recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Amfiarao** (helene **Αμφιάραος**, latine *Amphiaraus*) estis en la helena mitologio unu el la sep armeestroj en la milito Sep kontraŭ Tebo.

Li estis filo de la reĝo Oikleo kaj majstris per la orakola arto. Kiam arga reĝo Adrasto, lia bofrato, organizis armeon kontraŭ Tebo, Amfiarao tiun ĉi militon ne subtenadis kaj rifuzis ĝin ĉeesti. Li ankaŭ sciis, ke tiu ĉi milito ne estas bonvenata de dioj.

Tiam la aferon solvis Poliniko, filo de forpelita teba reĝo Edipo, de kiu lia frato Eteoklo senigis regadon en Tebo. Poliniko vizitis Erifilon, edzinon de Amfiarao. Ŝi jam pli frue glatigis kverelojn inter sia edzo kaj sia frato. Poliniko, kredante ŝian influon, alportis al ŝi raran, eĉ sorĉan kolieron. Antaŭ longaj tempoj donacis ĝin diino Afrodita al la prapatrino de familiaro Harmonia. Por tiu ĉi raraĵo Erifilo glatigis kverelon inter Adrasto kaj Amfiarao kaj ŝia edzo fakte alligis sin al la militiro kontraŭ Tebo.

Dioj vidigis multajn signojn kontraŭ la milito. Aldoninĝis al ili ankoraŭ unu bedaŭrinda evento: kiam la arga armeo jam militiris kontraŭ Tebo, en Nemeo, kie regis la reĝo Likurgo, soldatoj petis pri akvo knabinon, kiu zorgis pri lulinfano. Ŝi estis Hipsipila, estinta reĝino sur la insulo Lemno, filino de la reĝo Thoanto. Ŝi venis en Nemeon kiel sklavino. La infano estis reĝido Ofelto. La vartistino metis ĝin teren kaj iris al la soldatoj montri la fonton. Intertempe alrampis al la infano granda serpento kaj mortigis ĝin. Amfiarao konsideris tion esti plua signo de malfavoro de dioj.

La soldataro poziciiĝis antaŭ la pordegoj kaj ĉiu el la armeestroj atakis unu el ili. Tie Tideo estis trafita per ĵetlanco en la ventron. Lia gardistino, diino Atena, elpetis de la plej alta dio Zeŭso eliksiron por savo de la Tidea vivo. Antaŭ ŝia reveno mortigis Amfiarao teban batalanton kaj ĝian duonigitan kapon li alportis al Tideo. Li el ĝi trinkis la cerbon por altigo de siaj fortoj kaj batalkapablo. En tiu momento ekvidis lin Atena kaj pro abomeno elverŝis la eleksiron teren. Tideo poste pro sia vundo mortis.

Tebanoj gvidataj de Kreono kontraŭatakis kaj forkurigis la argeanojn. Amfiarao fuĝis en sia veturilo. La persekutantoj preskaŭ trafis lin per siaj ĵetlancoj, kiam Zeŭso trafis lin per sia fulmo kaj Amfiarao malaperis en submondon, kie li onidire regas "viva inter mortintoj".

Reflekto en la artoj
--------------------

* Esĥila tragedio *Sep kontraŭ Tebo*
* Odiseado de Homero
* vaza pentraĵo el la unua duono de la 6-a jarcento a.K. *Amfiarao ekveturas en militon kontraŭ Tebo* (Ĝi troviĝas en ŝtataj muzeoj en Berlino).

* Kategorio Amfiarao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 407214
* GND: 13374373X
* VIAF: 201109786 1210519, 201109786
* SUDOC: 113481225
* BNF: 15513931d
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Sudorienta kosifo** |
| --- |
|  |
| Sudorienta kosifoSudorienta kosifo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Cossypha* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***C. anomala'*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Cossypha anomala****(Shelley, 1893) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Sudorienta kosifo  |

 |
| v • d • r |

La **Sudorienta kosifo** (***Cossypha anomala***) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro *Cossypha* kiu enhavas afrikajn insektomanĝantajn speciojn kun nigraj kaj helaj zonoj en vizaĝo kaj oranĝecaj subaj partoj. Tiu specio montras tre rimarkindan nigran zonon el beko traokule kaj pli larĝan al orelzono. Supre estas blanka superokula mallarĝa strio kaj sube blankeca gorĝo. Estas blugrizecaj krono, nuko kaj brusto kaj pli malhelaj kaj brunaj flugiloj; la brusto nuancas al hela ventro kun helbrunaj flankoj. La vosto estas malhelbruna.

Ĝi troviĝas en sudo de orienta Afriko nome en Malavio, Mozambiko, Tanzanio kaj Zambio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj.

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Cossypha anomala[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 25an de julio 2007.
**Amfisa** aŭ **Amfiso** kaj ankaŭ **Amfissa** (greke *Άμφισσα* [ˈamfisa], menciita ankaŭ en klasikaj fontoj kiel **Amphissa**) estas urbo en Focido, Grekio, parto de la municipo Delfo, kies sidejo kaj municipa unuo estas. La municipa unuo havas areon de 315.174 km2. Ĝi kuŝas en la norda bordo de la olivarbaro de la Krisea ebenaĵo, inter du montoj, nome Giona okcidente kaj Parnaso oriente, 200 km nordokcidente de Ateno kaj 20 km de Delfo, same kiel je 85 km nordoriente de Naŭpakto kaj je 72 km sude de Lamia.

Amfisa datas reen al la antikveco, kun sia historio etenda ĉirkaŭ 3,000 jaroj, kaj ĝi estis tradicie la plej granda ĉefurbo de Focido. Ĝi estis la plej grava urbo de la antikvgreka tribo de la Ozolia Lokrianoj kaj unu el la plej povaj urboj en Centra Grekio. En la Mezepoko, Amfisa iĝis konata kiel Salona, malpliiĝis post kelkaj eksterlandaj konkeroj kaj detruoj, sed reaperis kiel grava urbo en la regiono kaj ludis gravan rolon dum la Greka milito de sendependiĝo.

Referencoj
----------

1. ↑   Population & housing census 2001 (incl. area and average elevation) (greke). National Statistical Service of Greece.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Amfisa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo greke
* Oficiala retejo de la regiono Focido greke angle

**Primaraj fontoj**

* Paŭzanio, *Description of Greece*, rete ĉe Perseus Project
* Galaxidi Chronicle greke
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri la hunda raso Biglo. Por aliaj signifoj vidu la artikolon Biglo (apartigilo).
Trifarba biglo.
La **biglo** estas eta aŭ mezgranda raso de hundo. Ano de la Ĉashundo Grupo, li aspekte similas al la Vulphundo, sed havas malpligrandajn brakojn kaj plilongajn, molajn orelojn. Bigloj estas flarhundoj, plejparte originale bredite por spursekvi leporojn, kuniklojn, kaj aliajn ĉasaĵojn. Ili havas fortan flarpovon kaj spursekvan instinkton kiuj igas ilin esti uzataj tra la tuta mondo kiel eltrovhundojn pri nepermesitaj agrikulturaj kaj manĝaĵaj importaĵoj. Ili popularas kiel dorlotbestoj pro sia grandeco, bona humoro, kaj manko de heredaj sanproblemoj. Ĉi tiuj karakteristikoj bedaŭrinde ankaŭ popularigas ilin por uzo en 'besto-pruvoj'.

Malgraŭ tio ke bigloj ekzistas jam ekde jarmiloj, la nuna 'biglo-raso' estas bredita en Granda Britio dum la 1830aj jaroj. La sango venas de kelkaj rasoj, inkluzive la Talbot Ĉashundo, la Nordkampara Biglo, la Suda Ĉashundo, kaj povus-esti de la Hariero.

Bigloj aperas en popularkulturo ekde Elizabeta Epoko. Ili aperas en literaturo kaj pentraĵoj, kaj lastafoje en filmo, televidilprogramoj, kaj komikslibroj. Snoopy, rolulo de la komikso Peanuts estas reklamita kiel "la plej fama biglo de la mondo".

Aliaj vortuzoj
--------------

**Biglo**, angle "Beagle" (*bi'-gol*), povas esti la nomo de ŝipo. 'La H.M.S. Beagle' estis la nomo de la ŝipo, en kiu Darvino vojaĝis dum li verkis sian teorion de evoluo.

Bigloj
------

* Biglo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Biglo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Snoopy
* Lucky
En komputa komplikteorio, **L** estas komplikeca klaso de decidaj problemoj, kiuj povas esti solvitaj per determinisma maŝino de Turing kun uzo de logaritma kvanto de memora spaco. Intuicie, logaritma spaco estas spaco sufiĉa por konservi konstantan kvanton de nadloj en la enigo kaj logaritman kvanton de buleaj flagoj.

Ĝeneraligo de **L** estas **NL**, kiu estas klaso de lingvoj decideblaj en logaritma spaco per determinisma maŝino de Turing. Tiam {\displaystyle \mathrm {L} \subseteq \mathrm {NL} }.

**P** estas minimume same granda kiel **L**, la klaso de problemoj decidebla en logaritma kvanto de memora spaco. Kun uzo de spaco *O(log n)* ne povas esti uzata tempo pli grandan ol *2O(log n) = nO(1)*, ĉar ĉi tio estas la entuta kvanto de eblaj konfiguroj, konservataj en la memoro. Poste ĉi tia kvanto de paŝoj la algoritmo devas nepre aŭ finiĝi aŭ ripetiĝi de iu jam estinta stato kaj tiel neniam finiĝi. Tial, **L** estas subaro de **P**. Ne estas sciata, ĉu **L** = **P**.

'Ĉu **L** = **P** ?' kaj 'ĉu **L** = **NL** ?' estas gravaj malfermitaj problemoj.

Plua klasifio de problemoj en **L** - kiel pli forte plenaj aŭ pli forte plenaj en L - estas interesa. Ĉiu problemo en **L** estas plena sub log-spaca malpligrandiĝo. Tiel pro tio ke log-spaca malpligrandiĝo estas ne taŭga, pli malfortaj malpligrandiĝoj estas difinitaj. Sed tamen ne estas ĝenerale akceptita difino de **L**-pleneco.

La rilatanta klaso de funkciaj problemoj estas **FL**. **FL** estas ofte uzata por difini log-spacan malpligrandiĝon.

Omer Reingold en oktobro de 2004 montris, ke USTCON, la problemo de 'ĉu tie ekzistas vojo inter du verticoj en donita sendirekta grafeo?' (vd. st-connectivity), estas en **L**, kaj do **L** = **SL**, ĉar la problemo estas **SL**-plena.

Unu konsekvenco de ĉi tio estas simpla logika karakterizado de **L**: ĝi enhavas precize tiuj lingvoj kiuj estas esprimeblaj en unua-ordo logiko kun aldonita komuta transita ferma operatoro (en grafeteoriaj terminoj, ĉi tiu operatoro reformigas ĉiun koneksan komponanton en klikon).

**L** estas malalta por sin, ĉar ĝi povas simuli log-spacaj orakolajn demandojn (malglate parolante, "funkciajn vokojn kiu uzas logaritman spacon") en logaritma spaco, reuzanta la saman spacon por ĉiu demando.

Vidu ankaŭ (angle)
------------------

* Omer Reingold
* (al anglalingva fonto: 2006

Eksteraj ligiloj
----------------

* Undirected ST-connectivity in Log-Space - Nedirektita ST-konekteco en log-spaco. Omer Reingold. Electronic Colloquium on Computational Complexity - Elektronika Kolokvo sur Komputa Komplikeco. No. 94.
La **Rückert-Lioj** estas kvin lidoj por kantvoĉo kaj piano aŭ orkestro de Gustav Mahler pri tekstoj de Friedrich Rückert. Male al la Kindertotenlieder pri tekstoj de la sama aŭtoro je tio tamen ne temas pri lidociklo, sed pri pokaze memstaraj unuopaj verkoj.

Jen la unuopaj titoloj de la kolekto:

1. Blicke mir nicht in die Lieder! (14-an de junio 1901)
2. Ich atmet’ einen linden Duft (julio 1901)
3. Ich bin der Welt abhanden gekommen (16-an de aŭgusto 1901)
4. Um Mitternacht (someron 1901)
5. Liebst du um Schönheit (aŭgusto 1902)

Kune kun la lidoj *Revelge* kaj *Der Tamboursg’sell* (pri tekstoj el Des Knaben Wunderhorn), poste enigitaj en la kolekton Des Knaben Wunderhorn de Mahler, ili estis unuafoje en 1905 publikigitaj sub la titolo *Sieben Lieder aus letzter Zeit* (Sep lidoj el la lasta tempo).

La unua prezentado de la kvar lidoj ekestintaj en 1901 en la orkestra versio okazis la 29-an de januaro 1905 en Vieno sub direktado far la komponisto. En ĉi tiu koncerto Mahler ankaŭ unuafoje prezentis la *Kindertotenlieder* samkiel ses lidojn el *Des Knaben Wunderhorn*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Rückert-Lieder*: Liberaj muziknotoj por elŝuti de International Music Score Library Project.
* Tekstoj Arkivigite je 2006-02-17 per la retarkivo Wayback Machine
* Diskografio
* 5 Rückert-Lidoj (MIDI)
**Laimius Stražnickas** (naskiĝis la la  2-an de januaro 1959(nun 1959-01-02), do nun la 64-jara) estas litova ĵurnalisto kaj esperantisto. 
Li estas redaktoro de la semajna gazeto "Savaitė" en Litovio, kaj krome de jaroj estas regula ĵurnalista kontribuanto al la esperantlingva internacia magazino Monato. Laimius Straznickas studis lingvojn kaj ĵurnalistikon en la Universitato Vilno kaj en 1981 finis la studon per diplomlaboraĵo titolita "Kai kurių lingvistinių reiškinių tipologija lietuvių, rusų ir esperanto kalbose" ("Tipologio de kelkaj lingvistikaj fenomenoj en la lingvoj litova, franca kaj Esperanta").

Esperantista agado
------------------

En la organizita Esperanto-movado, li aparte membras kaj aktivas en Tutmonda Esperantista Ĵurnalista Asocio. Litovlingve, li ofte informis pri la internacia esperanto-movado, aparte, sed ne nur, lige al la Universala Kongreso de Esperanto julie 2005 en Vilno.

Eksteraj ligiloj
----------------

* kontaktinformoj de la gazeto "Savaitė" (litove)
* informetoj pri lia universitata diplomlaboraĵo en la retejo *edukado.net* (esperante)
* ekzempla artikolo de li: "Esperanto: kalba be tautybės" ("E-o: lingvo sen nacio"), 2008-06-14 en la retejo *alfa.lt* (litove)
Kiel **parergoj** (laŭ la pluralo de la malnovgreka πάρεργον parergon "akcesoraĵoj, kromverkoj") oni nomas aneksaĵojn, kromverkojn kaj kolektojn de malgrandaj traktaĵoj. Ofte tiuj ĉi prezentas ankaŭ kompletigojn por aliaj verkoj.

La nocio estas maloftege uzata kaj ne trovebla en reta vortaro. Nur malmultaj verkistoj uzis ĝin, ekzemple Arthur Schopenhauer (*Parerga und Paralipomena*), Max Stirner (*Parerga, Kritiken, Repliken*) aŭ Jacques Derrida. Richard Strauss uzis ĝin en siaj *Parergoj por la Sinfonia Domestica*, op. 73 por piano kaj orkestro.

Krom tio en arthistorio **parergoj** estas la ekipaĵo de pejzaĝpentraĵoj en bildoj de la 17-a ĝis 19-a jarcentoj per figuroj kaj bestoj. Komparu pri tio Henry Keazor: *Poussins Parerga. Quellen, Entwicklung und Bedeutung der Kleinkompositionen in den Gemälden Nicolas Poussins*. Schnell & Steiner, Regensburg 1998, ISBN 3-7954-1146-7.

Literaturo
----------

* Jacques Derrida: „Das Parergon", en: la sama, *Die Wahrheit in der Malerei*. (franclingva originalo: La vérité en peinture, germana traduko de M. Wetzel). Vieno: Passagen, 1992. pj. 56-104
La **Nacia Spionservo de Grekio** (greke *Εθνική Περισσός Πονοχαριών*, (ΕΥΠ), transliterumo: Ethniki Ypiresia Pliroforion, (EYP)) estas la registara spionagentejo de Grekio establita la 9-an de majo, 1953 sub la nomo de la Centra Inteligenteco. La 27-an de aŭgusto 1986, la Centra Spionservo iĝis la Greka Nacia Spionservo, laŭ ministeria ordo de la sama jaro.

La servo estas subigita al la Ministerio de Civila Defendo de Grekio. Oni ne scias, kiom precize estas la nombro de la agentoj de la organizo, sed foje la grekaj amaskomunikiloj deklaras, la nombro estas proksimume 3 000 homoj.

Historio
--------

La Greka Nacia Inteligenteco estis establita la 7-an de majo 1953 kiel **la Centra Spionservo de Grekio** (greke *Κεντρική Σεπιστεία Ονοματριών* **ΚΥΠ**). La 27-an de aŭgusto 1986, ĝi iĝis la Nacia Spionservo.

La Centra Spionservo de Grekio estis establita fare de agentoj de CIA de greka origino, la plej fama el kiuj estas Thomas Karamsins, la vicdirektoro de operacioj de la CIA, kiu estis profunde implikita en spionoperacioj kontraŭ la socialisma prezidanto de Ĉilio, Salvador Allende, en la 1960-aj jaroj kaj 1960-aj jaroj.

Ĝis la [[[1980-aj jaroj]], la Centra Spionservo estis la ĉefa spionagentejo en la lando kaj estis subordigita al la armeo, en 1986 - kun la establado de la Nacia Spionservo - ĝi iĝis civila spionagentejo.

Ekde la fino de la 1990-aj jaroj - kiel la plej multaj eŭropaj sekretaj servoj - la organizo okupiĝas pri kontraŭterorismo kaj batalo kontraŭ dormantaj teroristaj ĉeloj. Lia laboro temigas ĉefe la batalon kontraŭ turkaj spionoj kaj separistoj de la Turka Respubliko Norda Kipro.

### La turka invado de Kipro

En 2021, iama spionoficiro kiu estis respondeca de la Kyrenia filio de la Nacia Spionservo koncedis ke Grekio kaj la ĥunto de Dimitrios Ioannidis sciis pri la turka invado de Kipro jam en aprilo 1974. Li asertis ke la estraro de la lando povus damaĝi la turkojn kaj ke ĉiuj pruvoj por tio estis transdonita al la greka parlamento. Sed la enketo estis silentigita.

### La afero de subaŭskultadoj

Fine de julio 2022, oni sciis, ke la greka registaro, pere de la Nacia Spionservo, hakis en la poŝtelefonon de opozicia gvidanto Nikos Androlakis kaj enketema ĵurnalisto Thanasis Koukakis, kiuj antaŭe esploris la komercajn rilatojn de la greka ĉefministro Kiriakos Mitsotakis. La afero kaŭzis grandan politikan tumulton en la lando, malgraŭ ke antaŭe kima la lando estis sub armea ĥunta reĝimo kie telefonaŭskultado la praktiko estis ordinara. Post la afero, la estro de la servo, Panagiotis Kontoleon, eksiĝis kune kun la sekretario de la greka registaro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala Retejo de la Nacia Spionara Agentejo (en la angla kaj la greka)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 816674
 |
**Federacia Instituto de San-Paŭlo**, portugala mallongigo **IFSP** (oficiale ĝi nomiĝas *Instituto Federal de Educação, Ciência e Tecnologia de São Paulo*), estas federacia eduka publika organizaĵo kun pluraj kampusoj funkciantaj en la subŝtato San-Paŭlo, Brazilo.

La 21-an de septembro, 2010, la Ministerio pri Edukado, pere de la ordono n-ro 1.170, rajtigis la funkciadon de la votuporanga kampuso de IFSP, kiu komencis sian agadon la 10-an de januaro 2011, kaj en junio de la sama jaro ĝi gajnis propran sidejon, konstruitan ĉe la avenuo *Jerônimo Figueira da Costa,* n-ro 3014*,* kvartalo *Pozzobon*, en la urbo Votuporango, sur areo donacita de la loka plenuma povo por la instalado de la lernejo.

La votuporanga kampuso celas kunlabori kun la ĉefaj ekonomiaj agadoj en la regiono: Industrioj pri meblo, sukerkano, ekipaĵoj kaj iloj por kortobirdoj kaj kamiona transporta segmento.

Referencoj
----------

1. ↑  Informpaĝo pri la votuporanga kampuso sur la retejo de IFSP portugale

Vidu ankaŭ
----------

* Votuporango
* Federacia Instituto de San-Paŭlo
* Votuporanga Universitata Centro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la votuporanga kampuso de IFSP portugale
**Gyula Hornyánszky** [hornjAnski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hornyánszky Gyula** estis hungara klasika filologo, historiisto, sociologo, profesoro, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1909), framasono. Lia patro estis Viktor György Hornyánszky.

Gyula Hornyánszky  naskiĝis la 22-an de septembro 1869 en Pest (urbo). Li mortis la 31-an de januaro 1933 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Hornyánszky frekventis universitaton en Budapeŝto. Li interesiĝis pri verkaro de Émile Durkheim. Baldaŭe helpe de stipendioj li studvojaĝis al Parizo, Londono, Grekio. Ekde 1894 li instruis diversloke en gimnazioj. En 1902 li habilitiĝis kaj instruis en Reĝa Universitato de Budapeŝto, poste en Universitato Kolozsvár, baldaŭe en Szeged, fine denove en Budapeŝto.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Pindaro* (1891)
* *Aristofano* (1897)
* *Történetírás és philosophia* (1904)
* *Görög társadalomrajz* (1931)

Fontoj
------

* biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero H kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Gyula Hornyánszky en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 441697
* VIAF: 121483499
* ISNI: 0000 0000 7955 2422
* SUDOC: 132414198
* BNF: 11149836p
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Rustofungoj** |
| --- |
|  |
| Puccinia recondita f.sp. tritici sur folio de tritikoPuccinia recondita f.sp. tritici sur folio de tritiko |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
| Domanio: | Eŭkariotoj *Eukaryota* |
| Subdomanio: | *Opisthokonta* |
|
| Regno: | Fungoj *Fungi* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Subregno: | *Dikarya* |
|
|
|
|
|
| Filumo: | Klabfungoj **Basidiomycota** |
|
| Subfilumo: | *Pucciniomycotina* |
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | *Pucciniomycetes* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | *Pucciniales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | *Pucciniaceae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Familioj |
| Pucciniaceae
Melampsoraceae
Coleosporiaceae
Cronartiaceae
Phragmidiaceae
Pucciniastraceae |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Rustofungoj  |

 |
| v • d • r |

**Rustofungoj** (*Pucciniales*) apartenas al la bazidiomicetoj (*Basidiomycetes*), kiuj malsanigas pli ol 4000 utilplantojn kaj fiherbojn. Dum siaj vivcikloj, ili parazitas sur unu aŭ du mastroplantoj. 

Kelkaj el la duplantaj specioj: 

* nigra rustofungo (sur tritiko kaj aliaj graminacoj) (*Puccinia graminis*); alia mastroplanto estas la berberiso (*Berberis*).
* riba rustofungo (*Cronartium ribicola*) parazitas Ribes-speciojn (ribo, groso) kaj aliflanke kvinpinglajn pinojn kiel longvivan pinon.

La unuplantaj specioj de rustofungo parazitas asparagon, fazeolon, krizantemon, kafon, rozalteon, antirinon kaj sukerbeton. 

La rustofungo aperas kiel makulo plej ofte flava, oranĝ-flava, ruĝa, rust-ruĝa, brua aŭ nigra. Ĝi aperas sur folioj, junaj ŝosoj kaj fruktoj kaj kaŭzas malpliiĝon de la kreskemo kaj produktemo. 

Protekto okazas per kultivado de rezistaj kulturvarioj, izolado de la infektitaj agroj, detruado de la mastroplantoj, fungicidoj (du semajnojn antaŭ atendebla apero de la fungo, kaj ripetante je ĉiuj 7–10 tagoj. 

Rustosimilan malsaniĝon kaŭzas ankaŭ specioj de blanka dartro (Albugo-genro el *Peronosporales*). Ili estas unuplantaj fungoj, ne bezonas pluan mastroplanton. Ĝi atakas unujarajn plantojn, kaŭzante helflavajn makulojn sur folioj, blankan koloriĝon sur aliaj plantoj. Tiuj lastaj iĝas vaksaj, poste sekiĝas kaj nigriĝas. La folioj ofte velkas, formortas, kresko haltas. La protektado samas kiel supre.
Hidranto supertersurfaca
**Hidranto** (de la greka vorto ὕδωρ, *hidor*, akvo) laŭ la Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto el 1970 estas "urba fontano destinita al surloka provizado de akvo kontraŭ brulegoj". La vorto "fontano" eble iom misgvidas, ĉar ne temas pri kutime fluanta akvo, sed pri tubo kun unu aŭ pluraj fermiloj, konektata el akvodistribua tubaro, al kiu konekteblas fajrobrigadaj aŭ aliaj hosoj por elpreno de akvo el la sistemo. Krom fajrobrigadoj ankaŭ publikaj kaj privataj institucioj, ekzemple pri stratopurigo aŭ pri akvoprovizo de festivaloj tiel povas elpreni akvon el la publika akva sistemo. Hidranto povas esti supertersurfaca aŭ subtersurfaca - la dua speco kutime estas protektata per stratoŝakta kovrilo.

Granda kolekto de hidrantoj troviĝas en la fajrobrigada muzeo de la germania komunumo Teterow.

Referencoj
----------

1. ↑  difino en Reta Vortaro

* Hidranto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hidranto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Gyula Háry** [djula hAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Háry Gyula** estis hungara pentristo, grafikisto, ilustristo, framasono , altlerneja instruisto.

Gyula Háry  Arkivigite je 2018-05-05 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 20-an de septembro 1864 en Zalaegerszeg, li mortis la 3-an de junio 1946 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Háry frekventis mezlernejojn en Kőszeg kaj Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Reĝa Modela Desegna Lernejo en 1886. Lia plej grava instruisto estis János Greguss. Háry plulernis en majstrolernejo de Károly Lotz kaj li studvojaĝis al Nederlando kaj Italio. Li estis ŝatata ilustristo de Vasárnapi Ujság dum 3 jardekoj. Li pentradis plej ofte pejzaĝojn, urbopartojn. Inter 1900 kaj 1920 li instruis en Reĝa Teknikuniversitato József. En 1902 li aliĝis al loĝio Erzsébet. Li ricevis 3 premiojn inter 1911-1923.

Ekspozicioj
-----------

* Arthalo Budapeŝto ekde 1891

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Abbázia
* Tabán
* Capri
* Naphegy
* Tihany
* Lugano
* Kilátás a hegyről
* Menaggio
* Sorrento látképe
* Velence

Elektitaj ilustraĵoj, grafikaĵoj
--------------------------------

* A Keleti pályaudvar (grafikaĵo)
* vidu la malsuprajn bildojn!

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildoj Arkivigite je 2018-05-05 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun bildoj
* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio

* Kafejo Pilvax en BudapeŝtoKafejo Pilvax en Budapeŝto
* Gepatroj de Imre MadáchGepatroj de Imre Madách
* Alsólendva (1896)Alsólendva (1896)
* FortikaĵoFortikaĵo
* La juna Zoltán PetőfiLa juna Zoltán Petőfi

* Kategorio Gyula Háry en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 610558
* VIAF: 95998847
* ISNI: 0000 0000 7891 9798
* ULAN: 500047865
 |
**Gyula Kelemen** [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kelemen Gyula** estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, laboristo.

Memortabulo pri Gyula Kelemen
Gyula Kelemen  naskiĝis la 7-an de novembro 1897 en Újpest. Li mortis la 22-an de aprilo 1973 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Kelemen frekventis bazlernejon, poste lernejon pri komerco, fine metilernejon. li iĝis instrumentisto. Li aliĝis al la sindikato kaj socialdemokratoj en 1918. Post falo de la Hungara Sovetrespubliko li translokiĝis al Parizo ĝis 1921. Li estis elektita municipa deputito de Újpest en 1929, en 1944 li aliĝis al la rezista movado. Li estis elektita parlamenta deputito en 1945, en la sama jaro li estis subministro de ministerio pri industrio. En 1948 li false estis kondamnita je tutviva mallibero. Antaŭ la Hungara revolucio de 1956 li liberiĝis, dum la revolucio li estis vicĉefministro, poste li vivis tre simple. En 1963 la plej supera juĝejo nuligis la akuzojn kaj la ŝtato redonis liajn havaĵojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

* Kategorio Gyula Kelemen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mekényes** [mekEnjeŝ], germane **Meknitsch,** kroate **Mekinjiš, Mekinjaš** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sásd.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 18 6 km²
* Loĝantaro: 280
* Poŝtkodo: 7344
* Telefonprefikso: 72
* Koordinatoj: 46°23′17″N 18°19'57″E

Situo
-----

Mekényes situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo. Sásd troviĝas 31, Pécs 61, Budapeŝto 170 km  Arkivigite je 2016-12-01 per la retarkivo Wayback Machine.

Historio
--------

Mekényes fondiĝis en la 18-a jarcento fare de germanoj. En 1793 pro fulmo incendio okazis. En 1910 en Mekényes vivis 1230 homoj, (1116 germanoj, 113 hungaroj). En 2001 la germanoj estis 9 %. En Mekényes migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝdomo
* luterana preĝejo de 1785

Fontoj
------

|  |  |
| --- | --- |
|  Sen referencoj! | **Tiu ĉi artikolo pri geografio havas liston de fontoj, literaturo aŭ eksteraj ligiloj sed neniun aŭ nesufiĉajn referencojn.

---**
Vi povas plibonigi ĝin, aldonante referencojn al fidindaj fontoj. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Majo 2018)* |

* Oficiala paĝo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
Ŝablono:Informkesto insulo/zorgado/Bildo mankas

La urbo Hidra
Hidra: azeno servas ankoraŭ kiel transportilo
Strateto sur Hidra
**Hidra**, **Idra** aŭ Ydra (laŭlitere) (novgreke Ύδρα estas greka insulo, apartenanta al la Saronaj insuloj. Ĝi situas ĉirkaŭ 65 km sudokcidente de Ateno. La greka nomo de la insulo venas el tio, ke la insulo estis tre akvoriĉa kaj fruktodona insulo. Hodiaŭ ĉiutage alvenas ŝipo kun trinkakvo.

La insulo Hidra longas ĉirkaŭ 18 km, larĝas 4 km kaj havas tiel surfacon de ĉirkaŭ 60 km². La insulo estas tre arida, nefekunda kaj monteta, la pinto altiĝis ĝis 600 metroj. La norda parto de la insulo estas surkonstruita kaj turniĝas la Peloponezo. La orienta parto estas preskaŭ neloĝata, tie kreskas densa pinia arbaro.

Plimulto de la loĝantoj (2 700) vivas en la samnoma urbo, kiu etendiĝas de la havena moleo al la fortikaĵaj ruinoj. Krom Hidra ekzistas ankaŭ la komunumoj Kamini, Vliĥos kaj Molos.

La insulo estas senaŭtomobila, por la transportado oni uzas azenojn.

* Hidra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hidra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Gyula Juhász** [djula juhAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Juhász Gyula** estis hungara skulptisto, medalisto.

Gyula Juhász  naskiĝis la 13-an de aprilo 1876 en Eger, li mortis la 6-an de januaro 1913 en Újpest.

Biografio
---------

Gyula Juhász frekventis industriartan mezlernejon en Budapeŝto inter 1891–1893, poste li laboris en pluraj metiejoj. Ekde 1901 li lernis de Ede Telcs, poste tri jarojn helpe de stipendio en Akademio de Belartoj de Vieno. Liaj ĉefinstruisto estis Edmund von Hellmer. Reveninta al Budapeŝto li denove laboris apud Ede Telcs. En 1911 li studvojaĝis al Florenco, poste li ricevis propran atelieron en la ĵus fondita artistkolonio en Budapeŝto. Li frue mortis, ĉar li estis malforta, malsaneca.

Ekspozicioj
-----------

* ekde 1906 plej ofte en Arthalo Budapeŝto

Skulptaĵoj
----------

* *Éva* (1909)
* *Gladiátor*
* *Sidanta virino*

Elektitaj medaloj
-----------------

* *Húsipari kiállítás* (1907)
* *Dezső Szilágyi (politikisto)* (1908)
* *Balesetügyi Kiállítás* (1910)
* *Gabelsberger a gyorsírás feltalálója*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildoj Arkivigite je 2018-10-26 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 621840
 |
Koordinatoj: 48° 14′ 39″ N 3° 31′ 52″ O﻿ / ﻿48.24417 °N, 3.53111 °O﻿ / 48.24417; 3.53111 (mapo)

**Lailly** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 209 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Lailly etendiĝas sur 22.48 km², kaj havis 209 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 8.4 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Marie-France Thevenon, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Lailly apartenas al la kantono de Villeneuve-l'Archevêque, kies ĉefurbo estas Villeneuve-l'Archevêque. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Villeneuve-l'Archevêque
**Gyula Kepes** [djula kepeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kepes Gyula** estis hungara kuracisto.

Gyula Kepes
Gyula Kepes  naskiĝis la 7-an de decembro 1847 en Hungara reĝlando en Mezővári (nuntempa Vari en Ukrainio). Li mortis la 26-an de oktobro 1924 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Kepes devenis el juda familio. Li akiris medicinan diplomon en Vieno en 1870. Post siaj studoj li laboris en hospitalo en la sama urbo. En 1872 li iĝis membro de ekspedicio kiel ŝipkuracisto. La ŝipekspedicio malkovris Landon de Francisko Jozefo. Hejmenveninta Kepes ricevis premion, poste li servis en la armeo de Aŭstrio-Hungario. En 1904 li ekhavis postenon en la defenda ministerio. En 1914 li pensiuliĝis.

Lia publikaĵo
-------------

* *Eredeti levél az északi-sarki expedícióról* (1872)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungare
* memorpaĝo


* Kategorio Gyula Kepes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Vilmos Rubányi** [vilmoŝ rubAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rubányi Vilmos** estis hungara dirigento, helpekzercisto, komponisto. Lia origina familia nomo estis *Roubal*.

Vilmos Rubányi  naskiĝis la 30-an de aprilo 1905 en Budapeŝto, li mortis la 14-an de decembro 1972 en Debrecen (laŭ alia informo la mortoloko estas Budapeŝto).

Biografio
---------

Vilmos Rubányi studis en la nacia muziklernejo en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Lia ĉefinstruisto estis Albert Siklós. Li komencis sian muzikan karieron en 1919 en Teatro Városi kiel orkestrano. Inter 1922-1924 li estis samloke helpekzercisto, poste jam en la Operejo de Budapeŝto li estis dirigento kaj helpekzercisto ĝis 1944. Depost la 2-a mondmilito li havis muzikan postenon en Győr, en la teatra jaro 1948 li partoprenis en opera branĉo de Teatro Csokonai (Debrecen), poste li dirigentis la urban filharmonian orkestron. Inter 1954–1957 li estis dirigento de Nacia Teatro (Szeged), poste li estis muzika direktoro en Nacia Teatro (Miskolc), fine li revenis al Debrecen, kie li estis dirigento kaj muzika direktoro ĝis la emeritiĝo en 1971. Li komponis orkestrajn verkojn kaj kantojn. Li ricevis premion en 1964.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 648442
 |
**Payo de Ojeda** [PAĝo deoĤEda] estas municipo en la nordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Páramos-Valles* kaj al la subkomarko Boedo-Ojeda.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,28 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 63 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 220 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 92 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. 

Meze de la 19-a jarcento, oni produktis sekalon, avenon kaj aliajn cerealojn, sed plej gravis la rikolto de lino kaj plej virinoj de la loko faris fadenojn kaj teksadon de tiu lino; kvankam estis kvar farunmuelejoj, oni devis importi tritikon.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770717
 |
**Henri Gagnebin** estas svisa muzikisto, komponisto. Li naskiĝis en Lieĝo, Belgio, la 13an de marto 1886 kaj mortis en Ĝenevo, Svislando, la 1an de junio 1977.

Vivo
----

Li studis en Bielo, Laŭzano, Berlino, Parizo.
Li ĉefe ludis pianon kaj orgenon.
Li komponis en ĉiuj genroj krom opero.

En 1925 li fariĝis direktoro de la Ĝeneva Muziklernejo (Conservatoire de Genève). Li estis tie direktoro ĝis 1957.

En 1938 li fondis la Internacian Muzikkonkurson de Ĝenevo (Concours International d'Exécution Musicale de Genève), kiu estas unu el la plej prestiĝaj konkursoj en la mondo.

En 1959 li ricevis premion de la urbo Ĝenevo.
En 1961 li ricevis premion de la Jhurasa Instituto.
En 1963 li ricevis premion pri komponado de la Asocio de Svisaj Muzikistoj (Association des Musiciens Suisses)

Li verkis multajn artikolojn pri muziko en la ĉiutaga ĝeneva ĵurnalo "Tribune de Genève".

Gagnebin havis fratinon Marthe Robert-Gagnebin (1876 - 1962), kiu fariĝis la edzino de fama romanda pentristo Philippe Robert (1881-1930). Philippe kaj Marthe Robert estas la geavoj de Mireille Grosjean-Robert, fama svisa esperantistino.

Oratorioj
---------

* Saint-François d'Assise
* Requiem des Vanités du Monde
* Chant pour le Jour des Morts et la Toussaint
* Les Mystères de la Foi
* Le Psaume 104

Fontoj
------

* Henri Gagnebin, *Orgue, musette et bourdon, Souvenirs d'un musicien*, Neuchâtel : La Baconnière, 1975
* *Schweizer Komponisten unserer Zeit*, Winterthour : Amadeus, cop. 1983 avec photographie
* *Dictionnaire des musiciens suisses*, Zurich : Atlantis Verlag, 1964 p. 130-131
* *Henri Gagnebin, Chronologie de sa vie et Catalogue de ses oeuvres*, Anières (GE), 1986
* *Lettres à Henri Gagnebin de ses collègues organistes*, Préface de R.-A. Jeandin, Genève : Ed. Passé - Présent, 1995
* Vera und Werner Geissberger, "Henri Gagnebin (1886-1977). Eine Würdigung von Wirken und Werk nach 20 Jahren", *Musik und Gottesdienst, Zeitschrift für evangelische Kirchenmusik*, 51, Heft 6, 1997, 240-247.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 427065
* GND: 120235277
* LCCN: n83187768
* VIAF: 10114342
* ISNI: 0000 0000 8089 5537
* SUDOC: 033902364
* BNF: 12471258p
* MBA: c07bfb09-a2fd-47bc-8977-9c78a5994712
* BIBSYS: 3020256
* NKC: xx0165836
* BNE: XX1277471
 |
Koordinatoj: 49° 29′ 12″ N 16° 59′ 24″ O﻿ / ﻿49.48667 °N, 16.99000 °O﻿ / 49.48667; 16.99000 (mapo)

**Za Hrnčířkou** estas nacia naturmemorindaĵo, kiu troviĝas okcidente de municipo Ohrozim en distrikto Prostějov. Sude de la nacia naturmemorindaĵo troviĝas plua naturmemorindaĵo Brániska. La protektitan areon administras Agentejo de protekto de la naturo kaj pejzaĝo de Ĉeĥio - regiona laborejo Olomouc-regiono.

Kialo de la protekto
--------------------

La kialo de la proklamo de NNM Za Hrnčířkou estas biocenozoj de sekaj herbejoj kaj kreskaĵaro de raraj kaj endanĝerigitaj specioj de kreskaĵoj *Carex obtusata* el ciperacoj kaj *Pulsatilla grandis*, inkluzive de ties biotopoj. *Carex obtusata* estis malkovrita en la jaro 2004 kiel nova specio en Ĉeĥio. Krom tiu ĉi loko ĝi kreskas en Ĉeĥio nur en najbara monteto Malá horka en katastro de municipo Vícov.

Pluaj fotoj
-----------

* Suma vidoSuma vido
* Aspekto de la naturmemorindaĵo frue printempeAspekto de la naturmemorindaĵo frue printempe
* Ostřice přítupá v PP Za HrnčířkouOstřice přítupá v PP Za Hrnčířkou
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
**Navahondilla** [nabaonDIlja] estas municipo en la sudoriento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Arenas de San Pedro kaj al la jurisdikcia teritorio de Arenas de San Pedro, en la sudo de la provinco. La loknomo *Navahondilla* estas etimologie komprenebla kiel *Malsupra Altbieneto*.

Navahondilla en la provinco Avilo.
Panoramo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de Navahondilla, Aleguillas, Cañada Real, Navahonda, Navapark, Pinar del Valle kaj Prados Morenos, krom la domaro Majadillas, senhoma el la 19-a jarcento. Ĝi okupas totalan areon de 22,07 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 358 loĝantojn. Ĝi perdis 150 loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 60 km de Avilo, provinca ĉefurbo, 70 km de Madrido, kaj nur 8 km de la famaj "verracos" *Toros de Guisando* de vetonoj.

Ĝi limas kun El Tiemblo, Rozas de Puerto Real (Madrido), San Martín de Valdeiglesias, Cadalso de los Vidrios (Madrido), Rozas de Puerto Real (Madrido). Navahondilla estas en la orienta parto de la Sierra de Gredos, en la valo de Tiétar je altitudo de 741 msm.

Historio
--------

Plej verŝajne estis jam loĝado en epoko de Al Andalus. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Navahondilla estis menciita por la unua fojo en dokumento de Alfonso la 10-a de 5a de Marto 1261.

Ekde ties fondo ĝi formis parton de la provinco Toledo sub jurisdikcio de Escalona kaj Cadalso ĝis la 30a de Novembro 1833 kiam ĝi iĝis parto de la Provinco Avilo.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

En 2006 estiĝis polemiko pro plano konstruadi 1150 loĝejojn kaj golfludejon minace al naturaj protektitaj lokoj, kio finfine ne estis konstruita. En 2013 ekestis nova polemiko kiam oni publikigis, ke la salajro de la urbestro estis 31 485 eŭrojn jare.​

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763477
 |
Post nigraj intervaloj estas forprenitaj, la blankaj punktoj kiuj restas formas nenie densan aron de mezuro 1/2.
En matematiko, la **aro de Smith-Volterra-Cantor** (**SVC**) aŭ la **grasa aro de Cantor** estas ekzemplo de aro de punktoj de la reela linio ***R*** kiu estas nenie densa (ĝi ne enhavas iun intervalon), sed havas pozitivan mezuron.

La aro de Smith-Volterra-Cantor estas nomita post Henry John Stephen Smith, Vito Volterra kaj Georg Cantor.

Konstruado
----------

Simile al la konstruado de la aro de Cantor, la aro de Smith-Volterra-Cantor estas konstruita per forprenado de certaj intervaloj el la unuobla intervalo [0, 1].

La procezo komenciĝas kun la unu intervalo [0, 1]. Dum ĉiu *n*-a paŝo, *n=1, 2, 3, ...*, okazas forprenado de subintervaloj de longo *1/22n* de la mezo de ĉiu el la *2n-1* restantaj intervaloj. Daŭrante malfinie kun ĉi tiu forigado, la aro de Smith-Volterra-Cantor estas la aro de punktoj kiuj estas neniam forprenitaj.

Dum la unua paŝo de procezo okazas forprenado de la meza 1/4 el la intervalo [0, 1] (la samo kiel forprenado de 1/8 de ĉiu flanko de la meza punkto je 1/2) tiel la restanta aro estas

{\displaystyle \left[0,{\frac {3}{8}}\right]\cup \left[{\frac {5}{8}},1\right]}
Dum la dua paŝo la intervaloj (5/32, 7/32) kaj (25/32, 27/32) estas forprenataj, lasante aron

{\displaystyle \left[0,{\frac {5}{32}}\right]\cup \left[{\frac {7}{32}},{\frac {3}{8}}\right]\cup \left[{\frac {5}{8}},{\frac {25}{32}}\right]\cup \left[{\frac {27}{32}},1\right]}

La bildo montras la komencan aron kaj 5 paŝojn de ĉi tiu procezo.

|  |
| --- |
|  |
|

Propraĵoj
---------

Per konstruado, la aro de Smith-Volterra-Cantor ne enhavas intervalojn.
Dum la procezo, intervaloj de tuteca longo

{\displaystyle \sum \_{n=1}^{\infty }2^{n-1}(1/2^{2n})={\frac {1}{4}}+{\frac {1}{8}}+{\frac {1}{16}}+\cdots ={\frac {1}{2}}}
estas forprenitaj el [0, 1], montrante ke la aro de la restantaj punktoj havas pozitivan mezuron de 1/2.

Aliaj grasaj aroj de Cantor
---------------------------

Ĝenerale, oni povas forpreni parton de iu longo *rn* el ĉiu restanta subintervalo je la *n*-a paŝo de la algoritmo, kaj finiĝi kun simila aro. La rezultanta aro havas pozitivan mezuron se kaj nur se la sumo de la vico

{\displaystyle \sum \_{n=1}^{\infty }2^{n-1}r\_{n}}
estas malpli granda ol la mezuro de la komenca intervalo.

Vidu ankaŭ
----------

* La aro de Smith-Volterra-Cantor estas uzata en la konstruado de funkcio de Volterra
* La aro de Smith-Volterra-Cantor estas ekzemplo de kompakta aro kiu estas ne jordane mezurebla.
* La nadla funkcio de la aro de Smith-Volterra-Cantor estas ekzemplo de barita funkcia kiu estas ne rimane integralebla sur (0,1) kaj ankaŭ estas ne egala preskaŭ ĉie al rimane integralebla funkcio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Luktado kun la fundamenta teoremo de kalkulo: funkcio de Volterra* Arkivigite je 2020-11-23 per la retarkivo Wayback Machine, de David Marius Bressoud
**Klasĉambro** aŭ instruĉambro estas ĉambro por instrui en lernejo.

Historio
--------

En antikvo kaj um mezepoko, ĝenerale la klasoj estis instruitaj en bazaroj, preĝejoj, katedraloj, aŭ aliaj lokoj, sen specialaj ecoj, eĉ ekstere, ekzemple sub arbo. Ĝis la 19-a jarcento, tre ofte, klasoj okazis en la hejmo mem de la instruisto aŭ de la lernanto.

La moderna koncepto pri *racia* edukado, kiu aperis post la Franca Revolucio de 1789, igis homojn pensi lernadon kiel afero, kiu devas okazi en speciala etoso.

Enhavo
------

Kutime klasĉambro entenas nigran tabulon sur kiu oni skribas per kreto. Povas anstataŭi la nigran tabulon blanka tabulo aŭ papertabulo, sur kiuj oni skribas per specialaj skribiloj.

La klasĉambro enhavas skribotablojn kaj benkojn aŭ seĝojn por la lernantoj kaj la instruisto.

Aldona materialo en klasĉambro povas esti televidilo aŭ projekciilo kaj ekrano por spekti filmojn aŭ fotojn. Ankaŭ komputiloj kun interretalliro perkabla aŭ senkabla ekzistas foje.

Fotogalerio
-----------

* Bazlernejoj

* Klasĉambro
* Klasĉambro

Vidu ankaŭ
----------

* Valdorfa lernejo
* La verda koro de Julio Baghy

* Klasĉambro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Klasĉambro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
ĉefa pordego en la sudo de la fuĝburgo
La **Heidenlöcher** estas ruino  de montburgo apud la urbeto Deidesheim en la federacia lando Rejnlando-Palatinato. La restaĵoj estas de fuĝoburgo el karolida, eble el otida tempo.

Heidenlöcher signifas „paganaj truoj". Ili estas kulturmonumento laŭ la monumentprotekta leĝo de Rejnlando-Palatinato.

Geografiio
----------

La Heidenlöcher situas ĉirkaŭ du kaj duona kilometro nordokcidente de Deidesheim sur montpinto Martensberg en alteco de 347 m s.m.. 
La restaĵoj de la fuĝburgo estas kovrata de tipa arbaraj kreskaĵoj. Tipe estas arbaraj pinoj kaj akompanantaj plantoj kiel eriko kaj mirtelo.

Historio
--------

Historio de la esploro
----------------------

Instalaĵo
---------

 Plano kun „Zwinger" en la nordo
Unu el la „paganaj truoj"

Literaturo
----------

* Michael Geiger: Heidenlöcher. In: Adolf Hanle (Hrsg.): Meyers Naturführer, Pfälzerwald und Weinstraße. Bibliographisches Institut, Mannheim 1990, ISBN 3-411-07131-1, S. 51–53.
* Jürgen Keddigkeit: Heidenlöcher. In: Jürgen Keddigkeit, Alexander Thon, Rolf Übel (Hrsg.): Pfälzisches Burgenlexikon. Bd. 2. F−H (= Beiträge zur pfälzischen Geschichte. Bd. 12.2). Kaiserslautern 2002, ISBN 3-927754-48-X, ISSN 0936-7640, S. 318–323.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Heidenlöcher (Palatinato) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kreis Bad Dürkheim: *Heidenlöcher bei Deidesheim*[*rompita ligilo*]

Referencoj
----------

1. ↑  Wanderportal Pfalz.  Burg 48: Heidenlöcher. Alirita 2011-06-13.
**Henri Herz** (*Heinrich*) (naskiĝis la 2-an de januaro 1806 en Vieno; mortis la 5-an de januaro 1888 en Parizo) estis aŭstra pianisto, komponisto, pianinstruisto kaj piankonstruisto.

Edukado, instruado
------------------

Herz kiel infano estis edukata de sia patro kaj Daniel Hünten. Li iris al konservatorio de Parizo en 1816 kaj studis tie sub Victor Dourlen kaj Anton Reicha. Ekde 1842 ĝis 1874 li instruis tie, lia lernantino Roger-Miclos sonregistris 1900 pecojn por Fonotipia Company.

Koncertoj, piankonstruado
-------------------------

Kiel festata pianisto li sin prezentis tutmonde sur turneoj, ekz. en Rusio kaj aliloke en Eŭropo samkiel en Usono.
Je tio ekestis krom la libro "Meine Reisen in Amerika" ok pianokonĉertoj kaj aliaj pecoj.

Herz fondis sian propran pianometiejon en Parizo kaj konstruigis tie koncertdomon.

Samtempula kritiko
------------------

Robert Schumann opiniis lian muzikon triviala. La edzino de Robert, Clara Schumann, tamen vidis en ĝi laŭdindan econ, kiu defias la interpretadon de la prezentanto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Henri Herz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ampleksa artikolo kun portreto Arkivigite je 2006-02-02 per la retarkivo Wayback Machine germane
* Tastenwiki Arkivigite je 2007-05-17 per la retarkivo Wayback Machine – Portalo pri historia piankonstruado, germane


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 313913
* GND: 116759194
* LCCN: n82028175
* VIAF: 54319969
* ISNI: 0000 0001 0902 8120
* LIBRIS: 218915
* SUDOC: 128965002
* BNF: 13606065n
* MBA: bc82f076-2d4f-478d-809a-04c8c80fa47b
* NKC: mzk2005269787
* ICCU: MUSV033670
* BNE: XX1272655
 |