recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Polaj kaj Germanaj delegitoj diskutas terminojn de kapitulaco.
La **Batalo de Lvovo** (foje nomita **Sieĝo de Lvovo**) estis batalo de la Dua Mondmilito en 1939 por la kontrolo de la pola urbo Lvovo (nune **Lvivo**, Ukrainio) inter la Pola Armeo kaj la invadinta germana armeo *Wehrmacht* kaj poste kun fina interveno de la Ruĝa Armeo. La urbo estis vidita kiel ŝlosilo de la tiel nomita Rumana Kapoponto kaj estis defendita je ajna kosto.

Komence de septembro la poloj ekorganizis la defendon de la urbo. La 12an la germanoj ekatakis post la konkero de Samborzec (66 km el Lvovo), sed pli malgranda nombro de polaj defendantoj forpuŝis la atakon. La 13an venis germanaj plifortigoj kiuj direktis sin al la urbocentro. La Generalo Kazimierz Sosnkowski iris el Lvovo al Przemyśl kaj ekestris grupon de Polaj unuoj kiuj klopodos rehavi la urbon. La 17an de septembro Sovetunio nuligis iamajn paktojn kun Pollando, kiun ĝi konsideris ne ekzistanta. Sovetoj ekvenis al la ekurbo la 19an kaj la 22an la poloj kapitulacis.

Ŝablono:Dua Mondmilito
**Takume** aŭ **Pukamaru** estas atolo de la Tuamotuoj en Franca Polinezio, situante 790 km nordoriente de Tahitio kaj 6 km nordoriente de Raroia kaj 128 km okcidente de Fangatau.

La longforma atolo mezuras 24 x 5 km. Ĝia laguno havas areon de 43,5 km2.

Takume havas multajn etajn insuletojn sur ĝia rifo; plej multe situanta je la orientaj randoj. La longa kaj profunda laguno havas unu navigeblan pasejon por eniri.

Takume havas 116 loĝantojn. La ĉefa vilaĝo estas Ohomo.

Historio
--------

Takume kaj Raroia nomiĝis **Napaite**, "la ĝemeloj" (ite = du), de la antikva Paumotu popolo.

La unua registrita Eŭropano kiu alvenis al Amanu Atolo estis la Hispana navigisto Pedro Fernández de Quirós je la 15-a de februaro 1606, kiam li velveturis trans la Pacifiko serĉante Terra Australis. Ĝi nomiĝis *La Fugitiva* (hispane por La fuĝanto). En 1820 ĝin vizitis la rusa ocean-esploristo Fabian Gottlieb von Bellingshausen per la ŝipoj *Vostok* kaj *Mirni*. Li nomis la atolon "Wolkonsky".

Takume flughaveno inaŭguriĝis en 1996.

Administracio
-------------

Administracie Takume estas parto de la komunumo Makemo. La komunumo Makemo konsistas el la atoloj de Makemo, Haraiki, Marutea Nord, Katiu, Tuanake, Hiti, Tepoto Sud, Raroia, Takume, Taenga kaj Nihiru.

Referencoj
----------

1. ↑  Sharp, Andrew The discovery of the Pacific Islands, Oxford, 1960, p.65
2. ↑  *Les Atolls des Tuamotu* par Jacques Bonvallot, Institut de recherche pour le développement, éditions de l'IRD, 1994, ISBN 9782709911757, pp.275-282.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Takume en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Takume
* Takume flughaveno
* Nomoj de insuloj Arkivigite je 2012-02-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Historio
Provoka mesaĝo ĉe la montpasejo Brenner - "Sudtirolo ne estas Italujo!"
**Sudtirola Libereco** (germane *Süd-Tiroler Freiheit / Freies Bündnis für Tirol*, mallongigite: **STF**; itale *Libertà Sud-Tirolese - Libera alleanza per il Tirolo*) estas separisma kaj naciema-konservativisma partio aktiva en Sudtirolo (provinco de Bozen), kie ĝi intencas reprezenti la germanlingvanojn. La partio estas favora al secesio, kio ebligus mem-determinadon de la provinco de Italio kaj ĝian reunuiĝon kun la aŭstria subŝtato Tirolo ene de Aŭstrio. Kontraŭ la Sudtirola Popola Partio, kiu tradicie reprezentas la germanlingvanojn en la lando, faratas daŭraj riproĉoj.

Historio
--------

STF eliris kiel disigo el *Union für Südtirol* (UfS) en majo 2007. La 8-an de junio 2007 ĝi estis notarie fondita en Brixen. La fondomembroj estis Herbert Campidell, Eva Klotz, Sven Knoll, Reinhold Ladurner, Roland Lang, Sepp Mitterhofer, Werner Thaler kaj Dietmar Zwerger.

En la somero de 2007, la partio prezentis provokan afiŝokampanjon kun la slogano "Sudtirolo ne estas itala" kaj la aŭstra flago kiel fono. Signo kun la sama enhavo estis starigita ĉe la landlima montpasejo Brenner finfine en junio 2008. En April 2009 STF iĝis plena membro de la Eŭropa Libera Alianco (ELA), tuteŭropa organizaro de regionalismemaj partioj. Gudrun Kofler de la STF-junularo estis elektita vicprezidanto de la ELA-junuloj.

En januaro 2012 estis raportite ke la partio atingis 2,800 membrojn, multe pli ol UfS en ĝiaj plej bonaj tagoj. En la provinca elekto en 2013 la STF gajnis 7.2%, sian rekordan maksimumon ĝis nun, rezultigante tri provincajn konsilianojn. En novembro 2014 Klotz, kiu deĵoris en la provinca konsilio dum 31 sinsekvaj jaroj, sciigis sian eksiĝon el la partiaj gremioj por povi prizorgi sian malsanan edzon.

Ideologio
---------

STF vidas sin kiel "liberalan-patriotisman" partion direktita je protektado de la germanlingva loĝantaro de Sudtirolo. La partio postulas mem-determinadon kaj volas okazigi referendumon por decidi ĉu la gelandanoj volus esti parto de Italio aŭ de la aŭstria subŝtato Tirolo. La partia programo ankaŭ emfazas la mediprotekton, la defendon de familiaj valoroj, sociale ordigitan liberalan ekonomian politikon kaj la koncepton de necentralisma Eŭropo de la regionoj.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo South Tyrolean Freedom en la angla Vikipedio.*

Eksteraj ligiloj
----------------

Hejmpaĝo partia
**Hendrik Alexander SEYFFARDT** (1a de novembro 1872 – 6a de februaro 1943) estis nederlanda generalo, kiu dum la Dua Mondmilito kunlaboris kun Nazia Germanio dum la okupacio de Nederlando, ĉefe kiel reprezentanto de la Nederlanda Legio, nome unuo de Waffen-SS en la Orienta Fronto.

Li estis mortpafita de la grupo de nederlanda kontraŭnazia rezistado CS-6 de Dro. Gerrit Kastein la 5an de februaro 1943. Tiu mortigis ankaŭ kunlaboremulon H.Reydon kaj lian edzinon. La celo estis eviti organizadon de nazian registaron en Nederlando, kion ŝajne la germanoj ankoraŭ ne klopodis. Tamen, ili reagis per mortigo kaj aresto de multaj nederlandanoj, ĉefe studentoj. Dro. Gerrit Kastein memmortigis sin arestita por eviti pro torturo denonci kolegojn.

Notoj
-----

1. ↑  "The Dutch Resistance". historylearningsite.co.uk. Alirita la 16an de januaro 2019.

Ŝablono:Dua Mondmilito

* Kategorio Hendrik Seyffardt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 629794
* GND: 133756505
* VIAF: 30736916
* ISNI: 0000 0000 2278 1056
* BPN: 07428063
 |
Elaera vido de la Tablogolfo el Bloubergstrand, norde de Kaburbo. Tablomonto estas videbla distance.
**Tablogolfo** (en angla: *Table Bay*, en afrikansa: *Tafelbaai*) estas natura golfeto ĉe la Atlantika Oceano al Kaburbo (kiu estis fondita en 1652 fare de Jan van Riebeeck) kaj estas je la norda pinto de la Kaba Duoninsulo, kiu etendiĝas suden de la Kabo de Bona Espero. Ĝi estis tiel nomita ĉar ĝi estas dominata de la ebenpinta Tablomonto. 

Bartolomeu Dias estis la unua eŭropano kiu esploris tiun regionon en 1486. La golfeto, kvankam fama dum jarcentoj kiel haveno por ŝipoj, estas aktuale negrava natura haveno kaj estas malbone eksponita al ŝtormoj kaj el SOr kaj el NOk. Multaj navigantaj ŝipoj serĉantaj rifuĝon en la golfeto dum la 17a kaj 18a jarcentoj estis fordrivitaj surborden fare de ŝtormoj.

Bildaro
-------

* Nederlandaj ŝipoj ĉe Tablogolfo en la 17a jarcento.Nederlandaj ŝipoj ĉe Tablogolfo en la 17a jarcento.
* Ŝipoj en Tablogolfo en 1727 kun Tablomonto fone.Ŝipoj en Tablogolfo en 1727 kun Tablomonto fone.
* Mapo de Tablogolfo (1882).Mapo de Tablogolfo (1882).
* Mapo de haveno (1884).Mapo de haveno (1884).
* Kaburbo el spaco, kun Tabloglofo sude kaj oriente videbla cirkloforma Insulo Robben, Februaro 1995.Kaburbo el spaco, kun Tabloglofo sude kaj oriente videbla cirkloforma Insulo Robben, Februaro 1995.
* Kaburbo el spaco, kun Insulo Robben (maldekstre), Tablomonto (centre) kaj Kabopinto (dektre).Kaburbo el spaco, kun Insulo Robben (maldekstre), Tablomonto (centre) kaj Kabopinto (dektre).

33° 53′ S 18° 27′ O﻿ / ﻿33.883 °S, 18.450 °O﻿ / -33.883; 18.450 (mapo)Koordinatoj: 33° 53′ S 18° 27′ O﻿ / ﻿33.883 °S, 18.450 °O﻿ / -33.883; 18.450 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 710805
* VIAF: 244754965
 |
Ludoviko la 11-a, la *"Reĝo Aranea"*, estis la franca mezepoka monarko kiu plej klopodojn faris por disvolvigi la reĝan aŭtoritatecon kontraŭ la *noblesse d'épée* (glava nobelaro), etendigante la vendadon de postenoj kiuj okazigis la nobeligon.
**Jura nobelaro** aŭ **talara nobelaro**, el la franca «*noblesse de robe*», estis tipo de nobelaro nome socia klaso aperinta en Francio el la 15a jarcento.

Historio
--------

Fine de la Mezepoko, post la fino de la Centjara milito kaj la epidemio de Nigra morto, la prestiĝo kaj la influo de la tradicia franca nobelaro (*noblesse d'épée*, «glava nobelaro»), grande malpliiĝis favore de la reĝa aŭtoritato. Por etendi ĝin al ĉiuj siaj teritorioj, la malfrumezepokaj monarkoj kiaj Ludoviko la 11-a ekkreis reĝan administracion centrigitan, por kio ili devis aboli multajn de la feŭdaj kaj senjoraj privilegioj kiuj ĝis tiam distingis ĉiun regionon de Francio. Samtempe, kaj pro la kreskanta influo kaj loka kaj internacia, ankaŭ la fiskaj necesoj de la reĝo de Francio kreskis, pro kio, same oni aprobis novajn impostojn aŭ oni transdonis la privilegion kolekti kelkajn el ili, la administracio de la monarko trafis novan formon enspezi per la kreado kaj vendado de publikaj postenoj je la servo de la reĝo.

Tiu politiko de vendado de postenoj estis ege uzata en la venontaj jarcentoj, kaj kreis novan privilegiitan socian klason, nome **talara nobelaro**, kiu ofte rezultis ege kosta laŭ la tempopaso ĉar la akiro de publika posteno je la servo de la reĝo transdonis nobelecon al la postenulo, kaj tiele ankaŭ serion de privilegioj kiaj la maldevigo pagi impostojn, kio faris la postenojn ege allogaj. La mendaro de publikaj postenoj ĉiam estis tre granda, kio kondukis kelkajn monarkojn, kiaj Henriko la 3-a aŭ Ludoviko la 13-a, al kreado de multaj pliajn publikajn postenojn ol necese, kun rezulta elspezo por la ŝtato laŭ la tempopaŝo.

Bibliografio
------------

* Mousnier, R. *La Plume, la fauçille et le marteau*, Parizo, PUF, 1970.
* Mousnier, R. *La vénalité des offices sous Henri IV et Louis XIII*, Parizo, PUF, 1971.
* Parker, W. *The Making of French Absolutism*, Oxford, Oxford University Press, 1989.
* Bonney, R. *Political Change in France under Richeliue and Mazarin*, Oxford, Oxford University Press, 1978.
* Lublinskaya, A. D. *French Absolutism: the Crucial Phase, 1620-1629*, Cambridge University Press, 1968.
Novzelandaj soldatoj surteriĝas en Baka Baka, Vella Lavella, por anstataŭi la usonajn trupojn la 17an de Septembro 1943.
La **Batalo de Vella Lavella** estis luktita el la 15a de Aŭgusto al la 6a de Oktobro 1943 inter fortoj de Japanio unuflanke kaj de Aliancanoj el Novzelando kaj Usono. Vella Lavella, insulo de la Salomonoj, estis okupitaj de japanaj fortoj komence de la Dua Mondmilito en la Pacifika Fronto. Posta la lukto ĉirkaŭ la Munda Pinto, la Aliancanoj rekonkeris la insulon fine de 1943, post la decido preterpasi grandan koncentron de japanaj trupoj en la insulo Kolombangara.

Post surteriĝo en Barakoma la 15an de Aŭgusto, usonaj trupoj antaŭeniris laŭlonge de la marbordoj, pelante la japanojn norde. En Septembro, novzelandaj trupoj anstataŭis la usonanojn kaj pluigis la antaŭeniron tra la insulo, ĉirkaŭante la malgrandan japanan soldataron laŭlonge de la norda marbordo. La 6an de Oktobro, la japanoj komencis evakuan operacon por retirigi la restintajn trupojn, dum kiu okazis la Marbatalo de Vella Lavella. Post la konkero de la insulo, la Aliancanoj disvolvigis ĝin kiel grava aerbazo kiu estis uzata por la redukto de la ĉefa japana bazo en Rabaul.

Notoj
-----


* Batalo de Vella Lavella en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Batalo de Vella Lavella en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Ŝablono:Dua Mondmilito
Japana Ministro pri Eksteraj Aferoj Mamoru Ŝigemicu subskribas la Japanan Dokumenton de Kapitulaco sur la usona ŝipo *Missouri* dum la Generalo Richard K. Sutherland rigardas, 2a de septembro, 1945.
Japana Dokumento de Kapitulaco, 2a de septembro, 1945.
La **Japana Dokumento de Kapitulaco** estis la skriba interkonsento kiu formaligis la kapitulacon de la Imperio de Japanio, kio markis la finon de la Dua Mondmilito. Ĝi estis subskribita de reprezentantoj el la Imperio de Japanio, Usono, la Respubliko Ĉinio, Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Norda Irlando, Sovetunio, Komunumo Aŭstralio, Dominio Kanado, la Provizora registaro de la Franca Respubliko, la Reĝlando de Nederlando, kaj la Dominio Novzelando. Inter Aliancanoj, Sovetunio forestis el tiu afero, ĉar ĝi ĵus deklaris militon al Japanio kaj nur post jaroj finos tiu militstato.

La subskriba ceremonio okazis sur la ferdeko de la usona ŝipo *Missouri* en la Golfo de Tokio la 2an de septembro, 1945.

Tiu dato estas foje konata kiel *Tago de la Venko super Japanio*, kvankam tiu nomo plej ofte referencas al la dato de la radidiskurso de la imperiestro Hirohito nome *Gyokuon-hōsō* (Imperia Kapitulaco), nome radielsendita anonco de la akcepto de la terminoj de la Pocdama Deklaro tagmeze de la Japana Normiga Tempo la 15an de aŭgusto.

Koordinatoj: 35° 21′ 17″ N 139° 45′ 36″ O﻿ / ﻿35.35472 °N, 139.76000 °O﻿ / 35.35472; 139.76000 (mapo)

Vidu ankaŭ
----------

* Tago de la Venko super Japanio

Notoj
-----

1. ↑  Nekonfuzenda kun la Popola Respubliko Ĉinio kiu tiam ankoraŭ ne ekzistis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Japana Dokumento de Kapitulaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Japana Dokumento de Kapitulaco en Vikifontaro (Universala biblioteko)

* Kategorio Japana Dokumento de Kapitulaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* National Archives & Records Administration Featured Document
* USS Missouri's Captain Stuart Murray interviewed about the surrender ceremony
* Alsos Digital Library bibliography of references on Japan's surrender Arkivigite je 2005-11-25 per la retarkivo Wayback Machine

Ŝablono:Dua Mondmilito
**Taliana dialekto** (propralingve "Talian") estas dialekto de venecia lingvo parolata en sudo de Brazilo ĉefe en Rio Grande do Sul kaj Santa Catarina. Ĉirkaŭ 500 mil homoj parolas ĝin, ĉirkaŭ la duono de ili kiel gepatran lingvon. Ĝi estas la tria plej parolata lingvo en Brazilo, post la portugala kaj la japana lingvo.

La italoj (venetaj) venis al suda regiono de Brazilo dum la 19-a kaj 20-a jarcento kiel duonsklavoj por antastaŭigi la nigrulojn en bienoj. En tiu tempo, ankoraŭ ne estis oficiala itala lingvo kaj plejparto de ili parolis la venecian. Oficiale, Talian estas indiĝena lingvo de Brazilo kaj siaj parolantoj havas statuson similan al de aliaj indiĝenoj, t. e. ili rajtas uzi la lingvon, organizi bazajn lernejojn, kaj peti specialan supervidadon de registaro kiam ili bezonas uzi oficialan lingvon.
En malgrandaj urboj, kelkaj radiostacioj elsendas en la Taliana.

La kanzono "Merica, Merica" (Ameriko, Ameriko) estas la plej konata teksto de Taliana, inkluzive multaj brazilanoj kiuj ne konas la dialekton, kantas ĝin:

Merica Merica   

Dalla Italia noi siamo partiti   

Siamo partiti col nostro onore   

Trentasei giorni di macchina e vapore,   

e nella Merica ghe semo arriva'....  

Merica, Merica, Merica, cossa saràla 'sta Merica?   

Merica, Merica, Merica, un bel mazzolino di fior.   

E alla Merica noi siamo arrivà   

no' abbiamo trovato nè paglia nè fien.  

Abbiam dormito sul nudo terreno come le bestie che va a riposar..  

Merica, Merica, Merica, cossa saràla 'sta Merica?   

Merica, Merica, Merica, un bel mazzolino di fior.

E' la Merica l'è lunga, l'è larga,   

l'è circondata dai monti e dai piani,   

e con la industria dei nostri italiani abbiam formato paesi città.   

Merica, Merica, Merica, cossa saràla 'sta Merica?   

Merica, Merica, Merica, un bel mazzolino di fior.   

*Traduko*:

*Ameriko, Ameriko (Tiel, estas Brazilo)*

El Italio ni foriris  

Ni foriris kun nia honoro  

Tridek ses tagoj per aŭtomobilo kaj vaporŝipo  

Kaj en Amerikon ni alvenis  

Ameriko, Ameriko, Ameriko, kio estas tiu Ameriko?  

Ameriko, Ameriko, Ameriko estas belega aro de floroj  

Kaj en Amerikon ni alvenis  

Kaj en Amerikon ni alvenis  

Kaj ni ne trovis eĉ ne pajlon eĉ ne fajnon  

Ni dormis sur la malmola terplanko, Kiel la bestoj ni ripozis  

Ameriko, Ameriko, Ameriko, kio estas tiu Ameriko?  

Ameriko, Ameriko, Ameriko estas belega aro de floroj  

Ameriko estas larĝa kaj longa  

Ĝi estas formita de montoj kaj ebenaĵoj  

Kaj per la laboro de niaj italoj, ni konstruis urbojn kaj vilaĝojn  

Ameriko, Ameriko, Ameriko, kio estas tiu Ameriko?  

Ameriko, Ameriko, Ameriko estas belega aro de floroj

Referencoj
----------

1. ↑  Venetian | Ethnologue
Usona ŝipo *Marblehead* en Februaro 1942, montranta bombodamaĝon ricevitan en la batalo.
La **Batalo en Makasara markolo**, konata ankaŭ kiel **Militago de Madura markolo**, la **Militago Norde de la Lomboka markolo** aŭ la **Batalo de Flores-maro**, estis marbatalo de la Pacifika Fronto en la Dua Mondmilito okazinta la 4an de Februaro 1942. Uson-brit-nederland-aŭstralia ŝiparo — sub estro *Schout by-nacht* (*Rear Admiral*) Karel Doorman — estis survoje por interrompi japanan invad-konvojon laŭinorme direkte al Surabajo, (tamen ties destino estis fakte Makassar) kiam ĝi estis atakita de 36 bombaviadiloj Mitsubiŝi G4M1 "Betty" kaj 24 Mitsubiŝi G3M2 "Nell", kiuj devigis la ŝiparon retiriĝi.

La japanoj perdis kvar aviadilojn, dum la aliancanoj perdis du krozoŝipojn kaj 70 maristojn.

(La batalo okazis en la Java Maro, pli proksime al la Kangeanaj Insuloj ol al la Makasara markolo. Ĉi tiu batalo ne estu konfuzata kun la Marbatalo de Balikpapan okazintan la 24an de Januaro 1942, kiu estas foje referencata ankaŭ kiel la "Batalo en Makasara markolo".)

Bibliografio
------------

* Brown, David (1990). Warship Losses of World War Two. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-914-X.
* Burchell, David (1971). The Bells of the Sunda Strait. Adelaide, Australia: Rigby.
* Cain, T. J. (1959). HMS Electra. London: Futura Publications.
* Coley, Elliot (2009). Intelligence Operations at the Battle of the Java Sea. Xlibris. ISBN 978-1-4415-1768-5.
* D'Albas, Andrieu (1965). Death of a Navy: Japanese Naval Action in World War II. Devin-Adair Pub. ISBN 0-8159-5302-X.
* Dull, Paul S. (1978). A Battle History of the Imperial Japanese Navy, 1941–1945. Naval Institute Press. ISBN 0-87021-097-1.

Ŝablono:Dua Mondmilito
**Mark Wayne Clark** (1a de majo, 1896 – 17a de aprilo, 1984) estis oficiro de la Usona Terarmeo kiu servis dum la Unua Mondmilito, la Dua Mondmilito kaj la Korea Milito. Li estis la plej juna kvar-stela generalo en la Usona Terarmeo dum la Dua Mondmilito.

Dum la Unua Mondmilito, li estis rota komandanto kaj servis en Francio en 1918, kiel 22-jaraĝa kapitano, kie li estis grave vundita per mitrajlo. Post la milito, la estonta ĉefo de la Usona Armestabanaro, Generalo George Marshall, notis la kapablojn de Clark. Dum la Dua Mondmilito, li komandis la Kvinan Armeon de Usono, kaj poste la 15an Armegrupon, en la Kampanjo de Italio. Li estis konata pro la estreco de la Kvina Armeo dum ties konkero de Romo en junio 1944.

Clark estis akre kritikita ĉar malatentis la ordonojn de sia supera oficiro, nome la brita generalo Sir Harold R. L. G. Alexander, kaj tiel permesis al la germana 10a Armeo foriri, en sia intenco konkeri Romon, nome ĉefurbo de Italio, sed strategie negrava urbo. La germana 10a Armeo poste kuniĝis kun la cetero de la germana armegrupo en la Trasimena Linio. En marto 1945, Clark, 48-jaraĝa, iĝis la plej juna usona oficiro iam promociita al la rango de kvarstela generalo.

Notoj
-----

1. ↑  "General Mark Clark", www.historylearningsite.co.uk  Alirita la 14an de januaro 2019.
2. ↑  "Once Upon a Time in Liberated Rome", Robert Katz's History of Modern Italy

* Kategorio Mark Wayne Clark en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Ŝablono:Dua Mondmilito


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 629635
* GND: 1018466800
* LCCN: n79099305
* VIAF: 57066397
* ISNI: 0000 0001 2211 3653
* SUDOC: 068679890
* BNF: 15110335q
* NLA: 35205935
* ICCU: CUBV043678
* BNE: XX5740425
 |
**Tabuenca** [taBŬENka] estas municipo de Hispanio, en la plej sudorienta parto de la komarko *Campo de Borja* kies ĉefurbo estas Borja, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Tabuenca estas municipa teritorio en la plej sudorienta parto de la komarko *Campo de Borja*, kie ĝi okupas teritorion sude de Fuendejalón kaj de Ainzón kaj sudoriente de Ambel. Ĝia teritorio estas proksime de la Natura Parko Moncayo. 

La loĝloko Tabuenca mem estas je 63 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 778 msm, alirebla laŭ la ŝoseo A-1301 el Ainzón kaj Borja norde kaj el Tierga sude.

Historio
--------

Estis setlejo de keltiberoj kaj poste de romianoj rilate al komerco kaj minado de fero. 

La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ Tabuenca estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. La loĝantaro post la kristana konkero en la tuta areo restis grandparte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo, sed male en Tabuenca, kiu estis reloĝata tute de kristanoj. El la 12-a ĝis la 19-a jarcento la loko dependis de la abatinoj de Trasobares. 

Dum la Milito de Hispana Sendependigo, la 13a de decembro 1808 francaj trupoj rabadis en Tabuenca, pro kio la popolo ribeliĝis kaj okazigis la morton de kelkaj francoj. Reprezalie, tri tagojn poste napoleonaj trupoj mortigis 39 lokanojn, kaj bruligis la preĝejon, pro kio perdiĝis granda parto de la artaĵoj kaj dokumentoj.

Tabuenca demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Tabuenca oni malaltiĝis el 1 321 loĝantoj en 1920 ĝis nunaj nur 310 loĝantoj.

Ekonomio
--------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, vitejoj kaj cerealoj) brutobredado (ŝafoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (vino, oleo), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun mudeĥara sonorilturo, kvar ermitejoj, restaĵoj de keltibera setlejo, urbodomo de la 16-a jarcento, arko de murego, ventomuelejo, hospitalo de la 16-a jarcento nune muzeo, kaj vinkeloj; kaj naturaj lokoj kaj pejzaĝo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

1. ↑   «Historia de Tabuenca». Asociación cultural Villardajos de Tabuenca.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tabuenca en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Tabuenca (Gran Enciclopedia Aragonesa)
* Municipo Tabuenca


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 807927
* VIAF: 316733393
* BNE: XX454598
 |
**Talkao** (laŭ censo de 2002 havas 193,755 loĝantojn) estas urbo kaj komunumo en Ĉilio situa ĉ. 150 mejlojn (240 km) sude de Santiago, kaj estas ĉefurbo de ambaŭ Provinco Talca kaj Maŭla Regiono (7a Regiono de Ĉilio).

La urbo estis fondita kiel **San Agustín de Talca** en 1742 de José Antonio Manso de Velasco. Ĝi estis parte detruita fare de tertremoj en 1742 kaj 1928, estante rekonstruita ambaŭ fojoj. Ĝi situis proksime de la epicentro de la tertremo de la jaro 2010, kies magnitudo 8.8 igis suferi gravajn damaĝojn al ĝi kaj kaŭzis la kolapson de plejparto de la historia urbocentro. La urbo havis gravan rolon dum la sendepenco de Ĉilio; ĝi estis la hejmurbo de Mgr. José Ignacio Cienfuegos, kaj estis la sidejo de la Sendependiĝa Deklaro fare de Bernardo O'Higgins en 1818.

La urbo estas grava ekonomia centro, kun agrikulturaj (tritiko) kaj manfarendaĵaj aktivecoj, kiel vinproduktado. Ankaŭ ĝi estas sidejo de Universitato de Talca kaj de la Katolika Universitato de Maule, inter aliaj. La Katolika Eklezio de Talkao havas gravan rolon en la historio de Ĉilio.

La loĝantoj de Talkao havas moton, *Talca, Parizo & Londono*, frazo kiu naskiĝis el la moto de ĉapel-negoco, kiu havis markon kie aperis ĉi tiun moton, laŭ averto ke ĝi havas branĉojn kaj en Parizo kaj en Londono. La magazeno apartenis al la franca enmigrinto Jean-Pierre Lagarde.

Geografio kaj klimato
---------------------

Talca lokiĝas 250 km-ojn sude de Santiago, kaj sude de la unuiĝo de la riveroj Lirkajo kaj Klaro, en la Ĉilia Centra Valo. La urbo estas dividita de la Tut-Amerika Ŝoseo.

### Klimato

Talkao havas Mediteranean klimaton kun sekaj someroj kaj humidaj vintroj. Averaĝa jara pluvfalo estas 749 mm kaj la jara averaĝa temperaturo estas 13 °C.

Bildaro
-------

* 
* 
* 
*

Referencoj
----------

1. 1 2 3   Maule Region. Universidad de Talca. Alirita 2008-07-30.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2008-03-14. Alirita 2010-08-06.
2. ↑  Intensity of shaking in cities around the 2010 Chilean earthquake from USGS
3. ↑  Images of earthquake including collapse of Talca historic centre

Vidu ankaŭ
----------

* Maule River
* Descabezado Grande
* Nacia Rezervejo Radal Siete Tazas
* Nacia Rezervejo Altos de Lircay

Eksteraj ligiloj
----------------

* Talkao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Talkao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Urban Umbrella** Architectural Exhibition Arkivigite je 2009-10-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Talca's Gate Arkivigite je 2007-01-15 per la retarkivo Wayback Machine
* El aMaule
* La Prensa
* El Centro
* WWW.DELMAULE.CL
Hubert Pierlot (maldekstre), ĉefministro de la Belga registaro en ekzilo, aprilo 1944.
Leopoldo la 3-a, fotita en 1934, elektis resti en Belgio kiel prizonulo pli ol sekvi sian registaron en ekzilon.
La **Belga registaro en Londono** (en franca: *Gouvernement belge à Londres*, en nederlanda: *Belgische regering in Londen*), konata ankaŭ kiel registaro Pierlot la 4-a, estis la **Belga registaro en ekzilo** inter oktobro 1940 kaj septembro 1944 dum la Dua Mondmilito kaj la okupacio de la lando fare de Nazia Germanio. La registaro estis triparta, kun ministroj el katolika, liberala kaj labor-partioj. Post la invado de Belgio fare de Nazia Germanio en majo 1940, la Belga registaro, sub ĉefministro Hubert Pierlot, fuĝis unue al Bordozo en Francio kaj poste al Londono, kie ĝi establis sin mem kiel la nura legitima reprezento de Belgio antaŭ la Aliancanoj.

Spite la fakton, ke ili ne havis aŭtoritaton en sia propra lando, tiu registaro administris la teritorion de la Belga Kongo kaj faris negocadon kun aliaj landoj de Aliancanoj pri la post-milita rekonstruo. Interkonsentoj fare de la registaro en ekzilo dum la milito estis la fondo de la Beneluksa Dogana Unio kaj la akcepto de Belgio ene de Unuiĝintaj Nacioj. Tiu registaro ankaŭ faris influon ene de la Belga armeo en ekzilo kaj klopodis pluteni ligojn kun la Belga rezistado.

En la 5-a de septembro la Belga, Nederlanda kaj Luksemburgia registaroj en ekzilo subskribis la Londonan Dogankonvencion, kiu pavis la vojon por la fondo de la Beneluksa Ekonomia Unio.

Vidu ankaŭ
----------

* Ekzilregistaro

Bibliografio
------------

* De Schryver, August (1998). Oorlogsdagboeken, 1940–1942. Tielt: Lannoo. ISBN 90-209-2971-2.
* Dutry-Soinne, Tinou (2006). Les Méconnus de Londres: Journal de Guerre d'une Belge, 1940–1945 (vol. 1). Brussels: Racine. ISBN 2-87386-483-4.
* Dutry-Soinne, Tinou (2008). Les Méconnus de Londres: Journal de Guerre d'une Belge, 1940–1945 (vol. 2). Brussels: Racine. ISBN 2-87386-504-0.
* Gutt, Camille (1971). La Belgique au Carrefour, 1940–1944 (in French). Fayard.

* Kategorio Belga registaro en ekzilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Ŝablono:Dua Mondmilito
Alessandro Pavolini, ĉĉefkomandanto de la Nigraj Brigadoj (dekstre) kaj Vincenzo Costa (centre), komandanto de la 8a Nigra Brigado "Aldo Resega" de Milano, dum ceremonio en Milano, fine de 1944.
La **Brigate Nere** plej ofte konata kiel **Nigraj Brigadoj** (plennome itale *Corpo Ausiliario delle Squadre d'azione di Camicie Nere*, trad. Helpa Korpuso de la Ŝturm-rotoj de Nigraĉemizuloj) estis unu el la faŝismaj paramilitistaj grupoj, organizitaj kaj regataj de la Respublika Faŝisma Partio (*Partito Fascista Repubblicano*, **PFR**) kiu funkciis en la Itala Sociala Respubliko (en Norda Italio), dum la finaj jaroj de la Dua Mondmilito, kaj post la subskribo de la Itala Batalĉeso en 1943. Ili estis oficiale estritaj de Alessandro Pavolini, iama Ministro de Kulturo (MINCULPOP) de la faŝisma epoko dum la lastaj jaroj de la Itala Reĝlando.

La *Nigraj Brigadoj* ofte engaĝiĝis en subteno de germanaj unuoj dum kontraŭ-partizanaj operacoj kiuj ofte rezultis en masakroj de italaj civiluloj, kiel dum la masakro de Vinca en kiu 162 civiluloj estis ekzekutitaj en agado kie partoprenis la 40a *Brigata nera "Vittorio Ricciarelli"* de Livorno.

Notoj
-----

1. ↑  "VINCA FIVIZZANO 24-27.08.1944". Atlaso de Naziaj kaj Faŝismaj Masakroj en Italio. Alirira la 2an de februaro 2019.

* Kategorio Nigraj Brigadoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Ŝablono:Dua Mondmilito
**Suhrkamp** - germane *Suhrkamp* - estas germanlingva libroeldonejo. Ĝi fontas el parto de la eldonejo S. Fischer Verlag fondita en 1986 fare de *Samuel Fischer* en Berlino, kiu baldaŭ iĝis la gvida germanlingva eldonejo de naturalismo kaj de klasika modernismo. Ekde januaro la eldonejo havas sian centran oficejon en Berlino, antaŭe ĝi baziĝis en Frankfurto ĉe Majno - la translokiĝo, forvendo de la ĝisnunaj librostokoj kaj fordono de multaj literaturaj arkivoj, antaŭe per fondaĵo disponigata al la frankfurta universitato, estis forte disputataj kaj kritikataj. Daŭre la firmao estas inter la plej signifaj germanaj eldonejoj de beletro, sed ankaŭ ofertas multajn sciencajn librojn. Laŭ la stato fine de 2012, al la eldona grupo Suhrkamp krom la eldonejo Suhrkamp mem apartenas la eldonejoj *Insel Verlag, Deutscher Klassiker Verlag, Jüdischer Verlag, Verlag der Weltreligionen* kaj *Theaterverlag*.

Historio
--------

Jam en la unuaj jaroj post la fondo de la eldonejo S. Fischer Verlag, la firmao sukcesis publikigi la germanlingvajn eldonojn de verkaĵoj de konataj eŭropaj verkistoj kiel Émile Zola, Fjodor Dostojevskij, Tolstoj, Gerhart Hauptmann kaj Henrik Ibsen. Krom Ibsen ankaŭ aliaj skandinaviaj verkistoj antaŭe apenaŭ konataj en Mezeŭropo, interalie Jens Peter Jacobsen, estis subtenitaj per tradukoj de romanoj, noveloj kaj teatraĵoj el la dana, norvega kaj sveda en la germanan. Ekde lia unua novelo en 1888 ankaŭ la verkaĵoj de la aŭtoro Thomas Mann estis publikigitaj tiueldoneje.

En Nazia Germanio kaj la juda eldonisto Fischer kaj multaj el el eldonejaj produktaĵoj estis reĝime nedezirataj. Laŭ nazia premo 123 libroj devis esti prenitaj el la eldoneja programo. Post la morto de Samuel Fischer en 1934, lia bofilo kaj multjara kunlaboranto *Gottfried Bermann Fischer* transprenis la eldonejan gvidon. Kiam la familio Fischer en 1936 devis fuĝi el Germanio, ĝi kunportis parton de la eldoneja posedo kaj eldona rajtaro al Vieno; la reston transprenis la kuneldonisto *Peter Suhrkamp*, kiu plugvidis la eldonejon ĝis aprilo 1944 kiam la nazia sekreta polico Gestapo malliberigis lin. Post la kolapso de nazia Germanio en majo 1945, li estis la unua kiu sukcesis atingi licencon de la Aliancanoj pri refondo de eldonejo en Berlino. *Gottfried Bermann Fischer* en 1938 tra Svisio devis plufuĝi al Stokholmo, kie li starigis novan eldonejon, sed en junio 1940 pro etoso de simpatiiĝo kun nazia Germanio en Svedio plufuĝis al Usono, kaj en 1945 revenis al Stokholmo. Peter Suhrmann post 1945 kunlaboris kun Gottfried Bermann Fischer, sed en 1950 ambaŭ malkonsentiĝis kaj dividis la eldonejon - la verkistoj do devis decidiĝi ĉu plupublikigi la verkojn en ambaŭ tiujare en Frankfurto ĉe Majno novfonditaj eldonejoj *Suhrkamp* aŭ *Fischer*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Suhrkamp en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (germane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 424124
* GND: 300755-8
* LCCN: n86825104
* VIAF: 150718921
* ISNI: 0000 0001 2301 1560
* SUDOC: 029822971
* BIBSYS: 1053926
* NKC: kn20061206007
 |
Germana retiriĝo el Finnlando.
Detruita vilaĝo Ivalo.
**Laponia milito** estas parto de Dua Mondmilito kaj ĝi okazis inter Finnlando kaj Germanio de 15-a de septembro 1944 ĝis 27-a de aprilo 1945.

Kiam Finnlando faris armisticon kun Sovetio la 4-an de septembro 1944 inter punktoj estis forpelo de germanaj trupoj el Finnlando. Germanaj trupoj troviĝis en norda parto de Finnlando. Komence ne temis pri vera milito, ĉar germanaj trupoj retiriĝis dum finnaj trupoj etendiĝis. Germanoj transportis la civilan loĝantaron al Svedio.

Tamen Sovetaj aŭtoritatuloj volis, ke finnoj komencu verajn militajn agojn kontraŭ germanoj. Finnaj trupoj atakis al Tornio la 28-an de septembro kaj vera milito komenciĝis. Por puni la atakojn germanaj trupoj forbruligis plejparton el konstruaĵoj de Laponio. Finnaj trupoj kaptis grandan parton el suda Laponio dum la aŭtuno, sed dum la vintro 1944-1945 la fronto stabiliĝis en nord-okcidenta parto de Finnlando. Germanaj trupoj lasis la teritorion de Finnlando ĉe Kilpisjärvi la 28-an de aprilo 1945.

Finnaj trupoj en Laponia milito.
Starigo de Finna flago en landlima punkto de tri ŝtatoj.
Ŝablono:Dua Mondmilito

* Kategorio Laponia milito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Ŝigure* kaj *Samidare* ĉe Bougainville ĝuste horojn antaŭ la batalo.
La **batalo de Vella Lavella** (第二次ベララベラ海戦 Dainiji Berarabera kaisen) estis marbatalo de la Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito kiu estis luktita nokte la 6an de Oktobro 1943, ĉe la insulo Vella Lavella en la Salomonoj. Ĝi markis la finon de trimonata batalaro por konkeri la centron de la Salomonoj, kiel parto de la Kampanjo de Salomonoj.

Tiu batalo okazis fine de la surtera kampanjo en Vella Lavella, kiam la japanoj klopodis evakui la 600-homan soldataron el la insulo. Tiu soldataro estis sieĝita en malgrandan sakstraton en la norda pinto de la insulo ĉirkaŭ Marquana Bay. Dum forto de ĉirkaŭ 20 helpoŝipoj kaj barĝoj evakuis la surstrandigitajn soldatojn, forto de naŭ japanaj destrojeroj luktis mallongan, sed akran batalon kontraŭ ses usonaj destrojeroj norde de la insulo por malproksimigi atenton el la evakuado. Kiel rezulto de la batalo, la japana evakuklopodo estis sukcese plenumita. Ĉiu flanko perdis po unu destrojeron sinkigitan.

* Marbatalo de Vella Lavella en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Marbatalo de Vella Lavella en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Ŝablono:Dua Mondmilito
**Talveila** [talBEJla] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, nordokcidente de la provinco Sorio kaj en la *Komarko Pinares* (Komarko Pinaroj) en la nordokcidento de la provinco.

Geografio
---------

*Komarko Pinaroj* en la nordokcidento de la provinco Sorio.
Loko de Talveila en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 52,97 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 107 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn el la 1900-aj jaroj. 

Ĝi distas 48 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Cantalucia, Fuentecantales kaj Talveila.

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Sabinares Sierra de Cabrejas*, okupanta 2 340 hektarojn, nome 44 % de la teritorio.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Meze de la 19-a jarcento, la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Cubilla kaj Cantalucia. En tiuj jaroj ĝi estis literumita Talbeyla. Komence de la 20-a jarcento, la municipa teritorio malpliiĝis ĉar sendependiĝis Cubilla. Fine de la 20-a jarcento, la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Fuentecantales.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Pinares |
| --- |
| Abejar• Cabrejas del Pinar• Casarejos• Covaleda• Cubilla• Duruelo de la Sierra• Herrera de Soria• Molinos de Duero• Montenegro de Cameros• Muriel de la Fuente• Muriel Viejo• Navaleno• Salduero• San Leonardo de Yagüe• Talveila• Vadillo• Vinuesa |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351649
 |
Sukuha templo.
**Sukuho** aŭ *Sukuh* (indonezie *Candi Sukuh*, indonezia prononco: [ˈtʃandi ˈsukʊh]) estas 15a-jarcenta Jav-Hindua templo (*candi*) kiu estas ĉe Berjo, Ngargoyoso distrikto, Karanganyar *kabupaten*, Centra Javo, Indonezio, ĉe la okcidenta deklivaro de la Monto Lawu (910 metroj). Tiu templo havas alton de 87 metroj. Sukuha templo havas distingajn tem-reliefojn disde aliaj *candi*, kie la vivo antaŭnaska kaj la seksa edukado estas ties ĉefaj temoj. Ties ĉefa monumento estas simpla piramida strukturo kun reliefoj kaj statuoj antaŭ tiu, inklude tri testudojn kun ebenaj karapacoj kaj masklon tenantan sian penison. Giganta statuo 1.82 m alta de Ŝiŝna kun kvar testikoj, reprezentanta penisajn incizaĵojn, estis unu el la statuoj kiuj estis translokigitaj al la Nacia Muzeo de Indonezio.

Bildoj
------

* Reliefo ĝoni–lingam surplanke ĉe la enirejo de Candi Sukuh.Reliefo *ĝoni–lingam* surplanke ĉe la enirejo de Candi Sukuh.
* Senkapa statuo de masklo tenanta sian penison.Senkapa statuo de masklo tenanta sian penison.
* Basreliefo en kiu aperas Bimo kiel forĝisto (maldekstre), Ganeŝo centre, kaj Arĝuno dekstre pumpanta al la forno.Basreliefo en kiu aperas Bimo kiel forĝisto (maldekstre), Ganeŝo centre, kaj Arĝuno dekstre pumpanta al la forno.

Notoj
-----

1. ↑   (PDF)  Arkivita el la originalo (PDF) la 9an de Junio, 2007. Alirita la 18an de Julio, 2007.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 784825
 |
La **Masakro de Courcelles** (en franca: *Tuerie de Courcelles*), konata ankaŭ kiel *Masakro de Rognac* (en franca: *Tuerie du Rognac*), estis masakro de 20 civiluloj en Belgio fare de ekstrem-dekstraj Reksistanoj en la urbo Courcelles [KURsel'] en aŭgusto 1944 dum la Dua Mondmilito.

Kunteksto
---------

Post la germana invado de Belgio en 1940, kelkaj belgaj civiluloj ekdecidis kunlabori kun la germanaj okupaciantaj fortoj, kunigante pro-kunlaboremajn politikajn grupojn. En Valonio, la plej elstaraj el tiuj estis la Reksisma Movado kiu defendis faŝisman pro-katolikan, pro-nazian politikon. Ĉirkaŭ 1944, la nombro de atakoj de la Belga Rezistado estis pliiĝantaj ĉar la armeoj de Aliancanoj estis malfermintaj duan fronton en Normandio.

Masakro
-------

La 17an de aŭgusto 1944, Reksisto de Charleroi, nome Oswald Englebin, estis atakita kaj mortigita kun siaj edzino kaj filo fare de membroj de la Belga Rezistado inter Courcelles kaj Monceau-sur-Sambre en areo konata kiel "Arbaro Rognac".

Kiam la novaĵoj pri la atako alvenis en la sidejoj de Reksistoj en Bruselo kaj Charleroi, du civiluloj estis tuj mortpafitaj kiel reprezalio. Tri membroj de sama familio estis mortpafitaj vespere de la 17a, kaj aliaj du en la nokto de la 17a/18a.

Dum la nokto, Reksistaj paramilitistoj arestis ĉirkaŭ 21 civilajn gravulojn kiuj estis portitaj al Courcelles. El ili 19 estis mortpafitaj ekmateniĝe de la 18a de aŭgusto. Tiuj murditoj estis policanoj, doktoroj, arkitektoj, advokatoj kaj variaj civilaj funkciuloj. La farintoj de la murdoj "revenis al Bruselo, kie ili ricevis drinkadon kaj estis gratulitaj... pro sia agado de revolucia venĝo."

Sekvo
-----

Proceso de la belga ŝtato kontraŭ la respondeculoj de la Masakro de Courcelles, 1944.
El la 150 partoprenantoj de la masakro, 97 estis identigitaj, 80 arestitaj kaj procesitaj el kiuj 27 estis ekzekutitaj la 10an de novembro 1947. Inter ili estis Victor Matthys, kiu estis akuzita je la organizado de la masakro.

Notoj
-----

1. ↑  Brustein, William. "The Political Geography of Belgian Fascism: The Case of Rexism", American Sociological Review 53.1 (Februaro 1988)
2. ↑  Fabrice Maerten, 'Tuerie de Courcelles' en Paul Aron kaj José Gotovitch (dir.), *Dictionnaire de la Seconde Guerre mondiale en Belgique*, Brussels, André Versaille ed, 2008, 560 p. ((ISBN 978-2-87495-001-8)), p. 119-120
3. 1 2  Fox, C.J. "Old wounds reopened, guilty memories revived: Collaboration in Belgium", 3a de marto 1994. Kontrolita 7a de januaro 2013.
4. 1 2  Plisnier, Flore (2009). "L’ordre nouveau et le rexisme dans la région de Charleroi", *Société royale d’archéologie, d’histoire et de paléontologie de Charleroi* **LXIV**, p. 201–202.
5. ↑  Philip Rees, *Biographical Dictionary of the Extreme Right Since 1890*, Harvester Wheatsheaf, 1990, p. 330.

Ŝablono:Dua Mondmilito

* Kategorio Masakro de Courcelles en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Sukura Akvobaraĵo.
La **Sukura Akvobaraĵo** (en sinda: سکر بئراج‎, en urdua: سکھر بیراج‎) estas akvobaraĵo sur la rivero Induso apud la urbo Sukuro en la provinco Sindo de Pakistano. Tiu akvobaraĵo estis konstruita dum la epoko de la Brita Hindio el 1923 ĝis 1932 kaj estis tiam nomita "Lloyd Barrage". La Sukura Akvobaraĵo, estas mejloŝtono de la sistemo por irigacio en Pakistano kaj ĝi estas la plej granda unusola irigacia reto siatipa en la mondo. Ĝi irigacias el la Sukura distrikto norde, ĝis la distriktoj de Mirpur Ĥas/Tharparkar kaj Hajderabado en la sudo de Sindo, preskaŭ ĉiuj partoj de la provinco. Ĝi estas je ĉirkaŭ 500 kilometroj nordoriente de Karaĉi, 5 kilometrojn malsupre de la fervoja ponto, aŭ de la Sukura Gorĝo. La enkonduko de akvobaraĵ-kontrolita irigacia sistemo rezultis en daŭra akvoliverado por la ekzistintaj kultivitaj areoj de la Sinda provinco de Pakistano.

Notoj
-----

1. ↑  Sindh Irrigation Department Arkivigite je 2016-02-04 per la retarkivo Wayback Machine Arkivita en 2016-02-04 en Wayback Machine Canal Network (mapo)
2. ↑   Sukkur Barrage. Arkivita el la originalo je 2019-01-17. Alirita 2020-10-20.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705622
 |
Operaco *Olympic* estus atako al suda Japanio.
**Operaco Downfall** estis la proponita plano de Aliancanoj por la invado de Japanio je la fino de la Dua Mondmilito. La planita operaco estis nuligita kiam Japanio kapitulacis post la Atoma bombado de Hiroŝima kaj Nagasaki, la soveta militdeklaro al Japnaio, kaj la soveta invado de Manĉurio. La operaco havis du partojn: *Operaco Olympic* kaj *Operaco Coronet*. Startonta en novembro 1945, la Operaco *Olympic* intencus konkeri la sudan trionon de la plej suda insulo de Japanio, nome Kjuŝuo, kiu kun la ĵus konkerita insulo Okinavo estus uzota kiel stacia areo. Poste, en la printempo 1946, Operaco *Coronet* estis la planita invado de la Kantoa Ebenaĵo, ĉe Tokio, en la japana insulo Honŝuo. Aerbazoj de Kjuŝuo kaptitaj en la Operaco Olympic permesus ter-bazitajn aerhelpon por la Operaco Coronet. Se Downfall estus okazinta, ĝi estus estinta la plej granda amfibia operaco en la historio.

La geografio de Japanio faris tiun invadplanon tre evidenta ankaŭ por japanoj; ili povis akurate antaŭvidi la aliancanajn invadplanojn kaj alĝustigi siajn defendoplanon, nome Operaco Ketsugō. La japanoj planis defendon de Kjuŝuo, per ĉiuj rimedoj lasante malmulton en rezervo por ajnaj postaj defendoperacoj. Mort-antaŭvidoj variis amplekse, sed estis tre altaj. Depende el la grado laŭ kiu la japanaj civiluloj estus rezistantaj la invadon, ĉirkaŭkalkuloj atingis milionojn por mortoj de Aliancanoj.

Notoj
-----

1. ↑  Giangreco (2009) pg. xvi
2. ↑  Mac Arthur, "13", Reports, 1, US: Army.
3. ↑  Frank, p. 340.

Bibliografio
------------

* Frank, Richard B. (1999). Downfall: The End of the Imperial Japanese Empire. New York: Random House. ISBN 978-0-679-41424-7.
* Giangreco, Dennis M. (2009). Hell to Pay: Operation Downfall and the Invasion of Japan, 1945–1947. Annapolis, MD: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-316-1.

Ŝablono:Dua Mondmilito

* Kategorio Operaco Downfall en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Sieĝo de Odeso**, konata de la Sovetoj kiel la **Defendado de Odeso**, daŭris el la 8a de aŭgusto ĝis la 16a de oktobro 1941, dum la komenca fazo de la Operaco Barbaroso, nome la invado de Sovetunio fare de la Akso Romo-Berlino-Tokio dum la Dua Mondmilito.

Odeso estas havenurbo ĉe la Nigra Maro en la Ukraina Soveta Socialisma Respubliko. La 22an de junio 1941, la potencoj de la Akso invadis la Sovetunion. Aŭguste, Odeso iĝis celo de la Rumana 4a Armeo kaj de elementoj de la Germana 11a Armeo. Pro la forta rezistado de la Soveta 9a Sendependa Armeo kaj la rapide formita Soveta Aparta Marborda Armeo, subtenita de la Nigramara Floto, la Aksaj fortoj bezonis 73 tagojn de sieĝo kaj kvar atakojn por konkeri la urbon. La Rumanaj fortoj suferis 93,000 perdojn, kontraŭ perdojn de la Ruĝa Armeo ĉirkaŭkalkulitaj inter 41,000 kaj 60,000.

Vidu ankaŭ
----------

* Sieĝo de Sebastopolo (1942)

Notoj
-----

1. ↑  Axworthy, Mark. Third Axis Fourth Ally: Romanian Armed Forces in the European War, 1941–1945. p. 58.

Bibliografio
------------

* Axworthy, Mark; Scafes, Cornel; Craciunoiu, Cristian (1995). Third Axis Fourth Ally: Romanian Armed Forces in the European War, 1941–1945. London: Arms & Armour Press. ISBN 1-85409-267-7.
* Glantz, David M. & House, Jonathan (1995), When Titans Clashed: How the Red Army Stopped Hitler, Lawrence, Kansas: University Press of Kansas, ISBN 0-7006-0899-0

Ŝablono:Dua Mondmilito
**Tamás Bátor** [tamAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bátor Tamás** estis hungara operkantisto, (baso).

Tamás Bátor naskiĝis la 10-an de februaro 1960 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tamás Bátor dum lernado li lernis ankaŭ pianadon, violonadon kaj kantadon. Li maturiĝis en muzika mezlernejo en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1986. Liaj plej gravaj instruistoj estis Olga Révhegyi kaj Zsolt Bende. Li debutis en la Budapeŝta Ŝtata Operejo jam en 1985. Post la diplomo li ricevis statuson en la Operejo kaj helpe de stipendio li plulernis 2 jarojn de Giulietta Simionato en la Teatro alla Scala. Inter 1989 kaj 2002 li migris en la tuta mondo kaj kantis en operejoj, inter 2003-2011 li havis signifan postenon en festivalo de Miskolc, poste li havis postenon en Palaco de Artoj. Li ricevis premion en 2017.

Lia repertuaro (elekto)
-----------------------

* Wolfgang Amadeus Mozart:
	+ La geedziĝo de Figaro - Don Bartolo
	+ Die Zauberflöte - Sarastro
* Richard Wagner: Parsifalo (opero) - Titurel
* Giacomo Puccini: Manon Lescaut

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 782953
* GND: 134969952
* VIAF: 79886362
* ISNI: 0000 0001 1679 1546
* BNF: 14153619q
* NKC: xx0169565
 |



* Portalo pri Biografio