recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Gornji Črnci**, hungare **Királyszék** estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Cankova.

Municipo Cankova en Slovenio, kie Gornji Črnci troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 2 km²
* Alto super marnivelo: 242 m
* Koordinatoj: 46° 44′ N 16° 1′ O﻿ / ﻿46.733 °N, 16.017 °O﻿ / 46.733; 16.017 (mapo)Koordinatoj: 46° 44′ N 16° 1′ O﻿ / ﻿46.733 °N, 16.017 °O﻿ / 46.733; 16.017 (mapo)
* Loĝantaro: 1600
* Poŝtkodo: 9261
* Aŭtokodo: MS

Situo
-----

Gornji Črnci situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo, proksime de Aŭstrio. La domoj konstruiĝis dise.

Historio
--------

Dum la hungara regado oni nombris en Királyszék 25 domojn kaj 136 homojn. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat (ankaŭ tiam ĉe la aŭstra limo), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. Inter 1941-1945 Királyszék denove aparternis al Hungario, fine ekde 1991 al Slovenio.

Fontoj
------

* slovena Vikipedio
* w.vasidigikonyvtar.hu
* w.geopedia.si
**Aleksandr Nikolajeviĉ Dejĉ** (Александр Николаевич Дейч ; naskiĝis la 31-an de decembro 1900 en Reni, mortis la 22-an de novembro 1986) estis sovetia astronomo

Li naskiĝis dum la nokto inter la 31-a de decembro kaj la 1-a de januaro en familio da germanoj kaj rumanoj en Besarabio. Li ricevis sian diplomon en la Sankt-Peterburga Ŝtata Universitato en Rusio.

Antaŭ la dua mondmilito, li estis adjunkta direktoro de la Observatorio Pulkovo kaj ties direktoro dum la sieĝo de Leningrado.

Li ĉefe studis la proprajn movojn de la steloj elektitaj de Jacobus Kapteyn, la galaksiojn, la brunajn nanojn kaj la sunan koronon. Li malkovris unu asteroidon : 1148 Rarahu la 5-an de julio 1929.

Li publikigis sub la nomoj de **A. N. Deutsch** kaj **A. Deutsch**. (La
Minor Planet Center listigis lin sub la nomo *A. Deutsch*.)

La asteroido 1792 Reni honoras lian naskiĝan urbon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Foto de A. N. Dejtĉ en la observatorio de Pulkovo
* ruse Дейч Александр Николаевич, rusa biografio
* angle Alexander Nikolaevich Deutsch- 110-a naskiĝdato Arkivigite je 2011-07-22 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 343088
* GND: 127509801
* VIAF: 164096141
* ISNI: 0000 0001 1257 6558
 |
**Antal Bán,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bán Antal** estis hungara politikisto, ministro, parlamentano. Lia origina nomo ĝis 1945 estis *Rozmayer Antal*.

Antal Bán  naskiĝis la 30-an de aŭgusto 1903 en Hungara reĝlando en Baranyabán (nuntempa Popovac en Kroatio). Li mortis la 25-an de aŭgusto 1951 en Zuriko.

Biografio
---------

Antal Bán frekventis bazlernejon, poste li lernis metion. En 1917 li partoprenis en la sindikata laboro. Li apogis la Hungaran Sovetrespublikon, post ties falo li rifuĝis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj. Ankaŭ tie li faris ankaŭ sindikatajn laborojn, eĉ li redaktis hungarlingvan gazeton. Post falo de Jugoslavio en 1945 la loĝloko de Bán apartenis al Hungario. Kiel danĝera figuro li estis deportita duonjaron. En 1943 li laboris ĉefe por la socialdemokratoj. Dum la nazia erao li kaŝiĝis, tamen li aktivadis laŭ la eblecoj. Post la 2-a mondmilito li estis membro en la Provizora Parlamento. Inter 1945-1948 li estis ministro pri industrio, dume li ricevis dufoje premiojn. Li kontraŭis unuiĝon kun la komunistoj, tial li forlasis la landon. Li edziĝis unufoje, li havis solan filon.

En 1988 li estis reentombigita en Hungario.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero B, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio
**Gornja Zasavica,** serbe **Засавица I,** aŭ **Горња Засавица** estas vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Sremska Mitrovica. Gornja (Горња) signifas: supra. Kontraste estas Donja Zasavica.

Gornja Zasavica situas en la mapo en la verda municipo
Mapo pri municipo de Sremska Mitrovica
Mapo pri la ĉirkaŭaĵo
Preĝejo de Sankta Triunuo en Gornja Zasavica

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 26  km²
* Koordinatoj: 44°57′04″N 19°30'02″E
* Supermara alteco: 78 m
* Loĝantaro: 836
* Poŝtkodo: 22201
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: SM

Situo
-----

Gornja Zasavica situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Sremska Mitrovica troviĝas 12 km.

Historio
--------

Post disfalo de Serbio la vilaĝo longe apartenis al la Turka Imperio. Ekde 1977 la loko estas ankaŭ medioprotektata areo. En Serbio escepte vivas tie kastoroj. En 2002 loĝis en Gornja Zasavica 821 serboj (98 %), 8 ciganoj, 2 kroatoj kaj ankaŭ aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* mapo pri Gornja Zasavica

* Kategorio Gornja Zasavica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Barono Miklós Vay** [miklOŝ vaj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vay Miklós** estis hungara armeinĝeniero, oficiro, parlamentano, reĝa ĉambelano, mecenato. Lia nobela antaŭnomo estis *vajai*. Lia filo estis la samnoma politikisto Miklós Vay.

Miklós Vay  naskiĝis la 6-an de septembro 1756 en Zsolca (aliaj fontoj informas pri alia loĝloko). Li mortis la 11-an de majo 1824 en Pest (urbo).

Biografio
---------

Miklós Vay frekventis kolegion en Sárospatak, poste li plulernis en akademio en Leingruben. Post siaj studoj li gvidis laborojn en diversaj fortikaĵoj. Inter 1786 kaj 1788 li studvojaĝis en Francio, Nederlando, Germanio, Britio. En 1787 li estis elektita membro de Royal Society. Hejmenveninta li aliĝis al la kontraŭturka milito. Lia okulo vundiĝis, poste li baroniĝis. En 1799 li edziĝis. Li portis terpomojn el Anglio kaj disvastigis ilin en Szabolcs, krome li portis pli modernajn plugilojn, semilojn, rikoltilojn, taksajn maŝinojn. Ekde 1804 li okupiĝis pri reguligado de riveroj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

Liaj ĉiuj kontribuoj restis en manuskripto.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun bildo Arkivigite je 2015-10-07 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 45-a paĝo)

* Kategorio Miklós Vay (armeinĝeniero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Antal Apró,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Apró Antal** estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, laboristo. Lia origina nomo *Klein Antal* devenis de la patrina nomo. Lia nepo estis Klára Dobrev.

Antal Apró vizitas infanĝardenon
Antal Apró  naskiĝis la 8-an de februaro 1913 en Szeged. Li mortis la 9-an de decembro 1994 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Antal Apró frekventis metilernejon. En 1930 li aliĝis al sindikato, en la sekva jaro al komunistoj. En 1935 li partoprenis en aranĝo de striko. Li edziĝis en 1938 baldaŭ havanta 3 gefilojn. En la sekvaj jaroj kelkfoje li estis arestita. Post la 2-a mondmilito komence li havis sindikatajn, poste partiajn postenojn. Inter 1945 kaj 1989 li estis parlamenta deputito. En 1952 li estis ministro pri konstrumaterioj, en la sekva jaro pro kutiro de ministerioj subministro. Dum la Hungara revolucio de 1956 li estis efemere ministro, tamen poste li estis ĉefa apoganto de János Kádár, tial li iĝis fifama inter la popolo. Post diversaj partiaj postenoj li estis parlamentestro inter 1971 kaj 1984. Antaŭ fino de socialismo li plene forlasis la politikon.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

* Kategorio Antal Apró en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 513164
* GND: 1266253165
* VIAF: 121365921
* ISNI: 0000 0000 7931 2373
* SUDOC: 057638853
 |
Gornji Tavankut situas en la mapo en la verda munucipo

Bazaj informoj
--------------

**Gornji Tavankut,** ankaŭ kroate, serbe **Горњи Таванкут,** hungare **Felső-Tavankút,** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Norda** Baĉka, en municipo de Subotica. Gornji kaj felső signifas: supra.

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 1380
* Poŝtkodo: 24212
* Telefonprefikso: 24
* Aŭtokodo: SU

Situo
-----

Gornji Tavankut situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Subotica-Sombor.

Historio
--------

Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario.

Demografio
----------

En 2002 loĝis en Gornji Tavankut 1381 da homoj

* Kroatoj (40 %)
* Sudslavoj (35 %)
* Serboj (7 %)
* jugoslavianoj (7 %)
* hungaroj (3 %)
**Miklós VAY** [miklOŝ vaj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vay Miklós** estis hungara barono, juristo, politikisto, krongardisto, membro (direktora en 1841) de Hungara Scienca Akademio. Lia nobela antaŭnomo estis *vajai*. Lia filo estis Miklós Vay (armeinĝeniero).

Miklós Vay
Miklós Vay  naskiĝis la 29-an de aprilo 1802 en Alsózsolca. Li mortis la 14-an de majo 1894 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Miklós Vay frekventis universitaton en Pest (urbo). Post la jura diplomo li komence faris jurajn taskojn, en 1823 li plulernis en Vieno. En la sekva jaro li havis taskon en la kalvinana eklezio, poste li estis subnotario en Zemplén (en 1827 jam ĉefnotario), fine parlamenta deputito. En 1828 li edziĝis. En 1831 li estis komisaro de la Habsburgoj en la ĥolera ribelo. En 1844 li estis elektita krongardisto. Dum la hungara revolucio de 1848 li estis komisaro de Transilvanio, baldaŭe li rifuzis esti ĉefministro, post falo de la revolucio li estis kondamnita. En 1860 li estis elektita kancelario, en 1865 departementestro de Borsod. En 1888 li estis nomita prezidanto de la supera ĉambro.

Liaj publikaĵoj
---------------

* diversaj paroladoj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre en la 4-a punkto)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero V kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero V kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)

* Kategorio Miklós Vay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 470195
* GND: 124713645
* VIAF: 953981
* ISNI: 0000 0000 7867 1534
* BNF: 167151795
* NKC: jo20181012058
 |
**Antal Aschenbrier** [aŝenbrier], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Aschenbrier Antal** estis hungara katolika pastro, altlerneja instruisto, teologo. Lia pseŭdonimo estis *Hamvas*.

Antal Aschenbrier naskiĝis la 15-an de februaro 1849 en Selmecbánya (pli precize en ties ekstera parto *Szélakna*, Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio), li mortis la 31-an de decembro 1897 en Esztergom (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).

Biografio
---------

Antal Aschenbrier frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, ekde 1865 li lernis en liceo en Esztergom, poste li studis en Pázmáneum, ankaŭ en Universitato de Vieno, kie li diplomoĝis kaj doktoriĝis el teologio en 1873. Intertempe li pastriĝis en 1871. Li estis inspektoro en seminario en Budapeŝto, ekde 1874 li instruis en seminario de Esztergom. En 1882 li ekinstruis en Reĝa Universitato de Budapeŝto en rango publika ordinara profesoro. En la lernojaroj de 1886 kaj 1888 li estis dekano. En 1892 li ricevis la titolon kortega vikario.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Beszéd az 1888-89. egyetemi tanévnek ünnepélyes megnyitásakor* (1888)
* *A plébániai anyakönyvekről* (1890)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo A, poste serĉu la nomon)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 679062
 |
**Centrita seslatera nombro** estas centrita plurlatera nombro, kiu kiu povas esti prezentita kiel seslatero kun punkto en la centro kaj ĉiuj aliaj punktoj ĉirkaŭbarantaj la centran punkton en sinsekvaj seslateraj tavoloj. Centrita seslatera nombro por ĉiu ne-negativa entjero *n* oni povas kalkuli per la formulo:

{\displaystyle H\_{n}=n^{3}-(n-1)^{3}=3n(n-1)+1,n\geq 1}.
La rikura formulo por {\displaystyle n}-a c entrita seslatera nombro:

{\displaystyle H\_{n}=2\cdot H\_{n-1}-H\_{n-2}+6}.
La sekva bildo montras konstruadon de la centritaj seslateraj nombroj. Ĉiu antaŭa tavolo, indikitajn per la griza koloro, estas ĉirkaŭbaranta per nova tavolo, kies punktoj estas indikitaj per la ruĝa.

| 1 |  | 7 |  | 19 |  | 37 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| +1 |  | +6 |  | +12 |  | +18 |
|  |  |      |  |                |  |                                |

La komenco de la sinsekvo de la centritaj seslateraj nombroj estas jena:

1, 7, 19, 37, 61, 91, 127, 169, 217, 271, 331, 397, 469, 547, 631, 721, 817, 919, … 

Centrita triangula nombro {\displaystyle P\_{n}} por ĉiu {\displaystyle n\eqslantgtr 1} estas sumo de la ses triangulaj nombroj {\displaystyle T\_{n-1}} kaj 1:

{\displaystyle P\_{n}=1+6\cdot T\_{n-1}=1+\sum \_{k=0}^{n-1}({6\cdot k})=1+6\cdot {\dfrac {n(n-1)}{2}}}
Tio eblas montri per bildo:
  

La sumo de {\displaystyle n} unuaj centritaj seslateraj nombroj egalas {\displaystyle n^{3}}, do:

{\displaystyle \sum \_{k=1}^{n}H\_{n}=n^{3}}
La generanta funkcio de centritaj seslateraj nombroj estas

{\displaystyle {{x^{2}+4x+1} \over {(1-x)^{3}}}=1+7x+19x^{2}+37x^{3}+\ldots }

Referencoj
----------

1. 1 2  Eric W. Weisstein, *Hex Number* en MathWorld.
2. ↑  Estas la sinsekvo A003215 en OEIS.
La **Simfonio n-o 1 b♭-maĵora op. 38**, ankaŭ nomata **printemposimfonio**, de Robert Schumann ekestis sur la supro de lia vivo en nur kvar januartagoj de la jaro 1841. Li mem diris, ke la verko *"naskiĝis en arda horo"* kaj li mem *„estis tute feliĉa"* pri ĉi tiu laboro:

*Mi verkis la simfonion, se mi rajtas diri tiel, en tiu printempa impulso, kiu ekscitas la homon ĝis en la plej alta aĝo kaj ĉiujare denove surprizas. Priskribi, pentri mi ne volis; ke tamen ja la tempo, en kiu ekestis la simfonio, efikis sur ĝia formado, kaj ke ĝi estiĝis ĝuste tiel, kiel ĝi estas, mi ja kredas.* - Robert Schumann

La poezia fonto por la simfonio estas mallonga poemo de Adolf Böttger, kies finajn liniojn

*„O wende, wende deinen Lauf*
*Im Tale blüht der Frühling auf!"*
entonigas la latunaj blovinstrumentoj je la komenco de la simfonio.

Titoloj de la movimentoj
------------------------

1. movimento: Andante un poco maestoso – Allegro molto vivace
2. movimento: Larghetto
3. movimento: Scherzo (Molto vivace)
4. movimento: Allegro animato e grazioso

Akceptado
---------

Ĉe la unuan prezentadon la 31-an de marto 1841 Felix Mendelssohn Bartholdy direktis la Gewandhausorchester Leipzig. La publiko bone akceptis la verkon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 1-a simfonio (Schumann): Liberaj muziknotoj por elŝuti de International Music Score Library Project.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 312583
* GND: 300146469
* LCCN: n83152823
* VIAF: 306409869
* BNF: 13918985z
 |
**Bukovec,** hungare **Bükkösd** (foje *Bükkösdhegy*) estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Selnica.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 180
* Poŝtkodo: 40314
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 46° 29′ 00″ N 16° 21′ 00″ O﻿ / ﻿46.48333 °N, 16.35000 °O﻿ / 46.48333; 16.35000 (mapo)Koordinatoj: 46° 29′ 00″ N 16° 21′ 00″ O﻿ / ﻿46.48333 °N, 16.35000 °O﻿ / 46.48333; 16.35000 (mapo)

Loknomo
-------

La historia hungara loknomo estis preskaŭ la sama, ol la kroata. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis novan hungaran loknomon.

Situo
-----

Bukovec situas sur deklivoj. Selnica troviĝas je 4, Čakovec je 13 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1478 en formo *"Bwkowecz"*. La kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. Ĝis Traktato de Trianon Bükkösd apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
**Monasterio de Vega** [monasTErjo deBEga] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco. *Monasterio de Vega* estas etimologie komprenebla kiel *Monaĥejo de Valo*.

Monasterio de Vega en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 29,9 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 79 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 89 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo (mudeĥara turo kaj gotika krucifikso) kaj la konvento.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764047
 |
La **Eŭropa Asocio de Bestoĝardenoj kaj Akvarioj** (EABA) estas organizaĵo por la komunumo de eŭropaj bestoĝardenoj kaj publikaj akvarioj kiu ligigas ĉirkaŭ 340 membrajn organizaĵojn en 41 landoj. Ĝi funkciigas la Eŭropan Programon por Endanĝeritaj Specioj (EPES).

La membreco en EABA estas malferma al ĉiuj bestoĝardenoj kaj publikaj akvarioj tra Eŭropo kiuj kongruas kun la postuloj de EABA. Membraj bestoĝardenoj kaj publikaj akvarioj kiel asociaj membroj troviĝas en Aŭstrio, Belgio, Kroatio, Ĉeĥio, Danio, Estonio, Finnlando, Francio, Germanio, Grekio, Hungario, Irlando, Israelo, Italio, Kazaĥio, Kuvajto, Latvio, Litovio, Nederlando, Norvegio, Pollando, Portugalio, Rusio, Slovakio, Slovenio, Hispanio, Svedio, Svisio, Turkio, Ukrainio, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Usono kaj Britio.

Celo de la asocio estas helpi la kunlaboradon por regiona kolektoplanado kaj naturkonservado, ĉefe pere de kunordigaj bredoprogramoj de naturaj animaloj kiaj laŭ la Eŭropa Programo de Endanĝeritaj Specioj (EPES). La organizaĵo helpas edukajn agadojn kaj konsilas la Eŭropan Union, aŭ aliajn reprezentajn komitatojn kiaj la Eŭropa Parlamento kaj la Eŭropa Konsilio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 457959
* GND: 10029640-3
* LCCN: no99025811
* VIAF: 147517712
* ISNI: 0000 0001 0702 0408
 |
**Repertoire** (lat. *repertorium* „trovejo") estas la tuteco de verkoj aŭ prezentaĵoj, kiun artisto, artistogrupo, teatro aŭ alia institucio povas prezenti. Repertuaro estas prezentata laŭ plano.

Muzikistoj kaj aliaj prezentaj artistoj ofte disponas pri ampleksa repertuaro, precipe se ili povas interpreti novajn pecojn ne post pena kaj streĉa studado, sed eble post unuafoja perceptado aŭ helpe de notoj aŭ aliaj modeloj. La repertuaron limigas la disponebla tempo por la enstudado de novaj pecoj kaj la tempoelspezo, kiujn postulas la unuopaj pecoj kaj programeroj. La tempoelspezo rezultas el la postuloj je la perfektigo de la prezentado, sed ankaŭ el la grado de komplikeco de la pecoj mem kaj foje ankaŭ el la danĝereco de la prezentado, ekz. en cirko. La repertuaro de teatro aŭ operejo estas tre limigita, ĉar tie multnombro da artistoj antaŭ kaj malantaŭ la scenejo devas kunludi kun tekniko kaj logistiko, kion oni antaŭe devas ellabori en formon de enscenigo kaj kio ofte ankaŭ postulas altan financan elspezon. Ankaŭ soloartistoj rigardas pecojn, kiujn ili povas prezenti, tamen ne kiel repertuareroj, se la prezentado ne plenumus la pretendojn siajn aŭ de sia publiko. La repertuaro enhavas plejofte nur tiujn programerojn, kiuj aktuale estas elektitaj por prezentado.

En pli vasta senco repertuaro ampleksas ĉiujn metodojn, sciojn aŭ kapablojn, pri kiu persono aŭ institucio disponas ene de difinita kunteksto, aŭ ankaŭ la disponeblaj agadeblecoj.
**Aleksandro Tamanjan** (armene: Ալեքսանդր Թամանյան), n. la 4-a de marto 1878 en Ekaterinodar kaj m. la 20-a de februaro 1936 en Erevano. Li estis novklasika arkitekto kaj urbanizisto el Armenio.

Biografio
---------

Tamanjan naskiĝis en Ekatirinodar en 1878 en familio kie la patro estis bankisto. En 1904, Tamanjan diplomiĝis en la Akademio de Artoj de Sankt-Peterburgo. Lia stilo estis klare inspirata de la novklasika arkitekturo, tre populara en Eŭropo dum la 19-a jarcento kaj en Usono ĝis la unua duono de la 20-a jarcento.

Liaj unuaj rimarkindaj verkaĵoj debutas kelkajn jarojn pli malfrue. Li dezajnis i.a. en 1911, la domo de Koŝubei en la imperia rezidejo (*Carskoje Selo*) proksime de Sankt- Peterburgo, la princa domo Ŝerbatovo en 1911-1913 kaj la domo de la dungitoj de la fervojo en Moskvo inter 1913 kaj 1923.

En 1914, li fariĝas *akademiano de Artoj*, kaj en 1917, estas nomumata kiel vic-direktoro de la Akademio de Artoj kie li diplomiĝis antaŭ 13 jaroj. En 1923, ekloĝas en Erevano kie gvidas la grandajn projektojn por disvolvigi la novan SSR de Armenio. Li geedziĝis kaj havis filon, Georgi, ankaŭ arkitekto, kaj forpasis en 1936.

Erevano kaj la soveta Armenio
-----------------------------

Ekde 1925, Tamanjan dizajnis la urbajn planojn de multnombraj armenaj vilaĝoj kiaj Leninakan (hodiaŭ Gyumri), Nor-Bajazeto (hodiaŭ Gavaro) aŭ Eĉmiadzin en 1927. Sed Tamanjan estas pli konata kaj fama pro la transformado de la ĉefurbo, Erevano, en la tipa soveta stilo. Liaj unuaj planoj estis sankciataj en 1924 kaj la malnova malgranda provinca ĉefurbo rapide transformiĝas en moderna kaj granda urbo kie regas larĝaj arbumitaj avenuoj kaj multnombraj placoj, ĝis la Placo de la Respubliko, la koro de la urbo ĝis la nuntempo.
Li ankaŭ estis la kreanto de multaj erevanaj monumentoj kiel la fama Opero ekkonstruita en 1926.

Malgraŭ la novklasikisma stilo kaj la sovetaj influoj, Tamanjan adaptiĝis al la tradiciaj arkitekturo kaj al la enlandaj materialoj. La plejparto de la konstruaĵoj baziĝas sur elementoj de la historia armena arkitekturo kaj uzas ŝtonojn kiel la rozkolora tufo. La uzado de tiu vulkana ŝtono ĝis la nuntempo nomigas Erevanon kiel « rozkolora urbo ». Tamanjan ankaŭ laboris por la preservado de la arkitektura armena kulturheredaĵo kaj gvidis la *Komitaton por la protektado de la historiaj monumentoj de Armenio*.

En la urbo estis starigata statuo je lia omaĝo en Kentrono kie li estas konsiderata kiel la armena «Haussmann armena».

Vidu ankaŭ
----------

* Erevano
* Arkitekturo de Armenio

### Eksteraj ligiloj

* Kategorio Aleksandro Tamanjan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Aleksandro Tamanjan ĉe armeniapedia.org


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Kaŭkazio |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Homoj |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 283469
* GND: 139989803
* LCCN: n2001046692
* VIAF: 46108231 103308486, 46108231
* ISNI: 0000 0000 7344 9424, 0000 0001 1949 3851
* ULAN: 500326755
 |
**Ferenc WATHAY** [vatai], laŭ hungare kutima sinsekvo **Wathay Ferenc** estis hungara soldatestro, pentristo kaj komponisto.

Skulptaĵo pri Ferenc Wathay en Székesfehérvár
Ferenc Wathay naskiĝis la 24-an de septembro 1568 en Vág (vilaĝo). Li mortis post 1609 ?

Biografio
---------

Ferenc Wathay frekventis lernejojn en *Németújvár* kaj en Sopron. En 1584 li komencis sian soldatan karieron en Tihany, poste en Pápa, Csesznek kaj Győr. En 1588 li vundiĝis. En 1592 li ekhavis la rangon leŭtenanto, poste servis en Sárvár, Pápa, Veszprém (urbo) kaj en Győr. En 1602 li estis vicestro de fortikaĵo de Székesfehérvár, kiun la turkoj sukcese sieĝis, sekve vunde li estis militkaptito. Poste li rifuĝis, sed la turkoj trovis lin. En 1606 li liberiĝis pro ŝanĝo de kaptitoj. En 1609 li estris fortikaĵon de Csesznek. Pri la sekvaj jaroj plene mankas informoj.

Verkoj
------

* *Wathay-kódex* 28 kantoj kun membiografio kaj pentraĵoj

Memorigiloj
-----------

* placo en Vág
* skulptaĵo en Székesfehérvár

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Ferenc Wathay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 394213
* GND: 103262955X
* LCCN: n80128066
* VIAF: 6241810
* ISNI: 0000 0000 7885 8358
 |
**Malliberejaj masakroj de NKVD en Lvovo** – amasa murdo de malliberuloj de Lvovaj prizonoj kaj arestejoj farita de sovetaj funkciuloj de NKVD kaj NKGB en la lastaj tagoj de junio 1941. 

Post la germana invado al Sovetunio popolkomisaro Lavrentij Berija ordonis pafmortigi ĉiujn politikajn malliberulojn enestantaj en okcidentaj regionoj de Sovetunio, kies evakuado landprofunden estis neebla. Sekve de la ordono en la malliberejoj de Lvovo – „Brygidki", malliberejo ĉe la str. Łącki, malliberejo ĉe Zamarstynów, kaj ankaŭ en iliaj filioj – funkciuloj de sovetaj sekurecaj servoj murdis de 3,5 ĝis 7 mil personoj. En la nombro de viktimoj troviĝis ukrainoj, poloj kaj judoj, en tio certa nombro de virinoj kaj neplenkreskuloj. Farita dum tiel nomataj malliberejaj masakoj de NKVD somere 1941. 

Post eniro al Lvovo de la taĉmentoj de Wehrmacht la loĝantaro faris laŭ la germana inspiro kelktagan pogromon de juda loĝantaro, kiun konforme al la stereotipo de „judokomuno" identigis kun la soveta sistemo kaj ĝiaj krimoj. La masakro en lvovaj malliberejoj estis ankaŭ vaste priskribita de la nazia propagando kaj servis al germanoj kiel preteksto al amasaj ekzekutoj de judoj.

Lvovo en la unuaj tagoj de la germana-soveta milito
---------------------------------------------------

Vidu ankaŭ
----------

* Tagoj de Petljura

Bibliografio
------------

* Grzegorz Mazur, Jerzy Skwara, Jerzy Węgierski, *Kronika 2350 dni wojny i okupacji Lwowa 1 IX 1939 – 5 II 1946* (Kroniko de 2350 tagoj de la milito kaj okupado de Lvovo, 1-a de septembro 1939 - 5-a de februaro 1946), Wydawnictwo Unia Jerzy Skwara, Katowice 2007, ISBN 978-83-86250-49-3.
* Dieter Schenk, *Noc morderców. Kaźń polskich profesorów we Lwowie i holokaust w Galicji Wschodniej* (Nokto de murdistoj. Masakro de Lvovaj Profesoroj kaj holokaŭsto en Orienta Galicio), Wysoki Zamek, Krakovo 2011, ISBN 978-83-931373-5-0.
**Ferenc Vizkelety** [vizkeleti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vizkelety Ferenc** estis hungara juristo, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis *vizkeketi*.

Ferenc Vizkelety  naskiĝis en 1789 en nekonata loko. Li mortis la 10-an de majo 1875 en Vieno.

Biografio
---------

Ferenc Vizkelety post siaj studoj li estis advokato. Li instruis en Reĝa Universitato de Pest inter 1829 kaj 1862. Li estis elektita dekano, en la studjaroj 1836 kaj 1845 rektoro. Li apartenis al tiuj, kiuj strebis por la germana instrua lingvo en la universitato. Fine depost 1862 li instruis plu en Vieno ĝis la emeritiĝo. Li ricevis la titolon kortega konsilisto.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Oratio de fatis, que literae ingenuaequae artes novemdecim seculorum decursu expertae sunt* (1845) - solena parolado

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero V, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero V, poste serĉu la nomon)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Luigi BOCCHERINI** [Luiĝi Bokerini] (naskiĝis la 19-an de februaro 1743 en Lucca, Italio; mortis la 28-an de majo 1805 en Madrid, Hispanio) estis itala komponisto kaj violonĉelisto.

Li naskiĝis en muzikista familio, lia patro estis violonĉelisto. La patro sendis lin studi al Romo en 1757.

Boccherini publikigis en 1768 ses arĉajn kvartetojn, per kiuj li akiris tuj grandan atenton. Lia talento montriĝis dum multaj konĉertoj kaj kaj pro tio allogis lin Don Luís, pli juna frato de reĝo Karlo la 3-a, al la korto en Madrid. Post la morto de lia mecenato, li iĝis violonĉelisto de la prusia korto. Inter 1787 kaj 1797 li komponis preskaŭ senescepte por reĝo Friedrich Wilhelm la 2-a de Prusio. Post dekjara servo en la reĝa korto, li setlis en Hispanio.

La verkaro de Boccherini enhavas 20 simfoniojn, 12 violonĉelokonĉertojn, 125 arĉajn kvintetojn (kun du violonĉeloj male al la kvintetoj de Wolfgang Amadeus Mozart, kiuj ludigas du aldviolonojn) kaj gitarajn kvintetojn (li estis inter la unuaj kiuj uzis la gitaron en klasika muziko). Precipe la lastaj ofte enhavas elementojn el hispana popolmuziko.

* Luigi Boccherini en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Luigi Boccherini en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 42310
* GND: 118659170
* LCCN: n79107744
* VIAF: 89067361
* ISNI: 0000 0001 2142 9437
* LIBRIS: 41697
* SUDOC: 080715575
* BNF: 13891612q
* MBA: 5c1a3f8f-d5e5-4dcd-9e44-9443f06bb77d
* NLA: 36054719
* NDL: 00762891
* BIBSYS: 1460961539848
* NKC: jn19990000868
* ICCU: CFIV025539
* BNE: XX1112664
 |
**Mirzapur,** hindie **मिर्ज़ापुर**, urdue **مرزا پور**, oficiale **Mirzapur kun Vindjaĉal** estas urbego kaj municipo en norda Barato, en orienta parto de subŝtato Utar-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. La barata norma tempo estas kalkulita surbaze de belfrido en Mirzapur.

Riverborda panoramo en Mirzapur
Strato en Mirzapur

Demografio
----------

Mirzapur havis populacion de 233 691 en 2011 kun la aglomeraĵo 245 817. La legopovo 78%.

Geografio
---------

Mirzapur situas sur la Indus-Ganga ebenaĵo 80 metrojn super la marnivelo laŭ rivero Gango. Varanasio troviĝas 49, Ĝaŭnpur 72, Prajagraĝo 83, Singrauli 103, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 251, Agra 506, Kolkato 655, ĉefurbo Delhio 658, Mumbajo 1214 kilometrojn (aere) .

Haveneto en Mirzapur

Historio
--------

Mirzapur estis fondita en la 17-a jarcento. En la sekvaj tempoj ĝi estis signifa komerca centro, precipe dum la brita dominado, ĉar la grandaj vaporŝipoj povis atingi la urbon. Kotonoj kaj tritikoj estis liveritaj tiel. En 1864 ekfunkciis la nova fervojo ĝis Prajagraĝo, tial Mirzapur malgraviĝis.

Ekonomio
--------

En Mirzapur la plej ofta okupiĝo estas produktado de tapiŝoj, sed en uzinoj oni produktas ankaŭ kotonaĵojn. La alia grava produktaĵo estas la latunaj potoj.

Lingvoj
-------

La oficialaj lingvoj en Mirzapur estas la hindia kaj urdua, sed loke parolas ofte boĝpure.

Religioj
--------

En Mirzapur la loĝantoj estas hinduoj (84%), islamanoj (15%), ĝajnistoj (malpli ol 1%).

Eduko
-----

Mirzapur estas benita de sankta rivero Gango, tial la bezonon de tempo estas doni la adekvatan kvalitan edukadon. La rilato pri eduko komenciĝas en 1878, kampuso establiĝis.

Trafiko
-------

Mirzapur havas trairan fervojan linion kaj kvar alvenintaj ĉefvojoj. Ponto tra Gango helpas la trafikon. La plej proksima flughaveno funkcias en Varanasio.

Klimato
-------

Mirzapur havas humidan subtropikan klimaton laŭ Klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas ĉirkaŭ 990 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen ofte nur dum musono inter junio-septembro.

Belfrido en Mirzapur

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj, precipe hinduaj temploj kaj islamaj moskeoj
* belfrido konstruita en 1891
* en Vindjaĉal hindua pilgrimloko
* akvofalo proksime
* ponto konstruita en 1772 inter Mirzapur kaj Vindjaĉal
* festivaloj

Interesaĵo
----------

Estas ankaŭ televida serio nomata Mirzapur.

Fontoj
------

* WikiTrans
**Gornozavodsk** (ruse *Горнозаводск*) estas urbo en oriento de Permja regiono en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 57214501.

La urbo estis fondita en jaro 1947.

Ĝi havas statuson de urbo ekde 1965.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Novopaŝijskij (*Новопашийский*) ĝis 1965.

La interurba telefona kodo estas 34269, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 58°23' norde, longitudo 58°19' oriente.

La urbo estas sur okcidenta deklivo de meza Uralo.

En la urbo estas fervoja stacio Paŝnja (*Пашня*).

En jaro 1959 la urbo havis 10,1 mil loĝantojn. En 2002 — 13,1 mil loĝantojn.

Flago de Permja regiono
Urboj de Permja regiono

**Ĉefurbo**: Permjo

Aleksandrovsk |
Berezniki |
Ĉajkovskij |
Ĉerdinj |
Ĉermoz |
Ĉernuŝka |
Ĉusovoj |
Dobrjanka |
Gornozavodsk |
Gremjaĉinsk |
Gubaĥa |
Kizel |
Krasnokamsk |
Krasnoviŝersk |
Kudimkar 
Kungur |
Lisva |
Nitva |
Oĉjor |
Oĥansk |
Osa |
Solikamsk 
Usolje |
Vereŝĉagino
**Gornji Lakoš**, hungare **Felsőlakos** estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco **Prekmurje**, en statistika regiono **Pomurska**, en Občina Lendava. Gornji kaj felső signifas: supra. Paro de tiu vilaĝo estas Dolnji Lakoš.

Municipo Lendava en Slovenio, kie Gornji Lakoš troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 5  km²
* Alto super marnivelo: 161 m
* Koordinatoj: 46° 33′ 11.00″ N 16° 25′ 5.00″ O﻿ / ﻿46.5530556 °N, 16.4180556 °O﻿ / 46.5530556; 16.4180556 (mapo)Koordinatoj: 46° 33′ 11.00″ N 16° 25′ 5.00″ O﻿ / ﻿46.5530556 °N, 16.4180556 °O﻿ / 46.5530556; 16.4180556 (mapo)
* Loĝantaro: 430
* Poŝtkodo: 9220
* Aŭtokodo:
* Telefonprefikso:

Situo
-----

Gornji Lakoš situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Lendava-Murska Sobota.

Historio
--------

Ĝis fine de la 1-a mondmilito Felsőlakos apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En la vilaĝo ankaŭ la hungara lingvo estas oficiala.
La **preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Narda.

Historio
--------

En la 13-a jarcento romanika kirko estis konstruita en tiu ĉi loko. Ĝi estas legebla en preĝejlisto farita en 1332 kun titolo Sankta Johano. En la 16-a jarcento en la vilaĝo aperis ankaŭ la protestantoj, sed precipe la kroatoj restis fidelaj katolikoj. En fino de la 17-a jarcento la preĝejo estis pligrandigita, en 1674 denove konsekrita jam al Sankta Kruco. En 1762 ĝ denove estis pligrandigita, la turo estis rekonstruita kaj ankaŭ alia sakristio estis konstruitra. La orgeno estis farita en 1926, trakonstruita en 1939. En la fruaj 1990-aj jaroj arkeologoj esploris la kirkon.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas. La eniro povas okazi tra la turo, la iama malnova enirejo estas enmurita, tamen videbla en flanko de la navo.

Kermesoj okazas en la 13-an de julio (por Sankta Antonio el Padovo) kaj la 14-an de septembro (por Apoteozo).

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* 
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* 
*
La **preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco** estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en vilaĝo Nádasd. Kelkaj fontoj anstataŭ Apoteozo uzas la vorton Malkovro (latine Inventio).

Absido

Historio
--------

En la 11-a jarcento rotondo dediĉita al Marteno de Tours estis konstruita en tiu ĉi loko. Post 2 jarcentoj oni alkonstruis navon kaj sakristion. Proksimume dum la kontraŭturkaj bataladoj la loĝantoj iĝis luteranoj, la katolika grupo reorganiĝis en 1732. Pro incendio la preĝejo bruldetruiĝis en 1600, poste plurfoje ĝi estis renovigita, precipe en 1737. En 1810 pro fulmotrafo la turo estis plene rekonstruita. En 1888 la kirko estis malkonstruita kaj pli nova estis konstruita, tamen kelkaj partoj restis originaj. La nova titolo jam estis Apoteozo de Sankta Kruco. En 1937 ĝi denove estis pligrandigita per 2 flanknavoj, krucnavo, sanktejo kaj pli granda sakristio. La orgeno estis farita en 1889.

Skeleto kiel la iama rotondo

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en parko (aŭ en korto), kiun 3 vojoj limas. La fasado estas malsimetria, ĉar la turo dekstre rompas la simetrion. Krom la ĉefnavo estas flankonavoj kaj krucnavo. La absido estas plurlatera. Interne menciindas la vitraloj.

Sur la ekstera muro estas sunhorloĝo farita en 2000. Tuj apud la preĝejo la iama rotondo kaj turo skelete estas rekonstruita.

Preĝejkorto
-----------

Oni metis kelkajn monumentojn en la korton:

* memorkruco pri la hungara miljaro
* monumento pri la paroĥo (1991)
* monummento pri la patrujokupo (1996)
* monumento pri la hungara krono
* monumento pri la lernejo kun memorarboj (1996)
* ŝtona kruco (1895)

Kermeso okazas en la unua dimanĉo depost la 3-a de majo.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto[*rompita ligilo*]
* hungare kun foto[*rompita ligilo*]
* 
* video


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Interna partoInterna parto
* Interna partoInterna parto
* VitraloVitralo
* Blazono super la enirejoBlazono super la enirejo
* Skelejoj pri la rotondo kaj turoSkelejoj pri la rotondo kaj turo
* Panoramo al la preĝejoPanoramo al la preĝejo
* SunhorloĝoSunhorloĝo
* KrucoKruco
* MonumentoMonumento
Panoramo de Gornji Petrovci
**Gornji Petrovci**, hungare **Péterhegy** estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Slovenio, en provinco **Prekmurje**, en statistika regiono **Pomurska**.

Administre apartenas al la municipo la jenaj 13 vilaĝoj: Adrijanci, Boreča, Košarovci, Križevci, Kukeč, Lucova, Martinje, Neradnovci, Panovci, Peskovci, Stanjevci, Šulinci, Ženavlje.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 283 m
* Loĝantaro: 350
* Poŝtkodo: 9203
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso:

Situo
-----

La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Murska Sobota-Hungario.

Historio
--------

Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.

Vidindaĵoj
----------

* luterana preĝejo de 1824

Famuloj
-------

* en Péterhegy/Gornji Petrovci naskiĝis:
	+ hungara instruisto Sándor Mikola
* en Péterhegy/Gornji Petrovci mortis:
	+ hungara literaturhistoriisto Dezső Kerecsényi
	+ slovena luterana pastro Mátyás Godina
Estinta poŝtgastejo en *Běchovice*, orienta malcentra kvartalo ed Prago
eksa poŝtkaleŝa gastejo en Waldbüttelbrunn, Bavario
**Poŝtgastejo**, mallonge por **poŝtkaleŝa gastejo** aŭ **poŝtkaleŝa stacio**, en la 18-a kaj 19-a jarcentoj estis stacio aparte por poŝtkaleŝoj, kie la ĉevaloj povis esti ŝanĝitaj, povis esti flegitaj, nutritaj kaj havis okazon por ripozi, kaj la pasaĝeroj de la poŝtkaleŝo povis en gastejo vesper- kaj la sekvan tagon matenmanĝi kaj havis okazon tranokti, do temis pri specialigita gastejo, kiu servis por ripozo, refreŝiĝo kaj de homoj kaj ankaŭ de tirbestoj dum vojaĝado por pli longaj distancoj. La poŝtgastejoj estadis establitaj laŭlonge laŭ ĉefaj vojoj kaj komercaj padoj. Kutime ili servis, krom aliaj, ankaŭ kiel rejungejo por la bestoj, kie eblis ne nur tranokti kaj satmanĝi, sed aparte gravis trinkigi, nutrigi kaj laŭ bezono ŝanĝi ĉevalojn. Multaj poŝtgastejoj apartenis al la vasta tuteŭropa poŝta reto de la familio Thurn und Taxis, kiu funkciigis la "imperian regnan poŝton" kiel hereda familia entrepreno: tiu familio ankaŭ enkondukis la lukson, havi en ĉiu stacio ekstran ĉevalaron, tiel ke kutime la ĉevaloj restis tie post ŝtreĉa tago antaŭ kaleŝo kaj atendis la venontan kaleŝon por plutiri ĝin - tio kompreneble ankaŭ donis okazon por saniĝi post etaj vundiĝoj, kaj sume kaŭzis ke la ĉevaloj antaŭ kaleŝo estis pli energioplenaj kaj la poŝtkaleŝoj povis atingi pli altajn rapidecojn. Kun ĝeneraligo de tiu servo kutimiĝis ankaŭ la kroma nomigo **ĉevalŝanĝejo**. Riĉaj nobeloj, kiuj vojaĝis per propraj kaleŝoj, por tranoktadoj kompreneble ankaŭ uzis la postkaleŝajn gastejojn. Krom la vojaĝantoj kaj siaj koĉeroj de privataj kaj poŝtkaleŝoj, la poŝtgastejoj estis ankaŭ uzataj de koĉeroj dum malpeza ŝarĝtransporto per ĉaregoj.

Kun veno de fervojo kaj pli poste de motorveturiloj la poŝtgastejoj iom post iom tute pereis kaj ili estis ŝanĝitaj en aliajn mastrum- aŭ refreŝigejajn ekipaĵojn (ekz. en ekskursajn restoraciojn, motelojn, sed ankaŭ en fabrikojn, deponejojn, laborejojn, garaĝojn kaj simile). Temis propre pri antaŭuloj de la hodiaŭaj moteloj kaj aŭtovojaj servejoj de vojaĝantoj. En la Alpoj, kiuj prezentis apartan trafikan obstaklon kaj kie bonaj montpasejoj parte nur malfermiĝis meze de la 19-a jarcento aŭ pli poste, la evoluo estis iom pli posta ol en la ebenaĵoj de Eŭropo: tiel ekzemple en la Malojopasejo nur en 1848 ekfunkciis regula servo de poŝtkaleŝoj kaj do nur ekde tiam ekzistis poŝtkaleŝaj gastejoj, kaj en la Lukomagnopasejo eĉ nur ekde 1878 estis poŝtkaleŝaj gastejoj.

Kutima konsisto de la gastejo krom la gasteja konstruaĵo estadis ĉevalejoj,  garbejoj (deponejoj de pajlo kaj foino), ofte ankaŭ enveturigpordego, kie oni pagis vojimposton.

En Hungario en tia domo funkcias Poŝta Muzeo en Balatonszemes.

* Kategorio Poŝtgastejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Gornji Zebanec,** hungare **Felsőhideghegy** [fellŝOhideghedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Selnica.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 230
* Poŝtkodo: 40314
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 46° 28′ 59″ N 16° 24′ 00″ O﻿ / ﻿46.48306 °N, 16.40000 °O﻿ / 46.48306; 16.40000 (mapo)Koordinatoj: 46° 28′ 59″ N 16° 24′ 00″ O﻿ / ﻿46.48306 °N, 16.40000 °O﻿ / 46.48306; 16.40000 (mapo)

Loknomo
-------

La historia hungara loknomo estis la sama, ol la kroata: Zebanec. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis novan hungaran loknomon. Pro peto de poŝto aldoniĝis "felső" (=supra), kiu kroate estas "gornji". Tio faras diferencon de apuda vilaĝeto Donji Zebanec.

Situo
-----

Gornji Zebanec situas sur deklivoj. Selnica troviĝas je 1, Čakovec je 11 km-oj.

Historio
--------

La kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. Ĝis Traktato de Trianon Felsőhideghegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Gornji Breg situas en la mapo en la verda municipo

Bazaj informoj
--------------

**Gornji Breg,** serbe **Горњи Брег,** hungare **Felsőhegy** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Norda** Banato (tamen geografie en regiono Baĉka), en municipo de Senta. Gornji kaj felső signifas: supra.

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 1880
* Poŝtkodo: 24406
* Telefonprefikso: 24
* Aŭtokodo: KI

Situo
-----

Gornji Breg situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Bačka Topola-Senta, laŭ fervojo Subotica-Senta. La lasta kaj samtempe Tiso troviĝas 5 km-ojn for.

Historio
--------

Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. En 2002 loĝis en Gornji Breg 1889 da homoj, (hungaroj 1835 (97 %), serboj 24 (1 %), kaj aliaj).

* Kategorio Gornji Breg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En algebro, **pra-Lie-alĝebro** estas ĝeneraligo de la koncepto de asocieca alĝebro, plenumanta malfortigitan aksiomon de asocieco, kies komutilo tamen plenumas la aksiomon de alĝebro de Lie.

Laŭ la usona fizikisto John Baez,

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** "Pra-Lie-alĝebro" sugestas alĝebron de Lie kun kelkaj kruroj fortiritaj. Sed efektive ĝi estas asocieca alĝebro kun kelkaj kruroj fortiritaj! Ĉiu asocieca algebro donas alĝebron de Lie — sed oni ne bezonas la plenan forton de la asocieca leĝo por ludi ĉi tiun ludon. Sufiĉas pra-Lie-alĝebro." **"** |
| — John Baez |

 |

Difino
------

Supozu ke {\displaystyle K} estas komuta ringo. Do, **dekstra pra-Lie-alĝebro** super {\displaystyle K} estas {\displaystyle K}-modulo {\displaystyle V} ekipita per dulineara operacio

{\displaystyle \triangleleft \colon V\otimes \_{K}V\to V}
plenumanta la jenan aksiomon:

{\displaystyle \operatorname {asoc} \_{\triangleleft }(x,y,z)=\operatorname {asoc} \_{\triangleleft }(x,z,y)}.
En la ĉi-supra aksiomo, {\displaystyle \operatorname {asoc} } estas la asociilo

{\displaystyle \operatorname {asoc} \_{\triangleleft }(x,y,z)\,{\overset {\text{dif}}{=}}\,(x\triangleleft y)\triangleleft z-x\triangleleft (y\triangleleft z)}.
La **maldekstra pra-Lie-alĝebro** estas simile {\displaystyle K}-modulo ekipita per dulineara operacio

{\displaystyle \triangleright \colon V\otimes \_{K}V\to V}
plenumanta la malan aksiomon:

{\displaystyle \operatorname {asoc} \_{\triangleright }(x,y,z)=\operatorname {asoc} \_{\triangleright }(y,x,z)}.

Ecoj
----

Dekstra (aŭ maldekstra) pra-Lie-alĝebro povas esti rigardata kiel alĝebro de Lie, se oni difinas la Lie-krampon kiel la komutilon:

{\displaystyle [x,y]\,{\overset {\text{dif}}{=}}\,a\triangleleft b-b\triangleleft a}.

Ekzemploj
---------

Asocieca alĝebro (eble sen unuo) estas kaj dekstra pra-Lie-alĝebro kaj maldekstra pra-Lie-alĝebro, ĉar la asociilo simple nulas.

Historio
--------

La koncepton pre-Lie-alĝebro enkondukis la usona matematiksto Murray Gerstenhaber (1927–).

Referencoj
----------

1. ↑  Zinbiel, Guillaume W. "Encyclopedia of types of algebras 2010", 2010. (angle)
2. ↑  Baez, John.  Week 299 (angle). *This Week's Finds in Mathematical Physics* (2010-06-12).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pre-Lie algebra (angle). *nLab*.
Loko de la municipa teritorio de Cala en sia provinco
Loko de la provinco de Onubo en Hispanio
**Cala** [Cala] estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.

Loĝantoj
--------

La censita populacio en 2008 estis de 1.310 loĝantoj kaj denseco estas de 15,8 loĝ/km². Anoj estas "caleños".

Situo
-----

Cala estas situa en la nordorienta pinto de la provinco de Onubo en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena, je altitudo de 588 m; je 160 km de Onubo, provinca ĉefurbo. La montara areo de ties teritorio estas de 84 km². Ĝi limas norde kun Ekstremaduro kaj okcidente kun la provinco de Sevilo. La geografiaj koordinatoj estas 37º 58' N, 6º 19' Ok.

Historio
--------

En 1594 **Cala** formis parton de la Regno de Sevilo. En tiu epoko la vilaĝo enhavis 183 impostopagantojn vilaĝanojn.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado. Rura turismo.

Vidindaĵoj
----------

Bildaro
-------

Notoj
-----

1. ↑  *Libro de los Millones*: Censo de populacio de la provincoj kaj jurisdikcioj de la Regno de Kastilio en la 16a jarcento

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ayuntamiento de Cala - Oficiala retejo de la Municipo de Cala
* Cala - Sistema de Informo de Andaluzio
* Distrejo *Tres Encinas* (Tri anzinoj) en la municipa teritorio de Cala