recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ekzemploj kolorigitaj laŭ kvanto de lateroj de ĉiu edro. Flavaj trianguloj, ruĝaj kvadratoj, verdaj kvinlateroj.
4-hiperkubo projekciita en 3-spacon kiel Figuro de Schlegel. Estas 8 kubaj ĉeloj videblaj, 1 en la centro, ĉiu el 6 - misformita inter edroj de la ena kaj la ekstera videblaj kuboj, kaj la lasta 1 estas *ene-ekstere* prezentante la spaco ekster la kuba rando.
120-ĉelo kun lateroj projekcitaj sur 3-sferon kun rektlinia sfera projekcio al 3-spaco
En geometrio, **figuro de Schlegel** estas speciala projekcio de hiperpluredro suben je unu dimensio. Ĝi projekcias pluredron al 2-ebeno kaj plurĉelon al 3-spaco. Ĝi estas uzata kiel vida helpo por rigardi la topologian konektecon de la hiperpluredraj lateroj.

Ĝi povas esti konstruita per perspektiva projekcio vidita el punkto ekster la hiperpluredro, pli supre la centro de faceto. Ĉiuj verticoj kaj randoj de la hiperpluredro estas projekciitaj en hiperebenon de ĉi tiu faceto. Se la hiperpluredro estas konveksa ekzistas punkto sufiĉe proksima al la faceto tia ke la projekcio bildigas la faceton ekstere, kaj ĉiujn aliajn facetoj ene, tiel ke la lateroj ne interkruciĝas en la projekcio.

Unu el manieroj por garantii ke la lateroj ne interkruciĝas en la projekcio por ĝenerala konveksa hiperpluredro estas unue projekcii ĉiujn verticojn kaj laterojn en n-sferon, kaj tiam plenumi rektlinian sferan projekcion de taŭga punkto.

Malsama maniero por videbligo per malaltigo de dimensio de hiperpluredro estas konstrui retan hiperpluredron, malkonektante facetojn, kaj malfaldante ilin ĝis kiam la facetoj povas ekzisti en sola hiperebeno de dimensio je 1 malpligranda ol la fonta hiperpluredro. Ĉi tio konservas la skalon kaj la formon sed malfaras la topologiajn ligojn.

Referencoj
----------

* Victor Schlegel (1843-1905), *Theorie der homogen zusammengesetzten Raumgebilde*, Nova Acta, Ksl. Leop.-Carol. Deutsche Akademie der Naturforscher, Band XLIV, Nr. 4, Druck von E. Blochmann & Sohn in Dresden, 1883.  Arkivigite je 2007-03-12 per la retarkivo Wayback Machine
* Victor Schlegel, *Ueber Projectionsmodelle der regelmässigen vier-dimensionalen Körper*, Waren, 1886.
* H. S. M. Coxeter, *Regular Polytopes* - *Regulaj hiperpluredroj*, 3-a. red. Dover Publications, 1973. ISBN 0-486-61480-8.
* Grünbaum, Branko.  (2003) *Convex polytopes - Konveksaj hiperpluredroj*. Novjorko: Springer. ISBN 0-387-00424-6.(Dua redakcio preparita de Volker Kaibel, Victor Klee, Günter M. Ziegler).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Figuro de Schlegel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eric W. Weisstein, *Figuro de Schlegel* en MathWorld.
* Eric W. Weisstein, *Skeleto* en MathWorld.
* Figuroj de Schlegel Arkivigite je 2007-09-28 per la retarkivo Wayback Machine
* 4D hiperpluredraj projekciaj modeloj
* Kvar dimensiaj hiperpluredroj[*rompita ligilo*]
*
Karl Friedrich Abel kun gambovjolo
**Gambovjolo** estas kordinstrumento. Ĝi sonas malpli laŭte kaj malpli brile ol la violono, sed tamen delikate kaj mistere. Laŭ registro ĝi pli similas al la violonĉelo. Ĝi ofte pensigas pri voĉo eĥanta en la memoro, kiel en la komponaĵo de Marin Marais *Les voix humaines*, kaj ĝi povas esti ankaŭ tenere karesa, kiel en la duetoj de la Sinjoro de Sainte-Colombe, *Concerts pour deux violes égales*.

Uzoj
----

Diversaj grandoj de gambovjolo de *Syntagma musicum* de Michael Praetorius, 1618
Ofte ĝi estis uzata nur por ludi la basan akompanadon, aŭ akompani solistan muzikilon, ekzemple klavicenon. Ekzemple en la muziko de la angla kampardancado la baso estas ludata de gambovjolo.

Ĝi ankaŭ estis multe ludata, precipe en Anglio, en gambovjolaroj, t.e. kolektoj de pluraj gambovjoloj diversregistraj. Tia muziko, komponata precipe en la unua duono de la 17-a jarcento, estas kompleksa, revema, subtila, kaj nuancoplena.

Pli malfrue oni ankaŭ, precipe en Francio, ludis ĝin kiel solistan instrumenton. Unu inter la plej famaj komponistoj por solista gambovjolo estis la tiel nomata Sinjoro de Sainte-Colombe.

La historie lasta komponisto por la gambovjolo estis la germana Karl Friedrich Abel.

Post ĝia malfavoriĝo (ekde la 18-a jarcento) kaj forgesiĝo flanke de ĉiuj krom la historiistoj kaj muzeogardistoj, oni remalkovris la belecon de ĝia sono kaj de la muzikaĵoj komponitaj por ĝi. Kelkaj muzikistoj refamigis ĝin en la malfrua 20-a jarcento.[*kiu?*]

La kataluna muzikisto kaj komponisto Jordi Savall estas unu el la plej estimataj gambovjolaj ludistoj internacie.

Komponistoj
-----------

Komponistoj, kiuj verkis por la gambovjolo:

Angloj:

William Byrd
John Dowland
John Jenkins
William Lawes
Matthew Locke
Henry Purcell
Francoj:

Monsieur de Sainte-Colombe
Marin Marais
François Couperin
Antoine Forqueray
Germanoj:

Karl Friedrich Abel
Johann Sebastian Bach
Nuntempe:

* Jordi Savall: filmo *Tous les matins du monde* ("Ĉiuj matenoj de la mondo" de Alain Corneau)

Fontoj
------

1. ↑  Datumbazo de kordinstrumentoj
2. ↑  Senz, Javier Pérez (30 oktobro 2014). ¨Jordi Savall rechaza el premio Nacional de música" El País. Alirita 2019 Novembro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gambovjolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *The Viola da Gamba Society Arkivigite je 2008-12-29 per la retarkivo Wayback Machine* (angle)
* *The Sound of the Division Viol Arkivigite je 2007-01-06 per la retarkivo Wayback Machine* (angle)
* *Megaviol: A Bibliography Arkivigite je 2006-01-27 per la retarkivo Wayback Machine* (bibliografio, en la angla)
* *Viola da Gamba society of Japan* (japane)
**Anikó NAGY** [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Nagy Anikó** estas hungara aktoro, kantisto. Ŝia edzo estis Tibor Miklós.

Anikó Nagy  naskiĝis la 2-an de februaro 1954 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Anikó Nagy frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, ŝi jam tiam deklamis kaj kantis en koruso. Ŝi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1976, ŝia ĉefinstruisto estis Ottó Ádám. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Szeged), kie ŝi ricevis nur prozajn rolojn. Inter 1978 kaj 1982 ŝi apartenis al Teatro Csiky Gergely (Kaposvár), kie ŝi jam ankaŭ kantadis. Spite la sukcesojn ŝi aliĝis al ĵus fondita "Teatro Rock". En 1996 la teatro estis integrita al Operetoteatro (Budapeŝto). post 3 jaroj ŝi forlasis la Opetetoteatron kaj aliĝis al malgranda teatro. Ŝi ricevis premiojn en 1989 kaj 1994. Ŝi edziniĝis en 1984, poste ŝi naskis filinon, en 2013 ŝi vidviniĝis.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* William Shakespeare: Somermeznokta sonĝo - Babvirág
* Ede Szigligeti: *Liliomfi* - Kamilla
* Imre Kálmán: *Csárdáskirálynő* - Szilvia
* Leonard Bernstein: West Side Story - Anita; Graciella; Doc

Elektitaj filmaj roloj
----------------------

* *Petőfi '73* (1973)
* *Fényérzékeny történet* (1993)
* *Páternoszter* (2004)
* *Amikor sötétedni kezd…* (2011)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

* Kategorio Anikó Nagy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Aktuala kluba emblemo
Urbocentra bildkolekto
En aprilo 1898 fondiĝis la **Esperantoklubo de Stokholmo** (EKS), origine je la nomo **Klubo Esperantista en Stokholmo**. La unua kluba sekretario estis Per Ahlberg ĝis la Ido-skismo en 1909.

Historio
--------

  Vidu ankaŭ: Esperanto-movado en Svedio
En 1906 Sveda Esperantista Societo estis fondata en Stokholmo de reprezentantoj de la kluboj de Stokholmo, ses pliaj urboj kaj izolaj Esperantistoj el diversaj partoj de la lando - de la 1-a de januaro 1910 ĝi estas nomata "Sveda Esperanto-Federacio" (SEF). Ekde tiam la historio de la Esperanto-movado en Svedio estis nedisigeble ligita al la movadaj aktivecoj en Stokholmo.[*mankas fonto*]

Elstarigindas, ke en 1918 fondiĝis Eldona Societo Esperanto, kaj en 1922 kreiĝis Sveda Esperanto-Instituto. Ekde aŭtuno 1930, la laborista kleriga asocio en Stokholmo ankaŭ disponigis ĉiusemajne duonhoran radio-programon por informado pri Esperanto.

Post radio-diskuto pri la "mondlingva problemo" en 1933, la Stokholma grupo per sia energia vicprezidanto Teodor Julin aranĝis en la centro de la ĉefurbo ekspozicion por montri al la publiko, ke Esperanto estas lingvo preta, uzata kaj utila; interalie la kronprinco de Svedio vizitis kaj interese rigardis la ekspozicion. De la 4-a ĝis la 11-a de aŭgusto 1934 en la urbo okazis la 26-a Universala Kongreso de Esperanto.

Kvankam en neŭtrala Svedio la Dua Mondmilito ne senpere kaŭzis detruojn kaj mortojn, la forfalo de internaciaj kontaktoj, la alveno de multaj esperantistaj fuĝintoj el aliaj eŭropaj landoj kaj la timo ke la milita inundo ankaŭ dronigos Svedion ankaŭ en Stokholmo en la militaj jaroj. Tio tre malgrandigis la ĝeneralan entuziasmon pri internacia komunikado, kaj post la milito ne plu eblis revivigi la favoran etoson de la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj.

Tamen ankaŭ la 65-a Universala Kongreso de la 2-a ĝis la 9-a de aŭgusto 1980 estis tre sukcesa movada evento, kaj kiam fine de la 1980-aj jaroj malfermiĝis la limoj en Eŭropo kaj kolapsis la antaŭe komunistaj ŝtatoj, venis nova ondo de esperantistoj kiuj de tie translokiĝis al Stokholmo kaj ekde tiam pliriĉigis la urban kulturan Esperanto-vivon - interalie la kantista duopo Ĵomart kaj Nataŝa el eksa Sovetunio.

Estraranoj
----------

* Per Ahlberg, sekretario 1898?–1909
* Bernhard Eriksson, prezidanto depost 1929
* Teodor Julin, vicprezidanto

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo (jen arkive laŭ stato fine de 2017) (svede)
* organizaj informoj (jen arkive laŭ stato fine de 2017) (esperante)
* novaĵa retejo pri la Esperantoklubo de Stokholmo (jen arkive laŭ stato de julio 2017)
**Anikó Ungár,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ungár Anikó** estas hungara iluziisto. Ŝia una edzo estis András Szebeni kaj dua edzo estis Zsolt Baronits.

Anikó Ungár naskiĝis la 11-an de januaro 1949 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Anikó Ungár devenis el juda familio, kie ŝi jam frue lernis la iluziaĵojn. Ŝi iĝis tutlande konata en televizia konkurso en 1965. Ŝi frekventis altlernejon pri vestoj, ankaŭ lernejon por cirkistoj. Ŝi estis videbla ekzemple en Parizo, Londono, Lasvegaso, Montekarlo, Novjorko, Bostono, Milano, Vieno. Ŝi ricevis premion en 2003. Ŝi edziniĝis dufoje, naskis unufoje.

Ŝiaj filmoj
-----------

* *Magic Circle* (televizia serio)
* *Miss Arizona* (1988) - magiistino
* *Fényérzékeny történet* (1994) - magiistino

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* angle kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Anikó Ungár (iluziisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 664347
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Gambaga muŝkaptulo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Muscicapa* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***M. gambagae'*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Muscicapa gambagae****(Alexander, 1901) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| v • d • r |

La **Gambaga muŝkaptulo** (*Muscicapa gambagae*) estas malgranda specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de ties plej tipa genro nome *Muscicapa*.

Ĝi formas superspecion kun la Griza muŝkaptulo, *M. striata*, kaj foje estas konsiderataj kiel samspecifa. Ĝi estas monotipa, sen subspecioj. 

Ĝi loĝas en izolitaj areoj de Centra Afriko nome en Liberio, Centra Malio, Nordorienta Eburbordo, Norda Ganao, Norda Togolando, Burkino, Centra kaj Orienta Niĝerio, Norda Kameruno, Suda Ĉado, Okcidenta kaj Suda Sudano, Okcidenta Etiopio, Nordokcidenta Somalio (Monto Ŭagar), malproksima Nordorienta DRKongo (Aba, Dramba), Ugando (Budongo, Gula, Labvor), Kenjo kaj trans la Ruĝa Maro en Azio en Susokcidenta Arabio (Hejaz suden ĝis Adeno) kaj Jemeno.

Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, seka savano kaj subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaroj.

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Muscicapa gambagae. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 26an de julio 2007.
**Cimlansk** (ruse *Цимлянск*) estas urbo en Rostova provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 60257501.

La urbo estis fondita en jaro 1672.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1961.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Ustj-Cimla (Усть-Цимла);
* Cimlanskaja (Цимлянская) ĝis 1952.

La interurba telefona kodo estas 86391, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: 47° 39′ N 42° 06′ O﻿ / ﻿47.650 °N, 42.100 °O﻿ / 47.650; 42.100 (mapo)Koordinatoj: 47° 39′ N 42° 06′ O﻿ / ﻿47.650 °N, 42.100 °O﻿ / 47.650; 42.100 (mapo).

La urbo estas sur la dekstra bordo de la Cimlanska akvorezervejo ĉe rivero Don (Дон).

En la urbo estas fervoja stacio.

En 1950 ... 1952 la urbo estis movita pro superakvado de la antaŭa loko pro konstruado de Cimlanska akva elektra fonto.

En jaro 1959 la urbo havis 9,9 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 15,4 mil loĝantojn.

Ligiloj
-------

*
rigardo de la monto Erbeskopf
La **Schwarzwälder Hochwald** aŭ mallonge **Hochwald** aŭ en Esperanto **alta arbaro** estas la sudokcidenta parto de la mezmontaro Hunsruko kun alteco de 816,32 m super marnivelo, nome Erbeskopf, en la nordo de Sarlando kaj la allima Rejnlando-Palatinato. Estas tie nacia parko.

Geografio
---------

### Situo

La mezmontaro etendiĝas en la Naturparko Saar-Hunsrück preskaŭ de Mettlach (Sarlando) ĝis la monto Erbeskopf (Rejnlando-Palatinato). Ĝi situas inter Losheim, Weiskirchen, Wadern kaj Nonnweiler en Sarlando kaj Hermeskeil kaj Birkenfeld, Thalfang kaj Idar-Oberstein en Rejnlando-Palatinato.

Norde situas la Osburger Hochwald; ambaŭ kune havas la nomon **Hochwald**. La sudorienta parto de Schwarzwälder Hochwald ankaŭ nomiĝas Dollberge kaj sude estas la Idarwald.

### Montoj

turo sur Erbeskopf
Al la montoj kaj altaĵoj de la Schwarzwälder Hochwald apartenas – ordigita laŭ alteco en metroj (m) super marnivelo:

* Erbeskopf (alteco 816,32 m) apud Thalfang, la plej alta monto de la Hunsrück kaj Rejnlando-Palatinato
* Ruppelstein (762,7m), apud Börfink, distrikto Birkenfeld, Rejnlando-Palatinato
* Sandkopf (757,4 m), apud Neuhütten-Muhl, plej alta monto en la distrikto Trier-Saarburg, Rejnlando-Palatinato
* Friedrichskopf (707,4 m), apud Brücken, distrikto Birkenfeld, Rejnlando-Palatinato
* Dollberg (695,4 m), inter Neuhütten (Rejnlando-Palatinato) kaj Eisen (Sarlando), plej alt monto de Sarlandoz
* Teufelskopf (695,0 m), apud Waldweiler, en Irrwald, Rejnlando-Palatinato
* Schimmelkopf (*Weiskircher Höhe*) (694,8 m), inter Mandern (Rejnlando-Palatinato) kaj Weiskirchen (Sarlando),
* Mückenbornberg (692,6 m), apud Waldweiler, en Irrwald, Rejnlando-Palatinato
* Ringkopf (650 m), orientsudoriente de Allenbach sur dorso de la Schwarzwälder Hochwald

Literaturo
----------

*Hohwäller* - Ein Sammelband Hochwälder Mundart, Herausgeber Dittmar Lauer, Manfred Moßmann - Verlag Alta Silva, Kell am See, Oktober 2006, ISBN 3-9810762-0-6 (ISBN 978-3-9810762-0-2), Abbildung

Eksteraj ligiloj
----------------

* Literatur über den Schwarzwälder Hochwald in der Saarländischen Bibliographie
**Anicuns** estas brazila municipo de la subŝtato Gojaso. Ĝi havis en 2007 ĉirkaŭ 17.835 loĝantojn.

Geografio
---------

La distanco al la ĉefurbo Goiânia estas 82km. Alteco: 692m. La najbaraj municipoj estas Americano do Brasil, Adelândia, Avelinópolis, Itaberaí, Mossâmedes, Turvânia kaj Nazário.

Historio
--------

En 1749, Bartolomeu Bueno da Silva Filho kreis haltejon al *boiadeiros* /boj-a-**dej**-ros/ (vakeroj) kiuj iris voje al Goiás (urbo). En tiu ĉi loko li trovis indiĝenoj, de la tribo Guanicus, ornamitaj kun oraj kolringoj, do Bartolomeu Filho petis helpon al indiĝenino Damiana por konvertigi ĉiujn al katolika religio, tiel komencis ekspluatada periodo.

Turismo
-------

* **Bosque Municipal**;
* **Cachoeira de São José** je 22km for;
* **Cachoeira do Tombador** je 22km;
* **Córrego do Óleo**
* **Gruta da Fazenda Jenipapo** je 122km;
* **Morro do Chapéu** (Pli alta pinto de la urbo, je 122km);
* **Morro do Monte Castelo** je 122km;
* **Muro de Pedra**
* **Pedra de Dolmem**
* **Poço do Boi de Ouro**
* **Ponte de Pedra**  (En *Rio dos Bois*, grandega ŝtona plato, kvazaŭ ponto);
* **Praça da Rodoviária** (Poŝkarto de la urbo);
* **Serra da Canjica** je 33km;
* **Serra do Felipe**
* **Lago de Anicuns**

Vidu ankaŭ
----------

Municipoj de Goiás

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Anicuns en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Urba Konsilantaro[*rompita ligilo*]
**Guntakal** (telugue **గుంతకల్లు**) estas urbego en statuso municipo en suda Barato, en subŝtato Andra-Pradeŝo, en la distrikto de Anantapuramu.

Stacidomo en Guntakal

Demografio
----------

Laŭ la censo en 2011 Guntakal havis populacion de 126 270. La legopovo estas 75%.

Geografio
---------

Guntakal etendiĝas sur montetaro en alteco de 432 metrojn de la marnivelo. Ballari troviĝas 48, subŝtata ĉefurbo Amaravatio 50, Adoni (Barato) 51, Anantapuramu 60, Tadipatri 81, Kurnul 102, Nandjan 122, Hajderabado 270, Mumbajo 642, Kolkato 1418, tutlanda ĉefurbo Delhio 1497 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Guntakal iĝis signifa fervoja nodo dum dominado de britoj.

Edukado
-------

Guntakal ne havas altlernejon, tamen menciindas la fervoja mezlernejo.

Lingvoj
-------

La telugua estas la oficiala kaj vaste parolata lingvo. La urdua kaj kanara ankaŭ estas vaste parolataj.

Religioj
--------

Preskaŭ 71% de la populacio estas hinduoj, proksimume 25% estas islamanoj.

Klimato
-------

Guntakal situas en semi-arida klimato kun musono kaj la loko apartenas al la plej malvarmaj areoj en suda Barato pro la alteco. La meza jara pluvo estas ĉirkaŭ 550 mm.

Trafiko
-------

Al Guntakal kuras po kvin fervojaj kaj vojaj linioj. La plej proksima flughaveno estas ĉe Ballari.

Vidindaĵoj
----------

* temploj
La **eŭropa ŝoseo 25** (mallonge E 25) estas 2 500 kilometrojn longa eŭropa ŝoseo, kiu kondukiĝas inter nordo kaj sudo tra Nederlando, Belgio, Luksemburgio, Francio, Svislando kaj Italio.

La norda komenciĝo de la ŝoseo situas ĉe la bordo de la Norda Maro proksime de la havenurbo Hoek van Holland en Nederlando. La suda finiĝo estas en la urbo Palermo sur la insulo Sicilio de Italio.

Itinero
-------

Gravaj urboj, kiuj situas laŭlonge de la ŝoseo E 25, estas en Nederlando Utrecht, 's-Hertogenbosch, Eindhoven kaj Maastricht, en Belgio Lieĝo kaj Bastogne kaj en Luksemburgio la urbo Luksemburgo. Pli sude laŭ la vojo en Francio sekvas la urboj Metz, Saint-Avold, Strasbourg kaj Mulhouse, kaj mallonge post la limo inter Francio kaj Svislando atingiĝas la svisa urbo Bazelo. Pliaj gravaj urboj en Svislando laŭlonge de la ŝoseo estas Olten, Berno, Lausanne kaj Ĝenevo. Ree en Francio la urbo Chamonix estas ligata al la ŝoseo, kaj sude de la Alpoj per la Monto Blanka-tunelo atingiĝas la teritorio de Italio. Tra la urboj Courmayeur, Aosta kaj Alessandria la ŝosea vojo alvenas en Ĝenovo.

En la 1100 kilometrojn longa parto de la ŝoseo inter Ĝenovo kaj Palermo tri diveraj pramŝipaj linioj tra la Mediteranea Maro estas parto de la ŝoseo. Per la unua pramŝipa konekto atingiĝas la urbo Bastia sur la insulo Korsiko (parto de Francio), de la urbo Bonifacio per plia pramŝipa konekto atingatas la loko Porto Torres sur la insulo Sardinio (ree en Italio), kaj de tie la ŝoseo vojas tra Sassari al Cagliari. Fine per tria pramŝipa konekto atingatas Palermo sur la insulo Sicilio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Eŭropa ŝoseo 25 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* plano de ĉiuj eŭropaj ŝoseoj (angle kaj france, PDS-dosiero, 311 kB)
Promenejo en la centro de la Avenuo Prado
La **Avenuo Prado** (hispane *Paseo del Prado*) estas unu el la gravaj bulvardoj de Madrido (Hispanio). Ĝi sekvas la vertikalon nordo-sudo, ekde la Placo Cibelo ĝis la Placo de la Imperiestro Karlo la 5-a, populare konata kiel la Rondiro Atoĉo. Meze de ĝia itinero konfluas kun la Placo de la Lojaleco kaj kun la Placo Cánovas del Castillo, kie troviĝas la fontano Neptuno.

Kune kun la avenuoj Kastilia kaj Rekoleto, kiuj etendiĝas norden, ĝi formas unu el la ĉefaj voj-aksoj de la urbo, konektante la nordon kun la sudo.

En la kultura tereno, la Avenuo Prado gastigas unu el la ĉefaj muzeaj fokusoj de Hispanio. En ĝi troviĝas la famaj muzeoj Prado kaj Thyssen-Bornemisza kaj proksime la Muzeo Reĝino Sofia.

En tiu ĉi avenuo ankaŭ troveblas diversaj monumentoj kaj ejoj el art-historia graveco, starigitaj en la 18-a jarcento ene de urba projekto. Rimarkindas la Konstruaĵo Villanueva, ĉefsidejo de la Museo del Prado, la Botanika Ĝardeno kaj la fontanoj Neptuno kaj Apolo.

Vidu ankaŭ
----------

* Ĝardenoj Buen Retiro

* Avenuo Prado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Avenuo Prado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

 
***Homaranismo - La Interna Ideo*** estas verketo de Délio Pereira de Souza. Laŭ sugesto de profesoro Carlos Torres Pastorino la aŭtoro verkis por la revuo Sabedoria artikolon pri la "dogmoj" de Homaranismo de Zamenhof. Li aldonis komentarion pri la poemoj de Zamenhof *Preĝo sub la verda standardo*, *Ho, mia kor'*, *De la plej frua infaneco*, *La vojo* kaj *Al la fratoj*. Post la legado de ĉi tiu libro la spirititoj komprenas (laŭ la aŭtoro) ke Zamenhof parolis kun Jesuo antaŭ reenkarniĝo, kaj scias ke Jesuo volas starigi la "Regnon de Dio" per la Esperantistoj.

Ĝi estas verketo (ĉ. 50-paĝa), eldonita de Eldona Spirita Societo Francisko Valdomiro Lorenz. Unua eldono okazis en 1994. Enhavas laŭdajn komentariojn al "interna ideo de Esperanto" kaj al Homaranismo.

La aŭtoro analizas, plene de entuziasmo, kelkajn poemojn de Zamenhof (*Preĝo sub la verda standardo*, *La vojo*, *La Espero* kaj *Al la fratoj*), kelkajn partojn de la inaugura diskurso al unua UK kaj *La Dogmojn de Homaranismo*.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Filozofio |

* Elŝutebla verketo
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
* Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
**Kálmán Vánky** [vAnki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vánky Kálmán** estas rumania-hungara-sveda biologo, botanikisto, mikologo, kuracisto, membro (honora (2001)) de Hungara Scienca Akademio. **Vánky** estas lia botanika nomo.

Kálmán Vánky  naskiĝis la 15-an de junio 1930 en Odorheiu Secuiesc.

Biografio
---------

Kálmán Vánky apartenas al la hungara minoritato en Rumanio. Li frekventis kalvinanan lernejon, poste li akiris diplomon (B.Sc kaj M.Sc) en Bukareŝta universitato en 1953. Post la diplomo ĝis 1957 li esploris en agrikultura instituto en Bukareŝto. En 1961 li akiris ankaŭ Md-diplomon pri medicino en Târgu Mureș, poste li estis kuracisto en sia naskiĝurbo. Li okupiĝis ankaŭ pri ustilagoj. En 1969 li forlasis Rumanion pro la kruda socialismo kaj ekloĝis en Svedio, kie li akiris la svedan Md kaj laboris kiel familikuracisto en vilaĝo. Li akiris Ph.D en Universitato de Upsalo en 1985. En la sekva jaro li ricevis stipendion en Okcidenta Germanio kaj li esploris en Universitato de Tübingen en ties instituto ĝis sia emeritiĝo en 1995. Vánky vojaĝis en proksimume 55 landoj ĉie en la mondo, kie li kolektis ustilagojn. Li havas edzinon en Germanio, kiu helpas lin en fotado de ustilagoj. Dum 60 jaroj Vánky kolektis la plej grandan ustilagokolekton de la mondo. Li ricevis premiojn en 2012 kaj post 2 jaroj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Carpathian Ustilaginales* - disertaĵo
* *Smut Fungi of the World* (2012)
* *Illustrated Genera of Smut Fungi* (2013)

Memorigiloj
-----------

* nova genro de ustilagoj "Vankya" estis nomita pri li kaj same pluraj novaj specioj Orphanomyces vankyi Savile (1974), Anthracoidea vankyi Nannfeldt (1977), Uromyces vankyorum R. Berndt (2002) kaj Tilletia vankyi Carris & Castlebury (2007)

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungarlingva biografieto (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre) Arkivigite je 2016-08-23 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva intervjuo
* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 566412
* GND: 1032026405
* LCCN: n88082750
* VIAF: 22370964
* ISNI: 0000 0001 1606 3557
* SUDOC: 079212352
* BNF: 14493395b
* NLA: 35458343
* BIBSYS: 90270999
* NKC: xx0182695
 |
memoraĵo en Parizo (37 strato de Vaugirard)
**TELEKI Blanka** grafino, estis hungara edukpolitikistino naskita en Kővárhosszúfalu la 5-an de julio 1806 kaj mortinta en Parizo la 23-an de oktobro 1862. Ŝi estis la pli aĝa fratino de verkistino, grafino Emma Teleki, onklino de verkistino Antonia De Gerando.

Kariero
-------

Grafino Blanka Teleki estis pioniro de la virinedukado en Hungario. Ŝi studis pentradon en Munkeno kaj Parizo, skulptadon en Buda ĉe István Ferenczy (skulptisto). Al influo de sia onklino Teréz Brunszvik ŝi elelektis kiel vivcelo la virinedukadon. En 1846 ŝi fondis en Pest (urbo) hungarlingvan instituton por fraŭlinoj kun sistemo de fakinstruistoj (hungara lingvo kaj historio Pál Vasvári, natursciencoj: János Hanák, pedagogino: Klára Leövey ktp.). Tiu estis la unua mezgrada fraŭlinlernejo en Hungario. La instituto je la fino de 1848 disiĝis. Kune kun Klára Leövey ŝi rifuĝis al Debrecen, Nagyvárad, poste al Szeged kaj ili helpis la vunditajn soldatojn. Post la liberecbatalo ili kaŝigis rifuĝintojn, havis rilatojn kun eksterlandaj revoluciuloj. La polico de Vieno kaptis ŝian korespondadon kaj oni kondamnis ŝin al 10 jara malliberejo, el kiu ŝi pasigis kvin en Brünn, Olmütz kaj Kufstein. Post sia liberiĝo (1857) – malsane – ŝi iris Aŭstrion, Germanion, fine Parizon.

Memorigiloj
-----------

Multe da lernejoj prenis la nomon Teleki Blanka.

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

Portreto pri Blanka Teleki fare de Jakab Marastoni

* Kategorio Blanka Teleki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 342257
* GND: 105256674X
* LCCN: no2012018835
* VIAF: 164565119
* ISNI: 0000 0001 1458 5378
* BNF: 114796546
 |
**WALLISCH Kálmán** (valiŝ) estis hungara masonisto kaj politikisto naskita en Lugos la 28-an de februaro 1889 kaj mortinta en Leoben (Aŭstrio) la 19-an de februaro 1934.

Kariero
-------

Wallisch estis de 1905 ano kaj sekretario distrikta transilvanuja de la MSZDP (Hungara Sociala Demokrata Partio). Dum la Hungara Demokrata Respubliko li estis sekretario de Segedo de la partio, kaj dum la Hungara Konsilantara Respubliko ano de la revolucia tribunalo. Post la falo de tiu lasta li elmigris en Jugoslavion, poste en Aŭstrion kaj en Steiermark li partoprenis en strikoj kaj porsalajraj luktoj. En februaro de 1934 li estis unu el la gvidintoj de la armita ribelo de la laboristoj. Li estis kaptita kaj ekzekutita.

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

* Kategorio Kálmán Wallisch en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 334116
* GND: 11862881X
* LCCN: n83221243
* VIAF: 50018666
* ISNI: 0000 0000 2706 2448
* SUDOC: 193534630
* BNF: 171561780
* NKC: uk2015896113
 |
**Blanka cemento** estas speciala cemento de la tipa griza cemento.

La blanka cemento estas produktita el feroriĉaj krudmaterialoj (Fe2O3-enteno < 0,1 %) kaj ĉefe por Terrazzo, nudbetono (surface netraktita) kaj murŝmiraĵo (plastro). La blanka cemento konvenas ne nur por helaj surfacoj, sed ĝi estas pli facile miksebla kun kolorigaĵoj ol la griza portlanda cemento. Tio gravas ĉe produktado de koloraj terrazzo-platoj.

La produktado de la blanka cemento estas pli kosta ol tiu de la griza cemento. Oni devas abrupte malvarmigi la varmegajn klinkerojn. Tio okazas per faligo en akvobasenon. Nuntempe ekzistas eĉ metodoj, dum kiuj oni uzas gason por malvarmigi la klinkerojn. Tiu lasta metodo estas malpli kosta ol la akvobasena proceso.

La blanka cemento estas grava konstrumaterialo en la mediteranea regiono, pro reflektado de la sunradioj kaj pro tio, ke la blanka koloro signifas en tiu regiono la purecon.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La unua Eŭropa konferenco pri plurlingveco kiu okazis en novembro 2005 en Parizo substrekis la neceson verki **Eŭropan ĉarton pri plurlingveco**, laboron kiun faris la Eŭropa observejo pri plurlingveco kaj ĝiaj partneroj de pluraj landoj.

Unue verkita en la franca, la teksto estas jam tradukita al pluraj lingvoj (estas planita traduki ĝin al ĉiuj oficialaj lingvoj de Eŭropa Unio.

Post periodo de konsultado kaj diskonigo en pluraj landoj, la teksto estis malfermita al petskribo. La petskriba agado komenciĝis la 22an de decembro 2006 en Slatina (Rumanio).

La teksto de la Eŭropa ĉarto pri plurlingveco estis deponita en majo 2009 okaze de la dua Eŭropa konferenco pri plurlingveco ĉe diversaj institucioj Eŭropaj kaj naciaj, akompanita de leĝaj aŭ regularaj projektoj.

Tiu teksto produktita de la laboroj de Eŭropa konferenco pri plurlingveco celas per petskribo fariĝi projekto de "Eŭropa ĉarto pri plurlingveco" ĉe Konsilio de Eŭropo kaj Eŭropa parlamento.

Ĉapitroj de la Ĉarto
--------------------

La ĉapitroj de la Ĉarto estas :

* Plurlingveco kaj politika Eŭropo
* Plurlingveco, kono kaj agnosko de aliaj
* Plurlingveco kaj libereco
* Plurlingveco kaj Eŭropaj identecaĵoj
* Plurlingveco, kulturo kaj civitaneco
* Plurlingveco kaj internaciaj rilatoj
* Plurlingveco, kultura diverseco kaj scienca disvolviĝo
* Por diferenca traktado de plurlingveco
* Plurlingveco kaj ekonomia efikeco
* Plurlingveco kaj labora juro
* Plurlingveco kaj edukado
* Plurlingveco kaj komunikaj medioj

Tiu teksto celas pli ol la kadro de Eŭropa Unio ĉar ĝi emfazas universalaj rajtoj en rilato kun lingva diverseco.

Bibliografio
------------

* (esperanto, germana), Werner Bormann, Helmar G. Frank, *Por plurlingveco de Eŭropo - Für Europas Mehrsprachigkeit*, Akademia Libroservo de Institut für Kybernetik, 1994, ISBN 3-929853-02-7

Notoj
-----

1. ↑  Les premières assises européennes du plurilinguisme.
2. ↑  Les deŭièmes assises européennes du plurilinguisme.[*rompita ligilo*]

Vidu ankaŭ
----------

* Plurlingveco
* Eŭropa observejo pri plurlingveco
* Eŭropa konferenco pri plurlingveco
**Adolf Müller senior** (vere: *Matthias Schmid*) (naskiĝinta la 7-an de oktobro 1801 en Tolna (Hungarujo); mortinta la 29-an de julio 1886 en Vieno) estis aŭstra-hungara aktoro kaj komponisto kaj patro de Adolf Müller la pli juna.

Vivo
----

Müller sekvis lecionoj pri dramarto kaj ankaŭ pri muziko en Brünn. Post tio li havis dungitecojn en Prago, Lemberg kaj Brünn mem, antaŭ ol li en 1823 iris al Vieno kiel aktoro kaj kantisto.

Li laboris ekde 1825 kiel kapelmajstro kun ŝanĝiĝaj pezocentroj ĉefe ĉe la tri antaŭurbaj teatroj de Vieno. De teatro-kapelmajstroj oni atendis la komponadon de uverturoj kaj muzikinterludoj por farsoj, melodramoj, pantomimoj, baletoj, kiuj aperis en la tiama amuzmetio en rapida sinsekvo. Müller estis per pli ol 650 dokumenteblaj teatraj verkoj (kies partituroj grandparte konserviĝis en la urba kaj federaciera biblioteko de Vieno) unu el la laŭkvante plej fruktodona komponistoj de la 19-a jarcento. Multaj furorkantoj devenis de li, ekzemple la marŝkanto *Wir wollen in die Stadt marschieren* el la farso *Lumpazivagabundus* (1833) de Johann Nestroy, kiu disvastiĝis tutmonde.

Müller komponis ankaŭ multajn proprajn operojn aŭ operetojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Adolf Müller la pli maljuna en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Adolf Müller la pli maljuna en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Adolf Müller la pli maljuna en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* *Die schwarze Frau* – viena operparodio laŭ Boieldieu Arkivigite je 2017-09-11 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 428149
* GND: 103789928
* LCCN: no92007580
* VIAF: 79201726
* ISNI: 0000 0001 1678 3757
* LIBRIS: 308964
* SUDOC: 153968028
* BNF: 148444856
* MBA: cc9f64be-bbf0-4e2b-bbf1-f13af2a9a472
* BIBSYS: 1542227320660
* NKC: mzk2010578066
 |
**György Gurics** [djordj guriĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gurics György** estis hungara luktisto, trifoja olimpiano, mondĉampiono, trejnisto.

György Gurics naskiĝis la 27-an de januaro 1929 en Dunapentele, li mortis la 10-an de septembro 2013 en Budapeŝto.

Biografio
---------

György Gurics frekventis bazlernejon loke, mezlernejon en Adony. Li akiris seruristan licencon en Budapeŝto, en 1960 trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Li edziĝis en 1964, lia edzino naskis filon. Li ricevis premiojn inter 1951-2009.

### Sporta kariero

György Gurics estis futbalisto ekde 1943 en Dunapentele, luktisto ekde 1948 en Budapeŝto. Li estis hungara ĉampiono naŭfoje inter 1951-1961 en klasik-stila luktado, sepfoje en liberstila luktado inter 1949-1958, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1952-1963. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952, Hungario en la Somera Olimpiko 1956 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1960 kun bronza medalo (1952), krome en mondĉampionumo en 1961 li estis la unua en klasik-stila luktado. Ekde 1960 li estis ankaŭ trejnisto. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1964.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj angle kun foto
* datenoj hungare kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 816245
 |



* Portalo pri Biografio
**Mojados** [moĤAdos] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la sudo de la provinco. *Mojados* estas komprenebla dub-etimologie kiel *Malsekaj*.

Mojados en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Pinares* de la provinco Valadolido, verde, sude.
Palaco.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 46,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 3 311 loĝantojn. 

Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste, jam en la 21-a jarcento akiris ĉirkaŭ 500 el la 1990-aj jaroj pro sia proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj ekfunkciado kiel dormurbo. Ĝi distas 26 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun municipoj La Pedraja de Portillo, Aldea de San Miguel, Megeces, Alcazarén kaj Matapozuelos. 

Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kun malmultaj montetoj trapasata de la rojo Cega.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. 

Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas jenaj:

* la ponto super Cega de ses arkoj el ŝtono, konstruita en 1575 de arkitekto Juan de Nates laŭ ordono de Filipo la 2-a,
* la Palaco de la Grafo de la Patilla de la 15-a al 16-a jarcentoj, (aktuale uzata kiel kunsidejo),
* la preĝejo de Sankta Maria de la 14-a al 15-a jarcentoj, kaj la preĝejo de Sankta Johano de la 13-a al 14-a jarcentoj, ambaŭ mudeĥaraj,
* la episkopa palaco de la 14-a jarcento, kaj
* du ermitejoj: nome de Virgulino de Luguillas kaj de Sankta Kristo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765455
 |
**György Gonda** [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gonda György** estis hungara juristo, politikisto, altlerneja instruisto, parlamenta deputito, subministro. Lia origina kaj plena nomo estis *Geiszler Miklós György* ĝis 1946.

György Geiszler naskiĝis la 31-an de aŭgusto 1923 en Szombathely (laŭ alia informo en Ostffyasszonyfa), li mortis la 26-an de decembro 2000 en Szombathely.

Biografio
---------

György Gonda devenis el juda familio. Li maturiĝis en komerca mezlernejo en Szombathely en 1941, poste 2 jaroj li akiris diplometon pri oraĵisto. Li komencis labori en Nagykanizsa, sed en 1944 li estis trudlaboristo. Iom poste li rifuĝis kaj kaŝiĝis. Depost fino de la naziismo li aliĝis al la komunistoj, kie li ricevis plurajn taskojn kaj postenojn. Li frekventis ankaŭ kursojn pri la komunismo. Li studis en Ekonomia Universitato de Budapeŝto ( 1952–1955) kaj en Universitato de Pécs (1962–1965), eĉ li doktoriĝis en 1965. Intertempe inter 1952-1957 li havis altajn postenojn en pluraj ministerioj. Li daŭre restis fidela al komunistoj aŭ socialistoj. Inter 1963 kaj 1980 li estis parlamentano, inter 1978-1984 li estis subministro, sed ankaŭ li havis diversajn partiajn kaj ŝtatajn postenojn. Li pensiuliĝis en 1984, tamen inter 1985–1990 li instruis en Pedagogia Altlernejo Dániel Berzsenyi. Li ricevis premiojn inter 1976-2000.

Memorigiloj
-----------

* György Kurtág komponis muzikaĵoj honore al Gonda en 2001

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 699483
* VIAF: 121398675
* ISNI: 0000 0000 7919 723X
 |
**György Gazsó** [djordj gaĵO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gazsó György** estis hungara aktoro.

György Gazsó  naskiĝis la 28-an de majo 1957 en Budapeŝto.

Biografio
---------

György Gazsó studis inter 1976–1981 en la Arbarista Universitato, poste li lernis aktoradon en studio de Nacia Teatro (Budapeŝto) en la sekvantaj 2 jaroj. Post siaj studoj li estis membro de Teatro de Kecskemét inter 1983–1986. Liaj sekvantaj signifaj teatraj stacioj estis:

* Nacia Teatro (Szeged) (1986–1988)
* Teatro Hevesi Sándor (1988–1992)
* Teatro Szigligeti (Szolnok) (1992–1994)
* Teatro de Nyíregyháza (1994–2001).

Li pasis pli longan tempon en la Nacia Teatro en Budapeŝto inter 2003–2009, poste li aliĝis al trupo de Teatro Radnóti. Li konstante ricevas ankaŭ filmajn rolojn. Li ricevis premiojn inter 1999-2003.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* William Shakespeare:
	+ Reĝo Lear - Cornwall; Edmund
	+ Hamleto - la 3-a aktoro
	+ La Venecia Komercisto - Shylock
	+ Rikardo la 3-a - Lord Hastings
	+ Henriko la 4-a - titolrolo
* Anton Ĉeĥov: Tri fratinoj - Andrej; Kuligin
* Molière: Tartufo - titolrolo

Elektitaj kinejaj filmaj roloj
------------------------------

* *A három nővér* (Tri fratinoj) (1991)
* *Sorstalanság* (Sensorteco) (2005)
* *Isztambul* (2011)

Elektitaj televiziaj filmaj roloj
---------------------------------

* ‘‘Família Kft.’‘ (1992)
* ‘‘Fekete fehér’‘ (2006)
* ‘‘Munkaügyek’‘ (2012)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj
Loko de la municipa teritorio de Arroyomolinos de León en sia provinco
Loko de la provinco de Onubo en Hispanio
**Arroyomolinos de León** [Arrojomolinos] (Muelejoj el la rojo de Leono) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.

Loĝantoj
--------

La censita populacio en 2009 estis 1040 loĝantoj. Anoj estas "arroyencos".

Situo
-----

Arroyomolinos de León estas situa en la nordorienta parto de la provinco de Onubo en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena, je altitudo de 609 m; je 172 km de Onubo, la provinca ĉefurbo. La montara areo de ties teritorio estas de 87 km². Ĝi limas norde kun Ekstremaduro. La geografiaj koordinatoj estas 38º 01' N, 6º 25' Ok.

Historio
--------

En 1594 **Arroyo molinos** formis parton de la provinco Leono de la Ordeno de Santiago, kies kruco figuras en la dekstra parto de la blazono dum en la maldekstra figuras muelrado kaj ondo signife la rojajn muelejojn, kiuj nomigis la vilaĝon. En la epoko de la Ordeno de Santiago la vilaĝo enhavis 177 impostopagantojn vilaĝanojn.

En 1833, post la provinca reformo, la vilaĝo jam ne formis parton de Ekstremaduro kiel ĝis tiam kaj ekapartenis al la provinco de Onubo.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado. Rura turismo.

Vidindaĵoj
----------

Bildaro
-------

Notoj
-----

1. ↑  *Libro de los Millones*: Censo de populacio de la provincoj kaj jurisdikcioj de la Regno de Kastilio en la 16a jarcento

Eksteraj ligiloj
----------------

* La crónica de Arroyomolinos Blogo pri aktualaĵoj
* Arroyomolinos de León - Informaro de Andaluzio
* Cascarrabias On-Line Arkivigite je 2016-09-20 per la retarkivo Wayback Machine Reta versio de la revuo *Cascarrabias*
* Arroyomolinos de León (Huelva) Oficiala retejo.
* Vojo Bujo en la municipa teritorio de Arroyomolinos de León
**József Pál Kennedy** [jOĵef pAl kenedi], laŭ hungarlingve kutima nomordo kun mallongigo **Kennedy P. József,** en Usono **Joseph Paul Kennedy** estas hungara-usona kemiisto, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (1993).

József Pál Kennedy  Arkivigite je 2010-04-25 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 18-an de majo 1928 en Budapeŝto.

Biografio
---------

József Pál Kennedy frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1945-1949, poste li plulernis en universitato en Vieno ĝis 1954, fine samloke li doktoriĝis. En 1955 li esploris en Sorbonne, poste en Montrealo. Ekde 1957 li vivas en Usono, kie li ricevis laborlokojn. Baldaŭe li instruis en universitatoj de Kioto kaj Ohio. Li okupiĝas precipe pri polimeroj. Li partoprenas en redaktadoj de fakrevuoj ekzemple *Polymer Bulletin,* *Macromolecules*. Li ricevis usonajn kaj japanan premiojn ekde 1982.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Cationic polymerization of olefins: A critical inventory* (1975)
* *Carbocationic polymerization* 1982)
* *Designed polymers by carbocationic macromolecular engineering: Theory and practice* (1992)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio angle Arkivigite je 2010-04-25 per la retarkivo Wayback Machine
**Pál Keresztes** [keresteŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Keresztes Pál** estis hungara pastro, teologo, altlerneja instruisto.

Pál Keresztes  Arkivigite je 2014-07-18 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 12-an de novembro 1945 en Dunaföldvár kaj mortis la 8-a de oktobro 2021 en Paks.

Biografio
---------

Pál Keresztes frekventis piaristan gimnazion en Kecskemét, poste li studis teologion. En 1969 li pastriĝis, en la sekva jaro li doktoriĝis, poste li estis vicpastro en pluraj lokoj de Baranya aŭ Tolna. Inter 1987 kaj 2003 li estis paroĥestro de Siklós, inter 1991-2006 li instruis en Teologia Altlernejo (Pécs). Inter 2003-2012 li estis paroĥestro en Paks, poste en Szigetvár. Li ofte kontribuas en katolikaj gazetoj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Példabeszéd a farizeusról és a vámosról* (Szeged, 1997)
* *Ki volt az Igazság Tanítója?* (2006)
* *A sírok ereje* (2015) - tradukaĵo

Fontoj
------

* hungarlingva intervjuo kun foto Arkivigite je 2014-03-05 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 575003
 |
Kiel **filistro** oni nomas malŝate spirite malvastajn personojn, kiuj elstaras pro spirita malmovebleco, klara konformeco kun sociaj normoj, malinklino kontraŭ ŝanĝoj de la kutima vivmedio kaj forta bezono por sociala sekureco. Krome en la arta medio **filistro** malŝate signifas iun, kiu ne ŝatas aŭ malŝatas arton (plejparte avangarda arto) kaj lige kun tio estetikajn aŭ ideajn valorojn, je tio tamen transprenas kaj aplikas nekritike antaŭpretigitajn, ofte burĝaj nomitajn imagojn.

Historio de la nocio
--------------------

Onidire la nocio aperis unuafoje en Jena en la malfrua 16-a jarcento. En universitataj urboj ĝi nomis ne studantan burĝon, kiu vivis en simile streĉoplena rilato al la studentoj kiel en la biblio la Filiŝtoj kun la hebreoj. En ĉi tiu kunteksto Schopenhauer difinas filistron kiel homo sen spiritaj bezonoj.

Ekde la germana romantismo la nocio transpasis la limojn de la studenta kunteksto: poetoj kiel Brentano, Heine kaj Novalis apelaciis pri sia sendependa genio; filistro do estis laŭ ilia opinio taŭga nocio por signifi iliajn konservemajn kontraŭulojn en la kulturaj institucioj. Moko pri filistroj estis tiel vaste disvastiĝintaj, ke oni povas paroli pri memstara tekstĝenro, la prifilistra satiro.

Renesancon travivis la nocio en Anglio dum la tempo de la *estetikismo*.

La nocion **filistro**, komence insultaĵo de la nobelaro kontraŭ la burĝaro, uzis ekde la komenco de la 20-a jarcento progresemaj maldekstremuloj kontraŭ la sociajn elitojn. Nuntempe la nocio direktiĝas foje ankaŭ kontraŭ tiuj el la maldekstruloj, kiuj alvenis en la estra socitavolo.

Filistroj en la literaturo
--------------------------

En sia romano *Der ewige Spießer* (La eterna filistro), aperinta en 1930, verkisto Ödön von Horváth karakterizas filistron kiel *"hipoĥondrian miiston, kiu alstrebas, ĉie malkuraĝe sin adapti kaj falsi ĉiun novan ideon proprigante tiun al si."* La filistro travojaĝas la tutan mondon kaj tamen nur vidas sin mem. Kio estas bona kaj malbona, li scias sen pripensado.

La literaturo de la 19-a jarcento ŝajnas koni du kategoriojn de filistroj. Charles Dickens priskribas la bonaniman filistron; tiu estas homo, kiu servutas al supraĵa societemo kaj krome ŝatas resti en asocioj. Sendanĝeraj ŝercoj kaj iaspeca familia moviĝo dominas. La malicaj variaĵoj de filistroj aperas ĉe Honoré de Balzac en ties romano *La etburĝoj*: malico, klaĉemo, kalumnio kaj perfido, orgojlo, ĉiosciemo kaj brustoŝveliteco dominas. *La regato* en la samnoma romano de Heinrich Mann el 1914 estas oportunisto, kunulaĉo kaj konformisto servutema al aŭtoritato.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Wortkolumne von Bodo Mrozek über den Begriff Spießer (*Spiegel-Online*)
* „ZEIT Leben"-Artikel von Henning Sussebach zum „Bionade-Biedermeier"
* Erklärung des Begriffs „Spießer" im Lexikon bei basisreligion.de Arkivigite je 2010-02-23 per la retarkivo Wayback Machine

Fontoj
------