recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Morens** estas komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 142 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Morens situas en la friburga eksklavo Estavayer nordokcidente de la urbo Payerne en la ebenaĵo de la rivero Brojo. Tra la sudo de la komunumo fluas la rivero Eta Glano, norda alfluanto de Brojo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Morens kaj la vilaĝeto Bellevue.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,60 km², de kiuj 16,2% estas kovritaj de arbaro, 66,5% servas por agrikulturo kaj 16,2% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Morens limas en nordoriento al Rueyres-les-Prés, en sudoriento al Payerne, en sudokcidento al Bussy, kaj en nordokcidento al Montbrelloz.

Trafiko
-------

La komunumo Morens situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Laŭlonge de la norda komunumlimo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 152 de Estavayer-le-Lac al Payerne. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume du kilometrojn sudoriente de la komunumo apud Payerne. En sudo de la komunumo situas la armea flughaveno de Payerne, kies plej granda parto troviĝas sur la teritorio de la komunumo. Per poŝtaŭtolinio de Payerne al Chevroux kaj buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga al Estavayer-le-Lac la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Morens datiĝas el ja jaro 1216 jam kiel *Morens*. Dum mezepoko Morens dependis de la Senjorujo Bussy, kiu siavice apartenis al la Senjorujo Estavayer. Kun la Senjorujo Estavayer Morens en la jaro 1536 fariĝis havaĵo de la urboŝtato Friburgo. La Voktejo Estavayer okaze de la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto, kiu en la jaro 1748 surbaze de la nova friburga konstitucio estis integrita al la nova distrikto Brojo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Marianne Rolle*: *Morens* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-01-09)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Morens[*rompita ligilo*]

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Morens** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Brojo |
| --- |
| Bussy • Châbles • Châtillon • Cheiry • Cheyres • Cugy • Delley-Portalban • Domdidier • Dompierre • **Estavayer-le-Lac** • Fétigny • Gletterens • Léchelles • Les Montets • Lully • Ménières • Montagny • Morens • Murist • Nuvilly • Prévondavaux • Rueyres-les-Prés • Russy • Saint-Aubin • Sévaz • Surpierre • Vallon • Vernay • Villeneuve • Vuissens |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Moretta. |

**Moretta** (itale: *Moretta fanese*) estas alkoholigita kafo, kiu devenas de Fano (Italio). Temas pri forta trinkaĵo, trinkata kiel digestigaĵo aŭ por varmigi sin.

Recepto
-------

La surŝprucaĵo estas miksaĵo de anizo, rumo kaj brando en egalaj kvantoj. Ekzistas varianto, kiu uzas konjakon anstataŭ brando. La likvoro estas varmigenda kun sukero kaj citron- aŭ oranĝ-ŝeleto ĝis fandi la sukeron. Poste oni aldonas varman kafon, laŭeble *espresan*, delikate subenvenigante ĝin tiel, ke ĝi miksiĝu kun la likvoro.

Kutime ĝi estas provizata en simplaformaj malgrandaj travideblaj glasoj, kiuj konsentu vidi la tipajn tri tavolojn: ŝaŭmeton, kafon, likvoron. Estas tasko de la trinkanto miksi per la kulereto.

Historio
--------

Moretta naskiĝis inter la ŝipanoj kaj fiŝistoj de la haveno de Fano, kiuj prenis similajn surŝprucitajn trinkaĵojn por sin varmigi kaj plifortikiĝi. En la pasintaj tempoj la malriĉeco portis eviti la malŝparojn, tial etrestaĵoj de restintaj likvoroj estis kune kolektataj; el ili naskiĝis poste la ideala trinkaĵo.

Lastatempe Moretta iĝis oficiala koktelo AIBES (Associazione Italiana Barman e Sostenitori).

Notoj
-----

1. ↑   Confesercenti PU. Arkivita el la originalo je 2006-05-10. Alirita 2011-09-21.

Vidu ankaŭ
----------

* Kafo
* Mokao
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri historia montoĉeno en okcidenta Azio, menciata en la libro Genezo. Ankaŭ ekzistas urbo Morija (Ibaraki) en Japanio. |

Fonto inspira: 

La *ofero de Isaak* (de  Michelangelo Merisi). Laŭ la Malnova Testamento ĝi okazis sur la monto Morija (Genezo 22, 2).
 *Morija'* (hebree: מוריה, *Mōriyyā*) estas la nomo indikanta monton la montan ĉenon kien Abraham kondukis la filon Isaak por lin oferi al Dio. Ankaŭ Noa, laŭ tradicio sed ne konfirmite en la biblia rakonto, buĉoferis sur tiu loko. Tamen la ekzakta loko estas ankoraŭ nune objekto de diskuto.

Tradicie *Morija* estis interpretita kiel specifa monto anstataŭ ol nomo de serio aŭ ĉeno da montoj. *Morija*, krome, judlingve signifus "ordonon de "JHWH", kaj la ofero de Isaak estis okazonta ordone de JHWH en loko elektita de JHWH mem. Laŭ tiu filologia interpreto la nomo ne indikus la precizan geografian lokon, sed la fakton ke tiu loko estis elektita kaj indikita de JHWH al Abraham. Vidu: **"2 Kronakoj, 3, 1. "1 Kaj Salomono komencis konstrui la domon de la Eternulo en Jerusalem, sur la monto Morija, kiu estis montrita al lia patro David, sur la loko, kiun David pretigis, sur la loko de la draŝejo de Ornan, la Jebusido."**

Laŭ islamaj tradiciaj eroj, Abraham ne kondukis sur la monton Isaak, sed Iŝmael, lian unuenaskiton kaj prapatron de araboj. Alia ero de tiu tradicio (*ḥadīth*), male, konfirmas la biblian datenon.

Plue, Mahomedo estus translokigita direkten de la ĉieloj laŭdecide de Alaho, startante ĝuste de monto Morija. Tamen tiu tradicio ne estas konfirmita de la korana rakonto de la "miʿrāj", ĉar en la teksto oni parolas nur pri la "lasta Templo" kiu tamen la tradicio volas ke ĝi situu efektive sur la Monto de la Templo.

Ĝenerale islamanoj konfesas ke la Morija-loko de la ofero nun troviĝas sur la Kupolo de la Roko.

*Ĉu la mineoj de "Moira" pri kiu en la verkoj de John Ronald Reuel Tolkien aludas al la biblia Morija?*

Vidu ankaŭ
----------

* Ofero de Isaako
* Kupolo de la Roko
* Templa Monto
* Moskeo Al-Aksa
* Dua Templo
* Templanoj
* Templo de Jerusalemo
* Templo de Salomono

Notoj
-----

1. ↑  Genezo, 22, 1-18
Botelo enhavanta krudan migdallakton.
La **migdala lakto** estas trinkaĵo ellaborita surbaze de muelitaj migdaloj aŭ migdalpasto kaj akvo, uzata kaj kiel trinkaĵo kaj kiel ingredienco en kuirarto aŭ kiel anstataŭaĵo de la bestodevena lakto. Ĝi havas nek kolesterolon nek laktozon kaj havas malpli da proteinoj kaj karbonhidratoj.

Temas pri trinkaĵo kiu aperis en multaj receptoj de la Mezepoko kiel nutraĵo uzata en pladoj de Karesmo kaj en aliaj nekaresmaj preparaĵoj kiuj nuntempe prepariĝas per bovina lakto. Tiuepoke ĝi estis nomata en la latina lingvo kiel *amygdalate*. Ĝi estis vaste uzata en eŭropaj landoj ekde Iberio ĝis orienta Azio. Ĝi estis konata kaj aprezata same en la kristana kaj la islama kuirartoj. 

Ĝi ellaboriĝas tre simple, per muelado de la migdaloj tre fajne kaj la aldono de akvo, filtrante la solidaĵon post la pistado. Eblas fari ĝin hejme.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPlantlaktoj |
| --- |
| Laktoj | Araĥidlakto • Avenlakto • Kanablakto • Kokoslakto • Migdallakto •Pizlakto •Rizlakto • Sojlakto |
| Rilataj produktaĵoj | Amazake • Ciperlakto • Douhua • Kokkoh • Plantkremo • Pojo • Ŝikke • Soja jogurto • Vegana fromaĝo • Vegetaĵa laktopulvoro |
| Varomarkoj kaj kompanioj | 8th Continent • Alpro • Elmhurst 1925 • Hain Celestial Group • MimicCreme • Plamil Foods • Ripple Foods • Silk • So Good • Tofutti • Vitasoy |
| Rilataj | Soja proteino • Veganismo • Vegetarismo |

 |
**Moldoviţa** [moldovica] (hungare: **Kiskárolyfalva**, germane: **Steuerdorf**) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Moldova Nouă. En 1910 ĝi havis 407 loĝantojn (rumanoj); en 1992 333 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1773. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Moldova Nouă.

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1-18. 1993-2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

Monaĥejo de Moldoviţa
Parto de monaĥejo de Moldoviţa
Ekstera bildo en monaĥejo de Moldoviţa

Vidindaĵoj
----------

Proksime de vilaĝo Vatra Moldoviţei troviĝas la mondfama monaĥejo (klostro) Moldoviţa.
Ĝi estis fondita de regnestro Petru Rareş (li regis inter 1527-1538).
La murego de la monaĥejo estas 5m alta kaj 1,5m larĝa. Ĝiaj tri flankoj ankaŭ nun staras kaj la embrazuroj montras, ke iam la monaĥejo servis ankaŭ militcelojn. Meze de la ĉirkaŭbarita placo staras la preĝejo de Petru Rareş, konstruita en 1532.

La eksteraj muroj de la preĝejo estas tute kovritaj de murpentraĵoj (freskoj).
Sur la norda muro la freskoj ne rezistis al la vetero, sed kelkaj scenoj ankaŭ nun estas videblaj.
Sur la suda muro la pentraĵoj bone konserviĝis.
En la mezo troviĝas la fresko, kiu figuras simbole la korpan kaj spiritan genealogion de Jesuo Kristo:
unuparte Liajn praulojn kaj aliparte tiujn, kiuj profitis Lian alvenon. Oni povas vidi ne nur la judajn profetojn,
sed ankaŭ la grekajn kaj arabajn saĝulojn (Selim, Sophokles, Platon, Aristoteles, Pytagoras).
Similan simbolan figuradon la arthistorio konas nur en Francio.
Alia fresko sur la suda muro estas la "Himno al Sankta Maria".
La himno havas 24 strofojn kaj estis skribita de Sergej, patriarko de Konstantinoplo, dankante ke 
Sankta Maria savis Konstantinoplon de persa konkero en 626.
La freskoj prezentas la 24 strofojn de la himno.

Sur la kolonoj de la malfermita vestiblo (portiko) oni povas vidi la portretojn de Sankta Georgo, Sankta Demetrio, Sankta Merkurio ktp.
Sur la interna muro de la malfermita vestiblo estas la fresko "Lasta juĝo"
Ĝia aparta interesaĵo estas, ke inter la animoj, kondamnitaj al damno troviĝas Kajafo, Mohamedo, katolikaj
kaj paganaj imperiestroj.
Sur la timpano de la interna vestiblo estas la fresko "Dolora Sankta Virgulino"
La freskoj de la internaj muroj prezentas bibliajn scenojn, okazintaĵojn el la vivo de sanktuloj kaj eminentuloj el Bizanco.
Unu el la freskoj prezentas Petru Rareş kun lia familio.

En la nordokcidenta parto de la konstruaĵkomplekso staras la trezorejo konstruita inter 1610-1612.
Ĝi estis loĝejo por la regnestroj, respektive por la episkopoj kaj ĉi tie oni gardis la valoraĵojn
de la monaĥejo. La teretaĝo havas 5 ejojn, sur la etaĝo estas 3 ejoj kaj malgranda fajroturo de kie malfermiĝas bela
landvidaĵo de la valo de la Moldoviţa rivereto".

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Moldovița en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Interaga mapo de distrikto
* Administra mapo de distrikto Arkivigite je 2008-02-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Popolnombrado 2002
**Molinaseca** [molinaSEka] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Bierzo, en la okcidento de la provinco. *Molinaseca* estas etimologie rilatebla al *Seka Muelejo*. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan kaj la leonan. Ĝi estas Histori-Arta Komplekso el 1975.

Komarkoj de la provinco Leono; El Bierzo plej okcidente, oranĝece.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Acebo, Castrillo del Monte, Molinaseca, Onamio, Paradasolana kaj Riego de Ambrós, okupas totalan areon de 79,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 891 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 100 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 120 km de Leono, provinca ĉefurbo.

Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado ĉirkaŭ ponto grava por pilgrimado (ponto aperas en la malsupra duono de la blazono). La areo apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo (hispana provinca stabanaro la 2an de Septembro 1809). En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 757367
* VIAF: 316736042
 |
**Moloacán** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Moloacán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 111.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15883 loĝantojn. El tiuj estis 7674 viroj kaj 8209 virinoj. La komunumo havas surfacon de 261.6 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 17 gradoj kaj 59 minutoj norda latitudo kaj 94 gradoj kaj 21 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 80 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 17344 personoj. En la jaro 2000 temis pri 16755, do temis pri kresko / malkresko je -0.69 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 14886 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 194 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Moloacán en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 Arkivigite je 2009-06-11 per WebCite


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Momčilo Tapavica** [momĉilo], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj tiama ortografio **Tapavicza Momcsilló,** serbe **Момчило Тапавица** estis hungaria serba arkitekto, sportisto (tenisisto, luktisto, halterlevisto), olimpiano. 

Momčilo Tapavica naskiĝis la 14-an de oktobro 1872 en Nádalja (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempe en Serbio, li mortis la 10-an de januaro 1949 en Pula (Jugoslavio, nun en Kroatio).

Konstruaĵo en Novi Sad fare de Tapavica
Kastelo en Kulpin rekonstruita de Tapavica

Biografio
---------

Momčilo Tapavica maturiĝis en Újvidék. En 1891 li translokiĝis al Budapeŝto kaj akiris arkitekturan diplomon helpe de serba stipendio. Dum lernado li ankaŭ sportadis, li ofte gajnis en pluraj sportobranĉoj, ekzemple eĉ en atletiko. Li partoprenis en Somera Olimpiko 1896 en la hungara teamo, kie li gajnis la bronzan medalon en la unuopa teniso, krome li atingis malpli gravajn lokojn en halterlevo kaj luktado. En Somera Olimpiko 1912 li partoprenis en la neoficiala serba teamo. Krom la sporta kariero Tapavica estis bonkonata arkitekto. En 1908 li edziĝis kaj revenis al Újvidék, iam poste li ricevis inviton al Montenegro. Komence de la 1-a mondmilito Tapavica vojaĝis tra Romo kaj Laŭzano al Maroko, kie li aliĝis al la franca Fremdula Legio. Li estis amiko de Francisco Franco. Post la milito li revenis al Novi Sad (jam serba), kie li faris arkitekturajn taskojn. En 1948 li moviĝis al Poreč, kie li partoprenis en la postmilitaj rekonstuoj. En Montenegro li estis ministro pri trafiko.

Elektitaj planitaj konstruaĵoj
------------------------------

* domo "Matica srpska" (1912 Újvidék/Novi Sad)
* malnova fervoja ponto en Újvidék/Novi Sad
* nacia banko en Cetinje
* hotelo en Herceg Novi
* rekonstruado de kastelo en Kulpin (1912)

Memorigiloj
-----------

* busto en Novi Sad (2020)
* strato en Novi Sad
* memortabulo en Herceg Novi
* busto en Herceg Novi (1999)

Vidu ankaŭ
----------

* filmo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 691250
 |
Imperia Blazono de Japanio, *Kikukamonshō*, la *Mon* de la Imperiestro de Japanio)
*Mitsuba Aoi*, la *Mon* de la Tokugawa-klano sur lanterno en la Tosho-gu, Nikko
*Sangaimatsu*
*Goshichi no Kiri*, La Blazono de la Ĉefministro de Japanio)
**Mon** (japane 紋, *signo* aŭ *simbolo*) aŭ **Kamon** (家紋, *familisimbolo*) estas japana familisimbolo, komparebla al blazono de la eŭropa heraldiko.

La plej multaj *mon* estas unukoloraj kaj montras skizitan planton aŭ beston en cirklo.

Historio
--------

*Mon* eble ekzistis jam dum la Asuka-epoko, inter 552 kaj 710. Certas, ke nobelaj japanaj klanoj fine de la Heian-epoko dum la 12-a jarcento uzis *mon*. Dum la postaj jarcentoj, ĉefe batalantoj portis ilin, ĉar ili estis, kiel blazonoj dum la mezepoko en Eŭropo distingiloj dum bataloj.

Ekde la mezo de la Edo-epoko (1603–1867) familioj el aliaj sociaj tavoloj uzis *mon*.
Samtempe iĝis moda porti la familian *mon* sur la kimono. Nuntempe preskaŭ ĉiu japana familio havas sian *mon*. En la ĉiutaga vivo ĝi havas malgravan rolon, sed oni uzas ilin por domŝildoj kaj ili foje estas enmetitaj en firmaaj simboloj. Oni montras *mon* dum ceremonia okazaĵo, ĉefe dum la obon-festo, la tago de memoro pri mortintoj.

Literaturo
----------

* Hugo Gerhard Ströhl, *Japanisches Wappenbuch "Nihon Moncho". Ein Handbuch für Kunstgewerbetreibende und Sammler*, Vieno 1906

Vidu ankaŭ
----------

* Heraldiko

Eksteraj ligiloj
----------------

* "Japanaj blazonoj" de Rudolf Lange (1850–1933), en: *Mittheilungen des Seminars für Orientalische Sprachen an der Königlichen Friedrich Wilhelms-Universität zu Berlin*, 1903, S. 63–281. germane
* Japan Crest free material hakkodaiodo—Detailed commentary on Japanese *kamon* and a list of images. Free material is eps format.(in Japanese)

* Mon (heraldiko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Mon (heraldiko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Internacia Tribunalo de Arbitracio** aŭ **Internacia Arbitracia Tribunalo** (angle *International Court of Arbitration*, aŭ formale *ICC International Court of Arbitration*) estas institucio por solvi internaciajn komercajn disputojn. La tribunalo funkcias sub la aŭspicioj de la Internacia Komerca Ĉambro (angla mallongigo ICC), kaj konsistas el pli ol 100 arbitraciantoj el ĉirkaŭ 90 landoj. 

Male al tio, kion ĝia nomo sugestas, la tribunalo ne eldonas formalajn verdiktojn. Anstataŭe, ĝi disponigas "juĝan inspektadon de arbitraciaj procedoj". 

La oficialaj laborlingvoj de la tribunalo estas la angla kaj la franca. Tamen, dosieroj povas esti administritaj en ajna lingvo. La ĉefsidejo de la tribunalo estas en Parizo, Francio.

Ĝis la 9-a de januaro 2020, la tribunalo registris 25,000 kazojn ekde sia establado. Ĝi konstatis rekordan nombron da kazoj registritaj en 2019, indiko de la klopodoj de la tribunalo por vastigi ĝiajn servojn en la lastaj jaroj .

Historio kaj fono
-----------------

La tribunalo estis fondita en 1923 sub la gvidado de la unua prezidanto de la ICC Étienne Clémentel, tiama franca ministro pri financo. 

Membroj de la ICC-Tribunalo estas nomumitaj por trijara periodoj fare de la Monda Konsilio de la Internacia Komerca Ĉambro baze de la rekomendo de "naciaj komisionoj" aŭ grupoj de la Internacia Komerca Ĉambro. En jurisdikcioj kie ekzistas neniu nacia komisiono aŭ grupo, membroj estas rekomenditaj por nomumo fare de la Prezidanto de la Tribunalo. Alternaj membroj estas nomumitaj de la Monda Konsilio laŭ rekomendo de la Prezidanto de la Tribunalo.

Referencoj
----------

1. ↑   International Court of Arbitration - Dispute Resolution Services - Organization - About ICC - ICC - International Chamber of Commerce. Alirita 17 January 2020.
2. ↑   ICC International Court of Arbitration®.
3. ↑   ICC celebrates case milestone, announces record figures for 2019 (January 9, 2020).
4. ↑   The Merchants of Peace - History - About ICC - ICC - International Chamber of Commerce. Arkivita el la originalo je 11 July 2015. Alirita 9 July 2015.

 Arkivigite je 2015-07-11 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de Internacia Tribunalo de Arbitracio
* Retejo de Internacia Ĉambro de Komerco


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 830842
 |
Koordinatoj: 50° 43′ 04″ N 14° 31′ 59″ O﻿ / ﻿50.71778 °N, 14.53306 °O﻿ / 50.71778; 14.53306 (mapo)

**Častolovice** (antaŭa nomo Časlovice, germane *Schasslowitz*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Česká Lípa en distrikto Česká Lípa. Ĝi troviĝas proksimume 3 km norde de Česká Lípa en valo, en kiu fluas rojo Šporka. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 38 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 109 loĝantoj.

Častolovice situas en katastra teritorio **Častolovice u České Lípy** kun areo 2,86 km².

Historio
--------

La vilaĝo estiĝis verŝajne en la 14-a jarcento kiel vilaĝo de homoj de Častolov (Častolov estis unu el la unuaj en familio de Ronovcidoj). Ĝi iom post iom nomiĝis Czastolowicz (1394), Czaselwicz (1460), Czastolowicze (1545), Ssaslowicze (1612), Schaslowicz (1790). Ekde la 15-a jarcento ĝi apartenis al senjorujo Zákupy. Unue ĝi estis alligita al Česká Lípa en la jaro 1969, en la jaroj 1990-2004 ĝi estis memstara, sed post foriro de loĝantoj ĝi denove alligis al la distrikta urbo al la 1-a de januaro 2005.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 286 |
| 1880 | 294 |
| 1890 | 271 |
| 1900 | 273 |
| 1910 | 281 |
| 1921 | 290 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 307 |
| 1950 | 127 |
| 1961 | 134 |
| 1970 | 108 |
| 1980 | 61 |
| 1991 | 39 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 51 |
| 2011 | 98 |
| 2021 | 109 |

La ĉi tieaj loĝantoj laboris ĉefe en agrikulturo, kelkaj praktikis kaleŝadon kaj laboris kiel pentristoj de vitro kaj hejmaj laboristoj por vitrofarejoj en Nový Bor. En la vilaĝo estas malgranda vitrofarejo - Gisejo de Florian.

Memorindaĵoj
------------

En la jaro 1797 ĉi tie estis konstruita baroka kapelo de La plej sankta Triunuo. En la jaro 1826 estis konstruita unua lernejo, kiun je 70 jaroj pli poste anstataŭigis lernejo nova, kie oni instruis ĝis la jaro 1973. El la jaro 1883 devenas distrikta ŝoseo ĝis Manušice kaj Pihel.

Pluaj fotoj
-----------

* Rojo en ČastoloviceRojo en Častolovice
* Monumento en ČastoloviceMonumento en Častolovice
* Kapelo meze de la vilaĝoKapelo meze de la vilaĝo
* Gisejo de FlorianGisejo de Florian

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Česká Lípa (14) |
| --- |
| Častolovice ~ Česká Lípa ~ Dobranov ~ Dolní Libchava ~ Dubice ~ Heřmaničky ~ Lada ~ Manušice ~ Okřešice ~ Písečná ~ Stará Lípa ~ Vítkov ~ Vlčí Důl ~ Žizníkov ~ ceteraj: Robeč |

 |
**Bambi, vivo en la arbaro** (origina titolo: *Bambi, ein Leben im Walde*) estas romano aperinta en 1923, verkita de la aŭstria verkisto Felix Salten, kiu temas pri la vivo de kapreolo. 

La siaepoke tre populara libro inspiris la animacian filmon "Bambi", kiun en 1942 produktigis Walt Disney. La filmo gajnis eĉ multe pli da famo ol la libro. Krome ekde la jaro 1949 ĝi estis la oficiala nomo de la germana kina premio *Bambi*.

Intrigo
-------

Bambi estas kapreolo de speco ruĝa cervo, naskita en la arbaroj de la Alpoj ĉe Aŭstrio. La komenco de la libro akompanas lin kiel cervido, kiam li renkontas aliajn cervojn same kiel diversajn bestojn kiel strigo kaj kuniklo, kiuj fariĝas sian plej bonajn amikojn. Bambi renkontas cervinon samaĝan, nomatan Flina, kaj enamiĝas al ŝi. Kune ili renkontas maljunan kaj saĝan cervon priskribitan kiel specon de Zen-instruisto. Bambi ankaŭ lernas sin gardi kontraŭ "li", tio estas, la homo kiu kunportas morton kaj danĝerojn.

Post granda ĉasado fare de la homoj, en kiu multaj bestoj estas senvivigitaj kaj ankaŭ el la amikoj de Bambi, specife lia patrino, la intrigo de la libro saltas al la maturecprocezon de Bambi. Li fariĝas solemulo kaj sekvas la paŝojn de la maljuna cervo, kiu gvidas lin laŭ la vojoj de la mondo. Li forlasas siajn maljunajn amikojn kaj Plina kaj moviĝas al alia parto de la arbaro. La libro finiĝas kun la renkontiĝo de la pli maljuna Bambi kun paro de junaj cervoj, speco de fermita cirklo por lia renkontiĝo kun la maljuna cervo kiam li estis juna.

Ricevo
------

Bambi estis ĝojis grandan popularecon post ĝia publikigo, iĝante "libro-de-la-monato" vendante 650,000 ekzemplerojn en Usono antaŭ 1942. Tamen, ĝi poste estis malpermesita en Nazia Germanio en 1936 kiel "politika alegorio pri la traktado de judoj en Eŭropo." Multaj kopioj de la romano estis bruligitaj, igante originajn unuajn eldonojn maloftaj kaj malfacile troveblaj.

> "La leganto sentas profunde kaj ekscite la teruron kaj angoron de la ĉasita, la trompon kaj kruelecon de la sovaĝulo, la pacienco kaj sindonemo de la patrino al siaj idoj, la furiozo de rivaloj en amo, la graco kaj soleco de la grandaj princoj de la arbaro. En vortbildoj, kiuj foje estas spirhaltigaj, la aŭtoro desegnas la arbaron en ĉiuj siaj humoroj - frapita en frenezon de ŝtormoj, aŭ blanka kaj silenta sub neĝo, aŭ flustranta kaj kantanta al si je tagiĝo."
> 
> - Louise Long, *Dallas Morning News*, 30-a oktobro 1938
> 
> 

Liberalaj kritikistoj argumentis ke Bambi estas unu el la unuaj mediaj naturkonservadaj romanoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Naturkonservado
* *Bambi*, filmo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 446345
* GND: 4344074-5
* VIAF: 176189528
 |
Vido al Moritzhof
Vido al la angulo Moritzstraße/Webergasse
**Moritzhof** estas loĝejkomplekso farita en 1921 kaj monumentprotektitaĵo en la kvartalo Andreasviertel de Erfurto, Germanio. La regiono estas parto de la urbocentro erfurta. La komplekso faritis laŭ la stilo de nov-bidermajro. Tio videblas ekz. ĉe la bandoj kornicaj, dufoje ŝtupitaj trompaj arkaĵoj kaj tipa surkalkaĵo mura.

Historio
--------

Unuaj planoj anstataŭigi malkonstruitajn domojn de la Andreo-kvartalo per novaj lupagotaj loĝejoj datumas ĝis la tempo de antaŭ la Unua mondmilito, ĝis 1912. Sub la estrado de Paul Peters, ĉefa urba konstruadkonsilisto, la magistrato prezentis en 1913 planojn konstrui konstruaĵon sur la stratoj Moritzstraße (suda parto) ĝis la kruciĝo kun Webergasse. Ĝi fariĝu ene de pli vasta koncepto pri urbokernrenovado.  Celo estis plimildigi la malabundon da loĝejoj en Erfurto, kie estis kreskinta la loĝantaro dum la lastaj jaroj. La unuaj planoj enhavis blokrandan konstruadoj kun du malantaŭaj aloj. En la kadro de arkitekta konkurso de 1918 ili ŝanĝitis tiamaniere, ke ene de la blokrandan konstruadon enkorpigitis ankaŭ la antaŭa parto de la strateto Webergasse. Krome farotu konstruado en la interna korto. La aranĝo de la interna korto faritis per faro de rektangula strato kun enireebloj kaj disde Moritzstraße kaj disde Webergasse. En 1921 la tuto finkonstruitis sub la egido de la ĉefkonstrukonsilisto Johannes Klass post dek monatoj da konstrutempo.

Nuntempe troviĝas en la ankoraŭ ne tute restaŭrita komplekso lupreneblaj loĝejoj kun stovoj kaj diversaj etmetiejoj.

Literaturo
----------

* Mark Escherich: *Städtische Selbstbilder und bauliche Repräsentation: Architektur und Städtebau in Erfurt 1918-1933*, Lukas Verlag, Berlino 2010, ISBN 978-3-86732-062-7

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Moritzhof (Erfurt) en la germana Vikipedio.*

Notoj
-----

1. ↑  Mark Escherich: *Städtische Selbstbilder und bauliche Repräsentation.* p. 86
2. ↑  Mark Escherich: *Städtische Selbstbilder und bauliche Repräsentation.* p. 85

* Kategorio Moritzhof en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Alĥama**, **Alĥamo** aŭ *Aljama* (en hispana [alˈxama], en portugala [ɐɫˈʒamɐ], en kataluna [əɫˈʒamə]) estas termino de araba deveno uzita en malnovaj oficialaj dokumentoj en Hispanio kaj Portugalio por aludi al la memregaj komunumoj de Maŭroj kaj Judoj vivintaj sub regado de kristanoj en Iberio. En kelkaj nuntempaj hispanaj urboj, la nomo ankoraŭ estas aplikitaj al la kvartaloj kie vivis tiaj komunumoj, kvankam la nekristanaj loĝantoj estis forpelitaj antaŭ jarcentoj.

La judaj komunumoj de Hispanio, pro sia propra socia izolemo kaj pro religiaj kaj politikaj postuloj truditaj al ili, ĉiam formis grupojn aparte de la cetero de la loĝantaro. La aŭtoritato plenumita de ties propraj rabenoj kaj la sistemo de imposto-kolektado fare de la estroj de la komumumoj por la administrado de komunaj aferoj, lokigis ilin preskaŭ komplete sen la jurisdikcio de la registaro de la lando; kaj, kiel rezulto, ili tuj venis pritrakti kun la funkciuloj ne kiel subjektoj submeteblaj al la ĝenerala juro de la lando, sed kiel kolektivaj aroj kun specialaj privilegioj kaj ankaŭ specialaj devoj.

Vidu ankaŭ
----------

* *Aljamiado*

Referencoj
----------

**Fontoj**

* William Milwitzky Aljama, en *Jewish Encyclopedia*. Tiu artikolo, siavice referencaj:
	+ Francisco Fernandes y Gonzales, en *Boletín de la Real Academia de la Historia*, vii. 156 et seq.;
	+ F. Fita, "Acta de Toma de Posesión de Una Aljama Israelita", en *Ilustración Católica*, Nov. 21, 1880.
* *Diccionario de la Real Academia Española*.
	+ aljama. Estas homonimo kun diferenca etimologio signife "moskeo".
	+ aljamía.
En gamo la aranĝo de kvin plentonoj kaj du duontonoj inter la sinsekvaj tonoj determinas modalon.

En la eŭropa muzik-tradicio oni konas la uzon de jenaj modaloj, kiuj fariĝis **aŭtentaj modaloj** en la mezepoka muziko:

Doria modalo (D E F G A B C)
Frigia modalo (E F G A B C D)
Lidia modalo (F G A B C D E)
Miksolidia modalo (G A B C D E F)
Ili konsistas el du kvar-notaj gametoj (mlat. *tetrachordus*) jam konataj en la antikveco. Kiam la supra kvar notoj estas metataj antaŭe, ne perdante la originan tonalan centron (lat. *finalis*, fino), oni obtenas la **plagalajn modalojn** (por kadencoj):

Hipodoria modalo (A B C **D** E F G)
Hipofrigia modalo (B C D **E** F G A)
Hipolidia modalo (C D E **F** G A B)
Hipomezolidia modalo (D E F **G** A B C)
En la jaro 1547, la svisa erudiciulo Glareano aldonis kvar ceteraj modaloj:

Eolia modalo (A B C D E F G)
Ionia modalo (C D E F G A B)
Hipoeolia (E F G **A** B C D)
Hipoionia (G A B **C** D E F)
El la eolia kaj ionia modaloj evoluis respektive la modernaj minora kaj maĵora gamoj. En malnova eklezia muziko, en kelkaj specoj de popolmuziko kaj en moderna ĵazo modaloj ludas gravan rolon. Ekzemple en la hispana flamenko oni ofte uzas la lidian modalon; Miles Davis, la "patro" de la modala ĵazo, verkis sian komponaĵon "So What" subaze de la doria modalo.

Vidu ankaŭ
----------

* Diatona gamo
* Tonsilabo

* Kategorio Modalo (muziko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monaĥeja kirko je Bogdana
**Monaĥejo Bogdana** (rumane: *Mănăstirea Bogdana*) estas klostro de la Rumana Ortodoksa Eklezio en Rădăuți, Rumanujo.

Historio
--------

La monaĥejo estis fondita ĉirkaŭ 1360 fare de la vojevodo Bogdano la 1-a kaj servis kiel maŭzolearo de la moldavaj vojevodoj ĝis Aleksandro la Bona. Lia Nikolao-kriko estas konsiderata la plej malnova konserviĝinta religia konstruaĵo en Moldavio. La komplekso estas listigita sub la numero SV-II-m-A-05603.

La preĝejo kun la monaĥejo estis konstruita memore al la liberigo de la hungara krono. Tiu ĉi monumento en la oriento de Karpatoj simbolas novan komencon kaj havas specialan historian, religian kaj kulturan rolojn. Dum la regado de Aleksandro la Bona (1400-1432), la preĝejo fariĝis episkopa loĝejo. Inter 1479 kaj 1482, Stefano la Granda metis sur la tombojn de ses regantoj de Moldavio bele ĉizitajn slabojn, ornamitaj per la kutima ĉeftemo de teksado, dividitaj de unu tabulo ĝis alia, kun surskriboj en eklezia slavona aŭ malnovbulgara.

Konstruaĵoj kaj instalaĵoj
--------------------------

En la preĝejo (cetere la unua eklezio ŝtonkonstruaĵo en Moldavio!), baziliko, kiu estas sintezo de romanikaj, gotikaj kaj bizancaj elementoj, ekzistas ankaŭ la tombejo de moldavaj princoj kun dek princaj tomboj. La preĝejo havas glatajn eksterajn murojn kun friso sub la tegmento. Ĝi estis antaŭita per ligna konstruaĵo kiu estis arkeologie priesplorita. Laŭ la arĥitekturhistoriisto Virgil Vătășianu, la origina aranĝo de la eklezio montras cistercianinfluojn (Clairvaux II).

La kirkopentraĵo el la 14-a jarcento estis renovigita en 1558 sub princo Alexandru Lăpușneanu; proksimume samtempe oni aldonis la eksteran nartekson kun ŝtupo-volbo kaj kupolo. Ĉirkaŭ 1880 la pentristo Epaminonda Bucevschi repentris ĝin en tempero.

Ĉe la enirejo al la eklezio ekzistas surskribo de la periodo de Bogdano la 3-a (1517). Li donacis 800 polajn zlotojn al la monaĥejo. La eklezio estis reestigita dum la regado de Aleksandro la 3-a, kiu en 1559 aldonis baritan verandon kaj anstataŭigis kelkajn el la fenestroj per novaj gotikaj.

Literaturo
----------

* Virgil Vătășianu: *Kunstdenkmäler in Rumänien – ein Bildhandbuch.* Deutscher Kunstverlag, München/ Berlin 1986, ISBN 3-422-00332-0, p. 447-448
* Tereza Sinigalia, Oliviu Boldura: *Mittelalterliche Monumente aus Bukowina.* Dua eldono. Editura ACS, Bukareŝto 2015, ISBN 978-606-93583-6-8, p. 95-97

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monaĥejo Bogdana en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri la komplekso sur ortdoksa paĝaro
**Morskie Oko**, aŭ *Marokulo*, estas la plej granda kaj kvara plej profunda lago en la Tatra Montaro, en suda Pollando. Ĝi estas ene de la Tatra Nacia Parko sur la valo de Rybi Potok (Fiŝ-Rojo), el la Altaj Tatroj ĉe la bazo de la montopintoj Mięguszowiecki, en Malgrandpollanda provinco. 

Morskie Oko estas unu el plej popularaj celoj de turismo en Tatroj, ofte ricevante ĉirkaŭ 50 000 visitantoj dum la ferisezono. Ĝi estas atingebla piede en ĉirkaŭ du horoj el plej proksima ŝoseo kiu permesas motor-aliron. Morskie Oko estis "remalkovrita" por turismo fare de Dro. Tytus Chałubiński meze de la 19-a jarcento; la unua ŝirmejo estis konstruita tie en 1836 sed forbruligita en 1865. Dua ŝirmejo, konstruita en 1874, forbruliĝis en 1898. En 1902, ŝoseo el Zakopane estis kompletita kaj nomita Ŝoseo Oswald Balzer. Ekde 1933 post la reveno de suvereneco, la lago estis posedaĵo de la Pola ŝtato. 

Iam, Morskie Oko estis nomita "Rybie Jezioro" ("Fiŝlago") pro sia natura abundo de fiŝoj, kio estas neofta ĉe Tatraj lagoj kaj lagetoj. En la klaraj akvoprofundoj, oni povas facile vidi trutojn - nomitajn "malsat"-trutoj - kiuj vivas en la lago. La nomo "Morskie Oko" ("Marokulo") estas derivita el malnova legendo, laŭ kiu la lago estas konektita al la maro tra subtera trapasejo.

Notoj
-----

1. ↑  TrekEarth foto kun informaro

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 790871
* LCCN: sh86003234
* VIAF: 149475432
 |
Kunmeto per mortezo kaj tenono.
Principo de tabulkunmetado en ŝipoj de Antikva Grekio.
La kunmetado per **mortezo** kaj **tenono** estas teĥniko, kiu estis uzata ekde jarmiloj tutmonde por ligi lignopecojn kune, kutime kiam la lignaj pecoj estas paralelaj rando-al-rande aŭ faras angulon je proksimume 90 ° inter si. Ekzistas multaj manieroj por plenumi tion, sed la baza ideo estas, ke la staranta fino de ligna peco adaptiĝas al la truo farita en la alia peco.

La elstara ekstremaĵo de la unua peco nomiĝas *tenono*, kaj estas ofte prilaborita en iomete pli malgranda grandeco ol la kavo kien ĝi estas enmetota, dum la truo nomiĝas *mortezo*. La kuplaĵo povas esti gluata, najlata aŭ ŝraŭbata por firme teni la du pecojn inter ili.

Tiuj ligiloj estas uzataj ankaŭ kun aliaj materialoj kiel ŝtono.

Antikva Grekio
--------------

La kunmetado per mortezo kaj tenono estis uzata por ligi la tabulojn de malnovgrekaj ŝipoj kun duobla mortezo kaj unu eniĝa tenono. Tiu aro estis fiksata per du lignonajloj.

Alternativo
-----------

Francisko Azorín registras la terminon **mortizo**, ĉu erare ĉu alternative, kiel *Entajlo, enĉizaĵo, truo, farita en ligno, metalo, ŝtono, ofte por alkupli adekvatan, alĝustigotan pecon.* Li indikas etimologion el la latina *mordere* (mordi). Kaj li aldonas la terminojn *mortizi* (respektive mortezi), por fari mortizon (respektive mortezon), kaj (korektite) mortezmaŝino, duobla mortezo, segilforma mortezo, vestoforma mortezo, tenoninga mortezo, simpla mortezo.

Laŭ Francisko Azorín **tenono** estas *Prismeto, cilindreto je la ekstremo aŭ flanko de ligna, metala, ŝtona peco, adaptita por eniĝi en mortezon de alia peco.* Li indikas etimologion el la greka *tenon* (kolo, musklo). Kaj li aldonas la terminojn *tenoningo*, por alĝustigita mortezo por enmeti tenonon; *oblikva tenono*, *krucoforma tenono*.

Referencoj
----------

1. ↑  John Kelsey.  (2011-03-06) *Woodworker's Guide to Joinery: Straight Talk for Today's Woodworker (Gvidlibro por hodiaŭa lignolaboristo)* (angle), p. 40 –. ISBN 9781565234628.
2. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 144.
3. ↑  Azorín, samloke.
4. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 199.
5. ↑  Azorín, samloke.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mortezo kaj tenono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Malsamaj opcioj de muntado per mortezo kaj tenono (angle)
* Malsamaj opcioj de muntado per mortezo (angle)
* Malsamaj opcioj por munti kadrojn (angle)
La **moskeo Juĥari Govhar Agha** (azerbajĝane *Yuxarı Gövhər ağa məscidi*, armene վերին մզկիթ) estas moskeo situanta en la urbo Ŝuŝo en la pridisputata regiono Montara Karabaĥo. La moskeo ankaŭ portas la nomon *Boyuk Juma* (Granda Moskeo) de Govhar Agha (azerbajĝane *Gövhər Ağanın Cümə məscidi*).

La azera nomo signifas supra moskeo Govhar Agha, ĉar estas plia, pli malgranda, samnoma moskeo en la proksimeco, kiu situas iom pli sube. Ambaŭ moskeoj estas konsideritaj simboloj de la azerbajĝanaj kaj islamaj loĝantoj de la urbo. La konstruaĵo situas ĉe la ĉefa strato kaj konsistigas grandan parton de arkitektura komplekso inkluzive de madraso, butikoj, kaj domoj konstruitaj fare de la sama arkitekto. La konstruado de la moskeo estis komencita jam en 1768, sed estis ĉesigita por longa tempo. La konstruo tiam estis rekomencita kaj kompletigita en 1883-1885 fare de la arkitekto *Karbalayi Safikhan Karabakhi*.

la interna preĝhalo, dividita per 6 ŝtonkolonoj
La moskea preĝhalo estas tri-nava en kvadrata formo dividita per 6 ŝtonkolonoj. La tri-traba verando en la norda sekcio de la moskeo donas al ĝi ortangulan formon. 

La moskeo havas du minaretojn. La interno de la preĝhalo ricevas lumon de duoblaj fenestroj. La du minaretoj apud la fasado konsistigas la verandon. La konstruaĵo de la moskeo estis konstruita el ŝtono dum la du minaretoj estas faritaj el brikoj. La minaretoj havas cilindrajn formojn kun horizontalaj zonoj kun ĉiu sekcio metita en distingita brikaro. 

La sama konstrupadrono povas esti rigardita en la plej multaj el la moskeoj ĉie en Karabaĥo konstruita fare de Kerbalayi Safikhan Karabakhi.

unu el la nove renovigitaj minaretoj en majo 2020

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 806922
 |
**IslamOnline** estas tutmonda retejo, kiu donas informojn pri Islamo al islamanoj kaj neislamanoj en la angla kaj araba lingvoj. Ĝi estis fondita la 24-an de junio 1997 de la egipta teologo Yusuf al-Karadawi. La IslamOnline administracia oficejo troviĝas en Doha, Kataro, kaj estas administrata de la Kultura Societo de la saŭdaraba ŝejĥo Al-Balagh. La slogano de la retejo estas "kredindeco kaj reputacio".

Laŭ enketo de Alexa Internet, Islam Online estas la sesa plej vizitata retejo rilata al Islamo.

La retejo konsistas de forumoj pri diversaj temoj, kiel politiko, novaj islamanoj, distro, sekciojn kiel "Demandu la scienciston", kie vizitantoj povas starigi demandojn rilate al islamo. La arabaj kaj anglaj sekcioj estas adaptataj al sia respektiva legantaro. En nuraj kvar jaroj (2000–2003), ĉirkaŭ 306 691 artikoloj estis publikigitaj, el kiuj 233 223 estis en la araba dum 73 486 estis en la angla.

Vidu ankaŭ
----------

* Islama reformismo
* Islamo

Referencoj
----------

1. 1 2  (en) Jack Shenker, "*IslamOnline website in crisis as employees in Egypt stage sit-in*", The Guardian. la 16-an de marto 2010.
2. ↑  (en) "About Us Arkivigite je 2010-09-24 per la retarkivo Wayback Machine", IslamOnline.
3. ↑  (en) IslamOnline Arkivigite je 2019-07-30 per la retarkivo Wayback Machine, Alexa Internet
4. ↑  (en) *"Home Page". IslamOnline*, arĥivita de la originalo ĉe Wayback Maŝino, la 30-an de decembro 2006.
5. ↑  (en) Gräf, Bettina, "*IslamOnline.net: Independent, interactive, popular*". Arab Media and Society, januaro 2008.
6. ↑  (en) Abdul Hameed Yusuf Badmas.*"E-fatwa": A Comparative Analysis of Islamonline and Islam Q & A, 2010*
Ŝejĥo **Abeid Amani Karume** [abɛjd.amani.karume] (naskiĝis la  4-an de aŭgusto 1905(nun 1905-08-04), mortis la 7-an de aprilo 1972) estis la unua prezidanto de Respubliko Zanzibaro.

Biografio
---------

Li estis la estro de Afro-Shirazi Party.

Post la Zanzibara revolucio, kiu deprenis la lastan sultanon en januaro 1964, tri monatojn post tiu transpreno, Julius Nyerere, prezidanto de Tanganjikio kaj li mem fondis la Unuiĝintan Respublikon Tanzanio. Nyerere estis prezidanto kaj Karume estis vicprezidanto.

Karume estis murdita la 7-an de aprilo 1972 en Zanzibaro. Kvar atakantoj pafis al li dum li ludis baon en la ĉefsidejo de Afro-Shirazi Party.

Li estas la patro de Amani Abeid Karume, kiu estis dufoje elektita prezidanto de Zanzibaro en 2000 kaj 2005. Lia posteulo estis Ali Mohamed Shein.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Abeid Karume en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Internacia Flughaveno Abeid Amani Karume

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Abeid Karume en la franca Vikipedio.* 

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 691931
* GND: 1015426263
* LCCN: n81028087
* VIAF: 57930948
* ISNI: 0000 0000 2337 3863
* SUDOC: 180576976
 |
Vapormotorizita biciklo
**Motorizita biciklo** estas biciklo kun sur ĝi fiksita motoro uzata por peli la veturilon, aŭ kunlabori al pedalado. Foje klasifikite kiel motorveturilo, aŭ hibrida veturilo, motorizitaj bicikloj povas esti funkciigitaj fare de malsamaj tipoj de motoroj. Motorizitaj bicikloj estas distingitaj de motorcikloj per la fakto, ke eblas funkciigi ilin per pedalado, se necesas.

La reala uzo de la pedaloj varias vaste laŭ la tipo de la veturilo. Iuj povas esti propulsataj nur per la motoro, eĉ se la rajdanto elektas ne pedali. Tiuj konataj kiel mopedoj plejparte havas pedalojn por krizuzo aŭ pro laŭleĝaj postuloj, sed tiuj estas ne normale uzataj. Motorizitaj bicikloj konataj kiel elektrohelpitaj bicikloj uzas la pedalojn kiel ĉefa formo de propulso kaj la motoro aldonas nur ioman ekstran potencon, aparte suprenirante. Multaj motorizitaj bicikloj estas bazitaj sur normaj bicikloframodezajnoj kaj teknologioj, kvankam la modifoj al la dezajno por aldoni la motorizadon povas esti ampleksaj. En landoj, kie ekzistas forta biciklokulturo (precipe en Azio), motorizitaj bicikloj estas aparte popularaj; en 1996 ekzemple ekzistis en Ŝanhajo 370 000 motorizitaj bicikloj kaj 470.000 aliaj veturiloj.

Historio
--------

Durada pedale funkciiganta biciklo estis unue elpensita en Parizo en la 1860-aj jaroj. Antaŭ 1888 Johano Boyd Dunlop inventis pneŭmatikajn pneŭojn kaj ĉenaĵon tiel ebligante la sekurecobiciklon, kiu donis al la biciklo ĝian modernan formon. La originoj de la motorizita biciklo povas esti spurataj reen al ĉi-lasta parto de la 19-a jarcento, kiam estiĝis eksperimentoj por aldoni vaporajn motorojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Motorizita biciklo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Elektra biciklo
* Elektrohelpita biciklo

Bibliografio
------------

* Davidsonn, Walter C. & Harley-Davidson Motor Company. "Motorcycles." The New Book of Knowledge. Grolier Inc. ed. 1977.
* Keirin. 1998-1999. Bicycling Popularization Association of Japan. 26 November 2005 < Arkivigite je 2010-03-29 per la retarkivo Wayback Machine>.
* Monaghan, David W. Bikes: The Wheel Story. 16 November 2005. Canada Science and Technology Museum. 16 November 2005 < Arkivigite je 2005-11-18 per la retarkivo Wayback Machine>.
* Neupert, Hannes. "Das Powerbike" The New Book of Knowledge. Moby Dick Verlag, Kiel, 1997, ISBN 3-89595-123-4.

Referencoj
----------

1. ↑  "Ĉinio: Ĝisfunda fortostreĉo tranĉi veturilemisiojn", *porcelanon tiu de Business Information Network', 10 la 1996-an de aprilo pg. 1, tra Financial Times Information Limited.*
motorkultivilo kun benzina motoro
motorkulivilo laboranta
**Motorkultivilo** estas ĝardenilo por malprofunda malkompakigado de la gundo kaj por kontraŭbatali trudherbon. La laborprofundeco varias inter 2 kaj 10 cm.

motorkultivilo kun radoj.
La malkompaktigado funkcias simile al la terfrezilo per turniĝanta horizontal ŝafto kun neflekseblaj angulferoj (angultranĉiloj). La ŝafto estas plej ofte movigita per benzinmotoro, sed ekzistas ankaj maŝinoj kun dizelmotoro aŭ elektromotoro. La turnigantaj tranĉiloj, kiuj estas kompare al la terfrezilo relative mallongaj, distranĉas la grundon kaj diserigas ĝin. Ĉe la tiel nomataj senmovigrada motorkulivilo la anaŭigado de la kultivilo okazas pere de la turnanta ŝafto. ekzistas ankaŭ kultiviloj kun movigaj radoj.
La laborprofundeco povas est regulita per bremssprono, kiu enigas la grundon . Ankaŭ la manipulanto havas influon sur la profundeco de la laboro. La laborlarĝeco varias inter ĉ. 10 kaj 100 cm. Ĝi povas esti ŝanĝata per al- kaj demunto de angulferoj.  
La motorkultivilo povas anstataŭi la permanan ŝpatadon de la grundo. La merkato ofertas kultivilojn de ĉ. 300 Watt ĝi 5 kW.

Referencoj
----------

1. ↑  Bodo Frahm: *BGJ Agrarwirtschaft*. 4. Aufl. Ulmer, Stuttgart 1980/1991, ISBN 3-8001-1049-0, S. 122
2. ↑  Bodo Frahm: *BGJ Agrarwirtschaft*. 4. Aufl. Ulmer, Stuttgart 1980/1991, ISBN 3-8001-1049-0, S. 453
3. ↑  Bodo Frahm, *BGJ Agrarwirtschaft*. 4. Aufl. Ulmer, Stuttgart 1980/1991, ISBN 3-8001-1049-0, S. 122
4. ↑  Ulrich Sachweh (Herausgeber): *Der Gärtner, Band 3, Baumschule, Obstbau, Samenbau, Gemüsebau*. 2. Auflage, Ulmer, Stuttgart 1986/1989, ISBN 3-8001-1148-9, S. 17 f.
5. ↑  Ulrich Sachweh (Herausgeber): *Der Gärtner, Band 3, Baumschule, Obstbau, Samenbau, Gemüsebau*. 2. Auflage, Ulmer, Stuttgart 1986/1989, ISBN 3-8001-1148-9, S. 17

Vidu ankaŭ
----------

* hojo (ilo)
* frezilo (grundprilaborado)
**Motozintla** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Motozintla, aŭ pli longe Motozintla de Mendoza. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07057.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 58115 loĝantojn. El tiuj estis 28681 viroj kaj 29434 virinoj. La komunumo havas surfacon de 783 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1260 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 34032 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 28814, do 85 % el ĉiuj, scipovis legi kaj skribi, kaj 5184 personoj respektive 15 % estis analfabetoj.

59875 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 1244 personoj respektive 2 % estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Motozintla Arkivigite je 2011-05-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)