recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**6+6-instrumentoj** estas kromataj muzikaj instrumentoj, ĉe kiuj 
la klavoj, butonoj, kordoj aŭ tonplatoj en ĉiu el du vicoj estas en tona distanco de unu tono. Ambaŭ vicoj mem havas distancon inter si de duona tono. Ĉi tiu ordo kaŭzas
ĉiam la saman fingradon por unu muzikaĵoj en ĉiuj kazoj en kiuj la komenca tono estas en la sama vico. Se la komenca tono estas en la alia vico, la fingrado estas spegulita.
Se ekzistas tria vico, kiu esta identa kun la unua, tiukaze eĉ por ĉiuj gamoj estas la sama fingrado, ekzemple ĉe la trivica akordiono. 

La 6+6-sistemon enhavas la muzikprincipo de Beyreuther.

Jenaj 6+6-instrumentoj estas konataj:

Klavaraj instrumentoj
---------------------

* Piano kun la novklavaro de Heinrich Josef Vincent
* Piano kun la klavaro de Paul de Janko
* Trivica kromata akordiono

Kordoinstrumentoj
-----------------

* Kromata zimbalono
* Kromata harpo

Batinstrumentoj
---------------

* *Glockenspiel*
* Ksilofono

Ĉi tiuj instrumentoj estas haveblaj kun ŝanĝeblaj tonplatoj, tiele ke eblas ŝanĝi normalan kromatan instrumenton al 6-plus-6-instrumento.

Blovinstrumentoj
----------------

* Fluto de Pan

La basa fluto de Pan havas du vicojn da tuboj. La aliajn oni kreas per unu vico da tubetoj en la distanco de unu tono. Por ricevi la tonojn en distanco de duona tono oni devas ŝanĝi la angulon de la fluto al la buŝo.

Elektraj instrumentoj
---------------------

* La japana klavaro Chromatone

Instrumentoj kun translokita 6-plus-6-sistemo
---------------------------------------------

Ĉe ĉi tiuj instrumentoj unu el la du vicoj estas translokita en unu direkton je pli ol duona tono.

* Hayden-duet-koncertino: Ankaŭ ĝi havas la saman fingradon ĉe ĉiuj tonaloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Alternative Musical Instruments
* Ausführliche Informationen zum Beyreuther Musikprinzip
* Vincent, Heinrich Josef. 1875. Die Neuklaviatur. Ihre Vortheile gegenüber den Nachteilen der alten
* Jankó, Paul von. 1886. Eine neue Claviatur. Theorie und Beispiele zur Einführung in die Praxis.
* Das Hackbrett, Geschichtliches von Fritz Stradner, Klosterneuburg, 1966
* Ausführliche Informationen zur Chromatischen Harfe von der Klangwerkstatt in Markt Wald
* Chromatone 312
**Občina Bohinj** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Gorenjska. La municipo konsistas el 24 komunumoj kovrante areon de 333,7 km². Komence de 2018 tie loĝis 5125 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Bohinjska Bistrica.

Loko, priskribo
---------------

**Občina Bohinj** 
Preskaŭ la tuta teritorio de la lando situas en la Nacia Parko Triglav. En la altaj montoj, kun alteco de ĉirkaŭ 2000 m. La plej alta monto Triglav havas 2864 m super marnivelo. Ĉirkaŭ la mezo de la municipo estas la lago Bohinj (527 m asl).

La apudaj municipoj estas:

Občina Gorje kaj la Občina Kranjska Gora en la nordo, kaj la Občina Bled kaj Občina Radovljica en la nordoriente, Urba municipo Kranj oriente, Občina Železniki en la sudoriento, Občina Tolmin en la sudo, Občina Kobarid okcidente kaj Občina Bovec en la nordokcidento.


Ĉirkaŭ **Občina Bohinj**|  Bovec |  Kranjska Gora, Gorje | Bled, Radovljica  |
|  Kobarid | Občina Bohinj |  Kranj |
|  |  Tolmin |  Železniki |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 24 vilaĝoj:

Bitnje, **Bohinjska Bistrica**, Bohinjska Češnjica, Brod, Goreljek, Gorjuše, Jereka, Kamnje, Koprivnik v Bohinju, Laški Rovt, Lepence, Log v Bohinju, Nemški Rovt, Nomenj, Podjelje, Polje, Ravne v Bohinju, Ribčev Laz, Savica, Srednja vas v Bohinju, Stara Fužina, Studor v Bohinju, Ukanc, Žlan

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Bohinj en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
**György Tóth** [djordj tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tóth György** estis hungara piarista monaĥo, pastro, gimnazia kaj universitata instruisto.

György Tóth naskiĝis la 14-an de oktobro 1853 en Veszprém (urbo), li mortis la 27-an de marto 1923 en Kecskemét.

Biografio
---------

György Tóth aliĝis al la piaristoj en Vác en 1872, poste li finis la gimnaziaj jarojn. Li estis instruisto en Selmec (1875), Magyaróvár (1876), Sátoraljaújhely (1877), dum li studis teologion. Li pastriĝis, ankaŭ oficiale monaĥiĝis en 1877, poste li instruis 14 jarojn en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Li akiris pedagogian diplomon en 1880 kaj doktoriĝis post 9 jaroj. Inter 1891–1897 li estis monaĥejestro kaj gimnaziestro en Léva, poste en Kecskemét. Ekde 1909 li havis ŝtatajn kaj monaĥajn postenojn. Li pensiuliĝis en 1919.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A színművek hatásáról* (1875)
* *Szepesi Imre latin nyelvtana* (tralaboro, 1886)
* *Praeparatio Vergilius Aeneisének VI. énekéhez* (1891)
* *A lévai tanítórendi gymnasium története. 1815-1895.* (1896)
* *Latin olvasókönyv* (1899)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majuskloj T, TY, poste serĉu la nomon)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 709265
* VIAF: 121484656
* ISNI: 0000 0000 7943 7264
 |
Magyar Kisebbség madjar kiŝebseg (Hungara Plimalmulto) estis hungarlingva nacipolitika revuo aperinta dufoje ĉiumonate en Lugoj, (Rumanio) inter 1922 kaj 1942.

Redaktoraro
-----------

La redaktoroj estis Elemér Jakabffy, István Sulyok kaj József Willer. Ĝis 1924 ĝia respondecredaktoro estis István Sulyok , ekde 1924 Elemér Jakabffy , kiu ekde 1938 estis ankaŭ la direktoro de la revuo.

La aldonaĵoj de revuo
---------------------

Ekde 1923 aperigas ankaŭ aldonaĵrevuon titolite *Glasul Minorităţilor* (Voĉo de malplimultuloj) en rumana, germana kaj franca lingvoj. Same de 1923 en ĝia franclingva aldonaĵo *La Voix des Minorités* publikis la epitomon de la pli gravaj studoj kaj artikoloj ĝiaj. Inter 1929 kaj 1930 kun titolo *Kisebbségi Iskolaügy* (Instruafero Malplimulta) eldonis duonjaran, ekde 1934 kun titolo *Népnevelés* (Popoledukado) ĉiumonatan aldonaĵojn kaj ekde 1937 titolite *Kisebbségi Jogélet* (Jurvivo Malplimulta) aperigis konstatantan eldonaĵon.

Kunlaborantoj
-------------

La konstantaj kunlaborantoj de la revuo estis konservativaj, liberalaj, eĉ civilaj radikalaj publicistoj, sciencistoj kaj politikistoj. Krome la multnobraj kaj gravaj eksterlandaj aŭtoroj ricevis voĉon katolikaj historiistoj kiel János Karácsonyi, Vencel Bíró, Árpád Bitay kaj liberalaj kiel Miklós Krenner aŭ tiuj kun unu de aliaj kontraŭstarantoj en kadro de Erdélyi Irodalmi Társaság kiel Endre Dózsa kaj la radikala Jenő Szentimrei; Árpád Paál kaj lia kontraŭulo, la liberala Nándor Hegedűs. Tamen ĝia kunlaborantaro ĝenerale reprezentis la reformflankon de Országos Magyar Párt. Al tiuj aliĝis la fakuloj de la naciscienco kiel Artúr Balogh, Gábor Pál, Kelemen Gál, László Fritz, András Balázs kaj Miklós Móricz. 
La revuo ekde 1995 denove aperas en Oradea.

Bibliografio
------------

* Balázs Sándor: *Lugosi üzenet*. A Magyar Kisebbség monográfiája. Szatmárnémeti, 1995.

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de nova revuo Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine.
* Repertoriumo de revuo 1922-1942.
* Repertoriumo de revuo 1995-2000.
Občina Beltinci
**Občina Beltinci** (slovene *Občina Beltinci*, germane *Gemeinde Altfellsdorf*) estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La areo de la municipo estas 62,2 km² kaj havas 8 asentari. Komence de 2017 ĝi havis 8233 loĝantojn. La administra centro de la municipo estas la vilaĝo Beltinci.

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 8 vilaĝoj: **Beltinci**, Bratonci, Dokležovje, Gančani, Ižakovci, Lipa, Lipovci, Melinci.

Loko, priskribo
---------------

La municipo situas sur la maldekstra bordo de la Mura Rivero sur la plata parto de Prekmurje. Krom la Mura Rivero fluas tra la teritorio de la municipo rivereto Črnec, Dobel, Ledava kaj Lipnica.La alteco estas de 175 m ĝis 185 m.


Ĉirkaŭ **Beltinci**|  | Moravske Toplice |  |
| Murska Sobota | Beltinci | Turnišče |
| Ljutomer, Veržej |  | Odranci, Črenšovci |

Apudaj municipoj estas: en la nordo de Občina Moravske Toplice, en la oriento Občina Turnišče, en la sudoriento Občina Odranci kaj Občina Črenšovci, en la sudokcidenta Občina Ljutomer kaj Občina Veržej kaj en la okcidento Občina Murska Sobota.

#### Transporto

Ĉe la norda rando, la A5 aŭtovojo kuras tra la urbo, kiu kuras de Maribor ĝis Lendava kaj poste al Hungario. Ankaŭ estas fervoja linio tra la vilaĝo, kiu kondukas de Mursko Sobota al Ljutomer.
**József Báthory** [jOĵef bAtori], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Báthory József** estis hungara kemiisto, altlerneja instruisto. Lia filo estis Gábor Báthory (televidparolisto).

József Báthory naskiĝis la 21-an de februaro 1923 en Battonya, li mortis la 6-an de novembro 2013 en Zirc.

Biografio
---------

József Báthory maturiĝis en gimnazio en Kispest, poste li akiris kemiistan diplomon en Universitato Bolyai de Kluĵo jam en Rumanio en 1946. Dum studado inter 1944-1946 li laboris en uzino de Kolozsvár (komence dum hungara dominado), poste en sukerfabriko en Târgu Mureș. Intertempe li doktoriĝis en la universitato en 1948. Post 2 jaroj li revenis al Hungario kaj li havis postenojn en kemia instituto en Veszprém (urbo). Kelkajn jarojn li instruis en Kemia Universitato (Veszprém). En 1968 li kandidatiĝis kaj doktoriĝis. Lia edzino naskis du gefilojn. Li ricevis premiojn inter 1953-1985.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A 2-metil-kromon-3-ol képződése a 2-acetobenzofurán-oxim-p-toluol szulfonsavas észterből* (disertaĵo por doktoriĝo, 1948)
* *Vizes nedvesítésű szilárd karbamidos adduktképzés kőolajpárlatokkal* (disertaĵo por kandidatiĝo, 1967)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 823548
* LCCN: n78072977
* VIAF: 121400241
* ISNI: 0000 0000 8013 7090
 |



* Portalo pri Biografio
***Erholungsgesellschaft*** estis germana societo kies anoj estis burĝoj de Vajmaro.

Historio
--------

Ĝi devenis en 1817 el la burĝara ligo *Ressource* fondita en 1799. Inter la membroj estis Clemens Wenzeslaus Coudray, Johann Nepomuk Hummel kaj Franz Liszt. Temis iel pri antaŭula organizaĵo de en Vajmaro nur mallrapide evoluanta urboburĝa kulturo. Plej multis ane ŝtataj oficistoj kvankam poste alvenis ankaŭ komercistoj, artistoj kaj verkistoj. Ĝin protektis ankaŭ la kortego kiu donis al ĝi la staton de jura persono.

La areo, kiu ekde 1804 apartenis al la klubo (kaj kiun la anoj ŝanĝis parken) estis estinta ĝardeno de la fabelrakontisto Johann Karl August Musäus. Tie en 1827 lia grandduka moŝto Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach) starigis Eŭfrozino-monumenton je honoro de Christiane Becker-Neumann. La originalo troviĝas sur la Historia tombejo vajmara. Johann Wolfgang von Goethe, Franz Kirms kaj Karl August Böttiger kolektis monon por kreo de *Euphrosyne-Denkmal* laŭ desegno de Johann Heinrich Meyers fare de la gotaa skulptisto Friedrich Wilhelm Eugen Döll.

La klubejo, konstruita inter 1858 kaj 1860 de Carl Heinrich Ferdinand Streichhan, estas la nuntempa porjunulara kaj kultura centro *Mon ami* de sur Goethe-placo nr 12.

Malfondo societa estis en 1897. Antaŭa de Coudray inter 1825 kaj 1828 farita klubejo ĉe monteto *Rothäuser Berg* malkonstruitis en 1897. Almenaŭ konserviĝis ties konstruplanoj.

Notoj
-----

1. ↑
2. ↑  Marko Kreutzmann: *Zwischen ständischer und bürgerlicher Lebenswelt: Adel in Sachsen-Weimar-Eisenach 1770 bis 1830* (=Veröffentlichungen der historischen Kommission für Thüringen, Kleine Reihe/23) Böhlau Verlag, Köln/Weimar/Wien 2008, p. 156.
3. ↑  Regierungsblatt für Sachsen-Weimar-Eisenach auf das Jahr 1858, p. 328.
4. ↑  Hannelore Henze, Ilse-Sibylle Stapff: *Streifzüge durch das alte Weimar.* Weimar 2004, p. 68.
5. ↑  Susanne Müller-Wolff: *Ein Landschaftsgarten im Ilmpark: Die Geschichte des herzoglichen Gartens in Weimar*. Köln-Weimar-Wien 2007, p. 246-249. ISBN 978-3-412-20057-2
6. ↑  Art. *Erholung* kaj *Erholungsgesellschaft*, ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 108.
7. ↑  Rolf Bothe: *Clemens Wenzeslaus Coudray: 1775–1845; ein deutscher Architekt des Klassizismus*, Köln; Weimar; Wien: Böhlau, 2013, ISBN 978-3-412-20871-4, p. 475 ss.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 777216
 |
**József Bucsy** [jOĵef buĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bucsy József** estis hungara meteologo, o.

József Bucsy  naskiĝis la 17-an de majo 1914 en Égenföld (nuntempa vilaĝparto de Sármellék), li mortis la 4-an de januaro 1980 en Budapeŝto.

Biografio
---------

József Bucsy frekventis gimnazion en Veszprém (urbo), poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1938. En la sekva jaro li eklaboris en la meteologia instituto. La plej ofte li laboris en observatorio de Ógyalla (tiam parto de Hungario). Depost la 2-a mondmilito li revenis al Budapeŝto kaj li daŭris la ekzamenojn pri ventoj, radiadoj kaj sismoj. Li ricevis memormedalon en 1974.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Sugárnyomás megfigyelése Ógyallán 1939-1942-ben* (1944)
* *Segédtáblázatok a magassági szélmérés kiértékelésére* (1953)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Eric** aŭ **Erik JANSSON** (n. la 21-an de decembro 1808 - m. la 13-an de majo 1850) estis la gvidanto de sveda, pietista sekto, kiu elmigris al Usono en 1846.

Jansson naskiĝis en Biskopskulla en Uppland, apud Upsalo. Li estis la filo de Jan Mattsson, farmisto, kaj de lia edzino Sarah Eriksdotter. Ĉar li kredis, ke li mirakle resaniĝis el reŭmatismo, li fariĝis fervore religia kaj disvolvis kredon, kiu kontraŭdiris la oficialan luteran eklezion de Svedio. Li ekzemple kredis, ke la Biblio estis la sola vera libro, kaj estis plurfoje arestita pro la publika bruligo de verkoj fare de Martin Luther kaj aliaj verkistoj. Ekde 1844, li rigardis sin kiel aŭtenta profeto.

Li sendis lojalan disĉiplon, Olof Olsson, por serĉi taŭgan, koloniigeblan lokon en Ameriko. Olsson alvenis al Novjorko la 16-an de decembro 1845. Li renkontis samlandanon, Olof Gustaf Hedström, kiu sendis lin al sia frato Jonas Hedström en Ilinojo. Jansson mem alvenis al Novjorko en junio 1846.

Kune kun 400 disĉiploj, kiuj postvivis la ŝipveturadon, li fondis vilaĝon en Bishop Hill (Ilinojo), kiun li nomis laŭ sia propra naskiĝloko. 96 homoj mortis dum la unua vintro, sed aliaj plualvenis el Svedio por pligrandigi la kolonion. La vilaĝanoj vivis kiel kolektiva religia komunumo dum 15 jaroj, ekde 1846 ĝis 1861. Sed Jansson estis mortigita de John Root, klera sveda elmigrulo el Stokholmo, kiu estis edziĝita al kuzino de Jansson, Charlotta Louisa.

La vilaĝo plufunkciadis dum pluraj jaroj, sed finfine disiĝis pro la Usona Enlanda Milito.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 222468
* GND: 130618144
* LCCN: n81079965
* VIAF: 1124495
* ISNI: 0000 0000 5026 9834
* LIBRIS: 266012
* BIBSYS: 11068603
 |
**Maguilla** [maGIja] estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. 

La censita populacio en 2008 estis de 1.091 loĝantoj.

Situo
-----

Maguilla estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 526 m; je 137 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 97,9 km². 

Ĝi limas kun Azuaga, Berlanga, Valencia de las Torres kaj Campillo de Llerena.

Historio
--------

Temas pri malgranda vilaĝo de la Campiña Sur ekstremadura, situa en la ĉirkaŭaĵoj de Berlanga, en teritorio pli apuda al Andaluzio. Laŭ Ortiz de Thovar "estis fondaĵo de maŭroj de Málaga" kiuj estus nominta ĝin Malaguilla (Malageto); de kie devenus la nomo de Maguilla, kio ŝajnas nur popola etimologio. 

La populacio estis longe ĉirkaŭ 200 domoj, tio estas ĉirkaŭ 800 loĝantoj. Ĝi sendependiĝis en tempo de Filipo la 5-a.

Ekonomio
--------

La agrikulturo estas 72.9% de la laboranta populacio, sekve de la sektoro servoj 16,1%, la konstruado 6,7% kaj la industrio nur 4,3%.

Hgemonias la olivarbaro kaj la vitejoj. Dum en brutobredado porkoj, ŝafoj, bovoj, kaproj kaj kortobirdoj.

Festoj
------

**La karnavaloj** estas tre popolaj.
Du sinsekvaj semajnfinoj.

Antikve oni celebris la feston de la oficialigo de la soldatiĝontaj junuloj *Quintos* [KINtos], kiam oni festenis kokojn kaj oni ricevis monn de la vilaĝanoj.

**Sankta Semajno**
Procezioj kaj dimanĉe kamparfesto.

**Sankta Isidro Kamparano**, kiam oni promenigis fortrancitan branĉon de anzino antaŭ ties bruligo.
**Občina Divača** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Marborda-Karsta. La municipo enhavas 31 komunumojn kaj ĝia areo estas 145 km². Komence de 2018 tie loĝis 4085 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Divača.

Loko, priskribo
---------------

Občina Divača
De nordo al sudo, ĝi pasas tra la A1 / E61 Aŭtovojo, kiu konektas Ljubljana kaj Koper. Ĉe la vilaĝo de Divača, la A3-aŭtovojo turniĝas al Sežana.

La suda parto de la komunumo fluas oriente de la rivero Reka, kiu leviĝas proksime de la vilaĝo de Škocjan.

La apudaj municipoj estas:

Občina Vipava nordo, Občina Postojna en la nordoriento, Občina Pivka la oriento, Občina Illirska Bistrica la sudoriento, Občina Hrpelje-Kozina en la sudo, Občina Sežana okcidente.


Ĉirkaŭ **Občina Divača**|  |  Vipava |  Postojna |
|  Sežana | Občina Divača |  Pivka |
|  | Hrpelje-Kozina  |  Illirska Bistrica |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 31 vilaĝoj:

Barka, Betanja, Brežec pri Divači, Dane pri Divači, **Divača**, Dolenja vas, Dolnje Ležeče, Dolnje Vreme, Famlje, Gabrče, Goriče pri Famljah, Gornje Ležeče, Gornje Vreme, Gradišče pri Divači, Kačiče-Pared, Kozjane, Laže, Matavun, Misliče, Naklo, Otošče, Podgrad pri Vremah, Potoče, Senadole, Senožeče, Vareje, Vatovlje, Vremski Britof, Zavrhek, Škocjan, Škoflje

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Divača en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
**Leó Liebermann,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Liebermann Leó** estis hungara kemiisto, profesoro. Lia nobela antaŭnomo ekde 1905 estis *szentlőrinci*.

Leó Liebermann  naskiĝis la 28-an de novembro 1852 en Debrecen. Li mortis la 15-an de julio 1926 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Leó Liebermann devenis el juda familio. Li akiris kuracistan diplomon en universitato de Vieno en 1874, poste li plulernis kaj instruis en universitato de Innsbruck. En la sekva jaro li akiris plian diplomon, poste li instruis jam kiel privata profesoro. En 1878 li instruis en Universitato de Budapeŝto, inter 1879 kaj 1902 en Veterinara Instituto de Budapeŝto (poste altlernejo) li instruis kemion. Ekde 1881 li ankaŭ gvidis instituton pri ekzamenado de vinoj. En 1895 li estis nomumita reĝa konsilisto, en 1910 koortega konsilisto. Inter 1902 kaj 1926 li estis publika ordinara profesoro en Universitato de Budapeŝto, dume li estis dekano 2 jarojn. Li estis pioniro de la hungara ekzamenado pri vinoj, sed li okupiĝis ankaŭ pri aliaj nutraĵoj.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Der Begriff des Lebens* (1876)
* *Az életvegytan jelen álláspontja* (1882)
* *Die chemische Praxis auf dem Gebiete der Gesundheitspflege und gerichtlichen Medizin* (1899)
* *Chemia* (1900) - studenta lernolibro kune kun [[István Bugarszky)

Memorigiloj
-----------

* reliefa memortabulo en Várpalota

Fontoj
------

* Arkivigite je 2015-07-13 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungarlingva biografieto kun foto
* hungarlingva biografieto kun foto Arkivigite je 2015-07-13 per la retarkivo Wayback Machine
* (la koncerna teksto estas legebla en la 93-a paĝo)
* (la koncerna teksto estas legebla en la 128-a paĝo)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**TOLNAY Tibor** [tolnai], estis hungara pentristo naskita la 6-an de julio 1932 en Oradea kaj mortinta la 28-an de oktobro 2009 en Oradea,

Biografio
---------

La mezlernejon Tibor Tolnay finis en sia naskiĝurbo. Li studis inter 1947 kaj 1949 ĉe Gábor Miklóssy kaj inter 1952–1962 li estis dekoraciisto de Alkoholfabriko en Oradea. Inter 1962–1968 li gvidis la sekcion pri scenejdekoracio de Nagyváradi Állami Magyar Színház. Ekde 1968 ĝis 1990 li estis la gvidanto de grupo pri aranĝo de montrofenestroj de konsumkooperativoj en Distrikto Bihor. Li pensiuliĝis en 1990. Li estis ankaŭ bonega amatora aktoro. Ekde 1970 Tolnay regule ekspoziciis. En la 1970-aj jaroj li faris eksterlandajn studvojaĝojn: en 1975 en Bulgarujo, en 1985 en Francujo. En la 90-aj jaroj li partoprenis en pluraj kreaĵtendaroj.

Ekspozicioj
-----------

* Oradea - plurfoje
* Hungarujo - en pluraj urboj
* Germanujo

Plumkajeroj
-----------

* *Szerelmem, Várad* (1994),
* *Várad marad a szerelmem* (1996),
* *Nagyszalonta arany város*, ?.

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon
|  |
| --- |
| APOKRIFOJ DE LA NOVA TESTAMENTO |
| *"3-a EPISTOLO AL LA KORINTANOJ"* |
| tirolo = **3-a Epistolo al la Korintanoj** |
| lingvo = **greka** |
| datado = **160-170** |
| fontoj = **papiruso X de la kolektaĵo *Papirusoj-Bodmer*** (4-a jarcento) |
| adresitoj = **kristana komunumo de Korinto** |
| temo = **resurekto de la karno** |
| kanonikeco = iam, kaj ne nun ĉe **Siria kaj Armena eklezioj** |
| origino = **Oriento"** |

La **3-a epistolo al la Korintanoj** estas letero greklingva kompilita inter la jaroj 160 kaj 170, probable en Sirio, sed pseŭdoepigrafie atribuita al la apostolo Paŭlo. Esta entenata inter la papirusoj Bodmer, precize en la X (deka).

Ĝi estis aranĝita kiel respondo al hipotezita kaj apokrifa "epistolo de la Korintanoj al Paŭlo" kaj sekve inkluzivita en la apokrifaj "Agoj de Paŭlo", kolektaĵo de skriboj de la fino de la dua jarcento koncernantajn la apostolon

Kanonikeco
----------

Vidpunkte de la kanonikeco la "Tria epistolo de paŭlo al la Korintanoj" estas unuanime konsiderita apokrifaĵo de la Nova Testamento.

Pasinte ĝi ĝuis grandan bonŝancon, aparte en la kristana-siria Oriento, ĝispunkte ke ĝi estis inkluzivita en la "siria kanono" (Peshitta kaj en tiu "Armena laŭlonge de diversaj jarcentoj. Nun ankaŭ tiuj eklezioj ĝin taksas apokrifaĵo.

Tiu tria letero de Paŭlo al la Korintanoj gastiĝas ankaŭ en la Katalogo klaromontana, kompilita en Okcidento ĉirkaŭ la 4-a jarcento

Enhavo
------

Tiu apokrifaĵo estas unu el la plej antikvaj tekstoj kiuj parolas pri la resurekto, ankaŭ se ĝi limiĝas ree proponi enhavojn jam anoncitajn, sed pli amplekse ol en la ĉapitro 15-a de la 1-a al la Korintanoj, eĉ se enkondukante iun apartan novaĵon. Fakte, ĉi tie oni parolas pri "¢νάστασις τῶν νεκρῶν" ("resurekto de la mortintoj"), kiel en la *1-a epistolo al la Korintanoj*, sed plue pri la ἀνάστασις τῆς σαρκός ("resurekto de la karno"), montrante tiel evoluon de la tema enhavo. La polemiko evidente delokiĝis al la greka antropologio greka dualisma perspektivo, laŭ kiu la homo estas kunmetaĵo de du eroj: la korpo koruptebla kaj destinita malaperi, kaj la animo senmorta kaj destinita al la eterna vivo. Ĝuste respektante tiun dualisman koncepton, la letero rekonfirmas la krederon de la resurekto de la korpo.karno. Evidente necesis rezisti kontraŭ la kontraŭa tezo de gnostikuloj

Bibliografio
------------

* *Paolo di Tarso a 2000 anni dalla nascita*, zorge de Giuseppe Ghiberti, Effata Editrice IT, 2009, ISBN 978-88-7402-502-2, pp. 176–177.
* Katolikaj enciklopedioj:
	+ 
	+ 
	+ Arkivigite je 2014-07-09 per la retarkivo Wayback Machine

Vidu ankaŭ
----------

* Apokrifoj de la Nova Testamento
* Sankta Paŭlo
* 1-a epistolo al la korintanoj
* 2-a epistolo al la korintanoj
* Agoj de Paŭlo
* Gnostikismo
La prezidento Roque Sáenz Peña estis la aŭtoro de la leĝo *Ley General de Elecciones* kiu portas lian nomon.
Balotujo uzita en la unua prezidenta balotado okazinta en 1916 en Argentino, ekspoziciita en la Muzeo Bicentenario.
La **Leĝo Sáenz Peña** aŭ **Leĝo 8.871**, aprobita de la Kongreso Argentina la 10-a de februaro de 1912, starigis la universalan voĉdonrajton, sekretan kaj devigan por ĉiuj civitanoj argentinaj viraj, ĉu indiĝenaj aŭ ŝtatanigitaj, pli aĝaj ol 18 jaroj, loĝantoj de la ŝtato kaj enskribitaj en la balota censo. Ĝi estis konsiderita kiel grava atingo de la etendo de la demokratio kaj en Argentino kaj en Latinameriko.

Tiu Leĝo ŝuldas sian nomon al sia kreinto, la Prezidento Roque Sáenz Peña - membro de la modernista branĉo de la Partido Autonomista Nacional.

En la Leĝo la voĉdonrajto ne iĝis fakte universala. Dekomence, oni ekskludis tute la virinoj (la virina balotrajto estos aprobita nur post 30 jaroj, nome en 1947). Aliaj personoj konsideritaj nekapablaj voĉdoni estis demenculoj laŭ juĝo kaj la surdmutuloj kiuj ne pvis esprimiĝis skribe. Pro stato kaj kondiĉo ankaŭ ne rajtis voĉdoni la religiuloj, la militistoj kaj la prizonuloj laŭ juĝo. Pro nedigneco, ankaŭ ne rajtis voĉdoni la deliktuloj kontraŭ propraĵoj, dum kvin jaroj post la kondamno, pro falsa atestado kaj pro balotaj deliktoj, dum same kvin jaroj.

La unua apliko de la Leĝo okazis en aprilo de 1912, en Santa Fe kaj Bonaero. La unuaj prezidentaj balotoj realigitaj laŭ la sistemo de tiu nova leĝo okazis en 1916, kvar jarojn post la aprobo, kaj rezultis en venko de la kandidato de la Unión Cívica Radical, nome Hipólito Yrigoyen, la ĉefa opozicianto al la Partido Autonomista Nacional kaj kiu ĝis tiam ne estis atinginta la povon.

Notoj
-----

1. ↑  Saenz Peña, Roque — Departamento de Biblioteca, Centro de Documentación y Traducciones - Ministerio de Justifica, Seguridad y Derechos Humanos
**Rick Fenn**, naskiĝinta la  23-an de majo 1953(nun 1953-05-23), estas angla gitaristo, fama pro sia partopreno al la grupo 10cc kaj pro siaj kunlaboraoj kun Nick Mason, Mike Oldfield kaj Rick Wakeman.

Biografio
---------

La muzika kariero de Fenn komenciĝis en Oksfordo, kie li estis estro de la lerneja bando "Bagshot Louie". La bando faldiĝis kun la fino de la lerneja jaro en 1971 kaj Fenn transloĝiĝis al Kembriĝo, por ĉeesti en la Kembriĝa Kolegio pri Artoj kaj Teknologio.  

Fininte kursaron pri komerca studo, Fenn aliĝis al grupo de Cambridge nomata "Hamilton Gray", kiu translokiĝis al Manĉestro kaj fariĝis la bando "Gentelmens. Ilia unua televida apero en spektaklo nomata "So It Goes" (kune kun la Sex Pistols) rezultigis ligon kun Paul Burgess, kiu baldaŭ poste rekomendis lin al 10cc, kiun li aliĝis al la fino de 1976 ĉe la lanĉo de la albumo *Deceptive Bends* kaj estis parto de la teamo de tiam.  

De 1979 li ankaŭ turneis kaj surbendigis kune kun Mike Oldfield kaj kun li kunverkis la kanton "Family Man", kiu iĝis granda sukceso en 1984.  

En 1985 Fenn verkis kaj surbendigis sian unuan soloan propran albumon *Profiles* kun la drumisto Nick Mason de Pink Floyd. La unuopaĵo de la albumo, "A lie for a lie" kantita de David Gilmour kaj Maggie Reilly estis sukceso en Usono. Ankaŭ en la 1980-aj jaroj Fenn kaj Mason fondis *Bamboo Music*, kompanion kiu produktis muzikajn tintojn por kompaniaj klientoj.  

Tra la jaroj li travojaĝis kun artistoj kiel Rick Wakeman, Jack Bruce, Elkie Brooks kaj Wax (kun Andrew Gold kaj Graham Gouldman). Kiel gitaristo, li surbendigis kun multaj artistoj inter ili Cliff Richard, Peter Green, Agnetha Marilyn (ABBA) , Sniff 'n' the Tears, John Wetton kaj Justin Hayward.  

De la fino de la 1980-aj jaroj , Fenn dediĉis plu da sia tempo al komponado kaj verkis sennombrajn muzikojn por dokumentarioj, dramoj kaj komedioj (inkluzive de serioj por "Hale and Pace" kaj "Craig Charles") kaj kelkaj filmoj. Inter tiuj estis "White of the eye", kiu estis alia kunlaboro kun Nick Mason. Tra la jaroj li gajnis plurajn premiojn por altprofilaj komercaj sonbendoj.  

Fenn lastatempe travojaĝis tra Germanio kiel ano de la Nokia Night of the Proms grupo, kie plue de 10cc, li muzikis kun Tears For Fears, Robin Gibb kaj Kim Wilde.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 655186
* VIAF: 307174789
* MBA: e3f414ed-55bb-4b18-a4fd-6cc3379e3840
 |
**Magyar Hírlap** [madjar hi:rlap ~ Hungara Novaĵgazeto] estas hungara ĵurnalo, lastfoje aperata ekde 1968.

Kun la nomo *Magyar Hírlap* aperis kvarfoje kiel gazeto. Unuafoje aperis ĝi inter 1849-52 kiel duonoficiala gazeto de la Bach-registaro. Inter 1877-79 ĝi estis registarfidela politika gazeto, inter 1891-1926 liberala politika gazeto. 

La kvara Magyar Hírlap aperis la 16-an de majo 1968. Ĝi aperis tiam eĉ en lundo, kiam alia gazeto ne. Ĝi aperis ekde fino de 1987 kiel oficiala gazeto de la ministrokonsilo. Ekde novembro de 1989 ĝi aperis kiel sendependa gazeto, en februaro de 1990 aĉetis ĝin firmao de Robert Maxwell. Tiu investo ebligis modernigon kaj translokiĝon de la redaktejo. Post la morto de Robert Maxwell, la Arthur Andersen librotenad-kontrola entrepreno vendis akcian plimulton de Magyar Hírlap (aprilo de 1992) al svisa Jürg Marquard. Ekde 1-a de oktobro de 2000 posedis la gazeton la svisa *Ringier Verlag*, sed la planoj ne sukcesis, tial anoncis la entrepreno en 2004, ke ĝi ne plu eldonas la gazeton. La plimulton de la gazeto aĉetis hungara miliardulo Gábor Széles, kiu volas iomete dekstreman gazeton, tiel li dungis en aprilo de 2006 kiel vic-ĉefredaktoron Pál Dippold de la dekstra Magyar Nemzet.

Ĉefredaktoroj estis
-------------------

* István Darvasi (1968-84),
* Zsolt Bajnok (1984-90),
* Péter Németh (1990-94),
* Mátyás Vince (1994-96),
* Ferenc Gazsó L. (1996-98),
* Ilona Kocsi (1998-2003),
* Pál Szombathy (2003-2006),
* Ferenc Gazsó L. (2006-)

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2022-01-11 per la retarkivo Wayback Machine
**Tibor Tarnai,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tarnai Tibor** estis hungara inĝeniero, arkitekto, matematikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1995, ordinara en 2001) de Hungara Scienca Akademio.

Tibor Tarnai  naskiĝis la 28-an de septembro 1943 en Hatvan.

Biografio
---------

Tibor Tarnai frekventis teknikuniversitaton en Budapeŝto inter 1961-1966, poste li plulernis en Universitato de Budapeŝto inter 1967-1973. Post la diplomoj li eklaboris en konstruado de metroo, post jaroj en Szeged. Li doktoriĝis en 1977. Inter 1978-1991 li laboris en arkitekta instituto. En 1991 li doktoriĝis antaŭ la akademio. En la sekva jaro li estis nomita titulara profesoro, li profesoriĝis en 1993. Li esploris ankaŭ eksterlande en universitatoj de Usono, Britio, Japanio, Ĉinio. Li partoprenas en redaktado de fakrevuoj, ekzemple *International Journal of Structural Stability and Dynamics*. Li okupiĝis precipe pri stabileco kaj strukturoj. Li ricevis hungarajn kaj eksterlandajn premiojn inter 1988-2002.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Spherical Grids of Triangular Network* (1971)
* *A Movable Pair of Tetrahedra* (társszerző, 1989)
* *A szerkezeti mechanika és a társtudományok* (1996)
* *Szerkezetek indifferens egyensúlyi állapotban* (2002)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto[*rompita ligilo*]
Koordinatoj: 47° 43′ 55″ N 4° 12′ 50″ O﻿ / ﻿47.73194 °N, 4.21389 °O﻿ / 47.73194; 4.21389 (mapo)

**Nuits** aŭ **Nuits-sur-Armançon** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 407 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

La vilaĝo estas trafluata de la rivero Armançon.

Geografio
---------

Nuits etendiĝas sur 11.58 km², kaj havis 407 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 35 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo Jean-Louis Gonon, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Monumentoj
----------

La kastelo de Nuits estis konstruita ĉirkaŭ la jaro 1560 de François de Chenu, landsinjoro de Ravières. Ĝi estas tipa ekzemplo de renesanca arkitekturo.

Administrado
------------

Nuits apartenas al la kantono de Ancy-le-Franc, kies ĉefurbo estas Ancy-le-Franc. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Ancy-le-Franc
* Nuits-sous-Ravières (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
**Eric Alfred Havelock** (la 3-a de junio, 1903 – la 4-a de aprilo, 1988) estis brita klasikista filozofo. Li loĝis precipe en Kanado kaj Usono. Li estis profesoro ĉe la Universitato de Toronto kaj aktiviĝis en la akademia parto de la Kanada socialisma movado dum la 1930-oj. In la 1960-oj kaj 1970-oj, li servis kiel estro de la klasikaj departmentoj ĉe kaj Harvard kaj Yale. Kvankam li edukis en la tiama tradicio de klasikaj studoj, kiuj vidis grekan intelektan historion kiel nerompitan serion de rilataj ideoj, Havelock rompis radike kun siaj propraj instruistoj kaj proponis tute novan modelon por kompreni la klasikan mondon, surbaze de klara distingo inter la literaturo de la 6a kaj 5a jarcentoj AK unuflanke kaj la 4a aliflanke. 

Multe da la verkaro de Havelock estis dediĉita al unu sola tezo: ke la tuta okcidenta pensado estas informata per la ŝanĝego en la specioj de ideoj haveblaj al la homa menso kiam Greka filozofio konvertiĝis de parola al skriba formo. La ideo montriĝis disputata en klasikaj studoj, kaj ofte estis forĵetita; tamen ekster sia propra fako, Havelock estis eksterordinare influa. Li kaj Walter J. Ong (kiu mem estis ege influita de Havelock) esence fondis la fakon kiu pristudas ŝanĝojn de paroleco al legiveco, kaj Havelock estas unu el la plej ofte citataj teoriuloj en tiu fako. Lia influo etendis ekster la studo de la klasika mondo al tiu de similaj ŝanĝoj en aliaj tempoj kaj lokoj.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 135208
* GND: 123572037
* LCCN: n81108027
* VIAF: 27126883
* ISNI: 0000 0001 1874 1921
* LIBRIS: 59722
* SUDOC: 031588662
* BNF: 12277382x
* NLA: 36568685
* NDL: 00684655
* BIBSYS: 90145947
* NKC: xx0152831
* ICCU: CFIV002301
* BNE: XX965817
 |
**Texhuacán** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Texhuacán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 171.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4740 loĝantojn. El tiuj estis 2246 viroj kaj 2494 virinoj. La komunumo havas surfacon de 32.9 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 37 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 11 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1940 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 4077 personoj. En la jaro 2000 temis pri 4642, do temis pri kresko / malkresko je 2.63 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 3973 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 3166 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al  % de la loĝantoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Soyons libres** (esperante *Ni estu liberaj*), ankaŭ nomita **Libres!**, estas franca liberal-konservativa kaj poreŭropa politika partio, vicigita de dekstre-centra al dekstra sur la politika spektro kaj aligita al Les Républicains (LR).

La movado estis fondita de Valérie Pécresse post la fiasko de Les Républicains (LR) en la Prezidanta baloto kaj la leĝdonaj elektoj de 2017, por eviti fuĝon de balotantoj de dekstro al Emmanuel Macron kaj Marine Le Pen. Libres ! advokatas la revenon al la valoroj de Union pour un mouvement populaire (UMP). Disiĝo okazis post la Eŭropaj balotoj de 2019, post la foriro de Valérie Pécresse el LR kaj la transformo de "Soyons libres" en politikan partion. 

Tamen, la partio denove aliĝis al Les Républicains en 2021, kun la realiĝo de Valérie Pécresse kaj de la ĉefaj elektitaj membroj de la grupo kun Les Républicains. La saman jaron, la sekcio «teamo» de la retejo de Libre, kie la nomoj de la partiestroj estis listigitaj, estis forigita.

Referencoj
----------

1. ↑   Equipe dirigeante de Soyons Libres !. soyonslibres.fr. Arkivita el la originalo je 2021-07-26. Alirita 2022-03-08.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Resta mevo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ĥaradrioformaj *Charadriiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Laredoj *Laridae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Larus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***L. relictus*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Larus relictus****Lönnberg, 1931 |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Vundebla** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Resta mevo  |

 |
| v • d • r |

La **resta mevo** (*Larus relictus*) estas birdo el la ordo de ĥaradrioformaj kaj familio de laredoj. 

Ĝi estas malofte videbla en Ĵŭoŝuj-rivero norde de Gansu-provinco de Ĉinio. Oni povas observi ĝin ankaŭ ĉe iuj lagoj de Kazaĥlando kaj ĉe tiuj de la orienta parto de la Mongola Popola Respubliko. 

Tiu palearktisa birdo aspekte tre similas al la brunkapa mevo. Tial dum longa tempo oni rigardis ĝin kiel varion de la brunkapa mevo aŭ kiel hibridon de ia fiŝmevo kaj brunkapa mevo. En la lastaj jaroj kelkaj zoologoj asertis, ke la resta mevo estas nova specio. Ĝi diferencas de brunkapa mevo per tio, ke ĝi havas malhelbrunan kapon, klarajn okulmakulojn, dikan bekon kaj pli longajn tarsojn. Ĉu ĝi estas nova specio aŭ ne, ĝis nun ankoraŭ ne establiĝis iu fidinda opinio. 

Malmultas materialo pri resta mevo. Kiam oni unuafoje trovis la birdojn, ili estis konstruantaj neston sur insulo 65 metrojn super la marnivelo kune kun alispecaj mevoj. En 1965 estis trovitaj ĉirkaŭ cent paroj da restaj mevoj en Zuduoli-lago. En 1968-1972 oni trovis 120 parojn da tiaj mevoj en Alakol-lago.

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Birdoj |

* Emin-vala stepo
Preĝejo de Abatejo Fleury
**Abatejo Fleury** estas benediktana abatejo en Saint-Benoît-sur-Loire, Loiret, Francio. Ĝi estis inter la plej riĉaj kaj gravaj benediktanaj abatejoj de Eŭropo.

Ĝia moderna nomo estas **Fleury-Saint-Benoît-sur-Loire**, laŭ kredo ke ĝi enhavas la restaĵojn de Benedikto de Nursio.

La abatejo fondiĝis ĉirkaŭ 640. Ĉirkaŭ 930 okazis reformo de la monaĥa vivo, sub la influo de reformoj ĉe la Abatejo de Cluny. La franca reĝa familio subtenis Fleury, kaj monaĥo nomata Helgaud (m. ĉ.1068) estis kapelano de reĝo Roberto la 1-a (Francio), kies biografeton li verkis.

Dum la regado de Karolo la Granda estiĝis lernejo por junuloj de nobelaj familioj.

Fleury enhavis unu inter la plej gravaj bibliotekoj de la 10-a jarcento, kaj pro tio ĝi altiris klerulojn.

La normandoj disrabis la abatejon kaj en 1026 okazis katastrofa incendio. Sekvis rekonstruado. Hodiaŭ restas nur la preĝejo, kie estis entombigata Filipo la 1-a (Francio).

Hodiaŭ la abatejo enhavas pli ol 40 monaĥojn.

* Kategorio Abatejo Fleury en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 280854
* VIAF: 159896141 136075721, 159896141
* ISNI: 0000 0001 2196 3840
* SUDOC: 027899780
* BNF: 119343128
 |
Abatejo Seeon.
La **Abatejo Seeon** (en germana: *Kloster Seeon*) estis benediktana monaĥejo en la municipo Seeon-Seebruck en la rura distrikto Traunstein en Bavario, Germanio.

La Abatejo Seeon estis fondita en 994 de la Bavaria *Pfalzgraf* Aribo la 1-a, membro de la dinastio de Aribonidoj, kaj setlita de la benediktanaj monaĥoj el la Abatejo de Sankta Emmeram el Ratisbono. La monaĥejo estas sur insulo en la lago Seeoner See, parto de la nuntempa municipo Seeon-Seebruck. La abatejo tuj disvolvis gravan *scriptorium*, kiu produktis manuskriptojn ne nur por la propra uzado de la monaĥejo sed ankaŭ por aliaj monaĥejoj kaj preĝejoj. Ties plej grava kliento estis la imperiestro Henriko la 2-a.

Ĝis la senreligiigo de bienoj en Bavario en 1803 Seeon estis klero de instruado kaj kulturo: Joseph Haydn kaj Mozart estis du el multaj gastoj en la 18-a jarcento. Post 1803 la abatejo estis dissolvita kaj la konstruaĵo iĝis unue kastelo, kaj poste utilis al diversaj celoj; tiukadre la konstruaĵoj suferis detruojn, rekonstruojn kaj diversajn modifojn.

Koordinatoj: 47° 58′ 28″ N 12° 26′ 53″ O﻿ / ﻿47.97444 °N, 12.44806 °O﻿ / 47.97444; 12.44806 (mapo)

* Kategorio Abatejo Seeon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 742002
* GND: 4329037-1
* VIAF: 156094535
 |
**Občina Gornja Radgona** estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La municipo enhavas 30 komunumojn kaj ĝia areo estas 74,6 km². Komence de 2018 tie loĝis 8403 homoj. La administra centro estas la urbo Gornja Radgona.

Loko, priskribo
---------------

Občina Gornja Radgona
La apudaj municipoj estas:

Občina Radenci en la oriento, Občina Sveti Jurij ob Ščavnici kaj Občina Cerkvenjak la sudo, Občina Sveta Trojica v Slovenskih Goricah la sudokcidento, Občina Benedikt kaj Občina Sveta Ana en la okcidento kaj Občina Apače en la nordokcidento. En la nordo kaj nordoriento estas la ŝtata limo kun Aŭstrio (Bad Radkersburg). Ĉi tiu estas la Mura Rivero.


Ĉirkaŭ **Občina Gornja Radgona**|  Apače | (Bad Radkersburg) Aŭstrio | (Bad Radkersburg) Aŭstrio |
|  Sveta Ana,  Benedikt | Občina Gornja Radgona |  Radenci |
|  Sveta Trojica v Slovenskih Goricah |  Sveti Jurij ob Ščavnici, Cerkvenjak  |  |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 30 vilaĝoj:

Aženski Vrh, Črešnjevci, **Gornja Radgona**, Gornji Ivanjci, Hercegovščak, Ivanjski Vrh, Ivanjševci ob Ščavnici, Ivanjševski Vrh, Kunova, Lastomerci, Lokavci, Lomanoše, Mele, Negova, Norički Vrh, Očeslavci, Orehovci, Orehovski Vrh, Plitvički Vrh, Podgrad, Police, Ptujska Cesta, Radvenci, Rodmošci, Spodnja Ščavnica, Spodnji Ivanjci, Stavešinci, Stavešinski Vrh, Zagajski Vrh, Zbigovci

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Gornja Radgona en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko: 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 641771
* LCCN: n2002038844
* VIAF: 146774622
* ISNI: 0000 0004 0397 9314
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Beaulieu |

Refektorio de Abatejo Beaulieu
**Abatejo Beaulieu** estis cistercia abatejo kies ruinoj troveblas en Hampshire, Anglio.

Johano (Anglio) fondis la abatejon en 1203-1204 kaj venigis tien 30 monaĥojn el Cistercio, la ĉefmonaĥejo de la cistercianoj. Johano donis al la nova abatejo multe da mono, grandajn bienojn en suda Anglio, kaj aliajn donacojn. La abatejo tre grandis kaj la konstruado daŭris ĝis 1246. La preĝejo longis 102 metrojn kaj enhavis 11 kapelojn. Papo Inocento la 3-a ordonis ke la abato devis respondi nur al la papo, ne al angla episkopo, kaj konfidis al la abatejo gravajn rajtojn de azilo: pro tio kaj krimuloj kaj nobeloj trovis rifuĝon tie. En 1497 Perkin Warbeck, kiu pretendis la anglan tronon, estis kaptata ĉe Beaulieu.

En 1535, laŭ reĝaj komisiitoj, la abatejo havis malnetan enspezon de 428 pundojn (nete, 326 pundojn). En aprilo 1538 Henriko la 8-a fermis la abatejon: multaj monaĥoj ricevis pensiojn. Pluraj krimuloj kiu ĝuis rifuĝon en la abatejo ricevis pardonojn kaj ŝuldantoj kiu ankaŭ rifuĝis tie ricevis permeson resti tie.

Pluraj korteganoj interluktis por akiri la fermitan abatejon. Fine la reĝo donis ĝin, kune kun ĉirkaŭ 3440 hektaroj, al Thomas Wriothesley (1-a grafo de Southampton). Tiu malkonstruis la preĝejon kaj konstruis domegon. Multe de la abatejaj konstruaĵoj kadukiĝis, kvankam ankoraŭ videblas ruinoj.

Eblas viziti la ruinojn kaj la domegon. En la ĉirkaŭ bieno situas grava Nacia Aŭtomuzeo.

* Kategorio Abatejo Beaulieu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 293484
* LCCN: n50077068
* VIAF: 127525652
* ISNI: 0000 0000 8780 7704
 |
Abatejo Fontevraud
Tomboj de Rikardo la 1-a (Anglio) kaj Izabela de Angoulême
**Abatejo Fontevraud** (*Fontevraud* prononciĝas "Fontevro") situas en la vilaĝo Fontevraud-l'Abbaye proksime al Chinon, Anĵuo, Francio. Ĝi estis tombejo de pluraj Plantaĝenetoj.

Historio
--------

Ĝin fondis ĉirkaŭ 1100 Roberto de Arbrissel, vaganta predikisto kiu ĵus estigis novan religian ordenon, la ordenon de Fontevraud. La unuaj konstruadoj okazis de 1100 al 1119. La ordeno prosperis kaj havis plurajn abatejojn en Anglio.

La abatejo estis "duobla monaĥejo", tio estas, ĝi enhavis kaj monaĥojn kaj monaĥinojn. Roberto deklaris, ke la ĉefo de la abatejo ĉiam estu virino kaj nomumis Petronillan de Chemillé la unua abatino. Ŝin sekvis Matilda de Anĵuo, onklino de Henriko la 2-a (Anglio) kaj antaŭa fianĉino de Vilhelmo Adelin, kiu mortis en 1120 pro la katastrofo de la Blanka Ŝipo. Postaj abatinoj ofte estis el nobelaj aŭ reĝaj familioj, inkluzive la Burbona dinastio. La Plantaĝenetoj estis malavaraj donacantoj. Ne longe antaŭ sia morto Eleonora de Akvitanio eniris la abatejon kiel monaĥino.

Dum la franca revolucio la ordeno disiĝis, kaj la lasta abatino (Madame d'Antin) mortis malriĉe.

Tombejo
-------

Eleonora de Akvitanio, sia edzo Henriko la 2-a, sia filino Johana kaj sia filo Rikardo ĉiuj entombiĝis tie, kune kun Izabela de Angoulême (edzino de Reĝo Johano de Anglio) kaj Rajmondo la 7-a (Tuluzo). Iliaj restaĵoj eble detruiĝis dum la franca revolucio, sed estas ĝenerala kredo ke estas certe kie kuŝas la restaĵoj: tamen la franca registaro ne permesas elfosadon.

Posta Historio
--------------

De 1804 al 1963 la abatejo servis kiel malliberejo. Inter la malliberuloj estis la verkisto Jean Genet, kies romano *Miracle de la rose* estis parte inspirata de liaj spertoj tie.

La restaŭro de la abateja preĝejo finiĝis ĉirkaŭ 1906 sub la estrado de la arkitekto Lucien Magne, kiu helpis plani kaj konstrui la Parizan stacidomon *Gare d'Orsay*.

En 2000, la Abatejo de Fontevraud iĝis Monda Heredaĵo de UNESKO kun la tuta kultura situo de *Val de Loire* (Valo de Luaro).

* Abatejo Fontevraud en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Abatejo Fontevraud en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 273583
* LCCN: n83032475
* VIAF: 166346958
* ISNI: 0000 0001 2198 078X
* SUDOC: 076329135
* BNF: 12543858c 11933923b, 12543858c
* NKC: ko20191037871
 |
**Občina Braslovče** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas
el 22 komunumoj kovrante areon de 55 km². Komence de 2018 tie loĝis 5524 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Braslovče.

Loko, priskribo
---------------

La rivero Savinja fluas laŭ la orienta bordo de la vilaĝo. Laŭlonge de ĝi estas alteco de ĉirkaŭ 300 ĝis 350 metroj, sed al la okcidenta rando ĝi atingas preskaŭ 950 metrojn super la marnivelo.

La A1 / E57-aŭtovojo de Ljubljana ĝis Maribor pasas tra la suda parto de la municipo.

Občina Braslovče
La apudaj municipoj estas:
Občina Šmartno ob Paki en la nordoriente, Občina Polzela oriente, Občina Prebold la sudoriente, Občina Tabor kaj Občina Vransko en la sudokcidente, Občina Nazarje okcidente kaj Občina Mozirje nordokcidente.


Ĉirkaŭ **Občina Braslovče**| Mozirje |  | Šmartno ob Paki |
| Nazarje | Občina Braslovče | Polzela |
| Tabor
Vransko |  | Prebold |

Interesaj
---------

Grad Žovnek - Iam unu el la plej grandaj kasteloj en Slovenio

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 22 vilaĝoj:

**Braslovče**, Dobrovlje, Glinje, Gomilsko, Grajska vas, Kamenče, Letuš, Male Braslovče, Orla vas, Parižlje, Podgorje pri Letušu, Podvrh, Poljče, Preserje, Rakovlje, Spodnje Gorče, Šentrupert, Šmatevž, Topovlje, Trnava, Zakl, Zgornje Gorče.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Braslovče en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko: