recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Karl Henrici** (naskiĝinta la 12-an de majo 1842 en la vilaĝo Harste, parto de la komunumo Bovenden; mortinta la 10-an de novembro 1927 en Akeno, plena nomo: *Karl Friedrich Wilhelm Henrici*) estis germana arĥitekto, urboplanisto kaj altlerneja instruisto.

Verkado
-------

Jam ekde la 1880-aj jaroj kaj en la epoko de fundamenta ŝanĝo en la urboplanado Henrici okupiĝis pri la nature evoluintaj, romantike pentrindaj belecoj de malnovaj germanaj urboj kaj ties signifo por la ĉitempa urbokonstruo. Kune kun sia akena kolego Franz Ewerbeck li propagandis „pentrindan" arĥitekturon kaj disvastigon de „brikoaĥitekturo". Je tio li ne nur utiligis la ideojn de sia iama instruisto Hase kaj ties Hanovra Arĥitektura Skolo, sed ankaŭ la helpon de sia kolego kaj amiko Camillo Sitte, kies libro *Der Städtebau nach seinen künstlerischen Grundsätzen* (La urbokonstruo laŭ artismaj principoj) por Henrici estis grava instigilo al propraj ideoj. Tiel ekestis nova tuteca konsidero de la urbokonstruo el artismaj vidpunktoj, por kontrasti nure trafikteĥnike, konstrupolitike kaj reprezenteme orientitan urboplanadon per planado konsideranta estetikajn kvalitojn. Konkrete lia strebado malproksimiĝis de nuraj luokazernoj, li preferis loĝosferojn kaj komunajn instituciojn de individuaj karakteroj kaj stilformoj, defendante sin per tio kontraŭ la tendenco de nura urbokresko en epoko de kreska industriigo. Ekde ĉi tiu vidpunkto Henrici kreis urbokonstruajn konceptojn interalie por la urbo Brünn, Dessau, Hanovro, Knurów, Kolonjo (tie ĉi precipe ekde 1880 kunlabore kun Josef Stübben la projektegoj Rejnoherbeja haveno kaj ringobulvardoj), Munkeno (en 1898 aplikita kaj realigita kaj fare de Theodor Fischer), Treviro kaj ne laste en la jaroj 1917 ĝis 1920 kune kun Gustav Schimpff kaj Carl Sieben en sia loĝurbo Akeno.

Je la starigo de la Moltke-Kvartalo en Essen ekde 1908 oni nomis straton laŭ li. Postmorte ankaŭ la urbo Akeno alinomis memore al li en 1929 straton en Henrici-Strato.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Karl Henrici en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Karl Henrici en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* 
* RWTH – Karl Henrici ĉe rwth-aachen.de[*rompita ligilo*]
* Arkivigite je 2016-01-23 per la retarkivo Wayback Machine
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 449239
* GND: 11854926X
* LCCN: n82142523
* VIAF: 120783662
* ISNI: 0000 0000 8013 1254
* SUDOC: 198393334
* NKC: xx0248881
 |
**Kapelo Sankta Jakobo** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Ják, en la vilaĝmezo apud la malgranda baziliko.

Historio
--------

Pri la konstruado mankas informoj, sed la fakuloj konsentas en tio, ke ĝi konstruiĝis en la sama tempo, ol la apuda kirko. Tio estis en la 13-a jarcento antaŭ kaj post invado de la tataroj (1241). En la kirko monaĥoj servis, kiuj ne rajtis fari ceremoniojn pri bapto, geedziĝo, morto ktp, tial oni konstruis ankaŭ kapelon, kiu estis la ceremonia vilaĝa preĝejo. Dum la historio la kapelo restis preskaŭ origina.

Konstruaĵo
----------

La kapelo staras sola en la kirka korto apud fasado de la kirko. Ĝi estas preskaŭ rondforma kaj ĝi havas etaĝan altecon. Ornamaĵoj de la kapelo ne atingas riĉecon de la kirko. La plej menciinda estas tamen la ornamriĉa enirejo, preskaŭ la sama enirejo estas videbla en la kirko, krome kopio de la enirejo estas videbla en Kastelo Vajdahunyad. Super la enirejo estas videblaj skulptaĵoj pri ŝafo de Dio kaj sinmordantaj drakoj.

La ĉefaltaro estis farita en la 1770-aj jaroj, sed la 2 anĝeloj venis el la kirko. Same el la kirko venis skulptaĵo pri la bona pastoro farita en la 18-a jarcento.

Fontoj
------

* hungare

La kapelo kun la kirko

* Kategorio Kapelo Sankta Jakobo (Ják) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**János Kornai** [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kornai János** estis hungara ekonomikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1982).

János Kornai  naskiĝis la 21-an de januaro 1928 en Budapeŝto mortis la 18-an de oktobro 2021.

Biografio
---------

János Kornai devenis el juda familio. Li estis trudlaboristo en 1944. Post la 2-a mondmilito li abiturientis, poste nur 2 jarojn li frekventis universitaton en Budapeŝto. Li komencis sian karieron en komunista ĵurnalo *Szabad Nép* en 1947. Li aliĝis al rondo de Imre Nagy, tial li estis forigita el la redaktejo en 1955. Li trovis laborejon en ekonomia instituto, kie li estis forigita post la revolucio en 1956. Li komencis okupiĝi pri la kapitalisma ekonomio. En 1961 li doktoriĝis antaŭ la universitato, en 1965 antaŭ MTA. Li ofte estis gastoprofesoro ekzemple en Londono, Stanford, Yale, Princeton, Stokholmo, Harvard.

Li edziĝis dufoje kaj li havas 2 filojn kaj filinon. Li ricevis enlandajn kaj eksterlandajn premiojn inter 1969-2010.

Verkaro (elekto)
----------------

* *A gazdasági vezetés túlzott központosítása* (1957)
* *A gazdasági szerkezet matematikai tervezése* (1965)
* *Anti-equilibrium* (1971)
* *A hiány* (La manko), (1980, 2011)
* *A szocialista rendszer – kritikai politikai gazdaságtan* (1993)
* *A gondolat erejével* (2005) - membiografio
* *Gondolatok a kapitalizmusról* (Pensoj pri la kapitalismo), (2011)

Fontoj
------

* biografio kun foto
* hompaĝo hungare, angle

* Kategorio János Kornai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 447851
* GND: 115604685
* LCCN: n50043280
* VIAF: 66478865
* ISNI: 0000 0000 8145 6114
* SUDOC: 028306252
* BNF: 12016939m
* NDL: 00446150
* BIBSYS: 90075833
* NKC: jx20041115004
 |
Emblemo de la ĉeĥoslovaka antaŭmilita armeo 1918 - 1939

**Josef Valčík** naskiĝis la 2-an de novembro 1914 en Smolina ĉe Valašské Klobouky en malriĉa familio. En Smolina li vizitis komunuman lernejon. Finvizitinte la lernejan vizitadon li iradis labori al lokaj kamparanoj. Pli poste li finlernis ĉe firmao Baťa. Samtempe li vizitadis vesperan lernejon. En la jaro 1936 li komencis militservi en Jičín. Li sukcese finis suboficiran lernejon kaj la militservon li finis kiel serĝento. Fine de la jaro 1939 li decidiĝis foriri al ĉeĥoslovaka soldataro en Francio. En lastaj tagoj de la jaro 1939 li transiris ĝis Slovakio kaj Hungario. Senprobleme li daŭrigis tra Balkano, Turkio, Sirio kaj per ŝipo li transnavigaciis ĝis Francio. Li estis enskribita en la ĉeĥoslovakan soldataron en Agde en Francio kaj soldatiĝis la 6-an de marto 1940. En Francio li partoprenis en retirigaj bataloj en batalfronto. Post armistico li veturis per ŝipo en Anglion. En 1941 li faris kurson por rotestroj en rezervo. La 19-an de septembro 1941 li estis sendita al baza kurso en STS-26 en Skotlando kaj sekve li faris kurson por desalto per paraŝuto en STS-51 en Ringway. Tuj poste li estis elektita por ekzerci apartajn taskojn en la patrujo. Li trairis tra apartaj ekzercoj kaj li estis envicigita en grupon Silver A. Kun tiu ĉi grupo li estis transportita en la patrujon kaj ĵetita sur paraŝuto nokte el la 28-a je la 29-a de decembro 1941 ĉe vilaĝo Senice en regiono ĉirkaŭ Poděbrady. Poste komune kun Jozef Gabčík kaj Jan Kubiš li partoprenis dum atenco kontraŭ Heydrich.

La 18-an de junio 1942 li pafmortigis sin dum ĉirkaŭigo en batalo kontraŭ gestapo kaj germanaj policaj organoj en templo de sanktaj Cirilo kaj Metodo en Resslova-strato en Prago.

Rilataj artikoloj
-----------------

* Batalo en preĝejo de sanktaj Cirilo kaj Metodo


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Josef Valčík en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kapelo de Sankta Anna** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Székesfehérvár. Ĝi estas la unusola restinta konstruaĵo de la urbo.

Historio
--------

La kapelo konstruiĝis ĉ. 1470 fare de persono **Hentel**, tial la ĝusta nomo estus *Kapelo Hentel*. Restaĵoj sur la interna muro pruvas tion, ke ankaŭ la turkoj profitis ĝin preĝdomo. Inter 1711-1729 la kapelo reniviĝis, eĉ ĝi ricevis tureton. En la 19-a jarcento oni alkonstruis novan ĉambron, kiun lalkonstruis en 1934, tial la kapelo aspektas denove origina.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo havas unusolan navon kaj tureton. Estas okulfrapaj la gotikaj fenestroj (la rondofenestro ne estas origina) kaj la pordo. La sanktejo estas okangula kaj 3 anguloj aliĝas al la navo. Interne la baroka altaro estas farita inter 1713-1725 kaj la bildo prezentas Sanktan Annan.

Antaŭ la kapelo skulptaĵo pri iama preposto de la kapelo situas.

Kermeso estas en la 26-an de julio.

Fontoj
------

* hungare
* hungare
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Kapelo Sankta Anna (Székesfehérvár) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**János Károli** [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Károli János** estis hungara iĥtiologo, herpetologo, instruisto, profesoro. Lia nomo en la botaniko estis **Karl**.

János Károli
János Károli  naskiĝis la 13-an de junio 1842 en Hungara reĝlando en Cservenka. Li mortis la 25-an de junio 1882 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Károli frekventis gimnazion en Pozsony, poste li akiris diplomon en Universitato de Vieno. Ekde 1870 li laboris en Hungara Nacia Muzeo, sed li instruis ankaŭ en luterana gimnazio. Li estis nomumita privata profesoro en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1876. Li tre frue mortis pro nekuracebla malsano.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A rovarok tanulmányozására szolgáló munkák* (1873)
* *A Duna halóriásai* (1877)
* *Prodromus piscium Asiae orientalis a Domine Joanne Xantus annis 1868-70.* (1882)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 2-a punkto)
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio János Károli en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Karl Ludwig OELS** (naskiĝinta la 3-an de oktobro 1771 en Berlino, mortinta la 7-an de decembro 1833 en Vajmaro) estis germana aktoro.

Vivo
----

Komence destinita por metio, Oels ne ripozis ĝis li sukcesis transiri al la scenejofako. Li unue montris sian talenton kiel aktoro ĉe Urania-teatro en Berlino. August Wilhelm Iffland donis al li liberan akcepton al la Reĝa dramteatrejo. En 1801 li estis engaĝita ĉe la Bamberg-teatro, kie li laste laboris sub grafo Julius von Soden. Li venis al Vajmaro en 1803, kie li debutis la 14-an de februaro kiel van der Husen en la teatraĵo *Armut und Edelsinn*. Komence li devis kontentigi sin per la rolo de la dua amanto, sed baldaŭ leviĝis al pli altaj rangoj (ekz. junula heroo, amanto dramoj kaj komedioj\_ tiel ke li povis plenumi la rolon de la fama Voß. Goethe, kies speciala studento estis Oels, tre zorgis pri lia antaŭenveno. Oels sciis amplekse kompensi la mankon de scienca edukado per senlaca diligenteco kaj studo kio daŭris ĝis la fino de lia vivo. Goethe do fanfaronis antaŭ Johann Peter Eckermann ke Oels jam havis sufiĉe progresintan edukadon por taŭgi iĝi ano de la plej altaj rondoj. Friedrich Schiller foje emfazis sian bonan memoron kaj senlacecon. Ekstera aspekto ankaŭ tre favoris. Lia impone vira korpo, lia grandioza bukla hararo kaj liaj viglaj okuloj imponis la spektantaron ekde la komenco. Ĉefe tamen efikis lia mirinda voĉo, kvazaŭ ĝi estus farita por la arto de deklamado. Tio tre senteblis en Vajmaro. Malavantaĝo de ĉi tiu maniero estis evidenta nur kiam li prezentiĝis kiel gasto ekster Vajmaro sur scenejo kiu preferis realismajn principojn. Kiam Eduard Genast retiriĝis kiel ĉefreĝisoro en 1817, Oels prenis lian postenon provizore.

Lia vico da roloj estis nekutime larĝa: kiel Mortimer, Arnold von Melchthal, Orestes, Sigismondo (ĉe *Vivo estas sonĝo*) de Pedro Calderón de la Barca, Max (*Wallenstein*), Karl Moor, Egmont, Clavigo, Karlo la 7-a (*La Pucelo de Orleano*) li faris bonegan laboron laŭ la opinio de siaj samtempuloj. Sed ili ankaŭ altestimegis liajn komediofigurojn.

En postaj jaroj li pozis kiel heroa patro. Lia lasta grava rolo estis tiu de la imperiestro en la tragedio de Raupach *Friedrichs Tod*. Oels estis precipe proksima al tiu poeto, kiu kutimis resti kun li dum siaj vizitoj al Vajmaro.

Kiam Pius Alexander Wolff estis entombigita la 31-an de aŭgusto 1828, Oels dediĉis honoran nekrologon al sia iama kolego ĉe la tombo, kun kiu li ne nur estis ligita per la sama ideala strebado, sed ankaŭ per sia membreco ĉe la framasonoj. Kvin jarojn poste, la 7-an de decembro 1833, Oels mem mortis kiel unu el la lastaj kamaradoj de la Vajmara aktorlernejo de Goethe. Lia kolego Lortzing desegnis sian portreton sur ŝtono, kaj Schwerdgeburth gravuris lin en kupro plenlonge aktoranta kiel Muley (ĉe "Standhafter Prinz").

Fonto
-----

Artikolo "Oels, Karl B. Ludwig" fare de Hermann Arthur Lier, ĉe: Allgemeine Deutsche Biographie, volumo 24 (1887), p. 319–320 (tie ĉi interrete)

* Kategorio Karl Ludwig Oels en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 33.26° 0′ N 81.44° 0′ U﻿ / ﻿33.260 °N, 81.440 °U﻿ / 33.260; -81.440 (mapo)

La **kantono Barnwell** estas unu el la 46 kantonoj de la usona ŝtato Suda Karolino. Ĝi havis 23 478 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2000. La ĉefurbo de la kantono estas Barnwell.

La kantono etendiĝas sur 1 443 km².

Historio
--------

La kantono Barnwell estis fondita en la jaro 1798. Ĝi estis nomita tiel omaĝe al loka familio.

Demografio
----------

La lasta preciza taksado de la loka loĝantaro datiĝas de la jaro 2000, kiam oni nombris 23 478 loĝantojn. La Usona Censa Oficejo tamen taksis en 2005, ke tiujare loĝis en la kantono proksimume 23 345 loĝantojn.

Urboj
-----

Jen listo de ĉiuj urboj kaj lokoj de la kantono :

* Barnwell
* Blackville
* Elko
* Hilda
* Kline
* Snelling
* Williston

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de kantonoj de Suda Karolino

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kantono Barnwell (Suda Karolino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle Oficiala retejo de la kantono Barnwell
**Kapelo de Sankta Roĥo** kaj de Sankta Rozalia estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Budapeŝto, en la urbocentro.

Altaro de Kapelo Sankta Roĥo (Budapeŝto)

Historio
--------

Arkeologoj trovis restaĵojn en 1945, tial laŭ ili en tiu loko estis prakristana tombeja kapelo jam en la 4-a jarcento. Oni konkludas, ke en la 10-a jarcento aŭ iom poste pli nova kapelo estis konstruita. En 1711 pro la malsanoj oni konstruis denove kapelon. En 1740 epidemio pri pesto okazis, tial poste la kapelo estis pligrandigita. Inter 1746-1798 ermito havis apude dometon, kiu okupiĝis pri arboj, dume la kapelo ricevis turon. Inter 1757-1765 diversaj skulptaĵoj estis faritaj. En 1797 hospitalo estis konstruita apud la kapelo. La orgeno estas aŭdebla ekde 1902.

Konstruaĵo
----------

Ankaŭ nun malantaŭe kaj apude situas Malsanulejo Rókus. Post la malsanulejo tuj komenciĝas Placo Blaha Lujza, kiu estas koro de Budapeŝto. La konstruaĵo situas laŭ la trotuaro, sed iomete pli malsupre. La absido estas brikoforma kaj nature pli malgranda, ol la navo. La kirko havas po unu turon kaj navon, interne ĉefaltaron kaj 2 flankajn altarojn.

Inundo
------

En la 13-an de marto 1838 granda inundo okazis, kiu atingis eĉ la kapelon. Unua etaĝo de la apuda malsanulejo estis grava rifuĝejo. Post jardekoj oni metis tie memortabulon, kie estis videbla la tiutempa akvonivelo. La surskribo menciis 15-an de marto, ĉar tiam estis la plej alta nivelo. Post la revolucio okazinta en la 15-an de marto 1848 la Habsburgoj ne permesis la rememorojn, tial la ruzaj hungaroj ricevis permeson pri inundo-memorejo. Ĉiuj hungaroj sciis, ke la memortabulo informas precipe pri la revolucio.

Memortabulo montranta nivelon de la inundo legebla sur la muro ekstere
Kermeso estas la 16-a de aŭgusto

Fontoj
------

* hungare
* hungare Arkivigite je 2012-01-18 per la retarkivo Wayback Machine

Kapelo kaj Hospitalo Sankta Roĥo en la malfrua 19-a jarcento

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Kapelo Sankta Roĥo (Budapeŝto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kapelo Tereza el Avilo** estas romkatolika Monumento historia en vilaĝo Tarcal (Hungario).

Historio
--------

La kapelo estis konstruita en la jaroj 1749 kaj 1750 fare de Antal Grassalkovich (krongardisto). La patrono estis Tereza el Avilo, ĉar ties kermeso okazis ĝuste komence de la vinberrikolto. Post la 2-a mondmilito la kapelo estis plene prirabita, poste la kapelo ruiniĝis. En la malfruaj 1980-aj jaroj la eksteraj partoj estis renovigitaj kaj oni konstruis vojon ankaŭ por aŭtoj. En 2015 la kapelo plene estis renovigita.

Konstruaĵo
----------

La kapelo situas sola sur monteto 196 metrojn alta. La konstruaĵo troviĝas inter vitoj, sed en la proksimeco estas ankaŭ arboj, arbustoj. Ĝi formas ovalon (elipson). La malgranda turo situas super la enirejo. Ĉe la longaj kurbaj linioj estas po unu malgrandaj fenestroj. Interne estas malgranda galerio.

Kermeso okazas en la 15-an de oktobro.

* 
* 
*

Fontoj
------

* 
* 
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2016-06-05 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 

* Kategorio Kapelo Tereza el Avilo (Tarcal) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**János Major** [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Major János** estis hungara grafikisto.

János Major  naskiĝis la 8-an de majo 1934 en Budapeŝto, li mortis la 12-an de junio 2008.

Biografio
---------

János Major devenis el juda familio. Li komence frekventis privatan artlernejon de Álmos Jaschik inter 1947-1950, poste li lernis 2 jarojn en industriarta mezlernejo, pli poste same 2 jarojn en Belarta Altlernejo (1952-1954). Li estis forigita el la altlernejo, poste li estis simpla laboristo en fabriko. En 1956 la politiko mildiĝis, tial li denove studis en la altlernejo, kie li akiris grafikistan diplomon en 1959. Liaj plej gravaj instruistoj estis Károly Koffán, Gyula Hincz, Béla Bán, Sándor Ék. Li apartenis al avangardaj grafikistoj. En la 1970-aj jaroj li ofte fotis tomboŝtonojn, ekde 1976 li laboris en muzeo, kiel arkeologia desegnisto. Li ricevis kelkajn premiojn, ankaŭ en eksterlandaj ekspozicioj.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Budapeŝto (1989, 1996, 2000)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Budapeŝto (1961, 1966
* Miskolc (1961)
* Essen (1969)
* Balatonboglár (1973)
* Arthalo Budapeŝto (1999)

Elektitaj akvafortoj
--------------------

* Domboldal (kolora)
* Önarckép
* Társulás, 1967
* Akasztott ember, 1957
* Város, 1964
* Az agresszor lelepleződik (1967, escepte ŝtalgravuraĵo)
* Japánkert a Margitszigeten

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2019-01-12 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio János Major en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 629431
* GND: 174321872
* LCCN: no2017106193
* VIAF: 265311677
* ISNI: 0000 0003 8259 7287
* SUDOC: 261000381
 |
La **Karl Schuke Berliner Orgelbauwerkstatt GmbH** estas germana orgenkonstrua firmao el Berlino.

Historio
--------

**Karl Ludwig Alexander Schuke** (\* 6-a de novembro 1906 en Potsdam; † 7-a de majo 1987 en Berlino) lernis ekde 1912 ĝis 1922 ĉe lernejo, kiun li finis per ekzameno ĉe la humanista Viktoria-gimnazio en Potsdam. En 1922 li lernoservis kiel orgenkonstruisto en la metiejo de sia patro, ekde 1924 li specialigis sin pri konstruado de metalfajfiloj. Li establis metiejon por orgenfajfiloj, en kiu li edukis faklaboristojn. Ekde 1927 li konstruis pneŭmatikajn kaj elektrajn traktilaro- kaj ventkesto-sistemoj.

Post la morto de sia patro 1933 Karl kaj sia frato Hans-Joachim komune pludirektis la entreprenon. Karl kompetentis pri orgenteknikaj aferoj, Hans-Joachim transprenis la komercan respondecon.

Malgraŭ la limigoj sekve de la Dua Mondmilito (1939) la entrepreno pluekzistis nur per orgenkonstruadoj kaj riparadoj. En 1948 Hans-Joachim Schuke revenis de soveta militkaptiteco. En 1950 oni fondis la *Berliner Orgelwerkstatt* (berlina orgenmetiejo) kiel "filialo" de la ĉefa firmao Schuke en Potsdam. En 1953 Karl Schuke transloĝis al Berlino kaj komencis starigi la metiejon tie

Karl Schuke ricevis en 1955 instrukomision por orgenkonstruo ĉe la Altlernejo pri Muziko en Berlino (hodiaŭ Universitato de Artoj Berlino), en 1956 li estis vokita en la ŝtatan ekzamenkomisiono eklezimuziko. En 1962 oni donis al li la profesortitolon ĉe la universitato de la artoj en Berlino. En 1967 oni elektis lin en la estraron de la *Bund Deutscher Orgelbaumeister* (ligo de germanaj orgenkonstruo-majstroj).

Post 20 jaroj la *Berliner Orgelbauwerkstatt* produktis en 1970 la 250-an instrumenton en sia historio.

Verkoj
------

Intertempe Schuke-orgenoj estas ludataj ĉie en la mondo (Aŭstralio, Usono, Islando, Litovio, Rusio, Japanio, Koreio, Aŭstrio, Polio, Italio, Hispanio ktp.).

Ĝis sia eliĝo el la *Alexander Schuke Potsdam Orgelbauanstalt* (hodiaŭ Alexander Schuke Potsdam Orgelbau GmbH) en decembro 1952 Karl Schuke estis konsiderinde okupita de inventaradoj, riparadoj, rekonstruadoj de detruitaj orgenoj kaj de multaj novkonstruadoj.

Al liaj verkoj en Germanio i.a. apartenas:

* 1961 Frankfurto-Sachsenhausen (*Dreikönigskirche*, dispozicio de Helmut Walcha)
* 1962 brunsviga katedralo
* 1963 Berlino (Redemptoro-preĝejo Moabit)
* 1967 Duseldorfo-Grafenberg (Melanchthon-komunumo)
* 1967 Berlino (Kantorei)
* 1967 Berlino-Charlottenburg, Eosander-kapelo en kastelo Charlottenburg
* 1968 Essen-Rellinghausen
* Oldenburg (prexejo Ohmstede)
* 1969 Darmstadt (Paŭlo-preĝejo)
* 1977 Treviro (Benediktana abatejo St. Matthias)
* 1977 St.-Dionysius-preĝejo Bad Fallingbostel
* Berliner Philharmonie , Frankfurt "Alte Oper", *Kaiser Wilhelm Gedächtnis Kirche Berlin* kaj multaj aliaj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Karl Schuke Berliner Orgelbauwerkstatt GmbH en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

*
Koordinatoj: 32.84° 0′ N 80.65° 0′ U﻿ / ﻿32.840 °N, 80.650 °U﻿ / 32.840; -80.650 (mapo)

La **kantono Colleton** estas unu el la 46 kantonoj de la usona ŝtato Suda Karolino. Ĝi havis 38 264 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2000. La ĉefurbo de la kantono estas Walterboro.

La kantono etendiĝas sur 2 934 km².

Historio
--------

La kantono Colleton estis fondita en la jaro 1798. Ĝi estis nomita tiel omaĝe al proprietulo John Colleton.

Demografio
----------

La lasta preciza taksado de la loka loĝantaro datiĝas de la jaro 2000, kiam oni nombris 38 264 loĝantojn. La Usona Censa Oficejo tamen taksis en 2005, ke tiujare loĝis en la kantono proksimume 39 605 loĝantojn.

Urboj
-----

Jen listo de ĉiuj urboj kaj lokoj de la kantono :

* Cottageville
* Edisto Beach
* Lodge
* Round O
* Ruffin
* Smoaks
* Walterboro
* Williams

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de kantonoj de Suda Karolino

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kantono Colleton (Suda Karolino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle Oficiala retejo de la kantono Colleton
**János MATEKOVICS** [matekoviĉ] estis rumania hungara ĵurnalisto, redaktoro, tradukisto. Li naskiĝis en Satu Nou (Mișca) la 3-an de septembro 1939 kaj mortis la 26-an de aŭgusto 2012 en Sfântu Gheorghe.

Kariero
-------

János Matekovics diplomitiĝis pri hungara lingvo kaj literaturo en UBB de Kluĵo (1961). Li estis redaktoro de *Ifjúmunkás*, poste inter 29-a de decembro]] 1969 kaj 31-a de marto 1971 direktoro de Kulturdomo Petőfi Sándor de Bukareŝto. De 1972 li estis kulturorganizanto en Sfântu Gheorghe. Oni malpermesis liajn aranĝaĵojn kaj li devis labori plue kiel fertornisto, poste li estis senlaborulo, artikolsalajristo. Post falo de komunista diktaturo en 1989 li fariĝis interna kunlaboranto de gazeto *Háromszék (ĵurnalo).*

Libroj
------

* *Eljutni a túlsó partra*. Lehel kiadó, Sepsiszentgyörgy, (2002)
* *Mentünk az utcán és vittük a gyereket*. Lehel kiadó, Sepsiszentgyörgy, (2005)

Fonto
-----

* RMIL Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio János Matekovics en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Memorblogo
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon kantono Cherokee. |

Koordinatoj: 35.05° 0′ N 81.62° 0′ U﻿ / ﻿35.050 °N, 81.620 °U﻿ / 35.050; -81.620 (mapo)

La **kantono Cherokee** estas unu el la 46 kantonoj de la usona ŝtato Suda Karolino. Ĝi havis 52 537 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2000. La ĉefurbo de la kantono estas Gaffney.

La kantono etendiĝas sur 1 028 km².

Historio
--------

La kantono Cherokee estis nomita tiel omaĝe al la indiana tribo Ĉerokoj.

Demografio
----------

La lasta preciza taksado de la loka loĝantaro datiĝas de la jaro 2000, kiam oni nombris 52 537 loĝantojn. La Usona Censa Oficejo tamen taksis en 2005, ke tiujare loĝis en la kantono proksimume 53 844 loĝantojn.

Urboj
-----

Jen listo de ĉiuj urboj kaj lokoj de la kantono :

* Blacksburg
* Draytonville
* East Gaffney
* Gaffney
* Thicketty

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de kantonoj de Suda Karolino

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kantono Cherokee (Suda Karolino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle Oficiala retejo de la kantono Cherokee
Rigardo al la kapelo
La **Kapelo de Sankta Triunuo** estas kristana kapelo apud la vilaĝo Děrné, administre apartenanta al la urbo Fulnek en la regiono Moravio de Ĉeĥio. La kapelo situas ĉe ŝoseo el Fulnek al Lukavec, sur loko nomata *Hájek* kaj menciata iam ankaŭ laŭ tio kapelo *en Hájek* (malpli ofte kapelo *de Lukavec* laŭ situo ĉe ŝoseo al la vilaĝo), estis laŭ atingeblaj mencioj kaj ankaŭ laŭ datindiko sur la antaŭa flanko de la fasado konstruita en la jaro 1705. Eblas legi ankaŭ pri ĝia nomo *kapelo de Heiken* aŭ *kapelo de Heineken* (unu el la nomoj estas verŝajnege erara), ĉar proksime starantan muelejon, sur kies parcelo staras la kapelo, posedis gento de Hei(ne)ken, poste temis pri familioj Werber, Till kaj Berggold. La posedantoj prizorgadis bontenon de la kapelo.

La kapelo de Sankta Triunuo apartenis al kvar tiel nomataj *limaj kapeloj* de Fulnek, komune kun la *Sveda kapelo* sur la *Cervomonteto*, kapelo Taschenmühl kaj la kapelo starante apud la sablejo de Jerlochovice. Same kiel al tiuj ceteraj, ankaŭ al ĉi tiu kapelo ligiĝas legendo.

Laŭ konservita rakonto sur la loko, kie staras la kapelo, troviĝis granda marĉo. Dum ne pli konkretigita milito iu nobelo el Děrné kun ĉevalo eniĝis en ĝin kaj mizere pereis, estinte forpelita tien de persekutantoj. Kiam pli malfrue la marĉo estis sekigita, homoj konstruis la kapelon kiel memorigaĵon pri la malfeliĉa morto. Ĉiam dimanĉe, je la soleno de la Sankta Triunuo, Fulnekanoj pie vizitadis la lokon, riĉe flore ornamitan fare de la muelistoj de Hei(ne)ken.

Ekzistas ankaŭ dua fabelo, havanta iom similajn motivojn, ligiĝanta al la kapelo, tamen devenanta el aliaj fontoj. Ankaŭ ĝi rakontas pri nobelo, pasiganta dum veturo el Opava al Fulnek multajn marĉojn, penetrantajn la valon de la rojo de Lukavec. Subite lia ĉevalo enprofundiĝis en marĉon kaj neniel eblis eliĝi, ĉiu peno ŝajnis esti vanega, ĉar kaj la ĉevalo kaj la rajdanto malsupreniĝis ĉiam pli en la ŝajne senfundan ŝlimejon. En la pleja malespero la malfeliĉulo ekkriis helppeton: „Ho, Sankta Triunuo! Savu min, alie mi pereos!" Tuje neatendite la ĉevalo turniĝis kaj ektrafis stabilan grundon sub piedoj, sen granda klopodo elstaris el la marĉo kaj en plena sano ankaŭ kun la rajdanto atingis la celon de la veturo. Kiel videblan esprimon de sia danko la nobelo lasis poste konstrui sur la loko, kie lia ĉevalo retrafis la stabilan teron, ĉi tiun kapelon, origine blanke stukitan.

Ene de la jarintervalo 2003–2005 la kapelo estis vaste riparita, oni ŝanĝis la tegmenton kaj pavimon, la konstruaĵon drenis kaj faris novan sanigan stukon; la kostoj ne superis kvindek mil Ĉeĥajn kronojn, danke volontan laboron fare de anoj de najbaraj vilaĝoj.

Komence de la 21-a jarcento prizorgas la kapelon ĉefe homoj el Lukavec.

*Koordinatoj:* 49.732463, 17.911548.

* Kategorio Kapelo de la Plej Sankta Triunuo (Děrné) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Fontoj
------

* *Region – týdeník okresu Nový Jičín*, út 25. října 2005, č. 43.
* 
* 
* Informa murgazeto en la kapelo, indikanta kiel siajn fontojn la jenajn:
	+ *Kühlender Sagenshatz 1129*;
	+ Ullrich: *Volkssagen a. d. Kuhländchen* (nečitelný ročník a číslo);
	+ Parola rakonto de Leo Schichor.
**Kapelščak,** hungare **Szentmargithegy** [sentmargithedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Sveti Martin na Muri.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 170
* Poŝtkodo: 40 313
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 46° 30′ 07″ N 16° 22′ 05″ O﻿ / ﻿46.50194 °N, 16.36806 °O﻿ / 46.50194; 16.36806 (mapo)Koordinatoj: 46° 30′ 07″ N 16° 22′ 05″ O﻿ / ﻿46.50194 °N, 16.36806 °O﻿ / 46.50194; 16.36806 (mapo)

Situo
-----

Kapelščak situas inter montetoj. Sveti Martin na Muri troviĝas je 3, Čakovec je 17 km-oj.

Historio
--------

Preĝejo de la vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1750. En 1910 vivis tie 1177 homoj (plejparte kroatoj). Ĝis Traktato de Trianon Szentmargithegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Kroatio.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika malfrubaroka kapelo omaĝe al Sankta Margareta de 1775
Karikatura bildkarto (el ĉ. 1912)
**Karl (Frans Robert) von FRENCKELL** [karl fon frenkel] (naskiĝis la 11-an de aprilo 1880 en Helsinko, mortis la 28-an de marto 1952 en Frankfurto ĉe Majno) estis finna esperantisto, sed loĝis en Germanio. Li estis konsulo de Finnlando, diplomita inĝeniero kaj bankestro.

Karl von Frenckell studis en la Teknika Universitato de Dresdeno. En 1904 aŭ 1905 li geedziĝis kun operkantistino Minnie Nast (1874–1956). Ekde 1908 li laboris en Bankhaus Gebrüder Arnhold, la banko de Max Arnhold kaj esperantisto Georg Arnhold.

En "Germana Esperantisto" No 2, 1912 paĝo 45 li informas pri la avantaĝoj de Ĉekbanko Esperantista, fondita en Londono. La Bankhaus Gebr. Arnhold en Dresdeno akceptas monon de germanaj Esperantistoj kaj transdonas sen apartaj kromkostaj.

Karl von Frenckell estis dumviva membro de UEA. En 1908 li fariĝis estrarano de Saksa Esperanto-Instituto. De 1909 ĝis 1919 li estis prezidanto de la Esperanto-societo en Dresdeno. Dum jaroj li estis afergvidanta sekretario de Germana Esperanto-Asocio. Ambaŭ societojn li kondukis tre lerte kaj diplomate tra multaj krizoj. Li estis prezidanto de la 14-a Universala Kongreso de Esperanto 1922 en Helsinko. En 1911 kaj 1921 li aranĝis internaciajn antaŭkongresojn en Dresdeno. Li eldonis la gazeton *Dresdenaj Esperanto-Sciigoj* kaj verkis artikolojn.

En 1919 Karl von Frenckell fariĝis honora senatano de la Teknika Universitato de Dresdeno. Li estis sekretario kaj unu el la ĉefaj aktivuloj de Rotario-klubo en Dresdeno. Li propagandis Esperanton ankaŭ inter Rotarianoj.

Post la dua mondmilito Karl von Frenckell loĝis en Kronberg im Taunus.

Verkoj
------

Frenckell, [Karl] v. : Freimaurer und Esperanto. Bericht über ein von der Esperanto Framasona einberufenen Zusammenkunft von Frmrn. verschiedener Oriente in Dresden 1908, Dresdener Logenblatt, Vol. 39 1908-1909 p. 50-52

Fontoj
------

1. 1 2 3  Artikolo *Frenckell-Nast, Minnie Helena von,* en: *"Frauen auf die Straßen(-)schilder",* Dresden 2007, p. 29.
2. ↑  WikiTree: Karl Frans Robert von Frenckell (1880 - 1952) (aliro 2020-07-09).
3. ↑  Wolfgang M. Schwarz: *Tradition mit Perspektive,* en: *Dresdner Universitätsjournal,* n-ro 2/2004, Arkivigite je 2009-01-24 per la retarkivo Wayback Machine p. 7.
4. ↑  Klaus Urban: *Esperanto-Geschichte in Dresden,* ĉapitro 1918–1935.
5. ↑  Bernhard Pabst: *Marie Hankel (1844–1929) Arkivigite je 2021-02-12 per la retarkivo Wayback Machine,* Bonn 2002, p. 7.
6. ↑  Victoria de Grazia: *Irresistible Empire,* Cambridge (Massachusetts) 2005, p. 22–23.
7. ↑  Karl von Frenckell: *Esperanto – a Tongue All Men Can Easily Learn,* en: *The Rotarian,* oktobro 1934, paĝoj 12–13 kaj 48.
8. ↑  *Kie estas kiu?* En: *Esperanto* novembro-decembro 1946, paĝo 6.

Honore al la 25-jara jubileo en Deutscher Esperantist 1933, paĝo 161 iomete biografie.

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |

* Kategorio Karl von Frenckell en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Karl Heinrich Gottfried WITTE** (naskiĝis la 8-an de oktobro 1767 en Pritzwalk, Brandenburgio; mortis la 1-an de aŭgusto 1845 en Berlino) estis germana pedagogo kaj verkisto.

De 1796 ĝis 1808 li estis evangelia pastro en Lochau apud Halle. En tiu ĉi tempo naskiĝis lia sola infano, la filo **Johann Heinrich Friedrich Karl WITTE** (1800-1883), kiun la patro klopodis eduki al geniulo. Tiuj ĉi klopodoj rezultigis, ke la filo rajtis jam kiel 9-jarulo studi filozofion en la Universitato de Leipzig, kaj povis jam kiel 16-jarulo doktoriĝi ĉe la Universitato de Göttingen. En 1833, la filo poste fariĝis profesoro pri romia juro en Halle, sed li konatiĝis ĉefe kiel tradukisto de la verkoj de Dante al la germana.

En sia ĉefa verko "Karl Witte oder Erziehungs- und Bildungsgeschichte desselben" ("Karl Witte aŭ ties eduka kaj kleriga historio", 2 volumoj, 1819) la patro detale priskribis sian edukan metodon. Jam kiam la knabeto komencis paroli, la patro toleris eĉ ne la plej etan gramatikan eraron. En Germanio, la eduka metodo de la patro renkontis iom da admiro, sed eĉ pli da malestimo pro tio, ke li misuzis la filon por egoismaj eksperimentoj.

Sekve en Germanio la ĉefverko de Witte preskaŭ forgesiĝis. Sed komence de la 21-a jarcento, la duvoluma libro estis eldonita en ĉina lingvo en multaj milionoj da ekzempleroj. De tiam, grandega nombro de ĉinoj esperas, ke la verko de Witte helpas igi iliajn infanojn geniuloj.

El la ĉina, oni ofte retradukis la nomon per "Carl Weter" (angla subtitolo de la libro: "Carl Weter’s Educational Law").

* Kategorio Karl Witte en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 121859
* GND: 117420638
* LCCN: n86054415
* VIAF: 32773656
* ISNI: 0000 0001 1757 1051
* BNF: 10713854f
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Koordinatoj: 34.33° 0′ N 79.96° 0′ U﻿ / ﻿34.330 °N, 79.960 °U﻿ / 34.330; -79.960 (mapo)

La **kantono Darlington** estas unu el la 46 kantonoj de la usona ŝtato Suda Karolino. Ĝi havis 67 394 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2000. La ĉefurbo de la kantono estas Darlington.

La kantono etendiĝas sur 1 469 km².

Historio
--------

La kantono Darlington estis fondita en la jaro 1785. Ĝi estis nomita tiel omaĝe al la urbo Darlington (Anglio).

Demografio
----------

La lasta preciza taksado de la loka loĝantaro datiĝas de la jaro 2000, kiam oni nombris 67 394 loĝantojn. La Usona Censa Oficejo tamen taksis en 2005, ke tiujare loĝis en la kantono proksimume 67 436 loĝantoj.

Urboj
-----

Jen listo de ĉiuj urboj kaj lokoj de la kantono :

* Darlington
* Hartsville
* Lamar
* North Hartsville
* Society Hill

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de kantonoj de Suda Karolino

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kantono Darlington (Suda Karolino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle Oficiala retejo de la kantono Darlington
**János Rainer M.** [jAnoŝ rajner em], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun nekutime plena nomo **Rainer-Micsinyei János** [miĉinjei] estas hungara historiisto, arkivisto, altlerneja instruisto, koresponda membro de Hungara Scienca Akademio (2019). Lia pseŭdonimo estis en la nepermesitaj eldonaĵoj Elek Fényes.

János Rainer M. naskiĝis la 8-an de julio 1957 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Rainer M. maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1975, poste li soldatservis, pli poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1981. Post la diplomo li eklaboris en la ĉefurba arkivejo, kie li iĝis arkivisto. Inter 1986 kaj 2011 li laboris en la akademia historia instituto, ekde 1997 li estis institutestro. Li instruis ankaŭ en politika lernejo (1991-1994), en la menciita universitato (1997-2002), en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) (2005-2010), en Universitato Károly Eszterházy ekde 2009. Li habilitiĝis en 2010, poste li estisnomumita profesoro. Li akiris sciencan gradon Ph.D. en 1997, li doktoriĝis ĉe la akademio en 2002. Lia laboro fokusiĝas al la socialismo kaj Hungara revolucio de 1956. Li ricevis premiojn depost la socialismo inter 1990-2010. Lia filino estas aktoro.

Elektitaj monografioj
---------------------

* *Az író helye. Viták a magyar irodalmi sajtóban 1953–1956.* (1990)
* *Nagy Imre. Politikai életrajz I–II.* (1996–1999)
* *Jelentések hálójában. Antall József és az állambiztonság emberei 1957–1989* (2008)
* *Századosok* (2018)

Elektitaj volumoj
-----------------

* *„Hatvanas évek" Magyarországon.* (studoj, 2004)
* *Magyarok 1945-ben* (2015)

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio János Rainer M. en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 665843
* GND: 10361415X
* LCCN: n87882437
* VIAF: 268068492
* ISNI: 0000 0001 0971 4550
* SUDOC: 059557435
* BNF: 15019443m
* BIBSYS: 98026750
* NKC: js20020722010
 |
monumento por Karl Zink je Ilmenau
**Karl ZINK** (naskiĝinta la 24-an de aprilo 1910 en Mehlis, murdita la 6-an de septembro 1940 en Berlin-Plötzensee) estis germana komercisto kaj rezistanto kontraŭ naziismo.

Vivo
----

Post transloĝiĝo de la familio de Zink al Ilmenau en 1917 li frekventis Goethe-lernejon. Pro tro altaj kotizoj li devis ĉesigi la lernejiradon kaj komencis trejniĝon komercistan en la vendejo gepatra. Paralele Zink estis lernanto ĉe la ilmenau-a komerclernejo. Krome li lernis en la patra ateliero fari fusilojn. Dum la Granda Depresio en 1929 la gepatra entrepreno bankrotis kaj Zink iĝis senlaborulo. En la jaroj 1930 kaj 1931 li estis voluntulo ĉe la ŝtata Nedeviga Laborservo (Freiwilliger Arbeitsdienst/FAD). En 1931 li aniĝis ĉe Komunista Partio de Germanio.

Post potencakiro de la nazioj Zink decidis aktive kontraŭagadi. Jam frue liaj agadoj estis ekkonitaj kaj la unua aresto estis en la jaro 1935-a. En aŭgusto 1935 li kondamnitis pro ŝtatperfido kaj membreco ĉe komunista partio je du jaroj. En 1937 li liberiĝis kaj revenis al Ilmenau. En 1939 sekvis la dua arestiĝo. La verdikto, eldirita fare de Karl Engert ĉe Popola kortumo (Berlino), estis je mortopuno. La ekzekuto okazis je Plötzensee.

Honoroj
-------

GDR honoradis lin en suda Turingio. En Ilmenau alinomitis strato Karlo-Aŭgusto-strato por li; la samo okazis en la naskiĝurobo Zella-Mehlis kie Friedrich-strato perdis sian nomon. Kelkajn jarojn postmilite porknabina lernejo en Ilmenau ekportis lian nomon: antaŭ ĝi troviĝas monumenta ŝtono por li. Ankaŭ stumbliga ŝtoneto metitis por li.

Literaturo
----------

* Julian P. J. Degen, Christian Schaft, Paul Wellsow: *»... BLEIBE STOLZ UND TRAGE DEINEN KOPF HOCH«*[*rompita ligilo*], etbiografio

Notoj
-----


* Kategorio Karl Zink en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sandra YSBRANDY** (naskiĝis la 7-an de majo 1969 en Zevenaar) estas nederlanda televidkuiristo. Ŝi estas konata pro la programoj "Het Familiediner", "Carlo & Irene: Life4You", "Tijd voor MAX" kaj "Kook mee met MAX".

Biografio
---------

Ysbrandy komencis studi historion ĉe la Universitato de Amsterdamo en 1988. Post kompletigado de tio, ŝi studis antropologion ĉe la Libera Universitato de Amsterdamo. Post tio Ysbrandy komencis labori ĉe la Rabobank.

En 2009 ŝi komencis kiel televidkuiristo ĉe "Het Familiediner", en kiu ŝi aperis dum tri jaroj. En 2012 ŝi prezentis kiel televidkuiristo por tri sezonoj la programon "Carlo & Irene: Life4You", kie ŝi sukcedis Rudolph van Veen. En 2015 ŝi interŝanĝis "Life4You" por "Thuis op Zondag" de la televidstacio SBS, kiu havis totalon de 40 epizodoj. De 2016, Ysbrandy videblas en la ĉiutaga intervjuspektaklo "Tijd voor MAX", kie ŝi kuiras dum la elsendo.

En 2017, Ysbrandy iĝis la vizaĝo de la programo "Kook mee met MAX" de la samnoma dissendanto. En tiu ĉi programo ŝi alternas kuiradon kun Mounir Toub. Tiun jaron ŝi ankaŭ partoprenis "De Slimste Mens" (La plej saĝa homo) unufoje.

En 2020 kaj 2021, Ysbrandy prezidis la ĵurion en la kuira programo "Het Lekkerste van Gelderland" prezentita de Jochem van Gelder por "Omroep Gelderland".

En 2021, Ysbrandy estis unu el la partoprenantoj de la 21-a sezono de la RTL 4 programo "Expedition Robinson", ŝi eliris kiel dudeka kaj tiel finis je la sepa loko.

Ekde 2022, Sandra povas regule esti videbla kiel kuiristo en "Eigen Huis & Tuin: Lekker Leven". Per tio ŝi anstataŭas Hugo Kennis je RTL 4. En 2023 Sandra partoprenis en la televida programo "Hunted Vips" kun Sylvana IJsselmuiden

Referencoj
----------

Literaturo
----------

* Ysbrandy ankaŭ publikigis du receptlibrojn. En 2013 tio estis la libro "Ĉe la kuireja tablo", sekvita de "Pomoj kaj piroj" en 2014.



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 830100
* VIAF: 305814238
* ISNI: 0000 0004 2310 737X
 |
**Joseph Léopold Sigisbert HUGO** (Nancy, 15-a de novembro 1773 - Parizo, 29-a de januaro 1828) estis generalo de la Unua Franca Imperio kaj grafo. Li estis la patro de la verkistoj Victor Hugo, Abel Hugo kaj Eugène Hugo.

Biografio
---------

En 1790 li estis nomumita oficiro. Li partoprenis en la militoj kiuj okazis post la Franca Revolucio.

Post esti vundita ĉe Majenco, estis sendita poste kiel kapitano al Vendée. En Châteaubriant li konis Sophie Trébuchet, kun kiu li edziĝis la 15-an de novembro 1797.

Li servis al Jozefo Bonaparte en Hispanio. Li estis nomumita generalo kaj guberniestro de la centraj provincoj (kaj tiele li veturis tra la provincoj de Ávila, Segovia, Soria kaj Guadalajara). Li militis dum tri jaroj kontraŭ El Empecinado kaj sukcesis neŭtraligi la agadon de la hispanaj geriloj en la zono de la rivero Taĵo, kaj tiele li sukcesis reestabli la komunikadon inter la korpusoj de la franca armeo. Speciale sangelverŝa estis la batalo kiu okazis, en la kadro de la Milito de Hispana Sendependiĝo, ĉe "Peña el Águila", aktuala vilaĝo Anguita (Guadalajara), kie la trupoj de la hispana rezistado suferis gravan malvenkon.

Bibliografio
------------

* SIGISBERT HUGO, JOSEPH LÉOPOLD, "Memorias del General Hugo", Sevilla, RENACIMIENTO, 2007.

Referencoj
----------


* Kategorio Joseph Léopold Sigisbert Hugo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 596535
* GND: 115350004
* LCCN: n85126800
* VIAF: 49242775
* ISNI: 0000 0001 1637 868X
* SUDOC: 028589734
* BNF: 12039503n
* NKC: jn19990210286
* BNE: XX4581353
 |
**Dongcheng** ( simpligita ĉino :**东城区**; tradicia ĉino :**東城區**; pinjino : **Dōngchéng Qū** ; transliterumo : **Dōngchéng Chū** ) estas distrikto en la centro de la municipa distrikto de Pekino, kiu situas en la nordo de la Ĉina Popola Respubliko. La distrikto enhavas interalie la orientan duonon de la malnova urbo de Pekino. Laŭ la censo de 2020, ĝia populacio nombris 708,829 loĝantojn en 17 sub-distriktoj. La distrikto kovras areon de 41.79 kvadrataj kilometroj kaj limas norde kaj oriente kun la Distrikto Chongwen, sude kun la Distrikto Pangtai kaj okcidente kun la Distrikto Xicheng.

Setlado en la areo komenciĝis antaŭ proksimume mil jaroj. Distrikto Dongcheng oficiale iĝis distrikto de Pekino nur post la fondiĝo de la Respubliko Ĉinio en 1911. La distrikto estis nomita Dongcheng en 1958. La distrikto ekzistas en sia nuna formo kiel rezulto de fuzio farita en 2010 kun la גistrikto Chongwen, kiu situas pli sude.

La distrikto inkludas multon da la ĉefaj kulturaj altiraĵoj de Pekino, kiel ekzemple la Malpermesita Urbo kaj la Templo de Ĉielo, kiuj ambaŭ estas Monda Heredaĵo de Unesko. Pli ol kvarono de la ĉefaj naciaj, historiaj kaj kulturaj ejoj de la grandurbo estas ene de la distrikto. Placo Tian An Men estas ankaŭ ene de la distrikto, same kiel aliaj popularaj cellokoj inter turistoj vizitantaj Pekinon kaj la areo ankaŭ inkluzivas viglan noktan vivoscenon en la Nanluoguxiang areo kaj la populara butikumada areo en Wangfujing. Pli ol tri kvaronoj de la ekonomia agado de la distrikto implikas la servosektoron.

Gravaj ekonomia instanco kun sidejo en la distrikto estas la Ĉinia Nacia Nafta-Tergasa Korporacio.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 792595
* LCCN: nr98037738
* VIAF: 129470289
 |
**Ĝehanabad,** hindie **जहानाबाद** estas municipo kaj urbego en nordorienta Barato, en suda parto de subŝtato Biharo, en kantono de Gaja (Barato), en la samnoma distrikto, kie ĝi estas distrikta sidejo.

Demografio
----------

En 2011 Ĝehanabad havis 103 282 da loĝantoj kun legopovo 77%, pli alta, ol la landa mezumo.

Geografio
---------

Ĝehanabad situas en la nordhinda ebenaĵo laŭ alteco de 54 m super la marnivelo. Masaurhi troviĝas 16, subŝtata ĉefurbo Patnao 45, Gaja (Barato) 48, Arrah 49, Bihar Ŝarif 52, Navada 67, Aŭrangabad (Biharo) 81, Dehri 89, Kolkato 453, ĉefurbo Delhio 858, Mumbajo 1433 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

La malnova nomo de Ĝehanabad estis Bhelavar. Ekde 1872 ĝi apartenis al distrikto de Gaja. Nova distrikto estis eltranĉita en 1986, kie Ĝehanabad ricevis la sidejan rangon.

Ekonomio
--------

Ĝehanabad estas agrikultura urbo.

Religioj
--------

La ĉefa religio en Ĝehanabad estas hinduoj (77%), poste islamanoj (22%), la cetraj religioj malpli, ol 1%.

Lingvoj
-------

En Ĝehanabad la loĝantaro parolis plej ofte magahie, dum la oficiala lingvo estas la hindia.

Klimato
-------

Ĝehanabad situas en humida subtropika klimato (Cwa) laŭ klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas pli, ol 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas iomete, sed inter junio kaj septembro tre ofte pro la musono. La temperaturo varias inter 19-32 °C.

Trafiko
-------

Ĝehanabad havas trairan fervojan linion el la direktoj de Patnao kaj Gaja. 4 ĉefvojoj kaj 2 flankovojoj kuras al la urbego. La plej proksimaj flughavenoj estas en Patnao kaj Gaja.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
**János Solti** [jAnoŝ ŝolti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Solti János** estis hungara ŝlagromuzikisto (drumisto), instruisto.

János Solti  naskiĝis la 4-an de decembro 1953 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Solti frekventis muzikan mezlernejon (1973-1976) en sia naskiĝurbo, lia plej signifa instruisto estis Gyula Kovács (drumisto). Post siaj studoj li aliĝis al ŝlagrorkestro *Generál*, post unu jaro al Locomotiv GT. Laŭjure li restis plu en la ŝlagrorkestro, tamen estis silentaj periodoj, tiam li drumis en aliaj ŝlagrorkestroj aŭ muzikistoj (*Hobo Blues Band,* *Budapest Big Band.*) Krom tio li ofte muzikadis en studioj, li estis helpinto ekzemple de Dave Samuels, Zorán Sztevanovity, Ferenc Demjén, Béla Szakcsi Lakatos, László Dés, Kati Kovács, Zsuzsa Koncz. Li instruas en muzika faklernejo, krome malofte li komponas kaj verkas ŝlagrotekstrojn. Li ricevis premiojn inter 1977-2014. Liaj gefiloj havis naskiĝis en 1983, 1996 kaj 2005.

Elektitaj filmaj laboroj
------------------------

* Ugye mi jó barátok vagyunk (televizia, 1978, aktoro)
* Amerikai cigaretta (1978, komponisto)
* Kopaszkutya (1981, videbla, kiel li mem)

Elektitaj komponaĵoj kun ŝlagrotekstroj
---------------------------------------

* Temető tangó
* Cecey bácsi ifjúkori kalandjai

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio János Solti en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 648827
* VIAF: 85856234
* ISNI: 0000 0000 5794 1910
* NKC: xx0084096
 |