recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

Palaco de Orleano
La **Palaco de Orleano** (itale, **Palazzo d'Orléans**), en Palermo, estas palaco de la 18a jarcento, sidejo de la prezidanteco de la Sicilia Regiono.

La ĉefenirejo estas en Piazza Indipendenza, kontraŭ la normanda parto de la Palaco de la Normandoj. La palaco inkluzivas grandan ĝardenon, *Parco d'Orléans*, kun ekzotaj arboj kaj bestoj, malfermitaj al la publiko.

En 1775 princo Monroy konstruis la unuan kernon de la palaco, multe pli malgranda ol la nuna. La konstruaĵo, metita al aŭkcio, estas aĉetita de la komercisto Antonino Oliveri, kiu de 1784 ĝis 1806 plu konstruadis dekstren kaj maldekstre konstruis sur la tria etaĝo.

La reĝo de Francio, Ludoviko Filipo de Orléans, loĝis tie en ekzilo inter 1808 kaj 1814, kaj la sekvan jaron li geedziĝis kun Maria Amalia de Burbono, princino de la Du Sicilioj kaj filino de reĝo Ferdinando la 1-a de la Du Sicilioj, kaj aĉetis ĝin. La Burbona-Orleana kompanio komencis plian fazon de vastiĝo de la konstruaĵo. En 1856 Maria Amalia donacis la bienon en Palermo al ŝia filo Henriko d'Orléans, biendomo kiu atingas la larĝon de 63 hektaroj. La heredaĵo tiam pasis al Ludoviko Filipo Roberto de Orleano, kiu mortis tie en 1926 kaj pasis al sia fratino Maria Amalia, reĝino de Portugalio kiu du jarojn poste donis ĝin al sia kuzo Giovanni, duko de Guise.

En 1940 la konstruaĵo estis rekviziciita de la itala registaro. En aŭgusto 1943 ĝi iĝis la ĉefsidejo de la aliancitaj oficejoj kaj en 1947 ĝi pasis al la Sicilia regiono por fariĝi la sidejo de la prezidanteco. Sed la komisiono de interkonsento itala-franca en 1950 postulis la restituon de la posedaĵo al la antaŭaj posedantoj (Henriko, grafo de Parizo), kiu vendis ĝin definitive al la Regiono en 1955, kaj de tiu dato revenis al la sidejo de la Prezidanteco de la Regiono.

* Kategorio Palaco de Orleano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Patapoklosi** [patapokloŝi], kroate **Pokloša** estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szigetvár.

Blazono de Patapoklosi

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 13 6 km²
* Loĝantaro: 350
* Poŝtkodo: 7922
* Telefonprefikso: 73
* Koordinatoj: 46°04′25″N 17°45'12″E

Situo
-----

Patapoklosi situas sur ebenaĵo laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo.

Historio
--------

Patapoklosi formiĝis en 1950, tiam okazis unuiĝo de **Pata** kaj **Poklosi**. Ambaŭ vilaĝoj senhomiĝis pro bataloj kontraŭ la turkoj. En Patapoklosi migra poŝto servas.

### Pata

La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1283 laŭ tiama hungara ortografio *"Pathaa"*.

### Poklosi

La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1431.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo de 1794
* skulptaĵoj pri Árpád, Miklós Zrínyi, Francisko Rákóczi la 2-a, Lajos Kossuth, Sándor Petőfi

Ĝemelkomunumoj
--------------

* Rumanio Gernyeszeg, Rumanio
* Hungario Gyöngyöspata, Hungario

* Kategorio Patapoklosi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Palaco de la Porfirogeneto.
La **palaco de la Porfirogeneto** (laŭ turka lingvo: *Tekfur Sarayı*,) estas bizanca palaco de la filo aŭ filino de la bizanca imperiestro establita en la 13-a jarcento situe en la norda ero de la urbo Konstantinopolo aneksita al la palaca amplekso de la Blaĥerna palaco.

Strukturo kaj historio
----------------------

La palaco de la Porfirogeneto, kies loko origine estis loĝata de la imperiestro Konstantino la 7-a, stariĝas tute apude de la Teodozaj muregoj, inter la pordego de Adrianopolo kaj la pordego Kalegaria tie kie ili kontakte proksimas al la defenda murzono starigita, diversperiode, por protekti la ĉeurbon de la Blaĥernoj. La konstruaĵo estis establita fine de la fine de la 12-a kaj komence de la 13-a jarcentoj. La nomo devenas de la filo de la imperiestro Konstanteno Paleologo, dirita *Porfirogeneto*, nome "naskita en la purpuro": tiu estis la titolo de la heredantoj al la trono, kiuj naskiĝis en la *porfira*, renoma ĉambro de la Granda Palaco dekoraciita per "porfiro" kaj revestita per purpuraj drapoj destinita la imperiaj naskiĝoj.

Post la konkero de Konstantinopolo, la palaco estis utiligita kiel deponejo de la *utiligaĵaro* de la sultano, sinsekve kiel "ĉevalejo", poste kiel metiejo por la produktado de ceramiko kaj kiel hospico por malriĉuloj, kaj fine forlasita en la 17-a jarcento.

Nune, el la Porfirogeta palaco pluestas nur la refarita muro kaj ŝtona fasado. Tiu palaco estis unu el la precipaj ekzemploj de la rezideja bizanca arkikteturo. Ekde 2006, oni laboras por restaŭradi tiun palacon.

Bildoj
------

* Vidaĵo de la teodozaj muregoj de la interna korto.Vidaĵo de la teodozaj muregoj de la interna korto.
* Restaĵoj de la kapelo (suda murego).Restaĵoj de la kapelo (suda murego).
* Detaloj de la marmora dekoracio (suda murego).Detaloj de la marmora dekoracio (suda murego).
* Apartaĵo de la palaca balkono.Apartaĵo de la palaca balkono.
* 
* Apartaĵo de palaca fenestro.Apartaĵo de palaca fenestro.
* Fenestroj de la Palaco.Fenestroj de la Palaco.
* Porfirogeneta palaco vidita el malalto.Porfirogeneta palaco vidita el malalto.

Bibliografio
------------

* (en) John Freely, *Blue Guide Istanbul, W. W. Norton & Company,*‎ 2000
* (en) Shelia Blair, *The Art and Architecture of Islam*, 1250-1800, Yale University Press,‎ 1996
* (en) Alexander van Millingen, *Byzantine Constantinople: The Walls of the City and Ad-joining Historical Sites, Londres,* John Murray Eld.‎ 1899

Vidu ankaŭ
----------

* Sieĝo de Konstantinopolo
* Konstantino la 7-a (Bizancio)
* Blaĥerna palaco
* Bizanco

* Palaco de la Porfirogeneto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Palaco de la Porfirogeneto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Paladio de Galatia** (363 aŭ 364 – 420) estis monaĥo, episkopo kaj hagiografo de Johano Krizostomo.

Biografio
---------

Paladio fariĝis monaĥo en 386 aŭ malmulte poste; en 388 li translokiĝis al Aleksandrio, en 390 al Nitria kaj la sekvan jaron al dezerta zono konata kiel *Ĉelio* pro sia sennombro de monaĥaj ĉeloj; tie li pasigis la sekvajn naŭ jarojn, dekomence kun Makario la Granda kaj poste kun Evagrio de Ponto. Poste li elmigris al Palestino por povi loĝi en klimato malpli varma ĉar lia sano jam plimalboniĝis.

En 400 li estis konsekrita episkopo de Heliopolo de Bitinio kaj tre frue li estis kuntrenita en la disputojn pri Johano Krizostomo. En 405 li vizitis Romon, kie li engaĝiĝis favore de Krizostomo, sed la sekvan jaron li estis ekzilita al la diocezo de la egipta Sieno kaj poste en la Tebaido. En 412–413 li estis restarigita en sia ofico post monaĥa restado sur la Olivarba monto.

En 419–420 Paladio verkis la *Lausan historion*, kiun li kompilis por Lauso, *praepositus sacri cubiculi* (alta funkciulo de la kortego de Teodozo la 2-a), kiu rezultis defendo kaj laŭdo honore de Johano Krizostomo. Li estis aŭtoro, plej probable, ankaŭ de *Dialogo pri la vivo de Krizostomo*. Li forpasis en la sekva jardeko.

Vidu ankaŭ
----------

* Lausa historio
* Sankta Melania la Pliaĝa
* Melania la Plijuna
* Evagrio de Ponto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Paladio de Galatia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Greklingva Opera Omnia Patrologia Graecade Jacques Paul Migne.

Bibliografio
------------

* W. K. Lowther Clark, enkonduko al la angla traduko de la Lausa historio, 1918.
* Teksto anglalingva, kun samlingva ankonduko, de la Lausa Historio en la retejo Tertullian; eldonita en 1918. **Alirdato: 2012-01-05.**
	+ Enkonduko.
	+ Teksto de la verko, kun aŭtomata indekso.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 527915
* GND: 118739034
* LCCN: n82093718
* VIAF: 300091599, 682148947845254950009, 3445167807335418130005, 340158790622738851618, 2935167807359518130008 61550437, 300091599, 682148947845254950009, 3445167807335418130005, 340158790622738851618, 2935167807359518130008
* ISNI: 0000 0001 1654 9311
* SUDOC: 027056384
* BNF: 11918472z
* NLA: 35441505
* BIBSYS: 90550453
* NKC: jn20020903095
* BNE: XX1077304
 |
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri antikva vilaĝo en Grekio. Por aliaj signifoj vidu la artikolon Okaleo (mitologio).

**Okaleo** sur mapo de antikva Beotio.
**Okaleo** (el la greka *Ὠκαλέα*, malofte *Ὠκαλέαι* kaj poste *Ὠκάλεια*) estis antikva urbo en Beotio (Grekio), sur la suda bordo de lago Kopaiso.

Tiu ĉi montara vilaĝeto troviĝis inter Alalkomeno kaj Aliartos (antikva Haliarto), 30 stadiojn (ĉ. 5,5 Km.) for el ambaŭ urboj. Antikvaj fontoj kutime mencias ĝin kune kun Mantineo kaj Medeono, do tre eble ĉi tiuj urboj estis tre proksimaj unu al la aliaj. La mitologiistoj sugestas ke de tiu mallonga distanco inter Okaleo kaj Mantineo devenas la kromnomo de la mita rolulino Aglajo, filino de Mantineo, kiu ofte aperas en la rakontoj laŭ la nomo Okaleo.

Origino
-------

La plimulto de la fontoj kiuj pristudas la originon de la nomo de tiu ĉi urbo konsentas pri tio, ke ĝi devenas el la greka vorto *ὠκύς* («rapida»). La frua "D" sĥolio sur *Iliado* klarigas ĝian signifon, per aludo al sennoma rivero kiu rapide fluadis tra la urbeto. Tamen, la geografo Stefano el Bizanco konsideris tiun nomon referenco al mallonga distanco inter la najbaraj Tespio kaj Tebo. Herodiano konsentas kun ambaŭ klarigoj, verŝajne pro la erara ideo, kiun ankaŭ Stefano havis, pri ke Okaleo troviĝis en la vojo kiu unuigis ambaŭ urbojn, kvankam Tespio iom foras el la lago.

Okaleo en la mita rakontaro
---------------------------

La *Himno al Apolono* priskribas ke tiu dio, serĉante taŭgan lokon por sia orakolo, vizitis Okaleon kaj Haliarton post trapasi la riveron Cefizo en la vojo al Telfuso. La du vilaĝoj estis menciitaj laŭ erara ordo, ĉar supozeble Apolono vojaĝis okcidenten. La poemo priskribas Okaleon kiel *πολύπυργος*, tio estas, «kun multaj turoj», sed ĝi estis tiel kutima epiteto ke ĝi perdis ian veran signifon.

Laŭ rakonto en *Mitologia biblioteko*, erare atribuita al Apolodoro, la reĝo Amfitriono trovis morton dum sia pranepo Heraklo bataladis kontraŭ la minioj de Orĥomeno. Post tio, Radamanto, filo de Zeŭso ekzilita el Kreto, edziĝis al lia vidvino Alkmeno kaj ambaŭ translokiĝis al Okaleo. Johano Tzetzes aldonas ke en tiu urbo Radamanto instruis arkpafadon al Heraklo.

Homero mencias Okaleon en sia Katalogo de ŝipoj, en *Iliado*, kiel unu el la urboj kiuj partoprenis la beotian flankon de la greka armeo en la Troja milito.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Strabo. *Geografio*, 9.2.26-27.
2. ↑  Homero. *Iliado*, 2.501.
3. ↑  Dionizo el Bizanco. *Priskribo de Grekio*, 99.
4. ↑  "D" sĥolio sur *Iliado*, 2.501.
5. ↑  Stefano el Bizanco. *Ἐθνικά*, 706.
6. ↑  Herodiano. *De prosodia catholica*, 3.1, paĝ. 284.
7. ↑  *Himno al Apolono*, 242.
8. ↑  Pseŭdo-Apolodoro. *Mitologia biblioteko*, 2.69-70.
9. ↑  Johano Tzetzes. Sĥolio sur *Alexandra* de Likofrono, 50.
10. ↑  Homero. *Iliado*, 2.501.
**Oberems** estas komunumo en la distrikto Leuk en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 130 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Oberems situas en la suba parto de la Supra Valezo kaj etendiĝas ĉe la okcidenta flanko de la Valo de Turtmann, en kies fino situas la Turtmann-Glaĉero, el kiu fontas la rivero Turtmana, kiu formas la orientan komunumlimon. Al la komunumo apartenas la vilaĝo Oberems kaj la setlejoj Ahorn, Bielen, Mittelems, Guggine kaj Widubrunn, kaj multnombraj izolitaj bienoj kaj alpopaŝtejoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 50,27 km², de kiuj 17,4% estas kovritaj de arbaro, 21,3% servas por agrikulturo kaj 0,7% por setlado. Pli ol 60% de la komunuma teritorio konsistas el altmontara dezerto kaj glaĉeroj.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Oberems limas en nordo al Turtmann-Unterems, en nordoriento al Ergisch, en sudoriento al eksklavo Gruben de la komunumo Turtmann-Unterems, en sudsudoriento en unu punkto al Randa, en sudo kaj sudokcidento al Zinal, kaj en nordokcidento al Agarn.

Trafiko
-------

Oberems situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al Oberems kondukas montara vojo de Turtmann tra Unterems. Pere de aertelfero de Turtmann al Oberems la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Oberems datiĝas el la jaro 1101 kiel *Superiori Emesa*. En la jaro 1238 Oberems estis menciita la unuan fojon kiel komunumo. En la jaro 1457 estis kreita komunuma statuto, tiel nomita kamparana gildo. En la jaroj 1548, 1558, 1642 kaj 1776. Oberems havis komunajn komunumajn statutojn. En la jaro 1728 Oberems kaj Unterems disiĝis de la Paroĥo Leuk kaj formis kune la Paroĥon Ems kun la preĝejo en Unterems. En la jaro 1951 ankaŭ en Oberems estis konstruita preĝejo kaj Oberems fariĝis aparta paroĥo. En la jaro 1953 estis malfermita la aertelfero de Turtmann al Oberems. En la jaro 2002 la malnova teritoria disputo inter Obermes kaj Unterems estis decidita de la Valeza Ŝtata Konsilio per divido de la Valo de Turtmann laŭlonge de la rivero Turtmana.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Bernard Truffer*: *Oberems* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-01-20)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Oberems

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Oberems** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Preĝejo de OberemsPreĝejo de Oberems
* Civita domo de OberemsCivita domo de Oberems
* Valezaj grenejoj en OberemsValezaj grenejoj en Oberems

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Leuk |
| --- |
| Agarn  •  Albinen  •  Ergisch  •  Gampel-Bratsch  •  Guttet-Feschel  •  Inden  •  Leuk  •  Leukerbad  •  Oberems  •  Salgesch  •  Turtmann-Unterems  •  Varen |  |

 |
Budhana ceremonio en Ladako.
Kanvasa Pentraĵo: Fama Hinda Tantra Majstro Tilopa (988-1069)
**Vaĝrajano** (sanskrite *Vajrayāna* वज्रयान; tibete རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་; mongole Ochirt Hölgön *Oчирт хөлгөн*), ankaŭ konataj kiel **Tantra Budhismo**, **Tantrajano**, **Mantrajano**, **Sekreta Mantro**, **Esotera Budhismo**, la **Diamanta Vojo**, la **Fulma Vojo** aŭ la **Nedetruebla Vojo**, estas kompleksa kaj plurfaceta sistemo de budhisma penso kaj praktiko, kiu evoluis dum pluraj jarcentoj.

Laŭ la vaĝrajanaj tekstoj, la termino *Vajrayāna* estas unu el tri veturiloj aŭ vojoj al vekiĝo. La du aliaj estas *Śravakayāna* (ankaŭ konata kiel *Theravāda* aŭ *Hīnayāna*) kaj *Mahāyāna*.

Ĝiaj ĉefaj skriboj estas nomitaj Tantraoj. Karakterizaĵo de Vahrayana Budhismo estas ritaro, konata kiel Upajo, kiu estas uzata kiel anstataŭaĵo aŭ alternativo por la pli fruaj abstraktaj meditadoj. Vahrajano estis ĝeneraligita en Bengalio. Plej frua bengala literaturo konsistis el misteraj budhanaj kantoj, konataj kiel Ĉarjapado.

La periodo de hinda Vahrajana Budhismo estis klasifikita kiel la kvina aŭ fina periodo de hinda Budhismo. Kvankam la unuaj tantriaj budhanaj tekstoj aperis en Hindio en la 3-a jarcento kaj daŭre ekaperis ĝis la 12-a jarcento, akademiuloj kiel ekzemple Hirakawa Akira kredas, ke la Vahrajano verŝajne ekzistas ekde la 6-a aŭ 7-a jarcento, dum la esprimo Vahrajano unue uziĝis en la 8-a jarcento. 

Laŭ Vahrajanaj skriboj, Vahrajano estas unu el la tri kondukiloj aŭ itineroj (*jana*) al iluminiĝo, la aliaj du estas la Hinajano kaj Mahajano

Vidu ankaŭ
----------

* Budhismo
* Teravado
* Mahajano

Referencoj
----------

1. ↑  Macmillan Publishing 2004, p. 875-876.

* Kategorio Vaĝrajano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri budhismo |
La **patogenezo** (de la greka πάθος, páthos, sufero kaj γένεσις, génesis, origino) priskribas la originon kaj evoluon de malsano kun ĉiuj faktoroj kiuj rilatas al tiu. Tio kio per la metodoj de la naturaj sciencoj estus priskribita kiel 'disvolvigo de malsano' estus identigita ankaŭ kiel patomekanismo. Male, la kaŭzo de malsano estas studita per la etiologio.

Estas diferencoj inter la kaŭza kaj la formala patogenezoj. Dum la kaŭza patogenezo malpliigas la naturon de la individuo per la konsidero de la malsano, la formala patogenezo identigas la procezon de la malsano funkcie kaj strukture kun la individuo. Kiel ekzemplo, oni konsideru gripan infekton: la viruso estas la etiologio, la kompleta situacio de la individuo en kontakto kun la viruso estas traktita de la kaŭza patogenezo dum la ŝvela procezo apartenas al la formala patogenezo.

La psikosomatika aŭ personisma medicino metas unuarange de la konsidero de la malsanoj, krom la biologiajn, ankaŭ la psikosociajn faktorojn. Oni konsideras kiel patogenezo ĝenerale la *limigon de la individuaj kapabloj limigitaj per la origino de la malsano*. La celo de tiu alproksimigo estas la akiro de la kompreno de la procezoj reguligaj de la biopsikaj funkcioj por atingi kaj helpi la manieron plibonigi la staton de ĉiu paciento.

  

|  |  |
| --- | --- |
|   | Bonvolu atenti la konsilon rilate al artikoloj pri medicinaj temoj! |

* Kategorio Patogenezo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 697417
* GND: 4115512-9
 |
Fortikaĵo de Gornja Radgona
Preĝejo de Gornja Radgona
**Gornja Radgona**, germane **Oberradkersburg** estas urbo kaj samtempe municipo en Slovenio, en provinco **Stajerska**, en statistika regiono **Pomurska**. Administre apartenas al Gornja Radgona ankoraŭ 29 vilaĝoj.

* Areo: 128  km²
* Alto super marnivelo: 209 m
* Loĝantaro: 3250
* Poŝtkodo: 9250
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso:

Situo
-----

La komunumo situas sur malebenaĵo, laŭ Muro (rivero), laŭ landolimo de Aŭstrio (iam kun limotrapasejo), laŭ ĉefvojo kaj fervojo. Kontraŭe troviĝas Bad Radkersburg.

Historio
--------

La loko estis loĝata dum la neolitiko, poste romianoj loĝis tie, poste formiĝis Stirio, parto de Habsburga Imperio. Post fine de la 1-a mondmilito la loko trovis sin ĝuste ĉe la nova ŝtatlimo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj. Inter 1941-1945 la germana armeo okupis la tutan regionon. Ekde 2008 Aŭstrio kaj Slovenio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj estas senĝene trapaseblaj.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejo
* fortikaĵo

Fortikaĵo de Gornja Radgona

* Gornja Radgona en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Gornja Radgona en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Erl** estas komunumparto de la komunumo Kasbach-Ohlenberg en la rejnland-palatinata distrikto Neuwied, Germanio. Ĝi dividiĝas en du partoj, nome Untererl kaj Obererl.

Antonius-kapelo (2012)

Geografio
---------

Erl allimas nordoriente ĉe la komunumparto Ohlenberg. Kun altaĵo inter 270 m kaj 320 m supermarnivelo. Untererl situas averaĝe en alteco de 280 m. Obererl situas en alteco de 305 m. La koumunumparto jam apartenas al la *Rejn-Vestervalda vulkana montodorso*. Norde troviĝas la monto Minderberg (alteco 417 m). Tuj oriente de Erl situas la domareto Stuxdorf, kiu apartenas al la urbo Linz am Rhein.

Historio
--------

Erl estis unuafoje menciita en dokumento en la jaro 1257. *Gerhard von Rennenberg* donacis siajn terposedaĵojn en Erl en la jaro 1270 al la de li fondita komence de la 13a jarcento monaĥinejo Sankta Katharinen.

Evoluo de la loĝantoj

| jaro | loĝantoj |
| --- | --- |
| 1816 | 33 |
| 1828 | 36 |
| 1843 | 57 |
|

Vidindaĵoj
----------

Referencoj
----------

1. ↑  Der Regierungs-Bezirk Coblenz nach seiner Lage, Begränzung, Größe, Bevölkerung und Eintheilung... Coblenz: Pauli, 1817; Seite 59
2. ↑  Friedrich von Restorff: *Topographisch-Statistische Beschreibung der Königlich Preußischen Rheinprovinz*, Nicolaische Buchhandlung, Berlin und Stettin 1830, S. 676
3. ↑  *Topographisch-statistische Übersicht des Regierungs-Bezirks Coblenz*, Coblenz: Hölscher, 1843, Seite 66

Literaturo
----------

* Verbandsgemeinde Linz am Rhein (Hrsg.); Adalbert N. Schmitz: *Rund um den Hummelsberg. Die Verbandsgemeinde Linz am Rhein*, 1984, S. 93/94.

50.5935097.292819Koordinatoj: 50° 35′ 37″ N, 7° 17′ 34″ O (mapo)
 

* Kategorio Obererl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
ovingo el arĝentano, kovrita per arĝento, el la 20-aj aŭ 30-aj jaroj de la 20-a jarcento
Georg Flegel: olea pentraĵo kun diantoj, detalo, ĉirkaŭ la jaro 1630, centre ovingo
**Ovingo** estas eta ujo, en kiun oni metas kuiritan ovon kun ŝelo, kiam oni volas poste forpreni nur la supron de la ŝelo kaj manĝi la ovon, kaj volas eviti ke dume la ovo ŝanĝas sian pozicion, en plej malfavora kazo forruliĝas. La hodiaŭ ĉiutaga aĵo dum antaŭaj jarcentoj estis luksaĵo kaj esprimo de aparte delikataj manĝokutimoj.

La ekzisto de ovingoj estas dokumentita ekde la Romia Imperio. Mozaiko el Antioĥio el la jaro 40 antaŭ Kristo montras homojn, kiuj manĝas ovojn el ovingoj per kuleretoj. En la romia urbo Pompejo troviĝis arĝenta ovingo kun koresponda arĝenta ovomanĝa kulereto.

Post la antikva epoko oni ŝajne forgesis pri ovingoj, sed ili ree iĝis modaj inter nobeloj de Eŭropo dum la 16-a jarcento. Sur desegnaĵo el tiu jarcento bildiĝas itala ovingo kun la noto "per ova" (por ovo). Komparebla desegnaĵo ankaŭ konserviĝis el Germanio. Baldaŭ en la reĝaj, dukaj kaj grafaj kortumoj de Eŭropo ekzistis pompaj ovingoj el arĝento, oro kaj juvelaj ŝtonoj. En tiuj ovingoj la ovo plejparte teniĝis vertikale kaj la plej pinta parto estis supre. Sed tiel ne ĉiam estis: Sur olea pentraĵo de la germana artisto *Georg Flegel* el la 17-a jarcento (detalo de ĝi troveblas dekstre) bildiĝas stana bovleto kun piedetoj, en kiu ovo kuŝis horizontale. La supro de la ovoŝelo estas forprenita, kaj sur la ovo kuŝas tranĉaĵo da pano, kiu ŝajne anstataŭ kulereto servis por la elmanĝo de la mola interno de la ovo.

Dum la jaro 1727 la reĝo Ludoviko la 15-a de Francio ordonis kompletigi sian oran servicon per kostaj oraj ovingoj. Tiaj valoraj, de juvelistoj produktitaj ovingoj estis ŝatataj donacoj inter nobeloj dum grandaj familiaj festoj, simile kiel simile kostaj kuleretoj.

Dum la 17-a jarcento en Eŭropo konatiĝis la origine ĉina materialo porcelano, kiu tre taŭgis por ujoj de varmaj manĝajoj. Kiam dum la jaro 1708 en Germanio malkovriĝis la tekniko mem produkti porcelanon, kaj do sendependiĝi de la importoj de porcelanaj ujoj el Ĉinio, oni produktis ankaŭ ovingojn el tiu materialo. La porcelanoproduktejoj en la germanaj urboj Meissen, Frankenthal kaj la urboparto *Höchst* de Frankfurto ĉe Majno, ekde la mezo de la 18-a jarcento liveris siajn porcelanajn servicojn kun ovingoj, la firmao *Villeroy & Boch* en Sarlando sekvis fine de la 18-a jarcento, la Reĝa Porcelano-Produktejo en Berlino, la ĉefurbo de la reĝlando Prusio, tamen nur aldonis ovingojn meze de la 19-a jarcento.

Ekde kiam oni - ekde la dua duono de la 19-a jarcento - produktas porcelanon industrie kaj sekve en tre grandaj kvantoj, ovingoj estas memkomprenebla parto de tiumaterialaj servicoj kaj laŭ formo kaj dekoro adaptiĝas al la dezajno de la resto de la servico.

Krom tio tamen daŭre ekzistas individuaj, ofte fantazie dekorataj kaj luksaj ovingoj el ĉiuj eblaj materialoj, kiuj estas aprezataj kolektaĵoj.

* Kategorio Ovingo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Okcident-Eŭropa Unio** (france kaj itale **UEO**, *Union de l'Europe occidentale* respektive  *Unione Europea Occidentale*, angle kaj germane **WEU**, *Western European Union* respektive *Westeuropäische Union*), fondiĝis la 23-an de oktobro 1954 de la ŝtatoj Britio, Belgio, Francio, Germanio, Italio, Luksemburgo kaj Nederlando kiel pakto de reciproka armea helpo en kazo de agreso de ekstere. 

Ĝi fontis el la *Brusela Traktato* de la 17-a de marto 1948, en kiu jam membris Francio, Britio kaj la Beneluksaj ŝtatoj. La fondaj dokumentoj, la *Parizaj Traktatoj*, validas ekde la 5-a de majo 1955.

La *Brusela Traktato* de 1948 interkonsentiĝis inter Francio, Britio kaj la Beneluksaj ŝtatoj, por rekte post la Dua Mondmilito same esti preparita al ebla armea agreso de la armeo de Sovetunio kaj ebla nova agreso de Germanio. Samtempe al la akcepto de la eksaj faŝismaj, sed nun okcidente demokratiaj ŝtatoj Federacia Respubliko Germanio kaj Italio al la nord-atlantika armea unuiĝo NATO, ankaŭ la du ŝtatoj akceptiĝis kiel membroj de la brusela ŝtatogrupo, ekde nun nomata "Okcident-Eŭropa Unio". 

Kontraŭe al la "Eŭropa Defenda Komunumo" de 1952 ne temis pri plano de eŭropa komuna armeo. Principe la funkcio de la **Okcident-Eŭropa Unio** plejparte estis ebligi la aliĝon de la Federacia Respubliko de Germanio al la armea unuiĝo NATO kaj per tio fini la statuson de okcidenta Germanio esti armee okupita teritorio. Per tio la Unio mallonge post sia fondiĝo jam preskaŭ tute perdis sian signifon, ĉar la alianco NATO plejparte transprenis ĝiajn taskojn.
**Obergösgen** estas komunumo de la kantono Soloturno en Svislando. Ĝi havis 2 118 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010 kaj apartenas al la distrikto Gösgen.

Geografio
---------

La komunumo troviĝas inter la urboj Olten kaj Araŭo. Ĝi situas inter la rivero Aro kaj la suda flanko de la Ĵuraso. Sude de Aro tamen jam sur teritorio de la najbara komunumo Däniken, situas al nuklea centralo Gösgen. Granda parto de la rivera akvo de Aro fluas tra flanka kanalo, la tiel nomita *Gösgen-kanalo*, kiu pasas tra la komunuma teritorio, tiel, ke la suda duono de la komunumo fakte troviĝas sur insulo, kiu nomiĝs Schachen.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Gösgen limas en nordo al Lostorf, en oriento al Niedergösgen, en sudoriento al Däniken, en sudokcidento al Dulliken, kaj en okcidento al Winznau.

Trafiko
-------

Tra Obergösgen pasas la kantona vojo n-ro 265, kiu kondukas sude de la rivero Aro paralele al la kantona ĉefvojo n-ro 5, kiu kondukas norde de la rivero, de Araŭo al Olten. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per buslinio de Araŭo al Olten kaj per alia linio al Lostorf.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Gösgen datiĝas el la jaro 1161 kiel *Gozequouon*. En la jaro 1308 estis unuan fojon minciita Obergösgen kiel *Göskon superior*. En la arbaro Stöckerwald en Obergösgen estis trovita setlejo el la neolitiko kaj kelta tombomonteto kun tombournoj kaj aliaj ujoj. En Obergösgen estis la prasidejo de la Baronoj de Gösgen. Per la aĉeto de la Senjorujo Gösgen en la jaro 1458 Soloturno fariĝis posedanto ankaŭ de Obergösgen.

Esperanto-movado
----------------

Obergösgen estas la naskiĝloko de la esperantisto Siegfried Eduard Spielmann.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Hans Brunner*: *Obergösgen* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-09-24)
2. ↑  (Fonto: Andreas E. Künzli: *Universalaj Lingvoj en Svislando* p 1094)

* Kategorio Obergösgen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo (germanlingva)
* Obergösgen en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

Bildoj
------

* Pastra preghejo Sankta ReginaPastra preghejo Sankta Regina
* Preĝejo internoPreĝejo interno
* Orgeneo de la preĝejo Sankta ReginaOrgeneo de la preĝejo Sankta Regina
* Rigardo al la nuklea centraloRigardo al la nuklea centralo
* Rigardo de la preĝejo al la ĉefstratoRigardo de la preĝejo al la ĉefstrato

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Gösgen |
| --- |
| Erlinsbach  •  Hauenstein-Ifenthal  •  Kienberg  •  Lostorf  •  Niedergösgen  •  Obergösgen  •  Rohr  •  Stüsslingen  •  Trimbach  •  Winznau  •  Wisen |  |

 |
Fosiliigitaj dinosaŭraj ovoj montritaj ĉe Indroda Dinosaŭra kaj Fosilia Parko.
**Ovofosilioj** estas la fosiliigitaj restoj de ovoj demetitaj de antikvaj animaloj. Kiel pruvaro de la fiziologia procezoj de animalo, Ovofosilioj estas konsiderata tipo de spura fosilio. Laŭ raraj cirkonstancoj fosilia ovo povas konservi la restojn de iama individua embrio ene, en kiu kazo ĝi enhavas ankaŭ korpajn fosiliojn. Ampleksa vario de diferencaj animalaj grupoj demetis ovojn kiuj estas nune konservataj en la fosilia registro de la komenco de la Paleozoiko. Ekzemploj estas senvertebruloj kiaj amonitoj same kiel vertebruloj kiaj fiŝoj, eble amfibioj, kaj reptilioj. Tiu lasta grupo inkludas multajn dinosaŭraj ovoj kiuj estis rekuperitak el kuŝotavoloj de Mezozoiko. Ĉar la organismo responsa el la ovodemetado de ĉiu ajn fosilia ovo estas ofte nekonata, sciencistoj klasigas ovojn uzante paralelan sistemon de taksonomio separate el sed konstruita laŭ modelo de la Linea sistemo. Tiu "parataksonomio" estas nomata *veterovato*, *parataksonomio* aŭ *prataksonomio*.

Historio
--------

Diverseco
---------

### Senvertebruloj

### Fiŝoj kaj amfibioj

### Reptilioj

Klasigo
-------

### Parataksonomio

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ovofosilio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Paleofile
La **Okcident-Siberia Malaltebenaĵo** (ruse *Западно-Сибирская низменность*, *Zapadno-Sibirskaja nizmennost*) estas pejzaĝego en Okcidenta Siberio (Rusio).

Geografio
---------

La ampleksa *Okcident-Siberia Malaltebenaĵo* situas inter la montaro Uralo okcidente kaj la Meze Siberia Montaro oriente. Norde la ebenaĵo pere de la Jamala Duoninsulo limas al la Karska Maro. Same norde la ebenaĵo - sen klare difinita limo - najbaras al la Nord-Siberia Malaltebenaĵo, al kiu aldoniĝas la Tajmira Duoninsulo. Sudoriente limas diversaj Sudsiberiaj Montaroj kaj sudokcidente la Kazaĥa Sojlo.

La Baraba-stepo (ruse Барабинская низменность, Baraba Ebenaĵo; malofte en la rusa Барабинская степь, Baraba-stepo) estas ebenaĵo en sudoriento de la Okcident-Siberia Malaltebenaĵo inter Obo kaj Irtiŝo.

Areo
----

La areo de la *Okcident-Siberia Malaltebenaĵo* ampleksas pli-malpli 2,5 milionoj da kvadrataj kilometroj, do povus enspacigi sep teritoriojn de Germanio. 

rivero pli-malpli 200 km nordoriente de Tomsk

La tri plej grandaj riveroj
---------------------------

* Irtiŝo
* Jenisejo
* Obo

Urboj
-----

La jenaj urboj situas plejparte en la sudo de la Okcident-Siberia Malaltebenaĵo (alfabete ordigite):

* Barnaul
* Ĥanti-Mansijsk
* Jekaterinburg (dum la sovetunia epoko *Sverdlovsk*)
* Kurgan
* Niĵnevartovsk
* Norilsk
* Novosibirsk
* Omsk
* Pavlodar
* Serov
* Surgut
* Tjumen
* Tomsk
* Ĉeljabinsk
Palazzo dei Priori
La ***Palazzo dei Priori*** (eo: palaco de la estroj) estas palaco en Peruĝo, ĉefurbo de la regiono Umbrujo en Italujo. La palaco de la urbestraro entenas aron da interesaj salonoj kaj ĉambroj. Oni konstruis la domon ĝis en la 16-a jarcento ĉefe el travertino kaj el blankaj kaj ruĝaj ŝtonoj el najbara Bettona.

La *Kunvenejo de la Urbestroj (‘Sala dei Priori’ kaj ‘Sala dei Notari’)* el 1293 havas per siaj ok apogarkoj tre eksterordinaran formon. Apogarkoj estas arkoj, kiu staras oblikve al la ĉefdirekto de ĉambro kaj stabiligas la du kontraŭstarajn murojn unu kontraŭ la alia.

Muroj kaj tegmento *komercokolegarejo ('Collegio della Mercanzia')* el la 15-a jarcento havas lignotegaĵon tre malkutiman por Italujo. Tiajn ekipaĵojn oni kutime nur konas el la nordaj, klimate pli malvarmaj landoj.

La *Aŭdiencosalono ('Sala dell’ Udienza')* de la *Monŝanĝisto-Kolegaro ('Collegio del Cambio')* apartenas al la plej belaj kaj plej bone konserviĝintaj internaj ĉambroj kaj devenas el la jaro 1452. Ĝi troviĝas en la okcidenta parto de la palaco. Al granda komercurbo kiel Peruĝo en la mezepoko apartenis ebleco, interŝanĝi la diversajn valutojn, kiuj ĉi tie renkontiĝis. La muraj kaj tegmentaj petraĵo ekestintaj inter 1496 kaj 1500 devenas de Pietro Perugino kaj eble eĉ de lia tiama lernanto Rafaelo.

Fasado
Kunvenejo

Literaturo
----------

* Kategorio Palazzo dei Priori (Peruĝo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Francesco Federico Mancini, Giovanna Casagrande: *Perugia. Kunst- und Geschichtsführer.* Pellegrini, Peruĝo 1985.
* Klaus Zimmermanns: *Umbrien. Eine Landschaft im Herzen Italiens.* (= *DuMont-Dokumente. DuMont Kunst-Reiseführer*). DuMont, Kolonjo 1987, ISBN 3-7701-1684-4, pj. 76–79.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la *Collegio del Cambio*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo tems pri la komunumo Oberhof en Svislando. Pri la urbo en Turingio (Germanio) vidu la paĝon Oberhof, pri aliaj uzoj la liston Oberhof (apartigilo). |

Pri la komunumo
---------------

**Oberhof** estas komunumo en la distrikto Laufenburg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 560 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La vilaĝo Oberhof situas en mallarĝa valo de la Falda Ĵuraso en la sudo de la regiono Frick-Valo.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,20 km², de kiuj 3,40 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,48 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 865 m s.m. dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 455 m s.m. ĉe la norda komunumlimo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Oberhof limas en nordo al Wölflinswil, en oriento al Densbüren, en sudoriento al Küttigen, en sudo al Erlinsbach, kaj en nordokcidento al Kienberg.

Trafiko
-------

La komunumo estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinio de Araŭo tra la Benkerjoch-Pasejo al Frick. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 situas 9 kilometrojn norde en Frick.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Oberhof datiĝas el la jaro 1630 kiel *Oberhoff*.

Ĝis la fino de la 18-a jarcento la regantoj de Oberhof estis la Habsburgoj. Dum la Tridekjara Milito, kiu tuŝis inter 1633 kaj 1638 ankaŭ la Frick-Valon, la vilaĝo estis detruita de svedaj trupoj. En la jaro 1797 la francoj okupis la regionon. Ek de tiam la Frick-Valo formis francan protektoraĵon, kiu en la jaro 1802 estis integrita kiel Kantono Frick-Valo al la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 fariĝis parto de Kantono Argovio, kaj Münchwilen estiĝis komunumo de la argovia distrikto Laufenburg.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Oberhof

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Oberhof
* Oberhof en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Laufenburg |
| --- |
| Eiken • Frick • Gansingen • Gipf-Oberfrick • Herznach • Hornussen • Kaisten • **Laufenburg** (Sulz) - Mettauertal • Münchwilen • Oberhof • Oeschgen • Schwaderloch • Sisseln • Ueken • Wittnau • Wölflinswil • Zeihen |  |

 |

 Vikifontaro|}}* La vikipedia komunejo
- Kunlaboru en Commons **Komunejo** proponas multimediajn dosierojn al temo sub la gloso **Oberhof**
Rev. **Patrick PARKER** estis irlanda katolika esperantisto. Li naskiĝis en Coolamain, Oylegate, en la graflando Wexford la 24-an de julio 1869 kaj li estis baptita du tagojn poste en la paroĥejo "St. David" en Oylegate. Liaj gepatroj estis James Parker, naskita en Coolamain, kaj Bridget Keegan, naskita en Borris, Co. Carlow. Patrick havis 3 fratojn kaj 4 fratinojn. Du el liaj fratinoj fariĝis religiulinoj. La familio estis vere profunde religiema, ĉar liaj onkloj, la pastro John Canon Parker estis paroĥestro de Ferns (li mortis la 08.08.1900) kaj pastro Patrick Parker, kiu mortis en 1876, estis vic-paroĥestro en Screen, Co. Wexford.

Li studis unue en la Kolegio Sankta Petro (Wexford) kaj poste en la Irlanda Kolegio en Salamanko (Hispanio). Li estis ordenita pastro en la menciita Kolegio, kune kun alia studento (Sylvester Cloney) fare de episkopo Brown dimanĉe la 2-an de decembro 1894. En la postaj jaroj Parker estis paroĥa pastro en Screen (ekde decembro 1894), kie lia samnoma parenco mortis en 1876; en Adamstown (ekde februaro de 1898); en Kilmyshall (ekde la 24-a de aŭgusto 1902), kaj paroĥestro en Cushinstown (ekde la 16.05.1919). Li estis membro de la Dioceza Kapitulo de Ferns. Parker estis klera studulo pri klasikaĵoj kaj ankaŭ tre interesata al la reflorigo de la gaela lingvo: li estis unu el la pioniroj de la movado por la gaela lingvo en Co. Wexford. Li estis aktiva membro de la asocio Enniscorthy Feiseanna, kaj li donacis monon por stipendio.

Dum la 4a IKUE-Kongreso en Romo, li estis elektita prezidanto, sed pro "tempomanko" kaj post hezitiĝoj li akceptis por nur unu jaro. Li tamen restis prezidanto ĝis 1920 ĉar ĉesiĝis la agado de IKUE pro la unua mondmilito.

Parker mortis dimanĉe la 19-an de septembro 1948, 78-jaraĝa. Li estis entombigita ĉe la preĝejo de Cushinstown. Ankoraŭ en 2003 en lia paroĥa teritorio kelkaj havis klarajn rememorojn pri Pastro Parker. Li estas memorigata pro sia granda zorgemo kaj ĝentileco. Oni rimarkis lian grandan sindediĉon por la paroĥaj vizitoj, kaj tiuj, kiuj memoras lin, parolas pri lia ĝentileco kun la geknaboj. Iu priskribas lin kiel "familieca homo, ĝentila kun la infanoj" kaj "facila al dialogo, tiom ke li estis ĉiam bonvena vizitanto en la hejmoj".

Biografiaj informoj estas troveblaj en la libro de Kanoniko John V. Gahan, "The Secular Priests of the Diocese of Ferns", Editions du Signe, 2000. Ĉi tiu verko represas la informojn pri la diocezaj pastroj de Ferns publikigitajn en la libro "History of the Diocese of Ferns (1916)", de d-ro Grattan Flood.

Eseoj
-----

* *Pri la defendo de la lingvoj de malgrandaj nacioj* en Belga Esperantisto, februaro 1910, p. 78.
**Palenque** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Palenque. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07065.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 97991 loĝantojn. El tiuj estis 48373 viroj kaj 49618 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1123 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 60 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 47919 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 36470 scipovis legi kaj skribi kaj 11391 personoj estis analfabetoj. Do 76% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 24% estis analfabetoj.

85464 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 28712 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 33.60% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Palenque Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Oxchuc** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo nomiĝas Oxchuc Media Luna. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07064.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 41423 loĝantojn. El tiuj estis 20755 viroj kaj 20668 virinoj. La komunumo havas surfacon de 72 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2000 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 19659 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 13494 scipovis legi kaj skribi kaj 6111 personoj estis analfabetoj. Do 69% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 31% estis analfabetoj.

37887 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 30595 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 80.75% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oxchuc Arkivigite je 2007-09-30 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Koordinatoj: 06° 46′ 00″ S 39° 18′ 00″ O﻿ / ﻿6.76667 °S, 39.30000 °O﻿ / -6.76667; 39.30000 (mapo)

Tinga Tinga pentraĵo
**Oyster Bay** (ankaŭ literumita **Oysterbay**) estas ankaŭ konata kiel Kokosa strando kaj Kokos-strando. Oysterbay estas riĉa kvartalo en Daresalamo, Tanzanio. Ĝi estas konata pro alloga plaĝo. Oyster Bay situas nordokcidente de la centra afera distrikto de Daresalamo laŭlonge de la Hinda Oceano. Eŭropanoj loĝis ĉi tie ekde la kolonia epoko. Ekde sendependeco, eŭropanoj laborantaj por evoluhelpaj organizaĵoj, kaj altrangaj registaraj funkciuloj, inkluzive de ministroj, konstantaj sekretarioj kaj direktoroj kaj komisaroj, loĝas ĉi tie.

La areo estas limigita de la Hinda Oceano oriente, Mawenzi Vojo norde, Ali Hassan Mwinyi Vojo sude, kaj Ali bin Said Vojo okcidente. Iuj lokaj institucioj nomiĝas Oysterbay, inkluzive de policejo, malsanulejo kaj lernejo.

Manĝaĵoj
--------

Oysterbay estas populara pro la manĝaĵoj vendataj tie kiel Muhogo (manioko) kaj Mishkaki (rostostango de rostita viando) vendataj de komercistoj. Tamen pro ekspansiaj planoj ili ricevis kelkajn semajnojn por forlasi la areon.

Disvolviĝo
----------

En 2015, oni raportis, ke ekzistas planoj disvolvi la kokosan strandon, kiu daŭre restos senpaga kaj malferma spaco por la publiko. Ĉefa motivo de ĉi tiu plano estas teni ĝin pura, doni dungon, akceli turismon kaj plibonigi sekurecon en la areo por ke homoj sentu sin sekuraj. Kokosa strando estas renovigata je kosto de 11,6 miliardoj da Ŝilingoj. Ekde septembro 2019, la plaĝo estis fermita dum 6 monatoj por plivastiĝo. Post la fino de la renovigo, la eniro ne plu estos senpaga.

Ekonomio
--------

### Komerco

La centro de la kvartalo estas la Butikcentro Oysterbay, kie estas komercoj.

### Artgalerioj

La fondinto de la populara pentrostilo Tinga Tinga, Edward Saidi Tingatinga, komencis sian artan karieron dum li estis en Oyster Bay. La tanzania Tingatinga Artgalerio troviĝas ĉi tie.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑   Coco beach is closed, cassava traders are told to look for another place. *Mwananchi* (Septembro 17, 2019).
3. ↑   VIDEO: Wafanyabiashara Coco Beach wazungumzia kauli ya Magufuli  VIDEO: Traders Coco Beach discusses Magufuli's statement. *Mwananchi* (Septembro 24, 2019).
4. ↑   TIB, council seek Sh6bn to transform city beach. *The Citizen* (Novembro 16, 2015).
5. ↑   What PM Majaliwa wants concerning Coco Beach. *The Citizen* (Julio 25, 2018).
6. ↑   Magufuli ampa agizo Makonda kuhusu miradi ya Coco Beach. *Mwananchi* (Septembro 16, 2019).

Fonto
-----

* Kategorio Oyster Bay (Tanzanio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Oyster Bay, Tanzania en la angla Vikipedio.*
**Ozontavola detruo** konsistas el du rilataj aferoj observataj ekde la fino de la 1970-aj jaroj: konstanta malaltigo de ĉirkaŭ kvar procento en la totala kvanto de ozono en la atmosfero de la Tero (nome ozona tavolo), kaj multe pli granda pliiĝanta malpliigo de la stratosfera ozono ĉirkaŭ la polusaj regionoj de la Tero. Tiu lasta fenomeno estas referencata kiel **ozona truo** aŭ **ozontavola truo**. Estas ankaŭ pliiĝantaj polustroposferaj ozondetruaj okazaĵoj aldone al tiuj stratosferaj okazaĵoj.

En 2019, NASA anoncis, ke la "ozontruo" super Antarkto estis la plej malgranda iam registrita ekde kiam ĝi estis por la unua fojo malkovrita en 1982.

La ĉefa kaŭzo de ozondetruo kaj de la ozontruo estas la fabrikitaj kemiaĵoj, speciale fabrikitaj halokarbonaj malvarmigiloj, solvantoj, pelantoj kaj saŭm-blovantaj agentoj (kloro-fluoro-karbonoj (CFC-oj), HCFC-oj, halonoj), referencataj kiel ozon-detruaj substancoj (ODS). Tiuj komponaĵoj estas transportataj en la stratosferon fare de turbulentoj post esti elsendita el la surfaco, mikse multe pli rapide ol la molekuloj povas elteni.

Referencoj
----------

1. ↑  "Twenty Questions and Answers About the Ozone Layer" (PDF). Scientific Assessment of Ozone Depletion: 2010. World Meteorological Organization. 2011. Alirita la 29an de marto, 2020.
2. ↑   Ansari, Talal (23a de oktobro, 2019). "Ozone Hole Above Antarctica Shrinks to Smallest Size on Record" – via www.wsj.com. Alirita la 30an de marto, 2020.
3. ↑   Ciaccia, Chris; News, Fox (22a de oktobro, 2019). "Antarctic ozone hole shrinks to smallest size on record due to 'rare event'". Alirita la 30an de marto, 2020.
4. ↑   Andino, Jean M. (21a de oktobro, 1999). "Chlorofluorocarbons (CFCs) are heavier than air, so how do scientists suppose that these chemicals reach the altitude of the ozone layer to adversely affect it ?". Scientific American. 264: 68. Alirita la 30an de marto, 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 685655
* GND: 4220886-5
* LCCN: sh88004697
* SUDOC: 029247438 031265057, 029247438
* BNF: 122513346
* BNE: XX538283
 |
**Pali Rácz** [rAc], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rácz Pali** estis hungara violonisto, orkestrestro, komponisto, profesia soldato.

Pali Rácz  naskiĝis en 4-an de marto 1822 en Nagygéc (nuntempe apartenaĵo de Csengersima), li mortis la 30-an de januaro 1885 en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).

Biografio
---------

Pali Rácz devenis el cigana familio. Li aĝis 15, kiam pro ekvido de murdo li forifuĝis, kaŝiĝis, post 2 jaroj li soldatiĝis. Li plej longe servis en Milano (tiam en Habsburga Imperio). En la armeo li establis ciganan orkestron. Dum la itala revolucio de 1848 li estis lerta spiono por la Habsburgoj. Iam li edziĝis, post 18 jaroj li eksiĝis el la armeo jam kiel serĝento. Li establis ankaŭ en Hungarlando orkestron, kiu estis fama en la altaj rondoj. Ekde 1873 lia orkestro muzikadis jam ankaŭ eksterlande en Lejpcigo, poste Londono, en 1875 en Sanktpeterburgo. Li havis rusan ordenon. Lia filo heredis la violonon kaj daŭris la muzikadon.

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* *Lehullott a rezgő nyárfa ezüstszínű levele* (lia plej populara kanto)
* pluraj ĉardaŝoj

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* lia samnoma filo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* video pri lia plej konata kanto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 639530
* VIAF: 313303101
* NKC: mzk2014851147
 |
**Robert Kyaguanyi Ssentamu (**naskiĝis la 12-an de februaro 1982 en Nkozi) estas uganda politikisto, aktivulo kaj kantisto. Sub la artista nomo **Bobi Wine** li kreas muzikon en la stilo afrobeat.

Biografio
---------

Kyagulanyi kreskis en Kamwookya, slumareo ekster Kampalo.

### Muziko

Dum la fruaj 2000-aj jaroj, li iĝis konata muzikisto. 

### Politiko

Kyagulanyi estas membro de la parlamento de Ugando ekde 2017 kaj li estas la plej fama kritikisto de prezidento Yoweri Museveni, kiu funkciis kiel prezidento ekde la 1980-aj jaroj. Pro tio lia muziko estas malpermesata en Ugando kaj li ne rajtas doni iujn ajn koncertojn. Li gvidas la rezistan movadon *People Power, Our Power*. Kyagulanyi estis arestita plurajn fojojn kaj submetita al torturo kaj atenco. Li ankaŭ estis juĝita plurfoje, inkluzive de akuzoj de ŝtatperfido kaj "ĝeni kaj ridindigi" la prezidenton. 

En novembro 2020, kiam Kyagulanyi formale registriĝis por partopreni la prezidentan baloton de januaro 2021, li baldaŭ poste estis arestita fare de la polico. Dum la balotkampanjo pli ol 40 el liaj subtenantoj estis mortigitaj en konfliktoj kun la militistaro kaj polico. 

Ĉiufoje kiam Kyagulanyi estis arestita, grandaj manifestacioj eksplodis en la stratoj kun ugandanoj dezirantaj montri sian subtenon al li. *Komence de januaro 2021, Kyagulanyi raportis la regadon de Museveni al la Internacia Kortumo en Hago. Sekve, uganda polico eltiris Kyagulanyis el sia aŭto kaj larmigas lin en la vizaĝo dum reta gazetara informkunveno kun The Guardian.*

### Persone

Li edziĝis kun Barbara "Barbie" Itungo kaj kune ili havas kvar infanojn

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

Oficiala retejo: 

[[Kategorio:Ugandaj politikistoj]]
[[Kategorio:Naskiĝintoj en 1982]]
[[Kategorio:Viroj]]
[[Kategorio:Vivantaj homoj]]

1. 1 2  (sv) *Ugandiske oppositionspolitikern och afrobeatstjärnan Bobi Wine misshandlad*, SVT Nyheter, la 6-an de novembro 2020.
2. 1 2 3 4  (sv) *Generationernas kamp när Uganda väljer president*, DN.se, la 13-an de januaro 2021.
3. ↑  (sv) *Ugandiske artisten och oppositionspolitikern Bobi Wine gripen*, SVT Nyheter, la 9-an de januaro 2020.
4. ↑  (en) Urn, *Can ‘People Power' change Uganda's political fortune?*, Observer.ug, la 1-an de oktobro 2018.
5. ↑  (sv) Sophie Tanha, *Popstjärnan utmanar presidenten efter 35 år på makten*, Aftonbladet, la 12-an de januaro 2020.