recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Koordinatoj: 48° 25′ 0″ N 71° 4′ 0″ U﻿ / ﻿48.41667 °N, 71.06667 °U﻿ / 48.41667; -71.06667 (mapo)

**Saguenay** (france kaj oficiale *Ville de Saguenay* /sagene'/) estas urbo en la regiono Saganio - Sankt-Johan-Lagio de Kebekio, Kanado, sur la rivero Sagano, je proksimume 200 km norde Kebeko.

Geografio
---------

Saguenay situas ambaŭflanke de la rivero Sagano, kie subaĵo de la Laŭrenca tabulo kreas iom pli mildan klimaton ol la subarktikaj ĉirkaŭaĵoj.

Demografio
----------

*(Institut de la Statistique du Québec, 2006)*

* Popoldenseco (2006): 127.0 loĝantoj/km²
* Loĝantaro (2006): 144 250 loĝantoj
* Interregiona migrado (2005-2006): -742 enloĝ.
* Antaŭvidata loĝantarŝanĝo 2026/2001: - 12.7%
* Laboristoj 25-64 jaraĝaj (2004): 56 516
* Labornivelo, 25-64 jaraĝuloj (2004): 68.5%
* Meza enspeznivelo de laboristoj 25-64 jaraĝaj (2004): po 39 723 $
* Proporcio de familioj kun malalta enspezo (2004): 8.1 %
* Persona enspezo (2005): po 28 415 $
* Tuta valoro de konstruaĵoj pri kiuj permesiloj donataj (2006): 187 305 000 $
* Meza taksita valoro de unufamiliaj domoj (2006): po 98 592 $
* Denaska lingvo : franca (99 %)

Historio
--------

La urbo kreiĝis la 18-an de februaro 2002 per la kunigo de la urboj Chicoutimi, Jonquière, La Baie kaj Laterrière, la municipoj Lac-Kénogami kaj Shipshaw kaj parto de la kantono Tremblay.

### Etimologio

La nova urbo nomiĝas laŭ la apuda rivero Sagano kaj la tradicia regiono Saganio (*le Saguenay*) de kiu ĝi estas la populacio-centro.

Politiko
--------

La aktuala urbestro nomiĝas *Jean Tremblay*, kiu estis urbestro de Chicoutimi antaŭ la kunigo. La urbo dividiĝas en tri arondismentoj: Chicoutimi, Jonquière kaj La Baie. Administre, ĝi estas la ĉefurbo de la kebekia regiono Saganio–Sankt-Johan-Lagio.

Edukado
-------

Saganurbon servas du Cégep-oj (antaŭ-universitataj kolegioj), en Jonquière kaj en Chicoutimi, kaj la Universitato de Kebekio ĉe Chicoutimi, branĉo de la provinca Universitato de Kebekio. Pluraj aliaj universitatoj havas kampusojn en Saganurbo, interalie la Universitato de Ŝerbruko kaj la École nationale d'administration publique.

Industrio
---------

La ekonomio plejparte baziĝas je la unua transformo de naturaj rimedoj, aparte papero (Abitibi-Consolidated) kaj aluminio (Alcan). La urbo ankaŭ havas plurajn hidroelektrajn centralojn.

La industria ekonomio lastatempe suferis pro fermo de paper-fabrikoj fare de Abitibi-Consolidated en 2005.
**Gyula Sárközi** [djula ŝArkozi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sárközi Gyula** estis hungara baletisto, altlerneja instruisto.

Gyula Sárközi naskiĝis la 12-an de januaro 1962 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Sárközi devenis el cigana familio. Li akiris baletistan diplomon en Hungara Dancarta Altlernejo en 1982. Li komencis sian baletistan karieron en baleta trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo, kie li estis levita privata baletisto (1987), baletmajstro (1990), privata solisto (1991). Same en 1991 li estis ankaŭ koreografo-asistanto. Liaj plej gravaj majstroj estis László Seregi, Iván Markó kaj Viktor Fülöp. Ekde 1983 li dancis ankaŭ en Teatro Madách, li estis levita dancomajstro (1991), poste li gvidis la danctrupon (1992-2016). Li instruis ankaŭ en la Dancarta Altlernejo, kie li docentiĝis en 1999. En 2001 li fondis lernejon-gimnazion por muzikaldancistoj. En la 2000-aj jaroj li estis ankaŭ reĝisoro kaj koreografo. Li ricevis premiojn inter 1998-2011.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* István P. Szabó

Liaj teatraj roloj (ĉiuj baletaj versioj, elekto)
-------------------------------------------------

* Ŝekspiro:
	+ Makbeto - Banquo
	+ Othello - titolrolo
	+ Somermeznokta sonĝo - Oberon
	+ Romeo kaj Julieta - Tybalt
* Béla Bartók: *A csodálatos mandarin* - titolrolo
* Anna Karenina - Karenin
* en:Robert North: *A halál és a lányka* - Morto
* T.S. Eliot-Andrew Lloyd Webber: *Macskák* (escepte muzikalo) - Mefisztulész (prezentita 500-foje)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 748611
 |



* Portalo pri Biografio
**Gyula Sáringer** [djula ŝAringer], (pli komplete, tamen malofte *Gyula Ede Sáringer*), laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sáringer Gyula Ede** estis hungara agronomo, entomologo, ekologo, profesoro, politikisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1995).

Gyula Sáringer  naskiĝis la 2-an de decembro 1928 en Magyarszerdahely. Li mortis la 17-an de februaro 2009 en Keszthely.

Biografio
---------

Gyula Sáringer kiel junulo batalis dum la 2-a mondmilito, fine li iĝis militkaptito, sed li sukcese rifuĝis. Li frekventis agraran universitaton en Gödöllő inter 1947-1951. Post la diplomo li ricevis postenon en esplorinstituto. En la studjaro 1964 li studvojaĝis al Toulouse. Hejmenveninta li laboris en instituto, kie baldaŭe li iĝis direktoro. Li doktoriĝis en 1973 antaŭ la akademio. En 1990 li ekinstruis en universitato en Keszthely, baldaŭe li estis nomita rektoro. Depost fino de la socialismo li estis parlamenta deputito. Li okupiĝis precipe pri cikadedoj. Li ricevis medalojn kaj premiojn inter 19622005.

Verkaro (elekto)
----------------

* *A burgonyabogár* (La terpoma skarabo), (1955)
* *A szilvamoly* (1971)
* *Kertészeti kártevők* (1982)
* *A rovarok nyugalmi állapotának jelentősége a növényvédelmi entomológiában* (1996)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografieto kun foto
* hungarlingva biografio kun fotoj Arkivigite je 2013-12-03 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 459990
* LCCN: n82119853
* VIAF: 70281276
* ISNI: 0000 0001 0985 1184
 |
Karlo Jung uzis la terminon *persona* por nomi la karakteron kiun ni penas prezenti publike, por kaŝi nian realan sed neniel idealan karakteron. Tiu vorto *persona* estis latina vorto, kiun uzis teatristoj por traduki la helenan vorton *prosopon*, kiu signifis "masko". En dramoj, la aktoroj metis maskojn antaŭ siajn vizaĝojn, por indiki kiun rolon ili prezentas. Ofte unu aktoro ludis plurajn rolojn, distingante ilin per specifaj maskoj.

Simile, ĉiu reala persono havas plurajn rolojn en la vivo. Plej elstara estas la publika rolo, kiu multe varias de la privata vera karaktero de la koncerna persono. Ĉiu el ni volas kaŝi siajn "sekretojn", hontas pri iuj aŭ aliaj trajtoj, kredas ke "se oni nur scius kia mi vere estas, ili tute ne respektus min". Patrino sentas devon publike prezenti sin kiel amoplenan, koncernoplenan, kun sia edzo publike volas montri ke ili estas feliĉa kunakordanta paro, kc. kc. Eĉ kvankam en la hejmo, malpublike, ili interkverelas, la patrino multe preferus havi karieron, amas alian viron, ktp. Profesiulo sentas devon prezenti sin al la publiko laŭ certa skemo, certa karaktero, kaŝi siajn malcertojn, dubojn, enuiĝon pri siaj klientoj, devas kredigi ke li respektas sian superulon kaj submetas sin al ties deziroj, kc. kc. kc.

Tiaj estas la maskoj kiujn ni prezentas al la publiko. Egale grave, eĉ private ni kaŝas de niaj konatoj, niaj amikoj, niaj infanoj, niaj edz(in)oj, eĉ de ni mem diversajn kutimojn, karakterizaĵojn, emojn, supozojn, konjektojn aŭ kredojn...kaj emociojn.

Prezenti maskon publike ŝajnas esti neeviteble. Sed kredi sian propran maskon, kaj peni subpremi onian naturan karakteron favore al la pretendata naturo de la masko, povas konduki al psikologiaj problemoj, eĉ kelkfoje al psikopatologiaj problemoj.
**Gyula WALTER** [valter] estis rumania hungara poeto, verkisto, redaktoro. Li naskiĝis en Koloĵvaro en 1892 kaj mortis en Kluĵo en 1965.

Biografio
---------

Gyula Walter estis inter 1916–19, 1933–38 kaj 1940–44 vic-, resp. kunularedaktoro de *Erdélyi Szemle*, inter 1922–25 respondecredaktoro, resp. redaktoro de *Pásztortűz*; dume li redaktis la gazeton *Színházi Újság* (1919–21), *Heti Újság* (1924), respondecredaktoro de *Színház és Film* (1928–30), poste redaktoro de Kolozsvári Friss Újság (1930–35), kunulredaktoro de *Széphalom* (1938). Li estis sekretario de Erdélyi Irodalmi Társaság, inter 1925–35 ĉefsekretario de Erdélyi és Bánsági Népkisebbségi Újságíró Szervezet, de 1941 sekretario de EMKE.

Volumoj
-------

* *A vágyaim (poemoj, Székelyudvarhely 1923);*
* *Régi erdélyi hangok* historia dramo en psudonimo Bonyhai Ádám. Jelenetek a történelem kárpitja mögül 3 felvonásban (, Mv. 1923); \**Izenet a világnak* (poemoj, Berlin 1924);
* *Énekel a jóság* (poemoj, Arad 1927);
* *Kolozsvár kövei*. Romanecaj skizoj (Kv. 1937 = Erdélyi könyvesház);
* *A kövek lelke* (samloke. 1938);
* *Magyar rapszódia* (Kv. 1940);
* *Üzent az erdő* (versek, sl. 1942).

Fonto
-----

* Romániai magyar irodalmi lexikon Arkivigite je 2014-11-29 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Gyula Walter en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Gyula Tálos** [djula tAloŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tálos Gyula** estis hungara arkitekto pri internaj spacoj, arkitekto, grafikisto.

Stuko fare de Tálos kaj alia artisto
Gyula Tálos naskiĝis la 8-an de marto 1887 en Budapeŝto, li mortis la 13-an de februaro 1975 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Tálos akiris diplomon pri arkitekturo pri internaj spacoj en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo en 1908. Lia ĉefinstruisto estis Ede Toroczkai Wigand. Inter 1908–1911 li studvojaĝis en Vieno, Munkeno, Berlino, Bruselo kaj Parizo. Hejmenveninta li laboris en arkitekturaj atelieroj (de Béla Lajta (1911–1913) kaj Béla Málnai (1913–1941)). Inter 1915–1920 li estis en rusa militkaptitejo en Siberio, sed liaj grafikaĵoj aperis en japanaj gazetoj en 1918. Inter 1941–1948 li estis oficejestro en arkitektura firmao de Elemér Csánk Rottmann, poste dum la socialismo li povis labori en ŝtata entrepreno ĝis 1956. Inter la mondomilitoj liaj artaĵoj ricevis plurajn medalojn. Li havis edzinon.

Minista lernejo en Oroszlány

Elektitaj planitaj konstruaĵoj
------------------------------

* lernejo por ministoj en Oroszlány (1952, kunarkitekto)

Elektitaj grafikaĵoj
--------------------

* *Bestia* (1920, tuĉo)
* *Dal a tűzpiros virágról* (1935)

Ekspozicioj
-----------

* kolektitaj artaĵoj en Budapeŝto (1974)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 691170
* VIAF: 172206366
* ULAN: 500227536
 |
ludanto rolas kiel la videoluda heroo "Gordon Freeman"
***Half-Life 2*** - angle, prononco [HA:F*l*ajf TU:], "Duonvivo du" - estas mi-perspektika pafa videoludo de 2004, kiu estis programita kaj disdonita de la firmao *Valve*. *Half-Life 2* estas la sekvanto de *Half-Life* (1998). La ludo kombinas pafadon, enigmojn kaj rakontadon, kaj aldonas trajtojn kiel fiziko-bazita ludado. 

Ludantoj rolas la "heroon" *Gordon FREEMAN* [ĜO*R*dn F*R*I:mn], kiu batalas kontraŭ eksterteranoj nomataj *Combine* [komBAJN].

La ludo estis kreita uzante la ludmotoron *Source* [SO*R*S], kiu estis programita samtempe. La programado daŭris kvin jarojn kaj kostis laŭdire 40 milionojn da usonaj dolaroj. La ĉefa entreprena oficisto (ĈEO) de *Valve*, *Gabe Newell*, donis al sian teamo la celon de redifini la generon de pafa videoludo el mi-perspektiko, fokusanta la atenton je altnivela fizika motoro kaj ne je la ludebla persono. *Valve* anoncis *Half-Life 2* en 2003 kaj disdonis ĝin en sia nova distribua platformo *Steam*.

*Half-Life 2* estis aklamita pro sia altnivela fiziko, animacio, sono, AI, lomputila grafiko, kaj rakonto. Ĝi gajnis 39 Ludo-de-la-Jaro premioj, kaj laŭdiĝis kiel "unu de la plej bonaj videoludoj de ĉiuj tempoj". En 2011 vendiĝis 12 milionoj da kopioj. Sekvis la epizodaj sekvantoj *Episode One* (2006) kaj *Episode Two* (2007), kaj fine de marto 2020 aperis pliaj sekvanto *Half Life: Alyx*.

Iomaj modifoj rekreitaj por la programilo *Source* estas: *Counter-Strike: Source*, *Day of Defeat: Source*, kaj la sekvantoj al *Team Fortress Classic*, *Team Fortress 2*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (angle)

* Kategorio Half-Life 2 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Miroslav HRŠEL** (naskiĝis la 29-an de marto 1930 en Hradec Králové - mortis la 9-an de aprilo 2008) estis muzika redaktoro de Ĉeĥa Radio Vltava en Hradec Králové, frato de Zdeněk Hršel (1928-2014), kun kiu li junaĝe korespondis esperantlingve, kiam ili studis en aliaj lernejoj. Ilia patro Karel Hršel (1895-1982) estis violonisto kaj esperantisto, la patrino Marie Hršelová, fraŭline Šafková, instruis pianludon. 

Li estis ne nur redaktoro de Ĉeĥa Radio Vltava, sed ankaŭ dramaturgo de Ĉambra Filharmonio Pardubice. Inter la jaroj 1996-2006 li estis ankaŭ dramaturgo de festivalo Muzika Printempo en Pardubice. Por la radio li preparis centojn da programoj, konatiĝis kun multaj muzikaj personuloj kaj verkis plurajn verkojn pri la klasika muziko. 

Sed konis lin ankaŭ televidaj spektantoj. En la jaro 1975 la Ĉeĥoslovaka Televido elsendis konkursan programon "Deset stupňů ke zlaté" (Dek ŝtupoj al la ora medalo), kie la konkursantoj post sukcesa respondo de konkursa demando povis ascendi unu ŝtupon supren ĝis la deka ŝtupo. La konkurson gvidis Přemek Podlaha kaj Zuzana Neubauerová kaj kiel ĵurianon por la muzikaj fakoj ili invitis muzikologon Miroslav Hršel.

Verkoj
------

* *Slavná minulost české hudby* (Glora pasinteco de la ĉeĥa muziko, 1959, Praha, Panton, kun Jiří Štilec kaj Miloslav Nedbal)
* *Slavná minulost německé hudby* (Glora pasinteco de la germana muziko, 1963, Praha, Panton, kun Jiří Štilec kaj Miloslav Nedbal)
* *Pražský komorní orchestr se dvěma sólisty* (Praga ĉambra orkestro kun du solistoj, En: Hudební rozhledy, 7-8/1992, p. 310)
* *Virtuosi de Praga a L'Olimpiade* (En: Hudební rozhledy, 8/2008, p. 15-17)

Eksteraj ligoj kaj Fontoj
-------------------------

* Vivdatoj de M. Hršel en Nacia Biblioteko en Prago
* Glora pasinteco de la ĉeĥa muziko
* Glora pasinteco de la germana muziko 1
* Glora pasinteco de la germana muziko 2
* Praga ĉambra orkestro
* Virtusi di Praga
* En kreado de klasikuloj oni ĉiam ion malkovras
* Od mikrofonu k posluchačům *(De mikrofono al aŭskultantoj, pri M. Hršel p. 392-393)*
* Nekrologo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 823016
* VIAF: 172078598
* NKC: xx0135133
 |
Koordinatoj: 49° 52′ 58″ N 17° 09′ 36″ O﻿ / ﻿49.88278 °N, 17.16000 °O﻿ / 49.88278; 17.16000 (mapo)

**Mirotínek** (1869–1910 *Měrotín*, germane *Merotein*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Tvrdkov en distrikto Bruntál. Ĝi situas sur dislimejo de regionoj Olomouc kaj Moraviasilezia regiono. Tra la vilaĝo trafluas rojo Dražůvka. Vivas ĉi tie 22 loĝantoj (2021).

**Mirotínek** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,75 km².

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1381.

Ekipaĵaro
---------

En arbaroj, kiuj ĉirkaŭas la valon, okazis dum la dua mondmilito bataloj inter germanoj kaj poloj. Ankaŭ tial ĉi tie troviĝas tombejo, en kiu estas sepultitaj germanaj soldatoj. Mezon de la vilaĝo kreas la tn. "supra kaj malsupra placoj", kio estas ununuraj du vojkruciĝoj en Mirotínek. En la "supra placo" eblas trovi malnovan bazan lernejon, nun uzata por loĝado, poŝtujon, forlasitan aŭtobusan haltejon kaj neuzatan afiŝan tabulon.

La municipo havis ankaŭ sian vakeron, kiu zorgis pri sia "ranĉo". En la municipo estas nenia vendejo. Tiu ĉi problemo estis solvita per veturebla vendejo kun bazaj nutraĵoj kaj bezonaĵoj. Plej proksima vendejo estas malproksima 3 km piede en monteton en Tvrdkov. Simile tio estas kun transporto, al kiu necesas iri ĝis Tvrdkov.

Evoluo de nombro de loĝantoj
----------------------------

Nombro de loĝantoj de Mirotínek laŭ kalkuladoj aŭ aliaj oficaj registroj:

| Jaro | 1869 | 1880 | 1890 | 1900 | 1910 | 1921 | 1930 | 1950 | 1961 | 1970 | 1980 | 1991 | 2001 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Nombro de loĝantoj | 343 | 320 | 279 | 280 | 233 | 220 | 190 | 128 | 113 | 64 | 28 | 16 | 15 |

1. ↑  el tio: 5 ĉeĥoslovakoj, 185 germanoj; ĉiuj rom. kat.

En Mirotínek estas registritaj 62 adresoj: 30 daŭraj objektoj kaj 32 dumtempaj kaj refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 30 domoj, el tio 6 daŭre loĝigitaj.

Fotogalerio
-----------

* Forlasita aŭtobusa haltejo en Mirotínek, poŝtujo kaj municipa afiŝa tabuloForlasita aŭtobusa haltejo en Mirotínek, poŝtujo kaj municipa afiŝa tabulo
* Konstruaĵo de municipa lernejo en MirotínekKonstruaĵo de municipa lernejo en Mirotínek

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Tvrdkov (3) |
| --- |
| Mirotínek ~ Ruda ~ Tvrdkov |

 |
La **Nova Bach-Societo** fondiĝis la 27-an de januaro 1900 en Lepsiko. Ĝi staras en la tradicio de la Bach-Societo, kiun fondis kvindek jarojn antaŭe i.a. Robert Schumann, Franz Liszt, Otto Jahn, Ignaz Moscheles, Carl von Winterfeld, Louis Spohr, Siegfried Wilhelm Dehn, Karl Ferdinand Becker kaj Moritz Hauptmann kun la celo de la publikigo de ĉiuj verkoj de Johann Sebastian Bach, la *Bach-Gesamtausgabe*.

Laŭstatute en 1900 la Bach-Societo malfondiĝis post pretigo de la *Bach-Gesamtausgabe* (eldono de la kompleta verkaro de Bach). Post tio Hermann Kretzschmar, Oskar von Hase, Martin Blumner, Siegfried Ochs, Joseph Joachim, Franz Wüllner kaj Gustav Schreck fondis la Novan Bach-Societon, por daŭre konatigi la verkojn de la Thomas-kantoro. 

Por tiu celo ĝi eldonas ekde 1904 la *Bach-Jahrbuch* (Bach-Jarlibro) kaj okazigas kaj subtenas Bach-Festivalojn. 

Post la Dua Mondmilito, dum kiam la agado parte paŭzis, La Societo reekprenis sian laboron. Ekde 1962 ĝis 1990, dum la tempo de la Germana Disdiviĝo, ĝi pluekzistis nedividite per egalrajte okupitaj estraroj, kies membroj devenis el la du germanaj ŝatoj same kiel el eksterlando.

Prezidantoj
-----------

* 1900–1924 Hermann Kretzschmar
* 1924–1930 Julius Smend
* 1930–1936 Walter Simons
* 1936–1945 Erwin Bumke
* 1945–1949 Karl Straube
* 1949–1975 Christhard Mahrenholz
* 1975– Hans Pischner

La nuna prezidanto de la Nova Bach-Societo estas teologo Martin Petzoldt. La rezidejo de la asocio estas la domo Bosehaus.

Bach-festivaloj
---------------

Ĉiun jaron la Nova Bach-Societo okazigas Bach-Festivalo je ŝanĝiĝaj lokoj. La 82-a Bach-Festivalo okazis ekde 20-a ĝis 30-a de septembro 2007 en Freiberg (Saksio) sub la devizo "Bach kaj Silbermann". La 83-a Bach-Festivalo okazis ekde 4-a ĝis 20-a de oktobro 2008 en Salcburgo sub la devizo "Bach gastante en Salcburgo". La 84-a Bach-Festivalo okazis ekde 7-a ĝis 16-a de aŭgusto 2009 en Mühlhausen (Turingio) sub la devizo "Bach war schon hier! Wann kommen Sie?" (Bach jam estis ĉi tie! Kiam venos vi?).

Eksteraj ligiloj
----------------

* retejo de la Nova Bach-Societo
* Website des 82. Bachfestes in Freiberg 2007
* Website des 84. Bachfestes in Mühlhausen 2009[*rompita ligilo*]
**Mickey HARGITAY** (naskiĝis kiel HARGITAY Miklós ( 6-a de januaro, 1926, Budapeŝto, Hungario - mortis 14-an de septembro, 2006) estis hungardevena korpokulturisto, atingante sukcesojn en la 1950-aj, 60-aj jaroj.

Li estis originale ĉarpentisto, kiu fuĝis el Hungario en 1947 por neplenumi militservon. Li setlis en usona urbeto Cleveland, kie estis siatempe la plej granda hungara komunumo en Usono. Tie li laboris kiel akvomuntisto, sed pli poste ekprovis la korpokulturadon post modelo de Steve Reeves, en rolo de Herkules.

Li gajnis la titolon *Mr. Universe* (Sinjoro Universo) en 1955 kaj samjare ankaŭ la titolojn *Mr. America* kaj *Mr. Olimpia*.

La titolo kiel *Mr. Universe* malfermis pordojn al ŝobizniso. Li iĝis komence membro de "muskolhomo"-ŝoo de Mae West, tiel li renkontiĝis kun mirakla-brusta *Jayne Mansfield*, kiu estis siatempe konkuranto de Marilyn Monroe. Ili geedziĝis en 1958, kaj de ili naskiĝis tri infanoj. Ilia domo de Beverly Hills iĝis fama pro ties "rozkolora palaco" (planita de Hargitay) kaj kun la korforma naĝbaseno. Ili divorcis en 1964.

Li rolis en duarangaj hororofilmoj kiel *Buĉmurdo en la deka strato* (1957) kaj en la *Ruĝa ekzekutisto* (1965) kaj en spagetvesternoj kaj en erotikaj filmoj.

Lin surscenigis en 1982 Arnold Schwarzenegger en filmo pri Jayne (*The Jayne Mansfield Story*).

Mickey aperis en filmaj epizodoj de sia filino Mariska (Mariŝka) (*Law & Order: Special Victims Unit*).

* Kategorio Mickey Hargitay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 129319
* GND: 1050618378
* LCCN: nr00010416
* VIAF: 73691586
* ISNI: 0000 0000 5939 6880
* BNF: 166623237
* BNE: XX1493291
 |
**Alba de Cerrato** [ALba dezeRAto] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *El Cerrato*.

Geografio
---------

La preĝejo.
La pilorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 35,21 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 83 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 350 loĝantojn el la 1930-aj jaroj. Ĝi distas 33 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Alba de Cerrato estas dokumentita kiel loĝloko ekde la 11-a kaj 12-a jarcentoj, epoko en kiu la monarko Sanĉo la Plejaĝa donis la lokon al la episkopo de Palencio (en 1035), kaj en 1507 Ferdinando la 1-a konfirmis tiun donacon fare de don Sanĉo. 

En la 13-a jarcento oni konstruis la unuan preĝejon, de romanik-mudeĥara stilo; kaj dum la regado de Karolo la 1-a la loko ricevis la titolon de urbo de propra jurisdikcio kaj pro tio oni konstruis la jurisdikcian pilorion. 

En la 17-a jarcento oni rekonstruis la unuan preĝejon, de kiu restis nur la romanik-mudeĥara absido, akctuale la preĝejo de *Santa María del Cortijo*. Dum la 20-a jarcento ĝi suferis la tipan procezon de senhomigo de la kastilia kamparo.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, la pilorio, kolombejoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 772229
* VIAF: 6765155769098527880000
 |
**Alba de Yeltes** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Ciudad Rodrigo. 

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Alba de Yeltes kaj la disa domaro El Mejorito, okupas totalan areon de 22,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 225 loĝantojn. Ĝi perdis 500 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.

Limas norde kun Castraz, nordokcidente kun Sancti-Spíritus, okcidente kun Ciudad Rodrigo kaj Bocacara (Ciudad Rodrigo), sude kun Dios le Guarde, sudoriente kun Tenebrón kaj oriente kun Aldehuela de Yeltes.

Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio. La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752440
* VIAF: 316736073
 |
**Adrienne Vittadini** estas hungardevena usonana modokreanto, negocisto. Ŝia origina familia nomo estis Tóth.

Adrienne Vittadini  naskiĝis en 1945 en Győr (laŭ alia informo en Budapeŝto).

Biografio
---------

Familio de Adrienne Vittadini disidis al Usono post falo de la Hungara revolucio de 1956 - ŝi aĝis tiam 11. Ŝia edzo estas Gianluigi Vittadini. En 1979 ŝi komencis okupiĝi pri modo nur ŝatokupe. Ŝia markemblemo disvastiĝis tutmonde signifanta: eŭropa - amerika sinteno. Ŝi uzis viglajn kolorojn kaj presaĵojn. Ŝi kreis vestojn, mansakojn, bankostumojn, ŝuojn, okulvitrojn kaj parfumojn. En 1992 ŝi estis elektita al 50 belulinoj de la mondo. Post 2 jaroj ŝia sekretodora parfumo konkeris la mondon. Ŝiajn vestojn portas ekzemple Kim Basinger. Ŝia firmao estis aĉetita fare de *Retail Brand Alliance* en 2001. Ŝi nun loĝas laŭsezone en Sarasota, (en Florido).

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto kun foto (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* ruslingvaj datenoj Arkivigite je 2016-11-20 per la retarkivo Wayback Machine
* WikiTrans
**Alba** [ALba] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo.

Geografio
---------

Ĝi estas (trans la rivero Jiloca) okcidente de Torrelacárcel kaj la Aŭtovojo Mudeĥara (A-23), kiu ligas Zaragozo-n kun Teruelo, kaj la nacia ŝoseo N-234, kiu iras paralele al la antaŭe menciita kaj parte irante kun la N-330. La urba kerno staras je 974 m super marnivelo.

Historio
--------

Ruinoj de la kastelo.
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.

La strategia lima loko de la areo estis tialo por kastelo, kies ruinoj restas.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Alba oni malaltiĝis el 786 en 1930-aj jaroj ĝis nunaj 184 loĝantoj.

Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo, ruinoj de la kastelo ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797528
 |
***La plej danĝera ludo*** (originala angla titolo: *The Most Dangerous Game*) estas mallonga rakonto verkita de Richard Connell, unue publikigita en la gazeto *Collier's* la 19-an de januaro 1924. Oni ofte konsideras ĝin kiel la plej elstaran verkon de la aŭtoro.

La rakonto prezentas profesian ĉasiston el Novjorko nomatan Sanĝero Rainsfordo, kiu falas el jaĥto kaj naĝas al ŝajne virga insulo en la Kariba Maro. Tamen, tie li renkontas rusan aristokraton, kiu ankaŭ ŝategas ĉasadon. La rakonton inspiris la profesiaj ĉasekspedicioj en Afriko kaj Sudameriko, kiuj estis tre popularaj inter riĉaj usonanoj en la 1920-aj jaroj.

La rakonto estis adaptita plurfoje al radionoveloj (unu el ili kun Orson Welles rolanta la antagoniston Zarofo, produktita en 1943 por CBS Radio kaj kunrolita kun Joseph Cotten kiel Rainsfordo) kaj filmoj. La plej rimarkinda estas la 1932-a filmo *The Most Dangerous Game* de RKO Pictures. Ĉefrolas Joel McCrea kiel Rainsfordo, Leslie Banks kiel Generalo Zarofo kaj Fay Wray kiel Eve, persono nur aperanta en tiu filmo kaj ne en la originala libro.

En novembro 2017, *La plej danĝera ludo* eniris en la kanadan liston de publikaj havaĵoj.

Intrigo
-------

Post fali en la Kariban Maron dum ĉasvojaĝo, la verkisto kaj ĉasisto Sanĝero Rainsfordo troviĝis ĉe stranga loko: Ŝipkaptil-insulo. La solaj tieaj loĝantoj estas ĉas-amanta maljuna generalo kaj lia kolosa servisto.

Generalo Zarofo, kiu unue montriĝas agrabla kaj rafinita gastiganto, poste malkaŝas sian krudan duan vizaĝon: li estas feroca ĉasisto, tiel feroca kaj senkompata kiel tigro. Li konfesas sentime, ke li kutimas forkapti alvenintojn al la insulo, por poste liberigi ilin en la ĝangalon kaj ĉasi ilin kiel bestojn en freneza eskapludo.

Kion Rainsfordo ne sciis kiam li paŝis sur tiun insulon, estas ke li ankaŭ iĝis ĉasaĵo de kruela sadisto kiel Zarofo.

En Esperanto
------------

Reta studio Esperaĵo publikigis la rakonton kiel bitlibron en julio 2021, tradukis Eriko Demaro. Dua eldono reviziita de Mikaelo Kastro aperis en marto 2023.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822409
* LCCN: no2011082370
* VIAF: 180542507
 |
**Le Compas** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 197 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Le Compas etendiĝas sur 16,54 km², kaj havis 197 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 11 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Le Compas situas je alteco de 688 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Le Compas apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Denise Lavaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Le Compas apartenas al la kantono de Auzances, kies ĉefurbo estas Auzances. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Auzances
**Alexandru Vaida-Voevod** [aleksandru vajda vojevod] (hungara formo **Vajda-Voevod Sándor**) (27-an de februaro 1872 - 19-an de marto 1950) estis rumana politikisto, ministro pri internaj aferoj (1928-30), ĉefministro kaj ministro pri internaj aferoj (junio-oktobro de 1932 kaj februaro-novembro de 1933). Li estis en 1932 eĉ ministro pri eksteraj aferoj.

Li estis membro de la hungara parlamento kaj aliĝis al malgranda rumana nacia grupo de la parlamento (1906), kaj forte agadis kontraŭ la hungariga registara politiko. En oktobro de 1918, li proponis rezolucion por la parlamento, kiu deklaris memregan rajton de Transilvanio. En decembro de 1918, oni nomumis lin prezidanto de la transilvania regkonsilio - post malvenko de la centraj potencoj -, kiu deklaris unuiĝon de Rumanio kaj Transilvanio. Li aliĝis pli poste al la rumana delegitaro al la Pariza packonferenco.

Post kiam lia partio, la Nacia Partio sukcesis en la balotoj de novembro de 1919, li iĝis prezidanto de la koalicia registaro. Pro lia radikala agroreformo, reĝo Ferdinando per dekreto disvolvis la registaron en marto de 1920.

Komence de 1935 - pro la ekigita movado *numerus valachicus* - la partia gvidantaro abdikigis lin el prezidanta pozicio de Nacia Kamparana Partio de Transilvanio kaj Banato.

Poste li proksimiĝis al la faŝisma ideologio.

* Kategorio Alexandru Vaida-Voevod en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 161071
* GND: 118803662
* LCCN: n95098589
* VIAF: 89595314
* ISNI: 0000 0001 0321 7529
* LIBRIS: 200378
* SUDOC: 132255901 073331988, 132255901
* BNF: 15523492f
* NKC: jx20141201004
 |
**István Nyiry** [iŝtvAn njiri], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Nyiry István** estis hungara sciencisto, matematikisto, filozofo, profesoro, membro ordinara de Hungara Sciencula Societo (1832). Malofte lia nomo aperis ankaŭ en formoj *Nyíry István* kaj *Nyiri István*.

István Nyiry  naskiĝis la 9-an de majo 1776 en Átány. Li mortis la 27-an de aŭgusto 1838 en Sárospatak.

Biografio
---------

István Nyiry lernis en Sárospatak. En 1797 li samloke ekinstruis, ekde 1806 kiel ordinara profesoro. Li ĝismorte instruis diversajn studojn, ekzemple matematikon, geografion, filozofion. Li okupiĝis praktike pri ĉiuj branĉoj de la sciencoj, krome li poemadis kaj pentradis.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Az időszámlálásnak az ember teremtésétől való öszveszedése* (1819)
* *Conspectus philosophiae empiricae Lockii, scepticae Humii, criticae Kantii, transcendentalis Fichtii et Schellingii, ad suas categorias relati* (1824)
* *A tudományok öszvessége I–III* (Sumo de la sciencoj 1-3), (1829–1831)

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2015-06-10 per la retarkivo Wayback Machine
**Elizabeth** estas grandurbo en Usono, en subŝtato Nov-Ĵerzejo, en Kantono Union. Ĝi estas administra centro de la kantono. 

Loko de Elizabeth en la kantono

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 40° 40′ N, 74° 13′ U (mapo)40.666666666667-74.216666666667
* Areo: 35 km²
* Loĝantaro: 124.969 (en 2010)
* Supermara alteco: 5 m
* Horzono: UTC-5h (en somero UTC-4h)
* Poŝtkodoj: 07201-07202, 07206-07208
* Telefonkodo: 908

Geografio
---------

Urbodomo de Elizabeth
Elizabeth situas sur ebenaĵo en nordorientaj partoj de Usono, Nov-Ĵerzejo kaj kantono.

Historio
--------

La tiama "Elizabethtown" fondiĝis en 1665. La urbo ne estis nomita pri la brita reĝino, kiam multaj homoj povas supozi, sed pri edzino de admiralo *George Carteret*. Tiam la urbo estis ĉefurbo de Nov-Ĵerzejo. Elizabeth urbiĝis en 1855 kaj tiutempe oni fondis diversajn fabrikojn. En 1897 oni produktis eĉ submarŝipojn. Tumultoj okazis en la 1960-aj jaroj.

Trafiko
-------

Juĝejo de Elizabeth
Stacidomo de Elizabeth
El Elizabeth kuras aŭtoŝoseoj al Newark (Nov-Ĵerzejo) kaj suda parto de Nov-Ĵerzejo. La grandurbo havas du fervojajn stacidomojn. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. 
Internacia Flughaveno Libereco de Newark funkcias inter la urboj Newark kaj Elizabeth.

Vidindaĵoj
----------

* muzeo

Famuloj
-------

En Elizabeth naskiĝis:

* Sam Woodyard
* Shad Collins

Ĝemelurboj
----------

* Italio Ribera, Italio
* Japanio Kitami, Japanio de 1969

Fontoj
------

* Képes Világatlasz ISBN 963 8475 38 2
* Al tiu ĉi artikolo la informoj venis helpe de WikiTrans el anglalingva Vikipedio

Katedralo de Elizabeth
En oceanografio, **haloklino** (el la greka hals, halo- ‘salo’ kaj klinein ‘deklivi’) estas subtipo de ĥemoklino kaŭzita de forta, vertikala salenhava gradiento ene de akvejo. Ĉar salenhavo (kongrue kun temperaturo) tuŝas la denseco de mara akvo, ĝi povas ludi gravan rolon en ties vertikala tavoliĝo. Pliiĝanta salenhavo de ĉirkaŭ unu kg/m³ rezultas en pliiĝo de marakva denseco de ĉirkaŭ 0.7 kg/m³.

En mezaj latitudoj, troa vaporiĝo super precipitaĵo kondukas al fakto ke la surfacaj akvoj estas pli salenhavaj ol profundaj akvoj. En tiaj regionoj, la vertikala tavoliĝo okazas ĉar la surfacaj akvoj estas pli varmaj ol la profundaj akvoj kaj la haloklino estas malstabiliganta. Tiaj regionoj estas loko por la procezo kiu okazas kiam oni miksas diversajn gradojn de salenhavo.

En certaj altlatitudaj regionoj (kiaj la Arkta Oceano, la Beringa Maro, kaj la Suda Oceano) la surfacaj akvoj estas fakte pli malvarmaj ol la profundaj akvoj kaj la haloklino estas respondeca pro la elteno de la akvokolona stabileco- izolante la surfacajn akvojn el la profundaj akvoj. En tiuj regionoj, la haloklino estas grava ĉar ebligas la formadon de marglacio, kaj limigas la foriron de karbona dioksido al la atmosfero. Haloklinoj troviĝas ankaŭ en fjordoj, kaj malmulte miksitaj estuaroj kie la nesala akvo estas surmetita al la oceana surfaco.

* Kategorio Haloklino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Hegyhátsál** [hedjhAtŝAl] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Körmend. La komenca nomoparto estas nomo de la regiono, signifanta supro de la deklivo. Sál hungare estas skarpo.

Domo en Hegyhátsál
Lerneja kapelo de Hegyhátsál

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 5 km²
* Loĝantaro: 170
* Poŝtkodo: 9915
* Telefonprefikso: 94
* Koordinatoj: 46°57′34″N 16°38'30″E

Situo
-----

La vilaĝo situas laŭ ĉefvojo Zalaegerszeg-Körmend. La lasta urbo troviĝas 9, Vasvár 20, Zalaegerszeg 25, Őriszentpéter 27 km-ojn.

Historio
--------

Pli frue romianoj vivis tie. La unua skriba mencio devenis el 1366 en formo *"Sool"*. Post la mezepoko la turkoj kelkfoje disrabis la vilasĝon. En 1910 vivis en Hegyhátsál 327 homoj (ĉiuj hungaroj). Vilaĝservoj estas municipa administracio, observatorio, migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika lerneja kapelo omaĝe al Koro de Jesuo
* moderna skulptaĵo pri eklipso

Famuloj
-------

En la iam nomata Sál naskiĝis preposto Adolf Kunc.

* Kategorio Hegyhátsál en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Atiko** (greke *Αττική*, *Attiki*) estas la nomo de antikva pejzaĝo kaj ĝis administra reformo efektivita komence de 2011 estis moderna administra regiono ("periferio" nome Atiko (regiono)) de la ŝtato Grekio, kiu samtempe estis provinco ("prefektujo", *nomos*) de Grekio. Ekde 2011 la teritorio apartenas al la administra regiono Meza Grekio.

Dum la epoko de antikva Grekio Atiko estis la ĉirkaŭaĵo de la urboŝtato (poliso) Ateno, kun sanktejo de la diino Atena sur la Akropolo kaj templo de la dio Pozidono ĉe la kabo *Sunion* en la sudoriento de la pejzaĝo. Ankaŭ hodiaŭ Ateno estas la ĉefa loĝloko kaj la administra centro de la regiono.

templo de Pozidono ĉe la kabo *Sunion*
la haveno de Pireo
Atiko, do la regiono de Grekio kie situas Ateno.

Geografio
---------

Atiko okcidente limas al Beotio kaj Megara. Historie gravaj lokoj estas la haveno de Pireo proksime de Ateno kaj la loko Maratono en la nordoriento. Ĉe la orienta marbordo dum la antikva epoko situis la urbo *Thorikos*, ĉe kiu laŭ la helena mitologio albordiĝis la diino Demetra.

Famaj montoj estas Parnizo, Himeto, Egaleo.

Provincaj distriktoj (νομαρχίες)
--------------------------------

* Ateno (Αθήνα Athina)
* Orienta Atiko (Ανατολική Αττική Anatoliki Attiki)
* Pireo (Πειραιάς Pireas)
* Okcidenta Atiko (Δυτική Αττική Dytiki Attiki)

Kulturo
-------

Triumfa arko de la imperiestro Konstantino en Romo. Azorín indikas la supran etaĝon per la termino "atiko".
Francisko Azorín parolas pri la atika arkitekturo kaj priskribis ĝin tiele:

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Greka arkitektura ordo kun pilastroj, foje uzata sur la fasada kornico kiel aldona surkonstruaĵo. **"** |

 |

Vidu ankaŭ
----------

* Atika (dialekto)
* Atiko (arkitekturo)
* Atiko (regiono)
* 1138 Atiko

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 25.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rAdministraj regionoj de Grekio |
| --- |
| Atiko • Epiro • Ioniaj Insuloj • Kreto • Meza Grekio • Meza Makedonio • Norda Egeo • Okcidenta Grekio • Okcidenta Makedonio • Orienta Makedonio kaj Trakio • Peloponezo • Suda Egeo • Tesalio | Flago de Grekio |

 |
**Le Chauchet** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 104 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Le Chauchet etendiĝas sur 10,62 km², kaj havis 104 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 9 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Le Chauchet situas je alteco de 515 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Le Chauchet apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Michel Monteil, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Le Chauchet apartenas al la kantono de Chénérailles, kies ĉefurbo estas Chénérailles. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Chénérailles
**Haloĉ,** ukraine kaj ruse **Галоч,** hungare **Gálocs** estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo. Ankoraŭ 2 vilaĝoj apartenas al la municipo.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Uĵhorodo en Transkarpatio
Panoramo de Galoĉ

Bazaj informoj
--------------

* 48° 33′ 0″ N 22° 11′ 0″ O﻿ / ﻿48.55000 °N, 22.18333 °O﻿ / 48.55000; 22.18333 (mapo)Koordinatoj: 48° 33′ 0″ N 22° 11′ 0″ O﻿ / ﻿48.55000 °N, 22.18333 °O﻿ / 48.55000; 22.18333 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 490
* Poŝtkodo: 89430
* Telefonprefikso:
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Haloĉ situas sur ebenaĵo, laŭ rojo. Uĵhorodo troviĝas 11, Uĵ 5 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el la 13-a jarcento. Post la mezepoko foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. En 1910 loĝis en Gálocs 542 homoj, plejparte hungaroj. Ĝis Traktato de Trianon Gálocs apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagykapos, poste al Ĉeĥoslovakio. Gálocs rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Galoĉ apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Dum la socialismo kolĥozo funkciis, kies kampoj estis disdonitaj inter la vilaĝanoj en 2000. En 2001 loĝis en Haloĉ 498 da homoj, (372 hungaroj). Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, poŝto.

Vidindaĵo
---------

* kalvinana preĝejo de 1814

* Kategorio Haloĉ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ferenc Lakits** [lakiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lakits Ferenc** estis hungara matematikisto, instruisto, astronomo.

Ferenc Lakits  naskiĝis la 19-an de februaro 1850 en Pécs. Li mortis la 24-an de julio 1919 en Graz.

Biografio
---------

Ferenc Lakits frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1880. Post la diplomo li lernis astronomion helpe de stipendio en Göttingen, Berlin, Bonn. Hejmenveninta li ne trovis laborlokon, fine inter 1882 kaj 1886 li helpis instruadon de István Kruspér en Reĝa Teknika Universitato József, samtempe li instruis en luterana gimnazio, post jaroj en faklernejo. Li laboris ankaŭ ekzemple en MÁV. Dum libertempo li pasis tempojn en observatorio. Li multe okupiĝis pri kometoj, krome li precize konstatis datenojn de la hungara patrujokupo helpe de suna eklipso, kiu estis legebla en kodekso.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A körmikrométer, kiváló tekintettel a sugártörés befolyására* (1881)
* *Az új csillag az Androméda-ködben* (1885)
* *Die Landnahme Pannonies Mathematische u. Naturwissenschaftlichte Berichte aus Ungarn* (1891)
* *A magyarok honfoglalásának ideje és a csillagászat* (1904)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 549807
* GND: 1017570892
* LCCN: n2004044178
* VIAF: 161608075 65861891, 161608075
* ISNI: 0000 0001 1122 8295
 |
**Hegyeshalom** [hedjeŝhalom], germane **Straß-Sommerein** estas grandvilaĝo en Hungario en regiono *Okcidenta* Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Mosonmagyaróvár. La nomo signifas hungare pinta-holmo.

Katolika preĝejo de Hegyeshalom

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9222
* Areo: 53  km²
* Loĝantaro: 3520.
* Telefonprefikso: 96

Geografio
---------

Hegyeshalom situas sur ebenaĵo preter la fervojo kaj la aŭtoŝoseo M1 inter Budapeŝto kaj Vieno, krome estis samtempe limpasejo al Aŭstrio, fine tie kruciĝas fervojo inter Bratislavo kaj Szombathely. La trapasejo estis la plej grava kaj trafika en Hungario, simbole estas pordo de Okcidento por la hungaroj.

Historio
--------

Fervojo Budapeŝto-Vieno estis ĉiam la plej grava por la hungaroj. Komence de la konstruadoj estis 2 planoj. La aŭstroj volis la sudan solvon, tio profitis parte fervojon Vieno-Adriatiko, el tio estis branĉo al Budapeŝto. La hungaroj volis la nordan solvon, kiu tuŝos la tiaman ĉefurbon **Posono**n (nun Bratislavo). Fine ambaŭ konstruiĝis.

Laŭ la vilaĝonomo estis iom pli alta loko, kie poste konstruiĝis preĝejo omaĝe al **Virgulina** Maria. Rezulte la kontraŭturkajn batalojn la vilaĝo senhomiĝis, alvenis germanoj refondintaj la vilaĝon.

Dum la historio la limo estis pli fore, antaŭ Bruck, depost Traktato de Trianon la vilaĝo estis limpasejo. Ekde 2008 ĉesis la limo inter Austrio kaj Hungario, ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Eŭropa Unio.

Vidindaĵoj
----------

La komunumo havas katolikan (Preĝejo de Apostolo Bartolomeo (Hegyeshalom)) kaj luteranan preĝejojn.

Famuloj
-------

* En Hegyeshalom naskiĝis:
	+ inĝeniero pri maŝinoj Zénó Terplán
	+ pentristo Lajos Cziráki
	+ presejestro Viktor György Hornyánszky.
* En Hegyeshalom mortis monaĥo Damján György Vargha.

Famaj nomportantoj
------------------

* Lajos Hegyeshalmi, ministro

* Kategorio Hegyeshalom en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ferenc Kovács** [kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kovács Ferenc** estas hungara minejinĝeniero, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1993).

Ferenc Kovács  Arkivigite je 2006-02-06 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 7-an de decembro 1938 en Győr.

Biografio
---------

Ferenc Kovács frekventis gimnazion en Pannonhalma, universitaton en Miskolc, kie li ricevis diplomon en 1962. Post lernado li ekinstruis samloke en la universitato, kie li iĝis vicrektoro en 1978, katedrestro en 1984, rektoro en 1986. Li estis gastoprofesoro en Leoben kaj Petroșani. Li doktoriĝis el scienco en 1976. Li redaktis ekzemple fakrevuon *Acta Geodaetica.* Li ricevis (ankaŭ eksterlandajn) premiojn inter 1973-2009.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Külfejtések műszaki gazdaságtana* (1968)
* *Prognose der gasausbruch gefährlichkeit auf basis der kohlenfestigkeit* (1980)
* *A barnaszén erőművekben keletkező maradékanyagok jellemzői és hasznosítása* (1998)
* *Charakterisirung der in Kohlenkraftwerken anfallenden Reststoffe* (2000)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2006-02-06 per la retarkivo Wayback Machine