recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Seneskalo sur ludkarto.
**Truchsess** aŭ **Truchseß**, [truĥzes] (el la malnovgermana *truhtsâzo* signifas estron de la milita veturilaro; la sinonimo estas *Seneschall* el kiu ankaŭ **seneskalo**; nomoj en aliaj lingvoj: *dapifer* en la latina, *écuyer tranchant* en la franca, *steward* en la angla) estis mezepoka titolo en la Sankta Romia Imperio. 

La tiel honorigita persono estis samtempe la unua servisto de la suvereno ĉebankede, poste la ĉefinspektoro mastrumada. Ekde imperiestro Oto la 1-a tiu ĉi ofico apartenis inter la arki-oficoj. Arkseneskalo ("ĉefkelnero", "ĉefkelisto") kortega estis ĝis 1623 la princo-elektisto de Palatinato, poste la princ-elektisto de Bavario, inter 1706-14 denove la persono de Bavario respektive de la bavaria parto de Palatinato. Hereda ĉefseneskalo estis la grafo de Waldburg (ekz. ankaŭ Gebhardo de Waldburg-Trauchburg, kiu eksplodigis la Kolonjan militon). Ĉe la aŭstra kortego la kelneroj estis range sub la ĉambristoj. Ofte tiu ĉi digneco estis unuigita kun bienposedoj.

Referencoj
----------

1. ↑  PIV

Fontoj
------

* Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 19. Leipzig 1909, p. 754, kio legeblas tie ĉi interrete.
*Amo kaj Psiĥo* (1730s), Muzeo Czartoryski, Krakovo.
*Tempo savanta Veron el Falseco kaj Envio* (1737) kompletita la tagon antaŭ la memmortigo.
**François LEMOYNE** aŭ **François Le Moine** (1688 – 4a de junio 1737) estis franca pentristo de la movado rokoko.

Li naskiĝis en Parizo. En 1701, kiam li estis 13jaraĝa, li eniris en la *Académie royale de peinture et de sculpture*. Li studis kun Louis Galloche kaj tie restis ĝis 1713. En 1711, Lemoyne ricevis la premion Prix de Rome. Li estis akceptita kiel membro de la *Académie* en 1718 kaj estis elektita profesoro en 1733.

La duko d'Antin (Louis-Antoine de Pardaillan de Grondin) estis la direktoro de la Reĝaj Konstruaĵoj kaj havis konkurencon en 1727 por historiaj pentristoj de la Akademio. Oni mendis 12 grandajn historiajn pentraĵojn. Lemoyne deviskunhavi la unuan premion kun sia konkurencrivalo Jean-François de Troy (Parizo 1679 - Romo 1752).

Lia laboro kaj talento, ĉefe ĉe Versailles, havigis al li la nomon de "nova Le Brun". Li iĝis Unua pentristo de la Reĝo kaj laboris kun aliaj tiamaj artistoj, kiaj Nonotte, Gilles Dutilleul, Charles de La Fosse kaj Coypel. Tamen la troa kvanto da laboro, kortegaj komplotoj ĉe Versajlo, kaj lamorto de sia edzino portislin al frenezo. Li memmortigis en Parizo en 1737 per ponardado sin mem sep fojojn, ses monatojn post la finigo de la plafonaj pentraĵoj ("L'apothéose d'Hercule") en la Salono de Herkulo en la granda apartemento de la reĝo. Ĉe lia morto, la modo de grandaj alegoriaj plafonoj malaperis.

Verkoj
------

* *Louis XV donnant la Paix à l'Europe*, Salon de la Paix en Versailles (1727)
* Plafono de la Salono de Herkulo en Versailles (1736)
* Arko de la Preĝejo de Sankta Tomaso de Akvino en Parizo
* *Diana ĉasistino*
* *La Nimfoj*
* *Narciso*
* Li laboris ankaŭ ĉe la preĝejoj de Sankta Sulpico kaj ĉe la Abatejo Saint-Germain-des-Prés de Parizo

Referencoj
----------

* Cours sur la peinture du XVIIIe, 2006, Université Nancy 2
* Xavier Salmon : *François Lemoyne à Versailles*, Gourcuff, Paris 2001, ISBN 2-909838-57-9

1. Jean-Luc Bordeaux, Francois Le Moyne (1688-1737) and His Generations, publikigita en 1984-1985 kun Getty Trust kaj Louvre Arthena. (reviziita de Philip Conisbee en Burlington Magazine en 1985.)

* François Lemoyne en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio François Lemoyne en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 515592
* GND: 123162939
* LCCN: n85366415
* VIAF: 4939047
* ISNI: 0000 0000 6630 7786
* SUDOC: 027938336
* BNF: 11987363x
* ULAN: 500027784
* MBA: f2d39d8b-3e26-40ed-b91e-2476e17dd141
* RKD: 49301
* BNE: XX5195899
 |
Simbolo de EKPA

**Esperanto-Klubo Pouso Alegre** estas Esperanto-klubo en Pouso Alegre, kiu situas en la suda parto de la montara ŝtato Minas-Ĝerajso, en Brazilo. Ĝi estis fondita la 19-an de julio 2002.

Ĉi-tiu klubo estas, laŭ propra deklaro, la plej aktiva klubo en la suda parto de la ŝtato Minas-Ĝerajso.

EKPA celas divastigi Esperanton ŝtate kaj en aliaj regionoj.

Ĝi funkcias ĉiusabate (14:00 ĝis 17:30); gastoj estas bonvenaj.

2013 ĝi estas konata sub la oficiala nomo **Asocio de Edukado kaj Kulturo Lazaro Ludoviko Zamenhof**.

Prezidantoj
-----------

* 2002 ĝis 2008 José Batista Costa (Garcia).
* 2009 ĝis 2010 Evandro Luiz Gouvêa.
* 2011 ĝis 2013 Fabio Roberto Silva.

Asocio de Edukado kaj Kulturo L. L. Zamenhof
--------------------------------------------

Simbolo de A.E.K.L.L.Zamenhof

Asocio de Edukado kaj Kulturo Lazaro Ludoviko Zamenhof estis publika asocio de civita rajto ke ĉefe celas plivastigi projektojn je la fako de la kulturo kaj la formado de junuloj kaj prenkreskuloj.
Ĝi estis leĝe fondita je 31 de Marto 2007.   
Asocio estis fermita je 15 de Novembro 2013, oni daŭras la laboro ĉe Esperanta Ambasadejo. Post la forpaso de la ĉefa monsubtenanto, la asocio perdis sian sidejon, kaj nuntempe la laboroj estas daŭrigita en la spaco de la nova grupo.

Esperanta Ambasadejo
--------------------

Esperanta Ambasadejo

Esperanta Ambasadejo estas sekura haveno por esperantistoj, kaj ankaŭ estas loko, por ke neesperantistoj sciiĝu pli pri Esperanto.

* Helpi esperantistojn trovi gastejon en Poŭzalegro kaj regiono.
* Interreta konekto.
* Informoj pri turismaj lokoj.
* Bongusta kafo.

Tute senpage.

Adreso
------

Esperanta Ambasadejo   

Rua Lourdes Souza Santos, 156, Colina Verde  

Pouso Alegre – MG – Brazilo  

CEP: 37561-101  

Telefonoj [55] (35) 99962-0091

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* http://www.linguainternacional.pe.hu
* 
* 
* 
* 
* Aliaj informoj: **esperanton@gmail.com**
**Seniūnija** (plurale *seniūnijos*), en Esperanto proksimume "teritorio de maljunula konsilio", kio aludas al ilia origina administra regado dum la komenco de la mezepoko, dum la 20-a kaj 21-a jarcento estas la plej eta administra subdivido de Litovio: La ŝtato konsistas el 10 *distriktoj*, ĉiu el tiuj konsistas el (urbaj aŭ regionaj) *municipoj*, kaj ĉiu municipo povas dividiĝi al diversaj *seniūnijos*: ĉiu el tiuj konsistas el malmultaj vilaĝoj, el urbeto aŭ urboparto.

La areo kaj nombro de enloĝantoj en *seniūnija* estas tre varia: la plej enloĝata *seniūnija* estas tiu de *Žirmūnai* kun proksimume 50 000 enloĝantoj - pli ol en iuj kompletaj municipoj.

*Seniūnijos* nuntempe administras kelkajn pure lokajn aferojn, kiel ekzemple la riparon de lokaj stratoj aŭ la bazan statistikan registron de la enloĝantoj. Gvidanto de *seniūnija* havu la tempon por ĉiu unuopa civitano en sia teritorio.

Dum la mezepoko tamen, *seniūnija* estis foje multe pli larĝa regiono: La plej konata ekzemplo estis la historia Regno Ĵemajtio, kiu ekzistis ĝis la 18-a jarcento.

* Kategorio Seniūnija en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pentraĵo de tipa senkulotulo fare de Louis Léopold Boilly (1761-1845)
Per la termino **senkulotuloj** oni dum la franca revolucio indikis la manlaboristojn, etkomercistojn, butikistojn, taglaboristojn, senhejmulojn kaj urbajn povrulojn.

Ili ne portis kuloton kaj do estis senkulotuloj (france: *sans culottes*)

Post junio 1792 la termino ankaŭ ekhavis politikan ŝargon kaj estis uzata por radikalaj respublikanoj, kiuj aktivis en la revoluciaj popolsocietoj kaj kvartalorganoj (*assemblées generales*).

Internacie ĝi estis la kromnomo (moknomo) por la francaj soldatoj en la epoko de la Unua Respubliko.

Vidu ankaŭ
----------

* Koleruloj

Literaturo
----------

* angle Albert SOBOUL, *The Sans-culottes: The Popular Movement and Revolutionary Government 1793-1794*, Princeton Un. Pr. Princeton, 1972
* angle R.B. ROSE, *The making of the sans-culottes: Democratic ideas and institutions in Paris 1789-92*, Manchester Un. Pr. Manchester, 1983
* nederlande Ronald DE VRIES, 'De sans-culotten en hun wijkorganen in revolutionair Parijs'
* angle Michael SONENSCHER *Sans-Culottes: An Eighteenth-Century Emblem in the French Revolution*, uitg. Princeton University Press (2008)  ISBN 978-0-691-12498-8

* Kategorio Senkulotuloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Grafitio figuranta la Sanktan Kompanion
La **Sankta Kompanio** (hispane *Santa Compaña*) estas antikva mita kredo en kampara nordokcidento de Hispanio (plej specife Galegio kaj Asturio). Ĝi kundividas similecojn kun la eŭropa legendo *Sovaĝa Ĉasado*, hordo da fantomoj vestitaj kiel ĉasistoj, kiuj kune kun ĉevaloj kaj ĉashundoj trairis la ĉielon.

Oni ankaŭ nomas ĝin *estantigua* (el latino *hostis antiquus*, "antikva gastiganto"), **rolda** aŭ **güestia** [gŭestja], astura vorto kiu signifas *gastiganton*.

Priskribo
---------

Oni trovas malsamajn versiojn pri la aspekto de la Sankta Kompanio, sed la populara kredo parolas pri procesio de fantomoj aŭ turmentataj animoj, kiu vagas de vilaĝo al vilaĝo post meznokto. Ĉiuj fantomoj portas blankajn kapuĉohavajn vestaĵojn kaj longajn kandelojn.

La marŝadon gvidas vivanta homo, kiu portas mane krucon aŭ kaldronon da benita akvo. Eĉ se oni ne ĉiam kapablas vidi la animojn, oni diras ke la malvarma brizo kreata de ili plenas de vaksa aromo pro la lumantaj kandeloj. La vivanta gvidanto de la procesio estas altirita de supernatura forto aŭ mistera malbeno, kiu igas ilin eliri ĉiunokte kaj marŝi tra arbaroj kaj vilaĝoj, sed kiam la mateno alvenas, tiu homo memoras neniom pri la sperto, nur restas laceco, kvazaŭ li/ŝi ne dormis sufiĉe bone. Tial, ĉar la homo ne konscias pri sia stato aŭ siaj agoj, li/ŝi ne povas rifuzi la taskon gvidi la Sanktan Kompanion ĉar la malbeno metas ilin en trancostaton ĉiunokte, ĝis la procesio finiĝas kaj la gvidanto revenas al sia lito.

La homo kiu gvidas la procesion povas esti aŭ viro aŭ virino, ĉi tio dependas de tio, ĉu la patrono de la loka paroĥo estas vira aŭ ina. La celo de la Sankta Kompanio estas, laŭdire, anonci venontan morton kaj viziti la hejmojn de la mortontojn, simile al tio, kion faras la irlanda Banŝio.

Protekto
--------

La gvidanto nur povas liberiĝi de la malbeno se la procesio renkontas alian homon dumvoje. La gvidanto pasigas aŭtomate la krucon aŭ kaldronon al tiu homo, restante do libera de la malbeno kaj donante ĝin al aliulo. Se la gvidanto ne kapablas pasigi la malbenon al alia homo, post iuj semanoj li/ŝi paliĝos, maldikiĝos kaj finfine mortos. Kiam tio okazas, la homo ricevas la malbenon senscie.

Laŭkrede tiu, kiu vidas la Sanktan Kompanion kaj ne volas iĝi gvidanto, devas rapide desegni sur la tero cirklon per kreto, preĝi, respondi "mi havas jam krucon" kiam la gvidanto etendas la brakojn por doni la krucon, kruci la brakojn aŭ fari diversajn mangestojn.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2022-02-23. Alirita 2022-02-23.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758380
 |
**San Lucas Ojitlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Lucas Ojitlán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 232.

Geografio
---------

**San Lucas Ojitlán** apartenas al la distrikto Tuxtepec al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 19871 loĝantojn. El tiuj estis 9545 viroj kaj 10326 virinoj. La komunumo havas surfacon de 595.81 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 150 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 15898 indiĝenoj. El tiuj 13409 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 13409 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)
***Sango kaj sablo. Romano de tipaj, hispanaj moroj*** (hispane *Sangre y arena*) estas romano de Vicente Blasco Ibáñez. Ĝi aperis en 1935 eldonita de Aragona Esperanto-Federacio en Zaragozo. La libron tradukis en Esperanton Ramón de Salas Bonal.

La hispanlingva originalo estis publikigita en 1908 kaj ties redakto estis inspirita parte en la vivo de la sevila taŭrludisto Manuel García Cuesta *El Espartero*, mortinta pro taŭratako en la taŭrludejo de Madrido en 1894. La intrigo rakontas la vivon de malriĉa junulo kiu sukcesegas per taŭrludista kariero. Ĉio komplikiĝas per amafero kun amantino, kio rezultas en lia morto ludante.

Pro la populareco de la temo, la historio estis kelkajn fojojn adaptita al kino, inter aliaj en filmoj de 1916, filmita de la propra Blasco Ibáñez kun helpo de Max André; de 1922, reĝisorita de Fred Niblo kaj protagonistigita de Rodolfo Valentino; de 1941 reĝisorita de Rouben Mamoulian kaj protagonistigita de Tyrone Power kaj Rita Hayworth; de 1989 reĝisorita de Javier Elorrieta, kun aktorado de Sharon Stone, Ana Torrent, Antonio Flores kaj José Luis de Vilallonga.

Referencoj
----------

1. ↑  Skanaĵo de la libro (pdf) ĉe Vikimedia Komunejo

Eksteraj ligiloj
----------------

* **Skanaĵo de la libro** (pdf) ĉe Vikimedia Komunejo
* Recenzo en Heroldo de Esperanto (6.10.1935) verkita de José Fernando Berenguer
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 691273
* BNE: XX1892728
 |
Ĝenerala alrigardo al la konstruaĵo
La Sanktejo de **Sankta Maria de la Lilio** (Itale: *Madonna del Giglio*) estas preĝejo de la 17-a jarcento kiu situas en la komunumo de Prato, en la Provinco de Prato, Italio.

Historio
--------

En 1270, samloke staris preĝejo de Hospitalo Sankta Silvestro, fondita fare de Dolce de Mazzamuti. Tiu preĝejo estis transformita en sanktejon fare de arĥitekto Pier Francesco Silvani, post kiam serio da mirakloj okazis tie. Tiel, la 26-an de aŭgusto 1664, velkinta lilio floris denove antaŭ murpentraĵo de Quattrocento reprezentanta *Virgulino kaj infano* pentrita sur ekstera muro de la preĝejo vid-al-vide al puto. En 1680, la projekto estis finita per integrado de la kultata pentraĵo en la centron de la impona ĉefa altaro en "scagliola" (marmora stuko) realigita fare de Giovan Battista Balatri en 1665.

Pentraĵo titolita *Santi Francesco Saverio e Pietro d'Alcantara* (*Sanktaj Francisco Xavier kaj Petro de Alcántara*), verko de Pentristo Alessandro Rosi, superstaras unu el la flankaj altaroj realigitaj inter 1670 kaj 1674.

Ekde 1980, la rektoro de la sanktejo estas MS-ro Renzo Francalanci, arĥimandrito de Katolika Grek-Melkita eklezio, kiu kronigis per oro la Virgulinon de la fresko de la ĉefa altaro, farante el ĝi *Maria incoronata Regina* (*Maria kronita reĝino*). Li ankaŭ iniciatis la *Homan komunumon de Kavaliroj de la Lilio* kiel laikajn gardistojn kaj protektantojn de la sanktejo.

Bildoj
------

* Interno de la sanktejoInterno de la sanktejo
* Interno de la sanktejoInterno de la sanktejo
* Ĉefa altaroĈefa altaro
* Monsinjoro Renzo Francalanci, rektoro de la sanktejoMonsinjoro Renzo Francalanci, rektoro de la sanktejo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sankta Maria de la Lilio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la Diocezo de Prato
La **Laboratorio Cavendish** (angle *Cavendish Laboratory*) estas instituto pri fiziko en la angla elita Kembriĝa Universitato. Ĝi estas nomata laŭ la brita natursciencisto Henry Cavendish (1731-1810, konata i.a. kiel malkovrinto de la hidrogeno) kaj estis fondita en 1873.

Historio
--------

Pro la forta evoluo de la natursciencoj kaj pro la divastiĝo de la industria branĉo en la dua duono de la 19-a jarcento, kreskis la bezono por universitataj esploraj kaj edukaj instalaĵoj en tiu tereno. La unua universitato de Grand-Britio, kiu establis fizikan laboratorion estis Universitato de Glasgovo (en la 1840-aj jaroj).

En la 1860-aj jaroj, ambaŭ elitaj universitatoj (Oksforda kaj Kembriĝa) decidis establi fizikan laboratorion. Tio okazis en 1872 en Oksfordo (Laboratorio Clarendon) kaj unu jaron poste en Kembriĝo (Laboratorio Cavendish).

La fondinto kaj mondonanto de la Kembriĝa instituto estis la iama princo de Devonshire, William Cavendish. Unua profesoro pri la eksperimenta fiziko estis la skota fizikisto James Clerk Maxwell.

### Cavendish-profesoroj pri fiziko

* 1871–1879 James Clerk Maxwell
* 1879–1884 John William Strutt Rayleigh
* 1884–1919 Joseph John Thomson
* 1919–1937 Ernest Rutherford
* 1938–1953 William Lawrence Bragg
* 1954–1971 Nevill Francis Mott
* 1971–1984 Brian Pippard
* 1984–1995 Samuel Edwards
* seit 1995 Richard Friend

Esploroj
--------

Ĝis 2008, en la laboratorio agadis 28 Nobel-premiitaj esploristoj. Esploraj terenoj estis atomfiziko, molekula fiziko (difino de strukturo de DNA fare de Watson kaj Crick en 1953) kaj kristalografio, superkonduktiveco, elektrona mikroskopio kaj radioastronomio, nuntempe nanoesplorado.

* Laboratorio Cavendish en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Laboratorio Cavendish en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Senmakula Koncipiĝo** esprimas la katolikan dogmon, ke Sankta Maria estis koncipita sen la prapeko, do male al ĉiuj aliaj homoj neniam estis peka.

*Senmakula Koncipiĝo*.
La dogmon promulgis papo Pio la 9-a je la 8-a de decembro 1854 en sia mesaĝo *Ineffabilis Deus* (ne [plene] komprenebla Dio):

> 
> Honore al la Sankta kaj Sendivida Triunuo,
> orname al la virga dipatrino,
> altige al la katolika kredo kaj
> kreskige al la kristana religio,
> aŭtoritate de nia Sinjoro Jesuo Kristo, de la beataj apostoloj
> Petro kaj Paŭlo
> kaj de la niaj Ni deklaras, promulgas kaj difinas:
> La instruo, ke la beatega virgulino Maria en la unua momento de sia koncipiĝo per unika graco kaj favoro de la ĉiopova Dio, konsidere de la meritoj de Jesuo Kristo, savinto de la homa gento,
> estis sendifekte ŝirmita de ĉia malutilo de la prapeko,
> estis revelaciita de Dio kaj pro tio firme kaj daŭre kredenda de ĉiuj kredantoj.
> 
> 
> 

La promulgo de tiu dogmo metis formalan finon al jarcenta diskuto, kiel Maria, homo pekema kiel ĉiuj, povis naski Jesuon, savanton de la mondo.
La diskuto fine temis pri la alternativo, ĉu Dio purigis ŝin el la peko aŭ dekomence protektis ŝin kontraŭ ĝi.
Papo Siksto la 4-a en 1483 permesis al la kristanaro kredi je iu ajn el tiuj du ebloj, kaj la koncilio de Trento konfirmis tion.

La tago de la promulgo, la 8-a de decembro, estas nun la katolika festo de la Senmakula Koncipiĝo.
Hispanaj konkeristoj donis al pluraj urboj la nomon "Concepción" (= koncipiĝo).

Bildaro
-------

* 
* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* Fátima
* Lourdes

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Senmakula koncipiĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 
* Arkivigite je 2013-03-14 per la retarkivo Wayback Machine
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 36280
* GND: 4138223-7
* LCCN: sh85064507
* SUDOC: 027396967
* BNF: 11944814j
* NKC: ph329303
* BNE: XX537247
 |
La okcidenta fasado de Marthakirche, vidita de Königstraße.
**Marthakirche** (Sankta Marta) estas preĝejo en *Königstraße* en la sudoriento de la malnova parto de Nurenbergo, diagonale transe de la preĝejo *Klarakirche* inter *Königstor* kaj la preĝejo Sankta Laŭrenco. Rimarkinda estas ĝia situo malantaŭ breĉo inter du domoj.

De maldekste al dekstre: la Groß-fenestro, la Waldstromer-fenestro kaj la Stromer-fenestro en la ĥorejo de la preĝejo de Sankta Marta, ĉiuj ĉirkaŭ 1390
Ĥorejo de la preĝejo de Sankta Marta
Konrad kaj Johann von Waldstromer fondis la preĝejon kaj la pilgrimulhospitalon de Sankta Marta en la jaro 1363. Ili tiel plenumis promeson el la jaro 1356 faritan de iliaj gepatroj Agnes Pfinzing kaj Konrad von Waldstromer. La 24-an de marto 1385 la preĝejo estis konsekrita al Sankta Marta, ĝiajn tri altarojn oni konsekris al la Sankta Triunuo, la Dipatrino Maria kaj la dek du apostoloj.

Ĉirkaŭ 1390 la ĥorejo de la preĝejo ricevis ciklon de gotikaj vitrofenestroj, kiuj po unu estis donacitaj de Nurenbergaj patriciaj familioj. Pliaj fenestroj estiĝis ĉ. 1410–1430.

Preĝejo kaj pilgrimulhospitalo estis fermitaj en la jaro 1526 sekve de la Reformacio. La iama preĝejo estis uzata por teatraj spektakloj kaj kiel ekzercejo de la Nurenbergaj Majstroj-Kantistoj, kiuj tie havis propran scenejon. En 1614 oni malpermesis la teatraĵojn en la kirko. Ekde 1615 la konstruaĵo estis renovigita kaj ekde 1627 ree uzata kiel preĝejo. En la jaro 1800 oni transdonis ĝin al la evangelia-reformita komunumo. Sekve oni eligis la statuojn kaj la altaron el la preĝejo kaj transdonis ilin al la preĝejo de Sankta Laŭrenco.

La 21-an de februaro 1945 bombo difektis la tegmenton kaj la ĥorejan volbon. Kontraŭe al la damaĝoj ĉe aliaj nurenbergaj preĝejoj, la difektiĝoj ĉe Marthakirche estis tiel malgravaj, ke jam en 1946 la konstruaĵo estis riparita.

La preĝejo estas stacio de la Historia Mejlo Nurenbergo.

* Kategorio Sankta Marta (Nurenbergo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Konsistaĵoj de sango post centrifugado kun antikoagulanto. 
Sangoplasmo estas tipo de biofarmacio rekte elprenita el vivantaj sistemoj.
La **sangoplasmo** (aŭ simple **plasmo**) kontribuas al ca 55 % de la volumeno de sango. Ĝi konsistas el 90-92 % akvo, kaj 8-10 % cetera materio kiel jonoj, organikaj kombinaĵoj kiel grandmolekuloj (ĉefe proteinoj).

La plej oftaj jonoj de la sangoplasmo estas:

* katjonoj Na+, K+
* anjonoj Cl−, HCO3−

La malpli grandaj organikaj molekuloj estas glukozo, aminoacidoj, ureo (OC(NH2)2) kaj ureata acido (C5H4N4O3).

La plasmoproteino estas miksaĵo de diverse konstruitaj kaj funkciantaj proteinmolekuloj. La tri ĉefaj grupoj de la proteinoj, laŭ ordo de kvanto, estas:

* albuminoj - estas la plej komunaj proteinoj el aminoacidoj,
* globulinoj - enhavas ankaŭ karbonhidratojn (kunmetitaj proteinoj),
* fibrinogeno - originas fibrino-proteinon, kiu permesas koaguliĝon de sango.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Sangoplasmo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Medicino |
| Portala ikono | Portalo pri Kemio |

* Antikoagulanto
* Plasmo
* Sero
La **Ligo de Eŭropaj Esploraj Universitatoj** (angle *League of European Research Universities*, LERU, france *Ligue européenne des universités de recherche*) estas asociiĝo de Eŭropaj esploraj universitatoj.

Historio kaj superrigardo
-------------------------

La Ligo de Eŭropaj Esploraj Universitatoj estas unuiĝo de esplorintensaj universitatoj. Fondite en 2002, kiel partnereco inter dek du multfakultataj esploraj universitatoj, en 2017 ĝi vastigis sian membrecon al dudek tri. Kiel la plej novaj aldonoj, Trinity College Dublin kaj la universitato de Kopenhago aliĝis al la alianco la 1-an de januaro 2017. La celo de la Ligo estas influi politikon en Eŭropo kaj evoluigi plej bonan praktikon per reciproka interŝanĝo de sperto. LERU regule publikigas diversajn artikolojn kaj raportojn kiuj faras altnivelajn politikajn deklarojn, disponigas analizojn kaj faras rekomendojn por politikistoj, universitatoj, esploristoj kaj aliaj koncernatoj.

La asociiĝo havas sian ĉefsidejon en Loveno, Belgio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* [http:// Oficiala retejo] (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 842732
 |
**San Martín Peras** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Martín Peras*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 242.

Geografio
---------

**San Martín Peras** apartenas al la distrikto Juxtlahuaca al kiuj apartenas entute 7 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12406 loĝantojn. El tiuj estis 6072 viroj kaj 6334 virinoj. La komunumo havas surfacon de 237,31 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2200 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7018 indiĝenoj. El tiuj 5380 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 5380 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Martín Hidalgo** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas San Martín Hidalgo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 077.

Geografio
---------

**San Martín Hidalgo** apartenas al la regiono Valles kiu situas en la centro de la subŝato kun limo al la regiono "Centro". Al la regiono Valles entute apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 24127 loĝantojn. El tiuj estis 11419 viroj kaj 12708 virinoj. La komunumo havas surfacon de 324,57 km². La meza alteco estas 1300 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 20,9 C. En la komunumo estas 964.00 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.
Rigardo al la ĉefurbo de San Martín Hidalgo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8655 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 7861 scipovis legi kaj skribi kaj 788 viroj estis analfabetoj. Do 9.1 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 9543 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 8750 sciis legi kaj skribi kaj 785 virinoj estis analfabetoj. Do 8,23 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en San Martín Hidalgo vivis 24524 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 13 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,053 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Martín Hidalgo Arkivigite je 2007-06-03 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**San Mateo del Mar** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Mateo del Mar*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 248.

Geografio
---------

**San Mateo del Mar** apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12667 loĝantojn. El tiuj estis 6332 viroj kaj 6335 virinoj. La komunumo havas surfacon de 75,27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 9118 indiĝenoj. El tiuj 7709 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 7709 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Mateo del Mar Arkivigite je 2012-03-20 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Situo de la insulo San Michele en la Laguno de Venecio
Muroj de la tombejo San Michele
Dosiero:San Michele (Venice).jpgLa insulo
La preĝejo *S.Michele in Isola*
La insulo **San Michele** (Sankta Mikaelo) estas la tombejo de Venecio. Ĝi situas iomete nordoriente de la urbocentro kaj konsistis pli frue el du apartaj insuletoj, nome *San Michele* kaj *San Cristoforo della Pace*, kiujn dividis kanalon ĝis 1837, kiam oni plenŝutis ĝin kaj unuigis la insuletojn.

Historio
--------

La insulon posedis en 1212-1810 la *Camaldoli*-monaĥoj. Tie laboris ekz. la mapisto Fra Mauro (1433-1459). Post konkero de Venecio, Napoleono Bonaparte decidis, ke oni devas ĉesigi ĉiujn tombejojn de la urbo pro preventi epidemiojn. Ĝis tiam oni entombigis la mortintojn sub tiujn placojn, kie funkciis akvokolektaj cisternoj.

La tombejo sur San Michele pleniĝis dum unu jarcento, nuntempe nur la protektitaj aŭ famaj tomboj havas kvieton. La restaĵoj de la simplaj civitanoj estas eltombigitaj post 10 jaroj kaj la ostoj estas rezervitaj en komuna tombo por fari lokon por la novaj entombigoj.

Vidindaĵoj
----------

### San Michele in Isola

Preĝejo, kiun konstruis Mauro Coducci en 1469-1497, el istria marmoro. Ĝi estas facile alirebla, antaŭ ĝi troviĝas stacio de la bus-ŝipeto *(vaporetto)*.

### La tombejo

San Cristoforo estas eta preĝejo ene de la tombejo. La tombejo estas dividita je la diversaj religioj.

Sur insulo de San Michele troviĝas en la protestanta parto Ezra Pound (1885–1972), nome usona poeto, Frederick Rolfe (barono Corvo) verkisto (mortis en 1913) kaj Ermanno Wolf-Ferrari (1876–1948) itala muzikisto.

En la ortodoksa parto ripozas Sergej Djagilev (1872–1929) baletisto, Igor Stravinskij (1882–1971) rusa muzikisto, Josif Brodskij (1940–1996) kaj Helenio Herrera (1916–1997).

Famaj personoj
--------------

* Fra Mauro (1433-1459), mapisto, kiu kompilis mondatlason 40 jarojn antaŭ malkvoro de Ameriko.

* Kategorio San Michele (Venecio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 448876
* GND: 4574839-1
* LCCN: sh2003002076
* VIAF: 122726330
* ISNI: 0000 0001 2104 7359
 |
**San Miguel Coatlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Miguel Coatlán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 263.

Geografio
---------

**San Miguel Coatlán** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2808 loĝantojn. El tiuj estis 1338 viroj kaj 1470 virinoj. La komunumo havas surfacon de 165,86 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1860 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 395 indiĝenoj. El tiuj 218 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 218 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Miguel Coatlán Arkivigite je 2011-08-09 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Miguel Panixtlahuaca** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Miguel Panixtlahuaca*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 272.

Geografio
---------

**San Miguel Panixtlahuaca** apartenas al la distrikto Juquila al kiuj apartenas entute 12 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5724 loĝantojn. El tiuj estis 2707 viroj kaj 3017 virinoj. La komunumo havas surfacon de 264,10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 770 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5395 indiĝenoj. El tiuj 4257 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4257 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Miguel Panixtlahuaca Arkivigite je 2007-04-03 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**San Miguel Quetzaltepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Miguel Quetzaltepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 275.

Geografio
---------

**San Miguel Quetzaltepec** apartenas al la distrikto Mixe al kiuj apartenas entute 17 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Norte, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6015 loĝantojn. El tiuj estis 2978 viroj kaj 3037 virinoj. La komunumo havas surfacon de 199,03 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1200 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4688 indiĝenoj. El tiuj 4124 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4124 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Miguel Quetzaltepec Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Miguel Tequixtepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Miguel Tequixtepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 283.

Geografio
---------

**San Miguel Tequixtepec** apartenas al la distrikto Coixtlahuaca al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 964 loĝantojn. El tiuj estis 489 viroj kaj 475 virinoj. La komunumo havas surfacon de 146,72 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2020 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8 indiĝenoj. El tiuj 7 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Miguel Tilquiápam** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Miguel Tilquiápam*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 284.

Geografio
---------

**San Miguel Tilquiápam** apartenas al la distrikto Ocotlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3442 loĝantojn. El tiuj estis 1627 viroj kaj 1815 virinoj. La komunumo havas surfacon de 39,55 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1650 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2611 indiĝenoj. El tiuj 2172 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2172 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Miguel Tilquiápam Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Municipa teritorio de San Miguel de Aguayo, sude de Kantabrio.
**San Miguel de Aguayo** [sanmiGEL deAGŬAĝo] (Sankta Mikaelo de Aguayo) estas municipo en suda Kantabrio, Hispanio, en la komarko Campoo-Los Valles.

Geografio
---------

Ĝi limas norde kun Molledo kaj Bárcena de Pie de Concha, sude kun Campoo de Yuso, okcidente kun Pesquera kaj Santiurde de Reinosa kaj oriente kun Luena. La municipa teritorio enhavas la loĝlokojn San Miguel de Aguayo (ĉefurbo), 97 loĝ. Santa María de Aguayo, 56 loĝ. kaj Santa Olalla de Aguayo, 7 loĝ. Ĝi estas je 69,3 km de la regiona ĉefurbo, Santandero. La areo suferis fortan senarbarigon por plenumi la postulojn de najbara industrio.

Demografio
----------

Por areo de 36 km² estas 148 loĝantoj (laŭ censo de 2021).

Demografia evoluo| 1900 | 1910 | 1920 | 1930 | 1940 | 1950 | 1960 | 1970 | 1980 | 1990 | 2000 | 2006 | 2012 | 2015 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 446 | 449 | 493 | 428 | 385 | 378 | 330 | 241 | 192 | 185 | 158 | 142 | 174 | 164 |

Ekonomio
--------

Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado, sed pro la industria kerno de Reinosa kaj pro la pli ĵusa turismo, la agado translokiĝis al la sektoroj de industrio kaj servoj.

Aktualo
-------

Preĝejo de Sankta Mikaelo. 
Inter vidindaĵoj estas turoj kaj kelkaj preĝejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 782611
 |
**San Miguel de Corneja** [sanmiGEL dekorNEĥa] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo *San Miguel de Corneja* estas komprenebla etimologie kiel *Sankta Mikaelo de Valo de Corneja*.

San Miguel de Corneja en la provinco Avilo.
Prahistoria skulptaĵo "verraco" [beRAko] (bovo-porko) plej verŝajne de epoko de vetonoj.
Kruco.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 6 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 53 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 60 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Mesegar de Corneja, Bonilla de la Sierra, Piedrahíta, Villafranca de la Sierra kaj Navaescurial. La rivero Corneja [korNEĥa], faras limon nordan kun Mesegar de Corneja kaj Bonilla de la Sierra. La altitudo gamas inter 1130 m sude en la ascendo al la montaro Villafranca, kaj 1020 m borde de la rivero Corneja. La loĝloko staras sur 1054 m super marnivelo.

Historio kaj aktualo
--------------------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La preĝejo estas de la 18-a jarcento.

Komunumna tradicio de Mezepoko regulas, ke la kvarkoj estas publikposedo, eĉ se la tero estas privata, kio rezultis en la koservado de kvarkoj kaj anzinoj vere jarcentaj, inter kiuj paŝtiĝas la brutaro. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj ĉefe fazeoloj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, kuirarto).

Estas interesante etnografia muzeo kiu montras la kamparanan vivmanieron ĝis 1970-aj jaroj, same kiel ĉiutagaj iloj. En la teretaĝo oni ekspozicias grandan kvantoj de agrikulturaj laboriloj kaj oni rekreas tipan domon. En la supra etaĝo oni ekspozicias laborilojn el la profesioj plej tipaj en la vilaĝo: forĝisto, barbiro, instruisto, ŝuriparisto, ĉarpentisto ktp. 

En 2019, pro detruo de pajlstokejo konsekvence de ŝtormo, oni malkovris ene de muro grandan ŝtonon iam uzitan kiel konstrumaterialo, kio rezultis prahistoria skulptaĵo de "verraco" [beRAko] (bovo-porko) plej verŝajne de epoko de vetonoj. Ekde Majo 2021 ĝi estas ekspoziciita je la enirejo de la vilaĝo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763156
 |
Vasta panoramo en San Miguelito

**San Miguelito** [sanmigelIto] (sankta Mikeleto) estas grandurbo kaj distrikto en Panamo, en provinco Panamo. La urbo mem estas administra centro de la distrikto, krome ĝi apartenas al urbaro de la proksima Panamurbo.

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 9° 2′ N 79° 30′ U﻿ / ﻿9.033 °N, 79.500 °U﻿ / 9.033; -79.500 (mapo)Koordinatoj: 9° 2′ N 79° 30′ U﻿ / ﻿9.033 °N, 79.500 °U﻿ / 9.033; -79.500 (mapo)
* Areo: 50 km² (distrikto)
* Loĝantaro: 315 019 (en 2010, plena)
* Supermara alteco: 40 m
* Horzono: UTC-5h

Historio
--------

Origino de Sankta Mikeleto devenis el la sama tempo kiel la naskiĝo de la Respubliko Panamo en 1903. En la ĉefurbo (Panamurbo) estis manko de loĝejoj, se estis, ili havis altajn rentojn. Oni serĉis pli konvenajn loĝlokojn en la provinco. Precipe en 1925 multe da laboristoj migris al la nuntempa Sankta Mikeleto. La urbeto San Mikeleto estis establita en 1960, tiam oni elektis la unuan urbestron. Post 4 jaroj oni fondis hospitalon por plibonigi decajn pretendojn de la loĝantoj. Ekde 1963 ankaŭ la eklezio ekagis.

Klimato
-------

Sankta Mikeleto havas humidan tropikan klimaton. La tutjara precipitaĵo estas preskaŭ 2000 mm. Oni mezuras averaĝan temperaturon 27 °C, kiu varias inter 21-35 °C.

Fontoj
------

* Hispana Vikipedio helpe de Guglo
*
**San Nicolas** (nederlande: **Sint Nicolaas**) estas loĝloko en la sudorienta parto de Arubo. San Nicolas situas 19 kilometojn sudoriente de Oranjestado. Ĝi estas la dua plej granda loĝloko de Arubo.

Petrolrafinejo
--------------

En la loĝloko troviĝas ekde 1924 petrolrafinejo, kio donis laboron al multaj homoj. La rafinejo estas de la teksasa kompanio Valero. Ĉiutage ĝi rafinis 275 000 barelojn da petrolo.

Strando de San Nicolas (Bebostrando)
Strando de Seroe Colorado
Loĝkvartalo en San Nicolas (Sint Nicolaas) kun je la fono la Lago-petrolrafinejo
Dum la Dua Mondmilito la rafinejo estis vane atakita fare de la germanoj, kiuj tamen sukcesis sinkigi kelkajn petrolŝipojn.

Post la milito la rafinejo kaŭzis ke Arubo nun estas unu el la plej bonfartaj insuloj en la karibia areo. Post kiam en 1986 la kompanio forlasis la rafinejon, i.a. pro la malmoderna rafiniloj, ankaŭ la dungitoj forlasis la insulon kaj iliaj vilaoj en la vilaĝo Seroe Colorado grandparte estas forlasitaj kaj neglektitaj.

En 1991 la rafinejo estis remalfermita, ĉifoje sub gvido de *Coastal Oil Company*. En 2004 la ankoraŭ ĉeestanta kompanio Valero transprenis ĝin. Ekde 2012 la rafinejo estas fermita.

Prostituado
-----------

San Nicolas estas la nura loko en Arubo kiu havas laŭleĝan prostituadon. Tio originis de la 1970-aj jaroj kaj 1980-aj jaroj kaj eble rilatas al la ĉeesto de multaj eksterlandaj laboristoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Sint Nicolaas op Royal Aruba.nl
**San Pablo Coatlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Pablo Coatlán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 291.

Geografio
---------

**San Pablo Coatlán** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3876 loĝantojn. El tiuj estis 1872 viroj kaj 2004 virinoj. La komunumo havas surfacon de 95,20 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1480 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 52 indiĝenoj. El tiuj 43 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 43 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Pablo Coatlán Arkivigite je 2011-08-09 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Pablo Yaganiza** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Pablo Yaganiza*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 299.

Geografio
---------

San Pablo Yaganiza apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1000 loĝantojn. El tiuj estis 470 viroj kaj 530 virinoj. La komunumo havas surfacon de 34,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1450 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 920 indiĝenoj. El tiuj 810 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 810 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Pablo Yaganiza Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Pedro Comitancillo** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Pedro Comitancillo*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 305.

Geografio
---------

**San Pedro Comitancillo** apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3858 loĝantojn. El tiuj estis 1800 viroj kaj 2058 virinoj. La komunumo havas surfacon de 165,86 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 70 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1879 indiĝenoj. El tiuj 1633 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1633 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Pedro Comitancillo Arkivigite je 2006-04-28 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.