recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Sándor Czigándi Varga** [ŝAndor cigAndi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Czigándi Varga Sándor** estis hungara skulptisto, instruisto. Lia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Czigándi Varga Sándor*.

Muzikilo kreita de Sándor Czigándi Varga (2010)
Sándor Varga  naskiĝis la 4-an de novembro 1985 en Sátoraljaújhely.

Biografio
---------

Sándor Czigándi Varga frekventis bazlernejon en Cigánd kaj li praktikadis hejme en skulptadoj de lignoj. Li aĝis 13, kiam li atingis signifajn rezultojn en artaj konkursoj. Li abiturientis en belarta mezlernejo de Nyíregyháza, poste li akiris skulptistan kaj pedagogian diplomojn en Hungara Belarta Universitato en 2012. Liaj plej gravaj instruistoj estis Pál Kő, Géza Sallai, Péter Gálhidy kaj Zoltán Karmó. En 2013 li ekinstruis en la menciita mezlernejo en Nyíregyháza. Li ricevis premiojn en 2009 kaj 2011.

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Budapeŝto (2005-2013)
* Heves (urbo) (2010)
* Cigánd (2013)
* Nyíregyháza (2016)

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* Monumento en Cigánd (2012)Monumento en Cigánd (2012)
* Monumento en Cigánd (2014)Monumento en Cigánd (2014)
* János Sőregi (2013)János Sőregi (2013)
* Márton Sőregi (2015)*Márton Sőregi* (2015)
* Dezső Nagy (2017)*Dezső Nagy* (2017)
* Mihály Kántor Cigánd, (2012)*Mihály Kántor* Cigánd, (2012)
* Kalvino, Füzesgyarmat (2013)Kalvino, Füzesgyarmat (2013)

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 620197
 |
emblemo

**Taĝikiaj sportistoj** unue inter 1952 kaj 1988 partoprenis **olimpikojn** kadre de la teamo de  Sovetunio. Aldone, en 1992 ili partoprenis en  Unia teamo kune kun sportistoj de 11 el la 15 eksaj respublikoj de Sovetunio. Ekde la ekde la Somera Olimpiko 1996 oficiala taĝikia teamo partoprenas la somerajn olimpikojn, ekde la Vintra Olimpiko 2002 ĝis la Vintra Olimpiko 2014 per ĉiam nur unu sportisto ankaŭ la vintrajn.

La Nacia Olimpika Komitato de Taĝikio - taĝike *Кумитаи миллии олимпии Тоҷикистон* - kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1992 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1993.

Someraj Olimpikoj
-----------------

maldekstra

### 1996

En la Somera Olimpiko 1996 en Atlanta partoprenis 8 taĝikiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis *Андрей Абдувалиев* (Andrej Abduvalijev). Medaloj ne atingiĝis.

maldekstra

### 2000

En la Somera Olimpiko 2000 en Sidnejo partoprenis 4 taĝikiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis *Хуршед Касанов* (Ĥurŝed Kasanov).

maldekstra

### 2004

En la Somera Olimpiko 2004 en Ateno partoprenis 9 taĝikiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis *Наргис Набиева* (Nargis Nabieva).

maldekstra

### 2008

En la Somera Olimpiko 2008 en Pekino partoprenis 13 taĝikiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis *Дилшод Назаров* (Dilŝod Nazarov, perse دلشاد نظروف).

La teamo atingis  arĝentan kaj  bronzan medalojn kaj fine havis la **64**-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.
maldekstra

### 2012

En la Somera Olimpiko 2012 en Londono partoprenis 16 taĝikiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis *Мавзуна Чориева* (Mavzuna Ĉorieva).

La teamo atingis  bronzan medalon kaj fine havis la **79**-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.
maldekstra

### 2016

En la Somera Olimpiko 2016 en Rio-de-Ĵanejro partoprenis 7 taĝikiaj sportistoj. Teama flagotenanto duafoje post 2008 estis *Дилшод Назаров* (Dilŝod Nazarov, perse دلشاد نظروف).

La teamo atingis  oran medalon kaj fine havis la **54**-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.
maldekstra

### 2020

En la Somera Olimpiko 2020 en Tokio, prokrastita al 2021, partoprenis 11 taĝikiaj sportistoj. Teamaj flagotenantoj estis *Темур Раҳимов* (Temur Raĥimov). Medaloj ne atingiĝis.

Vintraj Olimpikoj
-----------------

En Vintraj Olimpikoj la taĝikia teamo ankoraŭ **neniam** atingis medalon.

la taĝika delegacio de la sportisto Aliŝer Kudratov kaj tri helpantoj en la Vintra Olimpiko 2010
maldekstra

### 2002

En la Vintra Olimpiko 2002 en Sallaga Urbo partoprenis 1 taĝika sportisto. Teama flagotenanto estis *Gafar Mirzojev* (Гафар Мирзоев).

maldekstra

### 2006

En la Vintra Olimpiko 2006 en Torino partoprenis 1 taĝika sportisto. Teama flagotenanto estis *Андрей Дрыгин* (Andrej Drigi, origine rusa el Krasnojarsk kaj nur ekde 2001 en la taĝika teamo).

maldekstra

### 2010

En la Vintra Olimpiko 2010 en Vankuvero partoprenis 1 taĝika sportisto. Teama flagotenanto estis *Алишер Қудратов* (Alisher Qudratov, Aliŝer Kudratov).

maldekstra

### 2014

En la Vintra Olimpiko 2014 en Soĉio partoprenis 1 taĝika sportisto. Teama flagotenanto duafoje estis *Алишер Қудратов* (Alisher Qudratov).

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo (taĝike)
La **tombejo Petronilo Gonçalves da Silva** (portugale ĝi nomiĝas *Cemitério Municipal Petronilo Gonçalves da Silva*) estas tombejo en la brazila urbo Votuporango, posedata kaj administrata de la loka plenuma povo.

La tombejo ne plu havas spacon por konstrui novajn tombojn, tamen tie oni povas rearanĝi la tombon laŭ tri tirkestojn, kaj ĉiu tirkesto povas esti reuzata tri jarojn post la antaŭa entombigo en ĝi. Cetere la plenuma povo havas partnerecon kun la Tombejo Ĝardeno de Floroj, de privata kompanio, por plenumi la bezonojn de la urbo.

La municipa tombejo *Petronilo* situas en la avenuo Saudade, kaj en 2018 na nombro de entombigitoj tie estis pli ol 27.400.

Referencoj
----------

1. ↑  Raporto en 2014 sur la retejo de la gazeto A Cidade Arkivigite je 2021-08-09 per la retarkivo Wayback Machine portugale
2. ↑  Raporto en 2018 sur la retejo de la gazeto A Cidade Arkivigite je 2021-08-09 per la retarkivo Wayback Machine portugale

Vidu ankaŭ
----------

* Votuporango
* Tombejo Ĝardeno de Floroj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la plenuma povo de Votuporango portugale
verko de Johann Michael von Sailer, 1793
**Teologio pastorala** estas branĉo de teologia scienco.

Enhavo
------

Ĝi ampleksas la prezenton de priskriboj kiujn aktivaj teologoj devas plenumi en sia komunumo ne en la rolo de predikistoj sed kiel animzorgantaj pastoroj. Prediko- kaj kateĥismo-sciencoj inverse instruas ilin pri bona predikado kaj religia instruado. La liturgia scienco finine klarigas ĉiujn taskojn gvidi kaj administri liturgiaĵojn.

Normale temas kaj pri tio kion la klerikoj observu koncerne la morojn kaj pri la konduto kun/ĉe apartaj klasoj: ekz. junuloj, kaptitoj, malriĉuloj, geedzaj paroj, malsanuloj.

La sperto trakti ĉion tian saĝe kaj akcepteble nomiĝas ankaŭ *pastorala prudento*.

Historio
--------

Instrukcioj jam troviĝas en la Biblio. Dum mezepoko fariĝis kolektoj de solvoj por individuaj kazoj aŭ specialaj okazoj. Skribaĵojn pri teologio pastorala verkis ekz. Johann Joachim Spalding, Miller, Seiler, Christian Wilhelm Oemler, Johann Georg Rosenmüller, David Gottlieb Niemeyer, Johann Friedrich Christoph Gräffe, Johann Heinrich Kindervater, Pordeh, Hartmann, Spener, Baumgarten, Moll, Alexandre Vinet, Harms, Karl Immanuel Nitzsch, Palmer k.a.

Literaturo
----------

* *Pierers Universal-Lexikon*, volumo 12. Altenburg 1861, p. 735-736 (tie ĉi interrete)

Referencoj
----------

1. ↑  termino laŭ Kristana Glosaro

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822567
* GND: 4075925-8
* LCCN: sh85098604
* BNF: 11938674m
* NKC: ph123991
 |
**Sándor Dárday** [ŝAndor dArdai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dárday Sándor** estis hungara juristo, ministeria oficisto, parlamenta deputito. Lia familia nomo estis *Wünsch* [vunŝ] ĝis 1867, lia alia familia nomvarianto estis *Dárdai*.

Tombeja busto pri Sándor Dárday
Sándor Dárday naskiĝis la 18-an de marto 1842 en Baan (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Popovac en Kroatio), li mortis la 8-an de februaro 1933 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Dárday frekventis mezlernejojn en Mohács, Pécs, Kalocsa kaj Eszék, poste li studis juron en Universitato de Vieno, fine li doktoriĝis en Graz en 1865. Post siaj studoj li akiris juran postenon en Pest (urbo). Inter 1867-1871 li estis ministeria oficisto, poste li verkis jurajn artikolojn. Inter 1878-1891 li estis parlamentano, poste li havis ŝtatajn postenojn. Inter 1895-1911 li gvidis la revizoran kortumon. Li redaktis longe juran gazeton.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Jogtudomány és törvényhozás* (1865)
* *Kézikönyv a birósági végrehajtók számára* (1872, manlibro)
* *Kézikönyv a kir. közjegyzők számára* (1875, manlibro, kunaŭtoro)
* *Magyar magánjog mai érvényében* (1888, poste kvarfoje eldonita, kunaŭtoro)
* *Tartalommutató a Jogtudományi Közlöny huszonöt évfolyamához* (1891)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo D, poste serĉu la nomon)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698213
* LCCN: n2008025859
* VIAF: 43770176
* ISNI: 0000 0000 7906 5245
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Thomas Bormann en la fermo de la UK 2023 en Torino
**Thomas BORMANN** (naskiĝis la 29-an de novembro 1958 en Kijlo) estas germana esperantisto kaj ĵurnalisto.

Thomas estas filo de la esperantaj geedzoj Elsbeth kaj Werner Bormann. Li lernis Esperanton en 1973 kaj dum multaj jaroj aktivis en Germana Esperanto-Junularo (GEJ) kaj Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO). Li fondis GEJ-gazeton en 1979 kaj estis ĝis 1984 ĝia ĉefredaktisto. De 1984 ĝis 1988 li estis prezidanto de GEJ. Li kunfondis la teatran teamon Kia koincido.

Dum sia junaĝo Thomas Bormann loĝis en Hamburgo. Nun li laboras por la radiostacio SWR (Sud-Okcidenta Radio), ofte ankaŭ produktas kontribuojn por aliaj radiaj kaj televidaj kanaloj de la federacia unuiĝo ARD de la publikaj sendostacioj de la germaniaj regionoj kaj vivas en Stuttgart. Li estas edziĝinta kaj havas du infanojn.

Thomas Bormann kontribuis al "En la mondon venis nova lingvo, festlibro por Ulrich Lins".

En la UK 2023, li estis reĝisoro de la kongresa temo.

La fratino de Thomas Bormann estas Judith Jackson.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Thomas Bormann en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Intervjuo de *kune* kun Thomas Bormann germane
* *Karaj papo kaj mamo* – famaj fuŝesperantaj tekstoj de Thomas Bormann
* informo pri radia intervjuo pri la aktuala laboro de Thomas Bormann kiel ARD-ĵurnalisto en Ateno kaj Istanbulo, en februaro 2013 Arkivigite je 2014-07-25 per la retarkivo Wayback Machine germane

  


| Antaŭe: | prezidanto de Germana Esperanto-Junularo | Poste: |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Ursula Felhölter | decembro 1984 - decembro 1988 | Martin Haase |
**Sándor Farkas** [ŝAndor farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Farkas Sándor** estis hungara operkantisto (baritono).

Sándor Farkas  naskiĝis la 25-an de marto 1888 en Hungara reĝlando en Keselymező (nuntempa Koŝeljovo en Ukrainio), li mortis la 17-an de junio 1970 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Farkas devenis el juda familio. Li akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto, poste li plulernis en Milano. Li debutis en 1911 en Kolozsvár en rolo: Léo Delibes: *Lakmé* - *Nilakantha*. Li aliĝis al trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo en 1917, kie lia unua rolo estis Giuseppe Verdi: La traviata - Georges Germont. Li pensiuliĝis en 1954. Li ricevis premion en 1954, pli frue en 1948 li estis nomumita eterna membro de la Budapeŝta Operejo. Li ofte kantadis en koruso de Granda Sinagogo de Budapeŝto.

Elektitaj roloj
---------------

* Ferenc Erkel: *Bánk bán* (Banuso Bánk; opera versio) – banuso Petur, Tiborc
* Gaetano Donizetti: *Lucia Lammermoor* — Lord Ashton
* Giuseppe Verdi:
	+ *Otello* - Jago
	+ Falstaff - Ford
* Gioacchino Rossini: La barbiro de Sevilo – *Figaro*
* Richard Wagner:
	+ Tannhäuser — Wolfram von Eschenbach
	+ Der Fliegende Holländer - titolrolo
	+ Lohengrin — Telramund
* Giacomo Puccini:
	+ *Manon Lescaut* — serĝento Lescaut
	+ *Tosca* — barono Scarpia
	+ *Madama Butterfly*: — Sharpless
	+ *La bohème* — Marcell

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2014-09-12 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
**Teopisca** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Teopisca. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07094.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 32368 loĝantojn. El tiuj estis 15766 viroj kaj 16602 virinoj. La komunumo havas surfacon de 174 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1760 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 14695 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 8621 scipovis legi kaj skribi kaj 6058 personoj estis analfabetoj. Do 59% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 41% estis analfabetoj.

26996 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 9565 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 35.43% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Teopisca Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Taĥro** |
| --- |
|  |
| Himalaja taĥroHimalaja taĥro |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Mamuloj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Parhufuloj |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Bovedoj |
| Subfamilio: | Kaprenojparte |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Genro |
| *Hemitragus**Nilgiritragus**Arabitragus* |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Taĥro  |

 |
| v • d • r |

**Taĥroj** estas tri specioj de grandaj aziaj parhufuloj parencaj al la sovaĝa kapro. Ĝis nelonge la tri specioj estis pensitaj tre proksime parencaj kaj estis lokitaj en unu genron, *Hemitragus*. Genetikaj studoj pruvis ke la tri taĥroj ne estas tiel proksime parencaj kiel antaŭe pensite. Nun ili estas konsiderataj kiel membroj de tri apartaj monotipaj genroj; *Hemitragus* estas nun rezervita por la himalaja taĥro; *Nilgiritragus* por la nilgiria taĥro; kaj *Arabitragus* por la araba taĥro.

Disvastiĝo
----------

Dum la araba taĥro de Omano kaj la Nilgiri-taĥro de Suda Barato ambaŭ havas malgrandajn vivareojn kaj estas konsiderataj minacataj specioj, la himalaja taĥro estas relative disvastiĝinta en la Himalajo, kaj estis enkondukita al la Sudaj Alpoj de Nov-Zelando, kie ĝi estas ĉasita. Ekzistas ankaŭ populacio en la Tablo-Monto en Sud-Afriko, descenda de paro da taĥroj, kiuj eskapis de bestoĝardeno en 1936.
**Sándor Forgách** [ŝAndor forgAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Forgách Sándor** estis hungara aktoro. Lia origina familia nomo estis *Glancz* [glanc], lia familia nomvarianto estis *Forgács* [forgAĉ].

Sándor Forgách (dekstre)
Sándor Forgách  naskiĝis la 4-an de februaro 1890 en Szolnok, li mortis en 1944 en Koncentrejo Auschwitz (Nazia Germanio, nun en Pollando).

Biografio
---------

Sándor Forgách devenis el juda familio. Li akiris diplomon en Reĝa Teatra Akademio en 1909. Post siaj studoj li aliĝis al pluraj provincaj trupoj. En 1915 li edziĝis. Inter 1921 kaj 1935 li apartenis al Ŝtata Hungara Teatro de Kluĵo. Dum la 2-a mondmilito li gvidis judan teatron en Kolozsvár. En 1944 li estis deportita al koncentrejo Auschwitz, kie li mortis.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* William Shakespeare:
	+ Hamleto
	+ Otelo - Jago
* Imre Madách: La tragedio de l' homo - Lucifer (unu el la ĉefroloj)
* Ibsen:
	+ *Kísértetek* - Oswald
	+ *Peer Gynt*
* Rostand: Cyrano de Bergerac
* Molière: Georgo Dandin

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
Thomas Naogeorg(ius), 1545
**Thomas NAOGEORG** (naskiĝinta *Thomas Kirchmair* la 21-an de decembro 1508 en Straubing, mortinta la 29-an de decembro 1563 en Wiesloch) estis luterana pastro kaj latinlingva poeto. Lia patro Ulrich Kirchmair estis gastejestro, lia frato Stephan karmelano en Vieno.

Vivo
----

Post la frua morto de la gepatroj Naogeorg iĝis dominikano; en 1525 li deponis la frokon kaj iris Nurenbergon. En 1535 li aperis kiel protestantisma animzorganto en Mühltroff, poste (kun perado de Filipo Melanktono) en Sulza. De 1542 li paroĥestris en Kahla.

Pro kvereloj kun kolegoj kaj ŝato de kalvinismo li fuĝis en 1546 al amikoj al Augsburg (Georg Frölich, Wolfgang Musculus). Samjare li vokiĝis kiel predikisto je Kaufbeuren, en 1548 al Kempten (St. Mang) sed devis abdiki en 1550 pro lia kritikego koncerne la regnan leĝon pri provizora konfesi-reguligo *(Augsburger Interim*, de 1548). Danke al stipendio de Johann Jakob Fugger li povis studi en 1551 en Bazelo jursciencojn kaj renkontis i.a. Bonifacius Amerbach, Ulrich Iselius, la presiston Johano Oporino. Samjare vokis lin la virtemberga duko kiel hospitalan predikiston al Stutgarto. Post multo da kvereloj li ekaktivis en 1561 kiel supera paroĥestro en Esslingen, de 1563 en Wiesloĉ en kalvinisma elektoprinclando Palatinato.

Graveco verkista
----------------

Liaj dramoj parte plurfoje tradukiĝis en la germana kaj ŝatiĝis en tuta Eŭropo. La impona idea dramo *Tragoedia nova - Pammachius* (1538) montras la mondhistorian procedojn de Eklezio kaj Regno ekde kristanigo: la finalo estas, memkompreneble, la Reformacio de Wittenberg.

Je *Mercator seu Iudicium* (1539) satire laŭ Aristofano, prezentiĝas la avantaĝoj kaj neavantaĝoj de katolikaj dogmoj kaj luteranisma pravigo .

Politika ŝlosila dramo pri duko Henriko la Maljuna (Brauschweig-Lüneburg-Wolfenbüttel) - kiun Marteno Lutero moktitolis *Hans Worst* pro laŭdira bruligo de teritorioj de protestantoj laŭ komisio papa - nomiĝas *Incendia seŭ Pyrgopolinices* (1541).
De tri bibliaj dramoj – *Hamanus* (1543), *Hieremias* (1551) kaj *Judas Iscariotes* (1552) – eblas malkovri sociajn kaj konfesipolitikajn problemojn tiutempaj. Ĉi-trilogie Naogeorg kompromitas politikistojn subaĉeteblajn kiuj perfidas la bonajn religiajn novigojn.

Kvin libroj *Satyren* (1555) temigas problemojn de la kristanisma savo-historio kaj de la virtoj kaj malvirtoj de la homaro. La tie legeblaj atakparoladoj ankaŭ interesas kulturhistorie.

Menciindas krome ampleksaj klerigaj poemoj, ekz. *Agricultura sacra* (1550) kaj *Regnum Papisticum* (1553), kie sprite pritraktiĝas diversaj ĝeneralaj demandoj pri la vivo, la sinteno de eklezia hierarkiuloj kaj la konfesia disfendoj .

Liaj tradukoj el la helena en la latinan klare indikas ke Neagor nombriĝis inter la plej bonaj konantoj de la greka lingvo en sia tempo. Ankoraŭ Gotthold Ephraim Lessing laŭdegis liajn latinigojn de verkoj de Sofoklo.

Fonto
-----

* Roloff, Hans-Gert: "Naogeorg, Thomas". Ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 18 (1997), p. 729-730 (tie chi interrete)

* Kategorio Thomas Naogeorg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sándor Gánóczy** [ŝAndor gAnOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gánóczy Sándor,** france *Alexandre Ganoczy* (naskiĝis la 12-an de decembro 1928 en Budapeŝto ) estas hungara-franca pastro, teologo, profesoro, membro (ekstera (2013) de Hungara Scienca Akademio.

Sándor Gánóczy

Biografio
---------

Sándor Gánóczy studis teologion kaj filozofion en sia naskiĝurbo, Parizo, Romo. En 1953 li pastriĝis, poste li estis pastro de migrintaj hungaroj en Parizo. Li doktoriĝis en Romo en 1963. Li estis nomumita privata profesoro pri ekumena teologio kaj dogmatiko en Münster en 1967, sed li instruis samtempe en katolika instituto en Parizo. Post du jaroj li doktoriĝis (Ph.D) el filozofio en Sorbono. En 1992 li estis nomumita katedrestro en Würzburg, samtempe institutestro pri Kalvino. En 1996 li pensiuliĝis kaj vivas en Dauphin. En 2009 li ricevis hungaran premion.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Calvin, théologien de l'Egliswe et du Ministére* (1964)
* *Devenir chrétien, essai sur l'historicité de l'existence chrétienne* (1973, angle en la sekva jaro)
* *Einführung in die Dogmatik. Darmstadt, Wissenschaftsliche Buchgesellschaft* (1983)
* *Liebe als Prinzip der Theologie* (1994)
* *Határon innen, határon túl. Teológiai párbeszédek.* (2009)

Fontoj
------

* germanlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla sur la 21-a paĝo) Arkivigite je 2016-03-03 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla lastfoja


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 563388
* GND: 118846876
* LCCN: n80146011
* VIAF: 111022550
* ISNI: 0000 0000 8408 3202
* SUDOC: 026880768
* BNF: 11904053d
* BIBSYS: 90125312
* NKC: jn20000601696
* ICCU: CFIV063918
* BNE: XX1108602
 |
**Ukraina Libera Universitato** (ULU) (ukraine: **Український Вільний Університет**) estis fondita fare de ukrainaj enmigrintoj en Vieno (januaro, 1921). Samjare la Universitato translokiĝis al Prago, tiam al ĝi aliĝis 700 studentoj; de 1945 ĝi funkcias en Munkeno.

Famaj ukraindevenaj scienculoj, kiuj batalis pro la sendependeco de Ukrainio en 1917-24, 1941-45, estis profesoroj de la Universitato. Inter ili: V. Kubijoviĉ, A. Voloŝin, N. Polonska-Vasilenko, V. Petrov (Domontoviĉ). En 1947 en la Universitato prelegis 80 profesoroj.

En ULU oni rajtas magistriĝi kaj doktoriĝi. De 1992 la Registaro de Ukrainio agnoskas diplomojn de la Universitato.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ukraina Libera Universitato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la Universitato


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 163860
* GND: 84138-9
* LCCN: n50064502
* VIAF: 145334098
* ISNI: 0000 0001 2293 7708
* SUDOC: 028701313
* BNF: 12101216s
* NKC: kn20031010015
 |
**Tombejo de Házsongárd** (**Tombejo de Haĵongardo**); (rumane: **Cimitirul Hajongard**, hungare **Házsongárdi temető**, germane: **Hasengarten**) estas tombĝardeno en la urbo Cluj-Napoca, Rumanio situanta sude de la fortikaĵmuroj de la mezepoka urbo sur la monteto Házsongárd.

Historio
--------

La urbkonsilantaro decidis la uzadon de tiu areo (kie oni produktis ĝis tiam melonojn) kiel tombejo dum la pestepidemio en 1585, ĉar la aliaj tomblokoj pleniĝis. Sur la okcidenta flanko integriĝis pluraj fruktoĝardenoj en la tombejon. En 1750 oni aligis al ĝi la nunan luteranan tombĝardenon, kiun donacis al la urbo la kolonelo De Gladis. En la jaro 1892 oni plivastigis ĝin kun nova areo. Oni entombigis tien dum la jarcentoj hungarojn, rumanojn kaj saksojn. Ĝia bela situo, abunda floraro, la artmonumentaj tomboj igis ĝin fama jam en la fino de la 19-a jarcento. En la jaro 1911 Hillel Kohn kaj Gyula Zsakó registris 67 tombŝtonojn ekzistintajn antaŭ 1700, el kiuj la pli malnovaj estis el la jaro 1586. Oni nomas ĝin *panteono*, ĉar tie estas enterigitaj la geeminentuloj (kaj iliaj gefamilianoj) de la urbo kaj samtempe de Transilvanio agantaj tie. La 23-an de novembro 2002 okaze de la tago de la hungara scienco en Transilvanio oni starigis memortabulon je la memoro de la anoj de la Hungara Scienca Akademio entombigitaj tie kun nomlisto de ili. Paroladis E. Szilveszter Vizi, prezidanto de la Hungara Scienca Akademio.

En la Tombejo de Haĵongardo ripozas kelkaj famaj esperantistoj, inter kiuj indas mencii Ábel Barabás kaj Sándor Beier.

Bibliografio
------------

* *Házsongárd*. Verkis Aladár Lászlóffy, fotografis László Kántor. Helikon Kiadó, Budapest, 1989.
* Gaal György: *Tört kövön és porladó kereszten*, Pusztuló múlt és fájó jelen a Házsongárdi temetőben, Stúdium Könyvkiadó, Kolozsvár, 2003.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Fotografaĵoj de famaj tomboj Arkivigite je 2007-04-02 per la retarkivo Wayback Machine

* 
* 
* 
*
**HATVANY DEUTSCH Sándor**, barono [hatvani dajĉ] estis hungara fabrikposedanto, vicprezidanto de la Landa Unuiĝo de Fabrikposedantoj naskita en Arado la 17-an de novembro 1852 kaj mortinta en Nagysurány la 18-an de februaro 1913. Liaj filoj estis Ferenc Hatvany kaj Lajos Hatvany.

Biografio
---------

Barono Sándor Hatvany Deutsch devenis el juda familio. Post siaj studoj en 1873 li enpaŝis la firmaon fonditan de sia avo en 1822 (Deutsch I. és Fia). En 1881 kune kun aliaj firmaoj li aĉetis la sukerfabrikon de Nagysurány. Li estigis modernajn sukerfabrikojn en Hatvan, Sárvár, Oroszka kaj Sarkad. Li havis gravan rolon en la akirado de merkatoj transoceanaj por sukereksporto. De 1894 li estis prezidanto de la Magyar Cukorgyárosok Országos Egyesülete (Unuiĝo Landa de Hungaraj Sukerfabrikistoj), kiun li mem fondis. De 1903 li estis ĉambrano supera de la landkunveno. En 1908 li ricevis la rangon de barono. Li havis rolon ankaŭ en la evoluigo de la hungara muelejindustrio.

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 349094
* GND: 1011619490
* VIAF: 171027557
 |
En optimumigo, la **teoremo pri maksimuma-fluo kaj minimuma-tranĉo** asertas, ke la maksimuma fluo en flureto trairanta de *la* *fonto* ĝis la *dreno* egalas al la sumo de pezoj de la *minimuma tranĉo*, t.e. aro da eĝoj kun la plej malgranda sumo de pezoj tiaj, ke se forigantaj, malligas la fonton kaj la drenon.

La **teoremo pri maksimuma-fluo kaj minimuma-tranĉo** estas malĝenerala kazo de dueca teoremo por linia programado kaj per ĝi oni povas devenigi teoremo de Menger kaj la teoremo de König.

Difino kaj asertoj
------------------

*N* = (*V*, *E*) estu orientita grafeo kun verticoj s, la fonto, kaj *t* ∈ *V*, la dreno.

**Fluo** estu funkcio {\displaystyle f:E\to \mathbb {R} ^{+}}, signita kiel {\displaystyle f\_{uv}} aŭ {\displaystyle f(u,v)}. **Kapablon** ankaŭ estu funkcio {\displaystyle c:E\to \mathbb {R} ^{+}}, signita kiel {\displaystyle c\_{uv}} aŭ {\displaystyle c(u,v)}. Kapablo reprezentas la maksimuman fluon, kiu povas traflui tra la eĝo.

Jenaj regulojn devas sekvi al fluoj:

1. Kapabla limo: 
{\displaystyle \forall (u,v)\in E:\qquad f\_{uv}\leq c\_{uv}}
2. Konservado de fluo:
{\displaystyle \forall v\in V\setminus \{s,t\}:\qquad \sum \nolimits \_{\{u:(u,v)\in E\}}f\_{uv}=\sum \nolimits \_{\{u:(v,u)\in E\}}f\_{vu}.}
La **tutan fluon** oni povas kalkulas jene 

{\displaystyle |f|=\sum \nolimits \_{v:(s,v)\in E}f\_{sv},}
kie s estas la fonto kaj la kalkulo sumas la fluon de la fonto ĝis la dreno.

La problemo de fluo-maksimumigo celas maksimumigi {\displaystyle |f|}, t.e. la fluon de fonto ĝis dreno.

### Minimuma tranĉo

**s-t-tranĉo** {\displaystyle C=(S,T)} estas iu dividado de V tia, ke *s* ∈ *S* kaj *t* ∈ *T*.
La **tranĉeĝaro** de C estas la eĝaro jena

{\displaystyle \{(u,v)\in E\ :\ u\in S,v\in T\}.}
Klare, se oni forigus ĉiujn eĝojn en la tranĉeĝaro, {\displaystyle |f|} iĝas 0.

Oni difinas **kapablon** de *s-t-tranĉo* kiel

{\displaystyle c(S,T)=\sum \nolimits \_{(u,v)\in (S\times T)\cap E}c\_{uv}=\sum \nolimits \_{(i,j)\in E}c\_{ij}d\_{ij},}
kie {\displaystyle d\_{ij}=1} se {\displaystyle i\in S} kaj {\displaystyle j\in T}, 0 alie.

La **problemo de minimuma s-t-tranĉo** celas minimumigi *c*(*S*, *T*), t.e. trovi iu tranĉo S kaj T kies kapablo estu minimuma.

### Aserto

La teoremo pri maksimuma-fluo kaj minimuma-tranĉo asertas, ke la solvoj al la du antaŭmenciitaj problemoj samas. T.e. la maksimuma s-t-fluo egalas al la minimuma kapablo inter ĉiuj s-t-tranĉoj.

Ekzemplo
--------

Grafeo, kies fluo egalas al kapablo de s-t-tranĉo
La dekstra bildo montras reton kun tuta fluo 7. La verticoj blankaj kaj grizaj estas subgrafeo S kaj T de la s-t-tranĉo, kies tranĉeĝaron oni montras per strekaj eĝoj. Klare la kapalo de la tranĉo estas ankaŭ 7, same al la maksimuma fluo, kiel la teoremo asertas.
Tombejo de la Viktimoj de Totalismo en Ĥarkivo
La **Tombejo de la Viktimoj de Totalismo en Ĥarkivo** estas armea tombejo en Ĥarkivo. Ĝis troviĝas en arbara kvartalo Pjatiĥatki kaj estis konstruata en la jaroj 1999–2000 laŭ projekto de la pola skulptisto Zdzisław Pidek.

La tombejo fondiĝis laŭ iniciato de la Federacio de Katinaj Familioj. Tie ĉi estas enterigitaj 4 302 oficiroj de la Pola Soldataro el militkaptitejo de Starobilsk kaj polaj civiloj murditaj en 1940 de NKVD en Ĥarkivo, kaj ankaŭ ĉirkaŭ 2 000 sovetaj ukrainoj, rusoj kaj judoj murditaj de NKVD en la jaroj 1937–1938.

En 1969 lokaj infanoj malkovris ĉi tie tombojn, sed ĉefo de KGB Jurij Andropov ordonis viŝi ĉiajn spurojn de la murdo de poloj. Nur en 1991 dum enkonduka elterigo oni trovis du amasajn tombojn. La tria kaj fina elterigo okazis en 1995.

En 2003 aperis "Księga Cmentarna" (La Libro de la Tombejo) de la tombejo en Ĥarkivo, kun listo de entombigitaj viktimoj de la masakro de Katin kune kun mallongaj biografioj (sume de 3812 nomoj).

Bibliografio
------------

* Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego Arkivigite je 2016-04-04 per la retarkivo Wayback Machine, Varsovio 2003

Vidu ankaŭ
----------

* NKVD-ordono n-ro 00485
* Masakro de Katin
* Malliberejaj masakroj de NKVD
* Memor-Tago pri Viktimoj de Krimo en Katin

50.08055555555636.262777777778Koordinatoj: 50° 4′ 50″ N, 36° 15′ 46″ O (mapo)
 

* Kategorio Tombejo de la Viktimoj de Totalismo en Ĥarkivo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sándor Hollán** [ŝAndor holAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hollán Sándor** estis hungara ministeria oficisto, subministro. Lia nobela antaŭnomo estis *kislődi,* lia filo estis Sándor Hollán (pli juna).

Sándor Hollán naskiĝis la 15-an de marto 1846 en Kiscell, li mortis la 23-an de aprilo 1919 en Budapeŝto.

Memortabulo pri Sándor Hollán (2009)

Biografio
---------

Sándor Hollán komencis labori en ministerio pri laboro kaj trafiko en 1868. Paŝo post paŝo li akiris pli altajn postenojn. Li edziĝis en 1872, en la sekva jaro filo naskiĝis. Li estis nomumita direktoro de la hungara poŝta ŝparkaso en 1887. Post 3 jaroj li ricevis la titolon ministeria konsilisto. En 1907 li pensiuliĝis samtempe kun honortitolo subministro. Dum la Hungara Sovetrespubliko (1919) li estis unu el la unuaj viktimoj de la ruĝa teroro. Li estis mortpafita nokte kune kun lia filo sur la Széchenyi-Ĉenponto.

Memorigiloj
-----------

Jam en 1920 oni metis memortabulon sur la ponton. Dum la rekonstruo de la ponto (1946) oni nuligis la tabulon, sed en 2009 oni metis pli novan, kiun oni ŝtelis. En 2011 oni metis memortabulon denove.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 700352
 |
**Teotitlán del Valle** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Teotitlán del Valle*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 546.

Geografio
---------

**Teotitlán del Valle** apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5601 loĝantojn. El tiuj estis 2643 viroj kaj 2958 virinoj. La komunumo havas surfacon de 81,65 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1600 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3921 indiĝenoj. El tiuj 3469 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3469 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Teotitlán del Valle[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Tombejaj muro kaj kapelo La **Nova tombejo de Arnstadt** troviĝas en Arnstadt, ne malproksime de la Kastela ĝardeno.

Historio
--------

En 1882 iĝis unuaj planoj fari novan tombejon, pro la kreskinta enloĝantaro kiel ankaŭ pro higienaj kialoj. Ĝis tiam servis la Malnova tombejo por entombigoj. Tre taŭga evidentiĝis tereno ĉe la iama Elxlebener-vojo. Komisiitis pri la planado de la tombejo kaj la starigo de la kadavrodeponejo la urba arkitekto kaj desegnointruisto ĉe la Metilernejo Paul Kuberka. En la 16-a de aŭgusto 1885 okazis la inaŭguro de la Nova tombejo kaj de la kadavrejo - kun samtaga entombigo de la arkitekto mem. Lia tomboŝtono estis tre modesta.

Responsis pri tombejaĵoj la estrarano eklezia dume la tereno estis donita fare de la urbo. Komence la tombejo havis grandecon de 16 morgoj, ekzistis heredaj tomboj, seriaj tomboj por plenkrekuloj, por infanoj ĝis la aĝo de 6 jaroj / de inter 7-14 jaroj. En la kuro de la tempo iĝis pluraj pligrandiĝoj de la tombejo. En 1908 starigitis ekonomia domo, en 1909 novkonstruitis la domo de la tombeja ĝardenisto kaj en 1910 faritis ŝirma halo. En la 15-a de marto 1918 detruitis la tombeja kapelo, sed ĝia rekonstruo startis ankoraŭ la saman jaron. En 1918 la en 1897 fondita societo por la propagando de kremaciado petis la konstruon de kremaciejo. Tiu ĉi societo havis 250 membrojn, kaj 273 deponis la volon esti kremaciitaj: tiam eblis kremaciado nur en Gotha, Eisenach kaj Vajmaro.

En 1923 la eklezio cedis la responson pri la tombejo al la urbo. En 1924 konstruitis la kremaciejo. Modernigitis la funebra halo. Pro ne plu sufiĉa spaco la tombeja kapelo pligrandigitis en 1933/34 laŭ planoj de la arkitekto Martin Schwarz.

Ekde 1912 ekzistas post muro juda sekcio. La Juda tombejo de Arnstadt funkciis nur ĝis 1939.

Honoraj tomboj
--------------

Aldonitis honoraj tomboj por la falintoj de la Unua mondmilito, de la mortintoj dum la Puĉo de Kapp, juda sekcio (1921), sekcio por fremduloj. Post 1945 aliĝis sekcioj por la sovetaj mortintoj kaj la viktimoj de la naziismo. Sur la tuta tombejo troviĝas ne malmultaj belegaj kaj arte valoraj tomboŝtonoj.

Literaturo
----------

* Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 375-376

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tombejo nova de Arnstadt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ekspozicio pri modela tomboŝtonoj surtombeje en la 2004-a jaro[*rompita ligilo*]
* Tombeja administrado
**Tepatitlán de Morelos** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Ĥalisko. La ĉefurbo de la komunumo estas Tepatitlán de Morelos. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 093.

Geografio
---------

**Tepatitlán de Morelos** apartenas al la regiono Altos Sur kiu situas en la nordoriento de la subŝtato Jalisco. Al tiu regiono apartenas 13 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 126625 loĝantojn. El tiuj estis 60991 viroj kaj 65634 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1532,78 km². La meza alteco estas 1800 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19 C. En la komunumo estas 874,7 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 31007 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 27683 scipovis legi kaj skribi kaj 3282 viroj estis analfabetoj. Do 10.58 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 35416 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 31111 sciis legi kaj skribi kaj 4258 virinoj estis analfabetoj. Do 12,02 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Tepatitlán de Morelos vivis 95208 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 51 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,054 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tepatitlán de Morelos Arkivigite je 2007-05-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
la romiaj provincoj dum la jaro 116, sub imperiestro Trajanus
**Aegyptus**, latine por Egiptio, de la jaro 30 antaŭ Kristo ĝis la divido de la imperio dum la jaro 395 estis provinco de la Romia Imperio, kaj plu ĝis la jaro 642 estis provinco de la Bizanca imperio.

Aegyptus, jen malhelruĝe emfazita
Pro la granda riĉeco de la antikva Egiptio la provinco havis specialan statuson inter la romiaj provincoj: Ĝi konsideriĝis la ĉefa grenproduktejo de la imperio. Plej malfrue dum la jaro 210 antaŭ Kristo, kiam meze de la Dua Punika Milito ekestis misrikolta jaro kaj granda malsatokrizo en Italio, kiu nur povis esti solvita per livero de granda kvanto de greno fare de la tiama egipta imperiestro *Ptolemeo la 4-a*, la romianoj konsciis pri la signifo de la reĝolando ĉe rivero Nilo. Dum la 1-a jarcento antaŭ Kristo la ptolemea imperio en Egiptio tre malfortiĝis, kaj la imperiestro *Ptolemeo la 11-a* dum la jaro 80 antaŭ Kristo konsideris post sia morto donaci la regnon al la romianoj. Ekde la jaro 55 antaŭ Kristo la romia armeo havis daŭrajn fortikaĵojn en Egiptio, kaj la granda romanco inter la romia imperiestro Julio Cezaro kaj la egiptia reĝino Kleopatra sendube havis politikajn motivojn. La grenoriĉexo de Egiptio motivigis ĉiun romian imperiestron de la jarcento laŭeble kontroli la landon. Tion sciis kaj tio motivigis ankaŭ *Oktavianon*, la pli postan romian imperiestron Aŭgusto Cezaro, kiu dum la jaro 30 antaŭ Kristo sukcesis fine por Romio konkeri Egiption. Ekde tiam la provinco Aegyptus estis sub rekta regado de la romia imperiesto, kiu administris ĝin pere de speciala prefekto.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rSPQR Provincoj de la Romia Imperio (en 117) SPQR |
| --- |
| Achaea • Aegyptus • Africa • Alpes Cottiae • Alpes Maritimae • Alpes Poeninae • Aquitania • Arabia Petraea • Armenia • Asia • Assyria • Baetica • Bithynia et Pontus • Britannia • Cilicia • Corsica et Sardinia • Creta et Cyrene • Cyprus • Dacia • Dalmatia • Epirus • Galatia • Gallia Belgica • Gallia Lugdunensis • Gallia Narbonensis • Germania Inferior • Germania Superior • Hispania Tarraconensis • Italia • Iudaea • Lusitania • Lycia et Pamphylia • Macedonia • Mauretania Caesariensis • Mauretania Tingitana • Mesopotamia • Moesia Inferior • Moesia Superior • Noricum • Pannonia • Raetia • Sicilia • Syria • Thracia |

 |

* Kategorio Aegyptus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Tbiliso. |

**Tbiliso** (kartvele თბილისის ცენტრალური სადგური) estas fervoja stacio situanta en Tbiliso, Kartvelio. Origine konstruita en 1872, fervoja stacio de Tbiliso spertis diversajn arkitekturajn transformojn, kaj nuntempe funkcias kiel kombinita fervoja stacidomo kaj komerca centro.

Historio
--------

Fervoja stacidomo Tbiliso estas la centra fervoja stacidomo de Tbiliso kun apuda komerca centro. La unua centra stacio en Tbiliso estis konstruita en 1872, kun trajnoj irantaj al la haveno de Poti ĉe Nigra Maro. En la 1940-aj jaroj la konstruaĵo estis malkonstruita kaj anstataŭita de konstruaĵo en la stilo de stalinisma arĥitekturo. En la fruaj 1980-aj jaroj la konstruaĵo de 1940 estis malkonstruita kaj anstataŭita de konstruaĵo en la stilo de brutalisma (nudbetona) arĥitekturo. La arĥitektoj Bairamashvili, Kavlashvili, G. Shavdia kaj Jibladze gajnis Ŝtatan Premion pro sia laboro en 1992. En 2010 la stacio estis rehabilitita kaj transformita en kombinitan fervojan stacidomon kaj komercan centron. La transformo estis dezajnita de arĥitektoj Zwarts & Jansma.

Estonteco
---------

La rekta transira fervojlinio de Tbiliso estos anstataŭita de pretervoja ligo norde de Tbiliso en la venontaj jaroj. La centra stacidomo Tbiliso estos fermita kaj restos kiel komerca centro. Ĝi ne plu estos priservata de pasaĝeraj trajnoj, ekzistanta infrastrukturo estos malmuntita.

Anstataŭ centra stacidomo la metrostacio *Didube* en la oriento kaj la stacio *Navtlugi* (metrostacio *Samgori*) en la nordokcidento de Tbiliso fariĝis kapostacioj kaj estis priservitaj nur de pasaĝeraj trajnoj. Pro tio rekta ligo por pasaĝeraj trajnoj kaj rektaj interkonektoj por pasaĝeroj ne plu eblas en la estonteco. Anstataŭ la atendita redukto de naturmedia kaj trafika problemoj la nuligo kaŭzos pli da trafikaj problemoj. Ĉar la publika transporto kaj metroa sistemo de la ĉefurbo estas optimumigitaj por la centra stacio. Kvankam argumentita alie de la usona konsilanta firmao Booz Allen Hamilton, la projekto estas do ege pridisputita de Okcident-Eŭropa transport-specialistoj kaj fervojaj societoj.

Bildgalerio
-----------

* Interno de stacidomo (januaro 2007)Interno de stacidomo (januaro 2007)
* Trajno veturonta al ErevanoTrajno veturonta al Erevano

Referencoj
----------

1. ↑   Georgian Railway - Tbilisi Railway Bypass Project. Georgian Railway LLC. Arkivita el la originalo je 2011-07-21. Alirita 2011-02-04.
2. ↑  Georgische Eisenbahn, Retrieved 2011-02-04[*bezonas pli bonan fonton*]

Vidu ankaŭ
----------

* UIC-Landokodoj
* Tbiliso
* Metroo de Tbiliso

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tbiliso (stacidomo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Tbilisi Central Shopping Mall (kartvele/angle)

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Tbilisi railway station en la angla Vikipedio.*
**Sándor Keresztes** [ŝAndor keresteŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Keresztes Sándor** estis hungara parlamenta deputito, partiestro, diplomato. Lia plej konata filo estis Sándor K. Keresztes.

Sándor Keresztes naskiĝis la 9-an de marto 1919 en Magyarókereke aŭ Alunișu (ĝuste tiutempe komenciĝis la rumana dominado), li mortis la 14-an de aŭgusto 2013 en Budapeŝto.

Memortabulo pri Sándor Keresztes

Biografio
---------

Sándor Keresztes maturiĝis en piarista liceo en Cluj en 1938 (lia instruisto estis Lajos Puskás), poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Ferenc József en 1943 jam en la sama rehungariĝinta urbo. Post la diplomo li havis postenon en la urba municipo. En la sekvanta jaro la familio translokiĝis al Budafok pro la proksimiiĝanta Ruĝa Armeo. Inter 1944-1946 li laboris en la ministerio, dum la nazia erao (1944-1945) li helpis al la rifuĝintoj, tial li estis arestita. En 1947 li estis parlamenta deputito, sed post unu jaro la komunistoj forprenis lian mandaton, li povis fari nur simplajn laborojn. La plej longe ĝis la emeritiĝo li laboris en katolika eldonejo. Depost la Hungara revolucio de 1956 li zorgis pri distribuoj de pakaĵoj alvenintaj el eksterlando, poste li estis arestita. En 1962 li akiris plian juran diplomon en Universitato de Pécs. Antaŭ ĉeso de la socialismo (1990) li estis partiestro, poste parlamentano, sed li redonis la mandaton, ĉar li ricevis diplomatan postenon. Inter 1994-1998 li estis parlamentano, poste li retiriĝis. Li ricevis premiojn inter 1992-2009. Li edziĝis en 1943, lia edzino naskis okfoje.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Lelkiismereti és vallásszabadság, valamint a felekezeti egyenjogúság a Magyar Népköztársaságban* (disertaĵo, 1962)
* *Deák Ferenc tanítása* (1963)
* *Gondolatok Lékai bíboros részére* (1976)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Alunișu (2014)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 701177
* LCCN: n2010012403
* VIAF: 107927604
* ISNI: 0000 0001 1002 5904
* SUDOC: 137512449
 |
La urbodomo de Tepeapulco kun deziroj por nova jaro 2010
La urba placo de Tepeapulco
La preĝejo de Tepeapulco
**Tepeapulco** estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Tepeapulco. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13061. La vorto Tepeapulco signifas "ĉe la granda monteto" aŭ "loko kie venas la akvo de la monteto".

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 49850 loĝantojn. El tiuj estis 23849 viroj kaj 26001 virinoj. La komunumo havas surfacon de 239 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2500 metroj super la marnivelo.

Al la komunumo apartenas la monteto de Xihuingo "Cerro de Xihuingo" ĉe ties rando situas piramido kaj la arkeologia zono de Xihuingo

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Historio
--------

Ekzistas fonteto, kiun la franciskanoj konstruis en la vilaĝo en la jaro 1545.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tepeapulco Arkivigite je 2007-02-25 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Tombo de Pomare la 2-a en Tahitio.
Tombo de Jorge Luis Borges en la Tombejo de la Reĝoj en Ĝenevo.
**Tombo** estas fosaĵo aŭ kavaĵo, eta konstruaĵo, kamero aŭ ĉelo, kies celo estas teni la korpon aŭ kadavron de mortinto, ofte post funebra ceremonio. Nuntempe ekzistas tomboj ne nur por homoj sed ankaŭ por bestoj.

Laŭ Francisko Azorín **tombo** estas *Kavaĵo por mortintojn [tiele].* Li indikas etimologion el la greka *tumbos* (tombo), kaj de tie la latina *tumba*. Kaj li aldonas la terminon *tombejo*.

Priskribo
---------

Ofte tombon markas tomboŝtono. Ĝi povas havi tegmenton, murojn kaj eĉ pordon (se uzata por pli ol unu korpo).

Escepte de ĝia enirejo, tombo povas kuŝi plene aŭ parte sub la tero, en tombejo, kirko (kristana preĝejo) aŭ ĉi ties kripto.

En tomboj arĥeologoj povas trovi objektojn kun interesaj informoj pri la vivo kaj kulturo de homoj de iama tempo.

En pluraj religioj, oni kredas ke la korpo devas konserviĝi kompleta por renaskiĝo aŭ reviviĝo de la animo.

Famaj tomboj
------------

La tombo de Ludoviko Zamenhof dum omaĝo al 100a datreveno de lia morto
* Aleksandra Sarkofago
* Kasta Tombo
* Maŭzoleo de Halikarnaso
* Taĝ-Mahalo
* Tombo de Tutanĥamono

Vidu ankaŭ
----------

* Tombo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Tombo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Tombo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
* Tombo en ReVo

* Ĉerko
* Eltombigo
* Entombigo
* Epitafo
* Funebro
* Kairno
* Katakombo
* Katalepsio
* Maŭzoleo
* Mumio kaj mumiigo
* Nekropolo
* Panteono
* Piramido
* Sarkofago
* Sepulto
* Tombejo
* Tombokampo
* Tumulo

Proverbo
--------

Ekzistas pluraj proverboj pri tombo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Atendis, meditis, ĝis en tombon englitis.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Ne mankas tombo por mortinto nek pano por vivanto.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Stari per unu piedo en la tombo.* **"** |

 |

Bildaro
-------

* Tombo en la malnova tombejo de Magacela.Tombo en la malnova tombejo de Magacela.
* Malnova tombejo de Magacela.Malnova tombejo de Magacela.

Referencoj
----------

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 201.
2. ↑  Azorín, samloke.
3. ↑   Lernu. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2009-04-13.
**KERESZTÚRY Sándor** (keresturi ŝa:ndor), Oltyán, Alexandru Olteanu [aleksandru oltjanu] estis hungara/ rumana tradukisto, redaktoro, ĵurnalisto naskita en Sarkadkeresztúr la 27-an de novembro 1897 kaj mortinta en Temeŝvaro la 18-an de januaro 1943.

Biografio
---------

Sándor Keresztúry studis en Nagyszalonta kiel stipendiulo de István Tisza, poste li finis juron. Post la unua mondmilito li loksidiĝis en Oradea kaj kune kun sia edzino Viktória Diamandy li partoprenis la laboron de la asocio "Societatea Cele Trei Crişuri" (Hármas Körös Társaság), kiu intencis plibonigi la hungarajn-rumanajn rilatojn. De 1934 li uzis sian originan rumanan nomon Alexandru Olteanu. De la fino de la 30-aj jaroj li vivis en Temeŝvaro. Li skribis pri hungara literaturo en gazetoj de Bukareŝto, en la *Keleti Újság* kaj *Napkelet* li recenzis rumanajn revuojn kaj librojn. En la infanrevuo *Cimbora* li publikis krom originaj verkoj ankaŭ tradukaĵojn de rumanaj fabeloj kaj poemoj. Li iĝis unu el redaktoroj de la dulingva revuo *Aurora* de la asocio Cele Trei Crişuri. En la 30-aj jaroj li publikis precipe en gazeto *Familia* de Oradea.

Verkoj
------

* *Új román költők antológiája* (tradukaĵoj, Nagyvárad, 1922);
* *Szlávok a háború után* (Kolozsvár, 1926).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon