recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Howard PYLE** (5a de Marto, 1853 – 9a de Novembro, 1911) estis usona ilustristo (pentristo) kaj verkisto, ĉefe de libroj por junuloj. Li estis el Wilmington, Delavaro, kaj pasigis la lastan jaron de sia vivo en Florenco, Italio.

"Buccaneer of the Caribbean" el la verko de Howard Pyle nome *Book of Pirates*
En 1894, li ekinstruis ilustradon en la Drexel Instituto de Arto, Scienco kaj Industrio (nuntempe Universitato Drexel). Post 1900, li fondis sian propran lernejon pri arto kaj ilustrarto nome *Howard Pyle School of Illustration Art*. Fakulo Henry C. Pitz poste uzis la terminon "Brandywine School" por la ilustrartistoj kaj la familio Wyeth de artistoj de la Brandywine regiono, kelkaj el kiuj estis studentoj kun Pyle. Li havis daŭran influon super nombraj artistoj kiuj iĝis elstaraj per si mem; N. C. Wyeth, Frank Schoonover, Thornton Oakley, Allen Tupper True, Stanley Arthur, kaj nombraj aliaj studis kun li.

Lia klasika publikaĵo de 1883 nome "The Merry Adventures of Robin Hood" ankoraŭ estas presata, kaj liaj aliaj libroj ofte havas mezepokajn fonojn, kiel la kva-voluma serio pri la Reĝo Arturo. Li estas ankaŭ bone konata pro siaj ilustraĵoj pri piratoj, kaj oni atribuas al li la kreadon de tio kio iĝis la moderna stereotipo de la pirata vestaro. Li publikigis sian unuan romanon "Otto of the Silver Hand" en 1888. Li ankaŭ ilustris historiajn kaj aventurajn historiojn por gazetoj kiel *Harper's Magazine* kaj *St. Nicholas Magazine*. Lia romano "Men of Iron" estis adaptita kiel filmo "The Black Shield of Falworth" (1954).

Pyle veturis al Florenco, Italio, en 1910 por studi murpentrarton. Li mortis tie en 1911 pro subita renmalsano (malsano de Bright).

Referencoj
----------

1. ↑  Book of Pirates
2. ↑  McDonald, Edward D.; Edward M. Hinton (1942). Drexel Institute of Technology 1891–1941. Haddon Craftsmen, Inc. pp. 126–130. ISBN 1-4067-6374-8.
3. ↑  Crimmins, Peter (16a de Novembro, 2011). "Pirates of pizazz: Delaware Art Museum celebrates century with Pyle's iconic images". Newsworks. WHYY. Arkivita el la originalo (teksto kaj filmeto) en la 10a de Decembro, 2015. Alirita la 4an de Januaro 2021.

* Howard Pyle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Howard Pyle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 712619
* GND: 120535890
* LCCN: n79072830
* VIAF: 12428253
* ISNI: 0000 0000 8357 4456
* LIBRIS: 211275
* SUDOC: 027866610
* BNF: 126560150
* ULAN: 500014115
* MBA: bd270445-45c1-489b-8f71-163737320239
* NLA: 35436963
* NDL: 00453485
* BIBSYS: 90085767
* RKD: 65163
* NKC: xx0026550
* BNE: XX1721475
 |
Moderna hobojo de amoro de F. Lorée, Parizo
La **hobojo de amoro** (france hautbois d'amour, itale oboe d'amore) estas la aldinstrumento en la familio de la hobojo. Ĝi estas agordita en *a*, do etan pli tercion malalte ol la hobojo. Ĝia sonkoloro estas pli milda ol tiu de la hobojo, sed ne tiel milda kiel tiu de la angla korno. Tiun ĉi sonkoloron grave influas ĝia piroforma sonpeco je la finaĵo. Oni uzis ĝin ĉefe en la baroko, kaj tiam precipe Johann Sebastian Bach kaj Georg Philipp Telemann. Povas okazi, ke oni uzas ĝin ankaŭ en modernaj simfoniorkestroj, sed nur relative malofte (ekz. en la *Sinfonia domestica* de Richard Strauss aŭ en *Bolero* de Maurice Ravel).

La hobojo de amoro reprezentis ekde la frua 18-a jarcento la aldpozicion, dum kiam la hobojo mem estas sopraninstrumento. La tenorpozicion reprezentis la hobojo de ĉaso (*taille de hautbois*), kiu pluevoluiĝis al angla korno. Tion oni tamen ne komprenu jene, ke oni formis ensemblojn el po unu hobojo, hobojo de amoro, hobojo de ĉaso kaj fagoto, sed se oni enmetis la hobojon de amoro, tiam kutime *anstataŭ* la hobojo, kaj nepre ankaŭ pare - ĉefe tiam, se la tonalo tion sugestis.

Utiligado en la muziko
----------------------

J. S. Bach uzis la hobojon de amoro soloe en la konĉerto en A-maĵora por hobojo de amoro, arĉoj kaj kontinua baso (BWV 1055), Antonio Lotti en la konĉerto A-maĵora por hobojo de amoro, arĉoj kaj kontinua baso kaj G. P. Telemann en la konĉerto e-minora por hobojo de amoro, arĉoj kaj kontinua baso (TWV 51:e2).

En la ĉambromuziko ĝin uzis (verŝajne Johann Gottlieb Graun): A-maĵora por hobojo de amoro, violono kaj kontinua baso. Ravel enmetas ĝin en la orkestron je sia komponaĵo Bolero.

Literaturo
----------

* Gifford, Virginia S.: *Music for oboe, oboe d’amore and English horn*: a bibliography of materials at the library of Congress. - Westport, Conn. : Greenwood, 1983. - ISBN 0-313-23762-X

* Kategorio Hobojo de amoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Fiat X1/9** estis malgranda sporta aŭto duseĝa, kiun konstruis la itala firmao *Carrozzeria Bertone* surbaze de komponantoj de Fiat.

Fiat X1/9
Oni prononcas la nomon "fiat iks' unu naŭ" (itale: *fiat iks uno nove*). La nomo ne konformas al la aliaj nomoj de Fiat-aŭtoj, kiuj kutime havis tri-ciferan nombron; ĝi estas la interna kod-nomo el la evoluiga fazo (en kiu "X1" estis uzata por pasaĝeraj kaj "X2" por varaj aŭtoj), kiu iel transiris en la publikan vendon. 

Bertone X1/9
X1/9 estis prezentita unue en 1971, kiel posteulo de modelo *850 Sportspider* de Fiat, konstruita same de Bertone.

X1/9 ekzistis ankaŭ kiel kabrioleto kun protekta arko, kiu sekurigis la pasaĝerojn dum renversiĝo. Tiel ĝi sukcesis, kiel nur malmultaj kabrioletoj tiutempaj, plenumi la sekurecajn postulojn de la usonaj aŭtoritatoj de 1975, sed estis kompare tre peza.

Laŭ la motoro oni dividas X1/9 al du serioj: 1300 kaj 1500. La unua havis cilindraĵon de 1,3 litroj kun povumo de ĉ. 55 kW, la dua cilindraĵon de 1,5 litroj kun povumo de 63 kW; kun rubgasa katalizilo ĝia povumo estis 55 kW.

Komence de la 1980-aj jaroj Fiat ĉesigis la modelon, sed permesis al Bertone plu produkti ĝin sub la nomo "Bertone X1/9" kaj plu provizis la necesajn partojn.

En 1988 estis vendita la lasta X1/9, la 165.000-a.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fiat X1/9 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* www.icsunonove.it La unua konkur-sporta modelo de X1/9 itale
* Filipinetti X1/9 La unua konkur-sporta modelo de X1/9 germane
* www.autodesign.it Arkivigite je 2007-09-30 per la retarkivo Wayback Machine Bertone X1/9 itale
**A.J.E.F.** estas nomo kiu signifas **Asocio de Junaj Espero de la Frateco**. Ĝi estas framasona auksiliara asocio de junuloj kiuj loĝas en Meksiko, Usono kaj Latin-Ameriko, kaj havas aĝojn inter la 14a kaj 21a jaroj. 

La lokaj organizoj estis konataj komence kiel gastigantoj A.J.E.F. sed ĝia nomo estis ŝanĝita por ĉapitroj A.J.E.F.

La organizo ne estas parto de la framasonismo, ĝi estas nur auksiliara junulara asocio. Ĉiu ĉapitro estas sponsorita de framasona loĝio, ambaŭ en la ekonomia nivelo kiel la nivelo de morala subteno. La organizo havas ekvivalentan funkcion kaj la samajn celojn kiu la Internacia Ordo DeMolay. En la organizo A.J.E.F. la membreco estas malferma al ambaŭ seksoj.

A.J.E.F. estis fondita en Havano, Kubo, la 9an de februaro de la jaro 1936 de Fernando Suárez Nuñez (7a de majo 1882- 24a de januaro 1946). La unua ĉapitro estas nomita "Espero". Ĝi havis ĝis 5,000 membrojn en la jaro 1938. Kun rapida kresko la organizo komencis novajn ĉapitrojn en aliaj landoj. En 1939, la unua meksika loĝio de A.J.E.F. estis nomita: "Benito Juárez", kaj ĝi estis establita en Veracruz. La dua loĝio estis establita en Meksikurbo kaj ĝi estis nomita: "Fernando Suárez Núñez".
**Ilonka Szabó** [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szabó Ilonka** estis hungara operkantisto, (koloratursoprano). Ŝiaj geedziĝaj nomoj (laŭ hungarlingve kutima nomordo) estis ekde 1936 *Beöthy Lászlóné,* ekde 1940 *Hivess Henrikné*.

Ilonka Szabó  naskiĝis la 18-an de aŭgusto 1911 en Budapeŝto (laŭ alia informo la 27-an de decembro 1911), ŝi mortis la 29-an de januaro 1945 (la mortodato 27-a estas erara) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ilonka Szabó lernis kantadon en la Muzikakademio de Budapeŝto, poste ŝi kantadis en pluraj lokoj (ekzemple en Preĝejo Ĉieliro de Maria (Vár). Ŝi debutis oficiale en Operejo de Budapeŝto en 1934, kie ŝi estis stipendia membro. Post 2 jaroj ŝi estis altrangigita privata kantisto. Dum la nazia erao ŝi partoprenis en la rezista movado kun sia dua edzo. Pri ŝia morto mankas korektaj informoj, ĉar ĝuste tiam okazis la lastaj atakoj dum sieĝo de Buda. Tamen estas fakto, ke antaŭ la morto ŝi naskis vivan bebon. Ŝi edziniĝis dufoje.

El ŝia repertuaro
-----------------

* Gioacchino Rossini: *La barbiro de Sevilo* – Rosina (debuto en 1934)
* Wolfgang Amadeus Mozart:
	+ *Die Entführung aus dem Serail* - Blonde
	+ *Don Giovanni* - Zerlina
* Giuseppe Verdi:
	+ *Rigoletto* - Gilda
	+ La traviata - Violetta

Ŝia sola filmo
--------------

* *Futótűz* (1943) - ĉefrolanto (Róza Déryné Széppataki), ankaŭ scenarlibristo

Strato pri Ilonka Szabó

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Budapeŝto
* strato en Budapeŝto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

* Kategorio Ilonka Szabó en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Satelita bildo de la ciklono Nargis
La **ciklono Nargis** estis la unua ciklono, kiu frapis Birmon post la ciklono Mala en 2006. Ĝi formiĝis la 27-an de aprilo 2008 meze de la Bengala Golfo, en la norda Hinda Oceano kaj damaĝegis la plej grandan urbon kaj haven metropolon, Rangunon.

Kronologio
----------

* Vendredon, la 2-an de majo 2008: alveninte de la Bengala Golfo, la ŝtormo trapasis la sudokcidentan marbordon de Birmo, kaj malfrue vendredvespere la ventoj atingis rapidecon de 190 ĝis 240 km/hore.

Materia bilanco
---------------

Ranguno estis grave detruita, sed ankaŭ Iravadio, Pegu, kaj la ŝtatoj Môns kaj Karen.

Laŭ la Ruĝa Kruco, pluraj marbordaj vilaĝoj estis tute neniigitaj.

Homa bilanco
------------

Laŭ la birma televido la ciklono mortigis pli ol 15 000 homojn. 

Laŭ la tajlanda ministro pri eksteraj aferoj, mortis pli ol 30 000 homoj.

Laŭ novaĵoj de la 7a de majo: 22 500 mortintoj, kaj oni kulpas la militistan reĝimon ne antaŭvidi la katastrofon kaj ne agadi protekte la loĝantaron.

Laŭ novaĵoj de la 17a de majo: 133 000 mortintoj aŭ malaperintoj, kio kilas ke tiu katastrofo estas la plej terura el la tuta historio de Birmo.

Referencoj
----------

1. ↑   Batiactu du 05/05/2008. Arkivita el la originalo je 2008-06-12. Alirita 2008-05-06.
2. ↑  "Plus de 15.000 morts du fait du cyclone en Birmanie". RIA Novosti, (mai 5, 2008) (angle).
3. ↑   "El Mundo", Madrido, 7a de majo de 2008 (hispane)
4. ↑  "Las autoridades birmanas cifran en más de 133.000 los muertos y desaparecidos", "Hoy", Badajozo, 17a de majo de 2008 (hispane)

Bibliografio
------------

* Rilex, Denis kaj Lewis Spolton 1987: *Vetero kaj Klimato de la Mondo*, UEA, Roterdamo, 131 paĝoj, ISBN 92 9017 035 2

* Kategorio Ciklono Nargis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*La révérence*, pentraĵo de William Adolphe Bouguereau
La termino **riverenco** (*lat.* vereri „timi, sin ĝeni, adori") estas latinismo kaj signifas honorado, omaĝo aŭ (saluta) respekt-elmontro al socie-kulture altestimata persono kiel ekz. kliniĝo, surgenuiĝo, aŭ diplomata surmana kiso.

Kiel rito aŭ ankaŭ kiel ironia frazo oni foje uzas la terminon per la parolturno *riverenci al iu*. Tio povus signifi ekz. sinprezentada vizito (de ministro pri eksteraj aferoj, diplomatoj ktp.) aŭ memoriga okazigo. Daŭraj formoj de riverenco estas honoraj nomadoj de stratoj aŭ pontoj, la plej altranga formo estas honorcivitanecoj.

Aparte en la kultura vivo la parte ritigita uzo de riverencoj estas kutima. Grava fonto por ĝuado de filmoj estas la rekono de la ofte varie enplektitaj filmaj citaĵoj kaj referencoj, kiuj same ankaŭ nomeblus riverencoj.
En dancarto ankaŭ estas ege vastvastigite, enigi reverencojn. Ĉiuj dancoj, ekestintaj en la mezepoko aŭ la renesanco, komencis per riverenco. La riverenco komence havis religian sencon, tio signifas, oni subordigis sin sub la dia potencon. Pli malfrue ĝi fariĝis ĝenerala honora kaj / aŭ varba salutformulo, plejparte por la kundancanto. Dum kiam branlo, gavoto, *avant-deux* perdis siajn origine enestajn riverencojn, oni trovas ilin ankoraŭ je la kortegaj dancoj kaj je la skotaj kampardancoj. La danco *gavotte d´honneur* estas kiel tia riverenco. Ĉe *avant-deux* la kunvenado de paroj simbolas la riverencon.

En la muzikiteraturo la trovado kaj analizado de la transversaj ligoj kun aliaj verkoj apartenas al la plej gravaj taskoj de la muziksciencistoj.

Fontoj
------

Pri la temo riverenco je dancado:

* Corina Oosterveen: *40 bretonische Tänze mit ihrem kulturellen Hintergrund*, Verlag der Spielleute Hofmann & Co. KG 1995, ISBN 3-927240-32-X, Seite 12

Literaturo
----------

* Irene Schneider: *Kochbuch der Pension Waidelich im Schwarzen Hof: Reverenz an 50 Jahre „holde Tafelfreuden" in Ingelfingen*, Eigenverlag Stadt Ingelfingen, 2001, 120 S.

Notoj, muzikliteraturo
* Günther Becker: *Reverenz 1985: Musik zu Heinrich Heine ; für zwei Spieler*. Spielpartitur Breitkopf & Härtel, Wiesbaden c 1986
* Wolfgang Hochstein: *Scarlatti-Reverenz*. en: Silke-Thora Matthies: *Klavier*. Freiburg (Breisgau), 1991

* Kategorio Riverenco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Riverenco en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Lajos Kubányi** [lajoŝ kubAnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kubányi Lajos** estis hungara pentristo, apotekisto. Lia nobela antaŭnomo estis *kubini*.

Lajos Kubányi naskiĝis la  5-an de majo 1855(nun 1855-05-05) en Alsóesztergály (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Dolné Strháre en Slovakio), li mortis la 5-an de majo 1912 en Alsóesztergály (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).

Naskiĝdomo de Lajos Kubányi
Memortabulo pri Lajos Kubányi
Fraŭlina portreto fare de Lajos Kubányi
Altara bildo fare de Lajos Kubányi

Biografio
---------

Lajos Kubányi frekventis mezlernejojn en Selmecbánya kaj Pozono, poste li akiris farmacian diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1879. Post mallonga laboro en apoteko en 1881 li studis pentroarton en akademio de Munkeno, poste li hejmenvenis kaj pentris ĝenropentraĵojn. Lia ĉeftemo estis la ĉevaloj. Li ankaŭ ekspoziciis en Budapeŝto. La familia fono certigis financan apogon, liaj pentraĵoj spegulas la bonvivanecon.

Ekspozicioj
-----------

* memorekspozicio en Balassagyarmat

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* *Nemzetőrök*
* *Hátsókert csacsikkal*
* *Itatás*
* *Lány portré* (1903, vidu la bildon!)
* *Kocsikázó hölgyek*
* *A főpapok hódolata I. Ferenc József előtt a pécsi dómban*
* *Névnap faluhelyen*
* *Lókupecek a csárda előtt*
* *Altara bildo* en Luterana preĝejo (Szécsény)
* *Malnova altara bildo* en Luterana preĝejo (Balassagyarmat) (vidu la bildon!)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en 1995 (vidu la foton!)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 829997
* GND: 1079727981
* VIAF: 96446139
* ULAN: 500102975
* RKD: 129370
 |



* Portalo pri Biografio
**Bilhac** - jen france, origine okcitane respektive gaskone - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Corrèze*, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de 2020 en la komunumo vivis 253 loĝantoj sur areo de 6,99 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 36 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono *Midi Corrézien / Migdia de Corresa*. 

La teritorio havas komunan limon kun Liourdres, Queyssac-les-Vignes, Sioniac, Bétaille, Puybrun kaj Tauriac.

Geografio
---------

Bilhac situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Ĝi en la franca nomiĝis **Billac** ĝis nomŝanĝo al la okcitana formo okazinta en 2007.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Bilhac antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Beaulieu-sur-Dordogne, malfondita en marto 2015
***Ilustrita Oficiala Radikaro Esperanta por Lernanto*** (mallonge **ilustrita OREL** aŭ simple **iOREL**) estas ilustrita nur-esperanta vortareto por lernantoj kompilita de la brazila esperantisto Luiz Portella kaj publikigata de la brazila eldonejo Pentuvio en 2008. La vortareto enhavas la *Bazan Radikaron Oficialan* (BRO) de la Akademio de Esperanto kun difinoj de 2.656 radikoj kaj pli ol 500 bildoj. Laŭ la kovrilo de la libro ĉiuj difinoj estis preparitaj nur per radikoj, kiuj estas difinitaj ene de la vortareto mem. Ĝia unua kaj nura eldono konsistis je 3.000 ekzempleroj.

Aŭtoreco
--------

iOREL estis kreita de la brazila esperantisto Luiz Portella, kiu respondecis mem pri la projekto de la vortareto kaj pri la kompilado kaj verkado de la prezentitaj difinoj surbaze de tri fontoj: ReVo, la komune verkata *Reta Vortaro*; "BER", la *Baza Esperanta Radikaro* de Wouter F. Pilger; kaj "OVO", la *Oportuna Vortaro de Ordinara Esperanto* de Vilho Setälä. La bildojn faris Elison Simas, profesia brazila bildisto, kaj Luiz Portella mem, kiu ankaŭ preparis la librokovrilon surbaze de artaĵo ĉe Openclipart.org, disponigita de la uzanto "rgesthuizen", kiu metas liberajn bildojn ĉe tiu retejo. Laŭ indiko de la libro, provlegis ĝin "esperantistoj". Antaŭparolis la brazila esperantisto Emilio Cid. Ĉiuj rajtoj pri la verko estas rezervitaj al Luiz Portella. La tuta libro estis plene kreita pere de GNU/Linukso.

Bezono
------

Laŭ la kompilinto iOREL estis bezonata, ĉar delonge mankis konciza kaj aktuala nur-esperanta vortaro por lernantoj. En 2001 aperis la *Baza Esperanta Radikaro* de Pilger, sed ĝi jam estis elĉerpita dum la aperigo de iOREL en 2008. Same elĉerpita kaj ĝenerale ne plu aktuala estas la *Oportuna Vortaro de Ordinara Esperanto* de Setälä, aperinta en 1969. Ambaŭ tiuj verkoj servis kiel fonto por iOREL.

La unua versio de iOREL estas eldonita en 3.000 ekzempleroj. Post la elĉerpiĝo estus plano de Luiz Portella eldoni alian version, unue novan version de iOREL mem kaj poste aliajn du tute novajn, plibonigitajn vortarojn, post kontrolo de spertuloj, kvazaŭ evoluigojn de iOREL. Luiz Portella nomus ilin "Lerneja vortareto" (kun ĉirkaŭ 3.000 eroj) kaj "Lerneja vortaro" (kun ĉirkaŭ 9.000 eroj), kiuj kaŭzus la forlason ĉirkaŭ la projekto de iOREL, restontaj la bildoj kaj difinoj por vortoj, kiuj "postvivos" - laŭ li.

Referencoj
----------

1. ↑  Libera Folio: Vortareto por lernantoj ankoraŭ neperfekta
2. ↑  Libera Folio: Vortareto por lernantoj ankoraŭ neperfekta
3. ↑  *City skyline*, "clipart" uzita sur la kovrilo de iOREL
4. ↑  Libera Folio: Vortareto por lernantoj ankoraŭ neperfekta

Eksteraj ligiloj
----------------

* iOREL, informoj ĉe la "Katalogo" de Edukado.net
* iOREL, elŝutebla ĉe la "Dosierujo" de Edukado.net
* Libera Folio: Vortareto por lernantoj ankoraŭ neperfekta, artikolo
**Jan Karol Chodkiewicz** aŭ **Jonas Karolis Chodkevičius** (naskiĝis en 1560, mortis la 24-an de septembro 1621 en Ĥotin) estis pola-litova vojevodo de la Vilna vojevodio, provincestro de Regno Ĵemajtio, grafo en Mahilova regiono kaj en vojevodio de Nowogródek, sinjoro de Mielec kaj Kraśnik. Temis pri unu el la plej eminentaj eŭropaj militistoj komence de la 17-a jarcento.

Marcello Bacciarelli, la *Portreto de Jan Karol Chodkiewicz*, 1781

Vivo de militisto
-----------------

**Svedaj militoj**

Sian karieron komencis de subpremo de la kamparana-kozaka ribelo de Severyn Nalyvaiko, kiu ruinigis urbojn de Grandprinclando Litovio. Partoprenis venkan militiron de Jan Zamoyska en Valaĥio. En 1601 fulmrapide frakasis svedan armeon en la batalo de Kokenhausen (Latvio). Forprenis de svedoj Dorpat (aprile de 1603) kaj sukcesis defendi Rigon. La 23-an de septembro 1604 venkis en la batalo de Biały Kamienień (Paide), kie komandante 2 mil homojn frakasis 7-milan svedan armeon mortigante 3 mil svedojn kun propraj perdoj de 150 soldatoj.

En 1605 venkis grandstile en la batalo de Kircholm, kie lia 4-mila armeo frakasis 14-milan svedan korpuson mortigante 9 mil soldatojn, gajninte 60 flagojn, 12 kanonojn, frakasinte la tendaron. La venko disfamigis nomon de Chodkiewicza en la tuta tiutempa mondo. Gratulojn sendis al li interlaie papo Paŭlo la 5-a, imperiestro Rudolfo la 2-a, reĝo de Anglio Jakobo la 1-a, sultano Ahmed la 1-a kaj la persa ŝaĥo Abbas la Granda.

Dum la bataloj pri Livonio Chodkiewicz konatiĝis kiel eminenta stratego kaj majstro de taktiko, scipovanta aparte lerte operacii pere de kavalerio, kiun utiligis en turnopunkta momento de la batalo. Post rompita de svedoj armistico en 1609 estis devigita denove rekonkeri Parnawa - pro manko de infanterio dum frosto per propra ekzemplo inkinis kavalerion kurataki la kastelon. Ankaŭ rekonkeris fortikaĵon Dyjament (nun en la kvartalo de Rigo).

**Moskvaj militoj**

Dum la Pola-rusa milito 1609-1618 staris fronte de militiro al Moskvo. Septembre 1611 iris kun nesukcesa rekonkero de sieĝita pola skipo de Moskva Kremlo, balatante kun rusaj ribelantoj. La dua provo en 1612 ankaŭ fiaskis. En la jaroj 1613–1615 entreprenis protektajn aktivecojn por Smolensk - danke al tio la urbo restis lime de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj. En 1617 iĝis ĉefkomandanto de la militiro de la reĝido Ladislao la 4-a, kiu intencis rekonkeri Moskvon.
Oktobre 1617 Chodkiewicz konkeris Dorogobuĵ, por pasigi vintron elektis Vjazman. En Tuszyn lia armeo plifortigis 20 000 kozakojn. malgraŭ ripetataj provoj konkero de la ĉefurbo de Rusio ne sukcesis.

Bibliografio
------------

* Wanda Dobrowolska, "Jan Karol Chodkiewicz", en *Polski Słownik Biograficzny* (Pola Biografia Vortaro), 3-a volumo, Polska Akademia Umiejętności (Pola Akademio de Sciopovoj) – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, Krakovo 1937 p. 366.

* Kategorio Jan Karol Chodkiewicz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 569025
* GND: 120033143
* LCCN: n85029240
* VIAF: 62368820
* ISNI: 0000 0001 1028 0913
* LIBRIS: 369767
* SUDOC: 253192978
* BNF: 14882245r
* BPN: 05228739
* NKC: js2007382463
 |
**Hodoš**, hungare **Őrihodos**, germane **Hodosch** estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Slovenio. En la vilaĝo ankaŭ la hungara lingvo estas oficiala. Administre apartenas al Hodoš vilaĝeto Krplivnik.

Stacidomo de Hodoš

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 13  km²
* Alto super marnivelo: 258 m
* Loĝantaro: vilaĝo 250, municipo 350
* Poŝtkodo: 9205
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso:

Situo
-----

La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ la hungara landolimo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Lendava-Hungario, laŭ unusola fervojo inter Slovenio kaj Hungario. Murska Sobota troviĝas 30 km-ojn for. En la hungara flanko troviĝas Bajánsenye.

Historio
--------

La unua mencio okazis latine en 1331 "Sancto Nicolao de Hudusfeu". En 1910 loĝis tie 496 da homoj (plejparte hungaroj). Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste iĝis limotrapasejo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Depost 2007 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas senĝene trapasebla, la limotrapasejo ĉesis.

Vilaĝservoj estas biblioteko, infanĝardeno.

Vidindaĵoj
----------

luterana preĝejo de 1839

Famuloj
-------

En la iama Őrihodos mortis hungaria slovena pastro János Kardos.

Ĝemelkomunumoj
--------------

* Hungario Sand, Hungario
* Slovakio Vydrany, Slovakio

Komunumoj pri *hód* (=kastoro) en Hungara reĝlando
--------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Csékehódos | Hegyháthodász | Hodász | Hódegyháza | Hódmezővásárhely | Jákóhodos |
| Káptalanhodos | Kishódos | Krassóhódos | Nagyhódos | Nemeshodos | Óhodász |
| Örihodos | Temeshódos | Városhodász | Zarándhódos |  |  |
La seksvendokvartalo de Bochum - la Gußstahlstraße kun la limstrato Im Winkel
**Im Winkel** en Bochum formas kune kun la *Gußstahlstraße* la seksvendejan kvartalon de Bochum. La regiontipaj nomoj por la strato estas *„Gurke"* (kukumo, pro la longeco), *„Eierberg" (Monto Testika)* aŭ pli draste *„Riemenwalzwerk"* (kaclaminejo).

La tiea kolekto da bordeloj estas ordigita laŭstile de kontaktkorto kaj havas montrofenestrojn. Ĉi tie laboras depende de la tagparto 50 ĝis 100 amoristinoj, kiuj proponas siajn servojn. En marto 2007 krome oni malfermis pasdomon.

La regularo de la urbo Bochum pri distriktoj malpermesataj por la senĉuriga metio (*Sperrbezirksverordnung*) de la 21-a de januaro 2003 limas la praktikadon de prostituo je la strato *"Im Winkel"*. La 31-an de majo 2006 la administradojuĝejo Gelsenkirchen kritikis en decido, ke kelkaj formuladoj ne sufiĉe ekzakte difinas la limojn de la limsektoro.

Tuj najbare troviĝas la Westpark Bochum kaj la Jahrhunderthalle sur la tereno de la tradiciriĉa entrepreno *Bochumer Verein*. La lima urboparto nomiĝas *Stahlhausen*.

Kiel specialaĵo oni povas priskribi la harmonia konstrumaniero de la loko, ĉar pluraj stratetoj kaj placetoj disdonas preskaŭ vilaĝecan etoson.

Kompareblaj lokoj estas ekz. en Hamburgo la Herbertstraße aŭ en Dortmundo la Linienstraße.

* Kategorio Im Winkel (Bochum) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Bregenz, aperoloko de *Bregenzer Tagblatt*
**Bregenzer Tagblatt** (trad. Taggazeto de Bregenco), kiu nomiĝis inter 1899 kaj 1907 *Vorarlberger Tagblatt*, estis germanlingva taggazeto kiu aperis en Bregenz, Aŭstrio, inter 1896 kaj 1915.
La partio al kiu la redaktistaro proksimis estis liberalisma, *Deutsche Freisinnige Partei*, kiu aktivis en la Germana Imperiestra Regno.

Historio
--------

Fondis tiun ĉi ĵurnalon Anton Flatz; provnumero surmerkatiĝis jam en la 12.12.1895 dume la vera apero ekis en la 1.1.1896. Anton Flatz estis ankaŭ posedanto, presisto, eldonisto kaj respondeca redaktoro. En 1899 ĝi kunfandiĝis kun *Vorarlberger freie Rundschau* kaj alinomiĝis *Vorarlberger Tagblatt* kun subtitolo *Deutschfreisinniges Organ für das Land Vorarlberg*. La unua Tagblatt-numero estis de la 25.3.1899 sub la estrado de Karl Merschinsky kiu antaŭe estis publicinta *Vorarlberger freie Rundschau*. En la 8.11.1891 rekomencis ĉefi kaj en la 1.1.1907 oni adoptis denova la malnovan nomon dume la subtitolo germaniema kaj liberalismema restis.

En la kolofono tiam legeblis pri eldonisteco kaj ĉefredaktoreco de Franz Honsig: la presadon kontinue prizorgis la posedanto Flatz.

Literaturo
----------

* Helmut W. Lang (eld.): *Österreichische Retrospektive Bibliographie (ORBI).* Volumo 2: *Österreichische Zeitungen 1492–1945.* Band 2: Helmut W. Lang, Ladislaus Lang, Wilma Buchinger: *Bibliographie der österreichischen Zeitungen 1621–1945. A–M.* Redaktite ĉe la Aŭstria Nacia Biblioteko, eldonejo K. G. Saur, Munkeno 2003, ISBN 3-598-23384-1, p. 159–160 (*Bregenzer Tagblatt*).
* Helmut W. Lang (eld.): *Österreichische Retrospektive Bibliographie (ORBI).* Volumo 2: *Österreichische Zeitungen 1492–1945.* Band 3: Helmut W. Lang, Ladislaus Lang, Wilma Buchinger: *Bibliographie der österreichischen Zeitungen 1621–1945. N–Z.* Redaktite ĉe la Aŭstria Nacia Biblioteko, eldonejo K. G. Saur, Munkeno 2003, ISBN 3-598-23385-X, p. 375 (*Vorarlberger Tagblatt*).

Referencoj
----------

1. ↑  Helmut W. Lang (Hrsg.): *Österreichische Retrospektive Bibliographie (ORBI).* Reihe 2, Band 3, 2003, S. 71.

Eksteraj ligiloj
----------------

* skanitaj numeroj
* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Die Neuzeit en la germana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 814943
 |
**Hojo** (japane: 北条氏) estis klano de regantoj de la Kamakura-ŝogunaro en Japanio. La familio havis veran politikan potencon, dum la Kamakura-ŝogunoj estis nuraj simboloj.

**Hojo Tokimasa** helpis al Minamoto no Yoritomo, unu el siaj bofiloj. Post la morto de Yoritomo, li iĝis reganto kaj obtenis veran potencon en la ŝogunaro.

1 Hojo Tokimasa (1138-1215) (r. 1203-1205)  

2 Hojo Yoshitoki (1163-1224) (r. 1205-1224)  

3 Hojo Yasutoki (1183-1242) (r. 1224-1242)  

4 Hojo Tsunetoki (1224-1246) (r. 1242-1246)  

5 Hojo Tokiyori (1227-1263) (r. 1246-1256)  

6 Hojo Nagatoki (1229-1264) (r. 1256-1264)  

7 Hojo Masamura (1205-1273) (r. 1264-1268)  

8 Hojo Tokimune (1251-1284) (r. 1268-1284)  

9 Hojo Sadatoki (1271-1311) (r. 1284-1301)  

10 Hojo Morotoki (1275-1311) (r. 1301-1311)  

11 Hojo Munenobu (1259-1312) (r. 1311-1312)  

12 Hojo Hirotoki (1279-1315) (r. 1312-1315)  

13 Hojo Mototoki (?-1333) (r. 1315)  

14 Hojo Takatoki (1303-1333) (r. 1316-1326)  

15 Hojo Sadaaki (1278-1333) (r. 1326)  

16 Hojo Moritoki (?-1333) (r. 1327-1333)  

Aldone al la supraj estroj, tiuj, kiuj ludis gravan rolon estis:

* Hojo Sanetoki
* Hojo Masako

Vidu ankaŭ
----------

* Hojo (ilo)
* Hojo Ujimasa
* Ŝoguno
* Historio de Japanio

* Kategorio Hojo (klano) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ilona Andor,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Andor Ilona** estis hungara korusestro, instruisto. Ŝia origina familia nomo estis *Adrigán*.

Ilona Adrigán  naskiĝis la 9-an de aprilo 1904 en Pécsvárad, ŝi mortis la 18-an de julio 1977 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ilona Andor jam frue instruis pianadon en muziklernejo en Pécs. Ekde 1929 ŝi dirigentis la koruson en instituto (nun gimnazio) preskaŭ ĝismorte. En la 1930-aj jaroj ŝi studis en mezlerneja kurso de Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, samtempe ŝi akiris korusestran kaj pianadan diplomojn en alia instituto. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Lajos Bárdos, Artúr Harmat kaj Arnold Székely. En 1948 ŝi iĝis gvidanta korusestro kaj samtempe ŝi instruis en la instituto, en la sekva jaro kun permeso ŝia koruso prenis la nomon Zoltán Kodály. Ŝi pensiuliĝis en 1965, tamen ŝi instruis plu 4 jarojn. Ŝi ricevis premiojn inter 1954-2004.

Elektitaj koruskoncertoj
------------------------

* Varsovio (1955)
* Aldeburgh-Festivalo (1965)
* Linz-Festivalo (1968)
* Moskvo (1970)

Memorigiloj
-----------

* muziklernejo en Óbuda prenis la nomon "Andor Ilona"

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Ilona Andor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 633212
* LCCN: nr89018474
* VIAF: 1554154387203430970008 17406647, 1554154387203430970008
* ISNI: 0000 0000 4565 6805
* SUDOC: 189218061
* BNF: 13890770x
 |
**Sasaram,** Pri tiu ĉi sono prononco hindie **सासाराम**, urdue **سسرام** estas urbego en norda Barato, en sudokcidenta parto de subŝtato Biharo, en kantono de Patnao, en distrikto Rohtas, kie ĝi estas ties sidejo. 

Maŭzoleo en Sasaram

Demografio
----------

En 2011 Sasaram havis 147 408 (kun la aglomeraĵo 351 408) da loĝantoj kun legopovo 80% signife pli alte ol la landaveraĝo. Sasaram atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) en la 1990-aj jaroj.

Geografio
---------

Sasaram situas sur ebenaĵo de Gango kun averaĝa alteco de 115 m super la marnivelo, sed tre proksime montetoj etendiĝas. Dehri troviĝas 18, Aurangabad (Biharo) 42, Buksar 68, Ghazipur 83, Ballia 90, Arrah 92, Mugalsarai 97, Gaja (Barato) kaj Ĝehanabad po 102, Varanasio 109, subŝtata ĉefurbo Patnao 134 (voje 153), Singrauli 160, Kolkata 517, tutlanda ĉefurbo Delhio 789, Mumbajo 1332 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Sasaram estis sidejo de dinastioj, precipe en 16-a jarcento, sed dinastio loĝis jam en tiu regiono en la 6-a kaj 5-a jarcentoj antaŭ Kristo. Malmulto estas konata ĉirkaŭ la mezepoka historio de Sasaram. Ŝer Ŝah Suri post 1531 li sukcesis alporti grandajn partojn de Biharo kaj Bengalio sub sian kontrolon kaj en la jaroj 1539 ĝis 1545 li eĉ forpelis reganton de Delhio. Post lia morto la urbo iĝis sensignifa, sed revigliĝis pro statuso de distrikta sidejo en 1972.

Maŭzoleo en Sasaram

Ekonomio
--------

Sasaram estas konata pro la produktado de cementoj, sterkoj, konstruŝtonoj, en la urbo mem ekloĝis metiistoj, komercistoj kaj servaj provizantoj. La ĉirkaŭaĵo estas konata kiel la "bovlo da rizo". La kanala irigaciosistemo ankaŭ estas tre elstara en tiu areo.

Eduko
-----

En Sasaram 2 universitatoj kaj pluraj altlernejoj funkcias.

Lingvoj
-------

En Sasaram la ĉefaj lingvoj estas la bojpura, hindia, angla kaj urdua lingvoj.

Religioj
--------

La ĉefa religio en Sasaram estas hinduismo kun 73%, poste islamo preskaŭ 26%, fine sikismo 1%.

Trafiko
-------

Stacidomo de Sasaram
Al Sasaram alvenas 3 fervojaj linioj el Mugalsarai, Dehri kaj Arrah. 4 ĉefvojoj kuras al la urbego el kiel la fervojoj, la kvara direkto estas Buksar. La plej proksima flughaveno funkcias inter Sasaram kaj Dehri.

Klimato
-------

Sasaram situas en humida subtropika klimato (Cwa). La temperaturo estas averaĝe 25 °C kaj varias inter 18-32 °C. Jare pluvas mezume 1065 mm, en ĉiuj monatoj pluvas iomete, sed inter junio kaj septembro tre ofte pro la musono.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* maŭzoleoj

Famuloj
-------

La pli supre menciita imperiestro Ŝer Ŝah Suri naskiĝis ĉi tie.

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
Loko de la provinco de Cáceres en Hispanio
**Deleitosa** (Plezurejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *deleitoseños*. La censita populacio en 2008 estis de 850 loĝantoj.

Situo
-----

Deleitosa estas situa en la orienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Ibores, je altitudo de 564 m; je 95 km de Cáceres, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 144 km².

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado. Pri gastronomio gravas la ĉasado, kolbasoj, fromaĝoj kaj tipaj dolĉajoj.

Toponimio
---------

La deveno de la nomo ne estas klara, kvankam la popola etimologio uzas du hipotezojn: ĉu estis karcero tie kaj tiele plezurejo estus ironia kiel "Valle Delitoso" (Plezura valo). Ĉu plezuro devenus el monaĥejo fondita de San Pedro de Alcántara kie punis la monaĥoj kiuj pekis karne.

Monumentoj
----------

Krom la belega pejzaĝo, estas la Preĝejo de Sankta Johano la Evangeliisto de la 16a jarcento, kun skulptaĵo de la Kristo *del Desamparo*, laŭ onidiroj frato de la Kristo de Serradilla, ĉar ambaŭ estas faritaj el la sama ligno. La lokanoj atribuas al li miraklojn, la lasta dum sekeco la 9a de marto de 1949, oni procesiis la skulptaĵon kaj ekpluvegis.
La tuta retablo.
Supra pentraĵo de la retablo de El Greco, nome la Triunuo, nun en la Muzeo Prado.
La **Monaĥejo de Sankta Dominiko la Malnova** aŭ en la hispana origine *Monaĥejo de Santo Domingo de Silos (el Antiguo)*, ankaŭ konata kiel *Konvento de Santo Domingo el Antiguo*, troviĝas en Toledo (Hispanio). Ĝi estis laŭ Pedro de Alcocer la unua monaĥejo fondita en la urbo de Toledo, en tempo de Alfonso la 6-a.

En la dua duono de la 16a jarcento ĝi suferis grandajn transformojn pro malkonstruo de la antikva mudeĥara preĝejo.

La preĝejo estis dezajnista unue de Nicolás de Vergara, la Juna, kaj sekvis Juan de Herrera, reĝa arkitekto.

En la preĝejo elstaras la retablo, kiu estis mendita al la fama pentristo de Toledo El Greco, kies plej fama pentraĵo estas la Triunuo, kiu prezidas la retablon. Estas ankaŭ du kortoj. La klostro estas el briko kun duoncirklaj arkoj. En la kunvenejo estas kutimaj tiamaj ornamoj, nome ornamĵoj el gipso, azuleĥoj kaj ligna plafono kun steloj mudeĥaraj.

* Monaĥejo de Sankta Dominiko la Malnova en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monaĥejo de Sankta Dominiko la Malnova en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 397375
* GND: 5195024-8
* LCCN: n91042998
* VIAF: 158877372
* ISNI: 0000 0001 2194 2521
* SUDOC: 032547358
* BNF: 12355690n
* BNE: XX254290
 |
La fondinto Guccio Gucci
Bamboo sako
Gucci vesto
Vestoj de Alessandro Michele
**Gucci** (prononcita: Guĉi) estas itala marko por modo kaj ledaj produktoj.

Historio
--------

La marko estis fondita de Guccio Gucci (1881-1953) en la urbo Florenco, en 1921. Gucci estas unu el la plej famaj kaj rekonitaj markoj en la mondo. La moddomo de Gucci apartenas al la franca korporacio Kering.

Jam en 1947, modaj aĵoj aĉetitaj de famuloj kiel ekzemple Jacqueline Kennedy kaj Grace Kelly estis lanĉitaj.

En 1981, la marko komencis okupiĝi pri vestaĵo kaj havis sukceson kun siaj novigaj dezajnoj. En 1994, kiam la valoro de la marko malpliiĝis, la juna usona dezajnisto Tom Ford eniris la artan administradon, kiu poziciigis la vestaĵojn en moderna kaj juna spirito kaj la kompanio denove prosperis. La seksaj kaj specialaj malĝojoj estis centro de altiro, kaj inter liaj klientoj estis la kantisto Madono.

En 2003, la marko sub la administrado de Tom Ford lanĉis provokacian kampanjon enkonstruante la logoon en la plej modesta areo de la korpo de la modelo.

Laŭ la revuo Time, la jara vendospezo de Gucci por 2007 estis proksimume 7,7 miliardoj da dolaroj kaj ĝi estis en la 46-a loko en la listo de la 100 plej grandaj markoj en la mondo. Laŭ la venda indico, Gucci estas la dua plej granda modmarko en la mondo post Giorgio Armani, kaj la plej granda itala modmarko en la mondo. Gucci havas pli ol 4021 butikojn tutmonde kaj ĝiaj produktoj eĉ estas venditaj pogrande al franĉizposedantoj kaj altaj modbutikoj.

La firmao ankaŭ posedas aliajn modmarkojn (ekzemple Sergio Rossi).

Ekde 2015, Alessandro Michele prenis la postenon de artdirektoro.

En oktobro 2017, la firmao sciigis ke ĝi ĉesos uzi felon ekde 2018 .

Bibliografio
------------

* Forden, Sara G..  (2001) *The House of Gucci: A Sensational Story of Murder, Madness, Glamour, and Greed*. Custom House. ISBN 978-0060937751.

* Gucci, Patricia.  (2016) *In the Name of Gucci: A Memoir*. Crown Archetype. ISBN 978-0804138932.

\* Gucci, Jenny.  (2008) *Gucci Wars: How I Survived Murder and Intrigue at the Heart of the World's Biggest Fashion House*. John Blake. ISBN 978-1844545322.

Referencoj
----------

1. ↑  Italian fashion house Gucci to go fur-free in 2018, says CEO, The Guardian, la 12an de decembro 2017

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gucci en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 819125
* GND: 6070240-0
* LCCN: n86050809
* VIAF: 143105892
* NKC: olak2016935384
 |
La monto **Hochberg** (tradukita: „alta monto") estas 635,3 m alta monto en la meza Haardt, Palatinata arbaro. Ĝi situas sur la teritorio de la komunumo Sankt Martin en la distrikto Südliche Weinstraße en Rejnlando-Palatinato, Germanio. Post la montoj Kalmit (alteco 672,6 m), Kesselberg (alteco 661,8m) kaj Roßberg (alteco 637,0 m) ĝi estas la kvar plej alta monto de la [[listo de montoj en la Palatinata Arbaro.

Geografio
---------

La Hochberg situas en la Naturparko Palatinata Arbaro kaj en la Biosfera rezervejo Palatinata Arbaro – Nordaj Vogezoj. Ĝi troviĝas sude de la Breitenberg, kiu apartenas al la Kalmit-masivo ( alteco 545,2 m ) kaj Hüttenberg (alteco 620,1m) inter la valo de [[Sankt MartinSankt Martin]] en la ordo kaj la valo de Edenkoben sude. Ĝia pinto estas 2,3 km okcidente de Sankt Martin. Prokimas la monto Schraußenberg (alteco 582,6 m). En la oriento la monta masivo malaltiĝas al la Malaltebenaĵo de Supra Rejno. La altaĵoj Kropsburg (334,3 m), la Heidelberg (alteco 338,3 m) kaj la Werderberg (alteco 349,7 m) kun la Monumento pri la venko kaj paco en Edenkoben staraas antaŭe. En la okcidento la monto estas ligita al la monto Schafkopf (alteco 616,8 m) .

Norde la monto deklivas en la valon de la rivero Kropsbach kaj sudokcidente kaj sude en la valo de la rivereto Triefenbach. Ambaŭ riveroj fluas en la , Malaltebenaĵo de Supra Rejno.

Sur la arbarkovrata monto Hochberg troviĝas ŝtonkonuso, kiu estas nomata *Steinernes Köppl* .

Bildergalerio
-------------

* Blättersberg (maldekstre), Schraußenberg (meze), Hochberg (dekstre)Blättersberg (maldekstre), Schraußenberg (meze), Hochberg (dekstre)
* Hochberg kun Sankt Martin malfoneHochberg kun Sankt Martin malfone
* "Steinernes Köppl" (ŝtona konuso) somere"Steinernes Köppl" (ŝtona konuso) somere
* "Steinernes Köppl" (ŝtona konuso) vintre"Steinernes Köppl" (ŝtona konuso) vintre
* rigardo de la roko „Schornsteinfelsen"rigardo de la roko „Schornsteinfelsen"

Vidu ankaŭ
----------

* listo de montoj en Rejnlando-Palatinato
* listo de montoj de la Palatinata arbaro

* Kategorio Hochberg (Haardt) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Silao** (oficiala nomo: *Silao de la Victoria*) estas urbo meze de komunumo Silao (komunumo) en la meksika subŝtato Guanajuato. La urbo ĉefe havas industrian kaj kamparanan strukturon.

Deveno de la nomo
-----------------

La origina setlejo nomiĝis "*Tzinacua* en la navatla lingvo, kiu rilatas al la akvofontoj, kiuj estas ĉirkaŭ Silao. La nomo en la otomia lingvo estas Tsinäkua kaj ĝi havas la saman signifon.

Historio
--------

En la loko kie nun situas Silao estis otomia setlejo, kiu poste ricevis la nomon Tzinacua, kiam la purepeĉoj ĝin konkeris. Poste oni ŝanĝis la nomon, vokante ĝin iom post iom Sinaua, kiu signifas "sen akvo"; poste Silagua kaj fine Silao. Silao en la jaro 1833 ricevis la titolon de vilaĝo kaj je la 12a de 1861 ĝi oficiale fariĝis urbo.

Geografio
---------

Silao esas en la tiel nomata regiono I (regiona disdivido de la meksika subŝtato Guanajuato) kaj estas en la nordoriento de la ŝtato. La geografiaj koordinatoj estas: 100° 25´ 59´´ okcidenta longitudo kaj 20° 56´ 24´´ norda latitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1,780 metroj. Laŭ la teritorio ĝi okupas 531.41 kvadratkilometrojn. Norde ĝi havas limon kun la komunumo Guanajuato, sude kun la komunumo Irapuato, sudoriente kun Romita kaj okcidente kun León.

### Hidrogeografio

La rivero Silao Silao fluas tra la plej granda parto de la komunuma teritorio.

### Klimato

La klimato de la komunumo estas duonvarme kun pluvoj en somero kaj meza jara temperaturo de 18°C. La maksimuma meza temperaturo estas en majo ĝis 24°C kaj kun minimuma temperaturo en decembro kaj januaro je 15°C gradoj.

Poblacio
--------

Laŭ la lasta popolnombrado de la meksika nacia statistika instituto INEGI la komunumo havis 147,123 loĝantojn. En la urbo vivas 66,483 personoj, el tiuj 32,078 viroj kaj 34,405 virinoj.

### Etnikaj Grupoj

En la komunumo de Silao vivas 203 loĝantoj kun indiĝena deveno, do nur 0.15% de la tuta enloĝantaro. La ĉefaj lingvoj de tiuj personoj estas la mazava kaj la navatla.

### Religio

95.8% de la loĝantoj estas katolikoj kaj 1.8 % protestantoj.

Historiaj Monumentoj
--------------------

- Parroquia de Santiago Apóstol, konstruita fine de la 17a jarcento, novklasika stilo.

- Templo del Santuario de Guadalupe, konstruita fine de la 17a jarcento.

- Templo de la Casa de Ejercicios, konstruita en 1834.

- Palacio Municipal.

- Mercado González Ortega.

- Monumento a Cristo Rey, oni komencis konstrui ĝin je la 10a de decembro 1945 kaj oni finis la konstruon je la 17a de aŭgusto 1949.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala Retpaĝo de la komunuma foiro Arkivigite je 2008-10-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Oficiala Retpaĝo de la komunumo Arkivigite je 2007-08-18 per la retarkivo Wayback Machine
Portishead en koncerto en 2013.
***Portishead*** estas angla bando formita en 1991 en Bristol. Ili estas ofte konsiderataj unu el la pioniroj de la muziko *triphopo*. La bando estas nomita laŭ la najbara urbo samnoma, ok mejlojn okcidente de Bristol, ĉe la marbordo. Portishead konsistas el Geoff Barrow, Beth Gibbons kaj Adrian Utley, kvankam foje oni citas kvaran membron, Dave McDonald, nome inĝeniero en liaj unuaj registroj.

Ilia debuta albumo, *Dummy*, trafis kritikan laŭdon en 1994. Du aliaj studialbumoj estis publikigitaj: *Portishead* en 1997 kaj *Third* en 2008. Kaj koncerta albumo estis publikigita en 1998 nome *Roseland, NYC Live*.

Referencoj
----------

1. ↑  "Google Maps". Google Maps. Alirita la 22an de oktobro 2019.
2. ↑  "The Rock Hard Times: Dave McDonald". Trht.net. Alirita la 22an de oktobro 2019.
3. ↑  "A Portishead Fansite: Dave McDonald". Kotinetti.suomi.net. Arkivita el la originalo la 12an de junio 2011. Alirita la 22an de oktobro 2019.

* Kategorio Portishead (bando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 665526
* GND: 10305209-4
* LCCN: nr97040979
* VIAF: 122443074
* ISNI: 0000 0001 1519 6278
* SUDOC: 131336665
* BNF: 13969455x
* MBA: 8f6bd1e4-fbe1-4f50-aa9b-94c450ec0f11
* BIBSYS: 2028743
* NKC: xx0023065
 |
Hofgarten disde la nordo
Muzikpavilono
La **Kortega ĝardeno** (germane: *Hofgarten*) estas protektita parko situanta sur la rando de la malnova urbokerno de Innsbruck. La parko kovras areon de 10 hektaroj, kaj limas al la Hofburg (Innsbruck), la Kongresejo, kaj la Tirola Landa Teatrejo.

Historio
--------

La Hofgarten estis origine aranĝita en la loko de riverherbejo sub la direkto de arkiduko Ferdinando la 2-a en la 16-a jarcento. Tiutempe, ĝi estis unu el la plej kompleksaj ĝardenoj aranĝitaj norde de la Alpoj. Dum ĝia 600-jara historio, ĝi estis turnita en renesancan ĝardenon, francan formalan ĝardeno kaj, ekde 1858, en anglan pejzaĝoĝardenon. Ĝia lasta konvertiĝo estis elpensita fare de Friedrich Ludwig von Sckell: la planoj realigitis kvar jardekojn poste de nekonata pejzaĝdizajnisto kiu ŝuldis multe al originaj proponoj de Sckell.

La Hofgarten estas administrita fare *Österreichischen Bundesgärten*, malĉefa sekcio de la Federacia ministerio pri medio (Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft).

La Hofgarten estas libertemppasigejo ene de la urbocentro kun interesaj kaj multfaceta objektoj: maturaj arboj, aro de lagetoj, moderna ludparko de infanoj, palmdomo, populara ĝardenrestoracio. La Hofgarten-administrado respondecas pri prizorgado de la parkon. Estas rimarkinde ke ekzistas daŭre plantoj en la parko kiuj estis priplantitaj propre fare de la imperiestrino, Maria Tereza de Aŭstrio! La *Tirola Artpavilono / Tiroler Kunstpavillon* en la mezo de la parko datumas eĉ de 1733. Hodiaŭ, la pavilono apogas multajn okazaĵojn - plejparte koncertojn. Ŝakturniroj estas faritaj sur la gigantaj ŝaktabuloj plej proksime al la pavilono. Ekzistas gazono por sunbanado en Hofgarten kun la ludparko de infanoj. Alie piediranta sur la brodornamitajn gazonojn estas ne permesite ĉar ili estus sentemaj al troa uzo. La palmdomo enhavas ampleksan kolekton de proksimume 1,700 specioj de plantoj, kiu povas esti rigardita plejparte en labortagoj. Dum la provizora arto- kaj skulptaĵekspozicioj en la somersezono la palmdomo ankaŭ povas esti vizitita ĉe semajnfinoj.

Literaturo
----------

* Kurt Walde: *Der Innsbrucker Hofgarten und andere Gartenanlagen in Tirol*, Universitätsverlag Wagner, Innsbruck, 1964
* Monika Frenzel: *Historische Gartenanlagen und Gartenpavillons in Tirol*, Dissertation, Innsbruck, 1978
* Katharina Seidl: *Der Innsbrucker Hofgarten. Geschichte, Gartentheorie, Denkmalschutzsituation und Zukunftsaussichten*, Innsbruck, Univ. Dipl.-Arb. 1995
* Monika Frenzel: *Gartenkunst in Tirol, von der Renaissance bis heute*, Tyrolia-Verlag Innsbruck-Wien, 1998

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hofgarten (Innsbruck) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficialal hejmpaĝo Arkivigite je 2012-11-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Kalendaro pri aranĝoj