recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **eldomigo** aŭ **elhejmigo** estas perforta, truda plenumo de eldomiga procezo. Tiukaze la domo, loĝejo jam ne estas (aŭ neniam estis) en laŭjure proprietaĵo de la tie loĝanta persono, kiu aŭ nur luis la loĝejon aŭ perdis la posedajn rajtojn. La elhejmigo okazas, se la (originala aŭ nova) proprietulo volas akiri sian proprietaĵon neloĝata.

Pri eldomigo de la persono decidas juĝistaro, laŭ peto de la proprietulo. La kostojn de la juĝprocezo kaj kostojn de la seruroŝanĝo, elhejmigo, ktp. devas pagi poste la elhejmigita persono. La eldomigo okazas ofte kun ĉeesto de policanoj, ekzekuciistoj.

La ŝtato povas doni moratorion je eldomigo ekz. dum certa periodo (vintro), sed la tiurilataj leĝoj varias laŭ landoj.

Kritikaro
---------

Tre ofte la eldomigo okazas kiel konsekvenco de malbona ekonomia situacio foje maljusta kaj foje sensolva. Bankoj ekzemple decidas eldomigojn se la ĝis tiam eĉ jura proprietulo kaj samtempe loĝanto ne povis finpagi la hipotekon, eĉ se la monkvanto jam pagita estus estinta sufiĉa por pagi dekomence la totalan valoron de la loĝejo. Tiukaze la banko, ne ciam justege, volas ricevi eĉ ĝis la lastan groŝon de prunto, interezoj kaj tarifoj, sen konsideri la malfacilan situacion de la loĝinta familio.

Tiakaze en kelkaj landoj sociaj movadoj klopodas malhelpi la juĝistan decidon kaj apogi la loĝintojn por malakcepti tian maljustan decidon. Ekzemple tio okazis en Hispanio per la agado de movado 15-M.

* Kategorio Eldomigo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Zoltán Hegedűs** [hegedUŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hegedűs Zoltán** estis hungara kemiisto.

Zoltán Hegedűs  Arkivigite je 2018-04-15 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 25-an de aprilo 1925 en Rumanio en Ocna Sugatag. Li mortis la 21-an de majo 1995 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zoltán Hegedűs apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li akiris kemian diplomon en Teknikuniversitato József en 1949. Post siaj studoj li eklaboris en fabriko de Csepel (distrikto), kie li laboris ĝismorte. Komence li laboris pli precize en laboratorio. En 1958 li estis nomumita laboratoriestro. Inter 1965 kaj 1972 li laboris en eksperimenta-esplora laborejo, poste en metalurgia esplora instituto. Li okupiĝis pri kemiaj aspektoj de la metalurgio.

En 1964 li kandidatiĝis en 1964, doktoriĝis en 1976, pensiuliĝis en 1986.

Elektitaj manuskriptoj
----------------------

* *Fémkohászat története* (Historio de metalurgio)
* *Magyar kohászat története* (Historio de hungara metalurgio)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2015-06-17 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Lipót Szondi** [sondi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szondi Lipót** estis hungara kuracisto, neŭrologo, psikiatro. Lia familia nomo estis *Sonnenschein* ĝis 1911. Lia filo estis Péter Szondi (1929-1971).

La familia tombo.
Lipót Szondi  naskiĝis la 11-an de marto 1893 en Hungara reĝlando en Nyitra (nuntempa Nitra en Slovakio). Li mortis la 24-an de januaro 1986 en Svislando en Küsnacht. Szondi trovis sian finan ripozejon en la tombejo Fluntern en Zuriko. Lia edzino Ilona "Lili" Livia, née Radványi (1902-1986), ilia filo Péter kaj ilia filino Vera (1928-1978), kiu estis kuracisto, ankaŭ estas entombigitaj en la tombo.

Biografio
---------

Lipót Szondi devenis el juda familio. Li abiturientis en Budapeŝto en 1911, poste li akiris kuracistan diplomon en Universitato de Budapeŝto. Dum la 1-a mondmilito li estis armea kuracisto, ekde 1919 li estis privata kuracisto pri psikologio. Ekde 1927 li instruis en altlernejo, krome li laboris en psikologia laboratorio apud Pál Ranschburg. Li kreis teston, kiu faris lin mondfama, la testo estas konata Szondi-testo. En 1940 li perdis la postenon pro la judaj leĝoj, dum la nazia erao li rifuĝis al Zuriko, kie li vivis plu. Li fondis komence laborrondon, poste esplorocentron, fine instituton.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A fogyatékos értelem* (1925)
* *A családkutatás és ikerkutatás módszertani elemei* (1935)
* *Az én kísérleti elemzése* (1943)
* *Schicksalsanalyse* (1948)
* *Triebpathologie* (1952)
* *Achicksalsanbalytische Therapie. Ein Lehrbuch der passiven und aktiven analytischen Psychotherapie* (1963)
* *Moses Antwort auf Kain* (1973)
* *Die Triebvermischten* (1984)

Memorigiloj
-----------

* statuo en Budapeŝto de 1986
* memortabulo en Budapeŝto de 1993
* fondaĵo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 527420
* GND: 118620371
* LCCN: n82028201
* VIAF: 2554477
* ISNI: 0000 0001 2118 0053
* LIBRIS: 296999
* SUDOC: 032952929
* BNF: 123879014
* NKC: nlk20030134555
* ICCU: PUVV164265
 |
***Los 2 lados de la cama*** (La 2 litoflankoj) estas hispana komedia filmo de 2005 reĝisorita de Emilio Martínez Lázaro. Ĝi estas muzikalo kiu inkludas kantojn kaj muzikpecojn de konataj kantistoj kaj muzikistoj kiel Alaska, Jeanette, Loquillo, Los Secretos, Mecano ktp.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Javier estas edziĝonta al Marta. Pedro stabile rilatas al Raquel. Sed kaj Raquel kaj Marta havas dezirojn tute diferencaj disde tiuj de iliaj koramikoj. Pedro kaj Javier baraktos por rekuperi siajn rilatojn kaj samtempe por alproksimiĝis al Carlota, malfide ĉiam unu disde la alia. Dume Rafa kaj Pilar tenas pezan rilaton plenan je rutino, kaj Carlos ŝajnas la nura de la amikaro kiu plue estas neparigita. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Ernesto Alterio (Javier)
* Verónica Sánchez (Marta)
* Guillermo Toledo (Pedro)
* Lucía Jiménez (Raquel)
* Alberto San Juan (Rafa)
* Pilar Castro (Carlota)
* María Esteve (Pilar)
* Secun de la Rosa (Carlos)
* Juana Acosta (Gema)

Eksteraj ligiloj
----------------

* en IMDB

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Los 2 lados de la cama en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847227
 |
**Xavier VILLAURRUTIA** (*ĤabJER Bijaurrutja*) (1903-1950) estas unu el la plej elstaraj meksikaj poetoj de la 20-a jarcento. Lia poezio sukcesas bridi la emocion pere de la intelekta rezonado kaj, ne malofte, oni trovas en ĝi surprizajn vortludojn kiuj defias racion.

Li ne nur apartenis al grupo de la *Samtempuloj* (*Contemporáneos*), sed estis ankaŭ unu el ĝiaj ĉefaj reprezentantoj. Tiu ĉi grupo, kiu aktivis en la tria kaj kvara jardekoj, reprezentis reakcion al la popolismaj tendencoj estigitaj de la Meksika revolucio (1910-1917). Ni povas konsideri ke la Samtempuloj definitive rompis la tradiciojn de la "modernistoj", kies lasta reprezentanto en la lando estis Ramón López Velarde.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 14548
* GND: 119431564
* LCCN: n50014006
* VIAF: 34468837
* ISNI: 0000 0001 1617 5882
* SUDOC: 028340418
* BNF: 12019588f
* MBA: a175b1d3-604b-403a-a0a4-3208f57f2ba6
* NKC: xx0020373
* BNE: XX4579533
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Zoe Karbonopsino** (greke *Ζωή Καρβωνοψίνα*, Zoe Karbōnopsína) estis bizanca imperiestrino de la makedona dinastio, kvara edzino de Leono la 6-a. Ŝia edzo postvivis poste. Ŝia vizaĝo aperas en kelkaj moneroj eldonitaj de ilia filo Konstantino la 7-a.
Ŝi estis amantino de Leono la 6-a, sed li nur geedziĝis la 9-an de januaro 906, post kiam ŝi donis al li filon ĉe la fino de la 905, la estonta Konstantino la 7-a. Ĉi tio supozis la kvaran geedzecon de la imperiestro, kaj en konsento kun la Ortodoksa eklezio.

La patriarko de Konstantinopolo, Nikolao la 1-a, malvolonte akceptis bapti la knabon, sed malpermesis al la imperiestro geedziĝi. Tamen, Leono trovis Tomason, pastro kiu geedzigis ilin, kaj Nikolao estis forpelita.

Kiam Leono mortis en 912, li estis sukcedita de sia pli juna frato Aleksandro la 3-a, kiu revokis la patriarkon Nikoalo, kaj forpelis Zoe de la palaco. Ŝi revenis je la morto de Aleksandro, en 913, sed Nikolao devigis ŝin eniri monaĥejon.

* Kategorio Zoe Karbonopsino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 643323
* VIAF: 118145304375578570167
 |
**Zygmunt ŁAWRYNOWICZ** (naskiĝis la 14-an de oktobro 1925 en Panevėžys, mortis en 1987 en Londono) estis pola elmigrinta poeto, tradukisto el la franca, itala, litova lingvoj, publicisto.

Vivo
----

Li naskiĝis en Kovna Litovio kaj tie pasigis junecon, finante mezlernejon - polan gimnazion en Poniewież (unu el 4 en antaŭmilita Litovio). En 1943 forveturigita al trudlaboro en Nazian Germanion, de kie fuĝis tra Jugoslavio al Britio. Li studis ekonomikon kaj politikan sciencon en University College en Dublino, kaj de 1952 laboris en banko Loyds en Londono. Poste iĝis redaktoro de "Życie akademickie" (Akademia Vivo) (1953-1954). Redakciano de "Merkuriusz Polski", kaj en la jaroj 1958-59 kunredaktoro de "Życie", kunlaboris kun "Więź" kaj "Kontynenty". Kunkreinto de poezia grupo "Kontynenty" (1959-1964). Flue konis almenaŭ ok lingvojn kaj danke al tio bonege orientiĝis en la monda literaturo.

Li estis poeto de kristana orientiĝo. En sia verkado elektis eskatologiajn temojn. ligante bibliajn motivojn kun la ĉirkaŭanta realo.

Tradukoj
--------

* Eugenio Montale: *Poezje. Wiersze wybrane* (Poezio. Elektitaj versoj), Eldonejo "Kwiat lotosu", Londono
* André Frossard: *36 dowodów na istnienie diabła* (36 pruvoj pri ekzisto de diablo), Eldonejo W DRODZE, Poznań 1987, ​ISBN 83-85008-51-9​

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Wiersze on line* Versoj rete


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649798
* GND: 1187689726
* LCCN: n89605111
* VIAF: 54387294
* ISNI: 0000 0000 7143 5854
* SUDOC: 130575291
* BNF: 145489700
* NKC: js2014837956
 |
**Lajos Faluvégi** [lajoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Faluvégi Lajos** estis hungara ekonomikisto, ministro, altlerneja instruisto.

Lajos Faluvégi naskiĝis la  22-an de oktobro 1924(nun 1924-10-22) en Mátraderecske, li mortis la 5-an de decembro 1999 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Lajos Faluvégi maturiĝis en mezlernejo kun licenco librotenisto en Budapeŝto en 1943, poste li laboris en oficejoj. Li aliĝis al la socialdemokratoj en 1947. Inter 1945-1980 li laboris en la financa ministerio (inter 1971-1980 li estis ministro), dum en 1962 li akiris diplomon en Universitato Károly Marx, eĉ li doktoriĝis en 1973. Pli poste li gvidis oficejon kun ministeria rango ĝis la emeritiĝo en 1987. Li instruis ankaŭ en Ekonomia Altlernejo. Li ricevis premiojn inter 1954-1994.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Költségvetési ismeretek az 1. és a 2. osztály számára. A Közgazdasági Technikum pénzügyi tagozatának tankönyve. (lernolibro, 1953)*
* *Költségvetési gazdálkodás* (1962)
* *Állami pénzügyek és gazdaságirányítás* (1973, tralaborita 1977)
* *Tervezés: egyensúly és megújulás, 1986–1990* (1986)
* *Számvitel, adózás és vállalkozás. A számviteli törvény a gyakorlatban.* (1991)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846729
 |




* Portalo pri Biografio
- ﻿ Nunaj membroŝtatoj
- ﻿ Aliĝkandidatoj kun traktado
- ﻿ Aliĝkandidatoj
- ﻿ Aspirantaj ŝtatoj
- ﻿ Aliĝkandidatoj kun haltita traktado

 Membrecoj en eŭropaj organizaĵoj I (en aprilo 2023)
 Membrecoj en eŭropaj organizaĵoj II
Ĉi tiu artikolo estas dediĉita al la **aliĝkandidatoj de Eŭropa Unio** kaj al tiuj ŝtatoj kiuj volas aliĝi al EU aŭ estas menciitaj de diversaj partoj kiel eblaj aliĝkandidatoj.

  

La art. 49 de la EU-Traktato donas al ĉiu eŭropa ŝtato la rajton peti aliĝon al EU. "Eŭropa" estas komprenata en politika-kultura signifo kaj inkluzivas la membrojn de la Konsilio de Eŭropo - kiel ekzemple la Respubliko de Kipro.

EU aljuĝas la oficialan statuson de "aliĝo-kandidato" al ŝtatoj kiuj prezentis peton por membreco, kiu estis unuanime akceptita de la Konsilio de la Eŭropa Unio post pozitiva rekomendo de la Eŭropa Komisiono. Respekto de la Kopenhagaj kriterioj havas decidan rolon en la aliĝoprocezo.

En la pintkunveno en Tesaloniko en 2003, la integriĝo de la ŝtatoj de la eksa Jugoslavio - tiel nomataj okcidentbalkanaj ŝtatoj - estis difinita kiel la sekva grava celo de la pligrandigo de EU (vidu ankaŭ Konferenco de Okcidenta Balkanio ). Tiuj ĉi ŝtatoj estis nomumitaj de EU kiel *eblaj aliĝkandidatoj*. Ekde la aliĝklopodoj de Kroatio kaj Norda Makedonio, estas nova praktiko por la EU unue fini Interkonsenton pri Stabiligo kaj Asociiĝo (SAA) kun tiuj eblaj aliĝkandidatoj. Tio ligas la estontan membroŝtaton politike kaj ekonomie al EU, kaj oni esperas pli grandan stabilecon antaŭ ol komenciĝos konkretaj aliĝaj intertraktadoj.

Kandidataj landoj
-----------------

- ﻿ Membroŝtatoj
- ﻿ Kandidataj landoj
- ﻿ Potencialaj kandidatolandoj

La sekvaj naŭ landoj ricevis la oficialan statuson de "aliĝo-kandidato" fare de EU.

Albanio

Bosnio kaj Hercegovino

Moldavio

Kartvelio

Montenegro

Norda Makedonio

Serbio

Turkio

Ukrainio
**Vega de Infanzones** [BEga deinfanZOnes] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Esla-Campos*, en la sudoriento de la provinco kaj en la historia areo Vega con Ardón. *Vega de Infanzones* estas komprenebla kiel *Valo de Hidalgoj*.

Komarkoj de la provinco Leono; *Esla-Campos* sudoriente, oranĝece.
Preĝejo de Grulleros.
Preĝejo de Villa de Soto.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Grulleros, Vega de Infanzones kaj Villa de Soto, okupas totalan areon de 20,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 824 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 16 km de Leono, provinca ĉefurbo; trapasas la municipan teritorion la rivero Bernesga. Ĝi limas kun Onzonilla, Villaturiel, Chozas de Abajo, Ardón, Campo de Villavidel kaj Villanueva de las Manzanas.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759165
* VIAF: 316734693
 |
Maŝinaro dediĉita al la pistado de mineraloj en Veladero.
**Veladero**, estas mino, situanta en la departemento Iglesia, provinco San Juan, Argentino. Ĝi situantas proksimume je 350 kilometroj nordokcidente de la urbo San Juan kaj je alto de inter 4.000 kaj 4.850 msm en la Andoj (29° 24′ 33″ S 69° 53′ 42″ O﻿ / ﻿29.40917 °S, 69.89500 °O﻿ / -29.40917; 69.89500 (mapo)Koordinatoj: 29° 24′ 33″ S 69° 53′ 42″ O﻿ / ﻿29.40917 °S, 69.89500 °O﻿ / -29.40917; 69.89500 (mapo)).

Veladero estas mino kun funkciado subĉiela, kie oni elfosas mineralojn kiaj oro kaj arĝento. Ĝi enhavas rezervojn de 11,4 milionoj de uncoj kaj kun utila vivo ĉirkaŭkalkulita je 14 jaroj. Ĝi ekproduktis en septembro de 2005.

Ĝi estas administrata kaj funkciigata de la entrepreno Barrick Gold.

Kritikoj forte kontraŭstaris la instaladon kaj funkciadon de la mino pro la forta poluado kiu okazigas.

Konsultita fonto
----------------

* mineria.sanjuan.gov.ar/recursos/met\_preciosos/veladero Arkivigite je 2009-08-03 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑   www.barricksudamerica.com/operaciones/veladero\_informacion. Arkivita el la originalo je 2010-04-20. Alirita 2014-04-22.

* Diversaj artikoloj pri Veladero en www.noalamina.org[*rompita ligilo*]
**Velayos** [beLAĝos] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.

Velayos en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,45 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 212 loĝantojn. Ĝi perdis 800 loĝantojn el la 1930-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 23 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

La municipa teritorio de Velayos limas sude kun Santo Domingo de las Posadas, oriente kun Maello, norde kun Blascosancho kaj okcidente kun Vega de Santa María. La tereno estas ĝenerale ebena, sedimenta, sur ĉirkaŭ 900 metrojn de altitudo en pejzaĝo preskaŭ senarba. La kampoj de cerealoj kaj kelkaj pinaroj dominas la ebenaĵon. La fervojo de Madrido al Irún trapasas la municipan teritorion sude norden kaj iam disponigis de fervoja stacio (nun ne uzata) je 3 km de la domaro, ĉe la ŝoseo al Maello.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762412
 |
**Velika Gorica** estas urbo kaj municipo en Kroatio, en la provinco Zagrebo. Ankoraŭ 58 komunumoj apartenas al la municipo. Velika signifas: granda. Laŭ la stato de la censo 2021 en la municipo vivis 61 075 loĝantoj sur areo de 326,6 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 187 loĝantoj/km². 

Velika Gorica el la aero
Monumento en Velika Gorica

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 10 410
* Telefonprefikso: 01
* Aŭtokodo: ZG

Situo
-----

Velika Gorica situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Zagrebo-Petrinja, aŭtoŝoseo preteriras. Apud la urbo flughaveno funkcias.

Historio
--------

La unua skriba mencio pri la loko devenis el 1228. Post la mezepoko la urbeto situis en fronto de Osmana Imperio kaj Habsburga Imperio. Ĝis Traktato de Trianon Velika Gorica apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Zágráb (reĝa departemento), kie distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.

Vidindaĵo
---------

* monumento pri patriota milito

Konataj lokanoj
---------------

* Jozo Marević

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (kroate)

* Kategorio Velika Gorica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Velliza** [beLJIza] estas municipo en la centrokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montes Torozos* en la centrokcidento de la provinco. *Velliza* estas etimologie eble komprenebla kiel *Rigardejeto*.

Velliza en la provinco Valadolido.
La *Montoj Torozos* de la provinco Valadolido, flave, okcidente.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 22,67 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 118 loĝantojn. Ĝi perdis 800 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 24 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Geria, Velilla, Villán de Tordesillas kaj Matilla de los Caños, ĉiuj samprovincaj. Ĝia municipa teritorio estas trapasata de la rojoj Retortero kaj Daruela.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Frua mencio estis de 1350. Velliza apartenis al Tordesillas ĝis 1270, kiam Alfonso la 10-a donis ĝin al kavaliro García Martínez. Poste ĝi apartenis al Gutierre Gómez Quixada, poste al Diego Fernández de Quiñones kaj dumlonge al la familio Quiñones.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, sekalo) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la 16-a jarcento trinava kaj du ermitejoj.

Bildaro
-------

* La preĝejo.La preĝejo.
* Ermitejo de la Virgulino de la Pirarboj.Ermitejo de la Virgulino de la Pirarboj.
* Ermitejo de Kristo.Ermitejo de Kristo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764646
 |
**Veltheim** estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1396 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La vilaĝo Feltheim situas sur ebenaĵo ĉe la fino de la valo de Schenkenberg okcidente de la rivero Aro.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,24 km², de kiuj 1,76 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,77 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 700 m s.m. sur la kresto de la monto *Gisifluh*, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 340 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Aro.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Veltheim limas en nordo al Schinznach-Dorf, en oriento al, Holderbank, en sudoriento al Möriken-Wildegg, en sudo al Auenstein, kaj en okcidento al Oberflachs.

Trafiko
-------

La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinioj de Schinznach-Dorf al Wildegg kaj de Brugg al Thalheim.

Veltheim situas ĉe la kantona ĉefvojo de Brugg al Araŭo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en distanco de 6 kilometroj sudoriente en Möriken-Wildegg.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Veltheim datiĝas el la jaro 1261 kiel *Veltein*.

En la 13-a jarcento sur rokteraso sude de la vilaĝo estis kontruita la Kastelo Wildenstein, kie residencis la Senjoroj de Rinach, vasaloj de la Habsburgoj. En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion kaj Veltheim fariĝis parto de Berna Argovio. Veltheim fariĝis tiam tribunala distrikto de la berna voktejo Schenkenberg. Post la abandono de la Kastelo Schenkenberg en la jaro 1720 la sidejo de la vokto fariĝis la Kastelo Wildenstein.

En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Veltheim fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.

Vidu ankaŭ
----------

* Veltheim

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Veltheim AG en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Veltheim

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Brugg |
| --- |
| Auenstein • Birr • Birrhard • **Brugg** • Bözberg (Oberbözberg • Linn • Gallenkirch • Unterbözberg) • Bözen • Effingen • Elfingen • Habsburgo • Hausen • Lupfig • Mandach • Mönthal • Mülligen • Oberflachs • Remigen • Riniken • Rüfenach • Scherz • Schinznach-Bad • Schinznach-Dorf • Thalheim • Veltheim • Villigen • Villnachern • Windisch |  |

 |
**Vencel József Csibi** [jOĵef ĉibi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csibi Vencel József** estis rumania hungara inĝeniero pri mekaniko, profesoro, membro (ekstera en 2010) de Hungara Scienca Akademio.

Vencel-József Csibi  naskiĝis la 7-an de marto 1945 en Kluĵo (Rumanio), li mortis la 6-an de aprilo 2019 en Veszprém (urbo) (Hungario).

Biografio
---------

Vencel-József Csibi apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Post lernado li iĝis inĝeniero. Li atingis baldaŭe la sciencan gradon PhD. Li instruas en sia naskiĝurbo en la teknikuniversitato. Li okupiĝas precipe pri dentradoj. Li ricevis premiojn aŭ memormedalojn inter 1998-2007.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Piezoelectric actuation of compliant mechanisms* (1973)
* *SZÁMÍTÓGÉPPEL VEZÉRELT, LÉPTETŐMOTROKKAL HAJTOTT MIKROSZKÓP* (1988)
* *PRÜFUNG DER KINEMATIC VON ROBOTERGREIFEN* (1995)
* *Rugalmaskötésű megfogók analízise végeslemez módszerrel* (2009)

Fontoj
------

* hungare
* hungarlingva biografieto kun foto (la teksto estas legebla pli malsupre)
Purus Red Howler Monkey.jpgPurus Red Howler Monkey
Venezuelan Red Howler area
La **Venezuela hurlulo** aŭ **ruĝa hurlulo** (*Alouatta seniculus*) estas specio kiu loĝas en Sudameriko membro de la grupo de la hurluloj, nome tipo de la malnovmondaj simioj aŭ Cerkopitekedoj, troviĝanta en la okcidento de la Amazona Baseno en Venezuelo, Kolombio, Ekvadoro, Peruo, Bolivio kaj Brazilo. La populacio de Santa-Kruzio en Bolivio disiĝis kiel separata specio, nome Bolivia hurlulo, en 1985, kaj pli ĵuse, oni rekomendis la disigon de la populacio de nordorienta Sudameriko kaj Trinidado kiel Gujana hurlulo. Ĉiuj hurlulaj simioj apartenas al la familio Ateledoj kaj al la infraordo *Platyrrhini* (Cerkopitekedoj).

Notoj
-----

1. ↑  Groves, Colin.  (2005) En: Wilson, D. E. kaj Reeder, D. M.: *Mammal Species of the World*, 3‑a eldono, Johns Hopkins University Press, p. 150. ISBN 0-801-88221-4.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Venezuela hurlulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Venezuela hurlulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Venezuela hurlulo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Primate Info Net *Alouatta seniculus* Factsheet
**Roparz HEMON**, realnome **Louis Paul Némo** (naskiĝis la 18-an de novembro 1900 en Brest (Francio) – mortis la 29-an de junio 1978 en Dublino) estis bretona verkisto, erudiciulo pri la bretona lingvo kaj esperantisto.

Li estis aŭtoro de multaj vortaroj, gramatikoj, poemoj kaj noveletoj. Li ankaŭ fondis *Gwalarn*, literaturan gazeton en la bretona kie multaj junaj aŭtoroj publikigis siajn unuajn verkojn en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj.

Hemon militservis en la franca armeo en la komenco de la Dua mondmilito, kie li estis vundita kaj militkaptita de Germanoj.

Reen al Brest en aŭgusto 1940, li denove publikigis *Gwalarn*. En novembro 1940, li estis dungita direktoro de programoj ĉe *Radio Roazhon-Breizh*, bretonlingva semajna elsendo starigita de "Propagandastaffel". Ekde 1941, li direktis la semajnan publikaĵon *Arvor*. En oktobro 1942, Hemon estis dungita de Leo Weisgerber por helpi fondi la "Keltan Instituton de Bretonio". Hemon faris aliajn taskojn por la Germanoj, kiel helpi kompiladon de dosieroj kontraŭ prefekto Ripert.

Je la Liberigo, Hemon fuĝis al Germanio, kie li estis enkarcerigita. Post unu jaro da karcero li estis kondamnita de la Franca ŝtato al dek jaroj da nacia degradiĝo pro kulpo de nacia maldigno.

Li tiam decidis ekziliĝi al Irlando. Li laboris tie por "Institute for Advanced Studies". Li neniam revenis al Bretonio.

Malgraŭ ĉio tio li neniam ĉesis labori por la bretona lingvo, li ekzemple verkis *A historical morphology and syntax of Breton* en 1975.

Li kreis la magazinon *Ar Bed Keltiek* kiu similis al *Kannadig Gwalarn* aŭ *Arvor*.

Li mortis en 1978. Li estis entombigita en Brest.

Esperanto
---------

Dum sia tuta vivo, Roparz Hemon estis fervora apoganto de esperanto, laŭ li la sola solvo por la problemo de "lingva imperialismo"; kaj esperanto estis laŭ li ĉiam atakata de totalismaj reĝimoj. Ekde 1928 li komencis redakti novan esperanto-revuon Nord-Okcidento kaj li verkis malgrandan gramatikon de esperanto en la bretona lingvo (en 1928) kaj esperanto-bretonan vortaron (en 1930).

Malfamigo
---------

La reputacio de Hemon kiel erudiciulo kondukis al nomado de Institucioj en Bretonio laŭ lia nomo. En 2000 polemiko estiĝis pri tio, kiam la rolo de Hemon dum la milito fariĝis konata. Kelkaj el liaj tiamaj starpunktoj estis malkaŝitaj, interalie kontraŭ-francaj opinioj esprimitaj en *Ni hon unan*. Rezulte, la Diwan lernejo en Le Relecq-Kerhuon, kaj la Kultura Centro de Guingamp, kiuj estis nomitaj laŭ Hemon, devis ŝanĝi siajn nomojn.

Referencoj
----------

1. 1 2  Bretona literaturo dum Germana Okupacio Arkivigite je 2007-09-29 per la retarkivo Wayback Machine, Mercator, The University of Wales
2. ↑  Vidu la biografion de Roparz Hemon aperintan en *Al Liamm* n° 192 ĝis 194 (1979), kaj n° 252 ĝis 256 (1989).
3. ↑  Ar Bed Keltiek, septembro 1966.
4. ↑   T'as l'bonjour de Roparz !

* Kategorio Roparz Hemon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 358168
* GND: 123873185
* LCCN: n82019659
* VIAF: 9847654
* ISNI: 0000 0001 2120 0966, 0000 0003 6863 7430
* SUDOC: 026918528
* BNF: 11907213f
* MBA: e8c84b56-b33f-4c0d-b9eb-382bd3754e65
* BIBSYS: 90399167
 |
**Roza TALĤIGOVA** (cirile : *Роза Шахидовна Талхигова*) - konata ĉeĉena poetino, membro de Unioj de Verkistoj de Ĉeĉenio (1996) kaj de Rusio (2002), membro de Unio de Ĵurnalistoj de Rusio (2003).

Naskiĝinta la 3-an de julio 1965 en Grozno. Komencis verki poezion en dek jaroj. En lernejo partoprenis en multaj literaturaj konkuradoj kaj ĉiam atingis premiajn lokojn. Ŝiaj poemoj estis eldonitaj en lokaj ĵurnaloj kaj revuoj. Ŝi estis ofte invitita al radiostudioj kaj TV.

En 1990 ŝi diplomiĝis el la Moskva Literatura Instituto. Laboris kiel redaktanto de poezia divido de literatura kaj arta revuo «Vajnaĥ». Iuj kantoj en ŝiaj poemoj estas kantitaj fare de popularaj rusaj kaj ĉeĉenaj kantistoj.

Bibliografio
------------

* kolektiva kolekto «Утреннее эхо» («Matena eĥo») - 1984;
* kolektiva kolekto «Восхождение к корням» («Supreniro al radikoj») - 1985;
* kolekto de poemoj «Оглянувшись в листопад» - 2007.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Роза Талхигова Arkivigite je 2014-01-18 per la retarkivo Wayback Machine
* Роза Талхигова - любящие сердца Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 428287
 |
Ruĝa Nubo
**Ruĝa Nubo** (origine en siua lingvo *Mahpiua Luta*, angle *Red Cloud* (naskiĝis en 1822, apud rivero Platte, en Nebrasko, Usono – mortis la 10-an de decembro 1909, Pine Ridge, Sud-Dakoto) estis la lasta batalanta ĉefo de la oglala-tetonaj siuoj (lakotoj), kiu sukcese kontraŭstaris la invadon de la blankuloj.

Li ne heredis la ĉefan rangon, sed meritis per sia batala kuraĝo kaj elokvanteco. Kiam la usona registaro volis en 1865 konduki, konstrui vojon tra la plej bonaj ĉasejoj (al la ortrovitejoj), li staris al pinto de la indianoj (ŝajenoj ja siuoj).

La avangardajn konstruistojn kaptis la indianoj kaj ne forlasis dum 2 semajnoj. Ili ne emis al traktadoj kaj per ataketoj ĝenis la laboron.

La milito de Ruĝa Nubo daŭris dum du jaroj kaj finfine la centra registaro abdikis pri la konstruoj kaj eltiris la garnizonojn. En aprilo de 1868 oni subskribis la duan Laramie-fortikaĵan kontrakton, Ruĝa Nubo abdikis pri la perforto kaj emis translokiĝi al nova ejo. Tie li faris multe por la indiana kulturo kaj regule kritikis la federacian registaron. Li plurfoje vojaĝis eĉ al Vaŝingtono kaj tie sciigis siajn opinioj. Iom antaŭ sia morto, li konvertis al kristanismo kun sia edzino kaj surprenis la nomon John.

* Kategorio Ruĝa Nubo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 103216
* GND: 119028263
* LCCN: n85194407
* VIAF: 40817420
* ISNI: 0000 0000 5490 1606
* LIBRIS: 230611
* SUDOC: 035087927
* BNF: 13166214p
* NKC: pag2008446266
* ICCU: MODV641370
* BNE: XX5601964
 |
**Abdullah Jafar Ibne Mohammed Rudaki** (taĝika: Абӯабдуллоҳ Ҷафар Ибни Муҳаммад Рӯдакӣ, persa: ابوعبدالله جعفربن محمدبن حکیم‌بن عبدالرحمن‌بن آدم رودکی) ankaŭ skribita Rudagi aŭ Rudhagi (859-941), estis fama muzikisto, kantisto kaj poeto, kiu estas ĝenerale rigardata kiel la patro de la persa kaj taĝika poezioj. La prapatro de klasika taĝika poezio verkis siajn famajn verkojn en la daria lingvo uzante la araban alfabeton.

maldekstra
Taĝika poŝtmarko pri Rudaki.Sovetunia poŝtmarko pri Rudaki.
Rudaki ankoraŭ daŭre estas honorata en Irano, Afganio kaj Taĝikio kiel poeto. Liaj samtempuloj titolis lin 'la *ustod* (instruisto) de la poetoj de la mondo', tiom multe ili fieris pri li. Rudaki verkis pli ol cent mil strofojn, de kiuj nur parteto estis konservita. Unu el la plej famaj versoj de la poeto, diras "Ne ekzistas pli granda ĝojo en ĉi tiu mondo ol vidi la vizaĝojn de geamikoj". Li faris multajn tradukojn de la araba al la novpersa.

Rudaki estis la poeto de la samanida gvidanto Nasr la 2-a, ĝis li perdis ties favoron en 937. Li mortis en malriĉeco.

En Tehrano (Irano) ekzistas operejo-koncertejo Salono Vahdat (es) kaj en Dusanbe (Taĝikio) la Instituto de lingvo, literaturo, orienta kaj skribita heredaĵo portas lian nomon.

Muzeo pri Rudaki
----------------

Muzeo pri Rudaki en Панҷакент (Panjakento), Taĝikio.maldekstra
En 1958 UNESKO aperigis rezolucion okaze de la celebrado de la 1100-a naskiĝtago de A. Rudaki.

La ricevitaj donacoj okaze de tiu jubileo interalie estis skulptaĵo, tapiŝo, medalo, libroj kaj pentraĵoj troviĝas en muzeo pri Rudaki en Taĝikio.

Sur la muroj oni montras fotojn de la taĝika opero kaj teatraĵo "Rudaki", sed ankaŭ fotojn kaj dokumentojn pri la aktivecoj de la antropologia ekspedicio en la vilaĝo de Panjrud kaj pri la okazigo de la jubileo en 1958 en Pendjikent kaj en Panjrud.

Plie videblas bildoj de la taĝika filmo "*Qismat-i Sho’ir" (*La sorto de la poeto*)* de Satim Ulughzoda kaj freskoj de la malnova urbo de Panjakent.

Referencoj
----------

1. ↑  (angla) Hamid Wahed Alikuzai, A concise history of Afghanistan in 25 volumes, vol. 14, Trafford Publishing, 2013 (ISBN 9781490714417, rete legebla [arkivo]), p. 40-41.
2. ↑  (franca) Roudaki, le père de la littérature persane [arkivo] en *La revue de Téhéran*.
3. ↑  (7 lingvoj) Rudaki Mausoleum
4. ↑  (angla) Tomb of Rudaki.
5. ↑  (taĝika, angla, rusa) Институти забон, адабиёт, шарқшиносӣ ва мероси хаттии ба номи Pӯдакӣ**,** Academy of Science, Republic of Tajikistan.
6. 1 2  (angla) Historia kaj Regiona Studa Muzeo portante la nomon de A. Rudaki
7. ↑  Noto: La muzeo fakte estas unu el la 8 ekspoziciaj haloj de la taĝika historia kaj regiona studa muzeo portante la nomon de A. Rudaki.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Rudaki en Wikisource.

* Kategorio Rudaki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 607735
* GND: 118904531
* LCCN: n84202205
* VIAF: 17367564
* ISNI: 0000 0000 7971 2406
* LIBRIS: 137167
* SUDOC: 10046341X
* BNF: 13325949j
* BIBSYS: 11071213
 |
**Sam Simon** (Los-Anĝeleso, Kalifornio, 6-a de junio de 1955 - Pacifikaj Palisaĵoj, Kalifornio, 8-a de marto de 2015) estis televida produktoro kaj verkisto usona, konataj pro partopreno kune kun Matt Groening kaj James L. Brooks en la serio *La Simpsonoj*. Li kreis plurajn rolulojn en la serio.

Biografio
---------

Li laboris pri spektakloj kiel Cheers, Taxi, The Drew Carey Show, kaj The Tracey Ullman Show. Li verkis La Maldolĉan Duonon, seri-komedian epizodon por la spektaklo Howard 100 de Howard Stern en Sirius Satellite Radio, kiu elsendiĝis la 25-an de oktobro 2006. Li estis edziĝinta al Jennifer Tilly de 1984 ĝis 1991.

Sam Simon reprezentis pezegan boksiston Lamon Brewster, la eksa ĉampiono de la Monda Boksa Organizo en sia kategorio, kaj ankaŭ estis nomumita Boksa Reprezentanto de la Jaro en 2004.

En 2012, li estis diagnozita je fina kojlo-kancero, tiel ke li decidis donaci sian havaĵon de 100 milionoj USD al bonfarado. Li mortis la 8-an de marto 2015 pro ĉi tiu malsano. 

Sam Simon konkurencis en la eldonoj de 2007, 2009 kaj 2011 de la Monda Serio de Pokero, kaj lia plej bona rezulto estis en 2009 kiam li finis en la 20a loko. Entute li ricevis 144 280 usonajn dolarojn. pro siaj diversaj kontribuoj.

Sam Simon estis intervjuita en 60 Minuta segmento, en kiu li estis demandita pri sia fundamento por la bonstato de hundoj. Ankaŭ li diris, ke li enspezas 10 milionojn da dolaroj jare por La Simpsonoj, kvankam li ne laboris pri la serio ekde 1993, kie li havis la titolon de plenuma produktoro.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑

* Kategorio Sam Simon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 721655
* GND: 1082450006
* LCCN: no2011077146
* VIAF: 170823545
* ISNI: 0000 0001 1983 3780
* SUDOC: 077719883
* BNF: 144466172
* MBA: 16b36242-506d-4377-93da-3700341737cc
* BIBSYS: 3008192
 |
**Ruriko**, aŭ **Rjurik** (slavone: Рюрикъ; norene: Rørik aŭ Hrørik, "fama reganto"; ĉirkaŭ 830 - ĉirkaŭ 879), estis ĉefo de varengoj, kiu akiris ordonpovon de Ladoga en 862, konstruis la setlejon Holmgardo de Novgorod, kaj fondis la Rurikidan dinastion kiu regis en la postaj Kieva Regno kaj Galicio-Volinio ĝis la 14-a kaj en la Moskva Regno ĝis la 16-a jarcento.

Ekzistas debato pri kiel Ruriko ekregis Ladogan kaj Novgorodon. La nuraj informoj pri li estas ĉerpitaj el la rusa Komenca kroniko de la 12-a jarcento, kiu deklaras ke la ĉudoj, ilmenaj slavoj (unu el la triboj orientslavaj), merioj, vepsoj kaj kriviĉoj (ankaŭ slava tribo)

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** ... forpelis la varengojn reen trans la maron, rifuzis pagi al ili tributon, kaj komencis meme sin regi. **"** |

 |

Poste la triboj komencis kontraŭbatali unu la alian kaj decidis inviti Rurikon por restaŭri ordon.

Ruriko restis en la povo ĝis sia morto en la jaro 879-a. Laŭ la nefidinda Joakima kronikoruse, li edziĝis al Efanda de Urman. Liaj posteuloj (la Rurikidoj), aliflanke, translokigis la ĉefurbon al Kievo kaj fondis la Kievan Regnon, kiu daŭris ĝis 1240, la tempo de la mongola invado. Multaj konserviĝintaj princaj familioj patrolinie devenas de Ruriko, kvankam la lasta rurikido reginta Rusion, Bazilo la 4-a, mortis en 1612.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ruriko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Sergio Pokrovskij: Ruriko kaj liaj fratoj. La Ondo de Esperanto, 2012:12.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351833
* GND: 1013717430
* LCCN: n97015174
* VIAF: 43581032
* ISNI: 0000 0000 3348 1876
* NKC: jx20110713009
 |
**Árpád Haász** [hAs], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Haász Árpád** estis hungara politikisto, ekonomikisto, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis *Haasz*, lia malofta pseŭdonimo eksterlande estis *Leopold Holzknecht*.

Árpád Haász naskiĝis la  16-an de aŭgusto 1896(nun 1896-08-16) en Őrszentmiklós (laŭ Hungarlingva Vikipedio en Őriszentpéter), li mortis la 31-an de marto 1967 (laŭ alia informo la 1-an de aprilo 1967) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Árpád Haász devenis el juda familio. Li maturiĝis en katolika gimnazio en Szombathely en 1914, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1919. Dum la studentaj jaroj li aliĝis al Rondo Galilei kaj subteraj komunistoj. Li estis signifa partoprenanto de la Hungara Sovetrespubliko, tial post la fiasko li rifuĝis en Vienon. Li same partoprenis en laboroj de la aŭstraj kaj hungaraj komunistoj. Post la revolucio en 1934 li estis arestita, sed li rifuĝis. Inter 1936–1938 li instruis en lernejo en Moskvo, poste li estis politika aktivisto en Parizo, post la okupado rezistanto. En 1941 li estis trovita kaj deportita al koncentrejoj. Li liberiĝis kaj inter 1945-1948 li estis ekonomia konsilisto en Vieno, pli poste li hejmenvenis kaj havis ŝtatajn postenojn. Li instruis kaj li estis katedrestro en Ekonomika Universitato Károly Marx inter 1950-1964, dum li estis dekano kelkajn jarojn. Li kandidatiĝis en 1952, li doktoriĝis en 1958 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1919 kaj li ricevis premiojn inter 1954-1965.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Államosítás vagy társulati rendszer?* (1946)
* *Nemzetközi gazdasági és politikai ismeretek. Haász Árpád előadásai.* (eldonita 5-foje inter 1950–1956)
* *A századeleji magyar társadalom és a Galilei Kör* (1959)
* *Korunk kapitalizmusa. I–II. kötet.* (kunaŭtoro, 1961, 1964)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio france

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847139
 |



* Portalo pri Biografio
**Sándor Domonkos Horváth** [ŝAndor domonkoŝ horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Horváth Sándor Domonkos** estas hungara bibliotekisto, verkisto, juristo. Lia pseŭdonimo estis *Győry Domonkos* [djOri].

Sándor Domonkos Horváth naskiĝis la 16-an de februaro 1967 en Győr.

Biografio
---------

Sándor Domonkos Horváth akiris pedagogian-bibliotekistan diplomon en Altlernejo Dániel Berzsenyi en 1990, sed jam ekde 1885 li laboris en biblioteko en sia naskiĝurbo. En 1993 li iĝis vicbibliotekestro, en 2003 bibliotekestro. Intertempe en 2001 li akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Szeged, en 2006 plian juran diplomon. Sub pseŭdonimo li verkas. Li ricevis premiojn en 2006 kaj 2012.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az első győri könyvesházak. Tanulmány.* (monografio, 2001)
* *A győri és a soproni ügyvédi kamara története, 1875–2014.* (monografio, 2016)
* *Profán – avagy tollbamondás a pillanatnak* (noveloj, teatraĵoj, 2016)
* *Hölgy alulnézetből* (romano, 2017)

Aŭdu ankaŭ
----------

* intervjuo

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto kun bildo
* propra paĝo)
* [*rompita ligilo*]

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 700502
* LCCN: n2005021021
* VIAF: 63412813
* ISNI: 0000 0000 3649 5296
 |
**Bakonysárkány** (bakonjŝArkAnj) estas vilaĝo en Hungario en regiono **Meza Transdanubio**, en departemento Komárom-Esztergom, en subregiono de Kisbér. Bakony estas nomo de monto, sárkány signifas drako.

* Areo: 14  km²
* Loĝantaro: 950
* Poŝtkodo: 2861
* Telefonprefikso: 34

La vilaĝo situas inter arbaroj, inter montoj Bakony kaj Vértes, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Székesfehérvár-Kisbér. La lasta troviĝas 9 km-ojn, Mór 12 km-ojn for.

Historio
--------

Pri la vilaĝo la unua skribita postsigno troviĝas el 1247. Dum la mezepoko la vilaĝo longe apartenis al fortikaĵo Csókakő. La turkoj havis la vilaĝon inter 1543-1686, sed ĝi senhomiĝis. En 1747 familio Hochburg venigis germanojn. En 1778 lernejeto ekfunkciis. La fervojo atingis la vilaĝon en 1860. La malnova vilaĝdomo konstruiĝis en 1897, la nova en 1968. Pro disvastiĝo de poŝto la vilaĝo prenis la nomon Bakony kaj iĝis Bakonysárkány. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj al Germanio kaj alvenis hungaroj el Ĉeĥoslovakio, fine kolĥozo formiĝis.

Ne menciitaj vilaĝservoj estas biblioteko, kulturdomo, interreta domo, kuracejo, apoteko.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo de 1807, rekonstruita en 1954
* karakteraj ŝvabaj domoj
* domo nomata pri **"Wágner"**, ŝajnas, iama gastejo kaj ĉevaloŝanĝejo de diliĝencoj, nun infanĝardeno
Enirejo de Aleksandra ĝardeno
**Aleksandra Ĝardeno** (ruse *Александровский сад*) estas parko en centro de Moskvo. Ĝi situas laŭlonge de la okcidenta muro de la Kremlo.

Post forpelo de la Napoleona armeo el Moskvo en 1812, tiama imperiestro de Rusio Aleksandro la Unua ordonis rekonstrui kaj renovigi la historian ĉefurbon de la lando, grave detruita dum la franca okupado.

La ĉefa urba arkitekto Jozefo Bove desegnis la planon, laŭ kiu en 1820-1823 estis entubigita rivero Neglinka (ruse *Неглинка*) fluanta preter la norda ekstera parto de Kremla muro ĝis sia enfluo en Moskva riveron.

Samtempe super la tubego oni establis la grandan ĝardenon, kiu en 1856 ricevis nomon de Aleksandro la Unua.

Ĝi estas la unua publika parko en Rusio, kies longeco atingas 865 metrojn.
En ĝia komenco troviĝas la memorinda Tombo de la Nekonata Soldato dedeĉita al sovetiaj militistoj pereintaj dum la Dua mondmilito, kie brulas Eterna flamo.

Obelisko omaĝe al la 300-a jubileo de Romanov dinastio
Proksime de la Tombo estas la bela groto, kiun oni konstruis el restaĵoj de moskvaj konstruaĵoj detruitaj dum la Patriota milito en 1812. Ĝi memorigas tiun malgajan periodon en vivo de la lando.

Groto
Centre de la ĝardeno la 10-an de julio 1914 oni establis la grizan, granitan obeliskon omaĝe al la 300-a jubileo de Romanov dinastio. En 1918 la nova bolŝevika registaro ŝanĝis la obeliskon mem kaj ĝian signifon. De tiam ĝi prezentas nomojn de eminentaj revoluciistoj kaj teoriistoj de socialismo.

La ĝardenon plenigas multaj malnovaj arboj, arbustoj kaj freŝaj floroj. Tie tre ŝatas promeni kaj ĝenerale ripozi moskvanoj kaj vizitantoj de la ĉefurbo de Rusio.

Vidu ankaŭ
----------

* Monumento de Aleksandro la 1-a (Moskvo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Aleksandra ĝardeno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informo pri Aleksandra ĝardeno (ruse)
**Attila Györe** [djore], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Györe Attila** estas hungara kanuisto, plurfoja mondĉampiono. Lia plej ofta partnero en kanuo estis Edvin Csabai.

Attila Györe naskiĝis la 16-an de januaro 1975 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Attila Györe ekde sia aĝo 8 estis kanuisto en diversaj sportkluboj. Li venkis jam en junulara mondĉampionumo en 1993. Post 4 jaroj li estis kunulo de Edvin Csabai kaj ili akiris arĝentan medalon en eŭropa ĉampionumo. En mondĉampionumoj ili estis la unuaj 10-foje inter 1999-2008 en distanco 36 km, fine en 2011 en distanco 26 km. Györe konkursis ankaŭ kun alia partnero pli malofte, ili akiris 2 orajn medalojn en eŭropaj ĉampionumoj en 2007 kaj 2011. Lia plej konata trejnisto estis István Vaskuti.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* datenoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 809037
 |


* Portalo pri Biografio
**Wilkes-tero** (angle *Wilkes Land*) estas granda distrikto de tero en orienta Antarkto, formale postulita de Aŭstralio kiel parto de la Antarkta Teritorio pretendata de Aŭstralio, kvankam la valideco de tiu postulo estis prokrastita dum la periodo de funkciado de la Antarkta traktato, kies subskribanto Aŭstralio estas. Ĝi frontas al la suda Hinda Oceano inter Marbordo Reĝino Maria kaj Adelilando, etende el Kabo Hordern en 100°31' E al Pinto Pourquoi Pas, en 136°11' E. La regiono etendas kiel sektoro ĉirkaŭ 2 600 km al la Suda Poluso, kun ĉirkaŭkalkulita terareo de 2 600 000 km², ĉefe glacia. Ĝi estas krome subdividata en la jenaj marbordaj areoj kiuj povas esti konsiderataj same kiel sektoroj etendaj al la Suda Poluso:

1. Knox-tero: 100°31' E to 109°16' E
2. Budd-tero: 109°16' E to 115°33' E
3. Sabrina-tero: 115°33' E to 122°05' E
4. Banzare-tero: 122°05' E to 130°10' E
5. Clarie-tero: (Wilkes-tero) 130°10' E to 136°11' E

Laŭ pli ampleksa senco, Wilkes-tero etendas plie oriente al Pinto Alden ein 142°02' E, tiele inkludante Adelilandon, kiu estas postulita de Francio.

* Kategorio Wilkes-tero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 509752
* GND: 4259626-9
* LCCN: sh92005081
* VIAF: 242649207
 |