recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Mojokerto** [moĝokerto] estas urbego en oriento flanko de la ĉefa insulo Javo en same nomata kantono Mojokerto, en provinco Orienta Javo en Indonezio. Mojokerto konsistas el 2 distriktoj kaj apartenas al urbaro de Surabajo. La loknomo signifas: "Fortikaĵo de Majapahit".

Vido en Mojokerto

Geografio
---------

Mojokerto situas for de la maro en orienta parto de la insulo. Provinca ĉefurbo Surabajo troviĝas 41, Batu 47, Pasuruan (urbo) 56, Malang 62, Kediri 63, Madiun (urbo) 103, Surakarta 179, Semarang 228, Jogjakarto 232, Bandungo 535, tutlanda ĉefurbo Ĝakarto 636, Tangerang 656, Serang 710, Makassar 814, Palembang 985, Batam 1334, Pekanbaru 1508, Padango 1522, Medano 1960, Banda Aceh 2388 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Mojokerto estis fondita en 1293, tiutempe ĝi estis rezidurbo de reĝoj inter 1029-1041 kaj 1292-1400. Baldaŭ Mojokerto apartenis al influo de Nederlandaj Orienthindiaj Insuloj ĝis la japana dominado (1942-1945). En la nederlanda periodo oni denove fondis la komunumon en 1918. En 1936 en ŝtonminejo proksime de Mojokerto oni trovis kranion de infano el la tre malnova pratempo. Post la sendependa milito (1945-1949) Mojokerto estis parto de sendependa Indonezio. En 1950 Mojokerto urbiĝis laŭ la indonezia leĝo kaj en 1965 ĝi estis disigita en apartan administran unuon.

Monumento en Mojokerto

Ekonomio
--------

Mojokerto okupas strategiajn pozicion kaj rolon en Orienta Javo kiel provizanto de nutraĵoj.

Trafiko
-------

Mojokerto situas inter ĉefvojo kaj fervojo Surabajo-Surakarta, krome kuras vojoj al signifaj urboj en la provinco. La plej proksima flughaveno kaj mara haveno funkcias en Surabajo.

Klimato
-------

Mojokerto havas tropikan klimaton kun musona influo (Aw). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 1783 mm. Inter junio-oktobro iomete malpli ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 21-32 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.

 Moskeo

Religio
-------

En Mojokerto ĝenerale funkcias moskeoj, sed estas ankaŭ kirko kaj templo.

Vividindaĵoj
------------

* pluraj preĝejoj
* monumento
* kulturaj arangxajxoj

Fontoj
------

* WikiTrans

* KirkoKirko
* TemploTemplo
**Hidrokarbona naturrezervujo** estas rokaĵo, kiu konsistas el hidrokarbona kolektujo, kaj estas limigita de iuj aŭ ĉiuj flankoj per relative nepenetreblaj rokaĵoj kaj servas kiel la natura rezervejo de nafto, tergaso kaj grundakvo

. La termino estis proponita de la sovetia geologo-naftisto Ignatij Brod. Surbaze de rilatumo de kolektujo kaj limigantaj ĝin nepenetreblajn rokaĵojn oni klasifikas tri ĉefajn tipojn de la hidrokarbonaj naturrezervujoj: la tavolaj, la masivaj, la litologie ĉiaflanke limigitaj.

Plejparto de la hidrokarbonaj kuŝejoj estas ligitaj al la masivaj rezervujoj, kies nafto- aŭ gasohava partoj dikas je dekoj aŭ centoj da metroj. La hidrokarbona kuŝejo de la Samotlora minejo estas 147 m alta. La ĉefaj kuŝejoj de la plej grandaj minejoj de Okcidentsiberia naftogasa provinco (la Urengoja, Jamburga, Transpolusa, Bovanenkova) estas dikaj pli ol 300 m. 

Parto de la naturrezervujo, en kiu povas amasiĝi la hidrokarbonoj, nomiĝas la hidrokarbona kaptujo.

Referencoj
----------

1. ↑  Бакиров, Э. А.; Ермолкин В. И. Ларин В. И. Мальцева А. К. Рожков Э. Л..  (1990) Бакиров Э. А.: *Геология нефти и газа*, 2‑a eldono (ruse), p. 64. ISBN 524700843X.
2. ↑  Баженова, О. К.; Бурлин Ю. К. Соколов Б. А. Хаин В. Е..  (2000) Соколов Б. А.: *Геология нефти и газа*, 2‑a eldono (ruse), p. 220. ISBN 5-211-04212-3.
3. ↑  Еременко, Н. А.; Бурлин Ю. К. Соколов Б. А. Хаин В. Е..  (1986) Максимов С. П.: *Геология нефти и газа*, 2‑a eldono (ruse), p. 136.
Sovetunia poŝtmarko de Nkrumah, nome fama estro de Afrika naciismo.
**Afrika naciismo** estas terminego kiu referencas al grupo de politikaj ideologioj, ĉefe ene de Sub-Sahara Afriko, kiu estas bazitaj sur la ideo de nacia memdetermino kaj la kreado de naciaj ŝtatoj. Tiu ideologiaro aperis sub eŭropa kolonia regado dum la 19a kaj 20a jarcentoj kaj estis iel inspirita de naciismo el Eŭropo. Origine, Afrika naciismo estis bazita sur postuloj por memregado kaj ludis gravan rolon en la nasko de la procezoj de Malkoloniigo de Afriko (ĉ. 1957–66). Tamen, la terminego referencas al ampleksa gamo de diferencaj ideologiaj kaj politikaj movadoj kaj ne estu konfuzita kun Tutafrikismo kio celas la ian federigon de kelkaj aŭ ĉiuj el la naciaj ŝtatoj de Afriko.

Notoj
-----

1. ↑  African nationalism Arkivita la 21an de decembro 2013 ĉe Wayback Machine. Alirita la 11an de februaro 2019.
2. ↑   Rotberg, Robert I. (Majo 1966). "African Nationalism: Concept or Confusion?". The Journal of Modern African Studies. 4 (1): 33–46. doi:10.1017/s0022278x00012957. JSTOR 159414. p. 33.
El 1825 al 1826, la tiama vilaĝo Tarija [taRIĥa], poste urbo, kaj teritorioj apartenantaj al sia partio (tiam *tenencia de gobierno*) kaj aliaj de la najbara departemento Potosí, estis celo de disputo por ties posedo inter la Unuiĝintaj Provincoj de Rivero Plata kaj la tiam ĵus sendependigita Respubliko Bolivio. La konflikto solviĝis definitive en 1889.

Fine de la 18a jarcento la areo apartenis al la zono de Potosí. En 1807 pro ordono de la reĝo de Hispanio ĝi estis trapasata al la areo de Salta. Malferma konsilantaro malakceptis la decidon plenumi la reĝan ordonon de 25a de julio de 1808, kaj sendis peton al la reĝo por ke tiu petu al la papo (ĉar temis ankaŭ pri aparteno al la ekleziaj dividoj) nuligu la dependon de Tarija al Charcas ĉar veturi tien al Salta estis multe pli malfacile ol alveni al Ĉukisako. La koresponda papa buleo por tiu modifo de la limoj de diocezoj, ne povis esti elsendita ĉar la papo Pio la 7-a estis arestita de Napoleono Bonaparte. La 25an de junio de 1810 la konsilantaro de Tarija estis el la unuaj kiuj aliĝis al la Maja Revolucio. Tamen la nova argentina registaro ne ŝanĝis la situacion kaj en 1814 la reĝo Fernando la 7-a nuligis ĉian ŝanĝon. Dum la Argentina Milito por Sendependiĝo Tarija estis okupita de trupoj reĝistaj kaj patriotaj diversajn fojojn el 1812 al 1817. Denove en 1824 kaj 1825. La 6an de aŭgusto de 1825 naskiĝis la Respubliko Bolivio sen inkludi ankoraŭ Tarija, sed foje deputitoj de Tarija petis aligon al Bolivio. Pro ordono de Simón Bolívar de 17a de novembro 1825, Tarija restis de Argentino, sed la toriĥanoj plupetis disigon el Salta. 

Malkontento pluis kaj la 25an de aŭgusto de 1826 la malferma konsilantaro deklaris la aligon al Bolivio. La 3an de oktobro de 1826, Antonio José de Sucre, akceptis la deputitojn el Tarija al la konstitucia kongerso de Bolivio. Pro la Brazil-Argentina Milito la argentina registaro ne povis kontraŭstari kaj la areo restis por Bolivio. Juan Manuel de Rosas deklaris milton la 19an de majo de 1837 kontraŭ la Peru-Bolivia Konfederacio, kiu invadis areojn de norda Argentino kaj postulis denove la departementon de Tarija. En 1838 okazis venkoj de la boliviaj armeoj; en 1839 la fina venko de argentinanoj, sed popola konsulto en Tarija decidis resti en Bolivio.

LA afero restis sub konflikto ĝis interkonsento de 1889, modifita en 1891 kaj validita ekde la 10an de marto de 1893, krom definitivaj interkonsentoj de 1904 kaj 1925.

Vidu ankaŭ
----------

* Departemento Tariĥio
**Affonso Borges Gallego Soares** (Affonso Soares) (naskiĝis en Rio-de-Ĵanejro, la 28an de oktobro 1940) estas brazila esperantisto, emerita bankoficisto, estrarano de Brazila Spiritisma Federacio de 1978 ĝis 2015, kunredaktoro de ties oficiala organo Reformador.

Agado
-----

Konatiĝis kun Esperanto en la jaro 1961 okaze de vizito al brazila verkistino kaj mediumino Yvonne do Amaral Pereira, kiu lin instigis al lernado de la lingvo. Li vizitis kursojn ofertatajn de Brazila Esperanto-Ligo kaj Kultura Kooperativo de Esperantistoj, en sia naskiĝurbo. Dum multe da jaroj li gvidis, en la Federacio, kursojn de Esperanto kaj grupojn por studado de spiritismo en la Internacia Lingvo. En sia poresperanta agado li ankoraŭ prelegas, verkas artikolojn por la revuo Reformador kaj tradukas spiritismajn tekstojn. Li ankaŭ estas prezidanto de la Konsilantaro de la Spiritisma Eldona Asocio F. V. Lorenz.

Tradukoj
--------

Reviziinte unu lian provtradukon en la jaro 1964, Ismael Gomes Braga instigis lin al Esperantigo de spiritismaj verkoj, el kio rezultis jenaj tradukoj:

* La Genezo (de Allan Kardec)
* La Kialo de l' Vivo (de Léon Denis)
* Memoraĵoj de Sinmortiginto (de Camilo Cândido Botelho, mediume verkita de Yvonne do Amaral Pereira)
* Patro Nia (de Meimei, mediume verkita de Francisco Cândido Xavier)
* Penso kaj Vivo (de Emmanuel, mediume verkita de Francisco Cândido Xavier)
* Post la Morto (de Léon Denis)
* Postmortaj Verkoj (partnere kun Paulo Sérgio Viana) (de Allan Kardec)

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia Spiritisma Konsilantaro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Spiritismaj libroj senpage elŝuteblaj el la retejo de Arkivigite je 2016-08-25 per la retarkivo Wayback Machine Brazila Spiritisma Federacio, inkluzive de libroj tradukitaj de Affonso Soares.

Referencoj
----------

1. ↑  Biografiaj informoj eltiritaj el pluraj numeroj de Reformador
**Wulfstan la 1-a** (m. la 26-an de decembro 956) estis ĉefepiskopo de Jorko, Anglio.

Li konsekriĝis kiel ĉefepiskopo en 931.

En 939 Olaf Guthfrithson, la vikinga reĝo de Dublino, invadis Northumbria kaj okupis Jorkon. Edred (frato de la angla reĝo Edmundo la 1-a) marŝis norden por forpeli lin sed en 940 Wulfstan kaj Wulfhelm (ĉefepiskopo de Canterbury) aranĝis pacakordon per kiu Olaf iĝis reĝo de Jorko kaj regis parton de norda Anglio. Malfrue en 940 Olaf Guthfrithson mortis kaj lia kuzo Olaf Sihtricson heredis la regnon de Jorko. Tamen Wulfstan, kiu estis la fakta reganto de Northumbria, detronigis lin en 943 ĉar li revenis al la paganismo, kaj altronigis lian fraton Ragnald. En 945 Olaf Sihtricson mortigis Ragnald kaj regajnis la Jorkan tronon.

En 946 Edred heredis la anglan tronon kaj Wulfstan ĵuris agnoski lin kiel reĝo de Northumbria. La sekvantan jaron Wulfstan invitis Eric Bloodaxe iĝi reĝo de Jorko. Edred forpelis Eric en 948 kaj denove nomumis Olaf Sihtricson reĝo de Jorko. En 952 Wulfstan denove komplotis kontraŭ Olaf kaj Edred kaj redonis la regnon de Jorko al Eric. Edred invadis kaj malliberigis Wulfstan, sed Wulfstan liberiĝis antaŭ 953, kiam li atestis plurajn ĉartojn.

Li mortis en 956 ĉe Oundle, Northamptonshire, kie li entombiĝis.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 281589
 |
**Gavilanes** [gabiLAnes] estas municipo en la sudo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Arenas de San Pedro kaj al la jurisdikcia teritorio de Arenas de San Pedro, en la sudo de la provinco. La loknomo *Gavilanes* estas etimologie komprenebla kiel *Nizoj* kaj pro tio aperas en la blazono du nizoj en la maldekstra duono.

Gavilanes en la provinco Avilo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 29,16 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 576 loĝantojn. Ĝi perdis 900 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 73 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Serranillos, Mijares, Pedro Bernardo, Sartajada (provinco Toledo), Almendral de la Cañada (provinco Toledo) kaj Navamorcuende (provinco Toledo). Gavilanes estas en la la Sierra de Gredos, en la valo de Tiétar je altitudo de 678 msm.

Historio
--------

Estas restaĵoj de la Ferepoko. Plej verŝajne estis jam iom da loĝado en epoko de Al Andalus. En Mezepoko okazis reloĝado ĉirkaŭ la 12-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Kastilio. En la 14-a jarcento la nomo de "Los Gavilanes" aperis en la *Libro de la Montería* de la reĝo Alfonso la 11-a. Tiu sama reĝo komisiis la kavaliron Gil Blázquez la riparadon kaj reloĝadon de la domaro Gavilanes. En 1393, Gavilanes aliĝis al senjorlando de Mombeltrán por premii la servojn de la nobelo Ruy Lope Dávalos, kaj en 1438 tiuj rajtoj pasis al la konestablo de Kastilio, Álvaro de Luna, ĝis lia ekzekuto, kaj tiam al la duko de Alburquerque, Beltrán de la Cueva, kaj liaj posteuloj ĝis 1830. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Plej vizitinda loko estas la preĝejo de la 16-a jarcento, placo kaj ĉirkaŭaĵoj. Estas multaj naturaj lokoj, distrejoj, ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763386
* VIAF: 316733810
 |
***Dudek Horoj***, origine hungare *Húsz óra* estas romano de la aŭtoro Ferenc Sánta, aperinta en 1964 dum la socialismo en Hungarujo.

Historia epoko
--------------

La historio okazis en la fruaj 1960-aj jaroj en hungara vilaĝo, dume estas oftaj rememoroj ekde la 1930-aj jaroj. La precipaj okazaĵoj:

* malriĉeco de kamparanoj antaŭ la 2-a mondmilito
* disdono de parceloj al la malriĉuloj en 1945
* post kelkaj jaroj oni komencis agiti la kolĥozan sistemon, iom da kolĥozoj ekfunkciis
* post morto de Stalino estis ebleco forlasi la kolĥozojn
* revolucio en 1956, en la vilaĝoj ĝenerale okazis nenio, tamen la vilaĝanoj apogis la revoluciulojn
* post kelkaj jaroj denove oni organizis la socialistan agraran sistemon, tiam nomatan produktajn kooperativojn, kiujn komprenu kolĥozoj
* finiĝis la plena kolĥoziĝo, potenco de la komunistoj firmiĝis

Kiu ne konas tre bone tiun hungaran historion, tiu ne komprenas la romanon. Dum apero de la libro tute ne povis aperi veraj historiaj informoj, nur la vidpunktoj de la komunistoj. Tasko de la aŭtoro Ferenc Sánta (verkisto) estis montri pozitivajn historiojn pri la vilaĝa vivo kaj forgesi la tiutempe nomitan "kontraŭrevolucion".

Historio
--------

Ĵurnalisto faras raportojn resume *dum 20 horoj* en vilaĝo. Li volis ekscii, kial okazis pafado en la vilaĝo en 1956? En la vilaĝo vivas 4 gravaj familioj (pli frue malriĉuloj), ili ricevis teron en 1945. Jozjĉo post jaroj iĝis kolĥozestro, Varga iĝis sekreta policano. Li preskaŭ pafis Balogh-on, ĉar li forlasis la partion. Jozjĉo malpermesis frekventadon de Kiskovács en la universitato kaj post la "kontraŭrevolucio" li gvidis la homojn kontraŭ Varga. Li nevole mortpafis Kocsis-on tra la pordo. Varga forlasis la vilaĝon, sed en animoj de la vilaĝanoj doloras la vundoj.

La historio estis adaptita al filmo: Dudek horoj (filmo) kaj la romano estis tradukita al Esperanto.

Post fino de socialismo la romano perdis la aktualecon, tio estas nur historia falsa rememoro.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |

* hungare
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
* Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
* Katalogo de Libraro Ludovika
* Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
**Ĉefurba teritorio** auc **ĉefurba distrikto** estas normale speciale dezajnita administra divido kie oni instalas la sidejon de la registaro de lando. Tiele, en federacia modelo de registaro, neniu subŝtato aŭ teritorio povas havi politikan aŭ ekonomian avantaĝon relative al la aliaj pro la fakto ke la landa ĉefurbo kuŝas ene de ties limoj. Ĉefurba teritorio povas esti specifa formo de federacia distrikto.

Oni devas fari distingon por administraj dividoj kiuj inkludas naciajn ĉefurbojn, sed havas nespeciale dezajnatan statusn jure (por ekzemplo, Francilio ne havas distingajn kvaliton el aliaj regionoj de Francio). Kelkaj federaciaj landoj (kiaj Belgio), donas al siaj landaj ĉefurboj statuson kiel plena, egalaj federaciaj unuoj.

Kelkaj federaciaj landoj ne faras distingon administracie por la teritorio ĉirkaŭ la ĉefurbo. Kelkaj federaciaj landoj havas siajn landajn ĉefurbojn en la ĉefurbo de federacia subŝtato: Sarajevo, la ĉefurbo de Bosnio kaj Hercegovino, estas ankaŭ la ĉefurbo de la Federacio Bosnio kaj Hercegovino; plie, Berno, la ĉefurbo de Svisio, estas la ĉefurbo de la Kantono Berno. 

Du landaj ĉefurboj en federaciaj landoj estas nek federaciaj unuoj, nek specialaj ĉefurbaj distriktoj, nek ĉefurboj de federaciaj unuoj: nome Otavo, la ĉefurbo de Kanado, kaj Palikir, la ĉefurbo de la Federaciaj Ŝtatoj de Mikronezio. La kanada registaro deklaras la otavan areon kiel Naciĉefurba Regiono, kvankam tiu termino simple reprezentas la jurisdikcian areon de la registara agentejo kiu administracias federacie posedatajn terojn kaj konstruaĵojn, kaj ne estas fakta administracia unuo.

Ekzemploj
---------

* Braziljo (Federacia Distrikto), Brazilo
* Kanbero (Aŭstralia Ĉefurba Teritorio), Aŭstralio
* Meksik-urbo, Meksiko
* Nov-Delhio, Barato
* Vaŝingtono, Usono
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Dubí (apartigilo) |

Koordinatoj: 49° 49′ 01″ N 18° 12′ 55″ O﻿ / ﻿49.81694 °N, 18.21528 °O﻿ / 49.81694; 18.21528 (mapo)

**Dubí** estas domaro apartenanta en ostrava urboparto Svinov. Ĝi estis markata kiel enireja pordego en naturan rezervejon Rezavka. Sed nun Dubí estas fortranĉita de la rezervejo per rivero Odra, aŭtovojo Rudná, aŭtostrado D47 kaj fervojo.

Inter la plej signifaj objektoj en Dubí apartenis muelejo, kiu estis skribe notita antaŭ pli ol kvin cent jaroj. Pase de la jarcentoj ĝi ŝanĝiĝadis kaj moderniĝis. Lastan signifan ŝanĝon faris en la jaro 1903 František Strnad, kiu faris el la muelejo vaporan muelejon kun grandbakejo. Analogio de muelejoj de Odkolek en Prago poste liveris farunon, bakaĵojn kaj raspaĵon en plimulton de ostravaj vendejoj. Post la dua mondmilito ĝi estis detruita. Temis pri la lasta muelejo en Poodří. Interesaĵo estas, ke temis pri la pure ĉeĥa muelejo.

Plua signifa kaj ĝis nun ekzistanta objekto estas distilfarejo. Tiu apartenis al germanoj. En la jaroj 1899 konstruis ĝin entreprenisto Vilém Grauer. La distilfarejo estas karakteriza pro sia novgotika aspekto. Ĝi estas dankema je ĝi al historia stiligo de nordgermana arkitekturo, kiun eblas en malpli alvicigita aspekto trovi ankaŭ en aliaj lokoj de Ostrava. La konstruaĵo estas kreita per kombinaĵo de ŝtukita kaj brika masonaĵoj, sur la fenestroj ni trovos ornamitajn kornicojn. Kiu projektis la konstruaĵon, ne estas konate, sed historiistoj konjektas, ke temis pri opava konstruisto Julius Lundwall. Siatempe la loko por la entrepreno estis elektita bone, ĉar ĝi troviĝis proksime de svinova fervoja stacidomo. La etanolo apartenis al la plej modernaj en la ĉeĥaj landoj - ĝi produktis la absolute puran etanolon kaj kiel apudajn produktojn eteron kaj amilitan vinagriton. En la jaro 1990 ĉiu teknologia ekipaĵaro estis forveturigita kaj ekde tiu tempo la tuta areo malfloras. Nuntempe tiu ĉi industria memorigaĵo estas en tre malbona stato.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ostrava |
**Aurél Förster,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Förster Aurél** estis hungara filologo klasika, instruisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1938).

Aurél Förster  naskiĝis la 9-an de julio 1876 en Budapeŝto. Li mortis la 7-an de julio 1962 en la sama urbo.

Biografio
---------

Aurél Förster frekventis universitatojn en Budapeŝto kaj Berlino. En 1902 li ekinstruis en gimnazio en Budapeŝto. Kelkfoje li studvojaĝis al eksterlando. En 1915 li instruis jam en universitato. En 1928 li ekinstruis en universitato en Szeged kaj samtempe li gvidis samloke filologian instituton. Inter 1928-1940 li redaktis fakrevuon *Acta Sectio Philologica*. En 1947 li emeritiĝis.

Verkaro (elekto)
----------------

* *A hexameter eredete* (Origino de la heksametro) (1899)
* *Aristoteles: De anima libri III* (1912)
* *Textkritische Betrachtungen zur Aristotelischen Schrift* (1938)
* *Prolegomena metrica* (1956)

Fontoj
------

* biografio hungare

* Kategorio Aurél Förster en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 434647
* GND: 1055433317
* VIAF: 12703481
* ISNI: 0000 0000 7983 5473
 |
**Irén Bódy** [bOdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bódy Irén** estis hungara industriartisto, tekstilisto.

Parto de ekspozicio pri Irén Bódy
Irén Bódy  naskiĝis la 5-an de novembro 1925 en Budapeŝto, ŝi mortis la 25-an de septembro 2011 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Irén Bódy akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en sia naskiĝurbo en 1952. Ŝia plej grava instruisto estis Béla Molnár (tekstilartisto). Post siaj studoj ŝi planadis artajn tekstilojn en tektiluzino en Kispest (1952-1959), en studio de entrepreno (1959-1962), poste ŝi estis memstara tekstilartisto hejme. En 1990 ŝi donacis tekstilojn al koncerna muzeo de Pápa. Ŝi ricevis 7 premiojn inter 1970-2001.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* 1962, 1967 Budapeŝto
* 1974 Varsovio
* 1976 Parizo
* 1981 Kaposvár
* 1986 Arthalo Budapeŝto
* 1992 Pápa
* 1994 Szombathely

El grupaj ekspozicioj
---------------------

* 1968 Budapeŝto
* 1970, 1972, 1984, 1988, 1992 Szombathely
* 1974 Toronto (mondekspozicio)
* 1980 Arthalo Budapeŝto
* 1990 Eisenstadt

Memorigiloj
-----------

* konstanta memorekspozicio en Pápa ekde 1991

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2018-03-16 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Paulína JALAKŠOVÁ** (naskiĝis la 6-an de januaro 1996 en Trenčín, Slovakio) estas slovaka esperantisto. Ŝi esperantiĝis en 2015 kaj poste helpis la organizadon de la junulara programo de UK 2016 en Nitro.
Ŝi translokiĝis al Prago por studi financon kaj kondutan ekonomion en VŠE.

Ŝi estis vicprezidanto de SKEJ inter 2016 kaj 2020, kaj estas prezidanto de ĈEJ ekde 2017.
En TEJO ŝi ĉefe aktiviĝis en la Komisiono pri Eksteraj Rilatoj kaj iĝis subvencipetisto inter 2019 kaj 2021.

Fino de 2020 ŝi estis elektita en FoJE kiel estrarano por la periodo 2021–2022.

### Lingvoj

Ŝia denaska lingvo estas la slovaka. Kiel fremdlingvojn ŝi apud esperanto parolas la anglan, kaj la francan.

Referencoj
----------

1. ↑  Żebrowski, Łukasz.  TEJO-ano estros ĉe Forumo Junulara Eŭropa. *Libera Folio* (2020-11-23).
2. ↑   Thank you! Highlights from our Online General Assembly. *European Youth Forum* (2020-11-24). Arkivita el la originalo je 2021-09-16. Alirita 2021-09-16.
3. ↑   Paulína Jalakšová: Rady mládeže reprezentujú hlas mladých (slovake). *Rada mládeže Slovenska* (2021-06-02).

Eksteraj ligiloj
----------------

* LinkedIn[*rompita ligilo*]

Vidu ankaŭ
----------

* Forumo Junulara Eŭropa


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 738508
 |
Pavel Batov
**Pavel Ivanoviĉ BATOV** (ruse *Павел Иванович Батов*, naskiĝis la 20-an de majo (1-an de junio) de 1897 en la vilaĝo Filisovo, en regiono de Jaroslav, mortis en 1985, Moskvo) estis sovetia armea generalo (1955).

Li servis en la cara armeo ekde 1915, ekde 1918 en la Ruĝa Armeo, batalis en la hispana enlanda milito, poste kontraŭ Pollando (1939), Finnlando (1940).

Li iĝis en 1941 komandanto de la tria armeo. Ekde 1942 ĝis fino de la milito, li estis gvidanto de la 65-a armeo. Li batalis ĉe Stalingrad kaj Kursk, poste sub gvidado de Rokossovskij ĝis 1945.

Post la milito li estis gvidanto de diversaj militistaj regionoj, la suda armea grupo. Li estis inter 1962 kaj 1965 generalstaba gvidanto de unuiĝintaj armeaj fortoj de la Varsovia Pakto.

Libroj
------

Batov : Égõ földek, lángoló folyók (V pohodah i boah)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pavel Batov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hungare
* ruse


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 130874
* GND: 104696125
* LCCN: n81035777
* VIAF: 25041603
* ISNI: 0000 0001 0880 6031
* SUDOC: 203995082
* NKC: pna2012688819
 |
**Alice Bárdos** [bArdoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bárdos Alice** estis hungara violonisto, instruisto.

Alice Bárdos  naskiĝis la 19-an de julio 1896 en Budapeŝto, ŝi mortis en 1944 en Aŭŝvico.

Biografio
---------

Alice Bárdos devenis el juda familio. Ŝi akiris diplomon en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio en 1917. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Vilmos Grünfeld kaj Jenő Hubay. Post siaj studoj ŝi debutis en koncertoj en Germanio. En 1922 ŝi edziniĝis kaj ŝi vivis plu en Szombathely, ŝi naskis filojn en 1925 kaj 1929. Komence ŝi instruis hejme, ekde 1926 en la urba muziklernejo. Ŝi ankaŭ recitalis en la urbo, ekde 1928 ankaŭ en Budapeŝto. En jarfino de1940 ŝi iĝis trudemerito pro la kontraŭjudaj leĝoj. Tamen ŝi instruis plu en juda lernejo kaj koncertis antaŭ juda publiko. Dum la nazia erao ŝi estis deportita al Aŭsvico, kie ŝi mortis.

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Berlino (1917)
* Budapeŝto (1918)
* Palaco Vigadó (1920)
* Szombathely (1934, kun Béla Bartók)
* Italio, Zagrebo (1936)

Memorigiloj
-----------

* strato kaj memortabulo en Szombathely
* premio kaj violonkonkurso

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2019-04-03 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
*

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-04-03. Alirita 2019-04-03.

* Kategorio Alice Bárdos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636657
 |
**Pekka Juhani "Pave" MAIJANEN** (3-an de septembro 1950 – 16-an de januaro 2021) estis finna kantisto, kantokomponisto, gitaristo, basisto kaj klavarinstrumentisto. Liaj konataj kantoj estas ekzemple *Lähtisitkö?* kaj *Pidä huolta*, *Jano* kaj *Elämän nälkä*. Cetere pro sia solkariero, li estas konata pri membreco en bandoj kaj klavarinstrumentaro de Dingo kaj Hurriganes. En Eŭrovido-kantokonkurso 1992 li reprezentis sian landon kun kanto "Yamma Yamma". Maijanen ricevis sian unuan instrumenton, buŝharmonikon, estante nur 6-jara. Per ĝi li ludis siajn unuajn prezentojn. La unua bando, al kiu li apartenis, estis *The Top Cats*. En bando *Ours* li ludis ekzemple gitaron. Li ankaŭ ludis hokeon. Maijanen kantis antaŭe en angla, sed en komenco de 1980-aj jaroj li fondis bandon, kie li kantis en finna. Lia kanto *Pidä huolta* iĝis unu el plej grandaj ŝlagroj de jaro 1981. Li faris siajn kantojn normale mem. En 1990-aj jaroj li estis membro de bando, kies aliaj membroj estis Hector, Kirka kaj Pepe Willberg. Post partopreno en tiu bando, li provis fari novan solkarieron. Ĝi sukcesis malbone. Li kaj lia edzino Liisa havas du infanojn. Pave estis aktiva veteranohokeisto. Pave ricevis ALS-malsanon. Li mortis pro la malsano en januaro 2021. En aprilo 2021 aperis biografio de Pave.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 737706
* ISNI: 0000 0003 7285 3478, 0000 0004 0781 8956, 0000 0000 5517 5407
* MBA: 5723ecfc-7a5c-401c-8bf5-971e453e3848 f10fc77d-66da-4a84-92fb-4e9b3d46187a, 5723ecfc-7a5c-401c-8bf5-971e453e3848
 |
**Grafo Aurél Dessewffy** [deĵOfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dessewffy Aurél** estis hungara reĝa juĝisto, juristo, politikisto, membro (direktora en 1883) de Hungara Scienca Akademio. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *cserneki* [ĉerneki] kaj *tarkői*. Lia patro estis Emil Dessewffy.
Aurél Dessewffy  naskiĝis la 16-an de januaro 1846 en Bűdszentmihály. Li mortis la 28-an de marto 1928 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Aurél Dessewffy frekventis universitaton en Pest (urbo). Post la jura diplomo li plulernis en Germanio. Hejmenveninta li estis submotario en Szabolcs, baldaŭe li havis postenon en la ministerio. En 1869 li edziĝis. Inter 1874-1883 li estis parlamenta deputito, fine eĉ parlamenta prezidanto. En 1906 li estis elektita prezidanto de la senato. En 1910 li forlasis la politikadon, tamen en 1917 li estis elektita lastfoje reĝa juĝisto. Ekde 1927 li estis membro de la supera ĉambro.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Közlekedés ügyében tárgyalt kérdések* (1881)
* *A gazdakör hitelügyi bizottságának emlékirata* (1884)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero D kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero D kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio

* Kategorio Aurél Dessewffy (reĝa juĝisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Französischen Suiten** [**Francaj suitoj**] estas kolekto de ses plurmovimentaj komponaĵoj, kiujn Johann Sebastian Bach verkis por klavarinstrumento – klaviceno aŭ klavikordo – (BWV 812 ĝis 817). Ĉiu el ĉi tiuj suitoj konsistas el serio de stiligitaj dancoj.

Strukturo
---------

Manskribaĵo de la gavoto el suito n-o 5, jen en frua versio
La ciklo komencas per tri suitoj en minoraj tonaloj kaj sekvas tiam tri en maĵoro. Ĉiuj komencas per la tipa movimenta sinsekvo alemando – korento – sarabando, al kiuj en la maĵoraj suitoj sekvas gavoto. Ĉi tie Bach enŝovas pluajn dancojn – inter ili plejparte ankaŭ menueton; la komponaĵoj finiĝas tiam per ĝigo.

La deveno de la nomo ne estas definitive klarigita – ĝi certe ne devenas de Bach. Okulfrapas, ke Bach rezignas la enkondukan uverturon, ĝenerale kutiman je francaj suitoj, kaj rekte komencas per dancmovimento. Kompare kun la du aliaj suitkolektoj, la Anglaj suitoj kun siaj vastaj, virtuozaj preludoj kaj la maturaj partitoj, ili estas pli mallongaj kaj pli facile ludeblaj.

En la du *Notlibretoj por Anna Magdalena Bach* el 1722 kaj 1725 jam troviĝas fruversioj de la unuaj kvin pecoj.

La unuopaj verkoj
-----------------

### Suito n-o 1 d-minora BWV 812

**Movimentoj**

* Alemando c
* Korento 3/2
* Sarabando 3/4
* Menueto 1-2-1 3/4
* Ĝigo c

### Suito n-o 2 c-minora BWV 813

**Movimentoj**

* Alemando c
* Korento 3/4
* Sarabando 3/4
* Ario ¢
* Menueto 1-2-1 3/4
* Ĝigo 3/8

### Suito n-o 3 b-minora BWV 814

**Movimentoj**

* Alemando c
* Korento 6/4
* Sarabando 3/4
* Menueto - Trio - Menueto 3/4
* *Anglaise* 2
* Ĝigo 3/8

### Suito n-o 4 E♭-maĵora BWV 815

**Movimentoj**

* Alemando c
* Korento 3/4
* Sarabando 3/4
* Gavoto 2
* Ario c
* Ĝigo 6/8

Unu el la kopioj aldonas krome *preludon* el arpeĝitaj akordoj kaj / aŭ *menueton*.

### Suito n-o 5 G-maĵora BWV 816

**Movimentoj**

* Alemando c
* Korento 3/4
* Sarabando 3/4
* Gavoto ¢
* Bureo ¢
* *Loure* 6/4
* Ĝigo 12/16

### Suito n-o 6 E-maĵora BWV 817

**Movimentoj**

* Alemando c
* Korento 3/4
* Sarabando 3/4
* Gavoto ¢
* Polonezo 3/4
* Bureo 2
* Menueto 3/4
* Ĝigo 6/8

Je la sesa suito okulfrapas la per ok movimentoj plej granda amplekso. Pro plurfoja transdonado ĉi tie la sinsevko de la movimentoj estas necerta.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Francaj suitoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Francajsuitoj: Liberaj muziknotoj por elŝuti de International Music Score Library Project.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Ĉi tiu artikolo estis redaktita tiel ke ĝi entenas tutan aŭ partan tradukon de « Französische Suiten » el la germanlingva Vikipedio. Rigardu la historion de la originala paĝo por vidi ties aŭtoroliston.  (Ĉi tiu noto koncernas la version 2924888 kaj sekvajn de ĉi tiu paĝo.) |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 321843
* GND: 300006403
* LCCN: n81024802
* VIAF: 174207011
* BNF: 13909924s
* NLA: 35488041
* BNE: XX3385298
 |
**Alice Németh,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Németh Alice** estas hungara operkantisto (soprano).

Alice Németh naskiĝis la 13-an de aŭgusto 1929 en Sopron.

Biografio
---------

Alice Németh akiris operkantistan diplomon en Muzikakademio. Ŝia ĉefinstruisto estis Imre Molnár. Post siaj studoj en 1956 ŝi debutis en Nacia Teatro (Szeged). Inter 1963–1970 ŝi estis solisto de Tutlanda Filharmonio, poste ŝi kantadis en Nacia Teatro (Pécs), kie ŝi ricevis la titolon "eterna membro". Ŝi ofte faris koncertojn en Eŭropo.

Ŝiaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Wolfgang Amadeus Mozart: Die Zauberflöte - Pamina
* Georges Bizet: Carmen (opero) - Micaela
* Giuseppe Verdi: *Don Carlo* - Erzsébet
* Stabat Mater - Marie
* oratorioj, kantoj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756713
 |


* Portalo pri Biografio
Monumento en Pjongsong

**Pjongsong** (koree 평성시, ĉine 平城市) estas la ĉefurbo de provinco Sud-Pjongan, signifa universitata urbego en Nord-Koreio. La loknomo konsistas el la komencaj silaboj de Pjongjango kaj "fortikaĵo" eltrovita de *Kim Il*.

Mezlernejo en Pjongsong
Avenuo en Pjongsong

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 381 km²
* Supermara alteco: proksimume inter 100-200 m
* Loĝantaro: 284 386 (2014)
* Horzono: UTC+8:30
* Telefonkodo: +850 31хххххх
* Poŝtkodo:
* 39° 15′ N, 125° 51′ O (mapo)39.25125.85

Geografio
---------

Pjongsong situas en okcidenta parto de la lando en rivera baseno. Pjongjango troviĝas 32 km. 53% de la areo estas kovrita kun montoj kaj arbaroj.

Historio
--------

Pjongsong estas planita urbo laŭ ordono de Kim Il en 1960. Post 4 jaroj oni elektis konvena tiu ĉi lokon. En 1965 oni komencis konstrui la urbon. La ĉirkaŭaj komunumoj estis unuigitaj al la urbo, kiu pligrandiĝis ankaŭ pro la komerco kaj la industrio. Pjongsong estis kompleta en 1969 kiel "Urbo de Sciencoj".

Ekonomio
--------

En Pjongsong la plej granda kompanio estas aŭtofabriko, kie laboras 7,000 - 8,000 homoj. Aliaj fabrikoj produktas diversajn varojn, aparte menciindas produktado de manĝaĵoj. Ekde 2013 svisa-norda korea uzino produktas kuracilojn. Plua graveco estas ligita al la agrikulturo (rizoj, sojfaboj). La turismo ankoraŭ estas subevoluinta, nur ekde 2011 estas permeso de vizitado al eksterlandanoj.

Nuntempe estas videblaj pliaj konstruaj aktivecoj, tial la urbego ankaŭ estas nomata kiel Silicia Valo de Nord-Koreio.
Silicon Valley

Trafiko
-------

Pjongsong havas fervojan kontakton kaj internacian flughavenon. En la urbego troleoj liveras la pasaĝerojn, krome estas taksioj.

Klimato
-------

La averaĝa jara temperaturo estas 9,7 °C, la jara averaĝa precipitaĵo estas 1091 mm.

Vidindaĵoj
----------

* muzeo
* kultura palaco

Fontoj
------

* WikiTrans kaj germana VP.
**Aurél Kecskeméthy** [keĉkemEti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kecskeméthy Aurél** estis hungara juristo, ĵurnalisto, redaktoro. Lia pseŭdonimo estis *Kákay Aranyos*.

Aurél Kecskeméthy  naskiĝis la 27-an de aprilo 1827 en Buda. Li mortis la 19-an de aprilo 1877 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Aurél Kecskeméthy akiris advokatan diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1845. Post siaj studoj li laboris en Pest (urbo) kaj Vieno kiel helpanto de advokato. En 1850 li komencis labori en ĵurnalredaktejo, post 4 jaroj li ricevis postenon en ministerio pri internaj aferoj. Ekde 1857 li ofte vizitis István Széchenyi, tial li estis suspektinda, eĉ li perdis la postenon. Li iĝis redaktoro. En 1871 li sendis artikolon pri malfermo de Kanalo Suez, post 5 jaroj li vizitis Usonon, pri tio li verkis vojaĝpriskribon. Hejmenveninta li jam estis malsana, krome mortis lia edzino kaj filino.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Magyarország összpontosítása Ausztriában* (1851)
* *Országgyűlési árny- és fényképek* (1861)
* *Gróf Széchenyi István utolsó évei és halála* (Lastaj jaroj kaj morto de grafo István Széchenyi), (1866)
* *Utazás Éjszak-Amerikába* (Vojaĝo al Norda Ameriko), (1877)
* *Kecskeméthy Aurél naplója* (1909)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Aurél Kecskeméthy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 528270
* GND: 102295484
* LCCN: n85821250
* VIAF: 24987906
* ISNI: 0000 0001 0880 5565
* SUDOC: 260334014
* BIBSYS: 5023598
 |
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri la biologo Frans Alfons Janssens. Por aliaj signifoj vidu la artikolon Janssens.
**Frans Alfons Janssens** (naskiĝis la 23-an de julio 1865 en Sint-Niklaas, mortis la 8-an de oktobro 1924 en Wichelen) estis belga biologo kaj kanoniko Li estis filo de la politikisto Theodoor Janssens.

Li estis profesoro pri biologio en la Katolika universitato de Loveno kaj, poste okupis katedron pri mikroskopia ĉelbiologio, kiel posteulo de Jean-Baptiste Carnoy.

Li malkovris la fenomenon de interkruciĝo de la kromosomoj, kiun li nomis "*kiasmatipio*". Plulaboris pri tiu malkovro ĉefe britaj kaj usonaj scientistoj, kiel la Nobel-premiito Thomas Hunt Morgan.

Li estis ankaŭ prezidento de la "Societé Belge de Biologie" (*Belga societo pri biologio*) kaj kanoniko en la Katedralo de Sankta Bavo en Gento.

En 1953 la Katolika universitato de Loveno malfermis la "F.A.Janssens Laboratorium voor Genetica" (*Laboratorio F.A.Janssens pri genetiko*), agnoskante la trafecon de la sciencaj laboroj de Frans Alfons Janssens. La nuna nomo de tiu laboratorio estas "Centrum voor Microbiële en Plantengenetica" (*centro pri mikroba kaj planta genetiko*).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Frans Alfons Janssens en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle Mallonga biografio de Frans Alfons Janssens Arkivigite je 2009-02-26 per la retarkivo Wayback Machine
Foto de NASA sur la Francaj Alpoj (26a de oktobro 2002).
La **Francaj Alpoj** estas partoj de Alpoj nome montaro, kiu staras en Francio, situanta en la regionoj Rodano-Alpoj kaj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura. Dum kelkaj el la montaroj de Francaj Alpoj estas tute en Francio, aliaj, kiaj ĉe la Montomasivo de Mont Blanc, estas kunhavata kun Svislando kaj/aŭ Italio.

Kun 4 808 m, *Mont Blanc* (itale: *Monte Bianco*), sur la franc-itala limo, estas la plej alta monto en la Alpoj, kaj la plej alta monto de Okcidenta Eŭropo.

Francaj Alpoj situas parte aŭ tute en la jenaj naŭ departementoj: Savoie, Haute-Savoie, Isère, Hautes-Alpes, Alpes-de-Haute-Provence, Drôme, Vaucluse, Var kaj Alpes-Maritimes.

Notindaj urboj en la Francaj Alpoj estas Grenoble, Chamonix, Annecy, Chambéry, Évian-les-Bains kaj Albertville.

Aliaj montoj
------------

* Verda nadlo (4 122 m)
* *Barre des Écrins* (4 102 m)
* *Grande Casse* (3 855 m)
* Dru-pinglo (3 754 m)

Referencoj
----------

* Kategorio Francaj Alpoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  Mont Blanc malaltiĝas je 45cm en du jaroj (2009)
Ĉefa enirejo
La **Frankfurta Bestoĝardeno** estas la bestoĝardeno de Frankfurto, Germanio. Ĝi enhavas ĉirkaŭ 4,500 animalojn el pli ol 450 specioj ĉe pli ol 13 hektaroj. La bestoĝardeno estis fondita en 1858 kaj estas la dua plej malnova bestoĝardeno en Germanio. Ĝi kuŝas en la orienta parto de Innenstadt (Frankfurt am Main) (interna urbo). Bernhard Grzimek estis direktoro de la bestoĝardeno post la Dua Mondmilito el 1945 ĝis 1974.

La Frankfurta Zoologia Societo (FZS) estis fondita en 1858 de civitanoj de Frankfurto por starigi la Zoologian Ĝardenon, kiun ĝi funkciigis ĝis la Unua Mondmilito.

La urba konsilantaro poste atribuigis al si respondecon por la bestoĝardeno ĝis 1950, kiam la FZS denove iĝis la asocio por la disvolvigo de la bestoĝardeno. Zoo de Frankfurto estas malfermita ĉiutage de 9:00 a.m. ĝis 7:00 p.m.

Referencoj
----------

1. ↑   The Frankfurt Zoological Society. The Frankfurt Zoological Society. Alirita 2011-10-14.
2. ↑   Zoo Frankfurt in Bornheim. Arkivita el la originalo je 2022-07-27. Alirita 2022-07-29.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de Frankfurta Bestoĝardeno en angla Arkivigite je 2013-09-23 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Frankfurta Bestoĝardeno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**France NUYEN** estas artnomo de **France Nguyễn-vân-Nga** (naskita 1939), estas franca aktorino, psikologistino kaj modelino.

Nuyen naskiĝis en Marsejlo, Francio. Ŝia patrino estis franca, ŝia patro vjetnama. Dum la Dua Mondmilito, ŝia patrino kaj avo estis persekutitaj de la nazioj ĉar estis ciganaj homoj. Nuyen kreskis en Marsella ĉe kuzo. 

En 1955, dum laborado kiel tajlorino, Nuyen estis malkovrita kiel modelino sur la plaĝo fare de fotisto Philippe Halsman. Ŝi aperis en la kovrilo de la 6-a de oktobro 1958 de revuo "Life". Samjare ŝi debutis en kino per filmoj South Pacific kaj In Love and War. En 1960 ŝi komencis sian karieron ĉe televido per televidserio *Hong Kong*.

Ŝi daŭrigis aktoradon per kinfilmoj The Last Time I Saw Archie kaj Satan Never Sleeps. En 1962 ŝi ludis la titoligan rolon en filmo A Girl Named Tamiko.

Nuyen dum 1960-aj kaj 1970-aj jaroj aperis ankaŭ en kinfilmoj Diamond Head, Man in the Middle, Dimension 5, One More Train to Rob, Battle for the Planet of the Apes, inter aliaj krom en televidaĵoj kiel Burke's Law, The Man from U.N.C.L.E. Gunsmoke, I Spy, Star Trek, The Horror at 37,000 Feet, The Six Million Dollar Man, Police Story, Police Woman, Hawaii Five-O, Charlie's Angels, Columbo, Deathmoon kaj Fantasy Island. Ŝi en 1980-aj jaroj laboris ĉe televidaĵoj Jealousy, Magnum, P.I. ktp.

En 1986, Nuyen diplomiĝis je majstra rango en klinika psikologio kaj komencis karieron kiel konsilisto de virinoj kaj infanoj.

Mem post diplomiĝo ŝi ankaŭ aktoris interalie en televidserioj kiel Nasty Boys, Murder, She Wrote, kaj kinfilmoj China Cry: A True Story, The Joy Luck Club, A Smile Like Yours kaj The Battle of Shaker Heights. Ŝia lasta aktora laboro estis ĉe filmo *The American Standards* en 2008.

Referencoj
----------

1. ↑  Philly.com "An Actress' Brutal Beginnings Once She Was A Battered Child Now She's Trained To Treat Them", 16 August 1987. Alirita la 5an de februaro 2016

* Kategorio France Nuyen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 638744
* GND: 1267271698
* LCCN: n86041349
* VIAF: 70406986
* ISNI: 0000 0000 2759 3134
 |
**Aurél FÖLD,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Föld Aurél** estis hungara ĵurnalisto, teatrestro, tradukisto. Lia origina familia nomo estis *Feld*. Lia patro estis Zsigmond Feld, lia frato estis Mátyás Feld, lia fratino estis Irén Feld, lia edzino estis Szeréna Sziklai.

Aurél Föld  naskiĝis la 6-an de oktobro 1877 en Budapeŝto, li mortis la 17-an de novembro 1970 en Vieno.

Biografio
---------

Aurél Föld devenis el juda familio. Post lernado li iĝis ĵurnalisto, signifa raportisto, krome li estis dramaturgo kaj kelkfoje reĝisoro. Dum la 1-a mondmilito li estis soldato. Pro la dubaj politikaj cirkonstantoj dum la Hungara Sovetrespubliko li translokiĝis al Vieno, kie li okupiĝis pri bredado de ĉevaloj. Li hejmenvenis en 1932 kaj li estis teatrestro en pluraj teatroj (ekzemple en Urba Teatro (1934-1939). Dum la 2-a mondmilito pro la kontraŭjudaj leĝoj li rajtis esti denove nur ĵurnalisto. En 1949 li vidviĝis. Ekde 1957 li vivis denove en Vieno (supozeble li disidis post falo de la Hungara revolucio de 1956).

Elektitaj tradukaĵoj
--------------------

* Asch: *A megváltó* (1900)
* Ferenc Lehár: *A pesti nők* (1903)
* Reimann: *A gépírókisasszony* (1908)

Lia libro
---------

* *Fuss vagy fizess...* (1942)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

* Kategorio Aurél Föld en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La Esperanto-grupo de Antananarivo en 1906
Pioniroj de la **Esperanto-movado en Madagaskaro** estis P. Bourdier kaj M. Ravelojaona en Antananarivo en 1901 kaj P. Lemoine en Diego-Suarez en 1903. En 1905 en Antananarivo estis fondita Esperanto-grupo, samjare fondiĝis Esperanto-grupo ankaŭ en Ankadifotsy. La gazeto *Le Courrier de Tananarive* (Antananarivo) presis Esperanto-kronikon kaj artikolojn. En 1907 estis fondita grupo malagasa kaj grupo en la 13-a regimento de kolonia infanterio kun 30 membroj. Laŭ Dietterle-statistiko en 1928 nur unu esperantisto troviĝis sur la insulo. Laŭ ICK-raporto 1929 „troviĝas jam notinda nombro de esperantistoj indiĝenaj." En 1933 delegito de UEA estis nur en Fianarantsoa.

En 1960 estis fondita Unuiĝo de Malagasaj Esperantistoj kaj Junulara Esperantista Organizo Madagaskara estis fondita en 1963, kaj aliĝis al TEJO en 1988.

Hodiaŭ estas vigla Esperanto-movado tie. En Antananarivo estas Karatea Esperanto-klubo kaj Tana Esperanto-klubo. Estas lokaj kluboj en Antsirabe, Soavinandriana, Tsarananàna, Bealanara, Mandritsara kaj Mahabo, krom izolitaj esperantistoj en kelkaj aliaj urbo. Estas ankaŭ Esperanto Eksport', loka provo de uzi Esperanton en komerco.

**Inter Ni** estis oficiala revuo de madagaskara Esperanto-movado.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de malagasaj esperantistoj

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
**Občina Piran** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Marborda-Karsta. La municipo enhavas 11 komunumojn kaj ĝia areo estas 44,6 km². Komence de 2018 tie loĝis 17643 homoj. La administra centro estas la urbo Piran.

Loko, priskribo
---------------

Občina Piran
Ĝi situas en la sudokcidento de Slovenio. I estas unu el la tri municipoj de Slovenio, situanta sur la Adriatika marbordo.La plej alta alteco de la areo - ĉirkaŭ 300 m - estas en la oriento.

En la komunumo estas la internacia flughaveno Portorož.

La municipo estas oficiale dulingva, kun malgranda itala komunumo loĝanta en ĝi.

La apudaj municipoj estas:

Občina Izola nordo, Urba municipo Koper en la oriento. Okcidente ĝi estas apud la Pirana Golfo, kaj sude al Kroatio.


Ĉirkaŭ **Občina Piran**|  | Občina Izola |  |
| Pirana Golfo | Občina Piran | Urba municipo Koper |
|  | Kroatio |  |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 11 vilaĝoj:

Dragonja (Dragogna), Lucija (Lucia), Nova vas (Villanova di Pirano), Padna (Padena), Parecag (Parezzago), **Piran** (Pirano), Portorož (Portorose), Seča (Sezza), Sečovlje (Sicciole), Strunjan (Strugnano), Sveti Peter (San Pietro dell'Amata)

Noto: Italaj nomoj aperas inter krampoj.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Piran en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
**Obĉina Renĉe-Vogrsko** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en Regiono Goriška. La municipo konsistas el 6 komunumoj kovrante areon de 29,5 km². Komence de 2018 tie loĝis 4307 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Bukovica.

Loko, priskribo
---------------

Ĉirkaŭ la mezo de la municipo fluas de oriento al okcidento la rivero Vipava. La alteco estas ĉirkaŭ 50 m, plejparte ĉirkaŭ 100 m, sed ankaŭ ĝis 500 m ĉe la suda rando.

La komunumo tra la fervoja urbo de Nova Gorica al Ajdovščina kaj la urbon Sežana. Volčja Draga estas granda fervoja stacidomo. La norda sekcio ankaŭ trairas la H4-ŝoseon.

Občina Renĉe - Vogrsko
La apudaj municipoj estas:
Urba municipo Nova Gorica en la nordo kaj oriento, Obĉina Miren-Kostanjevica en la sudokcidento, kaj Obĉina Ŝempeter-Vrtojba en la okcidento.


Ĉirkaŭ **Občina Renče-Vogrsko**|  | Urba municipo Nova Gorica |  |
| Obĉina Ŝempeter-Vrtojba | Občina Renče-Vogrsko | Urba municipo Nova Gorica |
| Obĉina Miren-Kostanjevica |  |  |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 6 vilaĝoj:

**Bukovica**, Dombrava, Oŝevljek, Renĉe, Vogrsko, Volĉja Draga

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Renče-Vogrsko en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko: