recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Kristana preĝejo de Sankta Stefano Harding,** slovene ’’Cerkev Svetega Štefana Hardinga,’’ hungare ’’Harding Szent István-templom’’ estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Apátistvánfalva.

Turo de preĝejo Sankta Stefano Harding

Bazaj informoj
--------------

* eklezio: romkatolika eklezio
* departemento: Vas (Hungario)
* diocezo Szombathely
* dekanujo: Szentgotthárd
* konsekrinto: János Szily
* stilo: baroko
* larĝo de muroj: 2m
* alto de turo: 37m
* sonoriloj: 2
* kapacito: 2000 homoj

Historio
--------

Panoramo al preĝejo de Apátistvánfalva
En tiu loko komence estis nur kapelo. La nun videbla preĝejo estis konstruita en 1786. Sakristio alkonstruiĝis en 1894. La orgeno estis farita en 1907, ĝi trakonstruiĝis en 1939, renoviĝis en 2007. En 2005 episkopo de Maribor metis memortabulon pri la servantaj pastroj sur la eksteran muron.

Konstruaĵo
----------

La ĉefaltaro
La maldekstra flanka kapeleto
La konstruaĵo estas la plej alta en la vilaĝo. Ĝi situas ĉe la tombejo kaj la lernejo. Ĉe la preĝejo troviĝas skulptaĵo pri Sankta Maria de 1899. La turo estas kvadrata kaj ĝi situas en mezo de la fasado, kie malsupre estas la enirejo. La navo interne havas 2 kapeletojn. La nun videbla altaro estis farita en 1895. La ĉefaltara bildo prezentas Sanktan Stefanon Harding, apude skulptaĵo estas videbla pri Emeriko de Hungario. Menciindas la freskoj. 

Kermeso okazas en la 16-an de julio, aŭ en la sekva dimanĉo ekde 1683.

Fontoj
------

* hungare[*rompita ligilo*]
* hungare kun fotoj
* hungare
* hungare

Aliaj bildoj pri la preĝejoLa dekstra kapeleto
Fresko en la preĝejo
Fresko pri Sankta Triunuo
Fresko
La orgeno
**Peter Kodwo Appiah Turkson** (naskiĝis la 11-an de oktobro 1948) estas ganaa kardinalo de la Romkatolika Eklezio. Li estas la prezidanto de la Papa Konsilantaro de Justeco kaj Paco ekde lia nomumo fare de Benedikto la 16-a je la 24-an de oktobro 2009. Li funkciis kiel Ĉefepiskopo de Cape Coast kaj estis levita al la kardinaleco fare de Johano Paŭlo la 2-a en 2003, kaj estas vaste rigardata kiel papigebla.

Turkson naskiĝis en Wassa Nsuta en okcidenta Ganao al metodista patrino kaj katolika patro. Li estas la kvara infano inter dek infanoj. Lia patrino vendis legomojn en la bazaro kaj lia patro laboris kiel ĉarpentisto. Li havis patraflankan onklon kiu estis islamano. Li studis en la seminario de Sankta Teresa en la vilaĝo de Amisano kaj Pedu kaj poste en la St. Anthony-on-Hudson Seminary en Rensselaer, Novjorko, kie li diplomiĝis kiel majstro de teologio. Dum tiu tempo li ankaŭ prenis someran kurslaboraĵon en la Universitato ĉe Albany. Li estis ordinita de John Amissah la 20-an de julio 1975.

Turkson estis profesoro ĉe la seminarieto de Sankta Teresa de 1975 ĝis 1976, el kie li eniris la Pontifikan Biblian Instituton en Romo, gajnante licencion je sankta skribo en 1980. Li revenis al Skt. Teresa dum jaro, 1980-81, kaj iĝis vic-rektoro en la seminario de Skt. Peter en 1981. Li ankaŭ eklaboris en paroĥo proksima al la seminario. De 1987 ĝis 1992, li faris doktorajn studojn en sankta skribo ĉe la Pontifika Biblia Instituto.

La 6-an de oktobro 1992, Turkson estis nomumita Ĉefepiskopo de Cape Coast fare de Johano Paŭlo la 2-a. Li ricevis sian episkopan konsekron je la 27-a de marto 1993 fare de Ĉefepiskopo Dominic Kodwo Andoh, kun ĉefepiskopoj Peter Poreku Dery kaj Peter Kwasi Sarpong funkciantaj kiel kunkonsekrantoj. Li funkciis kiel Prezidanto de la Ganaa Katolika Episkopa Konferenco de 1997 ĝis 2005, kaj kiel kanceliero de la Katolika Universitato de Ganao) ekde 2003.

Johan Paŭlo la 2-a nomumis Turkson'on Kardinalo-pastron de Skt. Liborio dum sia lasta konsistorio de la 21-a de oktobro 2003. Turkson estas la unua ganaa kardinalo kaj estis unu el la elektantoj kiuj partoprenis en la konklavon de 2005 kiu elektis Benedikton la 16-an. Li estis priskribita kiel "unu el la plej energiaj ekleziestroj de Afriko" de *The Tablet*, katolika revuo Londona. En decembro 2021, papo Francisko akceptas la eksiĝon de kardinalo Peter Turkson.

* Kategorio Peter Turkson en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 431596
* GND: 1144301629
* LCCN: n96076548
* VIAF: 26330636
* ISNI: 0000 0000 3532 0750
* SUDOC: 185005160
* BNF: 16657821x
* ICCU: LIGV022598
* BNE: XX5489912
 |
La **Franciskana preĝejo Sankta Triunuo** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Szolnok, en la urbocentro.

Historio
--------

En tiu loko unue kapelo konstruiĝis por franciskanoj en 1718. Ĝi pligrandiĝis inter 1723–1729 kaj en 1736 jam oni faris fundamenton de la navo. Inter 1724-1757 baroka preĝejo kune kun monaĥejo konstruiĝis. Elvideja parto de la turo pretiĝis en 1835. La nuna formo estas videbla ekde la 19-a jarcento. Fine de la 20-a jarcento la plena preĝejo renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

La fasado estas simetria, malsupre meze funkcias la ornama enirejo. Laŭ kutimo de la franciskanoj la turo situas ĉe la sanktejo. La preĝejo havas 6 flankokapelojn kaj 11 altarojn. La predikejo estas baroka kaj ornamriĉa. La freskoj estis pentritaj en 1819.

Kermeso okazas en la dimanĉo de Sankta Triunuo.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* hungare

Fotoj pri la kirkoTuro de la franciskana preĝejo
Fasado de la franciskana preĝejo

Ornama enirejo
Monaĥejo apud la kirko
  


* Kategorio Preĝejo Sankta Triunuo (Szolnok) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

}}
**Johann Valentin BLAUFUSS** (naskiĝinta la 21-an de majo 1769 en Wasungen, mortinta la 20-an de decembro 1850 en Vajmaro) estis germana geodeziisto kaj kartografo, plue inspektisto kontruada kaj stratara.. Li estis (unuageedzece) la bofilo de la kartografo Franz Ludwig Güssefeld.

Urboplano de Vajmaro el la jaro 1824, de Johann Valentin Blaufuß

Vivo
----

Estante filo de forstisto li frue okupiĝis pri naturo kaj ankaŭ tiukoncerne trejniĝis.

Blaufuß estis kunlaboranto ĉe la Geografia instituto de Vajmaro kiu estiĝis en 1791 kiel sekcio topografia-kartografia ene de *Landes-Industrie-Comptoir* de Friedrich Justin Bertuch kaj ekmemstaris en 1804. Tiutempe temis pri la plej moderna eldonejo kartografia en tuta Germanujo.

Blaufuß tre famiĝis danke al siaj urboplanoj pri Vajmaro respektive pri kvartaloj kelkaj vajmaraj (ekz. de Ilm-parko de 1799) La celo de liaj planoj estis ne pure kartografiaj sed ankaŭ katastraj. Inter 1818 kaj 1822 li kreis *Weimarer Urkataster*. Lia kreado koncernas ankaŭ kartojn priforstumajn.

Oni aljuĝis al li la saksian-vajmaran Falko-ordenon.

Referencoj
----------

1. ↑  En sia respondeco pri la stratoj li havis Goeton kiel rektan ĉefon.
2. ↑  "Johann Valentin Blaufuß". Ĉe: Neuer Nekrolog der Deutschen. Band 28. Voigt, Weimar 1852, p. 802-803
3. ↑
4. ↑  Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 143.
5. ↑  Stadtplan von Weimar, 1:4 000, kuprogravuraĵo, 1824
6. ↑  Karto de Ilm-parko
7. ↑
8. ↑  Detaloj pri tiu ĉi *praa* katastro-helpverko[*rompita ligilo*]
9. ↑  Kartoj pri la dukaj saksiaj landoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Johann Valentin Blaufuß en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Karten und Planoj de li ĉe Klassik Stiftung Weimar
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724802
* GND: 131665545
* VIAF: 8525958
 |
**Potporanj,** serbe **Потпорањ,** hungare **Porány** (porAnj) estas malgranda vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato en municipo de Versec. 

Potporanj situas en la mapo en la verda municipo
Municipo de Versec
Ortodoksa preĝejo en Potporanj

Bazaj informoj
--------------

* 45° 01′ 31″ N 21° 14′ 53″ O﻿ / ﻿45.02528 °N, 21.24806 °O﻿ / 45.02528; 21.24806 (mapo)Koordinatoj: 45° 01′ 31″ N 21° 14′ 53″ O﻿ / ﻿45.02528 °N, 21.24806 °O﻿ / 45.02528; 21.24806 (mapo)
* Areo: 12  km²
* Alto super marnivelo: 84 m
* Loĝantaro: 310
* Poŝtkodo:
* Telefonprefikso: +381 13
* Aŭtokodo: VŠ

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Porány apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Potporanj 311 homoj, (293 serboj (94 %), po 5 rumanoj kaj hungaroj; kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino
La evangelia kirko Sankta Ulriko.
interna vido
orgeno
La **Preĝejo Sankta Ulriko** estas monumentprotektita konstruaĵo en Alach, kvartalo de Erfurto. Apartenas la komunumo al la Ekleziaro en Meza Germanujo in der Evangelischen Kirche Mitteldeŭtsĉland..

Historio kaj arkitekturo
------------------------

Estis surloke en la 12-a jc. antaŭula kirko, kiu malkonstruitis antaŭ 1405 kaj la saman jaran anstataŭitis per nova. La turo estas de la sama epoko. Longa navo kun triflanka altarejo faritis - laŭ enskribo - en 1510 kaj detruitis dum fajrego en 1864. En 1865 la tuto estis restaŭrita, kiel ankaŭ en 1991.

La interno estas novgotikstila, la tegmenta trabaro malferma. Teretaĝe la turo havas ogiv-kruciĝon, okcidente estas sakramentujo. La galerio ĉirkaŭkondukas komplete, kompletigas la tuton ambono kaj orgeno.

Restaŭradoj de post 1991
------------------------

Sub la estrado de la arkitektura entrepreno *Smits und Partner* iĝis ampleksaj restaŭradlaboroj de 2001-03. La nava kaj la tura konstrusubstancoj sekurigitis, la noco per larmofungo ĉe la tegmento forigitis. La tegmento el la 1970-aj jaroj novigitis en la jaro 2006-a (i.a. formeto de la ardezaĵo).

Literaturo
----------

* Georg Dehio, bearbeitet von Stephanie Eißling, Franz Jäger und anderen Fachkollegen: *Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Thüringen*. Deutscher Kunstverlag, 2003, ISBN 3-422-03095-6

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Ulriko (Erfurto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri la etapoj restaŭradaj.

Subnotoj
--------

1. ↑  Kirchenkreis Erfurt
2. ↑  EKMD
3. 1 2  Georg Dehio, bearbeitet von Stephanie Eißling, Franz Jäger und anderen Fachkollegen: *Handbuch der deutscchen Kunstdenkmäler, Thüringen*. Deutscher Kunstverlag, 2003, ISBN 3-422-03095-6, S. 2
4. ↑  Antaŭulaj kirkoj.[*rompita ligilo*]
5. ↑  Ampleksa restaŭrado.
6. ↑   Tegmentaj laboroj.. Arkivita el la originalo je 2013-03-04. Alirita 2014-02-08.
**Peterd,** kroate **Peterda** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós.

Panoramo de Peterd

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 11 km²
* Loĝantaro: 200
* Poŝtkodo: 7766
* Telefonprefikso: 72
* Koordinatoj: 45°58′17″N 18°21'41″E

Situo
-----

Peterd situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Kozármisleny troviĝas 18, Siklós kaj Villány po 19, Pécs 26, Bóly 34, Budapeŝto 215  km-ojn.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Antaŭ la hungaroj romianoj vivis tie. Peterd menciiĝis unuafoje en 1276 laŭ tiama hungara ortografio *"Petherd"* kaj *"Peturd"*. Post la mezepoko dum regado de la turkoj la vilaĝo ne senhomiĝis. Baldaŭe serboj, poste germanoj alvenis. En 1910 vivis tie 584 homoj, (553 hungaroj, 27 germanoj, 4 kroatoj). Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.

En Peterd migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* Kalvinana preĝejo (Peterd) el la 15-a jarcento
* sonorilostablo
Petro, dirita Komestoro (el la latina ‘comedere’ = manĝi) pro lia famo kiel «voranto de libroj», kaj kiun Dante etikedis «Pietro Mangiadore» (Petro la voranto. *Paradizo* XII, 134), estis franca dekano de la kapitolo de Troyes 1147 kie pliposte profesoris kaj, ekde 1164, kanceliero de la universitato de Parizo; kaj fine retiriĝis en la monaĥejo Sankta Viktoro, kie forpasis en 1180) (ne estis registrita la dato de lia naskiĝo).

Verkoj
------

Se lia kromnomo ligiĝas al la intenseco de lia laboro, lia tiama famo ligiĝis al teologia verko *Historia scholastica* [histOria skolAstika], historio pri la mondo ekde la Genezo al la kaptiteco de sankta Paŭlo en Romo: verko tiom ŝatata kaj taksata necesa ke sufiĉis skribi *dicit magister in historiis* (diras la majstro pri historioj) por individuigi verkon kaj aŭtoron. La verko estis dediĉita al la ĉefepiskopo de Sens, Vilhelmo Blankamano. Tiu verko, konstituita je 20 libroj, estis ege popularigita inter la klerularo kaj laikaro per traduko al diversa popolaj lingvoj kaj dialektoj.

 Petro Komestoro prezentas sian libron «Historia Scholastica» al Vilhelmo Blankamano Ĉefepiskopo de Sens.
Li pritraktis specifajn teologiajn temojn en la verkoj *Sententiae de Sacramentis* kaj *Tractatus de eucharistia* «Sentencoj pri la Sakramentoj», «Traktado pri Eŭkaristio»), dum estas diskutata lia aŭtoreco rilate aliajn verkojn, nome *Allegoriae in Vetus et Novum Testamentum* (Alegorioj de la Malnova kaj Nova Testamentoj), *Liber Pancrisis* (Antologia libro) kaj *Liber de spiritu et anima* (Libro pri la spirito kaj animo), atribuitaj ankaŭ al aliaj aŭtoroj kiel al Alkero el Klarvalo.

Teologio kaj stilo
------------------

Lia teologio esploras en la kontinueco de la kristana kredo; rilate manieron legi la Biblion, li akcentas la aspektojn alegoriajn. Kutime, kaj aparte en predikoj (konserviĝis 114 liaj sermonoj eldiritaj – parte kiel kanceliero - en Sankta Viktoro antaŭ studentaro kaj profesoraro), li estis subtila kaj pedanta, lia stilo simpla, instrua, kaj kompreneble en sintonio kun lia tempo.

Bibliografio
------------

* J. P. Migne, PL ĈCVIII, coll. 1053-1644 e PL CLXXVII, coll. 194-284, Parisiis 1855
* A. Landgraf, *Recherches sur les écrits de Pierre le Mangeur*, in «Recherches de Théologie Ancienne et Médiévale», 3, 1931
* M. Grabmann, *Storia del metodo scolastico*, (Freiburg 1911), tr. it. Firenze 1980
* Enciklopedio Katolika.

Epitafo sur lia tombo
---------------------

*Epitafon diktis li mem*

Estis Petro kiun ŝtono (petra) kovras,

Vivanta mi instruis kaj ne ĉesas intrui mortinta,

por ke kiuj min vidas encindrigita diru:

«ni estas kio tiu ĉi estis,

ni estos iun tagon kio tiu ĉi estas».

* Kategorio Petro Komestoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 329130
* GND: 118828851
* LCCN: nr90001471
* VIAF: 96160772, 202514732 40175167, 96160772, 202514732
* ISNI: 0000 0000 8343 1084
* SUDOC: 068525869
* BNF: 12546671r
* ULAN: 500069015
* NKC: ola2002159436
* ICCU: RMLV023517
* BNE: XX1022222
 |
**Levin Karl Christian KOTZEBUE** (naskiĝinta en 1727 en Braunschweig, mortinta en 1761 en Vajmaro) estis germana diplomato servante por dukino Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach.

Vivo
----

Estante filo de la juristo kaj komercisto Johann Ludwig Kotzebue li servis kiel kancelaria sekretario ĉe la kortego de duko Karlo la 1-a (Braunschweig-Wolfenbüttel). En aŭtuno 1758 li senditis al Vajmaro. Tien li venis kune kun la fratino Amalie Dorothea. Unue li estis kancelarisekretario de la juna dukino faronte karieron ene de malmulta tempo ĝis la posteno de duka-saksia ataŝeo kaj sekreta referendario.

La nomo familia referencas la komunumon Kossebau apud Stendal. Prapatroj liaj komence estis kamparanoj antaŭ iĝo de konsiliaj kaj komercistaj anoj en la urbo Stendal. Levin Carl Christian Kotzebue mortis en la jaro de 34 jaroj la saman jaron en kiu naskiĝis lia plej juna filo. Sume li havis tri infanojn: Carl Ludwig Anton (1758–1832), Karoline Amalie (1759–1854) kaj August Friedrich Ferdinand. La laste menciita mortigitis fare de la studento Karl Ludwig Sand. Kiel ankaŭ la edzino Anna Christine Kotzebue (fraŭline *Krüger*, 1736–1818) li apartenis al la burĝa supera klaso. La familio loĝis en la Flava Kastelo (Vajmaro). Ŝia bofratino nuptis la verkiston Johann Karl August Musäus.

Literaturo
----------

* Effi Biedrzynski: "Kotzebue, Levin Karl Christian", ĉe: *Goethes Weimar. Das Lexikon der Personen und Schauplätze.* Artemis & Winkler, München/Zürich 1992, ISBN 3-7608-1064-0, p. 257-258

Eksteraj ligiloj
----------------

*

Notoj
-----

1. ↑  Effi Biedrzynski 1992, p. 257
2. ↑  *Hochfürstl. S. Weimar- und Eisenachischer Hof- und Adreß-Calender: auf das Jahr 1760*, Jena 1760, p. 18 (tie ĉi interrete)

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 723960
* GND: 136425755
* VIAF: 80771175
* ISNI: 0000 0000 5846 9232
 |
Preĝejo Sankta Vilibrordo en Sappemeer
La preĝejo **Sankta Vilibrordo** estas 19-a jarcenta kirko en Sappemeer.

Historio kaj fono
-----------------

La romkatolikoj en Hoogezand kaj Sappemeer vizitis la kirkon ekde la komenco de la jaro 1700 en Kleinemeer. En 1855 la stacio formale fariĝis paroĥo, dediĉita al Vilibrordo. Ĉar la kirko fariĝis tro malgranda, en 1865 oni aĉetis terenon je la Hoofddiep (nun Noorderstraat) en Sappemeer. Arkitekto Pierre Cuypers estis petata formplani konstruaĵon. Li faris la unuan planon en 1866, sed pro peto de la paroĥestraro devis dufoje adapti ĝin al pli ŝparema kaj malgranda efektivigo.

La plano de 1871 estis akceptita kaj en 1872-1873 oni konstruis la kirkon. La unua plano de Cuypers finfine estis uzata por la Sankta Vitokirko en Blauwhuis Frislando. Inspektisto dum la konstruado estis Nicolaas Molenaar. La kirko estas tielnomata halokirko en novgotika stilo.

Dum forta novembroŝtormo de la 13-a de novembro 1972 la turpinto renversiĝis, pro tio ankaŭ la tuborgeno en la kirko estis detruita. La nova pinto estis, komence de aŭgusto 1973, remetita sur la turo. En 1976 la konstruaĵo estis akceptita kiel regna monumento. De 1994 ĝis 2012 la kirko estis restaŭrita kaj inter aliaj la murpentraĵoj kaj lignoskuptaĵoj riparitaj.

* Koordinatoj: (53° 9′ 49″ N; 6° 46′ 58″ E Mapo)

* Kategorio Preĝejo Sankta Vilibrordo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pruna povidlo
**Povidlo** estas nutraĵo de kaĉa konsistenco, produktata el dolĉaj fruktoj, plej ofte el prunoj aŭ piroj.

Produktado
----------

Diference de marmeladoj kaj jamoj la povidlo tradicie estas produktata sen aldono de sukero per kuirado de fruktoj ĝis densiĝo aŭ elbakado sur pledo. Devene oni uzis por produkti povidlon fruktojn sekigitajn. En kelkaj regionoj en la prunan povidlon oni aldonis verdajn nuksojn inkluzive de ŝeloj.

La frukto por produktado de la povidlo devus esti tute maturiĝinta, eventuale ankaŭ jam trairinta tra unuaj noktaj frostetoj, por ke estu pli alta natura enhavo de sukeroj.

Uzo
---

La povidlo estas uzata parte rekte kiel dolĉa ŝmiraĵo sur pano aŭ alia bakaĵo, parte kiel dolĉa plenigaĵo en bakaĵojn (buĥto, kuko, frukta knedliko) kaj aliaj nutraĵoj. Ilia uzado esti pli ofta en la pasinteco, kiam longdaŭra povidlo prezentis unu el malmultaj manieroj, kiel longtempe konservi fruktojn.

Rilataj temoj
-------------

* Marmelado
* Jamo
* Gelatenaĵo
* Pureo
**Petrola geologio** aŭ **naftogasa geologio** estas la aplika branĉo de geologio, esploranta formiĝon kaj amasiĝon de la hidrokarbonoj por prognozi troveblon de la hidrokarbonaj kuŝejoj, elekton de maniero de ilia prospektorado, kalkulado de ilia kapacito kaj ekspluatado.

Petrola geologio esploras konsiston de la hidrokarbonoj kaj enspacigantaj ilin rokaĵoj, de akompanaj akvoj, formojn de ilia kuŝado subtere, kondiĉojn de iliaj formiĝo kaj detruiĝo, ilian genezon. La ĉefa esplorata objekto estas formiĝoj kaj amasiĝoj de la hidrokarbonoj. Je la minerala nivelo temas pri bobeloj de hidrokarbonaj gasoj, gutoj de likvaj kaj insertaĵoj de malmolaj hidrokarbonoj en kristaloj, membranoj ĉirkaŭ mineralaj kaj polimineralaj grajnoj. Je la rokaĵa nivelo tio estas disaj hidrokarbonoj kaj iliaj koncentriĝintaj amasiĝoj en tavoloj. Je la superrokaĵa nivelo petrola geologio esploras kuŝejojn kaj minejojn. Je la litosfera nivelo ĝia esplorobjekto estas la naftogasaj zonoj, basenoj kaj nodoj de naftogasa amasiĝo.

Petrola geologio formiĝis en la du unuaj jardekoj de la 20a jarcento, instigita de apero de la eksplodmotoro, kaj komencis de la kolektado kaj analizado de la prospektoraj datumoj.

Literaturo
----------

* Бакиров А. А. Бордовская М. В. Мальцева А. К. Табасаранский З. А. Геология и геохимия нефти и газа — Недра, Москва, 1982 г. 288 стр.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Petrola geologio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Нефтяная геология (Горная энциклопедия) ruse
**Petrov Val** (ruse *Петров Вал*) estas urbo en Volgograda provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 18218503.

La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1988.

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 50° 08′ N 45° 13′ O﻿ / ﻿50.133 °N, 45.217 °O﻿ / 50.133; 45.217 (mapo)Koordinatoj: 50° 08′ N 45° 13′ O﻿ / ﻿50.133 °N, 45.217 °O﻿ / 50.133; 45.217 (mapo).

La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Ilovla (Иловля) (enenfluaĵo de Don (Дон)).

En la urbo estas fervoja stacio, krucejo de du linioj, la ĉefa el kiuj estas Volgogrado - Saratov.

En jaro 1959 la urbo havis 8,7 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 14,7 mil loĝantojn.

Flago de Volgograda provinco
Urboj de Volgograda provinco

**Ĉefurbo**: Volgogrado

Dubovka |
Frolovo |
Kamiŝin |
Miĥajlovka |
Ĵirnovsk |
Kalaĉ-na-Donu |
Kotelnikovo |
Kotovo |
Krasnoslobodsk |
Leninsk |
Nikolajevsk |
Novoanninskij |
Pallasovka |
Petrov Val 
Serafimoviĉ |
Surovikino |
Urjupinsk |
Volĵskij 

 

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Petišovci**, hungare **Petesháza** estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco **Prekmurje**, en statistika regiono **Pomurska**, en Občina Lendava.

Municipo Lendava en Slovenio, kie Petišovci troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 6  km²
* Alto super marnivelo: 158 m
* Koordinatoj: 46° 31′ 33.47″ N 16° 27′ 52.23″ O﻿ / ﻿46.5259639 °N, 16.4645083 °O﻿ / 46.5259639; 16.4645083 (mapo)Koordinatoj: 46° 31′ 33.47″ N 16° 27′ 52.23″ O﻿ / ﻿46.5259639 °N, 16.4645083 °O﻿ / 46.5259639; 16.4645083 (mapo)
* Loĝantaro: 840
* Poŝtkodo: 9220
* Aŭtokodo:
* Telefonprefikso:

Situo
-----

Petišovci situas en vasta valo, laŭ maldekstra bordo de Muro (rivero) kun ponto, laŭ flanka vojoj, ĉefvojo kaj fervojo Lendava-Kroatio preteriras.

Historio
--------

La komunumo estis hungara vilaĝo (900 loĝantoj en 1910). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En tiu periodo okazis forpreno de la kampoj, oni dividis la agrojn inter la ensetligitaj slovenoj kaj la hungaroj devis forlasi la vilaĝon, landon. Alia kaŭzo estis malkovro de nafto en 1943. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Oni alisetligis la hungaran loĝantaron en 1949 - aludante pri sekureco - kaj oni ensetligis denove aliajn naciojn - kroatojn el la proksimeco.

Vidindaĵo
---------
**Preĝejo Apostoloj Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbomezo de Fehérgyarmat.

Historio
--------

La unua mencio pri kirko de Fehérgyarmat okazis en 1334. En la [[1550-aj jaroj la kalvinanoj akiris la preĝejon, en 1673 la katolikoj reakiris, post 50 jaroj denove perdis ĝin. En 1740 la katolikoj konstruis malgrandan kapelon, sed post 9 jaroj ĝi cindriĝis. En 1750 Fehérgyarmat estis levita al paroĥo. La pastro aranĝis mesojn en loĝejo, sed ankaŭ tio cindriĝis en 1765. La katolikoj denove konstruis preĝejeton en 1771, La hodiaŭa romkatolika kirko konstruiĝis en la 1810-aj jaroj. La nova preĝejo travivis incendiojn en 1872, 1895, 1900, 1908, lastfoje en 1911. Ankaŭ en 1908 sismo okazis. La plej granda renoviĝo okazis ĉirkaŭ 1900. Intertempe la orgeno alvenis en 1899. La lasta renoviĝo okazis en 2008.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola, sed apude situas krucifikso kaj skulptaĵo pri Johano Nepomuko (1810). La turo altiĝas en mezo de la fasado. La absido estas rektangula kaj iomete pli mallarĝa, ol la navo. La ĉefaltaro estis farita en 1816, ties bildo prezentas 2 apostolojn Sanktan Petron kaj Sanktan Paŭlon. La internaj skulptaĵoj estas Sankta Antonio, Sankta Maria, Koro de Jesuo, Johano Nepomuko.

Kermeso okazas en la 29-an de junio.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj[*rompita ligilo*]
* hungare
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* NavoNavo
* EnirejoEnirejo
* AbsidoAbsido
* TuroTuro
* KrucifiksoKrucifikso
* La internoLa interno

* Kategorio Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Fehérgyarmat) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 50° 04′ 05″ N 17° 14′ 01″ O﻿ / ﻿50.06806 °N, 17.23361 °O﻿ / 50.06806; 17.23361 (mapo)

**Petrovy kameny** (esperante: *Ŝtonoj de Petro*) estas monto, kiu troviĝas en montaro Hrubý Jeseník en ties subtutaĵo Pradědská hornatina. La trian plej altan monton de Hrubý Jeseník kreas tri grandegaj rokegoj, altaj 7 metroj. La rokoj situas en Silezio en senpera proksimeco de historia landa limo kun Moravio. Petrovy kameny troviĝas en nacia natura rezervejo Praděd en la 1-a zono de Protektata pejzaĝa regiono Jeseníky kaj ili estas parto de katastra teritorio de municipo Malá Morávka en distrikto Bruntál en Moraviasilezia regiono.

Vido al Petrovy kameny kaj Praděd komence de la 1980-aj jaro de la 20-a jarcento
Skiado sur Petrovy kameny

Geografio
---------

Petrovy kameny dominas al la ĉefa montodorso de monto Praděd al montoselo sur Skřítek, ili kreas apudan monton de monto Vysoká hole.

Geologio
--------

La monto estas evoluigata de metamorfaj rokaĵoj, precipe de filitoj kaj kvarcitoj.

Geomorfologio kaj pedologio
---------------------------

La motodorso ĉirkaŭ Petrovy kameny kaj Vysoká hole estas plata, sed abrupte ĝi falas precipe en oriento ĝis Sviní žleb kaj en okcidento entranĉas sin en ĝin kanjono de rivero Bílá Opava. La pinta roko de Petrovy kameny estas frosta rokdomo. Relikto post glaciepoko estas pro frosto dividitaj poligonaj grundoj.

Hidrologio
----------

Petrovy kameny situas sur ĉefa eŭropa disakvejo inter Balta kaj Nigra Maro. Sovaĝa Desná forkondukas siajn akvojn en Moravon kaj en Danubon, Bílá Opava ĝis Odro.

Flaŭro kaj faŭno
----------------

Petrovy kameny estas el botanika vidpunkto unika loko de eŭropa signifo. Supervivas ĉi tie reliktoj el la glaciepoko - vico da raraj likenoj kaj muskoj, saliko kaj precipe du jesenikaj endemiaj specioj: kampanulo (*Campanula gelida*) kaj *Poa riphaea* el specio de poacoj.

Protekto de la naturo
---------------------

Petrovy kameny estas unu el la plej valoraj botanikaj lokoj en Ĉeĥio. Pro la protektado de endemiaj specioj de kreskaĵoj kaj animaloj estas supreniro sur Petrovy kameny malpermesita. Ĉar ofte okazas al nerespektado de la malpermeso, admistracio de Protektata pejzaĝa regiono Jesenikoj devas certigi gardon de la loko, por ke oni antaŭkuru malfortigon de la populacio de la raraj specioj.

Turismo
-------

Sur la teritorio de nacia naturrezervejo validas pro motivo de la protekto de la naturo tutjara malpermeso devojiĝi el la markitaj vojoj, precipe grimpi sur la montan rokon kaj en ties ĉirkaŭaĵon, kio estas okaze de rompo severe sankciata fare de naturgardantoj. Vintre sur deklivoj de Petrovy kameny kun certa limigoj oni praktikas skiadon (kvar trejniloj), dum kio estas malpermesite forlasi la markitajn deglitejojn.

Historio
--------

Dum ĉasado de sorĉistinoj en la 17-a jarcento Petrovy kameny estis markataj kiel okazejo de sorĉistinaj kunflugoj. Laŭ mito Petrovy kameny ricevis sian nomon post juna forĝisto, kiu ĉi tie kaŝis sin kun sia amkunulino, la filino de administranto de sovineca senjorujo, kiam li estis fuĝanta antaŭ ŝia patro.
Kirko Savinto, Schmiedefeld
**Preĝejo Savinto** (germane: *Erlöserkirche*) estas protestantisma kirko en Schmiedefeld am Rennsteig en Germanujo. Ĝi apartenas al la eklezidistrikto Henneberger Land ene de Evangelia Eklezio en Meza Germanujo.

Historio
--------

interno kirka
La antaŭula konstruaĵo, kapelsimilila kaj modesta lignokirko, brulkonsumiĝis en 1692 dumincendie.

Finfaro kaj konsekro estis en 1706, trabfakaĵo. Havas ĝi firstotureton por la sonoriloj. En 1770 la lokaj orgenkonstruistoj Michael kaj Johannes Wagner anstataŭigis la pereintan orgeno. La orgenfasado devenas el la dresdena Kruco-kirko. La fenditajn sonorilojn oni remuldis kaj pendigis en novan kampanilon.

En 1812 la preĝejo ricevis novan eksteran bretaron kaj ardeze plifortigitis. En 1831 ĝi etendigitis en la kuro de kompleta restaŭrado. En 1862 oni anstaŭigis ŝindan kovraĵon per tute nova ardeza kovraĵo. En 1931 sekvis rekonstruo de la antaŭo de la kirko por ke la firstotureto denove portu la sonorilojn.

En 1954 instalitis sub la orgena galerio porkomunuma salonego. En 1956 oni pendigis tri novajn ŝtalajn sonorilojn. En 1990 faritis interna restaŭrado. En 1993 la fidelularo donacis telefunkciigotan horloĝon. Poste venis plumbvitrigon de la fenestroj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Savinto (Schmiedefeld) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj sur la municipaj paĝoj

50.60992810.81252Koordinatoj: 50° 36′ 36″ N, 10° 48′ 45″ O (mapo)
**Pozuelo de Aragón** [poZŬElo dearaGON] estas municipo de Hispanio, en la orienta parto de la komarko *Campo de Borja* kies ĉefurbo estas Borja, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo *Pozuelo de Aragón* estas komprenebla kiel *Puteto de Aragón*; tiukadre aperas tri putetoj kaj en la municipa flago kaj en la blazono.

Geografio
---------

Pozuelo de Aragón en komarko *Campo de Borja*.
Pozuelo de Aragón estas municipa teritorio en la orienta parto de la komarko *Campo de Borja*, kie ĝi okupas teritorion inter tiuj de Magallón norde kaj de Fuendejalón sude. Totale ĝi limas norde kun Magallón, nordokcidente kun Alberite de San Juan, okcidente kun Fuendejalón, sude kun Rueda de Jalón kaj oriente kun Pedrola. 

La loĝloko Pozuelo de Aragón mem estas je 50 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 15 km de Borja. Ĝi estas sur 412 msm, alirebla el apuda Fuendejalón okcidente.

Historio
--------

La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ Pozuelo de Aragón estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. La loĝantaro post la kristana konkero en la areo restis grandparte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo. 

Post la konkero kaj dum jarcentoj, Pozuelo de Aragón havis similan historion kun multaj lokoj de la komarko, rilate al la dependo de la Monaĥejo de Veruela. Pozuelo de Aragón estis fondita en 1245 de la abato de la Monaĥejo de Veruela, en teroj de iama bieno donacita al la monaĥejo fare de la reĝo Alfonso la 2-a en 1181. La loko iĝis municipo pere de rajtigilo por reloĝado post foriro de islamdevena loĝantaro. La konstruado de la preĝejo estis instigita de la abatoj de Veruela en la 16-a jarcento; ĝi estas gotik-mudeĥara, kun aro de interesaj renesancaj retabloj. 

Pozuelo de Aragón demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Pozuelo de Aragón oni malaltiĝis el pli ol 700 loĝantoj en 1930-aj jaroj ĝis nunaj 263 loĝantoj.

Ekonomio
--------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, vitejoj kaj cerealoj) brutobredado (ŝafoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino, kaj ankaŭ oleo), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, ermitejo kaj varma minerala arteza puto; kabano de paŝtistoj, naturaj lokoj kaj pejzaĝo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pozuelo de Aragón en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pozuelo de Aragón en Campo de Borja (el Retarkivo 20111024101854)
* Pozuelo de Aragón en Turismo de Zaragoza Arkivigite je 2012-06-15 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 807931
* LCCN: n00006832
* VIAF: 125452213
 |
**Petrus Vinderhout**, ankaŭ **Petrus de Brugis** (aktiva en 1381) estis mezepoka komponisto kaj kantisto el la Malaltaj Landoj (plimalpli la beneluksaj landoj) .

Supozeble Vinderhout laboris dum la periodo 1381/82 ĉe la Sint-Donaaskerk en Bruĝo: la ceremonian moteton *Comes Flandriae, flos victoris* el ĉ. 1381, komponita por la Sint-Donaas-preĝejo honore al venko de la grafo de Flandrio, Lodewijk van Male, oni atribuas al li. En la teksto de tiu ĉi moteto plurfoje oni mencias la *cymbala*, la sonorilojn, kiuj solene sonoras por festi la venkon; tipaj ripetemaj modeloj, kiuj ankaŭ enestas la muzikon.

Al Vinderhout oni atribuis ankoraŭ pluajn motetojn, ekz. *Musicalis scientia* kaj *Apolinis ecclipsatur*, kiu estas transdonita en po unu tri-kaj kvarvoĉa versioj. La teksto de tiu ĉi lasta komponaĵo referencas al diversaj komponistoj kaj teoriistoj, inter kiuj Philippe de Vitry (al kiu oni referencas kiel *Phylippus de uitriaco*) kaj *Petrus de Brugis* (kiu povus esti Petrus Vinderhout). La teksto cetere montras ankaŭ kompareblecojn kun *Comes Flandriae* kaj la ligo de la komponaĵo kun Bruĝo iĝas pli klara, por tio ke estas menciita ankaŭ Engardus (Johannes Ecghaerd), kiu aktivis en Bruĝo dum la 1380-aj jaroj.

Diskografio
-----------

* (en) Petrus Vinderhout op Medieval.org

Eksteraj ligiloj
----------------

* (en) Pri la ebla atribuado de *Apolinis ecclipsatur* Arkivigite je 2006-12-23 per la retarkivo Wayback Machine al Petrus Vinderhout, kaj la ligo de tiu ĉi komponisto al italaj kaj francaj komponistoj de lia tempo.

Fontoj
------

* Reinhard Strohm, *Music in Late Medieval Bruges*, Clarendon Press, Oxford, 1985, 273 blz.
* Reinhard Strohm, *The Ars Nova Fragments of Gent*, in *Tijdschrift van de Vereniging voor Nederlandse Muziekgeschiedenis* , D. 34ste, 2de afl. 1984, blz. 109-131
* *The New Grove Dictionary of Music and Musicians*, Londono, 2001
La impona baroka Marienthal-ponto inter Erfurto kaj Ingersleben.
La **Marienthal-ponto** (germane *Marienthalbrücke*) troviĝas ĉe la limo inter Erfurto kaj la Distrikto Gotha.

Historio
--------

La fluo de la 33 km longa rivero Apfelstädt preterpasas, rekte antaŭ sia enfluo an la Gera, la barokan Marienthal-ponton, kiu nombriĝas inter la plej gravaj pontoj en Turingio el kulturhistoria vidpunkto. La unuarka ponto el kalkŝtono kun riĉe ornamite balustrado el sabloŝtono faritis en 1751/52 fare de Johann Sebastian Ritter el Seebergen ĉe travadejo, laŭ planoj de la landa ĉefarkitekto Gottfried Heinrich Krohne. Konstruigis ĝin la diboĉa posedanto de la najbara Kastelo Molsdorf, la grafo Gustav Adolph von Gotter. Enskribo kaj blazono de li troviĝas en la mezo de la balustrado. De la iam kvar obeliskoj (du ĉe ambaŭ flankoj) konserviĝis ununura ĝis nun.

Ŝanĝoj kontruaj kaj perdo de rolo
---------------------------------

En la kuro de la konstruo de la fervoja linio en 1846 kaj de la plirektigo de la fluejo de Apfelstädt ĉ. la 1870-a jaro, faritis ŝanĝoj ĉe la iam fortimpresaj alirejoj kaj aldonitis dua, pli malgranda arko. Ĝi ankoraŭ hodiaŭ servas kiel apogilo dum ne maloftaj inundoj. 

Post konstruo de moderna ponto apude en 1965 la monumento forgesitis ka kadukiĝis. Unuaj monumentprotektadaj entreprenetoj komenciĝis jam en 1982. Ŝuldiĝas sukcesa restaŭro de la ponto al klopodoj de historiemuloj kaj de la komunumo de Ingersleben, ne laste al federaciaj monrimedoj (inter 1992-95). Ekde tiam la latina enskribo "Konstruita kaj flegita por la komforto publika" denove senchavas.

Kolektoj
--------

Literaturo
----------

Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3*, 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 148-149

* Kategorio Ponto Marienthal (Ingersleben) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **preĝejo Senmakula Koncipiĝo** (hungare Szeplőtelen fogantatás) estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbomezo de Máriapócs, kie estas la plej malnova konstruaĵo.

Historio
--------

En Máriapócs estis konstruita kirko supozeble en la 14-a aŭ 15-a jarcentoj. Mencio okazis pri la loka pastro en 1328, post kelkaj jaroj ankaŭ pri paroĥo. Inter 1537-1767 la preĝejo apartenis al la protestantoj, tamen la restintaj katolikoj uzis la sanktejon, la kalvinanoj la navon. En la 18-a kaj 19-a jarcentoj signifaj trakonstruoj okazis. La orgeno estis konstruita en 1927. En 1980 oni trovis restaĵojn de fresko, supozeble pentrita en la 15-a jarcento. En 1990 la preĝejo estis plene renovigita. En 2010 arkeologo]]j trovis enmuritajn fenestrojn.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola en korto. En la korto estas videbla ankaŭ krucifikso. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas. La turo, navo kaj absido estas apogitaj per gotikaj pilieroj. Enirejoj estas tra la turo kaj ĉe la navo. La absido estas plurlatera. Ankaŭ sakristio aliĝas al la absido. Kaj interne kaj ekstere la muroj estas blankaj, tio signifas purecon de Sankta Maria. 

Kermeso okazas en la 8-an de decembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto[*rompita ligilo*]
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Fresko
**Vardino** (makedone Вардино) estas vilaĝo en Opština Demir Hisar en Norda Makedonio. En 2002 vivis tie 266 loĝantoj.

Loko, priskribo
---------------

La vilaĝo situas proksimume 3.5 km nordoriente de Demir Hisar. La alteco estas ĉirkaŭ 610 - 1460 m.

La areo de la vilaĝo estas ĉirkaŭ 8,8 km².

Ĉe la norda rando de la vilaĝo fluas rivero Nigra rivero (Črna Reka).

Loĝantaro
---------

Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 266 homoj.

Ĉiuj loĝantoj estas makedonoj.

La loĝantoj laboras ĉefe en agrikulturo. La populacio kultivas tabakon, maizon, tritikon, hortikulturon, kaj ankaŭ bredas ŝafojn, bovinojn kaj kokaĵon.

En la vilaĝo estas kafmuelilo "Pella" kaj aliaj cerealoj. Estas ankaŭ du butikoj.

Estas du preĝejoj en la vilaĝo.

Pluaj fotoj
-----------

* Vardino - loko de la vilaĝo en la municipoVardino - loko de la vilaĝo en la municipo
* Vardino - vido de la vilaĝoVardino - vido de la vilaĝo
* Vardino - Preĝejo "Skt. Konstantino kaj Helena"Vardino - Preĝejo "Skt. Konstantino kaj Helena"

Referenco
---------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Вардино en la makedona Vikipedio.* 

Statistikoj:
La **preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en Alsóújlak.

Historio
--------

La supozeble gotika kirko estis konstruita en la 14-a aŭ 15-a jarcentoj. Ĝi plene barokiĝis en 1775.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola laŭ la vojo inter 2 arboj. Apud la preĝejo 2 skulptaĵoj estas videblaj. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo troviĝas en mezo de la turo, super la enirejo estas pluvŝirmilo. Post la navo la oklatera absido troviĝas. Sakristio aliĝas al la navo ĉe la maldekstra flanko. Interne ĉe la enirejo estas galerio por la orgeno. Interne la freskoj estis pentritaj en la 18-a jarcento. Tiutempe oni kreis ankaŭ la meblojn. 

Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* hungare
* hungare kun fotoj

* La navo kaj absidoLa navo kaj absido
* Interna bildoInterna bildo
* Interna bildoInterna bildo
* SanktejoSanktejo
* OrgenoOrgeno


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Isaszeg.

Historio
--------

Ekde la mezepoko kirko funkcias en Isaszeg, kiun oni nomas malnova kirko aŭ preĝejo de Sankta Marteno. En la 18-a jarcento oni konstruis pli novan preĝejon (pli precize nur la navon), kiun oni plene trakonstruis en 1937. La orgeno estas aŭdebla de 1972. La freskoj pretiĝis en 1982.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo havas unu turon super la ĉefenirejo kaj kreskiĝas rekte el la navo. Bildo de la ĉefaltaro prezentas reĝon Stefanon la 1-an, kiam li dediĉas Hungarion al Sankta Maria. La flankorolantoj estas soldatoj el 1849, tial tiu bildo estas unika en Hungario. La bildo estas memorejo pri la batalo.

Kermeso okazas la 20-an de aŭgusto, sed estas ankaŭ kontraŭdira informo: la 11-an de novembro, kiu estas tago de Sankta Marteno.

Fontoj
------

* hungare
* hungare[*rompita ligilo*]


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Preĝejo Stefano la 1-a (Isaszeg) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Averso de poŝkalendaro Clark de 1878.
Reverso de rusa poŝkalendaro de 1886.
**Poŝkalendaro** estas malgranda kalendaro kiu ofte estas uzata por la promocio de negocoj aŭ entreprenoj, publikaj iniciatoj, asocioj, neregistaraj organizoj ktp. En tiu oni publikigas la informaron pri la negoco aŭ entrepreno al kiu ĝi apartenas plej ofte en la reverso sub la monatokadroj kaj per malgrandaj litertipoj, inkludante adreson, telefonon, retejojn ktp. Pri la kalendaro mem, ĝi normale emfazas nur plej elstarajn datojn nome feritagojn, dimanĉojn ktp. proprajn de la lando. Sur la aversa flanko kutime oni montras altirajn bildojn de pejzaĝoj, iam nudaj aŭ preskaŭnudaj virinoj, turismajn allogaĵoj aŭ poŝmalgrandaj afiŝetoj pri sociaj kampanioj.

La plej ofta grando estas de 5 x 10 cm (proksimume). Tio ebligas la kunporton en biletujo kun indentigiloj, kreditkartoj ktp. Ekde la popularigo de poŝtelefonoj, kiuj inkludas ĉiujn servojn kiel kalkuliloj, kalendaroj ktp. la uzado de poŝkalendaroj malpliiĝis, tamen restas pli reduktita uzado, krom kolektado.

Notoj
-----

1. ↑  «Photo Calendar Creator - Haga su propio calendario de bolsillo con su propio diseño y fotos».

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Poŝkalendaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Blogo de Nicolas dos Santos (Argentino)
* www.calendariodebolsillo.es retejo kun poŝkalendaroj de Hispanio.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 711305
 |
**Franciskana Preĝejo de Vizito de Maria** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Gyöngyös, kiu troviĝas en la urbocentro.

Historio
--------

Franciskanoj alvenis en la 1300-aj jaroj, kiuj unue konstruis sanktejon, navon kaj turon. La monaĥejo konstruiĝis supozeble en 1370. Laŭ dokumento la preĝejo kaj la monaĥejo kompletiĝis en 1494, sed la turkoj faris ilin ruina en 1526. Post 5 jaroj la franciskanoj rekonstruis ilin. Dum la turka domimado la franciskanoj stabile havis du monaĥejojn: en Gyöngyös kaj en Szeged. Ekde 1717 la preĝejo pligrandiĝis kaj renoviĝis, kie estis entombigita János Bottyán (generalo). En 1788 la franciskanoj tie ricevis specialan permeson, tial ili ne estis forigitaj. En 1904 kaj en 1917 incendioj okazis, sed la preĝejo poste renoviĝis. En 1950 la franciskanoj estis forigitaj, sed ili revenis en 1990.

Konstruaĵo
----------

Interne estas flankokapelo de Sankta Antonio el Padovo kaj ankaŭ pli malgrandaj flankokapeloj. Sur la muroj restis fenestroj el gotiko kaj baroko. La predikejo konstruiĝis en 1762, la pli nova baroka ĉefaltaro en 1760. La ĉefaltaro bildo prezentas Ave Maria-n (1766). Ekstere skulptaĵoj de Immaculata, Sankta Francisko el Asizo, Sankta Antonio, Dipatrino kaj Sankta Bernardino estas videblaj.

En la preĝejo Viktor Tardos Krenner pentris kelkajn freskojn.

Kermeso okazas la 2-an de julio.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* (hungare)
* (hungare)

* Preĝejo Vizito de Maria (Gyöngyös) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Preĝejo Vizito de Maria (Gyöngyös) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Signumo** estas ajna el la signoj + (pluso) kaj − (minuso) en prezento de entjera aŭ reela nombro, indikanta ĉu la nombro estas respektive pozitiva aŭ negativa. Se en nombroprezento de tia nombro nenia signumo estas indikita, tiam la nombro estas pozitiva. Nul estas escepto kaj malhavas signumon.

Ekzemple {\displaystyle +36{,}6;\ {-}273;\ 142}. La lasta nombroprezento malhavas signumon, kaj tial estas traktata kiel pozitiva.

Minuso kaj pluso indikas signumon en nombroprezentoj, sed ili ne estas signumoj se ili aperas antaŭ variablo aŭ algebra esprimo. Ekz‑e en {\displaystyle -t;\ a+b;\ -(a^{2}+b^{2})} minuso kaj pluso estas ne signumoj, sed operacisimboloj. Tamen sencas paroli pri signumo de la valoro de tiaj esprimoj; tial utilas ĝeneraligi la nocion: signumo estas la eco de nombro (eventuale prezentita per variablo) esti pozitiva aŭ negativa; tian econ oni povas testi per la signuma funkcio.

Referencoj
----------

1. ↑  Komputika Leksikono, p. 313.
2. ↑  PIV2020.

Vidu ankaŭ
----------

* Pozitivaj kaj negativaj nombroj
* Signuma funkcio
**Petőháza** estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Sopron. La loknomo estas hungare: domo de Pető (familia nomo). 

Aerfoto pri Patőháza

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9443
* Telefonkodo: 99
* Areo: 3  km²
* Loĝantaro: 1000

Petőháza situas sur ebenaĵo laŭ la ĉefvojo kaj fervojo inter Győr kaj Sopron. Fertőszentmiklós troviĝas 2, Fertőd 3, Kapuvár 13, Sopron 28, Győr 62, Budapeŝto 182 km.

Historio
--------

La iama Petőháza estis loĝata jam dum la neolitiko, poste romianoj kaj keltoj alvenis. La hungaroj pro la kontraŭturkaj bataloj forestis, alvenis kroatoj. Fine de la 19-a j.c. sukerouzino konstruiĝis, kiu ĝis la 21-a jarcento funkciis. En 1903 novromanika katolika preĝejo konstruiĝis omaĝe al Sankta Triunuo. Apud la vilaĝo estas arbomuzeo kaj termala banejo. Ekde 1990 la vilaĝo iĝis memstara.

Vidindaĵoj estas kasteloj de **Széchenyi** kaj de **Bezerédy**.

Famuloj
-------

En Petőháza naskiĝis:

* agronomo János Iváncsics
* jezuito, profesoro Ferenc Xavér Kecskés.
La **preĝejo Vizito de Maria** estas romkatolika Monumento historia en vilaĝo Kővágószőlős (Hungario).

Historio
--------

En 1290 la vilaĝo iĝis apartenaĵo de Katedralo de Pécs, oni supozas, ke la gotika kirko tiutempe konstruiĝis. En 1332 ĝi havis la titolon paroĥo. En 1512 la kirko estis trakonstruita. Post jardekoj la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio, sed la vilaĝo ne senhomiĝis, la preĝejo ne estis detruita. Post la turka erao inter 1763–1772 la kirko (escepte la turon) estis malkonstruita kaj pli nova baroka preĝejo konstruiĝis. Ankaŭ la turo estis plialtigita. La orgeno estis farita en 1835, trakonstruita en 1941. La turo restaŭriĝis inter 1974-1979.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en mezo de la vilaĝo, sed dum la mezepoko la tombejo etendiĝis tie. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. Ekde 2003 el la turo estas aŭdebla muziko honore al la ministoj. La predikejo venis depost 1780 el kapelo de Katedralo de Pécs, same aliaj mebloj kaj objektoj. Bildo de la ĉefaltaro estis pentrita de Karl Bachmann en la 18-a jarcento.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare
* hungare

Interno
Altaro