recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas sakrala konstruaĵo en urbo Százhalombatta (Hungario).

Historio
--------

*Pri frua historio de katolikoj en Százhalombatta vi legu: Preĝejo Sankta Ladislao (Százhalombatta)!*

Pro industriiĝo de la urboj novaj loĝantoj alvenis (ankaŭ katolikoj). Tiel la malnova kirko jam ne sufiĉis. Oni fondis fondaĵon en 1992, poste la municipo donacis areon por nova preĝejo. Ĝi estis konstruita laŭ planoj de Imre Makovecz, la konsekrinto estis Nándor Takács. La altaro estis kreita en 1998, poste aliaj instalaĵoj.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas en herbejo. En mezo de la fasado la turo reliefas. Malsupre estas la enirejo, en la turo sola sonorilo loĝas. Super la enirejo estas prezento de la suno kun 2 grandaj flugiloj. En ĉirkaŭaĵo de la urbo oni trovis pli ol cent kurganojn el la ferepoko. La grandega kupolo de la preĝejo, kiu estas tenita en ringa formo de betonformaj arboj, simbolas la kurganon. La romia historio de la areo memorigas nin per la blankaj muroj tranĉantaj tra la kupoloj. Interne la spaco estas ronda.

Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* EnirejoEnirejo
* Flanka vidoFlanka vido
* Parta vidoParta vido
* Malantaŭa partoMalantaŭa parto
* Interna vidoInterna vido
**Joaquim de Almeida** (Lisbono, 15-a de Marto 1957) estas portugala aktoro.

Li ĉesis studi teatron en Lisbono, por iri al Usono, kie formiĝis en la *Lee Strasberg Theatre and Film Institute*, en Novjorko. Li ludis teatron en la *New York Shakespeare Productions*, kaj partoprenis en *Bodas de sangre*, *What Would Jeanne Moreau Do* (WPA Theatre) kaj *La grafo de Montekristo*.

Joaquim de Almeida estas la plej internacia de la portugalaj aktoroj kun preskaŭ sesdek verkoj en kino, en ĝis ses lingvoj, kun gravuloj de la kina etosoj, kiel Michael Caine, Richard Gere kaj Bob Hoskins en *The Honorary Consul* (1983), Isabelle Huppert en *Milan noir* (1987), Ángela Molina en *Sandino* (1990), Harrison Ford en *Clear and Present Danger* (1994), Antonio Banderas kaj Salma Hayek en *Desperado* (1995), Marcello Mastroianni en *Sostiene Pereira* (1996), Owen Wilson kaj Gene Hackman en *Behind Enemy Lines* (2001), Daryl Hannah en *Yo, puta* (2004) kaj Charlize Theron, Jennifer Lawrence kaj Kim Basinger en *The Burning Plain* (2008).

Famas liaj ludoj kiel malaltnivela latinamerikano en filmoj kiel *Buongiorno Babilonia* (1987), de la fratoj Taviani, kaj *The Soldier* (1982), de James Glickenhaus. Li ricevis internaciajn premiojn pro filmoj kiel *Retrato de Família*, *Adão e Eva* kaj *O Xangô de Baker Street*. Aliaj konataj filmoj en kiuj li ludis estas *Only You* (1994), *La Cucaracha* (1998), *One Man's Hero* (1999), *The Death and Life of Bobby Z* (2007), *Che: Part Two* (2008), *The Burning Plain* (2008), kaj *The Gilded Cage* (2013).

En 2004 li partoprenis en dek du epizodoj de la usona kulta televida serio 24, protagonizita de Kiefer Sutherland. Kaj li partoprenis ankaŭ en aliaj serioj kiel *Miami Vice* (1985), *Nikita* (1998) kaj La Okcidenta Alo (2004).

Aliaj filmoj
------------

* El rey pasmado, 1991
* La voz de su amo, 2001
* Il Fuggiasco, 2003
* The Celestine Prophecy, 2006
* The Burning Plain, 2008
* *La conjura de El Escorial*, 2008
* Fast Five Hernan Reyes
* The Gilded Cage, 2013
* Of Mind and Music, 2014
* Our Brand is Crisis, 2015
* A Date with Miss Fortune, 2016
* The Hitman's Bodyguard, 2017
* Downsizing, 2018
* The Palace, 2022
* Searching 2, estonte
* Road House, estonte
* O Último Animal, estonte

* Kategorio Joaquim de Almeida en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 799786
* GND: 139981950
* LCCN: no98090455
* VIAF: 74051701
* ISNI: 0000000121396807
* SUDOC: 060371145
* BNF: 140332149
* BIBSYS: 13058220
* BNE: XX1296145
 |
La **luterana preĝejo** estas sakrala konstruaĵo en urbo Szécsény (Hungario).

Historio
--------

La luteranoj konstruis propran kirkon inter 1884-1992. La impona altaro estis kreita en 1897 kun financa apogo de Ágost Pulszky. La kirko estis renovigita en 2011.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en korto, kiu kuŝas laŭ stratangulo, sed la maldekstra flanko de la navo rekte tuŝas la trotuaron. Ankaŭ tie estas enirejo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. En la turo sola sonorilo povas sonoradi. Ankaŭ la turo havas enirejon, super tiu enirejo estas kvadrata fenestro, pli supre ĉe la tegmenta nivelo ronda fenestro. La navo etendiĝas ne laŭlonge, sed laŭlarĝe. La navo laŭ la fasado havas simetrie po du fenestrojn. La altara bildo prezentas Ĉieliron fare de Lajos Kubányi. La altaro mem estas 2 metrojn longa, 2 metrojn larĝa kaj iom pli, ol 4 metrojn alta.

Fontoj
------

* hungare kun foto kaj video
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Heinrich Schnepper** [pron. *hajnriĥ ŝneper*] (mortis la 6-an de decembro 1934 en Neuburg) estis germana pastro kaj volapukisto, kiu longe agadis en Munkeno. 

Li pastriĝis en la urbo Einschtatt en la jaro 1878. Inter 1884 kaj 1886 li estis prefekto de studseminario en Munkeno. Li eklernis la volapukan en la jaro 1885 kaj jam en tiu jaro li ekhavis diplomon pri instruisto de la lingvo (n-ro 174) kaj du jarojn poste en la grado "profesoro". Kiel bonega oratoro, li multe disvastigis la volapukan per paroladoj kaj libroj. 

Schnepper organizis la duan volapukan mondkongreson, kiu en 1887 okazis en Munkeno. Li redaktis kaj publikigis la ilustritan 8-paĝan monatan humur-gazeton *Cogabled Volapükelas* inter 1887 kaj 1890. De 1893 ĝis 1915 li oficis en la munkena katedralo kaj ekde 1915 li fariĝis paroĥestro en la urbeto Neuburg an der Donau. Tiun postenon li havis ĝis 1934, kiam li forpasis.

Bibliografio
------------

* Haupenthal, Reinhard. 1982. *Volapük-Bibliographie.* Hildesheim, Zürich, New York: Georg Olms Verlag.
* Kniele, Rupert. 1889. *Das erste Jahrzehnt der Weltsprache Volapük.* Verlag von A. Schoy, Buchhandlung, Ueberlingen a. B.
* Spielmann, Sigmund. 1887. *Volapük-Almanach für 1888, verfasst von Sigmund Spielmann. I. Jahrgang. Lekaled volapüka plo yel balmil jöltum jölsejöl, pelautöl fa Spielmann Sigmund. Yelüp balid.* Leipzig: Mayer.
La **fortikaĵo de Szerencs** estas pli malgranda fortikaĵo, ene muzeo en urbo Szerencs.

Historio
--------

Origine iomete en pli alta loko benediktana monaĥejo konstruiĝis en la 13-a jarcento. Ĝi estis unue menciita en 1247. Fidelulo de Johano la 2-a (Hungario) okupis la monaĥejon en 1556 kaj trakonstruis ĝin al burgo. Tamen en 1565 fideluloj de Habsburgoj senbatale okupis ĝin. Rudolfo la 2-a (Sankta Romia Imperio) lombardis la fortikaĵon al magnata familio Rákóczi. En 1644 armeo de Miklós Esterházy (palatino) okupis kaj prirabis la kirkon kune kun la urbo. En la 18-a jarcento la fortikaĵo malgraviĝis, tial la fortikaĵo parte estis malkonstruita, poste trakonstruita al baroka kastelo.

Inter 1959-1991 la fortikaĵo estis restaŭrita fare de Ferenc Erdei (arkitekto), poste interne muzeo kaj turista hotelo funkcias.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj

Bildoj Fortikaĵo de SzerencsAerfoto
Antaŭ restaŭrado
Unua interna korto
Kastela parto
Ŝtupoj al la etaĝo
Dua interna korto
Ĉefenirejo
Pordego
Muzea enirejo
  


* Kategorio Fortikaĵo de Szerencs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Armadillo de los Infante** estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Armadillo de los Infante. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24004.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4506 loĝantojn. El tiuj estis 2193 viroj kaj 2313 virinoj. La komunumo havas surfacon de 610,51 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1640 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 304,7 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 18,0 ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 4363 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 6 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,14 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la 4363 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 4246 apartenis al la katolika religio kaj 59 al la evangelia religio. 58 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Armadillo de los Infante Arkivigite je 2011-05-18 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Karl LENZE** estis germana matematikisto kaj volapukisto el Eisleben.

Agadoj lingvaj
--------------

Li estis la unua diplomita Volapuko-instruisto en la mondo. Li lernis Volapukon en 1879 sed eliris la Volapuk-movado en 1889 pro la granda volapuka krizo. Li estis sekretario ĉe la unua volapuka kongreso en Friedrichshafen en 1884.
Krome Lenz adaptigis stenografion al Volapuko. Por li la nekontroleblaj, ĉar samtempe sur pluraj kontinentoj kreitaj, „multaj simpligoj, novstrukturadoj, reordigoj kaj herezaj idoj" kaj detruus la necesan koherecon de tiu ĉi idiomo.

Lenz famiĝis ĉar kalkulante ke la verbo en Volapuko havas ne malpli ol 505.440 eblajn formojn.

Verkoj
------

* 1886: *Tidabuk lefulnik stenogafa volapükik.* Leipzig: Arnold.
* 1886: *Die Weltsprache und ihre Bedeutung für den Völker-Verkehr. Mein Mahnruf an alle Gebildeten. Von Karl Lenz.* Leipzig: Gloeckner.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Rupert Kniele: *Das erste Jahrzehnt der Weltsprache Volapük.* Schoy, Überlingen 1889, p.24 (tie ĉi interrete)
Tenisaj pilkoj ĉe la 2012 franca Turniro
tenisa pilko tranĉita malferma por montri ties kaŭĉukan vezikonLa **tenispilko** estas la ekipaĵo uzata por ludi tenison. Ĝi estas ludata helpe de tenisaj rakedoj. Tiuj pilkoj estas produktitaj en verdaj, flavaj kaj blankaj koloroj, kaj povas esti uzataj por aliaj celoj krom la ludo mem.

La pilko tre rememorigas tiun de basbalo, sed ĝi estas malsama laŭ koloro, pezo kaj konsisto. La modernaj tenispilkoj estas tenataj sub premo (laŭ la normo) en ĝia skatolo ĝis ilia komenca uzo, tio estas por konservi ilian elastecon la tenispilkoj estas plenigitaj per aero. La volumeno de la pilkoj estas relative malgranda, kaj ili ne povas esti reŝveligitaj - do la prempakaĵo malhelpas la aeron en ili eskapi antaŭ ol ili estas uzataj.

Historio
--------

Komence de teniso, ĝiaj pilkoj ofte estis faritaj el ledo kiu estis enpakita en hararo aŭ lano. Tiuj, kiuj tiam farus la pilkojn, estis skotaj metiistoj (la industrio estis inventita en Britio) kaj ĉi tiu laboro estis konsiderata tre kompleksa tiel ke nur malmultaj sciis ĝin ĝuste plenumi, precipe ĉar tiu ĉi sporto tiam estis konsiderata kiel "riĉa". la sporto de viro". Laŭ la rakontoj, reĝo Henriko la 8-a ankaŭ ŝatis ludi tenison kaj laŭ lia ordono la metiistoj estis postulataj produkti la pilkojn nur en verda koloro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* historiode Internacia Tenisa Federacio de la reguloj de la tenisa pilko.Arkivigite je 2015-11-06 per la retarkivo Wayback Machine.
* ITFa Reguloj de la Granda Ŝlemo: Unua sekcio, La pilko(PDF).Arkivigite je 2015-11-06 per la retarkivo Wayback Machine.

Referencoj
----------



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 856997
* GND: 4561780-6
 |
La vespermanĝo en Emaus pentrita de Karavaĝo en 1601
**Emaus** estas vilaĝo en Palestino, Israelo.

En la Biblio
------------

Emaus estas citita en la lasta ĉapitro de la Evangelio laŭ Luko de la biblio, kie Kristo, kiu resurektinte la paskan matenon post la krucumado kaj la entombigo, aperas sur la vojo de Emaus al du disĉiploj malesperaj pri lia morto, kiuj fuĝas el Jerusalemo. La du disĉiploj, ne rekoninte lin, gastigas lin en sia hejmo:

*"Kaj dum li sidis kun ili ĉe manĝo, li prenis panon, kaj ĝin benis kaj dispecigis kaj donis al ili. 31 Kaj iliaj okuloj malfermiĝis, kaj ili rekonis lin, kaj li fariĝis nevidebla por ili."*

Kaj tiel la du disĉiploj retrovis vivoĝojon, esperon kaj fidon en Dio.

Vidu ankaŭ
----------

* La amikoj de Emaüs, asocio kreita de Abbé Pierre en 1954.
* Abbé Pierre

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Emaus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bonvolu, vidu:


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 160835
* GND: 4231880-4
* LCCN: sh93005265
* BNF: 12486393w
 |
**Tótkomlós** [tOtkomlOŝ], (slovake *Slovenský Komlóš*) estas urbo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Békés, en Distrikto Orosháza. La loknomo signifas: slovako-lupolo.

Vido al Tótkomlós el la preĝejturo

Geografio
---------

Tótkomlós situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Mezőtúr-Mezőhegyes. Tiu lasta urbo troviĝas 13, Mezőkovácsháza 19, Orosháza 22, Makó 30, Hódmezővásárhely 34, Békéscsaba 43, Szentes 54, Szeged 57, Mezőtúr 80, Budapeŝto 201 km.

Historio
--------

Tótkomlós estis loĝata jam en la Arpad-epoko, poste ĝi estis posedaĵo de János Hunyadi, en 1484 de reĝo Matiaso la 1-a, poste de Johano Korvin. Dum la turka okupado la areo iĝis senhoma, ĝin resetligis la nova posedanto barono *József Rudnyánszky*, kiu setligis en 1746 ĉirkaŭ 80 slovakajn familiojn.

La vilaĝo suferis pro hungara-slovaka loĝantara ŝanĝo, okazinta en 1946–48, kiam el Tótkomlós translokiĝis 939 familioj (3254 homoj) al Slovakio. Alvenis 400 hungaraj familioj, ĉirkaŭ 1500 homoj.

Tótkomlós iĝis urbo en 1993. La urban ekonomion karakterizas okupiĝo pri agrikulturo. La urbo havas termalan banejon kaj slovakan aŭtonomion.

Vidindaĵoj
----------

* Kapelo Stefano la 1-a (Tótkomlós) kun mezepoka deveno.
* Preĝejo Stefano la 1-a (Tótkomlós) estis konstruita en 1938.
* La Luterana preĝejo (Tótkomlós) estis konstruita en 1795 kun 57 m-ojn alta turo.
* La iama vilaĝdomo (nun urbodomo) en 1893 konstruiĝis.

Famuloj
-------

En Tótkomlós naskiĝis:

* aktoro Zsuzsa Gyurkovics
* Endre Domanovszky (filozofo)
* verkisto Pál Závada
* kemiisto Ferenc Joó
* ministro János Boldóczki
* János Jankó (pentristo).

Ĝemelurboj
----------

* Rumanio Brețcu, Rumanio (1995)
* Slovakio Nové Zámky, Slovakio (1993)
* Slovakio Galanta, Slovakio (1999)
* Slovakio Jelšava, Slovakio
* Rumanio Nădlac, Rumanio (1997)
* Germanio Neunkirchen am Brand, Germanio (2000)
* Slovakio Zvolen, Slovakio (1994)
La **paroĥa preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas sakrala konstruaĵo en urbo Tótkomlós (Hungario).

Historio
--------

En ekstera parto de Tótkomlós jam estis romanika Kapelo Stefano la 1-a (Tótkomlós) en la 12-a jarcento (aŭ pli frue). Ekde dominado de turkoj la loĝantoj jam estis protestantoj. La sporadaj katolikoj en Tótkomlós apartenis eklezie al Maroslele. La eklezia grupo fondiĝis en 1893 kaj akiris memstarecon en 1921. Intertempe lerneja kapelo estis konstruita en 1900. La kirko mem estis konstruita en 1938 kun paroĥa rajto. La paroĥo estis preta en la sekva jaro. Ambaŭ sonoriloj estis faritaj same en 1938, la orgeno estis kreita en 1968.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas ene de la urbo en korto. La fasado estas malsimetria, ĉar la kvadrata turo altiĝas en la dekstra flanko. La turpinto estas piramida. En la fasado ĉirkaŭ meze 3 arkadoj reliefas, sed nur la meza arkado gvidas al la enirejo. La navo finiĝas en kvarangula absido, kiu estas pli mallarĝa kaj malalta, ol la navo. Malgranda kvarangula sakristio aliĝas al la absido.

Kermeso okazas la 20-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* datenoj
* hungare kun fotoj

Interna spaco

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **flago de Utaho** (subŝtato en Usono) estis aprobita en 1913 kaj konsistas el la subŝatat sigelo ĉirkaŭata de orkolora cirklo sur mara malhelblua fono.

La blankkapa maraglo (*Haliaeetus leucocephalus*), la nacia birdo de Usono, reprezentas la protekton de Usono. La sagoj ĉe la ungegoj de la aglo reprezentas la kuraĝon en la milito. La Sego-lilio (*Calochortus nuttallii*), la ŝtata floro de Utaho, estas pac-simbolo. La vorto "industrio" reprezentas progreson, pezan laboron, samkiel la abelujo, tradicia simbolo de la mormonoj. Krucitaj flagoj de la Unio montras la subtenon kaj devontigon de Utaho al Usono. La nomo, Utaho, aperas sub la abelujo. La dato 1847 rememorigas la jaron kiam Brigham Young gvidis la unuajn mormonojn en la ŝtaton. 1896 reprezentas la jaron kiam Utaho estis akceptita en la sino de la Unio. La ora cirklo ĉirkaŭ la ŝatata sigelo reprezentas la eternan ordon. La ŝildo sub la aglo reprezentas la reciprokan defendon.

La dizajno de la sigelo estis aprobita en 1850 de la Utaha Teritorio kaj modifita de la artisto Harry Edwards kiam Utaho iĝis usona ŝtato en 1896.

* Kategorio Flago de Utaho en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Gandhi dum la salomarŝo, marto - aprilo 1930
La **Salomarŝo** aŭ ***Salo-Satyagraha*** estis kampanjo de Mohandas Karamchand Gandhi en la jaro 1930, por rompi la salomonopolon de la britoj kaj fine kondukis al la sendepenco de Hindujo. La salomarŝo estis la plej spektakla kampanjo inter tiuj iniciitaj de Gandhi dum sia batalo por sendependeco.

Historio
--------

Fine de la salomarŝo Gandhi rikoltas salon sur la strando, la 5-an de aprilo 1930
Gandhi ekmarŝis kun 78 disĉiploj la 12-an de marto 1930 de sia aŝramo de Sabarmati ĉe Ahmadabado. Post 385 km kaj 24 tagoj ili alvenis en Dandi ĉe la Araba maro. Kiel simbola ago, Gandhi rikoltis kelkajn salerojn por protesti kontraŭ la brita salomonopolo. Li instigis siajn samlandanojn fari same, sen uzo de perforto, kio okazis en la tuta Barato: ne nur liaj anoj, sed ankaŭ aliaj hindoj rikoltis salon metante marakvon en bovlon kaj sekigante ĝin sub la suno. Ili ne nur mem uzis tiun salon, sed ankaŭ vendis ĝin senimposte.

Sekve estis malliberigitaj 50.000 baratanoj, inter ili preskaŭ ĉiuj kongresgvidantoj de Hindujo, de la britoj. Tiel rapidege pligrandiĝis la sukceso de la marŝo.

Vidu ankaŭ
----------

* Mahadev Desai
* Rekta agado

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Salomarŝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La salomarŝo (germane)
**Gangkhar Puensum** (dzonka: གངས་ དཀར་ སྤུན་ གསུམ་; la nomo signifas "Tri Montaj Fratoj") estas la plej alta monto de Butano kaj samtempe la plej alta monto de la tero, kiun neniam grimpis homo.

En la diversaj fotnoj ekzistas malsamaj indikoj pri la ekzakta alteco de la monto. La inidikitaj 7570 metroj estas mezuritaj de brita ekspedicio, kiu en la jaro 1986 ne sukcesis atingi la pinton de Gangkhar Puensum.

Estas ankaŭ malcerta, ĉu la monto siktuas komplete sur la teritorio de Butano, ĉar unuflanke la mapoj de la butana ŝtato estas tre malprecizaj kaj aliflanke ĉar inter Ĉinio kaj Butano ĝis hodiaŭ ekzistas konflikto pri la ekzakta situo de la komuna limo. Laŭ la libro de la brita ekspedicio de 1986 Gangkhar Puensum situas komplete interne de Butono, dum la proksima Kula Kangri situas komplete en Tibeto. Kula Kangri, kun alteco de 7554 metroj, estas aparta monto 30 km nordokcidente de Gangkhar Puensum, kiu unuan fojon estis grimpita en la jaro 1986. Ĝi sur mapoj varie aperas kiel butana aŭ tibeta monto.

En 1983 la montgrimpado en Butano estis dumtempe permesita. En la jaro 1985 kaj 1986 entute kvar ekspedicioj malsukcesis kun la provo grimpi Gangkhar Puensum. En la jaro 1994 en Butano estis malpermesita montgrimpado en alteco super 6000 m s.m. fare de la butana ŝtato, ĉar la loka loĝantaro konsideras la montopintojn kiel loĝejoj de spiritoj kaj dioj. En la jaro 1998 japana ekspedicio certigis al si de la Asocio de la montogrimpantoj de Popola Respubliko Ĉinio licencon por la unua grimpado de la monto. La ekspedicio provis la grimpadon de la norda flanko sukcesis tamen nur grimpi sur flankan pinton, nome Liankang Kangri kun alteco de 7535 m s.m..

Fonto
-----

La supra artikolo estas tradukita de la koncena artikolo el la germana vikipedio. Korektoj poste surbaze de la versio de la angla vikipedio.

* Kategorio Gangkhar Puensum en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Kastelo de Tura** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Schossberger** [ŝosberger]) estas novrenesanca historia monumento en la urbo Tura. Ĝi aspektas, kiel la francaj Luarkasteloj.

La kastelo kun la enirejo kaj la maldekstra alo
La kastelo kun la enirejo kaj la dekstra alo

Historio
--------

La kastelo estis konstruita en 1883. Dum la konstruado oni profitis la plej modernajn teknologiojn (elektro, akvodukto, lifto por manĝaĵoj). Dum la 2-a mondmilito germanaj, poste rusaj, soldatoj loĝis en la kastelo, kiu ŝtatiĝis en 1947. La kastelo estis lernejo ĝis 1973. Oni deklaris la kastelon historia monumento en 1958. Plena renoviĝo komenciĝis en 2005. Post 3 jaroj oni faris filmon en la interno de la kastelo.

Fotoj pri Kastelo de TuraAerfoto pri la kastelo
Flanka vido de la kastelo
Turopinto de la kastelo
Blazono de Schossberger
Koridoro de la kastelo
Ŝtuparejo en la kastelo
Unu el la ĉambroj
Ronda ĉambro
Plafono
Plafono kun 2 kolonoj

Kastelo
-------

La etaĝa kastelo kun mansardoj situas sola en mezo de la urbo, en mezo de granda parko. La fasado estas malsimetria, la meza parto kun la enirejo reliefas. Super la enirejo timpano etendiĝas, en kies mezo estas videbla la familia blazono. Resume estas videblaj 3 rondaj turoj. La tegmento estas kovrita per ardezoj el Francio.

Parko
-----

La parko estis deklarita protektata natura parko en 2009. Celo de la parko estis plimildigi la klimaton, krome kovri la kastelon de la loĝantoj.

Fontoj
------

* oficiala paĝo kun fotoj Arkivigite je 2016-06-29 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj

* Kategorio Kastelo de Tura en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Imre Derényi** [derEnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Derényi Imre** estis hungara biofizikisto, altlerneja instruisto, koresponda membro de Hungara Scienca Akademio (2022).

Imre Derényi naskiĝis la  22-an de junio 1970(nun 1970-06-22) en Csorna.

Biografio
---------

Imre Derényi maturiĝis en 1988 en Győr, poste li akiris fizikistan diplomon (M.Sc.) en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1994, post 3 jaroj li doktoriĝis (Ph.D.). Post la diplomo li esploris po 2 jaroj en Universitato de Ĉikago respektive Instituto Curie (Parizo). Hejmenveninta li estis lektoro (2002), docento (2007), profesoro (2012), katedrestro (2017). Lia habilitiĝo okazis en 2005, li doktoriĝis (DSc) en la sekva jaro antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia esplora areo estis funkcio de la molekulaj motorproteinoj. Li ricevis stipendiojn inter 2000-2005, premiojn inter 2003-2019.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Thermal Ratches in Biology and Physics* (disertaĵo, 1997)
* *Uncovering the overlapping community structure of complex networks in nature and society* (kunaŭtoro, 2005)
* *Hierarchical tissue organization as a general mechanism to limit the accumulation of somatic mutations* (kunaŭtoro, 2017)
* *The structure of the hematopoietic system can explain chronic myeloid leukemia progression* (kunaŭtoro, 2023)

Fontoj
------

* datenoj kun foto
* datenoj kun foto
* aprezo kun foto (legebla pli malsupre)
* biografio angle kun foto
* biografio angle

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 858137
 |


* Portalo pri Biografio
**Portezuelo** (Malgranda montopasejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco Kacereso *(Cáceres)* kaj la regiono Ekstremaduro. La municipan nomon respegulas la blazono, kiu bildigas olivarban branĉon. Laŭ la stato de 2023 en la municipo vivis 216 loĝantoj sur areo de 126 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 2 loĝantoj/km². La loĝantoj nomiĝas *portezoleños*.

Situo
-----

Portezuelo estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 358 m; je 46 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 106 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 126 km². Ĝi estas survoje de Cáceres al Torrejoncillo kaj Coria post trapaso de la rivero Taĵo kaj de la fino de la Akvorezervujo de Alcántara. Proksime estas ruinoj de kastelo, kiu iam dominis la montopasejeton kio aperas en la nomo.

Historio
--------

Ĝi apartenis al la Ordeno de Alcántara, kies kruco aperas en la blazono de la vilaĝo.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.
**Montehermoso** (Belega monto) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *montehermoseños*. La censita populacio en 2008 estis de 5.769 loĝantoj. Ili famas pro manfarado, kiel ĉe la ĉapoj de Montehermoso kaj la sonoriloj de Rivera, kaj pro ĝia folkloro, el kio elstaras fama festo *Los Negritos de San Blas* (La nigruletoj de Sankta Blazo).

Situo
-----

Montehermoso estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 394 m; je 90 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 150 km de Mérida, la regiona ĉefurbo; samdistance estas Salamanko. La plej proksima urbo estas Plasencia, je nur 24 km. La areo de ties teritorio estas de 96 km².

Municipa teritorio
------------------

Mapo de la municipa teritorio de Montehermoso kaj la najbaraj.
La municipa teritorio de Montehermoso limas kun:

* Pozuelo de Zarzón nordokcidente.
* Aceituna norde kaj nordoriente.
* Valdeobispo kaj Galisteo oriente.
* Riolobos sude.
* Guijo de Galisteo okcidente.

Historio
--------

La vilaĝo estis fondita kiel domaro de la senjorlando de Galisteo en la 13-a jarcento, sed oste finhavis pli da loĝantaro ol la ĉefurbo de la senjorlando. En 1837 sendependiĝis kun la resto de la municipoj de la senjorlando.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

* Montehermoso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Montehermoso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 217081
* GND: 16163639-1
* LCCN: n97078915
* VIAF: 136216035
 |
Casillas de Coria, turo de la preĝejo
**Casillas de Coria** estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres *(Kacereso)*, regiono Ekstremaduro. Estas en la sama provinco almenaŭ 11 vilaĝoj havantaj en la nomo la strukturon "Casas de ...", tio estas "Domoj de ...", nome Casar de Cáceres, Casar de Palomero, Casares de las Hurdes, Casas de Don Antonio, Casas de Don Gómez, Casas de Millán, Casas de Miravete, Casas del Castañar, Casas del Monte, Casatejada kaj Casillas de Coria, kio rilatas al karaktero de feŭdismo dependigi etan vilaĝon el nobelulo, tiele almenaŭ en 3 el tiuj nomoj videblas la nomo de la nobelulo, nome Don Antonio, Don Gómez kaj Millán, dum la dependo en aliaj kazoj estas de urbo aŭ de teritorio, same tipa de feŭdismo.

La loĝantoj nomiĝas *casillanos*. La censita populacio en 2008 estis 465 loĝantoj.

Situo
-----

Loko de la provinco Cáceres en Hispanio
Casillas de Coria estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagono, je altitudo de 245 m; tre proksime de Coria (je nur 9 aŭ 10 km), plej proksima urbo kaj kiu nomigas la vilaĝon kaj de kiu ĉiam dependis ĝi. La surfaco de ties teritorio estas de 61,97 km². La vilaĝo distas 7 km de Casas de Don Gómez, 9 km de Coria, 18 km de Moraleja, 55 km de Plasencia kaj 21 km de Torrejoncillo.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.
konkurenco de vicrada rapidsketado
Voja vetkuro en Berlino 2017
**Vicrada rapidsketado** (angle *Inline Speed ​​​​sketing*, altrapida rulsketado) estas speco de rulsketado, en kiu oni devas trairi distancon kiel eble plej rapide sur trako aŭ sur aŭtovojo uzante rulsketadojn. Kvankam ĉi tiu sporto estas konsiderata somera sporto, ĝi estas tre simila al rapidsketado, do multaj rapidsketantoj ŝanĝas al rulsketadoj ĉe la fino de la vintra sezono, kaj revenas kun la komenco de la nova sezono.

Tekniko
-------

La plej rimarkinda diferenco inter rapida sketado kaj taŭgeca sketado estas ĝia pli malalta pozicio. Malalta pezocentro estas pli grava ol reduktado de aerrezisto poziciigante la supran korpoparton kiel eble plej malalte. Ĉi tio permesas al la kruro forpuŝi pli longe kaj tiel pliigas kontrolon. Por fari tion, la genuoj devas esti forte fleksitaj. Kiel ĉe rapidsketado , vi provas gliti kiel eble plej longe (sur unu kruro) kaj atingi propulson ŝanĝante vian korpan pezon. La glita fazo estas solvita forpuŝante per la glita kruro. Ĉi tio esence implikas puŝi super la kalkano dum la centro de gravito moviĝas for de la puŝanta kruro. Ĉe la fino de ĉi tiu forpuŝo, la nova glita kruro tuŝas malsupren kaj la glitilo de la plilongigita forpuŝa kruro venas de la grundo. En la reakira fazo, ankaŭ konata kiel la revena fazo, ĝi estas gvidita en duoncirklo reen al la komenca pozicio malantaŭ la glita kruro.

Nur komence de la glita fazo kaj ĉe la fino de la forpuŝa fazo ambaŭ glitiloj havas samtempan kontakton kun la grundo dum mallonga tempo ( duobla subtenfazo ). Dum forpuŝado, estas grave ke la kruro kaj la flanko de la korpo restu en unu linio. Nur tiel la forpuŝo trafas la pezocentron de la korpo, kio kondukas al efika akcelado kaj veturstilo.

La brakoj estas aŭ movitaj en la kontraŭa direkto al la kruroj, kiel dum kurado, aŭ metitaj sur la dorso dum longaj distancoj por ŝpari forton.

Reguloj de la konkurso
----------------------

Konkursoj de alta internacia nivelo inkluzivas plurajn disciplinojn ĉe mallongaj (200 m, 300 m, 500 m), mezaj (1000 m, 1500 m) kaj longaj distancoj (5000 m kaj pli) sur la trako kaj sur la vojo. La poentado estas farita laŭ la konkursregularo.

La komenco sur rulglitiloj estas simila al la komenco sur glitiloj. La rulsketada tekniko estas tre simila al la glitkurado, sed ekzistas kelkaj trajtoj:

* Rulsketado implikas "ruliĝantan" frikcion prefere ol "glitigan" frikcion.
* Kontrolo de rulsketado estas multe pli alta ol tiu de rapidsketado.
* konkursoj okazas en multe pli komfortaj kondiĉoj.

En longdaŭra plano, ĉi tiu sporto estas tute submetita al la postuloj, kiuj estas priskribitaj por la teorio kaj metodaro de elitaj sportoj - estas kvin aĝaj periodoj (de la komenca aĝo de 10 jaroj):

* komenca trejnado;
* baza trejnado;
* etapo de speciala trejnado;
* stadio de atingado de la individuaj kapabloj de la atleto (20 jaroj);
* stadio de konservado de la plej altaj atingoj.

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Rulsporto
* Glitkurado


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 856977
 |
La monto **Puncak Jaya** (indonezie, "venka pinto", prononco "[ˈpʊntʃak ˈdʒaja]" aŭ en pli simpla literumo "punĉak ĝaja") aŭ **Carstensz-piramido** per alteco de 4884 metroj estas la plej alta monto de Oceanio kaj estas la plej alta monto inter la montaroj Himalajo en Azio kaj Andoj en Ameriko.

La monto situas rekte apud la plej granda monda minejo pri oro, la *Grasberg-minejo* en okcidenta Papuo, la okcidenta, al Indonezio apartena parto de la insulo Novgvineo. La montopinto apartenas al la montoĉeno de Sudirmanoj, kiu estas parto de la montaro Maoke. Tiu montaro ekestis pro la subŝoviĝo de la pacifika tektona plato sub la aŭstralian.

La sciencistoj disputas pri tio, ĉu la monto vere konsidereblas "la plej alta monto de Aŭstralio kaj Oceanio". Politike la monto apartenas al la ŝtato Indonezio, kiu konsideriĝas parto de Azio. La monto tamen troviĝas sur la aŭstralia kontinenta maso kaj geologie ne konsidereblas parto de Eŭrazio.

Sian nomon *Carstensz-piramido* la monto havas laŭ la nederlanda navigisto kaj malkovrinto *Jan Carstensz*, kiu unuafoje priskribis ĝin dum la jaro. Unuafoje grimpe konkeris ĝin la 13-an de februaro 1962 la montogrimpistoj Heinrich Harrer, Philip Temple, Russel Kippax kaj Albert Huizenga.

satelita bildo de la monto, maldekstre sube la Grasberg-minejo
El la "Sep Montopintoj", la poe plej altaj montopintoj de la sep kontinentoj, la monto *Punĉak Ĝaja* estas inter la plej malfacile grimpeblaj, kvankam ĝi estas kompare ne tre alta. El montogrimpa perspektivo la perpieda konkero pli malfacilas ol tiu de la montoj Everesto aŭ Denali. En plej multaj tagoj jam dum la frua antaŭtagmezo la monto kovriĝas en densa nebulo, kaj tre ofte intense pluvas. Tre malmultas la momentoj, kiam eblas foti la monton antaŭ sennuba ĉiela fono.

|  |  |
| --- | --- |
| glacio montopinte dum 1936 | glacio montopinte dum 1972 |

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de la plej altaj montoj de ĉiu lando
* Aŭstralia kontinento

* Puncak Jaya en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Puncak Jaya en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

***Siete domingos rojos*** (Sep rugaj dimanĉoj) estas la kvara romano de la hispana verkisto Ramón J. Sender, publikigita en 1932, en sia epoko antaŭ 1939, tio estas la fino de la hispana Enlanda Milito, kiam fakte startis la ekzilo de la aŭtoro en Amerikon.

Sender publikigis preskaŭ kvar dek jarojn tute novan version de la romano en 1970.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

La romano priskribas la disvolvigon de striko en la tumultaj 1930-aj jaroj, medio kiun la verkisto konis dum sia etapo en la revolucia etoso de la anarkisindikatistoj de CNT, jam ekde antaŭ la proklamo de la Dua Hispana Respubliko. Oni priskribas la detalajn demarŝojn por la organizo de la striko; la titolo aludas al sep tagoj sen laboro, ĉar la strikantoj fakte ne laboris; kaj ruĝaj kiel la koloro de la revolucia flago. Fikciaj roluloj personigas la diversajn tendencojn inter strikantoj. Finfine la subpremado de la striko fare de la policistoj rezultis en mortoj.

La struko protestas kontraŭ la mortigo de tri laboristoj fare de policanoj dum tumulto. Tial dum unu semajno okazis pliaj tumultoj, dum disvolviĝas rilatoj de kamaradeco kaj amaferoj inter kvar ĉefroluloj. Star estas filino de unu el la mortintaj laboristoj kaj altiras Villacampa (vendeja laboristo) kaj Samar (ĵurnalisto kaj intelektulo). Krome Samar havas burĝan fianĉinon, nome Amparo, filino de kolonelo de kazerno, kiun la revoluciuloj klopodas ataki. Amparo unue helpas, kaj poste perfidas kaj memmortigas sin. Star restas kun Villacampa, dum Samar restas en siaj cerbumadoj. Aliaj pli duarangaj roluloj formas pli kompletan rolularon. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Sekvoj
------

La romano iĝis poste parto de *Las Tres Sorores* (1974).

Referencoj
----------

1. ↑  Ramón J. Sender, *Siete domingos rojos*, Balagué, Barcelono, 1932; Elizabeth Espadas, *A lo largo de una escritura. Ramón J. Sender. Guía bibliográfica*. Instituto de Estudios Altoaragoneses, Huesca, 2002. ISBN = 84-8127-126-8 p. 15.
2. ↑  Ramón J. Sender, *Siete domingos rojos*, Buenos Aires, Proyección, 1970; Elizabeth Espadas, *A lo largo de una escritura. Ramón J. Sender. Guía bibliográfica*. Instituto de Estudios Altoaragoneses, Huesca, 2002. ISBN = 84-8127-126-8 p. 15.
3. ↑  Ramón J. Sender, *Las tres sorores*, Destino, Barcelona, 1974.

Bibliografio
------------

* Elizabeth Espadas, *A lo largo de una escritura. Ramón J. Sender. Guía bibliográfica*. Instituto de Estudios Altoaragoneses, Huesca, 2002. ISBN = 84-8127-126-8

Eksteraj ligiloj
----------------

* Verkoj de Ramón J. Sender en Instituto de Estudios Altoaragoneses

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 856792
 |
**Alcollarín** [alkojaRIN] estas municipo kaj loĝloko de Hispanio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma komunumo aŭ regiono Ekstremaduro, al ties pli norda provinco Kacereso *(Cáceres)* kaj al la komarko *Tierra de Trujillo*. Laŭ la stato de 2023 en la municipo vivis 255 loĝantoj sur areo de 79 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 3 loĝantoj/km². La loĝantoj nomiĝas *alcollarinejos*.

Situo
-----

Alcollarín estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la nordo de la komarko aŭ distrikto Vegas Altas, je altitudo de 380 m; je 82 km de Cáceres, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 79,92 km². La plej proksimaj vilaĝoj estas Zorita, je 5 km en direkto al Guadalupe, Campo Lugar kaj Abertura en direkto al Miajadas, kio estas je 18 km.

Ekonomio
--------

Agrikulturo de irigacio kaj brutobredado.

Limoj de la municipa teritorio
------------------------------

* Zorita norde kaj oriente.
* Madrigalejo sudoriente.
* Campo Lugar sudokcidente.
* Abertura okcidente.

Demografio
----------

|  |
| --- |
| **Demografia evoluo de Alcollarín inter **1981** kaj **2021****  |
| ****1981****  |  ****1991****  |  ****2001****  |  ****2011****  |  ****2021****  |
| 478  | 385 | 329 | 260 | 274 |

Konstateblas, ke dum la dua duono de la 20-a jarcento la loĝantaro trioniĝis pro elmigrado kaj maljuniĝo de la populacio.

Hidrografio
-----------

La ĉefa rivero de la municipo estas la rivero Alcollarín, alfluanto de la rivero Ruecas. Trapasas la municipan teritorion ankaŭ la rojoj Gargantilla kaj Levosilla, alfluantoj de la Alcollarín.

Etimologio
----------

Spite aliaj popularaj falsaj etimologioj ŝajne la nomo de la vilaĝo devenas el arabaj artikolo (al) kaj finaĵo (im) kun mozaraba radiko "collado" [koJAdo] kiu signifus *monteto*.

Festoj
------

* Sankta Katarina de Aleksandrio (25a de novembro)
* Festoj de la Elmigrintoj (unua semajno de aŭgusto)

Monumentoj kaj vidindaĵoj
-------------------------

* **Palaco de la familio Pizarro/Carvajal**, el la 16a jarcento (la blazonojn kiuj estis flanke de la fasado de la palaco oni ŝtelis en decembro de 2001 kaj oni ne rekuperis ilin ankoraŭ).
* **Preĝejo de Sankta Katarina de Aleksandrio**, antaŭa.

1. ↑  *Abertura – demografio*
**Gallenkirch** estas iama komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 142 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Ek de la 1-a de januaro 2013 ĝi estas parto de la nova komunumo Bözberg.

Geografio
---------

La vilaĝo, kiu laŭ loĝantaro estas la dua plej malgranda de la kantono, situas sur altebenaĵo de la Tavola Ĵuraso duonan kilometron okcidente de la Bözberg-Pasejo. En nordokcidento de la komunumo situas profunda ravino, en kiu troviĝas unu el la fontoj de Sissle.

La iama komunumo etendiĝis sur areo de 1,37 km², de kiuj 0,26 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,10 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo sitas sur alteco de 582 m s.m. en la regiono *Holzmatten*, la plej malalta punkto situas sur alteco de 490 m s.m. en fundo de la ravino.

Iamaj najbaraj komunumoj
------------------------

La iama komunumo Gallenkirch limis en nordoriento al Unterbözberg, en sudo al Linn, kaj en nordoriento al Effingen.

Trafiko
-------

Gallenkirch situas 250 metrojn sude de la kantona ĉefvojo de Bazelo al Zuriko tra la Bözberg-Pasejo, kun kiu ĝi estas konektita kun du lokaj stratoj. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Brugg al Linn. Ĉe la ĉefvojo troviĝas ankaŭ haltejo de la poŝtaŭtolinio de Frick al Brugg.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Gallenkirch datiĝas el la jaro 1338 kiel *Gallenkilch*.

Laŭ legendo en Gallenkirch restadis la iraj misiistoj Sankta Columban kaj Sankta Gallus ĉi tie en la jaro 612 dum ilia vojaĝo al Sankt-Galo, kie Gallus fondis la emeritejon el kiu estiĝis la Monaĥejo Sankt-Galo kaj la hodiaŭa urbo. Por memoro al Sankta Gallus estis konstruita la Gallus-Kapelo. En mezepoko la kapelo tamen estis abandonita kaj poste transformita al loĝdomo, la Gallus-Domo, kiu ankoraŭ hodiaŭ ekzistas. En la jaro 1460 la urbo Berno aĉetis de la tiama posedanto, la Monaĥejo Säkingen la regorajtojn pri la loko, kaj integris ĝin al la tribunala distrikto Thalheim de la voktejo Schenkenberg. Ĝi nun estis parto de Berna Argovio.

En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Gallenkirch fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Gallenkirch
* Gallenkirch en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Gallenkirch en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Brugg |
| --- |
| Auenstein • Birr • Birrhard • **Brugg** • Bözberg (Oberbözberg • Linn • Gallenkirch • Unterbözberg) • Bözen • Effingen • Elfingen • Habsburgo • Hausen • Lupfig • Mandach • Mönthal • Mülligen • Oberflachs • Remigen • Riniken • Rüfenach • Scherz • Schinznach-Bad • Schinznach-Dorf • Thalheim • Veltheim • Villigen • Villnachern • Windisch |  |

 |
**Barono Antal ZACH** [zAĉ]?, laŭ hungarlingve kutima nomordo **Zach Antal** (naskiĝis la 14-an de junio 1747 en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio) (laŭ alia fonto la naskiĝurbo estis Pest (urbo)), mortis la 22-an de novembro 1826 en Graz) estis hungara oficiro. 

Lia frato estis János Ferenc Zách.

Biografio
---------

Antal Zach finis la armean akademion en Vieno kiel leŭtenanto. En 1783 li atingis la rangon majoro. En 1789 li sukcese gvidis la artilerion kontraŭ la turkoj en Beogrado. En 1798 li iĝis generalo, en la sekva jaro li estis nomumita armeestro de la armeo en Italio, post 3 jaroj li baroniĝis. Li partoprenis en bataladoj kontraŭ Napoleono, li apartenis al la supera armea stabo de Habsburgoj. Li okupiĝis ankaŭ pri geodezio, eĉ astronomio. En 1825 li pensiuliĝis, lia lasta posteno estis armea urbestro de Olmütz. Li ricevis armean premion en 1798.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2013-07-29 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 564783
* GND: 117592048
* LCCN: no2006068966
* VIAF: 50007020
* ISNI: 0000000078511354
* LIBRIS: 266527
* SUDOC: 12913547X
* BNF: 16110185v
* NKC: mzk2010579301
 |
La **Kastelo de Balkány** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Gencsy** [genĉi]) estas historia monumento en Hungario, en urbo Balkány.

Aerfoto pri la kastelo de Balkány

Historio
--------

La teretaĝa baroka kastelo estis konstruita en 1774. En la dua duono de la 19-a jarcento ĝi estis trakonstruita kaj jam etaĝo etendiĝis sur la iama konstruaĵo. Inter 1951 kaj 2007 infanĝardeno kaj orfejo funkciis en la kastelo, poste hungaraj orfoj. En 2009 la nova posedanto estas la urba municipo, kiu ne povas profiti la kastelon. Ĝi estas plene renovigenda.

Konstruaĵoj
-----------

Fasado de la kastelo en Balkány
La unuetaĝa konstruaĵo situas sola en parko. La kastelo formas brikon. En mezo de la fasado estas videbla arkado kun 4 kolonoj, la aperturoj estas kovritaj per vitroj. Ambaŭ flankaj partoj de la kastelo iomete reliefas. Estas 2 ĉefenirejoj, unu el la strata parto, la alia el la korta parto. En la korta flanko estas ankaŭ teraso.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto[*rompita ligilo*]
* hungare kun foto

* Kategorio Kastelo de Balkány en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Mapo
La **provinco Burgas** (bulgare *Област Бургас*; vidu la artikolon oblasto) — situas en la oriento de Bulgario, borde de la Nigra Maro. Ĝi havas loĝantaron de ĉirkaŭ 457 750 homoj, el kiuj pli-malpli la duono vivas en la administra centro Burgaso.

La provinca teritorio kovras areon de 7 748 kvadrataj kilometroj — laŭ areo la provinco estas la plej granda de Bulgario. La provinco konsistas el 13 municipoj.

Veturiloj registritaj en la provinco Burgas rekoneblas per la regiona aŭtokodo AA (ĝis 2008 nur A).

La marbordo en la provinco estas grava ripozloko kun sablaj plaĝoj. Ĉiuj municipoj, speciale Nesebar kaj Sozopol, ĝuis amasan konstruadon de ripozejoj en la 2000-aj jaroj. La internacia flughaveno Burgas (BOJ) akceptas flugojn el plej diversaj landoj, aparte multaj turistoj venas somere el Britio, Germanio kaj Rusio.

la municipoj de la provinco

Vidu ankaŭ
----------

* Sveti Vlas
* Sinemorec
* Emona (Burgas)

Provincoj (oblastoj) de Bulgario

Blagoevgrad |
Burgas |
Dobriĉ |
Gabrovo |
Ĥaskovo |
Jambol |
Karĝali |
Kjustendil |
Loveĉ |
Montana |
Pazarĝik |
Pernik |
Pleven |
Plovdiv |
Razgrad |
Ruse |
Silistra |
Sliven |
Smoljan |
Sofia provinco | 
urbo Sofio |
Stara Zagora |
Ŝumen |
Targoviŝte |
Varna |
Veliko Tarnovo |
Vidin |
Vraca

 

* Kategorio Provinco Burgas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
stratinfano en Bangladeŝo
**Stratinfano** aŭ **senhejma infano** estas infano kiu ne havas ordinaran hejmon, kaj vivas ĉefe sur stratoj en urbo, kaj kutime ekstere de familio, instrusistemo ktp. Stratinfanoj travivas pere de almozpetado, (malbona kaj ofte danĝera) laboro, kolektado de rubo aŭ krima agado.

Ĝi estas termino uzata de profesiuloj kaj politikistoj, kiuj uzas la difinon de Internacia Fonduso de Unuiĝintaj Nacioj por Infanoj (UNICEF): "Ĉiu knabo aŭ knabino, kiu ankoraŭ ne atingis plenkreskulon, por kiu la strato (en la plej vasta senco de la vorto, inkluzive forlasitajn konstruaĵojn kaj areojn) fariĝis ilia normala loĝloko aŭ vivrimedo, kaj ili ne ricevas taŭgan protekton, kontrolon kaj gvidon de respondecaj plenkreskuloj." 

Iuj strataj infanoj, precipe en evoluintaj landoj, estas difinitaj kiel subkategorio ene de la kategorio nomata "forlasitaj infanoj", kiuj estas infanoj devigitaj forlasi siajn hejmojn. Laŭ statistikoj, forlasitaj infanoj kutime venas de unu-gepatraj familioj.  Strataj infanoj estas plej ofte submetataj al misuzo, neglekto, ekspluatado aŭ en ekstremaj kazoj, murdoj fare de "purigaj taĉmentoj" dungitaj de lokaj entreprenoj aŭ de la polico.  En okcidentaj socioj la traktado de tiaj infanoj estas tiel senhejma kaj ne kiel krimuloj aŭ almozuloj.

La esprimo stratinfanoj estas vaste uzita por priskribi larĝan gamon de cirkonstancoj kaj karakterizaĵoj en kiuj infanoj troviĝas. Politikistoj kaj servaj provizantoj luktas por priskribi kaj helpi ĉi tiun loĝantaron. Knaboj kaj knabinoj de ĉiuj aĝoj ĉeestas kaj loĝas en publikaj spacoj kaj videblas en la vasta plimulto de la urbaj centroj tra la tuta mondo.

Filmoj
------

* Slumdog Millionaire en Barato
* Última Parada 174 en Brazilo

Referencoj
----------

1. ↑  UNICEF stratinfanoj Arkivigite je 2017-08-30 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Richard M. Lerner, Christine M. Ohannessian, Risks and Problem Behaviors in Adolescence, Taylor & Francis, 1999, page 315
3. ↑   Berezina, Evgenia (1997). "Victimization and Abuse of Street Children Worldwide" (PDF). Youth Advocate Program International Resource Paper. Yapi. Retrieved 30 November 2012.. Arkivita el la originalo je 2017-03-18. Alirita 2021-09-09.

Vidu ankaŭ
----------

* Stratinfana Mondpokalo
* Senhejmeco
* Almozpetulo

* Kategorio Stratinfano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Stratinfano en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
La **Kastelo de Hőgyész** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Apponyi** [aponji]) estas baroka historia monumento en Hungario, en mezo de Hőgyész, laŭ la ĉefvojo.

Aerfoto pri la kastelo
Aerfoto pri la kastelo
Aerfoto pri la kastelo

Historio
--------

La familio Mercy akiris la bienojn en Hőgyész en 1722, la familio supozeble trovis tie jam malgrandan teretaĝan kastelon. Tiu kastelo estis pligrandigita inter 1722-1733, okazis pli malgrandaj trakonstruoj inter 1734-1767. La familio Apponyi aĉetis la grandan bienon en 1772. En 1784 la kastelo estis signife trakonstruita. En 1858 renoviĝo okazis laŭ projekto de Miklós Ybl, poste en 1890 la fasado estis trakonstruita. En 1939 la ŝtato aĉetis la kastelon, en la sekva jaro incendio okazis. Dum la 2-a mondmilito polaj rifuĝintoj, poste grekaj rifuĝintoj vivis en la kastelo, eĉ inter la 2 rifuĝintaro armea hospitalo funkciis. Dum la pli pacaj tempoj infana edukejo, lernejo funkciis en la kastelo. Ekde la 1980-aj jaroj la nepre necesaj riparoj estis faritaj. En 1999 firmao aĉetis la kastelon, post perfekta renoviĝo en 2001 hotelo ekfunkciis.

Aerfoto pri la kastelo

Konstruaĵoj
-----------

La konstruaĵo situas en parko, kiu origine estis pli granda. La unuetaĝa kastelo kun keloj kaj mansardoj formas kvadraton, en ties mezo estas interna korto. Fasado de la kastelo estas simetria, la meza parto kaj same la anguloj reliefas.

Parko
-----

La pejzaĝa parko estis kreita inter 1785-1789. En la parko troviĝas rondforma maŭzoleo troviĝas. Dum la socialismo en mezo de la parko nova domo konstruiĝis. Botanika esplorado okazis en 2000, nur unu platano estas protektata.

Fontoj
------

* hungare
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj

* Kategorio Kastelo de Hőgyész en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)