recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Sovetunia poŝtmarko por la kongreso de 1975.
La **Internacia Botanika Kongreso** aŭ en angla internacie *International Botanical Congress* (**IBK** aŭ **IBC**) estas internacia kunveno de botanikistoj en ĉiuj sciencaj fakoj, rajtigita de la *Internacia Asocio de Botanikaj kaj Mikologiaj Societoj* (*IABMS*) kiu okzas ĉiun sesan jaron, kun loko rotacianta inter diversaj kontinentoj. La nuna nombrosistemo por la kongresoj ekas el la jaro 1900; la 18a IBK okazis en Melburno, Aŭstralio, el 24a al 30a de Julio 2011, kaj la 19a IBK okazos en Ŝenĵeno, Ĉinio, el 23a al 29a de Julio 2017.

La IBK havas povon por ŝanĝi la ICN (Internacia Kodo de Nomenklaturo por algoj, fungoj kaj plantoj), kiu estis renomita de la Internacia Kodo de Botanika Nomenklaturo (ICBN) ĉe la 18a IBK. Formale la povo kuŝas ĉe la Plenuma Sesio; praktike tiu aprobas la decidojn de la Nomenklatura Sekcio. Tiu Nomenklatura Sekcio kunvenas antaŭ la aktuala Kongreso kaj pritraktas ĉiujn proponojn por modifi la Kodon: tio inkludas ratifi rekomendojn el sub-komitatoj pri konservendaj botanikaj nomoj. Por malpliigi la riskon de tro rapida decido la Nomenklatura Sekcio adoptas postulitan majoritaton de 60% por ajn ŝanĝo ne jam rekomendita de komitato.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-03-28. Alirita 2015-08-30.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Internacia Botanika Kongreso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* International Association of Botanical and Mycological Societies Arkivigite je 2008-07-05 per la retarkivo Wayback Machine (IABMS)
Harry Dexter White (maldekstre) kaj John Maynard Keynes ĉe la konferenco de Bretton Woods.
En 1944 okazis konferenco en Mount Washington Hotel, en la hotelarurbo Bretton Woods (Nov-Hampŝiro, Usono), kie oni kreis ekonomian "modelon" al postmilita periodo. Tiu "modelo" estis mona ordo, kiu validis de 1946 ĝis 1973, kies karaktero estis fiksa monsanĝa valorkomparo (kvankam fleksebla), bazita sur rilato (kurzo) inter oro kaj dolaro, kvankam la koncepto povas pli amplekse signifi la ekonomian politikon de tiu periodo.

En la fino de la 19-a jarcento oni adoptis stabilan oran kurzon al monsanĝo. La Unua mondmilito detruis ĝin, sed oni intencis reveni al ĝi tuj post la milito. La ĥaoso de 1930-aj jaroj kaŭzis tro grandajn problemojn, inkluzive monsanĝon.

La Internacia Mona Fonduso estas kreita en Bretton Woods por permesi la stabilecon de monŝanĝaj tarifoj, helpi ĝiajn membrojn stabiligi sian pagadon kaj faciligi la internacian pagsistemon.

Kvankam kongresis 730 delegitoj de ĉiuj 44 Aliancaj Nacioj, Usono kaj Britio, kies delegitoj estis Harry White (Usono) kaj John Maynard Keynes, estis la ĉefaj roluloj de l' konferenco de Bretton Woods. Ili akordiĝis pri valorkompara sistemo bazita sur usona dolaro je la tarifo de 34 usonaj dolaroj por ora unco. Sed, ĉiuj interkonsentoj derivitaj de l' konferenco de Bretton Woods ne antaŭvidis korektan kontrolon de l' eldonkvanto de l' dolaro, tio permesis al Usono senliman moneldonon, fakto pri kiu protestis multajn fojojn Francio kaj Germanio, ĉar Usono eksportadis sian inflacion al aliaj landoj.

La modelo neniam funkciis strikte, sed en la 1950-aj jaroj ĝi estis stabila. Komence de la 1960-aj jaroj, la krizo de brita pundo
(1960-61) okazigis la "generalajn akordiĝojn pri prunto". Ĉirkaŭ 1965, Usono petis al aliaj landoj, ke ili ne ŝangu dolarojn al oro. Landoj, kiuj dependis de usonaj militfortoj, kiel Okcidenta Germanio kaj Japanio, akceptis tion, sed aliaj landoj, kiel Francio, ne. En 1967, dum la konferenco de IMF en Rio-de-Ĵanejro, oni kreis "virtualan" monon nomatan "speciala rajto al monpreno".

La modelo de Bretton Woods subfalis en aŭgusto 1971, kiam, sen antaŭa interkonsento, Usono deklaris, ke ĝi ne plu plenumos la kompromison interkonsentitan en 1944, kaj ĉesigis unuflanke la ŝanĝeblecon de usona dolaro al oro. La klopodoj por restarigo de sistemo sur novaj valorkompariloj fiaskis, kaj ekde 1973 la monda ekonomio vivas reĝimon de neekzisto de valorkomparo. Ĉiu lando havas sian propran sistemon, ĝenerale bazitan sur meza valoro de "fortaj" valutoj (usona dolaro, japana eno, eŭro, brita pundo). Latinamerikaj landoj preferas plu uzi la usonan dolaron kiel valorkomparilon.
La **preĝejo Dia Mizerikordo,** hungare *Isteni Irgalmasság-templom* estas romkatolika konstruaĵo en urbo Győr, en urboparto *Kismegyer,* kiu estis memstara vilaĝo ĝis la unuiĝo en 1954.

Historio
--------

Kapacito de la malgranda kirko (videbla sur la foto) estis nur 60, tial oni planis pli grandan inter 2004-2007. Nova moderna kirko estis konstruita en fino de la 2000-aj jaroj. La orgeno ekfunkciis en 2019.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en korto, sed en la sama areo etendiĝas ankaŭ tombejo kun malgranda preĝejo. La fasado estas malsimetria, la pilieroj viciĝas laŭ komenco de Fibonaĉi-nombroj. La turo estas kaŝita en la pilono en la dekstra flanko, plej supre kruco estis metita. Maldekstre koridoro kuŝas laŭ flanko de la konstruaĵo. La moderna konstruaĵo estas kovrita interne per ruĝaj brikoj. La benkoj faritaj el lignoj estas helbrunaj.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Miklós Szalai** [miklOŝ salai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szalai Miklós** estis hungara pastro, profesoro, spicherbisto.

Miklós Szalai  Arkivigite je 2015-04-02 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 23-an de oktobro 1902 en Békés (urbo). Li mortis en 1990 en Halimba.

Biografio
---------

Miklós Szalai frekventis gimnaziojn en Rózsahegy kaj Budapeŝto inter 1913 kaj 1921. Dum la lernojaroj li konatiĝis kun la spicherboj. Li frekventis Universitaton pri Pázmány Péter, li pastriĝis en 1926, en la sekva jaro li doktoriĝis, poste li instruis 3 jarojn en la sama universitato. En la 1930-aj jaroj li estis pastro en diversaj vilaĝaj kirkoj. En 1947 li petis, ke li servu en Halimba, ĉar tie estas riĉa kampo pri spicherboj. Post la pastra servo li ĉiutage okupiĝis pri spicherboj, krome li donis konsilojn pri la sana vivmaniero. En 1962 li pensiuliĝis, poste li daŭre okupiĝis pri spicherboj. Li kreis diversajn teojn, kiujn oni nomis "halimbárium".

Liaj libroj
-----------

* pri spicherboj aperis en 1973, 1991, 2009

Memorigilo
----------

En 1996 bazlernejo de Halimba prenis la nomon Dr. Szalai Miklós.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2015-04-02 per la retarkivo Wayback Machine
**Internacia Esperanto-Ligo** (**IEL**) estis fondita post alvoko de Louis Bastien en la 18-a de septembro 1936, kreante skismon en la movado. Ĝi ekzistis ĝis la Kunfandiĝo de 1947. Ĝi estis siatempe la plej granda kaj grava Esperanto-asocio, kaj kunigis la Landajn Asociojn.

*Esperanto Internacia*, 1937
Pro la malfacilaĵoj teni la oficejon en Ĝenevo kaj la rezisto de Eduard Stettler kaj Hans Jakob, Bastien kaj la plej multaj aliaj estraranoj de UEA forlasis la Asocion kaj fondis *Internacian Esperanto-Ligon*, kun sidejo en Britio (la 18-an de septembro 1936). Tre baldaŭ preskaŭ ĉiuj membroj kaj aliĝintaj asocioj de UEA transiris al ĝi. Ĉe la Ĝeneva UEA restis komence nur la svisa (ĝis 1938) kaj (formale) la neaktivaj asocioj en Hispanio, krome kelkaj cent individuaj membroj. Oni parolis pri Skismo.

IEL tiel fariĝis la ĉefa internacia neŭtrala Esperanto-asocio, kun la revuo *Esperanto Internacia* kaj sidejo en Heronsgate apud Londono. Sekretario dum la tuta ekzisto de IEL estis Cecil Charles Goldsmith, kiu fakte estis la origina proponinto de IEL. Iusence oni povas vidi en IEL la sekvanton de Universala Federacio Esperantista.

Post la dua mondomilito la du asocioj kunfandiĝis sub la malnova nomo Universala Esperanto-Asocio.

Vidu ankaŭ
----------

* Skismo en la Esperanto-movado
* Ĝeneva UEA
* Estraro de IEL 1936-1938
* Estraro de IEL 1938-1947

Bibliografio
------------

* Marcus Sikosek (Ziko van Dijk): *Die neutrale Sprache. Eine politische Geschichte des Esperanto-Weltbundes*. Bydgoszcz: Skonpres 2006. 459 paĝoj, il. ISBN 978-83-89962-03-4


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Internacia Esperanto-Ligo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Geoterma centralo Palinpinon en Filipinoj
Landoj, kie geotermaj centraloj ekzistas aŭ konstruiĝas
**Geoterma centralo** estas tipo de centralo kiu produktas elektran energion el la termika energio de termofontoj (ekzemple gejseroj). Geoterma energio estas energio de la natura varmo de Tero. Geoterma centralo uzas putojn por atingi ĝin.

En 2018 Olkario IV (Kenjo) estas la plej granda geoterma centralo en la mondo.

Historio
--------

La unua geoterma centralo estis konstruita en la jaro 1904, en itala urbo Larderello. Ĝi povis ŝalti kvar lampojn. La unua komerca centralo estis konstruita en tiu urbo, en la jaro 1911. Ĝi estas uzata ankoraŭ. Italio estis ekskluziva produktisto da geoterma energio ĝis la jaro 1958. La unua geoterma centralo da binara tipo estis konstruita en la jaro 1967, en Sovetunio.

Skemoj da aranĝaĵo
------------------

Ekzistas kvar skemoj de aranĝaĵo de geotermaj centraloj:

* Rekta skemo: vaporo iras tra turbinoj al dinamoj.
* Nerekta skemo: vaporo puriĝas antaŭe.
* Miksita skemo: poste la kondensiĝo, la akvo puriĝas de gasoj.

**Binara skemo**: 1) Putoekstremoj 2) Grundsurfaco   
3) Generatoro 4) Turbino 5) Kondensilo   
 6) Varmointerŝanĝilo 7) Pumpilo
* Binara skemo: por turni la turbinon, oni uzas ne akvon, sed alian likvon.

Efiko al ekologio
-----------------

Geoterma elektro konsideratas  daŭripova, pro tio ke la varmo elsendata de ĝi estas malgranda kompare al la entalpio de la planedo
.

La dissendataj gasoj de geoterma centralo estas averaĝe po 122 kg je CO2 por unu Megavato (MWh), t.e. ĉirkaŭe la okono de tiuj de klasika tipa karba termoelektra centralo.
.

Geotermaj centraloj en landoj
-----------------------------

Vidu ankaŭ
----------

* Geoterma energio
* Marovarma centralo
* Renoviĝanta energio
* Termoelektra centralo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Geoterma centralo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La unua geoterma centralo

Referencoj
----------

1. ↑  Tiwari, G. N.; Ghosal, M. K. *Renewable Energy Resources: Basic Principles and Applications.* Alpha Science Int'l Ltd. 2005 (ISBN 1-84265-125-0)
2. ↑  (PDF) Ingvar B. Fridleifsson , Ruggero Bertani, Ernst Huenges, John W. Lund, Arni Ragnarsson, Ladislaus Rybach (20a januaro 2008).  ‘’The possible role and contribution of geothermal energy to the mitigation of climate change’’ (Ebla kontribuo de geoterma energio rilate al klimata ŝanĝo) (france), p. 59–80. IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change). Arkivita el la originalo je 2013-03-12. Alirita 2020-11-13.
3. ↑  Ruggero Bertani, Ian Thain (julio 2002).  ‘’Geothermal Power Generating Plant CO2 Emission Survey’’ (Analizo pri CO2 elsendo pro geotermaj cenraloj (angle), p. 59–80 1–3. International Geothermal Association. Alirita 29a de julio 2013.[*rompita ligilo*]
*Pink Floyd The Wall* estas muzika filmo farita de la brita reĝisoro Alan Parker en 1982. Oni nomas ĝin ankaŭ "roka opero" aŭ "muzikalo". Ĝi baziĝas sur la duopa sonregistro The Wall de la brita grupo Pink Floyd.

Komento
-------

Tiun filmon oni povus rakonti tiel: "Pink, rokenrol-stelulo, enŝlosis sin en necesejo kaj revivas sian estintecon". Sed tiu priskribo ne estus bona por filmo tiel impresa.

*Pink Floyd The Wall* ne estas filmo klasika laŭ sia realigado. La muntado ne estas linia kaj sekvas la mensan aktivecon de Pink. Dum la scenoj rilataj al la estinteco scenas aktoroj, la sonĝoj estas mirindaj movbildoj faritaj de Gerald SCARFE. La filmo balanĉiĝas senĉese inter la memoroj de la infaneco, kun patro mortigita dum la dua mondmilito kaj "sufoka" patrino; la sento ke plenkreskuloj vivas en nesufiĉa, nebona mondo; kaj fine la forkuro antaŭen, en rokenrolo, sekso, violento kaj drogo. Tri etapoj de vivo, kiu trorapidas kaj fine blokas Pink malantaŭ muro (*Wall*), lerta metaforo de la mensaj problemoj de la heroo, el kiuj li ne sukcesas eskapi.

Pro siaj altaj vida kaj sonora kvalitoj, *Pink Floyd The Wall* lasas fortan emocion en la spektantoj, kiuj sukcesis kompreni ĝin. Kelkaj personoj pensas, ke The Wall estas omaĝo de Roger Waters al Syd Barrett, eks-membro de la grupo.
La **blazono de Surinamo** enkondukiĝis la 25-an de novembro 1975.

La maldekstra (el heraldika vidpunkto dekstra) parto de la blazonŝildo simboligas la pasinton, kiam sklavoj per ŝipoj de eŭropanoj estis perforte transportitaj al Surinamo. La dekstra (do el heraldika vidpunkto maldekstra) parto de la ŝildo simboligas la nuntempon, per bildo de rekte staranta reĝa palmo, kiu estu modelo por homoj stari same rekte kaj memfide. Inter la du blazonŝildaj partoj videblas flava kvinpinta stelo sur verda rombo, kiu reprezentas la kvar ĉielajn direktojn. La kvin stelaj pintoj kiel tiuj de la verda Esperanto-stelo simboligas la kvin kontinentojn, el kiuj venis la nunaj loĝantoj de Surinamo.

La blazonŝildon ambaŭflanke tenas du junaj indiĝenaj viroj, kiuj staras sur ruĝa rubando ornamita per la latina devizo *"justitia pietas fides"*, do "justo pio fido".

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Sud-Ameriko |
| --- |
| Argentino • Bolivio • Brazilo • Ĉilio • Ekvadoro • Gujano • Kolombio • Paragvajo • Peruo • Surinamo • Urugvajo • Venezuelo |  |
| Dependaj teritoroj | Falklandoj • Franca Gviano |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Surinamo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **blazono de Svedio** havas du oficialajn versiojn, pli malgrandan kaj pli grandan.

La uzado de la blazonoj estas reguligita per sveda leĝo 1970:498 Arkivigite je 2008-05-19 per la retarkivo Wayback Machine, kiuj klarigas (en neoficiala traduko ) ke *"en komercaj aktivecoj, la blazonŝildo, la flago aŭ alia oficiala insigno de Svedio ne estu uzata en varmarko aŭ alia prezentaĵo por produktoj aŭ servoj sen taŭga rajtigo."* Tio malhelpu krei impreson ke la varo havus oficialan apogon de la sveda ŝtato.

Ajnan reprezentaĵon konsistantan el tri kronoj ordigataj du supre kaj unu malsupre la registaro de Svedio konsideras esti la pli malgrandan ŝtatan blazonon, kaj ĝia uzado estas do limigata per leĝo 1970:498.

La granda blazono estas difinita en la sveda leĝo kiel sekve:

>  *Blazonŝildo lazura, kvaronigata per kruco de heraldika oro (fakta flavo) kun etenditaj brakoj, kaj centre plia blazonŝildo enhavanta la dinastian blazonon de la Reĝa Domo. En la unua kaj kvara kampoj videblas po tri malfermitaj kronoj - du supre kaj unu malsupre. En la dua kaj tria kampoj estas tri maldekstren fluantaj riveretoj el heraldika arĝento (fakta blanko), antaŭ kiuj staras leono kun ruĝaj (heraldike gorĝaj) ungoj kaj lango, kronita per malfermita krono. La centra blazonŝildo montras en la maldekstra (heraldike dekstra) duono la blazonon de la dinastio Vasa (ora fasko antaŭ blua, blanka, ruĝa fono) kaj en la dekstra (heraldike maldekstra) duono la blazonon de la dinastio Bernadotte. La ĉefa ŝildo estas kronita per reĝa krono kaj ĉirkaŭita de la insignoj de la reĝa Ordeno de la Serafoj. Tenantoj de la ŝildo estas du leonoj forrigardantaj, kronitaj kaj kun forkoformaj vostoj, kun ruĝaj (heraldike gorĝaj) ungoj kaj lango, starantaj sur ora fundamento. Ĉio estas ĉirkaŭata per mantelo el heraldike ermena felo, kronata per reĝa krono kaj ligita per orkoloraj kordoj.*
> 
> 

* Blazono de Svedio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Blazono de Svedio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Eŭropo |
| --- |
| Albanio • Andoro • Armenio • Aŭstrio • Azerbajĝano • Belarusio • Belgio • Bosnio kaj Hercegovino • Britio • Bulgario • Ĉeĥio • Danio • Estonio • Finnlando • Francio • Germanio •  Grekio • Hispanio • Hungario • Irlando • Islando • Italio • Kartvelio • Kazaĥio • Kipro • Kroatio • Latvio • Liĥtenŝtejno • Litovio • Luksemburgio • Nord-Makedonio • Malto • Moldavio • Monako • Montenegro • Nederlando • Norvegio • Pollando • Portugalio • Rumanio • Rusio • San-Marino • Serbio • Slovakio • Slovenio • Svedio • Svislando • Turkio • Ukrainio • Vatikano |  |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |
***Al salir de clase*** (Elklasirante) estis hispana televidserio porjunulara, elsendita inter 1997 kaj 2002 fare de Telecinco kaj produktorita de BocaBoca. Ĝi karakteriziĝas per tre ĥora aktoraro kiu utilis kiel trejnejo por granda nombro de junaj aktoroj, kiel Elsa Pataky, Alejo Sauras, Carmen Morales, Cristina Castaño, Leticia Dolera, Pilar López de Ayala kaj Hugo Silva.

La agado okazas en mezlernejo *7 Robles* (ie en Madrido), kie nombra grupo de adoleskuloj interrilatas, diboĉas, enamiĝas ktp. Totale, la serio estis komponita de 1 198 ĉapitroj, plus krerakonto kiun Telecinco enkalkulis kiel epizodo tiel la serio atingis 1 199 epizodojn, plus du specialaĵoj celebrantaj la milan epizodon kaj la finon de la serio la 12an de julio 2002.

1. 1 2  «Al salir de clase, Nostalgia TV». Vayatele.com. Konsultita la 24an de februaro 2015.
2. ↑  «'Al salir de clase': 10 de sus chicos, 15 años después». Hoycinema.com. Arkivita el originalo la 25an de februaro 2015. Konsultita la 24an de februaro 2015.
3. ↑   Gómez, José (5a de marto 2015). «Telecinco cumple 25 años: recordamos 25 series que han marcado su historia (Parte 1)».Fórmula TV (Madrid: Noxvo Editorial). Konsultita la 8an de marto 2015.
Koordinatoj: 54° 16′ 18″ Nordo 48° 20′ 46″ Oriento﻿ / ﻿54.2717 °N, 48.3460 °O﻿ / 54.2717; 48.3460 (mapo) **Koordinatoj: Parametro: "scale=" estu "scale:"**  
 **Koordinatoj: Parametro: "scale=" estu "scale:"**  
 **Koordinatoj: Parametro: "scale=" estu "scale:"**  

Bosko Vinnovskaja
Memorlaŭbo de Gonĉarov
**Bosko Vinnovskaja** estas arbareto en urbo Uljanovsko (en distrikto Ĵeleznodoroĵnij), kiu estas monumento de naturo, historio kaj kulturo.

La bosko estas en Uljanovsko la lasta konserviĝinta fragmento de tilia-kverka praarbaro. En ĝi kreskas 280 specioj de plantoj kaj loĝas multaj bestoj. Tio estas insulo de antikva arbaro, mirakle saviĝinta de forhakado dum konstruado de Simbirsko-Uljanovsko.

Fine de la 18-a kaj komence de la 19-a jarcentoj la bosko nomiĝis *Kindjakovskaja* laŭ nomoj de ĝiaj posedantoj — riĉaj bienestroj Kindjakov-oj (inter ili plej famas Pjotr Vasiljeviĉ Kindjakov).

En la 1961-a jaro la bosko Vinnovskaja estis deklarita speciale protektata natura teritorio kaj ricevis statuson de la unua regiona naturmonumento en Uljanovska provinco.

La bosko estas menciata en la romano de Ivan Gonĉarov "Krutaĵo".

En la bosko Vinnovskaja troviĝas memorlaŭbo de Gonĉarov, starigita en 1912 okaze de 100-jariĝo de la verkisto, kaj du akvofontoj, kiujn urbanoj uzas por preni akvon. En 2008 unu el la fontoj kaj apuda lago estis malpurigita per naftoproduktoj.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Profesoro Pitters en la jaro 2017-a je Teutsch-domo (Sibiu)
**Hermann Dankwart PITTERS** (naskiĝinta la 25-an de januaro 1932 en Sighișoara) estas emerita eklezihistoriisto de Rumanio apartenanta al la malplimulto de la transilvaniaj saksoj.

Vivo
----

Nuna protestantisma altlernejinstruado, ene de la Universitato Lucian Blaga Sibiu
Estante filo de luterana paroĥestro li studis pedagogion en Sibio, kien la familio intertempe estis translokiĝinta. Al Sighișoara li revenis pedagogece antaŭ studo de protestantisma teologio en Kluĵo inter 1951 kaj 1955. Post edzinigo de Helga Rehner en 1955 (ili havas tri filojn) li aktivis kiel paroĥestro en Veseud; paralele li science pliperfektiĝis, tiel ke en 1961 eblis ekdocentado ĉe la Teologia instituto sibia. Doktoriĝo sekvis en 1969. Ekde 1978 ĝis emeritiĝo (parte eĉ ĝis 2012 anstataŭante aliajn) li katedrestris pri eklezihistorio; inter 1986 kaj 1998 li eĉ estis dekano tie, dum kio li sukcese peris internaciajn kontaktojn kaj venigis gaststudentojn eksterlandajn respektive hungarajn rumanlandanajn al Sibio.

Pitters ankaŭ publicistis estante inter 1979 kaj 1999 ĉefredaktisto de la ekleziorgano Kirchliche Blätter. Publikigema li ĝenerale estis kaj inter 1985 kaj 1995 kreitis de li germanlingva versio de dogmatika verko de la gravega rumana ortodoksa teologo Dumitru Stăniloae, *Orthodoxe Dogmatische Theologie*.

Ekumenismo ĉiam altvaloris por li. La ampleksa verko *Rumänisches Martyrologium* (2007) raportas pri kristanaj viktimoj (el diversaj konfesioj) de komunismo en Rumanujo Tre ŝatatas ankaŭ lia prelegagado.

En Turnișor li kuniniciatis en 1991 la fondon de Evangelia Akademio de Transilvanio (EAS). Alia hobio lia, pri kiu li flegas entuziasmigi ĉarme aliajn personojn, estas historio de arto. Tiukampe abundas ankaŭ lia patrujo Transilvanio.

Honoroj
-------

* 2019: honora doktoreco de la Universitato de Konstanco
* honora doktoreco de la Universitato de Bukareŝto
* ŝtata ordeno pri kulturaj meritoj
* honora medalo de EAS

Eksteraj ligiloj
----------------

* "Kirchenhistoriker mit großem Herzen". Ĉe: Hermannstädter Zeitung, 18.2.2022
* Pri la honordoktoreco konstanca en 2019
* hejmpaĝo de Evangelia Akademio de Transilvanio Arkivigite je 2022-05-20 per la retarkivo Wayback Machine (kies estiĝo ŝuldatas ankaŭ al la engaĝiĝo de Pitters)

Notoj
-----

1. ↑  Nina May: "Ovidius-Universität verleiht Ehrendoktorwürde an Prof. em. Dr. Hermann Pitters". Ĉe: ADZ, 30.5.2019

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 771083
* GND: 1073694569
* VIAF: 316535099
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

La 17-a Kolombia Kongreso de Esperanto okazis el 8a al la 11a de decembro de 2011 en la Universidad Nacional de Colombia, en Bogoto, Kolombio.

Sinjoro Álvaro Cortés prelegis pri Germana Esperanto-Asocio kaj ties imitinda labormaniero.

Admirinda juna Esperantisto Adrián Martínez-Paris regalis per la deklamlegado de tri belsonaj kaj malsamstilaj poemoj: "Ek, ŝtelistoj" amuzega kaj iomete senkaŝa, "Kanzono de la vivo profunda" de Porfirio Barba-Jacob, fortemocia kaj muzikeca, en Esperantigo de Adrián mem, kaj "La Korvo" de Edgar Allan Poe, harstariga kaj mistera, en traduko de Kálmán Kalocsay.

Poste, li mem montris du videojn de Walt Disney, kun Esperantaj dubladoj siavoĉe: Belulino kaj la Besto, kaj Gargojloj.

Okasis interesa Diskutrondo cele al la elektado de la nova estraro de KEL, kaj S-ro Rubén Torres, estis elektita, kiel nova Prezidanto de Kolombia Esperanto-Ligo. Eksprezidanto Luis Jorge Santos Morales havis la honoron transdoni al li la Esperantan flagon, ankaŭ ĉar venontjare la 18a Kolombia Kongreso de Esperanto okazos en Kalio (Cali), ĝuste la urbo, kie Rubén loĝas.

Fine, Gonzalo Bermúdez, vestita en "charra" kostumo, kun larĝa-randa meksika ĉapelo, regalis orelojn per ritmaj kaj viglaj marjaĉaj Esperantigitaj kanzonoj. La aŭdantaro estis tiel feliĉa, ke preskaŭ neniu pretis adiaŭi. Tial la Kongreso ne finiĝis je tagmezo, kiel anoncite, sed je la 3:30 ptm.

Notoj
-----

1. ↑  Informo de Luis Jorge Santos Morales pri la 17-a Kolombia Kongreso de Esperanto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2012-03-07 per la retarkivo Wayback Machine
**Zoltán IZSÁK** [iĵa:k] estas rumania hungara isntruisto pri biologio, zoologo. Li naskiĝis en Braŝovo la 2-an de junio 1951.

Biografio
---------

Zoltán Izsák diplomitiĝis en la Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo pri biologio (1975). Li instruias en Miercurea Ciuc. Li estis kunlaboranto de Naturscienca Muzeo Grigore Antipa de Bukareŝto. Li havas papilikolekto de dudekmil pecoj. Li publikigis en eldonaĵo de Naturscienca Muzeo de Ploiești *Comunicări şi referate* (1976), en Acta Hargitensia (1980). Li kunkolektis proksimume la 75%-on de la papilifaŭno de Rumanio.

Libro
-----

* *Hargita megye védett és ritka növényei, állatai* (Defenditaj kaj raraj plantoj kaj bestoj de Distrikto Harghita) kune kun László Borsodi, Zoltán Fülöp kaj Pál Pálfalvi, rumane kaj hungare (Csíkszereda 1981).

Fonto
-----

* RMIL Arkivigite je 2015-12-22 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Intervjuo kun papilikolektisto Arkivigite je 2014-11-04 per la retarkivo Wayback Machine
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Sarreguemines (stacidomo). |

**Sarreguemines** estas franca urbo kiu troviĝas en la orienta parto de la departemento Moselle (Mozelo), kaj do en la regiono Loreno.
La germana nomo de la urbo estas *Saargemünd*, nomo en la loka lorena dialekto estas *Saargemìnn*. La loĝantoj estas nomataj en la franca "*Sarregueminois*", en la germana "*Saargemünder*" kaj en la lorena dialekto "*Saargemìnner*".

Geografio
---------

La tramveturilo
Sarreguemines situas ĉe la germana landlimo, kie la rivereto Blies [prononcu blis] enfluas en la riveron Sarre (france) aŭ Saar (germane). Tion konfirmas la etimologio de la urbonomo, ĉar la germana vorto "*Gemünd*" signifas "*kunfluejo*" (vidu supre la urbonomon en la germana). La urbo apartenas al la eŭrodistrikto Saarbrücken-Forbach, kies loĝantaro proksimume ampleksas 700 000 homojn.

Ĝia urbaro etendiĝas ambaŭflanke de la franc-germana limo. La urbara aero sur la franca teritorio entenas 42077 loĝantojn.
La urbo Sarreguemines estas la kvina plej homplena komunumo de la departemento Moselle. Laŭ taksado de la statistika instituto INSEE dum februaro 2008, ĝia loĝantaro estis ĉirkaŭ 21 000 loĝantoj, t.e. malkresko de proksimume 7% ekde 1999. Fine de 2020 en la komunumo vivis 20 555 loĝantoj sur areo de 29,67 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 693 loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun Rilchingen-Hanweiler, Blies-Ébersing, Blies-Guersviller, Frauenberg, Grosbliederstroff, Hambach, Ippling, Neufgrange, Rémelfing, Rouhling, Sarreinsming kaj Woustviller.

Ekde 1997, la francan urbon Sarreguemines ĉepasas la tramveturilo de la germana urbo Saarbrücken.

### Geografia aparteno de Sarreguemines tra la historio

* 843 (Verduna Traktato): Lotaringio
* Sankta Romia Imperio de Germana Nacieco Duklando Loreno 925-1766: Sankta Romia Imperio de Germana Nacieco, Duklando Loreno
* Francio 1766-1871: Francio
* Germana Imperio 1871-1918: Germana Imperio
* Francio 1918-1940: Francio
* Nazia Germanio 1940-1944: Nazia Germanio
* Francio ekde 1944: Francio

Vidu ankaŭ
----------

* Thionville
* Sarreguemines (stacidomo)

* Sarreguemines en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sarreguemines en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ellikon ĉe Turo** (germane: **Ellikon an der Thur**) estas komunumo en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 837 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Vilaĝa puto
Ellikon situas en la Turebenaĵo 10 km nordoriente de la urbo Vinterturo en la Zurika Vinlando, ĉe la limo de la Kantono Turgovio.

De la 4.92 km² de la komunua areo 69,7% servas por agrikulturo, 19.5% estas kovritaj de arbaro, 4.3% servas al trafiko, 5,9% al setlejoj kaj 0.4% estas akvejoj.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Ellikon ĉe Turo limas en nordo al Uesslingen-Buch (Kantono Turgovio), en oriento al Frauenfeld (Kantono Turgovio), en sudoriento al Gachnang (Kantono Turgovio), en sudo al Bertschikon, en sudokcidento al Wiesendangen, en okcidento al Rickenbach, kaj en nordokcidento al Altikon.

Trafiko
-------

Ellikon ĉe Turo estas konektita per la poŝtaŭtobuslinio 615 al la stacidomo de Rickenbach-Attikon kun la reto de la Zurika Trafik-Unio.

Historio
--------

Preĝejo de Ellikon ĉe Turo
La unua dokumenta mencio de Ellikon datiĝas el la jaro 880 kiam la komunumo estis donacita la Monaĥejo Reichenau. En la 12-a jarcento Ellikon falis sub la regado de la Grafoj de Kiburgo kaj post ties formorto de iliaj heredantoj la Habsburgoj.

Kun la vendo de la Grafejo Kiburgo al la urbo Zuriko en la jaro 1452 Ellikon fariĝis zurika. Kvankam la Kantono Turgovio ankoraŭ plurfoje reklamis la teritorion de Ellikon por si, la komunumo restis parto de la Kantono Zuriko ĝis hodiaŭ.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Ellikon

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Ellikon ĉe Thur
* Ellikon ĉe Turo en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Ellikon ĉe Turo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Vinterturo |
| --- |
| Altikon • Bertschikon • Brütten • Dägerlen • Dättlikon • Dinhard • Elgg • Ellikon ĉe Turo • Elsau • Hagenbuch • Hettlingen • Hofstetten • Neftenbach • Pfungen • Rickenbach • Schlatt • Seuzach • Turbenthal • Wiesendangen • **Vinterturo** • Zell |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 234826
* GND: 4566014-1
* LCCN: n79010402
* VIAF: 158260296
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Hettlingen (stacidomo). |



**Hettlingen** estas komunumo en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 2923 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Preĝejo de Hettlingen
Hettlingen situas ĉe la orienta piedo de la montoĉeno Irchel en la nordo de la Vinterturo (distrikto) inter Vinterturo kaj Ŝafhaŭzo kaj apartenas al la regiono de la Zurika Vinlando. De la komunuma areo de 5,87 km² 61,3% estas uzataj por agrikulturo, 21,3% kovritaj de arbaro, 10,7% servas por setlejoj, 5,8% estas uzataj por trafiko, estas 0,2% akvejoj kaj 0,2% dezertaj.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Hettlingen limas en nordokcidento al Henggart, en nordoriento al Dägerlen, en sudoriento al Seuzach, en sudo al Vinterturo, kaj en okcidento al Neftenbach.

Trafiko
-------

Hettlingen
Hettlingen havas stacidomon de la Svisaj Federaciaj Fervojoj ĉe la trajnlinio de Vinterturo al Ŝafhaŭzo. Sur tiu-ĉi linio cirkulas la regiona trajnlino S33 de la Zurika Trafik-Unio, kiu estas funkciigata de la privata kompanio THURBO. Dum multaj jaroj Hettlingen suferis de la forta transirtrafiko de Ŝafhaŭzo al Vinterturo kaj Zuriko. Dank al la nove konstruita aŭtoŝoseo A4 la komunumo nun unuflanke estas liberigita de tiu trafiklavango kaj aliflanke nun disponas pri aliro al la nacia aŭtoŝosereto.

Historio
--------

Historia Faktrabdomo en la centro de Hettlingen
La unuaj ŝpuroj de setlejoj en Hettlingen datiĝas el la romia epoko. Oni ankaŭ trovis tombon de proksimume la jaro 650 post Kristo. La unua dokumenta mencio de Hettlingen datiĝas el la jaro 886 post Kristo kiel *Hetelinga*.

En mezepoko la ĉefa bienposedanto en Hettlingen estis la Monaĥejo Sankt-Galo kaj poste la Grafoj de Kiburgo, kies heredantoj fariĝis la Habsburgoj. Kun la Grafejo Kiburgo la komunumo en la jaro 1424 estis pandigita al la urbo Zuriko kaj fariĝis en la jaro 1452 definitive zurika posedaĵo. Ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Hettlingen apartenis al la ĉefvoktejo Vinterturo. Dum la tempo de la Helveta Respubliko inter 1798 kaj 1803 la komunumo estis parto de la distrikto Andelfingen kaj en la jaro 1803 ĝi estis atribuita la distrikto Vinterturo.

Vidu ankaŭ
----------

* Hettlingen (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Hettlingen
* Hettlingen en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Hettlingen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Vinterturo |
| --- |
| Altikon • Bertschikon • Brütten • Dägerlen • Dättlikon • Dinhard • Elgg • Ellikon ĉe Turo • Elsau • Hagenbuch • Hettlingen • Hofstetten • Neftenbach • Pfungen • Rickenbach • Schlatt • Seuzach • Turbenthal • Wiesendangen • **Vinterturo** • Zell |  |

 |
Konstantinos Daskalakis ekster lia oficejo ĉe Ŝtata Centro de MIT.
**Konstantinos Daskalakis** (greke *Κωνσταντίνος Δασκαλάκης*, naskiĝita en 1981) estas Profesoro ĉe la departemento de Elektra Inĝenieristiko de MIT kaj Komputila Scienco kaj membro de CSAIL. Lia Ph.D. tezo estis premiita la 2008 per ACM Doktoreca Disertacia Premio. Kune kun Paul Goldberg kaj Christos Papadimitriou, ili ricevis la 2008 Luda Teorio kaj Komputila Scienca Premio por ilia papero "La Komplekseco Komputi Nash Ekvilibro". Li fariĝis Profesoro ĉe MIT en Majo 2015.

Studoj
------

Antaŭ aliĝi  la fakultaton de MIT li estis postdoktora esploristo en la grupo de Jennifer Chayes ĉe Microsoft Research, en Nova Anglio. Kaj antaŭ ol tie li elspezis kvar jarojn ĉe UC Berkeley teorio   de komputada grupo konsilita de Christos Papadimitriou. Li faris siajn universitatajn studojn en Grekio ĉe la Nacia Teknika Universitato de Ateno, ĉe la Elektra kaj Komputila Inĝenieristiko departemento, kie li diplomiĝis kun la plej alta grado iam ajn premiita (9.98/10).

Premioj kaj honoroj
-------------------

Konstantinos Daskalakis gajnis la 2008 Doktoreca Disertacia Premio de ACM (la Asocio por Komputanta Maŝinaron) por antaŭeniri nian komprenon de konduto en kompleksaj retoj de interrilataj individuoj, kiel tiuj malfermita kaj kreita de la Interreto. Sia disertacio, rajtigis "La Kompleksecon de Nash Equilibria," provizas romanon, algoritma perspektivo sur Luda Teorio kaj la koncepto de la Nash ekvilibro ("La Komplekseco de Komputado Nash Ekvilibro.").

Eksteraj ligiloj
----------------

* Propra paĝo
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Schloss Laufen am Rheinfall (stacidomo). |



**Laufen-Uhwiesen** estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1509 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. La komunumo konsistas el la tri municipoj *Uhwiesen*, *Laufen* kaj *Nohl*.

Geografio
---------

Laufen-Uhwiesen situas ĉe la bordo de la rivero Rejno, kies fama akvofalo troviĝas je duona sur la teritorio de la komunumo en la municipo Laufen. La komunumo konsistas el la municipoj Uhwiesen, Laufen kaj Nohl.

Najbaraj komunumoj
------------------

La najbaraj komunumoj de Laufen-Uhwiesen estas Benken, Dachsen, Feuerthalen, Flurlingen, Jestetten (Baden-Virtembergo, Germanio), Neuhausen ĉe Rejn-Akvofalo (Kantono Ŝafhaŭzo), Schlatt (Kantono Turgovio) kaj Trüllikon.

Trafiko
-------

Sub la Kastelo Laufen ĉe la Rejn-Akvofalo la komunumo disponas pri haltejo sur la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Ŝafhaŭzo al Vinterturo kaj estas per ĝi kaj per poŝtaŭtobuslinoj bone konektita al al Zurika Trafik-Unio. La komunumo ankaŭ havas aliron al la nacia aŭtoŝoseo A4.

Historio
--------

Unua dokumenta mencio de la municipo Laufen datiĝas el la jaro 858 kiel *Laufin* kaj de Uhwiesen el la jaro 1290. Kiel posedaĵo de la Episkopejo Konstanco la komunumo Laufen-Uhwiesen estis en la jaro 1452 subigita al la regado de la urbo Zuriko. Malfacila epoko estis la okupado far francaj, aŭstraj kaj rusaj trupoj en la militjaro 1799 dum la helveta revolucio.

Vidu ankaŭ
----------

* Rejn-Akvofalo
* Kastelo Laufen
* Schloss Laufen am Rheinfall (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Laufen-Uhwiesen
* Laufen-Uhwiesen en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Laufen-Uhwiesen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Andelfingen |
| --- |
| Adlikon • **Andelfingen** • Benken ZH • Berg ĉe Irchel • Buch ĉe Irchel • Dachsen • Dorf ZH • Feuerthalen • Flaach • Flurlingen • Henggart • Humlikon • Kleinandelfingen • Laufen-Uhwiesen • Marthalen • Oberstammheim • Ossingen • Rejnaŭo ZH • Thalheim ĉe Turo • Trüllikon • Truttikon • Unterstammheim • Volken • Waltalingen |  |

 |
la monbiletoj de maltaj liroj dum 2006
La **malta liro** (malte: *Lira Maltija*, Lm. £, ISO-kodo: MTL) ĝis la 31-a de decembro 2007 estis la valuto de la insula ŝtato Malto: Ekde la 1-a de januaro 2008 la oficiala pagilo en Malto estas la komuna eŭropa valuto Eŭro. Unu liro egalvaloris al 100 cendoj kaj al 1000 *Mils*.

La malta liro estis la posteula valuto de la «malta pundo», kaj iuj insulanoj daŭre nomis la ŝtatan valuton «pundo».

Monbiletoj ekzistis en valoro de 20, 10, 5 kaj 2 Lm, moneroj en valoro de 1 Lm, 50, 25, 10, 5, 2 kaj 1 cendoj.

Ĝis la jaro 1981 produktiĝis ankaŭ moneroj en valoro de 2, 3 kaj 5 *Mils*.

Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo 2
------------------------------

Malto la 1-an de majo 2004 iĝis ŝtatomembro de la Eŭropa Unio. La 29-an de aprilo 2005 la malta valuto kune kun la valutoj de la insula lando Kipro kaj la balta ŝtato Latvio aliĝis al la Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo 2: ekde tiam la malta liro – prepare al la estonta enkonduko de la komuna eŭropa valuto Eŭro en Malto – estis ligita al la eŭro kun kurzo, kiu rajtas maksimume ŝanĝiĝi je 1 procento.

La 27-an de februaro 2007 la registaro de Malto oficiale petis pri la enkonduko de la eŭro sur la insulo. La 16-an de majo 2007 la Eŭropa Komisiono deklaris sian subtenon akcepti kaj Malton kaj la Respublikon Kipro en la Eŭrozono. La 5-an de junio ankaŭ la kunveno de ĉiuj financaj ministroj de la ŝtatoj de la Eŭrozono jesis al la enkonduko de la Eŭro en Malto. La 10-an de julio 2007 fiksiĝis la devinitiva kurzo de 1 eŭro po 0,429300 maltaj liroj. Unuaj eldonoj de la maltaj eŭro-moneroj delonge estis produktitaj. Malto do ekde la 1-a de januaro 2008 uzas la eŭropan valuton kiel ŝtatan pagilon.

Vidu ankaŭ
----------

* la paĝon pri la maltaj eŭro-moneroj.

* Kategorio Malta liro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNaciaj eŭropaj valutoj, kiuj enfluis la eŭropan valuton Eŭro |
| --- |
| Aŭstra ŝilingo • Belga franko • Estona krono • Finna marko • Franca franko • Germana marko • Hispana peseto • Irlanda pundo • Itala liro • Kipra pundo • Kroata kunao • Latva lato • Litova lido • Luksemburga franko • Malta liro • Moderna Greka draĥmo • Nederlanda guldeno • Portugala eskudo • Slovaka krono •Slovena tolaro | Flago de la Eŭropa Unio |

 |
La dio Odin, laŭ kiu originas la nomo de la meza tago
**Merkredo** estas la tria tago de la semajno, laŭ internacia normo ISO 8601. Tiu nomo venas el la franca *mercredi*, kiu siavice venas de la latina *dies Mercurii*, tago de la dio Merkuro. El tiu venas la vortoj *miércoles* kaj *mercoledì* ankaŭ.

Oni kopiis la ideon en ĝermanidaj lingvoj, uzante la nordian dion Votanon anstataŭ Merkuro, en la angla nomo *Wednesday*, en la nederlanda *woensdag*. La germana nomo *Mittwoch* signifas "semajnmezo".

En multaj mondpartoj, merkredo estas la tria kaj meza tago de la laborsemajno.

Merkredo sekvas mardon kaj antaŭvenas ĵaŭdon.

Vidu: Gregoria kalendaro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Merkredo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Merkredo en la Vikivortaro (Universala vortaro)
* Merkredo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
* Merkredo en ReVo

* Arkivigite je 2006-03-01 per la retarkivo Wayback Machine (angle pri la tagonomoj)



  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTagoj de la semajno |
| --- |
| lundo • mardo • merkredo • ĵaŭdo • vendredo • sabato • dimanĉo |

 |
**Slovaka grek-katolika eklezio** estas unu de orientaj katolikaj eklezioj. Ĝi uzas bizancan riton.

Historio
--------

En 9-a jarcento venis en Grandan Moravion Cirilo kaj Metodo. Ili estis grekoj kaj venis el Bizanca imperio. Tiel ili alportis bizancan riton en la teritorion de nuna Slovakio. Post la morto de sankta Metodo, liaj disĉiploj estis elpelitaj. Post la falo de Granda Moravio estis du ritoj en Hungarujo – kaj bizanca kaj latina. En 1054 okazis la orienta skismo inter Romo kaj Konstantinopolo.

En 1646 (unio de Uĵhorodo) la kristanoj de bizanca rito ankaŭ en teritorio de Slovakio unuiĝis kun eklezio de Romo. En 1818 estis kreita la eparĥio de Prešov.

En 1950 la tielnomata *sinodo de Prešov*, organizita de komunistoj, nuligis la union kun Romo kaj forigis la grek-katolikan eklezion en Slovakio. Ĝiaj du episkopoj kaj multaj sacerdotoj estis arestitaj. Ambaŭ episkopoj estis pli malfrue beatigitaj. La grek-katolika eklezio estis denove permesita en 1968 sed ili ekzemple ne povas havi regulan episkopon. La plenan liberecon la eklezio ricevis nur post la falo de komunismo en 1989.

Mapo de la episkopujoj kun blazonoj
En 1980 la roma papo kreis la slovakan grek-katolikan eparĥion en Toronto (Kanado). En 1997 estis kreita ekzarkato en Košice kaj en 2008 eparĥio en Bratislavo. Kaj tiel nuntempe la eklezio havas 1 ĉefepiskopujon kaj 2 episkopujojn en Slovakio.

Referencoj
----------

1. ↑  Farrugia, Edward G. p. 830

Fontoj
------

* Farrugia, Edward G.: *Encyklopedický slovník křesťanského Východu.* Olomouc : nakladatelství Centra Aletti Refugium Velehrad-Roma s.r.o. 2010. 1040 p. ISBN 978-80-7412-019-0

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Slovaka grek-katolika eklezio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* ĉefepiskopujo de Prešov (slovake)
* Grek-katolika eklezio en Slovakio
* The Slovak Catholic Church (angle)
**Botond Storcz** [ŝtorc], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Storcz Botond Norbert** estas hungara kajakisto, dufoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, trejnisto.

Botond Storcz naskiĝis la 30-an de januaro 1975 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Botond Storcz akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto, plian diplomon en Universitato Corvinus de Budapeŝto. Lia edzino naskis trifoje. Li ricevis premiojn inter 1997-2012.

### Sporta kariero

Botond Storcz inter 1982-2008 estis kajakisto en pluraj sportkluboj, ankaŭ province. Li estis hungara ĉampiono 17-foje inter 1995-2005 individue aŭ teame, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1993-2005. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2000 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2004 kun tri oraj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua kvarfoje en 1997 kaj 1999 individue aŭ kvarope. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2008, poste li estis trejnisto aŭ li havis postenojn en la hungara akvasporta vivo.

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Botond Storcz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 811252
 |




* Portalo pri Biografio
Foto de S-ro Verigin instruante Esperanton al infanoj, produktita de Seriŝev 1916
**Inocento SERIŜEV** (nomata ankaŭ **Innokentii SERYSHEV**; naskiĝis la 15-an de aŭgusto 1883 en Kudara; mortis la 23-an de aŭgusto 1976 en Aŭstralio) estis rusa esperantisto, grek-ortodoksa pastro kaj pedagogo.

Persona vivo
------------

De 1906 ĝis 1917 li laboris kiel pastro en Siberio. Li okupis sin multe pri popoleduko. Dum cara reĝimo li sidis en la malliberejo pro politika akuzo kaj Sovetunion li forlasis „pro ruĝa despotismo kaj arbitro". Tri jarojn li loĝis en Japanujo, esploris la japanan eduksistemon kaj por tio piede vojaĝis 200 mejlojn. Poste li loĝis en Sydney.

En Esperantujo
--------------

Li estis esperantisto de 1910. Li estis unu el pioniroj de Esperanto en Siberio. En 1910 li faris kune kun sia fratino (Varvara N. Seriŝeva) rondvojaĝon tra 13 landoj de Eŭropo per Esperanto. Ĉiam, ĉie kaj ĉiel li propagandis Esperanton per multaj paroladoj, artikoloj, propagandaj broŝuroj kaj kursoj. Ĉiuj familianoj estis Esperantistoj. Li kunlaboris al *Internacia Socia Revuo* kaj aliaj Esperanto-gazetoj. Li aperigis 250-paĝan verkon pri *Siberio* (originalaj kaj tradukitaj verkaĵoj), 1914, kaj du centpaĝajn volumojn de revuo *Oriento*, Ĥarbin 1925. Ampleksaj originalaj kaj tradukitaj verkoj en manuskripto.

### Recenzoj

Pri *Siberio*

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** La leganto povos kulpigi min,ke mia Esperanta vortaro estas tre malvasta,
sed mi devas ripeti pri tiu libro, kiel pri preskaŭ ĉiuj en ĉi tiu numero recenzitaj eldonajoj, ke ĝi estas ege bonstila, bele presita kaj agrable eldonita.Per tiu verko
la aŭtoro konigas plej intime la geografion kaj historion de Siberio kaj ankaŭ la vivmanieron, morojn, kutimojn, legendojn de ĝiaj enloĝantoj. La eldonado de tia libro estas nekonraŭdirebla pruvo pri la utileco kaj uzebleco de nia Esperanto kiel universala edukilo. Mi deziras grandan sukceson al la aŭtoro kaj eldonisto, kaj esperas, ke la sekvontaj volumoj de la verko estos same interesplenaj kaj same zorge eldonitaj.
Mi forgesis diri, ke la libro estas plibeligita per multnombraj ilustraĵoj. **"** |
| — Belga Esperantisto n069 (jul 1914) |

 |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Inocento Seriŝev en *Enciklopedio de Esperanto*
* *Siberio* en katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* *Siberio* (parto 1) en katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 28315
* GND: 130152471
* LCCN: nr93049788
* VIAF: 63885626
 |
Sunsubiro en Baden-Württemberg, Germanio
**Vespero** estas parto de la diurno. Ĝi estas la periodo kiu komenciĝas per krepusko kaj daŭras ĝis la nokto. Dum malfrua vespero regas - krom dum noktomeza suno en la arkta cirklo - mallumo, t.e. ke la sunradioj ne plu atingas la teron. 

Vespera etoso en Korfuo)
Oni parolas kutime pri vespero sendepende de mallumo. La plej multaj homoj difinas la komencon de vespero ĉirkaŭ la 18-a aŭ la 19-a horo. 

La vespermanĝo estas la manĝo de la vespero. Vespera etoso ofte rilatas al sunsubiro aŭ krepusko. Kelkaj floroj, kiel ekzemple enoteroj, germane nomataj noktokandeloj ekfloras nur verspere.

Citaĵoj
-------

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Vespere oni saĝiĝas pri la pasinta tago, sed neniam sufiĉe por la venonta. **"** |
| — Friedrich Rückert |

 |

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Vespero, dum kiu ĉiuj ĉeestantoj tute samopinias, estas perdita vespero. **"** |
| — Albert Einstein |

 |

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Bona vespero alvenas, kiam mi laboradis la tutan tagon. **"** |
| — Goethe, Lebensgenuß |

 |

Proverbo
--------

Ekzistas pluraj proverboj pri vespero en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Antaŭ vespero ne estu fiera.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Eĉ por plej terura tago venas vespero.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Eĉ por plej terura tago venas vespero.* **"** |

 |

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Vespero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Vespero en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
* Vespero en Vikifontaro (Universala biblioteko)

* Sunsubiro
* Elirblokado
* Noktumo

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2008-08-15.