recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Juchique de Ferrer** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Juchique de Ferrer. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 095.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 16360 loĝantojn. El tiuj estis 7980 viroj kaj 8380 virinoj. La komunumo havas surfacon de 259.1 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 50 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 42 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 380 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 17657 personoj. En la jaro 2000 temis pri 18971, do temis pri kresko / malkresko je 1.45 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 16443 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 42 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

 Arkivigite je 2007-03-31 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Imre Tóth Bruti** [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tóth Imre** aŭ laŭ pseŭdonimo **Bruti** estas hungara humuristo, prezentisto, komponisto, gitaristo, kantisto, tekstopoeto.

Imre Tóth naskiĝis la 11-an de marto 1970 en Debrecen.

Biografio
---------

Imre Tóth post lernado iĝis faklaboristo, sed dum lernado li interesiĝis pri humuro kaj muziko. Li gitarludis en pluraj ŝlagrorkestroj inter 1987-1995. Ekde 2003 li prezentis programojn en la loka radio de Debrecen. Li debutis sur scenejo en somera aranĝaĵo en Nagyvázsony. En la sekvaj jaroj li estis prezentisto de pluraj radioj kaj televizioj. Ekde 2014 li estas profesia prezentisto.

Liaj televiziaj roloj
---------------------

* *Showder Klub* (serio, 2009-2013)
* *Munkaügyek* (2013)

Liaj muziktekstoj
-----------------

* Cba dal
* Magas lányok
* Medve lány

Vidu ankaŭ
----------

* Bruti aŭdebla

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 653487
 |
**Imre Tomasovszky** [tomaŝovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tomasovszky Imre** estis hungara inĝeniero, profesoro. Lia familia nomvarianto estis *Tomosovszky*. Lia frato estis same profesoro Lajos Tomasovszky.

Imre Tomasovszky naskiĝis la 5-an de majo 1871 en Hungara reĝlando en Tiszaújlak (nuntempa Vilok en Ukrainio). Li mortis la 6-an de decembro 1946 en Sopron.

Biografio
---------

Imre Tomasovszky akiris diplomon en mina kaj arbara akademio en Selmecbánya en 1894, poste li laboris en diversaj urboj de la lando. Post 2 jaroj li revenis al la akademio, kie li estis asistanto. Interrompoj okazis, tiam li estis arbaristo en Karpatoj. En 1909 li estis nomumita ĉefarbaristo, en 1918 konsilisto pri arbaroj. Post la 1-a mondmilito li sekvis la rifuĝintan akademion aŭ jam altlernejon al Sopron.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Klímatan* (1891)
* *Az állatok szerepe az időjóslásban* (1900)
* *Erdõmérés-, becslés- és gazdaságtan* (1913)
* *A bányafa* (1930, 1944)
* *Erdészettan* (1942)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla sur la 176-a paĝo)
**Imre VALKÓ,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Valkó Imre** estis hungara-usonana kemiisto. Liaj nomvarinatoj estis en Usono *Emery Valko,* *Emery I. Valkó*. Liaj fratoj estis István Pál Valkó kaj Iván Péter Valkó.

Imre Valkó  naskiĝis la 1-an de septembro 1902 en Abony. Li mortis la 2-an de marto 1975 en Bostono (laŭ alia informo 20-an de junio 1975).

Biografio
---------

Imre Valkó frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris diplomon (Ph.D) en Universitato de Vieno en 1926. Post siaj studoj li estis asistanto 2 jarojn en la universitata medicina instituto en Vieno. En la jaroj 1928 kaj 1929 li estis esplora inĝeniero en uzino pri gumoj en Budapeŝto, poste ĝis 1938 li laboris en laboratorio en Ludwigshafen. Kun kelkaj kolegoj li kontribuis pri elasteco de la gumoj (Kolloidzeitschrift, 1932), kiu portis al la grupeto famegon. En 1939 li translokiĝis al Kanado, en 1942 al Usono. Li estis laboratoriestro, post jaroj profesoro en Masaĉuseca Instituto de Teknologio. En la lasta periodo li okupiĝis pri teksaĵoj. Li ricevis usonajn premiojn, eĉ li iĝis akademiano en Novjorko.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Elektrochemie der Kolloide* (1929) - kun Wolfgang Pauli
* *Kolloidchemie der Eiweisskörper* (1933) - kun Wolfgang Pauli
* *Kolloidchemische Grundlagen der Textilveredlung* (1937)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
**Hoz de Jaca** [ozdeĤAka] (en aragona *Oz de Tena* aŭ *Oz de Chaca*​) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio​, en la nordo de la komarko *Alto Gállego* (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). 

En la loĝloko, krom la hispanan, oni parolis variaĵon de la aragona lingvo uzitan en la okcidentaj Pireneoj. 

Ĝi estas borde de la Akvorezervejo de Búbal sudoriente de la valo ĉe la plej altaj montopintoj de Pireneoj, proksime al la landlimo kun Francio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas en la nordo de la komarko *Alto Gállego*. Ĝia teritorio estas en la Valo de Tena. Temas pri tre malgranda municipo, nome la plej malgranda en la komarko. Ĝi limas norde kun Panticosa, kaj sude kun Biescas. 

La loĝloko Hoz de Jaca mem (1272 msm) estas je 77 km norde de Huesca laŭ la ŝoseo A-136 suden al Sabiñánigo kaj Ŭesko, kaj laŭ la sama ŝoseo nordokcidente al Francio tra Sallent de Gállego. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun tre deklivaj ardezaj tegmentoj.

Historio
--------

Hoz de Jaca estis citita por la unua fojo en 1062. Kun El Pueyo kaj Panticosa, ĝi formis unu de la tri historiaj *quiñones* en kiuj dividiĝis administracie la valo. 

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Hoz de Jaca kie oni malaltiĝis el 135 loĝantoj en 1940 ĝis nunaj 77 loĝantoj (2022).

Aktualo
-------

La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj montaraj agrikulturo kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al forstado, natura, sporta, kultura kaj rura turismo. 

Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, montara arkitekturo, urba kerno de ardezaj tegmentoj kun belaj kamenoj, la rivero Gállego kaj la akvorezervejo (Búbal) ĉefe el abisma rigardejo nome *Balcón del Muro* ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Ŭesko

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* Ubieto Arteta, Antonio, "Historia de Aragón". Los pueblos y los despoblados 1 (Eld. Anubar. Zaragoza, 1984)
* CONTE OLIVEROS, Jesús. "Personajes y Escritores de Huesca y Provincia". Eld. Librería General (Zaragoza 1981)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo

* Kategorio Hoz de Jaca en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 814415
* LCCN: n2014066186
* VIAF: 311460052
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Interdialekta normlingvo** aŭ **superdialekto** estas difinita formo de lingvo kiu estas konstruita surbaze de malsamaj dialektoj. Kiel norma lingvo, ĝi havas leĝan aŭ preskaŭleĝan statuson. Ekzemploj estas la novnorvega *Nynorsk*, konstruita de Ivar Aasen proksimume inter 1829 kaj 1850 kaj la grizonromana, *Romantsch Grischun*, konstruita de Heinrich Schmid kaj enkondukita en 1982. Interdialektaj normlingvoj kutime enkondukiĝas kiel skribaj lingvoj, sed ili tendencas iom post iom ankaŭ influi la parollingvon de sia uzantaro.

En la 1970aj jaroj, la Akademio de la Eŭska Lingvo (*Euskaltzaindia*) kreis komunan kleran superdialekton aŭ interdialektan normlingvon euskara batua, 'unuigita eŭska lingvo', moknome *eŭskeranto*, baze je gipuska dialekto.

Plej multaj normlingvoj baziĝas sur unu specifa vario de lingvo. Tio povas esti ĉefurba dialekto aŭ altprestiĝa vastregiona sociolekto. Kelkaj normlingvoj, ekzemple la germana, reprezentas sintezon de malsamaj dialektoj, sed estas tamen ne plane kreitaj en sia tuteco. 

Internaciaj helplingvoj bazitaj sur parencaj fontlingvoj, ekzemple Interlingvao kaj similaj, kiuj baziĝas sur la latinidaj lingvoj, rilatas al siaj fontlingvoj proksimume same kiel la interdialektaj normlingvoj al la dialektoj sur kiuj ili baziĝas. Ĉe internaciaj helplingvoj tamen la gramatiko estas tipe simpligita aŭ reguligita en pli alta grado ol ĉe interdialektaj normlingvoj.
**Novi Slankamen,** serbe **Нови Сланкамен,** hungare **Újszalánkamén** [UjsalAnkamEn] estas granda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Inĝija. Novi, Нови kaj Új signifas: nova.

Loko de la municipo en Serbio

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 50  km²
* Koordinatoj: 45°07′19″N 20°14'13″E
* Supermara alteco: 139 m
* Loĝantaro: 3455 en 2002
* Poŝtkodo: 22323
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: IN

Geografio
---------

Novi Slankamen etendiĝas laŭ dekstra bordo de Danubo, kie Tiso enfluas ĉe la alia bordo; laŭ flankovojoj. Inĝija troviĝas 15 km.

Mapo pri municipo Inĝija
Preĝejo de Novi Slankamen

Historio
--------

Ekde la 16-a jarcento la loko apartenis al la Osmana Imperio. Post fine de la turka dominado diversaj popoloj alvenis. Ĝis Traktato de Trianon aŭstria-hungara kontrolo okazis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio ĝi apartenis. Ĝis disfalo de Jugoslavio plejparte kroatoj vivis tie, sed ili grandparte forlasis la vilaĝon, dume alvenis serboj el tiuj lokoj, kie ĉesis la serba kontrolo. En 2002 loĝis en Novi Slankamen 2755 serboj (80 %), 544 kroatoj (16 %), 37 jugoslavianoj, 20 hungaroj, 10 slovakoj, 6 ciganoj kaj aliaj. La loĝantaro daŭre malpliiĝas dum la lastaj jardekoj.

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

Fontoj
------

* Hungara kaj serba Vikipedioj
* Mapo pri Novi Slankamen

* Kategorio Novi Slankamen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 382172
* GND: 4269899-6
* LCCN: nr91034287
* VIAF: 158715455
 |
Novi Kozarci troviĝas en (verda) Municipo Kikinda en Serbio
Mapo pri municipo Kikinda
Malnova domo en Novi Kozarci
Nova ortodoksa preĝejo de Novi Kozarci
Centra parko de Novi Kozarci
**Novi Kozarci,** serbe **Нови Козарци,** hungare **Torontáltószeg** estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Norda** Banato, en municipo de Kikinda.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 39  km²
* Koordinatoj: 45°46′32″N 20°37'12″E
* Alto super marnivelo: 69 m
* Loĝantaro: 2270
* Poŝtkodo: 23319
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: KI

Situo
-----

Novi Kozarci situas sur ebenaĵo laŭ flankovojoj, laŭ la rumana landlimo (kontraŭe Jimbolia troviĝas).

Historio
--------

Dum la mezepoko vilaĝo *Tószeg* etendiĝis en tiu loko. Ĝi senhomiĝis dum la turka dominado. En la 18-a jarcento oni profitis la lokon paŝtejo. Germanoj refondis la vilaĝon en 1770, kiun ili nomis *Mastrot*. Baldaŭe formiĝis 2 apartaj vilaĝoj: Mastrot (hungare *Kistószeg*) kaj *Nagytószeg* (germane Haufeld). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝoj apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. Post la 2-a mondmilito la germanoj malaperis, dume alvenis bosnoj. En 1947 ambaŭ vilaĝoj unuiĝis. En 2002 loĝis en Novi Kozarci 2277 homoj, (2122 serboj (93 %), 61 ciganoj, 28 jugoslavianoj, 11 hungaroj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* nova ortodoksa preĝejo

Famuloj
-------

En la iama Mastrot naskiĝis ŝvaba-hungara teologo Antal Schütz.

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

Iama loko de katolika preĝejo en Novi Kozarci

* Kategorio Novi Kozarci en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 50° 46′ 00″ N 37° 52′ 00″ O﻿ / ﻿50.76667 °N, 37.86667 °O﻿ / 50.76667; 37.86667 (mapo)

**Novij Oskol** (ruse *Новый Оскол*) estas urbo en Belgoroda provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 14244501.

La urbo estis fondita en jaro 1637.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1779.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Stojalij ostrog (Стоялый острог) ĝis 1647;
* Carjov-Aleksejev (Царёв-Алексеев) en 1647 ... 1655.

La interurba telefona kodo estas 07233, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Oskol (Оскол) (kiu enfluas en riveron Severskij Donec (Северский Донец)), ĉe enenfluo de rivero Belenjkaja (Blanketa, Беленькая).

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 1959 la urbo havis 12,9 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 20,9 mil loĝantojn.

Flago de Belgoroda provinco
Urboj de Belgoroda provinco

**Ĉefurbo**: Belgorodo

Aleksejevka |
Birjuĉ |
Grajvoron |
Gubkin |
Koroĉa |
Novij Oskol |
Starij Oskol |
Stroitel |
Ŝebekino |
Valujki 

 

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Placo Jászai Mari** estas malgranda placo en Budapeŝto.

Placo Mari Jászai. Maldekstre la arboj montras lokon de 2 parkoj.
Ĝi situas laŭ la "Granda Bulvardo" tie, kie komenciĝas Margit-ponto. Ankaŭ 2 stratoj finiĝas ĉe la placo. Oni nomas la placon pri aktorino Mari Jászai.

La placo havas haltejojn pri tramoj, troleoj, aŭtobusoj kaj eĉ ŝipoj. Sub la placo subirejo helpas al la piedirantoj. Inter Granda bulvardo oni faris po unu parkojn. Dum la socialismo skulptaĵo pri Marx kaj Engels estis videblaj.

Unusola grava konstruaĵo estas la nuna palaco por buroo de parlamentanoj. Tiu moderna konstruaĵo situas laŭ la Danubo kaj post la 2-a mondmilito konstruiĝis. Longe ĝi estis "Ministerio pri Malpeza Industrio". La ceteraj domoj estas loĝdomoj, sed sur la teretaĝoj diversaj vendejoj funkcias.

Grava vojo laŭ la Danubo kuras sub la ponto, tial ne baras trafikon de la bulvardo.

Sub la placo la germanoj konstruis bunkron dum la 2-a mondmilito, kie nun estas vizitebla galerio.

Fontoj
------

* hungare kun bildoj[*rompita ligilo*]
* hungare kun mapo

* Kategorio Placo Mari Jászai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 49° 23′ 14″ N 14° 08′ 41″ O﻿ / ﻿49.38722 °N, 14.14472 °O﻿ / 49.38722; 14.14472 (mapo)

**Jistec** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Vráž, kiu troviĝis en distrikto Písek. Ĝi troviĝas proksimume 10 kilometroj norde de urbo Písek sur rivero Otava. Vivas ĉi tie 3 loĝantoj (2011). En la loko estas kelke da malnovaj domoj kaj bienoj. Plu ambaŭ deklivoj estas surŝutitaj de kabanoj. La plej proksimaj domaroj estas Dědovice sur la maldekstra flanko kaj Louka sur la dekstra flanko. El ambaŭ flankoj kondukas al Jistec ŝoseo, ĉar ĉi tie foje situadis pramejo kaj oni planis eĉ transpontigon.

Antaŭ konstruo de Valbaraĵo Orlík ĉi tie estadis sur la maldekstra flanko vejro kun muelejo. Tiu estas nun inundigita, ĉar disfluo de la valbaraĵo Orlík tuŝas ĝis ien al katastroj Vojníkov, Čížová (Borečnice).

Sur la maldekstra bordo kondukas antaŭe ofte vizitata vojo Sedláčkova stezka, komunikanta Písek kaj Zvíkov.

Jistec situas en katastra teritorio **Vráž u Písku** kun areo 7,38 km².

Historio
--------

La unua skribbmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1770.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 65 |
| 1880 | 32 |
| 1890 | 24 |
| 1900 | 27 |
| 1910 | 15 |
| 1921 | 12 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 14 |
| 1950 | 9 |
| 1961 | 4 |
| 1970 | 6 |
| 1980 | 1 |
| 1991 | 0 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 0 |
| 2011 | 3 |

Fotogalerio
-----------

* Kapelo de Virgulino MariaKapelo de Virgulino Maria
* Vido el kabana domaroVido el kabana domaro
* Vido el loka ŝtonminejoVido el loka ŝtonminejo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Vráž (3) |
| --- |
| Jistec ~ Nová Vráž ~ Stará Vráž |

 |
**Fragotorto** estas unu el la klasikaj fruktaj tortoj, kiuj estas farataj en multaj variantoj kaj kies tegaĵo ĉefe konsistas el fragoj. Ĝi ne nur estas konata en la germanlingvaj landoj sed ankaŭ en Britio, Pollando kaj Rusujo.

Kutimaj estas du diversaj variantoj.

* Bazo estas grundo el friabla pasto, kiu estas priŝmirata per konfitaĵo, sur kies tavolo kuŝas biskvito. Sur tio estas aranĝataj la fragoj.
* Fragoj estas aranĝataj sur grundo de friabla pasto.

Ĉiam estas uzataj freŝaj fragoj, kiuj estas izolataj per torta glazuro. Ĉiuj eblaj manieroj de konservado estas nur parte aplikeblaj por fragoj kaj ne rezultigas uzeblan produkton. Fragotorto estas ofte servata kun batita kremo al kafo.

Bildaro
-------

* Simpla fragotorto
* Fragotorto laŭ disvastiĝinta tortobakista recepto
* Plenigita fragotorto
* Fragotorto sur kafotablo
* Korforma fragotorto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Fragotorto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Fragotorto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Frajo (ovoj) de klaŭnfiŝo. La nigraj punktoj estas la disvolvigantaj okuloj.
**Frajado** estas la sistemo de animala reproduktado laŭ kiu la gepatroj demetas respektive ovojn kaj spermon libere en akvo ĉe akvaj animaloj. Kiel verbo, *fraji* estas *demeti sian frajon*, tio estas referencas al la procezo liberigi la ovojn kaj la spermon kaj la koncerna materialo estas nomita **frajo**. Plej akvaj animaloj, escepte ĉe la akvaj mamuloj kaj la reptilioj, reproduktiĝas pere de la procezo frajadi.

Frajado konsistas el reproduktaj ĉeloj (gametoj) de multaj akvobestoj, kelkaj el kiuj iĝas fekundigitaj kaj produktas idaron. La procezo frajadi tipe implicas ke la inoj eligas ovojn (nefekundigitajn ovojn) en akvo, ofte en grandaj kvantoj, dum maskloj samtempe aŭ tute tuje demetas spermatozoojn (laktumo) por fekundi la ovojn.

Plej fiŝoj reproduktiĝas per frajado, same kiel plej aliaj akvaj animaloj, kiaj la krustuloj kiaj la kraboj kaj la salikokoj, moluskoj kiaj ostroj kaj kalmaroj, ekinodermoj kiaj eĥinoj kaj markukumoj, amfibioj kiaj ranoj kaj salamandroj, akvinsektoj kiaj efemeroj kaj kuloj kaj koraloj, kiuj estas fakte malgrandaj akvaj animaloj — ne plantoj. Oni diras ankaŭ ke fungoj, kiaj ĉapelfungoj, "frajas" blankan, fibrecan materialon kiu formas la kernon el kiuj ili kreskas. Reptilioj (ekz. testudoj) fakte reproduktiĝas sekse.

Estas multaj variaĵoj en la vojo kiel frajado okazas, depende el seksaj diferencoj en anatomio, el kiel la seksoj rilatas unu al alia, el kie kaj kiel la frajo estas liberigita kaj ĉu aŭ kiel la frajo estas poste konservata.

Referencoj
----------

1. ↑  PIV
2. ↑  PIV.- Ovaro de diversaj animaloj, ekz. de fiŝoj k ranoj.
3. ↑  Spawn Fishbase Glossary. Retrieved 3 February 2011.
4. ↑  Spawning Fishbase Glossary. Alirita la 3an de Februaro 2011.
5. ↑  Gametes Fishbase Glossary. Alirita la 3an de Februaro 2011.

Bibliografio
------------

* Cole, Kathleen S (2010) *Reproduction and Sexuality in Marine Fishes: Patterns and Processes* University of California Press. ISBN 978-0-520-26433-5.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Frajado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Reproduction FAO, Rome.
**Johann Christian Friedrich EMMERLING** (naskiĝinta en la 3-a de julio 1801 en Arnstadt, mortinta la 18-an de decembro 1879 samloke) estis naciliberala germana politikisto.

Vivo
----

Li estis filo de la buĉisto Johann Christian Heinrich Emmerling kaj de ties edzino Johanna Elisabethe Christiane Hempel. Li edzinigis en Arnstadt en la 2.5.1833 Friederike Amalie Schönherr (1803-1852), filino de la komercisto Bernhard Heinrich Schönherr kaj vidvino de la registara advokato Carl Georg Wilhelm Hartmann. Lia nepino estis poste la edzino de la deputito je la landa parlamento Benjamin Kiesewetter.

Emmerling laboris kiel juvelisto en Arnstadt.

Ekde 1851 li estis membro de la urba konsilantaro kaj inter 1857-71 urbestro de Arnstadt. De la 28.6.1847 ĝis la 27.3.1848 li estis membro de la landa parlamento de la Duklando Schwarzburg-Sondershausen kiel anstataŭanto por Christian Theodor Zimmermann en la balota distrikto de la urbo Arnstadt. Post la Marta Revolucio li denove estis deputito landparlamenta inter la 28.8. kaj la 16.10.1848. Liaj pozicioj politikaj estis liberalaj. Li ankaŭ estis membro de *Gewerbeverein Arnstadt*.

Honoroj
-------

En la 24.9.1863 li honore nomumitis *Fürstlicher Rat*. En 1867 li ricevis la meritkrucon *Herzoglich Sachsen-Ernestinischer Hausorden* kaj en 1870 la reĝan prusian ordenon *Kronenorden* de la 4-a klaso.

Literaturo
----------

* Jochen Lengemann: *Landtag und Gebietsvertretung von Schwarzburg-Sondershausen 1843–1923. Biographisches Handbuch* (= *Parlamente in Thüringen 1809–1952.* Bd. 3). G. Fischer, Jena u. a. 1998, ISBN 3-437-35368-3, S. 169–170.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Friedrich Emmerlich en la germana Vikipedio.* 

* Kategorio Friedrich Emmerling en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kpt. Friedrich Christiansen 
**Friedrich Christiansen** (Wyk auf Föhr, 12-a de decembro 1879 - Aukrug, 3-a de decembro 1972) estis generalo en nazia Germanio.

Cristiansen estis de la 29-a de majo 1940 ĝis la 7-a de aprilo 1945 *Wehrmachtsbefehlshaber in den Niederlanden* (sub la ĉefkomando de la Wehrmacht) kaj de la 10-a de novembro 1944 ĝis la 28-a de januaro 1945 ĉefkomandanto de la 25-a armeo. En la lasta funkcio li estis sekvita de Gunther Blumentritt.
Li ordonis je la 2-a de oktobro 1944 por fari razion en la vilaĝo Putten Gelderland, post kiam rezista grupo mortpafis germanan oficiron.

Christiansen estis en 1948 en Arnhem kondamnita al 12 jaroj en malliberejo pro militkrimoj. Tamen en decembro 1951 li estis liberlasita.

Vidu ankaŭ
----------

* Razio de Putten

* Kategorio Friedrich Christiansen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 221151
* GND: 123103088
* LCCN: no00000414
* VIAF: 912080
* ISNI: 0000 0000 3709 1891
* SUDOC: 228896207
* BNF: 135121174
* NKC: xx0266614
 |
Monumento en Irfersgruen **Friedrich DITTES** (naskiĝinta en la 23-a de septembro 1829 en Irfersgrün , mortinta en la 15-a de majo 1896 en Preßbaum) estis germana pedagogo.

Vivo
----

Dittes trejnitis ĉe la porinstruista seminario en [Plauen]] inter 1844-48 kaj iĝis lerneja vikario en Thalheim apud Chemnitz. En 1849 li dungitis kiel instruisto ĉe burĝa lernejo en Reichenbach (Vogtland). Inter 1850-52 li studis ĉe la universitato de Leipzig filozofion, pedagogikon kaj natursciencojn sed devis redungiĝi kiel instruisto pro financaj kialoj.

En 1857 li ekinstruistis ĉe la burĝa lernejo en Leipzig, kie li finfine sukcesis finstudi kaj doktoriĝi pri filozofio. En 1860 Dittes iĝis viclernejestro ĉe la nehumanisma lernejo en Chemnitz kaj en 1865 direktoro de la porinstruista seminario en Gotha. Oni vokis lin en la 1868-a jaro Vienon ĉe la ĵus fondita instituto pri porinstruista pluklerigo nome *Pädagogium*. Tie ĉi Dittes faris riĉan kaj fruktodonan, daŭripovecan laboron kaj en docentado kaj en verkado.

Graveco
-------

Koncerne konvikojn pedagogiajn Dittes restis adepto de Friedrich Eduard Beneke, aparte pro ties empiriaj tendencoj en psikologio kaj etiko. Krome influis lin Comenius kaj Pestalozzi kiel ankaŭ la samtempulo Adolph Diesterweg. Celo de eduko naturalisme difinitis kaj determinitis el la "evolutendencoj de la homa naturo de la edukotulo". Li kontraŭbatalis la pedagogion de Johann Friedrich Herbart kaj reprezentantoj de liberaj lernejoj. En 1881 Dittes retiriĝis. En Aŭstrio liaj meritoj konsistis en la strebo plialtigi la instruistan trejnadon kaj substreki la liberecon de instruadmetodoj.

Verkoj
------

* *Das Ästhetische nach seinem Grundwesen und seiner pädagogischen Bedeutung* (Leipzig 1854)
* *Schule der Pädagogik* (Leipzig 1876)
* *Geschichte der Erziehung und des Unterrichts* (Leipzig 1876)
* *Lehrbuch der Psychologie und Logik. Gesamtausgabe. (Wien 1874)*
* *Grundriß der Erziehungs- und Unterrichtslehre* (Leipzig 1871)

Eldoninto
---------

* *Paedagogium. Monatsschrift für Erziehung und Unterricht*, Leipzig: Klinkhardt 1878–1896

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Friedrich Dittes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Friedrich Dittes en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Biografio ĉe *NDB*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 515321
* GND: 118679872
* LCCN: no00009105
* VIAF: 42631975
* ISNI: 0000 0001 0892 2649
* SUDOC: 115008039
* NDL: 00766019
* BIBSYS: 99031544
* NKC: hka2011662633
 |
Koordinatoj: 47° 51′ 24″ N 4° 12′ 46″ O﻿ / ﻿47.85667 °N, 4.21278 °O﻿ / 47.85667; 4.21278 (mapo)

**Cruzy-le-Châtel** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 254 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

Geografio
---------

Cruzy-le-Châtel etendiĝas sur 59.52 km², kaj havis 254 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 4,3 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Thierry Durand, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Cruzy-le-Châtel estas la ĉefurbo de la kantono de Cruzy-le-Châtel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Cruzy-le-Châtel
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

**Cruzeiro Esporte Clube** (prononco [kɾuˈzejɾu esˈpoɾtʃi ˈklubi]) estas  brazila futbalteamo, de Belo Horizonte, Minas Gerais, fondita en januaro 2, 1921. Cruzeiro estis brazila ĉampionoj kvaroble, ĉampionoj de Brazilo pokalo ses fojojn, kaj Mineiro Ĉampionoj 40 fojojn. Ĝi estas la sola brazila teamo kiu gajnis la hejma  triobla krono de brazila futbalo aŭ diskanto, por gajni la Konkurso Brasileiro Serio A, la Pokalo fari Brazilo, kaj la Konkurso Mineiro en la sama jaro, plenumi ĉi tiun heroaĵon en 2003. Internacie estas la dua plej sukcesa teamo en Brazilo kun sep internaciaj konkursoj, inkludante du Libertadores, la ekvivalenta al la eŭropa Ligo de Ĉampionoj de UEFA.

Cruzeiro havas la 6-a plej grandan bazon de subtenantoj en Brazilo kun ĉirkaŭ 8 milionoj simpatiantoj, ĉefe en la subŝtatoj de Minoj Gerais, Espirito Santo, Goiás kaj Federacia Distrikto.

Cruzeiro estas membro de Clube dos 13, grupo de la ĉefaj brazilaj kluboj kaj estas inter FIFA 's Klasika Klubo. Ili ludas liajn partiojn en la stadiono *Mineirão*. Kvankam la klubo ĉefa fokuso estas futbalo, Cruzeiro ankaŭ subtenas longdistancan kuron kaj viran teamon de volejbalo.

Cruzeiro estas unu el nur ok teamoj kiuj gajnis la CONMEBOL-pokalon (la aliaj estas  Olimpia,  São Paulo,  Sendependa, Vélez Sársfield, Boca Juniors,  Internacional kaj  LDU Kito)

* Kategorio Cruzeiro Esporte Clube en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Crvena Crkva situas en la mapo en la verda municipo
Municipo de Bela Crkva
Preĝejo de Crvena Crkva
**Crvena Crkva,** serbe **Црвена Црква,** germane **Rothkirchen,** hungare **Vöröstemplom** estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato, en municipo de Bela Crkva (Serbio).

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 19  km²
* Alto super Marnivelo: 72 m
* Loĝantaro: 720
* Poŝtkodo: 26323
* Telefonprefikso: 13
* Aŭtokodo: VŠ

Situo
-----

Crvena Crkva situas sur ebenaĵo.

Historio
--------

La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1660. En 1717 oni trovis tie 44 domojn. Ekde 1773 ĝi apartenis al limgarda zono. Ekde 1873 la zono ĉesis kaj la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Temes (reĝa departemento). Post Traktato de Trianon Crvena Crkva apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Crvena Crkva 729 homoj, (685 serboj (94 %), 11 ciganoj, 6 kroatoj, 4 hungaroj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo de 1765

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Crvena Crkva en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Juci Boyda** [bojda], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Boyda Juci** estis hungara aktoro.

Julianna Boida  naskiĝis la 3-an de marto 1899 en Budapeŝto, ŝi mortis la 28-an de januaro 1934 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Juci Boyda lernis en sia naskiĝurbo, poste ŝi estis vendisto, poste oficisto. Intertempe ŝi lernis kantadon private. Ekde 1917 ŝi havis filmajn rolojn, baldaŭ ŝi apartenis al la plej gravaj filmaktoroj. Inter 1918 kaj 1920 ŝi apartenis al Teatro Belvárosi, poste ŝi edziniĝis kaj forlasis la scenejon. Ŝi naskis filinon, en 1932 ŝi vidviniĝis.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* *Bárónő levelei*

Elektitaj filmaj roloj
----------------------

* *Az obsitos* (1917) – Málcsika
* *Asszonyfaló* (1918) – Meg
* *Little fox* (1920) – milionulino
* *A koldusgróf* (1922)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografieto
* hungarlingva biografieto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Imre Vajda,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vajda Imre** estis hungara ekonomikisto, politikisto, membro (korespondanta en 1967) de Hungara Scienca Akademio.

Imre Vajda  naskiĝis la 24-an de julio 1900 en Budapeŝto. Li mortis la 30-an de aŭgusto 1969 en Vieno.

Biografio
---------

Imre Vajda frekventis komercistan lernejon, poste en 1917 li eklaboris en komercista firmao kaj li aliĝis al socialdemokratoj. En la sekva jaro li komencis politikadi, dum la Hungara Sovetrespubliko li batalis en la Hungara Ruĝa Armeo. Inter 1920-1938 li laboris en Vieno, kie li aliĝis al la socialistoj. En 1936 li estis kondamnita je duonjaro pro politikaj agoj. Inter 1945–1953 li estis parlamenta deputito en Budapeŝto, krome li havis postenon en la ministerio, li estis eĉ subministro. En 1950 la ŝtato false kondamnis lin. En 1956 li liberiĝis kaj la akuzo estis nuligita. En 1963 li doktoriĝis, post 2 jaroj li pensiuliĝis. Li mortis dum prelegovojaĝo en Vieno. Li ricevis premiojn inter 1947-1967.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Nemzetközi kereskedelem* (Internacia komercado), (1959) - lernolibro
* *Szocialista külkereskedelem* (1963) - lernolibro
* *Magyarország és a világ kereskedelme* (Komercado de Hungario kaj la mondo), (1963)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla iomete pli malsupre)
* hungarlingva biografio
Koordinatoj: 50° 34′ 39″ N 15° 19′ 13″ O﻿ / ﻿50.57750 °N, 15.32028 °O﻿ / 50.57750; 15.32028 (mapo)

**Hořensko** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Slaná en distrikto Semily. Ĝi troviĝas proksimume 1 km sudokcidente de Slaná. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/283. Estas ĉi tie registritaj 44 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 70 loĝantoj.

**Hořensko** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,32 km². En la katastra teritorio Hořensko situas ankaŭ Světlá.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 205 |
| 1880 | 242 |
| 1890 | 228 |
| 1900 | 212 |
| 1910 | 244 |
| 1921 | 232 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 194 |
| 1950 | 134 |
| 1961 | 126 |
| 1970 | 111 |
| 1980 | 107 |
| 1991 | 89 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 71 |
| 2011 | 70 |
| 2021 | 70 |

Personecoj
----------

En Hořensko naskiĝis pentristo, grafikisto, ilustristo kaj pedagogo Vladimír Komárek, unu el antaŭaj personecoj de la ĉeĥa belarto de la 20-a jarcento.

Mineralogia loko
----------------

Apud dekstra flanko de la ŝoseo, kiu kondukas el Hořensko al diisvojiĝo *Zelený háj*, troviĝas mineralogia loko. Krom ercoj de kupro ĉi tie aperas pektolito, pirito, gipsoŝtono kaj vivianito.

Pluaj fotoj
-----------

* HořenskoHořensko
* Domo n-ro 8 Domo n-ro 8
* Ŝoseo II/283 Ŝoseo II/283
* Tombejo super la vilaĝo Tombejo super la vilaĝo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Slaná (6) |
| --- |
| Bořkov ~ Hořensko ~ Nedvězí ~ Slaná ~ Sutice ~ Světlá |

 |
|  |
| --- |
| BIBLIAJ MINORAJ PROFETOJ |
| *"Hoŝea'* |
| Profeto Hoŝea, el la *Maestà* de Duccio di Boninsegna. |
| sekso = **vira** |
| nacio = **hebrea de la norda Izraela reĝlando** |
| epoko = **8-a jarcento a.K.** |
| noto1= **biblia profeto de la Izraela reĝlando** |
| noto2 = **rulaĵo de la profetaĵo (*Ex Aegypto vocavi filium meum*)** |
| noto3 = **aŭtoro de la libro de Hoŝea** |
| kulto = **venerata kiel sanktulo ĉe la Katolika Eklezio kiu lin liturgie honoras la 17-an de oktobro. Simile faras ĉiuj eklezioj konfesantaj la komunecon kun la sanktuloj** |

*Hoŝea*, hebree: Hoseah kaj latine: Osea (8-a jarcento a.K.), esta la unua en la listo de la  de la 12 minoraj profetoj kaj estas aŭtoro de la samnoma libro de la Malnova Testamento.

Hoŝea , kie nomo signifas "la Sinjoro helpas", vivis en la norda Izraela reĝlando en la 8-a jarcento

Biografio
---------

Profeto Hoŝea, pere de sia persona dramo, volas esence priskribi la fidelecon de Dio al siaj promesoj al la homoj. En la samnoma libro la profeto, fakte, rakontas pri la senlimaj fideleco kaj amon de Dio por la izraela popolo; ĉio tio emerĝas ankaŭ per kaj tra liaj malagrablaj geedzaj eventoj, markitaj per la edzinrompo de lia edzino Gomer, kiu estis prostituitino kaj kiu forlasas la edzon por sin dediĉi al la sankta prostituado. Ĉio provokas, en la profeto, profundan vundon kaj senliman suferon, sed ne la neeblecon ŝin daŭrigi ami, ĝis pagi monan kvoton por ŝia elaĉeto, do pardoni ŝin reakceptante en sia domo. Evidentas en ĉio tio la paralelismo de la rilato inter Dio kaj la profeto aŭ la virino kaj la izraela popolo.

En sia predikado, la profeto ŝtorme minacas la regantan izraelan klason, makulitan de leĝoj maljustaj kaj la sacerdotan kategorion kiu agante laŭ religia malfidelo en la aplikado de la diaj leĝoj enkondukos en la popolon konsterniĝon, maljustecojn kaj perfortojn.

Kulto
-----

La Katolika Eklezio lin kultas kiel sanktulon la 17-an de oktobro. Tia li estas rekonata aĉe ĉiuj eklezion konfesantaj la komunecon kun la sanktuloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hoŝea (profeto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* libro de profeto Hoŝea en la Nova Vulgato

Vidu ankaŭ
----------

* libro de Jona
* Malaĥi
* Ĥagaj
* Zeĥarja
* Ĥabakuk
* Cefanja
* Naŭm
* Jona
* Miĥa
* Libro de Amos
* Libro de Joel
* Libro de Hoŝea
* Nova Vulgato

Fontoj
------

* 'Biblio
	+ Katolikaj enciklopedioj:
	+ Enciclopedia\_Cattolica
	+ Cathopedia:Voci\_indispensabili
	+ Catholic\_Encyclopedia

Notoj
-----

1. ↑  «1 Vorto de la Eternulo, kiu aperis al Hoŝea, filo de Beeri, en la tempo de Uzija, Jotam, Aĥaz, kaj Ĥizkija, reĝoj de Judujo, kaj en la tempo de Jerobeam, filo de Joaŝ, reĝo de Izrael." (Hoŝea 1,1).

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 498637
* GND: 118553763
* LCCN: n50030739
* VIAF: 5722577 40616921, 5722577
* ISNI: 0000 0001 0799 4333
* SUDOC: 180967061
 |
**Hoyos del Espino** [Oĝos delesPIno] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo *Hoyos del Espino* estas komprenebla etimologie kiel *Kavejoj de la Kratago*.

Hoyos del Espino en la provinco Avilo.
Gotika kruco.
Monumento al la montokapro.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 52,92 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 371 loĝantojn. Ĝi perdis 270 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 68 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Navarredonda de Gredos, Hoyos del Collado, San Juan de Gredos, San Martín de la Vega del Alberche, El Hornillo kaj El Arenal. La loĝloko estas je altitudo de 1484 msm en montara areo sur la Sierra de Gredos; proksime fluas la rivero Tormes.​

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Estas preĝejo de la 15-a jarcento.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, kaj iom ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura, natura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Ekde 2006 okazas en Hoyos del Espino la muzikfestivalo "Músicos en la naturaleza" (Muzikistoj en la naturo), en kiu jam partoprenis inter aliaj famuloj kiel Miguel Ríos, Joaquín Sabina, Mark Knopfler, Deep Purple, Sting, Bob Dylan kaj Rod Stewart inter aliaj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762886
* VIAF: 316735057
 |
**Hoyos de Miguel Muñoz** [Oĝos de migelmuNJOZ] estas municipo en la centrosudo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo *Hoyos de Miguel Muñoz* estas komprenebla etimologie kiel *Kavoj de Miguel Muñoz*, alude al iama reloĝanto.

Hoyos de Miguel Muñoz en la provinco Avilo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,87 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 26 loĝantojn. Ĝi perdis 240 loĝantojn el la 1920-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 62 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Navadijos, San Martín del Pimpollar kaj Navarredonda de Gredos. Ĝi estas loĝloko sur altitudo de 1534 msm.​ Pro kio temas pri la plej alta municipo de la provinco kaj de la regiono, kaj ankaŭ unu el plej altaj de Hispanio.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762800
 |
**Interelementa rilato** estas unua gramatika koncepto en Esperanto. Tiel nomas Eugen Wüster la grupiĝon de la elementoj en vorto kunmetita el pli ol du elementoj. Ekzemple en la vorto aŭtoaerbremso la grupiĝo estas aŭto/aerbremso, do 1 (2, 3), dum en la vorto vaporŝipasocio ĝi estas vapor-ŝip/asocio, do (1, 2) 3. Same: facilanimeco grupiĝas facil-animeco, dum la grupiĝo en korboneco estas kor/bon-eco. Ĉar en Esperanto ankaŭ la finaĵoj povas esti memstataj vortoj, ankaŭ ili povas grupiĝi diversmaniere, rilatante jen senpere al la lasta elemento antaŭ ili, jen al du elementoj kune. Ekzemple, en la vorto voĉdono la finaĵo -o rilatas al la elemento don, do la grupiĝo estas voĉ/don-o (dono de voĉo); male en bonfarto ĝi rilatas al ambaŭ elementoj kune, do la vorto grupiĝas bon-fart/o: bone farti/o: stato bone farti; facilanima grupiĝas facil-anim/a: facila animo/a: karakterizita per facila animo. Ni havas do la analogajn triojn:

aŭto/aer-bremso - vapor-ŝip/asocio
kor/bon-eco - facil-anim/eco
voĉ/don-o - bon-fart/o
La interelementa rilato plejofte doniĝas per si mem. Se ĉi tio ne okazas, la vorto estas duba, tiam oni devas helpi per la konservo de fina o; aŭ per la elekto de alia elemento. Ekzemple, ĉe la vorto rapidmezurilo oni ne scias, ĉu temas pri rapid/mezur-ilo (ilo por mezuri rapide), aŭ pri rapid/mezur-ilo (mezurilo de rapido). Oni do devas diri subitmezurilo, tujmezurilo por la unua kaj rapidomezurilo por la dua.
Mapo de reto Intercités de SNCF
**Intercités** (*Inter civitoj*), antaŭe **Corail Intercités**, estas varmarko kreita de SNCF en januaro 2006, por valorigi mez-distancajn trajnojn en Francio, uzante veturilojn de tipo "Corail" renovigitajn de SNCF aŭ de regionoj, laŭ la fervojaj linioj. Ekde la 2-a de januaro 2012, post la kunfandiĝo de "Corail", "Téoz", "Lunéa" kaj Intercités, la marko entenas ĉiujn « klasikajn trajnojn » de SNCF veturantajn dumtage kaj dumnokte. Ekde la 13-a de decembro 2010, la ŝtato estas la organiza aŭtoritato de tiuj trajnoj nomitaj « trajnoj de ekvilibro de la teritorio ».

Historio
--------

Tiu marko estis kreita por revivigi iujn liniojn antaŭe priservitajn de Ekspresoj kaj rapidtrajnoj "Corail" fariĝintaj GL (Trajnoj de Grandaj Linioj) kaj poste TIR (Trajnoj Inter-Regionaj). Tiuj ligoj de nacia intereso (Teritoria planado) ne profitas el financado fare de Regionoj de Francio kiel okazas por linioj de TER, eĉ se kelkaj regionoj investis en la modernigon de materialo.

Pro la amasa alveno de novaj motorvagonaroj anstataŭantaj trajnojn *Corail*, la nomo *Corail Intercités* estis ŝanĝita, fine de septembro 2009, al *Intercités*.

Linioj
------

### Dumtagaj linioj

#### Linioj sen deviga antaŭmendo

* Béziers – Clermont-Ferrand
* Nantes – Bordeaux
* Nantes – Lyon
* Toulouse – Hendaye

#### Linioj kun deviga antaŭmendo

* Bordeaux – Toulouse – Marseille
* Paris – Clermont-Ferrand
* Paris – Orléans – Limoges – Toulouse

#### Linioj "100% Éco"

* Paris Bercy – Lyon: ir-revenoj sabate kaj dimanĉe
* Paris Austerlitz – Nantes: ir-revenoj sabate kaj dimanĉe
* Paris Austerlitz – Toulouse: ir-revenoj ĉiutage

### Dumnoktaj linioj

* Paris – Gap – Briançon
* Paris – Toulouse – Rodez – Latour-de-Carol – Perpignan – Cerbère

Referencoj
----------

1. ↑   La convention TET, un engagement fort de l’État en faveur du service public ferroviaire. Ministère du développement durable (21 septembro 2011). Arkivita el la originalo je 2016-01-13. Alirita 23 novembro 2012.

Vidu ankaŭ
----------

* Société nationale des chemins de fer français
* TER (trajno)
* TGV
* Nomad

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Intercités en la franca Vikipedio.*
**Interandaj Valoj** estas la sekaj valoj en centraj Andoj de Peruo, Bolivio, kaj Argentino, konataj kiel "valles", estas markitaj per pluvombra efiko fare de la ĉirkaŭaj montoj, kaj tiele precipitaĵo malabundas, kaj ĉefe falas en mallonga pluvsezono. La interandaj valoj enhavas plej el la mez-altaj areoj de "sierra" de Peruo, "los valles" de Bolivio kaj la regiono "Kujo" de Argentino.

Geografio
---------

La kruta topografio de la Centraj Andoj kreas la varmajn, sekajn valojn kiuj tipas en la valoj. Ĝenerale ili kuŝas inter 1,200 kaj 3,500 metroj super marnivelo (m.s.l.) aŭ 4,000 - 13,000 futoj super marnivelo. Multo de la areo montras deklivajn montetoflankojn kaj profundajn kanjonojn, kiaj la plej profunda kanjono de la mondo, nome Kolka. 

Plej el la ĉefaj urboj de la valoj troviĝas en plej larĝaj, malfermaj valoj kun etenda ebena tereno kreita de antikvaj lagoj aŭ ĉe ĉeriveraj ebenaĵoj kiuj estas pli uzeblaj por agrikulturo ol la tre erozieblaj deklivoj.

### Urboj en Interandaj Valoj

**Peruo:**

* Cajamarca
* Huánuco
* Huankajo
* Ajakuĉo
* Abankaj
* Andahuallas
* Arekipo
* Kusko

**Bolivio:**

* La Paz
* Cochabamba
* Sucre
* Tarija
* Villazón
* Tupiza

**Argentino:**

* Salta
* Jujuy
* Catamarca
* La Rioja
* San Juan
* Mendoza
**Mezalocha** [mezaLOĉa] estas municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko *Campo de Cariñena* kies ĉefurbo estas Cariñena mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Mezalocha estas municipa teritorio en la oriento de la komarko Campo de Cariñena sude de tiu de Muel kaj norde de Villanueva de Huerva. Ĝi estas sur monto ĉe ravino sur la maldekstra bordo de la rivero Huerva. Supre estas roka depresio kie estas la Akvorezervejo de Mezalocha, konstruita komence de la 20-a jarcento. Inter Jaulín kaj Mezalocha estas rokmaterialoj de Mesozoiko eroziitaj samalte kiel la kalkoŝtonoj de Muel. La municipa teritorio enhavas la loĝlokon Aylés. 

La loĝloko Mezalocha mem estas je 34 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 484 msm sur la valo de la rivero Huerva. Ĝi estas tute inter Muel norde kaj Villanueva de Huerva sude laŭ la regiona ŝoseo A-1101 kiu sekvas la fluejon de la rivero Huerva.

Historio
--------

La konkero de la areo el islamanoj estis farita en la 12-a jarcento. 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Mezalocha kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 238 loĝantoj laŭlonge de la jarcento. Evidente elmigrado foriris al Zaragozo kaj Cariñena.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj) kaj ĉefe brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero Huerva.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 802228
 |
|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Elŝutu la voĉlegitan version de la artikolo | Tiu ĉi artikolo ekzistas kiel  voĉlegita versio,  registrita je 18.07.2022  kiun vi povas aŭskulti aŭ elŝuti.
  |

 |

Tio ĉi artikolo havas voĉlegitan vesion, klaku ĉi tie por aŭskulti.
Mezeŭropo komence de la 21-a jarcento
Mezeŭropo
**Mezeŭropo** (respektive **Mez-Eŭropo**) aŭ **Centra Eŭropo** signifas regionon en Eŭropo inter Okcidenta Eŭropo, Orienta Eŭropo, Sudorienta Eŭropo, Suda Eŭropo kaj Norda Eŭropo. Ĝi estas geografie ne precize difinebla, sed ĝiaj landoj - kvankam dum la dua duono de la 20-a jarcento dividitaj inter la politikaj blokoj de Usono kaj Sovetunio - dum multaj jarcentoj havas interplektitan historion kaj multajn komunajn kulturajn trajtojn.

Foto el la 12-a kunveno de la prezidentoj de la mezeŭropaj ŝtatoj, Kroatio 2005
La termino „Mezeŭropo" inkluzivas nuntempe la landojn Aŭstrio, Ĉeĥio, Germanio, Hungario, Liĥtenŝtejno, Pollando, Slovenio, Svislando kaj Slovakio, plus kelkajn landopartojn de Kroatio kaj Rumanio (Transilvanio).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mezeŭropo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Mezeŭropo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
* Mezeŭropo en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)
* Mezeŭropo en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)

*
La **ponto Akaŝi-Kaikjō** (japane 明石 (あかし)海 (かい)峡 (きょう)大橋 (おうはし), Akashi-kaikyō ōhashi, en Esperanto "granda ponto de la Akashi-markolo"), nomata laŭ la markolo de Akaŝi, estas aŭtoŝosea ponto en Japanio, kiu interligas la urbon Kubeo sur la insulo Honŝuo kaj Matsuho sur la insulo Aŭaĝi. Ĝi havas interkolonan distancon de 1990,8 m kaj tiurilate estas momente la plej granda pendoponto de la mondo.

Historio
--------

La konstruado komenciĝis dum aprilo 1986. Origine la distanco inter la du kolonoj, kiuj poe altas 298,3 metrojn, estis planata ekzakte 1990 metroj. La fortega tertremo de la urbo Kobeo dum la 17-a de januaro 1995, kies epicentro foris nur 10 kilometrojn de la du altaj kolonoturoj, disŝovis ilin je preskaŭ metro. Ĉar la ponto dum tiu momento ankoraŭ ne estis finkonstruita, ne estis problemo adaptiĝi al la nova kolona interdistanco.

La oficiala malfermo kaj ekuzo por publika trafiko okazis la 5-an de aprilo 1998. Entute la konstruado kostis sumon korespondan al 7,5 milionoj da usonaj dolaroj.

Teknikaj datumoj
----------------

La kompleta longeco inter la eksteraj fiksopunktoj de la kabloj estas 3.911 m, la larĝeco de la ponto inter la kabloj 35,5 m. Ĉiu el la du kabloj havas diametron de 112,2 cm kaj konsistas el po 36.830 dratoj kun diametro de po 5,23 mm: Kableto konsistas el 290 dratoj kaj la tuta kablo konsistas el 74.000 kabletoj.)

La kompleta pezo de la ponto, sen turoj, strata asfalto kaj pluraj konstruaĵoj, estas 147.000 tunoj. En ambaŭ, po 23.000 tunojn pezaj kolonoturoj de la monto specialaj masostabiligiloj enkonstruatas, por kontraŭagi vibradon dum tertremoj kaj tajfunoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* paĝoj germanlingvaj
* paĝoj same germanlingvaj

* Ponto Akaŝi-Kaikjō en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ponto Akaŝi-Kaikjō en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)