recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Itala-albana grek-katolika eklezio** estas unu de orientaj katolikaj eklezioj. Ĝi uzas bizancan riton.

La tri katedraloj de la eklezio

Historio
--------

En pasinteco suda parto de la Itala duoninsulo kaj la insulo Sicilio havis grandan nombron de greka loĝantaro. La loĝantaro estis de bizanca tradicio. Sed tiu ĉi teritorio fariĝis parton de roma patriarkujo. En la 8a jarcento la teritorio estis donita sub konstantinopolan patriarkujon. En la 15-a jarcento en la landon venis ortodoksaj albanaj elmigrintoj de suda Albanujo. Ili ricevis episkopon de la roma papo en 1595.

Nuntempe ili havas du eparĥiojn: Lungro en Kalabrio (kun jurisdikcio por tuta kontinenta Itala duoninsulo) kaj Piana degli Albanesi en Sicilio. Krom tio ili havas monaĥejon *Sankta Maria de Grottaferratta* kiu iĝis ekzarkata monaĥejo en 1937.

Referencoj
----------

1. ↑  The Italo-Albanian Catholic Church
2. ↑  Farrugia, p. 360

Fontoj
------

* Farrugia, Edward G.: *Encyklopedický slovník křesťanského Východu.* Olomouc : nakladatelství Centra Aletti Refugium Velehrad-Roma s.r.o. 2010. 1040 p. ISBN 978-80-7412-019-0

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Itala-albana grek-katolika eklezio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Monastero Esarchico di Santa Maria di Grottaferrata - Monaci Basiliani Arkivigite je 2019-02-03 per la retarkivo Wayback Machine
* The Italo-Albanian Catholic Church (angle)
La **Departementa domo** estas impona historia monumento en Szombathely, laŭ trotuaro de placo. En la konstruaĵo havas lokon ankaŭ arĥivo kaj restoracio. 

Departementa domo en Szombathely

Historio
--------

En tiu loko plej frue estis parte lernejo, parte loĝdomo. En 1649 oni trakonstruis la loĝdomon departementa domo. Inter 1775 kaj 1779 pli granda baroka departementodomo estis konstruita. En 1820 oni konstruis plian etaĝon. En 1848 nova klasikisma alo konstruiĝis. Alajos Hauszmann ŝanĝis la fasadon en 1880, ekde tiam estas videbla la balkono, interne ĉefŝtuparejo konstruiĝis. Administrado de la departemento dekomence okazas seninterrompe.

Konstruaĵo
----------

Fasado de la departementodomo
La duetaĝa domego situas sola inter aliaj domoj. La fasado estas simetria, meze estas la enirejo, en la unua etaĝo la balkono. Plej supre estas timpano, kies mezo la blazono estas videbla.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* Arkivigite je 2015-11-18 per la retarkivo Wayback Machine

Placo kun la departementodomo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Dóra Bodonyi** [bodonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bodonyi Dóra** estis hungara kajakisto, olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono.

Dóra Bodonyi naskiĝis la 7-an de novembro 1993 en Szarvas.

Biografio
---------

Dóra Bodonyi inter 2001–2007 estis kajakisto en en sia naskiĝurbo sur Körös, poste en Békésszentandrás, ekde 2012 en Szolnok. La unuaj venkoj en internaciaj konkursoj komenciĝis en 2015. Ŝi estis hungara ĉampiono 3-foje kvarope en 2017. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2020 kun ora medalo kvarope en distanco 500 m, krome en mondĉampionumoj ŝi estis la unua kvarfoje inter 2017-2019 plejparte individue. Ŝi edziniĝis en 2020, post 2 jaroj ŝi naskis kaj denove komencis sportadi. Ŝia trejnisto estis samtempe ŝia edzo.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva intervjuo kun biografieto kaj foto
* datenoj kun foto
* hungaraj ĉampionoj

Referencoj
----------

1. ↑   koncerna teksto

* Kategorio Dóra Bodonyi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 811520
 |



* Portalo pri Biografio
**Edvin Csabai** [ĉabai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csabai Edvin** estas hungara kanuisto, mondĉampiono.

Edvin Csabai naskiĝis la 7-an de decembro 1976 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Edvin Csabai depost fino de sia aktiva sporta kariero en 2013 li havis postenojn en la hungara kenusporta vivo. Li ricevis ŝtatan premion en 2010.

### Sporta kariero

Edvin Csabai ekde 1995 estis kanuisto en signifa ĉefurba sportklubo. La unuaj sukcesoj venis en 1994. Post 2 jaroj li startis en mondĉampionumo. Li faris kanuistan paron kun Attila Györe en 1997. Inter 1999-2009 ili seninterrompe estis mondĉampionoj en maratona distanco (36 km). Li startis individue en 2004 kaj ĝis 2009 li ĉiam venkis en maratona distanco. Do li estis mondĉampiono resume 17-foje.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva intervjuo kun biografieto kaj foto
* hungarlingva intervjuo kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Edvin Csabai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808957
 |




* Portalo pri Biografio
**Magnitogorsk** (ruse *Магнитогорск*) estas urbo en Ĉelabinska provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 75438.

La urbo estis fondita en jaro 1929 dum konstruado de ferproduktanta uzino.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1931.

La interurba telefona kodo estas 3511, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 53° 23′ N 59° 02′ O﻿ / ﻿53.383 °N, 59.033 °O﻿ / 53.383; 59.033 (mapo)Koordinatoj: 53° 23′ N 59° 02′ O﻿ / ﻿53.383 °N, 59.033 °O﻿ / 53.383; 59.033 (mapo).

La urbo estas sur orienta deklivo de suda Uralo, ĉe rivero Ural (Урал).

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 1959 la urbo havis 311 mil loĝantojn.

En jaro 2010 la urbo havis 410,414 mil loĝantojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Magnitogorsk en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Magnitogorsk en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2005-12-30 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2005-12-16 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2014-10-21 per la retarkivo Wayback Machine
*
*Ne miskomprenu kun Garé!*

**Gara** estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Baja.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 43 km²
* Loĝantaro: 2550
* Poŝtkodo: 6522
* Telefonprefikso: 79

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ la hungara-serba landlimo (sen limpasejo), laŭ traira flankovojo. Baja troviĝas 15 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1290, la nomdonanto verŝajne estis historia familio *Gara*. Kroatoj alvenis en 1526. Dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la vilaĝo detruiĝis. En 1734 germanoj alvenis. Okazis ĥolero en 1866. Inter 1918-1920 la serboj okupis la regionon, kiu estis aparta respubliko. Ekde 1920 la komunumo trovis sin apud la nova ŝtatlimo, sed inter 1941-1944 la limo malaperis, ĉar la pli suda regiono denove iĝis hungara. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj, alvenis hungaroj el Ĉeĥoslovakio.

Vidindaĵoj
----------

* postbaroka katolika preĝejo omaĝe al Ladislao la 1-a (Hungario) de 1780, en 1909 pligrandiĝis
* monumento pri Sankta Triunuo

Famuloj
-------

En Gara naskiĝis futbalistoj Antal Dunai kaj Miklós Páncsics.

Famaj nomportantoj
------------------

* András Garay
* Attila Garay
* Gábor Garai
* János Garay
* László Garai‎

* Kategorio Gara en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Moskeo de Jakovali Hasan** hungare *Jakováli Hasszán dzsámija* apartenas al la plej signifaj muslimaj konstruaĵoj en Hungario en Pécs.

Historio
--------

Moskeo de Jakovali Hasan
En la 16-a jarcento paŝao kaj regionestro Jakovali Hasan konstruis moskeon kun minareto, apude ankaŭ muslimajn altlernejon, monaĥejon kaj senpagan kuirejon. Tiuj lastaj jam malaperis dum la historio. La konstruaĵojn priskribis Evliya Çelebi mem. Depost dominado de turkoj la moskeo iĝis katolika kapelo, la necesaj trakonstruoj laŭ baroko okazis inter 1702–1732. La minareto iĝis kampanilo. Post longa paŭzo en 1956 oni komencis esplori la moskeon, poste paŝo post paŝo ĝi rericevis la originan aspekton. En la 2010-aj jaroj plena renoviĝo okazis. Turkio donacis diversajn objektojn al la konstruaĵo, tial ĉefe en vendredo la moskeo funkcias ordinara muslima preĝejo. En alia parto malgranda muzeo pri turkaj objektoj funkcias.

Konstruaĵo
----------

Bildoj pri la Moskeo de Jakovali HasanLa moskeo inter domoj
La minareto
Interna parto
Interna parto
Interna parto
La kupolo interne
La predikejo
Breto por la Korano
Unu el la fenestroj
Muzea parto de la moskeo

La moskeo formas kvadraton kaj ĝi estas direktita al Mekao. Pli supre situas okangula trapaso, kies supro estas kupolo. Interne estas aparta parto por la virinoj, do la moskeo plene konvenas al la islamo. Enirejo de la minareto troviĝas en interno de la moskeo. La minareto staras sur aparta fundamento, sur tio kuŝas 6,5 metrojn alta 12-angula "teretaĝo" aliĝanta al muro de la moskeo. La turo estas 14,5 metrojn alta. 87 ŝtupoj kuras al la supra rondbalkono, kiu estas en alteco 22,5 m. Resume la minareto estas preskaŭ 30 metrojn alta.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto

* Kategorio Moskeo de Jakovali Hasan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Natasa Dusev-Janics** [nataŝa duŝev-janiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dusev-Janics Natasa,** kroate *Nataša Dušev-Janić,* serbe *Наташа Душев-Јанић* estas jugoslaviana-hungara kajakisto, kvarfoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, trejnisto. Ŝia patro estis en:Milan Janić.

Natasa Dusev-Janics naskiĝis la 24-an de junio 1982 en Bačka Palanka (Jugoslavio).

Biografio
---------

Patro de Natasa edukis sian filino kajakisto, kiu en Somera Olimpiko 2000 sub flago de Jugoslavio atingis la kvaran lokon individue en distanco 1500 m. Pli poste ŝi trejnis sin jam en Hungario en Szeged, ekde 2013 en Győr. Intertempe Natasa Dusev-Janics akiris hungaran ŝtatanecon en 2004. En la sama jaro ŝi venkis la eternan rivalon Katalin Kovács. Ilia trejnisto Katalin Rozsnyói surprize kreis novan kajakan paron **Janics-Kovács**, ili venkis ofte en la sekvaj jaroj. Natasa Dusev-Janics estis hungara ĉampiono 29-foje inter 2002-2015. Ŝi estis hungara olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2004, Hungario en la Somera Olimpiko 2008 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2012 kun 3 oraj medaloj individue aŭ duope, krome en mondĉampionumoj ŝi estis la unua 19-foje inter 2002-2013 individue aŭ teame. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 2019.

Ŝi edziniĝis al hungaro en 2009, en la sekva jaro ŝi divorcis kaj denove edziniĝis al bulgaro. En 2011 ŝi naskis filinon. Ekde 2019 ŝi estas trejnisto en Plovdiv. Ŝi ricevis ŝtatajn hungarajn premiojn en 2004 kaj 2012.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 811724
 |




* Portalo pri Biografio
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

En 1987 li ricevis la Honorsignon de HEA (Hungaria Esperanto-Asocio).
Pro fidela kaj seninterrompa membreco de pli ol 50 jaroj ĉe UEA.
**KAPCSÁNDI Ferenc** [kapĉa:ndi] (naskiĝis en 1938) estas hungara esperantisto. Laŭprofesie li estas fervojisto, profesia instruisto de Esperanto.

Li estas esperantisto ekde 1960, kaj lernis Esperanton de Julio Baghy. 
De 1962 li estas la loka prezidanto de la Hungara Fervojista Esperanto-Unuiĝo.
Li estis voluntulo en la Universalaj Kongresoj en Budapeŝto en 1966 kaj en 1983.
Li estas de 1972 la gvidanto de la Juna Koro, nome Esperanto-metiejo en urbo Zalaegerszeg, Hungario.
En la jaroj 1974, 1990, 2001 li organizis la Tutlandan Fervojistan Renkontiĝon, en 1978 la Junularan Esperantan Renkontiĝon (JER) en Zalaegerszeg.
Dum la okdekaj jaroj plurfoje (en 1981, 1982, 1983, 1984) li organizis la urban fremdultrafikan programeron ŜER (Ŝohollara Esperanto-Renkontiĝo).

En 1987 Ferenc Kapcsándi estis invitita en la hungaran Parlamentejon, kaj ricevis la Honorsignon de HEA (Hungaria Esperanto-Asocio).
En 1997 la postkongreson de KELI li organizis.

Li verkis kaj eldonis Esperantan poŝ-lernolibron, reklam-libreton pri Esperanto; kovertojn kun Esperanto-emblemo, esperant- kaj nacilingvaj surskriboj (en 13-lingvoj). 

Li estas faka (fervojista) delegito de UEA. 
2021. Universala Esperanto-Asocio per diplomo dankis al sinjoro Francisko Kapcsándi pro fidela kaj seninterrompa membreco de pli ol 50 jaroj ĉe UEA.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Juna Koro Esperanto-metiejo Zalaegerszeg
* urbo Zalaegerszeg en Esperanto Zalaegerszeg


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846995
 |
**Tigelino**, latine *Gajus Sophonius **Tigellinus*** (ĉ. 10–69 p.k.), prefekto (la estro) de la pretora gvardio dum la regado de Nerono.

Li naskiĝis en Agrigento, kaj eble devenis de greka familio. Kaligulo lin ekzilis (en 39 p.k.) pro liaj onidiraj seksrilatoj kun Agripino la pli juna (la onta patrino de Nerono) kaj Julia Livilla, fratinoj de la imperiestro. Klaŭdio permesis al li reveni Romon en 41 p.k.

Heredinte grandajn riĉaĵojn, Tigelino akiris bienojn en Apulio kaj Kalabrio kaj komencis bredi kurĉevalojn. Pro tio, helpate de la amikeco de Agripino, li gajnis la favoron de Nerono, kiu en 62 nomumis lin prefekto de la pretora gvardio, la gvardio de la imperiestro mem. Li akiris reputacion de kruelulo kaj malĉastulo. Kiam en 68 ŝajnis neevitebla la falo de Nerono, Tigelino instigis la pretorgvardianojn subteni Galbon, kiu tamen devigis lin demisii. Li savis sian vivon per donacoj al Titius Vinius, favorato de Galbo, kaj al lia filino. Post ses monatoj, en 69, Otono anstataŭis Galbon kiel imperiestro kaj ordonis ekzekuti Tigelinon. Eksciinte tion en la banloko Sinuessa, Tigelino tranĉis al si la gorĝon kaj mortis inter siaj amoratinoj.

Literature
----------

Tigelino rolas en la romano de H. Sienkiewicz «Quo vadis?».

* Kategorio Tigelino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 223995
* GND: 1206351969
* VIAF: 1856159234453903371774 7717158430397906260008, 1856159234453903371774
 |
**Ferenc Telbisz** [telbis], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Telbisz Ferenc** estis hungara fizikisto, informadikisto.

Ferenc Telbisz  naskiĝis la 6-an de decembro 1932 en Szerep. Li mortis la 27-an de januaro 2010 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ferenc Telbisz frekventis piaristan gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Eötvös Loránd en 1955. Post la diplomo li instruis unu jaron, poste li eklaboris en fizika esplora instituto, kie komence li okupiĝis pri kosma radiado. Ekde 1971 li okupiĝis pri komputilaj retoj, en 1985 li havis la taskon enkonduki lokan komputilan reton por la instituto. Inter 1992 kaj 1996 li havis similan taskon, sed en la menciita universitato. Li apartenis al la stabo, kiu enkondukis en Hungario la interreton. En 1996 li pensiuliĝis.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Internet - Evolúció vagy revolúció?*  Arkivigite je 2010-12-04 per la retarkivo Wayback Machine
* *Szuperszámítógépek a statisztika tükrében*
* *AZ INFORMÁCIÓS TÁRSADALOM KIHÍVÁSAI* (1996)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 561567
* VIAF: 121389974
* ISNI: 0000 0000 7931 3915
 |
Pri la komunumo
---------------

**Ettingen** estas komunumo en la distrikto Arlesheim en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 4811 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Ettingen situas en flanka valo de la tiel nomita *Leimenvalo*, ĝin trafluas la rivereto *Marchbach*, kiu en la suda najbarkomunumo Therwil alfluas Birsig.

Najbaraj komunumoj
------------------

Ettingen limas en sudo al Blauen, en sudoriento al Pfeffingen, en oriento al Aesch, en nordo al Therwil, en nordokcidento al Witterswil (Kantono Soloturno), kaj sudokcidento al Hofstetten-Flüh (Kantono Soloturno).

Trafiko
-------

Ettingen estas ligita per la du tramlinioj 10 kaj 17 de Baselland Transport AG al la tramreto de la regiono Bazelo, kaj tiel bone atingebla per la publikaj trafikiloj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Ettingen datiĝas el la jaro 1268 jam tiam en la hodiaŭa skribformo *Ettingen*.

Unuaj setlejspuroj en Ettingen estis trovitaj en la kaverno *Büttenloch* el la 10-a jarmilo a.K..

En mezepoko Ettingen unua apartenis al la Monaĥejo Reichenau, sed la superan jurisdikcion posedis la episkopo de Bazelo, kiu ĝin servutis al la Grafoj de Thierstein. Post la formorto de la grafa familio la vilaĝon unue akiris Soloturno, kiu ĝis servutis al la bazela episkopo. En 1669 la episkopo de Bazelo komplete akiris la vilaĝon. Ĝis la Franca Revolucio en la jaro 1792 ĝi nun apartenis al la Princepiskopejo Bazelo. Dum kelkaj monatoj Ettingen formis parton de la Raŭraĥa Respubliko, kaj ek de 1793 ĝi apartenis al Francio. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis Ettingen al la malnova Kantono Bazelo kaj post la Bazela Kantondisiĝo en la jaro 1833 Ettingen apartenas al Kantono Bazelo Kampara.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Ettingen
* Ettingen en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Ettingen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Arlesheim |
| --- |
| ArlesheimArlesheimAesch  •  Allschwil  •  **Arlesheim**  •  Biel-Benken  •  Binningen  •  Birsfelden  •  Bottmingen  •  Ettingen  •  Münchenstein  •  Muttenz  •  Oberwil  •  Pfeffingen  •  Reinach  •  Schönenbuch  •  Therwil | Arlesheim |

 |
Irkutsko vidata de aviadilo
**Irkutsko** (ruse *Иркутск*) estas urbo en Rusio ĉefurbo de Irkutska provinco. Irkutsko estas ekonomia, kultura kaj scienca centro de Orienta Siberio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 25401.

La interurba telefona kodo estas 3952, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).

La urbo estas ĉe enenfluo rivero Irkut (Иркут) en riveron Angara (Ангара).

Glitpilkado estas la plej granda sporto.

Jare 1652 rusia esplorvojaĝisto Ivan Poĥabov fondis Irkutskan vintrejon (fortikaĵon). En kelkaj jaroj la vintrejo pligrandiĝis kaj post la jaro 1668 tie estiĝis vilaĝo. Jare 1686 Irkutsko akiris la statuson de urbo. En la 17-a jarcento Irkutsko funkciis kiel komerca centro por komercado kun Ĉinio. Komence de la 19-a jarcento la urbo estis fama pro la plej grandaj foiroj en Siberio. Ĝis la 1840-aj jaroj Irkutsko funkciis ankaŭ kiel centro por or-mina industrio. Jare 1889 tra la urbo estis kondukita Transsiberia fervojo.

En jaro 1959 la urbo havis 366 mil loĝantojn.

La urbo vizitindas plejparte pro sia proksimeco al la mondfama lago Bajkal, la plej profunda (1,7 km) kaj purakva lago en la mondo. Ĝi atingeblas el la urbo multvoje kaj diversmaniere. La minimume longa itinero estas viziti la vilaĝon Listvjanka, kiu situas apud la elfluo de la rivero Angara el Bajkalo.

Fonto
-----

Polunina N.M. Korobov S.A. Sutton J.M. Korobova G.W. Her Majesty - Queen of Siberia // Publishers Korobov. — Irkutsk, 2008.
  



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Irkutsko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Irkutsko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Francisco Gózon,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gózon Francisco** estas venezuela, parte hungara kameraisto, filmisto, altlerneja instruisto kun forta socia engaĝiĝo kaj ampleksa sperto pri sociaj kaj homaj rajtoj, precipe pri la rajtoj de etnaj minoritatoj. Lia familia nomvarianto estis *Grósz* [grOs].

Francisco Gózon naskiĝis la 15-an de aprilo 1964 en Baruta (Venezuelo).

Biografio
---------

Francisco Gózon inter 1981-1985 organizis universitatajn filmklubojn kaj partoprenis en politikaj, sociaj kaj homrajtaj organizaĵoj en Venezuelo. Li studis inter 1983-1985 en grafika altlernejo en Karakaso (laŭ alia fonto en en:Simón Bolívar University (Venezuela)), poste li akiris kameraistan diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1989. Post la diplomo liaj fotitaj filmoj ricevis festivalajn premiojn. En 1997 li revenis al Venezuelo kaj kreis propran filmoproduktejon kun socia profilo. Inter 2002 kaj 2008 li instruis en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto). Intertempe li alterne pasigis tempojn en Venezuelo kaj Hungario (ofte en Zebegény), eĉ ankaŭ kelkajn jarojn en Hispanio. Lia filo naskiĝis en Hungario. 
Li ricevis filmajn premiojn inter 1991-1997.

Liaj filmoj kiel kameraisto (elekto)
------------------------------------

* *Álombalzsam* (1988)
* *Szamba* (1996)
* *El tinte de La Fama* (2008)
* *Anyám és más futóbolondok a családból* (2015)
* *Kék róka* (televida filmo, 2022)

Liaj scenarlibroj (elekto)
--------------------------

* *Ég veled!* (2005) - ankaŭ kameraisto
* *Kaland* (2011)

Liaj reĝisoraĵoj
----------------

* *Női uszoda* (mallonga filmo, 1987)
* *Rudolfió* (1989)

Lia filma produktaĵo
--------------------

* *Eleven liget* (mallonga filmo, 2020)

Liaj filmoj kiel filmomuntisto
------------------------------

* *I Miss Mum* (mallonga filmo, 2016)
* *A leghidegebb éjszaka* (televida filmo, 2000)

Liaj disĉiploj
--------------

* Lili Horvát
* Zsófia Szilágyi

Fontoj
------

* anglalingva biografio kun foto
* svedlingva biografio
* filmoj
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 773842
* GND: 144052431
* LCCN: no2017028027
* VIAF: 121407696
* ISNI: 0000 0001 1881 553X
* NKC: xx0178277
 |



* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Filmo
Friedrich Strauß, teologo kaj predikisto
**Gerhard Friedrich Abraham STRAUSZ** (naskiĝinta la 24-an de septembro 1786 en Iserlohn; mortinta la 19-an de aprilo 1863 en Berlino) estis prusa kortegpredikisto kaj profesoro pri praktika teologio.

Vivo
----

Estante filo de pastoro li studis inter 1805 kaj 1808 en Halle (Saale) kaj Heidelberg teologion. En Halle li aniĝis al la studenta korporacio *Corps Guestphalia Halle* Dum la studentaj jaroj li ekkonis la postan profesoron August Neander. Kun Otto von Loeben („Isidorus Orientalis"), Joseph von Eichendorff („Florens") kaj Wilhelm Budde („Astralis") li unuiĝis en la romantikisma societo *Eleusischer Bund*.

Inter 1809 kaj 1814 Strauß paroĥestris ĉe la luteranoj de Ronsdorf (Wuppertal), pli malfrue je Elberfeld. Tie ĉi estiĝis lia ĉefverko en kvar volumoj *Glockentöne*. En 1816 li edzinigis Johanna von der Heydt, filino de urbestro kaj fratino de posta prusia ministro. En 1822 Strauß iĝis kvara katedrala kaj kortega predikisto ĉe la prusa kortego je Berlino kaj profesoro pri praktika teologio ĉe Berlina universitato. En 1824 li kunfondis la misian klubon *Berliner Missionsgesellschaft*. En 1833/34 li rektoris altlerneje, en 1836 li fariĝis spirita konsilisto en la ministerio pri edukado.

Post la surtronigo de la pia reĝo Frederiko Vilhelmo la 4-a, Strauß povis eĉ plifortigi sian influon ĉekortegan. Dum la revolucio de 1848 Strauß konvinkis la reĝon esti cedema. En 1850 Straŭß ek-anis en al malnovprusia supera konsistorio; supera predikisteco venis en la 1856-a jaro. 

Liaj filoj ankaŭ teologe karieris: Friedrich Adolf Strauß (fondinto de la misia organizo *Jerusalemsverein*) kaj Otto Strauß (superintendanto).

Verkoj
------

* *Glockentöne – Erinnerungen aus dem Leben eines jungen Geistlichen*, 4 volumoj. Heinrich Büschler, Elberfeld 1815–1819.
* *Helons Wallfahrt nach Jerusalem – Hundertneun Jahre vor der Geburt unseres Herrn.* 4 volumoj, Heinrich Büschler, Elberfeld 1820.
* *Die Taufe im Jordan – Aus dem zweiten Jahrhundert der christlichen Kirche.* 1822.
* *Das evangelische Kirchenjahr in seinem Zusammenhange dargestellt.* 1850.
* *Abend-Glocken-Töne – Erinnerungen eines alten Geistlichen aus seinem Leben.* Haupt-Verein für christliche Erbauungsschriften in den Preußischen Staaten, Berlin 1868 (postmorte).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Art. „Strauß, Gerhard Friedrich Abraham" fare de Gustav Frank. Ĉe: Allgemeine Deutsche Biographie, volumo 36 (1893), p. 532–534 (tie ĉi interrete)
* prezento de iamaj rektoroj universitataj Arkivigite je 2015-04-17 per la retarkivo Wayback Machine - paĝaro de HU-Berlin
* Friedhelm Groth: *Der Iserlohner Pfarrerssohn Gerhard Friedrich Abraham Strauß (1786–1863) und sein Weg zum preußischen Hof- und Domprediger und Professor für Praktische Theologie in Berlin* – prelego  kun bildoj el PDF-datumaro
* Informoj pri Friedrich Strauß en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)

Notoj
-----

1. ↑  Kösener Korpslisten 1910, 98/188
2. ↑  hejmpaĝo de la nuna organizo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 845755
* GND: 117311936
* LCCN: no97062689
* VIAF: 40152643
* ISNI: 0000 0000 6676 7635
* LIBRIS: 251662
* SUDOC: 067031765
 |
**Anniviers** estas nova svisa komunumo, kreita en 2006 en la Distrikto Sierre en Kantono Valezo. Ne estas tiunoma urbo, la komunumo prenis sian nomon el la Valo de Anniviers kiu estas la akvokolekta areo de rivero Navizence, kun la Zinal-Glaĉero, la Moiry-Glaĉero kaj la baraĵa lago de Moiry.

Geografio
---------

La komunumo situas proksimume 115 km (birdfluge) oriente de Ĝenevo kaj proksimume 84 km (birdfluge) sude de Berno.

Kun 243,15 km², Anniviers estas la tria plej vasta komunumo el Svislando post Bagnes kaj Davos (stato 2007).

Krom la integriĝintaj ekskomunumoj, la komunumo entenas la vilaĝetojn *Cuimey, Fang, Le Bouillet,La Comba, Les Pontis, Les Toueilles, Mayoux, Mottec, Mission, Niouc, Pinsec, Pralong, Soussillon* kaj  *Zinal*, fama ski-stacio.

Ekzistas ankaŭ vilaĝo *Saint-Jean*, kiu estis parto de la malnova komunumo **Ayer**, do nekonfuzenda
kun la ĉefloko de la malnova komunumo **Saint-Jean**.

En la teritorio de la komunumo troviĝas la montoj Weisshorn (4505 m) kiu limas ĝin kun komunumo Randa; Dent Blanche (4357 m) kiu faras ĝian limon kun Evolène kaj Zermatt; Zinalrothorn (4221 m); Obergabelhorn (4063 m), limo kun Zermatt; Grand Cornier (3 962 m) Wellenkuppe (3903 m);
Besso (3667 m); kaj les Diablons (3 609 m),

Najbaraj komunumoj
------------------

Anniviers limas al la sekvantaj komunumoj:

Okcidente: Evolène , Saint-Martin, Nax,Grône;
Norde: Chalais, Chippis, Sierre, Salquenen;
Oriente: Salquenen, Leuk, Agarn, Oberems, Randa, Täsch;
Sude: Zermatt.

Trafiko
-------

Por iri al Annivier, uzu la svisan aŭtovojon A9, eliru en Sierre-oriento kaj sekvu tre pitoreskan montan ŝoseon.

Historio
--------

La 26-an de novembro 2006, la civitanoj de la komunumoj **Ayer**, **Chandolin**, **Grimentz**, **Saint-Jean**, **Saint-Luc** kaj **Vissoie** konsentis pri la kunfandiĝo, kiu efektiviĝis de la 1-an de januaro 2009.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Anniviers en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Anniviers en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Anniviers** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* france Oficia retejo de Anniviers Arkivigite je 2009-09-08 per la retarkivo Wayback Machine
* france La kunfandiĝo de komunumoj
* Valo de Anniviers en la Historia Leksikono de Svislando

Bildoj el komunumoj, kiuj kunfandiĝis al Anniviers
--------------------------------------------------

* AyerAyer
* ChandolinChandolin
* GrimentzGrimentz
* Saint-LucSaint-Luc

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Sierre |
| --- |
| Anniviers  •  Chalais  •  Chermignon  •  Chippis  •  Grône  •  Icogne  •  Lens  •  Miège  •  Mollens  •  Montana  •  Randogne  •  Saint-Léonard  •  Sierre  •  Venthône  •  Veyras |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 292935
* GND: 4107509-2
* VIAF: 246902345
* BNF: 11960809d
 |
**Balti jaam** (esperante ***Balta stacio***) estas la ĉefa fervoja stacio en Talino, Estonio. Ĉiuj suburbaj, longdistancaj kaj internaciaj trajnoj eliras el la stacio.

La stacio havas sep kajojn, el kiuj du situas aparte de la ceteraj kaj estas uzataj ĉu por internaciaj itineroj Talino–Moskvo kaj Talino–Sankt-Peterburgo efektivigataj de "GoRail", ĉu por longdistancaj itineroj de "Elron" al Pärnu aŭ Viljandi. Kajoj pli proksimaj al la stacidomo estas plejparte uzataj por suburbaj trajnoj aŭ por longdistancaj itineroj al Tartu aŭ Narva.

Balti jaam staras proksime al merkato nomita estone *Jaama turg* ("stacia merkato").

Historio
--------

Balti jaam situas nordokcidente de la historia centro (Malnova urbo) de Talino. La unua stacidomo en Talino estis konstruita fine de la 1860-aj jaroj kiel parto de 400 km longa fervojlinio Sankt-Peterburgo-Talino-Paldiski. La unua ĉefa konstruaĵo estis kompletigita en 1870. Estis 2-etaĝa konstruaĵo konstruita el kalkŝtono kun turoj kiel elstaraĵoj. Dum la dua mondmilito en 1941, la stacidomo estis bruligita de la Ruĝa Armeo kaj baldaŭ post la milito en 1945, estis parte renovigita. Inter 1960-1966, la stacio estis tute rekonstruita. Ekde la 1990-aj jaroj, la 20x20m granda atendo-salono estas uzata kiel merkato. En 2005, la stacidomo estis tute renovigita kaj Hotelo Shnelli kaj la sidejo de Estonaj Fervojoj (estone *Eesti Raudtee*) estis kompletigitaj apude.

  


|  |  |
| --- | --- |
| centra **Kapostacio de pasaĝeraj trajnoj** | **Posta stacio** |
| centra **Balti Jaam (Talino)** | **Okcidentaj linioj** |
| *Lilleküla*  |
| **Sudaj linioj** |
| *Tallinn-Väike*  |
| **Orientaj linioj** |
| *Kitseküla*  |

Bibliografio
------------

* Tallinn Encyclopedia (part I), 2004. Page 30. ISBN 9985-70-168-2.

Bildgalerio
-----------

* Balta stacio, kun hotelo "Go Hotel Shnelli"Balta stacio, kun hotelo "Go Hotel Shnelli"
* Balta stacio en TalinoBalta stacio en Talino
* Interno de stacidomo en 2009Interno de stacidomo en 2009
* Vaporlokomotivo L-2317Vaporlokomotivo L-2317

Vidu ankaŭ
----------

* UIC-Landokodoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Balti jaam en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (estone, ruse, angle)
* Go Group
* Elron

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Balti jaam en la angla Vikipedio.*
**Győző Szebehely** [djOzO sebehej], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szebehely Győző** estis hungara inĝeniero, usona astronomo. Liaj nomvariantoj estis *Szebehely (Szebehelyi) Viktor (Victor)*.

Győző Szebehely  naskiĝis la 10-an de aŭgusto 1921 en Budapeŝto. Li mortis la 13-an de septembro 1997 en Teksaso en Aŭstino.

Biografio
---------

Győző Szebehely frekventis cistercianan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1944, sed li lernis ankaŭ matematikon kaj fizikon en Scienca Universitato Péter Pázmány. Post siaj studoj li helpis la instruadon en la teknikuniversitato, kie li doktoriĝis en 1946. En la sekva jaro li rifuĝis al Usono pro la proksimiĝanta socialismo. Li instruis en Universitato de Virginio inter 1947 kaj 1952, poste 5 jarojn en Universitato de Maryland kaj Universitato George Washington, inter 1962-1968 en Universitato Yale, fine en Universitato de Teksaso ĉe Aŭstino. Ekde la 1950-aj jaroj li vizitis Hungarion, post jardekoj li havis eĉ komunan laboron en la universitato. En 1954 li ricevis usonan ŝtatanecon. Ekde 1957 li partoprenis en la spacoprogramo (ĉefe en Projekto Apollo). Li dufoje edziĝis kaj eksedziĝis, resume li havis filinon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* "Theory of Orbits" (1967) - fundamenta libro pri movoj de Tero kaj Luno
* "Adventures in Celestial Mechanics" (Aventuroj en la ĉiela mekaniko)

Fontoj
------

* hungarlingva teksto Arkivigite je 2018-04-15 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
**Géza Csapó** [ĉapO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csapó Géza** estis hungara kajakisto, dufoja olimpiano, mondĉampiono, trejnisto.

Géza Csapó naskiĝis la 29-an de decembro 1950 en Szolnok, li mortis la 14-an de septembro 2022 en Szeged.

Biografio
---------

Géza Csapó akiris pedagogian diplomon en Altlernejo Gyula Juhász, baldaŭ trejnistan diplomon en Gimnastika Universitato de Budapeŝto.

### Sporta kariero

Géza Csapó inter 1966-1971 estis kajakisto en sia naskiĝurbo sur la Tiso, poste en Szeged. Li estis hungara ĉampiono 13-foje inter 1971-1979 plej ofte individue. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1972 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1976 kun arĝenta kaj bronza medaloj individue, krome en mondĉampionumoj li estis la unua sesfoje inter 1971-1975. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1980, poste li estis trejnisto en Szeged.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj kun foto
* anglalingva biografio
* signifaj rezultoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Géza Csapó en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 810805
* VIAF: 121364750
* ISNI: 0000 0000 7960 515X
 |



* Portalo pri Biografio
Templo de Heraklo en Agriĝento.
En mitologio kaj religio, kaj partikulare en la helena religio, la termino **ktona** (aŭ **ĥtona**) (de la antikva greka χθόνιος ĥthónios, ‘apartenanta al la tero’, ‘de tero’) referencas al dioj kaj spiritoj de la Submondo, kontraŭ la diaĵoj de la ĉielo. Foje oni nomas ilin ankaŭ *telura* (de la latina *tellus*).

La greka vorto χθών ĥthốn estas unu de variaj uzitaj por ‘tero’ kaj ĝi referencas tipe al la interno de la grundo pli ol al la surfaco de la tero (ĉe γαίη gaie aŭ γῆ ge) aŭ al la tero kiel teritorio (ĉe χώρα ĥora). Ĝi konotacias ankaŭ samtempe la abundon kaj la tombon.

La ktonaj diaĵoj apartenas al antikva mediteranea substrato, identigita plej evidente kiel ĉe Anatolio. La cikloj de la naturo, de la vivo kaj de la survivado post la morto estas en la centro de la priokupoj diigitaj.

La arkeologio malkovris, speciale en la lokoj de eblaj sanktejoj kaj en la tomboj de la epoko de Neolitiko kaj de la Bronzepoko, la idolojn aktuale konsideritaj Grandaj Patrinoj aŭ Patrinoj-Tero, supozeble rilataj kun la kultoj al la fekundeco. La rilato de tiuj objektoj kun tiuj de aliaj lokoj (ĉefe ĉe Anatolio) sugestas, ke tiu antikva mediteranea religio asociis tiun diinon kun virbovo aŭ virŝafo, temo kiu restos dumlonge en la regiono. Tia kulto lasis restaĵojn en Kreto, Samotrako, Akragas (aktuala Agriĝento) ktp.

Bibliografio
------------

* Jung, C. G. (1964). *Man and his symbols*. Novjorko: Anchor Books/Doubleday. p. 267. ISBN 9780385052214.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 787853
 |
Bildigo de partoj de la poemoj *Le Pont Mirabeau*
**Alcools** estas la titolo de konata poeziaĵkolekto en franca lingvo de Guillaume Apollinaire kiu estis publikigita en la jaro 1913-a. Aperinte en le eldonejo de "Mercure de France" post longa prilaborado (ekde 1898) ĝi estas unu el la plej modernaj kaj modernigaj poemaj verkoj de la komenciĝo de la 20-a jarcento. La poemaro enpreniĝis en la liston de la 100 (plej signifaj) libroj de la 20-a jarcento laŭ Le Monde.

Priskribo
---------

Ĝia finfina komponado tute ne sekvis la kronologian ellaboradon, sed ĉiu komplekso rekte koneksiĝas al certaj epizodoj el la vivo de la verkisto (vojaĝoj tra Eŭropo, amrilatoj, elano kaj seniluziiĝoj ktp.)

La malfermanta poemo kun la titolo *Zone* (1912) enhavas ja elementojn el la aŭtora vivo montrante antaŭ ĉio la emancipiĝon de la poezio de simbolismo - fare de iama apologisto de kubismo. Ja, laŭ kubisma maniero Guillaŭme enlasis en la bildojn elementojn konkretajn (ekz. gazetan paĝon). Realo kaj ĉiutaga vivo trovas sian vojon en la poezion.

Melankolia tono kongruas la kvaliton de la amrilatoj de Guillaume. Tamen la melankolio fekundigas ankaŭ tiun ritmon fortan kaj tristan. Interpunkcio ofte mankas por substreki la gravecon aljuĝita al la ritmo.

La poemoj laŭ alfabeta ordigo
-----------------------------

* *1909*
* *À la Santé*
* *Automne malade*
* *Automne*
* *Annie*
* *Chantre*
* *Clair de lune*
* *Clotilde*
* *Cors de chasse*
* *Cortège*
* *Crépuscule*
* *Hôtels*
* *L'Adieu*
* *L'Émigrant de Landor Road*
* *L'Ermite*
* *La Blanche Neige*
* *La Chanson du mal-aimé*
* *La Dame*
* *La Loreley*
* *La Maison des morts*
* *La Porte*
* *La Synagogue*
* *La Tzigane*
* *Le Brasier*
* *Le Larron*
* *Le Pont Mirabeau*
* *Le Vent nocturne*
* *Le Voyageur*
* *Les Cloches*
* *Les Colchiques*
* *Les Femmes*
* *Les Fiançailles*
* *Les Sapins*
* *Lul de Faltenin*
* *Mai*
* *Marie*
* *Marizibill*
* *Merlin et la Vieille Femme*
* *Nuit rhénane*
* *Palais*
* *Poème lu au mariage d'André Salmon*
* *Rhénane d'automne*
* *Rosemonde*
* *Salomé*
* *Saltimbanques*
* *Schinderhannes*
* *Signe*
* *Un soir*
* *Vendémiaire*
* *Zone*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Alcools en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La verko en angla traduko
***Asteriks la Gaŭlo*** estas la unua bildstria libro pri aventuroj de Asteriks kaj liaj amikoj. La originala verko aperis en la franca en 1961. La esperantan version faris internacia tradukrondo. Ĝi aperis sen jarindiko (1979) ĉe eldonejo Delta en Stuttgart. La verkaĵo enpreniĝis en la liston de la 100 (plej signifaj) libroj de la 20-a jarcento laŭ Le Monde.

En tiu ĉi volumoj estas iuj apartaĵoj kiuj ne plu aperas en la postaj partoj de la serio. Ekzemple la druido Miraklomiks vivas en kaverno arbara, dum pli poste li havas kabanon rande de la gaŭla vilaĝo, kaj li havas pormigran bastonon, kiu substrekas lian aĝecon. Obeliks, la plej bona amiko de Asteriks, komence konstante portas lignohakilon kiu en la postaj bildstriaj volumoj ne plu videblas, kaj krome ankaŭ liaj lipharoj kaj la flankaj harligaĵoj aspektas alie ol en la postaj volumoj. Krome li en la unua volumo kun sia amiko Asteriks formanĝas "nur" rostitan apron - en postaj tempoj lia apetito signife kreskas.

Ŝajnas ke la vilaĝanoj konstante havas la miraklajn fortojn kiujn donas la sorĉa trinkaĵo de la druido sed tamen ili en apartaj festaj okazoj trinkas la miksaĵon - en postaj volumoj la trinkaĵo nur donas fortojn dum malmultaj horoj post la trinkado, al ĉiu ajn homo kun escepto de Obeliks, kiu kiel bebo akcidente enfalis la kaldronon de jam ne plu bolanta miksaĵo, gutis grandan kvanton kaj tial konstante havas miraklan fortecon. Videblas ke la vilaĝa forĝisto Tutaŭtomatiks per sia nuda pugno martelas ardantan feron, kaj lia aspekto forte malsamas kompare al la postaj bildstriaj volumoj. Ankaŭ Julio Cezaro aspektas malsame kompare al la postaj volumoj: li havas pli mallongajn harojn, pli malgrandas kaj iom pli larĝas, kaj lia laŭra krono aspektas alie - krome en la unua paĝo de la bildstrio li havas alian nazon ol en ĉiuj aliaj bildigoj. La bardo Malmuziks fine de la unua aventuro partoprenas la festenon de ĉiuj vilaĝanoj, kunmanĝas kaj kuntrinkas - en la postaj volumoj li kutime estas fiksita al arbo kaj lia buŝo estas ŝtopita, por deteni lin de kantado.

La dua volumo de la serio post la libro *Asteriks la Gaŭlo* en la franca lingvo estis *La Serpe d'or* ("la ora falĉileto"). Tamen en aliaj lingvoj la sinsekvo de la volumoj estas alia, ekzemple en la germana lingvo la sekva, dua volumo estas *Asteriks kaj Kleopatra*, kaj en Esperanto la sekva volumo fariĝis *Asteriks gladiatoro*.

Ĉar la originala desegnaĵo de la paĝo 31 perdiĝis post la unua presado, ĝi poste redesegniĝis, tamen ne fare de la origina desegnisto Albert Uderzo, sed fare de lia frato *Marcel Uderzo*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
* Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
* Katalogo de Libraro Ludovika
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

La **Kvartalo La Latina** estas areo de Madrido (Hispanio), kiu administre apartenas preskaŭ en sia tuto al la Kvartalo Palaco en la distrikto Centro. Probable ĝi prenas sian nomon de la antikva hospitalo, fondata en 1499 de Beatriz Galindo *La Latina*. La Kvartalo okupas grandan parton de la nomata *Madrido de la Habsburgoj* kaj, kvankam ĝiaj limoj ne estas tute klaraj, oni povas diri ke ĝi troviĝas ĉirkaŭ la akso de la Strato Sankta Francisko -kiu iras ekde la Placo de la Hordeo ĝis la Reĝa Baziliko Sankta Francisko la Granda-, tiuj ĉi limoj estus: norde, la strato Segovio; sude, la Rondaĵo kaj Pordo de Toledo; oriente, la strato Toledo –kiu havas limojn kun El Rastro kaj la kvartalo Lavapiés- kaj, okcidente, la strato Bailén. 

Ĉefa fasado de la Reĝa Baziliko Sankta Francisko la Granda, vidata ekde la Strato Sankta Francisko.
Restaĵoj de la Kristana murego de Madrido en la strato de la Fraŭloj.
La Latina okupas grandan parton de la plej antikva Madrido, kelkfoje ankaŭ nomata kiel Madrido de la Habsburgoj kun kiu ĝi arkitekture koincidas, kaj similas al la urba organizado de la Mezepoko, kun ampleksaj placoj kaj mallarĝaj stratoj kiuj sekvas la antikvan fluon de la akvo. Ĝia aspekto estis kaŝita per la muzulmana murego de Madrido de la tiama citadelo de la 9-a jarcento. En ĝiaj stratoj okazis multaj historiaj okazintaĵoj de Madrido, tra ĉiuj epokoj, sen perdado de ĝia populara karaktero. En tiu senco eblas diri ke La Latina estas la vera plejparto de la historia urbocentro de Madrido.

La konstruaĵoj de la kvartaloj ĉefe venas de la 19-a jarcento ĉe antikvaj terenoj de difektitaj aŭ detruitaj konstruaĵoj. Temas pri konstruaĵoj tre similaj unu la alian pro la grandaj kaj multaj fenestroj kaj 4 aŭ 5 etaĝoj.

Vidu ankaŭ
----------

* La Latina (metroo de Madrido)
**Imre Pulai,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pulai Imre** estis hungara kanuisto, kvarfoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampionoj.

Imre Pulai naskiĝis la 14-an de novembro 1967 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Pulai depost sportado li estis kunposedanto de trejnejo. Li edziĝis en 1994, lia edzino naskis 2 filojn. Li ricevis kelkajn premiojn.

### Sporta kariero

Imre Pulai komencis kanuadi en 1979 en ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono 11-foje inter 1990-2000 individue aŭ teame. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1988, Hungario en la Somera Olimpiko 1992, Hungario en la Somera Olimpiko 1996 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2000 kun ora medalo en la lasta Olimpiko duope en distanco 511 m, krome en mondĉampionumoj li estis la unua kvarfoje en 1993, 1994, 1995 kaj 2003 foje individue, trifoje kvarope. Lia plej grava partnero en kanuo estis Ferenc Novák (kanuisto), lia plej konata edzo estis István Vaskuti. Ekde 2005 li okupiĝis ankaŭ pri sledado, li partoprenis en fondo de la hungara sleda asocio, tamen liaj sporadaj sportaj rezultoj estis nur bagatelaj internacie.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 809565
* VIAF: 121429788
* ISNI: 0000 0000 7968 9912
 |




* Portalo pri Biografio
**Ulan-Ude** (ruse *Улан-Удэ*) estas urbo en la respubliko Burjatio ene de la Rusia Federacio kaj estas la respublika ĉefurbo.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 81401.

La urbo estis fondita en jaro 1666.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1775.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Udinskoe simov`e(Удинское зимовье) 1666...1680
* Udinskij ostrog() 1680...1690
* Udinsk() 1690...1735
* Verĥneudinsk (Верхнеудинск) en 1735 ... 1934.
* Ulan-Ude 27 julio 1934...nun

La interurba telefona kodo estas 30122, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 5 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 51° 50′ N, 107° 37′ O (mapo)51.833333333333107.61666666667
 .

La urbo estas dekstre en valo de riveroj Selenga (Селенга) kaj Uda (Уда) (kiu enenfluas en riveron Selenga (Селенга)).

En la urbo estas fervoja stacio (ekde 1899) kaj flughaveno.

En jaro 1959 la urbo havis 174 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 359,4 mil loĝantojn.

En jaro 2012 la unbo havis 414 mil loĝantojn.

Partneraj urboj
---------------

Inter la partnerurboj estas:

* kadra Dnipro en Ukrainio

* Ulan-Ude en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ulan-Ude en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Flago de Burjatio
Urboj de Burjatio

**Ĉefurbo**: Ulan-Ude

Babuŝkin |
Gusinoozjorsk |
Kjaĥta |
Severobajkalsk |
Zakamensk
La **Urbodomo de Szekszárd** estas signifa historia monumento en Szekszárd, laŭ la ĉefplaco ĉe stratangulo.

La urbodomo en Szekszárd

Historio
--------

La urbodomo de Szekszárd estis konstruita inter 1842 kaj 1846. La konstruita domo estis la unua publika konstruaĵo de la urbo en la sekva jaro. Dum la oficiala malfermo Franz Liszt faris koncerton. Post jaroj evidentiĝis, ke la fundamento estis konstruita fuŝe. La trakonstruo okazis inter 1904 kaj 1908, eĉ la fasado ŝanĝiĝis. En la 1970-aj jaroj oni konstruis novan alon, tial la domego iĝis U-majuskla (pli frue L-majuskla). En 1985 plena renoviĝo okazis, en 1992 nur la interna parto estis renovigita. En 2009 arkeologoj trovis mezepokan tombejon sub la urbodomo. La municipo ekde la konstruado funkcias en la domego seninterrompe.

Konstruaĵo
----------

Enireja parto de la urbodomo
La unuetaĝa urbodomo situas laŭ trotuaro de la placo, sed unu el la aloj estas duetaĝa. La enireja parto estas portiko kun 4 kolonoj. Pli supre ĉe la tegmento ornamaj kupoloj estas videblaj.

En la nupta ĉambrego oni pentris 2 sekpentraĵojn pri vilaĝa nupta manĝo en 1976. En la ŝtuparejo same 2 pentraĵoj estis pentritaj en 2000. En la urbestra ĉambro gobelino estas videbla.

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2016-08-31 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj
* hungare
* hungare

* Kategorio Urbodomo de Szekszárd en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri mezurunuo. Por informoj pri aliaj signifoj de la trilitera kunmetaĵo, vidu la artikolon OMO.
Kelkaj rezistiloj. Iliaj rezistancoj, en omoj, estas markitaj per kolora kodo
La **omo** (simbolo: *Ω*, tio estas, la greka litero omego) estas la oficiala mezurunuo de elektra rezistanco laŭ la Sistemo Internacia de Unuoj. La omo estis tiel nomita honore al la germana fizikisto Georg Ohm.

Unu omo estas difinita kiel la rezistanco inter du punktoj de konduktilo, ĉe kiuj tensio de unu volto estigas kurenton de unu ampero (memkompreninde, sen ĉeesto de ajna elektromova forco).

La omo rilatas jene al la aliaj unuoj:

{\displaystyle \Omega ={\dfrac {\mbox{V}}{\mbox{A}}}={\dfrac {{\mbox{m}}^{2}\cdot {\mbox{kg}}}{{\mbox{s}}\cdot {\mbox{C}}^{2}}}={\dfrac {\mbox{J}}{{\mbox{s}}\cdot {\mbox{A}}^{2}}}={\dfrac {{\mbox{kg}}\cdot {\mbox{m}}^{2}}{{\mbox{s}}^{3}\cdot {\mbox{A}}^{2}}}={\dfrac {\mbox{HP}}{745.69\cdot {\mbox{A}}^{2}}}}

Dekoblaj kaj dekonaj unuoj
--------------------------

Dekoblaj kaj dekonaj unuoj de omo (Ω) laŭ la Internacia Sistemo| Dekonaj unuoj |  | Dekoblaj unuoj |
| Valoro | Simbolo | Nomo | Valoro | Simbolo | Nomo |
| 10–1 Ω | dΩ | deciomo | 101 Ω | daΩ | dekaomo |
| 10–2 Ω | cΩ | centiomo | 102 Ω | hΩ | hektoomo |
| 10–3 Ω | mΩ | miliomo | 103 Ω | kΩ | kiloomo |
| 10–6 Ω | µΩ | mikroomo | 106 Ω | MΩ | megaomo |
| 10–9 Ω | nΩ | nanoomo | 109 Ω | GΩ | gigaomo |
| 10–12 Ω | pΩ | pikoomo | 1012 Ω | TΩ | teraomo |
| 10–15 Ω | fΩ | femtoomo | 1015 Ω | PΩ | petaomo |
| 10–18 Ω | aΩ | atoomo | 1018 Ω | EΩ | eksaomo |
| 10–21 Ω | zΩ | zeptoomo | 1021 Ω | ZΩ | zetaomo |
| 10–24 Ω | yΩ | joktoomo | 1024 Ω | YΩ | jotaomo |

La nomoj de dekoblaj kaj dekonaj mezurunuoj de omo deriveblas per la kutimaj prefiksoj de SI.

La plej ofte uzataj el ili, en la fako de elektroniko, estas miliomo, kiloomo kaj megaomo.

Referencoj
----------

1. ↑  BIPM SI Brochure: Appendix 1, p. 144

Vidu ankaŭ
----------

* Rezistilo
* Volto
* Ampero