recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Tynaarlo, vidaĵo
**Tynaarlo** estas vilaĝo en la nederlanda provinco Drento. 

La vilaĝo estas parto de la municipo Tynaarlo, kiu estas nomita laŭ tiu vilaĝeto. Dum la kunfandiĝo de la antaŭaj komunumoj Eelde, Vries kaj Zuidlaren ekde la 1-a de januaro 1998 en la komenco oni elektis kiel nova nomo *Zuidlaren*. Tio kaŭzis protestojn en ambaŭ aliaj loĝlokoj. Tial oni elektis la nomon de la vilaĝeto kio situas proksimume meze inter la aliaj pli grandaj vilaĝoj.

Tynaarlo estas malnova vilaĝo, apud la N386 de Vries al Zuidlaren kaj la A28, meze inter Assen kaj la urbo Groningo. 

La malnova agrara karaktero grandparte estas konservita en la malnova centro kun granda kaj arboriĉa vilaĝcentra placo. La vilaĝo tamen ne plu havas multajn aktivajn agrokultivistojn. Ĝi nun estas navedula vilaĝo kun novaj kvartaloj. 

Je la orienta flanko de la vilaĝo, en la direkto de Zeegse, troviĝas eta dolmeno (D6) kun tri kovroŝtonoj

Mapo
Dolmeno D6

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de dolmenoj en Nederlando

* Kategorio Tynaarlo (vilaĝo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***VIA, la voie du peuple*** (**VIA, la vojo de la popolo**) estas la nuna nomo, ekde 2020, de la antaŭa partio **Kristana Demokrata Partio** (france: ***Parti Chrétien Démocrate*** aŭ **PDC**). La signifo de *VIA* en la latina lingvo estas VOJO. 

En 2002, **Forumo de Sociaj Respublikanoj** (france: *Forum des Républicains Sociaux* aŭ FRS) estis franca politika partio kreita de Christine Boutin. Ĝi estis asociita kun UMP. Ĉi tiu partio rilatis al la kristana demokratia tendenco, kaj metas fortan emfazon al socia konservativismo.

La 20an de junio 2009, la membroj de la FRS adoptis la novan nomon, **Kristana Demokrata Partio** (france: ***Parti Chrétien Démocrate*** aŭ **PCD**), proponita de Christine Boutin.

La 10an de julio 2013, Christine Boutin anoncis, ke ŝi eksiĝas el la prezidanteco. Ĉi tiu estas akceptita unuanime. Charles-Henri Jamin tiam transprenas la provizoran estron de la partio ĝis la elekto de Jean-Frédéric Poisson ĉe la Partia nacia konvencio de la 16-a de novembro 2013.

En julio 2020, Jean-Frédéric Poisson anoncis sian kandidatecon por la prezidantaj elektoj en 2022. Prezentante sin kiel "konservativa" kandidato, li intencis defendi "francan suverenecon", malcentralizadon kaj "francan kulturon" ,. La sekvan oktobron, PCD fariĝis "VIA, la vojo de la popolo", kies li estas la partioprezidanto.

Referencoj
----------

1. ↑   Jean-Frédéric Poisson candidat à la présidentielle (france). leparisien.fr (16a de julio 2020). Alirita 18a de juliot 2020..
2. ↑  Loris Boichot (16a de julio 2020).  *Présidentielle 2022 : Jean-Frédéric Poisson se déclare candidat «conservateur»* (Prezidenta elekto de 2020: Jean-Frédéric Poisson prezentas sin "konservatica" kandidato) (france). lefigaro.fr..
3. ↑   *Le Parti démocrate-chrétien devient la « voie du peuple »* (La Kristina demokrata partio igxas "La vojo de la popolo") (france). la-croix.com (2020-10-07). Alirita 2020-10-19..

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala TTT-ejo (france) Arkivigite je 2006-10-04 per la retarkivo Wayback Machine
**VLC Media Player** ("plurmedia ludilo VLC") estas libera plurmedia legilo. Ĝi estas la ĉefa programaro de la projekto VideoLAN.

Temas pri videolegilo vere plurcela, kiu kapablas legi tre diversajn aŭdformatojn kaj videoformatojn (MPEG-1/2/4, AVI, Vorbis, Ogg Theora, MPEG Audio, MP3…) sen eksteraj kodeksoj. Krom la dosieroj, ĝi ankaŭ povas legi la lumdiskegojn (DVD), la aŭdlumdiskojn, la videolumdiskojn, retfluojn (TTT-radion kaj TTT-televidon, plurdissendajn fluojn UDP, realtempajn fluojn RTP/RTSP), ek de kodilaj kartoj aŭ akirilaj kartoj, sub Vindozo same kiel sub GNU/Linukso, kaj ek de satelitkartoj (nur sub Linukso).

VLC iĝis referenca plurmedia legilo pro sia fortikeco, kiun demonstras sia granda kapableco por legi video-dosierojn dum ilia elŝutado enkadre de samtavola komunikado P2P (kiel sur eMule aŭ Kazaa).

Plie, VLC estas programaro, kiu kapablas dissendi sur reton aŭ sekurkopii fluojn. Vi tiamaniere povas ĝin uzi por dissendi laŭ la protokoloj HTTP, [[UDP], ... etc.

VLC komplete kongruas kun la protokolo IPv6.

Tiu dissendofunkciaro inkludas ankaŭ sistemon por transkodi la fluojn, kiu permesas, ekzemple, dissendi lumdiskegon samtempe kodatan al DivX se la reto ne akceptas la fluon de lumdiskego. Kun VLC, kio legeblas, tio dissendeblas kaj transkodeblas.

Krome, VLC estas plurplatforma programaro, funkcianta sub Vindozo, Mac OS X, GNU/Linukso, BSD, multaj Uniksaj sistemoj, sub la Linuksaj Familiar kaj Zaurus (Linukso por poŝkomputilo). Aldonota estos versio, nun pretigata, por PocketPC (poŝkomputilo sub Vindozo).

Vidu ankaŭ
----------

* VideoLAN
* Plurmedio

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Oficiala retejo

* VLC Media Player en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio VLC Media Player en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Tzimol** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tzimol. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07104.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12757 loĝantojn. El tiuj estis 6233 viroj kaj 6524 virinoj. La komunumo havas surfacon de 32 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1380 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7557 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 5337 scipovis legi kaj skribi kaj 2217 personoj estis analfabetoj. Do 71% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 29% estis analfabetoj.

11925 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 134 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 1.12% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tzimol Arkivigite je 2007-09-30 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Vadillo de la Guareña** [baDIljo] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al La Guareña en la plej sudoriento de la provinco. *Vadillo de la Guareña* estas komprenebla etimologie al *Vadejeto de la rivero Guareña*.

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 44,16 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 248 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 650 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 50 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, lime kun Guarrate, Fuentelapeña, Alaejos, Castrillo de la Guareña kaj La Bóveda de Toro.

La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. Ĝi apartenis al la Ordeno de Sankta Johano (kies kruco aperas en la blazono), poste al la episkopo de Zamoro, poste al la provinco de Toro. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

* Vadillo de la Guareña en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Vadillo de la Guareña en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753969
 |
**Tyyne Leivo-Larsson** (nask. 3-an de marto 1902, mort. 1-an de aŭgusto 1977) estis finnlanda esperantisto, ambasadoro, ministro kaj parlamentano. Ŝi lernis esperanton en 1919. Ŝi estis elektita al Finnlanda parlamento en 1948 kaj tie ŝi reprezentis Socialdemokratan partion ĝis 1957. Ŝi estis ministro pri sociaj aferoj inter 1948–1950, 1954–1957 kaj 1958. En 1958 ŝi funkciis kiel vica ĉefministro kaj dum oficvojaĝo de la ĉefministro ŝi estis la unua virino en Finnlando, kiu prezidis la registaron. Ŝi estis la unua finnlanda virino, kiu funkciis kiel ambsasadoro en Oslo de 1958 ĝi 1965 kaj en Rejkjaviko de 1959 ĝis 1965. En Oslo ŝi prelegis foje en Esperanto-klubo de Oslo. Poste ŝi estis elektita al parlamento el Socialdemokrata ligo de laboristoj kaj etkampuloj de 1966 ĝis 1969. Ŝi edziniĝis kun Bror Nils Larsson en 1937. En Universala Kongreso en Helsinki en 1969 ŝi prelegis pri socia protekto en Finnlando.

* Kategorio Tyyne Leivo-Larsson en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Situo de Táliga en la provinco de Badajoz
**Táliga** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. 

La loĝantoj nomiĝas *taligueños*. La censita populacio en 2008 estis de 808 loĝantoj.

Situo
-----

Táliga estas situa en la sudokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Llanos de Olivenza, je altitudo de 315 m; je 42 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 31 km².

Táliga situas sude de la komarko de Llanos de Olivenza. Limas kun la teritorioj de Alconchel (Badajoz) okcidente kaj Barcarrota oriente kaj ligiĝas al tiuj pere de la ŝoseo  **EX-313**.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Historio
--------

Portugalio ne agnoskas la hispanecon de tiu municipo kune kun la teritorioj de Olivenza kiujn alposedigis Hispanio ĉirkaŭ la Viena kongreso komence de la 19a jarcento. (Vidu artikolon Olivenza).

Formis parton de Portugalio dum pli da kvin jarcentoj ĝis ties aneksiiĝo al Hispanio en 1801, kiel *freguesia* de la municipo de Olivenza laŭ la nomo de *Nuestra Señora de la Asunción de Táliga* (*Nossa Senhora da Assunção de Talega* en la portugala [aŭ Táliga]). Ĝi ĉesis formi parton de la municipo de Olivenza ĉirkaŭ 1850 kaj la municipa dokumentaro ekas en 1871.

Demografio
----------

| Demografia evoluo de Táliga inter 1991 kaj 2007 |
| --- |
| 1991 | 1996 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 |
| 736 | 773 | 766 | 762 | 738 | 719 | 712 | 694 | 677 | 791 |
**Ucero** [uZEro] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko *Tierras del Burgo*.

Geografio
---------

Komarko *Tierras del Burgo* en la okcidento de la provinco Sorio.
Loko de Ucero en la provinco Sorio.
Kastelo de Ucero.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 17,13 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 63 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 270 loĝantojn el la 1910-aj jaroj. 

Ĝi distas 71 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj estas inter Brazacorta kaj Quintanilla de Nuño Pedro. La municipo enhavas la loĝlokojn Río Chico, Río Lobos, Ucero kaj Valdelinares.

Kun Herrera de Soria kaj Nafría de Ucero ĝi regas komunumon konatan kiel *Comunidad de Herrera de Soria, Nafría de Ucero y Ucero*, kun area etendo de 384,84 hektaroj.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La senjorlando de Ucero apartenis en la 13-a jarcento al Juan García de Ucero, edzo de María de Meneses, kaj post lia morto, lia edzino heredis ĝin kaj donis ĝin al la sia filino ekstergeedza kun la reĝo Sanĉo la 4-a, nome Violante Sánchez de Kastilio.

En dokumento de la 13a de novembro 1325 en Avinjono, la papo Johano la 22-a komisiis al la ĉefepiskopo de Toledo, Juan de Aragón, atenti la plendon inter Violante Sánchez kaj la episkopo de Osma, Juan Pérez de Ascarón, pro la posedo de la senjorlando de Ucero, apartenanta laŭleĝe al ŝi pro heredo patrino kaj okupaciita kaj retenita eksterleĝe de la episkopo, laŭ ŝi.

En la Censo de 1879 de la Grafo de Floridablanca, ĝi estis ĉefurbo de la Partio de Ucero en la *Intendencia de Soria*, kun jurisdikcio de abtlando sub aŭtoritato de urbestro, nomumita de la episkopo de Osma.

Ekonomio
--------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Ĝi famas historie pro la mezepoka kastelo kaj nuntempe pro la elirejo al la Natura Parko Cañón del Río Lobos. 

Inter vidindaĵoj estas la kastelo, preĝejo kaj ermitejoj (kelkaj nur ruinaj).

Bildoj
------

* Ermitejo de Sankta BartolomeoErmitejo de Sankta Bartolomeo
* Rozo de la Ermitejo de Sankta BartolomeoRozo de la Ermitejo de Sankta Bartolomeo

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Eksteraj ligiloj
----------------

* [http:// Oficiala retejo] (hispane)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTierras del Burgo |
| --- |
| Alcubilla de Avellaneda • El Burgo de Osma-Ciudad de Osma • Caracena • Carrascosa de Abajo • Castillejo de Robledo • Espeja de San Marcelino • Espejón • Fresno de Caracena • Fuentearmegil • Fuentecambrón • Langa de Duero • Liceras • Miño de San Esteban • Montejo de Tiermes • Nafría de Ucero • Recuerda • Retortillo de Soria • San Esteban de Gormaz • Santa María de las Hoyas • Ucero • Valdemaluque • Villanueva de Gormaz |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 780623
* VIAF: 316733556
 |
**Tápiószőlős** (tApiOsOlOŝ) estas vilaĝo en Hungario en regiono **Meza Hungario**, en departemento Pest, en subregiono de Cegléd. *Tápió* estas rojo, kunfluanto de rivero Zagyva, la cetero signifas en la loknomo: vitejo.

Blazono de Tápiószőlős

Bazaj informoj
--------------

* 47° 17′ 08″ N 19° 51′ 13″ O﻿ / ﻿47.28556 °N, 19.85361 °O﻿ / 47.28556; 19.85361 (mapo)Koordinatoj: 47° 17′ 08″ N 19° 51′ 13″ O﻿ / ﻿47.28556 °N, 19.85361 °O﻿ / 47.28556; 19.85361 (mapo)
* Areo:30 km²
* Loĝantaro:3030
* Poŝtkodo: 2769
* Telefonprefikso: 53

Situo
-----

Tápiószőlős situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo. Cegléd kaj Abony estas la plej proksimaj urboj.

Historio
--------

Pli frue skitoj, sarmatoj kaj avaroj loĝis tie. La tataroj, poste la turkoj faris senhoma la vilaĝon. La kampoj apartenis poste al Tápiószele. Komence fondiĝis farmoj, la kamparanoj okupiĝis pri vinberkulto. Aro da farmoj ricevis la rangon vilaĝo en 1947.

* Kategorio Tápiószőlős en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Vahagno** (aŭ Vahagan, armene: Վահագն ) estis dio adorita de antaŭ-kristanaj armenoj. Iom da tempo dum lia ekzisto, li formis triunuon kun Aramazd kaj Anahit. Vahagno estis identigita kun la greka dio Heraklo. La pastroj de Vahevahjan-templo, kiu postulis ke Vahagno estis sia propra prapatro, starigis statuon de la greka heroo en ilia rifuĝejo. En la armena traduko de la Biblio, "Heraklo adorita en Tiro estis renomita kiel "Vahagn".

Bildo pri la armena dio kaj drako.Kiam zoroastrismaj ideoj penetris Armenion, ĝenerale anstataŭante la diojn de la lando, ekzistis multe da vigleco en la kultado de Vahagno kaj Mitrao.

La raporto de Moseo de Ĥoreno pri malnovega kanto donas indicon pri lia naturo kaj origino: Antikva armena origino de la naskiĝokanto de Vahagno

En penado estis ĉielo kaj tero,
En penado, ankaŭ, la purpura maro!
La penado tenis en la maro la malgrandan ruĝan kanon.
Tra la anfrakto de la tigo venis antaŭen fumo,
Tra la anfrakto de la tigo venis antaŭen flamo,
Kaj la flamon junulo elĉerpigis!
Fajran hararon havis li,
Jes, ankaŭ, li havis flaman barbon,
Kaj liaj okuloj, ili estis kiel sunoj!
Aliaj partoj de la kanto, kiuj perdiĝis, diris ke Vahagno batalis kaj konkeris drakojn, tial la titolo Viŝabakagh, "drakofaliginto". Li estis alvokita kiel dio de kuraĝo, poste identigita kiel Heraklo. Li ankaŭ estis sundio, rivalo de Baal-ŝamino kaj Miro.

Vidu ankaŭ
----------

* Albiburlian

Armenaj dioj

Anahit   • 
Aramazdo   • 
Astghik   • 
Barŝamino   • 
Mihr   • 
Vahagn   • 
Тоrk Аngеgh

 

* Kategorio Vahagn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Tägerwilen Dorf (stacidomo) kaj Tägerwilen-Gottlieben (stacidomo). |



**Tägerwilen** estas komunumo en la distrikto Kreuzlingen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 3640 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Tägerwilen situas ĉe la suda bordo de Lagorejno oriente de la urbo Konstanco, kies parto Tägermoos situas sur la tereno de la komunumo.

Najbaraj komunumoj
------------------

Tägerwilen limas en sudokcidento al Gottlieben, en sudo al la Lagorejno, je kies alia bordo situas la germana urbo Konstanco, en okcidento al Konstanco kaj Kreuzlingen, en sudoriento al Kemmental, en sudokcidento al Wäldi kaj en okcidento al Ermatingen.

Trafiko
-------

Tägerwilen situas ĉe la trajnlinio de Ŝafhaŭzo al Kreuzlingen kaj ankaŭ havas aliron al la nacia aŭtoŝoseo N7, kiu finiĝas ĉe la komuna doganejo de Germanio kaj Svislando en Tägermoos.

Historio
--------

Kastelo Castell
La unua dokumenta mencio de Tägerwilen datiĝas el la jaro 990 kiel *Tegirwilare*. En mezepoko la Kastelo Castell en Tägerwilen estis la sidejo de la episkopoj de Konstanco. En la jaro 1499 la kastelo estis detruita de la armeoj de la Svisa Ĵurkomunumo dum la Ŝvaba Milito. En sia hodiaŭa formo ĝi estis rekonstruita en la jaro 1725.

Tägermoos
---------

La komunuma parto Tägermoos estas ŝtatpolitika kuriozaĵo, ĉar temas pri svisa teritorio, kiu apartenas municipe al la urbo Konstanco sed jure al la komunumo Tägerwilen. En la ŝtakontrakto inter la Grandduklando Badenio kaj Kantono Turgovio el la jaro 1831 estis fiksita interkonsento pri la aparta statuso de Tägermoos, kiu fiksas ties samtempan apartenecon al la germana urbo Konstanco kaj al la Kantono Turgovio kaj Svislando. Tiel ekzemple la urba polico ekzercas en Tägermoos la juran kontrolon sed sub la leĝo de Kantono Turgovio kaj Svislando. Same la komunumaj impostoj estas pagataj al la urbo Konstanco laŭ svisa juro dum la kantonaj kaj federaciaj impostoj estas ŝuldataj al Svislando.

Vidu ankaŭ
----------

* Tägerwilen Dorf (stacidomo)
* Tägerwilen-Gottlieben (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tägerwilen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Tägerwilen
* Germanlingva teksto pri Tägermoos en Vikifontaro

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Kreuzlingen |
| --- |
| Altnau • Bottighofen • Ermatingen • Gottlieben • Güttingen • Kemmental • **Kreuzlingen** • Langrickenbach • Lengwil • Münsterlingen • Raperswilen • Salenstein • Tägerwilen • Wäldi |  |

 |
Mozaiko de Rohlfs, 1921
La societo ***Weimarer Kunstgesellschaft von Cranach bis Rohlfs e. V.*** estas artoklubo en Vajmaro, Germanujo. 

Ĝiaj taskoj estas engaĝiĝo artoscene. Ĝi kolektigas artŝatantojn - laikulojn kaj fakulojn, kuratorojn, restaŭristojn, muzeologojn ktp. Inspiratas ĝi per la artaĵoj kaj la etoso de la Grandduka-saksia artolernejo vajmara por kio figuras la nomo de Christian Rohlfs: por la arto reen ĝis la 16-a jarcento tipas Lucas Cranach la Maljuna. 

La klubo ankaŭ difinas sin bonvola kaj helpema subtenanto pligrandigante la kolektojn per daŭra aĉeto de novaj objektoj. Tiusencen kaj -celen okazas ade aranĝoj diversaj kaj ekspozicioj. La tuto staras sub la ŝirmo de Klassik Stiftung Weimar kun sidejo samloke. Fondiĝo estis en la 31.7.2012 laŭ privata iniciato kune kun la menciita fondaĵo. La numero en la komerca registro estas VR 1285 (ĉe la Tribunalo de unua instanco, Vajmaro).

Eldonatas de la klubanoj la interesa fakserio *Héritage*. Unua estrarano estas Gregor Seiffert.

Partneroj
---------

Kunlaborado intensa flegatas kun aliaj (amikaraj) societoj, ekz: 

* Freundeskreis des Goethe-Nationalmuseum (Goeto-muzeo)
* Freunde des Liebhabertheaters Schloss Kochberg (Muzeo Kastelo Kochberg)
* Bauhaus.Weimar.Moderne. Die Kunstfreunde e.V. (Bauhaus-muzeo)
* Gesellschaft Anna Amalia Bibliothek (Biblioteko Dukino Anna Amalia)
* Freundesgesellschaft des Goethe- und Schiller-Archivs (Goeto-Ŝilero-Arkivo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Arkivigite je 2021-12-21 per la retarkivo Wayback Machine
*

Notoj
-----

1. ↑
2. ↑
Fakvorto de heraldiko, **vajro** estas pelto, prezentanta helmetformajn bildojn jen el arĝento, jen el lazuro, alterne arigitaj en *horizontalaj linioj* (bildo 1). En normala grandeco, la ŝildon kovras kvar linioj. Vajro bildigas la peltoj de siberia sciuro - (*Sciurus vulgaris varius*), kun blanka ventro, kaj blu-griza dorso.

dekstra

bildo 7
Ekzistas multaj variantoj :

* *Palisa vajro* : senvertikala alterno, la helmetoj konsistigas samkolorajn vertikalajn vicojn (palisojn) (bildo 2) ;
* *Malvajro* : vairo kies paraj linioj estas renversitaj (bildo 7)
* *Kontraŭvajro* : palisa vajro kies paraj linioj estas renversitaj (la helmetoj kuniĝas per bazoj kaj pintoj. bildo 3) ;

Noto: En PIV2002 *Kontraŭvajro* estas erare difinita kiel *palisa*.
* *Vajreto* : malgrandaj helmetoj kiuj ebligas ĉeesto de ses linioj sur la ŝildo;
* *Vajrego* : dikaj helmetoj (malpli ol kvar linioj - tre malofta) ;

Kaj ekzistas multaj aliaj:

La bazaj formoj postulas ke la helmetoj el lazuro havas pinton ĉe la supro. Oni duobligas la nombroj de la variantoj nur renversante ilin

* *Renversita vajro*: la helmetoj el lazuro havas pinton ĉe la malsupro (bildo 4)

Se oni uzas alian koloron ol arĝento kaj lazuro, ne plu temas pri vajro sed pri "vajrumita" (kun la respondaj variantoj: kontraŭvajrumita, trabe vajrumita, vajretumita...) el <nomo de la koloro de la duon-helmeto supre dekstre> kaj <nomo de la alia koloro>:

* *Vajrumita el gorĝo kaj oro* (bildo 5)
* *Kontraŭvajrumita el sinoplo kaj arĝento* (bildo 6)

La uzado de helmetoj kiel desegn-motivo estas relative moderna. Antaŭe uziĝis ondaj formoj, foje T-formoj. Tio ŝajne dependas nur de modo aŭ kutimo, kaj ne modifas la identigan valoron de la blazono.

* Kategorio Vajro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Vajszló** (vajslÓ) estas grandvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Sellye.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 18 km²
* Loĝantaro: 1900
* Poŝtkodo: 7838
* Telefonprefikso: 73

Situo
-----

Vajszló situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Villány-Barcs, Sellye estas la plej proksima urbo. Pécs troviĝas je 33 km.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1244. En 1354 Vajszló ricevis rangon kampurbo. La hungaroj havis tie abatejon kaj fortikaĵon, kiun la turkoj okupis kaj tenis longe, dume la vilaĝo restis viva. Post la turka erao alvenis ankaŭ germanoj kaj sudslavoj. Inter 1918-1921 la serboj okupis la urbeton.

Vidindaĵoj
----------

* baroka romkatolika preĝejo
* copfa kalvinana preĝejo de 1785, la turo estas 33 m-ojn alta

Esperanto
---------

* László Somlai, hungara esperantisto vivis en la grandvilaĝo.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Ufhusen** estas komunumo en la distrikto Willisau en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 853 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Ufhusen situas en la antaŭalpa montetkamparo okcidente de Willisau. Tra la orienta parto de la komunumo fluas de nordo al sudo la rivero Luthern. La vilaĝon ĉirkaŭfluas la rivereto *Warmisbach*, unu el la fontriveroj de Rot. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Ufhusen mem ankaŭ la setlejoj Engelprächtigen sur alteco de 658 m s.m. kaj Ruefswil sur alteco de 653 m s.m..

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,21 km², de kiuj 20,7% estas kovritaj de arbaro, 73,6% servas por agrikulturo kaj 5,6% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Ufhusen limas en nordokicdento al Gondiswil (BE), en oriento al Fischbach, en nordoriento al Zell, en oriento al Willisau, en sudo al Luthern, en sudokcidento al Eriswil (BE), kaj en okcidento al Huttwil (BE).

Trafiko
-------

La komunumo Ufhusen situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio al Hüswil.

La plej du plej proksimaj alveturejoj al la svisa aŭtovojo A2 situas ambaŭ en distanco de 19 kilometroj nordoriente en Dagmersellen respektive oriente en Sursee.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Ufhusen datiĝas el la jaro 1160 el la Acta Murensia.

Dum mezepoko la vilaĝo apartenis al la Habsburgoj. La vilaĝon administris la Senjoroj de Büttikon. En la jaro 1407 la Grafejo Willisau estis aĉetita de la urbo Lucerno kaj kun ĝi ankaŭ Ufhusen fariĝis lucerna. La administrado de la Senjoroj de Büttikon tamen ĉesis nur en la jaro 1415 per la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo. En la jaro 1424 la lucernanoj ankaŭ akiris la malaltan jurisdikcion pri la komunumo. Ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la komunumo estis parto de la voktejo Willisau kaj ek de 1803 ĝi estas komunumo de la distrikto Willisau en Kantono Lucerno.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Profilo de la komunumo sur la kantona retejo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Ufhusen
* Profilo de la komunumo sur la kantona retejo

* Kategorio Ufhusen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* UfhusenUfhusen
* Warmisbach apud Lochmüli en UfhusenWarmisbach apud Lochmüli en Ufhusen
* Elkavlago ĉe RuefswilElkavlago ĉe Ruefswil
* Kverko sur la monteto inter Lochmüli kaj RuefswilKverko sur la monteto inter Lochmüli kaj Ruefswil

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Willisau |
| --- |
| Alberswil • Altbüron • Altishofen • Dagmersellen • Ebersecken • Egolzwil • Ettiswil • Fischbach • Gettnau • Grossdietwil • Hergiswil ĉe Willisau • Luthern • Menznau • Nebikon • Ohmstal • Pfaffnau • Reiden • Roggliswil • Schötz • Ufhusen • Wauwil • Wikon • **Willisau** • Zell |  |

 |
**Tödi** (en romanĉa lingvo **Piz Russein**) estas la plej alta pinto de la Kantono Glaruso en Svislando. Ĝi havas tri pintojn, nome *Piz Russeion*, la okcidenta pinto kun alteco de 3614 m s. m. *Glarusa Tödi* (germane *Glarner Tödi*), la orienta pinto kun alteco de 3577 m s. m. kaj *Sandgipfel*, la norda pinto kun 3388 m s. m.. Tödi situas sur la limo inter Kantono Grizono kaj Kantono Glaruso.

Priskribo
---------

Tödi estas limigita okcidente per la *Sandpasejo* (2781 m s. m.), sude per *Russein-Valo*, kiu apartenas al la akvokolekta regiono de la Antaŭa Rejno, oriente per Bifertenfirn kaj norde per la *Sand-Valo*, kiun senakvigas fontrivero de Linth. Je tri flankoj Tödi posedas tre krutajn vandojn, precipe al la direkto de Russein-Valo. Sub tiuj vandoj situas malgrandaj firnglaĉeroj, inter ili Sandfirn, *Antaŭa Rötifirn* kaj *Malantaŭa Rötifirn*. Orienten etendiĝas Bifertenfirn, glaĉero kun longeco de 4 km kun multaj fendoj, kiu havas sian originon sur la glaĉerigita pinto de *Piz Russein*.

Geologio
--------

Geologie la soklo de Tödi apartenas al la plej orienta parto de la Armasivo. Super la malnovkristaleca bazmontaro situas la verto situas malparalele kun la bazo. Je la piedo de la verto troviĝas ruĝeca dolomito el la epoko de triaso. Temas pri tre okulprapa ruĝ-oranĝa proksimume 50 m dika kuŝo. Super ĝi sekvos kalkŝtono el ĵurasio.

Unua grimpo
-----------

Ĉirkaŭ je 1800 *Placidus a Spescha*, benediktana pastro el Disentis (1752–1833), faris plurajn provojn grimpi Tödi. La lastan provon li faris la 1-an de septembro 1824 kune kun *P. Curschellas* kaj *A. Bisquolm*. Dum la pastro por sia aĝo ne plu sukcesis atingi la pinton, la aliaj du sukceso plenumigis la unuan grimpon. La grimpo ekis en Kantono Grizono tra *Russein-Valo* kaj verŝajne tra *Porta da Spescha*.

Bildoj
------

* Tödi vidita de SchwändiTödi vidita de Schwändi

* Kategorio Tödi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Grimporaportoj *(germanlingvaj)*
Ruino kirka vintre
Fenestroj de la ruino
**Töpfersdorf** estas forlasita loko en Zeutsch, kvartalo de Uhlstädt-Kirchhasel en Germanujo.

Situo
-----

La forlasita loko kun la ruino estas kaŝita arbare en humida valo ĉe la herbejo *Uhlstädter Heide* sude de Saale. La muroj ruinaj troviĝas ĉe la rando de la iama vilaĝo; je la dekstra bordo de Saale proksime de la kvartalo Niederkrossen kaj de Rückersdorf kaj de la Saale-ponto de Zeutsch.

Historio
--------

Verŝajne la vilaĝo eta fonditis en la 12-a jarcento. Temis pri la lobdeburg-oj ricevinte la feŭdojn aktivajn de la benediktana abato de la saalfeld-a monaĥejo. Ofte la regiono estas malenloĝata kaj ekde la 16-a jarcento nur du domoj havis loĝantojn deĵorantajn kiel gvatistoj forstaj. En la 15-a jarcento estis la unua mencio de la kirko kiu troviĝas ekster la setlejokerno. En 1688 certa Christoph von Kropff el Zeutsch ekalifaris ĝin je garbejo. Sed la senjoroj de Eichenberg malpermesis ties uzon pro feŭdaj rajtoj. En 1850 la lasta familio forlasis Töpfersdorf.

Restaĵoj
--------

Ĝis hodiaŭ videblas la ĉirkaŭantaj muroj preĝejoj (ĝis alteco de kvar metroj). La pilgrima Kirko Sankta Volfgango (posteula ejo de pli malnova) estis 23,50 metrojn longa kaj 9 metrojn larĝa. Ĝiaj ogivarkaj fenestroj estis artiste tre interesaj kaj ankaŭ la fundamentoj de pluraj domoj, unu kelo kaj unu masonita puto spekteblas. Pri Töpfersdorf verkis la poemon *Bei Rückersdorf im Walde...* la jena-a poeto Otte.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Töpfersdorf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Fajrobrigado de Bufleben
* Pri la stacidomo, TA, 11.7.2020

Notoj
-----

1. ↑  Prie sur la komunuma pagharo

50.74900211.513071Koordinatoj: 50° 44′ 56″ N, 11° 30′ 47″ O (mapo)
Palaco de la Bonaera Parlamento vidita ekde la angulo de la strato Peruo kaj la Avenuo Julio A. Roca.
Vido de la Palaco ekde la Placo Majo.
La **Palaco de la Bonaera Parlamento** hispane *Palacio de la Legislatura de la Ciudad de Buenos Aires* (konata ankaŭ kiel *Palaco Ayerza* [aJEra]) estas unu de la plej grandaj kaj rimarkindaj konstruaĵoj de la urbo Bonaero. Inaŭgurita la 3-a de oktobro de 1931; en ĥo konstituiĝis en 1943, la Sekretario de Laboro kaj Soiala Helpo estre de la tiam kolonelo Juan Domingo Perón. Pro tio en 1951 la Kongreso de Argentino deklaris ĝin Historia Monumento; tamen en 1955 tiu deklaro estis nuligita, kaj denove deklarita en 2011 pere de presidenta dekreto. En 1946 ĝi estis sidejo de la Ministerio de Laboro, kaj inter 1947 kaj 1955 estis sidejo de la Fondaĵo Eva Perón.

En 1977, ĝi estis inkludita en la *Área de Protección Histórica* (historia protektareo), kajy en 2000, la *Código de Planeamiento Urbano* (kodo de urba planado) katalogis ĝin kiel *Área de Protección Histórica* kun nivelo de integra protektado (APH 1).

Ekde 1984 funkcias en la apuda konstruaĵo, kiu estis origine la privata rezidejo de Victoria Aguirre, kiu tiam apsrtenis al la sukcedo de Enriqueta Lynch, la Apuda Konstruaĵo de la Bonaera Parlamento.

En 1996 la Palaco de la Bonaera Parlamento ekfunkciis kiel sidejo de la Bonaera Parlamento.

34° 36′ 34.2″ S 58° 22′ 28.1″ U﻿ / ﻿34.609500 °S, 58.374472 °U﻿ / -34.609500; -58.374472 (mapo)

Notoj
-----

1. ↑  Acta de la 14ª Sesión Ordinaria de la Legislatura de la Ciudad de Buenos Aires (12a de junio de 2008) retejo de Diana Maffía

Bibliografio
------------

* Nani A. Incollá (Idea, Coordinación General y Dirección Editorial). Guía Patrimonio Cultural de Buenos Aires. Dirección General de Patrimonio.
* "Un 19 de agosto...", Clarín, 19/08/95.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Palaco de la Bonaera Parlamento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la *Legislatura de la Ciudad de Buenos Aires*
* Datumbazo ĉe Towerclocks.org Arkivigite je 2014-06-01 per la retarkivo Wayback Machine
Algerian war collage wikipedia.jpgKunmetaĵo de fotoj de la milito
La **alĝeria sendependeca milito** aŭ **Alĝeri-milito** estis milito de alĝerianoj por liberiĝo disde Francio. Alĝerio iĝis franca kolonio ekde la jaro 1830. La milito disvolviĝis ekde 1954 ĝis 1962.

Semajno kun barikadoj en Alĝero je 1960
Laŭ la vidpunkto, oni ankaŭ foje nomas ĝin *alĝeria revolucio*. Ĝis 1997, ĝi estis oficiale nomata la *alĝeriaj eventoj* de la franca estraro. Je la alĝeria flanko batalis la F.L.N. (Fronto por la Liberigo de Alĝerio), kiun komence subtenis nur malmultaj alĝerianoj (poste la plejmultaj) kaj kelkaj maldekstraj politikuloj francaj. Pro la elekto de terorismo temis ĉefe pri tempo de perforto kontraŭ la popolo kaj de lukto kontraŭ la franca administracio. Ne temas do pri milito inter du suverenaj ŝtatoj, ĉar Algerio iame konsistis el francaj departementoj.

Tiu milito komenciĝis post la Dua Mondmilito, kun la movo de la soldatoj devenintaj de la Norda Afriko. Tiuj soldatoj renkontis la aliajn (blankulajn) soldatojn venintajn de la kontinento post la milito, kaj vidante ke ekzistas diferencoj inter la nigrulaj kaj la blankulaj, postulis pli da egaleco.

Ĝi estas la lasta milito, kiu okazis sur la franca teritorio.
En la nacia konscienco, tiu milito estas sinonimo de torturo, juneco oferita por la milito.

Dum sia enpaŝo en Alĝero, la 4-an de junio 1958, Charles de Gaulle eldiris diskurson, el kiu oni rememoras sian faman "Mi komprenis vin" ("Je vous ai compris"), kio la nigrapieduloj interpretis, kiel "Franca Alĝerio", sed la sekvantan jaron li proponis referendumon pri *memdetermimo*, kiu estis akceptita de la franca popolo.

La milito finiĝis post la *Traktato de Évian*, la 18-an de marto 1962.

Libroj kaj filmoj
-----------------

* *Avoir 20 ans dans les Aurés* (*Havi 20 jarojn en Aurès*)
* *La bataille d'Alger* (*La batalo de Alĝero*)

Vidu ankaŭ
----------

* Franca Alĝerio
* Gerilo
* Rajto de memdetermino
* Sendependeco

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Alĝeria Milito de Sendependeco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2005-04-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2009-02-14 per la retarkivo Wayback Machine Fotoj de la Alĝeria Milito de Sendependeco (en franca)
* Arkivigite je 2006-10-26 per la retarkivo Wayback Machine Alĝeria Milito de Sendependeco (angla)
* Alĝeria Nacia Liberigo (angla)
* Stanislavo Belov (2012-04-30) Tuikero la Harkio kaj ceteraj tedaj rakontoj (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2017-09-18. Alirita 2017-09-18. *(recenzo pri rememora libro de Roĝero Kondono)*

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rMilitoj de sendependiĝo |
| --- |
| Afriko | Alĝerio  •  Etiopio  •  Niĝerio |
| Ameriko | Argentino  •  Haitio  •  Kolombio  •  Usono  •  *Hispanameriko* |
| Azio | Bangladeŝo  •  Barato  •  Turkio |
| Eŭropo | Bosnio  •  Grekio  •  Hispanio  •  Hungario  •  Kosovo  •  Latvio  •  Nederlando |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 134154
* GND: 4141868-2
* LCCN: sh85003462
* SUDOC: 027491927
* BNF: 119519776
* NKC: ph202191
* BNE: XX470797
 |
Germanoj el Nordhausen entombigas la mortintojn de Mittelbau-Dora.
Mapo de la koncentrejo.
La **Koncentrejo Mittelbau-Dora**, nune **Memorigloko Mittelbau-Dora** pri krimoj naziaj (germane: *KZ-Gedenkstätte Mittelbau-Dora*), troviĝas en Nordhausen, Kohnsteinweg nr 20.

Priskribo
---------

La finon de aŭgusto 1943 instalitis proksime de Nordhausen koncentrejo filia de la nazia koncentrejo Buchenwald, kiu ricevis la nomon *Dora*. Kaŭzo de la decido estis la neceso subteren transloki la fabrikojn de la militaj raketoj (i.a. de V-2).

Kaptitaj devis pligrandigi la naturan gangaron de la Kohnstein-areo kaj fari ĝin gignantan armilproduktejon. Por tiaj konstruoj la SS-anoj bezonis multon da laborantoj kiujn oni perforte venigis el ĉiuj landoj de Eŭropo. Ili estis dumnokte kaj dumtage enfermitaj subtere kaj ne malmultaj mortis jam post kelkaj semajnoj pro la brutalaj vivo- kaj laborokondiĉoj.

Nur an printempo de 1944 konstruitis ankaŭ surteraj barakoj. En oktobro de 1944 la internigejo Dora alinomitis *Konzentrationslager Mittelbau* kaj iĝis memstara. Ĝi evoluis al centro de grandega komplekso kun pli ol 40 filioj kaj laborkomandantejoj en kvazaŭ ĉiuj lokoj de la regiono. La plejmulto de la kaptitoj de la koncentrejo devis labori sur la nenombreblaj laborejoj; el ili nur dekono ĉirkaŭ laboris subtere. Triono de la sume 60.000 kaptitoj mortis.

Kolektoj
--------

En 2006 malfermitis nova daŭra ekspozicio. Kerno de ĝi estas la deviga punlaboro en Nazia Germanio, por kio ĝi estis ekzemplodona. Imponaj kaj ŝokigaj estas ankaŭ vizito de la subteraj fabrikoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Filia koncentrejo Ellrich-Juliushütte
* Gardelegena Masakro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Koncentrejo Mittelbau-Dora (Nordhausen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Koncentrejo Mittelbau-Dora (Nordhausen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Hejmpaĝo de la memorigloko.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 495388
* GND: 4239714-5
* LCCN: n99830116
* VIAF: 168523999
* SUDOC: 027588351
* BNF: 11959611c
* NKC: kn20050426050
* BNE: XX458064
 |
Rivero **Třebůvka** ekestas nordoriente de Křenov, fluas norden al Moravská Třebová, kie per granda arko turniĝas sudorienten al Městečko Trnávka, de kie post enfluo de Jevíčka turniĝas nordorienten al Moravičany, kie ĝi dedekstre enfluas en Moravon.

La rivero komence fluas trans vasta kaldronvalo per mallarĝa fluejo. Tiu pli poste larĝiĝas kaj iom meandras. Sur tuta longo de la rivero estas nur ses kluzoj, ĉiuj nenavigeblaj. Bela riveretapo estas inter vilaĝoj Vranová Lhota kaj Kozov. Ĝis enfluo la rivero estas nur 10 m larĝa, sufiĉe pura kaj profunda. Navigebla longo estas 26 km.

**Třebůvka** fluas trans vilaĝoj Křenov, Dlouhá Loučka, Útěchov, Boršov, Moravská Třebová, Mezihoří, Petrůvka, Plechtinec, Pěčíkov, Vranová Lhota, Kozov, Bezděkov, Doly, Jeřmaň, Loštice, Moravičany kaj Doubravice.

Proksimaj turismaj celoj
------------------------

* urbo Moravská Třebová
* vilaĝo Městečko Trnávka
* burgo Bouzov
* urbo Loštice

Bibliografio
------------

* Stanislav Štefáček:Encyklopedie vodních toků Čech, Moravy a Slezska, Nakladatelství Miloš Uhlíř - Baset, 2008

* Kategorio Třebůvka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Raportprofiloj de inundservo (ĉeĥe)
* Ĥarakteristikoj de riveroj kaj basenoj de ĈR (ĉeĥe) Arkivigite je 2008-12-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Mapo de fonta regiono apud Křenov
* Mapo de enfluejo apud Moravičany
***Sirens*** (sirenoj) estas filmo de 1994, bazita sur la vivo de la artisto Norman Lindsay, verkita kaj reĝisorita de John Duigan, kun agado okazanta en Aŭstralio dum la intermilita periodo.

*Sirens*, *Four Weddings and a Funeral* kaj *Bitter Moon* — ĉiuj publikigitaj en Usono ene de semajnoj unu disde alia - estis la filmoj kiuj famigis Hugh Grant al la atento de la usona publiko.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Anglikana pastro veturas en Aŭstralion kun sia edzino por remeti pentriston taksitan kiel dekadenca fare de la eklezio al la rekta vojo. Libere inspirita en la vivo de la aŭstralia pentristo Norman Lindsay, la filmo klopodas aliri en la etoso de liaj pentraĵoj. En ili rimarkindas volupto, mistero, sensiveco kaj eroteco. En lia kampardomo loĝas belaj virinoj kiuj foje pozas nudaj kiel modeloj por la pentristo, kaj ankaŭ la ĉirkaŭo brilas per superabunda naturo. En tiu etoso al la pruda pastro (kaj lia edzino) malfermiĝas allogega mirinda paradizo. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Hugh Grant : Anthony Campion
* Tara Fitzgerald : Estella Campion
* Sam Neill : Norman Lindsay
* Elle Macpherson : Sheela
* Portia de Rossi : Giddy
* Tziporah Malkah : Pru
* Pamela Rabe : Rose Lindsay
* Ben Mendelsohn : Lewis
* John Polson : Tom
* Mark Gerber : Devlin
* Julia Stone : Jane

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sirens en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Sirens*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* *Sirens* ĉe Oz Movies
* *Sirens* disponeblas por senpaga elŝuto en Retarkivo [*pliaj*]

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Sirens (1994 film) en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 837774
 |
**Jonĝu** (koree 영주시, laŭ ĉinaj literoj **榮州市**) estas urbego en Sud-Koreio.

Aŭtobusa stacidomo en Jonĝu

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 668,45 km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 109,281 en 2017
* Horzono: UTC + 9
* Poŝtkodoj: 750010-750917
* Telefonkodo: (+82) 54
* 36° 49′ 18″ N 128° 37′ 51″ O﻿ / ﻿36.82167 °N, 128.63083 °O﻿ / 36.82167; 128.63083 (mapo)

Geografio
---------

Jonĝu situas en la meza - iom orienta parto de la lando en montara regiono.

Ponto ĉe Jonĝu

Historio
--------

La unua mencio pri Jonĝu okazis en 930. En la historiaj tempoj ĝi havis la statuson plej ofte distrikto. En 1914 aliaj tri distriktoj estis unuigitaj al Jonĝu. La statuso de la urbo estis akirita en 1980.

Ekonomio
--------

Jonĝu estas hejmo de granda aluminio-fabriko, dungante ĉirkaŭ mil laboristojn. La fabriko produktas al klientoj ĉie en Azio.

Stacidomo en Jonĝu

Trafiko
-------

Jonĝu havas fervojan stacidomon. La urbego estas ligata per aŭtovojo al Pusano.

Sociala centro en Jonĝu

Klimato
-------

En Jonĝu pluvas aŭ neĝas jare po 1291 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen pli ofte inter majo-septembro. La averaĝa jara temperaturo estas 11,3 °C. Inter novembro-marto ofte frostas, inter junio-aŭgusto la temperaturo proksimiĝas al 30 °C.

Vidindaĵoj
----------

* konfucea akademio
* budhisma templo
* ĉiujara festivalo dediĉita al ginsengo
* kristana kirko

Ĝemelurboj
----------

* Ĉina Popola Respubliko Suĝoŭo, Ĉinio

Fontoj
------

* WikiTrans

* PolicejoPolicejo
* MezlernejoMezlernejo
* KirkoKirko
* PoŝtoPoŝto
***Justa kulturo*** estas koncepto rilate al sistema teorio kiu emfazas ke eraroj estas plejofte produkto de malbone funkcianta sistemo, prefere ol kaūzitaj de specifaj homoj aŭ grupo. En justa kulturo, post okazita eraro, la demando estas, "Kio funkciis malĝuste?" anstataŭ "Kiu kaŭzis la problemon?". Justa kulturo estas la malo de kulpiga kulturo.

Justaj kulturoj helpas krei medion kie homoj sentas sin liberaj raporti erarojn kaj helpi la socion lerni el eraroj. Tio estas kontrasto al "kulpiga kulturo" kie homoj estas punitaj pro faritaj eraroj, sed kie la radikaj aferoj gvidintaj al la eraro ne estas ĝustigitaj.  En kulpigaj kulturoj, anstataŭ raporti erarojn, ili estas kaŝitaj, kio fine havas malbonajn konsekvencojn por la organizo kiel tuto.

En sistemo de justa kulturo, la fokuso estas pri funkcianta aŭ ne-funkcianta konduto aŭ laborsistemo. Tio ĉi ebligas individuan respondecon kaj antaŭenigas lernad-organizan kulturon.

En ĉi tiu sistemo, honestaj homaj eraroj estas vidataj kiel lernoŝanco por la firmao kaj ties dungitoj. La individuo kiu faris la eraron povas ricevi aldonan trejnadon kaj subtenon. Tamen, intenca miskonduto povas rezulti al disciplina ago kiel fino de dungado — eĉ se neniu damaĝo estis kaŭzita.

Laboro en la kampo de justa kulturo estis aplikata al industrio, kuracado, aviada industrio kaj aliaj industrioj.

Laŭ James Reason, justa kulturo estas unu el la eroj de sekureca kulturo.

Referencoj
----------

1. ↑  Catino, Maurizio (Marto 2008). "A Review of Literature: Individual Blame vs. Organizational Function Logics in Accident Analysis". *Journal of Contingencies and Crisis Management* (Revuo). **16** (1): 53–62. doi:10.1111/j.1468-5973.2008.00533.x. S2CID 56379831.
2. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-06-28. Alirita 2020-12-03.
3. ↑   Arkivigite je 2019-06-28 per la retarkivo Wayback Machine 9a de Aŭgusto, 2017.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 709442
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Redaktas | **Ĉi tiu artikolo estas redaktata de iu.**

---

Por eviti la riskon de redaktokonflikto, ne redaktu la artikolon. Kontrolu la kronologion kaj forigu la ŝablonon, se necese. |

Ŝablono:Infomkesto libro
***Tractatus Logico-Philosophicus*** estas la titolo de verko de Ludwig Josef Johann Wittgenstein. Ĝi aperis kiel rezulto de liaj notoj kaj de korespondado farita kun Bertrand Russell, George Edward Moore kaj Keynes, ĉio verkita inter 1914 kaj 1916, dum li militservis kiel leŭtenanto de la aŭstri-hungara armeo kaj, poste kiel militprizonulo en Italio, dum la Unua Mondmilito. La teksto evoluis keil sekvaĵo kaj reago al konceptigoj de Russell kaj Gottlob Frege, pri logiko kaj lingvaĵo. Aperis publikigita origine en germana lingvo, en 1921, laŭ titolo *Logisch-philosophische Abhandlung*, kaj poste en angla lingvo unu jaron poste, kun la aktuala latinlingva titolo. Kun liaj *Philosophische Untersuchungen* (Filozofiaj esploroj), tiu teksto estas unu de la ĉefaj verkoj de la filozofio de Wittgenstein.

Temas pri verko tre mallonga (nur ĉirkaŭ 70 paĝoj) sed tre kompleksa; nome la *Tractatus* rezultis en nombraj interpretoj. Dum la plej profunda signifo de la teksto estis etika por Wittgenstein, la plej granda parto de la interpretoj elstarigis lian intereson por logiko kaj la filozofio de lingvo. Nur tre poste pli ĵusaj studoj ekelstarigis la aspekton mistikan de la verko kiel io centre ŝlosila.

Considerado ampliamente como uno de los libros de filosofía más importantes del Ŝablono:Siglo, este texto ejerció una influencia crucial en el positivismo lógico y en general sobre el desarrollo de la filosofía analítica. Así mismo, hizo del joven Wittgenstein uno de los exponentes del atomismo lógico junto a Bertrand Russell.

1. ↑   Izuzquiza Otero, Ignacio; Corellano Aznar, Luis; Frechilla García, Ana Rosa; Peña Calvo, José Vicente; Villamayor Lloro, Santiago (2008). «Textos y problemas». En Achón, Elena; Álvarez, Gema, eld. Filosofía y ciudadanía (Manuel Andaluz). Madrid: Grupo Anaya Sociedad Anónima. Textos. La filosofía, el asombro y el conocimiento; p. 26. ISBN 9788466773195.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

UK Parizo 1950Partoprenintoj en la 35a UK
La **35-a Universala Kongreso de Esperanto** okazis inter la 5-a kaj la 12-a de aŭgusto 1950, en Parizo, Francio, kun 2325 partoprenantoj.

La Alta Protektanto estis la parlamenta prezidanto Édouard Herriot, kaj la prezidanto de la LKK estis Georges Warnier. En la Solena Malfermo festparolis Ivo Lapenna, la Somera Universitato okazis sub la rektorado de Gaston Waringhien, kaj la Kabareta vespero estis estrata de Raymond Schwartz.

En la kongreso unuafoje okazis solena atribuo de premioj kadre de nova Belarta Konkurso de UEA: en la kategorio de poezio originala per la poemo *La kanto de la ĝojo* gajnis Vincenzo Musella antaŭ Reto Rosetti kaj John S. Dinwoodie, en la kategorio de poezio tradukita gajnis Reto Rossetti antaŭ Arthur Dawson Foote kaj Božidar Vančik.

Referencoj
----------

1. ↑  listo pri la premioj de la Belartaj Konkursoj de UEA

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Esperanta Flago | Universalaj Kongresoj | Esperanta Flago |
| 1905-1915 • 1920-1939 • 1940-1980 • 1981-2010 |
| Vieno 1936 • Varsovio 1937 • Londono 1938 • Berno 1939 |
|  DUA MONDMILITO |
| Berno 1947 • Malmö 1948 • Bornemouth 1949 • Parizo 1950 |
| Munkeno 1951 • Oslo 1952 • Zagreb 1953 • Haarlem 1954 • Bologna 1955 |
| Kopenhago 1956 • Marsejlo 1957 • Mainz 1958 • Varsovio 1959 • Bruselo 1960 |
| Harrogate 1961 • Kopenhago 1962 • Sofio 1963 • Hago 1964 • Tokio 1965 |
| Budapeŝto 1966 • Roterdamo 1967 • Madrido 1968 • Helsinki 1969 • Vieno 1970 |