recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Stadiono Ahmad bin Ali** (arabe ملعب أحمد بن علي) estas plursporta stadiono situanta en Rajan en Kataro.

Konstruita en 2003 kaj poste rekonstruita, ĝi havas kapaciton de 21 282 sidlokoj (44 740 entute).

Al-Rayyan SC, Al Kharitiyath Sports Club kaj Al-Sailiya Sports Club ludas siajn hejmajn matĉojn ĉe tiu stadiono.

Ĝi estis reinaŭgurita en ĉeesto de Lia Moŝto Ŝejĥo Tamim bin Hamad Al Thani kaj ankaŭ de entuziasma homamaso malgraŭ la fizikaj distanciniciatoj, la finalo de la 48-a Emira Pokalo estis ludita dum la nacia festo de Kataro en la stadiono Ahmad Bin Ali, kiu ĉi-okaze iĝis la kvara plene funkcia sportejo inaŭgurita por la Futbala Mondpokalo 2022. La inaŭguro ĉi tiun 18-an de decembro 2020 okazis ĝuste du jarojn antaŭ la finalo de Kataro 2022.

Vidu ankaŭ
----------

* Araba Pokalo 2021
* Futbala Mondpokalo 2022

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stadiono Ahmad bin Ali en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ahmad bin Ali Stadium | See You In 2022

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Stade Ahmed-ben-Ali en la franca Vikipedio.* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rStadionoj de Futbala Mondpokalo 2022 |
| --- |
| 
* Stadiono Al Bayt (Al Khor)
* Stadiono Ahmad bin Ali (Rajan)
* Stadiono Al Thumama (Doho)
* Stadiono Al Janoub (Al Wakrah)
* Stadiono Education City (Rajan)
* Stadiono Khalifa International (Rajan)
* Stadiono Lusail (Lusail)
* Stadiono 974 (Doho)
 |

 |
**Sándor Hódosi** [ŝAndor hOdoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hódosi Sándor** estas hungara kajakisto, olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono.

Sándor Hódosi naskiĝis la 28-an de aprilo 1966 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Hódosi inter 1975-1990 estis kajakisto en signifa ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono 13-foje inter 1985-1990 duope aŭ kvarope en distancoj 500 aŭ mil m. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1988 kun ora medalo kvarope, krome en mondĉampionumo li estis la unua dufoje kvarope kaj duope. Li finis sian aktivan sportan karieron pro fiaskoj en 1991. Iom poste li translokiĝis al Usono, sed en 2011 li revizitis Hungarion. Li ricevis hungaran ŝtatan premion en 1988.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* informoj
* medaloj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   usona filma datenaro

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812496
 |



* Portalo pri Biografio
Municipa teritorio de Villafufre, centre de Kantabrio.
**Villafufre** [biljaFUfre] estas municipo en centra Kantabrio, Hispanio, en la komarko *Valles Pasiegos* kaj subkomarko Pas-Miera.

Geografio
---------

Pilorio en Vega de Villafufre.
Ĝi limas norde kun Santa María de Cayón, sude kun Villacarriedo, okcidente kun Santiurde de Toranzo kaj oriente kun Saro. La municipo estas sur la baseno de la rivero Pas, en la subkomarko Pas-Miera, estante trafluata de la rivero Pisueña, ĉefa alfluanto de la rivero Pas.

Demografio
----------

Por areo de 30,1 km² estas 1 012 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La 1 012 loĝantoj (2021) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: Argomeda, Bustillo de Villafufre, Escobedo, La Canal, Ojuriego, Penilla, Rasillo, Sandoñana, San Martín de Villafufre, Trasvilla, Susvilla, Vega de Villafufre kaj Villafufre (ĉefurbo).

La rura karaktero de la municipo kaj ties izoligo favoris malpliigon de la loĝantaro komencita en la 1950-aj jaroj konstanta ekde tiam, nome ĉirkaŭ 500 loĝantojn ekde tiam.

Demografia evoluo| 1900 | 1910 | 1920 | 1930 | 1940 | 1950 | 1960 | 1970 | 1980 | 1990 | 2000 | 2005 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1518 | 1495 | 1519 | 1513 | 1648 | 1675 | 1585 | 1439 | 1264 | 1194 | 1145 | 1115 |

Fonto: INE

Historio
--------

Kvartalo Las Bárcenas, Penilla.
Sandoñana.
La areo estis loĝata el prahistorio, kiel pruvas restaĵoj en la grotoj el Paleolitiko ĝis Bronzepoko. Estis ankaŭ setlejo de romiaj soldatoj kiuj partoprenis en la Kantabraj militoj.

La mezepoka loĝado rilatis al ekleziaj instancoj; tiel en 1018 estas registrita Villafufre (Villa Erfuci, en dokumento laŭ kiu ĝi ekformis parton de la posedaĵoj de la abatejo de Santillana del Mar), kaj Santa Eulalia de Sandoñana figuro ligita al la *Colegiata de Santa Cruz* de Castañeda, nome la plej pova monaĥejo de la komarko Pas-Pisueña, kvankam la dokumento en kiu oni mencias tion estas pli malfrua, nome de 1438.

Dum la 14-a kaj 15-a jarcento la diversaj teritorioj kaj loĝlokoj estis atribuitaj al diversaj nobelaj familioj, kiuj procesis inter si por ilia posedo kaj ofte okazis konfliktoj inter ili kaj la lokanoj, ĉefe laŭlonge de la 16-a jarcento.

Ekonomio
--------

Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado. Sed nuntempe oni transiris iome al turismo kaj industrio. Ĉiuokaze ankoraŭ 28,1 % de la laboristaro de la municipo dediĉas sin al la unuaranga sektoro, 18,8 % al la konstruado, 17,6 % al industrio kaj 35,6 % al triaranga sektoro, nome servoj, kiu hegemoniase. 

Inter vidindaĵoj menciindas la tradicia arkitekturo, blazondomoj, pilorio, la preĝejoj kaj la ermitejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 783818
* VIAF: 50144648317297154880
 |
**Villagalijo** [biljagaLIĥo] estas loĝloko kaj municipo en la oriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Montes de Oca*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Montes de Oca, oriente kaj flavecbruna.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22,07 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 58 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 51 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj enhavas submunicipojn Santa Olalla del Valle kaj Ezquerra.

Ĝi estas sude de Belorado kaj norde de Pradoluengo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de la *Asunción de Nuestra Señora* (Maria Ĉieliro).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776727
 |
**Tibor Tatai,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tatai Tibor** estas hungara kanuisto, olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, trejnisto.

Tibor Tatai naskiĝis la 4-an de aŭgusto 1944 en Pöse.

Biografio
---------

Tibor Tatai akiris trejnistajn diplomojn en 1969 kaj 1986 en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto.

### Sporta kariero

Tibor Tatai inter 1960-1972 estis kanuisto en ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono trifoje en la jaroj 1968 kaj 1969, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1968-1972 kvarfoje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1968 kun ora medalo individue en distanco 1000m, krome en mondĉampionumo li estis la unua en 1970. Li estis "nur" la dua en la sekva mondĉampionumo, tial li ricevis fortajn kritikojn. Fine li finis sian aktivan sportan karieron kaj estis trejnisto ankaŭ eksterlande. Lia plej konata disĉiplo estis Ferenc Novák (kanuisto).

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 809652
 |




* Portalo pri Biografio
protestantisma kirko de Marlishausen
kirko kun monumento de la falintaj soldatoj kaj paroĥa domo
La **Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo** (germane: *Kirche St. Petri und Paul*) troviĝas en Marlishausen, kvartalo de Arnstadt en Germanujo. Administras ĝin la paroĥo de Arnstadt-Ilmenau ene de Evangelia Eklezio en Meza Germanujo.

Historio
--------

Sian unuan mencion la vilaĝa preĝejo havis jam en 1119. Temas pri hala kirko situante elegante sur monteto meze de la vilaĝo. Konserviĝis kelkaj romanikaj restoj. Altarkesto, bildtabuloj kaj aliaj skulptaĵoj datumas el mezepoko.

Post Reformacio en 1533 ekposedas ĝin la dinastio de Schwarzburg. Sekve la tuto ŝanĝiĝis je barokaĵo. En la 17-a jarcento alvenis la galeriaj pentraĵoj. Jarcenton pli malfrue enmetiĝis orgeno kaj ambonvando. La okangula spajro kun lanterno kaj eta pinta supro estiĝis en 1721. Poste estis aranĝitaj nove la fenestroj kaj pordoj.

La du mezoj de la triptiko estas nuntempe la centro de la predikeja vando, kun du malfrumezepokaj bildtabuloj. 

Restaŭradlaboroj fariĝis inter 1987 kaj 2004. En 1990 la teretaĝo de la kirkoturo iĝis bapto-kapelo. Sekve ankaŭ la baptujo metiĝis tien.

Notoj
-----

1. ↑  prikirkaj informoj sur eklezidistrikta paĝaro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Marlishausen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

50.82091711.017611Koordinatoj: 50° 49′ 15″ N, 11° 1′ 3″ O (mapo)
 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847053
* GND: 7569005-6
* VIAF: 1158149662205507020005
 |
**János Garai** [jAnoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Garai János** estis hungara poeto. Lia filo estis László Garai.

János Garai naskiĝis la  29-an de majo 1913(nun 1913-05-29) en Gyöngyös, li mortis en malfrua 1945 en Komárom.

Biografio
---------

János Garai devenis en juda familio. Li akiris diplomon en Komerca Akademio de Budapeŝto. Tiutempe li vivtenis sin el porokazaj laboroj, krome li estis aktiva inter la subteraj komunistoj. Kelkfoje li kontribuis al Népszava. Ekde 1942 li estis arestita, poste trudlaboristo en Ukrainio. En nebulaj cirkonstancoj li mortis ĉe Komárom en la frua 1945.

Li edziĝis en 1934, lia edzino naskis en la sekva jaro.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Perspektíva* (poemoj, 1930)
* *Így élnek az urak* (romano, 1933)
* *Sarlós magvető* (poemoj, 1933)
* *Magyarország gazdasági helyzete* (ekonomia studo, kunaŭtoro, 1934)
* *A világgazdaság mai helyzete* (traduko, 1934)
* *Vergődő magyar vidékek* (raportoj, 1936)
* *Sikátorok szele* (poemoj, 1937)
* *Taxilányok* (romano, 1938)
* *Vörös tangó* (1942?, filmita en 1996)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847155
 |


* Portalo pri Biografio
La **Urbodomo de Szeged** estas historia monumento en Szeged, laŭ Placo Széchenyi (Szeged).

Fasado de la urbodomo

Historio
--------

Post dominado de turkoj la urbodomo estis konstruita en 1728 apud la fortikaĵo. Estis kunvenoj ankaŭ en episkopa palaco, sed en la gravaj kunsidoj en 1848 kaj 1867 okazis subĉiele. Inter 1799 kaj 1805 pli nova urbodomo konstruiĝis apud la malnova jam la nuna loko. Depost la Inundo de la Tiso (1879) Ödön Lechner faris gravajn ŝanĝojn, nova etaĝo estis konstruita en 1883. En la sama jaro oni konstruis Ponton de la suspiroj, ĉar Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) tranoktiĝis en la najbara domego, helpe de la ponto li povis viziti la urbodomon ne tuŝi la grundon.

Ponto de la suspiroj en Szeged
En 1849 batalo okazis apud Szeged kaj armeestro Julius Jacob von Haynau propraokule vidis la batalon el turo de la urbodomo. Abrupte hungara kanonokuglo trafis la turon, sed la armeestro restis netuŝita.

En 2004 oni muntis antenon sur la turon, helpe de tio en la placo estas senpage atingebla la interreto.

Konstruaĵo
----------

La novbaroka urbodomo situas sola laŭ la placo, la aliaj 3 limoj estas trotuaroj de mallarĝaj stratoj. La fasado rigardas la placon. La konstruaĵo havas internan korton. La ĉefenirejo funkcias ĉe la placo. La fasado havas 3 partojn, meze estas la enirejo kun 3 pordoj, pli supre estas ornama balkono, pli supre estas mansardo, fine plej supre altiĝas la turo, kiun longe oni profitis la fajrobrigado, iu ĉiam kontrolis la panoramon, ĉu estas fajro ie?

Urbodomo de Szeged
Post la enirejo troviĝas centra ĉambrego kun du ŝtuparejoj, krome estas elirejo al la korto. Menciindas 3 kolorvitraj fenestroj. En la meza fenestro estas blazono de Szeged kun surskribo: "Szeged estos ple bela, ol ĝi estis".

La kunvena ĉambro estas nevizitebla, ĉar ofte okazas kunvenoj. Tie estas videblaj pentraĵoj pri Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio), Elizabeto de Aŭstrio-Hungario, Kálmán Tisza, Lajos Tisza. La plena baldakeno estas kovrita per freskoj.

Fontoj
------

Aerfoto pri placo Széchenyi, kie estas videbla la urbodomo en la suba kaj dekstra parto
* hungare
* hungare kun multe da fotoj
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Urbodomo de Szeged en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Urbodomo de Sátoraljaújhely** estas signifa baroka historia monumento en Sátoraljaújhely, laŭ la ĉefplaco.

Urbodomo de Sátoraljaújhely

Historio
--------

Sátoraljaújhely estis nomumita administra centro de Zemplén en mezo de la 18-a jarcento, tial oni konstruis departementan domon inter 1754 kaj 1768. En la domego havis lokon ankaŭ la arkivo kaj la prizono. La konstruaĵo estis renovigita en 1832. En la jaro 1843 tertremo okazis, poste oni renovigis la departementan domon. Pli nova alo estis konstruita en 1859 por la prizono, sed en la 1980-aj jaroj ĝi malkonstruiĝis. En 1905 dum la politikaj krizoj ankaŭ tie okazis akraj disputoj.

La origina urbodomo ekde 1894 funkciis en la nuna muzeo. En 1950 Zemplén ĉesis, la urba kaj la distrikta administradoj translokiĝis al la iama departementa domo. Inter 1966 kaj 1974 la konstruaĵo estis renovigita. En 1999 oni oficiale deklaris ĝin loko de la municipa administrado.

Apartenas al la historio, ke en Lajos Kossuth en 1831 el la balkono parolis al la popolo kaj en la arkivejo laboris longe Ferenc Kazinczy.

La arkivo ankaŭ nun funkcias en la domego

Konstruaĵo
----------

La urbodomo situas laŭ la trotuaro. En mezo de la fasado funkcias la enirejo, pli supre estas ornama balkono. Malantaŭe etendiĝas la kunvena ĉambrego. En la arkivejo la ŝrankoj (faritaj en 1776) ankaŭ nun funkcias. Malantaŭ la domego korto etendiĝas, iam estis tie puto, nun esta busto pri Ferenc Kazinczy (farita de Pál Pátzay).

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun foto
* oficiala paĝo pri la administrado Arkivigite je 2015-09-05 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Urbodomo de Sátoraljaújhely en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La kastelo en vintro de 2010, antaŭ la incendio
La **Muzeo Kastelo Ehrenstein** (germane *Museum Schloß Ehrenstein*) troviĝas en Ohrdruf, Germanujo (Schloßplatz nr 1). Pro brulego en 2013 ĝi estis fermita longtempe.

Priskribo
---------

La dinastio de la grafoj de Gleichen konstruigis la kastelon en la dua duono de la 16-a jarcento, uzante partojn de la eksa kirko Sankta Petro el la 777-a jaro. Ĝi estas kvarala komplekso renesancstila kun ornamaj gabloj, portaloj kaj imponaj rektangulaj fenestroj, kiuj norde estas eĉ paraj. La pordego de ĉe la okcidenta alo surkorten havas enskribon kun kaŝita datoindiko (1665). Ĉe la kastela turo sur du ŝtonoj troviĝas la indiko de la jaro 1570. En la okcidenta alo kun la baroka duobla ŝtuparo kaj la rokokaj stukaĵoj (de ĉ. 1760) gastas la muzeo. Pro incendio en novembro de 2013, kiun kaŭzis fuŝegantaj tegmentistoj, grandaj partoj detruitis aŭ parte aŭ komplete!

Kolektoj (stato de antaŭ novembro 2013)
---------------------------------------

Vizitindas la rokoka salonego kaj krucoripa volbo (resto de iama sakrala konstruero) nordokcidente. Tie troviĝas hodiaŭ ankaŭ romanikstila baptopelvo, kies deveno malklaras.

La muzeo fonditis antaŭ 80 jaroj kiel modesta kolekto pri regionhistoriaĵoj. Ĝin vizitas kaj muzikhistorie interesiĝantoj kaj amikoj de historiaj ludiloj. Jenas la fokusoj de la ekspozicioj:

* Johann Sebastian Bach kaj la ohrdruf-a sekcio de la Bach-klano
* metioj kaj industrio en la urbo
* kolekto unika de katafalk-tukoj
* Ohrdruf kiel ludilfarada centro (i.a. la konataj remburitaj balanc-ĉevaloj kun feloj, pupoj/puperoj, historio de la pupo Kewpie.)
* maskofarado
* mezepokaj partoj de la kastelo
* ekspozicio pri la eksa armea spaco apud la urbo

Kompletigas la sekciojn muzeajn multo da aranĝoj kiel: koncertoj printempe en okazo de la Bach-tagoj; paskaj fajroj; muzea nokto; borso pri pupoj kaj ludiloj kun historia bazaro en la kastela korto; kastelaj festoj somere organizitaj de la amikara societo *Interessengemeinschaft Schloß Ehrenstein e.V.*.

Krom muzeo la kastelo gastigas ankaŭ la urban bibliotekon, la urban arkivon, burĝan salonegon, porsocietajn ĉambrojn. Krome estas ankaŭ kelkaj loĝejoj ene de la kastelo.

Literaturo
----------

* Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 126-127
* Udo Hopf: *Ohrdruf vor 1000 Jahren.* In: *Erfüllende Gemeinde Stadt Ohrdruf.* Infobroschüre. 6. Auflage. Hrsg. Stadt Ohrdruf, 2010.
* Manfred Ständer: *Schloss Ehrenstein in Ohrdruf. 1964 bis 2014*. Sutton Verlag, Erfurt 2014, ISBN 978-3-95400-369-3.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo Kastelo Ehrenstein (Ohrdruf) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri la kastelo sur la urba retpaĝaro.
* Hejmpaĝo de la amikoj de la kastelo.
* Pri la incendio en novembro 2013; gazeta artikolo. Arkivigite je 2013-12-03 per la retarkivo Wayback Machine
**Noah CICERO** (naskiĝinta en 1980) estas usona romanisto, tezisto, teatraĵisto, novelisto kaj poeto. Li loĝas en Youngstown, Ohio, kaj estas la aŭtoro de tri libroj de fikcio:

* *The Human War* (*La Homa Milito*) [[[2003]], Fugue State Press, Novjorko; ankaŭ 2007, Snowbooks, Londono]
* *The Condemned* (*La Komdamnita*) [[[2006]], Six Gallery Press, Pensilvanio]
* *Burning Babies* (*Bruligante Bebojn*) [2006, Parlor Press, Indiano]

Lia fikcio estas antologiita en:

* *The Edgier Waters* (*La Pli Randaj Akvoj*) [2006, Snowbooks, Londono]

Liaj historioj, poemoj, kaj tezoj ankaŭ eldoniĝis vaste sur la Interreto.

Lia prozo estas ŝpara, ega en ĝia rekteco kaj forto, kaj priparolas kun brutala absurda komedio la ĉiutagaj vivoj de urbo-sarkindejaj rolantoj kiuj estas dolore konsciaj de la vaneco de ilia ekzistado. Li rimarinde figuras pecetiĝantan urban Usonon, precipe la drinkejojn kaj striptizejoj de Youngstown, kun malhela, nigra komedio. La verko, malgraŭ tre atingebla, estas plene je politika kritko kaj ekzistadisma rigardado de realeco. Li citis siajn centrajn influojn: Sartre, Hemingway, kaj Beckett.

Liaj tezoj estas ambaŭ politika kaj filozofia, kelkfoje uzante la ilojn de psikologio kaj filozofio krucumi tiujn politikajn estrojn aŭ sekvantoj, kiujn si vidas kiel agantoj en malbona fido. Iuj de tiuj tezoj kunverkiĝis kun Ohia ĵurnalisto Bernice Mullins.

Li estas redaktoro de la magazino *3:AM.*
**Péter KUN,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kun Péter** estis hungara ŝlagromuzikisto (gitaristo, kantisto, tekstopoeto).

Péter Kun naskiĝis la 29-an de oktobro 1967 en Pusztaszabolcs, li mortis la 10-an de julio 1993 en Velence.

Biografio
---------

Péter Kun en la kvara studjaro de bazlernejo komencis violonĉeladi en Százhalombatta (tiutempe la familio tie loĝis). En 1979 li ricevis gitaron, post 2 jaroj li jam aliĝis al amatora ŝlagrorkestro. En 1984 li fondis propran ŝlagrorkestron, poste li aliĝis al similaj orkestroj. Inter 1986-1988 li estis soldato, poste li daŭris la gitaristan vivon. En la jaroj 1990 kaj 1991 li estis gitaristo de en:Pokolgép en Budapeŝto, poste ĝismorte en Edda (rokgrupo). Li tragike mortis pro motorcikla akcidento. Lia filino naskiĝis jam post lia morto.

Liaj ŝlagrotekstoj
------------------

* A sátán asztalánál
* Férfivágy
* Ki van velünk
* Munkanélküli blues
* Utolsó szó jogán
* Várj, te hosszú, forrú nyár

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 654269
 |
Busto de Pelle Molin en Näsåker
**Pelle MOLIN** (naskita la 8-an de julio 1864 en Tjäll, Svedio; mortinta la 26-an de aprilo 1896 en Bodø, Norvegio) estis sveda verkisto kaj pentristo.

Vivo
----

Pelle Molin estis la dua el kvin gefiloj de Abraham Molin, kiu laboris en la ligna industrio, kaj Anna Helena Lidblom. La patrino mortis jam en 1876. De tiam la patro donis fortan religian akcenton al la edukado de Pelle. La patro volis, ke li fariĝu pastro aŭ provinca oficisto; tamen Pelle havis alian planon. Jam en la jaroj 1877 ĝis 1880, dum li lernis en gimnazio en Härnösand, li komencis verki. La unua publikigita verko estis la poemo *Qvällen,* kiun presis en 1879 la gazeto *Härnösands-Posten.* Ĝi temas pri lia profunda malĝojo pri la patrina morto.

De 1884 ĝis 1886 Pelle Molin estis kunlaboranto de *Härnösands-Posten.* De 1887 ĝis 1980 li studis en la Stokholma akademio de la artoj. Tiam lin enuis la studado, kaj li volis ekkoni la mondon. Tamen lia patro ne pretis financi tion. Dum la somero de 1890 Pelle Molin vizitis la pentriston Johan Tirén en lia ateliero en Stokholmo. Tirén malfermis la okulojn de Molin por la "virga tero" de Norrland. Sian monon perlaboris Pelle Molin per raportado por diversaj ĵurnaloj.

Pelle Molin planis pentri bildon por internacia ekspozicio en 1897 en Stokholmo. Pro tio li en 1895 vojaĝis al la norvega provinco Nordland. Pro malbona vetero li, malbone ekipita, devis pasigi kelkajn tagojn en la montaro. Rezultis malsano, kiu kondukis al lia morto.

Verko
-----

De 1890 ĝis 1894 Pelle Molin vivis kiel verkisto kaj pentristo en Näsåker. Lia plej konata verkaĵo estas la novelaro *Ådalens poesi,* publikigita nur en 1897. Pelle Molin enkondukis la sovaĝan naturon de Norrland en la svedan literaturon kaj tiel eĉ fondis novan literaturon ĝenron. En siaj verkoj li priskribis la strangan loĝantaron, la grandiozan naturon kaj la sociajn problemojn. Lia rakonto *En ringdans, medan mor väntar* kaptas la leganton per detala priskribo de la simpla kaj malmola vivo, kvazaŭ krio el la mallumo.

Rivero Nämforsen
### Pentrado

Pelle Molin estis inspirita de svedaj pentristoj revenintaj el Francio. Lernintaj impresionisman stilon, ili evoluigis ĝin al naci-romantikisma stilo. Molin ŝatis tiun novan stilon kaj praktikis ĝin en Ådalen. Ofte li pentris la riverojn de la regiono, precipe tiun partojn, kie la akvo fluis tre rapide. Ili respegulas la personecon de Molin, kiu estis same ŝanĝiĝema, nevenkebla kaj drama.

En Esperanto aperis
-------------------

* *La rakonto pri Gunnel.* Tradukis Einar Knutsson. En: *Literatura Mondo* marto 1931, paĝoj 33–37.
	+ Reaperinta en *Dek du amrakontoj Arkivigite je 2012-02-05 per la retarkivo Wayback Machine* (Tyresö: Inko, 2002, ISBN 91-7303-151-2), paĝoj 69–81.
* *Danco kun urso dum Panjo atendas.* Tradukis Holger Ekblad. En: *Sveda Antologio,* unua parto, volumo 2, paĝoj 297–306.

* Kategorio Pelle Molin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 397550
* GND: 129464759
* LCCN: n2003046159
* VIAF: 77394234
* ISNI: 0000 0000 8396 266X
* LIBRIS: 249044
* SUDOC: 144645556
* BIBSYS: 90053338
* NKC: mub2015886455
 |
**Nabereĵnije Ĉelni** (ruse *Набережные Челны*) estas urbo en Tatarstano en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 92430.

La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1930.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Nabereĵnije Ĉelni (ruse *Набережные Челны*) ĝis 1982;
* Breĵnev (ruse *Брежнев*) en 1982 ... 1988.

La interurba telefona kodo estas 8552, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 55° 42′ N 52° 20′ O﻿ / ﻿55.700 °N, 52.333 °O﻿ / 55.700; 52.333 (mapo)Koordinatoj: 55° 42′ N 52° 20′ O﻿ / ﻿55.700 °N, 52.333 °O﻿ / 55.700; 52.333 (mapo).

La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Kama (Кама), en 17 km de fervoja stacio Krugloje Pole (Круглое Поле). En la urbo estas flughaveno..

En jaro 1959 la urbo havis 16 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 509,9 mil loĝantojn.

Esperanto-movado
----------------

Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.

* Kategorio Nabereĵnije Ĉelni en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Flago de Tatario
Urboj de Tatario

**Ĉefurbo**: Kazan

Agriz |
Almetjevsk |
Aznakajevo |
Bavli |
Bugulma |
Buinsk |
Ĉistopol |
Jelabuga |
Laiŝevo |
Leninogorsk |
Mamadiŝ |
Mendelejevsk |
Menzelinsk |
Nabereĵnije Ĉelni |
Niĵnekamsk |
Nurlat 
Tetjuŝi |
Zainsk |
Zelenodolsk
Koordinatoj: 50° 09′ 02″ N 17° 36′ 21″ O﻿ / ﻿50.15056 °N, 17.60583 °O﻿ / 50.15056; 17.60583 (mapo)

**Opawica** (antaŭe *Opawice*, ĉeĥe: *Opavice*, germane: *Tropplowitz*) estas vilaĝo en suda Pollando, en Opola provinco, en distrikto Głubczyce, en komunumo Głubczyce, en sudorienta parto de montetaro Zlatohorská vrchovina sur rivero Opavice sur ĉeĥa-pola limo.

Naturo
------

La vilaĝo troviĝas en naturparko PPR Mokre - Lewice.

Historio
--------

En la jaro 1742 la vilaĝo estis dividita inter Aŭstrio kaj Prusio. La prusia parto hodiaŭ estas en Pollando. La aŭstria parto hodiaŭ estas parto de municipo **Opavice**, kaj tiu estas parto de urbo Město Albrechtice en Ĉeĥio.

Memorindaĵoj
------------

* preĝejo de La plej sankta Triunuo konstruita en la jaroj 1701-1706

Transporto
----------

En la vilaĝo troviĝas ŝosea limpasejo ĝis Ĉeĥio Opawica - Město Albrechtice (strato Celní ulice) por veturiloj ĝis do 3,5 tunoj.

Signifaj naskiĝintoj
--------------------

* Henry Mosler (1841–1920) - usona pentristo

Fotoj
-----

* Preĝejo en OpawicaPreĝejo en Opawica
* Preĝejo en OpawicaPreĝejo en Opawica
* OpawicaOpawica
* OpawicaOpawica
Blazono de la Ŝtata Universitato de Bakuo de 1919.
La **Ŝtata Universitato de Bakuo** (azere Bakı Dövlət Universiteti) estas publika universitato kiu troviĝas en Bakuo, ĉefurbo de Azerbajĝano. Ĝi estis fondita en 1919 laŭ Leĝo de la Parlamento de la efemera Azerbajĝana Demokratia Respubliko. La universitato malfermiĝis kun ses katedroj (historio, filologio, fiziko, matematiko, juro kaj medicino. La unua rektoro de la universitato estis Vasilij Razumovskij, eksa profesoro de kirurgio en la Universitato de Kazano.

En 1930, la registaro de la Azerbajĝana Soveta Socialisma Respubliko ordonis fermi la universitaton, pro reordigado de la supera eduksistemo, kaj ĝi estis anstataŭata de la Supera Pedagogia Instituto. Tamen, en 1934 la Universitato estis remalfermita kaj daŭrigis ĝian antaŭan laboron. Pro la Dua Mondmilito ĝi devis fermiĝi pro la manko de profesoroj.

Okaze de la 40-a datreveno de la universitato en 1959, ekzistis tiame 13 fakultatoj. La Azerbajĝana Medicina Universitato kaj la Ŝtata Azerbajĝana Ekonomika Universitato estas sendependaj universitatoj kiuj antaŭe estis fakultatoj.

La Ŝtata Universitato de Bakuo estas la plej grava supera eduka institucio de Azerbajĝano. Ĝi havas plurajn filiojn en la ĉefaj urboj kaj regionoj de la lando. Ĝi instruas en la azera kaj en la rusa lingvoj.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ŝtata Universitato de Bakuo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 312939
* GND: 10004026-3
* LCCN: n92079124
* VIAF: 133430820
* ISNI: 0000 0001 1010 9948
* NKC: ko20231197357
 |
La **Departementa domo** estas impona historia monumento en Szekszárd, laŭ la ĉefplaco. Pli precize oni nomas ĝin malnova departementa domo, sed mankas informoj, ĉu estas nova departementa domo?

Fasado de la departementa domo en Szekszárd

Historio
--------

En 1779 la departementa kunsido tiel decidis, ke ĉefurbo de Tolna (historia departemento) anstataŭ Simontornya funkciu plu en Szekszárd. En 1780 la departemento luis abatejan konstruaĵojn, kiu tiam ne estis uzataj. Post 3 jaroj la departemento aĉetis ilin, poste trakonstruoj okazis. En 1794 la najbara kirko bruldetruiĝis, en 1802 en la proksimeco konstruis pli novan preĝejon, sed el la ruinoj profitis la ŝtonojn al la nova kirko. La departemento akiris la plenan lokon kaj oni konstruis novan teretaĝan alon en la jaroj 1804 kaj 1805, tial la domego iĝis kvarangula kun interna korto. La nuna formo estiĝis inter 1828 kaj 1833 fare de Mihály Pollack, tiam oni konstruis la etaĝojn kaj la timpanon en la fasado. Inter 1967 kaj 1972 arkeologoj ektrovis la kirkon kaj la abatejajn restaĵojn. Oni formis ruinan ĝardenon en la korto.

Aerfoto pri la departementa domo
Nuntempe en la departementa domo funkcias ĉefe la arkivo, krome kelkaj kontoroj de la municipo, historia muzeo, memormuzeo pri Franz Liszt, loka televizio kaj restoracio funkcias.

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa klasikisma domego situas inter arboj, kiuj disigas la domegon de la placo. Ankaŭ en la interna korto situas arboj, ĉefe eŭropaj taksusoj. En la korto somere ofte oni aranĝas koncertojn. La enireja parto estas portiko kun 6 kolonoj.

Fontoj
------

* Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungare kun fotoj
* hungare

Angulo de la departementa domo
Korto de la departementa domo

* Kategorio Departementa domo (Szekszárd) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**TV.com** estis retejo posedata de CBS Corporation. La retejo kovris televidon kaj temis pri angla-lingvaj spektakloj aŭ elsendoj en Aŭstralio, Kanado, Irlando, Japanio, Nov-Zelando, Usono kaj Britio. Aŭstralia kaj UK-versioj de la retejo ankaŭ estis haveblaj ĉe au.tv.com kaj uk.tv.com respektive. La retejo, fondita en junio 2005, funkciis ĝis pli-malpli fino de junio 2021, kiam la retejo estis kviete fermita sen alidirektilo metita en sian lokon.

Historio
--------

CNET origine akiris la domajnan nomon (inter aliaj senmarkaj domajnaj nomoj kiel news.com, radio.com, ktp.) en la mezo de la 1990-aj jaroj por gastigi retejon por la teknologi-rilataj televidekspozicioj de la firmao. Unu el tiuj spektakloj estis titolita TV.com. La programo, elstarigis la plej bonan de Interreto por novaj kaj neformalaj retumantoj.

CNET akirita en 2006 TV Tome, televidodatumbazo. TV.com estis lanĉita kelkajn monatojn post tiu akiro la 1-an de junio 2005. Multaj el la ecoj kaj enhavo de la originala TV Tome estis konservitaj en la nova televid.com retejo.
La 15-an de majo 2008, CBS formale sciigis ĝia aĉeto de CNET-retoj, kaj la firmao ŝanĝis sian nomon al *CBS Interactive*.

TV.com daŭre rigardis novkreadon de la televid-malantaŭa travivaĵo asimilante ĝin kun teknologio, kiel vidite kun la kreado de Atentlisto. Tiu servo ofertis personigitajn televidlistojn influitaj de uzantagoj kaj socia amaskomunikilaro, kiuj poste portis al la kreado de tv.com Relay.

Referencoj
----------

1. ↑   All Brands (angle). CBS Interactive. Arkivita el la originalo je 2009-05-21. Alirita 2016-02-11.
2. ↑  Pasiuk, Laurie.  (2006) *Vault Guide to the Top Internet Industry Employers* (angle). Vault.com. ISBN 978-1-5813-1384-0.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (angle)
Johann Sigmund von Kuenburg (dekstre), ĉ. 1700
**Johann Sigmund von KUENBURG** (naskiĝinta la 20-an de septembro 1659 en Graz, mortinta la 18-an de novembro 1711) estis inter 1704 kaj 1708 princĉefepiskopo de Lavant kaj inter 1709 kaj 1711 episkopo de Chiemsee.

Vivo
----

Estante filo de imperiestra politikisto li estis de 1675 katedralkapitulano en Salcburgo; la saman jaron li enmatrikuliĝis pri jursciencoj. En 1679 studis li ĉe la universitato de Sieno. En 1682 li estis preposto ĉe la kolegiato *Schneeherren*. De 1681 li estis kapitulano en la episkoplando de Eichstätt. De tie li retigriĝis por aktivi en Passau. En 1686 nomumiĝis li kortega ĉambra konsilisto en Salcburgo kie li ricevis la ordinacion en marto 1687. 

Post la morto de Franz Caspar von Stadion li nomumiĝis en februaro 1704 fare de Johann Ernst von Thun episkopo de Lavant. Enkonduko ofica estis en majo 1704. En aprilo 1708 li nomumiĝis posteulo de Sigmund Carl von Castel-Barco en Chiemsee kaj sekve abdikis je Lavant. En la 25-a de julio 1708 li ekfunkciis por Chiemsee. Antaŭe li ankoraŭ inspektis (en majo 1708) la klostron je Herrenchiemsee kaj inviits al la dioceza sinodo de 1709 al St Johann. Tie la kunvenintoj permesis statutojn respektantajn la decidojn de la koncilio de Trento kaj de salcburgiaj provincsinodoj. 

En 1710 Kuenburg estiĝis ankoraŭ kortega ĉambro-prezidanto. La entombigo estis en la katedralo de Salcburgo. Lia posteulo por Chiemsee estis Franz Anton Adolph von Wagensperg.

Literaturo
----------

* Erwin Naimer: "Kuenburg, Johann Sigmund Freiherr (seit 1665 Reichsgraf) von (1656–1711)." Che: Erwin Gatz (eld.): *Die Bischöfe des Heiligen Römischen Reiches. 1648 bis 1803. Ein biographisches Lexikon.* Duncker & Humblot, Berlin 1990, ISBN 3-428-06763-0, p. 245–246.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kuenburg ene de la katolika hierarkio

Notoj
-----

1. ↑  registro de la forpasintoj - STBII, Salzburg-Dompfarre Salzburg


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847389
 |
La **Prezidanto de la Respubliko Surinamo** (nederlande *President van de Republiek Suriname*) laŭ la ŝtata konstitucio de 1987 estas la ŝtatestro kaj registarestro de Surinamo.

La nuna prezidanto estas Chan Santokhi.

La posteno de ŝtata prezidanto en la nuna formo instaliĝis la 25-an de novembro 1975 lige al la ŝtata sendependiĝo de Surinamo disde la antaŭa kolonia potenco Nederlando. La unua postenulo estis d-ro *Johan Ferrier*, instruisto kaj veterana politikisto kiu jam de 1968 oficis kiel gobiernestro de la kolonio. Li estis devigita rezigni pri sia posteno en aŭgusto 1980, kaj plurajn monatojn post la puĉo la plejparto de la politika potenco estis transigita al la armea gvidistaro gvide de Dési Bouterse. De tiam ĝis 1988, la nomumitaj prezidantoj estis esence "pupoj" sub kontrolo de la armeestraro, kiu fakte diktatore regis la ŝtaton. Ekde 1988, jaron post ekfunkcio de demokratia konstitucio, principe reekzistis liberaj ŝtataj prezidantoj, kvankam fine de 1990 la armeo ankoraŭfoje perforte demisiigis la tiaman prezidanton *Ramsewak Shankar* kaj instalis kiel prezidanto la politikiston *Johannes Kraag*. Ekde 1991 la prezidantoj estas demokratie elektataj.

Listo
-----

| nomo | personaj datumoj | oficperiodo |
| --- | --- | --- |
| Johan Ferrier | (\* 1910, † 2010) | 25-a de novembro 1975 - 13-a de aŭgusto 1980 |
| Hendrick Rudolf Chin A Sen | (\* 1934, † 1999) | 16-a de aŭgusto 1980 - 4-a de februaro 1982 |
| Ramdat Misier | (\* 1926, † 2004) | 4-a de februaro 1982 - 25-a de januaro 1988 |
| Ramsewak Shankar | (\* 1937) | 25-a de januaro 1988 - 24-a de decembro 1990 |
| Ivan Graanoogst |  | 24-a de decembro 1990 - 29-a de decembro 1990 |
| Johan Kraag | (\* 1913, † 1996) | 29-a de decembro 1990 - 16-a de septembro 1991 |
| Ronald Venetiaan | (\* 1936) | 16-a de septembro 1991 - 14-a de septembro 1996 |
| Jules Albert Wijdenbosch | (\* 1941) | 14-a de septembro 1996 - 12-a de aŭgusto 2000 |
| Ronald Venetiaan | (\* 1936) | 12-a de aŭgusto 2000 - 12-a de aŭgusto 2010 |
| Dési Bouterse | (\* 1945) | 12-a de aŭgusto 2010 - 2020 |
| Chan Santokhi | (\* 1959) | 2020 - nun |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Prezidanto de Surinamo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* retejo de la registaro de la prezidanto de la Respubliko Surinamo (nederlande) Arkivigite je 2008-09-16 per la retarkivo Wayback Machine
* konstitucio de la Respubliko Surinamo, 1987 (en angla traduko)

Notoj
-----
Stempeda - preĝejo Sankta Maŭrico
La **Gipsa preĝejo** (germane: *Gipskirche*, *Moritzkirche*) estas protestantisma preĝejo en Stempeda, Germanio. Stempeda nuntempe estas parto de Nordhausen.

Historio
--------

La unua mencio de Stempeda estis en 1312 en dokumento el Nordhausen; ĝi situas ĉe la norda rando de la monto Alter Stolberg. La Maŭrico-preĝejo nombriĝas inter la plej malnovaj gipsŝtonaj preĝejoj de tuta Germanujo. La turo de ĉe la eosta flanko similas al defendilo kaj estas sekve specialaĵo. Interne troviĝas impona altarejo. La nuna kirka navo alkonstruitis en 1604 el normalaj brikoj. La sonoriloj ne transvivis la Duan Mondmiliton.
Dum la 1960-aj jaroj la preĝejo devis estis fermita pro sekurecaj kialoj (statiko kaduka). En 1969 planitis eĉ novkonstruo de la navo, kio pro financaj kialoj ne realiĝis. Dum la 1990-aj jaroj minacis eĉ terenfalo de la tuta ejo. Post monkolekto povis finiĝi restaŭradlaboroj en la jaro 2000-a. Altaro kaj ambono, kiuj intertempe estis en Steinbrücken, revenis sur sian originan lokon, kiel ankaŭ belega baptoanĝelo donacita 280 jarojn pli antaŭe fare de dekunu virinoj el Stempeda.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gipsa preĝejo (Stempeda) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri la preĝejo ĉe www.karstwanderweg.de
* Prie sur la retpaĝaro de la Eklezia unuiĝo Eisleben[*rompita ligilo*]
* Renoviĝo de la altarokruco[*rompita ligilo*]
La **Departementa domo** estas impona eklektika historia monumento en Szolnok, en la urbomezo.

La departementa domo el bordo de Tiso

Historio
--------

En 1876 Szolnok estis nomumita ĉefurbo de Jász-Nagykun-Szolnok. La sidejo estis konstruita nur post 2 jaroj. En 1926 la malantaŭa fasado (laŭ Tiso) estis plene trakonstruita.

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa konstruaĵo situas sola inter 4 stratoj laŭ ties trotuaroj. Ĝi formas brikon kaj havas interne korton kaj malantaŭ ankaŭ kelojn. En la rizalito en la teretaĝo troviĝas arkadoj, en la etaĝo loggiaj, la plej supre inter skulptaĵoj la blazono estas videblaj. Interne 4 ŝtuparejoj kuras al la etaĝo. La ornamĉambro havas galerion.

La arkadoj

Fontoj
------

* Arkivigite je 2015-12-22 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungare
* Arkivigite je 2015-12-22 per la retarkivo Wayback Machine hungare

La meza parto (rizalito) de la departementa domo
La ĉefa fasado

* Kategorio Departementa domo (Szolnok) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Elemér NAGY** [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Nagy Elemér** estis hungara fizikisto, inĝeniero, profesoro, membro (korespondanta en 1973, ordinara en 1995) de Hungara Scienca Akademio.

Elemér Nagy  naskiĝis la 30-an de marto 1920 en Budapeŝto. Li mortis la 29-an de februaro 2000 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Elemér Nagy akiris diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1943. Post siaj studoj li laboris en fabrika laboratorio, ekde 1949 en esplora instituto. En 1953 li kandidatiĝis, en 1956 li doktoriĝis. En 1953 li estis nomumita katedrestro en la Pezindustria Universitato Mátyás Rákosi, en 1956 en la Universitato Loránd Eötvös (samtempe li estis institutestro en Budapeŝto). Li ricevis premiojn en 1950, 1970, 1973, 1980. Li okupiĝis ekzemple pri solid-stata fiziko, alojoj, metaloj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Dielectric Losses and Fluorescence of Zinc Silicates* (1947)
* *Elektrolumineszcens jelenségek* (1955) - doktoriĝa disertaĵo
* *Electrical Resistivity Changes of Silver and Gold Due to Large Plastric Strains* (1963)
* *On the Inverse of the Pomernachuk Theoreme* (1977)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
**Ernst BARLACH** (naskiĝinta en la 2-a de januaro 1870 en Wedel, mortinta en la 24-a de oktobro 1938 en Güstrow) estis germana skulptisto, grafikisto kaj dramisto, kiu estis sub la influo de la nordgermana ekspresionismo. Li anis ĉe Berlina secesio.

Artista vivo
------------

Li trejnitis ĉe la hamburga Artmetilernejo, la Arta akademio en Dresden kaj finfine ĉe la Julian-akademio en Parizo. Dum vojaĝo tra Rusio en la jaro 1906-a li ekkontaktis la rusan popolan arton kaj fascinigis por si la lignoskulptadon.

En 1910 li ekloĝis en Güstrow kiel li malgraŭ persekuto fare de la nazioj vivis ĝis la morto.

Verkaro
-------

Staras en la centro de la verko simplaj sed gigante aspektantaj plastikaĵoj el ligno, argilo aŭ bronzo prezentantaj la homon kiel kreaturon suferantan, senfeligitan sed samtempe plenan de vizioj.

En la 2-a duono de la 1920-aj kaj en la fruaj 1930-aj jaroj li faris por pluraj germanaj urboj memorigilojn kaj monumentojn por falintaj soldatoj, ekz. por Güstrow, Köln kaj Magdeburg.

Krome li kreis portretajn bustojn, lignogravuraĵojn kaj litografojn, per kiuj li parte ilustris siajn proprajn dramojn. Nombriĝas al liaj plej konataj skulptaĵoj *Hirte im Sturm* (1908, Kunsthalle, Bremen) kaj *Singender Mann* (1928, Städtische Kunsthalle, Mannheim); al la plej gravaj literaturaĵoj nombriĝas la dramoj *Der arme Vetter* (1918), *Die Sündflut* (1924), *Der Blaue Boll* (1926) kaj la romano *Seespeck* (1913-1914, publikigita nur en 1948), en kiuj li traktis temojn kiuj lin okupis: serĉado je Dio, neceso de la malbono por la savo kaj similaj.

Multaj verkoj hodiaŭ videblas en la Ernst-Barlach-memorigloko en Güstrow kaj en la Ernst-Barlach-domo en Hamburg.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ernst Barlach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ernst Barlach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Surreta bibliografio pri sekundara literaturo.
* Informoj pri Ernst Barlach en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Kolekto de ligiloj berlina. Arkivigite je 2010-02-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Prezento kaj interpreto de elektitaj verkoj. Arkivigite je 2012-02-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Literaturaj verkoj de Barlach surrete.
* Hejmpaĝo de la hamburga Barlach-domo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 495495
* GND: 118506617
* LCCN: n50017799
* VIAF: 17313204
* ISNI: 0000 0001 0875 0111
* LIBRIS: 176801
* SUDOC: 033406499
* BNF: 12427524m
* ULAN: 500013940
* NLA: 35013849
* NDL: 00620325
* BIBSYS: 90055830
* RKD: 4503
* NKC: jn19990000452
* BNE: XX1196070
 |
**Ernő Levius,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Levius Ernő** estis hungara fizikisto, profesoro, instruisto.

Ernő Levius  Arkivigite je 2017-10-27 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 3-an de junio 1907 en Szarvas. Li mortis la 31-an de januaro 1993 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ernő Levius frekventis luteranan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter, fine li doktoriĝis en 1930. Post siaj studoj komence li instruis en luterana gimnazio en Budapeŝto, ekde 1932 en universitata fizika instituto en Szeged apud Zoltán Bay. Post jaroj li denove instruis en la luterana gimnazio ĝis la soldatiĝo en 1944. Post la 2-a mondmilito li reiris por instrui en la gimnazion, sed pro la ŝtatiĝo en 1952 li estis vicprofesoro en Teknika Universitato de Budapeŝto. Inter 1958-1963 li instruis en gimnazio, poste li estis adjunkto, poste docento en la fizika katedro. Li ricevis premion en 1963.

Elektitaj libroj
----------------

* *Általános fizika, Fénytan* - gimnazia lernolibro
* *Általános fizika* 1979 - gimnazia lernolibro
* *Optikai demonstrációs kísérletek* 1975 - pedagogia helpilo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Sára Hegmanné Nemes** [neneŝ ŝAra], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Hegmanné Nemes Sára** estis hungara librotenisto, subministro. Ŝia origina nomo ĝis la geedziĝo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Nemes Sára*.

Sára Hegmanné Nemes naskiĝis la  14-an de julio 1963(nun 1963-07-14) en Szolnok.

Biografio
---------

Sára Hegmanné Nemes maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1981, poste ŝi akiris ekonomian diplomon en Universitato Károly Marx en 1985, post 2 jaroj ankaŭ fremdultrafikan diplomon. Post la unua diplomo ŝi laboris en hotelo, inter 1988-1993 ŝi estis librotenisto en firmao, poste en alia loko ŝi havis altan postenon. Inter 2006-2010 ŝi estis vicurbestro en Szolnok, poste ŝi estis levita subministro. Ekde 2018 ŝi gvidis la Hungaran Poŝton. Ŝi ricevis premion en 2022.

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847421
 |



* Portalo pri Biografio
**Pusztaberki** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád - kie estas la plej malgranda vilaĝo -, en Distrikto Rétság.

Blazono de Pusztaberki
Preĝejo kun sonorilostablo en Pusztaberki

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 7  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.9751/19.1661
* Loĝantaro: 130
* Poŝtkodo: 2658
* Telefonprefikso: 35

Situo
-----

Pusztaberki situas en kaldrono, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Rétság troviĝas 7, Balassagyarmat 15, Budapeŝto 55 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1379. En la 16-a jarcento la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. Dum la socialismo kolĥozo funkciis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de slovakoj, biblioteko, kuratoro, kuracejo, 2 vendejoj, migra poŝto.

Vidindaĵo
---------

* katolika preĝejo omaĝe al Sankta Mikaelo de 1728, en 1787 kaj en 1924 trakonstruita

Famulo
------

En Pusztaberki mortis juristo kaj akademiano János Baintner.

* Kategorio Pusztaberki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ernő Goldfinger,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Goldfinger Ernő** estis hungardevena brita arkitekto laŭ brutalista stilo, fasonisto, urbanizisto, membro de brita reĝa arta akademio (1971).

Ernő Goldfinger naskiĝis la 11-an de septembro 1902 en Budapeŝto, li mortis la 15-an de novembro 1987 en Londono.

Biografio
---------

Ernő Goldfinger devenis el riĉa juda familio, en la fruaj jaroj li vivis en Transilvanio. Komence li lernis en sia naskiĝurbo, poste pro kolapso de Aŭstrio-Hungario en Svislando. Inter 1921-1923 li laboris en arkitektura oficejo en Parizo, poste li studis en Nacia Altlernejo de Belartoj (1923-1931), ankaŭ en arkitektura ateliero de Auguste Perret (1924). Goldfinger en 1924 establis komunan atelieron kun András Szivessy. Komence li estis fasonisto, li ankaŭ studvojaĝis en multe da landoj (ĉefe en 1926), fine li studis en Sorbonne urbanistikon (1927-1929), pli poste li memstariĝis. En 1931 li edziĝis al anglino, tial post 3 jaroj li translokiĝis al Londono, kie li jam estis arkitekto. Post la 2-a mondmilito li partoprenis en rekonstruoj de bombarditaj domoj, krome liaj novaj domoj tiris atenton tutlande.

Elektitaj planitaj konstruaĵoj
------------------------------

* Triloĝeja domo, 1937-39)Triloĝeja domo, 1937-39)
* Domo de Alexander FlemingDomo de Alexander Fleming
* Domo de Alexander FlemingDomo de Alexander Fleming
* Domo de FultonDomo de Fulton
* Domo de TrellickDomo de Trellick
* Domo de TrellickDomo de Trellick
* Domo de BalfronDomo de Balfron
* Domo de BalfronDomo de Balfron
* Domo de GlenkerryDomo de Glenkerry
* Domo de CarradaleDomo de Carradale
* Domo de CarradaleDomo de Carradale

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Ernő Goldfinger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ernő Goldfinger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 686470
* GND: 119430134
* LCCN: n83061669
* VIAF: 47571449
* ISNI: 0000 0000 7860 3072
* SUDOC: 073978876
* BNF: 14633170j
* ULAN: 500026551
 |
**Francisco Antonio de LORENZANA y Butrón** (Leono, 22-a de septembro 1722 - Romo, 17-a de aprilo 1804) estis kardinalo, historiisto, liturgiisto kaj humanisto de la hispana Klerismo, frato de la dekano de Zaragozo kaj episkopo de Ĝirono, nome Tomás de Lorenzana.

El la 5a de junio 1765 al la 14a de aprilo 1766 estis episkopo de Plasencia. De ideologio klare reĝista, pelis la nuligon de la jezuitoj en 1767. El la 14a de aprilo 1766 al la 27a de januaro 1772 li estis la arkiepiskopo de Meksiko, kie li montris energion kaj laborkapablon tiom ke li iĝis tiom fama kiom timita, ĉefe ĉe la monaĥinejoj, kies statutojn klopodis reformi, kaj ĉe la jezuitoj, kontraŭ kiuj li de la komenco jam montriĝis. Li kapablis kunigi la katolikan kredaron kun la klerisma reformismo kaj kun socialaj interesoj kaj eĉ sciencaj.

Li estis akra malamiko de la indiĝenaj lingvoj. Pro lia interveno, la reĝo Karolo la 3-a aprobis dekreton kiu malpermesis la uzadon de la lingvojn de Ameriko kaj devigis la uzadon de la kastilia. Lia malaprezo al Meksiko kaj ties indiĝenoj okazigis lian revenon al Hispanio en 1772 por iĝi arkiepiskopo de Toledo ĝis 1800, kiam li rezignis tiun postenon teorie pro santialoj, sed vere pro liaj konfliktaj rilatoj kontraŭ la ministrego Manuel Godoy. Tie li formis grandan bibliotekon ankoraŭ uzebla, kaj fonid hospitalojn kaj en Toledo kaj en Ciudad Real.

* Kategorio Francisco de Lorenzana en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 595863
* GND: 123302706
* LCCN: n83020823
* VIAF: 14796228
* ISNI: 0000 0000 8339 4383
* SUDOC: 029188237
* BNF: 120866962
* BNE: XX1012960
 |