recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Fornorda Kvinslando** (angle *Far North Queensland*, mallongigita FK aŭ FNQ) estas la plej norda parto de la subŝtato Kvinslando, Aŭstralio. La regiono, kiu enhavas grandan parton de la areo de la Tropika Norda Kvinslando, etendas el la urbo Cairns norden al la Toresa Markolo. Okcidente kuŝas la Golfo Country kaj Norda Kvinslando estas la regiono suda.

Tiu regiono havas pli ol 70 naciajn parkojn kaj eltenas gravan agrikulturan sektoron.

Etendo
------

Demografio
----------

Ĉefa urbo estas Cairns kun ĉirkaŭ 153,075 loĝantoj.

La *Australian Bureau of Statistics* ĉirkaŭkalkulis la regionan populacion ĉe 275,058 en 2010. La regiono enhavas 25.6% el la indiĝena populacio de la subŝtato, tio estas 28,909 homoj, kio faras ĝis 11.8 % el la regiona populacio.

Historia urbo estas Kuktaŭno.

Ekonomio
--------

Ĉefaj resusroj estas turismo, brutobredado, agrikulturo kaj minado kaj de sablo kaj de baŭksito. Agrikulturaj produktoj generas el 600 al 700 milionojn da aŭstraliaj dolaroj jare. Inter ili sukerkano, tropikaj fruktoj kiaj bananoj, mangoj, papajoj, liĉioj kaj kafo kreskiĝas en Fornorda Kvinslando.

Referencoj
----------

1. ↑  National Regional Profile: Far North (Statistical Division) Arkivigite je 2012-02-29 per la retarkivo Wayback Machine. Australian Bureau of Statistics. Alirita la 27an de Januaro 2012.
2. ↑  Office of economic and statistical research[*rompita ligilo*]
3. ↑  Sam Davis. "Queensland roads holding back nation's fresh fruit",  *ABC Far North Queensland*, *Australian Broadcasting Corporation*, 2a Aŭgusto 2012. Kontrolita 21a Septembro 2012.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fornorda Kvinslando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Historia bildo de Babinda, Cairns kaj Fornorda Kvinslando Arkivigite je 2013-05-12 per la retarkivo Wayback Machine el National Film and Sound Archive de aŭstralia kolekto.
**Tiszapalkonya** [tisapalkonja] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Tiszaújváros.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 14  km²
* Alto super marnivelo: 88 m
* Loĝantaro: 1550
* Poŝtkodo: 3587
* Telefonprefikso: 49

Situo
-----

Tiszapalkonya situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, laŭ flankovojoj. Tiszaújváros troviĝas 4, Polgár 6, Miskolc 37 km-ojn.

Historio
--------

La alvenintaj hungaroj fondis la vilaĝon en la 9-a jarcento, kiu detruiĝis en 1241 pro invado de tataroj. Dum la mezepoko la komunumo akiris rajton pri dogano. En 1661 la turkoj detruis la setlejon, spite tion, ke ĝi estis urbo de hajdukoj. En 1952 apude elektrejo konstruiĝis, baldaŭe tiama industria urbo "Leninurbo" fondiĝis (nun Tiszaújváros).

Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, poŝto, hotelo, restoracio.

Vidindaĵoj
----------

* Kalvinana preĝejo (Tiszapalkonya)
* romkatolika preĝejo omaĝe al Reĝo Stefano la 1-a (Hungario)
**Tormellas** [torMEljas] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. 

Tormellas en la provinco Avilo.
Grimpovito.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Tormellas kaj Navamures. Ĝi okupas totalan areon de 9,22 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 37 loĝantojn. Ĝi perdis 115 loĝantojn el 1991 (kreado de la komuna municipo) pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 94 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas sude kun la municipo Navalonguilla.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, terpomoj, fazeoloj, pomoj) kaj brutobredado (bovoj) dum komercado estas farata nur per vagaĉetado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763166
 |
Larĝa panoramo de kemia uzino en HoldiaLarĝa panoramo de kemia uzino en Holdia

**Holdia** bengale: **হলদিয়া** estas industria laŭplana rivera havenurbo kaj municipo en orienta Barato, en subŝtato Okcidenta Bengalio, en distrikto Purba Medinipur. Holdia ankaŭ estas bazo de la Barata Marborda Gardisto.

Haveno de Holdia

Demografio
----------

En 2011 Holdia havis 200 762 da loĝantoj kun legopovo 89%, signife pli alta, ol la tutlanda mezumo.

Geografio
---------

Holdia situas sur ebenaĵo laŭ rivero Hugli en averaĝa alteco de 8 m super la marnivelo en Bengala Delto proksime de la riverbuŝo, kie enfluas alia rivero. Uluberia troviĝas 46, Maheŝtala 50, Raĝpur Sonarpur 52, subŝtata ĉefurbo Kolkato 60, Ĥargopur 89, Midnapore 92, Baripada 145, tutlanda ĉefurbo Delhio 1317, Mumbajo 1631 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Holdia siatempe havis malgrandan, floran japanan kvartalon, kiu estis unika en Hindio. La loĝantoj estis laboristoj de la industria zono. Ekde 1997 Holdia havas la statuson de municipo.

Ekonomio
--------

Holdia estas signifa industria urbego kun prilaborado de kemiaĵoj el petrolo, tergaso kaj nafto, krome grava komerca haveno por Kolkato.

Lingvoj
-------

La ĉefa lingvo de la loĝantaro estas la bengala.

Eduko
-----

En Holdia kelkaj altlernejoj respektive institutoj funkcias.

Instituto en Holdia

Klimato
-------

Holdia troviĝas en tropika klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen: Aw. La meza temperaturo varias inter 23-31 °C. Jare pluvas ĉirkaŭ po 1864 mm. En ĉiuj monatoj pluvas iomete, sed inter majo kaj oktobro tre ofte pro la musono.

Trafiko
-------

Holdia havas branĉan fervojan linion el ĉeflinio Ĥargopur-Kolkato kun finhaltejo. Same branĉa ĉefvojo finiĝas en la urbego, ĉar ponto ne ekzistas. La rivera akvovojo el Prajagraĝo finiĝas en Holdia. La plej proksima flughaveno (ankaŭ internacia) funkcias ĉe Kolkato.

Templo en Holdia

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |

* Kategorio Holdia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Tiszajenő** (tisajenO) estas nova vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en meza Hungario, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok. Tisza estas Tiso, Jenő estas praa hungara nomo kaj ankaŭ gentonomo.

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 1650
* Poŝtkodo: 5094
* Telefonprefikso: 56
* Areo: 28 km².

Situo
-----

Tiszajenő situas proksime al la dekstra flanko de Tiso, najbaras kun Vezseny. La vilaĝo havas fervojon, krome vojojn al diversaj direktoj, En Vezseny estas pramo al Martfű kaj Tiszaföldvár.

Historio
--------

Dum la historio Tiszajenő apartenis al Vezseny. Oni trovis ŝpurojn el la neolitiko kaj el la bronzepoko. Dum la turka epoko la regiono senhomiĝis. En 1954 la komunumo disiĝis kaj memstariĝis de Vezseny.

Komunumoj pri *Jenő* en Hungara reĝlando
----------------------------------------

Jenő estas unu el la 7 hungaraj gentoj.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Baranyajenő | Budajenő | Diósjenő | Jászkarajenő | Jenő | Pilisborosjenő | Somlójenő |

* Kategorio Tiszajenő en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Tormón** [torMON] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo. La loknomo *Tormón* estas derivita el loka termino "tormo" referenca al izola rokmonteto, sur kiu estis kastelo.

Geografio
---------

Rokejo sur kiu estis kastelo.
Preĝejo.
Suda parto de la ponto «Puente de la Fonseca», vojo *Ruta de los Estrechos del Ebrón*, en Tormón.
Ĝi estas je 38 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Tormón apartenas al grupo de kvar municipoj kiuj okupas sudokcidentan terlangon de la komarko: nome Tormón plej norde, Alobras meze kaj Veguillas de la Sierra kaj El Cuervo plej sude jam lime kun Rincón de Ademuz, eksklavo de la provinco Valencio. Krome okcidente estas limo kun la provinco Kvenko. Veturado al Teruelo eblas nur farante du ĉirkaŭojn unuan dekstren kaj duan maldekstren por alveni ĝis Gea de Albarracín.

La loĝloko staras je 1051 m super marnivelo sur montaro, kio ebligas arbarojn de pinoj, kverkoj kaj juniperoj.

Historio
--------

La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj. En la Mezepoko estis kastelo, de kiu restas nur minimumaj restaĵoj.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Tormón oni malaltiĝis ĝis nunaj 25 loĝantoj.

Vidindaĵoj estas la preĝejo kun mudeĥara sonorilturo, la ermitejo de Sankta Kristoforo, kaj la restaĵoj de la kastelo sur izola rokmonteto. Tamen estas multaj aliaj lokaj interesaĵoj, kiel la Forsta Domo en la arbaro, planita nun por montara gastejo, komuna bakforno, ferfandejoj, lavejo, muelejoj, naturaj lokoj kiel geologia loko Cabezo de Tormón, montopadoj ĉe Estrechos del Ebrón, fontoj, pinaroj, terasoj, forlasitaj meandroj, grotoj, rokpentraĵoj de Neolitiko ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Bildoj
------

* Panoramo.Panoramo.
* Bovo en rokpentraĵo.Bovo en rokpentraĵo.
* Strata angulo.Strata angulo.
* Komuna bakforno.Komuna bakforno.
* Interno de la komuna bakforno.Interno de la komuna bakforno.
* Bestotrinkujo.Bestotrinkujo.
* Popola arkitekturo.Popola arkitekturo.

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797949
 |
**Tiszaszőlős** [tisasOlOŝ] estas vilaĝo en meza Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en Distrikto Tiszafüred. La loknomo signifas: Tiso-vitejo.

Preĝejo de Tiszaszőlős

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 47° 33′ 7″ N 20° 43′ 12″ O﻿ / ﻿47.55194 °N, 20.72000 °O﻿ / 47.55194; 20.72000 (mapo)Koordinatoj: 47° 33′ 7″ N 20° 43′ 12″ O﻿ / ﻿47.55194 °N, 20.72000 °O﻿ / 47.55194; 20.72000 (mapo)
* Poŝtkodo: 5244
* Telefonkodo: 59
* Areo:  km²
* Loĝantaro: 1730

Situo
-----

Tiszaszőlős situas en la maldekstra bordo de Tiso-lago, najbaras kun urbo Tiszafüred, kiu troviĝas 8 km-ojn. La vilaĝo havas fervojon kaj trairantan vojon.

Historio
--------

Oni trovis riĉajn objektojn el la kuprepoko. En 1527 la serbaj kamparanoj venkis armeon de Transilvanio en 1527. En 1902 okazis granda incendio. La iama grandvilaĝo perdis la memstarecon inter 1984-2002 pro urbiĝo de Tiszafüred. La loĝantaro okupiĝas pri fremdultrafikado, terkulturado kaj bestobredado.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejo

Famuloj
-------

En Tiszaszőlős naskiĝis:

* József Lengyel (kalvinana pastro)
* verkisto István Zágon.

* Kategorio Tiszaszőlős en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Strator*** (antikve-greke *στράτωρ*), derivita de la latina vorto *sternere,* estis rango enla armeo de Romio, poste de la Bizanca imperio, tradukebla kiel « eskviro » aŭ « ĉevalisto ». 

  

Origine, la *strator* estis simpla soldato, kiu helpis la imperiestron surĉevaliĝi. Inter siaj taskoj li devis prizorgi la ĉevalojn, aĉeti ilin aŭ administri la ĉevalejon. En la Malfrua Romia Imperio, la *stratores* de la imperia kortumo formis apartan klason (*schola* *stratorum*) gviditan de la « grafo de la ĉevalejoj » (*comes stabuli*).

En Bizancio ekde la 8-a jarcento, tiu titolo estis honora rango atribuita al civilaj kaj militaj oficistoj de meza graveco.

Bibliografio
------------

* (en) John Bagnell Bury, The Imperial Administrative System of the Ninth Century : With a Revised Text of the Kletorologion of Philotheos, Londres, Oxford University Press, 1911.
* (en) Alexander Kazhdan (dir.), Oxford Dictionary of Byzantium, New York et Oxford, Oxford University Press, 1991, 1re éd. 3 tom. (ISBN 978-0-19-504652-6 et 0-19-504652-8, LCCN 90023208).
* (de) F. Lammert, Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft, vol. IV-A, Stoa-Symposium, 1931.
* (en) Warren Treadgold, Byzantium and Its Army, 284-1081, Stanford, Stanford University Press, 1995 (ISBN 0-8047-3163-2).
***Plenilunio*** (Plenluno) estas hispana filmo reĝisorita de Imanol Uribe, kiu premieris en 2000, kaj estis bazita sur samnoma romano de Antonio Muñoz Molina.

La scenaron verkis Elvira Lindo, adaptante la romanon de sia edzo Antonio Muñoz Molina. La filmo estis filmita en Palencio.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

En malgranda provinca urbeto, aperas mortinta infanino meze de arbaro. Ŝi estis brutale murdita. Obsedita pro la terura okazintaĵo, la policestro (kies edzino suferas psikologiajn problemojn), kiu zorgas pri la esplorado, trairas la urbon, serĉante la rigardon de la murdisto. Tiu fakte estas mizogina junulo, kiu malŝatas sian laboron de fiŝvendisto kaj sian familion. La brutala okazintaĵo ne limiĝas en la propra delikto, sed ĝi okazigas ankaŭ ŝanĝojn en la personoj kiuj rilatas kaj al viktimoj kaj al la murdisto. Ekzemple tiu murdo rezultas en la faktoj ke viro kaj virino renkontiĝas, ke viro cerbumas pri sia malhela pasinteco, ke tiu virino ekkonas viron de kiu ŝi enamiĝas ktp. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Miguel Ángel Solá kiel policestro
* Adriana Ozores kiel Susana Grey
* Juan Diego Botto kiel murdisto
* Fernando Fernán Gómez kiel Pastro Orduña
* Charo López kiel Carmen
* Chete Lera kiel Ferreras
* María Galiana kiel virino nigre vestita
* Antonio Muñoz Molina kiel pedelo

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Plenilunio (película de 2000) en la hispana Vikipedio.*
* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Plenilune en la angla Vikipedio.*
**Torneträsk** aŭ **Torne träsk** (samee: *Duortnosjávri*, en tornival-finna lingvo: *Tornio* aŭ *Torniojärvi*) estas lago en sveda Laponio, plej norde de Svedio, en la Skandinava montara sistemo. Vortoparto *Träsk* (kun kutima signifo "marĉo") en ĉi tiu ĉirkaŭteksto, simile al en multaj aliaj lagoj en la plej nordaj partoj de Svedio, signifas *lago*. Ĝi estas la sepa plej granda lago en Svedio, kun tuteca areo de 330 km2 kaj longo de 70 kilometroj. La lago elfluas al la sudo-oriento tra la rivero *Torne älv*. Sudokcidente de la lago kuŝas la Nacia parko Abisko kaj la Monda Heredaĵo de UNESKO Laponia areo.

Torneträsk devenis de la glaĉero, kiu donis al la lago ĝian profundon de 168 metroj, farante ĝi la duan plej profundan lagon en Svedio. Ĝi estas kutime glacio-kovrita de decembro ĝis junio, variante depende de temperaturaj variadoj.

maldekstra

Referencoj
----------

1. ↑   Sjöareal och sjöhöjd (3,32 MB; PDF), Svenskt vattenarkiv (SVAR), Sveriges meteorologiska och hydrologiska institut *(svede)*
2. 1 2 3   Sjödjup och sjövolym (712,6 kB; PDF), Svenskt vattenarkiv (SVAR), Sveriges meteorologiska och hydrologiska institut *(svede)*
Tornjoŝ situas en la mapo en la verda municipo
**Tornjoŝ,** serbe **Торњош,** slave **Tornjoš,** hungare **Tornyos** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Norda** Banato (tamen geografie en regiono Baĉka), en municipo de Senta.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 1760
* Poŝtkodo: 24352
* Telefonprefikso: 24
* Aŭtokodo: KI

Situo
-----

Tornjoŝ situas sur ebenaĵo, Senta troviĝas 20, Subotica 28 km-ojn for.

Historio
--------

La plej frue sarmatoj vivis tie. Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. La unua mencio devenis el 1479. Post la turka erao la regiono rekte apartenis al Habsburga Imperio laŭ nomo limgardada zono, dume diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj kaj vivis en farmoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. En 2002 loĝis en Tornjoŝ 1766 da homoj, (hungaroj 1452 (82 %), ciganoj 256 (15 %), serboj 23 (1 %) kaj aliaj).

Vidindaĵo
---------

* preĝejo de 1901

Famulo
------

* naskiĝis hungara aktoro Frigyes Kovács
* mortis en 1527 serba heroo Crni Jovan

Komunumoj pri *torony* (= turo) (ankaŭ deklinacie) en Hungara reĝlando
----------------------------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Bántornya | Csáktornya | Féltorony | Dunatorony | Simontornya | Tornya |
| Tornyos | Tornyosnémeti | Tornyospálca | Torony | Toronya |  |
Pordoj de la Templo de Konfuceo de Datongo, Ŝanŝio. Tiu estas *ŭénmiào* (文庙), "Templo de kulturo", kie Konfuceo estas adorita kiel "kulturdio" (*Wéndì* 文帝).
*Kongmiao* ("Templo de Konfuceo") de Hangĝoŭo, Ĝeĝjango.
*Kongmiao* de Jiading, Ŝanhajo.
La konstruaĵo *Daĉeng*, ĉefa el la Templo de Konfuceo en Cjujfu.
**Templo de Konfuceo** aŭ **Konfucea templo** (en ĉina 孔廟|s=孔庙 Kǒng miào) estas templo dediĉita al la memoro de Konfuceo kaj al la saĝuloj kaj filozofoj de Konfuceismo.

En 1241, memortabulo al Zhu Xi estis lokita en la Templo de Konfuceo de Cjujfu, tiele altigante lin al la sanktularo de Konfuceismo.

Notoj
-----

1. ↑  Gardner 1989: 9.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Templo de Konfuceo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bildoj de kulturtemploj, kun detala historio de konfuceaj temploj
* Full Virtual Walk & Info on Confucius Temple, Beijing
* Asian Historical Architecture: Fuzimiao en Nanjing
* Asian Historical Architecture: Konfucea templo en Suzhou
* Konfucea templo en Tainan
* Surabaja, Boen Bio Arkivigite je 2005-03-29 per la retarkivo Wayback Machine
* Taipea Konfucea templo Arkivigite je 2009-02-28 per la retarkivo Wayback Machine
Administrejo ĉe Urbicher Kreuz, en la erfurta sudoriento Historia tramo por turismaj rondgvidadoj. La **Transporta entrepreno de Erfurto** (germane: *Erfurter Verkehrsbetriebe - SWE EVAG*) estas sekcio de la urba prizorgadentrepreno *Stadtwerke Erfurt (Urbaj servoj)*. Ĝi responsas pri la publika transporto en Erfurto, la ĉefurbo de Turingio.

Oni veturigas tramojn sur ŝpuroj de 1 metro, busojn urbajn kaj busojn regionajn. Inter 1948 kaj 1975 oni havis ankoraŭ trolebuson.

Historio
--------

Komenco de la entrepreno pri publika transporto en Erfurto estis en 1920, kiam la urbo akiris la plejmulton de la akcioj el la manoj de privataj entreprenistoj. Sekve iĝis ŝtatigo de iama privata sektoro. Ekde 1883 ekzistis ĉevaltira tramo; elektrigo iĝis en la 1-a de junio 1894. La liniaro konsistis el 5 linioj:

* Erfurt-Nord (Ilversgehofen) - Steigerstraße (Flora): 5362 m
* Brühlerwall - Leipziger Straße: 4443 m
* Gothaer Straße - Weimarische Straße: 3666 m
* Schützenhaus - Nordhäuser Straße: 4126 m
* Blücherstraße - Kavalleriekaserne: 4650 m

En 1925 oni cirkuligis la unuajn busojn en la urbo.

Alinomigoj
----------

La malnova nomo *Erfurter Elektrische Straßenbahn AG* restis por la tuto ĝis alinomigo en 1938 al *Erfurter Verkehrs-AG (EVAG)*. En 1951 la nomo ŝanĝiĝis al *VEB Erfurter Verkehrsbetriebe (EVB)*.

Post la Turniĝo oni fondis, la 24-an de aprilo 1990, la *Erfurter Verkehrsbetriebe AG (EVAG)*. En la 18-a de decembro 1996 ĝi aliĝis al la *Stadtwerke Erfurt*. Nuntempe la tuto estas parto de la transportunuiĝo mezturingia VMT.

Vidu ankaŭ
----------

* Tramtransporto
* Tramtransporto en Erfurto
* Listo de urboj kun tramtransporto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Publika transporto de Erfurto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* SWE EVAG, Hejmpaĝo.
**László Baán** [lAslO bAn], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Baán László** estis hungara ekonomikisto, politikisto, muzeestro.

László Baán naskiĝis la  8-an de julio 1961(nun 1961-07-08) (laŭ Vikidatumoj la 18-an) en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Baán akiris ekonomikistan diplomon en Universitato Károly Marx en 1985, post 3 jaroj li ankaŭ doktoriĝis. Intertempe en 1987 li akiris plian filozofian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1987 dum inter 1986-1989 li ricevis akademian stipendion. Post la dua diplomo li laboris jaron en akademia instituto, inter 1990 - 1994 li estis deputito de la ĉefurba urbestraro, poste li estis vic-subministro, inter 2004 - 2011 muzeestro de Belarta Muzeo (Budapeŝto), pli poste li estis komisaro pri muzeoj aŭ li respondis pri kulturaj konstruadoj en Urba bosko (Budapeŝto). Li edziĝis en 1983. Li ricevis francan kaj hungarajn premiojn inter 2007-2022.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Kultúra és gazdaság Magyarországon* (1997)
* *Magyarország kultúrája az ezredfordulón. Műhelytanulmányok* (redaktisto, 1997)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 845118
 |


* Portalo pri Biografio
Geografio>valo>Kirnitzschtal<valoj de<Elba Grejsmontaro<turismaj regionoj<turismo

---

**Kirnitzschtal** estas valo en Elba Grejsmontaro, Saksio, Germanio nomita laŭ la rivereto *Kirnitzsch*.
Ĝi etendiĝas en orient-okcidenta direkto kaj enfluas Elbon en Bad Schandau. *Kirnitzschtal* estas unu el la plej multformaj valoj de la regiono. En la supra parto ĝi estas ravino.
Pri la tiea historia lignoflosado ankoraŭ memorigas kluzoj.
En la valo funkciis pluraj muelilioj. Ili servis ĉefe por la prilaboro de ligno, kion ilustras Neumannsmühle, muelilo kiu nun estas teknika monumento. Kelkaj aliaj iamaj muelkonstruaĵoj hodiaŭ estas gastejoj. Pro la favora situo por starti migradojn tra la montaro kaj pro trankvila situo meze de la naturo ĉi tie jam frue instaliĝis kelkaj famiĝintaj hoteloj.  

Konata atrakcio de la valo estas la akvofalo de Lichtenhain (Lichtenhainer Wasserfall). Proksime estas la finstacio de la jam ekde 1898 trafikanta tramlinio Bad Schandau-Lichtenhainer Wasserfall (Kirnitzschtalbahn).

Vidu ankaŭ
----------

* Kirnitzschtal (Sebnitz)
*Toros de Guisando*, de kelta deveno, en El Tiemblo, Provinco Ávila.
La ***Toros de Guisando*** (virbovoj de G.) estas skulptaĵaro de vetonoj ĉe la monteto Guisando [giSANdo], ĉe la brutobreda vojo *Cañada Real Leonesa Oriental*, en la municipa teritorio de El Tiemblo, en la provinco Avilo (Hispanio).

Ĝi estas datita inter la 4-a kaj 3-a jarcentoj antaŭ nia erao, dum la Ferepoko, kvankam iom provizore ĉar mankas arkeologia kunteksto.

Temas pri kvar (kvin ĝis 1548 laŭ referencoj) skulptaĵoj faritaj el granito kiuj reprezentas kvarpiedulojn, identigitaj kiel virbovoj aŭ *verracos* ([beRAkos] virporkoj), popolpreference al supozo, ke temas pri virbovoj, pli simbole kaj ĉar kelkaj el la eroj montras kape truojn konsideratajn kiel korningoj. Ĉiuokaze malfacilas certege identigi la specion, ĉar eĉ kelkaj similaĵoj aliloke povus esti aproj aŭ eĉ ursoj. Sed certe ili rilatas al brutobreda bazo de la tiama ekonomio.

La kvar skulptaĵoj estas flanke al flanko, formante linion en direkto nord-suden kaj ĉiuj rigarde al okcidento, nome al la pinto de la monteto Guisando, kiu nomas ilin. La kvaropo estas faritaj el granito kaj longas inter 264 kaj 277 cm kaj inter 129 kaj 145 cm altas. La granda dubo pri tiuj enigmaj *verracos* estas ilia celo, ĉar eble temis pri religiaj aŭ funebraj aĵoj, aŭ protektiloj de la gregoj, kiel magia celo, aŭ eĉ simplaj mejloŝtonoj ĉe la brutovojoj aŭ kiel teritoriaj markiloj.

La loko estas simbola refernco por la tial nomita Traktato de *Toros de Guisando*, ĉar tie supozeble ĝi estis subskribita en 1468 fare de la reĝo Henriko la 4-a kaj lia fratino Isabel (la estonta reĝino Isabel la 1-a de Kastilio, plej ofte konata kiel *Isabel la Católica*), per kiu oni agnoskis la proklamon de tiu kiel Princino de Asturio kaj tiel kiel heredanto al la trono de Kastilio.

Notoj
-----

1. ↑   Diputación de Ávila. «Toros de Guisando (El Tiemblo)». Castros y verracos. Guía arqueológica de la provincia de Ávila. Konsultita la 25an de Julio 2018.
2. ↑   Álvarez Sanchís, Jesús R. (junio 1999). Pieza del mes:Ciclo 1999:«Creencias, símbolos y ritos religiosos»:El verraco de Segovia (PDF). Museo Arqueológico Nacional. Konsultita la 27an de Marto 2018. p. 8.

* Kategorio Toros de Guisando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 782255
 |
***Entre tinieblas*** (Inter tenebroj) estas la titolo de hispana drama filmo de 1983 verkita kaj reĝisorita de Pedro Almodóvar. Ĝi aliras al la mondo de la religio kaj ĝia rilato kun la realo en la tuj ŝanĝanta Hispanio de la 1980-aj jaroj.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

La kunulino de Yolanda, kantistino kaj drogulo, mortas pro trodozo (kaj pro striknino). La polico serĉas ŝin kaj ŝi kaŝiĝas en konvento. Sed la vivo de la monaĥinoj ne estas farita nur el preĝado kaj amo al Sinjoro. Drogo, komplotoj, sekretoj, tigro!, kunvivas en etoso de magia realismo kaj eĉ superrealismo. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Cristina Sánchez Pascual - Yolanda
* Julieta Serrano - Abatino
* Chus Lampreave - Fratino Stratetrato
* Marisa Paredes - Fratino Sterko
* Carmen Maura - Fratino Perdita
* Lina Canalejas - Fratino Vipero
* Mary Carrillo - Markizino
* Cecilia Roth - Merche
* Berta Riaza - Nova ĝenerala patrino
* Manuel Zarzo - pastro
* Eva Siva - fratino de Fratino Stratetrato

Analizo
-------

Kiam oni faris tiun filmon, Hispanio estis en la procezo nomita Hispana Transiro kun ŝnaĝoj kaj ekonomiaj kaj kulturaj. La lando ĵus eliris el Frankismo, reĝimo kiu havis ĉefan karakteron en ekstrema katolikismo. Tio aperis en la tiama kinarto: ekzemple la reĝimo de Franko apogis filmojn de kristana temaro kiel *Marcelino pan y vino*. En tiu epoko la moralo de la Katolika Eklezio estis universale akceptita. En tiu filmo, Almodóvar rompis kontraŭ tiu tendenco, montrante la problemojn de morala korupto, kiu povus ekzisti ene de la eklezio. Tiukadre la abatino miksas tion homan kun tio dia preskŭ freneze, ĉar ŝi enorma di-adorado estas akompanita per sia drogomanio inter aliaj partikularecoj. Aliflanke Yolanda decidis fini siajn drogomaniojn spite la fakton, ke ŝi loĝas en konvento en kiu ŝi ne povis fuĝi el drogoj, ĉar ankaŭ tie droguzis la abatino.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Entre tinieblas en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 840945
 |
Ekzemplo de tribuno de la 20-a jarcento: la *Zeppelinhaupttribüne* (1934) de la Naziaj ceremonioj, Nurembergo, Germanio.
**Tribuno** estas termino historie por alta podio por Roma juĝisto, poste por episkopo en la absido de baziliko, poste por galerio, malfermiĝanta alte super navo, aŭ sur ĉambrego kaj rezervita al eminentaj ĉeestantoj, por ekzemplo la diplomataj tribunoj ĉe la parlamentejo, kaj por elstara podio, plejofte kun seĝo kaj pupitro, de kie parolas oratoro, precipe politika, sed ne nur.

Laŭ Francisko Azorín **tribuno** estas *Estrado, podio, loko starigita por oratoro.* Li indikas etimologion el la latina *tribunus* (tribuno).

En religia arkitekturo tribuno estas alta galerio, kutime sur unua etaĝo, super la flankaj navoj de temploj, kun ties samaj longo kaj larĝo kaj malfermita al la centra navo, kie situas la ĉeestantoj. Ĝi estis uzata ĉefe en la grandaj konstruaĵoj de bizanca, romanika kaj gotika arkitekturoj. En prakristanaj bazilikoj, tribuno estis la benkaro tuj apuda al la absido.

Notoj
-----

1. ↑  NPIV  Alirita la 13an de Januaro 2018.
2. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 203.
3. ↑  Azorín, samloke.
4. ↑   Lajo Pérez, Rosina (1990). Léxico de arte. Madrid - España: Akal. p. 32. ISBN 978-84-460-0924-5.

* Kategorio Tribuno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉar Sokrato ne verkis filozofiajn tekstojn, la kono de la homo, lia vivo, kaj lia filozofio estas tute bazita sur skribaĵoj fare de liaj studentoj kaj samtempuloj. Ĉefe inter ili estas Platono. Verkoj de Ksenofono, Aristotelo, kaj Aristofano ankaŭ disponigas gravajn komprenojn. La malfacileco de trovado de la "reala" Sokrato ekestas ĉar tiuj verkoj estas plejparte filozofiaj aŭ dramecaj tekstoj prefere ol simplaj historioj. Krom Tucidido (kiu faras neniun mencion de Sokrato aŭ filozofoj ĝenerale) kaj Ksenofonto, ekzistas fakte neniu simpla historio tiutempa kun Sokrato kiu traktis liajn propran tempon kaj lokon. Konsekvenco de tio estas ke tiuj fontoj kiuj mencias Sokrato'n ne nepre asertas ke ili estas historie precizaj, kaj ofte estas partiaj (tiuj kiuj procesigis kaj kondamnis Sokrato'n forlasis neniun testamenton). Historiistoj tial renkontas la defion de unuigado de la diversaj tekstoj kiuj venas de tiuj homoj por krei precizan kaj koheran raporton pri la vivo de Sokrato kaj ties verkado. La rezultoj de tia fortostreĉo ne estas nepre realismaj, simple koheraj.

Referencoj
----------

1. ↑  Multaj aliaj verkistoj aldoniĝis al la modo de la sokrataj dialogoj (nome *Sőkratikoi logoi*) dum la tempopaŝo. Aldone al Platono kaj al Ksenofono, ĉiu el la venonta meniotaj estas konsiderataj de kelkaj fontoj kiel aldonintaj al la ĝenro: Eskino de Sfeto, Antisteno, Aristipo, Bryson, Cebes, Kritono, Eŭklido de Megara, kaj Fedono. Estas malverŝjne ke Platono estis la unua tiufake (Vlastos, p. 52).

Literaturo
----------

* Irvine, Andrew David.  (2008) *Socrates on Trial: A play based on Aristophanes' Clouds and Plato's Apology, Crito, and Phaedo, adapted for modern performance*. Toronto: University of Toronto Press. ISBN 978-0-8020-9783-5 (cloth); ISBN 978-0-8020-9538-1 (paper)
* Popper, Karl (2002) *The Open Society and Its Enemies*. New York: Routledge. ISBN 978-0-415-29063-0.
* Schleiermacher, Friedrich (1973) *Introductions to the Dialogues of Plato*. Ayer Co. Publishers. ISBN 978-0-405-04868-5.
* Schleiermacher, Friedrich (1996) *Ueber die Philosophie Platons*. Philos. Bibliotek. Band 486, Meiner Verlag. ISBN 978-3-7873-1462-1.
Tributglaĉeroj, kiuj alfluas Aleĉ-Glaĉeron
**Tribut-Glaĉero** estas flankglaĉero, kiu alfluas kaj nutras ĉefan glaĉeron. Grandaj glaĉeroj ofte estiĝas per la kunfluo de du aŭ pli glaĉerbrakoj, tiel nomitaj tributglaĉeroj. Kiel ĉe riversistemoj povas ekzisti kompleksaj glaĉersistemoj kun tributglaĉeroj kaj tribut-tirbutglaĉeroj respektive subtributglaĉeroj. Famaj ekzemploj por tiaj glaĉersistemoj estas Aleĉ-Glaĉero, Gorner-Glaĉero kaj Ar-Glaĉeroj en Svislando.

*Atentu:* Tributglaĉeroj estas flankaj glaĉeroj, sed ne ĉiuj flankaj glaĉeroj estas tributglaĉeroj. Ekzistas ankaŭ la kazo ke glaĉero disforkiĝas en diversajn brakojn kun apartaj glaĉerlangoj kiel ekzemple en la kazo de *Steinlimi-Glaĉero*, kiu flankiĝas de Stein-Glaĉero en la Bernaj Alpoj en Svislando.

Kiam pro tutmonda varmiĝo tributglaĉero forte retiriĝas povas okazi, ke ĝi perdas la ligon kun la ĉefglaĉero. En tiu-ĉi momento oni ne plu parolas pri tributglaĉero, sed el la tributglaĉero fariĝas aŭtonoma glaĉero, kiel ekezemple en la kazo de la Theodul-Glaĉero en la Valezaj Alpoj, kiu ĝis antaŭ kelkaj jaroj nutris Gorner-Glaĉeron. Ne plu temas tiam pri tributglaĉero, ĉar pro la mankanta konekto la nova langogrunto fordegelas kaj el ĝi nun elfluas degelrivero. Tiu akvo kutime ne plu nutras la ĉefglaĉeron sed sub ĝi forfluas kaj tute kontraŭe eĉ rapidigas la ablacion de la ĉefglaĉero.

Vidu ankaŭ
----------

* glaĉero
* glaciologio
**Torre de Don Miguel** (Turo de Senjoro Miĥaelo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Estas dek vilaĝoj en la provinco kies nomoj komencas per derivaĵoj el la hispana vorto "torre", turo, kiel pruvo de la iama graveco de loĝado ĉe defenda konstruaĵo.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *Torrezneros*. La censita populacio en 2009 estis de 568 loĝantoj.

Situo
-----

Torre de Don Miguel estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Sierra de Gata, je altitudo de 559 m; je 115 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 175 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 12 km².

Ekonomio
--------

Agrikulturo (olivo kaj oleo), forstado (pinaroj) kaj brutobredado.

Popola arkitekturo
------------------

Elstara elemento de la popola arkitekturo estas la "balkonoj", malkutimaj ĉar estis partoj de la domoj super la stratoj, kiuj utilis foje por komuniki loĝejojn kaj foje kiel stokejoj kaj friujoj de vino kaj oleo. Multaj domoj havas blazonojn el ŝtono, same kiel la linteloj.

Ekster la vilaĝo staras la jurisdikcia pilorio de gotika stilo, iam estis en la *Plaza Mayor*.

Torre de Don Miguel: jurisdikcia pilorio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Torre de don Miguel Arkivigite je 2008-03-20 per la retarkivo Wayback Machine
Koordinatoj: 47° 55′ 52″ N 4° 08′ 29″ O﻿ / ﻿47.93111 °N, 4.14139 °O﻿ / 47.93111; 4.14139 (mapo)

**Trichey** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 53 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Trichey etendiĝas sur 6.61 km², kaj havis 53 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 8 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Delphine Griffon, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Trichey apartenas al la kantono de Cruzy-le-Châtel, kies ĉefurbo estas Cruzy-le-Châtel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Cruzy-le-Châtel
**Torre de Esgueva** [TOre desGEba] estas municipo en la nordoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Valle del Esgueva* (Valo de Esgeva) en la nordoriento de la provinco. *Torre de Esgueva* estas etimologie komprenebla kiel *Turo de Esgeva* (vidu sube Etimologion). 

Torre de Esgueva en la provinco Valadolido.
La *Valle del Esgueva* de la provinco Valadolido, ruĝe, nordoriente.
Sonorilmuro.
Romanika absido.

Etimologio
----------

La dekomenca nomo de la municipo estas nur *Torre* (Turo), kiu ĉiam restis uzata en la regiono. Tamen ĉar tiu nomo estas tiom ofta en Hispanio (ĉirkaŭ cent samnomaj loĝlokoj), historie oni aldonis komplementojn por pli ĝuste identigi ĝin: Torre (14a jc.), Torre de Castroverde (16a jc.), Torre Fuembellida (18a jc.), Torrefontbellida aŭ Torrefombellida (19a jc. ĝis komenco de la 20a jc.), Torre del Valle Esgueva (foje), kaj finfine Torre de Esgueva, kun la aldono "de Esgueva" komuna al preskaŭ ĉiu loĝloko de la valo. Pri la kastelo aŭ fortikaĵo kies turo venis al la nomo estas nek dokumento nek ajna restaĵo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 23,46 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 66 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 52 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas angule kun la provinco Palencio kaj precize kun municipoj Castroverde de Cerrato, Villaco, Amusquillo kaj Fombellida. Ĝia municipa teritorio estas trapasata de la rivero Esgueva.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. La preĝejo datas de la 12-a al 13-a jarcentoj, kio videblas en la romanikaj elementoj ekzemple la absido. Ĝi apartenis al la komunumaro *merindad de Cerrato* kaj estis posedo de diversaj nobeloj. En la 16-a jarcento, ĝi apartenis al la komunumaro *Concejo de Castroverde*, kun Villaco kaj Fombellida; la kvar loĝlokoj, plus aliaj loĝlokoj -delonge malaperintaj-, formis tiun asocion kiu pluis ĝis la 18-a jarcento; en la urbodomo de Torre estas oficiala dokumento, per kiu oni esprimas la tialojn por ties separiĝo, kaj la korespondan havigon de tiu (1820). Post la peza impostado de la senjoreca epoko, al la Markizo de Aguilafuente, la franca invado plu malriĉigis la areon.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la romanika preĝejo, la placo kaj fonto.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765105
 |
Templo Sankta Familio en Barcelono.
La **Kataluna modernismo** aŭ *modernisme* en la kataluna origine estas stilo de arkitekturo disvolvigata en Katalunio kaj ĉefe en Barcelono, laŭlonge de ĉirkaŭ 50 jaroj, inter 1880 kaj 1930. Kvankam ĝi estas parto de ĝenerala tendenco de la tuta Eŭropo, en Katalunio ĝi akiras propran kaj diferencan karakteraron.

La modernismo malakceptas la allogan malmultan stilon de la industria arkitekturo de la unua duono de la 19a jarcento, kaj ĝi disvolvas novajn arkitekturajn konceptojn bazitajn sur la Naturo, kiu konsistas en la materialoj de konstruo kiun ili uzas, en la formoj de la konstruaĵoj kaj en la figuroj de ties fasadoj. La arkitektoj kaj ties skulptistoj metas sur la ekstero de la konstruaĵoj birdojn, papiliojn, foliojn kaj florojn kiel ornamaj elementoj, ĉu kiel figuroj ĉu kiel ornamo de la ŝtono aŭ ceramiko. Ili ankaŭ metas figurojn de plej grandeco, fabelaj bestoj aŭ personoj, kaj en la kornicoj elementojn de kolora ceramiko. La fenestroj kaj la balkonoj disponas de kradoj de fero forĝita, kiu estas prilaboritaj arte kaj ili enhavas motivojn inspiritajn en la Naturo.

Pli de 100 arkitektoj realigis konstruaĵojn de stilo kataluna modernisma. Ekstaras ĉefe tri: Antoni Gaudí, Lluís Domènech i Montaner kaj Josep Puig i Cadafalch.

Monumentoj
----------

Teraso de la Casa Milà.
* Casa Amatller
* Casa Batlló
* Casa Lleó Morera
* Casa Milà
* Palaco Güell
* *Sagrada Familia*

Pentristoj
----------

* Juan Brull
* Ramón Casas
* Santiago Rusiñol

Eksteraj ligiloj
----------------

* Réseau Art Nouveau Network
* The Vienna Secession Home
* Gaudí y el Modernismo en Cataluña
* Modernismo
* lartnouveau.com
* Art Nouveau en Bélgica
* Arxiu de Patrimoni Arquitectònic de Catalunya (EPSEB-UPC) Arkivigite je 2012-07-17 per la retarkivo Wayback Machine
* Ruta Europea del Modernismo
* Visita virtual de la cripta de la Colonia Güell Arkivigite je 2018-03-18 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Kataluna modernismo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Gera-Orangerie La **Oranĝerio de Gera** (germane: *Kunstsammlung Orangerie Gera*) estas muzeo en Gera, Germanujo, Küchengartenallee nr 4.

Priskribo
---------

La oranĝejo konstruitis kiel malfrubaroka duala komplekso en la kuireja ĝardeno de Gera inter 1729-32 laŭ komisio de la princo Henriko la 8-a de Reuß. La planojn faris la princa ĉefarkitekto Gottfried Heinrich Krohne.
La fortimpresa meza konstruaĵo kun festosalonego estiĝis en 1748/49. Jam inter 1878 kaj 1919 la Oranĝerio estis en muzea uzo. Hodiaŭ ĝi apartenas, kune kun la *Otto-Dix-domo al la muzearo* Kunstsammlung Gera*.*

Kolektoj
--------

La kolektoj pri pentraĵoj kaj grafikaĵoj konsistas el artaĵoj de la 16-a jarcento ĝis hodiaŭ. La gapkolekto en la norda alo montras elektitajn pecojn de sakrala arto de la Mezepoko kaj verkojn de Lucas Cranach la maljuna ĝis Otto Dix. Altvaloraĵoj de ĉi tiu kolekto estas:

* Kraftsdorfer-altaro (ĉ. 1470)
* altaro de Hirschfeld (ĉ. 1500) de la skulptisto Peter Breuer
* krucumtabulo de Posterstein, kiun pentris Lucas Cranach la maljuna en 1516/17
* verkoj de Jan van Kessel, Pieter de Neyn, Frans Hals (17-a jarcento)
* skoloj de München kaj Düsseldorf (19-a jarcento): i.a. Hugo Paul Harrer, Franz von Defregger, Heinrich Bürkel

Responsante pri la artistaj tradicioj de Eosta Turingio la muzeo konservas gravajn verkojn de la lokaj pentristoj familioj Reinhold kaj Fischer (el la 19-a jarcento), de la artista rondo ĉirkaŭ Otto Dix (Kurt Günther, Alexander Wolfgang, Erich Drechsler, Paul Neidhardt; Hermann Paschold, Paul Weiser) kiel ankaŭ la postlasitaĵojn de la Bauhaus-ano Kurt Schmidt, kiu faris por la Bauhaus-scenejo la t.n. *Mekanikan baleton*.
Krome apartenas al la kolektoj volumena grafikaĵaro, kolekto de manpentraĵoj de GDR kaj - de post la komenco de la 1990-aj jaroj - la kolekto *Multiple*. La sudan alon oni uzas por specialaj, nedaŭraj ekspozicioj.

Literaturo
----------

* Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 71

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Oranĝerio de Gera en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la muzeo
Templo de Ĉiuj Religioj
La **Templo de ĉiuj religioj** (ruse: ***Храм всех религий***) aŭ la **Universala Templo** (ruse: *Вселенский храм*) estas arkitektura strukturo en Kazano.

Ĝi konsistas el multaj malsamaj religiaj konstruaĵoj kiel ortodoksa preĝejo, moskeo kaj sinagogo. Ĝin iniciatis en 1992 loka artisto kaj filantropo Ildar Khanov. Ĝi estas ankoraŭ sub konstruo.

La strukturo ne estas ununura templo dediĉita al ajna specifa religio. Ĝi fariĝis populara orientilo en la urbo, kiu fieras pri la paca kombinaĵo de malsamaj religiaj kulturoj (islama tatara kulturo, rusortodoksa kaj aliaj). La templon vizitas kaj turistoj kaj homoj kiuj serĉas helpon ĉe Khanov.

Khanov diras ke unufoje kompletigita, la strukturo havos 16 kupolojn de kiuj ĉiu korespondas al la 16 gravaj mondreligioj (inkluzive de tiuj kiuj ne pli longa estas praktikataj).

Referencoj
----------

1. ↑  (en) "*The Temple of All Religions in Russia*". Amusing Planet.

* Kategorio Templo de ĉiuj religioj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Triengen-Winikon (stacidomo). |



**Triengen** estas komunumo en la distrikto Sursee en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 4321 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Triengen situas ĉe la bordo de la rivero Suro inter Sursee kaj Araŭo, proksimume 10 kilometrojn norde de Sursee. La komunumo konsistas el la kvar vilaĝoj Triengen, Kulmerau, Wilihof kaj Winikon.

La teritorio de Triengen etendiĝas sur areo de 14,51 km², de kiuj 22,9% estas kovritaj de arbaro, 65,1% servas por agrikulturo kaj 11.6 por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Triengen limas en nordo al Moosleerau (AG), en nordoriento al Schmiedrued (AG), en oriento al Schlierbach, en sudoriento al Büron, en sudo al Knutwil, kaj en okcidento al Reitnau (AG).

Trafiko
-------

Triengen estas konektita al la publika transportreto per la buslinoj de Sursee al Schöftland kaj de Wilihof al Kulmerau. Ĝis la jaro 1972 inter Sursee kaj Triengen cirkulis la Sursee-Triengen-Fervojo, kiu tiam ĉesis la personotransporton. La fervojo ankoraŭ funkcias por vartransporto kaj krome sur la linio cirkulas nostalgiaj vaportrajnoj.

Sude de la ĉefvilaĝo ĉe la orienta bordo de suro, troviĝas malgranda aerodromo kun la ICACO-Kodo *LSPN*.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Lucerno tra Sursee al Araŭo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas 10 kilometrojn sude en Sursee kaj al la svisa aŭtovojo A1 15 kilometrojn norde en Kölliken (Araŭo-Okcidento).

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Triengen okazis kiel *Triingin* en la urbaro de la Monaĥejo Engelberg, kiu estis verkita inter 1184 kaj 1190.

Triengen apartenis dum mezepoko al la Senjorejo Büron, kiu estis parto de la habsburga Grafejo Willisau. En la jaro 1407 la urbo Lucerno aĉetis la grafejon, kaj kun ĝi ankaŭ Triengen fariĝis lucerna. Triengen tiam fariĝis parto de la kamparvoktejo Büron-Triengen. Ek de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Triengen apartenis al la distrikto Sursee, kiu ek de 1803 estas oficdistrikto de Kantono Lucerno.

Referencoj
----------

1. ↑  Fonto: Profilo de la komunumo sur la kantona retejo
2. ↑  La historiaj informoj venas de la artikolo pri Triengen en la germanlingva vikipedio

Vidu ankaŭ
----------

* Triengen-Winikon (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Triengen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Triengen
* Profilo de la komunumo sur la kantona retejo

| Distrikto Sursee |
| --- |
|  |  |
| Beromünster - Büron - Buttisholz - Eich - Geuensee - Grosswangen - Hildisrieden - Knutwil - Mauensee - Neudorf - Neuenkirch - Nottwil - Oberkirch - Pfeffikon - Rickenbach - Ruswil - Schenkon - Schlierbach - Sempach - Sursee - Triengen - Wolhusen

 |
**C♯-maĵoro** aŭ **C-diesa maĵoro** estas tonalo de la modalo maĵoro, baziĝanta sur la toniko c♯. La tonalon C♯-maĵoro oni indikas en la notacio per sep diesoj (f♯, c♯, g♯, d♯, a♯, e♯, b♯). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko c♯-e♯-g♯), oni nomas C♯-maĵoro.

C♯-maĵoro ofte estas sentata kiel delikata, hela kaj luma.

Verkoj en C♯-maĵoro estas relative maloftaj en la literaturo. Pli ofte oni uzas la enharmonie identan D♭-maĵoron.
Plej famaj estas de Johann Sebastian Bach la preludoj kaj fugoj el la Bontemperita klavarinstrumento, precipe la preludo el la unua parto.

Vidu ankaŭ
----------

* C♭-maĵoro, G♭-maĵoro, D♭-maĵoro, A♭-maĵoro, E♭-maĵoro, B♭-maĵoro, F-maĵoro, C-maĵoro, G-maĵoro, D-maĵoro, A-maĵoro, E-maĵoro, B-maĵoro, F♯-maĵoro, C♯-maĵoro
* a♭-minoro, e♭-minoro, b♭-minoro, f-minoro, c-minoro, g-minoro, d-minoro, a-minoro, e-minoro, b-minoro, f♯-minoro, c♯-minoro, g♯-minoro, d♯-minoro, a♯-minoro

* Kategorio C♯-maĵoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Torrejón el Rubio** (Tureto de la Blondulo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Estas dek vilaĝoj en la provinco kies nomoj komencas per derivaĵoj el la hispana vorto "torre", turo, kiel pruvo de la iama graveco de loĝado ĉe defenda konstruaĵo.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *Torrejoniegos*. La censita populacio en 2009 estis de 614 loĝantoj.

Situo
-----

Torrejón el Rubio estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Monfragüe, je altitudo de 290 m; je 55 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 105 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. Plej proksimaj urboj estas Plasencia je 42 km kaj Trujillo je 40. La areo de ties teritorio estas de 221,88 km².

Historio
--------

Diadema steleo de Torrejón el Rubio III
El la Prahistorio devenas la interesaj steleoj el granito dekoritaj, kiuj aktuale konserviĝas en la Provincia Muzeo de Cáceres.

La deveno de tiu loko estas en la mezepoka Reconquista, kiu permesis koloniigi teritoriojn samtempe al la kristana konkero super islamanoj. La reloĝado de Torrejón el Rubio okazis ĉirkaŭ 1230 proksimume. Legendoj parolas pri iu Pedro Ruvio, hidalgo el Kastilio kiu setlis ĉe fruktoĝardeno kun tureto, kio nomigus la estontan vilaĝon. Ĉirkaŭ la 13a jarcento, la loko estus gastejo por veturantoj aŭ paŝtistoj survoje el Plasencia al Trujillo (Cáceres) aŭ reen.

Ĉirkaŭ la 16a jarcento Torrejón sendependiĝus kaj tiam oni ekkonstruus la preĝejon de *San Miguel Arcángel*.

Aktuale Torrejón el Rubio estas vilaĝo tute turisma, ene de la suda parto de la Nacia Parko de Monfragüe.

Demografio
----------

|  |
| --- |
| **Demografia evoluo de Torrejón el Rubio inter 2001 kaj 2006**
 |
| **2001** | **2002** | **2003** | **2004** | **2005** | **2006**
 |
| 691 | 654 | 612 | 602 | 613 | 613 |

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj ĉefe brutobredado (ŝafo kaj iom kapro kaj porko).