recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***La bonne épouse*** (La bona edzino) estas franca komedi-drama filmo de 2020 reĝisorita de Martin Provost. La agado de la filmo okazas en 1967 en Alzaco, Francio, en la kampardomega lernejo por dommastrineco, kun stelulino Juliette Binoche kiel Paulette Van der Beck, edzino kiu neatendite devas ekesti estrino de la lernejo je la morto de sia edzo.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

1967, Bœrsch, Alzaco, Paulette Van Der Beck (Juliette Binoche) regas arde sian lernejon por dommastrineco, helpita de monaĥino Marie-Thérèse (Noémie Lvovsky), iama rezistanto kaj adoranta de la generalo de Gaulle, kaj de Gilberte (Yolande Moreau), ŝia bofratino, instruistino de kuirarto kaj fano de Adamo. Ili preparas siajn lernantinojn por iĝi «bonaj edzinoj», tio estas hejmvirinoj submetitaj al siaj estontaj edzoj. Kelkaj lernantinojn ne tion deziras.

Kiam Robert (François Berléand), edzo de Paulette kaj frato de Gilberte, mortas subite misglutante, Paulette ekdevas plonĝi en la administrado de la lernejo, ĝis tiam en manoj de la nura viro de la familio. Tiam ili malkovras, ke la lernejo estas falanta en la bankroto, ĉefe ĉar Robert perdis monon en vetludado. Helpita de André Grunvald (Édouard Baer), sia bankisto kaj iama fianĉo, ŝi baraktas por relevigi la negocon. Dume, André, enamiĝinta de Paulette, klopodas por amindumi ŝin, kaj ili ekhavas amaferon. Unu de la lernantinojn ekkonas, ke ŝi devas edziniĝi al maljuna viro kiun ŝi tute ne amas, intencas memmortigi sin, kio kortuŝas Paulette kaj tute renversas ŝian mondorigardon.

La lernejon oni elektas por partopreni en la Salono de Dommastra Arto de Parizo, unika okazo por ke la lernantinoj veturu tien, kaj ĉiuj ekveturas per buse al Parizo, sed ili devas interrompi sian vojaĝon, ĉar ekeksplodis la studenta ribelo de la 68a, ne estas benzino kaj la ŝoseoj estas blokitaj. Ili elbusiĝas kaj sekvas la veturadon perpiede, dum dancas, kantas kaj diras feminismajn motojn. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Juliette Binoche : Paulette Van der Beck
* Yolande Moreau : Gilberte Van der Beck
* Noémie Lvovsky : Marie-Thérèse
* Édouard Baer : André Grunvald
* François Berléand : Robert Van der Beck
* Marie Zabukovec : Annie Fuchs
* Anamaria Vartolomei : Albane des Deux-Ponts
* Lily Taieb : Yvette Ziegler
* Pauline Briand : Corinne Schwartz
* Armelle : Christiane Rougemont
* Marie Cornillon : Marie-Jo Lorentz
* Élise Girard : lernantino
* Julien Sibre : helpanto «bonjour madame»
* Stéphane Bissot : Raymonde

Referencoj
----------

1. ↑  "How to be a Good Wife". Unifrance.org. Alirita la 27an de Aŭgusto 2020.
2. ↑   Jonathan Romney (22a de Januaro 2020). "Reviews:'How To Be A Good Wife': Review". Screen Daily. Alirita la 27an de Aŭgusto 2020.

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo La Bonne Épouse (film) en la franca Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 837120
 |
Gazeto Venezuela El Nacional, 12 marzo 2006
La **blazono de Venezuelo** en sia nuna formo validas ekde la jaro 2006, sed principe sen grandaj ŝanĝoj fontas el la unua oficiala versio de 1836.

La blazonŝildo estas dividata en tri partojn: Supre dekstre (laŭ vido maldekstre) videblas 24 heraldike orkoloraj (fakte flavaj) faksoj de tritiko sur ruĝa fono, simboloj de la 24 federaciaj ŝtatoj de Venezuelo. Supre maldekstre (laŭ vido dekstre) videblas flagoj kaj armiloj - ili simboligas la batalon pri ŝtata sendependeco (sabroj kaj glavoj), la batalon de la indiĝenaj loĝantoj (pafarko kaj sagoj) kaj la batalon de la agrikulturistoj kaj la afrikdevena venezuela loĝantaro (maĉeto). Sube videblas galopanta blanka virĉevalo sur blua fono - simbolo de sendependeco. Temu pri la blanka ĉevalo de Simon Bolivar.

Super la blazonŝildo situas du heraldike arĝentaj (fakte blankaj) kornoj de abundeco, el kiuj verŝiĝas fruktoj - la du kornoj estu simboloj de prospero kaj riĉeco. Flanke de la ŝildo videblas po palma kaj laŭra branĉoj kiel simboloj de paco kaj de honoro.

Sub la blazono, nodiĝinta al la branĉoj, estas rubando kun la hispanlingvaj vortoj

*19 de abril de 1810 independencia*
*20 de febrero de 1859 federación*
*República Boliviariana de Venezuela*
La vortoj signifas:

19-a de aprilo 1810 (ŝtata) sendependeco
20-a de februaro 1859 federacio
Bolivara Respubliko Venezuelo

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Sud-Ameriko |
| --- |
| Argentino • Bolivio • Brazilo • Ĉilio • Ekvadoro • Gujano • Kolombio • Paragvajo • Peruo • Surinamo • Urugvajo • Venezuelo |  |
| Dependaj teritoroj | Falklandoj • Franca Gviano |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Venezuelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Dorf ZH** estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 645 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

**Dorf** situas en la Zurika Vinlando ĉe la strato de Henggart al Flaach en la valo de Flach. Sur monteto staras la Kastelo Goldenberg. 53,2% de la komunuma areo servas al la agrikulturo, 40,2% estas arbaro, 5.0% estas setaltaj kaj 1.6% servas por la trafiko.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Dorf limas en nordo al Andelfingen, en oriento al Humlikon, en sudoriento al Neftenbach, en sudokcidento al Buch ĉe Irchel, kaj en okcidento al Volken.

Trafiko
-------

La komunumo estas per poŝtaŭto konektita kun la Zurika Trafik-Unio kaj en Henggart eblas ankaŭ aliri la trajnon kaj la svisan aŭtovojon A4.

Historio
--------

Vitropentraĵoj en la preĝejo de Dorf
Unua dokumenta mencio de la komunumo datiĝas de la jaro 1044. En la jaro 1248 estis unuan fojon menciita la Kastelo Goldenberg, kiu kontrolis dum jarcentoj la sorton de la loko. Ĝis la mezeo de la 14-a jarcento en la kastelo residencis la familio Goldenberg, kiu tiam ĝin vendis al la familio Gachnang. La Gachnang-oj regis ĝis la jaro 1576 en la kastelo, kiam ili devis ĝin pro monomanko vendi la la pastro Gumprecht. Jam unu jaron poste la kastelo denove ricevis novan posedanton, ĝi foje sinjoro Jakob Holzhalb el Zuriko kaj tiel la komunumo transiris al zurikaj manoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Dorf

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Dorf ZH
* Dorf en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Dorf ZH en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Andelfingen |
| --- |
| Adlikon • **Andelfingen** • Benken ZH • Berg ĉe Irchel • Buch ĉe Irchel • Dachsen • Dorf ZH • Feuerthalen • Flaach • Flurlingen • Henggart • Humlikon • Kleinandelfingen • Laufen-Uhwiesen • Marthalen • Oberstammheim • Ossingen • Rejnaŭo ZH • Thalheim ĉe Turo • Trüllikon • Truttikon • Unterstammheim • Volken • Waltalingen |  |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 231561
* GND: 1046042513
* VIAF: 135422044
* BNF: 162320651
 |
**Sándor Borz Kováts** [ŝAndor kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Borz Kováts Sándor** estis hungara arkitekto pri internaj spacoj, fasonisto, altlerneja instruisto.

Sándor Borz Kováts naskiĝis la 28-an de januaro 1940 en Budapeŝto, li mortis la 15-an de januaro 1973 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Borz Kováts akiris diplomon en Industriarta Altlernejo de Budapeŝto en 1964. Liaj plej gravaj instruistoj estis György Szrogh kaj István Németh. Post la diplomo li laboris en ŝtata arkitektura entrepreno de Csongrád, sed en 1966 li revenis al la altlernejo, kie li estis asistanto. En 1968 li studvojaĝis al Finnlando kaj en la sama jaro li fondis propran atelieron.

Elektitaj fasonaj laboroj
-------------------------

* infanĝardena lito (1950–1960)
* surstrata floringo (1966)
* lampoj (1966–1969)
* tablo kun fotelo (1969–1970)
* faldeblaj sidantaj mebloj (ĉirkaŭ 1970)
* faldebla sofo (1971)
* fotelseĝo (1972)

Partoprenoj en kreadoj de internaj spacoj (1964-1966)
-----------------------------------------------------

* muziklernejoj en Csongrád (urbo) kaj Szentes
* vendejoj en Hódmezővásárhely

Liaj ekspozicioj
----------------

* Budapeŝto (1969, 1970, 1972)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Emil Gaul

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva aprezo[*rompita ligilo*]

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 692974
* VIAF: 96215087
* ULAN: 500075521
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Elgg (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Elgg** estas historia urbeto en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3697 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. La urbeto estas aparte vizitinda pro siaj multnombraj faktrabdomoj el la mezepoko.

Geografio
---------

Elgg situas en la supera valo de la rivero Eulach en la Zurika Vinlando. Sur la teritorio de Elgg situas la Guemülilageto, kiu estas beleta biotopo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Elgg limas en nordo al Bertschikon, en nordoriento al Hagenbuch, en oriento al Aadorf (TG), en sudo kaj okcidento al Hofstetten ĉe Elgg, kaj en nordokcidento al Elsau.

Trafiko
-------

Elgg havas stacidomon ĉe la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Vinterturo al Sankt-Galo. Per la regiona trajnlinio S35 de la Zurika Trafik-Unio, kiun servas la privata fervojkompanio THURBO, la komunumo estas labortage en duonhora kaj semajnfine kaj festotage en hora kadenco konektita kun Vinterturo. La veturdaŭro estas 15 minutoj. Ankaŭ poŝtaŭtobuso servas la urbeton. Ankaŭ aŭtomobile per la nacia aŭtoŝoseo A1 Elgg estas bone atingebla.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de *Elgg* datiĝas el la jaro 760 kiel *Ailaghoga*. En la 13-a jarcento Elgg fariĝis posedaĵo de la Habsburgoj, kiuj koncesiis al la komunumo en la jaro 1370 la merkatrajton kaj en la jaro 1371 la urborajton. Per la transiro de la Grafejo Kiburgo al la urbo Zuriko meze de la 15-a jarcento ankaŭ la komunumo Elgg fariĝis zurika.

Oni rakontas ke en la setlejo Heiligaŭ, kiu apartenas al Elgg, naskiĝis en la jaro 840 la fama verkisto kaj monaĥo Notker Balbulus, laŭ aliaj fontoj ties naskiĝoloko tamen estis Jonschwil en Kantono Sankt-Galo.

Vidu ankaŭ
----------

* Elgg (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Elgg
* Elgg en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Elgg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* Stacidomo de ElggStacidomo de Elgg
* Faktrabdomo en ElggFaktrabdomo en Elgg
* Komunuma domoKomunuma domo
* Katolika preĝejoKatolika preĝejo

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Vinterturo |
| --- |
| Altikon • Bertschikon • Brütten • Dägerlen • Dättlikon • Dinhard • Elgg • Ellikon ĉe Turo • Elsau • Hagenbuch • Hettlingen • Hofstetten • Neftenbach • Pfungen • Rickenbach • Schlatt • Seuzach • Turbenthal • Wiesendangen • **Vinterturo** • Zell |  |

 |
**Barsoomian** estas fikcilingvo kreita de Edgar Rice Burroughs por siaj marsanoj. En fikcio de Burroughs, John Carter estis la unua homo kiu vizitis Marson. Lia vojaĝoj kaj la vojaĝoj de liaj kunuloj, estis rakontitaj de Burroughs en 11 libroj:

1. A Princess Of Mars (Princino de Marso tradukita en Esperanto de K. R. C. Sturmer)
2. The Gods Of Mars
3. The Warlord Of Mars
4. Thuvia, Maid Of Mars
5. The Chessmen Of Mars
6. The Mastermind Of Mars
7. Fighting Man Of Mars
8. Swords Of Mars
9. Synthetic Men Of Mars
10. Llana Of Gathol
11. John Carter Of Mars

La marsanoj komunikiĝis inter si per telepatio, sekve, sia lingvo estus kroma komunikilo, kiel gestoj al ni. Pro tio, la Barsoomiano estas tre simpla, kaj en unu semajno oni povus lerni ĝin. Barsoomiano ne indikas pluralon, ne havas deklinacion aŭ artikolojn. La sintakso estas SVO, la demandoj ĉiam komencas por interogativaj pronomoj aŭ interrogativa vorteto (kiel Esperanto). Ne estas posedaj pronomoj.

Ĉar la fonto pri la lingvo estus la notoj de Carter, soldato sen lingvistika eduko, kaj li uzis la anglan ortografion, oni ne konas detale ĝia fonologio.

Eksteraj ligiloj
----------------
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**RAVASZ Boriska** (pro. ravas), edzino de István Bibó estis hungara instruistino naskita en Kolozsvár la 27-an de aprilo 1909 kaj mortinta en Budapeŝto la 14-an de aprilo 1979. Ŝi estis filino de reformita episkopo László Ravasz, nepino de episkopo György Bartók

Biografio
---------

Ravasz Boriska diplomiĝis pri latino-historio en la Universitato Pázmány Péter de Budapeŝto en 1932 kaj ŝi doktoriĝis ĉe Gyula Szekfű en 1935. De 1932 ĝis 1952 ŝi instruis en filingimnazio Baár-Madas Református Leánygimnazium, poste du jarojn en Szentendre, de 1954 ĝis 1970 en Növényolajipari Technikum de Kőbánya, kie ĝis 1957 ŝi estis vicdirektorino, poste bibliotekistino. Ŝi edziniĝis al István Bibó en 1940.

Distingoj
---------

* 1970 „Az oktatásügy kiváló dolgozója" (Eminenta laboristo de instruafero).

Verko
-----

* *A magyar állam és a protestantizmus Mária Terézia uralkodásának második felében* (Bp. 1935).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
Barono **György Sina** [djordj sina], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Sina György Simon,** greke **Γεώργιος Σίνας** estis greka-aŭstra-hungara bankisto, negocisto, bienulo, mecenato. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis ekde 1818 *hodosi* kaj *kizdiai*, lia filo estis Simon Sina.

György Sina
György Sina naskiĝis la  20-an de novembro 1782(nun 1782-11-20) laŭ alia informo la  20-an de novembro 1783(nun 1783-11-20) en Niş (Otomana Imperio, nun en Serbio), li mortis la 18-an de majo 1856 en Vieno.

Biografio
---------

La familio Sina okupiĝis pri komercado de tekstiloj kaj tabakoj. György Sina krom komercado estis ankaŭ bankisto kaj en 1832 li baroniĝis. Lia banko ankaŭ pruntedonis al aristokratoj, foje ili bankrotiĝis kaj la teroj apartenis jam al la banko, tiel akirante enormajn riĉaĵojn. Sina okupiĝis ankaŭ evoluo de la hungara komerco, sed lia plej signifa ago estis financado de Széchenyi-Ĉenponto. Li estis ankaŭ estro de Aŭstra Nacia Banko, ĉefkonsulo de Grekio en Vieno, fondinto de observatorio en Ateno.

Fontoj
------

* biografio hungare kun bildo
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   1782 hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847994
 |



* Portalo pri Biografio
**Grüningen** estas historia urbeto en la distrikto Hinwil, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 2861 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

La urbeto Grüningen situas en la Zurika Oberlando je la orienta deklivo de la montoĉeno Pfannenstil. Ĝi norde limas la Gosaŭo ZH, oriente al Bubikon, sude al la distrikto Meilen kaj okcidente al la distrikto Uster. 2 km oriente de Grüningen fontas la riveto Mönchaltorfer Aa, kiu trafluas la urbeton.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Grüningen limas en nordo kaj nordoriento al Gosaŭo, en sudoriento al Bubikon, en sudo al Hombrechtikon, en okcidento al Oetwil ĉe la lago, kaj en nordokcidento al Egg.

Trafiko
-------

Inter 1909 kaj 1950 Grüningen disponis pri regiona tramlinio, la tiel nomita Wetzikon-Meilen-Fervojo, kiu konektis Meilen kun Wetzikon. En la jaro 1950, tiu tramlinio estis anstataŭigita per busolinio, kiu ankoraŭ hodiaŭ konektas la komunumon kun la reto de la Zurika Trafik-Unio. La komunumo disponas ankaŭ pri propra konekto al la Forch-Aŭtovojo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Grüningen datiĝas el la jaro 1038 kiel *Gruningin*. En la jaro 1370 Grüningen ricevis la urbosigelon, kio signifis, ke ĝi akiris la historian urborajton. En la jaro 1408 la urbo Zuriko akiris Grüningen kaj faris el ĝi la sidejon de la voktdistrikto Grüningen. Ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 de Grüningen estis regita la Zurika Oberlando. La Helveta Revolucio signifis la finon de la voktado kaj Heinrich Lavater el Zuriko forlasis la Kastelon Grüningen kiel lasta zurika vokto.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Martin Illi*: *Grüningen* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-12-15)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la urbeto Grüningen
* Grüningen en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Kategorio Grüningen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Hinwil |
| --- |
| Bäretswil • Bubikon • Dürnten • Fischenthal • Gosaŭo • Grüningen • **Hinwil** • Rüti • Seegräben • Wald • Wetzikon |  |

 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**JUDIK József** (pr. jo:ĵef) estis hungara financa kaj ekonomika fakulo naskita en Koloĵvaro la 3-an de oktobro 1891 kaj mortinta en Budapeŝto la 14-an de septembro 1951.

Biografio
---------

József Judik havigis jurdoktoradon en la Universitato de Koloĵvaro en 1915. Inter 1914–1919 li laboris ĉe la tribunalo de Koloĵvaro, de 1920 en Budapeŝto ĉe la Hungara-Itala Banko, de 1925 ĉe la Hungara Nacia Banko kiel prokuroro, de 1932 jurkonsilanto ĝis 1937. En 1944 la registaro Ferenc Szálasi pensiigis lin. Post 1945 li revenis al Nacia Banko kiel gvidanto de la Oficejo pri Ekonomika Konsildonado. Li estis de 1932 privatprofesoro en la Universitato de Budapeŝto, de 1940 titulara publika eksterordinara profesoro en la fakultato pri la jur-kaj ŝtatscienco.

Verkoj
------

* *Knapp elmélete és a pénzérték problémája* (Közgazdasági Szle, 1918);
* *Az aranykérdés* (Közgazdasági Szle, 1927);
* *A pénz* (Bp. 1932);
* *A magyar devizagazdálkodás és a külföldi tartozásaink* (Világgazdasági Szle, 1935).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 352864
* VIAF: 121475866
* ISNI: 0000 0000 7931 9444
 |
**Villa de Tututepec de Melchor Ocampo** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Villa de Tututepec de Melchor Ocampo*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 334.

Geografio
---------

**Villa de Tututepec de Melchor Ocampo** apartenas al la distrikto Juquila al kiuj apartenas entute 12 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 40767 loĝantojn. El tiuj estis 19617 viroj kaj 21150 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1249,03 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 280 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2525 indiĝenoj. El tiuj 1749 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1749 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Villa de Tututepec de Melchor Ocampo Arkivigite je 2007-05-28 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
|  |  |
| --- | --- |
|  | vidu pri feriotago de aliaj landoj: Tago de la infano. |

Koinobori4797.jpgKoinobori: La nigra karpo (Magoi) ĉe la supro reprezentas la patron, la ruĝa karpo (Higoi) reprezentas la patrinon, kaj la lasta karpo reprezentas la infanon (tradicie filon), kun plia karpo aldonita por ĉiu posta infano kun koloro kaj pozicio indikante ilian relativan aĝon. 

**Infana tago** (japane こどもの日, Kodomo no Hi ) estas japana nacia feriotago kiu okazas ĉiujare la 5-an de majo kaj estas parto de la Ora Semajno. Ĝi estas tago decidita de la artikolo 2 de la leĝo pri nacia ferio ke la tago estas je kiu oni respektas personecon de infanoj, intencas ilian feliĉon kaj dankas al patrinoj. La Japana registaro decidis en 1948 deklari ĝin nacia festo. Ekde antikvaj tempoj ĝi estis tago de festo en Japanio.

Celebrado
---------

Tiun tagon, familioj levas la karpo-formitan *koinobori* flagon (karpo pro la ĉina legendo ke karpo kiu naĝas kontraŭflue fariĝas drako kaj la maniero kiel la flagoj kirletas en la vento aspektas kvazaŭ ili estas naĝantaj), kun unu karpo por la patro, unu por la patrino kaj po unu karpo por ĉiu infano (tradicie ĉiu filo). Familioj ankaŭ montras kintarō-pupon kutime rajdanta sur granda karpo kaj la tradicia japana militista kasko, *kabuto*, pro la tradicio kiu reprezentas ilin kiel simboloj de forto kaj vigleco.

Kintarō (金太郎, *Kintarō*?) estas la infanaĝa nomo de *Sakata ne Kintoki* , kiu estis heroo en la Heian periodo, subula samurajo de Minamoto no Raikou, kiu estis fama pro sia forto, kiam li estis infano. 

*Mochi* riz-kukoj envolvitaj en *kaŝiŭa* (kverko) folioj—*kashiwa-mochi* (moĉio farĉita per anno (ruĝa fabopasto) kaj *ĉimaki* (speco de "dolĉa rizopasto", envolvita en irisa aŭ bambua folio)—estas tradicie servita dum tiu ĉi tago.

Vidu ankaŭ
----------

* Shichi-Go-San
* Hinamatsuri
* La Tago de infanoj
* Ora Semajno
* Duobla Kvina
* Tết Đoan Ngọ
* Tago de la Infano (Turkio)
* TRT Internacia Infana Festivalo

Referencoj
----------

1. ↑  Perkins, Dorothy (1991). *Encyclopedia of Japan: Japanese History and Culture, from Abacus to Zori*. Facts on File. p. 46. (ISBN 9780816019342). altirita la 3-an de majo 2018.
2. ↑  国民の祝日に関する法律
3. ↑

* Nussbaum, Louis Frédéric kaj Käthe Roth. (2005). *Japanio, Encyclopedia.* Cambridge: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01753-5; OCLC 48943301

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kids Web Japan

* Video pri la Infana Tago en Fukuŝima, Japanio
* Video pri la Infana Tago en Coffs Harbour, Aŭstralio
**LIPPERT József** estis hungara arkitekto naskita en Arado la 21-an de januaro 1826 kaj mortinta en Gutenstein (apud Vieno) la 15-an de aŭgusto 1902.

Biografio
---------

József Lippert studis en Akademio de Belartoj de Vieno kaj li faris studvojaĝojn en Italio, Francio kaj Skandinavio. Ekde 1850 li estis arkitekta konsilisto de Arnold Ipolyi, de 1857 li laboris al arkiepiskopo de Esztergom, János Simor, de 1864 li estis lia ĉefarkitekto.

Ĉefaj liaj konstruaĵoj en Hungario
----------------------------------

* Antaŭhalo de Primasa baziliko de Esztergom, Kapelo St. Stefano, Palaco kardinala de Esztergom, Kapelo Szondy de Drégely, rekonstruado de Ĉefkatedralo Ĉieliro de Maria (Kalocsa), restaŭrado de kapelo en Baziliko de Győr.

Fontoj
------

* Magyar Életrajzi Lexikon
* Katolikus Lexikon


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 359414
* GND: 1011420201
* VIAF: 96322201
* ISNI: 0000 0001 1953 1942
* ULAN: 500088289
* NKC: xx0155386
 |
Koordinatoj: 33° 33′ 0″ S 148° 59′ 0″ O﻿ / ﻿33.55000 °S, 148.98333 °O﻿ / -33.55000; 148.98333 (mapo)

**Toogong** estas urbo en la centrokcidenta regiono de Novsudkimrio, Aŭstralio. La urbo situas en la loka registara areo Cabonne Shire, 300 kilometrojn (186 mejl.) okcidente de la ŝtata ĉefurbo, Sidnejo. Laŭ la censo de 2006, Toogong havis loĝantaron de 370. Ĝis 2016 tiu nombro falis al 79.

Toogong estas indiĝena vorto kun signifo de 'sekiĝinta lago.'

Toogong estis la naskiĝloko de Hazelton Airlines, formita de Jim kaj Max Hazelton en 1953, nun Regional Express.

Konstruita en 1872, anglikana preĝejo St. Albans en Toogong estas la plej malnova ekzistanta preĝejo en la Canowindra distrikto kaj enlistigita kiel Nacia Heredo. La preĝejo estis konstruita kun la financa subteno de la Irvine familio kiu elmigris al Aŭstralio de Nord-Irlando kaj konstruis gastejon kaj poŝtan oficejon ĉe Toogong en 1863. Krom estanta domo de adoro ĝi estis ankaŭ uzita por instruado. La du aliaj Irvine fratoj de la originaj kvin ankaŭ starigis militan monumenton en la preĝejaj teroj en 1924 por honori la virojn de la distrikto kiuj faris aktivan militan servon.

Lernejo estis funkciita ĉe Toogong de 1922 al 1967 en domo, nun neuzata sed ankoraŭ konservita.

Toogong estis unufoje haltejo ĉe la *Cobb and Co* diliĝenca linio de Orange al Forbes.

Referencoj
----------

1. ↑   2016 Census Quickstats: Tootong. Arkivita el la originalo je 2021-05-27. Alirita 2023-10-30.
2. ↑  Our Company - History - Hazelton REX website, alirita la 18an de Julio 2012
3. 1 2  *Canowindra and district churches*, aŭtoroj: Berna Wright, Gwen Wythes, Dorothy Balcomb, eldonita: 1988, (ISBN 0959897534)
4. ↑  Memora plako ĉe la lernejo de Toogong, starigita de la Historia Societo de Canowindra & Distrikto en 1980

Eksteraj ligoj
--------------

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Toogong, New South Wales** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 841291
 |
**Villa Purificación** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Villa Purificación. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 068.

Geografio
---------

**Villa Purificación** apartenas al la regiono Costa Sur kiu situas en la okcidenta parto de la subŝtato (sude de la regiono Costa Norte). Multaj komunumoj en tiu regiono limas al la pacifika oceano. Al tiu regiono apartenas entute ses komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10975 loĝantojn. El tiuj estis 5506 viroj kaj 5469 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1937,61 km². La meza alteco estas 440 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 25 C. En la komunumo estas 1972,7 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3513 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2848 scipovis legi kaj skribi kaj 657 viroj estis analfabetoj. Do 18.7 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 3499 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2969 sciis legi kaj skribi kaj 522 virinoj estis analfabetoj. Do 14,92 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Villa Purificación vivis 10544 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 1 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,009 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Villa Purificación Arkivigite je 2007-03-24 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Mogadiŝo en 2006
Mogadiŝo en 1993
**Mogadiŝo** (somale: *Muqdisho*) estas ĉefurbo de Somalio. Ĝi estas la tria plej granda urbo de la lando kaj kuŝas ĉe la Hinda Oceano. Laŭ taksoj de la Unuiĝintaj Nacioj, la urbo havis en 1990 ĉirkaŭ 1,2 milionon da loĝantoj.

Historio
--------

La urbo jam estis loĝata en la 10-a jarcento, kiam tie estis konvena klimato, akvo por agrikulturado.

En la 16-a jarcento Mogadiŝo venis sub portugalan potencon. En 1871 okupis la landon la Sultano de Zanzibaro kaj luigis ĝin en 1892 al Italio. La 26-an de novembro estis tie murdita la itala ĝenerala konzulo Antonio Cecchi far somaloj. La urbon aĉetis en 1905 la italoj kaj igis ĉefurbo de la nova kolonio Itala Somallando. Dum la dua mondmilito okupis ĝin britaj trupoj enpenetrantaj el la direkto de Kenjo.

En 1977, la germana sekretservo liberigis pasaĝerojn de forrabita flugmaŝino sur la flughaveno de la urbo.

La 3-an de oktobro en 1993, okazis gravaj bataloj ĉe la urbo inter la UN-soldatoj kaj la indiĝenaj armitoj, kiuj sukceis forpeli la usonajn soldatojn per siaj atakoj, fiagoj.

Hodiaŭ, la urbo estas la plej danĝera loko de la mondo, karakterizita per grupaj kampoj kaj politikaj disputoj.

Ekonomio kaj infrastrukturo
---------------------------

Mogadiŝo posedas marhavenon kaj estas la ekonomia kaj financa centro de Somalio. La plej gravaj industribranĉoj estas la nutraĵ-, trinkaĵ- kaj teksaĵindustrio. La urbo estas kunligita per vojoj al Kenjo kaj Etiopio. Ĝi havas ankaŭ etan flugtrafikon.
**Carlo Muratori** (Sirakuzo, 19-an de septembro 1954) estas itala muzikisto.

En 1994 komencis la kantverkadon. Li subskribis registran kontrakton kun la CGD de la Warner, por kiu li publikigis du diskojn, pri kiuj li estas la aŭtoro de la tekstoj kaj komponisto: *Canti e Incanti* (1994), kaj *Stella Maris* (1996). Kun la unua li gajnis la nacian premion Piero Ciampi. En junio 1995 li partoprenis en la Sonoria festo en Milano por Max-Generation. Du muzikaĵoj en la albumo tiam estis enmetitaj en la muziko de La Piovra 7. Kun Stella Maris li gajnis la unuan premion en la voĉdonado organizita de Vivere Giovani (de la ĵurnalo *La Sicilia*) kiel la plej bona albumo de la sicilia aŭtoro en 1996.

En junio 1997 en Vercelli li estis invitita reprezenti Sicilion ĉe Folkermesse, la eksperimenta orkestro de etna muziko formita de la plej reprezentaj italaj muzikistoj (Ambrogio Sparagna, Riccardo Tesi, Daniele Sepe, Elena Ledda, Lucilla Galeazzi kaj aliaj).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636622
* ISNI: 0000 0004 6224 3980
* MBA: 42b84fbd-57f6-4d0d-abc5-7b1db6ad26e9
 |
**Benjámin JÓZSA**  [jo:ĵa] estas rumania hungara pedagogo, lokhistoriisto. Li naskiĝis en Tinoasa la 4-an de oktobro 1935. Li estas la pli juna frato de instruisto, lernolibrovekisto Miklós Józsa.

Biografio
---------

La familio de Benjámin Józsa en 1943 translokiĝis en vilaĝon Biborțeni. Benjámin Józsa akiris diplomojn de bazlernaja instruisto (1953) en Ŝtata Porinstruista Instituto de Cristuru Secuiesc, poste pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Bolyai de Kluĵo (1958). Li instruis, estis vicdirektoro de hungarlingva liceo de Sibio.

Libroj
------

* *Magyar művelődési élet a Cibin partján. A nagyszebeni magyar közoktatás történetéből (1947-2012)* (El historio de hungarlingva instruado de Sibio (1947-2012), Red,. Miklós Józsa kaj Szidónia Kovács. Ilustraĵoj de István Orth, Smart Print, Sibio, 172 p. 2013.

Fonto
-----

* Personeca kontakto de la uzanto
* Fragmento el libro Arkivigite je 2013-11-09 per la retarkivo Wayback Machine
* Kovrilpaĝo de la libro kaj fotoj Arkivigite je 2013-12-02 per la retarkivo Wayback Machine
Urbodomo en Zrenjanin en la serba Banato
**Banato** (hungare *Bánság*, rumane, germane *Banat*, serbe *Банат*) estas historia regiono inter la Sudaj Karpatoj, Danubo, Tiso kaj Mureş, kiu inter 1876 kaj 1918 estis la teritorio de komitatoj Torontál, Temes kaj Krassó-Szörény de Hungario. Hodiaŭ ĝi apartenas al tri landoj: Rumanio (Orient-Banato 18.945 km²), Serbio, pli precize Vojvodino (Okcident-Banato 9.307 km²) kaj Hungario (sennoma norda parto 217 km²). Hodiaŭ la parton apartenantan al Rumanio oni rigardas kiel parto de Transilvanio.

Banato estas alimaniere regiono de la riveroj Timiş kaj Bega.

Historio
--------

Post la mezepoko la turkoj okupis grandan parton de Hungara reĝlando. La turkoj formis tie administran unuon, kies centro estis Temesvár, dume iom da orienta parto apartenis al princlando Transilvanio. En 1686 la Habsburgoj forpuŝis la turkojn el Hungario, escepte de Banato, kiu restis Turka Imperio. La Habsburgoj akiris ankaŭ ĝin en 1718, sed ili ne redonis ĝin al Hungario, sed formigis apartan regionon apartenantan rekte al Habsburga Imperio. Nur germanoj, rumanoj kaj serboj rajtis alveni, kiuj formis militan defendan zonon. Inter 1741-1848 Banato redoniĝis al Hungario. Poste ĝis 1860 la Habsburgoj forprenis ĝin de Hungario kaj formiĝis Vojvodino-Banuslando Temes. En 1918 tio estiĝis rajto por Serbio akiri la regionon. Formiĝis aparta respubliko, dume Rumanio komencis okupi partojn. Anglio kaj Francio promesis Banaton al ambaŭ landoj, sekve iĝis konflikto, fine ili interkonsentis. Dum la 2-a mondmilito la serba parto estis okupita de germanoj.

Vidindaĵoj
----------

* Marila

Eksteraj ligiloj
----------------

* Banateraa Arkivigite je 2011-07-17 per la retarkivo Wayback Machine

Ĉeĥaj vilaĝoj en Banato

Ĉeĥaj vilaĝoj en la rumana Banato: **Bigăr (Bígr) • Eibenthal (Eibentál) • Frauvízn** (inundigita) **• Gârnic (Gerník) • Ravensca (Rovensko) • Sfânta Elizabeta (Svatá Alžběta)** (pereinta) **• Sfânta Elena (Svatá Helena) • Şumiţa (Šumice)**  
 Ĉeĥaj vilaĝoj en la serba Banato: **České Selo • Krušice**  
 Vilaĝoj de ĉeĥaj germanoj el Klatovy-regiono en la rumana Banato: **Wolfswiese • Brebu Nou (Weidenthal) • Weidenheim • Lindenfeld**

Rumanio Historiaj regionoj de Rumanio

**Banato** • **Dobroĝo** • **Moldavio** (Besarabio • Buĝak • Bukovino) • **Transilvanio** (Kriŝano • Maramureŝo) • **Valaĥio** (Muntenio • Oltenio)

 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 215151
* GND: 4004408-7
* LCCN: sh2008004564
* VIAF: 247776588
* NKC: ge134050
 |
Ĉefsidejo de la Centra Banko de Armenio.
La **Centra Banko de Armenio** (en la armena Հայաստանի Հանրապետության Կենտրոնական Բանկ) estas la centra banko de Armenio kun ĝia ĉefsidejo en Erevano. La banko estas sendependa institucio, kiu respondecas pri la elsendado de ĉiuj monbiletoj kaj moneroj en la lando, prizorgante kaj reguligante la bankan sektoron kaj konservante la monajn rezervojn de la registaro. La Centra Banko ankaŭ estas la sola posedanto de la armena Monfarejo.

La banko okupiĝas pri politikoj por antaŭenigi financan inkludon kaj estas membro de la Alianco por Financa Inkluzivo. La 3-an de julio 2012 la Centra Banko de Armenio anoncis, ke ĝi faros specifajn engaĝiĝojn pri financa inkludo sub la Maja Deklaro.

La 28-an de septembro 2012 ĉe la Tutmonda Politika Forumo 2012, la banko aldonis plian devontigon laŭ la Maja Deklaro por instigi la eliron de produktoj de la privata sektoro, kiuj respondas al la bezonoj de la malriĉuloj, kun emfazo al novigaj kanaloj kiel movebla kaj elektronika mono. Kaj ankaŭ efektivigi rapidan, efikan kaj senpagan plend-sistemon per la financa peranto de oficejo, kaj plibonigi la regulan kadron tiel ke konsumantoj havu informojn, protekton kaj kapablon aliri ĉiujn servojn.

La nuna prezidanto de la Centra Banko de Armenio estas Artur Ĝavadjan.

* Kategorio Centra Banko de Armenio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Cesare Primo MORI** (Pavio, la 22-an de decembro 1871 - Udine, la 5-an de julio 1942) estis itala prefekto kaj politikisto. Li poste iĝis senatano de la Itala Reĝlando, eniris en la historion kun la kromnomo *fera prefekto* pro la metodoj uzitaj de li en la batalo kontraŭ la mafio en la periodo kiam li estis prefekto de Sicilio. Li estas konsiderata de multaj kiel faŝisto, kvankam komence de la faŝisma periodo li arestis ambaŭ faŝistajn kaj socialismajn ekstremistojn kiam li estis prefekto de Bolonjo. 

Li aliĝis formale al faŝismo nur en 1926 enskribiĝante en la Naci-Faŝisma Partio. Li estis figuro eble senigita de politikaj konotacioj, kiu montris kuraĝon, dediĉon kaj integrecon defendante la ŝtaton kaj instituciojn, precipe en la lukto kontraŭ la mafio. Tamen, la batalo kontraŭ la mafio efektivigita de Cezaro Mori montriĝis efika ankaŭ danke al la specialaj potencoj donitaj al li de Benito Mussolini. La reĝisoro Pasquale Squitieri en 1977 filmis filmon, nome La Fera Prefekto, dediĉita al sia agado de kontrasto de la mafia fenomeno dum lia periodo de agado en Sicilio.

* Kategorio Cesare Mori en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 637429
* GND: 119231026
* LCCN: nr94040975
* VIAF: 27163611
* ISNI: 0000 0000 8105 8730
* SUDOC: 219935246
* BNF: 124611435
* ICCU: CFIV091506
 |
La **Blanka montaro** (angle *White Mountains*) estas ĉirkaŭ 100 km longa kaj ĉirkaŭ 15 km larĝa montoĉeno en Kalifornio. En la nordo ili atingas iomete Nevadon; en la sudo ili etendiĝas ĝis Big Pine. En la okcidento ili limas al la valo Owens. La plej alta monto estas kun alteco de 4 344 m White Mountain Peak; ĝi estas la tria plej alta monto en Kalifornio.

En la seka klimato de la *Blankaj montoj* ekzistas relative malmultaj arboj. La plej oftaj pingloarboj estas ĉi tie pinoj, ekzemple la longviva pino, la fleksebla pino (*Pinus flexilis*), la marborda pino (*Pinus contorta*) kaj la unufolia pino (*Pinus monophylla*) respektive la utaha junipero *Juniperus osteosperma*.

La *Blankaj Montoj* estas parto de la *nacia forsto Inyo*, nome grava nacia forsto.

Montoj en la Blankaj Montoj
---------------------------

* White Mountain Peak (Kalifornio), 4 344 m – tria plej granda monto en Kalifornio
* Montgomery Peak (Kalifornio), 4 097 m
* Boundary Peak (Nevado), 4 007 m – plej alta monto en Nevado

* Kategorio Blanka montaro (Kalifornio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**FARAGÓ Borbála** (farago:) estis hungara eldoneja redaktoro naskita en Arado la 4-an de aŭgusto 1814 kaj mortinta en Berno la 29-an de januaro 1975.

Kariero
-------

Borbála Faragó studis en Kluĵo anglan lingvon kaj psikologion, ŝi diplomiĝis en 1943. Post la dua mondmilito ŝi translokiĝis en Budapeŝton kaj ŝi iĝis la tradukist-redaktoro de la eldonejo *Szépirodalmi Könyvkiadó*. Ŝi tradukis interalie verkojn de Theodore Dreiser: *A csapda* kaj *Szabadulás*; *Amerikai elbeszélők*(Bp. 1953). De 1961 ŝi estis tradukist-redaktoro de la eldonejo *Akadémiai Kiadó*. Ŝi tradukis plurajn hungarajn sciencajn verkojn al germana lingvo, kontrolredaktis tradukaĵojn el angla kaj franca lingvoj. Ŝi precipe tradukis medicinajn verkojn. En 1968 ŝi translokiĝis en Svislandon kaj ŝi estis tradukist-redaktoro de kuracilfabriko Wander-Sandoz de Berno.

Studaĵo
-------

* *Utószó Mikszáth Kálmán Szent Péter esernyője c. regényéhez* (Bp. 1960).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 343481
* GND: 1051600960
* LCCN: no2009008006
* VIAF: 42365421
* ISNI: 0000 0000 7992 7036
* SUDOC: 147387965
* BNF: 169666853
* NKC: xx0188053
 |
**NÉMETH Júlia** [pro. ne:met] estas rumania hungara ĵurnalistino, arthistoriistino, artkritikistino. Ŝi naskiĝis en Arado la 28-a de julio 1941. Ŝi estas la edzino de matematikisto Sándor Németh kaj la patrino de esploristo pri matematiko Sándor Zoltán Németh.

Biografio
---------

Júlia Németh akiris diplomon pri rusa-hungara lingvoj en UBB de Kluĵo (1964). Ŝi estis liberprofesia ĵurnalistino (1964-75), redaktorino de la hungara elsendo de radio de Kluĵo (1975-85), poste kunlaborantino de folklorinstituto (1985-90). De 1990 ŝi laboris denove ĉe la radio, poste same de 1990 ĝis 2005 ŝi estis rubrikestrino pri arto kiel interna kunlaborantino de la ĵurnalo *Szabadság* de Kluĵo. De 2000 ŝi estas kunlaborantino de revuo *Erdélyi Művészet*.

Libroj
------

* *Kolozsvár - műhely és vonzásközpont*, Kv. 2000;
* *Kós András* - monografio, Mvh. 2002;
* *Lövith Egon*, monografio, 2004;
* *Kolozsvár - mű-hely-szín*, Mvh. 2008;
* *Jakobovits Márta*, monografio, 2009.

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon Arkivigite je 2016-04-16 per la retarkivo Wayback Machine
* *Erdélyi magyar ki kicsoda*, 2010.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 416573
 |
**Christine Chapel** (nomo kiu iel sugestas la vortojn "kristana kapelo" en la angla, sekve simila al *Kirk*, kiu signifas kirko) estas rolulo, kiu aperas en la tri sezonoj de la usona televidserio sciencofikcio Star Trek: The Original Series, same kiel Star Trek: The Animated Series kaj la kinfilmoj Star Trek: The Motion Picture kaj  *Star Trek IV: The Voyage Home*. Rolita de Majel Barrett en origina serio, ŝi estis la flegistino de la kosmoŝipo USS Enterprise (NCC-1701).

Ŝi unue aperis en "The Naked Time [La Nuda Tempo]". La rolulo estis kreita por permesi ke Barret partoprenis la serion, ĉar ŝi estis amantino de Roddenberry kaj, pro tio, la estraro de NBC ne volis ke Majel aperis en grava rolo, sed dum la serio la flegistino estis prezentita en pluraj epizodoj kun kelkaj gravaj temoj, kiel montri ŝiajn amsentojn por Spock, kaj kial ŝi decidis servi en kosmoŝipo. En la tempo de *The Motion Picture*, Ĉapel iĝis kuracisto kaj dum la okazaĵoj de *The Voyage Home'*, ŝi restis ĉe *Starfleet Command* (komando de stelfloto).
Honorite gasto kun katago (ceremonia blank koltuko) kaj teo dum la Jartunga Festivalo de Mustang, Nepalo, la 18an de aŭgusto 2008.Honorite gasto kun ***khato*** (ceremonia blanka koltuko) kaj teo dum la Jartunga Festivalo de Mustang, Nepalo, la 18an de aŭgusto 2008.
maldekstra
**Katago** (tibete: ཁ་བཏགས་; khatag dzonke: **བཀབ་ནས** *kapni*, mongole: **хадаг** IFA: [χɑtɑk], nepale: **खदा** **khada**) estas tradicia ceremonia koltuko (ŝalo) en la tibeta budhismo. Ĝi devenas el la tibeta kulturo kaj estas kutima en kulturoj kaj landoj kie la tibeta budhismo estas praktikata.

La katago simbolas purecon kaj kompaton kaj estas portata aŭ prezentata kun incenso ĉe multaj ceremoniaj okazoj, inkluzive naskiĝojn, geedziĝojn, enterigojn, diplomiĝojn kaj la alvenon aŭ foriron de gastoj. Ĝi estas kutime farita de silko. Tibetaj katagoj estas kutime blankaj, simbolante la puran koron de la donacanto, kvankam estas tre kutima trovi ankaŭ flav-orajn katagojn .

Tibetaj, nepalaj kaj butanaj katagoj montras la aŝtamalgalon.

Ekzistas ankaŭ specialaj multkoloraj katagoj. Mongola katago estas kutime blua, simbolante la ĉielon. En Mongolio, katagoj estas ankaŭ ofte ligitaj al obooj, stupaoj aŭ specialaj arboj kaj ŝtonoj.

Vidu ankaŭ
----------

Hiĝabo

Referencoj
----------

1. ↑  (en) Sanjib Chaudhary, *Many See Ethnicity-Based Discrimination in Nepali Ministry’s Ban on Using an Imported Holy Scarf* (Multaj vidas diskriminacion bazitan sur etneco en la malpermeso fare de la nepala ministerio pri la uzado de importita 'sankta koltuko'), Global Voices, a 13n de septembro 2016, alirite la 7an de novembro 2019.
2. ↑ .  Khata/Tibet "roof of the world". *Oracle ThinkQuest Education Foundation*. Alirita 2010-02-04.
3. ↑  "Ethnic Culture Thrives After Sichuan Quake", *China Daily*, 2012-05-10. Kontrolita 2012-05-15.

* Kategorio Katago en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Breĉo en la murego en la konkero de Jerusalemo.
**Breĉo** estas termino uzata por la rompaĵo farita aŭ praktikita en la murego de fortikaĵo. Laŭ la referencitaj uzoj, por esti utila ĝi devus havi larĝon de almenaŭ 12 metroj. La antikvaj sieĝantoj por malfermi la breĉon uzis frapojn de ramoj aŭ de aliaj militmaŝinoj aŭ pere de elfosado subtera. En la aktualo, oni malfermas la breĉon pere de kanonpafado aŭ pere de minoj.

Laŭ PIV **Breĉo** estas termino uzebla por diversaj aferoj, nome:

* Neregula malfermaĵo, farita en murego aŭ remparo por ebligi la perfortan eniron en fortikigitan urbon, kastelon, fortreson ks.
* Trarompaĵo, fendego en muro, heĝo, vando ks.
* Loko, kie io mankas.
* Malhavo de segmento de kromosomo, aŭ interne, aŭ ekstremaĵe.

Laŭ Francisko Azorín **Breĉo** estas *Larĝa fendo en muro, en ŝtonego*. Li indikas etimologion el kelta *breĉ* (rompi). Kaj aldonas terminojn breĉi por fari breĉon, nome trarompi.

Notoj
-----

1. ↑   Konsultita la 5an de Decembro 2017.
2. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 39.
3. ↑  Azorín, samloke.

* Breĉo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Valenciennes (stacidomo). |

dekstra
**Valenciennes** (jen france, prononco [valăsien] Pri tiu ĉi sono aŭskulti; nederlande *Valencijn*; okcidentflandre *Valencyn*, pikarde *Valincyinnes* aŭ *Valinciennes*; latine *Valentianae*; en Esperanto **Valencieno**) estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france *Hainaut* respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto kun la urbo jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ] (okcidentflandre *Noorderdepartement*), en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). Fine de 2020 en la komunumo vivis 42 738 loĝantoj sur areo de 13,82 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 3 092 loĝantoj/km². Aldone en la ĉirkaŭaĵo estas kromaj 300.000 loĝantoj. Administre la komunumo estas la administra centro (subprefektejo) de la arondismento *Valenciennes* (france *Arrondissement de Valenciennes* respektive okcidentflandre *Arroundissement Valencyn*), kaj same estas ĉefurbo de la kantono *Valenciennes / Valencijn*.

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *valenciennois(es)*.

Ekonomio
--------

Valenciennes estas universitata urbo kaj ekonomia centro de norda Francio. Speciale gravas por la regiono la metala kaj aŭtomobila industrioj.

La Eŭropa ŝoseo 19 vojas proksime.

Famuloj
-------

* Baldueno la 1-a (Konstantinopolo)
* Jean-Baptiste Carpeaux
* Antoine Watteau

Ĝemelaj urboj
-------------

Ĝemelaj urboj de Valenciennes estas Agrigente (Italio), Düren (Germanio), Gliwice (historie *Gleiwitz*, Pollando), Medway (Britio), Moskvo (Rusio), Nacka (Svedio), Obuda (Hungario), Salgotarjan (Hungario) kaj Yichang (Ĉinio).

Esperanto-movado
----------------

Ekzistas Esperanto-klubo *Valenciennes-Espéranto*, asocio-membro de la Nordfrancia Esperanto-Federacio. Prezidanto de la klubo kaj delegito de UEA estas Jean Dietrich.

Vidu ankaŭ
----------

* Valenciennes (stacidomo)
* Valenciennes-Faubourg-de-Paris (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Valenciennes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Valenciennes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de Valenciennes
* Retpaĝo pri la Esperanto-klubo[*rompita ligilo*]

Ĉefplaco kaj urbdomo
**Kirsten Elizabeth Rutnik GILLIBRAND** (/ˈkɪərstən ˈdʒɪlɨbrænd/ KEER-stən JIL-ə-marko; naskiĝis la 9-an de decembro 1966) estas usona politikistino kaj Usona Senatano de Nov-Jorkio, en oficejo ekde 2009. Antaŭe, ŝi servis en Usona Domo de Reprezentantoj, reprezentanta la 20an kongresan distrikton de Nov-Jorko (2007–09). Ŝi estas membro de la Demokrata Partio.

En decembro 2008, Prezidanto Barack Obama nomumis Hillary Clinton kiel Sekretario de Ŝtato, lasanta senhoman sidlokon en la Nov-Jorkia senata delegitaro. Post du monatoj kaj multaj eblaj nomoj konsideritaj, Guberniestro David Paterson nomumis Gillibrand por plenigi la sidlokon. Gillibrand estis postulita por konkurenci en speciala balotado en 2010, kiun ŝi gajnis per 63% el la voĉdonaro. Ŝi estis re-elektita al plena ses-jara termino en 2012 kun 72% el la voĉdonaro, la plej alta marĝeno por ajna ŝtata kandidato en Nov-Jorkio.

Membro de la relative konservativa frakcio Blua Hundo de la Demokrata Partio dum en la Domo, Gillibrand estis vidita kiel progresema pro tio ke ŝi estis nomumita al la Senato. En ambaŭ okazoj, ŝiaj vidoj estis grave difinitaj de la respektiva koncernato kaj ŝi servis ĉe la tempo—konservativa kongresa distrikto kontraŭ la ĝenerale liberala ŝtato de Nov-Jorkio.

Referencoj
----------

1. ↑ .  Kirsten Gillibrand. Really?. *Salon.com*. Salon Media Group (23a de Januaro, 2009). Alirita 16a de Marto, 2011.

* Kategorio Kirsten Gillibrand en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 539635
* GND: 1205046631
* LCCN: no2013063550
* VIAF: 304699563
* ISNI: 0000 0004 1010 7047
 |