recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Grafo **Rudolf Apponyi** [aponji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Apponyi Rudolf,** laŭ la familia nomaro *Apponyi Rudolf 2-a* estis aŭstrohungara aristokrato, ĉambelano, diplomato, pentristo. Lia nobela antaŭnomo estis *nagyapponyi* [nadjaponji], lia avo estis Antal Apponyi, lia konata filo estis Sándor Apponyi.

Rudolf Apponyi
Rudolf Apponyi naskiĝis la  1-an de aŭgusto 1812(nun 1812-08-01) en Karlsruhe (Margraflando Badeno, nuntempe en Germanio), li mortis la 31-an de majo 1876 en Venecio (Itala Reĝlando).

Biografio
---------

Rudolf Apponyi estis edukita en Parizo por diplomata servo, kiun li komencis en Lisbono en 1846. Li estis ambasadoro en Margraflando Badeno (1847–1849), Regno de Sardio (1849–1853), Reĝlando Bavario (1853-1856), poste li estis altigita ĉefambasadoro en Londono (1856–1871). Li servis en Parizo inter 1871–1876. Intertempe li ricevis la titolojn ĉambelano en 1830, konsilisto en 1854, poste li ricevis imperiestrajn premiojn inter 1861-1871. Libertempe li pentradis. Li edziĝis en 19840, lia edzino naskis 2 gefilojn.

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* *Parasztasszonnyal beszélgető francia katona*
* *Szobabelső*
* *Börtönben*
* *Pihenő török*
* *Holland halászpár*

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio germane
* datenoj pri pentraĵoj
* datenoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 861229
 |



* Portalo pri Biografio
**Hualjan** (ĉine 花蓮市) estas universitata urbego, signifa mara haveno kaj ĉefurbo de la samnoma gubernio (distrikto) en orienta Tajvano. 

Urbodomo de Hualjan

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 29,41 km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro: 104,046 (2018)
* Poŝtkodo: 970
* Telefonkodo:
* Horzono: UTC + 8

Geografio
---------

Hualjan kuŝas laŭ la orienta marbordo laŭ la Pacifiko.

Historio
--------

Tiu loko estis nomita "Kiraj" (奇萊) ĝis la frua dudeka jarcento. La hispanoj konstruis minojn por oro en 1622, sed permanenta loĝloko komenciĝis nur en 1851, ĉar du mil kamparanoj alvenis. Dum dominado de japanoj la loknomo estis ŝanĝita al Karen (花蓮港), ankaŭ japanaj kolonianoj alvenis. La vilaĝo estis establita en 1910, la haveno post jardeko. Tamen en la posta periodo la japanoj rezignis pri evoluo de vilaĝo-haveno pro la malbonaj cirkonstancoj. Post la 2-a mondmilito en 1946 Kuomintango deklaris la loknomon al la nuna nomo, samtempe ĝi iĝis distrikta ĉefurbo. En 1951 sismo preskaŭ detruis la urbeton. En la 1970-aj jaroj la fiŝkaptista haveno iĝis grava internacia marhaveno por la komercaj ŝipoj.

Gubernia domo

Ekonomio
--------

En Karen la japanoj produktis rizojn, sukerkanojn kaj jutojn. En la 21-a jarcento la primara estas la komerco kaj turismo.

Eduko
-----

Hualjan havas 3 universitatojn, 12 gimnaziojn, 4 mezlernejojn, 16 bazlernejojn.

Klimato
-------

Taitung havas humidan subtropikan klimaton kaj iomete tropikan pluvarbarklimaton. La averaĝa jara temperaturo estas 23,4 °C (somere 25-32 °C, vintre 15-22 °C). Neniam frostas. La jara precipitaĵo estas 2177 mm averaĝe. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-novembro pli ofte.

Universitato
Vojo
Strato

Trafiko
-------

En Hualjan trajna kaj busa stacidomoj, flughaveno, mara haveno kaj 2 provincaj ĉefvojoj helpas la trafikon.

Vidindaĵoj
----------

* universitatoj
* 31 temploj, 37 preĝejoj
* muzeo
* fiŝa merkato
* nokta merkato

Ĝemelurboj
----------

* Sud-Koreio Ulsan, Sud-Koreio (1982)
* Japanio Jonaguni, Japanio (1982)
* Usono Albuquerque (Nov-Meksiko), Usono (1983)
* Usono Bellevue (Vaŝingtonio), Usono (1984)
* Sud-Afriko Oudtshoorn, Sud-Afriko (1985)
* Japanio Takaĉiho, Japanio (2005)
* Filipinoj Santa Maria (Laguna), Filipinoj (2006)
* Usono Saipano, Nord-Marianoj, Usono (2007)
* Barato Kaŝipur, Barato (2016)

Fontoj
------

* WikiTrans
* oficiala paĝo
* 

Larĝa panoramo en HualjanLarĝa panoramo en Hualjan
* HavenoHaveno
* Busa stacioBusa stacio
Pri la komunumo
---------------

 **Meisterschwanden** (prononcu: *majstəŝvandn*) estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2470 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Preĝejo de Meisterschwanden
Meisterschwanden situas sur teraso ĉe la okcidenta deklivo de la plej norda parto de la montoĉeno Lindenberg, ĉe la orienta bordo de la Lago de Hallwil. Al la komunumo Meisterschwanden apartenas ankaŭ la vilaĝo Tennwil, kiu estis integrita al la komunumo en la jaro 1900.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,86 km², de kiuj 0,80 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,02 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 565 m s.m. en la arbaro *Fluerenwald*, dum la plej malalta punkto troviĝas sur alteco de 449 m s.m. ĉe la bordo de la Lago de Hallwil.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Meisterschwanden limas en nordo al Seengen, en oriento kaj sudo al Fahrwangen, aliflanke de la lago en sudokcidento al Beinwil ĉe la lago, en okcidento al Birrwil, kaj en nordokcidento al Boniswil.

Trafiko
-------

Meisterschwanden kaj lago de Hallwil viditaj de la montoĉeno Lindenberg
Meisterschwanden estas konektita al la publika trafikreto per buslinio al Wohlen, kiu anstataŭis iaman fervojlinion, kaj per buslinio de Bettwil tra Meisterschwanden al Seon kaj Lencburgo.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo, kiu sekvas la orientan bordon de la Lago de Hallwil. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas en distanco de proksimume 15 kilometroj norde en Lencburgo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Meisterschwanden datiĝas el la jaro 1173 kiel *Meistersvanc*.

En mezepoko en Meisterschwanden une regis la Grafoj de Lencburgo, ek de 1173 ka Kiburgoj, kaj fine ek de 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj. La malalta jurisdikcio apartenis unue al la Senjoroj de Meisterschwanden kaj ek de 1361 al la Senjoroj de Hallwyl.

Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, Meisterschwanden fariĝis parto de tribunala distrikto Seengen de la voktejo Lencburgo en la Berna Argovio. La hodiaŭa komunuma parto Tennwil dum la berna epoko apartenis al la tribunala distrikto Fahrwangen.

Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Meisterschwanden fariĝis komunumo de la distrikto Lencburgo en la nove fondita Kantono Argovio.

En la jaro 1900 estis integrita la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Tennwil al Meisterschwanden.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Meisterschwanden
* Meisterschwanden en la Historia Leksikono de Svislando

  


| Distrikto Lencburgo |
| --- |
|  |  |
| Ammerswil - Boniswil - Brunegg - Dintikon - Egliswil - Fahrwangen - Hallwil - Hendschiken - Holderbank - Hunzenschwil - **Lencburgo** - Meisterschwanden - Möriken-Wildegg - Niederlenz - Othmarsingen - Rupperswil - Schafisheim - Seengen - Seon - Staufen |


* Kategorio Meisterschwanden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Viktor Babits** [babiĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Babits Viktor** estis hungara-usona maŝininĝeniero, elektrinĝeniero, inventisto, altlerneja instruisto, ordinara membro de Novjorka Akademio de Sciencoj (1951). Lia origina familia nomo estis ĝis 1918 *Josephi*, lia nomo en Usono estis Victor Alexander Babits.

Viktor Babits naskiĝis la  14-an de marto 1900(nun 1900-03-14) en Budapeŝto, li mortis la 18-an de septembro 1982 en La Jolla (San Diego, Kalifornio, Usono).

Biografio
---------

Viktor Babits maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1918, poste li akiris maŝininĝenieran diplomon en Teknikuniversitato palatino József en 1923. Post la diplomo li estis asistanto jaron, lektoro inter 1924–1940, docento (1938–1944), sed li estis ankaŭ esploristo en armea instituto inter 1938–1944, krome li havis postenojn en patenta oficejo (1938–1947). Intertempe li doktoriĝis en 1931 en la universitato, lia habilitiĝo okazis en 1938. Li studvojaĝis en Britio, Francio kaj Germanio, eĉ li akiris elektrinĝenieran diplomon en Londono en 1931. Lia edziĝo okazis en 1947, poste ili translokiĝis al Usono. Victor A. Babits estis lektoro (1947–1954), poste profesoro ĝis 1960 en Politeknika Instituto Rensselaer, pli poste li esploris en pluraj firmaoj, plejparte jam en Kalifornio. Li pensiuliĝis en 1965.

Li estis signifa pioniro de la evoluo de televido ekde 1926, iom poste de kolora televido, sed li okupiĝis ankaŭ pri bildotelegrafo.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Álló- és mozgóképek telegrafálása drótnélkül.* (1926)
* *Teljesítményerősítők.* (ankaŭ disertaĵo, 1931)
* *Audiofrekvenciájú transzformátor és fojtótekercs méretezése.* (1941)
* *A távolbalátás technikája.* (1948)
* *Vidicon.* (1951)
* *Results with an Experimental Colour Television System Using Electrically or Magnetically Controlled Colour Filters.* (1959)

Elektitaj inventoj, patentoj
----------------------------

* *Teljesen elektronikus színes televíziós rendszer.* (1936)
* *Eljárás modulált vagy modulálatlan mikrohullámok előállítására* (invento: 1936; patento: 1943)
* *Method and Apparatus for the Production of Microwaves.* (invento: 1939; brita patento: 1940)
* *Laser Mixer and IF Amplifier.* (invento: 1964; usona patento: 1967)

Memorigiloj
-----------

* stipendio sub nomo Dr Victor A. Babits estis fondita en 1983

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio angle

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 861861
 |



* Portalo pri Biografio
***Tinĉjo en Tibeto*** (france *Tintin au Tibet*) estas la dudeka el la *Aventuroj de Tinĉjo*, klasika bildrakontaro fare de la belga desegnisto Hergé.

Ĝi estis tradukita en Esperanton en 2005 fare de Hervé Gonin.

Rakonto
-------

Dum ferio en la Alpoj kun Miluo, Kapitano Arĥibaldo Hadoko kaj Profesoro Sungirul', Tinĉjo legas la novaĵojn en ĵurnalo pri aviadila akcidento en Himalajo. Baldaŭ poste, li havas sonĝon en kiu lia amiko Ĉang, pafvundita kaj duone entombigita en la neĝo, petas lian helpon de kraŝita aviadilo. Koncernita, Tinĉjo vojaĝas al Katmanduo kun Miluo kaj la kapitano, kiu restas skeptika. Kun la helpo de ŝerpo ili komencas vojaĝon al la kraŝloko. Survoje ili renkontos la Jetion kaj haltos ĉe monaĥejo dum ili devos elteni fortajn neĝajn ŝtormojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Hergé
* Tinĉjo
* *La Krabo kun oraj pinĉiloj*
* *La Nigra Insulo*
* *La Templo de l' Suno*

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Bildliteraturo |

* Tintin (en langues étrangères) -20Espéranto- Tinĉjo en Tibeto
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbb" en *LibraryThing*
La **Asocio de Persekutitoj de la Nazia Reĝimo - Asocio de Kontraŭfaŝistoj** - germane *Vereinigung der Verfolgten des Naziregimes – Bund der Antifaschistinnen und Antifaschisten*, **VVN-BdA** [feaAJnigung dea feaFOLKten des NA:cireĵims – bunt dea ANtifaŝistinen unt ANtifaŝisten] - estis fondita en 1947 kiel la *Asocio de Persekutitoj de la Nazia Reĝimo* (VVN). Ĝi estas komunutila asocio kun centra oficejo en Berlino. La asocio eliris el asocioj de la germana kontraŭnazia rezistado kaj de germanaj civitanoj persekutitaj de naziismo, kiuj estiĝis post la liberigo de Eŭropo de naziismo en 1945.

Post la liberigo el la koncentrejoj, grupoj de postvivantoj estis fonditaj en multaj urboj kaj regionoj en Germanio. La asocio komprenis kaj vidas sin kiel senpartian kolektivan organizon de postvivantaj persekutitaj homoj kaj kontraŭuloj de la reĝimo de Nazia Germanio same kiel de homoj naskitaj poste hodiaŭ kiuj estas engaĝitaj kontraŭ aspiroj de etna naciismo.

Ekde siaj komencoj, la asocio ne nur traktis la persekuton fare de nacisocialismo kaj la reziston kontraŭ ĝi, sed ankaŭ pridubas, kritikas kaj kontraŭbatalas politikajn postmilitajn fenomenojn kiuj estas rigardataj kiel nedemokratiaj kaj malamikaj al paco, kiel la ĉeesto de iamaj nacisocialistoj en administrado, juĝistaro kaj la leĝdona povo de la Federacia Respubliko de Germanio atingantaj ĝis registara nivelo, aŭ evoluoj kiel la rearmado en la 1950-aj jaroj kaj la kriza leĝaro de la malfruaj 1960-aj jaroj. Krome, la asocia laboro estas konstante karakterizita per klarigado de la organizaj strukturoj kaj agadoj de novnaziismo aŭ novdekstrismo same kiel mobilizado de engaĝiĝo kontraŭ tiaj evoluoj.

Ekde 2002 ekzistas tutgermania asocio, kies membro-asocioj inkluzivas ankaŭ la malliberulajn asociojn de iamaj kaptitoj el la koncentrejoj.

Laŭ siaj propraj informoj, la asocio estas la plej granda organizo de kontraŭfaŝistoj en Germanio.

Referencoj
----------

1. ↑  raporto en la televida novaĵa programo *tagesschau* de la ŝtata televida korporacio ARD, ankaŭ rete, la 22-an de novembro 2019

Eksteraj ligiloj
----------------

* Asocio de Persekutitoj de la Nazia Reĝimo - Asocio de Kontraŭfaŝistoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Asocio de Persekutitoj de la Nazia Reĝimo - Asocio de Kontraŭfaŝistoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (germane)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 842819
* GND: 10355870-6 2148028-X, 10355870-6
* LCCN: n80060547
* VIAF: 136039144
* ISNI: 0000000106639401
* SUDOC: 030050200
* BNF: 12154517q
 |
Komarka disdivido de Kantabrio dum la Frua Mezepoko. Asturio de Santillana okupis la plejparton el la nuna Kantabrio.
Tura loĝejo de la komarkestro, en Santillana del Mar.
**Asturio de Santillana** (hispane, *Asturias de Santillana*) estis komarko en la nordo de Iberio dum Mezepoko, sub regado de la Reĝlando Kastilio.

Ĝi ampleksis teritorion de la nunaj aŭtonomaj komunumoj Asturio kaj Kantabrio, inter Santandero kaj la municipo Llanes. Oni scias, ke ĝi ekzistis plej frue jam en la 13-a jarcento. Ĝi enhavis la okcidentan parton de Kantabrio (krom Liébana), kaj la valojn de la riveroj Saja kaj Nansa. Ĝi najbaris oriente al Trasmiera kaj sude al la Kantabra Montaro. En la okcidenta limo ĝi estis najbara al Asturio de Oviedo, kies ĉefurbo estis Oviedo. En ties marbordo estas la vilaĝoj Santillana del Mar, Comillas kaj San Vicente de la Barquera.

La komarkestro estis reprezentanto de la reĝo kaj loĝis en Santillana del Mar (nuna Kantabrio), kiu estis ĉefurbo ekde 1209. En ties loĝejo oni konstruis gotikan turon malproksime de la vilaĝa kerno, ankoraŭ starantan. En 1581, post politika konfliko kondukanta al kreo de la Provinco de Naŭ Valoj, la komarkestro estis anstataŭigita de koregidoro.

Dum la Frua Mezepoko kaj la Antikva Reĝimo, Asturio de Santillano estis politike kontrolita de du grandaj nobelaj familioj: unuflanke, la familioj Mendoza-de la Vega, Dukoj de El Infantado kaj la Markizoj de Santillana; kaj aliflanke, la familioj Manrique de Lara, Markizoj de Aguilar de Campoo kaj grafoj de Castañeda.
**Akuutti** (signifo en la finna lingvo: "akuta") estas finna sanprogramo montrita sur la kanaloj de Yleisradio ekde 1994. Ĝi ofertas al spektantoj esploritajn informojn pri sano, komprenojn kaj freŝajn perspektivojn pri bonfarto, same kiel kortuŝajn rakontojn. La programo de Akut estas ĉe Yle TV1 marde je la oka. Krome, Akuutti povas esti vidita ĉe Yle Areena. La programo havas pli ol 400 000 spektantojn ĉiusemajne.

Akuutti estas produktita en Helsinko, sed ĝi estas filmita ĉie en Finnlando. La produktanto de la programo estas Tarja Haapala-Easton.

Akuutti antaŭe estis produktita en Oulu. En aŭgusto 2016, Yle sciigis ke ĝi movus produktadon al Helsinko kaj maldungus la programfaristojn en Oulu. Al kelkaj el ili estis ofertitaj translokigo al Helsinko.

En 2005, la Edukministerio premiis la aŭtorgrupon de la programo kun la Ŝtata Informo-Rivelo-Premio. La kialoj de la premio laŭdis, ekzemple, la interago inter la programo kaj la spektantoj. Akuutti ankaŭ ricevis rekonon de la Neŭrologio-Fundamento en 2003 kaj la Kunniakämmen-premion de la Invalidiliito en 2004. En 2005, la Kora Esplorado-Fundamento aljuĝis al Akuutti informpublikigopremion en la scienca kampo de kardiovaskulaj malsanoj.

Aliflanke, en 2000, Skepsis (organizo de finnaj skeptikuloj) aljuĝis la premion Huuhaa, kiu estas kontraŭa premio por apogantoj de pseŭdoscienco, al la laborgrupo faranta Akuutti por "unuflanka kaj senkritika zorgaĵo de informoj pri kredmedicino."
**Antal Margittai,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Margittai Antal** estis hungara instruisto, botanikisto. Lia mallonga botanika nomo estis *Margittai*, lia familia nomo ĝis 1905 estis *Gerber*, inter 1920-1938 (dum dominado de Ĉeĥoslovakio) *Helmeczy* [helmeci], lia nepo estis Csaba Ecsedy.

Antal Margittai naskiĝis la  17-an de septembro 1880(nun 1880-09-17) en Várpalánka (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa urboparto de Mukaĉevo en Ukrainio), li mortis la 17-an de julio 1939 en Munkács (Hungara reĝlando, nuntempa Mukaĉevo en Ukrainio).

Biografio
---------

Antal Margittai maturiĝis en gimnazio en Munkács, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1905. Jam ekde 1904 li instruis en Munkács. Libertempe li esploris kreskaĵojn en la regiono. En 1916 li estis levita al pedagogia altlernejo, krome li instruis en komerca akademio. Tamen tiuj altlernejoj koincidas al nunaj mezlernejoj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Adatok Turócz vármegye flórájához* (1910, 1911, 1913, 1914, 1918)
* *Adatok az Északkeleti Felvidék flórájához* (1927)
* *A kőrösmezei Pietros havas flórája* (1935)
* *Megjegyzések a magyar Elatine fajok ismeretéhez* (1939)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio ruse
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 861240
 |



* Portalo pri Biografio
**Endre Tóth** [tOt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Tóth Endre** estas hungara parlamentano, politikisto.

Endre Tóth naskiĝis la  16-an de aprilo 1990(nun 1990-04-16) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Endre Tóth maturiĝis en kavinana gimnazio en Gödöllő en 2008, poste li akiris ekonomian bakalaŭron en Universitato Corvinus de Budapeŝto en 2012, en la sekva jaro sociologian bakalaŭron en Scienca Universitato Loránd Eötvös, poste en Corvinus li altigis la diplomon MSC en 2015. Jam dum la studentaj jaroj li estis ankaŭ analizisto, sed ekde 2017 li politikadis. En 2019 li estis elektita municipa deputito en distrikto en Budapeŝto, post 3 jaroj jam parlamenta deputito. Lia politiko specialiĝis pri eduko. Li havis edzinon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* parlamentaj paroladoj

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* datenoj hungare kun foto
* sinprezento kun foto Arkivigite je 2023-12-06 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 854296
 |



* Portalo pri Biografio
**Ansa kaj Oiva** estas paro kreita de finna verkinto Timo Parvela, kiuj havas aventurojn en siaj propraj televidserialoj kaj du infanlibroj.

La titola televidserialo de Ansa ja Oiva estis produktita inter 1995 kaj 2001, kaj en la fruaj jaroj ĝi estis montrita lige kun la Veturi programo. En la serio, Ansa (Mari Vainio) estas la trejnistogastigantino kaj Oiva (Ari-Kyösti Seppo) estas la direktisto. Fortigitaj de ilia populareco, ili finfine ricevis sian propran televidspektaklon, kie la du starigis relevidstacion. Preskaŭ 300 epizodoj estis akumulitaj ĝis la serio estis maldaŭrigita kun la televidrenovigo de Yle.

Timo Parvela verkis du librojn de Ansa ja Oiva. La unua el ili, Ansa ja Oiva, publikigita en 1999, estis nomumita por la Finlandia Award.

Ankaŭ estis faritaj du registradoj de Ansa ja Oiva, Ansa ja Oiva kun lokomotivaj orkestroj kaj Ansa ja Oiva: Hej Kelaa! Ansa kaj Oiva: Saluton Kelaa! estas registrado produktita fare de Edel Records en 2001, kie Mari Vainio kaj Ari-Kyösti Seppo kantas kantojn skribitajn fare de Timo Parvela kaj Pentti Rasinkangas, kunmetitan fare de Rasinkangas.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ansa kaj Oiva renkontas la unuan fojon (finne)
* *Ansa kaj Oiva*  en Interreta filma datumbazo (angle)
la romiaj provincoj de la jaro 116 kun la najbara, ne romie konkerita, *Magna Germania*
**Ĝermanio** dum la antikva periodo estis la loĝoteritorio de la diversaj popoloj de ĝermanoj. Granda parto de ĝi havis la latinan nomon

* Germania Magna aŭ **Magna Germania** („granda Ĝermanio")

kaj estis la granda parto de Ĝermanio, kiun la romianoj provis iom esplori, sed neniam firme konkeris. Ĝi troviĝis oriente de la rivero Rejno kaj norde de la rivero Danubo, kaj kontrastis kun la pliaj romie okupitaj ĝermanaj teritorioj, kiuj iĝis la romiaj provincoj

* Germania Inferior,
* Germania Superior,
* Raetia kaj
* Noricum.

Multaj provoj de la romia armeo - aparte sub la rego de imperiestro Aŭgusto Cezaro - konkeri la teritorion ĝis la riveroj Lippe, Lahn kaj Werra, restis fine nesukcesaj. La ĝermanoj siaflanke foje invadis la romiajn armeajn fortikaĵojn en la "okupitaj" provincoj Germania Inferior kaj Germania Superior.

klasika mapo pri Ĝermanio el la 19-a jarcento
La romia historiisto Tacitus aparte detale verkis pri Ĝermanio.

Vidu ankaŭ
----------

* la paĝo pri la batalo de Varus, la plej grava batalo inter ĝermanaj militistoj kaj tri legioj el la armeo de la Romia Imperio, kiun la romianoj katastrofe malvenkis

* Kategorio Ĝermanio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Eklezio de Jesuo Kristo en Madagaskaro** (malagase ***Fiangonan'i Jesoa Kristy eto Madagasikara***, aŭ akronime **FJKM**; france ***Église de Jésus-Christ à Madagascar***) estas la plej granda protestanta eklezio en Madagaskaro, kaj la dua plej granda kristana eklezio (post la Romkatolika). Ĝi havas ĉ. 3,5 milionojn da membroj (el landa loĝantaro de proksimume 23 milionoj), kiuj estas organizitaj en ĉ. 5 800 lokaj kirkoj apartenantaj al 56 regionaj sinodoj. Ĝi posedas ankaŭ proksimume 550 lernejojn.

La FJKM fondiĝis en 1968 per unuiĝo de tri enlandaj eklezioj. Unu (la plej granda) devenis de la Londona Misia Societo, la dua de la Pariza Evangelia Misia Societo, kaj la tria de la Alilanda Misia Societo de Amikoj (t.e. Kvakeroj). Ĝi formiĝis kiel eklezio en la teologia tradicio de Reformita Kristanismo, kun organiza strukturo simila al presbiterianismo.

La eksprezidento de Madagaskaro (2002-2009) Marc Ravalomanana estas fervora membro de FKJM, kaj la eklezio iom implikiĝis en politikaj perturboj post lia eloficiĝo, pro kritikoj ke Ravalomanana ne egale traktis la diversajn religiajn grupojn en la lando, precipe la romkatolikojn.

En 2002 okazis skismo en la eklezio, el kio fondiĝis "Nova Protestanta Eklezio de Madagaskaro" kun ĉ. 300 mil eks-FJKM-anoj.

La FJKM estas membra eklezio de la Monda Komunio de Reformitaj Eklezioj, kaj de la Monda Konsilio de Eklezioj. Kune kun la enlandaj romkatolika, luterana, kaj anglikana eklezioj, ĝi formas la Malagasan Konsilion de Eklezio.

Fontoj
------

Bazita sur informoj en la angla Vikipedio.

1. ↑   Church of Jesus Christ in Madagascar (FJKM). *oikoumene.org*.
2. ↑  Council for World Mission: The Church of Jesus Christ in Madagascar.
3. 1 2  U.S. Department of State, "International Religious Freedom Report 2006: Madagascar".
4. ↑   Five army generals, one church leader arrested by soldiers\_English\_Xinhua. *xinhuanet.com*.

* Kategorio Eklezio de Jesuo Kristo en Madagaskaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Trancoso** estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Trancoso*.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 28 760 loĝantojn. El tiuj estas 13 692 viroj kaj 15 068 virinoj. La komunumo havas surfacon de 215 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2 190 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas ND milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 22° 44′ norda latitudo kaj 102° 22′ okcidenta longitudo.

Sociogeografio
--------------

En la komunumo vivas 11 434 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 3 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,03 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.

7 997 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 7 078 alfabetoj kaj 388 analfabetoj. Do 11,44 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli, estas analfabetoj.

Inter la virinoj estas 3 557 alfabetoj kaj 527 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 12,90%. Inter la viroj estas 3 521 alfabetoj kaj 388 analfabetoj, do 9,93% el la viroj estas analfabetoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

*
**István Kiss (familia nomo)** [iŝtvAn kiŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kiss István** estis hungara laboristo, bibliotekisto, altlerneja instruisto.

István Kiss (bibliotekisto) naskiĝis la  12-an de oktobro 1922(nun 1922-10-12) en Mezőörs, li mortis la 17-an de oktobro 1978 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Kiss (bibliotekisto) inter 1937-1949 estis simpla laboristo en pluraj lokoj, sed dum la frua socialismo li ankaŭ lernis, eĉ li maturiĝis en Sopron en 1950, poste li akiris bibliotekistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1954. Post la diplomo li okupiĝis pri evoluo de sindikataj bibliotekoj. En 1959 li ricevis postenon en administracio de la unusola partio. Ekde 1960 li instruis en la universitato kiel lektoro ĝis 1970, poste docento ĝis sia morto, sed 1972 li estis ankaŭ katedrestro. Li kandidatiĝis (CSc) same en 1972 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1954, filo naskiĝis post 4 jaroj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A könyvtári állomány gyarapításáról. – Az üzemi könyvtárosok egyesüléséről.* (1957)
* *Népkönyvtárak a két világháború között.* (1961)
* *Emich Gusztáv és az Athenaeum. – Az Athenaeum ismeretterjesztő kiadványai. – Az Athenaeum a két világháború között.* (1967)
* *Az Athenaeum Irodalmi és Nyomdai Részvénytársulat története és szerepe a magyar művelődésben.* (disertaĵo, 1972)
* *Az Athenaeum Könyvkiadó története és szerepe a magyar irodalomban.* (monografio kaj disertaĵo, 1980).

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 861312
 |



* Portalo pri Biografio
LogoLogo de Somera Paralimpiko 2020
**La Someraj Paralimpikaj Ludoj de 2020** (japane :東京 2020 パ ラ リ ン ピ ッ ク 競技 大会) estas la 16-aj Paralimpikaj Ludoj. La Ludoj komenciĝis la 24-an de aŭgusto 2021 en Tokio, kiu estis anoncita kiel la Ludgastiganto la 7-an de septembro 2013 kaj tiel fariĝis la unua urbo gastiganta la Ludojn dufoje post gastigado de la Duaj Paralimpikaj Ludoj en 1964. La devizo, kiu reprezentas la ludojn, estas: "Malkovru Morgaŭ" (japane: 未来 (あ し た) を つ か も う).

Konsiderante la kondiĉojn de la Koronvirusa pandemio, oni decidis fare de la Organiza Komitato de la Ludoj, ke la Internacia Olimpika Komitato kaj la Internacia Paralimpika Komitato prokrastu la daton de la ludoj de somero 2020 al 24-a de aŭgusto ĝis 5-a de septembro 2021. Tamen oni decidis ankaŭ, ke ne okazos ŝanĝo en la nomo de la ludoj.   En 2021 oni decidis, ke la ludoj estus sen spektantaro.

La aŭkcio
---------

Tokio, Madrido kaj Istanbulo estis la tri urboj, kiuj konkursis en la aŭkcio. Bakuo kaj Doho ne sukcesis kvalifikiĝi por la fina etapo de la konkurso por gastigado, dum Romo retiriĝis dum la kampanjo.

La voĉdono por aranĝi la Somerajn Olimpikojn kaj Paralimpikojn de 2020 okazis la 7-an de septembro 2013, ĉe la 125-a Olimpika Kongreso en Bonaero, Argentino. En la unua raŭndo neniu urbo atingis 50% plimulton kaj egaleco kreiĝis en la nombro de voĉdonoj ricevitaj de Istanbulo kaj Madrido kaj tial speciala raŭndo okazis inter ĉi tiuj du urboj, ĉe kies fino Istanbulo pasis al la dua raŭndo kaj konkuris kontraŭ Tokio. Tokio atingis 60 voĉojn en ĉi tiu rondo, kompare kun 36 ricevitaj de Istanbulo kaj gajnis la gastigadon de la Ludoj.

Partopreno
----------

Partoprenantaj landoj 163.

Atletoj partoprenantaj 4 537.

539 konkursoj en 22 fakoj.

Sportoj
-------

La Paralimpikaj Ludoj prezentos 539 eventojn en 22 sportoj. Konkursoj en badmintono kaj tekvondo okazos por la unua fojo.

* Arkpafado (9)
* Atletiko (167)
* Badmintono (14)
* Biciklado (51)
	+ voja biciklado (34)
	+ Traka biciklado (17)
* Boĉo (7)
* Dresrajdado (11)
* Futbalo kvinopa (1)
* Golopilkado (2)
* Halterlevado (20)
* Ĵudo (13)
* Naĝado (146)
* Sporta pafado (13)
* Parakajakado/-kanuado (9)
* Paratriatlono (8)
* Remado (4)
* Rulseĝa korbopilkado (2)
* Rulseĝa skermo (16)
* Rulseĝa rugbeo (1)
* Rulseĝa teniso (6)
* Sidanta flugpilkado (2)
* Tabloteniso (31)
* Tekvondo (6)

Referencoj
----------

1. ↑  "JOINT STATEMENT FROM THE INTERNATIONAL OLYMPIC COMMITTEE AND THE TOKYO 2020 ORGANISING COMMITTEE", *Internacia Olimpika Komitato*, 24a de Marto 2020.
2. ↑  "IOC, IPC, TOKYO 2020 ORGANISING COMMITTEE AND TOKYO METROPOLITAN GOVERNMENT ANNOUNCE NEW DATES FOR THE OLYMPIC AND PARALYMPIC GAMES TOKYO 2020", *Internacia Olimpika Komitato*, 30a de Marto 2020.

Vidu ankaŭ
----------

* Somera Olimpiko 2020

* Kategorio Somera Paralimpiko 2020 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Evelyn Verrasztó** [evelin verastO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Verrasztó Evelyn** estas hungara naĝisto, olimpiano. Ŝia frato estis Dávid Verrasztó, ilia patro estis Zoltán Verrasztó.

Evelyn Verrasztó naskiĝis la 17-an de julio 1989 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Evelyn Verrasztó sekvis sian patron kaj fraton kaj iĝis naĝisto. Ŝi ricevis la unuan medalon en junulara konkurso en 2004. Inter la plenkreskuloj ŝi estis hungara ĉampiono 52-foje inter 2006-2019, dum ŝi ofte apartenis al la hungara nacia teamo. Ŝi estis olimpiano inter Hungario en la Somera Olimpiko 2004 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2020 sen medaloj, dum en 2009 ŝi naĝis mondrekordon varia naĝo 200 m en mallonga naĝejo. Ŝi estis eŭropa ĉampiono plurfoje. Ŝi ricevis ŝtatan premion en 2008.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* datenoj kun foto Arkivigite je 2023-01-05 per la retarkivo Wayback Machine
* datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Evelyn Verrasztó en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 807280
 |


* Portalo pri Biografio
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Würenlos (stacidomo). |



 **Würenlos** estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 5270 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Würenlos situas ĉe la nordorienta bordo de la rivero Limato sur vasta ebenaĵo. Norde de la komunumo leviĝas brako de la montoĉeno Lägern. De oriento alfluas en Würenlos la rivereto *Furtbach* tra la tiel nomita Furt-Valo al Limato. La svisa aŭtovojo A1 disigas la vilaĝon de la rivero Limato. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo mem la vilaĝoj Kempfhof kaj Oetlikon, kiuj ĝis 1900 estis memstaraj komunumoj.

Ek de la 1-a de januaro 2008 la teritorio de la argovia eksklavo de la Monaĥejo Fahr apartenas al la komunumo Würenlos.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Würenlos limas en nordokcidento al Vetingo, en nordoriento al Otelfingen, en oriento al Hüttikon, en sudoriento al Oetwil ĉe Limato, en sudo al Spreitenbach kaj Killwangen, kaj en sudokcidento al Neuenhof im Südwesten.

Trafiko
-------

Aŭtoŝoserestadejo Würenlos, la tiel nomita "Fressbalken" [=manĝegtrabo]

Würenlos disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Vetingo al Zuriko-Oerlikon.

Sur la teritorio de la komunumo situas la fama ponta aŭtovojgastejo Würenlos, kie la komunumo ankaŭ disponas pri alveturejo al la svisa aŭtovojo A1.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Würenlos datiĝas el la jaro 870 kiel *Wirchilleozha*.

En mezepoko Würenlos apartenis unue al la Grafoj de Kiburgo kaj poste al ties heredantoj, la Habsburgoj. Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, Würenlos estis atribuita al la voktejo Vetingo de la Grafejo Baden. Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio Argovio estis kun helpo de francaj trupoj liberigita de la ĵurkomunuma servuteco, Würenlos dum kvin jaroj apartenis al la tiama Kantono Baden. Per la restaŭracio de la jaro 1803 Würenlos fariĝis komunumo de la distrikto Baden en la nove fondita Kantono Argovio.

En la jaro 1900 al Würenlos aliĝis la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Kempfhof kaj Oetlikon. Kun valideco de la 1-a de januaro 2008 al la komunumo ankaŭ estis atribuita la ĝis tiam eksterkomunuma argovia eksklavo de la Monaĥejo Fahr.

Vidu ankaŭ
----------

* Würenlos (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Würenlos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Würenlos

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Baden |
| --- |
| **Baden** • Bellikon • Bergdietikon • Birmenstorf • Ehrendingen • Ennetbaden • Fislisbach • Freienwil • Gebenstorf • Killwangen • Künten • Mellingen • Mägenwil • Neuenhof • Niederrohrdorf • Oberrohrdorf • Obersiggenthal • Remetschwil • Spreitenbach • Stetten • Turgi • Untersiggenthal • Vetingo • Wohlenschwil • Würenlingen • Würenlos |  |

 |
**Trentino-Alto Adige** [trenTIno-ALto Adiĝe] laŭ la itala lingvo) (germane **Trient-Südtirol/Oberer Etsch** [triENT züttiRO:L] estas regiono de norda Italio.

Trentino-Alto Adige/Südtirol konsistas, kiel jam sugestas ĝia nomo, el du provincoj: Trentino (la aŭtonoma provinco Trento) kaj la aŭtonoma provinco Supra Adiĝo/Sudtirolo, kun ĉefurbo Bolzano-Bozen. Ambaŭ provincojn geografie influas la en-montara valo de la rivero Adiĝo (itale *Adige*, germane *Etsch*),

apud kiu situas la du ĉefurboj Trento kaj Bolzano (germane *Bozen*).

Surfaco de Trentino-Supra Adiĝo per altimetraj zonojDum Trento estas plejparte itallingva, Supra Adiĝio estis tradicie germanlingva kaj ĝis la Unua mondmilito parto de Aŭstrio. Ankoraŭ nun la germana lingvo estas kun-oficiala kaj la hejma lingvo de la pliparto de la loĝantaro (62% laŭ la censo de 2011). 23% parolas la italan, 4,1% la ladinan, krome iom pli ol 10% da enmigrintoj alvenintaj en la lastaj jaroj hejme parolas tute alian lingvon.

Tra la adiĝa valo kondukas unu el la plej gravaj vojoj tra la Alpoj, kiu transas ilian supron en la pasejo Brenero (germane *Brennerpass*, itale *Passo del Brennero*), kiu konsistigas la landlimon inter Italio kaj Aŭstrio.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • r **Italio** |
| --- |
|  Abruco |  Aosta Valo |  Apulio |  Basilikato |  Emilio-Romanjo |  Friulo-Venecio Julia |  Kalabrio |  Kampanio |  Latio |  Ligurio |  Lombardio |  Markioj |  Moliso |  Piemonto |  Sardio |  Sicilio |  Toskanio |  Trentino-Supra Adiĝo/Sudtirolo |  Umbrio |  Veneto |

 |
**Plaffeien** estas komunumo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 3594 loĝantojn je la 31-a de decembro 2017.

Geografio
---------

Plaffeien situas en la distrikto Sinĝino ĉe la bordo de la rivero Sinĝino en la germanlingva okcidento de la dulingva Kantono Friburgo en la Svisaj Antaŭalpoj. La teritorio de la komunumo en okcidento limas al Kantono Berno kaj etendiĝas suden ĝis la Lago Schwarzsee (en Esperanto ankaŭ *Nigra Lago*).

Al la komunumo krom Plaffeien mem ankaŭ apartenas la municipoj Zollhaus, Schwarzsee kaj Muscherental.

La komunumo limas al Jaun, Val-de-Charmey, Boltigen, Oberwil kaj Guggisberg (Kantono Berno) kaj Brünisried, Giffers, Plasselb,Rechthalten kaj Tafers (Distrikto Sinĝino).

Trafiko
-------

Plaffeien atingeblas per poŝtaŭto ek de la urbo Friburgo, de Guggisberg aŭ tra Sangernboden kaj Gurnigelpasejo de Steffisburg. La loko estas la okcidenta elirpunkto al la Gurnigelpasejstrato.

Historio
--------

La komunumonomo devenas de la latina nomo *planum faegum*, kio signifas en Esperanto *ebena fagoarbaro*. Ĝia unua dokumenta mencio datiĝas el la jaro 1148. Ek de 1486 ĝis la Helveta Revolucio kaj la liberigo fare de la francaj trupoj en la jaro 1798 Plaffeien estis voktejo de la urbo Friburgo. La revolucio alportis al la kampara komunumo egalajn rajtojn kiel la urbo kaj politikan aŭtonomion. La 31-an de majo 1906 preskaŭ la tuta vilaĝo Plaffeien estis detruita per inscendio.

Komunuma Partnereco
-------------------

Plaffeien flegas ek de la jaro 1979 komunuman partnerecon kun la komunumo Kasterlee en Belgio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Plaffeien en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Plaffeien
* Plaffeien en la Historia Leksikono de Svislando  (germane, france, itale)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Plaffeien** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Sinĝino |
| --- |
| Alterswil • Bösingen • Brünisried • Düdingen • Giffers • Heitenried • Oberschrot • Plaffeien • Plasselb • Rechthalten • Schmitten • Sankt-Antoni • Sankt-Silvestro • Sankt-Urso • Tafers • Tentlingen • Ueberstorf • Wünnewil-Flamatt • Zumholz |  |

 |
La **Eŭropa Hansomuzeo** (germane *Europäisches Hansemuseum*) situas en la hanseata urbo Lübeck en Ŝlesvigo-Holstinio en norda Germanio. Ĝi estas la plej granda muzeo kun la temo de la hansa periodo. Ĝi malfermiĝis en majo 2015 kaj montras la historion de la Hanso. La muzeo estas prizorgita fare de *Possehl-Stiftung* de Lübeck, nomita laŭ la komercisto kaj patrono Emil Possehl.

Fono
----

Post pluraj jaroj da diskutoj, la civitanoj de Lubeko decidis establi Hanseatan Muzeon. Laboro en la ejo 'An der Untertrave 1' komenciĝis en januaro 2012. La ejo antaŭe estis Dua-mondmilita ŝirmejo kaj marista hejmo. Arkeologiaj elfosadoj devis esti faritaj antaŭ ol konstruo povis komenciĝi kaj interesaj eltrovaĵoj estis faritaj. La konstruaĵo estis konstruita laŭ desegnaĵoj fare de arkitekto Andreas Heller, kiu ankaŭ estis malantaŭ la ekspozicia koncepto. Scienca konsilisto estis Hansa esploristo Rolf Hammel-Kiesow. La ekspoziciejo konsistas el ĉirkaŭ 7,000 m², de kiuj 2,400 m² estas inkluditaj en la najbara konstruaĵo, la monaĥeja kastelo (Burgkloster). La konstrulaboro kostis 45 milionojn da eŭroj kaj estis malfermita la 27an de majo 2015 de germana kanceliero Angela Merkel .

Priskribo
---------

La muzeo montras la evoluon de la Hanso de la 13-a jarcento pluen tra pli ol 400 jaroj. La temo de la ekspozicioj estas la evoluo de la hanseataj urboj, kiel la lubeka juro influis la komercon, la influon de la religio kaj la detruoj de la pesto. Mitoj kaj legendoj kiuj ekestis poste estas ankaŭ pritraktitaj en la ekspozicio. La historio de la Hanso estas rakontita kun ekzemploj el Novgorodo, Lubeko, Brügge, Bergen kaj Londono. Aŭtentaj objektoj estas elmontritaj en la ekspozicio kune kun instalaĵoj kaj amaskomunikiloj. Londono estas prezentita en grandurba modelo, kiu montras la urbon ĉirkaŭ la jaro 1500. La ekspozicio estas subtitolita en la germana, la angla, la sveda kaj la rusa .

Galerio
-------

* Enirejo de Grosse BurgstrasseEnirejo de Grosse Burgstrasse
* 
* La enirejoLa enirejo
* La loko de elfosadoj en la keloLa loko de elfosadoj en la kelo
* Urba historia evoluoUrba historia evoluo
* Scenigo, varojScenigo, varoj
* Scenigo, objektojScenigo, objektoj
* Londono, modelo ĉ. jaro 1500Londono, modelo ĉ. jaro 1500

Lubeko vidita de la nordoriento, jaro 1493.

Referencoj
----------

1. ↑   Europäisches Hansemuseum Lübeck (germane). Lübeck Fenster. Offizielle Website der Hansestadt Lübeck. Alirita 12 December 2016.
2. ↑   Hansemuseum Lübeck (germane). City of Hamburg. Alirita 12 December 2016.
3. ↑ .  Lübeck opened Hanseatic museum. Deutsche Welle. Alirita 12 December 2016.
4. ↑ .  Lübeck opened Hanseatic museum. Deutsche Welle. Alirita 12 December 2016.
5. ↑   The Museum. European Hansemuseum. Alirita 12 December 2016.
6. ↑   Exhibition. European Hansemuseum. Alirita 12 December 2016.
7. ↑   European Hansemuseum. The Hansa Office. Alirita 12 December 2016.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo Arkivigite je 2017-05-27 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 858691
* GND: 1022749323
* VIAF: 251103779
* NKC: ko20201076876
 |
tri funebrantoj ĉe la tombo de mortinta imperistro de la Sankta Romia Imperio de germana nacieco, mankopiita libro el manuskripta metiejo de *Diebold Lauber* el Hagenau, Alzaco, tiam en la okcidenta parto de la imperio: la mane kopiitaj libroj sur simpla papero, ne kosta pergamento, meze de la 15-a jarcento libere aĉeteblis por ĉiu kiu interesiĝis kaj disvastigis iujnpopularajn verkojn jam antaŭ la invento de presarto de Gutenbergo
**Interrego** estas periodo de malkontinueco aŭ "interspaco" en regado de imperiestro, reĝo aŭ alia reganta nobelo, de ŝtata registaro, asocia estraro aŭ socia ordo. Arketipe, ĝi estis la tempodaŭro inter la regado de unu monarko kaj la venonta (venante de la latina *inter-*, "inter" kaj *rēgnum*, "regado" [de *rex, rēgis*, "reĝo"]), kaj la konceptoj de interrego kaj reganteco do interkovras. Historie, pli longaj kaj pli pezaj interregnoj estis tipe akompanitaj de ĝeneraligita agitado, sukceda kaj interna milito inter militestroj, kaj vakuo de potenco plenigita per eksterlandaj invadoj aŭ la apero de nova potenco. Malsukcesinta ŝtato estas kutime en interrego.

La esprimo ankaŭ rilatas al la periodoj inter la elekto de nova parlamento kaj la establado de nova registaro de tiu parlamento en parlamentaj demokratioj, kutime tiuj kiuj utiligas iun formon de proporcia reprezentantaro kiu permesas al malgrandaj partioj elekti signifajn nombrojn, postulante tempon por intertraktadoj kiel formi registaron. En Britio, Kanado kaj aliaj balotsistemoj kun unumembra balotdistrikto, ĉi tiu periodo estas kutime tre mallonga, kun escepto, kiel ekzemple okazis en Britio en 2017 kaj Aŭstralio en 2010. En parlamentaj interregoj, la antaŭa registaro kutime staras kiel provizora registaro ĝis la nova registaro estas establita. Aldone, la esprimo estis aplikita al la usona prezidenta transiro, la tempodaŭro inter la elekto de nova prezidanto de Usono kaj lia aŭ ŝia inaŭguro, dum kiu la eksiĝinta prezidanto restas en povo.

Simile, en kelkaj kristanaj konfesioj, "interrego" (provizora) priskribas la tempon inter vakantaĵo kaj nomumo de pastro aŭ episkopo: aparte, en la katolika eklezio gravas la interrego inter du papoj, kiuj formale ankaŭ estas episkopo de la urbo Romo.
Ĉe la rivero Amuro en Ĥabarovsk.
Vulkano Korjakskij en Kamĉatko.
**Rusia Fora Oriento** (ruse *Дальний Восток России*, transskribo: Dalnij Vostok Rossii, IPA: [ˈdalʲnʲɪj vɐˈstok rɐˈsʲiɪ], laŭvorte "La distanta Oriento de Rusio) enhavas la Rusian parton de Fora Oriento - nome plej fora orienta teritorio de Rusio, inter la lago Bajkalo en Orienta Siberio kaj la Pacifika Oceano. La For-orienta federacia regiono, kiu kovras tiun areon, limas kun la Siberia federacia regiono okcidente. La For-orienta federacia regiono havas teran limon kun la Ĉina Popola Respubliko kaj kun Nord-Koreio sudokcidente. Ĝi havas marlimojn kun Japanio kaj kun Usono en plej orienta Alasko. Kvankam tradicie estas konsiderata parto de Siberio, la Rusia Fora Oriento estas kategoriigita aparte el Siberio en la Rusiaj regionaj skemoj (kaj antaŭe dum la Sovetunia epoko kiam ĝi estis nomita *Soveta Fora Oriento*).

Vidu ankaŭ
----------

* Kolima regiono

* Kategorio Rusia Fora Oriento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 624698
* VIAF: 252383801
* SUDOC: 02812913X 14755649X, 02812913X
* BNF: 162619605
* NKC: ge137400
 |
**Ammerswil** (prononcu *amrsvil*) estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 659 loĝantojn je la fino de 2008.

Geografio
---------

Ammerswil situas en transa valo inter la valoj de la rivero Bünz kaj *Seetal.* La valon senakvigas al okcidento la rojo *Tribach,* kiu post Egliswil nomiĝas *Lenzburger Stadtbach* (Urba rojo de Lencburgo) kaj alfluas al Aabach, kaj al oriento la rojo *Krebsbach,* kiu alfluas al Bünz.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,19 km², de kiuj iomete pli ol la duono, nome 1,85 km², estas kovritaj de arbaro kaj 0,29 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto situas sur alteco de 610 msm norde de la kulmino de la monto *Hochwacht,* kaj la plej malalta punkto sur alteco de 430 msm ĉe la suba ponto trans Krebsbach.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Ammerswil limas en nordo al Hendschiken, en oriento al Dintikon, en sudo al Egliswil, kaj en okcidento al la distriktĉefurbo Lencburgo, al kies poŝtkoda distrikto la vilaĝo apartenas.

Vilaĝeniro de Ammerswil

Trafiko
-------

La vilaĝo situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas en Lencburgo en distanco de proksimume 3 kilometroj nordokcidente. La vilaĝo estas konektita al la publika trafikreto pere de loka buslinio de Lencburgo al Dintikon.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Ammerswil datiĝas el la jaro 893 kiel *Onpretiswilare.*

En mezepoko en Ammerswil unue regis la Grafoj de Lencburgo, ilin sekvis la Grafoj de Kiburgo kaj en la jaro 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj. En ties nomoj la habsburgaj vasaloj, la Senjoroj de Hallwyl, ekde 1331 plenumigis la malaltan jurisdikcion en la loko. La malalta jurisdikcio poste al la Baronoj de Fidingen, tiam al la Baronoj de Grünenberg kaj fine al la Baronoj de Ballmoos.

En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion kaj Ammerswil fariĝis nun parto de la berna regejo, nome de Berna Argovio. Ammerswil ek de tiam ĝis la Helveta Revolucio apartenis al la tribunala distrikto de Othmarsingen en la voktejo Lencburgo.

Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Ammerswil fariĝis komunumo de la distrikto Lencburgo en la nove fondita Kantono Argovio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ammerswil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Ammerswil
* Ammerswil en la Historia Leksikono de Svislando

  


| Distrikto Lencburgo |
| --- |
|  |  |
| Ammerswil - Boniswil - Brunegg - Dintikon - Egliswil - Fahrwangen - Hallwil - Hendschiken - Holderbank - Hunzenschwil - **Lencburgo** - Meisterschwanden - Möriken-Wildegg - Niederlenz - Othmarsingen - Rupperswil - Schafisheim - Seengen - Seon - Staufen |