recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Politeknika Universitato de Torino** (itale *Politecnico di Torino*) estas la plej malnova politeknika universitato de Italio. La universitato ofertas plurajn kursojn en la kampoj de inĝenierado, arkitekturo, urboplanado kaj industria dezajno, kaj estas konstante vicigita kiel unu el la plej bonaj universitatoj en Italio kaj en Eŭropo. Aktuale en 2023, ĝi estas vicigita (laŭ la "komparaj listoj pri plej bonaj universitatoj tutmonde" de la brita analiza kompanio Quacquarelli Symonds) 26-a tutmonde por mekanika inĝenierado, 15-a por nafto-inĝenierado, 28-a por atkitekturo kaj estas inter la supraj 50 (#45-a) inĝenieristikaj universitatoj en la mondo.

La Politeknika Universitato de Torino havas ĝiajn ĉefajn kampusojn en la urbego de Torino, Italio, kie la plimulto de la esplor- kaj instruaj agadoj okazas, same kiel aliaj satelitaj kampusoj en kvar aliaj urboj trans la Piemonta regiono.

Kun dek unu sekcioj kaj pluraj esplorinstitutoj, ĝi havas proksimume 35 000 studentojn (bakalaŭraj kaj postbakalaŭraj) kaj 1 800 dungitojn (instruado, esplorado, subteno kaj administra kunlaborantaro).

ankaŭ la kastelo de Valentino apartenas al la politeknika universitato
La universitato estis establita en 1859 kiel Teknika Lernejo por Inĝenieroj. La lernejo vastigis sian esploradon kaj edukinstruplanon dum ls tempo, iĝante politeknika altlernejo en 1906. La universitato estas membro de pluraj universitataj federacioj.

Rilatoj al Esperanto
--------------------

Kiel en preskaŭ ĉiuj eŭropaj universitatoj, signifa parto de la urba esperantistaro aktuale aŭ antaŭe studentas, studentis, instruas aŭ instruis en la politekniko de Torino. De la 29-a de julio ĝis la 5-a de aŭgusto 2023, la Politeknika Universitato de Torino gastigis la 108-an Universalan Kongreson de Esperanto. Krome, je la fino de la 20-a jarcento Fabrizio Pennacchietti instruis Interlingvistikon kaj Esperantologion en la samurba kolega universitato de Torino, dum ekde la jaro 2011 tie estas Federico Gobbo kiu prenas la torĉon, per la kurso Lingvoplanado kaj Planlingvoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Universitato de Torino
* Universala Kongreso 2023
* Muzeo de Egiptio en Torino
* Olimpia stadiono de Torino

Eksteraj rilatoj
----------------

* Kategorio Politeknika Universitato de Torino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (itale)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Japana pseŭdocugo** |
| --- |
|  |
| Japana pseŭdocugoJapana pseŭdocugo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Pinofitoj *Pinophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | *Pinopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Pinaloj *Pinales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Pinacoj *Pinaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Pseŭdocugo *Pseudotsuga* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Pseudotsuga japonica***(Shiras.) Beissn. |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Vundebla** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Japana pseŭdocugo  |

 |
| v • d • r |

La **japana pseŭdocugo** (*Pseudotsuga japonica*) estas arbospecio el la genro pseŭdocugo de la familio de pinacoj.

Disvastiĝo
----------

La hejmo de tiu palearktisa specio troviĝas en la sudoriento de Japanujo en la insuloj de Honŝu kaj Ŝikoku. Ĝi tie vegetas je altitudoj inter 500 kaj 1 100 metrojn. En Eŭropo ĝi estas nur tre malofte plantita.

Priskribo
---------

Strobilo
Pingloj, supra flanko
Pingloj, suba flanko
La japana pseŭdocugo estas ĉiamverda arbo, kiu povas alti inter 12 ĝis 30 metrojn, kaj diametri ĝis 1,5 metrojn je brust-alto. La trunko plejofte estas senbranĉa ĝis du trionoj de sia alteco. La arboŝelo estas malhelbruna kaj estiĝas grizeca ĉe tre maljunaj arboj. La senhara ŝelo de la ŝosoj komence estas hele flav-bruna kaj je la dua jaro ĝi estiĝas grizeca. La skvamoj de la burĝonoj estas brilante brunaj. La pinglo-formaj folioj estas brilante verdaj, ofte kurbigitaj, senpintaj. Ili longas 15 ĝis 25 mm kaj larĝas 1,5 mm.

La japana pseŭdocugo estas monoika. Ĝi floras en aprilo. La masklaj strobiloj estas aksel-starantaj sur la printempaj ŝosoj; ili estas cilindraj, brunece flavaj kaj entenas multajn stamenojn. La terminalaj senpedunklaj, femalaj strobiloj estas, kun sia longeco de 4 ĝis 5 cm, kaj diametro de 2 ĝis 2,5 cm, la plej malgrandaj el la genro. Komence ili estas brunaj kun bluecaj makuloj, poste ili estiĝas ĉokolad-brunaj kaj havas 15 ĝis 20 dikajn, lignecajn strobilajn skvamojn. La tri-partaj kovrantaj skvamoj longas ĉirkaŭ 20 mm, larĝas 4 ĝis 5 mm, kaj elstaras eksteren super la strobilaj skvamoj.
La semoj maturas en oktobro. Ili estas flugilhavaj, brilante malhel-brunaj, longas 6 ĝis 9 mm kaj larĝas 5 mm. La larĝaj flugiloj estas malhel-brunaj, longas 10 ĝis 13 mm kaj larĝas 6 mm.

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

1. ↑  *Woody Plants of Japan* (2001). YAMA-KEI Publishers, Tokyo. ISBN 4-635-07005-0

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Japana pseŭdocugo (IUCN)
* angle Japana pseŭdocugo (GRIN)
**José Antônio Aparecido Tosi Marques** (naskiĝis la 13-an de majo 1948 en Jaú) estas brazila ĉefepiskopo

Biografio
---------

Li naskiĝis en Jaú en 1948, kaj kompletigis primarajn kaj sekundarajn studojn en Barra Bonita (1955-1965) kaj en la plej malgranda seminario de São Carlos (1966-1967).

Li estis ordinita pastro la 8-an de decembro 1974, kaj estis spirita direktoro, profesoro kaj rektoro ĉe la dioceza seminario de São Carlos.

La 10an de julio 1991 li estis nomumita helpa episkopo de San Salvador de Bahio.

La 13an de januaro 1999 li estis nomumita metropola ĉefepiskopo de Fortalezo.

### Moto

« ***Fiat voluntas tua*** » (« *Fariĝu via volo* »)

Vidu ankaŭ
----------

* Episkopo

Referencoj
----------

1. ↑  Dom José Antonio Aparecido Tosi Marques

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio José Antônio Aparecido Tosi Marques en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle Paĝo pri MS-ro Tosi Mrques en Catholic Hierarchy


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 622386
 |
**Joseph Ferdinand BERGER** [JOsef FERdinant BERger] (naskiĝis la 7-an de oktobro 1894 en Edersdorf, tiam Aŭstrio-Hungario, hodiaŭ en Ĉeĥio; mortis la 28-an de marto 1976 en Kolonjo) estis unu el la plej konataj agantoj de la germana Esperanto-movado.

Li lernis Esperanton en 1910, fondis grupon en Waldshut (suda Germanio) kaj gvidis kursojn tie, en Kordovo (Hispanio) kaj en Kolonjo. Li kunlaboris por pluraj Esperanto-gazetoj, i.a. por Lingva Kritiko. En 1926 li estas konatiĝinta kun Teo Jung en Hispanio, kiu dungis lin kiel redaktoro de Heroldo de Esperanto dum pluraj jaroj. De 1934 li estis gvidestro de Rejnlanda-Vestfalia Esperanto-Ligo (Revelo).

Post la dua mondmilito Berger estis redaktoro de *Esperanto-Post, Germana Esperanto-Revuo* kaj *Okcidentgermana Revuo.* Li verkis multajn recenzojn, ofte sub la pseŭdonomo Josebo.

Verkoj
------

El la germana li tradukis du romanojn de Erich Maria Remarque, *En Okcidento Nenio Nova* (1929, kun aliaj) kaj *La Vojo Returne* (1931); el la hispana, la romanon *La Amo en la Jaro Dekmil* de Elola (1932) kaj la rakonton *La ĵusnaskito* de Becerro (1937). Li verkis la originalaĵon *Niko kaj Nina* (1952). Li esperantigis ankaŭ la kanton *Lili-Marlen* de Hans Leip.

Foto
----

* Heroldo de Esperanto 10a jaro 1929, n-ro 12 (508), p. 1, represita en la aŭtobiografio de Teo Jung, Ĉiu Ĉiun, p. 213.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Artikoloj de kaj pri Joseph Ferdinand Berger en Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA)
* Libroj kaj aliaj dokumentoj[*rompita ligilo*] de kaj pri Joseph Ferdinand Berger en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo Arkivigite je 2007-12-21 per la retarkivo Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
**José Artur BOITEUX** (naskiĝis en 1865 en Tijucas, Santa Catarina kaj mortis en 1934) estis brazila politikisto, juristo kaj esperantisto. Li apartenis al la estraro de Brazila Esperanto-Ligo, en Rio de Janeiro.

Li havis siajn unuajn studojn en sia naskiĝurbo, pere de belga instruisto. Li studis en la ĉefurbo de la tiama provinco, poste iris al Rio de Janeiro, kie li studis medicinon ĝis la 2-a jaro, poste prenante la oficon de ĵurnalisto kaj enirante la mondon de la politiko. Kiam oni proklamis la respublikon, li revenis al la ĉefurbo de Santa Catarina kiel oficiro de kabineto de la unua subŝtatestro, Lauro Muller. Ŝtata asembleano, ekde la konstitucia asembleo ĝis 1900. Li revenis en 1900 al Rio de Janeiro, kiel federacia deputito. Li diplomiĝis pri juro en 1905. En tiu periodo, José Boiteux deĵoris por Esperanto kaj en 1906 Lauro Muller permesis ĝian uzon por la nacia telegrafo.

Okaze de la 6-a Geografia Kongreso, en Salvador, 1913, D-ro José Boiteux, ĝenerala sekretario de la geografia societo, prezentis projekton favore al Esperanto, unuanime aprobitan.

Denove revenis José Boiteux al sia subŝtato, kvankam ankoraŭ reirante kelkfoje al Rio de Janeiro.

En 1926 li estis sekretario de 8-a Brazila Kongreso de Esperanto. Li estas aŭtoro de nuna flago de Santa Catarina (oficialigita en 1953). Li estas fondinto de la Historia kaj Geografia Instituto de Santa Catarina (en 1896), de la Akademio pri Beletroj de Santa Catarina (1920), de la Fakultato pri Juro de Santa Catarina (1932). Li estis sekretario de la du regperiodoj de Hercílio Luz (1894 – 1898) (1918 – 1924).

Omaĝe al li estas la fondaĵo Fundação José Artur Boiteux en Santa Catarina, kie arkivo kun leteroj de José Boiteux estas konservata, kie troviĝas pluraj informoj pri Esperanto.

* Kategorio José Artur Boiteux en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 213706
* LCCN: n89183413
* VIAF: 70523982
* ISNI: 0000 0001 1493 3416
* SUDOC: 250577305
 |
**José ESPIAU y Muñoz** (Sevilo, 14a de novembro 1879 - Samloke, 7a de majo 1938) estis hispana arkitekto.​ Ĝi estis unu de la ĉefaj reprezentantoj de la regionisma arkitekturo en la unua duono de la 20-a jarcento.

Edifico La Adriática, finigita en 1922.
Turo de la Hotelo Alfonso XIII, finigita en 1928.
En 1898 li eniris en la Supera Teknika Lernejo de Arkitekturo de Madrido, kie li amikiĝis kun diversaj arkitektoj. En 1907 li revenis al Sevilo, kie li plenumos preskaŭ sian tutan karieron. Li estis dungita kiel arkitekto de la Lernejo de Belaj Artoj de Sankta Fernando kaj ankaŭ kreis sian propran studion de arkitekturo.​ Ekkariere li interesiĝis por modernismo kaj faris kelkajn verkojn inspiritajn en tiu stilo, sed ekde 1909 li kliniĝis al regionismo.​ Inter 1914 kaj 1922 Espiau konstruis, ĉe la tiam ĵus kreita strato Cánovas del Castillo (aktuale *avenida de la Constitución*), la edificon de la asekurkompanio La Adriática, nome regionisma konstruaĵo kun elstara cirkloplana rigardejo.​

Komence de la 20-a jarcento okazis konkurso por hotelo por la Iberamerika Ekspozicio de 1929. La bazoj de tiu konkurso estis redaktitaj de la regionista arkitekto Aníbal González. La konkurson venkis la arkitekto José Espiau y Muñoz kaj la Hotelo Alfonso XIII estis konstruita inter 1916 kaj 1928. La reĝo Alfonso la 13-a montris grandan intereson en la sekvo de la laboroj kaj eĉ indikis kiel oni kompletigu kelkajn zonojn. Krome li konstruis plurajn elstarajn konstruaĵojn ĉefe en Sevilo, multaj el kiuj restas havigante la tipan aspekton de la urbo.

Verkoj
------

* Hotelo Alfonso XIII, Sevilo

Referencoj
----------

1. ↑   Alberto Villar Movellán (1985). Arquitecto Espiau. Diputación de Sevilla. p. 14. ISBN 84-505-2278-1.
2. 1 2  ​ Alberto Villar Movellán (1985). Arquitecto Espiau. Diputación de Sevilla. ISBN 84-505-2278-1. , p. 28.
3. ↑   Villar Movellán, 1985, p. 60-63.
4. ↑   Villar Movellán, 1985, p. 66.
5. ↑   Villar Movellán, 1985, p. 69.
6. ↑   «Hotel Alfonso XIII y jardines». Base de datos de Patrimonio Inmueble. Junta de Andalucía. Konsultita la 3an de aŭgusto 2015.
7. ↑  «Hotel Alfonso XIII». Sevilla Información. Arkivita el originalo la 27an de junio 2012. Konsultita la 3an de aŭgusto 2015.

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo José Espiau y Muñoz en la hispana Vikipedio.*

Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo José Espiau y Muñoz en Vikimedia Komunejo


* Kategorio José Espiau y Muñoz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Joseph Jean Pierre Laurent** [a. lorÃ] estis franca amatora astronomo, li malkovris la asteroidon *51 Nemausa* la 22-an de januaro 1858, en la privata observatorio de Benjamin Valz en Nîmes. Krom tio, oni ne multe scias pri li.

La astronomo Benjamin Valz, nomumita direktoro de la Observatorio de Marsejlo, lasis sian privatan observatorion al la bonaj zorgoj de Laurent, *tre kapabla juna viro* laŭ Édouard Stephan. La domo, 32-a de la *Rue Nationale* en Nîmes, kie Laurent malkovris la asteroidon, portas platon, solenanta tiun malkovron.

Laurent ricevis en 1958 la *Premion de Astronomio* de la *Fondaĵo Lalande* kaj la asteroido *162 Laurentia*, estis tiel nomata en lia honoro.

Noto kaj referencoj
-------------------

1. ↑  JPL Small-Body Database Browser 162 Laurentia (angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Joseph Jean Pierre Laurent en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* france Malkovro de Nemaŭso, el *Extrait de l'Histoire de la ville de Nîmes, de Adolphe Pieyre, 1886*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 328745
 |
**Jukatano** estas duoninsulo en Centra Ameriko, kiu etendiĝas en Atlantikon. Ĝi formas la sudan randon de la Meksika Golfo.

Ĝi ampleksas la teritoriojn de la meksikaj provincoj Campeche, Quintana Roo kaj Jukatanio, de Belizo kaj de nord-orienta Gvatemalo.
Ĉe ĝia bazo situas la meksika subŝtato Tabasko.

Historio
--------

En ekster la nordokcidento de la duoninsulo *Yucatán* enbatiĝis antaŭ ĉirkaŭ 65 milionojn da jaroj granda meteorito, kio grandan parton de la Tero dezertigis kaj kaŭzis la formorton de dinosaŭroj.

De la 4-a ĝis la 10- jc, Jukatano estis centro de la indiĝena maja-kulturo, kiu postlasi multajn arkeologie gravajn lokojn. La plej konataj estas Chichén Itzá, Uxmal, Tulúm kaj Edzná.

La hispanoj Francisco Hernández de Córdoba kaj Juan de Grijalva atingis inter 1517 kaj 1518 unuafoje la marbordon de Jukatano. La duoninsulon konkeris en 1527 Francisco de Montejo.

Dum ribelo de la centra registraro en 1847, la grandbienuloj faris la pekon, ke ili armilizis la majaojn, kiuj tuj ekatakis la subpremulojn kaj la meksikan centran registaron. Tiel komenciĝis la Kasta milito, kiu daŭris ĝis 1901.

Geografio
---------

Kabo Katoĉe, en la meksika subŝtato Quintana Roo, estas la plej nordorienta pinto de la Jukatana Duoninsulo.

* Kategorio Jukatano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**José CAROCCA LAFLOR** [hoSE kaROka laFLOR] (10-an de decembro 1897, Vallenar - 16-an de aprilo, 1966, Santiago de Ĉilio) estis ĉilia skulptisto.

Vivo
----

Busto de José Carocca Laflor en Vallenar.
De sia infaneco li montris kapablojn pri artoj. Fininte siajn mezajn studojn en la urbo Copiapó, li aliĝis al la Akademio de Pentrado en la urbo Santiago. Tie li estis studento de Virginio Arias, kies helpanto li iĝis, kaj de Simón González

Unu el la verkoj, kiujn li efektivigis kun sia instruanto Virginio Arias, estis la surĉevala statuo de Generalo Manuel Baquedano en Santiago kaj la Monumento por la Herooj de Iquique en la urbo Santiago.

Li faris diversajn skulptaĵojn komisiitajn de unuopuloj tra tuta Ĉilio kaj en kelkaj najbarlandoj. Li ankaŭ faris kelkajn verkojn komisie de la registaro de Ĉilio, kiu krome akiris parton de liaj verkoj.

En 1952 li gajnis la konkurson faritan en la urbo Punta Arenas, regiono Magallanes, por la starigo de statuo honore al la patruja eminentulo Bernardo O'Higgins, kiu troviĝas ĝis nun en tiu urbo, en la mezvoja zono de Avenida Independencia ĉe la vojkruciĝo kun 21 de Mayo.

Li verkis per ŝtono, fandita bronzo, kaj betono skulptaĵojn por monumentaj celoj. Li speciale kreis kelkajn skulptoverkojn situantajn en tomboj kaj maŭzoleoj de kelkaj tombejoj; nur en la Ĝenerala Tombejo de Santiago oni trovas 25.

Li krome faris multajn publikajn memortabulojn, premiajn statuetojn, ornamojn, kaj memormedalojn.

Li estis membro kaj samtempe direktoro de la Nacia Belarta Societo, kie ankaŭ funkciis lia metiejo, kaj direktoro de la Lernejo de Aplikataj Artoj.

Li ankaŭ estis elstara direktoro de presitaj komunikiloj en Coquimbo, Vallenar, kaj Copiapó.

Li forpasis en Santiago la 16-an de aprilo de 1966 pro cerba infarkto. Oni faris la mortvigilon ĉe la Nacia Belarta Societo en la Palaco La Alhambra, en la urbo Santiago.

Elstaraj verkoj
---------------

Monumento por La Vendimia, situanta en Vallenar.
Monumento por la Herooj de Iquique en Santiago.
* La Vendimia, en la urbo Vallenar
* Monumento por la Herooj de Iquique, Centra Bazaro Santiago
* Ĉevalarta Lernejo en Quillota
* Plaza Venezuela en Santiago
* Plaza de la Libertad Santiago
* Parque Balmaceda, Santiago
* Plaza de San Bernardo
* Teraso Alpatacal, Milita Lernejo, Santiago
* Aviada Lernejo Kapitano Ávalos, Santiago
* Escuela de Carabineros de Chile, Santiago
* Parque O'Higgins, Mendoza, Argentina

Referencoj
----------

1. ↑  Museo Nacional de Bellas Artes (s. d.).  José Carocca Laflor.  27-an de novembro de 2015.

* Kategorio José Carocca en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Jarmuk** (en araba: مخيم اليرموك Muĥajjam al-Jarmūk) estas distrikto de 2.11 kvadrataj kilometroj de la urbo Damasko, loĝata de Palestinanoj, kiu disponas el hospitaloj kaj lernejoj. Ĝi situas je 8 kilometroj el la centro de Damasko kaj ene de la ĉefaj municipaj limoj sed kiam ĝi estis establita en 1957, ĝi estis ekster la ĉirkaŭita urbo. Jarmuk estas "neoficiala" rifuĝejo; ĝi estis hejmo de la plej granda komunumo de Palestinaj rifuĝintoj en Sirio. En junio de 2002, estis 112,550 registritaj rifuĝintoj loĝantaj en Jarmuk.

Dum la Siria Enlanda Milito, Jarmuk iĝis scenejo de intensa luktado en 2012 inter la fortoj de la Libera Siria Armeo kaj de la fortoj subtenitaj de la registara Siria Armeo. La rifuĝejo poste estis konkerita de diversaj frakcioj kaj pro tio estis senigita de liveraĵoj, rezulte en malsatego, malsanoj kaj alta mortindico, kio okazigis la foriron de multaj. Je la fino de 2014, la loĝantaro malaltiĝis ĝuste al 20,000 loĝantoj.

Komence de aprilo 2015, plej el Jarmuk suferis kontrolon de la Islama Ŝtato, kaj armitajn kunfrontojn kontraŭ la palestina milico Aknaf Bait al-Makdis. Je tiu punkto la loĝantaro estis ĉirkaŭkalkulita en 18,000. Post intensa luktado en aprilo/majo 2018, la fortoj de la siria registaro konkeris la rifuĝejon, la loĝantaro estas nuntempe malaltigita al 100-200.

Vidu ankaŭ
----------

* rivero Jarmuk

Notoj
-----

1. ↑  "Yarmouk:Unofficial Refugee Camp". UNRWA. 30an de junio 2002. Arkivita el la originalo en 29a de junio, 2007. Alirita la 12an de julio 2007.
2. ↑   Eric Reidy. "Starving to death in Syria's Yarmouk camp". Al Jazeera English.
3. ↑   Harriet Sherwood. "Queue for food in Syria's Yarmouk camp shows desperation of refugees". The Guardian.
4. ↑  "U.N. Security Council mulls how to help Syria's Yarmouk civilians". Reuters. 6a de aprilo 2015.
**Joseph RUSSEGGER,** kun nobela nomo *Joseph Ritter von Russegger* estis aŭstra inĝeniero, geologo, vojaĝisto, profesoro, hungara ĉefĉambela grafo, korespondanta membro de Aŭstra Scienca Akademio (1848).

Joseph Russegger  naskiĝis la 18-an de oktobro 1802 en Salzburg, li mortis la 20-an de junio 1863 en Hungara reĝlando en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio).

Biografio
---------

Joseph Russegger frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis en Bergakademie en Schemnitz inter 1822 kaj 1826. Post la diplomo li havis postenojn en diversaj aŭstraj fiskaj minejoj. De 1836 li faris geologiajn ekspediciojn en norda Afriko, Proksima Oriento kaj Malgranda Azio. En la jaroj 1840 kaj 1841 li faris geologiajn esplorojn en Germanio, Francio, Belgio, Britio, Svedio kaj Norvegio. Li ricevis la titolon ĉambela mineja konsilisto, tial li havis la taskon esplori en Habsburga Imperio, ekzemple en Transilvanio, Banato, Tirolo. Inter 1850 kaj 1863 li estis ĉefĉambela grafo, kiu signifis direkti la minurbojn en Supra Hungarujo, ankaŭ la menciitan Bergakademie-n. Li kreis pli modernan strukturon en la minado kaj metalurgio, same en la akademia instruado.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Reisen in Europa, Asien und Afrika in den Jahren 1835-41* (1841-1846) - 7 volumoj
* *Der Aufbereitungs-Prozess, Gold- und Silber-haltiger Pocherze im Salzburgischen Montan-Bezirk* (1841)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 148-a paĝo)
* germane
* hungare
* pentraĵo pri Joseph Russegger Arkivigite je 2016-09-24 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Joseph Russegger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 568782
* GND: 116710713
* LCCN: no2012037480
* VIAF: 98512175
* ISNI: 0000 0000 8169 2408
 |
**José CARRERAS** (Barcelono, 5-a de decembro de 1946) estas konata hispana tenoro de Opero.

Li estas fama pro siaj partoprenoj en operoj de Verdi kaj de Puccini, sed li akiris ankoraŭ pli da fama pro sia partopreno en grandaj spektakloj sub la nomo **La tri tenoroj**, kun Luciano Pavarotti kaj Plácido Domingo.

Carreras pruvis siajn kapablojn jam kiam infano, kaj publike kantis *La donna e Mobile* ankoraŭ okjara en la hispana radio. Dekunujara li estis la rakontanto en prezentado de la opero de Manuel de Falla *El retablo de Maese Pedro* en la barcelona operteatro Liceu.

Li debutis kiel tenoro en la opero "Norma", kie li vekis la atenton de la ĉefrolulo, la sopranulo Montserrat Caballé. Caballé invitis lin partopreni en *Lucrezia Borgia*, lia unua sukceso. Ambaŭ katalunoj partoprenis en komunaj operoj en diversaj okazoj.

En 1972 li debutis en Usono kiel Pinkerton de *Madame Butterfly*. En 1974 li debutis en Vieno kun *La Traviata*.

En 1987, kiam li estis ĉe la pinto de sia kariero, oni malkovris ke li suferis je tre grava leŭkemio, kun malgrandaj esperoj, kio provokis fortan ŝokon en la tuta hispana socio. Post grava lukto kontraŭ la malsano, li ne nur supervivis, sed ankaŭ sukcesis kanti denove, plej amase en 1990 en la inaŭguro de la Monda Futbalĉampioneco. Li fondis Internacian Fondaĵon por la lukto kontraŭ la leŭkemio, kiu apogas la esplorojn kontraŭ la malsano kaj subtenas bankon de transplantoj de mjelo.

Carreras ankaŭ registris popularajn kantaĵojn, kaj aliajn ĝenrojn kiel zarzueloj.

* Kategorio José Carreras en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 62403
* GND: 118859560
* LCCN: n81026537
* VIAF: 87039476 98521764, 87039476
* ISNI: 0000 0000 8169 2432
* LIBRIS: 302046
* SUDOC: 073276979
* BNF: 13892197s
* MBA: 7716ddac-2f24-44fa-81b1-bfa920811445
* NLA: 36528523
* NDL: 00464286
* BIBSYS: 90563631
* NKC: jn20000601138
* ICCU: RAVV090568
* BNE: XX1096382
 |
**Jaromír Pavlacký** (nask. 26.3.1913 Staré Město – mortis ?) estis ĉeĥa esperantisto en Veselí nad Moravou, Ĉeĥio, profesie komercisto.

Li esperantistiĝis en 1932 kiel memlernanto kaj fondis lokan grupon en 1947 kaj gvidis du kursojn kun 42 kaj 73 partoprenintoj. Ankaŭ lia edzino Anna Pavlacká (nask. 7.2.1913) esperantistiĝis en 1947.

En 1950 li preparis serion de 10 bildkartoj *Ĉeĥoslovakaj popolkostumoj*.

Vitran flordomon vere internacian dank' al Esperanto konstruis por si Jaromír Pavlacký en Veselí nad Moravou. Li kulturis kaj eksperimentis en ĝi pri diversaj ekster­landaj floroj kaj kreskaĵoj. La semoj, bulboj kaj plantaĵoj devenis ekskluzive de esperantistoj el diversaj landoj de Eŭropo, Ameriko, Afriko, Azio. Li raportis pri tiu ĉi unika entrepreno de amatora botanikisto la unuan fojon en "Heroldo de Esperanto" en 1955-01-16:

Mia flordomo estas vere internacia dank’ al Esperanto. En libera tempo por mia ĝojo mi kulturas kaj eksperimentas en ĝi pri diversaj fremdlandaj floroj kaj kreskaĵoj. Estas en ĝi kulturataj diantoj amerikaj, kiuj devenas el Nederlando, kafoarbetoj el Meksiko, palmoj kaj diversaj tropikaj kreskaĵoj el Kameruno kaj Belga Kongo, floroj el Brazilo kaj Japanujo, amarilidoj kaj krokusoj el Afriko, kaj ĉio — la semoj, bulboj kaj plantaĵoj — devenas de esperantistoj en la nomitaj landoj. Mia kulturado jam estas bone konata ne nur en nia urbo, sed en vasta ĉirkaŭaĵo, kaj ĉiu scias pri tio, ke ĉio estas gajnita pere de Esperanto. Tiamaniere estas al Esperanto farata tre bona propagando. Sed mi scias, ke en la mondo estas multaj samideanoj, kiuj havas la saman intereson, kaj pere de ĉi tiu artikoleto mi tre volonte vekus ilian intereson, ke ĉiu povu skribi al mi, kiu volus kunlabori. Certe mi tre volonte trovus ,,botanik-amikojn" en la tuta mondo, ĉar ni povus reciproke helpi unu la alian per konsiloj, interŝanĝado de spertoj kaj precipe en gajnado kaj interŝanĝado de semoj.

Li ankaŭ tradukis poemon de Petr Bezruč **Maryčka Magdonová**, la traduko aperis en Internacia Kulturo, Sofio, 10/1947.

Fontoj
------

* Heroldo de Esperanto, 1950-05-01
* Heroldo de Esperanto, 1955-01-16
* Stanislav Kamarýt: *Historio de Esperanto-movado en Ĉeĥoslovakio*, ĈEA, Prago 1983, p. 105, 130, 246
**Joseph Schröter** (naskiĝis la 14-an de marto 1837 en Patschkau (Silezio, Prusio); mortis la 12-an de decembro 1894 en Breslau, same Silezio, Prusio) estis unu el la unuaj germanaj mikologoj (fungosciencisto) kaj krome bakteriologo, medicinisto kaj sciencisto.

Li verkis gamon da sciencaj libroj. Pluraj plantoj kaj aparte multaj novklasifikigitaj fungoj unuafoje science priskribiĝis fare de li.

Vivo
----

Joseph Schröter kreskis en Patschkau, Silezio, kaj tie estis lernejano. La patro estis la loka apotekisto. Ekde la jaro 1855 li ekstudis medicinon en la universitato de Breslau, sed ekde 1956 plustudis en armekuracista akademio en Berlino. En decembro 1859 li doktoriĝis kaj en la sama jaro li eklaboris kiel armea kuracisto. Post translokigo al Breslau en 1866, li iĝis unu el la unuaj sciencaj kunlaborantoj en la plantofiziologia instituto de la universitato de Breslau. Poste li denove laboris en Berlino, sed en 1886 plian fojon estis translokigita al Breslau kaj tiam habilitiĝis pri bakteriologio kaj mikologio en la loka universitato. Ekde tiam li krom la profesiado kiel armea kuracisto ankaŭ estis universitata docento, kaj en 1890 nomumiĝis profesoro de la universitato de Breslau. En 1894 li mortis post reveno de ekspedicio al Turkio sekve de malario.

Referencoj
----------

1. ↑  H. Kionka: *Joseph Schröter* (nekrologo), Breslau, 1895 Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine (germane, PDF; 356 kB)

* Kategorio Joseph Schröter en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 573081
* GND: 117646784
* LCCN: n/91/27675
* VIAF: 22924445
* ISNI: 0000 0001 0878 9040
* LIBRIS: 306465
* SUDOC: 156940272
* NKC: mub2013789888
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**José María SALGUERO Rodríguez** (naskiĝinta en Guareña, 1957) estas hispana esperantisto, konata sub nomo **Kani**. Laŭ profesio li estas instruisto de la hispanaj lingvo kaj literaturo. Li loĝas en urbo Don Benito en Ekstremaduro, sudokcidenta regiono de Hispanio. Li estas membro de HEF, SATeH kaj SAT. Li klopodas kaj organizi fakan grupon de esperantistoj, kiuj laboru pri birdoj, kaj disvastigi esperanton en lernejaj kaj liberecanaj medioj.

Li kontribuis foje per artikoloj al gazetoj *Boletín* de HEF, *Sennaciulo* de SAT, *Beletra Almanako*, ktp. Li estis kun Javier Alcalde kunredaktoro de la kolektiva verko Antaŭ unu jarcento. Esperanto kaj la unua mondmilito.

Ekster la esperantaj medioj, li doktoriĝis per doktoriga disertacio pri Ramón J. Sender. Li emeritiĝis en 2017.

Referencoj
----------

1. ↑  Esperanto en la Granda Milito, Libera Folio, 24 januaro 2018
2. ↑  Kelkaj fakaj artikoloj de José María Salguero pri Ramón J. Sender. *Dialnet*. Alirita la 6an de Julio 2016.

* Kategorio José María Salguero Rodríguez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 255760
* GND: 105741025X
* VIAF: 200963751
* SUDOC: 074653156
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Jaroslav Klement (1935-1986)
**Jaroslav KLEMENT** (naskiĝis en 1935 - mortis la 10-an de junio 1986) estis ĉeĥa esperantisto el Karlovy Vary, grafikisto, estro de propaganda komisiono de ĈEA, komitatano de ĈEA, gvida persono en okcidenta Bohemio. Edzo de Alena Klementová.

Dum multaj jaroj li okupiĝis pri informado pri Esperanto, verkis artikolojn pri la ĝusta aranĝo de montrokestoj, aranĝis ekspozicipojn dum la kongresoj de ĈEA kaj ĉe aliaj okazoj, laboris kiel prezidanto de la Gazetara kaj informa komisiono de ĈEA, eldonanto de ties Bulteno kaj iniciatinto de ĉeĥlingva *Esperantské noviny*, kunaŭtoro kaj aranĝanto de diversaj flugfolioj, informiloj kaj afiŝoj, iniciatinto de ĉeĥlingva informilo pri Esperanto (bedaŭrinde ne efektivita). Li estis motoro de la movado en Karlovy Vary, aranĝanto de la Ercmontaraj renkontiĝoj de la ĉeĥoslovakaj kaj germanaj esperantistoj.

Lia granda hobio estis heraldiko kaj veksilologio; en tiuj sciencoj li estis vera fakulo, li verkis heraldikan terminaron en Esperanto kaj dum mallonga eldonadis „blazon‘ kaj flag‘ bultenon".

Verkoj
------

dekstra
* Eblecoj kaj iluzioj. Sinceraj vortoj de grafikisto (Starto 2/1978, p. 14-16)
* Heraldiko. Veksilologio. Terminaro en Esperanto. (České Budějovice 1979)
* Problemoj de internacia kaj Esperanta terminologio en veksilologio (En: Konferenco pri Apliko de Esperanto en Scienco kaj Tekniko - AEST, Žilina 1981)
* La ĉeĥoslovakaj ŝtatsimboloj (Paco 1986, p. 8-11)
La romia klano *gens* **Julia** aŭ **Iulia** estis unu el la plej antikvaj patriciaj familioj de Antikva Romo. Membroj de la *gens* atingis la plej altajn postenojn de la ŝtato en la plej fruaj tempoj de la Respubliko. La unua el la familio kiu atingis la konsulecon estis Gajo Julio Iulo en 489 a.K. La *gens* estas eble plej bone konata, tamen, el Julio Cezaro, nome diktatoro, kaj av-onklo de la imperiestro Aŭgusto Cezaro, el kiu la nomo estis pasigita al la tiel nomita Juli-Klaŭdia dinastio de la 1a jarcento p.K. La nomo *Julius* iĝis tre komuna en imperiaj epokoj, ĉar la posteuloj de personoj aligitaj kiel civitanoj sub la plej fruaj imperiestroj ekuzis ĝin kiel siaj markiloj en la historio.

Genealogio de Julio Cezaro.

La nomo Julio
-------------

**Julio** estas vira nomo. Ĝi devenas de la latina familia nomo (*nomen*) *Julius* (vira) aŭ *Julia* (ina), kiu signifis posteulon de la mita persono *Iulus*, filo de Eneo (en Latinaj versoj oni vidas ke ĝi estas trisilaba).

Aliaj signifoj de Julio
-----------------------

Por aliaj signifoj de Julio vidu sub **Julio (apartigilo)**.

Vidu ankaŭ
----------

* Julio (nomo)

Notoj
-----

1. ↑   Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, vol. II, pp. 642, 643.

* Kategorio Julia (gens) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**José Luis MONTES DE OCA CÁRDENAZ** (naskiĝis la  26-an de novembro 1947(nun 1947-11-26) en Villa Clara) estas kuba esperantisto ekde 1987, li tuj komencis instrui Esperanton dum multaj jaroj en Santa Clara kaj en aliaj municipoj ankaŭ en aliaj provincoj kiel Cienfuegos, Ciego de Ávila kaj ankaŭ en Santo Domingo kie li instruis al infanoj. Li estis prezidanto de la municipa grupo kaj la provinca filio.

Li partoprenis en la Iberoamerika Konferenco "Esperanto 88", la 75-a Universala Kongreso 1990, la 78-a UK en Valencio, Hispanio 1993, la 47-a ILEI Konferenco ankaŭ en Hispanio, la 95-a UK 2010 en Kubo, li partoprenis en naciaj renkontiĝoj kiel KERo kaj en diversaj eventoj en Guantánamo, Cienfuegos, Santiago de Cuba, Granma kaj Camagüey. Li estis membro de la komitatano de KEA ĝis 2021.

Referencoj
----------

1. ↑   "Santa Clara. Forumo "Ludoviko Zamenhof: lia heredaĵo en la E-movado en Kubo"", *Esperanto.cu* (eo) (PDF) (2017-2), p. 3.

Eksteraj ligiloj
----------------

* José Luis Montes de Oca Cárdenaz ĉe Facebook

* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Esperanto

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801611
 |
**José María Díez-Alegría Gutiérrez** (Ĥiĥono, la 22-a de oktobro de la jaro 1911 – Madrido, la 25-a de junio de la jaro 2010) estis hispana katolika pastro kaj teologo eks-jezuito, apartenanta al la Asocio de Teologoj Johano la 23-a.

Biografiaj kaj akademiaj notoj
------------------------------

Li naskiĝis en Ĥiĥono, Asturio, kie lia patro estis direktoro de la filio de la Banko de Hispanio.

Frato de la armeanoj Luis Díez-Alegría Gutiérrez kaj Manuel Díez-Alegría. Filo de Manuel Díez-Alegría García kaj María Gutiérrez de la Gándara.

En la jaro 1930 li eniris en la Societo de Jesuo kaj en la jaro 1943 li estis ordenita kiel pastro. Li atingis licencion pri Teologio kaj doktorecon pri Filozofio kaj Juro. Li estis profesoro pri etiko en la Universitato de Madrido ekde 1955 ĝis 1961. Poste li estis profesoro pri Sociala Doktrino de la Eklezio en la Gregoria Pontifika Universitato de Romo ĝis la jaro 1972. Post la publikigo de lia libro *Mi kredas je la espero*, li estis pune elpelita el la Societo de Jesuo rezulte de premado de la Papo Johano-Paŭlo la 2-a sur la generalo de tiu institucio, kaj de tiam li kunlaboris kiel ordinara pastro en en la humila kal malriĉega madrida distrikto nomata *El Pozo del Tío Raimundo* t. e. *La Puto de la Onklo Raimundo* kun la pastro Llanos.

Laŭ speciala permeso de la pastro Pedro Arrupe, Generalo de la Societo de Jesuo, li loĝis en la rezidejo de la lernejo de la jezuitoj de Alcalá de Henares.

Li mortiĝis en Madrido la 25an de junio de 2010 kiam li estis 98jaraĝa.

Agnoskoj kaj distingoj
----------------------

* Pro *Real Decreto* (reĝe dekreto) 1671/2007, de 7-a de decembro, oni atribuis al li Labormedalon, en ora kategorio.
* Oficiala filo (prestiĝa ano) de Gijón.

Vidu ankaŭ
----------

* Enrique Miret Magdalena
* Juan José Tamayo

Referencoj
----------

1. ↑  Juan G. Bedoya. «Muere José María Díez-Alegría, jesuita castigado por Roma y gran teólogo», El País, 25-a de junio de 2010. Konsultita la 25an de junio de 2010.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio José María Díez Alegría en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Entrevista a José María Díez-Alegría en *Redes Cristianas* Arkivigite je 2012-02-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Pedro Miguel Lamet, *Díez-Alegría, un jesuita sin papeles*, ed. Temas de Hoy, Madrid, 2005 Arkivigite je 2011-09-02 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 435619
* GND: 118525662
* LCCN: n78096034
* VIAF: 46879889
* ISNI: 0000 0000 7819 4715
* SUDOC: 158497643
* BNF: 12602170d
* BNE: XX869804
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Esperanto Antaŭen** fondiĝis en aprilo 2001 kun la subteno de esploraj sciencistoj ĉe la Elektra Esplora Centro Alstom en Baden-Dättwil, Svisio, kune kun individuaj esperantistoj el kvar kontinentoj. Aldone al la manaĝerado de la Kalgaria Esperanto-Centro, ofertante kursojn de Esperanto kaj eventojn, Esperanto Antaŭen ankaŭ prizorgas la Dorothy Hawley Esperanto Library (bibliotekon de Dorothy Hawley). Vizitantoj de la biblioteko povas legi revuojn, bultenojn kaj aliaj eldonaĵojn de pli ol 30 landoj kaj centojn da libroj (plejparte donacitaj de la persona kolekto de Dorothy Hawley). La biblioteko ankaŭ enhavas malgrandan kolekton de filmoj, muzikaj kasedoj kaj kompaktdiskoj.

En 2004 Esperanto Antaŭen proponis, ke la 7a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto venu al Kalgario en 2007.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala Angla retpaĝaro[*rompita ligilo*]
* Oficiala Esperanta retpaĝaro Arkivigite je 2005-04-12 per la retarkivo Wayback Machine
* Retpaĝaro de la Kalgaria Esperanto-Centro Arkivigite je 2007-03-11 per la retarkivo Wayback Machine
* Retpaĝaro de TAKE 7 Arkivigite je 2016-12-15 per la retarkivo Wayback Machine
**José URFÉ GONZÁLEZ** (naskiĝinta la 6-an de februaro 1879 en Madruga; mortinta la 14-an de novembro 1957 en Havano) estis kuba klarnetisto kaj komponisto. En 1910 li enigis novan muzikan eron el la kuba sono en la danzonon.

Urfé studis muzikon ĉe diversaj privatinstruistoj en sia hejmurbo kaj en Havano, antaŭ ol li membriĝis en la orkestro de *Teatro Peyret*, kie lin trejnis Pedro Pablo Díaz. En 1902 li estis unu el la fondaj membroj de la orkestro de Enrique Peña, kie li ludis la duan klarneton apud José Belén Puig. Pli malfrue la du klarnetistoj aliĝis al la orkestro de Félix González.

Urfé komponis habanerojn, danzonojn kaj religian muzikon. Li vojaĝis al Meksiko kaj Usono kiel membro de teatrorkestroj. Lia fama peco *El Bombín de Barreto* el 1910, nomata laŭ la rondĉapelo de lia amiko, enigis sinkopitan trian voĉon deduktitan de la *son cubano*. Aliaj bone konataj komponaĵoj liaj estis *Fefita*, *Nena*, *El churrero*, *El dios chino* kaj *El progreso*.

José Urfé havis kvar filojn, Odilio, Orestes, José kaj Estéban, kiuj ĉiuj fariĝis muzikistoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Giro, Radamés 2007. *Diccionario encyclopédico de la música en Cuba*. Havano vol 4, p. 225
2. ↑  Orovio, Helio 2004. *Cuban music from A to Z*. p. 216

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 531509
* MBA: 93bd8d63-5ece-472a-9e3f-fd29023b10bd
 |
**Jasmine Tookes** (naskiĝis la 1-an de februaro 1991) estas usona manekeno kaj fotomodelo.
Tookes naskiĝis kaj maturiĝis en Huntington Beach, Kalifornio. Ŝi faris gimnastikon dum dek jaroj kaj estis aktiva en volejbalo kaj softbalo antaŭ ol ŝi iĝis fotomodelo en proksimume la aĝo de 15 jaroj. Ŝia patrino estas modostilistino de famuloj. Tookes estis malkovrita ĉe unu el la montrosalonaj rendevuoj de sia patrino.

Tookes en 2013
--------------

Tookes estas de miksita deveno. Afrikana, okcident-indiana kaj sia patrinflanka avino estas kaŭkaza. Ŝi estas en rilato kun kolega Calvin Klein-modelo Tobias Sorensen.
La unuaj komercaj anoncaj kampanjoj de Tookes estis en 2010 por ugg-botoj kaj Gap. Antaŭ ol eksplodi en la internacia sceno, ŝi mendis kampanjon DKNY de Printempo 2011 kaj aranĝon en Vogue Italia.

En 2015, ŝi iĝis Victoria's Secret Anĝelo.

En septembro 2020, Tookes anoncis la gefianĉiĝon kun sia koramiko dum kvar jaroj Juan David Borrero, direktoro de internaciaj merkatoj de Snap Inc kaj filo de kuracisto Alfredo Borrero Vega, Vicprezidanto-elektita de Ekvadoro.

* Kategorio Jasmine Tookes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**José María Queipo de Llano y Ruiz de Sarabia** (26-a de novembro de 1786 – 16-a de septembro de 1843), sepa grafo de Toreno, estis hispana politikisto kaj historiisto naskiĝinta en Oviedo, Asturio. Li estis Hispana Ĉefministro.

Li studis Sciencojn akj Beletrojn en Kvenko, Salamanko kaj Madrido. En 1803 li revenis al Asturio kie li formis parton de la revolucian *junton* dum la Milito de Sendependiĝo, kaj poste estis membro de la Kortumo de Kadizo kiu aprobis la tekston de la Hispana konstitucio de 1812. Li estis unu el ties grandaj defendantoj kaj la ĉefa defendanto de konstitucia teksto ne tre diferenca de tiu franca de 1791. Li estis vera revoluciulo kiu volis limigi la povon de la Reĝo pere de la povdivido.

En 1814 Toreno ekziliĝis en Londonon post la denova enpovigo de Fernando la 7-a. Tie li eksciis ke Fernando la 7-a estis kondamnita lin je morto kaj konfiskita liajn havaĵojn pro ribelo. El Londono li translokiĝis al Parizo, kie li iĝis liberalmoderulo kiu celas kongruigi la monarkion ene de marko konstitucia. Li loĝis ankaŭ en Lisbono kaj Berlino. Post la puĉo de lia bofrato, Rafael del Riego, la 1an de januaro de 1820 en Las Cabezas de San Juan, oni redonis al li liajn havaĵojn kaj faris lin Deputito kaj Prezidanto de la Parlamento.

En sia ekzilo li verkis sian unuan verkon, publikita en Francio en 1832 pri la Milito de Hispana Sendependiĝo. Post la ĝenerala amnestio post la morto de la reĝo, kaj post sia reveno al Hispanio li estis nomumita Ministro de Trezoro en la registaro de Francisco Martínez de la Rosa en 1834, sed li ne sukcesis reformojn kiuj estus permesintaj la modifon de la financa sistemo kaj la superon de la ekonomia krizo derivita de la karlisma milito. Post Mendizábal, li okupis la Ĉefministrecon la 7-a de junio de 1835 dum apenaŭ tri monatoj en la tumulta situacio de la regenteco de Maria Kristina Burbono pro liberalaj insurekcioj tra la tuta Hispanio. Li revenis al Parizo en 1840 kie li mortiĝis en 1843.

Kiel historiisto menciindas lia *Historia del levantamiento, guerra y revolución de España* pri la Milito de Hispana Sendependiĝo kiun li persone vivis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio José María Queipo de Llano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Historia del levantamiento, guerra y revolución de España (elprenaĵo pri la Konstitucio de 1812)
* «De la Revolución al Moderantismo: la trayectoria del conde de Toreno» Arkivigite je 2005-03-09 per la retarkivo Wayback Machine, artikolo de Joaquín Varela Suanzes-Carpegna


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 456709
* GND: 100567630
* LCCN: no96031682
* VIAF: 51944629
* ISNI: 0000 0000 8382 366X
* SUDOC: 077166795
* BNF: 14626079w
* NLA: 44563904
* BNE: XX1407091
 |
Grafo **Julianna Festetics** [feŝtetiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Festetics Julianna Mária Anna Katalina** estis hungarino. Ŝia nobela antaŭnomo estis *tolnai*. Ŝia patro estis Pál Festetics (departementestro), ŝiaj fratoj estis György Festetics (agronomo) kaj Imre Festetics, ŝia dua edzo estis Ferenc Széchényi, ŝia plej konata filo estis "la plej granda hungaro" István Széchenyi.

Julianna Festetics
Julianna Festetics naskiĝis la 30-an de oktobro 1753 en Jablonca (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Silická Jablonica en Slovakio), ŝi mortis la 20-an de januaro 1824 en Vieno (Habsburga Imperio).

Biografio
---------

Julianna Festetics estis edukita en la familia bieno en Ság fare de piaristo, poste en abatinejo en Pozsony. Ŝi parolis hungare, germane, itale, angle kaj france. Ŝi edziniĝis al grafo József Széchényi en 1772, sed post 3 jaroj la edzo mortis pro ĉasakcidento. En tiu periodo idoj ne naskiĝis. En 1777 ŝi denove edziniĝis kun permeso de papo al pli juna frato de la forpasinto. En la sekvaj jaroj ŝi naskis sesfoje. Krom la familiaj zorgoj ŝi helpis al ŝia edzo, ŝi ofte vizitis bibliotekon de ŝia frato en Keszthely, ŝi estis kolektanto de mineraloj kaj kreskaĵoj. Kiam ŝia edzo fondis la Nacian Muzeon, ŝi tuj donacis siajn kolektaĵojn al la muzeo. En 1820 ŝi denove vidviniĝis, poste ŝi vivis retiriĝanta.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Julianna Festetics en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 673042
 |
**Jason Robards senior** (naskiĝis la 31-an de decembro 1892 en *Hillsdale*, Miĉigano; mortis la 4-an de aprilo 1963] en *Sherman Oaks*, Kalifornio) estis usona aktoro kaj patro de aktoro Jason Robards. Inter 1921 kaj 1963 li agis en pli ol 200 filmoj kaj pli ol dekduo da televidaj serialoj.

Robards estis eminenta teatra aktoto en Usono de la 1910-aj jaroj. En la teatrokvartalo Broadway de Novjorko li havis grandan sukceson en la rolo de *John Marvin* en la teatraĵo *Lightnin'* kiu prezentiĝis de 1918 ĝis 1921. Kiel teatra aktoro, li multe vojaĝis kaj havis fervoran inan sekvantaron, sed ankaŭ havis alkoholajn problemojn. Post lia filmdebuto en 1921, Robards estis ofte utiligita kiel ĉefa aktoro dum la epoko de muta filmo, ekzemple kune kun *Alice Brady* en *The Land of Hope* (La Lando de Espero, 1921) aŭ *Gertrude Short* en la Komedio *Polly of the Movies* (1929).

Baldaŭ post la komenco de la epoko de sonfilmo, lia sukceso malkreskis kaj Robards nun devis kontentiĝi kun akompanaj roloj, el kiuj kelkaj estis pli grandaj, sed en multaj kazoj pli malgrandaj. Li ofte estis uzata kiel fiulo en Vakeraj filmoj aŭ B-filmoj, do filmoj kun minimuma buĝeto, kies ambicio estas trafi moderan sukceson. Laŭ lia filo, la dufoja Oscar-gajninto Jason Robards Junior, la patro malgraŭ esti "bonega" aktoro estis ofte senlabora kaj atendis ĉe la telefono ke iu ofertus al li rolojn. El tiuj spertoj Robards junior evoluis profundan skeptikon al la filmkomerco kaj tial dum longa tempo laboris ekskluzive kiel teatra aktoro. En la 1940-aj jaroj, la patro, kiu nun jam havis grizajn harojn, pli ofte komencis ludi aŭtoritatulojn en filmoj, kaj aperis en iuj nigraj filmoj. En la filma komedio *Mr. Blandings Builds His Dream House* de 1948 li aktoris apud Cary Grant.

En 1950 li blindiĝis kaj devis retiriĝi el la aktora komerco, sed ok jaroj pli poste li post sukcesa oftalmologia operacio povis reveni, kaj en 1958 sukcese prezentiĝis en teatraĵo *The Disenchanted* en la teatrokvartalo Broadway de Novjorko kune kun sia filo, kiu por sia rolo en tiu teatraĵo honoriĝis per la premio Tony. Dum la lastaj kvin raroj de sia vivo sekvis pluraj televidaj serialoj kaj ankoraŭ du kinejaj filmoj.

Obards estis la patro de tri infanoj kaj edziĝis dufoje, laste kun Agnes Lynch de 1929 ĝis sia morto. Post la eksedziĝo de sia unua edzino, li prenis la gepatrorajton de la infanoj, kio estis nekutima por la tempo. Lia filo Jason Robards Junior priskribis sian rilaton kun sia patro kiel proksiman, sed la patro forte malkonsilis al li iĝi aktoro ĉar tiu profesio laŭ li signifus emociajn dolorojn. Dum la plej granda parto de lia kariero, Jason Robards Senior estis kreditita nur kiel Jason Robards en filmaj listoj kaj afiŝoj, nur fine de sia kariero en la 1950-aj jaroj, kiam lia filo jam havis renomon kiel aktoro kaj poste superis la famon de sia patro aldoniĝis la sufikso "senior". Lia nepo Sam Robards ankaŭ estas aktoro.

* Kategorio Jason Robards senior en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Jotoko** aŭ en hispana samprononce *Yotoco* estas municipo en la Valo de Kaŭko, Kolombio, kaj la ĉefurbo municipa. Temas pri malgranda vilaĝo el iom pli ol dek domaroj ĉiuflanke, kun proksimume 10 000 loĝantoj (la tuta municipo enloĝigas 17 000). Jotoko estas ĉirkaŭata de kanejoj, brutobredaj bienoj kaj malgrandaj kampoj; estas grava nacia ŝoseo kaj borde de tiu estas lokaj manĝejoj.

Estas en Jotoko domoj el adobo kaj ruĝaj tegmentoj; ĉe la enir- kaj elir-ejo estas skulptaĵo de virgulino.

Estas centra parko, reformita en 2007 en kies centro estas skulptaĵo de la indiĝena Yotoco, aŭ Yotac, kaciko tiea, kvankam tiu nomo estas disputinda kaj kelkaj interpretas ĝin kiel "fluto". Ĉe la parko estas urbodomo, katolika preĝejo ``Imaculada Concepcion``, Kulturdomo ``Herminio Salguero`` kaj municipa malsanulejo krom diversaj negocoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jotoko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la municipo Arkivigite je 2013-08-19 per la retarkivo Wayback Machine