recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Santiago Zacatepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santiago Zacatepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 502.

Geografio
---------

**Santiago Zacatepec** apartenas al la distrikto Mixe al kiuj apartenas entute 17 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Norte, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4871 loĝantojn. El tiuj estis 2407 viroj kaj 2464 virinoj. La komunumo havas surfacon de 142,89 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1200 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4156 indiĝenoj. El tiuj 3471 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3471 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santiago Zacatepec Arkivigite je 2007-05-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Santibáñez de Esgueva** [satiBAnjez desGEba] estas municipo de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono (Hispanio), situanto ĉe la valo de la rivero Esgueva. Ĝi troviĝas en la distrikto Ribera del Duero. Havas areon de 22,25 km kaj 85 loĝantoj (2021).

Geografio
---------

Laŭ Norda Aŭtoŝoseo  de Madrido al Iruno.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Laŭlonge de la historio Santibáñez apartenis al kelkaj senjorlandoj, kiel tiuj de Muñoz de Belmonte, Rojas kaj Girón, eĉ apartenis al Gumiel del Mercado, de kies aŭtoritato liberigis ĝin la reĝo don Johano la 2-a en 1445. Finfine ĝi integriĝis en la senjorlando de Ureña ĝis la 19-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la romanika ermitejo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santibáñez de Esgueva Arkivigite je 2007-02-11 per la retarkivo Wayback Machine

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 269236
* VIAF: 54155769080927880000
 |
**Santibáñez de Tera** [santiBAnjez deTEra] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *Santibáñez de Tera* estas etimologie tradukebla al *Sankta Johano de Tera*, nome aludo al proksima rivero kaj al sanktulo kies simbola ŝafido aperas en la blazono. 

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 18,98 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 369 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn el la 1990-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 76 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj 24 km de Benavente. Ĝi limas kun Camarzana de Tera, Granucillo, Brime de Urz, Quiruelas de Vidriales, Santa Croya de Tera, Santa María de Valverde kaj Micereces de Tera.

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Graflando de Benavente.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (vitejoj, pri kio aperas grapolo en la blazono) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (banloko en la rivero Tera).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755715
 |
**Santibáñez de Valcorba** [santiBAnjez debalKORba] estas municipo en la orienta centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la sudo de la provinco. *Santibáñez de Valcorba* estas komprenebla etimologie kiel *Sankta Johano de Valcorba*, alude al rojo kaj samnoma subkomarko.

Santibáñez de Valcorba en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Pinares* de la provinco Valadolido, verde, sude.
Absido de la preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,99 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 181 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 400 el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 28 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj plej proksima municipo estas Traspinedo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj. Proksima estas la rivero Doŭro.

Historio
--------

Estas restaĵoj de Bronzepoko kaj de malfrua Romia Imperio. La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. De 7a de Januaro 1111 estas la plej frua mencio de Santibáñez de Valcorba, kiu krome registras aliajn iamajn nomojn *Sanct lohan de Vallecurva* kaj *San Juan de Valcorba*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj), brutobredado (ŝafoj) kaj forstado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la romnik-mudeĥara preĝejo de la 16-a jarcento kun gravaj absido, retabloj kaj kasonaro.

Bildaro
-------

* Kasonaro de la preĝejo.Kasonaro de la preĝejo.
* Sankta Sebastiano.Sankta Sebastiano.
* Virgulino.Virgulino.
* Sonoriloj.Sonoriloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765691
* VIAF: 316734403
 |
**Santo Domingo Ingenio** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo Ingenio*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 505.

Geografio
---------

Santo Domingo Ingenio apartenas al la distrikto Juchitán al kiuj apartenas entute 22 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7299 loĝantojn. El tiuj estis 3648 viroj kaj 3651 virinoj. La komunumo havas surfacon de 354,68 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 40 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 548 indiĝenoj. El tiuj 469 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 469 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Domingo Ingenio Arkivigite je 2007-03-09 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santo Domingo Chihuitán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo Chihuitán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 508.

Geografio
---------

Santo Domingo Chihuitán apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1383 loĝantojn. El tiuj estis 687 viroj kaj 696 virinoj. La komunumo havas surfacon de 67,62 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 90 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 104 indiĝenoj. El tiuj 75 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 75 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Domingo Chihuitán Arkivigite je 2007-03-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santo Domingo Roayaga** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo Roayaga*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 514.

Geografio
---------

**Santo Domingo Roayaga** apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 863 loĝantojn. El tiuj estis 407 viroj kaj 456 virinoj. La komunumo havas surfacon de 74 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1600 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 801 indiĝenoj. El tiuj 672 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 672 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Domingo Roayaga Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santo Domingo Ozolotepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo Ozolotepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 512.

Geografio
---------

**Santo Domingo Ozolotepec** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 962 loĝantojn. El tiuj estis 441 viroj kaj 521 virinoj. La komunumo havas surfacon de 68,89 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2320 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 356 indiĝenoj. El tiuj 252 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 252 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Domingo Ozolotepec Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santo Domingo Albarradas** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo Albarradas*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 506.

Geografio
---------

**Santo Domingo Albarradas** apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 747 loĝantojn. El tiuj estis 344 viroj kaj 403 virinoj. La komunumo havas surfacon de 140,34 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1520 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 612 indiĝenoj. El tiuj 534 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 534 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Domingo Albarradas Arkivigite je 2006-07-02 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santo Domingo Tomaltepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo Tomaltepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 519.

Geografio
---------

**Santo Domingo Tomaltepec** apartenas al la distrikto Centro al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2303 loĝantojn. El tiuj estis 1117 viroj kaj 1186 virinoj. La komunumo havas surfacon de 49,76 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1590 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 692 indiĝenoj. El tiuj 595 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 595 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Domingo Tomaltepec Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santo Domingo Tonalá** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo Tonalá*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 520.

Geografio
---------

Santo Domingo Tonalá apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6535 loĝantojn. El tiuj estis 3156 viroj kaj 3379 virinoj. La komunumo havas surfacon de 126,31 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1390 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2360 indiĝenoj. El tiuj 1986 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santo Domingo Yodohino** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo Yodohino*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 524.

Geografio
---------

Santo Domingo Yodohino apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 441 loĝantojn. El tiuj estis 204 viroj kaj 237 virinoj. La komunumo havas surfacon de 56,14 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1680 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1 indiĝeno. La persono aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingva (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santo Domingo de Morelos** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo de Morelos*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 509.

Geografio
---------

**Santo Domingo de Morelos** apartenas al la distrikto Pochutla al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8751 loĝantojn. El tiuj estis 4190 viroj kaj 4561 virinoj. La komunumo havas surfacon de 107,17 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 160 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 6602 indiĝenoj. El tiuj 5268 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 5268 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Domingo de Morelos Arkivigite je 2007-06-26 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santo Domingo de Silos** [santodoMINgo deSIlos] estas loĝloko kaj municipo en la sudo de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Sierra de la Demanda*. La municipa teritorio, krom Santo Domingo de Silos, inkludas la loĝlokojn Hinojar de Cervera, Hortezuelos kaj Peñacoba.

Kelkaj fakuloj subtenas, ke la Monaĥejo de Santo Domingo de Silos estas ligita al la historio de Rodrigo Díaz de Vivar, ĉar tiu kaj lia edzino Jimena donacis kelkajn siajn heredaĵojn al la monaĥejo, kies klostro estis ankoraŭ konstruata en 1081, kiam la Cido estis ekzilita.​ Turisme, ĝi formas kun la apudaj loĝlokoj Lerma kaj Covarrubias la nomita «Triangulo de Arlanza», kaj ĝi ankaŭ estas en la nomita Vojo de Cido.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Sierra de la Demanda, ruĝe, sudoriente.
Panoramo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 78,91 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 262 loĝantojn. Ĝi perdis 750 loĝantojn ekde la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 70 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Contreras, La Revilla y Ahedo, Santibañez del Val, Carazo, Mamolar, Ciruelos de Cervera, Espinosa de Cervera kaj Arauzo de Miel.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. 

Domingo de Silos naskiĝis en Cañas en la jaro 1000; li agadis en la loko, en la proksimeco kaj en la Monaĥejo de San Millán de la Cogolla, ĝis estis elterigita disde la regno Navaro pro ordono de la reĝo García Sánchez la 3-a, "el de Nájera". Tiam li ekziliĝis al regno Kastilio kaj fondis la monaĥejon kiu nun havas sian nomon, nome la Monaĥejo de Santo Domingo de Silos. Pro fekunda administrado, kaj de la vivo kaj de la monaĥeja havaĵo, la abatejo prenis por la estonteco la nomon Santo Domingo de Silos. La monaĥejo estis plinovigita en 1042. En ĝi oni aldonis elementojn romanikajn, klasikismajn kaj aliajn de fama arkitekto Ventura Rodríguez.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la gotika preĝejo, blazondomoj, la monaĥejo, la kanjono de La Yecla kaj la Muzeo de la Sonoj de la Tero pri tutmondaj muzikiloj.

Bildoj
------

* Tipa arkitekturoTipa arkitekturo
* Klostro de la monaĥejoKlostro de la monaĥejo
* Kapitelo de la monaĥejoKapitelo de la monaĥejo
* Kapitelo de la monaĥejoKapitelo de la monaĥejo

Vidu ankaŭ
----------

* Domingo de Silos
* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 779793
* VIAF: 134291654
* ISNI: 0000 0001 1956 3450
* BNF: 14635293z
 |
**Santovenia** [santoBEnja] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *Santovenia* estas etimologie tradukebla al *Sankta Eŭgena*, nome aludo al sanktulino. 

Fontano kaj brutotrinkejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 32,96 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 235 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 51 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Granja de Moreruela kaj Villaveza del Agua, kaj estas proksime al la Lagetoj de Villafáfila, interesega natura loko agnoskita kiel Natura Rezervejo.​ 

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado kaj de romianoj, visigotoj ktp.; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej fruaj mencijo estas de 1143 kaj 1167. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Graflando de Benavente.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755719
* VIAF: 316736236
 |
**Santovenia de la Valdoncina** [santoBEnjia delabaldonZIna] estas municipo en la centro de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de León*, en la centroriento de la provinco. *Valdoncina* estas komprenebla etimologie kiel *Valo de la anzino*, pro kio aperas anzino en la blazono.

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de León* centroriente, flave.
Preĝejo de Santovenia de la Valdoncina.
Preĝejo de Quintana de Raneros.
Preĝejo de Villacedré.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Quintana de Raneros, Ribaseca, Santovenia de la Valdoncina, Villacedré kaj Villanueva del Carnero, okupas totalan areon de 30,37 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 2 079 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj, malkiel multaj aliaj loĝlokoj de la provinco, sed fakte akiris 600 pro sia proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj funkciado kiel dormurbo. Ĝi distas 9 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Trobajo del Camino kaj Oteruelo de la Valdoncina norde, kun Armunia kaj Villacedré nordoriente, kun Vilecha oriente, kun Ribaseca kaj Villanueva del Carnero sudoriente, kun Antimio de Arriba, Chozas de Abajo kaj Chozas de Arriba sudokcidente kaj kun Quintana de Raneros kaj La Virgen del Camino nordokcidente.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe ĉefe funkciado kiel dormurbo kaj kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759926
* VIAF: 316734724
 |
tradiciaj fiŝistboatoj ĉe la strando de Sanur
**Sanur** estas plaĝo proksime de Denpasar en la sudo de la insulo Balio. Ĝi estas la ĉefa banloko por turistoj sur la insulo kaj havas multajn hotelojn kun iom altaj prezoj. La plaĝo etendiĝas je 5 km de la nordo al la sudo laŭlonge de la maro. Ĉirkaŭ la vilaĝo troviĝas la okcidenteca multfrekventata strato *Jalan Ngurah Rai*. La ĉefa komerca strato tra la vilaĝo, *Jalan Danau Tamblingan*, estas libera de interurba trafiko.

Historio
--------

hindua templo *Pura Belangjong*
kolono apud la templo *Pura Belangjong*
Ĉe la norda parto de „Pantai Sanur" la nederlandaj trupoj surteriĝis en Balio en la jaro 1906. Dum la Dua Mondmilito la japana armeo surteriĝis ĉi tie por okupi la insulon.

Vidindaĵoj
----------

La marpromenado de Sanur estas konata pro siaj larĝaj ombrodonaj arboj. De ĉi-tie oni havas bonan superrigardon al la antaŭmarborda insulo Nusa Penida.

En Sanur vivis de 1932 la belga pentristo Adrien Jean Le Mayeur de Merpes (1880–1958); en lia iama domo, la hodiaŭa *Museum Le Mayeur* (muzeo), estas ekspoziciataj ĉirkaŭ 80 el liaj plej gravaj verkoj. Ĉirkaŭ 3 km norde de Sanur valoras viziti la ĝardenon *Bali Orchid Garden*..

Kroma vizitindaĵo estas la malgranda hindua templo *Pura Belangjong* sude de la strato *Jalan Danau Poso*. Temas pri 1,77 m alta ŝtonkolono sub vitra tegmento, kiu staras fine de mallonga sakvojo. Ĝi estas la plej malnova datita artefakto sur la insulo Balio. Sur la kolono troviĝas enskribaĵo el la 9-a jarcento en sankrita en malnova formo de balia. Estas teksto pri militaj venkoj el epoko antaŭ pli ol 1 000 jaroj. Vazo kaj du aliaj aĵoj el ŝtono, kiuj povas esti el la sama periodo, ankaŭ troviĝas apude.

Referencoj
----------

1. ↑  Birgit Borowski: *Bali & Lombok*, p. 121. Ostfildern 2013.
2. ↑  Birgit Borowski: *Bali & Lombok*, p. 122. Ostfildern 2013.
3. ↑  Birgit Borowski: *Bali & Lombok*, p. 345. Ostfildern 2013.
manfaritaj sapoj sur la agrikultura merkato en Speyer, Germanujo 2008
La **sapfaristo** estas metiisto, kiu faras sapon el grasoj, oleoj kaj sodo. La jam de la sumeroj konata tekniko disvastiĝis dum la krucmilitoj tra Eŭropo kaj anstataŭigis la ĝis tiam uzatan lavadon per lignocindro aŭ per ties lesivo. La unuaj gildoj estas dokumentitaj en mezeŭropo en la 14a jarcento por Augsburg, Vieno kaj Ulm.

Kiam aperis dum la 19a jarcento la industria produktado de sapo, la metio „Sapfaristo" perdis sian signifon. Hodiaŭ la metio vivas nur en etaj niĉoj. Ekde kelkaj jaroj la metio revigliĝis en Eŭropo kaj Usono. Aperis kaj aperas novaj malgrandaj sapfarejoj, kiuj produktas sapon laŭ la tracicia metodo.

En la katolika konfesio St. Florian estis la patrono de la sapfaristoj.

Sapfarada proceso
-----------------

Farado de sapo el ŝafa graso
Por fari sapon, oni bezonas plantan aŭ bestan grason. Ĉefe oni uzas kokosgrason, olivoleon, palmoleon kaj bestajn grasojn kiel sebo, ŝmalco aŭ graso el ostoj, kiuj aperas ĉe la finutiligado de bestaj kadavroj. La grasoj estas fanditaj per akvovaporo kaj tiam aldoniĝas solidaj pecetoj de natria hidroksido aŭ kalia lesivo. Dum pli fruaj jaroj oni uzis ankaŭ kalian karbonaton aŭ sodon.

La sapigado kun natria hidroksido aŭ natrolesivo rezultas en firma sapo. La sapigado kun kalia lasivo donas *ŝmitsapon*. Puraj plantgraso-natro-sapoj estas dispeciĝantaj. Aldono de bovsebo malgrandigas tiun efekton. Por la farado de sapoj ordinare uzeblas rubgrasoj, ĉefe plantaj oleoj elpresitaj varme. El uzitaj fritoleoj fareblas nur ŝmirsapo.

La grasoj disiĝas pro la alta temperaturo de la sapigado en glicerino kaj la grasacido (la esenca sapo). La varmigado ĝis bolado okazis en pli fruaj jarcentoj en malfermitaj kaldronoj. Dum la tiel nomata "sapgustumado" la metiisto ne gustumis aŭ manĝis la sapon, sed nur okazis pruvado de la bazeco de la sapo per la lango. Se la alkaloenhavo estis tro alta la gustumanto sentis ardadon sur la langa pinto.

La viskoza emulsio, kiu aperas dum la bolado de la ingredienco, nomiĝas „sapogluaĵo". Oni nun aldonas salon. Tiam disiĝas la emulsio en la supre flosanta "sapokerno", kiu ĉefe konsistas el natriaj saloj, kaj en la "malsupra lesivo" , kiu ĉefe konsistas el lesivo, glicerino kaj solvita salo. Tiu proceso nomiĝas "elsapigado". La sapokerno estas disigita de la resto. Poste oni boligas ĝin kune kun iom da akvo kaj lesivo. Post refoja elsaligado estiĝas la t.n. „kernsapo". Ĝin oni sekigas en blokoj. La blokoj estas distranĉataj aŭ muelataj. Poste oni aldonas farbsubstancojn kaj aromaĵojn. Poste oni prilaboras la sapon, ke ĝi havu brilantan surfacon. Tiu proceso nomiĝas "kalandri". Post formo de oportunaj pecoj la sapo por la homa uzado estas vendopreta.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Seifensiederei en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 438813
* GND: 4486721-9
* LCCN: sh85123827
 |
| Agavoj |
| --- |
| sisaloSisalo (*Agave sisalana*)) |
| **Taxonomio** |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| *klaso:* | unukotiledonaj (*Liliopsida*) |
| *ordo:* | asparagaloj (*Asparagales*) |
| *familio:* | agavacoj (*Agavaceae*) |
| *genro:* | agavo (*Agave*) |
| *specio:* | Sisalo (*Agave sisalana*) |

 |

sisal-fibroj
**Sisal** (*Agave sisalana* Perrine) ankaŭ nomata sisal-agavo, estas unu el la ĉirkaŭ 136 agavo-specioj.

Ĝi devenas el la sekaj teritorioj de la meksika altebenaĵo kaj estis nomumita post havenurbo Sisal ĉe Golfo de Meksiko. La folioj povas longi 2 metrojn, la trunko altas maks. 1 metron. Sisalo povas vivi 12 jarojn kaj evoluigas en la lasta vivjaro grandegan, infloreskon kelkfoje altan de 6-metroj. La floroj grandas 6 cm kaj estas verdaj kun brune punktitaj florfolioj. Ĝi produktas ĉiujare 15-20 foliojn. La plimultiĝo okazas vegetative aŭ per infloreskaj burĝonoj.

Kultivado kaj prilaboro
-----------------------

Oni povas unuafoje detranĉi la plej subajn foliojn (longajn de 2 m) post la kvina jaro kaj poste en ĉiu dua ĝis kvara jaro. Post la maŝina aŭ permana detranĉado de la folioj, oni lavas, sekigas, batas kaj brosas la fibrojn. Post la sekigo restas nur 4% el la originala folipezo. La sisalfibro aspektas blanke, la el ĝi pretigitaj ŝnuroj povas etendiĝi ankoraŭ je 20%. Ĉar temas pri naturfibro, oni povas trakti ĝin monŝpare, per kompoŝtado. Hodiaŭ oni produktas sisalon ĉefe en Brazilo, Kenjo, Tanzanio kaj Madagaskaro.

La sisal-mondproduktado estis en 1989 ĉirkaŭ 426.000 t (en 1977 estis 471.000 t).

Apliko
------

El la kruda materialo oni produktas ŝipoŝtopaĵon, sandalojn, ŝnurojn, piedmatojn, retojn, tapiŝojn, pendmatojn, meblomaterialojn, dartodiskojn kaj antaŭ ĉio bendofadenojn.

kanabo

* Sisalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sisalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Sisalo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
La Sasandro
Mapo de Ebur-Bordo montrante la Sasandron en la okcidenta parto de la lando
La **Sassandra**, aŭ Esperantegite **Sasandro**, estas rivero de okcidenta Ebur-Bordo en Okcidentafriko. Ĝi estiĝas ĉe la kunfluo de la rivero Tienba, kiu originas en la altaĵaroj de nordokcidenta Ebur-Bordo, kaj la rivero Gouan, kiu fontas okcidente en la altaĵaroj de Gvineo. La Sasandro fluas sud-sudorienten por malpleniĝi en la Gvinea Golfo je la Atlantika Oceano.

La Akvobaraĵo de Buyo estis konstruita en 1980 tra la meza itinero de la rivero, ĵus laŭflue de la kunfluo kun la rivero Nzo, por krei rezervujon nomata Lago de Buyo. La rivero Davo sin turnas al Sasandro ĵus antaŭ atingi la oceanon. La samnoma havena urbo Sasandro troviĝas je la marbordo apud la rivera elfluejo.

La rivero longas 650 km kaj sia akvokolekta areo kovras 75 000 km².
Ĝi konstituas la limon inter du ekoregionoj : la Okcident-gvineaj malaltaĵaj arbaroj kaj la Orient-gvineaj arbaroj.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Afriko |

* Kategorio Sasandro (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Santa María Temaxcalapa** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa María Temaxcalapa*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 432.

Geografio
---------

**Santa María Temaxcalapa** apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 924 loĝantojn. El tiuj estis 428 viroj kaj 496 virinoj. La komunumo havas surfacon de 28,07 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1100 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 845 indiĝenoj. El tiuj 743 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 743 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa María Temaxcalapa Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Sierra de San Pedro Mártir** (**Montaro de Sankta Petro Martiro**) estas montara sistemo kaj unu el la teritorioj el Kalifornia Duoninsulo, Meksiko. Je 3,096 m la plej alta punkto estas la *Cerro de la Encantada*, konata ankaŭ kiel *Picacho la Providencia* aŭ *Picacho del Diablo*. Ĝi estas la plej alta pinto de la subŝtato de Malsupra Kalifornio, same kiel de la tuta koncerna duoninsulo.

La teritorio estas parto de la basena divido kiu limigas la okcidentan kaj orientan basenojn de la duoninsulo.

Oni starigis Nacian Parkon Sierra de San Pedro Mártir per prezidenta dekreto en 1974, protektante areon de 650. Ĝi estis la unua el du naciaj parkoj de Kalifornia Duoninsulo. La alia estas la Nacia Parko Constitución de 1857, en la montoj de la Sierra de Juárez norde.

La Nacia Astronomia Observatorio situas je alto de 2830 m kaj estis konstruita en 1975, kaj havas kelkajn grandajn teleskopojn, el kiuj la plej granda estas 2.1 m longa. La observatorio profitas altan situon, kutimajn klarajn ĉielojn, malaltan relativan humidecon, malaltan atmosferan poluadon, malaltan lumpoluadon kaj malatajn nivelojn de radiointerferencoj.

Pri flaŭro hegemonias ĉaparalo kaj dezertaj arbustaroj kun arbaroj miksitaj de pino kaj kverko.

Pri faŭno gravas reenmeto de la Kalifornia kondoro, post kiam ili estis vidataj nature lastan fojon en 1937.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Parque Nacional Sierra de San Pedro Mártir, oficiala retejo (hispane) Arkivigite je 2008-12-07 per la retarkivo Wayback Machine
* Nacia Observatorio, retejo (hispane) Arkivigite je 2008-08-23 per la retarkivo Wayback Machine
* Rancho Meling, centjara tradicio (hispane)

30° 45′ N 115° 13′ U﻿ / ﻿30.750 °N, 115.217 °U﻿ / 30.750; -115.217 (mapo)
La **Near-insuloj** aŭ **Sasignanoj** (en aleuta *Sasignan tanangin*, en angla *Near Islands*}) estas la plej malgranda kaj plej okcidenta grupo de la Aleutoj en sudokcidenta Alasko.

Near-insuloj aŭ SasignanojAttu, Agattu, Alaid, Nizki, Ŝemja

Geografio
---------

La plej grandaj el la Sasignanoj estas Attu kaj Agattu. Trans kelkaj rokaj insuletoj en la kanalo inter Attu kaj Agattu, la aliaj gravaj insuloj estas la Semiĉi Insuloj nordoriente, inter kiuj menciindas Alaid, Nizki kaj Ŝemja. 

Ĉirkaŭ 20 mejlojn el oriento-sudoriento el Ŝemja estas malgrandaj rokaj rifoj konataj kiel Ingenstremaj Rokoj. 

La totala terareo de ĉio el la Sasignanoj estas 1,143.785 km², kaj ties totala populacio estis 47 personoj laŭ la usona censo de 2000. La ununuraj loĝataj insuloj estas Ŝemja kaj Attu.

Historio
--------

Rusoj esploris la insulojn jam en la 18a jarcento. Japanoj okupis ilin dum la Dua Mondmilito el 1942 ĝis 1943.

Bildaro
-------

* Topografia mapoTopografia mapo
* Sasignanoj  en 2008Sasignanoj en 2008
* Usonaj trupoj liveras necesaĵojn en Attu Maje de 1943.Usonaj trupoj liveras necesaĵojn en Attu Maje de 1943.

Notoj
-----

1. ↑  Bergsland, K..  (1994) *Aleut Dictionary*. Fairbanks: Alaska Native Language Center.
**Santa María Tlalixtac** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa María Tlalixtac*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 438.

Geografio
---------

**Santa María Tlalixtac** apartenas al la distrikto Cuicatlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono *Cañada*), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1568 loĝantojn. El tiuj estis 771 viroj kaj 797 virinoj. La komunumo havas surfacon de 63,79 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1160 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 832 indiĝenoj. El tiuj 674 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 674 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa María Tlalixtac Arkivigite je 2004-12-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Situo de Tukstlas-Montaro rilate al Terkolo de Tehuantepeko.
Situo de Tukstlas-Montaro.
Nubo-ĉirkaŭata Sankta-Marteno-Tukstla-Vulkano.
La **Sierra de los Tuxtlas** (aŭ **Tukstlas-Montaro**) estas vulkana zono laŭlonge de la sudorienta Verakruca Golfa Marbordo en sud-centra Meksiko. Pintoj en tiu montaro inkludas Sankta- Marta-Vulkanon kaj Sankta-Marteno-Tukstla-Vulkanon, ambaŭ altiĝantaj super 1700 metroj. Tiu ĉi vulkano estas la nura freŝdate aktiva vulkano en la zono, erupciinte en 1664 kaj denove en majo 1793. Ĝi estas larĝa alkala ŝilda vulkano kun unu kilometron larĝa pinto. Centoj da pli malgrandaj skorio-konusoj troviĝas tra tuta la Tukstlas-Montaro.

Aliaj, estingiĝintaj vulkanoj inkludas *San Martín Pajapan* (1 160 metrojn) kaj *Cerro El Vigia* (800 metrojn).

La vulkanoj de Tuxtlas-Montaro estas insula anomalio. La vulkanoj estas apartigitaj de la plej proksima vulkano en la Sierra Nevada okcidente je proksimume 250 kilometrojn kaj de la Centr-Amerika Vulkana Zono sudoriente je preskaŭ 330 kilometrojn.

Historio
--------

Tiuj montaroj estis uzitaj kiel fonto de bazalto far la Olmekoj dum la epoko de ilia frua civilizo. Bazalto estis flose transportita tra retejo de riveroj kaj tiam transformita en monumentojn inkluzive de gigantaj kapoj .

Tukstlas-montara Biosfera Rezervejo
-----------------------------------

La supraj flankoj de Sankta-Marteno-Tukstla- kaj de Sankta-Marta-Vulkanoj estas kovritaj de neotropisa pluvarbaro, dum la pli malaltaj partoj estas kovritaj de deformitaj paŝtejoj. La Tukstlas-Montaro inkludas la tutan samnoman biosferan rezervejon. En la areo estas nombraj endemioj, kiel la Tukstla koturnokolombo.

Referencoj
----------

1. ↑  Ancient Mexico and Central America

Literaturo
----------

* hispane Yarza de la Torre, Esperanza 1971 : Volcanes de México, *Aguilar*, 237 p.

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Tukstlas-montara Biosfera Rezervejo ( *Parkswatch* ) Arkivigite je 2017-03-21 per la retarkivo Wayback Machine
* angle Gvidilo pri Tukstlas-Regiono. Arkivigite je 2020-01-31 per la retarkivo Wayback Machine
* angle Tukstlas-montara Biosfera Rezervejo (UNESKO)
**Sasivka,** ukraine **Сасівка,** slovake **Sasovka,** hungare **Szászóka** [sAsOka] estas ne memestara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Svaljava, en municipo de Nelipino.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Svaljava en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 33′ 58″ N 23° 04′ 10″ O﻿ / ﻿48.56611 °N, 23.06944 °O﻿ / 48.56611; 23.06944 (mapo)Koordinatoj: 48° 33′ 58″ N 23° 04′ 10″ O﻿ / ﻿48.56611 °N, 23.06944 °O﻿ / 48.56611; 23.06944 (mapo)
* Areo: 1.4 km²
* Alto super marnivelo: 311 m
* Loĝantaro: 1410
* Poŝtkodo: 89309
* Telefonprefikso: 3133

Situo
-----

Sasivka situas laŭ Latorica, laŭ fervojo.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1855. Ĝis Traktato de Trianon Szászóka apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Szolyva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Sasivka/Szászóka. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
**Santa María Yalina** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Maria Yalina*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 442.

Geografio
---------

**Santa María Yalina** apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 292 loĝantojn. El tiuj estis 136 viroj kaj 156 virinoj. La komunumo havas surfacon de 40,83 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1860 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 296 indiĝenoj. El tiuj 256 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 256 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa María Yalina Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
En Brazilo **Sistema Financeiro Nacional** (Nacia Financa Sistemo), mallongigo **SFN**, konsistas el la tuto de institucioj, kiuj antaŭenigas financan peradon, do la renkontiĝon inter kreditoroj kaj prunteprenantoj. Estas per la financa sistemo, ke homoj, kompanioj kaj la registaro cirkulas plej multajn siajn aktivaĵojn, pagas siajn ŝuldojn kaj faras siajn investojn.

SFN estas organizita per agentoj reguliga, kontrola kaj funkcia. La reguligaj instancoj determinas ĝeneralajn regulojn por la taŭga funkciado de la sistemo. La kontrolantoj laboras tiel, ke la membroj de la financa sistemo sekvas la regulojn difinitajn de la reguligaj organoj. Funkciantoj estas institucioj, kiuj ofertas financajn servojn, agante kiel perantoj.

SFN havas la jenajn reguligajn organojn:

* Conselho Monetário Nacional (CMN)
* Conselho Nacional de Seguros Privados (CNSP)
* Conselho Nacional de Previdência Complementar (CNPC)

Referencoj
----------

1. ↑  Informpaĝo pri SFN en la retejo de Centra Banko de Brazilo portugale

Vidu ankaŭ
----------

* Conselho Monetário Nacional
* Conselho Nacional de Previdência Complementar
* Conselho Nacional de Seguros Privados
* Centra Banko de Brazilo
* Comissão de Valores Mobiliários
* Superintendência de Seguros Privados
* Superintendência Nacional de Previdência Complementar

Eksteraj ligiloj
----------------

Retpaĝaro pri SFN sur la retejo de Centra Banko de Brazilo portugale
**Santa María de Valverde** [santamaRIa debalBERde] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *Santa María de Valverde* estas etimologie tradukebla al *Sankta Maria de la Verda Valo*. 

Preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 9,75 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 54 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 70 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

Estas atestantoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Graflando de Benavente.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755713
 |
La horloĝturo nomata "Big Ben" dum la nokto.
Turhorloĝo de la tureto de la konstruaĵo de la Reĝa Poŝt-Oficejo en la Sunpordo en Madrido. El tiu turhorloĝo praktike preskaŭ ĉiu hispano sekvas la ŝanĝojn de la jaroj dum la nokto el la 31-a de decembro al la 1-a de januaro, dum sur la placo oni celebras grandegan feston.
**Sonorhorloĝo** (aŭ **fraphorloĝo**) estas horloĝo kiu sonorigas la horojn aŭdeble per sonorilo aŭ gongo. Por 12-hora frapado, plej ofta en nuntempaj fraphorloĝoj, la horloĝo frapas unufoje je la 1:00 a.t. dufoje je la 2:00 a.t. pluigante tiele ĝis dekdu fojojn je la 12:00 a.t. tiam oni startigas denove, frapante unufoje je la 1:00 p.t. dufoje je la 2:00 p.t. pluigante tiele ĝis dekdu fojojn je la 12:00 p.t.

La sonorila trajto de fraphorloĝoj estis origine pli grava ol la ciferplato; la plej fruaj horloĝoj fakte sonorigis la horojn, sed ne havis ciferplatojn kiuj ebligis legi la horojn. La disvolvigo de mekanikaj horloĝoj en la 12a jarcento en Eŭropo estis necesa por la sonorigo de avertoj pri la kanonaj horoj por alvoki la komunumon al la preĝado. La plej fruaj konataj mekanikaj horloĝoj estis grandaj fraphorloĝoj instalitaj en turoj en monaĥejoj aŭ publikaj placoj, por ke la sonoriloj estu aŭdeblaj sufiĉe for. Kvankam frua fraphorloĝo en Sirio estis 12-hora fraphorloĝo, multaj fruaj fraphorloĝo frapis ĝis 24 fojojn, partikulare en Italio, kie la 24-hora fraphorloĝo, markante italajn horojn, estis amplekse uzata en la 14a kaj 15a jarcentoj. Kiam la moderna 12-hora fraphorloĝo iĝis pli disvastigita, partikulare en Granda Britio kaj Norda Eŭropo, 12-hora fraphorloĝo iĝis pli kaj pli disvastigita kaj finfine iĝis la normigo. 

Aldone al frapado por horoj, multaj fraphorloĝoj sonorigas horerojn plej ofte por kvaronoj per unusola frapo. En katolikaj ruraj areoj iam oni sonoris dufoje per po unu frapo antaŭ la meso, tio estas kaj duonhore kaj kvaronhore antaŭ la komenco. Kelkaj fraphorloĝoj ripetas la averton post unu aŭ du minutoj, tio estas por ekemplo dufoje je la 2:00 p.t. kaj denove dufoje je la 2:01 p.t. tiele la neatentintaj kalkulantoj povos pli ĝuste kalkuli la frapojn, kio eble ne estas neceso je la 2:00 sed eble jes je la 12:00. Kelkaj fraphorloĝoj anstataŭas la frapojn per muzikaj melodieroj. Tiel oni parolas pri kariljono.

Vidu ankaŭ
----------

* Turhorloĝo

Notoj
-----

1. ↑   Milham 1945, p. 197.

Bibliografio
------------

* Bruton, Eric (2002). The History of Clocks and Watches. New York: Time Warner. ISBN 0-316-72426-2.
* Landes, David (1983). Revolution in time: Clocks and the making of the modern world. Cambridge, MA: Harvard University Press. ISBN 0-674-76802-7.
* Milham, Willis I. (1945). Time and Timekeepers. New York: Macmillan. ISBN 0-7808-0008-7.
* Needham, Joseph (1986). Science and Civilization in China: Volume 4, Physics and Physical Technology, Part 2, Mechanical Engineering. Taipei: Caves Books Ltd.
* Symonds, R.W. (1947). Pevsner, Nikolaus, ed. A Book of English Clocks. The King Penguin Books. Harmondsworth & New York: Penguin Books.

* Kategorio Sonorhorloĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)