recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Michael WOLGEMUT** (iam literumita *Wohlgemuth*; 1434 – 30a de novembro 1519) estis germana pentristo kaj presisto, kiu regis atelieron en Nurenbergo. Li estis plej bone konata kiel instruisto de la juna Albrecht Dürer.

Priskribo
---------

La gravo de Wolgemut kiel artisto kuŝas ne nur sur siaj propraj individuaj verkoj, sed ankaŭ sur la fakto ke li estis estris grandan atelieron, en kiuj multaj diversaj branĉoj de fajnaj artoj estis plenumitaj de granda nombro de helpolernantoj, kiel Albrecht Dürer, kiu finkompletigis metilernadon kun li en 1486-9. En lia ateliero oni realigis grandajn altar-pecojn kaj aliajn religitemajn pentraĵojn, kaj ankaŭ prilaboritajn lignoĉizitajn pentritajn retablojn, konsistantajn el homamasaj temoj altreliefaj, riĉe ornamitaj per oro kaj koloro.

Wolgemut estis ĉefo inter la artistoj kiuj revivigis la normojn de la tiama germana lignoĉizado. La produktado de lignoĉizado estis granda parto de la verkaro de la ateliero, kies blokoj estis tranĉitaj laŭ desegnoj de Wolgemut. Ili estis faritaj ĉefe por havigi al multaj publikigistoj en Nurenbergo librajn ilustraĵojn, el kiuj la plej altiraj estis estis venditaj aparte. La lignogravuraĵoj de Wolgemut sekvis la antaŭenirojn en gravurado, priskribante volumon kaj ombrigante je multe pli granda etendo ol antaŭe. Multaj estas rimarkindaj pro sia viglo kiaj inteligenta adapto al la specialaj necesoj de la tekniko de lignogravurado. Tamen, ili estis tre ofte man-kolorigitaj antaŭ aŭ malantaŭ vendo. 

La pentraĵoj de Wolgemut montras flandran influon, kaj eble li veturis tra Flandrio (nuntempa Belgio kaj ĉirkaŭaj areoj).

Galerio
-------

* Michael Wolgemut
* Levinus MemmingerLevinus Memminger
* Kristo krucigitaKristo krucigita
* Altaro Peringsdörffer, Anunciacio kaj Betlehema scenoAltaro *Peringsdörffer*, Anunciacio kaj Betlehema sceno
* La Virgulino kaj la infano kun donantojLa Virgulino kaj la infano kun donantoj
* Paĝgeo priskribanta Konstantinopolon el la Nuremberga Kroniko 1491; la bildo estas lignogravuraĵdo el la ateliero de Wolgemut kun aldonita man-kolorigoPaĝgeo priskribanta Konstantinopolon el la Nuremberga Kroniko 1491; la bildo estas lignogravuraĵdo el la ateliero de Wolgemut kun aldonita man-kolorigo

Bibliografio
------------

* Bartrum, Giulia (2002). Albrecht Dürer and his Legacy. British Museum Press. ISBN 0-7141-2633-0.

* Michael Wolgemut en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Michael Wolgemut en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 648260
* GND: 118771175
* LCCN: n83227359
* VIAF: 74000850
* ISNI: 0000 0000 9853 1854
* SUDOC: 085389706
* BNF: 134750138 14966405s, 134750138
* ULAN: 500031446
* NLA: 35519905
* RKD: 85408
* NKC: ola2008481324
* BNE: XX1308081
 |
***Lejos del mar*** (Malproksime de la maro) estas hispana frama filmo pri terorismo de 2016 reĝisorita de Imanol Uribe kaj protagonistigita de Elena Anaya kaj Eduard Fernández.  Ĝi temas pri rilato de eksteroristo kun filino de lia viktimo.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Santi (Eduard Fernández) estas iama membro de terorisma grupo ETA kiu eliras el prizono kie li estis pro murdo de policano dum tiu promenis kun sia filino. Li veturas al provinco Almería por viziti sian iaman samĉelanon, Emilio, kiu estas baldaŭ mortonta malsanulo. Cele al refaro de sia vivo, Santi instaliĝas ĉe domo de la familio de Emilio kaj atingas laborpostenon, sed forgesigi la pasinton malfacilas. Sorto trafigas lin al Marina (Elena Anaya), kuracistino kiu zorgas lian amikon, kiu enamiĝas je li. Marina dum jaroj esperis revenĝon de la etano kiu murdis sian patron, sed nun frontas tragedian renkonton kiu remalfermas la vundojn de ambaŭ kaj konduks ŝin al esplorado de la limoj de la forgeso kaj la repaciĝo.2​5​ 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Elena Anaya kiel Marina.
* Eduard Fernández kiel Santi.
* José Luis García Pérez kiel Andrés.
* Ignacio Mateos kiel Emilio.
* Juan Motilla kiel Modesto.
* Teresa Arbolí kiel Justa.
* Olivia Delcán kiel Anabel.
* Martxelo Rubio kiel Mikel.

Ricevo
------

La filmo nek sukcesis en biletvendado nek ricevis nomumojn por gravaj premioj. Eble la temaro estas tro komplika kaj per ĝi malfacilas atingi la favoron de la publiko.

Referencoj
----------

1. ↑  *Lejos del mar* en ecartelera
2. ↑  *Lejos del mar* en FilmAffinity
3. ↑   García, Rocío (24a de septembro 2015). «Imanol Uribe narra la atracción entre un exetarra y la hija de su víctima». El País. ISSN 1134-6582. Konsultita la 8an de aprilo 2019.

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Lejos del mar en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839685
 |
La **Natura Parko Moncayo** [monKAĝo] (antaŭe **Natura Parko Dehesa del Moncayo**) estas natura loko protektita en la provinco Zaragozo (Aragono, Hispanio), en ĝia limo kun la provinco Soria, okupante parton de la komarkoj Aranda, *Campo de Borja* kaj *Tarazona y el Moncayo*. Ĝi kuŝas sur la deklivaro de la monto Moncayo, la plej alta montopinto de la Iberia Sistemo, precize en sia norda deklivaro, plej malvarma kaj malseka. Ĝi etendiĝas inter la municipaj teritorioj de Añón, Calcena, Litago, Lituénigo, Purujosa, San Martín de la Virgen de Moncayo, Talamantes, Tarazona kaj Trasmoz.

Pinoj proksimaj al Moncayo.
Moncayo.
Ĝi havas etendon de 11 144 ha. La altitudo gamas inter 600 m super marnivelo ĉe la rivero Huecha kaj 2 315 m en la pinto de la monto San Miguel (Zaragoza).

Gi estis kreita la 27an de Oktobro 1978 kiel *Natura Parko Dehesa del Moncayo* per la Leĝo 3060/1978 de la Hispana Registaro kaj alinomiĝis la 31an de Marto 1998 pere de Dekreto 73/1998 de la regiona registaro de Aragono. Ĝi estas protektita ankaŭ kiel LKG kaj PBA.

De la deklivaroj de Moncayo elfluas la riveroj Huecha kaj Queiles, ambaŭ alfluantoj de Ebro, kiu irigacias la komarkojn *Campo de Borja* kaj *Tarazona y el Moncayo*.

Notoj
-----

1. ↑  Parque natural del Moncayo, Gobierno de Aragón.
2. ↑  ABC (13/9/1978)El sitio natural de interés nacional Dehesa de moncayo se declara Parque Natural Dehesa de Moncayo, konsultita en 14/5/2015

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Natura Parko Moncayo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Red Natural de Aragón
* Natura Parko Moncayo.
* En Encarta


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 807817
* GND: 4742035-2
* VIAF: 245427511
* BNE: XX459025
 |
Natura Parko Hoces del Río Duratón.
La **Natura Parko Hoces del Río Duratón** (hispane *Parque Natural de las Hoces del Río Duratón*) estas protektita areo kiu enhavas la medion de la gorĝoj kiujn tiu rivero havas en sia meza sektoro. Tiuj gorĝoj formas kanjonon kiun la rivreo Duratón, alfluanto de la rivero Douro, elfosis en zono de kalkoŝtono inter la loĝlokoj Sepúlveda kaj Burgomillodo (loĝloko de Carrascal del Río), en la nordoriento de la provinco Segovio (Kastilio kaj Leono, Hispanio). 

Tiu areo, konstituita per la meza sektoro de la rivero Duratón, estis deklarita natura parko la 27an de junio 1989 fare de la regiona parlamento de Kastilio kaj Leono, integriĝante kun la ceteraj protektitaj areoj de tiu regiono,​ atente al la gravo de ĝiaj naturaj ekosistemoj kaj pejzaĝaj valoroj.​ La kolonio de gipoj loĝanta en la protektita areo estas konsiderata la plej granda de Eŭropo, kaj pro sia kvanto, 575 paroj censitaj en 2003, kaj pro sia reprodukta indico. Tiu kolonio iĝis unu el la ĉefaj altiraĵoj de la parko.

La areo *Hoces del río Duratón* estis klasita kiel Protektita birda areo (ZEPA) integrita en la Reto Natura 2000 en aprilo 1991 kaj deklarita Loko de Komuna Gravo (LIC, laŭ hispanlingva nomo) en januaro 1998.​ Ekde 2004 la administrado de la parko estas farita pere de la Projekto LIFE, nome specifa agadprogramo de la Eŭropa Unio, en kies kadro oni realigas diversajn agadojn de bontenado kaj rekuperado krom la serĉadon de eltenebla disvolvigo de la rimedoj de la parko.​

La ermitejo de Sankta Frutos.
La parko okupas areon de 5037 hektaroj kiuj etendiĝas sur terenoj de la municipoj Sepúlveda, Sebúlcor kaj Carrascal del Río, ĉiuj de la provinco Segovio.​ Krom la natura riĉo, estas grava kultura heredo kiu pliigas la altiron de turisma celo kaj distro. El tio elstaras prahistoriaj rokpentraĵoj, la ermitejo de Sankta Frutos kaj la monaĥejo de *Nuestra Señora de la Hoz*.​

El la flaŭro menciindas juniperoj kaj pinoj, dum ĉe la rivero estas ulmoj kaj fraksenoj, krom la kutima abunda vegetaĵaro de ĉeriveraj arbaroj. El la faŭno, krom la menciitaj gipoj, rimarkindas aliaj rabobirdoj, kiel perknopteroj, falkoj, turfalkoj, gufoj, akcipitroj kaj reĝaj agloj, aliaj birdoj kiel monedoj, montokorvoj, rokhirundoj, bluaj rokturdoj ktp. Krome estas diversaj fiŝospecioj, amfibioj, lutroj, aproj, sciuroj, vulpoj ktp.

Bibliografio
------------

* Blanco Álvaro, Carlos (1997). Sepúlveda y el Duratón. Ámbito. ISBN 978-84-8183-038-5.
* Bullón Mata, Teresa y Sanz Herraiz, Concepción (1977): «Segovia», en Los paisajes naturales de Segovia, Ávila, Toledo y Cáceres (Martínez de Pisón, Eduardo et al.). Instituto de Estudios de Administración Local. ISBN 84-7088-082-7
* Grupo de Trabajo de Espeleología Científica de la Real Sociedad Española de Historia Natural (1980 (1974)). «Estudio del karst del Cañón del Duratón». KOBIE: Revista de Ciencias (Bilbao: Grupo Espeleológico Vizcaino (Diputación Foral de Vizcaya)) 10 (1): 51-127. BI-1240-1971.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 781171
* VIAF: 316733185
* BNE: XX453731
 |
Duobla arko, en Okcidenta Usono.
Natura Ponto, Utaho.
Pordego de Antofagasta.
Natura ponto sur Arubo (antaŭ la disfalo)
**Natura arko** estas geologia formaĵo en kiu estas observebla arko aŭ ponto de natura roko. La plej parto de arkoj de natura roko formiĝas ĉe ravinoj en kiuj ekzistas tavolo supra de pli granda rezisto al la erozio sur aŭ super aliaj pli molaj tavoloj. La iompostioma retiro fare de eroziaj agentoj de la bazo de la klifo aŭ ravino ambaŭflanke de fajna muro kio post tempo faros arkon, kiel la Arko de Kabo San Lucas, surde de la Kalifornia Duoninsulo.

La erozia agento povas esti la maraj ondoj, la akvo de rivero aŭ, en determinitaj cirkonstancoj, eĉ la vento. Ĉiam estas nura postulo ke la erozio estu pli forta ĉe la malsupra parto de la klifo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Natura arko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Usona Societo de naturaj pontoj kaj arkoj: *Naturalarches*
* Jarmilaj arkoj: *Archmillennium*
* Arkoĉasisto: *Archhunter*
Tenorvoĉo el la Messe de Nostre Dame de Guillaume de Machaut. Kvartakta, neŝanĝita ritma modelo (taleo) subdividas la origine liberritman gregorian ĉanton sendepende de ties kadencoj.
**Izoritmo** (greke ἴσος „egala" kaj ῥυθμός„tempomezuro", pli malpli „egala ritma strukturo"), ankaŭ **izoritmiko**, estas formprincipo de la moteto dum la 14-a kaj 15-a jarcentoj. La terminoj ne devenas de tiu tempo, sed modernaj nomoj inventitaj de la muziksciencisto Friedrich Ludwig. En pli vasta senco oni uzas la terminon por plurvoĉaj, homofonaj komponaĵoj, en kiuj ĉiuj voĉoj samtempe muzikas samritme, sendepende de ke la la unuopaj voĉoj pasas paralele aŭ kontraŭmove.

Je la *izoritma moteto* ritma strukturo ripetiĝas de fazo al fazo, je kiu la tonaltoj kutime ŝanĝiĝas. La sinripeta ritma modelo nomiĝas *taleo* (de Franca lingvo *taille* „talio", „fazo"); normale ĝi korespondas kun la strofa formo de la teksto. Ĉi tiun modelon oni ne ĉiam daŭrigis en ĉiuj voĉoj; ĝi aperas precipe en la firmkantaj voĉoj, do en la tenoro kaj kontratenoro. La koresponda melodia alineo estas la *koloro* (lat. *color*). Precipe en la izoritma moteto de la 14-a kaj 15-a jarcentoj, kulmino kaj florepoko de la ars nova, oni uzis taleojn kaj kolorojn ne kongrue, male oni translokis la melodiajn kaj ritmajn fazojn unu kontraŭ la alian, tiel ke ili interferis. Je plurpartaj motetoj en la finalaj partoj ofte aperas diminuadoj kaj mezurŝanĝoj en la supra voĉo.

La komenco de la izoritmo vidiĝas en la verkaro de Philippe de Vitry. La majstro de la izoritma moteto estis Guillaume de Machaut. Krome izoritmaj strukturoj troviĝas ankaŭ en multaj meskomponaĵoj tiutempaj. Antaŭulo de la izoritmiko, kiu ripetas la taleojn nur en la tenorvoĉo, estas la *izoperiodiko* de la moteto en la Ars antiqua. La aliaj voĉoj tenas la samajn ritmajn periodojn kiel la tenoro.

En la 20-a jarcento Anton Webern, Igor Stravinski, Olivier Messiaen, John Cage kaj Witold Lutosławski aplikis denove la izoritmikon por kelkaj komponaĵoj. Ankaŭ la barata muziko konas izoritmajn modelojn.

Literaturo
----------

* Friedrich Ludwig: *Die mehrstimmige Musik des 14. Jahrhunderts*. In: *Sammelbände der Internationalen Musikgesellschaft* Bd. 4 (1902/03), S. 16–69
* Jon Michael Allsen: *Style and intertextuality in the isorhythmic motet 1400–1440*. (Dissertation) Madison: University of Wisconsin Press 1992
* Laurenz Lütteken: Guillaume Dufay und die isorhythmische Motette. Gattungstradition und Werkcharakter an der Schwelle zur Neuzeit*. (Dissertation) Hamburg/Eisenach: Wagner 1993 ISBN 3-88979-062-3*
* Meyers Handbuch der Musik. Bibliographisches Institut Mannheim / Zürich 1966

Vidu ankaŭ: Franca Ars Nova

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tie ĉi je dimanĉa mateno WBAI 99.5 FM: Izoritmo
* Izoritmo kaj singulto en Hoquetus David de Guillaume de Machaut Arkivigite je 2004-10-10 per la retarkivo Wayback Machine de Mark A. ZOBEL, papero prezentita en doktora esplorseminario pri nigranota mezurebla notacio ĉe la Universitato de Koloradio ĉe Boulder, Colorado, aprilo 1999
* Ludo pri komponado de izoritmo ĉe London Sinfonietta Arkivigite je 2005-04-16 per la retarkivo Wayback Machine
Lano tinkturita per naturaj ekstraktoj ek plantoj.
Uzado de naturaj kolorigiloj en la prilaborado de sarapoj (Teotitlán del Valle, Oaxaca, Meksiko).
**Natura kolorigilo** aŭ **natura tinkturo** estas terminoj kiuj referencas al kolorigiloj aŭ tinkturoj derivitaj de plantoj, senvertebruloj aŭ mineraloj. La plej parto de la naturaj kolorigiloj estas vegetalaj kolorigiloj devenaj de plantoj (radikoj, beroj, arboŝeloj, folioj kaj ligno), kaj aliaj organikaj fontoj kiel, por ekzemplo, fungoj kaj likenoj.

Arkeologoj trovis pruvojn de tekstilaj kolorigiloj de la periodo Neolitiko. En Ĉinio, la kolorigiloj prilaboritaj el plantoj, arboŝeloj kaj insektoj estis uzitaj jam ekde antaŭ pli ol 5 000 jaroj. La baza procezo por kolorigo iom ŝanĝiĝis laŭlonge de la tempopaso. Ĝenerale, la koloriga materialo estas metita en ujo enhavanta akvon kaj poste la tokaĵoj estas metitaj en la ujon, kiun oni varmigas kaj agitas ĝis la koloro fiksiĝas. La tekstila fibro povas esti kolorigita antaŭ realigi la fadenigon, sed plej parto de la tekstiloj estas kolorigitaj laborinte la tolon. Multaj naturaj kolorigiloj postulas la uzadon de kemiaĵoj nomitaj mordantoj por fiksi la kolorigilon al la tekstila fibro;​ iam oni uzis taninojn devenajn el gajloj, saloj, natura aluno, vinagro kaj eĉ amonio el nefreŝa urino. Multaj mordantoj, kaj kelkaj el la kolorigiloj mem, generas fortajn odorojn, kaj pro tio multaj kolorigaj taskoj grandskale estis faritaj en zonoj malproksime de la urbocentroj.​

Notoj
-----

1. ↑   Goodwin, Jill (1982). *A Dyer's Manual*. Pelham. p. 11. ISBN 0720713277.
2. ↑   Arroyo Ortiz, L. (2008). *Tintes naturales mexicanos: Su aplicación en algodón, henequén y lana*. México: UNAM, Escuela Nacional de Artes Plásticas. ISBN 978-607-2-00179-4.
3. ↑   Cardon, D. (2007). *Natural Dyes: Sources, Tradition, Technology and Science*. (Trad. C. Higgitt). London: Archetype. (Originala en franca, 2003).

Bibliografio
------------

* Barber, E. J. W. (1991). *Prehistoric Textiles*. Princeton University Press. ISBN 069100224X.
* Boucher, François (1966). *20,000 Years of Fashion*. Harry Abrams.
* Bryan, Nonabah Gorman kaj Stella Young (2002). *Navajo Natives Dyes: Their Preparation and Use*. Dover Publications. ISBN 978-0486421056.
* Cannon, John; Cannon, Margaret (2002). *Dye Plants and Dyeing* (2a eldono). A&C Black. ISBN 9780713663747.
* Chancey, Jill R. ekd. (2005). *By Native Hands: Woven Treasures from the Lauren Rogers Museum of Art*. Lauren Rogers Museum of Art. ISBN 0-935902-08-9
* Gillow, John; Sentance, Bryan (1999). *World Textiles*. Bulfinch. ISBN 0821226215.
* Goodwin, Jill (1982). *A Dyer's Manual*. Pelham. ISBN 0720713277.
* Hofenk de Graaf, Judith (2004). *The Colourful Past: Origins, Chemistry and Identification of Natural Dyestuffs*. Abegg-Stiftung kaj Archetype Publications. ISBN 1873132131.

* Kategorio Natura kolorigilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 785813
 |
**Naturrezervejo Nilsvlejo** estas protektata areo de 40 km², kuŝe en la sezone inundebenaĵo de la rivero Nil, nome la plej supra parto de la rivero Mogalakvena kii havas tre profundan gradadon. Ĝi situantas ĉe Mookgophong en la Provinco Limpopo norde de Sudafriko. Tiu areo estis deklarata Ramsara humidejo pro sia internacia konservada gravo. La inundebenaĵo estas formata de etendaj kareksejoj kaj herbejoj ĉirkaŭaj de malferma arbaro.

Situanta en la supra ekflueja areo de la rivero Nil, kaj kovranta ĉirkaŭ 20% el la inundebenaĵo, la areo gastigas ĉirkaŭ 370 birdospeciojn - el kiuj pli ol 100 estas akvobirdoj - kaj dum inundaltoj, oni vidas ĉirkaŭ 80,000 birdojn. La rezervejo estas hejmo ankaŭ por la ĉevala hipotrago kaj la blua damalisko. La ununuraj naturkampoj de natura rizo en Suda Afriko, nome de *Oryza longistaminata*, troviĝas tie.

La origina nomo 'Nylsvley' origine el "vlei" afrikansa vorto por *valo*, nome sezone inundareo, kaj en la vorto por "Nilo". En la 1860-aj jaroj, grupo de *Voortrekker* nome nederlandaj religiaj pioniroj vidis grandan inundebenaĵon kaj riveron fluantan norden kaj decidis, ke ĝi estas la *Nylrivier* (Nilo).

Referencoj
----------

1. ↑   Nylsvlei Nature Reserve. Arkivita el la originalo je 2013-09-13. Alirita 2012-10-14.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Amikoj de Nylsvley
* Nylsvley Naturrezervejo, Limpopo
**Nava** estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Nava. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05022.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 25856 loĝantojn. El tiuj estis 13173 viroj kaj 12683 virinoj. La komunumo havas surfacon de 804,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 320 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 17611 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 14 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,079 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 12066 personoj apartenis al la katolika religio kaj 1189 personoj al la protestantisma religio. 367 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 561 personoj statistike apartenis al neniu religio.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
**Navabganĝ,** bengale **নবাবগঞ্জ)** estas urbego en Bangladeŝo en Raĝŝaho (regiono).

Stacidomo de Navabganĝ

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 142,361 (en 2013)
* Areo: 46 km²
* Supermara alteco: 28 m
* Horzono: UTC + 6
* Telefonkodo:
* Poŝtkodoj:
* 24° 43′ 48″ N 88° 12′ 00″ O﻿ / ﻿24.73000 °N, 88.20000 °O﻿ / 24.73000; 88.20000 (mapo)

Geografio
---------

Navabganĝ situas en nordokcidenta parto de la lando. La teritorio ĉirkaŭ la urbego estas sufiĉe ebena. Raĝŝaho troviĝas 54, Dako 239 km .

Historio
--------

La komunumo Navabganĝ estis establita en 1903. Ĝi estis tiam parto de la distrikto Malda, kiu estis la plej granda urbo laŭ nombro de la loĝantoj.

Trafiko
-------

Navabganĝ havas fervojan stacidomon kaj forkuras nur flankovojoj.

Klimato
-------

Navabganĝ situas en la tropika klimato kun indluo de musonoj. Jare pluvas averaĝe po 1371 mm, inter majo-oktobro daŭras la pluva sezono. Decembre pluvas nur unu mm, en la restintaj monatoj en akceptebla kvanto. La averaĝa temperaturo estas 23 °C. La plej varma estas aprilo (27 °C), la plej malvarma januaro (17 °C).

Fontoj
------

* WikiTrans
La **plano Fugu** (japane 河豚 (ふぐ)計画 (けいかく), *Fugu Keikaku*) estis ideo de la Japana Imperio por akcepti judajn fuĝintojn el nazia Germanujo dum la 1930-aj jaroj.

Tamen tute ne temis pri helpa agado. Oni deziris kapti kaj uzi la povumon de la juda intelektularo por la ekonomia, teknologia kaj scienca evoluo de la japana imperio kaj krei kontaktojn al influaj riĉaj judaj entreprenistoj en okcidento. La plano estis neniam kondukita vaste kaj iĝis tute nerealigebla post la subskribo de la tripovuma traktato en 1940, ĉar oni ne volis provoki Germanujon kaj riski la aliancon.

Initiatintoj de tiu plano estis la oficiroj Inuzuka Koreshige kaj Yasue Norihiro. Dum ilia partopreno en la rusa enlanda milito ili aŭdis pri la *protokoloj de cionaj saĝuloj* kaj impresis ilin la ŝajna povumo de la juda mondo. Tiuj oficiroj legis kune kun aliaj kolegoj kaj entreprenistoj multajn aliajn kontraŭjudajn publikaĵojn kaj estis taksitaj poste en Japanujo kiel fakuloj pri judismo.

Estiĝis la ideo fondi judan setlejon sur japana grundo. Komence de la 1930-aj jaroj dum la invado de Manĉurio la japana registaro unuan fojon serioze konsideris la planon Fugu. Tie jam ekzistis sufiĉe granda juda popolo kaj la japanoj sin demandis, kiel allogi novajn judajn loĝantojn por la regiono. Oni forlasis tiajn ideojn kiam sciiĝis ke la imperia japana armeo subpremis la judojn de Harbino. Kunlaboro inter tiuj homoj kaj la japanoj estis tiel neimagebla por la sekvaj jaroj.

En 1938 okazis grava konferenco de japanaj ministroj kaj subtenantoj de la plano Fugo. Pro la novembraj progromoj oni taksis, ke estis tempo agi, sed oni ne volis endanĝerigi la kreskantajn rilatojn al Germanujo. Tial la konferenco finiĝis sen klara rezulto. Oni decidis nur, ke ĉiuj judoj rifuĝintoj alvenontaj en Japanujo estu loĝotaj en Kobeo. Tiuj rifuĝintoj estis translokigitaj al Ŝanhajo post la atako kontraŭ Pearl Harbor. Post postulo de la germanoj ili estis enfermitaj en la Ŝanhaja geto. 

La pakto Ribbentrop-Molotov, kiu traktis neatakon inter Germanujo kaj Sovetunio, starigis novajn malfacilaĵojn por la translokiĝo de judoj al Japanujo.
Somere de la jaro 1940 Sugihara Chiune, la japana konsulo de Litovio, tiam okupita de Sovetunio, eldonis sen oficiala permeso de la registaro transirvizojn al judaj fuĝintoj por ke ili translokiĝu al Japanujo. Tiel ili povis vojaĝi al Vladivostoko kaj enŝipiĝi tie al Curuga, kondiĉe ke ili ricevis alirvizon de Sovetunio. Oficiale tiuj rifuĝintoj devintus pluvojaĝi el Japanujo, sed miloj da judoj sukcesis setli en Kobeon senprobleme. Kiam Germanujo ekmilitis kontraŭ Sovetunion en 1941 ĉesis la martrafiko inter Japanujo kaj Sovetunio, tiel ke la rifuĝintoj ne plu alvenis de Siberio. Tio estis la lasta neoficiala pinto de la plano Fugu. Ekde 1942 la japana registaro decidis ĉesi ĉiajn tiajn agadojn por ne endanĝerigi la aliancon kun la aliaj aksaj povumoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Marvin Tokaye, Mary Swartz; *Fugu Plan: The Untold Story of the Japanese and the Jews During World War Two*, eld. Diane Pub Co, julio 1979, ISBN=0756751012
**Navaleno** [nabaLEno] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, nordokcidente de la provinco Sorio kaj en la *Komarko Pinares* (Komarko Pinaroj) en la nordokcidento de la provinco.

Geografio
---------

*Komarko Pinaroj* en la nordokcidento de la provinco Sorio.
Loko de Navaleno en la provinco Sorio.
La preĝejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,03 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 755 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male akiris preskaŭ 500 loĝantojn dum la jarcento. 

Ĝi distas 47 km de Sorio, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Ĝis 1985 estis fervoja stacidomo. Tie oni filmis scenon de la filmo de 1965 *Doctor Zhivago* de David Lean.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj lignoproduktado, fungokolektado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo de Sankta Stefano, la urbodomo ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Pinares |
| --- |
| Abejar• Cabrejas del Pinar• Casarejos• Covaleda• Cubilla• Duruelo de la Sierra• Herrera de Soria• Molinos de Duero• Montenegro de Cameros• Muriel de la Fuente• Muriel Viejo• Navaleno• Salduero• San Leonardo de Yagüe• Talveila• Vadillo• Vinuesa |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351646
* VIAF: 316735461
 |
La **Kodekso de Halepo** (hebree כֶּתֶר אֲרָם צוֹבָא‎, Kéter ʾArám Ṣová, latine *Codex Aleppensis*) estis ĝis ĝia damaĝiĝo (1947) la plej malnova plena manuskripto de la masora hebrea biblio. Ĝi nun enhavas ankoraŭ 295 el la originaj 487 (aliaj fontoj: 480) folioj kaj troviĝas en Jerusalemo en la Israela Muzeo en Relikvokesto de libroj. 

Kodekso de Halepo: 10a-jarcenta Hebrea Biblio kun Masoreta interpunkcio (Joŝua 1:1).

Estiĝo
------

La konsonantoj de la kodekso estis skribitaj en ĉ. 920 p.K. ĉe Tiberias (Israelo) fare de skribisto Ŝ'lomo ben Buja'a. La tekston poste kontrolis Aaron ben Moŝe ben Aŝer, vokalizita kaj provizita per masoretaj rimarkoj. Ben Aŝer estis la lasta kaj plej fama membro de la gramatikista familio Ben Aŝer el Tiberias, kiu formis la plej precizan enkadrigon de Masorah kaj tiel la hebrean biblion.

La manuskripto estis rigardata ekde la komenco kiel ekzemplo-dona kodekso.

Historio
--------

En mezo de la 11-a jarcento, la kodekson aĉetis la Karea komunumo de Jerusalemo. Iom poste, ĝi iĝis rabaĵo kaj kunportita fare de selĝukoj (1071) aŭ dum la unua krucmilito (1099). La kodekso poste aperis en rabinata sinagogo de Kairo, kie uzis ĝin Moses Maimonides. Posteuloj de Maimonides kunportis ĝin en fino de la 14-a jarcento al Halepo (Sirio). La komunumo en Halepo protektis ĝin dum ses jarcentoj, la komunumo malpermesis eĉ ties kompletan filmadon, esploradon. Poste evidentiĝis, ke do ekzistas fotaĵoj pri unuopaj paĝoj, tiel el jaro 1887 kaj 1910.

Dum la pogromoj kontraŭ la judoj kaj judaj posedaĵoj en decembro de 1947 en Halepo, la malnova sinagogo estis bruligita kaj la kodekso damaĝiĝis. La precizaj cirkonstancoj de la damaĝiĝo estas ĝis hodiaŭ neklaraj. Judoj de Halepo asertas, ke la mankantaj paĝoj neniiĝis; aliflanke la restantaj paĝoj ne montras fajran damaĝiĝon (la malhelaj makuloj ĉe la randoj estas fungaj damaĝoj).

Oni kunportis la kodekson en januaro 1958 al Jerusalemo, kie ĝi hodiaŭ troviĝas. Mankintaj paĝoj aperis en 1981, 2007; tiel oni supozas, ke ekzistas pliaj paĝoj, kiujn la membroj de la juda komunumo eltiris kaj kunportis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Redaktado de Kodekso de Halepo - Mikraot Gedolot Haketer (hebree)

* Kodekso de Halepo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kodekso de Halepo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Nazareno Etla** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Nazareno Etla*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 063.

Geografio
---------

**Nazareno Etla** apartenas al la distrikto Etla al kiuj apartenas entute 23 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3720 loĝantojn. El tiuj estis 1742 viroj kaj 1978 virinoj. La komunumo havas surfacon de 16.60 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1600 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 42 indiĝenoj. El tiuj 36 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 36 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Nazareno Etla Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
- ﻿ EU-anoj en la Eŭrozono (20)

- ﻿ EU-anoj devigataj eniri en la Eŭrozonon (6)

- ﻿ EU-anoj kiuj ne estas devigataj eniri en la Eŭrozonon pro traktadoj (Danio)

- ﻿ Ne-EU-anoj kiuj uzas la eŭron konkorde kun la EU (4)

- ﻿ Ne-EU-anoj kiuj uzas la eŭron sen konkordo kun la EU (2)

**Eŭrozono**, ankaŭ nomata Eŭrospaco aŭ Eŭroareo, estas tiu parto de la membroŝtatoj de Eŭropa Unio en kiu validas la monunuo eŭro. La eŭrozonon partoprenas (en 2023) dudek ŝtatoj  kun entute ĉirkaŭ 340 milionoj da loĝantoj: Aŭstrio, Belgio, Estonio, Finnlando, Francio, Germanio, Grekio, Hispanio, Irlando, Italio, Kipro, Kroatio, Latvio, Litovio, Luksemburgo, Malto, Nederlando, Portugalio, Slovakio kaj Slovenio.

La sep restantaj ŝtatoj de la Eŭropa Unio (ankoraŭ) ne apartenas al la eŭrozono: Bulgario, Ĉeĥio, Danio, Hungario, Pollando, Rumanio kaj Svedio.

La ŝtatetoj Andoro, Monako, San-Marino kaj Vatikanurbo ne partoprenas la eŭrozonon, ĉar ili ne estas membroŝtatoj de la Eŭropa Unio. Tamen, pro duflankaj interkonsentoj kun EU ili rajtas - laŭ strikte limigita interkonsentita amplekso - uzi eŭron kiel sian monunuon, kaj stampigi proprajn eŭro-monerojn.

Krome, eŭro estas la valuto aŭ gvidvaluto en proksimume 30 pliaj regnoj aŭ ŝtatoj de regnoj. Kun ili, 40 regnoj kaj partoj de regnoj uzas la eŭron aŭ valuton dependan de la eŭro.

La 1-an de januaro 2023, Kroatio iĝis la 20-a lando de la Eŭrozono.

Kondiĉoj por aliĝi al la eŭrozono
---------------------------------

La decidon pri la unuaj eŭro-membrolandoj faris la Konsilio de la Eŭropa Unio la 3-an de majo 1998. Akceptitaj kiel membroj estis Aŭstrio, Belgio, Finnlando, Francio, Germanio, Hispanio, Irlando, Italio, Luksemburgio, Nederlando kaj Portugalio. Grekio en tiu momento ankoraŭ ne plenumis la EU-konverĝokriteriojn, sed estis aligita en 2000 kaj enkondukis la eŭron en la jaro 2001.

Post la Eŭropuniaj plilarĝigoj en 2004 kaj 2007, novaj ŝtatoj eniris la eŭrozonon: Slovenio aliĝis la 1-an de januaro 2007, Kipro kaj Malto la 1-an de januaro 2008, Slovakio la 1-an de januaro 2009, Estonio la 1-an de januaro 2011, Latvio la 1-an de januaro 2014, Litovio la 1-an de januaro 2015, Kroatio la 1-an de januaro 2023.

Danio postulis, antaŭ ol subskribi la Traktaton de Mastriĥto, esti sendevigita eniri eŭrozonon. Ankaŭ Britio ne volis eniri ĝin antaŭ sia decido foriri EU-n.

Svedio konscie lezis la konverĝokriteriojn por ne esti devigita enkonduki eŭron.

Fontoj
------

1. ↑   Membro-ŝtatoj de Eŭrozono (france). Arkivita el la originalo je 2010-08-10. Alirita 2022-09-02.
2. ↑   Uzado de eŭro en kaj ekster EMU (france).
3. ↑  René Leboutte.  (2008) *Histoire économique et sociale de la construction européenne* (france).

Vidu ankaŭ
----------

* Eŭrosistemo

* Kategorio Eŭrozono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 202730
* GND: 7553526-9
* LCCN: sh2002007527
* VIAF: 295152138683110982481
* ISNI: 0000 0001 2237 1847
* LIBRIS: 113641
 |
**Nazivajevsk** (ruse *Называевск*) estas urbo en Omska provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 52413.

La urbo estis fondita en jaro 1911 dum konstruado de de fervojo.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1956.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Nazivajevskaja (Называевская) ĝis 1933;
* Novonazivajevka (Новоназываевка) ekde 1933 ĝis 1947;
* Nazivajevka (Называевка) ekde 1947 ĝis 1956.

La interurba telefona kodo estas 38161, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 3 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 55° 34′ N 71° 21′ O﻿ / ﻿55.567 °N, 71.350 °O﻿ / 55.567; 71.350 (mapo)Koordinatoj: 55° 34′ N 71° 21′ O﻿ / ﻿55.567 °N, 71.350 °O﻿ / 55.567; 71.350 (mapo).

En la urbo estas fervoja stacio Nazivajevskaja (Называевская) (malfermita en 1913).

Traduko de nomo de la urbo estas io simila al "urbo de nomigo".

En jaro 1959 la urbo havis 16,4 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 13 mil loĝantojn.
**József Széll** [jOĵef sEl], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj plennome **Széll József Antal** estis hungara departementa oficisto, parlamenta deputito, bienulo. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *dukai kaj szentgyörgyvölgyi* [sentdjordjvoldji], liaj ambaŭ filoj estis Kálmán Széll kaj Ignác Széll.

József Széll naskiĝis la 11-an de majo 1801 en Bucsu, li mortis la 6-an de aprilo 1871 en Szombathely.

Biografio
---------

József Széll akiris diplomon en Jura Akademio (Győr). Inter 1842-1848 li estis subdepartementestro de Vas (historia departemento), ekde 1844 ankaŭ parlamentano. Dum la hungara revolucio de 1848 li denove estis elektita parlamentano, sed en la sekva jaro li jam ne apogis tiun parlamenton. Ekde 1850 dum la politika subpremado li forlasis la politikon kaj li okupiĝis nur pri la familia bieno. Tamen li havis amikan rilaton kun Ferenc Deák. En 1861 la politiko mildiĝis (ne estis diktatora), li denove estis estis subdepartementestro, inter 1865-1867 denove parlamentano, de 1867 ĝismorte li estis departementestro. Li edziĝis en 1842 en Rábahídvég, lia edzino naskis 3 gefilojn inter 1843-1851.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 708448
 |
Historia ejo.
Nova ejo; maldekstre apudas la liberaera herbejo. La **Naĝejo de Arnstadt** (germane: *Schwimmhalle Arnstadt* respektive *Arnstädter Sport- und Freizeitbad*) estas moderna sportloko en la centro de Arnstadt (Wollmarkt 19).

Historio
--------

Jam dum la 18-a jc naĝis arnstadt-aj junuloj en lagetoj antaŭ la Wachsenburg-pordego, kio malpermestis far la polico. La lagetojn oni surŝutis je la komenco de la 19-a jc.

Intertempe kuracistoj postulis la permeson naĝigi klientojn pri sanigaj kialoj. Unu el ili estis filo de la urbo, Valerius Wilhelm Neubeck, kies doktoriĝa tezo temis pri malvarmaj lavadoj kiel ĉefa protektilo por la saneco. Sekve oni duonlegale komencis naĝi en Mühl-foso aŭ en la rivero Gera: naĝado ene de la urbo tamen daŭre restis malpermesite!

En 1838 malfermis doktoro Friedrich Hartmann en sia ĝardeno de ĉe Mühl-foso etan vapornaĝejon, kiu funkciis ĝis 1842. En 1840 oni inaŭguris etan naĝejon (kun malvarma akvo) en Mühl-fosejo (proksime de Öl-muelejo); post 12 jaroj tiu naĝejo makonstruitis pro kaŭzoj sekurecaj.

Ĉe la Pollmann-muelejo starigis en 1849 la societo *Herrenbadverein* naĝejon konsistantan el tri sekcioj. La padelradoj de du muelejoj faris belajn ondojn kaj akvokirlojn: per la el la kluzo enen fluanta akvo iĝis tiom da ŝaŭmo ke oni nomis la naĝejon ŝerce *ŝampanjobano*. En 1853 oni faris naĝejon por virinoj ĉe la Loh-muelejo.

Konstruado de la Wollmarkt-naĝejo
---------------------------------

En 1886 fonditis naĝeja societo laŭ la iniciato de Carl Gloeckner kies ĉefa tasko estis havigi al ĉiuj naĝejon kun enirprezoj malaltaj kaj daŭra dispono dum ĉiuj sezonoj. La urba administracio cedis en 1893 grundon ĉe Woll-bazarplaco kaj la urba ĉefarkitekto Johannes Roggenkamp planis la naĝejon. En 1895 malfermitis la hala naĝejo kiu estis el la unuaj de tia speco. Du kromaj ĉeloj por banoj en kuvo faritis en 1901.

En 1902 kunvenis por la unua fojo la *Naĝoklubo de Arnstadt*. Novaj kuvoj, vaporbanoj, elektra lumbano kaj masagoĉambro fariĝis en 1913. En la 1-a de aprilo 1923 ekposedis la naĝejon la urbo. En 1926 sekvis la konstruo de naĝejo sub libera aero kaj samtempe la pligrandigo de la hala parto. En 1965 aldonitis saŭno.

Restaŭradoj post 1990
---------------------

Post la plurajn jarojn daŭranta fermo en 1997 sekvis la reinaŭguro de modernega sporta kaj libertempa naĝejo en 1999. En 2003 alikonstruitis la duŝejoj adaptote al la deziroj de la naĝantoj, en 2005/06 oni modernigis ankaŭ la saŭnojn.

Nunaj ofertoj (superrigardo)
----------------------------

* Sportnaĝbaseno kun 6 lanoj (po 25 m)
* lerniga baseno kun akvoprofundo de 0,60 ĝis 1,30 m
* ĝojiga baseno kun akvoatrakcioj
* du porinfanaj basenoj kun glitejo
* hidromasaĝaj basenoj
* diversaj saŭnoj (de varma aero; biologia; vapora)
* solarioj
* granda herbaro subĉiela kun loko por plaĝa flugpilkado kaj tabloteniso

Eksteraj ligiloj
----------------

Hejmpaĝo.
**Manoel Jardim GOMES**, pli konata kiel **Manoel Gomes** (Balsas, 2-an de decembro 1969 ), estas brazila *brega* kantisto kaj komponisto. Li estas konata pro kreado de la kanto "Caneta Azul", kiu iĝis interreta memeo.

Biografio
---------

Manoel Gomes estis naskita en Balsas kaj, ekde infanaĝo, li interesiĝis pri muziko. La kantisto eĉ deklaris, en intervjuoj, ke li verkas kantojn ekde li estis 15-jara. Li frekventis mezlernejon kaj ĝis 2019 laboris kiel sekuristo.

Kariero
-------

Akiris konatecon en 2019 per la kanto "Caneta Azul", verkita de Manoel mem. Li skribis la kanton bazitan sur persona sperto de ofta perdado de siaj skribiloj en la lernejo. La kanto iĝis virusa kaj estis ludita de pluraj artistoj en la muzika scenejo, kiel ekzemple Wesley Safadão kaj Simone Mendes. Manoel nur registris la kanton post ĝia sukceso. Post lia tuja sukceso, Manoel komencis vojaĝi tra tuta Brazilo kaj en diversaj ŝtatoj.

En aŭgusto 2020, Manoel Gomes publikigis *Caneta Azul*, sian debutalbumon. La projekto havis muzikan produktadon kaj aranĝojn de perkutisto Laércio da Costa. 

### Politiko

Per la projekto *Peneta Azul*, Manoel Gomes sukcesis revivigi sian popularecon en 2021, precipe en sociaj retoj kiel TikTok kaj Instagram. En la sama jaro, la muzikisto konkurencis por ŝtatdeputito por Maranhão por la Liberala Partio. La muzikisto ricevis 7 mil voĉojn kaj ne venkis en la elektoj, sed sukcesis akiri lokon kiel anstataŭanto. 

#### Agado en elektoj

| Jaro | Elekto | Partio | Oficejo | Voĉoj | Rezulto | Ref |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2022 | Ŝtato en Maranhão | PL | Ŝtata Reprezentanto | 7 543 (100-a) | Ne elektita |

Diskoj
------

* 2020: Caneta Azul
* 2023: *Manoel Gomes Collection (Blua Plumo) - 27 Sukcesoj*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839468
 |
Kalabrio sur la mapo de Italio
La '**Ndrangheta estas** mafia organizaĵo kies bazo estas en la itala regiono nomita Kalabrio. Ĝi estas tre aktiva en la sektoroj de vendado de drogoj (narkotaĵoj) kaj de recikligo de mono akirita kontraŭleĝe (krime) .
La Ndrangheta havas tre grandan influon sur la socio de Kalabrio.
Malgraǔ, ke ne estas tiel konata kompare kun la sicilia La Cosa Nostra kaj nomata kiel dua kategoria kompare kun la napola camorra aŭ apulia **Sacra Corona Unita** tamen en la 90-aj jaroj de la 20a jc kaj komence de la 21a jc ĝi fariĝis la plej potenca krima organizaĵo en Italio. La Ndrangheta agas sendepende de la sicilia mafio, sed de tempo al tempo ili kunlaboras pro la geografia proksimeco de Sicilio kaj Kalabrio.

Etimologio de la termino
------------------------

La termino "Ndrangheta" devens de la greka: ἀνδραγαθία (andragathia) t.e. heroeco, kuraĝo kaj virto.

Panoramo de la ĉefurbo de Kalabrio Reggio di Calabria
La situo de la ĉefurbo de Kalabrio Reggio di Calabria en la itala regiono Kalabrio
La kontrabando de kokaino estas la ĉefa fonto de profitoj de la Ndrangheta
Pulvero da pli malpli pura kokaino
La verda folio de la kokao (kokao-planto)

* Kategorio Ndrangheta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Brunnadern-Neckertal (stacidomo). |


**Neckertal** estas komunumo de la elektodistrikto Togenburgo en Kantono Sankt-Galo en Svislando. Ĝi havis 4151 loĝantojn dum ĝia fondiĝo je la 1-a de januaro 2009.

Geografio
---------

La komunumo Neckertal situas ĉe la bordo de la rivero Necker, laŭ kies valo la komunumo nomiĝas kaj kiu alfluas al Turo. La komunumo konsistas el la tri iamaj komunumoj Brunnadern, Mogelsberg kaj Sankt-Peterzell, al kiuj siavice apartenas multnobraj setlejoj kaj vilaĝetoj.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Neckertal limas en nordo al Lütisburg, en nordoriento al Degersheim, en oriento al Schwellbrunn (AR), en sudoriento al Schönengrund (AR), en sudo al Hemberg, en sudokcidento al Wattwil, en okcidento al Oberhelfenschwil, kaj en nordokcidento al Ganterschwil.

Trafiko
-------

Tra la komunumo pasas la trajnlinio de la Svisaj Sudorientaj Fervojoj de Rapperswil al Sankt-Galo, kiu disponas sur la komunumo teritorio pri stacidomo de Brunnadern kaj Mogelsberg. La komunumoparto Sankt-Peterzell estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de la stacidomo de Brunnadern tra Schönengrund al Herisau. Alia poŝtaŭtolinio kondukas de Sankt-Peterzell al Hemberg.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 8 de Wil al Herisau kaj la kantona vojo n-ro 30 de Wattwil al Brunnadern trans Wasserflue-Pasejo.

Historio
--------

La komunumo estiĝis per kuniĝo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Brunnadern, Mogelsberg kaj Sankt-Peterzell surbaze de publika baloto de la 21-a de oktobro 2007.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Wolfgang Göldi*: *Neckertal* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-07-09)

Vidu ankaŭ
----------

* Brunnadern-Neckertal (stacidomo)
* Mogelsberg (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Neckertal
* Neckertal en la Historia Leksikono de Svislando

 Vikifontaro|}}* La vikipedia komunejo

- Kunlaboru en Commons **Komunejo** proponas multimediajn dosierojn al temo sub la gloso **Neckertal**
Bildoj
------

	* Preĝejo de BrunnadernPreĝejo de Brunnadern
	* Necker ĉe BrunnadernNecker ĉe Brunnadern
	* Katolika preĝejo de Sankt-PeterzellKatolika preĝejo de Sankt-Peterzell
	* Wald, komunumo NeckertalWald, komunumo Neckertal
  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Togenburgo |
| --- |
| Bütschwil • Ebnat-Kappel • Ganterschwil • Hemberg • Kirchberg • Krinau • Lichtensteig • Lütisburg • Mosnang • Neckertal (Brunnadern • Mogelsberg • Sankt-Peterzell) • Nesslau-Krummenau • Oberhelfenschwil • Stein • Wattwil • Wildhaus • Malnov-Sankt-Johano (Wildhaus • Malnov-Sankt-Johano) |  |

 |
Nedegenera (supre) kaj degenera (sube) trianguloj
En matematiko, **triangula neegalaĵo** aŭ **neegalaĵo de triangulo** estas teoremo diranta ke por ĉiu triangulo, la mezuro de iu latero estas ne pli granda ol sumo de la aliaj du lateroj sed ne malpli granda ol la diferenco inter la aliaj du lateroj.

La triangula neegalaĵo estas teoremo en spacoj kun reelaj nombroj, en ĉiuj el eŭklidaj spacoj, la Lp spacoj (*p* ≥ 1), kaj ĉiuj enaj produtaj spacoj. Ĝi ankaŭ aspektas kiel aksiomo en la difino de multaj strukturoj en analitiko kaj funkcionala analitiko, kiel normigitaj vektoraj spacoj kaj metrikaj spacoj.

Por ĉiu nedegenera triangulo en eŭklida spaco, la mezuro de iu latero estas malpli granda ol sumo de la aliaj du lateroj sed pli granda ol la diferenco inter la aliaj du lateroj.

Normigita vektora spaco
-----------------------

En normigita vektora spaco *V*, la triangula neegalaĵo estas

||*x* + *y*|| ≤ ||*x*|| + ||*y*||     por ĉiuj *x*, *y* en *V*
tio estas, la normo de la sumo de du vektoroj estas maksimume same granda kiel la sumo de la normoj de la du vektoroj.

La reela linio estas normigita vektora spaco kun la absoluta valoro kiel la normo, kaj tiel la triangulaj neegalaĵoj por ĉiu reelaj nombroj *x* kaj *y* estas:

|x+y| ≤ |x|+|y|

Metrika spaco
-------------

En metrika spaco *M* kun metriko *d*, la triangula neegalaĵo estas

*d*(*x*, *z*) ≤ *d*(*x*, *y*) + *d*(*y*, *z*) por ĉiuj *x*, *y*, *z* en *M*
tio estas, la distanco de *x* al *z* estas maksimume same granda kiel la sumo de la distanco de *x* al *y* kaj la distanco de *y* al *z*.

Konsekvencoj
------------

Jenaj konsekvencoj de la triangulaj neegalaĵoj estas ofte utila; ili doni subaj baroj anstataŭ superaj baroj:

| ||*x*|| - ||*y*|| | ≤ ||*x* - *y*|| aŭ por metriko | *d*(*x*, *y*) - *d*(*x*, *z*) | ≤ *d*(*y*, *z*)
Ĉi tio implicas ke la normo ||*-*|| kiel bone distanca funkcio *d*(*x*, *-*) estas 1-Lipschitz-a kaj pro tio kontinua.

Vidu ankaŭ en neegalaĵo de Koŝio-Schwarz.

Male en spaco de Minkowski
--------------------------

En la kutima spaco de Minkowski kaj en spaco de Minkowski etendita al ajna kvanto de spacaj dimensioj, alprenanta nulan aŭ tempsimilan vektorojn en la sama tempa direkto, la triangula neegalaĵo estas dorsflankita:

||*x* + *y*|| ≥ ||*x*|| + ||*y*|| por ĉiuj *x*, *y* en *V* tiaj ke ||*x*|| ≥ 0, ||*y*|| ≥ 0 kaj *tx* *ty* ≥ 0
Fizika ekzemplo de ĉi tiu neegalaĵo estas la ĝemela paradokso en speciala relativeco.

Vidu ankaŭ
----------

* Polariza idento
Pri la komunumo
---------------

**Neerach** estas komunumo en la distrikto Dielsdorf, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 2808 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Centro de Riedt
Nerach situas en relative ebene kamparo. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Neerach kaj Riedt. La sudorientan parton de la komunuma teritorio kovras la marĉo de Neerach, belega naturprotektejo, kiu estas rifuĝejo de multaj minacataj plantoj bestoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,01 km², de kiuj 5,5% estas kovritaj de arbaro, 65,0% servas por agrikulturo kaj 11,1% por setlejoj.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Neerach limas en nordo al Stadel ĉe Niederglatt, en nordoriento al Hochfelden, en oriento al Höri, en sudoriento al Niederglatt, en sudokcidento al Steinmaur kaj en nordokcidento al Bachs.

Trafiko
-------

Neerach estas per poŝtaŭtobusoj bone konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio.

Historio
--------

Unua dokumenta mencio de setlejo en Neerach estas de *Riedt*, kiu datiĝas el la jaro 1149. Tiam certa Berchtold transdonis bienon en Riet al la Monaĥejo Martin sur la Zurika Monto. La unua dokumenta mencio de Neerach mem datiĝas el la jaro 1169 kaj ankaŭ temas pri donaco al la sama monaĥejo; tiel estis mencitaj kiel atestantoj la fratoj *Ruodgerus* kaj *Otto* de *Nerracho*. En la jaro 1442 falis sub zurika regado kaj restis ĝis la jaro 1798 parto de la ĉefvoktejo Neuamt.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Neerach

* Kategorio Neerach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Dielsdorf |
| --- |
| Bachs • Boppelsen • Buchs ZH • Dällikon • Dänikon • **Dielsdorf** • Hüttikon • Neerach • Niederglatt • Niederhasli • Niederweningen • Oberglatt • Oberweningen • Otelfingen • Regensberg • Regensdorf • Rümlang • Schleinikon • Schöfflisdorf • Stadel ĉe Niederglatt • Steinmauer • Weiach |  |

 |
*Capelas imperfeitas* de Batalha, Portugalio.
La Szkieletor en Krakovo, Pollando, restas nefinita, ĉar finkonstrui aŭ malkonstrui ĝin estos tro multekosta.
**Nefinita konstruaĵo** estas arkitektura konstruaĵo, forlasita antaŭ ol esti finkonstruita. Temas ankaŭ pri konstruataj konstruaĵoj, ĉefe kiam la konstruado antaŭeniras nur malrapidege.

Multaj konstruprojektoj restis nefinitaj je diversaj etapoj. La laboro povus esti finita kiel projekto kaj neniam esti realiĝin, aŭ estos fordoni dum konstruo.

Unu el la plej konataj daŭre nefinitaj konstruaĵoj estas la Pentofera Templo de la Sankta Familio de Antoni Gaudí en Barcelono, preĝejo, kiun oni ekkonstruis en la 1880-aj jaroj, kaj kiun oni nun supozas finkonstruita en la 2020-aj jaroj.

En la najbara lando Portugalio estas unu el la plej konataj monumentoj de la lando nome Monaĥejo de Batalha kies Panteono de Don Duarte restis el 1434 kiel nefinita konstruaĵo kaj precize tio estas parto de ties nuna allogaĵo, ĉar la taga lumo permesas vidi la internon de ege bela gotika konstruaĵo nome en la portugala *Capelas imperfeitas* (Nefinitaj Kapeloj). Fakte la diferenco inter tiu konstruaĵo kaj aliaj famaj nefinitaj konstruaĵoj estas ke tute oni ne intencas fini ties konstruadon, kio tute estus atenco kontraŭ la esenco de tiom antikva monumento.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Nefinita konstruaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Nefinitaj konstruaĵoj (Rick Edmondson)
* Nefinitaj britaj aŭtoŝoseoj ĉe Pathetic Motorways