAF: 42631588
* ISNI: 0000 0001 1490 9176
* LIBRIS: 379862
* SUDOC: 027605043
* BNF: 11960913x
* NKC: jn20000700117
* ICCU: RAVV594393
 |
La **kastelo Roita** (en hispana *Castillo de Roita*) estas en la municipo Sos del Rey Católico en la provinco Zaragozo, Aragono, Hispanio, kelkajn kilometrojn de la urbo laŭ arbarvojoj tre proksime al la urbo Petilla de Aragón. Ĝi apartenas al komarko Cinco Villas.

Geografio
---------

La *kastelo Roita* estas proksimume 920 m super marnivelo sur pinto de monteto en la koro de la montoj "Roita" kaj kun larĝa vida domajno. Ĝi situas ĉirkaŭ ok kilometrojn en rekta linio oriente de Sos del Rey Católico, en belega natura medio, la intermonto Rinconera, regante imponan teritorion ĉe la limo kun la teritorio de la urbeto Petilla de Aragón en Navaro. 

Kvankam la loko estas atingita laŭ diversaj vojoj, de Sos del Rey Católico aŭ Petilla de Aragón, plej taŭga estas iri al Navardún kaj de tie supreniri al la kastelo Roita. 

Dum jardekoj meze de la 19-a jarcento ĝi estis granda biendomo posedata fare de la grafo Giraldelli. Elstaras la larĝa kaj densa arbaro de la bieno, de granda natura intereso.

Historio
--------

Oni havas la unuajn sciigojn pri ĉi tiu kastelo, kiam ĝi estis islama fortikaĵo. En majo 911, puna ekspedicio sub la komando de la kapo de Huesca Al-Tauil, en direkto al Pamplono, haltiĝis en Sierracastilla (la nuna Roita), kaj antaŭ la onidiro de atako de la reĝo Sancho Garcés la 1-a de Navaro, malorganiziĝis la ekspedicio, Al-Tauil fuĝis de la fortikaĵo kun kelkaj el la islamaj militistoj, la ceteraj loĝantoj, kiuj restis en la fortikaĵo estis poste venkitaj. 

La reĝo Sancho Garcés la 1-a de Navaro konkeris la kastelon, kaj de tie li atakis kaj venkis al Al-Tauil de Huesko en la jaro 911. Longtempe ĝi estis nomita per aliaj nomoj, kiel Çer Castiello aŭ Serracastilla, kvankam oni ne scias, kiam ĝi adoptis la nunan nomon. 

La aragona reĝo Ramiro la 1-a konfidis la kastelon de Roita al Lope Sangiz kaj Aznar Galindones (1036-1037) kaj poste donacis ĝin al sia edzino kune kun la kasteloj de Lobera kaj Atarés.

Priskribo
---------

Ĝia planto havas trapezan formon, ĝia plej longa flanko mezuras proksimume 25 metrojn. Du el tiuj flankoj, tiuj turniĝantaj al nordo kaj oriento, estas konstruitaj en masonaĵo kaj konverĝas en rondeta angulo, dum la aliaj du uzis *sillet*-masonaĵon kaj malmultaj restaĵoj restas. 

La kastelo Roita havas du turojn situantajn ĉe kontraŭaj anguloj, lasante spacon inte ilin por malgranda paradejo. La turo sur la orienta flanko estas kvadrata laŭplana, ĉirkaŭ 6 metrojn je flanko, kaj estas pli bone konservita. Ĝia interno estas organizita sur tri etaĝoj. Ĝi havas sagofendojn kaj ortangulan fenestron.

La alia turo estas de simila konstruo, sed havas falintan muron. La pordo komunikas kun granda ortangula ĉambro, je 18 je 5 metroj, kun pinta arka aliro kaj du ĝemelaj fenestroj. Ĝi konservas du aliajn pintajn arkojn sur la tegmento kaj la kelo. Malgraŭ ĝia stato de forlaso, oni ankoraŭ tre bone povas imagi, kia ĝi estis en sia glortempo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aragona regioneto Cinco Villas.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑  </
8. ↑
9. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------



* Kastelo Roita - youtube -


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 805128
 |
Klek troviĝas en (verda) Municipo Zrenjanin en Serbio
Mapo pri municipo Zrenjanin
Estonta preĝejo de Klek
**Klek,** serbe **Клек,** rumane **Clec,** hungare **Bégafő** estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Meza** Banato, en municipo de Zrenjanin.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 26  km²
* Koordinatoj: 45°25′11″N 20°28'29″E
* Alto super marnivelo: 74 m
* Loĝantaro: 2950
* Poŝtkodo: 23211
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: ZR

Situo
-----

Klek situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Zrenjanin-Rumanio, laŭ maldekstra bordo de Bega.

Historio
--------

Inter 1718-1723 Kanalo Bega pretiĝis inter Temeŝvaro kaj *Klek*, kiu ebligis la loĝadon en la marĉa regiono. La malnova vilaĝo fondiĝis fare de germanoj en 1766. Pro la oftaj inundoj en 1818 la nova vilaĝo translokiĝis iom fore, kie 168 domoj konstruiĝis. En 1831 pro ĥolero 82 homoj mortis. En 1837 tertremo okazis. En 1910 Bégafő iĝis centro de liverado trajne kaj ŝipe. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Nagybecskerek, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Klek 2959 homoj, (2683 serboj (91 %), 73 rumanoj, 47 hungaroj, 43 ciganoj, 25 jugoslavianoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

Loko de iama katoloka preĝejo de Klek

* Kategorio Klek en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La urbodomo de Zell am See **Kastelo Rosenberg** troviĝas en la urbo Zell am See estante ties urbodomo; adreso: Brucker Bundesstraße nr 2.

Historio
--------

Balthasar Egger, civitano de Zell, kaj sia domludoninta Regina Stainerin, vendis en 1577 ĝardeneton (*Weinlehen)* al la fratoj Karl kaj Hans Rosenberger. Ili konstruigis en 1583 la nunan kastelon. Sed jam en la 1640-a jaro akiris ĝin la familio Khuen von Belasy. Post pluraj aliaj posedantoj (i.a. ekde 1716 Joseph Anton Jud, gastejo el Piesendorf) aĉetis ĝin en 1897 la ŝtato.

Ĝi gastigis la minoficejon kaj poste la forstadministradejon. En 1970 aĉetis la urbo la kastelon de la forstistoj kaj transformis ĝin en urbodomon. De 1973-2004 troviĝis ankaŭ la Urba muzeo surloke, kiu nun estas en la Vokta turo.

En la 2009-a jaro renovigixits la kastelo sub urbestro Hermann Kaufmann fare de la arkitektoj Elisabeth kaj Andreas Schmid kaj multo nove aranĝitis. En la 21.1.2010 iĝis la oficiala reinaŭguro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Rosenberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* www.salzburg.gv.at Informoj pri la kastelo ĉe landa retpaĝaro oficiala. Arkivigite je 2015-02-23 per la retarkivo Wayback Machine
* Pri la kastelo ĉe *Burgen-Austria.com*
**Klára Tabódy** [tabOdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tabódy Klára** estis hungara-itala aktoro, pentristo. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Thurmayer Klára Lívia*, ŝia fratino estis Ida Turay.

Klára Tabódy  naskiĝis la 12-an de januaro 1915 en Rákospalota (iama urbo) (nuntempa distrikto de Budapeŝto), ŝi mortis la 6-an de aŭgusto 1986 (laŭ alia informo la 25-a de junio) en Milano (Italio).

Biografio
---------

Klára Tabódy akiris diplomon en Teatra Akademio en 1932, poste ŝi lernis dancon. Ŝi debutis en jam ne ekzistanta teatro en Budapeŝto. Inter 1932-1934 ŝi apartenis al trupo de Operetoteatro (Budapeŝto), poste ŝi havis rolojn eksterlande, ekzemple en Hago, Vieno, Berlino, Kolonjo. En la sekvaj jaroj ŝi alterne havis rolojn en nazia Germanio kaj Italio. En 1943 ŝi edziniĝis al itala negocisto kaj ŝi jam ne revenis al Hungario. En 1953 ŝi retiriĝis de la aktorado kaj ŝi komencis pentradi. Ŝi sukcese ekspoziciis en Munkeno kaj Milano.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* *Kadétszerelem* (1932; vidu la foton!)

Elektitaj kinfilmaj roloj
-------------------------

* *È tornato carnevale* (1937, itala filmo)
* *Balkezes angyal* (1940, hungara filmo)
* *Akrobat schö-ö-ön* (1942, germana filmo)
* *Giudicatemi!* (1948, itala filmo)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Klára Tabódy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Klaĉulinoj kaj la diablo de Hans Weiditz (1488-1534)
**Klaĉo** estas maniero de interbabilado kaj amuzo, per kio estas interŝanĝitaj informoj pri personoj forestaj. La diraĵo estas malica aŭ malbonvola. Klaĉo ofte kaŭzas malverajn famojn. La sociologio, precipe la socipsikologio, okupiĝas pri tiu ĉi fenomeno. Klaĉo ankaŭ troviĝas en apartaj amaskomunikiloj pri riĉuloj, beluloj kaj aliaj famuloj (ekz. en la bulvardgazetoj), kvankam la intencoj ne baziĝas en maliceco, sed en kontentigo de la sensaciemo de kelkaj homoj, tre ofte el sociaj niveloj ege malproksimaj al tiu de la klaĉitoj, kiuj nur eltiras profiton de la klaĉemo de tiuj.

Religiaj vidpunktoj, ekzemploj
------------------------------

* Judismo

Klaĉo sen konstruiva intenco estas peko. Parolante malbone - eĉ se la diro veras - estas malpermesata pro la digno de ambaŭ homoj, kaj la klaĉanto kaj la viktimo.
Vidu: Levidoj 19:16 "*Ne disportu kalumniojn inter via popolo, ne staru kontraŭ la sango de via proksimulo: Mi estas la Eternulo*". Sentencoj 18:8 "*La vortoj de kalumnianto estas kiel frandaĵoj, Kaj ili penetras en la profundon de la ventro.*"

* Kristanismo

Kristanismo kondamnis ĉiujn specojn de klaĉo. Mateo 18:15 "*Kaj se via frato pekos kontraŭ vi, iru kaj montru al li la kulpon inter vi kaj li sola. Se li aŭskultos vin, vi gajnos vian fraton. 16 Sed se li ne aŭskultos, prenu ankaŭ unu aŭ du kun vi, por ke per la buŝo de du aŭ tri atestantoj ĉiu vorto estu konfirmita.*"
En la Epistolo al la Romanoj klaĉemulo estas rigardata same kiel aliaj pekuloj, ekz. malĉastulo aŭ murdinto.

Famaj klaĉistoj
---------------

* Hedda Hopper

Vidu ankaŭ
----------

* Kalumnio
* Kafoklaĉa Internacia Somera Renkontiĝo
* Klaĉrevuo

* Kategorio Klaĉo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Klaĉo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Kleinwarasdorf,** kroate **Mali Boristof,** hungare **Borisfalva** [boriŝfalva] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Großwarasdorf.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro:
* Telefonprefikso: 02614
* Poŝtkodo: 7304
* Aŭtokodo: OP
* 47° 32′ 20″ N 16° 35′ 15″ O﻿ / ﻿47.53889 °N, 16.58750 °O﻿ / 47.53889; 16.58750 (mapo)Koordinatoj: 47° 32′ 20″ N 16° 35′ 15″ O﻿ / ﻿47.53889 °N, 16.58750 °O﻿ / 47.53889; 16.58750 (mapo)

Situo
-----

Kleinwarasdorf situas sur deklivoj. Oberpullendorf troviĝas je 8 km-oj.

Historio
--------

La keltoj jam uzis tie fornojn por fandi feron. La romianoj baldaŭe vivis tie 300 jarojn. La unua skriba mencio pri la vilaĝo okazis en 1194 en formo *"Pred. Baran"*. En 1529 kaj en 1532 la turkoj detruis la vilaĝon, poste kroatoj refondis ĝin. En 1910 vivis tie 1173 homoj, (plejparte kroatoj). Ĝis 1921 Borisfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio).

Vidindaĵoj
----------

* Kategorio Kleinwarasdorf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Diversaj eŭropaj fervojaj kompanioj ofertas al iliaj klientoj diversajn klientajn kartojn. Plej ofte tiuj ĉi kartoj donas al klientoj rabatojn je biletoj.

Aŭstrio
-------

Österreichische Bundesbahnen ofertas al klientoj karton Vorteilscard, kiu donas rabaton 50 %.

Ĉeĥio
-----

Ĉeĥaj fervojoj ofertas al klientoj karton In-karta. La karto mem ne donas al klientoj rabaton (versio sen ebleco havi rabaton minimume 25 % de biletoj por unuopuloj), sed oni povas decidiĝi, kiun rabaton oni volas havi pere de aplikaĵo (nuntempe estas aplikaĵoj por rabato 25 %, 50 % kaj 100 % (versio kun rabato 100 % ebligas al klientoj senpage vojaĝi ankaŭ en la unua klaso)). En kazo, ke kliento aĉetos aplikaĵon por 3 jaroj, li rajtas havi ankaŭ rabaton RailPlus

Germanio
--------

Deutsche Bahn ofertas al klientoj BahnCard-on en pliaj versioj, ekz. senpaga *bahn.bonus-Card*, kiu ebligas kolekti poentojn (kiujn oni povas poste uzi por ricevi iujn premiojn) aŭ BahnCard kiel kreditkarto (kun ebleco kolekti poentojn ankaŭ pere de normalaj aĉetadoj en vendejoj).

Slovakio
--------

Železničná spoločnosť Slovensko ofertas al klientoj karton kun nomo *KLASIK RAILPLUS*. Por homoj kun aĝo sub 26 jaroj ekzistas versio kun nomo *JUNIOR RAILPLUS EURO<26*.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-01-21. Alirita 2012-02-09.
2. ↑
3. ↑
Municipo Lendava en Slovenio, kie Kapca troviĝas
**Kapca** estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco *Prekmurje,* en statistika regiono *Pomurska**,* en Občina Lendava. La nomo Kapca, kiu devenas de la hungara lingvo, signifas: piedoĉifono.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 6  km²
* Alto super marnivelo: 165 m
* Koordinatoj: 46° 33′ 13.03″ N 16° 22′ 47.76″ O﻿ / ﻿46.5536194 °N, 16.3799333 °O﻿ / 46.5536194; 16.3799333 (mapo)Koordinatoj: 46° 33′ 13.03″ N 16° 22′ 47.76″ O﻿ / ﻿46.5536194 °N, 16.3799333 °O﻿ / 46.5536194; 16.3799333 (mapo)
* Loĝantaro: 450
* Poŝtkodo: 9220

Situo
-----

La vilaĝo situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ la maldekstra bordo de la rivero Muro - kiu estas samtempe la landlimo inter Kroatio kaj Hungario - kaj laŭ la ĉefvojo Črenšovci-Lendava.

Historio
--------

Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al la distrikto Lendva kaj departemento Zala. Poste ĝi apartenis al la Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 ĝi restis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
**Kapelo de Conti** (pli oficiale *Kapelo de Helpema Sankta Maria*) estas grekokatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Budapeŝto, en distrikto Kőbánya.

Historio
--------

En la 18-a jarcento epidemio pri ĥolero okazis. La italdevena *Antal Lipót CONTI* ne malsaniĝis, tial li konstruis votan kapelon inter 1739-1740. Tiu kapelo estis la unua en la tiama kolonio, baldaŭe la kapelo iĝis paroĥo. Ĉirkaŭ la kapelo urbetocentro formiĝis. Post konstruo de Preĝejo de Sankta Ladislao (Kőbánya) oni donis la kapelon al la grekokatolikoj. En 1938 la kapelo renoviĝis, sed dum la 2-a mondmilito ĝi iomete ruiniĝis, denova renovigo okazis en 1947. En 1988 la turo renversiĝis, poste oni konstruis la nun videblan turon.

Konstruaĵo
----------

La kapelo situas sola, antaŭ la kapelon oni metis krucon en 1879. La fasado estas malsimetria. Super la enirejo situas blazono de Sankta Maria, la plej supre la kvadrata turo altiĝas. La sanktejo troviĝas en la orienta flanko. Interne la altaro estas ornamriĉa. Ties bildo prezentas kopion pri Madono en Innsbruck. La skulptaĵoj estis faritaj de Conti, kiu estis ŝtonoskulptisto.

Fontoj
------

* hungare
* hungare Arkivigite je 2009-06-19 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare

Interno de la kapelo

* Kategorio Kapelo Conti (Budapeŝto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Johan Gustaf Knut WICKSELL** (20-a de decembro 1851 - 3-a de majo 1926) estis sveda ekonomikisto.

Post liaj studoj, liaj interesoj direktis sin al la sociaj sciencoj; speciale, al la ekonomiko.

Kiel profesoro en la Universitato de Upsalo, Wicksell jam altiris la atenton pro siaj opinioj pri la laboro. Dum instruado li kondamnis la alkoholismon kaj la prostituon kiel faktoroj detruantaj, degradantaj kaj malriĉigantaj. Kvankam li foje estis akuzita kiel socialisto, lia solvo kontraŭ tiuj problemoj estas klare maltuseca, kiam li postulis la naskokontrolon, propono kiun li defendis dum sia tuta vivo. Lia unua verko pri ekonomiko, "Valoro, kapitalo kaj rendimento", publikigita en 1892, estis neatentita dum multa tempo. En 1896 li publikigis "Studoj en la teorio de la publikaj financoj", en kiu li aplikis la ideojn de la "marĝenismo" (marĝena utileco) por apogi la laŭskalajn impostojn, la publikajn havaĵojn kaj aliajn aspektojn de la publikaj politikoj, kaj tio altiris pli grandan intereson.

Komence de la 20-a jarcento li estis konsilisto de la sveda registaro, kaj poste kunlaboris kun grandaj ekonomikistoj kiuj komponos la Skolon de Stokholmo, kiel Bertil Ohlin kaj Gunnar Myrdal. Li plue instruis inter aliaj lernmantojn kiel Dag Hammarskjöld, estonta Ĝenerala Sekretario de Unuiĝintaj Nacioj.

* Kategorio Knut Wicksell en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 712446
* GND: 118632280
* LCCN: n50017056
* VIAF: 39438102
* ISNI: 0000 0001 2278 5505
* LIBRIS: 101766
* SUDOC: 031595235
* BNF: 122778097
* NLA: 35606553
* NDL: 00460860
* BIBSYS: 90160359
* NKC: jn20010601126
* ICCU: RAVV012664
* BNE: XX1049967
 |
**Kleinmutschen,** kroate **Prvana,** hungare **Pervány** [pervAnj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Frankenau-Unterpullendorf.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro:
* Telefonprefikso: 02615
* Poŝtkodo: 7361
* Aŭtokodo: OP
* 47° 27′ 45″ N 16° 34′ 30″ O﻿ / ﻿47.46250 °N, 16.57500 °O﻿ / 47.46250; 16.57500 (mapo)Koordinatoj: 47° 27′ 45″ N 16° 34′ 30″ O﻿ / ﻿47.46250 °N, 16.57500 °O﻿ / 47.46250; 16.57500 (mapo)

Situo
-----

Kleinmutschen situas laŭ rojo. Oberpullendorf troviĝas je 6 km-oj.

Historio
--------

La romianoj kulturis tie vitojn kaj ilia grava vojo nomata Sukceno tie estis. En 1910 vivis tie 418 homoj, (241 kroatoj, 95 hungaroj). Ĝis 1921 Mészverem apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio).

Vidindaĵoj
----------

* Kategorio Kleinmutschen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Kastelo Wenckheim** estas la plej impona kastelo de Békés. Ĝi etendiĝas en Szabadkígyós kaj ĝi estas historia monumento.

Historio
--------

Kastelo Wenckheim en Szabadkígyós
Inter 1875 kaj 1879 estis konstruita la kastelo por la familio Wenckheim laŭ planoj de Miklós Ybl. La oficiala malfermo okazis en 1882. Dum la socialismo (kaj ankaŭ poste) lernejo funkcias en la kastelo, tial interne gravaj partoj estis trakonstruitaj, tamen la kastelo mem restis plu impona. Ĝi estas vizitebla, tamen parte kaj ne konstante.

Konstruaĵo
----------

La kastelo kun la parko
Lago de la kastelo
La unuetaĝa kastelo situas sola en granda parko, sed estas ankaŭ flankokonstruaĵo. Ili estas ligitaj helpe de koridoro. La ĉefkonstruaĵo havas ankaŭ turojn, terasojn, loggia-jn. Interne estas videblaj kapelo, manĝoĉambro, biblioteko, muzikĉambro kaj simile, tamen nur la biblioteko estas vizitebla. La iama manĝoĉambro nun estas gimnastikejo, la nuna manĝoĉambro trovis lokon en la iama stalo.

Parko
-----

La parko estas franca ĝardeno kun taksujoj. Meze fontano etendiĝas. La parko estas protektata de 1954, krome ĝi estas parto de Nacia parko.

En 1894 oni boris puton, el tio oni kreis fonton. Ne mankas lago, insulo, pontoj.

Fontoj
------

* hungare Arkivigite je 2015-07-09 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

* Kategorio Kastelo Wenckheim (Szabadkígyós) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)