recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Dario Castello** (\* ĉ. 1590; † post 1630?), estis itala komponisto kaj violonisto de la frua barokepoko, kiu verkis kaj publikis en Venecio. Li estis disĉiplo de la Venecia Skolo kaj ludis iom gravan rolon je la transformado de la instrumenta kanzono en la sonaton.

Biografiaj detaloj
------------------

Preskaŭ ne iu informo ekzistas pri Castello, nek pri la naskiĝjaro nek pri la mortodato. Kelkaj aŭtoroj datas lian mortojaron je 1630 dum granda pestepidemio, ĉar neniu publikaĵo lia aperas post tiu tempo. Oni scias, ke en 1625 li estis kapelmaĵstro ĉe Sankta Marko en Venecio y kaj ke li ankaŭ rilatis kun Claudio Monteverdi. Castello uzas la „stile concitato" [ekscitita stilo] kun rapide ripetataj notofiguroj, kio aldone sugestas stilan proksimecon al Monteverdi.

La titolpaĝo de lia unua presita verkokolekto de 1629 *Sonate Concertate* nomas lin *Capo di Compagnia de Musichi d'Instrumenti da fiato in Venetia*. En la dua kolekto li estas menciita kiel *Musico Della Serenissima Signoria di Venetia in S.Marco, & Capo di Compagnia de Instrumenti*.

Graveco
-------

Entute 29 el siaj verkoj estas konataj. Lia muziko estas inventema kaj teknike postulema. Li skribis du volumojn de sonatoj, en kiuj respeguliĝas nova gusto por la virtuozeco. Strikte ellaboritaj polifonaj partoj alternas kun dramecaj recitativoj super baso kontinua kongrue al la titolo de siaj publikaĵoj "in stile moderno" [en stilo moderna]; tamen li ankaŭ aplikas la kanzonan teknikon kun mallongaj partoj de ege kontrasta strukturo kaj prefere viglaj ol lirikaj melodilinioj. Nekutime por tiu ĉi tempo estas, ke Castello ofte difinas la instrumentojn por ĉiu voĉo kaj postulas klarionojn, violonojn kaj dolĉianojn. Ĉ. 1650 parto de liaj verkoj estis nove presitaj, kio atestas la influon de Castello eĉ post lia morto.

Verkoj
------

* *Sonate Concertate in Stil Moderno, Libro I*, Venecio, 1621
* *Sonate Concertate in Stil Moderno, Libro II*, Venecio, 1629
* Moteto *Exultate Deo* (1625 kaj 1636)
* *Il Magni* (1629)

Partituroj
----------

Liaj verkoj aperis ĉe "Orpeus Edizioni" kaj la sonatoj kiel interretaj partituroj ĉe Icking-Archiv.

Literaturo
----------

* Eleanor Selfridge-Field, *Dario Castello: A Non-Existent Biography*, Music and Letters, LIII/2 (1972)
* Eleanor Selfridge-Field: *Venetian Instrumental Music from Gabrieli to Vivaldi*, 3rd edn. Mineola NY: Dover Publications, Inc. 1994, ISBN 0486281515

Surbendigaĵoj
-------------

* *The Floating City*, His Majesty's Sagbutts and Cornetts, Hyperion CDA67013.
* *Viaggio Musicale*, Il Giardino Armonico, Teldec 8573825362.

* Kategorio Dario Castello en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 179726
* GND: 119110040
* LCCN: n81112134
* VIAF: 46945792 36145542355896641105, 46945792
* ISNI: 0000 0001 1821 5550
* SUDOC: 119027518
* BNF: 13892256g
* MBA: 9243ff7f-e869-46dc-b179-cae9a953628f
* NLA: 35845661
* BIBSYS: 3037183
* NKC: xx0015125
* ICCU: SBLV173472
* BNE: XX870495
 |
52° 38' N 5° 24' E Mapo

IJsselmeer kun en la mezo la Houtribdigo.
Houtribkluzoj apud Lelystad.
Houtribdijk apud Lelystad.
Vidaĵo ekde la digo al Enkhuizen
La **Houtribdigo** (nederlande: Houtribdijk [haŭtribdajk], ankaŭ konata kiel *Markerwaarddijk*, *Markermeerdijk* kaj *Dijk Enkhuizen-Lelystad*) estas akvobaraĵo en Nederlando. La digo (fakte baraĵo) estis konstruita inter 1963 kaj 1976, kaj disigas la IJsselmeer de la Markermeer (foje ankaŭ nomata suda IJsselmeer). La 26 kilometrojn longa digo estis celata por la polderigo de la suda parto de la IJsselmeer al Markerwaard, sed en 2003 oni decidis definitive ne konstrui tiun polderon.

Sur la digo estas vojo kiu interligas la urbojn Enkhuizen kaj Lelystad. Tiu vojo estas parto de la N302. Por la ŝipveturado estas tri kluzokompleksoj: la Krabbersgatkluzoj (profesia ŝipveturado) kaj la navidukto (plezura ŝipveturado) apud Enkhuizen, kaj la Houtribkluzoj apud Lelystad. Apud Enkhuizen ŝipveturado kaj aŭtoveturado interkruciĝas pere de navidukto. Flanke de la Krabbersgatkluzoj kaj la Houtribkluzoj situas defluigaj kluzoj kiuj necesas por la nivelado de la akvo en la Markermeer kaj IJsselmeer. Proksimume duonvoje sur la digo situas la rifuĝeja haveno Trintelhaven.

La municipo Lelystad donis al la vojo sur la digo la nomon *Markerwaarddijk*. Oficiale per tio oni nur indikas la parton de Lelystad ĝis la provinca limo. La nomo tamen ankaŭ estas uzata por la tuta digo.

Vidu ankaŭ
----------

* Fermdigo
* Markenvadoj
* Sudmarlaboroj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Houtribdigo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Filmeto (YouTube)
**Hitsche Maar** estas maaro en la germana mezmontara Eifel. Ĝi situas inter Bitburg kaj Ulmen. La maaro havas diametron de 60 m kaj krateran profundon de 5 m. Tiu „plej malgranda Ejfela maaro" estas teriĝita al kareksa malsekherbejo.

maaroj, Hitsche Maar (malfone) Dürres Maar (meze), Holzmaar (fone), de aera bildo (2015)

Nomo
----

„Hitsche *estas la loka dialekta esprimo por* bufo *.*

Estiĝo
------

La Hitsche Maar estas sekmaaro kaj situas okcidente de la rivero valo de la rivero Alfen vulkana grupo apud Holzmaar kaj Dürres Maar. Ĝi ekestis laŭlonge de geologia perturblinio de nordokcidento al sudoriento pro vulkanaj aktivecoj antaŭ pli ol 20.000 jaroj. Do, ĝi estas unu el la plej malnovaj maaroj de la regiono. La tofoj de la Hitscher Maar estis kovritaj de la tofoj de la Dürres Maar.

Referencoj
----------

1. ↑   *Geologie & Vulkanismus in der Eifel*. Arkivita el la originalo je 2016-02-22. Alirita 2016-02-19.
2. ↑   *Hetsche auf der deutschen Vulkanstraße*. Arkivita el la originalo je 2011-05-04. Alirita 2016-02-19.
3. ↑  *Die Eifel*
4. ↑  *Holzmaar, Dürre Maar, Hitsche Maar*[*rompita ligilo*]

50.1244376.870327Koordinatoj: 50° 7′ 28″ N, 6° 52′ 13″ O (mapo)
 

* Kategorio Hitsche Maar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Virino akompanas vangoruĝon per klopodo kaŝi vizaĝon.
**Hontoruĝo** aŭ **vangoruĝo** estas la ruĝiĝo de la haŭto de la vizaĝo, ĉefe ĉe la vangoj; tiu esprimo estas uzata precipe kiam la ruĝiĝo korespondas al emocia reago, antaŭ precizaj emocioj kiuj produktas anksion, kiel honto, kulpo, anksieco, nervozeco, amo, seksa ekscito aŭ pudoro. Tiu ruĝiĝo povas esti asocia ankaŭ al pli malsimplaj statoj de enamiĝo. Se la ruĝiĝo pluas dum mallonge post la ekruĝiĝo, tio povas korespondi al simptomo indika al kuperozo. La ruĝiĝo povas esti ankaŭ manifesto de la Malsano de Wernicke.

Estas alia malordo nomita kranivizaĝa idiopata eritemo, en kiu la persono ruĝiĝas ege intense antaŭ eĉ malgranda stimulo. Ĝi rilatas al forta fobio al socia interagado (vidu artikolon Socia anksia perturbo).

Bibliografio
------------

* Crozier, W. R. Blushing and the Social Emotions: The Self Unmasked, Basingstoke, Palgrave Macmillan, 2006. ISBN 1-4039-4675-2
* Miller, R. S. Embarrassment: Poise and Peril in Everyday Life, Guilford Press, 1997. ISBN 157230247
* "Yo me ruborizo permanentemente"  Arkivigite je 2009-07-26 per la retarkivo Wayback Machine
* Jadresic, E. When Blushing Hurts: Overcoming Abnormal Facial Blushing (2a eldono), iUniverse, 2014. ISBN 978-1491750285
* Jadresic, E. Blushing. Cuando sonrojarse duele (2a eldono), ebooks del Sur, 2014. ISBN 978-956-9274-18-3

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Hontoruĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *The Expression of the Emotions in Man and Animals* de Charles Darwin


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 644873
* GND: 4474928-4
* LCCN: sh85015124
 |
**Homa geografio** aŭ pli specife **soci-ekonomia geografio** estas unu el du ĉefaj partoj de geografiaj sciencoj, pristudas teritorian organizon de la socio en diversaj landoj, regionoj, lokoj. Ĝi dispartiĝas je:

* Ekonomia geografio;
* Socia geografio;
* Geografio de loĝantaro.

Socio-ekonomia geografio konsistigas la kernon de ĉiuj sciencaj geografiaj disciplinoj kaj direktoj, okupiĝantaj pri sociaj eventoj.

**Ekonomia geografio** pristudas specifaĵojn de la formado de teritoriaj-ekonomiaj strukturoj de mastrumado en diversaj landoj kaj regionoj. Ĝi dividiĝas je (1) ĝenerala, ekonomibranĉa (Geografio de Agrokulturo, Industrio, Transporto,Turismo k.c.), regiona Ekonomiaj Geografioj kaj Geografio de Monda Mastrumado.

**Socia geografio** pristudas spacajn procezojn kaj formojn de organizado de homvivo, antaŭ ĉio laŭ vidpunkto de kondiĉoj de laboro, ripozo, vivo, reprodukto de homoj. Ĝi estas ligita kun sociaj, demografiaj, ekonomiaj kaj aliaj esploroj.

**Lingva geografio** estas la subfako de homa geografio kiu studas la geografian distribuon de lingvo(j) aŭ ĝiaj konsistigaj elementoj.

**Geografio de loĝantaro** pristudas dislokigon kaj teritorian organizon de loĝantaro, ĝian lokon en procezoj de socia produktado kaj reciprokagon de la socio kun ĉirkaŭmedio. Geografio de Loĝantaro pririgardas en geografia aspekto diversajn problemojn, ligitan kun loĝantaro, ĝia nombro, strukturo, denso, dislokigo, teritoria formo (urba kaj kampara loĝantaro).

Vidu ankaŭ
----------

* Fizika geografio

* Kategorio Homa geografio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Miguel** (=Sankta Mikaelo) estas urbego, universitata urbo kaj diocezo en Argentino en Provinco Bonaero. Ĝi apartenas al urbaro de Granda Bonaero.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 157 532 en 2001
* Supermara alteco: 28 m
* Horzono: UTC-3h
* Poŝtkodo: B 1663
* Telefonkodo: 011

Geografio
---------

San Miguel situas sur la marborda ebenaĵo en proksimeco de Bonaero. Urbomezo de la ĉefurbo troviĝas 30 km.

Historio
--------

San Miguel estis origine fondita en 1864 kiel San José del Pilar fare de franca argentinano. Baldaŭe la komunumo ricevis la nunan loknomon San Miguel. En 1870 apud San Miguel jam fervojo funkciis, tiutempe ankaŭ lernejo establiĝis. Baldaŭe paŝo post paŝo San Miguel formiĝis el vilaĝo dormourbo de Bonaero.

Trafiko
-------

San Miguel havas multajn busliniojn, fervojan kaj ŝosean kontaktojn al Bonaero.

Klimato
-------

San Miguel situas en subtropika klimato, kie jare pluvas po 1100 mm. La averaĝa temperaturo estas en januaro 26 °C, en julio kun 31 °C.

Vidindaĵoj
----------

* katedralo
* biblioteko
* teatro

Fontoj
------

* hispana Vikipedio helpe de Guglo
* oficiala hompaĝo Arkivigite je 2019-08-31 per la retarkivo Wayback Machine hispane

* Kategorio San Miguel (Bonaero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Hostotipaquillo** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Hostotipaquillo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 040.

Geografio
---------

**Hostotipaquillo** apartenas al la regiono Valles kiu situas en la centro de la subŝato kun limo al la regiono "Centro". Al la regiono Valles entute apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8228 loĝantojn. El tiuj estis 4130 viroj kaj 4098 virinoj. La komunumo havas surfacon de 697,94 km². La meza alteco estas 1300 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 22,4 C. En la komunumo estas 776.00 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2628 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2234 scipovis legi kaj skribi kaj 392 viroj estis analfabetoj. Do 14.92 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 2591 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2215 sciis legi kaj skribi kaj 371 virinoj estis analfabetoj. Do 14,32 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Hostotipaquillo vivis 7396 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 10 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,135 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hostotipaquillo Arkivigite je 2007-01-24 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Loko de la iama Hospitalo Sankta Spirito en Eisenach, Ehrensteig 67
La **Hospitalo Sankta Spirito** (germane: *Heiliggeistspital*) estis mezepoka malsanulejo en Eisenach, Germanujo. La monumentprotektindaĵo framskeleta ĉe la sudokcidenta fino de Ehrensteig-pado kaj Frankfurter-strato estas la iama kuracejo.

Historio
--------

Bushaltejo rekte antaŭ la eksa hospitalo
La daŭra minacanta danĝero de infektaj malsanoj preventitis per la konstruo de hospitaloj kaj specialaj preventorioj. Ĉi-lastaj situis ĉe la ŝoseoj kondukantaj el la urbo for de la dense enloĝataj centroj. Kontraŭe al pesto la kontaĝa lepro malsanigis la ulojn por la daŭro de multaj dolorplenaj jaroj. Tial la koncernitaj homoj restis por la resto de la vivo forpelitaj el la socia vivo. Por ebligi al ili partoprenon regulan en kristanaj ceremonioj konstruitis kapeloj sub patroneco de Sankta Spirito.

Pri la estiĝdato de la eisenach-a Kuracejo Sankta Spirito oni havas nenion klaran. Supozatas ke ĝi similas aĝe al Klemento-hospitalo kaj estis farata por la celgrupo de lepruloj. Poste akceptitis ĝenerale olduloj. En 1425 la bonuloj de ĉe Fichten *(Die guten Leute bei den Fichten)* ricevis rekompence po unu guldeno por jaro. Notu ke *Vor den Fichten* estis la nomo de tiu zono de ĉe Ehrensteig. Ĝis hodiaŭ ekzistas la stratonomo *Am Siechenberg* (temas pri kverstrateto meze de Ehrensteig, kondukanta sor al monteto). En 1506 menciitis la hospitalo latine *Ad Sanctum Spiritum extra portam Sancti Georgii*, poste ĝi nomiĝis ankaŭ *Weibersiechen* aŭ simple *Heiliger Geist*. Kiel la Klemento-preventorio havis ĝi etan ensamejan kapelon en kiu oni povis ĝui po unu prediko por semajno en la jaro 1643-a.

La kapelo iĝis pli kaj pli kaduka kaj terenfalis en 1720. Rekonstruon oni prirezignis preferante renovigi la hospitalon. Tiam estiĝis la ĝis hodiaŭ videbla komplekso. Entombigo de la hospitalanoj estis iam sur eta tombejo rekte antaŭdome. Iam poste la flegotaj virinoj translokiĝis en ejon en la kvartalo Fischerstadt kaj la ĉi tiea ejo iĝis sekcio de Anno-hospitalo.

Literaturo
----------

* Voss Lehfeld: *Stadt Eisenach – Abgebrochene Kirchen, Klöster und andere geistliche Gebäude – Kloster Johannisthal und Egidienklause* (=Bau- und Kunstdenkmäler. Amtsgerichtsbezirke Gerstungen und Eisenach), 1915, p. 303-304
* Helmut Scherf: *Verschwundene Klöster, Kirchen und Kapellen in und um Eisenach* (=StadtZeit. Stadtjournal mit Informationen aus dem Wartburgkreis, aŭgusto 1994), Eisenach 1994, p. 30-40. Eldonis MFB Verlagsgesellschaft Eisenach.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hospitalo Sankta Spirito (Eisenach) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

50.97277222222210.301111111111Koordinatoj: 50° 58′ 22″ N, 10° 18′ 4″ O (mapo)
**Malakal,** aŭ *Malakāl* arabe **ملكال‎** estas grandurbo, ĉefurbo de subŝtato, diocezo kaj universitata urbo (ekde 2007) en Sud-Sudano.

Mapo pri unueca Sudano, kie Malakal estas trovebla en la suda parto (en Sud-Sudano en la norda parto)

Geografio
---------

Malakal situas sur montetaro laŭ Blanka Nilo, en la norda parto de la lando. Vav troviĝas 451, **Ĵubo** 521, Ĥartumo 680 km.

Historio
--------

Malakal estis la loko de batalo en 2006. Dum la unueca Sudano la urbo estis grava garnizono, sed post sendependiĝo de Sud-Sudano en 2011 la "nordaj" armeanoj retiriĝis.

Trafiko
-------

Malakal havas internacian flughavenon kaj riveran havenon. Vojoj kuras al Etiopio kaj 2 vojoj al Sudano. Malpli grava vojo aŭ konstruata vojo kuras al sudo. La rivero estas navigebla en ambaŭ direktoj.

Merkato en Malakal

Klimato
-------

En Malakal la temperaturo varias inter 18 kaj 39 °C. La varmo en marto kulminas, en decembro kaj januaro malkulminas. Jare pluvas po 770 mm. La pluvo kulminas aŭguste, inter decembro-januaro neniam pluvas.

Fontoj
------

* Angla Vikipedio
* mapo, distancoj Arkivigite je 2013-12-25 per la retarkivo Wayback Machine
* loĝantaro

Vido en la urbocentro en Malakal

* Kategorio Malakal en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La ĉefa scenejo de la festo en 2005 dum la koncerto de Bernard Lavilliers  

La **Fête de l'Humanité** (*Homara Festo*) estas popola festo ĉiujare organizita de la gazeto *L'Humanité*. Pro la fortaj ligoj inter tiu ĉi gazeto kaj la Franca Komunista Partio, tiu ĉi partio kaj la asocioj ligitaj al ĝi estas multnombraj tie. Aldone al la politikaj programeroj, la Festo ebligas multajn kulturajn kaj distrajn aranĝojn, kiuj altiras centmilojn da vizitantoj ĉiujare.

Historio
--------

La unua Homara festo okazis en 1930 en la parko Sako kaj Vanzeti, en Bezons, hodiaŭ en departemento Val-d'Oise.
Dum la nazia regado la festo ne plu okazis, kaj reekis post la fino de la Dua Mondmilito.
Ĝi plu okazis de tiam ĉiujare en la Pariza regiono, kun pluraj lokoŝanĝiĝoj. La aktuala festejo troviĝas en La Kurnovo (La Courneuve), norde de Parizo.

Organizado
----------

La Feston enkondukas la antaŭan semajnon bicikla vetkuro.

Ĉiujare, kultura ekspozicio estas tie organizita. En 2006 tiu ekspozicio memorigis pri la 70 jaroj de la venko de la Popola Fronto.
Dimanĉe posttagmee, politika amaskunveno enkondukas la socian bataljaron.

Ekzistas pluraj spacoj, dediĉitaj al diversaj temoj. Kantistoj (inkluzive de la plej famaj) muzikas sur pluraj scenejoj.

Ankaŭ estas organizitaj multaj debatoj pri politiko, sed ankaŭ pri kulturo, sporto, amasmedioj.

Alilandaj samtendencaj partioj havas la eblon prezenti sian agadon, interalie per starigo de propraj budoj.

Ankaŭ deĵoras esperantistoj, kadre de budo starigita de FET.

Multaj budoj vendas manĝaĵojn aŭ trinkaĵojn. La lokaj sekcioj de la FKP ofte proponas lokajn specialaĵojn.

Kulturaj ekspozicioj
--------------------

* 1967: Pikaso: pli ol 100 pentraĵoj, gravuraĵoj, litografiaĵoj, desegnoj ktp...
* 1973: Pikaso: postmorta ekspozicioj de pli ol 136 verkoj el Leningrado, Moskvo, Prago, aŭ pruntitaj de francaj muzeoj kaj privataj kolektistoj
* 1982: Pikaso: « Aragon kaj la pentristoj de lia jarcento »
* 1991: «La Homo centre de ĉio», histoiro de la rilatoj inter komunistoj kaj katolikoj
* 1992: « Aragon en sia jarcento »
* 1993: « Nia planedo vidita el la ĉielo »
* 1994: « La plej gravaj faktoj el la periodo 1939-1944, de la insurekto ĝis la liberiĝo », prezentitaj de la Nacia Komitato por la rememoro de la 50-jariĝo de la Liberiĝo
* 1995: centjariĝo de la naskiĝo de Paul Éluard
* 1996: Fotoj de Willy Ronis « La vivo estas nia, 1936-1958 »
* 2003: « *L'Humanité* dum la jarcento» prezento de la verkaro de 40 junaj pentristoj
* 2004: « Cent pentristoj por la centjariĝo de *L'Humanité* »; Ekspozicio pri la kantisto Jean Ferrat
* 2005: Abstraktaj pentraĵoj en la 20-a jarcento
* 2006: 70 jaroj post la Popola Fronto
* 2011: fotoj kaj bildoj memore al la 140 jaroj de la Pariza Komunumo

Dum la lastaj jaroj disvolviĝis la kultura parto de la Festo, kun budoj pri teatro, kino, ktp...

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Homara Festo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Artikolo pri esperantista deĵorado dum la Homara Festo en 2009 Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine
**Hoyvík** (dane Højvig) estas komunumo sur insulo Streymoy, Ferooj; fekate ĝi estas norda urboparto de Tórshavn. Ĝi estas la tria plej popolhava komunumo de Ferooj. Administre, ĝi apartenas al distrikto Tórshavn. Ĝi havis ĉ. 3000 loĝantojn en 2006.

Geografio
---------

La komunumo situas norde de la ĉefurbo, sed hodiuax ili jam kunkreskis, tiel ĝi estas traktebla kiel ties urboparto. Dividias ĝin de Tórshavn la valo **Hoydalar** kaj la rojo **Hoydalsá**. Oriente de ĝi situas la 0,8 hektarojn granda insuleto, la **Hoyvíkshólmur**.

Historio
--------

La unua mencio de la loko en dokumento okazis en 1584. La lernejo de la komunumo estis establita en 1977, post tiam oni plurfoje pligrandigis ĝin.

Tie subskribis la 31-an de aŭgusto 2005 la traktaton de Hoyvík la reprezentantoj de Ferooj kaj Islando pri la libera komercado inter la du landoj.

Turismo
-------

En Hoyvík viziteblas la centra konstruaĵo de Nacia Muzeo de Ferooj kaj subĉiela muzeo.

Sporto
------

Futbala temao: FC Hoyvík.

* Hoyvík en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hoyvík en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Hornblenda kristalo (malhelverda) ĉirkaŭ 35 mm longa, kun apatito (blanka).
**Hornblendo** estas kompleksa serio de inosilikataj mineraloj (ferhornblendo – magnezihornblendo). Ĝi ne estas agnoskita kiel mineralo per si mem, sed la nomo estas uzata ĝenerale aŭ kiel kampotermino, por referenci al malhela amfibolo.

La ĝenerala formulo povas esti prezentita kiel (Ca,Na)2–3(Mg,Fe,Al)5(Al,Si)8O22(OH,F)2.

Komponvariaĵoj
--------------

Kelkaj metaloj varias en ekzisto kaj abundo:

* Mangano kaj titanio estas ofte.
* Natrio kaj kalio estas ofte kaj fluoro ofte anstataŭas la hidroksilon en la kristala strukturo.

Fizikaj proprecoj
-----------------

Hornblendo havas durecon de 5–6, specifan graviton de 2.9–3.4 kaj estas tipe opaka verda, verdec-bruna, bruna aŭ nigra.

Notoj
-----

1. ↑  Mindat
2. ↑  Ferrohornblende en Handbook of Mineralogy. Alirita la 1an de novembro 2020.

* Kategorio Hornblendo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 706837
* GND: 4160663-2
 |
**Howard LEVY** (Broklino, 31-a de julio 1951) estas plurinstrumenta usona muzikisto. Klavarludanto kaj virtuoza buŝharmonikisto, li estas konsiderita unu el la plej gravaj kaj radikalaj novigantoj de la buŝharmoniko dum la 20-a jarcento.

En 1988, Levy estis unu el la fondmembroj de *Béla Fleck and the Flecktones*, kun kiu li gajnis la Premion Grammy de 1997 pro Plej Bonkvalita Pop-Instrumenta Kompono per la kanto "The Sinister Minister" kaj en 2012 per "Life in Eleven", apartenanta al la albumo *Rocket Science* (2011). Li laboris kun muzikistoj kiel ekzemple Rabih Abou-Khalil, Paquito D'Rivera, Donald Fagen kaj Paul Simon.

Muzika kariero
--------------

Naskita en Broklino, New York, li ekzameniĝis en la *Manhattan School of Music*, kie li studis pianon kaj orgenon.

* Kategorio Howard Levy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 747460
* GND: 139630627
* LCCN: no98042950
* VIAF: 71581409
* ISNI: 0000 0000 7144 2288
* BNF: 13934310v
* MBA: f6cb7a11-0305-4dcd-8ed1-436ef87a2ead
 |
*Diogenes Searching for an Honest Man*, attributed to Johann Heinrich Wilhelm Tischbein (circa 1780)
**Honesteco** (el la latina *honestas*) indikas la homan kvaliton kapabligantan agadi kaj sincere kaj lojale kaj travideble komuniki surbaze de moralaj principoj universe konsideritaj validaj kaj proponendaj kaj devigaj. Tio kunportas "sin deteni el reproĉindaj agoj rilate la proksimularon, jen senekscepte jen rilate sian kondiĉon, pratikatan profesion kaj medion en kiu oni travivas".  

La honesteco sin kontraŭmetas al la plej komunaj negativaj valoroj en la homaj rilatoj kiel al hipokriteco, al menzogo kaj al sekreto.  

En diversaj kazoj la malhonesteco konturiĝas kiel vera kaj propra krimo jure persekutebla: ekzemple, en la kazoj de korupto kaj malversacio de publika oficisto kaj falsa atesto. La honesteco havas gravegan centrecon en la sociaj rilatoj kaj konstituas la bazon de la fondantajn valorojn de la jurŝtato.

La honesteco fondas ankaŭ la bazon de la religia moralo, se eblas fari tiun distingon: Fakte ne havas sencon serĉi aŭ rilati al Dio pere de malhonesta konscienco aŭ pere de malhonesta pensado. Oni vidu, ekzemple, la Evangeliojn aŭ Koranon. Laŭlonge de jarcentoj, pri tiu virto pritraktis filozofoj, teologoj, moralistoj kaj sociologoj…

Vidu ankaŭ
----------

* Etiko
* Moralo
* Jurnormo
* Imposta fraŭdo
* Korupto
* Indico de perceptata korupto

* Kategorio Honesteco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Honesteco en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
Holio en Uttar Pradesh
Knabino dum Holio
**Holio** (Hindia, होली, holī), populara kiel la festo de koloro, estas fama printempa festo en Barato kaj Nepalo. La festo daŭras du tagojn ekde la plenluna tago inter la mezoj de februaro kaj marto.

La festo signifas la venkon de bono super malbono, la alveno de la ĝoja printempo post la pala vintro, kaj por multaj ĝi estas la gaja tempo por renkonti aliajn, ludi kaj ridi, forgesi kaj pardoni, ripari rompitan rilaton.

La unuan tagon de la festo, precipe en la vespero, homoj bruligas simbolan figuron de diablo, Holika, kaj preĝas, ke ilia interna malbono detruiĝu tiel. En la sekvanta mateno komenciĝas la interesa ludo per koloraĵoj, libera por ĉiuj partoprenantoj, amiko aŭ fremdulo, riĉulo aŭ malriĉulo, viro aŭ virino, infano kaj maljunulo. La petola ludo de la holio kutime okazas en la malfermaj stratoj kaj parkoj, ekster temploj kaj konstruaĵoj. Grupoj kunportas tamburojn kaj aliajn muzikajn instrumentojn, irante de loko al loko, kantante kaj dancante dum la tago.

Kvankam la holio estas tradicia hinduisma festo, nun ĝi iĝis tre fama internacie. Evidente, ke ĝi jam disvastiĝis en pluraj partoj de Eŭropo kaj Nordameriko kiel la printempa festo de amo, petolo kaj frateco.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Holio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Holio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Celebrado de la Holio
***Hollow Fields*** (lit. *kavaj ejoj*) estas vaporpunka, originala Anglalingva mangao verkata de Madeleine Rosca.

Resumo
------

Seven Seas Entertainment eldonas la serion. La serio rakontas pri knabino Lusy Snow kiu akcidente eniĝis lernejon kiu trejnas geknabojn por frenezaj sciencistoj kaj diablaj geniuloj.

La formato estas tiel-nomata "Japana stilo"; oni legas la volumojn dedekstre-maldekstren. Tio estas male ke, en Anglalingvio oni aplikas demaldekstre-dekstren-stilon por komiksojn aŭ eldonas tradukitajn mangaojn kopiante inverse laŭ konvencio de la tradukita lingvo.(Tamen, freŝdate aperis iuj tradukitaj mangaoj eldonataj laŭ originala legad-direkto) La lasta paĝo rimarkigas legantojn ke la legad-direkto estas dedekstre-maldekstren.

Rakontlinio
-----------

9-kaj-duono-jara ordinara knabino Lucy Snow celis eniĝi ordinaran elementan lernejon por junaj sinjorinoj, *Saint Galbat's Akademy* en la vilaĝo Nullsville. Tamen, sur vojo por la lernejo, ŝi perdis sian vojon en arbaro, kaj ŝi atingis kuriozan lernejon *Miss Weaver's Academy*. Kvankam ŝi suspektis la lernejon sed ŝi decidis subskribi kontrakton eniri ĝin pro bona kondiĉo de pensiono kaj senpaga lernopago.

Tamen, ĝi estas lernejo kiu trejnas geknabojn por frenezaj sciencistoj kaj diablaj geniuloj. La instruprogramo inkludas trans-specan korpoparto-transplanton kaj konstruo de murd-roboton. Aldone, la studento kun la plej malbona grado ĉe la semajnfino estas sendata al "detention"; sendado al la ventmuelejo el kiu neniu sendita infano ne revenis ĝis nun.

Premioj
-------

La verkanto Rosca estas unu el kvar premiitoj de Internacia Premio pri Mangao pro ŝia laboro pri Hollow Fields.

Referencoj
----------

1. ↑  SEVEN SEAS ARTIST WINS INTERNATIONAL MANGA AWARD

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hollow Fields en Seven Seas Entertainment Arkivigite je 2007-11-23 per la retarkivo Wayback Machine
**Andrea Gyarmati** [djarmati], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gyarmati Andrea** estas hungara naĝisto, olimpiano, kuracisto. Ŝia patro estis Dezső Gyarmati, ŝia patrino estis Éva Székely, ŝia unua edzo estis Mihály Hesz.

Andrea Gyarmati (maldekstre la dua)
Andrea Gyarmati naskiĝis la 15-an de majo 1954 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Andrea Gyarmati akiris medicinan diplomon en Universitato Semmelweis, baldaŭ fakdiplomon pri infankuracado. Inter 1979-1983 ŝi laboris en infanhospitalo, poste en kliniko, ekde 1989 ŝi estis infankuracisto en kuracejo. Ŝi estis aktiva en la radioj kaj televidoj ekde 1992, kie ŝi parolis pri medicinaj problemoj. Ŝi edziĝis dufoje kaj ŝi naskis solan filon. Ŝi ricevis premiojn inter 1972-2013.

### Sporta kariero

Andrea Gyarmati inter 1959-1975 estis naĝisto en ĉefurbaj sportkluboj. Ŝi estis hungara ĉampiono ekde 1967 28-foje, dum ŝi apartenis al la hungara nacia teamo ekde 1968. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1968 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1972 kun arĝenta kaj bronza medaloj. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 1975.

Fontoj
------

* anglalingva biografio kun foto
* hungarlingva intervjuo kun fotoj
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Andrea Gyarmati en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 806858
 |



* Portalo pri Biografio
Mollaho Falsafi en la detruita centro bahaa de Teherano je 1955
**Hoĝatia** (en persa lingvo: انجمن حجتیه ) ankaŭ **Hoĝatia Madahvia Societo** estas duon-sekreta organizaĵo nepolitika de Irano, kiu estas ĝisoste kontraŭ bahaismo. Ĝin fondis en 1953 predikisto de Maŝhado Ŝejĥo Mahmud Halabi. La Ŝaho Mohamed Reza Pahlavi permesis, ke ĝi daŭrigis sian kontraŭ-bahaan agadon, se ĝi apogis lin. Hoĝatiano mollaho Mohamed Taki Falsafi radioelsende predikis kontraŭ la bahaanoj kaj instigis al pogromoj kaj al detruo de la nacia centro bahaa de Teherano en 1955.

Ĉar ĝi ne plene konsentis kun la teologiaj ideoj de la ajatollaho Ruhollah Ĥomejni (*Ruhollah Khomeini*) pri la reveno de la "Kaŝita Imamo" kaj la Islama Respubliko de Irano, tiu-ĉi persekutis kaj malpermersis ĝin en 1983. Tamen nun la Prezidento de Irano Mahmud Ahmadineĵad ŝajnas esti favora al ĝiaj mesiaj dogmoj.

Eksteraj Ligiloj (angle)
------------------------

* la devoteco de Ahmadineĵad al la "Kaŝita Imamo" rilatas kun sia membreco en la Hoĝatia Mahdavia Societo Arkivigite je 2009-02-22 per la retarkivo Wayback Machine
* artikolo de "Asia Times" Arkivigite je 2007-02-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Historio kaj detaloj kun ligoj al la artikolo de la Enciklopedio Iranica Arkivigite je 2007-03-11 per la retarkivo Wayback Machine
* Hoĝatia Societo revenas Arkivigite je 2007-03-11 per la retarkivo Wayback Machine
* Mesiaj gvidantoj en Irako kaj Irano
* Eks-Vic-Prezidento Abtahi deklaras, ke Hoĝatianoj estis ĵus arestitaj, Julion 2006 Arkivigite je 2007-02-15 per la retarkivo Wayback Machine
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo priskribas la reĝon de la norda regno de Izraelo; pri la profeto, kiu ankaŭ agis en Izraelo, vidu Hoŝea. |

**Hoŝea** - hebree הוֹשֵׁעַ - hôšea' - estis inter la jaroj 731 kaj 722 antaŭ nia erao la reĝo de Izraelo, la norda regno de la judoj. La plej grava fonto por lia regado estas alineo 17 de la 2-a libro de la Reĝoj de la juda Tanaĥo respektive de la kristana Malnova Testamento en la Biblio.

Ne estas tute certe kiel Hoŝea ekregis. Laŭ la biblia registro, li leviĝis kontraŭ sia antaŭulo *Pekah* kaj renversis kaj mortigis lin. Aliflanke, la Asiria reĝo Tiglat-Pilezero la 3-a fanfaronas pri senpovigado de Pekah kaj nomumado de Hoŝea kiel lia posteulo. Ne estas dubo, ke Hoŝea regis en peza dependeco de la Asirianoj. Al la asirianoj la regno Izraelo devis pagi altan tributon. Hoŝea serĉis eviti ĉi tiun malesperan situacion petante aliancon kun Egiptio. Li rifuzis la tributon kaj anstataŭe sendis mesaĝistojn al Egiptio por helpo, sed la helpa alvoko ne portis rezultojn. Anstataŭe, la asirianoj malliberigs Hoŝea'n kaj post tri jaroj da sieĝo konkeris lian ĉefurbon *Samario* (שומרון, Ŝomron). Post tio, la nun senreĝa lando denove leviĝis, tiel ke Sargono la 2-a, kiu dume fariĝis asiria reĝo, sendis soldatojn al Israelo kaj fine subigis la landon. Multnombraj loĝantoj (laŭ asiraj fontoj 27 290) estis deportitaj kaj loĝigitaj ĉe la Eŭfrato, dum rekompence loĝantoj de Babilono, Kurna, Hamao kaj *Sefarvaim* (probable la antikva urbo Sippar) estis alportitaj por setlado. Ee la miksado de tiuj novalportintoj kun la restintaj Izraelidoj laŭdire ekestiis la Samarianoj.

Mankas klareco pri la plua vivo de la kaptita Hoŝea - supozeble li mortis baldaŭ poste en asira kaptiteco.

* Kategorio Hoŝea (reĝo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La viro de Lindow
La **viro de Lindow** (angle: *Lindow man*) estas marĉomumio, kiun malkovris torfofosistoj en 1983 proksime al Manchester, Anglio. La viro mortis verŝajne inter 2 a.K. kaj 119 p.K. en Lindow Moss.

La kranio, la supra korpoparto kaj la kruroj estis savitaj, dum la suba korpoparto estis detruita verŝajne fare de torfa skrapegilo. La restaĵoj nun estas videblaj en bona stato en la Brita Muzeo en Londono.

La kadavro estas interesa pro trifoja murdo (bato de la kranio, sufokigo per ŝnuro, bastonado kaj rompo de la nuko). Esploroj klarigis, ke li razis sin kaj ne laboris tro.

La kadavro estis frost-sekigita kaj tiel konservita.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Homo de Lindow en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2006-12-09 per la retarkivo Wayback Machine
* 

53° 19′ 17″ N 2° 16′ 16″ O﻿ / ﻿53.32139 °N, 2.27111 °O﻿ / 53.32139; 2.27111 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 156780
* GND: 1260376818
* VIAF: 4807165628846442480006
 |
Supra stacio de Funikularo Starý Smokovec-Hrebienok
Montara hotelo Hrebienok
Tatra glacia domo, vintro 2013 (unua glacia domo en meza Europo), aŭtoro František Bálek
**Hrebienok** estas turisma centro de Slovakio kiu troviĝas supre de Starý Smokovec apud Slavkovský štít en alteco 1 285 m.

Historio
--------

Apero de Hrebienok kiel turisma centro lidita kun evoluo de turismo entute en Tatroj en 19-a jarcento. Starý Smokovec, kiu tiutempe ricevis statuson de la banurbo allogis multajn vizitantojn.

Unua konstruaĵo en Hrebienku estas kabano Bilíkova chata, staras nordoriente. En la jaro 1894 estis konstruita komforta vojo. Funikularo Starý Smokovec-Hrebienok aperis en 1908 jaro, en 1928 jaro - hotelo Hrebienok.

Konstruado de aeroj kaj skivojoj komenciĝis en la jaro 1930. En la jaro 1956 aperis unua 750 metrojn longa skilifto poste oni konstruis pli.

Nuna stato
----------

Nuntempe Hrebienok estasgrava ski kaj turisma centro. Ĝi estas komenca punkto de vojo al Malá Studená doliny kaj Veľká Studená doliny, kaj al Slavkovský štít. En teritorio de Hrebienok ekzistas granda slaloma vojo, kiu poste iĝas klasika skideklivo iranta ĝis Starý Smokovec. Ekzistas du skiliftoj 750 m. Sude de hotelo troviĝas ankoraŭ 4 pli malgrandaj.

Kiel atingi
-----------

La plej lomforta vojo estas asfalta de Starý Smokovec, laŭ kiu iras funikularo.
Turismaj vojoj:

* **verda**  de Starý Smokovec, laŭ funikularo ĝis hotelo Hrebienok, de kie daŭriĝas tra Bilíková chata al akvofaloj de Studený potok, kie renkontiĝas kun **flava vojo**  kiu iras de Studený potok al Tatranská Lesna.
* **ruĝa**  (Tatranská magistrála) okcidentdirekte vojo daŭriĝas tra Sliezsky dom, Popradské pleso, Štrbské Pleso eĉ ĝis Okcidentaj Tatroj. Orientdirekte al Obrovský vodopád, Zamkovského chata, Skalnatému plesu ĝis valo Dolina Bielych plies.
* **blua**  de Starý Smokovec tra Slavkovská vyhliadka (monta stacio sur deklivo) tra Štrbavý hrebeň al Slavkovský štít.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hrebienok en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Situo sur turisma mapo
**Arakel el Tabrizo** - Առաքել Դավրիժեցի (1590-aj jaroj - 1670) estis armena historiisto de la 17-a jarcento, naskita en Tabrizo, en la azerbajĝana provinco de safavida Irano.  En 1636 li estis la gardanto de la monaĥejo Hovhannavank, kiun li forlasis por iri al Eĉmiadzin.

Arakel el Tabrizo. Historio de Armenio – Аmsterdamo: Voskan Erevana Presejo, 1669.Arakel pasigis la plej grandan parton de sia vivo en Eĉmiadzin, la monaĥeja fratato al kiu li apartenis. Jen, laŭ li mem, "kreskis kaj trejnis", komencis labori, alvenis en maljuneco, esperante "trovi ripozon". En lia vivo li jam nomiĝis "la Historiisto Arakel" kaj havis reputacion esti tre kompetenta kaj esplora homo. Li verkis la "libron de historioj", unika verko pri la historio de Armenio kaj apudaj landoj kaj popoloj en la 17-a jarcento. Li atestis multajn eventojn kaj priskribis ilin en la libro. Arakel estis la unua armena historiisto, kies verko estis presita. En 1669, la "libro de la historioj" de la Vardapet Arakel de Tabrizo estis publikigita en Amsterdamo kaj Eĉmiadzin kaj estis entombigita, kiel li volis, en la tombejo de la preĝejo sankta Gajane de Eĉmiadzin .

Referencoj
----------

1. ↑  The Status of Religious Minorities in Safavid Iran 1617-61, Vera B. Moreen
2. ↑  Առաքել Դավրիժեցի, Պատմուտյուն, Սովետական Գրող, 1988 (Arakel Davrizhetsi, Patmutyun, 1988, Sovetakan Grokh)

* Kategorio Arakel el Tabrizo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 704411
* LCCN: n92082772
* VIAF: 41038370
* ISNI: 0000 0000 6634 6494
* LIBRIS: 175632
* SUDOC: 101884966
* BNF: 161940109
* BIBSYS: 6043206
 |
La doktorigo *honoris causa* ricevita de Jimmy Wales el la Universitato Maastricht (2015).
**Honoriga gradigo** estas akademia gradigo por kiu universitato (aŭ alia gradiga institucio) ne postulis la kutimajn postulojn, kiel estas enmatrikuligo, ĉeestado, disertacio, kaj aprobo de ekzameno. Ĝi estas konata ankaŭ laŭ la latina esprimo *honoris causa* ("pro honoro") aŭ *ad honorem* ("por honoro"). Tiu gradigo estas tipe doktorigo aŭ, malplej ofte, magistrigo, kaj povas esti atribuita al iu kiu ne havis antaŭan konekton kun la akademia institucio aŭ eĉ ne havis postmezlernejan edukadon.

Tiu gradigo estas ofte havigita kiel maniero honori la kontribuojn de distingita vizitanto al specifa fako aŭ societo ĝenerale.

Ofte oni rekomendas, ke tiaj gradigoj estu listigitaj en kariertabelo kiel premio, kaj ne en la eduka sekcio.

Notoj
-----

1. ↑  "The Honorary Degree". honorarydegrees.wvu.edu. Arkivita el la originalo la 30an de marto 2015.
2. ↑   "Honorary Degrees: A Short History". Brandeis University. Alirita la 13an de aprilo 2019.
3. ↑   "Honorary Degrees".. Arkivita el la originalo je 2017-07-22. Alirita 2019-04-13.

* Kategorio Honoriga gradigo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Huaso en kampo de tritiko en Ĉilio, 1940.
**Huaso** estas kamparano de Ĉilio kaj lerta ĉevalisto, simila al la usona vakero aŭ la meksika *charro*, la gaŭĉo de Argentino, Urugvajo kaj Rio Grande do Sul kaj la aŭstralia *stockman*. Ino de *huaso* estas **huasa**, kvankam la termino **china** [ĈIna] estas multe pli ofte uzata por lia edzino aŭ koramikino, kies vestoj videblas en dancado de *cueca*. Huasoj troviĝas tra tuta Centra kaj Suda Ĉilio kvankam la ŝafbredistoj de Magalana Regiono estas gaŭĉoj. La ĉefa diferenco inter huaso kaj gaŭĉo estas ke huasoj dediĉas sin ankaŭ al agrikulturo same kiel al brutobredado.

*Huasos* (plurale) troviĝas ĝenerale en la centra valo de Ĉilio. Ili rajdas ĉevalojn kaj tipe surkapigas pajlajn ĉapelojn nome *ĉupaja*. Ili vestas ankaŭ ponĉon — nome *manta* aŭ *ĉamanto* (kvankam tio estis origine rezervita al terposedantoj, ĉar ĝi estas multe pli kosta).

Huasoj estas grava parto de la ĉillia folklora kulturo kaj estas ŝlosila parto de paradoj, festoj, ferioj kaj popola muziko. La dancado de *cueca* en kiu la virino estas allogita de la persistema *huaso*, ambaŭ tradicie vestitaj, estas nepra ingredienco de tiaj okazoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Mularski, Jedrek. *Music, Politics, and Nationalism in Latin America: Chile During the Cold War Era*. Amherst: Cambria Press. ISBN 9781604978889.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Huaso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Huaso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Southamerica.cl/Chile/Huasos.htm
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la komunumo Hochfelden en Svislando. Samnoma komunumo ekzistas ankaŭ en Alzaco. |

Pri la komunumo
---------------

**Hochfelden** estas komunumo en la distrikto Bülach, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1796 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 1914 ĝis la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Hochfelden situas en la Zurika Unterlando, okcidente de la distriktĉefurbo Bülach, sudoriente de la komunumo troviĝas la marĉo de Neerach, kiu estas grava naturprotekta zono. Krom la vilaĝo Hochfelden mem al la komunumo ankaŭ apartenas la vilaĝo Wilenhof. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,01 km², de kiuj nur 5,5% estas kovritaj de arbaro. 65% de la teritorio servas por agrikulturo, 11,1% por setlado kaj 6,3% estas trafiksurfaco.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Hochdorf limas en nordo al Glattfelden, en oriento al Bülach, en sudo al Höri, en sudokcidento al Neerach, kaj en nordokcidento al Stadel ĉe Niederglatt.

Trafiko
-------

Hochfelden per poŝtaŭtobusoj estas konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A52 situas du kilometrojn oriente en Bülach.

Historio
--------

Unua skriba mencio de Hochfelden datiĝas el la jaro 886 kiel *Hofelda* en donacdokumento al la preĝejo Aadorf. Dum mezepoko la Monaĥejo Vetingo posedis en Hochfelden muelejon kaj diversajn bienojn, al ĝi apartenis ankaŭ la jurisdikcio, dum la senjoreco apartenis al la Grafoj de Kiburgo. Post la formorto de la Kiburgoj la rajtoj pri Hochfelden fariĝis posedaĵo de la urbo Zuriko. Vetingo ne plu sukcesis validigi sian jurisdikcion, kiu ek de 1442 fakte apartenis al la zurika voktejo *Neuamt*. Per la kreo de la Helveta Respubliko en la jaro 1798 Hochfelden estis atribuita al la tiam kreita distrikto Bülach, kaj ties parto ĝi restis ĝis hodiaŭ.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Martin Illi*: *Hochfelden* en *Historia Leksikono de Svislando* (2007-12-18)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Hochfelden
* Hochfelden en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Kategorio Hochfelden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Bülach |
| --- |
| Bachenbülach • Bassersdorf • **Bülach** • Dietlikon • Eglisau • Embrach • Freienstein-Teufen • Glattfelden • Hochfelden • Höri • Hüntwangen • Kloten • Lufingen • Nürensdorf • Oberembrach • Opfikon-Glattbrugg • Rafz • Rorbas • Wallisellen • Wasterkingen • Wil • Winkel |  |

 |
**Hubert FEREZ** (ferez) (naskiĝis la 15-an de marto 1896 en Voyenne, apud Laon - mortis meze de septembro 1977 en Nico, Francio), estis franca instruisto, unu el la plej viglaj propagandistoj de Esperanto en Francio.

Li starigis kaj prezidis dum 10 jaroj la Orientfrancan Federacion. Loĝante en Strasbourg, li faris sian tutan eblon por komprenigi al la germanlingvuloj la animon kaj kulturon de Francujo, kaj tiamaniere labori por la paco, per interpenetrado de tiuj ambaŭ civilizacioj. Li Kreis la plej gravan Esperantan propagando-gazeton, en granda formato: *La Tribune Espérantiste,* redaktita en franca lingvo (20.000 ekzempleroj). Li laboris por ke en ĉiu nacio stariĝu simila organo nacilingva grandformata. Li kreis la Asocion Groupement Espérantiste de l' Enseignement kaj Les Légions Espérantistes, kaj fondis la organizon de tiuj Asocioj sur nova fundamento: neniam okazas balotoj; estas nur direktantoj, kiuj administras, kaj anoj, kiuj subtenas ilian agadon; neniuj statutoj; neniuj diskutoj.

Li laboris por la fondo de similaj lingvaj gazetoj ankaŭ en aliaj landoj. Multan energion li dediĉis al la proksimigo de germanaj kaj francaj rondoj en Strasburgo, kie li antaŭe vivis. Ferez ankaŭ multe instruis la Internacian Lingvon, i.a. en popol-universitatoj.

Verkoj
------

* *Cours d' Esperanto* (Paris: Association Française des Cheminots Esperantistes, 1958)
* Beethoven, Ludwig van: *Himno al paco* (muziko de Beethoven. Paroloj de Hubert Ferez. (Trad. en Esp. de Lucien Thévenin)

Tradukoj
--------

* Virk, Bernard: *Noel des enfants sages* (paroles de Jean Rioseco. Esperanta trad. de H. Ferez. Musique de Virk)


|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
La rojo **Hochspeyerbach** [hoĥŝpAJerbaĥ] estas ĉirkaŭ 21 km longa orografie maldekstra flankrivero de la Speyerbach en la Palatinata Arbaro, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Nomo
----

La mezepoka nomo estis *Hospira*. Eble la nomo venas de Speyerbach (*Spira*, *Spiraha*).

Alia teorio diras, ke la vorto *Spiraha* venas de la malnovgermana „spiwan" = kraĉi kaj la ĝermana sufikso -aha = (fluanta) akvo. *Spiraha* signifas kraĉita akvo. Do, la fonto donis la nomon al la rivereto."

Rivervojo
---------

La rivereto Hochspeyerbach fontas en la vilaĝo Hochspeyer proksime al la naĝejo. la rojo etis barita en antaŭaj tempoj. Tiu fontolageto nur estas biotopo. Post la trafluo de la trajnlinio Ludwigsbahn–Alsenztalbahn alfluas ĝin de maldekstre la Fischbach. post kelkaj kilometroj ĝi enfluas la baraĵlageton Franzosenwoog. Ĉe la vilaĝkomenco de Frankenstein enfluas de maldekstre la Glasbach. En la vilaĝola rojo turniĝas ak sudoriento direkte al Neustadt ĉe la Vinstrato. Kelkaj kilometrojn malantaŭ Frankenstein alfluas ĝin la rojo Leinbach. Pote ĝi trafluas la komunumoj Weidenthal kaj Neidenfels, antaŭ ĝi inter Frankeneck kaj Lambrecht de maldekstre en la riveron Speyerbach.

Specialaĵoj
-----------

La Hochspeyerbach nenie havas ankoraŭ naturan fluejon. tuj post la fontoĝi fluas en tubo inclusive, poste tra Hochspeyer en kanalo. Ankaŭ en la aliaj lokoj ĝi fluas en tuboj aŭ kanaloj. De la alfluejo de la Fischbach ĝi estis uzata por flosi lignon. Tial la riverbordo jam frue estis glatigita kaj malkurbigita. Tiam oni uzis lignoplektaĵon kaj ekde la 19a jarcento ŝtonojn. Ankaŭ la riveretfundo estas papavimita.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hochspeyerbach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Lauf und Einzugsgebiet des Hochspeyerbach auf dem Online-Kartenserver *Landesinformationssystem des Naturschutzverwaltung Rheinland-Pfalz* (LANIS)
* Speyerbach.info

Referencoj
----------

1. ↑  Wilhelm Ludt: *Hochspeyer – Die Geschichte eines Dorfes*, S. 18 f.
2. ↑  Martin Grund, Dr. Heinz Schimpf  Die besondere Geschichte des Speyerbaches 2008-03-31
Koordinatoj: 48° 52′ 58.48″ N 2° 7′ 51.19″ O﻿ / ﻿48.8829111 °N, 2.1308861 °O﻿ / 48.8829111; 2.1308861 (mapo)

La **Hospitalo de Le Vésinet** (france: **hôpital du Vésinet**), antaŭa imperia azilejo, situas en Le Vésinet en departemento Yvelines, Francio. Ĝi estis konstruita dum la Dua Imperio de arĥitekto Eugène Laval por utili kiel azilejo al resaniĝantaj laboristinoj.

Ĝi ankoraŭ utilas kiel hospitala centro kaj entenas interalie centron de reedukado kaj servon de longdaŭra restado.

Tiu hospitalo estas la okcident-pariza ekvivalento de nacia hospitalo de Saint-Maurice en departemento Val-de-Marne.

En tiu hospitalo estis hospitaligita germana generalo Erwin Rommel post mitralpafado al lia aŭto en julio 1944.

Ĝi estis parte enskribita kiel Monumento historia la 5-an de decembro 1997.

Referencoj
----------

1. ↑   Slipo n°PA78000007. datumbazo Mérimée, franca ministerio pri kulturo.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Medicino |

* Hospitalo Le Vésinet

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Hôpital du Vésinet en la franca Vikipedio.*
**Hochstraß,** hungare **Kisostoros** [kiŝoŝtoroŝ] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Lockenhaus.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro:
* Telefonprefikso: 02616
* Poŝtkodo: 7442
* Aŭtokodo: OP
* 47° 25′ 45″ N 16° 24′ 15″ O﻿ / ﻿47.42917 °N, 16.40417 °O﻿ / 47.42917; 16.40417 (mapo)Koordinatoj: 47° 25′ 45″ N 16° 24′ 15″ O﻿ / ﻿47.42917 °N, 16.40417 °O﻿ / 47.42917; 16.40417 (mapo)

Situo
-----

Hochstraß situas sur ebenaĵo kaj troviĝas de Lockenhaus 2, Kőszeg je 11 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1326 en formo *"Poss. Hostraaz"*. Tiam la kampoj apartenis al familio Vági. En 1910 vivis tie 327 homoj, (germanoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1921 Kisostoros apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio).

Vidindaĵoj
----------

* Kategorio Hochstraß en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)