recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ostrava-Opava episkopejo
La **episkopejo de Ostrava-Opava** estas la sidejo de la episkopo de Ostrava-Opava kaj lia oficejo, same kiel la oficejo mem. Ĝi troviĝas en Ostrava.

Post fondo de la episkopujo en la jaro 1996 la episkopejo havis sidejon en la 2-a etaĝo de paroĥa konstruaĵo en *placo de Msgre. Šrámek*. En la jaro 1998 estis komencita konstruado de nova konstruaĵo, kiu estis solene konsekrita kaj ekuzita la 11-an de februaro 2000.

La nova konstruaĵo situas apud preĝejo de sankta Venceslao sur loko de detruita industria lernejo. La moderna konstruaĵo kaŭzis kontraŭajn reagojn, kiuj markas ĝin kiel distrema (rilate al la historia konstruaĵo de la preĝejo en ties senpera proksimeco). Sur ties fasado troviĝas plastikaĵo de sankta Hedvigo de Silezio en superviva grandeco.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Episkopejo de Ostrava-Opava en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficialaj ttt-paĝoj Arkivigite je 2009-03-21 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ostrava |
**Aurélia Németh,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Németh Aurélia** estis hungara skulptisto. Ŝia origina nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Fasching Aranka* kaj ŝia geedziĝa nomo estis *Németh Lászlóné*.

Aurélia Németh naskiĝis la  4-an de marto 1921(nun 1921-03-04) en Lengyeltóti, ŝi mortis la 21-an de septembro 1989 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Aurélia Németh estis unue disĉiplo de Zsigmond Kisfaludi Strobl, poste de Ferenc Laborcz. Inter 1963-1966 ŝi havis stipendion en Italio, dum en 1964 li ricevis ĉefpremion en internacia ekspozicio en Romo. Ŝi kreis precipe sakralajn figurojn aŭ malgrandajn skulptaĵojn el bronzoj kaj terakotoj en tradicia spirito kun realisma aspekto.

Elektitaj sakralaj skulptaĵoj
-----------------------------

* ĉirkaŭ 30 skulptaĵoj pri Kristo aŭ pluraj sanktuloj el terakotoj, ŝtonoj aŭ lignoj en preĝejoj de Eger, Győr, Gyöngyös, Kaposvár, Lajosmizse, Eutin, Diósd, Kozármisleny kaj Budapeŝto
* 14 ceramikaj kalvarioj en preĝejo en Hort
* Tatabánya-Bánhida: Sankta Familio (1974)

Elektitaj profanaj skulptaĵoj
-----------------------------

* busto pri arkitekto Gáspár Fábián ĉe preĝejo en Budapeŝto
* knaba koruso eta skulptaĵo, terakoto (1940)
* ina portreto (1981)

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Romo (1963, 1982)
* Kaposvár (1974)
* Munkeno (1975)
* Parizo (1977)
* Budapeŝto, Nagykőrös (1979)

Elektitaj grupaj ekspozicioj
----------------------------

* Budapeŝto (1959)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla pli malsupre)
* datenoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 852126
 |



* Portalo pri Biografio
**La Albuera** (La laguneto) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *Albuereños*.

Situo
-----

Alange estas situa en la okcidenta parto de la provinco de Badajoz, je altitudo de 253 m; je 24 km de Badajoz, provinca ĉefurbo.

Populacio
---------

La censita populacio en 2007 estis de 1.856 loĝantoj.

Historio
--------

Dum la procezo de la amerika konkero, laŭ la pastro Vicente Navarro del Castillo, 11 loĝantoj de La Albuera partoprenis en la procezo, inter ili Juan Alonso de la Torre kiu kiel kapitano intervenis en la teritorioj kolombiaj kaj venezuelaj, partoprenante en la fondo de la urbo de Vélez (Kolombio), kaj en la fondo de la urbo de Mérida (Venezuelo). 

La 16an de majo de 1811, ĉe tiu ekstremadura vilaĝo oni produktis la faman batalon de La Albuera, en la Milito de Sendependiĝo. Ĉiujare oni rememoras en la vilaĝo tiun batalon per la partopreno de grupoj de volontuloj de la landoj kiuj partoprenis en ĝi, kiuj reprezentas ĝin vigle per tiamaj armiloj kaj uniformoj.
**Zsigmond KISFALUDI STROBL** [ĵigmond kiŝfaludi ŝtrobl], hungare **Kisfaludi Strobl Zsigmond** estis elstara hungara skulptisto, profesoro, membro de Societo Szinyei Merse Pál.

Zsigmond Kisfaludi Strobl naskiĝis en la 1-an de julio 1884 en Alsórajk, li mortis en la 14-an de aŭgusto 1975 en Budapeŝto.

Skulptaĵo pri Lajos Kossuth
Kisfaludi Strobl en blanko
Monumento pri Libereco - ĉefverko de Strobl

Biografio
---------

Zsigmond Kisfaludi Strobl lernis la skulptadon inter 1901-1904 en Budapeŝto. Li konatiĝis kun Alajos Stróbl, poste li lernis unu jaron en Vieno, poste en Belarta Altlernejo de Budapeŝto de Antal Lórántfi. Li unue ekspoziciis en 1909. Post 3 jaroj li rondvojaĝis en Eŭropo. Li faris la unuan gravan verkon en 1913. En la 1920-aj jaroj li faris monumentojn pri falintoj de la 1-a mondmilito. Inter 1921-1960 li instruis en la ĉeflernejo. Dum la socialismo li estis ŝatata skulptisto, eĉ Stalino li mendis skulptaĵon. Alia skulptaĵo pri Stalino en Budapeŝto estis detruita en 1956, laŭ opinioj tiu detruo estis la komenco de la revolucio. Li ricevis premion Kossuth en 1950 kaj 1953

Verkoj (elekto)
---------------

István Tisza 1926, Debrecen

Emeriko de Hungario 1930, Budapeŝto

*Libereco* sur Monto Gellért, ĉefverko, estis simbolo de Budapeŝto

Lajos Kossuth en Placo Kossuth Lajos, 1952

Lenino 1968 en Kecskemét kaj Szombathely

Diversaj tombejaj skulptaĵoj

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Sándor Boldogfai Farkas
* Lajos Cziráki
* Endre Gádor
* Magda Gádor
* László Garami
* György Goldmann
* Dezső Győri
* Klára Herczeg
* István Kiss (skulptisto)
* Barna Megyeri
* Mihály Mészáros
* Sándor Nagy (skulptisto)
* Erzsébet Schaár
* György Segesdi
* István Szabó
* Sándor Tóth (skulptisto)
* Nándor Wagner
* Sándor Wrabel

Rilata temo
-----------

Muzeo Omero (Italio)

* Gyula BenczúrGyula Benczúr
* Monumento pri mondomilito en HegyvidékMonumento pri mondomilito en Hegyvidék
* Miklós IzsóMiklós Izsó
* Mór JókaiMór Jókai
* Monumento pri mondomilito en NagykanizsaMonumento pri mondomilito en Nagykanizsa
* István TiszaIstván Tisza
* Hungara husaroHungara husaro
* Monumento pri mondomilito en KecskemétMonumento pri mondomilito en Kecskemét
* Batalantoj kontraŭ la turkoj (Eger)Batalantoj kontraŭ la turkoj (Eger)
* Francisko Rákóczi la 2-aFrancisko Rákóczi la 2-a
* SagistoSagisto

Fontoj
------

Hungara Vikipedio

* Kategorio Zsigmond Kisfaludi Strobl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 387424
* GND: 129956090
* LCCN: n85019499
* VIAF: 70023547
* ISNI: 0000 0000 7874 8466
* SUDOC: 182996204
* BNF: 127707450
* ULAN: 500081942
* RKD: 298299
 |
Trogloditaj domoj en Nederlando (komunumo Geulhem)
**Troglodita arkitekturo** ekzistas en diversaj landoj de la mondo i.a. en Francio (Luar-valo), Nederlando, Irano, Italio, Tunizio, Ĉinio, Hispanio. Temas pri lokoj tute aŭ parte elfositaj el ŝtono aŭ marno. Povas esti ankaŭ rifuĝejo en kaverno. En la norda parto de Ĉinio (Altebenaĵo Loesa) la tn. *jaodong* (窑洞 ; pinyin : yáo dòng), aŭ «kaverna domo» povas ankaŭ esti parte aŭ tute troglodita. En Italio la troglodita urbokvartalo Sassi di Matera en Basilicata estas rekonata de Unesko kiel 'monda nemateria heredaĵo' kaj pro la turisma interesiĝo ĝi nun gastigas restoraciojn, butikojn, metian vinberiston ktp

Bildaro
-------

* Trogloditaj domoj proksime de Sassi di Matera en Basilicata, ItalioTrogloditaj domoj proksime de Sassi di Matera en Basilicata, Italio
* Troglodita domo proksime de Saumur en Maine-et-Loire, FrancioTroglodita domo proksime de Saumur en Maine-et-Loire, Francio
* Trogloditaj loĝkavernoj en Matmata, TunezioTrogloditaj loĝkavernoj en Matmata, Tunezio
* Troglodita arkitekturo en Kandovan en IranoTroglodita arkitekturo en Kandovan en Irano
* Trogloditaj loĝejoj en Guyaju proksime de Pekino, Ĉinio.Trogloditaj loĝejoj en Guyaju proksime de Pekino, Ĉinio.

Referencoj
----------

1. ↑  (angla) A cave with a view (kaverno kun panoramo)

*Tiu ĉi artikolo estas grandparte tradukita el la franca Vikipedia-artikolo fr: Habitat Troglodite*

Vidu ankaŭ
----------

* Troglodita turismo
* Subtera arkitekturo

* Kategorio Troglodita (arkitekturo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Situo de la regiono La Montaña en Guerrero
**Malinaltepec** estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Malinaltepec. Malinaltepec apartenas al la regiono La Montaña , kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero. La regiono "La Montaña" troviĝas en la orienta parto de la subŝtato. Krome dek-ok komunumoj apartenas al tiu regiono. Multaj komunumoj en tiu regiono apartenas al la plej malriĉaj komunumoj de Meksiko. Al Malinaltepec apartenas entute 106 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12041.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26613 loĝantojn. El tiuj estis 12898 viroj kaj 13715 virinoj. La komunumo havas surfacon de 492.00 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1520 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 2400 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 28923 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 27592 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 95,4 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

17809 de la loĝantoj de Malinaltepec en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 5756 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 32,32 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 42,87 % (3974 el 9270 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 20,87 (1782 el 8539 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.

El la 28923 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 28036 apartenis al la katolika religio. 887 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Malinaltepec Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Miguel Alemán** estas unu el la 43 komunumoj de la meksika subŝtato Tamaulipas, kiu situas en la norda Meksiko kun limo al Usono kaj la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo estas Ciudad Miguel Alemán. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10025.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 24020 loĝantojn. El tiuj estis 11948 viroj kaj 12072 virinoj. La komunumo havas surfacon de 649,4 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 50 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 450 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ne konata °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 22413 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 113 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,504 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

17105 de la loĝantoj de Miguel Alemán en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 821 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 4,8 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 4,16 % (459 el 8396), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 5,47 % (362 el 8709).

El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 18864 personoj apartenis al la katolika religio kaj 1770 personoj al la protestantisma religio. 705 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 1074 personoj statistike apartenis al neniu religio.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Miguel Alemán Arkivigite je 2011-05-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Helen Merrill** (\* 21-an de julio 1930 en Novjorko kiel *Jelena Ana Milčetić*) estas usona ĵazkantistino.

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Vivo kaj verkado
----------------

Helen Merrill naskiĝis en 1930 en Novjorko kiel filino de kroataj enmigrintoj. En la aĝo de dek kvar jaroj ŝi komencis kanti en la ĵazklubejoj de Bronkso, ekz. en *845 Club*, kaj koncertvojaĝis en 1946/1947 kun Reggie Childs. Dum sia geedzeco kun Aaron Sachs ŝi ne prezentis. En 1952 ŝi koncertvojaĝis kun Earl Hines. Samjare aperis ŝia unua sondisketo *A Cigarette For Company*. En 1954 sekvis ŝia unua kaj ĝis nun plej populara diskego *Helen Merrill*, farita kune kun Clifford Brown kaj Oscar Pettiford por eldonejo Emarcy, kiun produktis Quincy Jones. En ĉi tiuj unuaj jaroj de ŝia kariero ŝi laboris kun Earl Hines, Charles Mingus, Thad Jones, Charlie Byrd, Marian McPartland, Al Haig, Jim Hall, Elvin Jones, Ron Carter, Bill Evans kaj Stan Getz. En 1956 sekvis la disko *Dream Of You* kun Gil Evans (arr, cond), Hank Jones (p), Barry Galbraith (g), Oscar Pettiford (b), Joe Morello (d) (plus korno- kaj arĉsekcioj); en 1987 ŝi denove sonregistris ĉi tiun albumon kun Gil Evans sub la titolo *Collaboration*.

En la 1950-aj ĝis 1970-aj jaroj inter muzikistoj ŝi havis la kromnomon „the Sigh of New York" (sa sospiro de Novjorko); ŝi kantis kun la plej multaj renomaj bandoj tiutempaj. Helen Merrill vivs ankaŭ kelkajn jarojn en Eŭropo, kie ŝi registris albumojn en Italujo, Francujo kaj Norvegujo. En 1963 ŝi koncertvojaĝis kun George Gruntz en Japanujo (*Helen Merrill in Tokyo*),kie ŝi ankaŭ vivis dumtempe. En 1972 ŝi ekloĝis en Novjorko; ekde la 1970-aj jaroj ŝi verkis je siaj albumoj kun sia edzo, pianisto kaj aranĝisto Torrie Zito, ekz. en 1994 je ilia omaĝo de Clifford Brown *Brownie* kaj ŝia albumo *Carousel* (1996) kun kantoj de la suoma komponisto Heikki Sarmanto. Ŝi tamen ankaŭ surdiskigis kun John Lewis, Stéphane Grappelli/Steve Lacy/Gordon Beck (1986) kaj Wayne Shorter (1992). En 2000 aperis ŝia lumdisko *Jelena Ana Milcetic AKA Helen Merrill*. La provizore lastan eron de ŝia longa diska verkaro formas *Lilac Wine* (2004).

Literaturo
----------

* Carlo Bohländer: *Reclams Jazzführer.* Reclam, Stutgarto 1970.
* Ian Carr, Digby Fairweather, Brian Priestley: *Jazz Rough Guide,* 2-a eldono. Metzler, Stutgarto 2004, ISBN 978-3-476-01892-2.
* Richard Cook, Brian Morton: *The Penguin Guide to Jazz on CD.* 6. Auflage. Penguin, Londono 2002, ISBN 0-14-051521-6.
* Leonard Feather, Ira Gitler: *The Biographical Encyclopedia of Jazz.* Oxford University Press, Oksfordo k.a. 1999, ISBN 978-0-19-532000-8.
* Martin Kunzler: *Jazzlexikon.* vol. 2. Rowohlt, Reinbek 2002, ISBN 3-499-16513-9.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retpaĝo de Helen Merrill (anglalinva)
* Vivhistorio ĉe allaboutjazz.com

Referencoj
----------

1. ↑  Alia fontoj indikas la naskiĝjaron 1929.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 379320
* GND: 134460952
* LCCN: n82013476
* VIAF: 100231160
* ISNI: 0000000118565729
* SUDOC: 156981548
* BNF: 13897424m
* MBA: bce6f3f4-8db1-4fbb-9dbe-8a1224b57dfb
* NKC: ola2002157397
* ICCU: UBOV524820
* BNE: XX1030330
 |
***Umi ga kikoeru*** (japane: 海がきこえる [umi ga kikoeru], laŭvorte: **La maro aŭdeblas**) estas japana animacia filmo de Studio Ghibli, produktita por la japana televido Nihon TV, unue elsendita en 1993. 

Kun ĉi tiu filmo, Studio Ghibli provis lasi al siaj plijunaj membroj produkti filmon, plimalmultekoste ol kutime, sed la filmo kostis plimulte kaj la produktado daŭris plilonge, ol antaŭe planite.

La reĝisoro estis Mochizuki Tomomi. La muzikon por la filmo komponis Nagata Shigeru. La rakonto sekvas la samtitolan novelon de Himuro Saeko.

La filmo situas en la urbo Koĉi, en la japana insulo Ŝikokuo. Ĝi temas pri amtriangulo, kiu disvolviĝas inter du bonaj amikoj kaj nova knabino kiu venas el Tokio.

Intrigo
-------

Kiam la alloga lernanto Rikako el Tokio venas en klasĉambron en la urbo Koĉi, la situacio inter Taku kaj Jutaka, delonge bonaj amikoj, rapide iĝas streĉita ĉar amtriangulo inter la tri junuloj formiĝas. Rikako, kiu unue kondutas arogante kaj nealireble kaj ne sukcesas integriĝi al la klaso, iom post iom montriĝas kiel nestabila junulo, kiu suferas pro la divorco de siaj gepatroj. Malfacilaj situacioj okazas, el kiuj la tri junuloj lernas.

Ĉefaj roluloj
-------------

* **Morisaki Taku** (杜崎拓 [morisaki taku])

17-jaraĝa lernanto en lernejo en Koĉi, la protagonisto de la filmo. Li rakontas la eventojn, kiel li travivis ilin.
* **Muto Rikako** (武藤里伽子 [mutō rikako])

17-jaraĝa lernanto el Tokio, kiu transloĝiĝis en Ŝikokuon kaj devenas samklasano de Taku kaj Macuno.
* **Macuno Jutaka** (松野豊 [macuno jutaka])

17-jaraĝa lernanto en lernejo en Koĉi, la longjara amiko de Taku.
* **Kohama Jumi** (小浜祐美 [kohama jumi])

17-jara lernanto en lernejo en Koĉi, nur ŝi sukcesas amikiĝi kun Rikako.

Eldonado
--------

La filmo "Umi ga kikoeru" aperis en Japanio en la televidkanalo "Nihon TV" en 1993, kaj poste aperis ankaŭ en laserdisko, kaj dum multaj jaroj estis konata nur en Japanio. En 2003 tiu filmo aperis en Japanio ankaŭ sur DVD. En Usono, la filmo estis lanĉita en ambaŭ kaj DVD kaj Bluradia disko la 18-an de aprilo 2020, fare de la disdonejo GKIDS, kun japana sono kaj angla subtekstoj.

Titolo en aliaj lingvoj
-----------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| **lingvo** | **titolo** | **signifo** |  |
| angla | Ocean Waves | Oceanaj ondoj |  |
| franca | Je peux entendre l'océan | Mi povas aŭdi la oceanon |  |
| hispana | Puedo escuchar el mar | Mi povas aŭskulti la maron |
| japana | 海がきこえる | La maro aŭdeblas |  |
| normĉina | 海潮之声 | La Voĉo de la tajdoj |  |
| rusa | Здесь слышен океан | Ĉi tie aŭdeblas la oceano |  |

Libroj
------



1. ↑
Situo de la regiono Costa Grande en Guerrero
**Petatlán** estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Petatlan. Petatlán apartenas al la regiono Costa Grande ,kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la sud, sudokcidento de Guerrero. Al ĝi krome apartenas sep aliaj komunumoj. Al Petatlán apartenas entute 317 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12048.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 44485 loĝantojn. El tiuj estis 21969 viroj kaj 22516 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2071,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 40 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 1100 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 39963 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 300 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,75 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

27545 de la loĝantoj de Petatlán en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 4804 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 17,44 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 19,8 % (2771 el 13992 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 15 (2033 el 13553 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.

El la 39963 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 34877 apartenis al la katolika religio. 5086 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Petatlán Arkivigite je 2011-06-16 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Vido al stimulado helpe de telereta elektrodo

  

**Viola vergo** estas ilo por apliki malalt-kurentan elektron al la korpo, por stimuli sekse, ofte dum BDSM-agado. Violaj vergoj uzas Teslo-volvaĵon.

Moderna viola vergo kutime estas mantenata "vergo" el nigra plasto. La bazo havas ŝnuron, kiun oni konektas per ordinara mura konektilo. Vergu kutime havas intensregilon, kaj iuj havas ŝaltilon, apud la ŝnuro. La interna Teslo-volvaĵo konsistas el du elektraj volvaĵoj, kondensilo, kaj reostato. La pinto de la vergo havas ingon, en kiun oni enmetas elektrodon.

Viola vergo kreas sensacon nur kiam estas distanceto inter la elektrodo kaj la korpo. La elektrodo ofte konsistas el klara hardita vitro, en kiu estas gaso kiu ardas aŭ lumetas dum uzado. Malsamaj gasmiksaĵoj produktas malsamajn lumajn kolorojn, tipe purpuron, ruĝon, bluon, aŭ rozon. La vitraj elektrodoj ankaŭ havas diversajn grandecojn kaj formojn, ekzemple bastoneto, rastilo, fungo, sfero, ktp. Ili kutime havas ian metalan ŝtopilon por enmeti en la elektrodingon de la viola vergo. La diversformaj elektrodoj kaŭzas diversajn sensacojn, kiuj povas esti tiklaj aŭ doloraj, malfortaj aŭ fortegaj, ktp. Kompreneble la kurentintenso efikas la sensacon.

Oni povas ankaŭ uzi solidajn metalajn elektrodojn, kiuj kutime produktas pli intensan sensacon ol vitraj elektrodoj, kaj kiuj havas riskon de haŭtbrulo se la elektrodo restas tro longe ĉe unu loko korpa.

La norma usona grandeco por la elektroda konekto estas 7/16 coloj aŭ 11.11 mm.

Unu populara miskompreno estas ke viola vergo kreas ultraviolan lumon, kaj fojfoje oni misnomas ilin "ultraviolajn vergojn". Ili ne produktas signifan kvanton de ultraviola lumo, kaj ili ne kaŭzas UV-brulojn.

Sekureco
--------

Oni ne uzu violan vergon sur iun, kiu havas elektran medicinilon en la korpo (ekzemple, korritmigilon). Ne uzu sur iun kun historio de kordamaĝo aŭ nervdamaĝo. Ne uzu apud okuloj. (Iuj rekomendas ke oni ne uzu ie ajn sur la kapo.) Se la elektrodo restas tro longe ĉe unu parto korpa, la haŭto povas ruĝiĝi. Viola vergo povas trovarmiĝi se oni uzas ĝin tro longe - la tempo dependas de la materialoj. Ĝi arkemas al metalo, do konstatu pri tio se la ricevanto portas metalaĵojn. La sparkoj povas ekbruligi brulemajn likvojn. Oni povas uzi barilon kontraŭ troalta kurento inter la viola vergo kaj la konektingo por pli da sekureco. Kiel ĉiuj elektriloj, ne uzu violan vergon apud akvo.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPraktikoj de BDSM |
| --- |
| Aĝoludo • Bestoludo • Deviga ambaŭseksemo • Deviga feminigo • Deviga samseksemo • Elektroludo • Fetiŝo • Fornifilio • Hundoludo • Hejma servisto • Katenado • Kastrado • Kaviaro • Laktado • Mumifikado • Pisado • Pugnokoito • Rololudo • Servistino • Seksbatado • Sidado sur vizaĝo • T/D • Toaleta sklavo • Torturado de vira generilo • Transvestado • Trejnado kun artefarita peniso • Trotado • Viola vergo • Vira servistino • Zono de ĉasteco |

 |

* Kategorio Viola vergo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sinanché** estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Sinanché. La komunumo situas en la norda, centra parto de Yucatán en la regiono 3 "Litoral Centro". La regiono "Litoral Centro" limas norde al la Meksika Golfo. Sude estas la regiono 4 "Centro". Oriente troviĝas la regiono 1 "Litoral Oriente" kaj okcidente situas la regiono 6 "Influencia Metropolitana". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31068.

La situo de la regiono 3 en Yucatán

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2972 loĝantojn. El tiuj estis 1560 viroj kaj 1412 virinoj. La komunumo havas surfacon de 131,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 6 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe ND mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2109 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1757 scipovis legi kaj skribi kaj 348 personoj estis analfabetoj. Do 16,5% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 3039 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1077 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 35,4% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sinanché Arkivigite je 2007-05-04 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
* Sinanché Arkivigite je 2010-12-29 per la retarkivo Wayback Machine en *Nuestros municipios" (niaj komunumoj; retejo de la registaro de Yucatán) (hispane)*
**Matamela Cyril RAMAPHOSA** (17a de Novembro 1952) estas sudafrika negocisto kaj politikisto kiu funkcias kiel la kvina kaj nuna prezidento de Sudafriko ekde 2018. Iama kontraŭ-apartisma aktivulo, estro de sindikato, kaj entreprenisto, Ramaphosa estas ankaŭ prezidanto de la Afrika Nacia Kongreso (ANK). 

Ramaphosa famiĝis enlande kiel ĝenerala sekretario de la plej granda kaj pova sindikato de Sudafriko, nome Nacia Sindikato de Ministoj. En 1991, li estis elektita ĝenerala sekretario de la ANK sub estreco de la prezidento de la ANK nome Nelson Mandela kaj iĝis la ĉefa negocanto de la ANK dum la negocadoj kiuj finigs la apartismon. Li estis elektita prezidanto de la Konstitucifara Asembleo post la unua demokratia balotado de la lando en 1994 kaj kelkaj observantoj kredis, ke li estis la preferata sukcedanto de Mandela. Tamen, Ramaphosa rezignis el politiko en 1996 kaj iĝis bone konata kiel negocisto, kiel posedanto de sudafrika McDonald's, proparolanto de MTN, membro de Lonmin, kaj fondinto de la grupo Shanduka. 

Li revenis al politiko en Decembro 2012 en la 53a Nacia Kongreso de ANK kaj servis kiel deputita prezidento de Sudafriko sub estreco de la Prezidento Jacob Zuma el 2014 ĝis 2018. Li estis ankaŭ la prezidanto de la Nacia Plankomisiono. En la 54a Nacia Kongreso de ANK la 18an de Decembro 2017, li estis elektita prezidanto de la ANK. Du monatojn poste, la tagon post la rezigno de Zuma la 14an de Februaro 2018, la Nacia Asembleo (NA) elektis Ramaphosa kiel prezidento de Sudafriko. Li komencis sian unuan regotempon kiel prezidento en Majo 2019 post la venko de ANK en la balotado de 2019. Estante prezidento, Ramaphosa servis kiel prezidanto de la Afrika Unio el 2020 ĝis 2021 kaj estris la reago de Sudafriko al la pandemio de la kronvirusa malsano de 2019. 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 854156
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Cyril Ramaphosa en la angla Vikipedio.*
|  |  |
| --- | --- |
|  Redaktas | **Ĉi tiu artikolo estas redaktata de iu.**

---

Por eviti la riskon de redaktokonflikto, ne redaktu la artikolon. Kontrolu la kronologion kaj forigu la ŝablonon, se necese. |

La **batalo de La Albuera** okazis la 16an de majo 1811, dum la Milito de Hispana Sendependigo, en la proksimecoj de la La Albuera, je ĉirkaŭ 22 km sudoriente de la landlima urbo Badajoz. Batalis armeo kombinita de britoj, portugaloj kaj hispanoj estrita de la generalo William Beresford kontraŭ la franca suda armeo (*Armée du Midi*) de la marŝalo Soult. La rezulto estis neklara (similgrandaj perdoj), kvankam foje oni konsideris la batalon kiel taktika venko de la aliancanoj.

Ekde oktobro 1810, la franca armeo en Portugalio, komandita de la marŝalo Masséna, estis en senespera konflikto kontraŭ la alianca armeo estrita de la brita generalo Arthur Wellesley (estonta duko de Wellington), kiuj estis fortikigita malantaŭ la linioj de Torres Vedras. Laŭ ordonoj de Napoleono, komence de 1811 la marŝalo Soult estris francan ekspedicion el Andaluzio ĝis Ekstremaduro kiel klopodo malproksimigi la aliancanojn disde Torres Vedras kaj tiel mildigi la malfacilan situacion de Masséna. Napoleono uzis neaktualan informaron kaj la interveno de Soult estis malfrua, ĉar tiam la trupoj de Masséna, malsataj kaj malfortaj, jam retiriĝis al Hispanion. Soult povis konkeri la strategian urbon Badajoz, ĉe la landlimo, sed devis retiriĝi al Andaluzio pro la malvenko de la franca marŝalo Claude-Victor Perrin en la batalo de Chiclana, Provinco Kadizo. Tamen, Soult estis lasinta gravan soldataron en Badajoz. En aprilo, kiam li konis la totalan retiriĝon de Masséna el Portugalio, Wellington sendis rekonkeri Badajoz povan brit-portugalan armeon estritan de William Beresford kiu forpelis la francojn de la proksimecoj de la urbo kaj startigis sieĝon.
|  |  |
| --- | --- |
|  Orfa | **Ĉi tiu artikolo estas orfa, ĉar malmultaj aŭ neniuj aliaj artikoloj ligas al ĝi**.

---

Bonvolu enmeti ligilojn al ĉi tiu paĝo el rilataj artikoloj; sugestoj estas troveblaj ĉi tie.Precizigu la daton: {{Orfa|temo|monato jaro}} |

La **rivero Bergantes** (***río Alcherez*** en la aragona, ***río Bergantes*** en la hispana kaj ***riu Bergantes*** en la valencia), estas rivero en la Valencio kaj Aragono, Hispanio. La rivero naskiĝas en la regiono de La Havenoj de Morella (Provinco de Castellón), ĉirkaŭ 12,5 km en rekte de la sud-sudoriento de la municipo Morella. Lia baseno inkludas la nuran parton de la Valencia Komunumo kiu apartenas al la baseno de Ebro. Ĝi enfluas en la riveron Guadalope.

La rivero apartenas al la baseno de la rivero Ebro.

Geografio
---------

Ĉe Forcall kuniĝas la riveroj Bergantes, Cantavieja kaj Calders
Kvankam ĝi ne estas tre longa (ĉirkaŭ 60 km proksimume) kaj ĝia baseno estas relative malgranda, ties akvo-fluado estas abunda dum vintro, ĉefe kaŭzita de la plej granda pluvemo en la akvo-fontoj ĉe la monta zono. La rivero estus multe pli longa se ni konsiderus kiel la sama rivero al la riveroj Cantavieja kaj ĉefe, Calders (ambaŭ riveroj devenas el la provinco de Teruel), sed la afero pri la nomoj de la riveroj (kiel ekzemple la kazoj riveroj Minjo aŭ Mississippi) ne temas pri de longeco de la alfluantoj.

Tiel do, ĉi tiuj tri riveroj (Bergantes, Cantavieja kaj Calders), kuniĝas proksime de Forcall kies nomo aludas ĝuste al la tridento (*forca* en la kataluna signifas tridenton) formita de la tri valoj. Aliaj lokoj tra kiuj pasas la rivero Bergantes estas, krom Forcall, Morella (1 km norde de la rivero), Palanques, Aguaviva, La Ginebrosa kaj Zorita del Maestrazgo. Enfluas en la Guadalope ĝuste antaŭ la baseno de Calanda (Teruel).

Rivero Bergantes.

Ekologio
--------

La hidrografia baseno de la rivero Bergantes kaj la ĉefaj lokoj kaj komunumoj kiujn ĝi trapasas.
Ĉi tiu rivero, malgraŭ la nereguleco de ties akvo-fluado, tenas faŭnon kaj flaŭron tre interesa. Kiel ekzemple la lutra lutra. Rimarkinda estas la Pleurodeles waltl, la plej granda urodelo de Eŭropo. Troveblas ankaŭ multaj specioj de kankroj
En la rivero abundas specioj de fiŝoj, ĉefe trutoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Rivero Duratón
* Hispanaj riveroj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rivero Bergantes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Situo de la regiono Costa Chica en Guerrero
**Xochistlahuaca** estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Xochistlahuaca. Xochistlahuaca apartenas al la regiono Costa Chica , kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la sudokcidento de Guerrero kun limo al la pacifika oceano. Al ĝi krome apartenas dek-kvar aliaj komunumoj. Al Xochistlahuaca apartenas entute 103 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12071.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 25180 loĝantojn. El tiuj estis 12237 viroj kaj 12943 virinoj. La komunumo havas surfacon de 321,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 360 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe ND mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 19071 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 17374 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 91,1 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

12578 de la loĝantoj de Xochistlahuaca en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 8004 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 63,63 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 70,25 % (4629 el 6589 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 56,35 (3375 el 5989 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.

El la 19071 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 16599 apartenis al la katolika religio. 2472 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Xochistlahuaca Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
|  |  |
| --- | --- |
|  Redaktas | **Ĉi tiu artikolo estas redaktata de iu.**

---

Por eviti la riskon de redaktokonflikto, ne redaktu la artikolon. Kontrolu la kronologion kaj forigu la ŝablonon, se necese. |

La **mitokondria Eva**, en homa genetiko, estis afrika virino kiu, en la homa evoluo, korespondus al plej ĵusa komuna praulo kiu havis la mitokondriojn de kiuj descendas ĉiuj mitokondrioj de la nuntempa homaro, laŭ pruvoj de proporcioj de mutacio de mitokondria genaro.

La Eva mitocondrial recibe su nombre de la Eva que se relata en el libro del Génesis de la Biblia. Sin embargo, ni el nombre de "Eva" ni el término "Eva mitocondrial" fueron empleados por Allan Charles Wilson, Mark Stoneking y Rebecca L. Cann, los autores de la investigación original titulada «ADN mitocondrial y evolución humana», publicada en la revista Nature el 1 de enero de 1987.2​ Dicho artículo fue acompañado de su respectiva noticia, firmada por Jim Wainscoat, con el título «Fuera del jardín del Edén»,3​ que empezó a proyectar el concepto de "Eva" desde los medios de comunicación. Posteriormente, el 26 de enero de 1987, la revista Time publicó un artículo de portada, titulado «Madre genealógica de todos: Los biólogos especulan que "Eva" vivió en el África subsahariana».4​ El propio Allan Charles Wilson prefería el término de "One lucky mother",5​ expresando que el uso del nombre de "Eva" era lamentable. El término concreto de "Eva mitocondrial" apareció por primera vez el 2 de octubre de 1987, en un artículo de la revista Science escrito por Roger Lewin, titulado "El desenmascaramiento de la Eva mitocondrial".6​ El malentendido terminó por asentarse en la opinión pública cuando la revista Newsweek del 11 de enero de 1988 publicó un artículo titulado «La búsqueda de Adán y Eva»,7​ con una representación de Adán y Eva en la portada. Al seguir la línea genealógica por vía materna de cada persona en el árbol genealógico de toda la humanidad, la Eva mitocondrial correspondería a un antepasado femenino común que comparte toda la población actual de seres humanos (Homo sapiens).
La **skalvoj** (litove *skalviai*, latve *skalvji*, germane *Schalauer* [prononco "**ŝa**laŭa"]) estis la plej norda el la dek du triboj de la balta popolo praprusoj. La nomo signifas "la dise vivantaj".

La maldense loĝita teritorio Skalvio situis ambaŭflanke de la lastaj kilometroj de la rivero Nemunas, inter la tereno de la *nadravoj* en la sudo kaj de la kuronoj en la nordo. Okcidenta limo estis la Kurona Laguno, suda limo la riveretoj *Gilija* kaj *Ossa*, kaj orienta limo la riveretoj Šventaja kaj Šešupė.

La skalvoj havis tri signifajn fortikaĵojn: *Rusnė* (germane *Ruß*) en la delto de la rivero Nemunas, *Jumpne* aŭ *Iumne* en la sudo de la Kurona Duoninsulo kaj *Rangite* (Ragnit) ĉe la sankta monto Rambynas (aŭ *Rombinus*), kiu konsistigis la centron de la setloteritorio.

La teritorio de la skalvoj nur fine de la 13-a jarcento (ĝis la jaro 1283) estis konkerita de la armea Ordeno de germanaj kavaliroj, kiu perforte oficiale enkondukis la kristanismon en la regiono kaj akaparis regnon, kiu laŭ la konkera celo estu kaj kristana kaj germanlingva, kvankam ambaŭ celoj ne plene realiĝis dum la postaj 6 jarcentoj, ĝis la fino de la 19-a jarcento. Post la fino de la 13-a jarcento germanlingvaj setlistoj venis en la landon, poste kiel setlistoj ankaŭ kuronoj kaj fine ĵemajtianoj kaj aliaj litovoj. Nuntempe la regiono situas parte en Litovio, kaj parte en la nuna Kaliningrada provinco de Rusio.

Surprize malrapide, nur inter la 15-a kaj la 19-a jarcentoj, la skalvaj praprusoj iom-post-iom perdis sian kulturan identecon.

Pri la popola nomo hodiaŭ ankoraŭ memorigas la nomo de la urbo Šiauliai en norda Litovio, kiu eĉ en la historia regiono de la skalvoj situis en la pleja nordo.
**Comboios de Portugal** (portugale *Comboios de Portugal*, **CP**) estas portugala publika fervoja transportentrepreno kaj la ĉefa fervojfunkciigisto en Portugalio. Ĝi estis kreita la 11-an de majo 1860 de José de Salamanca y Mayol kun la nomo Companhia Real dos Caminhos de Ferro Portugueses (Reĝa Portugala Fervoja Kompanio) por la konstruado de la fervojoj de Lisbono al Porto kaj Badajoz. Kun la ascendo de la Unua Portugala Respubliko, ĝi ŝanĝis sian nomon al Companhia dos Caminhos de Ferro Portugueses, poste mallongigita al Caminhos de Ferro Portugueses. Ekde 1997, kun la kreado de REFER (nuntempe Infraestruturas de Portugal), ĝia agado koncernas la funkciadon kaj prizorgadon de veturanta materialo kaj la ekspluatadon de malsamaj fervojaj servoj.

Ĝia laŭleĝa nomo estas, ekde 2009, Comboios de Portugal, E.P.E. kvankam la firmao uzas ĝin ekde 2004.

  

Fervojaj linioj en Portugalio

Vidu ankaŭ
----------

Averta signalo pri fervojo en Valença (Portugalio), la plej norda punkto de la portugalaj fervojoj.
* CP Urbanos de Lisboa
* CP Urbanos do Porto
* Infraestruturas de Portugal
* InterRail
* Fertagus

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Comboios de Portugal en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (portugale/angle)
* Comboios de Portugal serĉu stacidomon
Anton Bernolák, Ľudovít Štúr, Štefan Anián Jedlík, Jozefo Petzval, Pavol Országh Hviezdoslav, Milan Rastislav Štefánik, Gustáv Husák, kaj Alexander Dubček, ekzemploj de slovakoj.
La **slovakoj** (sialingve *Slováci*) estas okcident-slava popolo, kiu loĝas ĉefe en Slovakio kaj parolas la slovakan lingvon, kiu proksime parencas al la ĉeĥa.

La plimulto da slovakoj hodiaŭ (ĉ. 5.000.000) loĝas ene de la landlimoj de la sendependa Slovakio. Estas slovakaj malplimultoj en Ĉeĥio, Hungario, Serbio, kaj grandaj amasoj da enmigrintoj kaj siaj idoj en Usono kaj Kanado. Krome slovakoj devas kunloĝi en la limoj de Slovakio kune kun minoritataj populacioj de hungaroj, ĉefe sude, rutenoj oriente, poloj, ĉeĥoj, ktp. Kun ĉeĥoj la rilatoj estas sufiĉe amikaj, ĉar kvankam ili estis la du ĉefaj popoloj loĝantoj en la iama Ĉeĥoslovakio kaj poste tiu ŝtato kaj tiuj du popoloj disiĝis, tio okazis pace kaj la du frataj popoloj pli malpli amikas.

La slovakoj tradicie estas katolikaj laŭ majoritato. Pli moderne estas multaj nekredantoj.

* Kategorio Slovakoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Oguzio en Kazaĥio, 750-1055.
Turkmenino ĉe la enirejo de jurto en Turkmenio; 1911 kolorfoto de Prokudin-Gorskij.
Dursunbey yerelkıyafeti.JPGKun tradiciaj vestoj
La **Oguzaj Turkoj** aŭ **Oguzaj Tjurkoj** konataj ankaŭ kiel simple **Oguzoj** (nome lingva termino reference al Okcidenta Tjurka aŭ la Oguza lingvaro el la Ogura subdivido de la Tjurklingva familio) estis historia Tjurka triba konfederacio konvencie nomita Oguzio en Centra Azio dum komenca mezepoka periodo. La nomo *Oguz* estas tjurka vorto por "tribo". La Oguza konfederacio migris okcidenten el la areo de Sep-riverio post konflikto kun la Karluka branĉo de Ujguroj. La fondintoj de la Otomana Imperio estis descendantoj de Oguzio. Nuntempe multaj loĝantoj de Turkio, Turkmenio, Azerbajĝano, Ĥorezmo, Turkmenoj de Afganio, Balkanio, Irako kaj Sirio estas posteuloj de Oguzaj Turkoj kaj ties lingvoj apartenas al la Oguza lingvaro (t.e. sudokcidenta Tjurka) grupo de la Tjurklingva familio. laŭ fontoj de Ĥazaroj, la Oguzoj estas descendintoj el la sepa filo de Togarma rilate al tradicio de Gog kaj Magog.

En la 9a jarcento, la Oguzoj el la Aralaj stepoj pelis la Peĉenegojn el la regiono de la riveroj Emba kaj Uralo okcidenten. En la 10a jarcento, ili loĝis la stepon de riveroj Sari-su, Turgaj, kaj Emba norde de la Lago Balĥaŝo de nuntempa Kazaĥio. Klano de tiu nacio, nome Selĝukoj, aliĝis al Islamo kaj en la 11a jarcento eniris en Persio, kie ili fundis la Selĝukan Imperion.

Simile en la 11a jarcento, a Tengrisma Oguza klano — referencata kiel Uzoj aŭ Torkoj en la kronikoj de Rusio — superis la hegemonion de Peĉenegoj en la rusiaj stepoj. Pelitaj de alia Tjurka hordo, nome Kipĉakoj, tiuj Oguzoj penetris tiom for kiom ĝis la malsupra Danubo, trapasis ĝin kaj invadis Balkanion, kie ili estis aŭ vekitaj aŭ detruitaj pro eksplodo de plago, pro kio la survivantoj devis aŭ foriri aŭ aliĝi al la trupoj de la Bizanca Imperio kiel pagosoldatoj (1065).

La Kaĝaroj estas tjurka tribo kiu loĝis diversloke, kun aliaj triboj en la areo kie nun situas Armenio, Azerbajĝano kaj nordokcidenta Irano.

Vidu ankaŭ
----------

* Daniŝmendidoj
* Tamgao
* Zengidoj

Referencoj
----------

1. ↑  *The Encyclopedia of Religious Knowledge*. (1835) B. B. Edwards kaj J. Newton Brown. Brattleboro, Vermont, Fessenden & Co. p. 1125.
2. ↑  Bloomberg, Jon: *The Jewish World in the Middle Ages*. Ktav Publishing, 2000, p. 108.
3. ↑   Pritsak O. kaj Golb. N: *Khazarian Hebrew Documents of the Tenth Century*, Ithaca: Cornell Univ. Press, 1982.
4. ↑  Grousset, R. *The Empire of the Steppes*. Rutgers University Press, 1991, p. 148.
5. ↑  Grousset, R. *The Empire of the Steppes*. Rutgers University Press, 1991, p. 186.
6. ↑  Hupchick, D. *The Balkans*. Palgrave, 2002, p. 62.

* Kategorio Oguzoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Albufeira
**Albufeira** estas portugala urbo, kiu apartenas al la distrikto Faro, regiono kaj subregiono de Algarve, kun ĉ. 37 244 enloĝantoj. La nomo Albufeira venas de la araba lingvo ("al-Buhera") kio signifas "mar-kastelo".

Historio
--------

Malmulte estas sciata pri Albufeira antaŭ la islama periodo. La araba origino de la nomo Albufeira klare indikas ke ĝi aperis dum tiu periodo. La vorto "**Albufera**" (samkiel la samnoma natura parko de Valencio), venas de la araba "Al-Buhera" (eta maro aŭ lago).
La islama Albufeira estis remparita vilaĝo, kun kastelo sur alta rokmonto. En 1250, Alfonso la 3-a konkeris Al-Buheran kun pli ol 200 kavaliroj de la Ordeno de Aviso. Kiel rezulto Albufeira estis aneksita al la Portugala Regno. Nuntempe la urbo ankoraŭ konservas islamajn spurojn inkluzive de la artoj kaj la akĉento.

Turismo
-------

De la 1960-aj jaroj turismo iĝis pli kaj pli grava por la ekonomio de Albufeira. Precipe britaj kaj nederlandaj turistoj amase venas por ferii, parte ankaŭ restas kiel loĝantoj. De 1960 al 2007 la loĝantaro de la municipo kreskis de 14 736 al pli ol 37 000.

Albufeira posedas plurajn plaĝojn; unu ne tre granda proksimas al la urbocentro, sed estas disigita disde ĝi per sabla kresto. En ĝi estas tunelo por piedirantoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Municipa administracio
* Mapo Albufeira Arkivigite je 2012-08-26 per la retarkivo Wayback Machine
* Mapo Albufeira centro Arkivigite je 2019-07-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Mapo municipa Arkivigite je 2012-09-02 per la retarkivo Wayback Machine

* Albufeira en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Albufeira en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Gastejo en Ilinojo, Usono.
**Gastejoj** estas lokoj kie vojaĝantoj povas akiri manĝaĵojn, trinkaĵojn kaj tranoktadon. 

Gastejo estas privata domanaro, kies posedanto luas ĝin tute aŭ ĉambron post ĉambro. Ofte la posedanto mem kaj sia familio loĝas en la sama domanaro, sed sur aparta etaĝo aŭ en aparta parto de la domanaro. Provizante iujn servojn, la posedanto de gastejo agas laŭ sia propra bontrovo, sed estas kontrolita de registaraj agentejoj, kiuj ankaŭ kontrolas hotelojn. Ĉi tio havas siajn pozitivajn kaj negativajn aspektojn.

La nombro da etaĝoj kaj areo de gastdomoj, same kiel la nombro da ĉambroj ne estas reguligitaj. Sed plejparte ĉi tiuj estas du aŭ trietaĝaj konstruaĵoj, kun totala areo de ĉirkaŭ 400 m² kaj ĉirkaŭ 10-20 ĉambroj.

En Eŭropo ili grandkvante ekestis antaŭ dumil jaroj, kiam la antikva romia civilizacio konstruis sian impresan sistemon de longdistancaj vojoj. Kiam malaperis la Romia Imperio, malaperis ankaŭ tiuj gastejoj, sed dum la mezepoko en Eŭropo denove fondiĝis multaj tiaj servejoj por vojaĝantoj, kiuj tiutempe survojis en kaleŝoj kaj sur ĉevaloj. Multaj el tiuj mezepokaj gastejoj ankoraŭ funkcias nuntempe. Aldone al la servoj por vojaĝantoj, la gastejoj pli kaj pli ankaŭ iĝis gravaj renkontejoj por la lokuloj, kiuj aprezis ne nur la trinkaĵojn, sed ankaŭ la novaĵojn tie ekscieblajn.

En la moderna mondo de la 21-a jarcento, tipaj gastejoj kiuj samtempe servas kiel manĝejo, trinkejo, tranoktejo kaj renkontejo, malmultiĝas. La plej multaj modernaj gastejoj specialiĝas pri unu aŭ du el tiuj servoj: restoracioj, bistrooj, hoteloj, bierejoj kaj vinejoj estas ekzemploj por tiaj specialigitaj gastejoj.

Principe antikva aŭ mezepoka gastejo devis ne nur prizorgi la homajn vojaĝantojn, sed ankaŭ iliajn rajdajn aŭ kaleŝajn ĉevalojn - tiaj servoj vere preskaŭ formortis, kvankam moteloj disponigas parklokon por la aŭto de vojaĝanto tutproksime de ties tranoktejo, kaj ankaŭ multaj klasikaj hoteloj disponigas centran parkejon fermitan kaj garditan.

En Norda Ameriko, la anglalingva vorto por "gastejo" ("inn") pluvivas en pluraj nomoj de kompanioj, kiuj posedas plurajn hotelojn, kiel ekzemple la kompanio "Holiday Inn". En la greka lingvo, la vorto por ekonomio (*oikos* "domo" + *nomos* "leĝo") estas identa al tiu por dommastrumado kaj gastigado.

En libroj kaj filmoj la gastejo estas prezentata kiel loko de transiro kaj ripozo inter vojaĝoj, kaj en filmoj pri la Sovaĝa Okcidento ankaŭ kiel loko por alfrontoj. Sovaĝaj Okcidentaj filmoj kaj libroj havas grandan rolon en la pokera ludo en la etoso de la gastejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Junulargastejo


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Nutrado kaj gastronomio |

* Kategorio Gastejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)