recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**MAKAI Zsuzsa** (pro. makai) estis rumania hungara/hungara ŝakistino, internacia virinŝakmajstro, fakverkistino naskita en Oradea la 3-an de septembro 1945 kaj mortinta en Budapeŝto la 12-an de majo 1987.

Biografio
---------

Makai Zsuzsa akiris diplomon de instruisto pri angla kaj germana lingvoj en Temeŝvaro kaj ŝi laboris kiel tradukisto kaj interpretisto. Ŝi estis plurfoja altlerneja ĉampiono de Rumanio. En 1960 ŝi eniĝis la finalon de la rumana virinĉampioneco, en 1966, 1974 kaj 1976 ŝi gajnis la unuajn lokojn en la rumana ĉampioneco en egalkonkurso. Ŝi reprezentis Rumanion en du ŝakolimpikoj kaj en du mondĉampionaj zonkonkursoj. De 1977 ŝi vivis en Budapeŝto kaj ŝi tuj aliĝis al hungaria ŝakvivo. En 1978 ŝi okupis la 3-an lokon en la hungara ĉampioneco, en 1980 ŝi gajnis la ĉampiontitolon. En 1978 ŝi estis anino de hungara teamo gajninta arĝentan medalon en la virinŝakolimpiko de Bonaero. Ŝi akiris mondfamon ankaŭ kiel fakverkisto. Ŝi laboris en la presarcentro dum ŝakolimpikoj en 1984 (Saloniko) kaj 1986 (Dubajo). Ŝi estas entombigita en Temeŝvaro.

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

Eksteraj ligiloj
----------------

* Zsuzsa Makai (2010) Arkivigite je 2014-05-08 per la retarkivo Wayback Machine
**Estercuel** [esterKŬEL] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la centro de la nordorienta komarko *Andorra-Sierra de Arcos*, kies komarka ĉefurbo estas Andorra mem.

Geografio
---------

Ĝi estas je 91 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas inter Obón (nordokcidente) kaj Gargallo (sudoriente) laŭ la provinca ŝoseo TE-13. 

La altitudo de la loĝloko ĉe monteto estas de 829 msm, pro kio estas malvarma vetero.​ Ĝi estas ĉe la Iberia Sistemo, nome ĉe la *Sierra de San Just* kaj proksime de la *Sierra de los Moros*, sur la maldekstra bordo de la rivero Estercuel, nomita ankaŭ Zarzosa.

Historio
--------

La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema. 

En la teritorio estas la monaĥejo de *Nuestra Señora del Olivar*, kie Tirso de Molina ideigis la agadon de sia teatraĵo *La dama del Olivar* (La sinjorino de la Olivarbaro). 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Estercuel oni malaltiĝis el 1202 en 1910 ĝis nunaj 209 loĝantoj.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio nun estas malmulta agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da vitejoj, legomoj), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj kaj kaproj). Nune gravas rura turismo. La tradicia ekonomio de Estercuel dependis historie de la agrikulturo, brutobredado de ŝafoj kaj komerco. Tamen dum la 20-a jarcento la ĉefa ekonomia aktiveco estis bazita sur la karbominado por provizi al proksimaj termoelektraj centraloj, kiuj poste fermiĝis. La lasta karbomino de la municipo fermiĝis fine de 2018 (vidu foton de la tabelo). Aktuale restas minado de argiloj kaj konstrumaterialo, produktado de olivoleo kaj turismo. 

Estas altiraĵoj en la urbo, nome la monaĥejo de *Nuestra Señora del Olivar*, la kastel-palaco Baronía, la kapelo de la Sanktaj Martiroj sur la nura pordego konservita de la iama murego (*portal de la Barrera*), Muzeo pri Olivoleo, nome olivmuelejo muzeiigita en kiu oni konservas iamajn maŝinaron kaj instalaĵojn, tri ermitejoj el kiu Ermitejo de la Kalvario sur la pinto de la Monto Kalvario havigas kalvarion kaj pejzaĝan rigardejon. Apartaj estas la baroka preĝejo kaj la Interpretejo pri fajro kaj festo en la kelo de la kastelo, kie oni ekspozicias ankaŭ elementojn de la vinproduktejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801252
* LCCN: n82114646
* VIAF: 126693667
 |
Koordinatoj: 47° 17′ 30″ N 5° 0′ 29″ O﻿ / ﻿47.29167 °N, 5.00806 °O﻿ / 47.29167; 5.00806 (mapo)

**Chenôve** (/ʃəno:v/) estas franca komunumo situanta en Departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.

Ĝis 1955, ĝi estis malgranda vilaĝo, kiam ĝi estis absorbita en la urba areo de Diĵono. Nun ĝi estas la plej popola antaŭurbo de la grandurbo de Diĵono, kaj situas en la sudokcidenta flanko de la grandurbo.

Kun proksimume 14 000 loĝantoj, Chenôve estas la tria plej granda urba de Côte-d'Or.

Historio
--------

Preĝejo Sankta Nazaire
La dukino Alix de Vergy la vidvino de la duko Odo la 3-a fondis en 1228 la dukan vitejon en Ĉenovo. En 1400 Filipo Sentima konstruigis vinpremilojn kiuj ankaŭ funkcias.

La dimanĉa bazaro

Vino
----

La surfacampleksoj pri produktado estas ĉirkaŭ 65 ha.
Ekde 1987, vino estas nomata kiel Marsannay.

Vidindajoj
----------

Lebanona cedro
Oni vidas kelkaj belajn lebanonajn dedrojn.
Oni vidas malnovan helikeĵon, kie oni bredis helikojn ĝis 1938.

Bestoj
------

Oni vidas ruĝajn perdrikojn, Kaprimulgojn kaj arbalaŭdojn.

Famuloj
-------

* Camille Jourdy

Esperanta vivo
--------------

Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 11 voĉojn (0,36 % de voĉoj) en 2004, 7 voĉojn (0,24 %) en 2009 kaj 7 voĉojn (0,24 %) en 2014.

Notoj kaj referencoj
--------------------

Vidu ankaŭ
----------

### Internaj ligiloj

* Komunumoj de Côte-d'Or

### Eksteraj ligiloj
En lineara algebro, **ekvilibra aro** estas subaro de vektora spaco, kiu estas fermita sub multipliko per tiuj skalaroj, kies absolutaj valoroj estas ne pli ol unu.

Difino
------

Supozu ke {\displaystyle \mathbb {K} \in \{\mathbb {R} ,\mathbb {C} \}} estas la korpo de aŭ la reeloj aŭ la kompleksaj nombroj. Supozu ke {\displaystyle V} estas vektora spaco super {\displaystyle \mathbb {K} }.

Subaro {\displaystyle S\subseteq V} de {\displaystyle V} estas **ekvilibra** se kaj nur se

{\displaystyle S=\bigcup \_{\alpha \in \mathbb {K} \atop |\alpha |\leq 1}\alpha S}.
Pli konkrete, jen la kriterio: pri ajna {\displaystyle \alpha \in \mathbb {K} } kaj {\displaystyle s\in S}, se {\displaystyle |\alpha |\leq 1}, do {\displaystyle \alpha s\in S}.

La **ekvilibraĵo** de subaro {\displaystyle S} estas la plej malgranda ekvilibra aro enhavanta la subaron *S*, aŭ pli konkrete la subaro

{\displaystyle \bigcup \_{\alpha \in \mathbb {K} \atop |\alpha |\leq 1}\alpha S=\{\alpha s\colon \alpha \in \mathbb {K} ,\;s\in S\,\;|\alpha |\leq 1\}}.

Propraĵoj
---------

* La kunaĵo kaj komunaĵo de ekvilibraj aroj estas ekvilibraj.
* Laŭdifine, subaro estas absolute konveksa se kaj nur se ĝi estas konveksa kaj ekvilibra.
* La kartezia produto de finia familio de ekvilibraj aroj estas ekvilibra en la produta spaco de la respektivaj vektoraj spacoj.

Ekzemploj
---------

* En ajna vektora spaco, la malplena aro kaj la tuta vektora spaco estas ĉiam ekvilibraj aroj. Pli ĝenerale, ĉiu lineara subspaco de reela aŭ kompleksa vektora spaco estas ekvilibra aro.
* La unuoglobo en normigita vektora spaco estas ekvilibra aro.

### Ekvilibraj aroj en la kompleksa ebeno

En la kompleksa ebeno {\displaystyle \mathbb {C} }, rigardata kiel 1-dimensia vektora spaco super si, la ekvilibraj aroj estas unu el la ĉi-suba listo:

* La tuta kompleksa ebeno {\displaystyle \mathbb {C} }
* Pri ajna nenegativa reelo {\displaystyle r}, la fermita disko de radiuso {\displaystyle r}:
{\displaystyle \{\lambda \in \mathbb {C} \colon |\lambda |\leq r\}}
	+ Specife, se {\displaystyle r=0}, la origina unuopo {\displaystyle \{0\}}
* Pri ajna nenegativa reelo {\displaystyle r}, la malfermita disko de radiuso {\displaystyle r}:
{\displaystyle \{\lambda \in \mathbb {C} \colon |\lambda |<r\}}
	+ Specife, se {\displaystyle r=0}, la malplena aro {\displaystyle \varnothing }

Tamen, en la dudimensia eŭklida spaco {\displaystyle \mathbb {R} ^{2}} rigardata kiel dudimensia reela vektora spaco, ekzistas aliaj ekvilibraj aroj; ekzemple, pri ajna {\displaystyle v\in \mathbb {R} ^{2}}, la subaro

{\displaystyle \{\lambda v\colon \lambda \in [-1,-1]\}}
estas ekvilibra.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eric W. Weisstein, *Balanced set* en MathWorld.
**Chermignon** estas komunumo en la distrikto Sierre en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 2987 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Chermignon situas en la supra parto de Suba Valezo ĉe la norda flanko de la Valo de Rodano, norde de la distriktĉefurbo Sierre. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Chermignon d'en Haut, Chermignon d'en Bas, Champzabé, Ollon kaj Crans-sur-Sierre.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,38 km², de kiuj 19,7% estas kovritaj de arbaro, 48,3% servas por agrikulturo kaj 28,6% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Chermignon limas en okcidento kaj nordo al Lens, en oriento al Montana, en sudo al Sierre.

Trafiko
-------

Tra Chermignon pasas la kurboriĉa kantona ĉefvojo de Sierre al Montana. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas unu kilometron sude de la komunumo en Sierre. Pere de la poŝtaŭtolinio de Sierre al Montana la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Chermignon datiĝas el la jaro 1228 kiel *Chermenon* kaj *Chirminon*. Chermignon estis konstituita kiel komunumo en la jaro 1905. Ĝis 1905 Chermignon formis kune kun Montana kaj Icone kvartalon de la iama grandkomunumo Lens en la Valeza Dekono Sierre. Eklezie Chermignon apartenis ankoraŭ ĝis 1948 al la Paroĥo Lens.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Chermignon

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Danielle Allet-Zwissig* : *Chermignon* en *Historia Leksikono de Svislando* (2003-12-19)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Chermignon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Chermignon

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Chermignon** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Sierre |
| --- |
| Anniviers  •  Chalais  •  Chermignon  •  Chippis  •  Grône  •  Icogne  •  Lens  •  Miège  •  Mollens  •  Montana  •  Randogne  •  Saint-Léonard  •  Sierre  •  Venthône  •  Veyras |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 449873
* GND: 4201459-1
* LCCN: n2006062800
* VIAF: 235541544
 |
**Esther Elizabeth VELKIERS** (1640 – post 1685) estis svisa kantisto, muzikisto kaj komponisto.

Vivo
----

Esther Velkiers naskiĝis en Geneva, tiam en la sendependa Respubliko de Genevo. Ŝi estis preskaŭ blinda kaŭze de akcidento kun bakforno kiam ŝi estis bebo kaj estis instruita leterojn de ŝia patro uzanta lignajn blokojn. Ŝi lernis latinan, germanan, italan kaj francan kaj poste studis filozofion, matematiko, teologio kaj scienco. Ŝi ankaŭ studis muzikon kaj fariĝis kantisto kaj klaviceno.

Ŝi estis notita kiel komponisto, sed neniu de ŝiaj komponaĵoj postrestis. Velkiers estis konata kiel muzikisto, sed ankaŭ por ŝia filozofio, lingvo, scienco kaj teologio.

Fono
----

La muzikaj agadoj de virinoj kiel komponistinoj kaj interpretistoj laŭlonge de la historio vekas grandan intereson de esploristoj. Sed ili rimarkas la gravajn obstaklojn trovitajn en sia laboro rilate specife al malfacilaĵoj, kiujn virinoj havis dum jarcentoj pro ilia ekskludo el la publika vivo kiel profesiaj muzikistinoj. Tio reliefiĝas en la koncerna malabundo de virinoj en la historia katalogo de konsekritaj muzikistoj.

La tiamaj literaturaj tekstoj reliefigas la gravan socian lokon, kiun ludis muziko, kaj la rolon de virinoj rilate al ĝi. En supraj sociaj tavoloj, muziko kaj danco estis parto de la virina edukado, ĉar virino devis produkti muzikon por oferti belecon per aŭdado same kiel vido. Do muziko fariĝis preteksto por la publika montrado de iliaj kvalitoj.

Tamen estis virinoj, kiuj sukcesis atingi muzikan profesion al la servo de aristokrataj nobelaj ĉambroj, en la korusaj teatraj spektakloj de la urboj, aŭ en konventoj.

Ĉi tiuj ekzemploj ampleksas virinojn en tre malsamaj situacioj rilate al sia individua eniro en la historion de la muziko. Malmulte el ili postlasis publikigitajn verkojn, de aliaj troviĝis nur manuskriptoj. Hodiaŭ oni povas aŭskulti iliajn verkojn produktitajn de orkestroj, korusaj ensembloj aŭ esploraj grupoj dediĉitaj al protektado de forgesitaj valoraĵoj.

Tamen el multaj muzikistinoj kiuj estis famaj kaj agnoskataj dum sia vivo, restis nur iliaj nomoj aŭ aktivaĵoj en precizaj situacioj. Iuj el ili neniam sukcesis publikigi siajn verkojn, aliaj ne trovis la sufiĉan konsideron de siaj posteuloj, kaj iliaj produktaĵoj perdiĝis. La ceteraj restis nekonataj, anonimaj.

Fonto de tiu teksto estas artikolo numero 71 en la artikolserio *Virinoj en muziko* en la Esperanta Retradio, verkita de Sonia Risso el Urugvajo.

Vidu ankaŭ
----------

* Leonora Baroni
* Amalia Catharina
* Cornelia Calegari
* Michielina della Pietà
* Marie-Anne-Catherine Quinault
* Sinjorino Philarmonica

Referencoj
----------

1. ↑  Grove vortaro
2. ↑   *A General History Of The Science And Practice Of Music vol. 2*. ISBN 9781428639959.
3. ↑   *Proceedings of the Musical Association, Volume 9*.
4. ↑   *The Norton/Grove Dictionary of Women Composers*. ISBN 9780393034875.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 769801
* MBA: efa24a7b-fd58-480a-a78f-88d02567374f
 |
**Ester Ledecká** (\* 23-an de marto 1995 en Prago) estas ĉeĥa neĝtabulanto kaj alpa skianto. Ĉe la Vintra Olimpiko 2018 en Pjonĉango gajnis du orajn medalojn kiam ŝi unue venkis en la supergiganta slalomo alpa skiado kaj post semajno ŝi venkis paralelan slalomon sur neĝtabulo. Kiel la unua atleto en olimpika historio ŝi venkis ĉe unu vintra olimpika disciplino kun diversaj ekipaĵoj. Post Anfisa Rezcovová ŝi iĝis la dua olimpika gajnanto de oraj medaloj en du malsamaj sportoj kaj eĉ la unua virino kiu sukcesis tion ĉe unu el la Vintraj olimpikoj. Estas eĉ la unua ĉeĥa alpa skianto kiu gajnis olimpikan oron, kaj la unua olimpikulo en historio partoprenas en kaj skiaj kaj neĝtabulaj disciplinoj. Ĉe Vintra Olimpiko 2022 en Pekino ŝi defendis sian unuan lokon en la neĝtabulada paralela slalomo. La trian oran medalon egalis la ĉeĥa rekordo de rapidsketistino Martina Sáblíková el Vintra Olimpiko. Kiel la nuraj ĉeĥaj atletoj, ambaŭ pruvis ankaŭ defendi sian venkon ĉe la Vintraj Olimpikoj.

Martina Sáblíková (maldekstre), ŝia trejnisto Petr Novák kaj Ester Ledecká (dekstre) sur la Malnovurba Placo en Prago post reveno de la Vintra Olimpiko 2018

Persona vivo
------------

Ŝia patro estas kantisto kaj komponisto Janek Ledecký, ŝia avo estas hokeisto Jan Klapáč. La pli aĝa frato Jonáš Ledecký laboras kiel artisto. Ŝi ne iris al lernejo kiel infano, ŝi kompletigis hejman edukadon.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Ester Ledecká en Vikimedia Komunejo
* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ĉeĥio |
| Portala ikono | Portalo pri Homoj |
| Portala ikono | Portalo pri Sporto |
**Frapmaniero** ĉe piano signifas la manieron, per kiu pianisto frapas aŭ frapu la pianoklavon, por atingi difinitan sonkvaliton.

La mekaniko transmisias la frapon de klavo per marteleto sur la kordon. La frapo estas distingebla laŭ forteco kaj rapideco. La frapmaniero influas la diferencajn sonparametrojn kiel laŭteco, sonformiĝo kaj -paso de suprotono samkiel la malsoniĝodaŭro. Ekzistas multaj ludoteknikaj eblecoj, per taŭgaj movoj de la fingroj, de la mano aŭ eĉ de la tuta supera korpo, celi la deziratan influon sur la frapadon kaj per tio sur la sonon.

Oni diferencas la frapmanierojn ankaŭ laŭ la kvar bazaj tipoj de artikulacio legato, non legato, portato kaj stakato. Por specialaj efektoj, kiujn ekz. postulas la ĵazo, necesas laŭaj variigoj de la tradiciaj frapmanieroj. Por glisando ekz. pianisto frotetas per la dorsflanko de unu aŭ pluraj fingroj de mano sur vico da blankaj aŭ nigraj klavoj.

La varieco de la frapeblecoj ankaŭ estas grava diferenco al aliaj klavarinstrumentoj kiel orgeno aŭ klaviceno. Bonaj digitalaj pianoj distingiĝas per tio, ke ili klopodas kiel eble plej precize kapti la frapmanieron kaj transformi ĝin en sonon. Grandaj japanaj fabrikantoj de digitalaj pianoj kiel *Yamaha,* *Casio,* *Roland* aŭ *Kawai* je tio evoluigis apartajn teknikojn ĝis la simulado de la kompleta movaro ekde la fingro trans la marteleto ĝis la kordo.

Vidu ankaŭ
----------

* Frapdinamiko
* Pezigo (klavaro)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tastenwiki Arkivigite je 2007-05-17 per la retarkivo Wayback Machine - Portalo pri la temo historia pianofabrikado germane
**Agón** [aGON] estas municipo de Hispanio, en la centra-nordorienta parto de la komarko *Campo de Borja* kies ĉefurbo estas Borja, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Agón estas municipa teritorio en la centra-nordorienta parto de la komarko *Campo de Borja*, kie ĝi okupas teritorion inter tiuj de Bisimbre norde kaj de Magallón sude. Krom la rivero Huecha, estas irigaciaj kanaletoj.

La loĝloko Agón mem estas je 57 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 12 km de Borja, borde de la rivero Huecha, kiu fakte fluas laŭ la vojo inter Ainzón kaj Fréscano. Ĝi estas sur 312 msm, alirebla ĉefe el Fréscano norde kaj Magallón sude laŭ la provinca ŝoseo Z-324, kaj el tre apuda Bisimbre oriente laŭ loka vojo.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| *Nordokcidente:* Borja kaj Fréscano | *Norde:* Fréscano | *Nordoriente:* Bisimbre |
| *Okcidente*: Borja |  | *Oriente:* Magallón |
| *Sudokcidente:* Magallón | *Sude:* Magallón | *Sudoriente:* Magallón |

Historio
--------

Mudeĥara ermitejo de Gañarul.
Mudeĥara detalo de la ermitejo de Gañarul.
La araboj lasis irigacian reton. La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ Agón estus konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. La loĝantaro post la kristana konkero en la loko restis parte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo en 1610 rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo.

Agón demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Agón oni malaltiĝis el 500 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 139 loĝantoj.

Ekonomio
--------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, vitejoj kaj cerealoj) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, restaĵoj de la kastelo, mudeĥara ermitejo de Gañarul, naturaj lokoj kaj pejzaĝo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Agón en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 807973
* VIAF: 264347783
* BNF: 13996652b
 |
Usonaj marsoldatoj praktikante frapolukton.
**Frapolukto** estas fizika atako direktita per ĉu senmova objekto (kia armilo) aŭ per parto de la homa korpo intencita por kaŭzi kontuzon aŭ vundon al oponanto. Estas multaj diferencaj variantoj de frapoj. Atako per la mano fermita kiel pugno estas nomita pugnobato; atako per la kruro aŭ piedo estas referencata kiel piedbato; kaj atako per la kapo estas nomita kapobato. Estas ankaŭ aliaj variantoj uzitaj en luktartoj kaj luktosportoj. Batado referencas al ripeta kaj violenta frapado al oponanto. Ankaŭ ofte aludita kiel kombino speciale en boksadaj aŭ luktaj filmoludoj.

Specoj
------

Boksado
* **Pugnobato**: Boksado
* **Piedbato**: Kapoejro, Franca bokso, Tekvondo
* Aliaj frapoluktoj: Karateo, Taja bokso, Sanŝo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Frapolukto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

### Filmetoj

* Highlights - 1988 Olympic Gold Medalist Myung Sam Jang - Examples of Footwork and Kicking
* Anderson Silva - Examples of Basic Striking and Combinations
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon La Bassée (stacidomo). |

**La Bassée** - prononco laŭ sistemo IFA la bas'e - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, *Frans-Vlaanderen* respektive *Flandre française*. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ], nederlande/flandre *Noorderdepartement*, en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). Fine de 2020 en la komunumo vivis 6 565 loĝantoj sur areo de 3,54 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 1 855 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Lille* (france *Arrondissement Lille*, nederlande *Arrondissement Rijsel* respektive okcidentflandre *Arroundissement Rysel*), kaj al la kantono *Annœullin*. 

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *basséennes* respektive *basséens*.
La Bassée estas centre de la triangulo Lille-Béthune-Lens. Ĝi estas la ĉefurbo de la regioneto "*Les Weppes*"; tie naskiĝis la pentristo *Louis Léopold Boilly* (1761-1845).

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* La Bassée (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (france)
* Lille Métropole - Communauté urbaine de Lille (france)
Amikto, uzata ĉe katolikoj, luterano, anglikanoj kaj diversaj ekleziaj grupoj.
'**Amikto** estas liturgia ornato formita de blanka kaj retangula linaĵteksaĵo provizita per du teksaĵŝnuretoj, kiu estas vestita se sacerdotoj kaj ministantoj kaj havas la funkcion kovri la kolon.

Por esti surmetita. la amikton oni apogas sur la ŝultrojn kaj estas ligita ĉirkaŭ la talio pere de la du teksajŝruretoj.

Uzo-manieroj
------------

En la kristana liturgio de la Roma rito, la amikto estas surmetita antaŭ, kaj sub, de la albo
Laŭ *Principoj kaj normoj por la uzo de la Roma Meslibro* amikto povas esti preterlasata kondiĉe ke la albo estu forme taŭga kovri la subkuŝantajn komunajn vestojn ĉirkaŭ la kolo.

En la ambrozia rito la normoj antaŭvidas ke la amikto estu surmetita sur la albo kaj la zono sed estas permesita ankaŭ la roma kutimon.

La amikto estas uzata de katolikoj, anglokanoj, luteranoj kaj aliaj, precipe en la mescelebro. Rilate katolikojn la uzon de la amikto estas antaŭvidita ankaŭ en la liturgiaj reformoj estiĝintaj post la Dua Vatikana Koncilio.

Kurioza la maniero surmeti la amikto propra de kelka monaĥa ordeno: ĝi fakte estas antaŭe aplikita sur la kapo por poste ĝin lasi falu surnuken kiel kapuĉo. Sammaniere la amikto estas aplikata ĉe la finlanda luterana eklezio kaj en la sveda eklekio kiu ĝi lasas etendiĝi surdorsen...

Ikonografiaj notoj
------------------

En iuj mezepokaj ikonografioj oni povas vidi kiel la amikto estis provizita per larĝa brokata bendo allasante tiel la impreson de tre alta koliero. Tiu speciala tipo de amikto estas nomata "ordekoraciita".

En la liturgio de la roma rito, ankaŭ en tiu reformita post la Dua Vatikana Koncilio, estas antaŭvidita la eldiro de la jena preĝo kiu, tradukita el la latina. sonas: "Metu, Sinjoro. sur mian kapon la kaskon de la savo, por ke mi alfrontu la insidojn de la diablo".

Simbolaj signifoj
-----------------

Rabano Maŭro vidas en ĝia blankeco la senkulpecon de la bonfaro; Almario en la amikto vidas simbolon de engaĝo de la konservo de la bona lingvo kaj de ĝia uzado;
Ruperto el Duetz en ĝi vidas la humanecon de Kristo per kiu kovris sian kapon la dieco.
Ĝia origino, tamen, estis nur praktika: kovri la vestojn de la komuna vivo sur kiuj oni metas la ornaton.

Dosiero:An amice exp.jpgsacerdoto surmetanta amkton.

Vidu ankaŭ
----------

* Albo
* Ornato
* Liturgio
* Kazublo

Bibliografio
------------

* Katolikaj enciklopedioj:
	+ Enciclopedia\_Cattolica
	+ Cathopedia:Voci\_indispensabili
	+ Catholic\_Encyclopedia

* Kategorio Amikto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
la atolo Addu Atoll vidita el la kosmo. Notu la kontinuan rifon kiu protektas la atolon el okcidento kaj sudokcidento.
**Addu**, mahle ސ. އަތޮޅު, antaŭe ankaŭ konata kiel *Seenu*, estas la plej suda atolo de la Maldivoj. La atoloj Addu kaj Fuvahmulah, lokita 52 kilometrojn norde de Addu, konsistigas la parton de la Maldivoj en la Suda Hemisfero. La atolo Addu Atoll situas 541 kilometrojn sude de Maleo. Administre, la atolo Addu estas la loko de la samnoma urbo Addu, kutime angle nomata *Addu City*, unu el la du urboj de Maldivoj. Addu City konsistas el la loĝataj areoj de la atolo Addu, nome la naturaj insuloj de *Hulhudhoo*, *Meedhoo*, *Maradhoo*, *Feydhoo* kaj *Hithadhoo*. La urbo konsistas el pluraj distriktoj, kies nomoj tamen ne identas al la insulaj nomoj. Krom la areoj de la urbo, la atolo havas kelkajn neloĝatajn insulojn, inkluzive de la insulo *Gan*, kie situas la samnoma internacia flughaveno *Gan*.

serena mateno en Addu

* Kategorio Addu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kálmán Tompa,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tompa Kálmán** estis hungara aktoro, teatrestro. Lia origina familia nomo estis *Droppa*, lia filo estis Béla Tompa.

Kálmán Tompa  naskiĝis la 1-an de majo 1861 en Sajókövecses (Hungara reĝlando) (nuntempa Štrkovec (distrikto Rimavská Sobota) en Slovakio), li mortis la 19-an de majo 1939 en Szombathely.

Biografio
---------

Kálmán Tompa akiris diplomon en Teatra Lernejo en 1889, poste li aliĝis al trupo de Székesfehérvár. En la teatra jaro 1893 li apartenis al trupo en Debrecen, inter 1893–1898 al trupo de Arad (urbo), inter 1898–1904 al trupo de Kolozsvár. Inter 1906 kaj 1911 li apartenis al malgranda (jam ne ekzistanta) teatro en Budapeŝto, poste li estis teatrestro en diversaj urboj. Ekde 1915 li batalis en la 1-a mondmilito. En 1920 li pensiuliĝis. li verkis kelkajn poemojn kaj teatraĵojn.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* Ferenc Csepreghy: *Piros bugyelláris* - Mihály Török
* Géza Gárdonyi: *Karácsonyi álom* - Boldizsár

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A boldogságért* (teatraĵo prezentita en 1909)
* *A tárkányi legények* (teatraĵo prezentita en 1914)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Adaptaj portilaroj** estas sistemoj, kiuj kapablas reagi al eksteraj influoj kaj do estas adaptivaj (adaptokapablaj).

Adaptokapablaj sistemoj estas en la naturo memkompreneblaj, kiel ekzemple la kolorŝanĝiĝoj de kameleono aŭ ankaŭ la kreskoprocezoj de ostoj aŭ arboj, kiuj ekestas ankaŭ sekve de mekanikaj strenoj. La ebleco de adaptado ankaŭ je apliko en teknikaj sistemoj povas doni avantaĝojn.

Aktualaj evoluoj sur la tereno de materialsciencoj ebligas la evoluigon de adaptaj materialoj, la tielnomataj *inteligentaj materialoj* (angle: smart materials). Ili kapablas varii siajn fizikajn aŭ kemiajn ecojn kaj tiel je integriĝo en portantaj strukturoj, ekzemple altdomegoj aŭ pontoj, atingi ties adaptiĝkapablon.

La adaptigkapablo prezentas avantaĝojn precipe je ekstreme longe etenditaj pontoj aŭ ege altaj altdomegoj, kiuj estas elmetitaj al ekstremaj strenoj, kiel ciklonoj aŭ tertremoj, ĉar la konstruaĵoj povas reagi al tiuj eventoj. Per tio la efikeco kaj la certeco povas plialtiĝi.

Vidu ankaŭ: adaptroniko, portilaro, leĝera konstrumaniero

Literaturo
----------

Patrick Teuffel: Entwerfen adaptiver Strukturen Arkivigite je 2007-03-10 per la retarkivo Wayback Machine, Dissertation, Universität Stuttgart 2004 (germanlingva))
**Kálmán Sőtér** [ŝOtEr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sőtér Kálmán** estis hungara abelisto. Lia origina familia nomo estis *Schrinff*.

Memortabulo pri Kálmán Sőtér
Kálmán Sőtér  naskiĝis la 11-an de oktobro 1834 en Hungara reĝlando en Csúz (nuntempa Dubník en Slovakio), li mortis la 15-an de septembro 1915 en Koros (nuntempa Krušovce en Slovakio).

Biografio
---------

Kálmán Sőtér frekventis seminarion en Esztergom, sed pro malsano li forlasis la seminarion. Inter 1858 kaj 1876 li havis diversajn sekularajn malaltajn postenojn en la diocezo, poste li pensiuliĝis. En 1874 li aĉetis bienon en Inám kaj li komencis okupiĝi pri bredado de abeloj. Lia abelejo estis landofama, same lia biblioteko pri abeloj. En 1879 li fondis societon de hungaraj abelistoj. Post jaroj li translokiĝis al Koros.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A méhek mérge* (Veneno de la abeloj), (1890)
* *A méh és világa* (La abelo kaj ties mondo) - impona ĉefverko, 2 volumoj (1895/1908)

Memorigiloj
-----------

* dulingva memortabulo en Dubník
* strato en Gödöllő

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla en la 129-a paĝo)
* hungarlingva biografio
**SZÉLL Kálmán** (n. 8-an de junio 1843, Gasztony, departemento Vas – m. 16-an de aŭgusto 1915, Rátót), estis hungara politikisto kaj ĉefministro de Hungario de 1899 ĝis 1903. Lia patro estis József Széll (departementestro), lia frato estis Ignác Széll. Lia registara agado celis la stabiligon de la politika kaj ekonomia situo en Hungario.

Biografio
---------

Li lernis en Sopron kaj Szombathely, studis juron en Peŝto. Li estis servo-juĝisto ekde 1867 en departemento Vas. Li edzinigis zorgatinon de Ferenc Deák, Ilona Vörösmarty (filinon de Mihály Vörösmarty). Tiu geedziĝo helpis lian politikan komencon. Oni elektis lin en 1869 al reprezentanto de Szentgotthárd, per la Deák-partio. Li aliĝis en 1875 al la Liberala partio.

Széll iĝis membro de la hungara registaro en 1875 kiel financministro. Li estis fida je ŝparemo kaj financa rigoremo, li organizis la impostkontrola instituto, establo de la Aŭstra-Hungara Banko, subskribo de la ekonomia interkonsento (1878). Li sukcese malpliigis deficiton de la hungara buĝeto. Li abdikis la 11-an de oktobro 1878, ĉar li ne interkonsentis pri la malŝparema politiko de la registaro kaj pri okupado de Bosnio-Hercegovino.

Post la abdiko, li estis prezidanto de la Diskonta Banko (1881-1899), li fondis en 1886 la Hungaran Hipotekan Kreditbankon, kies prezidanto estis li dum longa tempo (1886–99, 1907–15). Li formis en sia bieno de Rátót ekzemplodonan mastrumbienon, famis la breditaj bovoj. Li estis ankaŭ prezidanto de la Mileneuma Tutlanda Komisio (1891-1898).

Post kiam Dezső Bánffy kaj lia registaro abdikis en februaro de 1899, la reganto nomumis Széll al ĉefministro, kiu estis ĝis tiam ministro pri internaj aferoj. La reputacia politikisto ligis kompromison kun la opozicio kaj la Nacia partio kaj la Liberala partio unuiĝis en marto samjara. Széll sukcesis atingi, ke la registaro povu agadi laŭ randoj de la antaŭjara buĝeto. La prezo de la kompromiso estis la neokazo de la parlamentaj reguloj, tiel la opozicio plu obstaklis la leĝfaradon. Fortigis la pozicion de la ĉefministro, ke membroj de la Nacia Partio fortigis la registran partion kaj tio alportis grandan sukceson en la balotoj de 1901.

La 31-an de decembro 1902, naskigis la interkonsento de Széll kaj la aŭstra ĉefministro Ernest von Koerber, kiu ŝanĝis la ekonomian interkonsenton laŭ interesoj de la hungara agrikulturo.

La opozicio obstaklis la parlamentan leĝfaradon – pro altigo de nombro de la rekrutitoj – kaj tio kondukis al tio, ke la lando je aprilo de 1903 alfrontis eksterleĝan staton kaj la registaro devis abdiki (16-a de junio 1903.). Széll aliĝis en 1905 al la enpartia opozicio de Gyula Andrássy kaj en 1906 al la Kosntitucio-partio, kies prezidanto estis li inter 1906 kaj 1910. Post tio li retiriĝis de la aktiva politikado.

* Kategorio Kálmán Széll en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 179682
* GND: 1084341417
* LCCN: n2012055617
* VIAF: 254630985
* ISNI: 0000 0003 7761 0176
* NKC: jo2016929781
 |
**Adeel Mahmood BUTT** (naskiĝis la 26-an de februaro 1984 en Nankana Sahib) estas unu el la plej aktivaj junaj esperantistoj de Pakistano. Li esperantistiĝis en 2000, profesie li estas interpretisto/tradukisto kaj instruisto pri la turka lingvo. Li diplomiĝis en Nacia Universitato pri Modernaj Lingvoj en Islamabado.

Li fondis la Junularo Esperantista Pakistana (JEP)-on kaj partoprenis en la 1-a Sud-Azia Seminario, kiu okazis en Nepalo en 2012. Li fortigas esperantan movadon en Pakistano, li estas reprezentanto de Projekto 125 el UEA/ILEI en Pakistano kaj ankaŭ Asist. Sekretario de Sud-Azia Komitato (SAK).
Li unua foje kaj sole partoprenis al okazintan la 97-an UK-on kaj la 68-an IJK-on en Hanojo, Vjetnamio. Ekde la jaro 2012, li estas reprezentanto de ILEI en Pakistano.

Partopreno en Universalaj Kongresoj (UK)
----------------------------------------

* **97a UK en Hanojo/Vjetnamio**

Partoprenoo en Internaciaj Junularaj Kongresoj (IJK)
----------------------------------------------------

* **68a IJK en Hanojo/Vjetnamio**

Partopreno en Aziaj Kongresoj (AK)
----------------------------------

Partopreno en Sud-Aziaj Seminarioj (SAS)
----------------------------------------

* **1a Sud-Azia Seminario en Katmando/Nepalo**
**Surfaca heleco** estas koncepto uzata en astronomio kiam oni priskribas etenditajn astrajn objektojn, kiel ekzemple galaksioj kaj nebulozoj.

Ĝenerala priskribo
------------------

La ŝajna grandeco de astra objekto estas kutime prezentata kiel integrita valoro, ekzemple, se oni diras ke galaksio havas grandecon de 12,5, tio signifas, ke ni ricevas la saman suman kvanton da lumo el tiu galaksio, kiel ni ricevus el stelo kun grandeco 12,5. Tamen, ĉar la stelo estas tiel malgranda, ke ĝi praktike estas punkta fonto, por plej multaj observantoj, la galaksio eble etendiĝas trans pluraj arksekundoj aŭ eĉ arkminutoj. Tial ĉi, la galaksio estos multe malpli facile videbla ol la stelo kontraŭ la ardeco de la ĉirkaŭa aero. Citi la surfacan helecon de objekto donas do ian indikon pri tio, kiom facile observebla ĝi estas.

Kalkuli la surfacan helecon
---------------------------

Surfacajn helecojn oni kutime citas kiel grandecojn je kvadrata arksekundo. Ĉar la grandeco estas logaritma, oni ne povas kalkuli surfacan helecon per simpla dividado de grandeco per areo. Anstataŭ tio, por fonto kun grandeco *m* etendiĝanta trans areon de *A* kvadrataj arksekundoj, la surfacan helecon *S* donas:

{\displaystyle S=m+2.5\cdot \log \_{10}A}

Surfaca heleco estas konstata malgraŭ kreskanta lumdistanco de objekto. Por proksimaj objektoj, la lumdistanco egalas al la fizika distanco de la objekto. Por proksima objekto dissendanta specifitan kvanton da lumo, se ĝia distanco duobliĝus, nur kvaronon de la lumintenseco atingus nin, sed samtempe ĝi havus nur kvaronon de la komenca angula areo, kaj sekve rezultus la sama surfaca heleco.
**Kálmán TŐRY** [tOri], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tőry Kálmán** estis hungara hidrologo. Lia origina familia nomo estis *Tögl*.

Kálmán Tőry  naskiĝis la 10-an de februaro 1891 en Budatétény (nutempa urboparto de Budapeŝto). Li mortis la 17-an de aprilo 1975 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Kálmán Tőry akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato palatino József en 1914, poste li laboris en hidrologia oficejo. En 1923 li revenis al la universitato kiel lektoro de Sándor Rohringer. En 1926 li estis ĉefinĝeniero (baldaŭ oficejestro) de hidrologia oficejo en Győr. En la jaro 1939 li havis postenon en la agrikultura ministerio, poste li estis ĉefo de hidrologia instituto. Li okupiĝis jardekojn pri la Danubo. En 1961 li pensiuliĝis.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A Duna és szabályozása* (1972)
* *Az Al-Duna szabályozása* (1972)
* *A Körösök szabályozása* - tradukaĵo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Godiva** (n. ĉ. 997, m. antaŭ 1086) estis edzino de Leofric, grafo de Mercia, Anglio. Ŝi famas pro legenda senvesta rajdado tra Coventry.

Damo Godiva: pentraĵo de John Collier (19-a jarcento)Ŝi kaj Leofric faris malavarajn donacojn al monaĥejoj. Ŝi postvivis sian edzon, kiu mortis en 1057. Ŝi estis inter la malmultaj anglosaksaj nobelinoj kiuj retenis siajn bienojn post kiam Vilhelmo la Konkerinto konkeris Anglion.

Statuo de Damo GodivaLaŭlegende kiam la loĝantaro de Coventry ege suferis pro impostoj de sia edzo, Godiva ripete petegis lin malgrandigi la impostojn. Fine li promesis tion fari se ŝi senvestigus sin kaj tiel rajdus tra la stratoj de Coventry. Godiva ordonis al la loĝantoj resti hejme kaj fermi la ŝutrojn dum ŝi nude rajdis tra la urbo, kovrite nur per sia longa hararo. Ĉiuj obeis, krom tajloro kiu boris trueton en sia ŝutro: poste oni moknomis la tajloron "peeping Tom" ("gvatanta Tomaso").

Laŭ alia versio de la legendo, Godiva kunigis la loĝantojn kaj, akompanate de du kavaliroj, rajdis malkaŝe tra la urbo.

* Kategorio Godiva (Damo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 279259
* GND: 143176099
* LCCN: n84070043
* VIAF: 77712437
* ISNI: 0000 0000 2574 9350
* SUDOC: 072620412
 |
Fred Phelps, c. 2001
**Fred Waldron Phelps** (naskiĝis la 13-an de novembro 1929 kaj mortis la 19-an de marto 2014) estis la gvidanto de la Baptista Eklezio de Vestboro (*Westboro Baptist Church*), religia grupo aŭ sekto kies ĉefa instruo estas la malamo de Dio al diversaj aferoj, la eklezio havas sian sidejon en la domo de Fred en Topeka, Kansaso kaj funkcias sendepende de iu ajn alia baptista eklezio aŭ religia organizaĵo. Phelps estas konata pro lia predikado pri la malamo de Dio al la samseksemuloj kaj ke ili estos punataj same kiel tiuj kiuj apogas ilin (ene de la eklezio tiuj lastaj estas fikonataj kiel "fag enabler", t.e. "permesanto de gejaĉoj").

Phelps gajnis atenton en Usono pro la interrompado de funebraĵoj al soldatoj kiuj forpasis en Irako, organizado de protestoj kontraŭ la usona registaro, la forpasintaj soldatoj, kaj iliaj familioj. Li asertis ke tiuj mortoj, same kiel aliaj tragikaj okazintaĵoj estas kaŭzataj de Dio pro lia malamo al la samseksemuloj kaj al la toleremo de Usono rilate la samseksemecon. Krom la interrompado de la funebraĵoj, li kaj liaj sekvantoj ofte organizis bojkotojn en diversaj eventoj, speciale dum la defilado de la Geja Fiero kaj renkontiĝoj de elstaraj politikistoj, inkluzive de la inaŭguro de novaj kafejoj Starbucks, ĉar ili konsideras ke ilia devo estas la kundivido de ilia vidpunkto kun aliaj. Antaŭ la kritikoj, la sekvantoj de Phelps asertas ke ilia agado estas justigataj laŭ la unua amendo de la Konstitucio de Usono.
Phelps sin priskribis kiel avida predikanto kiu kredas ke la samseksamo kaj ĝia akceptado destinadis la plimulton de la mondo al eterna kondamno. Lia grupo konsistas el malpli ol 100 membroj, 90 el ili estas familianoj de Phelps.

* Kategorio Fred Phelps en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 276875
* LCCN: no99048725
* VIAF: 41476007
 |
**Eluru** (telugue **ఏలూరు**) estas urbego kaj municipo en orienta Barato, en subŝtato Andra-Pradeŝo, kie ĝi estas sidejo de la samnoma distrikto Eluru.

Templo en Eluru

Geografio
---------

Eluru etendiĝas sur la marborda ebenaĵo en alteco de 22 metrojn de la marnivelo. Tadepalligudem troviĝas 45, Bhimavaram kaj Bengala Golfo po 49, Vijayawada 54, subŝtata ĉefurbo Amaravatio 68, Mumbajo 913, Kolkato 999, tutlanda ĉefurbo Delhio 1384 kilometrojn (aere) .

Aerfoto en Eluru

Demografio
----------

Laŭ la censo en 2011 Eluru havis populacion de 214 414 kun la aglomeraĵo 250 693, laŭ takso kun la aglomeraĵo en 2021 380 000. La legopovo estas 83,90 %.

Historio
--------

Historio de Eluru devenas de la 2-a jarcento. Ĝiaj historiaj nomoj estis "Helapuri" kaj "Ellore". Pluraj dinastioj estis la regantoj. En 1753 francoj alvenis, sed post kelkaj jaroj la areo ŝanĝiĝis al brita kolonio ĝis 1947. Dum brita rego Eluru estis armea stacio, ricevis municipan statuson en 1866, ekde 1925 ankaŭ distrikta sidejo.

Ekonomio
--------

Ekde la 17-a jarcento Eluru estis konata pro tapiŝoteksado fare de persoj. Nuntempe la ekologiaj tapiŝoj estas eksportitaj al Usono, Aŭstralio, Germanio kaj Britio.

Lingvoj
-------

La telugua estas oficiala lingvo en Eluru. La instruaj lingvoj estas la angla, la telugua kaj la urdua.

Edukado
-------

En pluraj kolegioj okazas la plej alta edukado en Eluru.

Religioj
--------

En Eluru vivas hinduoj (90%), muslimoj (7%) kaj kristanoj (preskaŭ 3%) .

Klimato
-------

La temperaturo en Eluru varias averaĝe inter 23-33 °C. Jare pluvas po 992 mm. Inter junio-oktobro pli ofte pluvas, inter decembro-aprilo apenaŭ pluvas.

Trafiko
-------

Stacidomo en Eluru
Eluru havas trairantan fervojan linion kaj 7 vojoj kuras al la urbego el ĉiuj direktoj. Enurbe estas aŭtobusa stacidomo. Enurbe privataj aŭtorikiŝoj, taksioj kaj busetoj trafikas. Eluru havas propran flughavenon, tamen 35 km-ojn for.

Famuloj
-------

* Mathew Cheriankunnel katolika episkopo mortis el Eluru

Vidindaĵoj
----------

* temploj
* Budha parko kun statuo 23 metrojn alta
* komence malprofunda dolĉakva lago - renkontejo de migrobirdoj

* Konstruaĵo el 1932Konstruaĵo el 1932
* 
* VojoVojo
* Statuo BudhoStatuo Budho
**Generacio de Kolumbanoj** (ankaŭ: generacio de *tempestotempo* kaj de *apokalipso plenumita*; pole *Pokolenie Kolumbów*) estis nomo de la generacio de polaj junaj poetoj kaj literaturistoj, naskitaj ĉirkaŭ la jaro 1920, por kiuj enirperiodo al plenkreskeco koincidis kun la 2-a mondmilito. Ĝuste la milito estis travivaĵo, kiu formigis ilian konscion kaj identecon en la plej alta grado.

La generacio aktive partoprenis en la rezista movado kontraŭ la germana okupacio kaj en la Ribelo de Varsovio. La nomo devenas de la titolo de la libro de Roman Bratny *Kolumbowie. Rocznik 20* (Kolumbanoj. 1920-aj jaroj). Reprezentantoj de tiu ĉi generacio estis trapenetritaj de katastrofismo. La milita realeco ne permesis al ili ĝui junecon, feliĉon, amon kaj aliajn valorojn. Anstataŭ pasiveco ili elektis aktivan batalon kontraŭ la okupanto.

Multaj noveloj kaj filmoj aperis priskribantaj eksperiencoj de membroj de tiu generacio.

Karakterizaj temoj kaj motivoj:

* Krizo de valoroj
* Falo de homdigno
* Eksento de historia katastrofo
* Retroviĝo de la homo en tiutempa mondo plena de krueleco, morto kaj senkondiĉeco

La reprezentantoj de la generacio de Kolumbanoj:

* Krzysztof Kamil Baczyński,
* Władysław Bartoszewski,
* Miron Białoszewski,
* Teresa Bogusławska,
* Wacław Bojarski,
* Tadeusz Borowski,
* Roman Bratny,
* Olgierd Budrewicz,
* Jerzy Ficowski,
* Tadeusz Gajcy,
* Stanisław Grzesiuk,
* Zbigniew Herbert,
* Gustaw Herling-Grudziński
* Krystyna Krahelska,
* Stanisław Lem,
* Wojciech Mencel,
* Włodzimierz Pietrzak,
* Jan Romocki,
* Tadeusz Różewicz,
* Stanisław Staszewski,
* Zdzisław Stroiński,
* Andrzej Szczypiorski,
* Wisława Szymborska,
* Andrzej Trzebiński,
* Józef Szczepański.
Historia foto surbildkarta de la Mittenwalder-strato en Kreuzberg (Berlino), kie estis la sidejo de la firmao *Fredelia*. La akcia kompanio **FREDELIA** estis modela ekzemplo por eta firmaoborso. Ĝi troviĝis en Berlino.

Prezentado de la temo
---------------------

6.000 kompanioj nur en Germanujo devas fermi ĉiun jaron, ĉar taŭga posteulo nenie estas trovita. Sekve necesas kunvenigi entreprenorientite pensantajn gvidantojn kaj posedantojn de mezgrandaj entreprenoj, kiuj estas serĉantaj posteulon. Krom komercaj kaj profesiaj postuloj de la transdonota kompanio nepras reflekti ankaŭ individuajn kapablojn kaj fortojn de la celita posteulo, por ke tradiciaj familiaj firmaoj daŭru vere sukcese.

Vendado
-------

Alies dumvivan laboron daŭrigi samtempe povus esti vojo al multpromesa propra ekzisto ekonomia. Por firmaoposendanto foriro el profesia laboro signifas granda paŝo akurate pripensota. Trovi en la konekso de korporacia vendo taŭgan posteulon estas afero kompleksa kaj peniga. Eĉ pli grava estas la sistema, al propraj bezonoj adaptigita serĉado de nova posedanto. Fredelia AK apogas la koncernatajn personojn en la diskreta malkovro de konvena aĉetonto, kiu daŭrigus la vivoverkon.

Aĉetado
-------

Spertaj gvidemuloj kun entreprengvidadaj ambicioj povus bone imagi transpreni kaj administri entreprenon. Ĉiujare ĉirkaŭ 22.000 entreprenistoj nur en Germanujo bezonas posteulon. Proksimume 80% el ili, speciale en la kampo mezgranda, pro kialoj diskretecaj tion ne faras publike. Fredelia AK estos kunulo kaj kunlaboros trovi la ĝustan kompanion, kiu povas fariĝi bazo por la estonta vivoverko de interesiĝantoj. Akompano tra la tuta procedo memkompreneblas.

Superrigardo pri la servoj de Fredelia AK (kaj similaj organizoj)
-----------------------------------------------------------------

* aktiva alparolo de ĉiuj interesiĝantoj
* disvolviĝo de individua serĉostrategio
* farado de konceptoj, ekspertizoj privaloraj, profiloj
* helpo dum ektranspreno
* helpo dum intertraktadoj
* kreo de negoca plano
* prezento de potencialaj partneroj
* realigo de financadaj testoj
* subteno por la unua komenca analizo
* vasta surmerkata reserĉo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de Fredelia AK. Arkivigite je 2017-12-03 per la retarkivo Wayback Machine germane, angle

Notoj
-----

1. ↑  Informoj de Steadynews.
2. ↑   Artikolo *Deutschland sucht die neuen Firmenchefs* en la gazeto Handelsblatt de la 15-a de novembro 2011.. Arkivita el la originalo je 2012-03-30. Alirita 2012-03-01.
***Genera Plantarum*** estas publikaĵo de la sveda naturalisto Karolo Lineo (1701–1778). La unua eldono aperis en Leiden, 1737. La kvina eldono utilis kiel komplementa volumeno al *Species Plantarum* (1753). La artikolo 13 de la Internacia Kodo de Botanika Nomenklaturo asertas, ke "*Oni interkonsentis asociigi genrajn nomojn kiuj unue aperis en la verko de Lineo* Species Plantarum *eld. 1 (1753) kaj eld. 2 (1762–63) kun la unua sekva priskribo donita laŭ tiuj nomoj ĉe la verko de Lineo* Genera Plantarum *eld. 5 (1754) kaj eld. 6 (1764)*." Tio difinas la startpunkton por nomenklaturo de plej grupoj de plantoj.

La unua eldono de *Genera Plantarum* enhavas mallongan priskribojn de 935 plantogenroj kiuj estis konataj de Lineo tiam. Ĝi estis dediĉita al Herman Boerhaave, kuracisto de Leiden kiu prezentis Lineon al George Clifford kaj al nederlanda medicin-botanika establado de tago. *Genera Plantarum* uzis "seksan sistemon" de klasigo, en kiuj plantoj estas grupigitaj laŭ la nombro de stamenoj kaj pistiloj en la floro. *Genera Plantarum* estis reviziita kelkajn fojojn fare de Lineo, kaj la kvina eldono estis publikigita en Aŭgusto 1754 (eld. 3 kaj 4 ne estis eldonitaj de Lineo) kaj ligita al la unua eldono de *Species Plantarum*. Dum la 16 jaroj kiuj pasis inter la publikigo de la 1a kaj 5a eldonoj la nombro de genroj listigitaj pliiĝis el 935 al 1105.

Lineo establis la sistemon de dunoma nomenklaturo pere de la disvastiga akceptado de lia listo de plantoj en la eldono de 1753 de *Species Plantarum*, kiu estas nune konsiderata ekpunkto por ĉia botanika nomenklaturo. *Genera Plantarum* estis integra parto de tiu unua mejloŝtono al universala standardigita biologia nomenklaturo.

Referencoj
----------

1. 1 2  Stafleu, p. 102.

Bibliografio
------------

* Stafleu, Frans A. 1971. *Linnaeus and the Linnaeans: the Spreading of their Ideas in Systematic Botany, 1735–1789*. Utrecht: International Association for Plant Taxonomy. ISBN 90-6046-064-2.
* Stearn, William T. 1960. "Notes on Linnaeus’s ‘Genera Plantarum’". In Carl Linnaeus, Genera plantarum fifth edition 1754. Facsimile reprint Weinheim. *Historiae Naturalis Classica* **3**.
* Stearn, William T. 1971. In Blunt, William. *The Compleat Naturalist: a Life of Linnaeus*. New York: Frances Lincoln. ISBN 0-7112-1841-2.
* Stearn, William T. 1986. *Linnaeus and his students*. In "The Oxford Companion to Gardens". Jellicoe, Geoffrey et al. (eds). Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-866123-1.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Genera Plantarum en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Genera Plantarum online (the second edition (Leiden, 1742) ĉe Google books)
* Traduko de la enkonduko de Carl Linnaeus al Genera Plantarum (1737) Arkivigite je 2011-07-16 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 488752
 |