recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Stüsslingen** estas komunumo en la distrikto Gösgen en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1 004 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Stüsslingen situas ĉe la suda deklivo de la Soloturna Ĵuraso. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo mem la setlejoj Heidental, Gugenfeld, Ängi, Schleipfi, Gugenhof kaj diversaj izolitaj bienoj. Tra la komunumo fluas la rivereto Stüsslingerbach, kiu pasas sub la turo de la katolika preĝejo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Stüsslingen limas en nordo al Rohr, en oriento al Erlinsbach, en sudo al Niedergösgen, kaj en okcidento al Lohnstorf.

Trafiko
-------

Stüsslingen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas konketa vojo de Erlinsbach al Lohnstorf kaj komenciĝas en Stüsslingen mallarĝa pasejvojo tra Rohr al Oltingen en Kantono Bazelo Kampara. Flanka vojo ankaŭ konektas la komunumon kun Niedergösgen. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinio de Olten tra Erlinsbach al Niedergösgen kaj per alia linio de Rohr al Dulliken.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Stüsslingen datiĝas el la jaro 1226 kiel *Stuzelingen*. La altan jurisdikcion pri Stüsslingen posedis en mezepoko la Habsburgoj, respektive por ili la Grafoj de Nidau kaj la Senjoroj de Gösgen. En la jaro 1458 Stüsslingen estis aĉetita de Soloturno.
La preĝejo Sankta Petro kaj Paŭlo, kiu estis menciita en la jaro 1323 estis nove konstruita en la jaro 1631-1635. En la jaro 1949 ĝi tamen estis kiel preĝejo forlasita kaj anstataŭigita per la nova preĝejo konstruita en la jaro 1948. La malnova preĝejo, kiu staras apud la preĝejo ekster la vilaĝo, estas uzata nuntempe kiel funebra kapelo.

Bildaro
-------

* Turo de la katolika preĝejo sub kiu trafluas la vilaĝa rojo StüsslingerbachTuro de la katolika preĝejo sub kiu trafluas la vilaĝa rojo Stüsslingerbach
* Katolika preĝejoKatolika preĝejo
* Preĝejo internePreĝejo interne
* Malnova preĝejo, kiu servas hodiaŭ kiel funebra kapeloMalnova preĝejo, kiu servas hodiaŭ kiel funebra kapelo
* Restoracio KreuzRestoracio Kreuz

Referencoj
----------

1. ↑  Fonto: *Hans Brunner*: *Stüsslingen* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-03-29)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stüsslingen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Stüsslingen en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Oficiala retejo de la komunumo Stüsslingen

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Gösgen |
| --- |
| Erlinsbach  •  Hauenstein-Ifenthal  •  Kienberg  •  Lostorf  •  Niedergösgen  •  Obergösgen  •  Rohr  •  Stüsslingen  •  Trimbach  •  Winznau  •  Wisen |  |

 |
Teorbo
La **teorbo** (itale *Tiorba*, france *Tuorbe*, angle *Theorbo*) estas muzikinstrumento, kiu apartenas kiel plukinstrumento al la kordinstrumentoj. La nomo **teorbo** markas serion de diversaj basliutoj, la tiel nomataj **arĉliutoj**, ties komuneco konsistas en dua agordejo por la muntado de bordunkordoj: Liuto attiorbato, Arciliuto, Chitarrone, franca Théorbe des pieces, angla Theorbo, Archlute, germana Barocklaute, Angelique / Angelica. La etimologio de la nomo ĝis nun estas neklara.

Historio
--------

La nova muziko ekde 1600 (monodio, Giulio Caccini) necesigis instrumentojn kun malalta basregistro por la akompano. Pli malaltsonajn enterokordojn de la liuto oni povas produkti aŭ pli dikajn aŭ pli longajn. Ĉar la dikeco estas limigita, oni alstrebis la longecon kaj disvolvis la duan agordejon ĉe plilongigita kolo.

Plua distingilo de la diversaj tipoj de teorboj estas ilia alteco kaj ligite al tio la longa fingrotabulo-mezuro, kiu povas varii inter 76 kaj 98 cm. Enterokordoj, kiuj estas tiel longaj kaj tamen sonu, ne estas produkteblaj. Tiel oni devas agordi je kelkaj tipoj la unuan aŭ ankaŭ la unuan kaj duan ĥoron oktavon pli malalte (Chitarrone, Théorbe des pieces, Archlute), tiel ke la tria ĥoro estas la plej alta. 

Theorbo
La plej elstaraj muzikistoj de la instrumento en Italio estis Johann Hieronymus Kapsberger kaj Alessandro Piccinini. Oni ne scias, ĉu en Anglio ekzistis solomuziko por teorbo, sed i.a. William Lawes uzis ĝin en sia ĉambromuziko. En Francio oni ŝatis teorbojn ĝis meze de la 18-a jarcento kaj utiligis ilin por kaj ĉambromuziko kaj orkestraĵoj (Nicolas Hotman, Robert de Visée). La kortegorkestroj de Vieno, Bayreuth kaj Berlino laborigis teorbistojn ĝis multe post 1750 (Ernst Gottlieb Baron, Francesco Conti).

Solomuzikon por teorbo oni notis en tabulaturojn.

Teorbistoj
----------

El la teorbistoj niatempaj estaras Lynda Sayce, Pascal Monteilhet, Edin Karamazov, Eduardo Egüez, Nigel North, Hopkinson Smith, Paul O'Dette, Andreas Martin, Rolf Lislevand, Christina Pluhar, Matthias Spaeter, Terrell Stone, Jakob Lindberg kaj Stephen Stubbs i.a.

Literaturo
----------

* Ekkehard Schulze-Kurz: Die Laute und ihre Stimmungen in der ersten Hälfte des 17. Jahrhundert, 1990, ISBN 3-927445-04-5, alirebla kaj ricevabla ĉe Autoren Arkivigite je 2006-09-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Robert Spencer: *Chitarrone, Theorbo and Archlute* en: Early Music, Vol. 4 No. 4 (oktobro 1976), 408-422, alirebla ĉe David van Edwards

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Teorbo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**São José dos Pinhais** estas municipo, urbego kaj diocezo de la brazila subŝtato Paranao. Ĝia apartenas al urbaro de Curitiba.

Flago de São José dos Pinhais
Blazono de São José dos Pinhais

Bazaj informoj
--------------

En la subŝtato (ruĝe).
* Loĝantaro: 292.934 en 2013
* Supermara alteco: 906 m
* Areo: 946 km²
* Telefonkodo:
* Poŝtkodo:
* Horzono: UTC -3
* 25° 32′ 06″ S 49° 12′ 21″ U﻿ / ﻿25.53500 °S, 49.20583 °U﻿ / -25.53500; -49.20583 (mapo)

Geografio
---------

Panoramo en São José dos Pinhais kun la katedralo
Vido al vojo en São José dos Pinhais
São José dos Pinhais situas sur altebenaĵo en suda parto de la lando. Curitiba troviĝas 7 km.

Historio
--------

São José dos Pinhais estis fondita en 1853, ĝi urbiĝis en 1897.

Ekonomio
--------

São José dos Pinhais estas signifa centro de aŭtoproduktantaj firmaoj Volkswagen, Audi, Nissan kaj Renault. La urbego estas ankaŭ hejmo de reto pri parfumoj kaj kosmetikaĵoj.

Klimato
-------

São José dos Pinhais situas en subtropika klimato kun mildaj aŭ varmaj someroj. Averaĝe pluvas jare po 1442 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed pli ofte inter septembro kaj marto.

Trafiko
-------

São José dos Pinhais havas internacian flughavenon, kiu estas la ĉefa flughaveno en Paranao.

Katedralo en São José dos Pinhais
Muzeo en São José dos Pinhais

Vidindaĵoj
----------

* katedralo
* muzeo

Ĝemelurboj
----------

* Portugalio Montemor-o-Velho, Portugalio
* Pollando Poznań, Pollando
* Ĉilio Los Ángeles (Ĉilio), Ĉilio
* Ĉina Popola Respubliko Zibo, Ĉinio

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio São José dos Pinhais en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Municipoj de Paranao

Eksteraj ligiloj
----------------

* portugale Oficiala paĝo[*rompita ligilo*]
* portugale Asocio de Municipoj de Paranao
* angle mapo Arkivigite je 2022-04-05 per la retarkivo Wayback Machine
Mogolaj rangoj estis *Navabo*, *Subahdar*, *Mansabdar*, *Saŭar* kaj Sipajo. Mogolaj princoj ricevis ofte la titolojn *Mir* kaj *Mirza*.
***Subahdar*** (urdue صوبہ دار) (konata ankaŭ kiel ***Nazim*** aŭ en angla kiel "***Subah***" aŭ esperantigite kiel *Subahdaro*) estis unu el la nomigoj por guberniestro de *subah* (provinco) dum la epoko de la Mogola Imperio de Hindio kiu estis alternative nomita Sahib-i-Subah aŭ Nazim. La vorto, *Subahdar* estas de persa deveno.

La *Subahdar* estis estro de la mogola provinca administracio. Li estis helpita de la provincaj *Diŭan*, *Bakŝi*, *Faujdar*, *Kotwal*, *Qazi*, *Sadr*, *Waqa-i-Navis*, *Qanungo* kaj *Patwari*. La Subahdaroj estis normale nomumitaj de la mogolaj princoj aŭ de la oficiroj kiuj tenis la plej altajn *mansab*-ojn (rangojn).

Notoj
-----

1. ↑  George Clifford Whitworth. Subah. *An Anglo-Indian Dictionary: A Glossary of Indian Terms Used in English, and of Such English Or Other Non-Indian Terms as Have Obtained Special Meanings in India*. London: Kegan Paul, Trench & Co. 1885. p. 301.
2. ↑  Islam, Sirajul.  (2012) "Subahdar", *Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh*. Asiatic Society of Bangladesh.
3. ↑  Mahajan V.D. (1991, represaĵo de 2007). *History of Medieval India*, Part II, New Delhi: S. Chand, ISBN 81-219-0364-5, p.236
La **teorio de la korlando** (angle: *Heartland*) estas la nomo donita al geopolitika analizo de la mond-historio, kiu estas proponita de la brita geografo Halford John Mackinder en 1904 en ties artikolo *The Geographical Pivot of History* (La geografia pivoto de la historio).

Laŭ Mackinder, la mondo estas komparebla al monda oceano, kie troviĝas la Mondo-Insulo (angle: *world island*) konsistanta el Azio, Eŭropo kaj Afriko. Ĉirkaŭe troviĝas la grandaj insuloj (angle: «outlying island»): Ameriko, Aŭstralio, Japanio kaj la britaj Insuloj.

En 1919, Mackinder resumis la teorion jene:

* «Kiu regas Orientan Eŭropon komandas la Korlandon» («Who rules East Europe commands the Heartland»)
* «Kiu regas la Korlandon komandas la Mondo-Insulon» («Who rules the Heartland commands the World-Island»)
* «Kiu regas la Mondo-Insulon regas la mondon» («Who rules the World-Island controls the world.»)

Historio
--------

Fine de la 19a jarcento, la geografo Halford John Mackinder interesiĝis pri la raporto inter la geografio de lando kaj ĝia strategio de potenco. Tre influita de geografia darvinismo, Mackinder inspiris sin de la scienca determinismo fare de la germana geopolitiko. Al la Royal Geographical Society li submetis en 1904 artikolon *The Geographical Pivot of History*, kiu prezentas teorion de la internaciaj rilatoj: tiu teorio enskribiĝis en la sulko de la realisma skolo .

Penso
-----

### Partigo de la mondo en tri partojn

Mackinder proponis dividon de la tera spaco en tri partojn. La Mondo-Insulo estas Eŭrazio, kiu estas la plej vasta, la plej riĉa kaj la plej enloĝata kontinento. Poste estas la ekstermaraj insuloj, indikante la Britan kaj Japanan Insularojn, kiuj situas proksime de la Mondo-Insulo kaj estas granda politika potenco aŭ celas akiri tian potencon. Fine, estas la eksteraj insuloj (*outlying islands*), kiuj estas foraj teritorioj, kiel Nordameriko, Sudameriko kaj Aŭstralio.

La Korlando situas en la centro de la Mondo-Insulo kaj etendiĝas de la riverego Volgo ĝis la riverego Jangzio, kaj de Himalajo ĝis Arkto. Tiutempe ĝin okupis ĉefe la Rusa Imperio, kaj laŭ Mackinder tiu ĉi lasta estis la plej fekunda kaj strategie grava teritorio en la mondo.

Referencoj
----------

1. ↑  Mackinder, H. J. EBooks/Articles/1904 [HEARTLAND THEORY HALFORD MACKINDER.pdf "The Geographical Pivot of History"], *The Geographical Journal*, Vol. 23, No.4, (Aprilo 1904), pp. 421–437
2. ↑  angle H.J. Mackinder, Democratic Ideals and Reality Arkivigite je 2009-03-05 per la retarkivo Wayback Machine, Washington : National Defence University Press, 1996, p. 175-194

* Kategorio Teorio de la Korlando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836707
 |
**Theodore Sturgeon** naskita **Edward Hamilton Waldo** (1918–1985) estis usona verkisto, ĉefe de fantasto, sciencofikcio kaj hororfikcio. Li ankaŭ estis kritikisto. Li verkis proksimume 400 recenzojn kaj pli ol 200 rakontojn. Lia nomo estis laŭleĝe ŝanĝita ĉe 11-jaraĝo post la eksedziĝo de sia patrino kaj reedziniĝo al William Dicky Sturgeon.. Li uzis la plumnomon "E. Waldo Hunter" en ĉe Astounding Science Fiction kaj "Teodoro H. Sturgeon" ĉe siaj fruaj verkoj.

Li vendis sian unuan historion en 1938 al la McClure Syndicate, kiu aĉetis multe de sia frua laboro. Sturgeon fantomverkis je Ellery Queen la romanon *The Player on the Other Side*.

Sturgeon verkis scenaron al du epizodojn de Star Trek: The Original Series: Shore Leave" (1966) kaj "Amok Time" (1967). Ankaŭ li skribis plurajn epizodojn de Star Trek, kiuj neniam estis produktitaj. Li ankaŭ scenarigis epizodon The Pylon Express de la porinfana sabata televidserio Land of the Lost 1975. Du el la rakontoj de Sturgeon estis adaptitaj por *The New Twilight Zone*: A Saucer of Loneliness kaj *Yesterday was Monday*.

Referencoj
----------

1. ↑  Williams, Paul (1976). "Theodore Sturgeon, Storyteller" Arkivigite je 2003-09-13 per la retarkivo Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 631546
* GND: 118799282
* LCCN: n80066908
* VIAF: 100257330
* ISNI: 0000 0003 6863 0116, 0000 0001 2031 4654
* SUDOC: 027150933
* BNF: 119256960
* NLA: 36537747
* NDL: 00458010
* BIBSYS: 90967876
* NKC: ola2003169756
* BNE: XX917627
 |
Tajda kurondo en Alasko
 Tajda kurondo ĉe rivero Petitcodiac
**Tajda kurondo** estas tiu fenomeno en la hidrologio, kiam la alvenanta alta tajdo formas ondon, kiu eniras riverbedon. En la geologio, ĝi estas moviĝa tipo de la vulkana cindronubo. 

La alta tajdo puŝas/ŝovas la akvon en la riverfaŭkon, en la mallarĝiĝantan riverejon kontraŭ la fluo. Tajda kurondo okazas nur kelkloke sur la mondo, precipe tie, kie estas tre alta alta tajdo kaj el larĝa golfo eniras la akvo mallarĝan riverejon. Grava tajda kurondo povas minaci eĉ la ŝiptrafikon, sed tio estas samtempe defio al surfantoj (ondorajdantoj).

Kelkaj riveroj, kie okazas tajda kurondo:

* Quiantang, Ĉinio – plej alta tajda kurondo, altante 8-9 m, fluanta 40 km/h
* Amazonas, Brazilo – 4 m alta, 25 km/h rapida, konata kiel *Pororoca*
* Petitcodiac, Fundy-golfo, Kanado – estis plej alta (7-8 m) tajda kurondo de Norda Ameriko, ĝis 1968, kiam akvobaraĵo malaltigis ties kurondon.
* Severn, Britio – 2 m alta
* Sejno, Francio – estis grava kurondo ĝis la 1960-aj jaroj, post kiam ĝi praktike ĉesis pro la riverbedajlaboroj
* Gironde Francio – La kurondo iĝis hodiaŭ jam turisma vidindaĵo.

Vidu ankaŭ
----------

* Cunamo

Eksteraj ligiloj
----------------

* kurondo sur rivero Qiantang en Hangzhou, Ĉinio
* kurondo ĉe Bordozo
|  |
| --- |
| 上川支庁 |
|  |
| Municipa Kodo | 01450-8 |
| Areo | 9 852,21km2 |
| Familio-nombro | 240 390(31-a de julio 2004) |
| Loĝantaro | 545 669(31-a de julio 2004) |
| Subgubernia oficejo |
| Adreso | 〒079-8610 |
| 旭川市永山6条19丁目

Asahikawa-shi, Nagayama 6-jo 19-chomeHokkaido, JP-079-8610, Japan |
| Telefono | +81-166-46-5111 |
| Retpaĝo | Subgubernia Retpaĝo Arkivigite je 2010-07-20 per la retarkivo Wayback Machine |
|  |

**Subgubernio Kamikaŭa** (上川支庁 [kami-kaŭa ŝiĉō], Hepburn/Kunrej: *Kamikawa*) estas subgubernio, kies ĉefurbo estas Asahikaŭa.

Geografio
---------

### Urboj

1. Asahikaŭa (subgubernia ĉefurbo)
2. Ŝibecu
3. Najoro
4. Furano
### Urboj kaj Vilaĝoj

* Distrikto Kamikaŭa:

5. Takasu
6. Higaŝikagura
7. Toma
8. Pippu
9. Aibecu
10. Kamikaŭa
11. Higaŝikaŭa
12. Biei
* Distrikto Kamikaŭa:

13. Ŭassamu
14. Kenbuĉi
15. Asahi
16. Furen (Hokajdo)
17. Ŝimokaŭa
* Distrikto Soraĉi:

18. Kamifurano
19. Nakafurano
20. Minamifurano
* Distrikto Jufucu

21. Ŝimukappu
* Distrikto Nakagaŭa:

22. Bifuka
23. Otoineppu
24. Nakagaŭa

Subgubernioj de Hokajdo
Iŝikari | Soraĉi | Ŝiribeŝi | Oŝima | Hijama | Iburi | Hidaka | Kamikaŭa | Rumoj | Soja | Abaŝiri | Tokaĉi | Kuŝiro | Nemuro

* Kategorio Subgubernio Kamikaŭa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Tepari-fazeolo
La **Tepari-fazeolo** aŭ **pintfolia fazeolo** (*Phaseolus acutifolius*) estas planto el la familio fabacoj (*Fabaceae*). Tiu kulturplanto estas proksime parenca al aliaj „fazeoloj".

La tepari-fazeolo estas indiĝena en la sekaj regionoj de Meksiko, kie oni kultivas ĝin jam de 5000 jaroj. Ĝia kultivado neniam estis larĝe disvastiĝanta, sed la interesiĝo pri ĝi kreskas pro ties sekorezisto. Ĝi gravas ankaŭ por protekto kontraŭ erodo.

Priskribo
---------

La sovaĝaj formoj de la tepari-fazeolo ofte kuŝas sur la grundo kaj rampas. La tigo longas ĝis 3 metroj. La kultivataj formoj de la fazeolo kreskas kiel kurt-vivaj, starantaj herboj, kiuj altas ĉirkaŭ 30 cm, dum kelkaj subspecioj grimpas kaj havas tigon de 2 metroj.

La plej subaj folioj havas tenilon de ĉirkaŭ 5 cm, la folioj mem estas simplaj, long-ovalaj, 5 ĝis 6 cm longaj kaj 3 ĝis 4 cm larĝaj. Ĉiuj aliaj laŭbaj folioj estas kunmetitaj el tri folieroj kaj havas ĝis 15 cm longan tenilon. La tri pint-ovalaj folieroj longas 4 ĝis 8 cm kaj larĝon de 2 ĝis 3 cm.

La aksaj infloreskoj entenas du ĝis kvin florojn. La ambaŭseksaj floroj estas zigomorfaj. Plej ofte okazas mempolenado.

La guŝo estas kovrita per silkofajnaj haroj, la guŝoj longas 5 ĝis 8, maksimume ĝis 15 cm kaj dikas ĉirkaŭ 1 cm. Ĉiu guŝo entenas ĝis sep grajnojn, grandajn 5 ĝis 10 mm × 6 mm. La milgrajna maso varias de 125 ĝis 175 gr.

Uzebleco
--------

Oni uzas la junajn guŝojn kiel legomojn, la sekigitajn grajnojn en supoj.

* Kategorio Tepari-fazeolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Tepari-fazeolo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Tepelmeme Villa de Morelos** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Tepelmeme Villa de Morelos*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 548.

Geografio
---------

**Tepelmeme Villa de Morelos** apartenas al la distrikto Coixtlahuaca al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1455 loĝantojn. El tiuj estis 660 viroj kaj 795 virinoj. La komunumo havas surfacon de 495,02 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2060 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5 indiĝenoj. El tiuj 3 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Sublima Printilo
**Sublimada presilo** (aŭ printilo) estas komputila aparato permesanta presi sur pluraj formatoj per sublimado.

La sublimado estas la rekta paso de korpo de la solida stato al la gasa stato sen trapasi la likvan staton. En printilo al termika sublimo, la vakso, kiu anstataŭas la inkon, estas varmigita je 200 gradoj per mikrorezistancoj distribuitaj sur la kapo de premilo, poste tuj pasas de la solida stato al la gasa stato. Fine, projektita sur la folio, ĝi malvarmigas je kontakto kaj refariĝas solida.

Tiu procedo ekspluatas la karakterizaĵojn de la vakso. Tiel, por presi punkton de iu koloro, la printilo supermetas tri tavolojn da vakso de variemaj densoj (flava, magenta kaj cejana), kiu kune kunmetas la koloron, tra la 16,7 milionoj da koloroj.

Funkciado
---------

La bildo estas diserigita en primaraj koloroj
Ekzemplo
La kliŝo en la formato RVB stokita en la fotilo estas sendita al la printilo (per la ligo USB aŭ vifio). Specialigita procesoro konvertas ĝin en CMJ (cejana, magenta, flava, la tri koloroj uzitaj por la presado) diseriĝante ĝin en tri malsamaj bildoj, unu po bazkoloro. La informoj estas poste senditaj, unu post la alia, al la preskapo.

* Kategorio Sublimada presilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Therese BRANDL** (naskiĝis la 1-an de februaro 1909, pendumita la 24-an de januaro 1948 en Krakovo) - germana funkciulino de SS (SS-Aufseherin) en koncentrejoj Ravensbrück, Aŭŝvico kaj Dachau.

Ŝi naskiĝis en Staudach-Egerndach en Bavario. Brandl profesie estis kelnerino. De 1943 apartenis al NSDAP. Sian koncentrejan karieron komencis marte 1940 per instruado en Ravensbrück, kie ŝia superulino estis Maria Mandl. Baldaŭ ŝi iĝis *Rapportaufseherin* (*Rapportführerin*), kies ĉefa tasko estis nombrado de virinoj dum la raporto kaj distribuo de punoj.

Rapide avancis kaj marte 1942 estis translokigita kiel unu el multaj SS-membrinoj al Aŭŝvico I, kie laboris kiel SS-*Aufseherin* en Bekleidungskammer kaj kiel SS-*Rapportführerin*. Oktobre 1942 estis translokigita al nova koncentrejo KZ Auschwitz II – Birkenau. Sammonate al la koncentrejo alvenas de Ravensbrück Maria Mandel interŝanĝante per posteno de SS-*Oberaufseherin* kun Johanna Langefeld. En Aŭŝvico Therese Brandl baldaŭ iĝis *Erstaufseherin* apud Margot Drechsel kaj Irma Grese. Dum sia servo montris sian la plej malbonan konduton, partoprenante selektadon al gas-kameroj torturante subigitajn al ŝi malliberulinojn. Somere 1943 estis distingita de germanaj regopovoj per kruco de militmerito (*Kriegsverdienstmedaille*).

Bibliografio
------------

* Cyprian T. Sawicki J. *Siedem wyroków Najwyższego Trybunału Narodowego* (Sep verdiktoj de la Supera Nacia Tribunalo), Poznań 1962
* G. Álvarez, Mónica. "Guardianas Nazis. El lado femenino del mal" Grupo Edaf, Madrido 2012, ISBN 978-84-414-3240-6


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 602728
* GND: 1042045038
* VIAF: 315522968
 |
**Tequila** [tekIla] estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tequila. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 168. La nomoj kaj de la komunumo kaj de ties ĉefurbo ne devenas de la fama plej popola meksika trinkaĵo samnoma (Vidu artikolon Tequila), kiel oni povus supozi, sed de la navatla lingvo. Te-qui-lan en la navatla lingvo signifas "ejo de la verdaĵoj en la tero", sed ankaŭ "ejo de kontribuoj aŭ fortoj".

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12206 loĝantojn. El tiuj estis 6034 viroj kaj 6172 virinoj. La komunumo havas surfacon de 74.9 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 44 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 40 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1660 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 10676 personoj. En la jaro 2000 temis pri 11958, do temis pri kresko / malkresko je 2.29 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 10114 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 9231 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tequila (Veracruz) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Tequixquiac** estas la ĉefurbo de la komunumo samnomita de la meksika subŝtato Meksikŝtato *(Estado de México)* apud la orienta limo de Federacia Distrikto. Ĝia nomo elvenas el la navatla lingvo kaj havas la signifon "loko de nitrata akvo" (el *tequixquitl* „nitrato", *atl* „akvo" kaj *-c* „loko").

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 31,080 loĝantojn. El tiuj estis 11065 viroj kaj 24513 virinoj. La komunumo havas surfacon de 98,34 km² kaj sur tiu teritorio ekzistas 34 loĝlokoj. La meza ahumada (de la ĉefurbo) estas 2400 metroj super la marnivelo.

La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 55′ norda latitudo kaj 99° 9′ okcidenta longitudo.

kirko dediĉita al la apostolo Jakobo la pli aĝa

Demografio
----------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 31.08 loĝantojn. El tiuj 15.277 viroj kaj 15.803 virinoj. La komunumo havas surfacon de 96.37 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2200 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 861.0 milimetroj.

Bibliografio
------------

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en la retejo *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
La **rivero Tajuña** ([taĤUnja] de la latina *Tagonius*) estas rivero de la interno de Hispanio, estas la dua rivero de pleja longo en la baseno de la rivero Taĵo, post la Taĵo mem. Ĝi trafluas la provincojn Guadalajara kaj Madrido. Ĝi estas alfluanto maldekstre de la rivero Jarama kaj pro tio subalfluanto de la rivero Taĵo. Ĝi elfluas ĉe Maranchón (Guadalajara), en la *Fonto de la ĉaro* ĉe la vilaĝo Clares. Estas rivero difinita kiel de paramoj, enkojnigita en profundaj valoj de kalkoŝtonoj de la Mioceno, karakterizitaj de argilo kaj kalkoŝtonoj dolomitaj.

Ĝi havas ununuran akvorezervejon: La Tajera, 409 ha, kiu inundis la valojn de Torrecuadrada de los Valles kaj El Sotillo, ĉe Cifuentes. Ĝi pasas ĉe Ciruelos del Pinar; Luzón; Anguita; Luzaga; Cortes de Tajuña; Abánades; Brihuega; Armuña de Tajuña; Aranzueque kaj Loranca de Tajuña. Ĝi eniras en Madrido tra Pezuela de las Torres kaj elfluas en la riveron Jarama ĉe Titulcia (Madrido).

Kuriozaĵoj
----------

Laŭlonge de ĝia fluado ĝi nomigis kelkajn setlejojn, en la du provincoj trapasataj:

Akvorezervejo de la Tajera.
* Provinco Gvadalaĥaro
	+ Armuña de Tajuña.
	+ Cortes de Tajuña.
	+ Loranca de Tajuña.
	+ Masegoso de Tajuña.
	+ Valfermoso de Tajuña antikva Valfermoso de las Sogas.

* Regiono Madrido
	+ Tielmes de Tajuña.
	+ Morata de Tajuña.
	+ Orusco de Tajuña.
	+ Perales de Tajuña.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tajuña en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La Guerra Civil en el valle del Jarama y el Tajuña.
* Mancomunidad de Aguas del Río Tajuña (Pueblos) Arkivigite je 2007-09-29 per la retarkivo Wayback Machine.
* *Embalse de La Tajera* (situación hídrica).
* Lista de LIC en la región biogeográfica mediterránea.[*rompita ligilo*] Archivo en pdf.
* Sistema Automático de Información de la Cuenca del Tajo (La Tajera) Arkivigite je 2007-10-08 per la retarkivo Wayback Machine.
**Taq Kasra** (perse تاق كسری) estas monumento kiu altiĝas al 37 metroj kaj estas restaĵo de palaco konstruita dum la Sasanida Imperio. La palaco estis konstruita dum la tempo de reĝo Kosroes la 1-a kaj la antaŭa akceptejo kaj la fasado de la konstruaĵo ĉe la suda flanko estas ĝiaj solaj restaĵoj.

Tio estas la nura konstruaĵo restanta de la imperia urbo Ktesifono, situinta en nuntempa Irako.

Strukturo
---------

La konstruaĵo kovras areon de 43.5 kvadrataj metroj kaj estis konstruita en la stilo de persa arkitekturo. La arko kiu karakterizas la fronton de la konstruaĵo estas konstruita en parabola formo kaj aspektas aparte granda. La arkstrukturo estas konsiderita la plej granda volbo konstruita en la mondo.

Ambaŭflanke de la konstruaĵo, norde kaj sude, estis rektangulaj ĉambroj kaj koridoro, kiu kondukis al granda halo. La ĉambroj en la komplekso estis tre grandaj, tiel ke ilia uzo estis limigita al ceremoniaj funkcioj. Krome, ĉiuj konstruaĵoj ankaŭ estas reĝaj loĝejoj.

Laŭ diversaj fontoj, ekzistas neniuj informoj indikante la precizan daton de ĝia konstruado, sed hipotezo indikas ke ĝi estis konstruita dum la regado de reĝo Kosroes la 1-a (kiu regis de 531 ĝis 579 p.K.).

En la 7-a jarcento, la Sasanida Imperio estis konkerita de la islamanoj de la Araba Duoninsulo, post la konkero, la palaco iĝis moskeo ĝis ĝi estis iom post iom forlasita kaj detruita fare de la dua kalifo de Abasida Kaliflando, Abdullah Ibn Muhammad al-Mansur, kiu regis la regionon inter la jaroj 754 kaj 775 p.K.

La palaco estis priskribita fare de multaj poetoj kiel simbolo de la potenco de la Sasanida Imperio kaj memorigilo de la sortoŝanĝoj de tempo. Estas ne klare ĉu la Sasaniana konstrustilo influis la arkitekturon de la islamaj palatinoj, sed estas verŝajne ke tiuj poeziaj priskriboj inspiris la fruajn islamajn regantojn, kiuj formulis sian version de la grandioza monumenta arkitekturo.

Bildaro
-------

* La palaco en 1864.La palaco en 1864.
* 
* Irakaj kaj usonaj oficialuloj vizitantajIrakaj kaj usonaj oficialuloj vizitantaj
* Iraka poŝtmarko de la jaro 1923.Iraka poŝtmarko de la jaro 1923.

Vidu ankaŭ
----------

* Ktesifono
* Hatra
* Fortikaĵo Al-Uĥaidir
* Irana arkitekturo
* Aĥemenida Imperio
* Sasanida Imperio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Taq Kasra Informa Centro
* Archent: Taq-i Kisra
* Fonduso de tutmonda heredaĵo pri Ctesiphon


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 825918
 |
La **Suda Fiŝo** (latine *Piscis Austrinus* aŭ *Piscis Australis*) estas unu el la 88 konstelacioj de la tera ĉielo, laŭ la oficiala divido de la Internacia Astronomia Unio. Ĝi videblas el la suda duonsfero; ĝia nomo kontrastas kun tio de la pli granda konstelacio Fiŝoj.

La Suda Fiŝo estis unu el la 48 konstelacioj, kiujn jam listigis la astronomo Ptolomeo dum la 2-a jarcento; tamen, ankaŭ la steloj de la nuntempa konstelacio Gruo tradicie apartenis al la Suda Fiŝo. Nur en 1597 (aŭ 1598) la astronomo Petrus Plancius kreis tiun novan konstelacion, disbranĉante parton el la tiama Suda Fiŝo.

En la helena mitologio, la konstelacio estis konata kiel la Granda Fiŝo, kaj estis ofte dezegnita kiel fiŝego kiu englutas la akvon elverŝitan el la Akvisto. La du fiŝoj, kiuj konsistigas la konstelacion Fiŝoj, estis konsiderataj idoj de la Suda Fiŝo.

Laŭ la egipta mitologio, la Suda Fiŝo savis la egiptan diinon Isido, kiu dankeme metis ĝin kaj ĝian idaron en la ĉielon.

Notindaj astroj
---------------

La nura stelo pli brila ol la kvara magnitudo estas Fomalhaŭto (*α Piscis Austrini*), kiu tradicie reprezentas la buŝon de la fiŝo.

Ĝia kunulo, Fomalhaŭto b, estis la unua ekstersunsistema planedo iam ajn eltrovita per rekta observado, danke al la kosmoteleskopo Hubble.

La nura alia stelo en la konstelacio kiu posedas propran nomon estas *β Piscis Austrini*, kiu ĉinlingve nomiĝas Tien Kang. Temas fakte pri duopa stelo, kiu konsistas el du preskaŭ samgrandaj steloj.

* Suda Fiŝo (konstelacio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Suda Fiŝo (konstelacio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Tramaro de Tatra T3 en subtera stacio en Volgogrado
**Subsurfaca tramo** estas koncepto de tramreto, kiu estas kondukita en subtero. Diference de metroo ne temas pri izolita transportsistemo, sed la tramvojoj estas kunigitaj kun la normala surtera tramreto kaj veturas sur ili la kutimaj tramoj. La alia tipo de la subsurfaca tramo povas esti rapidtramo, kiu havas segregitan tramvojon, kiu povas konduki ankaŭ en la subterejo.

Avantaĝo de la subsurfaca tramo rilate al la metroo estas pli rapida kaj malpli kosta konstruado, ĉar ne estas bezone konstrui tute novan subtenan infrastrukturon (depoj, manipulaciaj tramvojoj) nek havigi novan tramparkon. Plua avantaĝo estas atingebleco de la reto ankaŭ en periferioj kaj ebleco de vojaĝado sen ŝanĝado de vojaĝoj inter metroo kaj surteraj transportaj rimedoj.

Ĉefa malavantaĝo de la subsurfaca tramo estas transportado de nereguleco el la surfaca trafiko ankaŭ en la tunelajn sektorojn.

Apero
-----

* Antverpeno
* Krivoj Rog (Ukrainio)
* Karlsruhe (Germanio)
* Volgogrado (Rusio)
* kelkaj sektoroj de rapidtramaj tramvojoj en Usono (ekz. en Los Angeles, Pittsburgh, San Francisco, ktp.)

Rilataj temoj
-------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Tramtransporto |

* Tramo
* Rapidtramo
* Tramtransporto en Volgogrado
**Suda Ronaldsay** (**South Ronaldsay**) apartenas al la insuloj de la Orkadoj kaj havas longecon (norda-suda) de 12 km kaj maksimuman larĝecon de 8,5 km. Ĝia areo estas 49,8 km². Ĝia nomo venas de *la suda insulo de Rognvald*. La plej alta altaĵo estas sur la preskaŭ senarba insulo la 119 m alta monteto Ward.

Ĉefa loko de la insulo kun 850 loĝantoj estas la pram- kaj fiŝista haveno St. Margaret’s Hope ĉe la norda marbordo. Ĉi tie mortis laŭ onidiroj en la jaro 1290 p.K. la samnoma 7-jara norvega princino (‘’konata kiel knabino de Norvegujo"), kiu volis fariĝi reĝino de Skotlando.

Burwick kajo
Ekzistas pramkonektoj de St. Margaret’s Hope al la skota haveno Gill's Bay (Ro-Ro-pramo) kaj de Burwick-kajo en la sudo al John o’ Groats. Al la ĉefa Orkada insulo, Mainland kaj tie loko Kirkwall kaj flughaveno iras ŝoseo trans la najbara insulo Burray kaj la Churchill Barriers. Ekzistas buslinio al Kirkwall.

En la nordokcidento de Suda Ronaldsay situas la malgranda fiŝista loko Herston Village. La loko havas preĝejon „St. Peter's Kirk" en kiu oni povas vidi piktajn simbolŝtonojn. Sude de tie estas la impresaj klifoj kaj rokformacioj de Harrabrough. Nur kelkaj metroj norde situas la *broch* Howe of Hoxa. Plia prahistoria monumento estas la broch de Windwick.

privata muzeo de Ronnie Simison por Liddle kaj la tombo de la agloj
Plia vidindaĵo en la sudo de la insulo estas la Malnova Preĝejo de Sankta Maria apud Burwick.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Suda Ronaldsay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* de la insulo Suda Ronaldsay[*rompita ligilo*]
La familio de Motilal Nehru, kiu sidas centre.
Stare (M al D) Jawaharlal Nehru, Vijaya Lakshmi Pandit, Krishna Hutheesing, Indira Gandhi kaj Ranjit Pandit; Side: Swaroop Rani, Motilal Nehru kaj Kamala Nehru (ĉirkaŭ 1927).
Anand Bhavan, tradicia hejmo de la familio Nehru-Gandhi en Alahabado
La **familio Nehru-Gandhi** estas elstara hindia (el Barato) politika dinastio. Ties politika implikiĝo tradicie rilatis al la partio Hindia Nacia Kongreso. Membroj de la familio tradicie regis la Kongresan partion kaj la registaron de Barato ekde la sendependiĝo.

Male al la populara kredo, Mohandas Karamchand Gandhi ne rilatas parence al tiu familio. La familinomo Gandhi devenas el Feroze Gandhi, kiu estis edzo de Indira Priyadarshini Nehru (la filino de Jawaharlal Nehru), kaj kiu poste elektis ŝanĝi sian nomon al Indira Gandhi post edziniĝo. Sanjay Gandhi kaj Rajiv Gandhi estis filoj de Indira Gandhi.

Estis jam sep generacioj da gravaj politikistoj el tiu familio.

Fotoj
-----

* Motilal NehruMotilal Nehru
* Jawaharlal NehruJawaharlal Nehru
* VL PanditVL Pandit
* Indira GandhiIndira Gandhi
* Rajiv GandhiRajiv Gandhi
* Sanjay GandhiSanjay Gandhi
* Sonia GandhiSonia Gandhi
* Rahul GandhiRahul Gandhi
* Varun GandhiVarun Gandhi

Notoj
-----

1. ↑  Lyon, Peter (2008) *Conflict Between India and Pakistan: An Encyclopedia*. Santa Barbara: ABC-CLIO. p. 64. ISBN 978-1576077122. "Feroze Gandhi was no relation of Mahatma Gandhi."

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Familio Nehru-Gandhi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Nehru and Indira Gandhi Arkivigite je 2011-02-12 per la retarkivo Wayback Machine
* The making of the Gandhi dynasty ĉe The Guardian
* Nehrus and Gandhis
**Särkisalo** [særkisalo] estas eksa komunumo en Pura Finnlando apud Maro de la Finna Insularo. La komunumo estas fondita en 1868, kaj en la 2009 ĝi kaj ok aliaj komunumoj estis ligitaj al Salo. En 2008 Särkisalo havis 742 loĝantojn. 88 % de la loĝantojn parolis finnan kaj 11 % svedan kiel gepatran lingvon. La areo estis 152,32 km², el kio 81,72 km² estis tero, 69,53 km² maro kaj 1,07 km² alia akvo.

Vilaĝoj:

Aisböle, Bastböle, Björnglo, Falkki (Falkberg), Finnari (Finnarv), Förby, Kraila (Gråböle), Hakkala, Heikberg, Hummelvik, Hästö, Kanervala, Kaukassalo (Kolsjö), Kiviniemi (Stennäs), Kota, Kulla, Lövkulla, Montola (Mondola), Musko, Muuri (Murom), Niksaari (Niksor), Norrby, Pensalo, Pettu, Seppälänmäki (Smedsby), Siksalo (Siksala), Suutarkylä, Särkisalon kirkonkylä (Finby kyrkoby), Söderby, Taamarla (Domarby), Tessvärr, Ulkoluoto (Utö), Uusikylä (Nyby), Verkkoranta (Varkna), Vähämaa (Lillandet), Ylönkylä (Överby).

* Kategorio Särkisalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Suda Universitato** (angle *Southern University and A&M College*, mallongigoj *Southern University*, *Southern*, kaj akronime *SUBR* aŭ *SU*) formas la **Southern University System** kaj estas ŝtata universitato kun kampusoj en Baton Rouge (SUBR), Nov-Orleano (SUNO) kaj Shreveport (SUSLA) en la ŝtato Luiziano, Usono.

Historio
--------

Prezidanto William McKinley parolas ĉe Suda Universitato en Nova Orleans, 1901.
Southern University estis fondita en Nov-Orleano fare de, inter aliaj, Pinckney Benton Stewart Pinchback - la unua afro-usonana guberniestro de Usono - en 1880 kiel tielnomita nigrula kolegio "por la edukado de personoj de koloro". Tiu unua loko de lernado poste translokiĝis al Baton Rouge kaj iĝis Southern University kaj A&M College (SUBR).

En 1890, SUBR iĝis terkoncesita universitato, kaj ekde 1974 estas parto de la Suda Universitata Sistemo. La Southern University Law Center estis fondita en Baton Rouge en 1947, kiel rezulto de proceso en kiu nigrula studento Charles J. Hatfield, III iris al tribunalo por akiri akcepton al jurstudo en Luiziano.

SUNO estis malfermita en Nov-Orleano en 1956 kiel subsekcio de SUBR. En 1967, la lasta kampuso malfermiĝis - SUSLA en Shreveport. Ĉi tio estas preparlernejo por supergradaj studoj ĉe la aliaj du edukaj institucioj. De 1978, SUSLA povis doni pli malaltan gradon en medicina laboratorioteknikisto, kaj ofertas pilottrejnadon ĉe la Aerospaca Teknologio-Centro.

Ekde 2001, la universitato ankaŭ havas sian propran kunlaboran agrikulturan oficejon (Agrikultura Esplorado kaj Etendiĝo-Centro).

En 2005, Uragano Katrina forte trafis SUNO-n, kaj la nombro de studentoj ĉe la tuta Suda Universitata Sistemo malpliiĝis je preskaŭ 1 500. Tamen, poste, la aktivado rekomenciĝis je la nivelo antaŭ la uragano, kaj la nombroj de aliĝintoj ĉe la edukaj institucioj pliiĝas.

Kolegioj kaj lernejo
--------------------

* College of Education, Arts, and Humanities
* College of Business
* College of Sciences and Engineering
* College of Social and Behavioral Sciences
* College of Sciences and Agriculture
* College of Nursing and Allied Health
* Southern University Law Center

Studentaj Aferoj
----------------

Ne malpli ol 87.9% de la studentoj estas afro-usonanaj, dum la ceteraj estas plejparte blankaj. Estas tre malmultaj latin-usonanoj kaj azianoj ĉe SU.  Alie, Uragano Katrina kaŭzis dramecan falon en studentaj nombroj en 2005, sed tio estis provizora.

Ĉe SUBR, ekzistis 8,619 studentoj kaj 546 akademia kunlaborantaro en 2006, kaj la instrukotizoj en la sama tempo estis USUS$ 3,666 por tiuj studentoj kiuj estas domicilitaj en la stato de Luiziano .

Ĉe SUNO, ekzistis 5,000 studentoj en 2006, kaj instrukotizoj estis samtempe 2,990 USD por studentoj de la ŝtato.

SUSLA havas proksimume 1,800 studentojn. Southern University Law Center havis 487 studentojn en 2007, kaj 70 akademian kunlaborantaron. Instrukotizo estis samtempe 6,611 USD por lokaj Luizianaj studentoj, kaj 11,211 USD por aliaj studentoj.

Referencoj
----------

1. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831736
* VIAF: 138367926
* ISNI: 0000 0004 0386 0655
* NKC: ko2010567036
 |
Maliano montranta tre ornamita takubo - la ledokovrita ruĝa ŝirmo-butono estas evidenta, kiel la strikanaletoj de la klingo kaj ledotolo de la takobingo.
La **takobo** aŭ **takubo** estas tipo de larĝa glavo origina el okcidenta Sahelo, descendinta el la variaj bizancaj kaj islamaj glavoj uzitaj en Nordafriko. Tre asociaj kun Tuaregoj, Haŭsoj kaj Fulanoj, ĝi havas rektan du-randan klingon ĉirkaŭ 1 metre longa, kutime importita el Eŭropo. Tiu glavotipo povas montri kelkajn elstarajn trajtojn, kiel tri aŭ pli strikanalojn kaj rondoforman pinton.

Ĉar Tuaregoj malemas tuŝi feron, la takoba tenilo, kiel multaj aliaj feraĵoj, estas tute kovrita. Tipe la simpla sed profunda ŝirmo-butono estas el ferfolio, aŭ el fer-kadrita ligno, kovrita per tola ledo, kaj foje ŝirmita el latuno aŭ arĝento; ankaŭ la tenilo estas ofte led-kovrita sed la tenilpometo estas ĉiam el metalo, ofte stano aŭ kupro, foje fero aŭ arĝento. Alternative la tuta tenilo povas estis kovrita per stano aŭ arĝento. La glavingo estas farita el prilaborita tola ledo. Geografiaj variaĵoj en la formo de la tenilo estis notitaj, sed rigora tiparo ne estis establita. Variado en la kvalito de klingo kaj teniloj de takoboj probable montras ĉefe la riĉon de la posedanto.

Referencoj
----------

1. ↑  Jones, Lee A..  Takouba - Swords of the Saharan Tuareg (15a de marto 1998). Alirita 6a de julio 2019.
2. ↑   What is a takouba?. Takouba Research Society. Arkivita el la originalo je 2020-08-07. Alirita 6a de julio 2019.
3. ↑  Spring, p. 40
4. ↑  Spring, p. 30

Literaturo
----------

* Christopher Spring (1993) African Arms and Armor, Smithsonian Institution Press, ISBN 978-1-56098-317-0


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 695043
 |
**Maria Teresa SALGUEIRO** (Lisbono, 8a de Januaro 1969) estas portugala kantistino kaj komponistino. Ĝi estis kantistio kaj unu el ĉefaj membroj (ĉefkantistino) de la grupo Madredeus ekde 1987 ĝis 2007. Poste ŝi faris apartan karieron.

Kariero
-------

Ŝi ekkantis kaj muzikis jam juna kiel membro de novpunka bando kaj kiel amatora fadistino; kiel tio, ŝi estis trafita de Pedro Ayres Magalhães kaj Rodrigo Leao, kaj enmetita kiel kantistino de *Madredeus*. La unua disko de *Madredeus* estis *Os dias de Madredeus* (La tagoj de M.) kaj en ĝi la juna voĉo de Teresa plifortigis belajn kaj simplajn kantojn, inter kiuj staras "A vaca do fogo" (Fajrbovino) kaj "O Brasil", krom la instrumenta "As montanhas" (La montoj). La dua disko *Existir* estis jam registrita en studio, kaj en ĝi elstaras la kanto inter Teresa kaj Francisco "Matinal", kie la povo de la violonĉelo kontrastas kun la akuta voĉo de Teresa. 

En la jaroj 1995-96 okazis la partopreno de la grupo en *Ainda* trako de la filmo *Lisbon Story* de Wim Wenders, kaj la registrado de la disko *O espírito da paz* (Pacospirito), kies kanto "Os senhores da guerra" (La militsenjoroj) estis adaptita de *Moonspell*, portugala grupo de metalroko. Kelkaj membroj foriris kaj la grupo konsistis de tri gitaroj, klavaroj kaj fokusiĝo al la voĉo de Teresa Salgueiro, kiu iĝis ĉefa altiraĵo de la grupo, ĉefe en koncertoj kaj turneoj. Fine de novembro 2008 Teresa Salgueiro, Fernando Judice kaj José Peixoto forlasis la grupon. Sekve la kantistino de Madredeus estis Beatriz Nunes. Inter 1987 kaj 2007, Madredeus vendis pli ol kvin milionojn de albumojn tutmonde. Ŝi partoprenis kiel ĉefaktorino en *Lisbon Story*, filmo de Wim Wenders. 

En sia soloista kariero, ŝi kunlaboris kun famuloj kiel José Carreras, Caetano Veloso, Angelo Branduardi, Zbigniew Preisner, kaj liaj. Ŝi dediĉis sin ankaŭ al kompilaĵoj de portugala muziko, kaj al kreado de studio en arbaro proksime de Setúbal.

Soloista diskaro
----------------

* 2012 - O Mistério - Clepsidra
* 2016 - O Horizonte - Lemon
* 2016 - La golondrina y el horizonte - Lemon

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo (en portugala)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 798530
* GND: 132830930
* LCCN: nr98015671
* VIAF: 30709791
* ISNI: 0000 0001 2023 2333
* SUDOC: 080714927
* BNF: 14223767d
* MBA: a4c2d5c1-258c-42ed-bb3b-e99e648cc038
* NKC: xx0135396
* ICCU: MODV356761
 |
**Paradokso de Aĥilo** au **paradokso de Aĥilo kaj la testudo**  nomiĝas la sofismo kontraŭ movo, la dua el la kvar tiucelaj argumentoj de Zenono de Elajo. La esprimo estas en rilato al Aĥilo, greka nomo de la plej fama homera heroo okaze de la sieĝo de Trojo, kaj rigardata kiel tre kapabla kuri.

Por nei la eblecon mem de la movo, la elaja filozofo strebis redukti tiun fenomenon al absurdo, montrante ke, malgraŭ la rapida kurado de Aĥilo, la homera heroo neniam atingos la malrapidan testudon. Aĥilo ne atingos la testudon, ĉar la spaco inter unu kaj alia, kvankam malgranda, estas dividebla senfine. Sekve de tiu senfina nombro de partoj trakurendaj, Aĥilo neniam sukcesos paŝi al la lasta por atingi la celon.

Pri tiu argumento restas la aristotela informo: "La pli malrapida en kurado neniam estos atingata de la pli rapida: ĉar tiu, kiu persekutas lin, devas komenci per la atingo de punkto el kiu ekdeiris la fuĝinto tiamaniere, ke la pli malrapida ĉiam havos avantaĝon" (Fis. VI, 9. 239b 14).

Tiu elajana argumento, aŭ paradokso de Aĥilo, antaŭsupozas:

* unue, ke, por iri el unu ekstremo al alia, estas necese trairi per la mezo, laŭ la filozofia aforismo *ab extremo ad extremum non datur transitus nisi per medium*;
* due, ke okazas la reala senfina dividebleco de la spaco.

Aristotelo avertis, ke nur eblas la imaga (aŭ matematika) senfina dividebleco, ne la reala kiel en la supozo de Zenono. Sekve, tio, kio estas vera enkadre de la matematiko, povas ne esti vera en la realo. La matematika spaco konsistas el potencialaj elementoj (aŭ punktoj), ne el infinitaj aktualoj.

Cetere, dum du moviĝas, la distanco inter la du varias pro du movoj, ne nur pro unu. Kiam la pli rapida movanto atingas la lokon de la malrapida movanto, tiu dua jam ne estas tie. La alproksimiĝo neniam okazas, ĉar la ebleco de foriro de la dua neniam elĉerpiĝas pro la senfina dividebleco de la restanta spaco. Sekve, tio kio ne estas ebla en la reala spaco, ne eblas en la matematika spaco, ĉar tiu ĝi estas alimaniere difinita.
**Menonanoj**, aŭ **menonitoj** (laŭ PIV), estas anabaptistoj kaj kristanoj. La svisa anabaptisma historio komenciĝis en 1525 en Zuriko, Svislando. La movado anabaptisma disvastiĝis el Svislando ĝis Nederlando, kie la gvidanto Menono Simonido donis al ĝia ĉeffadeno sian antaŭnomon.

* Ulrich ZwingliUlrich Zwingli
* Titolpaĝo de la Konfeso de SchleitheimTitolpaĝo de la Konfeso de Schleitheim
* Menonita preĝejo en Norden ( Germanujo)**Menonita preĝejo** en Norden ( Germanujo)

  

Interno de la menonita preĝejo en Amsterdamo, Nederlando
La menonita preĝejo en Goessel (Kansas, Usono)
La menonita preĝejo en Amsterdamo (Nederlando)
La postmenonita preĝejo en Gdansko
La interno de la menonita preĝejo en Friedelsheim, Germanio
Menonita pregejo en Friedrichstadt (Schleswig-Holstein), Germanio
La interno de la menonita preĝejo en Giethoorn, Nederlando
Menonita preĝejo en Henderson, Nebrasko, Usono
Menonita preĝejo en Hamburg-Altona, Germanio
Menonita tombejo en **Stogi** apud Malbork en la regiono **Żuławy** (Vistula Baslando)
Menonita tombejo en **Stogi** apud Malbork en la regiono **Żuławy** (Vistula Baslando)
**Pacifistoj**:
La Svisaj anabaptistoj proklamis sin pacifistoj jam en 1527 per la Konfeso de Schleitheim, redaktita de Michael Sattler. Ne ĉiuj anabaptismaj grupoj, precipe tiuj pli norde en Eŭropo, deklaris sin pacifistoj. Tamen nur la grupoj pacifismaj plu vivas ĝis hodiaŭ.

**Menonanaj religiaj grupoj**

* **Menonanoj konservativegegaj**
	+ Ŝvacedruvera amiŝismo
	+ Nebraska amiŝismo
* **Menonanoj konservativegaj**
	+ Amananismo
	+ Nova amananismo
	+ Malnov-ordena menonanismo
	+ Malnova kolonia menonanismo
* **Menonitoj konservativaj**
	+ Biĉia amanismo
	+ Konservativa menonanismo
	+ Meksikaj malnov-koloniaj menonanoj
	+ Paragvajaj ĉakaj menonanoj
* **Menonanoj modernaj**
	+ Konferenco Ĝenerala de la Eklezio Menonana
	+ Malnova menonanismo
	+ Menonana fratarismo
* **Diverslandaj**
	+ Meksikaj menonanoj
	+ Rusaj menonanoj

Vidu ankaŭ
----------

* Amiŝismo, Amananoj
* Konfeso de Schleitheim
* Mondkonferenco menoanisma

Eksteraj ligiloj
----------------

* anglalingvaj ligiloj pri Menno Simons
* menoanismo en Germanio (de)
* oficialaj paĝoj de menoanismo en Ĉeĥio (cs)
* Menoanoj en Bolivio Arkivigite je 2008-09-19 per la retarkivo Wayback Machine (ca, en, es)
* Menoanismaj lernejoj Arkivigite je 2007-03-10 per la retarkivo Wayback Machine (ca, en, es)

* Kategorio Menonitismo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)