recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Campazas** [kamPAzas] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Esla-Campos*, en la sudoriento de la provinco.

Komarkoj de la provinco Leono; *Esla-Campos* sudoriente, oranĝece.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,88 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 113 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn el la 1930-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 57 km de Leono, provinca ĉefurbo; inter Valencia de Don Juan kaj Valderas. Ĝi limas kun Villaornate y Castro, Fuentes de Carbajal, Valderas kaj Villaquejida.

Historio
--------

Estas atestiloj el antaŭromia epoko kaj en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj kaj bovoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Fray Gerundio
-------------

*Historia del famoso predicador Fray Gerundio de Campazas*, Madrid kaj Cádiz, 1813. «Gerundio acompañado del Provincial y su comitiva, de sus Padres y Padrino, pasa a tomar el abito en un Convento de su Orden», nome monaĥiĝonta junulo.
*Fray Gerundio de Campazas* estas fikcia rolulo, nome mallerta monaĥa predikisto, protagonista de la romano kies kompleta titolo estas *Historia del famoso predicador fray Gerundio de Campazas, alias Zotes*, de la hispana verkisto José Francisco de Isla y Rojo (konata ofte kiel Padre Isla) (1703-1781). Temas pri novelo sen apenaŭ agado, kun kombino de du elementoj: satiro pri malbonaj predikistoj, de stilo pompa kaj afekta de gongorbarokaj predikistoj, kaj pedagogia traktato pri religia retoriko. Krome la aŭtoro interplektigas diversajn rakontojn kaj ŝercojn; konstateblas la influo de la pikareska romano kaj de Cervantes kun elstaro de ingenio kaj ironio. La historio priskribas pastron de malriĉa deveno kiu ricevas malbonkvalitan instruadon kaj predikas kion li ne komprenas, allogita de bona stato de la profesio. La verko publikigita en 1758 vendiĝis dum nur tri tagoj (1 500 ekzempleroj), sed ties sukceson malhelpis la Inkvizicio, kiu malpermesis la verkon; la dua parto publikiĝis en 1768, jam ekzilita la aŭtoro, kontraŭleĝe kaj same malpermesita de la Inkvizicio.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758704
 |
La eksa Kiliano-preĝejo en Mühlhausen
La **Preĝejo Sankta Kiliano** (germane *Kirche St. Kiliani*) estis protestantisma preĝejo en Mühlhausen (Turingio), Germanio. Hodiaŭ ĝi estas teatrejo.

Historio
--------

La preĝejo apartenis al ĉeno de malnovaj preĝejoj ĉe la eosta rando de la posta urboteritorio. Eble ĝi estis preĝejo por komercistoj en la tempo de la Karolidoj. La unua mencio estis en 1287. Gotika halo kun turo troviĝas nordoriente. La ĉefa portalo estas norde en la direkto de la strato Unter der Linde. La plurangula altarejo estas pi alta ol la navo kaj aldonitis verŝajne nur post fajrego de 1422. Post 1707 la turo ricevis barokan spajron okangulan. Ene troviĝas ligna plafono kun restoj de malfrubaroka pentrado (i.a. pri la miraklo pentekosta).

La preĝejo estis longtempe filia paroĥeja preĝejo kaj estis eĉ pest-preĝejo. Ĝi damaĝitis plurfoje dum incendioj.

Uzo nuna
--------

Ekde la 1960-aj jaroj ĝi estis liturgie senfunkcia kaj servis kiel deponejo de aŭtoriparejo. Post la Turniĝo ĝi transformitis en teatrejon de *3K-Theaterwerkstatt*. Tenadas tiun ĉi kulturlokon la fondaĵo *Kiliankirche-Stiftung für Kunst und Kultur*. Ties celo estas antaŭenpuŝi en la Distrikto Unstrut-Hainich artojn, kulturon, kulturan pluklerighon kaj kulturan edukadon kaj ­disponigi teatrejon.

Literaturo
----------

Ernst Badstübner: *Das alte Mühlhausen. Kunstgeschichte einer mittelalterlichen Stadt*, Koehler und Amelang, Leipzig 1989, p. 205, ISBN=3-7338-0055-9

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Kiliano (Mühlhausen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 3K-Theaterwerkstatt Mühlhausen Arkivigite je 2021-11-23 per la retarkivo Wayback Machine
**Nabadvip,** bengale: **নবদ্বীপ,** historie *Nadia* estas urbego, municipo, iama sidejo kaj sankta loko de hinduoj en orienta Barato, en orienta parto de subŝtato Okcidenta Bengalio, en distrikto Nadia.

Riverbordo kun templo en Nabadvip

Etimologio
----------

La loknomo estas derivita de de la bengalaj vortoj "naba kaj dwipa" kun la signifo nova insulo.

Demografio
----------

En 2011 Nabadvip havis 125 543 (kun la aglomeraĵo 175 474) da loĝantoj kun legopovo 88%. Nabadvip atingis la internacian kvalifikon urbego ĉirkaŭ 1980.

Geografio
---------

Nabadvip situas laŭ rivero sur ebenaĵo en averaĝa alteco de 16 m super la marnivelo. Distrikta sidejo Kriŝnanagar (Okcidenta Bengalio) troviĝas 13, Ŝantipur (Okcidenta Bengalio) 18, Kaliani 49, Bordoman 53, Bangaon 62, Bolpur kaj Baharampuro po 77, subŝtata ĉefurbo Kolkato 93, tutlanda ĉefurbo Delhio 1256, Mumbajo 1684 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Nabadvip estis fondita supozeble en 1063. Inter 1179 kaj 1206 tiu loko estis dinastia sidejo. En 1202 islamaj konkerintoj akiris tiun areon, sed la urbo restis grava centro de kulturo, eduko kaj religio, daŭre daŭre signifa loko de tradiciaj sanskritaj lernejoj.

Ekonomio
--------

En Nabadvip oni prilaboras orojn, bronzojn, latunojn, teksaĵojn, ceramikaĵojn, horloĝojn.

Religio
-------

La hinduismo estas praktike la nura religio en Nabadvip kun 99%, poste sekvas la islamo kun preskaŭ 1%.

Eduko
-----

Lernejo de Nabadvip
En Nabadvip la plej altnivela instruado okazas en altlernejo. Menciindas la tradiciaj sanskritaj lernejoj.

Lingvoj
-------

La oficiala lingvo en Nabadvip estas la bengala lingvo.

Klimato
-------

En Nabadvip jare pluvas preskaŭ ekskluzive dum la somera musono inter majo-oktobro averaĝe 1469 mm. La temperaturo varias inter 21-32 °C.

Stacidomo de Nabadvip

Trafiko
-------

Nabadvip havas trairan fervojan linion ekde 1913 kun stacidomo. 4 ĉefvojoj kaj sola flankovojo kuras al la urbego. La rivero havas ponton. La plej proksima flughaveno funkcias en Kolkato.

Famuloj
-------

* Ĉaitanja naskiĝis ĉi tie, poste la urbo estas hindua pilgrimloko

Vidindaĵoj
----------

* hinduaj preĝejoj
* statuo

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |

Bildoj pri NabadvipUnika templo
Templo
Statuo
Ponto
  


* Nabadvip en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Nabadvip en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Apologio de matematikisto** aŭ angle *A Mathematician's Apology* estas eseo el la jaro 1940 de la brita matematikisto Godfrey Harold Hardy. Ĝi temas pri estetiko de matematiko kaj donas ideon pri la menso de laboranta matematikisto.

Enhavo
------

En la titolo Hardy uzas la vorton apologio en la senso de formala pravigado aŭ defendo, kiel Platono en la Apologio de Sokrato, ne en la senso de pledo por pardono. 

Hardy sentis tiam bezonon pravigadi sian vivoverkon pri matematiko ĉefe pro du kialoj. 
Unue, 62-jaraĝa li sentis maljuniĝon (li jam supervivis koratakon en la jaro 1939 kaj perdon de siaj matematikaj kreivo kaj lerto. Donante tempon al la verkado de la apologio, Hardy akceptis, ke lia propra tempo kiel kreema matematikisto finiĝis.

Due, komence de la dua mondmilito, Hardy, kiu estis pacismano, deziris pravigi sian kredon, ke oni praktiku matematikon por ĝi mem pli ol por aplikado.

Ĉar Hardy estis ateismano li direktis sian pravigadon ne al Dio sed al kunulo. 

Unu el la ĉefaj temoj de la libro estas la beleco, kiun posedas matematiko, kiun Hardy komparas al pentrarto kaj poezio.

Elektitaj citaĵoj
-----------------

* Matematikisto, kiel pentristo aŭ poeto, kreas ŝablonojn. Se liaj ŝablonoj estas pli fortikaj ol tiuj de la artistoj, tio estas ĉar ili estas konstruitaj el **ideoj**. Pentristo konservas modelojn en koloroj, poeto - per vortoj.
* Neniu el miaj malkovroj faris kaj verŝajne neniam faros, rekte aŭ nerekte, por pli bone aŭ pli malbone, eĉ la plej malgrandan profiton por la bono de la mondo. (de la angla origino: "No discovery of mine has made, or is likely to make, directly or indirectly, for good or ill, the least difference to the amenity of the world"). Tiu eldiraĵo praviĝas malkorekta, konsideru ekzemple la principo Hardy-Weinberg, kiu estas konsiderata fundamenta principo de Populacigenetiko.

Kritikoj
--------

Influis la opiniojn de Hardy la akademia kulturo de la universitatoj de Kambriĝo kaj Oksfordo inter la unua kaj dua mondmilitoj.

Referencoj
----------

* Godfrey Harold Hardy, *A Mathematician's Apology*, Cambridge University Press (1940). 153 pages. ISBN 0-521-42706-1.

Eksteraj ligiloj
----------------

* La tuta teksto de *A Mathematician's ApologyArkivigite je 2017-07-13 per la retarkivo Wayback Machine* legeblas ĉe kanada retejo, Matematikscienca societo de la universitato de Alberta.
La **Preĝejo Sankta Johano Baptisto** estis unu el la multnombraj preĝejoj en Erfurto, en la urbocentra Johannes-strato. Hodiaŭ ankoraŭ videblas nur la Johano-turo. Laŭ la patroneco preĝeja nomiĝis ankaŭ la preterkondukanta strato *Johannesstraße*, la placo *Johannesplatz* kaj la antaŭurbo *Johannesvorstadt*.

Historio
--------

La preĝejo unue menciitis en dokumentoj en 1131 respektive 1217. La lasta konstruaĵo (al tiu apartenas ankaŭ la hodiaŭa turo) konstruitis inter 1469 kaj 1486 en gotika stilo laŭ la planoj de la arkitekto Johann Gregorius.

Sed jam en 1525 finiĝis la uzo de la preĝejo kune kun la enkonduko de la Reformacio. La konstruaĵo diversmaniere utiliĝis.

En 1736 kaj en 1759 ĝi profanitis kiel armea deponejo kaj denove en 1811 fare de la francaj okupantoj. Malkonstruo fariĝis inter 1817-19.

Hodiaŭa funkcio
---------------

Tamen ĝis hodiaŭ la turo funkcias kiel kampanilo por la najbara Aŭgustenana monaĥejo.

Maldekstre de la turo troviĝas modelaj loĝdomblokoj kun reduktita nombro da etaĝoj el la 1980-aj jaroj, kiuj provu la eblecon de moderna loĝado en GDR en ne tro altaj loĝturoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Johano (Erfurto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj sur *thueringenweb.de*.[*rompita ligilo*]
* Pri la modela loĝdomblokoj el la 1980-aj jaroj.
La monumentprotektita preĝejo de Espenfeld
La **Preĝejo Sankta Kruco** (germane: *Cruciskirche*) en Espenfeld, urboparto de Arnstadt, Germanio, estas malnova defend-preĝejo.

Priskribo
---------

El la multnombraj romanikaj ĥorejtur-preĝejoj en la ĉirkaŭaĵo de Arnstadt nur du kvazaŭ neŝanĝite konservitis: unu el ili estas la Kruco-preĝejo en Espenfeld. Jam en 914 estis la unua endokumenta mencio de la vilaĝo "Esbenefelt".

La konstruaĵo troviĝas sur iam ĉirkaŭmasonita tombejo. La suda kaj la okcidenta flankoj distancas je ĉ. 6 metroj de alia, pli interna rempareto (alteco de 3 metroj, iama defendrondiro). Konstruitis la preĝejo en la 2-a duono de la 12-a jarcento kiel hala preĝejo kun apsido (la baptopelvo konserviĝis). La formo de tiu preĝejo similis al la preĝejoj en Branchewinda kaj Wipfra.

Meze de la 13-a jarcento komenciĝis la konstruo de la turo post kiam oni malkonstruis la unuan apsidon. Sed la nova turo denova ankaŭ ricevis apsidon (la altaro datumas de tiu tempo). La konstruistoj estis la sama kiuj antaŭe jam faris la turoj de la Kirko Nia kara Sinjorino en Arnstadt kie videblas la samaj eroj (arkaĵoj trifoliaj; kapiteloj kalikblokaj). La vitraloj en la apsidoj faritis fare de la konata ateliero de Wilhelm Franke el Naumburg: ĝi montras kristnaskan scenon. La blazono kaj la enskribo dokumentas ke temas pri donaco de dukino Marie von Schwarzburg-Sondershausen el la 1913-a jaro. Je la komenco de la 14-a jarcento la apsido ricevis krucripan volbon kun kapo de Kristo kiel fina ŝtono. En 1618 faritis la barelvolba navo el ligno, la ambono kaj la galerio - kaj verŝajne ankaŭ la ĉirkaŭfortikaĵo. Samtempe oni akipis okcidente de la kirko provizejajn kelojn por nutraĵoj.

La pentritaj galeribildoj estas de 1708, la orgeno de 1899. Post profundaj restaŭradlaboroj la kirko havas novan konkokalkan plankon; turo kaj muro riparitis. Apartenas al la monumentprotektita komplekso ankoraŭ tombejo kun barokaj tomboŝtonoj, iama lernejo kaj la paroĥa domo. La tombejo faritis en malfrua 13-a jarcento fare de la civitanoj. Tio signifas ke Espenfeld havas unu el la plej malnovaj tombejoj de tuta Turingio. La rondvolba pordo tra kiu oni eniris la tombejon montras la jaron 1544 surfrontone.

Fonto
-----

Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3*, 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 89-90

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Kruco (Espenfeld) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Informoj sur la urba retpaĝaro Arkivigite je 2015-02-11 per la retarkivo Wayback Machine
**Servita preĝejo de Sankta Johano la Evangeliisto kaj Dolorplena Patrino** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Eger.

Historio
--------

En Eger servitanoj alvenis en 1698 post la turka dominado por reorganizi la katolikismon. Tiu preĝejo estis konstruita inter 1728–1733, oni parte profitis ankaŭ iaman moskeon kaj lernejon (la turo pretiĝis nur en 1754). La ordeno rearanĝis la pilgrimadon, la preĝejo estas ankaŭ nun konata pilgrimloko. La lasta renovigo okazis en 1977.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sur stratangulo kaj konsistas el preĝejo kaj abatejo. Ĝi havas unusolan kvadratan turon en centro de la fasado, sube estas la enirejo. Iom apude 2 skulptaĵoj en niĉoj situas: Sankta Francisko kaj Sankta Pellegrin faritaj en 1763. Interne tuj estas videblaj lignaj skulptaĵoj pri Sankta Johano la Evangeliisto kaj Sankta Maria. La ĉefaltara bildo pri Sankta Johano la Evangeliisto pretiĝis en 1828, sed la ligna altaro mem en la 18-a jarcento. Tie situas lignaj skulptaĵoj pri Ladislao la 1-a (Hungario) kaj Stefano la 1-a (Hungario). La navo havas ankaŭ flankajn altarojn. En niĉo kovrita per vitro oni metis skulptaĵon Pieta.

Abatejo
-------

La abatejo estis finkonstruiita en 1738. Ĝi havas copfan stilon. Interne oni pentris 2 famajn freskojn en 1779.

Fontoj
------

* hungare
* hungare[*rompita ligilo*]
* Pilgrimloko en Eger
* hungare kun bildoj
* hungare kun fotoj
dekstra
La **Kirko Sankta Jozefo** (ĉeĥe *kostel Sv. Josefa*) en la urbokerno de Prago, Ĉeĥio, apartenis al la iama Karmelana monaĥinejo. Konstruita en la jaroj 1686-1692; ĝia masiva, impone konceptita frontmuro estas ornamita per skulptaĵoj de M. Jäckl el la jaro 1691. La aliĝintaj barok-stilaj konstruaĵoj de la estinta monaĥinejo devenas el la 17-a jarcento; nuntempe oni adaptis ilin al la bezonoj de la Ministerio de financoj. Al la monaĥinejo apartenis granda ĝardeno, fondita en la dua duono de la 17-a jarcento (hodiaŭ "Vojanovy sady"). La enirejo troviĝas en la strato "U lužického semináře" kontraŭ la domo n-ro 110/40. Tiu ĉi parko estas unu el la plej belaj en la Malgranda urbo. Sur ĝia loko staris siatempe palaco de la episkopoj de Prago; dum la konstruo de la nova minister-iejo en la jaro 1928 oni malkovris ĝiajn malfruromanikajn postrestojn, kiuj estas konservitaj en la kelaro de la nov-konstruaĵo. Unu restaĵo de tiu granda, unue romanika, poste gotika komplekso, estas turo en la korto de la domo en la strato "Mostecká ulice".

* Preĝejo Sankta Jozefo (Malgranda Kvartalo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Preĝejo Sankta Jozefo (Malgranda Kvartalo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Ramillies**, prononco [ʁamijˈi], estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 514 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Blazono de Ramillies.Blazono de Ramillies.

Geografio
---------

Ramillies estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Cambrai. Ĝi do situas kerne de la natura regiono Cambrésis, kiu ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente. 

Ramillies etendiĝas sur 5,11 km².

Historio
--------

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Emile Etuin, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Vidindaĵoj
----------

Viziteblas en Ramillies brita militista tombejo.

Administrado
------------

Ramillies apartenas al la kantono Cambrai-Est, kies ĉefurbo estas Cambrai. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono Cambrai-Est

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala retejo de Ramillies
**Preĝejo de Sankta Kruco** estas romkatolika, kapucena preĝejo en Hungario, en Mór (urbo), en la urbocentro. La placo, kie ĝi troviĝas, havas la nomon "kapucena".

Historio
--------

Dum dominado de romianoj tie estis gardoturo, kie la hungaroj konstruis preĝejon. Dum dominado de turkoj kalvinanoj uzis la preĝejon, sed poste kapucenoj alvenis. Ili parte malkonstruis la kirkon kaj en la 1880-aj jaroj parte pli nova preĝejo konstruiĝis, kiel novgotika kirko.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo kontaktiĝas kun monaĥejo. La preĝejo havas unusolan turon kaj navon, sed estas 2 sakristioj. Ekstere estas videblaj skulptaĵoj pri ermito Sankta Guntero kaj Sankta Francisko el Asizo. La ĉefaltara pentraĵo pretiĝis en 1765 kaj prezentas la Sanktan Triunuon kun Kristo kaj Dipatrino. Apude estas memortabulo pri grafo Lamberg, kiu estis murdigita en 1848 pro politikaj kaŭzoj. La flankoaltaro pri Sankta Maria havas barokan altaron kaj lignajn skulptaĵojn pri Kristo, Sankta Francisko el Asizo kaj Sankta Tereza el Avilo.

Kermeso okazas en la 14-an de septembro.

Fontoj
------

* hungare
* hungare[*rompita ligilo*]
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Kilianokirko en Udestedt, de sudueste
Bela, impona kaj monumentprotektita protestantisma **Preĝejo Sankta Kiliano** (germane: *Kilianskirche*) troviĝas en Udestedt en Germanujo. Apartenas la komunumo al la paroĥujaro Schlossvippach-Udestedt ene de la eklezidistrikto Apolda-Buttstädt.

Priskribo
---------

La longigita, el ŝutro starigita halokirko havas triflankan ŝlosiĝon de la altarejo. La iam libere starinta kirkoturo el la 14-a jarcento estas en la sudo. La kirkonavo novkonstruigitis en 1592/94. Kiel la turo ĝi havas angulŝtonojn; la interno kirka ŝanĝitis en la jaro 1928-a.

La fenestroj turaj enkadrigatas de kurtenaj arkoj. Ture pendas du sonoriloj, kiujn muldis en 1560 Eckhard von Breŭnswick kaj en 1603 Melchior Moeringk. Kovras la turon okangula spajro. La teretaĝo kaj supera etaĝo de la turo havas krucoripan volbon. Teretaĝo staras pintarka tabernaklo La navo havas pintarkan fenestron kaj ĉirkaŭantan kronan respektive soklan kornicojn.

La internon ornamas galerio duobla neinterrompita kaj pucita barelvolbo. La benkaro, la ambonaltaro kaj la baptujo estiĝis ĉ. 1810. Centre de la ujo de triptiko (de ĉ. 1516) videblas la adorado de la saĝuloj. La predelo de iama altara retablo el la 1-a duono de la 18-a jarcento ja konserviĝis. Ĝi montras grupon de la krucumitoj, la elkrucigon de Jesuo kaj la lastan vespermanĝon. En 1709 ricevis la kirko novan orgenon el la manoj de la orgenfaristo Georg Christoph Stertzing. Sed nova enmuntitis en 1928, kun 19 registroj sur 2 klavaroj kaj pedalo, fare de la firmao Jehmlich.

Literaturo
----------

* *Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Thüringen.* Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2003, ISBN 3-422-03095-6, p. 1248.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Kiliano (Udestedt) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

1. ↑  Prie ĉe EKMD[*rompita ligilo*]
2. ↑  Priorgenaj informoj

51.05084111.128802Koordinatoj: 51° 3′ 3″ N, 11° 7′ 44″ O (mapo)
**Kirko Sankta Ladislao la 1-a (Hungario)** estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Hegyvidék, laŭ placo sur monto. Tiu kirko estas en la plej alta loko en Budapeŝto inter la ceteraj kirkoj.

Historio
--------

Ekde 1790 oni aranĝis mesojn en ligna kapelo. Post la Hungara revolucio de 1848 municipo de Buda donacis parcelon por konstrui preĝejon. Ĝi estis preta en 1860. Interne korusejo estis konstruita, samtempe pli nova turopinto estis konstruita en 1866 laŭ planoj de Ferenc Pfaff. La nuna ekstera formo estas videbla ekde 1913. En 1938 la kirko ricevis sonorilojn. Ekde 1993 elektronika orgeno muzikas, post 5 jaroj ankaŭ la sonorilado estas elektronika. En la 2000-aj jaroj la kirko renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola. La fasado estas simetria, meze troviĝas la enirejo, la plej supre la svelta turo.

Kermeso okazas la 27-an de junio.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* 
* hungare kun interna foto[*rompita ligilo*]
* hungare kun malnova foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Interno de la preĝejo

* Kategorio Preĝejo Sankta Ladislao (Hegyvidék) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Primico en Osterberg, Bavario, Germanio,
En kristanismo, la **primico** (latine *prīmitiae*) estas la unua meso, kiun nova kristana sacerdoto faras.

Priskribo
---------

En romkatolikismo, la nova sacerdoto faras sian unuan meson kelkajn tagojn post sia sacerdotiĝo. Tio okazas en la seminario aŭ (por monaĥoj) la monaĥejo. En la Prakatolika Eklezio, tamen, la primico tipe okazas en la kirka komunumo en kiu la nova sacerdoto aktivas. La primico estas ankaŭ grave rigardata en kelkaj eklezioj de anglikanismo.

Ĝis la 20-a jarcento, la primico estis festata simile al nuptoj: ĝi estis la ĉeffesto de la vivo de sacerdoto, kiu ne rajtis edziĝi. La **primicedzino** (germane *Primizbraut*), la "spirita novedzino", blanke vestita virino, donis la primickronon al la nova sacerdoto.

Ritoj
-----

La primica prediko estas farata ordinare de alia sacerdoto, ordinare amiko de la nova sacerdoto. Doni la primican predikon estas granda honoro. Dum la premico, la nova sacerdoto ricevas robon, kalikon, kaj aliaj ritaĵojn. Dum la primico, la nova sacerdoto faras la primican benon. Tiu beno estas rigardata kiel speciale efika.

Bildoj
------

* Sacerdoto faranta sian primicon en 1956 Sacerdoto faranta sian primicon en 1956
* Primickrono de la sacerdoto Karl Wachter, farita en 1930 de la dominikaninoj de Wettenhausen Primickrono de la sacerdoto Karl Wachter, farita en 1930 de la dominikaninoj de Wettenhausen
* Primicedzino portanta primickronon (19-a jarcento) Primicedzino portanta primickronon (19-a jarcento)

Referencoj
----------

1. ↑   primic/o (esperante). *Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto 2020*.

* Kategorio Primico en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Dominikana preĝejo de Sankta Kruco** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en Vasvár, en la urbocentro.

Historio
--------

En la 15-a jarcento jam gotika preĝejo funkciis en tiu loko, sed dokumento menciis la monaĥejon en 1254. En la 1570-aj jaroj la konstruaĵoj estis forlasitaj pro la turka minaco, poste oni profitis ilin, kiel fortikaĵo. Inter 1689-1771 la preĝejo barokiĝis. En 1912 kaj en 1942 la fronto estis trakonstruita. La monaĥejo estis pligrandigita en 1930, kie nun muzeo funkcias. La dominikanoj estis forigitaj en 1950, poste ili neniam revenis.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo kontaktiĝas kun la monaĥejo kaj havas unusolan turon kaj navon, la absido estas kvadrata. La barokaj mebloj devenis el la 17-a jarcento. La ekstera reliefo pri Reĝino de Rozario pretiĝis en 1912.

La preĝejo estas la plej grava Monumento historia de la urbo. Kermeso okazas en dimanĉo post la 8-a de septembro kaj en dimanĉo post la 14-a de septembro.

Fontoj
------

* hungare
* hungare[*rompita ligilo*]
* hungare

Iama enirejo de la preĝejo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **kirko Sankta Ladislao**, nomata laŭ Ladislao la 1-a, reĝo de Hungario, estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Búcsúszentlászló.

Aerfoto pri fasado de la kirko Sankta Ladislao kun la monaĥejo

Historio
--------

Oni supozas, ke Sankta Ladislao konstruigis la malgrandan romanikan preĝejon ankaŭ nun videblan kiel kapelo de Anĝeloj. Laŭ arkeologoj ĝi estis konstruita en la 12-a jarcento. En la 16-a jarcento la turkoj okupis la plenan regionon, la loĝantoj estis luteranoj. En 1694 Pál Széchenyi (ĉefepiskopo) donacis la preĝejeton al la alvenintaj franciskanoj, kiuj konstruis apude kirkon kun monaĥejo (Ignác Acsády konsekris ĝin en 1734). Pli frue ekde 1713 la loko iĝis signifa pilgrimloko, en 1720 la katolika grupo refondiĝis. En 1774 fulmo trafis la kirkon, en 1874 incendio okazis, sed la franciskanoj faris la renoviĝojn. La orgeno alvenis en 1882. La interna pentrado okazis en 1910. Dum la socialismo la franciskanoj estis forigitaj. En 1969 kaj 2001 la preĝejo renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

Malantaŭa parto de la kirko aŭ la romanika kapelo
Flanko de la kapelo kun la enirejo

La konstruaĵo troviĝas sur malata monteto en mezo de la vilaĝo. La fasado estas malsimetria, ĉar flanke altiĝas la turo. En la fasado funkcias la enirejo, sed estas videblaj ankaŭ niĉoj, ene skulptaĵoj. Super la sanktejo estas alia malgranda turo, malantaŭ la sanktejo aliĝas la menciita kapelo de Anĝeloj. La absido estas rektangula, sed absido de la aliĝanta romanika kapelo estas duonronda. Sub la kirko estas kriptoj, kie oni metis kadavrojn de la monaĥoj. Interne la ĉefaltaro estis farita en 1734, ties bildo prezentas Sanktan Ladislaon. La navo havas 8 flankajn altarojn. La pilgrima skulptaĵo devenas el la 18-a jarcento.

Malantaŭ la kirko situas la sankta puto, kiun la pilgrimantoj uzas.

Kermesoj okazas la 27-an de junio, la 2-an de septembro, la 4-an de septembro, la 8-an de septembro, la 24-an de septembro, la 29-an de septembro.

Monaĥejo
--------

La unuetaĝa monaĥejo aliĝas al la flanko de la kirko kaj formas kvarangulon. La kvar aloj fermas internan korton.

Fontoj
------

* hungare
* hungare
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare

* Kategorio Preĝejo Sankta Ladislao (Búcsúszentlászló) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **preĝejo Sankta Ladislao**, nomata laŭ Ladislao la 1-a, reĝo de Hungario, estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Aszaló.

Historio
--------

Dum la mezepoko preĝejo funkciis jam en tiu vilaĝo. La nun videbla preĝejo konstruiĝis inter 1766-1803. La turo bruldetruiĝis en 1854, sed poste oni renovigis ĝin. La orgeno ekfunkciis en 1808, ĝi estis trakonstruita en 1910.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en korto. En mezo de la fasado la turo altiĝas, sube la enirejo troviĝas. Supro de la turo estas okflanka alta piramido. La absido estas kovrita per kvarona kupolo. Interne la orgeno havas lokon en la galerio. Ĉe la ĉefaltaro pentraĵo estas videbla pri Sankta Ladislao. La ĉefaltaro estis farita en 1766. La plej grava ligna skulptaĵo prezentas resurekton el la 18-a jarcento.

En la korto estas ankaŭ kruco.

Fontoj
------

* hungare
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Preĝejo Sankta Ladislao (Aszaló) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La provinco **Primorje-Gorski kotar** (en Esperanto "marborda-monta lando" , kroate formale *Primorsko-goranska županija*) estas unu el la provincoj de Kroatio. Ĝi situas en la okcidento de la lando ĉe la bordo de Adriatiko kaj norde limas al Slovenio. La provinco konsistas unuflanke el la ĉemara regiono de Rijeka kaj pluraj adriatikaj insuloj (Krk, Cres, Rab, Lošinj), aliflanke el la montara regiono *Gorski kotar*. Ties plej alta punkto estas Bjelolasica-Kula (1.534 m).

La administra sidejo kaj plej granda urbo de la provinco estas Rijeka. La provinco konsistas el 12 urboj kaj 21 pliaj komunumoj. La urboj estas:

* Bakar
* Cres
* Crikvenica
* Čabar
* Delnice
* Kastav
* Kraljevica
* Krk
* Mali Lošinj
* Novi Vinodolski
* Opatija
* Rab
* Rijeka (sidejo)
* Vrbovsko

La komunumoj estas:

* Baška
* Brod Moravice
* Čavle
* Dobrinj
* Fužine
* Jelenje
* Klana
* Kostrena
* Lokve
* Lopar
* Lovran
* Malinska-Dubašnica
* Matulji
* Mošćenička Draga
* Mrkopalj
* Omišalj
* Punat
* Ravna Gora
* Skrad
* Vinodol
* Viškovo
* Vrbnik

Kaj la insuloj:

* Ilovik
* Male Srakane
* Vele Srakane
* Susak
* Unije
Nokta vidaĵo de la Turo Pikaso.
La **Turo Pikaso** (hispane *Torre Picasso*) estas nubskrapulo de Madrido, Hispanio, kiu troviĝas en la Placo Pablo Picasso, ene de la entreprena kaj komerca kvartalo AZCA, proksime de la Avenuo de la Kastilia en la financa koro de la hispana ĉefurbo. En sia momento, kun 45 etaĝoj kaj 157 metroj alte, ĝi estis la plej alta nubskrapulo de Madrido kaj Hispanio ĝenerale. Ĝi estis projektita de la japandevena usona arkitekto Minoru Yamasaki (kiu ankaŭ projektis la malaperitaj World Trade Center de Novjorko).

La hispana filmo Malfermu la okulojn (Abre los ojos) de Alejandro Amenábar etosigis la lastajn scenojn de la filmo en tiu ĉi konstruaĵo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Turo Pikaso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Turo Pikaso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retpaĝaro de la Turo Pikaso Arkivigite je 2013-05-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Turo Pikaso, priskribo kaj bildoj Arkivigite je 2011-07-11 per la retarkivo Wayback Machine
**Ramon MOLERA i PEDRALS** (naskiĝis en Moià en 1922, mortis en 1983) esperantiĝis en 1937, kaj en 1939 jam estis Delegito de UEA en Moià.

Li fondis, kun Josep Solà, la Esperantan Grupon Moià.

Aktive kunlaboris en la restrukturado de la kataluna movado. Fondis kaj gvidis kursojn de Esperanto per korespondado oficiale rekonitajn de la Ministerio pri Edukado.

Ĉef-delegito de UEA en Hispanio, peranto kaj kunlaboranto de esperanto-revuoj, kreis informoficejon, prelegisto, instruisto, senlaca batalanto, pasie kolektis Esperantajn periodaĵojn kaj librojn - tiucele li fondis kaj redaktis la revueton *Kolektado*, kaj li postlasis tre riĉan Esperanto-bibliotekon.

La mirinda libro
----------------

La mirinda libro estas broŝurformata libro eldonita kiel omaĝo al Ramón Molera kaj festigo de la 75a dadtreveno de U.E.A. Ĝi enhavas biografion de Ramón Molera, fotojn, desegnojn kaj literaturajn kaj neliteraturajn tekstojn pri la temo delegitoj de U.E.A.

Notoj
-----

1. ↑  La mirinda libro, Barcelona Esperanto-Centro, Barcelona, 1984. 3 pp.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Homoj |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 284417
 |
Johann Jakob Kuen-Belasy
**Johann Jakob von KUEN-BELASY** (naskiĝinta ĉ. 1515, mortinta la 15-an de majo 1586) estis arkiepiskopo kaj princo de Salcburgo inter 1560 kaj 1586.

Vivo
----

Originis li el la malnova sudtirola dinastio *Khuen von Belasy* kaj taksiĝis viro de grandaj pieco kaj moralo. En Brixen li estis katedrala dekano. Dum sia regado li koncentriĝis pri la fortifikigo de Salcburgio kaj efektivigo de kontraŭreformaciaj ideoj. En 1563 li modernigis la burgon de Hohenwerfen laŭ italaj modeloj. En 1573 aldoniĝis al la kastelo supre granda loĝaj etaĝoj.

Sed koncerne la citadelon Hohensalzburg liaj alifar-ordonoj estis moderaj; troviĝas tie ĉi lia blazono en korte ĉe la ĉevelejo kaj la salo-deponejo kun la jardato 1566.

Kuen-Belasy reenkondukis ĉiusemajnajn vojaĝon de ĉambra sendito disde Salcburgo al Lungau por kio li restaŭrigis la Wisenegg-kabanon inter Untertauern kaj Tweng. Post 1560 kastelo en Rif iĝis somera rezidejo por la ĉefepiskopo kaj mallonge ĝi iĝis centro de muziko. Inter 1571 kaj 1582 troviĝis la rezidejo de la ĉefepiskopo en Mühldorf pro pestepidemio en Salcburgo.

Venigo de jezuitoj Salcburgon en 1577 por krei lernejon ne sukcesis pro la protesto de la salcburgaj benediktanoj kies pedagogiaj programoj diferencis. Almenaŭ la franciskanoj eksetlis Salcburge en 1583; ili ekgastis ĉe ĵus antaŭe neniiĝinta monakinejo. Por plialtigi la edukon de la pastroj Kuen-Belasy starigis en 1586 porpastran seminarion en la Kai-kvartalo.

Post apopleksio en 1579 fakte regis lia koadjutoro Georg von Kuenburg kiu ankaŭ posteulis lin finfine episkopece. En 1581/82 rekomencis oni krimuligi protestantismajn animzorgantojn en Salcburgio.

Literaturo
----------

* Ortner Franz: *Salzburger Bischöfe in der Geschichte des Landes*, Peter Lang Vlg, 2005, p.. 201 ss, ĉapitro *Johann Jakob von Kuen-Belasy, 51. Erzbischof*, ISBN 3-631-53654-2
* Heinz Dopsch, Hans Spatzenegger (eld.): *Geschichte Salzburgs, Stadt und Land.* Band 2, Teil 1, *Neuzeit und Zeitgeschichte.* Pustet, Salzburg 1988, ISBN 3-7025-0243-2
* biografio ĉe BLKOe

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Johann Jakob von Kuen-Belasy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Johann Jakob Khuen von Belasi Arkivigite je 2019-04-27 per la retarkivo Wayback Machine bei salzburgcoins.at
* Kuen-Belasy ene de la katolika hierarkio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839219
* GND: 124670571
* VIAF: 74791269
* SUDOC: 197585442
 |
La **preĝejo Sankta Ladislao**, nomata laŭ Ladislao la 1-a, reĝo de Hungario, estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Pilisszentlászló.

Historio
--------

En tiu loko dum la mezepoko ĉaskastelo por la reĝo funkciis. En 1291 paŭlanoj ricevis ĝin, kiuj profitis la konstruaĵon monaĥejo. En 1350 preĝejo estis konstruita, kiun la turkoj detruis en la 16-a jarcento. En 1753 la paŭlanoj revenis kaj konstruis paroĥon. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en la 1770-aj jaroj, sed oni profitis la restintajn ruinojn dum la konstruado. La turo konstruiĝis en 1805. La orgeno ekfunkciis en 1892, ĝi estis trakonstruita en 1943. Ekstera parto de la preĝejo renoviĝis en 1995.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en tombejo. En mezo de la fasado la malalta, kvadrata turo altiĝas, sube la enirejo troviĝas. Super la enirejo blazono de la paŭlanoj estas videbla. La absido estas poligono.

Kermeso okazas en la 27-an de junio.

Fontoj
------

* hungare
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Preĝejo Sankta Ladislao (Pilisszentlászló) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

La vilaĝa preĝejo Sankta Laŭrenco La interno.
La **preĝejo Sankta Laŭrenco** (germane *Pfarrkirche St. Laurentius*) estas evangelia paroĥa preĝejo en la erfurta urboparto Frienstedt (Germanujo).

Historio
--------

Ĝi estis konstruita en 1447/1493 kiel defendkirko. Ek tiu tempo datumas la sonorilturo estanta parto de la vilaĝa ĉirkaŭfortikaĵo. En la 31.3.1834 oni devis fermi la preĝejon pro kadukiĝemo. Sekvis malkonstruo kaj novkonstruo de la navo ĝis 1836 (sub la direkto de Clemens Wenzelaus Coudray), dume la turo konservitis kaj restaŭritis en 1912.

La frontona fasado kaj la fasado en la direkto al la vilaĝo estas pli belaj ol la aliaj. Dum ventego en 11./12.6.1984 la spajro falis en la navon. Ĉe la aranĝlaboroj trovitis moneroj kaj dokumentoj el la jaroj 1608, 1790, 1855 kaj 1955. Redonitis la tuto en la spajron en julio 1997: la *Loĝparko Frienstedt* mecenatis por la nova spajro. En 1992 faritis nova kapelo sub la turo kaj komenciĝis en 1997 la restaŭradlaboroj ĉefasade. En la interno troviĝas ambona altaro kaj du galerioj.

Akcidentoj post restaŭradoj
---------------------------

En 2006 parto de la plafono terenfalis kaj damaĝis la altaron kaj en 2014 ekstera kruda stuko ekfalis tiel ke necesis fari ĉirkaŭ la preĝejon zoneton nealireblan.

La iama gvat- kaj defendoturo estas sub la posedo de la urbo, la navo apartenis al la komunumo. En 2005 estiĝis la societo amikara *Freundeskreis der St.-Laurentius-Kirche*.

Ĉirkaŭ la preĝejo troviĝas tombejo funkcianta. Apartenis la komunumo Frienstedt al la ekleziaro Bindersleben-Frienstedt, same kiel la komunumoj de Alach, Ermstedt, Gottstedt, Kleinrettbach, Nottleben kaj Zimmernsupra.

Literaturo
----------

Georg Dehio (fond.), Stephanie Eißing, Franz Jäger: *Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler: Thüringen.* Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2003, ISBN 3-422-03095-6, p. 422

Notoj
-----

1. ↑  Hartmut Schwarz: *Kirchturm gesperrt*. gazetartikolo el Thüringische Landeszeitung, 14.8.2014

* Kategorio Preĝejo Sankta Laŭrenco (Frienstedt) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Rampanta ononido** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonoj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Fabaloj *Fabales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Fabacoj *Fabaceae* |
| Subfamilio: | Faboideae |
|
|
|
|
| Genro: | Ononido *Ononis* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***O. repens*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Ononis repens****L. |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Sekura** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Rampanta ononido  |

 |
| v • d • r |

**Rampanta ononido**, latine *Ononis repens*, estas plurjara planto, pli malpli ligneca, 30 cm alta kun tre rezistaj tigoj laŭdire povantaj haltigi plugilon. Tiuj hirtaj tigoj ofte rampas kaj radikiĝas, foje havas kelkajn feblajn dornojn (ĉefe borde de la maro). Ĝi havas ovalajn foliojn ĉu simplajn ĉu trifolierajn kun akutaj dentoj ĉe la rando. La stipuloj foliformaj kaj dentaj duonĉirkaŭas la tigon. La floroj havas rozkoloran korolon, kies aloj proksimume egalas la karenon kroĉe kurban. La kaliko superas la guŝon.   

Tiu ofta planto kreskas en sekaj herbejoj, ĉefe kalkaj kaj argilaj, en tuta Eŭropo kaj Azio. Ĝi floras de junio ĝis septembro. Ekzistas diversaj subspecioj, pri kiuj la aŭtoroj ankoraŭ ne akordiĝas.  

  

Floro de rampanta ononido  

Rampa aspekto de la planto

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776251
 |
Preĝejo Sankta Lucio en Essen-Werden
La **preĝejo Sankta Lucio** en Essen estis katolika filia kirko de la benediktana monaĥejo en Werden, urboparto de Essen (Germanio). Sub abato Werinbert komenciĝis la konstruado de la preĝejo en la jaro 995, kaj en 1063 la kolonja ĉefepiskopo Anno la 2-a konsekris ĝin. Komence ĝi estis simpla halokonstruaĵo, kiu ĉirkaŭ la jaro 1100 ricevis pli malaltajn flankajn navojn, kiujn ritme ŝanĝantaj kolonoj separis de la ĉefnavo.

Sekve de la sekularigo en 1803 oni uzis la domon ekde 1811 kiel grenstokejo kaj poste kiel loĝdomo, ĝis kiam oni forigis la enmetitajn intermurojn kaj enkonstruaĵojn ekde 1957. La rekonstruitan preĝejon oni denove konsekris en 1965.

En 1968 la skulptisto Elmar Hillebrand enmetis en la front- kaj dorsflankojn de la altaro po unu reliefon, en 1985 oni buntigis laŭ skizoj de *Egon Stratmann* (Hattingen, Ruhr) la internon de la preĝejo inkluzive la traboplafonon, parte sinapoge sur kolorhistoriaj fundamentoj. En la absido ankoraŭ troviĝas restoj de historiaj, figuraj elpentraĵoj.

En 1991 la domo ricevis bronzanportalon post malavara donaco.

Hodiaŭ en ĝi nur okazas porinfanaj kaj porlernantaj diservoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Lucio (Essen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Monumento Luciopreĝejo (germanlingva)[*rompita ligilo*]
**Ramsen** estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro 2020 la komunumo havis 1 866 loĝantojn.

Geografio
---------

Ramsen estas turisma komunumo, kiu apartenas al la komunumaro Verbandsgemeinde Eisenberg, kies sidejo troviĝas en la urbo Eisenberg en Palatinato.

Historio
--------

La komunumo estiĝis en mezepoko ĉirkaŭ la Monaĥejo Ramsen, kiu estis fondita en la jaro 1146. Meze en la arbaro *Stumpfwald* inter Ramsen kaj Neuhemsbach troveblas la tiel nomitajn Naŭ Ŝtonojn, kiu estis unu de la tri kamparaj tribunaloj en la malnova Wormsgau. Ĝi estis menciita en la servutdokumento de la Princelektisto Ruprecht la 3-a de Palatinato.

Trafiko
-------

Lageto Eiswoog apud Ramsen
Ramsen estas finhaltejo de la fervojlinio "Eistalbahn" de Ramsen al Grünstadt sur kiu en kadenca horaro cirkulas regionaj trajnoj. Dum la semjanfinoj la linio estas longigita post Ramsen ĝis la lageto Eiswoog. La loka publika trafiko estas integrita en la *Trafikunio Rhein-Neckar (VRN)*, kies komunaj tarifoj validas.

Proksime de Ramsen pasas en nordo la aŭtoŝoseo A63 kaj en sudo A6.

Ĝemelkomunumoj
--------------

* Hungario Balatoncsicsó, Szentantalfa, Szentjakabfa, Tagyon, Hungario

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj komunumoj kun la nomo Ramsen

Eksteraj ligiloj
----------------

* Germanlingva retpaĝo pri la historio e Ramsen Arkivigite je 2009-01-07 per la retarkivo Wayback Machine
* Paĝo de Ramsen en la retejo de la Komunumaro Eisenberg[*rompita ligilo*]
La **Ekologie Demokratia Partio** (*Ökologisch-Demokratische Partei*, ödp) estas ekologia partio en Germanio, kiu ekzistas ekde la 23-a de januaro 1982. La partio konsideriĝas la posteulo de la iniciativo Verda Agado Estonto (germane *Grüne Aktion Zukunft*, GAZ), aktiva inter la jaroj 1978 kaj 1982. Tiu iniciato fondiĝis laŭ iniciato de Herbert Gruhl, membro de la nacia parlamento Bundestag, kiu tre malkontentis pri la tiutempa ekologia politiko de la kristandemokratia partio CDU, en kiu li ĝis tiam membris. Komence de la jaro 1980, la iniciativo partoprenis en la fondo de nacia ekologia partio La Verduloj, ekde 1990 nomata Alianco 90/La Verduloj. Jaron poste tamen la partio Verda Agado Estonto malmembriĝis el la nacia verda partio, kaj komence de la jaro 1982 la iniciativo "Verda Agado Estonto" estis transformigita al nova politika partio de la nomo Ekologie Demokratia Partio (*Ökologisch-Demokratische Partei*, ödp). Inter la jaroj 1982 kaj 1989 Herbert Gruhl estis ties unua prezidanto. De 2003 ĝis 2010 la partia prezidanto estas la fizikisto prof. d-ro Klaus Buchner, de tiam la postenon transprenis *Sebastian Frankenberger*.

En la parlamenta baloto en Germanio 2009, la partio kandidatis en 8 el la entute 16 federacia landoj de Germanio. Ĝi daŭre difiniĝas en opozicio al la principe similcela, sed multe pli granda partio Alianco 90/La Verduloj, legu ankaŭ pri alia Esperanto-partio: Eŭropo - Demokratio - Esperanto-Federacio (EDE-Federacio) kiu agadas en Germanio, Francio, Pollando, Hungario kaj Bulgario kiuj estas aŭ partioj aŭ sociaj movadoj (ekz. EDE-Hungario) aŭ asocioj (ekz. EDE- Pollando) diversmaniere depende de la landa filio.
La Ekologie Demokratia Partio estas supozeble la sola partio, kiu montras certan inklinon al Esperanto en sia programo por la Eŭropaj balotoj 2014 krom EDE-Francio.

**Decide pri lingvopolitiko en Eŭropa Unio**

La Ekologie Demokratia Partio (ÖDP) subtenas strebojn por plibonigo de rekta komunikado inter EU-civitanoj, ekz. per uzo de la neŭtrala internacia lingvo Esperanto.
Tiu decido aldoniĝas al la Eŭrop-politika Programo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* retejo de la partio (germane)

* Ekologie Demokratia Partio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ekologie Demokratia Partio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La Kirko Sankta Luko en 2009
La **Preĝejo Sankta Luko** estas evangelia kirko en Daberstedt, urbokvartalo de Erfurto.

Historio
--------

La kirko de ĉe la erfurta Stadt-vojo (Stadtweg) konstruitis en 1911/12, post kiam la loĝantoj de la nova loĝadkvartalo Neudaberstadt jam en 1905 estis fondinta porkonstrua societo. Ĝi konstruitis novbarokstile laŭ la planoj de la arkitekto Kummer kun la intenco imiti la iaman kapelon de Sankta Georgo de sur la Hirnziegen-monto. En la 4-a de aŭgusto 1912 ĝi konsekritis solene. La nunan nomon ĝi ricevis nur en 1962, okaze de la 50-a datreveno konsekriga.

La preĝejo detruitis per bombardado en 1945 kaj poste (ĝis 1948) rekonstruitis. En 1970 oni restaŭris la internon. Ekde la 1990-aj jaroj komenciĝis kompleta renovigo de la tuto inkluzive de la orgeno, la ŝtuparo, la enirejo kaj la eksteraj vandoj - sen paroli pri la ĉirkaŭaĵo apuda. En la 2-a de septembro 2012 oni festis en brilege la 100-an datrevenon konsekrigan.

Subnotoj
--------

1. ↑  Herbert Rietz:*Gottesdienst im Gasthof. Gemeinde feiert 100. Jahr der Einweihung der Lukaskirche im Stadtweg*. Thüringische Landeszeitung, 31-a de aŭgusto 2012

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de la komunumo.[*rompita ligilo*]
* Pri kirko ĉe *erfurt-web.de*.
***Frances*** estas usona filmo de Graeme Clifford aperinta en 1982.

Rakonto
-------

*Frances* estas filmo, kiu famigis komediistinon Jessica Lange. Komence de la 1980-aj jaroj, ŝi estis ludinta en refaroj de "King Kong" kaj "The Postman Always Rings Twice" de Jack Nicholson. Pro tio ŝia bildo ne estis tiu de intelektulino. Tiam, dum kurso de teatro, ŝi unuafoje aŭdis pri aktorino Frances Farmer: du junaj lernantoj adaptis parton de ŝia mem-biografio, "Will There Ever Be A Morning?", kaj ludis ĝin sursceneje. Ellegante la libron, ŝi malkovris la destinon de tiu forgesita stelulino, kiu inter la 30-aj kaj 40-aj jaroj estis tiom fama pro ŝiaj beleco kaj politikaj opinioj kiom pro la malforteco de ŝia menso. Perforte enkarcerigita, sinsekvis kuracado per ŝokoj en psikiatraj hospitaloj, ĝis ŝi finis mizera kaj preskaŭ lobotomizita, mortinte apenaŭ 57-jaraĝa. Jessica Lange estis fascinita de tiu ekster-norma destino kaj enketis, kiel detektivo, pri la vivo de la aktorino, eĉ intervjuante ĉiujn atestantojn de ŝia vivo. Samtempe, ŝi provis trovi reĝisoron: ŝi proponis la ideon al Bob Fosse dum la filmado de "All that jazz", poste al Bob Rafelson, la reĝisoro de "The Postman Always Rings Twice" - neniu estis interesita. Fine, Graeme Clifford, kiu muntis la filmon "The Postman Always Rings Twice", ofertis siajn servojn. Dum la rol-rekrutado alvenis komencanta aktoro kaj konfirmita dramaturgo, kiu fariĝos ŝia edzo: Sam Shepard. Post 14 semajnoj da filmado, Jessica Lange finis elĉerpita, sed transformita. Ŝia aktorado estis laŭdata de recenzistoj el la tuta mondo. Ŝi estis nomumita al Oskaro por plej bona aktorino en tiu rolo, sed fine gajnis tiun por plej bona dua rolo en la filmo "Tootsie".

Teĥnikaĵoj
----------

* Reĝisoro: Graeme Clifford
* Verkita de: Eric Bergren, Christopher De Vore kaj Nicholas Kazan
* Muziko: John Barry
* Ĉefa dekoristo: Richard Sylbert
* Fotografa direktoro: Lazlo Kovacs, A.S.C.
* kun-produktisto: Marie Yates
* Asocia produktisto: Charles Mulvehill
* Produktita de: Jonathan Sanger
* Produktado: Brookfilms

Rolularo
--------

* Jessica Lange - *Frances Farmer*
* Sam Shepard - *Harry York*
* Kim Stanley - *Lillian Farmer*
* Bart Burns - *Ernest Farmer*

Vidu ankaŭ
----------

* Frances Farmer

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Filmo |

* Foto-galerio de la filmo "Frances" en IMDB
* "Shedding Light on Shadowland" - Eseo pri la filmo "Frances"


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 212602
 |
Dyea marte 1898
**Dyea** [ˈdaɪ.iː] estas forlasita orserĉista urbo en Alasko ĉe la enfluejo de la rivero Taiya en la Taiya-fjordon.

Historio
--------

La regiono ĉirkaŭ Dyea estis dum jarmilo la hejmo de la Tlingitoj. Ĝi iĝis mondkonata dum la Alaska orimpetego fine de la 19-a jarcento. Tiam ĝi estis kun la najbara Skagway celhaveno kaj elirpunkto de la surtera vojo al Dawson tra la Ĉilkot-intermonto. 

En 1898 ekzistis en Dyea 48 hoteloj, 47 restoracioj, 39 drinkejoj kaj 19 transportentreprenoj. Sed kiam ekfunkciis la 20-an de julio 1898 la *White Pass and Yukon Railway*, fervojo, kiu iris de Skagway trans la Blankan intermonton, Dyea rapide perdis utilon. Multaj konstruaĵoj estis malkonstruitaj kaj aliloke rekonstruitaj aŭ ilia ligno uzita kiel brulaĵo. En 1903 restis nur ses homoj en la urbo. Nuntempe, Dyea, el kies tombejo restas post la lavango de la 3-a de aprilo 1898 nur restaĵoj, parto de la nacia historia parko.

Bibliografio
------------

* Stan Cohen: *Gold Rush Gateway Skagway and Dyea Alaska*. Pictorial Histories Publishing Company, 1986, ISBN 0933126484.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Dyea en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Dyea en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Gvidlibro al Dyea, Alasko ĉe ExploreNorth (angle) Arkivigite je 2005-05-17 per la retarkivo Wayback Machine
* Dyea ĉe la ttt-ejo de la historia parko de la alaska orimpetego (angle)