recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Mataiva** ("Naŭ okuloj" en la Tuamotua lingvo) estas korala atolo en la Tuamotua arkipelago. Ĝi situas en la Pallisera grupo, kaj estas la plej okcidenta insulo de la Tuamotuoj. La plej proksima atolo, Tikehau, situas 35 km orienten. Rangiroa situas 79 km orienten, kaj Tahitio 311 km suden.

Geografio
---------

Mataiva laguno
Mapo
La ovalforma laguno estas 5,3 km larĝa kaj 10 km longa kaj estas preskaŭ tute ĉirkaŭita de tero.

La laguno havas pasejon al la maro en la nordokcidento apud la nura vilaĝo Pahua. La pasejo estas tre malprofunda kaj ne estas ŝipveturebla.
La arbaro sur la atolo estas preskaŭ netuŝata de homa aktiveco.

Administracio
-------------

Mataiva apartenas al la komunumo Rangiroa, kiu konsistas el 3 atoloj (Rangiroa, Tikehau kaj **Mataiva**, kaj la aparta insulo (Makatea).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mataiva en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Atololisto (france) Arkivigite je 2007-02-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Oceanpunktoj (angle)
* Diverseco de la France Polineziaj atoloj (angle) Arkivigite je 2008-05-16 per la retarkivo Wayback Machine
* Bellingshausen (angle)
Blazono de Mecquignies.
**Mecquignies** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 584 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Mecquignies geografie kaj historie apartenas al la franca-belga translima regiono Henegovio. Henegovio estas regiono de montetoj kaj plataĵoj, kiuj disvolviĝis sur tre diversaj grundoj : paleozoika soklo, mezozoika kreto, sed ankaŭ kenozoikaj sablo aŭ argilo plejparte kovritaj de leŭso.

La vilaĝo Mecquignies troviĝas proksime de la urbetoj Bavay kaj Avesnes-sur-Helpe, kaj do cetere situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Mecquignies etendiĝas sur 4,78 km².

Administrado
------------

Mecquignies apartenas la kantono de Bavay, kies ĉefurbo estas Bavay. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Bavay
Ursula von der Leyen en 2020
La **Prezidanto de la Eŭropa Komisiono** estas unu el la ĉefaj funkcioj ene de la Eŭropa Unio. La Eŭropa Komisiono respondecas pri la nomumo aŭ eksigo de siaj 27 komisionanoj. Ĝi determinas la politikan kalendaron de la Komisiono.

La Prezidanto de la Komisiono reprezentas la Union eksterlande, kvankam ĝi kunhavas ĉi tiun prerogativon kun la Prezidanto de la Eŭropa Konsilio kaj la Alta Reprezentanto (kiu sidas en la Komisiono). Tamen la prezidanto, malkiel normala registarestro, ne starigas eksteran politikon, ne komandas trupojn aŭ pagigas impostojn, ĉar ĉi tiuj agoj estas ĉefe ekster la prerogativoj de la Unio.

La funkcio kreiĝis en 1957. Komence *primus inter pares*, la funkcio pli peziĝis ĉefe sub la prezidanteco de Jacques Delors (1985-1995). La Prezidanto de la Komisiono estas elektita por kvinjara mandato de la Eŭropa Parlamento laŭ propono (per kvalifikita plimulto) de la Eŭropa Konsilio, kiu konsideras la rezulton de la parlamentaj elektoj kaj faras la taŭgajn antaŭajn konsultojn. La membroj de la Komisiono mem estas tiam proponitaj de la Konsilio de Eŭropa Unio interkonsente kun la elektita Prezidanto de la Komisiono. La Kolegio de Komisionanoj, la Alta Reprezentanto kaj la Prezidanto de la Komisiono estas denove submetataj al aprobo - kiel kolegio - al la Eŭropa Parlamento. Tiel konstituita kaj elektita, ĉi tiu kolegio poste kolektive respondecas antaŭ la Parlamento, kiu povas cenzuri ĝin.

Venkinte la voĉdonon de eŭropaj deputitoj la 16-an de julio 2019, la germana Ursula von der Leyen okupas ĉi tiun postenon ekde la 1-a de decembro 2019.

Referencoj
----------

1. ↑  Artikolo 17, alineo 2 de la TEU
2. ↑  Artikolo 17, alineo 3 de la TEU
3. ↑   (arkivo)

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 740447
* GND: 7564331-5
* VIAF: 238806153
* NKC: ph684165
 |


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rInstitucioj de la Eŭropa Unio |
| --- |
| Konsekritaj per traktatoj
 (laŭ la *Traktato pri Eŭropa Unio, artikolo 13.1*) | 
* Eŭropa Parlamento (Prezidanto, Balotoj, Distriktoj, Frakcioj kaj partioj)
* Eŭropa Konsilio (Prezidanto, Kunvenoj)
* Konsilio de la Eŭropa Unio (Prezidanto)
* Eŭropa Komisiono (Prezidanto, Komisionanoj)
* Justica Kortumo de Eŭropa Unio
* Eŭropa Centra Banko
* Kontkontrola Kortumo
 |
| Aliaj organizaĵoj | 
* Eŭropa Ombudsmano
* Eŭropa Kontrolanto pri Datumprotektado
* Eŭropa Investa Banko
* Komitato de regionoj
* Ekonomia kaj Socia Komitato
* Eŭropa Agentejo pri Landlimaj kaj Marbordaj Patroloj
* Eŭropa Kontraŭfraŭda Oficejo
 |
| Agentejoj de la Eŭropa Unio • Sidejoj de la institucioj • Tekstoj de la traktatoj |

 |
**Slotervaart** (nederlande *Tuinstad Slotervaart*) estas kvartalo en la plej okcidenta parto de Amsterdamo, Nederlando. Ĝi estis desegnita kiel *ĝardenurbo* (*tuinstad*). La areo estas nomita laŭ la Kanalo Slotervaart. La unuaj domoj estis konstruitaj en 1955.

Ĝuste ekster la loĝeja areo estas hospitalo, nome *Slotervaartziekenhuis* (ekde 1976), kaj la *Nederlands Kanker Instituut* (NKI) (ekde 1979).

Ekde 1990 Slotervaart estis parto de la "stadsdeel" *Slotervaart-Overtoomse Veld*, kiu estis renomita en 2004 pli mallonge kiel Slotervaart. En 2010, tamen, tiu kvartalo estis kunigita kun ĉirkaŭaj kvartaloj en la pli granda kvartalo Nieuw-West.

* Ponto super la kanalo SlotervaartPonto super la kanalo Slotervaart
* Loĝejaro SloterhofLoĝejaro *Sloterhof*
* Loĝejaro Pieter CalandlaanLoĝejaro Pieter Calandlaan
* SlotervaartziekenhuisSlotervaartziekenhuis

52° 21′ N 4° 50′ O﻿ / ﻿52.350 °N, 4.833 °O﻿ / 52.350; 4.833 (mapo)

Referencoj
----------

1. ↑   Retejo Slotervaartziekenhuis. Arkivita el la originalo je 2013-02-22. Alirita 2017-02-13.
2. ↑  Retejo NKI

* Kategorio Slotervaart (kvartalo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vrakigita *Maud* ĉe Kembriĝa Golfo, (Viktoria Insulo) en norda Kanado.
***Maud***, tiele nomita laŭ la reĝino Maud de Norvegio, estis ŝipo konstruita por Roald Amundsen por lia dua ekspedicio al la Arkto. Desegnita por lia intencita marveturado tra la Nordorienta Pasejo, la ŝipo estis konstruita en Asker, ĉeurbo de la norvega ĉefurbo, Oslo.

*Maud* estis marlanĉita en Junio 1916 aŭ la 17an de Junio 1917 ĉe Vollen kaj la ceremonia ŝiplanĉo estis farita de Amundsen frapante per glacibloko la ŝipoŝelon:

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Ne estas mia intenco malhonorigi la gloran vinon, sed nune vi jam ricevis la guston de via reala medio. Por la glacio vi estis konstruita, kaj en la glacio vi restos plej el via vivo, kaj en la glacio vi solvos viajn taskojn. Kun la permeso de nia reĝino, mi baptas vin Maud **"** |
| — Roald Amundsen |

 |

Referencoj
----------

1. 1 2  Unsinking a ship: Maud returns home - Roald Amundsen and Maud
2. ↑  Maud Returns Home

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Maud (ŝipo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Maud ĉe Fram Muzeo Arkivigite je 2015-09-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Maud Arkivigite je 2006-05-01 per la retarkivo Wayback Machine norvege - Fotoj

Koordinatoj: 69° 07′ 08″ N 105° 01′ 12″ U﻿ / ﻿69.11889 °N, 105.02000 °U﻿ / 69.11889; -105.02000 (mapo)
La reĝa palaco ĉe la placo Dam.
La **Reĝa Palaco de Amsterdamo** (nederlande *Koninklijk Paleis Amsterdam* aŭ *Paleis op de Dam*) estas unu el tri palacoj en Nederlando kiuj estas je la dispono de la monarko laŭ Leĝo de la Parlamento.

Ĝi konstruiĝis dekomence kiel urbodomo dum la ekonomie plej prospera epoko de la urba historio, inter la jaroj 1648 kaj 1665, de la riĉiĝintaj urbaj civitanoj, nome dum la Ora jarcento de Nederlando. Kiam la franca armeo de Napoleono estis konkerinta Nederlandon kaj li donis al si la titolon "reĝo de Holando", li alproprigis al si la palacon kaj nomis ĝin sia "reĝa palaco". Ĝi iĝis la rezidejo de la reĝo Louis Bonaparte. Kiam la franca armeo forpeliĝis en 1813, la palaco estis redonata al la urbanoj, sed en 1939 la reĝa familio de Nederlando aĉetis ĝin kaj sekve ĝi reiĝis reĝa palaco. La reĝa familio tamen uzas la konstruaĵegon nur por iuj reprezentaj festoj - ĝi loĝas en la palacoj *Huis ten Bosch* rande de kaj *Paleis Noordeinde* centre de Hago.

La palaco situas en la okcidenta flanko de la Placo Dam en la centro de Amsterdamo, kontraŭ la Nacia Monumento kaj ĉe la Nieuwe Kerk.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Reĝa Palaco de Amsterdamo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
**Melikerto** (helene  **Μελικέρτης** , latine  *Melicertes* ) estis en la helena mitologio filo de la orĥomena reĝo Atamaso.

Lia patrino estis Ino, la dua edzino de la reĝo Atamaso. Lia frato nomiĝis Learĥo. Dum la reĝino proprajn infanojn amis, male gefratoj Frikso kaj Helo de la unua edzeco de la reĝo estis por ŝi makulo en la okulo kaj intrigis tiel longe, ĝis de minaco de ilia vivoperdo devis savi ilin virŝafo kun ora felo. Bedaŭrinde kiam ĝi forportis ilin al la fora Kolĥido, malgranda Helo falis en maron kaj dronis.

Poste, kiam Ino transprenis edukadon de malgranda dio Dionizo, kies gepatroj estis Zeŭso kaj lia amantino Semela, edzino de Zeŭso Hera pro ĵaluzo kaj venĝe sendis al la reĝo Atamaso frenezecon. En kolerŝtormo li mortigis Learĥon kaj priminacis ankaŭ Melikerton. Ino ĉirkaŭbrakis la filon kaj saltis kun li el marroko en maron. Dioj savis ilin kaj eĉ transprenis ilin inter si. Ino akceptis nomon Leŭkotoo kaj el Melikerto fariĝis Palaimono.

Malgraŭ Ino en sia vivo ne ĉiam estis afabla kaj homama virino, fine ŝi transformiĝis en protektantinon de naĝantoj, ĉiam volema helpi al dronantoj. Pro tio grekaj kaj romaj maristoj adoris ilin ambaŭ ĝis la kristanaj tempoj.

La Istmaj Ludoj kreiĝis kiel funebraj ludoj por li.

Transprenita kaj malstrikte tradukita de cs:Melikertés

* Kategorio Melikerto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Dusekca kapo de delfeno. La melono estas ĝuste super la supra makzelo.
**Melono** estas amaso de grasa histo kiu troviĝas en la frunto de ĉiuj dentobalenoj. Ĝi utilas por fokuzi kaj moduligi la voĉon de la animalo kaj agas kiel sonskatolo. Ĝi estas tiele ŝlosila organo utila por komunikado kaj eĥolokigo.

La melono estas strukture parto de la naza aparato kaj enhavas plej el la amasa histo inter la spirtruo kaj la pinto de la muzelo. La funkcio de la melono ne estas komplete komprenita, sed sciencistoj kredas, ke ĝi estas bioakustika komponanto, kiu havigas rimedon por fokusigi sonojn uzitajn en eĥolokigo, same kiel por krei similecon inter karakteroj de sia histo kaj la ĉirkaŭa akvo por ke la akustika energio povu elflui el la kapo kaj en la medio kun malgranda perdo de energio.

Vidu ankaŭ
----------

* Melono

Notoj
-----

1. ↑   Cranford, Ted W.; Amundin, Mats; Norris, Kenneth S. (June 1996). "Functional morphology and homology in the odontocete nasal complex: Implications for sound generation". Journal of Morphology. 228 (3): 223–285. doi:10.1002/(SICI)1097-4687(199606)228:3<223::AID-JMOR1>3.0.CO;2-3. PMID 8622183.
2. ↑   Harper, C.J.; McLellan, W.A.; Rommel, S.A.; Gay, D.M.; Dillaman, R.M.; Pabst, D.A. (July 2008). "Morphology of the melon and its tendinous connections to the facial muscles in bottlenose dolphins (Tursiops truncatus)". Journal of Morphology. 269 (7): 820–839. doi:10.1002/jmor.10628.
**Meltingen** estas komunumo en la distrikto Thierstein en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 632 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Meltingen situas en la Soloturna Ĵuraso proksimume 20 kilometrojn norde de la urbo Bazelo. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo la setlejoj Chilchberg, Rainacker, Güggelhof, Chapf kaj Hönig. La komunumo situas en valkaldrono, kiun senakviĝas la rojo *Ibach*, alfluanto de Birs. La plej alta punkto de la komunuma teritorio situas sur 1024 m s.m. sur la monto *Hirnichopf*. La komunuma teritorio etendiĝas sur areo de 5,79 km², de kiuj 54% estas kovritaj de arbaro, 40% servas por agrikulturo kaj 6% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Meltingen limas en nordo al Fehren, en oriento al Zullwil, en sudoriento al Nunningen, en sudo al Beinwil, en okcidento al Erschwil, kaj en nordokcidento al Büsserach.

Trafiko
-------

Meltingen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Laufen al Nunningen.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Meltingen datiĝas el la jaro 1302 ja per la aktuala nomformo. Dum mezepoko Meltingen apartenis al la senjorujo Gilgenberg de la Baronoj de Ramstein. En la jaro 1527 la tuta havaĵo Gilgenberg fariĝis posedaĵo de la urboŝtato Soloturno, kiu kreis la voktejon Gilgenberg. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Meltingen formis parton de la helveta distrikto Büsserach. Per la mediacia akto de 1803 Meltingen fariĝis komunumo de la distrikto Thierstein. Dank al ĝiaj minerakvofontoj la vilaĝo ek de la 15-a jarcento estis konata kiel kuracloko. De 1928 ĝis 1988 la mineralkvo de Meltingen estis vendita sub la nomo *Meltina*.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Lukas Schenker*: *Meltingen* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-11-03)

Eksteraj ligiloj
----------------

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Meltingen** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* Oficiala retejo de la komunumo Meltingen

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Thierstein |
| --- |
| Bärschwil  •  Beinwil  •  **Breitenbach**  •  Büsserach  •  Erschwil  •  Fehren  •  Grindel  •  Himmelried  •  Kleinlützel  •  Meltingen  •  Nunningen  •  Zullwil |  |

 |
**Melvin Mouron Belli** (29-an julio 1907 — 9-an julio 1996) estis elstara advokato de Usono. Li advokatis por multaj famuloj kaj asekuraj kompanioj. Dum sia jura kariero, li gajnis pli ol 600 milionojn da dolaroj por siaj klientoj. Li ankaŭ estis la advokato de Jack Ruby, kiu mortigis Lee Harvey Oswald, murdiston de John F. Kennedy. Li ankaŭ aktoris kaj produktis filmojn.

Li diplomigis ĉe University of California, Berkeley en 1929 kaj Boalt Hall School of Law en 1933.

Lia unua tasko esti dum la Granda Depresio. Li advokatis por vagabondo kiu falis el vagono. Kontraŭ la obĵetoj de asekuraj advokatoj, Belli alportis modelon de interkonektado, kaj uzis la ilon kaj ĉenon implikitajn en la akcidento, por montri al ĵurioj precize kio okazis.

Belli helpis starigi kelkajn el la fundamentoj de moderna juro pri rajtoj pri konsumantoj, argumentante plurajn kazojn en la 1940-aj jaroj kaj 1950-aj jaroj, kiuj estis la bazo por pli postaj plendoj kaj gravaj procesoj por tiaj figuroj kiel Ralph Nader.

Belli kverelis (en kazoj kiel Escola v. Coca-Cola Bottling Co. en 1944), kiu ekestis pro okazaĵo, en kiu restoracia manaĝero de Merced, Kalifornio, estis vundita kiam eksplodis botelo de Coca-Cola, ke ĉiuj produktoj havas implican garantion, ke oni antaŭvidas, ke produktoj estos uzataj de longa ĉeno de homoj, ne nur la rekta ricevanto de la produktita produkto, kaj ke neglekto de akuzito ne devas esti pruvita.

En la 1960-aj jaroj, Belli estis inter la ĉefaj membroj, kiuj helpis starigi la *California Trial Lawyers Association* [Asocion de Advokatoj de Kalifornio], kiu meze de la 1990-aj jaroj estis renomita kiel Consumer Attorneys of California.

David Woodard kaj Belli en 1996

Aliaj Agadoj
------------

Belli produktis filmon Tokyo File 212 (1951), la unuan filmon de Holivudo farita tute en Japanio.

Belli estis la aŭtoro de pluraj libroj, inkluzive de la ses-volumena *Modern Trials* (verkita inter 1954 kaj 1960), kiu fariĝis klasika lernolibro pri la elmontra metodo por prezenti indicojn.

En 1965 Alex Haley, intervjuis lin por *Playboy*.

Li aperis en epizodo "And the Children Shall Lead" de *Star Trek*. En ĝi li aperas kiel "Gorgan, la Amika Anĝelo", malbona estaĵo kiu koruptas grupon de infanoj, unu el kiuj estis ludita de lia filo Caesar.

Li aperis en dokumentfilmo Gimme Shelter (1970) pri prezentado de The Rolling Stones en fiaska 1969-a Altamont Free Concert.

En 1986 li rolis advokaton en epizodo *True Confessions* de la televidserio *Hunter*.

Referencoj
----------

1. ↑   Biography at the Melvin Belli Society. Arkivita el la originalo je 2015-02-07. Alirita 2019-03-29.
2. ↑  "Tokyo File 212", *American Film Institute*. Kontrolita 2015-05-10.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 635979
* GND: 118655175
* LCCN: n50007138
* VIAF: 79398816
* ISNI: 0000 0001 1475 7360
* LIBRIS: 297119
* SUDOC: 07842433X
* MBA: 8eab0589-cd50-48c9-b7da-6dac7b1838ed
* BNE: XX1599609
 |
Jam en 1914 Anastasija Nikolaevna Romanova faris memfoton
Virino kiu sin fotas uzante memfotan stangon
**Memfoto** estas foto kiun iu faris de si mem. La persono kiu faras la foton do videblas sur la foto (en spegulo aŭ per unu aŭ ambaŭ brakoj). Plejofte oni faras memfoton per poŝtelefono aŭ cifereca fotilo. La uzado antaŭ ĉio estas tre populara inter junuloj.

Oni povas uzi memfoton kiel avataro en retejoj aŭ aliaj sociaj komunikiloj. Ĝi ankaŭ povas esti farata kiel pruvilo ke iu persono faris ion, surhavis ion aŭ estis je difinita loko. Aliflanke ĝi ankaŭ povas esti nura ludaĵo.

Memfota stango
--------------

Por ebligi al si fari memfoton de malproksime aŭ, ekzemple, por foti sin en granda grupo aŭ kun pli larĝa panoramo en la fono, la memfota stango estis kreita. Temas pri teleskopa metala stango kun klipo sur kiu saĝtelefono aŭ kamerao povas esti fiksita. Tenante la stangon en la ĉielo, oni povas fari panoraman memfoton.

Memfotaj stangoj foje kaŭzas ĝenon aŭ danĝeron, ekzemple en amuzparkoj. Kelkaj muzeoj intertempe malpermesis la ilon. La Smizonia Institucio malpermesis la uzon en ĝiaj 19 muzeoj kaj galerioj en Vaŝingtono D.C. "por protekti vizitantojn kaj objektojn." Memfota stango ankaŭ estas malpermesata en la Metropola Muzeo de Arto, en la Muzeo de Moderna Arto en Novjorko kaj la en Muzeo J. Paul Getty en Los-Anĝeleso.  La Kastelo de Versailles malpermesis la stangon en marto 2015. Memfotaj stangoj estas foje ankaŭ barataj de futbalo-stadioj aŭ dum koncertoj.

Referencoj
----------

1. 1 2  Amerikaanse musea verbieden selfiestick 5a de marto 2015}
2. ↑  Kasteel van Versailles verbiedt de selfie stick 6-a de marto 2015

* Kategorio Memfoto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vincent van Gogh [fan ĥoĥ] (1853-1890) faris kvardek **mem-portretojn** en formo de pentraĵoj kaj skizoj.

Nuenen (Nederlando)
-------------------

En Nuenen ĉe la fino de 1885 ekestis lia unua memportreto kun ĉapelo, staranta antaŭ sia pentrostablo kun paletro kaj peniko, iom malluma pentraĵo.

Antverpeno
----------

Inter 1885 kaj februaro 1886 li pentris en Antverpeno kvin memportretojn.

Parizo
------

De Antverpeno li iris en 1886 al Parizo, kie li estis tre interesita en la pentrado de portretoj, sed monon por dungi modelojn li ne havis. Anstataŭe, li helpe de spegulo faris portreton de si mem. Li faris ĉirkaŭ dudek tiajn portretojn en la periodo kiun li vivis en Parizo kaj dum kiu li eksperimentis kun koloro kaj tekniko. La unuaj portretoj estis ankoraŭ en malhela koloro, kiel la pentraĵoj, kiujn li faris en Nederlando (en Drenthe), sed poste ili aspektis pli feliĉaj. Li estis 34-jaraĝa, kiam li en februaro 1888 forlasis Parizon.

Arles
-----

Van Gogh iris al Arles, en Kamargo, la sudo de Francio. Tie tamen estis por li samtiome malvarma kiel en Parizo: frostis kaj neĝis. Kiam la varma suda suno denove komencis brili, li faris sian plej buntan laboron en febra rapideco, foje pluraj en unu tago. Inter la sep en Arles produktitaj memportretoj estas la pentraĵo *Memportreto kun ligita orelo kaj pipo*, kie Van Gogh videblas kun bandaĝo sur sia kapo. Tiun pentraĵon li faris kiam li fortranĉis pecon de sia orelo kiel puno por disputo kun Paul Gauguin. Ankaŭ liaj aliaj famaj portretoj aperis en tiu periodo kiel ekzemple *La zuavo*, *La poŝtisto Roulin*, *Eugène Boch*.

Saint-Remy-de-Provence
----------------------

Kiam van Gogh malpli bone fartis, la institucio Saint-Paul-de-Mausole en Saint-Remy-de-Provence, ĉe la piedo de la malaltaj alpoj (Alpilles), akceptis lin. Tiu institucio eĉ kreis tie malgrandan laborejon kie li povis pentri dum la pli kaj pli maloftaj momentoj sen nervokrizo.

Sekvis nervokrizoj unu post la alia, sed van Gogh daŭre laboris kaj en aprilo, li montris al sia frato Theo dek verkojn dum foiro de entreprenistoj. Vincent forlasis la institucion en Saint-Remy-de-Provence kaj veturis al Auvers-sur-Oise, kie li havis kontakton kun d-ro Paul Gachet.

Dum sia restado en Saint-Remy-de-Provence Vincent van Gogh faris la lastajn kvar memportretojn :

1. Kun paletro kaj penikoj, septembro 1889
2. Nudkape kaj senbarba, septembro 1889
3. Nudkape antaŭ malhelblua fono, inter majo 1889 kaj julio 1890
4. En malfermita jako antaŭ fono de kirlantaj penikstrioj, inter majo 1889 kaj julio 1890

Memportretoj de Vincent van Gogh
--------------------------------

* Van Gogh - Memportreto dediĉita al GauginVan Gogh - Memportreto dediĉita al Gaugin
* Van Gogh - memportreto kiel artistoVan Gogh - memportreto kiel artisto
* Van Gogh - memportreto kun bandaĝita oreloVan Gogh - memportreto kun bandaĝita orelo
* Van Gogh - Memportreto 1889Van Gogh - Memportreto 1889

Literaturo
----------

Fritz Erpel, *La memportretoj de van Gogh*, Eldonejo Contact, Amsterdamo, 1964.

Vidu ankaŭ
----------

Listo de pentraĵoj de Vincent van Gogh

* Vincent van Gogh
dekstra
**Mencejo** (hispane *Mencey*) estas la titolo kiun ricevas la monarĥo aŭ reĝo de la guanĉoj de Tenerifo, kiu regis *mencejlandon* (teritorio aŭ regno). La ekvivalento en Gran Canaria estas Guanarteme.

Statuo de *Tinerfo la Granda* en Adeje, Tenerifo
Statuo de Beneharo en la Placo de la Patronino de Kanarioj (Tenerifo)
En Tenerifo, la lasta granda mencejo, estis Tinerfo la Granda (Menciendas ke multaj el la nomo de la mencejoj, estas imagaĵo de la poeto Antonio de Viana), naskiĝinta preskaŭ okdek jaroj post la konkero de Kanarioj. Danke al kelkaj manskribaĵoj konserviĝas la nomoj de mencejoj kaj militistoj kiel Benkomo, filo de la mencejo Sunto, kiu havis sian kortegon en Adeje (cent jaroj antaŭ la konkero) kaj li regis la tutan insulon. Li havis 9 laŭleĝajn filojn kaj unu neleĝa, kiuj poste ribeliĝis kaj dividis la insulon en naŭ mencejlandoj:

* Daŭto: ĝi okupis la teritorion de la nunaj municipoj El Tanque, Los Silos, Santiago del Teide, Buenavista del Norte kaj Garachico.

* Abonao: ĝi okupis la teritorion de la nunaj municipoj Fasnia, Arico, Arona, San Miguel de Abona kaj Granadilla de Abona.

* Taoro: ĝi okupis la teritorion de la nunaj municipoj Puerto de la Cruz, La Orotava, La Matanza de Acentejo, Los Realejos kaj Santa Úrsula.

* Adeho: ĝi okupis la teritorion de la nunaj municipoj Guía de Isora, Adeje kaj Vilaflor

* Anago: ĝi okupos parton de la nunaj municipoj Santa Cruz de Tenerife kaj San Cristóbal de La Laguna.

* Ikodo: ĝi okupis la teritorion de la nunaj municipoj San Juan de la Rambla, La Guancha, Garachico kaj Icod de los Vinos.

* Guimaro: ĝi okupis la teritorion de la nunaj municipoj El Rosario, Candelaria, Arafo kaj Güímar

* Tegesto: ĝi okupis la teritorion de la nunaj municipoj Tegueste kaj parto de la marborda zono de San Cristóbal de La Laguna.

* Takoronto: ĝi okupis la teritorion de la nunaj municipoj Tacoronte kaj El Sauzal.

Krom tiuj ankaŭ ekzistis eta teritorio por lia neleĝa filo kiu poste konatiĝis kiel "Pinto de la Malriĉa Hidalgo" (nuntempe la Pinto de la Hidalgo).

La mencejoj havis kunsidejon nomata Tagoror. En 1502, jarojn post la verŝajne finita konkerado de la insulo, reunuiĝis la Mencejlando Adeho sub la regado de la mencejo Iĉasagŭo.

* Mencejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Menhiro de Lacaune
**Menhiro** (el la bretona: *maen*, ŝtono, kaj *hir*, longa) estas starigita ŝtonego, monolito. Menhiroj estis starigitaj dum prahistorio inter la 35-a kaj 20-a jarcento a.K.. Ili troviĝas solaj aŭ grupe en vicoj aŭ rondoj. Menhiroj estas kutime ĉirkaŭhakitaj.

Laŭ Francisko Azorín **menhiro** estas *Megalita monumento konsistanta el unusola ŝtono de 1,50 ĝis 10 m. longa, starigita kiel steleo, cipo, obelisko. Tiu de Lockmariaker havas pli ol 20 m. alta.* Li indikas etimologion el la kimra *maen-hir* (ŝtono longa).

Kristanigo
----------

Kristanigita menhiro, Saint-Uzec ĉe Pleumeur-Bodou.
Multaj bretonaj menhiroj estis kristanigitaj, t.e. la supro forhakita por ke restu nur kruco kaj kristanaj bildoj ĉizitaj en la ŝtonsurfacon.

Legendoj
--------

Bretona legendo rakontas, ke unufoje jare, dum la kristnaska nokto la menhiroj iras trinki akvon ĉe la maro. Inter la unua kaj dekdua sonorilsono de noktomezo ili malkovras ĉe sia piedo la trezoron kaŝitan dum la tuta jaro. Tamen malfacilas forporti la trezoron, ĉar la menhiroj revenas rapidege kaj ĉion plattretas revenante.

Alia, kristana legendo rakontas ke la menhirvicoj de Carnac estas romiaj soldatoj ŝanĝitaj al ŝtonoj, punitaj de Dio, ĉar ili postsekvis kaj volis mortigi la sanktulon Cornely.

Vidu ankaŭ
----------

ReVo  Menhiro en ReVo 

* Megalito
* Monolito
* Dolmeno
* Stonehenge
* Steleo
* Moai
* Ŝtonvico

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 137.
2. ↑  Azorín, samloke.

Bibliografio
------------

* *Actes des journées d'études des statues-menhirs* à St Pons de thomières, 1984. Fédération Archéologique de l'Hérault, Parc régional du Haut-Languedoc, 1987.
* *Actes du 2e colloque international sur la statuaire mégalithique* à St Pons de thomières, 1997. Fédération Archéologique de l'Hérault, Parc régional du Haut-Languedoc, 1998.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Menhiro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Menhiro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La plej alta menhiro de Francio, la menhiro de Kerloas
* Dolmenoj, menhiroj kaj ŝtonrondoj de suda Francio
* Megalitoj en Charente-Maritime Arkivigite je 2010-04-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Bretonaj megalitoj
* Prosper Mérimée pri druidaj monumentoj, 1852 Arkivigite je 2006-05-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Fotoj de la menhiro de Malves-Minervois (Aude)
* Menhiroj en Albigeois[*rompita ligilo*]
* Dolmenoj kaj menhiroj, mistera heredaĵo Arkivigite je 2007-12-18 per la retarkivo Wayback Machine
* Megalitoj de Bretonio kaj Britio
Replikaĵo de la menoro
**Menoro** (aŭ **Menorao**, hebree: **מְנוֹרָה** *menora'*  = lampo, kandelabro) aŭ **sepbraka kandelabro** estas unu el la plej gravaj simboloj de la judismo kaj estis enigita dum la ŝtatfondiĝo de Israelo en la ŝtatan blazonon. Tio estas antikva lampo, kiu akompanis la Izraelidojn dum sia vagado tra la dezerto kaj poste situis en ilia templo. Ĝi havis sep branĉojn (centra branĉo kun tri branĉoj sur ĉiu el siaj flankoj), kaj tio estis farita el oro. Olivoleo paŝtis la menorajn flamojn. 

Oni kredas, ke Dio ordonis al Moseo konstrui la menoron dum Moseo kaj la Izraelidoj vagadis tra la dezerto (vidu Libro de Nombroj, ĉapitro 8). La menoro estas asociita kun mirakloj, kiel la miraklo de Ĥanuko. Dum Unua Juda-roma Milito, la romianoj detruis la Templon kaj prenis ĝiajn trezorojn, inkludante la menoron. Ili portis la menoron al Romo kaj montris ĝin tra la urbo dum triumfa festo pri ilia venko super la judaj ribeluloj. 

Hodiaŭ, la menoro aperas en la blazono de la nuna ŝtato Israelo, kaj iuj judaj lokoj de adoro enhavas replikaĵojn de la menoro. Naŭ-branĉa menoro estas uzata dum Ĥanuko.

La menoro havas sian originon supozeble en Babilonio kaj devis simboli la inspiron. Menoro estas ankaŭ ĝenerale nomo por arboforma lumilo.

Menorao de Benno Elkan antaŭ la parlamentejo Kneset en Jerusalemo (2006)

Vidu ankaŭ
----------

* Ĥanuko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Menoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Menorao en la juda tradicio
* Benno Elkan pri *menorao*

Referencoj
----------
**Menschenbilder – Die Sendung vom geglückten Leben** (laŭvorte: Karakteroj - elsendo pri sukcesaj vivoj) estas bablila elsendo de la aŭstra kultura radikanalo Österreich 1.

Enhavo
------

Ĝi priskribas la vivojn de interesaj homoj; la aŭskultantaro estas alvokita fari proponojn pri intervjuotaj personoj. La intervjupartneroj parolas pri si kaj povas deziri muzikaĵojn ludindajn.

Historio
--------

Fonditis la elsendo en la 1984-a jaro fare de Heinz Janisch, la voĉo estas ĝis hodiaŭ de Sandra Kreisler. Ĝia plej konata kunlaboranto estas verŝajne Hubert Gaisbauer.

La konatiga meldonio estas prenita el la muzikaĵo *Von fremden Ländern und Menschen* el la piano-ciklo *Kinderszenen* (1837/38) de Robert Schumann.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Prezentado sur la Ö1-retpaĝaro.
* Arkivo de 1998-2002. Arkivigite je 2005-05-23 per la retarkivo Wayback Machine
* Elektitaj elsendoj ene de la arkivo de *Österreichische Mediathek*. Arkivigite je 2014-04-07 per la retarkivo Wayback Machine

Piednotoj
---------

1. ↑  ORF Ö1 Eta priskribo de la elsendo jubilea en la 25-a datreveno estiĝa.
**Barono Menyhért Balassa** [menjhErt balaŝa] aŭ *Menyhárt Balassi*, laŭ hungarlingve kutima nomordo **Balassa Menyhért** estis hungara politikisto, militestro, departementestro. Lia nobela antaŭnomo estis *balassagyarmati*.

Tomboŝtono de Menyhért Balassa
Menyhért Balassa  naskiĝis en 1511?, li mortis la 9-an de februaro 1568 en Vieno.

Biografio
---------

Depost Batalo de Mohács Menyhért Balassa apogis Johanon Szapolyai. Post morto de Szapolyai li apogis jam la alian flankon: Ferdinandon, tial li estis nomumita departemnentrstro. Tiutempe li edziĝis, kiu helpis esti pli riĉa. En 1544 la turkoj senatendite sieĝis fortikaĵon de Léva, sed li heroe defendis sian fortikaĵon. Post jaroj profitanta la soldatojn li ofte rabadis en la regiono. Ferdinando nepre volis tiujn agadojn, tial li sendis armeon kontraŭ Balassa, kiu rifuĝis al Transilvanio. Balassa en la 1550-aj jaroj ofte ŝanĝis la apogojn inter Ferdinando kaj Johano la 2-a (Hungario), sekve li riĉiĝis. Li sieĝis diversajn fortikaĵojn, fine li mortis en Vieno.

Memorigiloj
-----------

En la 1560-aj jaroj estis verkita komedio pri vivo de Balassa. Ĝi prezentas fian politikadon de Balassa ofte ŝanĝanta apogojn de ambaŭ reĝoj. La hungara literaturo taksas ĝin, kiel la unua komedio.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildo (la koncerna teksto estas legebla en la 10-a paĝo)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Menziken (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

 **Menziken** estas komunumo en la distrikto Kulm de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 5461 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Preĝejo de Menziken
Menziken situas en la supra parto de la valo de la rivero Wyna ambaŭflanke de la rivero. La komunumo komplete kunkreskis kun la najbaraj komunumoj kaj formas kun ili kompaktan aglomeraĵon.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,38 km², de kiuj 1,49 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,87 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 872 m s.m. sur la kulmino de la monto *Stierenberg* la plej malalta punkto sur alteco de 535 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Wyna.

Najbaraj komunumoj
------------------

En sudokcidento la komunumo preskaŭ komplete enŝlosas la teritorion de la komunumo Burg, kiu en mezepoko iam estis parto de Menziken. Krome la komunumo Menziken limas en nordo al Reinach, en nordoriento al Beinwil ĉe la lago en oriento kaj sudo al Beromünster, en okcidento al Rickenbach kaj en nordokcidento al Pfeffikon.

Trafiko
-------

Lerneja domo en Menziken
En Menziken situas la finhaltejo de la etŝpura tramfervojo *Wynentalbahn* [Wyna-Valo-Fervojo], kiu komenciĝas en Araŭo. Krome de Menziken poŝtaŭtolinioj kondukas al Beromünster kaj al Sursee.

Tra la komunumo pasas la grava kantona ĉefvojo de Araŭo al Lucerno.

Ekonomio
--------

En Menziken troviĝas la ĉefsidejo de la metalkoncerno Alu Menziken Holding AG, kiu estas la plej grava labordonanto de la tuta regiono.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Menziken datiĝas el la jaro 1045 kiel *Manzinchouen*. En mezepoko Menziken estis parto de la komunumo Reinach kaj dividis ties sorton unue sub habsburga kaj ek de 1415 sub berna regado kaj servuteco. Nur en la jaro 1580 Menzikon sendependiĝis de Reinach kaj fariĝis propra komunumo. Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Menziken fariĝis komunumo de la distrikto Kulm en la nove fondita Kantono Argovio.

Vidu ankaŭ
----------

* Menziken (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Menziken
* Menziken en la Historia Leksikono de Svislando

 Vikifontaro|}}* La vikipedia komunejo
- Kunlaboru en Commons **Komunejo** proponas multimediajn dosierojn al temo sub la gloso **Menziken**
  

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Kulm |
| --- |
| Beinwil ĉe la lago • Birrwil • Burg • Dürrenäsch • Gontenschwil • Holziken • Leimbach • Leutwil • Menziken • Oberkulm • Reinach • Schlossrued • Schmiedrued • Schöftland • Teufenthal • **Unterkulm** • Zetzwil |  |

 |
Pri la komunumo
---------------

**Menzingen** estas komunumo en Kantono Zugo, Svislando. Ĝi havis 4289 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Menzingen situas en nordoriento de la kantono en morenomonteta kamparo inter la riveroj Sihl kaj Lorze, kiuj en oriento respektive en okcidento formas la limon de la komunumo. En okcidento de la komunumo situas la lageto **Wilersee**.

La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Menzingen, Edlibach kaj Finstersee.

Najbaraj komunumoj
------------------

La najbaraj komunumoj de Menzingen estas en okcidento en Kantono Zuriko Hütten kaj Schönenberg, en nordo Neuheim, en oriento Baar kaj en sudo Unterägeri kaj Oberägeri.

Vidindaĵoj
----------

Sur la monteto Gubel troviĝas la virina kapucena Monaĥejo Maria-Hilf kun pilgrima kapelo el la epoko de rokoko.

Trafiko
-------

Menzingen estas per la buslinio n-ro 2 ligita al la reto de la Zugerland Verkehrsbetriebe.

Historio
--------

Laŭ polenanalizoj okazis unua homa kultivado en Menzingen ĉirkaŭ en la jaro 3750 antaŭ Kristo. Unuaj setlejoj ekzists en romia tempo ĉirkaŭ en la jaro 0. La unua dokumenta mencio de Menzingen datiĝas el la jaro 1217 kiel *Meincingin*. En la jaro 1352 Menzingen aliĝis kune kun la ceteraj komunumoj de la ekstera distrikto al la Svisa Ĵurkomunumo. Kiel politika komunumo Menzingen ekekzistis tamen nur en la jaro 1374.

Partnerecoj
-----------

La komunumo Menzingen ne havas formalajn partnerecojn sed flegas amikajn rilatojn kun la urbo Kraichtal en Germanio, kies municipo Menzigen kun ĝi dividas la nomon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Menzingen
* Menzingen en la Historia Leksiko de Svislando

 Vikifontaro|}}* La vikipedia komunejo
- Kunlaboru en Commons **Komunejo** proponas multimediajn dosierojn al temo sub la gloso **Menzingen**
  

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Zugo |
| --- |
| Baar  •  Ĥamo  •  Hünenberg  •  Menzingen  •  Neuheim  •  Oberägeri  •  Risch Rotkreuz  •  Steinhausen  •  Unterägeri  •  Walchwil  •  Zugo | Komunumoj de Kantono ZugoKomunumoj de Kantono Zugo |

 |
En klasika (precipe latina kaj greka) poetiko **piedo** estas la plej malgranda parto de verso, kiu estas ritme aŭtonoma, la elemento de la metriko.

La piedo baziĝas sur la longo de la vokaloj kaj povas enhavi 2 aŭ 3 silabojn.

En Esperanto ne gravas la longo de la vokaloj pri la senco. Kutime tamen la akcentataj vokaloj estas pli longaj ol la ceteraj; ankaŭ estas longaj la vokaloj antaŭ du konsonantoj en la sama vorto (krom se la dua estas "l" aŭ "r"). Unusilabaj vortetoj ("mi", "la" ktp) estas ofte taksataj kiel aldona silabo de la sekvanta vorto.

La piedspecon de verso difinas ĝia komenco, ne la fino. Por aldona distingo, oni diras ke verso estas "vira", se ĝia lasta silabo estas akcentita (◡); alie ĝi nomiĝas "ina". La anapesta ekzemplo do estas ina, ĉar post la lasta anapesto sekvas senakcenta silabo.

La speco de la piedoj povas ŝanĝiĝi ene de verso. Ekzemple, aleksandro konsistas el jamboj kaj amfibrakoj.

Ekzemploj
---------

La ĉefaj piedoj estas ("◡" = senakcenta silabo, "—" = akcentita silabo, markita grase):

* dusilabaj:
	+ jambo: ◡— (ekzemplo en Esperanto: "El **mi**a **brus**to **nun** ne **sal**tu **for."** – kvin jamboj.)
	+ trokeo: —◡ (ekzemplo en Esperanto: "**Dor**mis **graf'** dum **tem**po **mul**ta." – kvar trokeoj.)
	+ piriko: ◡◡
	+ spondeo: —— (ekzemplo en Esperanto: *san-da* en "sandalo")
* trisilabaj:
	+ amfibrako: ◡—◡ (ekzemplo en Esperanto: "Tra **den**sa mal**lu**mo bri**le**tas la **ce**lo." – tri amfibrakoj.)
	+ anapesto: ◡◡— (ekzemplo en Esperanto: "Ne rip**ro**ĉu la **sor**ton, am**ik'**" – tri anapestoj.)
	+ daktilo: —◡◡ (ekzemplo en Esperanto: "**Sar**kas kna**bi**no kan**ab**on." – tri daktiloj, sed mankas senakcenta silabo en la tria daktilo.)
	+ tribrako: ◡◡◡
* kvarsilabaj (malkutimaj):
	+ peona piedo: —◡◡◡ aŭ ◡—◡◡ aŭ ◡◡—◡ (Muzi**kis**to-pia**nis**to kun mu**zi**ko por pub**li**ko) aŭ ◡◡◡— (ekzemplo en Esperanto: "muzikisto")
	+ ĥorjambo: —◡◡—

Diversaj lingvoj uzas malsamajn distingojn inter la elementoj "◡" kaj "—"; ili povas esti mallonga/longaj aŭ sen-/kunakcentaj. Akcentaj metrikoj malfacile produktas certajn piedojn, ekzemple la spondeon aŭ la tribrakon.

Notoj kaj bibliografio
----------------------

1. ↑  K. Kalocsaj, G. Waringhien, R. Bernard - *Parnasa Gvidlibro* - 3a eldono - Edistudio, 1984, p. 16.
**Megiono** (ruse *Мегион*) estas urbo en Ĥanta-Mansa aŭtonoma distrikto - Jugra en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 71133.

La urbo estis fondita en jaro 1962.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1980.

La interurba telefona kodo estas 34663, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 61° 02′ N 76° 06′ O﻿ / ﻿61.033 °N, 76.100 °O﻿ / 61.033; 76.100 (mapo).

La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Obj (Обь), en 15 km de fervoja stacio kun la sama nomo kiel la urbo. En la urbo estas flughaveno.

En jaro 1959 la urbo havis 0,4 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 46,6 mil loĝantojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Arkivigite je 2006-01-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2006-04-02 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2006-04-18 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Megiono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Megiono en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Mbanza-Ngungu** estas grandurbo kaj universitata urbo en Demokratia Respubliko Kongo (eksa Zairio). Dum la kolonia erao la oficialaj loknomoj estis **Thysville** aŭ **Thysstad**, nomita post la belga urbofondinto Albert Thys.

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 05° 16′ S 14° 51′ O﻿ / ﻿5.267 °S, 14.850 °O﻿ / -5.267; 14.850 (mapo)Koordinatoj: 05° 16′ S 14° 51′ O﻿ / ﻿5.267 °S, 14.850 °O﻿ / -5.267; 14.850 (mapo)
* Areo:  km²
* Loĝantaro: 101.336 en 2012
* Supermara alteco: 610 m
* Horzono: UTC +1

Geografio
---------

Mbanza-Ngungu situas sur montetaro inter Angolo kaj Kongo (rivero) en la okcidenta parto de la lando. **Kinŝaso** troviĝas 116, Matadi 169, Boma 212, Bandundu 351, Lubumbashi 1558 km.

Historio
--------

Albert Thys fondis la urbon en 1905. Ĝis 1932 la urbo estis feriejo, poste la trajno ekfunkciis. Ekde la 1980-aj jaroj Mbanza-Ngungu estas ankaŭ garnizono de la armeo.

Ekonomio
--------

Mbanza-Ngungu estas loko de la fera industrio kaj gravas la liverado inter la ĉefurbo kaj oceano. Menciindas ankaŭ la turismo.

Trafiko
-------

Mbanza-Ngungu situas laŭ ĉefvojo kaj fervojo inter Kinŝaso kaj Boma. En 1957 ponto *Thysville-Kasangulu* estis inaŭgurita, kiu transiras la riveron Sukasou.

Klimato
-------

Mbanza-Ngungu situas en tropika klimato. La averaĝa temperaturo varias inter 24 kaj 27 °C. La varmo kulminas en aŭgusto, malkulminas en decembro. Jare pluvas po 1469 mm. La pluvo kulminas en aprilo kaj novembro, inter junio-aŭgusto apenaŭ pluvas.

Vidindaĵoj
----------

En la proksimeco diversaj kavernoj estas vizitataj. En kelkaj kavernoj vivas blindaj kaj senkoloraj fiŝoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mbanza-Ngungu en retgazeto Nia Mondo

Fontoj
------

* Angla, germana kaj hungara Vikipedioj
* loĝantaro
* mapo, distancoj Arkivigite je 2015-09-25 per la retarkivo Wayback Machine
* vetero
* mapo
**Hierapoliso** aŭ **Hierapolo** (antikve *Hyerapolis*) estis antikva greka urbo de la reĝlando Frigio en Malgrandazio, la hodiaŭa Turkio. La urbo situis ĉe monta deklivo super la kalkoŝtonaj terasoj de Pamukkale), en la valo de la rivero *Hermos* inter la urboj Sardeso kaj *Apameia Kibotos*. La loko jam dum la antikva epoko famis pro la varmaj mineralaj fontoj, kies akvo dum fluo kaj forvaporiĝo kreas imponajn blankajn kalkoŝtonajn terasojn. La (ne aldone hejtenda) akvo aparte servis por la farbado de lano: teksado kaj komercado pri teksaĵoj estis la bazo de la urba prospero.

Historio
--------

domiciana pordego de la antikva urbo
La plej fruaj veraj arkeologiaj pruvoj pri ekzisto de la urbo estas el la 3-a jarcento a.K. kvankam estas necertaj indikoj pri tio, ke la urbo ekzistis jam multe pli frue. Dum la 3-a jarcento a.K. la loĝloko refondiĝis per la anoj de la greka reĝlando Frigio. Pro tertremo la urbo detruiĝis dum la jaro 17 p.K. sed poste ampleksigite rekonstruiĝis. Dum la 1-a kaj 2-a jarcento de nia erao ekestis multnombraj termaj banejoj, fontoj, teatroj, amfiteatroj kaj temploj. El tiu tempo ankaŭ fontas multaj tomboj kaj sarkofagoj en nekropolo, "urbo de la mortintoj", do ampleksa tombejo, en la proksimeco. Ĉiuj konstruaĵoj pretervivis la militojn inter la turkoj kaj la Bizanca Imperio, sed tamen dum la jaro 1334 pro dua forta tertremo komplete detruiĝis.

La historia kristano *Papias de Hierapolis* dum la 2-a jarcento estis episkopo en la urbo.

Vidindaĵoj
----------

Amfiteatro el la tempo de la romia imperiestro Hadriano, urbaj pordegoj, pavimita ĉefa strato, pluraj temploj kaj termaj banejoj el la romia epoko, kiuj parte dum la unuaj kristanaj jarcentoj de la Bizanca Imperio estis trakonstruitaj kaj iĝis religiaj konstruaĵoj, kaj vasta nekropolo kun tombejoj el diversaj epokoj.

Ĝis la 4a jarcento ĉe Hierapoliso funkciis Plutona sanktejo. Pro ĝiaj venenaj gasoj, kiuj mortigadis preterajn bestojn, ĝin lokuloj konsideris rilati al Plutono, la dio de infero.

Nuntempo
--------

Pamukkale
Pamukkale kaj Hierapoliso estas tradiciaj ekskursoceloj por turistoj el la marborda feria urbo Antalya.

Dum la lastaj jaroj oni bremsis la antaŭe konstante kreskantan alfluon de turistoj: oni malkonstruis la hotelojn ene de la historia areo, starigis barilojn kaj malpermesis vendistojn sen licenco kaj vendoloko.

La nunaj arkeologiaj elfosaj kaj rekonstruaj laboroj gvidiĝas per esploristoj el italaj universitatoj.

Kune kun kalkoŝtonaj terasoj de Pamukkale, la ruinoj de Hierapolis estas listigitaj Monda Kultura Heredaĵo de UNESKO.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hierapoliso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hierapoliso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficialaj paĝoj de la italaj arkeologiaj elfosoj Arkivigite je 2008-02-28 per la retarkivo Wayback Machine
La **Mamluka Sultanlando** (arabe سلطنة المماليك *Sulṭanat al-Mamālīk*) estis mezepoka regno kiu enhavis teritoriojn de Egiptio, Levantenio, kaj Heĝazo. Ĝi daŭris el la superigo de la Ajubida Dinastio ĝis la Otomana konkero de Egiptio en 1517. Historiistoj tradicie dividis la epokon de la erao de la regado de Mamlukoj en du periodoj — el kiuj unu kovrus 1250–1382, dum la alia, 1382–1517. Okcidentaj historiistoj nomigas la unuan kiel la "Bahrija dinastio" kaj la lasta kiel "Burĝia dinastio" pro la politika dominado fare de la respektivaj estraroj. Nuntempaj islamaj historiistoj referencas la samajn dividaĵoj kiel la "Turka" kaj "Cirkasia" ("Ĉerkesa") periodoj por indiki la ŝanĝojn en la etnaj originoj de la majoritato de Mamlukoj.

La Mamluka Sultanlando dum la regado de la **Bahrijaj Mamlukoj**.
Mamluka nobelo el Halepo.
La Mamluka ŝtato atingis sian pinton sub Turka regado kun araba kulturo kaj poste falis en longigita fazo de malpliiĝo sub la regado de Cirkasianoj. La reganta klaso de la sultanlando estis komponita de Mamlukoj, nome soldatoj hegemonie sklavoj de devenoj el Kipĉakoj (el Krimeo), Cirkasianoj, Abĥazoj, Oguzoj kaj Kartveloj. Kvankam Mamlukoj estis aĉetitaj, ties statuso estis super tiu de ordinaraj sklavoj, kiuj ne rajtis porti armilojn aŭ plenumi iajn taskojn. Mamlukoj estis konsiderataj "veraj senjoroj", kun socia statuso super la propraj civitanoj de Egiptio. Kvankam ĝi malpliiĝis ĉirkaŭ la fino de sia ekzisto, je ties pinto la sultanlando reprezentis la zeniton de mezepokaj politika, ekonomia, kaj kultura gloroj en la islama erao en Egiptio kaj Levantenio .

Vidu ankaŭ
----------

* Otoman–Mamluka Milito (1516–17)
* Abasida Kaliflando

Referencoj
----------

1. 1 2 3   Mamluk | Islamic dynasty. Alirita 2015-11-13.
2. 1 2   Egypt - The Mamluks, 1250-1517. Alirita 2015-11-13.
3. 1 2  Setton, Kenneth M..  (1969) *The Later Crusades, 1189-1311*. Wisconsin, USA: Univ of Wisconsin Press, p. 757. ISBN 978-0-299-04844-0.
4. 1 2  Levanoni 1995, p. 17.
5. 1 2  Hillenbrand, Carole.  (2007) *Turkish Myth and Muslim Symbol: The Battle of Manzikert*. Edinburg: Edinburgh University Press, p. 164–165. ISBN 9780748625727.
6. ↑   The Economic Decline of Circassian Mamluks in Egypt - Open Access Library. Alirita 2015-11-13.
7. ↑  H. B. Paksoy, Central Asian Monuments, p. 32,
8. ↑  Jane Hathaway, The Politics of Households in Ottoman Egypt: The Rise of the Qazdaglis. Cambridge University Press, 1997, p. 104, Online
9. ↑  İslam Ansiklopedisi, Volume: 24, Page: 442, Online Arkivigite je 2015-05-18 per la retarkivo Wayback Machine
10. ↑  Mikaberidze, Alexander.  The Georgian Mameluks in Egypt.
11. ↑  Isichei, Elizabeth.  (1997) *A History of African Societies to 1870*. Cambridge University Press, p. 192.
12. ↑  Perry, Glenn E..  (2004) *The History of Egypt*. ABC-CLIO, p. 51–52. ISBN 9780313058424.

* Kategorio Mamluka Sultanlando (Kairo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)