recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Baziliko Sankta Sebastiano ĉe la Katakomboj** (latine *Basilica Sancti Sebastiani ad Catacumbas*, itale *Basilica San Sebastiano alle Catacombe*) foje ankaŭ nomata **Sankta Sebastiano ekster la Muroj** (latine *Basilica Sancti Sebastiani extra muros*, itale *Basilica San Sebastiano fuori le mura*), estas unu el la sep pilgrimaj preĝejoj de Romo. Ĝi situas rekte super la komplekso de la sebastianaj katakomboj, kiuj interalie ampleksas la tombon de la kristana sanktulo Sebastiano. La tereno situas ĉe la antikva romia Via Appia ekster la nuna urbocentro kaj ekster la antikva urba tereno ĉirkaŭita per urba remparo konstruita dum la epoko de la imperiestro Marko Aŭrelio (tial la alternativa nomo "ekster la muroj").

Dosiero:San Sebastiano fuori le mura (Rome) - Facade.jpgfasado de la baziliko San Sebastiano
La preĝejo konstruiĝis dum la 4-a jarcento dum la regotempo de la romia imperiestro Konstantino la Granda. Komence ĝi havis la nomon *Basilica Apostolorum* ("baziliko de la apostoloj") kaj dediĉiĝis al la apostoloj Petro kaj Paŭlo. La loko origine havis la toponiman nomon *ad catacumbas* ("en la vala baseno"). En la antikva urbo Romo ekestis la kutimo iom da tempo post morto elterigi la ostaron el tombejo kaj konduki ĝin al niĉo en kavaro apudurba, kiu ricevis la nomon katakomboj. Ekzistas pli ol 60 romaj katakomboj, la plimulto ĉe la ŝoseo *Via Appia*, kaj ili etendiĝas en vasta teritorio: jam nur la katakombo de Kaliksto la 1-a havas koridorojn de 20 km.

Antaŭ la permeso de la kristana religio en la romia imperio, tiuj subteraj tombejoj estis uzataj de la unuaj kristanoj por sekretaj diservoj. Post la permeso de la religio fare de la imperiestro Konstantino la Granda, aparte la sebastianaj katakomboj iĝis pilgrimejo. Apud la konstantina baziliko el la 4-a jarcento ekestis monaĥejo, kiu unue estis benediktana, poste aŭgustenana kaj ekde la jaro 1171 cisterciana. La nunan barokan aspekton la baziliko ekhavis dum la jaro 1612. Dum la jaro 1812 la monaĥejo transiris al la minoritataj franciskanoj. Dum la 20-a jarcento dum fosado oni trovis antikvajn romiajn prakristanajn kaj kristanajn tombojn, antikvajn domojn kaj restaĵojn de la konstantina baziliko. Antaŭ la nuna preĝejo estas malgranda placo, en kies dekstra flanko troveblas la enirejo al la katakomboj.

Proksime de la katakomboj kaj preĝejo Sankta Sebastiano krome troviĝas la Kaliksto- kaj Domitila-katakomboj, kaj la preĝejo *Santa Maria en Palmis*, ankaŭ nomata *Domine quo vadis*, laŭ eldiro de Petro fuĝanta el Romo kaj renkontanta tie vizion de Jesuo.

La baziliko dum la jaro 1962 de la papo Johano la 23-a deklariĝis "kardinala preĝejo".

Eksteraj ligiloj
----------------

* Baziliko Sankta Sebastiano ĉe la Katakomboj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Baziliko Sankta Sebastiano ĉe la Katakomboj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* anglalingva priskribo de la baziliko
* retejo de la sebastianaj katakomboj (en la itala, angla, hispana, franca kaj germana)

41° 51' 20" norde, 12° 30 56" oriente Mapo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 275267
* GND: 4427573-0
* LCCN: nr93020782
* VIAF: 139991245
 |
**Károly TÓTH** [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tóth Károly** estis hungara dentokuracisto, profesoro.

Károly Tóth  Arkivigite je 2016-05-05 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 30-an de aprilo 1914 en Pitvaros. Li mortis en 1992 en Szeged.

Károly Tóth inter la sidantoj en 1968

Biografio
---------

Károly Tóth instruis post la diplomo en Universitato Ferenc József. Li estis rektoro en Medicina Universitato de Szeged inter 1963 kaj 1972. Li fondis lernejon pri dentkuracistoj, krome li laboris en la dentkuracista kliniko. Li partoprenis ankaŭ en establado de dentkuracistaj fakultatoj ne nur en Szeged, sed ankaŭ en Pécs kaj Debrecen.

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Szeged (2014)

Fontoj
------

* hungarlingva teksto (pasvorto necesas) Arkivigite je 2016-03-27 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
* foto el gazeto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Floréal Martorell dum koncerto de Kaj Tiel Plu, 92-a SAT-Kongreso 2019
Floréal MARTORELL (naskiĝis en 1956 en Castelginest) estas franca esperantisto, muzikisto kaj grava motoro de la Esperanto-muzika komunumo. Li estas la filo de kataluna anarkiisto, kiu ekziliĝis al Tuluzo post malvenko en la Hispana Enlanda Milito (1939). Li fondis EUROKKA-n, kreis la Esperanto-muzikan eldonejon Vinilkosmo kaj la gazeton Rok-gazet', kaj partoprenas en la organizado de multaj Esperanto-muzikaj prezentaĵoj. Ekzemple, li estis la ĉefa agento de KAFE.

Floreal, aŭ Flo, kiel li ŝatas esti nomata, fondis muzikekzercejojn en Donneville (proksime de Tuluzo) en 1980. Inter 1981 kaj 1987 li fondis kaj mastrumis la Collectif d'Activités Musicales (CAM), kolektivo de muzika agado. Kadre de CAM, li organizis koncertojn kaj spektaklojn.

En 1987 Flo esperantistiĝis, kaj tiam pripensis la rilaton inter Esperanto kaj rokmuziko. Li decidis starigi ion pri tio. Li serĉis muzikistojn kaj junajn Esperantistojn, kun kiuj li povus starigi Esperanto-rokasocion. En oktobro 1987 li demisiis de CAM, kaj en januaro 1988 fondis EUROKKA-n. En 1990 li kreis kaj la diskeldonejon Vinilkosmo kaj la gazeton Rok-gazet'.

Inter 1994 kaj 1995i li provis organizi PREFI, Pop-Roka Esperanto Festivalo Internacia. Pro manko de subvencioj, la projekto estis forlasita.

Flo partoprenis en la organizado de multaj festivaloj kaj spektakloj: dum pluraj jaroj de la festivalo Musicalèze, de la spektakloj de la SAT-amikaraj kongresoj en Bordozo, Amboise, Limoĝo kaj Antonio de du KEF-oj en Skandinavio ktp. Flo respondecis pri la organizado de la kultura programo en la Universala Kongreso de Montpellier, en julio 1998 (kun 3000 partoprenantoj). Sekve de la sukceso de tiu programo la Unuiĝo Franca por Esperanto petis de li lanĉi la projekton KAFE. Flo elektiĝis al la posteno Prezidento de Esperanto Midi-Pyrénées en junio 1999 kun la tasko plenumi KAFE-n.

En 2012 li estis distingita per la FAME-premio de la urbo Aalen.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Floréal Martorell en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Memoroj de liberecano, retejo pri la biografio de Alfons Martorell, (esperante kaj hispane)
* Musica en Esperanto Arkivigite je 2009-04-16 per la retarkivo Wayback Machine Diskoj en Esperanto, hispane
* Vinilkosmo
* Raporto pri intervjuo kun Glebo Malica, 2003
* Fotogalerio pri FAME-premiado
* La Epizodo 18 de EsKu - Esperanto-Kulturo - enhavas intervjuon de Floreal Martorell. Li klarigas pri siaj diversaj organizoj: Eurokka, Vinilkosmo kaj Abonklubo. Li ankaŭ parolas pri la lastaj tendencoj en Esperanto-Muziko kaj la defioj por la estonto de muziko en Esperanto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 1230
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Floursies** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 129 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Blazono de Floursies.

Geografio
---------

Floursies estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarberoj kaj etaj vilaĝoj. Floursies etendiĝas sur 4,65 km².

Ĝi havas landlimojn kun la najbaraj komunumoj Semousies, Dourlers, Beugnies, Saint-Aubin, Éclaibes, Beaufort, Wattignies-la-Victoire kaj Dimont.

Historio
--------

La nomo de Floursies eble devenas de tiu de pagana templo dediĉita al Flora. En la romia epoko ekiris akvedukto el Floursies por akvoprovizii la proksiman romian civiton Bagacum.

Vidindaĵoj
----------

* Fontano Saint-Eloi (Monumento historia)
* Preĝejo Saint-Remi (16-a kaj 18-a jarcentoj)

Administrado
------------

Floursies apartenas la kantono de Avesnes-sur-Helpe-Nord, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Avesnes-sur-Helpe-Nord

Preĝejo Saint-Remi
La Ford Trimotor uzita en la savo de la Bremenanoj.
**Floyd Bennett** (25a de oktobro 1890 – 25a de aprilo 1928) estis usona piloto, ĝenerale konsiderita ke li pilotis kun Richard E. Byrd al la Norda Poluso en 1926, kvankam la majoritato de polusaj fakuloj havas nuntempe la opinion ke ties flugo revenis tro frue, kio farus Roald Amundsen la unuan verigebla fluganto al la poluso.

Li flugis kun Richard E. Byrd la 9an de majo 1926 per Fokker Trimotoro nome *Josephine Ford* kaj ili revenis al Svalbardo la saman tagon. Ili estis ricevitaj en Usono kiel herooj, kvankam estis polemiko ĉu vere ili atingis la precizan punkton de la Norda Poluso. Ili preparis poste flugon inter Usono kaj Francio sed malsukcesis post akcidento dum preparado.

La aviadilo *Bremen* flugis el Francio al Kanado kaj Bennett kun Bernt Balchen flugis al insulo Greenly la 25an de aprilo 1928 por savi la aviadilanojn. Dum fluge li mortiĝis pro pneŭmonio, ĉar li jam estis malsana kaj Balchen pilotis la restantajn ok horojn.

Notoj
-----

1. ↑   Peter Matthiessen, *End of the Earth*, National Geographic Society, 2003, page 197
2. ↑   Richard Sale kaj Madeleine Lewis, *Explorers*, Smithsonian, 2005, paĝo 34

* Kategorio Floyd Bennett en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 533776
* GND: 1050420233
* LCCN: nr90006599
* VIAF: 85748531
* ISNI: 0000 0000 5703 881X
* NKC: xx0068763
 |
**Judit Turóczy** [turOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Turóczy Judit** estis hungara naĝisto, olimpiano, trejnisto. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Korach Marcellné*.

Judit Turóczy naskiĝis la 11-an de marto 1948 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Judit Turóczy maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1966, baldaŭ ŝi akiris diplomon en 1972. Ŝi edziniĝis en 1969.

### Sporta kariero

Judit Turóczy estis naĝisto en ĉefurba sportklubo jam dum la lernejaj jaroj. Ŝi estis hungara ĉampiono plurfoje. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1964, Hungario en la Somera Olimpiko 1968 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1972 sen medaloj, sed en eŭropaj ĉampionumoj ŝi estis la dua dufoje. Depost fino de sia aktiva sporta kariero ŝi estis trejnisto kaj naĝinstruisto.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* intervjuo en video

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Judit Turóczy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 807226
 |



* Portalo pri Biografio
**Ollauri** [oLJAŬri] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro.​ 

La malgranda municipa teritorio de Ollauri.
Urbodomo de Ollauri.
Pri etimologio menciindas la deveno de la loknomo *Ollauri*. Ĝi estas eŭska toponimo kiu devenas el *ol(h)a* kun signifo "kabano, paŝtista kabaneto", kaj *(h)uri* sufikso ofta en la eŭskdevena toponimio kun signifo "vilaĝo aŭ loĝloko". Tial la kompleta signifo de la toponimo estus "vilaĝo de kabanoj". Tiu nomo aperas dokumentita laŭ variaj mezepokaj citaĵoj kun diversa literumado kiel por ekzemplo: Olauri en 1182, Olhauri en 1185 — tiu lasta eble plej proksima al la praprononco —, Hollauri en 1215, Olauri en 1257 kaj Hullauri 1488.​ 

La loko aperas en dokumento de 1343 kiel "Ullauri". 

Je la enpovigo de la Burbonoj en Hispanio kun Filipo la 5-a, la termino de Rodezno (kun Ollauri kaj Gimileo) akiris sendependecon disde Briones, atingante propran municipon kaj municipan teritorion en 1712. 

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 865 loĝantoj ĝis nunaj 300. 

Nuna ekonomio ege dependas de industrio de vinproduktado. 

Estas nutrovendejo, apoteko, kuracejo, foje banko, du restoracioj, du trinkejoj, municipa biblioteko kaj bazlernejo.

Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejoj, ok vinkeloj, kvar palacoj, vitejaj kabanoj, ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Bildaro
-------

* Panoramo.Panoramo.
* Moderna vinkelo.Moderna vinkelo.
* Preĝejo.Preĝejo.
* Palaco de la Markizoj de Terán.Palaco de la Markizoj de Terán.
* Palaco de Federico Paternina.Palaco de Federico Paternina.
* Palaco de la grafo de Portalegre.Palaco de la grafo de Portalegre.
* Palaco de Pobes.Palaco de Pobes.

Notoj
-----

1. ↑   Abad León, Felipe (2003). «XXVII. De los llanos de Valpierre a la hoz de Foncea». En Colegio Oficial de Ingenieros Técnicos Industriales de La Rioja, eld. *Otras veinte rutas por la Rioja*. Gráficas Ochoa SA. p. 133. ISBN 84-7359-551-3.
2. ↑  «REPERTORIO BÁSICO DE TOPONIMIA EUSKÉRICA EN LA RIOJA, AZNAR MARTÍNEZ - Biblioteca Gonzalo de Berceo». www.vallenajerilla.com. Konsultita la 6an de Novembro 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795334
 |
Memortabulo sur la iama konstruaĵo de Universitato de Libera Pollando, Varsovio
**Fluganta Universitato** (pole *Uniwersytet Latający*, malpli ofte tradukita ankaŭ kiel "Flosanta Universitato") estis eksterŝtata eduka iniciato kiu funkciis de 1885 ĝis 1905 en Varsovio, nome historia ĉefurbo de Pollando, tiam sub la kontrolo de la Rusa Imperio. Ĉi tiu entrepreno estis renovigita dum la Dua Mondmilito kaj refoje estis revivigita inter 1977 kaj 1981 en la Popola Respubliko Pollando.

La celo de tiu kaj similaj institucioj estis havigi al la pola junularo oportunon por edukadon ene de la kadro de tradicia pola instruado, kiam tio koliziis kun la ideologio de la regantaj aŭtoritatoj. En la 19a jarcento, tiaj eksterŝtataj institucioj ludis gravan rolon en la nacia klopodo rezisti germanigon sub Prusia kaj rusigon sub Rusia okupacio. En la fruaj jaroj la celo estis instrui al studentoj historion kaj la polan kaj poste la vicon da subjektoj estis vastigita. La intenco estis havigi al pola junularo ŝancon por edukado kadre de la tradicia pola kulturo, kiam tio koliziis kun la ideologio de la aŭtoritatoj. Klasoj estis donitaj nokte en keloj kaj diversaj sekretaj lokoj por eviti la okulojn de la spionoj de la Rusa Imperio. En la epoko de la komunista Popola Respubliko Pollando, la Fluganta Universitato havigis edukajn oportunojn ekster la registara cenzuro kaj kontrolo de edukado.

La reto de subteraj universitataj fakultatoj rapide disvastiĝis kaj en 1944 estis pli ol 300 prelegantoj kaj 3500 studentoj en diversaj kursoj. Nur la Universitato de Varsovio havis la sekvajn fakojn: Juro, Sociaj Sciencoj Fakultatoj, Filozofia Fakultato, Medicino, Teologio, Matematiko, kaj Biologio.

Marie Curie, sciencistino de pola deveno, kiu dufoje gajnis la Nobel-premion, studis inundadon en la universitato ĉar ŝi ne estis akceptita al la universitato pro la politikaj opinioj de sia familio kaj esti virino.

Vidu ankaŭ
----------

* Universitato Libera de Bruselo

Notoj
-----

1. ↑   Betty Jean Lifton, The King of Children: The Life and Death of Janusz Korczak, p. 35, St. Martin's Press, 1997, ISBN 0-312-15560-3
2. ↑   Peter Brock, John Stanley, Piotr J. Wróbel, Nation And History, p. 167, University of Toronto Press, 2006, ISBN 0-8020-9036-2
3. ↑   David Palfreyman (ed.), Ted Tapperm, Understanding Mass Higher Education, Routledge (UK), 2004, ISBN 0-415-35491-9, Google Print, pp. 141–142.
4. ↑   Barbara J Falk, The Dilemmas of Dissidence in East-Central Europe: Citizen Intellectuals and Philosopher Kings, Central European University Press, 2003, ISBN 963-9241-39-3, Google Print, p. 42.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 637983
* LCCN: n2006040096
* VIAF: 129707262
* ISNI: 0000 0001 1161 6781
* SUDOC: 130520675
 |
**Judit Vas** [vaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vas Judit** estis hungara reĝisoro, scenaristo. Ŝia geedziĝa nomo estis *Vas Jánosné*, ŝia origina familia nomo estis *Munk*?.

Judit Vas naskiĝis la 2-an de februaro 1932 en Budapeŝto, ŝi mortis la 3-an de februaro 1971 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Judit Vas akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1954 (ŝi ne troviĝas en listo de diplomitoj!). Inter 1957–1960 ŝi kreis programojn por Hungara Radio kaj Hungara Televizio. En 1966 ŝi akiris psikologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. En la sekva jaro ŝi vojaĝis al Kanado. Hejmenveninta ŝi kreis filmojn ofte pri psikologiaj temoj. Ŝi ricevis signifan filman premion en 1970. Ŝi edziniĝis kaj naskis filinon. Ŝi mortigis sin.

Ŝiaj filmaj reĝisoraĵoj (elekto)
--------------------------------

* *A Zsarnok Medve* (mallonga filmo, 1956)
* *Sarkított fény* (dokumenta filmo, 1961) - ankaŭ scenaristo
* *Napszakos ritmusok* (dokumenta filmo, 1965)
* *Arena* (mallonga filmo, 1970) - ankaŭ scenaristo

Ŝiaj scenarlibroj (elekto)
--------------------------

* *Ki bírja tovább?* (mallonga filmo, 1961) - ankaŭ reĝisoro
* *Eszi, nem eszi* (dokumenta filmo, 1965) - ankaŭ reĝisoro
* *Befejezetlenül* (dokumenta filmo, 1970) - ankaŭ reĝisoro

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 781144
* VIAF: 121500575
* ISNI: 0000 0000 7955 3791
 |


* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Filmo
**Kobalevicja,** ukraine **Кобалевиця,** ruse **Кобаловица** [kobalovica], slovake **Kobalevice,** hungare **Gálfalva** estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava, en municipo de Zahattja.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Irŝava en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 26′ 11″ N 22° 56′ 41″ O﻿ / ﻿48.43639 °N, 22.94472 °O﻿ / 48.43639; 22.94472 (mapo)Koordinatoj: 48° 26′ 11″ N 22° 56′ 41″ O﻿ / ﻿48.43639 °N, 22.94472 °O﻿ / 48.43639; 22.94472 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 384 m
* Loĝantaro: 120
* Poŝtkodo: 90112
* Telefonprefikso: + 380 3144
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Kobalevicja situas laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Gálfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Ilosva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Kobalevicja. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
**Jean-Baptiste Maunier** (naskiĝis en 22-an de decembro 1990 en Brignoles/Departemento Var, Francio) estas franca kantisto kaj aktoro.

Jean-Baptiste Maunier estis lernanto en katolika privata lernejo en Liono, kie li ĝis la jaro 2004 estis soloisto en la nacie konata lerneja ĥoro *Les Petits Chanteurs de Saint-Marc*. Internacie li konatiĝis en 2004: Kiam la antaŭan jaron oni serĉis ĥore kantantajn knabojn kiel aktoroj por al filmo Les Choristes ("la ĥorknaboj") de la reĝisoro Christophe Barratier, li ne nur elektiĝis kiel kantisto, sed ankaŭ kiel aktoro por la knaba ĉefrolo de la filmo, la junulo *Pierre Morhange*. Sekve li en multaj koncertoj kaj televidaj programoj prezentis la kortuŝajn ĥorajn kantojn de la filmo, koncertis ankaŭ kune kun la juna franca kantistino Clémence (*Concerto pour deux voix*, "koncerto por du voĉoj") kaj kantiste aktoris en teatraĵoj kaj aliaj scenejaj prezentoj.

En 2007, Jean-Baptiste Maunier videblis kiel aktoro en la filmo *Hellphone* de la reĝisoro *James Huth*. En intervjuo pri tiu filmo li diris, ke li ne plu profesie kantas, sed nun ludas drumojn. En oktobro 2006 li kune kun Gérard Jugnot, kunaktoro de la filmo *Les Choristes*, rolulis en la filmo *L'Auberge Rouge* ("la gastejo ruĝa"), kiu kineje ekprezentiĝis en 2007. En intervjuoj li diris, ke li volas seniĝi de sia prestiĝo de nekontaktema kaj opozicia knabo el la filmo *Les Choristes* (*„Je veux casser mon image des Choristes"*, "mi volas frakasi mian renomon el la filmo Les Choristes").

Filmaro
-------

* 2004: *Les Choristes*: *Pierre Morhange (kiel infano)*
* 2005: *Le Cri* ("la krio", televida serio de kvar epizodoj): *juna Robert*
* 2005: *Le Grand Meaulnes*: *François Seurel (la rakontisto)*
* 2006: *Piccolo Saxo & Cie*: *Saxo*
* 2007: *Hellphone*: *Sid*
* 2007: *L'Auberge Rouge*: *Octave*
* 2007: *La Lettre de Guy Môquet* (duminuta filmeto): *Guy Môquet*

Diskaro
-------

* 2004: Les Choristes - Bande Originale de Film
* 2004: Les Petits Chanteurs de Saint Marc - recitalo
* 2005: Le Train des Enfoirés
* 2005: Les Choristes en Concert
* 2005: Concert pour deux voix, kun Clémence
* 2006: Le Village des Enfoirés
* 2007: La Caravane des Enfoirés
* 2008: Les Secrets des Enfoirés

* Kategorio Jean-Baptiste Maunier en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo (france, hispane, angle kaj germane) Arkivigite je 2011-10-01 per la retarkivo Wayback Machine
* Jean-Baptiste Maunier ĉe Interreta filma datumbazo (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 308490
* GND: 140653864
* LCCN: nr2007010099
* VIAF: 71650110
* ISNI: 0000 0000 7844 8543
* SUDOC: 123489121
* BNF: 146334486
* MBA: 7747a91f-052b-4324-b3aa-5a9d6b1d9985
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Saint-Hilaire (stacidomo). |

**Saint-Hilaire-sur-Helpe** estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france *Hainaut* respektive flandre *Henegouwen*), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ] (okcidentflandre *Noorderdepartement*), en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). 

Fine de 2020 en la komunumo vivis 832 loĝantoj sur areo de 15,41 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 54 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Avesnes-sur-Helpe* (france *Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe*, nederlande *Arrondissement Avenne aan de Helpe*), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono *Avesnes-sur-Helpe*.

Geografio
---------

Saint-Hilaire-sur-Helpe estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarberoj kaj etaj vilaĝoj. Saint-Hilaire-sur-Helpe etendiĝas sur 15,41 km². Ĝi estas trafluata de la rivero Helpe Majeure

La vilaĝo estis konstruita sur roka elstaraĵo super la rivero Helpe Majeure, kiu tie ricevas la riveretojn Bûchemont, Cressonnière kaj Père Queue.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

Saint-Hilaire-sur-Helpe unue disvolviĝis ĉirkaŭ la domareto de Fucheaux (sendependa paroĥo ĝis 1595), kie troviĝis romia travadejo super la Helpe Majeure : restas hodiaŭ kelkaj restaĵoj de ĝi.

Mezepoke, Saint-Hilaire dependis de la sinjortereno de Avesnes-sur-Helpe. La vilaĝo estis cedita al Francio de la traktato de la Pireneoj en 1659. Kozakoj okupis la vilaĝon inter 1815 kaj 1818, post la batalo de Waterloo.

Administrado
------------

Saint-Hilaire-sur-Helpe apartenas la kantono de Avesnes-sur-Helpe-Nord, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Avesnes-sur-Helpe-Nord
* Saint-Hilaire (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Blogo pri Saint-Hilaire-sur-Helpe[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 265909
* LCCN: n2001044310
* VIAF: 126856806
* SUDOC: 050343807
* BNF: 15267106g
 |
**Muriel de Zapardiel** [muRJEL dezaparDJEL] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Medina* (Tero de Medina) en la sudo de la provinco. 

Muriel de Zapardiel en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Pinares* de la provinco Valadolido, verde, sude.
La turo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22,55 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 117 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 160 el 1991. 

Ĝi distas 67 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Nueva Villa de las Torres, Brahojos de Medina kaj Medina del Campo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de *Nuestra Señora del Castillo*, de mudeĥara stilo, konstruita inter la 11-a kaj 12-a jarcentoj, kaj apude la turo, kiu estas separata de la preĝejo, plej verŝajne ĉar la areo apartenis al la Templanoj kaj por ili la turo estus gvatoturo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765831
 |
**Muriel Gardiner Buttinger** (naskonomo *Morris*; naskiĝis la 23-an de novembro 1901, mortis la 6-an de februaro 1985) estis usona psikoanalizistino kaj psikiatrino.

Frua vivo kaj kariero
---------------------

Gardiner estis naskita la 23-an de novembro 1901 en Ĉikago - ambaŭ gepatroj estis el riĉaj komercistaj familioj, kaj ŝi kreskis en senzorga vivo de privilegioj.

Post diplomiĝo ĉe la kolegio *Wellesley* de Masaĉuseco en 1922 ŝi vojaĝis al Eŭropo kie ŝi vivis ĝis la komenciĝo de la 2-a Mondmilito.
Ŝi frekventis la Universitaton de Oksfordo kaj poste, en 1926, iris al Vieno, esperante studi psikoanalizon kaj esti analizita de Sigmund Freud. Ŝi ricevis diplomon pri medicino ĉe la Universitato de Vieno kaj geamiĝis al Joseph Buttinger, gvidanto de la Aŭstraj Revoluciaj Socialistoj.

En 1934, ŝi iĝis engaĝita en kontraŭ-faŝismaj agadoj. Uzante la kodnomon "Maria", ŝi kontrabandis pasportojn kaj monon kaj ofertis sian hejmon kiel sekurdomo por kontraŭ-faŝismaj disidentoj, agadoj kiujn ŝi priskribis en sia memoraĵo *"Code Name Mary: Memoirs of an American Woman in the Austrian Underground"* (angle "Kodnomo Maria: Memuaroj de usona virino en la aŭstra subtero", 1983). En somero 1938 ŝi fuĝis al Parizo, tie edziĝis al Joseph Buttinger, kaj ĉe la komenciĝo de Dua Mondmilito la 1-an de septembro 1939, la paro kaj ilia filino translokiĝis al Usono.

Gardiner dokumentis la kazhistorion de riĉa juna ruso kiu iris al Vieno en 1910 por esti analizita fare de Freud kaj kiu iĝis la temo de la *Historio de Infaneca Neŭrozo* de Sigmund Freud. Gardiner renkontis Freud nur unufoje, sed ŝi konis la analizitan rusan pacienton en Vieno, kaj ŝia memuaro *Kodnomo Maria* portas antaŭparolon de la filino de Freud, Anna Freud. En 1976, ŝi verkis studon pri adoleska perforto nomita *The deadly innocents* (angle, *La Mortigaj Naivuloj*).

Daŭre ŝi estas memorata, ekzemple en printempo 2022 la londona Freud-muzeo dediĉas ekspozicion al ŝi.

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4  Joseph Berger, nekrologo "mortis Muriel Gardiner, kiu helpis al centoj eskapi de la nazioj", angle, en la gazeto *New York Times* la 7-an de februaro 1985
2. ↑  artikolo "*Kodnomo Maria*, ekspozicio en la londona Freud-muzeo", germane en la gazeto *Die Zeit*, la 16-an de januaro 2022
**Beŝamelo** estas grava ingredienco en lasanjoj.
**Beŝamelo** estas blanka saŭco kio en multaj kuirejoj estas uzata kiel baza saŭco, ekzemple en la franca kaj itala kuirartoj.
Ĝi estas uzata i.a. por florbrasiko kaj lasanjoj.

Historio
--------

La unua beŝamelo estis preparita per lanta brezado de bovidaĵo kun spicoj en lakto, al kiu oni aldonis ekstran kremon. La unua mencio sub ĉi tiu nomo aperis en *Le Cuisinier françois* (La Franca Kuiristo}, (publicita en 1651) fare de la kuiristo de Ludoviko la 14-a de Francio, François Pierre (de) La Varenne (1615 - 1678). Ĉi tiu libro spertis 30 eldonojn dum la sekvaj 75 jaroj kaj per tio establis la francan kuirarton. La saŭco ricevis sian nomon por flati korteganon kaj financiston, Louis de Béchameil, markizo de Nointel (1603–1703), ankaŭ iam vokto de Bretonio, kiu ofte malprave estas indikata kiel inventinto de la saŭco.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Beŝamelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Recepto el Vikilibro
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Muriaux (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Muriaux** (malnova germanalingva nomo *Spiegelberg*) estas komunumo en la distrikto Franches-Montagnes en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 496 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Muriaux situas sude de la distriktĉefloko Saignelégier sur la altebenaĵo de la Liberaj Montoj, oriente de la valo de la rivero Doubs. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Muriaux mem la vilaĝetoj Les Emibois, Les Chenevières, kaj Le Roselet, kaj krome la eksklavo Cerneux-Veusil, kaj ek de 2009 la iama sendependa komunumo Le Peuchapatte.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Muriaux limas en nordo al Saignelégier, en oriento al La Chaux-des-Breuleux, en sudo al Les Breuleux, kaj en okcidento al Le Noirmont. La eksklavo Cerneux-Veusil krome limas en sudoriento al Villeret kaj Saint-Imier, kiuj ambaŭ situas en Kantono Berno.

Trafiko
-------

Tra la komunuma teritorio, tamen 600 metrojn okcidente de la ĉefvilaĝo, pasas la kantona ĉefvojo n-ro 18 de Delemonto al La Chaux-de-Fonds, kaj ĝi disponas pri du stacidomoj ĉe la mallarĝŝpura trajnlinio de la Ĵurasaj Fervojoj de Saignelégier al La Chaux-de-Fonds, nome en la ĉefvilaĝo Muriaux mem kaj en Les Emibois.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Muriaux datiĝas el la jaro 1301 kiel *Murival*. 

Dum mezepoko Muriaux apartenis al la Senjorejo Liberaj Montoj, kiu troviĝis sub la regado de la Princepiskopejo Bazelo. Post la Franca Revolucio de 1792 Muriaux apartenis dum unu jaro al la Raŭraka Respubliko kaj tiam de 1793 ĝis 1800 al la franca departemento *Mont-Terrible*, kiu tiam estis integrita al la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la komunumon Muriaux al la distrikto Franches-Montagnes de la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Muriaux apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.

Kun efiko de la 1-a de januaro 2009 la ĝis tiam sendependa komunumo Le Peuchapatte estis kunigita kun Muriaux.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *François Kohler*: *Muriaux* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-07-02)

Vidu ankaŭ
----------

* Muriaux (stacidomo)
* Les Emibois (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muriaux en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Muriaux
* Muriaux en la Historia Leksikono de Svislando

  



|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Franches-Montagnes |
| --- |
| maldekstraLa Chaux-des-Breuleux • Lajoux • Le Bémont • Le Noirmont • Les Bois • Les Breuleux • Les Enfers • Les Genevez • Montfaucon • Muriaux • **Saignelégier** • Saint-Brais • Soubey |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 337674
* GND: 4225301-9
* LCCN: n2004039606
* VIAF: 135072956
 |
**Murillo de Río Leza** [muRIljo derjoLEza] (Mureto de Rivero Leza) estas urbo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la norda Komarko de Logronjo kun ĉefurbo en la provinca kaj regiona ĉefurbo Logronjo, je kies sudoriento estas Murillo de Río Leza kaj tial funkcianta kiel ĉeurbo kaj dormurbo.

La municipa teritorio de Murillo de Río Leza, en la nordo de la regiono.

Geografio
---------

Ĝi estas je 23 km sudoriente de la rioĥa ĉefurbo, en la kunfluejo de la riveroj Jubera kaj Leza, tiu lasta, alfluanto de Ebro en ĝia dekstra bordo. Murillo estas sur 407 metroj de altitudo kaj ties areo estas de 46 km². Ĝi estas komunikebla kun Logronjo laŭ la regiona ŝoseo LR-261 al Agoncillo kaj el tiu laŭ la aŭtoŝoseo AP-68 okcidenten; aŭ laŭ la regiona ŝoseo LR-259 al Villamediana de Iregua kaj norden. Krome, sudokcidente estas Ribafrecha kaj laŭ la regiona ŝoseo LR-261 estas la valo de Jubera kun Lagunilla del Jubera kaj Santa Engracia del Jubera kaj laŭ la ŝoseo LR-259 estas Galilea, Corera, El Redal kaj Ausejo paralele al la regiona ŝoseo LR-260.

Historio
--------

Ermitejo de Sankta Vincento.
Preĝejo.
Estas restaĵoj de romia epoko, plej verŝajne ligitaj al ŝoseo kiu laŭiris la valon de rivero Leza. Post flora islama epoko rilate al la taŭga loko por agrikulturo, ŝajne estis setlejo de ermitoj kiuj elfosis kavaĵojn en argilaj krutejoj de la kunfluejo de la riveroj Jubera kaj Leza en lokoj nun konataj kiel "Agujerones" kaj "Caseta de los moros". Poste movado de reloĝado fare de navaranoj vivigis la lokon. La disvolvigo de Murillo okazis ĉe ĉefa strato markita de la direkto de la valo. En la 12-a kaj 13-a jarcentoj oni kreis duan loĝlokon en Bastida. La cetero de la historio de Murillo sekvis tiun de la najbaraj lokoj, ĝis la nuligon de la senjorlandoj en la 19-a jarcento kaj la provinca restrukturigo kun la kreado de la provinco Logronjo, kaj en la 20-a jarcento kun la kreado de la regiono Rioĥo.

Aktualo
-------

La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en Murillo tio ne okazis, pro proksimeco al la provinca kaj regiona ĉefurbo kaj al la ĉefaj komunikvojoj; kaj tial oni stabiliĝis ĉirkaŭ 2 000 loĝantoj sed poste oni malaltiĝis al nunaj 1 617. 

La ekonomio estis bazata ĉefe sur la brutobredado (ŝafoj), agrikulturo (cerealoj, vitoj kaj fruktoĝardenoj) kaj industrio. Lastatempe ĝi funkcias kiel dormurbo de la provinca kaj regiona ĉefurbo.

Vizitindaĵoj estas la preĝejo, ermitejoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Bildoj
------

* Preĝejo de Sankta Stefano.Preĝejo de Sankta Stefano.
* Ermitejo de la Virgulino de Cortijo.Ermitejo de la Virgulino de Cortijo.
* Ermitejo de Sankta Ana.Ermitejo de Sankta Ana.

Notoj
-----

1. ↑  Historia Arkivigite je 2022-09-29 per la retarkivo Wayback Machine En municipa retejo.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796804
* LCCN: n92003124
* VIAF: 139487947
* BNF: 122515969
 |
**Bhakar,** urdue بهكّر estas urbego en provinco Panĝabo (Pakistano), kie ĝi estas sidejoj de la samnomaj kantono kaj distrikto.

Kampusa kolegio en Bhakar

Bazaj informoj
--------------

* loĝantaro: 113 018 (2017, )
* horzono: UTC+ 5
* poŝtkodo:
* telefonkodo: (+92) 53
* Supermara alteco: 159 m
* Areo:

Geografio
---------

Bhakar situas en centra parto de la lando sur ebenaĵo laŭ maldektra bordo de rivero Induso en okcidenta fino de dezerto. Dera Ismail Ĥan situas laŭ la alia riverflanko, tamen iomete pli supre. Dera Ismail Ĥan troviĝas 28, Mianvali 117, Ĝang 126, Multano 162, Peŝavaro 269, Ravalpindio 288, ĉefurbo **Islamabado** 299, provinca ĉefurbo **Lahoro** 311, Karaĉio 850 km-ojn (aere) .

Historio
--------

Bhakar estis fondita verŝajne en fino de la dekkvina jarcento fare de grupo de kolonianoj de Dera Ismail Ĥan. En 1821 dominado de sikoj komenciĝis. La municipo estis kreita en 1874 jam dum regado de britoj. Post la sendependeco de Pakistano la minoritataj hinduoj kaj sikoj migris al Barato, samtempe la islamaj rifuĝintoj ekloĝis ankaŭ en Bhakar.

Ekonomio
--------

Inter Bhakar kaj Induso la grundo estas fekunda kaj bone kultivita helpe de irigaciaj kanaloj.

Loĝantaro
---------

Loĝantaro| 1901 | 1972 | 1981 | 1998 | 2017 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 5 312 | 34 638 | 41 934 | 68 896 | 113 018 |

Mapo pri vojoj de Pakistano, kie estas videbla Bhakar (kiel Bhakkar)
La loĝantaro kreskis preskaŭ trioble inter 1972 kaj 2017. Inter 1998 kaj 2017 la meza jara kresko estis 2.6%, iomete pli alta ol la nacia mezumo (2.4%).

Trafiko
-------

La Induso estas navigebla ĝis Bhakar dum la inundoj. Inter Dera Ismail Ĥan kaj Bhakar ponto funkcias. Al Bhakar kuras vojoj el Dera Ismail Ĥan, Ĝang, Lejah kaj Mianvali (ŝoseoj mankas). Bhakar situas laŭ fervoja linio inter Multano-Ravalpindio. La plej proksima enlanda flughaveno en Dera Ismail Ĥan, internaciaj en Fajsalabado kaj Multano funkcias.

Klimato
-------

Bhakar situas en arida klimato laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La meza temperaturo en Bhakar estas 23 °C. La plej varma monato estas junio kun 34 °C, la plej malvarma januaro kun 10 °C. La averaĝa pluvo estas 630 milimetroj jare. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen plej ofte en aŭgusto pro la musono.

Vidindaĵoj
----------

* moskeo
* ĝardeno, loke konata kiel "Dilkuŝa Bagh" fondita dum la Mogola Imperio

Fontoj
------

* WikiTrans
**Ideala Esperanto-Biblioteko** estis libroserio de Esperanto-fako en nederlanda eldonejo Helmond, kiu ĉirkaŭ la jaro 1935 eldonis kvin librojn kun aventuraj temoj tradukitaj el la nederlanda lingvo. Ivo Lapenna en sia *Esperanto en Perspektivo* en ĉapitro pri la tradukoj el la nederlanda tute prisilentas la serion, eble opiniante la librojn kiĉaj kaj negravaj. Tamen Karolo Piĉ en siaj verkoj esprimas opinion, ke vivanta lingvo bezonas ne nur majstroverkojn, sed ankaŭ popularan facilan beletran legaĵon por ordinaraj homoj. Fakte la libroj de la serio estas sufiĉe streĉa legaĵo, ĉe kiu la leganto ripozas kaj samtempe fiksas sian scion de la internacia lingvo.

Aperis jenaj verkoj:

1. *Blua Sango*. Willy Wood. El la nederlanda lingvo trad. Willy van Zoest. - [proks. 1935]. - 187 p.
2. *La Morea-perlo*. D. Simson. El la nederlanda lingvo trad. R. Delpasko. - [proks. 1935]. - 222 p.
3. *Irisis*. Henri t'Sas. El la nederlanda lingvo trad. P. Ch. M. van de Vijver. - [proks. 1935]. - 194 p.
4. *Sub la Vitra Kupolo*. V. L. van Weddingen. El la nederlanda lingvo trad. M. Groels. - [proks. 1935]. - 160 p.
5. *La Radianta Lotuso*. J. D. Degreef. El la nederlanda lingvo trad. P. van de Vijver. - [proks. 1935]. - 193 p.

Vidu ankaŭ
----------

* Esperanto-Biblioteko
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Veturilo (Varsovio). |

"Veturilo", prunteprena bicikla sistemo en Varsovio
Veturilo estas ĉiu aparato, kiu helpas la moviĝon de la homo de la unu loko al la alia. (vidu ankaŭ transporto)

* elektra veturilo kaj hibrida veturilo.
* aŭtomobilo
* biciklo
* tirbesto
* ĉevaltira veturado
* aviadilo
* fervojo
* ŝipo
* aŭtobuso

  

**Aera veturilo**
Aviadilo - glisilo - helikoptero - aerŝipo - gasbalono - varmaerbalono - flugmaŝino - zepelino
**Akva veturilo**
boato - longboato - motorboato - puŝŝipo - radŝipo - remboato - ŝipo - velboato - kanuo - kajako - hidroplano
**Beste movata veturilo**
ĉaro - sledo - kaleŝo
**Fervoja veturilo**
metroo - trajno - tramo - unurela fervojo
**Home movata veturilo**
biciklo (unuciklo, triciklo, kvarciklo) - sketilo - rulsketilo - radseĝo - rulapogilo - rultabulo - skutilo - rikiŝo
**Kabla veturilo**
elevatoro - funikularo - kablotramo - lifto
**Kosma veturilo**
kosmoŝipo - kosmostacio
**Strata veturilo**
aŭto - biciklo - buso - kaleŝo - kamiono - metroo - motorciklo - taksio - tramo - trirada kamioneto - troleo
Stanley (veturilo)

Vidu ankaŭ
----------

* biodizeloleo
* veturilproduktado de Hungario
* Ludilaŭto
* Artikoloj pri veturiloj esperante
*Pri kvanto de intersekcoj de du ebenaj algebraj kurboj vidu en teoremo de Bézout.*

---

En nombroteorio, **idento de Bézout**, nomita pro Étienne Bézout, estas fakto pri linearaj diofantaj ekvacioj. Ĝi diras, ke se *a* kaj *b* estas entjeroj kun plej granda komuna divizoro *d*, tiam tie ekzistas entjeroj *x* kaj *y* tiaj ke

*ax + by = d*
Nombroj *x* kaj *y* de pli supre povas esti difinitaj per la etendita eŭklida algoritmo, sed ili estas ne unikaj.

Se estas unu solvaĵo *(x, y)* tiam la aliaj solvaĵoj estas

{\displaystyle \left\{\left(x+{\frac {kb}{d}},\ y-{\frac {ka}{d}}\right)\mid k\in \mathbb {Z} \right\}}
Ekzemple, la plej granda komuna divizoro de 12 kaj 42 estas 6, kaj do la ekvacio

*12x + 42y = 6*
havas iujn entjerajn solvaĵojn:

(-3)·12 + 1·42 = 6
kaj ankaŭ

4·12 + (-1)·42 = 6.
La plej granda komuna divizoro *d* de *a* kaj *b* estas fakte la plej malgranda pozitiva entjero kiu povas esti skribita en la formo *ax + by*.

Idento de Bézout laboras ne nur en la ringo de entjeroj, sed ankaŭ en ĉiu la alia ĉefideala domajno.
Tio estas, se *R* estas ĉefideala domajno, kaj *a* kaj *b* estas eroj de *R*, kaj *d* estas plej granda komuna divizoro de *a* kaj *b*,
tiam estas eroj *x* kaj *y* en *R* tiaj ke *ax + by = d*. La kaŭzo: la idealo *Ra + Rb* estas ĉefa kaj ja estas egala al *Rd*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Surlinia kalkulilo de Idento de Bézout.
* Idento de Bezout por gaŭsaj entjeroj, lasta teoremo de Fermat.
**Blanka elmigrado** aŭ **rusa elmigrado** estis la amasa elmigrado de rusoj dum la rusia interna milito (1917-1922). La aldono *blanka* devenas de la nomo *blanka ruso*, kiu indikas tiujn rusojn, kiuj kontraŭstaris la bolŝevikojn kaj ne akceptis la revolucion. 

Granda parto de ili elmigris al Istanbulo, de kie la migrintoj disveturis al diversaj landoj. Plejmulto ekloĝis en Francio, kie multaj setlis en specifaj negocoj aŭ profesioj, kiel ekzemple rusaj restoracioj aŭ kiel muzikistoj.

Ligo de Nacioj oficiale registris 755,3 mil elmigrintojn el Rusio (datumoj de 1926). Ekzistas esploroj, kiuj taksas la nombron de la Blanka elmigrado je kvin milionoj, speciale se oni kalkulas tiujn rusojn, kiuj trovis sin en la teritorioj de la nove sendependaj ŝtatoj (Pollando, Finnlando, Ĉinio ĉe Harbino kaj aliaj) kaj preferis resti tie.

Multaj homoj, komence migrintaj kun la Blanka elmigrado, tamen baldaŭ revenis en Rusion. Ekzemple, tiel okazis pri kazakoj en Bulgario: en Burgas en 1922 estis fondita kazaka komunumo, en kiu estis pli ol 200 personoj; ĉe la fino de la 1920-aj restis nur 20 el ili, dum duono de la komenca konsisto revenis en sovetan Rusion.

Vidu ankaŭ
----------

* Blanka ruso
* Blanka armeo
* Rusia imperio
* Rusia enlanda milito
* Rusa diasporo
* *Emigré*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Rusio eksterlande: Klarigoj pri la rusa elmigrado post 1917 (angle)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Příbram (apartigilo) |

Koordinatoj: 50° 40′ 13″ N 14° 15′ 09″ O﻿ / ﻿50.67028 °N, 14.25250 °O﻿ / 50.67028; 14.25250 (mapo)

**Příbram** estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Verneřice. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nordokcidente de Verneřice. Estas ĉi tie registritaj 59 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 73 loĝantoj.

Příbram situas en katastra teritorio **Příbram pod Bukovou horou** kun areo 5,55 km².

Historio
--------

Ĝis la jaro 1945 la loĝantaro de la vilaĝo estis germana. En la jaro 1945 post ellandigo de germanoj proksimume unu triono de la vilaĝo estis detruita. Konsisto de vilaĝo estis ankaŭ domaro Velké Stínky.

Naturaj rilatoj
---------------

Buková hora
Ŝoseo el Příbram ĝis Rychnov en marto de 2006
Příbram situas en longeco de preskaŭ du kilometroj laŭlonge laŭ ŝoseo el Verneřice tra okcidenta direkto al monto Buková hora en katastra teritorio de Příbram pod Bukovou horou en supermara alteco 530–590 metroj.

Tra la vilaĝo trafluas rojo Bobří potok (Kastora rojo), kiu alfluas el monto Buková hora (ĝi fontas en alteco 594 metroj) kaj daŭrigas tra Verneřice direkte ĝis Kravaře kaj tra ravino kun Kastora akvofalo kaj sistemo de Holandaj fiŝlagoj ĝis Novkastela fiŝlago ĉe Zahrádky.

Okcidente de la vilaĝo troviĝas montopinto de Buková hora kun samnomata televida elsendigilo. Komence de la 20-a jarcento situadis sur la montopinto turista kabano.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 692 |
| 1880 | 727 |
| 1890 | 685 |
| 1900 | 643 |
| 1910 | 635 |
| 1921 | 590 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 589 |
| 1950 | 230 |
| 1961 | 160 |
| 1970 | 115 |
| 1980 | 109 |
| 1991 | 78 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 65 |
| 2011 | 63 |
| 2021 | 73 |

Memorindaĵoj
------------

En Příbram troviĝis monumento de imperiestro Jozefo la 2-a, kiu estis neniigita fare de ĉeĥoj en la jaro 1945.

Pluaj fotoj
-----------

* PříbramPříbram
* PříbramPříbram
* PříbramPříbram
* PříbramPříbram
* PříbramPříbram
* PříbramPříbram
* julio de 2007julio de 2007
* julio de 2007julio de 2007

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Verneřice (6) |
| --- |
| Čáslav ~ Loučky ~ Příbram ~ Rychnov ~ Rytířov ~ Verneřice ~ pereintaj vilaĝoj Malé Stínky ~ Velké Stínky |

 |
***La blanka fortikaĵo*** (originala turka titolo: *Beyaz Kale*) estas novelo de turka aŭtoro Orhan Pamuk de la jaro 1985.

Turka eldono

Resumo
------

Temas pri juna italo kiu ŝipveturas sw Venecio al Napolo kaj estas kaptita kiel prizonulo en la Otomana Imperio. Tuje li iĝas la sklavo de scienculo konata kiel Majstro, sia samaĝulo kaj samaspektulo. La eventoj de tiu historio okazas en la 17-a jarcento en Istanbulo. La sklavo devas instrui la majstron pri okcidenta scienco kaj tekniko, el medicino ĝis astronomio. Sed la Majstro demandas sin kial kaj kiel li kaj sia sklavo estas kiaj ili estas kaj pri kio vere ili estas. Ili inter aliaj eventoj (rilato kun la sultano) ekinterŝanĝas informojn pri siaj vera identecoj kaj siaj sekretoj ĝis la punkto kiam ili povas vere ŝanĝi siajn lokojn en la mondo.

Analizo
-------

La novelo iĝas psikologia verko pri la identeco (ties stabileco) kiun ĉiu persono havas kaj krome pri la kultura diferenco kiu povas faciligi aŭ malfaciligi ties ŝanĝon. Tamen ekde tiu vidpunkto kiel historia romano la verko ne multe informas pri la ĉiutaga fono de la vivo de kristana sklavo ĉe la tiama Turkio nek pri la kulturdiferenco kiu devus ŝoki tiajn personojn. Dum preskaŭ la tuta novelo la leganto scias pri la ĉiutaga malfacilaĵoj ne pri vivgajno, sed pri la rilato de la sklavo kun la Majstro kaj de ambaŭ kun la Sultano; ĉe la fino de la verko subite aperas la eblo de interŝanĝo de la du identecoj kaj la eblo de subite iĝi alia persono.