recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Torrecilla de la Torre** [toreZIlja delaTOre] estas municipo en la centrokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montes Torozos* en la centrokcidento de la provinco. *Torrecilla de la Torre* estas etimologie komprenebla kiel *Tureto de la Turo* (Turtureto).

Torrecilla de la Torre en la provinco Valadolido.
La *Montoj Torozos* de la provinco Valadolido, flave, okcidente.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 7,28 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 36 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 33 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, sekalo) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la gotika preĝejo de la 16-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764606
 |
Tenualosa ilisha Day.pngTenualosa ilisha Day
BHilsa123
Abundance of Hilsa Fish in Bangladesh
'**Tenualosa ilisha'** (en bengala: ইলিশ, latinigite: iliš), konata ankaŭ kiel iliŝa, hilso, hilsa haringo aŭ hilsa ŝad, estas specio de fiŝo rilata al la haringo, en la familio Klupeedoj, *Clupeidae*. Ĝi estas tre populara kaj serĉata - kiel manĝaĵo en la Hinda Subkontinento. La plej famaj hilsoj devenas el la distrikto Ĉandpur, Bangladeŝo. Ĝi estas la nacia fiŝo de Bangladeŝo. Tiu fiŝo kontribuas al ĉirkaŭ 12% de la totala fiŝproduktado kaj ĉirkaŭ 1.15% de la MEP en Bangladeŝo. La 6an de aŭgusto 2017, la Departemento de Patentoj, Dezajno kaj Markoj de la Ministerio de Industrio de Bangladeŝo deklaris la agnoskon de iliŝoj kiel la produkto de Bangladeŝo. Ĉirkaŭ 70-75 procento de la totala produktita iliŝo en la mondo estas produktita en Bangladeŝo laŭ la Geografia Indiko (GI) de 2004. Ĉirkaŭ 450 000 personoj estas rekte dediĉitaj al la kaptado de tiu fiŝo kiel granda parto de sia vivtenado; ĉirkaŭ kvar al kvin milionoj de personoj estas nerekte dediĉita al ties komerco.

Notoj
-----

1. ↑   Webb, Lois Sinaiko; Roten, Lindsay Grace (2009), The Multicultural Cookbook for Students, ABC-CLIO, ISBN 978-0-313-37559-0
2. ↑  "Recognition for hilsa". The Daily Star. 8a de aŭgusto 2017. Alirita la 16an de januaro 2019.
3. ↑   Siddique, Abu Bakar. "Country's 6th Ilish sanctuary coming soon". Dhaka Tribune. Alirita la 23an de majo 2015.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705533
* LCCN: sh98004287
 |
**Sándor Novák** [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Novák Sándor** estis hungara aktoro, teatrestro, dirigento.

Sándor Novák naskiĝis la 18-an de marto 1820 en Esztergom, li mortis la 25-an de februaro 1882 en Székesfehérvár.

Biografio
---------

Sándor Novák frekventis iomete seminarion, poste iomete li studis medicinon, pli poste li kantis en koruso de Nacia Teatro (Pest). En 1843 li aliĝis al teatra kompanio de Dávid Kilényi kaj en transilvaniaj urboj li havis prozajn kaj malgrandajn operajn rolojn. En la sekva jaro li estis aktoro de germana teatro en Hermannstadt. En 1845 li aliĝis al Hungara Teatro en Kassa, kie post jaro li estis dirigento, pli poste li dirigentis en aliaj teatrejoj. Ekde 1867 li denove estis aktoro en pluraj teatrejoj. Inter 1968-1973 li estis teatrestro en diversaj provincaj urboj, poste li pensiuliĝis. Tamen li estis orgenisto kaj kantinstruisto en Székesfehérvár.

Elektitaj aktoroj de kompanio de Novák
--------------------------------------

* Lajos Dancz
* János Németh (operkantisto)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Sándor Novák en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 792819
 |


* Portalo pri Biografio
La placo de la reĝa palaco kaj la palaco fone
**Tetuano** (en araba, **تطوان** / Tiṭwān), de la tamazight **Titāwen** pluralo kio signifas "la okuloj" aŭ "la fontoj". Foje konata kiel "La blanka kolombo", estas urbo de la nordo de Maroko, situa proksime de la Mediteranea Maro, ĉe Tanĝero kaj de la urbo de Ceŭto. La provinco aŭ vilajao de Tetuano havas ĉirkaŭ 725.000 loĝantojn (2006) kaj la urbo mem ĉirkaŭ 315.000 loĝantojn. Ĝi estas la maroka urbo plej simila al la urboj de Andaluzio en Hispanio. Ekde 1999, la monarko Mohamedo la 6-a elektis ĝin kiel ĉefa somera rezidejo.

Ekonomio
--------

Ĝi estas en regiono de agrikulturo, kio konvertas ĝin en komerca centro de la produktoj kultivataj en la zono kiel cerealoj, oranĝoj, citronoj, fruktoj kaj legomoj; la resto de la ekonomia agado disdividiĝas inter la bredado kaj la manfarado. Estas ankaŭ industrio pri produktoj derivataj de tabako, sapo, alumetoj, faruno, tekstilaj kaj materialoj de konstruado, kvankam la ĉefaj industrioj estas de konservado (fiŝoj), de grafikaj artoj kaj de mebloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* En hispana Arkivigite je 2014-12-18 per la retarkivo Wayback Machine
* Muziko de Tetuano Arkivigite je 2015-02-18 per la retarkivo Wayback Machine
* Tetuano Arkivigite je 2016-03-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Tetuana Turismo
* Pics form Tetouan Arkivigite je 2012-01-04 per la retarkivo Wayback Machine (Thmazight)
* TETUAN: Turismo Arkivigite je 2009-04-26 per la retarkivo Wayback Machine
* Riad Rezidejo de la Granda Veziro de Tetuano Sidi Ahmed Abdelkrim Haddad Arkivigite je 2009-06-07 per la retarkivo Wayback Machine
**Tetétlen** [tetEtlen] estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Ebenaĵo**, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono Püspökladány.

Blazono de Tetétlen

Bazaj informoj
--------------

* 47° 31′ 00″ N 21° 30′ 00″ O﻿ / ﻿47.51667 °N, 21.50000 °O﻿ / 47.51667; 21.50000 (mapo)Koordinatoj: 47° 31′ 00″ N 21° 30′ 00″ O﻿ / ﻿47.51667 °N, 21.50000 °O﻿ / 47.51667; 21.50000 (mapo)
* Areo: 32 km²
* Loĝantaro: 1450
* Poŝtkodo: 4184
* Telefonprefikso: 54

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Kaba estas proksime. Hajdúszoboszló troviĝas je 21, Berettyóújfalu je 22, Debrecen je 41, Budapeŝto je 200 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1441. La turkoj senhomigis la komunumon en la 17-a jarcento. La komunumo refondiĝis en 1775. La kalvinana preĝejo en 1803 konstruiĝis. En kastelo de Zichy (ziĉi) loĝis semajnojn Franz Liszt. En 1794 paroĥo konstruiĝis. En 1919 la rumanoj okupis Tetétlen-on.

Vilaĝservoj estas kuracejo, infanĝardeno, kulturdomo, vilaĝdomo, serva centro.
**Torrelapaja** [torelaPAĥa] estas municipo de Hispanio, en la nordokcidenta pinto de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas Calatayud, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo *Torrelapaja* estas etimologie komprenebla kiel *Turo de la Pajlo*, eble ĉar turo utilis kiel pajlostokejo. Tiukadre aperas fasko da pajlo en la municipaj

Geografio
---------

Torrelapaja estas municipa teritorio en la nordokcidenta pinto de la komarko *Comunidad de Calatayud*, kie ĝi estas inter Berdejo okcidente kaj Malanquilla oriente. 

La loĝloko Torrelapaja mem estas je 121 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 1 004 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Numbales, alfluanto de la rivero Jalón. Tute apude estas la limo de la provinco Sorio. Transe proksima loĝloko estas Ciria. Torrelapaja estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1502 kun la cetero de la valo de la rivero Manubles kaj kun la nacia ŝoseo N-234 kun Calatayud kaj Sorio.

Historio
--------

Preĝejo.
Fasado de la *Domo de San Millán*.
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Calatayud. 

La municipo havis fervojan stacion de la linio Santander-Mediteraneo, kiu funkciis inter 1929 kaj 1985. En la aktualo la linio estis dismuntita kaj konvertita en verda vojo. 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Torrelapaja kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 35 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. 

Aliaj altiraĵoj estas la preĝejo, domego, rigardejo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Torrelapaja en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803230
* VIAF: 316734136
 |
Koordinatoj: 19° 26′ 06″ N 99° 07′ 53″ U﻿ / ﻿19.43500 °N, 99.13139 °U﻿ / 19.43500; -99.13139 (mapo)

Maketo de *Templo Mayor*, ceremonia, religia kaj civitana centroj de Tenoĉtitlano
**Tenoĉtitlano** (hispane *Tenochtitlan*), ĉefurbo de la Azteka imperio. Post la konkero de la imperio fare de la hispanoj, Tenoĉtitlano iĝis Meksikurbo, nun la ĉefurbo de Meksiko. Oni ankoraŭ povas viziti ruinojn de Tenoĉtitlano en la centro de Meksikurbo.

Laŭ azteka legendo, la meŝikoj migris el Aztlano, ĝis kiam ili trovis aglon vorantan serpenton sur nopalo. Tiu sceno ankoraŭ aperas sur la meksika blazono kaj moneroj.

Komence, ĝi estis sur insuleto en la lago Tezkuko. Aztekoj uzis *ĉinampojn*, kvazaŭflosinsuloj, rimenoj da kultivtero sur branĉaro flosanta sur la lago, por ampleksigi la kultiveblan areon. Tiu metodo ebligis grandegan loĝantaron.

Hispanaj konkerintoj rimarkis, ke eĉ tiuj, kiuj jam vizitis Istanbulon, miregis pri la grando de Tenoĉtitlano.
Tamen, la aztekoj ne havis sufiĉe da viando kaj manĝis ne tre nutrajn bestetojn kiel insektojn, hundojn.
Marvin Harris eĉ rilatigas la religian kanibalismon de aztekaj elitanoj kaj la florajn militojn al manko de viando.
Kanalaro komunikigis la kvartalojn.
Malgraŭ la sekigo de la lago, oni ankoraŭ povas ĝui plezurboatojn en la kanaloj de Ŝoĉimilko (Xochimilco).

Vidu ankaŭ
----------

* Tenochtitlán (Komunumo en Veracruz)
* Placo de la Tri Kulturoj
**Teuchitlán** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Teuchitlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 095.

Geografio
---------

**Teuchitlán** apartenas al la regiono Valles kiu situas en la centro de la subŝato kun limo al la regiono "Centro". Al la regiono Valles entute apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7743 loĝantojn. El tiuj estis 3669 viroj kaj 4074 virinoj. La komunumo havas surfacon de 285,53 km². La meza alteco estas 1260 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 21 C. En la komunumo estas 1008,5 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2504 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2233 scipovis legi kaj skribi kaj 266 viroj estis analfabetoj. Do 10.62 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 2847 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2592 sciis legi kaj skribi kaj 247 virinoj estis analfabetoj. Do 8,68 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Teuchitlán vivis 7253 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 1 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,014 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Teuchitlán Arkivigite je 2011-08-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Tenrikjo** (天理教; [tenri-kjō], "Instruado de la kialo Dia") estas religio de japana origino. Ĝi estis fondata de kamparanino, Nakayama Miki, kiu havis revelaciajn travivaĵojn en la 26-a de oktobro 1838. De tiam ŝi komencis gvidi homojn kiel la sanktejo de "Lun-Suno".

Providenco
----------

Tenrio (天理王命; [tenri-ō-no-mikoto])＝Dio (神; [kami], "kamio")＝"Lun-Suno" (月日; [cuki-hi])＝"Generinto" (をや,親; [oja], "patr(in)o" aŭ "gepatroj")＝"Dio Gepatra" (親神; [oja-gami])

Fondintino
----------

Nakayama Miki (中山みき,美伎 [nakajama-miki])＝"Patrino Apoteozata" (教祖,教祖様,親様,おやさま; [oja-sama])＝"Patrino de la kialo" (理の親; [ri-no-oja])

La Fondo de la Instruado
------------------------

*Mi estas Dio de la origino, Dio de la vero.*
*En tiu ĉi tereno troviĝas la destino.*
*Nun mi malsupreniris por savi tutajn homojn.*
*Mi volas ricevi Miki’n kiel la sanktejo de Dio.*
Ĉi tiuj estis la unuaj vortoj deklaritaj al homoj de Tenrio tra la buŝo de Miki. Tio, kio kondukis al la fondo de la instruado, estas ĉi tiu deklaro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tenrikjo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de Tenrikjo
Koordinatoj: 55° 09′ 00″ N 124° 43′ 00″ O﻿ / ﻿55.15000 °N, 124.71667 °O﻿ / 55.15000; 124.71667 (mapo)

**Tinda** (ruse *Тында*) estas urbo en Rusio fondita en 1975. Ĝis 1975 la nomo de Tinda estis Tindinskij *(Тындинский).* Tinda estas ĉefurbo de la fervojo Bajkalo-Amuro Magistral (BAM), ĉar de tie la konstrulaboroj por la megaprojekto BAM (3000 km trajekto) estis kunordigitaj. La konstruo de la BAM daŭris kun interrompoj de 1974 ĝis 1984 kaj respegulas ĉiujn gravajn evoluojn en Siberio dum tiuj ĉi jaroj. Kvankam oficiale malfermita en 1989, estis nur 10 jaroj poste ke la unuaj turistoj povis preni la trajnon. La trajekto iras de Sovetskaya Gavan al Tajŝet. La BAM devus malfermi la nordajn naftokampojn kaj minejajn distriktojn kaj gvati la izolitan landliman regionon kontraŭ japana aŭ ĉina invado.

Tyndamaldekstra
Ĝi situas sur multjare frostiĝinta tero, en valo de riveroj Tinda *(Тында)* kaj Getkan *(Геткан)* (baseno de rivero Zeja *(Зея)*). En la urbo estas fervoja stacio kaj flughaveno.

En la ĉirkaŭaĵo ekzistas pluraj Evenko-vilaĝoj (ekzemple Zarja, kun propra kulturdomo kaj muzeo kaj lernejo) kies origina vivmaniero pli kaj pli venis sub premo pro deviga asimilado kaj importo de etnaj rusoj.

La nura muzeo en la urbo temas parte pri la Evenko-popolo kaj ĉefe fokusas sur la soveta nostalgio rilate al la BAM (la fervoja liniio Bajkalo-Armuro).

Vidu ankaŭ
----------

BAM (fervojo Bajkalo-Armuro)

Evenkio

Severobajkalsk

Komsomolsk

Referencoj
----------

1. ↑  (rusa) Большой словарь русских поговорок. — М: Олма Медиа Групп. В. М. Мокиенко, Т. Г. Никитина. 2007 [1]
2. ↑  (angla) Baikal-Amur Mainline (BAM)
3. 1 2  (nederlanda) Herman Vuijsje, Survoje al Vladivostok (Op weg naar Vladivostok), p. 128, eld. Lubberhuizen, 2012.ISBN 978 90 5937 300 6

Flago de Amura provinco
Administra divido de Amura provinco

**Ĉefurbo**: Blagoveŝĉensk

**Urbaj distriktoj**:
Belogorsk |
Blagoveŝĉensk |
Rajĉiĥinsk |
Svobodnij |
Ŝimanovsk |
Tinda |
Uglegorsk |
Zeja 

**Municipaj distriktoj**:
Arĥara |
Belogorska |
Blagoveŝĉenska |
Burejska |
Ivanovka |
Konstantinovka |
Magdagaĉa |
Mazanovska |
Miĥajlovska |
Oktjabrska |
Romna |
Selemĝinska 
Seriŝeva |
Skovorodina |
Svobodna |
Ŝimanovska |
Tambovka |
Tinda |
Zavitinska |
Zeja
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Teufen |

Pri la komunumo
---------------

 **Teufen**  estas komunumo en Kantono Apencelo Ekstera, Svislando. Ĝi havis 5757 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Teufen situas sur monteto sude de la urbo Sankt-Galo. La okcidentan limon de la komunumo formas la rivero Sitter kaj la sudan la rivereto *Rotbach*, ĉefa alfluanto de Sitter. Tra la komunumo fluas la rivereto Goldibach, kiu sur la komunuma teritorio alfluas al Rotbach. Trans Goldibach en la sudo kondukas impresa ponto de la kantona ĉefvojo al Apencelo kaj Altstätten.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Teufen limas en nordo al la urbo Sankt-Galo, en oriento al Speicher, en sudoriento al Bühler, en sudo al Schlatt-Haslen (AI), kaj en okcidento al Stein.

Trafiko
-------

Kantona ĉefvojo kaj trajnlinio en la vilaĝocentro
Tra Teufen pasas linio de la mallarĝŝpura trama fervojo de la kompanio Apencelaj Fervojoj de Sankt-Galo al Apencelo. Poŝtaŭtolinioj konektas la komunumon kun Trogen kaj Stein.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Sankt-Galo al Apencelo. Flankaj vojoj ĝin konektas kun Trogen kaj Stein.

Supre de la komunumo pasas la migradaltpado *Über die Eggen*, kiu estas inda turisma celo por migrantoj kaj naturamikoj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Teufen datiĝas el la jaro 1272 kiel *Tiuffen*.

En la jaro 1377 la kamparanoj de Apencelo, Urnäsch, Teufen kaj Gais aliĝis kun la permeso de la abato de la Monaĥejo Sankt-Galo al la Ŝvaba Urba Alianco.

En la jaro 1525 Teufen akceptis la reformacion, pro kiu ĝi post la divido de la Apencela Lando la 28-an de aŭgusto 1597 fariĝis parto de Apencelo Ekstera.

Dum la epoko de la Helveta Respubliko inter 1798 ĝis 1803 Teufen estis la ĉefloko de la tiama Kantono Säntis.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Teufen.
* Teufen AR (stacidomo)
* Teufen AR Stofel (stacidomo)
* Sternen bei Teufen (stacidomo)
* Lustmühle (stacidomo)
* Niederteufen (stacidomo)

Bildoj
------

* Centro de TeufenCentro de Teufen
* GoldibachpontoGoldibachponto
* Hotelo LindeHotelo Linde
* MediaSwiss-DomoMediaSwiss-Domo

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Artikolo pri la historio de Teufen en la retejo de la komunumo Arkivigite je 2010-08-30 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Teufen

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Teufen** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Apencelo Ekstera |
| --- |
| UrsoUrsoBühler • Gais • Grub • Heiden • Herisau • Hundwil • Lutzenberg • Rehetobel • Reute • Schönengrund • Schwellbrunn • Speicher • Stein • Teufen • Trogen • Urnäsch • Wald • Waldstatt • Walzenhausen • Wolfhalden | Speicher-VögelinseggSpeicher-Vögelinsegg |

 |
**Torremontalbo** [toremonTALbo] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la norda Komarko de Logronjo kun ĉefurbo en la provinca kaj regiona ĉefurbo Logronjo. Kun nur 11 loĝantoj, ĝi estas la malplej loĝata municipo en la komarko kaj unu el malplej loĝataj en la regiono.

La municipa teritorio de Torremontalbo, en la nordo de la regiono.

Geografio
---------

Ĝi estas sur la valo de la rivero Ebro ĉe la ŝoseo N-232, proksime al la enfluejo de la rivero Najerilla en Ebro. Preskaŭ paralele al la ŝoseo estas la aŭtoŝoseo AP-68; ambaŭ eltenas la trafikon orient-okcidenten; laŭ tiuj Torremontalbo estas inter Cenicero oriente kaj San Asensio kaj poste Briones okcidente. La municipa teritorio estas komponita de du fragmentoj dividitaj de la teritorioj de Cenicero kaj de Uruñuela. La municipo okupas la plej nordokcidentan pinton de la komarko.

Historio
--------

La plej frua referenco al Montalbo estas de la 11-a jarcento, kiam la loko estis donita de la senjoro Acenaris al la Monaĥejo de San Millán de la Cogolla. En la 13-a jarcento ĝi iĝis posedo de la navara familio Estúñiga.

En 1820 okazis kunsido de reprezentantoj de rioĥaj loĝlokoj en Torremontalbo, cele al propono de kreado de propra provinca administracia ento, kiu superu la disdividon de Rioĥo inter la provincoj de Soria kaj Burgos. Tio estos Finfine plenumita per la kreado de provinco por Rioĥo en 1822, nome la provinco Logronjo.

En la 27a de junio 1903, ĉe Torremontalbo okazis terura trajnakcidento kiu rezultis en 43 mortintoj kaj 80 vunditoj; ĉefe cenicer-anoj helpis la viktimojn. 

Ekde la 10 de marto 2010 la senhomejo Somalo separiĝis disde Torremontalbo kaj aliĝis al la municipo Uruñuela (Parlamento de La Rioja, Ley 3/2010).

Aktualo
-------

La rura elmigrado okazis el la 1950-aj jaroj kaj tial oni malaltiĝis el 134 loĝantoj ĝis nunaj 11.

La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo, kaj la rura turismo.

Vizitindaĵoj estas la preĝejo, kaj la palac-turo, kaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796541
* VIAF: 316735575
 |
**Teococuilco de Marcos Pérez** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝis *Teococuilco de Marcos Pérez*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 544.

Geografio
---------

**Teococuilco de Marcos Pérez** apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1237 loĝantojn. El tiuj estis 595 viroj kaj 642 virinoj. La komunumo havas surfacon de 113,55 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1800 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1079 indiĝenoj. El tiuj 898 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 898 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Teococuilco de Marcos Pérez Arkivigite je 2004-11-12 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion***Tineola bisselliella*** |
| --- |
|  |
| Tineola bisselliella**Tineola bisselliella** |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
| Domanio: | Eŭkariotoj *Eukaryota* |
| Subdomanio: | *Unikonta* |
| Superregno: | *Opisthokonta* |
| Regno: | Bestoj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Artropodoj *Arthropoda* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Insektoj *Insecta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | *Lepidoptera* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | **Tineedoj** *Tineidae*Latreille, 1810 |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Tineola* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Vesto-tineo** *Tineola biseliella*Hummel, 1823 |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri *Tineola bisselliella*  |

 |
| v • d • r |

***Tineola bisselliella***, ankaŭ nomata **vesto-tineo**, estas specio de noktopapilio el la familio Tineedoj, la veraj tineoj.

Karkterizoj
-----------

La enverguro de la flugiloj estas 10 ĝis 15 milimetroj. La papilio havas helbrunan koloron. La raŭpo estas blankeca, kun bruna kapo kaj 7–9 mm longa.

Vivmaniero
----------

De nature la raŭpo de la *Tineola bisselliella* vivas en malnovaj birdonestoj kaj kavaĵoj de mamuloj, aŭ vesponestoj. La raŭpoj vivas ankaŭ endome kaj manĝas diversajn sortojn da organikaj materialoj kiel lano, haroj, pelto, ledo, kaj plumoj, silko, sed ankaŭ kotono kaj linaĵo. La ino demetas 50-90 ovojn, plejofte sur la loko kie ŝi mem eloviĝis.

Disvastiĝo kaj habitato
-----------------------

La *Tineola bisselliella* en Nederlando kaj Belgio ne troviĝas en la libera naturo, sed nur vivas endome. Origine la specio venas el pli varmaj regionoj kaj ĉirkaŭ la 18-a jarcento venis ĉi-tien. La specio pro diversaj kaŭzoj pli kaj pli reduktiĝas en Okcidenta Eŭropo.

Referencoj
----------

1. 1 2  Bellmann, Heiko.  (2003) *Der neue Kosmos Schmetterlingsfuerer*. Stuttgart: Franckh-Kosmos Verlags GmbH.
*Sächsischer Hof* kun renesanca gablo
Memortabulo muntita ĉe la gastejo
Herder-placo kun la restoracio *Sächsischer Hof* fone
La gastejo **Sächsischer Hof** (do *Je la saksia kortego*) troviĝas en Vajmaro, Germanujo, ĉe Herder-placo inter Ritter-strateto kaj Eisfeld. Adreso ĝia estas Eisfeld 12.

Historio
--------

Temas pri unu el la plej malnovaj konstruaĵoj en Vajmaro kies unua mencio estis en 1429 okaze de posedanta ŝanĝo - de la Germana kavalira ordeno al la grafoj de Schwarzburg. Intertempa nomo ĝia estis *Schwarzburger Hof*. En 1809 aĉetis la duka privatkuiristo François Le Goullon tiun ĉi domon por malfermi tiuloke en 1810 la gastejon *Hotel de Saxe*. Ĉi-dome loĝis post alveno sia Johann Wolfgang Goethe inter la 7.11.1775 ĝis la 18.3.1776 ĉe la Kalb-familio. Dum la Dua mondmilito la konstruaĵo ege damaĝitis. La kubofroma parto kun la renesanca gablo spektanta al Herder-placo rekonstruitis detale je la komenco de la 1950-aj jaroj dume la malantaŭo estas moderna. Alinomiĝo je *Sächsischer Hof* okazis en 1870. Por la kuiristo Goullon muntitis surloke memortabulo. 

Havas tiu ĉi restoracio bierĝardenon kaj tranoktadofertojn. Estante parto de Herder-placo ĝi aŭtomate estas parto de la Monda heredaĵo de Unesko.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Sächsischer Hof ĉe Weimar-Lese

50.980635311.3287122Koordinatoj: 50° 58′ 50″ N, 11° 19′ 43″ O (mapo)

Notoj
-----

1. ↑  Artikolo "Sächsischer Hof" ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 375-376
2. ↑  Insbesondere zur Geschichte
**Torremormojón** [toremormoĤON] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Tierra de Campos*. La loknomo *Torremormojón* estas komprenebla etimologie kiel Turo de Monto Markilo.

Geografio
---------

La preĝejo.
Sonorilturo.
Konvento de Sankta Maria de la Pieco.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 28,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 47 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 500 loĝantojn el la jaro 1910. Ĝi distas 24 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

La municipa teritorio estas ene de la birdoprotekta areo ZEPA nome La Nava - Campos Sur​ apartenanta al la Reto Natura 2000. Ĝi limas kun Castromocho, Baquerín de Campos, Pedraza de Campos, Villerías de Campos kaj Ampudia.

Historio
--------

Estas restaĵoj de antaŭromia kaj de romia setlado. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĉirkaŭ la 10-a jarcento Asur Fernández zorgis pri la konstruado de la kastelo de Monzón kaj kiel strategia plifortigilo li ordonis starigi la kastelon de Torremormojón. Dekomence estis psoedantoj Pedro Ansúrez, Tello Fernández, Pedro Martínez kaj Pedro González de Lara. En la 12-a kaj 13-a jarcentoj estis posedantoj la familioj Girón kaj Téllez de Meneses, kaj poste ĝi iĝis reĝa propraĵo. 

Dum la Milito de la Komunumoj de Kastilio, la 15an de Januaro 1521 la reĝaj trupoj rifuĝiĝis en Torremormojón, sed estis tie dum mallonge pro la antaŭenirado de la komunumaj trupoj, kaj la 16an kaj 17an de Januaro la loĝloko suferis rabadon. Ĝi rekuperiĝis ekonomie en la 17-a jarcento pere de la elmigrintoj kiuj riĉiĝis en Ameriko.

En 916, en la testamento de Ordoño la 2-a oni citas la loĝlokon kiel «Montemolión» kaj en la 11-a jarcento kiel «Torre de Monte Molión». En 1114, la grafo Ansúrez mencias la lokon kiel «Illa Torre de Mont Mojon» aŭ «Illa Torre de Monte Mojone». En la 16-a jarcento la loko nomiĝis «Villa de Torremormoxon» kaj foje kaj en la 17-a jarcento «Villa de Torre de Mormoxon». Dum la 20-a jarcento la nomo estas Torremormojón, sed ties loĝantoj nomas ĝin familiare «La Torre» (La Turo).​

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Maria de la Kastelo, la kastelo mem, la Konvento de Sankta Maria de la Pieco, kolombejoj ktp. Nuntempe estas ventogeneratoroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 772044
 |
**Sándor Straub** [ŝAndor ŝtraŭb], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Straub Sándor** estis hungara inĝeniero, oficiro, instruisto, muzeologo.

Sándor Straub
Sándor Straub  naskiĝis la 13-an de januaro 1857 en Szolnok. Li mortis la 12-an de februaro 1923 en Nádudvar.

Biografio
---------

Sándor Straub studis en Pest (urbo), Pozsony, Munkeno, sed li iomete lernis ankaŭ en Parizo kaj Londono. Ekde 1876 li estis profesia soldato, en 1884 li atingis la rangon leŭtenanto, poste li revenis al la civila vivo. En 1883 li ekhavis postenon en teknika muzeo, en la sekva jaro li komencis instrui en supera industria lernejo. En 1904 li forlasis la muzeon, poste li okupiĝis pri instruado.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Gázmótorok elmélete, szerkezete, kezelése és üzletköltségei. Munkamérő eszközök.* (1887)
* *A gyakorlati elektrotechnika kézikönyve* (Manlibro de la praktika elektrotekniko), (1895)
* *Elektrotechnika* (1902, poste plurfoje tralaborita ĝis 1908)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
**Sándor Szandai** [ŝAndor sandai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szandai Sándor** estis hungara skulptisto, ĵurnalisto, novelisto. Lia familia nomvarianto estis *Szabó*.

Sándor Szandai  naskiĝis la 7-an de marto 1903 en Szolnok en urboparto Szandaszőlős, li mortis la 1-an de oktobro 1978 en Budapeŝto.

Busto pri Petőfi en Dunavecse fare de Sándor Szandai en 1948
Mihály Csokonai Vitéz fare de Sándor Szandai en Szeged

Biografio
---------

Pri lernojaroj de Sándor Szandai mankas informoj. Inter 1927 kaj 1933 li vivtenis sin el literaturo, liaj noveloj, kontribuaĵoj aperis eĉ en Nyugat kaj Népszava. En 1931 li fondis revuon en Szolnok kaj li redaktis ĝin 2 jarojn. Li translokiĝis al Budapeŝto en 1933 kaj li aliĝis al rondo de Lajos Kassák. Pro inspiro de Kassák li okupiĝis pri skulptado, en 1934 li jam ekspoziciis. En 1958 en ekspozicio en Parizo li konatiĝis kun Victor Vasarely, Miklós Schöffer kaj Étienne Hajdu, poste li kreis jam abstraktajn skulptaĵojn. Li ricevis premiojn en 1973 kaj 1974.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Budapeŝto (1936, 1941, 1944, 1948, 1974)
* Parizo (1958, 1959, 1971)
* Szolnok (1968, 1980, 1983)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Londono (1945, 1948)
* Parizo (1945, 1958, 1960, 1963)
* Budapeŝto (1945-1950, 1954)
* Arthalo Budapeŝto (1950, 1953, 1955, 1962, 1968, 1974, 1978)
* Zagrebo (1965)
* Szeged (1972)
* Szombathely (1981)

Elektitaj reliefoj en Zugló
---------------------------

* 
* 
* 
* 
*

Elektitaj literaturaj kontribuoj
--------------------------------

* *Otthagytam a falut I. Az apám* (1934)
* *Otthagytam a falut II. Az anyám* (1934)
* *Varjú a karón* (2001)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 625395
* LCCN: n84187198
* VIAF: 38326401
* ISNI: 0000 0001 1056 3542
* RKD: 314886
 |
**Teofil Fabiny** [fabini], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fabiny Teofil** estis hungara politikisto, ministro, juĝisto, luterana inspektoro.

 Teofil Fabiny en 1886
Teofil Fabiny  naskiĝis la 11-an de oktobro 1822 en Pest (urbo). Li mortis la 4-an de marto 1908 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Teofil Fabiny ricevis juran diplomon en Universitato de Budapeŝto, poste li laboris en la departementa administrado. En 1850 li iĝis juĝisto, en 1881 jam en la supera juĝejo. Inter 1880 kaj 1898 li havis altan postenon en la luterana eklezio. Inter 1887–1892 li estis parlamentano, dume inter 1886 kaj 1889 ministro pri justico.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero F, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 2-a punkto)
* 

* Kategorio Teofil Fabiny en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 503813
* GND: 117497320
* VIAF: 22920527
 |
***Sébastien Roch*** estas romano de la franca verkisto Octave Mirbeau, eldonita en 1890, sen sukceso: la temo tabua de la krimoj klerikaj kaj de la seksperfortado de adoleskantoj fare de pastroj estis tiam tro skandala, tiel ke, en la franca gazetaro, estis vera konspiro por silento.

Ilustraĵo de H.-G. Ibels, 1906

Historio
--------

La rakonto situantas en la religian lernejon Francisko Ksavjero, de Vannes (Bretonio), kie la romanisto pasis kvar jarojn de "infero" kaj de kie estis forpelita, je siaj dekkvin jaroj, en situacio pli ol suspektinda.

Sana kaj fortika knabo en kies korpo bolas plene la liberaj fortoj de la naturo kaj en kies virga inteligenteco ne eniris malico, la junulo Sébastien alvenas en la lernejon je siaj dekunu jaroj. Kiam li eliros, kvar jarojn poste, forpelita hontinde, ĉio estos mortita en li.

Mirbeau rakontas kun emocio ĉi tiun "murdon de animo de knabo" fare de perforta jezuito, la diabla Pastro de Kern, kaj oni analizas la mortigajn konsekvencojn de la seksperfortado sur la junulo, kiu estis havinta artajn eblojn, definitive detruitaj. Dum la milito de 1870, Sébastien diras "Mi ne mortigos", kaj li mortas en absurdaj kondiĉoj: la armeo finas la laboron de detruo komencita de la katolika eklezio.

Komentoj
--------

La anarkiisto kaj ribelema Octave Mirbeau denuncas la premon de la familio kaj de la eklezio. Tio, kion oni nomas "eduko", fakte, estas seksperfortado de la animo de la junuloj. Sébastien Roch ne estas romano de formado (*Bildungsroman*), sed romano de la deformado aŭ kontraŭformado.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Octave Mirbeau, *Sébastien Roch* (en la franca).
* Pierre Michel, Antauparolo (en la franca).
**Teono de Aleksandrio** (ĉ. 335 - ĉirkaŭ 405) estis greka matematikisto kaj astronomo. 

Li setlis en la egipta urbo Aleksandrio, kie li verkis ampleksan komentarion de la *Almagesto* de Ptolemeo kaj de iu Katoptriko, kiu estis bazita sur verkoj de Arkimedo kaj de Herono de Aleksandrio. Oni atribuis al li ankaŭ la refandiĝon de la Teorioj de la Elementoj kaj de la Optiko de Eŭklido.

La lasta filozofo de la dua Biblioteko de Aleksandrio
-----------------------------------------------------

Teono, patro de Hipatia, estis la lasta direktoro aŭ zorganto de la nomita dua Biblioteko de Aleksandrio (konstruaĵo kiu estis ene de la Muzeo de Aleksandrio, Teono estas konsiderata en la Suido kiel *la homo de la Mouseion*). Li donis al sia filino kompletan edukadon de matematiko, astronomio, filozofio kaj, eĉ de korpa edukado. Patro kaj filino kunlaboris en la komentario al Almagesto.

Véase también
-------------

* Novplatonismo
* Hipatia

Referencoj
----------

1. ↑   Biografías y Vidas. «Teón de Alejandría».  Konsultita la 16an de Aprilo 2017.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 584406
* GND: 118801856
* LCCN: n86048557
* VIAF: 882159474355327662974, 145395835, 18018668, 302132858, 54166010, 283006370, 39355617, 316417875, 262625520, 76149542809300301732, 210158790507538850437 88940669, 882159474355327662974, 145395835, 18018668, 302132858, 54166010, 283006370, 39355617, 316417875, 262625520, 76149542809300301732, 210158790507538850437
* ISNI: 0000 0001 1839 0500, 0000 0003 7400 3469, 0000 0004 5010 0149
* LIBRIS: 255517
* SUDOC: 028634888
* BNF: 12043035n
* NLA: 36031250
* BIBSYS: 95005093
* NKC: jn20040130017
* ICCU: CFIV019013
* BNE: XX1135724
 |
Reliefo de Teŝub rajdanta sian sanktan virbovon en la Nacia Muzeo de Aleppo - de la hitita periodo. trovita proksime de la urbo.
**Teŝubo** (Teshup aŭ Tešup) estis la huria dio de la ĉielo kaj ŝtormo. Li estis derivaĵo de la ĥata Taru. Lia hitita kaj luvita nomo estis Tarhun (kun variaĵoj Tarhunt, Tarhuwant, Tarhunta), kvankam tiu nomo estas verŝajne de la prahindeŭropa Perkūnas aŭ la hitita radiko ÷ 'tarh-' "tarh-" venki, konkeri.

Li estas bildigita kun triobla tondro kaj armilo, kutime hakilo aŭ kablo. La sankta virbovo ĝenerale en Anatolio estis lia reprezent-besto, reprezentita kun lia korneca krono aŭ per liaj rajdĉevaloj Seri kaj Huri, kiuj tiris la armean ĉaron aŭ portis lin sur iliajn dorsojn. En la hurita mitologio, li estis paro de Hebat la patrinodiino; en la hititoj, kun la sundiino Arina - kulto el la Antikvo kiu povas finfine veni de la virbovodio kaj patrinodiino devotita en Çatal höiük en la neolitika epoko. Mitoj ankaŭ ekzistas pri lia konflikto kun la marestaĵo (eventuale serpento) Hedammu. Lia filo estis Saruma. Laŭ hitita mito, unu el liaj plej bonegaj agoj estis la mortigo de la drako Ilujanko.

* Kategorio Teŝubo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kazo 1: Ĉiuj dividaj segmentoj estas internaj kaj renkontiĝas ĉe la punto O
 Kazo 2: Du el la tri segmentoj dividaj (purpuraj) estas eksteraj, krom tiu de la vertico B.
En eŭklida geometrio, **la Ĉeva teoremo** asertas, ke se ĉiu vertico de triangulo estas ligita per segmento al iu ajn punkto sur la kontraŭa latero, kaj la tri segmentoj renkontiĝas ĉe renkontpunkto, tiam la produkto de la divida proporcio estas 1; Kaj inverse - se la produkto de la divida proporcio estas 1, tiam la segmentoj renkontiĝas en renkontpunkto (La punto desegnita per O ĉe la ilustraĵo no-1). En ĉi tiu teoremo, la divida proporcio estas kalkulita per signo, kaj validas ankaŭ por ekstera divido. Por la linioj AD, BE kaj CF (vidu desegnon), la produkto estas la produkto {\displaystyle {\frac {AF}{FB}}\cdot {\frac {BD}{CD}}\cdot {\frac {CE}{EA}}=1} .

Alia formuliĝo de la teoremo kiu uzas angulojn, konata kiel la "**angula chevra teoremo** "estas:

{\displaystyle {\frac {\sin \angle BAD}{\sin \angle CAD}}\cdot {\frac {\sin \angle ACF}{\sin \angle BCF}}\cdot {\frac {\sin \angle CBE}{\sin \angle ABE}}=1.}
Eblas pruvi, ke la formuliĝoj samvaloras per uzado de la leĝo de sinusoj.

La fakto, ke la tri medianoj en triangulo renkontiĝas en punkto, estas privata kazo, kie ĉiuj rilatoj egalas al unu.

Pruvo
-----

La teoremo havas plurajn geometriajn pruvojn, sed la pruvo en la metodoj de analitika geometrio estas probable la plej simpla el ĉiuj. Ĉar punktoj A, B, C ne estas sur unu rekto, ĉiu punkto sur la ebeno, kaj precipe O (vidu desegnon) estas ilia pezita mezumo, tio signifas, estas pezoj {\displaystyle \ \alpha ,\beta ,\gamma }, kies sumo egalas 1, tiel ke ĝi plenumas: {\displaystyle \ \alpha A+\beta B+\gamma C=O} .

Ĉar la punkto D situas sur unu linio kun O kaj A, kaj sur alia linio kun B kaj C, jen sekvas: {\displaystyle D={\frac {\beta }{\beta +\gamma }}B+{\frac {\gamma }{\beta +\gamma }}C} .

do {\displaystyle {\frac {BD}{CD}}={\frac {\gamma }{\beta }}},

Kaj simile, {\displaystyle {\frac {AF}{FB}}={\frac {\beta }{\alpha }}},

Kaj {\displaystyle {\frac {CE}{EA}}={\frac {\alpha }{\gamma }}} .

Tio estas, la aserto de la teoremo estas tio {\displaystyle {\frac {\beta }{\alpha }}\cdot {\frac {\gamma }{\beta }}\cdot {\frac {\alpha }{\gamma }}=1}, Kaj ĉi tiu aserto estas alirebla.

Vidu ankaŭ
----------

* Eŭklida geometrio
* Teoremo de Taleso
* Teoremo de Menelao

Eksteraj Ligiloj
----------------

* Teoremo de Ĉeva en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Teoremo de Ĉeva en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Interaga pruvo de la proceso de Cheva
* Indico kaj ĝeneraligoj por la proceso de Cheva
* Teoremo de Ĉeva - Trigonometria Formulado
* Eric W. Weisstein, *Teoremo de Ĉeva* en MathWorld.
**Sándor SÁRA** [ŝAndor ŝAra], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sára Sándor** estis hungara reĝisoro kaj kameraisto. Liaj gefiloj estis Balázs Sára kaj Júlia Sára.

Sándor Sára
Sándor Sára naskiĝis la 28-an de novembro 1933 en Tura, li mortis la 22-an de septembro 2019 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Lia familio estis deportita dum la frua socialismo. Sándor Sára frekventis lernejojn en Aszód, Jászberény, Berettyóújfalu, fine li abiturientis en Budapeŝto en 1952, poste li studis reĝisoradon en Teatroarta Altlernejo. Li apogis la revolucion en 1956, tial poste li ne ricevis grandajn eblecojn. Komence li faris malgrandajn kaj dokumentajn filmojn. Lia unua edzino estis Mariann Moór baldaŭe havanta filon, sed ankaŭ la dua edzino Erika Szegedi naskis filinon. En 1993 li apartenis al fondintoj de nova televizio. Liaj filmoj estis prezentitaj en pli, ol 50 landoj. Li ricevis premion Kossuth en 1978, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.

Liaj reĝisoraĵoj (elekto)
-------------------------

* 7 kinejaj filmoj inter 1968-1996, ekzemple *80 huszár* 1978
* 27 aliaj (televiziaj, dokumentaj aŭ mallongaj) filmoj inter 1960-2006, ekzemple *Cigányok* (Ciganoj), 1962; *Krónika*, 1982; *Csonka-Bereg*, 1988; ***Magyar nők a gulágon*** (Hungaraj virinoj en la gulago), 1992

Li ofte havis taskojn en aliaj filmoj, plej ofte, kiel kameraisto.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 406036
* GND: 129152021
* LCCN: n92047653
* VIAF: 10916987
* ISNI: 0000 0000 8017 9928
* SUDOC: 188656405
* BNF: 16712796p
* NKC: xx0153378
 |
**TEKERES Sándor** (tekereŝ) hungara popolkant-kantisto, operetkantisto. Li naskiĝis en Armăşeni la 1-an de junio 1921 kaj mortis en Budapeŝto la 11-an de julio 1977.

Biografio
---------

Sándor Tekeres estis metilernanto en Braŝovo, kie kantis en ĥoro kaj lernis violonludon ĉe rumana bazlerneja instruisto. Li venis enBudapeŝton en la komenco de la kvardekaj jaroj. Inter 1945–1947 la studis operfakon en la Muzikakademio Franz Liszt ĉe Imre Molnár, pli poste du jarojn ĉe Andor Lendvai. Li diplomiĝis en 1951. Samtempe li estis ano de Artensemblo de Hungara Popolarmeo. Inter 1963–67 kaj inter 1951–1963 li estis solisto de Operetoteatro (Budapeŝto), sekve ekde 1967 de la Artensemblo de Hungara Popolarmeo. Intertempe li kantis popolkantojn kaj kelkfoje ankaŭ popolecajn kanzonojn, pri kiuj prepariĝis pluraj registraĵoj.

Gramafondiskaj popolkant-registraĵoj
------------------------------------

* *Balatoni népdalok*,
* *Tiszavidéki dallamok*,
* *Két szál pünkösdrózsa*.

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Torres del Carrizal** [TOres delkariZAL] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco. *Torres del Carrizal* estas etimologie tradukebla al *Turoj de la Kareksejo*.

Municipoj de la komarko Tierra de Alba en la centro de la provinco Zamoro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 30,41 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 414 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 16 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj 40 km de Toro. 

Estas atestaĵoj de prahistoria kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 1157, kiam la pastraro de la Katedralo de Zamoro kontrolis la muelejojn. Aliaj ekleziaj institucioj havis gravajn posedaĵojn. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756712
 |
**Tipio** estas la alta loĝtendo de nordamerikaj ebenaĵaj indiĝenoj. Ĝi estas uzata - spite al la ĝenerala penso - nur de 200–300 jaroj, kaj tial ĝi ne estas ia praa indiĝena loĝejo.

Kiam la hispanoj - komence de la 18-a jarcento - kunportis al Nord-Ameriko ĉevalon, pafilon kaj tranĉilon, la ebenaĵaj indiĝenoj ŝanĝis al nomada vivmetodo, kaj ili ofte ŝanĝis siajn loĝlokojn. Ili estis lertaj bizonĉasistoj, kaj la felo certigis por ili samtempe bonan ripozejon: ili ŝanĝis la fiksitajn kabanojn (vigvamojn) al facile kunfaldeblaj kaj surĉevale transporteblaj tipioj. Oni supozas, ke tipion unuafoje uzis arktaj indiĝenoj kiel someran loĝejon kaj ĝi poste iĝis dumviva loĝtendo de la ebenaĵaj indiĝenoj. 

Tipio altas 3,5–6 m kaj estas pretigita el kunkudritaj bizonledoj; oni streĉas la materialon ĉe 20–30 fostoj, kiuj kliniĝas al mezo de la tendo. Oni ŝnurligas la fostojn tendomeze, iom pintosube, lasante aperturon por fumo. Sube suprenfaldebla ledoparto formas la enirejon. 

La indiĝenoj ornamis siajn tipiojn per koloraj bestodesegnaĵoj aŭ ĉas-scenoj dum la vintraj monatoj, kiam ili ne ĉasis.

* Kategorio Tipio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

vigvamo
**ZÖLD Sándor** (zeold) estis hungara kuracisto, ministro por internaj aferoj naskita en Nagyvárad la 19-an de majo 1913 kaj mortinta en Budapeŝto la 20-an de aprilo 1951.

Biografio
---------

Sándor Zöld havigis diplomon en Debrecen. Li jam kiel studento estis ano de la eksterleĝa komunista partio ekde 1932. Li estis unu el organizintoj de la *Marta Fronto* de Debrecen kaj redaktoro de revuo *Tovább*. Ekde 1942 li estis kuracisto en la malsanulejo de Berettyóújfalu. Ekde decembro de 1944 li estis ano dela *Provizora Landkunveno*, ŝtatsekretario por internaj aferoj. En 1946 li estis partisekretario de komisiono de *Grandszeged*, deputito de departemento Csongrád-Csanád. Post la unuiĝa kongreso de partioj oni elektis lin la Centran Komitaton de la partio kaj en la samam jaro oni nomumis lin ŝtatsekretario por internaj aferoj. Inter 23-a de junio 1950 kaj 20-a de aprilo 1951 li estis ministro por la internaj aferoj, ano de Politika Komitato. En 1951 laŭ eltrovitaj akuzoj oni volis aresti lin, sed li sinmortigis antaŭ la aresto.

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 254511
* GND: 113765127X
* VIAF: 121489524
* ISNI: 0000 0000 7926 2396
 |
**Sévaz** estas komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 249 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Sévaz situas en eksklavo de Kantono Friburgo inter la ebenaĵo de la rivero Brojo kaj la baseno de la Lago de Neŭŝatelo sude de la urbo Estavayer-le-Lac. La komunumo konsistas el la vilaĝo Sévaz kaj la setlejo La Guérite en okcidento de la komunumo.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,50 km², de kiuj 2,0% estas kovritaj de arbaro, 86,0% servas por agrikulturo kaj 8,8% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Sévaz limas en nordoriento al Vernay, en sudoriento al Bussy, en sudokcidento al Les Montets, kaj en nordokcidento al Estavayer-le-Lac.

Trafiko
-------

Tra Sévaz pasas la kantona ĉefvojo n-ro 150 de Payerne al Estavayer-le-Lac. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas ĉe la okcidenta komunumlimo apud Estavayer-le-Lac. La trajnlinio de Payerne al Estavayer-le-Lac, kiu pasas tra la komunuma teritorio ne disponas pri haltejo en Sévaz, sed la komunumo estas konektita per buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Sévaz datiĝas el la jaro 1056 *Silva*. Dum mezepoko Sévaz apartenis al la Senjorujo Estavayer kaj dividis ties historian sorton, fariĝis en la 15-a jarcento friburga havaĵo kaj fine en la jaro 1848 estis atribuita al la distrikto Brojo. La malgranda Priorejo de Sévaz menciita en 1167 estis sub la administrado de la Abataj Senjoroj de Granda Sankt-Bernardo, ĝis ili en la jaro 1528 venis sub la kontrolon de la Priorejo Sankta Nikolao de Friburgo. En la jaro 1847 granda parto de la vilaĝo detruiĝis en inscendio.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Marianne Rolle*: *Sévaz* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-11-23)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Sévaz[*rompita ligilo*]

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Sevaz** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Brojo |
| --- |
| Bussy • Châbles • Châtillon • Cheiry • Cheyres • Cugy • Delley-Portalban • Domdidier • Dompierre • **Estavayer-le-Lac** • Fétigny • Gletterens • Léchelles • Les Montets • Lully • Ménières • Montagny • Morens • Murist • Nuvilly • Prévondavaux • Rueyres-les-Prés • Russy • Saint-Aubin • Sévaz • Surpierre • Vallon • Vernay • Villeneuve • Vuissens |  |

 |