recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Ne miskomprenu kun Jablonka!*

**Jablanka,** serbe **Јабланка,** hungare **Almád** estas vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato en municipo de Versec.

Gudurica situas en la mapo en la verda municipo
Municipo de Versec
Preĝejo de Jablanka

Bazaj informoj
--------------

* 45° 04′ 25″ N 21° 23′ 19″ O﻿ / ﻿45.07361 °N, 21.38861 °O﻿ / 45.07361; 21.38861 (mapo)Koordinatoj: 45° 04′ 25″ N 21° 23′ 19″ O﻿ / ﻿45.07361 °N, 21.38861 °O﻿ / 45.07361; 21.38861 (mapo)
* Areo: 21  km²
* Alto super marnivelo: 153 m
* Loĝantaro: 280
* Poŝtkodo: 26361
* Telefonprefikso: +381 13
* Aŭtokodo: VŠ

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Almád apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Jablanka 281 homoj, (191 rumanoj (68 %), 75 serboj (27 %), 7 jugoslavianoj, 2 germanoj).

Vidindaĵoj
----------

* rumana grekokatolika preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Jablanka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Jabłonka** hungare **Jablonka** estas vilaĝo en Pollando, en provinco Malgrandopolio, en vojevodio Nowy Sącz, en Distrikto Nowotarski.

Jabłonka troviĝas en la ruĝa provinco
* Areo:  km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro: 4400
* Poŝtkodo: 34-480
* Telefonprefikso: +(48)18
* Aŭtokodo: KNT
* koordinatoj: 49° 28' N, 19° 41' E

Situo
-----

La vilaĝo situas en Karpatoj en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Kraków-Slovakio. La loko estis grava trapasejo por komercistoj dum la historio. Trstená troviĝas 15 km-ojn for.

Historio
--------

Ĉe la trapasejo inter Pollando kaj Hungario funkciis doganejo en la 15-a jarcento. Alvenis samtempe slovakoj kaj poloj, kiuj fondis vilaĝon en 1566. La kampoj apartenis al familio Jablonsky. En 1910 loĝis tie 2713 da homoj, plejparte poloj. Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Hungario, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Trsztena, poste al Pollando. En 1939 Slovakio okupis la vilaĝon kaj ĝis 1945 apartenis al Slovakio.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo de 1817

Famuloj
-------

* en la tiama Jablonka naskiĝis hungara geologo kaj inĝeniero Miksa Hantken

* Kategorio Jabłonka (Malgrandopolio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**K'NEX** (literuma variaĵo de *connects*) estas konstruludila sistemo inventita de Joel Glickman. Enmetita en Usonon en 1992 estas nune desegnita kaj produktita de K'NEX Industries Inc. de Hatfield, Pensilvanio, Usono. K'NEX estas en la sama ĝenro, kaj en konkurenco kun Lego, Fischertechnik, kaj Meccano.

Plej simila al Tinkertoy, la ludila konstrusistemo konsistas el interkroĉaj plastaj strioj, konektiloj, radoj, dentradoj, kaj aliaj komponantoj, kiuj povas esti pecigitaj kune por formi ampleksan varion de modeloj, maŝinoj, kaj arkitekturaj strukturoj. Malkiel Tinkertoy, tamen, K'NEX estas desegnita por pli aĝaj konstruantoj (5- al 12-jaraj).

La ludilo estis produktita kaj merkatigita en variaj vendejoj, same kiel per retejoj. K'NEX produktis variajn seriojn, edukajn ludilarojn, kaj modelojn konsistantajn el diversigitaj partoj, la lastaj el kiuj, inkludas partojn kaj instrukciojn specife pakigitaj por esti kunigitaj aŭ muntitaj en specifa modelo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio K'Nex en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo K'NEX
* K'NEX Komunumo
* Oficiala brita distribuanto K'NEX
* Calculator made from K'NEX
* K'Nex Roller Coasters
* K'NEX Bi-Monthly Contest
socialisma propaganda slogano ĉe la urbodomo de Halle (Saale) en GDR(1950), foto el la ŝtata arkivo de Germanio
En Marksismo, do baze laŭ la konceptoj de la libro *La Kapitalo* de Karl Marx, la koncepto **monopola kapitalismo** estas evolufazo de kapitalismo, en kiu per entreprena koncentriĝo, centraligo kaj kreoj de ekonomiaj karteloj de larĝaj branĉoj de la ekonomio, la antaŭa ekonomia konkurenco estas plejparte forigata aŭ alprenas aliajn formojn (vidu ankaŭ imperiismo). En ĉi tiu fazo, oligarkoj, grandaj terposedantoj kaj grandaj korporacioj havas dominan pozicion (monopolon) almenaŭ en la ŝlosilaj industrioj.

La monopoligo kaj kartelformado fine de la 19-a jarcento ne okazis neeviteble, sed ankaŭ estis kaŭzita de politiko kiu antaŭenigis la dominadon de la merkatoj kiel kontribuon al malrapidigo de la ekonomio kaj pliigo de produktiveco. Hodiaŭ, en la plej multaj landoj de merkata ekonomio, oni klopodas malhelpi limigojn al konkurenco per jura kaj institucia influo.

Referencoj
----------

1. ↑  difino de la *Wirtschaftslexikon* de la eldonejo Springer Gabler (germane)
**Jacint BREMON MASGRAU** (nask. la 28-an de januaro 1885 en Banyoles, mortis la 21-an de aprilo 1960) estis kataluna kuracisto-radiologo kaj redaktoro de kuracista revuo, krom Esperanto-pioniro kaj membro de la Lingva Komitato.

Esperanta agado
---------------

Specimeno de la parolado de L. L. Zamenhof dum la UK en Barcelono (1905)
Depost 1903 Bremon estis fervora pioniro de Esperanto. Li kunfondis plurajn societojn kaj estis komitatano de la 5-a Universala Kongreso (UK) en Barcelono 1909. Redaktoro de Tutmonda Espero, 1909, prezidanto de Espero Kataluna, kaj de Kataluna Esperantista Federacio.

En la unika gramofondisko, kiu ekzistas kun la voĉo de L. L. Zamenhof, la kunparolanto estas Bremon Masgrau.

Verkado
-------

Bremon verkis multajn propagandajn artikolojn kaj katalunan "Ŝlosilon" (*Clau Esperanto*. 1909), venditan en pli ol 60 000 ekzempleroj.

Li elpaŝis per poŝvortareto (1910) surbaze de la Ŝlosilo, kaj gramatiko.

Kelkaj inter liaj tradukoj aperis kolektite sub titolo Hejma Prozo (1925).

Verkoj
------

* **1909**: (kun Marti) *Clau Esperanto*. Barcelona: R. Tobella Castelltort, 1909. [2], 24, [2] p. — 1.860 radikoj.
* **1910**: (kun Marti kaj A. Aldrich) Poŝvortareto - *Vocabulari Esperanto-Catalá - Catalá-Esperanto*. Barcelona: R. Tobella Castelltort, [1910]. 24, [1], 31, [4] p. — 1 860 radikoj.
* **1925**: *Hejma prozo: kolekto de tradukoj eldonitaj okaze de la XIIa Kataluna Kongreso en Palma de Mallorca* (Vinyals, 1925. - 64 p.)
* **ĉ. 1930**: *¨Quiere usted aprender esperanto?: Manual de la conversación esperanta: método Willemans*. Granada, (proks. 1930). - IX, 62 p.

Literaturo
----------

* **1933**: Enciklopedio de Esperanto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Jacint Bremon i Masgrau | Galeria de Metges Catalans En català.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 10300
* GND: 114765090X
* VIAF: 304078352
 |
**Ernő Kulcsár Szabó** [kulĉAr sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kulcsár Szabó Ernő** estas hungara literaturhistoriisto, kritikisto, redaktoro, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2004).

Ernő Kulcsár Szabó  naskiĝis la 27-an de marto 1950 en Debrecen.

Biografio
---------

Ernő Kulcsár Szabó frekventis gimnazion kaj universitaton en sia naskiĝurbo. Li ricevis diplomon en 1973. En la sekva jaro li ricevis postenon en Tutlanda Biblioteko Széchényi. En 1979 li eklaboris en literatura instituto, krome ĝis 1984 li redaktis gravan literaturan revuon. En 1983 li ekinstruis en ELTE. Baldaŭe li instruis 4 jarojn en universitato de Bayreuth. Li doktoriĝis antaŭ MTA en 1994. Ĝis 2000 li instruis en universitato de Pécs, kie li estis katedrestro. Inter 1996-2005 li instruis en universitato en Berlino. Li okupiĝas precipe pri hungara kaj germana literaturoj en la 20-a jarcento. Li ricevis 5 premiojn inter 1978-2012.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Műalkotás – szöveg – hatás* (1986)
* *A magyar irodalom története 1945–1991* (Historio de la hungara literaturo inter 1945–1991), (1993)
* *Szöveg – medialitás – filológia* (2004)

Fontoj
------

* biografio kun foto
* hungarlingva biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 449411
* GND: 103637117
* LCCN: n83232232
* VIAF: 29703941
* ISNI: 0000 0001 1049 5666
* SUDOC: 053514742
* BNF: 13602437j
* NKC: jo2014835820
 |
**Quacquarelli Symonds** (**QS**) estas brita analiza kompanio, firmao specialigita pri la analizo de altlernejoj tra la mondo, pri edukado kaj studado eksterlande. La firmao estis fondita en 1990 fare de *Nunzio Quacquarelli*.

Historio
--------

La 5-an de oktobro 2017, QS Quacquarelli Symonds akiris *Hobsons Solutions*, la internacian divizion de la same brita firmao *Hobsons*. La akiro permesis al QS pliigi la grandecon de sia tutmonda produkta oferto, kiu nun inkludas produktojn kiel ***Internacia Studenta Enketo de QS*** (angle *QS International Student Survey*, (antaŭe *Hobsons's International Student Survey*), kiu estas la plej granda internacia enketo de la mondo pri studentoj.

La ***komparaj listoj pri plej bonaj universitatoj tutmonde***, angle *QS World University Rankings*, konsideratas kiel unu el la tri plej influaj universitataj rangotabeloj en la mondo, kune kun *The Times Higher Education World University Rankings* kaj la Akademia Rangotabelo de Mondaj Universitatoj, *Academic Ranking of World Universities*.

Referencoj
----------

1. ↑   "Pri ni", bazaj informoj en la retejo *qs.com* (angle).
2. ↑  Amy Baker: artikolo "QS akiras Hobsons Solutions en grava fuzio" en la retejo *The PIE News*, alirdato la 8-an de marto 2018 (angle)
3. ↑  Internacia Studenta Enketo de 2022 en la retejo *qs.com*, vidita la 31-an de julio 2023 (angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (angle)
La **Egipta Muzeo de Bonno** (germane *Ägyptisches Museum Bonn*) estas arkeologia muzeo por antikvaĵoj de antikva Egiptio situanta en Bonno, Germanio. Ĝi prezentas elekton de la plej grava kolekto de originalaj objektoj el Antikva Egiptio en Nordrejn-Vestfalio.

La Bonna Egipta Muzeo estis fondita en 2001. La kolekto devenas de la 19-a jarcento kaj antaŭe estis parto de la *Akademisches Kunstmuseum* (do "akademia muzeo pri arto"). Grandaj partoj de la kolekto estis detruitaj en la dua mondmilito. Hodiaŭ la kolekto konsistas el ĉirkaŭ 3.000 objektoj. 

La muzeo estas parto de la Universitato de Bonn. Regulaj specialaj eventoj kaj infanaj ekskursoj okazas en la muzeo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (germane), jen ankaŭ informoj anglaj

Vidu ankaŭ
----------

* Egipta muzeo

ĉefa universitata konstruaĵo de la Bonna Universitato - en flanka alo dekstre situas la egipta muzeo

* Kategorio Egipta Muzeo de Bonno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 708482
* GND: 10091701-X
* LCCN: no2004029836
* VIAF: 168699821
* ISNI: 0000 0001 2205 0760
 |
**Michele GAZZOLA**, estas itala esploristo pri lingvo-politiko. Li laboris en la Universitato de Ĝenevo, la Humboldt-Universitato en Berlino kaj ekde 2016 en la Universitato de Itala Svislando en Lugano. Laŭ la stato de 2023 li instruas en la Universitato de Ulster, en Irlando.

Li estas membro de pluraj aliaj sciencaj asocioj, inter ili GIL. Li ankaŭ estas estrarano de CED kaj vicdirektoro de la revuo *Language Problems and Language Planning.* Li kunfondis la internacian reton de esploristoj "Ekonomio kaj Lingvoj" (REAL).

Li specialiĝis en analizado kaj taksado de lingvaj politikoj kaj pri la studado de la ekonomiaj kaj sociaj aspektoj de plurlingvismo. Li estas verkinto de almenaŭ 80 sciencaj publikaĵoj en tiuj esplorkampoj, ankaŭ en Esperanto. Li ankaŭ kunredaktis la libron *Language Policy and Linguistic Justice*.

Gazzola interalie laboris kun François Grin pri egaleco kaj justeco en lingva komunikado. Li ankaŭ esploris la efikojn de plurlingveco en ekonomio, ekzemple en la svisa sistemo de patentoj, kaj pri la lingva efiko de la foriro de Britio el Eŭropa Unio.

Referencoj
----------

1. ↑   Curriculum Vitae (angle). Arkivita el la originalo je 2016-11-02. Alirita 2016-08-24.
2. ↑
3. ↑  (en) *The economics of language policy and planning,* REAL Research group "Economics and language", la 19-an de marto 2021
4. ↑  (eo) Andrea Vaccari, Lingva justeco en la komunikado de la Eŭropa Unio, 2022
5. ↑   Il multilinguismo europeo dopo Brexit (itale). Observatoire Européen du Plurilinguisme. Alirita 2016-08-24.

Vidu ankaŭ
----------

Lingva justeco

Lingva diskriminacio

Eksteraj ligiloj
----------------

(en) Language Policy and Linguistic Justice, eld. Springer
**Jack Scanlon** naskiĝis la  6-an de aŭgusto 1998(nun 1998-08-06) en Canterbury, do nun 24-jara) estas brita infana aktoro. Li havis unu el la du ĉefaj roloj en la filmo La knabo en striita piĵamo de 2008. Kvankam li naskiĝis en Canterbury, li nun loĝas en Deal, Kent, kun siaj gepatroj kaj kun pli juna frato. Li estas skolto kaj ŝatas futbalon.

en la filmo La knabo en striita piĵamo de 2008
Por la rolo en la filmo  *La knabo en striita piĵamo*  li kandidatiĝis pro sia lerneja teatra klubo, kaj li elektiĝis por la rolo de la juda knabo Ŝmuel post kiam la reĝisoro *Mark Herman* limigis sin al tri kandidatoj kaj pare aktorigis ĉiujn el tiuj tri knaboj kun la alia ĉefaktoro, la knabo Asa Butterfield. Jack kaj Asa tiom bone interagis, ke tio decidigis la elekton.

Kvankam *La knabo en striita piĵamo* por Jack Scanlon estas la unua rolo en kineja filmo, li aktoris antaŭe: li aperis en 10-minuta mallonga filmo *"The Eye of the Butterfly"* ("La okulo de la papilio"), kaj en epizodo de 2007 de la televida programo *Peter Serafinowicz Show*. Krome li ludis la rolon de pli juna frato de la ĉefrolulo
Sean (*William Miller*) en la brita porinfana televida serieto *Runaway*, dissendita tra la kanalo *BBC One*, kiu estis parto de filmaro pri senhejmeco.

Listo de filmoj
---------------

### Kinejaj filmoj

* 2008: *La knabo en striita piĵamo* (en la rolo de knabo *Ŝmuel*)

### Televidaj filmoj

* 2010: *Married Single Other* (en la rolo de knabo *Joe*)
* 2009: *Runaway* (en la rolo de knabo *Dean*)
* 2007: *Peter Serafinowicz Show* (en pluraj roloj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Jack Scanlon ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
Municipa teritorio de Cabezón de Liébana, okcidente de Kantabrio.
**Cabezón de Liébana** [kabeZON deLJEbana] estas municipo en okcidenta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Liébana.

Geografio
---------

Ĝi limas sude kun Pesaguero, oriente kun Polaciones kaj Rionansa, okcidente kun Potes kaj Vega de Liébana kaj norde kun Lamasón kaj Cillorigo de Liébana.

Demografio
----------

Por areo de 81,43 km² estas 580 loĝantoj (laŭ censo de 2021). Pro la perdo de loĝantoj pro rura amasmigrado la municipo perdis 1 600 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.

Preĝejo de Sankta Maria de Piaska.
Plurkolora kapitelo de la preĝejo de Sankta Maria (Piasca).
La 580 loĝantoj (2021) estas distribuataj en:​

* Aniezo, 32 loĝ.
* Buyezo, 37 loĝ.
* Cabariezo, 12 loĝ.
* Cabezón de Liébana (ĉefurbo), 96 loĝ.
* Cahecho, 50 loĝ.
* Cambarco, 34 loĝ.
* Frama, 161 loĝ.
* Lamedo (foto de la tabelo), 31 loĝ.
* Luriezo, 47 loĝ.
* Perrozo, 59 loĝ.
* Piasca, 75 loĝ.
* San Andrés, 36 loĝ.
* Somaniezo
* Torices, 27 loĝ.
* Ubriezo 5 loĝ.

Cabezón de Liébana estas siavice la municipa ĉefurbo. En 2008 ĝi havis 96 loĝantoj (INE). Ĝi estas je distanco de 122 km de la kantabra ĉefurbo, Santandero, kaj je altitudo de 363 metroj super la marnivelo.

Ekonomio
--------

Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado, sed translokiĝis al turismo. Ĉefaj altiraĵoj estas la apuda Nacia Parko Picos de Europa kaj la preĝejo de Sankta Maria (Piasca), kies fasado estas la ĉefa motivo de la municipa blazono.

Bildoj
------

* Cabezón de Liébana.Cabezón de Liébana.
* Fulejo ĉe Aniezo.Fulejo ĉe Aniezo.
* Frama.Frama.
* Enirejo de la Preĝejo de Sankta Maria (Piasca).Enirejo de la Preĝejo de Sankta Maria (Piasca).

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 783044
* BNF: 13602010d
 |
**Italo** (el la antikva greka: Ἰταλός) estis legenda reĝo de enotroj, kiuj estis inter la plej fruaj registritaj loĝantoj de Italio. En sia *Fabularum Liber* (aŭ *Fabulae*), Kajo Julio Higeno registris la miton ke Italo estis filo de Penelopo kaj Telegono (filo de Odiseo).

Laŭ Aristotelo (*Politiko*) kaj Tucidido (*Historio de la Peloponeza Milito*), Italo estis la eponimo de Italio (Italia). Aristotelo, verkante en la 4-a jarcento a.K. rakontas, ke, laŭ tradicio, Italo konvertis la enotrojn el paŝtista socio al agrikultura kaj havigis al ili variajn regulojn, estante la unua kiu instituis sistemon de komunaj manĝoj.

Verkante jarcentojn poste, la greka historiisto Dionizo de Halikarnaso (ĉ. 60 a.K. – post 7 a.K.) en sia "Rhomaike Archaiologia" ("Antiquitates romanae", "Romiaj Antikvaĵoj"), citis Antiokon de Sirakuzo (fl. 420 a.K.) pri la informo ke Italo estis enotra denaske kaj rakontas la tradicion ke Italio estis nomita laŭ li, same kiel alian rakonton kiu derivigas la nomon "Italia" el vorto por bovido, etimologio kiu estas havigita ankaŭ de Timeo, Varono, kaj Festo.

Notoj
-----

1. ↑   "Telegonus". Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite. Chicago: Encyclopædia Britannica. 2014.
2. ↑   Aristotelo, Politiko, 7.1329b, en Perseus
3. ↑   Tucidido, La Peloponeza Milito, 6.2.4, en Perseus
4. ↑   Dionizo de Halikarnaso, Roman Antiquities, 1.35, en LacusCurtius
5. ↑   Rerum Rusticarum, 2.5

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 702324
 |
|  |  |
| --- | --- |
| Tabelo de la izotopoj laŭ diserigtipo, kreita laŭ datumoj de programo Nucleus | Grafiko de la atomaj izotopoj kolorigitaj laŭ duoniĝa tempo |
|  | Diagramo de ekzisto de izotopoj. Vertikale estas atommaso, pligrandiĝanta de supro suben. Horizontale estas diferenco de kvantoj de neŭtronoj kaj protonoj, je pli dekstre des pli multaj estas neŭtronoj. Ju pli malhela estas la bildo des pli ofta kaj stabila estas la izotopo. |

Nomiĝas **izotopoj** tiuj specoj de atomoj de la sama kemia elemento, kiuj havas malsamajn masojn. La elementoj en la naturo ĝenerale estas miksaĵoj de du aŭ pli izotopoj. La atomnumero, kiu indikas la nombron da protonoj estas la sama por du izotopoj, sed la nombro de neŭtronoj malsamas.

La nomo devenas el la grekaj *isos*, sama, kaj *topos*, loko, ĉar ili havas la saman lokon en la perioda tabelo de la elementoj.

Ĉar la atomnumero (aŭ *atomnombro*), *Z*, estas la sama, la ĥemiaj ecoj de du izotopoj estas la samaj. Tamen, la fizikaj ecoj povas tre malsimili.

En la scienca nomigado, la izotopojn oni alnomas per la nomo de la responda elemento, sekvata de la masnumero, kiu estas la nombro da nukleonoj (protonoj plus neŭtronoj), kaj kiu tre similas la atommason. La du partoj estas ĝenerale disigitaj per streketo. Kelkaj izotopoj posedas proprajn nomojn. Ekzemploj de konataj izotopoj: hidrogeno-3 aŭ tricio, karbono-12, karbono-14, uranio-238, ktp. En simbola formo la nombro da nukleonoj estas aldonita kiel superindekso al la kemia simbolo: 3H, 12C, 14C, 238U.

En la komuna lingvo estas ofte uzi la vorton *izotopo* por aludi la specon karakterizatan per difinitaj valoroj de Z kaj A. Striktasence, tia speco devus esti nomata nuklido, kaj oni devus alnomi **izotopo** la nuklidojn apartenantajn al la sama elemento. Tiel, la nuklidoj karbono-12 kaj karbono-14 estas ambaŭ izotopoj de la elemento karbono. Ili apenaŭ diferenciĝas el ĥemia vidpunkto, sed diferencoj en aliaj proprecoj povas taŭgi por multaj esploroj, kiel la radiokarbona datado.

Se la proporcio inter la kvantoj de protonoj kaj neŭtronoj ne estas la ĝusta por atingi la nuklean stabilecon, la izotopo estas radioaktiva.

La atompezo de elemento estas la averaĝo de la pezoj de la izotopoj trovitaj en la naturo.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Izotopo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Aŭtomata traduko de Izotopo en WikiTrans el la angla artikolo : Isotope
* Aŭtomata traduko de Izotopo en Wikilingue el la hispana artikolo: Isótopo
* Izotopo en ReVo

* Listo de partikloj
* Radioaktiveco
* Duoniĝtempo
* Nuklea izomero
* Sammasnumera izotopo
Municipa teritorio de Peñarrubia, okcidente de Kantabrio.
**Peñarrubia** [penjRUbja] estas municipo en okcidenta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Saja-Nansa. En tiu municipo estas la Interkrutejo La Hermida, enirejo al la valo Liébana. Krome estas banloko La Hermida, ĉe la akvoj de la rivero Deva.

Geografio
---------

Panoramo de Cicera.
Turo Pontón.
Interkrutejo La Hermida.
Navedo.
Ĝi limas okcidente kun Tresviso, sude kun Cillorigo de Liébana oriente kun Lamasón kaj norde kun Peñamellera Baja, en Asturio. 

La municipa ĉefurbo estas loĝloko Linares. Ĝi distas 100 kilometrojn disde la regiona ĉefurbo, Santandero.

Demografio
----------

Por areo de 54,28 km² estas 318 loĝantoj (laŭ censo de 2021). Pro la perdo de loĝantoj pro rura amasmigrado la municipo perdis 700 loĝantojn dum la 20-a jarcento.

La 318 loĝantoj (2021) estas distribuataj en:​

* Caldas, 20 loĝ.
* Cicera, 69 loĝ.
* La Hermida, 94 loĝ.
* Linares (ĉefurbo), 76 loĝ.
* Navedo, 49 loĝ.
* Piñeres, 53 loĝ.
* Roza, 19 loĝ.

Estas krome senhomejo Urdón.

Ekonomio
--------

Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado (bovinoj), sed translokiĝis al rura turismo, ĉefe rilate al fiŝkaptado de salmoj. Ĉefaj altiraĵoj estas la Turo Pontón en Linares kaj aliaj du gotikaj turoj, arkeologiaj kuŝejoj, la kastelo de Piñeres, preĝejoj (kelkaj el kiuj romanikaj), ermitejoj kaj tradicia arkitekturo.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 783395
* VIAF: 316430667
* BNE: XX460060
 |
**Jacob Isaacszoon van Swanenburg** (nederlandlingva prononco: [ˈjaːkɔp fɑn ˈsʋaːnə(m)bʏr(ə)x]; 1571, Leiden – 1638, Utreĥto) estis nederlanda pentristo, desegnisto kaj artokomercisto. Li estis konata pro siaj urbopejzaĝoj, historiaj pentraĵoj, kristanaj religiaj scenoj kaj portretoj. Li pasigis gravan parton de sia fria kariero en Italio antaŭ reveni al sia denaska Leiden. Li estis instruisto de juna Rembrandt.

Swanenburg estis en Venecio ĉirkaŭ 1591. En Italio li pasigis iom da tempo ankaŭ en Romo: li ekzemple pentris roman scenon ĉe *Vidaĵo de la placo de Sankta Petro en Romo*. Li setliĝis en Napolo ĉirkaŭ 1598. Li edziĝis la 28an de Novembro 1599 al Margaretha De Cardone, nome filino de loka vendisto.

*La torturoj de la infero*.
Li vendis siajn pentraĵojn rekte el sia ateliero en Napolo. En 1608 li estis akuzita ĉe la Napola Inkvizicio pro montrado de pentraĵoj priskribantaj scenojn de sorĉado en sia vendejo. La akuzo rilatis al granda olepentraĵo priskribanta nombrajn sorĉistinojn kaj diablojn engaĝintaj en maldeca agado, kion li estis montrinta ekster sia vendejo. Dum la proceso van Swanenburg klarigis, ke li nur prenis la pentraĵon kiun li estis komencinta tri jarojn antaŭe por purigi ĝin. Li deklaris, ke li estis studinta pentrarton en Venecio sen instruisto. Li povis konvinki la inkviziciiston pri sia bona volo kaj liberiĝis nur je severa admono. Se la inkviziciisto estus koninta, ke van Swanenburg ne estas katolika, la puno estus estinta pli severa.

Post reveno en Nederlandon, li estis registrita kiel instruisto de la juna Rembrandt en 1620. Kvankam la temoj de van Swanenburg (ĉefe urbaj pejzaĝoj kaj inferaj scenoj) ne lasis notindan influon super la verkaro de Rembrandt, la uzado fare de Rembrandt de klaroskuro kaj lia intereso por artefarita lumo eble havas siajn radikojn en la inferaj scenoj de van Swanenburg.

Notoj
-----

1. ↑   Alternativaj nomformoj estas jenaj: Jacob Isaacsz. van Swanenburch, Jakob Isaacsz. van Swanenburch, Jakob Isaacsz. van Swanenburgh, Monogrammist IVS, Monogrammist JVS, Danziger Höllenmeister
2. 1 2 3  Jacob Isaacsz. van Swanenburg en la Instituto pri arta historio de Nederlando
3. 1 2 3   Amy Golahny, *Rembrandt's Reading: The Artist's Bookshelf of Ancient Poetry and History*, Amsterdam University Press, 2003, pp. 59-64

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Jacob Isaacsz. van Swanenburg en la angla Vikipedio.*

* Kategorio Jacob Isaacsz. van Swanenburg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818389
* GND: 143382527
* VIAF: 95729737
* ISNI: 0000 0001 0999 9920
* BPN: 53396897
* ULAN: 500007975
* RKD: 76188
 |
**Bagaha,** hindie **बगहा** estas urbego en norda Barato, en nordokcidenta parto de subŝtato Biharo, en kantono de Muzaffarpur, en distrikto de Okcidenta Ĉamparan.

Kupra plataĵo de Bagaha, datita 1020

Demografio
----------

En 2011 Bagaha havis 112 634 da loĝantoj kun legopovo 60% (laŭ germanlingva Vikipedio), la sama, ol la landa mezumo. Bagaha atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) en la frua 21-a jarcento.

Geografio
---------

Bagaha situas sur ebenaĵo laŭ Gandok en alteco de 135 m (laŭ rusa Vikipedio 79 m) super la marnivelo tre proksime al Utar-Pradeŝo kaj iom proksime al la nepala ŝtatlimo. Kuŝinagaro troviĝas 46, distrikta sidejo Bettiah 58, Deoria 66, Gorakhpur 80, Motihari 99, Sivan 105, Ĉapra 163, kantona sidejo Muzaffarpur 172, subŝtata ĉefurbo Patnao 199, Kolkata 668, tutlanda ĉefurbo Delhio 694, Mumbajo 1464 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Arkeologoj trovis restaĵojn el la mezepoko. La brita epoko daŭris inter 1765-1947.

Ekonomio
--------

En Bagaha la sola menciindaĵo estas la sukerfabriko.

Eduko
-----

En Bagaha altlernejo (filio de Muzaffarpur) funkcias.

Lingvoj
-------

En Bagaha la oficialaj lingvoj estas la bojpura, hindia kaj urdua lingvoj. Inter ili la bojpura estas parolita fare de la plimulto.

Religioj
--------

La ĉefa religio en Bagaha estas hinduismo kun 81%, poste islamo ĉirkaŭ 18%, pli poste aliaj religioj malpli, ol 1%.

Klimato
-------

Bagaha situas en humida subtropika klimato (Cfa). La temperaturo estas jare averaĝe 25 °C kaj varias inter 19-32 °C. Jare pluvas pli, ol 1000 mm, en ĉiuj monatoj pluvas iomete, sed inter junio kaj septembro tre ofte pro la musono.

Trafiko
-------

Bagaha estas randa urbego, tial ĝi ne havas bonajn trafikeblecojn. La urbego havas trairan fervojan kaj ĉefvojan liniojn, krome solan alvenintan flankovojon. La plej proksima flughaveno funkcias en Kuŝinagaro. Enurbe aŭtorikiŝoj liveras la pasaĝerojn.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* proksime arbaro kun tigroj

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Itingen (stacidomo). |



**Itingen** estas komunumo en la distrikto Sissach en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 1845 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. (Ne miksu kun Ittigen en Kantono Berno!)

Geografio
---------

Itingen situas ĉe la suda bordo de la rivero Ergolz meze inter Sissach kaj Liestal.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Itingen limas en nordo kaj okcidento al Sissach, en sudo al
Zunzgen, en sudoriento al Ramlinsburg, kaj en oriento al Lausen.

Trafiko
-------

Itingen disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bazelo al Olten, kiu estas servata per la regiona trajnlinio S3.

La komunumo disponas pri propra aliro al la nacia aŭtoŝoseo A2.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Itingen datiĝas el la jaro 1226 kiel Utingen.

En la 15-a jarcento la vilaĝo estis posedaĵo de la senjoroj de Eptingen, kiuj vendis ĝin en la jaro 1467 al la urbo Bazelo. La vilaĝo tiam estis atribuita al la voktejo Farnsburg. Ek de la Helveta Revolucio en 1798 ĝis 1814 la vilaĝo apartenis al la tiama distrikto Gelterkinden. En 1814 ĝi estis atribuita al la distrikto Sissach, kun kiu ĝi en la jaro 1833 fariĝis parto de la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.

Vidu ankaŭ
----------

* Itingen (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Itingen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Itingen
* Itingen en la Historia Leksikono de Svislando

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Sissach |
| --- |
| SissachSissach Anwil  •  Böckten  •  Buckten  •  Buus  •  Diepflingen  •  Gelterkinden  •  Häfelfingen  •  Hemmiken  •  Itingen  •  Känerkinden  •  Kilchberg  •  Läufelfingen  •  Maisprach  •  Nusshof  •  Oltingen  •  Ormalingen  •  Rickenbach  •  Rothenfluh  •  Rümlingen  •  Rünenberg  •  Sissach  •  Tecknau  •  Tenniken  •  Thürnen  •  Wenslingen  •  Wintersingen  •  Wittinsburg  •  Zeglingen  •  Zunzgen | Sissach |

 |
**Jacopo PERI** (naskiĝis la 30-an de aŭgusto, 1561, mortis la 12-an de aŭgusto, 1633) estis itala komponisto de baroka muziko kaj kantisto, ofte rigardata la iniciatinto de opero. Li verkis la unuan verkon hodiaŭ nomatan opero, *Dafne* (ĉ. 1597), kaj ankaŭ la unuan operon ankoraŭ ekzistantan, *Euridice* (1600).

Peri verŝajne naskiĝis en Romo, sed studadis en Florenco sub Cristofano Malvezzi, kaj poste laboradis en multaj preĝejoj tie. Li sekve eklaboris en la Medici-kortego, unue kiel tenora kantisto kaj klavaristo, kaj pli malfrue kiel komponisto. Liaj plej fruaj verkoj estis incidenta muziko por teatraĵoj kaj madrigaloj.

En la 1590-aj jaroj, Peri ekhavis rilatojn kun Jacopo Corsi, kiu estis la ĉefa patrono de muziko en Florenco. Ili kredis, ke la siatempa arto staris malalte kompare kun klasikaj helenaj kaj romiaj verkoj, kaj decidis entrepreni la rekreadon de greka tragedio, kiel ili ĝin komprenis. Ilia verkado aldoniĝis al tiu de la Florenca Camerata de la antaŭa jardeko, kiu produktis la unuajn provojn en monodio, la stilo de solista kanto super konstanta baso, kiu fine disvolviĝis en recitativon kaj arion. Peri kaj Corsi kunlaborigis la poeton Ottavio Rinuccini por verki tekston, kaj la rezulto, *Dafne*, kvankam oni nun ĝin rigardas tre malproksima de tio, kion antikvaj grekoj rekonus, estas nun rigardata la unua verko en nova formo, opero.

Rinuccini kaj Peri poste kunlaboris pri *Euridice*. Tiun ĉi oni ludis unue la 6-an de oktobro, 1600 kaj, male ol *Dafne*, ĝi ankoraŭ ekzistas nun (kvankam ĝi estas tre malofte enscenigita, kaj tiam nur kiel historia memoraĵo). La verko utiligis la freŝe disvolvitajn recitativojn, kiuj venis inter arioj kaj ĥoroj kaj helpis per antaŭenigo de la agado.

Peri produktis multajn aliajn operojn, ofte kunlaborante kun aliaj komponistoj, kaj ankaŭ verkis multajn aliajn pecojn por diversaj kortegaj distradoj. Neniu el liaj pecoj estas ludata nuntempe, kaj eĉ antaŭ la tempo de lia morto, lia opera stilo aspektis iom eksmoda kompare kun la verkado de relative pli junaj reformistaj komponistoj kiel Claudio Monteverdi. La influo de Peri sur tiujn postajn komponistojn tamen estis granda.

Jacopo Peri

* Kategorio Jacopo Peri en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 32005
* GND: 118790358
* LCCN: n81003165
* VIAF: 54265591
* ISNI: 0000 0001 1027 0619
* LIBRIS: 295394
* SUDOC: 035016167
* BNF: 125704612
* MBA: 64b4d971-10a0-4eb0-9b4f-a51f495be8cf
* BIBSYS: 90290756
* NKC: jn20030303006
* BNE: XX898218
 |
**Jacopo SANNAZARO** (Napolo, Reĝlando de Napolo, 28a de julio 1458 - samloke, 1530) estis itala verkisto de la Renesanco kiu verkis en latino kaj en itala.

Vivo kaj verko
--------------

Sannazaro (literumita ankaŭ kiel *Iacobo Sannazzaro*) estis napola posteulo de nobela familio de Lomellina. Li kreskiĝis en San Cipriano Piacentino kaj studis en la Akademio *Pontaniana* de Napolo, prezidita de la fama humanisto Giovanni Pontano. Tie li publikigis laŭ pseŭdonimo literatura *Actius Syncerus*. En tiu kunlaboris kaj publikigis itale aŭ latine, humanistoj aŭ poetoj kiel Antonio Minturno, Girolamo Seripando, Luigi Tansillo, Bernardo Tasso kaj Giulio Cesare Caracciolo. Tie verkis ankaŭ hispanoj kiel la erasmisto Juan de Valdés, la poeto toleda Garcilaso de la Vega kaj la historiisto kaj humanisto Juan Ginés de Sepúlveda. Giacomo Pontano estis lia amiko kaj dediĉis al li sian dialogon pripoezian *Actius*.

Sannazaro, klera humanisto kaj poeto, lasis nombrajn verkojn en latino kaj itala. Inter la unuaj elstaris "Bukolika", inspirita de Virgilio, la kvin *Eclogae piscatoriae*, kiuj priskribas la Golfon de Napolo, tri libroj de Elegioj kaj la religia poemo *De partu Virginis*, kiu ne estis publikita ĝis 1526. Inter itallingvaj verkoj elstaras liaj *Gliommeri*, gravaj por la itallingva paremiologio, la *Farse* aŭ farsoj kaj *Rime*, inspiritaj en tiuj de Francesco Petrarca.

Lia majstroverko en itala estas "Arcadia" (Venecio, 1502), unu de la plej elstaraj verkoj de la humanisma sento kaj kies sukceso rezultis en la renesanca subĝenro de la paŝtista novelo. Temas pri romano komponita de dekdu eklogoj antaŭataj de po unu ampleksa proza rakonto. Ĝi rakontas la vivon de la juna Sincero (la poeto mem), kiu, post amafera seniluziigo, foriras el Napolo kaj iras al Arkadio, kie li trovas pacon kaj serenecon de spirito per simpla vivo de la paŝtit-poetoj de la regiono. Sed koŝmaro instigas lin reveni al Napolo, kie li ekkonas pri la morto de sia amatino.

La Arkadio plifirmigis ĝenron, nome tiu de la paŝtista novelo, en la literaturo kaj itala kaj de la cetero de Eŭropo, kaj estis konsiderata modelo kaj arketipo de la poezia prozo. Ĝi influis en la isabela Anglio (Philip Sidney) kaj la renesanca Kastilio (*La Arcadia* de Lope de Vega; Jorge de Montemayor kaj liaj *Los siete libros de la Diana*) kaj en la manierismo (Bernardo de Balbuena kaj lia *Siglo de Oro en las selvas de Erifile*).

* Kategorio Jacopo Sannazaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 806224
* GND: 118794469
* LCCN: n83188002
* VIAF: 87990970
* ISNI: 0000 0001 1507 1854, 0000 0003 5389 205X
* LIBRIS: 282553
* SUDOC: 029542529
* BNF: 121146849
* NLA: 35650498
* BIBSYS: 90345160
* NKC: xx0062691
* ICCU: CFIV113602
* BNE: XX979094
 |
La nomo **Brandenburgio-Prusujo** aŭ **Brandenburgio-Prusio** signifas la tutajn regolandojn de la elektoprincoj de Brandenburgio el la dinastio Hohenzollern por la tempo inter la akiro de Duklando Prusujo en 1618 kaj ties rangaltigo al reĝlando en 1701. Ĝi estis grava periodo en la historio de Prusio.

Origine la posedaĵoj de la hohencolernaj margrafoj limiĝis je Margraflando Brandenburgio mem. Pro dinastiaj heredaĵoj kaj aĉetaĵoj komence de la 1-a jarcento ili pligrandigis sian posedaĵon, tiel ke ekestis vaste dissemita, kiu komence estis kunligita nur per la persono de la reganto.

La termino estas precipe uzata en la historia scienco, por en la pokaza kunteksto distingi la tutan hohencolernan landon de ĝiaj disaj landeroj. Per la kronado de Frederiko la 3-a al Frederiko la 1-a, Reĝo de Prusujo la 18-an de januaro 1701 la disaj kaj nur mallige kuntenataj landeroj estis ŝanĝataj per la novfondita Reĝlando Prusujo en realan union, en kies konsekvenco ekestis centrisma ŝtato. La termino Brandenburgio-Prusujo tamen estas ankaŭ foje uzata por la tempo post 1701, por akcenti la rilaton al la brandenburgia origino de la prusa ŝtato.

Literaturo
----------

* Otto Hintze: *Die Hohenzollern und ihr Werk – Fünfhundert Jahre vaterländischer Geschichte (1415–1915).* Verlag Paul Parey, Berlino 1915, Represaĵo de la origina eldono: Hamburgo kaj Berlino 1987, ISBN 3-490-33515-5
* Ludwig Hüttel: *Friedrich-Wilhelm von Brandenburg der Große Kurfürst 1620–1688*, Süddeutscher Verlag, Munkeno 1981, ISBN 3-7991-6108-2
* Ingrid Mittenzwei, Erika Herzfeld: *Brandenburg-Preußen 1648 bis 1798. Das Zeitalter des Absolutismus in Text und Bild*, Orienta Berlino 1987, ISBN 3-373-00004-1. Anhang mit Sigelverzeichnis, Personenregister und Bildnachweis.
* Ingo Materna, Wolfgang Ribbe, Kurt Adamy: *Brandenburgische Geschichte*, Akademie Verlag, ISBN 3-05-002508-5
* Christopher Clark: *Preußen. Aufstieg und Niedergang. 1600–1947.* Deutsche Verlags-Anstalt, Munkeno 2007, ISBN 978-3-421-05392-3

VIdu ankaŭ
----------

* Prusio
**Jacopo de' Barbari**, foje konata aŭ referencata kiel **de'Barbari**, **de Barberi**, **de Barbari**, **Barbaro**, **Barberino**, **Barbarigo** aŭ **Barberigo** (ĉirkaŭ 1460/70 – antaŭ 1516), estis itala pentristo kaj presisto kun tre individua stilo. Li translokiĝis el Venecio al Germanio en 1500, tiele iĝante la unua itala artisto de la Renesanco kiu laboris en Norda Eŭropo. Inter liaj malmultaj supervivantaj pentraĵoj (ĉirkaŭ dekdu) estas la unuaj konataj ekzemploj de pentrotrompoj ekde la Antikveco. Liaj 29 gravuraĵoj kaj tri tre grandaj lignogravuraĵoj estis ankaŭ tre influaj.

Oni scias malmulte pri la dekomenca vivo de la artisto. Tamen oni scias, ke li eliris el Venecio al Germanio en 1500, kaj ekde tiam lia vivo estas pli bone dokumentita. Tie li laboris por la imperiestro Maksimiliano la 1-a en Nurenbergo dum unu jaro, poste en variaj lokoj por Frederiko la 3-a de Saksio en 1503–5, antaŭ translokiĝo al la kortego de la Elektisto Joakimo la 1-a de Brandenburgo dum la jaroj 1506–8. En Germanio li estis ofte konata kiel "Jacop Walch", probabe el "Wälsch" signife eksterlandano, nome termino speciale uzata por italoj.

*Aĵpentraĵo kun perdriko kaj fer-gantoj*, 1504, eble unua aĵpentraĵo en pentrarto de Eŭropo.
Eble li revenis al Venecio kun Filipo la Bela de la Duklando Burgonjo, por kiu li poste laboris en Nederlando. Ĉirkaŭ marto 1510 li estis laborante por la sukcedanto de Filipo, nome Arkidukino Margareta en Bruselo kaj Mechelen. Januare 1511 li malsaniĝis kaj faris testamenton, kaj en marto la Arkidukino donis al li porvivan pension, pro lia aĝo kaj malforteco. Ĉirkaŭ 1516 li estis mortinta, lasante la Arkidukinon en posedo de 23 gravurplatoj, kiuj ekde tiam multaj el ili estis probable gravuritaj ambaŭflanke, kies gravuraĵoj eble ne supervivis.

Notoj
-----

1. ↑  Jacopo de' Barbari, Apollo and Diana en Metropolitan Museum Alirita la 25an de junio 2019.
2. ↑   David Landau en Jane Martineau (eld), The Genius of Venice, 1500–1600, 1983, Royal Academy of Arts, London.

* Kategorio Jacopo de' Barbari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 648494
* GND: 118657100
* LCCN: n87146260
* VIAF: 238017651
* ISNI: 0000 0000 8368 3396
* SUDOC: 031496725
* BNF: 122700603
* ULAN: 500001733
* RKD: 4288
* NKC: xx0250400
* ICCU: VEAV017813
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

**JSP**, angla mallongigo de *JavaServer Pages* ("paĝoj de servilo de Ĝavo"), servas
TTT-paĝojn, kiuj estas kreitaj per Ĝavo. En
paĝo de JSP, vi povas miksi
HTML-on de la TTT-paĝo kun
Ĝavo. La servilo, la maŝino en kiu la TTT-ejo vivas, interpretas la
HTML-on kaj Ĝavon por krei la paĝon. Vi eĉ povas krei novajn kodojn por
la HTML de la paĝo.

Ekzemplo tre simpla:

> 
> `<H1>Hello, world! It's <%= new Date() %></H1>`
> 
> 

La kodo inter la `<%` kaj `%>` estas en
Ĝavo. La cetera estas en HTML.

Novaj versioj ankaŭ ebligas, aŭ eĉ devigas ('JSPX'), ke la fontokodo de la paĝo estas valida XML:

> 
> `<h1>Saluton, mondo! Nun estas <jsp:expression>new Date()</jsp:expression></h1>`
> 
> 
> 

TTT-ejo verkita en JSP estas portebla al iu ajn servilo kiu subtenas
JSP-on. JSP estas la respondo de Sun al
la ASP de Microsoft, kiu, laŭvice, estas ĝia respondo al la tre
antikva kaj malfacila teknologio de
CGI.

TTT-ejo de JSP kutime estas modelita laŭ la paradigmo de
MVC.

### JSP kaj servletoj

JSP estas etendo de
servletoj : Ĝava kodo kiu vivas en
la servilo, anstataŭ en la TTT-legilo mem (kie vivas apletoj). Por bone
kompreni JSP-on, vi devas kompreni servletojn, per kiuj JSP estas
realigita. Programado per JSP estas pli facila kaj pli rapida ol programado
senpere per la servletoj mem, ĉar la servilo de JSP aŭtomate traktas pri
multaj detaloj.

Kiel JSP estas realigita: servilo de JSP kreas servleton el Ĝavo kaj
HTML de la TTT-paĝo kaj, laŭvice, la servleto skribas paĝon en HTML, kiu
estas sendita al la TTT-legilo. Se la paĝo estas revizita, la HTML-on ne
estas rekreita, krom se la JSP de la paĝo ŝanĝis de post la lasta
vizito.

### Serviloj de JSP

Apache Tomcat estas bona servilo kiu subtenas JSP-on kaj servletojn. Ĝi
estas la JSP servilo de Apache kaj la oficiala normo laŭ Sun. Ĝi estas publika (de fonto malfermita) kaj senkosta ĉe 

...

### Kritiko

#### JSP kaj HTML

Verkado per JSP estas multe pli malfacile ol verkado simple per HTML,
ĉar vi devas sperti pri Ĝavo. Sed pli da sperto, pli da kapablo.

La unua vizito al paĝo de JSP estas pli malrapida ol vizito al paĝo de
HTML, ĉar la servilo devas kreas Ĝavan programon, traduki ĝin, ruli ĝin
kaj *tiam* sendi la paĝon de HTML. Sed post la unua vizito, la
servilo konservas kaj rerulas la tradukitan Ĝavo-programon ĝis la JSP de la paĝo ŝanĝas.

#### JSP kaj ASP

JSP estas pli bona ol ASP ĉar la subtenanta lingvo, Ĝavo,
estas pli fleksebla, legebla kaj trafa ol Visual Basic (la subtenanta
lingvo de ASP). Kaj JSP ne estas limigita al servilo vindoza, kiel estas
ASP.

...

---

  

* Kategorio JSP en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Izsófalva** [iĵOfalva] estas grandvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Kazincbarcika.

Blazono de Izsófalva
* Areo: 9 km²
* Loĝantaro: 1900
* Poŝtkodo: 3741
* Telefonprefikso: 48

La grandvilaĝo situas en valo (3500m-ojn longa, 500m-ojn larĝa), laŭ traira flankovojo, laŭ ne funkcianta fervojo Rudabánya-Kazincbarcika, ambaŭ estas proksime.

Historio
--------

La unua skriba mencio devenis el 1283 en formo Hurva, kio estas misformo de kroato. Verŝajne kroatoj vivis en la vilaĝo, baldaŭe la komunumo havis la nomon "Disznóshorvát" (=porka-kroato) por distingi ĝin de proksima alia kroata vilaĝo. Ĉi vilaĝo famiĝis pri porkobredado. La turkoj faris senhoma lavilaĝon, oni refondis ĝin en la 18-a j.c. Ekde la 19-a jarcento karbonominado komenciĝis, ankaŭ nun estas malgranda surfaca minejo. Ĉi tie naskiĝis Miklós Izsó (skulptisto), pri kiu en 1950 la vilaĝo alinomiĝis (=vilaĝo de Izsó). En 1971 la komunumo ricevis la rangon grandvilaĝo. Ormosbánya en 1993, Rudolftelep en 1994 eliĝis kaj ili estas memstaraj vilaĝoj.

Vidindaĵo estas preĝejoj postgotika kalvinana kaj katolika. Sur loko de iama minejo fiŝkaptista lago etendiĝas.

Famuloj
-------

* En la iama Disznóshorvát naskiĝis:
	+ Lajos Terényi (subdepartementestro)
	+ *Miklós Izsó*.
* En Izsófalva naskiĝis aktoro Mária Fogarassy.

* Kategorio Izsófalva en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Imre Békey** [bEkei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Békey Imre** estis hungara juristo, oficisto. Lia origina familia nomo estis *Drescher* [dreŝer] ĝis 1845.

Imre Drescher naskiĝis la 6-an de oktobro 1832 en Buda, li mortis la 23-an de februaro 1889 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Békey maturiĝis en piarista gimnazio en Pest (urbo) en 1847, poste li studis 7 jarojn filozofion, poste juron en Reĝa Universitato de Pest. En 1855 li eklaboris en administaciejo de Buda, baldaŭ li laboris en juĝejoj de Eger kaj Székesfehérvár. Fine de 1860 li jam akiris diplomon kaj li havis postenon en sia naskiĝurbo, en la sekvanta jaro li estis subnotario. Li akiris ankaŭ la juran diplomon, tial li akiris pli gravan postenon en 1867. Li fervore projektis la bazlernejojn, tial en naskiĝo de Budapeŝto (1873) li jam respondecis pri edukado de la nova ĉefurbo. Ekde 1878 li laboris en la eduka ministerio. Li ricevis Honoran legion en 1878.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Budapest főváros tanügyi hatóságainak, tanárai s tanítónőinek… névtára s jegyzéke. Az említett iskolák főbb szabályaival* (1875)
* *Hivatalos jelentés az 1878. évben Párisban tartott egyetemes kiállításról. Az elemi közoktatás.* (1879)
* *Budapest főváros közoktatásának vázlatos története. 1868–1881.* (1882)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Imre Békey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 697227
 |
**Imre Fodor,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fodor Imre** estis hungara teatrestro, aktoro.

Imre Fodor naskiĝis la 24-an de decembro 1920 en Budapeŝto, li mortis la 24-an de majo 1975 (laŭ alia informo la mortotago estas la 23-a) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Fodor maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste pri siaj studoj informoj mankas. Li komencis sian aktoran karieron en province. En 1949 li estis teatrestro en nove fondita teatro en Budapeŝto. Ekde 1956 li estis la unua teatrestro de la jam sendependa Teatro József Attila ĝis sia morto. Li mortis ĝuste ĉe la enirejo de la teatro. Li ricevis premion en 1967. Lia nomo estas rilata al fondo de la altnivela teatra kulturo en Angyalföld. Liaj teatraj spektakloj estis kompilitaj kun bona prudento kaj li kompetente organizis sian ensemblon.

Memorigiloj
-----------

* memortabulo ĉe la teatra enirejo (2000)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Imre Fodor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767700
 |


* Portalo pri Biografio
La simbolo **Iĥtis** de simboligita fiŝo reprezentas Kristanismon
La vorto **Iĥtis** - laŭ la Greka alfabeto: ἰχθύς - estas la antikva kaj klasika vorto de la greka lingvo por "fiŝo". Ekster la greka lingvo la vorto estas la nomo de simbolo el du kruciĝantaj arkoj, kiuj simboligas la silueton de fiŝo. Tiu signo estis uzita kiel sekreta simbolo de Kristanismo fare de la unuaj kristanoj. La literoj *IĤTIS*, per grekaj literoj ΙΧΘΥΣ, estas akronimo por "Jesuo Kristo, Dia Filo, Savanto" (greke Ἰησοῦς Χριστὸς Θεοῦ Υἱὸς Σωτήρ).

Origino
-------

Antaŭ ol ekaperis la kredo kristanisma, la fiŝa simbolo tutmonde estis uzita kiel simbolo de la "granda patrina diino". Ĝi havas ligojn al la Hinduisma dio Viŝnuo, sed ankaŭ *Dagon*, la fiŝa dio de la Filistoj. Ankaŭ en la antikva asiria urbo Ninevo arkeologie troviĝis skulptaĵoj de fiŝo-dio. Ankaŭ en la Torao aŭ la Malnova Testamento de la Biblio (Juĝistoj 16:23-24; 1-a libro de Samuel 5:2-5) la dio *Dagon* menciiĝas. En ambaŭ lokoj de la Torao temas pri transcendenta, nevidebla Dio kiu superas la idolojn. Ĉar la fiŝo jam estis komuna religia simbolo en la antikva mondo, estis relative sendanĝere uzi ĝin fare de la sekretaj kristanismaj komunumoj sen timo pro tio altigi la danĝeron de persekuto.

* Kategorio Iĥtis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kapitano **Jack Sparrow** (en Esperanto Ĵakvo Pasero) estas fikcia pirato kaj ĉefa rolulo de la filmoj *Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl* (2003), *Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest* (2006), *Pirates of the Caribbean: At World's End* (2007), *Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides* (2011) kaj *Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales* (2017). Li aperas en la komputila ludo *Legend of Jack Sparrow* (2006). Jack Sparrow estas interpretita de la aktoro Johnny Depp.

Fono
----

La rolulo estis koncipita kiel subtenanta figuro pro la filmoj de Ted Elliott kaj Terry Rossio. Ili estis inspiritaj el Bugs Bunny kaj Groucho Marx. Kiel la scenaro por la unua filmo pretendis, Jack estis pli kaj pli ĉefa rolulo.

Johnny Depp uzis imagon de Keith Richards, gitaristo de Rolling Stones, kiel inspiro por la rolo. Tio sen Richards imiti. Origine ludus Richards en la dua parto la patro de Sparrow. Tio ne daûrigis pro devoj al la Rolling Stones. Certe Richards aperis en la rolo en la tria parto. Depp estis ankaŭ de Errol Flynn inspirata.

Johnny Depp atingis Oskar-nomumon pro ĉi tiu rolo en 2004.

* Kategorio Jack Sparrow en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)