recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Moreno Valley** (signife Valo Moreno, nome Brunhaŭta, *Moreno* estas hispane kaj *Valley* estas angle) estas grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Riverside.

Situo de Moreno Valley en Kalifornio

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 133 km²
* Loĝantaro: 193.365 (en 2010)
* Supermara alteco: 497 m
* Horzono: UTC-8h (en somero UTC-7h )
* Poŝtkodoj: 92551-92557
* Telefonkodo: 909, 951

Geografio
---------

Moreno Valley situas en valo en la sudokcidenta landparto de Usono, en la suda parto de la subŝtato. Riverside (Kalifornio) troviĝas 16 km.

Vojo ĉe Moreno Valley

Historio
--------

Indianoj vivis en tiu areo la plej frue. Hispanoj malkovris tiun valon en la 18-a jarcento, sed pro la sekeco ili ne interesiĝis pri la loko. En la 1850-aj jaroj usonanoj alvenis, sed mankis akvo por kultivi kreskaĵojn. En 1918 oni fondis armean bazon, kiu dum la 2-a mondmilito iĝis ekzercejo por armeaj pilotoj. Inter 1957-1989 aŭtokonkursejo funkciis en la nuna loko de butikcentro.

Klimato
-------

Moreno Valley situas en mediteranea klimato. La temperaturo averaĝe varias inter 11-26 °C. La varmo kulminas inter julio-septembro kun rekordo 45 °C, la malvarmo kulminas en decembro kun rekordo -6 °C. Jare pluvas po 324 mm. La pluvo kulminas decembre, inter junio-aŭgusto praktike ne pluvas.

Ĝemelurboj
----------

* Meksiko San Juan de los Lagos (komunumo), Meksiko

Fontoj
------

* Képes Világatlasz ISBN 963 8475 38 2
* Tiu ĉi artikolo tradukiĝis helpe de WikiTrans, estis prenitaj nur tiuj frazpartoj, kiuj estis sencohavaj el anglalingva Vikipedio

* Moreno Valley en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Moreno Valley en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **miŝteka** *(*memnomigo *(tu'un savi, [tuʔũ saβi]* laŭvorte "lingvo de la pluvo"*,* hispane*: mixteco)* estas post la naŭatla kaj la jukatana maja lingvo, la tria plej grava indiĝena lingvo de Meksiko, parolata de 480 000 personoj en la meksikaj subŝtatoj Oaxaca, Puebla, Guerrero kaj Chiapas. La miŝteka estas parolata de la miŝtekoj, antaŭe unu el mezamerikaj civilizacioj. Ekde 2003 ĝi estas oficiala lingvo en Meksiko. 

 La miŝteka lingvo kaj najbaraj lingvoj en Oaxaca 
Ĝi apartenas al grupo de parencaj lingvoj, parolataj de la miŝtekoj. Kune kun la lingvoj *Cuicateco*, *Triqui* kaj *Amuzgo*, ĝi apartenas al branĉo de la orientaj mangeaj lingvoj kiuj siavice apartenas al la otomi-mangea lingvaro (kune kun la lingvoj otomía, ĉinanteka, popoloka [ankaŭ konata kiel *ngiwa*], tlapaneka kaj la zapoteka). 

Ĉirkaŭ 450 000 homoj, precipe en la ŝtatoj de Oaxaca kaj Guerrero parolas la miŝtekan lingvon. Pro la geografia dissplitiĝo de la lingva regiono ekzistas tre malsamaj regionaj variantoj. SIL Internacia subdividas la meŝtikan en pli ol 30 unuopajn lingvojn. La *Nacia* *Instituto* *por Indiĝenaj Lingvoj* *(Instituto Nacional de Lenguas Indígenas, INALI)* parolas pri 81 regionaj variantoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Indiĝenaj lingvoj de Ameriko

Eksteraj ligiloj
----------------

* (es) *Diccionario Español-Mixteco*, scribd.com
* (es) Lengua mixteca en México Arkivigite je 2019-11-11 per la retarkivo Wayback Machine
* (es) Universidad Technológia de la Mixteca
* (en) Ethnologue.com

Noto
----

Tiu ĉi estas traduko de la samtema artikolo Mixteeks en la afrikansa vikipedio, listo de aŭtoroj kaj Mixtekisch en la germana vikipedio, listo de aŭtoroj

Referencoj
----------

1. ↑  (es) "*México: Lenguas indígenas nacionales*", (PDF). 2012, Instituto Nacional de Lenguas Indígenas, alirite la 4-an de januaro 2020.
**Morgause**, duonfratino (aŭ, laŭ iuj verkistoj, fratino) de Reĝo Arturo. Ŝi estis aŭ la filino de Igraine kaj ŝia unua edzo Gorlois, aŭ la tiu de Igraine kaj Uther Pendragon, la patro de Arturo.

Ŝi edziĝis al Reĝo Lot de Orkney, kaj iliaj infanoj estis Gawain, Agravain, Gaheris kaj Gareth. Alia filo estis la perfidulo Mordred: iuj legendoj diras ke Mordred estis la legitima filo de Morgause kaj Lot; aliaj, ke lia patro estis Arturo, aŭ per seksatenco aŭ per amafero dum kiu Arturo kaj Morgause ne konsciis ke ili partoprenis la saman patron.

Laŭ Thomas Malory, Pellinore mortigis Lot dum batalo, kaj sekvis vendetto inter la parencoj de Lot kaj la familio de Pellinore. Gawain kaj Gaheris mortigis Pellinore. Tamen poste Morgause ĝuis amaferon kun Lamorak, la filo de Pellinore. Gaheris trovis ilin en lito, mortigis Morgause sed permesis ke Lamorak eskapus. Kredante ke Lamorak estas la mortiginto, Gawain, Agravain kaj Mordred kuniĝis kun Gaheris por embuskigi kaj mortigi Lamorak, sed poste eltrovis ke fakte Gaheris mortigis sian matron. Sekve, Gaheris estis portempe ekzilata de la Artura kortego.

La fratinoj de Morgause estis Elaine kaj Feino Morgane.

* Kategorio Morgause en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Márta Kucsora** [kuĉora], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kucsora Márta** estas hungara pentristo.

Pentraĵo de Márta Kucsora el 2017
Márta Kucsora  Arkivigite je 2018-06-12 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 18-an de junio 1979 en Szeged.

Biografio
---------

Márta Kucsora akiris diplomon en Hungara Belarta Universitato en 2002. Ŝia ĉefinstruisto estis Attila Kovács. En la jaroj 2005 kaj 2006 ŝi plulernis en belarta universitato en New Jersey. En 2005 ŝi havis usonan stipendion. Hejmenveninta ŝi daŭre agas en Budapeŝto, ŝi partoprenas en aranĝadoj de ekspozicioj. Ŝi ricevis 2 premiojn en 2002 kaj 2004.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Newark (2006)
* Budapeŝto (2008, 2011)
* Munkeno (2013)
* Londono (2017)

El kolektivaj ekspozicioj
-------------------------

* Budapeŝto (2007, 2012)
* Szeged (2008)
* Kolonjo (2009)
* Bentonville (Arkansaso, 2015)
* Arthalo Budapeŝto (2015)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Mare Incognitum
* Fényfolyam I.
* Fényfolyam II.
* Plantagram

Fontoj
------

* anglalingva biografio kun bildoj Arkivigite je 2018-06-12 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 613279
* GND: 1185127089
* VIAF: 161212412
* ISNI: 0000 0001 1101 6524
 |
La monto **Michelsberg** etas 586,1 metrojn alta monto en la urba teritorio de Bad Münstereifel en nordrejn-vestfalia distrikto Euskirchen. La monto, kiu situas apud la urboparto Mahlberg, apartenas al la  Ahrgebirge *(Ahreifel)*, kie plej alta monto ĝi estas.

Geografiio
----------

### Situo

La monto troviĝas ĉe la nordokcidenta rando de la Ahrgebirge en la Naturparko Hohes Venn-Eifel. Ĝia pinto situas 1,2 km orientnordoriente de la vilaĝa kerno Mahlberg, kiu etendiĝas sur la sudokcidenta flanko de la monto. 1,5 km for en okcidentnordokcidenta direkto estas Reckerscheid.Iom malproksima en la sudo estas la vilaĝo Esch kun sia lokparto Wasserscheide. Ĉiuj menciitaj lokoj apartenas al Bad Münstereifel.

### Fluantaj akvejoj kaj akvodislimo

Trans Michelsberg iras la akvodislimo de Ahr kaj Erft. Al la fluantaj akvejoj, kiuj fontas sur aŭ proksime de la monto apartenas okcidente la Schußbach, kies akvo fluas tra la rojo Waldbach nordokcidenten al la rivereto Erft. Rekte en la rivereton Erft fluas Krumesbach. La proksime de ties fonto komencanta Buchholzbach (*Trinkpützsiefen*, *Escher Bach*, *Lamersbach*) transportas sian akvon tra Armuthsbach sudsudorienten en la riveron Ahr. Ankaŭ tien fluas la Liersbach *(Rosensiefen)*, kiu fontas norde de la monto.

Pilgrimado
----------

La monto Michelsberg estas de multaj jarcentoj celo de pilgrimantoj, kiuj venas ĉiujare je la 29a de septembro. Trans kalvario oni atingas la katolikan kapelon St.Michael sur la montpinto.

Literaturo
----------

* *Jahrbuch Kreis Euskirchen 1988 – Zwei mesolithische Fundstellen im Kreis Euskirchen*, Edgar Fass, Euskirchen 1988 germane
* Rheinisches Landesmuseum Bonn, *Fundbericht Nr. 25 – 58500-5597500*, vom 22. April 1983 germane

Eksteraj ligigoj
----------------

* Kategorio Michelsberg (Eifel) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Geschichte des Michelsbergs und seiner Kapelle* Arkivigite je 2007-10-09 per la retarkivo Wayback Machine, auf mahlberg.info germane
**Márta Mátrai,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mátrai Márta** estis hungara juristo, parlamenta deputito.

Márta Mátrai en la parlamenta seĝo
Márta Mátrai naskiĝis la 22-an de februaro 1948 en Szombathely.

Biografio
---------

Márta Mátrai maturiĝis en gimnazio en 1966 en Kaposvár, poste ŝi akiris juran diplomon en Scienca Universitato Janus Pannonius en 1978. Post siaj studoj ŝi estis jura konsilisto en ŝtata entrepreno ĝis 1992, poste en similaj organizaĵoj ŝi havis altajn postenojn. Intertempe ŝi estis fondinto de la Kaposvár-filio de Fidesz en 1989 kaj en la sekva jaro ŝi estis elektita urbestrarano en Szombathely. Ekde 1998 ŝi estas seninterrompe parlamentano. Pli frue kaj poste ŝi havis plurajn postenojn en la partio. Ŝi estas eksedziniĝanta kaj naskis unuafoje.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* parlamentaj paroladoj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 704730
 |
Ilustracja*Crinia parinsignifera*
**Mjobatraĥedoj**, **Miobatraĥedoj**, **Mjobatrakedoj** aŭ **Miobatrakedoj** kaj laŭ la latina scienca nomo *Myobatrachidae* (komune konata kiel Aŭstraliaj grundoranoj) estas familio de ranoj troviĝantaj en Aŭstralio kaj Novgvineo. Membroj de tiu familio ege varias laŭgrande, el specioj malpli ol 1.5 cm longaj, al la dua plej granda rano en Aŭstralio, nome la giganta strirano

Myobatrachidae range.PNGMyobatrachidae range
(*Mixophyes iteratus*), 12 cm longa. La tuta familio estas ĉu surteraj aŭ akvoloĝantaj ranoj, kaj ne estas arboloĝantaj specioj.

Taksonoj
--------

* Genro *Heleioporus*
* Genro *Neobatrachus*

Bildogalerio
------------

* 
* 
* 
* 
*

Bibliografio
------------

* Anstis, M. 2002. Tadpoles of South-eastern Australia. Reed New Holland: Sydney.
* Cogger, H.G.; R.G. Zweifel; D. Kirschner (2004). Encyclopedia of Reptiles & Amphibians Second Edition. Fog City Press. ISBN 1-877019-69-0.

* Kategorio Mjobatraĥedoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Mjobatraĥedoj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
La **liturgio de Sankta Jakobo** (aŭ **dia liturgio de Jakobo de Jerusalemo**, aŭ **liturgio de Jerusalemo**) estas la plej antikva kaj kompleta orienta varianto de la dia liturgio ankoraŭ en uzo en la kristana komunumo.

Konsisto
--------

Laŭ kio implicita en la *mistagogiaj katekizadoj* de sankta Cirilo de Aleksandrio, tiu rito baziĝas sur la ritaj tradicioj de la praa Eklezio de Jerusalemo.

Tiu liturgio estas tradicie asociita al la nomo de Jakobo la Justulo dirita ankauc "frato de la Sinjoro", prezentita kiel la unua episkopo de la Jerusalema kristana eklezio. Ĝia formiĝodato estas debatata:iuj esploristoj proponas ‘frutempan epokon’, nome ĉirkaŭ la jaro 60-a, proksime al la kompilado de la *Epistolo al la romanoj* de Sankta Paŭlo; la plej granda parto de esploristoj, tamen, proponas la 4-an jarcenton kiel findaton de ĝia formiĝo; kaj tio deduktas el ĝia Eŭkaristia preĝo (aŭ anaforo) disvolviĝinta startante el antikva egipta versio de la anafora (eŭkaristio preĝo) de la familio de Sankta Bazilo la Granda, integrita per la Katekismoj de Cirilo de Jerusalemo.  

Ĝi eniris en la referencon de Eŭzebo de Cezareo kaj de Origeno.

La plej antikva manuskripto gastanta ĝian tekston estas kodekso de la 9-a jarcento, la *Vaticanus graecus 2282*, kiu estis utiligita en Damasko, en la diocezo de Antioĥio.

Uzo
---

Estinte la historia bazo por la antioĥia rito:

* en la Siria Ortodoksa Eklezio kaj en la Siria katolika eklezio (sirilingve).
* en la ortodoksa malankara eklezio (anglalingve), en la malajala, kannada, Tamila, telugua kaj hindia).

Foje tiu eŭkaristiia preĝo estas utiligata ankaŭ de la Katolika Grek-Melkita eklezio.   

La ordodoksa eklezio ĝin uzas ĉiutage en Jerusalemo. Temas pri longa liturgio, kiu postulas horojn por esti kompleta.

Vidu ankaŭ
----------

* Eŭkaristia preĝo
* Antioĥia rito

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Liturgio de Sankta Jakobo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle "Liturgy of Saint James" Arkivigite je 2008-06-15 per la retarkivo Wayback Machine
* angle Liturgy of St. James in Ante-Nicene Fathers
* angle "Holy Qurbana celebrated in the Syriac and Indian Churches" Arkivigite je 2008-04-24 per la retarkivo Wayback Machine

Literaturo
----------

* Katolikaj enciklopedioj:
	+ Enciclopedia\_Cattolica
	+ Cathopedia
	+ Catholic\_Encyclopedia
***The Mickey Mouse Club*** estas usona varietea televidprogramo kiu estis elsendita nekontinue el 1955 ĝis 1996 kaj revenis en 2017 al la amaskomunikiloj. Kreita de Walt Disney kaj produktita de Walt Disney Productions, la programo estis televidita dekomence por kvar sezonoj, el 1955 ĝis 1959, fare de ABC. Tiu origina produkto prezentis regulan, sed ŝanĝantan junularan prezentistaron. ABC elsendis tion vespere dum la sezono 1958–1959, tuj post "American Bandstand". La programo estis revivigita tri fojojn post sia komenca apero de 1955–1959 en ABC, unuafoje el 1977 ĝis 1979 por kanaalro kiel **The New Mickey Mouse Club**, poste el 1989 ĝis 1996 kiel **The All-New Mickey Mouse Club** (konata por sekvantoj ankaŭ kiel MMC el 1993 ĝis 1996) kaj estis elsendita nur per la kanalo de kabla televido nome *The Disney Channel*, kaj denove en 2017 fare de *Club Mickey Mouse* elsendita nur per interreto. 

Mickey Mouse mem aperis en ĉiu elsendaĵo, ne nur en eksmodaj kartunoj origine faritaj por elsendo en kinejoj, sed ankaŭ en la malfermaj, intervalaj, kaj fermaj segmentoj faritaj speciale por la programo. Kaj en la eksmodaj kartunoj kaj en la novaj animaciaj segmentoj, Mickey ricevis voĉon de sia kreanto Walt Disney. (Disney estis dekomence farinta tiujn voĉojn por la rolulo por kinejoj el 1928 ĝis 1947 antaŭ esti anstataŭita per la sonefekta artisto Jimmy MacDonald.)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* *The Mickey Mouse Club*  en Interreta filma datumbazo (angle) (versio de la 1950-aj jaroj)
* *The New Mickey Mouse Club*  en Interreta filma datumbazo (angle) (versio de la 1970-aj jaroj)
* *MMC*  en Interreta filma datumbazo (angle) (versio de la 1990-aj jaroj)
* Mouseketeers Homepage Arkivigite je 2019-04-17 per la retarkivo Wayback Machine en MickeyMouseAthletics.com Arkivigite je 2017-08-04 per la retarkivo Wayback Machine
Ikono de *Más Madrid*
***Más Madrid*** (Plia Madrido aŭ Plus Madrido) estas hispana politika partio kreita por konkurenci al municipa balotado de 2019 en Madrido, Hispanio, kaj al la balotado por la regiona parlamento Asembleo de Madrido ankaŭ de 2019. La platformo estis prezentita en Novembro 2018 fare de la tiama madrida urbestro Manuela Carmena kiel bazo de kandidataro por klopodo reelekti sin kiel urbestrino. Tiu iniciato estis helpita de la decido de tiamaj skabenoj de la partio Podemos, nome Rita Maestre, José Manuel Calvo, Jorge García Castaño, Marta Gómez, Esther Gómez kaj Paco Pérez, kiu decidis ne plu aktivuli en Podemos kaj anstataŭe fari ĝin en la nova alternativa platformo. ​ En Januaro 2019, Íñigo Errejón, ĝis tiam provizora listokapo de Podemos por la regiona balotado de 2019, anoncis sian intencon kandidatiĝi ene de la platformo de Más Madrid, kio okazigis pliajn forirojn de aktivuloj de Podemos.

En la municipa balotado de 2019 en Madrido, kvankam la partio atingis malpli ol la rezulto atingita de Ahora Madrid en 2015, Más Madrid estis la kandidataro kiu plej da voĉdonoj ricevis nome 31,0 %, per kio ĝi ekhavis 19 skabenojn.​ Aliflanke, la platformo atingis 14,7 % de la voĉdonoj en la regiona balotado, kio havigis 20 sidlokojn.​

Spite la atingitan rezulton en la municipo, Manuela Carmena ne atingis la urbestrecon, kion atingis la kandidato de la dekstrema Partido Popular nome José Luis Martínez-Almeida pro koalicio kun aliaj dekstremaj partioj. Post tio, Carmena rezignis kaj deklaris sin for de Más Madrid.​

En la regiona balotado de 2021, Más Madrid atingis 24 sidlokojn per 17,0 % de la voĉdonoj, nome la dua plej voĉdonita antaŭ la PSOE.​

Notoj
-----

1. ↑  «Errejón se presentará a las elecciones autonómicas con las siglas de Carmena, no con las de Podemos». RTVE. 17 de Januaro 2019.
2. ↑  «Elecciones locales 2019 - Provincia de Madrid - Municipio de Madrid». Ministerio del Interior. Konsultita la 28an de Majo 2021.
3. ↑  «Elecciones a la Asamblea de Madrid». Comunidad de Madrid. Konsultita la 16an de Majo 2021.
4. ↑   Ignacio Escolar; Fátima Caballero (26a de junio 2019). «Manuela Carmena: "Pedro Sánchez y Pablo Iglesias deberían recurrir a un mediador"». eldiario.es. «Yo seguiré colaborando en la medida de lo que pueda y en lo que me puedan necesitar, pero estoy fuera ya de Más Madrid y será Más Madrid quien tenga que establecer sus propias estrategias.»
5. ↑   Viejo, Manuel (5a de Majo 2021). «Éxito histórico de Más Madrid al superar al PSOE en votos en la Comunidad de Madrid». El País.

* Kategorio Más Madrid en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 725247
 |
**Mátyás Éltes** [mAtjAŝ Elteŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Éltes Mátyás** estis hungara elstara pedagogo pri intelektaj malkapabluloj, instruisto, profesoro. Lia origina familia nomo estis *Ellenbach*.

Mátyás Éltes
Mátyás Éltes  naskiĝis la 26-an de februaro 1873 en Győrszentiván. Li mortis la 17-an de oktobro 1936 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mátyás Éltes frekventis gimnazion en Győr, poste li lernis teologion en Graz, tamen li akiris pedagogian diplomon en Győr en 1893. Post siaj studoj li instruis en diversaj lernejoj en Transdanubio 5 jarojn. En 1898 li estis nomumita speciala instruisto de hungara reĝa edukejo (aŭ edukejo pri "idioto"j). En 1902 li studvojaĝis al eksterlando, eĉ li akiris plian diplomon pri intelektaj malkapabluloj. Li kreis novajn metodojn pri la edukado. Li studis kontribuaĵojn de Pál Ranschburg, Artúr Sarbó, John Dewey, Maria Montessori. Li longe instruis ankaŭ en la speciala pedagogia altlernejo.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A gyengeelméjűek világából* (1902)
* *Közérdekű tudnivalók a gyengetehetségű gyermekek oktatására szolgáló kisegítő iskolákról* (1905)
* *A gyermeki intelligencia vizsgálata* (1914)
* *Megismételt intelligenciavizsgálat eredménye értelmi fogyatékosokon* (1928)

Memorigiloj
-----------

* premio "Éltes Mátyás" de 1992 Több intézmény vette fel nevét.
* pluraj lernejoj prenis la nomon "Éltes Mátyás"

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2011-09-07 per la retarkivo Wayback Machine
**Máté Fenyvesi** [fenjveŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fenyvesi Máté** estis hungara futbalisto, bestkuracisto, politikisto, parlamentano. Lia sporta karesnomo estis *Tüske* (=dorno).
Máté Fenyvesi  naskiĝis la 19-an de septembro 1933 en Jánoshalma mortis la 17-an de februaro 2022.

Biografio
---------

Máté Fenyvesi komencis futbaladi jam en 1948 en sia naskiĝurbeto, sed lia vera sporta kariero ligiĝas al klubo de Ferencváros ekde 1953. Li apartenis al la nacia teamo 76-foje ĝis 1969. Li akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1960, poste ankaŭ en la sporta vivo li uzis la signon dr (doktoro). Post la diplomo li laboris en ĉefa buĉejo de Budapeŝto, ekde 1970 en diversaj provincaj urboj. Inter 1989 kaj 1998 li estis privata bestokuracisto. Depost fino de la socialismo li komencis ankaŭ politikadi. En 1990 li estis elektita municipa deputito en sia naskiĝurbo, inter 1998–2006 li estis parlamenta deputito. Li ricevis premiojn en 1955, 1994, 2013.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* germane
* angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 524796
 |
**Moroleón** estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Moroleón*.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 46751 enloĝantojn. El tiuj estas 21765 viroj kaj 24986 virinoj. La komunumo havas surfacon de 156,97 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1810 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas ND milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 20° 8′ norda latitudo kaj 101° 11′ okcidenta longitudo.

Sociogeografio
--------------

En la komunumo vivas 42204 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 107 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,25 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.

32690 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 29469 alfabetoj kaj 3198 analfabetoj. Do 9,78% de la enloĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.

Divido
------

Krom la ĉefurbo estas jenaj aliaj vilaĝoj aŭ urboj: Los Amoles, Caricheo, Cepio, Cuanamuco, El Salto, La Barranca, La Ordeña, La Soledad, Piñicuaro, Quiauyo, La Loma, El Terrero, El Planchon, El Ranchito, Rancho Nuevo, Santa Gertrudis, Las Peñas, Ojo de Agua de en Medio Pamaceo, San Lucas y El Terrero.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Moroleón en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 Arkivigite je 2007-11-10 per la retarkivo Wayback Machine
Mielcentrifugilo
**Mielcentrifugilo** aŭ **senmieligilo** aŭ **mieleltira aparato** estas ekstraktilo de mielo el vaksaj ĉeloj elprenitaj el abelujo sen detruo de tiuj ĉeloj. La funkciado de ekstraktilo estas bazita sur centrifuga forto.

Historio
--------

La mielcentrifugilon inventis Franz von Hruschka (ĉeĥe František Hruška) kaj prezentis ĝin en septembro 1865 dum la 14-a tutaŭstria kongreso de abelistoj en Brno. Laŭ legendo helpis hazardo – lia nevino portis hejmen korbeton kun mielo, petole ĝin rotaciigis kaj la mielo elverŝiĝis. La unuaj senmieligiloj estis lignaj, poste metalaj, nun el rustorezistaj materialoj.

Antaŭ tiu ĉi invento oni devis elpremi la mielon kaj detrui la ĉelojn.

Mielo elfluanta el mielcentrifugilo

Fontoj
------

* Rüdiger Eichholz: Bildvortaro, 1988, p. 78/61 (mielcentrifugilo)
* Erich-Dieter Krause: Großes Wörterbuch Deutsch-Esperanto, 2007, p. 656 (Honigschleuder - mielcentrifugilo)
* Carlo Minnaja: Vocabolario Italiano-Esperanto, 1996, p. 1225 (smielatóre – senmieligilo, mieleltira aparato)
* alilingvaj Vikipedioj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mielcentrifugilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ĉeĥa retejo **Historio de abelkulturo en bildoj** kun portreto de František Hruška (Franz von Hruschka) kaj informo, ke la 14-a kongreso de abelbredistoj okazis 12.-14. 9. 1865 en salonoj en la parko Lužánky Arkivigite je 2016-04-09 per la retarkivo Wayback Machine
**Mocsa** [moĉa] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Komárom.

Preĝejo de Mocsa

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 67  km²
* Loĝantaro: 2250
* Poŝtkodo: 2911
* Telefonprefikso: 34

Situo
-----

Mocsa situas laŭ flankovojoj, aŭtoŝoseo M1 Budapeŝto-Vieno preteriras. Troviĝas Komárom kaj Almásfüzitő 11 km-ojn, Kocs 9 km-ojn for.

Historio
--------

La unua skriba mencio venis el 1237 en formo *Macha*. Tiutempe loĝis tie servistoj de la reĝo. En 1543 ĝi pereis pro la dua turka militiro. La refondiĝo okazis en 1622. Apartenas al la vilaĝo eksvilaĝo *Tömörd*, kiu same tiel nuliĝis dum la turka erao.

Preĝejturo de Mocsa

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo de 1756 omaĝe al Reĝino de Rozario, en 1851 pligrandigita, en 1903 rekonstruita
* kalvinana preĝejo de 1738
* skulptaĵo pri Sankta Triunuo de 1824 memore al pesto
* muzeeto pri la vilaĝo ekde 2000
* lago nomata *Boldogasszony*

Famuloj
-------

En Mocsa naskiĝis János M. Mészáros, bestokuracisto.

Ĝemelkomunumo
-------------

* Slovakio Okoličná na Ostrove, Slovakio

* Kategorio Mocsa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Mory Kanté*** (elp mori kanté, naskiĝis la 29-an de marto 1950 en Kisidugou - mortis la 22-an de majo 2020 en Konakri) estis gvinea kantisto, kantaŭtoro kaj ludisto de la korao.

Laŭ la muzikretejo AllMusic, la muzikisto estas konsiderata unu el la grandaj gardantoj kaj modernigantoj de la tradicia okcidentafrika mandinka muziko. Lia furorkanto *Yéké yéké* vicis ĉe la pinto de la furorlistoj ĉie en la mondo, kun kiu Kanté fariĝas la plej vendata afrika artisto tutmonde kun pli ol unu miliono da kopioj. Tiu kanto estis la temo de multaj remiksaĵoj, adaptoj kaj kovriloj interalie en la hebrea (israela), araba, ĉina, hinda, portugala, angla kaj hispana.

Biografio
---------

Li naskiĝis en Gvineo en familio de griotoj (muzikistoj kiuj ne nur amuzas, sed ankaŭ servas kiel historiistoj en la tribo). Kiam sepjara, li estis sendita al Malio por lerni tribajn metiojn kaj ludi la koraon. En la aĝo de 15, li transloĝiĝis al Bamako, Malio, kie li aliĝis al *Rail Band*, la plej populara grupo de Malio. Post sep jaroj da rivaleco kun la ĉefkantisto de la grupo, Salif Keita, li estis devigata foriri kaj aliĝi al *The Ambassadors* (La Ambasadoroj). En 2018 li translokiĝis al Parizo. Tie li surbendigis la albumon *Mory Kanté à Paris*, publikigita en 1984 kaj kiu igis lin pli videbla internacie.

Diskografio
-----------

* *Vidu la artikolon "Mory Kanté kaj elektita diskografio" en la angla vikipedio.*

Referencoj
----------

1. 1 2 3   Mory Kanté — Biography. AllMusic. Arkivita el la originalo je 2016-09-28. Alirita 2015-03-17.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Kanto*Yéké yéké,* YouTube
La ĉefa preĝejo de la Betania komplekso
La **Monaĥejo Betanio de la Naskiĝo de la Dipatrino** (kartvele: ღვთისმშობლის შობის მონასტერი) ofte konata kiel Betanio estas mezepoka kartvela ortodoksa monaĥejo en orienta Kartvelio, 16 km sudokcidente de Tbiliso, la ĉefurbo de la nacio. Ĝi estas rimarkinda peco de arkitekturo de la "Ora epoko" de la Kartvelia Regno, de la 12-a kaj 13-a jarcentoj, kaj estas rimarkinda pro la muropentraĵoj kiuj inkludas grup-portreton de la tiutempaj kartvelaj monarkoj.

La interno estas ornamita de signife difektitaj murpentraĵoj kiuj datas de la alta pinto de mezepoka kartvela orepoko. La altaro havas scenon de Petego de kiu nur la fragmentoj de la figuro de kronita Kristo postvivis. La muroj de la absidoj malantaŭ la altaro estas ornamitaj kun la freskoj de Profetoj tenanta volvolibrojn kun kartvelaj surskriboj. La norda muro estas okupita per ciklo de La Pasiono de Kristo dum la suda muro enhavas la scenojn de la Malnova Testamento kaj la Lasta juĝo.

* Kategorio Monaĥejo Betanio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monumento al la murditoj de Atoĉa en la placo Antón Martín de Madrido laŭ pentraĵo "La brakumo" de Juan Genovés.
La **Mortigado de Atocha en 1977** [atOĉa] estis atenco terorisma ? fare de ekstremdekstro okazinta en la centro de Madrido nokte la 24-an de januaro 1977, kiam la restaĵoj de la frankisma reĝimo estis rezistanta kontraŭ la stabiligo de la demokratio. Tiu atenco markis la hispanan transiron dum la nova demokratia epoko post la morto de la diktatoro Francisco Franco.

Grupo de ekstremdekstruloj eniris en oficejo de advokatoj pri laborjuro de Comisiones Obreras (CC.OO.) kaj aktivuloj de la Partido Comunista de España (PCE), ankoraŭ neleĝaj en la lando, situa ĉe la numero 55a de la strato de Atocha [atOĉa], kaj pafis kontraŭ tiuj kiuj ĉeestas, tiele murdante 5 personojn kaj vundante 4 aliajn. La murditoj estis la advokatoj Enrique Valdevira Ibáñez, Luis Javier Benavides Orgaz kaj Francisco Javier Sauquillo Pérez del Arco; la studento pri juro Serafín Holgado de Antonio; kaj la oficisto Ángel Rodríguez Leal. La pafintoj ne fuĝis el Madrido ĉar opiniis, ke ili estas protektitaj de la mafio de la ĝistiama Sindikato de Transporto de la Frankismaj Vertikalaj Sindikatoj, kiu ĵus estis suferinta strikon organizitan de tiu sindikato al kiu apartenis la atencitoj. La enterigo de la murditaj advokatoj estis unu el la plej amasaj manifestacioj de la komenco de la demokratio en Hispanio kaj utilis kaj por unuigi la disajn fortojn demokratiajn kaj por plifortigi la komunisman tendencon kiu (spite neleĝo) aperis libere en tiu evento.

La Juĝistaro la 4an de marto de 1980 konsideris ke la akuzitoj Francisco Albadalejo (sekretario de la Vertikala Sindikato de Privata Transporto de Madrido kaj ligata al FE de las JONS), José Fernández Cerrá, Carlos García Juliá kaj Leocadio Jiménez Caravaca formis "aktivisman kaj ideologian grupon, defendanto de politika radikala kaj totalisma ideologio, malkongrua kun la institucia ŝanĝo okazinta en Hispanio". Oni kondamnis, inter aliaj, José Fernández Cerrá kaj Carlos García Juliá je totalo de 193 jaroj prizone, kaj Francisco Albadalejo, je totalo de 73 jaroj. Kelkaj el la kondamnitoj mortis en prizono, aliaj fuĝis, el kiuj unu reprizoniĝis en Bolivio, dum pri la alia nenion oni scias.

Pri tiu afero la kinisto Juan Antonio Bardem reĝisoris la filmon *Siete días de enero* ("sep tagoj de januaro", 1979).

* Kategorio Mortigado de Atocha en 1977 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mosdós** [moŝdOŝ] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár.

Kastelo de Mosdós

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 46.3546/17.99
* Areo: 17 km²
* Loĝantaro: 1110
* Poŝtkodo: 7257
* Telefonprefikso: 82

Situo
-----

Mosdós situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Kaposvár–Dombóvár, rojo nomata Kapos preterfluas. Dombóvár troviĝas je distanco de 16 km, Kaposvár je distanco de 18 km-oj.

Historio
--------

Antaŭ la hungaroj keltoj vivis ĉi tie. La unua mencio devenas el la 16-a jarcento. Dum dominado de turkoj la vilaĝo senhomiĝis nur dum efemera tempo. En 1732 la katolika eklezio fondis lernejon por la ĵus alvenintaj homoj. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika klasikisma preĝejo omaĝe al Ĉieliro de Nia Sinjoro de 1843
* romkatolika kapelo de 1779
* Kastelo de Mosdós aŭ kastelo de Pallavicini de 1892, inter 1939-1944 estis rifuĝejo de poloj, inter 1945-1947 hospitalo de Ruĝa Armeo, inter 1947-1949 rifuĝejo de grekoj, poste hospitalo por pulmomalsanoj
Temas pri Arquata del Tronto, urbeto de Markio (Italio), en kies preĝejo estas kultata la **mortotuko de Arquata**, kiu unuavide ŝajnas simila al tiu unika de Torino, nome senvernisa, radie alestiĝinta kaj "mirakle produktita per simpla kontakto kun la origina de Torino".

Historio
--------

De kiam, komence de la 16-a jarcento ekdisvastiĝis de kutimo montri etendita la torinan mortotukon, komencis ankaŭ la tradicio reprodukti, sammezure, la figuron videblan sur la teksaĵo de Torino. Kaj aperis multego da tiuj kiuj iom post iom perdis valoron aŭ estis forgesitaj.   

La 17-a jarcento aldoniĝis ankaŭ nova metodo de reprodukto: la verko, realigita samforme kaj sammezure, estis apogita sur la origina kvazaŭ por ĉerpi pli da sankteco, kaj por pri tio certigis oni skribis sur la produktaĵo: ***Extractum ab originali, Extractum ex originali (devenigita de la origina)***. Tiu skribaĵo aperas en multaj ekzempleroj (el tiuj hodiaŭ konserviĝas ĉirkaŭ 50), inter kiuj en tiu de Arquata. En tiu lasta la kvalito "penttita" ne tuj manifestiĝis.  

De tuj oni opiniigis ke la fenomeno "Mortotuko de Torino" ne unikas kaj male io produktebla per homa kvankam nekonata aktiveco.

Scienca esploro
---------------

Sinsekva esploro pri la "Arquata" teksaĵo, efektigita de scienculoj kaj per la scienca ilaro de la ENEA montris ke ankaŭ tiu ekzemplero entenas la spurojn de verniso, kaj ke la imagita efiko de radia elfluo estas nura supozo. La bildo, fakte, sur la torina mortotuko ŝuldiĝas al dehidratizo kaj oksidado, ekstreme surfaca, de la lina celulozo, kies origino restas mistera ĝis nun. La scienculoj de Agenzia nazionale per le nuove tecnologie, l'energia e lo sviluppo economico sostenibile sukcesis ankaŭ reprodukti ekzempleron tute identan al tiu Auquata. 

 Dekrucigo kun la "Mortotuko de Torino" de *Il Fiammenghino* Restas, do, pruvata la pentra origino ankaŭ de la mortotuko de Arquata, kies bildon la legendo emis kredidi produktita per simpla kontakto kun la origina figuro.

Vidu ankaŭ
----------

* Mortotuko de Torino
* oksidado

Bibliografio
------------

* Fossati Luigi, *Le copie della Sacra Sindone:*
* Marinelli Emanuela, Marinelli Maurizio, *The copies of the Shroud, Proceedings of the International Workshop on the Scientific approach to the Acheiropoietos Images,* ENEA, Frascati, 4-6 May 2010.
**Moses Gerrish FARMER** (9a de februaro, 1820 – 25a de majo, 1893) estis elektra inĝeniero kaj inventisto. Farmer estis membro de AIEE, poste konata kiel IEEE. 

Farmer, konkurence kun Søren Hjorth (1854), Ányos Jedlik (1856), Charles Wheatstone (1867); Carl Wilhelm Siemens; Ernst Werner von Siemens; kaj Carl Heinrich von Siemens (1867); Ladd (1867); kaj Zénobe Gramme (1871), kun-planis la mem-energian dinamon en 1859, kaj konstruis unu en 1860. Li konstruis filamenton el plateno por inkandeska lampo en 1859 (Conot, p 120). Estante 39-jaraĝa dume li loĝis en Salem (Masaĉuseco), li lumigis la salonon de sia hejmo en 11 Pearl St per inkandeskaj lampoj, la unua hejmo en la mondo lumigita pere de elektro. Li estis kun-inventisto de la mem-energia dinamo, nome elektra generatoro kiu uzas elektromagnetojn por la kampo kiu estas energiigitaj pere de generatoro, en 1866 (Derry & Williams, p 614).

Notoj
-----

1. ↑   Stevens, John R. ed. (1991). Pioneers of Electric Railroading: Their Story in Words and Pictures. New York: Electric Railroaders’ Association. pp. 7–8.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 656689
* GND: 1233532537
* LCCN: nr96034880
* VIAF: 49128144
 |
Monaĥejo de Lluc
Monaĥejo de Lluc
la ekologiema sunenergia akvopurigejo de Lluc.

**Lluc**  estas monaĥejo kaj pilgrimejo situanta en la municipo Escorca (Eskorko) en nordokcidenta Majorko. Ĝi situas en baseno-valo je alteco de 525 metroj kaj estas ĉirkaŭita de pluraj altaj montoj kiel ekzemple la Puig de Massanella. La rifuĝejo estis fondita en la 13-a jarcento post kiam araba paŝtisto trovis statuon de la Virgino Maria en la loko kie la monaĥejo poste estis starigita.

Lluc estas konsiderita kiel la plej grava pilgrimejo en Majorko. Ĝi ankaŭ estas konata pro sia knaba koruso, Los Blauets (nomo derivita de la bluaj sutanoj portitaj fare de la knaboj), kiu estis fondita en 1531; la koruso aranĝas regulajn koncertojn kaj akiris internacian famon. Internulejo kaj multaj porturistaj instalaĵoj troveblas en la urbeto. Hodiaŭ, la ĉeloj de iamaj monaĥoj estas luigitaj al vizitantoj.

Ĉar ĝi situas centre en la Serra de Tramuntana (Tramuntana-montaro), la monaĥejo estas ofte utiligita kiel deirpunkto por promenadoj kaj montgrimpado. Ĉiun jaron, dum la unua semajnfino en aŭgusto, okazas noktmigrado de Palma al la rifuĝejo. La piediro komenciĝas je 23:00, ekante de Plaça Güell en la ĉefurbo.

Malantaŭ la monaĥejokonstruaĵoj estas botanika ĝardeno-pado, enhavanta malgrandan ekspozicion pri konservado de la medio de la majorka montregiono.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monaĥejo de Lluc en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la Monaĥejo de Lluc (plurlingva) Arkivigite je 2010-02-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Geohack-mapo

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita maŝina traduko de WikiTrans de teksto el la artikolo Santuari de Lluc en la angla Vikipedio.* 

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Tiu ĉi paĝo jam estis permane reviziita kaj laŭeble ne enhavas erarojn.Se vi tamen trovas problemojn, vi povas ankoraŭ plibonigi jenon:
* Prilaboru tro rektan tradukon.
* Ĉe certaj kulturaj aŭ politikaj temoj povas ekzisti angleca neekvilibro de informoj.
* Kontrolu kaj korektu maltaŭgajn fakajn terminojn.

Se vi korektis unu el la menciitaj mankoj, bonvolu forigi la koncernan parametron de la ŝablono {{Pluraj problemoj}}. Detaloj estas en la dokumentado. |
Miniaturo de la manuskripto de la 15a jarcento.
La ***Ménagier de Paris*** estas manuskripta libro de hejma kaj kuirarta ekonomio verkita en la 14a jarcento. Ĝi estis atribuita al burĝo de Parizo kaj estis verkita intence por lia juna edzino por konigi al ŝi manieron elteni ilian hejmon kaj por bone regi la kuirarton. Ĝi enhavas instruojn pri socia kaj seksa konduto, receptojn kaj konsilojn por la ĉasado kaj la ĝardenado. Ties intereso estas kaj pli historia kaj lingva ol kuirarta. Tiu lasta aspekto tamen estis plej ofte valorigita en la 20a kaj 21a jarcentoj; oni konsideras ĝin kiel la plej grava kuirarta franca traktaĵo de la Mezepoko.

Vidu ankaŭ
----------

* Franca kuirarto

### Bibliografio

* *Le Ménagier de Paris. Traité de morale et d'économie domestique, composé en 1393 par un bourgeois parisien*. Préface de Pierre Gaxotte. Paris, Chavane, 1961 ; 2 volumes.
* *Le Mesnagier de Paris*, eldonita de G.E. Brereton kaj J.M. Ferrier, Paris, Le Livre de Poche, 1994, kol. "Lettres gothiques".
* Patrick Rambourg, *Histoire de la cuisine et de la gastronomie françaises*, Paris, Editions Perrin (kol. tempus n°359), 2010 (ISBN 978-2-262-03318-7)
* Kompleta teksto ĉe Gallica

* Kategorio Ménagier de Paris en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
iama elsendinstalaĵo de la usona armeo
La monto **Mosisberg** proksime al Hofstätten en la  Rejnlando-Palatinata distrikto Südwestpfalz estas ĉirkaŭ 610 m alta monto en la centra parto de la mezmontaro Palatinata Arbaro. Ĝi estas la plej alta monto de la montarparto Frankenweide.

Geografio
---------

### Situo

La Mosisberg situas en la Naturparko Palatinata Arbaro kaj en la biosfera rezervejo Palatinata Arbaro – Nordaj Vogezoj. Ĝia pinto estas 2,3 km sude de la domareto Hofstätten, kiu apartenas al la komunumo Wilgartswiesen. La monto estas parto de Frankenweide, kiu estas centra masivo de la Palatinata Arbaro. Ĝi estas la dua plej norda monto el vico da kvar pintoj, kiuj superas altecon de 600 m super marnivelo. En la nordo staras la Eschkopf (alteco 608,3 m) , al sudo sekvas la Hortenkopf (alteco 606,2 m) kaj la Weißenberg (alteco 609,9 m). Trans Eschkopf, Mosisberg kaj Hortenkopf iras la Palatinata ĉefa akvodislimo inter Mozelo/meza Rejno (okcidente) kaj supra Rejno (oriente).

Mosisbruch
----------

En alte situanta plata kavaĵo, kiu troviĝas ĉirkaŭ 700 m sudoriente de la pintoekzistis antaŭe pluvmarĉo, la *Mosisbruch*. Ĝin nutris du kilometro longa rojo, kiu post tuj poste enfluas la rivereton Wellbach, alfluanto de la rivereto Queich. Oni sekigis la marĉon.

Vidu ankaŭ
----------

* listo de montoj en Rejnlando-Palatinato

Referencoj
----------

<references>
Vido de la Klostro.
La **Monaĥejo de Sankta Bartolomeo de Lupiana** estas monaĥejo de la hieronimanoj situanta en la urbeto de la distrikto Alcarria nome Lupiana en la provinco kastilimanĉa de Guadalajara (Hispanio). En tiu monaĥejo naskiĝis la ĝermo de la Ordeno de Sankta Hieronimo (O.S.H.). Ties konstruo kiel como monaĥejo propre dirite komencis en 1474 sur ermito jam ekzistanta dediĉita al Sankta Bartolomeo, kiu estis datinta el 1330.

Aktuale, ĝi estas konsiderata kiel BIC (Bien de Interés Cultural, Havaĵo de Kultura Intereso) (deklarita histori-arta Monumento apartenanta al la *Tesoro Artístico Nacional* pere de dekreto de 3a de junio de 1931 ).

Notoj
-----

1. ↑  Ruiz Hernando, 1997, p. 271.
2. 1 2  Ministerio de Educación, Cultura y Deporte (ed.). «Consulta a la base de datos de bienes inmuebles».  Alirita la 17an de oktobro 2015.
3. ↑  Dekreto de la *Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes* publikita en la *Gaceta de Madrid* n.º 155 de 4a de junio de 1931, disponebla rete en:. Alirita la 17an de Oktobro 2015.

Bibliografio
------------

* Ruiz Hernando, J. Antonio (1997). *Los monasterios jerónimos españoles*. Caja Segovia. ISBN 8489711100.  Alirita la 17an de Oktobro 2015.

* Kategorio Monaĥejo de Sankta Bartolomeo de Lupiana en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Modibo Sidibé** (7-an de novembro 1952 en Bamako) estas politikisto kaj ĉefministro de Malio (1997-). Li estas frato de la pli frua ĉefministro Mandé Sidibé.

Sidibé havas paraŝut-saltan kaj armilan ekzercadon, akiris multajn akademiajn diplomojn, inter ili pri publika juro, puna juro, kriminologio.

Sidibé en 1986 iĝis teknika konsilisto en la Defenda Ministerio, sed samtempe laboris kiel ĉefo kaj pli posta gvidanto de la polico. Li iĝis en 1989 ŝtata sekretaro en la Defenda Ministerio kaj en 1991 en Ministerio pri la Interna Sekureco. Post tio, li iĝis - post kolapso de la reĝimo de Moussa Traoré - kabinetĉefo en ministra rango en provizora registaro de militista komandanto Amadou Toumani Touré. Sub ŝtatestro Alpha Oumar Konaré, Sidibé iĝis en aprilo de 1993 ministro pri sano, solidareco kaj pri maljunaj homoj. Li restis en tiu ofico ĝis 16-a de septembro 1997, kiam oni nomumis lin al ministro pri eksterlandaj aferoj kaj kunlaboro. 

Post kiam oni elektis Touré al prezidento, tiu nomumis Sidibé al sia ĝenerala sekretario en ministra rango, en junio de 2002. Li servis en tiu pozicio ĝis 28-a de septembro 2007, kiam prezidento Touré nomumis lin ĉefministro. Lia registaro eklaboris la 3-an de oktobro 2007.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 352081
* GND: 122668307X
* LCCN: n98010699
* ISNI: 0000 0000 3436 9747
* SUDOC: 168443570
 |
**Morés** [moRES] estas municipo de Hispanio, en la nordoriento de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Morés estas municipa teritorio en la nordoriento de la komarko *Comunidad de Calatayud*, kie ĝi estas inter Arándiga norde kaj Sabiñán sude. La municipa teritorio estas en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Jalón kun la urba kerno sur ties dekstra bordo. Apude estas montoj Calvario kaj Cantazorras.

La loĝloko Morés mem estas je 78 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 451 msm. Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1503. Laŭ la valo de la rivero ĝi estas inter Sestrica okcidente kaj Morata de Jalón oriente. Ĉe la urba kerno, sur monteto, estas la restaĵoj de la kastelo, katalogita Havaĵo de Kultura Intereso en kategorio de arkeologia zono. Proksime estas kuŝejo de iama keltibera setlejo Morkes. En la municipa teritorio estas ankaŭ la loĝloko Purroy.

Historio
--------

Restaĵoj de la kastelo.
Preĝejo.
Purroy.
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud el 1434. En Mezepoko estis grava loĝantaro de moriskoj ĉefe ĉe Purroy. 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Morés kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 338 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, fruktarboj, vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. 

Ĉefaj altiraĵoj estas la preĝejo, la ermitejo de Purroy, restaĵoj de iama fortikaĵo, kaj naturaj lokoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Morés en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803351
 |
**Moskeo de Malkoĉ** apartenas al la plej signifaj muslimaj konstruaĵoj en la tuta Hungario en Siklós.

Historio
--------

Kupolo de la moskeo
Laŭ posta surskribo de Evliya Çelebi Malkoĉ (origine **Malkoç Bey**) konstruis la moskeon en mezo de la 16-a jarcento. Ĝi restis netuŝita en 1686, kiam la unuigita kristana armeo reokupis la landoparton. Tiutempe oni tuj malkonstruis la moskeojn aŭ trakonstruis ilin al kirko (ekzemple Preĝejo Kandela Festo (Pécs)). Tamen tiu ĉi moskeo restis, sed paŝo post paŝo en la sekvaj jarcentoj partoj estis detruitaj aŭ trakonstruitaj al loĝdomo. Elek Fényes mem mencias la moskeon, same agis János Hunfalvy, poste Flóris Ferenc Rómer faris desegnaĵon pri tio en 1872, sed restis aliaj desegnaĵoj pri la moskeo de aliuloj. Tiutempe la moskeo situis en korto de hotelo, post longaj jaroj la hotelo iĝis kulturdomo. En 1901 oni malkonstruis parton de la kupolo. En 1969 feliĉe ankaŭ arkeologoj vidis la konstruaĵon kaj sistema rekonstruo okazis ĝis 1994 (samtempe la najbaraj domoj estis malkonstruitaj por la moskeo estu videbla). Oni profitis la menciitajn desegnaĵojn, la laboro sukcesis tiel bone, ke ĝi estis premiita per *Europa Nostra*. Ankaŭ Turkio helpis kaj alvenis diversaj objektoj por la interna parto. Post disfalo de Jugoslavio la rifuĝintaj bosnoj uzis la moskeon, krome la moskeo estas ankaŭ vizitebla muzeo.

Konstruaĵo
----------

Interna parto de la moskeo
La moskeo situas sola, ĉar la najbaraj domoj estis malkonstruitaj. Ĝi formas kvadraton kun 12 metrajn longojn kaj ĝi estas kovrita origine per kupolo. La muroj estas 1,2 metrojn larĝaj. El la minareto restis nur la kvinlatera fundamento. Antaŭ la enirejo estis jam malaperinta vestiblo, tamen la fundamentoj videblas. Menciindas, ke tre similaj moskeoj estas videblaj en la iama Jugoslavio. Interne estas videbla fundamento de la predikejo. La galerio origine estis konstruita el ligno, tial ĝi ne restis, sed la pordo al la galerio ankaŭ nun estas videbla. Same estas videblaj kelke da niĉoj.

Fontoj
------

* la koncerna teksto estas legebla hungare pli malsupre
* [*rompita ligilo*] hungare
* hungare

Objektoj el la ekspozicio
Interna parto

* Kategorio Moskeo de Malkoĉ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
monaĥineja ruino Stuben apud Bremm ĉe Mozelo 
informtabulo ĉe la ruino
**Monaĥinejo Stuben** (1137–1802) estas iama aŭgustenaj ĥorvirinoj-virina kolegiato en Rejnlando-Palatinato.

Situo
-----

La ruino de la kolegiata preĝejo situas sur duoninsulo apud Bremm ĉe la Mozelo. La teritorio de la iama monaĥinejo estas uzata por kultivi vinberojn. Hodiaŭ ĝi estas sola vinarealo *Abtei Kloster Stuben*.

Historio
--------

La kolegiato estis fondita komence de la 12a jarcento fare de Aŭgustenoj de la Springiersbach. La nobelo Egelolf donis al la abato Richard la 1a de Springiersbach laŭ la deziro de sia filino Gisela sian burgdomon, kapelon kaj la ceteran propraĵon sur la duoninsulo apud Bremm por fondi monaĥinejon. La monaĥinejo Stuben estis menciita unuafoje kiel *ecclesia beati Nicolai de insula*, ĉirkaŭ 1160 kiel *sorores de Insula*. eN 1137 estis ĉi-tie granda virina konvento.

Literaturo
----------

* Peter Brommer, Achim Krümmel: *Klöster und Stifte.* (=Wegweiser Mittelrhein 6), Koblenz 1998, S. 27
* Bernhard Kreutz: *Heinrich von Ulmen (ca. 1175–1234). Ein Kreuzfahrer zwischen Eifel und Mittelmeer.* In: *Porträt einer europäischen Kernregion. Der Rhein-Maas-Raum in historischen Lebensbildern.* Trier 2006, S. 80–91
* Hans Wolfgang Kuhn: *Heinrich von Ulmen, der vierte Kreuzzug und die Limburger Staurothek.* in: Jahrbuch für westdeutsche Landesgeschichte 10 (1984), S. 67–106
* Ernst Wackenroder (Kunlabor.): *Kunstdenkmäler des Landkreises Cochem.* (=Die Kunstdenkmäler von Rheinland-Pfalz 3.2), Düsseldorf 1959, S. 716–722

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monaĥinejo Stuben en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Genauer Umriss der Weinlage „Abtei Kloster Stuben"

50.1044361111117.1225944444444Koordinatoj: 50° 6′ 16″ N, 7° 7′ 21″ O (mapo)
**Modjoroŝ** estas malgranda, ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust, en municipo de Viŝkove. La loknomo devenas el la hungara lingvo, kiu signifas: avelo.

48° 4′ 22″ N 23° 20′ 56″ O﻿ / ﻿48.07278 °N, 23.34889 °O﻿ / 48.07278; 23.34889 (mapo)Koordinatoj: 48° 4′ 22″ N 23° 20′ 56″ O﻿ / ﻿48.07278 °N, 23.34889 °O﻿ / 48.07278; 23.34889 (mapo)

Situo
-----

Modjoroŝ situas fine de tre mallonga sakovojo.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Mogyorós apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Huszt, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio kun ĉefurbo de la proksima Ĥust. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Modjoroŝ. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------

Komunumoj pri *mogyoró* (=avelo) en Hungara reĝlando
----------------------------------------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Bükkmogyorósd | Mogyorós |
| Mogyoród | Mogyorós |
| Mogyorósbánya | Mogyoróska |
| Tapolymogyorós | Újhelymogyoród |

Fontoj
------

* ukraina kaj germana paĝoj
* Wikimapia