recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Loko de la municipa teritorio de Cumbres de Enmedio en sia provinco

Loko de la provinco de Onubo en Hispanio
**Cumbres de Enmedio** (Montopintoj de la Mezo) estas tre malgranda laŭ teritorio kaj laŭ loĝantaro municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio. Estas tri najbaraj vilaĝoj en la montara nordo de la provinco kun simila nomo komenca per "Cumbres" kio signifas "Montopintoj", nome Cumbres de Enmedio, Cumbres de San Bartolomé kaj Cumbres Mayores.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *cumbreños*. La censita populacio en 2009 estis nur de 52 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,4 loĝ/km². Ĝi estas la malplej loĝata municipo de la tuta provinco.

Situo
-----

Cumbres de Enmedio estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj nordo de la provinco de Onubo, je altitudo de 593 m, lime kun la sudo de la Provinco de Badajoz; je 140 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de nur 14 km². La geografiaj koordinatoj estas 38º 04' N, 6º 41' Ok.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado. Rura turismo.

Historio
--------

En 1594 **Cumbres de Enmedio** formis parton de la Regno de Sevilo en la Montaro de Arroche kaj enhavis tiam 36 impostopagantaj vilaĝanojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Cumbres de Enmedio - Sistemo de Informaro de Andaluzio

Referencoj
----------

1. ↑  *Libro de los Millones*: Censo de populacio de la provincoj kaj jurisdikcioj de la Regno de Kastilio en la 16a jarcento
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo SO en Büren SO staras por la svisa Kantono Soloturno. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Büren**.. |


---


**Büren** estas komunumo en la distrikto Dorneck en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 953 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Büren situas en la Nigrobubolando 15 kilometrojn sudoriente de Bazelo kaj 6 kilometrojn sudokcidente de Liestal ĉe la norda flanko de Soloturna Ĵuraso. Krom la vilaĝo mem al la komunumo apartenas aro da izolitaj bienoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 727 m s.m. sur *Bürenflue* en okcidento de la komunumo. La komunumon senakvigas la rojo *Orisbach*, alfluanto de Ergolz. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur aro de 6,22 km², de kiuj 46% estas kovritaj de arbaro, 47% servas por agrikulturo kaj 6% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Büren limas en nordo al Gempen, en nordoriento al Nuglar-Sankt Pantaleon, en oriento al Lupsingen (BL), en sudoriento en unu punkto al Ziefen (BL), en sudokcidento al Seewen, kaj en nordokcidento al Hochwald.

Trafiko
-------

Büren situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per konekta vojo de Seewen al Liestal. 5 kilometrojn oriente en Liestal situas la plej proksima alveturejo al la ekspresvojo H2, tra kiu atingeblas la svisa aŭtovojo A2. Per la poŝtaŭtolinio de Liestal al Hochwald la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Büren datiĝas el la jaro 1194 kiel *Buoron*. Restaĵoj de antikva akvokondukilo indikas, ke en Büren jam dum la romia epoko ekzistis homaj setlejoj. Dum mezepoko diversaj monaĥejoj posedis bienojn en Büren. De la heredaĵo de la Grafoj de Pfirt la norda duono de la vilaĝo kun la burgo Sternenfels, de kiu hodiaŭ ekzistas nur ankoraŭ ruinŝpuro, fariĝis feŭdo de la episkopo de Bazelo, dum la suda parto kun la lageta domo fariĝis havaĵo de Aŭstrio. En la jaro 1502 la Grafoj de Thierstein vendis la senjorujon Büren al Soloturno, kiu ĝin atribuis al la voktejo Thierstein. En la jaro 1530 Soloturno akiris ankaŭ la ekleziajn interezorajtojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Büren

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
2. ↑  Fonto: *Lukas Schenker*: *Büren SO* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-01-18)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Büren SO en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Büren SO** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* Büren SO en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Oficiala retejo de la komunumo Büren

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Dorneck |
| --- |
| Bättwil  •  Büren  •  Dornach  •  Gempen  •  Hochwald  •  Hofstetten-Flüh  •  Metzerlen-Mariastein  •  Nuglar-Sankt Pantaleon  •  Rodersdorf  •  Seewen  •  Witterswil |  |

 |
La **Dunning-Kruger-efiko** en psikologio estas kogna devio, okaze de kiu nekompetentaj homoj suferas pro iluzia supereco, erare taksante sian kognan kapablon pli granda ol ĝi estas. La kogna devio pri iluzia supereco devenas de la metakogna nekapablo de nekompetentuloj rekoni sian propran mallertecon.

Sen la memkonscio, kiun oni ricevas per metakogno, nekompetentuloj ne povas objektive taksi sian realan kompetentecon aŭ nekompetentecon.

La korolario de la Dunning-Kruger-efiko indikas, ke tre kompetentaj homoj emas subtaksi sian relativan kompetentecon kaj erare supozi, ke taskoj, kiuj estas facile farataj de ili, ankaŭ estas facile farataj de aliaj homoj. Kiel priskribita de la sociaj psikologoj David Dunning kaj Justin Kruger, la kogna devio pri iluzia supereco aŭ malsupereco rezultas de interna iluzio de nekompetentuloj kaj de ekstera mispercepto de kompetentuloj; tio estas, "la mistakso fare de nekompetentuloj radikas en eraro pri si mem dum la mistakso fare de homoj tre kompetentaj radikas en eraro pri aliaj."

Vidu ankaŭ
----------

* Eĉ ne malprava
* Hibriso
* Megalomanio
* Narcisisma personeca perturbo
* Narcisismo
* Orgojlo
* Razklingo de Hanlon
* Vanteco

Referencoj
----------

1. ↑  Kruger, Justin; David Dunning. "Unskilled and unaware of it: How difficulties in recognizing one's own incompetence lead to inflated self-assessments.". doi:10.1037/0022-3514.77.6.1121.

* Kategorio Dunning-Kruger-efiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**István Egressy** [iŝtvAn egreŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Egressy István** estis hungara radioparolisto, deklamisto. Lia (erara) familia nomvarianto estis *Egresi*, lia filo estis Zoltán Egressy (verkisto).

István Egressy naskiĝis la 21-an de julio 1935 en Rákoshegy, li mortis la 16-an de januaro 2000 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Egressy akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1956. Dum la studentaj jaroj li estis la unua en deklama konkurso. Post la diplomo li aliĝis al la Hungara Radio, kie post 2 jaroj li havis radioparolistan statuson ĝis 1994. Baldaŭ li faris ankaŭ reĝisorajn laborojn pri literaturaj programoj. Inter 1958-1969 li estis ankaŭ deklamisto eĉ aktoro sur scenejo. Inter 1961–1983 li estis ankaŭ prezentisto de novaĵoj en la Hungara Televizio. Li ricevis 3 premiojn en la jaroj 1978 kaj 1979.

Liaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Gábor Devecseri: *Odüsszeusz szerelmei* - Alkinoos
* András Mezei: *Messziről érkezett virág* - arestito
* Györe: *Mese a vándorlegényről* - dua fraŭlo
* memstaraj deklamvesperoj

Liaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* *Égi madár* (1958)
* *A harangok Rómába mentek* (1959)
* en eksterlanda filmo hungara voĉo de Don Reed

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* 
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 733280
 |
Loko de la municipa teritorio de Cumbres de San Bartolomé en sia provinco
Loko de la provinco de Onubo en Hispanio
**Cumbres de San Bartolomé** (Montopintoj de Sankta Bartolomeo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio. Estas tri najbaraj vilaĝoj en la montara nordo de la provinco kun simila nomo komenca per "Cumbres" kio signifas "Montopintoj", nome Cumbres de Enmedio, Cumbres de San Bartolomé kaj Cumbres Mayores.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *cumbreños*. La censita populacio en 2009 estis de 463 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,4 loĝ/km².

Situo
-----

Cumbres de San Bartolomé estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj nordo de la provinco de Onubo lime kun la sudo de la Provinco de Badajoz, je altitudo de 586 m; je 145 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 145 km². La geografiaj koordinatoj estas 38º 04' N, 6º 44' Ok.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Historio
--------

La deveno de tiu loko estís en malapero de la antikva urbo *Concordia Julia Nertobriga* romia sed de kelta deveno. El ties senloĝigo eliris la aktualaj Cumbres de Enmedio, Cumbres de San Bartolomé kaj Cumbres Mayores.

Esti landlima vilaĝo determinis sian historion. Meze de la 13a jarcento ĝi estis konkerita al islamanoj kaj enmetita en la kristana Regno de Sevilo.

En la 13a jarcento oni konstruis la porkanonan muregon de tiu municipo kiu ekformis partoj de ĉeno fortikaĵoj, kiu okupis la nordan landlimon de la regno, ĉar okazis disputoj ĉar ne estis bone markitaj la portugalajn kaj kastilian teritoriojn laŭlonge de la maldekstra bordo de la rivero Guadiana. Tiun defendon iniciatis la reĝo de Kastilio Alfonso la 10-a kaj pluata de lia filo Sanĉo la 4-a.

Post la subskribo en 1479 de la traktato de Alcaçobas oni finis la malamikecon kaj la fortikaĵo de Torres estis donita al la Ordeno de Santiago por administro kaj defendo.

En 1594 **Cumbres de San Bartholome** formis parton de la Regno de Sevilo en la *Sierra de Arroche* kaj havis 377 impostopagantajn anojn.

Notoj
-----

1. ↑  *Libro de los Millones*: Censo de populacio de la provincoj kaj jurisdikcioj de la Regno de Kastilio en la 16a jarcento

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pri Historio
* Cumbres de San Bartolomé Arkivigite je 2010-03-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Filmeto de Cumbres de San Bartolomé Arkivigite je 2011-09-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Historioj, tradicioj kaj gravaĵoj de Cumbres de San Bartolomé (Huelva)
* Retejo de Frataro de San Bartolomé Apostol
20a-jarcenta infanterio: Aŭstralia infanterio ĉe Tobruk, Libio, en 1941, dum la Dua Mondmilito (1939–45).
**Infanterio** (ankaŭ nomata **piedsoldataro**) estas parto de la militistaro, kiu batalas kaj ordinare translokiĝas piede. Oni nomas la infanterianojn ankaŭ piedsoldatoj.

La infanterianoj batalas ankaŭ tiam piede, kiam oni liveras ilin per ĉevalo, ŝipo, aviadilo, kirasaŭto aŭ per aliaj veturiloj al la batalkampo.

Ĝi estis komence ekipita per lancoj, glavoj, en la modernaj tempoj per aŭtomataj pafiloj, kaj grenadoj ks. La tasko de la piedsoldatoj estas akiro, okupo de malamika teritorio, kaj ties defendo.

La infanterio iom malgraviĝis dum la Mezepoko pro graveco de la kavalerio.

Kutime oni distingas inter peza infanterio kaj malpeza infanterio.

* Infanterio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Infanterio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 131104
* GND: 4161647-9
* LCCN: sh85066019
* BNF: 126475022
* NDL: 00576614
* NKC: ph124853
 |
**Poza de la Vega** [POza delaBEga] estas municipo en la centra nordokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Páramos-Valles*. La loknomo *Poza de la Vega* povas esti komprenata etimologie kiel Putego de la Valo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 24,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 175 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 2020 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 71 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770722
 |
**DIMÉNY István** *Herczka* (dime:nj) estis rumania hungara verkisto, ĵurnalisto naskita en Budapeŝto la 17-an de aŭgusto 1913 kaj mortinta en Bukareŝto la 19-an de junio 1973.

Kariero
-------

Dimény studis en Temeŝvaro, sed antaŭ la ekzameno de matureco li iĝis kunlaboranto en Arado de la gazeto *Reggel*. De 1930 li laboris ĉe la gazeto 6 Órai Újság de Temeŝvaro. Li estis politikartikolisto kaj belarta kritikisto. Pro liaj kontraŭfaŝismaj artikololoj kaj agadoj oni malliberigis lin plurfoje kaj ordonis lin al laborservo. En 1944 li eskapis kaj ĝis 1947 li vivis en Palestino. Post reveno en Rumanion li estis temeŝvara raportisto de la gazeto *Romániai Magyar Szó*, poste ĉefredaktoro de *Szabad Szó* de Temeŝvaro, redaktoro de la *Bánsági Írás*. De 1953 li laboris en Bukareŝto ĉe la eldonejo *Editura de Stat pentru Literatură şi Artă*. Li tradukis el verkoj de rumanaj verkistoj.

Publikaĵo
---------

* *Kovács Pál új élete* (raportaĵo, Bukarest, 1949);
* *Öntők (rakontoj, Bukarest, 1953);*
* *Nyugalmas vasárnap* (dramo, Bukarest, 1958);
* *Olvasd és add tovább* (teatraĵo, Bukarest, 1961);
* *Köznapi élmény* (skizoj, satiroj, Bukarest, 1963);
* *Ştefan Szőnyi* (Bukarest, 1963);
* *Az élet peremén* (postmortaĵoj, poemoj subprespreparita kaj enkondukita de János Szász , Bukarest, 1977)

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Nimbarka** konata ankaŭ kiel *Nimbāditya* (620-690 aŭ 13a jarcento) estis Vaiṣṇava estro de antaŭ-Śaṅkara. Li estis konata ĉefe ĉar fondis la *Kumara Sampradaya* kaj proponis la *Svābhāviki-bhedābheda* aŭ Dvaitādvaita skolo de pensaro. Li estis konata kiel disĉiplo de la Kvar Kumara kiuj inicis lin en la mantro Rādhā-Kṛṣṇa fare de ili. Li estis konsiderata kiel enkarnigo de Sudarśana, diskarmila avataro de Senjoro Viŝnuo.

Verkoj
------

Sri Nimbarkaĉarja verkis la jenajn librojn:

* Vedanta Parijata Saurabh– Komentario pri Brahma Sutroj
* Sadachar Prakasha– Komentario pri Bhagavad-Gita
* Rahasya Shodasi- Sri Gopala Mantra klarigita
* Prapanna Kalpa Valli-Sri Mukunda Mantra klarigita
* Prapatti Chintamani– Pri suprema kapitulaco
* Pratah Smarana Stotram
* Dasa Shloki aŭ Kama Dhenu– Dek Versoj
* Savisesh Nirvisesh
* Sri Krishna Stavam

Lia plej fama verko estas Vedānta-pārijāta-saurabha, Komentario pri Brahma Sutroj. Ĝi estas partikulara en tio ke ĝi ne kritikas aliajn filozofiajn skolojn de Barato.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698075
* LCCN: n82036170
* VIAF: 15613349
* SUDOC: 115719547
 |
**Nikolao**, prozelito el Antioĥio, estis unu el la unuaj sep diakonoj de la kristanismo, tutekzakte de la historie unua kristana komunumo, kunvenanta en Jerusalemo. 

Hipolito el Romo en la tria jarcento elstarigas ke la diakono Nikolao estis la aŭtoro de herezo kaj sekto, nomata Nikolaismo, kiu du fojojn estas menciata en la Apokalipso.Pluraj el la fruaj ekleziaj patroj, inkluzive de la Sankta Ireneo, Epifano el Salamiso kaj Teodoreto el Kiro menciis la grupiĝon. 

La kristana eklezio de la mezepoko polemike kaj malapreze ligis al tiu nomo la akuzon pri nedeteniĝemo, nome kontraŭleĝa geedzeco, konkubeco kaj similaj pekoj kontraŭ la klerikulara devigo respekti senedzecon.

Fono
----

La sesa ĉapitro de la Agoj de la Apostoloj (vidu sube) rakontas pri malkonsento, kiu ekestis en la eklezio de Jerusalemo ĉirkaŭ du jarojn post la Ĉieleniro de Kristo. La "helenistoj", do judaj kristanoj influitaj de la greka kulturo, de la komunumo estis riproĉintaj la "hebreojn", do judajn kristanojn, kiuj uzis la hebrean biblion, ke iliaj vidvinoj estas ne sufiĉe atentataj en la ĉiutaga komunuma servado. Tio instigis la apostolojn, enoficigi por tiu tasko sep virojn, kiujn la kunveno elektis. Ili estis: Stefano, Filipo, Proĥoro, Nikanoro, Timono, Parmenaso [foje ankaŭ esperantigata simple Parmeno] kaj Nikolao (Ago 6,1-6). Tiujn virojn kaj iliajn posteulojn la komunumo nomis "diakonoj", post kiam la sankta Paŭlo en siaj leteroj por ili uzis tiun nomon.

### Citaĵo: Agoj de la Apostoloj 6 1-6

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** 1Kaj en tiuj tagoj, kiam la nombro de la disĉiploj multiĝis, fariĝis murmurado de la grekaj judoj kontraŭ la hebreaj pro tio, ke iliaj vidvinoj estas preterlasataj en la ĉiutaga servado. 2Kaj la dek du, alvoniknte la amason de la disĉiploj, diri: Ne estas dezirinde, ke ni forlasu la vorton de Dio, por servi ĉe tabloj. 3Tial elserĉu, fratoj, el inter vi sep homojn, kiujn ni difinos por tiu afero. 4Sed ni persistos en preĝado kaj la servado de la Vorto. 1Kaj tiu diro plaĉis al la tuta amaso; kaj ili selektis Stefanon, viron plenan je fido kaj de la sankta spirito, kaj Filipon kaj Proĥoron kaj Nikanoron kaj Timonon kaj Parmenason, kaj Nikolaon, prozeliton el Antioĥio.6Tiujn ili starigis antaŭ la apostoloj; kaj tiuj, preĝinte, metis sur ilin la manojn. **"** |

 |

Noto
----

1. ↑  *Philosophumena*, libro VII, ĉapitro 26.
2. ↑  Agoj de la Apostoloj 6 1-6: vidu ekzemple ĉi-tie (retlibro en formato PDF).
**Pozalmuro** [pozalMUro] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la nordoriento de la provinco Sorio kaj en la komarko *Campo de Gómara* en la oriento de la provinco. La loknomo *Pozalmuro* estas etimologie komprenebla kiel *Puto de la Muro*.

Geografio
---------

*Campo de Gómara* en la oriento de la provinco Sorio.
Loko de Pozalmuro en la provinco Sorio.
Ponto de senhomejo Masegoso.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 36,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 53 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 580 loĝantojn el la 1910-aj jaroj. 

Ĝi distas 40 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Villar del Campo, Matalebreras, Tajahuerce, Ólvega kaj Hinojosa del Campo.

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Quejigares y encinares de Sierra del Madero*, okupanta 1 279 hektarojn, nome 33 % de la teritorio.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

En la *Censo de Pecheros* de 1528 oni registris 59 pecheros, tio estas impostopagantaj familioj.​ La loko apartenis al la *Comunidad de Villa y Tierra de Soria*, formante parton de la *Sexmo de Tera*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, tradicia arkitekturo, ponto, ŝoseo kaj turo de senhomejo Masegoso.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rCampo de Gómara |
| --- |
| Alconaba• Aldealafuente• Aldealpozo• Aldealseñor• Aldehuela de Periáñez• Aliud• Almajano• Almaluez• Almazul• Almenar de Soria• Bliecos• Buberos• Buitrago• Cabrejas del Campo• Candilichera• Cañamaque• Carabantes• Cihuela• Ciria• Cirujales del Río• Deza• Fuentecantos• Fuentelmonge• Fuentelsaz de Soria• Gómara• Hinojosa del Campo• La Losilla• Los Villares de Soria• Monteagudo de las Vicarías• Narros• Pinilla del Campo• Portillo de Soria• Pozalmuro• Quiñonería• Renieblas• Reznos• Santa María de Huerta• Serón de Nágima• Tajahuerce• Tejado• Torlengua• Torrubia de Soria• Villar del Campo• Villaseca de Arciel |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351461
* VIAF: 316735993
 |
Kanceliero Krell
**Nikolaus KRELL** (naskiĝinta ĉirkaŭ la jaro 1551 en Lepsiko, ekzekutita la 9-an de oktobro 1601 en Dresdeno) estis saksia kanceliero influa.

Vivo
----

Krell studis ekde 1571 jursciencon kaj iĝis kortega konsilisto en Dresdeno en 1580 kaj ankaŭ sekretario de la princo kaj posta suvereno Kristiano la 1-a. Post ties ekregado li iĝis sekreta konsilisto en 1586 kaj kanceliero en 1589. Malamate fare de nobeloj kaj la princino Sophie li pli kaj pli malŝatatis ankaŭ de la popolo: ĉar Krell kontraŭis la ortodoksajn luteranojn, donis postenojn al kaŝkalvinistoj, enkondukigis novan kateĥismon kaj eldonis biblian eldonon kun de li redaktitaj rimarkoj *(Krellsche Glossen)*.

Kiam ekkuratoris la duka moŝto Frederiko Vilhelmo de Vajmaro - severa kaj aktivega luterano - en 1591 post la morto de Kristiano la 1-a la por la posteulo Kristiano la 2-a, Krell maldungitis. Li tuj malliberigitis kaj pasigis kvar jarojn ĉe Königstein-citadelo. Nur en aŭgusto 1595 faritis akuzo kontraŭ Krell.

Al liaj amikoj Krell estis veniginta sciigon kaŝan pri pluraj plendoj de la edzino ĉe la Regna ĉambra tribunalo en Speyer pro malkorekta traktado de prizonulo. Sed la saksia registaro simple neis la kompetencon de la Regna juĝejo. Pro imperiestra skribitaĵo datumita de la 2.5.1601 la procesa respondeco transdonitis al la saksiaj tribunaloj mem. Sed ili preferis lasi juĝon finan al la Bohemia apelaciĉambro en Prago. La tieaj juristoj kondamnis Krell je morto.

Literaturo
----------

* Richard, *Der kurfürstlich sächsische Kanzler Nikolaus Crell*, Dresden 1859
* Brandes, *Der Kanzler Crell, ein Opfer des Orthodoxismus*, Leipzig 1873

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 4. Leipzig 1906, p. 339, kiolegeblas tie ĉi interrete.

* Kategorio Nikolaus Krell en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 578478
* GND: 118033719
* LCCN: no00000332
* VIAF: 6928790
* ISNI: 0000 0001 1590 6575
* SUDOC: 219940975
* BPN: 88796741
* NKC: xx0224011
 |
**Production sharing agreements** aŭ *PSA* signifas **Produktad-divida interkonsento.**
La PSA-ojn inventis la usona Departemento de Energio en la 1960-aj 1970-aj jaroj por akiri influon pri naftokampoj en Mez-Oriento kaj Centra Azio. Tiel oni volis tiutempe eviti atakon de la naciistoj - pro vendo de naftokampoj - sed fakte okazis/okazas privatigo de la naftofontoj.

Esenco de la Produktad-divida interkonsento
-------------------------------------------

La naftokampoj restas en posedo de la loka ŝtato, sed la inventintaj eksterlandaj firmaoj ricevas iom da ekspluatita nafto. Ĝis reakiro de la investita mono, je ĉiu ekspluatita nafto havas rajton nur la inventisto. 

Se la inventisto reakiris la monon, tiam laŭ la kontrakto, la konzerno kaj la ŝtato dividas la ekspluatitan nafton, la konzerno pagas imposton post sia proporcio. La triko estas, ke oni kontraktas je 25-30 jaroj, tiel la loka ŝtato perdas multan monon dum longaj jaroj. (Tio validas nur je tiuj kampoj, kiuj apenaŭ bezonas investon por la ekspluato.)

En 2005, 12 % de la naftoekspluato okazas per tiu sistemo. 

Post okupo de Irako, multaj landoj (ĉefe Usono, Britio) kontraktis laŭ Produktad-divida interkonsento, eluzante la mizeran situon en Irako.
**Péter Lengyel** [lendjel], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lengyel Péter** estis hungara-usona biokemiisto, altlerneja instruisto, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (1993).

Péter Lengyel naskiĝis la 24-an de majo 1929 en Budapeŝto, mortis la 21-an de aprilo 2020 en Woodbridge.

Biografio
---------

Péter Lengyel akiris kemian diplomon en Teknikauniversitato de Budapeŝto en 1951. Inter 1953-1956 li laboris en biokemia laboratorio de la Budapeŝta Medicina Universitato. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Usono. Inter 1957 kaj 1962 li laboris en laboratorio gvidata de Severo Ochoa. Li akiris sciencan gradon (PhD) pri biokemio en 1962 en Universitato de Novjorko, poste li instruis en la universitato. Tamen en la jaroj 1963 kaj 1964 helpe de stipendio li esploris en Institut Pasteur gvidata de Jacques Monod. En 1969 li estis nomumita profesoro de Universitato Yale, en 2000 emerita profesoro. Li okupiĝis pri kodo de la genoj.

Elektitaj artikoloj (kun aliaj)
-------------------------------

* *Peptide Chain Elongation: Discrimination against the Initiator Transfer RNA by Microbial Amino-acid Polymerization Factors* (1969)
* *Transcripts of human HLA gene fragments lacking the 5'-terminal region in transfected mouse cells* (1984)
* *Mus musculus p53 binding protein 1 mRNA, partial cds* (1996)
* *Multiple splicing results in at least two p203 proteins that are expressed in the liver and down-regulated during liver regeneration* (2008)
* *Wanderings in Biochemistry* (2014)

Fontoj
------

* [*rompita ligilo*]
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 667106
 |
La **Boterdiep** (groninge: *Botterdaip*) estas kanalo ("diep" signifas kanal(et)o) en la provinco Groningen, kiu iras de la haveno de Uithuizen ĝis la Van Starkenborghkanalo apud Noorderhoogebrug. La kanalo estas 25 km longa. La kanalo dankus sian nomon al la transporto de laktaĵoj (Boter estas butero), do la kanalnomo estus tradukebla al *Buterkanalo*.

La kanalo estis konstruita en la 17-a jarcento. Ĉe la konstruado oni uzis kiel eble plejmulte la jam ekzistajn akvovojojn. La plej malnova parto, la ligo inter Bedum al Groningen (sur mapoj el tiu tempo ĉiam indikata kiel *Cleisloot*) datas el 1625. En 1660 ĝi estis plilongigita ĝis Kantens.

Antaŭ la konstruo de la Van Starkenborghkanalo ĝi finiĝis en la Turfsingel en la urbo Groningen. Tiu parto estis plenŝutita en 1912. Parto de ĝi ankoraŭ portas la nomon de la kanalo.

En la Boterdiep duonvoje al Fraamklap situas en Onderdendam la drenmaŝino Den Deel. Tiu drenmaŝino oni konstruis por parte kompensi la sekvojn de la relativa akvoleviĝo kiel sekvo de la grundomalleviĝo pro la produktado de tergaso.

Laŭlonge la kanalo situas: Uithuizen, Doodstil, Kantens, Middelstum, Fraamklap, Onderdendam, Bedum, Zuidwolde kaj Noorderhoogebrug.

* La Boterdiep en Bedum kun la oblikva turo de la Walfriduskirko je la fonoLa Boterdiep en Bedum kun la oblikva turo de la Walfriduskirko je la fono
* La Boterdiep en MiddelstumLa Boterdiep en Middelstum
* La Boterdiep ĉe la kirk de ZuidwoldeLa Boterdiep ĉe la kirk de Zuidwolde
* Boterdiep laŭlonge la haŭlvojo inter Onderdendam kaj FraamklapBoterdiep laŭlonge la haŭlvojo inter Onderdendam kaj Fraamklap
* Boterdiep ĉe DoodstilBoterdiep ĉe Doodstil
* Spegulo apud la EllerhuizerpontoSpegulo apud la Ellerhuizerponto

* Kategorio Boterdiep en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Geografia pozicio:
(53° 19′ 33″ N; 6° 35′ 40″ E Mapo)
**Botar** (ukraine *Ботар*, hungare *Batár*) estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv, en municipo de Nevetlenfolu. La pli malnova ukraina nomo estis Братово (bratovo).

Bazaj informoj
--------------

* 48° 1′ 48″ N 22° 58′ 12″ O﻿ / ﻿48.03000 °N, 22.97000 °O﻿ / 48.03000; 22.97000 (mapo)Koordinatoj: 48° 1′ 48″ N 22° 58′ 12″ O﻿ / ﻿48.03000 °N, 22.97000 °O﻿ / 48.03000; 22.97000 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 122 m
* Loĝantaro: 920
* Poŝtkodo: 90365
* Telefonprefikso: 3141
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Botar situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Ĉop-Satu Mare, ĉe la rumana landolimo. Vinohradiv troviĝas 26 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1216 en formo *Batar*. En 1717 la tataroj detruis la vilaĝon, oste rutenoj refondis ĝin. En 1910 loĝis en Batár 540 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Batár apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Halmi, poste al Ĉeĥoslovakio, dume la rumanoj okupis la vilaĝon en 1919. Batár rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Bratovo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 loĝis en Botar 924 da homoj, (882 hungaroj). Vilaĝservo estas bazlernejo.

Vidindaĵoj
----------

* greko-katolika preĝejo el la 19-a jarcento

Famuloj
-------

En la iama Batár naskiĝis rutena-hungara komisaro Ágoston Stefán.
**József Pellet** [jOĵef pelet], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pellet József** estis hungara pastro, episkopo, kanoniko, vikario.

József Pellet  naskiĝis la 2-an de majo 1823 en Óbuda, li mortis la 29-an de januaro 1903 en Esztergom.

Biografio
---------

József Pellet lernis en Buda kaj Nagyszombat, li pastriĝis en 1847. Lia unua pastra stacio estis en Nagyoroszi, post jaroj en Buda. En 1859 li estis nomumita lernejestro en Buda, en 1863 papa vikario, post 2 jaroj vicseminariestro de Pest (urbo), en 1882 kanoniko de Esztergom. Li iĝis preposto en 1894, post 2 jaroj titulara episkopo. Li ricevis reĝan premion. Li estis entombigita en kripto de Primasa baziliko de Esztergom.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Carmen bucolicum honoribus cels. ac rev. dni dni principis Josephi Kopácsy miseratione divina metropolitanae Strigoniensis archi-episcopi ...* (Nagyszombat, 1847)
* *Kérelem Buda főváros t. cz. czéheihez a legénylegylet ügyében* (Buda, 1868)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 110-a paĝo)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo P, poste serĉu la nomon)
gravuro de French
**Edwin Davis French** (1851 - 1906) estis talenta gravuristo en Usono. Li naskiĝis en North Attleboro, Massachusetts, kaj komencis sian artan karieron 1869 kaj eniris universitaton Brown University 1870, sed tuj devis lasi ĝin pro malsano. En 1876 li translokiĝis al Novjorko kie li fariĝis estrarano de Art Students League (Ligo de artaj studentoj). Rapide li famiĝis, 1894 li kreis *ex libris* al Grolier Club kaj 1895 al familio Vanderbilt.

Li interesiĝis pri planlingvoj kaj estis aktiva volapukisto, poste li ankaŭ lernis Esperanton. En 1893 li kreis gravuroj al volapukaj libroj por Internacia ekspozicio de Ĉikago. Li lernis Esperanton rapide kaj povis paroli ĝin en Montrealo dum vojaĝo, pli facile ol en franca lingvo kaj tio tre entuziasmigis lin.

Li estis malsana tuta sian vivon kaj mortis per tuberkulozo.

* Kategorio Edwin Davis French en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 247224
* GND: 1058393588
* LCCN: no96020099
* VIAF: 29123723
* ISNI: 0000 0000 4336 9474
* SUDOC: 195968921
* RKD: 334695
 |
**NURICSÁN József** [nuriĉa'n] *Nuritsán*, *Nuridsán* estis hungara kemiisto, fakverkisto. Li naskiĝis la 28-an de majo 1860 en Szamosújvár kaj mortis la 15-an de septembro 1914 en Csorvás.

Biografio
---------

József Nuricsán studis en Universitato de Koloĵvaro kaj havigis diplomon en 1882 en Universitato de Budapeŝto. En 1882 – 83 li estis asistanto de Béla Lengyel, ekde 1884 por tri jaroj asistanto laboratoria de la instituto pri kemio de Károly Than, poste preleganto asistanto ĝis 1894. Intertempe li doktoriĝis pri kemio-biologio. Ekde 1894 li estis terkultura kemiisto en la terkulturafera ministerio. Li pristudis ankaŭ eksterlande la kemiajn institutojn pri agrikulturo. Ekde 1903 li estis profesoro de Ekonomia Instituto kaj kunlaboranto de Kemieksperimenta Stacio en Mosonmagyaróvár. Li verkis gravajn lernolibrojn kaj publikis plurajn studojn en enlandaj kaj esterlandaj fakeldonaĵoj. Li estis kunredaktoro de revuo *Természettudományi Közlöny*.

Pli gravaj verkoj
-----------------

* *Útmutatás a kémiai kísérletezésben* (Bp. 1898);
* *Kémia és áruismeret* (kun Károly Filinger, Bp. 1899);
* *Szénvegyületek kémiája* (Bp. 1914).

Fontoj
------

* Magyar Életrajzi lexikon
**Ĉielskrapanto** (pole *Drapacz Chmur*) estas historia konstruaĵo en Katowice, Silezio, Pollando, situanta ĉe strato *Żwirki i Wigury* numero 15. Ĝi estis la unua ĉielskrapanto konstruita en Pollando post la unua mondmilito. La konstruaĵon oni finis en 1934 post kvin jaroj de konstruo, ĝi estis konstruita uzante tre modernan (por tiama tempo) metodon, nome ŝtalajn framojn. Hodiaŭ la Ĉielskrapanto estas konsiderata la plej sensacia kaj plej bela ekzemplo de moderna arĥitektura stilo en Pollando.

La konstruaĵo havas dek sep etaĝojn, dek kvar el ili super la tero. Ĝi posedis unu el la unuaj en Pollando deglitejoj por rubaĵoj. La Ĉielskrapanto estas 60 metrojn alta kaj ĝis 1955 ĝi estis la plej alta konstruaĵo en la lando. La konstruaĵo estis projektita de arkitekto Tadeusz Kozłowski kaj konstru-inĝeniero Stefan Bryła kiel domo por laboristoj de Impost-oficejo. La apartamentoj estis tre vastaj kaj luksaj. Inter rimarkindaj loĝantoj de la konstruaĵo post la dua mondmilito estis Gustaw Holoubek kaj Kazimierz Kutz.

* Kategorio Ĉielskrapanto (Katowice) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En la muziko la termino **ritmo** (greke: ῥυθμός) signifas ĝenerale la temostrukturon de la muziko kaj speciale sinsekvo de tondaŭroj kaj silentoj.

Difino
------

La difino de ritmo kiel vico de daŭroj devenas de Aristoksenos, kiu kiel unua skribis teorion de ritmo. Li ne limigis la daŭron sur la tondaŭron, sed ankaŭ inkludis la lingvan sferon en la kantado kaj la korpomovadon en la dancado, kiuj en la muziko ofte estas unuiĝintaj. Silentojn en la senco de malplenaj daŭroj enkondukis nur malfruantikaj ritmistoj en la teorion, ekz.  Aŭgusteno. Plurritmaro, multritmaro (poliritmo) estas tavoligo de diferencaj ritmoj de sama daŭro; ĝi ebligas la prezentadon de kompleksaj muzikaj tempstrukturoj en pli ĝenerala senco de ritmo. Multritmaro estas i.a. disvastigita en la afrika aŭ barata muzikoj.

En la okcidentuma muziko la notado de la ritmoj kiel vico da notvaloroj kaj silentoj okazas kutime per la daŭrosignoj de la notskribo. La ritmo tie rilatas al la donita, plejparte periode ripetata takto, kaj pro tio ricevas akcentostrukturon. Ritmon kontraŭantan la pulson de takto oni nomas sinkopa. Kiel streĉoriĉa oni sentas ritmon, dependas de tio, en kiu miksproporcioj kaj kiamaniere ĝiaj akcentoj kunfalas kun la pulso aŭ male devias de ĝi. Precipe dancritmoj estas ĉiam taktligitaj kaj havas proprajn nomojn, kiel ekz. marŝritmo, valsoritmo, samboritmo, tangoritmo, ktp.

En la eksterorientuma muziko ofte ekzistas ritmaro sendependa de taktsistemo, ekz. ĉe la talao en la barata muziko.

Ekzemplaj ritmoj
----------------

* Shuffle
* Sembekika
* Ghost Notes

Vidu ankaŭ
----------

* Mezuro (muziko)
* Parametro (muziko)
* Taktsilaboj
* Jazz-Rhythmus
* Groove (Musik)
* Swing (Rhythmus)
* Beat (Rhythmus)
* Ritmenbluso
* Rhythmussection

Literaturo
----------

* Neumaier, Wilfried: Antike Rhythmustheorien, historische Form und aktuelle Substanz, Amsterdam 1989.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Rhythmik auf „Musiktheorie online"
* www.wissenschaft.de: Das Gefühl Taktstruktur und Musikrhythmus ist nicht angeboren, sondern entsteht durch Gewöhnung

* Kategorio Ritmo (muziko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ritmo (muziko) en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
***Agrippina*** (HWV 6) estas *serioza opero* en tri aktoj de George Frideric Handel kun libreto de kardinalo Vincenzo Grimani. Komponita por la *Carnevale* sezono de 1709–10 en Venecio, la opero rakontas la historion de Agripina, nome patrino de Nerono, dum ŝi komplotas la falon de la romia imperiestro Klaŭdio kaj la instaladon de sia filo kiel imperiestro. La libreto de Grimani, konsiderita unu el la plej bonkvalita kiun Handel uzis, estas "kontraŭ-heroa satira komedio", plena de politikaj aludoj. Kelkaj analizistoj kredas, ke ĝi montras la politikan kaj diplomatan rivalecon de Grimani kun la papo Klemento la 11-a.

Skulptaĵo de Agripina kronanta sian filon Nerono (ĉirkaŭ la jaroj 54–59 p.K.)Handel komponis *Agrippina* fine de tri-jara restado en Italio. Ĝi estis premierita en Venecio en la Teatro San Giovanni Grisostomo la 26an de decembro 1709. Ĝi montriĝis tuja sukceso kaj sekvis senprecedenca serio de 27 sinsekvaj ludoj. Observantoj laŭdis la kvaliton de la muziko —multo el kiu, kongrue kun la tiutempa kutimo, estis prunteprenita kaj adaptita el aliaj verkoj, inklude la verkojn de aliaj komponistoj. Spite la evidentan publikan entuziasmon por la verko, Handel ne proponis pliajn surscenejigojn. Estis okazaj produktoj en la venontaj jaroj post la premiero sed la operoj de Handel, inklude *Agrippina*, eksmodiĝis meze de la 18a jarcento.

En la 20a jarcento *Agrippina* estis revivigita en Germanio kaj premierita en Britio kaj Ameriko. Ludadoj de tiu verko iĝis pli komunaj, kun plinovigaj surscenejigoj de la Operdomo de Novjorko kaj de la "London Coliseum" en 2007, kaj de la Metropola Operejo en 2020. Moderna kritika opinio estas ke *Agrippina* estas la unua opera majstroverko de Handel, plena je freŝa kaj muzika inventemo kiu faris ĝin unu el la plej popularaj operoj de la pliiĝanta revivigo de Handel.

Notoj
-----

1. ↑  Brown, pp. 357–58
2. ↑  Anon. 2006

Fontoj
------

* Anon. (2006). "Agrippina by George Frideric Handel – Study Guide 2006–2007 Season". Richmond, Virginia: Virginia Opera. Arkivita el la originalo (Microsoft Word) en 28a de oktobro 2007. Alirita la 16an de majo 2020.
* Brown, David J (2001), "George Frideric Handel", in The New Penguin Opera Guide, ed. Amanda Holden. Penguin Putnam, New York. ISBN 0-14-051475-9.

* Kategorio Agrippina (opero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698990
* GND: 300525079
* LCCN: n97075945
* VIAF: 185596359
* BNF: 13913131m
* NLA: 35815597
 |
**Géza RÉZ,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Réz Géza** estis hungara inĝeniero, profesoro. Lia origina familia nomo estis **Richter** ĝis 1901. Lia filino estis Lola Réz Kosáryné, lia nepo estis Domokos Kosáry. 

Géza Réz  naskiĝis la 7-an de aprilo 1865 en Hungara reĝlando en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio), li mortis la 29-an de februaro 1936 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Géza Réz frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis minadon en Akademio de Selmec inter 1882-1886. Post siaj studoj li laboris en Nagybánya, poste en aliaj banejoj. En la studjaro 1890 li estis asistanto en la akademio, sed poste li denove havis postenon en minejo, inter 1902-1904 en la financa ministerio. Tiutempe li okupiĝis ekzemple serĉado de naftoj. En 1904 li denove ekinstruis en la ĵus levita altlernejo (pli frue akademio). En 1905 li vizitis similajn altlernejojn en Usono, post 2 jaroj en Eŭropo. En 1907 li estis nomumita dekano, samtempe li profesoriĝis. En la jaroj 1918 kaj 1919 li estis la lasta rektoro de la altlernejo, poste li sekvis la translokigitan altlernejon al Sopron. En 1927 li pensiuliĝis.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Miképpen került az arany a kvarczerekbe* (1895)
* *Adatok a Magyarországon eddig végzett petróleumkutatások eredményeiről* (1908)
* *Bányaműveléstan* (1910) - el tiu lernolibro lernis la studentoj 3 jardekojn
* *Williams Archibald: A modern bányászat* (The modern mining), (1914) - tradukaĵo

Memorigiloj
-----------

* kolegio *Richter Réz Géza Szakkollégium*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla en la 144-a paĝo)
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2016-09-23 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Wilhelm Karl Ferdinand FISCHER** (naskiĝinta la 31-an de aŭgusto 1840 en Gefell, mortinta la 28-an de januaro 1934 en Wurzbach) estis germana gastejestro kaj politikisto. 

Gastejo *Zum goldenen Kranich* kiun estris Fischer en Wurzbach

Vivo
----

Fischer estis filo de la prusia poŝtfiakristo, bienposedanto kaj gastejestro Heinrich Louis Fischer en Gefell. En la 22.9.1868 li nuptis en Wurzbach Marie Karoline Fischer (1848-1920), filinon de buĉisto kaj gastejestro.

Fischer estis havaĵadministranto kaj (pli poste) posedanto de gastejo *Zum goldenen Kranich*, krome kamparano en Wurzbach. En 1866 li partoprenis la Prusian-Aŭstrian militon kaj en 1870/71 la Francian-Prusian militon.

Inter la 31.10.1880 kaj la 22.12.1883 li deputitis ĉe la parlamento de Reuß (pli juna linio). Krome li multajn jarojn anis ĉe la urba konsilio kaj la distrikta komisiono.

Literaturo
----------

* Reyk Seela: *Landtage und Gebietsvertretungen in den reußischen Staaten 1848/67–1923. Biographisches Handbuch* (= *Parlamente in Thüringen 1809–1952.* Tl. 2). G. Fischer, Jena k. a. 1996, ISBN 3-437-35046-3, p. 215.
**Géza Szikla** [sikla], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szikla Géza** estis hungara inĝeniero.

Géza Szikla  naskiĝis la 24-an de junio 1882 en Szolnok. Li mortis la 31-an de marto 1963 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Géza Szikla akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1904. Inter 1905 kaj 1913 li laboris en Hungaraj Ŝtafervojoj, poste en firmao pri elektroprovizo. Baldaŭ li estis direktoro de elektrejo. En la frua socialismo li havis postenon en kontoro pri elektrejaj planadoj. Li trovis solvon por ne esti aeretoj en la kaldronoj. Kun Artúr Rozinek li havis patenton pri efika brulo de karbopulvoroj. En 1952 li doktoriĝis.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A Szikla-Rozinek szénporgáz tüzelés (1929)*
* *Die Entwicklung des Schwebevergasers Bauart Szikla-Rozinek* (1938) - kun Artúr Rozinek
* *A széntárolás különös tekintettel hazai szeneinkre* (1948)

Memorigiloj
-----------

* premio Szikla Géza fondita en 1964

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Cuno Hoffmeister** (naskiĝis la 2-an de februaro 1892 en Sonneberg, mortis la 2-an de januaro 1968 en Sonneberg) estis germana astronomo. Li fondis la Observatorion de Sonneberg.

Li estis filo de la posedanto de fabriko de ludiloj en Sonneberg (Saksio-Meiningen). Infano, li interesiĝis pri steloj kaj, 13-jaraĝa, li ricevis sian unuan teleskopon per kiu li iĝis fervora amatora astronomo.

Ĉar sia patro perdis plejparto el sian monon en 1914, Cuno Hoffmeister devis resigni sian lernadon kaj eniri en staĝo en la patran fabrikon, sed li dauriĝa siajn astronomiajn observojn. Dum la unua mondmilito, la fabrikado de ludiloj paŭzis ; li havis en 1915 oportunecon dejori kiel helpanto instruanto en la observatorio Dr. Remeiis en Bamberg. En 1920 li reprenis sciencan lernadon ĝis bakalaŭra diplomo. Li eniris en la universitaton de Jena kaj ricevis sian doktorecon en 1927.

Dum tia tempo li komenci konstruigi tion, kiu iĝis la Observatorio de Sonneberg.

En 1930 kaj 1933 li faris ekspediciojn en la Kariban Maron, kaj inter 1937 kaj 1960 iris plurfoje observi la ĉielon de la suda duonsfero elde Sud-Afriko kaj Namibio.

Li restis ĝis sia morto direktoro de la observatorio de Sonneberg, kiu, post la dua mondmilito dependiĝis al la Scienca akademio de GDR.

Li estis farita *Honoriga Civitano* de Sonneberg en 1964; sed tiu honoro kaŝis profesiaj malfacilaĵoj: la malpermeso de iro inter la Okcidenta kaj la Orienta Germanio tre ĝenis la venon de fremdaj astronomoj en Sonneberg kaj malhelpis la internaciajn kunlaboradojn.

Malkovroj
---------

Li malkovris ĉirkaŭ 10 000 variantajn stelojn kaj plurajn asteroidojn sur fotaj platoj prenitaj elde la observatorio de Sonneberg. Li kunmalkovris la kometon C/1959 O1 kaj katalogis la meteorfluojn.

Oni donis lian nomon al:

* la luna kratero Hoffmeister,
* la asteroidoj 4183 Cuno kaj 1726 Hoffmeister.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio:Malkovrita de Cuno Hoffmeister

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Cuno Hoffmeister en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* germane Nachruf auf Cuno Hoffmeister (Mitteilungen der Astronomischen Gesellschaft, Vol. 24, p.5)
* germane Astronomiemuseum der Sternwarte Sonnenberg
* angle Obituary : ..; Cuno Hoffmeister (Irish Astronomical Journal, Vol. 9, p.169)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 357613
* GND: 118706004
* LCCN: n85055204
* VIAF: 109024933
* ISNI: 0000 0000 8174 1046
* SUDOC: 197594247
* BNF: 12385063q
* BIBSYS: 98046209
* NKC: jx20050502016
 |
**SIMÓ Géza** [ŝimo:] (Etéd, la 7-a de marto 1870 ‒ Târgu Mureș, la 26-a de februaro 1946) estis hungara instruisto, redaktoro.

Biografio
---------

Simó Géza estis komence bazlerneja, poste mezlerneja instruisto, li instruis en 1905 – 1906 en Titel, de 1912 en Marosvásárhely. En 1905 – 1906 li estis redaktoro de gazeto *Titel és vidéke*, dum la burĝa revolucio de 1918 en Hungario li estis la sekretario de Hungara Nacia Konsilantaro de Marosvásárhely. En 1921 li estis unu el fondintoj de Rumania Komunista Partio kaj samtempe ĝia sekretario en Valo Mureș. En la 1920-aj jaroj li estis unu el organizintoj de ĝenerala striko, pro tial oni maldungis lin el lia instruista posteno. Li publikigis en gazetoj *Előre*, *Marosvölgyi Munkás*, *Építőipari Munkás*, kies li estis ankaŭ redaktoro.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Hungario |

* Magyar Életrajzi Lexikon



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 371203
* VIAF: 162596757
* ISNI: 0000 0001 1176 4493
 |
**La Chapelle-aux-Brocs** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 366 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

Geografio
---------

La Chapelle-aux-Brocs etendiĝas sur 4,99 km², kaj havis 366 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 73 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. La Chapelle-aux-Brocs antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Claude Murat, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

La Chapelle-aux-Brocs apartenas al la kantono de Malemort-sur-Corrèze, kies ĉefurbo estas Malemort-sur-Corrèze. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Lubersac
**Géza Steinhardt** [stejnhart], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Steinhardt Géza** estis hungara-juda komikisto, teatrestro. Li ŝanĝis sian familian nomon al hungareca *Szekeres* [sekereŝ].

Géza Steinhardt  naskiĝis 1873 en Léva (nuntempa Levice en Slovakio), li mortis en 1944 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Géza Steinhardt komencis sian aktoran karieron en 1890 en kabaredo en Budapeŝto. Li estis komikisto ankaŭ en la germana lingvo. En la teatra jaro 1907 li estis komikisto en Vieno. Inter 1908 kaj 1917 li estis kabaredestro (teatrestro) en Budapeŝto, poste li soldatiĝis. Post la 1-a mondmilito li denove estis kabaredestro kun Sándor Rott ĝis 1925, poste plej ofte memstare li estis komikisto. Ekde 1939 pro la kontraŭjudaj leĝoj li rajtis roladi nur antaŭ judoj. Li iĝi viktimo de la holokaŭsto en nekonataj cirkonstancoj.

Liaj filmaj roloj
-----------------

* *Dódi karrierje* (1915)
* *Rabmadár / Éjféltől hajnalig / Éjféltől reggelig* en germana versio *Achtung! Kriminalpolizei!* (1929)

Lia ŝlagro
----------

* "Újjé a ligetben nagyszerű" (1911, sed ankaŭ nun konata ŝlagro)

Liaj libroj
-----------

* *Steinhardt mesél* (1935)
* *Ötven víg esztendő 1890–1940* (1942)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2007-07-05 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Géza Steinhardt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)