recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**San Agustín Amatengo** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Agustín Amatengo*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 080.

Geografio
---------

**San Agustín Amatengo** apartenas al la distrikto Ejutla al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1455 loĝantojn. El tiuj estis 662 viroj kaj 793 virinoj. La komunumo havas surfacon de 58.69 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1360 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 6 indiĝenoj. El tiuj 6 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 6 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Agustín Amatengo Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Agustín Etla** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Agustín Etla*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 084.

Geografio
---------

**San Agustín Etla** apartenas al la distrikto Etla al kiuj apartenas entute 23 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3243 loĝantojn. El tiuj estis 1534 viroj kaj 1709 virinoj. La komunumo havas surfacon de 81.70 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1700 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 66 indiĝenoj. El tiuj 49 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 49 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Agustín Etla Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Agustín de las Juntas** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Agustín de las Juntas*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 083.

Geografio
---------

**San Agustín de las Juntas** apartenas al la distrikto Centro al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5645 loĝantojn. El tiuj estis 2729 viroj kaj 2916 virinoj. La komunumo havas surfacon de 12.76 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1530 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 370 indiĝenoj. El tiuj 279 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 279 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Agustín de las Juntas Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Andrés del Rabanedo** [sananDRES delrabaNEdo] estas municipo en la centro de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de León*, en la centroriento de la provinco. *San Andrés del Rabanedo* estas komprenebla etimologie kiel *Sankta Andreo de la Rafanejo*. Ĝi estas la tri plej loĝata urbo en la provinco malantaŭ Leono, provinca ĉefurbo, kaj Ponferado.

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de León* centroriente, flave.
La Casona en la kvartalo Pinilla.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj San Andrés del Rabanedo, Trobajo del Camino, Barrio Pinilla, Villabalter kaj Ferral del Bernesga, okupas totalan areon de 64,84 km² sur la valo de la rivero Bernesga, kiel dormurbo de la provinca ĉefurbo. Estas multaj kvartaloj kun multaj loĝejaroj.

Laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 30 160 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj, sed male ĝi supreniris el 2 000 ĝis 30 000 loĝantoj. Ĝi distas nur 5 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Rioseco de Tapia, Sariegos, Cuadros, Leono, Cimanes del Tejar kaj Valverde de la Virgen.

Historio
--------

Preĝejo de Sankta Andreo.
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. Trobajo del Camino estis menciita kiel bieno de juda terposedanto de Leono nome Jakob Trepalio. San Andrés naskiĝis ĉe fonto. En la 16-a jarcento la loknaoj plendis pro fitraktado fare de ĉefurbanoj.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe ĉefe industrio, komerco, servoj, konstruado kaj funkciado kiel dormurbo, duarange kultura kaj rura turismo ekgravas (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Bildaro
-------

* Preĝejo de Sankta Johano Baptista, en Trobajo del Camino.Preĝejo de Sankta Johano Baptista, en Trobajo del Camino.
* Centro pri Depndantoj en San Andrés del Rabanedo.Centro pri Depndantoj en San Andrés del Rabanedo.
* Vinkeloj en Trobajo del Camino.Vinkeloj en Trobajo del Camino.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759865
* VIAF: 316733075
 |
Sefkerin troviĝas en (verda) Municipo Opovo en Serbio
Municipo de Opovo
Ortodoksa preĝejo de Sefkerin
**Sefkerin,** serbe **Сефкерин,** hungare **Szekerény** estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato, en municipo de Opovo. La historia hungara loknomo estis *Szevkerin*.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 36  km²
* Koordinatoj: 46°00′10″N 20°28'35″E
* Alto super marnivelo: 77 m
* Loĝantaro: 2620
* Poŝtkodo: 26203
* Telefonprefikso: 013
* Aŭtokodo: PA

Situo
-----

Sefkerin situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ maldekstra bordo de Timiş (sen ponto).

Historio
--------

La vilaĝo apartenis ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Pancsova, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Sefkerin 2627 homoj, (2279 serboj (87 %), 170 rumanoj, po 36 jugoslavianoj kaj makedonoj, 24 ciganoj, 15 hungaroj, 6 slovakoj, 5 kroatoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Sefkerin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Baltazar Loxicha** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Baltazar Loxicha*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 113.

Geografio
---------

**San Baltazar Loxicha** apartenas al la distrikto Pochutla al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2751 loĝantojn. El tiuj estis 1303 viroj kaj 1448 virinoj. La komunumo havas surfacon de 58.69 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 970 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 670 indiĝenoj. El tiuj 496 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 496 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Baltazar Loxicha Arkivigite je 2011-08-09 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Dániel Pázmány** [pAzmAnj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Pázmány Dániel** estis hungara kalvinana pastro, instruisto, notario, arkivisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *szilasi kaj laki* [silaŝi].

Dániel Pázmány naskiĝis la  1-an de aprilo 1836(nun 1836-04-01) en Csallóközaranyos (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Zlatná na Ostrove en Slovakio), li mortis la 1-an de februaro 1916 en Szentes.

Biografio
---------

Dániel Pázmány frekventis mezlernejojn en Pozono kaj Pápa, poste li akiris diplomon en kalvinana teologia akademio en Pápa. Inter 1859–1865 li estis lernejestro en Kenese, poste li akiris pastoran licencon kaj estis kalvinana pastro en Komárom kaj Csilizradvány. En 1870 li akiris ekonomian diplomon en Karlsruhe, post 2 jaroj li havis ekonomian postenon. Inter 1875—1886 li estis notario en pluraj lokoj, inter 1885–1914 arkivisto en Szentes, poste li pensiuliĝis.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Jegyzetek Svájczról* (1871)
* *Nyitramegyei gazdasági egyesület* (1873)
* *A mezőgazda általános tulajdonságai* (1874)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografieto hungare
* biografio hungare legebla en la 16-a paĝo

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 842668
 |



* Portalo pri Biografio
Salivaj glandoj ĉe homo:   
 1. Parotida glando,  
 2. Submandibla glando,   
 3. Sublanga glando.
La **salivaj glandoj** estas glandoj, kiuj produktas likvaĵon, la salivon. La rolo de salivo estas humidigi la mukozojn de la supra digesta sistemo, partopreni en la unuaj etapoj de digesto kaj faciligi la progresadon de manĝaĵoj de la faringo al la ezofago kaj la stomako (eĉ eble kiel defenda rimedo). La salivaj glandoj estas glandoj kun eksokrina sekrecia reĝimo.

Distingeblas la akcesoraj salivaj glandoj (mikroskopaj) tegantaj la buŝan mukozon el la tri ĉefaj paroj de salivaj glandoj (makroskopaj):

* la parotidaj glandoj (aŭ parotidoj), la plej grandaj ambaŭflanke de la vizaĝo,
* la submandiblaj glandoj (aŭ submakzelaj glandoj), sub la makzelo,
* la sublangaj glandoj, sub la lango.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDigesta sistemo de homo |
| --- |
| buŝo kaj buŝkavo • salivaj glandoj • laringo • ezofago • stomako • maldika intesto • pankreato • hepato • dika intesto • rektumo • anuso |

 |

* Saliva glando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Saliva glando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Bartolomé de Béjar** [sanbartoloME deBEĥar] estas municipo en la sudokcidenta pinto de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo *San Bartolomé de Béjar* estas komprenebla etimologie kiel *Sankta Bartolomeo de Béjar*, alude al apuda urbo Béjar (Provinco Salamanko).

San Bartolomé de Béjar en la provinco Avilo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 16,49 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 44 loĝantojn. Ĝi perdis 56 loĝantojn el 1991 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 101 km de Avilo, provinca ĉefurbo. Ĝi estas en la subkomarko de Supra Tormes.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763057
 |
**Louise Ottilie Fresco** (Meppel, la  11-an de februaro 1952(nun 1952-02-11) (71‑jara)) estas nederlanda sciencistino, estrino kaj verkistino.

Prof. d-ro. inĝ. Fresco estas en junio 2006 nomumita kiel universitata profesoro ĉe la Universitato de Amsterdamo, kun kiel atentokampo la fundamentoj de longdaŭra disvolviĝo en internacia perspektivo. Je la 24-a de majo 2014 ŝi donis adiaŭan lekcion por tiu universitato.

Ŝi doktoriĝis en 1986 kun laŭdo per la disertacio "Cassava in shifting cultivation : a systems approach to agricultural technology development in Africa" je la tereno de tropika plantkultivado ĉe Michiel Flach kaj Niels Röling je la Universitato de Wageningen.

Louise Fresco estas membro de *Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen*, eksterlanda membro de *Royal Swedish Academy of Agriculture and Forestry* en Stokholmo, koresponda membro de *Real Academia de Ingeniería* en Madrido, membro de la *Koninklijke Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen* kaj eksterlanda membro de la *Académie d’agriculture de France*. Ŝi ankaŭ estas *Visiting Professor* je la *Institute of Earth Sciences, Stanford University* kaj je la *David and Lucile Packard Foundation* en Palo Alto (Usono). Krom tio ŝi estas *Honora profesoro* je la Wageningen Universitato, kie ŝi estas ekde la 1-a de julio 2014 estrara prezidanto. Plifrue ŝi lekciis je la universitatoj de Upsalo, Stokholmo kaj Loveno.

Bibliografio
------------

### Fikcia

* *Bambusa* (1990)
* *De kosmopolieten* {La kosmopolitoj) (2003)
* *De tuin van de sultan van Rome* (La ĝardeno de la sultano de Romo) (2005)
* *De utopisten* (La utopiuloj) (2007)

### Nefikcia

* *De ondraaglijke lichtheid van de vleermuis* (La neportebla malpezeco de la vesperto): eseoj & konsideroj (1997)
* *Schaduwdenkers & lichtzoekers* (Ombropensantoj & lumserĉantoj) (1998) (Huizinga-prelego)
* *Nieuwe spijswetten* (Novaj manĝoleĝoj): Pri nutraĵo kaj respondeco (2006)
* *Het einde van de universiteit* (La fino de la universitato) (laŭ raporto de la Universitato de Oeloemia) *(2007)*
* *Hamburgers in het paradijs* (Hamburgeroj en la paradizo): nutraĵo dum tempoj de malabundeco kaj abundeco (2012)
* *Kruisbestuiving* (Krucpolenado): pri scio, arto kaj la vivo (2014)

### Universitata

* *Cassava in shifting cultivation: a systems approach to agricultural technology development in Africa*(1986) (thesis)

### Referencoj

1. ↑  Louise O. Fresco nieuwe bestuursvoorzitter Wageningen UR

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Louise Fresco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* louiseofresco.com Retejo de Louise O. Fresco (angle/nederlande)
transporto de segpolvo en lignosegejo
**segpolvo** aŭ **lignopolvo** estas tre fajne disigita ligno. Tiu „polvo" ekestas dum segado. Oni ankaŭ povas ricevi **segpolvon** de la muelado de ligno aŭ lignaj flankproduktoj. Same oni nomas segpolvon la fajnaj lignopartikloj, kiuj lignaj parazitoj transportas el la ligno dum ili faras tuneletojn tra la ligno. 

En la ĉiutaga lingvo „segpolvo estas la esprimo por la dum la segado estiĝanta mikso el fajnaj ligneroj kaj la lignopolvo. Per kibrilo oni povas speratigi ambaŭ.

Kvalito
-------

Altvalora lignopolvo estas ĝenerale farataj al durlignoj, malaltkvalita el mollignoj kiel pinoligno aŭ abioligno. Ju pli malgranda la grandeco de la partikloj depli malgranda estas la influo de la lignospeco. Gravas por la pluprilaborado estas la enhavokvanto de akvo kaj cindro respektive la kvanto de la rezinoj, grasoj kaj vaksoj.

Enhavsubstancoj
---------------

La lignopolvoj egalas laŭenhave tiun de la ligno. Ili enhavas Alfa-celulozo (ĝis 55 %), hemicelulozo (ĝis 25 %), lignino (ĝis 30 %), akvo (ĝis 6 %) kaj mineralaĵoj respektive vaksoj kaj grasoj.

Uzado
-----

La plej granda parto estas uzata por produkti linoleumo. Dum la lastaj jaroj pli kaj pli gravis la produktado de lignopeletoj por hejti.

Oni ankaŭ aldonas lignopolvon al la plasto bakelito kaj polipropileno. Dum lalstaj jaroj lignopolvo ankaŭ estas uzata por fari  ligno-plastaj kombinaĵoj (LPK). La procentaĵo de lignopolvo ĉe tiuj kombinaĵoj estas ĝis 80 %. 

Krome lignopolvo estas uzata por fari eksplodaĵojn. En la la tekniko de gisado segpolvo esta necesa kiel aldonaĵo al muldilsablo. 

Por fumado de nutraĵoj oni bezona segpolvo por ricevi la fumguston ĉe kolbasoj, ŝinkoj kaj fromaĝoj. Tiam estas malpermesabla uzi lignopolvon kiu enhavas lignoprotektajn substancojn aŭ pesticidojn sein.

Por ĝia absorbkapablo segpolvo estas uzata en besttenado. Multaj bestoj ankaŭ kapablas digesti lignocelulozon

Bois Durci ([bwa dyʀsi:], france por „plimalmoligita ligno") estis natura plastomaterialo el segpolvo kaj oksa sango, kiu estas uzata por fari dekorativajn objektojn ĝis en la 1920aj jaroj.

Ekflamemo
---------

Lignopolvo en grandeco de polvokorneto povas formi, disigita en la aero, miksaĵon, kiu eksplodas post ekflamo polvoeksplodo.

Referencoj
----------

1. ↑  *Polyvinylchlorid*, von Hans K Felger, Hermann Amrehn, Alexander von Bassewitz, Gerhard W Becker (als Google-Book)
2. ↑   Mitteilung des Niedersächsischen Landesamtes für Verbraucherschutz und Lebensmittelsicherheit. Arkivita el la originalo je 2008-05-27. Alirita 2016-01-10.
3. ↑  Die Fütterung unsere Haustiere
4. ↑  GESTIS-STAUB-EX: Datenbank Brenn- und Explosionskenngrößen von Stäuben Arkivigite je 2015-06-29 per la retarkivo Wayback Machine Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (IFA), Stand März 2015.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Stoffliche Verwertungsmöglichkeiten von Rest- und Altholz, insbesondere von Sägespänen und Sägemehl* bei Holzfragen.de
* Information der Wirtschaftsministeriums Baden-Württemberg zu Linoleum
La Salkatedralo de Zipaquiral
La kruco grandega leviĝas malantaŭ la altaro de la centra navo kiel fundamenta simbolo de katolika kristanismo. Foto Nidya Rincón, Catedral de Sal, 2006.
La kreo de homo de Mikelanĝelo, verko de Carlos Enrique Rodríguez en la centra navo.
Unu el la stacioj de la kalvaria vojo. Foto Nidya Rincón, Catedral de Sal
La **Salkatedralo** estas unu el la plej grandaj kaj interesaj vidindaĵoj de Kolombio, ĝi estas ĉefverko arkitektura kaj inĝeniera. Ĝi estas konstruita en la salminejoj de Zipaquirá, ĉirkaŭ 50 kilometrojn nordokcidente de Bogoto.

La katedralo estas unu el la plej grandaj religiaj konstruaĵoj en la mondo: trinava, 120 metrojn longa kaj troviĝas 200 metrojn sub tero. La tuta surfaco estas de ĉirkaŭ 8.500 m².

En la eno de la katedralo ĉio estas elĉizita el salkristaloj: multaj grandegaj krucoj, anĝeloj kaj kelkaj Madono-statuoj - ĉio el salo.

Kalvaria vojo
-------------

Apud la ĉefkatedralo troviĝas malgrandaj kapeloj kaj kalvaria vojo (*via crucis*), kies 14 stacioj estas kunligitaj per labirinteca tunelo.

Historio
--------

Jam longe antaŭ ol estis kreita la unua katedralo, minejistoj konstruis tie subteran sanktejon.

En la 1950-aj jaroj ekis konstruado de la unua salkatedralo, kiu malfermiĝis en 1954.
Pro la konstruado en daŭre aktiva salminejo okazis strukturaj problemoj kaj pro enfaldanĝero la katedralo estis fermita en 1992.

En la jaro 1991 oni ekkonstruis novan katedralon, ĉirkaŭ 70 metroj pli sube. Tiu nova salkatedralo viziteblas ekde 1995.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de katedraloj
* Salo
* Kolombio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Salkatedralo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Salkatedralo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Catedral de Sal de Zipaquirá: oficiala ttt-ejo (hispane)
Bad Dürrenberg
La salkolekta muro Bad Kösen
Bad Salzuflen: detala vidaĵo de la muraj branĉetoj
Bad Orb, saloza akvo fluas tra la branĉetoj
La salkolekta muro Bad Reichenhall
La salkolekta muro en Gołdap, Pollando
**Salkolekta muro** - germane *Gradierwerk*, angle *graduation tower* - estas instalaĵo el granda ligna kadro, en kiun enplektiĝis multaj arbustaj branĉetoj (ĝenerale de pruneloj). De supre malsupren la branĉetojn trafluas sala akvo, kies saleco dum la trafluo altiĝas pro la forvaporiĝo de akvo. La koncentritan salakvon oni fine boligis por forvaporigi la restintan akvon kaj izoligi la salon, sed la unua paŝo de natura forvaporiĝo en la salkolekta muro estis pli energio-ŝpara ol dekomence boligi la nekoncentritan salakvon.

La aero proksime de tiaj salkolektaj muroj estas sanige saturita je saloza vaporo, aparte bona por pacientoj kun astmo kaj aliaj pulmaj malsanoj. Tial - aparte dum la 18-a kaj 19-a jarcento - multaj kuracaj urboj en lokoj kun naturaj fontoj de saloza, saniga akvo starigis tiajn salkolektajn murojn en urbocentraj parkoj kun duobla efiko kaj de kuracado kaj de salkolektado.

Listo de urboj kun salkolektaj muroj
------------------------------------

Aparte multaj salkolektaj muroj por kuracaj celoj tradicie ekzistas en Germanio. La sekva, nekompleta listo de urboj kun salkolektaj muroj tial inter krampoj mencias la ŝtaton, kiam urbo **ne** troviĝas en Germanio.

* Artern
* Bad Dürkheim
* Bad Dürrenberg
* Bad Karlshafen
* Bad Kissingen
* Bad Kösen
* Bad Kreuzen (Aŭstrio)
* Bad Kreuznach (plej granda tiuspeca muro de Eŭropo)
* Bad Münder am Deister
* Bad Münster am Stein-Ebernburg
* Bad Nauheim
* Bad Oeynhausen
* Bad Orb
* Bad Rappenau
* Bad Reichenhall
* Bad Rothenfelde
* Bad Salzdetfurth
* Bad Salzuflen
* Bad Salzungen
* Bad Sassendorf
* Bad Sooden-Allendorf
* Bad Staffelstein
* Bad Sulza
* Bad Wilsnack
* Bad Windsheim
* Ciechocinek (Pollando)
* Duisburg, Revierpark Mattlerbusch
* Dillenburg-Eibach
* Erwitte-Bad Westernkotten
* Essen-Rüttenscheid, Grugapark
* Inowrocław (Pollando)
* Grudziądz (Pollando)
* Hallstein-Bad Dürrnberg (Aŭstrio)
* Hall in Tirol (Aŭstrio)
* Konstancin-Jeziorna (Pollando)
* Lüneburg
* Merzig
* Nidda-Bad Salzhausen
* Ramsau bei Berchtesgaden
* Rheine
* Rheinfelden AG (Argovio, Svislando)
* Salzkotten
* Schönebeck-Bad Salzelmen
* Werl
* Werne

* Salkolekta muro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Salkolekta muro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Schwarze Pumpe**, malsuprasorabe *Carna Plumpa*, suprasorabe *Čorna Pumpa*, en Esperanto "nigra pumpilo", ekde septembro 1998 estas parto de la urbo Spremberg en orienta Germanio, kiu apartenas al la distrikto Spree-Neiße de la germania federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro 2012 tie vivis 1900 loĝantoj. Dum la epoko de GDR (1949 ĝis 1990) la loĝloko estis memstara urbo, kaj en la poŝtkoda sistemo en Orienta Germanio de 1965 ĝis 1993 eĉ estis gvida, ĉefa urbo, ĉirkaŭ kiu grupiĝis ĉiuj lokaj poŝtkodoj de 7600 ĝis 7699.

Historio
--------

La loko ekestis nur en la finaj jaroj de la 19-a jarcento, sekve de la proceso de ekonomia industriigo: en 1880 ankoraŭ ekzistis nur ŝoseo, ĉe kiu situis gastejo, ŝoseoficista domo kaj du brikofarejoj. Pro ekesto de pluraj lignitominejoj en la regiono en la sekvaj jaroj ekkonstruiĝis ministaj kaj laboristaj loĝdomoj, en 1908 la loĝloko ricevis propran lernejon, kaj en 1918 konektiĝis al la telefona reto. En 1937 ekzistis 111 domoj kaj sume 623 loĝantoj. 

La 30-an de aprilo 1959 kolektiĝas la laboristoj antaŭ la ekfunkcio de la socialisma uzino *Schwarze Pumpe*
### Post 1946

Fine de la Dua Mondmilito soldatoj de Nazia Germanio kaj de Sovetunio batalis pri la loĝloko kaj ties minejo, kaj en 1949 instaliĝis socialisma monumento por la 108 mortintaj sovetuniaj soldatoj. 

Surbaze de decido de la Konsilio de Ministroj, la registaro de GDR, de la 23-a de junio ​​1955 en la loko ekkonstruiĝis lignitoprilabora uzino, kiu pli poste konatiĝis per la nomo *Gaskombinat Schwarze Pumpe*. La uzino pro la pli kaj pli grandiĝanta bezono je energio en GDR iĝis la tiutempe tutmonde plej granda lignitoprilabora uzino. Post la disfalo de GDR, ekde la jaro 1992 la intertempe malnoviĝintaj instalaĵoj de la uzino iom post iom maluziĝis. En parto de la teritorio instaliĝis diversaj privataj industriaj firmaoj, kaj en la norda parto inter la jaroj 1993 kaj 1998 ekestis nova energicentralo, same nomata *Schwarze Pumpe*. La 27-an de septembro 1998 la komunumoj Schwarze Pumpe kaj Sellessen iĝis partoj de la urbo Spremberg kaj perdis sian administran sendependecon.
**János Záborszky** [jAnoŝ zAborski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Záborszky János,** konata en Usono **John Zaborszky** estis hungara-usona inĝeniero, matematikisto, profesoro, membro (honora en 1986) de Hungara Scienca Akademio.

János Záborszky  naskiĝis la 13-an de majo 1914 en Budapeŝto. Li mortis la 11-an de februaro 2008 en Sankta Luiso.

Biografio
---------

János Záborszky frekventis teknikuniversitaton en sia naskiĝurbo. Post la diplomo en 1937 li ekinstruis samloke en la universitato. Li atingis la sciencan gradon D.Sc. en 1943, krome li havis postenon en municipa firmao en Budapeŝto. En 1947 pro la komunistoj li migris al Usono, kie li estis lektoro en Universitato de Misurio. En 1954 li iris al Universitato de Vaŝingtono. En 1974 li fondis novan esploran sekcion, kiun li gvidis ĝis 1989.

Fontoj
------

* angle helpe de WikiTrans
* angle
* angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 471741
* LCCN: n80080375
* VIAF: 121521838 11146638, 121521838
* ISNI: 0000 0001 1595 1157
* SUDOC: 086210939
* BNF: 144034545
 |
**Seia** (portugallingva prononco: [ˈsɐjɐ]) estas urbo kaj municipo en la Distrikto Guarda kaj regiono Centra en nordokcidenta Portugalio. La municipo havas 24 702 loĝantojn (2011). La urbo mem havas 7 000 loĝantojn.

Geografio
---------

*Freguesias* de la municipo Seia.
Ermitejo en municipo Seia.
La municipo limas norde kun Nelas kaj Mangualde, nordoriente kun Gouveia, oriente kun Manteigas, sudoriente kun Covilhã, sudokcidente kun Arganil kaj okcidente kun Oliveira do Hospital. Ĝi estas sur la nordokcidenta deklivaro de la Serra da Estrela, nome la plej alta montaro en kontinenta Portugalio, kun pinto ĉe 1993 metroj. 

Ĝi havas 21 freguesias, nome la jenaj: Alvoco da Serra, Carragozela e Várzea de Meruge, Girabolhos, Loriga, Paranhos, Pinhanços, Sabugueiro, Sameice e Santa Eulália, Sandomil, Santa Comba, Santa Marinha e São Martinho, Santiago, Sazes da Beira, Seia, São Romão e Lapa dos Dinheiros, Teixeira, Torrozelo e Folhadosa, Tourais e Lajes, Travancinha, Valezim, Vide e Cabeça kaj Vila Cova à Coelheira.

Historio
--------

La municipo, kiel ĉe aliaj ruraj municipoj de la interno, perdis grandan parton de la loĝantaro pro rura elmigrado. Fakte el pli ol 34 000 loĝantoj en 1960 oni malaltiĝis ĝis nunaj 24 000. Seia estis plialtigita al urbostatuso la 3an de Julio, 1986. 

Nune estas skiejo, la ununura en Portugalio. Seia havas ĉiujaran kinfestivalo nome CineEco kiu fokusas al filmoj kun ekologiaj kaj naturaj temoj.

Bibliografio
------------

* Ladero Quesada, Miguel Ángel (1997). «La formación de la frontera de Portugal en los siglos XII y XIII y el tratado de Alcañices (1297)». Boletín de la Real Academia de la Historia 194 (3): 425-482. ISSN 0034-0626.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Seia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Municipo de Seia portugale


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 799487
 |
**Schwarzwasser** estas rivero en la Bernaj Antaŭalpoj en Kantono Berno en Svislando. Ĝi estas la ĉefa alfluanto de la rivero Sense.

Priskribo de la akvofluo
------------------------

La fonto de Schwarzwasser situas en la Antaŭalpoj norde de la Gurnigelpasejo je ties nordokcidenta flanko sur alteco de proksimume 1500 m s.m. La rivero formas la limon de la distriktoj Schwarzenburg kaj Seftigen. La rivero havas longecon de 23 km. Dum la unuaj 5 km ĝis la vilaĝo Heubach ĝi pasas altecdiferencon de proksimume 700 m. Tial la deklivo malpliiĝis al 3% kaj poste 1%. Post pliaj 18 km kun malpli da deklivo la rivero je alteco de 577 m s.m. alfluas al la rivero Sense, kiu siavice alfluas Sarino. En la suba parto la rivero fluas tra kanjono kun profundeco de proksimume 200 m, kiun la rivero dum la jarmiloj fosis en la relative molan molason de la Svisa Mezlando.

Komunumoj laŭlonge de Schwarzwasser
-----------------------------------

La fonto situas sur la teritorio de la komunumo Rüschegg en Distrikto Schwarzenburg. La rivero tiam unue fluas orienten kaj poste norden kaj formas la limon inter la komunumoj Rüschegg kaj Rüti ĉe Riggisberg kaj poste inter Wahlern kaj Rüeggisberg. La rivero tiam turniĝas okcidenten kaj nun formas la limon inter Wahlern en sudo kaj Oberbalm kaj poste Köniz en Nordo. Ĉe la trilima punkto inter Ueberstorf, Wahlern kaj Köniz la rivero alfluas al Sense.

* Kategorio Schwarzwasser (Sense) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Salome Aleksandra** (naskiĝis - mortis 67 a.K.) regis la landojn de la makabea dinastio inter ĉirkaŭe 76 kaj 67 a.K. post kiam ŝia edzo Aleksandro Janeo mortis. Ŝia regado estis precipe paca eksterlande, sed gravaj enlandaj konfliktoj okazis dume, kvankam ŝi ankaŭ preventis iun ajn militon en sia lando.

Atentinda estis la reverso en enlanda religia politiko. Salome Aleksandro subtenis la fariseojn, kiuj iom poste ekvenĝis kontraŭ iuj sadukeoj, kaŭzante aristokratan oponon.

Historio
--------

Kiam Aleksandro Janeo mortis dum la sieĝo de Ragaba ĉirkaŭ 76 a.K. Salome Aleksandra ekregis. Laŭ kelkaj alineoj de Jozefo, Janeo, kiu persekutis la fariseojn, petis ŝin plaĉigi la fariseojn, enpovigante ilin. Ial ajn Aleksandra certe favoris la fariseojn.

Ŝi instalis sian fariseeman filon Hirkanon la 2-a kiel ĉefsacerdoton kaj eble enpovigis la fariseojn en la juda konsilio de sacerdotoj kaj aristokratoj, la *Gerousia*.

La fariseoj inicie ĉefe liberigis siajn samopiniantojn, sed poste komencis realigi venĝon kontraŭ kelkaj gravaj aristokratoj, potencaj subtenantoj de Aleksandro Janeo, anoj de la sadukeoj. Aliancanoj de la sadukeema filo de Salome Aleksandra, Aristobulo la 2-a, intervenis, preventante pli perforton.

Iom antaŭ kiam Salome Aleksandra mortis, Aristobulo la 2-a okupis iujn gravajn fortresojn kaj fortikaĵojn kun la sadukeoj. Enlanda milito komencis tuj post ŝia morto, inter Hirkano kun la fariseoj kaj Aristobulo kun la sadukeoj.

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4  Peter Schäfer, *The History of the Jews in the Greco-Roman World*, 2003, 76.

* Kategorio Salome Aleksandra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 550639
* GND: 102458965X
* LCCN: no2007113665
* VIAF: 83164120
* ISNI: 0000 0000 6701 3288
* BNF: 16296309k
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**badena sorbuso** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | dikotiledonuloj *dicotyledones* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | *Rosales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | *Rozacoj* (latine *Rosaceae*) |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Sorbuso* (latine *Sorbuso*) |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | S. badensis |
|

 |
| Dunomo |
| ***Sorbus badensis***Düll |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| v • d • r |

La **badena sorbuso** aŭ **Sorbus badensis**, ankaŭ nomata **Badena hibrid-sorbuso**, estas hibrido el la hibrido-sorbusoj (*Sorbus latifolia*-grupo). Kiel la plej multaj hibrido-sorbuso ĝi muliĝas apomikse, do sensekse pere de agamospermio. La badena sorbuso ekestis el adstringa sorbuso („Sorbus torminalis*) ankaŭ la greka sorbuso (*Sorbus graeca*) .*

Karakterizaĵoj
--------------

La badena sorbuso estas arbusto aŭ malgranda, ĝis 10 m alta arbo. Ĝi similas al la frankonia sorbuso (*Sorbus franconica*). La folioj estas ovformaj-eliptaj 7 ĝis 8 × 3 ĝis 4 cm grandaj. La folibazo estas rondeta ĝis larĝe kojnforma, la foliloboj estas pintaj kaj ensegita ĝis 5 mm. La folioj posedas 9 ĝis 10 paroj da flankaj vejnoj. La malsupra folisurfaco estas flave verda. La fruktoj estas 12 × 10 mm grandai, globecaj kaj iom pirformaj kaj helruĝaj. La multegaj lentiĉeloj estas ĉirkaŭ 0,3 mm grandaj.

Disvastigo
----------

La badena sorbuso indiĝenas en suda Germanujo, en la valoj de Majno, kaj Tauber kaj en Bauland. Ĝi kreskas sur kalko en alteco ĝis 300 m.. Ĝi preferas sunajn okcidentaj deklivoj.

Sistematiko
-----------

La planta estis 1961 de Ruprecht Düll unuafoje priskribita.

Referencoj
----------

Literaturo
----------

* Herfried Kutzelnigg: *Sorbus*. In: Hans. J. Conert u.a. (Hrsg.): *Gustav Hegi. Illustrierte Flora von Mitteleuropa. Band 4 Teil 2B: Spermatophyta: Angiospermae: Dicotyledones 2 (3). Rosaceae 2*. Blackwell 1995. ISBN 3-8263-2533-8
* Badisch Mehlbeere bei floraweb.de, Zugriff am 10. August 2009

Eksteraj ligiloj
----------------

* Badena sorbuso en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* BiolFlor Recherchesystem - *Sorbus badensis*
* *Badena sorbuso.* W: *FloraWeb.de.* germane
* IUCN, 2008, 34734, Sorbus badensis, 1998, Schmidt, P.A. 24a de Februaro 2009.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**preskaŭkalva ekinopsido** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | dikotiledonuloj *dicotyledones* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | *Caryophyllales*  |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | *Kaktacoj*  ‘‘Cactaceae  |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Ekinopsido’’ Echinopsis* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **E. subdenudata’’** |
|

 |
| Dunomo |
| ***'*** *Echinopsis subdenudata '*Cárdenas |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| v • d • r |

***Preskaŭkalva ekinopsido*** aŭ ***Echinopsis subdenudata*** estas plantspecio en la genro *Ekinopsido* el la familio de la Kaktacoj (Cactaceae). La epiteto de la specio estas el la latinaj vortoj „sub" por *sube* kaj„denudata" por *nuda* kaj signifas *preskaŭ kalva*.

Priskribo
---------

La griz-verdaj, unuopaj plantkorpoj estas globformaj kaj je la vertoj iom kunpremitaj. La planto atingas altecon de 5 ĝis 8 cm kaj diametron de 7 ĝis 12 cm. Ĝi havs 10 ĝis 12, rektaj kaj akraj ripoj sur kiuj estas etaj, kremkoloraj oblongaj-eliptaj areoloj, kiuj distancas je 1,5 cm unu de la alia. La dornoj estas grize brunaj kaj ofte kaŝitaj en la areola lano. La staranta meza dorno estas ĝis 2 mm longa. La 3 ĝis 7 ĉe la bazo ŝeliĝinta randaj dornoj fariĝas ĝis 1,5 mm longaj.

La blankaj ĝis helrozekoloraj, mallarĝe funelformaj iom kurbiĝintaj floroj estas 17 ĝis 20 cm longaj. Ili aperas proksime de la pinto. Ili malfermiĝas nokte. La palverda flortubo fariĝas ĝis 15 cm longa kaj atingas diametron de 7 cm. La elipta ovario estas 15 mm longa kaj 8 ĝis 10 mm larĝa. Ĝiaj purpuraj skvamoj estas pintaj kaj kovritaj de longaj blankaj kaj nigraj triĥomoj. La 12 mm longa pistilo estas kiel la anteroj blanka.

Disvastigo kaj sistematiko
--------------------------

*Echinopsis subdenudata* estas disvastigata apud Angosto de Villamontes en la komunumo Entre Ríos, departemento Tarija en Bolivio en alteco de 600 m. La disvastigejo eble estas ĝis Paragvajo.

La unua priskribo okazis 1956 fare de Martin Cárdenas.

Referencoj
----------

1. ↑  *Cactus and Succulent Journal*. Band 38, Nr. 3, 1956 , S. 71

Literaturo
----------

* Edward F. Anderson: Das große Kakteen-Lexikon. Eugen Ulmer KG. Stuttgart.2005. p. 244. ISBN=3-8001-4573-1
* Curt Backeberg: Die Cactaceae: Handbuch der Kakteenkunde. volumoII. Gustav Fischer Verlag. Stuttgart New York. 1983. dua eldono. p. 1283. ISBN=3-437-30381-3
* Walther Haage: Kakteen von A bis Z. Quelle & Meyer Verlag. Heidelberg. 1986. tria eldono. p. 1986. ISBN=3-494-01142-7

* Preskaŭkalva ekinopsido en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**San Bernardo Mixtepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Bernardo Mixtepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 123.

Geografio
---------

**San Bernardo Mixtepec** apartenas al la distrikto Zimatlán al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2394 loĝantojn. El tiuj estis 1105 viroj kaj 1289 virinoj. La komunumo havas surfacon de 67.62 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1,600 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 89 indiĝenoj. El tiuj 65 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 65 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Bernardo Mixtepec[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Schwendgraben,** hungare **Répcefő** estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Unterrabnitz-Schwendgraben.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro:
* Telefonprefikso: 02616
* Poŝtkodo: 7371
* Aŭtokodo: OP
* 47° 28′ 15″ N 16° 21′ 20″ O﻿ / ﻿47.47083 °N, 16.35556 °O﻿ / 47.47083; 16.35556 (mapo)Koordinatoj: 47° 28′ 15″ N 16° 21′ 20″ O﻿ / ﻿47.47083 °N, 16.35556 °O﻿ / 47.47083; 16.35556 (mapo)

Situo
-----

Schwendgraben situas laŭ rojo. Oberpullendorf troviĝas je 16 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1398 laŭ tiama hungara ortografio *„Rapchafey"*. En 1910 vivis en Répcefő 215 homoj, (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). En 1971 Schwendgraben aliĝis al Unterrabnitz.

Vidindaĵoj
----------
**Salomone ROSSI** (naskiĝis ĉirkaŭ 1570- mortis en 1630) estis itala renesanca komponisto. 

Salomone Rossi estas unu el kelk-opa nombro da malnov-epokaj komponistoj (i.a. Guglielmo, Effrem, Rittangel kaj aliaj) kiuj estis judaj kaj gardis sian religion ĝis sia morto. 

Rossi verkis sufiĉe grandan repertuaron da muziko. Elstara estas lia antologio *Aŝirim Asher Li'Ŝlom* kiu kombinas pra-arkaikajn hebreajn preĝojn kun muziko en renesanca stilo. Li ĝin publikigis en Venecio 1623. 

Oni povas konsideri tiun "eksperimenton" senefika. Fine oni hodiaŭ ne plu aŭdas tian muzikon en sinagogo kaj eĉ ĝin rigardas kiel blasfemon. 

Do ne plu aŭdiĝas tia muziko en sakra ĉirkaŭo, sed koncerta salono.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 12290
* GND: 118791257
* LCCN: n80072506
* VIAF: 100234936
* ISNI: 0000 0001 1798 2280
* SUDOC: 08612725X
* BNF: 13514707z
* MBA: 9c800302-1c6d-483e-8cf2-316ac5eeb4e9
* BIBSYS: 4069685
* NKC: ola2002153278
* BNE: XX1094280
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Trenŝipo en seka digo.
**Seka digo**, aŭ **karena digo**, estas la nomo de la havenaj instalaĵoj konstruitaj por meti ŝipojn ekster akvo por povi fari reparaĵojn en ties ekstera parto.

Tiuj reparadoj faritaj periode ricevas la nomon *karenado* kaj oni faras ilin en la parto de la ŝipoŝelo konata kiel kareno.

En la foto oni povas observi ŝipon kun la laboro de farbado en kareno jam faritaj.

Estas diversaj sistemoj de sekaj digoj. Inter ili menciindas la jenaj:

* Tipa ŝip-riparejo kiel klina deklivo sur kiu oni suprenigas ŝipojn, ĉefe ne tro grandajn aŭ tro pezajn.
* Kluzo: oni metas ŝipon en skatolo el kie oni forigas akcon.
* Flosanta digo.
* Sinkrolifto aŭ *Sincrolift*.

En la sporta etoso la esprimo "en la seka digo" estas uzata en kelkaj lingvoj por aludi la vunditajn sportistojn kiuj bezonas periodon por rekuperado, ekzemple en futbalo.

Bildaro
-------

* Sistemo supreniri ŝiponSistemo supreniri ŝipon
* Sistemo de kluzo (oni forigas akvon)Sistemo de kluzo (oni forigas akvon)
* Flosa digo en la haveno de Hamburgo, GermanioFlosa digo en la haveno de Hamburgo, Germanio
* Sincrolift*Sincrolift*
* La seka digo (269 m longa) kie oni konstruis la Titanic (Belfast).La seka digo (269 m longa) kie oni konstruis la *Titanic* (Belfast).
* Bomboj (1911) por kontroli la Thompson-sekan dokon (kie la Titanic estis konstruita)Bomboj (1911) por kontroli la Thompson-sekan dokon (kie la *Titanic* estis konstruita)

Vidu ankaŭ
----------

* Digo

* Seka digo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Seka digo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Cebrián de Mudá** [sanzeBRJAN demuDA] estas municipo en la nordoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Montaña Palentina*.

Geografio
---------

Sonorilmuro de la preĝejo de Sankta Kornelio kaj Sankta Cipriano de San Cebrián (estas ankaŭ gravaj murpentraĵoj).
Parapertú.
San Martín de Perapertú.
Valle de Santullán.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 44 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 154 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 900 el la 1950-aj jaroj. Ĝi distas 119 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

La municipa teritorio enhavas la jenajn submunicipojn: Perapertú, San Martín de Perapertú, Valle de Santullán kaj Vergaño. 

Kun la najbara municipo Mudá, ĝi formas la nomatan valon de Mudá, unu de la naturaj lokoj plej interesaj de la nordo de la regiono.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En la *Libro Becerro de las Behetrías* (1352), San Cebrián de Mudá aperas citita kiel apartenanta al la abatejo de Aguilar, nome monaĥejo de Santa María la Real kaj al Pedro Royz Calderón.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis karbominado, agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj kaj la ermitejoj.

La ĉefa enspezofonto estis tradicie la minado de karbo. Aktuale la minoj estas fermitaj kaj en la lastaj jaroj oni helpas la agadon de rura turismo, kiel la astronomia observatorio "Mirador de las Estrellas" (Rigardejo al Steloj), la ekologia pado Acebal de las Comuñas kaj, ekde junio 2010, la Rezervejo kaj Interpretejo de la Eŭropa Bizono. Tiu konsistas en muzeo pri la eŭropa bizono kaj bredejo el ekzempleroj venintaj el la Praarbaro de Białowieża, Pollando, kaj poste el Oostvaardersplassen,Nederlando. Tie bizonoj kunvivas kun Hek-bovoj, Prĵevalski-ĉevaloj kaj Heck-ĉevaloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770274
 |
**Jacques Nicolas Billaud-Varenne**, (naskiĝis la  23-an de aprilo 1756(nun 1756-04-23) en La Rochelle, Francio, mortis la 3-an de junio 1819 en Portoprinco, Haitio) estis franca revoluciulo.

Li estis grava preleganto de la Klubo de la Jakobenoj kaj deputito de Parizo en la Konvencio. Estis lia ideo datigi okazaĵojn kaj publikajn aktojn ekde la unua jaro de la Unua Respubliko de Francio (la 22-an de septembro 1792) malprofite al la Gregoria kalendaro. Li apartenis al Komitato por publika savado ekde septembro 1793 atingante ke la Konvencio voĉdonu kaj aprobu la principojn de la revolucia registaro. Li estis proksima al la Senkulotuloj kaj al Robespiero en sia alfronto kontraŭ Hébert kaj Danton, li estis, tamen, unu el la konspirantoj en la puĉo kontraŭ Robespiero. En 1795 li estis deportita al Gujano kun akuzo de terorismo; Napoleono amnestiis lin, sed li rifuzis reveni al Francio kaj instalis sin en Haitio en 1816. Fine, li mortis en Portoprinco en 1819.

Vidu ankaŭ
----------

* Franca respublika kalendaro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Jacques Nicolas Billaud-Varenne en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Jacques Nicolas Billaud-Varenne en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Juicio de Napoleón pri Jacques Nicolas Billaud-Varenne

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Jacques Nicolas Billaud-Varenne en la hispana Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 529939
* GND: 119031418
* LCCN: nr90002445
* VIAF: 24598099
* ISNI: 0000 0000 8102 7969
* SUDOC: 026728710
* BNF: 118920450
* ICCU: IEIV037299
 |
Koordinatoj: 5° 58′ 03″ N 62° 32′ 08″ U﻿ / ﻿5.96750 °N, 62.53556 °U﻿ / 5.96750; -62.53556 (mapo)

La **Salto Angel** (laŭ Jimmie Angel, kiu ĝin remalkovris), kiu troviĝas en la sudoriento de Venezuelo estas kun alteco de 978 metroj (plej alta ŝtupo 805 m) la plej alta akvofalo de la mondo. Ĉe la aborigenoj la akvofalo havas la nomon *Kerekupai-Merú*, kiu signifas *Falo de la akvo ĝis la plej profunda loko* en la pemona lingvo.

Geografio
---------

La akvofalo estas parto de la tiel nomata Gran Sabana; altebenaĵo de ĉ. 450.000 km². Ĝi estas parto de la Nacia Parko Canaima en la venezuela subŝtato Bolivaro. La akvofalo situas je 5 gradoj, 58 minutoj kaj 2 sekundoj norda latitudo kaj 62 gradoj, 31 minutoj 48 sekundoj okcidenta longitudo.

Malkovro
--------

La venezuelano Ernesto Sánchez la Cruz malkovris la akvofalon kiel unua, sed ĝi famiĝis nur post la remalkovro de la usona piloto Jimmie Angel (1899 - 1956). Pro tio venas la nomo "Salto Angel".

Turismo
-------

Oni atingas la akvofalojn nur per minimume unutaga vojaĝo de Canaima. Tamen la falo apartenas al la plej ofte vizitataj vidindaĵoj de Venezuelo. Plej interesa estas la vizito dum la pluva sezono.
**John Birks GILLESPIE** (konata kiel « Dizzy ») [didzi] (21-a de oktobro, 1917 en Cheraw, Suda Karolino, Usono – 9-a de januaro, 1993) estis pionira ĵaza trumpetisto, kantisto kaj orkestrestro. Dum intervujo en 1970 kun du ĵurnalistoj Phil Woods kaj Jean-Louis Ginibrede, kiun oni republikigis dum februaro 1993 okaze de lia forpaso en la n°423 de "Jazz Magazine", li respondis ke li fariĝis bahaano ĉirkaŭ 1967 kaj klarigis sian kredon.

Li profesie ludas ekde 1933. Dum 1942 li ludas en la orkestro de Earl Hines, kie li renkontas Charlie Parker (as), samtempe li renkontas Thelonious Monk(p), Kenny Clarke (dm). Kvarope, ili kreas novan stilon, la Bibopo, kaj dum 1945 ili endiskigas la famajn bibopajn verkojn. Dum 1946, li kreas sian orkestron. Ĉi tiu bando malkovrigas la Bibopo, unue al Usono, poste al Svedio, Belgio kaj Francio. Li ludadis tra la tuta mondo kun la plej gravaj muzikistoj.

De la komenco, Dizzy Gillespie havas originalan stilon, kun lertega tekniko. Grava komponisto, li transformas malnovajn temojn en originalajn. Li asimilas en la bibopon la afro-kubanan ritmon.

* Dizzy Gillespie en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Dizzy Gillespie en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

*I Can't Get Stated, Hot House (1945), Anthropology (1946), Woody‚n You (1947), Swing Low Sweet Cadillac (1950), It Don‚t Mean A Thing (1953). Lia plej fama verko estas: A Night In Tunisia*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 21917
* GND: 118694960
* LCCN: n50033872
* VIAF: 77110276
* ISNI: 0000 0001 0918 1520
* LIBRIS: 209881
* SUDOC: 026891441
* BNF: 138944733
* ULAN: 500330863
* MBA: e9ba8ccb-505f-4e5c-b909-65998d0d35b5
* NLA: 35124840
* NDL: 00620733
* BIBSYS: 90315001
* NKC: ola2002157383
* ICCU: RAVV105273
* BNE: XX1469231
 |