recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo TI en Gudo TI staras por la svisa Kantono Tiĉino. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Gudo**. |


---


**Gudo** estas komunumo de la komunumaro Tiĉino kaj la distrikto Belinzono en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 770 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Gudo situas en la nordo de la ebenaĵo de Magadino ĉe la bordo de la rivero Tiĉino, proksimume 6 kilometrojn okcidente de la kantonĉefurbo Belinzono, al kies aglomeraĵo la komunumo apartenas. Sude de la kanaligita rivero Tiĉino etendiĝas marĉo kun pluraj lagetoj. La malnova fluvojo de Tiĉino formas la sudan komunumlimon. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Gudo kaj Progero en la ebenaĵo, kaj Malacarne, Caneggio, Costone kaj Monti Martino

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,94 km², de kiuj 61,8 % estas kovritaj de arbaro, 27,1% servas por agrikulturo kaj 4,6% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Gudo limas en nordo kaj oriento al Sementina, en sudsudoriento al Giubiasco, en sudo al Sant'Antonino TI, en sudsudokcidento al Cadenazzo, kaj en okcidento al Cugnasco.

Trafiko
-------

Tra Gudo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 de Belinzono al Locarno. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 Belinzono-Sudo situas proksimume 3 kilometrojn okcidentsudokcidente de la komunumo en Camorino.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Gudo datiĝas el la jaro 1277 kiel *Gudio*. Komence de la 20-a jarcento apud Progero estis trovita vasta prahistoria tombokampo. El trovitaj ceramikaj objektoj oni konkludis, ke la unuaj setlejoj en Gudo jam ekzistis en la 17-a jarcento antaŭ Kristo. Dum mezepoko la johanitoj de Contone, la episkopo de Como kaj diversaj nobelaj familioj de la regiono posedis bienojn en Gudo. En la jaro 1440 Gudo kaj Sementina disiĝis de la paroĥo Belinzono kaj sendependiĝis. Laŭ Legendoj en Gudo dum mezepoko ankaŭ ekzistis benediktana monaĥejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj signifoj de Gudo

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Graziano Tarilli*: *Gudo* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-06-23)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gudo TI en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Gudo

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Gudo** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Belinzono |
| --- |
|  **Komunumaro Belinzono:** Arbedo-Castione  •  **Belinzono**  •  Lumino **Komunumaro Giubiasco:** Cadenazzo  •  Camorino  •  **Giubiasco**  •  Isone  •  Pianezzo  •  Sant'Antonino  •  Sant'Antonio **Komunumaro Tiĉino:** Gnosca  •  Gorduno  •  Gudo  •  Moleno  •  Monte Carasso  •  Preonzo  •  **Sementina** |  |

 |
**Masueco** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo Centro Duero.

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 19,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 285 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj. 

*Cachón del Camaces*.
Preĝejo de San Nicolás de Bari.
Limas kun loĝlokoj Aldeadávila de la Ribera, Ventozelo (Portugalio), Pereña de la Ribera, La Peña, La Zarza de Pumareda, Cabeza del Caballo, Fuentes de Masueco. Ĝi distas 97 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis. Estas multaj vidindaĵoj kiel la fama akvofalo *Cachón del Camaces*.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752747
* VIAF: 316734609
 |
Forigo de tegmenta kartono
Demeto de kunluteblaj gudrokartonoj.
**Gudrita kartono** (gudra, bitumena, tegmenta papero, kartono; gudropapero, gudrokartono, bitumkartono) estas kartono, je kiu estas alsorbita bitumo kaj kiu tiel servas kiel malsekec-izolaĵo inter la konstruelementoj. Oni almiksas ankaŭ krudajn erojn de sablo, fajnan gruzon aŭ ardezosplitaĵojn, por atingi pli bonan rezistecon kontraŭ defrotado kaj ultraviola radiado.

Malkovro
--------

La konstruisto Friedrich Wilhelm Buttel proponis en 1842 la gudritan kartonon por kovrado de la plataj tegmentoj.

Tipoj
-----

* La normala gudrokartono, demetita nur simple, ne helpas kontraŭ akvopenetrado.
* La lutebla gudrokartono havas grandan centonon je bitumeno, tiel ĝi estas kunlutebla al akvorezista surfaco.

Materialo
---------

Pro sandamaĝa kaj ekologiaj efikoj, oni ne plu uzas ŝtonkarban gudron tiucele. Tiu estas kanceriga materialo. Ekde komenco de la 1970-aj jaroj, oni uzas bitumon, precipe polimerbitumon. Tiel la gudrokartonoj estas tute liberaj de gudro.

Referencoj
----------

1. ↑   Roofing materialo en moderna konstruo. Arkivita el la originalo je 2021-04-19. Alirita 2021-03-28.

* Kategorio Gudrita kartono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Grandtensia ŝaltilo** estas aparto uzata en elektraj cirkvitoj kun granda tensio por ŝalti kaj malŝalti la cirkviton, ankaŭ en okazo de kurta cirkvito.
Grandtensia ŝaltilo havas moveblajn kontaktilojn, kiuj ŝaltas kaj malŝaltas la cirkviton, kaj aparaton por regi la kontaktojn. La regilo kutime havas elektromagnetan kontaktoron.

Grandtensia ŝaltilo (110 kV), por tri cirkvitoj (tri fazoj), malŝaltita, buntaj bastonoj kurtcirkvitas bornojn de la konsumanto de energio al tero
Grandtensia ŝaltilo, por unu cirkvito, ŝaltita
La ĉefaj parametroj de grandtensia ŝaltilo estas:

* tensio - nominala tensio de la reto, en kiu ĝi laboras;
* kurento, kiu tra la ŝaltilo fluas en neakcidentaj kondiĉoj por longa tempo;
* kurento de malŝalto - kurento, kiu tra la ŝaltilo fluas en akcidentaj kondiĉoj por mallonga tempo kiam ĝi malŝaltiĝas.
* periodo de malŝalto.

La ĉefa problemo en konstrukcio de la ŝaltiloj estas estingado de elektra arko dum malŝaltado.
Depende de maniero de estingado de elektra arko, la ŝaltiloj estas:

* aeraj;
* vakuaj, en kiuj la kontaktiloj estas en vakuo;
* oleaj, en kiuj la kontaktiloj estas en oleo;
* stabilaj gasaj, en kiuj la kontaktiloj estas en elektre stabila gaso (ekz. SF6).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Grandtensia ŝaltilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 

Grandtensia ŝaltilo (110 kV)
Grandtensia ŝaltilo (380 kV)
Koordinatoj: 49° 57′ 31″ N 16° 28′ 29″ O﻿ / ﻿49.95861 °N, 16.47472 °O﻿ / 49.95861; 16.47472 (mapo)

**Horní Houžovec** (germane *Hertersdorf*) estas malgranda vilaĝo en Ĉeĥio situanta oriente de la urbo Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas ĉe negrava sakstrato inter Knapovec kaj Horní Houžovec kaj nun estas parto de Ústí nad Orlicí. Unue ĝi estas menciata en skriba dokumento el la jaro 1292 sub ĝia tiama nomo *villa Herterici*. Ĝi estis servutula vilaĝo de la sinjorejo Lanŝperk, pli poste de la sinjorejo Lanškroun. En la jaro 2009 ĉi tie estis tenata en registro 32 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie vivis 48 loĝantoj. Horní Houžovec estas ankaŭ nomo de katastra distrikto kun areo 4,06 km².

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 313 |
| 1880 | 312 |
| 1890 | 328 |
| 1900 | 305 |
| 1910 | 313 |
| 1921 | 310 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 294 |
| 1950 | 124 |
| 1961 | 98 |
| 1970 | 81 |
| 1980 | 63 |
| 1991 | 49 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 68 |
| 2011 | 59 |
| 2021 | 48 |

Memorindaĵoj
------------

**Preĝejo al Vizito de Sankta Maria** estas malgranda ligna konstruaĵo sur vilaĝplaco en Horní Houžovec. Estas valora ekzemplo de la popola arkitekturo en la regiono Ústí nad Orlicí. Temas pri malgranda okangula ĉarpentita konstruaĵo sur ŝtona bazamento. Eksteraj vandoj estas tegitaj per lignotabuloj, internaj vandoj stukitaj. Plafono estas ebena. Okangula tendotegmento superas per lanterno kaj bulba kupolo. Ĉe flanko de la preĝejeto situas ankaŭ ĉarpentita sakristio. Super ĝia gablotegmento estas sonorilejo kun tendotegmento. La tegmentoj estas ŝindaj. Interna instalaĵo estas nevalora. Sur kornico de la sakristio estas jarnumero 1871.
Temas pri filia preĝejo apartenanta al paroĥejo Knapovec. Diservoj nuntempe en la preĝejeto ne okazas.

Pluaj fotoj
-----------

* Horní Houžovec - kruco ĉe kapeloHorní Houžovec - kruco ĉe kapelo
* Horní Houžovec - n-ro 38Horní Houžovec - n-ro 38
* Statuo de La plej sankta Triunuo, survoje al KnapovecStatuo de La plej sankta Triunuo, survoje al Knapovec
* Horní Houžovec - haltejoHorní Houžovec - haltejo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Ústí nad Orlicí (8) |
| --- |
| Černovír ~ Dolní Houžovec ~ Horní Houžovec ~ Hylváty ~ Kerhartice ~ Knapovec ~ Oldřichovice ~ Ústí nad Orlicí |

 |
La **Simfonio n-ro 10** en E♭-maĵoro de Ludwig van Beethoven estas nur hipoteza verko. La muzikologo Barry Cooper rekonstruis ĝin el skizoj kaj fragmentoj, kaj faris du registraĵojn en 1988, unu el ili dirigentita de Wyn Morris1​ kaj la alia de Walter Weller. Cooper refaris la unuan movimenton kiu konsistas en *Andante* en E♭-maĵoro kiu enhavas centre *Allegro* en C-minoro. Cooper asertis ke li trovis krome skizojn por *Scherzo* kiuj ne estis sufiĉe disvolvigitaj por rekrei version kiu estu ludebla.

Poste la germana komponisto Gerd Prengel realigis klopodon por disvolvigi tiujn skizojn de la *Scherzo* por ekhavi kompletan simfonian movimenton; sed oni ne faris publikan ludadon de tiu muzikpeco.

Beethoven neniam finkompletigis sian Dekan Simfonion. Post kompletigi sian Naŭan Simfonion, li dediĉis ĉiujn siajn energiojn al la komponado de arĉ-kvartetoj, kvankam ekzistas tiutempaj referencoj en iu verko pri la orkestra peco; supozeble li ludis iun el siaj ideoj por la peco por sia amiko Karl Holz.

La fakto nomigi la verkon de Cooper la *Deka Simfonio* rezultis polemika, ĉar oni ne povas pruvi ke ĉiuj la muntitaj skizoj estis intencitaj kiel parto de la sama peco. Cooper asertas ke li trovis ĉirkaŭ 50 fragmentojn kiuj estis separitaj kaj kiujn li kunigis por formi la movimenton de la simfonio.

Spite tiun polemikon, estas interkonsento ke Beethoven havis intencon kompletigi alian simfonion. Ekzistas nombraj referencoj al tio en lia korespondado. Dekomence li planis ke sia Naŭa Simfonio estu totale instrumenta, kaj la *Himno al la Ĝojo* estu separata kantato kaj la Deka Simfonio finu per alia voĉa verko.
*Eble vi serĉas: Fořt*

Koordinatoj: 50° 22′ 31″ N 17° 00′ 54″ O﻿ / ﻿50.37528 °N, 17.01500 °O﻿ / 50.37528; 17.01500 (mapo)

**Horní Fořt** (germane *Oberforst*, *Ober-Forst*, *Ober Forst*) estas malgranda vilaĝo (domaro), kiu estas parto de municipo Uhelná en Ĉeĥio. La vilaĝo situas 1,5 km norde de Uhelná survoje ĝis Javorník. Vivas ĉi tie 43 loĝantoj (2021).

Historio
--------

Domaron Horní Fořt fondis en la 17-a jarcento vroclava episkopo per forhakado de parto de samnomata Supra arbaro (germane: "Forst" estas ĉi tie en senco "ŝirmata, defendata arbaro"). Ĝi estas menciata unuafoje en la jaro 1669, kiam ĉi tie Johann Tümling (Timling) von Löwenberg, hetmano de la episkopa senjorujo Jánský Vrch establis kortumon kun kasteleto kaj muelejo, kiu estis pli poste avancita je memstara kavalira arbargardujo. Tiu pli poste apartenis al familioj Schubert-idoj kaj Schenkenbach-idoj.

En la jaro 1836 ĉi tie estis 15 domoj. Ekde la dua duono de la 19-a jarcento la posedantoj de la arbargardujan bienon klopodis fari industrian agadon kun prefere mallongtempaj rezultoj - estis ĉi tie ekde la jaro 1855 gisejo por prilabori arsenon el javorníka minejo, pli poste kreskas osta faruno kaj produktado de artefaritaj sterkoj. En la jaro 1913 estis ĉe la kortumo konstruitaj distilfarejo (ĝi funkciis ĝis 1961), sekigejo de terpomoj kaj ĝus nun funkcianta segejo. La bienon transprenis en la jaro 1949 Ŝtata bieno Javorník.

Horní Fořt estas dekomence de municipa establo en la jaro 1850 domaro de municipo Uhelná.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 179 |
| 1880 | 159 |
| 1890 | 143 |
| 1900 | 141 |
| 1910 | 139 |
| 1921 | 170 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 195 |
| 1950 | 132 |
| 1961 | 113 |
| 1970 | 109 |
| 1980 | 93 |
| 1991 | 71 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 75 |
| 2011 | 51 |
| 2021 | 43 |

En Horní Fořt estas registritaj 21 adresoj : 20 daŭraj objektoj kaj 1 dumtepa aŭ refreŝigeja objekto. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 18 domoj, el tio 15 daŭre loĝigataj.

Turismo
-------

El Horní Fořt eblas iri al Kankra valo kaj al Dancejo en Kankra valo.

Fotogalerio
-----------

* Domo n-ro 2Domo n-ro 2
* Granda domoGranda domo
* Domo kun viva bariloDomo kun viva barilo
* Montrilo al Račí údolíMontrilo al Račí údolí
* Infana ludejoInfana ludejo
* KapeletoKapeleto

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Uhelná (6) |
| --- |
| Červený Důl ~ Dolní Fořt ~ Horní Fořt ~ Hraničky ~ Nové Vilémovice ~ Uhelná ~ Zastávka (*pereinta vilaĝo*) |

 |
La **Distrikto Ózd** (hungare *Ózdi járás*) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén. Ĝi situas ĉe norda piedo de Bükk laŭ landlimo de Slovakio en la plej okcidenta parto de la departemento (en la norda parto de Hungariio).

Distrikto Ózd en Hungario
La distrikta ĉefurbo estas Ózd, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo kaj grandvilaĝo, la ceteraj 14 komunumoj estas vilaĝoj.

La areo estas 385,57 km², kie loĝas 52 732 homoj. La loĝantoj okupiĝas pri agrikulturo, industrio kaj bredado. Dum la socialismo Ózd estis unu el la centroj de peza industrio. Nun la herdaĵo estas akuta senlaboreco.

Historio
--------

Tiu distrikto daŭre funkciis jam inter 1886-1983. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.

Komunumoj
---------

* distrikta ĉefurbo kaj urbo: **Ózd**
* alia urbo: Borsodnádasd
* grandvilaĝo: Arló
* vilaĝoj:
	+ Borsodbóta
	+ Borsodszentgyörgy
	+ Bükkmogyorósd
	+ Csernely
	+ Csokvaomány
	+ Domaháza
	+ Farkaslyuk
	+ Hangony
	+ Járdánháza
	+ Kissikátor
	+ Lénárddaróc
	+ Nekézseny
	+ Sáta
	+ Uppony

Fontoj
------

* la datenoj venis el la Hungara Vikipedio
|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

**Mat Mathews** (\* 18-an de junio 1924 en Den Haag kiel *Mathieu Schwartz*; † 12-an de februaro 2009 en Roterdamo) estis nederlanda akordionoludanto de moderna ĵazo. Li laboris iom longan tempon en Usono.

Vivo kaj verkado
----------------

Mat Mathews estis inspirita post la Dua Mondmilito per radioelsendo kun Joe Mooney kaj komencis ludis ĵazon sur akordiono. En Nederlando li muzikis kun la ensemblo *The Millers* ekde 1947 ĝis 1950, poste li elmigris al Usono. Tie li luktis por la akcepto de akordiono en la bibop-orientita ĵazmondeto de la fruaj 1950-aj jaroj. Li formis en Novjorko ensemblon, al kiu i.a. ankaŭ apartenis juna Herbie Mann kiel tenorsaksofonist kaj flutisto, Julius Watkins, Joe Puma, kaj kiel ritmosekcio Oscar Pettiford, Percy Heath same kiel Kenny Clarke. Je pluaj kunsidoj ankaŭ kunverkis Art Farmer, Gigi Gryce kaj Dick Katz. Tiutempe (post 1953) ekestis pluraj albumoj je lia estrado, krome li akompanis en 1954/55 kantistinon Carmen McRae. En 1956 li kunmuzikis en la ensemblo *The 4 Most*, al kiu ankaŭ apartenis Al Cohn, Gene Quill, Hank Jones kaj Mundell Lowe, kaj akompanis kun sia kvinopo la kantistojn Rita Reys kaj Bob Stewart. Fine de la jardeko Mathews sin trunis pli al studioverkado en Holivudo, revenis poste en Nederlandon, kie li regule prezentis en Roterdamo.

Diskoj
------

* *Swingin' Pretty*
* *All That Jazz*
* *The Modern Art Of Jazz* (Dawn, 1956)
* *Live at the Music Room*
* *The Gentle Art of Love* (Dawn, 1956)
* *The 4 Most & Bob Stewart* (Dawn, 1956)

Referencoj
----------

1. ↑  Sonregistraĵoj en duopo- (Oscar Petiford), triopo- (OP & Kenny Clarke), kaj kvinopo- resp. sesopo-ensemblo, kun (aldone) Herbie Mann, Julius Watkins, Joe Puma same kiel Art Farmer, Gigi Gryce, Dick Katz
2. ↑  enhavas sonregistraĵojn de la orkestro de Mat Mathews kun Art Farmer, Dave Amram, Herbie Mann, Joe Roland, Joe Puma kaj Oscar Pettiford same kiel kun kantistino Rita Reys, akompanata de la kvinopo de Mathews kun Barry Galbraith, Milt Hinton, Osie Johnson.
3. ↑  *The 4 Most* konsistis el i.a. Gene Quill, Al Cohn, Mat Mathews, Joe Puma, Mundell Lowe, Hank Jones, Oscar Pettiford; Bob Stewart estas akompanata de la kvinopo de Mat Mathews Quintett (kun Barry Galbraith, Milt Hinton, Osie Johnson)

Fontoj
------

* Nekrologo en la nederlanda
* Bielefelder Katalog Jazz, 2001
* Richard Cook kaj Brian Morton: *The Penguin Guide to Jazz on CD*, 6-a eldono, Londono, Penguin, 2002 ISBN 0-14-017949-6


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 384334
* GND: 134827139
* LCCN: n94063993
* VIAF: 36146836
* ISNI: 0000 0001 1470 6619
* BNF: 142045112
* MBA: de71b585-9b1c-496a-86f5-a13e75bbf041
* NKC: ola2002157494
* BNE: XX1320796
 |
Regionoj de Ĉinio (inkl. Tajvanon)
**Nordorienta Ĉinio** (en la ĉina :**中国东旋**) estas geografia regiono en Ĉinio.

Geografio
---------

Tiu ĉi regiono nuntempe konsistas el la tri provincoj oriente de la Qingan Montaro - Ljaŭningo, Ĝilinio kaj provinco Hejlongĝjango. Tamen, historie la Nordorienta Ĉinio ankaŭ inkluzivas la kvar plej orientajn provincojn de Interna Mongolio kiuj situas okcidente de la Qingan Montaro. En la centro de tiu ĉi regiono troviĝas la Nordorienta Ĉina Ebenaĵo, kiu kovras pli ol 350 000 kvadratajn kilometrojn kaj estas la plej granda ebenaĵo en Ĉinio. La nordorienta regiono de Ĉinio limas al la rusia Malproksima Oriento norde, al Koreio sude kaj al Interna Mongolio okcidente.

La nordorienta regiono de Ĉinio estas nomita en la ĉina nur "**la Nordoriento"**, aŭ en la mandarena prononco de ĉi tiu nomo - "**Dongbej**".

Nordorienta Ĉinio kovras entute ĉirkaŭ 791 826 kvadratajn kilometrojn kaj inkluzivis ĉirkaŭ 107 400 000 loĝantojn ĝis 2021, kiuj konsistigis ĉirkaŭ 8% de la tuta loĝantaro de Ĉinio. La plejmulto de la loĝantoj de la regiono estas de han-deveno.

Urboj kiuj enhavas pli ol milionon da loĝantoj
----------------------------------------------

Distriktoĉefurboj estas montritaj malsupre kun **grasa teksto**.

| # | Urbo | La nombro da loĝantoj en la urba areo | La nombro da loĝantoj en la distrikto | La nombro da loĝantoj en la grandurbo mem | prov. | Censo
dato |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | **Ŝenjango** | 5.718.232 | 6.255.921 | 8.106.171 | LN | 2010-11-01 |
| 2 | **Harbino** | 4.933.054 | 5.878.939 | 10.635.971 | HL | 2010-11-01 |
| 3 | Dalian | 3.902.467 | 4.087.733 | 6.690.432 | LN | 2010-11-01 |
| 4 | **Ĉangĉuno** | 3.411.209 | 4.193.073 | 7.674.439 | JL | 2010-11-01 |
| 5 | Anŝano | 1.504.996 | 1.544.084 | 3.645.884 | LN | 2010-11-01 |
| 6 | Ĝilino | 1.469.722 | 1.975.121 | 4.413.157 | JL | 2010-11-01 |
| 7 | Dacin | 1.433.698 | 1.649.825 | 2.904.532 | HL | 2010-11-01 |
| 8 | Fuŝuno | 1.318.808 | 1 431 014 | 2.138.090 | LN | 2010-11-01 |
| 9 | Ĉiĉiharo | 1.314.720 | 1.553.788 | 5.367.003 | HL | 2010-11-01 |
| 10 | Bensi | 1.000.128 | 1.094.294 | 1.709.538 | LN | 2010-11-01 |

Bildaro
-------

* Urbocentro de ŜenjangoUrbocentro de Ŝenjango
* Urbocentro de DalianUrbocentro de Dalian

Eksteraj ligiloj
----------------
**Georg Kolbe** (naskiĝis la 15-an de aprilo 1877 en Waldheim; mortis la 20-an de novembro 1947 en Berlino) estis germana skulptisto. Li anis ĉe Berlina secesio.

Skulptaĵo *Fluganta Genio* (Fliegender Genius) de Georg Kolbe en Ludwigshafen

Vivo
----

Georg Kolbe estis la 4-a de 8 infanoj de Theodor Emil Kolbe kaj Caroline Ernestine Krappes.

Kolbe edukiĝis kiel pentroartisto en Dresdeno kaj Munkeno. Dum la jaro 1897 li studis en Parizo ĉe la Académie Julian. Ekde 1898 ĝis 1901 li vivis en Romo. Sub la influo de Louis Tuaillon li estiĝis skulptisto.

Je la 13a de februaro 1902 li geedziĝis kun Benjamine (Ben) van de Meer de Walcheren en Uccle apud Bruselo. Ilia filino Leonore naskiĝis je la 19a de novembro 1902.

Post restado en Lepsiko li loĝis en Berlino ekde 1904, kie li membriĝis al Berlina Secesio. La artvendisto Paul Cassierer subtenis lin. En la jaro 1905 li ricevis la Villa-Romana-premion en Florenco. Pro la skulptaĵo "la dancistino", aĉetita de la Nacia Galerio (Berlino) (Nationalgalerie Berlin), li konatiĝis en 1912. Kolbe kreis en 1913 la unuan Heine-monumenton en Germanio (Frankfurto ĉe Majno). Dum la jaroj 1917/1918 li estis kiel soldato en Istanbulo, kie li kreis monumenton por mortigitoj. En 1919 li membriĝis en la Prusa Akademio de la Artoj (Preußische Akademie der Künste). La kulminon de sia gloro li atingis dum la 1920aj jaroj, li havis multnombrajn ekspoziciojn.

Skulptaĵo *La mateno* (Der Morgen) de Georg Kolbe en la kvartalparto 'Ceciliengärten' en Berlino
La filino de Kolbe, Leonore, edziniĝis en la jaro 1923 kun la pentroartisto Kurt von Keudell. Je la 7a de februaro 1927 mortis la edzino Ben. Post la jaro 1933 oni forprenis kelkajn verkojn el publikaj lokoj. Aliflanke li povis montri siajn verkojn, ekzemple en la Domo de la germana arto (Haus der Deutschen Kunst) en Munkeno kaj li ricevis la Goethe-premion de la urbo Frankfurto ĉe Majno.

Laŭ li oni nomis la Georg-Kolbe-premion.

* Georg Kolbe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Georg Kolbe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 235799
* GND: 118777734
* LCCN: nr88000122
* VIAF: 49349022
* ISNI: 0000 0001 1026 4630
* SUDOC: 029907276
* BNF: 12725401q
* ULAN: 500004921
* RKD: 45482
* NKC: xx0104510
* BNE: XX1073679
 |
**Antonio Cifra** (1584 ĝis 2-a de oktobro 1629) estis itala komponisto de la roma skolo de la renesanca kaj frua baroka eraoj. Li estis unu el la gravaj transiraj personoj inter la renesanca kaj baroka stiloj kaj komponis multan muzikon en ambaŭ stiloj.

Vivo
----

Li studis ĉe Giovanni Bernardino Nanino en la 1594-aj jaroj. Ekde 1605 ĝis 1607 li estis muzikdirektoro ĉe la roma seminariejo, kaj ekde 1608 ĝis 1609 li tenis la saman posicion ĉe la Germana Kolegio en Romo. En 1609 li estis dungita kiel *maestro di cappella* [kapelmajstro] ĉe Santa Casa en Loreto, kaj li tenis tiun postenon ĝis la fino de sia vivo. La kulturaj interligoj inter Loreto kaj Romo estis fortaj (ĉar Loreto estis pilgrima celloko), kaj li tenis kontakton kun la komponistoj en Romo dum tiu ĉi periodo. Je la fino de sia vivo li partoprenis en kelkaj grandaj muzikoj eventoj en Romo inkluzive larĝajn vesprojn ĉe la baziliko de Sankta Petro de Romo, or kiu li direktis unu el la ĥoroj.

Verkoj
------

Cifra estis produktema komponisto, kun 45 apartaj publikaĵoj propraj: ili inkluzivas psalmojn, motetojn, litaniojn, "Scherzi sacri," mesojn, plurĥorajn motetojn kaj sakralajn kantojn samkiel profanan muzikon inkluzive madrigalojn laŭ renesanca *a cappella* kaj baroka maniero de la stilo konĉertato.

Stile la muziko deCifra varies inter mesoj en la komponmaniero de Palestrina kun multa uzo de homofonio (kiel dezirata de la kontraŭreformacia koncilio de Trento, kiu postulis, ke polifonia strukturado estu be mini reduktata por ebligi klara esprimo de la teksto) kaj pli progresemaj verkoj en la Venecia stilo. Por kelkaj el siaj solomadrigaloj li ankaŭ aplikis la teknikon de la monodio disvolviĝantanta en norda Italio. Kelkaj el liaj madrigaloj en la stilo konĉertata similas malgrandajn kantatojn kaj montras en tiun direkton de la evoluo, kiu komencis je la tempo de lia morto.

Cifra estis ankaŭ unu el la malmultaj komponistoj influataj de la ekstrema kromatikismo de Carlo Gesualdo. Kvankam Cifra alprenis la teknikon por multaj verkoj, li tamen publikis unu volumo da madrigaloj, kiuj ŝajnas esti intencataj kopioj de la stilo de Gesualdo (la *Madrigali concertati libro quinto*, Venecio 1621). Por tiuj ĉi madrigaloj li uzis 18 de propraj tekstoj de Gesualdo.

Fontoj
------

* Artikoloj "Antonio Cifra", "Carlo Gesualdo" en *The New Grove Dictionary of Music and Musicians*, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd. 1980. ISBN 1-56159-174-2
* Alberto Cametti, *La scuola dei «pueri cantus» di S. Luigi dei francesi in Roma e i suoi principali allievi (1591-1623): Gregorio, Domenico e Bartolomeo Allegri, Antonio Cifra, Orazio Benevoli*, Torino, Fratelli Bocca, 1915.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 174381
* GND: 129867144
* LCCN: n86017342
* VIAF: 89090383
* ISNI: 0000 0000 9208 5849
* SUDOC: 157128512
* BNF: 14805355d
* MBA: 2e843caf-d615-44ec-9498-93086baf2ee7
* BIBSYS: 15018502
* NKC: jn20031014041
* ICCU: SBLV220164
* BNE: XX5138075
 |
Koordinatoj: 49° 46′ 05″ N 18° 21′ 25″ O﻿ / ﻿49.76806 °N, 18.35694 °O﻿ / 49.76806; 18.35694 (mapo)

**Horní Datyně** (pole *Datynie Górne*, germane *Ober Dattin*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Vratimov en distrikto Ostrava-urbo. Ĝi troviĝas oriente de Vratimov. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/478. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 415 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 1 717 loĝantoj.

**Horní Datyně** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,85 km².

Historio
--------

La unua skribmencio pri la municipo estas el la jaro 1662, kiam ĝi kreis kun Václavovice apartan bienon en tenado de Sobekidoj el Kornice. Tiuj vendis la vilaĝon en la jaro 1666 al Skrbenští z Hříště. En interŝanĝo de la 18-a kaj la 19-a jarcentoj estis en la vilaĝo konstruita kapelo de sankta Antonio. Dum popolnombrado en la jaro 1910 indikis 99,8% de loĝantoj de la municipo la ĉeĥan lingvon kiel parollingvon; 86,7% de loĝantoj kreis katolikoj kaj 13,1% evangelikoj. En la jaroj 1911–1937 en la municipo evoluis agadon forĝejo de Josef Borový, specialiĝanta por produktado de mueliletoj kun ventomovo (kun lignaj turbinoj). En la jaro 1925 estis en la municipo fondita korpuso de volontulaj fajsroestingistoj. En la jaro 1956 estis en Horní Datyně fondita cindrujejo.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 515 |
| 1880 | 655 |
| 1890 | 786 |
| 1900 | 846 |
| 1910 | 969 |
| 1921 | 962 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 1 004 |
| 1950 | 844 |
| 1961 | 1 026 |
| 1970 | 1 056 |
| 1980 | 1 137 |
| 1991 | 1 061 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 1 049 |
| 2011 | 1 379 |
| 2021 | 1 717 |

Vidu ankaŭ
----------

* Dolní Datyně

Pluaj fotoj
-----------

* Ventomuelejo el la unua kvarono de la 20-a jarcentoVentomuelejo el la unua kvarono de la 20-a jarcento
* Baroka kapeleto de sankta AntonioBaroka kapeleto de sankta Antonio
* Baza lernejoBaza lernejo
* Fajroestingista armilejoFajroestingista armilejo
* Horní Datyně, DatyňkaHorní Datyně, Datyňka
* Gastejeto U KapličkyGastejeto U Kapličky

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Vratimov (2) |
| --- |
| Horní Datyně ~ Vratimov |

 |
**Antonio Conte** (prononco laŭ sistemo IFA [anˈtɔːnjo ˈkonte], naskiĝis la  31-an de julio 1969(nun 1969-07-31) en Lecce, do nun 53-jara) estas itala profesia futbalisto.

 Antonio Conte en 2013, ricevante pokalon de plej bona futbaltrejnisto de tiu jaro
Inter la jaroj 2014 kaj 2016 li estis trejnisto de la vira itala nacia teamo de futbalo, kaj partoprenis kadre de la nacia teamo en la matĉoj de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 en Francio, en kiu ĝi post longa kaj egalforta lukto malvenkis kontraŭ la germana teamo en la kvaronfinalo. Krome li ekde la jaro 2006 estas profesia trejnisto de pluraj futbalaj kluboj, plej laste inter 2011 kaj 2014 de Juventus kaj ekde 2016 de Chelsea. Antaŭ tio, li inter la jaroj 1985 kaj 2004 estis aktiva profesia futbalisto, interalie inter la jaroj 1994 kaj 2000 ankaŭ mem membris kiel sportisto en la vira itala nacia teamo de futbalo.

* Kategorio Antonio Conte en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rItala nacia teamo    Flago de Italio    Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 |
| --- |
| 
* 1 Buffon (teamestro)
* 2 De Sciglio
* 3 Chiellini
* 4 Darmian
* 5 Ogbonna
* 6 Candreva
* 7 Zaza
* 8 Florenzi
* 9 Pellè
* 10 Motta
* 11 Immobile
* 12 Sirigu
* 13 Marchetti
* 14 Sturaro
* 15 Barzagli
* 16 De Rossi
* 17 Éder
* 18 Parolo
* 19 Bonucci
* 20 Insigne
* 21 Bernardeschi
* 22 El Shaarawy
* 23 Giaccherini
* Trejnisto Conte
 | Flago de Italio |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 563111
* GND: 1037081536
* LCCN: no2013056773
* VIAF: 301650814
* ISNI: 0000 0004 0874 4661
* ICCU: MODV652186
 |
**SÁGHELYI Lajos** (ŝa:heji lajoŝ) estis hungara instruisto, lernolibro- kaj pedagogia verkisto en Temeŝvaro la 11-an de oktobro 1893 kaj mortinta en Budapeŝto la 29-an de decembro 1975.

Biografio
---------

Lajos Sághelyi akiris diplomon de bazlerneja instruisto (1912), li instruis en Temesvár (1912–14). Li akiris pli poste diplomon de mezlerneja instruisto pri germana lingvo kaj geografio en Budapeŝto (1919). Li doktoriĝis pri filologio en Pázmány Péter Tudományegyetem (1923). Li estis lernejinspektisto (1934–47). Li redaktis fakrevuojn *Országos Polgári Iskolai Tanáregyesületi Közlöny* (1927–33), *Üvegesek Lapja* (1927–46). Li verkis lernolibrojn, fakstudojn.

Verkoj
------

* *A magyar polgári iskola hatvan éves múltja* (Bp. 1929);
* *A németországi középfokú gyakorlati iskolázás szervezete* (studo, Bp. 1929);
* *Ausztria és Svájc polgári iskolái* (studo, Bp. 1930);
* *A magyar üvegesipar története* (Bp. 1938);
* *A nyelvhelyesség tanítása a székesfővárosi polgári iskolákban* (Bp. 1939);
* *Gyakorlati útmutató a földrajz tanításához* (Bp. 1943);
* *Az üvegmívesség könyve* (Bp. 1948);
* *Üvegezés* (kune kun Ferenc Szilasi, Bp. 1959).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Lajos Szabó** [lajoŝ sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szabó Lajos** estis hungara pentristo, portretisto. Lia nomo estis tre ofta, tial foje liaj nomvariantoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Csepeli Szabó Lajos aŭ Cs. Szabó Lajos*.

Lajos Szabó  naskiĝis la 22-an de septembro 1927 en Levice (Ĉeĥoslovakio), li mortis la 25-an de julio 1995 en Budapeŝto (Hungario).

Biografio
---------

Lajos Szabó apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li ne volis esti viktimo de Dekretoj de Beneš, tial post la 2-a mondmilito li alvenis en Budapeŝton. Li finis la mezlernejon, li laboris en fabriko de Csepel kaj li aliĝis la la komunista movado. Li akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1951. Liaj plej gravaj instruistoj estis Rezső Burghardt, László Kandó, Bertalan Pór kaj János Kmetty. Intertempe en 1950 li lernis en simila altlernejo de Krakovo helpe de stipendio. Inter 1953-1957 li gvidis pentristan rondon en Sztálinváros, poste li pentradis en Artistkolonio (Kecskemét). Li edziĝis en 1963. Tiutempe li pentradis en propra ateliero en Budapeŝto aŭ Szentendre, Visegrád. Liaj oftaj temoj estis laboristoj konformaj al la socialismo. Li ricevis premion en 1952.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Budapeŝto (1955, 1960, 1964, 1983)
* Kecskemét (1959)
* Győr (1967)
* Prago, Levice (1969)
* Dunaújváros (1980)
* Százhalombatta (1988)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* ĉirkaŭ 300 portretoj (ekzemple Lenino, László Rudas)
* Szabó Lajos önarcképe (1980)
* Próbavétel a Martin-kemencéből (1981)
* Tájkép

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Márton Horváth

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto kaj bildoj Arkivigite je 2018-08-26 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2018-08-26. Alirita 2018-08-26.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 617401
* VIAF: 166346020
* ISNI: 0000 0001 1379 5779
 |
**Historioscienco** estas la scienco kiu okupiĝas pri historio.

Historio de la fako
-------------------

La verkadon pri historio oni tradicie nomas historiografio. Nur en la 19-a jarcento oni aranĝis la modernan fakon historioscienco en universitatoj. Al la pioniroj, kiuj enkondukis la precizan laboron kun skribitaj fontoj, apartenis Barthold Georg Niebuhr kaj Leopold von Ranke.

Tamen la du esprimoj historiografio kaj historioscienco ne estas tute klare disdividataj. Tamen, historioscienco devas evidente respondi al certaj reguloj de la fako. La okupiĝado pri histori oestas scienca nur, se

* oni klopodas pri objektiveco
* la pens-iroj kaj rezultoj estas refareblaj, kontroleblaj.

Origine historioscienco emfazis la gravecon de la aktoj: oni verku historiografion ne plu surbaze de aŭtobiografioj kaj publikaĵoj, sed surbaze de aktoj estiĝintaj dum diplomatia kaj ŝtata laboro kaj arkivitaj. Ĉirkaŭ 1900 malrapide establiĝis socia historio, ankaŭ danke al impulsoj el la naciekonomiko. Tiaj novoj aliroj, kiel ankaŭ la historio de seksoj, mentalecoj, naturo ktp. ofte prezentis sin kiel elstara, nova vojo por kompreni la tutan historion, kaj fine ili estis integritaj en la tutan historiosciencon kiel subfakojn.

Fako universitata
-----------------

En universitato, historioscienco estas metita kutime en la fakultaton aŭ departementon pri filozofio, homsciencoj aŭ *literoj*. Foje ankaŭ studentoj de aliaj fakoj, ekzemple de lingvo aŭ de sociologio, devas aliĝi al kursoj pri historio.

Kelkaj universitatoj havas unu grandan departementon pri historio kun subfakoj, dum aliaj havas fakultaton en kiu la departemento pri "historio" estas unu inter multaj, kaj en kiu krome ekzistas departementoj pri "malnova historio" (antikvo), pri la historio de unuopaj regionoj de la mondo, pri historio de la seksoj ktp.

Apartaj, sed parencaj fakoj estas:

* arkeologio
* frua historio (pri ekz. ŝtonepoko)
* arthistorio
* arkivado

Vidu ankaŭ
----------

* historiisto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Historiografio de Esperanto de Tyron - vicprezidanto de TEJO, Retoso 2022, en Jutubo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 134832
* GND: 4020535-6
* LCCN: sh85061225
* BNF: 119400987
 |
**Lajos Szíjártó** [lajoŝ sijArtO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szíjártó Lajos** estis hungara arkitekta inĝeniero, ministro, diplomato.

Lajos Szíjártó  naskiĝis la 11-an de januaro 1896 en Szekszárd. Li mortis la 30-an de septembro 1966 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Lajos Szíjártó eklaboris en fabriko en 1914. En la sekva jaro li aliĝis al socialdemokratoj kaj sindikato. Li estis fondinta membro de komunista partio en 1918. Dum Hungara Sovetrespubliko li estris armean taĉmenton. Post falo de la Soveto li estis kondamnita je 12 jaroj, sed en 1922 li estis ŝanĝita por militkaptito en Soveta Rusio. Tie li plulernis kaj li iĝis arkitekto, poste li laboris en konstruadoj. En 1948 li hejmenvenis kaj li ricevis signifajn postenojn en rekonstruado de la lando. Li estis subministro en 1950, inter 1951 kaj 1956 ministro pri konstruo. Post falo de Hungara revolucio de 1956 li estis ambasadoro.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero SZ, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio
**Villaralbo** [biljarALbo] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Vino en la sudo de la provinco. *Villaralbo* estas tradukebla etimologie al *Blanka Vilaĝo*. 

Panoramo.
Preĝejo.
Turo de la preĝejo.
Modernisma domo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 22,04 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 804 loĝantojn. Ĝi akiris ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj kaj sia proksimeco al la provinca ĉefurbo, kiel tendenco tute mala al tiu de la cetero de la provinco. Ĝi distas nur 6 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Zamora, Villaralbo, Morales del Vino, Moraleja del Vino, Pontejos del Vino kaj Casaseca de las Chanas. 

Estas prahistoriaj kaj romiaj (nekropolo) restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. Ĝi apartenis al la Ordeno de Sankta Johano. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ekzemple dum la kastilia enlanda milito kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. En 1586, 1596 kaj 1597 oni suferis inundojn pro proksimeco al la rivero Doŭro.

La tradiciaj agrikulturo (irigacio, cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis. Lastatempe plej gravas la funkciado kiel dormurbo. Iam estis fabriko de stano, malgranda hidroelektra centralo, tekstila industrio ktp. La urbestro estis preskaŭ ĉiam el maldekstro.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754185
* VIAF: 486145424613486830474
 |
**Genaro Codina** estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Genaro Codina*.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 196538 loĝantojn. El tiuj estas 95480 viroj kaj 101058 virinoj. La komunumo havas surfacon de 787 kvadrataj kilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,150 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 500 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 22° 29′ norda latitudo kaj 102° 27′ okcidenta longitudo.

Sociogeografio
--------------

En la komunumo vivas 6992 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 0 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.

4,644 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 4092 alfabetoj kaj 252 analfabetoj. Do 11.78 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.

Inter la virinoj estas 2,101 alfabetoj kaj 295 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 12.31%. Inter la viroj estas 1,991 alfabetoj kaj 252 analfabetoj, do 11.23% el la viroj estas analfabetoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2007-05-23 per la retarkivo Wayback Machine
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Dumakula alaŭdo** |
| --- |
|  |
| Dumakula alaŭdoDumakula alaŭdo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Alaŭdedoj *Alaudidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Melanocorypha* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***M. bimaculata*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Melanocorypha bimaculata****(Menetries, 1832) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Dumakula alaŭdo  |

 |
| v • d • r |

La **dumakula alaŭdo**, *Melanocorypha bimaculata*, estas specio de birdo de la familio de Alaŭdedoj, kiu reproduktiĝas en varmaj kaj mezvarmaj landoj oriente el Turkio al Centra Azio. Ĝi estas la orienta similulo de sia proksima parenco, la stepalaŭdo.

Ĝi estas ĉefe migranta birdo, kiu vintrumas en nordorienta Afriko, amplekse el la Mezoriento al Pakistano, Barato kaj Tibeto. Tiu palearktisa birdo estas tre rara vaganto al okcidenta Eŭropo.

Melanocorypha bimaculata 2.jpgMelanocorypha bimaculata 2
Ilustraĵo
*Melanocorypha bimaculata*  - (MHNT)
Temas pri birdo de ŝtona duondezerto kaj terkultivejoj de pli altaj altitudoj. Ĝi nestumas surgrunde, kie la ino demetas 3-4 ovojn. La manĝo esta semoj kaj insektojn, tiujn lastajn ĉefe dum la reprodukta sezono. Ĝi estas gregema vintre.

Temas pri granda, fortika alaŭdo, 16-18 cm longa, iomete pli malgranda ol la Stepalaŭdo. Ĝi esta nedistingebla specio surgrunde ĉefe striita brunece supre kaj blanke sube, kun **nigra makulo ambaŭflanke de la kolo**, kiel ĉe la parenca Stepalaŭdo, sed ne tiom markita nek larĝa kaj **dividita en du diversaj horizontalaj linioj** malantaŭen, kio nomigas la specion kaj en naciaj lingvoj kaj en Esperanto kaj en la scienca nomo, ĉar *bimaculata* signifas en la latina "kun du makuloj". Krome ĝi havas blankan **superokulan strion** tre videbla inter la ruĝbruna krono kaj la bruneca vango, ankaŭ pli markita ĉe tiu ĉi specio ol ĉe tiuj de aliaj samfamilianoj. Estas ankaŭ du brunecaj strioj, unu el la beko al la okulo kaj alia sub la okulon, pli markita ol ĉe la Stepalaŭdo.

Dumfluge ĝi montras mallongajn mallarĝajn flugilojn, kiuj estas grizbrunaj sube, kaj mallongan voston kun blanka pinto, sed ne blankaj bordoj. La bildo de flugiloj kaj de vosto estas distingiloj de tiu ĉi specio disde la pli okcidentaj samfamilianoj.

La kanto estas kiel iom pli akra versio de tiu de la Stepalaŭdo.

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Birdoj |

* Elborz-montara arbarstepo
**SZÁSZ Lajos** (sa:s) estis hungara politikisto, ministro naskita en Satmaro en 1888 kaj mortinta en Budapeŝto la 24-an de aŭgusto 1946.

Kariero
-------

Lajos Szász finis juron en Budapeŝto (1910) kaj unue laboris kiel financa praktikanto en Beregszász, de 1919 en la financministerio. Li iĝis privatprofesoro pri juro (1936), ŝtatsekretario (1937–1942), landkunvena deputito de Kecskemét en la listo de A Magyar Élet Pártja (1939–1944). De 19-a de oktobro 1942 ĝis 22-a de marto 1944 li estis ministro por publikprovizado, de 29-a de aŭgusto 1944 ĝis 29-a de aŭgusto industriafera ministro, de 7-a de aŭgusto 1944 ĝis 29-a de aŭgusto ministro pri komerco kaj publiktrafiko. En la registaro Ferenc Szálasi li denove iĝis ministro pri komerco kaj trafiko (16-a de oktobro 1944 – 27-a de marto 1945, prezidanto de la Törvényhozók Nemzeti Szövetsége (Nacia Unuiĝo de Leĝfarantoj) (novembro 1944 – marto 1945). Oni kondamnis lin je morto kaj oni ekzekutis lin kiel militkrimulon.

Verkoj
------

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

* Kategorio Lajos Szász en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Villar de Samaniego** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco. *Villar de Samaniego* estas tradukebla etimologie al *Vilaĝo de Samaniego*, kio aludus al la feŭda senjoro de la iama setlejo.

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 27,98 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 92 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. 

Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. Ĝis proksimume 1910 ĝi nomiĝis Villar de Ciervos, nomo kiu ŝanĝiĝis por eviti la konfuzojn kiuj okazis rilate al Villar de Ciervo. 

La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752868
 |
**Villar del Rey** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. 

La loĝantoj nomiĝas *villorros*. La censita populacio en 2008 estis de 2.447 loĝantoj.

Situo
-----

Villar del Rey estas situa en la okcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Badajoz, je altitudo de 241 m; je 33 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 98,9 km².

Priskribo de la teritorio
-------------------------

La municipa teritorio de Villar del Rey situas nordokcidente de la provinco de Badajoz. En la centra parto de la teritorio estas la doamro, je 17 km de Alburquerque, je 33 km de la provinca ĉefurbo, je 15 km de La Roca de la Sierra, je 40 km de Aliseda (provinco de Cáceres) kaj je ĉirkaŭ 14 km de Ouguela (Portugalio) plej proksima vilaĝo en rekta linio: Villar del Rey estas konsiderebla kiel landlima vilaĝo. Ĝi troviĝas mezvoje inter Badajoz kaj Alburquerque.

En la teritorio troviĝas la Akvorezervujo de *Peña del Águila* (Agloroko), kiu provizias akvon al Badajoz. Ankaŭ la Kastelo de Azagala gravas en tiu teritorio. Estas ankaŭ ŝtonminejoj de Ardezo kaj Granito.

La municipa teritorio norde kun Alburquerque ĉe Azagala, okcidente same ĉe la rivero Albarragena aŭ Zapatón, oriente kaj sude kun la municipa teritorio de Badajoz.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado. Ŝtonminejoj.

Populacio
---------

Ĝi estas 2.447 loĝantoj. La evoluo ekde 1860 (2.108 loĝ.) montris kreskon ĝis 1955 (4.554 loĝ.), tio estas en 95 jaroj, kreskis ĝis atingi pliiĝon de 2.446 loĝantoj en tiu periodo. Male ekde 1955 al 2007 ege malpliiĝis je 2.014 loĝantoj pro elmigrado al la provincaj ĉefurboj de la regiono, industriaj nordaj areoj kaj eĉ eksterlanden.
**András Szőts** [andrAŝ sOĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szőts András** estis hungara kuracisto. Lia nobela antaŭnomo estis *incseli* [inĉeli].

András Szőts naskiĝis en 1760, li mortis la 1-an de januaro 1812 en Kolozsvár (konata ankaŭ *Klausenburg,* Transilvanio, Aŭstra Imperio, nuntempa Cluj en Rumanio).

Biografio
---------

András Szőts maturiĝis en la kalvinana kolegio de Kolozsvár/Klausenburg, poste li akiris medicinan diplomon en Universitato de Vieno en 1785. Li revenis al Kolozsvár, kie li estis kuracisto. Lia medicina rango estis levita en 1787 kaj li nobeliĝis en 1791. Li ricevis la titolon tutlanda kuracisto en 1809, en la sekva jaro li estis ankaŭ institutestro. Li edziĝis en 1786, lia edzino naskis sesfoje.

Liaj kontribuoj
---------------

* *Dissertatio inaug. medicopractica de arthritide* (disertaĵo, 1784)
* *A himlőnek a juhokban való beoltásáról írt oktatása* (tradukaĵo, 1803)
* *A venusi szerelem nyavajának rövid leírása és bizonyos orvoslása a legújabb tapasztalások szerént* (kunaŭtoro, 1803)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754535
 |


* Portalo pri Biografio
Larĝa panoramo pri granda moskeo en DumaiLarĝa panoramo pri granda moskeo en Dumai

**Dumai** (indonezie *Kota Dumai*, ĉine 杜迈) estas urbego en Indonezio, en la insulo Sumatro, en provinco Riaŭo. La urbego konsistas el sep distriktoj. 

Oficejo en Dumai

Geografio
---------

Dumai situas en nordorienta marbordo de la insulo, kontraŭe Malajzio etendiĝas. Provinca ĉefurbo Pekanbaru troviĝas 127, Batam 295, Medano 374, Palembang 636, Banda Aceh 806, ĉefurbo Ĝakarto 1057, Bandungo 1174, Semarang 1386, Jogjakarto 1445, Surabajo 1599, Makassar 2136 kilometrojn (aere) .

Moskeo en Dumai

Historio
--------

Dumai pli frue estis malgranda vilaĝo. En la dua mondmilito la urbego estis okupita de japanaj trupoj. En 1999 alvenis la urba statuso.

Ekonomio
--------

Dumai estas komerca centro ĉefe al Malajzio. Dumai estas riĉa je fueloj kaj palmoleoj. En la pli foraj teritorioj oni kultivas rizojn, legomojn, bananojn, ananasojn, rambutanojn, palmojn, fine ekzistas bredado de brutoj kaj dolĉakva fiŝkaptado.

Klimato
-------

La klimato de Dumai estas klasifikita kiel ekvatora klimato. Jare pluvas averaĝe po 2591 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La averaĝa temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 22-32 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.

Trafiko
-------

En Dumai marhaveno kaj enlanda flughaveno funkcias. Surtere estas 2 gravaj vojoj al Pekanbaru kaj Medano. Enurbe aŭtobusoj, taksioj, komunaj taksioj, motortaksioj kaj aŭtorikiŝoj liveras la pasaĝerojn.

Religio
-------

Inter la pluraj religioj la majoritata estas la islamo.

Vidindaĵoj
----------

* moskeoj kaj aliaj pluraj preĝejoj
* strandoj
* monumento

Ĝemelurboj
----------

* Malajzio Alor Gajah (Malajzio)

Fontoj
------

* WikiTrans