recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Megaloblasta anemio**  estas anemio (de makrocita klasifiko) kiu rezultas el inhibicio de DNA-sintezo dum produktado de ruĝaj globuloj. Kiam DNA-sintezo estas malpliigita, la ĉela ciklo ne povas progresi de la G2-stadio al la mitozo (M) stadio. Ĉi tio kondukas al daŭra ĉela kresko sen divido, kiu prezentiĝas kiel makrocitozo. Megaloblasta anemio havas iom malrapidan komencon, precipe se komparite kun tiu de aliaj anemioj. La difekto en ruĝa DNA-sintezo plej ofte ŝuldiĝas al avitaminozo, specife al manko de vitamino B12.

Megaloblasta anemio ne pro avitaminozo povas esti kaŭzita de antimetabolitoj, kiuj venenas rekte la DNA, kiel iuj kemioterapiaj aŭ antimikrobiaj agentoj (ekzemple azatioprino aŭ trimetoprimo).

La patologia stato de megaloblastozo estas karakterizita de multaj grandaj nematuraj kaj misfunkciaj ruĝaj globuloj (megaloblastoj) en la osta medolo kaj ankaŭ per neŭtrofiloj (difinitaj kiel la ĉeesto de neŭtrofiloj kun ses aŭ pli da loboj aŭ la ĉeesto de pli ol 3 % de neŭtrofiloj kun almenaŭ kvin loboj).

* Kategorio Megaloblasta anemio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Matthäus FINGERLOS** (naskiĝinta la 6-an de septembro 1748 en Unternberg-Flatschach, mortinta la 11-an de decembro 1817 en Salcburgo) estis aŭstra teologo romkatolika.

Vivo
----

Estante filo de kamparano li frekventis ekde 1761 la gimnazion de la benediktanoj de Salcburgo. Salcburge li ekstudis en 1767 filozofion. Post ordinacio en 1770 li animzorgantis ne-urbe ekde 1774. En 1783 li iĝis helppastro en Salcburgo kaj predikisto je la katedralo de Salcburgo, en 1785 urba kapelano.

En 1787 li transprenis la estradon de la porpastra seminario de Salcburgo. En 1801 lia arkiepiskopa moŝto Hieronymus von Colloredo nomumis lin urbopastro kaj dekano de la kolegia konvento en la salcburgia enklavo Mühldorf am Inn. En 1803 Fingerlos iĝis ŝtatano de Bavarujo.

Inter 1804 kaj 1814 li lernejestris ĉe la Duka gimnazio *Georgianum* en Landshut kaj estis inter 1806 kaj 1814 en Landshut profesoro pri teologio pastorala. Estante adepto de raciismo kaj ŝatanto de Immanuel Kant li ekkonfliktis kun anoj de la movado romantikisma *Landshuter Romantik* kiuj kolektiĝis ĉirkaŭ episkopo Johann Michael von Sailer.

Verkoj
------

* *Wozu sind Geistliche da?* Salzburg, 1800.
* *Versuch einer Pastorallehre, das ist einer Darstellung des Standespflichten des Geistlichen*. München, 1805.

Literaturo
----------

* Heinz Marquart: *Matthäus Fingerlos (1748–1817). Leben und Wirken eines Pastoraltheologen und Seminarregenten in der Aufklärungszeit.* Göttingen: Vandenhoeck und Ruprecht, 1977. ISBN 3-525-87477-4
* Josef Grötsch: "Die Versetzung des Salzburger Priesterhausregens Fingerlos nach Mühldorf". Ĉe: Mitteilungen der Gesellschaft für Salzburger Landeskunde, Band 97. Salzburg, 1957, p. 51–60.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822564
* GND: 11853310X
* VIAF: 37707925
* ISNI: 0000 0001 1622 690X
* SUDOC: 243827520
* NKC: mzk2009528578
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

La **deklaracio de Tireso** estas deklaracio de la 25-a Internacia Junulara Kongreso en Tyresö, Svedio 1969. La subtitolo estas  *Plivastigi la dimension de la individuo*.

La dokumento estis "akceptita de la partoprenantoj al la 25-a Internacia Junulara Kongreso de Tutmonda Esperantista Junulara Organizo en Tyresö, Svedio, la 3-an – 10-an de aŭgusto 1969".

La deklaracio estis decida paŝo direkte al socia aktiviĝo de TEJO.

La deklaracio
-------------

**Plivastigi la dimension de la individuo**

En pluraj prelegoj kaj diskutgrupoj kun la ĝenerala temo "Junularo kaj socio" ni pristudis la nuntempan radikalan ŝanĝon de la rolo de la junularo en socio, kiu montriĝas en intelekta kaj politika mobilizo de la junularo.

La mobilizo okazas ĉefe pro sento, ke la libera evoluo de la individuo estas pli kaj pli endanĝerigata de la establitaj ordosistemoj.

La establitajn ordosistemojn subtenas du tendencoj: unue, malaktualaj kaj tro normigaj konceptoj pri la homo, due, la rapide evoluanta teknologio, kiu emas detrui kaj anonimigi la individuecon, detrui la fizikan ĉirkaŭaĵon de la homo, kaj subfosi la homan psikon.

La lingvo estas realaĵo intime ligita al sociaj kaj politikaj fenomenoj. Tial ĉiuj ajn agadoj pri lingvaj problemoj estas samtempe sociaj agadoj.

Se oni konsekvence aplikas la koncepton pri konservo de la integreco de la individuo, oni nepre venas al malaprobo de lingva kaj kultura diskriminacioj en ĉiu formo, al malaprobo de ĉiu tiel nomata solvo de la lingva problemo, kiu baziĝas sur diskriminacio, kaj al konstato, ke oni ne sufiĉe atentas la detruadon de la kultura kaj lingva fono de multaj popoloj. Tiu detruado estas nenio alia ol instrumento de lingva imperiismo.

En nia propra laboro ni antaŭvidas esploradon kaj informadon pri la neadekvato de la monda lingva situacio, kaj pri ĝia kunligo kun la detruo de la homa personeco en la nomo de teknologia kaj ekonomia programoj.

La mobilizo de la junularo estas subtenenda kaj partoprenenda batalo por la digno de la homo.

La estonta agado de TEJO inkluzivos lanĉon de agadoj, kiuj celos plivastigi la dimension de la individuo en la socia kaj teknologia evoluo. Tiuj aktivecoj baziĝos sur la specialaj trajtoj de TEJO, kiel organizaĵo laboranta por forigo de ĉia misuzo de lingvoj por ekonomia, kultura aŭ politika subpremado.

Ni alvokas ĉiujn homojn kaj junularajn organizaĵojn al solidariĝo kaj laŭeble kunlaboro en tiu agado de TEJO.

Fontoj
------

1. ↑  La revuo *Esperanto*, oktobro 1991 (paĝoj 187-189)
2. ↑  Esperanto en Perspektivo (p. 544)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Deklaracio de Tireso (kopio je Internet Archive)
La **maĥ-nombro** (nomumita laŭ Ernst Mach), aŭ mallonge **maĥo**, estas fizika unuo de la rapideco.

La sendimensia nombro *Ma* montras la rilaton de la rapideco *v* de unu korpo al sonrapido *c*S en la medio. Tio validas

{\displaystyle Ma={\frac {v}{c\_{\mathrm {S} }}}}.
En tera atmosfero, ĉe marnivelo, 1 Ma proksimume egalas al 0,34 km/s aŭ 1 230/1 240 km/h (dependas de temperaturo kaj humideco).

Ĉe *Ma* = 1 (1 maĥo) estas trabatita la t.n. sonmuro.

Oni kategorias la altflugojn jene:

|  |  |
| --- | --- |
| subsona | M < 1 |
| sona | M = 1 |
| supersona | M > 1 |
| transsona | 0.8 < M < 1.3 |
| hipersona | M > 5 |

Bildgalerio
-----------

* 
* 
* Haloo malantaŭ la supersona aviadiloHaloo malantaŭ la supersona aviadilo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Maĥo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2006-06-14 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2006-04-10 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2006-05-12 per la retarkivo Wayback Machine
*
ligno de Quercus robur
sekco de trunko  
medolradioj estas verdaj.  

**0** medolo, **1** limo de la jaraj ringoj, **2** rezinkanaloj, **3** primaraj medolradioj, **4** sekundaraj medolradioj, **5** kambiumo, **6** bastrradioj, **7** korkkambiumo, **8** basto, **9** ritidomo
**Medolradioj** estas parto de la ligno kaj trairas la ksilemon de la interno de la lignokopro ĝis la kambiumo. Ilia tasko estas la radiusa prizorgado de la lignokorpo per akvo kaj nutraĵoj. La medolradioj iras trans la kambiumo ĝis la floemo kie ili nomiĝas **bastradioj**.

specoj de medolradioj
---------------------

Se medolradio komenciĝas rekte en la medolo de la ligno, ĝi nomiĝas „primara medolradio*. Se ĝi ne komenciĝas en la medolo, ĝi nomiĝas* sekundara medolradio*.*

La *unuvica medolradio* en sekundara vaskula faskoj estas akurate unu ĉelo larĝa. La *kunmetita medolradio*konsistas el pluraj ĉelo.

Medolradioj ĉe foliarboj
------------------------

medolradioj de platano (helaj radiaj strioj)
Ĉe foliarboj la medolradioj konsistas nur el rezervĉeloj. Depende de la arbospecio ili estas unuvicaj aŭ plurvicaj.

Nur ĉe tropikaj lignospevoj la medolradioj estas regule aranĝitaj. Rezinkanaloj, akompanataj de epiteloĉeloj, ekzistas nur ĉe kelkaj tropikaj lignoj. Ili ofte estas plenaj je blankaj aŭ malhelaj substancoj.

Foliligno konsistas je ĉ. 8 ĝis 33 proventoj el medolradioj. Ankaŭ ekzistas faskoj kun malgrandaj radioj.

Medolradioj ĉe pinaloj
----------------------

La konstruo de medolradioj ĉe pinaloj estas multe pli komplikaj ol ĉe foliarboj. Ĉe lignospecoj kiel pino, piceo aŭ lariko povas ĉiam ekzisti rezinkanaloj, kiuj estas ĉirkaŭataj de epitelĉeloj. La kanaloj aŭ estas samĉelaj el nur parenkimaj ĉeloj aŭ malsamĉelaj el radiparenkimaj ĉeloj kaj kvertraĥeidoj.

Ĉe la kontaktareoj de la medolradioj kaj la vertikaltrĥeididoj estas stiplo, kiuj permesas akvo- kaj nutraĵtransporton. Tiuj stiploj ĉe la krucpunktoj estas karakteristike por la lignoplanto.

La volumenprocentaĵo de la medolradioj ĉe pinaloj estas ĝis unu procento.

Funkcioj
--------

Se la mediolradio ne havas rezinkanalon, ĝi servas al la transporto de akvo kaj nutraĵoj kaj la stokado de rezervsubstancoj.
Samtempe la mediolradioj plifortigas kaj plirigidigas la lignon.

Pingloarboj , ekzemple abioj aŭ taksusoj, kiuj ne havas rezinkanaloj, povas krei ilin en kazo de vundiĝo. Tiam la parenkimĉeloj eligas sub premo rezinon en la medolradiojn

Literaturo
----------

* Claus Mattheck: *Stupsi erklärt den Baum.* Forschungszentrum Karlsruhe. 4. Auflage. Karlsruhe 2010, ISBN 978-3-923704-72-9.

Referencoj
----------

1. ↑  Ray F. Evert, Katherine Esau, Rosemarie Langenfeld-Heyser, Susan E. Eichhorn: *Esaus Pflanzenanatomie: Meristeme, Zellen und Gewebe der Pflanzen – ihre Struktur, Funktion und Entwicklung*. Walter de Gruyter, 2009, ISBN 978-3-11-020592-3, S. 482.

* Kategorio Medolradio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Maŭro de Pécs** estis hungarlandana benediktana monaĥo, abato, episkopo, beatulo, sanktulo. Lia nacieco ne estas konata.

Maŭro de Pécs naskiĝis ĉirkaŭ 1000 en Hungara reĝlando, li mortis ĉirkaŭ 1070 en Hungara reĝlando.

Maŭro kronadas Andreon

Biografio
---------

Li tre frue estis edukita en benediktana ĉefabatejo de Győrszentmárton, fine li estis monaĥo kaj prenis la nomon Maŭro. Ĉirkaŭ en sia aĝo 30 li estis levita abato, en 1036 episkopo de Pécs. Li travivis la paganan ribelon en 1046 kaj li partoprenis en kronado de Andreo la 1-a (Hungario). Lia subskribo estas legebla en la unua latinlingva restinta dokumento. En 1063 li gvidis la ceremonion pri entombigo de Béla la 1-a (Hungario) en Szekszárd, en la sekva jaro li kronadis Salomonon. Tiutempe li verkis latine historiojn pri Sankta Benedikto de Skalka kaj Sankta Andreo Svorad.

Maŭro kaj Sankta Emeriko de Hungario

Lia prestiĝo
------------

Pluraj sakralaj dokumentoj el la 15-a jarcento mencias lin sanktulo, tial Pio la 9-a aprobis lin sanktulo en 1848, Pio la 11-a deklaris lin patrono de Pécs en 1925.

Memorigiloj
-----------

* skulptaĵoj en Pannonhalma, Székesfehérvár kaj Bory-burgo
* strato en Pécs
* infanĝardeno, bazlernejo, gimnazio en Pécs

Fontoj
------

* 
* 

Skulptaĵo pri Maŭro en Székesfehérvár

* Kategorio Maŭro de Pécs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Medino de Marakeŝo** fondita de la almoravidoj en 1070-72 konvertiĝis en la ĉefurbo kaj la ekonomia-politika kaj kultura centro de ĉi nomadoj. Dum la sekvaj du jarcentoj la urbo disvolviĝis ekde la origina almoravida konstruado. El la medino aŭ fortikigita urbo originala ankoraŭ konserviĝas la muregoj konstruitaj en la 12-a jarcento (1126-1127) kaj la palamaroj oriente de la urbo.

En 1147 la almohadaj berberoj konkeris la urbon detruante la plejparton de la konstruaĵoj kaj rekonstruis ĝin. l tiu epoko venas la moskeo de Kutubio el kiu elstaras ĝia minareto, la ampleksiĝo de la murego, la fortikigado de la kernoparto kun pordoj (Bab Agnaou kaj Bab Robb), la moskeo, la palaco El Badi, la bazaro, la malsanulejo, la armilplaco kaj la ĝardenoj de la Menaro.

Ekde 1269 la almohadoj ekperdis la potencon sur la urbo kaj ĝi malfortiĝis. Malgraŭ la dekadenco de la urbo, en tiu epoko estis konstruita la moskeo Ben Salih.

En 1510 la urbo rekuperis la gloron per la okupado de la saadioj kiuj konstruis moskeojn, madrazojn, palacetojn kaj domegojn.

Bildoj
------

* Moskeo de Kutubio.Moskeo de Kutubio.
* Madrazo Ben Jusef.Madrazo Ben Jusef.
* Palaco de la Golfeto.Palaco de la Golfeto.
* Saadiaj tomboj.Saadiaj tomboj.
* Placo Jamaa el Fna.Placo Jamaa el Fna.

Referencoj
----------

* Dosiero de Unesko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Medino de Marakeŝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Galerio de Unesko - Medino de Marakeŝo
La 17 ŝtatoj identigitaj kiel Megadiversaj landoj fare de Naturprotekto Internacie (*Conservation International*)
La **Megadiversaj landoj** aŭ **Diversegaj landoj** estas grupo de landoj kiuj enhavas majoritaton de la specioj de la Tero kaj estas pro tio konsiderataj tre biodiversaj. Naturprotekto Internacie identigis 17 megadiversajn landojn en 1998. Ĉiuj estas situantaj en, aŭ parte en, la tropikoj.

En 2002, Meksiko formis separatan organizon fokuse sur komunkulturaj megadiversaj landoj, konsista el landoj riĉaj en biologia diverseco kaj asocia tradicia sciaro. Tiu organizo ne inkludas ĉiujn megadiversajn landojn kiel identigis ilin Naturprotekto Internacie.

Megadiversaj landoj
-------------------

Laŭ alfabeta ordo, la 17 Megadiversaj landoj estas la jenaj:

* Aŭstralio
* Brazilo
* Ĉinio
* Kolombio
* Demokratia Respubliko Kongo
* Ekvadoro
* Barato
* Indonezio
* Madagaskaro
* Malajzio
* Meksiko
* Papuo-Nov-Gvineo
* Peruo
* Filipinoj
* Sud-Afriko
* Usono
* Venezuelo

Kankuna iniciato kaj deklaro de la komunkulturaj megadiversaj landoj
--------------------------------------------------------------------

La 18an de februaro 2002, la Ministroj pri Medio kaj Delegitoj de Brazilo, Ĉinio, Kolombio, Kostariko, Barato, Indonezio, Kenjo, Filipinoj, Meksiko, Peruo, Sudafriko kaj Venezuelo kunsidis en la meksika urbo Kankuno. Tiuj landoj deklaris la fondon de **Grupo de komunkulturaj megadiversaj landoj** kiel mekanismo por konsilaro kaj kooperado por ke ties interesoj kaj prioritatoj rilate al la konservado kaj eltenebla uzado de biologia diverseco povu esti helpata. Ili deklaris ankaŭ, ke ili alvoku tiujn landojn kiujn ne iĝis parto de la Interkonsento pri Biologia Diverseco, la Kartagena Protokolo pri Biosekureco, kaj la Protokolo de Kioto pro klimata ŝanĝo iĝi parto de tiuj interkonsentoj.

Samtempe, ili interkonsentis kunsidi periode, ĉe ministeriaj kaj fakulaj niveloj, kaj decidis, ke ĝis konkludo de ĉiu ĉiujara Ministeria Kunsido, la venonta gastiganta lando plenumu la rolon de Sekretario de la grupo, por certigi ties kontinueco, la pluan disvolviĝon de la kooperado inter tiuj landoj kaj atingi la interkonsentojn kaj celojn proponitajn.

La nunaj membraj landoj de la organizo de Komunkulturaj Megadiversaj Landoj estas la jenaj, laŭ alfabeta ordo:

* Bolivio
* Brazilo
* Ĉinio
* Kolombio
* Kostariko
* Demokratia Respubliko Kongo
* Ekvadoro
* Indonezio
* Kenjo
* Madagaskaro
* Malajzio
* Meksiko
* Peruo
* Filipinoj
* Sud-Afriko
* Venezuelo

Vidu ankaŭ
----------

* Tutmondaj 200

Referencoj
----------

1. 1 2  Biodiversity Theme Report
2. ↑  
Megadiverseco: La 17 Biodiversecaj Supersteluloj
3. ↑   Megadiversity Countries
4. ↑  Like Minded Megadiverse Countries (LMMC)
5. ↑  Kankuna Deklaro de la Komunkulturaj Megadiversaj Landoj[*rompita ligilo*]
La **julia kalendaro** estis la ĉefa kalendaro de Romio kaj poste Eŭropo kaj kolonita Ameriko de 46 a.K. ĝis la 16-a jarcento. Ĝi estis la antikva romia kalendaro kiel reformita de Julio Cezaro. En 1582 la julia kalendaro laŭvice estis reformita de papo Gregorio la 13-a por fari la gregorian kalendaron, kiu estas la nuna ĉefa kalendaro de la mondo.

La 1-a de januaro 2000 laŭ la gregoria kalendaro estis la 19-a de decembro 1999 laŭ la julia.

Historio
--------

### Antaŭ la julia kalendaro

Antikvaj Romianoj estis unuaj, kiuj transiris al Suna kalendaro. La jaro de la antikva Romia kalendaro konsistis el 10 monatoj, aŭ 304 tagoj. La restan tempon Romianoj atendadis ĝis veno de printempo por denove komenci tempokalkulon. La Novjaro komenciĝadis en Marto.

Dum longa tempo, la kalendaro tiel konfuziĝis ke ĝi sekvis nek sunan movon, nek lunan. Kiel oni diris, Romiaj militestroj ĉiam venkadis en militoj, sed neniu sciis kiam tio okazadis.

### Reformo de Cezaro

En la 1-a jarcento a.K. Romana ŝtatestro Julio Cezaro laŭ konsiloj de egipta astronomo Sosigeno enkondukis novan tempokalkulan sistemon. Tio okazis en 45 jaro a.K. laŭ kio jarkomenco fariĝis la 1-a de januaro.

Ĉi tiu kalendaro estis pli perfekta. Ĝi estis dividita je 365 tagoj kaj 12 monatoj simile al egipta kalendaro, sed estis unu grava diferenco: ĉiun kvaran jaron oni aldonadis la 366-an tagon. Oni nomis tiajn jarojn superjaroj. Per tio ĝia averaĝa daŭro alproksimiĝis al natura jaro kaj kalendaro fariĝis pli stabila kaj konforma al naturo. Ĉi tiu kalendaro estis nomita "Julia kalendaro".

### Konfuzo post Cezaro

Post la morto de Julio Cezaro en 44 a.K. oni erare faris superjaron en ĉiu tria jaro anstataŭ en ĉiu kvara jaro. Poste oni konstatis la eraron kaj korektis ĝin, farante neniun superjaron dum iom da tempo antaŭ ol daŭrigi kun superjaro en ĉiu kvara jaro. Bedaŭrinde mankas rekta informo pri la precizaj jaroj, kiuj estis superjaroj, inter 44 a.K. kaj 8 p.K.. Tamen, laŭ papiruso publikigita en 1999 (pOxy 61.4175) oni povas dedukti, ke plej verŝajne la superjaroj estis jenaj: 44 a.K. 41 a.K. 38 a.K. 35 a.K. 32 a.K. 29 a.K. 26 a.K. 23 a.K. 20 a.K. 17 a.K. 14 a.K. 11 a.K. 8 a.K. 4 p.K. 8 p.K. ktp. Se oni en romia kunteksto uzas daton inter 44 a.K. kaj 1 a.K. estas bone precizigi, ĉu oni uzas la hodiaŭan julian kalendaron aŭ la tiaman julian kalendaron. En aliaj kuntekstoj oni ĝenerale uzas la hodiaŭan julian kalendaron, sed kelkfoje oni estas pli certa pri la tiama dato. Ekzemple, Julio Cezaro mortis la 15-an de marto laŭ la tiama julia kalendaro; verŝajne tio estis la 14-a de marto laŭ la hodiaŭa julia kalendaro.

Ĝis 527, la julia kalendaro sekvis la romian eraon, sed poste la kristanan eraon.

Vidu ankaŭ
----------

* Semajno
* Erao
* 30-a de februaro

* Julia kalendaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Julia kalendaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mazinghien** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 307 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Blazono de Mazinghien.

Geografio
---------

Mazinghien situas en la natura regiono Cambrésis, de kiu Cambrai estas la historia ĉefurbeto. Tiu regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. La areo ĉirkaŭ la urbeto Le Cateau-Cambrésis restas tamen sufiĉe proksima al Avesnois : ankoraŭ videblas verdaj paŝtaĵoj kaj heĝoj kaj ne la agroj de Cambrésis.

Mazinghien etendiĝas sur 9,01 km².

Historio
--------

En 1918, Mazinghien estis preskaŭ komplete detruita. Ĝi post la Unua mondmilito estis deklarita "detruita vilaĝo".

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Michel Hennequart, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Mazinghien apartenas al la kantono de Le Cateau-Cambrésis, kies ĉefurbo estas Le Cateau-Cambrésis. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Le Cateau-Cambrésis
**Maŭrico Arnold de Forest**, konata ankaŭ kiel **Maŭrico Arnold barono de Forest-Bischofsheim** (la 9-an de januaro 1879, Parizo – la 6-an de oktobro 1968, Biarritz), estis aŭtomobila konkursanto, brita politikisto kaj deputito por Brita Liberala Partio (*Liberal Party*), lasta privata posedanto de moravia senjorujo Veveří (kun burgo Veveří) kaj Rosice, kontraŭanto de parcela reformo en Ĉeĥoslovakio kaj poste liĥtenŝtejna diplomato.

Familiaj rilatoj
----------------

Maŭrico Arnold de Forest fermis du nuptojn. La unua lia edzino estis Mathilde Madeleine Menier, naskiĝinta Letellien, vidvino post ĉokolada magnato Albert Menier kaj filino de la franca eldonisto de ĵurnaloj. La geedziĝo estis fermita en la jaro 1901 kaj el tiu ĉi geedziĝo devenis filino Mabel Béatrix Clara Mary Magdalen de Forest (\* 1902). Tiu ĉi geedzeco estis nuligita per dekreto de papo en la jaro 1902.

La dua lia edzino fariĝis Ethel Gerard, filino de William Cansfield Gerard, la dua barono Gerard. La geedziĝo okazis en la jaro 1904. El tiu ĉi geedzeco naskiĝis du filoj, Alaric de Forest (\* 1905) kaj John Gerald de Forest (\* 1907), kiuj pli poste akceptis titolojn de grafoj el Bendern. Ankaŭ tiu ĉi geedzeco finiĝis per divorco, nome en la jaro 1911 pro malfideleco de baronino kun pli juna viro jam en januaro de 1910.

Lia nepino Caroline de Bendern fariĝs viaĝo de pariza printempo de 1968, kiam ŝi estis sub la nomo *Marianne de majo de 68* publikigita fotografio, sur kiu ŝi sidante sur la ŝultroj de pentristo Jean-Jacques Lebel svingas per vjetnama flago. Pro tiu ĉi fotografio ŝi estis fare de Maŭrico Arnold de Forest senheredigita. Ŝia edzo estis saksofonisto Barney Wilen.

Al eksteredzeca deveno de Maŭrico Arnold de Forest anonciĝis dana kantistino Emmelie de Forest, sed ĉar ŝi ne kapablis al sia aserto montri neniajn dokumentojn, ŝi ĉesis en sia merkatiko indiki tiun ĉi rakonton.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Maŭrico Arnold de Forest en Vikimedia Komunejo
* Biografio kaj pluaj informoj en geni.com (angle)
**Marmaduke Tunstall** (1743 – 11a de oktobro 1790) estis angla ornitologo kaj kolektisto. Li estis aŭtoro de *Ornithologica Britannica* (1771), probable la uuna britia verko kiu uzis la sistemon de la dunoma nomenklaturo.

Tunstall neaskiĝis ĉe Burton Constable en Yorkshire. En 1760 li heredis la familiajn bienojn de Scargill, Hutton, Long Villers kaj Wycliffe. Ĉar li estis katolika, li edukiĝis en Douai en Francio. Por kompleti siajn studojn li translokiĝis al Welbeck Street, Londono, kie li formis ampleksan muzeon, same kiel grandan kolekton de vivantaj birdoj kaj aliaj animaloj. Post sia edziĝo en 1776 la muzeo translokiĝis al Wycliffe, kaj tiam estis unu el la plej kompletaj en Anglio.

Tunstall iĝis membro de la Societo de Antikvaĵistoj de Londono je aĝo de 21, kaj en 1771 li estis elektita membro de la Reĝa Societo de Londono.

Tunstall mortis en Wycliffe, kaj liaj bienoj pasis al sia duonfrato, William Constable. Constable invitis Thomas Bewick al Wycliffe kie li dediĉis du monatojn farante pentraĵojn el la birdaj specimenoj. La kolekto estis eventuale aĉetita de la Newcastle Societo en 1822, kaj formis la bazon de la Muzeo de Newcastle.

Referencoj
----------

* Mullens kaj Swann – *A Bibliography of British Ornithology* (1917)

  

* Kategorio Marmaduke Tunstall en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 362572
* GND: 114669346X
* LCCN: nr93040303
* VIAF: 27466680
* ISNI: 0000 0000 5106 3053
 |
La **kantono Auzances** (france *canton d'Auzances*) estas franca kantono lokita en la departemento Creuse kaj en la historia regiono Limoĝio. Ekde januaro 2016, ĝi iĝis parto de la nova administra regiono Nova Akvitanio. Post administra reformo de marto 2015 ĝi estas unu el la 15 kantonoj de la departemento kaj unu el 6 kantonoj de la arondismento Aubusson. Laŭ la stato de 2019 en la kantono vivis 7 737 loĝantoj sur areo de 210,6 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 37 loĝantoj/km².

Komunumoj ĝis 2015
------------------

Post la administra reformo de marto 2015 al la kantono apartenas 35 francaj komunumoj. 

**Antaŭe** temis pri la sekvaj 12 komunumoj:

| Komunumoj | Poŝtkodo | INSEE-kodo |
| --- | --- | --- |
| **Auzances** | 23700 | 23013 |
| Brousse | 23700 | 23034 |
| Bussière-Nouvelle | 23700 | 23037 |
| Chard | 23700 | 23053 |
| Charron | 23700 | 23054 |
| Châtelard | 23700 | 23055 |
| Le Compas | 23700 | 23066 |
| Dontreix | 23700 | 23073 |
| Lioux-les-Monges | 23700 | 23110 |
| Les Mars | 23700 | 23123 |
| Rougnat | 23700 | 23164 |
| Sermur | 23700 | 23171 |

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de kantonoj de la departemento Creuse
* Komunumoj de Creuse
En medicino, **prognozo**, ĝenerale de malsano, estas la aro de informeroj kiuj posedas la medicina scienco pri la probableco ke okazos determinitaj situacioj en la trairado de la tempo aŭ laŭ la natura historio de malsano. Ĝi estas la antaŭdiro de aferoj kiuj plej verŝajne okazos en la disvolviĝo de malsano laŭ terminoj de statistiko. Ĝi estas tipo de klinika juĝo.

La medicina prognozo havigas informon de statistika karaktero pri la tendenco kiun sekvas patologia procezo. Multaj variabloj devas esti atentitaj je la momento produkti prognozon. Ne ĉiam eblas prognozi la precizan evoluon de malsano en preciza paciento, ĉu sekvante ĉu nesekvante terapion. La statistika prognozo povas helpi kuracistojn kaj pacientojn decidi pri la adopto de terapio, fari operacion ktp. Ekzemple, se paciento scias, ke 90 % de pacientoj superas specifan malsanstaton per trapaso de specifa operacio, tio helpos al la decido akcepti tiun terapion.

Notoj
-----

1. ↑   Martínez López de Letona J. La historia natural de la enfermedad como fuente esencial para la formulación del pronóstico. Madrid: HM; 2007. Arkivita la 18an de Aŭgusto 2013 en la Wayback Machine. ISBN 9788461271993 Alirita la 30an de Junio 2021.

  

|  |  |
| --- | --- |
|   | Bonvolu atenti la konsilon rilate al artikoloj pri medicinaj temoj! |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 730464
* LCCN: sh85107299
* BNF: 11975783z
 |
**Matthias Eisenberg** (\* 15-an de januaro 1956 en Dresdeno) estas germana orgenisto, klavicenisto kaj eklezimuzikisto.

Biografio
---------

Jam ekde la 9-a vivojaro Eisenberg estis orgenisto ĉe diversaj ekleziaj komunumoj kaj poste dum kvin jaroj membro de la knaboĥoro *Dresdner Kreuzchor*. Li studis ĉe *Wolfgang Schetelich* en Lepsiko ĉe la Altlernejo por Muziko „Felix Mendelssohn Bartholdy", kie li en 1978 trapasis la A-Ekzamenon kiel eklezimuzikisto kaj jam dum la studado gajnis premiojn je pluraj tutmondaj konkursoj, i. a. de la Bach-Konkurso en Lepsiko kaj la Konkurson pri Imrovizado en Vejmaro.

En 1980 Kurt Masur irigis lin mallonge antaŭ la finkonstruado de la koncertejo *Gewandhaus* kiel *Gewandhaus*-orgenisto al Lepsiko. Samtempe li tie ludis en la Lepsika Bach-Orkestro kiel klavicenisto kaj kunlaboris muzike en la GDR-televizio dum filmproduktado pri la vivo de Johann Sebastian Bach. En 1985 dum la Tutmonda Muzikseminario en Vejmar li tenis gastprofesoran katedron, krome li donis gastkursojn kaj majstro-klasojn i.a. en Stokholmo kaj suda Ameriko. En Oybin li estis arta direktisto kaj solisto en koncertaro, en Rötha inicinto de koncertaro ĉe la du Silbermann-orgenoj.

En 1986 Matthias Eisenberg post turneo de la Bach-Orkestro tra la FRG ne revenis en GDR. Post ekleziomuzikista agado en Frankfurto ĉe Majno kaj Hanovro li koncertis kiel liberprofesia orgenisto kaj klavicenisto same kiel partnero de ĉambroensembloj kaj simfoniorkestroj en Eŭropo, Azio, norda kaj suda Ameriko samkiel en Aŭstralio. Januare 2001 post 15 jaroj unuan fojon li denove koncertis antaŭ pli ol 2000 spektantoj en la Gewandhaus en Lepsiko. Ekzistas multnombraj radiaj kaj lumdiskaj sonregistraĵoj kun Eisenberg, ekz. registraĵoj de la kompleta orgenverkaro de Bach sur diversaj orgenoj en Malsupra Saksio aŭ registraĵoj kune kun *Mathias Schmutzler*, *Joachim Schäfer*, *Giora Feidman*, *Harmonic Brass* kaj multaj aliaj. Krome li estis demandata kiel ekspertizisto je multaj novkonstruadoj de orgenoj. Regule li ankaŭ enigas proprajn improvizadojn en siajn koncertojn, kelkaj sonregistraĵoj ankaŭ entenas improvizaĵojn.

Ekde 1992 ĝis 2004 Eisenberg estis eklezimuzikisto ĉe la preĝejo *St. Severin* en Keitum sur la insulo Sylt. En la jaro 2003 oni nomumis Matthias Eisenberg profesoro kaj eklezimuzika direktoro. Ekde novembro 2004 li estas kantoro kaj orgenisto ĉe la *Luther*-, *Moritz*- kaj *Johannis*-preĝejoj en Zwickau kaj loĝas en la Ercmontaro en Schneeberg.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Homepage von Matthias Eisenberg Arkivigite je 2021-01-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Informoj pri Matthias Eisenberg en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 258076
* GND: 123920086
* LCCN: n85388723
* VIAF: 119961353
* ISNI: 0000 0000 8188 9702
* BNF: 14174709b
* MBA: 903b235a-9118-4dae-82d2-dcaf721f4314
 |
Ekzemplo apliko de 3 medianaj filtriloj de diverasaj radiusoj al la sama brua foto.
**Mediana filtrilo** estas ne-lineara cifereca filtrilo, kiu povas esti aplikata al signalo aŭ bildo.

La filtrilo prenas specimenojn de la enigo (valorojn de la signalo, helecojn de rastrumeroj de la bildo) en certa fenestro konsistanta de nepara kvanto de specimenoj. De la prenitaj valoroj estas kalkulata mediana valoro. Kaj la mediano estas eligo de la filtro, respektiva al centro de la fenestro. Ĉi tiu proceduro estas farata por ĉiu valoro de la enigo. Noto ke la eliga voloro devas esti metata en la alian lokon kaj ne esti uzata kiel enigo por kalkulado por la najbaraj situoj de la fenestro.

Mediana filtrado estas komuna en prilaboro de bildoj por brua malpligrandiĝo.

Por koloraj bildoj mediana filtrilo estas aplikata sendepende al ĉiu kolora kanalo. Kvankam en ĉiu kolora kanalo la filtrilo ne povas generi valorojn kiuj antaŭe ne estis en la bildo, en kolora bildo povas aperi novaj kombinaĵoj de valoroj de la diversaj kanaloj kaj tiel aperi la novaj koloroj.

Ekzemplo
--------

Estu *x* unu dimensia signalo, kaj esti aplikata mediana filtrilo kun fenestra amplekso 3.

*x = [2 2 80 6 3 3]*
Tiel la rezulto *y* estas

*y[1] = mediano(2, 2, 80) = 2*
*y[2] = mediano(2, 80, 6) = mediano(2, 6, 80) = 6*
*y[3] = mediano(80, 6, 3) = mediano(3, 6, 80) = 6*
*y[4] = mediano(6, 3, 3) = mediano(3, 3, 6) = 3*
*y = [\* 2 6 6 3 \*]*
kie *\*' estas nedefinita valoro, ĉar apud la randoj mankas la enigoj por la mediana filtrilo.*

Komunaj problemoj
-----------------

Komuna problemo kun ĉiuj filtriloj bazitaj sur ĉiuj najbaraj rastrumeroj estas la procezo apud randoj de la bildo. Komunaj solvaĵoj de la problemo estas:

* Ne procezi apud la randoj, kun aŭ sen tranĉo de la bildaj randoj.
* Preno de la plej proksimaj rastrumeroj de la bildo. Ĉi tio estas la samo kiel multobligo de la randaj valoroj antaŭ la filtrado.
* Preno de rastrumeroj de aliaj lokoj de la bildo, ofte al horizontala rando de la alia horizontala rando, kaj al vertikala rando de la alia vertikala rando.
* Fari la filtradon kun malpli granda kvanto de rastrumeroj apud la randoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Bruo
* Mediano (statistiko)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mediana filtrilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Rapida 2D mediana filtrilo
* C realigo sub GPL
Mehmed Emin Ali
**Mehmed Emin Ali paŝao** (n. 5-an de marto 1815 Konstantinopolo, Otomana Imperio – m. 7-an de septembro 1871, samloke), otomana grandveziro (ĉefministro), konata pro sia okcidentamika reformpolitiko. Li estis gvidanta persono kun paŝao Mustafa Reŝid kaj paŝao Fuad en la t.n. Tanzimat-epoko (1839–70).

Li estis filo de vendej-posedanto, kiu jam fruaĝe ekservis la registaron. Li havis nenian instruadon, sed lernis la francan kaj akompanis en 1836 diplomatan komisionon al Vieno. Lia diplomata kariera pinto estis, kiam oni nomumis lin en 1841 ambasadoro en Londono. Post kiam li revenis al la Otomana Imperio, li iĝis ministro pri eksteraj rilatoj de la imperio sub gvido de paŝao Mustafa Resid kaj partoprenis en la viena (1855) kaj parizaj (1856) kongresoj kie li ludis ŝolisilan rolon en la diplomatia negoco kaj estis unu el la subskribintoj. Li servis kiel grandveziro en 1852, 1855–56, 1858–59, 1861 kaj 1867–71.

Ali paŝao preferis la pacajn solvojn (Serbio, Moldavio) kaj donis limigitan aŭtonomion en 1868 por Kreto. Li instigis la amikajn rilatojn al Francio kaj Britio sub regado de Abd-ul-Meĝid la 1-a kaj Abd-ul-Aziz la 1-a.

* Kategorio Mehmed Emen (Ali paŝao) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 108007
* GND: 121143252
* LCCN: n84123588
* VIAF: 75256276
* ISNI: 0000 0001 1673 8104
* SUDOC: 07749427X
* BNF: 16295834x
 |
**Mecatlán** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Mecatlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 103.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11256 loĝantojn. El tiuj estis 5553 viroj kaj 5703 virinoj. La komunumo havas surfacon de 48.5 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 20 gradoj kaj 13 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 41 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 860 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 9067 personoj. En la jaro 2000 temis pri 10345, do temis pri kresko / malkresko je 2.67 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 8778 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 8626 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mecatlán en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 Arkivigite je 2006-11-17 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Koordinatoj: 53° 08′ 39″ N 06° 42′ 41″ O﻿ / ﻿53.14417 °N, 6.71139 °O﻿ / 53.14417; 6.71139 (mapo)

**Meerwijck** [MERvejk] estas kvartalo en la komunumo Midden-Groningen en la provinco Groningen Nederlando. La kvartalo preskaŭ entute konsistas el neligitaj unufamiliaj domoj ĉe la bordo de la Zuidlaardermeer. La kvartalo estas parto de la vilaĝo Kropswolde, sed fakte situas aparte de ĝi. La nomo de la kvartalo estas transprenita de la biendomo Meerwijk en Midlaren je la transa flanko de la lago, kiu en 2009 estis rekonstruita kiel vilao.

La kvartalo konsistas el artefaritaj duoninsuloj je la nordorienta flanko de la lago. Preskaŭ ĉiuj domoj situas tuj ĉe la lago.

Apud la kvartalo situas la distreja areo kun la sama nomo. Ĝi enhavas kampadejon kaj jakthavenon. En la kampadejo oni povas bicikle aŭ piede transiri la riveron Hunze (loke nomata *Drentsche Diep*) per kablopramo. Krom tio oni konstruis porbiciklan ponton apud la fervojo dum la komenco de la 2010-aj jaroj per kiu ankaŭ estas fiksa ligo por bicikloj kun Noordlaren kaj Haren.

Kablopramo trans la Hunze apud Meerwijck (2012)
Strando en Meerwijck
Antaŭa biendomo "Meerwijk" en Midlaren

Eksteraj ligiloj
----------------

Elaera foto

Stratvidaĵo
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Regiono Kigoma. |

**Kigoma** estas urbo en Tanzanio, ĉefurbo de regiono Kigoma. Ĝi situas borde de lago Tanganjiko kaj estas la plej okcidenta urbo de la lando.

La indikoj pri ĝia loĝantaro tre varias, laŭ la difino de la urbaj limoj; laŭ la censo de 2002 la distrikto "Urba Kigoma" havis 144.852 loĝantojn, sed kelkaj el ĝiaj 13 subdistriktoj estas klasitaj kiel "mikse urbaj-kamparaj". La nombro 3.600, foje trovata, kredeble devenas de retejo fallingrain, kiu indikas ĝin kiel "loĝantaron en cirklo de 7 kilometroj".

Ĝia alto super maro estas 775 metroj (surfaca nivelo de lago Tanganjiko). Ĝiaj koordinatoj estas 4° 52′ 37″ S 29° 37′ 36″ O﻿ / ﻿4.87694 °S, 29.62667 °O﻿ / -4.87694; 29.62667 (mapo).

Kigomo estas finstacio de la centra tanzania fervojo de Daresalamo tra Dodomao. Ĝi havas pramajn ligojn al Bujumburo en Burundo, Mpulungu en Zambio kaj Uĝiĝi. Ankoraŭ deĵoras la pramŝipo *Liemba*, kiu estis konstruita en 1913 en Germanio, surfundigita dum la unua mondmilito en 1916 kaj poste relevita.

Vidu ankaŭ
----------

* Centra-zambezaj mjombaroj

* Kategorio Kigoma en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kigoma en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)
La **Batalo de Salado** (okazinta la lundo 30-a de Oktobro de 1340, en la aktuala provinco Cádiz) estis unu de la plej gravaj bataloj de la lasta periodo de la *Reconquista*. En ĝi, la trupoj aliancitaj de Kastilio kaj Portugalio venkis definitive super la banumarinoj, nome lasta nordafrika popolo kiu klopodis invadi Iberion pere de la batalo. La portugaloj disponis el milo da kavaliroj. La kastilanoj ĝuis le helpon de la Ordeno de Kalatrava, la Ordeno de Santiago kaj de la Ordeno de Alcántara krom la trupoj de urboj kiel Salamanko, Belorado, Badajoz, Ciudad Rodrigo, Olmedo, Carrión de los Condes kaj Saldaña. La portugala kaj kastilia truparo renkontiĝis en Sevilo kaj de tie direktis sin al la plej suda pinto de Iberio nome en Tarifa. Ankaŭ la islamanoj disponis el koalicio de la armeoj kaj de la reĝo de Maroko kaj de tiu de Granado.

La avangardo estis estrita de Don Juan Manuel dum la kerno de la kristana atako estis estrita de la kastilia reĝo. La batalo okazis ĉe la rivero Salado (salakva). La islamanoj fuĝis kaj abandonis abundan milithavaĵon. La batalo markis la finon de la islamaj klopodoj rekuperi teritoriojn en Al Andalus.

Bibliografio
------------

* Huici Miranda, Ambrosio (2000). Las grandes batallas de la reconquista durante las invasiones africanas. Granada: Universidad de Granada. ISBN 84-338-2659-X.
* Sánchez-Arcilla Bernal, José. Alfonso XI, Editorial La Olmeda, S.L. Palencia, 1995.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Batalo de Salado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* «La batalla del Salado sobre la toponimia actual de Tarifa» Arkivigite je 2010-12-05 per la retarkivo Wayback Machine — artikolo de Manuel López Fernández
* "La batalla del Salado (año 1340)", *Al Qantir*, nº 3, 2005, monografio de Wenceslao Segura González
La **preĝejo Ĉieliro de Maria** estas sakrala historia monumento en urbo Tiszafüred (Hungario).

Historio
--------

Tiu komunumo gardas romanikajn fenestrojn kaj murpartojn konstruitajn el 1230 sen skribaj mencioj. La restaĵoj videblas en Kalvinana preĝejo (Tiszafüred). Antaŭ 1625 la loĝantoj jam estis kalvinanoj. La sporadaj katolikoj apartenis eklezie apartenis al Tiszaörs, fine katolika grupo fondiĝis en 1776. Ekde 1781 la pastro jam loĝis en tiu vilaĝo, poste lia ĉambro esis loko de diservoj. Post 4 jaroj oni konstruis kirkon el lomo, sed la turo rompiĝis en 1816. Pli nova kaj pli granda kirko estis konstruita inter 1817-1827 tiel, ke la nova ĉirkaŭis la malnovan. Sekve diservoj ĉiam okazis dum la konstruado. La 3 sonoriloj estis faritaj en 1884, 1948 kaj 1987, la unua orgeno estis kreita en 1842, la pli nova en 1911, trakonstruita en 2013. La konstruaĵo estis renovigita en 1909, pligrandigita en 1939.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola antaŭ parko. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. Super la enirejo granda fenestro estas videbla. La navo finiĝas en hufoforma absido, kiu estas pli malalta kaj mallarĝa, ol la navo. Kaj la turo, kaj la navo havas apogpilierojn. Ĉe la dekstra navoparto granda, sed teretaĝa sakristio aliĝas. Interne depost la turo galerio videblas. Pál Balkay pentris la ĉefaltaran bildon en 1828, la freskoj estis pentritaj en 1949, restaŭritaj en 2011.

Kermeso okazas en la 15-an de aŭgusto.

* FasadoFasado
* SanktejoSanktejo
* AltarbildoAltarbildo

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun foto
* datenoj

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* sonorado


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Mariska Komáromi** [mariŝka], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Komáromi Mariska** estis hungara aktoro, operkantisto (soprano). Ŝia nomo estis post la geedziĝo laŭ hungara sistemo *Littke Jenőné*.

Mariska Komáromi  naskiĝis la 3-an de junio 1864 en Miskolc, ŝi mortis la 23-an de oktobro 1936 en Pécs.

Biografio
---------

Mariska Komáromi debutis en 1877 en *Népszínház*, kie ŝi ankaŭ lernis samloke la aktoradon. Ekde 1882 ŝi aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), kie plej ofte kantadis. Post kelkaj jaroj ekfunkciis Budapeŝta Ŝtata Operejo, tial la prozo kaj opero havis apartajn lokojn. Komáromi kantadis en la operejo, sed ekde 1888 ŝi plulernis en Italio kaj Parizo. Ŝi hejmenvenis en 1891, komence ŝi apartenis denove al *Népszínház*, ekde 1898 al Teatro Magyar. En 1897 ŝi edziniĝis kaj vivis plu en Pécs, spite tion ŝi havis rolojn ne nur en Pécs, sed ankaŭ en Budapeŝto. Ŝi ricevis memormedalon de la Ruĝa Kruco.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* Wolfgang Amadeus Mozart: La geedziĝo de Figaro - Susanna
* Franz von Suppé: *Boccaccio* – Fiametta
* Jean Racine: Fedro - titolrolo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto[*rompita ligilo*]

* Kategorio Mariska Komáromi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Maldekstrema Juneco** estas ĉina junulara komunumo konata pro la protestoj pri la rajtoj de laboristoj en Shenzhen Jasic en 2018.

La maldekstraj junularoj de Ĉinio estas ĉefe junaj kolegiostudantoj naskita en la 1990-aj jaroj, kaj ili estas tre malgranda minoritato inter ĉinaj kolegiostudantoj. Tiuj studentoj estas kutime organizitaj en la nomo de legokluboj kaj studentaj societoj, trovitaj en gravaj universitatoj, kun malsamaj grandecoj kaj nomoj. Tio kion tiuj studentaj organizoj havas komune estas ke ili kontraŭbatalas marksismon kiel la oficiala ideologio de Ĉinio kaj rekomendas la "ribelan revolucion" kontraŭ marksismo.

Ĉeffiguro de la komunumo estas Yue Xin.

Referencoj
----------

1. ↑ .  中国压制左派青年，北大学生举行抗议活动 (zh-cmn-hans) (2019-01-02). Alirita 2023-09-05.
2. ↑   12名佳士声援者失踪：左派青年受压 (zh-cn). Alirita 2023-09-05.
3. ↑  赵鼎新 (2019-06) 當前中國最大的潛在危險. 二十一世纪 (杂志). Arkivita el la originalo je 2021-03-18. Alirita 2019-06-20.
4. ↑  "高压下崛起的中国左翼青年",  *BBC News 中文*, 28a de Decembro 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836815
 |
Meandra pavimo sur stratoj de Rodoso.
**Meandro** (Greka: Μαίανδρος) estas ornama bordo konstruita el kontinua linio, formita al ripetita motivo. Tia desegno estas nomita ankaŭ la *greka rompo* aŭ la *greka ŝlosilo*, kvankam tiuj estas modernaj nomigoj.

La nomo "meandro" aludas al la zigzaga kaj kurbeca fluejo de la rivero Meandro en Malgranda Azio, kaj aliflanke, kiel Karl Kerenyi indikis, "la meandro estas la figuro de labirinto en linia formo". Inter kelkaj italoj, tiuj modeloj estas konataj kiel *grekaj linioj*, kaj en la hispana simple kiel *greka*. Kutime la termino estas uzata por motivoj kun rektaj linioj kaj rektaj anguloj, kvankam estas multaj versioj kun rondaj formoj.

Laŭ Francisko Azorín **meandro** estas *Geometria, sinsekve ripetata ornamo, laŭ tipa greka maniero.* Li indikas etimologion el *Maiandros*, propra greka nomo de rivero Mendereo, en malgranda Azio kaj de tie la latina *meandros*.

Notoj
-----

1. ↑   La greka termino *maíandros* kaj ĝia latinigita varianto *meandros* ne oftas ekster arkeologiaj kuntekstoj.
2. ↑   Kerenyi, Dionysos: archetypal image of indestructible life (Princeton University Press) 1976:89.
3. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 136.
4. ↑  Azorín, samloke.

Vidu ankaŭ
----------

* Meandro

* Kategorio Meandro (arto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Balázs GYŐRFFY** [balAĵ djOrfi], (ankaŭ *Balázs László Győrffy*) laŭ hungarlingve kutima nomordo **Győrffy Balázs** estis hungara-usona-brita fizikisto, profesoro, membro (ekstera en 1995) de Hungara Scienca Akademio.

Balázs Győrffy naskiĝis la 4-an de majo 1938 en Hungario en Eger. Li mortis la 25-an de oktobro 2012 en Britio.

Biografio
---------

Balázs Győrffy abiturientis en Budapeŝto en 1956. Post la Hungara revolucio de 1956 li forlasis la landon kaj li ricevis B.S. kaj PH. D. de Universitato Yale. Li ankaŭ estis profesia naĝisto, li partoprenis en konkursoj preskaŭ ĝismorte. Li partoprenis en tumulto por Vjetnamio, tial nepre estis saĝa decido forlasi Usonon, sed li firme tenis sian usonan ŝtatanecon. Ekde 1970 li estis asociita al Universitato de Bristol, kie li estis preleganto (1970-1980), leganto (1980-1987) kaj profesoro (depost 1987). Li estis emeritprofesoro en fiziko en tiu universitato ĝis sia morto en 2012. Li ankaŭ instruis ekzemple en Vieno kaj Toronto. Li vizitis ankaŭ Hungarion. Lia edzino estis brita aktorino. Li ricevis premiojn en 1998 kaj 2001.

Balázs Győrffy estis unu el la pioniroj de la apliko de la Korringa-Kohn-Rostoker kohera aproksimado (KKR-CPA) por unuaprincipaj kalkuloj de la elektronika strukturo de alojoj. Li ankaŭ estas konata pro siaj kontribuoj al la teorio de superkonduktivo (Gaspari-Gyorffy-metodo).

Fontoj
------

* angla Vikipedio helpe de WikiTrans
* biografio hungare kun foto[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 477766
* LCCN: n79031765
* VIAF: 67735618
* ISNI: 0000 0001 1663 8138
* SUDOC: 151249032
 |
La markolo de Juan de Fuca apartigas Vankuveran Insulon de la Olimpia Duoninsulo.
La **markolo de Juan de Fuca** (angle *Strait of Juan de Fuca*) estas markolo inter la kanada provinco Brita Kolumbio kaj la usona ŝtato Vaŝingtonio. Ĝi konsistigas la ĉefan elirejon el la Georgia Markolo, kiun ĝi kunligas kun la Pacifika Oceano. La internacia landlimo inter Usono kaj Kanado estas meze de la markolo. La markolo nomiĝas laŭ la ŝipisto Juan de Fuca, kiu vivis dum la 16-a jarcento.

Historio
--------

La markolo ricevis sian nomon en 1788 danke al la angla kapitano John Meares, ŝipestro de Felice. Tiun nomon li elektis kiel omaĝo al Juan de Fuca, greka ŝipisto kiu ekis vojaĝon en 1592 kun hispanaj esploristoj, cele al la malkovro de la legenda markolo de Anián.

Internacia juro
---------------

La markolo de Juan de Fuca hodiaŭ restas kvereltemo inter Usono kaj Kanado, koncerne la precizan marlimon inter la du ŝtatoj.

Usonaj kantonoj
---------------

Jen la kantonoj lokitaj ĉe la bordoj de la markolo :

* Kantono Clallam (Vaŝingtonio)
* Kantono Jefferson (Vaŝingtonio)
* Kantono Island (Vaŝingtonio)
* Kantono San Juan (Vaŝingtonio)

Vidu ankaŭ
----------

* Georgia Markolo

* Kategorio Markolo de Juan de Fuca en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Plantejo intensa de kukurbeto.
Industria agrikulturo de kokoj
**Intensa terkultivado** aŭ **industria agrikulturo** estas agrikultura produkta sistemo karakterizita per la altaj necesoj de kapitalo, laboro, aŭ de teknologioj, kiel ekzemple insekticidoj kaj kemiaj sterkoj relative al la grunda areo.

Ne estas intensa agrikulturo la Verda revolucio de 1970-aj kaj 1980-aj jaroj, ĉar ĝi ŝanĝis nur la gradadon ene de etenda agrikulturo.

Tio estas kontrasta al multaj specoj de eltenebla agrikulturo kiel ekzemple ekologia agrikulturo aŭ etenda agrikulturo, kiuj implikas relative malaltan neceson de laboro, rilative al la areo de grundo, kaj kiuj celas konservadon de longdaŭra ekologia sano de kamparo, tiel ke ĝi povas esti farmata senfine, ĉar tiele oni uzas malmultajn kemiaĵojn.

Nuntempaj formoj de intensa kultivaĵo bazigis agrikulturon sur la uzado de mekanika plugado, kemiaj sterkoj, herbicidojn kaj/aŭ insekticidojn. Ĝi estas rilata al la kreskanta uzo de agrikultura mekanizado, kiu ebligis grandan pliiĝon en produktado, ankoraŭ drame pliigis median poluadon pro kreskanta erozio kaj venenante akvon per agrikulturaj kemiaĵoj.

Intensaj terkultivadaj praktikoj povas impliki tre altan nombregon da bestoj bredatajn sur limigita tero kio postulas grandajn kvantojn de manĝaĵo, akvo kaj medicinaj elementoj (postulataj por reteni la bestojn sanaj en malvastaj kondiĉoj). Tre grandaj kaj intensaj brutaroperacioj (precipe priskribaj de oftaj brutobredadaj praktikoj ekzemple en Usono) ofte estas menciitaj kiel industria brutobredado kaj estas kritikata fare de kontraŭuloj pro la malalta nivelo de bestprotektadaj standardoj kaj rilataj poluo kaj temoj de sano.

Notoj
-----

1. 1 2  Encyclopaedia Britannica's definition of Intensive Agriculture
2. 1 2   BBC School fact sheet on intensive farming. Arkivita el la originalo je 2005-01-09. Alirita 2005-01-09.
3. ↑  Factory farming. Webster's Dictionary definition of Factory farming
4. 1 2  Encyclopaedia Britannica's definition of Factory farm
5. ↑  The Welfare of Intensively Kept Pigs
6. ↑  Commissioner points to factory farming as source of contamination
7. ↑   Rebuilding Agriculture - EPA de GB. Arkivita el la originalo je 2007-09-30. Alirita 2012-03-03.

* Kategorio Intensa agrikulturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)