recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
akvokolekta regiono de la Mozelo
Jen listo de alfluaj riveroj de Mozelo de la fonto ĝis la riverbuŝo ĉe Deutsche Eck en Koblenco.

Dekstraj alfluantoj
-------------------

Hutte, Moselotte, Vologne, Saint-Oger, Durbion, Euron, Meurthe, Seille, Bibiche, Canner, Nenniger Graben, Dilmarbach, Buschbach(Mozelo), Helterbach, Wincheringener Bach, Rehlinger Bach, Nittelerbach, Niederbach, Kretenbach, Wattelbach, Albach, Fuchsgraben, Saar, Kobenbach, Aulbach, Altbach reepektive Olewiger Bach, Avelsbach, Gruberbach, Meierbach, Ruwer, Kirscherbach, Longuicher Bach, Feller Bach, Molesbach, Schantelbach, Dhron, Rondelbach, Frohnbach, Veldenzer Bach, Goldbach, Tiefenbach, Böngertsbach, Wolfer Mühlenbach, Kautenbach, Großbach, Manteneubelsbach, Briedeler Bach, Altlayer Bach, Zellerbach, Merler Bach, Thalbach, Neefer Bach, Löscherbach, Talbach, Beilsteiner Flüsschen, Bach vom Vogelskopf, Mathieliger Graben, Wingertsgraben, Domseifen, Labersbach, Flaumbach, Lützbach, Baybach, Ehrbach, Brodenbach, Alkener Bach, Aspeler Bach, Konderbach.

Maldekstraj alfluantoj
----------------------

Sèchenat, Lamerey, Noiregoutte, Charbonniers, Feigne, Presles, Ordons, Longeligoutte, Couard, Etat, Ramonchamp, Xoarupt, Niche, Avière, Madon, Bouvade, Terrouin, Esche, Rupt de Mad, Orne, Fensch, Boler, Gander, Donwerbach, Syr, Sauer, Dürrbach, Stubach, Zewenerbach, Eurenerbach, Sirzenicher Bach kun Gillenbach (Gutland), Biewerbach, Kyll, Quintbach, Merzbach, Föhrenbach, Landwehrgraben, Mehringer Mühlenbach, Elsbach, Enscher Dorfbach, Kautenbach, Kahlenbach, Salm, Zweibach, Dreisbach, Lieser, Wiesgraben, Bach aus dem Wehlener Wald, Burgerbach, Willersbach, Pfahlbach, Alf, Gailbach, Ellerbach, Ediger Bach, Bach vom Molkenborn, Kraklebach, Ebernacherbach, Brauhecker Bach, Endert, Kaderbach, Dortebach, Fellerbach, Schilzergraben, Obelergraben, Pommerbach, Brohlbach, Krailsbach, Elz, Krebsbach, Elberbach, Schrumpfbach, Kehrbach, Flachsbach, Nothbach, Solligerbach, Hohesteinsbach, Langentalbach, Weilsbornbach, Schleiderbach.

La plej grandaj flankriveroj
----------------------------

La 20 plej grandaj flankriveroj donas al Mozelo akvokolektan basenon en grandeco de 23.000 km² de entute 28.286 km² de la tuta akvokolekta baseno de Mozelo, do ĉirk. 81 %.

| Nomo | longeco(km) | akvokolektejo(km²) |
| --- | --- | --- |
| Moselotte (d) | 48 | 356 |
| Vologne (d) | 50 | 369 |
| Meurthe (d) | 160 | 3085 |
| Seille (d) | 138 | 1348 |
| Saar (d) | 246 | 7431 |
| Ruwer (d) | 49 | 237 |
| Dhron (d) | 36 | 319 |
| Flaumbach (d) | 28 | 203 |
| Madon (m) | 97 | 1032 |
| Terrouin (m) | 30 | 171 |
| Esche  (m) | 46 | 239 |
| Rupt de Mad (m) | 55 | 385 |
| Orne (m) | 86 | 1268 |
| Syr (m) | 32 | 193 |
| Sauer (m) | 173 | 4259 |
| Kyll (m) | 142 | 834 |
| Salm (m) | 63 | 299 |
| Lieser (m) | 74 | 402 |
| Alf (m) | 53 | 351 |
| Elzbach (m) | 59 | 221 |

* d signifas dekstra flankrivero
* m signifas maldeksta flankrivero

Fontoj
------

Geoportal Wasser RLP Arkivigite je 2017-01-21 per la retarkivo Wayback Machine
La **Kastelo de Bükkösd** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Petrovszky** [petrovski]) estas baroka historia monumento en vilaĝo Bükkösd (Hungario).

Aerfoto pri kastelo de Bükkösd

Historio
--------

La familio *Petrovszky* komencis konstrui la kastelon en 1787 laŭ planoj de aŭstra arkitekto. Post la 2-a mondmilito la lasta privata posedanto forlasis la landon, iom poste la kastelo ŝtatiĝis kaj ŝtata bieno uzis ĝin. En 1953 lernejo-edukejo pri knabinoj ekfunkciis, en la sekva jaro plenaj renovigaj laboroj okazis, poste denove en 1975. Depost la socialismo en 1997 ĉesis la edukejo, iom poste arkitekto aĉetis ĝin kaj faris la necesajn renovigajn laborojn.

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa kastelo kun mansardoj situas sola en parko, sed proksime bazlernejo troviĝas. La fasado estas simetria, la meza pli ornama parto kun grandaj fenestroj iomete reliefas. Meze la enirejo troviĝas, pli supre balkono. Malantaŭ la fasado 3 aloj ĉirkaŭas kvadratan korton. Tiuj aloj parte estas nur teretaĝaj.

Parko
-----

La parko estas protektata. La vizitebla parto etendiĝas en la lerneja korto.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* 
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Vera de Bosset Stravinsky** (7a de januaro 1888 - 17a de septembro 1982) estis rusa usonigita dancistino kaj artisto. Ŝi estas plej bone konata kiel amatino kaj, poste, dua edzino de la rusa komponitso Igor Stravinski kiu edzinigis ŝin en 1940.

Vivo
----

Vera de Bosset naske Vera Bosse, filino de Eduard Bosse (19a de oktobro 1854 en Saese ĉe Tamsal; 27a de junio 1927 en Riga) kaj de Hedwig von Ruckteschel (24a de aprilo 1866 en Kievo; 17a de aprilo 1938 en Riga). Ambaŭ gepatroj estis de nobelaj Germanaj baltoj. Vera tiele ŝanĝissian nomon al franca "Bosset" pro kaŝi sian germanan devenon.

Stravinski renkontiĝis kun Vera en 1921. Ŝi estis dancistino kaj edzino de la pentristo kaj scendesegnisto Serge Sudeikin. Stravinski estis tiam edzo de sia kuzino Katerina Nossenko kaj havis kvar filojn. Stravinski kaj Vera ekis amaferon kiu kondukis al ŝi lasi sian edzon. El tiam ĝis la morto de Katerina pro tuberkulozo en 1939, Stravinski faris duoblan vivon, paŝante plej el sia tempo kun sia edzino kaj filoj kaj la resto kun Vera. Katerina akceptis iel tiun rilaton.

En septembro, 1939, Stravinski alvenis en Usonon por prelegi ĉe la prestiĝaj *Charles Eliot Norton Lectures* en la Universitato Harvard en Kembriĝo, Masaĉuseco. Vera sekvis lin en januaro 1940; ili geedziĝis en Bedford la 9an de marto.

Post la morto de Stravinski (1971) Vera loĝis en la apartamento de Novjorko kiun ilin estis aĉetinte tuj antaŭ lia morto. Ŝi mortis, aĝe 94, en 1982 kaj estis entombigita kun Stravinski en Venecio, Italio.

Referencoj
----------

* *Stravinsky: Chronicle of a Friendship*, Craft, Robert, Nashville, Vanderbilt University Press. 1994. ISBN 0-8265-1258-5
* *von Ruckteschell Family papers*, taken care of by Georg Bosse, Kentucky, USA.

1. ↑  Die Nachkommen des Kantors, Schulmeisters und Hilfspredigers an der St. Petri-Gemeinde in St. Petersburg Sebastian Bosse (1697-1775), in: Baltische Ahnen- und Stammtafeln Sonderheft 12 (Köln 1976), p. 10
2. ↑  GHdBR (NF) Band II (2012) ISSN 2193-164X, p. 338
3. ↑  White, Eric Walter in "Stravinsky, Igor (Fyodorovich)" in *New Grove Dictionary of Music and Musicians, The.* (London: Macmillan, 1985), vol. 18, p.254.

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Vera de Bosset en la angla Vikipedio.* 

* Kategorio Vera de Bosset en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 528532
* GND: 118642553
* LCCN: n78045227
* VIAF: 94863068
* ISNI: 0000 0001 1810 1553
* SUDOC: 074262777
* BNF: 148030135
* MBA: 6a967f2e-12cc-4037-a232-5c5d049d46a8
* NLA: 36553659
* RKD: 350841
* NKC: js2008458518
 |
**Acula** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Acula. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 005.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4732 loĝantojn. El tiuj estis 2346 viroj kaj 2386 virinoj. La komunumo havas surfacon de 192.5 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 30 minutoj norda latitudo kaj 95 gradoj kaj 46 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 4773 personoj. En la jaro 2000 temis pri 5011, do temis pri kresko je 0.98 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 4517 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 16 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.35 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Acula Arkivigite je 2006-11-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Fortikaĵo Gorjokaku, fotita de Turo de Gorjokaku
**Fortikaĵo Gorjokaku** (japane 五稜郭 [go-RJO-kaku]) estas konstruita en Hakodate, Hokajdo.

En 1854, haveno Hakodate malfermiĝis laŭ Japana-Usona Traktato de Paco kaj Amikeco. Registaro Tokugawa konstruis la fortikaĵon por plifortigi defendpovon kontraŭ eksterlanda minaco.
Takeda Ayasaburo planis eŭrop-tipan fortikaĵon konsiderante batalon per kanonoj.
Efektive la fortikaĵo estis uzata por ne milito kontraŭ eksterlando sed interna milito.

Dum la lasta fazo de Meiji-restarigado, lojaluloj de la ŝoguna reĝimo de Tokugawa okupadis la fortikaĵon kaj deklaris la ekon de respubliko de Ezo en 1868.
En 1869, fina batalo de Boshin-milito okazis ĉe Gorjokaku, kaj lojaluloj kapitulacis.

Ĝi estas nun uzata publika parko. La parko estas vizitindaĵo por vidi sakuron.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fortikaĵo Gorjokaku en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bildo kiu montras la stelformon de la Gorjokaku Arkivigite je 2010-03-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Plano de la fortikaĵo kaj bildoj Arkivigite je 2008-02-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Ttt-ejo de la urba muzeo de Hakodate (japane) Arkivigite je 2008-02-02 per la retarkivo Wayback Machine
Fortaj deterministoj kredas, ke la personoj estas kiel kompleksaj horloĝoj, en tio ke ili estas molekulaj maŝinoj.
**Forta determinismo** (aŭ **metafizika determinismo**) estas rigardo al la libera volo kiu subtenas, ke determinismo estas vera, tio estas neakordigebla kun la libera volo, kaj tiel, ke la libera volo fakte ne ekzistas. Kvankam la forta determinismo ĝenerale referencas al la nomologia determinismo, ĝi povas ankaŭ estis sinteno rilata al aliaj formoj de determinismo, kiuj bezonas la estontecon en ties tuteco.

Forta determinismo estas kontrasta kun malforta determinismo, kiu estas akordigeblisma formo de determinismo, kiu asertas, ke la libera volo povas ekzisti spite determinismon. Ĝi kontrastas ankaŭ kun metafizika libertarianismo, nome la alia grava formo de neakordigeblismo, kiu asertas, ke la libera volo ekzistas kaj la determinismo estas falsa.

Notoj
-----

1. ↑   "Arguments for Incompatibilism", *The Stanford Encyclopedia of Philosophy*.
2. ↑  Raymond J. VanArragon.  (21a de Oktobro 2010) *Key Terms in Philosophy of Religion*. Continuum International Publishing Group, p. 21. ISBN 978-1-4411-3867-5.
3. ↑   Philosophy-Dictionary.org en "Hard Determinism". Arkivita el la originalo je 2015-12-22. Alirita 2021-04-16.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 722246
 |
Koordinatoj: 50° 31′ 00″ N 14° 34′ 44″ O﻿ / ﻿50.51667 °N, 14.57889 °O﻿ / 50.51667; 14.57889 (mapo)

**Beškov** (germane *Beschkaben*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Blatce. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordokcidente de Blatce. Estas ĉi tie registritaj 14 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 8 loĝantoj. La vilaĝo havas du partojn. La supra estas alirebla de Křenov aŭ pli obtuze tra Rezivý důl. En la malsupra estas memorige protektita domo n-ro 1.

Beškov situas en katastra teritorio **Blatce** kun areo 5,93 km². Ĝi estas konsisto de teritorio PPR Kokořínsko.

Turismo
-------

De disvojiĝo Pod Kamenným vrchem kondukas tra Beškov verda vojo por piedirantoj, kiu tra Běškovský důl daŭrigas tra okcidenta direkto al Dražejov. El ĝi deflankiĝa sinstruvojo Beŝkova arbaro. Netuta kilometro nordoriente super la vilaĝo elstaras de malproksime videbla monteto Velký Beškovský kopec (474 m s. m.). Tra la vilaĝo kondukas ŝoseo 259 el Dubá al Mšeno.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 138 |
| 1880 | 123 |
| 1890 | 107 |
| 1900 | 99 |
| 1910 | 91 |
| 1921 | 80 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 73 |
| 1950 | 33 |
| 1961 | 21 |
| 1970 | 5 |
| 1980 | 1 |
| 1991 | 0 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 0 |
| 2011 | 2 |
| 2021 | 8 |

Pluaj fotoj
-----------

* Beškov, domo n-ro 1Beškov, domo n-ro 1
* Beškov, domo n-ro 15Beškov, domo n-ro 15
* Beŝkova arbaroBeŝkova arbaro

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Blatce (6) |
| --- |
| Beškov ~ Blatce ~ Blatečky ~ Houska ~ Konrádov ~ Tubož |

 |
En nombroteorio, **forta pseŭdoprimo** estas nombro kiu pasas fortan pseŭdoprimecan provon al donita bazo. Ĉiuj primoj pasas ĉi tiun provon, sed malgranda frakcio de komponitaj nombroj pasas ĝin same bone.

Formala difino
--------------

Komponita nombro *n = d · 2s + 1* estas forta pseŭdoprimo al bazo *a* se kaj nur se unu el la sekvaj kondiĉoj veras:

{\displaystyle a^{d}\equiv 1\mod n}
{\displaystyle a^{d\cdot 2^{r}}\equiv -1\mod n\quad {\mbox{ por iu }}0\leq r\leq (s-1)}
Devas esti rimarkita tamen, ke R. K. Guy uzas difinon kun nur la unua kondiĉo. Ĉar ne ĉiuj primoj pasas ĉi tiun kondiĉo, ĉi tiu difino de forta pseŭdoprimo similas la primo malpli proksime.

Propraĵoj de fortaj pseŭdoprimoj
--------------------------------

Forta pseŭdoprimo al bazo *a* estas ĉiam eŭlera pseŭdoprimo al bazo *a* (Pomerance, Selfridge, Wagstaff 1980), sed ne ĉiu eŭlera pseŭdoprimo estas forta pseŭdoprimo. Iuj pseŭdoprimoj de Fermat kaj nombroj de Carmichael estas ankaŭ fortaj pseŭdoprimoj.

Kiel Monier kaj Rabin montris en 1980, komponita nombro *n* estas forta pseŭdoprimo al maksimume unu kvarono de ĉiuj bazoj <*n*; tial, ne ekzistas *fortaj nombroj de Carmichael*, nombroj kiuj estas fortaj pseŭdoprimoj al ĉiuj bazoj.

Estas pruvite ke estas malfinie multaj fortaj pseŭdoprimoj al ĉiu bazo.

Ekzemploj
---------

La unuaj kelkaj fortaj pseŭdoprimoj al bazo 2 estas 2047, 3277, 4033, 4681, 8321, 15841, 29341, ... .

La unuaj kelkaj fortaj pseŭdoprimoj al bazo 3 estas 121, 703, 1891, 3281, 8401, 8911, 10585, ... .

Referencoj
----------

* C. Pomerance, J. L. Selfridge kaj Wagstaff, Jr. S. S. *The pseudoprimes to 25 · 109* - *La pseŭdoprimoj al 25 · 109*, Math. Comp. 35:151 (1980) 1003-1026
* R. K. Guy, "Pseudoprimes. Euler Pseudoprimes. Strong Pseudoprimes." - "Pseŭdoprimoj. Eŭleraj pseŭdoprimoj. Fortaj pseŭdoprimoj." §A12 en *Unsolved Problems in Number Theory* - *Nesolvitaj problemoj en nombra teorio*, 2-a red. Novjorko: Springer-Verlag, pp. 27-30, 1994.

Eksteraj ligiloj
----------------

* A001262 en OEIS - fortaj pseŭdoprimoj al bazo 2
* A020229 en OEIS - fortaj pseŭdoprimoj al bazo 3
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Madagaskara orelstrigo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Strigoformaj *Strigiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Strigedoj *Strigidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Asio* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***A. madagascariensis*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Asio madagascariensis****(A. Smith, 1843) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Madagaskara orelstrigo  |

 |
| v • d • r |

La **Madagaskara orelstrigo**, *Asio madagascariensis* estas mezgranda malhela strigo, tio estas specio de birdo el la ordo de strigoformaj, familio de strigedoj, kun plumtufoj super kapo. Ĝi estas indiĝena de Afriko.

Ĝi estas el 31 ĝis 50 cm longa. Ĝi ĝenerale havas **malhelbrunan vizaĝan diskon, nigran bekon kaj oranĝaj okuloj**. La longaj **oreltufoj estas malhelbrunaj, makulitaj cinamokolore**, kongrue kun la kapo. Supraj partoj estas nigraj kaj cinamokoloraj, punktitaj kaj striitaj je bruno. La ventro kaj brusto estas iome sablokoloraj.

Tiuj orelstrigoj troviĝas je 1600-1800 metrojn super marnivelo en vario de habitatoj inkludante humidajn ĉiamverdajn arbarojn, sekajn deciduajn arbarojn, kaj duarangajn kaj degraditajn arbarojn.

Tiu ĉi specio manĝas ĉefe mamulojn kiel lemurojn, senvostajn vespertojn kaj ratojn. Ili ĉasas dumnokte, kutime en aŭ apud arbaroj.

Ili ripozas en densa foliaro dumtage, kaj probable nestumas en arboj, sed oni ne konas multe plie pri ties reproduktado. Oni supozas, ke la ino ovodemetas en nestoj el branĉetoj konstruitaj de aliaj animaloj.

La voĉo estas kutime serio de bojaĵoj, variaj laŭ tono kaj volumeno, sed foje povas produkti serion de sirenhutaj notoj, priskribita kiel *uluh*.

Tiu ĉi specio ne estas tutmonde minacata, sed ties statuso estas necerta. Ĝi estas endemismo de Madagaskaro, kaj estas malfacile videbla.
**Tagmeza paŭzo** estas la nomo por kutime sensalajra interrompo de la labortempo dum la mezo de la labora tago. La tempo de tagmeza paŭzo kutime interkonsentiĝas inter labordonanto kaj dungito, aŭ en la kazo de memstara laboro estas fiksata laŭ la labora horaro, antaŭe konata al la klientoj. En malpli varmaj landoj, ekzemple en norda Eŭropo, la tagmeza paŭzo kutime ampleksas intervalon de 30 ĝis 60 minutoj inter 11:30 kaj 13:30 h; en pli varmaj landoj, ekzemple en suda Eŭropo, povas temi pri (interkonsenteble pli longa) intervalo inter 13 kaj 17 h (vidu pri tio ankaŭ la artikolon pri siesto). Tiuj tempaj indikoj antaŭvidas norman labortagon de mateno ĝis posttagmezo/vespero. Se homoj laboras en diversaj skipoj (ekzemple matene inter 6 kaj 14 h, vespere inter 14 kaj 22 h kaj nokte inter 22 kaj 6 h), la "tagmeza paŭzo" same meze interrompas la individuan labortagon, sed kompreneble rezultigas paŭzojn en aliaj momentoj.

La tagmeza paŭzo servas por ripozo de la laborantoj kaj laŭplaĉe por tagmanĝo. Laŭ la leĝaro de pluraj ŝtatoj la laboro devas esti tagmeze interrompita plej malfrue post 6-hora laborado. Iuj dungitoj preferus ne preni sian sensalajran paŭzon, sed anstataŭe povi pli rapide fini la labortagon – sed en plej multaj ŝtatoj la laborprotektaj leĝoj tiom striktas, ke tio ne permesatas. Kutime tamen eblas interkonsenti, anstataŭ unu tagmeza paŭzo (de ekzemple 30 minutoj) havi du pli mallongajn paŭzojn (de ekzemple dufoje 15 minutoj).

Se en lernejo ankaŭ antaŭvidatas posttagmezaj lecionoj, krom la malpli longaj antaŭtagmezaj lernejaj paŭzoj kutime post la 12-a horo ankaŭ antaŭvidatas aparte granda tagmeza paŭzo por tagmanĝo kaj pli ampleksa ripozo de la lernantoj.

Vidu ankaŭ
----------

* la artikolon pri siesto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *"Mittagspause – muss das sein?"* (germanlingva artikolo: "Tagmeza paŭzo – ĉu tio nepras?"[*rompita ligilo*]
**Bharat Kumar GHIMIRE** (naskiĝis la 23-an de februaro 1972 en orienta parto de Nepalo) estas nepala esperantisto. Li esperantistiĝis en 1990, kiam venis pola instruisto al Nepalo. Profesie li estas instruisto pri la angla lingvo. Li diplomitiĝis en Pokhara universitato.

Li instruas Esperanton ekde 1991 en diversaj lokoj de Nepalo kaj de Filipinoj.
Li fondis Esperanto-asocion en Filipinoj post unumonata instrurestado, dum kiu li instruis en tri universitatoj.
Li estas kun-fondinto de Internacia Himalaja Renkontiĝo kun Mukunda Pathik, Subas Gautam kaj Philippe Pierce.

En la jaro 1990 fondiĝis NEspA, Nepala Esperanto-Asocio, la Landa Asocio. Ekde 1991 li estas estrarano de NEspA, kaj laŭ la stato de 2012 estas ĝia ĝenerala sekretario. En la oficperiodo 2013-2016 li krome reprezentas sian landan asocion en la komitato de UEA.

Li faris diversajn prelegvojaĝojn, ĉefe en Koreio, Japanio kaj Germanio. Ekde la jaro 2012 li estas estrarano de Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj ILEI.

Bharat Ghimire verkis pri la lernhelpa efiko de Esperanto.

Referencoj
----------

1. ↑
**Aleksandrovsk** (ruse *Александровск*) estas urbo en Permja regiono en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 57405.

La urbo estis fondita en jaro 1783.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1951.

La interurba telefona kodo estas 34247, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 59° 10′ N 57° 35′ O﻿ / ﻿59.167 °N, 57.583 °O﻿ / 59.167; 57.583 (mapo)Koordinatoj: 59° 10′ N 57° 35′ O﻿ / ﻿59.167 °N, 57.583 °O﻿ / 59.167; 57.583 (mapo).

La urbo estas sur okcidenta deklivo de meza Uralo, ĉe rivero Litva (Лытва) (baseno de rivero Kama (Кама)).

Apud la urbo estas fervoja stacio Kopi (Копи).

En jaro 1959 la urbo havis 19 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 16.2 mil loĝantojn.

Flago de Permja regiono
Urboj de Permja regiono

**Ĉefurbo**: Permjo

Aleksandrovsk |
Berezniki |
Ĉajkovskij |
Ĉerdinj |
Ĉermoz |
Ĉernuŝka |
Ĉusovoj |
Dobrjanka |
Gornozavodsk |
Gremjaĉinsk |
Gubaĥa |
Kizel |
Krasnokamsk |
Krasnoviŝersk |
Kudimkar 
Kungur |
Lisva |
Nitva |
Oĉjor |
Oĥansk |
Osa |
Solikamsk 
Usolje |
Vereŝĉagino
**Grafo Aleksej Sergejeviĉ UVAROV** (ruse *Алексей Сергеевич Уваров*; 28-an de februaro 1825 - 29-an de decembro 1884) estis rusa arkeologo ofte konsiderata kiel la fondinto de la studoj de la prahistorio de Rusio.
 
Uvarov estis filo de grafo Sergej Uvarov, influa ministro pri edukado. Ekde frua aĝo li ekkonis la plej gravajn historiistojn de la epoko, Miĥail Pogodin kaj Timofej Granovskij. Li estis edukita en la universitatoj de Sankt-Peterburgo, Berlino kaj Heidelberg. Post la morto de sia patro, li memorfestis sian nomon per estigo (en 1857) de la Premio Uvarov, donita de la Akademio de Sciencoj al distingitaj verkistoj kaj historiistoj.

La agadoj de Uvarov kiel arkeologo komenciĝis per vizitoj al Rostovo, Vladimir, Ĉernigova kaj aliaj centroj de Kievia Ruslando. Komencante en 1854.

Uvarov estis impresa ĉeesto en la historio de la Rusa Arkeologia Societo. En 1864 li helpis organizi la Arkeologian Societon de Moskvo, de kiu li restis prezidanto ĝis sia morto. Dum la administrado de Uvarov, la societo kunvenis unu fojon en tri jaroj ĉe iu praa rusa urbo. Pli grave en la longa tempo, Uvarov kontribuis al la establado de la Ŝtata Historia Muzeo, kun la intenco promocii nacian mem-konscion.

Kvankam lia juĝo ne ĉiam estis preciza kaj liaj esploraj metodoj eble aspektas amatoraj al moderna observanto, la laboro de Uvarov multe progresis konon de pra kaj antaŭslavaj kulturoj en la eŭropa parto de la Rusa Imperio.

* Kategorio Aleksej Uvarov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 642769
* GND: 133529495
* LCCN: n93021376
* VIAF: 658145858093323021827
* ISNI: 0000 0001 1562 7920
* SUDOC: 079720811
* NKC: js2009500749
 |
**Tagmeza mallumo** (en la germana, origine verkita: **Sonnenfinsternis**, en la angla, unue publikigita: **Darkness at Noon**), estas politika romano de Arthur Koestler. Lia plej konata verko, ĝi estas la rakonto de Rubaŝov, veterana bolŝeviko kiu estas arestita, malliberigita, kaj juĝita pro ŝtatperfido kontraŭ la registaro kiun li helpis krei de komence.

La libro, unue publikigita en 1940, estis verkita sur la fono de la grandaj purigoj de Stalino en la Sovetia Komunista Partio inter la jaroj 1935 kaj 1938 kaj precipe kontraŭ la konfeso de Nikolaj Buĥarin kaj aliaj partioficistoj de krimoj kiujn evidente ili ne faris dum la moskvaj procesoj.

La romano deziras respondi la demandon kiuj estas la mekanismoj por alporti individuojn kun statuso, ideologio kaj rezistemo konfesi falsajn krimojn kiel perfido de la patrujo, la revolucio kaj de provo murdi ĝiajn gvidantojn. La respondo de Koestler manifestiĝas ĝuste per la pensado kaj sindevontigaj procezoj enigitaj en la menso kaj personeco de sia protagonisto, kiuj ebligas al liaj pridemandintoj psikologie influi lin rekoni, ke lia tasko estas "esti ilo por la sukceso de la revolucio" estante ekzemplo por la homamasoj pri tio, kio povas kaŭzi pensojn de herezo kaj deflankiĝo de la partia linio, eĉ se ĝi signifas ridindan konfeson en tribunalo de ŝajnproceso kaj rezultas en kondamno al ekzekuto.

La verko manifestas la streĉiĝo kreita en triangulo, kiu inkluzivas dogmajn kaj fanatikajn kredojn, realon, kiu insistas ke oni realiĝu ĝi tute kontraŭe al la ideologio, kaj klerajn kaj inteligentajn homojn, kiuj klopodas pravigi tiujn realaĵojn. La libro sekvas la psikon de la protagonisto Rubaŝov, survoje al la pendumilo, provante akordigi la evidentan perfidon de sia eksa kamarado kontraŭ li persone kaj verŝajne ankaŭ kontraŭ la revolucio, kun lia neŝancelebla kredo, ke la instruoj de Markso estas veraj, kaj ke dialektika materiismo neeviteble kondukos la homaron al utopio preter la diktatoreco de la proletaro. Tiele la libro atestas pri la kolapso de unu el la plej grandaj ideologiaj movadoj iam ajn en la historio.

La romano ne mencias la nomon de Sovetunio aŭ de iu alia lando, nek mencias la nomon de Stalino (la gvidanto nomiĝas "numero unu"), sed la sugestoj en ĝi estas travideblaj. Ĝi estas konsiderata unu el la plej klasikaj kaj inflŭavaj libroj de la 20-a jarcento kaj estas oka en la listo de la 100 plej gravaj libroj de la 20-a jarcento publikigita de la eldonejo Modern Liberary en 1998 .

Vidu ankaŭ
----------

Eksterlaj ligiloj
-----------------

Referencoj
----------

1. ↑  Modern Library, vico 8 el 100.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776130
* GND: 4552065-3
* LCCN: no2017134219
* VIAF: 183717100
* LIBRIS: 377490
* SUDOC: 081990146
* BNE: XX2127866
 |
**Balatonmagyaród** [balatonmadjarOd] estas malgranda vilaĝo kaj samtempe feriejo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Nagykanizsa.

Malgranda ponto ĉe Balatonmagyaród
Elvidejo ĉe Balatonmagyaród

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 32 km²
* Loĝantaro: 520
* Poŝtkodo: 8753
* Telefonprefikso: 93

Situo
-----

Balatonmagyaród situas sur ebenaĵo, laŭ bordo de Malgranda Balatono, laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1308 en formo *Magyarad*. Dum la turka erao la vilaĝo suferis multe. En 1686 aŭstroj kaj kroatoj bruldetruis la vilaĝon. En 1924 la vilaĝo ricevis la rangon grandvilaĝo kaj samtempe iĝis bienocentro de familio Széchenyi (sEĉenji). Nuntempe rolo de la fremdultrafiko kreskiĝas.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo
* ponto (grava trapasejo en la marĉa regiono)
* bubalobredejo
* ĉirkaŭaĵo de la lago apartenas al Nacia parko Norda Balatono

Famuloj
-------

En Balatonmagyaród naskiĝis instruisto József Kolmár.

* Kategorio Balatonmagyaród en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Rodney Glen KING** (n. 2-an de aprilo 1965 en Sakramento, Kalifornio, Usono, mortis la 17-an de junio 2012 en Rialto, Kalifornio) estis afrik-usonano, kiu famiĝis en la 1990-aj jaroj kiel viktimo de la polica arbitro.

King trapasis la rapidan limigon la 3-an de marto 1991 kaj pro tio okazis aŭtomobila persekutado. Dum la aresto, kvar blankaj policanoj batis lin 50-foje kaj piedpremis 6-foje. la scenon surfilmigis loka loĝanto kaj la afero tiel akiris la publikon.

La policanoj estis liberparolitaj la 29-an de aprilo 1992 kaj pro tio komenciĝis perturboj en Los Angeles. La perturboj kaŭzis damaĝon je valoro de 700 milionoj da eŭro, mortis 54 homoj, min. 2000 vundiĝis. La perturbojn povis subpremi nur la soldataro. Sekve de tio, du policanojn (el kvar) oni juĝis je 30-monata prizono, Rodney King ricevis 3,8 milionojn da dolaro kiel kompenson. 

Li dronis pro akcidento en la propra hejma naĝbaseno.

* Kategorio Rodney King en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 108025
* GND: 119201348
* LCCN: n2008032573
* VIAF: 173548440
* ISNI: 0000 0001 2362 7947
* SUDOC: 167394541
* BNF: 16527021x
* MBA: 7ac9307f-93fd-476b-9b2b-06b7b54543d3
 |
**Balatonszárszó** (balatonsArsO) estas grandvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono Balatonföldvár. La nomo signifas Balatono-seka-valo en praa kripligita formo, la nuntempaj hungaroj jam ne rekonas la sencon.

Balatonszárszó el la supro

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 30 km²
* Loĝantaro: 2000
* Poŝtkodo: 8624
* Telefonprefikso: 84

Geografio
---------

Balatonszárszó situas sur ebenaĵo, ĉe suda bordo de Balatono (havanta havenon), laŭ ĉefvojo, fervojo kaj aŭtoŝoseo M7 Budapeŝto-Nagykanizsa inter la proksimaj Balatonföldvár kaj Balatonszemes.

Historio
--------

La komunumo estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua skriba mencio devenis el 1082. Dum la turkoj la vilaĝo restis viva. En 1861 la fervojo ekfunkciis. En la 20-a jarcento formiĝis feriaj dometoj. Attila József en 1937 mortis ĉe la fervojo. La cirkonstancoj estas necertaj, aŭ akcidento okazis, aŭ li sinmortigis sin. En 1943 okazis grava renkontiĝo de kontraŭfaŝismaj figuroj.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo de 1810, la turo estas 25 m-ojn alta
* muzeo

Ĝemelkomunumo
-------------

* Rumanio Gyergyóalfalu, Rumanio
**Bhalval** urdue بهلوال estas urbego en provinco Panĝabo (Pakistano), en kantono de Sargodha, kie Bhalval estas sidejo de la samnoma distrikto.

Sukerproduktejo en Bhalval

Bazaj informoj
--------------

* loĝantaro: 100 135 (2017, )
* horzono: UTC+ 5
* poŝtkodo:
* telefonkodo: 04862
* Supermara alteco: m
* Areo:

Geografio
---------

Bhalval situas en la nordorienta (iom meza) parto de la lando. Bhalval kuŝas ĉirkaŭ 30 kilometrojn nordoriente de la kantona sidejo Sargodha, Ĝelum (rivero) fluas norde de la urbego.

Ekonomio
--------

Bhalval estas ĉefe agrokultura kaj plej konata pro siaj oranĝaj plantejoj. Ankaŭ en la ĝardenoj tiaj fruktarboj kreskas. Plejparto de la homoj estas kamparanoj (komprenu:agrikulturistoj). Oni rikoltas ankaŭ rizojn kaj tritikojn. Tamen en la urbego funkcias sukerproduktejoj kaj prilaborejoj de laktoj. Aparta firmao okupiĝas pri irigaciaj zorgoj.

Vendejo en Bhalval
Lernejo en Bhalval

Loĝantaro
---------

Loĝantaro| 1972 | 1981 | 1998 | 2017 |
| --- | --- | --- | --- |
| 13 093 | 35 434 | 61 523 | 100 135 |

La loĝantaro pliiĝis preskaŭ okoble inter 1972 kaj 2017. Inter 1998 kaj 2017 la meza jara kresko estis 2.6%, iomete pli alta, ol la tutlanda mezumo (2.4%).

Trafiko
-------

Al Bhalval kuras 5 vojoj, la plej grava el Sargodha. la aŭtovojo M-2, kiu ligas Lahoron kun Islamabado, kuras proksime de Bhalval. La fervoja stacidomo havas grandan trafikon. La plej proksima internacia flughaveno en Fajsalabado funkcias.

Fontoj
------

* WikiTrans
**Balatonudvari** estas malgranda vilaĝeto kun titolo vinvilaĝo kaj somera banloko en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Balatonfüred.

Kirko de Balatonudvari
Tomboŝtono en Balatonudvari

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 19 km²
* Loĝantaro: 350
* Poŝtkodo: 8242
* Telefonprefikso: 87

Situo
-----

Balatonudvari situas laŭ norda bordo de Balatono, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Székesfehérvár-Keszthely.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1093 en formo Oduory. Laŭ la nomo reĝaj servistoj loĝis tie. La kampoj longe apartenis al abatejo de Tihany. En 2005 la banloko atingis unuan lokon en konkurso Por Flora Hungario. La vilaĝo apartenas al vinregiono de Balatonfüred-Csopak.

En Balatonudvari poŝteto kaj migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* romanika katolika Kirko Marteno de Tours (Balatonudvari) el la 13-a jarcento, en la 1840-aj jaroj ĝi klasikismiĝis
* tombejaj ŝtonoj koroformaj

Ĝemelkomunumoj
--------------

* Slovakio Virt, Slovakio
* Hungario Foktő, Hungario

Komunumoj pri *udvar* (= korto) en Hungara reĝlando
---------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Balatonudvari | Bánudvard | Bárdudvarnok | Kisudvarnok | Méhészudvarnok | Nagyudvarnok |
| Nádudvar | Nemesnádudvar | Pécsudvard | Sárrétudvari | Somogyudvarhely | Sopronudvard |
| Szécsudvar | Székelyudvarhely | Szőllősudvarnok | Torontáludvar | Udvar | Udvard |
| Udvarfalva | Udvari | Udvarnok | Udvarszállás | Újudvar |  |

* Kategorio Balatonudvari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Domo en Los-Anĝeleso, celo de fumigacia "tendumado".
**Fumigacio** estas laŭ PIV, *Terapicela produktado de medikamentaj fumoj aŭ vaporoj, ordinare en fermita spaco* por inhalo.

**Fumigacio** estas ankaŭ la fumigado, inundo de ĉambro per venena gaso por kontraŭbatali damaĝbestojn. Ĉar la gasoj estas plejparte venenaj, necesas specialaj sekurecaj rimedoj.

Fumigadoj oftas dum stokado de organikaj materialoj (ekz. grenstokado en havenaj magazenoj, turstokejoj, muelejoj) kaj ankaŭ en preĝejoj, muzeoj, arkivoj kaj bibliotekoj por kontraŭbatali lignajn vermojn kaj aliajn materialajn plagojn. En la 1970-aj jaroj, ankaŭ ruĝvulpaj nest-kavernoj estis fumigitaj en Germanio por bremsi rabion.

El la vidpunkto de labora sekureco, la Preskribo pri Danĝeraj Substancoj devas esti observata en Germanio krom aliaj dispozicioj. Fumigaciaj materialoj por plagokontrolo estas reguligitaj ene de la Eŭropa Komunumo per EU-Reglamento n-ro 528/2012.

Notoj
-----

1. ↑  PIV NPIV Alirita la 8an de Junio 2021.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fumigacio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* National Pesticide Information Center


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 727791
* GND: 4144295-7
* NDL: 00567005
* NKC: ph127272
 |
**Aleksandrovsk-Saĥalinskij** (ruse *Александровск-Сахалинский*) estas urbo en Saĥalena provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 64405.

La urbo estis fondita en jaro 1869.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1917.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Aleksandrovskaja (Александровская) ĝis 1881;
* Aleksandrovskij (Александровский) en 1881 ... 1926.

La interurba telefona kodo estas 424034, la enurbaj telefonnumeroj estas kvarciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 7 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: 50° 54′ N 142° 09′ O﻿ / ﻿50.900 °N, 142.150 °O﻿ / 50.900; 142.150 (mapo)Koordinatoj: 50° 54′ N 142° 09′ O﻿ / ﻿50.900 °N, 142.150 °O﻿ / 50.900; 142.150 (mapo).

La urbo estas sur okcidenta bordo de Saĥaleno.

En jaro 1959 la urbo havis 22.2 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 12.8 mil loĝantojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Arkivigite je 2006-03-26 per la retarkivo Wayback Machine
**Balatonszentgyörgy** (balatonsentdjordj) estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono Fonyód.

Balatonszentgyörgy en departemento Somogy kaj en Hungario
* Areo: 24 km²
* Loĝantaro: 1670
* Poŝtkodo: 8710
* Telefonprefikso: 85

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo kaj sur mildaj deklivoj, ĉe suda bordo de Balatono, laŭ ĉefvojo, fervojo kaj aŭtoŝoseo M7 Budapeŝto-Nagykanizsa. Tie finiĝas la Balatono laŭ vidpunkto el Budapeŝto, krome tie estas enfluejo de Zala (rivero) al la lago. Estas ankaŭ alia fervojo al Keszthely, krome ĉefvojo inter Keszthely kaj Marcali.

Stelo-fortikaĵo en Balatonszentgyörgy

Historio
--------

Pli frue romianoj, poste peĉenegoj loĝis tie. La unua skriba mencio devenis el 1298, tiam preĝejo funkciis tie. La turkoj faris ruina la komunumon en 1566, estis tie setlejo en 1699, kiu formiĝis vilaĝo en 1722. Familio Festetics havanta la kampojn konstruis ĉasdomon nomata Csillagvár (=stelo-fortikaĵo) en 1821. Ekfunkciis la fervojo en 1861. Oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj jam en 1922. Preĝejo konstruiĝis en 1928. Dum la 2-a mondmilito okazis grandaj bataloj. En 1959 kolĥozo pri "Stelofortikaĵo" formiĝis.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, muzeoj en "Stelofortikaĵo" kaj en karakteriza vilaĝa domo, interretejo, kuracejo, dentokuracejo, infansana servo, klubo de maljunuloj, fajrobrigado.

Komunumoj de Sankta Georgo en Hungara reĝlando
----------------------------------------------

Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin Csíkszentgyörgy!

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Bácsszentgyörgy | Balatonszentgyörgy | Bánokszentgyörgy | Baranyaszentgyörgy |
| Bégaszentgyörgy | Borsodszentgyörgy | Búrszentgyörgy | Dunaszentgyörgy |
| Garamszentgyörgy | Gombaszentgyörgy | Homokszentgyörgy | Iszkaszentgyörgy |
| Jászalsószentgyörgy | Jászfelsőszentgyörgy | Lajtaszentgyörgy | Mezőszentgyörgy |
| Répceszentgyörgy | Szentgyörgy | Szentgyörgyvár | Szentgyörgyvölgy |
| Szepesszentgyörgy | Tatárszentgyörgy | Tótszentgyörgy | Turócszentgyörgy |
| Tüskeszentgyörgy | Víziszentgyörgy | Zalaszentgyörgy |  |
**Villaseco de los Reyes** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. *Villaseco de los Reyes* estas tradukebla etimologie al *Seka Vilaĝo de la Reĝoj*.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Berganciano, El Campo de Ledesma, Gejo de los Reyes, Moscosa y Gusende y Villaseco de los Reyes, okupas totalan areon de 136,05 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 340 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 52 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753516
 |
**Fumio Hayasaka** (jap. 早坂 文雄, 19-a de aŭgusto 1914 - 15-a de oktobro 1955) estis japana komponisto.

Loĝante en Sapporo, Hayasaka estis memlerninto. Komence, li estis orgenludisto por la loka preĝejo. Siaj unuaj komponaĵoj (precipe preludoj) en la juneco montris jam altan lertecon. Li komencas komponi por la japana kino en 1938. Dum siaj dek kvin jaroj de aktiveco, li laboras kun la pli grandaj nomoj de la japana kino, nome Kenji Mizoguchi kaj precipe Akira Kurosawa, kaj estis konsiderita kiel unu el la pli grandaj komponistoj vivintaj. Sia pli elstara verko estas certe la titola muziko de la filmo *Sep samurajoj* (1954). Sia brilanta kariero finiĝis abrupte kiam Hayasaka mortis pro tuberkulozo kun 41 jaroj en Tokio, meze en la laboroj kun Kurosawa. La skolano de Hayasaka, Masaru Sato, kontinuigis lian vivoverkon.

Hayasaka kombinis la moder-modernan okcidentan muzikon kun la sonkoloroj de la japana muziko.

* Kategorio Fumio Hayasaka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 226745
* GND: 103931155
* LCCN: nr91019691
* VIAF: 17421805
* ISNI: 0000 0001 0875 426X
* SUDOC: 05164035X
* BNF: 140291597
* MBA: a3abc2c9-b36c-43fb-bc3b-abb05dfcc9ec
* NDL: 00367939
* BIBSYS: 4070817
* NKC: jx20061128008
* BNE: XX1491347
 |
**Aleksej Birjulin** - sovetia kaj rusia esperantisto. Naskiĝis en 1956 en Norilsko. Lernis en la Tomska Politekniko, kie plu evoluas lia scienca kaj praktika kariero en la komputada fako. Li lernis esperanton en 1979 kaj dum kelkaj jaroj aktivis en Tomska Esperanto-Klubo (kiun li kelktempe prezidis) kaj siberia movado (membro de OSER-komitato), partoprenis kelkajn tendarojn (kie li instruis kaj akumulis faktojn por sia plua laboro), instruis Esperanton. En 1982 — redaktoro de Aktuale (sub diversaj titoloj) baldaŭ fermita.
Ĉirkaŭ 1982 Birjulin provis fari kritikan analizon pri la ĉirkaŭa komunumo. Lia studo *Pri la nocio "esperantisto-aktivulo" aŭ la aktivecoj veraj kaj malveraj: Revuo de la tipoj rimarkeblaj en nia junulara movado* (aparta eldono: Sverdlovsk, 1984) kaj *Pri ekstera (surfaca) kaŭzo de malesperantismo* (Sezonoj. 1985. № 5) provokis indignon de la tradiciaj movadaj gvidantoj kaj entuziasmon ĉe la legantaro de Sezonoj, kiuj elstarigis lian duan studon kiel la plej interesan materialon de la almanako en 1984-85.
Aleksej plu kunlaboris en Sezonoj, precipe kiel eksperto pri literaturo scienc-fikcia kaj fantasta. Ĝuste li alportis novajn kriteriojn, ne plu verd-radikajn. Per lia interveno pli ofte nun ni rememoras ne nur pri Borges kaj Tolkien, sed ankaŭ pri Szathma'ri kaj la iberianoj. Li estas aŭtoro de multaj popularaj esprimoj (sufiĉas nur "damne kaj sakre"). Alia forta flanko lia estas (krom sociologio kaj literaturo) ankaŭ muziko, precipe "underground"a, apenaŭ kun ekvivalento en Esperantujo.

Post 1991 Aleksej aŭtoras en La Ondo de Esperanto kaj Ruslanda Esperantisto. Sub lia redaktoreco aperis kvar kajeroj de Spektro. Unu el la membro-fondintoj de UES, li prezidis la fondan konferencon de Ruslanda Esperanto-Asocio (Jekaterinburg, februaro 1992). En la Komitato de REA li prizorgis sociologion, komercon kaj iusence reprezentis Siberion. Tamen post la unuiĝo de REA kaj REU li ne plu partoprenas en ruslandaj movadaj strukturoj.

Neriĉa homo (patro de tri infanoj) Aleksej ĉiam estis inter malavaraj amikoj de esperanto, kaj ĝuste lia kotizo estis la unua kontribuo al la fondaĵo Amiko.

La teksto estas laŭ Kunlaborantoj de Sezonoj kaj La Ondo de Esperanto Arkivigite je 2009-09-17 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 294523
 |
**Balatoncsicsó** [balatonĉiĉO], germane **Schitzenhofen** [ŝicenhofen] estas malgranda vilaĝeto kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Balatonfüred.

Blazono de Balatoncsicsó
Panoramo de Balatoncsicsó

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 13 km²
* Loĝantaro: 160
* Poŝtkodo: 8272
* Telefonprefikso: 87

Situo
-----

Kirko de Balatoncsicsó
Balatoncsicsó situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Révfülöp troviĝas 14, Balatonfüred 21, Badacsony kaj Tapolca po 22, Ajka 26 km-ojn. Spite la nomon la vilaĝo ne troviĝas laŭ bordo de Balatono.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1272 en formo *Chychow*. Dum dominado de turkoj la vilaĝo senhomiĝis. En 1754 ĉefe germanoj refondis la komunumon.

La loĝantoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de germanoj, vinodrinkejo, hoteletoj, interretejo, migra poŝto.

Vidindaĵo
---------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Aŭgusteno

Famuloj
-------

* en la tiama Csicsó naskiĝis János Horváth (teologo)

Ĝemelkomunumo
-------------

* Germanio Ramsen, Germanio

* Kategorio Balatoncsicsó en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Andor Lendvai,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lendvai Andor** estis hungara operkantisto (baritono), altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis *Leopold*, lia baldaŭa familia nomvarianto estis *Lendvay* [lendvai].

Andor Lendvai  naskiĝis la 20-an de majo 1901 en Vác, li mortis la 13-an de majo 1964 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Andor Lendvai forlasis la gimnazion en sia naskiĝurbo kaj li rifuĝis al migranta teatra trupo. Li akiris diplometon en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi en 1919, diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1923. Li debutis kiel operkantisto en Nacia Teatro (Szeged), en la sekvaj jaroj li aŭ plulernis, aŭ kantadis en Viena Ŝtata Operejo, Milano, Munkeno (1928). En 1933 pro la nazioj li faris turneon en Italio, en la sekva jaro li aliĝis al trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Ekde 1935 li ankaŭ instruis en muzika lernejo. Inter 1939 kaj 1945 li havis rolojn nur en la juda teatro pro la kontraŭjudaj leĝoj, depost la 2-a mondmilito li denove estis membro de Budapeŝta Opero. Ekde 1949 li ankaŭ instruis en la Muzikakademio. En 1961 li pensiuliĝis, sed li instris ĝismorte. Li ricevis premion en 1961.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* Giacomo Puccini:
	+ Tosca — Scarpia; Cesare Angelotti
	+ La bohème — Schaunard; Alcindor
	+ Madama Butterfly — Sharpless
	+ Turandot — Ping
* Gioachino Rossini: La barbiro de Sevilo — Figaro
* Giuseppe Verdi:
	+ Rigoletto — titolrolo
	+ La Traviata — Georges Germond
* Richard Wagner:
	+ Die Meistersinger von Nürnberg — Konrad Nachtigall
	+ Der Ring des Nibelungen — Alberich
	+ Parsifal — Klingsor
* Wolfgang Amadeus Mozart: La geedziĝo de Figaro - Almaviva

Lia libro
---------

* *Két felvonás között* memuaro, 1942)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo L, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2014-12-05 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio
La tombo de Petri en Arnstadt.
Portreto de Petri, en la Emil-Petri-lernejo en Arnstadt
**Emil Georg Christian PETRI** (naskiĝis la 4-an de septembro 1850 en Linden apud Hanovro, mortis la 18-an de junio 1929 en Arnstadt) estis germana teologo kaj pastoro evangelia.

Vivo
----

Estante filo de la pastoro Moritz Petri, li studis post la lernejaj jaroj en Holzminden ĉe la universitatoj de Lepsiko kaj Göttingen teologion. Li edziĝis al Anne Marie Friederike (fraŭlina nomo: Bach).

Post la fino de la studoj fariĝis lia unua paroĥestra posteno la komunumo Wollershausen. En 1881 li estis helpanimzorganto de la konvento Luisenstift en Niederlößnitz kaj en 1884 societa animzorganto de la societo *Evangelischer Verein der Inneren Mission* en Hanovro.

Li eldonigis la Evangelian Dimanĉan Gazeton *(Evangelisches Sonntagsblatt)* kaj fondis la Anna-konventon en Hanovro. En 1891 li estis nomita superintendanto en Zellerfeld. En 1897 li vizitis la germanajn evangeliajn komunumojn en Suda Afriko.

Agado en Arnstadt
-----------------

En la 1902-a jaro li estis enkondukita kiel superintendanto en Arnstadt. Per la helpo de ŝia princina moŝto Mario de Schwarzburg-Sondershausen li fondis la karitatan Marienstift-institucion estrotan de li ĝis la morto kiel pastoro kaj spirita gvidanto. Li tre frue eltrovis la gravecon de edukado lerneja por handikapitaj infanoj kaj junuloj kaj realigis planojn de ilia trejnado.

Honorigoj
---------

Petri estis membro de la Princina Eklezia Konsilio (germane: *Fürstlicher Kirchenrat*) kaj de la Turingia Eklezia Konferenco (germane: *Thüringer Kirchliche Konferenz*). En la 1908-a jaro la Universitato de Göttingen donis al li honorigan doktoran titolon. Hodiaŭ la Emil-Petri-lernejo en Arnstadt portas lian nomon.

Literaturo
----------

* Becker, Jörg (eld.): *Historische Grabstätten auf dem Neuen Friedhof Arnstadt*, Eldonejo de la Verein Stadtgeschichte, Arnstadt 2009, p. 57
**Andor Jaross** [jaroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Jaross Andor** estis hungara politikisto, ministro. Lia nobela antaŭnomo estis *nemesmiticzi*.

Andor Jaross  naskiĝis la 23-an de majo 1896 en Hungara reĝlando en Komáromcsehi (nuntempa Čechy en Slovakio). Li mortis la 11-an de aprilo 1946 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Andor Jaross komencis politikadi en la ĵus naskiĝinta Ĉeĥoslovakio. En 1935 li estis elektita membro de la ĉeĥoslovakia parlamento, kie li politikadis por la hungara minoritato. Post 3 jaroj li estis membro de la hungara parlamento, eĉ titulara ministro. Baldaŭe li fondis nazian partion. Li estis signifa motoro de deportado de judoj. Depost la 2-a mondmilito li estis kondamnita je morto.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Andor Jaross en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 500648
* GND: 11940236X
* LCCN: no97038938
* VIAF: 72203293
* ISNI: 0000 0000 9993 3580
 |
**Emil Neszmélyi** [nesmEji], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Neszmélyi Emil Balázs** [balAĵ] estas hungara advokato, montogrimpisto, korbopilkisto, trejnisto.

Emil Neszmélyi naskiĝis la 12-an de decembro 1975 en Hungario.

Biografio
---------

Emil Neszmélyi estis korbopilkisto jam en la lernejaj jaroj, inter 1987-1993 li estis sportisto de Budapest Honvéd FC, poste de sportklubo de altlernejo, fine en Óbuda ĝis 2007. Intertempe li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo, ankaŭ advokatan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Inter 1994-2008 li estis ankaŭ trejnisto de korbopilkistoj. Li havas ankaŭ propran advokatan atelieron, tamen li estis pli fama en 2016, kiam li atingis supron de Ĉomolungmo laŭ la malfacila flanko de Tibeto. En 2019 li estis la unua hungaro, kiu plenumis en:Seven Summits. Li ricevis ŝtatajn kaj sportajn premiojn.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Emil Neszmélyi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705414
 |