recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Konstantin Gyula Horváth** [konŝtantin djula horvAt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Horváth Konstantin Gyula** estis hungara cisterciana monaĥo, arkivisto, altlerneja instruisto.

Konstantin Gyula Horváth naskiĝis la  23-an de marto 1896(nun 1896-03-23) en Izabellaföld (nun ekstera parto de Kölked), li mortis la 21-an de septembro 1970 en Veszprém (urbo).

Biografio
---------

Konstantin Gyula Horváth maturiĝis en cisterciana gimnazio en Pécs en 1914, poste li aliĝis al la cistercianoj. Li studis teologion en Innsbruck, kie li pastriĝis en 1919, doktoriĝis post 2 jaroj. Hejmenveninta en 1921 li instruis 2 jarojn en Budapeŝto, poste inter 1923 –1936 en seminario de Zirc. En 1931 li estis levita prioro, post 5 jaroj seminariestro, krome li estis ankaŭ bibliotekisto kaj arkivisto. Tiutempe li akiris pedagogian diplomon, eĉ li doktoriĝis en Scienca Universitato Péter Pázmány, kie li atingis la instruan rangon privata profesoro en 1946. Inter 1950-1963 li estis arkivisto en la dioceza arkivo de Veszprém, poste li pensiuliĝis.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Verseghy Ferenc néhány ismeretlen költeménye* (1925)
* Dalgairns, John Dobrée–Newman, John Henry–Thruston, Herbert: *Harding Szent István citeaux-i apátnak, a ciszterci rend alapítójának élete* (traduko, monografio, 1929)
* *Zirc története* (monografio, 1930)
* *Opera omnia Johannis Lemovicensis* (3 volumoj, 1932)
* *A Zsoltároskönyv magyarázata és fordítása* (1935)
* *A hittudományi és tanárképző intézet története* (1939)
* *Gizella királyné veszprémi hímzőiskolája* (1993)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   tombeja paĝo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 841423
 |



* Portalo pri Biografio
*Misenum* (en supra maldekstra angulo) kaj ĉirkaŭo de la Golfo de Napolo en la jaro 79 (nia erao) kiam la erupcio de la Vezuvio. La nigra nubo reprezentas la ĝeneralan distribuadon de cindro (nome piroklastoj). Oni montras la nunajn marbordojn.
Vido de moderna Kabo Miseno, ĉe la loko de antikva *Misenum*.
**Miseno** estas unu el la submunicipoj *frazioni* de la municipo Bacoli en la itala Provinco de Napolo. Konata en antikveco kiel **Misenum**, ĝi estis la loko de antikva haveno en Kampanio, en suda Italio. Tiu estis la ĉefa bazejo por la romia ŝiparo.

Geografio
---------

La apuda Kabo Miseno markas la nordokcidentan pinton de la Golfo de Napolo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Miseno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Preĝejo Sankta Sossio en Miseno Arkivigite je 2013-01-08 per la retarkivo Wayback Machine

Koordinatoj: 40° 47′ 12″ Nordo 14° 05′ 03″ Oriento﻿ / ﻿40.7867 °N, 14.0842 °O﻿ / 40.7867; 14.0842 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 489954
* GND: 4282037-6
* LCCN: n84036407
* VIAF: 129051737
* SUDOC: 028566254
* BNF: 12037634q
 |
***Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko*** (portugale *Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística*), plej konata per sia siglo *IBGE*, estas publika fondaĵo de la brazila federacia administracio kreita en 1934 kaj ŝtatigita en 1936 sub la nomo *Nacia Instituto pri Statistiko* (Instituto Nacional de Estatística). Ĝia fondinto kaj granda stimulinto estis la statistikisto Mário Augusto Teixeira de Freitas, entuziasma esperantisto. La aktuala nomo estis difinita en 1938. La sidejo estas en Rio de Janeiro.

Meze de la 20-a jarcento la instituto eldonis plurajn publikaĵojn en Esperanto, interalie en 1949 okaze de la 12-a Brazila Kongreso de Esperanto la verkaĵon *Historia Skizo de Belo Horizonte*, aŭtorita de Abílio Barreto, konata historiisto de la urbo, en Esperanta traduko de Antônio Caetano Coutinho.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 188605
* GND: 1026669-0
* LCCN: n80085337
* VIAF: 134667567 140314800, 134667567
* ISNI: 0000 0001 2292 1968, 0000 0001 2289 3995
* SUDOC: 026620065
* BNF: 11883267w
* NLA: 35225277
* NKC: xx0250829
* BNE: XX119219
 |
**Raporto** estas dokumento prezentanta rezulton de tema esploro.

Ĝi enhavas simplajn faktojn, kiuj priskribas staton aŭ agon objektive, sen taksado de la aŭtoro. Raporto estas ofte uzita tekstoformo en ĵurnalismo.

Konstruo
--------

Por ke la ĵurnalista raporto atingu la celon informi pri stato aŭ evento, necesas respondi la k-demandojn:

* Kiu? ekz. Olivero Matejka
* Kie? ekz. en Hamburgo
* Kiam? ekz. je la 8-a matene
* Kio? ekz. aŭtoakcidento
* Kiel? ekz. perdis kontrolon
* Kial? ekz. pro glatglacio
* Kiuj sekvoj? ekz. rompita kruro

Indiko de la fontoj (komence aŭ fine)

Raporto estas verkita kutime en is-formo.

En raporto estu nek temposaltoj, nek tensikreado. Oni verku fakte kaj sinsekve.

Proverbo
--------

Ekzistas pluraj proverboj pri raporto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Ne ĉiu raporto estas vera vorto.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Sendito nur portas; kion oni ordonis, li raportas.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Kion koro portas, vizaĝo raportas.* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑   Lernu. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2009-04-02.

* Raporto en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Rapsodio** (greke *raptein* = komponi, *odie* = kanto) estis, ĉe la helenoj, epopeo, aŭ parto de ĝi, taŭga por esti recitata en unu fojo.

Rapsodoj ŝatis deklami la homerajn eposojn, tial rapsodio kutime egalis al unu kanto de la eposoj, ĉar tiujn ili povis deklami dum unu spektaklo.

En la muziko rapsodio estas komponaĵo, prilaboranta popolajn melodiojn (PIV). Ĝi estiĝis en la romantikismo, kiam oni entuziasmis por la popola epika muziko. Karakteriza estas interna ekscito, alternado de kontrastoj, precipe en la ritmo, kaj nacia nuancigo. Rapsodiojn komponis Franz Liszt, Johannes Brahms, Antonín Dvořák, Leoš Janáček k.a. La plej famaj estas **Rapsodio je Paganini-temo por piano kaj orkestro** de Sergej Rachmaninoff (1934), kiu havas 24 variaciojn kaj prezentiĝas ankaŭ kiel baleto, kaj **Rapsodio en bluo** de George Gershwin (1934) por piano kaj orkestro.

Vidu ankaŭ
----------

* Literaturo
* Poezio
* Muziko
* Historio

* Kategorio Rapsodio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Raquel MELLER** (Tarazona, 9a de marto 1888 - Barcelono, 26a de julio 1962), denaske **Francisca (Paca [PAka]) Marqués López**, estis hispana kantistino, kupletistino kaj aktorino. Dum la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj ŝi estis la hispana artistino de plej granda internacia sukceso. Ŝi famiĝis per kantoj kiel «La Violetera» de José Padilla. En la Teatro Bellas Artes de ŝia naskurbo, ekzistas muze-ĉambro aŭ permanenta ekspozicio pri ŝi.

De laborista deveno ŝi debutis en septembro 1911 en la Teatro Arnau de Barcelono. En tiu epoko ŝi jam ekkantis siajn famegajn «La Violetera» kaj «El Relicario». En 1919 ŝi edziniĝis al gvatemala diplomato kaj en 1922 kantis en la Olympia de Parizo, kio malfermis al ŝi la internacian famon kaj turneon tra Sudameriko kaj en 1926 tra Usono. En 1922 Raquel ekkarieris en kino. Grandaj sukcesoj estis *Violetas imperiales* (1923) kaj *Carmen* (1926), ankoraŭ en muta kinarto. En 1932 ŝi filmis duan version de *Violetas imperiales* por sonkino, kaj en 1936 ekfilmis *Lola la de Triana*, kio estis interrompita de la Hispana Enlanda Milito. Ĉiuokaze dum la 1930-aj jaroj ŝi vivis en Francio grandan sukceson kaj atingis elspezojn tiom altajn kiom tiuj de Carlos Gardel kaj Maurice Chevalier.

Post la milito kaj mallonga sukceso per teatraĵo «La Violetera» de José Padilla, ŝi suferis forgeson ĝis sia morto en 1962. Ŝia funebro ja estis homamasa.

Filmaro
-------

Raquel Meller en 1928.
* *Los arlequines de seda y oro* (Ricardo de Baños, 1919), poste *La gitana blanca*.
* *Rosa de Flandes* (Henry Roussell, 1922).
* *Violetas imperiales* (Henry Roussell, 1923).
* *La tierra prometida* (Henry Roussell, 1924).
* *Ronda de noche* (Marcel Silver, 1925).
* *Nocturno* (Marcel Silver, 1926).
* *Carmen* (Jacques Feyder, 1926).
* *La Venenosa* (Roger Lion, 1928).
* *Tarde de Corpus, La mujer del torero, Flor del mal* kaj *El noi de la mare* (1930) filmoj pri ses kantoj por Fox Movietone.
* *Violetas imperiales* (Henry Roussell, 1932), parola versio.

Notoj
-----

1. ↑  Gran Enciclopedia Aragonesa Online Arkivigite je 2011-08-11 per la retarkivo Wayback Machine 2021-04-12 SL DiCom Medios en www.enciclopedia-aragonesa.com

* Kategorio Raquel Meller en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 728761
* GND: 119194901X
* LCCN: n88261800
* VIAF: 2658615
* ISNI: 0000 0000 5946 6033
* SUDOC: 115371745
* BNF: 13924365x
* MBA: 405903f9-2c50-45d9-983f-56eb849df3d1
* BNE: XX894100
 |
La **Reĝino Lupa** (galege Raíña Lupa, ankaŭ konata kiel Lopa, Reina Luparia, Reina Luca kaj Reina Loba) estas estulo de la galega mitologio.

Jakobo baptas reĝinon Lupa. Ĝi aperas en la Kaliksta Kodekso, kiu rakontas kiel unufoje la restaĵoj de la apostolo Jakobo estis senditaj al Iria Flavia kaj deponitaj en la posedaĵo de virino nomata Lupa. Ŝi sendis ilin al la guberniestro de Duio, kun la intenco forigi ilin. Sed la guberniestro ne nur ne povas forlasi ilin, sed mortas en la provo. Poste la disĉiploj revenas kun la korpo ĉe Lupa kaj ĉi tiu, (kun malico, ĉar ŝi volas trompi ilin por la dua fojo), sendas ilin al Monto Ilicino (la nuna Sankta Pinto), tiel ke ili prenu du bovojn kiuj alportas al ili la necesan materialon por la tombo. Sur monto Ilicino, kiu havas kavernon, kiu estas la enirejo al Infero, estas drako. Sed la ĉeesto de kruco faligis ŝin, kaj la kuraĝaj taŭroj portitaj de la disĉiploj fariĝis mirakle kvietaj. Lupa, sciante, ke ŝia plano malsukcesis, konvertiĝis al kristanismo kaj helpis en la konstruado de la tombo de la apostolo. Oni supozas, ke Lupa povus esti la reprezentado de antaŭkristana diino, probable la ina versio de Lug.

* Kategorio Reĝino Lupa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Radiko-pinto, montrante junajn radikoharojn.
**Radikoharo**, la rizoido de vaskulaj plantoj, estas tubforma elkreskaĵo de triĥoblasto, harar-formanta ĉelo sur la epidermo de plantoradiko. Tio estas, radikoharoj estas flankaj etendaĵoj de ununura ĉelo kaj nur malofte disbranĉigitaj, tiel nudokule nevideblaj. Ili estas trovitaj nur en la zono de maturiĝo de la radiko. Ĵus antaŭ la radikohararoĉeldisvolviĝo, ekzistas punkto de altigita fosforilasa agado.

Funkcio
-------

La funkcio de la radikoharoj estas kolektado de grandaj kvantoj de akvo, nutraĵo, kaj mineraloj en la grundo kaj kontrolado kiom estas bezonata, tiu estas ĉefe tiel ke ĝi povas esti transportita tra la planto por helpi ĝin fari fotosintezon kaj aliajn aĵojn.

Formiĝo
-------

Radikoharoj estas kutime elkreskaĵoj je la pinto de plantaj radikoj. Radikharaj ĉeloj variias inter 5 kaj 17 mikrometroj en diametro, kaj 80 ĝis 1 500 mikrometroj en longo ( Dittmar, citita en Esau, 1965).

Graveco
-------

Radikoharoj konstituas gravan surfacon per kiu plantoj sorbas la plej grandan parton de siaj akvo kaj nutraĵo. Ili ankaŭ estas rekte engaĝitaj en la formado de radiktuberetoj ĉe la fabacoj.
Ili havas grandan surfacareon, kompare kun la aliaj ĉeloj, kiu helpas ilin osmoze sorbi akvon kaj mineralojn pli efike.

Radikoharoj ankaŭ sekrecias acidajn H+ ekde pomacido kiu helpas solvadon de la mineraloj en jonan formon por favori la asimiladon.

Postvivo
--------

Radikohararoĉeloj povas postvivi dum 2 ĝis 3 semajnoj kaj tiam ekmortas. Samtempe novaj radikohararoĉeloj daŭre estas formitaj ĉe la pinto de la radiko. Tiumaniere, la radikoharara kovraĝo restas la sama. Kiam nova radikohararoĉelo kreskas, ĝi sekrecias venenon tiel ke la aliaj ĉeloj en la senpera proksimeco estas nekapablaj kreskigi unu el tiuj haroj. Tio certigas egalan kaj efikan distribuadon de la ĉeestantaj haroj sur tiuj ĉeloj. Estas, tial, kompreneble ke transplantado devas esti farita kun zorgemo, ĉar la radikohararoĉeloj estas tiritaj for plejparte. Estas tial ke transplantado zorgeme devas esti farita, ĉar la radikoharoj estas tiritaj for plejparte. Pro tio transplantado povas kaŭzi plantovelkadon.

Vidu ankaŭ
----------

* Haŭstorio
* Mikorizo
* Triĥomo

Bibliografio
------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

* angle Esau, K. 1965 : Plant Anatomy, 2nd Edition. *John Wiley & Sons*. 767 pp.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPlantaj partoj |
| --- |
| Aeraj organoj | Arboŝelo • Burĝono • Ĉiro • Dorno • Draĵo • Folieto • Folio • Floro • Frondo • Frukto • Induzio • Kladodio • Kotiledono • Kulmo • Pikaĵo • Semo • Soro • Tigo • Trunko |
| Subteraj organoj | Radikoharo • Radiko • Rizomo • Tubero |
| Ambaŭaj organoj | Apogilradiko • Bulbo • Bulbilo • Haŭstorio • Lignotubero • Stolono • Talo |
| *Vidu ankaŭ floraro kaj fruktaro* |

 |
Reĝinsulo nordokcidente de Tasmanio
**Reĝinsulo**, **Kinginsulo**, aŭ en angla **King Island**, tio estas *insulo King*, estas unu el la insuloj kiuj formas la ŝtaton Tasmanio, Aŭstralio. Ĝi situantas ĉe la blovventa kvardeko de Markolo Bass, ĉe la nordokcidenta pinto de la ĉefa insulo Tasmanio, ĉirkaŭ duonvoje el Tasmanio al la ĉefkontinenta ŝtato Viktorio. La plej suda punkto estas nomata Stokes Point kaj la plej norda Kabo Wickham. Estas tri malgrandaj insuloj ĉirkaŭ Reĝinsulo, nome Novjarinsulo kaj Kristnaskinsulo situantaj nordokcidente, kaj pli malgranda insulo nome Konsilantinsulo oriente.

Spite la nomon Reĝinsulo, la insulo King estis tiele nomita laŭ Philip Gidley King, Guberniestro de Novsudkimrio, kies teritorio tiame inkludis kio estas nune Tasmanio. La populacio en 2007 estis 1,723.

39° 52′ S 143° 59′ O﻿ / ﻿39.867 °S, 143.983 °O﻿ / -39.867; 143.983 (mapo)Koordinatoj: 39° 52′ S 143° 59′ O﻿ / ﻿39.867 °S, 143.983 °O﻿ / -39.867; 143.983 (mapo)

Referencoj
----------

1. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Municipo King Island
* Klimataj averaĝoj (Australian Bureau of Meteorology)
* Australian Places - King Island
**Radio HEKAPHON** estis la unua radistacio de Aŭstrio.

Neoficialaj komencoj
--------------------

En la jaro 1923-a kandidatis du grupoj por ricevi koncesion de radio-disaŭdigo en la lando. Ekde la 1-a de aprilo sendadis unu el la kandidatoj, la *Vereinigte Telephonfabriken AG Czeija, Nissl & Co* el Wien, sub la gvido de Oskar Koton pirate el la propra loĝejo en Wien-Brigittenau, poste el la 4-a etaĝo de la lernejo *Technisches Gewerbemuseum* en Wex-strato. 

Artistoj kiel Bert Silving aŭ Raoul Aslan gajnis siajn unuajn radifoniajn spronojn ĉe Radio Hekaphon kaj la prezidento de Aŭstrujo Michael Hainisch faris tie en la 2-a de septembro 1923 la unuan paroladon radian de prezidento. 

Ĉesis la elsendoj en 1924 post kia Oskar Czeija estis ricevinta elsendan koncesion por la nove fondita entrepreno RAVAG, la antaŭula organizaĵo de ORF ĝis 1957.

Radio Hekaphon kaj Esperanto
----------------------------

En la 8-a de aŭgusto 1924 fariĝis salutvortoj en Esperanto el la provizora studio. Poste Esperanto silentis sur aŭstriaj radiondoj ĝis 1925.

Literaturo
----------

* Haimo Godler: *Vom Dampfradio zur Klangtapete: Beiträge zu 80 Jahren Hörfunk in Österreich.* Böhlau Verlag, Wien 2004.
* Reinhard Schlögl: *Oskar Czeija: Radio- und Fernsehpionier, Unternehmer, Abenteurer.* Böhlau Verlag, Wien 2005.
* Peter Knezu: *Radio HEKAPHONE - The first pirate broadcast transmitter in Austria.* In: Second IEEE Region 8 Conference on the History of Telecommunications (HISTELCON). ISBN 978-1-4244-7450-9

Piednotoj
---------

1. ↑  Wabweb.net: April 1923 - Februar 1924: Es begann mit einem "Piratensender" (abgerufen am 25. April 2013)
2. ↑  Oldradio.com: The Broadcast Archive - Austrian Broadcasting (angle)
3. ↑   Pri tio aperas informoj ĉe Yahoo-dissendolisto.. Arkivita el la originalo je 2014-10-11. Alirita 2014-10-07.
Radio de Gronlando (**KNR**, akronimo por **Kalaallit Nunaata Radioa**) estas la nacia publika dissenda organizo de Gronlando.

KNR situas en la ĉefurbo de la lando, Nuko, KNR estas sendependa Ŝtata entrepreno korporacio estrita de kvinpersona estraro de direktoroj. Ĝiaj agadoj estas financitaj de pluraj fontoj, plejparte rekta registara financado sed ankaŭ limigita elsenda reklamado. En 2012-2013, ĉiuj elementoj de KNR proponitaj al nova konstruaĵo en Nuko.

Televido
--------

KNR ofertas du kanalojn tutlande, **KNR1** kaj **KNR2**. Ili estas haveblaj per cifereca surtera televido (DVB-T), kaj cifereca kabla televido (DVB-C). Ambaŭ kanaloj ankaŭ estas elsenditaj interrete per Jutubo.

KNR1 estas la ĉefa kanalo kaj la plej multaj el ĝiaj elsendoj estas en gronlanda. KNR2 iĝas viva nur por dissendi vive de specifaj okazaĵoj.

En 2006, KNR TV instalis kompletan ciferecan SD-SDI-produktadon kaj redaktan instalaĵon kun la necesa infrastrukturo por disponigi lokan produktadon de intervjuspektakloj, novaĵo kaj malproksimaj elsendoj.

Antaŭ januaro 2013, KNR1 ankaŭ havis elsendojn de la danaj televidretoj DR kaj TV 2, sed kiam kelkaj DR-kanaloj estis produktitaj libersendaj en Gronlando, KNR decidis temigi originajn gronlandajn elsendojn .

La 21-an de junio 2020, kaj KNR1 kaj KNR2 ŝanĝis al HD 720p rezolucio .

Radio
-----

La radiostacio KNR dissendas tutlande. Ĝi haveblas ĉe FM, AM kaj interrete. Ĝi estas elsendo plejparte en la gronlanda, sed kelkaj el la elsendoj estas ankaŭ en la dana.

En Nuko KNR ankaŭ disponigas rektan relajson de la unua kanalo de la Dana Nacia Radio (DR P1) per FM.

Referencoj
----------

1. ↑ .  Grønland: Mere grønlandsk tv på KNR. Arkivita el la originalo je 2017-10-18. Alirita 5-a de aprilo 2017.

 Arkivigite je 2017-10-18 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2017-10-18. Alirita 2023-03-18.
2. ↑  "KNR sendes nu i HD-kvalitet", *Sermitsiaq*, 2020-06-25. Kontrolita 25-a de junio 2020.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (angla)
* Oficiala retejo (gronlanda)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 815213
* LCCN: n2002062945
* VIAF: 147942252
 |
**Radioprogramado** estas la enhavo, kiu elsendiĝas de radiostacioj.

Dum la frua epoko de radiofonio kutime regis ekvilibro de komedio, dramo, novaĵo, muziko kaj sporta raportado. Usona radioprogramado inkluzivis la plej faman holivudan talenton de la epoko. Radiofoniaj popularaj dramoj (angle *soap operas*) ekis en Usono en 1930 kun *Painted Dreams* (*Pentrataj sonĝoj*). Kvankam la plejparta uzado de radiofonio estis por parolata distraĵo, la *Grand Ole Opry*, kiu en 2006 estis la plej longdaŭra radioprogramo, havis (kaj havas) la fokuson je elsendado de kontrea muziko (country music) ekde la eko en 1925.

Dum la malfruaj 1940-oj kaj fruaj 1950-oj televido forprenis la popularecon de radiofonia komedio, dramo kaj varieteoj. En la malfruaj 1950-oj, radiofonia elsendado prenis la kutiman formon, kiun ĝi havas hodiaŭ — kun forta fokuso je muziko, novaĵo, kaj sporto, kvankam dramon eblas aŭdi plu, speciale en la BBC.

En Britio dum la 1950-oj radiofonia elsendado estis superregata de la institucio BBC. Ŝatantoj de rok- kaj pop-muziko, malkontentaj pri la elsendado de la BBC, ofte aŭskultis la anglalingvan Radion Luksemburgio (angle: *Radio Luxembourg*). Dum la post-1964-a epoko, okcidenteŭropa apudborda radiofonio (kiel *Radio Caroline*, elsendanta de ankrataj ŝipoj aŭ enmare forlasitaj fortikaĵoj) helpis plenumi la postuladon je pop- kaj rok-muziko. La BBC lanĉis sian propran pop-muzikan stacion, BBC Radio 1, en 1967.

En Suda Azio, Radio Ceylon (*Radio Cejlono*, la plej malnova radiostacio en la regiono) estis la "Reĝo de la Radiondoj" dum la 1950-oj kaj 1960-oj. Elsendado en Cejlono lanĉiĝis de brita inĝeniero Edward Harper en 1925. Radio Ceylon fariĝis publika korporacio en 1967 kaj renomiĝis kiel la Sri-Lanka Elsendada Korporacio (angle: *Sri Lanka Broadcasting Corporation*), kiam la insulo respublikiĝis en 1972.

Lastatempe estis reviviĝo de intereso pri tio, kio nun nomiĝas la "ora epoko de radiofonio" kaj transvivantaj radioprogramoj interŝanĝiĝas kaj kolektiĝas en bobeno-al-bobena, kaseda, KD-a, kaj MP3-a formatoj.

* Kategorio Radioprogramado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Loreta strato** (*Loretánská ulice*) interligas la Loretan Placon kaj la placon de Hradčany. La sekvantaj konstruaĵoj estas interesaj laŭ arkitektura vidpunkto: la **Hrzán—palaco** (*Hrzánský palác*), origine gotika (apartenis al Petr Parléř), en la dua duono de la 16-a jarcento rekonstruita en renesanca stilo. La malfrubaroka fasado estiĝis je la fino de la 18-a jarcento. La estinta **Dietrichstein—palaco** havas sian hodiaŭan aspekton ekde la re-konstruo en la komenco de la 18-a jarcento. La iama baroka **Martinic-palaco**, ekde la jaro 1837 armea hos-pitalo. La iama **urbodomo** de la kvartalo Hradčany estas renesancstila konstruaĵo el la jaro 1598. Dekstre, malan-taŭ la urbodomo, kondukas malsupren **la Urbodoma ŝtuparo** (*Radniční schody*). Sur la fasado de la domo, tra kiu la Ŝtu-paro kondukas, estas interesaj sgrafitoj el la fino de la 16-a jarcento.

Kastelo de Prago - Belvedere - Placo de Hradčany - Preĝejo De Sta Johano De Nepomuk - Nova Mondo de Prago - Kapucena Monaĥejo - Loreta Placo - **Loreta Strato** - Úvoz - Pohořelec - Strahov -

* Kategorio Loreta Strato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ras el Hanut
**Ras el hanut** (arabe: رأس الحانوت) estas magreba spico-miksaĵo el 20 aŭ pli da spicoj. Similajn spicmiksaĵojn oni uzas en Alĝerio, Maroko, Tunizio kaj aliaj landoj en Nord-Afriko kaj la Mez-Oriento.

Konsisto kaj uzado
------------------

Plejofte ĝi konsistas el interalie pimento, mirteloj, kardamomo, cinamo, kariofilo, kubebo, galango, zingibro, maciso, nigelo, muskato, nigra pipro kaj kurkumo. La plejmulto de la ingrediencoj estas rostitaj kaj poste fajne muelitaj. La miksaĵo havas brunan koloron kaj forte odoras. Ĉiu komercisto havas sian propran miksaĵon. Ekzistas tri konsistoj kiuj depende de la manĝaĵo kaj uzado estas miksataj: L'msagna, Lamrouzia kaj Monuza.

Ĝi estas uzata en ĉasaĵo, ŝaf(id)aĵo, kokaĵo, kuskuso kaj rizo.

Etimologio
----------

La laŭvorta signifo de *Ras el hanut* estas "la ĉefo de la butiko": *ras* (رأس) signifas «ĉefo», *hanut* (حانوت) «butiko». Ĝusta traduko estas «la plej bona varo de la butiko».

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ras el hanut en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ras el hanut en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle Chile Underground, The Secret of Ras el-Hanout: There Is No Secret (Trust Me) Arkivigite je 2012-12-31 per la retarkivo Wayback Machine, 19 nov. 2009
* angle Saveurs et Cuisine du Maroc, Ras El Hanout – The Supreme Spice Mix Arkivigite je 2011-10-05 per la retarkivo Wayback Machine
**Radovci,** hungare **Radófa(lva)** estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en municipo de Grad (Slovenio).

Municipo Grad en Slovenio, kie Radovci troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 5 km²
* Alto super marnivelo: 271 m
* Koordinatoj: 46° 46′ 47.27″ N 16° 6′ 27.18″ O﻿ / ﻿46.7797972 °N, 16.1075500 °O﻿ / 46.7797972; 16.1075500 (mapo)Koordinatoj: 46° 46′ 47.27″ N 16° 6′ 27.18″ O﻿ / ﻿46.7797972 °N, 16.1075500 °O﻿ / 46.7797972; 16.1075500 (mapo)
* Loĝantaro: 220
* Poŝtkodo: 9264
* Aŭtokodo: MS

Situo
-----

Radovci situas sur deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

Dum la hungara regado oni nombris en Radófalva 68 domojn kaj 361 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1961, 1984 kaj en 2000 vilaĝaj festegoj okazis.

Fontoj
------

* slovena Vikipedio
* w.vasidigikonyvtar.hu
* w.ms.sik.si
* w.geopedia.si

* Kategorio Radovci en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**(Andrew) Bonar LAW** (naskiĝis la 16-an de septembro 1858, Kingston, New Brunswick, Kanado – mortis la 30-an de oktobro 1923, Londono, Anglio) estis ĉefministro de Britio de la 23-a de oktobro 1922 ĝis 20-a de majo 1923, la unua brita ĉefministro kiu naskiĝis ne en Britio. Li estis gvidanto de la Konservativa Partio 1911–21 kaj 1922–23.

Lia patro estis ulster-a presbiteriana pastro, li mem plenkreskis ekde la aĝo 12 jaroj ĉe la riĉaj parencoj en Skotlando. Li finis la mezlernejon en aĝo de 16 jaroj, poste aliĝis al ferkomerca entrepreno en Glasgow.

Li membriĝis en la Ĉambro de Komunuloj (1900) kiel konservativa parlamentano, kie li iĝis frakciano en la imperioapoga frakcio de Joseph Chamberlain. Pro malsaniĝo de Chamberlain (ekde 1906) Law kaj filo de Chamberlain, Austen, resstis la du porparolantoj de la protektaj doganoj. Fine de 1911, la iama ĉefministro Arthur James Balfour abdikis pri gvidanta pozicio de Konservativa Partio, konkuris por la pozicio Austen Chamberlain kaj Walter Long sendecide, ili ambaŭ retiriĝis por la kompromisa proponito, Law (elektita la 13-an de novembro). Lia ĉefa konsilisto estis William Maxwell Aitken (ekde 1917 Lord Beaverbrook), la pli posta ĵurnal-magnato.

Ĝis elrompo de la unua mondmilito, Law okupiĝis ĉefe pri la dogantarifoj kaj pri la irlanda memregistaro, kiun lastan li tute kontraŭis. Li ricevis en majo de 1915 la ministrecon pri la kolonioj en koalicia registaro de H. H. Asquith. Reĝo Georgo la 5-a petis lin je formado de registaro fine de decembro 1916, sed Law proponis antstataŭ si David Lloyd George, kiu sekvatage okupis la postenon. Law estis en la nova koalicio gvidanto de la Malsupra Ĉambro, membro de la milita kabineto kaj financa ministro. La 10-an de januaro 1919, li ŝanĝis la postenon al la ĉefsigel-proteka ofico, sed restis tiel membro de la kabineto kaj gvidanto de la Malsupra Ĉambro ĝis marto de 1921, kiam li abdikis pro sanproblemoj.

Kiam Lloyd George abdikis en oktobro de 1922, li formis registaran registaron kaj venkis la balotojn en novembro de 1922 (ili ne plu volis la koalicion kun la Laborista Partio). Li estis ĉefministro ĝis majo de 1923, kiam abdikis pro nekuracebla malbonintenca tumoro. Dum tiu mallonga periodo, li rompis la diplomataj rilatojn al Francio - pro okupo de la Ruhrregiono - kaj forte diskutis kun financa ministro Stanley Baldwin pri traktado de militaj ŝuldoj al Usono.

Lin sekvis Stanley Baldwin kiel ĉefministro.

* Kategorio Andrew Bonar Law en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 135425
* GND: 117607738
* LCCN: n85015032
* VIAF: 40160275
* ISNI: 0000 0000 8222 8332
* SUDOC: 080834515
* BNF: 135371888
* NLA: 35503945
* NKC: skuk0000771
 |
**Rasnormo** (ankaŭ nomita **rasa standardo** aŭ **normo de punktoj**) en bestobredado aŭ maskotoj estas aro de gvidlinioj kiuj kutimas certigi ke la bestoj produktitaj fare de bredisto aŭ reproduktinstalaĵo harmoniu kun la detaloj de la normigita raso.

Rasnormoj estas elpensitaj fare de rasunuiĝoj aŭ raskluboj, ne de individuoj, kaj estas skribitaj por reflekti la uzadon aŭ celon de la specio kaj raso de la besto. Rasnormoj helpas difini la idealan beston de raso kaj disponigi celojn por bredistoj en plibonigado de la breditaj bestoj. En esenco rasnormo estas skizo por besta kongruo por la funkcio por kiu ĝi estis bredita - t.e. viando, lakto ktp. Rasnormoj estas ne sciencaj dokumentoj, kaj povas varii de unuiĝo al unuiĝo, kaj de lando al lando, eĉ por la sama specio kaj raso. Ekzistas neniu unika formato por rasnormoj trans ĉiuj specioj, kaj rasnormoj ŝanĝiĝas kaj estas ĝisdatigitaj dum tempo.

Ili povas aplikiĝis al hundoj, katoj, ĉevaloj, bovoj, ŝafoj, kortobirdoj ktp. Ĉefaj trajtoj rilatas al anatomio kaj morfologio, sed ankaŭ povas gravi konduto.

Notoj
-----

1. 1 2  A COMPARATIVE ANALYSIS OF ALPACA BREED TYPE AND STANDARDS, de Jude Anderson, Maggie Krieger, kaj Mike Safley, The Alpaca Library from Northwest Alpacas

Eksteraj ligiloj
----------------

* Breed Standard for Highland Cattle Arkivigite je 2009-10-17 per la retarkivo Wayback Machine ĉe bovoj
* Cattle breed associations ĉe bovoj
la regnoj de la suda Araba Duoninsulo ĉirkaŭ la jaro 100 antaŭ nia erao: La regna teritorio de Ŝeba estas kolorigita helblue
La **Reĝlando Ŝeba** (geeze ሳባ, *Saba*, arabe سبأ, *Sabaʾ*, malnovsudarabe , greke Σαβα, *Saba*; hebree שבא, *Ŝebā*) estis reĝlando en la hodiaŭa Jemeno inter 1000 a.K. kaj 400 p.K. kun ĉefurbo Marib.

Oni komencis ekde 1997 esplorojn en Jemeno. Ekde septembro de 2005 okazis deĉifrigo de la trovitaj lignocilindroj kun kojnoskribo en la zabura lingvo, el la 10-a jarcento antaŭ nia erao.[*mankas fonto*]

La sciigo pri vizito de Reĝino de Ŝeba ĉe reĝo Salomono en la 10-a jarcento estis unuafoje menciita en la malnova testamento. Eĉ la Korano mecias tiun eventon kaj eĉ donas pliajn informojn (ekz. la reĝino nomiĝis *Bilkis*).

La reĝlando de Ŝeba estis fondita de tribo ŝebaoj en nordookcidenta Jemeno. La ĉefurbo estis Siruah, kiun oni pli poste ŝanĝis al Marib, la kultura kaj ekonomia centro de la reĝlando. Oni komercis per incenso kaj en la 8-a jarcento establis faman akvobaraĵon ĉe Marib.

La unua konata reganto estis Karib'il Vatar, kiu regis fine de la 8-a jc. Li sukcese militiris kaj pligrandigis la imperion, oni eĉ fondis koloniojn en marbordo de Etiopio. La reĝlando malfortiĝis post malgraviĝo de la tradezertaj vojoj en la 3-a jarcento (graviĝis la maraj liveroj), la reĝlando disfalis.

Referencoj
----------

* Andrej Korotajev. *Pre-Islamic Yemen*. Wiesbaden: Harrassowitz Verlag, 1996. ISBN 3-447-03679-6.
*Rhapsody of Fire* en Bonaero, Argentino en 2010.
**Rhapsody of Fire** (Rapsodio de fajro, iam konata simple kiel **Rhapsody**) estas itala simfonia metalroka bando formita de Luca Turilli kaj Alex Staropoli, amplekse vidita kiel pionira de la subĝenro de Simfonia metalroko.

Ekde sia formado en 1993 kiel **Thundercross**, la bando publikigis dek du studialbumojn, du koncertalbumojn, du EP-ojn, kaj unu koncertan DVD-on. *Rhapsody of Fire* estas konata pro sia koncepta vortumado kiu konstituas fantastan historion en ĉiuj siaj albumoj el "Legendary Tales" de 1997 ĝis "From Chaos to Eternity" de 2011. Post uzi la markon Rhapsody dum preskaŭ dek jaroj, la bando ŝanĝis sian nomon al "Rhapsody of Fire" en 2006 pro registraj aferoj.

*Rhapsody of Fire* en la "Agglutination Metal Festival" 2012.
En 2011, post la publikigo de sia albumo *From Chaos to Eternity* kiu konkludis la "The Dark Secret Saga", kaj post 18 jaroj kiel kunestro de la bando, Turilli lasis "Rhapsody of Fire" (amikece) por formi novan bandon Rhapsody, nome "Luca Turilli's Rhapsody", kun du aliaj bandanoj kiu eliris kun li, nome Dominique Leurquin kaj Patrice Guers. Ili priskribas sian diskaron kiel paralela pluigo de la diskaro de "Rhapsody of Fire", kaj ilia unua albumo *Ascending to Infinity* estis ili propra dekunua albumo de "Rhapsody" kaj ili konsideras, ke ili ne lasis la bandon, sed ke ili amikece disiĝis en du banderoj.

En 2016, ankaŭ aliaj longdaŭraj bandanoj nome Fabio Lione kaj Alex Holzwarth lasis la bandon, kaj rekuniĝis kun Turilli, Leurquin kaj Guers, por ludi denove sub la nomo "Rhapsody" por ilia "20a Datrevena Adiaŭa Turneo"; en decembro 2018, kelkajn monatojn post la anonco ke la "Rhapsody" de Luca Turilli ne estis aktiva, Turilli anoncis la kredon de nova bando "Rhapsody" nome "Turilli/Lione Rhapsody", kun la bandanaro de la "20a Datrevena Adiaŭa Turneo" (rekreante, minus Staropoli, la originan bandanaron de 2002-2011).

Studialbumoj
------------

* Legendary Tales (1997)
* Symphony of Enchanted Lands (1998)
* Dawn of Victory (2000)
* Rain of a Thousand Flames (2001)
* Power of the Dragonflame (2002)
* Symphony of Enchanted Lands II – The Dark Secret (2004)
* Triumph or Agony (2006)
* The Frozen Tears of Angels (2010)
* From Chaos to Eternity (2011)
* Dark Wings of Steel (2013)
* Into the Legend (2016)
* The Eighth Mountain (2019)

Referencoj
----------

1. ↑   Rhapsody of Fire hometown, lineup, biography.
2. ↑   Rhapsody of Fire - MusicBrainz.
3. ↑   Nuclear Blast.
4. ↑   Rhapsody Forced To Change Name.
5. ↑   Biography. Ltrhapsody.com. Arkivita el la originalo je 2017-04-15. Alirita 2012-02-06.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 702518
* GND: 16065129-3
* LCCN: no2017034843
* VIAF: 128067198
* ISNI: 0000 0001 2155 1424, 0000 0004 7131 0073
* SUDOC: 081475314
* BNF: 14028191g
* MBA: 827a47b5-33e3-48b6-b6cb-929ed0faff63 4e0dffde-ad2d-45b7-9c75-d57ce55de061, 827a47b5-33e3-48b6-b6cb-929ed0faff63
* NKC: xx0122971
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo SG en Rheineck SG staras por la svisa Kantono Sankt-Galo. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Rheineck**. |


---


**Rheineck** (en Esperanto ankaŭ **Rejneko** kaj **Rejnangulo** estas historia urbo kaj komunumo en la elektodistrikto Rejnvalo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 3 226 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.

Geografio
---------

Rheineck situas ĉe la fino de la Rejnvalo inter Sankt-Margreto kaj Rorschach, kie la Malnova Rejno alfluas al Bodenlago. La Malnova Rejno formas la landlimon inter Svislando kaj Aŭstrio.

Trafiko
-------

Rheineck situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sankt-Margreto al Ĝenevo kaj ankaŭ posedas propran konekton al la nacia aŭtoŝoseo A1. Sur Bodenlago estas ŝiplinio al Konstanco. De Rheineck la dentoradfervojo Bergbahn Rheineck-Walzenhausen kondukas al la kuracloko Walzenhausen.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Rheineck datiĝas el la jaro 1163. En la jaro 1219 Rheineck ricevis la urborajton. En la jaro 1276 Rheineck estis deklarita de Rudolfo de Habsburgo Libera regna urbo. En la 14-a jarcento Rheineck transiris al la posedaĵo de la Grafoj de Werdenberg. Dum la 15-a jarcento la urbo fariĝis viktimo de pluraj atakoj de la apencelanoj. La urbo travivis plurajn grandajn fajrokatastrofojn, ekzemple en 1746 kaj en 1876. En la jaro 1799 la trupoj de Napoleono okupis la urbon. La konstruo de la fervojo en la jaro 1850 kaj la rektigo de la Rejno en 1900 markis la novan epokon de la industriiĝo.

Esperanto-Movado
----------------

En Rheineck sur monteto kun bela rigardo super la tuta urbo situis **Sunhejmo**, kie la esperantisto Hans Kästli dum multaj jaroj gvidis flegohejmon. Li venigis esperantistojn el la tuta mondo por labori en Sunhejmo. Vivis kaj laboris dumtempe tie inter aliaj ankaŭ Dieter Rooke, Barbara Pochanke kaj Stanislaw Pochanke el Pollando, Chantal Gacond kaj Dietrich Michael Weidmann. En 1985 antaŭ la IJK de Eringerfeld okazis en Sunhejmo eta antaŭkongreso, kiun partoprenis ankaŭ grupo de 7 gejunuloj el Usono sub la gvido de Nvwtohiyada Idehesdi Sequoyah.

Vidu ankaŭ
----------

* Rheineck (stacidomo)
* Ruderbach (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rheineck SG en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la urbo Rheineck

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Rejnvalo |
| --- |
| maldekstraAltstätten SG • Au-Heerbrugg • Balgach • Berneck • Diepoldsau • Eichberg SG • Marbach SG • Oberriet SG • Rebstein • Rheineck SG • Rüthi SG • Sankt-Margreto • Widnau |  |

 |
**Károly Kecskeméti** [kAroj keĉkemEti], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kecskeméti Károly** estis hungara ĵurnalisto. Lia pseŭdonimo estis *Kéthy.*

Károly Kecskeméti naskiĝis la  14-an de januaro 1910(nun 1910-01-14) en Kecskemét, li mortis la 24-an de julio 1985 en Londono.

Biografio
---------

Károly Kecskeméti devenis el juda familio. Li frekventis mezlernejon unue en sia naskiĝurbo, poste en Frankfurto, fine li studis medicinon en Universitato de Vieno. Hejmenveninta en 1937 li estis ĵurnalisto unue en sia naskiĝurbo, poste en Budapeŝto en germanlingva ĵurnalo. Depost la 2-a mondmilito li faris agrikulturajn laborojn. Dum la hungara revolucio de 1956 li disidis al Britio, kie li loĝis en en:Edgware. Pli frue li edziĝis en 1936.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Abnormandia* (romano, 1972)

Fontoj
------

* biografio hungare
* datenoj hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 841578
 |


* Portalo pri Biografio
**Deviga migrado** aŭ **transigo de loĝantaroj** estas termino, kiu referencas al politiko, per kiu ŝtato aŭ interŝtata aŭtoritato altrudas la formigron de granda homgrupo el regiono, plej ofte pro ties etneco aŭ religio. Diference de tio, individuoj kaj malpli grandaj grupoj povas esti deportitaj aŭ ekzilitaj pro siaj politikaj simpatioj aŭ aliaj kialoj.

Ofte, la koncernata loĝantaro estis transigita al regiono ne najbara aŭ eĉ ne konvena al ilia vivmaniero, la transigo estis altrudita kaj kaŭzis al ili grandan malutilon kaj estas malpermisa pro Kvara Ĝeneva Konvencio (Artikulo 49). Vd etna purigado.

Kiam du loĝantaroj estis transigitaj en kontraŭaj direktoj proksimume samtempe, oni nomis tiun procedon **interŝanĝo de loĝantaroj**. Tiaj interŝanĝoj okazis plurfoje en la 20-a jarcento, ekzemple en la kadro de interkonsentoj inter la postosmana Turkio kaj Grekio, kaj dum la dispartigo de Barato kaj Pakistano.

Vidu ankaŭ
----------

* Deporto
* Idlib
* Rifuĝinto
* Sklavkomerco
* Eŭropa migra krizo
Bukhara je ĉ 1600
Bukhara je ĉ 1900 (verde)
**Buĥara emirlando** aŭ **Emirlando de Buĥaro** (uzbeke *Buxoro amirligi*; 1747-1920) estis islama ŝtato (kun ĉefurbo en Buĥaro) en la nuna Uzbekio, antaŭe nomita **Ĥanlando Buĥaro** kiu siavice estis posteulo de la **Uzbeka Ĥanlando**. Poste ĝi estis **protektorato** de la Rusa Imperio ekde 1873 ĝis ĝia malapero dum la Rusa Revolucio.

Ĥanlando Buĥaro forte konkurencis kun la najbara Ĥanlando Kokando, kiu same en la la 1870-aj jaroj iĝis protektorato de la Rusa Imperio.

Ĝi estis kreita kiam la Ĥanlando Buĥaro estis konkerita de la Nadir Ŝaho, ŝaho de Persio, kaj regata de la emiroj de la dinastio Mangit, kiu enkondukis la novan titolon "emiro" anstataŭ "ĥano". La lasta emiro estis Alim Ĥan.

En 1920 ĝi iĝis la Buĥara Popola Soveta Respubliko kaj kondidereblas, ke ĝia teritorio troviĝas en la nuna Uzbekio kaj en partoj de Taĝikio, Turkmenio kaj Kazaĥio.

Referencoj
----------

1. ↑  Uzbek khanate Encyclopædia Britannica angle

* Kategorio Buĥara emirlando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion***Ordinara tanaceto*** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Embriofitoj *Embryophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Spermatopsidoj *Spermatopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Asteraloj *Asterales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Asteracoj *Asteraceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Tanaceto* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***T. vulgare*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Tanacetum vulgare****L. 1753 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri *Ordinara tanaceto*  |

 |
| v • d • r |

**Ordinara tanaceto** (*Tanacetum vulgare*, sinonimo: *Chrysanthemum vulgare*) estas staŭdo el la familio de la Asteracoj. Ĝi iom similas al Jakob-senecio (*Jacobaea vulgaris*), sed la infloresko ne havas flavan florkronon el radiformaj floroj. En la plej granda parto de Eŭropo kaj la norda parto de Azio la Ordinara tanaceto nature troviĝas en multaj lokoj.

Nomo
----

La botanika nomo *Tanacetum* verŝajne estas derivita de la malnovgreka vorto 'athanasia' kun la signifo 'nemortonta'. Tiu nomo ĝi probable devenas el la fakto ke la floroj malfacile velkas kaj longtempe konservas sian flavan koloron, sed ankaŭ povas indiki la specon de eliksiro farita el ĝi. Ordinara tanaceto ankaŭ estis uzata por konservi korpojn. 'Vulgare' havas la signifon 'ordinara' aŭ 'ĝenerale trovebla'.

Botanika priskribo
------------------

La planto estas plurjara. Ĝi posedas eĝohavan malhelbrunan tigon, povas fariĝi 60–120 cm longa kaj floras per plataj umbeloj, kiuj konsistas el dekoj da kapituloj (kun nur tubetfloroj). Ili staras en falsaj umbeloj tre dense kune kaj donas al la umbelo la firmecon kiel de kuseneto.

La ĉefa florado estas en la periodo junio ĝis inkluzive aŭgusto kaj la reflorado povas daŭri ĝis la aŭtuno. La folioj estas rompite plumechavaj kun al la pinto de la folio plumparta kaj la folietoj plumfendaj kaj surmetita per glandoharoj. Tiuj glandoharoj respondecas por la iom forta kamforeca odoro, kiu dum ektuŝo disvastiĝas. Ĉar la oleo kiun oni povas ekstrakti el la planto principe estas venena, en Usono estas malpermesata vendi la planton. Ordinara tanaceto estas rigardata kiel kompasplanto, ĉar la folioj en la plena sunlumo sin proksimume direktas al la sudo.

La frukto estas 2 mm longa akeno.

* AkenojAkenoj
* FolioFolio
* FlorojFloroj

* Ordinara tanaceto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ordinara tanaceto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ordinara tanaceto en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Jan PROVOOST**, **Jean Provost**, aŭ **Jan Provost** (1462/65 – Januaro 1529) estis belga pentristo naskiĝinta en Mons.

Biografio
---------

Provost estis fekunda majstro kiu lasis sian dekomencan atelieron en Valenciennes por estri en du atelieroj, el kiuj unu en Bruĝo, kie li iĝis urbano en 1494, kaj la alia samtempe en Antverpeno, kiu estis la ekonomia centro de la Malaltaj Landoj. Provost estis ankaŭ kartografiisto, inĝeniero, kaj arkitekto. Li renkontiĝis kun Albrecht Dürer en Antverpeno en 1520 kaj oni supozas, ke portreto de Durero en la Nacia Galerio de Londono estas fakte de Provost. Li edziĝis al la vidvino de miniaturisto kaj pentristo Simon Marmion, post kies morto li heredis la konsiderindan havaĵon de Marmion. Li mortis en Bruĝo, en januaro 1529.

Verkaro
-------

*Donacinto kun Sankta Nikolao kaj lia edzino kun Sankta Godelino*.
La stiloj de Gerard David kaj de Hans Memling povas esti detektita en la religiaj pentraĵoj de Provoost. La *Lasta Juĝo* pentrita por la urbodomo de Bruĝo en 1525 estas la nura pentraĵo pri kiu dokumentara pruvaro identigas Provost. Surprizaj malkovroj povas ankoraŭ fariĝi: en 1971 nekonata kaj anonima panorama Krucifikso el la vilaĝa preĝejo de Koolkerke estis identigita kiel de Provost. Ĝi estas nun permanenta prunto en la *Groeningemuseum*, Bruĝo, kiu havas kelkajn verkojn de Provost. Rememora ekspozicio okazis en 2008–9.

Bibliografio
------------

* Ron Spronk. Jan Provoost: Art Historical and Technical Examinations. Thesis/dissertation. 2 vls. Groningen: Rijksuniversiteit, 1993.
* Bruges and the Renaissance: from Memling to Pourbus. Katalogo de 1998 en Bruĝo, eld. Maximiliaan P.J. Martens. 2 vols. Bruges, 1998

Eksteraj ligiloj
----------------

* Jan Provoost en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Jan Provoost en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Artcyclopedia: Jan Provost (listo de verkoj rete)
* Galerio de bildoj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649044
* GND: 12231297X
* LCCN: no95045884
* VIAF: 8041149108498568780003
* ISNI: 0000 0000 8396 2010
* SUDOC: 123709210
* BPN: 28219671
* ULAN: 500022669
* BIBSYS: 7043371
* RKD: 64993
 |
|  |
| --- |
| ITALAJ ARTISTOJ |
| *"Giotto"* |
| Madono kun la Ridanta Infano. |
| nomo = ""Giotto"" |
| nacio =  Italio |
| epoko = **1291-1295** ĉirkaŭ |
| tekniko == **fresko** |
| alto = **110 cm** |
| larĝo = **110 cm** |
| urbo = **Asizo (Italio)** |
| loko = **en la Alta Baziliko de Sankta Francisko en Asizo** |

La ***Madono kun la Ridanta Infano*** estas fresko (diametro 100 cm, atribuita al Giotto, datebla al 1291-1295 ĉirkaŭ kaj siturita en kontraŭfasado de la Alta Baziliko de Sankta Francisko en Asizo.

Priskribo kaj stilo
-------------------

Centre de la kontraŭfasado, supre de la portalo de la baziliko, montriĝas tri medaljonoj kies la centra entenas la Madonon kun la Ridanta Infano, kaj, ĉeflanke, du Anĝeloj. Pli alte, trans la luneto kun la simboligoj de la kristanaj festoj *Pentekosto* kaj *Ĉieliro, ornamas aliaj du grandaj medaljonoj kun* Sankta Petro *kaj* Sankta Paŭlo*, kiuj laŭdire simboligas kaj certigas la papan protekton sur la baziliko. Ĉiuj tiuj pentraj scenoj estas, kiu kun pli certeco kiu kun malpli da ĝi, atribuataj al la juna Giotto aŭ al ties kunlaborantoj, efektigita en momento tuj antaŭ la komenciĝo de la laboroj por la* ilustraĵoj pri sankta Francisko*, laŭ la plej granda parto de esploristoj.*

La koloro de la centraj figuroj (Madono ktp) estas pli kompakta ol tiu de la ilustraĵoj de la zonoj pli altaj.

Maria havas volumojn tiom solidajn, pezajn kaj ekspansiantajn ke ŝajnas ke ŝi fariĝas, en la arko surŝultre, tridimensia *kupolo*: kun la vizaĝo elegante kadrigita per hela vualo, duondiafana, kaj kun la rigardo forestanta (antaŭsento pri la tragika destino de Kristo), Ŝi tenas kun firma preno la filon. Jesuo ŝajnas gaje krurbarakti kaj, sinturnante rigardi la patrinon, plenumas la unua rideton en la itala pentarto.

Ĉeflanke de la Madono krome troviĝas du klipeoj (medaljonoj) kun duonfiguraj anĝeloj sinturnantaj al Ŝi (ĉiu, diametre, de 60 cm). La pristilaj konsideroj similas al tiuj kiujn oni povas fari rilate la Madonon: formoj plene plastikaj kaj solena kaj bonteniĝa firmeco.

Bibliografio
------------

* Luciano Bellosi, *Giotto*, in *Dal Gotico al Rinascimento*, Scala, Firenze 2003. ISBN 88-8117-092-2
* Edi Baccheschi, *L'opera completa di Giotto*, Rizzoli, Milano 1977.

Aliaj projektoj
---------------

KOMUNA:. Itallinve kkomentitaj bildoj.

* Kategorio Madono kun la Infano Ridanta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Lomboka Markolo** (indonezie *Selat Lombok*), estas markolo kiu konektas la Balia maron al la Hinda Oceano, kaj situas inter la insuloj Bali kaj Lombok en Indonezio. La insuloj Gili estas en la Lomboka flanko.

Ties pli mallarĝa punkto estas suda malfermejo, kun larĝo de ĉirkaŭ 20 km inter la insuloj Lombok kaj Nusa Penida, en la mezo de la markolo. En la norda malfermejo, ĝi estas 40 km larĝa. Ties totala longo estas ĉirkaŭ 60 km. Pro ties minimuma 250 m profundo — multe pli profunda ol la Malaka Markolo — ŝipoj kiuj postulas tro multan akvon por trapasigi Malakon (nome la tiel nomataj "post-Malaccamax") ofte uzas la Lombokan markolon, anstatataŭe.

La Lomboka Markolo elstaras kiel unu el la ĉefaj pasejoj por la Indonezia Marfluo kiu ŝanĝas akvon inter la Hindia Oceano kaj la Pacifika Oceano.

Ĝi estas ankaŭ parto de la biogeografia limo inter la faŭno de la Hindomalaja regiono kaj la distinge diferenca faŭno de Aŭstralazio. La limo estas konata kiel la Linio de Wallace, pri Alfred Russel Wallace, kiu la unua rimarkis la rimarkindajn diferencojn inter animaloj de Hindomalajzio kaj tiuj de Aŭstralazio kaj kiel kruta estas la limo inter ambaŭ biomoj.

Biologoj kredas, ke estis la profundo de la Lomboka Markolo mem estas kio tenis la animalojn de ĉiu flanko izolitaj unu el la aliaj. Kiam la marnivelo falis dum la pleistocena glaciepoko, la insuloj Bali, Javo kaj Sumatro estis ĉiuj konektitaj unu al alia kaj al la kontinento Azio. Ili kunhavis la azian faŭnon. La profunda akvo de la Lomboka Markolo tenis Lombok kaj la Malgrandan Sundan Insularon izoliĝis el la Azia kontinento. Tiuj insuloj estis, anstataŭe, koloniigita de la Aŭstralazia faŭno.

8° 46′ S 115° 44′ O﻿ / ﻿8.767 °S, 115.733 °O﻿ / -8.767; 115.733 (mapo)

Notoj
-----

1. ↑ .  Ocean Internal Waves Observed in the Lombok Strait (PDF), p. 83 (Decembro 2005). Arkivita el la originalo je 9a de oktobro 2011. Alirita 16a de majo 2008.

 Arkivigite je 2009-02-27 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2009-02-27. Alirita 2020-08-22.

* Kategorio Lomboka Markolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 699537
* VIAF: 315530801
 |