recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Eniro de la groto
Memortabulo de malkovrantoj apud enirejo
**Groto de Driny** troviĝas en Karsto de Smolenice, en orienta parto de Malgrandaj Karpatoj, ĉirkaŭ du kilometroj sudoriente de Smolenice. Enirejo en la groton troviĝas en alteco de 399 m super marnivelo. Ĝi estis malkovrita en la jaro 1929 fare de civitanoj el Smolenice, nome fratoj WEISABEL kaj VALO kaj J. BANIČ. Alirebla ĝi estis en la jaro 1934.

Disde ceteraj slovakaj grotoj ĉi tiu havas pli multe da raraĵoj, kio al ĝi alproprigas eksterordinaran situon inter fakuloj de la mondo. Ĝi ekestis en sufiĉe puraj kalkoŝtonoj de juraso, dum ceteraj slovakiaj grotoj plejparte ekestis en triasaj kalkoŝtonoj. Ĝiajn koridorojn modeligis dissolviga kaj erozia agadoj de pluva akvo, kiu penetris en subteraĵon tra sistemo de fendaĵoj. Ĉe aliaj turisme alireblaj grotoj de Slovakio subterajn areojn formadis torentaj fluoj. La groto Driny estas do fendaĵa groto, tial ĝiaj areoj ne estas vastaj. Des pli la areoj estas pli riĉe plenigitaj de sintraĵkoloraj ornamaĵoj. Karstaj kreaĵoj de flava ĝis malhelbruna koloroj estas formigitaj plejparte per pendantaj kurtenoj, por kiuj estas karakteriza dentuma borderaĵo. Ne malpli interesaj estas formoj de akvofaloj kaj pizforma ornamaĵo, kiuj postrestis sur fundoj de pasintaj subteraj lagoj.

Al la plej interesaj partoj de la groto apartenas Salono de Slovakia speleologia societo kun gigantaj alfluoj de sintro sur vandoj kaj Stalagmita arbareto, en kiuj la ornamaĵoj estas brilaj kaj procedo de plua kreiĝo daŭrigas. En Salono de kunlaborantoj logas la atenton la plej krakteriza kreaĵo de la groto, Elefantaj oreloj.

Tuta longeco de la groto estas 636 m, el kio alireblaj por publiko estas 430 m.
La groton oni povas atingi de Bratislava tra Modra aŭ de Trnava, direkte al
Dolné Orešany – Smolenice.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Driny en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Paĝaro de la groto (angle, slovake, germane, hungare, pole) kun bildgalerio Arkivigite je 2006-12-11 per la retarkivo Wayback Machine
**Cvi Elimeleĥ Ŝapiro** de Dynów (hebree צבי אלימלך שפירא, naskiĝis en 1783, mortis la 11-an de januaro 1841) estis ĥasida rabeno.

La disĉiplo de Menaĥem Mendel. Unu el la plej eminentaj reprezentantoj de ĥasidismo en Pollando, kontraŭulo de haskala. Disĉiplo de Jakub Horowic - la fondinto de la dinastio de cadikoj de Dynów. Li estis ankaŭ rabeno en Rybotycze, Strzyżów, Oleszyce, Mukaĉeve, Łańcut, Halicz kaj Dubiecko kaj aŭtoro de *Bnei Yissaschar* (Filoj de Isaĥar) kaj *Agra Dpiraka*.

Sekvanto de la fondinto de la dinastio de Dynów iĝis lia filo, David Ŝapiro (1804-1874). Aliaj filoj estas Ŝmuel Ŝapiro - (rabeno en Bircza) kaj Eleazar Ŝapiro, posta "cadiko" (hebree צדיק, laŭvorte "justulo", ĥasida klerulo) en Łańcut, de kiu devenas la dinastio de justuloj el Mukaĉeve. Nepo de Cvi Elimeleĥ de Dynów estis Cvi Elimeleĥ Ŝapiro de Błażowa, fondinto de la dinastio de justuloj de Błażowa.

Li kun sia familio estis enterigita en Dynów, en konstruita komence de la 90-aj jaroj de la 20-jarcento juda tombo. Ĥasidoj de multaj landoj vizitas la tombon de sia justulo.

Vidu ankaŭ
----------

* Baal Ŝem Tov
Driva glacio, Gronlando.
**Driva glacio** estas glacio kiu flosas sur la surfaco de la akvo en malvarmaj regionoj, male al la fiksa glacio, kiu estas ligita al marbordo. Kutime la driva glacio estas portita de ventoj kaj de marfluoj, kaj de tie ties nomo, "driva glacio".

Kiam la driva glacio estas portata drive kune kiel granda ununura amaso, ĝi estas nomata **pakoglacio**. Ventoj kaj marfluoj povas amasigi glacion ĝis formi barierojn tri al kvar metrojn altajn, kreante barilojn malfacile trapaseblaj de eĉ povegaj glacirompiloj. Tipe la areoj de pakoglacio estas identigitaj de alta procento de surfaca kovro per glacio: ekz. 80-100%.

Glacimonto estas granda peco da driva glacio kiu povas gami laŭgrande el dekoj da metroj al kelkaj kilometroj de diametro. Pli grandaj pecoj estas jam nmitaj **glacikampoj**.

La du plej grandaj glacikampoj estas la Arkta glacikampo kaj la Antarkta glacikampo.

En multaj areoj kiaj la Balta, driva glacio estas tradicie sezona okazo, kiu aperas vintre kaj malaperas en pli varmaj sezonoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Glacidrivado (fenomeno sur riveroj)
* Glacirompilo (ŝipo)

Referencoj
----------

1. ↑  Weeks, Willy F..  (2010) *On Sea Ice*. University of Alaska Press, p. 2. ISBN 978-1-60223-101-6.
2. ↑  Leppäranta, M. 2011. The Drift of Sea Ice. Berlin: Springer-Verlag.
3. ↑  "A Port's Ice Is Thinning, and So Is Its Tourist Trade", *New York Times*, March 14, 2006.
4. ↑  Honda, Meiji, Koji Yamazaki, Hisashi Nakamura, Kensuke Takeuchi, 1999: Dynamic and Thermodynamic Characteristics of Atmospheric Response to Anomalous Sea-Ice Extent in the Sea of Okhotsk. J. Climate, **12**, 3347–3358.

* Kategorio Driva glacio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Muolen (stacidomo). |



**Muolen** estas komunumo en la elektodistrikto Sankt-Galo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1103 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Muolen situas proksimume 4 km sude de Amriswil ĉe la ĉefvojo de Amriswil al Sankt-Galo sur la orienta parto de la montoĉeno Seerücken.

Trafiko
-------

Muolen disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de la Svisaj Sudorientaj Fervojoj de Romanshorn al Sankt-Galo.

Historio
--------

Muolen estis alemana setlejo. En la jaro 1155 Muolen estis unuan fojon skribe menciita kiel *Mola* en dokumento de la imperiestro Frederiko Barbarossa, kies originalo troviĝas en muzeo en Konstanco. En la jaro 1200 Muolen fariĝis imperia voktejo. La princabato de Sankt-Galo, Beda Angehrn, permesis en la jaro 1784 la konstruadon de la Josef-Kapelo, la fondon de kaplanejo kaj de lernejo, kies realiĝo tamen daŭris.

Muolen estis post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 kunigita kun la komunumo Häggenschwil, sed ankoraŭ samjare denove disigita al memstara politika komunumo. Ĝi apartenis ĝis la jaro 1831 la la distrikto Rohrschach, de 1831 ĝis 1918 al la distrikto Tablat kaj ĝis 2002 al la distrikto Sankt-Galo. Ek de 2002 ĝi estas parto de la nova elektodistrikto Sankt-Galo.

Nomo
----

Oni longe supozis ke Molen/Muolen signifas muelejo, sed la fakto, ke en la komunumo ne ekzistas rivereo estas indiko, ke tiu-ĉi hipotezo estas tre malverŝajna kaj ke la vorto devenas de la malnovgermana vorto *mûla* por buŝo.

Vidu ankaŭ
----------

* Muolen (stacidomo)

* Kategorio Muolen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Mouolen
* Muolen en la Historia leksiko de Svislando

Bildoj
------

* Preĝejo de MuolenPreĝejo de Muolen
* Pentritaj fenestroj de la preĝejoPentritaj fenestroj de la preĝejo
* VilaĝeniroVilaĝeniro
* Gastejo RössliGastejo Rössli
* Faktrabdomo en la vilaĝocentroFaktrabdomo en la vilaĝocentro

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Sankt-Galo |
| --- |
| maldekstraAndwil SG  •  Eggersriet  •  Gaiserwald  •  Gossau SG  •  Häggenschwil  •  Muolen  •  Sankt-Galo  •  Waldkirch SG  •  Wittenbach SG |  |

 |
**Aŭdekzercado** estas fako de la muzika edukado. Ĝi priskribas la procedon, per kiu oni ekzercas la aŭdon por tio, destini intervalojn, tonaltojn kaj ritmojn. Aŭdekzercado estas necesa antaŭkondiĉo por koncertmuzikistoj, muzikinstruistoj, orkestrodirektistoj kaj muziksciencistoj.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Muzikaltlernejo ekzemple en Germanujo antaŭkondiĉas sufiĉe sukcesan renotadon de plurvoĉaj melodidiktaĵoj por la sukceso je enirekzameno. Je tio la ekzamentata devas noti kiel eble plej senrerare plurvoĉan tonmetaĵon post antaŭludado sur la piano.

Instrua koncepto
----------------

Unue oni ekzercas la aŭdon en tio, difini intervalojn sonantajn unu post la alia kaj ankaŭ samtempe. Diktadoj de ritmoj kaj la aŭdado de tonsinsekvoj enbuŝiĝas en melodiodiktadon. En progresinta stato lernanto povas noti plurvoĉajn komponaĵojn.

Krome aŭdekzercado enhavas ankaŭ la kaptadon de diversaj akordspecoj. En progresinta stato lernanto povas ankaŭ destini komplikajn plursonojn kaj tonfaskojn.

Aŭdekzercado ne celas perfektan aŭdadon de komplikaj akordoj aŭ intervaloj je granda rapideco, sed la kapablon rekoni interligitecojn en la muziko (tonala aŭ maltonala), kio estas bezonata en muzika praktiko ekzemple je la direktado de orkestro aŭ ĥoro.

Vidu ankaŭ
----------

* Intervalo
* Solmizado
* Absoluta sonsento

Literaturo
----------

* Ulrich Kaiser: *Gehörbildung. Satzlehre, Improvisation, Höranalyse.*
	+ *Grundkurs.* Bärenreiter, Kassel 1998, ISBN 3-7618-1159-4
	+ *Aufbaukurs.* Mit einem Formkapitel von Hartmut Fladt. Bärenreiter, Kassel 1998, ISBN 3-7618-1160-8
* Clemens Kühn: *Gehörbildung im Selbststudium.* dtv, München 1983, ISBN 3-423-30047-7
* John Leigh:  *Orlando. Ein multimediales Gehörbildungsprogramm*  Fahnauer, Dresden 2009, ISBN 978-3-941436-00-8
* Roland Mackamul: *Lehrbuch der Gehörbildung.*
	+ *Band 1: Elementare Gehörbildung.* 9. Auflage. Bärenreiter, Kassel 2005, ISBN 3-7618-0095-9
	+ *Band 2: Hochschul-Gehörbildung.* 5. Auflage. Bärenreiter, Kassel 2002, ISBN 3-7618-0096-7
* Jörg Scheele: *Hochschul-Gehörbildung.* Hamburg: Diplomica Verlag 1993, ISBN 978-3-8324-0585-4
* Herbert Nobis: *Durch Singen zum Hören - ein Übungsbuch zur Hörerziehung*, 2 Bände; Karl Heinz Möseler, Wolfenbüttel, Zürich, 1986

* Kategorio Aŭdekzercado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ticușu Vechi** [tikuŝu vekj] (hungare: **Szásztyukos**, germane: **Deutsch-Tekesch**) estas komunumo en distrikto Brașov en Rumanio, nordoriente de Făgăraș. En 1910 Szásztyukos havis 1 677 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj, hungaroj); en 1992 652 (ciganoj, germanoj, rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1373. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al Nagy-Küküllő. Administre apartenas al ĝi Cobor.

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1-18. 1993-2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

Komunumoj pri *szász* (= sakso) en Hungara reĝlando
---------------------------------------------------

Iam tie loĝadis saksoj. 

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Beregszász | Szászalmád | Szászapátfalva | Szászberek | Szászbogács | Szászbongárd |
| Szászbuda | Szászbudak | Szászcsanád | Szászfenes | Szászhermány | Szászkézd |
| Szászlekence | Szásznádas | Szászrégen | Szászsebes | Szásztyukos | Szászvár |
| Szászváros | Újszász |  |  |  |  |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Popolnombrado 2002
* Interaga mapo de la distrikto
**Arraya de Oca** [aRAĝa deOka] estas loĝloko kaj municipo en la oriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko *Montes de Oca*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Montes de Oca, oriente kaj flavecbruna.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,25 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 46 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.

Ĝi distas 28 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, limas kun Cerratón de Juarros, Villafranca Montes de Oca kaj Villaescusa la Sombría kaj estas inter Villaescusa la Sombría (okcidente) kaj Cerratón de Juarros (oriente).

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Arraya de Oca formis parton de la *partido de Bureba* en la kategorio de izolaj loĝlokoj, kaj la Duko de Frías nomumis urbestron.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de la *Asunción de Nuestra Señora* (Maria Ĉieliro).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775719
 |
Post la fino de la unua mondmilito kaj la disfalo de la osmanida imperio, la gajnintaj potencoj starigis en Parizo komitaton da ambasadoroj superrigardontaj la ekzekuton de la pactraktatoj. Tiu komitato donis al internacia komisiono la taskon desegni la limon inter Grekio kaj Albanio.

La 27-an de aŭgusto 1923, la itala ĝeneralo Tellini kaj tri aliaj italaj oficiroj anoj de la komisiono estis mortigitaj far nekonatoj en greka teritorio survoje inter Ioannina kaj Sarandë. Tio estas proksime de la insulo Korfuo.

Reage al tiu krimo, la tiama provizora ministro pri eksteraj aferoj de Italio, Benito Mussolini postulis pezan kompensacion de la greka registaro, nome:

* oficialan pardonpeton,
* funebran servon,
* militistan omaĝon de itala militŝiparo,
* enketo pri la afero kun la partopreno de la milita ataŝeo ĉe la reprezentejo en Ateno,
* mortpuno por la kulpuloj,
* pago de kvindek milionoj da liroj
* militistan omaĝon al la kadavroj.

Tiu peto devus esti akceptata antau 24 horoj.

La greka registaro rifuzis nur la partoprenon de la itala ataŝeo en la enketo, kaj la promeso de mortpuno. Tial, la 31-an de aŭgusto Mussolini sendis militan ŝiparon kun mil soldatoj cele al "paca kaj provizora okupado" de la insulo Korfuo ĝis solvo de la disputo. La okupado ne estis tute paca, ĉar la komandanto de la fortikaĵo de Korfuo rezignis pri rezisto nur post pafo al la fortikaĵo de kelkaj kanonfrapoj, kiuj bedaŭrinde mortigis kaj vundis kelkajn grekajn kaj armenajn rifuĝintoj loĝantaj en la soldataj dormejoj.

Cetere la okupo restis nemilita afero: la greka polico daurigis deĵori sur la insulo kaj la civilaj aŭtoritatoj kunlaboris kun la italoj. Dum kvar semajnoj okazis do densaj diplomatiaj kontaktoj inter Italio, la komitato de la ambasadoroj, Grekio kaj la ligo de la Nacioj por solvi la aferon.

Italio insistis ke laŭ la internacia juro la okupo ne estus milita ago, kiu estus malpermasata de la nova jura ordo starigita post la unua mondmilito per la fondo de la Ligo de la Nacioj.
Laŭ tiu ordo la ŝtatoj ja devus provi arbitracii siajn konfliktojn en la konsilio de la Ligo.

Samtempe Mussolini postulis ke la komitato de la ambasadoroj subtenu liajn postulojn al Grekio puni la mortigon de anoj de la limkomisiono, sed ne volis renonci pri la rajto de Italio mem defendi siajn interesojn. La itala registaro akiris ankaŭ neformalan opinion de itala juĝisto Dioniso Anzilotti de la Internacia Kortumo de Hago, kiu malpravigis Italion. 

La tezo de Mussolini iĝis do ke la pago de 50 milionoj da liroj estus anstataŭajo, ne aldonaĵo, de la punado de la krimuloj.

La 27an de septembro 1923, ricevinte nur la pagon de la petita sumo, Italio lasis Korfuon.

Eksteraj ligiloj
----------------

Revuo Prassi Italiana di Diritto Internazionale, 1444/3 Arkivigite je 2012-11-14 per la retarkivo Wayback Machine
**Zoltán Pálmai,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pálmai Zoltán** estas hungara ŝlagromuzikisto, drumisto. Lia edzino estas Ági Szirtes, lia filino estas Anna Pálmai (1984-).

Zoltán Pálmai naskiĝis la 27-an de oktobro 1954 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zoltán Pálmai lernis drumadon ekde la aĝo 14 de Gyula Kovács (drumisto)n. Li studis en muziklernejo inter 1973-1976, sed jam en 1972 li estis drumisto en ŝlagrorkestro. En la sekvaj jaroj, jardekoj li aliĝis al konataj ŝlagrorkestroj (P Mobil (1974–1978), Illés (rokgrupo) (1978–1980), Hobo Blues Band (1980–1986). Nuntempe li estas muzika direktoro en studio kaj dumposedanto de drumlernejo. Li jam eksedziĝis.

Elektitaj filmaj taskoj
-----------------------

* Kopaszkutya (1981, aktoro, komponisto)
* Szuperbojz (2009, aktoro)

Elektitaj ŝlagroj
-----------------

(En ŝlagroj li estis plej ofte komponisto kaj/aŭ tekstopoeto kune kun aliaj muzikistoj.)

* Bye Bye Johnny!
* Országút blues
* Tobacco Road

Fontoj
------

* 
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 661274
* MBA: 0ac6a70f-eb6b-4b62-a371-97836c12fd04
 |
Gravuraĵo de Hendrik Hondius
La **dancepidemio** estis la plej rara epidemio el ĉiuj epokoj okazinta en la jaro 1518 en la urbo Strasburgo, en nuna Francio en julio 1518. Pluraj homoj ekdancis dum tagoj kaj, post ĉirkaŭ unu monato ili eksuferis handikapecon ĉe la gamboj, epilepsiajn atakojn kaj sangovomadon. La plejmulto mortis pro koratakoj, sangelverŝoj kaj laciĝo.

La fenomeno ekiĝis kiam virino, Frau Troffea, ekdancis senhalte sur strato de la urbo Strasburgo. Tio daŭris inter kvar kaj kvin tagoj. Post unu semajno, aliaj tridek aŭ kvardek homoj kuniĝis al la dancado kaj post unu monato estis ĉirkaŭ kvarcent dancantoj surstrate. Diversaj historiaj dokumentoj, inkluzive de *"kuracistaj esploroj, religiaj sermonoj, lokaj kaj regionaj kronikaĵoj, samkiel notoj publikigitaj fare de la municipa registaro de Strasburgo"*, klarigis ke la viktimoj estis dancantaj. La kialo pro kiu la personoj freneze kaj senhalte dancis ĝis morto neniam estis solvita.

Dum tiu rara epidemio disvastiĝis, lokaj nobeluloj pro timo petis konsilon al la kuracistoj de la regiono, kiuj argumentis ke la okazintaĵo estis pro astrologiaj aŭ supernaturaj kaŭzoj, kaj la diagnozo informis ke temis pri "natura doloro" kaŭzata de "varma sango". Tamen, anstataŭ preskribi la sangeltiron, la registaro instigis la daŭrigon de la dancado, parte per la malfermo de du dancejoj. Ĉi tio fariĝis sub la kredo ke la dancantoj nur resaniĝus se ili daŭre dancus tage kaj nokte. Por pliefikigi la kuracon, la registaro eĉ dungis muzikistojn. Kelkaj el la dancantoj estis metitaj en sanktejojn kie oni serĉis kuracon.

Ligiloj
-------

* "Dancing death" - *BBC News* angle
* "La ansiedad y el jolgorio" - *Letras libres* (hispane)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Blankafrunta ŝterno** |
| --- |
|  |
| 
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birda klaso *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ĥaradrioformaj *Charadriiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Ŝternedoj *Sternidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Sterna *Sterna* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Blankafrunta ŝterno** '**Sterna striata '**Johann Friedrich Gmelin 1789 |
|

 |
|
|
|
|
|
|
| Natura arealo

﻿ Ĉiujare prezencoj
﻿ VintrejojNatura arealo

- ﻿ Ĉiujare prezencoj

- ﻿ Vintrejoj

Natura arealo

- ﻿ Ĉiujare prezencoj

- ﻿ Vintrejoj

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Blankafrunta ŝterno  |

 |
| v • d • r |

La  **Blankafrunta ŝterno** , *Sterna striata* aŭ *Sterna albostriata*, estas la plej komuna ŝterno de Novzelando, tio estas birdo de la familio de Ŝternedoj. Ĝi malofte naĝas, krom por banado, spite havi retajn piedojn. La specio estas protektita.

Aspekto
-------

Temas pri svelta birdo kiel ĉiu ŝterno de mallongaj kruroj kaj longaj flugiloj; ili estas 40 cm longaj kaj 160 g pezaj. La vosto estas tre forkoforma. La **dorso kaj flugiloj estas grizaj kaj la subaj partoj estas blankaj**. La kruroj kaj la beko estas nigraj (beko longa kaj kruroj foje nigroruĝaj) kaj nigraj estas ankaŭ la nuko kaj la krono, kiu enkadrigas **mallarĝan blankan frunton**, de kie venas la nomo de la specio.

Junuloj estas ĝenerale pli skvamecaj kaj malhavas nigrajn kronon aŭ nukon: ili havas nur grizan strion ĉirkaŭ la okulo kaj ĝis la nuko. De tiu strio devenas la latinlingva scienca nomo "striata".

Kutimoj
-------

Blankafrunta ŝterno manĝas en grandaj aroj per plonĝado sur fiŝarojn de eperlano kaj pilĉardo kiuj estis pelitaj al la surfacon de pli grandaj fiŝoj kaj tiele tiuj estas facile kaptitaj. Kiel ĉiu ŝterno ili flugas havante siajn kapojn kaj bekojn indikantajn suben al siaj predoj. 

Reproduktado okazas el oktobro ĝis januaro (sudhemisfera somero) en grandaj kolonioj en rokaj klifoj kaj proksimaj insuloj.

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Sterna striata*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 11 May 2006.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Anglalingva ejo pri ŝterno
**Zoltán RÁCZ** [rAc] (laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rácz Zoltán**; naskiĝis la 6-an de decembro 1946 en Dunaharaszti) estas hungara fizikisto, membro (korespondanta en 2004, ordinara en 2010) de Hungara Scienca Akademio.

Biografio
---------

Zoltán Rácz akiris diplomon en Scienca Ŝtata Universitato de Leningrado en 1971. Hejmenveninta li ricevis postenon en esplora grupo de Scienca Universitato Loránd Eötvös, kie li akiris sciencan gradon Ph.D en 1973. Li plurfoje esploris eksterlande (ekzemple en Kanado, Romo, Oksfordo). En 1977 li kandidatiĝis, en 1989 li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li partoprenis 3 jarojn en redaktado de eksterlanda fizika revuo. Li ricevis 4 premiojn inter 1977-2015.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *On the nature of the fourth sound* (1973)
* *Diffusion-controlled annihilation in the presence of particle sources: Exact results in one dimension* (1985)
* *Width Distribution for Random-walk Interfaces* (1994) - kunaŭtoro
* *Maximal height statistics for 1/f^alpha signals* (2007) - kunaŭtoro
* *Full Counting Statistics in a Propagating Quantum Front and Random Matrix Spectra* (2013) - kunaŭtoro

Fontoj
------

* anglalingva biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 565444
 |
**Kató Bárczy** [bArci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bárczy Kató** estis hungara aktoro. Ŝia nomvarianto estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Radó Kató*, ŝia geedziĝa nomo estis *Szabó Sándorné*, ŝia edukpatro estis László Radó, ŝia tria edzo estis Sándor Szabó (aktoro).

Kató Bárczy  naskiĝis la 24-an de januaro 1922 (laŭ alia informo la naskiĝjaro estas 1921) en Abbazia (Italio, nuntempa Opatija en Kroatio), ŝi mortis la 20-an de junio 1989 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Kató Bárczy devenis el hungara familio. Ŝia edukpatro instruis ŝin hejme al la aktorado. Ŝi debutis en Kispest en trupo de sia edukpatro en 1935. Post 4 jaroj ŝi edziniĝis (denove en 1943 kaj 1949), tiutempe ŝi havis ankaŭ filmajn rolojn. En la sekvaj jaroj ŝi apartenis ekzemple al pluraj kabaredoj, Gaja Teatro (1948), Nacia Teatro (Miskolc) (1949), Teatro Madách (1950–1956). Post falo de la Hungara revolucio de 1956 la geedza paro disidis al Usono. Ŝi komence estis hungarlingva aktoro en Novjorko, poste hararisto. Hejmenvenintaj en 1976 ŝi forlasis la aktoradon, escepte ŝi havis televizian filman rolon.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* William Shakespeare: La komedio de eraroj - Adriana
* Molière: La malsanulo pro imago - Béline
* Lope de Vega: *A hős falu* - Jacinta
* János Bókay: *Feleség* - Helén

Elektitaj filmaj roloj
----------------------

* *Úrilány szobát keres* (1937)
* *Az utolsó dal* (1942)
* *A tanítónő* (1945)
* *Ami megérthetetlen* (1954)
* *Szomszédok* (televizia serio, 1988)

Dubladaj roloj
--------------

* en eksterlanda filmo hungaraj voĉoj de Gina Lollobrigida

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
Tombo de Henri de Lorraine, en la preĝejo
La **preĝejo de Sankta Roĥo** (france: *Église Saint-Roch*) estas preĝejo lokita en la 1-a arondismento de Parizo kaj konsekrita al Sankta Roĥo. La unua ŝtono de la monumento estis starigita de la franca reĝo Ludoviko la 14-a kaj de la patrino de tiu ĉi, Anno de Aŭstrio.

La preĝejo estis konstruita de la sama homo, kiu starigis la aktualan konstruaĵon de La Sorbonne. La konstruado estis interrompita en 1660 pro monomanko, kaj rekomenciĝis ekde 1701 kun la superkontrolo de la fama Hardouin-Mansart. La preĝejo estis tute senbienigita dum la franca revolucio.

Entombigitaj tie estas Henri de Lorraine-Harcourt, Pierre Corneille, André Le Nôtre, Sinjorino Geoffrin, Denis Diderot kaj aliaj. Konsekvence, tiu pariza preĝejo estas ofte rigardita kiel la « paroĥo de la artistoj ».

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de la preĝejo, enhavanta kompletan historion de la monumento Arkivigite je 2009-01-29 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Preĝejo Sankta Roĥo (Parizo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Endre Gyula Latabár** [djula], aŭ *Endre Latabár (pli juna),* laŭ hungarlingve kutima nomordo **Latabár Endre Gyula** estis hungara aktoro.

Endre Gyula Latabár naskiĝis la 2-an de januaro 1872 en Kassa (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Košice en Slovakio), li mortis la 18-an de majo 1901 en Újpest (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).

Biografio
---------

Endre Gyula Latabár akiris aktoran diplomon en Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo en 1890. Li komencis sian aktoran karieron en teatra kompanio de Antal Bokody en Nagysurány. Post monatoj li estis membro de teatra trupo de Károly Somogyi en Győr. Liaj pli gravaj teatraj stacioj aŭ kompanioj estis Sopron (1891), Pécs (1892), Lajos Makó (1894–1899), Iván Relle (1899). Lastfoje li estis prizorganto en teatro de Nagyvárad. Li frue mortis pro meningito. Li edziĝis en 1896, lia edzino naskis filon en 1898.

Liaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* William Shakespeare: Reĝo Lear - Curan
* Antal Deréki: *Dreyfuss* - prizonisto
* József Bokor (komponisto): *Az édes* - Jancsi

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto
* datenoj (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre) Arkivigite je 2022-02-22 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 757950
 |


* Portalo pri Biografio
**Preĝejo Sankta Spirito** estas eklezia historia monumento en Hungario, en Sopron.

Historio
--------

La unua mencio pri kapelo okazis en 1406. Oni supozas, ke ĝi estis hospitala kapelo. En 1476 la kapelo havis eĉ bibliotekon. En 1521 la pli nova statuso estis preĝejo. En 1605 la turkoj kaj hajdukoj faris signifajn detruojn, sed tiutempe la loĝantoj jam grandparte estis protestantoj. Ili ja ne volis rekonstruis la kirkon. Tamen en 1626 la loĝantoj faris la rekonstruon. Oni konstruis sakristion en 1754, la iama kapelo estis pligrandigita laŭ baroko en 1782. Ekzemple ekstere estas videbla la flava porĉo. La orgeno estis farita en 1830, la pli nova en 1912. La fasado estis renovigita en 1956. La preĝejo estis restaŭritaj 1988, 1991 kaj 2004.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sur stratangulo laŭ la trotuaroj. La fasado estas malsimetria, dekstre la turo altiĝas, apenaŭ pli alta, ol la navo. Preskaŭ meze estas la origina enirejo. Dekstre flanke estas la menciita porĉo kun la pli nova enirejo, poste inter fenestroj pilieroj sekvas. Interne tuj estas videblaj freskoj de István Dorfmeister pentritaj en 1782. La ĉefaltaro estis farita en 1674.

Kermeso okazas en la lundo de Pentekosto.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2018-12-14 per la retarkivo Wayback Machine

La fasado

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Preĝejo de Sankta Roĥo** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en Csongrád (urbo).

Historio
--------

Laŭ la arkeologoj diversaj konstruaĵoj (supozeble ankaŭ moskeo) estis tie dum dominado de la turkoj. Oni trakonstruis tiujn domojn por konvena kirko en 1722. Ekde 1784 la patrono estas Sankta Roĥo. La turo estis konstruita en 1808 aŭ en 1818. Pro la baldaŭaj trakonstruoj ankaŭ klasikismaj elementoj estas videblaj. La orgeno alvenis en 1926.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola, antaŭe estas ŝtona kruco. La konstruaĵo havas 3 partojn. Unue estas la kvadrata turo, kie estas la ĉefenirejo. Post la turo sekvas la navo, fine la sanktejo, kies fundamento estas okangula turka konstruaĵo. Ĉe la ĉefaltaro la bildo prezentas Sanktan Roĥon pentritan en 1869. la alia bildo prezentas Ĉieliron de Maria. la navo havas 2 flankajn altarojn: la unua estas dediĉita al Sankta Anna. La baldakeno estis pentrita en 1947 kaj prezentas ankaŭ simplajn loĝantojn, ekzemple fiŝistoj kaj ĉarumistoj kun Sankta Maria. Sur la alia bildo oni vidas Jesuon kun gejunuloj.

Fontoj
------

* hungare[*rompita ligilo*]
* hungare[*rompita ligilo*]
* hungare[*rompita ligilo*]


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Preĝejo martiro Sankta Sebastiano** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Zalaegerszeg, en loĝkvartalo Csácsbozsok [ĉAĉboĵok], kiu dum la mezepoko estis memstara vilaĝo Csács.

Historio
--------

La Romanika kirko kun duonronda absido en Csács estis konstruita supozeble ĉirkaŭ en 1330 (aŭ pli frue en la 13-a jarcento). Oni pligrandigis la preĝejon en la 15-a jarcento kun turo, navo, pilieroj kaj multlatera sanktejo. En 1532 ĝi bruldetruiĝis, poste pro la kontraŭturkaj bataloj la kirko ricevis malmulte da zorgoj. En 1741 ĝi estis renovigita laŭ baroko. En la 19-a jarcento oni konstruis porĉon antaŭ la turon. Plena restaŭro okazis en 1895. Oni malkaŝis la mezepokajn partojn per trakonstruoj en 1930, sed inter 1975-1977 oni restarigis ilin kaj oni konstruis modernajn sakristiojn.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola, sed apude troviĝas la modernaj sakristiaj ĉambroj kun selaj tegmentoj. Apud la preĝejo estas ŝtona kruco el la 19-a jarcento kaj monumento pri falintoj dum la mondomilito. La fasado estas malofte en Hungario pro la alkonstruita porĉo. Okulfrapas la timpano. En proksimeco de la turo estas ekstere ŝtuparejo al la galerio. En flanko de la navo estas enmurita pordo. La absido estas oklatera. Interne oni malkovris freskojn el la 18-a jarcento. La plej bela prezentas Sanktan Sebastianon, tio estas nun la altara bildo. En 2002 ĝi estis restaŭrita.

Kermeso okazas en la 20-a de januaro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto[*rompita ligilo*]
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **encefalito** (aŭ **cerb-inflamo**, latine *encephalitis*) estas inflamo de la cerbo (encefalo). Kelkfoje la encefalito atakas ankaŭ aliajn organojn de la korpo, tiel ankaŭ la mjelon (*encephalomyelitis*), la meningon (*meningoencephalitis*).

La encefaliton kaŭzas plej ofte direktaj aŭ nedirektaj efikoj de infektaj organismoj, malofte eĉ kemiaĵoj (plumbo, arzeno, hidrargo, etilalkoholo, kloritaj hidrokarbonoj, morfino kaj barbituratoj). La encafaliton kaŭzas plej ofte virusoj, kiujn oni dividas al du grupoj:

1. la viruso flosas per la sango al la nervoĉeloj kaj ekmultiĝas en tiuj (ekz. rabio kaj virusoj, portataj de insektoj)
2. la viruso damaĝas ne la nervajn ĉelojn (ekz. simpla herpeto, *herpes zoster*, tropika nazkatara febro, flava febro).

La letarga encefalito (*encephalitis lethargica*) aŭ sonĝa morbo kaŭzis gravajn epidemiojn en Eŭropo kaj Usono dum la unua mondmilito.

En la junaĝo, plimulto de la encefalitoj estas t.n. mjelina encefalito, kiuj elformiĝas kiel komplikaĵoj pro preventa vakcinado kontraŭ virusaj infektadoj (morbilo, (ŝaf?)variolo. La nomumo venas de tio, ke damaĝiĝas ne la nervoĉelo, sed izolado de la nervofibroj, la t.n. mjeliningo.

Grava alia grupo de la encefalito estas la *sclerosis multiplex*.

Ĝeneralaj simptomoj
-------------------

Komunaj simptompoj de la diversaj encafalitoj estas plej ofte febro, kapdoloro, dormemo, letargio, komato, tremado kaj rigida nuko. La spasma ikto povas okazi en iu ajn aĝo, plej ofte do ĉe junnaskintoj. La karakterizaj neŭrologiaj simptomoj de la malsano estas la nekunordigitaj, senvolaj movoj, malforteco de korpomembroj, sentemo de la haŭto je diversaj ekscitoj.

Kuracado
--------

Oni konstatas la encefaliton laŭ la klinikaj simptomoj kaj la analizo de la encefala likvo. La kaŭzo de la malsano restas ofte nekonata.

La celo de la kuracado estas mildigo de la simptomoj kaj certigo de trankvila ripozo. Post la akuta fazo, la restaĵ-simptomoj dependas de tipo de la encefalito, aĝo, ĝenerala stato de la malsanulo. Multaj gravaj malsanuloj saniĝas sen gravaj post-efikoj. En la junaĝo, ĉiu tipo de la encefalito povas kaŭzi cerbajn damaĝojn.

La orienta kaj okcidenta ĉevala encefalito (kulo povas infekti per tio la homon) kaŭzas nesanigeblajn cerbajn damaĝojn.
  

  

|  |  |
| --- | --- |
|   | Bonvolu atenti la konsilon rilate al artikoloj pri medicinaj temoj! |

* Kategorio Encefalito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 188835
* GND: 4152132-8
* LCCN: sh85042975
* NDL: 00568595
* NKC: ph114466
 |
Ĉefa enirejo al la preĝejo de Sankta Ĝilo. Post la katedralo, ĝi estas konsiderata la plej bona specimeno gotika de la urbo.
La **preĝejo Sankta Ĝilo Abato** estas katolika preĝejo en la urbo Burgoso, Kastilio-Leono, Hispanio. De gotika stilo, eble oni konstruis sur la ermitejo de Sankta Bartolomeo kiu ekzistis je la fino de la 13-a jarcento. Ĝi havas tri navojn kun transepto kaj flankaj kapeloj inter kiuj elstaras la Capilla de la Buena Mañana (*La Kapelo de la Bona Mateno*), kun gotika retablo de la fino de la 15-a jarcento, verko de Gil de Siloe; la Capilla de los Reyes (*Kapelo de la Reĝoj*) kun renesanca retablo de la sama aŭtoro; kaj la Capilla Funeraria de la Navidad, *(Funebra Kapelo de la Krist-Nasko*) aldonita en la 16-a jarcento kaj atribuita al Juan de Marienzo.

La *Capilla del Santísimo Cristo* (*Kapelo de la Sankta Kristo*) estis aldonita en la 16-a jarcento fare de la arkitekto de Burgoso Juan de Vallejo. Laste en la flankoj situas la Arco de Texada *(Arko de Texada)* kiu permesis la tralason de grandaj ĉaroj kun varoj kiuj venis el Kantabrio.

* Kategorio Preĝejo Sankta Ĝilo Abato (Burgoso) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 606133
 |
Petrokirko en Sonneberg
Bela protestantisma **Kirko Sankta Petro** (germane: *Stadtkirche St. Peter*) troviĝas en Sonneberg, Germanujo. Ĝi troviĝas ĉe la nordeosta urborando; supre de ĝi estas la tombejo. Ambaŭ turoj ja karakterizas nun la urban silueton.

Historio
--------

Dum la incendio de 1840 brulkonsumiĝis ankaŭ la Johano-kirko de ĉe ĉefa bazarplaco. Jam inter 1843 kaj 1845 kreitis nova preĝejo ekster de la tiama urbo ĉe la orienta deklivo de Schönberg-monto laŭ planoj de Carl Alexander Heideloff kiu modelis ĝin laŭ la kirko Sankta Laŭrenco (Nurenbergo). Konsekro iĝis en la 11.5.1845 laŭ novgotika konstrumaniero.

Specialaĵoj kirkaj
------------------

La altarejo
Havas la halokirko trinavan longon kun enigitan altarejon kaj ornamripajn fenestrojn. La suduestan finon de la sabloŝtona fasado faras 45 metrojn alta duobla turfasado. La gotike volbita meza navo havas plurangule fermitan ĥorejon. La flankaj navoj separiĝas per galerioj kun ornamripaj parapetoj. La ses apogiloj portas la arkadajn volbojn kun ogivarkaj bazoj kaj kroĉoj apogas la volbon. La interna arkitekturo kun pilastroj, galerioj kaj la plafono konsitas ofte el farbitaj lignaĵoj. La gotikan altaron ĉirkaŭas grupo de krucumitoj. La figuroj datumas el 1500 originante el Frankonio. Post restaŭradlaboroj oni sukcese refaris la multkolorecon de la interno. Romantikan etoson faris pere de tri buntaj vitraloj artistoj laŭ modeloj de Moritz von Schwind en 1892 en Munkeno.

Ekde 1950 sonoriloj de la iama Andreo-kirko de Berlino-Friedrichshain ekservis por Sonneberg; la berlina preĝejo forigitis en 1949. La orgenon faritis en 1925 la firmao W. Sauer el Frankfurto ĉe Odro; la instrumento havas 42 registrojn, tri klavarojn kaj pedalon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* rhueringer wald.com: Sonneberg – *Evangelische Stadtkirche St. Peter* kun priskribo Arkivigite je 2019-10-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Stefanie Oberender: *Die Geschichte unserer Kirche - Prie ĉe* suptur-sonneberg.de[*rompita ligilo*]

* Kategorio Preĝejo Sankta Petro (Sonneberg) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

1. ↑  Lieselotte Swietek: *Stadtkirchen in Thüringen.* Verlagshaus Thüringen, 1990, ISBN 3-86087-023-8, S. 80/81.

50.3635311.17825Koordinatoj: 50° 21′ 49″ N, 11° 10′ 42″ O (mapo)
**IŜIDA Urjū**, 石田 雨竜 (laŭ la Hepburn: Ishida Uryū) estas grava fikciulo en la animea kaj mangaa serio *Bleach*. Li estas knabo, kiu studas en la sama klaso de la ĉefrolulo KUROSAKI Iĉigo. En la serio, li estas konsiderata la lasta postvivanta Kvincio. Li estas ĝenerale sinĝena kaj kvieta. En lernejo li vestas norman lernejan uniformon, dum ekstere li vestas kostumon de Kvincio, kio estas vesto kun bluaj strioj figranta krucon *Kvincia kruco* kaj mantelo.

Lerneje
-------

IŜIDA Urjū estas 1-a-grada altlerneja studento. Li apartenas al klubo pri metiarto, kaj estas ĉefklubano, facile kudras. Iĉigo petas lin ripari Kon, kvankam Iŝida ofte aldonas ion fantazian kaj nevolatan.

Historio
--------

Uryū estis trejnata de sia avo IŜIDA Sōken en infaneco, kaj ne havis bonan rilaton kun sia patro IŜIDA Rjūken. Urjū vokas sian patron per lia persona nomo Rjūken. Unu el la kialoj estis supoze, ke li patro ŝajnis pli prizorgi monon ol protekti popolon el Kavulo. Sōken diris al Urjū, ke Rjūken laboris por sekurigi enspezon por sia familio.

En infaneco, avo de Urjū estis murdita de kavulo antaŭ li, dum li ne povis iel protekti avon. La ĉefkialo, ke Urjū malŝatas la ŝinigamiojn, estas ke ili ne venis protekti Sōken ĝis li mortis. Poste li malkovris ke la nuna estro de la 12-a brigado (KUROCUĈI Majuri) intence malfruiĝis por kolekti animon de lia avo por studi.


| **Rolularo de *Bleach*** |
| --- |
| **Main Characters:** KUROSAKI Iĉigo | KUĈIKI Rukia
**Karakura High School:** Inoue Orihime | IŜIDA URJŪ | Sado "Ĉad" Jasutora
**Butiko Urahara:** URAHARA Kisuke | ŜIHŌIN Joruiĉi
**Shinigamioj (Gotei 13):**
3a: IĈIMARU Gin KIRA Izuru, 4a: UNOHANA Recu JAMADA Hanatarō, 5a: AIZEN Sōsuke, 6a: KUĈIKI Bjakuja ABARAI Renĵi, 8a: KJŌRAKU Ŝunsui, 10a: HICUGAJA Tōŝirō 11a: ZAKARI Kenpaĉi, 12a: KUROCUĈI Majuri, 13a: UKITAKE ĴūŝirōŜIBA Kaien.
**Vizardoj:** Ŝinĵi Hirako
**Arankaroj:** Grimmjow Jaegerjaquez | Ulquiorra Cifer |
**Josef Hála** (naskiĝis la 1-an de novembro 1928 en Písek - 15-an de novembro 2019 Prago) estis elstara ĉeĥa pianisto, klavicenisto kaj muzika pedagogo (li estis profesoro en AMU – Muzika altlernejo en Prago, kie li instruis ekde 1960). Li famiĝis pro sia brila ludotekniko, multflanka klereco kaj vasta repertuaro (ekde baroko ĝis nuntempo).

Li ludis precipe kiel akompananto kaj kiel kamerludanto (kun ensembloj Smetanovo trio, České trio, Ars rediviva kaj aliaj). Li regule koncertis kaj registris komponaĵojn kun mondfamaj solistoj (ekz. Christian Ferrase, Henryk Szeryng, Wanda Wilkomirska, Josef Suk mladší, Shizuki Ishikava) kaj multaj orkestroj en Eŭropo kaj Japanio (registraĵoj por eldonejoj Supraphon, RCA Victor, Nippon Columbia, Panton, Opus kaj ankaŭ por ĉeĥaj kaj eksterlandaj radio- kaj televidofirmaoj). 
Li koncertis en multaj landoj de Eŭropo, en Usono, Afriko kaj Azio (precipe en Japanio, kie li longdaŭre agis kiel pedagogo)
Por sia interpreta majstreco li akiris multajn prestiĝajn apremiojn, ekz. premion de francaj kritikistoj por kompleta registraĵo de klavicenaj koncertoj de Jiří Antonín Benda.
**Peoria** estas grandurbo en Usono, en subŝtato Arizono, ĉefe en distrikto Maricopa kaj iomete en distrikto Yavapai. La urbego apartenas al aglomeraĵo de Fenikso (urbo) kaj ĝi estas la plej granda urbego en Usono kun tiu nomo. Peoria estis nomita post Peoria (Ilinojso). 

Situo de Peoria en Arizono kaj en la distriktoj

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 33° 35′ N 112° 14′ U﻿ / ﻿33.583 °N, 112.233 °U﻿ / 33.583; -112.233 (mapo)
* Areo: 461 km²
* Loĝantaro: 154 065 (en 2010)
* Supermara alteco: 348 m
* Horzono: UTC-7h
* Poŝtkodoj: 85345, 85381, 85382, 85383, 85373
* Telefonkodoj: 623, 928

Geografio
---------

Peoria situas sur montetaro sudoriente de Fenikso en la sudokcidenta landparto de Usono, en la meza parto de Arizono. Glendale (Arizono) troviĝas 9, Fenikso 21 km.

Historio
--------

En 1868 John W. "Jack" Swilling organizis grupon de viroj por fosi la unuan modernan irigacian kanalon. Ilia sukceso delogis pli da homoj por ekloĝi en la areo, tial komunumo estiĝis. En 1885 la kanalo estis pligrandigita kaj poste pluraj familioj estis delogitaj el la alia Peoria el Ilinojso. En 1888 la poŝto ekfunkciis. En 1894 akvoturo 27 metrojn alta estis konstruita. En 1899 la unua preĝejo, en 1906 centra lernejo ekfunkciis. En 1917 incendio detruis la urbeton.

Klimato
-------

En Peoria la temperaturo averaĝe varias inter 15-31 °C. La varmo kulminas en junio kaj julio kun rekordo 50 °C, inter novembro-marto okazas eĉ frostoj. Jare pluvas po 233 mm. La pluvo kulminas en februaro, malkulminas junie.

Ĝemelurboj
----------

* Unuiĝinta Reĝlando Ards, Nord-Irlando

Vidindaĵoj
----------

* preĝejo
* lernejo-muzeo

Fontoj
------

* Képes Világatlasz ISBN 963 8475 38 2
* Anglalingva Vikipedio
Občina Sveti Jurij v Slovenskih goricah
**Občina Sveti Jurij v Slovenskih goricah** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Podravska. La konsistas el 8 komunumoj kovrante areon de 30,7 km². Komence de 2018 tie loĝis 2286 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Jurovski Dol.

Loko, priskribo
---------------

Municipo situas proksimume 13 km nordoriente de Maribor en la mezo de la montoj Slovenske Gorice. La alteco de la areo estas 245 - 363 m.

La apudaj municipoj estas:

Občina Šentilj norde, Občina Sveta Ana en la nordoriento, Občina Lenart la sudorienta, Občina Pesnica en la okcidento.


Ĉirkaŭ **Občina Sveti Jurij v Slovenskih goricah**|  | Šentilj | Sveta Ana |
| Pesnica | Občina Sveti Jurij v Slovenskih goricah |  |
|  |  | Lenart |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 8 vilaĝoj:

**Jurovski Dol**, Malna, Spodnji Gasteraj, Srednji Gasteraj, Varda, Zgornje Partinje, Zgornji Gasteraj, Žitence.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Sveti Jurij v Slovenskih goricah en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
La triboj de Peonio.
La Peonianoj proksimaj al la Odrisia Regno.
Peonianoj kaj la Regno de Macedonio.
En antikveco, **Peonio** aŭ **Paeonia** (greke *Παιονία*) estis la lando kaj regno de **Peonianoj** (greke *Παίονες*).

En Iliado Peonianoj ŝajne estis aliancanoj de Trojanoj. Dum la Persa invado de Grekio la konkeritaj Peonianoj tiom for kiom ĝis la Lago Prasias, inklude la Peoplojn kaj la Siropajones, estis elterigitaj el Peonio al Azio.
En 355-354 a.K. Filipo la 2-a havis avantaĝon pro la morto de la Reĝo Agi de Peonio kaj kampanjis kontraŭ ili por konkeri ilin. Tiele la suda parto de antikva Peonio estis aligita de la antikva regno Macedonio kaj estis nomita Macedonia Peonio; tiu sekcio inkludis la urbojn *Astraion* (poste Strumica) *Stenae* (ĉe la nuntempa Demir Kapija), *Antigonia* (ĉe nuntempa Negotino) ktp.
La prezicaj originaj limoj de Peonio, kiel la frua historio de ties loĝantoj, estas malhelaj, sed oni scias ke ĝi situis tuj norde de la antikva Macedonio (kiu korespondis pli malpli kun la nuntempa greka regiono Macedonio), kaj kun la sudoriento de Dardanio (kiu estis simila al la nuntempa Kosovo); en la oriento estis la Trakaj montoj, kaj en okcidento, la Iliroj. Ĝi estis separata el Dardanio per la montoj tra kiuj pasas la rivero Vardar el la tero de Skupi (nuntempa Skopjo) al la valo de Bilazora (nuntempa Veles).

Peonio pli malpli korespondas al la nuntempa Nord-Makedonio kaj al mallarĝa strio de norda Greka Macedonio, ĉe la limoj kun la Respubliko Makedonio, kaj malgranda parto de sudokcidenta Bulgario.

Referencoj
----------

1. ↑  *The Persian Empire: A Corpus of Sources from the Achaemenid Period*
2. ↑  Strabono, "Geografio", 7, Frg.4, 9.5.1
3. ↑  Roisman, Joseph.  (2010) *A Companion to Ancient Macedonia*. John Wiley and Sons. ISBN 1-4051-7936-8.
4. ↑   Paeonia. Encyclopædia Britannica online.
5. ↑  Reames, Jeanne.  (2008) *Macedonian Legacies*. Regina Books. ISBN 1930053568. "Paeonia, roughly where the F.Y.R.O.M. is today.".
6. ↑  Ovid.  (2005) *The Poems of Exile*. University of California Press, 2005. "Ovid was lax in his geography, not least over Paeonia (in fact roughly coextensive with the present F.Y.R.O.M.).".

Bibliografio
------------

* Howe, Timothy; Reames, Jeanne (2008). Macedonian Legacies: Studies in Ancient Macedonian History and Culture in Honor of Eugene N. Borza. Regina Books. ISBN 978-1-930-05356-4.
* Pausanias, Description of Greece. W. H. S. Jones (translator). Loeb Classical Library. Cambridge, MA: Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. (1918). Vol. 1. Books I–II: ISBN 0-674-99104-4.
* Smith, William, A dictionary of Greek and Roman biography and mythology. London. Online at Perseus

* Kategorio Peonio (regno) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Castroverde de Cerrato** [kastroBERde dezeRAto] estas municipo en la nordoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Valle del Esgueva* (Valo de Esgeva) en la nordoriento de la provinco. *Castroverde de Cerrato* estas etimologie komprenebla kiel *Verda Kastelo de Cerrato* alude al subkomarko Cerrato, kastelo (pro mezepoka konstruaĵo kies restaĵoj ankoraŭ ekzistas aŭ pro iama kastrumo antaŭromia) kaj verda pro la ĉirkaŭa kamparo. 

Castroverde de Cerrato en la provinco Valadolido.
La *Valle del Esgueva* de la provinco Valadolido, ruĝe, nordoriente.
Restaĵoj de la kastelo.
Preĝejo.
Arko de Sankta Klara kiel restaĵo de la iama murego.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 32,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 196 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 500 loĝantojn ekde la 1950-aj jaroj. Ĝi distas 50 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas angule kun la provinco Palencio kaj precize kun municipoj Villaco, Torre de Esgueva, Valbuena de Duero, Torre de Esgueva kaj Fombellida. Ĝia municipa teritorio estas trapasata de la rivero Esgueva.

Historio
--------

Estas restaĵoj de vakceoj kaj de romianoj. En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Frua dokumentita mencio datas de 1351 kiam ĝi estis ĉefo de komunumaro nome *merindad de Cerrato* kaj estis posedo de diversaj nobeloj. En la 16-a jarcento, temis pri komunumaro *Concejo de Castroverde*, kun Villaco, Torre de Esgueva kaj Fombellida; la kvar loĝlokoj, plus aliaj loĝlokoj -delonge malaperintaj-, formis tiun asocion kiu pluis ĝis la 18-a jarcento; en la urbodomo de Torre estas oficiala dokumento, per kiu oni esprimas la tialojn por ties separiĝo, kaj la korespondan havigon de tiu (1820). 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la restaĵoj de la kastelo, la novklasika preĝejo de 1807 kaj la Arko de Sankta Klara kiel restaĵo de la iama murego.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765128
 |
La monto **Schimmelkopf** aŭ **Weiskircher Höhe** situas en la Schwarzwälder Hochwald (parto de la Hunsrück) sur la limo de la distriktoj Trier-Saarburg (Rejnlando-Palatinato) kaj Merzig-Wadern (Sarlando) kaj havas altecon de 694,8 m super marnivelo. Ĝi estas la dua plej alta monto en Sarlando (Germanio).

Geografio
---------

### Situo

La monto Schimmelkopf troviĝas en la sudoriento de la „Schwarzwälder Hochwald" sur la norda landlimo de Sarlando. La pinto troviĝas en la Naturparko Saar-Hunsrück ĉirkaŭ 4,8 km norde de Weiskirchen (Sarlando), ĉirkaŭ 3,7 km sudoriente de Mandern kaj ĉ. 3,3 km sude de Waldweiler (ambaŭ Rejnlando-Palatinato).

La dua plej alta monto de Sarlando
----------------------------------

En la 20a jarcento la montoj Dollberg kaj Schimmelkopf (Weiskircher Höhe) estis ambaŭ kun 695 m alteco la plej altaj montoj en Sarlando. Laŭ precizaj mezuradoj de la koncerna landa oficejo oni mezuris en la jaro 2005 por Schimmelkopf altecon de nur 694,8 m, kaj por Dollberg 695,4 m, do ĝi estas 0,6 m pli malalta ol la Dollberg.

Referencoj
----------

1. ↑  Horst Brausch u.a.: *Saarland* (Karte, Bild, Wort). Schroedel-Verlag, Braunschweig 2009, S. 5, ISBN 978-3-507-50544-5

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schimmelkopf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Schimmelkopf, Karte und Info auf saarlandbilder.net