recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Kapelo Margareta de Antioĥio** estas romkatolika historia monumento en Hungario, sur suda deklivo de Somló-monto. Administre ĝi apartenas al vilaĝo Somlóvásárhely. Inter la 4 kapeloj situantaj sur la monto tiu ĉi estas la plej granda.

Historio
--------

La gotika kapelo estis konstruita fare de abatinoj dum regado de Matiaso la 1-a (Hungario) (15-a jarcento). Dum la kontraŭturkaj bataloj la kapelo ruiniĝis, poste en 1727 ĝi estis rekonstruita laŭ baroko. En 1736 la kapelo jam estis signifa pilgrimloko.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola sur montodeklivo inter vitejoj en alteco 295 m laŭ la marnivelo. Malantaŭ la kapelo troviĝas kapeleto aŭ niĉo dediĉita al Johano Baptisto. En la kapela fasado meze la kvadrata turo grandparte reliefas. Ĉe piedo en mezo de la turo estas la sola enirejo. La navo estas tre simpla sen iu ajn ornamaĵoj.

Fontoj
------

* 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

Altaro de la kapelo
* Kapeleto Johano BaptistoKapeleto Johano Baptisto
* La kapelo videblas supre maldekstreLa kapelo videblas supre maldekstre

* Kategorio Kapelo Margareta de Antioĥio (Somlóvásárhely) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Konstruado de **Koaksigejo Ignát**, la nuna **Koaksigejo Jan Šverma**, en Mariánské Hory estis komencita en la jaro 1890, do en la tempo de profundigado de truo de estonta minejo Ignát. Ĝi estis konstruita kiel integra parto de la minejo kaj ĝi estis siatempe la plej granda en la tuta regiono. En la jaro 1918 ĝi fariĝis memstara entrepreno. Origina baterio de sistemo *Otto a Kopper a Still* estis en la jaroj 1959-1962 anstataŭigitaj de tipo SA kaj en la jaroj 1967 kaj 1974 de tipo S1. Fabrikata estis precipe koakso uzata kiel brulmaterialo kaj reduktanto por altfornoj. Tiu estis krom enlanda uzado ankaŭ eksportata ĝis Hungario, Svislando, Germanio, Aŭstrio kaj Pollando. Apuda produkto estis koaksigeja gaso, kiun eluzis nitrogenfabrikoj, elektrejoj kaj ferfabriko Vítkovice. Pluaj produktoj estis benzolo, gudro kaj sulfata amoniako.

| Jaro | Laboristoj | Tunoj de koakso |
| --- | --- | --- |
| 1896 | 74 | 48 427 |
| 1900 | 568 | 182 596 |
| 1913 | 456 | 382 600 |
| 1924 | 492 | 322 200 |
| 80-aj jaroj | 1500 | pli ol 1 miliono |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ostrava |

* Kategorio Koaksigejo Ignát en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
maldekstra

Kleinpetersdorf en la mapo
Ĉefstrato de Kleinpetersdorf
**Kleinpetersdorf,** hungare **Kisszentmihály** aŭ *Kis-Németszentmihály*, kroate **Mali Petarštof** estas iama memstara komunumo, nun parto de Grospetersdorf en Aŭstrio, en federacia lando Burgenland, en distrikto de Oberwart.

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 7503
* Telefonprefikso:
* Aŭtokodo: OW

Situo
-----

Kleinpetersdorf situas 14 km-ojn de Oberwart.

Historio
--------

Pli frue romianoj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1574, kiel kroata vilaĝo. En 1910 la vilaĝo havis 319 loĝantojn, precipe (aŭstrojn. Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Vas, al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, dume inter 1938-1945 al Germanio. En 1971 la vilaĝo aliĝis al Großpetersdorf.

Vidindaĵoj
----------

Romkatolika preĝejo
* romkatolika preĝejo omaĝe al Ĉieliro de Dipatrino de 1834, en 1925 kaj en 1987 pligrandiĝis

Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Hungara reĝlando
------------------------------------------------

Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Transilvanio vidu: Almásszentmihály!

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Alsómihályi | Büdszentmihály | Drávaszentmihály | Kisszentmihály | Magyarszentmihály |
| Nagymihály | Nagyszentmihály | Pusztaszentmihály | Rábaszentmihály | Rákosszentmihály |
| Sárszentmihály | Szentmihály | Szentmihályfa | Szentmihályfalva | Szentmihálykörtvélyes |
| Szentmihályúr | Turócszentmihály | Vasszentmihály | Végszentmihály | Zalaszentmihály |

* Kategorio Kleinpetersdorf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Turo de la Kastelo
**Kastelo Chinon** estas kastelo apud la rivero Vienne en Chinon, Francio.

Dum la romia epoko estis fortikaĵo ĉe Chinon. En 954 Teobaldo la 1-a (Grafo de Blois) plifortikigis la monteton. Dum la 12-a jarcento Chinon (tiutempe en Anĵuo kiu sendependis de la franca regno) estis inter la favorataj loĝejoj de Henriko la 2-a (Anglio), kaj dum ties regno estis, kune kun Poitiers kaj Bordeaux, ĉefurbo de ties vastaj posedaĵoj en suda Francio. Henriko konstruigis grandegan kastelon (kiu longas ĉ. 400 metrojn longe, kaj larĝas 76 metrojn). En la 14-a jarcento aldoniĝis horloĝturo kiu altis 35 metrojn. Venkite de siaj ribelantaj filoj Rikardo kaj Johano, Henriko mortis en la kastelo la 6-an de julio 1189.

Dum la frua 15-a jarcento la kastelo estis loĝejo de Karlo la 7-a (Francio) kiam tiu estis daŭfeno de Francio. Johana de Arko alvenis al la kastelo komence de sia projekto liberigi Francion de la angloj: tie ŝi sukcese distingis la daŭfenon de ties korteganoj, kaj pro tio plifacilis la tasko persvadi Karlon ke li anoncu sin kiel reĝo kaj kunigu armeon.

En 1562 hugenotoj ekposedis la kastelon. Henriko la 4-a (Francio) konvertis ĝin en malliberejon. Poste ĝi restis neloĝata ĝis 1793, kiam, dum la vendea milito (v. Vendée), la vendea armeo mallonge okupis la kastelon. Post la malvenko de la vendeanoj, la kastelo plu kadukiĝis. Napoleono la 3-a iniciatis restaŭradon. Hodiaŭ Kastelo Chinon estas grava turistcelo.

En la enirturo de la kastelo estas muzeo pri Johana de Arko.

* Kastelo de Chinon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kastelo de Chinon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kapelo Naskiĝo de Maria** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Budapeŝto, en Zugló. La neoficiala nomo estas Kapelo **Hermina**, ĉar ĝi estas memorkapelo pri la frue mortinta Hermina Amália Mária, filino de Jozefo Antono Johano de Habsburgo-Loreno.

Historio
--------

La kapelo estis konstruita inter 1842-1854. En 1856 solena meso okazis, kiam Ferenc Liszt dirigentis la viran koruson. La orgeno estis konstruita en 1866, baldaŭe Ferenc Liszt ofte orgenadis. En 1920 pli nova flanka altaro konstruiĝis. En 1926 la muroj denove estis pentritaj. En 1997 la orgeno estis renovigita. La konstruaĵo estis renovigita en 2004.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo estas perlo de la hungara romantikismo. Ĝi situas sola en korto. Ĝi havas unusolan turon en mezo de la fasado. Malsupre estas la ĉefenirejo, antaŭe estas ŝtuparo. Sub la ŝtuparo kapeleto situas. Apud la enirejo estas memortabulo pri Ferenc Liszt. Post la fasado ĉefnavo kun 2 flankonavoj kaj kruconavo sekvas. Interne apud la ligna altaro la bildo estis pentrita en 1855. Interne en la navo 6 skulptaĵoj estis faritaj. Menciindas 2 vitraj bildoj, unu estas Sankta Stefano (martiro), la alia estas Sankta Tereza el Avilo. En la flanka altaro ligna kruco el la 18-a jarcento estas videbla.

Kermeso okazas en dimanĉo post la 8-an de septembro. En la kapelo servas Kavalira Ordeno de la Sankta Tombo en Jerusalemo ekde 2004.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* fotaro
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2012-05-14 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Kapelo Naskiĝo de Maria (Zugló) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pri la komunumo
---------------

**Kleinbösingen** (en la franca lingvo **Petit-Basens**) estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 582 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

La komunumo Kleinbösingen situas ĉe la sudorinenta bordo de la rivero Sarino, proksimume 10 kilometrojn sudoriente de la urbo Morato. En sudo la komunumo etendiĝas ĝis al la Lago de Schiffenen, kies baraĵo situas parte sur la teritorio de la komunumo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Kleinbüsingen, Grueneburg kaj Riedacher kaj kelkaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,01km², de kiuj 20,9% estas kovritaj de arbaro, 64,8% servas por agrikulturo kaj 9,3% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Kleinbösingen limas en nordo al Kriechenwil (BE), en oriento al Bösingen, en sudo al Düdingen, kaj en okcidento al Gurmels.

Trafiko
-------

Kleinbösingen situas flanke de la gravaj trafivojoj. La kantona ĉefvojo n-ro 177 de Friburgo al Morato pasas en sudo trans la digo de la Lago de Schiffenen. La vilaĝo mem atingeblas pere de flanka vojo, kiu kondukas de la digo norden al Gurmels. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 troviĝas proksimume 7 kilometrojn sude en Düdingen. Per la poŝtaŭtolinio de Düdingen al Gurmels la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Kleinbösingen datiĝas el la jaro 1264 kiel *Balsingen lo pitet*. Dum mezepoko la johanita komandejo Friburgo posedis bienojn en Kleinbösingen. Kleinbösingen apartenis al la Senjorujo Morato kaj kun ĝi fariĝis en la jaro 1475 komuna havaĵo de Friburgo kaj Berno. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 Kleinbösingen estis definitive atribuita al la Kantono Friburgo kaj surbaze de la nova konstitucio de 1848 atribuita al la Lagodistrikto.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Bösingen

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Eveline Seewer*: *Kleinbösingen* en *Historia Leksikono de Svislando* (2007-08-20)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kleinbösingen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Kleinbösingen

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Kleinbösingen** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Strato en KleinbösingenStrato en Kleinbösingen
* Vilaĝocentor de KleinbösingenVilaĝocentor de Kleinbösingen

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Lagodistrikto |
| --- |
| Barberêche • Bas-Vully • Büchslen • Courgevaux • Courlevon • Courtepin • Cressier • Fräschels • Galmiz • Gempenach • Greng • Gurmels • Haut-Vully • Jeuss • Kerzers • Kleinbösingen • Lurtigen • Meyriez • Misery-Courtion • Muntelier • Morato • Ried ĉe Kerzers • Salvenach • Ulmiz • Villarepos • Wallenried |  |

 |
Kastelo en Csákvár
La **Kastelo de Csákvár** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Esterházy** [esterhAzi]) estas impona historia monumento, nun hospitalo en Hungario, en urbo Csákvár.

Ĉefenirejo de la kastelo

Historio
--------

Familio Esterházy konstruis domegon inter 1760 kaj 1765 laŭ projekto de Jakab Fellner. La origine baroka kastelo mem kun kapelo, teatro kaj stalo estis konstruita inter 1778 kaj 1798 laŭ modelo de Kastelo Esterházy (Fertőd). La parko estis konstruita ekde 1779. En la jaroj 1810 kaj 1814 pro sismo la kastelo signife ruiniĝis. La posta renovigo okazis jam laŭ klasikisma stilo, ĝi finiĝis en 1823. La grafa familio Esterházy vivis en la kastelo ĝis 1945. La kastelo iĝis malsanulejo ekde 1954. La teatrejo iĝis biblioteko, la stalo iĝis manĝejo.

Aerfoto pri la kastelo en Csákvár

Konstruaĵo
----------

La etaĝa kastelo situas sola en ĝardeno en mezo de la urbo. La konstruaĵo formas proksimume U-majusklon. Interne proksimume 365 ĉambrojn.

Parko
-----

En la parko-ĝardeno estas videblaj 400 arboj, ekzemple ducentjaraj platano, kaŝtano, metasekvojo.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj

* Parto de la kasteloParto de la kastelo
* La parkoLa parko
* La parkoLa parko

* Kategorio Kastelo de Csákvár en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Minista kapelo Sankta Anna en Leogang
Interno kapela
La **Preĝejeto Sankta Anna** (germane:  *St. Annakapelle*) estas monumentprotektita minista kapelo en Leogang-Hütten en Aŭstrio. Ĝi situas rekte ĉe la centro de Hütten ĉe la ponto kondukanta trans la riveron Leoganger Ache fluantan sude de la preĝejeto. Tre proksimas la linda Muzeo pri minado kaj gotika arto kiel ankaŭ jubilea tilio plantita en honoro de imperiestro Francisko Jozefo la 1-a. Ĉiujare okazas en la 26.3. granda Anna-festo.

Historio
--------

La preĝejeto konstruitis en 1769/70 laŭ komisio de la princĉefepiskopo Sigismundo Kristoforo de Schrattenbach por anstataŭigi modestan antaŭulan konstruaĵojn. Tio okazis post lia akiro de la minejoj. Sankta Anna, patrino de la Dipatrino, estas sanktulino de la arĝentistoj. La lasta restaŭrado iĝis en la jaro 1982/83.

Ekipaĵo
-------

Maloftas la tiea monto-altaro, maltriptika. Temas pri unu el nur tri tiaj altaroj konataj: la du aliaj (triptikoj) estas en Annaberg-Buchholz kaj en Brenner-Gossensaß. Montratas en la malsupra altarparto la minista vilaĝo Hütten kun enirejo galeria, el kiu ministo elpuŝas transportĉaron. Supre estas pluaj minadaj sanktuloj, ekz. Barbaro el Nikomedio kun kaliko. Videblas ankaŭ Sankta Floriano apoganta sin sur flagon ruĝan-blankan-ruĝan kaj verŝante akvon per la dekstra mano sur brulanta administra domo de minejo.

Gapminejo
---------

Ĉirkaŭ 5 km for en la sudokcidento troviĝas impona gapminejo en la vilaĝokvartalo Schwarzleo, kie ĝis nun videblas la vivo de mezepoka kaj frua moderntempa ekspluatado enmineja.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kapelo Sankta Anna (Hütten) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri la kapelo sur la retpaĝo de la minadmuzeo proksima
* Prie sur turisma retpaĝaro
* ORF-elsendo, 9.7.2015

47.4415612.71019Koordinatoj: 47° 26′ 30″ N, 12° 42′ 37″ O (mapo)
**Koboldo Plop** aŭ, nederlande, **Kabouter Plop** estas la ĉefrolulo en la samnoma televida serio de Studio 100 por junaj infanoj en Belgio.

La televida serio, enscenigita de Bart Van Leemputten, konsistas de mallongaj filmetoj de ĉirkaŭ 5 minutoj. Plej ofte la filmetoj montras koboldojn en la "lakta gastejo" (melkherberg) de Plop (fungo). Tie oni servas ploplakton kaj plopkeksojn.

Plopfilmoj
----------

Apud la televidaj serioj kreiĝis kelkaj filmoj de Koboldo Plop:

1. De Kabouterschat (1999)
2. Plop in de Wolken (2000)
3. Kabouter Plop en de Toverstaf (2003)
4. Plop en Kwispel (2004)
5. Plop en het Vioolavontuur (2005) kun Frans Bauer kiel koboldo Amadeus
6. Plop in de stad (2006)
7. Plop en de pinguïn (2007)
8. De Kabouterschat (refilmigo) (2008)
9. Plop en de kabouterbaby (2009)
10. Plop wordt Kabouterkoning (2012)

Plopkantoj
----------

La kantoj de Plop, entute kvin kompaktdiskoj, estis grandega sukceso ĉe infanoj kaj eĉ plenkreskuloj en Flandrio kaj Nederlando. Furoraj kantoj kiel *De Kabouterdans* dum pluraj semajnoj estis numero 1 en la listo de furoraĵoj en Belgio samkiel en Nederlando.

Plopproduktoj
-------------

Haveblas diversaj komercaj produktoj kun la bildo de Koboldo Plop, kiel lerneja materialo, vestaĵoj, keksoj kaj trinkaĵoj.

Ankaŭ en la amuzparko Plopsaland de Studio 100, koboldo Plop ludas gravan rolon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Koboldo Plop en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La retejo de Studio 100
**Klenovec** (ukraine *Кленовець*, rutene *Новый Кленовиць* [novij klenovec], ruse *Кленовец* [klenovec], hungare *Nyárasdomb* [njAraŝdomb], slovake *Nový Klenovec*) estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Mukaĉeve, en municipo de Kolĉino.

Bazaj informoj
--------------

* 48° 30′ 46″ N 22° 45′ 48″ O﻿ / ﻿48.51278 °N, 22.76333 °O﻿ / 48.51278; 22.76333 (mapo)Koordinatoj: 48° 30′ 46″ N 22° 45′ 48″ O﻿ / ﻿48.51278 °N, 22.76333 °O﻿ / 48.51278; 22.76333 (mapo)
* Areo: 1.6 km²
* Alto super marnivelo: 177 m
* Loĝantaro: 1280
* Poŝtkodo: 89637
* Telefonprefikso: 3131
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Historio
--------

La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1600. La malnova hungara loknomo estis "Újklenóc", kiu baldaŭ pro la hungariga politiko ŝanĝiĝis al Nyárasdomb. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Klenovec. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
Preĝejo Sankta Margaret
**Preĝejo de sankta Margaret (Westminster)** estas anglikana preĝejo tuj apud Abatejo Westminster kaj tuj kontraŭ la Palaco de Westminster kie kunvenas la parlamento de la Unuiĝinta Regno (Britio).

La preĝejo estas dediĉita al Sankta Margareta de Antioĥio kaj estis fondata de benediktanoj dum la 12-a jarcento por ke homoj loĝantoj en kvartalo povus ĉeesti diservojn sen eniri Abatejon Westminster. Ĝi rekonstruiĝis de 1486 al 1523. En 1614 ĝi iĝis la paroĥa preĝejo de Westminster, kaj ekde tiu dato estas tie kie okazis la diservoj de la brita parlamento.

De 1734 al 1738 konstruiĝis la nordokcidenta turo. En 1877 Kavaliro George Gilbert Scott restaŭris kaj reordigis la preĝejon, kvankam ankoraŭ restas multaj tudoraj elementoj.

Notindaj estas pluraj fenestroj, kiuj memorigas:

* la fianciĝon de Arthur Tudor (pli aĝa frato de Henriko la 8-a (Anglio)) kaj Katerino de Aragono (flandra vitralvitro de 1509)
* la presiston William Caxton
* Kavaliron Walter Raleigh (kiu entombiĝis en la preĝejo en 1618)
* la poeton John Milton

En la preĝejo okazis edziĝritoj de gravuloj kiel Samuel Pepys kaj Winston Churchill.

Preĝejo Sankta Margaret havas gravan muzikan tradicion. Inter la orgenistoj estis la komponisto John Blow kaj Edward Purcell, filo de la komponisto Henry Purcell.

* Kategorio Preĝejo de Sankta Margaret (Westminster) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 294135
* GND: 4611613-8
* LCCN: nr92003345
* VIAF: 141160856
* NLA: 35436008
 |
La **Kastelo de Fáy en Pécel** estas unu el la kasteloj en urbo Pécel. Nun ĝi estas apartenaĵo de mezlernejo.

Aerfoto pri la kastelo de Fáy en Pécel

Historio
--------

La familio Fáy havis bienon en Pécel ekde 1612. La kastelo estis konstruita en la 1910-aj jaroj. Depost la 2-a mondmilito la kastelo estis ŝtatiĝanta, inter 1948-1952 en tiu loko stacio pri agrikulturaj maŝinoj funkciis, poste la agrikultura ministerio establis agrikulturan lernejon, kiu estis altrangigita al agrikultura mezlernejo en 1956. En 1993 la lernejo prenis la nomon András Fáy.

Aerfoto pri la kastelo de Fáy en Pécel
Aerfoto pri la kastelo de Fáy en Pécel

Kastelo
-------

La unuetaĝa malgranda kastelo kun keloj situas sola en parko. La konstruaĵo estas malsimetria. En la fasado funkcias la enirejo, pli supre estas videbla blazono de Fáy. En la maldekstra flanko turo etendiĝas, kiu rompas la simetrion. En la flanka fasado ankaŭ alia simila turo altiĝas. Interne en la etaĝo estas 5 dormoĉambroj por lernantinoj, sur la teretaĝo la biblioteko kaj 2 ĉambroj por komputilaj servoj funkcias. En la malantaŭa teretaĝa alo (komprenu kiel vosto de la kastelo) 5 dormoĉambroj por lernantoj funkcias.

Interesaĵo: kelokoridoro kuras al Kastelo de Ráday (Pécel)  Arkivigite je 2016-06-17 per la retarkivo Wayback Machine.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Fontoj
------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2016-06-02 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj

* Kategorio Kastelo de Fáy (Pécel) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Unua paĝo de la Kodekso Boturini.
La **Kodekso Boturini**, nomata ankaŭ en hispana *Tira de la Peregrinación* (Strio de la Pilgrimado) —konata ankaŭ kiel *Códice Boturini*—, estas unu el la nomataj meksikaj kodeksoj. Ĝi estas malĝuste nomata de "la peregrinación" ĉar ne temis pri movado de pilgrimado, sed pri migrado el Ĉikomoztok. Probable ĝi estis prilaborita en la unua duono de la 16a jarcento. Oni supozas, ke ĝi povas esti kopio de originala antaŭhispana dokumento. Ĝi konsistas el dudekunu bildoj sur papero, kovritaj per stuko, per meksika skribmaniero. La temaro de la dokumento estas la migrado de la meksikoj el sia devenpatrio, nome la mita urbo Aztlán, kiu laŭ kelkaj aŭtoroj estus en la Okcidento de Meksiko (pli precize en Nayarit).

Priskribo
---------

La **Kodekso Boturini** rakontas la historion ekde kiam la meksikoj eliris el Aztlán (Tero de la blanko aŭ Loko de la ardeoj) ĝis ili alvenis al la valo de Meksiko, kie ili fondis sian ĉefurbon Tenoĉtitlano. Laŭ la legendo, la ĉefa dio de la meksikoj, nome Huicilopoĉtli (maldekstra kolibro) ordonis al ili eliri el Aztlán serĉe de promesita signalo, kiu estis aglo ripoza sur kakto (la parto de la serpento eble estis poste aldonita en la epoko de la hispanoj), kaj ke kie ili trovos tiun signalon ili fondu sian ĉefurbon. Elirinte el Aztlán, ili faris tion akompanate de ok pliaj grupoj. Iom poste, la meksikoj separiĝis el tiuj popoloj, laŭ ordono de sia dio, kiu diris al ili ke ekde tiam ili serĉu la lokon promesitan solaj.

Post centoj da jaroj la meksikoj alvenis al la valo de Meksiko; tie ili trovis la promesitan signalon kaj sur grupo de insuletoj meze de la lago de Tekskoko kie ili establis sian ĉefurbon Tenoĉtitlano. Eble la *tlatoani* kiu regis en tiu tempo, alveninte al la promesita tero, reskribis la tutan historion pri la migrado kaj forigis ian informon ekde la eliro al la alveno de sia popolo al la promesita tero. La kodekso enhavas dudek bildojn kaj ĝi ne estas finita.

Bildaro
-------

Jene, la bildoj de la kodekso ordigitaj:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* Kodekso Mendoza

Bibliografio
------------

* Ramírez, José Fernando / De la Torre Villar, Ernesto; *Obras históricas*, vol. 1, pp 241-246. Ed. UNAM (2001). ISBN 978-9683669520.
* Johansson, Patrick (decembro de 2007). «Tira de la Peregrinación (Códice Boturini)». Arqueología mexicana (speciala eldono 26).  Konsultita la 8an de Julio 2017.
* Castañeda de la Paz, María (2007). «La Tira de la peregrinación y la ascendencia chichimeca de los tenochca». Estudios de Cultura Náhuatl (38).  Arkivigite je 2015-06-16 per la retarkivo Wayback Machine Konsultita la 8an de Julio 2017.
* Noguez, Xavier (septembro-oktobro de 2006). «Tira de la Peregrinación. La migración mexica». Arqueología mexicana XIV (81)..

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kodekso Boturini en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kodekso Boturini en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Lanzan una edición digital del Códice Boturini  Excelsior 9a de septembro 2015, alirita la 17an de septembro 2016


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 588769
 |
antaŭa aspekto
malantaŭa aspekto
interno
**Kapelo Sankta Jozefo Tadeo** (germane: *Niederbrandkapelle*) en Viehhofen, Aŭstrio, atingeblas disde la buŝaltejo Viehhofen-Forsthaus ĉe Niederbrandner-farmejo respektive tra Stiegernigg-gastejo.

Historio
--------

La de la Unua mondmilito hejmen reveninta soldato Mathias Kendler, kamparana filo el Viehhofen, estis farinta voton starigi kapelon por la falintaj kunbatalantoj. Fakte li sukcesis veni hejmen en 1918, sed jam en la 5.11.1918 li mortis je la hispana gripo. Lia vidvino Gertraud Kendler plenumis la promeson de la edzo kaj starigis preĝejeton inter 1932 kaj 1934.

Arkitekturo
-----------

Supre de de la Niederbrandhof-bieno ĉe herbara pado deklive estiĝis eta rektangula ejo kun apsido ĉe la posta gablo. Tri altaj rondarkaj fenestroj ornamas la laŭlongan flankon de la pado. Ĉe la antaŭa gablo estas la enirejo en aperta kvadrata antaŭhaleto kiu havas rondajn arkojn. La elstarantan gablon ordigas tursimilaĵo. Interne de la tureto estas sonorilo. En la 1940-aj jaroj ĝi devis fandiĝi por armilproduktado. Poste ĝi anstataŭigitis per bronza sonorilo.

La tegmenton kovras lignaj ŝindoj. La interno estas modesta kaj kun helaj koloroj, bildoj de sanktuloj kaj florbukedoj. Benkoj troviĝas kaj antaŭkapele kaj ĉe la najbaraj herbaroj.

Fine de la 1990-aj jaroj tiu ĉi kapelo restaŭritis de la Kendler-oj helpite de multaj mondonintoj; tiuj ĉi laboroj daŭris du jardekoj. Poste Alex Adelsberger transprenis la respondecon prikapelan.

Literaturo
----------

* Alois Zeidler: broŝuro *Niederbrandkapelle Viehhofen*, memeldonejo, 2016

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kapelo Sankta Jozefo Tadeo (Viehhofen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* informoj fare de la urbestro
* elsendo fare de ORF
* informoj sur montgrimppropona pagho

Notoj
-----

47.36797712.747084Koordinatoj: 47° 22′ 5″ N, 12° 44′ 50″ O (mapo)
La **Kastelo de Kutas** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Hertelendy** [hertelendi]) estas hotelo kun 5 steloj, ankaŭ historia monumento en Hungario, en vilaĝo Kutas.

Kastelo de Kutas

Historio
--------

La kastelo estis konstruita en la dua duono de la 19-a jarcento (laŭ alia informo jam en la sekva jarcento). La familio Hertelendy vivis en la kastelo ĝis 1951, poste ili tuj devis forlasi la kastelon. La sekva uzanto estis la loka ŝtata agrikultura farmobieno. Post jardeko la konstruaĵo estis somera labortendaro de la junularo (ili laboris en la ŝtata bieno). Depost la socialismo la kastelo restis malplena, en 1997 nova riĉulo aĉetis ĝin kaj li ene malfermis tristelan hotelon. En 2004 svislandano aĉetis la kastelon, kiu post 3 jaroj malfermis luksan hotelon.

Banejo de la kastelo

Konstruaĵo
----------

La teretaĝa konstruaĵo situas sola en granda parko laŭvoje inter vilaĝoj Kutas kaj Segesd. En la fasado la meza parto iomete reliefas, tie estas ankaŭ etaĝo.

Parko
-----

La parko estis kreata en la 1920-aj jaroj. Ĝi estas nun ripozejo de la hotelaj gastoj.

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj

* Kategorio Kastelo de Kutas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ruĝhara knabino pretigas la kaphararon, pentraĵo de Sophie Gengembre Anderson (1823-1903).
**Kaphararo** estas la nomo por haroj kiuj kreskas sur la kapo de la homoj. Mezume kreskas sur la homa kranio-haŭto inter 90 kaj 150 mil haroj, sed tio dependas de genetike determinitaj faktoroj. Tiuj haroj kreskas mezume po 0.3 milimetrojn por tago, kio egalas al proksimume po 1 centimetro por monato. Samkiel la alia korpohararo, ankaŭ la kaphararo kreskas laŭ la tielnomata hararo-ciklo. Kaphararo konsistas el la proteino keratino.

Kresko
------

Kapharo kreskas plej rapide kompare al la cetero de la homa korpohararo. Ĉe viroj, la hararo povas fariĝi 40-50 centimetrojn longa, ĉe virinoj ĝi povas atingi longecon de 70-80 cm. Hararo ne kreskas senfine, kio signifas ke longecoj de pli ol unu metro ne estas oftaj. Ankaŭ tio dependas de la hararo-ciklo kiu diferencas de unu hararospeco al alia. Ĝis la hararoperdo unuopa haro kreskeblas du ĝis ses jarojn. Poste eblas krei novan unuopan haron nur maksimume dek du fojojn. Tio signifas, ke kelkaj homoj, precipe viroj, pli frue kunfrontiĝas kun kalveco ol aliaj. Esceptoj ankaŭ ekzistas kiel la Ĉina Xie Qiuping, kiu laŭ la Guinness-Libro de Rekordoj, havas la plej longan kaphararon, precize 5,627 metrojn. Ŝi ne plu tondigas sian hararon ekde 1973, kiam ŝi estis dek tri.

Referencoj
----------

1. ↑  De verrassende weetjes over haar Arkivigite je 2015-09-12 per la retarkivo Wayback Machine, www.schwarzkopf.nl
2. ↑

Vidu ankaŭ
----------

* Frizisto
* Hararanĝo
* Harara enplantado
* Harblankismo
* Plektaĵo

* Kategorio Kaphararo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Endre Medvigy** [medvidj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Medvigy Endre** estas hungara literaturisto, redaktoro.

Endre Medvigy
Endre Medvigy naskiĝis la  18-an de novembro 1948(nun 1948-11-18) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Endre Medvigy akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1977. Inter 1973-1991 li estis literatura redaktoro de universitata scenejo, dum kaj poste li havis aliajn postenetojn. Li laboris ankaŭ kiel redaktoro kaj ĉefredaktoro ĉe diversaj revuoj kaj eldonejoj. Li aranĝis la unuan marŝon por solidari al transilvanianiaj hungaroj en 1988 (ĝi estis la unua marŝo, kiun la polico ne baris dum la socialismo). En la literatura tereno lia ĉeftemo estis József Nyirő. Lia edzino naskis trifoje. Li ricevis premiojn inter 1988-2021.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A két háború közötti erdélyi magyar irodalom szellemi áramlatai és az 1937-es vásárhelyi találkozó* (disertaĵo)
* *Adósságtörlesztés* (volumo, 2013)
* *Népiség, Erdély, Trianon* (volumo, 2021)

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio
* hungarlingva biografio
* datenoj
* intervjuo kun biografio kaj foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   usina filma datenaro

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 832732
* GND: 1140146017
* LCCN: n85248383
* VIAF: 44716797
* ISNI: 0000 0000 7835 4010
* BNF: 12947457k
* BIBSYS: 90711038
 |


* Portalo pri Biografio
La **Kastelo Kégl** estas (nun neuzata) historia monumento en Hungario, en urbo Székesfehérvár.

Kastelo de Kégl apud Székesfehérvár

Historio
--------

En tiu loko estis nur bieno, kiun aĉetis György Kégl en 1873. La novrenesanca kastelo estis konstruita inter 1876 kaj 1878 laŭ projekto de arkitekto Alajos Hauszmann. Tiam la kastelo estis luksa kun fontano, fiŝlago, parko, kapelo. En 1945 Hungario ŝtatigis la konstruaĵon, la lukso malaperis. Ekde tiam kolĥozo profitis ĝin. Depost fino de la socialismo svislandano aĉetis la kastelon, sed la uzo ne estas klara.

Konstruaĵo
----------

Fasado de la kastelo
La unuetaĝa kastelo situas sola en mezo de la iama granda parko. La ĉefa fasado estas simetria, sed la malantaŭa fasado malsimetrias, ĉar en la flanka parto trietaĝa turo altiĝas. La meza parto estas portiko kun kolonoj. Ankaŭ la flankaj partoj estas portikoj. Sub la plena kastelo keloj situas. En proksimeco de la kastelo estas videblaj ankaŭ aliaj konstruaĵoj kiel apartenaĵoj de la kastelo.

* La turoLa turo
* Aerfoto pri la kasteloAerfoto pri la kastelo

Fontoj
------

* nur aerfotoj
* Arkivigite je 2014-04-07 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungare kun fotoj

* Kategorio Kastelo de Kégl (Székesfehérvár) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Klári Balázs** [balAĵ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Balázs Klári** estas hungara ŝlagrokantisto (soprano). Ŝia oficiala nomo estas (hungarece) *Korda Györgyné* (laŭ la dua edzo), ŝia origina nomo estas (hungarece) *Boros Klára*.

Klára Boros naskiĝis la 6-an de aŭgusto 1952 en Debrecen.

Biografio
---------

Kantista kariero de Klári Balázs komenciĝis en la 1970-aj jaroj, tiam ŝi aliĝis al ŝlagrorkestro, kiu ludis konstante en malgranda teatro en Budapeŝto. Tiutempe ŝia edzo estis "Balázs" (gitaristo). En 1980 ŝi estis fona (korusa) kantisto de turneo de György Korda. En la sekva jaro ili geedziĝis, depost tio ili estas nedisigebla paro kaj hejme kaj en scenejo. Ili havas hotelon kun 21 ĉambroj en Budapeŝto. Ŝi ricevis kelkajn premiojn inter 2002- 2018.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto kaj video
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Klári Balázs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 658548
* MBA: 3052bb7d-406f-460d-9f10-f6691e21b205
 |
Grafeo kun 6 verticoj kaj 7 eĝoj. Verticoj 1, 2, 5 formas la solan en la grefeo klikon de amplekso 3.
K5, kompleta grafeo. Se subgrafeo aspektas tiel, la verticoj en la subgrafeo formas klikon de amplekso 5.
En grafeteorio, **kliko** en sendirekta grafeo *G* estas aro de verticoj *V* tia ke por ĉiuj du verticoj en *V* ekzistas eĝo konektanta ilin du. Alternative, kliko estas grafeo en kiu ĉiu vertico estas koneksa al ĉiu la alia vertico de la grafeo. Alternative, kliko estas la subgrafeo konkludita per la aro de verticoj *V* kiu estas kompleta grafeo. La amplekso de kliko estas la nombro de verticoj en ĝi.

Provado ĉu estas kliko de donita amplekso en donita grafeo (la klikproblemo) estas NP-kompleta.

La kontraŭo al kliko estas sendependa aro, en la senco ke ĉiu kliko respektivas al sendependa en la komplemento de la grafeo.

La plej granda kliko en grafeo *G* estas de teoria graveco kaj estas skribata kiel *ω(G)*

Vidu ankaŭ
----------

* Maksimuma komuna subgrafea izomorfia problemo
* Maksimuma kliko
* Hipergrafeo
* Hipereĝo
La kastelo de La Petite-Pierre / Lützelstein
La **kastelo de La Petite-Pierre** estas kastelo lokita en la franca komunumo La Petite-Pierre (jen france, origine germane kaj alemane *Lützelstein*, alemane ankaŭ literumata *Lìtzelstäin*), en la departemento Bas-Rhin kaj la regiono Alzaco. Ĝi hodiaŭ estas la sidejo de la natura regiona parko "Vosges du Nord".

Historio
--------

La kastelo estis konstruita fine de la 12-a jarcento, kaj estis plurfoje renovigita : unue en la 16-a jarcento de la palatinata grafo Georgo Johano la 1-a de Pfalz-Veldenz, kaj due en la 18-a jarcento fare de la fama arkitekto Sébastien Le Prestre de Vauban. Ĝi spertis plurajn alilandajn okupaciojn.

Vizito
------

La kastelo hodiaŭ gastigas modernan ekspozicion pri la natura regiona parko, kaj unu ĉambro estas specife dediĉata al la historio de la kastelo de La Petite-Pierre. Videblas interalie tre bela miniaturo de la *Staedtel* (tio estas la malnova fortikigita urbo, laŭ planoj de la jaro 1771) kaj impona panoramo super la akvujo de la kastelo.

La malnova urbo mem, per sia kapelo Sankta-Ludoviko, la ĥoro de sia 15-a jarcenta preĝejo kaj sia turo por protekti la kastelan akvujon, estis forte kunligata al la kastelo.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de kasteloj en Alzaco

Koordinatoj: 48° 51′ 26″ N 7° 18′ 53″ O﻿ / ﻿48.85722 °N, 7.31472 °O﻿ / 48.85722; 7.31472 (mapo)

* Kategorio Kastelo de La Petite-Pierre en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Kapitula kirko de Santillana del Mar**, en hispana *Colegiata de Santa Juliana* de Santillana del Mar (Kantabrio, Hispanio), kiun ĝi nomis (*Sant Iuliana* iĝis Santillana), estas unu de la romanikaj monumentoj plej reprezentaj de la regiono. Ĝi estis deklarita Nacia Monumento de Hispanio la 12an de Marto 1889.

En 2015, en la aprobo fare de la Unesko de la ampleksigo de la Jakoba vojo en Hispanio al la aldono «Caminos de Santiago de Compostela: Camino francés y Caminos del Norte de España», ĝi estis inkludita kiel unu de la unuopaj havaĵoj (n.º ref. 669bis-012) de la Jakoba marborda vojo.

​Ŝajne fine de la 9-a jarcento jam ekzistis tie ermitejo dediĉita al supozita martirino Sankta Juliana. Poste estis romanika templo de monaĥejo de benediktanoj, kiu poste iĝis kolegiata preĝejo de komunumo de pastroj de Sankta Aŭgusteno, kaj tiukadre suferis aldonojn kaj reformojn.

Temas pri preĝejo de tri navoj kvarpartaj kaj transepto, tri duoncirklaj absidoj, cilindra turo, kaj kupolbazo super la navokruciĝejo. Estas ankaŭ klostro kaj abatejaj dependaĵoj. La centra navo estas pli larĝa ol la flankaj navoj kaj tial la navokruciĝejo estas kvadratplanita. Krome oni konstruis kvadratbazan sonorilturon kiu el ekstero similas ak tiu kiu staras super la navokruciĝejo, kio havigas simetrian aspekton el la suda fasado. Menciindas la ĉefa pordego sude kiu ebligas aliron el la placo, kaj alia pordego norde kiu komunikas la preĝejon kun la klostro.

Bildoj
------

* Enirejo.Enirejo.
* Detalo de la pordego.Detalo de la pordego.
* Absidoj.Absidoj.
* Kapitelo.Kapitelo.
* Kapitelo.Kapitelo.
* Ekstero de la klostro.Ekstero de la klostro.
* Tombo de Sankta Juliana, interno de la preĝejo.Tombo de Sankta Juliana, interno de la preĝejo.
* Elaviadila rigardo.Elaviadila rigardo.
* Panorama rigardo.Panorama rigardo.

Bibliografio
------------

* Ortiz de la Azuela, Julián (1919). Monografía Antigua Colegiata De Santillana Del Mar. Editorial Maxtor. España. ISBN 84-95636-44-1 (faksimilo).

* Kapitula kirko de Santillana del Mar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kapitula kirko de Santillana del Mar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 783636
 |
La **Kastelo de Pápa** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Esterházy** [esterhAzi]) estas impona historia monumento, nun muzeo en Hungario, en urbo Pápa.

La fortikaĵo en 1617
Kastelo de Pápa
La kastelo estis flava dum la socialismo

Historio
--------

Familio Garai konstruis fortikaĵon en la 15-a jarcento en tiun lokon. Ĝi ne havis gravan rolon dum la kontraŭturkaj bataloj, tamen la fortikaĵo estis fortigita ĉefe kun remparoj. En 1626 familio Esterházy akiris kaj la fortikaĵon kaj la najbarajn bienojn. En 1704 soldatoj de la fortikaĵo aliĝis al liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a, sed pot 3 jaroj armeo de la Habsburgoj reokupis ĝin. Inter 1743 - 1784 la fortikaĵo estis trakonstruita al baroka kastelo laŭ projektoj de Jakab Fellner kaj József Grossmann. En la 1860-aj jaroj interne la ĉambroj estis renovigitaj. En 1945 la Ruĝa Armeo okupis la kastelon kaj ĝi estis uzebla kazerno. En 1959 la soldatoj forlasis la kastelon, poste nur la fasado renoviĝis. Plena renoviĝo okazis inter 1988 kaj 2015, poste muzeo, kinejo kaj kafejo ekfunkciis.

Unu el la aloj de la kastelo

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa kastelo kun keloj kaj kun kelkloke mansardoj situas sola en la ĉefplaco malantaŭ Preĝejo Sankta Stefano (Pápa). La konstruaĵo formas U-majusklon.

Kapelo
------

En fino de alo oklatera kapelo situas. Ĝi estis pentrita en 1754. La kapelo inter 1945-2015 estis ŝlosita, sed en 1989 ĝi estis renovigita. Nun ĝi estas funkcikapabla katolika kapelo.

Aerfoto pri la kastelo kaj preĝejo en 2014

Parko
-----

Origine la parko estis tre granda. Dum la mallonga turka dominado vojaĝisto Evliya Çelebi skribis pri la parko: ...belega ĝardeno simile al ĝardeno de Irem... Depost la 2-a mondmilito malriĉuloj hakis multe da arboj por hejti. Tamen restis aceroj, fraksenoj, kaŝtanarboj, larikoj, fagoj. Nuntempe en la parko subĉiela teatro funkcias.

Stalo
-----

Ankaŭ stalo apartenas al la kastelo. Ĝi estis trakonstruita al hotelo en 1980. Baldaŭ junulara amuzejo funkciis interne.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj

Galerio
-------

* Unu el la alojUnu el la aloj
* Parto de la kasteloParto de la kastelo
* La kastelo kaj la staloLa kastelo kaj la stalo
* La stalo kaj la koĉerejoLa stalo kaj la koĉerejo
* Skulptaĵo pri Johano Nepomuka (1753)Skulptaĵo pri Johano Nepomuka (1753)

* Kategorio Kastelo de Pápa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  Sen fontoj! | **Ĉi tiu artikolo pri juro citas neniun fonton**.

---

Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Majo 2019)* |

Kapitulaco de Lordo Cornwallis en 1781
**Kapitulaco** estas, laŭ interpopola juro, deklaro de submetiĝo, per kiu oni transdonas armeon, fortikaĵojn ktp. al venkinta malamiko. Ĝi esprimas la intencon kaj sindevigon ne plu rezisti.

Distingeblas kondiĉa kaj senkondiĉa kapitulacoj; ĉi-lasta signifas, ke la venkito plene transdonas sin al la venkulo, kun la nura espero je ties indulgo. Senkondiĉa kapitulaco inkluzivas la transdonon ne nur de la armea, sed ankaŭ de la politika povo. La historie unua okazo de senkondiĉa kapitulaco estis la malvenko de la Konfederaciitaj Ŝtatoj de Ameriko en la Usona Enlanda Milito.

Ĉar venkito tre malfacile povas pretendi la plenumon de la kondiĉoj de kapitulaco, li dependas nur de la sincereco de la malamiko kaj de ties eventuala konsidero pri sia reputacio.

Kiam persona komuniko ne eblas, kapitulacon oni ofte indikas per blanka flago.

* Kategorio Kapitulaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Klinci** (ruse *Клинцы*) estas urbo en Brjanska provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 15415.

La urbo estis fondita en jaro 1707.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1925.

La interurba telefona kodo estas 08336, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 52° 45′ N 32° 14′ O﻿ / ﻿52.750 °N, 32.233 °O﻿ / 52.750; 32.233 (mapo)Koordinatoj: 52° 45′ N 32° 14′ O﻿ / ﻿52.750 °N, 32.233 °O﻿ / 52.750; 32.233 (mapo).

La urbo estas ĉe rivero Turosna (Туросна) (baseno de rivero Dnepr (Днепр)).

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 1959 la urbo havis 42 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 67,3 mil loĝantojn.

Flago de Brjanska provinco
Urboj de Brjanska provinco

**Ĉefurbo**: Brjansk

Djatkovo |
Fokino |
Ĵukovka |
Karaĉev |
Klinci |
Mglin |
Novozibkov |
Poĉep |
Selco |
Sevsk |
Starodub |
Suraĵ |
Trubĉevsk |
Uneĉa |
Zlinka
**Dilo** aŭ **Dili** estas ĉefurbo de Orienta Timoro. Minuskle skribita la vorto *dilo* signifas cetere tutan alian aferon, nome *lignan trabeton, tabulon pli ol 4 cm dika* (dilo (ligno)).

Geografio
---------

Dilo situas ĉe la norda marbordo de insulo Timoro, la plej orienta en la malaja arkipelago. Dilo havas ĉirkaŭ 48.000 loĝantojn kaj estas la plej grava haveno kaj la ekonomia centro de Orienta Timoro. Ĝi disponas ankaŭ pri flughaveno, kiun uzas armeaj kaj civilaj aviadiloj.

Historio
--------

Dilo estis fondita ĉirkaŭ 1520 far portugaloj, kiuj igis la urbon en 1596 ĉefurbo de iliaj teritorioj sur Timoro. Dum la dua mondmilito, Dilin okupis la japanoj, sed postmilite ĝi iĝis denove portugala kolonio. Naŭ tagojn post deklaro de la Orient-Timora sendependiĝo (je la 28-a de novembro 1975, indoneziaj trupoj okupis la landeton kaj tiel la ĉefurbon. Je la 7-a de julio 1976 Indonezio deklaris la landon sia 27-a provinco, sub la nomo *Timor Timur*. La okupado kaj la daŭraj ribeloj kaŭzis mortojn de miloj.

Inter la plej kruelaj masakroj en la urbo estis tiu de la tombejo *Santa Cruz* je la 12-a de novembro 1991.
Raportado en amaskomunikiloj vigligis eksterlandan subtenon al la sendependiĝemo de Orienta Timoro.

En 1998 la indonezia registaro konsentis plebisciton sub observo de UN pri aŭtonomeco aŭ sendependeco de Orienta Timoro.
78,5 % voĉdonis por sendependeco.
La 20-an de majo en 2002, Dilo iĝis ĉefurbo de sendependa ŝtato Orienta Timoro.

Vidindaĵoj
----------

Servoj
------

* Nacia Universitato de Orienta Timoro

Bildaro
-------

* Palaco de la registaro en DiloPalaco de la registaro en Dilo
* Mapo de Timor Leste montranta la distrikton de Dilo.Mapo de Timor Leste montranta la distrikton de Dilo.
* Urbomapo de DiloUrbomapo de Dilo

Referencoj
----------

1. ↑  NPIV 2005, p. 239

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rAziaj ĉefurboj |
| --- |
| Abudabio • Amano • Ankaro • Aŝgabato • Nursultano • Bagdado • Baku • Bandar-Seri-Begavano • Bangkok • Bejruto • Biŝkeko • Colombo • Dako • Damasko • Dilo • Doho • Duŝanbo • Erevano • Ĝakarto • Hanojo • Islamabado • Kabulo • Katmando • Kuala-Lumpuro • Kuvajto • Maleo • Manamo • Manilo • Maskato • Nov-Delhio • Pyinmana • Nikozio • Pekino • Pnom-Peno • Pjongjango • Rijado • Seulo • Singapuro • Tajpeo • Taŝkento • Tbiliso • Teherano • Tel-Avivo • Timbuo • Tokio • Ulan-Batoro • Vjentiano | Azio |

 |
La **Kastelo de Tarnaméra** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Almásy**  [almAŝi]) estas historia monumento, ankaŭ muzeo en Hungario, en mezo de vilaĝo Tarnaméra.

Kastelo de Tarnaméra

Historio
--------

La baroka kastelo estis konstruita en la 1780-aj jaroj. Ĝi estis trakonstruita en la 1870-aj jaroj. Depost la 2-a mondmilito la kutima historio okazis: post ŝtatiĝo bazlernejo funkciis interne. Post longaj jaroj la kastelo forlasiĝis, sed la municipo renovigis ĝin. Post forigoj de blankaĵoj sur la muroj aperis la malnovaj freskoj. La kastelo iĝis unusola muzeo pri polico ekde 1996.

Konstruaĵo
----------

Aerfoto pri la kastelo
La teretaĝa baroka kastelo kun keloj kaj mansardo situas sola en granda parko (Tamen tre proksime etendiĝas la nova lernejo). La kastelo formas brikon. La fasado estas simetria, la meza parto estas rizalito. Interne resume 32 ĉambroj troviĝas.

Muzeo
-----

En 2002 la Hungara Polico aĉetis la plenan kolektaĵon. La ekspozicio prezentas historion de la hungara polico. Menciindas la tre riĉa uniforma ekspozicio.

Fontoj
------

* hungare kun foto Arkivigite je 2016-03-01 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

* Kategorio Kastelo de Tarnaméra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Antaŭa fasado de la sibia kapitulejo
Fortimpresa **Kapitulejo** (rumane *Casa Capitulară din Sibiu*, germane *Hermannstädter Kapitelshaus*) starigite en la 14-a jarcento nombriĝas inter la plej malnovaj domoj de Sibio, Rumanujo. Ĝi troviĝas rekte ĉe la luterana katedralo estante uestvande parto de la interna kaj unua ĉirkaŭfortikaĵo sibia.

Historio
--------

Estis la domo ĉiam ejo de la eklezia administrantaro kies unua dokumenta mencio estis en la jaro 1191-a per la papa konfirmo de la sibia prepostejo fare de Celestino la 3-a. Samloke troviĝis poste la sidejo de la katolika kaj post Reformacio de la evangelia-luterana kapitulantaro. La hodiaŭa ejo datumas de la 14-a jarcento kun arĥitekturaj ŝanĝiĝoj en la 15-a, 16-a kaj 18-a jarcentoj.

Post konfisko de la episkopa palaco de ĉe Granda Placo fare de komunistoj post 1945 gastis tie ĉi ankaŭ partoj de la evangelia landa konsistorio kaj la luterana episkopo ĝis redono de la palaco en la jaroj 1955/56.

Nuntempo
--------

Troviĝas hodiaŭ en la monumentprotektita ejo i.a. la Sibia distriktkonsistorio de la Evangelia eklezio de Aŭgsburga konfeso en Rumanio kaj vientipa kafejo nome *Café Wien* teretaĝe.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kafeja hejmpaĝo

Eksteraj ligiloj
----------------

1. ↑  Hermann Fabini, Alida Fabini: *Hermannstadt. Portrait einer Stadt in Siebenbürgen.* 2000, p. 62.
2. ↑  Harald Roth (eld.): *Handbuch der historischen Stätten. Siebenbürgen.* 2003, p. 176.
3. ↑  Listo de la nacia heredaĵaro rumanlanda
4. ↑  Ulrich Andreas Wien: *Leben und Dienst in der evangelischen Kirche in Rumänien im 20. Jahrhundert.* Nova eldono, Monumenta-Verlag, Sibiu 2002, ISBN 973-99735-5-8, p. 213, 226 kaj 257 f.
5. ↑  Evangelisches Bezirkskonsistorium Hermannstadt
La **Kastelo de Verseg** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Podmaniczky** [podmanicki]) estas baroka-klasikisma kastelo (ankaŭ historia monumento) en vilaĝo Verseg, en ekstera parto *Fenyőharasztpuszta*. Nun ĝi estas hotelo.

Aerfoto pri la kastelo en Verseg
Vido el la parko al la kastelo

Historio
--------

La (tiam klasikisma) kastelo estis konstruita en 1805. La nun videbla formo estas videbla de 1868, tiam trakonstruo kaj pligrandigo okazis. En la frua 20-a jarcento la familio Podmaniczky havis ene bibliotekon kaj valorajn kolektaĵojn pri porcelanoj kaj armiloj. En 1913 alia riĉulo aĉetis la kastelon. Dum la 2-a mondmilito germanaj, poste rusaj soldatoj loĝis en la kastelo, kiu ŝtatiĝis en 1947. En la sekvaj jardekoj la konstruaĵo ruiniĝis, ĉar ekzemple la armeo, [[loka kolĥozo, eĉ cirko profitis ĝin. En 1986 firmao aĉetis ĝin, poste plena renoviĝo okazis. En la sekva jardeko alia firmao profitas ĝin, kiel belega hotelo.

Fasado de la kastelo
La longa portiko

Kastelo
-------

La teretaĝa kastelo kun keloj situas sola en mezo de granda parko. La konstruaĵo formas L-majusklon, la preskaŭ apartaj aloj estas ligitaj per koridoro. En mezo de la fasado estas videbla portiko kun 6 kolonoj, kiuj tenas timpanon, malantaŭ la kolonoj 2 pordoj estas videblaj. La alia alo havas etaĝon. Interne troviĝas resume 23 ĉambroj kun 19-a jarcenta aspekto.

Parko
-----

La parko iam estis kreita kiel pejzaĝa parko. Ne nur la kastelo, sed ankaŭ la parko estas belega.

Fontoj
------

* oficiala paĝo kun video (post klako al la bildo)
* hungare kun fotoj

La kastelo vintre

* Kategorio Kastelo de Verseg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)