recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Dancmuziko** estas muziko, per kiu oni povas danci resp. kiu estas komponita por certa danco. Kion oni ekzakte rigardas kiel dancmuziko, dependas de sociaj, kulturaj kaj personaj faktoroj.

Al la demando, kion oni nomu dancmuziko, oni respondas malsame depende de tempohistoriaj kaj ne malofte ankaŭ de politikaj evoluoj. Ofte moderna dancmuziko similas al la trancaj ritmoj de *"primitivaj"* kulturoj. Foje observeblas intermikso kaj etna influado inter originala popolmuziko kaj aktuala dancmuziko, ekz. *bhangrao* aŭ afrikdevena muziko. Ĉirilate oni ankaŭ diras mondmuziko.

Sub dancmuziko nuntempe plejparte oni komprenas societajn dancojn, kiuj subdividiĝas en salondancoj kaj latinamerikaj dancoj kun la apartenaj muzikstiloj, kaj al kiuj oni ankaŭ kalkulas rokenrolon, bugion kaj diskofokson, folkloraj dancoj, popoldancoj, tradiciaj dancoj, usonaj linidancoj, muzetdancoj ktp. La plejmultajn modernajn muzikstilojn, kiujn oni nuntempe dancas en diskludejoj – kiel grandparto de la rokmuziko, hiphopo kaj elektronika dancmuziko (tekno, haŭzo ktp.) - oni kutime ne nomas dancmuziko malplivastasenca, kvankam ili plenumas la ĉisupran difinon. Krom tio ekzistas ekde la frua 20-a jarcento ĉiam denove enmodaj kaj societfestaj dancoj, kiuj kiel modoaperaĵo dumtempe estas ege popularaj kaj poste plejofte eniras forgeson. En la dudeka jarcento populariĝis kaj nun pli famas la tradiciaj dancoj, kiuj origine venas de la kamparo, kaj profesiaj muzikistoj specialiĝis en komponado de dancoj por balo de tradiciaj dancoj. Ankaŭ ekzistas festivaloj, ekz. en Francujo la "Grand Bal de l'Europe"" en Gennetines.

El la vidpunkto de dancosporto ekzistas kompletigaj kvalitorekoniloj por dancmuziko, ĝuste se tiun ludas vive bando:

* La muzikon oni ludu klare, kaj la ritmo de la respektiva danco estu klare ekkonebla.
* La muziko observu fiksan tempoinstrukcion mezuritan en BPM.
* La takto estu bone perceptebla ankaŭ por mallertaj dancantoj. Oni devas trovi kompromison inter klareco kaj ritma libereco, ĉar iuj lertaj dancantoj preferas muzikon, en kiu la takto ne altrudiĝas, tiel ke la danco estas interpretata pli libere kaj per tio ankaŭ pli malmodeste dum aliaj lertaj dancistoj postulas precizan interpreton kun malpli da improvizaĵoj, kiuj ĝenas la dancadon.

Famaj dancmuzikistoj
--------------------

* Charly Hosenseidl (m. 2008)
* Groove Coverage

Vidu ankaŭ
----------

* danco
* salona danco
* baleto
* Listo de plej vendantaj muzikistoj

* Kategorio Dancmuziko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 290771
* GND: 4140677-1
* LCCN: sh85035638
* BNF: 12048235d
* NKC: ph126436 fd992891, ph126436
 |
**Nice Contieri** (naskiĝis la 19-an de oktobro 1912 en Sale (Piemonto), mortis la 12-an de aŭgusto 1965 en Napolo) – itala slavistino, polistino kaj tradukistino.

Vivo
----

Ŝi finis slavistikon en Istituto Orientale en Universitato de Napolo. De 1953 instruis lingvojn kaj gvidis lekciojn pri la pola literaturo kaj pola lingvo. En 1965 habilitiĝis. Ĉefe okupiĝis pri influo de la verkaro de Francesco Petrarca al verkoj de polaj verkistoj kaj poetoj, kaj pri la verkoj de Adam Mickiewicz; ŝi tradukis al la itala lingvo versojn interalie de Tadeusza Peiper, Miron Białoszewski, Julian Tuwim, Jan Brzękowski, Julian Przyboś, Zbigniew Bieńkowski, Stanisław Grochowiak.

Ŝiaj publikaĵoj aperis en "Tempo di Letteratura", "Annali. Sezione Slava" kaj "Ricerche slavistiche".

Publikaĵoj
----------

* 1953 – *Sommario di storia della letteratura polacca*
* 1955/1956 – *Mickiewicz e il Petrarca*
* 1961 – *La fortuna del Petrarca in Polonia nei secoli XIV e XV*
* 1963 – *La fortuna del Petrarca in Polonia nella prima meta del secolo XVI*
* 1963 – *Tuwim e la poesia minore del secolo XIX*
* 1966 – *Petrarca in Polonia e altri studi* (antaŭparolo: Giovanni Maver)

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 616345
* LCCN: nr99026029
* VIAF: 71313379
* ICCU: MILV082545
 |
**Parmezano** (itale *Parmigiano Reggiano* [parmiˈdʒaːno redˈdʒaːno]; kun la signifo: parma fromaĝo el reĝiaj bovinoj) estas malmola fromaĝo el lakto de bovinoj el reĝia raso (itale *Reggiana* = el Reggio nell'Emilia), ĉefe uzata kiel raspita fromaĝo.

*Parmigiano reggiano* estas ekde la 30-a de oktobro 1955 en Germanio kaj ekde la 12-a de junio 1996 en la tuta Eŭropa Unio protektita nomo de malmolega fromaĝo, kiu enhavas almenaŭ 32 % da graso.

La fromaĝo estas speciala ĉar ĝi estas longtempe konservebla. Parmezano ankaŭ estas vendata uzprete raspita, sed ofte tio ne estas vera aprobita Parma fromaĝo. La fromaĝo ekzemple estas uzata por grateni manĝaĵojn aŭ por ŝuti super pastoj. Sed la gusto pli bone estas laŭvalore rimarkita en tre maldikaj tranĉaĵoj sur salatoj, kun nur olivoleo kaj balzamvinagro el Modena.

Referencoj
----------

1. ↑  PIV 2020: parmezano

Vidu ankaŭ
----------

* Gorgonzolo
* Grana Padano
* Parma ŝinko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Consorzio del Formaggio Parmigiano-Reggiano (itale kaj angle)

* Kategorio Parmezano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Dana WINNER** (Hasselt, la 10-an de februaro 1965) estas flandra kantistino.

Biografio
---------

Sub la direkto de Jean Kluger, Dana Winner eldonis sian unuan unuopaĵon en 1990, 'Op het dak van de wereld' ('Sur la tegmento de la mondo'). Ĝi estas reludversio de la furoraĵo 'Top of the world' 'Pinto de la mondo' de The Carpenters el 1973. 'Far away from Eden' ('Malproksime de Edeno') ankaŭ estas reludversio de la 'Guardian Angel' de Masquerade. Sukceso vere komenciĝis en 1993 danke al ŝia furora kanto 'Woordenloos' ('Senvorta'). En 1995 Winner gajnis sian nuran sukceson en Nederlando ĝis nun en la nederlanda 'Supraj 40' kaj la 'Mega Top 50': 'Westenwind' ('Okcidenta vento'), reludversio de 'One way wind' ('Unudirekta vento' = alizeo) de la Volendama grupo The Cats.

En la 1990-aj jaroj, Dana daŭre evoluigis sian karieron. Komence ŝi faras tion ĉefe en la nederlanda, sed ŝi ankaŭ iĝas multe serĉata artisto eksterlande. Tial ŝi estas ĉiam pli ofta gasto en Germanio, Nederlando kaj precipe Sud-Afriko. Tio ankaŭ rezultigis fremdlingvajn albumojn en la fino de la 1990-aj jaroj. En 2006 denove aperis nederlanda albumo, la unua ekde la jaro 2000. En la sama jaro ŝi ricevis konstantan memoraĵon laŭ la SIM-itinero en Bornem. Ŝi gajnis plurajn 'Gouden Ogen' ('Orajn Okulojn') en sia kariero.

En 2016 Dana estis unu el la partoprenantoj en la muzika programo 'Love for music' ('Amo por muziko') je la televida stacio 'VTM', en kiu diversaj artistoj en Hispanio kantis reludversiajn kantojn unu de la alia.

En 2019 Dana Winner festis 30 jarojn da kariero kun nova albumo '30', la komenco de teatra turneo kun la sama nomo kaj spektaklo en la 'Lotto Arena' en Antverpeno. Tiun jaron ŝi estis unu el la trejnistoj en la 'Senioren Voice' (La Voĉo por pliaĝuloj).

Diskaro
-------

* (1989): *Op Het Dak Van De Wereld...*
* (1991): *Adios*
* (1993): *Regenbogen*
* (1994): *Mijn Paradijs*
* (1995): *Regen Van Geluk*
* (1996): *Waar Is Het Gevoel?* ‎
* (1997): *Wo Ist Das Gefühl?*
* (1997): *Geef Me Je Droom* ‎
* (1998): *In Love With You*
* (1999): *Yours Forever*
* (1999): *Ergens In Mijn Hart*
* (1999): *Mein Weg...* ‎
* (2000): *Licht En Liefde*
* (2001): *Rainbows Of Love*
* (2001): *Unforgettable*
* (2002): *Unforgettable Too*
* (2003): *One Way Wind*
* (2003): *Märchenland Der Gefühle*
* (2005): *Beautiful Life*
* (2005): *Het Laatste Nieuws*
* (2006): *Als Je Lacht*
* (2008): *Tussen Nu En Morgen*
* (2010): *Parels Uit De Noordzee*
* (2011): *Kerst Met Dana Winner*
* (2016): *Puur*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 800918
* GND: 135052645
* LCCN: no2013016669
* VIAF: 79936281
* ISNI: 0000 0000 5670 9685
* MBA: c2611adb-1baa-42b2-a670-908150130664 c136759e-c98e-4dc0-b5d2-1922943da8a2, c2611adb-1baa-42b2-a670-908150130664
 |


* Kategorio Dana Winner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Rajmondo** estas vira nomo.

Signifo
-------

La malnova altgermana *Reginmund* venas de la rekonstruita ĝermana vortradiko *ragina*, kiu signifas konsilon aŭ decidon, kaj la malnova altgermana *munt*, kiu signifas (perjuran) protekton. Do: Kiun oni nomas Rajmondo, tiun oni konsideras kiel viron, kiu per saĝaj konsiloj kaj decidoj protektas siajn subulojn aŭ kunulojn kontraŭ maljusteco.

Esperantaj nomformoj
--------------------

* Rajmondo (PIV)
* Rajmundo

Rajmondo en aliaj lingvoj
-------------------------

* Raimondas kaj Raimundas, pli malnovece Regimantas (litova)
* Raimonds (latva)
* Raimund (germana)
* Raimundus (latina)
* Ramão (portugala)
* Ramón (hispana)
* Ramon (katalana)
* Ray (angla)
* Raymond (franca)
* Reimund aŭ Raimund (germana)
* Raimondo (itala)
* Reamonn (irlanda, skotgaela)

Konataj Rajmondoj ĝenerale
--------------------------

* Sankta Rajmondo el Peñafort
* Raimundus Lullus
* Raimundus Nonnatus
* Rajmundo la 6-a, grafo de Tuluzo

Konataj Rajmondoj esperantistaj
-------------------------------

* Raymond Schwartz
* Rajmundo Laval'
Sablohorloĝa tamburo
**Parola tamburo**, ankaŭ pli mallonge **paroltamburo**, estas tamburoj, per kiuj tamburistoj en orienta Afriko povas vorte komuniki. Per tiuj ĉi tamburoj ili povas interŝanĝi mesaĝojn kaj novaĵojn. Alia nomo estas **tamo**, kiu devenas de la volofa lingvo (vd. malsupren).

Multaj paroltamburoj havas sablohorloĝo-forman korpon kaj estas surstreĉitaj per du feloj interligitaj per ledoŝnuroj. Oni pinĉas la tamburon sub la brakon kaj ludas ĝin per kurba bastono. Per streĉado kaj malstreĉado de la supra brako oni povas ŝanĝi la tonalton per la ledoŝnuroj. Tiu ĉi apartaĵo ebligas ludi ĉiujn tonlingvojn de Ganao sur la tamburo (la tvian, haŭsa, dagomban ktp.).

Je la tamo ĉiu popolo utiligas por la surstreĉado de la tamburkorpo apartan sistemon.

| Lingvo, popolo aŭ teritorio | Nomo |
| --- | --- |
| Akanoj | Odondo |
| Aŝantioj | Dondo |
| Dagombaoj | Lunna |
| Haŭsoj, Sonrajoj | Kalangu |
| Volofoj | Tama aŭ Tamma |
| joruba | Gangan, Dundun |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tama (paroltamburo) en Gambio
* l Arkivigite je 2010-06-24 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑  Afrikaj etnomuzikaj sciencistoj rifuzas la terminon *parola tamburo*, ĉar pli vere ĉiu tamburo parolas. Komparu Samuel Akpabot *The Talking Drums of Nigeria* African Music vol. 5 (4)(1975/1976): 36sj.
2. ↑  Hermann Jungraithmayr (*Funktion und Bedeutung der musikalischen Tonhöhe in afrikanischen Sprachen*, en: Artur Simon (eldoninto): *Musik in Afrika,* Berlino 1983, p. 66ff.) emfazas tamen, ke la Haŭsoj ne havas tonlingvon, ĉar en tiu ĉi lingvo la tonaltoj precipe havas gramatikajn funkciojn, sed havas fundamentan signifon.
**Tanjungbalai** [tanĝungbalaj] (antaŭe konata kiel Tanjungbalai-Asahan) estas urbego, ankaŭ marhavena urbo en insulo Sumatro, en provinco Norda Sumatro en Indonezio. Tanjungbalai konsistas el 6 distriktoj. 

Kopio de la praa palaco de la sultanoj en Tanjungbalai

Geografio
---------

Tanjungbalai situas ĉe norda marbordo de la insulo ĝuste kie rivero enfluas maron (pli precize laŭ la rivero kaj ne laŭ la maro). Tebing Tringgi troviĝas 83, Pematangsiantar 85, provinca ĉefurbo Medano 143, Pekanbaru 329, Batam 513, Banda Aceh 575, Palembang 863, ĉefurbo Ĝakarto 1283, Bandungo 1401, Semarang 1618, Jogjakarto 1677, Surabajo 1832, Makassar 2358 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Tanjungbalai estis apartenaĵo de regno aŭ sultanlando. La loko estis strategia por homoj, kiuj volis vojaĝi kontraŭflue de la rivero. Sultanoj vivis ĉi tie inter 1620-1933. Dum la nederlanda kolonia epoko Tanjungbalai kreskiĝis kiel havenurbo. En 1917 ĝi ricevis pli altan statuson. Dominado de japanoj okazis inter 1942-1945, poste Indonezio proklamis sian liberecon. Tiam ĝi ricevis statuson aŭtonomia regiono, en 1957 municipan statuson. 

Domo

Ekonomio
--------

Tanjungbalai historie estas komerca urbo, nuntempe centro de plantejoj.

Loĝantoj
--------

La indiĝenaj loĝantoj estis malajoj, poste alvenis batakoj kaj enmigrantoj el pluraj lokoj, eĉ ĉinoj kaj hinduoj.

Religio
-------

La plimulto de la loĝantaro estas islama (86.30%), krome ekzistas pluraj kristanoj (7.51%), budhanoj (5.33%), katolikoj (0.79%), hinduoj (0.019%).

Kirko

Trafiko
-------

Tanjungbalai trairan vojon kaj fervojon el Medano. La haveno servas la pasĝeran kaj kargan trafikon.

Klimato
-------

Tanjungbalai havas tropikan pluvarbaran klimaton (Af). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 1863 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 22-32 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.

Vididindaĵoj
------------

* pluraj preĝejoj (moskeoj, kirkoj)
* ponto 600 metrojn longa
* sultana palaco

Fontoj
------

* WikiTrans
**Erode** (tamile ஈரோடு) estas urbego en subŝtato Tamilnado en suda-centra Barato. Ĝi estas ankaŭ distrikta ĉefurbo. Erode eble havas sian originon en la tamila frazo Eru Odai kun la signifo du riveretoj ĉe akvofluoj.

Vojo en Erode

Geografio
---------

Erode situas laŭ rivero sur monteta tereno en averaĝa alteco de 176 m. Tiruppur troviĝas 49, Salem (Barato) 59, Koimbatore 90, Majsuro 159, Tiruĉirapali 165, subŝtata ĉefurbo Ĉenajo 331, Mumbajo 999, Kolkato 1684, tutlanda ĉefurbo Delhio 1924 kilometrojn (aere) .

Memordomo en Erode

Demografio
----------

En 2011 Erode havis 498,129 da loĝantoj. En la 1960-aj jaroj Erode atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil), nun ĝi estas preskaŭ metropolo.

Historio
--------

Mencio de Erode okazis en 590 post Kristo. Iam ĝi estis parto ekzemple de sultanlando de Delhio kaj Majsura reĝlando. Erode estis aneksita de Vijayanagar Empire en 1378 p.K. al akirado de sendependeco en 1559 p.K. Inter 1799-1947 la urbo estis kontrolita de Brita Orienthinda Kompanio kun maharaĝo de Majsuro kiel ĉefreganto.

Ekonomio
--------

Erodi estas konata kiel "Kurkumurbo" pro produktado de kurkumoj, krome ĝi havas grandan merkaton por kokosoj, el kio oni faras oleon. Same estas farado de sukeroj (eĉ iom paperoj) el sukerkanoj. Gravas ankaŭ la teksa industrio, rizmuelejoj kaj ledoprilaboradoj. Nature ekzistas nutraĵprilabora industrio.

Religio
-------

La ĉefa religio en Erode estas hinduismo (83%), poste islamo (12%) kaj kristanoj (4%).

Eduko
-----

En Erode pluraj kolegioj kaj institutoj funkcias.

Klimato
-------

Erode havas duonaridan klimaton kun influo de musono. Averaĝe pluvas jare po 812 mm. La temperaturo varias averaĝe inter 23-34 °C.

Trafiko
-------

Vojo en Erode
Erode estas bone ligita voje kaj fervoje, eĉ la urbego estas grava nodo. Tra la rivero aparta voja kaj fervoja pontoj funkcias. En Koimbatore estas la plej proksima flughaveno kun enlandaj kaj kelkaj eksterlandaj flugoj.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* muzeo
* horloĝa turo

Fontoj
------

* WikiTrans

* KirkoKirko
* OficejoOficejo
* TemploTemplo


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
**Ernő Szakál** [sakAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szakál Ernő** estis hungara skulptisto, restaŭristo, medalisto, altlerneja instruisto.

Memortabulo pri Ernő Szakál
Ernő Szakál  naskiĝis la 14-an de julio 1913 en Sopron, li mortis la 5-an de septembro 2002 en Sopron.

Biografio
---------

Ernő Szakál frekventis metilernejon pri ŝtonskulptado en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1939. En la sekva jaro li estis en Romo helpe de stipendio, poste li akiris plian diplomon en Belarta Altlernejo. Liaj majstroj estis Imre Simay, József Reményi kaj Ferenc Sidló. Inter 1942 kaj 1950 li estis skulptisto en sia naskiĝurbo, inter 1947-1973 li partoprenis en restaŭradoj de historiaj monumentoj. Post la 2-a mondmilito li multe laboris por rekonstrui preĝejojn en Sopron. En 1957 li establis ŝtonskulptistan metiejon en la sama urbo. Inter 1952-1968 li restaŭris la reĝen palacon en Visegrád. Inter 1970-1978 li estis docento en la Belarta Altlernejo. Li ricevis premiojn inter 1936-1993, en 1982 Eŭropo-premion. Li havis edzinon, kiu estis pentristo.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Sopron (1971, 1993)
* Visegrád (1972)
* Budapeŝto (1987)
* Győr (1989)

Elektitaj skultaĵoj, restaŭraĵoj
--------------------------------

* Sankta Kristoforo (1940, Romo)
* pluraj ornamputoj en Sopron
* pluraj memortabuloj en Sopron
* restaŭroj de gotikaj skulptaĵoj de Buda (1974-1976)
* Preĝejo de Ĉieliro de Maria (Bélapátfalva) (restaŭrado)
* gotikaj balkonoj en Székesfehérvár kaj Siklós

Elektitaj medaloj
-----------------

* Endre Ady
* memportreta medalo
* Dezső Kosztolányi
* Mihály Babits
* Sankta Sebastiano (1938)
* Ladislao la 1-a (Hungario)
* István Széchenyi
* Sámuel Mikoviny

Lia libro
---------

* A kőfaragó mesterség titkai

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Vilmos Osgyányi

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Sopron en 2013

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 2-a alineo)

* memortabulomemortabulo
* memortabulomemortabulo
* memortabulomemortabulo
* memortabulomemortabulo
* reliefo (elkruciĝo de Kristo)reliefo (elkruciĝo de Kristo)

* Kategorio Ernő Szakál en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614916
* LCCN: no2010098854
* VIAF: 3022455
* NKC: xx0120278
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Castrotierra de Valmadrigal** [kastroTJEra debalmadriGAL] estas municipo en la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Sahagún*, en la sudoriento de la provinco, en la tradicia areo Valmadrigal.

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de Sahagún* sudoriente, rozkolore.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 23,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 111 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 290 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 48 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Las Grañeras norde, kun Vallecillo nordoriente, kun Villeza sudoriente, kun La Veguellina sudokcidente, kun Santa Cristina de Valmadrigal okcidente kaj kun Villamoratiel de las Matas nordokcidente.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759710
* VIAF: 316735905
 |
**Maja Jahoda,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Jahoda Maja** estas hungara arkitekto, arkitekto pri internaj spacoj, altlerneja instruisto, membro de Hungara Arta Akademio (korespomda 2012, ordinara 2013). Ŝia persona nomvarianto estis *Maya* [maja], ŝia edzo estis Károly Jurcsik.

Maja Jahoda naskiĝis la 30-an de julio 1942 en Chișoda (Rumanio).

Biografio
---------

Maja Jahoda apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Ŝi maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1960, poste ŝi laboris 2 jarojn en arkitektura oficejo. Ŝi akiris diplomon en Arta Altlernejo Moholy-Nagy en 1967. Post siaj studoj ŝi ricevis spertojn du jarojn en Stokholmo. Hejmenveninta ŝi laboris en ŝtataj arkitekturaj oficejoj ĝis 1984, poste ŝi estis privata senpostenulo. Ŝi estis lektoro inter 1984–1989 en la altlernejo, sed ŝi instruis ankaŭ en Universitato de Sopron (1986-1987). Ŝi establis artan lernejon en 1989 kun Iván Markó, kie ŝi instruis ĝis 1991. Ŝi fondis propran firmaon en 1990 kun la edzo, kie ŝi funkciis ĝis 2010. Intertempe ŝi instruis en Universitato István Széchenyi inter 1993–1996 kaj 2009–2014.

Ŝi ricevis premiojn inter 1992-2004. Ŝi edziniĝis en 1970, post 5 jaroj ŝi naskis filinon. Ŝi vidviniĝis en 2009.

Elektitaj laboroj pri internaj spacoj
-------------------------------------

* kulturdomo en Orgovány (kunarkitekto, 1968)
* hotelo en Hévíz (kunarkitekto, 1983)
* oficejoj en Bábolna kaj Győr (1995)

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Győr (1984)
* Tibro (1989)

Elektitaj grupaj ekspozicioj
----------------------------

* Arthalo Budapeŝto (1991)
* Budapeŝto (1994, 2008)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 687163
 |
**Ernő Tolvaly** [tolvaj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tolvaly Ernő** estis hungara pentristo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.

Ernő Tolvaly  naskiĝis la 22-an de marto 1947 en Kispest, li mortis la 12-an de decembro 2008 en Pécs.

Biografio
---------

Ernő Tolvaly akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1976. Li jam dum la studentaj jaroj interesiĝis pri aliaj (neoficialaj) artaj rondoj. Inter 1979 kaj 1998 li instruis en mezlernejo, poste li estis katedrestro en Universitato de Pécs ĝis sia morto. Li ricevis premiojn en 1995 kaj 1998.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Budapeŝto (1975, 1982, 1992)
* Tatabánya (1986)
* Békéscsaba (1991)
* Pécs (2000)

Kolektivaj ekspozicioj
----------------------

* Arthalo Budapeŝto (1997, 2000)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Csendélet (1965)
* Cím nélkül IV.
* Koncert

Memorigiloj
-----------

* premio fondita en 2010

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildoj[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 618381
* GND: 174293747
* LCCN: nb2004307520
* VIAF: 84165833
* ISNI: 0000 0001 0993 7826
* NKC: jo2004244325
 |
**Catemaco** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Catemaco. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 032.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 46702 loĝantojn. El tiuj estis 22573 viroj kaj 24129 virinoj. La komunumo havas surfacon de 710.7 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 25 minutoj norda latitudo kaj 95 gradoj kaj 7 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 340 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 44321 personoj. En la jaro 2000 temis pri 45383, do temis pri kresko / malkresko je 0.47 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 39868 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 392 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.98 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Catemaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 Arkivigite je 2007-05-21 per la retarkivo Wayback Machine
**Karl Christian GÄRTNER** (naskiĝis la 24-an de novembro 1712 en Freiberg, mortis la 14-an de februaro 1791 en Braunschweig) estis germana verkisto kaj eldonisto de *Bremer Beiträge*.

Vivo
----

Gärnter frekvenis la Princan lernejon en Meißen kie li amikiĝis kun Gellert, G. W. Rabener (kun kiu li ankaŭ studis en Lepsiko) kaj Johann Andreas Cramer kaj iĝis en Lepsiko disĉiplo de Johann Christoph Gottsched. Gärtner helpis lin eldono (1741 sekvv.) la eldonon de *Dictionnaire historique et critique* de Pierre Bayle. Tie li prilaboris la ampleksan registron. Krome li tradukis kelkajn volumojn *Historio de malnovaj temoj kaj popoloj* de Charles Rollin kaj liveris serion da kontribuoj por la de Gottsched inspirita kaj de J. J. Schwabe eldonita gazeto *Belustigungen des Verstandes und Witzes*.

Ĉar Gottsched kverelis literature kun la svisaj Bodmer kaj Breitinger ankaŭ en la menciita *Belustigungen* pluraj liaj adeptoj intencis fondi propran organon sendependan. Plej meritis pri tio Gottsched. Kiel deldonisto de *Bremer Beiträge* li sukcesis garantii per bona direktorado altegan nivelon de ĉiuj numeroj.

En 1747 Gärtner iĝis edukisto de du junaj nobeloj kiujn li sekvis ĝis la novefondita lernejo Collegium Carolinum al Braunschweig. Abato J. F. W. Jerusalem, fondinto de la gimnazio, ekŝatis Gärtner pro lia nobleco kaj vivmanieroj kaj peris ties docentecon en 1748. Unu jaron poste Gärtner iĝis profesoro pri retoriko kaj bonaj kondutoj. Liaj prelegoj pri la teoriaj reguloj de bona oratorado alternis kun ekzercoj de eseofarado, parolado kaj disputado.

En 1775 Gärtner nomumitis kanoniko de la Konvento Sankta Blazio kaj en 1780, jaro de la surtroniĝo de lia lerninto Karl Wilhelm Ferdinands, Gärnter iĝis eĉ Duka kortegkonsilisto.

Graveco
-------

La gazeto *Bremer Beiträger* ja komenciĝis per la teatraĵo *Die geprüfte Treue* de Gärtner, tamen direndas ke lia literatura agado ne estis tre ampleksa. Lia talento estis pli tiu de kritikisto kaj kopiisto, ne de fruktodona poeto. Liaj teoriaj konoj pri stilo, formoj, estetikoj elstaris. Tion li ankaŭ sukcese lernigis al aliaj, kaj en la menciita gazeto kaj en la Kolegio Carolinum.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografio ĉe NDB
* Informoj pri Karl Christian Gärtner en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Datenbanko pri personoj el Malsupra Saksio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 520483
* GND: 116333782
* LCCN: no99087418
* VIAF: 67214384
* ISNI: 0000 0000 5535 750X
* NKC: mzk2008473365
 |
**Ernő Winter** [ernO vinter], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Winter Ernő** estis hungara kemiisto, inventisto, membro (korespondanta en 1951, ordinara en 1956) de Hungara Scienca Akademio.

Ernő Winter  naskiĝis la 15-an de marto 1897 en Győr. Li mortis la 2-an de junio 1971 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ernő Winter frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li batalis dum la 1-a mondmilito.Hejmenveninta li trovis laborlokon en uzino pri sapoj, krome li plulernis en teknikuniversitato en Budapeŝto. Inter 1925-1950 li laboris en fabriko pri lampoj "Tungsram" kune kun Imre Bródy, Pál Selényi, Zoltán Bay, Károly Simonyi, Tivadar Millner, sed li laboris intertempe 2 jarojn en Nederlando. Depost 1950 li laboris en esplora instituto. Li ricevis premiojn Kossuth en 1950, 1953.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Vákuumtechnika* (1954)
* *Válogatott fejezetek a ferromágnesség témaköréből* (1955)
* *Single Electron Generated Current Pulse in a Vacuum Diode* (1964)

Memorigiloj
-----------

* strato en Győr

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero W kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 471562
* GND: 126837082
* LCCN: n84800538
* VIAF: 1016655
* ISNI: 0000 0000 8017 0288
* BIBSYS: 90761049
 |
**Catazajá** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Catazajá. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07016.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15876 loĝantojn. El tiuj estis 8114 viroj kaj 7762 virinoj. La komunumo havas surfacon de 621 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 10 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 10412 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 8366 scipovis legi kaj skribi kaj 2042 personoj estis analfabetoj. Do 80% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 20% estis analfabetoj.

15709 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 282 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 1.80% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Catazajá Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
|  |  |
| --- | --- |
|   | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

Je diferenciala geometrio, la **ena derivo** estas derivoperatoro de grado −1 sur la eksteraĵa alĝebro de diferencialaj formoj sur glata sternaĵo. Ĝi estas difinita kiel kuntiro de diferenciala formo kun vektora kampo.

Difino
------

Se

* {\displaystyle M} estas glata sternaĵo,
* kaj {\displaystyle X\in \Gamma (\mathrm {M} )} estas vektora kampo sur {\displaystyle M},

do la **ena derivo**

{\displaystyle i\_{v}\colon \Omega ^{p}(M)\to \Omega ^{p-1}(M)}
estas jena la reele lineara bildigo: ĉe ĉiu punkto {\displaystyle x\in M}, pri ajna diferenciala formo {\displaystyle \omega \in \Omega ^{p}(M)} de grado {\displaystyle p} sur {\displaystyle M}, por ajnaj tanĝaj vektoroj {\displaystyle u\_{1},\dotsc ,u\_{p-1}\in \mathrm {T} \_{x}M},

{\displaystyle i\_{v}\omega |\_{x}(u\_{1},\dotsc ,u\_{p-1})=\omega (v|\_{x},u\_{1},\dotsc ,u\_{p-1})}.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eric W. Weisstein, *Interior product* en MathWorld.
**Ernő Szenes** [seneŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szenes Ernő** estis hungara aktoro, komikisto. Lia origina familia nomo estis *Schwarcz* ĝis 1913.

Ernő Szenes naskiĝis la 24-an de decembro 1889 en Miskolc, li mortis la 25-an de februaro 1945 en Buchenwald (laŭ alia informo en 1945 en Budapeŝto).

Biografio
---------

Ernő Szenes devenis el juda familio. Li studis en privata aktorlenejo de Szidi Rákosi kaj li komencis sian aktoran karieron en 1915. Plej ofte li estis komikisto en kabaredoj aŭ li rolis en Gaja Teatro. Li ofte havis ankaŭ filmajn rolojn. En 1928 li translokiĝis al Berlino, iom poste li havis rolojn en en:Kabarett der Komiker (Vieno). En 1931 li hejmenvenis. Lia aktora kariero finiĝis en 1939 pro la kontraŭjudaj leĝoj. Li estis viktimo de la nazia teroro. Li havis edzinon inter 1922-1924.

Liaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* *Lotti ezredesei* (1916)
* *A Csodagyerek* (1920)
* *Die Republik der Backfische* (1928) - Ras-Ullah
* *Liebe und Champagner* (1930) – Paul Grill
* Hyppolit, la lakeo (1931) – Tóbiás (servisto)
* *3:1 a szerelem javára* (1939) – Imre (ĉefkelnero)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753701
* GND: 1062288343
* VIAF: 311705443
 |


* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Filmo
|  |  |
| --- | --- |
|   | **Ĉi tiu artikolo estas orfa, ĉar malmultaj aŭ neniuj aliaj artikoloj ligas al ĝi**.

---

Bonvolu enmeti ligilojn al ĉi tiu paĝo el rilataj artikoloj; sugestoj estas troveblaj ĉi tie.Precizigu la daton: {{Orfa|temo|monato jaro}} |

La **Eŭkaristia Kapeleto** havas popularajn nomojn en la diversaj landoj kie la Katolika Eklezio ĉeestas (ekzemple, **Santíssimo** ["Plejsankta"] en la portugala). Ĝi estas la kapelo kie restas la tabernaklo, kaj pro tio ĝi surhavas ornamojn pli noblan kaj atentokaptan ol la aliaj partoj de la preĝejo. En tiu loko oni konservas la Plej Sanktan Sakramenton (tio estas, la Eŭkaristion), kaj tial ĝi havas tian nomon.

Tiuj kapeloj fariĝis pli ofte videblaj en la preĝejoj post la Dua Vatikana Koncilio, ĉar antaŭe la Roma Rito postulis, ke la tabernaklo restu sur la ĉefa altaro, kaj en multaj kazoj la malgrandaj altaroj ankaŭ posedis siajn proprajn tabernaklojn. Nuntempe, en multaj preĝejoj, la tabernaklo estas proksima al la altaro kaj al la ĉefa parto de la preĝejo kaj, en tiuj kazoj, ne ekzistas la Eŭkaristia Kapeleto. Katolikoj konsideras devotan agon preĝi en tiu kapeleto antaŭ kaj post la mesoj, "*komplimentante Jesuon* [en la Eŭkaristio]". Ekzistas grupoj de preĝado kiu kunvenas dum la semajno en tiu loko por veneri la Eŭkaristion, okazoj ofte alnomataj "*Adorado al la Plej Sankta Sakramento*".
En nacia vesto.
'**En nacia vesto'** estas kompilaĵo farita de Ada Csiszár, omaĝe al la hungara poeto Kálmán Kalocsay. Ĝi konsistas el poemoj liaj, tradukitaj al 18 naciaj lingvoj, nome: angla, pola, rumana, itala, hungara, islanda, vjetnama, nederlanda, franca, kataluna, rumana, portugala, skotgaela, finna, sveda, rusa, ĉina, ĉeĥa kaj ankaŭ al ido.
La nacilingvaj versioj devenas de diversaj fontoj, indikitaj en la verko kune kun la nomoj de la tradukintoj.

La tradukintoj konsistas el Marjorie Boulton, K. Strzelecki, J. E. Nagy, Dante Bertolini, Urszula Tupajka, I Molnár, Kristján Eiríksson, Kathleen Hall, Margaret G. Hagler, J. Orlewicz, Ðăng Dinh Ðăm,
Willem Verloren van Themaat, William Auld, J. Székely, Mark Fettes, Christian Lavarenne, J. Grau-Casas, A. Binetsch, K. Kalocsay, Sylla Chaves, É. D. Kovács, Tazio Carlevaro, R. MacDonald, Garbhan MacAoidh, I. Pál, O. Manninen, N. Runeberg, I. Tófalusi, S. N. Vysokovskij, Shi Chengtai, Reto Rossetti, M. Lukáŝ, Ðào-anh-Kha, B. Cavanagh, Leo Belmont, F. Dunn, Gaston Waringhien, Márton Fejes, Z. Keszthelyi, L. I. Donskaja, kaj P. Avar.

Per tiu kolekto, Ada Csiszár celis kontribui al diskonigo de la verkaro de unu el la plej elstaraj poetoj en Esperanto. En sia Antaŭparolo, la kompilintino skribas: *Hodiaŭ neniu dubas pri la signifo de la nacilingvaj tradukoj de Esperanta literaturo kaj ĝia disvastigo ekster la Esperanta medio.*

La libro estis eldonita de KAL-ĈI Dokumentaro, Budapesto 2004.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |

* Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
**Encarnación de Díaz** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Encarnación de Díaz*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 035.

Geografio
---------

**Encarnación de Díaz** apartenas al la regiono Altos Norte kiu situas en la nordoriento de la subŝtato Jalisco (nordoriente de la regiono Altos Sur). Al tiu regiono apartenas 8 komumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 47397 loĝantojn. El tiuj estis 22239 viroj kaj 25158 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1296,97 km². La meza alteco estas 1810 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19,4 C. En la komunumo estas 563,8 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 13296 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 11710 scipovis legi kaj skribi kaj 1572 viroj estis analfabetoj. Do 11.82 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 14861 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 12899 sciis legi kaj skribi kaj 1952 virinoj estis analfabetoj. Do 13,14 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Encarnación de Díaz vivis 39924 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 23 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,058 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Encarnación de Díaz en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**SELMECZI Marcella** [ŝelmeci], Lokody, estis rumania hungara verkistino, redaktorino pri muzikpedagogio. Ŝi naskiĝis en Călugăreni la 22-an de aprilo 1923 kaj mortis la 25-a de aprilo 2015. Ŝi estis la edzino de János Selmeczi dr. la patrino de komponisto György Selmeczi kaj de violonisto János Selemeczi.

Biografio
---------

Marcella Selmeczi akiris diplomon pri muzikpedagogio en muzika altlernejo de Kluĵo kaj ŝi instruis en Kluĵo. De 1970 ŝi gvidis memvole 25 jarojn la porinfanan muzikprogramon titolitan *Bújj, bújj, zöld ág* (venu, verda branĉo) de la hungara elsendo de radio de Kluĵo ĝis ties ĉesigo de rumanaj instancoj. Ŝi kunmetis plurajn librojn por infanoj memstare kaj kun kunulaŭtoroj. Ŝi translokiĝis en Hungarion.

Fonto
-----

* Romániai magyar irodalmi lexikon Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 414823
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Eŭklido de Megara** estis greka sokrata filozofo kiu proksimume vivis inter 450 kaj 430 a.n.e. kaj fondis la megaran skolon. La mezepokaj tradukistoj ofte konfuzis lin kun la matematiko Eŭklido de Aleksandrio.

Biografio
---------

Eŭklido naskiĝis en Megara en 430 a.n.e, laŭ la julia kalendaro, kaj poste translokiĝis al Ateno, kie iĝis disĉiplo de Sokrato ĝis lia morto. Post la ekzekuto de sia instruisto, en kiu ĉeestis Eŭklido mem, laŭ Fedono de Platono; revenis al Megara akompanata de aliaj disĉiploj kiuj timigitaj rifuĝiĝis en lia hejmo.

Portreto de Eŭklido de Megara.
Spite la fakton, ke oni ne konservas verkon lian, li estas citita en kelkaj verkoj de la Antikveco.

La filozofio de Eŭklido estis sintezo de la ideoj de la elaja kaj sokrata skoloj. Ĝi identigis la elajan ideon "la Unuulo" kun la sokrata de la "formo de Dio", kiu estis nomita "Racio", "Dio", "Menso" kaj "Saĝeco" inter aliaj. Tiu ideo estis laŭ Eŭklido la vera esenco de la esto, kaj havis la proprecon esti eterna kaj neŝanĝebla. Kiel li diris: "La io Bona estas Unuo, sed ni povas nomi ĝin per multaj aliaj nomoj, foje saĝeco, alifoje Saĝeco, alifoje Dio, alifoje Racio." Li deklaris: "la malo de io Bona ne ekzistas". Kvankam eble ŝajnas, ke tiuj doktrinoj kontraŭdiras la empirian realon, laŭ Eŭklido, ĉar la ne-esto ne povas ekzisti neestante speco de esto (kaj tiel jam ne estas neesto), kaj ĉar la esenco de la Esto estas la Bono, la malo de la Bono ne povas ekzisti. Liaj heredantoj, la stoikuloj, inaŭguris la skolon de logiko plej gravan en la antikveco post la Peripatetisma skolo de Aristotelo.

* Kategorio Eŭklido de Megara en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 786751
* GND: 118682571
* VIAF: 295473667 25396460, 295473667
* SUDOC: 166901423
 |
Sizifo, la plej fama filo de Enareto, estis punita senĉese puŝi rokon supren. Pentraĵo de Tiziano, 1548-49, Prado-Muzeo (Madrido).
Laŭ la helena mitologio, **Enareto** (el la greka Ἐνάρετη, *virta*) estis filino de Deimako kaj edzino de Eolo, reĝo de Eolido (Tesalio) kaj eponimo de la eolianoj. Kun li, ŝi havis multnombran idaron, origine kvar, kiu simbolas la diversajn eoliajn tribojn: Kreteo (fondinto de Jolko), Sizifo, Salmoneo kaj Atamanto. Sed postaj verkistoj klopodis pravigi la apartenon de la diversaj lokaj reĝoj al la Eola genealogio, kaj pro tio oni atribuis al ŝi pli da filoj, kiaj Dejoneo, Periero, Cerkafaso kaj laŭ kelkaj aŭtoroj, Magneso (kiun kutime oni prezentas kiel frato de Macedono kaj Etlio) kaj Makareo. Filinoj ŝiaj estis Kanaco, Kalico, Pisidico, Perimelo kaj eble Arno kaj Alkiono.

Enareto kaj sia idaro loĝis kune en la flosanta insulo Liparo, en palaco ĉirkaŭita de bronza murego kaj apika montaro. Ili ĝuis trankvilan kaj festeman vivon, ĝis kiam Eolo malkovris la sang-adoltan amrilaton inter sia filo Makareo kaj lia fratino Kanaco. Hontoplene, Makareo mortigis sin, kaj kiam la bebo, frukto de tiu rilato, naskiĝis, Eolo ĵetis lin al hundaro kaj sendis glavon al sia filino, per kiu Kanace obeeme finis sian vivon. Pro la stranga reago de iliaj ceteraj gefiloj, Enareto kaj Eolo malkovris ke ĉiuj el ili, kiuj ĝis tiam loĝis en la insulo izolite de la mondo, ankaŭ pariĝis libere inter ili, senkonscie pri la sociaj reguloj. Eolo timis eblan punon de Zeŭso, ĉar nur la dioj rajtis unuiĝi al familianoj, kaj pro tio li ordonis siajn filojn foriri el Liparo. Tiel, la filoj de Enareto atingis Sicilion kaj Italion, kie ili fondis novajn reĝlandojn kaj iĝis virtaj kaj prudentaj reĝoj, kiel ilia patro.

Notoj kaj Referencoj
--------------------

1. ↑  Apolodoro. *Mitologia Biblioteko*, 1.7.3.
2. ↑  Carrasco, Juan Bautista. *Mitología Universal: historia y explicación de las ideas religiosas y teológicas de todos los siglos*. Eld. Gaspar y Roig, 1864. paĝ. 362.
3. ↑  [[Higeno (verkisto)|]]. *Fabloj*, 238 kaj 242.
4. ↑  Ovidio. *Heroido*, 11.
Boris Godunov kaj lia filo en pentraĵo de N. Nekrasov montranta scenon el la teatraĵo.
***Boris Godunov*** (ruse *Борис Годунов*, Borís Godunóv; varianta titolo: *Драматическая повесть, Комедия o настоящей беде Московскому государству, o царе Борисе и о Гришке Отрепьеве*, *Drama rakonto, Komedio de la sufero de la Muskova Ŝtato, de la caro Boris, kaj de Griŝka Otrepjev*) estas dramo de Aleksandr Puŝkin.

Aleksandr Puŝkin de Orest Kiprenskij.
Ĝi estis verkita en 1825, publikigita en 1831, sed ne aprobita por ludado fare de la cenzuro ĝis 1866. Ties temo estas la rusa reganto Boris Godunov, kiu regis kiel caro el 1598 ĝis 1605. Ĝi konsistas el 25 scenoj kaj estas verkita ĉefe en blanka verso.

La verko rakontas la regadon de la caro Boris, kiu surtroniĝas post murdo de heredonta princo. Poste en monaĥejo du monaĥoj parolas, kaj la plej juna fuĝas al Pollando por ŝajnigi sin la murdita heredinto. Li sukcesas reveni al Moskvo, venkas la rusojn kaj iĝas caro post la subita morto de Boris.

La samnoma opero de Modest Musorgskij nome *Boris Godunov* (1874), estis bazita sur tiu teatraĵo.

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Boris Godunov (dramo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kategorio Boris Godunov (dramo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Boris Godunov (dramo) en Vikifontaro (Universala biblioteko)

* retejo de Princeton University.
* reta ekspozicio asocia kun Princeton University.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 800859
* GND: 4239141-6
* LCCN: n2004047385
* VIAF: 186446933
* SUDOC: 027754537
* BNF: 11972946k
* NLA: 35398213
 |
**Eterne Rima** estas unupersona Esperanta hiphopo-projekto. Naskiĝinta en Pollando, loĝanta en Japanio, Eterne Rima estas esperantisto ekde la jaro 2000. La unua demo-albumo de Eterne Rima estis *Por miaj gefratoj* produktita en la jaro 2000. En la fino de 2008 Eterne Rima komencis komponi en moderna nova stilo de hiphopo. Rezulte de tio kreiĝis nova riĉa muzika materialo.

En la jaro 2009 Eterne Rima kontribuis per du kantoj al Hiphopa kompilo, vol. 1 (la unua kompilo kun hiphopa muziko farata nur en Esperanto). En decembro 2009 Eterne Rima eldonis promocian 4-titolan albumeton *Por la rep'*, kiu anoncas la alvenon de plena oficiala KD-albumo *Samideano* eldonota en la jaro 2010 en fama Esperanta muzikeldonejo Vinilkosmo. Eterne Rima repas en Esperanto. Li mem entute komponas sian muzikon kaj verkas ĉiujn tekstojn estante ankaŭ samtempe repulo kaj kantisto.

En la jaro 2012 li publikigis novan albumon "Taglibro de brutulo". En ĝi estas komuna kanto kun regekantisto Jonny M. Same, li havis gastan kanton en la albumo "Regestilo" de Jonny M.

Muzika stilo
------------

En decembro 2008 Eterne Rima malfermis siajn retejojn en MySpace kaj Ipernity, poste en 2009 ankaŭ en Facebook kaj YouTube (vidu ligojn). La unuaj 3 muzikaĵoj el la fino de 2008 kaj komenco de 2009 estis "Venas novaj tempoj", "Batas la kalkan'" kaj "Vera senc'". Ekde la produkto de "Mia loko" Eterne Rima elektis konkretan stilon oscilantan inter Dirty South kaj R&B. La muziko de Eterne Rima kutime kombinas melodiajn motivojn kun fluaj repoj. Tiu ĉi aktuala stilo de hiphopo estas klare aŭdebla en la albumeto *Por la rep'* kaj en la baldaŭa KD-albumo.

Diskaro
-------

* 2000 - *Por miaj gefratoj*
* 2009 - *Por La Rep'*
* 2010 - *Samideano*
* 2012 - *Taglibro De Brutulo*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala konto ĉe Myspace
* Oficiala konto ĉe Ipernitio
* Oficiala konto ĉe YouTube
* Oficiala konto ĉe Facebook
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Platycichla** |
| --- |
|  |
| Masklo de Flavkrura turdoMasklo de Flavkrura turdo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Turdedoj *Turdidae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Genro  |
| ***Platycichla***(Baird, 1848) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Platycichla  |

 |
| v • d • r |

***Platycichla*** estas eta genro de tropikaj birdoj de la familio de Turdedoj de Sudameriko. Ĝi enhavas nur la du jenajn speciojn:

* Palokula turdo, *Platycichla leucops*
* Flavkrura turdo, *Platycichla flavipes*

Estas mezgrandaj (20–23 cm longaj) birdoj de humidaj montarbaroj. Ties nestoj estas tipaj nestoj de turdoj kovritaj tasformaj nestoj el bastonetoj.

En ambaŭ specioj la masklo estas ĉefe **malhelgriza aŭ nigra kun flavaj gamboj kaj beko**, kaj la ino estas esence tre bruna supre kaj pli pala sube. Fakte la nomigo Flavkrura turdo taŭgus por ambaŭ specioj, dum eĉ ankaŭ tiu de Palokula turdo iele taŭgus por ambaŭ. Ĉiukaze ĉi tie oni sekvas la klasigon de la latina scienca nomo kie oni atribuas po unu eron al ĉiu specio, kaj tiu de Palokula turdo vere rimarkindas plie en tiu.

La turdoj de la genro *Platycichla* manĝas ĉefe en arboj kaj arbustoj frukton kaj kelkajn insektojn. Estas timidaj specioj, kaj ĉefe la ino estas malfacile videbla, ĉar ŝi ne kantas. La kanto de la masklo konsistas el melodiaj muzikaj frazoj.

La ĉefa kialo por separi tiun genron el la genro *Turdus* estas la plej malgranda grando de tiuj kompare kun plej parto de la membroj de la veraj turdoj. Simileco en plumaro, voĉo, kutimaro kaj genetiko igis la Sudamerikan Klasig-Komitaton forigi la genron *Platycichla* (kaj anstataŭe inkludi la du speciojn en *Turdus*) laŭ propono de 2006.

Literaturo
----------

* *Thrushes* de Clement kaj Hathaway, ISBN 0-7136-3940-7
* ffrench, Richard.  (1991) *A Guide to the Birds of Trinidad and Tobago*, 2‑a eldono, Comstock Publishing. ISBN 0-8014-9792-2.
* Hilty, Steven L.  (2003) *Birds of Venezuela*. Londono: Christopher Helm. ISBN 0-7136-6418-5.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Por forigo de Platycichla (South American Classification Committee) Arkivigite je 2015-09-19 per la retarkivo Wayback Machine