recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Jan Kubelík** (naskiĝis la 5-an de julio 1880 en Prago - mortis la 5-an de decembro1940 en Orlové, Slovakio) estas ĉeĥa violonisto kaj komponisto, patro de Rafael Kubelík.

La violonludon li lernis komence de sia patro, en 1892-1898 en la praga konservatorio (violonon ĉe Otakar Ševčík, komponado ĉe Josef Bohuslav Foerster kaj aliaj).
Ekde 1900 li koncertis kun grandaj sukcesoj en la tuta mondo - krom Eŭropo en Turkio, Palestino,Hindio, Ĉinio, Japanio, Novzelando; ekzemple Norda, Meza kaj Suda Ameriko li koncertis naŭfoje. En 1928 kiel la unua ĉeĥa muzikisto li oficiale ludis en Sovetunio.

Dum sia vivo li ludis entute 5 mil koncertojn antaŭ proksimume 6 milionoj da aŭskultantoj.
Li koncentriĝis precipe pri famaj verkoj de violonliteraturo, speciale el la epoko de romantismo. Liaj muzikpartneroj estis ekz. mondfama operetkomponisto Rudolf Friml kaj lia filo Rafael Kubelík.

Li estas aŭtoro de violonkoncertoj kaj kadencoj al violonkoncertoj de Mozart, Beethoven, Brahms, Paganini k.a. Famiĝis ankaŭ lia rearanĝo de Poem de Zdeněk Fibich.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Jan Kubelík en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Jan Kubelík en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* sondosiero - Melodio[*rompita ligilo*] por violono kaj piano (fragmento)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 218868
* GND: 104013516
* LCCN: n85023037
* VIAF: 42031103
* ISNI: 0000 0001 0891 9378
* BNF: 13947631k
* MBA: 502ca061-482a-4f01-b6fe-61ae81d50a87
* BIBSYS: 7030298
* NKC: jo20010086913
* ICCU: LO1V206655
 |
Juan Barranco en mitingo okazinta en 2009 en la kvartalo San Blas (Madrido).
**Juan Antonio BARRANCO Gallardo**, konata simple kiel **Juan Barranco** (n. Santiago de Calatrava, Ĥaeno, la 13-a de aŭgusto de 1947), estas politikisto hispana. Li estis urbestro de Madrido el 1986 al 1989.

Biografio
---------

Juna translokiĝis al Madrido, kie li laboris en banko. Li aliĝis al partio *Convergencia Socialista de Madrid* kaj poste al *Partido Socialista Obrero Español* (PSOE) el 1974.

En la municipa balotado al Municipo Madrido de 1983 li estis duaranga en la socialista listo, kaj tiel li iĝis vicurbestro de Madrido. Poste li iĝis urbestro de Madrido ekde la jaro 1986, post la morto de Enrique Tierno Galván, kies vicurbestro li estis ekde 1983. Li estis elektita urbestro en la venontaj municipaj elektoj, en 1987, per simpla majoritato danke al pakto kun la PCE. Du jarojn poste li perdis la urbestrecon en junio de 1989 post voĉdonado kie estis elektita Agustín Rodríguez Sahagún de la CDS (Centro Democrático y Social) apogita de la voĉdonoj de la Partido Popular. Juan Barranco iĝis tiam voĉparolanto de la PSOE en la Municipo ekde tiam en la opozicio. Li kandidatiĝis al urbestreco en 1991 kaj 1995, sed ne rekuperis ĝin ĉar akiris absolutan majoritaton la PP.

Li estis ankaŭ deputito, senatano, kaj okupis aliajn postenojn por la PSOE.

* Kategorio Juan Barranco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 417844
* VIAF: 246011055
* BNE: XX847270
 |
**Josef Bolf** (naskiĝis la 7-an de Oktobro 1971, Prago) estas ĉeĥa pentristo.

Li studis je akademioj inter 1990 kaj 1998. En 1995 li studis je Kongsthögskolan en (Stokholmo) kaj en 1996 je la Akademio de artoj en Stutgarto, Germanio. Inter 1996 kaj 2002 li estis membro de la grupo de artistoj *Bezhlavý jezdec* (eo: *Senkapa rajdisto*). La verkoj de Bolf creation montras strangajn karakterojn, ofte suferantajn, foje duone bestaj. Liaj pentraĵoj ofte estas juĝitaj kiel depresiaj, tristaj, malfeliĉaj, melankoliaj. Liaj ideoj ofte devenas de lia infaneco kiun li pasis en la suda parto de Prago.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de Ĉeĥaj pentristoj

Referencoj
----------

1. ↑  www.designmagazin.cz

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Josef Bolf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

La paĝo de Josef Bolt en la galerio dukan hourdequin Arkivigite je 2012-06-17 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 416992
* GND: 13609600X
* LCCN: no2007114888
* VIAF: 31785175
* ISNI: 0000 0000 7880 0180
* SUDOC: 176927670
* ULAN: 500128873
* RKD: 438130
* NKC: jo20000080579
 |
**Joris van SCHOOTEN** (1587–1651) estis pentristo de la Ora jarcento de Nederlando kaj onklo de la matematikisto de Leiden Frans van Schooten.

*Vivokrono*, Luterana preĝejo de Leiden.
Laŭ Arnold Houbraken lian talenton jam juna por desegnado admiris liaj instruistoj kaj tiukadre li desegnis ĉie animalojn. Estante 17-jaraĝa li estis metilernanto de Coenraad van der Maas, bona portretisto, dum tri jaroj. En Delft li estis tre influita de la skolo de Michiel Jansz van Mierevelt. Lerninte sufiĉe por kreadi sian propran atelieron, li decidis veturi al Italio, sed liaj gepatroj edzigis lin al Marijtgen Bouwens van Leeuwen, kaj tiel li devis rezigni pri veturplanoj kaj revenis al Leiden. Li estis sukcesa pentristo kiu estis respektita en la komunumo. Li aliĝis al la Leidena Gildo de Sankta Luko kaj estis ano de la grupo kiu sendis peticion al la urbestroj en 1609 por nova protektoĉarto por la gildo. Ĝi estis malakceptita kaj ili klopodis por tio denove en 1610 kaj ĝi estis denove malakceptita.

Li estis instruisto de Rembrandt, Jan Lievens, kaj Abraham van den Tempel.

Notoj
-----

1. 1 2  Joris van Schoten biografio en *De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen* (1718) de Arnold Houbraken, ĉe Diĝita Biblioteko por la Nederlanda Literaturo
2. ↑  Joris van Schooten ĉe RKD

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Joris van Schooten en la angla Vikipedio.*

* Kategorio Joris van Schooten en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818454
* VIAF: 95784899
* ISNI: 0000 0000 6994 1272
* BPN: 66737385
* ULAN: 500016905
* RKD: 71023
 |
James Brendan Connolly
**James Brendan CONNOLLY** (naskiĝis la 28-an de oktobro 1868 en Bostono, Usono; mortis la 20-an de januaro 1957 en Novjorko) estis malpeza atleto el Usono kaj estis en 1896 la unua olimpika venkanto de la novepoko.

Connolly venis el malriĉa irland-devena-usona familio en South Boston (Massachusetts). James Connolly venkis ĉe la Someraj Olimpikoj de 1896 en Ateno la trisalto-komkurson per 13,71 m kaj tiel li iĝis la unu olimpika venkinto de la novepoko.

La usona trisaltisto studis en la Universitato Harvard. Ĉar oni ne promesis liberan tempon, stipendion por partopreni la ludojn, li mem eksiĝis el la universitato. En 1896 li sukcesis en trisalto-konkurso, iĝis dua en altosalto kaj tria en longosalto. En la Olimpikaj ludoj de 1900 li akiris la duan lokon en trisalto, en Parizo. Li partoprenis la intertempajn ludojn en 1906 en Ateno.

Dum la unuaj Olimpikoj, oni ne disdonis ormedalojn por la venkintoj nur arĝentajn. La trie lokumita ricevis nenion.

Li iĝis sub la nomo James B. Connolly sukcesa aŭtoro maristaj historioj. En 1949, en aĝo de 83, li ricevis de sia iama universitato la honordoktoran titolon.

Atingoj/Lokumoj ĉe olimpikoj
----------------------------

| Disĉiplo | 1896 | 1900 | 1906 |
| --- | --- | --- | --- |
| Altosalto | 2. | - | - |
| Longosalto | 3. | - | 27. |
| Trisalto | 1. | 2. | 18. |

Vidu ankaŭ
----------

* James Connolly

* Kategorio James Connolly (atleto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 55698
* GND: 1146401086
* LCCN: no90002215
* VIAF: 48785208
* ISNI: 0000 0000 6401 6897
* SUDOC: 133212580
* BNF: 17700457d
* NKC: mub2012685238
 |
**Józef Hieronim Retinger** (m. la 17-an de aprilo 1888 en Krakovo, m. la 12-an de junio 1960 en Londono, milita pseŭdonimo en la Dua Mondmilito *Salamandra*, "Salamandro", kaj *Brzoza*, "Betulo") estis pola politikisto, akademiulo, internacia politika aktivulo kun aliro al kelkaj el la gvidaj potencoperantoj de la 20-a jarcento, publicisto kaj verkisto.

Jam kiel talenta studento en Parizo kaj Londono li renkontiĝis kun la gvidaj tiutempaj homoj de muziko kaj literaturo. Precipe, li iĝis amiko de la samlandano Joseph Conrad. Dum la Unua Mondmilito, la juna Retinger politike aktivis en Aŭstrio-Hungario kaj la Rusia Imperio nome de la pola sendependisma movado. Sekvante malsukcesan provon peri pacon inter Aŭstrio-Hungario kaj la Aliancanoj de la Unua Mondmilito, li devis retiriĝi al Centra Ameriko, kie li iĝis ekonomia konsilisto.

Post la Ekapero de la Dua Mondmilito, li estis ĉefa konsilisto de la pola ekzila registaro. Frue en 1944, aŭdaca misio en milite okupita Pollando per paraŝuto, kun la helpo de brita sekreta servo, aldonis al lia renomo de mistero. Framasono kun Reputacio kiel griza eminenco, post la Dua Mondmilito li estis kunfondanto de la Eŭropa Movado, kiu kondukis al la establado de la Eŭropa Unio, kaj estis gvida motoro en formado de la sekretemaj Bilderberg-konferencoj, el kiu kreskis la same sekretema internacia "Bilderberg-grupo" de influhavaj politikistoj kaj ekonomikistoj.

* Kategorio Józef Retinger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Juan Bautista de Toledo** estis hispana arkitekto edukita en Italio, dum la Alta Renesanco. Kiel multaj italaj renesanc-arkitektoj, li havis sperton kaj pri arkitekturo kaj pri armea kaj civila publika konstrulaboro. Naskiĝinta aŭ en Toledo aŭ en Madrido ĉirkaŭ 1515. Li mortis la 19-an de majo 1567 en Madrido. 

**Juan Bautista de Toledo**, bildo imagita pri li en la Prado-Muzeo.Eble li komencis sian karieron pri arkitekturo en Romo, inter 1534 kaj 1541, kie li laboris por Mikelanĝelo kaj Papo Paŭlo la 3-a (Alessandro Farnese), kompletigante la fasadon kaj korton de la Palaco Farnezo. Tiam, eventuale, li daŭrigas sian trejnadon en la konstruejo de Sankta Petro, sub la gvido de Antonio da Sangallo la juna. Alia hipotezo estas ke li laboris por Antonio da Sangallo la juna super la Fortikaĵo da Basso, Florenco kaj en la Baziliko de Sankta Petro de Romo.

Juan Bautista de Toledo, enigma personeco, estis konata en Florenco kaj Romo kiel Giovanni Battista de Alfonsis (Giovanni Battista de Alfonsis). Tamen, en Napolo kaj Madrido, li estis identigita kiel Juan Bautista de Toledo: ambaŭ hispanaj arkitektoj havis la saman subskribon. Eble, lia vera nomo estis Juan Bautista de Toledo Alfonsis.

* Kategorio Juan Bautista de Toledo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 366891
* GND: 11864288X
* LCCN: n87854062
* VIAF: 10639308 95744434, 10639308
* ISNI: 0000 0000 7970 457X
* SUDOC: 252871448
* BNF: 120758427
* ULAN: 500058549 500010394, 500058549
 |
**Jan LARISCH-MÖNNICH** (naskiĝis la 30-an de majo 1821 en Dolní Životice, mortis la 3-an de junio 1884 en kastelo Lamport Hall en Northamptonshire, Anglio) estis ĉeĥa nobelo, proprumanto de parceloj kaj senjorujoj en Silezio kaj karbobarono.

Vivo
----

Li finstudis juron en Universitato de Vieno, kiun li finis en la jaro 1841. Post la finigo de la universitato li laboris en ŝtataj servoj. En la jaro 1849 li edziĝis kun Františka Kast von Ebelsberg. En la jaro 1859 li forveturis Anglion, por ke li studu praktikan fukciadon de industriaj entreprenoj kaj agrikultura produktado, kiujn li transprenis post sia patro. Sed plu li agadis eĉ politike – li estis Silezia hetmano (1861 – 1865). Ekde la 27-a de julio 1865 ĝis januaro de 1867 li estis ministro en registaro de Richard Belcredi, el sia funkcio li foriris je propra peto ankoraŭ antaŭ tio, ol la registaro la 7-a de februaro 1867 finiĝi. Ekde la jaro 1871 li estis imperiestra supera kortuma marŝalo. Li ankaŭ estis honorita per diversaj ordenoj: Ordeno de la Ora Ŝaffelo, li ricevis Grandkrucon de aŭstra ordenon de Leopoldo kaj li estis honora kavaliro de Ordeno de Sankta Johano.

Li dediĉis sin ankaŭ al evoluo de sia senjorujo, en la jaro 1860 li komencis kun profundado de minejo Jan kaj okazis rekonstruo de koaksigejo en Karviná. Ĉijare li lasis konstrui novan bierfarejon en Karviná, kiu anstataŭigis la devenan el la unua duono de la 19-a jarcento. Antaŭ la jaro 1862 oni komencis kun profundado de minejo Karel. En la jaro 1863 li fondis distilfarejan rafinerion en Karviná. En la jaro 1871 estis profundigita minejŝakto de minejo Hlubina, kiu ligis al devena ŝakton Hlavní.

KarvináGrafo Jan kun edzino Františka en sia sidejo en Fryštát. La dua maldekstre estas kronprinco Rudolfo Habsburga. La 31-a de oktobro 1877
Jan havis jenajn idojn:

* Jindřich Larisch-Mönnich II. (13-a de februaro 1850 – 8-a de decembro 1918)
* Rudolf Larisch-Mönnich (8-a de majo 1856 - nekonata, en junaĝo )
* Františka Larisch-Mönnich (29-a de septembro 1862 – 16-a de junio 1887) edzino de Bortolotto

Rilataj temoj
-------------

* Familio Larisch

Referencoj
----------

1. ↑  Matrikula registro pri la naskiĝo kaj bapto
2. 1 2   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2017-03-14. Alirita 2019-05-30.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jan Larisch-Mönnich en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Genealogia arbo de familio Larisch-Mönnich-idoj Arkivigite je 2017-03-14 per la retarkivo Wayback Machine
* Jan Larisch-Mönnich sur paĝoj de landa arkivejo Arkivigite je 2018-01-23 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 645650
* GND: 136310931
* VIAF: 80677539
* ISNI: 0000 0000 5595 0565
 |
Jan Ołdakowski
**Jan Łukasz OŁDAKOWSKI** (naskiĝis la 11-an de majo 1972 en Varsovio) estas pola politikisto, parlamentano de Sejmo, direktoro de la Muzeo de la Varsovia Ribelo.

Vivo
----

En 1998 finis studadon ĉe Pollingva Fakultato de la Varsovia Universitato. En 2001 finis postdiploman studon pri taksado de krudmaterialoj en SGGW (Ĉefa Lernejo de Vilaĝa Mastrumado).

En la jaroj 1995–1998 laboris kiel redaktoro en Scienca Eldonejo PWN. En la jaroj 1998–2000 estis gvidanto de promocia fako de la Nacia Fondaĵo de Medio-Protekto. De 2000 ĝis 2001 laboris en Ministerio pri Kulturo kaj Nacia Heredaĵo kiel direktoro de la Departamento pri amaskomunikiloj, kaj poste kiel kabineta ĉefo. En 2001 kunfondis Galerion Off en Varsovio. En 2002 kunordigis projektojn en la Instituto pri Nacia Heredaĵo. Ankaŭ laboris en la semajnrevuo "Nowe Państwo" (Nova Ŝtato).

En la jaroj 2002–2004 estis prezidanto de la kvartal-konsilio de Mokotów. En 2004 iĝis direktoro de la Muzeo de la Varsovia Ribelo. Pli frue estis prokuristo pri la muzeo nomumita de tiutempa prezidanto de Varsovio Lech Kaczyński. Kunaŭtoro de la koncepto kaj agad-programo de la muzeo.

En 2005 kiel senpartia kandidato de Juro kaj Justeco iĝis parlamentano en la varsovia regiono. Novembre 2010 forlasis parlamentan klubon de la partio favore al la nova klubo de Pollando Estas Plej Grava. En 2011 malgajnis parlamentan balotadon.

Socia agado kaj distingoj
-------------------------

En 2004 elektiĝis Homo de la Jaro laŭ gazeto "Życie Warszawy". En 2005 estis distingita per Arĝenta Medalo Meritita por la Kulturo *Gloria Artis*, Medalo *Pro Memoria* kaj Ora Medalo de la Protektanto de Memor-Lokoj. Membro eksterordinara de Monda Asocio de la Soldatoj de Pola Enlanda Armeo kaj de Konsilio de Kuratoroj de Ossolineum. Ligita kun krakova medio de la Centro de Politika Penso. En 2010 ricevis honoran membrecon al la Asocio de Varsoviaj Ribelantoj kaj la diplomon *Benemerenti*.

En 2009 distingita per Granda Kruco de la portugala Ordeno de Merito, kaj en 2011 – la kartvela Ordeno de Honoro.

En 2011 estis distingita de prezidanto Bronisław Komorowski per la Oficira Kruco de la Ordeno *Polonia Restituta*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jan Ołdakowski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* privata paĝo Arkivigite je 2011-12-28 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 402392
* GND: 1059360705
* LCCN: n2003102287
* VIAF: 4313100
* ISNI: 0000 0000 4523 3802
* SUDOC: 145193012
 |
* Kategorio Iĵica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

**ѵ** estas litero de la cirila alfabeto. Ĝia majuskla formo estas **Ѵ**

Rusa (pre-1918)
---------------

En la rusa lingvo, ĝi estis la fina litero de la alfabeto, kaj ĝi havas la nomon "Iĵica" kaj la prononcon [IFA: i]. Tiu litero ne estas uzata nun. Antaŭ tio estis nur uzita por transskribo de grekaj vortoj, kiuj havas Υ. Nun, rusoj anstataŭe uzas И.

Malnovslava lingvo
------------------

En la malnovslava lingvo, ĝi estas la 44-a litero de la alfabeto,
kaj ĝi havas la nomon "Iĵica" kaj la prononcon [IFA: i,y,ɨ].

Origino estas greka alfabeto ipsilono.

Unikodo
-------

* Majuskle:
	+ Laŭ dekuma sistemo, 1140
	+ Laŭ deksesuma sistemo, 474
* Minuskle:
	+ Laŭ dekuma sistemo, 1141
	+ Laŭ deksesuma sistemo, 475

Vidu ankaŭ
----------

* Lokomotivo de la serio Ѵ

**Teĥnika noto:** Pro teĥnikaj limigoj iuj TTT-legiloj ne povas montri specialajn signojn, uzatajn en ĉi tiu artikolo. Tiaj signoj povas esti montritaj kiel kvadratetoj, demandosignoj aŭ aliaj sensencaj signoj depende de viaj TTT-legilo, operaciumo kaj instalitaj fontoj. Eĉ se via TTT-legilo kapablas interpreti UTF-8-n kaj vi instalis tiparon, kiu subtenas grandan diapazonon de Unikodo, vi eble bezonos uzi alian TTT-legilon, ĉar tiurilataj ebloj de TTT-legiloj ofte diferencas.
**Jan Piotr Norblin**, ĝuste **Jean-Pierre Norblin de La Gourdaine** (naskiĝis la 15-an de julio 1745 en Misy-sur-Yonne (Francilio), mortis la 23-an de februaro 1830 en Parizo) - pola-franca pentristo, desegnisto, grafikisto, patro de la pola ĝenropentraĵo. De 1772 restis ĉe polaj magnatoj Czartoryscy, en la jaroj 1774–1804 aktivis en Pollando; unu el la plej gravaj pentristoj de la pola klasikismo (laŭ stilo ligita kun mecenato Stanislao Aŭgusto Poniatowski).

Familio
-------

Jan Piotr Norblin naskiĝis en Ĉampanjo; lia patro estis Pierre Martin Norblin, posedanto de bieno La Gourdaine. Infanoj de Jan Piotr, el ligita en 1776 geedzeco kun Marianna el domo Tokarski (m. 1787), estis: bronzisto Aleksander Jan (1777-1828), Marianna Elżbieta Ewa Szacfajer (1778-1855), Konstancja Anna Cecylia (n. 1780), violonĉelisto Louis Pierre Martin (1781-1854), Teresa (n. 1784), Helena (n. 1786), Franciszek Ludwik (n. kaj m. 1787). Lia filo el dua geedzeco estis pentristo Sébastien Louis Guillaume. Filo de la unua el ili (Aleksander Jan) Wincenty Norblin (1805-1872) estis fondinto de pola linio de la familio. El ĝi devenis i.a. Stefan Norblin, pola afiŝisto, pranepo de la artisto.

Vivo
----

Oficiale engaĝita kiel ilustristo de la insurekcio de Kościuszko, Norblin (jam ankaŭ pola civitano) skizis i.a. tendaron de la ribelantoj, defendon de Praga, kaj kune kun Aleksander Orłowski – batalon de Racławice.

En 1804 la artisto forlasis Pollandon, en kiu ricevis nobelecon, kaj ekloĝis en Parizo, kie pentris scenojn el Pollando surbaze de alportitaj skizoj, ankaŭ desegnante scenojn el vivo de la franca strato kaj el Napoleonaj militoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Jan Piotr Norblin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Jan Piotr Norblin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Jan Piotr Norblin | Ryciny – wystawa wirtualna Biblioteki Narodowejw Warszawie i Francuskiej Biblioteki Narodowej (Desegnaĵoj - virtuala ekspozicio de Nacia Biblioteko de Pollando kaj Nacia Biblioteko de Francio).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 681590
* GND: 118786415
* LCCN: n86003197
* VIAF: 102381814
* ISNI: 0000 0001 1079 7875
* SUDOC: 031205283
* BNF: 122464930
* ULAN: 500031481
* NLA: 35927484
* RKD: 59933
* NKC: js2010567724
 |
Kvaraksa centra akvovojoj difinas kvarlateran dezajnon de la Ĉarbaga Ĝardeno ĉe la Tombo de Humajun, Delhi, 1572
Babur celebras la naskon de Humajun en la Ĉarbago de Kabulo.
La placo Naghŝ-i Jahan, la ĉarbaga Reĝa Placo (Maidan) en Isfahano, konstruita inter 1598 kaj 1629
Ĉarbago ĉe nekompleta persa "ĝardena tapiŝo", 17a jarcento.
**Ĉarbago** aŭ **Ĉahar Bago** (el persa: چهارباغ, *ĉahār bāgh*, "kvar bagoj (ĝardenoj)") estas strukturo de persa-stilaj ĝardenoj. La kvarlatera ĝardeno estas dividata per piedirejoj (promenejoj) aŭ fluakvejoj en kvar malgrandaj partoj. En persa, "*Ĉār*" signifas 'kvar' kaj "*bāgh*" signifas 'ĝardeno'.

Notoj
-----

1. ↑  Cornell, Vincent J. (2007) *Voices of Islam: Voices of art, beauty, and science* (volume 4 in the *Voices of Islam* series) Praeger, Westport, Connecticut, pages 94-95[*rompita ligilo*], ISBN 978-0-275-98735-0

Bibliografio
------------

* Lehrman, Jonas Benzion (1980). *Earthly paradise: garden and courtyard in Islam*. University of California Press. ISBN 0-520-04363-4.
* Ruggles, D. Fairchild (2008). *Islamic Gardens and Landscapes*. University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-4025-1.

Vidu ankaŭ
----------

* Mogola ĝardeno

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ĉarbago en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Babura Ĝardeno* - filmeto el Asia Society, US
* Pronunciation
Koordinatoj: 53° 27′ 00″ N 56° 02′ 00″ O﻿ / ﻿53.45000 °N, 56.03333 °O﻿ / 53.45000; 56.03333 (mapo)

**Iŝimbaj** (ruse *Ишимбай*) estas urbo en Baŝkirio en Rusio. Ĝia apero kaj disvolviĝo estas ligita kun nafto-minado.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 80420.

La urbo estis fondita en jaro 1932.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1940.

La interurba telefona kodo estas 34794, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).

La urbo estas apud suda Uralo de okcidento, ĉe rivero Belaja (Белая) (kiu enenfluas en riveron Kama (Кама)).

En la urbo estas fervoja stacio Iŝimbajevo (Ишимбаево).

En jaro 1959 la urbo havis 46,6 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 70,2 mil loĝantojn.

Flago de Baŝkirio
Administra divido de Baŝkirio

**Ĉefurbo**: Ufa

**Urbaj distriktoj**:
Agidel |
Kumertau |
Meĵgorje |
Neftekamsk |
Oktjabrjskij |
Salavat |
Sibaj |
Sterlitamak |
Ufa 

**Municipaj distriktoj**:
Abzelilova |
Alŝeeva |
Arĥangelska |
Askina |
Aurgaza |
Bajmaka |
Bakala |
Baltaĉeva |
Belebeja |
Belokataja |
Belorecka |
Biĵbuljaka |
Birska |
Blagovara 
Blagoveŝĉenska |
Buzdjaka |
Burajeva |
Burzjana |
Ĉekmaguŝa |
Ĉimŝa |
Davlekanova |
Duvana |
Djurtjulia |
Fjodorovka |
Gafura |
Ĥajbulina |
Janaula |
Jermekejeva |
Iglina |
Iliŝeva |
Iŝimbaja 
Kaltasa |
Karaidela |
Karmaskala |
Kiga |
Krasnokama |
Kugarĉa |
Kuŝnarenkova |
Kujurgaza |
Meleuza |
Meĉetlina |
Miŝkina |
Mijaka |
Nurimanova |
Salavata |
Sterlibaŝeva |
Sterlitamaka |
Ŝarana 
Tatiŝla |
Tujmaza |
Uĉala |
Ufa |
Zianĉura |
Zilaira
**Josef MURĴAN**, hebree **יוסף מורז׳אן**, aliaj transskriboj **Yosef Murz'an** aŭ **Josef Murjzan** (naskiĝis en 1920 en Pollando; mortis la 31-an de januaro 2004 en Bat-Jam (Israelo)) estis israela esperantisto, delegito kaj fakdelegito de Universala Esperanto-Asocio (UEA) de 1979-2001 kaj Esperanto-vortaristo.

Murĵan lernis Esperanton en 1937 kaj instruadis ĝin en multegaj kursoj. En Esperanto-Ligo en Israelo li aktivis kiel komitatano, redaktoro de la revuo Nia Ligilo kaj membro de la Loka Kongresa Komitato (LKK) de la 85-a Universala Kongreso (UK) en 2000 en Tel-Avivo.

Li iniciatis, kompilis kaj redaktis plurajn Esperanto-eldonaĵojn, inter ili Antologio de Hebrea poezio (1987). Murĵan prilaboris ambaŭ direktojn de vortaro hebrea-Esperanta-hebrea, nome *Praktika vortaro hebrea-Esperanta* (1989) kaj *Plena vortaro Esperanta-hebrea* (2000).

Verkoj
------

* **1977**: Nova praktika vortaro Hebrea-Esperanta. Tel Aviv: J. Murĵan, 1977. 161, [1] p. — 13x11 cm. ĉirkaŭ 9.000 kapvortoj. Hebrea → Esperanto
* **2000**: Plena vortaro Esperanta-hebrea. Tel-Aviv: Josef Murĵan, 2000. 170 (340), 8 p. — 25 cm. ĉirkaŭ 10.000 kapvortoj. Esperanto → hebrea
**Iŝmael** (hebree יִשְׁמָעֵאל *yišmāʿêl* ; arabe إسماعيل *Islma'il* ), laŭ Biblio (Genezo) estis filo de Hagar, sklavino de Sara kaj Abraham. Laŭ tradicie li estas prapatro de la araboj. Islamanoj vidas lin kiel unu el profetoj. Laŭ Biblio, li vivis 137 jarojn. Sankta Paŭlo citas lin en Gal 4:21-31.

Pilgrimantoj prenantaj akvon el Puto Zamzam en la Masĝid al-Haram.
Forpelo de Hagar, patrino de Iŝmael, kaj li mem.
En Islamo, oni kredas, ke Puto Zamzam estas akvofonto generita mirakle fare de Dio, kiu aperis spontane antaŭ jarmiloj kiam, laŭ islama tradicio, la Puto Zamzam estis revelaciita al Hagar, patrino de Iŝmael, ĉar ŝi iris serĉi akvon malespere por sia juna filo. Ŝi ne trovis akvon ĝis li malkovris la Zamzam, kiu kontentigis la soifon de la knabo. Mekko estas sur seka varma valo kun malmultaj akvofontoj, kaj laŭ la tradicio, la akvo de Zamzam estas benita de Dio. Oni kredas, ke la akvo de Zamzam havas specialajn proprecojn, kiuj finigas la malsaton kaj kuracas malsanojn. Estas malmultaj la pilgrimantoj kiuj revenas de sia pilgrimado sen botelo kun akvo de Zamzam. Estas la akvo kiun oni servas al la publiko pere de fridujoj en la Masĝid al-Haram en Mekko kaj en la moskeo Masĝid al-Nabaŭi en Medino. Ĉiuj pilgrimantoj klopodas trinki tiun akvon dum sia pilgrimado kaj kelkaj malsekigas siajn vestojn de la "ihram" en tiu, tiel ke la tolo estu uzebla por sia propra entombigo, kiel mortotuko kiam ili mortos.

* Kategorio Iŝmael en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 29358
* GND: 118836897
* LCCN: n90615595
* VIAF: 18838014 64804631, 18838014
* NKC: jx20090716013
 |
**Antti Sakari Siltavuori** (nask. 20 majo 1943 Jakobstad) estas finna industria dizajnisto specialiĝanta pri peza industria dezajno. Li projektis interalie la arbaran traktoron de Valmet, prizorgajn ekipaĵojn por la flughaveno Patria Vammanne, kamionojn Sisu kaj la glacimaŝinon Serv Ice, sed aliflanke, kune kun sia edzino Barbro Kulvik, li dizajnis meblojn. Siltavuori ankaŭ planis plurajn ekspoziciojn.

En la jaroj 1967-1985 Siltavuori estis la dizajnisto de Oy Sisu Auto Ab kaj en la jaroj 1985-1989 la direktoro de Kulvik & Siltavuori-dezajno Oy. Ekde 1989, li administris la industrian dezajnoficejon Arch Design Oy. Siltavuori kaj Kulvik kune redaktis librojn pri dezajno. En la jaroj 1969–1971, li estis la prezidanto de la Teolliset foortilijat TKO-ry, en la jaroj 1973–1991 membro de la estraro de la Finna Asocio de Arto kaj Dezajno, en la jaroj 1973–1986 membro de la Redakcio. de la publikigo Dezajno en Finnlando, en la jaroj 1983–1987 membro de la estraro de la Internacia Konsilio de Societoj de Industria Dezajno.

En 1999, Kulvik kaj Siltavuori kune ricevis la kulturan premion de la Finna-Sveda Kultura Fonduso. 2001 ili estis la unua paro se temas pri dividi la titolon de Industria Dizajnisto de la Jaro. Siltavuori ricevis kroman ŝtatartistpension en 2021.

Siltavuori ankaŭ dizajnis plurajn teknikajn produktojn kiuj estis sur ekrano ĉe la ekspozicioj de la Dezajno-Muzeo en 2001-2002.

En februaro 2012, Siltavuori estis la kuratoro de la ekspozicio de Tapio Wirkkala organizita en Kristiansand.

Siltavuori kaj Kulvik geedziĝis en 1967, kaj ili havas du filinojn. Ili diris, ke kvankam ili estas kaj geedza paro kaj laborista paro, ili klare diferencas kiel dezajnistoj.
**Martin Josef MUNZINGER** naskiĝis la 11-an de novembebro 1791 en Olten kaj mortis la 6-an de februaro 1855 en Bern. Li kutime estas konata kiel **Josef Munzinger**. Munziger estis svisa komercisto, revoluciisto kaj politikisto. Li provokis en la jaro 1830 la faligon de la konservema registaro de Kantono Soloturno, kaj elektiĝis en la jaro 1848 kiel membro de la unua Federacia Konsilio de la Svisa Konfederacio. Munzinger apartenis al la tiama liberal-radikala frakcio.

Du de liaj filoj ankaŭ fariĝis konataj: Walther Munzinger (1830-1873) estis juristo, eklezijuristo kaj la fondinto de la Kristkatolika Eklezio. Werner Munzinger, konata ankaŭ kiel Munzinger Pascha (1832-1875) estis orientisto kaj afrikisto.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de la federaciaj konsilantoj de Svislando

* Kategorio Josef Munzinger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 250885
* GND: 137914482
* VIAF: 86081130
* ISNI: 0000 0000 5896 9528
* SUDOC: 243983220
 |
**Iŝvaro** aŭ *Ishvara* (en Sanskrito: ईश्वर, IAST: Īśvara)/Parabhraman estas koncepto en Hinduismo, kun ampleksa gamo de signifoj kiuj dependas el la epoko kaj el la skolo de Hinduismo. En antikvaj tekstoj de Hinda filozofio, depende de la kunteksto, *Iŝvaro* povas signifi supreman animon, reganton, senjoron, reĝon, reĝinon aŭ edzon. En mezepokaj hinduaj tekstoj, depende de la skolo de Hinduismo, *Iŝvaro* signifas Dion, Supreman Estaĵon, ĉiesan dion, aŭ specialan memon.

En Viŝnuismo, Ŝivismo kaj Ŝaktismo, Viŝnuo, Ŝivo kaj Ŝaktio respektive estas Para Brahman. Mahaganapati estas konsiderara kiel Para Brahman fare de la Ganapatja sekto. Kartikeja estas konsiderata kiel Para Brahman fare de la Kartikeja sekto.

En tradicia Bhakti movadoj, Iŝvaro estas unu aŭ pliaj diaĵoj de individua prefero el la Hinduisma politeisma kanono de diaĵoj. En modernaj sektaj movadoj kiel Arja Samaĝ kaj Brahmoismo, Iŝvaro prenas la formon de monoteisma Dio. En la joga skolo de Hinduismo, temas pri ajna "ĉiu diaĵo" aŭ "spirita inspiro".

Notoj
-----

1. 1 2   Monier Monier Williams, Sanskrit-English dictionary, Serĉu Izvara, Universitato de Kolonjo, Germanio.
2. 1 2   Dale Riepe (1961, Represita en 1996), Naturalistic Tradition in Indian Thought, Motilal Banarsidass, ISBN 978-8120812932, pp. 177-184, 208-215
3. ↑   Ian Whicher, The Integrity of the Yoga Darsana, State University of New York press, ISBN 978-0791438152, pp. 82-86
4. ↑   Mircea Eliade (2009), Yoga: Immortality and Freedom, Princeton University Press, ISBN 978-0691142036, pp. 73-76
5. ↑   RK Pruthi (2004), Arya Samaj and Indian Civilization, ISBN 978-8171417803, pp. 5-6, 48-49
6. ↑   Lloyd Pflueger, Person Purity and Power in Yogasutra, en Theory and Practice of Yoga (Eldonisto: Knut Jacobsen), Motilal Banarsidass, ISBN 978-8120832329, pp. 38-39

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698458
 |
La Batalo de Stamford Bridge: pentraĵo de Peter Nicolai Arbo (1831–1892)
La **Batalo de Stamford Bridge** okazis la 25-an de septembro 1066. Harold la 2-a (Anglio) tute venkis Harald Hardrada de Norvegio. La batalo estas ĝenerale konsiderata kiel la fino de la epoko de la vikingoj.

En 1066 mortis Eduardo la Konfesanto, reĝo de Anglio. Harald decidis invadi Anglion. En septembro tiun jaron li alteriĝis kun 15,000 soldatoj kaj 300 ŝipoj. La 20-an de septembro ĉe Fulford (proksime al Jorko), li venkis anglosaksan armeon. Tamen Harold la 2-a estis rapide marŝanta norden kun granda armeo: ili marŝis 185 mejlojn (ĉ. 300 kilometrojn) dum kvar tagoj. La 25-an de septembro Harold alvenis al Stamford Bridge (Jorkŝiro), kie li tute venkis Harald, kies armeo estis malpreta por batalo ĉar ĝi atendis nur provizaĵojn. Kvankam la plejparto de la norvegoj ne havis sufiĉe da tempo por surmeti kirasojn, ili forte batalis plurajn horojn. Harald kaj multmultaj norvegoj mortis dum la batalo.

Post al batalo Harold la 2-a eniris pacakordon kun la postvivantaj invadantoj kaj permesis ke ili eliros de Anglio, promesante neniam plu invadi la landon. Necesis malpli ol 25 ŝipoj por porti ilin reen al Norvegio.

Tamen Harold ne retenis la regnon: li devis rapide marŝi suden por kontraŭi la invadon de Vilhelmo la Konkerinto. La 14-an de oktobro li estis mortigata dum la Batalo de Hastings.

* Kategorio Batalo de Stamford Bridge en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Josef Vinklář** (naskiĝinta la 10-an de novembro aŭ la 14-an de novembro 1930 en Podůlší, mortinta la 18-an de septembro 2007) estis ĉeĥa aktoro.

Jam en siaj infanaj jaroj li rolis en radia ensemblo de Disman. Unue li agadis en Teatro de satiro. En la jaroj 1946 - 1948 li rolis en Teatro de Voskovec kaj Werich. Mallongtempe li poste agadis en Orientbohemia teatro en Pardubice (1948 - 1950). Ekde la jaro 1950 ĝis la jaro 1983 li agadis en teatro de Zdeněk Nejedlý en Prago. Poste li transiris en Nacian Teatron en Prago, kie li agadis ĝis sia morto.

Sed en subkonscion de rigardantoj li enskribiĝis dank' al siaj filmaj kaj ĉefe seriaj roloj. Li aperis en tiaj serioj kiel Nemocnice na kraji města (1977), Sanitka (1984), Život na zámku (1995), Nemocnice na kraji města po dvaceti letech (2003) aŭ Náměstíčko (2003). El la filmoj li rolis ekz. en Hop a je tu lidoop (1977), Pod jezevčí skálou (1978), Anděl s ďáblem v těle (1983) ktp.

Li rolis ankaŭ en kelkaj tre konataj kaj ŝatataj fabeloj, ekz. Hrátky s čertem (1956) aŭ Princezna se zlatou hvězdou (1959).

Josef Vinklář havas du filojn kaj li estis dufoje edziĝinta. Unue kun aktorino Jana Dítětová kaj pli poste kun aktorino kaj verkistino Ivanka Devátá.

Lia naskiĝdato
--------------

En sia rememorlibro *Provo pri peco de vero* Vinklář klarigis tion jene: *"Mi naskiĝis en Podůlší en la jaro 1930. La 14-an de novembro, kio estas la eraro el eraroj nemisrigardeblaj. Malgraŭ tio ke mi havas ĉiujn dokumentojn ĝuste al tiu ĉi dato, fakte mi naskiĝis la 10-an de novembro, sed mi povas fari kun tio nenion. Sinjoro paroĥestro faris en la jaro 1946 al mi kaj al mia frato duplikatojn de la naskiĝatestoj kaj intermiskis la datojn. Donu al li Sinjoro leĝeran ripozon. La frato naskiĝis la 14-an de decembro kaj mi la 10-an de novembro."*

Tiel okazis, ke eĉ en oficialaj materialoj, kiel estas vortaroj kaj enciklopedioj, ekzistas ĉe Josef Vinklář la duspeca dato de naskiĝo. La aktoro mem donis ĝoje la okazintaĵon pri la erarigita dato de naskiĝo al pli bona.

* Kategorio Josef Vinklář en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Jan Cornelis TERLOUW** (Kamperveen, la 15-an de novembro 1931) estas nederlanda verkisto, politikisto kaj fizikisto.

Terlouw estas la plej maljuna de kvin gefratoj. Lia infanaĝo pasis inter la urboj Garderen kaj Wezep pro la oficejo de patro, kiu estis predikisto. En 1948 li komencis karieron en Matematiko kaj Fiziko ĉe la Rijksuniversiteit en Utrecht post kio li esploris dek tri jarojn. En 1964 li daŭriĝis por dediĉi sin al termonuklea energia esplorado. En 1970 li publikigis siajn unuajn librojn, Pjotr ​​​​kaj Onklo Willibrord, kaj iĝis aktiva membro de la urbodelegitaro.

La saman jaron li kandidatiĝis por la Dua Ĉambro por la D66-partio, de kiu li iĝis kunprezidanto du jarojn poste. Sub lia prezidanteco la partio ŝvebis en populareco kaj en 1981 venkis en la elektoj vaste. Terlouw estis nomumita Ministro por Ekonomiaj Aferoj kaj Vicprezidanto en la dua kaj tria oficperiodoj de Dries van Agt, sed la lasta oficperiodo estis mallongdaŭra. Terlouw nomis sian akcepton de Joop den Uyl kiel Ministro de Sociaj Aferoj "la plej granda eraro en sia politika kariero."

Post la balotfiasko de D66 en 1982 li forlasis politikon, moviĝante jaron poste al Parizo kiel Ĝenerala Sekretario de la Konferenco de Eŭropaj Transportministroj. En 1991 li estis nomumita Komisaro de la Reĝo en la nederlanda provinco Gelderland. Li demisiis ĉe la fino de 1996 kaj estis elektita Senatano de la Unua Ĉambro en 1999.

Terlouw estis edzo de Alexandra van Hulst kaj vidviĝis en 2017. Ili havas kvar infanojn.

* Kategorio Jan Terlouw en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 745604
* GND: 119208105
* LCCN: n79055961
* VIAF: 72199031
* ISNI: 0000 0001 0914 7701
* SUDOC: 194313239
* MBA: fce3ea46-1a75-44f0-b879-0ceadb747720
* NDL: 00458492
* NKC: xx0027743
* BNE: XX919561
 |
**Jan Steven van Calcar** (en itala: *Giovanni da Calcar*, en latina: *Ioannes Stephanus Calcarensis*) (ĉ. 1499–1546) estis German-devena itala pentristo.

Jan van Calcar estas konsiderita la ilustraciisto de la verko de Vesalio nome *Fabrica* kiu enhavas multajn komplike detalajn desegnojn de homaj dissekcoj, ofte en alegoriaj pozoj.
Giorgio Vasari, Karel van Mander, kaj aliaj konsideris Calcar kiel la aŭtoro de la dekunu grandaj lignogravuraj bildoj de anatomiaj studoj kiuj akompanis la verkon de Andreo Vesalio pri anatomio. La plej elstaraj inter tiuj estas la anatomia studo de la homa korpo titolita *De humani corporis fabrica libri septem* aŭ *Pri la fabriko de la homa korpo en sep libroj* (1543).

* Kategorio Jan van Calcar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 622633
* GND: 118714937
* LCCN: n94115763
* VIAF: 47034805
* ISNI: 0000 0001 0896 5577
* SUDOC: 069720681
* BNF: 149710468
* BPN: 24323458
* ULAN: 500026055
* RKD: 14762
* NKC: ola2014822514
* BNE: XX1491047
 |
**James Charles „J. C." Heard** (\* 8-an de oktobro 1917 en Dayton, Ohio; † 27-an de septembro 1988 en Royal Oak, Miĉigano) estis usona ĵaz-frapinstrumentisto.

J. C. Heard estis tre adaptiĝpova frapinstrumentisto, kiu partoprenis kaj multajn svingajn, bibopajn kaj ankaŭ ritmenblusajn improvizadkunsidojn kaj prezentis resp. surdiskigis kun tiel malsamaj muzikistoj kiel Gene Ammons, Sidney Bechet, Wardell Gray, Charlie Parker, Ike Quebec, Sarah Vaughan, Ben Webster kaj Lester Young.

J. C. Heard, Novjorko, proks. julion de 1946.  
 Foto de William P. Gottlieb.Li ludis jam 14-jara frapinstrumentaron, komence en lokaj orkestroj, poste en la bandoj de Teddy Wilson (1939-41), Benny Carter (1941-42) kaj Cab Calloway (1942-45), intertempe duonan jaron en la bandego de Benny Goodman. Post 1946 li direktis ankaŭ propran ensemblon, kun kiu li prezentis en la novjorka Cafe Society kaj faris sonregistraĵojn por ŝelakdiskoj de Continental, estis membro de la bando de Erroll Garner, akompanis en 1952 Lesteron Young je ties disko *Lester Young with the Oscar Peterson Trio* kaj koncertvojaĝis en 1953 kun Jazz At The Philharmonic tra Eŭropo. En 1953 li pretertempe ekloĝis en Japanujo, kie li koncertis kun Toshiko Akiyoshi, en Filipinoj kaj en Aŭstralio. En 1958 li ludis kun JATP ĉe la ĵazfestivalo en Cannes kaj je la Internacia Ekspozicio en Bruselo. Samrjare li muzikis kun Roy Eldridge, Coleman Hawkins, Lester Young (kun la kvaropo de Oscar Peterson) kaj kun propraj bandoj. La plej konataj sonregistraĵoj, je kiuj kunlaboris J. C. Heard, estas „*Congo Blues*" kaj „*Slam Slam Blues*" de Red Norvo *and His Selected Sextet* (kun Charlie Parker, Dizzy Gillespie, Teddy Wilson, Flip Phillips kaj Slam Stewart, 6-an de junio 1945). Kun Charlie Parker li surdiskigis je la 4-a de septembro 1945 ankaŭ la titolon „*The Street Beat*" (kun Charles Thompson & His All Stars).

En la jaro 1966 J. C. Heard ekloĝis Detrojton, kie li aktivis ankoraŭ ĝis meze de la 1980-aj jaroj kiel bandestro kaj mentoro por junaj muzikistoj. En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj li prezentis kun pluraj ĉiustelularoj en Eŭropo.

J. C. Heard ne estas konfuzenda kun basisto John Heard.

Selekta diskografio
-------------------

* Red Norvo (*and His Selected Sextet*): *The Modern Red Norvo* (Savoy Records, 1945-50)

Literaturo
----------

* Richard Cook & Brian Morton: *The Penguin Guide to Jazz on CD*, 6th Edition, Londono, Penguin, 2002 ISBN 0-14-017949-6.
* John Jörgensen & Erik Wiedemann: *Jazzlexikon*, Mosaik, Hamburgo, 1967
* Peter Niklas Wilson & Ulfert Goeman: *Charlie Parker - Sein Leben, seine Musik, seine Schallplatten, Schaftlach, Oreos (Collection Jazz), 1988, ISBN 3-923657-12-9*

Referencoj
----------

1. ↑   Dial Records Discography: 1943-1951
2. ↑   Diskografio de Charlie Parker

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

* Kategorio J. C. Heard en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 364350
* GND: 134852877
* LCCN: n91057391
* VIAF: 64191916
* ISNI: 0000 0000 5514 8425
* SUDOC: 080495311
* BNF: 13895071j
* MBA: 4bdd9189-ccf8-4f32-a648-640eff7f5a33
* BIBSYS: 1055162
* BNE: XX1583161
 |
**Juan José Flores** (\* Puerto Cabello, Venezuelo 19-a de julio de 1800-† Isla Puná, Ekvadoro, 1-a de oktobro de 1864) estis militisto (el Hispanio, Ekvadoro, Kolombio kaj Vnezuelo depende de la vidpunkto) kaj ankaŭ la unua prezidento de Ekvadoro, kies postenon okupis en la jenaj tri periodoj: de 1830 al 1834, de 1839 al 1843 kaj de 1843 al 1845.

Li elstaris kiel strategiisto de la armeo de Simón Bolívar, kaj iĝis kolonelo antaŭ atingi tridej jarojn de aĝo. Post konsolido de la sendependeco, li ricevis de Bolívar la postenon de guberniestro de la Distrikto Suda de la Granda Kolombio. Dum la jaroj 1828 kaj 1829 partoprenis kontraŭ Peruo en la Batalo ĉe Tarqui reprezentante Ekvadoron (repsketive la Grandan Kolombion). Li konspiris kontraŭ la bolivaraj planoj unuigi la tri nunajn nordajn ŝtatojn de Sudameriko, samtempe kun similaj konspiroj el Venezuelo. En 1830 li iĝis prezidento de Ekvadoro kiam tiu estis jam sendependa. Li estis konspiranto ofte por la plej diversaj intencoj, eĉ por restaŭro de burbona monarkio. En 1845, la hispana reĝino (fakte regentino) Maria Kristina Burbono partoprenis en klopodo restarigi monarkion en Ekvadoro post peto fare de la prezidento Juan José Flores. Tiu plano dufaza konsistus ke ŝia filo Agustín Muñoz y Borbón iĝu Princo de Ekvadoro kaj, poste, restariganto de la monarkio hispana en Peruo kaj Bolivio, unuiginte la tri landojn sub unusola ŝtato kiu estus Unuiĝinta Regno de Ekvadoro, Peruo kaj Bolivio. Kiam jam ĉio estis organizita, Flores estis elpostenigita kiel prezidento de Ekvadoro fare la marta revolucio kaj tiu plano tute malsukcesis.

Li iĝis entombigita en la metropolita distrikto de Ekvadoro (nome ne la katedralo de Kito).

Juan José Flores

* Kategorio Juan José Flores en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 425024
* GND: 118904027
* LCCN: n82036013
* VIAF: 64309133
* ISNI: 0000 0001 1659 2280
* SUDOC: 030614570
* BNF: 12199463n 15370141p, 12199463n
* BNE: XX1010159
 |
**Josef Šnejdárek** (n. 2-a de aprilo 1875, Napajedla – m. 13-an de majo 1945, Casablanca), estis ĉeĥa armea oficiro, partopreninto de la unua mondmilito, septaga milito je Teŝinio kaj bataloj en Slovakio kontraŭ Hungara Sovetrespubliko

La junaĝo, legioj kaj Granda milito
-----------------------------------

Šnejdárek naskiĝis en familio de muelisto. Fininte kadetan lernejon li enpaŝis en aŭstria-hungara armeo. Li deĵoris en Budapeŝto kaj en Innsbruck. El la austria-hungara armeo li foriris kaj enpaŝis en francan fremdulan legion, en kies vicoj li partoprenis en bataloj en norda Afriko.

En la unua mondmilito Šnejdárek batalis en okcidenta fronto, li estis kelkfoje vundita kaj honorigita. Li agadis en ĉeĥoslovakaj legioj en Francio.

Ĉeĥoslovakio
------------

Domo de V. Mezera, direktoro de ŝparejo en Orlová, post nesukcesa atenco kontraŭ Josef Šnejdárek
En la jaro 1919 Šnejdárek (kiel franca civitano) revenis en Ĉeĥoslovakion. Li fariĝis komandanto de la ĉeĥoslovakaj soldataroj operacantaj en Teŝinio kaj gvidis la ĉeĥoslovakan armeon en Septaga milito kontraŭ Pollando.

La 15-an de majo 1920 du anoj de pola soldata organizaĵo *Polska Organizacja Wojskowa* el ordono de ties gvidantaro provis murdi Šnejdárek-on. Šnejdárek tiutempe loĝis en Orlová, en loĝejo de sia amiko direktoro de ŝparejo Mezera. La atenco ne sukcesis - bombo onidire lokigita sub lito de Šbejdárek ja eksplodis, sed difektita estis sole la domo.

Josef Šnejdárek antaŭ Kalvario en Banská Štiavnica en junio de 1919
Poste li fariĝis komandanto de divizio en bataloj kontraŭ Hungara Sovetrespubliko en Slovakio, kie li venkis en batalo je Zvolen kaj liaj soldataroj iom post iom konkeris parton de la eksa Hungara reĝlando. Tamen nur en la jaro 1927 Šnejdárek formale foriris el la franca armeo kaj enpaŝis en la ĉeĥoslovakan armeon.

En la ĉeĥoslovaka armeo Šnejdárek estis nomita armea generalo kaj landa soldatata komandanto en Slovakio. En la jaro 1932 li igis ordonon al fortikigo de bratislava Petržalka per betonaj fuortoj. Ĉi tie ankaŭ elkreskis 9 objektoj. En duono de la 30-aj jaroj li estis emeritigita.

Fino de la vivo
---------------

En la jaro 1939 Šnejdárek foriris ĝis Francio. Post konkero de Francio li foriris en nordan Afrikon, kie li ankaŭ mortis. Liaj korprestaĵoj estis en la jaro 1996 transportitaj el Casablanca en familian tombon en Napajedla.

En la jaro 1939 li publikis sian aŭtobiografion nomita *Kion mi travivis*. Tiu estis reeldonita en la jaro 1994 sub nomo *Marŝu aŭ mortu!*

Referencoj
----------

1. ↑  GAWRECKI, Dan. Studie o Těšínsku 15. Politické a národnostní poměry v Těšínském Slezsku 1918-1938. Český Těšín : Muzeum Těšínska, 1999. p. 57.

Literaturo
----------

* Kategorio Josef Šnejdárek en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* FIDLER, Jiří. Generálové legionáři. Brno : Books, 1999. 360 s. ISBN 80-7242-043-7

Eksteraj fontoj
---------------

* Příloha Zvolenských novín věnovaná Josefu Šnejdárkovi Arkivigite je 2009-12-10 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 323606
* GND: 119534029
* LCCN: n95004875
* VIAF: 54960281
* ISNI: 0000 0000 5539 0449
* SUDOC: 204506123
* NKC: jk01130662
 |
**Grupo JR** (japane: JRグループ, *Jeiāru Gurūpu*, aŭ simple kaj pliofte **JR**, *Jeiāru* mallongita el la angla *Japan Railways*, "Japanaj Fervojoj") estas grupo de japanaj fervojaj kompanioj. La grupo konsistas el 9 privataj kompanioj: 6 pasaĝeraj, 1 frajta kaj 2 akcesoraj. La linioj de la ŝtata kompanio "Japana Nacia Fervojo" (*Kokutetsu* aŭ *JNR* el *Japanese National Railways*) estis dividitaj inter la 6 pasaĝeraj kompanioj 1-an de aprilo 1987.

La Japana Fervojo estas la ĉefa fervoja reto en Japanio. Al ĝi apartenas la plej granda parto de inter-urba fervoja transporto, aparte la novaj trunkolinioj (Ŝinkanseno).

Teknikaj karakterizaĵoj
-----------------------

* Larĝo de trako — 1067 mm
* Tuta longeco — 27'268 km

Reto
----

La 6 pasaĝeraj kompanioj formas tut-Japanian fervojan reton JR. La reto havas komuna sistemo de biletoj, heredita de Japana Nacia Fervojo. Pasaĝero povas vojaĝi tra teritorioj de kelkaj kompanioj de la reto, sen ŝanĝi trajnon kaj sen aĉeti apartajn biletojn. Oni ofte povas uzi pag-karton, venditan de unu kompanio, por vojaĝi per fervoj-linio de alia kompanio. Ekzemple la karto "*Suica*" de Kompanio JR Orienta estas akceptebla de iuj aliaj pasaĝeraj kompanioj de Japana Fervojo (Hokajda, Tokaja, Okcidenta kaj Kjuŝua).

Konsisto
--------

Regionoj de la pasaĝeraj kompanioj de la Japana Fervojo
### Pasaĝeraj kompanioj

En grupo "Japanaj Fervojoj" estas 6 kompaniaj, okupataj de pasaĝera transportado.

| Nomo de kompanio | Emblemo  (koloro) | Regiono | Centra oficejo |
| --- | --- | --- | --- |
| Esperante | japane  (mallonge) | japana prononco |
| JR Hokajda | JR北海道 | [ĝejaru hokajdo] |  (hel-verda) | Hokajdo | Sapporo |
| JR Orienta | JR東日本 | [ĝeiaru higaŝi-nihon] |  (verda) | Tohoku, Kanto, Koŝinecu | Tokio |
| JR Centra | JR東海 | [ĝeiaru tokai] |  (oranĝa) | Tokaj | Nagojo |
| JR Okcidenta | JR西日本 | [ĝeiaru niŝi nihon] |  (blua) | Hokuriku, Kansajo, Ĉugoku | Osako |
| JR Ŝikokua | JR四国 | [ĝeiaru ŝikoku] |  (hel-blua) | Ŝikoku | Takamacu |
| JR Kjuŝua | JR九州 | ĝeiaru kjuŝu |  (ruĝa) | Kjuŝuo | Fukuoka |

### Ceteraj kompanioj

Ceteraj kompanioj ne rilataj al certa regiono. Japana Frajta Fervoja Kompanio frajtas tra tuta Japanio kaj havas centran oficejon en Tokio.

| Afero | Nomo de kompanio | Emblemo (koloro) |
| --- | --- | --- |
| Esperante | japane  (mallonge) | japana prononco | angle  (mallonge) |
| Kargo | **Japana Karga Fervoja Kompanio** | JR貨物 | [ĝeiāru kamocu] | *JR Freight* |  (griza) |
| Esploro | **Instituto de Fervoja Teknika Esploro** | JR総研 | [ĝeiāru soken] | *RTRI* |  (hel-viola) |
| Informaj servoj | **Fervoja Informa Sistemo** | JRシステム | [ĝeiāru ŝisutemu] | *JR System* |  (malhel-ruĝa) |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio JR en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *JS Cyber Station* Arkivigite je 2021-01-09 per la retarkivo Wayback Machine (japane)
**JSTOR** estas cifereca biblioteko fondita en 1995. Originale enhavante malnovajn gazetojn, ĝi nun inkluzivas librojn kaj primarajn fontojn kaj nunajn aferojn de revuoj. Ĝi provizas plenajn tekstajn serĉojn de preskaŭ 2000 revuoj. Pli ol 8000 institucioj en pli ol 160 landoj havas aliron al JSTOR, el la plejparto, aliro estas per abono. Iuj malnovaj publikaj domajnaj enhavoj estas libere haveblaj al iu ajn.

Ĝia nomo elvenas el la angla frazeto ***j**ournal **stor**age* ("gazeta stokado").

Referencoj
----------

1. ↑   JSTOR Videos (angle). YouTube. Alirita 2012-12-16.
2. 1 2   Annual Summary (angle). JSTOR (2013-03-19). Arkivita el la originalo je 2013-11-11. Alirita 2013-04-13.
3. ↑   Individuals (angle). JSTOR.[*rompita ligilo*]

Vidu ankaŭ
----------

MUSE

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio JSTOR en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (en la angla).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 560036
* GND: 1086659538
* LCCN: no97001983
* VIAF: 146159089
* ISNI: 0000 0004 0602 5612
* BNF: 14557837v
* BIBSYS: 2041438
 |