recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Moura** (portugallingva prononco: [ˈmowɾɐ]) estas urbo kaj municipo en la Distrikto Beja en suda Portugalio. La municipo havas 13 259 loĝantojn (2021). La urbo mem havas 11 000 loĝantojn.

Geografio
---------

*Freguesias* de la municipo Moura.
La municipo limas nordoriente kun Mourão, oriente kun Barrancos, oriente kaj sude kun Hispanio, sudokcidente kun Serpa, okcidente kun Vidigueira kaj la rivero Gvadiano kaj nordokcidente kun Portel kaj kun Reguengos de Monsaraz. Ĝi havas 5 *freguesias*, nome la jenaj: Amareleja, Moura (Santo Agostinho e São João Baptista) e Santo Amador, Póvoa de São Miguel, Safara e Santo Aleixo da Restauração kaj Sobral da Adiça.

Historio
--------

Pilorio de Moura.
De la araba origino de la loko devenis legendo kiu klopodas klarigi la loknomon *Moura* (Maŭrino); laŭ tiu, maŭra princino enamiĝinta kaj erare estis tialo ke kristanoj konkeris la urbon, poste nomita *Terra da Moura Salúquia* (Tero de la Maŭrino Salukia) poste *Terra da Moura* (Tero de la Maŭrino). Tion reprezentas la municipa blazono per maŭrino kuŝanta surgrunde saltinta el turo pro malespero.

Ankaŭ la kastelo estas atestilo de la militoj inter islamanoj kaj kristanoj, kvankam jam estis fortikaĵoj de antaŭaj civilizacioj. La urbo ricevis rajtigajn dokumentojn en 1295, 1302 kaj 1512.

La municipo, kiel ĉe aliaj sudaj municipoj de la interno, perdis grandan parton de la loĝantaro pro rura elmigrado. Fakte el preskaŭ 30 000 loĝantoj en 1960 oni malaltiĝis ĝis nunaj 13 000. Tradicia enspezofonto estis agrikulturo, ĉefe de olivarboj; tio dekadencis.

Bildaro
-------

* Moura, PortugalioMoura, Portugalio
* Moura, PortugalioMoura, Portugalio
* Moura, PortugalioMoura, Portugalio
* Moura, PortugalioMoura, Portugalio
* Moura, PortugalioMoura, Portugalio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 799401
* GND: 4241813-6
* LCCN: n86035177
* VIAF: 151351852
* SUDOC: 137088698
 |
Miguel Bosé
**Luis Miguel GONZÁLEZ BOSÉ**, pli konata kiel **Miguel BOSÉ** hispana kantisto-kantoverkisto, muzikisto kaj aktoro.

Vivo
----

Li naskiĝis en Panamurbo la 3-an de aprilo 1956 el hispana patro kaj itala patrino. Li ricevis la hispanan civitanecon kiam estis infano. La kantisto vendis entute pli ol 12.000.000 diskojn internaciskale, ĉefe en Latinameriko, Hispanio kaj Italio kie li estas ĉefe famkonata. Li ankaŭ partoprenis kiel aktoro en kelkaj filmoj.

Li kreskis en kultura kaj arta etoso ĉar la patro estis toreisto kaj la patrino aktorino Lucia Bosé. Kelkaj intimaj amikoj de la familio estis Pablo Picasso, Ernest Hemingway kaj la patro de la vicprezidanto de Kolombio (Francisco Santos Calderón). Pablo Picasso estis baptopatro de lia fratino.

En la jaro 2008 la prezidento de Kolombio, Álvaro Uribe distingis lin per la kolombia civitaneco pro la apogo kiun li donis por la paco kaj la kolombiaj forkaptitoj. Li partoprenis la projekton de Juanes *Senlandlinma paco* kiu realiĝis en la Ponto Simón Bolivar en 2008 en la urbo Cúcuta, ĉe la limo de Kolombio kaj Venezuelo, kune al Carlos Vives, Alejandro Sanz, Juan Fernando Velasco, Juan Luis Guerra kaj Ricardo Montaner. En 2009 denove partoprenis la duan eldonon de la sama projekto en Havano, Kubo, dimanĉo la 20-an de septembro ĉe la Placo de la Revolucio.

Filmoj
------

* 1991, *Tacones lejanos*
* 1996, *Libertarias*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 314917
* GND: 134334043
* LCCN: n97105396
* VIAF: 44488303
* ISNI: 0000 0000 5924 9952
* SUDOC: 060237317
* BNF: 139338956
* MBA: 98ad7a28-1949-4786-b1f6-4fa05b9b440c
* BIBSYS: 99002285
* NKC: xx0160177
* ICCU: LO1V184778
* BNE: XX1037200
 |
Monaĥejo de la Virgulino
Fresko de la Dipatrino en la absido.
La **Monaĥejo de la Virgulino - Gelati** proksime de Kutaisi (regiono Imereti) de Kartvelio okcidente) estis fondata de la kartvela reĝo Davido la Konstruanto (1089-1125) en 1106. Ĝi estis enlistigita en la Monda heredaĵo de Unesko en 1994, kune kun la Katedralo de Bagrato kiel sama organismo. 

La monaĥejo Gelati dum longa tempo funkciis kiel unu el la ĉefaj klerigejoj kaj kulturcentroj de Kartvelio. Ĝi havis akademion kiu dungis kelkajn el la plej famaj kartvelaj sciencistoj, teologoj kaj filozofoj, multaj el ili jam estis antaŭe en aliaj ortodoksaj monaĥejoj en aliaj landoj aŭ en la akademio Mangan en Konstantinopolo. 
Pro la ampleksa laborado de la akademio Gelati, la tiuepoka loĝantaro eknomis ĝin «Helado» kaj «dua Athos».

La monaĥejo Gelati konservas grandan nombron da murpentraĵoj kaj manskribaĵoj el la 12a - 17a jarcentoj. En ĝi estas entombigita unu el la plej elstaraj kartvelaj reĝoj, Davido la 4-a de Kartvelio (*Davit Agmaŝenebeli* en la kartvela lingvo).

Reĝaj tomboj en la Monaĥejo
---------------------------

* Demetrio la 1-a de Kartvelio
* Davido la 4-a de Kartvelio
* Tamara de Kartvelio
* Salomono la 1-a de Imereto
* Salomono la 1-a de Imereto
* Georgo la 3-a de Kartvelio
* Vaĥtang la 2-a de Kartvelio
* Bagrato la 6-a de Kartvelio
* Georgo la 5-a de Kartvelio
* Aleksandro la 2-a de Imereto
* Georgo de Ĉkondidi

* St. George churchSt. George church
* St. Nicholas churchSt. Nicholas church
* BelfryBelfry
* Cathedral of the Nativity of the VirginCathedral of the Nativity of the Virgin
* Portal in the cathedralPortal in the cathedral
* Frescoes in the cathedralFrescoes in the cathedral
* Frescoes in the cathedralFrescoes in the cathedral

* Monaĥejo Gelati en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monaĥejo Gelati en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Loka reto** (angle ***local area network*** aŭ ***LAN***) estas grupo (de minimume du) komputiloj kiuj ĉu rekte, ĉu pere de komunikilo estas ligitaj.

Historio
--------

La unua loka reto plej verŝajne estis ARCnet, produkto de Datapoint Corporation kiu estis surmerkatigita en 1977. Kiam en la 80aj jaroj de la 20-a jarcento aperis la unua persona komputilo de IBM, oni volis jam rapide ligi la komputilojn por povi dividi datumojn kaj aparatojn. Ĉiu aparta komputilo tiel ne bezonis apartan printilon, sed povis uzi centre instalitan printilon. Por tiu ĉi celo diversaj tipoj de komputilaj retoj estis disvolvitaj.

Tekniko
-------

Ekzistas du manieroj por ligi komputilojn: pere de kabloj (plej ofte UTP) aŭ radiondoj (Wifi). Loka reto estas limigita al loka regiono, plej ofte ene de unu konstruaĵo aŭ firmao. Kiam pli longaj distancoj estas transpontitaj, oni parolas pri malloka reto.

Du tipoj de lokaj retoj estas ĉefe uzataj: eterreto kaj (pli malofte) ringoreto.

Vidu ankaŭ
----------

* Loka reto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Loka reto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Intrareto
* Reta topologio
La **Konstruaĵo Louise-Weiss**, ankaŭ nomata **Konstruaĵo de Eŭropa Parlamento n ° 4** (KEP 4), estas la sidejo de la Parlamento de Eŭropa Unio situanta en Strasburgo, Francio.

Historio
--------

La konstruaĵo estis konstruita antaŭvide al la pligrandigo de Eŭropa Unio en 1995 kaj 2004 por gastigi ĝis 1000 deputitojn; antaŭe la Parlamento kunuzis la instalaĵojn de la Konsilio de Eŭropo kaj la duonciklon de la Eŭropa Palaco, inaŭguritan en 1977.

La konstrulaboroj komenciĝis en novembro 1993 kaj daŭriĝis 6 jarojn; la konstruaĵo Louise-Weiss estis inaŭgurita la 14-an de decembro 1999 de la prezidanto de la franca respubliko Jacques Chirac kaj la prezidanto de la Eŭropa Parlamento Nicole Fontaine, ĝi portas la nomon de Louise Weiss, ĵurnalisto kaj franca politikisto, kiu kreis la samnoman fondaĵon celitan etendi sian agadon favore al eŭropa unueco kaj la sciencoj pri paco. Piedira ponto estis konstruita super la Ill por ligi la Parlamenton al la Eŭropa Palaco.

Strukturo
---------

La konstruaĵo konsistas el 220,000 m2 da oficejoj disigitaj sur 20 niveloj (17 superteraj kaj tri en la kelo) kaj la tereno reprezentas 4,5 hektarojn. La duonciklo havas 750 sidlokojn por deputitoj kompletigitaj per 785 sidlokoj por publiko. La totala kosto de la konstruaĵo kalkuliĝis al 337 milionoj da eŭroj.

Referencoj
----------

1. ↑  La inaŭguro de 1999 Arkivigite je 2020-11-30 per la retarkivo Wayback Machine (arkivo) ĉe *LWP*
2. ↑  PSS archi: Louise Weiss (arkivo) ĉe *CVCE*
3. ↑  Eŭropa Parlamento en Strasburgo[*rompita ligilo*] (arkivo) ĉe *Caisse des Dépôts.fr*

* Kategorio Konstruaĵo Louise-Weiss en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mikalaj "Kolja" Aljaksandraviĉ Lukaŝenka**, beloruse *Мікалай Аляксандравіч Лукашэнка*, ruse *Николай Александрович Лукашенко* – *Nikolaj Aleksandroviĉ Lukaŝenko* (naskiĝis la 31-an de aŭgusto 2004 en Minsko) estas la tria filo de Aljaksandr Lukaŝenka, la prezidanto de Belorusio.

Biografio
---------

### Frua vivo kaj edukado

Mikalaj kun sia patro dum la parado okaze de la Tago de Venko en Moskvo, 2020
Ne ekzistas oficiala informo koncerne la identecon de la patrino de Mikalaj. Tamen, laŭ disvastiĝinta versio, lia patrino estas Irina Abelskaja, iama persona kuracisto de Aljaksandr Lukaŝenka. Aljaksandr Lukaŝenka restas formale edzo de Halina Lukaŝenka, kvankam la paro estas separiĝinta. En 2011 Mikalaj Lukaŝenka eklernis en la mezlernejo de Astraŝicki Haradok. En 2020 li eklernis en la liceo de la Belorusa Ŝtata Universitato.

### Publika rolo

Lukaŝenka unuafoje aperis publike en 2008. Li allogis grandan atenton de la amasinformiloj ĉar lia patro, prezidanto Aljaksandr Lukaŝenkа, prenis lin kun si al oficialaj ceremonioj kaj ŝtataj vizitoj, ekz. renkontiĝoj kun la venezuela prezidanto Hugo Chávez, la prezidanto de Rusio Dmitrij Medvedev kaj la papo Benedikto la 16-a. En 2013 Mikalaj allogis plian atenton de la amasinformiloj kiam Aljaksandr deklaris, ke li povus iĝi prezidanto de Belorusio, kio elvokis multajn konjektojn en la gazetaro; en aŭgusto 2020, en la tempo de balota kampanjo li diris tamen, ke ne volas, ke Mikalaj prezidantiĝu. En 2015 Lukaŝenko, en la aĝo de 10 jaroj, partoprenis en sesio de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj. En junio 2020 li kaj lia patro ĉeestis la paradon okaze de la Tago de Venko sur la Ruĝa Placo.

La 23-an de aŭgusto 2020, en la tempo de la protestoj en Belorusio, aperis filmregistraĵoj montrantaj Mikalaj Lukaŝenka ĉe la Palaco de Sendependeco en Minsko, kie li videblas kun sia patro, vestita kiel kontraŭtumulta policisto kaj tenanta pafilon. Poste aperis foto montranta Mikalaj kun aŭtomatpafilo, sidanta kun sia patro ĉe la tablo de la registaro en la palaco.

Referencoj
----------

1. ↑  ruse *Николай Лукашенко поступил в Лицей БГУ. Здесь также будет учиться внучка президента Беларуси* Arkivigite je 2020-07-02 per la retarkivo Wayback Machine, tut.by, 30.06.2020.
2. ↑  ruse *Лукашенко заявил, что не готовит своего младшего сына в преемники*
3. ↑  ruse *Николай Лукашенко — сын президента Белоруссии, друг Владимира Путина и талантливый музыкант*
4. ↑
5. ↑
6. ↑
**Miklós Hubert Steiner** [miklOŝ ŝtejner], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Steiner Miklós Hubert** estis hungara premonstrata monaĥo, preposto, instruisto, lernejestro, senatano.

Miklós Hubert Steiner naskiĝis la 12-an de marto 1872 en Szentkút (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Heiligenbrunn en Aŭstrio), li mortis la 6-an de junio 1942 en Csorna (Hungara reĝlando).

Biografio
---------

Miklós Hubert Steiner maturiĝis en premonstrata gimnazio en Szombathely, kie li aliĝis al la premonstratoj en 1891. Li studis teologion en Csorna, kie li monaĥiĝis en 1895. Post monatoj li ankaŭ pastriĝis. Li plustudis kaj li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Lia signifa instruisto estis Géza Bartoniek. Post siaj studoj li instruis matematikon kaj fizikon en Keszthely, iom poste en Szombathely. Inter 1907 kaj 1935 li estis gimnaziestro. Li estis nomumita preposto de Csorna en 1935, samtempe li iĝis senatano.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A fizikai oktatás középiskoláinkban* (1904)
* *A középiskola reformja* (1914)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* István Náray-Szabó

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2022-03-14 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
* hungare kun foto
* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla en la 31-a paĝo)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 670960
 |
La **Monaĥejo Sankt-Urbano** (germane **Kloster St. Urban**) estas iama cisterciana abatejo en la samnoma vilaĝo de la komunumo Pfaffnau en Kantono Lucerno.

Historio
--------

Ĝi estis fondita en la jaro 1194 de monaĥoj de la alzaca Abatejo Lützel. Ĝia unua dokumenta menckio datiĝas el la jaro 1196 kiel *sanctus Urbanus*. La unua setlejo de la monaĥejo estis ermitejo en Kleinroth (Langenthal). En la jaro 1995 la unuaj monaĥjoj setlis 3 kilometrojn pli norde ĉe la orienta flanko de la rivero Rot (rivero) kaj donis al la monaĥejo la nomon de la patrono de la loka kapelo. En la 13-a jarcento la Monaĥejo Sankt-Urbano povis grandigi sian havaĵon dank al malavaraj donacoj de nobeloj de la ĉirkaŭaĵo (inter kiuj troviĝis la Senjoroj de Balm kaj de Grünberg kiel heredantoj de la fondintoj, kaj la Senjoroj de Frohburg kaj de Ifenthal), aĉetoj kaj interŝanĝoj, kaj iom post iom ĝi fariĝis senjora centro en la valoj de Langete kaj Rot. La Abatejo Sankt-Urbano posedis la malaltan jurisdikcion pri Kleinroth, Habcherig, Langenthal, Pfaffnau, Roggwilkaj Wynau, kaj ek de 1579 pri Knutwil. En la 17-a jarcento per la akiro de la Senjorujoj Herdern kaj Liebenfels la Abatejo Sankt-Urbano ankaŭ fariĝis senjoro en Turgovio.

Hodiaŭa aspekto
---------------

Ĝian hodiaŭan aspekton la konstruaĵo ricevis komence de la 18-a jarcento sub la gvido de la aŭstria arkitekto Franz Beer. La monaĥeja preĝejo, kiu estis konstruita inter 1711 ĝis 1715 esta unu el la plej impresaj barokaj konstruaĵoj de Svislando. Ĉefa vidindaĵo estas la korusseĝaro konstruita inter 1700 ĝis 1707. Post la fermo de la monaĥejo en la jaro 1848 la registraro de Kantono Lucerno vendis la korusseĝaron por pagi la militŝuldojn al la venkintoj de la Apartfederacio-Milito. Nur en la 20-a jarcento la korusseĝaro povis esti reaĉetita kaj remetita en la preĝejon. En la iama monaĥejo en la jaro 1873 estis malfermita psikiatria kliniko, kiu ankoraŭ hodiaŭ ekzistas.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Waltraud Hörsch*: '*Monaĥejo Sankt-Urbano* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-01-21)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monaĥejo Sankt-Urbano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Monaĥejo Sankt-Urbano** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* La monaĥeja komplekso vidita de la ponto venante de RoggwilLa monaĥeja komplekso vidita de la ponto venante de Roggwil
* Suda flanko de la monaĥeja konstruaĵoSuda flanko de la monaĥeja konstruaĵo
* La baroka monaĥeja preĝejoLa baroka monaĥeja preĝejo
* Akvumiga kanalo de Langete al la monaĥejoAkvumiga kanalo de Langete al la monaĥejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 320062
* GND: 112455646X
* LCCN: n97057327
* VIAF: 293273013
* NKC: ko2018998639
 |
**Miguel Frías de Molina** (Malago, 10a de aprilo 1908-Bonaero, 4a de marto 1993), konata en la spektakla etoso kiel **Miguel de Molina**, estis hispana kantisto de "kopla" (popolkanto). 

Li estis de malriĉa deveno kaj en la 1930-aj jaroj ekkantis en Madrido kaj Valencio. Post la venko de la faŝisma flanko en la Hispana Enlanda Milito, ki estis fitraktita kaj torturita pro sia respublikema pasinteco kaj ĉar estis samseksemulo. Tial, en 1942 li ekziliĝis en Argentinon (kun portempaj restadoj en Meksiko kaj Usono). En tiu epoko li plue dediĉis sin al spektakloj kaj kantado (por kio li zorgis pri ĉiuj aspektoj, el propagando al vestaro).

La filmo *Las cosas del querer* — reĝisorita de Jaime Chávarri en 1989 en kiu stelulis Manuel Bandera, Ángela Molina kaj María Barranco — estas libera versio bazita sur sia vivo kaj rezultis biletvenda sukceso. En la 1990-aj jaroj oni faris duan version en Argentino. Laŭ la libro *Botín de guerra*, en kiu oni arigas tekstojn verkitajn de Miguel de Molina, la produktorado de la filmo ne pagis rajtojn por uzi — eĉ libere — sian personan historion.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 669688
* GND: 12109605X
* LCCN: n98077681
* VIAF: 39513069
* ISNI: 0000 0000 8118 5799
* SUDOC: 073265497
* BNF: 13087117x
* MBA: 28667fd1-ce20-49db-bcde-d83cb0f45dab
* BNE: XX853475
 |
La Flago de Tibeto estis itermite uzita inter 1912 kaj 1950. Ĉi tiun version enkondukis la 13-a Dalai-lamao Thubten Gyatso en 1912. La flago estas malpermesita en Ĉinio.
La **Tibeta sendependeco movado** estas movado por la sendependeco de la landoj kie Tibetaj homoj vivas kaj la politika apartigo de tiuj landoj de la Ĉina Popola Respubliko. Estas ĉefe gvidata de la Tibeta diasporo en landoj kiel Barato kaj Usono, kaj de famuloj kaj Tibetaj Budhanoj en Usono kaj Eŭropo. La movado ne estis aprobita de la 14-a Dalai-lamao, kiu kvankam rekomendis ĝin de 1961 al fino de la 1970-aj jaroj, proponis specon de altnivela aŭtonomeco en parolado en Strasburgo en 1988, kaj jam estas restriktinta siaj proponoj al la Tibeta Memstara Regiono ene de Ĉinio.

Vidu ankaŭ
----------

* Students for a Free Tibet

Referencoj
----------

1. ↑  Smith, Warren W..  (2008) *China's Tibet?: Autonomy or Assimilation*. Rowman & Littlefield, p. 214. ISBN 978-0-7425-3989-1.
2. ↑   Tibet part of China: Dalai Lama. *The Age*. Fairfax. Alirita 12 March 2012.
3. ↑  Reasonable Demands Needed From Dalai Lama[*rompita ligilo*]

* Movado por la Tibeta sendependeco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Movado por la Tibeta sendependeco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Miklós Jankovich** [miklOŝ jankoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Jankovich Miklós** estis hungara artkolektanto, historiisto, bibliografo, membro honora de Hungara Sciencista Societo (1831).

Miklós Jankovich  naskiĝis la 2-an de januaro 1772 en Pest (urbo). Li mortis la 18-an de aprilo 1846 en Pest.

Biografio
---------

Miklós Jankovich frekventis gimnazion en urbo Pest, poste li studis en Reĝa Jura Akademio (Pozono). Ekde 1793 li estis notario, baldaŭe li okupiĝis nur pri la familia bieno en Rácalmás. En 1798 li edziĝis, poste apud Szalkszentmárton li ne nur okupiĝis pri la bieno, sed ankaŭ pri kolektado de artaĵoj. En 1814 li vidviĝis, poste li denove edziĝis. Li helpis fondojn de *Hungara Sciencista Societo* kaj Teatro Magyar. En 1836 la parlamento aĉetis lian grandan kolektaĵon. Tiu ago helpis lin eviti la bankroton, tamen li daŭris la kolektadon, kiu kaŭzis faktan bankroton.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Magyar szó-nemzés ötven példákban*, (1812)
* *De fictita Hungariae corona in gazophylacio caesario Vindobonensi seposita et Stephano Botskai erronee attributa*, (1825)
* *Magyar hajdankor emlékeinek jeles gyűjteményét hazájának mély tisztelettel ajánlja,* (1830)
* *Közönséges magyar könyvtár 1533–1830,*
* *Nemzeti dalok gyűjteménye* manuskripto pri hungaraj popolkantoj

Fontoj
------

* biografio kun foto
* hungarlingva biografio
**Miklós Konkoly-Thege** [miklOŝ konkoli-tege], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Konkoly-Thege Miklós** estis hungara astronomo, fizikisto, meteologiisto, politikisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1876). Lia kuzo estis statistikisto Gyula Konkoly-Thege.

Memortabulo pri Miklós Konkoly-Thege
Miklós Konkoly-Thege  Arkivigite je 2012-04-03 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 20-an de januaro 1842 en Pest (urbo). Li mortis la 17-an de februaro 1916 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Miklós Konkoly-Thege frekventis universitaton en sia naskiĝurbo, kie li lernis ekzemple de Ányos Jedlik, fine li plulernis en Berlino. Komence li laboris en la ŝtata administrado, sed iom poste li okupiĝis nur pri astronomio. En 1869 li konstruis observatorion en sia bieno en Ógyalla (nuntempa Hurbanovo en Slovakio), poste li helpis konstrui aliajn observatoriojn en aliaj lokoj. Li aranĝis la meteologian servon en Hungara reĝlando. Inter 1896-1905 li estis parlamenta deputito, kie li okupiĝis pri trafikaj problemoj. En 1890 li emeritiĝis, poste li donacis la observatorion al la hungara ŝtato. Li ricevis diversajn gravajn premiojn.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Praktische Anleitung für Anstellung astronomischer Beobachtungen* (1883)
* *Az égitestek fizikai alkotásáról* (1886)
* *Bevezetés a fotográfiába* (Enkonduko al la fotografio) (1891)

Memorigiloj
-----------

* observatorio, memortabulo kaj strato en Budapeŝto
* 1445 Konkolya

Fontoj
------

* biografio hungare Arkivigite je 2012-04-03 per la retarkivo Wayback Machine
* biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero K kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 436303
* GND: 116331372
* LCCN: n92037834
* VIAF: 49215642
* ISNI: 0000 0000 7819 8943
* SUDOC: 076446344
* BNF: 10550264v
* NKC: xx0303127
 |
Monaĥejo en Strahov
**Monaĥejo Strahov** (estinta monaĥejo de la Premonstratoj), fondita en la jaro 1140, estas hodiaŭ ejo de la "Muzeo de ĉeĥa litera-turo".

Ĝi estis la plej granda romanika monaĥejo en Bohemio, poste rekonstruita en la gotika, renesanca kaj baroka stiloj. La ĉefa preĝejo de Ascendotago de Mario Virgulino estis origine romanika baziliko, kiun oni alikonstruis en gotikan kaj renesancan stilojn kaj fine en la dua duono de la 17-a jarcento interne barokigis. La fronto de la preĝejo devenas el la jaroj 1732-1751. La duan preĝejon, de Sta Roĥo, ordonis konstrui en la jaroj 1603-1612 imperiestro Rudolfo la 2-a memore al la saviĝo dum la granda pesto en 1599.

En la jaroj 1782-1783 konstruis arkitekto Ignazio Palliardi la bibliotekejon, kies klasika fasado apartenas al la plej belaj el la fino de la 18-a jarcento en Prago.

La kolekto de la biblioteko de Strahov, la plej granda monaĥeja biblioteko en Prago, estas mondfama precipe pro ilustritaj manuskriptoj kaj inkunabloj. La tuta monaĥeja komplekso estis lastatempe artisme renovigita kun granda zorgo. El la Strahova ĝardeno kaj ties pavilono "Gloriet" prezentiĝas unika panoramo de Prago.

Vidu ankaŭ
----------

* Praga burgo
* Somera palaco de reĝino Anna
* Placo de Hradčany
* Preĝejo De Sta Johano De Nepomuk
* Nova Mondo de Prago
* Kapucena monaĥejo en Jejkov
* Loreta Placo
* Loreta Strato
* Úvoz
* Pohořelec
* Tomb Raider: The Angel of Darkness

Eksteraj ligiloj
----------------

* Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Monaĥejo Strahov en Vikimedia Komunejo


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**KRENNER Miklós**, plumnomo **Spectator** estis rumanuja hungara ĵurnalisto, publicisto naskita en Garamberzence la 18-an de junio 1875 kaj mortinta en Budapeŝto la 11-an de aŭgusto 1968.

Biografio
---------

Miklós Krenner akiris diplomon de instruisto rn Kolozsvár pri historio-geografio kaj li doktoriĝis. Inter 1895–96 li verkis teatrokritikojn en Ellenzék, en 1905–06 en Déva, poste en Arad instruis. Iom da tempo li redaktis la gazeton Hunyad vármegye. En Szeged li estis instrudistrikta ĉefdirektoro en 1918. En 1919 li revenis en Transilvanujon kaj li instruis en Arad. Inter 1920–25 li estis ĉefkunlaboranto de Rendkívüli Újság ekde 1923, interna kunlaboranto de Erdélyi Hírlap, eksterna kunlaboranto de gazetoj Ellenzék kaj Magyar Kisebbség. Ekde 1924 estis ano de Erdélyi Irodalmi Társaság. Li publikigis ankaŭ en Hungarujo (*Magyarság*, *Független Magyarország*, *Magyarország*). En 1943 li translokiĝis en Hungarujon.

Ĉefaj verkoj
------------

* *A nemzeti királyság eszméjének kialakulása* (Arad, 1900);
* *Néhány szó a Tanácsköztársaságról* (Bp. 1919);
* *Petőfi Sándor* (Arad, 1922);
* *Arad. Városkép* (Bp. 1937);
* *Negyvennyolcas Erdély* (red. Kolozsvár, 1943).
* *Az erdélyi út*. Válogotott írások. elekt. red. Béla György, 1995.

Bibliografio
------------

* Méliusz József: Soha halottabb halott … (Előre, 1968. szept. 15.);
* Spectator az irodalomkritikus. Kérdez Méliusz József. Válaszol a Spectator (szemelvények kritikáiból, Utunk, 1965. 25–26. sz.);
* Ruffy Péter: K. M. (Világaim, Bp. 1979);
* Thury Zsuzsa: Barátok és ellenfelek (visszaemlékezés, Bp. 1979).

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon

Eksteraj ligiloj
----------------

* Verkarbibliografio
La **Monaĥejo Sankta Francisko el Asizo**, estas religia konstruaĵo de baroka stilo situanta en la samnoma placo en Malnova Havano, la historia urboparto kaj municipo de Havano, la ĉefurbo de Kubo. Ĝia konstruado komenciĝis en 1548 kaj finiĝis en 1591, kvankam ĝi oficiale inaŭguriĝis en 1575, ĝia tuta konstruado finiĝis post preskaŭ 200 jaroj, per serio de strukturigaj reformoj okazigitaj ekde 1731 ĝis 1738. La fasado troviĝas en la strato Oficoj kie videblas tri ŝtonaj statuoj kiuj reprezentas al la Senmakula Koncipiĝo, Sankta Francisko el Asizo kaj Sankta Dominiko.

Strukturo
---------

La konstruaĵo konsistas el tri ampleksaj navoj, kiuj estas tenataj de dek du kolonoj reprezentante la dek du apostolojn de Jesuo Kristo. Ĝi havas turon je 48 ulnoj longe, kiu en la kolonia epoko estis la plej alta strukturo de la urbo dum pluraj jarcentoj. La turo estis kronita de la bildo de Sankta Francisko el Asizo, el ŝtono, kies kapo estis deŝirita far la vento dum la uragano de 1846.
Ekde 1608 ekzistis, apud la preĝejo, kapelo de la Tria Ordeno de Sankta Francisko. Nuntempe ĝi estas porinfana teatro-halo. En la malantaŭa parto antaŭnelonge konstruiĝis ĝardeno honore al Patrino Teresa.

Historio
--------

Vido ekde la placo.
Ĝia konstruado ŝuldiĝas al la komunumo de franciskanoj kiu ekloĝis en la okcidento de la golfeto de Havano. La preĝejo funkciis kiel tombejo por la plimulto de la kolonia nobelaro de la 17-a jarcento kaj 18-a jarcento. Inter ili troviĝas la restaĵoj de episkopoj, grafoj, kapitanoj generaloj, kaj eĉ la vicreĝino de Peruo, la markizino de Monte Claro. La franciskanoj uzis ĝin kiel bakalaŭrigan lernejon: dum jarcentoj oni studis tie gramatikon, filozofion, teologion kaj matematikon.

La kolonia registaro alproprigis ĝin en 1841 el la posedaĵoj de la religiaj komunumoj kaj la franciskanoj translokiĝas al la Preĝejo Sankta Aŭgusteno, relative proksime al la monaĥejo. Post tio la monaĥejo estas uzata kiel kelo kaj oficejo de la Ĝenerala Arkivo kaj la doganejo de Havano.

Post la sendependiĝo disde la hispanoj, en 1907, ĝi estas uzata kiel la Ĝenerala Poŝta kaj Telegrafa Ministerio. En 1916 ĝi denove reformiĝas por la gastigo de la Ĝenerala Ministerio de Komunikaĵoj. En 1941 kaj en 1944 oni restaŭrigis ĝin. En 1957 la Ministerio de Komunikaĵoj estis translokita al nova konstruaĵo en la nuna Placo de la Revolucio José Martí.

Post la venko de la kastrisma revolucio, oni konvertis ĝin en muzeo pri kolonia historio kaj ĝi enspacigis multajn historiajn objektojn (ĉefe religiajn). Post la deklaro de la antikva zono de la urbo kiel Monda heredaĵo de Unesko, oni aldonis al ĝi, post restaŭrado, halon por religia muziko kaj ĉambro-muziko.
**Miklós Kretzoi** [miklOŝ krecoj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kretzoi Miklós** estis hungara geologo, paleontologo, paleoantropologo, altlerneja instruisto.

Memortabulo pri Miklós Kretzoi
Miklós Kretzoi naskiĝis la 9-an de februaro 1907 en Budapeŝto, li mortis la 13-an de marto 2005 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Miklós Kretzoi maturiĝis en 1925, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1929, en la sekva jaro li doktoriĝis. Jam ekde 1926 li estis sensalajra praktikanto en la geologia instituto, ekde 1930 li partoprenis en arkeologiaj elfosaĵoj. En 1933 li eklaboris en nafta kompanio, kie li faris ĉefe geografiajn kaj geologiajn laborojn. Inter 1941 kaj 1950 li havis altan postenon en la Hungara Nacia Muzeo, poste en la geologia instituto (li estis institutestro inter 1956-1958). Li estis nomumita katedrestro en 1970 en Scienca Universitato Lajos Kossuth, post 4 jaroj li pensiuliĝis, tamen li estis konsilisto en la instituto. En tiu periodo inter 1970-1978 li estis estro de la arkeologiaj elfosaĵoj en Rudabánya kaj publikigis artikolojn pri la trovitaĵoj, kiuj estis trapaso inter prasimioj kaj prahomoj. Li ricevis premiojn en 1969 kaj 1992. Li havis edzinon, kiu naskis gefilojn.

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Budapeŝto (2007)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 675191
* GND: 1214607470
* LCCN: n86104238
* VIAF: 34659931
* ISNI: 0000 0001 2127 579X
* SUDOC: 031237517
* BNF: 122491889
* NKC: js20050509004
 |
Restaĵoj de Cistercia klostro en nuna Israelo
**Monaĥejo de la Savo** (latine: *Abbatia de Salvatione*, arabe: *Allar al-Sufla*) estis cisterciana konvento en nuna Israelo. Verŝajne ĝi situis je Khirbat al-Tannur, do ĉ. 15 kilometrojn okcidenten for de Jerusalemo tuj ueste de la vilaĝo Mata. Tie troviĝas ruinoj atribueblaj.

Historio
--------

Fondis tiun ĉi monaĥejon en 1161 monaĥoj de la Balamand-klostro (en Libano) kiel filian de la Abatejo Morimond en Haute-Marne. Post 1174 ĝi neniam plu menciatas..

Konstruaĵoj kaj komplekso
-------------------------

La ruina kirko, kiujn la arthistoriisto Denys Pringle identigis kiel Salvatio-klostron, troviĝas ĉe la orienta rando de pli granda ruinokomplekso. Ĝi havas grandecon de ĉ. 22 x 13,5 metroj estante la plej bone konserviĝinta ejo inter ĉiuj aliaj tieaj. Ŝajne havis la preĝejo en la interno de la orienta muro apsidon duonrondan, kies fenestro en la malinterne rekte fermita vando pluvivis. La norda vando ankaŭ ankoraŭ staras kelkalte. Malekstere konsoloj kaj volbaj komenciĝoj videblas: tio certe sufiĉis por klare vidi la kirkan karakteron de la trovitaĵoj.

Literaturo
----------

* Gereon M. Becking: Die Filiationen der Zisterzienserabtei Morimond. Ĉe: Peter Pfister (Hrsg.): *Klosterführer aller Zisterzienserklöster im deutschsprachigen Raum.* Dua eldono. Éditions du Signe, Strasbourg 1998, ISBN 2-87718-596-6, p. 35–39.
* [Denys Pringle: "The Churches of the Crusader Kingdom of Jerusalem. A Corpus." Volumo 1: *A–K (excluding Acre and Jerusalem).* Cambridge University Press, Cambridge i.a. 1993, ISBN 0-521-39036-2, p. 47–52.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmaĝo de la florenca kartuzio
* La ruinaĵoj ĉe biblewalks.com Arkivigite je 2019-02-10 per la retarkivo Wayback Machine

Notoj
-----

1. ↑  Bernard Hamilton: The Cistercians in the Crusader States. Ĉe: M. Basil Pennington (eld.): *One yet Two. Monastic Tradition East and West. Orthodox-Cistercian Symposium, Oxford University 26 august – 1 september 1973* (= *Cistercian Studies Series.* 29). Cistercian Publications, Kalamazoo MI 1976, ISBN 0-87907-829-4, p. 405–422, konkrete p. 406.
**Miháld** estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Okcidenta** Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Zalakaros. Mihály signifas: Mikaelo.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 22 km²
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.4526/17.1250
* Loĝantaro: 920
* Poŝtkodo: 8825
* Telefonprefikso: 93

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Nagykanizsa troviĝas 13, Zalakaros 15, Csurgó 27 km-ojn.

Historio
--------

Antaŭ la hungaroj keltoj kaj avaroj vivis tie. La unua mencio devenis el 1211. La vilaĝanoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. La apudaĵo estas bona ĉasejo. Miháld apartenas al vinregiono Zala. Vilaĝservoj estas lernejo, biblioteko, kulturdomo, kuracejo, apoteko, 3 vendejoj, poŝto, banko.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika baroka preĝejo omaĝe al Apoteozo de Sankta Kruco de 1760, en 1835 pligrandigita
* monumentoj de falintoj dum la mondomilitoj
* fiŝkaptista lago

* Kategorio Miháld en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monaĥejo de Sankta Antonio en julio de 2006.
La **Monaĥejo de Sankta Antonio** estas monaĥejo de la Kopta Eklezio situanta en la oazo de la Orienta Dezerto de Egiptio, kaŝita profunde en montoj de la Ruĝa Maro. Ĝi situas 155 km sudoriente de Kairo.

Fondado kaj historio
--------------------

La monaĥejo estis konstruita ĉ. 356 sur tombejo de Sankta Antonio. Oni apenaŭ konas ties fruan epokon, dum la 6-a kaj 7-a jarcentoj multaj monaĥoj alvenis el la monaĥejo de la uedo Natrun al monaĥejo de Sankta Antonio, por eskapi la atakojn de la beduenoj kaj berberoj. La monaĥejon atakis plurfoje la beduenoj de la Orienta dezerto, kaj tiu estis parte detruita en la 11-a jarcento. La monaĥejo havis prosperan epokon inter la 12-a kaj 15-a jarcentoj, sed estis detruita denove en 1454 fare de la beduenoj. Responde al la atakoj, oni konstruis fortikaĵ-similan strukturon ĉirkaŭ la monaĥejon, por protekti ĝin.

Moderna historio
----------------

Interno de la monaĥejo.
La moderna monaĥejo estas mem-prizorga vilaĝo kun ĝardenoj, muelejo, bakejo kaj kvin preĝejoj. La muroj estas ornamitaj per pentraĵoj pri reĝoj en brilaj koloroj kaj ermitoj en pli malfortaj koloroj. La pentrado de la muroj okazis dum jarcentoj per flugo, kandela graso, oleo kaj polvo. Oni restaŭrigis la pentraĵojn, el kiuj la plej malnovaj venas el la 7-a/8-a jarcentoj, plej nova el la 13-a. Oni ankaŭ restaŭris la lignaĵan internon de la monaĥejo. 

La monaĥejo havas bibliotekon kun pli ol 1.700 manuskriptoj. La libraro verŝajne havis pliajn librojn, sed ĝin reduktis la bedueninoj, kiuj uzis la librojn kiel hejtaĵon por kuirado.

La groto, kie vivis Sankta Antonio kiel ermito, situas 2 km de la monaĥejo kaj 680 metrojn super la Ruĝa maro. En 2005 oni trovis ĉelojn de la monaĥoj el la 4-a jarcento, sub la Preĝejo de la Apostoloj.
**Moncalvillo** [monkalBIljo] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Sierra de la Demanda*. La loknomo *Moncalvillo* estas komprenebla kiel Kalva Monteto.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Sierra de la Demanda, ruĝe, sudoriente.
La preĝejo.
Ermitejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 26,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 83 loĝantojn. Ĝi perdis 350 loĝantojn ekde la 1940-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 68 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. La teritorio estas inter Castrillo de la Reina, Cabezón de la Sierra, Palacios de la Sierra kaj Rabanera del Pinar.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. 

La termino Moncalvillo derivas el apuda monto en kies pinto malabundas la vegetaĵaro nomita La Calvilla (Kalvaĵeto). Tiu loknomo Moncalvillo estas ankaŭ de aliaj lokoj kiel en la provinco Kvenko loĝloko Moncalvillo de Huete kaj en Rioĥo la montaro Sierra de Moncalvillo. En ĉiuj koincidas la geografia tialo.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la ermitejo, tomboj, lavejo kaj hufumejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 779719
 |
**Miklós Olgyay** [miklOŝ oldjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Olgyay Miklós** estis hungara biologo, profesoro, mikologo.

Miklós Olgyay  Arkivigite je 2016-03-06 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 15-an de majo 1904 en Letenye. Li mortis la 29-an de novembro 1958 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Miklós Olgyay frekventis mezlernejojn en Kőszeg, Homonna, Sátoraljaújhely, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1929. Jam ekde 1927 li instruis en la universitato, post jaroj en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József. En 1934 li doktoriĝis, post 4 jaroj li akiris plian diplomon. Inter 1941 kaj 1947 li laboris en esplora instituto, poste li revenis por instrui en diversaj universitatoj aŭ altlernejoj en rango privata profesoro. Li kandidatiĝis en 1952. Li okupiĝis pri tiuj fungoj, kiuj damaĝas la kulturtitajn kreskaĵojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Növénykórtan* (1938, 1951) - kunlaboranto
* *Kertészeti növénykórtan* (1953)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Monceau-Saint-Waast** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 500 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Ĝi estas trafluata de la rivero Tarsy.

Geografio
---------

Monceau-Saint-Waast estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Aulnoye-Aymeries, kiu estas mezgrava fervojcentro de tiu regiono. La areo de Aulnoye-Aymeries situas sude de Maubeuge kaj oriente de la arbaro Mormal, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.

La vilaĝo Monceau-Saint-Waast troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Monceau-Saint-Waast etendiĝas sur 5,93 km².

Historio
--------

Boduano la 5-a, grafo de Henegovio, konstruigis fortikigitan kastelon en Monticellus (poste Monceau). La landsinjoro de Avesnes-sur-Helpe sensukcese atakis ĝin en 1185. Tiu sinjorlando apartenis ĝis la franca revolucio al la familio Frasneau, el Gommegnies : ĝi fariĝis vicgraflando en la 17-a jarcento.

Vidindaĵoj
----------

La loka preĝejo, dediĉita al Sankta Marteno, datiĝas de la 16-a jarcento, sed la sonorilturo estis fakte rekonstruita en 1883. Estas en la preĝejo tombo de la 16-a jarcento kaj altaroj de la 18-a jarcento.

La farmodomo "del Tour" estas farmodomo fortikigita en la 15-a jarcento kaj konstruita sur la loko de la malaperinta kastelo de Boduano.

Administrado
------------

Monceau-Saint-Waast apartenas al la kantono de Berlaimont, kies ĉefurbo estas Berlaimont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Berlaimont
**Mihály Bíró** [mihAj bIrO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bíró Mihály** estis hungara afiŝisto. Lia familia nomo estis (kun malĝusta ortografio) *Biró*.

Memortabulo pri Mihály Bíró
Mihály Bíró  naskiĝis la 30-an de novembro 1886 en Budapeŝto (laŭ alia fonto la naskiĝloko estas Bia), li mortis la 6-an de oktobro 1948 (laŭ alia informo la 30-an de novembro 1948) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mihály Bíró devenis el juda familio. Li studis en Industriarta Altlernejo de Budapeŝto, liaj plej gravaj instruistoj estis István Gróh kaj Imre Simay. Li lernis poste helpe de stipendioj en Berlino, Parizo kaj Londono. En la lasta urbego li atingis la unuan lokon en konkurso pri platetoj. Hejmenveninta en 1910 li okupiĝis pri afiŝoj. Oni aprezas lin kreinto de la hungara politika afiŝo. En 1911 li aliĝis al la socialdemokratoj. Liaj afiŝoj helpis ambaŭ revoluciojn post la 1-a mondmilito. En oktobro 1918 li establis kun Jolán Szilágyi la sindikaton de grafikistoj. Post falo de la Hungara sovetrespubliko li rifuĝis al Vieno, kie li edziĝis en 1925. Li vivtenis sin el afiŝaj laboroj en Aŭstrio, poste en Berlino, ekde 1933 en Ĉeĥoslovakio. Pro la nazioj en 1938 li rifuĝis al Parizo. En 1947 li hejmenvenis, en la sama jaro li ricevis premion. Pro malbona sanstato li jam ne povis instrui en la Belarta Altlernejo de Budapeŝto.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* 1912, 1913, 1917, 1967, 1978, 1986 Budapeŝto

Elektitaj afiŝoj aŭ similaj grafikaĵoj
--------------------------------------

* Kalapácsos munkás (1911) - lia ĉefverko, simbolo de la hungaraj socialdemokratoj
* Székesfővárosi Állatkert; Palma gumisarok; Gyerünk az Edison Mozgóba; Népszava (1910-aj jaroj)
* Harctéri sorozat (1916) serio el 17 paĝoj pri la 1-a mondomilito
* Bitangok; Búcsúztató 1918; politikaj afiŝoj (vidu la subajn bildojn!)
* Köztársaságot!; Vörös Parlamentet!; 1919. május 1; politikaj afiŝoj
* Miklós Horthy (1920) serio el 20 paĝoj pri Horthy

Memorigiloj
-----------

* memortabulo kaj strato en Budapeŝto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

* BitangokBitangok
* Búcsúztató 1918Búcsúztató 1918
**Monclova** estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Monclova*. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05018.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 200160 loĝantojn. El tiuj estis 99385 viroj kaj 100775 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1480,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 600 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 168252 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 166 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,099 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. 

El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 134008 personoj apartenis al la katolika religio kaj 11157 personoj al la protestantisma religio. 4476 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 5882 personoj statistike apartenis al neniu religio. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
**Mihály Füredi** [mihAj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Füredi Mihály** estis hungara operkantisto, (baritono), aktoro, komponisto, popolkanto-kolektanto. Lia origina familia nomo estis *Aszalkovics* [asalkoviĉ].

Mihály Aszalkovics  naskiĝis la 18-an de aprilo 1816 en Vác, li mortis la 3-an de majo 1869 apud Vác.

Memortabulo pri Mihály Füredi
Mihály Füredi
Memorputo pri Mihály Füredi (1974)

Biografio
---------

Mihály Füredi komence estis forĝisto poste li frekventis bestkuracistan kurson en Pest (urbo) en la jaroj 1834 kaj 1835. Spite tion li aliĝis al koruso de Teatro Magyar de Pest en 1837, en la sekva jaro li estis sur scenejo de Hungara Teatro en Kassa, poste kun migranta teatra trupo al Kolozsvár. Li debutis kiel operkantisto en 1842 en Nacia Teatro en Pest. En 1844 li lernis kantoteknikon en Vieno, poste li revenis al la Nacia Teatro, kie li restis ĝis la emeritiĝo en 1863. Pro deziro de Elizabeto de Aŭstrio-Hungario li havis rolon en 1866.

Krom la roladoj li okupiĝis pri komponadoj kaj kolektadoj de popolkantoj.

Liaj libroj
-----------

* *100 magyar népdal* (1851)
* *25 eredeti magyar dal* (1866, 20 propraj komponaĵoj, 5 tralaboritaj kantoj)

El liaj roloj
-------------

* Ŝekspiro: Reĝo Lear - Edmund
* Ede Szigligeti:
	+ *Liliomfi* - titolrolo
	+ *Két pisztoly* - Sobri
	+ *A szökött katona* - Miska
	+ *A csikós* - Andris

El lia opera repertuaro
-----------------------

* Gaetano Donizetti: *L’elisir d’amore* - Belcore (debuta rolo)
* Ferenc Erkel:
	+ *Bánk bán* — titolrolo, Petur
	+ *Hunyadi László* - Czillei, Gara
* Gioachino Rossini: *La barbiro de Sevilo* — titolrolo
* Giuseppe Verdi: *Rigoletto* – titolrolo

Memorigiloj
-----------

* memortabulo kaj memorputo en Vác

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
La **prezidanto de la Verĥovna Rada**, la nacia parlamento de Ukrainio (ukraine Голова Верховної Ради України) estas la prezidanto kaj parolisto de la unuĉambra parlamento de Ukrainio, ĝis 1991 la Supera Soveto de Ukraina SSR. La nomo klare indikas, ke la plenumanto de tiu ofico prezidas la kunvenojn kaj aliajn agojn de la parlamento. La parlamentaj prezidantoj estas elektataj per sekreta baloto el inter la parlamentaj deputitoj. La parlamenta prezidanto estas la unua en la vico de anstataŭantoj por la ofico de la ŝtata prezidanto de Ukrainio, kaze ke tiu ne kapablas plenumi la oficajn laborojn.

La posteno ekzistas ekde la ratifiko de la konstitucio de la Ukraina SSR la 30-an de januaro 1937. Miĥailo Burmistenko, kiu estis nomumita tiutage, estis la unua postenulo. Ekde tiam estis 18 parlamentaj prezidantoj. Ekde la 22-a de februaro 2014, la aktuala postenulo estas Oleksandr Turĉinov.

Taskoj
------

Laŭ artikolo 88 de la aktuala konstitucio de Ukrainio, la parlamenta prezidanto rajtas:

* prezidi parlamentajn kunvenojn,
* organizi la laboron de la parlamento kaj kunordigi ties aktivaĵojn,
* subskribi kaj validigi leĝojn deciditajn pere de la parlamento,
* reprezenti la parlamenton en rilatoj kun la aliaj ŝtataj instancoj de Ukrainio kaj de aliaj ŝtatoj, kaj
* organizi la laboron de la parlamenta dungitaro.

La parlamenta prezidanto laŭ artikolo 83 de la konstitucio ankaŭ rajtas kunvoki specialajn parlamentajn sesiojn, kaj validigi leĝojn kontraŭ kiuj vetois la ŝtata prezidanto en la kazoo ke la parlamento voĉdonas superi la vetoon per du-triona plimulto. Krome li laŭ artikolo 107 de la konstitucio partoprenas en kunvenoj de la konsilio pri naciaj sekureco kaj defendo. 

La parlamenta prezidanto kaj liaj/ŝiaj du asistantoj, do parlamentaj vicprezidantoj, ne rajtas estri parlamentan frakcion.

Listo de parlamentaj prezidantoj
--------------------------------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Listo de parlamentaj prezidantoj de la Verĥovna Rada.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo de la parlamenta prezidanto (ukraine kaj ruse) Arkivigite je 2007-08-29 per la retarkivo Wayback Machine
**Mihály Gyenes** [mihAj djeneŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gyenes Mihály** estis hungara arkitekto, juristo.

Mihály Gyenes naskiĝis la 28-an de majo 1800 en Kecskemét, li mortis la 17-an de januaro 1868 en Kecskemét.

Biografio
---------

Mihály Gyenes supozeble akiris juran kaj arkitekturan diplomojn. Inter 1831-1836 li estis subnotario en sia naskiĝurbo, inter 1838 kaj 1848 li estis inspektoro de arbaroj ĉe Kecskemét. Dum la Hungara revolucio de 1848 li estis ĉefinĝeniero de la urbo, poste denove arbara inspektoro. En lia loĝejo loĝis 2 jarojn Mór Jókai kiel studento.

Lia granda laboro
-----------------

Inter 1834-1837 li kreis urban parkon el lago kun marĉo. Unue li faris kanalon, kie forflosis la akvo, poste enterigis la lagon, fine li plantis arbojn.

Memorigiloj
-----------

* placo kaj parko en Kecskemét

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 693356
 |
Monaĥejo de Valvanera.
La **Monaĥejo de Nia Sinjorino de Valvanera** estas abatejo de benediktanoj ĉe la deklivaro de la Montoj Mori kaj Redonda, en la Sierra de la Demanda, apartenanta al la municipo Anguiano, en Rioĥo (Hispanio). La abatejo estas en la valo samnoma, je iom pli ol 1000 m super marnivelo, ĉirkaŭita de densaj arbaroj, kaj inter la pintoj de la montoj Pancrudos, La Rioja, Gomare kaj San Lorenzo.

La monaĥejo estas dediĉita al la Virgulino de Valvanera, patronino de la regiono *Comunidad Autónoma de La Rioja*, kaj tial ĝi estas grava centro de pilgrimado por kredantoj kaj deviga vizito por turistoj en la regiono. Aktuale ĝi estas regata de kvar monaĥoj de la ordeno *Instituto del Verbo Encarnado*. 

La nomo Valvanera ŝajne deriviĝis de la latina esprimo "Vallis Venaria" kiu signifus 'Valo de la Akvovejnoj' aŭ plej verŝajne 'Valo de Ĉasado' aŭ pli malverŝajne 'Valo de Venuso' (reference al iama kulto en proksimaj montoj).

La unua abato de la monaĥejo estis Don Sancho, el jaro 990, kvankam la unua dokumento en kiu aperas Valvanera, apartenas al interkonsento de la jaro 1016 inter Sancho Garcés la Aĝa kaj lia bopatro Sancho García, en kiu ili fiksis la limojn de siaj respektivaj regnoj. Oni konservas la manuskriptoj de la benediktana regularo nomita "Esmaragdo", datita en la jaro 954 (aktuala 992​) kun noto diranta, ke ĝi estis skribita por Valvanera. En la skribejo de la monaĥejo de Valvanera oni laboris multajn verkon el la Mezepoko. Ekzemple historio de Rioĥo de la jaro 1701, kies aŭtoro estas la monaĥo Mateo de Anguiano. 

La plej antikvaj konstruaĵoj konservitaj nuntempe, estas la romanika turo kaj la preĝejo. Aktuale ĉe la monaĥejo estas ankaŭ gastejo. La ĉefaj monumentaj vidindaĵoj estas malfrugotika preĝejo, la ĉambro de la virgulino el 1630, monaĥejo mem kun klostro, la gastejo reformita en 1763, kaj la ermitejo de Sankta Kristo. Estis ankaŭ alia gastejo nomita "de la francoj", ĉar estis detruita dum la Milito de Hispana Sendependigo.

Notoj
-----

1. ↑  «Retejo de la Monaĥejo de Valvanera».

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795729
* LCCN: n86081994
* VIAF: 127926136
* SUDOC: 029656257
 |