recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Pyrzyce** (kaŝube: **Përzëca**; aliaj nomoj dum tuta historio de la urbo: *Piriz* 1186, *Puritz* 1186, *Piriz* 1217, *Pirijtz* 1577, *Pyritz*, germane: **Pyritz**) - estas la urbo en la provinco Okcidenta Pomerio de nuna Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la centro de ankaŭ samnoma distrikto Pyrzyce. Fine de 2021 en la urbo vivis 12 041 loĝantoj.

statuo de Sankta Otto, apostolo de Pomerio, patrono de la urbo, en Bamberg
La setlado en la regiono estas tre malnova, la unuaj skribaj mencioj aperis jam en la 8a-9a jarcentoj. En la dua duono de la 10-a jarcento la loĝloko estis sub la pola regado de dinastio Piastoj t.e. la unua pola princo Mjeŝko la 1-a, sed jam en la 11a jarcento denove Pyrzyce havis la sendependan politikon kadre de la ŝtato Pomerio. En la jaro 1124 la loĝantoj de la loko estis baptitaj. La kristanigan mision, senditan tien fare de Boleslavo la 3-a Kurbabuŝa gvidis la germana episkopo *Otto el Bamberg*, kiu poste estis konata kiel *Sankta Otto*, apostolo de Pomerio, patrono de la urbo. La urbo ekhavis urbajn rajtojn laŭ la magdeburga juro dum la jaro 1263 kaj ekonomie proksime kunlaboris kun la najbaraj hansaj urboj Stettin kaj Stargard. Dum la mezepoko, la urbo estis germanlingva dum preskaŭ sep jarcentoj, ĝis la forpelo de la germanoj en 1945 kaj la posta aneksado fare de Pollando.

La preĝejo de Sankta Otto el Bamberg, nun Maria-preĝejo

Ĝemelaj urboj
-------------

* Bad Sülze, Germanio
* Hörby, Svedio
* Korbach, Germanio
* Vysoké Mýto, Ĉeĥio
* Goleniów, Pollando
* Złocieniec, Pollando

* Kategorio Pyrzyce en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 196620
* GND: 4263966-9
* VIAF: 246196263
* NKC: ge720061
 |
Ray Manzarek en julio 2010
The Doors 1968, Jim Morrison, John Densmore, Robby Krieger kaj Ray Manzarek.
Ray Manzarek, Milano 2012
**Ray MANZAREK**, naskonome **Raymond Daniel Manczarek** (naskiĝis la  12-an de februaro 1939(nun 1939-02-12) en Ĉikago, Usono, mortis la 20-an de majo 2013 (74‑jara) en Rosenheim, Bavario), estis usona muzikisto, kunfondinto kaj klavarinstrumentisto de la grupo The Doors.

Biografio
---------

Ray ricevis pianon por sia 9-a datereveno, sed ne tuj ludis ĝin. Nur kvar jarojn poste li eklernis per lecionoj kaj ekŝatis ĝin.

Foririnta al Los-Anĝeleso por sekvi studojn pri arto, muziko kaj kino, lia renkontiĝo kun Jim Morrison, poste Robby Krieger kaj John Densmore, estis la startpunkto de la grupo The Doors, kies klavarinstrumentisto li estis.

Ray havis pasinton kiel muzikisto, estinte membro de la grupo Rick & The Ravens. Lia specifeco estis ludi bas-partojn per maldekstra mano (sur Fender Rhodes Piano Bass silver top, surmetita super lia ĉefa klavaro), ludante parton de klasika piano per dekstra mano (sur Vox Continental, poste Gibson G-101 kiun li aĉetis post kiam li rompis la klavojn de sia plasta Vox).

Dave Greenfield, brita klavarinstrumentisto de la grupo The Stranglers forte inspiriĝis el la lud-stilo de Ray.

Post la morto de Jim Morrison kaj la dissplitiĝo de The Doors, li komencis registri albumojn soloe. Li ankaŭ laboris kun Nice City kaj produktis la punkan grupon X.

Il refaris The Doors en 2002 kun Robby Krieger kaj kantisto Ian Astbury, sub la nomo *The Doors of the 21st Century*, alinomita *Riders on the Storm* sekve de juraj problemoj kun la heredantoj de Jim Morrison kaj John Densmore, antaŭa drumisto de la grupo.

Li mortis el la sekvoj de kancero la 20-an de majo 2013, enhospitaligita en Rosenheim, Bavario, ĉirkaŭita de siaj edzino, filo kaj tri genepoj.

Diskaro (soloe)
---------------

* 1973: *The Golden Scarab*
* 1974: *The Whole Thing Started With Rock & Roll Now It's Out Of Control*
* 1983: *Carmina Burana*
* 2006: *The Doors: Myth and Reality, Vol 1 & 2*

Filmaro
-------

### Reĝisoro

* 2008: *Riders on the storm*

### Komponisto

* 1991: *The Doors* de Oliver Stone

Referencoj
----------

1. ↑  angle Gibson G101/Kalamazoo K101 - Combo Organ Heaven
2. ↑  angle  Ray Manzarek, Founding Member of The Doors, Passes Away at 74. *The Doors.com* (2013). Arkivita el la originalo je 2013-08-07. Alirita 20 majo 2013..

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ray Manzarek en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

* Oficiala retejo de Ray Manzarek


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 439700
* GND: 120576899
* LCCN: n89648630
* VIAF: 88078598
* ISNI: 0000 0001 1451 2136
* SUDOC: 050350161
* BNF: 140104915
* MBA: fe93a178-183a-42c9-b3c7-53102b8c724d
* NKC: ola2002151419
* BNE: XX1653151
 |
Reciproka masturbado en ilustraĵo de Martin van Maële en *La Grande Danse macabre des vifs* (1905).
La **reciproka masturbado** estas sekspraktiko per kiu du aŭ pli da personoj stimuliĝas sen la neceso je amorado (vagina, anusa aŭ buŝa). Ĝenerale, estas uzataj la manoj sed ankaŭ eblas uzi vibrilojn kaj aliajn sekshelpilojn.

La reciproka masturbado inter aliseksamaj kaj samseksamaj uloj povas esti ofta, kiam malfacilas inter ili atingi la orgasmon, aŭ kiel komplemento al la seksrilatoj kun amorado. Ĝin ankaŭ uzas adoleskuloj kiuj komencas esplori la seksecon aŭ pro manko de privata ejo kien iri. En kelkaj kazoj, la reciproka masturbado estas praktikata se unu el la amorantoj havas ian malsanon aŭ estas jam en la lastaj etapoj de la gravedeco.

La reciproka masturbado estas unu el la praktikoj konataj kiel sekura seksumado, ĉar ne ekzistas riskoj nek fekundigi nek fekundiĝi nek infektigi nek infektiĝi je veneraj malsanoj kiam ne estas kontakto kun la korpaj fluaĵoj (sango, spermo aŭ vagina lubrikaĵo) de la aliulo.

Vidu ankaŭ
----------

* Dildo
* Seksfrotado
* Erotikaj helpiloj
* Masturbado
* Sekura seksumado
* Vibrilo
***Ri-li*** estas komputila ludo, en kiu oni devas direkti lignan ludilon-trajneton kolektante vagonojn. Ĝi estas libera ludo, disponigata laŭ GNU GPL.

Dum ludado la vagonaro nehalteble moviĝas laŭ la reloj, kaj oni devas komuniki al ĝi la direkton de la sekva turno.

Kiel en la plejmulto da ludoj pri serpentoformaj bestoj, kolektante la vagonojn la vagonaro kreskas, alkroĉante la vagonojn al si, tiel malfaciligante senkatastrofan vojaĝon.

Sur la vojo renkonteblas ankaŭ aliaj bonaj kaj malbonaj aĵoj, ekzemple plirapidigantaj la vagonaron aŭ ŝanĝantaj la longecon de la intervagonaj fadenetoj.

Demando pri la numero de artikolo el la Deklaracio.
Post gajno de ĉiu nivelo la ludo montras artikolon el la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj kaj petas elekti la numeron de tiu artikolo el la du prezentitaj numeroj. Se la ludanto respondas ĝuste, li gajnas pliajn poentojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* La oficiala hejmoretejo de Ri-li angle
* Viliam (2009-03-08).  Homaj rajtoj kaj Esperanto… kiel komputila ludo. *E@I-blogo*. Alirita 2009-09-19.

Atribuo
-------

Tiu ĉi artikolo estas parte derivita de , versio de 2009-07-24, kiu estas verkita de Kiba, AVRS kaj Frab26).
Pyxicephalus adspersus*Pyxicephalus adspersus*
***Pyxicephalus*** (pyxis = "poto," cephalus = "kapo") estas genro de veraj ranoj el Sub-Sahara Afriko, komune referencata kiel **afrikaj taŭroranoj**, kaj konata ankaŭ kiel *Piksirano*, kio estis derivita el ties genronomo. Ĝi estas la plej granda rano en Suda Afriko. Ĝi loĝas en malfermaj herbejoj, kie povas troviĝi en flakoj. En la seka sezono ĝi nestotruas subgrunde. Tiu rano manĝas insektojn de variaj tipoj, fiŝojn, musojn, lacertojn, kaj foje ankaŭ aliajn ranojn. Okaze de minaco, la rano ŝveliĝas klopode timigi la malamikon.

La plej evidenta karaktero kiu diferencigas *Pyxicephalus adspersus* el aliaj ranoj estas ties grando; ĝi estas unu el la plej grandaj, dua nur post *Conraua goliath* de la baseno de la rivero Kongo. Individuoj povas pezi ĝis 2 kilogramojn. Malkiel ĉe plej aliaj specioj de ranoj, la masklo de *P. adspersus* estas pli granda ol la inio. La maskloj povas estis ĝis 24 cm longaj kaj la inoj estas ĉirkaŭ 12 cm.

Tiu specio de rano troviĝas ĉefe en malfermaj herbejoj kaj en malaltaj altaĵoj en sub-saharaj afrikaj landoj de Malavio, Zambio, Niĝerio, Somalio, Mozambiko, Angolo, Sudafriko (escepte ĉe la sudokcidento de la Kaba Provinco), Kenjo, Zimbabvo, Tanzanio kaj Sudano.
La **Lago de Meduzoj** (*Ongeim'l Tketau*) aŭ ankaŭ *Jellyfish Lake* estas salet-akva lago, kiu situas sur la insulo Eil Malk je 25 km de insulo Koror, en la sudpacifika insula ŝtato Palau.

Lago de Meduzoj sur Eil Malk
Antaŭ ĉ. 18.000 jaroj fermiĝis la atolo kaj la tie vivantaj meduzoj alkutimiĝis al tiu specifa ekosistemo. La tieaj meduzoj estas subspecioj de *Mastigias papua*, apartenas al la planktonfiltra ordo de radikbuŝaj meduzoj. Tiu specio ne manĝas planktonon, sed transformiĝis al "bredado" de algoj (zooksanteloj), kiujn kunportas en si. Ĉar la algoj bezonas sunlumon , la meduzoj ĉiumatene leviĝas supren kaj tiel „nutras" siajn algojn. En la mallumeco ili sinkas, ĝis ili atingas profundon de ĉ. 20 m, kie aperas la venena sulfura hidrogeno. Cetere, ili ne povas tuŝi la lagogrundon, kie onin manĝas la maranemonoj (*Entacmaea medusivora*).

* Lago de Meduzoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lago de Meduzoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Pál Demény** [demEnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Demény Pál** estis hungara komunisma politikisto, tradukisto, parlamenta deputito. Lia familia nomo estis *Goldschmied* ĝis 1906.

Pál Goldschmied naskiĝis la 29-an de aŭgusto 1901 en Budapeŝto, li mortis la 14-an de januaro 1991 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Pál Demény devenis el juda familio. Li maturiĝis en komerca mezlernejo en sia naskiĝurbo, en la sekva jaro li aliĝis al la komunistoj kaj partoprenis, eĉ li batalis en la Hungara Sovetrespubliko. Post la falo li estis arestita du monatojn, poste li laboris en kemia fabriko. En la jaroj 1920 kaj 1921 li studis koresponde kemion en Vieno en altlernejo, sed poste li denove estis arestita kaj deportita. En 1923 li edziĝis en Budapeŝto, en la sekva jaro li denove fondis komunistan grupon. En 1925 li aliĝis al la socialdemokratoj, sed en 1932 li estis eksigita pro troa komunisma opinio. Inter 1938-1940 li estis en malliberejo pro disvastiĝo de flugfolioj. Kun la grupo li faris kontraŭmilitajn agojn kaj savis judojn. Tuj post la nazia erao li ne akceptis Mátyás Rákosi, tial Demény denove estis en malliberejo ĝis 1956. Li ne partoprenis en la Hungara revolucio de 1956, poste li estis tradukisto pri juraj tekstoj. Li emeritiĝis en 1967. En 1989 li estis fondinta membro de Hungara Socialista Partio. En la sekva jaro li estis elektita parlamenta deputito.

Elektitaj libroj
----------------

* *A szocialismus elmélete* (1930)
* *Éljen a háború!* (1934)
* *Materialista filozófiatörténet* (1945)
* *Rabságaim* (1989)

Memorigiloj
-----------

* memormedalo fondita en 1991

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto troveblas laŭ abozo-ordo) Arkivigite je 2022-01-21 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 665175
* GND: 118994913
* LCCN: n88113978
* VIAF: 42251715
* ISNI: 0000 0000 7992 672X
* BNF: 35350078j
 |
Akvocentralo **Greifenstein** estas traflua akvocentralo en rivero Danubo. Ĝi situas en Malsupra Aŭstrio, ĉe Greifenstein, ĉ. 20 km nord-okcidente de Vieno. Ĝi estas la dua plej potenca akvocentralo de Aŭstrio (post centralo Altenwörth, 30 km supre de ĝi).

48° 21′ 15″ N 16° 14′ 30″ O﻿ / ﻿48.35417 °N, 16.24167 °O﻿ / 48.35417; 16.24167 (mapo)

La konstruado komenciĝis en 1981; en 1985 la centralo ekfunkciis.

La baraĵa muro tra Danubo longas 455 metrojn; ĝia distanco al la riverfino 1949,18 km. 
La akvonivela alto super marnivelo estas 177 metroj. La maksimuma daŭra povo de la centralo estas 293 megavatoj; mezume ĝi produktas 1.717 milionojn da kWh jare, kio respondas al 196 megavatoj. La maksimuma trafluo estas 3.150 m³/s, la meza niveldiferenco 12,6 metroj; tio respondas al mekanika povo de ĉ. 390 megavatoj.

Ĉe la suda (dekstra) bordo estas du kluzoj por la ŝiptrafiko. Ili longas 230 metrojn kaj havas utilan larĝon de 24 metroj. La maŝinejo de la centralo situas ĉe la norda bordo. Inter ili troviĝas bar-sojlo de 144 metroj, dividita al ses kampoj de po 24 metroj.

* Akvocentralo Greifenstein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Akvocentralo Greifenstein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Pál Jankó**, laŭ hungarlingve kutima nomordo **Jankó Pál**, ekster Hungarlando plej ofte **Paul de Janko**, estis hungara pianisto kaj inventisto. Li estis Esperantisto, sed poste fariĝis idisto, kaj disvolvis agadojn en tiu movado.

Biografio
---------

Pál Jankó  naskiĝis la 2-an de junio 1856 en Tata (Hungario), li mortigis sin la 17-an de marto 1919 en Konstantinopolo.

Piano de Pál Jankó
Desegnaĵo pri la piano
Pál Jankó studis pianludadon en Vieno de Anton Bruckner, poste matematikon kaj pianludadon en Berlino en la lernojaro 1881 de Hermann von Helmholtz. En 1882 Jankó akiris patenton pri nova piano, kie la klavaroj estis terase en ses vicoj. Ties avantaĝo estis tio, ke distancoj inter la oktavoj estis pli mallongaj, eĉ la nova piano havis pliajn efektojn. Li faris propagandajn vojaĝojn prezentante la pianon en koncertoj. En 1905 en Vieno societo formiĝis pri la nova piano, en la sekva jaro oni komencis instrui la novan sistemon en Berlino, tamen la piano ne disvastiĝis. Norvega pianisto Tekla Nathan Bjerke estis lernanto de Jankó kaj ludis multajn koncertojn en Norvegio uzante tiun instrumenton. 

Jankó akiris postenon en Vieno, iom poste en 1892 li ekhavis postenon en banko en Konstantinopolo, kie li disvolvis inventojn pri fotado kaj li ellaboris proponon por reformo de la turka skribo. Li okupiĝis ankaŭ pri internaciaj lingvoj. En 1904 li prenis la turkan ŝtatanecon. 

Li estis unu el la pioniroj de Ido. En la 16-a de aŭgusto 1909, okaze de l' unua elekto, kiu establis la Ido-Akademion, li iĝis akademiano kaj restis tiu ĝis sia morto. En la jaroj 1912-1913 li estis sekretario de l' Akademio. 

Dum sia idistaj jaroj li loĝis kaj laboris ne plu en Aŭstrio-Hungario sed en Turka Imperio.

Flago kun stelo
Jankó kreis la nunan Ido-stelon (simbolo de Ido), blankan stelon ses-pintan je helblua fono. En 1922 la tiel-nomita "Janko-stelo" anstataŭigis la malnovan ses-pintan stelon.

Li ricevis premion (medalon) en 1893.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az önoktatás módszere a Jankó-zongorán* (1888)
* *Mittheilungen über die Jankó-Claviatur* (1890)
* *Az ismétléssel képezett combinatiókról* (1894)
* *Über mehr als 12 stufige gleichschwebende Temperaturen. Beiträge zur Akustik und Musikwissenschaft* (1901)

Fontoj
------

* germanlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 208434
* GND: 117611174
* LCCN: n2006038435
* VIAF: 72175771
* ISNI: 0000 0000 5004 4977
 |
Mapo de la Kermadekoj kun la Raŭla Insulo
La Raŭla Insulo, Insulo Raŭlo, aŭ en angla **Raoul Island** aŭ *Sunday Island*, estas la plej granda kaj norda el la ĉefaj Kermadekoj, (situanta je 29° 15′ S 177° 55′ U﻿ / ﻿29.250 °S, 177.917 °U﻿ / -29.250; -177.917 (mapo), kaj je 900 km SSOk el la insulo 'Ata de Tongo kaj je 1100 km NNOr el la Norda Insulo de Novzelando), estis fonto de forta vulkana aktiveco dum la pasintaj miloj da jaroj kiam dominis eksplodaj eruptoj. Ĝi havas iel formon de amboso.

La areo de la insulo, inklude bordajn insuletojn kaj rokojn ĉefe nordoriente, sed ankaŭ kelkajn pli malgrandajn sudoriente, estas 29.38 km². La plej alta pinto estas la Monto Moŭmoŭkai, je alto de 516 m.

Konsiderinte ĉebordajn insuletojn kaj rokojn, la plej norda insulo de Novzelando estas la Insulo Nugent, kun ĉirkaŭ 100 m de diametro, situanta je 3.6 km nordoriente de la insulo Raŭlo. La koordinatoj de la plej norda pinto estas 29° 13′ 52″ S 177° 52′ 09″ U﻿ / ﻿29.23111 °S, 177.86917 °U﻿ / -29.23111; -177.86917 (mapo).

29° 15′ S 177° 55′ U﻿ / ﻿29.250 °S, 177.917 °U﻿ / -29.250; -177.917 (mapo)

* Kategorio Raŭla Insulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Recuerda** [reKŬERda] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko *Tierras del Burgo*. La loknomo *Recuerda* estas ne-etimologie kaj strange komprenebla kiel *Memoru*, ĉar ĝenerale oni ne uzas imperativojn po loknomoj en hispana lingvo.

Geografio
---------

Komarko *Tierras del Burgo* en la okcidento de la provinco Sorio.
Loko de Recuerda en la provinco Sorio.
La preĝejo.
La ermitejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 67,31 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 71 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 600 loĝantojn el la 1940-aj jaroj.

Ĝi estas inter Brazacorta kaj Quintanilla de Nuño Pedro. La municipo enhavas la loĝlokojn Galapagares, La Perera, Mosarejos, Nograles kaj Recuerda.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Ĝi apartenis al la *Alfoz* de Gormaz, kaj tial ĝia historio estis ligita al Gormaz ĝis la nuligo de la senjorlandoj en la 19-a jarcento. Gormaz tiene un interesante puente sobre el Duero, que estuvo fortificado. En su término se han encontrado varias necrópolis celtibéricas. Tuvo hospital. En la Censo de 1879, ordonita de la grafo de Floridablanca,​ ĝi apartenis al la Partio de Gormaz en la *Intendencia de Soria*, kun jurisdikcio de senjorlando sub la aŭtoritato de la vicurbestro, nomumita de la Grafo de Ribadavia.

Fine de la 20-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar aliĝis Galapagares kaj Mosarejos. Poste denove same okazis pro la aligo de Nograles kaj La Perera.

Ekonomio
--------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo kaj ĉirkaŭ 200 vinkeloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (hispane)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTierras del Burgo |
| --- |
| Alcubilla de Avellaneda • El Burgo de Osma-Ciudad de Osma • Caracena • Carrascosa de Abajo • Castillejo de Robledo • Espeja de San Marcelino • Espejón • Fresno de Caracena • Fuentearmegil • Fuentecambrón • Langa de Duero • Liceras • Miño de San Esteban • Montejo de Tiermes • Nafría de Ucero • Recuerda • Retortillo de Soria • San Esteban de Gormaz • Santa María de las Hoyas • Ucero • Valdemaluque • Villanueva de Gormaz |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351443
 |
Municipa teritorio de Ribamontán al Monte, nordoriente de Kantabrio.
**Ribamontán al Monte** [ribamonTAN alMONte] estas municipo en nordorienta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Trasmiera.

Geografio
---------

Hoz de Anero.
Ĝi limas norde kun Ribamontán al Mar kaj Bareyo, okcidente kun Marina de Cudeyo, sude kun Entrambasaguas kaj oriente kun Hazas de Cesto, Meruelo kaj Solórzano. Ĝi estas je 26 km de Santandero.

La altitudo gamas inter 377 m kaj 20 m norde, borde de la rivero Miera. La ĉefurbo, Hoz de Anero, staras sur 47 m super marnivelo.

Demografio
----------

Por areo de 42,17 km² estas 2 382 loĝantoj (laŭ censo de 2021). Tiuj loĝantoj estas distribuitaj en jenaj loĝlokoj: 

* Anero, 464 loĝantoj en 2008 (INE).
* Cubas, 203 loĝ.
* Hoz de Anero (ĉefurbo), 653 loĝ.
* Liermo, 25 loĝ.
* Omoño, 182 loĝ.
* Las Pilas, 53 loĝ.
* Pontones, 166 loĝ.
* Villaverde de Pontones, 334 loĝ.

Ribamontán al Monte suferis malpliiĝon en la 20-a jarcento, pro elmigrado el ruraj areoj. Fakte ĝi perdis 700 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.

Historio
--------

La municipo apartenis al la Junta de Ribamontán, unu el tiuj kiuj formis la komunumaron *Merindad de Trasmiera*. Loko mezvoje inter Santandero kaj Laredo donis al ĝi la "ĉefurbecon" de la *merindad*, kaj pro tio ĝi iĝis kunsidejo de la Merindad, precize ĉe Hoz de Anero. En 1520, la Junta de Ribamontán apogis la koregidoron Zambrano dum la Milito de la Komunumoj de Kastilio.

Heredo
------

De ĝia heredo elstaras palacoj, preĝejoj, domegoj kaj grotoj, kaj precize la Turo de Rigada en Anero (en la foto de la tabelo).

Bildoj
------

* Preĝejo de Villaverde de Pontones.Preĝejo de Villaverde de Pontones.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 784232
* LCCN: no2018038702
* VIAF: 316733276
 |
**Pál Jászay** [jAsai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Jászay Pál** estis hungara historiisto, juristo, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1841), membro de Aŭstra Scienca Akademio (1848).

Pál Jászay  naskiĝis la 9-an de februaro 1809 en Abaújszántó. Li mortis la 29-an de decembro 1852 en Abaújszántó.

Biografio
---------

Pál Jászay frekventis mezlernejon en Sárospatak, poste li lernis juron. Li eklaboris en juĝejo en Pest (urbo). En 1832 li iĝis sekretario en Vieno. Liaj artikoloj ofte aperis en revuoj, ekzemple en Athenaeum (revuo). Dekomence li apogis la hungaran revolucion en 1848. Post fiasko de la liberecbatalo li forlasis la postenon kaj en sia naskiĝloko li okupiĝis pri historio. En Abaújszántó funkcias ekspozicio pri Pál Jászay ekde 2008.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Kegyelmes királyi utasítás a váltóbiróságok számára,* (1841)
* *A magyar nyelv történetének vázlata* (Skizo de historio de la hungara lingvo), (1840–1842)
* *A sz. kir. városok szavazatjoga országgyűléseinken* (Balotrajtoj de liberaj reĝaj urboj en la parlamento), (1843)
* *A magyar nemzet napjai a mohácsi vész után,* (1846)
* *Jászay Pál naplója* (Notlibro de Pál Jászay), (1897)

Fontoj
------

* biografio hungare
* hungarlingva biografio

* Kategorio Pál Jászay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Internacia Motorciklo Federacio** (france ***Fédération Internationale de Motocyclisme***, akronime **FIM**) estas la organizaĵo de motorciklovetkuro en la mondo. La federacio, kies sidejo situas en la urbo Mies en Svislando, nuntempe reprezentas proksimume 90 naciajn motorciklajn vetkurfederaciojn dividitajn en ses malsamajn kontinentajn regionojn. La organizaĵo pritraktas 34 malsamajn mondĉampionecojn sub ses ĉefaj areoj de motorciklovetkuro :

* survoja vetkuro
* motokroso
* provo
* Enduro
* Plataj trakoj ("Ebenaj Trakoj", inkluzive de vetkuroj okazigitaj sur herbo aŭ Speedway-vetkuroj sur ovalaj trakoj) .
* supermoto

Historio
--------

vetkuro MotoGP de la sezono 2005
La organizaĵo estis fondita la 21-an de decembro 1904 en Parizo, Francio sub la nomo FICM: "Internacia Federacio de Motorciklaj Kluboj" (**Fédération Internationale des Clubs Motocyclistes**). En 1906 la organizaĵo estis dissolvita, sed estis refondita en 1912 kaj la oficoj de la renoviĝinta organizaĵo estis establitaj en Anglio.

Proksimume jaron post la restarigo, la unua internacia motorcikla vetkuro estis okazigita: la "International Six Days Test" (poste la vetkuro estus nomita ISDE, International Six Days Enduro).

La organizaĵo estis nomita la "Internacia Federacio de Rajdantoj" en 1949, la saman jaron en kiu okazis la unua Grandpremio-motorcikla vetkuro, kiu estis okazigita ade kaj senhalte ĉiuj jaroj poste. La oficejoj de la organizaĵo translokiĝis al Ĝenevo, Svislando en 1959.

En 1994, la oficejoj de la federacio translokiĝis al sia nuna loko en Mies, Svislando, kaj por la unua fojo la oficejoj de la organizaĵo estis loĝigitaj en konstruaĵo posedata fare de la federacio. En 1998, la organizaĵo ŝanĝis sian nomon al sia nuna nomo kaj akiris la statuson de provizora membro de la Internacia Olimpika Komitato. En 2000, en preparo por la Someraj Olimpikoj okazigitaj en Sidnejo, Aŭstralio, la FIM iĝis plena membro de la Olimpika Komitato.

Referencoj
----------

1. ↑   Fédération Internationale de Motocyclisme (FIM). fim-moto.com. Alirita December 1, 2013.
2. ↑   FIM – National Federations. fim-moto.com. Arkivita el la originalo je April 17, 2021. Alirita December 1, 2013.
3. ↑   FIM - Continental Unions. fim-moto.com. Arkivita el la originalo je April 17, 2021. Alirita December 1, 2013.
4. ↑   Home | FIM. Alirita 2021-12-26.
5. ↑   Circuit Racing | FIM. Alirita 2021-12-26.
6. 1 2   Motocross & SuperMoto | FIM. Alirita 2021-12-26.

 Arkivigite je 2023-03-15 per la retarkivo Wayback Machine
7. ↑   Trial | FIM. Alirita 2021-12-26.
8. ↑   Enduro | FIM. Alirita 2021-12-26.
9. ↑   Track Racing | FIM. Alirita 2021-12-26.
10. ↑  Fortin, François.  (2000) *Sports: The Complete Visual Reference*. Buffalo, N.Y: Firefly Books. ISBN 1552095401.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 832838
* GND: 200422-7
* VIAF: 135476691
 |
**Ribas de Campos** [RIbas deKAMpos] estas municipo en la sudocentro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Tierra de Campos*.

Geografio
---------

Monaĥejo de Santa Cruz de la Zarza.
Enirejo en la monaĥejo.
Kapitelo kun militistoj en la monaĥejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 15,49 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 137 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 350 loĝantojn el la jaro 1960. Ĝi distas 19 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

La municipa teritorio estas trapasata de la Kanalo de Kastilio.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La Monaĥejo de Santa Cruz de Ribas estis fondita en la 12-a jarcento fare de la reĝo Alfonso la 8-a kaj okupita de monaĥoj premostrataj en 1176, kaj estas elstata ekzemplo de la paso de la malfruromaniko al la palencia gotiko. Spite deklaron kiel Histori-Arta Monumento en 1931 aktuala stato de abandono rezultis en ties inkludo en la Ruĝa Listo de Endanĝerigita Heredo.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Marteno, la Monaĥejo de Santa Cruz de Ribas ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 771935
 |
**Pál Jávor,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Jávor Pál** estis hungara pentristo, framasono. Lia origina nomo estis *Klein Lipót* ĝis 1904.

Pál Jávor  naskiĝis la 13-an de novembro 1880 en Budapeŝto (laŭ hungara Vikipedio la naskiĝmonato estas oktobro), li mortis la 14-an de marto 1923 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Pál Jávor studis en Tutlanda Hungara Desegnista Lernejo. En 1900 li pentris jam memportreton, en la sekva jaro li ekspoziciis, en 1903 li havis stipendion, li ankaŭ studvojaĝis al Parizo kaj Bruselo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gyula Aggházy, Bertalan Székely kaj László Hegedűs (pentristo). Li akiris diplomo en 1904, sed en la sekva studjaro li plulernis en majstrolernejo de Gyula Benczúr. En 1906 li aliĝis al Artistkolonio (Szolnok). En 1910 li aliĝis al framasona loĝio "Reform" kaj en la sama jaro li edziĝis.

Ekspozicioj
-----------

* Arthalo Budapeŝto ekde 1901

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Szolnoki utca (ĉ. 1915)
* Kalapos hölgy
* Gyümölcscsendélet kék térítőn
* Csendélet porcelánokkal
* Női portré (1902)
* Cigánylány (ĉ. 1910)
* Faluvége

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun memportreto
* hungarlingva biografio kun bildoj Arkivigite je 2018-05-17 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2018-05-17 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 611870
* VIAF: 165162461
* ISNI: 0000 0001 1315 7507
* RKD: 127480
 |
**International Mother Language Institute** (**IMLI**) aŭ **Internacia Instituto por Gepatra Lingvo** (**IIGL**) estas instanco kun jura statuso en Bangladeŝo kies funkcio estas la konservado de lingvoj. En 2015 la instituto ricevis rekonon de UNESKO kiu aljuĝis la institutan statuson kategorio 2 al IMLI.

La bengala lingvo-movado de 1952 kaj la Internacia Tago de la Gepatra Lingvo estis la ĉefaj inspirofontoj malantaŭ la instituto.

Historio
--------

Internacia Gepatra Lingvo-Instituto en Dako, Bangladeŝo.Literoj de la bengala alfabeto sur la Internacia Instituto por Gepatra Lingvo en Dako, Bangladeŝo.
La deklaracio de la 21-a de februaro kiel la Internacia Tago de la Gepatra Lingvo de la Unuiĝintaj Nacioj, je la 17-a de novembro 1999 estas senprecedenca evento ne nur por la bengala lingvo, sed ankaŭ en la historio de ĉiuj gepatraj lingvoj de la mondo. En historia kunveno memore al tiu atingo je la 7-a de decembro 1999, la ĉefministrino de la popola respubliko de Bangladeŝo Ŝejĥino Hasina Oaĝed anoncis, ke internacia instituto pri gepatra lingvo estos establita en Dako por la esplorado kaj la konservado de la digno kaj la rajtoj de disvastiĝantaj, samkiel de preskaŭ malaperintaj lingvoj en la mondo. Laŭ tiu deklaro, ŝi metis la fundamenton de la Internacia Instituto por Gepatra Lingvo (IMLI) en Segunbagicha, Dako, Bangladeŝo la 15-an de marto 2001. La tiama Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj Kofi Annan ĉeestis la malfermon. Ĉefministrino Ŝejĥino Hasina inaŭguris la konstruaĵon de la Internacia Instituto por Gepatra Lingvo (IIGL) dum la Tago de la Martiroj kaj de la Internacia Tago de la Gepatra Lingvo en 2010. Ekde tiam, la Internacia Instituto por Gepatra Lingvo plulaboras al ĝia fiksita misio kaj vizio.

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia Tago de la Gepatra lingvo
* Movado por bengala lingvo
* Universala Deklaracio de Lingvaj Rajtoj
* European Language Equality Network
* Lingva revitaligo

Notoj kaj referencoj
--------------------

Tiu ĉi artikolo estas traduko de la samtitola artikolo en la anglalingva vikipedio je la 8-a de marto 2019.

1. ↑   To protect all spoken words (2016-02-21). Alirita 2016-04-30.
2. ↑   UNESCO's executive board clears Dhaka-based International Mother Language Institute for approval. Alirita 2016-04-30.
3. ↑   Int’l Mother Language Institute gets UNESCO recognition | Dhaka Tribune. Alirita 2016-04-30.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2016-06-03. Alirita 2019-03-08.
4. 1 2   Mother Language Institute hardly functional. Alirita 2016-04-30.

 Arkivigite je 2016-10-10 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2016-10-10. Alirita 2019-03-08.
5. ↑   Saving languages, preserving knowledge (savi lingvojn, konservi scion) (2013-03-07). Alirita 2016-04-30.

* Kategorio International Mother Language Institute en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Biodiverseco en 15-jara rearbarigata tero.
21-jara plantejo de ruĝa pino en Suda Ontario.
**Rearbarigo** estas unu el la plej efikaj sistemoj por eviti la problemojn kaj sekvojn de senarbarigo.

Ekzemploj
---------

En Ĉinio, kie okazis iam enorma detruado de arbaroj, registaroj postulis en la pasinteco, ke ĉiu kapabla civitano inter la aĝoj de 11 kaj 60 plantu tri ĝis kvin arbojn ĉiujare aŭ faru similan laboron en aliaj forstaj servoj. La registaroj asertis, ke almenaŭ mil milionoj da arboj estis plantitaj en Ĉinio ĉiujare ekde 1982. Tio jam ne estis tiom necesa poste laŭ registaraj ĉefaj politikaj decidoj, sed la 12a de marto ĉiujare estas celebrata ankoraŭ en Ĉinio kiel la *Planta feritago*. Krome, oni enmetis la projekton Verda Murego de Ĉinio kiu intencas halti la etendiĝon de la dezerto de Gobi pere de la plantado de arboj. Tamen, pro granda elcento de arboj mortintaj post plantado (ĝis 75%), la projekto ne estis tre sukcesa kaj regula karboproduktado pere de fleksebla sistemo povus esti plej bona eblo. En okcidentaj landoj, pliigo de la konsumobezono por lignoproduktoj kiuj estis produktitaj kaj kolektitaj laŭ daŭrigebla metodo emigas terposedantojn kaj forstajn industriojn iĝi pli kaj pli daŭrigeblaj pri siaj praktikoj ĉe forsta aranĝado kaj lignoproduktado.

Forsta plantado
---------------

Por alfronti la tutmondan lignopeton forstaj aŭtoroj Botkins kaj Sedjo sugestis, ke taŭgus plantejoj de arbaroj alte produktivaj. Oni kalkulis, ke plantejoj produktantaj je 10 m³ por hektaro ĉiujare povus provizi la tutan lignan bezonon por internacia komerco de 5 elcento de en la mondo ekzistanta arbara tero. Kontraste natura arbaro produktas ĉirkaŭ 1–2 m³ por hektaro, tio estas 5 al 10 fojojn pli da arbartero ol bezonata por nuna lignopeto. Forester Chad Oliver sugestis, ke estus efika arbara mozaiko kun intermetitaj altoproduktanta arbartero kaj konservotero.

Laŭ internacia teamo de sciencistoj, estrita de Pekka Kauppi, profesoro de media sciencaro kaj politiko ĉe Universitato de Helsinki, senarbarigo jam farita povus esti invertita ene de 30 jaroj per arboplantado. Tiun konkludon oni atingis per analizoj de datumoj akiritaj de FAO.

Rearbarigo per arboplantado, povus antaŭenigi la ŝanĝon en precipitado pro klimata ŝanĝo. Tio povus esti farita per studo pri kie oni spertas, ke la precipitado pliiĝas (vidu la tutmonda tema mapo de pluvo en 2050 Arkivigite je 2011-04-23 per la retarkivo Wayback Machine) kaj realigo de rearbarigaj projektoj en tiuj lokoj. Ĉefe en areoj kiel Niĝero, Sieraleono kaj Liberio estas gravaj kandidatoj; en granda parto ĉar ili suferas ankaŭ pro dezerto-etendiĝo (Saharo) kaj malpliiĝanta biodiverseco (estante gravaj biodiversecaj varmaj lokoj).

Vidu ankaŭ
----------

* Agroforstado
* Ekologia restaŭro
* Irigacio
* Naturprotekto
* Permakulturo
* Replantado
* Yacouba Sawadogo

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  No Man's Garden Daniel B. Botkin p 246-247
2. ↑  Informo de Pekka Kauppi asertante, ke senarbarigo povus esti malfarita per arboplantado en 30 jaroj

* Kategorio Rearbarigo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**William "Red" GARLAND** (\* 13-an de majo 1923 en Dallas; † 23-an de aprilo 1984 samloke) estis usona ĵaz-pianisto.

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Kariero
-------

Red Garland ludis en 1953 kun Charlie Parker en ĵazklubejo Storyville en Bostono (*Charlie Parker at Storyville*) kaj estis poste pianisto de la mita unua „klasika" kvinopo/sesopo de Miles Davis inter 1955 kaj 1958. Kiel kolego John Coltrane, Cannonball Adderley, Paul Chambers kaj Philly Joe Jones li tamen neniam atingis ties famon. Garland estis pianisto laŭ la bibopa tradicio de Bud Powell, riĉigis sian ludon tamen ofte per maniero uzi blokakordojn, kio aparte distingis lin.

Krom la albumoj de la menciitaj bandoj de Davis (ekz. Relaxin' with the Miles Davis Quintet) ekzistas ankaŭ sonregistraĵoj de li sub lia nomo, produktitaj ĝis 1962 por Prestige Records en la studioj de Rudy Van Gelder. Kun la ritmosekcio de Davis kaj kun John Coltrane li kunlaboris en 1956 pri la albumo *Tenor Madness* de Sonny Rollins.

Nur en 1971 li denove surdiskigis propranome; por MPS ekestis sonregistraĵoj kun Jimmy Heath resp. kun Sam Jones (*Auf Wiedersehen*). En 1974 li prezentis en *Keystone Korner* je San-Francisko; en sia triopo ludis basisto James Leary kaj frapinstrumentisto Eddie Marshall. En 1977 li muzikis kun Leroy Vinnegar kaj Philly Joe Jones kaj denove prezentis en Keystone Korner; en decembro li direktis sonregistraĵojn por Galaxy Records kun Nat Adderley, Harold Land kaj Ira Sullivan. En 1978 li muzikis en kvaropo Leo Wright, poste li koncertis kun Sadao Watanabe, Richard Davis kaj Roy Haynes en Tokio. En 1979 li formis triopon kun Ron Carter kaj Ben Riley, kiun ili por surdiskigoj pligrandigis per Julian Priester, George Coleman kaj Kenny Burrell. En 1980 li tenis komunan kvaropon kun Lou Donaldson, en 1982 ekestis lastaj studio-registraĵoj kun Jamil Nasser kaj Frank Gant (*Misty*); februaron de 1983 li lastan fojon prezentis, denove kun James Leary kaj Eddie Marshall, en *Keystone Korner*.

Diskoj
------

* *Red Garland Revisited!* (Prestige/OJC, 1957) kun Paul Chambers, Philly Joe Jones, Kenny Burrell
* *Soul Junction* (Prestige/OJC, 1957) kun John Coltrane, Donald Byrd, George Joyner, Art Taylor
* *Rediscoveres Mssters Vol. 2* (Prestige/OJC, 1959-61) kun Richard Williams, Oliver Nelson, Doug Watkins, Specs Wright, Charlie Persip

Eksteraj ligiloj
----------------

* Detala diskolisto de Red Garland


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 372873
* GND: 134381734
* LCCN: n81010509
* VIAF: 14958245
* ISNI: 0000 0001 1560 709X
* SUDOC: 07805169X
* BNF: 138943149
* MBA: d9399921-2d82-437e-825e-16daff591a0c
* NKC: ola2002157460
* ICCU: UBOV556364
* BNE: XX943662
 |
**Inĝeniera teknologo** aŭ **Inĝenieristika teknologo** estas specialisto (fakulo) dediĉita al la evoluo kaj efektivigo de ekzistanta teknologio ene de kampo de inĝenieriko. Inĝeniera teknologieduko estas pli aplikata ol la pli teoria scienc-bazita inĝenieristika gradeduko. Teknologoj ofte laboras kun inĝenieroj, foje kiel bazaj inĝenieroj, pri vasta gamo de projektoj uzante bazajn inĝenieristikajn principojn kaj teknikajn kapablojn. Inĝenieraj teknologoj ankaŭ povas supozi ĉefadministrantarajn poziciojn en industrio aŭ iĝi entreprenistoj.

La laboro de teknologoj temas kutime pri la parto de la teknologia spektro plej proksima al produktoplibonigo, produktado, konstruo, kaj realigado de operaciajn funkciojn. Inĝenieristikaj teknologoj interkonsentas (laborkoincidas) kun la samaj temoj kiel inĝenieristiko, sed la scio estas pli praktika, kontraste al sole teoria scio. La matematiko kaj bazsciencoj, same kiel la teknikaj kursoj, en teknologiaj programoj estas instruitaj per pli da aplikoj kaj malpli teorio ol rilataj inĝenieristikaj kursoj. Inĝenieristikaj kursoj ankaŭ tipe postulas pli altan scinivelon de matematiko, same kiel de kalkulo kaj de kalkulbazita naturscienco kaj de inĝenieristikaj sciencoj, kaj preparas studentojn por daŭrigi studojn kaj prezenti esploradon sur la diplomiĝinta nivelo. Inĝenieristikaj teknologiaj kursoj ĝenerale havas laboratoriojn asociitaj kun la kursoj kiuj postulas aplikatajn aŭ praktikajn aplikojn de la koncernaj temoj.

Internacie, la *Sydney Accord* estas interkonsento subskribita en 2001 agnoskante la akademian ekvivalentecon de kalkulataj inĝenieristikaj teknologiaj programoj en la subskribintaj landoj. En kelkaj landoj, nur tiuj individuoj kiuj studentiĝis ĉe kalkulata instruplano en inĝenieristika teknologio kaj havas signifan kvanton de labora sperto en sia regiono povas iĝi registritaj teknologoj. La rekono de teknologo povas esti en la formo de atestado aŭ profesia registrado.

Referencoj kaj notoj
--------------------

1. ↑   Electrical and Electronic Engineer. *Occupational Outlook Handbook, 2012-13 Edition*. Bureau of Labor Statistics, U.S. Department of Labor. Alirita 15a de Novembro 2014.
2. ↑   Engineering vs. Engineering Technology. Abet,Inc,. Arkivita el la originalo je 2014-10-22. Alirita 15a de Novembro, 2014.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2014-10-22. Alirita 2015-06-26.

* (2008) "The need for technologists and applied technology programmes: an experience from Trinidad and Tobago", *International Journal of Management in Education* **2** (2), p. 222. doi:10.1504/IJMIE.2008.018393.

* (Aprilo 2007) "An Appraisal of Tertiary Level Institutional Collaboration and Joint Degree Programs in Trinidad and Tobago", *Latin American and Caribbean Journal of Engineering Education* **1** (1), p. 27–34.  Alirita 4a de Oktobro 2010..

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Association of higher professions for technology, economy and design*  Arkivigite je 2014-05-10 per la retarkivo Wayback Machine
* retejo
Akvoenergia centralo Raffelberg
Centralo, vidate de la suproakva flanko
La **akvoenergia centralo Raffelberg** estas unu el du riveraj akvoenergiaj centraloj en Mülheim ĉe Ruhr. En la urboparto Speldorf ĉe la malsupra fluo de Ruhr ĝi situas 7,67 kilometrojn antaŭ la enbuŝiĝo en la Rejnon kaj estas la lasta akvoenergia centralo de la Ruhr.

La centralo
-----------

La riverakva centralo, kiun mastrumas urba entrpreno, havas kvar Francis-Turbinojn kun orta ŝafto, konektita kun mit samtempo-generatoroj de Siemens ausgestattet. Je faloalteco de 6,85 metroj ĝi havas produktkapablon de ĉiujare 22 milionoj milvato-horoj. La elektrogenerado de ĉi tiu centralo evitas kompare kun samkapabla brulenergia centralo la produktadon de proksimume 20.000 tunoj da CO2. La turbinoj povas forkonduki maksimume 105.000 litrojn da akvo ĉiusekunde.

La retropumpstacio
------------------

Ĉe la akvoenergia centralo Raffelberg troviĝas la dua el ok retropumpstacioj de la Ruhr. Du pumpiloj kun tutmotora kapablo de 1120 vato kaj kaj pumpkapablo de 10.000 litroj ĉiusekunde laŭbezone povas pumpi la akvon 6,85 metrojn alten retroe en la supran akvon.

Historio
--------

Pro la varaj kaj monaj pagoj de reparacioj al Francujo post la malvenko je la Unua Mondmilito kaj la el tio rezulta manko de karbo kiel energiliveranto, la urbo decidis starigi akvoenergian centralon proksime de la nova Ruhr-Kluzo Raffelberg. La centralo staru apud la Ruhr-Ŝipkanalo, kiu tiam ne estis finkonstruita. La kanalo devis konekti la ankaŭ tiam konstruatan havenon de Mülheim kun la Rejn-Herne-Kanalo, la havenoj de Duisburg-Ruhrort kaj la Rejno.

La planadoj por la akvoenergia centralo komenciĝis en 1922. La konstrulaboroj daŭris de 1923 ĝis 1926. La 26-an de februaro 1926 la centralo unuafoje produktis elektron tension da 5.000 Voltoj. La elektro provizis la lokan reton de Speldorf kaj ankaŭ, transformtite je 25 mil voltoj, la transregionan reton kaj la ŝtaluzinon *Friedrich Wilhelms-Hütte*.

Komence de la 1960-aj jaroj oni aliekipis la generatorojn sur 10.000 Voltoj, en la 1970-aj jaroj la centralo ricevis elektronajn mastrumilojn por aŭtomata mastrumado. Ekde 1986 la centralo substaras sub monumenta protektado, la originale konserviĝintaj Francis-Turbinoj el la 1920-aj jaroj estas allogaĵo. Julion de 2001 oni instalis ĉe la centralo fiŝpasejon longan je 130 metroj. Akvoenergia Centralo Raffelberg estas ero de la Itinero de la Industrikulturo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Akvoenergia centralo Raffelberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Priskribo de la akvoenergia centralo
* Historio de la akvoenergia centralo
**Rebollo** [reBOljo] estas municipo en la centroriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto *Partido Judicial de Sepúlveda*. La loknomo *Rebollo* estas komprenebla etimologie kiel Kverko. 

Rebollo en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia ebeneca municipa teritorio okupas totalan areon de 13,97 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 73 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 80 el jaro 1991. 

Ĝi distas 42 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Puebla de Pedraza, Cantalejo, San Pedro de Gaíllos, La Matilla, Arevalillo de Cega, Arahuetes kaj Valleruela de Pedraza.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. 

La domaro de Rebollo estas sur monteto, pro kio la loko estis konata meze de la 13-a jarcento kiel Oter (monteto) de Rebollo. Ene ĝia municipa teritorio estas la restaĵoj de diversaj setlejoj, nune senhomaj: San Polo, Los Tejados, Valdelacasa kaj Valle Encinas. Ĝi apartenis al la *Comunidad de villa y tierra de Pedraza*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj kikeroj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kaj la ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 768741
 |
**Ferenc Jánosi** [jAnoŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Jánosi Ferenc** estis hungara politikisto, kalvinana pastro. Ŝia filino estis Katalin Jánosi.

Ferenc Jánosi naskiĝis la  13-an de januaro 1916(nun 1916-01-13) en Sárospatak, li mortis la 2-an de septembro 1968 en Budapeŝto.

Memortabulo pri Jánosi
Memortabulo pri Jánosi

Biografio
---------

Ferenc Jánosi akiris diplomon en Kalvinana Teologia Akademio en Sárospatak, krome en la lernojaro 1937 helpe de stipendio li studis en Universitato Marteno Lutero de Halle-Wittenberg. Li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato István Tisza en 1941. Post la diplomo li instruis en kalvinana gimnazio en Sárospatak, en 1942 li estis pastro en vilaĝo, sed en la sekva jaro jam en milita tendaro en Sovetunio, kie li estis militkaptito. Li anonciĝis propagandisto de la komunismo en 1944 kaj post jaro li aliĝis al la komunistoj, krome li akiris ministerian postenon. Li estis subministro (1951–1954) kaj muzeestro (1955–1957). Dum la hungara revolucio de 1956 li estis ĉe Imre Nagy (politikisto) sekvanta liajn agojn, tial en 1958 Jánosi estis kondamnita je ok jarojn. Li ricevis amnestion en 1960, poste li estis komerca oficisto 3 jarojn, poste arkivisto. Postmorte li estis rehabilitita en 1989.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A sárospataki Református Főiskola irodalmi élete 1800-1868-ig* (1941)
* *A modern helyi krónikaírás* (1967)
* *A Nógrád megyei Levéltár fondjegyzéke* (kunaŭtoro, 1970)

Memorigiloj
-----------

* 2 memortabuloj en Budapeŝto

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 841441
 |


* Portalo pri Biografio
Rebreditaj ĉevaloj en Haselünne, Germanio, 2004.
**Rebredado** estas bredado kiu celas rekrei beston similan al formortinta bestospeco. Plej ofte temas pri **sovaĝiga rebredado**, kiu celas el hejmbesto krei beston similan al la formortinta praspeco de la hejmbesto. Por tio oni devas ligi unuopajn ecojn, kiuj ankoraŭ troviĝas ĉe iuj el la rasoj de la hejmbesto, tiumaniere kiel oni supozas ke ili estis en la praspeco. Simile ekzistas ankaŭ rebredado de formortintaj sovaĝaj bestoj el parencaj sovaĝaj bestoj, ekzemple ĉe la kvago.

Relative facila estas la rebredado de la ekstera aspekto. Pli malfacile estas rebredi la kondut-ecojn kiel la inteligentecon, la naturajn instinktojn kaj la fortikecon. Ĉar ekzistas nur malmulte da scio pri la genprovizo de la formortintaj praspecoj, kaj ĉar eventuale ne plu ekzistas ĉiuj aleloj de la praspeco, rebredado kutime limiĝas al aspektaj kaj kondutaj ecoj. La formortinta populacio ne plu estas revivigeblaj el genscienca vidpunkto. La rebredado do nur povas krei bestojn similajn al la formortinta speco, sed sufiĉe grandaj populacioj de sovaĝaj bestoj enhavas ne-restarigeble diversan genprovizon, kiu malaperos ĉe formortiĝo de bestospeco.

Funkcio
-------

Kiam oni resovaĝigas la rebreditajn bestojn, ili denove ekvivas en mediaj cirkonstancoj similaj al tiuj de la praspeco, kun malmulta influo de la homoj. Pro tio la rebredado povas kontribui al restarigo de variaj genprovizoj. Aldone, estas verŝajne ke la rebreditaj bestoj povas alpreni similan funkcion en la ekologia sistemo kiel la praspeco. Pro tio la rebredado estas grava rimedo en la restarigo de alimaniere ne restarigeblaj ekologiaj sistemoj.

Ekzemploj
---------

Sovaĝiga rebredado estas provata ĉe bovoj kaj ĉevaloj. La kvago, kiu parencas al la zebro, estas ekzemplo de rebredo-provoj el sovaĝaj bestoj.

La dingo estas ekzemplo de besto kiu mem resovaĝiĝis sen ke temis pri bredado gvidata de homoj.
**Pál Mudrony** [mudronj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mudrony Pál** estis hungara ĵurnalisto. Lia frato estis Soma Mudrony, liaj pseŭdonimoj estis *Pál Gazda* kaj *Farmer*.

Pál Mudrony naskiĝis la 23-an de septembro 1843 en Késmárk (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Kežmarok en Slovakio), li mortis la 1-an de novembro 1891 en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).

Biografio
---------

Pál Mudrony maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis en Reĝa Universitato de Pest kaj Universitato de Vieno. Post siaj studoj li estis ĵurnalisto en Pest (urbo), kie li kontribuis pri la hungara ekonomio. Baldaŭ li havis postenon en la ŝtata administracio. Li abrupte mortis pro kormalsano.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Magyar köztársasági bank* (1870)
* *Doone Lorna* (tradukita romano, 1875)
* *Magyar üzletkönyv* (1881)
* *A földmívelés tudománya* (tradukaĵo kun notoj, 1890)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo M, poste serĉu la nomon)

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Pál Mudrony en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705095
* VIAF: 121524528
* ISNI: 0000 0000 7944 0201
 |