recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Zsolt Borkai** [ĵolt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Borkai Zsolt** estas hungara gimnastikisto, olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, instruisto, politikisto.

Zsolt Borkai naskiĝis la 31-an de aŭgusto 1965 en Győr.

Biografio
---------

Zsolt Borkai maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1983, poste li akiris sportpedagogian diplomon en Pedagogia Altlernejo de Szeged 1989, plian diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1997. Intertempe en 1992 li ekinstruis en mezlernejo en Győr, inter 1999-2006 li estis lernejestro kun rango subkolonelo, krome li estis urbestro de Győr inter 2006-2019, eĉ li estis parlamentano inter 2010-2014. Li edziĝis en 1989, lia edzino naskis gefilojn en 1992, respektive 1995. Li ricevis premiojn inter 1988-2005.

### Skandalo

En 2019 li denove estis elektita urbestro spite tion, ke pli frue konatiĝis, ke en jaĥto li partoprenis en ekstergeedza seksumada kunveno. Tamen post la venko li redonis la mandaton.

### Sporta kariero

Zsolt Borkai inter 1972-1984 estis gimnastikisto per ilo boko en sia naskiĝurbo, poste ses jarojn en ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono 19-foje kaj en Universiado li venkis en 1987. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1988 kun ora medalo, krome en mondĉampionumo li estis la unua en 1987. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1993. Li estis prezidanto de la Hungara Olimpika Komitato inter 2010-2017.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818536
* VIAF: 2065157416852816710000
 |




* Portalo pri Biografio
Vidaĵo de la vilaĝo Moos in Passeier
La **Valo Passeier** ({itale:*Val Passiria*; germane *Passeier* aŭ *Passeiertal*) estas la valo de rivero Passer, en Sudtirolo, norda Italio. La rivero Passer estas maldekstra alfluanto de la rivero Adiĝo. Proksime al kunfluejo de la du riveroj, troviĝas la urbo Merano.

De Merano (altitudo 320 m) la valo direktiĝas ĉirkaŭ 20 km norden ĝis St. Leonhard (680 m), kie ĝi disbranĉiĝas. La ĉefa valo, tiu de la rivero Passer, direktiĝas nord okcidenten ĝis Moos in Passeier. De tie la altitudo rapide kreskas ĝis la montpasejo Timmelsjoch (2474 m) kie troviĝas la landlimo inter Italio kaj Aŭstrio. La alia branĉo de la valo de St. Leonhard direktiĝas nordorienten al montpasejo Jaufen (2094 m) de kie oni povas malspreniri al Sterzing.

La sekvaj komumumoj troviĝas en la valo: Kuens, Riffian, St. Martin in Passeier, St. Leonhard in Passeier kaj Moos in Passeier.

La plejmulto de la loĝantoj parolas la germanan kiel denaska lingvo.

* Valo Passeier en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Valo Passeier en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Koordinatoj: 46° 46′ N 11° 13′ O﻿ / ﻿46.767 °N, 11.217 °O﻿ / 46.767; 11.217 (mapo)
La **kantono Arras-2** (france *canton d'Arras-2*) estas franca balotdistrikto en la departemento Pas-de-Calais kaj en la regiono Hauts-de-France. La kantono konsistas el 11 komunumoj. Ĝi havas entute  loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en. Ĝia centraliza oficejo situas en Arras.

Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.

Komunumoj
---------

Krom Arras mem apartenas al la kantono Arras-2 la jenaj 11 francaj komunumoj :

1. Arras (parto)
2. Athies
3. Bailleul-Sir-Berthoult
4. Fampoux
5. Farbus
6. Feuchy
7. Gavrelle
8. Monchy-le-Preux
9. Saint-Laurent-Blangy
10. Saint-Nicolas
11. Thélus
12. Willerval

Historio
--------

Nova kantona organizado de la departemento Pas-de-Calais validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. La departementaj konsilantoj estas, eke de tiu baloto, elektataj per duvica plurnoma majoritata balotsistemo.

La elektantoj de ĉiu kantono elektas du membrojn de malsama sekso, kiuj prezentas sin kiel binomon. La departementaj konsilantoj estas elektitaj por sesjara mandato.

En la departemento Pas-de-Calais, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 77 al 39. La nuna kantono Arras-2 estis kreita per aldono de komunumoj de la eksaj kantonoj Arras-Nord (3 komunumoj), Vimy (5 komunumoj), Arras-Sud (2 komunumoj) kaj Vitry-en-Artois (1 komunumo). La kantono plene situas ene de la arondismento Arras.

Vidu ankaŭ
----------

* Kantonoj de Pas-de-Calais
* Komunumoj de Pas-de-Calais

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKantonoj de Pas-de-Calais |
| --- |
| Arondismento Arras | 
* Arras-1
* Arras-2
* Arras-3
* Auxi-le-Château
* Avesnes-le-Comte
* Bapaume
* Brebières
* Saint-Pol-sur-Ternoise
 |  |
| Arondismento Béthune | 
* Aire-sur-la-Lys
* Auchel
* Béthune
* Beuvry
* Bruay-la-Buissière
* Douvrin
* Lillers
* Nœux-les-Mines
 |
| Arondismento Boulogne-sur-Mer | 
* Boulogne-sur-Mer 1
* Boulogne-sur-Mer 2
* Desvres
* Outreau
 |
| Arondismento Calais | 
* Calais-1
* Calais-2
* Calais-3
* Marck
 |
| Arondismento Lens | 
* Avion
* Bully-les-Mines
* Carvin
* Harnes
* Hénin-Beaumont 1
* Hénin-Beaumont 2
* Lens
* Liévin
* Wingles
 |
| Arondismento Montreuil | 
* Auxi-le-Château
* Berck (Montreuil)
* Étaples
* Fruges
* Lumbres
 |
| Arondismento Saint-Omer | 
* Aire-sur-la-Lys
* Fruges
* Longuenesse
* Lumbres
* Saint-Omer
 |

 |
La **Monaĥejo Sankta Stepanos** (armene: Սուրբ Ստեփանոս վանք , *Surb Stepanos Vank*; perse: کلیسای سن استپانوس , *Kelisā-vi San Estepānus*), ankaŭ konata en armena lingvo kiel **Maghardavank** ( Մաղարդավանք ), estas armena monaĥejo situanta proksimume 15 km nordokcidente de la urbo Ĝulfo en la provinco Orienta Azerbajĝano, nordokcidenta Irano. Ĝi situas en profunda kanjono de la rivero Arakso, sur la irana flanko de la limo inter Irano kaj Naĥiĉevano. Ĝi estis origine konstruita en la naŭa jarcento, kaj estis rekonstruita dum la Safavida epoko, post damaĝoj pro militoj kaj tertremoj.

Ĝi estas parto de la Armenaj monaĥejaj ensembloj de Irano , kiuj estas enskribitaj en la Listo de Monda Heredaĵo de Unesko.

Historio
--------

Sankta Bartolomeo la Apostolo, laŭ la tradicio, unue fondis preĝejon en la loko ĉirkaŭ 62 p.K. sub la regado de la Parta Imperio. La unua monaĥejo estis konstruita en la 7-a jarcento, kaj poste estis vastigita en la 10-a jarcento. La monaĥejo estis damaĝita dum la militoj inter la selĝukoj kaj la bizanca imperio en la 11a kaj 12a jarcentoj.
Post la konkero de la regiono fare de la mongoloj de Hulagu Ĥano, nepo de Ĝingis-Ĥano, meze de la 13-a jarcento, packontrakto estis subskribita inter la Armena Eklezio kaj la Ilĥanlando, kaj la kristanoj konservis egalan situacion. La monaĥejo estis restarigita en la dua duono de la 13-a jarcento, kaj estis tute rekonstruita sub la gvidado de Zakariah en 1330. Ekde la 14-a kaj 15-a jarcentoj, la monaĥejo sankta Stepanos estis ĉe la alteco de sia kultura kaj intelekta influo, produktante pentraĵojn kaj prilumitajn manuskriptojn pri religio, historio kaj filozofio.
En la frua 15-a jarcento, la nova safavida dinastio protektis la armenajn, sed la regiono estis en la centro de la konfliktoj kun la otomanoj , kiuj invadis okcidentan Armenion en 1513. La monaĥejo iom post iom malkreskis en la 16-a jarcento. Ŝaho Abaso la 1-a forpelis la loĝantojn de la regiono en 1604, kaj la monaĥejo estis forlasita. Post 1650, la safavidoj reokupis la regionon kaj la forlasita monaĥejo estis restarigita en la lasta parto de la 17-a jarcento.
Komence de la 18-a jarcento, la regiono submetiĝis al la ekspansio de la Rusa Imperio. Erevano estis konkerita de la rusoj en 1827, kaj laŭ la Traktato de Turkmenĉaj , la limo inter Irano kaj Rusio poste estis establita sur la rivero Arakso. Konsekvence parto de la loĝantaro estis forte translokigita al rusa Armenio. La kaĝaraj regantoj daŭre protektis la armenojn, kaj instigis la rekonstruadon de la monaĥejo inter 1819 kaj 1825.
La monaĥejo spertis plurajn restarigojn en la 20a jarcento.

Bildaro
-------

* La monaĥejo kaj la ĉirkaŭo.La monaĥejo kaj la ĉirkaŭo.
* Interno de la Monaĥejo.Interno de la Monaĥejo.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑  A. Bruke, V. Maxwell, I. Shearer, Iran, Lonely Planet, 2012

* Monaĥejo Sankta Stepanos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monaĥejo Sankta Stepanos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Zsolt Gyulay (kajakisto)** [ĵolt djulai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gyulay Zsolt** estas hungara kajakisto, olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono.

Zsolt Gyulay (kajakisto) naskiĝis la 12-an de septembro 1964 en Vác.

Biografio
---------

Zsolt Gyulay (kajakisto) akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1991, poste alian diplomon komerca altlernejo. Ekde 1996 li havis altan postenon en uzino. Li edziĝis en 1987, lia edzino naskis trifoje. Li ricevis ŝtatajn premiojn en 1988 kaj 1992.

### Sporta kariero

Zsolt Gyulay (kajakisto) inter 1976-1981 estis kajakisto en sia naskiĝurbo sur Danubo, inter 1982-1984 en Győr, inter 1985-1999 en signifaj ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono 31-foje inter 1986-1995. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1988 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1992 kun 2 oraj medaloj en 1988, kun du arĝentaj medaloj en 1992, krome en mondĉampionumoj li estis la unua sesfoje inter 1986-1991. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1999, baldaŭ li havis postenojn en la hungara sporta vivo, foje en la ekonomia vivo.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2023-02-22 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun fotoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Zsolt Gyulay (kajakisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812300
 |



* Portalo pri Biografio
Retablo de la Virgulino.
La **Virgulino de la Kolombo** (en la hispana lingvo:**Virgen de la Paloma**) estas maria bildo de Madrido (Hispanio). Kvankam ŝi ne estas la oficiala patronino de la urbo Madrido (la patronino estas la Virgulino de la Almudeno), tradicie ĝi estas konsiderata "populara patronino de la madridanoj" kaj ĝuas je granda sekvantaro. Je ĝia honoro ĉiujare estas celebrataj la Festoj de la Kolombo, tipe madridaj. Temas pri tradicio el la fino de la 18-a jarcento.

La bildo de la Virgulino estas tolo anstataŭ la tradicia skulptaĵo. La pentraĵo troviĝas en la centro de retablo situanta en la Preĝejo de la Kolombo, en la kvartalo La Latina.

Laŭ informo skribita en 1791 de la markizo José Antonio de Armona y Murga, urbestro de Madrido, la tolo, kiu reprezentas la bildon pri la Virgulino de la Soleco, estis trovita aŭ donacita al kelkaj infanoj por ke ili ludu per ĝi en loko apuda al la strato de la Kolombo. Tie loĝis Isabel Tintero, kiu vidinte la okazintaĵon ĝin havis por si, purigis, enkadrigis kaj metis en la stratpordon de sia domo. La fervora kultado al la bildo fare de Tintero disvastiĝis inter la najbaroj.

Al la Virgulino estis atribuitaj pluraj mirakloj, ĝia kultado rapide disvastiĝis ĝis la Reĝa Familio. Onidire Maria Luiza de Parmo (edzino de Karlo la 4a) estis tre fervora devotino de ĉi bildo post akirado de la Virgulino de la Kolombo, la kuracado de sia filo Fernando la 7-a (Hispanio).

Pro amasa alveno de kredantoj, Isabel Tintero decidis uzi ĉambron de sia propra domo, sed eĉ tiel ne sufiĉis kaj ekiĝis la proceduro por starigi kapelon en la sama strato. La projekton realigis Francisco Sánchez, disĉiplo de Ventura Rodríguez, finiĝinte en 1795. La kapelo, dediĉita al Nia Sinjorino de la Soleco, konstruiĝis kun la subteno de la Reĝa Familio. Kvankam ĝia nomo estas *de la Soleco*, ĝi estas populare konata kiel "*de la Kolombo*" pro ĝia situo en la strato kun sama nomo.

La kultado kreskegis kaj la kapelo iĝis malgranda. En 1891, ĝi iĝis paroĥejo Sankta Petro la Reĝa, sed la konstruaĵo troviĝis je tre malbonaj kondiĉoj, pro kio oni elpensis la kreadon de nova preĝejo. En 1896 komenciĝis la konstruado de la nova preĝejo laŭ la projekto de la arkitekto Lorenzo Álvarez Capra, kaj inaŭguriĝis en 1912. Ĝia eksteraĵo havas novmudeĥaran stilon kaj interne ĝi havas gotikajn elementojn.

La 15an de aŭgusto, dato kiu koincidas kun la Ĉielenpreno de Maria, celebriĝas la solena meso en la kirko. Post kiam fajroestingisto (de kiu ĝi estas patronino) havas la honoron dekroĉi la bildon el la retablo kaj poste okazas procesio kun la ĉeesto de la ĉefepiskopo aŭ helpepiskopozobispo, la urbestro de Madrido, reprezentantoj de la fajroestingistoj, gravuloj kaj la publiko ĝenerale kiuj procesias sur la stratoj de la kvartalo La Latina. Post la procesio, la fajroestingistoj denove pendigas la bildon en la altaro.

* Kategorio Virgulino de la Kolombo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Zsolt Hauber** [ĵolt haŭber], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hauber Zsolt** estas hungara komponisto, sintezilisto.

Dosiero:Bonanza Banzai.jpgZsolt Hauber (dekstre)
Zsolt Hauber  naskiĝis la 11-an de decembro 1968 en Kecskemét.

Biografio
---------

Zsolt Hauber frekventis muziklernejojn en Szolnok, Moskvo kaj Budapeŝto, poste gimnazion en Budapeŝto, fine faklernejon por kelneroj. Kiam li estis 14-jara, li fondis ŝlagrorkestron *Bonanza Banzai* kun Ákos Kovács. La orkestro funkciis ĝis 1994, li estis komponisto kaj sintezilisto. Li debutis per granda ŝlagro *Induljon a banzáj* en 1988. Depost ĉeso de lia unua orkestro li fondis pli novan ŝlagrorkestron. Ekde 1995 li komponas ankaŭ enkondukajn muzikojn por televidprogramoj. En 2008 li fondis propran muzikeldonejon, post 4 jaroj li edziĝis, iom poste filo naskiĝis.

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Budapeŝto (2014)

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

Krom la ŝlagroj li komponas foje ankaŭ simfonian muzikon.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 645602
* ISNI: 0000 0004 6617 7175
* MBA: 11678161-1ae3-4fce-9027-c9d681dfd4ba
 |
**Zsolt Pozsgai** [ĵolt poĵgai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pozsgai Zsolt** estas hungara dramisto, reĝisoro, scenaristo. Lia pseŭdonimo estis *Giorgio Pianosa*.

Zsolt Pozsgai naskiĝis la 20-an de septembro 1960 en Pécs.

Biografio
---------

Zsolt Pozsgai maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li ne plulernis, sed aventureme li havis variajn profesiojn. Ekde 1982 li havis malaltan postenon en Nacia Teatro (Pécs). Inter 1985 kaj 1988 li studis en Universitato Janus Pannonius, sed sen diplomo poste li fondis libroeldonejon en Budapeŝto, kiun li gvidis ĝis 1995. Intertempe en 1992 li akiris redaktoran licencon. Lia unua dramo estis prezentita en 1998, poste ĝis 2016 ĉirkaŭ 70 liaj teatraĵoj estis videblaj, eĉ ankaŭ eksterlande. Plej ofte li mem estas ankaŭ la reĝisoro. Li kontribuis ankaŭ eseojn, studojn, ankaŭ tradukis kaj mallongtempe li estis en pluraj teatroj dramaturgo, arta gvidanto. Baldaŭ li interesiĝis pri filmoj. Li ricevis premiojn inter 1992-2021. Lia edzino naskis 2 filinojn en 1988 kaj 1989.

Liaj teatraj reĝisoraĵoj (elekto)
---------------------------------

* Mihály Babits: *A gólyakalifa* (2001)
* Zsolt Pozsgai: *A kölyök* (2011)
* Zsolt Pozsgai: *Én és Richard Burton* (2020)

Liaj aliaj teatraj laboroj (elekto)
-----------------------------------

* Niccolo Machiavelli: *Mandragóra* (2006) - tradukisto
* Ferenc Lehár: *Luxemburg grófja* (2007) - dramaturgo

Liaj filmaj scenarlibroj (elekto)
---------------------------------

* *Viaszmadár* (televida filmo, 1982)
* *Éretlenek* (televida serio, 8 epizodoj, 1996)
* *Csendkút* (2007) - ankaŭ reĝisoro
* *Megszállottak* (2018) - ankaŭ reĝisoro
* *Magyar Golgota* (2021) - ankaŭ reĝisoro

Liaj filmaj reĝisoraĵoj (elekto)
--------------------------------

* *Földindulás* (televida filmo, 2014)
* *Darking Way* (2021)

Liaj dramoj libroforme (elekto)
-------------------------------

* *Szeretlek, színház* (2001)
* *Szüzek és szörnyek* (2013)
* *Beszélnek bennem* (2020)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* filmoj
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 777195
* LCCN: no2002065719
* VIAF: 19348990
* ISNI: 0000 0000 7907 9938
* SUDOC: 056857349
* BNF: 170303357
 |



* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Filmo
**Zsolt Rostoványi** ([ĵolt roŝtovAnji] ; naskiĝis en 1952 en Pécel) estas hungara ekonomikisto kaj profesoro.

Zsolt Rostoványi

Kariero
-------

Zsolt Rostoványi  frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Ekonomia Universitato Marx Károly en 1975. En la sekva jaro li doktoriĝis. Post la diplomo li restis en la universitato por instrui. En 1977 li pasis 3 monatojn en universitato de Kairo, poste li okupiĝis ofte pri la islamo. Li akiris sciencajn gradojn (CSc) aŭ (Ph.D) en 1985, (DSc) en 2006 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li estis nomumita docento en 1989, provizora katedrestro en 1990, universitata profesoro (ankaŭ katedrestro) en 1992. Li estis dekano inter 1992 - 1998 kaj inter 2004 - 2011, rektoro inter 2012 – 2016. Ekde 2005 li estas ankaŭ institutestro. Li ricevis 4 premiojn inter 1998-2009. Li edziĝis dufoje, la unua edzino naskis 2 filojn, la alia 2 filinojn.

Elektitaj libroj
----------------

* *Az iszlám a 21. század küszöbén* (1998)
* *Az iszlám világ és a Nyugat* (2004)
* *Együttélésre ítélve - zsidók és palesztinok küzdelme a Szentföldért* (2006)
* *A Közel-Kelet története - A rövid XX. század* (2011)

Fontoj
------

* hungare
* oficiala paĝo kun foto
Sun symbolEncirkla punkto, nome alkemia kaj astronomia simbolo por oro.
La **suna maso** estas maso de Suno, ofte uzata en astronomio kiel mezurunuo por masoj de steloj, galaksioj kaj aliaj simile pezaj objektoj. Ĝia kutima simbolo estas *M*☉ kaj la valoro estas

*M*☉ = 1,9891\*1030 kg
Ĝi estas je proksimume 332950 fojoj pli granda ol maso de la Tero.

La suna maso povas esti kalkulita de longo de la tera jaro, distanco inter Tero kaj Suno (la astronomia unuo) (AU) kaj gravita konstanto (*G*) kiel

{\displaystyle M\_{\bigodot }={\frac {4\pi ^{2}\times (1{\rm {AU}})^{3}}{G\times (1{\rm {yr}})^{2}}}}.
Nek AU nek la gravita konstanto estas precize sciataj. Tamen, kalkulo de relativa maso de la alia planedo en la sunsistemo aŭ de maso de duopa stelo en unuoj de suna maso ne dependas de ĉi tiuj malbone sciataj konstantoj. Tiel la suna maso estis utila mezurunuo por esprimi ĉi tiujn masojn (vidu ankaŭ en gaŭsa gravita konstanto).

Poste AU estis ege bone mezurita per radaro kaj ankaŭ *G* estis bone mezurita sed la suna maso restas kiel tradicia unuo en astronomio.

Suno kontinue perdas sian mason pro radiado kaj suna vento, sed ĉi tia ŝanĝiĝo de la suna maso estas multe pli malgranda ol eraroj de la mezuroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Limigo de Chandrasekhar
* Gaŭsa gravita konstanto
La rapida evoluo de fervoja transporto en Rusio, inkluzive konstruon de la plej granda Transsiberia fervojo (Transsib), postulis pliigon de novaj inĝenieroj kaj teknika personaro.

La 5-an de junio 1896 estis establita la Moskva Imperiestra Inĝeniera Altlernejo (IMIU). La 26-a de septembro samjare okazis ĝia inaŭguro en la luita konstruaĵo situanta en Tverskaja strato, Moskvo.

La 20-an de septembro 1898 ĝi okupis la novan 3-etaĝan konstruaĵon en la strato Baĥmetjevskaja (nun Obrazcov strato) situanta en Marjina Roŝĉa.

En 1901 oni diplomis la unuajn specialistojn. Ĝis 1913 682 inĝenieroj ricevis siajn prestiĝajn atestojn.

En 1913 IMIU estis renomita al la Moskva Instituto de Fervojaj Inĝenieroj, kun kvinjara instrua periodo. La 27-an de decembro 1913 ĝi ricevis la nomon de la imperiestro Nikolao II.

La 19-a de novembro 1924 en Sovetunio aperis la Moskva Instituto de Transportaj Inĝenieroj (MIIT).

La 15-a de junio 1993 MIIT ricevis universitatan statuson kaj estis renomita kiel la Moskva Ŝtata Universitato de Fervojaj Inĝenieroj (MIIT).

La ĉefa enirejo de la universitato

* Kategorio Moskva Ŝtata Universitato de Fervojaj Inĝenieroj (MIIT) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Nuntempe ĝi estas la plej granda universitato de la lando, kiu inkluzivas 37 branĉojn en 24 rusiaj regionoj. En MIIT instruiĝas pli ol 118.000 studentoj, el kiuj pli ol 1.800 personoj estas reprezentantoj de 28 landoj. Instruado estas efektivigata de 2508 instruistoj, inkluzive 284 profesorojn kaj 898 docentojn.

Tra la jaroj en la universitato diplomiĝis pli ol 360,000 tre kvalifikitaj specialistoj kun pli alta edukado.

**Famaj eks-studentoj**

Semjon Belits-Gaiman-Sovetia Olimpika naĝanto

Bidzina Ivanishvili estas Komercisto kaj politikisto El Kartvelio

Vitalij Malkin estas rusa komercisto kaj politikisto

Konstantin Borovoj estas rusa komercisto kaj politikisto

Igor Guberman-rusa poeto

Anatolij Ribakov - Sovetia kaj rusa verkisto

Jakov Dzhugashvili estas la filo De Josif Stalin

Igor Zaitsev-Sovetia armea komandanto

Grigorij Kaidanov - rusa-Usona ŝakmajstro

Viktor Vekselberg-rusa komercisto

Leonard Blavatnik-rusa-Usona komercisto

Vladimir Kuzmin - rusa muzikisto

Ilja Filatov-ekonomikisto, financisto, administranto

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo ruse angle


1. ↑
2. ↑
|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 

|  |
| --- |
| [aRa] |
|  |
| Ekzemplo pri prononco |
| 

---

 |

 |
| *Ĉu problemoj aŭdigi ĉi tiun dosieron? Vidu helpon.* |

La **uvula trilo voĉa** estas voĉa konsonanto uzata en kelkaj lingvoj. Ĝia IFA-simbolo estas [ʀ]; en SAMPA, R\.

Priskribo
---------

* Ĝia artikulacio estas vibra, t.e. ĝi estas produktata per vibrado de la artikulacia organo.
* Ĝia artikulacia organo estas uvulo, ĝi estas artikulaciata per la langodorso kaj la palata velo.
* Ĝi estas voĉa konsonanto.
* Ĝi estas buŝa (la aero eliras *nur* per la buŝo).
* Ĝi estas centra (la aerfluo pasas meze super la lango, ne flanke).
* Ĝi estas pulma (la aerfluon produktas la pulmoj).

Ekzemploj nacilingvaj
---------------------

### France

Nuntempe [ʀ] ne estas uzata en la norma (Pariza) sonsistemo franca (la norma realigo de la franca fonemo /r/ estas la uvula frotsono voĉa [ʁ]); ĝi tamen estas uzata dialekte kaj populara inter la famaj francaj kantistoj (almenaŭ en kantado), ekz-e Georges Brassens, Jacques Brel, Jean Ferrat, Édith Piaf, Barbara, Charles Aznavour.

### Ĝermane

[R] estas unu el la normaj realigoj de la fonemo /r/ (ekz-e en ***r**ot* [ʀo:t]). Same en jido.

Simile en la lingvoj dana, nederlanda, sveda.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

 

***Internacia Pedagogia Revuo*** (***IPR***) estas esperanta trimonata revuo por Esperanto-instruistoj, eldonata de Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj (ILEI). Ĝia nuna ĉefredaktoro estas Jozefo Nemeth el Hungarujo.

Enhavo
------

En la revuo troviĝas ekzemple artikoloj pri lingvoinstruado, ideoj por helpi al instruistoj de Esperanto plibonigi siajn spertojn, informoj pri agadoj tiucele, raportoj pri elstaraj agadoj en landoj kaj sekcioj de ILEI, kaj de la kontaktoj kun ekstermovadaj partneroj, anoncoj pri ILEI-Kongresoj, alvokoj al simpozioj.

***IPR*** aperas kvarfoje jare kaj entenas kutime 40 paĝojn tutkolorajn A5-formatajn. La lasta numero de la jaro estas pli dika. La presado okazas en Martin, Slovakio.

Historio
--------

En 1907 la franca lerneja direktoro Firmin Durieux fondis kun kolegoj la Internacian Asocion de Instruistoj kaj la revuon *Internacia Pedagogia Revuo*.

La revuo aperis inter 1908 kaj 1914. Poste estis paŭzo dum la unua mondmilito. De 1922  ĝis 1933 ĝi aperis en Germanujo. De 1933 ĝis 1939 ĝi aperis en Nederlando. La revuo aperis de 1956 ĝis 1959. En 1949 estis fondita la Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj. En 1958 ***IPR*** fariĝis oficiala organo de ILEI.

La unua numero de la nuna ***IPR*** havas la daton novembro 1970. En 1973 ekredaktoris Reinhard Haupenthal. De 1974 ĝis 1975 redaktis ***IPR***-n Helmut Sonnabend, prezidanto de ILEI. Ekde 1975: Gaston Turin. Ekde 1978 eklaboras teamo el du personoj: Helmut Sonnabend kaj Brunetto Casini. En 1986 la estraro de ILEI decidis, ke grupo devas zorgi pri la revuo; tio okazis sub la gvido de István Szerdahelyi. Tamen ne por longa tempo. 1987 estis la unua jaro de redaktado de Istvan Ertl. En 1990 eklaboris Stefan MacGill. En 1992 transprenis la taskon Márta Kovács. En 1995 komencis sian redaktan taskon Jozefo Németh, kiu en 2014 festis 20 jarojn da redaktado.

Referencoj
----------

1. ↑  Stojan, Petro 1929 : *Bibliografio de Internacia Lingvo*, numero 3265, paĝo 317
2. ↑  *Franca Esperantisto* n-ro 498
3. ↑  Stojan, Petro 1929 : *Bibliografio de Internacia Lingvo*, numero 3267, paĝo 317

Vidu ankaŭ
----------

* *Juna Amiko*, alia revuo eldonata de ILEI, direktata al lernantoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retpaĝo de la *Internacia Pedagogia Revuo*
* Arĥivo de malnovaj numeroj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
"Terpomulo" en parado pri la filmo *Toy Story*
***Mr. Potato Head*** (Sinjoro Terpomkapo aŭ Terpomulo) estas ludilo inventita de *George Lerner* en 1949. Ĝi konsistas el plasta modelo de terpomo, kiu povas esti ornamita per vario de plastaj partoj kiuj povas esti ligitaj al la ĉefa korpo. Tiuj partoj estas ofte oreloj, okuloj, ŝuoj, ĉapelo, nazo kaj buŝo. Ĝi estis fabrikita kaj distribuita de kompanio Hasbro en 1952. *Mr. Potato Head* estis la unua ludilo kiu estis reklamita per televido kaj estis plue produktata ekde sia komenco.

Referencoj
----------

1. ↑  "Mr Potato Head". Retejo de Museum of Childhood. V&A Museum of Childhood. Alirita la 17an de majo 2019.
2. ↑   Walsh, Tim (2005). Timeless Toys: Classic Toys and the Playmakers Who Made Them. Andrews McMeel Publishing. ISBN 0-7407-5571-4.
3. ↑  "History of Hasbro: Mr. Potato Head". Arkivita el la originalo la 25an de septembro, 2008. Alirita la 17an de majo, 2019.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo

* Kategorio Mr. Potato Head en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Temerin** ankaŭ hungare; serbe **Темерин,** germane *Temen* aŭ *Theresienring* aŭ *Temeri* estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Baĉka. Ankoraŭ po unu urbo kaj vilaĝo apartenas al la municipo.

Katolika preĝejo de Temerin

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 162  km²
* Loĝantaro: 19200
* Poŝtkodo: 21235
* Telefonprefikso: +381 21
* Aŭtokodo:NS

Temerin situas en la mapo en la verda municipo

Situo
-----

La urbo situas laŭ la ĉefvojo Senta-Novi Sad, la lasta estas tre proksime.

Historio
--------

En 1332 okazis la unua mencio pri la komunumo en formo *"Themeri"*. En 1560 serbaj rifuĝintoj alvenis al la hungara vilaĝo. Post la turka erao en 1781 hungaroj, en 1787 germanoj alvenis. Temerin en 1799 ricevis la titolon kampurbo kun tutlanda bazarada rajto jare po 4. En 1848 pro la konfliktoj la loĝantaro rifuĝis. En 1899 la fervojo ekfunkciis ankaŭ en tiu ĉi urbeto. En 1900 vivis en Temerin 9518 homoj (8711 hungaroj, 787 germanoj, 13 serboj). La urbeto apartenis al Bács-Bodrog ĝis Traktato de Trianon, poste al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1920 serbaj ekssoldatoj alvenis. Inter 1941-1944 la hungara armeo okupis Temerin, dume en 1942 la judoj deportiĝis. Ankaŭ tie estis razio, same tiel, kiel en Újvidék. Same tiel okazis la venĝo kaj la germanoj deportiĝis. En 1946 alvenis serboj, en 2000 loĝantoj el la militaj zonoj, ekz. el Bosnio.

Post la 2-a mondmilito iom da industrio ekfunkciis en Temerin.
En 2002 loĝis 19 216 homoj (serboj 9660, hungaroj 8187, jugoslavianoj 304, kroatoj 137 kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo
* romkatolikaj preĝejoj omaĝe al Virga Sankta Rosalia el 1804 kaj omaĝe al Lourdes-a Dipatrino
* golgoto (la plej alta punkto de Temerin
* banejo ekde 1915
* biblioteko kaj muzeo

Famuloj
-------

En Temerin naskiĝis hungara aktoro Andrea Petrik.

Ĝemelurbo
---------

* Temerin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Temerin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Mórahalom, Hungario

Preĝejo om. al Rosaria en Temerin
Ortodoksa preĝejo de Temerin

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 231530
* GND: 4441596-5
* LCCN: n93018188
* VIAF: 131496253
* NKC: ge1105890
 |
La **Labradora Ĉashundo**, aŭ **Labradoro**, estas vaste konata hundoraso kiu estas rigardata kiel amikega, inteligenta kaj obeema hundo. Pro tiuj multaj proprecoj, la labradoro estas ofte trejnata de profesiuloj por fariĝi laborhundo kun variaj taskoj, ekzemple helpi la blindulojn, trovi narkotaĵon en internaciaj flughavenoj aŭ kvietigi la pacientojn en hospitalo. Sed kutime, tiu hundraso estas precipe populara kiel familia besto tra la tuta Eŭropo kaj Ameriko. Laŭ pluraj enketoj, la labradoro estas eĉ la plej adorata hundraso en Usono kaj Britio.

Historio
--------

La labradoro malnovtempe aperis sur la insulo de Novlando, kiu nun apartenas al la kanada provinco de Novlando kaj Labradoro. La nomo « Labradoro » (*Labrador* en la angla lingvo) estas donita de la grafo de Malmesbury, kiu volis fari diferencigon kun la Novlanda hundo. Antaŭe estis la labradoroj nomigitaj *Lesser Newfoundland* aŭ *St. John’s dog*.

Laŭ la oficiala hunda klubo de Usono, la *American Kennel Club*, labradoraj pedigroj komencis aperi relative frue, proksimume en 1878. Aliparte akceptis ĉi tiu klubo la labradoran ĉashundon kiel tute distinganhundrason en 1903.

Socialaj funkcioj
-----------------

La labradoro estas tre ekvilibra hundraso, tio permesas ĝin utiligi por multaj malsamaj laboroj. Aparte ĝi estas elektata kiel gvidhundo por blinduloj.

Kiel montras ĝia nomo, la labradora ĉashundo kapablas facile retrovi ĉasbestojn dum la ĉaso, speciale anasojn, ĉar la densa felo de tia hundo bonege adaptiĝis al la ĉaso en akva loko.

Ŝajno
-----

La labradoraj ĉashundoj ofte estas bonegaj naĝuloj. Ĉi tiu hundino ripozas sur bretona sablobordo apud Saint-Malo post sia banado en la Manika Markolo.
La labradoroj estas relative grandaj hundoj: dum vira specimeno kutime povas atingi inter 27 kaj 35 kilogramojn, la hundinoj normale pezas inter 23 kaj 32 kilogramojn. La eblaj koloroj estas sufiĉe diversaj: tiaj hundoj povas esti nigraj, flavaj aŭ maronkoloraj. Krome, depende de siaj genoj, labradoro povas havi nigran aŭ rozkoloran nazon. Tuŝe ŝajnas la felo mallonga sed tre densa, por ebligi facilan naĝadon. Ankaŭ danke al sia longa vosto kaj siaj palmaj piedoj estas la labradoro instinkte bonega naĝulo. Fakte utiligas tiu hundo sian voston en la akvo kiel direkterono.

Ekzistas du kategorioj da labradoroj, nome la angla raso kaj la amerikana raso. La anglaj labradoroj ŝajnas pli malgrandaj kaj pli kompaktaj ol iliaj transatlantikaj najbaroj. Australia vario ankaŭ ekzistas, kvankam oni povas trovi ĝin nur sur tiu kontinento aŭ en Azio.

Vidu ankaŭ
----------

* Hundo
* Listo de hundrasoj
* Novlanda hundo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Labradora ĉashundo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Labradora ĉashundo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Rasa normo nr-o. 122 de la FCI: Labrador Retriever (PDF-dokumento)
* Arkivigite je 2005-04-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2005-04-10 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 

1. ↑  Novlando kaj Labradoro
La **Lagosa Laguno** aŭ en angla **Lagos Lagoon** estas laguno kiu kunhavas nomon kun la urbo Lagoso, Niĝerio, nome la dua plej granda urbo en Afriko, kiu kuŝas sur ties sudokcidenta bordo. La nomo derivas el la portugalaj navigantoj, kaj signifas 'lagoj' en Portugala lingvo kaj tiele 'Lagosa Laguno' estas ekzemplo de taŭtologia lokonomo.

Priskribo
---------

La laguno estas pli ol 50 km longa kaj 3 al 13 km larĝa, separata el la Atlantika Oceano per longa sablejo 2 al 5 km larĝa, kiu havas marĉecajn marĝenojn ĉe la laguna flanko. Ties areo estas proksimume 6,354.7 km². La laguno estas neprofunda kaj ne trairebla fare de oceanveturaj ŝipoj, sed nur de pli malgrandaj boatoj.

La laguno ricevas la enfluon de la riveroj Ogun kaj Osun.

6° 30′ 06″ Nordo 3° 31′ 21″ Oriento﻿ / ﻿6.5015814 °N, 3.5224915 °O﻿ / 6.5015814; 3.5224915 (mapo)

* Kategorio Lagosa Laguno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 495208
 |


1. ↑  Lagos Lagoon Coastal Profile: Information Database For Planning Theory, de Obafemi McArthur Okusipe, Department of Urban and Regional Planning, University of Lagos - Aliritala 22an de Septembro, 2008
**Zsuzsa Gyurkovics** [ĵuĵa djurkoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gyurkovics Zsuzsa** estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝi apartenas al la slovaka minoritato.

Zsuzsa Gyurkovics  naskiĝis la 9-an de marto 1929 en Tótkomlós.

Biografio
---------

Zsuzsa Gyurkovics estis amatora aktoro (ankaŭ slovake) en sia naskiĝurbo. Ŝi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1951. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro Kisfaludy. Inter 1954 kaj 1958 ŝi estis membro de Teatro Madách, poste ŝi vivis en Orienta Germanio. Hejmenveninta en 1965 ŝi estis aktoro denove en Teatro Madách, inter 1966-1989 en alia pli malgranda teatro. Ŝi estis ankaŭ en gastostatuso denove en Győr inter 1972–1976. Ŝi kantis ankaŭ operetojn kaj similajn muzikajn teatraĵojn. Ŝi ricevis premion en 1975. Ŝi havis edzon kaj naskis 2 filojn.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* Zsigmond Móricz: *Légy jó mindhalálig* - Nyilas Misi (ĉefrolo knaba)
* Ŝĉerbakov: *Nem bánok semmit sem* memorvespero pri Edit Piaf - ĉefrolo
* István Örkény: *Macskajáték* (1985 kun televizia transssendo)
* *Ave Maria* kantista prezentado
* *A bohóc dalai* (Kantoj de la klaŭno) (2000)

Elektitaj filmaj roloj
----------------------

* *2x2 néha 5* (1954)
* *A jövő század zenéje* (1970)
* *A sárga telefon* (1986)
* *A Herceg haladéka* (2006)
* kelkaj dubladaj roloj en eksterlandaj filmoj, ekzemple hungara voĉo de Rosy Varte kaj aliaj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* datenoj kun foto
* hungarlingva biografio
* 
* Arkivigite je 2017-02-21 per la retarkivo Wayback Machine
**Wintersingen**  estas komunumo en la distrikto Sissach en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 617 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Pregheo de Wintersingen
Wintersingen situas norde de Sissach en valo sude de la Rejno. En la vilaĝo fontas la rivereto *Wintersingerbach*, alfluanto de *Magdenerbach*, kiu siavice alfluas al Rejno. La plej alta punkto de la komunumo situas sur la monteto *Chienberg* je alteco de 720 m s.m. la plej malalta punkt je alteco de 370 m s.m. kie la rivereto Wintrsingerbach elfluas el la vilaĝa teritorio.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Wintersingen limas en nordoriento al Maisprach, en oriento al Buus, en sudoriento al Rickenbach, en sudokcidento al Sissach, en okcidento al Nusshof, kaj en nordokcidento al Magden (Kantono Argovio).

Trafiko
-------

Wintersingen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La vilaĝo atingeblas per la buso 106 ek de la stacidomo de Sissach.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Wintersingen datiĝas el la jaro 1196 kiel *Wintersingin*.

En la frua mezepoko sube de la vilaĝo ekzistis libera bieno, kiu estis reĝa posedaĵo kaj servis kiel azilo al rifuĝintoj. En la 14-a jarcento la liberbieno kaj vilaĝo apartenis al la Grafoj de Thierstein. Kune kun la senjorujo Farnsburg la vilaĝo en la jaro 1461 estis akirita de la urbo Bazelo. Ĝis la jaro 1814 la vilaĝo restis parto de la voktejo Farnsburg, kaj tiam estis atribuita al la distrikto Liestal. Post la Bazela Kantondisiĝo en la jaro 1832 la komunumo estis atribuita al la distrikto Sissach kaj fariĝis kun ĝi en la jaro 1833 parto de la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Wintersingen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Wintersingen
* Paĝo pri Wintersingen sur la retejo de Kantono Bazelo Kampara Arkivigite je 2008-12-29 per la retarkivo Wayback Machine

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Sissach |
| --- |
| SissachSissach Anwil  •  Böckten  •  Buckten  •  Buus  •  Diepflingen  •  Gelterkinden  •  Häfelfingen  •  Hemmiken  •  Itingen  •  Känerkinden  •  Kilchberg  •  Läufelfingen  •  Maisprach  •  Nusshof  •  Oltingen  •  Ormalingen  •  Rickenbach  •  Rothenfluh  •  Rümlingen  •  Rünenberg  •  Sissach  •  Tecknau  •  Tenniken  •  Thürnen  •  Wenslingen  •  Wintersingen  •  Wittinsburg  •  Zeglingen  •  Zunzgen | Sissach |

 |
**Zsuzsa Pannonhalmi** [ĵuĵa], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pannonhalmi Zsuzsa** estas hungara ceramikisto, instruisto.

Zsuzsa Pannonhalmi naskiĝis la 29-an de aprilo 1949 en Újpest.

Ceramika skulptaĵo fare de Zsuzsa Pannonhalmi
Ceramika skulptaĵo fare de Zsuzsa Pannonhalmi

Biografio
---------

Zsuzsa Pannonhalmi akiris diplomon en Industriarta Altlernejo de Budapeŝto en 1974, sed pli frue ŝi studis arkitekturon ankaŭ en Teknikuniversitato. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Eszter Mattioni, Ilona Kiss Roóz, Ferenc Laborcz kaj Árpád Csekovszky. Post siaj studoj ŝi laboris en ŝtata entrepreno kaj ŝi instruis en arta mezlernejo. En 1979 ŝi establis propran atelieron en Pécel, poste ŝi estas sendependa artisto. Ŝi ofte partoprenis en ekspozicioj, artistkolonioj, simpozioj. Ŝi ricevis premiojn inter 1976-2014. Si havas edzon kaj naskis filinon en 1977.

Elektitaj surstrataj ceramikaĵoj
--------------------------------

* Bassersdorf (muraĵo, 1982)
* Iklad (surmura bildo, 1986)
* Pécel (reliefo, 1992)
* Preĝejo Elizabeto de Hungario (Pesterzsébet) (flankaltaro, 2000)
* Hódmezővásárhely (laŭvoja kruco, 2007)
* Pécel (skulptaĵo, 2014)

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Kecskemét (1974, 1985)
* Zuriko (1982)
* Budapeŝto (1987, 1995, 2004, 2010)
* Montreux (1992)
* Hódmezővásárhely (1993, 2005)
* Pécel (2003, 2014)
* Tihany (2015)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2020-06-21 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2020-03-19 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 695025
* VIAF: 121416258
* ISNI: 0000 0000 7919 8638
 |
Simiaj pugoj
**Pugo** aŭ **postaĵo** estas la parto de korpo, sur kiu homoj kaj simioj sidas. Ĝi konsistas el du muskolaj masoj, nomitaj sidvangoj aŭ gluteoj.

La sidvangoj konsistas el muskoloj respondecaj por la movoj de la kruroj, aparte por la cirkla movado de la femuro. Tie troviĝas, en la virinoj, la graso uzata en la formado de la feto.

La pugo apartiĝas en du **gluteoj** per divido, nomata *interglutea sulko*, kiu entenas la *anuson*. La formo kaj la amplekso de la sidvangoj en la primatoj ebligas al ili, resti sidantaj sen bezono uzi gambojn kiel aldona apogo, kaj en la homo ili estas la plej gravaj muskoloj por ties staranta pozicio.

En multaj kulturoj, oni evitas publike montri la pugon malkovritan. (Vidu nudeco.)

La malnovaj Grekoj donis al la diino Afrodito la epiteton "la belpuga" (Καλλίπυγος).

* Jean-Jacques Lequeu (c. 1785).Jean-Jacques Lequeu (c. 1785).
* Félix Vallotton (c. 1884).Félix Vallotton (c. 1884).
* Pugo kaj femurfendo de virinoPugo kaj femurfendo de virino
* MOSH fotita de Liz WelshMOSH fotita de Liz Welsh
* Ina pugoIna pugo

Vidu ankaŭ
----------

* Gropo
* Pugfrapado

* Pugo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Pugo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Lili Felméry** [felmEri] laŭ hungarlingve kutima nomordo **Felméry Lili** estas hungara baletisto. Ŝia familia nomvatrianto estis *Felméri*, ŝia edzo estis Gergő Ármin Balázsi.

Lili Felméry naskiĝis la 13-an de marto 1991 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Lili Felméry studis baleton en Hungara Dancarta Altlernejo inter 2002–2008, Baleta Akademio de Vaganova (2009), en:Royal Ballet School, fine denove en la Dancarta Altlernejo (2010). Tiutempe ŝi frekventis ankaŭ kursojn en Kopenhago, Belgio, Houston (Teksaso) kaj Miamo. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Erzsébet Dvorszky kaj Imre Dózsa. Ŝi ricevis membrecon en baleta branĉo de la Budapeŝta Ŝtata Operejo en 2009, kie ŝi estis levita privata dancisto, pli poste titulara privata dancisto. Ŝi ricevis premiojn inter 2010-2019.

Ŝiaj roloj (elekto)
-------------------

* Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij:
	+ Cignolago - pas de trois
	+ La Nuksrompilo - princino Maria; sukerfeino
	+ *Eŭgeno Onegin* (baleto) - Olga
	+ Anna Karenina (baleto) - Kitty
* Léo Delibes: *Coppelia* - Swanilda
* Adam-Lavrovskij: *Giselle* - titolrolo
* Ferenc Lehár: *A víg özvegy* (baleto) - Valencienne
* Ŝekspiro: Romeo kaj Julieta (baleto) - ina titolrolo
* Asafjev: *Baĥĉiseraja fontano* (baleto) - Maria
* Aram Ĥaĉaturjan: *Spartacus* (baleto) - Claudia

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografieto kun foto kaj roloj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796788
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


1. ↑
**Zubrzyca Górna**, hungare **Felsőzubrica** estas vilaĝo en Pollando, en provinco Malgrandopolio, en vojevodio Nowy Sącz, en Distrikto Nowotarski. Inter 1899-1918 la oficiala hungara nomo estis **Felsőbölényes**.

Zubrzyca Górna troviĝas en la ruĝa provinco
* Areo:  km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro: 290
* Poŝtkodo: 34-484
* Telefonprefikso: +(48)18
* Aŭtokodo: KNT
* koordinatoj: 49° 34' N, 19° 39' E

Situo
-----

La vilaĝo situas en Karpatoj en valo de rojo, laŭ traira flankovojo (ĉefvojo preteriras). Jabłonka (Malgrandopolio) troviĝas 10 km-ojn for.

Historio
--------

Familio Moniak konstruis tie akvomuelejojn kaj teksaĵfarejon proksimume en 1620 kaj formiĝis ankaŭ vilaĝo. Pro tiu ago Mateusz Moniak nobeliĝis en 1674. Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Hungario, poste al Pollando. En 1939 Slovakio okupis la vilaĝon kaj ĝis 1945 apartenis al Slovakio.

Vidindaĵoj
----------

* baroka katolika preĝejo omaĝe al Sankta Mikaelo
* nobeldomo de Moniak kun subĉiela muzeo

* Kategorio Zubrzyca Górna en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Zubřina** [**zub**ĵina] estas rivereto en regiono Plzeň en Ĉeĥio. Ĝi fontas proksime de vilaĝo Pelechy, fluas unue norden, poste orienten tra la urbo Domažlice kaj denove turniĝas norden. Ĉe la urbeto Staňkov ĝi enfluas en riveron Radbuza.

Pri ĝia longo estas diversaj indikoj inter 22 km kaj 33 km.

En la malsupra parto, proksimume ekde Domažlice, ĉe taŭga akvonivelo eblas veturi sur Zubřina per sportaj boatoj, sed necesas porti la boatojn trans digetojn, kiuj reguligas la fluon de la rivero.

Inter Domažlice kaj Staňkov la fervoja linio 180 inter Pilseno kaj Furth im Wald sekvas la valon de Zubřina; ĝi dufoje transveturas la riveron.

Zubřina trafluas aŭ preterfluas tra jenaj municipoj kaj vilaĝoj: Pelechy, Stará Pasečnice, Pasečnice, Nová Pasečnice, Havlovice, Bezděkovské Předměstí, Město, Radonice, Milavče, Nahošice, Výrov, Blížejov, Přívozec, Chotiměř, Osvračín kaj en Staňkov II ĝi kunfluiĝas kun Radbuza.

Galerio
-------

* Bezděkovské PředměstíBezděkovské Předměstí
* Bezděkovské PředměstíBezděkovské Předměstí
* Bezděkovské PředměstíBezděkovské Předměstí

Koordinatoj: 49° 32′ 47″ N 13° 3′ 51″ O﻿ / ﻿49.54639 °N, 13.06417 °O﻿ / 49.54639; 13.06417 (mapo)

Notoj
-----

1. 1 2   řeka Zubřina - Česká republika (ĉeĥe) (HTML). infoglobe. Alirita 2013-05-09.
2. ↑   Zubřina (ĉeĥe). Alirita 2013-05-09.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Vodní stav – Zubřina, Domažlice (ĉeĥe). Arkivita el la originalo je 2014-08-10. Alirita 2013-05-09.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
valo de la Wisper (2010)
lago de la Wisper (2012)
valo de la Wisper apud Lorch (2001)
La rojo **Wisper** estas 29,715 km longa, dekstra flankrivero de la Rejno en la regiono Wispertaunus en Heslando, Gemanujo.

Rivervojo
---------

La fonto de la Wisper situas okcidente de la mezmontaro Taunus sur la teritorio de Heidenrod, ĉ. 250 m oriente de Mappershain. La Wisper fluas sudokcidenten tra trankvila, kaj pitoreska arbara valo. En la valo nur loĝas tre malmultaj homoj. La sola vilaĝo estas Geroldstein.

De la kunfluejo kun la rojo Fischbach ĝis la Rejno la Wisper estas akompanata de strato. La valo de la Wisper estas relative profunde.

Geografia situo
---------------

La plej granda valo de la Wisper apartenas al la regiono Wispertaunus, kiu estas parto de la okcidenta Hintertaunus. La Wispertaunus estas arbara pejzaĝo kun profundaj valoj, nur sur la montodorsoj troviĝas vilaĝojn. De okcidento al oriento tio estas: Ransel, Wollmerschied, Espenschied, Dickschied, Hilgenroth, Nauroth, Springen kaj Wisper. En flanka valo troviĝas la vilaĝo Presberg, urboparto de Rüdesheim ĉe Rejno.

Historio
--------

La valo de la Wisper estis la norda limregiono de la Rejngovio. Por defendi la limon en la mezepoko estis konstruitaj pluraj burgoj, ekzemple la Burgo Rheinberg de la Rejngoviaj grafoj, la burgo Schwarzenberg apud Geroldstein, la Lauksburg apud la muelejo Laukenmühle, la Kammerburg kaj la Sauerburg.

De 1919 ĝis la ruhr-okupado en la jaro 1923 la mallarĝa strio en la nordo de la valo de la Wisper de Lorch trans Ransel, Wollmerschied, Welterod, Strüth, Zorn kaj Egenroth al Laufenselden apartenis al la *liberŝtato Botelkolo*, eta teritorio, kiu ne estis okupita de la aliancanoj.

Vidindaĵoj
----------

gastejo „zur Kammerburg", malsupre de la samnoma burga ruino (2008)
Jenaj burgaj ruino troviĝas en la valo de la Wisper ( de la fonto al la enbuŝiĝo):

* Burgo Haneck
* Burgo Geroldstein
* Lauksburg
* Kammerburg
* Burgo Rheinberg
* Ruino Nollig

kafejo „ Alte Villa" en la valo de la Wisper malsupre de la burga ruino Rheinberg (2013)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Wisper en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


* WRRL in Hessen: Gewässerdatenbank Arkivigite je 2013-01-16 per la retarkivo Wayback Machine Achtung: Weblink ohne Rückkehrmöglichkeit
**Adelmo Fornaciari** [aDELmo fornaĈAri] - naskiĝis la  2-an de septembro 1955(nun 1955-09-02) en Reggio nell'Emilia, Italio, do nun 68-aĝa - konata je la artista nomo **Zucchero** [DZUkero] estas itala rokmuzika kantisto, kantaŭtoro kaj muzikisto. Li honoriĝis per la Ordeno de Merito de la Itala Respubliko. Lia muziko estas plejparte inspirita per gospelo, soulo, bluso kaj rokenrolo, kaj alternas inter italaj baladoj kaj pli ritmaj muzikaĵoj en stiloj de ritmenbluso kaj bugio. En sia hejmlando li nomatas la "patro de la itala bluso", ĉar li enkondikis la blusan muzikon al la grandaj koncertaj scenejoj de Italio. Li estas unu el la malmultaj eŭropaj blus-artistoj kiuj daŭre ĝuas grandan internacian sukceson. 

Lia artista nomo Zucchero estas la itala vorto por *sukero*, kaj li klarigis ke li elektis tiun scenejan nomon ĉar jam lia elementa instruisto nomis lin tiamaniere.

En sia muzikista kariero de pli ol tri jardekoj, vendiĝis pli ol 50 milionoj da kompaktdiskoj de lia muziko ĉirkaŭ la mondo. Li kunlaboras kaj komune koncerte kantis kun multaj famaj artistoj, inkluzive de Eric Clapton, Miles Davis, Ray Charles, B. B. King, Sting, Bono, Peter Gabriel, Luciano Pavarotti, Andrea Bocelli,

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo (itale)

  

* Kategorio Zucchero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 554608
* GND: 120388618
* LCCN: no98027726
* VIAF: 85404438
* ISNI: 0000000120298105, 000000036862973X
* SUDOC: 086949519
* BNF: 13932563h
* MBA: 00ed154e-8679-42f0-8f42-e59bd7e185af
* NKC: xx0016466
* ICCU: REAV091824
* BNE: XX1040237
 |