recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Miklós Szilágyi** [miklOŝ silAdji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szilágyi Miklós** estis rumania hungara matematikisto, altlerneja instruisto. Lia frato estis Pál Szilágyi.

Miklós Szilágyi naskiĝis la  13-an de oktobro 1940(nun 1940-10-13) en Tasnád (Hungara reĝlando, nuntempa Tășnad en Rumanio), li mortis la 21-an de aŭgusto 2019 en Târgu Mureș (Rumanio).

Biografio
---------

Miklós Szilágyi apartenis al la hungara minoritato en Rumanio ekde 1945. Li akiris matematikistan diplomon en Universitatea Babeș-Bolyai en 1962. Post la diplomo li instruis en pedagogia altlernejo en Târgu Mureș kiel praktikanto, ekde 1965 asistanto, ekde 1969 lektoro, inter 1977 kaj 1984 docento. Intertempe li doktoriĝis en la universitato en 1971. En la sekvaj jaroj li instruis en liceo kaj alia altlernejo. Li estis levita profesoro instruinta en en:Petru Maior University of Târgu Mureș (1992-2005), krome li estis katedrestro en Transilvania Hungara Universitato Sapientia (2001-2007), poste li pensiuliĝis. Lia ŝatata temo estis la topologio. Li edziĝis en 1966, lia edzino naskis 2 filojn.

Elektitaj libroj
----------------

* *Matematikai feladatgyűjtemény felvételizőknek* (kunaŭtoro, 2002)
* *Bazele matematicii* (kunaŭtoro, 1997)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* dateno
* mencio 4-foje

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836834
 |



* Portalo pri Biografio
La **Madrida Kodekso** (*Codex Tro-Cortesianus*) estas fama manuskripto en maja-skribo, kiu estas rezervata en Madrido. La kodekso estas faldolibro kun 112 paĝoj kaj unu el la tri aŭtentaj maja-manuskriptoj, kiuj postrestis spite al detruoj fare de la hispana konkero. La aliaj tri manuskriptoj estas la Dresdena kodekso (*Codex Dresdensis*) kaj la Pariza kodekso (*Codex Peresianus*) same plia, kiu estas rezervata en Meksiko.

Paĝoj de *Codex Tro-Cortesianus*
La Madrida Kodekso konsistas el du originalaj dokumentoj, el la *Codex Tro* kaj la *Codex Cortesianus*.

La manuskripto permesas rigardon je religia vivo de la majaoj. Ĝi entenas Venusajn tabulojn kaj sekcon el 11 paĝoj, kiu okupiĝas pri abelbredado. La Dioj estas prezentitaj en tiu sorĉolibro per groteskaj desegnaĵoj. Verŝajne, la libro estis uzata por astrologiaj aŭguroj kaj certigis difinon de la plej bonaj semaj kaj rikoltaj tagoj kaj datojn por la oferta rito.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Madrida Kodekso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La kompleta Madrida kodekso en bildoj

Vidu ankaŭ
----------

* Maja-kodeksoj
* Codex Dresdensis
* Codex Peresianus
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Reklambildkarto de la Mondanoj
**La Mondanoj** estas Esperanta rokmusikgrupo, fondita en 1983. Origine ĝi konsistis el:

* Carsten KINDERMANN (basgitaro, kantado)
* Tom WUNDERLICH (gitaro, kantado)
* Marcus WESCHE (drumo, kantado)
* Aaron KOENIG (ĉefkantado, gitaro)

Post furoraj koncertoj dum diversaj junularaj aranĝoj ili en 1987 paŭsis sian komunan muzikadon. Al la mondo ili postlasis la koncertan registraĵon dum la aranĝo JER en Mezőkövesd, Hungario en 1985, kaj ilia kanto: "Muskola belulino" eniris la kompilaĵon Vinilkosmo-kompil' 1 eldonita en 1995.
La kantisto de La Mondanoj Aaron Koenig eldonis soloalbumon en 1989 kun la titolo "Aaron brazilumas esperante", registrita en Brazilo, kun muzikaranĝoj de Flávio Fonseca.

La Mondanoj rebandiĝis en 2023. Ili preparas novajn koncertojn kaj registradojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Radio 3ZZZ, 6 Sep 2004 - "Muskola belulino" troviĝas ĉe la fino de la elsendo.
* Muskola belulino Teksto kaj traduko en la angla.
* Facebook.com/lamondanoj
**Maeva MÉLINE** (naskiĝis la 20-an de januaro 1980 en Parizo) estas franca kantistino kaj komediistino.

Biografio
---------

Post brilaj studoj pri juro, dotita de aktiva kvazaŭ-absoluta sonsento kaj influita de rok- kaj pop-muzikaj ĝenroj, Maeva Méline rapide turniĝis al artisma kariero.

Ŝi vizitis kursojn de piano kaj kuraĝigita de siaj proksimuloj eklernis kantadon kaj gitaron. Ŝia talento ebligis al ŝi plimultigi koncertojn kun sia unua ĵaz-funka grupo en malgrandaj koncertejoj. Kelkajn jarojn poste disk-firmao Warner rimarkis la junan artistinon kaj proponis al ŝi unuan kunlaboradon.

Laŭlonge de ŝiaj renkontiĝoj, ŝi instigis scivolemon kaj interesiĝon flanke de profesiuloj de muzika industrio, kiuj ankaŭ malkovris ŝin per ŝia paĝo en MySpace.

Al ŝi estis ofertita la rolo de Nannerl, fratino de Mozart, unu el la ĉefaj roloj de Mozart, l'opéra rock, produktita de Dove Attia kaj Albert Cohen kaj reĝisorita de Olivier Dahan. Tiu muzik- kaj energi-plena rolo ebligis al ŝi montri ŝiajn artisman sentemecon kaj plurflankan talenton.

Tiu spektaklo estis grandega sukceso kaj prezentoj sinsekvis ekde septembro 2009 tra tuta Francio, Svislando kaj Belgio.

En 2010, Disney-Studioj kontaktis ŝin kaj unue proponis al ŝi interpreti kanzonon en *Tinker Bell and the Great Fairy Rescue*. La 1-an de decembro 2010, ŝi fariĝis la voĉo de *Raiponce* (dublado kaj kantado), nova animacia filmo de Disney-studioj, apud Romain Duris kaj Isabelle Adjani.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Paĝo de Maeva Méline en Facebook
* Paĝo de Maeva Méline en Myspace Music

  



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Grupo CJ** (angle *CJ Corporation*; koree 씨제이㈜) estas sudkorea konzerno, bazita en Seulo .

La Grupo CJ konsistas el multaj firmaoj, ĉiu el kiuj traktas malsamajn kampojn, kiel ekzemple: manĝaĵo, apoteko, bioteknologio, distro, amaskomunikilaro, butikumado kaj loĝistiko. CJ estis origine parto de la sudkorea Samsung Group ĝis ĝi estis disigita de ĝi en la 1990-aj jaroj.

CJ estas akronimo por la vorto "Cheil Jedang" (hangul: 천이 제당) kiu en la korea signifas: "La unua sukerproduktanto", ĉar kiam la firmao estis fondita en 1953 tio estis ĝia nura agadkampo, tial ĝia nomo.

CJ CGV
------

**CJ CGV** ( Hangul: 씨제이 씨지브이) estas la plej granda kinejo ĉeno en Sud-Koreio kun filioj en Ĉinio, Indonezio, Mjanmao, Turkio, Vjetnamio, kaj Usono. Ĝi ankaŭ estas la kvina plej granda kinejĉeno en la mondo.

Aktuale en 2017, CJ funkciigas ĉirkaŭ 3,412 kinejojn en ĉirkaŭ 455 malsamaj lokoj disigitaj trans 7 landoj ĉirkaŭ la mondo.

Referencoj
----------

1. ↑   History – About CJ – CJ For Better Life. english.cj.net. Arkivita el la originalo je 2014-02-17. Alirita 2014-01-11.

Eksteraj ligiloj
----------------

Oficiala retejo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836874
* LCCN: sh2016001856
 |
**Llangadwaladr** estas malgranda vilaĝo, ĉe la okcidenta marbordo de la insulo Môn, Kimrio. Ĝi lokiĝas sur la vojo A4080, iom okcidente de la vilaĝo Hermon kaj oriente de Aberffraw.

La plej fama konstruaĵo en la vilaĝo estas la preĝejo. La nuntempa konstruaĵo datiĝas de proksimume la 15a jarcento, sed ĉe muro en la preĝejo estas la tomboŝtono de Cadfan ap Iago, la reĝo de Gwynedd en la 7-a jarcento. Estas dirate, ke ĉi tiu estas la plej antikva tomboŝtono en Britio. Plej verŝajne, la nepo de Cafan, Cadwaladr Fendigaid, estas la Cadwaladr memorata en la nomoj de la preĝejo kaj la vilaĝo. Estas kredate, ke Llangadwaladr estis entombigejo de la reĝoj de Gwynedd, ĉar la tiama ĉefa kortego de Gwynedd, Aberffraw, estas mallonge for de la preĝejo, ĉe la alia flanko de la rivero Ffraw.

Estas iuj aliaj interesaĵoj en la preĝejo, inter ili la kolorvitra fenestro kiu datiĝas de la fino de la 15-a jarcento, donacita de Meurig ap Llywelyn al sia edzino por danki pro la sekura reveno de ilia filo Owain de la batalo de Bosworth. Unu el la du kapeloj estas ankaŭ donaco de la familio Meyrick de Bodorgan.

Famuloj
-------

Owen Lewis, (28 dec. 1533 - 14 okt. 1594) episkopo Cassano all'Jonio, en Italio.

Referencoj
----------

1. ↑   Princes of Gwynedd - Driving Tour. Arkivita el la originalo je 2008-09-19. Alirita 2017-10-20.
2. ↑  Lloyd, *A History of Wales* (vol. I, 1911), p. 182
**Amer Sports Oy** (antaŭe Amer-Yhtymä) estas finna sportvara kompanio, kiu estas la plej granda sportekipaĵproduktanto en la mondo.

La 7-an de decembro 2018, Amer Sports sciigis aĉet-intertraktadojn kun konsorcio gvidita fare de Anta Sports .

Establita en 1950 kiel industria konglomeraĵo kun interesoj tiel diversa kiel tabaka komerco, posedado de ŝipoj kaj eldonado, Amer laŭpaŝe evoluis en transnacia firmao dediĉita al la produktado kaj merkatumanta de sportaj varoj. En 2021, la firmao utiligas pli ol 9,700 homoj .

Markoj kaj filiaj kompanioj, kiuj estas parto de la Amer Sports-grupo:

Atomic, Suunto, Prekor, Louisville Slugger, DeMarini, Sports Tracker, Arc'teryx, Armada, Enve Composites, Peak Performance, Salomon kaj Wilson Sporting Goods .

Referencoj
----------

1. ↑   ANTA Sports Products Limited Interim Report 2021.
2. ↑   Growth strategy, values, management, history (en-US). Alirita 2023-02-22.
3. ↑   Our brands are loved and trusted by millions (en-US). Alirita 2023-02-22.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836690
* ISNI: 0000 0004 0552 1665
 |
***Dat du min Leevsten büst*** ("Ke vi estas mia plej kara") estas la plej konata kanto en malaltgermana lingvo. La aŭtoro de la kanto ne estas konata. La teksto publikiĝis unue en 1845.

La kanto ekzistas en multaj diversaj esperantaj tradukoj. Ties komencaj vortoj tre malsamas, ekzemple:

* **Ĉar mi amegas vin** (traduko de Ursula Böhringer, nun Ursula Redoulez, en la kantaro "Verda Trobadoro" eldonita de SAT-Junulfako en 1986)
* **Kara amato de mi** (versio de Kajto, prezentita ekzemple en la UK 2023)
* **Vi estas mia kor'** (versio de *kantaro.ikso.net*, prezentita ekzemple de Anta Eņģele en BET 2023)

Teksto de la kanto
------------------

Dat du min Leevsten büst,
*Ke vi estas mia plejkarulo*
dat du wol weest!
*vi tutbone scias.*
(*refoje*)
Kum bie de Nacht, Kum bie de Nacht,
*Venu dumnokte, venu dumnokte,*
sech wi du heest.
*diru kiel vi nomiĝas.*
(*refoje*)
Kum du üm Middernacht,
*Venu vi meznokte*
kum du Klok een!
*venu je la unua.*
(*refoje*)
Vader slöpt, Möder slöpt,
*Paĉjo dormas, panjo dormas,*
ik slaap alleen.
*mi dormas sole.*
(*refoje*)
Klop an de Kamerdör,
*Frapu ĉe la ĉambropordo,*
faat an de Klink!
*premu la klinkon!*
(*refoje*)
Vader meent, Moder meent,
*Paĉjo pensas, panjo pensas,*
dat deit de Wind.
*ke tion faras la vento.*
(*refoje*)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kara amato de mi de Kajto ĉe YouTube
* Vi estas mia kor' de Anta Eņģele ĉe YouTube
**László Hugyecz** [lAslO hudjec], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plennome **Hugyecz László Ede,** eksterlande ofte **Ladislav Hudec** estis hungara-slovaka-usonana arkitekto, kiu havis sukcesojn en Ŝanhajo de 1918 ĝis 1945 kaj respondeca por kelkaj el la plej rimarkindaj konstruaĵoj.

László Hugyecz naskiĝis la 8-an de januaro 1893 en Besztercebánya (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Banská Bystrica en Slovakio), li mortis la 26-an de oktobro 1958 en Berkeley, Kalifornio, Usono.

Luterana germana preĝejo fare de Hugyecz
Hotelo Park fare de Hugyecz

Biografio
---------

László Hugyecz devenis el riĉa varia hungara-slovaka familio. Li akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1914. Liaj plej gravaj instruistoj estis Samu Pecz kaj Frigyes Schulek. Li iomete laboris, poste li batalis dum la 1-a mondmilito, kie li estis kaptita kaj estis militkaptito en Siberio. Li profitis la arkitekturan kaj lingvan sciojn, fine li rifuĝis al Ĉinio. Li ricevis arkitekturan postenon en usona firmao en Ŝanhajo, kie li lernis la anglan kaj ĉinan lingvojn. Lia familio perdis la havaĵojn pro Traktato de Trianon, ili rifuĝis al Budapeŝto, tial Hugyecz jam ne volis hejmenveni. Li edziĝis en 1922, post 3 jaroj li malfermis memstaran arkitekturan oficejon. Inter 1925 kaj 1941 li projektis almenaŭ 37 signifajn konstruaĵojn, inter ili jam ili havas la titolon signifa historia monumento. En 1938 li perdis la ĉeĥoslovakan ŝtatanecon, iom poste li ricevis hungaran pasporton, eĉ li estis nomumita konsulo (diplomatio) de Hungario. En 1948 pro la komunistoj li denove rifuĝis al Svislando, sed en 1950 li translokiĝis al Usono, kie li instruis ĉe la Universitato de Kalifornio. Li mortis pro koratako dum tertertremo en 1958. En 1970 liaj restaĵoj estis entombigitaj en la evangelia tombejo en Banská Bystrica.

Elektitaj planitaj konstruaĵoj
------------------------------

* hotelo Park kun 22 etaĝoj 84 metrojn alta (1931-1934), longe la plej alta en Ŝanhajo
* Aurora Universitato
* regiona hospitalo
* germana luterana preĝejo
* teatro
* banko
* pluraj privataj vilaoj

Aŭdu, vidu ankaŭ
----------------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Hugyecz kiel soldatoHugyecz kiel soldato
* Propra domo en ŜanhajoPropra domo en Ŝanhajo
* Hugyecz ĉirkaŭ 1934Hugyecz ĉirkaŭ 1934

* Kategorio László Hugyecz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 687069
* GND: 102008443X
* LCCN: nb2010024961
* VIAF: 126937408
* ISNI: 0000 0001 2216 5410
* SUDOC: 163703663
* ULAN: 500292969
* NKC: hka2011668951
 |
**Ĥalkiopo** (helene **Χαλκιόπη**, latine *Chalciope*) estis filino de la kolĥida reĝo Eeto kaj la plej aĝa fratino de Medea kaj Apsirto.

Kiam la ora virŝafo sur sia dorso alportis en Kolĥidon tre junan Frikson, zorgis pri li ŝia patro Eeto kaj ŝatis lin tiel, ke post kiam Frikso plenkreskis, edzigis lin al sia plej aĝa filino. Ĥalkiopo havis kun Frikso kvar filojn, el kiuj la plej aĝa nomiĝis Argoso, la plej juna Frontio. Post morto de la patro Frikso, ilia avo Eeto ŝanĝis sian rilaton al la nepoj, li eĉ tre turmentis ilin. Kiam ili plenkreskis, decidis reveni en Orĥomenon, naskiĝlandon de ilia patro. Dum fuĝado surprize atakis ilin ŝtormo kaj ilia ŝipo ĉe la insulo Aretio kraŝis. Estis feliĉa hazardo, ke matene post la ŝtormo trovis ilin Argonaŭtoj, elaŭdis ilian rakontadon, ĝojiĝis pro renkonto de samlandanoj kaj ĉiuj daŭrigis sur la ŝipo Argo la vojaĝon por Ora ŝaffelo al Kolĥido. 

Argoso peris al Jazono renkonton kun sia patrino Ĥalkiopo kaj Jazono petis ŝin, ke ŝi pledu ĉe Medea pri helpo al li. Ĥalkiopo faris tion ne antaŭsentinte, ke Medeo jam ekflamis per amo al Jazono post interveno de la diino Hera kaj trafo de sorĉa sago de la dio de amo Eroso kaj ke ŝi pro tiu granda amo helpos al li per sia sorĉado en senco bona kaj malbona.
**Loch Lomond** (prononco "loĥ"; IFA prononco: [lox ˈloʊmənd]), (skotgaele *Loch Laomainn*) estas skota lago, situanta en ambaŭ la okcidenta malalta tereno de centra Skotlando kaj la suda montaro.  Ĝiaj sudaj bordoj proksimume 23 km nordo de Glasgovo, la landa plej granda urbo.

Ĉi tiu lago estas proksimume 48 kilometroj longa, kaj pli da 8 kilometroj larĝa, kun averaĝa profundo de pri 37 metroj, kaj maksimuma profundo de pri 190 metroj. Ĝi havas surfaca areo de proksimume 71 km2, kaj volumeno de pri 2.6 km3. Ĝia surfaca areo estas la plej granda de la fjordoj kaj lagoj, kaj havas dua plej granda post Loch Ness akva volumeno en Granda Britio, kvankam ĝi estas ne la plej granda en la Britaj Insuloj - ĉi tiu distingo apartenas al Neagh en Nord-Irlando.

La lago (kiel de Julio 2002) estas nun parto de nacia parko. La lago fame esprimas en la popola kanto *The Bonnie Banks o' Loch Lomond* ("La belaj benkoj de Loĥ Lomond"), unue publikigita ĉirkaŭ 1841.

maldekstra

* Kategorio Loch Lomond en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Solórzano** [soLORθano] estas municipo en la aŭtonoma komunumo Kantabrio (norda Hispanio). Ĝi situas en la historia distrikto Trasmiera.

Situo
-----

Solórzano situas ĉe la Kantabra Maro en la historia komarko Trasmiera. Ties samlimaj municipoj estas: Hazas de Cesto (norde), Voto (oriente), Ruesga (sude), Entrambasaguas kaj Ribamontán al Monte okcidente.

Vilaĝoj
-------

La municipo ampleksas jenajn loĝitajn vilaĝojn:

* La Collada
* Fresnedo
* Garzón
* Regolfo
* Riaño
* Riolastras
* **Solórzano** (sidejo de la municipa registaro)

Loknomo
-------

La filologiisto Rafael Lapesa konsideras, ke la loknomo *Solórzano* estas influaĵo de antaŭromiaj vortoj signifantaj "kampo" aŭ "prato". Anktive, la nomo estis *Selórzeno*.

Historio
--------

La plej frua konata referenco pri la ekzisto de kirko en la municipo datiĝas je la jaro 1615. Verŝajne, tiun kirkon oni konstruis iam inter 1590 kaj 1630, laŭ esploro de Karen Mazarrasa Mowinckel, aŭtoro de libro pri la monumentaro de la municipo. En la kirka presbitero estas retablo de Sankta Petro, kiu havas pra-ĉurigeran estilon kaj estis verkita inter la jaroj 1694 kaj 1702 de Juan del Arroyo, Bartolomé de la Bodega kaj Juan de Lombera. Inter la civilaj konstruaĵoj rimarkindas la Palaco de Campo de Solórzano, kiu situas en la kvartalo La Puente. Oni kalkulas, ke ĝin oni konstruis meze de la 17-a jarcento.
Io (kiel bovino) kaj Arguso, nigrafigura amforo, 540–530 a.K. Staatliche Antikensammlungen (Inv. 585).**Argo** (helene **Ἄργος**, latine *Argus*) estis en la helena mitologio nomo de kelkaj figuroj.

Argo - centokula paŝtisto
-------------------------

Amaĵema, la plej alta dio Zeŭso enamiĝis al pastrino Io kaj kontraŭ sia ĵaluzema edzino Hera kaŝis ŝin en formo de bovino. Sed Hera trovis kiel la afero okazas kaj konvinkis Zeŭson, ke li donacu la bovinon al ŝi. Poste ŝi gardigis ĝin per centokula paŝtisto Argo (iam priskribata unuokula, aliakaze kvarokula), de pratempo plejparte faranta bonon. 
Zeŭso sendis dion Hermeson, ke li paŝtiston mortigu. Poste Hera sendis al ensorĉitan Ion grandegan tabanon, kiu forpeligis ŝin ĝis nordokcedenta maro, kiu laŭ ŝi estis nomata Ionia Maro. Sed tie Ioa pilgrimado ne finiĝis, ŝi fuĝadis de la tabano ĝis Egiptujo, kie naskis Epafon, filon de Zeŭso.
Per okuloj de Argo poste ornamis Hera pavan voston.

Argo - filo de Arestoro
-----------------------

Alia Argo estis filo de Arestoro. Tiu ĉi Argo famiĝis per konstruo de konata ŝipo Argo (ŝipo), per kiu Argonaŭtoj veturis ĝis Kolĥido por la ora ŝaffelo. La ŝipon dum la vojaĝo akompanis kaj gardis diino Atena. Estro de la ekspedicio estis Jazono, la leĝa sekvanto de trono en Iolko, sed kiu plenumon de sia rajto neniam ĝisatendis. Per nomo Argo Argonaŭtoj onidire nomigis ankaŭ la lokon, kie la ŝipo sur sia longa vojaĝo unuafoje albordiĝis.

Argo - filo de Frikso
---------------------

Portanto de la nomo Argo estis ankaŭ la plej aĝa filo de Frikso, filo de la orĥomena reĝo Atamanto kaj de la diino de nuboj Nefelo. Frikso estis en infanaĝo rolulo de mito pri la ora ŝaffelo, estinte antaŭ ofero al dioj kun sia fratino Helo forportata en foran Kolĥidon. Tie li edziĝis al Ĥalkiopo kaj naskigis kun ŝi kvar filojn, la plej aĝan Argon.

Argo - filo de Zeŭso kaj Nioba
------------------------------

Plia Argo estis filo de Zeŭso kaj Nioba, filino de la reĝo en Argo Foroneo. Post sia avo li akiris la landon kiu estis poste nomata laŭ li, la nova reĝo.

Argo - hundo de Odiseo
----------------------

Kiam Odiseo post longa pilgrimado rehejmiĝis el la Troja milito, estis lia ege maljuna hundo Argo nura, kiu sian mastron ekkonis. Laŭ legendo, kiam ĝi Odiseon ekvidis, alkuris al li, eksvingis la voston, ekbojis pro ĝojo, ke ĝi vidas lin, kaj mortis.

Argo - urbo
-----------

Urbo situanta proksime de la altaĵo Lariso, la ĉefurbo de helena Argolando, oriente de Lakonio kaj Arkadio, unu el centroj de la mikena kulturo. Ĝi multfoje militis kontraŭ Sparto, ruinigis en la jaro 468 a.K. Mikenon a Tirinson, administris Nemeajn Ludojn. Ĝi estis unu el la unuaj demokrataj teritorioj amikaj kun helena Ateno.

### Fonto

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Argos en la ĉeĥa Vikipedio.*
**Esono** - (helene *Αἴσων,* latine *Aeson*) estas en la helena mitologio filo de la unua iolka reĝo Kreteo. Li estis patro de Jazono, estro de ekspedicio de Argonaŭtoj.

Kiam mortis Kreteo kaj regado en Iolko estis transdonota al lia filo Esono uzurpis la tronon lia duonfrato Pelio, filo de mara dio Pozidono. Por ke Esono ne perdu ankaŭ sian filon, prenis lin al si tuj post lia naskiĝo centaŭro Ĥirono. Tiu donis al li nomon Jazono kaj edukis lin kiel la reĝan filon. Kiam Jazono post dudek jaroj revenis en Iolkon por laŭrajte akiri regadon, Pelio starigis al li kondiĉon, ke li faru heroan agon, plej bone, ke li alportu de fora Kolĥido oran felon de virŝafo, kiu sur la dorso forprenis gefilojn de orĥomena reĝo Atamaso, Frikson kaj Helen.

Jazono, Pelio kaj ankaŭ kolĥida reĝo Eeto sopiris posedi oran ŝaffelon. Ĝi estis konsiderata simbolo de potenco kaj regado, kiujn ĝi garantiis al la posedanto. Ĝia tiutempa posedanto Eeto meritis ĝin pro afabla akcepto de Frikso. La ŝaffelon gardis al li danĝera drako. Oni ĝenerale opiniis, ke el ekspedicio por ora ŝaffelo neniu povas sukcese reveni.

Sed Jazono sukcesis tion kaj liajn heroaĵojn priskribas ampleksa mito pri Argonaŭtoj kaj Medeo. Post longa suferplena vojaĝo, multaj martirioj kaj okazaĵoj la ekspedicio revenis en Iolkon kaj Jazono postulis ŝanĝe por orfelo reen la regadon, kiu al li laŭrajte apartenis. Sed Pelio ruifuzis la regadon transdoni.

Esono tiam estis jam tre maljuna kaj tamen volis ĝisvivi tagon, kiam sur tronon eksidos lia filo. Medea, al kiu dum la vojaĝo Jazono edziĝis, sukcese ŝanĝis al Esono sangon per dekoktaĵo el sorĉaj herboj kaj tiel okazigis kelkjaran rejuniĝon al li. Filinoj de Pelio petis Medeon efektivigi la saman sorĉon por sia patro. Medeo anstataŭ sorĉherboj uzis nur ordinarajn herbojn kaj Pelio ne reviviĝis.

Bedaŭrinde Esono sian junecon ne bone ĝuis. Pelia filo Akasto Jazonon kaj Medeon forpelis. Pli poste volis Jazono sian edzinon forlasi pro Glaŭko, filino de la korinta reĝo Kreono. Medeo tion ne akceptis kaj falis en malamon. Ŝi mortigis Glaŭkon, ŝian patron kaj ambaŭ filojn de Jazono. Post iu tempo pereis ankaŭ Jazono, kiam falis sur lin pobo de jam putrita ŝipo Argo.

* Kategorio Esono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 402535
* VIAF: 316447829
* SUDOC: 241855179
* BNF: 16260279d
 |
Bildigo de la lokria gamo. (Klarigo)
La **lokria modalo** estas la „kompletiga modalo "de la mezepokaj modaloj. Ĝi estis enkondukata kiel lasta modalo, ĉefe por kompletigi la sistemon de cikle parencaj gamoj. La lokria modalo sur B enhavas la pratonojn de blankula muziko, kiuj laŭas la tonojn sur la blankaj klavoj de piano.

Ĝia gamo enhavas duontonon inter la unua kaj dua samkiel inter la kvara kaj kvina ŝtupoj, la aliaj intervaloj estas plentonaj paŝoj. Oni povas formi ĝin, malaltigante de la natura minorogamo la 2-an kaj 5-an ŝtupojn. La lokria gamo estas per tio la ununura modalo, kiu entenas sur la kvina ŝtupo disonancan diminuitan kvinton anstataŭ perfekta.

Aktuala muzika praktiko
-----------------------

En muzika praktiko oni nur malofte uzas ĉi tiun gamon. Foje oni trovas ĝin en ĵazo kaj en metalroko, krome en klezmero sub la nomo *iŝtabaĥ*.

En ĵazo oni uzas la lokrian modalon ĉefe en ligo kun duondiminuitaj akordoj (do kun akordo konsista el bazotono (1), eta trito (♭3), diminuita kvinto (♭5) kaj eta septo (♭7)). Ĉi tiu akordo estas deduktebla el la lokria modalo (lokria modalo: 1, ♭2, ♭3, 4, ♭5, ♭6, ♭7, 8) kaj estas uzata ekzemple en progreso 2-5-1 en minoro.

Ekstremmetalrokaj ripetfrazoj ofte staras en lokria modalo, ĉar la diminuita kvinto same kiel la eta duto sonas treege disonancaj rilate a bazotono.

Aŭdekzemplo
-----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Pri tiu ĉi sono Lokria gamo sur C

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lokria modalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Reta kurso pri modaloj Arkivigite je 2012-05-08 per la retarkivo Wayback Machine
**László Czindery** [lAslO cinderi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Czindery László** estis hungara ŝtata oficisto, politikisto, bienulo, entreprenisto, bredisto. Lia nobela antaŭnomo estis *nagyatádi* [nadjatAdi].

László Czindery naskiĝis la 6-an de julio 1792 en Pécs, li mortis la 24-an de januaro 1860 en Pécs.

Biografio
---------

Depost siaj kutimaj scioj László Czindery studvojaĝis eksterlande. Inter 1825 kaj 1844 li estis vicdepartementestro kaj parlamentano en Somogy (historia departemento). En 1844 li havis similan postenon en Vas (historia departemento), poste ĝis li jam estis ĉefdepartementestro de Somogy. Li kreis produktejojn pri sukero, tabakoj, alkoholoj kaj bredis ĉevalojn, inter Pécs kaj Szigetvár li funkciigis diliĝencan servon. Li helpis ankaŭ konstruadon de hospitalo. Inter 1839-1849 li havis altan postenon en ekonomia asocio. Tamen dum la hungara revolucio de 1848 li estis fidelulo de Habsburgoj. Li ricevis reĝan premion kaj titolon kortega konsilisto. Li edziĝis en 1814, lia edzino naskis 2 filinojn en 1815 kaj 1816.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Beszéd* (1832)
* *Alaprajz a somogymegyei lótenyésztő társaságnak* (antaŭ 1836)
* *Mikép gazdálkodhatunk ingyen?* (1844)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio László Czindery en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 718627
 |
**Areto** (helene **Ἀρήτη**, latine *Arete*) estis en la helena mitologio filino de Reksenoro kaj nepino de lia patro, la unua fajaka reĝo Naŭsitoo.

La unua reĝo de Fajakoj Naŭsitoo elkondukis sian nacion el Hipereio kaj fondis ilian novan hejmon sur insulo Sĥerio, nuna Korfuo. Ili estas nomataj "beata nacio".

Naŭsitoo estis filo de la reganto de maroj Pozidono kaj de lia amantino Periboia. Li mem havis du filojn: Alkinoon kaj Reksenoron. Areto edziniĝis unue al Reksenoro kaj post lia morto ŝi fariĝis edzino de lia pli aĝa frato Alkinoo. Tiu fariĝis sekvanto sur la reĝa trono. Ili kune naskigis filinon nomatan Naŭsikaa.

La reĝino Areto helpis al Jazono kaj Medea, kiam ili fuĝis el Kolĥido kaj kiam persekutis ilin militistaro de la patro de Medea, reĝo Eeto. La reĝo Alkinoo decidis, ke Medea estos transdonita al sia patro okaze, ke ŝi ankoraŭ estas virgulino. Se montriĝos, ke ŝi jam estas edzino de Jazono, ŝi restos kun li. Areto ekaŭdis tiun ĉi kondiĉon, malkaŝis ĝin al la fuĝantoj kaj helpis al ili organizi rapidan nuptoceremonion. La reĝo Eeto devis sensukcese reveni hejmen.

La itaka reĝo Odiseo, revenante el la Troja milito, post multaj suferoj sur la maro savis sin ĉe la bordoj de la insulo de Fajakoj. Naŭsikaa ofereme prizorgis lin kaj danke al la reĝo Alkinoo Odiseo revenis kun multaj donacoj reen al sia Itako. Naŭsikaa pli poste fariĝis edzino de lia filo Telemako.

```
------------------------------------------------------------------
```

Transprenita kaj malstrikte tradukita de

* Kategorio Areto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La Boreo en Kroatio
*Por la blovinstrumento boreo, vidu la paĝon boreo.*

La **boreo** estas balkana seka, ofte akra malvarma ventopuŝo el nordorienta direkto.  

En la helena mitologio **Boreo** estis la dio de norda vento aŭ ankaŭ norda vento mem.

Balkana vento
-------------

Ĉi tiu vento antaŭ ĉio senteblas dum la vintro trans la Adriatiko kaj la bordregionoj de Triesto kaj Dubrovnik. La vento ekestas super la balkana-altebenaĵo kaj falas laŭlonge tre kruta rokmuro (1000 m). La vento estas kanaligita tra la montpintoj pro kio povas ekesti ekblovoj ĝis 180 km/h.

La nomo *boreo* referencas al la greka dio de la norda vento Boreo (Βορέας).

Helena dio
----------

Forrabo de Oritia fare de Boreo
**Boreo** (helene *Βορέας*, latine *Boreas* aŭ *Aquilo*) estis en la helena mitologio filo de la Titano Astraio kaj diino de la matena ĉielruĝo Eoso. Li estis la dio de norda vento aŭ ankaŭ norda vento mem.

Liaj fratoj estis:

* Eŭro nomata ankaŭ Argesto (laŭ Heziodo) - dio de la orienta aŭ la sudorienta vento,
* Zefiro - dio de la kvieta okcidenta vento,
* Notoso - dio de la suda vento.

Boreo estis el ĉiuj ventoj la plej forta kaj plej akra. Lia sidejo estis en Trakio, sed per siaj flugiloj li peladis sin en la tuta mondo.

Lia edzino fariĝis Oritio, filino de la atena reĝo Ereĥteo, kvankam kelkaj versioj nomas ŝin Ĥiono. Ĉar ŝi ne volis edziniĝi al li, Boreo forportis ŝin perforte. Kune ili havis du flugilhavajn filojn nomataj Kalaiso kaj Zeto (Boreadoj), kiuj famiĝis per multaj heroaj faroj, krom aliaj ili ĉeestis ekspedicion de la Argonaŭtoj en Kolĥidon por la Ora ŝaffelo. Boreo kaj Oritio havis ankoraŭ filinojn Ĥiono kaj Kleopatro, kiu edziniĝis al trakia reĝo Fineo.

* Kategorio Boreo (vento) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Macinec,** hungare **Miksavár** [mikŝavAr] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Nedelišće.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 610
* Poŝtkodo: 40 306
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 46° 23′ 38″ N 16° 19′ 41″ O﻿ / ﻿46.39389 °N, 16.32806 °O﻿ / 46.39389; 16.32806 (mapo)Koordinatoj: 46° 23′ 38″ N 16° 19′ 41″ O﻿ / ﻿46.39389 °N, 16.32806 °O﻿ / 46.39389; 16.32806 (mapo)

Loknomo
-------

La historia hungara loknomo estis Macinec. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis pli hungaran fantazian nomon.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1077. En 1860 Budapeŝto-Maribor fervojo ekfunkciis ĉe la vilaĝo. Ĝis Traktato de Trianon Miksavár apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al (Serpa) Dipatrino de 1881
**Bárcena de Cicero** [BARsena de siSEro] estas municipo en la aŭtonoma komunumo Kantabrio (norda Hispanio).

Situo
-----

Ĝi situas en la komarko Trasmiera, ĉe la estuaro de la rivero Asón. La municipo apartenas parte al la naturrezervejo Marĉoj de Santoña, Victoria kaj Joyel.

Ĝi lime najbaras al la municipoj Escalante, Laredo, Colindres, Voto, Solórzano kaj Hazas de Cesto. La municipo konsistas el diversaj vilaĝoj kaj la sidejo de la municipa registaro situas en Gama.

Vilaĝoj
-------

* Adal
* Ambrosero
* Bárcena de Cicero (samnoma al la municipo)
* Cicero
* Gama (sidejo de la municipa registaro)
* Moncalián
* Treto
* Vidular

Historio
--------

La plej fruaj konataj dokumentoj menciantaj la municipon datiĝas je la jaro 1082 kaj temas pri vendado de bieno al Monaĥejo de Puerto, en la t.n. *Cesereo* (nuna Cicero) kaj *Kolindres* (Colindres). Post du jaroj, iu virino je nomo Teresa donacis siajn domojn kaj ties bienojn en Cicero al tiu sama monaĥejo.

En 1136, la reĝo Alfonso la 7-a de Leono kaj Kastilio konsentis liberigi la vilaĝon Ambrosero je kelkaj pagoj kaj en 1165 Alfonso la 8-a de Kastilio transdonis la vilaĝon al Santa María del Puerto (nuna Santoña).

La municipo ampleksas kelkajn vilaĝojn, kiuj en la pasinteco apartenis al la malaperinta *Junta* (unuiĝo) *de Cesto*, kiu siavice ankaŭ estis parto de la *Merindad* (subregiona ento) Trasmiera. Tiuj ĉi vilaĝoj apartenis unue al eklezio kaj poste iĝis rekte dependaj de la povo de reĝo. Dum la regado de la Katolikaj Gereĝoj, la vilaĝoj ekapartenis al la koregidorlando poste konsistiganta la Ligon de la Kvar Urbetoj. La registara kunvenoj refoje okazis en la vilaĝo Bárcena de Cicero (samnoma al la municipo), samkiel en aliaj vilaĝoj apartenantaj al tiu koregidorlando. Tial kvar steloj aperas sur la blazono de la municipo, reprezentante la kvar urbetojn de la ligo San Vicente de la Barquera, Santandero, Laredo kaj Castro Urdiales. Krome, la marondoj aperantaj malsupre en la blazono estas simbolo de la ĉemara karaktero de la municipo.

En 1822 la municipo ekekzistis kiel la nuna ento, kun simpla nomo *Cicero*, sed en 1835 ĝi ŝanĝiĝis al *Bárcena de Cicero*.

Bildaro
-------

* Ponto de Treto, super la rivero Asón kaj vidita de Colindres.Ponto de Treto, super la rivero Asón kaj vidita de Colindres.
* Panoramo de la estuaro de rivero Asón en Cicero kaj fone la urbeto Laredo.Panoramo de la estuaro de rivero Asón en Cicero kaj fone la urbeto Laredo.
* Domo de nobela familio.Domo de nobela familio.
* Municipa domo, en Gama.Municipa domo, en Gama.
* Palaco Rugama.Palaco Rugama.
* Interno de kirko ĉe la Palaco Rugama.Interno de kirko ĉe la Palaco Rugama.

* Kategorio Bárcena de Cicero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**László Fassang** [lAslO faŝang], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fassang László** estis hungara orgenisto, improvizisto.

László Fassang  naskiĝis la 12-an de decembro 1973 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Fassang komencis orgenludi en la aĝo de 13 helpe de István Baróti. Li maturiĝis en kalvinana gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo en 1998. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ferenc Gergely kaj Ilona Prunyi. Inter 1998-2004 li studis en konservatorio de Parizo de Olivier Latry, Thierry Escaich, Jean-François Zygel kaj Philippe Lefebvre, ankaŭ tie li akiris diplomojn pri orgenludo kaj improvizado. Li faris paŭzon en la lernado en 2000, tiam li estis orgenisto de koncerthalo de Sapporo, krome li gvidis kursojn kaj faris koncertojn. Ekde 2002 li prezentis koncertojn en Eŭropo kaj Ameriko. De 2004 ĝis 2008 li instruis improvizadon en San Sebastián, poste en Muzikarta Universitato Franz Liszt. Li respondecis pri la orgenkonstruado kaj estis nomumita arta konsultisto de la organkoncertoj en Palaco de Artoj. Li ricevis konkursajn kaj ŝtatajn premiojn inter 1993-2012. Li havas edzinon.

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Luterana alea preĝejo (Budapeŝto-Erzsébetváros) (2017)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* Arkivigite je 2019-02-19 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio László Fassang en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 632589
* VIAF: 22384063
* ISNI: 0000 0003 7200 7845
* SUDOC: 080785794
* BNF: 14564117s
* MBA: a5beb06d-3de9-48d1-9845-9cd41ae5640f
 |
**Nefelo** (helene *Νεφέλη*, latine *Nebula*) estis en la helena mitologio diino de nuboj, kiu fariĝis edzino de orĥomena reĝo Atamanto.
 

Ili havis kune du infanojn, Frikson kaj Helon, kiujn ilia patrino amis kaj aranĝis al ili feliĉan infanecon. Sed tio daŭris nur mallonge, ĉar Atamanto fianĉiĝis al alia virino. Nefelo foriris de li aŭ eble eĉ estis de la reĝo elpelita. La duonpatrino Ino la infanojn malamis kaj teksis intrigon kiel senigi sin de ili. Ŝi verkigis falsan orakolon, ke por savo de la lando kontraŭ rikoltmanko kaj malsatmortado necesas ambaŭ gefratojn oferi. La reĝo dekomence ne konsentis, sed pli poste subiĝis. 

La infanoj ne antaŭsentis kio atendas ilin, sed ilia patrino Nefelo atentis ilin kaj iom da horoj antaŭ la ceremonio sendis la oran virŝafon en la reĝan palacon. La infanoj saltis sur ĝin, la virŝafo elflugis alten kaj forportis ilin. Sed poste super la Trakia maro okazis, ke Helo nesingarde ĉirkaŭrigardis, ne tenis sin bone, falis en la maron kaj dronis. Dum kelkaj tagoj sur tiu loko falis larmoj de la patrino Nefelo en formo de delikata pluvo. Memore al malgranda Helo estis tiu ĉi markolo nomata Helesponto, nun ĝi estas Dardaneloj. 

Frikso feliĉe venis en Kolĥidon, kie ekprotektis lin la reĝo Eeto. Frikso donis al li la Oran ŝaffelon, kiun la reĝo severe gardigis. Tiel ekestis granda mito pri la Ora ŝaffelo, por kiu post kelkaj jaroj vojaĝis granda ekspedicio de Argonaŭtoj gvidata de Jazono. 

  

  

*Transprenita kaj malstrikte tradukita de*   

cs:Nefelé
**László Heka** [lAslO], kroate **Ladislav Heka**, laŭ hungarlingve kutima nomordo **Heka László** estas kroata-hungara juristo, tradukisto, altlerneja instruisto. Lia edzino estas Ildikó Szondi.

László Heka naskiĝis la 22-an de septembro 1959 en Mikleuš (Kroatio, Jugoslavio).

Biografio
---------

László Heka maturiĝis en gimnazio en Beli Manastir, poste li akiris juran diplomon en universitato en Osijek en 1985. Li estis juristo en Beli Manastir inter 1986-1991, poste li translokiĝis al Szeged. Du jarojn poste li plustudis en Scienca Universitato Attila József helpe de stipendio, poste li instruis jam samloke. Intertempe li ricevis stipendion en Zagrebo en 2001. Li doktoriĝis (Ph.D.) en 2004 en Szeged, poste li instruis en la universitata instituto, ekde 2008 kiel docento. En 2010 li akiris tradukistan diplomon, post 3 jaroj li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. La habilitiĝo okazis en 2017. Li esploras la sudslavajn jurajn sistemojn, tradiciojn. Li ricevis hungarajn premiojn en la 1990-aj jaroj. Lia edzino naskis filinon en 1993.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Jugoszlávia: ország, mely nem létezik* (1992, kun sia edzino)
* *Ungarn und der Balkan* (2002)
* *Vallási jogrendszerek* (2012)
* *Hrvatsko-ugarska nagodba* (2019)

### Liaj disertaĵoj

* *A horvát-magyar közjogi viszony, különös tekintettel a horvátországi 1868:I. törvénycikkre és a magyarországi 1868:XXX. törvénycikkre* (2004)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio László Heka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 700155
* GND: 140901914
* LCCN: n99024970
* VIAF: 107873025
* ISNI: 0000 0001 2146 7409
* SUDOC: 195373561
* NKC: jo20221167510
 |
Mezepoka longdomo (104 m), Hallalit ĉe Vollrathsruhe
**Longdomo** estas tipo de domo, nome longe etendiĝanta loĝeja konstruaĵo, en kiu unu aŭ pliaj familioj povas komune vivi. Oni povas grupigi la longdomojn laŭ konstrutipo, kunviva tipo de la loĝantoj.

Ekzistas du ĉefaj tipoj:

La unufamilia longdomo servas por unua familio aŭ grandfamilio, kiu formas ekonomian unuon. La longdomo formas unuon kun diversfunkciaj partoj. Ĝi ofte enhavis ejon eĉ por brutoj, kortbirdoj (stal-domo).
La plurfamilia longdomo konsistas el unuopaj segmentoj por ĉiu familio. La konstruaĵo havas komunan tegmenton kaj la longdomaj loĝantoj formas ekonomian, eĉ socian kaj politikan komunumon (klano aŭ vilaĝa komunumo). Tiu tipo estas trovebla ĉe kelkaj nordorient-amerikaj indiĝenaj triboj kaj sur Borneo.
Rimarko: Plurfamiliaj loĝejoj ekzistas en aliaj tradiciaj konstruformoj, ekz. la rondformaj vilaĝoj de kelkaj sudamerikaj indiĝenoj de la Amazono- kaj Orinoko-areoj (ŝabono) aŭ konstruaĵoj de Hakka-popolo en suda Ĉinio. Ili estas samprincipe organizitaj, sed post finkonstruo malfacile aŭ ne grandigeblaj.

* Kategorio Longdomo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Longharoj** estas speciala formo de haroj, kiuj ekzistas ĉe iuj bestospecoj. Kiel indikas la nomo, ili estas aparte longaj kaj dum longa tempo kreskas. Krome ili relative dikas kaj tial pli malmulte flekseblas ol la ceteraj haroj de la bestoj.

La longharoj unuavice servas je protekto de la besto kontraŭ insektoj. Ankaŭ la kapaj haroj de la homo apartenas al tiu formo de haroj.

Ĉevaloj
-------

Ĉevaloj krom la mallongaj haroj, kiuj konsistigas la felon, disponas pri longharoj aparte en kvar regionoj de la korpo:

Ekzistas **kapharoj** (latine *Cirrus capitis*), **kolharoj** (latine *Juba*, germane *Mähne*), **vosto** (latine *Cirrus caudae*) kaj **maleolaj haroj** (latine *Cirrus metacarpeus* respektive *metatarseus*).

Ĉi-lastaj protektas la maleolojn de la kvar ĉevalaj kruroj kontraŭ malsekeco.

Iuj nordaj rasoj de poneoj ankaŭ ĉe la mandiblo, la oreloj kaj laŭlonge de la kruroj havas longharojn, kiuj same protektas kontraŭ akvo.

Kelkaj ĉevalaj rasoj estas aparte bredataj kun la celo havi laŭeble longajn longharojn, ĉar tio rigardiĝas aparte bela.

* Ĉevalaj longharoj...Ĉevalaj longharoj...
* ... ĉe kapo, kolo ...... ĉe kapo, kolo ...
* .. kaj maleoloj.. kaj maleoloj

Aliaj mamuloj
-------------

Leonaj kolharoj
Ĉe la vostopinto de diversaj mamuloj, ekzemple de bovoj, azenoj, zebroj kaj porkoj same ekzistas fasko da longharoj. La kaproj havas karakterizan barbon el longharoj.

* Kategorio Longharoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**M. DuMont Schauberg** estas unu el la plej tradiciaj kaj renomaj germanlingvaj libroeldonejoj. Ĝi fondiĝis en 1620 kaj havas sian centran oficejon en Kolonjo. Unu el la prapatroj meze de la 19-a jarcento estus la eldonisto Joseph DuMont. Krom literaturon kaj altformatajn artan librojn de la nuna libroeldona branĉo *DuMont Buchverlag*, la konzerno produktas plurajn gazetojn, inter kiuj plej gravas la taggazetoj *Kölner Stadt-Anzeiger, Berliner Zeitung, Frankfurter Rundschau, General-Anzeiger* (Bonno), *Hamburger Morgenpost, Express, Berliner Kurier* kaj *Mitteldeutsche Zeitung*. Aldone ĝi vivtenas informajn retejojn, kaj partoprenas en pluraj regionaj radiofoniaj kaj televidaj kanaloj.

Por plia internacia distribuo de la produktaĵoj la libroeldona branĉo kompreneble intense kunlaboras kun alilandaj eldonejoj kaj tial prezentiĝas en internaciaj librofoioj kiel ekzemple la frankfurta librofoiro en Germanio.

la konzerna centralo *Neven-DuMont-Haus* en la kolonja urboparto *Niehl*

* Kategorio M. DuMont Schauberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 423954
* GND: 2019551-5
* LCCN: n84160007
* VIAF: 135516105
* SUDOC: 171671627
* BNF: 16565193d
 |
**Lobsang Tenzin** ankaŭ nomita **Digna Profesoro Samdhong Rinpoche** (naskiĝis la 5-an de novembro 1939) estas la ĉefministro (aŭ *Kalon Tripa*) de la Centra tibeta administrejo (aŭ *Ekzilita Tibeta Registaro*) kiu situas en Dharamsala, Barato. Okaze de la unua demokratia baloto de la tibeta diasporo, li estis elektita en 2001. Li estas proksima amiko de la 14-a Dalai-lamao.

Biografio
---------

Lobsang Tenzin naskiĝis en Jol, orienta Tibeto. Kiam li jaraĝis kvin, li estis identigita kiel la 4-a reenkarniĝo de la 4-a Sandhong Rinpoche kaj tronigita en la monaĥejo Gaden Dechenling en Jol. Du jaroj poste, li ĵure sanktpromesis kaj komencis sian religian lernadon en la monaĥejo Drepung en Lasao kaj ĝin finis en la lernejo de budhismo Madhyamika. Sed en 1959, li estis devigita ekziliĝi Baraten same kiel la Dalai-lamao.

Ekde 1960 Lobsang Tenzin laboris kiel instruisto en tibetaj religiaj lernejoj en Barato, unue en Ŝimla kaj poste en Darĝiling. Inter 1965 kaj 1970 li estis la direktoro de Dalhousie-a tibeta lernejo kaj inter 1971 kaj 2001, li estris la Centran Tibetan Altlernejon en Varanasio. Lin oni rigardas kiel unu el la ĉefa klerulo pri tibeta budhismo kaj li ankaŭ estas aŭtoritatulo en la instruoj de la Mahatmo Gandhio. Li flue scipovas ambaŭ la hindian kaj anglan lingvojn.

1991-e, Lobsang Tenzin estis nomumita far la dalai-lamao kiel membro de la Asembleo de tibetanaj deputitoj, kaj poste estis unuvoĉe elektita kiel ĝia prezidanto. Inter 1996 kaj 2001, li estis elektita asembleano mandatita por la tibetaj rifuĝintoj de la provinco Kham kaj ankaŭ baldaŭ fariĝis prezidanto de la asembleo.

En 2000, la dalai-lamao decidis ke la tibeta diasporo devus baloti ilian propran registarestron, kaj en julio 2001, Lobsang Tenzin ricevis 29.000 voĉojn, t.e. entute 84%. Depost 2001 li multe vojaĝis por akiri subtenon por la kaŭzo de la Tibeta ekzilita registaro kaj sciigi la dalai-lamaaj proponoj por traktadi veran aŭtonomon kun la ĉina registaro.

Ekteraj ligiloj
---------------

* Kategorio Lobsang Tenzin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Novaĵoj pri lia elekto (angle) Arkivigite je 2006-09-09 per la retarkivo Wayback Machine
* Intervjuo de Lobsang Tenzin en Aŭstralio (angle) Arkivigite je 2006-03-08 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 141381
* GND: 103625453
* LCCN: n79053480
* VIAF: 428260
* ISNI: 0000 0000 7778 5396
* SUDOC: 101293003
* BNF: 143834868
 |
**PATAKY László** (pataki) estis hungara pentristo. Li naskiĝis en Brád la 24-an de decembro 1857 kaj mortis en Alvinc la 4-an de marto 1912. Li estis la patro de pentristino Katalin Pataky.

Biografio
---------

László Pataky studis en München kaj Parizo, kie li laboris ankaŭ en la laborejo de Mihály Munkácsy. En 1888 li gajnis Munkácsy-stipendion per pentraĵo *Hírmondó* (Novaĵdiranto). Ekde 1898 li vivis en Alvinc. Estis konataj liaj naturalistaj ĝenroj kaj soldattemaj pentraĵoj, ĉevalscenoj. Li faris ankaŭ ilustraciojn por la ĉefurbaj gazetoj (*Vasárnapi Újság*, *Új Idők*). Li pentris kun Pál Vágó la murpentraĵojn de *Ludovika Akakademia*.

Plej konataj pentraĵoj
----------------------

* *Konfesgo*, *Terpomrikolto*, *Husarkuratako*, *Vintrinkanta kamparano*

Ekspozicioj
-----------

* 1913 Szent György-gildo,
* 1918 Műcsarnok, heredaĵekpozicio.

Bibliografio
------------

* Farkas Zoltán: P. L. (Vasárnapi Újság, 1912); Malonyai Dezső: P. L. (Művészet, 1913.)

Fonto
-----

* Artportalo.hu

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio László Pataky en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Belarto en Hungarujo
**László Szelestei Nagy** [lAslO seleŝtei nadj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szelestei Nagy László** estis hungara bibliotekisto, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis *Nagy*, poste li prenis la distingan nomon kun varantoj *Szelestei N.* aŭ *Szelestei-Nagy*.

László Szelestei Nagy en 2013
László Nagy naskiĝis la  30-an de julio 1947(nun 1947-07-30) en Szombathely.

Biografio
---------

László Szelestei Nagy estis edukita en Felsőszeleste, li maturiĝis en benediktana gimnazio en Győr en 1965, iom poste li akiris arkivistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1972, bibliotekistan diplomon post 2 jaroj. Inter 1973–1996 li estis bibliotekisto en Tutlanda Biblioteko Széchényi, poste li instruis en Katolika Universitato Péter Pázmány. Li estis katedrestro inter 1997-2000, dekano inter 2006-2009. Intertempe li kandidatiĝis (Ph.D.) en 1987, li doktoriĝis (DSc) en 2008 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1982, post 3 jaroj filino naskiĝis. Li ricevis premiojn inter 1985-2019.

Elektitaj volumoj
-----------------

* *Bél Mátyás kéziratos hagyatékának katalógusa* (katalogo, 1984)
* *Irodalom- és tudományszervezési törekvések a 18. századi Magyarországon, 1690–1790* (disertaĵo,) 1989)
* *Naplók és útleírások a 16–18. századból. Briccius Kokavinus, Nagyfalvi Gergely, Hodik János naplója, Csáky Péter és Radvánszky László útleírása* (1998)
* *Magyar bejegyzések a Veszprémi Calepinusban* (2007)
* *Irodalom és lelkiség.* (studoj, 2013)
* *Séllyei Nagy Ignác püspöksége. Tanulmányok és források* (studoj, 2020)

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* video

Fontoj
------

* intervjuo kun foto legebla en la 4-a paĝo
* hungarlingva biografio
* datenoj
* datenoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio László Szelestei Nagy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836334
* GND: 103735399
* LCCN: n85191258
* VIAF: 59104342
* ISNI: 0000 0000 8385 9013
* SUDOC: 028850858
* BNF: 12060108q
* BIBSYS: 90587599
 |


* Portalo pri Biografio
**László Gerőcs** [lAslO gerOĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gerőcs László** estis hungara matematikisto, instruisto.

László Gerőcs naskiĝis la 1-an de junio 1952 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Gerőcs maturiĝis en 1970, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1975. Post siaj studoj li ekinstruis en gimnazio en Pilisvörösvár, post jaroj jam en sia naskiĝurbo. En 1982 li doktoriĝis en la universitato, ekde la sekva jaro li instruis en gimnazio, kiu estas ligata al la universitato. Li verkis pli ol 40 librojn pri matematiko, nature ankaŭ artikolojn. Inter 1995-2000 li gvidis programon pri matematiko en Hungara Televizio. Li ricevis premiojn inter 2000-2011. Li edziĝis en 1976, poste 2 filoj naskiĝis.

Elektitaj libroj
----------------

* *Érettségi-felvételi matematikapéldák* (1992)
* *Azok a csodálatos húrnégyszögek* (1999)
* *A kétszintű matematika érettségi próbaérettségi nagykönyve* (2006)
* *Matematika - Gyakorló és érettségire felkészítő feladatgyűjtemény I.* (2012)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio László Gerőcs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 668467
* LCCN: n2011052257
* VIAF: 164371524
* ISNI: 0000 0001 1272 9614
 |