recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

La **Markus-Passion** aŭ Pasiono laŭ Marko, BWV 247, estas oratoria pasiono de Johann Sebastian Bach, kies temo estas la sufero kaj morto de Jesuo Kristo laŭ la evangelio de Marko. Dum kiam la libreto de Picander komplete konserviĝis en poemkolekto, la muziko validas kiel perdiĝinta, male al la komplete konserviĝinta Pasiono laŭ Mateo kaj Pasiono laŭ Johano; la Pasiono laŭ Luko validas kiel plejparte ne aŭtenta. *Markus-Passion* estis unuafoje prezentata Sanktan Vendredon la 23-an de marto 1731 en Lepsiko.

Kvankam la muziko perdiĝis, la verko tamen estas certagrade rekonstruebla per la komplete konserviĝinta libreto. Male al la du aliaj aŭtente konserviĝintaj pasionoj Markus-Passion estus parodio, tio signifas, ke ĝi reutiligas movimentojn el jam antaŭe komponitaj verkoj, ekzemple el du sakralaj kantatoj („Widerstehe doch der Sünde", BWV 54; „Lass Fürstin, lass noch einen Strahl", BWV 198). Du ĥoralojn el Markus-Passion Bach reutiligis en la kristnaskoratorio. Tiel restas ankoraŭ kelkaj mankantaj arioj, kiujn oni je rekonstruprovoj prenis el aliaj komponaĵoj de Bach. La recitativoj tamen perdiĝis, tiel ke la plej multaj rekonstruprovaĵoj uzas la recitativojn el Markus-Passion de Reinhard Keiser. Bach mem almenaŭ du fojojn prezentis la pasionon de Keiser.

Al la multaj rekonstruprovoj apartenas tiuj de Diethard Hellmann (1964/1976), Andor Gomme (1997), Rudolf Kelber (1998), Ton Koopman (1999), Johannes Koch (1999; baziĝanta sur la versio de Hellmann el 1976) kaj Alexander Ferdinand Grychtolik (2007).

Krom la rekonstruprovoj la moderna kompletigo *Und ich erzähle* (1993) de Otfried Büsing, laŭ tekstoj de Walter Jens (transskribado de la evangelio laŭ Marko), prezentas pluan eblecon de la okupiĝo pri la fragmento de Bach.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Text und Gliederung der Markus-Passion
* Markus-Passion BWV 247 (englisch)


|  |  |
| --- | --- |
|  | Ĉi tiu artikolo estis redaktita tiel ke ĝi entenas tutan aŭ partan tradukon de « Markuspassion (Bach) » el la germanlingva Vikipedio. Rigardu la historion de la originala paĝo por vidi ties aŭtoroliston.  (Ĉi tiu noto koncernas la version 3183546 kaj sekvajn de ĉi tiu paĝo.) |
**András Torma** [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Torma András** estas hungara juristo, profesoro.
András Torma  naskiĝis la 12-an de februaro 1956 en Nagykálló.

Biografio
---------

András Torma akiris juran diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1980. Post siaj studoj li laboris 2 jarojn en diversaj ŝtataj laborejoj, poste li akiris fakdiplomon. Inter 1982 kaj 1984 li havis postenon en municipo de Miskolc, poste li ekinstruis en universitato de la sama urbo. Li estis nomumita docento en 1994, katedrestro en la sekva jaro, universitata profesoro en 2003, vicdekano en la sekva jaro, institutestro en 2008, rektoro en 2013. Li ricevis premiojn en 2010 kaj 2012.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Európai közigazgatás, régiók, önkormányzatok* (2001)
* *The main tendencies of Public Management reforms – from a hungarian point of wiew* (2010)
* *Töredékek az Európai Közigazgatási Térségről* (2015)

Fontoj
------

* datenoj hungare kun foto Arkivigite je 2013-07-30 per la retarkivo Wayback Machine
* datenoj hungare kun foto

* Kategorio András Torma en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Padilla de Abajo** [paDIlja deaBAĥo] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Odra-Pisuerga*. La loknomo *Padilla de Abajo* estas etimologie komprenebla kiel *Malsupra Padilla*, alude al la nobela familio Padilla.

Geografio
---------

Padilla de Abajo.
Placo.
Kruco.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 27,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 75 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.

Ĝi distas 51 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas inter la riveroj Odra kaj Pisuerga, en rivera ebenaĵo inter la stepoj de Castrojeriz kaj la deklivaroj de Peña Amaya. Ŝosee la loĝloko estas inter Osorno la Mayor kaj Burgoso, kaj pli precize inter Melgar de Fernamental okcidente kaj Olmillos de Sasamón.

Historio
--------

En la teritorio estas kelkaj mejloŝtonoj de la *Via Aquitania* inter Astorga kaj Sasamón.

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Ĝi nomiĝis Padiella de Yuso kaj estis lulilo de la nobela familio Padilla kiu eĉ havigis reĝino al Kastilio, nome María de Padilla. Ĝi aperis menciita en la *Libro de las Behetrías*, kiu inkludas ĝin en la komunumaro *Merindad de Castrojeriz*. 

Padilla de Abajo formis parton de la *partido de Castrojeriz* en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon *Intendencia de Burgos*, estre de la Duko de Infantado, Pedro Alcántara de Toledo y Silva (1729-1790), kiu nomumis ordinaran urbestron.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de la Sanktaj Johanoj kaj la ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774788
 |
**András Vandrák** [andrAŝ vandrAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vandrák András** estis hungara instruisto, profesoro, juĝisto, membro (korespondanta en 1847) de Hungara Scienca Akademio.

András Vandrák  naskiĝis la 24-an de januaro 1807 en Hungara reĝlando en Csetnek (nuntempa Štítnik en Slovakio). Li mortis la 14-an de septembro 1884 en Eperjes (nuntempa Prešov en Slovakio).

Biografio
---------

András Vandrák frekventis lernejojn ĝis 1828 laŭvice en sia naskiĝurbeto, Kassa, Rozsnyó, Eperjes, fine li plulernis en universitato en Jena. Hejmenveninta en 1831 li komencis instrui, baldaŭe en la Luterana Jura Akademio (Eperjes). Ekde 1845 li estis juĝisto en diversaj lokoj de Supra Hungarujo. En 1870 li komencis okupiĝi pri sistemo de luteranaj gimnazioj. Liaj kontribuoj aperis ekzemple en Athenaeum (revuo). Li ricevis premion en 1881, krome János Arany verkis al li salutpoemon.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Ödön Horváth (juĝisto)

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Lelkileges embertan, vagyis physicai anthropologia, kézikönyvül oskolák számára* (1841, 1847, 1863)
* *Bölcseleti jogtan. (Észjog), Vezérfonalul a nyilvános leczkékben* (1864)
* *Magyarhoni ev. gymnasiumok szervezése* (1870)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero V kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero V kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 469344
* GND: 1052485456
* LCCN: nr91020226
* VIAF: 78633713
* ISNI: 0000 0000 5020 2680
 |
Koordinatoj: 50° 08′ 57″ N 16° 49′ 45″ O﻿ / ﻿50.14917 °N, 16.82917 °O﻿ / 50.14917; 16.82917 (mapo)

**Pado en la nuboj** (ĉeĥe: *Stezka v oblacích*) estas belvedera konstruaĵo konstruita el ligno kaj ŝtalo, kiu troviĝas super municipo Dolní Morava proksime de kabano Slaměnka sub montopinto de monto Slamník en masivo de Králický Sněžník. La objekto estas en trafiko ekde la 5-a de decembro 2015. Aŭtoro de 55 metroj alta konstruaĵo estas arkitekto Zdeněk Fránek. La pado en la nuboj fariĝis ŝatata ekskursa celo – dum la unua jaro ekde la komenco de trafiko vizitis ĝin preskaŭ 200 000 homoj.

Teknikaj indikoj
----------------

La konstruaĵo estis konstruita en supermara alteco 1116 m s. m. proksime de supra stacio de telfero Sněžník kondukanta el Dolní Morava. Al la supraĵo de la konstruaĵo en alteco 55 metroj super la nivelo de tereno kondukas ligna pado kun suma longeco 710 metroj. La tuta konstruaĵo estas senbariera. En direkto suben eblas uzi 100 metrojn longa dlouhý toboganon kun fenestretoj, fabrikita el nerustiĝema ŝtalo. En la plej alta parto de la konstruaĵo troviĝas la tn. guto, kio estas reto troviĝanta en alteco 50 metroj super la tero.

Vidu ankaŭ
----------

* Sky Bridge 721 - la plej longa pendoponto en la mondo troviĝanta proksime

Pluaj fotoj
-----------

* Pado en la nubojPado en la nuboj
* Pado en la nubojPado en la nuboj
* Vido el la belvederoVido el la belvedero
Koordinatoj: 47° 53′ 35″ N 3° 26′ 24″ O﻿ / ﻿47.89306 °N, 3.44000 °O﻿ / 47.89306; 3.44000 (mapo)

**Guerchy** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 634 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.

Geografio
---------

Guerchy etendiĝas sur 11.86 km², kaj havis 634 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 39 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Mahfoud Aomar, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Guerchy apartenas al la kantono de Aillant-sur-Tholon, kies ĉefurbo estas Aillant-sur-Tholon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Aillant-sur-Tholon
**Drávafok,** kroate **Fok** aŭ *Fokrta* estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sellye.

Neuzita stacidomo de Drávafok

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 24  km²
* Loĝantaro: 510
* Poŝtkodo: 7967
* Telefonprefikso: 73

Situo
-----

Drávafok situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Villány-Barcs, kiu ĝis 2007 funkciis. Sellye troviĝas 9, Szigetvár 23, Szentlőrinc 30, Pécs 52 km-ojn.

Historio
--------

La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1257 en formo *"Fukó"*. Dum la turka erao la komunumo ne senhomiĝis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 2001 la kroatoj havis 4 %-ojn.

En Drávafok migra poŝto servas.

Famuloj
-------

En Drávafok naskiĝis kalvinana pastro Sándor Csikesz.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo de 1861
* romkatolika preĝejo de 1949
* kastelo de Bittó de 1896
* nobeldomo de Fodor

* Kategorio Drávafok en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Drávasztára** [drAvastAra], kroate **Starin** estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sellye.

Rojo en Drávasztára

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 18  km²
* Loĝantaro: 410
* Poŝtkodo: 7960
* Telefonprefikso: 73

Situo
-----

Drávasztára situas sur ebenaĵo, fine de longa sakovojo, laŭ maldekstra bordo de Dravo, kiu estas ankaŭ landlimo de Kroatio. Sellye troviĝas 8, Szigetvár 30, Szentlőrinc 33, Pécs 53 km-ojn.

Historio
--------

La unua skriba mencio devenis el 1327 en formo *"Ztara"*. Post la mezepoko la komunumo apartenis al la Osmana Imperio. Tiam la loĝantaro malpliiĝis, en la 18-a jarcento kroatoj alvenis. En 1828 inundo, en 1864 ĥolero, en 1891 incendio okazis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 2001 la kroatoj estis pli, ol la hungaroj.

En Drávasztára migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Johano Nepomuka de 1948

* Kategorio Drávasztára en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Amoebozoa** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
| Domanio: | Eŭkariotoj |
|
|
|
| Klado: | *Amorphea* |
| Klado: | *Unikonta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Filumo  |
| ****Amoebozoa****Lühe, 1913 *emend.* Cavalier-Smith, 1998 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Amoebozoa  |

 |
| v • d • r |

**Amoebozoa** estas filumo de eukariotoj. Ĝi aperis antaŭ proksimume unu miliardoj da jaroj. Ĝi manĝas per fagocitado.

Sistematiko
-----------

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Amoebozoa  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Conosa |
|  |
|  | Lobosa |
|  |

 |
|  |

Fonto
-----

 (2013) „Did Terrestrial Diversification of Amoebas (Amoebozoa) Occur in Synchrony with Land Plants?", *PLOS ONE*. doi:10.1371/journal.pone.0074374.
Miŝteka *jarabe*
Virino dancanta kun tradiciaj buntaj roboj ĉe la festivalo
La **Guelaguetza** (el la Zapoteka *guendalizaa*, "kunlabori") estas festo kiu okazas en la urbo Oaxaca de Juárez, en la ŝtato Oaxaca, en Meksiko. Ĝi formas parton de la popularaj kultoj al la Madono de Monto Karmelo, tial ĝi okazas la du plej proksimajn lundojn al la katolika festo de Maria (la 16-an de julio). Ĝi estas ankaŭ konata sub la nomo de **la lundoj de la Monteto** (hispane *los lunes del Cerro*), tial ke la koro de la festo estas la monteto del Fortín, kiu kulminas en la centro de la urbo Oaxaca. En sia pli ampleksa koncepto, la Guelaguetza reprezentas ne nur kunlabori, sed ankaŭ tutan sintenon aŭ kvaliton per kiu oni naskiĝas, amon al proksimulo de ĉiu zapoteka loĝanto al siaj fratoj, sintenon de kundivido de naturo kaj vivo.

En ĉi tiu festo, partoprenas folkloraj grupoj de la ok regionoj de la ŝtato:

* Marborda regiono de Oaĥako (La Costa)
* Kanjona regiono de Oaĥako (Cañada)
* Papaloapana regiono (Tuxtepec)
* Miŝteka regiono de Oaĥako (Mixteca)
* Suda montaro de Oaĥako (Sierra Sur)
* Norda montaro de Oaĥako (Sierra Norte)
* Centraj valoj de Oaĥako (Valles Centrales)
* Terkola regiono de Oaĥako (Istmo)

Bibliografio
------------

* Cohen, Jeffrey H..  (1999) *Cooperation and Community: Economy and Society in Oaxaca*. University of Texas Press. 0292712219.

Referencoj
----------

1. ↑  *Guelaguetza: La gran fiesta de Oaxaca*. (en línea) Alejandro Toussaint, México, julio 2014. Consultado: 6 de diciembre, 2014

Vidu ankaŭ
----------

* Chimalhuacán (Festoj de Chimalhuacán)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Guelaguetza en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Guelaguetza Fotoj
* Guelaguetza Oaxaca

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Guelaguetza en la hispana Vikipedio.*
**EssilorLuxottica** estas franc-itala vertikale integrita multnacia kompanio kun sidejo en Charenton-le-Pont proksime de Parizo kaj fondita la 1-an de oktobro 2018 per la kunfandiĝo de la franca Essilor kaj la itala Luxottica. Ĝi estas unu el la ĉefaj grupoj en la projektado, produktado kaj merkatado de oftalmaj lensoj, optika ekipaĵo, preskribaj okulvitroj kaj sunokulvitroj..

La grupo atingas spezon de 14 miliardoj da eŭroj kaj havas merkatan kapitaligon de 33 miliardoj da eŭroj. La kompanio estas listigita sur la merkato Euronext Parizo kaj estas parto de la indekso CAC 40, kiu inkluzivas la 40 plej grandajn kompaniojn listigitajn en la Pariza Borso, kaj Euro Stoxx 50, kiu inkluzivas la 50 plej grandajn kompaniojn en la eŭro-zono.

Vidu ankaŭ
----------

* Leonardo Del Vecchio, la fondinto kaj prezidanto.

Referencoj
----------

1. ↑  franceEssilor et Luxottica annoncent la finalisation de leur fusion
2. ↑  franceESSILORLUXOTTICA

Eksteraj ligiloj
----------------



* Oficiala retejo
Loko de la provinco de Onubo en Hispanio
**Campofrío** (Malvarma kampo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *Campofrieños*. La censita populacio en 2009 estis de 808 loĝantoj kaj la denseco estas de 16,83 loĝ/km².

Situo
-----

Campofrío estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Mineja Zono en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj nordo de la provinco de Onubo, je altitudo de 523 m; je 84 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 48 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 46' N, 6º 34' Ok.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado (porko).

Historio
--------

La unuaj historiaj mencioj de la vilaĝo estas mezepokaj, precize de la jaroj 1401 kaj 1411, en kiu oni mencias tiun domaron, tiam apartenantan al Aracena, de kio separiĝis pere de *Real Privilegio* de la reĝo Fernando la 4-a de 5a de aprilo de 1753.

Informoj
--------

* Estas tre antikva taŭrludejo.
* Krom agrikulturo estis industrio de porkonutraĵoj (kolbasoj ktp.); nuntempe **Campofrío** estas ege grava firmao en la tuta Hispanio kaj ekstere pri tiaj produktoj.

Notoj
-----
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Feina ŝterno** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birda klaso *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ĥaradrioformaj *Charadriiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Ŝternedoj *Sternidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Ŝterno *Sterna* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Feina ŝterno** *Sternula nereis*Pallas 1764 |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Feina ŝterno  |

 |
| v • d • r |

 *Sternula nereis* - MHNT
La **Feina ŝterno** (*Sternula nereis*) estas marbirdo el la familio de la Ŝternedoj (Sternidae) kaj la genro Ŝterno (Sterna).

Disvastiĝo kaj habitato
-----------------------

Ĝi estas eta ŝterno kaj troviĝas en la sudokcidenta Pacifiko.
Oni distingas tri subspeciojn:

* La Aŭstralia feina ŝterno (*Sternula nereis nereis*) kovas en Aŭstralio
* La Nov-Kaledonia feina ŝterno (*Sternula nereis exsul*) kovas en Nova Kaledonio
* La Nov-Zelanda feina ŝterno (*Sternula nereis davisae*) kovas en la nordo de Nov-Zelando. Tiu populacio transvintras ĉefe en Kaipara Haveno.

Ekologio
--------

La feina ŝterno turnas kaveton en la sablo inter la fluslinio kaj la unua vegetaĵo. Ĝi furaĝas per fiŝoj en la najbareco de la tero, kaj tial malofte vidiĝas en la mezo de la maro. La plej maljuna birdo en Nov-Zelando aĝis 13 jarojn kaj en Aŭstralio 17 jarojn.

Minaco
------

Freŝdata esplorado evidentiĝis ke la nombro da feinaj ŝternoj grave malpliiĝis. La stato sur la IUCN vundeblecolisto altiĝis je unu rango en 2008.

La Nov-Zelanda subspecio jam dum jardekoj estas preskaŭ formortinta. La *Department of Conservation* planas protekti la restantajn 45 individuojn (12 parojn).

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑  BirdLife International (BLI) (2008): [2008 IUCN Redlist status changes].
3. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-08-03. Alirita 2015-07-26.
**Campoo-Los Valles** (aŭ simple **Campoo**) estas komarko en sudo de Kantabrio (Hispanio), en la alta parto de la Ebra baseno.

En Kantabrio komarkoj ne havas proprajn sendependajn povojn nek estas oficiale agnoskitaj, kaj tial komarko-divido restas pli kultura aŭ geografia ol administra.

Geografio
---------

La plej alta loko estas la pinto Cuchillón (2.225 m super marnivelo), kaj la plej malalta estas Pesquera (560 m).

Municipoj
---------

La komarka ĉefurbo estas Reinosa, je 850 m.
La komarko ampleksas jenajn municipojn:

* Campoo de Enmedio
* Campoo de Yuso
* Hermandad de Campoo de Suso
* Las Rozas de Valdearroyo
* Pesquera
* Reinosa
* San Miguel de Aguayo
* Santiurde de Reinosa
* Valdeolea
* Valdeprado del Río
* Valderredible

Historio
--------

Origine, laŭ en la registro *Libro de Merindades* (tio estas, registro de komarkoj) de Kastilio (ĉirkaŭ 1352), la komarko de Aguilar de Campoo enhavis vilaĝojn de la sudo de la nuna Kantabrio, same kiel de la nordo de provincoj Palencio kaj Burgoso. Ties ĉefurbo estis samnoma Aguilar de Campoo (en Palencio), kiu ankaŭ estis ĉefurbo de la vasta Markizlando de Aguilar de Campoo. Poste la ĉefurbo estis translokita al Reinosa, kiu plu havas tian statuson. Por la divido dise en malsamajn provincojn, la plej granda loĝloko en la "palencia Campoo" estas Aguilar de Campoo, kiu estas en pli granda kaj aparta palencia komarko Palencia Montaro.

* Kategorio Campoo-Los Valles en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 436126
* LCCN: n2008046523
* VIAF: 158501163
 |
**Feketicj** ([feketitj], serbe *Фекетић*, slave *Feketić*, hungare *Bácsfeketehegy*, germane *Feketitsch* aŭ *Schwarzenberg*) estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Norda** Baĉka, en municipo de Mali Idjoŝ. La vilaĝo estas episkopejo de hungaraj kalvinanoj.

Feketicj situas en la mapo en la verda munucipo
Mapo pri Municipo Mali Idoŝ

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 59,3 km²
* Alto super marnivelo: 96 m
* Loĝantaro: 4308 (stato: 2002)
* Poŝtkodo: 24323
* Telefonprefikso: 24
* Aŭtokodo: SU

Situo
-----

Feketicj situas sur ebenaĵo, laŭ rojo. Baĉka Topola troviĝas 15, aŭtoŝoseo 2, fervojo 4 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1466 en formo *Fekethegyhaz*. La turkoj faris senhoma la vilaĝon en la 16-a jarcento, poste en 1785 hungaroj el Kunhegyes refondis ĝin. Poste ankaŭ germanoj alvenis. En januaro de 1849 la serboj bruldetruis la vilaĝon sed la loĝantoj rifuĝis, sed poste en julio la hungara armeo venkis la aŭstrojn. En 1883 la fervojo atingis la vilaĝon. En 1910 vivis en Bácsfeketehegy 5844 homoj, (3799 hungaroj, 2020 germanoj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, al distrikto de Topolya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj. En 2002 loĝis en Feketicj 4526 homoj, (hungaroj 2672 (62 %), serboj 726 (17 %), montenegranoj 682 (16 %), jugoslavianoj 46 (1 %) kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana kaj neuzita luterana preĝejoj

Famuloj
-------

En la iama Bácsfeketehegy naskiĝis hungara profesoro Károly Jeges.

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 255192
* GND: 4016659-4
* LCCN: n98077882
* VIAF: 153787161
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Vito MARKOVO**, oficiale *Mikael Vito Markov*, (5a de februaro 1987, Orseo, Francio) estas franca esperantisto. Profesie li estas movoflegisto (fizioterapio).

Li estas denaskulo (esperantistiĝo je 1998), en familio de esperantistoj. Li estas filo de esperantistaj gepatroj Ansofi kaj Vjeko Markov, nepo de Petro Levi, kaj frato de Vinko Markovo.

Li estas membro de SAT kaj membris en diversaj instancaj postenoj, ekzemple en SAT-EFK. Aparte li nuntempe aktivas en la Vegetara Sekcio de SAT, kun preciza aktivulado por veganismo kaj kontraŭspeciismo. Li aktivis ankaŭ en SAT-Amikaro kaj publikigis per artikoloj en la organoj de tiuj asocioj, ekzemple en Sennaciulo, kaj precize li estis ĉefredaktanto de La Sago. Li aktivis por la esperantistaj kulturcentroj Kvinpetalo kaj Kastelo Greziljono.

Kunlaborado por publikaĵoj
--------------------------

Li kunlaboris diversnivele por diversaj publikaĵoj, inter kiuj menciindas jenaj:

* *Mortopuno : faktoj & dokumentoj*, 2007
* *La Pariza Komunumo de 1871*, 2008 (reeld 2010)
* *Kompendio pri la Kapitalo de Karlo Markso* de Karlo Kafiero, 2009
* *Tuikero la harkio kaj la cetero* de Roĝero Kondono, 2010
* *Traktaĵo pri ateologio* de Mikaelo Onfrajo, 2010
* *Esperanta mapo de Eŭropa franclingvio*, plastigita afiŝo / mansubaĵo, de Andreo Andrio k Janfranko Blino, 2011
* *Teatraĵo : Karotkapo* de Julio Renard’, 2012
* *Esperanto (filmo)* de Dominiko Gaŭtiero, 2013
* *Nek pardono, nek redono* de Raulo Vanejgemo, 2014
* *La minuto preskribita antaŭ la sturmo* de Ĵeromo Lerojo, 2014
* *Veganismo*, SAT-EFK, 2020.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 829662
 |
**Arabayona de Mógica** [arabaĜOna deMOĥika] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Peñaranda de Bracamonte en la nordoriento de la provinco kaj al la Municiparo Zona de Cantalapiedra y Las Villas.

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 23,26 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 380 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 850 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 26 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas ĉefe por produktado de terpomoj. Lastatempe rura turismo ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753546
* VIAF: 316733743
 |
Municipa teritorio de Campoo de Yuso, sude de Kantabrio.
**Campoo de Yuso** [kamPOo deĜuso] (Malsupra Kampoo) estas municipo en suda Kantabrio, Hispanio, en la komarko Campoo-Los Valles.

Geografio
---------

Ĝi limas norde kun Santiurde de Reinosa, San Miguel de Aguayo, Luena, Campoo de Enmedio, Valle de Valdebezana (Burgos), Campoo de Enmedio, Las Rozas de Valdearroyo kaj Arija (Burgos). La municipa teritorio estas ĉe la Baraĵlago de Ebro.

Demografio
----------

Por areo de 89,72 km² estas 680 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La plej parto de la loĝlokoj de la municipo estas borde de la Akvorezervejo de Ebro, kvankam kelkaj estas pli interne, sed neniam tro for de la bordo. Nur tri loĝlokoj iomete superas la 100 loĝantojn, kaj la cetero estas sub 50 plejparte kaj kelkaj kernoj eĉ ne atingas 20 loĝantojn. Multaj el tiuj lokoj estis inunditaj parte per la akvoj de la Akvorezervejo de Ebro. 

La 682 loĝantoj (2017) estas distribuataj en:​

* Bustamante, 39 loĝ.
* Corconte, 40 loĝ. (preĝejo en la foto de la tabelo)
* La Costana (ĉefurbo), 44 loĝ.
* Lanchares, 104 loĝ.
* Monegro, 55 loĝ.
* Orzales, 113 loĝ.
* La Población, 130 loĝ.
* Quintana, 7 loĝ.
* Quintanamanil, 11 loĝ.
* La Riva, 44 loĝ.
* Servillas, 33 loĝ.
* Servillejas, 13 loĝ.
* Villapaderne, 21 loĝ.
* Villasuso, 61 loĝ.

Ekonomio
--------

Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado, sed pro la industria kerno de Reinosa kaj pro la pli ĵusa turismo, la agado translokiĝis al la sektoroj de industrio kaj servoj. En la areo estas multaj atestiloj de historio kaj pri naturo la ĉefa altiraĵo estas la Akvorezervejo de Ebro.

Aktualo
-------

Ermitejo de la Virgulino de la Neĝoj, patronino de la municipo. 
Inter vidindaĵoj estas la Turo de Bustamante, en La Costana, kaj la romia kampadejo El Cincho, en La Población, arkeologia zono. Krome
la municipo enhavas montrojn de tradicia arkitekturo, de ŝtonaj domoj, ĉefe ĉe la loĝlokoj netuŝitaj per la inundo de la diglago. Krome estas kelkaj preĝejoj, inter kiuj elstaras la ermitejo de la Virgulino de la Neĝoj, patronino de la municipo.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 782523
* VIAF: 316733749
 |
**Vitigudino** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo El Abadengo. *Vitigudino* etimologie ŝajne aludas al iu viro *Alvito Godino*.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Vitigudino kaj Majuges, okupas totalan areon de 52,33 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 2 580 loĝantojn. Male al plej da loĝlokoj en la provinco, Vitigudino ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj; fakte ĝi plialtigis la loĝantaron fine de la jarcento, sed poste malpliiĝis al la konstanta nivelo. 

Limas kun loĝlokoj Sobradillo, La Redonda, Almofala (Portugalio), Olmedo de Camaces, La Bouza, Puerto Seguro kaj San Felices de los Gallegos. Ĝi distas 105 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Estas antaŭromiaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. La plej fama lokano estas Santiago Martín "El Viti" (1938), fama eleganta "torero" de taŭrludado dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj.

La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752877
* VIAF: 316733532
 |
**Zeit-Ton** estas titolo de elsendo kiu ekzistas ekde 1993 kaj faratas fare de la aŭstra kultura radikanalo Österreich 1.

Enhavo
------

Temas pri Moderna muziko. La programo disaŭdigatas de lundo ĝis vendredo de la 23.03 h ĝis noktomezo (kelkajn vendredojn eĉ etendite ĝis la 02.00 h sabate kun ok minutojn daŭranta interrompo por la novaĵoj je la 00.00 h). Oni dediĉas sin al diversaj temofokusoj pri komponistoj, interpretantoj, muziketikedoj aŭ festivaloj.
Merkrede oni ne malofte aŭdi povas la *Zeit-Ton-magazinon* kun antaŭvidoj, memoroj kaj informoj pri aktualaj surmerkaten lanĉitaj aferoj.

Kunlaborantoj
-------------

Al la moderigantoj nombriĝas Rainer Elstner, Andreas Felber, Franz Josef Kerstinger, Gerhard Krammer, Susanna Niedermayr, Nina Polaschegg, Ursula Strubinsky kaj Irene Suchy. Same kiel aliaj elsendoj de Ö1 ankaŭ Zeit-Taun podkaste reaŭdeblas 7 tagojn post la rekta elsendo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pri la elsendo sur la ORF-hejmpaĝo, kun anonco de venontaj kaj deŝuteblecigo de pasintaj elsendoj.
La **Distrikto Kunhegyes** [kunhedjeŝ] (hungare *Kunhegyesi járás*) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok. Ĝi situas sur ebenaĵo laŭ Tiso en la norda parto de la departemento.

Distrikto en Hungario
La distrikta ĉefurbo estas Kunhegyes, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo, la ceteraj 5 estas vilaĝoj.

La areo estas 464,58 km², kie loĝas 19 352 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj.

Historio
--------

Tiu distrikto funkciis jam en la malfrua 19-a jarcento, sed laŭ nomo „Supra Tiso". En 1950 ĝi prenis la nunan nomon. Tiu distrikto ĉesis en 1965, poste la komunumoj apartenis parte al Distrikto Tiszafüred, parte al Distrikto Törökszentmiklós. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.

Komunumoj
---------

* distrikta ĉefurbo kaj urbo: **Kunhegyes**
* alia urbo: Abádszalók
* vilaĝoj:
	+ Tiszabő
	+ Tiszabura
	+ Tiszagyenda
	+ Tiszaroff
	+ Tomajmonostora

Fontoj
------

* la datenoj venis el la Hungara Vikipedio

* Kategorio Distrikto Kunhegyes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Chiprana** [ĉiPRAna] estas municipo de Hispanio, en la okcidenta parto de la komarko *Bajo Aragón-Caspe* kies ĉefurbo estas Caspe. Ĝi estas en la sudoriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Sallageto de Chiprana.
Chiprana estas municipa teritorio en la okcidenta parto de la komarko *Bajo Aragón-Caspe*, kie ĝi okupas teritorion okcidente de tiu de Caspe; fakte ĝi estas unu el la plej malgrandaj teritorioj de la komarko. La areo estas tute ĉe la valo de la rivero Ebro kun la loĝloko tute sur la dekstra bordo de la rivero.

La loĝloko Chiprana mem estas je 102 km sudoriente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 8 km de Caspe, la komarka ĉefurbo, je la dekstra bordo de la rivero Ebro tute ene de meandro. Ĝi estas sur 178 msm. La loĝloko mem estas konektita laŭ la ŝoseo A-221 kun Escatrón okcidente kaj Caspe oriente.

Historio
--------

Maŭzoleo de Chiprana.
Oni trovis restaĵojn de loĝado en Neolitiko kaj de vilao romia, ĉefe la nomita Maŭzoleo de Chiprana, du arkoj nune integritaj en konstruaĵo de ermitejo.

La teritorio de Chiprana estis konkerita el islamanoj iom post 1133 fare de Alfonso la 1-a, kiu sekvis la fluejon de Ebro el Zaragozo. Post la konkero el islamanoj parto de la lokanoj estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj. Ilia forpelo en 1610 okazigis demografian kaj ekonomian krizon. En la Mezepoko estis en Chiprana Templanoj kaj poste la Ordeno de Hospitalanoj.

Chiprana demografie kreskiĝis fakte jam ekde la dua duono de la 19-a jarcento. Laŭlonge de la 20-a jarcento kelkaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron, kaj ankaŭ en Chiprana oni malaltiĝis el 1 500 loĝantoj en 1910 ĝis nunaj 500 loĝantoj (2022) pro malproksimeco el la regiona ĉefurbo kaj malfacilo de komunikado; tio estas dum unu jarcento oni perdis du trionojn.

Ekonomio
--------

La preĝejo.
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo, brutobredado, kaj sekva nutrindustrio, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter vizitindaĵoj estas baroka unika preĝejo; la Maŭzoleo de Chiprana, nune integrita en konstruaĵo de ermitejo; grenstokejo El Granero, nune kulturdomo; sanktulmonuumentoj "peirones"; signalturo *El Mocatero* de la epoko de la karlismaj militoj; la unika sal-lagetaro "Saladas de Chiprana", nome tre profunda sallagetaro kie eblas unikaj flaŭro (ekzemple *Ruppia maritima*) kaj faŭno (ekzemple tadorno) kaj aliaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Chiprana en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Municipo Chiprana


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808433
* VIAF: 316735214
 |
La **Guddu Akvobaraĵo** (en urdua: گڈو بیراج‎) estas akvobaraĵo sur la Indusa rivero apud Kaŝmore en la provinco Sindo de Pakistano. Prezidento Iskander Mirza metis la fondo-ŝtonon de la Guddu Akvobaraĵo la 2an de februaro 1957. La akvobaraĵo estis finkompletigita en 1962 je kosto de 474.8 milionoj da rupioj kaj inaŭgurita de la Marŝalo Ajub Ĥan en 1962.

La Guddu Akvobaraĵo estas uzata por kontrolo de la akvofluo en Induso, por irigacio kaj inundo-kontrolo. La Guddu Akvobaraĵo estas 1350 m longa – kaj irigacias 12 000 km² de agrikulturaj kampoj de Sukur, Ĝakobabad kaj Larkana en la provinco Sindo, de la distrikto Nasirabado de la provinco Baluĉistano (Pakistano)|Baluĉio]] kaj de Kalat. 

Ĝi havas elflukapablon de 34 000 m³/s. Ĝi estas pordo-kluza kontrolita akvobaraĵo kun fermejo de navigado. La akvobaraĵo havas 64 platformojn, po 18 m larĝajn. La maksimuma inundonivela alto de la Guddu Akvobaraĵo estas 8 m. La akvobaraĵo nutras kanalojn por Ghotki, Begari, Dezerto kaj Pat.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705603
 |
En matematiko, **dumagia kubo** estas magia kubo kiu ankaŭ restas magia se ĉiuj ĝiaj nombroj estas kvadratigitaj.

En 1934, Cazalas provis sed malsukcesis konstrui dumagian kubon. David M. Collison konstruis dumagian kubon de ordo 25 en nepublikigita papero. En 2000 John Hendricks publikigis perfektan magian kubon de ordo 25 kies kvadrato estas duonperfekta magia kubo; ĝi havas ordon 25 kaj magian konstanton 195325.

En januaro de 2003, Christian Boyer esploris dumagian kubon de ordo 16, la kubo mem estas perfekta magia, sed ĝia kvadrato estas nur duonperfekta magia. Ĉi tiu estis rapide sekvita per la alia dumagia kubo de ordo 16 kiu mem estas perfekta kaj ĝia kvadrato estas duonperfekta, dumagia kubo de ordo 32 ĉe kiu ambaŭ la baza kubo kaj ĝia kvadrato estas perfektaj, kaj dumagia kubo de ordo 27 ĉe kiu la baza kubo estas perfekta sed ĝia kvadrato estas duonperfekta.

La dumagiaj kuboj de ordo 16 de Boyer estas la plej malgrandaj sciataj dumagiaj kuboj, kaj lia kubo de ordo 32 estas la unua sciata perfekta dumagia kubo ankaŭ kies kvadrato estas perfekta.

Vidu ankaŭ
----------

* Magia kubo
* Trimagia kubo
* Multmagia kubo
* Magia kvadrato
* Dumagia kvadrato
* Trimagia kvadrato
* Multmagia kvadrato
Paragvaja *Chipa*
Estas konata sub la nomoj ***chipa*** aŭ ***chipá*** (gvaranie *chipa*) malgranda pano farita el amelo, manioko, dur-fromaĝo, lakto, ovoj, butero kaj salo; oni povas ankaŭ aldoni iom da bakpulvoro kaj/aŭ iomete da oranĝsuko kaj/aŭ sunflora oleo. Tiu plado sub tiuj nomoj kaj kun preskaŭ la samaj ingrediencoj kaj proporcioj, estas tipa de Paragvajo kaj de Argentina Nordoriento. Kiel parto de la vastiĝo de kuirarta akcepto de "*chipá*" tra la regiono Plata-Rivero, oni vidas ĝian ampleksan akcepton en sudorienta Brazilo, kvankam estas pli komune vidi ĝin sub la varianto konata kiel "*pão de queijo*".

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivigite je 2017-07-07 per la retarkivo Wayback Machine
Chipa, paso a paso
2. ↑  Elichondo, Margarita: *La comida criolla: Memoria y recetas*. Biblioteca de Cultura Popular, Ediciones de EL SOL, 2003 (ISBN 950-9413-76-3) (*Restricted online copy* el Google Books)

Vidu ankaŭ
----------

* Argentina kuirarto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Chipa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Discovering/Descubriendo Paraguay, *Semana Santa = chipá*

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Chipá en la hispana Vikipedio.*
**Béla Vörösmarty** [voroŝmarti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vörösmarty Béla** estis hungara juĝisto, subministro, parlamenta deputito. Lia patro estis Mihály Vörösmarty, post morto de lia patro (1855) lia edukisto estis Ferenc Deák.

Béla Vörösmarty naskiĝis la 23-an de aprilo 1844 en Pest (urbo), li mortis la 9-an de oktobro 1904 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Béla Vörösmarty maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1868. Post la diplomo li estis juĝisto, ekde 1887 jam en la ĉefa juĝejo. Intertempe en 1872 li akiris advokatan diplomon. Li estis nomumita prezidanto de la Reĝa Tribunalo de Győr en 1895, samtempe li estis ankaŭ subministro. Inter 1899 kaj 1901 li estis parlamentano, poste li havis altan postenon en la ĉefjuĝejo.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Béla Vörösmarty en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 710312
 |
**Elsa EINSTEIN** (18a de januaro 1876 – 20a de decembro 1936) estis la dua edzino kaj kuzino de Albert Einstein. Iliaj patrinoj estis fratinoj, farante ilin patrinflankaj gekuzoj, kaj krome, ilia patroj estis kuzoj, kio faris ilin patroflankaj duarangaj gekuzoj. Elsa havis la familinomon Einstein denaske, perdis ĝin kiam ŝi prenis la familinomon de sia unua edzo Max Löwenthal, kaj reakiris ĝin en 1919 kiam ŝi edziniĝis al sia kuzo Albert.

Einstein, looking relaxed and holding a pipe, stands next to a smiling, well-dressed Elsa who is wearing a fancy hat and fur wrap. She is looking at him.Einstein kun sia dua edzino Elsa en 1921.
Ŝi komencis rilaton kun sia kuzo Albert Einstein en aprilo 1912, kiam Albert estis ankoraŭ edzo de sia unua edzino, nome la fizikisto Mileva Marić. Einstein separiĝis el Mileva en 1914 kaj ilia divorco estis definitiva la 14an de februaro 1919. Elsa edziniĝis tri kaj duono de monatoj poste, la 2an de junio, 1919.

Elsa pasigis plej el sia geedzeco kun Albert agante kiel lia sekretariino, protektante lin el nedezirataj vizitantoj kaj ĉarlatanoj. Ŝi estis ankaŭ la ĉefa aganto por la konstruado de ilia somerdomo en 1929.

Notoj
-----

1. ↑   Highfield 1993, p. 147
2. ↑   [Letters reveal relative truth of Einstein's family life ] The Guardian Alirita la 12an de oktobro 2019.
3. ↑   Highfield 1993, p. 190,196
4. ↑  Short life history: Elsa Einstein. Arkivigite je 2017-08-03 per la retarkivo Wayback Machine Alirita la 12an de oktobro 2019.

Bibliografio
------------

* Highfield, Roger; Carter, Paul (1993), The Private Lives of Albert Einstein, London: Faber and Faber, ISBN 0-571-17170-2

* Kategorio Elsa Einstein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 664903
* GND: 116425741
* LCCN: no97035877
* VIAF: 31600989
* ISNI: 0000 0000 4611 1321
* BNF: 166903163
 |
**Elporto de la honorinda kruco** (greke Ἡ Πρόοδος του Τιμίου Σταυρού) estas festo de la ortodoksaj kaj orientaj katolikaj kristanoj en la unua tago de aŭgusto.

Tiu ĉi festo ne estas granda kaj ĝia diservo estas tre simpla, sed ĝi estas restaĵo de malnova konstantinopola tradicio: pro multeco de malsanoj en aŭgusto, en la unua tago de la monato el la cara trezorejo oni elportis la originalan Krucon, sur kiu mortis la Savanto, kaj metis ĝin sur la altaron de la Granda Sofio. Ekde nun ĝis la Endormiĝo de la Dipatrino okazadis traurbaj iroj kun la Kruco: oni elportis ĉiutage la Krucon el la Sofio kaj portis ĝin tra stratoj de Konstantinopolo por sanktigi lokojn kaj sanigi homojn. Dum la kruciroj oni faris ordinare haltojn kaj celebris liteojn, post kio proponis la Krucon al la popolo por honorado. 

Nun en ĉiuj ortodoksaj kirkoj oni elportas bildon de la originala Kruco nur por unu tago kaj proponas ĝin al la fideluloj por honorado. Ekde ĉi tiu tago komenciĝas la Endormiĝa fasto, fondita honore al la baldaŭa granda festo Endormiĝo de la Sanktega Dipatrino. Nun do la Elporto de la honorinda kruco estas bela festo, kiu ornamas la eniron de la fideluloj en la dusemajnan fastan ekzercon.
**Béla Weissmahr** [vejsmar], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Weissmahr Béla** estis hungara katolika pastro, jezuita monaĥo, altlerneja instruisto.

Béla Weissmahr naskiĝis la 9-an de septembro 1929 en Budapeŝto, li mortis la 28-an de aprilo 2005 en Munkeno.

Biografio
---------

Béla Weissmahr maturiĝis en katolika gimnazio en sia naskiĝurbo en 1947, poste li aliĝis al la jezuitoj. Post 2 jaroj li povis disidi, sed li estis kaptita kaj kondamnita prizonon por duonjaro. Li studis teologion en Teologia Altlernejo de Szeged (1950-1952) kaj Katolika Teologia Akademio de Budapeŝto (1954-1956). Post falo de la hungara revolucio de 1956 li disidis kaj studis en Maastricht. Li pastriĝis en 1958. De 1960 ĝis 1966 li instruis teologion en Indonezio, kie li estis plenrajta monaĥo en 1964. Li revenis al Eŭropo kaj en Romo li doktoriĝis, iom poste li instruis en jezuita altlernejo en Munkeno. Depost formorto de la socialismo li hejmenvenis al Hungario kaj instruis, dum li ofte revizitis Munkenon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Gottes Wirken in der Welt Ein Diskussionbeitrag zur Frage der Evolution und des Wunders* (1973, disertaĵo)
* *Bevezetés az ismeretelméletbe* (1978)
* *Isten léte és mivolta* (1980)
* *Ontológia* (1992)
* *A szellem valósága Filozófiai útmutatás* (2009)
* *Az emberi lét értelme Metafizikai értekezések* (2012)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2019-08-23 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Béla Weissmahr en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 682929
* GND: 1020030763
* LCCN: n87148748
* VIAF: 56732405
* ISNI: 0000 0000 7828 8578
* BNF: 12676227z
* NKC: xx0103150
* ICCU: SBLV172243
* BNE: XX971728
 |
**Béla Zsitkovszky** [ĵitkovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Zsitkovszky Béla** estis hungara kameraisto, fotisto, pioniro de la hungara filmo. Lia familia nomvarianto estis *Zitkovszky* [zitkovski].

Béla Zsitkovszky naskiĝis la 3-an de aprilo 1868 en Eperjes (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Prešov en Slovakio), li mortis la 16-an de septembro 1930 en Budapeŝto.

La unua hungara filmo
Afiŝo pri la filmo

Biografio
---------

Béla Zsitkovszky lernis la fotadon de Károly Divald (lia estonta bopatro), poste li estis fotisto. Li profundigis siajn sciojn ankaŭ en Vieno. Baldaŭ li translokiĝis al Miskolc kaj akiris permeson en 1892 malfermi sendependan fotografian studion. Dum la jarmilfestoj en 1896 Li jam laboris en Budapeŝto. Inter 1899 kaj 1907 li havis fotan atelieron en tiu domego, kie nun situas la prestiĝa kinejo Uránia kaj Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto). En la 1900-aj jaroj li faris multajn mutajn filmojn kiel kameraisto. En 1910 li estis nomumita teknika direktoro de kinejoj en Budapeŝto. En 1916 li fondis filman laboratorion. En 1928 li estis trudemerito.

Liaj filmoj kiel kameraisto (elekto)
------------------------------------

* *A táncz* (mallonga filmo, 1901); ankaŭ reĝisoro - la unua hungara filmo
* *A népfölkelő* (1914)
* *Ágyú és harang* (1915)
* *A Falu rossza* (1916)
* *A Pál-utcai fiúk* (1917)
* *A koldusgróf* (1918)
* *A kétarcú asszony* (1920)
* *Elnémult harangok* (1922)

Liaj filmaj reĝisoraĵoj (elekto)
--------------------------------

* *A szabadkai dráma* (1909)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio Béla Zsitkovszky en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 781367
* GND: 128944689X
* VIAF: 3275168517295471980008
 |


* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Filmo
**Gudurica,** serbe **Гудурица,** hungare **Temeskutas** [temeŝkutaŝ], germane **Kudritz** estas vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato en municipo de Versec.

Gudurica situas en la mapo en la verda municipo
Preĝejo de Gudurica

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 23  km²
* Alto super marnivelo: 111 m
* Loĝantaro: 1260
* Poŝtkodo: 26335
* Telefonprefikso: 13
* Aŭtokodo: VŠ

Historio
--------

Germanoj fondis la vilaĝon en 1719. Ĝis Traktato de Trianon Temeskutas apartenis al Hungara reĝlando, al Temes (reĝa departemento), al distrikto Versec, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Fine de la hungara erao la komunumo havis la rangon grandvilaĝo. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Gudurica 1267 homoj, (839 serboj (66 %), 133 macedonoj (11 %), 44 hungaroj (4 %) kaj aliaj.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejo omaĝe la Johano Baptisto

Komunumoj pri *kút* (= puto) en Hungara reĝlando
------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Bakonykúti | Cserkút | Hárskút | Hercegkút | Kadarkút | Kékkút | Kerkakutas |
| Kiskutas | Kőkút | Kutas | Kútfalva | Lókút | Mélykút | Nagykutas |
| Nagysomkút | Örménykút | Sóskút | Székkutas | Temeskutas | Úrkút | Zalaköveskút |

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Gudurica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
VKontakte - interkona retejo, surbaze de kiu funkcias MDK
**MDK** (ankaŭ cirile МДК) estas unu el la plej popularaj komunumetoj enkadre de rusia interkona retejo VKontakte kun pli ol 4,3 milionoj da subskribintoj kaj 12 milionoj da vizitantoj ĉiumonate (en 2014). Ĝi situas ĉe la adreso. La servilo situas en Moskvo.

La grupo estis fondita en 2011 de Dmitrij Aladiŝev, Dmitrij Traĉuk kaj Roberto Panĉvidze. Ĝi estas ruslingva okupiĝas pri regula almeto de bildetoj, plejparte rilataj al aktualaj eventoj.

La enhavo estas plejparte konsiderata kiel maltolerema kaj dekstre ekstremisma: en ĝia konsisto estas ekstrema naciismo, seksismo, ŝovinisma propagando. Vaste estas uzata obscena leksiko.

Estraro
-------

La registrita marko estas posedata de **Klr "Sarafanka"**, kies ĉefgvidanto - Dmitrij Aladiŝev - estas unu el la fondintoj de MDK. Ĝia oficiala adreso: Moskvo, Astradamskij traveturejo, 3 (administra distrikto Timirjazevskij).

La komunumo akiras 1,3 mln dollaroj ĉiujare.

Historio
--------

MDK estis fondita en aprilo-majo de 2011.

La 17-an de decembro 2013 ĝi registris sian markon; Komenciĝis vendado de varoj kun la marko MDK.

Referencoj
----------

1. ↑  Проблемы привлечения к уголовной ответственности при осуществлении экстремистской деятельности в сети Интернет Arkivigite je 2017-02-28 per la retarkivo Wayback Machine (ruse)

Vidu ankaŭ
----------

* VKontakte

Eksteraj ligiloj
----------------

* Paĝo de MDK en Vkontakte (ruse)
* Vendejo de MDK Arkivigite je 2014-01-21 per la retarkivo Wayback Machine (ruse)