recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Sterkoakvo** aŭ **likva sterko**, estas la likvaj ekskrementoj (urino kaj eventuale suspensia fekaĵo) de bestoj kaj homoj en kolektobasenoj (flusterkaj rezervujoj). Tie ekestas malbonodaranta, bruna likvaĵo. La miksaĵo estas de tempo al tempo per suĉtubo elpumpita kaj uzata kiel sterkaĵo sur herbejoj, paŝtejoj kaj agroj. El sterkoakvo kaj flusterko oni povas ankaŭ fari biogason.

Adolph Menzel: sterkakva barelo sur ĉaro, 1884

Distingo Flusterko – Sterkoakvo
-------------------------------

Flusterko estas miksaĵo de bestaj ekskrementoj (fekaĵo kaj urino) kaj eventuale ankaŭ suspensio de plantrestaĵoj (substerkaĵo). Sterkoakvo nur ekzistas el urino kaj akvo el la staloj. Flusterko estas ofte nur urino de bovoj.

Flusterko kaj sterkoakvo havas tre malsamajn nutraĵoenhavojn. Sterkoakvo estas pli koncentrita, do pli riĉa je kalio kaj nitrogeno. Flusterko havas pli altan sekmaterialan procentaĵon, ĉar ĝi enhavas ankaŭ fojnon (substerkaĵon) aŭ similajn materialojn. La nutraĵo estas mineraligitaj per fermentado, t.s. transformita al anorganaj formoj (amonio, nitrato, fosforo) kaj tiamaniere la plantoj povas enkorpigi tuj la nutraĵojn. En la moderna agrikulturo oni pli ofte uzas flusterkon kiel memfarita sterkaĵo ol sterkoakvo.

Flusterko kiel ekstrakto el plantoj
-----------------------------------

Oni ankaŭ nomas flusterkon likvaĵo el akvo kaj plantpartoj (planta flusterko). Ĝin oni uzas por diversaj celoj en hortikulturo kaj agrikulturo.
Oftaj plantoj por flusterko estas urtikoj (antaŭ ĉiu aldonante nitrogenon) aŭ ekvizeto (silika acido, pro la efiko al plifortigo de la plantoj).

Vidu ankaŭ
----------

* flusterka fosaĵo
* sterkakva fosaĵo
* kompoŝtigado
* biologia plantprotektado
* insilaĵo

Referencoj
----------

1. ↑  Otto-Albrecht Neumüller (eld.): *Römpps Chemie-Lexikon.* Band 3: *H–L.* 8. neubearbeitete und erweiterte Auflage. Franckh'sche Verlagshandlung, Stuttgart 1983, ISBN 3-440-04513-7, S. 1984.
La **Stern-grupo** (Ŝtern-grupo) aŭ **Leĥi** kiu estas akronimo por (hebree לוחמי חירות ישראל, Loĥamej Ĥerut Jisrael, signifante "Batalantoj por libereco de Israelo") estis radikala paramilita subgrunda organizo en Palestino. Kritikantoj nomas ĝin terorista grupo pro atencoj. La grupo agadis dum la Brita mandato Palestino, antaŭ fondiĝo de Israelo. La britoj nomis la grupon *Stern Gang* (Stern-kunularo) laŭ la fondinto Avraham Stern.

Leĥi estis fondita en 1940 kiel ido de Irgun. Ĝi originale nomiĝis *Irgun Cvaj Leumi be-Jisrael* (akronimo *Ecel*, "Nacia Militarorganizo en Israelo"). Post morto de Stern en 1942 kaj aresto de multaj membroj, la grupo malaktiviĝis, ĝis ĝi estis refondita kiel "Leĥi" kun triumviro el Israel Eldad, Natan Yellin-Mor kaj Jicĥak Ŝamir. Ŝamir iĝis 40 jarojn poste ĉefministro de Israelo.

Leĥi agadis laŭ principoj de kontraŭ-imperialismo kaj taksis la britan regadon pri Palestino neleĝa. Ili atakis ĉefe britajn celojn, soldatojn kaj parte eĉ judajn kunlaborantojn. Ili atakis, sabotis, eksplodis ankaŭ pontojn, fervojajn relojn, naftorafinejon. La organizo estis financata per prirabo de bankoj kaj personaj donitaĵoj.

Plej konata atako okazis en novembro de 1944, kiam Leĥi-trupo pafmurdis Lord Moyne, britan ministron pri Proksima Oriento kaj amikon de Winston Churchill. Tio okazis en Kairo sur publika strato. Churchill ordonis publike pendumi la atencintojn en Kairo, kio okazis komence de 1945.

Post fondo de Israelo, Leĥi malfondiĝis formale, sed kaŝe plu agadis ĉefe en Jerusalemo kaj eĉ murdis UN-senditon Folke Bernadotte. Pro tio, la grupo estis perforte disbatita en septembro de 1948, tamen la supozeblaj atencintoj estis poste amnestiitaj de la israela ŝtato.

Vidu ankaŭ
----------

* *Hayalim Almonim*

Literaturo
----------

* J. Heller, *The Stern Gang*, Frank Cass, 1995 ISBN 0-7146-4558-3
* K. Marton, *A death in Jerusalem*, Pantheon, 1994 ISBN 0-679-42083-5. Pri la murdo de grafo Bernadotte.
fermita teatra kurteno en la teatrejo Al Hirschfeld en Manhatano, Novjorko, Usono
Theatro Municipal do Rio de Janeiro, pentraĵo de Eliseu Visconti (1908)
La **teatra kurteno** en ĝenerala lingvouzo kutime estas la granda, antaŭa kurteno de teatreja scenejo, kiu povas esti mallevita kaj tiam dividas la publikejon de la scenejo. Ekzistas teatraj kurtenoj unupartaj, kiuj malleviĝas de supre, kaj kurtenoj du-partaj, kiuj (pli aŭ malpli malleviĝante) fermiĝas de ambaŭ flankoj de la scenejo. Falo (aŭ pli ĝenerale fermo) de la kurteno interalie signifas finon de la akto de teatraĵo, kvankam ankaŭ ene de unu akto cele al redekoro de la scenejo dumtempe povas esti fermita la kurteno. Prezentaĵo (parolado, pantomimo, kanto aŭ simile) antaŭ la fermita kurteno, kiu ligas de unu akto al alia, nomeblas interakto.

Principe, kontraste al la ĝenerala lingvouzo, kompreneble ankaŭ la malantaŭaj kurtenoj de la teatraj scenejoj, kiuj apartenas al la kuliso, kalkuleblas sub la vorto "teatra kurteno".

Simbola signifo
---------------

En metafora senco la nombro de fermoj de la teatra kurteno post teatra prezento estas mezurilo por la kvanto je aplaŭdo fare de la publiko. Dum daŭra aplaŭdado la kurteno plurfoje malfermiĝas, por ebligi la rigardon al la aktoroj, kaj refermiĝas, barante tiun vidon – aŭ la aktoroj paŝas antaŭ la fermitan antaŭan kurtenon, por akcepti aplaŭdon, foriras, kaj ripetas la reelvenon kaj reforiron se la aplaŭdo pludaŭras. Ĉiu el tiuj aperoj de la aktoroj nombratas kiel "kurtena apero". Laŭdire la baletaj artistoj *Margot Fonteyn* kaj *Rudolf Nurejev* ricevis 89 "kurtenajn aperojn" dum la jaro 1964 post prezento de la baleto *Cignolago* en la Ŝtata Operejo de Vieno.

* Kategorio Teatra kurteno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Steve KHAN** (\* 28-an de aprilo 1947 en Los-Anĝeleso) estas usona kunfandmuzika gitaristo.

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Vivo kaj verkado
----------------

Khan devenas el muzikistofamilio. La filo de kantoverkisto Sammy Cahn ricevis ekde la kvina vivojaro instruon pri pianludo, transiris pli malfrue poste al frapinstrumentaro, kiun li ludis je la rokmuzikistaro *Chantays* kaj en aliaj bandoj. Dum sia studo (muziko kaj psikologio) ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso li transiris en 1966 al gitaro; li sekvis privatajn secionojn de Ron Anthony. En 1969 li transloĝiĝis al Novjorko, kie li muzikis kun James Brown, Aretha Franklin, Diane Schuur kaj *Blood, Sweat & Tears* same kiel kun George Benson, Hubert Laws, Bob James, Don Grolnick, Billy Cobham aŭ Tom Scott. Liaj kunmuzikadoj kun *Brecker Brothers* (ĝis 1977) kaj kun *Steely Dan* kontribuis al tio, ke liaj kvalitoj kiel studiogitaristo klare reliefiĝis. Ekde 1974 li prezentis ankaŭ kun Larry Coryell kiel gitarduopo. Ekde 1977 li prezentis proprajn muzikalbumojn. Li koncertvojaĝis kun la ĉiustelularo „CBS All Stars" kaj ekde 1981 kun la propra ensemblo „Eye Witness". En 1986 li estis membro de „Weather Update" de Joe Zawinul, antaŭ ol li vojaĝis kun „Elements" kaj kun Mike Mainieri. Lia albumo „Local Color" (1987) kun Rob Mounsey estis kandidatigita por Grammy. Li kunverkis la sonregistraĵojn por la albumo *Amandla* de Miles Davis (1989). En 1994 li vojaĝis kun Anthony Jackson kaj Dennis Chambers tra Eŭropo (*The Suite Case. Live in Köln*). Vojaĝo en Japanujo kun la projekto *A Tribute to Cal Tjader* de Dave Samuels donis al la du la ideon fondi kune kun Dave Valentin la *Caribbean Jazz Project*, je kies unuaj du albumoj („New Horizons", 2000; „Paraiso", 2001) li kunverkis. Kun John Patitucci kaj Jack DeJohnette li muzikas triope ekde meze de la 1990.

Khan laboras ankaŭ kiel muzikinstruisto, publikigisto kaj produktisto; li verkis ekzemple instrulibrojn kiel „Pentatonic Khancepts" aŭ „Contemporary Chord Khancepts" (ambaŭ en 2002). En liaj retpaĝoj troviĝas ankaŭ la transskribaĵoj de Khan de soloj de aliaj muzikistoj, ekz. de Wes Montgomery aŭ John Scofield.

La japana fakrevuo *Jazz Life* deklaris Khan-on unu el la 22 plej gravaj ĵazgitaristoj ĉiutempaj.

Diskoj
------

* *The Collection* (1977-1979, kompilaĵo el la albumoj *Tightrope*, *The Blue Man* kaj *Arrows*)
* *Evidence* (1980, solo-albumo)
* *Crossings* (1994)
* *You Are Here* (1997)
* *The Green Field* (2005)

Konsultlibraj notoj
-------------------

* Martin Kunzler, Jazz-Lexikon Bd. 1. Reinbek 2002; ISBN 3-499-16512-0

Rimarkoj
--------

1. ↑  Intervjuo kun Khan pri *Amandla*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retpaĝo
* Recenzo de *The Green Field*
* Recenzo de 'Borrowed Time Arkivigite je 2017-09-24 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 388568
* GND: 134425804
* LCCN: n81120086
* VIAF: 120077785
* ISNI: 0000 0001 1480 7372
* SUDOC: 251287602
* BNF: 139271951
* MBA: 1523702b-bdf8-4023-9002-548f4387377f
* NKC: xx0088473
 |
**Teatro Kalgaria** (angle: *Theatre Calgary*) estas teatra aktoraro en Kalgario (Alberto); ĝi fondiĝis kiel profesia aktoraro en 1968.

La aktoraro havis sian komencon en la 1940-aj jaroj, kiam lernantoj de Betty Mitchell, instruistino de teatrarto ĉe Mezlernejo Western Canada, fondis amatoran aktoraro kun la nomo "Workshop 14." En la 1960-aj jaroj la grupo kuniĝis kun dua amatora aktoraro, la "Musicians' and Actors' Club" (MAC), kaj tiel fariĝis "MAC 14" sub direktado de Kenneth Dyba. La 1-an de julio 1968 MAC 14 fariĝis Teatro Kalgaria, plene profesia aktoraro, kaj Christopher Newton ricevis la postenon de unua Reĝisoro, kaj li rapide famiĝis pro elstara artismo. 

La posteulo de Newton fariĝis Clark Rogers en 1971, kaj lin rapide sekvis Harold G. Baldbridge en 1972, kaj Rick McNair en 1979. Sub reĝisora gvidado de McNair, Teatro Kalgaria rekoniĝis kiel grava prezentanto de novaj kanadaj teatraĵoj; ĝi prezentis premierojn de teatraĵoj verkitaj de John Murrell, W.O. Mitchell, kaj Sharon Pollock. Ĉi-lasta fariĝis reĝisoro de la aktoraro en 1984 sed, kiel Rogers, restis nur unu jaron en tiu posteno. Tiutempe Teatro Kalgaria fariĝis la endoma aktoraro en moderna teatro en la Kalgaria Centro por Interpretaj Artoj. Dezajnita kunlabore kun Teatro Kalgaria, la Teatro Max Bell kreiĝis kiel speciala loko por teatroj spektakloj: ĉiu sidloko estas ne pli ol 20 metrojn for de la scenejo, tiel ke spektantoj povas ĝui tian intiman akordon kun la aktoroj kiu pligrandigas la magian sperton de viva teatro.

En 1991 Brian Rintoul venis al Teatro Kalgaria kiel ĉefa enscenigisto. Rintoul reĝisoris por Teatro Kalgaria en la Centro QR kelkajn teatraĵojn, inter ili "On Golden Pond" kaj "Betrayal" jam antaŭ ol enposteniĝi. En 1996 oni nomumis James Brewer Aganta Art-Direktoro, kaj Richard C. Dennison, la Fondintan Administranton, Ĝenerala Direktoro. La 18-an de junio 1997 oni nomumis Ian Prinsloo Art-Direktoro de la aktoraro, post deĵoro ĉe Festivalo Shaw sub la gvidado de Christopher Newton. La 10-an de julio 1997 Tom C. McCabe nomumiĝis Prezidanto de la aktoraro. Fine de la teatra sezono de 2004-05 oni nomumis Dennis Garnhum la 10-a Art-Direktoro de Teatro Kalgaria la 27-an de julio 2005.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
**Steven W. Carabatsos** (naskita 1938) estas usona scenaristo, kiu ankaŭ estis la rakonta redaktoro pri Star Trek en la helpa teamo de John D. F. Black kaj D. C. Fontana.

Dum studis en Cornell Law School li skribis provan scenaron por la medicina dramo Ben Casey. La produktanto Jack Laird aĉetis ĝin por uzo, kaj kiam li moviĝis al la studenta-bazita dramo "Channing", li kontraktis Carabatsos'on por certigi, ke la scenaroj restis studente orientita. Carabatsos priskribis sin kiel "teknika konsilanto zorge de *rah-rah*" , kaj korespondiĝis kun sia pli juna frato (tiam studento) kaj ankaŭ vizitante fakultatojn en la areo de Los-Anĝeleso por daŭrigi ĉe aktualaj tendencoj.

Post la foriro de John D. F. Black kiel redaktisto de rakonto, Carabatsos estis dungita kiel ties anstataŭaĵo en Star Trek aŭgusto 1966 de Gene Roddenberry. Lia unua laboro en la spektaklo estis reescribi la scenaron de Harlan Ellison por "The City on the Edge of Forever" por malmultekustigi ĝin. Ellison poste akuzis al Carabatsos pri "preni ĉenon" al la scenaron, kun multaj ŝanĝoj faritaj inkluzive de la aldono de la rolo Gardisto de Eterneco kaj la ŝanĝo al komenca instrukcio kie Doktoro Leonard McCoy estas superdozita per adrenalino. Roddenberry ne ŝatis la version de Carabatsos, kaj demandis al Ellison fari plian reskribon..

Dum la produktado de "Court Martial", Carabatsos estis postulita de la produktanto Gene L. Coon por skribi tute novan skripton, uzante la samajn ideojn. La alternativa scenaro poste estis kunfandita kun la originalo, gajnante Carabatsos kun-verkistan krediton apud Don Mankiewicz. Carabatsos kiel redaktisto de fabeloj de Star Trek estis tuj poste anstataŭigita de D. C. Fontana. Carabatsos estis agnoskita kun Roddenberry por la ideo de epizodo Operation: Annihilate!.

Post lia foriro de Star Trek, Carabatsos laboris por pluraj televidserioj kiel verkisto kaj scenarigis filmojn kiel ekzemple *The Last Flight of Noah's Ark* (1980) kaj *Hot Pursuit* (1987).

Referencoj
----------

1. ↑  "'Rah-Rah Advisor' Keeps Series College-Orientated",  *The Salt Lake Tribune*, November 9, 1963, paĝo 28.
2. ↑  Cushman, Marc; Osborn, Susan (2013). These Are the Voyages: TOS, Season One. San Diego: Jacobs Brown Press. ISBN 978-0-989-23811-3.
3. ↑  "Hot Pursuit' runs into some trouble",  *Chicago Sun-Times*, May 11, 1987. Kontrolita July 17, 2016.

 Arkivigite je 2016-09-11 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2016-09-11. Alirita 2019-02-17.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 632447
* VIAF: 64208094
* ISNI: 0000 0000 7778 1387
* BNF: 14047208j
* BNE: XX1491559
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Stevia rebaudiana** |
| --- |
|  |
| Stevia rebaudiana*Stevia rebaudiana* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonuloj *Dicotyledones* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Asteraloj *Asterales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Asteracoj *Asteraceae* |
|
|
| Tribo: | Asteroidoj *Asteroideae* |
|
|
| Genro: | Stevio *Stevia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Stevia rebaudiana***Bertoni Bertoni 1905 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Stevia rebaudiana  |

 |
| v • d • r |

***Stevia rebaudiana*** aŭ **mielherbo** estas planto kiu originas el subtropika kaj tropika Sud- kaj Mezameriko. La planto ankoraŭ troviĝas nekultivata sur la altebenaĵo en la limregiono inter Brazilo kaj Paragvajo. Tie la planto jam dum jarcentoj estas uzata kiel dolĉigilo por trinkaĵoj kiel mateo kaj medicinaj trinkaĵoj kaj en herbekstraktoj.

Priskribo
---------

*Stevia rebaudiana* estas plurjara planto el la familio de la asteracoj, kiu estas polenita per la vento. La planto plejofte estas kultivata kiel unujara rikoltaĵo. La planto povas kreski ĝis alto de unu metro kaj havas mallarĝajn foliojn kiuj longas tri centimetrojn. Kultivi el semoj estas malfacila ĉar la planto ne estas sinpolena kaj ĝenerale 13-15% de la semoj bone ĝermas, eĉ kiam la semoj estas freŝaj (ne pliaĝaj ol 6 monatoj).

La planto ŝatas varman kaj humidan lokon, sed ne kun "malsekaj piedoj". La grundspeco povas esti acideta, sabla lomo. Dum plilongiĝantaj tagoj la folioj disvolviĝas; dum plimallongiĝantaj tagoj la planto ekfloras. Ĝi estas ofertata en majo kaj junio en ĝardencentroj sub la nomo "mielherbo" aŭ la patentita nomo "Stepa".

La planto estas uzata ankaŭ por vizaĝokremoj, mankremoj, piedungventoj, lipbalzamoj, dentopastoj kaj kiel dolĉigilo, ekzemple per steviolo. La planto stevio enhavas komponaĵon konatan kiel steviolo kiu, kiam elprenita, havas 300 fojojn la dolĉecon de la sukero dum ĝi havas minimuman efikon sur la sangosukero.

Pulvoro de *Stevia rebaudiana*

Notoj
-----

1. ↑  La informo pri multobligilo de dolĉeco kiel "300 fojojn" devenas el subjektivaj pritaksoj de aro de testitaj subjektoj Arkivigite je 2009-01-23 per la retarkivo Wayback Machine kiuj gustis variajn dissolvaĵojn kompare al standarda dissolvaĵo de saĥarozo. Fontoj referencitaj en tiu artikolo diras ke steviosidoj havas ĝis 250 fojojn la dolĉecon de la saĥarozo, sed aliaj, kiaj steviproduktaj firmaoj kiaj SweetLeaf, postulas 300 fojojn. 1/3 al 1/2 tekuleraĵoj (1.6–2.5 ml) de steviosida pulvoro estas postulita kiel havanta ekvivalentan dolĉigan povon al 1 taso (237 ml) de sukero.
**Stieger-kasteleto** (germane *Stiegerschlößl*) troviĝas en la centro de Maishofen, Aŭstrio (Kammerer-strato nr 4) kaj estas monumentprotektotaĵo.

Historio
--------

Komence la teretaĝo utiligitis kiel kapelo havante barelvolbon. La nomo estas laŭ familio Stieger, kiuj posedantis inter 1700 kaj 1818. En 1839 alikonstruigis la domon la geedza paro Peter kaj Elisabeth Neumayer kion atestas suroriela enskribaĵo (18 P.E.N. 39). El tiu ĉi tempo datumas la fasado nuna kun ventumilsimilaj palemtoj, elegantaj stukorieloj supre de la fenestroj kaj groptegmento. Parte ekkoneblas gotikaj muraĵoj. Poste akiris la tuton la familio de la kamparano Dick. De ili aĉetis la kasteleton en la 1977-a jaro Fridolin Engls. Pri enloĝado de nobeloj nenio konatas. 

La selotegmenta ekonomieja parto kiu tuj apudis forigitis en la 1973-a jaro por ke oni povu plilarĝigi la straton. Nuntempe ene estas gastejo kiu ofertas regiontipajn friandaĵojn.

Literaturo
----------

* 

Friederike Zaisberger kaj Walter Schlegel: *Burgen und Schlösser in Salzburg. Pongau, Pinzgau, Lungau*, Vieno 1978, ISBN 3-85030-037-4

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stieger-kasteleto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* bieno Stieger-Schlößl ĉe Austria-Forum.

Notoj
-----

1. ↑   *Stiegerschlössl – das traditionelle Wirtshaus in Maishofen!*. Arkivita el la originalo je 2018-03-30. Alirita 2022-06-03.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Stigia orelstrigo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Strigoformaj *Strigiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Strigedoj *Strigidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Asio* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***A. stygius*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Asio stygius****(Wagler, 1832) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Sinonimoj |
|  |
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Stigia orelstrigo  |

 |
| v • d • r |

La **Stigia orelstrigo**, *Asio stygius* estas mezgranda malhela strigo, tio estas specio de birdo el la ordo de strigoformaj, familio de strigedoj, kun plumtufo super ĉiu okulo. Ĝi estas indiĝena de Centra kaj Suda Ameriko. Ĝi havas brilflavajn okulojn, nigran bekon, havas la karakteran malhelbrunan **vizaĝan diskon**, kie kontrastas la brilegaj okuloj kaj inter ili unue blankaj strioj kiuj venas el la oreltufoj kiel brovoj en formo de litero vo kiuj konvergas al la beko, krome estas malhelgriza angula spaco kiu venas el la frunto. La subaj partoj estas malhele sablokoloraj kun malhelbruna striado. La supraj partoj estas inverse, sablokolora striado sur pli malhela fono.

Tiu orelstrigo okupas varion de deciduaj kaj ĉiamverdaj arbaroj, kaj malfermajn areojn kun arbaraj makuloj. Ĝi loĝas ekde marnivelo ĝis 3 100 m supre.

Tiu ĉi neotropisa specio manĝas varion de predoj inkludante birdojn, etajn mamulojn, reptiliojn, amfibiojn, krustulojn kaj insektojn. Ĉiu tiu ĉasado estas farita dumnokte.

La **Stigia orelstrigo** demetas du ovojn en nesto el branĉetoj konstruita de aliaj birdoj, sed foje, ili nestumas surgrunde, kiel sia parenco, la marĉostrigo.

Tiu orelstrigo ne estas tutmonde minacata, kvankam ĝia statuso varias grande tra sia tuta teritorio. Ĝi vivas en Sudameriko, kaj en partoj de Centrameriko. Ĝi estis dokumentite vidata dufoje en Teksaso  Arkivigite je 2007-08-14 per la retarkivo Wayback Machine.

Vidu ankaŭ
----------

* Kubaj humidaj arbaroj

Notoj
-----

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Birdoj |

* Owling.com Arkivigite je 2010-09-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Strigejo
tradicia terkultivado en Sudano utiligante fosbastonon
Agrikultura **terkultivado** estas la produktado de kulturplantoj por ricevi enspezoj sur pro tiu prilaborita agroj.

Bazo
----

uzo de teknikaj rimedoj en la moderna terkultivado: draŝrikolta maŝino ĉe rikolto de tritiko
Surbaze de la uzataj iloj Eduard Hahn distingis inter fosbastono-kultivado, hakilo-kultivado kaj plugilokultivado. La agroj de la hodiaŭa industriigita terkultivado estas idoj de la „plugilokultivataj" agroj de plugebla tero. La celo de la grundprilaborado kaj pliaj terkultivaj aranĝoj (ekzemple sterkado) estas ebligi la optimajn kreskokondiĉojn al la kulturplantoj. La grundprilaborado malfirmigu la humteron, malhelpu la disvastigon de fiherboj kaj plibonigu la akvoreĝimon.

La produktado de la fruktoj de la agro estu kaj por tuja konsumado kaj por stokado. La laboroj de terkultivisto estas terprilaborado,dissemado aŭ plantado, sterkado kaj flegado de la plantoj (precipe plantprotektado) kaj rikoltado. La sumerkatigo ofte faras arikulturaj kooperativoj.

Kultivataj estas plantoj por nutri homojn kaj bestojn, ekzemple la diversaj specioj de cerealoj, fabacoj, radikfruktoj kiel sukerbetoj aŭ terpomoj.

Krome multaj aliaj plantoj estas kultivataj, kiuj ne au nur parte estas nutraĵoj. Inter ili tabako, fibroplantoj (lino, kotono), olesemoj (kolzo, sunfloroj), kaj furaĝplantoj, ekzremple trifolio.

Historio de la Terkultivado
---------------------------

Vidu ankaŭ: neolitika revolucio

Dosiero:Saatundegge.svgdisemado kaj erpado en la mezepoko

Notoj
-----

1. ↑  Eduard Hahn 1914, Von der Hacke zum Pflug. Leipzig, Quelle & Meyer.

* Kategorio Terkultivado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pri la komunumo
---------------

**Stierva** estas komunumo de la komunumaro Alvaschein kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 142 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Stierva situas sur alta teraso sude de la valo de la rivero Albulo. En sudo la komunuma teritroio atingas en la valfundo la bordon de la rivero. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Stierva mem ankaŭ la vilaĝeto Bargung.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Stierva limas en nordo al Vaz/Obervaz, en nordoriento al Alvaschein, en oriento al Tiefencastel, en sudoriento al Mon, en sudo al Salouf, en sudokcidento al Zillis-Reischen, kaj en nordokcidento al Mutten.

Lingvoj
-------

Kvankam ankaŭ en Stierva la nombro de germanlingvanoj dum la lastaj jaroj kreskis, ankoraŭ la plumulto de la loĝantaro de la komunumo parolas la romanĉan lingvon. Laŭ la popolnombrado de la jaro 2000 66,41% de la loĝantaroj estis romanĉlingvaj, dum 32,81 parolis la germanan. En la jaro 1980 la elcentaxjo de la romanĉlingvanoj estis ankoraŭ 87,61%.

Trafiko
-------

Stierva situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. La sola vojo, kiu kondukas al la vilaĝo komenciĝas en Mon. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio al Tiefencastel.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Stierva datiĝas el la jaro 841 kiel *Seturiuo*. de la 12-a ĝis la 13-a jarcento Stierva estis limliko inter la teritorio de la Senjoroj de Vaz kaj la voktejo Surses de la episkopo de Koiro. Tial la Senjoroj de Vaz en Stierva konstruis en la jaro 1275 la *Kastelon La Tor*, kiu ankoraŭ hodiaŭ estas loĝata. La hodiaŭa Maria Preĝejo estis konstruita en la jaro 1521 sur la fundamento de du pli malnovaj preĝejoj, kiuj menciiĝis en la jaro 1290 kaj 1357. Ek de 1356 Stierva apartenis al la episkopa teritorio kaj ek de 1552 ĝis 1851 ĝi formis kune kun Mutten unuon de la Supera Tribunalo Obervaz kiel parto de la Diodoma Federacio.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Gion Peder Thöni*: *Stierva* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-03-18)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Stierva
* Stierva en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Stierva** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Albulo |
| --- |
| 
**Alvaschein:** Alvaschein• Mon • Mutten • Stierva • Tiefencastel • Vaz/Obervaz

**Komunumaro Belfort:** Alvaneu • Brienz/Brinzauls • Lantsch/Lenz • Schmitten • Surava

**Komunumaro Bergün:** Bergün/Bravuogn • Filisur

**Komunumaro Surses:** Bivio • Cunter • Marmorera • Mulegns • Riom-Parsonz • Salouf • Savognin • Sur • Tinizong-Rona |  |

 |
**Sándor Hollán** [ŝAndor holAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Hollán Sándor József** estis hungara ministeria oficisto. Lia nobela antaŭnomo estis *kislődi,* lia patro estis Sándor Hollán (pli aĝa).

Sándor Hollán naskiĝis la 6-an de oktobro 1873 en Budapeŝto, li mortis la 23-an de aprilo 1919 en Budapeŝto.

Memortabulo pri Sándor Hollán (2009)
Memortabulo pri Sándor Hollán (2011)

Biografio
---------

Sándor Hollán studis juron en universitatoj de Lepsiko kaj Halle, poste li doktoriĝis en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Post siaj studoj li eklaboris en la ministerio pri komerco. Paŝo post paŝo li akiris pli altajn postenojn. Li iĝis direktoro de la Hungaraj Ŝtataj Fervojoj en 1910 kun titolo ministeria konsilisto. Dum la Hungara Sovetrespubliko (1919) li estis unu el la unuaj viktimoj de la ruĝa teroro. Li estis mortpafita nokte kune kun lia patro sur la Széchenyi-Ĉenponto. Li postlasis edzinon kun 2 filoj.

Memorigiloj
-----------

Jam en la jarfino de 1919 oni metis memortabulon sur la ponton. Dum la rekonstruo de la ponto (1946) oni nuligis la tabulon, sed en 2009 oni metis pli novan, kiun oni ŝtelis. En 2011 oni metis memortabulon denove.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Sándor Hollán (pli juna) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 700315
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Sébastien Erhard (apartigilo). |

**Sébastien ÉRARD** (denaske Erhard) (naskiĝis la 5-an de junio 1752 en Strasburgo, mortis la 5-an de aŭgusto 1831 en La Muette ĉe Passy) estis franca instrumentkonstruisto germandevena.

Li estis samtempulo de la komponisto François-Adrien Boieldieu kaj havis sian metiejon en Parizo. Érard ne nur sindediĉis al la evoluo de piano, sed precipe ankaŭ konatiĝis pro la teknika pluevoluado de la harpo. En 1811 li surmerkatigis harpon kun duoblapedala mekaniko, per kiu la harpo reatingis tiun pozicion, kiun ĝi dum pasintaj jarcentoj tenis en la favoro de la publiko. La novajn eblecojn de la harpo far Érard baldaŭ utiligis al si multaj komponistoj, i.a. Hector Berlioz.

De Érard devenas ankaŭ en 1823 la evoluo de la ripetmekaniko ĉe la piano, kiu sekvigis gravan kreskadon de la ebloj de ĉi tiu instrumento.

Érard donacis al Beethoven en 1803 pianegon el sia produktado. Ĉi tiu translasis ĝin en 1824/25 al sia frato Nikolaus Johann, de kiu ĝi en 1845 eniris la posedaĵon de la Landa Muzeo de Supra Aŭstrio en Linz.

* Kategorio Sébastien Érard en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 284859
* GND: 119333449
* LCCN: n96021854
* VIAF: 44575180
* ISNI: 0000 0000 8378 1420
* SUDOC: 033336210
* BNF: 14973846z
* ULAN: 500090716
 |
Stiftorompilo preta por la eksperimento
Stiftorompilo konsistanta el tenilo (1), tirstango (2), rompenda stifto (3) kaj kajlo (4)

**Stiftorompilo** estas simpla aparato uzata dum fizikinstruado. Ĝi taŭgas por montri la linian dilaton de metalaj matarialoj depende de la temperaturo kaj la forton, kiu agas dum tiu dilato aŭ maldilato.

Konstruo de la aparato
----------------------

Ekzistas variaj modeloj de stiftorompilo. La aparato de la flanka bildo konsistas el tenilo (1) farita el kurbigita ŝtala tubo. Je la ekstremaĵoj troviĝas truoj kie oni enigas la rompendan stifton (3) farita el gisfero. La stifto trapasas ankaŭ truon en la tirstango (2), kiu siavice trapasas truon troviĝanta ĉe la vertico de la kurbo de tenilo. En la tirstango troviĝas fendo, kie oni enigas stalan kajlon (4).

Sinsekvo de la eksperimento
---------------------------

Je la komenco, kiam la tirstango esta malvarma, la kajlo enestas malmulte en la fendo. Poste oni varmigas la tirstangon helpe de gasbrulilo. La stango linie dilatas kaj oni povas iomete bati sur la kajlon por enigi ĝin tute en la fendon. Poste oni versas akvon sur la tirstangon kiu tiamaniere estas malvarmigata kaj mallongiĝas. La stifto provas malhelpi la mallongiĝon de la stango kaj fine estas rompata, ĉar gisfero ne estas fleksebla.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stiftorompilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Filmo kiu montras la eksperimenton
sekco de la tero:  
1 terkrusto (oceana kaj kontinenta krusto, dikeco 0 ĝis 80 km), 2 termantelo (supra mantelo inkluzive de la astenosfero (5), kaj suba mantelo), 3 terkerno (3a kaj 6 ekstera, likva kerno, 3b kaj 7 ena, solida kerno - 4 litosfero, do terkrusto kaj supra mantelo
La **termantelo** aŭ **mantelo** estas la dikega, meza ŝelo interne de la planedo Tero. Ĝi situas rekte sub la terkrusto kaj averaĝe dikas 2850 kilometrojn (la limo inter terkerno kaj termantelo averaĝe troviĝas 2898 kilometrojn sub la tersurfaco). La termantelo samkiel la terkrusto estas solida, sed en siaj mekanikaj ecoj kaj kemia konsisto signife diferencas de la pli supra terkrusto, kiu funde de la oceanoj kaj sub la kontinentoj aparte konsistas el bazalto kaj sur la kontinento aparte el granito. La plej supra parto de la termantelo nomiĝas astenosfero.

La rokaro de la supra termantelo konsistas el la mineralo olivino respektive variaĵoj ekestantaj pro alta fizika premo, krome el piroksenoj kaj similaj mineraloj. En la profunda parto de la mantelo inter 660 kaj 800 kilmetroj ekzistas tiom altaj temperaturoj kaj premoj, ke tiuj mineraloj ne plu stabilas kaj daŭre transformiĝas al aliaj mineraloj. La termantela rokaro havas pli grandan parton de fero kaj magnezio, kaj malpli grandan parton de silicio kaj aluminio ol la terkrusto.

La maso de la termantelo estas pli-malpli 4,08 · 1024kilogramoj kaj do ampleksas pli-malpli 68 procentojn de la tuta maso de la tero. Regas temperaturoj inter kelkcento da celsiusaj gradoj sub la terkrusto kaj pli ol 3500 °C ĉe la limo inter termantelo kaj terkerno.

Kvankam tiuj temperaturoj aparte en pli profundaj regionoj signife superas la fandopunkton de la ŝtonoj, la termantelo tamen preskaŭ komplete solidas, ĉar la grandega premo malhelpas la fandiĝon.

| Konsisto de la **termantelo** |
| --- |
| oksigeno | 44,8 % |
| magnezio | 22,8 % |
| silicio | 21,5 % |
| fero | 5,8 % |
| kalcio | 2,3 % |
| aluminio | 2,2 % |
| natrio | 0,3 % |
| kalio | 0,03 % |
|

Termantela konvekto
-------------------

Fakte la Tero enhavas gravan varmon pro radioaktiveca agado. Ĝi malvarmigas forlasante la varmon al sia surfaco.

Pri ĉi tio, okazas tri fenomenojn: varmokondukto, konvekto, varmoradiado. Ĉe la termantelo, plejparto de la varmofluo plenumiĝas movante la rokojn. Efektive, pro la varmoproduktado rilatigita al la radioaktiveco de la termanrelo kaj al la malforta fluo originanta de la terkerno, la materialo fariĝas pli malpeza kaj iomete duktila kaj konvekcio okazas. Ĉi tiuj movoj de solidaj ŝtatoj estas ĉe la origino de la tektonaj plataj movoj kaj de la varmaj punktoj.

La fiziko de ĉi tiu fenomeno estas kompleksa. Efektive, la fizikaj proprecoj de solidaj materialoj estas tre malsamaj ol tiuj de akvo aŭ aero, ekzemple.

Fontoj
------

1. ↑  Laŭ la PIV 2020 unu de la signifoj de mantelo estas "⊕ Tavolego de la terglobo, situanta inter la krusto k la kerno: *supra mantelo* (ĝis 700 km); *malsupra mantelo* (inter 700 k 2900 km)."

* Kategorio Termantelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Teatro de Thorikos** (greke *Αρχαίο Θέατρο Θορικού*), situas ĉe nordo de Lavrio, estis antika greka teatro en Thorikos en Atiko, Grekio. Ĝi estas unu el la plej malnovaj konataj grekaj teatroj kaj ĝi estis konstruita ĉirkaŭ 525–480 a.K. La teatro estas neĉefa en sia desegno, ĉar ĝi estas elstrekita anstataŭe de la tipa duonĉirklo.

Historio
--------

Teatro de Thorikos en 1819
Teatro de Thorikos en la 1840-a
Teatro de Thorikos estis konstruita en pluraj etapoj. La unua konstruktostadio estas datita al la fino de la arkaika periodo ĉirkaŭ 525-480 a.K. la teatro povas esti konsiderata kiel tre frua greka konstruaĵo.
La speciala formo de la teatro antaŭe estis klarigita per la fakto, ke ĝi estus konstruita tute, kiam la formo de teatroj ankoraŭ ne estis stabilita. Pli lastatempe, la formo estas konsiderata kiel klarigita per la fakto, ke ekspansioj estas faritaj al la estrado de la teatro en etapoj super la plej malnova parto post ĝia konstruado. La teatro fariĝis elstrekita kiam ĝi estis ekspandita en la klasika periodo de la 4-a jarcento a.K. duone interŝanĝoj estis faritaj al ĝi jam en 300 a.K.

La speciala formo de la teatro antaŭe estis klarigita per la fakto, ke ĝi estus konstruita tute, kiam la formo de teatroj ankoraŭ ne estis stabilita. Pli lastatempe, la formo estas konsiderata kiel klarigita per la fakto, ke ekspansioj estas faritaj al la estrado de la teatro en etapoj super la plej malnova parto post ĝia konstruado. La teatro fariĝis elstrekita kiam ĝi estis ekspandita en la klasika periodo de la 4-a jarcento a.K. duone interŝanĝoj estis faritaj al ĝi jam en 300 a.K.

Referencoj
----------

1. 1 2   en retejo www.perseus.tufts.edu
2. ↑   arkivita la 30an de Julio 2023 el retejo Diazoma
3. ↑  [*rompita ligilo*]
4. ↑   retejo www.gtp.gr

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831226
 |
Teatrokorto de Almagro, ununura konservita en Hispanio tia kia ĝi estis en la 17a jarcento.
Enirejo al la Teatrokorto de Almagro.
Vidaĵo de la supra sidlokaro.
Puto de la Teatrokorto de Almagro.
La **Teatrokorto de Almagro** situas ĉe la Ĉefa Placo de tiu urbeto manĉa, en Hispanio.

Deklarita Nacia Monumento la 4-an de marto de 1955, ĝi pluhavas la originan strukturon de la iamaj teatrokortoj de la 16a kaj 17a jarcentoj kaj estas la ununura kompleta tia teatrejo tiuepoke, probable ĉar ĉiam pluuzatis kiel konstanta gastejo.

Aktuale ĝi estas unika ekzemplo de teatro tute konservita en la mondo de la apartenantaj al tiu tiparo de teatrejo; kiu abundis tiom en Hispanio en la 17a jarcento kiom en Anglio en la epoko de la Elizabeta teatro.

Pro la popularigo de la Festivalo de Klasika Teatro de Almagro kaj de la Teatrokorto, ekde 1994 kaj en nova sidejo troviĝas en Almagro la Nacia Muzeo de Teatro, pri la historio kaj evoluo de la teatro en Hispanio.

Vidu ankaŭ
----------

* Baroka teatro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Priskribo detala de la Teatrokorto Arkivigite je 2009-05-14 per la retarkivo Wayback Machine
* Prezoj, horaroj, telefonoj kaj aranĝitaj vizitoj
* Retejo de la Internacia Festivalo de Klasika Teatro de Almagro
* Montro de la teatrejo en ties aktuala situacio (Sketchup) Arkivigite je 2012-06-04 per la retarkivo Wayback Machine

Bibliografio
------------

* Peláez Martín, Andrés (2002). El corral de las comedias y la Villa de Almagro. TOLEDO. ISBN 978-84-7788-250-3.
**Sándor Karsay** [ŝAndor karŝai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Karsay Sándor** estis hungara pastro, luterana episkopo. Lia nobela antaŭnomo estis *téthi*.

Sándor Karsay  naskiĝis la 15-an de marto 1814 en Győr. Li mortis la 4-an de junio 1902 en Győr.

Biografio
---------

Sándor Karsay lernis teologion en Sopron kaj Vieno, poste li estis familia edukisto 2 jarojn. Li pastriĝis en 1837 en Mencshely. En 1847 li iĝis eklezia subnotario, en 1866 episkopo de episkopejo Transdanubio. En 1895 li abdikis pro okulmalsano. En la sama jaro li ricevis la titolon reĝa konsilisto, poste li nobeliĝis.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* ’’Általános és részletes tanmód. Protestáns népiskolai tanítók számára vezérfonalul.’’ (1844)
* ’’Oltári beszéd a nagydémi ev. fiókegyház templomszentelésén’’ (1858)
* ’’Agenda vagyis az egyházi szertartások végrehajtásának módja’’ (1889-90)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla maldekstre post klako al litero K kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio

* Kategorio Sándor Karsay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **stirorgano** (angle *control unit*, *CU*) estas la parto de la procesoro de komputilo, kiu stiras la sinsekvon de la prilaborado de la komandoj. Ĝi ŝarĝas la komandojn, se necese dekodas ilin kaj interpretas ilin. Samtempe la stirorgano sendas signalojn al aliaj partoj de la procesoro, aparte al la kalkulorgano. La tuta aktiveco de la stirorgano dependas del la procesora ciklo.

Taskoj de la stirorgano
-----------------------

La stirorgano estas kune kun la kalkulorgano la plej grava komponanto de la procesoro. En la stirorgano troviĝas la komandokalkulilo, la registro de komandoj kaj la komandodekodilo. La tasko de la stirorgano estas ruli la programon, efektivigante unu komandon post la alia.

Stirorganoj de komputiloj kun von Neumannn-arkitekturo laboras sekvante la fazojn FETCH, DECODE, FETCH OPERANDS, EXECUTE kaj UPDATE INSTRUCTION POINTER.
Tio signifas, ke une la stirorgano venigas la komandon kaj dekodas ĝin. Poste estas ŝargataj la operandoj kaj la komando estas ekzekuciata. Eventualaj rezultoj estas konservataj. Fine la komandokalkulilo estas aktualigata kaj la ciklo denove komencas.
Teatroreĝisoro havigante instrukciojn.
**Teatroreĝisoro** aŭ *sceneja reĝisoro* estas la respondeculo, en la medio de la surscenejaj artoj (partikulare, la teatro kaj la opero)​, superrigardi kaj reĝisori la surscenejigon de teatraĵo, unuigante kriteriojn kaj kondutojn de la diversaj klopodoj kaj aspektoj de la produktorado, kiel estas dekoracio, vestaĵaro, specialaj efektoj, lumigado, movado de aktoroj kaj foje eĉ koreografioj, kiam tiuj ne havas apartan koreografon kiu zorgas prie.​

La funkcio de la reĝisoro estas sekurigi la kvaliton kaj realigon de la teatra produkto. La reĝisoro laboras kun ludantoj kiuj povas esti aktoroj, kantistoj aŭ dancistoj kaj kun la cetero de la arta teamo, kunordigante esploradon, kurtenadon, vestodesegnadon, rekvizitojn, lumdezajnon, aktoradon, scenografioon, helporeĝisoradon, sondezajnon ktp. por la produktorado. La reĝisoro foje povas labori kunlabore kun la dramaturgo dum oni progresas en la procezo de ludprovo. En la nuntempa teatro, la reĝisoro kutime estas kiu havas la ĝeneralan superrigardon al la spektaklo, kaj faras la decidojn pri la artaj kaj ludaj konceptoj de la teksto.

La reĝisoro, kiel estra koncepto, estas io relative noviga en la historio de teatro, kaj la unuaj okazoj datas el la fino de la 19-a jarcento, pli populare komence de la 20-a jarcento. Antaŭ tio, estis aktoroj aŭ dramaturgoj kiuj estis responsaj pri la prezentado de la teatraĵo kaj kiuj kunordigis la klopodojn.

Dum la produktado de la ludo, la helporeĝisoro zorgas por certigi la akuratan disponeblon de aktoroj kaj necesaĵoj kaj la ĝustajn ekagadon kaj ritmon. Post la finkompletigo de la produktado kaj la premiero, tre ofte la ĉefa reĝisoro ne necese akompanas la trupon kaj la helporeĝisoro ekprenas ties taskojn sekvante ties havigitajn indikojn por la cetero de la prezentado de la ludo en aliaj teatroj kaj laŭ turneo.

Famaj teatroreĝisoroj
---------------------

* Bertolt Brecht
* Peter Brook
* Miĥail Ĉeĥov
* Vsevolod Mejerhold
* Vladimir Nemiroviĉ-Danĉenko
* Max Reinhardt
* Konstantin Stanislavski
* Orson Welles
* Franco Zeffirelli

Notoj
-----

1. ↑   País, Ediciones El (15a de decembro 2002). «La hora de los directores de escena». EL PAÍS. Konsultita la 27an de Majo 2021.
2. ↑  «Director de escena». Konsultita la 27an de Majo 2021.

* Kategorio Teatroreĝisoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 726622
* GND: 4469908-6 4185053-1, 4469908-6
* LCCN: sh85134614
* BNF: 13162679d
* NKC: ph338504 ph119507, ph338504
 |
*Ne miskomprenu kun simila vilaĝo Sály!*

**Sóly** [ŝOj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Veszprém.

Katolika preĝejo de Sóly
Katolika preĝejo de Sóly

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 10 km²
* koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 47.1325/18.0369
* Loĝantaro: 400
* Poŝtkodo: 8193
* Telefonprefikso: 88

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo Séd [ŝEd], laŭ traira flankovojo (ĉefvojo Budapeŝto-Graz preteriras), laŭ fervojo Lepsény-Veszprém. Berhida troviĝas 9, Veszprém 10, Várpalota 14, Zirc 23, Balatonfüred 27 km-ojn.

Historio
--------

Supozeble tie okazis batalo en 997, sekve Stefano la 1-a (Hungario) firmigis sian potencon. La unua mencio devenis el 1009. En Sóly migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* ligna monumento Reĝa Glavo (memore al la batalo) de 1998
* nun kalvinana romanika Kalvinana preĝejo (Sóly), kiu kiel katolika kapelo konstruiĝis depost la batalo en 997, en la 18-a jarcento ĝi barokiĝis kaj turo alkonstruiĝis
* lerneja kapelo-preĝejo omaĝe al Patrono de Hungaroj

Famulo
------

En Sóly naskiĝis geofizikisto Károly Kántás.
La **itala virina nacia teamo de futbalo** reprezentas sian landon, Italion, en internaciaj turniroj de virina futbalado. La teamo interalie en la turniro pri la Virina Futbala Mondpokalo de 1991 atingis la kvaronfinalon (la rondon de lastaj ok teamoj), kaj en la Eŭropa Virina Futbal-Ĉampionado 1993 kaj 1997 la finalon.

Aktuale, la trejnisto de la nacia teamo estas Milena Bertolini, kaj la teamestro estas Sara Gama.

Historio
--------

historia emblemo de julio 2006 ĝis somero 2008
La itala teamo estis inter la unuaj, kiuj konkuris en internaciaj matĉoj. La unua neoficiala matĉo okazis la 23-an de februaro 1968 kontraŭ la teamo de Ĉeĥoslovakio. En 1969 la itala teamo gajnis la Eŭropan Pokalon de Nacioj, itale "Coppa Europa per Nazioni" en finala rezulto de 3-1 kontraŭ la dana teamo - krome en tiu turniro partoprenis la angla kaj franca teamoj. En 1970 la daninoj venkis per rezulto de 2-0 kontraŭ la italinoj en la finalo de la unua neoficiala monda ĉampionado, tiel ke la itala teamo nur atingis la duan pozicion. En la 2-a neoficiala monda ĉampionado de 1971 en Meksiko la itala teamo atingis la 3-an pozicion. La 28-an de novembro 1971 sekvis la unua internacia matĉo agnoskita de la internacia federacio FIFA.

* Kategorio Itala virina nacia teamo de futbalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Stilo Ludoviko la 15-a** aŭ *Louis Quinze* estas stilo de arkitekturo kaj ornamartoj kiu aperis dum la reĝado de Ludoviko la 15-a de Francio. El 1710 ĝis ĉirkaŭ 1730, nome periodo konata kiel Regenteco, ĝi estis iel etendo de la stilo de la epoko de lia avo kaj antaŭulo, Ludoviko la 14-a de Francio. El ĉirkaŭ 1730 ĝis ĉirkaŭ 1750, ĝi iĝis pli originala, ornamema kaj superriĉa, sub la influo de la amatino de la reĝo nome Madamo de Pompadour. El 1750 ĝis la morto de la reĝo en 1774, ĝi iĝis iom pli malabunda, ordigita, kaj ekmontris influojn de novklasikismo.

* Reĝa skribotablo ĉe la Kastelo de Versailles (1660-69)Reĝa skribotablo ĉe la Kastelo de Versailles (1660-69)
* Ovalforma salono de la Hôtel de Soubise (aktualaj Naciaj Arkivoj), Parizo (1735-40)Ovalforma salono de la *Hôtel de Soubise* (aktualaj Naciaj Arkivoj), Parizo (1735-40)
* Juvelmeblo de la daŭfenino Marie Antoinette (1770)Juvelmeblo de la daŭfenino Marie Antoinette (1770)
* Salono de Stilo Ludoviko la 15-a kun sofo kaj seĝo (Luvro)Salono de Stilo Ludoviko la 15-a kun sofo kaj seĝo (Luvro)

Laŭ Francisko Azorín **Ludovika arto** estas *Franca tipa arto, dum la regado de tiel nomataj reĝoj (1610-1793ª j).* Li indikas etimologion el *Ludoviko*, propra persona nomo de iaj francaj reĝoj. Li tiele grupigas en ununura esprimo la diversajn ludovikajn stilojn, kvankam li listigas variantojn: 12ª, 13ª, 14ª, 15ª kaj 16ª.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 111.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Stilo Ludoviko la 15-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Techaluta de Montenegro** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Techaluta de Montenegro. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 089.

Geografio
---------

**Techaluta de Montenegro** apartenas al la regiono Sur kiu situas en la centra suda parto de la subŝtato. Al tiu regiono entute apartenas 16 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3044 loĝantojn. El tiuj estis 1442 viroj kaj 1602 virinoj. La komunumo havas surfacon de 87,66 km². La meza alteco estas 1400 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 22,8 C. En la komunumo estas 617,6 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.Rigardo al la komunuma placo (Zócalo) de la ĉefurbo

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5034 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4535 scipovis legi kaj skribi kaj 494 viroj estis analfabetoj. Do 9.81 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 5258 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4745 sciis legi kaj skribi kaj 509 virinoj estis analfabetoj. Do 9,68 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Techaluta de Montenegro vivis 2842 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 1 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,035 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Techaluta de Montenegro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Techaluta de Montenegro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Techaluta de Montenegro Arkivigite je 2007-09-30 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Zenono el Kitiono, fondinto de Stoikismo, en la Kolekto Farnese, Napolo – Foto de Paolo Monti, 1969.
**Stoikismo** (*Στοά*) estas skolo de filozofio fondita (308 a.K.) en Ateno de Zenono el Kitiono (urbo en Cipro). Ĝi konsilas mem-regadon kaj taĉmenton de distraj emocioj, iam interpretitan kiel indiferentecon al plezuro kaj doloro. Ĉi tiu taĉmento lasas la individuon pensi klare, trankvile kaj nepartieme.

Stoikistaj praktikoj intencas formi en la individuo virton, saĝecon kaj honestecon. Studentoj instigiĝas helpi tiujn, kiuj bezonas. Stoikismo ankaŭ konsilas psikologian sendependecon de socio, kredante ke ĝi estas ofte malracia estaĵo. Per regado de pasioj kaj emocioj, oni povas superi la malpacon de la ekstera mondo kaj trovi pacon en si mem. Stoikismo instruas ke pasio distordas veron, kaj ke strebi akiri veron estas virte.

Oni asociigas kun Stoikismo Grekajn filozofojn kiel Kleanto, Panaitio kaj Krizipo kaj pli malfruaj Romajn filozofojn kiel Cicerono, Seneko la pli juna, Marko Aŭrelio, Katono la pli maljuna kaj Epikteto. Pri Cicerono, oni notu ke kvankam li tenis multajn el la moralaj doktrinoj de Stoikismoj, li ne estis Stoikisto sed eklektikisto. Oni ofte kontrastigas Stoikan filozofion al Epikurismo.

Ĉefaj periodoj de stoikismo
---------------------------

Aliaj filozofoj
---------------

* Krato de Malos

Vidu ankaŭ
----------

* Mondbildo
* Epikurismo
* Racio
* Adiaphora

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stoikismo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La Stoikismo de Prof. Agostinho da Silva (el la portugala esperantigis Manuel de Freitas)

* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 58949
* LCCN: sh85128242
* NDL: 00571775
* NKC: ph126109
* BNE: XX527322
 |