recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Pri la komunumo
---------------

 **Holziken** estas komunumo en la distrikto Kulm de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1160 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La komunumo Holziken situas ĉe la norda fino de la monto *Stübisberg* kaj ĝin trafluas en okcidento du brakoj de la rivero Uerke. Dum la suda parto de la komunumo estas arbara kaj monteta, la norda parto situas en ebenaĵo kun intensiva agrikulturo.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,86 km², de kiuj 1,13 km² plejparte en la sudo estas kovritaj de arbaro kaj 0,45 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 550 m s.m. sur la monteto *Stübisberg*, dum la plej malalta punkto sur alteco de 435 m s.m. en la Hard-Ebenaĵo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Holziken limas en nordokcidento al Kölliken, en nordoriento al Muhen, en oriento al Hirschthal, en sudoriento alSchöftland kaj en sudokcidento al Uerkheim.

Trafiko
-------

Holziken estas konektita al la publika trafikreto de Schöftland al Zofingo.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 estas Araŭo-Okcidento nordoriente en distanco de proksimume 3 kilometroj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Holziken datiĝas el la jaro 1306 kiel *Helzinkon*.

Dum mezepoko Holziken estis malgranda kaj sensignifa setlejo sub habsburga regado, kiu apartenis al la voktejo Muhen. Inter la terenposedantoj troviĝis la Princabatejo Sankt-Galo, kiel pruvas dokumento el la jaro 1414. Per la konkero fare de la Svisa Ĵurkomunumo Holziken venis sub la regado de la urbo Berno kaj estis atribuita al ties tribunala distrikto Kölliken. Nur en la 17-a jarcento la malgranda setlejo ekevoluis al vilaĝo.

En la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion. Holzikon nun unue estis parto de la distrikto Zofingo kaj ek de 1803 de la distrikto Kulm en la nove fondita Kantono Argovio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Holziken
* Holziken en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Holziken en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* Komunuma domo de HolzikenKomunuma domo de Holziken
* Restoracio Central en HolzikenRestoracio Central en Holziken
* Vilaĝa stratoVilaĝa strato
* VilaĝocentroVilaĝocentro

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Kulm |
| --- |
| Beinwil ĉe la lago • Birrwil • Burg • Dürrenäsch • Gontenschwil • Holziken • Leimbach • Leutwil • Menziken • Oberkulm • Reinach • Schlossrued • Schmiedrued • Schöftland • Teufenthal • **Unterkulm** • Zetzwil |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Sen referencoj! | **Tiu ĉi artikolo pri Hungario havas liston de fontoj, literaturo aŭ eksteraj ligiloj sed neniun aŭ nesufiĉajn referencojn.

---**
Vi povas plibonigi ĝin, aldonante referencojn al fidindaj fontoj. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Marto 2023)* |

**Flóra Korb,** laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Korb Flóra Hermina Karolina** estis hungara baletisto. Ŝia patro estis Flóris Korb, ŝia fratino estis Erzsébet Korb, ŝia dua geedziĝa nomo (laŭ hungarlingve kutima nomordo) estis *Timár Jánosné*.

Flóra Korb  naskiĝis la 2-an de aprilo 1902 en Budapeŝto, ŝi mortis ?.

Biografio
---------

Flóra Korb lernis baleton en akademio de Emília Nirschy, poste ŝi plulernis en Munkeno. Ŝi komencis dancadi en 1923. Ŝi faris turneon en 1927 en Italio, en la sekva jaro ŝi dancadis en speciala programo en kinejo. Ŝi faris baletajn spektaklojn laŭ muzikoj de Frédéric Chopin kaj Edvard Grieg. En la 1930-aj jaroj ŝi establis propran baletan trupon, kun kiu ŝi turneis en Okcidenta Eŭropo. Ŝi prezentis spektaklojn hejme ekzemple en Teatro Városi. Depost 1944 ŝia sorto estas nekonata.

Ŝi edziniĝis dufoje pro eksedziniĝo.

Ŝia sola filma rolo
-------------------

* *Az okos mama* (1935) - dancistino

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Tritikkampo en la Hula Valo, antaŭ la fono de la Monto Hermono, Marto 2007.
La **Hula Valo**, aŭ **Hulaha Valo**, (hebree עמק החולה‎, Ha-Ḥula; ankaŭ transliterumita al Huleh Valo, arabe سهل الحولة‎) estas agrikultura regiono de norda Israelo kun abunda nesalakvo, kiu estis la Lago Hula, antaŭ ties drenado. Ĝi estas grava haltejo por migrobirdoj kiuj veturas laŭlonge de la Siri-Afrika Rifta Valo inter Afriko, Eŭropo kaj Azio.

La lago Hula kaj la ĉirkaŭa marĉo estis areo de abundaj kuloj kiuj disvastigis malarion, kaj tial ĝi estis drenita en la 1950-aj jaroj. Malgranda parto de la valo estis poste re-inundita kiel klopodo revivigi preskaŭ formortintan ekosistemon. Ĉirkaŭkalkulitaj 500 milionoj da migrobirdoj nuntempe trapasas la Hulan Valon ĉiujare.

Notoj
-----

1. ↑  The Drainage of the Hula Swamps, Yehuda Karmon Alirita la 12an de novembro 2020.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hula Valo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Lake Hula and Lake Agmon, en Jewish Virtual Library
* Fotoj de birdoj en Hula Valo
* Fotoj de Hula Valo
* The Story of Hula Valley Swamps - Man Versus Nature

33° 6′ 12″ N 35° 36′ 33″ O﻿ / ﻿33.10333 °N, 35.60917 °O﻿ / 33.10333; 35.60917 (mapo)
**Hugh Robert MILL** (n. la 28-an de majo 1861 - m. la 5-an de aprilo 1950) estis skota geografo kaj meteorologo, kiu sufiĉe influis la reformon de la instruado de geografio kaj kontribuis al la disvolviĝo de meteorologio kiel plena scienco. Li estis edukita en Skotlando kaj ricevis diplomon en la universitato de Edinburgo en 1883. En 1892, li estis nomumita kiel bibliotekisto de la Reĝa Geografia Societo en Londono, kiu tiutempe subtenis plurajn ekspediciojn al Antarkto. Li fariĝis amiko kaj konfidenculo de Robert Falcon Scott, Ernest Shackleton kaj precipe de William Speirs Bruce, kiu estris la Skotan Nacian Antarktan Ekspedicion ekde 1902 ĝis 1904. En 1923, li verkis la unuan kompletan biografion de Shackleton.

Fontoj
------

* Speak, Peter: *William Speirs Bruce, Polar Explorer and Scottish Nationalist* National Museums of Scotland Publishing, Edinburgh 2003 ISBN 1-901663-71-X


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 259688
* GND: 117041947
* LCCN: n90668015
* VIAF: 44340145
* ISNI: 0000 0000 8377 5880
* SUDOC: 030268737
* BNF: 121720774
* NLA: 35351902
* BIBSYS: 90096018
 |
**Hugo MÖLLER** (naskiĝinta en la 19-a jarcento, mortinta en la 20-a jarcento) estis germana geologo kaj prahistoriisto.

Frato lia estis Armin Möller, prahistoriisto aktivanta en Vajmaro. Li faris geologiajn esplorojn en la ŝtonrompejojn de Taubach (vajmara sudeosta urbokvartalo) kaj Ehringsdorf. Temis pri la prahistoria ĉasado de la eŭropa arbar-elefanto kaj la arbar-rinocero. Al li oni ŝuldas kelkajn rarajn fotojn de la tuto de vajmaro travertino, ekz. ĉe la ne plu ekzistanta Hirsch-ŝtonrompejo ĉe la Belvedera Aleo, proksime de citadelo Falkenburg. Ĝi jam delonge estas surŝutita. Tamen estis la ĉefa deĵorloko de Möller en Vroclavo.

Möller ja estis konvinkita esti trovinta nerefuteblajn spurojn de *mamuta homo* eĉ antaŭ la eko de la ĉefa glaciepoko. Tia provo konsideriĝis grava afero inter la fruaj antropologoj. La pruvon liveris al li liaj propraj trovoj je Ehringsdorf kaj Taubach: raportojn pri tio li publikigis en 1900/01. Pruvilo estis kavigita femursupraĵo de arbara rinocero en formo de bovlo. Pro la tiama manko de taŭgaj ŝtontranĉiloj li supozis ke la tuto devus esti farita tuj post la bestomorto.

Kromajn argumentojn aldonis kelkajn jarojn pli malfrue lia frato Armin. Antropologie la tuto ja gravas ĉar la antaŭa tezo ke antaŭ la glaciepoko ne ekzistus homoj (kion kredis ekz. Goeto) ne plu devis validi. Goeto kaj liaj samtempuloj ja trovis multajn aferojn en la ŝtonrompejoj de ĉe Belvedera Aleo kaj de Ehringsdort: sed homajn restaĵojn ili neniam povis malkovri.

Verkoj
------

De Möller oni konas du fak-eseojn:

* "Über Elephas antiquus Falc. und Rhinoceros Merki als Jagdtiere des alt-diluvialen Menschen in Thüringen und über das erste Auftreten des Menschen in Europa". Ĉe: *Zeitschrift für Naturwisenschaften* vol. 73, 1900, p. 41–70.
* "Über Feuerstätten im Kalktuffsand von Taubach und über die geologische Stellung der Weimar-Taubacher Kalktufflager". Ĉe: *Zeitschrift für Naturwissenschaften*, vol. 74, 1901, p. 237–272.

Notoj
-----

1. ↑  Walter Steiner: "Der pleistozäne Travertin von Weimar - Faziesmodell einer Travertinlagerstätte." Ĉe: Hans-Dietrich Kahlke (eld.): *Quartärpaläontologie. Abhandlungen und Berichte des Instituts für Quartärpaläontologie Weimar* Band 5. Akademie-Verlag, Berlin 1984, p. 62 (gugllibrare).
2. ↑
3. ↑  Annette Seemann: *Weimar. Eine Kulturgeschichte*, Beck Verlag, München 2012, p. 15-16 kaj 403. ISBN 978-3-406-63030-9

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 823574
* LCCN: n2016180077
* VIAF: 98145541770196601988
 |
La **Preĝejo Sanktaj Gardanĝeloj** estas romkatolika Monumento historia en urbo Kaposvár (Hungario) (ĝis 1970 en memstara vilaĝo *Kaposfüred*).

Historio
--------

Kirko de vilaĝo Kaposfüred estis trovita jam en eklezia listo el 1332. Dum dominado de turkoj la kirko supozeble estis detruita. En la frua 18-a jarcento oni konstruis kapelon dediĉitan al Ĉiuj Sanktuloj, en 1756 jam preĝejon dediĉitan al Ladislao la 1-a (Hungario). En 1837 pro ĥolero mortis 46 vilaĝanoj, poste alinomis la preĝejon al Sanktaj Gardanĝeloj. En 1885 ĝi estis pligrandigita, post 4 jaroj oni konstruis turon, sakristion kaj novan sanktejon, en 1932 krucnavon. En 2011 la preĝejo estis renovigita.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola, sed antaŭe krucifikso troviĝas. En la fasado la kvadrata turo altiĝas kun po unu apudaj flankokapeloj. La navo havas krucnavon.

Kermeso okazas en la duan de oktobro.

Fontoj
------

* Arkivigite je 2019-09-23 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Libro verkita de Hugo Kraus
**Hugo KRAUS** (naskiĝis en 1914, mortis la 3-an de decembro 1996 en Andorf) estis aŭstra esperantisto kaj honora membro de Aŭstria Esperantista Federacio (AEF).

Eklerninte Esperanton en 1934 je instigo de Ludwig Schödl, aŭtodidakte, li laboris kun Hugo Steiner ok monatojn preparante la Vienan UK (1936). Kun sia frato Walter li formis en 1935 esperantistan grupon en la kontraŭfaŝista rezistomovado, pro kio ili estis malliberigitaj tutan jaron en 1936-37.

Aliĝinte en 1946 al AEF, li baldaŭ iĝis ties afergvida estro kaj en 1950 vicprezidanto. Li redaktis (1950-51, 1971- 85) la AEF-organon *Aŭstria Esperanto-Revuo* kaj instruis Esperanton en vespera lernejo Viena. Ekde la jaro 1961 Kraus kunlaboris kun la Internacia-Esperanto-Kampadejo-Primoŝteno en Dalmatio, pri kiu li verkis la bildlibron *Feliĉigaj ferioj* (1963). Li membris en la LKK de la Viena UK (1970). Li multe vojaĝis prelegante pri Esperanto, ekz. en la Esperanto-klubo de la Fervojista Domo en Slupsko (Słupsk), Pollando (jen pri tiu evento la E-artikoleto kiu aperis en la Heroldo de Esperanto (foto 4) ().=

Notoj
-----

1. ↑
**Preĝejo Sanktaj Kosmaso kaj Damiano** estas romkatolika konstruaĵo en vilaĝo Vát (Hungario).

Historio
--------

La unua mencio pri la preĝejo okazis en 1324. Supozeble post jardekoj ĝi estis ankaŭ paroĥo. En la 16-a jarcento la loĝantoj sekvis la luteranismon, sed en la sekva jarcento la loĝantoj denove estis katolikoj. En 1697 laŭ la priskribo ĝi estas nur preĝejeto kun ligna tureto kaj kun aparta sonorilostablo. Baldaŭ la paroĥo funkciis jam en la proksima vilaĝo, sed la preĝejo mem barokiĝis kaj renoviĝis en 1780. La nun videbla formo estas videbla ekde la 1810-aj jaroj. En 1964 la kirko ekstere, en 1969 interne plene renoviĝis, fine lastfoje en 2014.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sole en mezo de la vilaĝo. Plejparto de la fasado estas la reliefanta kvadrata turo kun enirejo. La absido estas duonronda. Interne en la ĉefaltaro skulptaĵo pri Sankta Maria, apude Kosmaso kaj Damiano estas videblaj.
Kermeso okazas dum la 26-an de julio. La preĝejo estas pilgrimloko, tamen por la ĉirkaŭaĵo.

Kermeso okazas en la lasta dimanĉo de septembro.

Fontoj
------

* 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto Arkivigite je 2016-06-10 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoserio

Vido de Vát kun la preĝejturo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La kastelo **Homburg ĉe Unstrut** (germane *Hohenburg an der Unstrut; Homburg an der Unstrut*) estis mezepoka klostro ĉe la rivero Unstrut proksime de Bad Langensalza (Germanujo). En 1075 okazis tie batalo dum la saksa milito de Henriko la 4-a (Sankta Romia Imperio).

Situo
-----

La monakejo troviĝis sur la suda altriverbordo de la Unstrut-arbaretoj je ĉ. 1 km sude de Thamsbrück, nuna urbokvartalo de Bad Langensalza. En la fino de la 19-a jarcento troviĝis ankoraŭ kelkaj restaĵoj surloke. Nuntempe la burgo tute pereinta estas.

Historio
--------

### Batalkampo

En la 9.6.1075 okazis surloke batalo (germane ofte ankaŭ: *Schlacht bei Hohenburg und Nägelstedt*), dum kiu la reĝa armeo de Henriko la 4-a sub la komando de Herman de Glizberg (tio egalas al Kastelo Kunitzburg nordeoste de Jena) kaj danke al bohemia helpo fare de Vratislavo la 2-a venkis la unuiĝintan saksian-turingian soldataron. Gvidantoj de ĝi estis Oto el Northeim kaj Burchard la 2-a el Halberstadt.

### Klostro

En 768 Karolo la Granda komisiis starigon klostran. Voktoj responsaj prie li deklaris la sinjoroj de Treffurt. En 1073 okazis konveno de princoj surloke en la regna bieno/klostro Homburg. En 1136 renovigitis la fondiĝo de la benediktanoj|benediktana monakejo Homburg. Imperiestro Lotaro la 3-a estis ordoninta la ŝanĝon de monakinejon al monekejo. Ĝi apartenis al la Elektoepiskopujo Majenco metite sub la ŝirmo pontifika de Honorio la 2-a.

En 1196 donacis Bernardo la 3-a (Saksio) kaj Henriko la 5-a (Brunsvigo) al la homburganoj la posedon de la Stefano-kirko en Bad Langensalza kun ĉiuj posedaĵoj. Pro la klostromalamema Reformacio neniigitis la tuto en 1541.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Priskribo de la batalo de Homburg fare de Hans Delbrueck

51.12805555555610.636388888889Koordinatoj: 51° 7′ 41″ N, 10° 38′ 11″ O (mapo)
**Hugó Déry** [dEri], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Déry Hugó** estis hungara aktoro. Lia familia nomvarianto estis **Déri**, lia origina familia nomo estis *Klein*.

Hugó Klein  naskiĝis la 26-an de majo 1887 en Szekszárd, li mortis la 6-an de marto 1949 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Hugó Déry devenis el juda familio. Li estis aktoro inter 1922–1926 en Ĉeĥoslovakio, kie vivis la hungara minoritato. Liaj sekvaj, pli gravaj teatraj stacioj estis jam en Budapeŝto:

* Nova Teatro (Budapeŝto) (1927)
* Operetoteatro (Budapeŝto) (1928)
* Teatro Városi (1931).

Inter 1939 kaj 1944 li povis aperi nur antaŭ juda publiko pro la kontraŭjudaj leĝoj. Depost la 2-a mondmilito ĝis sia morto li apartenis al la jam menciita Operetoteatro.

Li edziĝis en 1924.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* Ferenc Lehár:
	+ *A drótostót* (opereto)
	+ *Cigányszerelem* (opereto)

Elektitaj filmaj roloj
----------------------

* *A vén gazember* (1932) - makleristo pri vinoj
* *Aranyóra* (1946)
* *Könnyű múzsa* (1947)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Hugó Déry en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Huiloapan** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Huiloapan de Cuauhtémoc. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 074.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6232 loĝantojn. El tiuj estis 2976 viroj kaj 3256 virinoj. La komunumo havas surfacon de 23.9 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 49 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 10 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1280 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 5570 personoj. En la jaro 2000 temis pri 5733, do temis pri kresko / malkresko je 0.58 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 5079 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 204 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Huiloapan de Cuauhtémoc en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 Arkivigite je 2007-06-26 per Archive.today


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **paroĥa preĝejo sankta Johano Nepomuka** estas sakrala historia monumento en urbo Mosonmagyaróvár (Hungario), ĝis la unuiĝo en vilaĝo *Moson*.

Historio
--------

Moson havis kirkon jam dum la mezepoko. Pli nova, impona kirko estis konstruita en 1757. Plena renoviga laboro okazis en fino de la 19-a jarcento laŭ novbaroko. La orgeno estis kreita en 2008.

Fresko

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en mezo de la urboparto Moson. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo altiĝas, ene 3 sonoriloj loĝas. La ornama enirejo troviĝas meze, apude estas po unu fenestroj. Super la enireja pordo granda fenestro estas videbla, apude po unu niĉoj, ene statuoj estas. La navo finiĝas en plurlatera absido, al kiu sakristio aliĝas. En flanko de la navo estas aliaj enirejoj. Sub la sanktejo kriptoj etendiĝas. La internaj instalaĵoj estis faritaj en la 18-a jarcento, la ĉefaltaro renoviĝis en 1880. La plafono estas kovrita per freskoj.

Kermeso okazas en la 16-an de majo

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* oficiala paĝo
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* NavoNavo
* ĈefaltaroĈefaltaro
La **preĝejo Karlo Boromeo** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Nagyrákos.

Historio
--------

La romanika kirko estis konstruita en la 13-a jarcento (aŭ en la sekva jarcento), trakonstruita laŭ gotiko en la 14-a jarcento (aŭ en la sekva jarcento), barokigita en 1798. Ĉirkaŭ en 1600 la vilaĝanoj kalvinaniĝis. La origina mezepoka patrono de la preĝejo estis Sankta Maria. La katolika grupo estis refondita en 1732, en la sama jaro la preĝejo estis trakonstruita.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola inter arboj. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas. La turopinto estas plurlatera piramido. La eniro povas okazi tra la turo. La absido estas pli mallarĝa, ol la navo. Sakristio kontaktiĝas kun la absido. Interne la ĉefa kaj flanka altaroj, predikejo estis farita en la 18-a jarcento laŭ popola baroko.

Kermeso okazas en la 4-an de novembro.

Fontoj
------

* 
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Hugyag** (hudjag) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Nógrád, en subregiono de Balassagyarmat.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 11  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.0872/19.4319
* Loĝantaro: 910
* Poŝtkodo: 2672
* Telefonprefikso: 35

Situo
-----

La vilaĝo situas en valo, laŭ maldekstra bordo de Ipeľ (kiu samtempe estas ankaŭ la slovaka landlimo), fine de mallonga sakovojo, ĉefvojo kaj fervojo Szécsény-Balassagyarmat preteriras. La lasta troviĝas en distanco de 15 km, Szécsény en 8 km. Ekde 2008 ambaŭ ŝtatoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas trairebla principe senkontrole.

Historio
--------

La vilaĝo iĝis kampurbo en 1333. Hugyag havis gravan ponton, kiu detruiĝis en 1849 kaj en 1944. Post Traktato de Trianon Hugyag trovis sin apud al la nova landlimo. Tiuj vilaĝanoj, kiuj havis parcelojn en la alia flanko, perdis ilin.

Vidindaĵoj
----------

* baroka katolika preĝejo de 1754
* statuo pri Stefano la 1-a (Hungario) de 2000
* fiŝkaptista lago nomata Csujta (ĉujta)

* Kategorio Hugyag en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Honŝu** aŭ **Honŝuo** (japane 本州 [honʃu] Pri tiu ĉi sono aŭskulti) estas la plej granda japana insulo.

Honŝu longas 1300 kilometroj kaj havas 230 500 km², kio faras ĝin la 7a plej granda insulo en la mondo. Tie loĝas ĉirkaŭ 98 milionoj personoj.

Plej alta loko de Honŝu estas la Monto Fuĝi kun 3776 metroj.

Plej grandaj urboj estas Tokio, Jokohamo, Osako, Nagojo, Kobeo, Kioto, Sendaj, Niigata kaj Hiroŝimo.

Plej longa rivero estas la Ŝinano.

Biogeografie Honŝuo troviĝas en la orient-azia ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi interalie entenas la honŝuajn alpajn koniferarojn.

Honŝu kaj Esperanto
-------------------

En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome *Poemo de Utnoa* okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo *anoŭdo*. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Jen kiel oni prezentas Honŝuon:

En lia akompano Utnoa superlibelas
la landon de Honŝuo, meze de maro safira.
Ili alflugas Kjoton, kaj poste Sanhusagendon,
la lignan konstruaĵon sur tuta mondo plej vastan,
sanktejojn ĝardenitajn kun harmonia primeto.

Notoj
-----

1. ↑  Laŭ PEJVO
2. ↑  Abel Montagut, *Poemo de Utnoa*. Pro Esperanto. Vieno, 1993. ISBN 3-85182-007-X. 225 p. p. 114.

* Honŝu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Honŝu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Honŝu en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)
**Humurino** (ruslingve **Юморина**, ukraine **Гуморина**, vidu ankaŭ la paĝon (eo) pri historio de Odesa Humurino Arkivigite je 2016-06-21 per la retarkivo Wayback Machine) estas tradicia Odesa festo ("Tago de Rido" aŭ "Tago de Humuro"), kiu okazadas ĉiujare dum la Unua de Aprilo (ankaŭ internacie konata kiel ŝercotago).

La festo aperis en la 1970-aj jaroj. Ĝi havas historiajn rilatojn al tiama modo pri la ludo de KGS kaj delonga percepto pri ŝercemo kaj sprito de odesanoj. La oficiala ĉiujara tradicio de la festado estis interrompita por kelkaj jaroj pro politikaj kialoj (malpermeso de la urbestraro, tiam soveta), sed renoviĝis en pli liberaj 1980-aj jaroj.

La festadon plejkutime ĉefas la "Karnavalo", dum kiu diversaj grupoj (profesiaj, naciecaj ktp.) prezentas sin ridmaniere en karnavalaj vestaĵoj (kelkfoje kun teatrumetoj), kaj diversaj aktualaj eventoj (de la pasinta aŭ nuna jaro) estas simile primokataj.

Kromaj aranĝoj okaze de la urba festivalo povas esti (depende de jaro):
  
 - tradicia malfermo de nova monumento en la ĝardeno de Literatura Muzeo (la monumentoj priskulptas famajn odesaj personojn aŭ heroojn de la urba folkloro, kantoj kaj anekdotoj);
  
 - festivalo de klaŭnoj;
  
 - teatraĵoj aŭ paroloj de komediaj aktoroj kaj aŭtoroj;
  
 - ludoj kaj konkursoj por gastoj;
  
 - muzika koncerto (kutime de populara muziko).

Humurino kaj Esperanto
----------------------

Ekde jaro 2010, ĉiujare okazadas Esperanto-renkontiĝo nomata **Esperanto-Humurino**, kiu inkluzivas la tagon, kaj kies ĉefa programero estas partopreno de esperantistoj en la urba karnavalo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Humurino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Esperanto-Humurino en Odeso (eo) Arkivigite je 2013-04-14 per la retarkivo Wayback Machine
  
Oficiala paĝaro de Odesa Humurino (ru)  

Artikolo pri Humurino-1999[*rompita ligilo*] en "LITeraturaSUPlementO" (aldono al "Helianto", oficiala informilo de UkrEA)
  
Artikolo pri Humurino-2004 en Kontakto (N-ro 2'2004)
**Étienne Burin des Roziers**, naskiĝinta la 11an de aŭgusto 1913 en Parizo, mortinta la 26an de decembro 2012 en Parizo, estis alta franca funkciulo.

Biografio
---------

Étienne Burin des Roziers, diplomita en juro kaj de la libera lernejo de politikaj sciencoj, komencis diplomatan karieron en la ministerio pri eksterlandaj aferoj (Quai d'Orsay) en 1939. Ataŝeo de ambasado en Vaŝingtono, li kuniĝis kun la libera Francio en aprilo 1942 kaj eniris la militan kabineton de la generalo Catroux.

Li iĝis, la sekvontan jaron, oficiro de aranĝo de la generalo De Gaulle kaj eniras lian kabineton je la Libereco.

Majstro de konferencoj en la nacia lernejo de administracio (ENA) dum la 1950-aj jaroj, li iĝis ambasadoro de Francio en Varsovio ek de 1958 kaj en 1962 ĝenerala sekretario de la Elizeo apud Charles de Gaulle ĝis 1967. Poste, li iĝis ambasadoro en Romo ĝis 1972, ĉiama reprezentanto de Francio ĉe la Eŭropaj Komunumoj inter 1972 kaj 1975. Nomita al la Konsilio de ŝtato en 1975, li deĵoris ĝis 1985.

Étienne Burin des Roziers, edzo kaj patro de kvar infanoj, estas granda oficiro de la Honora Legio, granda kruco de la nacia merito ordeno, titolita de la kruco de la milito 1939-1945, de la medaloj de la Rezistado kaj la libera Francio.
Baĉki Petrovac situas en la verda municipo
Luterana preĝejo de Baĉki Petrovac
**Baĉki Petrovac** (serbe *Бачки Петровац*, slave **Bački Petrovac,** hungare *Petrőc*, slovake *Petrovec* aŭ *Báčsky Petrovec*) estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Baĉka. Ankoraŭ 3 vilaĝoj apartenas al la municipo.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 158  km²
* Loĝantaro: 6730[*kiam?*]
* Poŝtkodo: 21470
* Telefonprefikso: 21
* Aŭtokodo: NS

Situo
-----

Baĉki Petrovac situas sur ebenaĵo. Novi Sad troviĝas 25 km-ojn.

Historio
--------

La unua skriba mencio pri la komunumo devenis el 1703. En 1745 slovakoj alvenis. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. En 2002 loĝis en la urbo 6727 homoj, (slovakoj 5549 (83 %), serboj 573 (9 %), jugoslavianoj 169 kaj aliaj).

Vidindaĵo
---------

* luterana preĝejo

Ĝemelurboj
----------

* Slovakio Martin, Slovakio
* Slovakio Nitra (urbo), Slovakio
* Slovakio Ružomberok, Slovakio
* Serbio Babušnica, Serbio
apuda kegloludejo (nun malkonstruita), norde de la gastejo
**Hopfengrund** (laŭvorte: *Valo lupola*) estas regiono en la sudo de Arnstadt ĉe la piedo de la altaj fagoj kaj de la Walpurgis-monto. La nomo datumas jam de 1602. Do temas pri la lasta ĝis hodiaŭ ekzistanta tradicia ekskursgastejo en Arnstadt.

Historio
--------

#### Gastejo (1877-1920)

De 1877-80 konstruiĝis ejo uzata ĝis 1920 kiel gastejo.
Alternativa nomo de la gastejo estis *Restauration Zum Hopfengrund(e)*: ĉ. la 1878-a jaro ĝi nomiĝis *Schellhorns Sommerwirthschaft* sub la luprenanto Louis Schellhorn. Ĉirkaŭ 180 estis gastejestro Karl Albrecht kaj en 1894 G. Eichhorn. En 1895 posteulis Max Althans ĝis 1898 nur, ĉar post li transprenis la restoracion *Wolfschlucht*: Althans posedis gajan antikvaĵkabineton kiun li volonte montris al gastoj. Ekde aŭgusto 1899 luprenis la tuton Otto Busch transloĝiĝonte fine de 1901 Erfurton kie li ĉefis en la lokalo *Zur Milchinsel*. Lian foriron bedaŭris multaj.

Ekde oktobro 1908 gastejestris Ferdinand Lindenlaub, kiun la arnstadt-anoj jam konis kiel kelneron ĉe *Kurhaus*. En septembro 1919 posteulis lin Willy Hamann.

#### Multfunkcieco

Poste la urbo aĉetis ĝin. En 1922/23 iĝis alikonstruado kaj instalo de ripozumhejmo por per tuberkulozo minacataj infanoj. De 1945-48 ĝi servis kiel orfejo kaj ripozdomo por infanoj. De 1949-55 ĝi servis kiel Tb-sekcio de la malsanulejo (kun 45 litoj). Ekde la 8.9.1955 ĝi estis metilernejo por metilernantoj oraĵistaj el tuta GDR - trejnadejo fakteoria. Depost la 1.9.1977, post la malfermo de la nova Komunuma Metilernejo (Karl-Liebknecht-strato 27) restis surloke nur la internejo de la metilernantoj (sen kursoĉambroj).

Ekde 1994 ĝi estis la sidejo de la Turingia Instituto por porinstruista pluklerigado, horartabula ellaborado kaj amaskomunikiloj. Ekde la 1.5.1997 la tuto estis renkontiĝloko de la societo *Volkssolidarität* (germana nomo de la oldulejo: *Begegnungsstätte Hopfengrund*), poste troviĝis tie ĉi pensiono (en la posedo de la maljunula hejmo de ĉe Lessing-strato). En niaj tagoj ĝi estas pensiono kaj ŝatata gastejo estante elirpunkto de sanigaj migradekskursoj arbaren. De oktobro 1999 ĝis 2013 gastejestris Hans-Jürgen Gerber. Poste transprenis la tuton Rico Seeber kaj Ralf Hübner el Ilmenau.

Literaturo
----------

Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt*. Kirchschlager, Arnstadt 2003, ISBN 3-934277-07-1, p. 292.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hopfengrund en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Fejsbukpaĝoj de la gastejo
* Hejmpaĝo gasteja

Notoj
-----

1. ↑  Britt Mandler: "Pension Hopfengrund mit Ilmenauer Besitzern". Che: TA, 20.8.2013

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Hufo** (*ungula*) estas ungoderivaĵo, keratoestaĵo de diversaj mamuloj, formita kiel larĝa piedbazo (ĉevalo, bovo, porko, kapro:hufuloj). La lastan falangon de la kruro kovras forte evoluinta korna tavolo. Ĝi havas du surfacojn: la antaŭan, konveksan kornomuron kaj la apogantan, konkavan plandan surfacon la t.n. kornoplandon.

Jam la biblio distingis la bestojn laŭ ties hufo „ĉiun bruton, kiu havas disfenditajn hufojn kaj distranĉan sulkon sur la hufoj, vi povas manĝi."

Oni uzas hufferon jam ekde la 6-a jarcento por protekti la hufon de ĉevaloj pro la forfrotiĝo kaj fortigi la irkapablon. Oni devis ripeti la hufferumon 6-8-semajne pro la kresko de la hufo.

**Krono** (*coronale*) estas supra rando de la ĉevala hufo sub la fanono (fanono (*compedale*?) estas tiu parto de la ĉevakruro, kie hartufo kreskas malantaŭ la pasternartiko

**Pasterno** estas parto de la ĉevalkruro inter la tibio kaj hufo, responde al la 2 unuaj falangoj. La pasternartiko estas la artiko de la ĉevalruro super la pasterno.

parhufuloj, neparhufuloj, rostruloj

Bildogalerio
------------

* 
* 
* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* Ekvedoj
* Kamelhufo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hufo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2005-11-05 per la retarkivo Wayback Machine
*
Humboldta Marfluo.
La **Humboldta Marfluo**, konata ankaŭ kiel **Perua Marfluo**, estas malvarma, marfluo de malalta saleco kiu fluas norde-okcidente laŭlonge de la okcidenta marbordo de Sudameriko el suda pinto de Ĉilio al norda Peruo. Ĝi estas orientena marfluo oceana fluanta en la direkto de la ekvatoro, kaj povas etendiĝi 1,000 kilometrojn elborde. La Mara [[Ekosistemo] de la Humboldta Marfluo (**ME**), nome laŭ la prusia naturalisto Alexander von Humboldt, estas unu el la ĉefaj marsurfacaj sistemoj de la mondo, kiu eltenas eksterordinaran abundon de mara vivo. Surfaca movo okazas ĉe Peruo la tutan jaron sed ĉe Ĉilio nur dum la printempo kaj la somero, pro la dismovo de la subtropika centro de alta premo dum la somero.

La **Humboldta Marfluo** estas konsiderata de klaso 1a, tre produktiva (>300 gC/m2-yr), ekosistemo. Ĝi estas la plej produktiva mara ekosistemo en la mondo, same kiel la plej granda marsurfaca sistemo. La altaj indicoj de la Humboldta Marfluo de unuaranga kaj duaranga produkitiveco eltenas la plej grandajn fiŝkaptejojn de la mondo. Proksimume 18-20% el la monda fiŝkaptado devenas el la ME de la Humboldta Marfluo. La specioj estas ĉefe pelagaj: nome sardinoj, anĉovoj kaj la genro *Trachurus*. La alta produktiveco de la marfluo eltenas ankaŭ aliajn gravajn fiŝajn resursojn same kiel marajn mamulijn. La malvarma manĝoriĉa akvo portata al la surfaco de la surfaca movo estas la tialo de la eksterordinara produktiveco de la sistemo.

De tempo al tempo la surfaca aktivado kaj ties produktiveco suferas pro la apero de la oscilado pro El Niño. Kiam tio okazas, la fiŝabundo kaj ties distribuado estas ege tuŝitaj, ofte konduke al falo de la fiŝokvanto kaj al sociaj kaj ekonomiaj efikoj. Tiuj okazintaĵoj suferas sekvencajn ŝanĝojn, kie sardinoj kaj anĉovoj anstataŭas unuj la aliajn laŭperiode kiel la hegemonia specio en la ekosistemo. Tiuj speciŝanĝoj povas havi negativajn sekvojn por la fiŝkaptada industrio kaj la ekonomio de la landoj kiuj fiŝkaptadas en tiu sistemo.

La **Humboldta Marfluo** havas konsiderindan malvarmigan influon en la klimatoj de Ĉilio, de Peru kaj de Ekvadoro. Ĝi estas ege responsa ankaŭ pro la arideco kiu hegemonias en norda Ĉilio kaj marbordaj areoj de Peruo kaj suda Ekvadoro. Maraero estas malvarmigita de la marfluo kaj tiele ne kondukas al generado de precipitaĵo (kvankam oni produktas nubojn kaj nebulojn).

* Kategorio Humboldta Marfluo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La Hungaria familio estas la grupo supra maldeksta (blue).  
La keno de la asteroida zono estas ruĝa.
La **Hungaria familio** estas asteroida familio de la interna asteroida zono, interne de la malpleno de Kirkwood ĉe 2,06 astronomiaj unuoj.

Ĝiaj anoj havas orbitojn kun granda duonakso inter 1,78 kaj 2,00 astronomiaj unuoj, de malgranda discentreco, malpli ol 0,18, kaj grandan klinangulon : 16° al 34°. Ili havas orbitajn periodojn ĉirkaŭ 2,5 jaroj, ili estas proksimaj de la orbita resonanco 9:2 kun Jupitero kaj 3:2 kun Marso.

Ĝi ŝuldas sian nomon al 434 Hungario, sia plej granda ano.

Ecoj kaj devenoj
----------------

Plejparto el la Hungariaj asteroidoj estas E-tipaj asteroidoj, tie estas similaj al la enstatithavaj aĥondritoj kaj de granda albedo, pli ol 0,3. Malgraŭ iliaj helecoj, oni ne povas vidi ilin eĉ per binokloj pro iliaj malgrandecoj : 434 Hungario, plej granda ano, havas ĉirkaŭ 19 km de diametro. Ili tamen estas videblaj per malgrandaj teleskopoj de amatoraj astronomoj.

La deveno de la Hungaria familio estas ŝuldata al la orbita resonanco 4:1 kun Jupitero, kiu kreas la malplenon de Kirkwood ĉe 2,06 AU. Interne de ĉi-tiu malpleno, la asteroidoj estas forte perturbataj pro la gravita kampo de Marso, kiu, dum la vivdaŭro de la sunsistemo, forpelis ĉiujn korpojn krom tiuj kiuj estas sufiĉe malproksimaj de la orbita ebeno de Marso por ke la gravita influo de tiu planedo estu pli malgranda.

Tio lasas do grupon da asteroidoj interne de la resonanco 4:1 kun grandaj klinanguloj, sed malgrandaj discentrecoj. Kelkaj anoj de la Hungaria familio estas marsrenkontaj asteroidoj kaj povos esti forpelataj el la sunsistemo pro la influo de Marso.

Sur grandaj tempdaŭroj, ŝanĝoj de la discentreco de la marsa orbito estigas malaperon de la Hungariaj asteroidoj. Kiam tiu discentreco estas granda (kiel en la nuna epoko), Marso pelas tiujn asteroidojn al pli discentraj orbitoj kies suprenira nodo estas proksima de la longitudo de la apoapsido de Marso. De tio, post milionoj da jaroj, rezultas la formiĝo de amoraj kaj terrenkontaj asteroidoj kun malgranda vivdaŭro.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Distanco inter Marso kaj Tero Arkivigite je 2007-09-07 per la retarkivo Wayback Machine(angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bildo de la Hungaria familio en la sunsistemo (el "*Easy Sky*")
* angle The Hungaria group of minor planets Journal of the Royal Astronomical Society of Canada (ISSN 0035-872X), vol. 84, April 1990, p. 123-131
**Horace HEIDT** (naskiĝis la 21-an de majo 1901, en Alameda, Kalifornio, Usono, mortis la 1-an de decembro 1986) estis muzikisto kaj terhavaĵisto.

Dum la 1920-aj jaroj, Heidt gvidis bandon en vodevilo. Lia bando ludis ĉe la **Lago Teatro** en Oakland, Kalifornio el 1929 al 1930. Post sukcesa engaĝaĵo ĉe la **Palaca Teatro** en Nov-Jorko, la bando rondvojaĝis Eŭropon. Tiam, ĝi diserigis.

En 1932, Heidt formis novan bandon kaj prenis ĝin al la **Ora Pordo Teatro** en San-Francisko. Ĝis 1936 li estis laboranta en Ĉikago, Ilinojo, kaj havis lian propran radioprogramon, **Horace Heidt for Alemite**. Ĉe tiu tempo, ni komencis emfazi la King Fratinoj, Alvino Rey, kaj la sono de la **Trioblaj Langantaj Trumpetistoj**. En 1937 la bando enhavis 16 kantistojn kaj 14 muzikistojn!

Dum la jaroj, multaj tre bonaj muzikistoj ludis en la bando: Frankie Carle, Irving Fazola, Warren Covington, Pete Fountain, Al Hirt, Dick Contino, kaj Ralph Edwards, kiu estiĝis televida stelo, inter aliaj.

Heidt transportis la bandon al Nov-Jorko kaj ĝi estiĝis la domobando de la Biltmore Hotelo por ok jaroj. Ĝi faris multajn rondvojaĝojn de militaj bazoj dum la Dua mondmilito inter 1943 kaj 1944. En 1945, Heidt diserigis la bandon kaj estiĝis terhavaĝisto en Kalifornio. En 1956, li disvolvigas 10 akrean luksan komunumon en la San-Fernando valo de Kalifonio kun 180 domanoj kaj golfa kurejo kun 18-truoj.

* Kategorio Horace Heidt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 35911
* GND: 1286743222
* LCCN: n84145385
* VIAF: 39567038
* ISNI: 0000 0001 1759 1933
* SUDOC: 168870959
* BNF: 13943869v
* MBA: e6448d57-a464-4352-b044-84c3f6b62b76
* NKC: ola2002159370
* BNE: XX4614238
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Hédi ZSOLNAI** [ĵolnai], hungare **Zsolnai Hédi** (malofte Zsolnay Hédi) estis hungara aktorino kaj kantistino.

Hédi Zsolnai naskiĝis, kiel *Zirner Hedvig* la 29-an de novembro 1924 en Budapeŝto - mortis la 19-an de decembro 2004 en Munkeno.

Biografio
---------

Hédi Zsolnai ricevis kantan rolon en filmo jam en 1935. Post la 2-a mondmilito ŝi faris ekzamenon pri kantado en Budapeŝto, poste ŝi komencis sian veran karieron. Ŝi kantadis ŝlagrojn kaj ŝi ricevis rolojn en diversaj malgrandaj teatroj. En la 1960-aj jaroj ŝi gastroladis ankaŭ en okcidenta Eŭropo. En 1977 ŝi forlasis la landon, tiu ago tiutempe estis malpermesita. Baldaŭe ŝi vivis ĝismorte en Munkeno, tie ŝi verkis unusolan romanon.

Ŝiaj roloj (elekto)
-------------------

* diversaj teatraj roloj, ekzemple József Romhányi: *Piroska valamint a farkas* - avino; Pál Ábrahám: *Bál a Savoyban* (Balo en Savoy), (opereto) - Bébé

Ŝiaj ŝlagroj (elekto)
---------------------

* *Mindig Pestről álmodom* (Mi sonĝas ĉiam pri Peŝto)
* *Nagykörút* (Granda bulvardo)
* *Néha az kell, hogy dédelgess* (Kelkfoje dorlotu)
* *Későre jár* (Malfruas)
* *Halló, ha ráér* (Ha-lo, se vi havas tempon)

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Hédi Zsolnai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Preparado kaj farĉado de huntuno en Hong Kong.
**Huntuno** (el la mandarena 馄炖 *húntun*, kaj ankaŭ *vantano*, *vantono*, aŭ *vuntuno* el la kantona 餛燉 *wan4dan6*) estas tipo de pastaĵo ofte trovita en iuj ĉinaj kuirartoj.

Preparado kaj farĉado
---------------------

Huntunoj estas faritaj per etendo de kvadrata volvaĵo (nome fajna pastaĵo farita el faruno, ovoj, akvo, kaj salo) ebenigita sur la polmo de unu mano, lokigante malgrandan kvanton de farĉaĵo en la centro, kaj sigelante la vuntonon en la dezirita formo per kunpremado de la bordoj de la volvaĵo per la fingroj. Algluado povas esti plibonigita per malsekigado de la internaj bordoj de la volvaĵo, tipe per trempado de la fingropinto en akvo kaj ties ŝmirado tra la seka pastaĵo por dissolvi la kroman farunon. Kiel parto de la sigeliga procezo, aero estas forpremita el la interno por eviti rompon de la huntuno el la interna premo dum la kuirado.

La plej ofta farĉaĵo estas haketita porkaĵo kaj salikokoj kun granda malgranda kvanto de faruno aldonita kiel algluaĵo. La miksaĵo estas spicita per salo, spicoj, kaj ofte ajlo aŭ fajne tranĉita verda cepo. Fabrikitaj, frostigitaj variaĵoj estas venditaj en supermerkatoj. Ofte ili estas manfaritaj kaj venditaj en merkatoj aŭ malgrandaj restoracioj fare de la posedantoj al la atendantaj klientoj. En merkatoj, ili estas venditaj po unue, sen antaŭ-kuirado.

Huntuna supo

Vidu ankaŭ
----------

* Ĉina kuirarto

Notoj
-----

1. ↑  Wonton Wrappers About.com. Alirita: 28an de Februaro 2012.
2. ↑  Homemade Wonton Wrappers Arkivigite je 2012-02-29 per la retarkivo Wayback Machine Kitchen Simplicity. 13a de oktobro 2009.

* Huntuno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Huntuno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Hurones** [uROnes] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Alfoz de Burgos*. La loknomo *Hurones* estas etimologie komprenebla kiel Furoj.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Alfoz de Burgos, centre kaj malhelverde.
Panoramo.
Baroka ĉefaltaro.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 8,295 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 57 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 200 loĝantojn dum la 20-a jarcento (el la 1920-aj jaroj) pro migrado al urbaj areoj (precize al la provinca ĉefurbo), kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste iom stabiliĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.

Ĝi distas 10 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj enhavas ankaŭ la submunicipon Las Mijaradas, kie oni konstruis golfludejon.

Historio
--------

Estas restaĵoj de romia epoko.

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento kaj komence de la 10-a jarcento. Plej frua mencio estas de Las Mijaradas (Miller atas) en la jaro 943. En 1073 Alfonso la 6-a havigis foruojn al Burgoso kaj ties domaroj, inter kiuj estas Mijaradas de Hurones (López Mata, s/f: 31). En dokumento de 1085 iu Dona Gontroda donas al la monaĥejo de Sankta Petro de Cardeña la havaĵojn de la preĝejo de Sankta Maria (ĉu la nuna?), fondita en Hurones en la kvartalo nomita Valverde (Serrano, 1919: 371). Aliaj donacoj rilate al Las Mijaradas estas de 1150 (Mansilla Reoyo, 1971: 51-52) kaj 1160 (Mansilla Reoyo, 1971: 56).

Ekde 1210 pluis unujarcenta plendo pri la posedo de Las Mijaradas, en kiu intervenis eĉ la reĝo de Kastilio kaj la Papo, kaj kio finiĝis en 1453 Johano la 2-a per konfirmo de la limgoj faritaj de Ferdinando la 3-a en 1217. Post la krizoj de pesto kaj enlandaj militoj en la registro *Becerro de las Behetrias* oni diras, ke Hurones estas *behetría*, tio estas parto de senjorlando kun rajto elekti senjoron. En la 15-a jarcento estis turo.

Hurones formis parton de la *Alfoz y Jurisdicción de Burgos* en la *partido de Burgos*, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon *Intendencia de Burgos*. Estis ordinara urbestro.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Santiago kaj sektoro de romia ŝoseo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775574
 |
Vasile Ursu Nicola, konata Horea
**Horea** aŭ **Vasile Ursu Nicola** estis rumana ribelisto en Habsburga Imperio en gubernio Transilvanio.

La postturka politiko
---------------------

Komence de la 18-a jarcento ĉesis la turka potenco en Hungara reĝlando, iom poste Francisko Rákóczi la 2-a ne povis restarigi sendependecon de Hungara reĝlando, okazis subpremado de Habsburgoj, eĉ Transilvanio perdis la sendependecon. Supozeble reatako de turkoj estis atendata, tial la Habsburgoj aranĝis Limgardan zonon laŭ la suda limo de Hungario. Tiu lastfoje pleniĝis ĉe Transilvanio, kie oni aranĝis rumanan regimenton.

Vivo de Horea
-------------

Horea naskiĝis en 1731 en Arada, kiel kamparano. Li iĝis soldato de la Habsburgoj, kie li devis paroli germane. Tiutempe rumanaj servutuloj vivis ankaŭ en la okcidenta Transilvanio. Ili volis esti limgardistoj en rumana regimento de Limgarda Zono, ĉar tio promesis pli facilan vivadon. Ili ariĝis en 1784 kaj komenciĝis ribelo en Curechiu. Komence la Habsburgoj hezitis, fine ili faris finon de la ribelo. Horea, kiel ribelestro, estis radumita en Alba Iulia en 1785.

Vidu ankaŭ
----------

* Ribelo de Horia, Closca kaj Crisan

* Kategorio Horea (ribelestro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 301432
* GND: 119508982
* LCCN: n83197313
* VIAF: 97912189
* ISNI: 0000 0001 2144 7440
* SUDOC: 027274179
* BNF: 11935183g
* NKC: jn20000700737
 |
La *Voorste Diepje* apud Bronneger
La Hunze sur mapo de Drenthe farita de Cornelis Pijnacker el 1634 - sur la mapo ĝi nomiĝas *Schuyten diep*
**Hunze** estas rivero en la limregiono de Drenthe kaj Groningen en Nederlando oriente de la Hondsrug.

La Hunze ekestas okcidente de Gasselte kie la *Voorste Diepje* kaj *Achterste Diepje* kunfluas. Ekde tiu punkto ĝis la Zuidlaardermeer ĝi ankaŭ nomiĝas *Oostermoerschevaart*, laŭ la dingspel Oostermoer.

Ĵus norde de la Zuidlaardermeer troviĝas la ununura ankoraŭ ekzistanta Groninga prameto. La rivero forlasas la lago kiel *Drentsche Diep* (do en Groningen) kaj fluas ĉe Waterhuizen en la Winschoterdiep.

Inter ĉi tiu kanalo kaj la Damsterdiep la rivero estas sablopleniĝinta kaj malfacile rekonebla. Norde de la Damsterdiep la Hunze nomiĝas Selwerderdiepje.

La Reitdiep estas ekde Wierumerschouw la malsupra fluo de la rivero.

La signifo de la nomo estas: *marĉo* aŭ *koto(fluo)*. La nomo Hunsingo (regiono en la provinco Groningen) referencas al la rivero.

Hunze ankaŭ estas la nomo de (civila) remsocieto kiu situas en la centro de la urbo Groningen, fondita je la 19-a de februaro 1886. Kompleta nomo: Koninklijke Groninger Roeivereniging *De Hunze* (Reĝa Groninga Remsocieto *La Hunze*).

En 1996 oni konstruis kvartalon en la nord-orienta parto de la urbo Groningen kiu nomiĝas De Hunze.

Drentsche Diep (Hunze) vidata ekde la Polderpad kun en la fono la poldermuelejo De Biks
Fervojponto super la *Drentsche Diep* apud Waterhuizen (2013)

* Kategorio Hunze en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Hurtumpascual** [urtumpasKŬAL] estas municipo en la centrokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.

Hurtumpascual en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.
Preĝejo de Gamonal.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Gamonal de la Sierra, Hurtumpascual kaj Viñegra de la Sierra. Ĝi okupas totalan areon de 18,61 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 45 loĝantojn. Ĝi perdis 550 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 46 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Gallegos de Sobrinos, Manjabálago, Ortigosa de Rioalmar, Cabezas del Villar, Vadillo de la Sierra kaj San Juan del Olmo. Ĝi kuŝas sur la kunfluejo de la rojo Mataburros kun la rivero Navazamplón.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762017
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Belka BELEVA** (naskiĝis dum 1927, mortis la 22an de decembro 2012) estis profesia aktorino en la bulgara kaj esperanto, kunfondinto de Bulgara Esperanto-Teatro. Ŝi esperantistiĝis en 1957 kaj de la jaro 1996 estis honora membrino de UEA. 

Ekde la unua prezentado de BET (1958) ŝi seninterrompe aktivis sur la Esperanta teatra scenejo. Krom en BET, ŝi partoprenis ankaŭ en Internacia Arta Teatro. Ŝi aktoris en dek naciaj kongresoj de Bulgara Esperanto-Asocio, dek kvin UK-oj, kvar fervojistaj kaj tri junularaj kongresoj internaciaj, naŭ festivaloj de Esperanto-teatro, kaj multaj aliaj aranĝoj lokaj kaj internaciaj. Ŝi prezidis Sofian Esperanto-Societon (1979-1981), la Virinan Komisionon de BEA (1975-1986), kaj membris en la Virina Komisiono de UEA (1978-1982). En 1986 aperis ŝia aŭtobiografio **Teatro sen lingva bariero**.

Ŝia edzo estis Anani Anev.

Bibliografio
------------

* Miguel Fernández: *Omaĝe al Belka Beleva, la neforgesebla damo de la scenejo*. Beletra Almanako (17), junio 2013. pp. 94-97.