recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Kamill Fittler,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fittler Kamill** estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto.

Kamill Fittler  naskiĝis la 30-an de oktobro 1853 en Tata (Hungario), li mortis la 27-an de junio 1910 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Kamill Fittler frekventis mezlernejojn en sia naskiĝurbo, Buda, fine en Vieno. Li akiris arkitektan diplomon en Zuriko en 1874. Hejmenveninta li faris la kutiman ekzercadon apud Adolf Feszty, poste li plulernis en Vieno en 1876 de Viktor Rumpelmayer, inter 1876 — 1883 en Parizo. Li laboris en firmaoj de József Kauser en 1884, de Győző Czigler inter 1885— 1887. Li havis postenon ekde 1888 en la Hungara Muzeo pri Metia Arto, inter 1896-1910 li estis rektoro de la Industriarta Altlernejo. Ekde 1897 li redaktis industriartan revuon, sed li kontribuis ankaŭ en aliaj gazetoj. Li ricevis plurajn hungarajn premiojn, eĉ la francan Honoran legion.

Elektitaj arkitektaj planoj
---------------------------

* Ŝparkaso (Szekszárd)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Kamill Fittler en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 621326
 |
Monda heredaĵo de UNESKO



Monda heredaĵo de UNESKO

La **Kaverno Covalanas** [kobalanas] (hispane *Cueva de Covalanas*) estas kaverno kun prahomaj pentraĵoj, en municipo Ramales de la Victoria (Kantabrio, norda Hispanio).
Agnoskite de Unesko kiel Monda Heredaĵo ekde 2008, ĝi estas parto de la lokaro je nomo «Kaverno Altamira kaj paleolitika kaverna arto de norda Hispanio». Ĝi situas en alta rokaĵo, 2 kilometrojn for de la vilaĝo.

Samkiel aliajn kavernojn en tiu areo, ĝin malkovris Hermilio Alcalde del Río kaj Lorenzo Sierra en 1903. Ĝi ne estis hazarda malkovro: post famiĝo de la pentraĵoj de la kaverno Altamira, oni serĉadis plurajn en aliaj kavernoj de Kantabrio. Verkite de Alcalde del Río, aperis en 1906 la unuaj raportoj pri la kaverno. Poste, en 1911, aprris novaj raportoj, verkite de ambaŭ malkovrintoj kaj Henri Breuil. La kaverno tuj iĝis tre fama kaj en 1924 ĝi iĝis Nacia Monumento en Hispanio. Fakuloj de la Universitato de Kantabrio plu esploras ĝin.

Kopio de pario kun cervinoj (Prahistoria Parko de Teverga).
En la enirejo estas granda rokŝirmejo. De tie naskiĝas du paralelaj galerioj. Tiu dekstra havas la prahistoriajn artaĵojn, kiuj famigis la kavernon. De geologia kaj speleologia vidpunkto ĝi ne estas interesa kaverna formaĵo. En la dekstra galerio estas granda nombro da ruĝkoloraj pentraĵoj. Inter ili abundas cervinoj de diversaj grandecoj. Ili rigardas eksteren kaj maleksteren de la kaverno. Oni pentris figurojn per tujapudaj punktoj. Krom 20 cervinoj, ankaŭ estas ĉevalo, uro, boaco kaj neidentigitaj besto-partoj, kiel kapo aŭ dorso, kies signifon oni ne konas.

En diversaj esploroj de la teraj tavoloj de la plafono oni malkovris neniun restaĵon, kiu indikas loĝadon en la kaverno. Tial oni supozas, ke la kavernon oni uzis plej eble kiel sanktejon.

La kaverno situas en alta parto de rokaĵo.
La kaverno estas vizitebla kun gvidisto grupe de maksimume sep homoj. Proksime de la kaverno estas parkejo. De la parkejo, post 15-minuta superira marŝo, oni atingas akceptejon por vizitantoj kaj la kavernon mem.

* Kategorio Kaverno Covalanas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Brita registaro**, en angla *Government of the United Kingdom*, formale referencata kiel *Her Majesty's Government*, estas la centra registaro de la Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Nord-Irlando. Ĝi estas ankaŭ ofte referencata simple kiel *UK Government* aŭ *British Government* (Brita Registaro).

La registaro estas estrita de la Ĉefministro, kiu elektas la ceterajn ministrojn. La Ĉefministro kaj la aliaj ĉefaj ministroj apartenas al la suprema decida komitato, konata kiel la Kabineto. La registaraj ministroj estas ĉiuj membroj de la Parlamento, kaj estas respondecaj antaŭ ĝi. La registaro estas dependa el la Parlamento por fari unuarangajn urĝajn leĝojn, kaj ekde la leĝo *Fixed-terms Parliaments Act* de 2011, la ĝeneralaj balotadoj okazas ĉiun kvinan jaron por elekti novan Ĉambron de Komunuloj, se ne okazas sukcesa mocio de demisio en la registaro aŭ dutriona voĉdonado por neantaŭvidita elekto (kiel okazis en 2017) en la Ĉambro de Komunuloj, en kiu okazo, devus okazi pli tuja elekto. Post baloto, la monarko (nune la reĝino Elizabeto la 2-a) elektas ĉefministro la estro de la partio kiu plej verŝajne tenos la fidon de la Ĉambro de Komunuloj, kutime ĉar tiu posedos la majoritaton de Parlamentanoj.

Ministroj kaj ministerioj
-------------------------

* Brita Ministro de Enlandaj Aferoj
* Brita Oficejo pri Eksterlandaj Aferoj

Servoj
------

* Brita Departemento pri Internacia Disvolviĝo

Notoj
-----

1. ↑  Her Majesty's Government Retrieved  Alirita la 29an de Septembro 2018.
2. ↑  [webarchive.nationalarchives.gov.uk/20121015000000/ Arkivigite je 2012-10-15 per la retarkivo UK Government Web Archive Overview of the UK system of government : Directgov – Government, citizens and rights.] Arkivita en retejo direct.gov.uk. Alirita la 29an de Septembro 2018.
3. ↑  Overview of the UK system of government : Directgov – Government, citizens and rights. Arkivita en retejo direct.gov.uk.  Alirita la 6an de Oktobro 2018.
4. ↑   Legislation. UK Parliament (2013). Alirita 27a de Januaro 2013.
5. ↑  House of Commons – Justice Committee – Written Evidence Arkivigite je 2020-12-01 per la retarkivo Wayback Machine. Publications.parliament.uk. Alirita la 19an de Oktobro 2010.

* Kategorio Brita registaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 619817
* LCCN: no2017123090
* VIAF: 124906873
* ISNI: 0000 0004 1782 6335
 |
*Sarsuela de peix*
La kataluna kuirarto komenciĝas el la baza trilogio de tritiko, olivo kaj vino riĉigita de kontribuaĵoj de la Orienta kaj la Nova Mondo, kun tradicio bazita ne nur sur ĉiutaga praktiko sed ankaŭ sur la teoria tradicio kiu reirus ĝis la mezepokaj tempoj. Efektive, la unua receptaro estas la *Llibre de Sent Soví* (1324), kiu kompilas pli ol du cent receptoj. Ĉi tiu kuirarta manuskripto, unu el la plej malnovaj en Eŭropo, estas pruvo ke jam en tiuj tempoj, Katalunio ĝuis kuirarton tre rafinitan kaj plena je nuancoj. Hodiaŭ, la kataluna kuirarto estas rigardata tra la tuta mondo pro la granda dozo da novigado per kiu ĝi atingis resti ĝisdatigita sen perdi la identecon de tiom multe da jaroj de tradicio.

Resume, ni povas dividi ĝin en monta kaj landinterna kuirarto –kie elstaras la viando, la laktaĵoj kaj la produktoj de la arbaro, de la ĝardeno kaj de la kralo– , la marista kuirarto –kie la fiŝo ludas la ĉefa parto kaj estas akompanata de rizo, nudeloj aŭ terpomoj– kaj la burĝa kuirarto de la urboj kiu reellaboras tradiciajn pladojn kaj adaptas el la internacia kuirarto.

Ajlolea saŭco
Inter ĝiaj bazaj ingrediencoj, ĉefrolo estas ludita de legomoj, –cepo, ajlo kaj tomato (bazo de fritmiksaĵo), kapsiko kaj melongeno– kaj guŝoj –faboj, pizoj, fazeoloj kaj kikeroj. Fruktoj estas manĝata ne nur kiel deserto sed estas ankaŭ oni servas kun rostita viando kaj kortobirdoj. Sekigitaj fruktoj, migdaloj kaj aveloj estas almetataj ankaŭ, solaj aŭ pistitaj, al la viandaj kaj fiŝaj pladoj. *Allioli* (ajla majonezo) kaj *romesco* (spica saŭco por fiŝo) estas du aliaj apartaj saŭcoj.

*Pa amb tomàquet*
Inter la spicoj, elstaras la cinamo kaj la safrano, kaj kiel kondimento la aromaj herboj: laŭro, timiano, petroselo, ktp. Cetere, pladoj faritaj el malsamaj specoj de fungoj estas tre tradiciaj. Kolbasoj estas aparta afero, kaj pro ĝia unikeco, necesas mencii la *pa amb tomàquet* –tranĉaĵo de kamparana panbulo frotita de tomata pulpo kaj kondimentita de olivoleo kaj salo.

*Coca de Sant Joan*
Dolĉaĵoj kaj kukoj akompanas la manĝoj kaj montras variado kiu estas rilata al la ĉiujaraj liturgiaj ritoj: *torrons* (nugato) kaj *neules* (oblato) en Kristnasko, *mones de Pasqua* (Paskaj kukoj), *crema de Sant Josep* (kremo), *coques de Sant Joan* (plata kuko), *panellets de Tots Sants* (malgrandaj, rondaj kuketoj faritaj el marcipano en Ĉiuj Sanktuloj).

La vinoj –jam famaj en la Romiaj tempoj– , spertis plibonigon je la finaj jardekoj pro la enkonduko de novaj vitoj kaj vinellaboraj teknikoj. Ili estas protektitaj de naŭ atestoj de origino. *Cava* (ŝaŭmvino), produktata dum pli ol jarcento sekvante la franca ĉampana metodo, precipe ĉe la Penedès regiono, estas eksportata tra la tuta mondo.

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Nutrado kaj gastronomio |

* Robert de Nola

* Kategorio Kataluna kuirarto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kamilla Hollay** [holai] aŭ ĉefe en Germanio **Camilla von Hollay,** laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo  **Hollay Kamilla Borbála** estis hungara aktoro. Ŝia edzo estis Jenő Szatmári.

Kamilla Hollay naskiĝis la 7-an de novembro 1894 en Budapeŝto (aliaj naskiĝdatoj estas eraraj!), ŝi mortis la 9-an de februaro 1967 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Kamilla Hollay maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris aktoran diplomon en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Székesfehérvár, sed iom poste Jenő Illés allogis ŝin al la filma industrio. Estis ŝi, kiu havis jam jaran kontrakton kun la filma produktejo, tial oni aprezas ŝin la unua hungara filma aktorino. Post la 1-a mondmilito ŝi estis aktoro (ankaŭ teatra) en Berlino. En 1933 ŝi hejmenvenis jam malaktiva kiel aktoro, sed aktiva kiel libretisto. En 1953 ŝi estis deklarita "malamiko de la popolo" kaj ŝi estis deportita al Hajdúnánás, sed post jaro (ja mortis Stalino) ŝi revenis kaj vivis en maljunulejo. Ŝi edziniĝis en 1924.

Ŝiaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* *János vitéz* (1916) - (Iluska (ina ĉefrolo)
* *Tatárjárás* (1917) - Treszka Lohonyay
* *Szép Ilonka* (1922)
* *Felesleges emberek* (1926)
* *Waterloo* (1929)
* *Tingel-Tangel* (1930)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 259-a paĝo)

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio Kamilla Hollay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 735917
* GND: 1061701883
* VIAF: 312620345
 |



* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Filmo
Monda heredaĵo de UNESKO

Ordon-bastono trovita en la kaverno El Pendo.
La **kaverno El Pendo** estas kaverno kun prahomaj pentraĵoj en la municipo Camargo, en Kantabrio (norda Hispanio). Agnoskite de Unesko kiel Monda Heredaĵo ekde 2008, ĝi estas parto de la lokaro je nomo «Kaverno Altamira kaj paleolitika kaverna arto de norda Hispanio». Ĝi estas unu el la plej elstaraj arkeologiaj lokoj por esploro de la Iberia arto dum Paleolitiko.

Ĝi estis malkovrita de Marcelino Sanz de Sautuola en 1878 kaj ĝi estis plurfoje arkeologie esplorita. En 1907 Alcalde del Río malkovris en profundo de la kaverno kelkajn gravuraĵojn, kiujn oni ofte konsideras faritaj dum frua Magdalenio. Tiuj pentraĵoj reprezentis birdon kaj iaspecan ĉevalon. La arkeologiaj esploroj de Jesús Caballo eltrovis unu el la plej bonaj aroj de prahistoriaj objektoj en Iberio, inter ili, famiĝinta ordonbastono. Dum la 1950-aj jaroj, la kaverno estis plu esplorita de la profesoro Martínez Santaolla kaj ĝi estis esplorsidejo de la 2-a internacia kurso de kampa arkeologio dum somero de 1955.

Inter la jaroj 1994 kaj 2000 la arkeologiistoj Ramón Montes kaj Juan Sanguino ree ekesploris la plej malnovan tavolon de la kaverna grundo (Meza Paleolitiko). En aŭgusto 1997 ili hazarde malkovris grupon de prahomaj pentraĵoj en kvazaŭ friso, kiuj datiĝas je antaŭ 20 000 jaroj kaj ne estis viditaj de aliaj esploristoj pro sura malpuraĵo. Ili estas plejparte inaj cervoj, sed ankaŭ estas ĉevalo kaj ŝajnaj bovo kaj kapro, kune de ceteraj simboloj. Ili estis pentritaj per fera oksido.

La kaverno estas vizitebla dum la tuta jaro.

Referencoj
----------

1. ↑   Cave of Altamira and Paleolithic Cave Art of Northern Spain (angle). UNESCO Culture Sector. Alirita 17-02-2013.
2. ↑   (2001) *La cueva del El Pendo : actuaciones arqueológicas 1994-2000*. Cantabria (Comunidad Autónoma), Consejería de Cultura, Educación y Deporte. ISBN 84-87616-54-2.

* Kategorio Kaverno El Pendo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **kataluna mansigna lingvo** estas gestolingvo uzata de 32 000 homoj en Katalunio.
Ekzistas pli ol 7 000 surdaj uzantoj kaj pli ol 25 000 nesurdaj (familianoj, instruistoj, interpretistoj, studentoj, ktp).

Rilatoj kun aliaj lingvoj
-------------------------

Kiel okazas kun la plimulto de mansignaj lingvoj, la kataluna signolingvo havas neniun parencorilaton kun la lingvoj parolataj en sia sama teritorio. Pri ĝia simileco kun aliaj signolingvoj oni taksas je ĉ. 50 % la interkompreneblon kun la valencia kaj hispana signolingvoj.

Jura agnosko
------------

La kataluna juro agnoskis la katalunan mansignan lingvon en 1994 per neleĝa parlamenta iniciato por disvastigi ĝiajn uzadon kaj instruadon. Ĝia uzado ne plu limiĝas al la neformala komunikado, sed ĝi enkondukiĝis en sferojn, kie ĝi estis flankenlasita aŭ forestis, kiel en edukadon, amaskomunikilojn kaj la publikan administracion. La Statuto de aŭtonomio de Katalunio de 2005 specife protektas ĝin kaj deklaras en la artikolo 50.6: "La publikaj potencoj devas garantii la uzadon de la kataluna signolingvo kaj la kondiĉojn permesantajn atingi la egalecon de la surduloj elektantaj tiun lingvon, kiu devas esti instruata, protektata kaj respektata".

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kataluna signolingvo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Wikisign, vikia vortaro pri la kataluna gestolingvo (LSC)
* "Mira què dic" ("Vidu kion mi diras"), *vortareto de la kataluna signolingvo* Arkivigite je 2015-11-28 per la retarkivo Wayback Machine

Lernolibro
----------

* *Aprenem LSC!: Manual per a l'ensenyament-aprenentatge de la Llengua de Signes Catalana*. Barcelono: Illescat, 2002. 2 volumoj + 2 kasedoj.
**Kaverno Son Doong** (vjetname: Hang Sơn Đoòng, signifanta Montara rivera groto) estas kaverno en la Nacia Parko Phong Nha-Ke Bang, distrikto Bo Trach, provinco Quang Binh, Vjetnamio. La kaverno situas proksime al la Laosa-Vjetnama limo. Ĝi havas interne larĝan rapid-fluan subteran riveron.

La kavernon malkovris loka persono, nome Hồ-Khanh en 1991. La lokan junulon timigis la kaverno pro la fajfanta sono de ĝia subgrunda rivero. Fakte, ĝi estis nekonata por la publiko ĝis 2009, kiam grupo de britaj sciencistoj de la British Cave Research Association – gvidata de Howard Limbert – kondukis esplorvojaĝon al Phong Nha-Ke Bang de la 10-a ĝis la 14-a de aprilo de 2009. Laŭ Limbert, tiu kaverno estas kvinoble pli granda ol Kaverno Phong Nha, pli frue konsiderita la plej granda kaverno en Vjetnamio. La plej granda ĉambro de Son Doong longas 5 kilometrojn, atingante larĝon de 150 m kaj alton de 200 metroj. Per tiuj dimensioj, Son Doong superas la Kavernon Briton en Malajzio kaj tiel ĝi estas la **plej granda kaverno de la mondo**.

* Kategorio Kaverno Son Doong en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **kataluna nacia teamo de futbalo** - katalune *Selecció Catalana de Futbol* - naskiĝis en 1904, kaj havis sian unuan internacian matĉon en 1912 kontraŭ la franca nacia teamo de futbalo.

Kvankam la katalunoj estas nacio, la lando Katalunio ja ne estas suverena ŝtato, sed dividata inter la ŝtatoj Hispanio sude kaj Francio norde: Tial la internaciaj konfederacioj UEFA kaj FIFA ne agnoskas la Federacion Katalunan de Futbalo kiel membro kaj sekve la kataluna teamo ne rajtas partopreni en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado kaj la Futbala Mondpokalo. La katalunaj futbalistoj do vole-nevole devas integriĝi grandparte en la hispanan, malgrandparte en la francan naciajn teamojn, se ili volas partopreni tiujn turnirojn. Ili faras tion sukcese: Rimarkeblas ke signifa parto de la hispana nacia teamo de futbalo, sukcesa ekzemple en la Futbala Mondpokalo 2010, fakte estas katalunoj.

en matĉo kontraŭ la eŭska nacia teamo de futbalo en 2006

* Kategorio Kataluna nacia teamo de futbalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Osprey** (angle *Osprey Publishing*) estas anglalingva eldonejo kiu eldonas librojn pri milita historio. Ĝis nun, pli ol 2 300 verkaĵoj estis publikigitaj en ĉi tiu eldonaĵo, ĉiuj traktantaj batalojn, militojn aŭ armeunuojn. La libroj havas ilustraĵojn, fotojn kaj mapojn.

Osprey estis establita en 1960 kaj ĝia origina misio estis eldoni mallongajn verkaĵojn pri ĉasaviadiloj. La unua libro estis nomita "North American P-51D Mustang in USAAF - USAF Service", kaj pli da verkaĵoj sekvis. La eldonejo publikigis verkaĵojn traktantajn batalunuojn. La unua verkaĵo en ĉi tiu serio nomiĝas "Men-at-Arms" (Viroj-ĉe-Armiloj).

La 22-an de decembro 2014, la firmao estis vendita al Bloomsbury Publishing .

Referencoj
----------

1. ↑  Osprey Group bought by Bloomsbury Arkivigite je 2022-05-09 per la retarkivo Wayback Machine. 22 December 2014. ospreypublishing.com

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo of Osprey Publishing


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 828329
* GND: 1147417911
* LCCN: n2003038727
* VIAF: 153804673
* ISNI: 0000 0001 0300 8081
 |
La **Preĝejo Sankta Marteno** (slovake: *Katedrála svätého Martina*, hungare: *Szent Márton-dóm*) estas romkatolika katedralo en Slovakio, en la ĉefurbo Bratislavo, en la urbocentro ĉe Danubo. La hungaroj uzis ĝin kiel **kronadan preĝejon** por la reĝoj; ĝia patrono estas Marteno de Tours.

Historio
--------

La unua preĝejo en tiu loko konstruiĝis en 1204, kiel kirko en romanika stilo. Inter 1311-1314 ĝi estis pligrandigita laŭ gotika stilo. Matiaso la 1-a denove pligrandigis la preĝejon inter 1467-1487. Supozeble tiam malaperis la origina romanika kirko. Post la sekvaj jarcentoj la preĝejo ofte iomete trakonstruiĝis. Inter 1563-1830 tie oni kronadis 11 hungarajn reĝojn kaj 8 hungarajn reĝinojn. Ili estis Habsburgoj, sed li akceptis ankaŭ la hungaran kronon.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo havas 3 navojn kaj super la enirejo sveltan turon. Interne la plej menciinda skulptaĵo estas videbla pri Marteno de Tours de 1734.
Flankokapeloj estas:

* Sankta Johano la almozulo de 1732
* Sankta Anna
* Sankta Jozefo de 1204
* por la ĉeĥa reĝino de 1204

Kronadoj
--------

La jenaj reĝoj ricevis solene la hungaran kronon (la listo havas ankaŭ la reĝinojn):

* Maksimiliano la 2-a (Sankta Romia Imperio) (1563)
	+ reĝino en:Maria of Austria, Holy Roman Empress (1563)
* Rudolfo la 2-a (Sankta Romia Imperio) (1572)
* Matiaso (Sankta Romia Imperio) (1608)
	+ reĝino en:Anna of Tyrol (1613)
* Ferdinando la 2-a (Sankta Romia Imperio) (1618)
	+ reĝino en:Eleonora Gonzaga (1598–1655) (1622)
	+ reĝino en:Maria Anna of Spain (1638)
* Ferdinando la 4-a (Sankta Romia Imperio) (1647)
	+ en:Eleonora Gonzaga (1630–1686) (1655)
* Leopoldo la 1-a (Sankta Romia Imperio) (1655)
* Jozefo la 1-a (Sankta Romia Imperio) (1687)
* Karolo la 6-a (Sankta Romia Imperio) (1712)
	+ reĝino en:Elisabeth Christine of Brunswick-Wolfenbuttel (1714)
* Maria Tereza de Aŭstrio (1741)
* Leopoldo la 2-a (Sankta Romia Imperio) (1790)
	+ reĝino en:Maria Ludovika of Austria-Este (1808)
	+ reĝino en:Caroline Augusta of Bavaria (1825)
* Ferdinando la 1-a (Aŭstrio) (1830)

Mortintoj
---------

En la kripto estas entombigitaj primaso de Hungarujo Christian August de Sachsen-Zeitz, hungara ĉefepiskopo György Széchényi, hungara episkopo János Volkra kaj kroata banuso Ivan III Drašković.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

Katedralo de Marteno de ToursKronado de Maria Tereza de Aŭstrio, 1741
Skulptaĵo pri Marteno de Tours
Absido de la katedralo
Aerfoto pri la katedralo
Flankokapelo
Fenestroj de la katedralo
  


* Kategorio Katedralo Marteno de Tours (Bratislavo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Uĵhorodo en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

**Kamjanicja,** ukraine **Кам'яниця,** hungare **Ókemence** estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo.

* 48° 41′ 36″ N 22° 24′ 22″ O﻿ / ﻿48.69333 °N, 22.40611 °O﻿ / 48.69333; 22.40611 (mapo)Koordinatoj: 48° 41′ 36″ N 22° 24′ 22″ O﻿ / ﻿48.69333 °N, 22.40611 °O﻿ / 48.69333; 22.40611 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 1880
* Poŝtkodo: 89411
* Telefonprefikso:

Situo
-----

Kamjanicja situas en valo laŭ dekstra bordo de Uĵ, laŭ ĉefvojo kaj fervojo al Uĵhorodo.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1451 laŭ tiama hungara ortografio *"Kemencze"*. Ĝis Traktato de Trianon la Nagygajdos apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Kamjanicja apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 1956 János Kádár tie organizadis la kontraŭrevolucion al Hungario.

Vidindaĵoj
----------
**Katav-Ivanovsk** (ruse *Катав-Ивановск*) estas urbo en Ĉelabinska provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 75424.

La urbo estis fondita en jaro 1757.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1939.

La interurba telefona kodo estas 35147, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 54° 45′ N 58° 12′ O﻿ / ﻿54.750 °N, 58.200 °O﻿ / 54.750; 58.200 (mapo)Koordinatoj: 54° 45′ N 58° 12′ O﻿ / ﻿54.750 °N, 58.200 °O﻿ / 54.750; 58.200 (mapo).

La urbo estas sur okcidenta deklivo de suda Uralo, ĉe rivero Katav (Катав) (kiu demaldekstre enenfluas en riveron Jurjuzanj (Юрюзань)).

La urbo estis fondita kiel loĝejo dum konstruado de ferproduktanta uzino ĉe rivero Katav.

En jaro 1959 la urbo havis 20,6 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 20,2 mil loĝantojn.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Kazimierz Aleksander SABBAT** (naskiĝis la 27-an de februaro 1913 en Bieliny Kapitulne, proksime al Kielce, mortis la 19-an de julio 1989 en Londono) – pola juristo, elmigrinta aktivisto, ĉefministro kaj prezidento de Pollando en Ekzilo.

Naskiĝis en Bieliny Kapitulne ĉe la piedoj de Łysa Góra (Kalva Monto). Estis filo de Ignacy (orgenisto) kaj Franciszka Wiącek. Mezlernejon finis en Mielec kaj jurosciencon ĉe Varsovia Universitato en 1939. Estis skolto intermilite kaj dum sia elmigra periodo. Mallonge servis en milita ŝiparo kaj poste en la brigado de generalo Stanisław Maczek, kun kiu atingis Brition. Vundita dum militservo. Fine de la 2-a mondmilito laboris kiel sekciestro pri junularo ĉe Ĝenerala Stabo.

En 1948 fariĝis rezerva oficiro kaj establis propran entreprenon pri plastaĵoj. En 1949 edziĝis al Anna Sulikówna, la filino de generalo Nikodem Sulik-Sarnowski. Ili havis tri filinojn kaj filon. Ekstersalajre laboris por skoltismo kaj en Asocio de Polaj Militintoj. Gvidis fiskon en Ekzekutivo de Nacia Unuiĝo. De 1967 ĝis 1972 estis prezidanto de tiu organo, al kiu membriĝis en 1954. En la jaroj 1976-1986 estis la ĉefministro de la registaro de Pola Respubliko en Ekzilo. Poste ekplenumis oficon de la Prezidento de Pola Respubliko en Ekzilo (1986-1989), iĝante pro la posteno kavaliro de la Ordeno de Blanka Aglo. Strebis kunigi politikajn centrojn de enmigrintaro.

Kunkreinto (1949) kaj prezidanto (1960-86) de Sendependa Socia Grupo; de 1973 membro de la Nacia Konsilantaro. En 1976 iniciatis Fonduson de Helpo al Laboristoj; en 1979 prezidanto de la Land-Helpa Fonduso.

Mortis subite en Londono la tagon de la elekto, fare de kontrakta sejmo en Varsovio, de generalo Wojciech Jaruzelski al la posteno de prezidento de Pollando. Lia sekvanto fariĝis, dekrete de prezidentaj sekvigoj, Ryszard Kaczorowski – tiutempa ministro pri enlandaj aferoj en la kabineto de profesoro Edward Szczepanik. La tombo de la prezidento troviĝas en tombaro Gunnersbury en Londono.

Vidu ankaŭ
----------

* Prezidanto de Pollando
* Listo de prezidantoj de Pollando

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kazimierz Sabbat en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Skoltisma agado Arkivigite je 2009-02-18 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 328978
* GND: 106577379X
* LCCN: no2010186908
* VIAF: 101920454
* ISNI: 0000 0001 1001 3057
* NKC: js20191058766
 |
**Katedralo Elizabeto de Hungario** estas impona romkatolika konstruaĵo en Slovakio, en urbo Košice.

Historio
--------

En la tiutempa hungara urbo Kassa estis konstruita simpla kirko en la 1250-aj jaroj, kiu estis pilgrimejo. En la 14-a jarcento ĝi ruiniĝis pro incendio, tial la kirko estis malkonstruita. Baldaŭe oni konstruis pli novan preĝejon, en 1420 jam estis preta baziliko kun 5 navoj. Dum la baldaŭa historio ĝi ofte suferis pro incendioj (ekzemple en 1566) kaj inundoj. En 1461 turo kun reĝa balkono, post 6 jaroj 2 flankokapeloj, en 1496 plia turo konstruiĝis.

Inter 1604-1687 anstataŭ la katolikoj luteranoj profitis la konstruaĵon. Inter 1857-1863 la kirko renoviĝis. En 1804 ĝi ricevis la rangon katedralo. Inter 1877-1896 Imre Steindl trakonstruis la katedralon. Tiam konstruiĝis kriptoj, kien oni metis restaĵojn de Francisko Rákóczi la 2-a, Helena Zrínyi, Antal Esterházy, Nikolao Bercsényi en 1906. Depost Traktato de Trianon la katedralo apartenis al Ĉeĥoslovakio, nun al Slovakio. La lasta renoviĝo okazis en 2013.

Konstruaĵo
----------

Suda parto de la katedralo
La katedralo situas sola en mezo de la urbo. La ĉefenirejo troviĝas en mezo de la fasado, kie ankaŭ 2 turoj altiĝas. Super la ĉefenirejo estas videbla skulptaĵo pri Elizabeto de Hungario kaj blazono de la urbo. Estas alia pordo en la norda flanko de la katedralo, kiu estas konata „ora pordo". Ankaŭ tie estas videbla statuo pri Elizabeto de Hungario, krome pri Stefano la 1-a (Hungario), Ladislao la 1-a (Hungario), Emeriko de Hungario, fine diversaj reliefoj.
Dum la frua historio apud la kirko tombejo etendiĝis, tial en la suda parto de la konstruaĵo alia pordo funkciis. La fera pordo estis farita en 1904. Ankaŭ tie estas statuo pri Elizabeto de Hungario, krome Konstantino la 1-a de la Romia Imperio, Francisco Xavier, Aŭgusteno de Hipono, fine plej supre Matiaso la 1-a (Hungario).

Aliaj bildoj pri la katedraloKatedralo Elizabeto de HungarioFundamenta skizo de la katedraloLa ĉefaltaroReliefo en la katedraloNorda enirejo de la katedraloInterno de la katedraloTuropinto de la katedraloTombo de Rákóczi en la katedralo

Interne la bapta vazo devenis el la 13-a jarcento.

### Ĉefaltaro

La ĉefaltaro estis farita inter 1474 kaj 1477 kun 48 bildoj. Ĝi estas 12,5 m alta, 8,1 m larĝa kun malfermitaj flankopartoj. La altara bildo pri Sankta Antonio de Padovo estis pentrita de Ferenc Klimkovics en 1860.

Aliaj entombigitoj
------------------

* episkopo József Csárszky

Fontoj
------

hungare kun fotoj

hungare

* Katedralo Elizabeto de Hungario (Košice) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Katedralo Elizabeto de Hungario (Košice) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Orienta flanko de la katedralo Nia Sinjorino de Parizo.
**Nia Sinjorino de Parizo** (france *Notre-Dame de Paris*) aŭ **Nia Damo de Parizo**, estas la romkatolika katedralo de Parizo. Ĝi situas sur la insulo Cité (france *Île de la Cité*) meze de la urbo. La konstruado komenciĝis en 1163 kaj finiĝis en 1345 (). Ĝi estas unu el la unuaj grandaj gotikstilaj katedraloj (kun la baziliko de Saint-Denis kaj la katedralo de Laon), kaj servis kiel modelo por multaj katedraloj kaj preĝejoj en Francio kaj Eŭropo.

Katedralo de Parizo, flanka fasado al la rivero
Ĥimero de la katedralo *Notre-Dame* de Parizo rigarde al la grandurbo.
Incendio, la 15-an de aprilo 2019
Ĝin tute restaŭris la fama franca arkitekto Eugène Viollet-le-Duc dum la 19a jarcento (1845-1864).

Beletre ĝi estis fona "scenejo" de la fama romano verkita de Victor Hugo, "*Notre-Dame de Paris*", kun ties rolantoj Quasimodo kaj Esmeralda.

*Notre-Dame de Paris* estas ankaŭ titolo de franca muzikalo verkita de Luc Plamondon kaj komponita de Richard Cocciante en 1998.

La 15-an de aprilo 2019 la katedralon grave difektis incendio, la spajro kolapsis, la ligna ĉarpentaĵo (kun plumba tegmento) detruiĝis.

Referencoj
----------

1. ↑

Vidu ankaŭ
----------

* Katolikismo
* Gotiko
* Incendio de Notre-Dame de Paris en 2019
* Notre-Dame de Paris (romano)
* Notre-Dame de Paris (muzikalo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Katedralo Nia Sinjorino de Parizo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Katedralo Nia Sinjorino de Parizo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eternelle Notre-Dame (france)
La **kampa profundo** (ankaŭ nomata *profundo de kampo*) estas la zono laŭlonge de la optika akso de optika sistemo, en kiu la rigardanto ricevas la impreson, ke linioj kaj konturoj montras klarajn limojn. Ĝi troviĝas inter la proksima kaj malproksima limoj de zono en kiu objektoj estas bildigitaj sufiĉe nete per objektivo aŭ lenso.

Ekzistas nur unu ebeno, perpendikulara al la optika akso, en kiu ĉiuj punktoj estas netaj.
Ĉiuj aliaj punktoj en la bildo estas kvazaŭ cirkletoj. La diametro de ĉi tiuj cirkletoj estas mezuro de la neneteco. Por difini la kampan profundon oni difinas, ke punkto (objekto) estas sufiĉe neta se la cirkleto havas ne pli grandan diametron ol certa valoro.

Ekzemplo de kampa profundo. Nur unu loko estas tute neta, nome la mezo de la linio "depth of field", sed la linio super kaj sub ĝi estas ankaŭ konsiderataj sufiĉe netaj, kaj do apartenas al la kampa profundo.
La profundo dependas de la amplekso de la bildo, angulo de bildo de objektivo, distanco ĝis la objekto kaj relativa truo de objektivo:

* Ju pli granda estas relativa truo de objektivo des pli malgranda estas la profundo.
* Ju pli granda estas distanco ĝis la objekto des pli granda estas la profundo.
* Ju pli granda estas angulo de bildo de objektivo des pli granda estas la profundo. La sama dependo de la alia vidpunkto - ju pli malgranda estas ĉefa fokusa distanco des pli granda estas la profundo. Do teleobjektivo havas malpli grandan profundon ol larĝangula objektivo.
* Ju pli granda estas bildo (kun la sama angulo de bildo de objektivo) des pli malgranda estas la profundo. Sed ju pli granda estas la bildo des malpli grande oni devas poste pligrandigi la bildon. Do, por fari la saman rezultan bildon, la profundo ne dependas de amplekso de bildo de objektivo.

Kalkulado de la profundo:

*R1* = *(R f2)/(f2+K(R-f)z)* ;

*R2* = *(R f2)/(f2-K(R-f)z)* ;

kie *R1* - proksima limo de kampa profundo;

*R2* - malproksima limo de akre kampa profundo;
*R* - malproksimeco, je kiu la objektivo estas fokusita (distanco ĝis ebeno kun ideala neteco);
*f* - ĉefa fokusa distanco de objektivo;
*K* - denominatoro de relativa truo de objektivo;
*z* - maksimuma diametro de cirkleto de neneteco pro nefokuso.
Se laŭ la formulo *R2* estas negativa la sufiĉa neteco estas ĝis malfino.

Kampa profundo de *P* = *R2-R1*.

Se objektivo estas fokusita por malfino

*R1* = *H* = *f2/(K z)* .

Uzante ĉi tiun valoron *H* (nomata *hiperfokusa distanco*) eblas reskribi la formulojn por ne malfina fokusa distanco:

*R1* = *(H R)/(H+R)* ;

*R2* = *(H R)/(H-R)* .

Se oni scias la limojn *R1* kaj *R2* la plej bona fokusa distanco, kiu donas la plej malbonan nenetecon estas

*R* = *(R1 R2)/(R1+R2)* .

---

Ĉi ĉiuj kalkuloj ne enkalkulas aberaciojn kaj aliajn kaŭzojn de neneteco. Plenan kalkulon vidu ĉe bilda distingkapablo.

### Vidu ankaŭ

Bokeo

  

* Kampa profundo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kampa profundo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kazimierz Zarankiewicz** (naskiĝis la 2-an de majo 1902 en Częstochowa, mortis la 5-an de septembro 1959 en Londono) – pola matematikisto, profesoro de teoria mekaniko en Varsovia Politekniko de 1946. Teoriulo de kosmaj flugoj. Li verkis pri topologio, grafeteorio, teorio pri variablo-funkcio de kompleksaj nobroj kaj nombroteorio.

En 1923 doktoriĝis kaj en 1929 habilitiĝis kaj ricevis la titolon de docento. En 1940 lekciis matematikon en Privata Vira Teknika Lernejo de la 2-a grado en Varsovio. En la studjaro 1948-1949 laŭ invito de la Universitato de Harvard lekciis pri matematiko kaj teoria mekaniko en ĝi kaj ses aliaj usonaj altlernejoj.

Eminenta scienca populariganto. Kunkreinto (1954) kaj la unua prezidanto de Pola Kosmonaŭtika Asocio (PTA) (elektita februare 1956), ekde 1957 vicprezidanto de Internacia Kosmonaŭtika Federacio (IAF). La profesoro estis organizanto kaj gvidanto de la unua pola scienca laborloko pri kosmonaŭtiko - Kosmonaŭtika Laborejo de la Instituto pri Bazaj Problemoj de Tekniko de Pola Scienca Akademio. Li estis aktiva organizanto de tutlandaj Konferencoj de Raketa Tekniko kaj Kosmonaŭtiko en 1957 kaj 1959 kaj partoprenis 4 Internaciajn Kosmonaŭtikajn Kongresojn: en 1956 en Romo (PTA aliĝis tiam al IAF), en 1957 en Barcelono, en 1958 en Amsterdamo kaj en 1959 en Londono, lekciante sciencajn referaĵojn. Ankaŭ estis membro de Brita Interplaneda Societo (BIS) kaj honora membro de Germana Rakeda Societo (DGRR).

En 1958 aperis, en eldonejo Wiedza Powszechna (Universala Scio), liaj *Kartki z dziejów mechaniki* (Folioj pri historio de mekaniko). Aŭguste 1959, kelke da tagoj antaŭ morto de la aŭtoro, forlasis presejon „Astronautyka popularna" (Populara Kosmonaŭtiko) (Biblioteko de Problemoj de PWN (Pola Scienca Eldonejo)).

Li mortis en Londono dum kunsidoj de la 10-a Kongreso de IAF kaj estis entombigita en Tombejo Powązki en Varsovio en la Aleo de Merititoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kazimierz Zarankiewicz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* John J. O'Connor; Edmund F. Robertson:  en MacTutor History of Mathematics archive
**Kazo de kuracistoj** aŭ **Kazo de kuracistoj-venenigantoj** estis jura proceso kontraŭ grupo de altrangaj sovetiaj medicinistoj, kiujn oni akuzis pri komplotado kontraŭ la ŝtatgvidantoj kaj pri mortigo de partiaj altpostenuloj. La kampanjo komenciĝis en 1948, kiam kuracistino Lidija Timaŝuk atentigis pri, laŭ ŝia kompreno, la strangaĵoj en la maniero, laŭ kiu oni kuracis partian gravulon Andrej Ĵdanov. Laŭ Timaŝuk, neĝuste elektita kuracmaniero mortigis Ĵdanov-on. La kampanjo ĉirkaŭ la "kazo de kuracistoj" finiĝis tuj post la morto de Stalin en 1953, kiam ĉiuj suspektitoj estis liberigitaj sen ajnaj postsekvoj.

Ĉar multaj akuzitoj estis etne hebreoj, la kazo ekhavis antisemitan karakteron.

Komenco
-------

La informo pri aresto de la kuracistoj kaj kelkaj detaloj de la "komploto" aperis en nesubskribita artikolo "*Malicaj spionoj kaj mortigantoj sub maskoj de profesoroj-kuracistoj*", kiu aperis en "Pravda" la 13-an de januaro 1953. Ekzistas supozo, ke verkadon de la artikolo partoprenis Stalin mem.

Supozoj pri planita translokigo
-------------------------------

Ekzistas supozoj, ke la "kazo de kuracistoj" estis la unua paŝo en kampanjo por transloĝigo de ĉiuj hebreoj eksteren de la eŭropa parto de Sovetunio (plej verŝajne, al la Hebrea Aŭtonoma Provinco). Similaj transloĝigoj de tutaj etnoj jam okazis pli frue en la historio de Sovetunio (kazakoj, inguŝoj, ĉeĉenoj, balkaroj, ĉevolgaj germanoj kaj aliaj etnaj grupoj estis transloĝigitaj al la nordaj regionoj, Siberio, Kirgizio kaj Kazaĥio).

Tamen la persistaj onidiroj pri tia plano ne estas subtenataj de arkivaj dokumentoj aŭ aliaj firmaj pruvoj. Samtempe, la antaŭaj translokigoj okazadis kiel armeaj kampanjoj, dum nur kelkaj tagoj, sen evidenta prepariĝo, kio supozigas, ke la spuroj pri la ekzistinta plano ne nepre devis resti en dokumentoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kazo de kuracistoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ĵurnalo "Pravda" de la 5-a de marto 1953 Arkivigite je 2007-10-08 per la retarkivo Wayback Machine (djvu-formato)

Referencoj
----------

1. ↑  Медведев Ж.А. Сталин и еврейская проблема: Новый анализ, с.238—239.
Katedralo Sankta Sarkis, dioceza katedralo.
**Katedralo Sankta Sarkis** (armene: Սուրբ Սարգիս Եկեղեցի) estas armena katedralo en Erevano, Armenio. Ĝi estas la sidloko de la Ararata Pontifika Diocezo de la Armena Apostola Eklezio. Ĝi situas sur la maldekstra flanko de la Rivero Hrazdan en Kentrono.

Historio
--------

Starante ĉe la supra vilaĝo Dzoragjugh kaj alfrontante la antikvan fortikaĵon Erebuno ĉe la maldekstra flanko de la rivero Hrazdan, ermitejo-monaĥejo funkciis ekde la plej frua kristana epoko. Tiu vasta komplekso, ĉirkaŭita de alta, fortikigita muro, konsistis el la preĝejoj Sankta Sarkis, Sankta Gevork kaj Sankta Hakob, konstruaĵoj de la patriarkaj oficoj kaj lernejo, de fruktoplantejo kaj de aliaj konstruaĵoj. La preĝejo Sankta Sarkis estis la oficiala sidloko de la patriarko, dum la monaĥejo estis la patriarka gastejo por la gastoj.

La preĝejo Sankta Sarkis kune kun la ermitejo-monaĥejo, estis detruita pro granda tertremo en 1679. Ĝi estis, aliflanke, rekonstruita samloke dum la regado de la Katolikoso Edesaci Nahabet (1691-1705). La nuna preĝejo Sankta Sarkis estis rekonstruita denove dum la periodo 1835-1842.

Kun ĝia interno kaj eksteraj arkitekturaj ecoj tiu preĝejo estis la malplej belaspekta inter ĉiuj preĝejoj de la malnova urboparto de Erevano. Ĝia malbelega aspekto ne proporciis al ĝia signifo kiel la sidloko de la tiu de Ararata Patriarka Diocezo. Dum la regado de la katolikoso Vazgen la 1-a, la preĝejo ricevis bazajn renovigadojn kaj plibonigojn. Surbaze de plano desegnita de la arkitekto Rafajel Israjeljan en 1972, la rekonstruado de Sankta Sarkis komenciĝis kaj la kvalito de la malnova konstruaĵo estis baze konservita. La vizaĝo estis kovrita per oranĝkoloraj tofoŝtonoj el Anio kaj gravurita kun triangulaj niĉoj. Post la morto de Israjeljan, la konstrulaboroj estis transprenitaj kaj daŭrigitaj de la kunaŭtoro, arkitekto Ardzrun Galikjan. Dum la jaroj 1971-1976, la interna aspekto de la preĝejo estis signife plibonigita. Sur la orienta parto de la preĝejo, galerio estis aldonita por la preĝeja koruso. Kiel rezulto de tiaj aldonoj, estis decidite forigi la malnovan kupolon kaj la malnovan tamburon kaj anstataŭigi ilin per multe pli alta kupolo kun ventumilforma spajro. La konstruado de la sonorilturo estis kompletigita en 2000.

La rekonstruado de la katedralo Sankta Sarkis estis ebla per la donaco de la bonfarantoj Sarkis Kurkĵjan kaj liaj infanoj, loĝantaj en Londono.

Galerio
-------

* EnirejoEnirejo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Katedralo Sankta Sarkis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ararata Patriarka Diocezo
* Erevana Urbodomo: Erevanaj preĝejoj
**Kampogvidilo** estas libro dizajnita por helpi la leganton identigi naturon (ĉu plantoj aŭ bestoj) aŭ aliajn objektojn de natura kazo (ekz. mineraloj). Estas ĝenerale dizajnitaj por esti alportita en la "kampon" aŭ lokan ĉirkaŭaĵon kie tiaj objektoj ekzistas por helpi distingi inter similaj objektoj. Kampogvidilo ofte estas dizajnitaj por helpi uzantojn karakterizi bestojn kaj plantojn kiuj povas esti similaj en aspekto sed estas ne nepre parencaj.

Ĝi tipe inkludos priskribon de la objektoj kovritaj, kune kun pentraĵoj aŭ fotoj kaj indekso. Pli gravaj kaj sciencaj kampaj identigolibroj, inkluzive de tiuj celitaj por studentoj, verŝajne inkludos identigoŝlosilojn al helpo kun identigo, sed la publike plej alireblaj kampogvidiloj plej ofte estas konsultebla bildogvidilo organizita laŭ familioj, koloroj, formoj, lokoj aŭ aliaj identigiloj.

Historio
--------

Tekniko
-------

Vidu ankaŭ
----------

* A History of British Birds

Referencoj
----------

1. ↑  The International Field Guides Database. Diane Schmidt. Konsultita la 15an de aprilo 2010.

Eksteraj ligiloj
----------------

* The International Field Guides database, by Diane Schmidt. From the site's introduction: "This site merges the book *A Guide to Field Guides: Identifying the Natural History of North America* by Diane Schmidt, Biology Librarian at the University of Illinois, and its companion Web site *International Field Guides*."
* A Guide to Golden Guides
* Field Guides el *Encyclopedia of Life*.
Kaĝara Persa Imperio en 1808.
La **Kaĝara dinastio** (ankaŭ transskribata kiel Gaĝara Dinastio, *Qajar*, *Qadjar* aŭ *Qājār*; perse سلسله قاجاریه aŭ **دودمان قاجار)** estas ofta vorto uzata por priskribi Iranon (tiame konata kiel Persio) sub la regado de la reĝa familio kiu regis en Irano ekde 1794 ĝis 1925. En 1794 la kaĝaroj atingis la plenan povon en Irano per la eliminado de ĉiuj ĝiaj rivaluloj, inkluzive de Lotf Ali Ĥano, la lasta de la Zanda dinastio, kaj ĝi refirmigis la persan suverenecon sur la antaŭaj iranaj teritorioj de Kartvelio kaj la Kaŭkazio. En 1796 Aga Muhamad Ĥano estis kronita kiel ŝaho (imperiestro aŭ reĝo). Ĝi estis sukcedita de la dinastio Pahlavi.

La kaĝaraj regantoj estis membroj de la klano Kuvanlo, origine membroj de la tjurka branĉo oguzoj el la plej ampleksaj de la tjurka popolo. La kaĝaroj ekloĝis en la mongola periodo ĉirkaŭ Armenio kaj ili troviĝis inter la sep triboj kizilbaŝoj kiuj apogis la safavidojn. La safavidoj "abandonis Aranon (en la nuna Respubliko Azerbajĝano) al la lokaj klanoj de la oguzaj tjurkoj", kaj, "en 1554 Ganĝa estis regata de Ŝahverdi Soltan Ziyadoglu Kaĝaro, kies familio ekregis en Montara Karabaĥo".

Kaĝaraj regantoj de Persio
--------------------------

La reĝoj de la dinastio laŭ tempa ordo
* 1796-1797 **Aga Mohammed** (1742-1797; murdita)
* 1797-1834 **Fath Ali** (...-1834)
* 1834-1848 **Mohammed Ŝah** (...-1848)
* 1848-1896 **Nāser al-Dīn Ŝah** (...-1896; mortpafita)
* 1896-1907 **Muzaffaraddin Ŝah** (1853-1907); devigita akcepti konstitucion
* 1907-1909 **Mohammed Ali Ŝah** (1872-1925); diktatoro, fine forpelita; mortis en ekzilo (kiel ankaŭ ĉiuj postaj ŝahoj)
* 1909-1925 **Ahmad Ŝah** (1898-1930); lasta kaĝara ŝaho

* Kategorio Kaĝaroj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Katedralo de Sankta Mikaelo kaj Sankta Kruco** estas romokatolika katedralo en Rumanio, en la urbo Alba Iulia.

Historio
--------

La fondiĝo de la episkopejo okazis en 1009, la refondiĝo en 1714. Post la fondiĝo prakristana baziliko konstruiĝis, kiun baldaŭe la paganoj detruis. La dua, pli granda konstruaĵo fariĝis supozeble dum regado de Ladislao la 1-a (Hungario). La tataroj detruis ĝin en 1241. Poste ĝi rekonstruiĝis, parte, kiel gotika preĝejo, sed tuj poste la saksoj faris la detruojn en 1277. Denova rekonstruo kaj denova detruo okazis fare de turkoj en 1439. János Hunyadi apogis la rekonstruon. La detruoj ripetiĝis en 1601 fare de rumanoj kaj post 2 jaroj fare de Habsburga armeo, poste denove fare de la turkoj en 1658.

La konstruaĵo estas Monumento historia. Estas en la katedralo entombigita la hungara episkopo Imre Ónodi Czudar. Kermesoj okazas en la 28-an de junio kaj en la 12-an de septembro.

Konstruaĵo
----------

La predikejo restis el la 16-a jarcento. La sanktejo estas grandparte baroko. Diversaj sarkofagoj troviĝas en la ĉefkatedralo, kiuj estas malplenaj pro la oftaj detruoj kaj raboj. La plej malnovaj freskoj venis el la 16-a jarcento (Sankta Andreo, Sankta Jakobo).

En la katedralo estas entombigitaj la hungaraj episkopoj János Antalfi, György Mártonffy, Antal Bajtay, Gergely Sorger kaj Adolf Vorbuchner.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* hungare

Ĉefkatedralo de Sankta Mikaelo kaj Sankta KrucoLa ĉefkatedralo
La sanktejo
Fronto de la ĉefkatedralo
La turo
Skizo de la ĉefkatedralo
Sarkofago de Johano Hunyadi
Reliefo pri la sarkofago
  


* Kategorio Katedralo Sankta Mikaelo (Alba Iulia) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kaĥeksio** estas vortokunfando el la malnovgrekaj vortoj κακός (*kakos*) 'malbona' kaj ἕξις (*heksis*) 'stato') kaj en la faka lingvaĵo de medicino signas patologian, tre fortan magriĝon. Ekzakta kvanta difino iom malsamas de lando al lando: Ekzemple en Germanio la medicina servo de la malsanokosta asekuro (MDK) difinas korpomasan indicon de sub 18 kg/m².

Kaŭzoj
------

Eblaj kaŭzoj estas:

* kronikaj malsanoj, z. B. kancero (→ "tumora kaĥeksio"), Aidoso, kronike obstruktiva pulma malsano (angle *chronic obstructive pulmonary disease*, COPD, germane *chronisch obstruktive Lungenerkrankung*), reŭmatisma artrito (→ "reŭmatisma kaĥeksio"),
* subnutrado kaj longdaŭra malsato
* manĝaj perturboj (bulimio kaj anoreksio) aparte koncernas junajn virinojn, fakuloj klarigas ilin per kombino de psikaj, sociaj, sed pli kaj pli ankaĵ biologiaj faktoroj.
* kronikaj malsanoj de la digesta sistemo (ekzemple enteritoj)
* kronika kora misfunkcio (*kardia kaĥeksio*)
* maljunaĝa fenomeno (*maljunaĝa kaĥeksio*)

Sekvoj
------

Kontraste al "simpla" maldikiĝo, en kaĥeksia stato ne nur konsumiĝas la korpaj deponaĵoj je graso, sed ankaŭ nedeponocelaj grasoj kaj la muskolaro. La mjelo transformiĝas kaj perdas sian plenan funkcion, kaj ankaŭ aliaj organoj ekmisfunkcias. La stato iĝas vivdanĝeriga, kiam ekforkonsumiĝas la kora muskolaro. Relative rapide do kaĥeksio kaŭzas nemalfareblajn korpajn transformiĝojn kaj fine gvidas al morto.

Terapio
-------

La terapio konsistas en singarda, porciigita dono de nutraj elementoj, kaj — kaze se tio eblas — en medicina terapiado de la origina kaŭzo de la kaĥeksio.

Vidu ankaŭ
----------

* Kvaŝiorkoro
* Marasmo
* Subnutrado

  

|  |  |
| --- | --- |
|   | Bonvolu atenti la konsilon rilate al artikoloj pri medicinaj temoj! |

* Kategorio Kaĥeksio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
John Maynard Keynes
La **Kejnsisma revolucio** estis fundamenta relaborado de ekonomika teorio rilate al faktoroj kiuj determinas nivelojn de dungeco en la ĝenerala ekonomio. Tiu revolucio okazis kontraŭ la ideoj de la Novklasika Skolo, tiam hegemonia, kiu tenis, ke libera merkato je mallonga al mezlonga limdato aŭtomate havigus plenan dungadon, kondiĉe ke la laboristoj estu flekseblaj je siaj salajraj postuloj. John Maynard Keynes male asertis, ke agregita mendado determinis la ĝeneralan nivelon de ekonomia aktiveco kaj ke maltaŭga agregita mendado povus konduki al plilongigitaj periodoj de alta senlaboreco. Laŭ la Kejnsisma ekonomiko, interveno fare de la ŝtato estas necesa por moderigi la oscilajn ciklojn de ekonomia aktiveco.

La frua komenco de la Kejnsisma revolucio okazis en la jaroj post la publikigo de la verko de Keynes nome *General Theory* (Ĝenerala Teorio) en 1936. Ĝi anstataŭis la novklasikan komprenon de la koncepto dungeco pere de alternativo ke mendado, kaj ne vardisponeblo, estas la ĉefa faktoro kiu determinas nivelojn de dungeco. Tio havigis al Keynes kaj al liaj sekvantoj per teoria bazo por defendi ke registaroj devas interveni por malpezigi la akran sendungecon. Kiam Keynes jam malkapablis partopreni en teoria polemikaro post 1937, okazis procezo por kunigi lian verkon kun la malnova sistemo por formi nov-Kejnsisman ekonomikon, nome miksaĵo de novklasika ekonomiko kaj Kejnsisma ekonomiko, kiu povas esti resumita kiel "Kejnsisma en makroekonomiko, novklasika en mikroekonomiko".

Vidu ankaŭ
----------

* *The General Theory of Employment, Interest and Money*
* Kejnsisma ekonomiko

Notoj
-----

1. ↑  Time Value of Money.  How John Maynard Keynes Changed the World of Economics. InvestingAnswers. Arkivita el la originalo je 2015-02-21. Alirita 2a de Oktobro 2013.
Katedralo Gloro de la Kruco, Ujĥorodo
**Katedralo de Gloro de la Kruco** (ukraine: *Ужгородський кафедральний собор*) estas episkopa sidejo de la mukaĉeva eparĥio de la Rutena grek-katolika eklezio. Ĝi troviĝas en Uĵhorodo, Ukrainio.

Historio
--------

La baroka preĝejo starigite en la 1646-a jaro estis planita kiel ero de jezuita kolegi-komplekso. Ĝi estas sub patroneco de Gloro de la Kruco. Financis la tuton la familio Drugeth. Post malpermeso de la Societo de Jesuo en 1773, la imperiestra moŝtino Maria Tereza de Aŭstrio disponigis la kirkon al anoj de la orienta katolika eklezio. Sekve metitis enen en 1799 ikonostazo pro necesa liturgikadra taŭgigo.

Dum la regado de la komunistoj ricevis ĝin la Rusa Ortodoksa Eklezio kaj la apuda episkopa rezidejo utiligitis kiel Teknika lernejo. Ĝi pli kaj pli kadukiĝis. Ne antaŭ 1991 ambaŭ domoj revenis en la manojn de la katolikoj. En 2003 krome alvenis la relikvoj de la martira episkopo Teodor Romĵa kaj enkirke deponitis.

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Katedralo de Gloro de la Kruco (Uĵhorodo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* priskribo arkitektura
* hejmpaĝo Arkivigite je 2019-04-03 per la retarkivo Wayback Machine

48.62277777777822.302222222222Koordinatoj: 48° 37′ 22″ N, 22° 18′ 8″ O (mapo)