recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Horst CHMELA** (naskiĝinta la 29-an de oktobro 1939 en Ottakring, mortinta al 22-an de novembro 2021) estis aŭstra kantisto kaj muzikisto. Liaj pli ol 350 kantoj ĉefe konsidereblas aĵoj de tipe viena populara kantoarto *Wiener Lied*. Sekve li ofte kantis dialekte.

Vivo
----

Horst Chmela pasigis la junulajn jarojn en la viena urbodistrikto Ottakring. En loĝejo de 24 m² vivis kvin personoj. Kiel patro kaj frato li trejniĝis ŝufaristo kaj iĝis majstro metia en 1962. Tiam li nombriĝis inter la plej junaj ŝufarmajstroj de Vieno. Impresite de rokenrolo de la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj li paralele ankaŭ trupestris ĉe *The Sunset-Four*. Kun sia ĵazbandeto li ankaŭ faris spertojn dum restadoj en Usono. En 1966 la bandetantoj - kun la titolo *Symphony d’amore* estis sur la tria rango de la aŭstriaj muzikaĵrangolistoj post The Beatles kaj Pierre Brice). Malfondiĝo trupa venis en 1969.

En 1971 Chmela ĝuis sukcesegon danke al la kanto *Ana hot imma des Bummerl*. Ĝi estiĝis post malbonaj personaj spertoj el la komenca tempo kiel profesia muzikisto. De ĝi ekzistas 240 reludversioj kaj 2,4 milionoj da vendotaj unuecoj venditis.

Honoroj kaj privataĵoj
----------------------

En 1983 la urbestro viena Helmut Zilk donis al li la Oran meritsignon de la urbo Vieno. En la 22.1.2002 oni aljuĝis al li la premion *Goldene Krone der Volksmusik* de ARD. Chmela vivis en Vieno kaj regule prezentis sin kantiste. Li ankaŭ estis en la estrarano de *AKM Autoren, Komponisten und Musikverleger]]. Chmela estis edzigita ekde 1965 havante du infanojn. Lia filo Horst Chmela la pli juna ankaŭ muzikistas.*

Verkoj (elekto)
---------------

* *Ana hot imma des Bummerl*
* *Her mit meine Henna (… der Gockala is do)*
* *Der Deppate Bua*
* *Mama, i bitt dich schau oba* (melodio de Karl Bazant)

Diskaro (elekto)
----------------

* Vienna Tuning (2008)
* A bissl a Herz (2006)
* Happy Birthday (2005)
* Mir san a Weltpartie (2005)
* Mega Maxi (2002)
* Eskalero (2001)
* Traumereien (2000)
* Mach mich geil (2000)
* Peng Peng (1999)
* 1000 Illusionen (1998)
* Meine Freunde, meine Lieder (1997)
* Hand in Hand (1995)
* Mein Traum von Rot-Weiß-Rot (1993)
* Der Bär ist los (1992)
* Her mit meine Henna (1991)
* Aus meiner untern Lad (1990)
* Meine Freude am Leben (1989)
* Leise kommt der Abschied (1988)
* Stolpern darfst (1987)
* Weihnachtsmelodien (?)
* Fliagn moecht i koennen (?)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri Horst Chmela en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Pri Chmela ĉe OeMl
* Hejmpaĝo
* Rangoj atingitaj ĉe austriancharts.at
* krone.tv: *Horst Chmela: „Die Musik hat mich gerettet"* ĉe Jutubo, 10.4.2014
* Biografio ĉe geschichtewiki.wien

Notoj
-----

1. ↑  "Ana hat immer das Bummerl: Wienerlied-Sänger Horst Chmela gestorben",, kurier.at, 22.11.2021
2. ↑  *Club Carriere - Enzyklopädie des Erfolges März 2005*, Algoprint Verlags AG, 2005, ISBN 3952268941, p. 452: "Chmela Horst"
3. ↑  The Sunset Combo – Symphony D'Amore / Ich Will, discogs.com
4. ↑  premio danke por multo da vendiĝoj

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 745664
* GND: 134346742
* VIAF: 79586016
* ISNI: 0000 0001 3234 1094
* MBA: 0916ba27-21c6-4b9e-b05c-0168376f3660
 |
**Gerhard KIRCHNER** (naskiĝinta la 19-an de marto 1907 en Hundhaupten-Markersdorf, mortinta la 29-an de marto 1975 en Vajmaro) estis germana orgenfaristo. Inter 1935 ĝismorte li laboris kiel tiufaka majstro en Vajmaro.

Vivo
----

Estante 10 jaraĝa li akceptitis en la Thomas-ĥoron sub Karl Straube. Sian trejniĝon kiel orgenkonstruisto ekde 1927 ĉe la firmao de Wilhelm Sauer en Frankfurto ĉe Odro. Inter liaj trenistoj estis ankaŭ Karl Ruther. Ekde 1930 Kirchner studis akustikon en Berlino. En 1935 li trapasis la majstroekzamenon; finfine li malfermis propran atelieron en Vajmaro. Tie li posteulis Emil Heerwagen kaj Wilhelm Böttcher neniam ĉesigante la rolon de komerca agento por Sauer-kvalitinstrumentoj. Post milito kaj kaptiteco li aŭdacis en 1947 novan komencon kaj estis aktiva el laborejo sia en tuta Turingio kaj ekstere.

Orgenfarista agado
------------------

Krom multe da riparoj kaj orgen-alikonstruoj (ekz. la ne plu ekzistanta orgeno de la orgeno de la Bach-memorloko ĉe Weimarer Stadtschloss) li kreis kun helpantoj ankaŭ novajn aferojn, i.a. la jenajn:

Verkoj (elekto)
---------------

| jaro | loko | kirko | bildo | klavaro | registroj | notoj |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1934/35 | Kranichfeld | St. Michael |  | II/P | 22 | agento de Walcker je Vajmaro; 2000 - detruita pneŭmatiko; ekmalfunkciigo;  Lutera rozo-vitralo videbla post la orgenfajfiloj  |
| 1935 | Apolda | Martinskirche |  | II/P | 10 | 2003 - forigo |
| 1954 | Vajmaro | Melanchthonkapelle |  | II/P | 10 | 1982 - anstataŭigo |
| 1955 | Eisenach | Kapelo en la palaco de Wartburg |  | II/P | 10 | 1983 - anstataŭigo |
| 1955 | Vajmaro | Preĝejo Sankta Kruco |  | II/P | 14 | 1989 - anstataŭigo |
| 1959 | Bad Blankenburg | Stadtkirche |  | I/P | 7 |  |
| 1963 | Treppendorf | Dorfkirche |  | I/P | 4 |  |
| 1965 | Jena | Popoldomo Jena |  | I/P | 11 | 1989 - forigo pro akvodamaĝoj |
| 1971 | Aken (Elbo) | Ev. Gemeindehaus |  | I/P | 7 |  |

Posteulado
----------

Orgenkonstrumajstro Günter Bahr, kiu lernis ĉe Kirchner, laboris ekde 1966 paralele en propra ateliero. Bahr konstruis novajn instrumentojn je Drackendorf, Großschwabhausen kaj Jarmen, farante alkonstruojn kaj riparojn. En la 1.1.1979 Norbert Sperschneider (1951-2020), kiu ĝuis lernadon ĉe Bahnr, transprenis la entreprenon (ĝis 20220). FAritis novaj orgenoj por la preĝejo en Sommersdorf kaj la pordega kapelo ĉe Kloster Veßra. Fokuso lia estis riparoj kaj restaŭradoj.

Literaturo
----------

* Christhard Kirchner: *Orgelneubauten von Gerhard Kirchner, Weimar*, Typoskript, Heerwagen Orgelbau Ausstellung Klosterhäseler
* Daniel Vogt: *Die Orgeln der Martinskirche*, Apoldaer Heimat 2007
* Auskunft durch Orgelbaumeister Günter Bahr, Apolda
* Auskunft durch Orgelbaumeister Norbert Sperschneider, Weimar

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gerhard Kirchner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Orgeno de la Georgo-kirko en Schleiz
* Hejmpaĝo de la orgenkonstrumuzeo je Klosterhäseler


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 745582
 |
**Perényi** [perEnji] estas historia familia nobela nomo en Hungario. Tiu nomo ne formortis, ankaŭ nun vivas Perényi-oj en Hungarlando.

Blazono de familio Perényi
Alo portanta la nomon Perényi en fortikaĵo de Sárospatak

Histrio
-------

La unua mencio pri Perényi okazis dum la mezepoko. La familio ricevis la nomdonantan vilaĝon Perény (nuntempa vilaĝparto de Perín-Chym en Slovakio) en la 1290-aj jaroj. La idoj disbranĉiĝis, multe da familianoj havis altajn reĝajn postenojn, parte ili portis la rangon barono ekde 1590. Tamen pli fama branĉo estis la palatina branĉo.

Ĝis la 20-a jarcento la plej famaj Perényi estis:

* Imre Perényi (palatino)
* Zsigmond Perényi (ministro)
* Zsigmond Perényi (martiro)
* Péter Perényi (krongardisto)
* Imre Perényi (kanceliero)
* Ferenc Perényi (episkopo)
* Imre Perényi (kanoniko).

En la modernaj tempoj (jam sen nobeleco) la plej famaj Perényi estis:

* Imre Perényi (arkitekto)
* Miklós Perényi (violonĉelisto)
* János Perényi (aktoro)
* László Perényi (aktoro)

Fontoj
------

* hungare

* Kategorio Perényi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Karl Georg HA(A)SE** (naskiĝinta la 19-an de aŭgusto 1786 en Vajmaro, mortinta la 30-an de januaro 1862 samloke) estis germana juristo, urba direktoro kaj ĉefurbestro de Vajmaro.

Hasenwäldchen - eta arbara parko en la vajmara sudo - portas la nomon de tiu ĉi ne malgrava vajmara urbestro
Tombo de Karl Georg Hase

Vivo
----

Hase estis ekde 1808 kortega advokato. Tial li ankaŭ renkontis Goeton. Hase fare de Goeto ofte menciitis, ankaŭ en kuntekstoj nedeĵoraj. Ekzemple estas atesto pri la tago 30.3.1826 kiam en la goeta hejmo gastis kaj Hase kaj Johann Peter Eckermann. Aliafoje Hase eĉ taksatis poeto, kiam oni kantis en la goeta domo kaj recitis poemojn je honoro de ties 50-a datreveno alventaga. Tio oftis dum goetaj naskiĝtagoj.

Kiel ĉefurbestro Hase deĵoris en Vajmaro inter 1838 kaj 1850. Ekde 1841 li ankaŭ estis landa direktoria konsilisto. La emeritiĝo estis en 1851. Tiutempe estis la multon ŝanĝantaj konstruo kaj pligrandigo de la fervoja liniaro. Kune kun Lorenz Oken li batalis por parollibereco kaj kontraŭ presadlimigoj en 1818 en Vajmaro, eble pro Wartburgfesto de 1817 kaj ties konsekvencoj. Ankaŭ pli malfrue Hase enĝaĝiĝis kontraŭ cenzuro kaj en 1831 li konkrete portis tian peticion antaŭ la vajmaran landan parlamenton. Dum lia regado komenciĝis la t.n. arĝenta epoko de Vajmaro. En 1848 li kreis burĝan milicon. Hase estis ekde 1831 estro de Legadmuzeo. Lin posteulis urbestrece Wilhelm Christian Friedrich Bock (1851-1866). En 1832 Hase verkis pri la vajmara parlamento. Lia tomo troviĝas sur la Historia tombejo vajmara. Lia edzino estis Henriette Thumhard (1793-1875).

Parkaj honoroj
--------------

Je lia honoro kreitis en la vajmara sudo la arbara parketo *Hasenwäldchen*. La registro *Weimarisches Staatshandbuch* de 1855 titolis Hase *Ober-Bürgermeister und Stadtdirektor mit den Rechten und Prärogativen eines wirklichen Rathes* kaj portanto de gravaj ordenoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Karl Georg Hase en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* Arkivigite je 2022-08-20 per la retarkivo Wayback Machine

Notoj
-----

1. ↑
2. ↑  *Goethes Gespräche Biedermannsche Ausgabe*, vol. 3/2: Gespräche der Jahre 1825–1821, eldonis Wolfgang Herwig, München 1998, p. 32.
3. ↑  Herwig 1998, p. 848
4. ↑
5. ↑
6. ↑  Karl Georg Hase: *Für die Petition an den Landtag zu Weimar, die unbeschränkte Preßfreiheit, mit Vorbehalt eines freisinnigen Preßgesetzes auf den Grund eines Geschwornengerichts u. d. Öffentlichkeit der Landtagssitzungen Betr.*, Fromann, Jena 1831.
7. ↑  *Bekanntmachung*
Indem wir den ... Bürgern und Einwohnern für den geleisteten Beistand ... unsern Dank aussprechen ... Aufforderung zu Bildung einer Bürgergarde ... Weimar, am 9. März 1848*.*
8. ↑
9. ↑  Karl Georg Hase: *Der Weimarische Landtag von 1832*, Jena 1832.
10. ↑
11. ↑  *Hases Ruh*, ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 189.
12. ↑  Weimarer Staatshandbuch von 1855, p. 309.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 736186
* GND: 137823584
* LCCN: no2021046121
* VIAF: 86001742
 |
Animacia ilustraĵo de ideala simpla vibra movo de risorto laŭ gravito
Animacia ilustraĵo de ideale svinganta disko tenita pere de tri ŝnuroj
**Oscilado** estas periodaj ŝanĝoj en stato, movado aŭ signalvarioj, ekzemple movado aŭ vibrado kiu varias ĉirkaŭ ekvilibra pozicio. Pezo pendanta de ŝnuro (pendolo), kiu estas movita de sia ekvilibra pozicio , oscilas en oscila movo. Alterna kurento varias rilate al la direkto de la kurento. Ankaŭ la movoj de la planedoj, ŝpiniradoj, la piŝtaj movoj en motoro kaj la korbatado estas ekzemploj de Oscilado. 

Oscilado estas fenomeno kiu ripetas sin post certa tempo. Oscilado estas ripeta tien kaj reen movado ĉirkaŭ ekvilibropunkto aŭ averaĝa valoro kaj povas esti pli-malpli regula. Tiaj ritmaj movoj estas karakterizitaj per la tempo, la periodo, kiu pasas ĝis la baza movo ripetas sin.

Oscilado povas esti ordigita aŭ hazarda. Ordigita Oscilado povas esti perioda kun la periodtempo *T*, tio estas, la tempintervalo kun kiu la variado (oscilado) estas ripetita. Oni povas vastigi la koncepton kaj interpreti ĉiujn ordigitajn movojn kiel periodajn kun senlime longa periodo (vidu Fourier-an analizon).

Periodaj signaloj estas prefere analizitaj kun Fourier-a analizo, kiu disponigas informojn pri la frekvenckomponentoj de la signalo. Sinusoida oscilado estas karakterizita en mekaniko kiel simpla harmonia moviĝo.

Oscilado povas esti harmonia aŭ neharmonia. La plej simplaj periodaj movoj povas esti priskribitaj uzante sinusajn kaj kosinusajn funkciojn kaj estas nomitaj simpla harmonia moviĝo kaj la oscila sistemo tiam povas esti nomita harmonia oscilatoro. 

La specoj de oscilado plej ofte konsiderataj en fiziko estas vibrado, elektraj oscilaj cirkvitoj, kvantumaj mekanikaj partikloj kaj ondomovo.

Vidu ankaŭ
----------

* Oscilatoro
* Herco
* Harmonia oscilatoro
* Alterna kurento
* Pendolo
* Metronomo
* Osciloskopo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Vibrado Arkivigite je 2010-12-14 per la retarkivo Wayback Machine – ĉapitro de enreta lernolibro (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839101
* GND: 4053999-4
* LCCN: sh85095898
* BNF: 12262181m
* NDL: 00571015
* NKC: ph121652 ph121653, ph121652
 |
Mapa distribuicao pongo pygmaeus.pngMapa distribuicao pongo pygmaeus
La **Bornea orangutano** (*Pongo pygmaeus*) estas unu el du specioj de orangutanoj. Troviĝanta nur en la insulo Borneo, apartenanta kaj al Indonezio kaj al Malajzio; ĝi estas pli abunda ol la Sumatra orangutano. Kune kun tiu lasta, ĝi apartenas al la nura genro de grandaj simioj kiuj estas indiĝenaj de Asio. Kiel la aliaj grandaj simioj, orangutanoj estas tre inteligentaj, kaj montras progresan il-uzadon kaj distingajn kulturajn modelojn en naturo. Orangutanoj kunhavas proksimume 97% el iliaj DNA kun homoj.

La **Bornea orangutano** estas endanĝerita specio, pro senarbarigo, palmoleaj plantejoj kaj ĉasado kiel gravaj minacoj al ties longdaŭra ekzistado.

Aspekto
-------

La viraj orangutanoj pezas 50–90 kg, la inaj 30–50 kg. La maljuna vira bornea orangutano havas karakterizan vangon. Ĝian korpon kovras longa, rufhara felo. Ĝiaj kruroj estas longaj, la etenditaj kruroj distancas je 2–2,25 m.

Referencoj
----------

1. ↑   Orangutan Facts. Orangutan Foundation International. Alirita 2012-03-17.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bornea orangutano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bornea orangutano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Bornea orangutano en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* The Borneo Orangutan Survival Foundation (BOS)
* Save The Orangutan Foundation Arkivigite je 2012-03-19 per la retarkivo Wayback Machine
* World Wildlife Fund: Orangutans
* Orangutan Foundation International
* Sepilok Orang Utan Sanctuary
POST-karto por 8-bita buso ISA
POST-karto por PCI sur ĉeftabulo
Simpla POST-karto por buso PCI
Profesia POST-karto por buso PCI

**POST-karto**, aŭ **POST-testilo** estas komputila karto, enhavanta ciferan montrilon kaj eliganta per ĝi kodojn de inicialigo de ĉeftabulo. Per lasta eligita kodo oni povas ekscii, en kiu aparatarero okazis paneo. Tiuj kodoj dependas de BIOS de la ĉeftabulo. Kaze de foresto de eraroj kaj normala trairo de testado POST-karto eligas per sia montrilo kodon, kiu restas senŝanĝa dum funkciado de komputilo kaj dependas de versio de BIOS; tiu kodo ofte estas FF.

POST-testilo povas esti dizajnita en multaj variaĵoj. Ekzemple, POST Code Dual enhavas montrilojn ĉe du flankoj, tial ne estas bezono eligi la ĉeftabulon por legi informojn de-sur la montrilo. Krome ĉiuj POST-testiloj estas ekipitaj per lum-eligantaj diodoj, kiuj montras elektran tension (+5, +3,3, +12, −12), kaj lum-eliganta diodo de RESET-signalo (ne temas pri restartigo per la butono Reset). Foje ĉeestas ankaŭ aliaj montriloj. POST-kartoj estas ekipitaj ankaŭ per diversaj konektiloj; ekzemple PCI, ISA (pli malnovaj modeloj), miniPCI (tekokomputiloj) kaj eĉ LPT (por tiuj ĉeftabuloj, kiuj transdonas POST-signalon al LPT-pordo).

Standarta pordo por eligo de POST-signalo estas 80h, sed povas esti aliaj, ofte 81h. En kelkaj testiloj eliga pordo estas agordebla.

Vidu ankaŭ
----------

* POST

* Kategorio POST-karto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Oskar Nedbal** (n. la 26-an de aprilo 1874 en Tábor – m. la 24-an de decembro1930 en Zagrebo (sinmortigo)) estis ĉeĥa komponisto, dirigento kaj violisto.

Biografio
---------

Li naskiĝis en sudbohemia urbo Tábor en ĉeĥa germane parolanta familio de advokato, kiel unu el ok infanoj.

Naskiĝdomo de O.Nedbal en Tábor kun memortabulo
En la konservatorio en Prago, studante ĉe Antonín Dvořák, li fariĝis proksima amiko de Josef Suk pli aĝa. Li estis fondmembro de Ĉeĥa arĉkvarteto, sed ĉar li enamiĝis al edzino de sia kolego, li devis forlasi ĝin. Poste li edziĝis kun ŝi en Budapeŝto kaj kune ekvivis en Vieno. 

1896-1906 dirigento de Ĉeĥa filharmonio, 1906-1918 dirigento de Tonkuenstler-Orchester en Vieno, 1923-1930 direktoro kaj operdirigento de Slovaka Nacia teatro en Bratislava kaj ĉefdirigento de simfonia orkestro de Bratislava. 

Li konsiderinde altigis artan nivelon de la teatra ensemblo, sed li ne kapablis regi la ekonomian situacion. Ĉar li garantiis ĝiajn financajn devontigojn, li bankrotis. Dum la Kristnasko 1930 li mortigis sin per salto el fenestro el la baleta salono de la teatro en kroata Zagrebo, kie li ankaŭ estis entombigita. Nur en 2006 liaj restaĵoj estis translokigitaj al Prago al la tombejo Slavín, destinita al eminentuloj de la ĉeĥa kulturo.

Verkaro
-------

Influite de sia instruisto Dvořák Nedbal verkis en novoromantisma stilo, precipe operetojn kaj baletojn. Inter ili la plej populara kaj ĝis nun prezentata estas *"Polská krev"* (La pola sango). 

Krom tio li komponis kamerkomponaĵojn por piano aŭ por violono kun piano. La plej fama komponaĵo inter ili - *"Valse triste"* - aperis i.a. ankaŭ en pluraj, ne nur ĉeĥlingvaj, filmoj, ekz. en la franca filmo *"Les Amants criminels"* (1999, reĝ. François Ozon).

  

### La ĉefaj verkoj

operetoj:

* *Cudná Barbora* (La ĉasta Barbora, 1910)
* *Polská krev* (La pola sango, 1913)
* *Vinobraní* (Vinrikolta festeno, 1916)
* *Krásná Saskia* (La bela Saskia, 1917)

baletoj:

* *Pohádka o Honzovi* (Fabelo pri Johanĉjo, 1902)
* *Z pohádky do pohádky* (El fabelo en fabelon, 1908)
* *Princezna Hyacinta* (La reĝidino Hiacinta, 1911)

Filmografio
-----------

* *Polská krev* (1934, reĝisoris Karel Lamač)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Senpagaj partituroj de O.Nedbal en International Music Score Library Project
* Informo pri filmigita opero "Pola sango" en International Movie Database

### Muzikaj videodosieroj

* Valse triste
* Uverturo al la opero „Vinobraní" (Vinrikolta festeno)
* Dueto el la opereto „Polská krev" (La pola sango)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 222400
* GND: 118820621
* LCCN: n88114682
* VIAF: 24788061
* ISNI: 0000 0001 1556 4595
* SUDOC: 080218318
* BNF: 138978837
* MBA: 8c71499a-78b0-4743-81e3-3ec6c8dd532c
* BIBSYS: 15041180
* NKC: jn19990009941
* ICCU: LO1V261486
* BNE: XX1376934
 |
**Paŝkivci** aŭ *Paŝkovec,* ukraine **Пашківці** estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Volovec, en municipo de Ŝĉerbovec.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Volovec en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 48′ 40″ N 22° 56′ 37″ O﻿ / ﻿48.81111 °N, 22.94361 °O﻿ / 48.81111; 22.94361 (mapo)Koordinatoj: 48° 48′ 40″ N 22° 56′ 37″ O﻿ / ﻿48.81111 °N, 22.94361 °O﻿ / 48.81111; 22.94361 (mapo)
* Areo: 0.5 km²
* Alto super marnivelo: 465 m
* Loĝantaro: 150
* Poŝtkodo: 89120
* Telefonprefikso: 03136

Situo
-----

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Alsóverecke, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Paŝkivci. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------

* ligna preĝejo de 1932
**PUK**, Patriota Unuiĝo de Kurdistano (kurde *Yaketi Nishtimani Kurdistan*) - politika gruiĝo fondita en iraka Kurdistano de Ĝalal Talabani junie 1975.

Komence ĝi estis partio de intelektuloj, 13 el 15 fondintoj estis sciencistoj aŭ akademiaj lekciistoj. De la 80-aj jaroj ĝi pligrandigis sian socian bazon kaj trapasis evoluon de tipe maldekstrula programo favore al socialdemokratio kaj centro. Posedas statuson de observanto en Socialista Internacio.

Ĝia ĉefa influzono ampleksas sud-orientan parton de la iraka Kurdistano, najbare al Irano. En 1992 dum liberaj balotoj al 102-loka kurda Nacia Asembleo ĝi gajnis 50 mandatojn.

La partio konkurencas kun Kurda Demokratia Partio de Masud Barzani. En 1995 en liberigita de regado de Saddam Hussein norda parto de Irako okazis fratecaj bataloj inter ambaŭ partioj, kion provis utiligi iraka armeo kaj militistaro de najbaraj ŝtatoj, kiuj invadis la irakan Kurdistanon. La batalado finiĝis danke al interveno de taĉmentoj de okcidentaj landoj (Francio, Britio, Usono). Repaciĝo de ambaŭ partioj permesis al praktike sendependa zono estrata de kurdoj en la norda Irako.

En 2005 post la 2-a Golfa Milito kreiĝis balota gruiĝo Demokratia-Patriota Alianco de Kurdistano, kiu decide venkis (90% de voĉoj) en loka balotado por Kurda Asemblo kaj gajnis 75 lokojn en la iraka Nacia Asembleo dum bojkotitaj de sunaistoj balotoj de la sama jaro.

En subordigitaj al la unio taĉmentoj de milico servas ĉ. 50 mil peŝmergoj (mortbalantoj), kaj samkvanta nombro de rezervistoj.

|  |  |
| --- | --- |
|  Ĝermeto | Ĉi tiu artikolo estas **ĝermeto**, artikolo kiu ne atingas la minimuman nivelon de ĝermo. Ĝermo enhavu almenaŭ tri plenajn frazojn kaj unu internan ligilon.

---

Se vi volas, vi povas plibonigi la artikolon. Aliokaze, se ne plibonigita, oni povos forigi ĝin. |

* Kategorio PUK (partio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
paŝtanta bovaro.
**Paŝtejo** estas areo kun vegetaĵo, kiu estas uzebla por nutrado de la brutoj. Ĝi estas parto de bieno aŭ agrikultura unuo. La paŝtejo plej ofte estas natura herbejo, sur kiu kreskas abunde diversaj herboj (poacoj, legumacoj) por bovoj, ĉevaloj, ŝafoj kaj aliaj paŝtiĝantaj bestoj. La paŝtejo estas uzata plej ofte neintense, precipe en aridaj regionoj, kie la grundo ne konvenas por terkultivado. En humidaj regionoj oni ofte falĉas la herbojn kaj sekigas ilin (fojno) aŭ faras el ili silaĵon por la vintra periodo.

Por eviti tropaŝtadon kaj tretpremon de la herboj, ebligante ties rekreskon, refreŝiĝon, oni ofte paŝtadas periode. Dum la nepaŝta periodo, la paŝtejo refortiĝas, sed oni ofte falĉas post florado, grajnomaturiĝo. Oni povas ĉirkaŭi la paŝtejon per elektra barilo.

Oni nomas provizora paŝtejo la grenan aŭ maizan staplejon (ejo post rikolto de ekz. tritiko, maizo), sur kiu oni paŝtadas porkojn, ŝafojn, bovojn.

Oni povas paroli pri ebena kaj montara (alpa) paŝtejoj. En la antaŭindustriaj epokoj, la brutaroj (precipe ŝafaroj) somere paŝtis en la altaj montaj paŝtejoj (somera paŝtejo), aŭtune, printempe en pli malaltaj ebenaĵoj. Tiutempe la brutaro ofte paŝtis, vivtenis sin en neĝkovritaj paŝtejoj (ekz. hungara griza bovo).

La intensa kultivado de la paŝtejo signifas ties akvumadon, aerumadon (per specifaj dentaj erpiloj) aŭ eĉ ties sterkadon.

Vidu ankaŭ
----------

* Paŝtistismo
Paatsjoki (Pasvikelva) mit der *Elvenes bru* nahe seiner Mündung
La rivero **Paatsjoki** trafluas tri ŝtatojn en fore norda Fenoskandio kaj tiel havas diversajn nomojn: finne *Paatsjoki*, norvege *Pasvikelva*, ruse *Патсойоки* aŭ *Паз, Paz*, Patsojoki, nordsamee *Báhčeveaijohka*.
Ĝi alfluas la plej grandan lagon de Laponio, Inarijärvi.

Ĝi havas akvokolektan areon de 18.404 kvadrataj kilometroj kaj longon de 145 km.

Geografio
---------

Ĝi elfluas Inarijärvi (Inari-lago) kaj fluas tra rusa teritorio, pli poste ĝi iĝas norvega-rusa limrivero. Ĉe Kirkenes, Paatsjoki (Pasvikelva) alflus en Bøk-fjordon, flankan branĉon de Varanger-fjordo, kaj fine en la Barents-lagon.

Akvocentraloj
-------------

Dum riverfluofunkcias sep akvocentraloj kun entuta povumo 275,9 MW kaj jara energio de 1,475 TWh.

| Name | Fertig-stellung | povumoen MW | jara energioen GWh | Lando |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Kaitakoski | 1959 |  | 69 | Rusio |
| Jäniskoski | 1951 |  | 208 | Rusio |
| Rajakoski | 1956 |  | 228 | Rusio |
| Hestefoss | 1970 |  | 215 | Rusio |
| Skogfoss | 1964 | 60 | 258 | Norvegio |
| Melkefoss | 1978 | 26 | 129 | Norvegio |
| Boris Gleb | 1963 |  | 272 | Rusio |

* Kategorio Paatsjoki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉefŝoseo en Petaling Jaya
Nubskrapulo por negocistoj en Petaling Jaya
Panoramo en Petaling Jaya
Templo en Petaling Jaya
**Subang Jaya** (mallongige **SJ**) estas metropolo kaj universitata urbo de Malajzio, en subŝtato Selangoro. La urbo estis antaŭurbo de Kuala-Lumpuro.

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 535.763 (en 2006 (laŭ germana Vikipedio))
* Areo: 97 km²
* Horzono: UTC + 8
* Koordinatoj: 03° 05′ N 101° 39′ O﻿ / ﻿3.083 °N, 101.650 °O﻿ / 3.083; 101.650 (mapo)Koordinatoj: 03° 05′ N 101° 39′ O﻿ / ﻿3.083 °N, 101.650 °O﻿ / 3.083; 101.650 (mapo)

Geografio
---------

Petaling Jaya situas en valo, en okcidenta parto de la lando apud Kuala-Lumpuro.

Historio
--------

En Petaling Jaya oni komencis konstruadi loĝdomojn en 1952. Tiu kvartalo nomiĝas nun "Malnova Urbo". Municipo formiĝis en 1954, kiel ekstera parto de la ĉefurbo. En 1972 sendependa municipo formiĝis. En 2006 ĝi oficiale iĝis grandurbo.

Ekonomio
--------

Petaling Jaya havas precipe loĝdomojn, sed estas ankaŭ grandvendejoj kaj iom da industrio.

Trafiko
-------

Petaling Jaya aŭtovojan kontakton kun Kuala-Lumpuro. En la urbo (kaj ankaŭ al la proksimaj urboj) aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. La ĉefurba internacia flughaveno estas proksime.

Klimato
-------

Petaling Jaya havas tropikan klimaton. En ĉiuj monatoj pluvas inter 150–280 mm. La temperaturo estas averaĝe 30 °C.

Vidindaĵoj
----------

* ornama arka pordego super aŭtovojo
* moskeoj
* temploj
* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Francisko

Ĝemelurboj
----------

* Indonezio Tangerang, Indonezio
* Sud-Koreio Asan, Sud-Koreio

* Petaling Jaya en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Petaling Jaya en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Por la fondinto de la Socialista Partio de Hispanio vidu: Pablo Iglesias Posse.*

**Pablo Iglesias Turrión** (Madrido, Hispanio 17-a de oktobro 1978 estas hispana politikisto, estro de la politika partio Podemos.

Pablo Iglesias estas profesoro de politika scienco en Komplutensa Universitato de Madrido, kiu unue famiĝis kiel televida programestro, gvidante programojn de politika debato en alternativaj elsendoj, kiel *La Tuerka* kaj *Fort Apache*. 

Post la fortaj civitanaj protestoj en Hispanio kiuj kolektiĝis en la movado 15-M, li estis nomumita la unua kandidato de listo de partio Podemos por Eŭropaj balotoj 2014, kie ili surprize rezultis en kvara rango por la tuta lando.

En novembro 2014 li estis elektita la unua ĝenerala sekretario de *Podemos*. En 2015 li estis la unua kandidato de la partio por la ĝeneralaj balotoj en Hispanio, kie la partio kaj diversaj koaliciitaj fortoj atingis trian lokon, kun 69 deputitoj. Li estas deputito de tiam.

Post la balotoj de 2019, en 2020 la partio formis komunan registaron kun la Socialista Partio, kaj Iglesias estis nomumita vicprezidanto, kun respondecoj pri sociaj rajtoj.

En marto 2021 li demisiis kiel vicprezidanto de la registaro, por prezentiĝi kiel kandidatoj al la balotoj por la parlamento de la madrida regiono, pro la timo pri malbona rezulto por lia partio. Kvankam li sukcesis plibonigi la atenditan rezulton, tamen tiu estis ankoraŭ sufiĉe malbona (5a loko inter la partioj), kaj li demisiis kaj anoncis sian forlason el la politikaj respondecoj.

Kun sia kunulino Irene Montero, nuna ministro pri Egaleco en la hispana registaro, li havas tri malgrandajn filojn.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 482602
* GND: 1038383064
* LCCN: no2008074629
* VIAF: 39187151
* ISNI: 0000 0000 5136 733X
* SUDOC: 128872160
* BNF: 17016015t 16754852n, 17016015t
* BIBSYS: 15018238
* NKC: pna2016906948
* BNE: XX5152124
 |
Cuon.alpinus-cut.jpgCuon.alpinus-cut
Paro de kuonoj ĉe Animala Parko Port Lympne, Kent, GB.
Cuon-alpinus-map.pngCuon-alpinus-map
La **Montara kuono**, *Cuon alpinus*, nomta ankaŭ **Azia natura hundo** aŭ **Hindia natura hundo**, estas specio de kanisedo indiĝena de Suda kaj Sudorienta Azio. Ĝi estas la nura vivanta membro de la genro *Cuon*, kiu diferencas el *Canis* pro sia limigita nombro de molaroj kaj pli granda nombro de mampintoj. La kuonoj estas klasitaj kiel endanĝeritaj fare de IUCN, pro pliiĝanta habitatoperdo, malpliiĝo de predbazo, konkurenco kun aliaj predantoj, persekutado kaj eble malsanoj devenaj kaj el hejmaj kaj el sovaĝiĝintaj hundoj.

La kuono esta tre sociema animalo, kiu loĝas en grandaj klanoj kiu eventuale disiĝas al malgrandaj hundaroj por ĉasadi. Ili ĉefe predas mezgrandajn hufulojn. Malkiel plej sociemaj kanisedoj (sed similaj al Makul-likaonoj), kuonoj lasas siajn idojn unue manĝi post la ĉasmortigo. Kvankam ili timas el homoj, kuonaroj estas sufiĉe kuraĝaj por ataki grandajn danĝerajn animalojn kiaj aproj,  bubaloj, kaj eĉ tigrojn.

Bildaro
-------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Notoj
-----

1. ↑  Durbin, L. S. Hedges, S. Duckworth, J. W. Tyson, M. Lyenga, A. & Venkataraman, A. (IUCN SSC Canid Specialist Group – Dhole Working Group) (2008). Cuon alpinus. Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj. Versio 2014.2. Internacia Unio por la Konservo de Naturo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Montara kuono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Montara kuono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Montara kuono en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Montara kuono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Montara kuono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Montara kuono en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* kuona retejo Arkivigite je 2005-04-03 per la retarkivo Wayback Machine
* mapoj en sudorienta Azio Arkivigite je 2011-06-12 per la retarkivo Wayback Machine
* ARKive – Bildoj kaj filmetoj Arkivigite je 2006-03-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Fotoj en Bandipur Arkivigite je 2011-06-08 per la retarkivo Wayback Machine
*Por la estro de la politika partio Podemos vidu paĝon: Pablo Iglesias Turrión.*
Pablo Iglesias
Pablo Iglesias (José Noja, 2001).
**Pablo Iglesias Posse** (Ferrol (Korunjo) 18-a de oktobro, 1850 -Madrido 9-a de decembro, 1925) estis hispana socialista politikisto, fondinto de la Hispana Socialista Partio kaj la sindikato Ĝenerala Unuiĝo de Laboristoj (UGT).

Tipa ekzemplo de la aŭtodidakta laboristo, li komencis labori tre juna kiel tipografo, kaj ekakiris sindikatistan konscion. La organizadon de la laborista movado helpis diversaj propagandaj agadoj de sendintoj de la Unua Internacio. Pablo Iglesias organizis sindikaton de presejlaboristoj.

La fondo de tuthispana politika organizaĵo okazis la 2-an de majo de 1879. La nova asocio ricevis la nomon *Hispana Laborista Socialista Partio*, kiu estas la plej malnova de la ankoraŭ ekzistantaj hispanaj partioj. Unu jaron poste li kunfondis la sindikaton UGT. Ankaŭ al Pablo Iglesias ŝuldiĝas la fondo de la gazeto "El Socialista" (*La Socialisto*) ankoraŭ publikigita.

En 1905 li estis elektita skabeno en la urbestraro de Madrido, kaj en 1910 unua socialista deputito en la hispana Parlamento.

Pablo Iglesias daŭre restis prezidanto de la Partio ĝis la fino de sia vivo. En la lastaj jaroj lia rolo estis pli reprezenta. Li estis tre respektata eĉ de la kontrauŭloj, pro lia honesteco, kaj adorata de la socialistaj bazoj, kiuj nomin lin *la avo*. Tamen, li ne kapablis malhelpi la splitiĝon de la partio, kiu kondukis al la formiĝo de la Hispana Komunista Partio baldaŭ post la Soveta Revolucio.

Li forpasis en 1925. Pli ol 150 000 civitanoj ĉeestis lian entombigon.

Pablo Iglesias montris plurajn fojojn simpation al Esperanto, interalie pro la influo de la socialista arkitekto Francisco Azorín, al kiu li asertis ke "se mi estus pli juna, mi lernus Esperanton".


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 35997
* GND: 118775464
* LCCN: n50070296
* VIAF: 45098129
* ISNI: 0000 0000 8124 0444
* SUDOC: 050595466
* BNF: 127485521
* NKC: skuk0000619
* BNE: XX979906
 |
Detalo de la kolorplena vizaĝo de masklo
La **mandrilo** (*Mandrillus sphinx*) estas primato de la malnovmondaj simioj nome familio Cerkopitekedoj, tre proksime rilata al la Paviano kaj eĉ pli proksime al la Senkolora mandrilo, kiu estas la aliaspecio de la genro *Mandrillus*. Ĝi troviĝas en suda Kameruno, Gabono, Ekvatora Gvineo, kaj Kongo. Mandriloj ĉefe loĝas en tropikaj pluvarbaroj kaj arbara-savana mozaiko. Ili vivas en grupoj nomitaj mandrilaroj. Mandriloj estas ĉiomanĝantoj kiuj manĝas ĉefe fruktojn kaj insektojn. Ties pariĝada sezono okazas el Junio al Oktobro.

Kaj la Mandrilo kaj la Senkolora mandrilo estis iam klasitaj kiel Pavianoj en la genro *Papio*, sed ĵusa studo determinis, ke ili estu separataj en sia propra genro, *Mandrillus*. Charles Darwin verkis en *The Descent of Man*, ke "neniu alia membro en la tuta klaso de mamuloj estas laŭkolore tiom eksterordinara kiel la plenkreskaj masklaj mandriloj." La mandrilo estas klasita kiel vundebla fare de IUCN.

Bildaro
-------

* kraniojkranioj
* 
* 
* 

Mandrill area.pngArealo de Mandriloj

Referencoj
----------

1. 1 2  Nowak, Ronald M.  (1999) *Primates of the World*. The Johns Hopkins University Press, p. 151–152. ISBN 0-8018-6251-5.
2. ↑  Darwin, Charles.  (1871) *The Descent of Man, and selection in relation to sex.*. D. Appleton and Co, New York.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mandrilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Mandrilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Mandrilo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Mandrilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Mandrilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Mandrilo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* ARKive – images and movies of the mandrill *(Mandrillus sphinx)* Arkivigite je 2007-06-23 per la retarkivo Wayback Machine
* Primate Factsheet – Drill Primate Info Net
Esperantistoj ĉe 16-lingva pacfosto en Seatlo, en 2006, dum NOREK; apudas pli modesta, nur-angla pacfosto

  

**Pacfosto** estas fostforma instalaĵo portanta la mesaĝon *Paco regu sur la tero* (la t.n. Monda pacpreĝo), kutime en la loka aŭ landa lingvo kaj ankaŭ ĝenerale en pluraj aliaj lingvoj. 

La ideon de la Pacfosto elpensis la japano Masahisa Goi en 1955. La unuaj pacfostoj ekster Japanujo instaliĝis en 1983. Hodiaŭ la projekton disvastigas kaj subtenas la Monda Pacpreĝa Societo. Ĝis nun pli ol cent mil pacfostoj estas instalitaj en pli ol 180 landoj. La fostoj mem kaj la surskribaĵoj troviĝas en plej diversaj stiloj kaj materialoj, jen el granito, jen el ligno, jen el plasto, kun jen gravurita, jen presita, jen bele pentrita teksto. Ili povas esti grandaj (unu en Janesville (Viskonsino), Usono, altas proksimume 15 metrojn.

Pacfostoj instaliĝis en rimarkindaj lokoj (ekz-e ĉe la Pacparko en Hiroŝimo, apud la piramidoj en Egiptujo, kaj ĉe la norda magneta poluso); ankaŭ multaj komunumaj parkoj, preĝejoj ktp havas ilin.
Kanjono Malibu, Montoj Santa Monica
La **Pacifika Montaro**, *Pacific Coast Ranges* (Pacifikaj Marbordaj Teritorioj en Kanado)  kaj la *Pacific Mountain System* (Pacifika Montosistemo en Usono),  estas serio de montaraj sistemoj kiuj etendiĝas laŭlonge de la Okcidenta Marbordo de Nordameriko el Alasko suden al Norda kaj Centra Meksiko. Kaj la kanadaj kaj la usonaj partoj estas ofte menciataj kiel *Pacific Coast Ranges* (Pacifikaj Marbordaj Teritorioj).

La Pacifikaj Marbordaj Teritorioj estas parto de la Okcidenta Kordilero (foje konata en Kanado kiel la Pacifika Kordilero kaj ankaŭ kiel la Kanada Kordilero), kiu inkludas la montarojn de la Rokmontaro, Kolumbia Montaro, Interna Montaro, la Interna Altebenaĵo, Sierra Nevada, la Montaroj de la Granda Baseno, kaj aliaj teritorioj kaj diversaj altebenaĵoj kaj basenoj.

La termino de **Pacifikaj Marbordaj Teritorioj** tamen aplikendas nur al la Okcidenta Sistemo de la Okcidenta Kordilero, kio enhavas la montarojn de Santelia Montaro, Marborda Montaro, Insula Montaro, Olimpa Montaro, Kaskada Montaro, Oregona Marborda Montaro, Kaliforniaj Marbordaj Montaroj, Transversa Montaro, Duoninsula Montaro, kaj Sierra Nevada.

Viduankaŭ
---------

* Kordilero
* Nordamerika Kordilero

Notoj
-----

1. 1 2  S. Holland, *Landforms of British Columbia*, BC Govt. 1976.
2. ↑  *Physiographic regions of the United States*, USGS
3. ↑  *Merriam-Webster's collegiate encyclopedia*, paĝo 361 (Merriam-Webster, 2000).
Pri la komunumo
---------------

**Hüttikon** estas komunumo en la distrikto Dielsdorf, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 627 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Hüttikon situas en la Furtvalo ĉe la monto *Altberg* en okcidento kaj la montoĉeno Lägern en sudo. Hüttikon estas la komunumo kun la plej malgranda teritorio de la tuta kantono. Krom la kerna vilaĝo Hüttikon al la komunumo apartenas ankaŭ la vilaĝeto Hüttikerberg.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumoj Hüttikon limas al Würenlos en Kantono Argovio, kaj en Kantono Zuriko Otelfingen, Dänikon kaj en la Limatvalo la komunumo Oetwil ĉe Limato.

Trafiko
-------

Per busoj Hüttikon estas konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio. Plej proksima stacidomo troviĝas en Otelfingen. Ankaŭ la norda ĉirkaŭiro de Zuriko (aŭtoŝoseoj A4 kaj A1) estas falice atingebla.

Historio
--------

Unua skriba mencio de Hüttikon datiĝas de la 3-a de februaro 883 kiel *Huttinchova*. Per tiu-ĉi dokumente iu *Adalbert* intersanĝis siajn havaĵojn en Hüttikon kun la Virina Abatejo en Zuriko kontraŭ tiaj en *Borsikon*, vilaĝo hodiaŭ ne plu ekzistanta ĉe la Lago de Türlen. En mezepoko Hüttikon apartenis al la Habsburgoj. Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, Hüttikon fariĝis parto de la komuna havaĵo de la membroj de la Ĵurkomunumo kaj estis atribuita al la kamparvoktejo Baden. Dum la tempo de la Helveta Respubliko gix apartenis al la tiama Kantono Baden. En la jaro 1803 Hüttikon estis atribuita al Kantono Zuriko.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Martin Illi*: *Hüttikon* en *Historia Leksikono de Svislando* (2006-11-28)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Hüttikon
* Hüttikon en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Hüttikon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* Malnova lernejo kaj fajrobrigadejoMalnova lernejo kaj fajrobrigadejo
* Faktrabdomo en HüttikonFaktrabdomo en Hüttikon

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Dielsdorf |
| --- |
| Bachs • Boppelsen • Buchs ZH • Dällikon • Dänikon • **Dielsdorf** • Hüttikon • Neerach • Niederglatt • Niederhasli • Niederweningen • Oberglatt • Oberweningen • Otelfingen • Regensberg • Regensdorf • Rümlang • Schleinikon • Schöfflisdorf • Stadel ĉe Niederglatt • Steinmauer • Weiach |  |

 |
**Peter Leonard Leopold BENOIT** [benŭA] (naskiĝis la 17-an de aŭgusto 1834 en Harelbeke, Flandrio, mortis la 8-an de marto 1901 en Antverpeno) estis Flandra komponisto.

Lia patro, la orgenisto de la loka vilaĝo, estis lia unua instruisto. En 1851 Benoit eniris la Bruselan Konservatorion, kie li restis ĝis 1855 kaj studis ĉefe sub François-Joseph Fétis. Dum ĉi tiu periodo li komponis muzikon por multaj melodramoj, kaj por opero *Le Village dans les montagnes* (La vilaĝo en la montaro) por la Parko-teatro, kies dirigento li iĝis en 1856. Li gajnis registaran premion kaj mondonacon en 1857 pro sia kantato *Le Meurtre d'Abel* (La mortigo de Habelo). Tio ĉi ebligis al li vojaĝi tra Germanio. Dum tiu vojaĝo li trovis tempon verki konsiderindan kvanton de muziko, kaj ankaŭ eseon *L'École de musique flamande et son avenir* (La flandra muzikskolo kaj ĝia estonto).

Fétis laŭte laŭdis lian *Messe solennelle* (Solena meso), kiun Benoit produktis en Bruselo, reveninte de Germanio. En 1861 li vizitis Parizon por la produktado de lia opero *Le Roi des Aulnes* (germane *Erlkönig*), kiu, kvankam akceptita de la *Théâtre Lyrique* (fama operejo tiama en Parizo), neniam estis surscenigita. Denove hejmenreveninte, li mirigis la muzikan mondon pro la produktado en Antverpeno de sankta tetralogio, kiu konsistis el lia *Cantate de Noël* (Kristnaska kantato), meso, *Te Deum* kaj Rekviemo, en kiu estis reprezentataj grandamezure liaj teorioj pri la Flandra muziko.

Konsekvence de lia pasio por fondi tute apartan Flandran skolon, Benoit ŝanĝis sian personan denaskan francdevenan nomon Pierre al la nederlandlingva ekvivalento Peter. Per grandegaj penoj li sukcesis kolekti ĉirkaŭ si malgrandan aron da fervoruloj, kiuj vidis kun li la eblojn krei skolon, kies muziko fundamente malsamus de la Franca kaj Germanaj skoloj.

La plej gravaj komponaĵoj de Benoit estas la Flandraj oratorioj *De Schelde* (Skeldo) kaj *Lucifer* (tiu ĉi lasta tamen renkontis kompletan malsukceson okaze de ĝia produktado en Londono en 1888); la operoj *Het Dorp in 't Gebergte* (La vilaĝo en la montoj) kaj *Isa*, la *Drama Christi*; grandega amaso da kantoj, kantaroj, malgrandaj kantatoj kaj motetoj. Benoit ankaŭ verkis grandan nombron da eseoj pri muzikaj temoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Peter Benoit en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Muziko de Peter Benoit en MP3-formo[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 281980
* GND: 118886568
* LCCN: n79049119
* VIAF: 56825961
* ISNI: 0000 0001 0654 4277
* LIBRIS: 274946
* SUDOC: 079962572
* BNF: 14418403p
* MBA: a92bb13c-6b24-4634-a0a3-30a7a1660ec4
* RKD: 441206
* NKC: mzk2011668014
* BNE: XX4439013
 |
Pri la komunumo
---------------

**Hildisrieden** estas komunumo en la distrikto Sursee en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 1812 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Hildisrieden situas oriente de Sempach sur la sudokcidenta deklivo de la montoĉeno *Erlosen*, kun bela panorama rigardo al la Lago de Sempach kaj al Pilato. La komunumo konsistas krom el la ĉefvilaĝo Hildisrieden mem el la vilaĝoj kaj setlejoj Breite, Mühlacker, Gimmermeh, Ohmelingen kaj Traselingen. Norde de la vilaĝocentro fontas la rivero Seetaler Ron, alfluanto de la Lago de Sempach.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,04 km², de kiuj 11,90% estas kovritaj de arbaro, 78,0% servas por agrikulturo kaj 10,2% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Hildisrieden limas en nordo al Neudorf, en nordoriento al Römerswil, en sudoriento al Rain, en sudokcidento al Neuenkirch, kaj en okcidento al Sempach.

Trafiko
-------

Hildisrieden estas konektita al al publika transportreto per buslinio de Lucerno al Beromünster kaj Rickenbach kaj poŝtaŭtolinio de Hochdorf al Sempach-Station.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas 2 kilometrojn sudoriente en Sempach.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Hildisrieden datiĝas el la jaro 1077 kiel *Hiltegesrein*, jarcenton poste en la jaro 1173 la loko menciiĝis kiel *Hiltensrieden*.

Dum mezepoko la vilaĝo apartenis al la Habsburgoj. Kiam la 28-an de decembro 1385 la lucernanoj konkeris kaj bruligis la fortikaĵon Rothenburg, ili ankaŭ akiris la kontrolon pri Hilidisrieden, kion la Habsburgoj tamen rekonis nur la 16-a de julio 1394 per la tiel nomita 20-jara Paco. La kompletan kontrolon pri Hildisrieden Lucerno akiris post la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415. Hildisried ek de tiam ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 apartenis al la lucerna voktejo Rothenburg kaj tiam ĝis 1803 al la helveta distrikto Sempach. Ek de 1803 gix estas komunumo de la lucerna distrikto Sursee.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Profilo de la komunumo sur la kantona retejo[*rompita ligilo*]

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Hildisrieden
* Profilo de la komunumo sur la kantona retejo[*rompita ligilo*]
* Hildisrieden en la Historia Leksikono de Svislando

| Distrikto Sursee |
| --- |
|  |  |
| Beromünster - Büron - Buttisholz - Eich - Geuensee - Grosswangen - Hildisrieden - Knutwil - Mauensee - Neudorf - Neuenkirch - Nottwil - Oberkirch - Pfeffikon - Rickenbach - Ruswil - Schenkon - Schlierbach - Sempach - Sursee - Triengen - Wolhusen

* Kategorio Hildisrieden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 |
**Osteoglosoformaj**, en scienca latino *Osteoglossiformes*, el greka: "ostecaj langoj") estas relative primitiva ordo de Aktinopterigaj fiŝoj kiu enhavas du subordojn, nome *Osteoglossoidei* kaj la *Notopteroidei*. Ĉiuj el almenaŭ 245 vivantaj specioj vivas en nesala akvo. Ili troviĝas en Sudameriko, Afriko, Aŭstralio kaj Suda Azio, evoluintaj en Gondvano antaŭ la disiĝo de tiu kontinento.[1]

La *Gymnarchidae* (el kiuj la nura specio estas *Gymnarchus niloticus*, nome Afrika tranĉilfiŝo[2] kaj la *Mormyridae*[3] estas fiŝoj kun iom da elektra povo kapablaj sentigi tion al predoj uzante elektrajn kampojn.

Notoj
-----

1. ↑   Greenwood, P.H. & Wilson, M.V. (1998). Paxton, J.R. & Eschmeyer, W.N. (eld.). Encyclopedia of Fishes. San Diego: Academic Press. pp. 81–84. ISBN 0-12-547665-5.
2. ↑   Froese, Rainer kaj Pauly, Daniel, eld. (2014). "Gymnarchus niloticus" en FishBase. Versio de aprilo 2014.
3. ↑   Greenwood, P.H. & Wilson, M.V. (1998). Paxton, J.R. & Eschmeyer, W.N. (eld.). Encyclopedia of Fishes. San Diego: Academic Press. p. 84. ISBN 0-12-547665-5.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Léchelles (stacidomo). |



**Léchelles** (malnova germanlingva nomo **Leitern**) estas komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 603 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Léchelles situas en la Friburga Mezlando en sudoriento de la ebenaĵo de la rivero Brojo, proksimume 8 kilometrojn orinte de Payerne. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Léchelles, Chandon kaj Vuaty, kaj diveraj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,75 km², de kiuj 37,9% estas kovritaj de arbaro, 55,1% servas por agrikulturo kaj 6,6% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Léchelles limas en nordo al Domdidier, en nordoriento al Oleyres (VD), en nordoriento al Misery-Courtion, en oriento al Grolley, en sudo al Ponthaux, en sudokcidento al Montagny, kaj en nordokcidento al Russy.

Trafiko
-------

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 157 de Friburgo al Payerne. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 6 kilometrojn sudokcidente de la komunumo apud Payerne. Pere de stacidomo ĉe la trajnlinio de Friburgo al Payerne la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Léchelles datiĝas el la jaro 1243 kiel *Leschieres*. Dum mezepoko Léchelles apartenis al la Senjorujo Montagny. En la 12-a jarcento en Léchelles la Senjoroj de Belmont instalis sian sidejon en Léchelles. En la jaro 1478 Léchelles estis akirita de la urba ŝtato Friburgo kaj integrita al la Voktejo Montagny. Dum la epoko de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Léchelles apartenis al la distrikto Payerne, tiam ĝis 1830 al la distrikto Montagny kaj fine gix 1848 al la distikto Dompierre, kiu tiam estis integritia surbaze de la nova kantona konstitucio de Friburgo al la distrikto Brojo. Kun efiko de la 1-a de januaro 1994 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Chandon estis integrita al la komunumo Léchelles.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Marianne Rolle*: *Léchelles* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-09-11)

Vidu ankaŭ
----------

* Léchelles (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Léchelles en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Léchelles[*rompita ligilo*]

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Léchelles** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Brojo |
| --- |
| Bussy • Châbles • Châtillon • Cheiry • Cheyres • Cugy • Delley-Portalban • Domdidier • Dompierre • **Estavayer-le-Lac** • Fétigny • Gletterens • Léchelles • Les Montets • Lully • Ménières • Montagny • Morens • Murist • Nuvilly • Prévondavaux • Rueyres-les-Prés • Russy • Saint-Aubin • Sévaz • Surpierre • Vallon • Vernay • Villeneuve • Vuissens |  |

 |