recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Missa in angustiis** (Meso en angoro; ankaŭ *Nelson-Meso*, Hob. XXII: 11) en d-minoro estas la 11a meskomponaĵo de Joseph Haydn (1732-1809) el la jaro 1798. La praprezentado okazis samjare en Eisenstadt.

Fono
----

Haydn verkis la meson por sia longjara komisianto kaj patrono Princo Esterhazy. Kiel diras ĝia nomo„Meso en angoro", la meso ekestis en ege malfacila epoko, nome tiu de la napoleonaj militoj. Tio montriĝas ankaŭ per tio, ke ĝi estas la ununura meso, kiun Haydn verkis en minora gamo. Krome la ensemblo konsistas el tri aldonaj trumpeto, ĉar la princo maldungintis siajn lignoblovistojn. La origina ensemblo do estis: arĉinstrumentoj, trumpetoj, orgeno kaj timbaloj. Haydn poste replenigis ĝin per lignaj blovinstrumentoj.

La meso havas jenajn klasikajn movimentojn: Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus, Benedictus kaj Agnus Dei. Ĝi surmontras multajn tenebre sonantajn momentojn, sed interese ankaŭ jubilajn trumpetofanfaraĵojn.

Kromnomo
--------

La Batalo apud Abukiro.
Ĝi dankas sian kromnomon al la fakto, ke la brita admiralo Horatio Nelson dum sia hejmenvojaĝo de la venkinta marbatalo antaŭ Aleksandrio (ĉe Abukiro), kie li neniigis preskaŭ la tutan francan ŝiparon, vizitis Princon Nikolaus la 2a de Esterházy, dum kiam oni prezentis al Nelson ĝuste ĉi tiun meson.

Alia legendo diras, ke Haydn dum la laboro pri la meso eksciis, ke Nelson venkis Napoleon ĉe Abukiro. Al tiu oni ankaŭ atribuas la trumpetofanfaraĵojn ene de la Benedictus.

Vd. ankaŭ
---------

* *Missa in tempore belli* (timbalomeso)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Gemeinfreie Noten der Missa in angustiis in der Choral Public Domain Library (englisch)
* Beschreibung der Nelsonmesse bei Vocalino. Arkivigite je 2009-07-01 per la retarkivo Wayback Machine
* Beschreibung der Lateinischen Messen beim Carus-Verlag. Arkivigite je 2008-10-28 per la retarkivo Wayback Machine

Literaturo
----------

* H. C. Robbins Landon, Missa in Angustiis d-Moll "Nelson-Messe", Hob. XXII:11, Studienpartitur, Verlag Eulenburg [*rompita ligilo*]
**Mistero** estas koncepto ligita al religio, sed kiu transiras ekster tiu fako. Laŭ PIV la unua signifo estas ligita al historiaj religioj kaj kredoj. En la egipta, helena kaj Romana religioj, mistero estus sekreta doktrino kaj kulto, kiu promesis al la inicitoj la senmortecon per simbola unuiĝo kun mortanta kaj resurektanta diaĵo. La dua signifo centriĝas en la uzado de la koncepto fare de kristanismo, nome religio kiu ja estas bazita sur diversaj misteroj. Tiukadre mistero estus dogmo, revelaciita de Dio kaj neatingebla per la nura racio. Tiel oni kontrastigas la misteroj kiuj venus el Dio kontraŭ la racio de la homo; nome, la religio konsistigas en kredo (neracia) bazita sur misteroj. Inter ili oni listigas kiel ekzemploj la misterojn de la enkarniĝo (Dio fariĝas homo laŭ kristanismo), de la elaĉeto (Dio-homo estus veninta al la Tero por elaĉeti la homaron for el la kondamno pro la origina peko), de la Triunuo (Dio estas unu kaj tri - patro, filo kaj Sankta Spirito - samtempe). Finfine la vortaro montras la plej uzatan signifon kiu eblas en ajna fako kaj kunteksto, nome "fakto, afero kaŝita aŭ neklarigebla". Tio estas, mistero estas difinebla kiel io tre malfacile komprenebla, io stranga kaj neklarigebla por facila kompreno aŭ malkaŝebla ĉar estas kaŝita.

Citaĵoj
-------

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** La grava afero estas ne ĉesi pridemandi; scivolemo havas sian propran kialon por ekzisti. Oni ne povas ne timi sin pripensante la misterojn de la eterneco, de la vivo, de la mirinda strukturo de la realo. Sufiĉas, se oni provas nur kompreni iomete la ĉiutagan misteron. La grava afero estas ne ĉesi pridemandi; neniam perdu la sanktan scivolemon. Albert Einstein **"** |

 |

Referencoj
----------

* Kategorio Mistero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Mistero en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

1. ↑  PIV NPIV Alirita la 4an de septembro 2020.
2. ↑  Samloke.
3. ↑  Samloke.
**Mitchell LEISEN** (6a de oktobro, 1898 – 28a de oktobro, 1972) estis usona reĝisoro, arta reĝisoro, kaj vestodesegnisto. 

Liaj plej bone konataj filmoj estas la adapto fare de Alberto Casella de *Death Takes a Holiday* kaj *Murder at the Vanities*, nome muzikala misterhistorio (ambaŭ de 1934), same kiel *Midnight* (1939) kaj *Hold Back the Dawn* (1941), ambaŭ scenarigitaj de Billy Wilder. *Easy Living* (1937), verkita de Preston Sturges en kiu stelulis Jean Arthur, estis alia sukceso por la reĝisoro, kiu reĝisoris ankaŭ *Remember the Night* (1940), nome la lasta filmo verkita de Sturges antaŭ ekreĝisori ankaŭ siajn proprajn scenarojn. La filmoj *Lady in the Dark* (1944), *To Each His Own* (1946), kaj *No Man of Her Own* (1950) estis postaj sukcesoj. La komedio de Charles Brackett nome *The Mating Season* (1951) en kiu stelulis Gene Tierney, Miriam Hopkins kaj Thelma Ritter estis aktualigita versio de plu fruaj komedioj de Leisen de la 1930-aj jaroj, kaj ĝi estis ankaŭ lia lasta granda filmosukceso.

Kiam lia kinkariero finis, Leisen reĝisoris epizodojn de *The Twilight Zone*, *Thriller*, *Shirley Temple's Storybook* kaj *The Girl from U.N.C.L.E.*. Li ankaŭ aĉetis noktoklubon.

Aliaj filmoj
------------

* *Golden Earrings*, 1947

Notoj
-----

1. ↑  "Mitchell Leisen - Overview". allmovie.com.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 646320
* GND: 122236653
* LCCN: n87847176
* VIAF: 27273968
* ISNI: 0000 0000 8106 3396
* SUDOC: 161423167
* BNF: 14114934v
* BNE: XX1145915
 |
La politikisto (ĉ.1969)
**Mitja Ribičič** (naskiĝinta la 19-an de majo 1919 en Trieste, mortinta la 28-an de novembro 2013 en Ljubljana) estis jugoslava politikisto komunista. Post la disfalo de la ŝtato li vivis en Slovenio.

Biografio
---------

Mitja Ribičič naskiĝis en 1919 kiel filo de la porjunulara verkisto Josip Ribičič. 

En 1941 li membriĝis al la Komunista Partio de Jugoslavio kaj baldaŭ poste al la Liberiga fronto de la popolo slovena. Kune kun Ivan Maček li estis ties estro. En tiu ĉi rango li responsis, kune kun Bojan Polak ankaŭ por la starigo de koncentrejoj por t.n. Domobranci, kontraŭuloj politikaj kaj sloveniaj germanoj (ekz. la internigejoj de Teharje kaj de Sterntal apud Ptuj).

La 18-an de majo 1969 transprenis li la oficon de Mika Špiljak kaj iĝis prezidanto de la Federacia ekzekutiva konsilio de Jugoslavio. Li deĵoris tiufunkcie du jarojn ĝis la ofictranspreno fare de Džemal Bijedić.

Poste li estis (de junio 1982 ĝis junio 1983) sekvanto de Dušan Dragosavac kiel prezidanto de la Prezidio de la Komunista partio de Jugoslavio.

Akuzoj
------

Post pli ol 11 jaroj da juĝesplorado la slovena prokuroreco akuzis lin en majo 2005 pri genocido. Oni kulpigis al li la masakron de 234 uloj suspektitaj pri kunlaboro ŝtatperfidula kun la nazioj. Finfine la pruvoj kulpigantaj taksitis ne esti sufiĉaj; la riproĉoj ne plu esploritis kaj la jura persekutito ĉesis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mitja Ribičič en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eta biografio ĉe *rulers.org*.

Subnotoj
--------

1. ↑  Umrl je Mitja Ribičič. RTV Slovenija, 28.11.2013.
2. ↑  Milko Mikola: *Dokumenti in pričevanja o povojnih koncentracijskih taboriščih v Sloveniji: koncentracijska taborišča Strnišče, Hrastovec, Brestrnica in Filovci.* Ljubljana, Ministrstvo za pravosodje Republike Slovenije - dokumentada serio, 2006 ĝis 2008. Recenzo en la taggazeto Delo de la 24-a de oktrobro 2007
3. ↑  Jelka Mrak Dolinar: *Brazde mojega življenja*, Ljubljana 2009


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 460999
* GND: 1063139864
* LCCN: n82254145
* VIAF: 244433547
* ISNI: 0000 0003 8577 7638
* ICCU: BVEV081049
 |
**Mitsubishi Motors** (japane **三菱自許工作株式会社**, Mitsubishi Jidōsha Kōgyō KK;‏ angle ***Mitsubishi Motors Corporation***, prononcata mɪtsʊˈbiːʃi) estas multnacia korporacio okupiĝanta pri produktado de vehikloj kies ĉefsidejo kaj operacioj situas en la grandurbo de Tokio, Japanio. Ĝi estas filio de la granda kompanio Mitsubishi.

Historio
--------

Laboristoj ĉe Mitsubishi Ŝipkonstruado Co. Ltd, apud unu el la prototipo Mitsubishi Modelo A aŭto (1917)
La historio de la firmao devenas de 1870 kaj la fondo de la transportkompanio Tsukumo Shokai. Mitsubishi Heavy Industries, kiu povas esti spurita reen al tiu firmao, lanĉis ĝian *Modelon A* en 1917, kiu estis la unua japana aŭto estanta amasproduktita. 

Limigoj truditaj fare de la Aliancanoj al la firmao post Dua Mondmilito kaŭzis ĝian disigon en tri malgrandajn firmaojn. En la fruaj 1960-aj jaroj, la japana ekonomio spertis kreskoprocezojn kaj la distribuado de familiaj aŭtoj pliiĝis. La tri malsamaj firmaoj komencis evoluigi malsamajn modelojn, kiuj estis tre sukcesaj. En 1964, la firmaoj estis reunuigitaj por formi Mitsubishi Heavy Industries. 

Mitsubishi Motors iĝis sendependa firmao en 1970 kiam la aŭtodividado estis apartigita de la cetero de la firmao. Por disvolvi kaj eniri aliajn merkatojn, ĉefe la usonan merkaton, la kompanio komencis kunlaboron kun la kompanio Chrysler. La kunlaboro daŭris ekde la komenco de la 1970-aj jaroj ĝis la komenco de la 1990-aj jaroj. Tra la jaroj, la firmao kunlaboris kun granda nombro da aŭtoproduktantoj, inkluzive de Volvo, PSA Group kaj Hyundai. En 2016, Nissan akiris 34% de la akcioj de la firmao.

La firmao estis reorganizita en 2003 kaj nun specialiĝas pri personaŭtoj. En 2011, la unua elektra aŭto de Mitsubishi, la Mitsubishi i-MiEV, estis farita en kunlaboro kun PSA Peugeot Citroën. La aldonebla hibrida aŭto La Mitsubishi Outlander PHEV venis en 2012, kaj 100 000 ekzempleroj estis venditaj en Eŭropo en la periodo oktobro 2013 ĝis decembro 2017.

Aŭtomodeloj
-----------

* Mitsubishi Eclipse Cross (2017-)
* Mitsubishi i-MiEV (2011-)
* Mitsubishi ASX (2010-)
* Mitsubishi Lancer Sports Sedan (2007–)
* Mitsubishi Carisma (1995–2004)
* Mitsubishi Colt (1965–)
* Mitsubishi Delica (1968–)
* Mitsubishi Eclipse (1989–)
* Mitsubishi Galant (1969–)
* Mitsubishi Grandis (2003-2007)
* Mitsubishi Lancer (1973–)
* Mitsubishi Lancer Evolution (1992–)
* Mitsubishi L200 (1987–)
* Mitsubishi Outlander (2003–)
* Mitsubishi Pajero (1982–2018)
* Mitsubishi Space Star (1996–2005)
* Mitsubishi Starion (1982–1990)

Referencoj
----------

1. ↑  Corporate Profile Arkivigite je 2011-09-27 per la retarkivo Wayback Machine, Mitsubishi Motors website, 19 June 2008

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835605
* LCCN: n88607042
* VIAF: 141996595
* ISNI: 0000 0000 9616 6152
* NDL: 00300588
 |
**Makario la Granda** (300- Sketo 390) estis monaĥo kaj egipta abato; estas venerita kiel sanktulo ĉe la Katolika Eklezio kaj ĉe tiuj Ortodoksaj.
Makario la Granda estis abato de Sketo (Egiptio). Post deĵorado kiel kamelisto, okupiĝinta en la transporto de Kalia nitrato, li retiriĝis en 329 marĝene de la egipta vilaĝo.

Alia Makario, same monaĥo kaj samtempulo kaj foje honorita kiel sanktulo, facile konfuzeblas kun Makario la Granda, estas Makario el Aleksandrio.

Biografio
---------

Disĉiplo de Sankta Antonio, en la jaroj de 330 ĝis 340, li renkontis kaj kunvivis en la ermitejo apuda al tiu de Sankta Antonio.

Li tiaepoke rezignis fariĝi sacerdoto kaj translokiĝis al alia vilaĝo, kien tamen estis objekto de maljustaj akuzoj: virino akuzis lin pro seksa perforto pro kiu ŝi resti graveda, la akuzo falis malgraŭ ke li ne sin defendis. Li preferis foriri, tial, de tie por establiĝi en Sketo (= sketo el asketo). En 339 li konsentis ordiniĝi pastro kaj fariĝi referencpunkto, kiel spirita konsilanto, de la monaĥoj, precipe anakoretoj, de la dezerto.

Li fondis unuan grupon de disĉiploj, inter kiuj Sisoe, Jesaja, Aio; post kelkaj jaroj la monaĥa kolonio Sketo estis tiom nombra ke en (356) Makario devis krei duan disĉiplan grupon inter kies membroj ĉeestis monaĥo Moseo kaj Sankta Pafnucio.

En 373 li estis ekzilita, ĉar krede niceana, iniciate de la ariana episkopo de Aleksandrio, en insulo de Nilo kie li kreis trian grupon inter kies membroj elstaris Zekario kaj Teodoro el Fermo.

En 388 Makario establiĝis en Nitro, egipta regiono, kaj du jarojn poste revenis al Sketo kie en 390 forpasis.

Kulto al Sankta Makario
-----------------------

Lia liturgia festo estis fiksita en malsamaj tagoj laŭ diversaj bizancaj kaj martorologiaj kolektaĵoj, sed en Okcidento estis Sankta Adono kiu unue enkondukis liturgiaĵon por la 19-a de januaro per la jenaj vortoj kiuj poste definitive eniris la Roman Martirologion: *In Aegypto beati Macharii abbatis, discipuli beati Antonii* (En Egiptio (memoro) pri beato Makario disĉiplo de Sankta Antonio".

Kuriozaĵo
---------

En la Ora Legendo estas rakontate ke, mortiginte pulon kiu lin estis pikinta, li izoliĝis en la dezerto dum ses monatoj por sin puni por la venĝa reago kontraŭ la besteto.

Verkoj
------

* Letero "Al la amikoj al Dio" certe estas lia
* Kunaĵo de "150 prispiritaj homelioj" estas al li atribuataj sencertece
* En la Kopta Eklezio estas ŝatata verko "La virtoj de Sankta Makario" kiu enhavas diversajn liajn dirojn.

Bibliografio
------------

* La voĉo *Macarius the Egyptian*, Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge, 1914
* Ora Legendo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Makario la Granda en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Santi e beati itale
* Il monastero di *San Macario* a Scete Arkivigite je 2008-04-02 per la retarkivo Wayback Machine
* Opera Omnia de Migne Patrologia Graeca kun analizaj indeksoj
* Reta katolika enciklopedio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 419844
* GND: 118575651
* LCCN: n82031613
* VIAF: 93095832
* ISNI: 0000 0004 4926 885X
* LIBRIS: 194477
* SUDOC: 027558851
* NLA: 35198783
* NKC: jn20040415002
* BNE: XX1350305
 |
Monda heredaĵo de UNESKO

Mcĥeta
**Mcĥeta**, situanta 20 km nordokcidente de Tbilisi, estas deklarita de UNESKO urbo-muzeo, loko de Monda Kulturheredaĵo de UNESKO. Ĝi estis ĉefurbo de antikva Iberio (orientkartvela ŝtato) ĝis 5-a jc p.K, kiam la ĉefurbo estis translokita en Tbilisi. Mcĥeta fariĝis kaj restas ĝis nun la religia centro de la lando.

Ĉefa vidindaĵo de la urbo, Katedralo Sveticĥoveli (signifas "vivanta kolono") de 15 jc. estis la plej sankta loko en antikva Kartvelio. Ĝi situas ĉe la influejo de du riveroj Mtkvari (Kura) kaj Aragvi. Laŭ la legendo, preĝejo estis kontruita en la loko, kie Krista ĉemizo, alportita de Jerusalemo de lokaj hebreoj, estis entombigita en 328 jaro. En nuntempa preĝejo estas kelkaj reĝaj tomboj, bonegaj ikonoj kaj elĉizitaj dekoracioj, inkluzive bovan kapon kaj duonpaganisman fertilajn simbolojn. Aliaj interesaĵoj estas Monaĥejo **Samtavro** (funkcias de 11-a jarcento, loko de entombigo de unua kristana reĝo Mirian kaj lia edzino Nana) kaj Templo **Ĝvari** (signifas "kruco"), situanta sur alta monto kaj konstruita en 6-a jc.

La urbo nun estas administracia centro de la regiono Mcĥeta-Mtianeti.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Mcĥeta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Mcĥeta en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)
**Milton Campos Soares** (naskiĝis la 16-an de aŭgusto 1900 en Ponte Nova, mortis la 16-an de januaro 1962 en Bel-Horizonto) estis brazila politikisto, profesoro, ĵurnalisto kaj advokato.

Milton Campos ricevis sian akademian gradon de bakalaŭro en la Jura Altlernejo de Minas-Ĝerajso - hodiaŭ la Federacia Universitato de Minas-Ĝerajso - en decembro 1922, kaj ankoraŭ studento apogis la respublikanan opozicion al la ŝtata registaro. De 1925 li komencis dediĉiĝi profesie ankaŭ al ĵurnalismo, transprenante la direkton de la gazeto *Diários Associados em Minas*.

En 1934 li estis elektita deputito al la konstitucifara asembleo de Minas-Ĝerajso nome de la tiutempa Populara Partio (PP). En oktobro 1943 li estis inter la subskribintoj de *Manifesto de la Ministoj* kaj sekve estis maldungata.

Li estis elektita al la nacia konstitucifara asembleo en 1945 kaj en la sama jaro partoprenis en la fondo de nova politika partio nomata *União Democrática Nacional* (do "Unio Demokrata Nacia", UDN). Du jarojn poste li venkis en baloto pri la subŝtata registaro kun koalicio inter la UDN, la Respublikana Partio kaj disidenta alo de la Partio Social-Demokrata (PSD), tiel kiel fundamentalistoj kaj komunistoj. Kiel unua prezidanto de [Minas-Ĝerajso]], li inter 1947 kaj 1951 evoluigis administradon bazitan je evito de malŝparoj kaj pliigo de publikaj financoj. Tamen li forte subtenis investojn aparte al edukado, agrikulturo kaj la ampleksigo kaj modernigo de la elektra reto.

Li estis konvinkita subtenanto de la loka Esperanto-movado. Interalie li en novembro 1947, kiel prezidanto de Minas-Ĝerajso, post inaŭguro de de bela promenejo, "Placo Esperanto" en Bel-Horizonto akceptis la partoprenantojn de la "1-a Minasa Konvencio de Esperanto" ĉe la nobla salono de la "Palaco de la Libereco", kaj prelegis okaze de la solena malfermo de la 12-a Brazila Kongreso de Esperanto en septembro 1949 en Bel-Horizonto.

Milton Campos estas ankaŭ patrono de *Milton Campos Fakultatoj*, kun ĉefsidejo en Nova Lima.
**Mary Akrami** (darie: ماری اکرمی‎; 1975/1976) estas la direktorino de la Centro de Disvolviĝo de la Kompetencoj de Virinoj en Afganio.

Ŝi reprezentis sian landon dum la Internacia Konferenco pri Afganio en Bonn, en 2001. En 2003, ŝia centro malfermis rifuĝejon por virinoj en Kabulo por provizi al ili jurajn konsilojn, kursojn de legoscio, psikologian apogon kaj bazan edukandon. Tiu loko, malfermita 24 horojn ĉiutage, akceptas virinojn kiuj estis viktimoj de hejmaj perfortoj aŭ de truditaj geedziĝoj.

En 2007 ŝi ricevis la Premion internacian de kuraĝa virino (*International Women of Courage Award, angle*) kaj en 2016 ŝi estis menciita en la listo *BBC 100 Women* kiel unu el la plej inspiraj virinoj en tiu jaro.

Notoj kaj referencoj
--------------------

Tiu ĉi artikolo estas parte tradukita de la samnoma artikolo en la angla vikipedio, listo de aŭtoroj.

1. ↑  (en) *What's an American lawyer doing in Afghanistan?* - CSMonitor.com
2. ↑  (en) Honorees - Mary Akrami, US Department of State, Archive.
3. ↑  (en) "*BBC 100 Women 2016: Who is on the list?*".

* Kategorio Mary Akrami en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 678487
 |
Plado da *mituloj-frititaj terpomoj* en Belgio.
Plado da *mituloj-frititaj terpomoj* en Francio.
**Mituloj-terpomfingroj** (france: Moules-frites, nederlande: Mosselen friet) estas plado tre populara en Belgio kaj la nordo de Francio, sed en la realo oni manĝas ĝin en la tuta lando. Ĝi estas simpla plado konsistanta el mituloj kuiritaj en vaporo kun garnaĵo el frititaj terpomoj. Oni tradicie akompanas ĝin per biero.

La porcio da mituloj tipe servata en la belgaj restoracioj estas ĝenerale po unu kilogramo kaj duono por persono (kun konkoj); kaj oni servas ĝin en kuir-poto al ĉiu gasto.

Ĝi ankaŭ estas tipa plado de la foira brokanto de Lille  (Francio) kaj de la parizaj bier-trinkejoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Szczygiel, Axelle (2010).  Braderie de Lille : 2 millions de visiteurs attendus ce week-end (france). *Elle*.
2. ↑  Malherbe, Céline (2011).  La Braderie de Lille : à l’heure des Moules Frites ! (france). CityVox.

* Kategorio Mituloj-frititaj terpomoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Frankfurt am Main – Hauptbahnhof* – unu el plej grandaj kapostacioj en Germanio
**Kapostacio** estas fervoja stacio, kiun trajnoj povas atingi nur de unu flanko. La esprimo estas uzata precipe, se tamen venas linioj de pluraj direktoj. Kapostacioj ekzistas ĉefe en grandaj urboj, kie oni tiel povis pli alproksimiĝi al la centro, tamen kun la malavantaĝo, ke trajnoj devas ŝanĝi direkton.

Por akceli la rapidecon, kapostacio ofte estas transformata al trairebla stacio per tunelo. Tio estas, ekzemple, baldaŭ realigota en Lepsiko kaj planata en Frankfurto ĉe Majno kaj Stutgarto, kaj farita en Bruselo. En Berlino estis konstruita ligo per reloj sur ponto (Stadtbahn). Pro la konstruo de rapidtrajna trako tra Germanio la kapostacio en Kassel perdis superregionan signifon kaj por la rapidtrajnoj estis konstruita speciala stacidomo ekster la urbocentro (Kassel-Wilhelmshöhe).

Trafika efiko
-------------

Pro la neceso inversigi la direkton de trajnoj ties restad-tempoj emas esti pli longaj ol en trairebla stacio, do mezume necesas iom pli da trakoj kaj da kajoj. Aliflanke necesas nur unu trakokampo anstataŭ du. Ĉar ne eblas havi rezervitan spacon malantaŭ la trakofinoj por la okazo de trorapideco, pro sekureco necesas alveturi malrapide.

Pasaĝeroj komencante aŭ finante sian vojaĝon profitas de kapostacio, ĉar eblas al-/foriri laŭ tri direktoj, kaj ĉiuj kajoj povas esti atingeblaj samnivele. Por trajnoj kaj pasaĝeroj nur trairantaj estas eta perdo de tempo.

La situacio estas malsama en urboj kun pluraj kapostacioj dise situantaj, ekzemple Parizo, Londono kaj Vieno (kie oni nun plibonigas la situacion). Tie ofte ne estas trajnaj ligoj inter la stacioj, kaj necesas trairi la urbon per taksio, tramo, buso aŭ metroo por atingi trajnon je la alia flanko.

Famaj kapostacioj
-----------------

* Berlino
	+ Anhalter Bahnhof, ne plu funkcianta
	+ *Schlesischer Bahnhof*, iutempe *Hauptbahnhof*, nun Berlin Ostbahnhof, ne plu kapostacio.
	+ Hamburger Bahnhof, uzata kiel muzeo

* Frankfurto-ĉe-Majno
* Lepsiko
* Stutgarto
* Munkeno

* Parizo
	+ Gare d'Austerlitz
	+ Gare de l'Est
	+ Gare de Lyon
	+ Gare Montparnasse
	+ Gare du Nord
	+ Gare Saint-Lazare

* Zuriko
**Mikaelo (Miĥail) POVORIN** (naskiĝis la 18-an de marto 1962) estas Esperanta bardo el Moskvo, la ĉefurbo de Rusio. Li kreas ankaŭ popmuzikon, verkas poemojn kaj tradukas. Mikaelo havas en sia koncerta repertuaro ĉirkaŭ 50 kantojn, plejparte originalajn. Inter ili estas "Mia kara amik'" dediĉe al la dueto Ĵomart kaj Nataŝa kaj "Fajrereto", ilin ambaŭ kantas la dueto. Krome, li scias kaj ofte kantas en renkontiĝoj multajn kantojn, kiuj delonge estas tradiciaj por rusiaj esperantistoj.

Unu el la plej interesaj muzikaj trovaĵoj de Mikaelo estas karaokeo en Esperanto, kiun krome faras membro de la Pinarbara Esperanta Grupo en Brazilo (kaj lastatempe ankaŭ aliaj esperantistoj).

En julio 2006 estis eldonita dudiska kolekto de la plej bonaj kaj plej novaj kantoj de Miĥail Povorin. Ĝi estas aĉetebla ĉe Vinilkosmo.
Recenzo Arkivigite je 2013-05-11 per la retarkivo Wayback Machine fare de Glebo Malcev en La Ondo de Esperanto.

Mp3-dosieroj: [*rompita ligilo*]

Kantoj kaj albumoj
------------------

### Kantoj de OkSEJT-39

Partoprenis per kantoj kaj kantado.

### 

| **DISKO 1 "VERULA SEZONO"** | **DISKO 2 "REVULA SEZONO"** |
| --- | --- |
|  |  |
| 1. Epigrafo
2. Printempa melankolio
3. Animperturbo
4. Intime
5. Rigardo tra la fenestro
6. Revenas bela tempo
7. Kiam haltas murhorloĝo
8. Lipoj
9. Al stelo
10. Sonorilo
11. La homo sur strato
12. Amikoj nin forlasas
13. Florvendistino
14. Tendara lulkanto
15. Bariloj kaj truoj
16. Velura sezono
17. Se eblus rekomenci la vivon
18. Bal-ado
19. Fajrereto
20. Mia kara amik'
 | 1. Nekonkreta homo
2. Vi kaj mi
3. Menta odor'
4. Du koloroj
5. La bona humoro
6. Glafira
7. Kanto pri nenio
8. Siringa tango
9. Vesperoj en tendaro
10. Jam tempas
11. Desperanto
12. Stranga danco
13. La lasta tago de aŭgusto
14. Dediĉe al bovino
15. Miss Esperanto
16. Valso de vojaĝantoj
17. La pluvo
18. Por kio?
19. Pli bonas
20. Adiaŭa kanto
 |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Miĥail Povorin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Hejma paĝaro de Mikaelo:
*Por Mineja fervojo en traduko de Báňská dráha, vd ĉi tien.*

---

Mineja trajneto en minejoj Oliver Iron Mining en Minnesota en Usono, cca 1909–1920
**Mineja fervojo** estas kutime mallarĝtraka fervojo servanta al transporto enkadre de profunda aŭ supraĵa industria minado de krudmaterialoj, sed inter la minejaj fervojoj oni kalkulas ankaŭ kelkajn normaltrakajn fervojojn. Ĝi povas servi kaj al transporto rekte en la spaco de la minejo kaj en ties proksimeco, ekz. en lokon de prilaborado aŭ ŝarĝado. Kontraŭe al ceteraj industriaj fervojoj la minejaj fervojoj havas specifan karakteron, eĉ kiam multaj industriaj fervojoj (en ŝtonminejoj, argilejoj, sablominejoj, torfejoj ktp.) havas tre simila celon kaj karakteron kaj akraj limoj ne ekzistas inter ili.

Transporto de ministoj en minejoj
Vagonetoj de la minejaj fervojoj povas esti puŝataj aŭ tirataj aŭ permane aŭ per besta forto, aŭ per specialaj lokomotivoj.

Trajno de muzea mineja fervojo en Příbram

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Minado |

* Kategorio Mineja fervojo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Industria fervojo
**Miĥajlovka** (ruse *Михайловка*) estas urbo en Volgograda provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 18420.

La urbo estis fondita en jaro 1762.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1948.

La interurba telefona kodo estas 84463, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 50° 04′ N 43° 14′ O﻿ / ﻿50.067 °N, 43.233 °O﻿ / 50.067; 43.233 (mapo)Koordinatoj: 50° 04′ N 43° 14′ O﻿ / ﻿50.067 °N, 43.233 °O﻿ / 50.067; 43.233 (mapo).

La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Medvedica (Медведица) (kiu enenfluas en riveron Don (Дон)).

En la urbo estas fervoja stacio Sebrjakovo (Себряково).

En jaro 1959 la urbo havis 34,6 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 60 mil loĝantojn.

Flago de Volgograda provinco
Urboj de Volgograda provinco

**Ĉefurbo**: Volgogrado

Dubovka |
Frolovo |
Kamiŝin |
Miĥajlovka |
Ĵirnovsk |
Kalaĉ-na-Donu |
Kotelnikovo |
Kotovo |
Krasnoslobodsk |
Leninsk |
Nikolajevsk |
Novoanninskij |
Pallasovka |
Petrov Val 
Serafimoviĉ |
Surovikino |
Urjupinsk |
Volĵskij 

 

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **mineja striko de Marikana** okazis en 2012, en diversaj sudafrikaj platinaj minejoj por atingi pli altan salajron. Dum tiuj okazis perfortaj tumultoj inter membroj de du konkurantaj sindikatoj kaj de la polico. Ĉe la tumultoj en proksimo de Marikana mortis 2 policistoj kaj pli ol 30 ministoj. La polica atako de la 16-a de aŭgusto 2012 estis la plej grava ago de la sudafrika polico ekde fino de la sistemo aparteido en 1994. Estas diskutata, ĉu la policistoj agis por sindefendo aŭ temas pri masakro. Diversaj medioj uzis tiun esprimon por la faro.

La strikon komencis la 10-an de aŭgusto 2012 *Association of Mineworkers and Construction Union* (AMCU), ĝi eĉ interluktis kun la registaro-proksima „National Union of Mineworkers" (NUM) por la reprezento de la ministoj. En februaro de 2012, sessemajna striko en la najbara platina minejo *Rustenburg* atingis 125-procentan salajro-altigon.

En minejo Marikana de la brita minada entrepreno Lonmin en Marikana ĉe Rustenburg, partoprenis 3.000 el la 26.000 ministoj la strikon. La unuan tagon paf-vundiĝis kvar NUM-membroj ĉe tumultoj kun AMCU-membroj. Inter la strika komenciĝo la 10-an de aŭgusto kaj la eventoj la 16-an de aŭgusto, oni mortigis dek homojn, inter ili du personojn, kiujn oni distranĉis per maĉetoj. Tri ministojn pafmortigis policistoj. *Lonmin* postulis, ke laboristoj aperu la 16-an de aŭgusto je laboro.

Eventoj de la 16-a de aŭgusto 2012
----------------------------------

La 16-an de aŭgusto kolektiĝis la strikantaj ministoj sur la proksima monteto *Nkaneng Hill.* Ili kunhavis lancojn, maĉetojn kaj batilojn; ilin akompanis multaj virinoj.

La policistoj havis du skadronojn, kirasitajn transportilojn kaj helikopteron, sen uzi ilin komence. Posttagmeze fermis la monteton kun pikdrato kaj ekatakis. La policistoj provis komence – senrezulte- uzi larmigajn gasojn, akvoĵetilojn kaj gumpafaĵojn. La strikantoj atakis per siaj armiloj - inter ili per pafarmiloj – la policistojn, kiuj respondis per aŭtomataj pafiloj kaj mortigis 34, vundis 78 ministojn. Oni arestis 259 strikantojn. La pliaj strikantoj forlasis la monteton, policistoj ne vundiĝis.

Vidu ankaŭ
----------

* Masakro de Sharpeville

* Kategorio Mineja striko de Marikana en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**GVB**, mallongigo de *Gemeentelijk Vervoerbedrijf* (municipa transporto) estas nederlanda entrepreno de publika transporto, ŝarĝita de la mastrumado de ĉiuj infrastrukuroj de publika transporto de Amsterdamo. Ĝia reto estas tre disvatiĝinta, kaj kombinas plurajn modojn de transportoj, fervojaj (tramo kaj metroo), voja (busoj) kaj maraj (pramoj). En la centro, tramoj kaj busoj koncentras la esencon de pasaĝera trafiko, dum metrooj priservas periferiajn zonojn kaj proksimajn ĉirkaŭurbojn (Amstelveen, Diemen, ktp). Senpagaj pramŝipaj trairoj, ebligas transiri la riveron IJ kaj kunligi arondismenton "Amsterdam-Noord" kaj ĉirkaŭajn municipojn al la cetero de la urbo.

En 2012, GVB, kiu kalkulis ĉirkaŭ 3 750 dungitojn, transportis ĉirkaŭ 206 milionojn da pasaĝeroj. Ĉiutage, 740 000 pasaĝeroj veturas per ties 56 buslinioj, 16 tramlinioj, 4 metrolinioj kaj 5 maraj trairoj.

La ĉip-karto "OV-chipkaart", lanĉita en 2005 kaj valida samtempe sur la fervoja reto de Nederlandse Spoorwegen kaj sur la reto de publikaj transportoj de pluraj urboj de Nederlando (Roterdamo, Hago, ktp) estas uzebla en ĉiuj publikaj transportoj de la urbo. La kontoro de GVB, kiu situas antaŭ Centraal Station, senpage disdonas mapon de la reto de publikaj transportoj.

Historio
--------

La antaŭulo de GVB, *Gemeentetram Amsterdam* (GTA) (Municipa tramo de Amsterdamo), estis kreita de la urbo la 1-an de januaro 1900, post la akiro de privata tram-kompanio. En 1925, la unua buslinio estis enservigita. En 1943, GVB alprenis sia nunan formon kiam *Gemeentetram* kunfandiĝis kun *Gemeenteveren Amsterdam*, municipa pramŝipa kompanio. Ĝi tiam alprenis la nomon *Gemeentelijk Vervoerbedrijf*. En 2007, GVB estis privatizita, kaj la plena nomo estis forigita.

Referencoj
----------

1. ↑  nederlande Materieel & cijfers Arkivigite je 2013-11-11 per la retarkivo Wayback Machine, GVB.nl. Alirita 28 aŭgusto 2013.
2. ↑  nederlande Bedrijfsprofiel, GVB.nl. Alirita 28 aŭgusto 2013.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de Amsterdamaj metrostacioj
* Metroo de Amsterdamo
* Tramtransporto en Amsterdamo
* Busoj de Amsterdamo
* Pramoj en Amsterdamo

Eksteraj ligiloj
----------------

* GVB (Amsterdamo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio GVB en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* nederlande Oficiala retejo Arkivigite je 2015-02-24 per la retarkivo Wayback Machine (Interaktiva mapo)
* angle Oficiala retejo Arkivigite je 2013-07-10 per Archive.today (Interaktiva mapo)
Modelo-Vidigilo-Regilo koncepto
**Modelo-Vidigilo-Regilo** aŭ **MVR** (angle: *model-view-controller*) estas desegna skemo por komputila programo. Smalltalk-80 enkondukis la paradigmon por strukturi la grafikan interfacon de programoj. La tekniko taŭgas por iu ajn lingvo de objektema programado ekzemple PHP, Rubeno sur Reloj, C++ aŭ Ĝavo. MVR estas la kutima skemo por grafikaj interfacoj kaj TTT-ejo de JSP.

La MVR desegna skemo disigas la problemojn en tri specojn de objektoj:

* **modelo:** enhavas la ĉefan datumon de la programo. Ĝi povas respondi al demandoj pri la datumo kaj ŝanĝi ĝin. Ĝi scias nenion pri la vidigilo aŭ regilo. Kutime ĝi modelas la staton de io en la reala mondo, po unu modelo per objekto en la reala mondo.
* **vidigilo:** montras la nunan staton de la modelo. Vi povas havi multajn, malsamajn vidigilojn de la sama modelo. La vidigilo demandas de la modelo ĝian staton, sed ne povas ŝanĝi ĝin (tio estas tasko de la regilo).
* **regilo:** ricevas enigon el la uzanto kaj transsendas ĝin al la modelo aŭ al la vidigilo. Per la regilo la uzanto povas ŝanĝi la modelon aŭ sian vidigilon.

Termostato estas ekzemplo de MVR: ĝi montras la nunan temperaturon (la vidigilo), havas ilon por ŝanĝi la temperaturon (regilo), kaj enhavas termometron por modeli la temperaturon (modelo).

La inspiro por la kreado de Modelo-Vidigilo-Regilo estis la etapoj Enigado/Procezado/Eligado de tradicia programo:

> 
> Enigado -> Procezado -> Eligado  
> 
> Regilo -> Modelo-> Vidigilo
> 
> 
> 

MVR simpligas la problemon per tia disigo. La tri partoj eblas esti verkitaj, plibonigitaj aŭ anstataŭigitaj sendepende.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Modelo-vidigilo-regilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 
* 
* Universitato de Ilinojso ĉe Urbana–Champaign:  Arkivigite je 2009-08-01 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **moderna greka** estas konsiderata la lasta etapo en la evoluo de la greka lingvo, kaj ĝi korespondas al la variaĵo de tiu lingvo parolata ekde la Moderna Epoko ĝis la nuntempo. Oni uzas simbole kiel naskodato la jaron de la Sieĝo de Konstantinopolo (1453), kvankam tiu dato ne kongruas kun klara lingva limo kaj multaj de la modernaj fonetikaj trajtoj de la lingvo jam estis aperintaj antaŭ jarcentoj. Dum granda parto de tiu tempo, ekzistis situacio de diglosio, kun diversaj dialektoj parolataj je regionaj niveloj kune kun arkaikaj skribitaj formoj. Dum la 19a kaj 20a jarcentoj estis grava polemiko lingva ĉirkaŭ la variaĵo populara aŭ demotiko (*dimotikí*) kaj tiu klera arkaikema (*kazarévusa*). La moderna aktuala greka estas bazata sur la demotika variaĵo kaj ĝi estas la oficiala lingvo de Grekio kaj Kipro.

Bibliografio
------------

* Magadán Olives, M.T. (2003). «Ni idiotas ni energúmenos, pero sí hipócritas. Falsos primos y contrapréstamos en griego moderno.». Quaderns: Revista de traducció (9). pp. 75-91 ISSN 0212-0550.  Alirita la 14an de Aprilo 2017.
* Politis, L. (1994). Historia de la Literatura griega moderna. Madrid.

* Kategorio Moderna greka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mogyoróska** [modjorOŝka] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Gönc. Mogyoró signifas: avelo.

Vojo en Mogyoróska
Grekokatolika kirko de Mogyoróska

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 19  km²
* Alto super marnivelo: 406 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.3774/21.3291
* Loĝantaro: 70
* Poŝtkodo: 3893
* Telefonprefikso: 46

Situo
-----

Mogyoróska situas en malebenaĵo, fine de mallonga sakovojo. Abaújszántó troviĝas 21, Encs 25, Miskolc 63 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1363. Post la turka erao rutenoj alvenis. En Mogyoróska migra poŝto servas.

Vidindaĵo
---------

* grekokatolika preĝejo omaĝe al Apostoloj Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo de 1862, en 1900 turo alkonstruiĝis

Komunumoj pri *mogyoró* (=avelo) en Hungara reĝlando
----------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Bükkmogyorósd | Mogyorós | Mogyoród | Mogyorós | Mogyorósbánya |
| Mogyoróska | Tapolymogyorós | Újhelymogyoród |  |  |

* Kategorio Mogyoróska en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mohamed Badawi** (naskiĝis en 1965 en Omdurman) estas sudana lingvisto, eldonisto, universitata profesoro, kantisto kaj komponisto, samkiel fondinto de la "Sudana Edukada Projekto".

Vivo
----

La familio de Mohamed Badawi devenas de membroj de la Sufiisma Ordo de la Qadiriyyah. Badawi loĝas en Eŭropo ekde 1984. De 1984 al 1993 li studis francajn, arabajn studojn, teorian lingvistikon kaj la germanan ĉe la universitatoj de Lyon kaj Konstanz. Post diplomiĝo, li ricevis la gradon de doktoro ĉe la lingvistika departemento de la Universitato de Konstanz en 1997. Nuntempe, li vivas kun sia familio en Konstanz, Germanio. Li estas la aŭtoro de pluraj lernolibroj pri la araba lingvo kaj redaktoro de la serio "As-Sabil Sammelbände für Kulturpluralismus" (*As-Sabil antologioj por kultura plurismo*), kompilado de tekstoj pri la kulturo kaj religio de la araba mondo. Li estas ankaŭ la posedanto de la eldona firmao "Badawi artes afro arabica".

Muziko
------

Mohamed Badawi estas la fondinto, komponisto kaj kantisto de la muzikgrupo "Badawi Bando", "Diwan" kaj "El Nour Ensemblo". Krom kantadi, li estas ankaŭ udo-ludisto. En muzikaj projektoj li laboris kun multenombraj artistoj kaj muzikistoj el multaj diversaj landoj.

"Sudana Edukado Projekto"
-------------------------

Mohamed Badawi estas ankaŭ la fondinto de la "Sudana Edukada Projekto". Ene de la kadro de ĉi tiu projekto li desegnis koncepton por la fundamento de eŭropa universitato en la pli granda areo de Ĥartumo, nome la "Nihal Eŭropa Universitato". Alia parto de la projekto estas helpo al stratinfanoj donante al ili muzikan edukadon.

Elektitaj eldonoj
-----------------

* Mohamed Badawi / Christian. Caroli: Al-Sabil – Sammelbände für Kulturpluralismus, Band 1 (Europa und der Islam), Konstanz 2007. ISBN 978-3-938828-04-5 (Al-Sabil – Antologioj por kultura plurismo, volumo 1 (Eŭropo kaj islamo))
* Mohamed Badawi / Christian. Caroli: Al-Sabil – Sammelbände für Kulturpluralismus, Band 2 (Das Aufeinandertreffen von Kulturen), Konstanz 2009. ISBN 978-3-938828-26-7 (Al-Sabil – Antologioj por kultura plurismo, volumo 2 (La batalo de kulturoj))

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de Mohamed Badawi Arkivigite je 2013-02-11 per Archive.today en la angla, franca kaj germana
* Retejo de lia eldona firmao Badawi artes afro arabica
* Retejo de la stratinfana projekto en Sudano Arkivigite je 2010-06-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Retejo de la Nihal eŭropa Universitato Arkivigite je 2016-03-03 per la retarkivo Wayback Machine
* (germana) retejo de la muzikgrupo "Diwan Arkivigite je 2011-02-25 per la retarkivo Wayback Machine"

Referencoj
----------

1. ↑  (germana)  *As-Sabil. Praktisches Lehrbuch zum Erlernen der Arabischen Sprache der Gegenwart, Band 1*, Konstanz 2005. ISBN 978-3-938828-01-4 (*As-Sabil. Praktika tekstlibro por la lernado de la araba nuntempa lingvo, volumo 1*)
2. ↑  (germana) REtejo de "Badawi artes afro arabica" eldonejo.
3. ↑  (germana) Biografio sur la retejo de Mohamed Badawi.
4. ↑  (angla) Stratinfana projekto en Sudano Arkivigite je 2008-02-07 per la retarkivo Wayback Machine, konsultita la 4-an majo 2017.
**Sejed Mohammad Ĥosejni BEHEŜTI** (perse سید محمد حسینی بهشتی, naskiĝis la 24-an de oktobro 1928, Esfahano, Irano — mortigita la 28-an de junio 1981) estis irana politikisto, ĝenerala sekretario de la Islama respublika partio, gvidanto de la irana justico. Li estis mortigita la 28-an de junio 1981 rezulte de terora ago.

Mohammad Beheŝti naskiĝis en Esfahano. Li studis en Teherana universitato kaj en Ĥomo (sub gvidado de Muhammad Husejn Tabatabaei). De 1960 ĝis 1965 li estris la Islaman centron en Hamburgo (Germanio), kie li konatiĝis kun sia estonta edzino kaj Mohammad Ĥatami. Ĝis 1979 li plurfoje estis arestita pro sia kontraŭŝaha agado.

Post la irana revolucio Mohammad Beheŝti estris la iranan justicon. Kune kun Ali Akbar Haŝemi Rafsanĝani li partoprenis en la parlamenta balotado de 1980, gvidinte la Islaman respublikan partion. Pli malfrue en la sama jaro Beheŝti rifuzis partopreni prezidantan balotadon, referencinte al diro de Ruhollah Ĥomejni, laŭ kiu prezidanto devas esti juristo, sed ne kleriko. Anstataŭ li la Islama respublika partio kandidatigis Abolhasan Banisadr, kiu gajnis balotadon, ricevinte 70 % da voĉoj.

La 28-an de junio 1981 Mohamad Beheŝti kaj pli ol 70 liaj sampartianoj pereis rezulte de la eksplodo, fare de la «Organizaĵo de la muĝahidoj de la irana popolo» en la domo, kie okazis la partia kunveno.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 291381
* GND: 115565337
* LCCN: n84228611
* VIAF: 72126095
* ISNI: 0000 0001 0914 7090
* LIBRIS: 254518
* SUDOC: 030832012
* BNF: 122168777
* NKC: uk2012723691
* BNE: XX1064212 XX5237890, XX1064212
 |
Ŝejko **Mohammed Abdullah** (arabe شيخ محمد عبدالله, hindie शेख मुहम्मद अब्दुल्ला), naskita la 5-an de decembro 1905 en Sura, mortinta la 8-an de septembro 1982 en Srinagar, estis barata islama politikisto de Kaŝmiro. Li estis ĉefministro de la subŝtato Ĝamuo kaj Kaŝmiro kaj portis la kromnomon *ŝer-i kaŝmir* = leono de Kaŝmiro.

Abdullah provis unuigi la islamajn fortojn de Kaŝmiro, sed ne sukcesis daŭre certigi la subtenon de la tradiciemaj islamanaoj. Tio malfortigis lian pozicion vide al la centra administracio de Barato sub Jawaharlal Nehru, kiu insistis pri la unueco de sendependa Barato kaj rifuzis al Kaŝmiro apartan sendependecon.

Inter 1947 kaj 1953 Abdullah estris la provincan registaron de Kaŝmiro, sed kiam li eksplicite postulis sendependecon por Kaŝmiro, li estis ekzilita, poste arestita kaj malliberigita ĝis la 8-a de aprilo 1964, sub la akuzo de korupteco kaj separismo. Post dumtempa libereco li estis denove malliberigita ĝis januaro 1968, poste denove ekzilita. Nur en 1972 la centra administracio permesis al li revenon.

En februaro Abdullah interkonsentis kun Indira Gandhi, ke li rezignu pri sia postulo de referendumo pri la sorto de Kaŝmiro, kaj reiĝis, je la 25-a de februaro, ĉefministro de Ĝamuo kaj Kaŝmiro.

Post lia morto en 1982 lia filo *Farooq Abdullah* sekvis lin kiel ĉefministro kaj partiestro. Ankaŭ lia nepo *Oma Abdullah* poste iĝis partiestro.

* Kategorio Mohammed Abdullah en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 220634
* GND: 119226812
* LCCN: n50035376
* VIAF: 60324552
* ISNI: 0000 0001 1473 4142
* SUDOC: 09031400X
* BNF: 12447797s
* NLA: 35000268
 |
Bazaj informoj
--------------

**Mohora** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Nógrád, en subregiono de Balassagyarmat.

* Areo: 16  km²
* Loĝantaro: 980
* Poŝtkodo: 2698
* Telefonprefikso: 35

Situo
-----

Magyarnándor situas en valo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Aszód-Balassagyarmat. La lasta troviĝas 10, Szécsény 20, Rétság 21 km-ojn.

Historio
--------

La loko estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko, poste alvenis keltoj. La unua mencio devenis el 1286 en la formo *Muhura*. En la 14-a jarcento estis tie preĝejo. En 1686 pro la militado la vilaĝo tute detruiĝis. La fervojo atingis la vilaĝon en 1896. En 1946 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. Iom poste kolĥozoj formiĝis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, biblioteko, interretejo, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika Preĝejo de Naskiĝo de Maria (Mohora) de 1903
* luterana preĝejo
* kastelo de Zichy-Vay (ziĉi-vaj)
* nobeldomo de Mauks, nun apoteko
* protektata kaŝtano de Kálmán Mikszáth
* memorĉambro kaj skulptaĵo pri aktorino Klári Tolnay

Famuloj
-------

En Mohora naskiĝis juristo Lajos Kacskovics.
La rojo **Mohrbach** estas 14,9 km longa, orografie dekstra flankrivero de la rivereto Glan en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Geografio
---------

La Mohrbach fontas en la nordo de la urbeto Landstuhl sur alteco de 237 m super marnivelo, proksime de la aŭtostrado A6. unue la rojo fluas laŭlonge de la aŭtostrado orienten, sed ŝanĝas sian vojon post unu kilometro okcidenten tra la areo de Ramstein Air Base, kie estas parte naturprotektejo. Post la komunumoj Ramstein-Miesenbach, Steinwenden kaj Niedermohr la rojo enfluas sur alteco de 209 m super marnivelo la rivereton Glan.

Sur sia 14,9 km longa vojo la rojo superas altodiferencon de 28 m, kio egalas al meza dekliveco de 1,9 ‰. Ĝi deakvigas 101,634 km² granda akvokolektan arein trans Glan, Nahe kaj Rejno al la Norda Maro.

### Flankriveroj

La plej grava flankrivero de la Mohrbach estas la rojo Floßbach, kiu enfluas la rojon Mohrbach sur la areo dela Usona aerbazo Ramstein. Ĝi havas aakvokolektan areon de 24,922 km², kiu egalas al ¼ de la akvokolekta areo de la Mohrbach. Mallonge post la enfluo parto de la akvo fluas tra la Kindsbacher Graben (fosaĵo). Pliaj flankriveoj kun pli ol 10 km² akvokolektan areon estas la Krebsbach kaj la Schwanderbach.

Sekvas liston de la flankriveroj de la fonto al la enfluej. Indikita estas la situo de la enfluejo, la longeco, la grandeco de la akvokolekta areo, la alteco de la enfluejo kaj la Germana Akveja Kodo.

| nomo | situo | longeco[km] | akvokolekta areo[km²] | alteco de la enfluejo[m. s.m.] | DGKZ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Floßbach | rdekstre | 7,2 | 24,922 | 233 | 2546212 |
| Kindsbacher Graben (Abgang) | maldekstre | 2,0 | 2,377 | 232 | 25462186 |
| Hundsbach | rdekstre | 5,0 | 8,062 | 231 | 2546216 |
| Krebsbach | maldekstre | 3,1 | 12,291 | 229 | 2546218 |
| Siegelbach | maldekstre | 2,1 | 2,294 | 227 | 25462192 |
| Woogbach | rdekstre | 1,8 | 3,712 | 227 | 25462194 |
| Miesenbach | rdekstre | 3,9 | 4,854 | 226 | 254622 |
| Schwanderbach | rdekstre | 4,6 | 12,168 | 224 | 254624 |
| Irlenbach | maldekstre | 1,3 | 1,127 | 223 | 2546252 |
| Moosbach | maldekstre | 1,2 | 1,176 | 220 | 2546254 |
| Reuschbach | rdekstre | 2,3 | 3,327 | 220 | 254626 |
| Sickenbach | rdekstre | 3,0 | 2,353 | 219 | 254628 |
| Schrollbach | maldekstre | 1,5 | 1,927 | 219 | 25462912 |
| Eilbach | rdekstre | 0,6 | 0,738 | 218 | 2546292 |
| Kahlbach | maldekstre | 0,6 | 1,322 | 214 | 25462932 |
| Hauschbach | maldekstre | 1,0 | 0,424 | 213 | 2546294 |

Medio
-----

La rojo Mohrbach etas fajnmineralriĉa, silikata mezmontara rojo. Ĝia akveja strukturkvalito estas grandparte tre fort ĝis komplete ŝanĝita. La akvokvalito estas preskaŭ ĉie meze ŝarĝita (stato 2005).

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4 5
2. 1 2 3 4  Topografische Karte 1:25.000
**Mokra** (ankaŭ hungare), ukraine **Мокра,** slovake **Mokré** estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Pereĉin, en municipo de Poroŝkovo.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Velikij Bereznij en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 42′ 16″ N 22° 42′ 54″ O﻿ / ﻿48.70444 °N, 22.71500 °O﻿ / 48.70444; 22.71500 (mapo)Koordinatoj: 48° 42′ 16″ N 22° 42′ 54″ O﻿ / ﻿48.70444 °N, 22.71500 °O﻿ / 48.70444; 22.71500 (mapo)
* Areo: 8 km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 350
* Poŝtkodo: 89230
* Telefonprefikso: 3145

Situo
-----

Historio
--------

En 1910 vivis en Mokra 410 loĝantoj, (400 rutenoj, po 4 germanoj kaj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Mokra apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Perecseny, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Mokra. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
Moll Davis (porteto far Kavaliro Peter Lely)
**Moll (Mary) Davis** (n. ĉ. 1648, m. 1708) estis amorantino de Karlo la 2-a (Anglio).

Ŝi naskiĝis en Westminster, kaj laŭ Samuel Pepys estis nelegitima filino de "Kolonelo Howard, Lordo Barkeshire", verŝajne Thomas Howard, 3-a grafo de Berkshire. Dum la 1660-aj jaroj ŝi estis aktorino de la Kompanio de la Duka Teatro, kaj loĝis kune kun ties direktisto William Davenant. Ŝi estis populara dancisto, kantisto kaj komediistino: tamen laŭ la diario de Pepys, ties edzino priskribis ŝin kiel "la plej impertinenta putino de la mondo."

Ĉirkaŭ 1667 ŝi renkontis Karlon la 2-an aŭ en teatro aŭ en kafejo, kaj post nelonge iĝis ties amorantino. Ŝi ŝatis elmontri la luksajn donacojn kiujn ŝi ricevis de la reĝo, kaj akiris reputacion pro avareco kaj vulgareco.

En 1668 ŝi forlasis la teatron. En 1673 ŝi naskis filinon per Karlo, Damo Mary Tudor, kies unua edzo estis Edward Radclyffe (2-a grafo de Derwentwater). Du filoj de Mary Tudor estis jakobitoj kiuj ekzekutiĝis pro ŝtatperfido.

Probable pro la interrveno de Nell Gwyn, Karlo forsendis Moll Davis, sed donacis al ŝi mil-pundan pension. En 1686 ŝi edziĝis al francdevena muzikisto de Jakobo la 2-a (Anglio), Jacques Paisible. La dramisto George Etherege satire kaj iom obscene komentis, "S-ino Davis elmontris la grandan pasion kiun ŝi ĉiam havis por muziko, kaj S-ro Paisible nun havas pluan kontrabason kiun li povas fingroplektri." Kiam Jakobo la 2-a ekziliĝis, Moll Davis kaj sia edzo ĉeestis ties kortegon ĉe Saint-Germain-en-Laye. Tamen en 1693 ili revenis al Anglio kaj Jacques Paisible iĝis komponisto de Princo Georgo de Danlando, edzo de Princino Anna, la heredontino de la angla trono.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 294150
* GND: 1032149345
* VIAF: 296338044
* MBA: 85b05a48-dc29-480f-b4a3-3ff48e8871fe
 |