recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ĝenerale, en regionoj kie vivas multaj kristanoj, **Sankta Lando** (hebree **ארץ הקודש;**, en norma hebrea **Éreẓ haQodeš**, en Tiberia hebrea **ʾÉreṣ haqQāḏēš**; latine **Terra Sancta** – "*terram sanctam*" estas la akuzativo) estas kristana nocio pri la teritorioj de Palestino, Israelo kaj ofte ankaŭ de Jordanio.

Oni provis trovi per uzo de la esprimo neŭtralan nocion por la regiono, sed tio estis tre problema, ĉar tio rememorigas onin pri la krucmilito.

La esprimo venas el la 4-a jarcento, kiam fine de la persekutado kaj la (laŭ kelkaj) verŝajna trovo de la "vera kruco de Kristo" en Jerusalemo, la interesiĝo pri kristanismo kreskis.

La plej frue dokumentita vojaĝo de anonima kristana pilgrimanto al la Sankta Lando okazis en 333. Tio okazis tra Bordozo al Jerusalemo kaj estas surskribita per aldono de finstacio en vojaĝa manlibro.

Multaj okazoj de la Malnova testamento kaj la vivo de Jesuo Kristo estis lokalizitaj, oni konstruis memorlokojn kaj kirkojn.

La nocio uzatas en historiaj tekstoj larĝe en la kristanradikaj landoj por la iama Palestino.

La tri monoteistaj religioj referas al la Biblio, pri kiu Jerusalemo estas "Sankta urbo".

---

Por la islamanoj kaj en la Korano, la nocio **Sankta Lando** (arabe **الأرض المقدس** **al-Arḍ ul-Muqaddas**) rilatas, laǔ la interpretoj de la tekstoj, al Palestino kun parto de Jordanio aǔ eĉ kun aldono de Sirio kaj Libano.

---

La judoj ne kutime raportas al la lando Israelo kiel "***Sankta Lando***" (hebree: **אֶרֶץ הַקוֹדֵשׁ Eretz HaKodesh**). Tamen la Tanaĥo eksplicite raportas al ĝi kiel "sankta lando" en unu sola ekstrakto, en Zeĥarja 2:16. La termino "sankta lando" estas plue uzata dufoje en la dua-kanonaj libroj, Saĝeco 12: 3 kaj 2 Makabeoj 1: 7. La sankteco de la Lando de Izraelo estas implicita en la Tanaĥo fare de la Lando donita de Dio al izraelidoj, tio estas la "promesita lando" kiel integra parto de la interligo de Dio. En la Torao, multaj micvoj ordonitaj al la Izraelidoj nur eblas esti plenumitaj en la Lando de Izraelo.
**San Bartolomé Quialana** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Bartolomé Quialana*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 118.

Geografio
---------

**San Bartolomé Quialana** apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2485 loĝantojn. El tiuj estis 1065 viroj kaj 1420 virinoj. La komunumo havas surfacon de 49.76 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1780 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2300 indiĝenoj. El tiuj 1980 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1980 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Bartolomé Quialana Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**San Miguel Yotao** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Miguel Yotao*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 288.

Geografio
---------

**San Miguel Yotao** apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 632 loĝantojn. El tiuj estis 313 viroj kaj 319 virinoj. La komunumo havas surfacon de 58,69 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1400 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 494 indiĝenoj. El tiuj 404 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 404 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Miguel Yotao Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
***Saint-Charles*** (en Huron-ŭendat, *Akiaŭenrahk*, en Esperanto Sankta Karolo) estas rivero en Kanado kaj la ĉefa fluejo kiu trapasas la urbon Kebeko, en la administracia regiono Kebek-ĉefurbo *Capitale-Nationale*, en la provinco Kebekio, Kanado.

La surfaco de la rivero Saint-Charles (escepte en rapidaj areoj) estas ĝenerale frostigita el la komenco de Decembro ĝis la fino de Marto; tamen, sekura cirkulado sur la glacio estas ĝenerale farita el la fino de Decembro ĝis la komenco de Marto. La akvonivelo de la rivero varias depende de la sezonoj kaj la precipitaĵo; la printempa alta akvo okazas en Marto aŭ Aprilo.

Fakte oni scias nun, ke pli ol alfuanto, tio ne estas vera aparta rivero, sed nur brako de la riverego Sankt-Laŭrenco.

En la Nacia Historia Loko Cartier-Brebeuf estas grava parko situa sur la kunfluejoj de la riveroj Saint-Charles kaj Lairet, nome 6,8-hektara enurba parko karakterizita per varia pejzaĝo kaj dividita en du sektoroj, nome "Oriento" kaj "Okcidento" separataj per la rivero Lairet.

* Kategorio Saint-Charles en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Miguel del Río** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Miguel del Río*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 267.

Geografio
---------

**San Miguel del Río** apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 275 loĝantojn. El tiuj estis 135 viroj kaj 140 virinoj. La komunumo havas surfacon de 40,83 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1760 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 128 indiĝenoj. El tiuj 110 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 110 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Miguel del Río Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Millán de Lara** [SanmiLJAN deLAra] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Sierra de la Demanda*.

Geografio
---------

Mapo de la distriktoj de Burgoso. *Sierra de la Demanda* estas ruĝe, sudoriente.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 33,62 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 69 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 30 loĝantojn ekde 1991 pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.

Ĝi distas 45 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 780086
* VIAF: 6226155226764584490006
 |
**San Millán de los Caballeros** [sanmiLJAN deloskabaLJEros] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Esla-Campos*, en la sudoriento de la provinco kaj en la historia areo Vega de Toral. *San Millán de los Caballeros* estas komprenebla etimologie kiel *Sankta Emiliano de la Kavaliroj*.

Komarkoj de la provinco Leono; *Esla-Campos* sudoriente, oranĝece.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 24,69 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 173 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 150 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 37 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Villamañán, Valencia de Don Juan, Pobladura de Pelayo García, Laguna de Negrillos kaj Villademor de la Vega.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759063
 |
La **Sankta Nupto** – en la greka lingvo *ιερογαμία, ierogamía*, aŭ *ιερός γάμος, ierós gámos* – estas antikva religia rito, kiu havis centran signifon en la religioj de la bronzepoko en okcidenta Azio kaj Eŭropo. Fono estis la mitologia unuiĝo de sankta paro. En la sumera- kaj babilonia religioj tiun ritan kuniĝon plenumis kaj vira kaj virina sacerdotoj, respektive la supera reganto de kulturo, de la dioj postenigita, kaj la supera sacerdotino. Ambaŭ altranguloj en tio reprezentis la viran kaj virinan ĉefajn diojn. Post la fino de la novbabilonia regno ne plu konatas virinaj altaj sacerdotoj.

Ankaŭ en la antikva greka mitologio la seksa kuniĝo inter dioj konatis kaj tie havis la nomojn *ιερογαμία* aŭ *ιερός γάμος* (vidu supre). Pli poste ankaŭ la mitologia seksa kuniĝo inter viraj (kaj pli malofte virinaj) dioj kun simplaj homoj nomatis tiel.

Disvastiĝo
----------

En la mezopotamiaj kulturoj de Sumero, Asirio kaj Babilonio la Sankta Nupto havis signifan kultan rolon. Same ĝi konatis en la antikvaj religioj de Barato, antikva Egiptio kaj probable ankaŭ en Ĉinio. Rokaj pentraĵoj pruvas, ke ankaŭ la nordeŭropaj kulturoj de la bronzepoko konis tiun riton. Kaj ankaŭ pliaj kulturoj, ekzemple sur la insulo Timoro en sudorienta Azio, konis tian "sanktan nupton inter ĉielo kaj tero".

### Templa prostituado

En pluraj kulturoj de okcidenta Azio kaj de ĉirkaŭ la Mediteranea Maro el tiu rito ekestis kutimoj de templa prostituado, kiu donis al simplaj homoj la eblecon sekse kuniĝi kun sacerdotinoj kaj tiel partopreni en la sankta rito.

Tamen ankaŭ en pluraj mediteraneaj antikvaj kulturoj ekestis la koncepto de virgaj sacerdotinoj, kiuj dediĉas sian vivon nur al la diaĵo al kiu ili servu. Tiu koncepto signifis bazan ŝanĝon de la religiaj ideoj, kiuj ja origine celis rite festi la fekundecon kaj la sanktan seksan pariĝon, el kiu ekestas nova vivo. En Helenio kaj Romio, ekzemple la pastrinoj de la diinoj Vesta kaj Afrodita estis virgaj, kaj post la antikva epoko, la kristanaj monaĥinoj transprenis la koncepton de virgaj "fianĉinoj de dio".

Vidu ankaŭ
----------

* Religio
* Templo
* Prostituo
* Nupto
* Oferado

Por plia legado
---------------

* Catherine Johns, **Sex or Symbol: Erotic Images of Greece and Rome** ,University of Texas Press, 1982 p 117-142
* Amy Richlin, **Pornography and representation in Greece and Rome** Oxford University Press, 1992 P 3-35
* Andrew Stewart, **Art, Desire and the Body in Ancient Greece**, Cambridge University Press, 1997 P 156-171

* Kategorio Sankta Nupto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Du palestinaj policanoj.
Veturilo de la palestina polico.
La **Palestina** **Civila Polico** (arabe الشرطة المدنية الفلسطينية‎‎) estis kreita sub la Interkonsentoj de Oslo kaj la Konvencio de Kairo de 1994, ĉi tiu korpo de polico estis formita por akcepti la taskojn teni la sekurecon kaj la ordonon en la ŝtato de Palestino.

La palestina civila polico, estas unueco de civila polico, kiu estis formita de prezidanta dekreto, kaj estas speciale kapabligita por teni la sekurecon, la apliko de la leĝo kaj la realigo de ordonoj, por teni la sekurecon, la proprieton, la honoro, la libereco kaj la persona sekureco.

La kapo de polico realigas ĉiujn siajn aktivecojn sub la sponsorado de la Ministerio de la Interno de la Nacia Aŭtoritato Palestino. La civila polico, ĝi reprezentas potencan polican forton, kiu garantias la sekurecon kaj la protekton de la personoj, estas fidinda digna institucio kaj aktiva kompaniano, en la konstruo de jurŝtato. Lia misio estas labori sub la povo de la leĝo, por teni la civitanan sekurecon kaj fari pli sekuran la palestina socio, kun profesionalismo, ekscelenco kaj respektante plene la homajn rajtojn.

La polico laboras leĝe por teni la imperion de la leĝo kaj kapablas proponi multajn efikajn policajn servojn, por kontentigi la necesojn de la komunumo, de efika kaj profesia maniero. Krom lia kapablo, por mastrumi la homajn kaj financajn rimedojn efektive.

La strategiaj celoj de la polico, ili estas konstrui kaj fari antaŭeniri la kapablojn de la Nacia Aŭtoritato Palestino, havigi sekurecon kaj protekton al la personoj kaj al la medio, batali la deliktojn kaj teni la staton de rajto.

* Kategorio Palestina Civila Polico en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Cristóbal Amatlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Cristóbal Amatlán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 126.

Geografio
---------

San Cristóbal Amatlán apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3978 loĝantojn. El tiuj estis 1917 viroj kaj 2061 virinoj. La komunumo havas surfacon de 96.96 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1720 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3213 indiĝenoj. El tiuj 2636 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2636 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Cristóbal Amatlán Arkivigite je 2007-06-03 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Pablo Huitzo** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Pablo Huitzo*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 294.

Geografio
---------

**San Pablo Huitzo** apartenas al la distrikto Etla al kiuj apartenas entute 23 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5928 loĝantojn. El tiuj estis 2789 viroj kaj 3139 virinoj. La komunumo havas surfacon de 63,80 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1700 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 111 indiĝenoj. El tiuj 85 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 85 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Pablo Huitzo en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Martiriĝo de sankta Vitalo de Milano.
**Sankta Vitalo de Milano** (Milano – Raveno inter la 3-a kaj la 4-a jarcentoj) estis kristana martiro; kaj estas venerata kiel sanktulo de la Katolika Eklezio.

Laŭ serioza tradicio, li estis edzo de sankta Valeria. Vitalo kaj Valeria estis gepatroj de aliaj du sanktuloj tre venerataj en Milano kaj en Raveno: nome Gervasio kaj Protasio.

Hagiografio
-----------

Laŭ hagiografia tradicio, Vitalo estintus romia soldato kiel aperus en dokumento trovita ĉe la korpoj de la du filoj Gervasio kaj Protasio, en tombejo de Milano esplorigita en 396 de sankta Ambrozio de Milano. Laŭ tiu dokumento, Vitalo eskortis la juĝiston Paŭlinon al Raveno, kie la sama juĝisto mortokondamnis kaj la ligurian mediciniston Ursicinon kiu sin jam deklaris kristana. Vitalo helpis la mediciniston alfronti torturon kaj morton kaj provizis por la entombigo. Sed tiu lia konforta sinteno pruvis ke mem estas kristana: pro tio li estis mortokondamnita kaj entombigita en Raveno.

Laŭ iuj hagiografiistoj la kulto al sankta Vitalo de Milano kaj Raveno naskiĝis aŭ trovis kreskiĝon kiam la milana episkopo Ambrozio kunportis al Milano relikvojn de sankta Vitalo servisto de sankta Agrikolo martiro de Bolonjo.

Mozaiko en la Preĝejo Sankta Vitalo de Raveno Vitalo estas la unua el maldekstro. La relikvoj de Sankta Vitalo estis kunportitaj al Raveno de Galla Placidia en 409.
Laŭ anonimo hagiografiisto, la edzino de Vitalo, Valeria aliris al Raveno por rekuperi lian korpon. Sed sensukcese. Male laŭlonge de revenvojo ankaŭ ŝi suferis martiriĝon permane de idoladorantoj kiu ŝin "oferus al la dio Silvano".

Por honori sanktan Vitalon oni, en Raveno, konstruis la belegan Bazilikon de Sankta Vitalo.
La Roma martirologio, lin memorigas la 28-an de aprilo reasertante ke Sankta Vitalo estis edzo de Sankta Valeria kaj patro de sanktaj Gervasio kaj Protasio.

Notoj
-----

Aliaj projektoj
---------------

KOMUNEJO:

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sankta Vitalo de Milano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle Patron Saints: Vitalis of Milan Arkivigite je 2007-02-23 per la retarkivo Wayback Machine

Bibliografio
------------

* + Katolikaj enciklopedioj:
* Enciclopedia\_Cattolica
* Cathopedia
* Catholic\_Encyclopedia


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 539349
* GND: 119394497X
* VIAF: 2087156762905441300003
 |
**San Cristóbal de Segovia** [SankrisTObal deseGObja] estas municipo en la sudoriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierras de Segovia* (Teroj de Segovio) en la sudo de la provinco. La loknomo *San Cristóbal de Segovia* estas etimologie komprenebla kiel Sankta Kristoforo de Segovio. 

San Cristóbal de Segovia en la provinco Segovio.
Akvobaraĵeto ĉe Eresma.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Montecorredores, El Terradillo kaj San Cristóbal de Segovia. Ĝi okupas totalan areon de 6,35 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 3 102 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male en la lastaj jardekoj ĝi fakte akiris preskaŭ 3 000 el la 1900-aj jaroj pro sia funciado kiel serva urbo de la provinca ĉefurbo. 

Ĝi distas nur 5 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Segovia, La Lastrilla, Trescasas, Sonsoto, Montecorredores, El Terradillo, Tabanera del Monte kaj Palazuelos de Eresma.

Historio
--------

Estas restaĵoj de antaŭromia kaj romia epokoj. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. 

La plej frua dokumento en kiu aperas menciita la loko montris ĝin kiel Sant Christoval aŭ aliliterume mallongige Sant Xval, kaj datas de la 1a de Junio 1247, kaj tie ĝi estis konsiderita kvartalo de la ĉefurbo Segovio.

En 1862/63 San Cristóbal estis aligita al Palazuelos laŭ la nomo San Cristóbal de Palazuelos. Ĝi sendependiĝis de la municipo Palazuelos de Eresma, kies submunicipo ĝis tiam ĝi estis, la 25an de Novembro 1999.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis. 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la ermitejo. La preĝejo estas tute nova.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767105
* VIAF: 316734851
 |
**San Pablo de la Moraleja** [sanPAblo delamoraLEĥa] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Medina* (Tero de Medina) en la sudo de la provinco. *San Pablo de la Moraleja* estas komprenebla etimologie kiel *Sankta Paŭlo de la Morusarbaro* aŭ *de la Morusarbeto*.

San Pablo de la Moraleja en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Pinares* de la provinco Valadolido, verde, sude.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 24,87 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 108 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 65 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Ataquines, Montejo de Arévalo, Palacios de Goda, Muriel de Zapardiel kaj Salvador de Zapardiel. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj ĉe la rojo Agudilla kaj ĉe la aŭtoŝoseo A-6 inter Ataquines kaj Palacios de Goda.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Paŭlo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765840
 |
**Franciszek Gągor** (naskiĝis la 8-an de septembro 1951 en Koniuszowa apud Nowy Sącz, mortis la 10-an de aprilo 2010 en Smolensk) – generalo de Pola Militistaro, doktoro de militistaj sciencoj, ĉefo de la Ĝenerala Stabo de Pola Militistaro en la jaroj 2006-2010, fakulo pri rekognosko kaj pacaj operacoj.

En 2003 gvidis Observacian Mision de Unuiĝintaj Nacioj en Irako kaj Kuvajto, kaj poste plenumis funkcion de la komandanto de Fortoj de UN pri Inspektado de Dispartigo de Armeoj sur Golanaj Altaĵoj. En la jaroj 2004–2006 estis pola armea reprezentanto ĉe Militistaj Komitatoj de NATO ka Eŭropa Unio en Bruselo. La 27-an de februaro 2006 iĝis ĉefo de la Ĝenerala Stabo de Pola Militistaro.

Rezulte de morto la 10-an de aprilo 2010 en katastrofo de la pola aviadilo Tu-154M en Smolensk trofrue finis la armean servon. Ĉerko kun lia korpo venis al Pollando la 16-an de aprilo 2010 je la 22:00 horo.

La 21-an de aprilo estis enterigita en la Smolenska Segmento de Militista Tombejo en Powązki.

La 20-an de aprilo 2010 oni malkovris dediĉitan al li memortabulon en la sidejo de Ĝenerala Stabo en Pola Militistaro en Varsovio, kaj la 15-an de aŭgusto 2010 la memortabulon sur la teritorio de Ministerio de Nacia Defendo de la Islama Respubliko Afganio en Kabulo.

Privata vivo
------------

Edziniĝinta kun du infanoj. Lerte konis la anglan lingvon kaj flue la rusan kaj francan. Interesiĝis pri historio kaj teniso. Kun Krzysztof Paszkowski verkis libron *Międzynarodowe operacje pokojowe w doktrynie obronnej Rzeczypospolitej Polskiej* (Internaciaj pacaj operacoj en la defenda doktrino de Pola Respubliko; 1999).

Avancado
--------

* subleŭtenanto – 1973
* leŭtenanto – 1976
* kapitano – 1980
* majoro – 1985
* subkolonelo – 1989
* kolonelo – 1993
* generalo de brigado – 1997
* generalo de divizio – 2003
* generalo de armeo – 2006
* generalo – 2006

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografio de generalo Franciszek Gągor en la paĝo de Ministerio de Nacia Defendo

* Franciszek Gągor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Franciszek Gągor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 375631
* LCCN: n2010021893
* VIAF: 120437095
* ISNI: 0000 0001 1008 1383
 |
**San Pedro Cajonos** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Pedro Cajonos*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 303.

Geografio
---------

San Pedro Cajonos apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 989 loĝantojn. El tiuj estis 445 viroj kaj 544 virinoj. La komunumo havas surfacon de 76,55 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1880 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 991 indiĝenoj. El tiuj 885 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 885 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Pedro Cajonos Arkivigite je 2005-08-25 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**San Pedro Huilotepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Pedro Huilotepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 308.

Geografio
---------

**San Pedro Huilotepec** apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2671 loĝantojn. El tiuj estis 1306 viroj kaj 1365 virinoj. La komunumo havas surfacon de 102,06 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 20 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1491 indiĝenoj. El tiuj 1228 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1228 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Pedro Huilotepec Arkivigite je 2007-03-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Koordinatoj: 31° 46′ 24″ N 35° 12′ 10″ O﻿ / ﻿31.77333 °N, 35.20278 °O﻿ / 31.77333; 35.20278 (mapo)

**Sanktejo de la Libro** (hebree **היכל הספר**, Hejĥal HaSefer) estas fama konstruaĵo en la Muzeo de Israelo en Jerusalemo. Ĝi montras la Manuskriptojn de la Morta Maro kiuj estis malkovritaj en 1947 ĉe Uedo Qumran de la arkeologo D-ro Yigael Yadin.

Historio
--------

Komence, estis intencite konstrui domon por la rulaĵoj sur la kampuso Givat Ram de la Hebrea Universitato, apud la Nacia Librejo de Israelo. La konstruaĵo estis konstruita en 1965, financita fare de la familio de David Samuel Gottesman, hungara-juda filantropo.

La sanktejo estas konstruita kiel blanka kupolo, kovranta strukturon metitan du trionojn sub la grundo, kiu estas reflektita en akvo-baseno kiu ĝin ĉirkaŭas. Laŭlarĝe de la blanka kupolo estas nigra muro el bazalto. Laŭ iu interpreto, la koloroj kaj formoj de la konstruaĵo estas bazitaj sur la figuraĵoj de la libro de la Milito de la Filoj de Lumo kontraŭ la Filoj de Mallumo; la blanka kupolo simbolas la Filojn de Lumo kaj la nigra muro simbolas la Filojn de Mallumo.

Tial ke la fragileco de la rulaĵoj malebligas montri ilin ĉiujn sur kontinua bazo, sistemo de rotacio estas uzata. Post rulaĵo estis elmontrita dum 3-6 monatoj, ĝi estas forigita de sia montrofenestro kaj lokita portempe en speciala provizejo, kie ĝi "ripozas" de ekspozicio.

La sanktejo entenas la skribrulaĵon de Jesaja, kiu datiĝas de la dua jarcento a.K. la plej nerompita de la Mortinta Maro, kaj la Kodekson de Aleppo originante de la 10-a jarcento p.K. la plej malnova ekzistanta hebrea Biblio. 

En 2013, la Banko de Israelo eldonis israelan Etalonan moneron dediĉitan al la Sanktejo de la Libro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sanktejo de la Libro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Sanktejo de la Libro Arkivigite je 2009-05-27 per la retarkivo Wayback Machine en Muzeo de Israelo, Jerusalemo
* hebree Sanktejo de la Libro Arkivigite je 2011-04-30 per la retarkivo Wayback Machine
* Muzeo de Israelo, Jerusalemo
Koordinatoj: 48° 13′ 07″ N 3° 17′ 37″ O﻿ / ﻿48.21861 °N, 3.29361 °O﻿ / 48.21861; 3.29361 (mapo)

**Saint-Clément** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 2853 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Saint-Clément etendiĝas sur 8.47 km², kaj havis 2853 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 341 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gilles Pirman, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Clément apartenas al la kantono Sens-Nord-Est, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono Sens-Nord-Est
Sanktejo Shimogamo
**Sanktejo Ŝimogamo** (下鴨神社 [ŝimogamo-ĝinĝa]) estas grava ŝintoa sanktejo sur la bordoj de la riveroj Kamo kaj Takano en norda parto de Kioto. Oni diras ke la sanktejo unue estis fondita en -90, 1-a jarcento a.K.. Ĝia formala nomo estas **Sanktejo Kamo-mioja** (賀茂御祖神社). Ĝi estas unu el la plej malnovaj ŝintoaj sanktejoj en Japanio kaj unu el la 17-aj Historiaj Monumentoj de Antikva Kioto kiu elektiĝis de Unesko kiel Monda Heredaĵo. La Kamo Sanktejo en Japanio estas ĝenerala referenco al Ŝimogamo Sanktejo kaj Kamigamo Sanktejo estas tradicie ligata al Kamo-sanktejoj de Kioto. La sanktejoj de Kamo funkcias por protekti Kioton de malbonaj influoj. La Sankteja nomo identigas la Kamo familio de kami aŭ diaĵoj kiuj estas venerablaj. Sanktejo Ŝimogamo estas dediĉita al la respektego de Tamajori-hime (玉依姫, Spirito-invitanta fraŭlino) kaj ŝia patro, Kamo Takecunomi (賀茂建角身).

Vidu ankaŭ
----------

Sanktejo Kamigamo

Bildaro
-------

* Tiu vojeto kondukas tra Tadasu ne Mori (la "Arbaro Kie Mensogoj malkaŝas").Tiu vojeto kondukas tra Tadasu ne Mori (la "Arbaro Kie Mensogoj malkaŝas").
* RomonRomon
* Paro de pordegoj Torii, Kaŭaj-ĝinĝaParo de pordegoj Torii, Kaŭaj-ĝinĝa
* Mitaraj-ŝaMitaraj-ŝa
* Ponto TajkobaŝiPonto Tajkobaŝi

* Kategorio Sanktejo Ŝimogamo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 394790
* LCCN: nr94011162
* VIAF: 154050955
* NDL: 00631118
 |
**San Esteban de Zapardiel** [sanesTEban dezaparDJEL] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *La Moraña* aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. *San Esteban de Zapardiel* estas komprenebla kiel *Sankta Stefano de rivero Zapardiel*.

San Esteban de Zapardiel en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Arévalo norde, brune.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 12,99 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 45 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 73 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761773
* VIAF: 3825153954922105680002
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Vidu la apartigan liston San Pedro Mixtepec. |

**San Pedro Mixtepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo estas San Pedro Mixtepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 319. Atentindas ne miksi ĝin kun la samsubŝtata komunumo San Pedro Mixtepec (Juquila).

Geografio
---------

San Pedro Mixtepec apartenas al la distrikto Miahuatlán ("distrikto 26") al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1066 loĝantojn. El tiuj estis 492 viroj kaj 574 virinoj. La komunumo havas surfacon de 108,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2120 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1059 indiĝenoj. El tiuj 923 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 923 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Pedro Mixtepec-Distr. 26 Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Esteban de los Patos** [sanesTEban delosPAtos] estas municipo en la centroriento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. *San Esteban de los Patos* estas komprenebla kiel *Sankta Stefano de la Anasoj*; tiukadre estas du anasoj en la blazono, kvankam fakte *Patos* estas aludo al familio de reloĝantoj.

San Esteban de los Patos en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 10,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 23 loĝantojn. 

Ĝi perdis 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 15 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas oriente kun Tolbaños, okcidente kun Mingorría kaj sude kun Avilo. Estas deklivaroj de la *Sierra de Ojos Albos* sur altitudo de 1117 msm.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado per setlejo fondita fine de la 13-a jarcento, ĉirkaŭ 1297, per reloĝantoj de familio Patos. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Laŭlonge de jarcentoj diversaj senjoroj posedis la lokon. 

Komence de la 19-a jarcento la milito kontraŭ francoj okazigis en la loko problemojn. Dum la dua duono de la 19-a jarcento estis minado kaj en 1863 oni inaŭguras fervojon inter Avilo kaj Sanchidrián, kies vojoj trapasas la teritorion de Los Patos kun stacio ĉe Mingorría. En Julio 1938 frankismaj soldatoj trudis sian gastadon ĉe Los Patos.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), brutobredado kaj ŝtonminado de granito. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Bildaro
-------

* Brutobredado.Brutobredado.
* Kruco ĉe la limo kun Mingorría.Kruco ĉe la limo kun Mingorría.
* Kruco ĉe la limo kun Mingorría (1704).Kruco ĉe la limo kun Mingorría (1704).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----

Bibliografio
------------

* Duque Pindado, Eduardo (2013). «Los señoríos de las villas de Mingorría y San Esteban de los Patos». Cuadernos del Tomás (5): 83-94. ISSN 1889-5328.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762316
 |
Paro apogita sur kapkusenoj (Toulouse-Lautrec).
**Kapkuseno** estas kuseno, kiun oni metas en la liton, por apogi la kapon. Kapkuseno​ estas mola peco sur kiu oni apagas la kapon dum la dormado. La kapkuseno estas metita sur la matraco, en la supra parto de la lito, plej ofte kun sama koloro kiel la littukoj. Ĝia celo estas havi rekta la vertebraron per plenigo de la kavaĵo de la kolo por ripozigi la nukon, eviti muskolajn tensiojn, malpliigi la streĉon akumulitan dum la tago kaj helpi la komfortan ekdormon.

Historie kapkusenojn uzis nur personoj de alta klaso, poste la kutimo disvastiĝis al ĉiuj tavoloj kaj kulturoj. Ĉiu persono alkutimiĝas al uzado de pli grandaj, molaj, malmolaj, diverstipaj kapkusenoj; multaj personoj apenaŭ povas ekdormi aŭ kompforte dormi, se oni devas ŝanĝi la kapkusenon, okaze de forveturo, translokiĝo, hoteloj ktp. Kelkaj kuracistoj konsilas uzi ne tro grandajn kapkusenojn, eĉ kelkaj nenian.

Kusenbatalo, aŭ kapkusena lukto, estas ludo ĉefe ludita de infanoj, dum kiu ili "atakas" unu la alian per kusenoj. Ĉi tiu ludo povas esti maniero tuj liberigi mensan streĉon kaj koleron.

Notoj
-----

1. ↑  NPIV,  Alirita la 30an de Decembro 2017.

* Kategorio Kapkuseno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kapkuseno en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 387082
* LCCN: sh85102149
* BNF: 12121878d
* NDL: 00576188
* NKC: ph124319
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Sannat (Malto). |

**Sannat** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 370 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Sannat etendiĝas sur 34 km², kaj havis 370 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 10 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Sannat situas je alteco de 584 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Sannat apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Bernard Rouchon, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Sannat apartenas al la kantono de Évaux-les-Bains, kies ĉefurbo estas Évaux-les-Bains. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Évaux-les-Bains
**San Esteban del Valle** [sanesTEban delBAlje] estas municipo en la sudo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Arenas de San Pedro kaj al la jurisdikcia teritorio de Arenas de San Pedro, en la sudo de la provinco. La loknomo *San Esteban del Valle* estas etimologie komprenebla kiel *Sankta Stefano de la Valo*, alude al la valo de Tiétar.

San Esteban del Valle en la provinco Avilo.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 39,35 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 736 loĝantojn. Ĝi perdis 1 400 loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 71 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Navalosa, Serranillos, Pedro Bernardo, Mombeltrán, Santa Cruz del Valle kaj Villarejo del Valle. San Esteban del Valle estas en la Sierra de Gredos, en la valo de Tiétar je altitudo de 806 msm.

Historio
--------

Plej verŝajne estis jam loĝado en epoko de Al Andalus. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. San Esteban del Valle estis domaro de la senjorlando de Mombeltrán. La unua klopodoj sendepeniĝi fare de San Esteban del Valle okazis en 1434, kio estis malakceptita, sed Álvaro de Luna akceptis havigi al la loĝloko la rajton havi duarangan urbestron por nur malgrandaj deliktoj. En 1693 la loĝloko ja ricevis la titolon de *villa* el la reĝo Karolo la 2-a. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (olivarboj, vitejoj, fruktarboj ktp.) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Vizitindaĵoj estas preĝejo de la 15-a jarcento, ermitejoj, parko, pilorio ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763580
* VIAF: 316733952
 |
**Saint-Cyr-la-Roche** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 399 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2005.

Geografio
---------

Saint-Cyr-la-Roche etendiĝas sur 8,24 km², kaj havis 399 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 48 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Cyr-la-Roche antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Philippe Delage, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Cyr-la-Roche apartenas al la kantono de Juillac, kies ĉefurbo estas Juillac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Juillac
**San Pedro Teutila** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Pedro Teutila*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 330.

Geografio
---------

**San Pedro Teutila** apartenas al la distrikto Cuicatlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono *Cañada*), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4139 loĝantojn. El tiuj estis 2051 viroj kaj 2088 virinoj. La komunumo havas surfacon de 43,38 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1020 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 876 indiĝenoj. El tiuj 619 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 619 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Pedro Teutila Arkivigite je 2004-12-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Bajŝoo-en** estas templo aŭ sanktejo de Oomoto. La sankta tereno de Oomoto "Bajŝoo-en" troviĝas sur la tero, kie ekestis Oomoto. Ĝi situas 80 kilometrojn nordokcidente de Urbo Kioto.

Tie en la sanktejo sur kaj ĉirkaŭ la monteto Honguu-jama en la dense verda arbaro, apud la pura rivero Ŭaĉi-gaŭa trafluanta meze de la rura urbo Ajabe, staras laŭvice aro da temploj kiel la Ĉefdomo Ĉoosej-den.

La ekesto de Oomoto originis, novjare de la 25-a jaro de la Meiĵi-reformo (1892) laŭ la luna kalendaro, sur la tero Honguu de Urbo Ajabe, prefektujo Kioto, de tio, ke la Dia spirito de Kunitokotaĉi priposedis, je la nomo de Dio Uŝitora, la Fondintinon Deguĉi Nao, kaj revelaciis "malkonstruon kaj rekonstruon de ĉiuj mondoj" kaj realigon de la mondo Miroku (la ideala Dia mondo). 

Oomoto havas du ĉefajn sanktejojn por Dia entrepreno: **Bajŝoo-en** en Urbo Ajabe kaj Ten'on-kjoo en Urbo Kameoka, el kiuj Bajŝoo-en funkcias kiel centro por Diservo, Ten'on-kjoo kiel centro por misiado.

Ĉe Bajŝoo-en okazas Monata Festo (la unuan dimanĉon de ĉiu monato), Granda Festo Secubuno, Grandaj Festoj Printempa kaj Aŭtuna; krome, ŝintoaj nuptoj antaŭ la altaro, preĝoj por resaniĝo el malsanoj, prikulto de spiritoj de prapatroj de kredantoj, Diservaj festoj, ktp.
**Hejdar RAŜIDI** (naskiĝis en 1920 en Kabulo — forpasis en 2009 en Torbate Ĝam, Irano) estis afgana kuracisto kaj aŭtodidakta esperantisto kiu en la 1970-aj jaroj komencis okazigi Esperanto-kursojn en Kabula Universitato sed pro la enlanda milito en Afganio ekde 1978 loĝis en Irano. Liaj kontribuaĵoj aperis interalie en la periodaĵoj *IREJO-Bulteno* kaj *Irana Esperantisto*, kaj en la antologio ‘Versoj de persoj’, kolekto de originalaj esperantaj poemoj de iranaj esperantistoj.

La Esperanto-movado kiun d-ro Raŝidi komencis en Afganio rapide stagnis post lia foriro, sed li mem neniam forlasis Esperanton. Li verkis multajn librojn pri sia fako medicino kaj radiologio kaj dum kelkaj jaroj redaktis fakgazeton pri medicino kiu eldoniĝis en Kabulo. Pli ol 500 eseoj kaj artikoloj de li publikiĝis en diversaj revuoj kaj gazetoj.

#### Fuĝo

Post sia rifuĝo al Irano li eldonis lernolibron de Esperanto en la persa kaj ankoraŭ restas ne aperintaj libroj Germana-Persa-Germana Vortaro kaj Esperanto-Persa-Esperanto Vortaro, kiujn li delonge finredaktis. La revuo Esperanto en aprilo 1998 aperigis intervjuon kun li. Ankaŭ en maljuna aĝo li ofte plume kontribuis al la Irana Esperanto-movado kaj restis membro de Irana Esperanto-Centro.

#### Rifuĝintoj

En majo 2003 fondiĝis Afgana Esperanto-Klubo (AFESPO) en Maŝhado fare de afganaj rifuĝintaj gejunuloj — d-ro Raŝidi kiel la patro de Afgana Esperanto-movado nomumiĝis ĝia honora membro.

Fontoj
------

* revuo Esperanto, aprilo 1998, intervjuo kun li (esperante)
* artikolo pri li Arkivigite je 2016-11-06 per la retarkivo Wayback Machine en la revuo Irana Esperantisto, unua serio, numero 5 (aŭtuno 2003), paĝo 3 (esperante)

Referencoj
----------

1. ↑  nekrologo en la revuo "Nordhungaria informo", eldono 5-6 de 2009
**San Pedro de Ceque** [sanPEdro deZEke] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. 

Preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 49,13 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 437 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 116 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi estis parto de la Regno Leono, poste ĝi apartenis al la Graflando de Benavente.

Plej grava enspezofonto estis agrikulturo (cerealoj kaj vitoj) kaj brutobredado (kverkarbaroj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (vinkeloj, naturaj areoj).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755626
* VIAF: 90144648458773551499
 |