recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ĉefa fasado de la Monaĥejo.
La **Reĝa Monaĥejo de la Enkarniĝo** en la hispana **Real Monasterio de la Encarnación** estas monaĥejo de aŭgustenaninoj rekoletoj situanta en Madrido (Hispanio). La institucio, kiun apartenis damoj de la alta nobelaro, estis fondita de la reĝino Margareto de Aŭstrio, edzino de Filipo la 3-a, komence de la 17-a jarcento. Pro la artaj valoraĵoj kiujn ĝi gastigas, la monaĥejo estas unu el la plej rimarkindaj temploj de la urbo.

La arkitekto de la konstruaĵo estis la monaĥo Alberto de la Madre de Dios, kiu konstruis ĝin inter 1611 kaj 1616. La fasado kiu sekvas modelon laŭ inspiro de la stilo de Juan de Herrera, kreis skolon kaj estis imitata de aliaj hispana temploj.

* Reĝa Monaĥejo de la Enkarniĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Reĝa Monaĥejo de la Enkarniĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 277870
* GND: 5041098-2
* LCCN: n81106048
* VIAF: 149605542
* ISNI: 0000 0001 2182 4998
* SUDOC: 029880831
* BNE: XX94426
 |
**Nacia Instituto de Statistiko** (hispane *Instituto Nacional de Estadística*) de Hispanio aŭ **INE** (NIS en esperanto) estas la oficiala organismo kiu opukiĝas pri la statistikaj servoj de la ĝenerala ŝtata administrado kaj la esplorado, kontrolado kaj helpado de la teĥnikaj proceduroj. Inter la laboroj kiujn ĝi faras, elstaras la statistikoj pri la demografio, ekonomio, kaj hispana socio. Per la oficiala retpaĝaro de tiu ĉi organismo eblas informiĝi kaj aktualiĝi pri la diversaj esplorkampoj.

Sidejo
------

La ĉefa sidejo troviĝas en la Promenejo de la Kastilia numero 183 Madrido. Kvankam la ejo konstruiĝis en la jaro 1973, ĝi estis profunde ŝanĝita inter 2006-2008, per verkaĵo de la arkitektoj César Ruiz-Larrea kaj Antonio Gómez, kiuj tute komplete transformis la originan aspekton.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Nacia Instituto de Statistiko (Hispanio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de NIS


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 300613
* GND: 119232-2
* LCCN: n79054104
* VIAF: 147178870
* ISNI: 0000 0001 2254 4402, 0000 0001 2254 0217
* SUDOC: 027982920
* BNF: 119909993
* NLA: 36542964
* BNE: XX253893
 |
**Alfred Roller** (n. 2-an de oktobro 1864 en Brünn; Moravio; m. 21-an de junio 1935 en Vieno) estis aŭstra scenaranĝisto, pentristo kaj grafikisto.

Vivo kaj vekado
---------------

Brünn, 1907
Roller estis en 1897 kunfondinto kaj en 1902 prezidanto de la Viena secesio, de kiu li tamen sin apartigis en 1905. En 1903 Gustav Mahler vokis lin kiel sukcedanto de Heinrich Lefler al la Viena Kortegopero, kie li en samgenia kunlaboro kun Mahler elformis la scenejan arton laŭ la ideo de tutarta verko (kunagado de spaco, koloro kaj lumo kun muziko, vorto kaj gesto). Post 1909 li ankaŭ estis scenaranĝisto i.a. por la viena teatro Burgtheater. Roller faris la ekipaĵojn por ĉiuj unuaj prezentadoj de Richard Strauss en Vieno. Poste okazis liga kunlaboro kun Max Reinhardt, ĉe kiu li ekde 1929 ankaŭ estis instruisto ĉe la viena Max-Reinhardt-Seminariejo.

La verŝajne plej fama admiranto de la verkaro de Roller estis Adolf Hitler, kiu komence en 1908 post sia transloĝiĝo de Linz al Vieno volis lerni ĉe Roller. Tiucele konatino el Linz skribis rekomendleteron al Roller. Werner Maser skribis en sia biografio pri Hitler, Roller post tio akceptis Hitler al interparolo kaj peris lin al skulptisto nome Panholzer. Laŭ pli novaj esploroj de Brigitte Hamann (*Hitlers Wien*, 1998) Hitler tamen ne eluzis ĉi tiun ŝancon: Post kiam li jam prezentis sin en la Kortegopero, li forlasis tiun, tiel ke renkontiĝo kun la de li admirata Roller ne realiĝis. Li konatiĝis kun Roller dudek kvin jarojn poste, post kiam li jam fariĝis Imperiestra Kanclero.

En 1920 Roller fondis kune kun Richard Strauss kaj Max Reinhard la Festivalo de Salcburgo kaj kreis la unuan ekipon por Jedermann de Hugo von Hofmannsthal. En la jaro antaŭ sia morto Roller en 1934 kreis laŭ deziro de Hitler la scenaraĝon por Parsifal en Bayreuth .

Literaturo
----------

* Manfred Wagner: *Alfred Roller in seiner Zeit*. Residenz, Salzburg und Wien 1996, ISBN 3-7017-0960-2

Eksteraj ligiloj
----------------

* Alfred Roller en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Alfred Roller en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Alfred Roller en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Eintrag über Alfred Roller im Bezirksmuseum Landstraße[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 291175
* GND: 118791036
* LCCN: n96037438
* VIAF: 51790418
* ISNI: 0000 0001 1062 3568
* SUDOC: 086007033
* BNF: 12479042p
* ULAN: 500043465
* RKD: 67816
* NKC: ola200206639
* BNE: XX1331399
 |
La **Usona Nacia Normiga Instituto** aŭ en angla origine *American National Standards Institute* (ANSI) estas privata neprofitiga organizaĵo kiu superrigardas la disvolviĝon de la volonta interkonsenta normigado por produktoj, servoj, procezoj, sistemoj, kaj personaro en Usono. Tiu organizo ankaŭ kunordigas la usonan normigadon kun la internacia normigado por ke la usonaj produktoj povu esti uzataj tutmonde.

ANSI agnoskas normigadon kiu estas disvolvigita de reprezentantoj de aliaj normigaj organizaĵoj, registaraj agentejoj, grupoj de konsumantoj, kompanioj kaj aliaj. Tiuj normigoj certigas ke la karakteroj kaj plenumadon de produktoj estas konsistendaj, ke la homoj uzas la samajn difinojn kaj terminojn, kaj ke la produktoj estas testataj laŭ sama metodo. ANSI ankaŭ agnoskas organizaĵojn kiuj traktas produktojn aŭ personajn atestilojn laŭ la postuloj difinitaj en internacia normigado.
La sidejo de la organizaĵo estas en Vaŝingtono. La funkcia oficejo de ANSI estas en Novjorko. La ĉiujara buĝeto de ANSI estas financata pere de la vendado de publikaĵoj, membrokotizoj kaj pagoj, agnoskaj servoj, senpageco de programoj, kaj programoj por internacia normigado.

Notoj
-----

1. ↑  RFC 4949
2. ↑  ANSI 2009 Jara Informo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Usona Nacia Normiga Instituto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* ANSI eStandardsStore
* ANSI Overview
* ANSI Historical Overview
	+ Historical Overview Brochure
* ANSI iPackages Portals & WebStore Arkivigite je 2012-07-26 per la retarkivo Wayback Machine - ISO14000 online portals
* Documents of interest:
	+ *ANSI Essential Requirements: Due process requirements for American National Standards*
	+ ANSI Critical Issue Paper: *Current Attempts to Change Established Definition of "Open" Standards*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 541894
* GND: 55095-4
* LCCN: n79053041
* VIAF: 150692134
* ISNI: 0000 0001 1551 5187
* SUDOC: 032964285
* BNF: 12388671q
* ULAN: 500242053
* NLA: 35005348
* NDL: 00276330
* BIBSYS: 90075575
* NKC: mzk2004157137, mzk2004157138, mzk2004157139 mzk2004157140, mzk2004157137, mzk2004157138, mzk2004157139
 |
La **Reĝa Teatro** (hispane *Teatro Real*) estas la teatro de la operejo de Madrido, taksata kiel unu el la plej gravaj de Hispanio, konsidere la oftan ĉeestadon de la Hispana Reĝa Familio al la prezentaĵoj. Ĝi situas en la Placo de Oriento, antaŭ la Reĝa Palaco. Ĝi estas unu el la plej simbolaj monumentoj de la urbo.

Isabel la 2-a, favorantino de la konstruado de la Reĝa Teatro
La reĝino Isabel la 2-a subtenis la konstruadon en Madrido de operteatro por la ĝuo de la nobelaro. Por tiu ĉi celo la Hispana Krono cedis la terenon ĉe la Orienta Placo, tamen pluraj politikaj okazintaĵoj haltigis la projekton, ĝis kiam je la 7-a de majo 1850, Reĝa Ordono akcelis la konstruadon de la Teatro kaj postulis la finkonstruadon en nur ses monatoj.
La teatro inaŭguriĝis je la 10-a de oktobro 1850, koincide kun la naskiĝtago de la reĝino. La verkaĵo elektita estis *La favorita*, de Donizetti, kaj rolludis famkonataj artistoj kiaj la sopranulo Alboni aŭ la orkestrestro Michel Rochelle.

Vidu ankaŭ
----------

* Ópera (metroo de Madrido)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Reĝa Teatro (Madrido) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Reĝa Teatro (Madrido) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala Retpaĝejo de la Reĝa Teatro de Madrido Arkivigite je 2013-09-24 per la retarkivo Wayback Machine
Grashepataĵoŝmiraĵoj, servita kiel antaŭmanĝo kun vino.
**Grashepataĵo** estas la koresponda termino al ***foie gras*** (en franca, laŭvorte "grasa hepato"), kio signifas la hepato hipertrofia de anaso aŭ de ansero kiu estis tromanĝigita. Kun la trufoj, la grashepataĵo estas konsiderata unu de la plej bongustaj pladoj de la monda gastronomio. Ĝi havas delikatan guston, tre diferenca de tiu de normala hepato de anaso aŭ ansero.

Por ties produktado oni uzas migrantajn akvobirdojn ĉar tiuj disponas de natura kapablo akumuli grason en la hepato, sen malsaniĝi, kiun poste uzas por siaj longdistancajn migradojn.

Por esti konsiderata laŭ la eŭropunia leĝaro, estas jenaj kondiĉoj: la hepato de tiuj birdoj devas pezi minimume 250 g ĉe anasoj kaj minimume 400 g ĉe anseroj. (Regularo (CEE) nº 1538/91 de la Komisiono, de 5a de junio de 1991, kiu aplikigas la Regularon (EEK) nº 1906/90 por la komercigo aplikeblaj al la kortobirdoj).

Indas ne konfuziĝi kun ŝmiraĵo kiu prepariĝas ankaŭ baze sur hepato (kutime de porko) sed laŭ alia preparmaniero. Aktuale organizaĵoj por la Animalaj rajtoj kontraŭas la traktadon kiun suferas tiuj animaloj, kiun ili konsideras nehoma.

Ĉefaj produktantoj
------------------

La tutmonda produktado de grashepataĵo (laŭ informoj de 2007) estas ĉirkaŭkalkulata en 27 000 tunoj, el kio reprezentas la eŭropa produktado pli da 90 %. Francio estas la unua produktanto kun 20 400 tunoj, (96 % de anaso kaj la resto de ansero).

La resto de produktado faras la jenaj landoj:

* Hungario: 2 500 Tn.;
* Bulgario: 2 200 Tn.;
* Hispanio: 950 Tn.;
* Usono: 300 Tn.;
* Ĉinio: 280 Tn.;
* Kanado: 170 Tn.;
* Belgio: 100 Tn.;
* Israelo: 100 Tn.;

Fonto: Eŭropa Federacio de *Foie Gras*

Konsumantoj
-----------

La eŭropunia konsumo estas 93 % de la tutmonda produktado; la eksportado for de la Eŭropa Unio estas ĉirkaŭkalkulitaj en malpli da 2.000 Tn. (2007), el kio estas la ĉefaj klientoj:

* Japanio: 750 Tn.;
* Svisio: 275 Tn.;
* Hong-Kongo: 145 Tn.;
* Rusio: 105 Tn.;
* Usono: 61 Tn.;
* Singapuro: 47 Tn.;
* Tajlando: 34 Tn.;
* Novkaledonio: 30 Tn.;
* UAE: 21 Tn.;

* Grashepataĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Grashepataĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **blindvidado** estas speciala kazo de blindeco. La blindulo ne povas rekoni la objektojn en sia ĉirkaŭo, kiuj estas en la blinda parto de sia vidkampo, sed li scias ilian koloron, direkton, kaj povas montri al ili. Tamen li negas, ke li vidas la objektojn.

Kialoj
------

La blindeco havas plurajn kialojn: la okuloj kaj la cerbo povas traumatigi, aŭ malsanigi. Se la okulo aŭ la vidnervo traumatigas, la informo ne povas iri al la pli altaj centroj, kiuj povas plu funkcii, vidi somnon kaj labori pri la spaco. Se la unua vidcentro (V1) traumatigas, la informoj iras en la cerbo kaj ĝi prilaboras ilin, nur tiu restas nekonscie. Partoj de vido povas esti konsciaj, aliaj nekonsciaj, ekzemple la movado kaj formoj disiĝas.

Plej plie unu latero de unua vidcentro traumatigas, do partoj en la vidkampo de alia latera okulo estas blindaj. La okulo povas esti ankaŭ tute blinda.

La restanta vidado
------------------

La angla Larry Weiskranz ekzamenis la fenomenon, sed pli frue George Riddoch (1917) inspektis, ke krustaj blindaj uloj detektis movadon en ilia blinda vidkampo. 

Larry Weiskranz inspektis tiujn, kiuj iam vidis, sed tiuj traŭmatoj detruis ilian unuan vidcentron. Do ili restis funkcionale blindaj, kaj ili ne vidas konscie. En la eksperimentoj ili devis solvi testojn, kiuj ekzamenis la vidadon en la blinda parto de vidkampo. Li stimulis per malsamspecaj stimuloj, ekzemple per lumsignoj, kiuj moviĝadis.

Weiskranz demandis, ĉu la uloj vidis iun, kaj ili respondis, ke vidis neniun. Se li demandis, al kiu direkto moviĝis la lumo, ili povis montri la direkton. Do Weiskranz pensis, ke ili komencis vidi en la blinda regiono de vidkampo, se la lumo estis pli forta. 

Laŭ tiuj eksperimentoj la cerbo prilaboras separate la konsiencan senton, la stimulon, kaj la respondon. 

Per PET oni mezuris, ke sen la primara vidcentro aliaj regionoj de cerbo aktiviĝis, kaj parte anstataŭis la primaran vidcentron.

Similaj fenomenoj
-----------------

Ne nur la vidado kaj ĝia konscio povas disigi. Oni konas ankaŭ la surdaŭdadon kaj malsentan palpadon. La sindromo de Anton–Babiński estas kontraŭo de blindvidado, kiam la uloj estas blindaj, sed bezonas multan tempon por rekoni tiun.
TV-Anytime, estas tutmonda forumo.

La forumo "TV-Anytime"
----------------------

La tutmonda forumo "TV-Anytime" estas asocio de organizoj, kiuj deziras produkti specifojn por ebligi aŭdvidajn kaj aliajn servojn surbaze de grandskala bitareca storebleco en konsumantaj aparatoj.

Ĝi estis lanĉita en Newport Beach, Kalifornio, Usono, en la 27-29-a de Septembro 1999 post la ĉesigo de la forumo DAVIC.

Ĝiaj unuaj specifoj estis publikigitaj de ETSI (European Telecommunications Standards Institute ETSI) en la 1-a de Aŭgusto 2003.

TV-Anytime havas pli ol 60 kompaniajn membrojn, sed plej multaj estas eŭropaj (BBC, BSkyB, Canal+ Technologies, EBU, France Telecom, Nokia, Philips) kaj aziaj (NHK, NTT, Dentsu, Hakuhodo, Nippon TV, Sony, Panasonic, LG, Samsung, Sharp, Toshiba). Usono partoprenis nur pere de Motorola kaj Microsoft.

La celoj
--------

La forumo "TV-Anytime" starigis kvar celojn por sia specifada laboro:
- Produkti specifojn por ebligi al aplikoj uzi la lokan persistan storon de elektronikaj konsumantaj aparatoj.
- Esti rete sendependa rilate al la maniero por liveri enhavon al elektronika konsumanta aparato, inkluzivanta diversajn liverajn solvojn (Por ekz. ATSC, DVB, DBS kaj aliaj) kaj Interreto kaj plibonigita TV.
- Produkti specifojn por interfunkcia kaj integritaj sistemoj, de enhavo-kreantoj aŭ -provizantoj, tra servoprovizantoj, ĝis konsumantoj.
- Specifi la necesajn sekurajn strukturojn por protekti la interesojn de ĉiuj partioj.

La nuna stato
-------------

Dum aŭtuno 2005, la dua fazo de la specifoj de la forumo TV-Anytime estis akceptitaj de ETSI kiel adekvata specifo por TVenhava metadatumo.
La uzata referenca mekanismo nomata CRID estis normigita en Interreta specifo de IETF.

Eĉ se ŝajnas esti forta intereso por adopti la TV-Anytime specifojn, inter la kablaj kaj la satelitaj dissendistoj, tiuj specifoj ankoraŭ ne estas praktike funkciigitaj, kontraŭe al la alternativa metadata specifoj de usona CableLabs, kiu jam funkcias grandskale de pluraj jaroj.

Licenca programo por TV-Anytime estas havebla de Via Licensing Corporation. www.vialicensing.com.

Referencoj
----------

 La forumo TV-Anytime. Alirita en la 26-a de Aŭgusto 2005  

 CableLabs. Alirita en la 26-a de Aŭgusto 2005
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Daŭma turdo** |
| --- |
|  |
| 
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Turdedoj *Turdidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Zoothera* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***Z. dauma'*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Zoothera dauma****(Latham, 1790) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Daŭma turdo  |

 |
| v • d • r |

La **Daŭma turdo** (*Zoothera dauma*) estas birdospecio membro de la familio de Turdedoj.

Ili reproduktiĝas en humida tajgo de koniferoj, ĉefe en orienta Azio kaj Siberio. Nordaj rasoj estas tre migrantaj, kaj plej parto de birdoj moviĝas al sudorienta Azio dum vintro. Ĝi estas tre rara vaganto al okcidenta Eŭropo. Ili estas tre sekretemaj, preferante densajn habitatojn.

Subespecio *Z. d. horsfieldi*, ilustraĵo fare de Keulemans, 1881.
Estas kvar rasoj: *Z. d. aurea* estas la migranta siberia formo ie nomata Orturdo, *Z. d. dauma* reproduktiĝas en Himalajo kaj migras al montetoj vintre. *Z. d. neilgherriensis* estas loĝantaj birdoj en holmoj de sudokcidenta Barato kaj *Z. d. imbicata* estas endemia en holmoj de Srilanko. Tiu lasta estas pli kaj pli konsiderata distinga specio, dum la Amamia turdo kaj la **Horsfilda turdo** tendencas esti inkludataj en *Zoothera aura*, kiel *Z. d. major* kaj *Z. d. horsfieldi*, respektive.

La nemigrantaj formoj estas foje konsiderataj separata specio. La raso de Sri-Lanko estas partikulare distinga, pli malgranda, longbeka kaj ruĝeca sube, kaj estas foje disigita kiel **Srilanka skvamoturdo**.

Daŭmaj turdoj nestumas en arboj, kie la ino demetas 3 aŭ 4 verdajn ovojn en tasforma nesto. Ili estas unu el la plej grandaj turdoj je 27 cm, kaj estas ĉiomanĝantaj, ĉar nutras sin el ampleksa gamo de insektoj, tervermoj kaj beroj.

Ambaŭ seksoj estas similaj, 27–31 cm longaj, kun nigra skvameco ĉe blankeca aŭ flaveca fono. La plej rimarkinda identigilo dumfluge estas la nigra strio en la blankaj subflugiloj, karaktero kunhavata kun la Siberia turdo. La masklo havas kanton kiu estas laŭta, kvazaŭ mekanika fajfado, kun paŭzoj de 5-10 sekundoj inter ĉiu unusekunda longa frazo *tuii...tuuu....tuuu....tuuu*.

Referencoj
----------

* IUCN2006, BirdLife Internationa, 2006, 51552, Zoothera dauma, 6a Majo 2006.
* *Birds of India* de Grimmett, Inskipp kaj Inskipp, ISBN 0-691-04910-6
* *Thrushes* de Clement kaj Hathaway, ISBN 0-7136-3940-7

Eksteraj ligiloj
----------------

* Daŭma turdo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Daŭma turdo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Daŭma turdo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Daŭma turdo kaptata ĉe birdoringigostacio ĉe Schiermonnikoog (ĉe Frisia Insularo), Nederlando.
La **Reĝa Vojo de Landa Interno** (hispane: *El Camino Real de Tierra Adentro*), ankaŭ konata kiel Vojo de la Arĝento aŭ Vojo al Santa Fe, estis komerca vojo el 2.560 kilometroj longaj kiu ligis la urbojn Meksikurbo (Meksiko) kaj Santa Fe, Nov-Meksiko (Usono) entre 1598 kaj 1882.

La vojo trairis la subŝtatojn Meksika subŝtato, Querétaro, Guanajuato, Jalisco, San Luis Potosí, Aguascalientes, Zacatecas, Durango, Chihuahua (Meksiko), Teksaso kaj Nov-Meksiko en Usono Ĝi pasis tra la urboj Ciudad Juárez kaj El Paso en Teksaso (ambaŭ nomataj Pasejo de la Nordo) kaj Las Cruces kaj Albuquerque en Nov-Meksiko, antaŭ la alveno al Santa Fe.

Jam submetita la urbo Tenochtitlán, la konkistadoroj ekigis serion de ekspedicioj kun la celo ampleksigi la regadon kaj akiri pliajn riĉaĵojn por la hispana krono. Komence ili sekvis la jam kreitajn itinerojn de la indiĝenoj kiuj interŝanĝadis varojn inter nordo kaj sudo. En 1598 ili plifortigis kaj pligrandigis la trairon de 3.000 kilometroj kiuj atingis la nuna urbon Santa Fe, en Nov-Meksiko. 

Ekde la jaro 2010 ĝi estas Monda heredaĵo de Unesko kaj en ĝia itinero troviĝas pluraj aliaj mondaj heredaĵoj.
Megiddo tion laŭ la kredo, en kiu la Armagedono okazos
**Armagedono** aŭ **Har-Magedono** (greka Ἁρμαγεδών) estas en la Apokalipso de Johano la loko (monto de Megido) de la mondfina decida batalo en la "milito de la granda tago de Dio, la Plejpotenca". En pli larĝa senco la termino en teologio signifas la eskatologian decidan batalon.

La Biblia teksto
----------------

La vorto "Har-Magedono" aperas en la *Nova Testamento* de la *Biblio* en la Apokalipso 16, 13-16:

"**13** Kaj mi vidis tri malpurajn spiritojn, kvazaŭ ranojn, elirantaj el la buŝo de la drako, kaj el la buŝo de la besto, kaj el la buŝo de la falsa profeto; **14** ĉar ili estas spiritoj de demonoj, farantaj signojn; ili foriras al la reĝoj de la tuta mondo, por kolekti ilin por la milito de la granda tago de Dio, la Plejpotenca. **15** (Jen mi venas kvazaŭ ŝtelisto. Feliĉa estas tiu, kiu viglas kaj konservas siajn vestojn, por ke li ne iru nuda, kaj oni ne vidu lian honton.) **16** Kaj oni kolektis ilin en lokon, nomatan en la Hebrea lingvo *Har-Magedon*."

Vidu ankaŭ
----------

* Ragnarök
* Milito de Kurukŝetro

Referencoj
----------

1. ↑  Tiel en Esslemont, J.E. Bahá'u'lláh kaj la nova epoko, 2a eld. s.l.: Bahaa Esperanto-Ligo 1978, p. 236, 308 [1a eld. Kolonjo 1930].
2. ↑  Tiel PIV 2005 laŭ *Nova Testamento* kaj *Biblia Vortaro*.
3. ↑  Traduko laŭ la Londona Biblio trovebla tie ĉi.

Bibliografio
------------

* *Biblia Vortaro* / sub la direkcio de H. Paruzel kaj E. Wojtakowski. Repr. del la eld. Ravenna 1975. Romo: Internacia Asocio de Bibliistoj kaj Orientalistoj 1984, XVII, 830 p.

* Armagedono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Armagedono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **ranketo** (nacilingve foje ankaŭ **kolbasbagoto**) estas ligna blovinstrumento de la renesanco kaj la baroko.

La renesancranketo
------------------

ranketo, ilustraĵo el *syntagma musicum* de Michael Praetorius (1607) 
Ranketoj aspektas kiel modeloj pri turoj de la urbofortikaĵo de Sevilo. El cirkla bloko el pirarba aŭ acera ligno supre elstaras vertikala tureto, sur kio vertikale staras la duobla anĉo. La ena boraĵo de la muzikilo estas naŭfoje serpentumata en la interno, tiel ke la relative malgrandaj instrumentoj eksonas en eksterordinare malalta tonpozicio. Dum la ludado la manoj situas kontraŭe unu la alian, kaj oni ne nur ludas per la fingrosuproj, sed ankaŭ per pli malaltaj falangoj. La ekblovado helpe de ventkapsulo verŝajne malkutimus. Oni blovis la instrumenton horizontale, iom klinite malsupren.

Dum la 20-a jarcento oni portempe kopikonstruis renesancranketojn, je kio la plej grandaj estis tenoro F-d0, baseto B1-g0, baso F1-d0 kaj grandbaso B2-G. La instrumento laŭ tonalto proksimume egala al fagoto estas la basranketo. La grandbasoranketo pli malpli egalas laŭ tonalto al la kontrafagoto.

La barokranketo
---------------

La barokranketo ege distingiĝas de la renesancranketo. Ĝi egalas, koncerne la tubfinaĵo kaj la ekblovtubo, al fagoto ege kunprenita pro la ena boraĵo transprenita de la renesancranketo. Okulfrapas, ke la barokranketo ekblovatas je la mala finaĵo de la tubo. La "tureto" nun funkcias kiel tubfinaĵo, do kiel sonkaliko, dum kiam la ekblovtubo elstaras oblikve el la ĉirkaŭujo. La ena boraĵo de la muzikilo en la interno de la instrumento dekfoje serpentumitas. Pro la ekblovtubo oni povas teni la barokranketon vertikale aŭ meti ĝin surtablen dum la ludado.

Ekde meze de la 20-a jarcento oni denove konstruas barokranketojn. La tonamplekso de unu el tiuj instrumentoj etendiĝas ekde B bemola1-d1, situas do en la amplekso de fagoto.

Kompare al fagoto, ankaŭ al barokfagoto, la ranketo havas pli malgrandan tonamplekson, tiel ke oni povas distingi (ekz. je Pepusch) ĝeneralbasajn voĉojn por ranketo disde tiuj por fagoto.

Pri la historio de la ranketo
-----------------------------

Kaj renesancranketo kaj barokranketo havas nur mallongegan historion. Pro la priskribitaj avantaĝoj tiuj ĉi facile manuzeblaj muzikiloj eble estus ege ŝatataj. En Kastelo Ambras ĉe Innsbruck eĉ ekzistas du etranketoj el eburo. La avantaĝoj de la ranketoj devenis je kostoj de la kanteco plipopulariĝanta ekde 1750, kio signifas, ke ranketoj prezentas precipe la tipe raŭkan fagotsonon.

Ankaŭ barokranketoj troviĝas en pluraj muzeoj kaj je rimarkinda nombro, kiel ekz. en la Berlina Muzikilokolekto unu konstruita ĉ. 1700 de W.Wijne el Nimego.

* Kategorio Ranketo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Reĝa palmo
Falita palmofolio
Mapo de natura arealo
La kuba **reĝa palmo** (*Roystonea regia*) estas indiĝena plantospecio en Karibio, el la planta familio palmacoj (*Arecaceae*). Ĝi estas ofta ornamplanto sur la tropikoj kaj subtropikoj. Ĝi estas nacia arbo de Kubo.

Priskribo
---------

La trunko altas ĝis 20 m, malofte eĉ ĝis 30 m kaj havas la diametron de 37 ĝis 57,5 cm, ties surfaco estas griza-blanka. La arbokrono konsistas el ĉ. 15 folioj. La subaj folioj pendas pro la mempezo suben. La krona komuna tigo (kapitelo) estas okulfrape verda, longanta ĉ. 2 m. La petiolo mankas, la infloreska akso longas ĉ. 4 m. La mezaj folieroj longas 63 ĝis 119 cm kaj larĝas 2,5 ĝis 4,6 cm. 

La infloresko mem longas ĉ. 1 m kaj larĝas same. La brakteetoj longas ĉ. 36 cm kaj larĝas 7,3 cm, la brakteo - ĉe la infloreska tigo - longas de 0,8 ĝis 1,6 m kaj larĝas 9,8 ĝis 13 cm, plej larĝe en la mezo. La flankaj branĉoj de la infloresko longas 11 ĝis 31 cm kaj havas diametron de 0,9 ĝis 2,3 cm. La viraj floroj estas blankaj. La kaliko estas triangula, longante 0,8 ĝis 1,4 mm kaj larĝante 0,9 ĝis 2 mm. La koroloj estas eliptaj ĝis ovalaj, longas 2,5 ĝis 6,4 mm kaj larĝas 2,2 ĝis 3,5 mm. Ĝi havas 6 ĝis 9 stamenojn, kiuj longas 3,2 ĝis 7,5 mm. La stamenoj ĉizilformaj kaj longas 2,3 ĝis 5,6 mm, la anteroj longas 2,4 ĝis 4,5 mm. 

La karpelorudimento estas tre malgranda. La virinaj floroj estas same blankaj, la kalikfolioj estas renoformaj, longas 0,7 ĝis 1,8 mm kaj larĝaj 1,8 ĝis 3,4 mm. La koroloj estas ovalaj kaj longas 2,7 ĝis 3,7 mm. La staminodioj estas sesplataj, longaj 1,3 ĝis 2,8 mm kaj kreskas en la suba parto. La ginoceo longas de 1,1 ĝis 3,5 mm kaj havas la diametron de 0,9 ĝis 2,6 mm. 

La fruktoj estas kugloformaj ĝis eliptoida kaj dorsventra, iom kunpremita. Ili longas 8,9 ĝis 15,1 mm, dorsventre dikaj 6,9 ĝis 11,2 mm kaj larĝaj 7 ĝis 10,9 mm. La eksokarpo estas purpure nigra, la suturorestaĵo estas plata. La endokarpo estas eliptoida kaj longas 7,5 ĝis 11,1 mm.

Disvastiĝo
----------

La reĝa palmo kreskas indiĝene inter montetoj kaj valoj de Kubo. En Florido ĝi kreskas en konteoj Collier, Dade kaj Monroe. Pluaj troviĝejoj estas la Jukatano de Meksiko, bordo de la Meksika Golfo, Belizo kaj Honduro, sed ankaŭ sur la Kajman-insuloj kaj la Bahamoj.

Uzado
-----

En Kubo, oni uzas la trunkon de la palmo diversmaniere, oni kovras la tegmentojn per la folioj kaj oni uzas la fruktojn kiel furaĝo por la porkoj. Ĝi estas la plej ofte kultivita ornamplanto en la tropikoj kaj subtropikoj.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Die (stacidomo). |

**Die** estas komunumo en departemento Drôme en sudokcidenta Francio. Ĝi estas ĉefurbo de arondismento kaj do sidejo de subprefekto. La urbo situas ĉirkaŭ 50 km oriente de rivero Rhône, ĉe la dekstra bordo de la rivero Drôme, apud la piedo de la montomasivo Vercors.

Ekonomio
--------

Die estas malgranda urbo (malpli ol 5000 loĝanton, ekzakte 4668), kiu dank’ al siaj urbestraranoj kaj ilia maldekstra pensmaniero alportis en la jaroj 60-aj kaj 70-aj blindan subtenadon al etaj fabrikoj ekfiniĝantaj (mebloj kaj ŝuoj). Tiel ĝi maltrafis la historian turnopunkton de la amasturismo, kies plagon ĝi samtempe kaj senvole ankaŭ maltrafis. En la jaroj 80-aj la snobaj burĝoj de Parizo daŭre ignoradis tiun belegan regionon. Neniu grava festivalo, neniu famulo aŭ famulino, nenio, do, por atentigi ilin. Ankaŭ la turnopunkto de la novturismo estis maltrafita, kio estas ĝojiga pro la prezo de la loĝejoj. Hodiaŭ Die restas urbeto kun hospitalo, pri kiu estas politike malĝuste ne defendi ĝin (sed en kiu estas pli bone ne esti kuracata); ĝi havas subprefektejon kun ĝiaj servoj, vendejojn, kiuj dormas ĝis la feritempon, sed eĉ tiam estas fermitaj ĉiutage inter tagmezo kaj la 15-a. Konklude: paradizo por emeritoj kaj eĉ por ĉiuj, kun la ŝanco disvolviĝi kun nova turismo sendube pli inteligenta. Die estas loko malfermita al la estonteco.

Monumentoj kaj vidindaĵoj
-------------------------

### en la urbo

### en la ĉirkaŭaĵo

* Abatejo de Valcroissant
* Vilaĝo de Pontaix
* Ĝardeno de papilioj
* *Le claps*
* La montpasejo de *Rousset*
* La montaro de *Justin*
* La *Glandasse*
* La urbo de Châtillon-en-Diois
* Le fundo de valo de la Drôme, kun vilaĝoj de Beaurières, malsupre de montpasejo de *Cabre* kaj *Valdrome*, mirinda ejo.
* La eta urbo de Luc-en-Diois
* *Valdrome* estas skia stacio, subvencita de Departementa Konsilanaro
* La kastelo de *Beaurières*

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Drôme
* Die (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Die en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
Trobadoroj en miniaturo de la *Cancionero da Ajuda* (13a jarcento).
**Galeglingva literaturo** aŭ pli simple **galega literaturo** estas la aro de literaturaj verkoj verkitaj en galega lingvo.

Kiel okazas ĉe la plej parto de la aliaj latinidaj lingvoj, la unuaj literaturaj montroj en galega (tiam Galegportugala lingvo) datas reen el la Mezepoko. Post tiu mezepoka etapo (en kiu elstaris partikulare la poezia produktado), venis longa periodo de iom pli ol tri jarcentoj de literatura malfekundeco, nomita *séculos escuros* («malhelaj jarcentoj») kio koincidis kun preskaŭ totala abandono de la galega kiel literatura lingvo. Pro la *rexurdimento* (renaskiĝo", ekde komenco de la 19a jarcento, la literaturo en galega reekkultiviĝis kaj aperis fundamentaj figuroj kiel Rosalía de Castro. Jam en la 20a jarcento, antaŭ la Hispana Enlanda Milito graviĝis grupoj de intelektuloj kiel la *Generación Nós* (Generacio Ni) kaj la *Irmandades da Fala* (Frataro de la Lingvo), en kiuj estis verkistoj kiel Vicente Risco, Ramón Cabanillas kaj Castelao. Poste eblas konsideri du apartajn periodojn koincide proksimume, unu kun la frankisma diktaturo kaj alia kun la periodo el la Hispana transiro al demokratio ĝis hodiaŭ. Elstaraj verkistoj nuntempaj de la galega literaturo estas Xosé Luis Méndez Ferrín, Manuel Rivas kaj Suso de Toro.

Aliaj verkistoj
---------------

* Celso Emilio Ferreiro
* Xesús Alonso Montero
* Xosé Neira Vilas
* Valentín Paz-Andrade

Vidu ankaŭ
----------

* Tago de la Galega Beletro
* *Memorias dun neno labrego* (*Memoraĵoj de kampara knabo*)

* Kategorio Galeglingva literaturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**David Marshall LANG** (n. la 6-an de majo 1924 - m. la 30-an de marto 1991), estis Profesoro pri Kaŭkazaj Studoj ĉe la Lernejo de Orientaj kaj Afrikaj Studoj, Universitato de Londono. Li estis unu el la plej produktivaj britaj erudiciuloj, kiuj specialiĝis pri kartvela, armena kaj antikva bulgara historio.

Lang naskiĝis en Bromley kaj estis edukita en Monkton Combe School kaj St John's College, Kembriĝo kie li estis maĵora akademiulo. Jam 20-jaraĝa, diplomiĝinte ĉe Kembriĝo, li estis oficiro en Irano kiam li estis nomumita en 1944 kiel aganta vickonsulo en Tabrizo, Irano, kie li konatiĝis kun la armena loĝantaro de la urbo. En 1949 li estis membro de kunlaborantaro por la Lernejo de Orientaj kaj Afrikaj Studoj en Universitato de Londono. Li komencis kiel Lektoro pri kartvela lingvo, tiam kiel Leganto kaj en 1964 li fariĝis Profesoro pri Kaŭkazaj Studoj.

Li vizitis la sovetian respublikon Armenio tri fojojn dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj. Ĝuste dum unu el ĉi tiuj vizitoj en Sovetunio, en decembro 1963, li estis supozeble varbita de la KGB, laŭ KGB-dosieroj kopiitaj en Moskvo de la arkivisto Vasilij Mitroĥin. La arkivisto ankaŭ nomas sian supozatan karieron agento de angla kontraŭspionado, kiu, laŭ la datoj en La Arkivo Mitroĥin, estus antaŭ ol li estis 20-jara. La precizeco de la akuzo ne estis pruvita. Tamen la historiisto Donald Rayfield asertis, ke Lang amikiĝis kun Aleksij Inauri, la estro de la Kartvela KGB, kiu eble instigis lin kondamni kontraŭsovetiajn disidentojn en Kartvelio. La fakta bazo por ĉi tio ne estas klara.

Longe li direktis la Fakon pri Kaŭkazaj Studoj ĉe la Universitato de Londono, kaj prelegis pri kaŭkazaj lingvoj kaj historio en Kembriĝo kaj diversaj universitatoj tra la mondo.

Referencoj
----------

1. ↑  Armenians in Mitrokhin's KGB notes
2. ↑  Rayfield, Donald.  (2012) *Edge of Empires: A History of Georgia*. Londono: Reaktion Books, p. 375. ISBN 978-1780230306.
3. ↑   Donald Rayfield on Researching Georgia, Literature & Politics (21an de septembro 2017). Alirita 28an de septembro 2017.

 Arkivigite je 2017-09-22 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2017-09-22. Alirita 2020-10-16.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705260
* GND: 174063571
* LCCN: n50036322
* VIAF: 25360090
* ISNI: 0000 0000 9493 8972
* SUDOC: 087621177
* BNF: 12731829f
* BIBSYS: 90349928
* NKC: jo20211118012
 |
**Reĝinedzo** - angle kaj france *Prince consort*, tradukebla pli malpli "akompana princo", en plej multaj aliaj romanidaj kaj slavaj lingvoj simile; germane *Prinzgemahl*, tradukebla "princa edzo", en plej multaj ĝermanaj lingvoj krom la angla simile) estas la edzo de reganta reĝino, do la ŝtatestrino de monarkia lando. Ĉar laŭ la monarkia protokolo heredita el la mezepoko, la posteno de reĝo estu pli altgranda ol tiu de reĝino, la edzo de reganta reĝino ne povas havi la titolon de "reĝo", sed inverse en multaj monarkiaj ŝtatoj senprobleme eblas nomi la edzinon de reganta reĝo "reĝino" kaj ne necesas porti la pli longan titolon de "reĝedzino". Tio tamen ne validas en ĉiuj monarkioj: Ekzemple en Britio la edzinoj de reĝo havas la titolon *Queen Consort*, do "akompana reĝino", ne simple *Queen* ("reĝino").

La reĝinedzo laŭ monarkia protokolo dediĉu sian vivon al la bono de sia reĝlando. Kutime li havas reprezentajn taskojn. Precipa funkcio tamen estas sekurigi la biologian daŭrigon de la dinastio, do la naskon de kronprinco(j). Persona profesia kaj socia profiligo eblu nur limigite kaj en interkonsento kun la reĝinaj familio kaj administrado. Konkrete tia limigo povas tre varii de politike sensignifa pozicio ĝis politike centra rolo flanke de la edzino. Ekzemplo de politike centra rolo estis la reĝinedzo *Albert von Sachsen-Coburg und Gotha*, kiu estis la plej proksima politika kunlaboranto kaj konsilanto de sia edzino, reĝino Viktoria de Britio.

Ekzemplo por konsekvenca aparteno al sia reĝlando ankaŭ estis la germana nobelo *Bernhard zur Lippe-Biesterfeld*, kiu edziĝis al la nederlanda reĝino Juliana, ricevis la titolon Bernardo de Nederlando kaj ekde la jaro 1940 kiel nederlanda oficiro en la ekzila armeo en Britio batalis kontraŭ Nazia Germanio: En Nederlando li tamen havis malbonan reputacion, aparte post korupteca skandalo de la jaro 1976, kaj kompreneble li nur estis unu el multaj germanoj kiuj pro konvinko batalis kontraŭ Nazia Germanio, sed tamen lia milita poziciiĝo estis konsekvenca realigo de la monarkia protokolo de persona servo al la reĝlando.

Reĝinedzoj
----------

* Alberto el Saksio-Koburgo kaj Gotao

Vidu ankaŭ
----------

* Reĝedzino
**Statistikaĵo** estas rezulto de apliko de statistika algoritmo al aro de datumoj. En kalkulo de la aritmetika meznombro, ekzemple, la algoritmo sumas ĉiujn datumajn valorojn kaj dividas la rezulton per la kvanto de la datumaj aĵoj. En ĉi tiu okazo, oni nomas la meznombron kiel statistikaĵo. Por plenumi priskribon de iu uzo de statistiko, oni devas priskribi ambaŭ la proceduron kaj la datuman aron.

La populara uzo de la termino por signifi unuoblan mezuron, aŭ *datumo*n, diferencas de ĉi tiu signifo. Statistikisto devus normale nomi alton de iu persono kiel statistikaĵo nur se ĉi tiu persono estis elektita hazarde de iu loĝantaro de intereso, sed pli ofte devus uzi la terminon por nomi ekzemple, la medianan alton de grupo de popolo.

Ofte la koncepto estas difinita per tio, ke statistikaĵo estas *videbla* hazarda variablo. Statistikistoj ofte kontemplas parametrigita familio de probablodistribuoj, ĉiu membro kies povas esti la distribuo de iu mezurebla aspekto de ĉiu membro de statistika loĝantaro kies specimenoj estas hazardaj. La valoro de la parametro estas *ne videbla*, pro tio ke ĝi dependas de entuta loĝantaro sed ne de la specimeno. Ekzemple, la parametro povas esti la averaĝa alto de 25-jaro-aĝaj viroj en Nordameriko. La altoj de la membroj de specimena aro de 100 ĉi tiaj viroj estas mezuritaj; la averaĝo de ĉi tiuj 100 nombroj estas statistikaĵo; la averaĝa de la altoj de ĉiuj membroj de la loĝantaro ne estas ne statistikaĵo (se ankaŭ ĝi ne estas iel simile konstatita). La *diferenco* inter tiu videbla specimeno averaĝo kaj la nerigardebla loĝantara averaĝo estas ekzemplo de hazarda variabla kiu estas ne statistiko; la kaŭzo ke ĝi estas *hazarda* estas tio, ke la specimeno estis elektita hazarde.

Vidu ankaŭ
----------

* Statistiko
* Statistika teorio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Statistika Arkivo
**Mecenaso** Statuo de **Gaius Cilnius MAECENAS**
Lorenzo de Medici. Skulptaĵo de Andrea del Verroccio
**Mecenato** aŭ Patrono estas kapitalisto, kiu dediĉas iujn el siaj rimedoj al subtenado de arto aŭ scienco sen ricevi personan favoron aŭ eĉ rektan konsideron.

La nomo "**Mecenaso**" devenas de la nomo de Gaius Kilnius Mecenas, riĉa romano de etruska deveno, amiko de Aŭgusto, protektanto de Horacio kaj Vergilio.

Danke al ĉi tiuj kaj aliaj samstilaj faroj, la nomo de Mecenas fariĝis eponimo, t.e. simbolanta riĉulon kiu sponsoras la helpobezonajn artistojn kaj la artojn ĝenerale.

La mecenateco estis tipa de la renesanca societo. Sed laŭlonge de la historio estis grandaj mecenasoj. Unu el la plej famaj estas Lorenzo de Mediĉo, kiuj malavare subtenis renesancajn artistojn, kaj malgrandajn mecenasoj, kiuj kontentiĝis pri invitado de artistoj, verkistoj aŭ poetoj por manĝi kun ili por ŝpari siajn vivkostojn. La artistoj invititaj al la manĝo foje servis al la gastigantoj kiel temo de intereso por la aliaj gastoj. Tiel Cosimo la II de' Medici, Grandduko de Toskanio, estis rekonita kiel la patrono de Galileo Galilei.

Moderna sponsorado
------------------

En la moderna epoko, la translokigo de rimedoj de artemaj kapitalistoj al bezonataj artistoj ĝenerale fariĝis pli sistema, kaj ĝi trairas komitatojn, kiuj donas kreivajn premiojn aŭ porvivajn stipendiojn, laŭ plenumado de iuj kriterioj. Do tiel nuntempe la subteno de artoj kaj sciencoj havas formon de sponsorado.

La moderna ŝtato ankaŭ instigas tian filantropion per provizado de impostaj avantaĝoj al tiuj, kiuj okupiĝas pri ĝi. La malavareco de la mecenasoj foje estas rekompensita per la pozitiva reputacio konstruita por ili kaj ilia daŭra memoro en la verkoj de iliaj protektatoj.

En Esperanto
------------

Multaj homoj apogis finance la Esperanto-movadon de la komenco kaj en postaj tempoj. Jam en la Enciklopedio de Esperanto (1935) estis artikolo pri Esperanto-mecenatoj (oni tie uzis la formon *mecenoj*, sed la nuntempaj vortaroj preferas la Zamenhofan *mecenato*).

Vidu ankaŭ
----------

* Esperanto-mecenatoj
* Mecenatismo
* Filantropo
* Filantropio
* Sponsorado

Piednotoj
---------

1. ↑  Plena Ilustrita Vortaro

* Kategorio Mecenato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Petuŝki** (ruse *Петушки*) estas urbo en la Vladimira provinco de Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 17246501.

La urbo estis fondita en jaro 1861 kiel loĝejo ĉe fervoja stacio.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1965.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Novije Petuŝki (Novaj Petuŝki, Новые Петушки) ĝis 1965.

La interurba telefona kodo estas 09243, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.

La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Klazjma (baseno de rivero Volgo).

En la urbo estas fervoja stacio en linio Moskvo - Vladimir (malfermita en 1861).

En la jaro 1959 la urbo havis 11,5 mil loĝantojn, en la jaro 2002 havis 16,5 mil loĝantojn, kaj laŭ la stato de 2018 en la urbo vivis 13 112 loĝantoj sur areo de 12 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 1 093 loĝantoj/km².

Flago de Vladimira provinco
Urboj de Vladimira provinco

**Ĉefurbo**: Vladimir

Aleksandrov |
Goroĥovec |
Gusj-Ĥrustalnij |
Jurjev-Polskij |
Kameŝkovo |
Karabanovo |
Kirĵaĉ |
Kolĉugino |
Kosterjovo |
Kovrov |
Kurlovo |
Lakinsk |
Melenki |
Murom |
Petuŝki |
Pokrov 
Raduĵnij |
Sobinka |
Strunino |
Sudogda |
Suzdal |
Vjazniki 

 

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Reĝinotago 2007
Reĝinotago en Amsterdamo
La **Reĝinotago** (nederlande *Koninginnedag*) estas la nacia festotago de Nederlando kiun oni festas ekde 1949 je la 30-a de aprilo, la naskiĝtago de Reĝino Juliana. Antaŭe oni festis ĝin je la 31-a de aŭgusto, la naskiĝtago de Reĝino Vilhelmina. Dum jaroj en kiuj reĝinotago okazis je dimanĉo (ekzemple en 2006) oni festis ĝin je sabato la 29-a de aprilo.

La reĝino Beatrikso je la 28-a de januaro 2013 anoncis sian abdikon je la 30-a de aprilo 2013. Ekde tiam ŝia filo Vilhelmo-Aleksandro fariĝis reĝo Vilhelmo-Aleksandro. La festotago ekde la jaro 2014 nomiĝas **Reĝotago** (nederlande *Koningsdag*) kaj celebriĝas la 27-a de aprilo, okaze de la naskiĝtago de Vilhelmo-Aleksandro. Se la tago estos je dimanĉo oni festos je la 26-a de aprilo (ekzemple en 2014).

Historio
--------

Reĝinotago je la 31-a de aŭgusto de 1932 en Amsterdamo
Reĝinotago komenciĝis kiel festado de la nederlanda dinastio en 1885 dum la kvina naskiĝotago de Vilhelmina. Kiam Reĝino Beatriks postsekvis Juliana-n kiel reĝino la 30-an de aprilo 1980, ŝi decidis daŭrigi la festadon je la 30-a de aprilo ĉar dum ŝia propra naskiĝotago (la 31-an de januaro) plejofte estas malvarma vintrovetero, kaj oni ne povas organizi eksterdomajn aktivecojn.

Aktivecoj
---------

Dum reĝinotago oni ofte organizas brikabrakobazarojn kaj ĉiajn aktivecojn en la vilaĝo aŭ urbo.

La butikstratoj kaj domoj ofte estas ornamitaj per oranĝkoloraj kaj nederlandaj flagetoj kaj balonoj. Dum reĝinotago la reĝa familio plejofte eliras, tiam ili oficiale vizitas kelkajn komunumojn en la lando.

Vendado de brokantaĵoj en la Vondelparko en Amsterdamo dum reĝinotago 2007

* Kategorio Reĝotago en Nederlando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ferenc Kozma,** laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj pli komplete **Kozma Ferenc Albert** estis hungara agronomo, oficiro. Lia nobela antaŭnomo estis *leveldi*, lia frato estis Sándor Kozma.

Ferenc Kozma  naskiĝis la 19-an de septembro 1826 en jam perinta vilaĝo Sőrnye [ŝOrnje] en meze de Somogy (historia departemento), li mortis la 6-an de julio 1892 en Mezőhegyes.

Monumento pri Ferenc Kozma en Mezőhegyes
Memortabulo pri Ferenc Kozma

Biografio
---------

Ferenc Kozma jam tre frue interesiĝis pri la ĉevaloj. Li frekventis kalvinanan gimnazion en Pápa, poste li finis armean oficiran lernejon en 1843. Post siaj studoj li estis soldato en Kroatio, post 2 jaroj li estis eskorto en Vieno en rango leŭtenanto. Komence de la Hungara revolucio de 1848 li rifuĝis ĉevale al Hungarlando kaj li aliĝis al la hungara armeo. Post falo de la liberecbatalo li kaŝiĝis, iom poste li vivis en Baracska. Li edziĝis kaj li okupiĝis pri bieno de la edzino. En 1867 li ricevis postenon en la Ministerio pri agrikulturo en Budapeŝto. Post 2 jaroj li ricevis la taskon krei elitan bredejon pri ĉevaloj en Mezőhegyes. En 1872 Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) vizitis la ĉevalbrdejon, li tuj nomumis Kozma-n ministeria konsilisto. En 1885 en ekspozicio la ĉevaloj de Mezőhegyes havis tuteŭropan famon. Li ricevis Honoran legion kaj aliajn premiojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A földmívelési miniszterium lótenyésztési és állam-ménesügyi osztálya köréből* (1869)
* *Nyilt levél országos lótenyésztésünk ügyében* (1873)
* *Lótenyészintézetek tárgyában előterjesztés* (1875)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Budapeŝto sur muro de la Agrikultura Ministerio
* strato kaj lernejo en Budapeŝto
* monumento kaj mezlernejo en Mezőhegyes
* skulptaĵo en Kisbér

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2016-09-20 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Ferenc Kozma (agronomo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Portreto de Marja Anastasievna Ĉroustĉova*, 1900, fare de Dmitri Kardovski, Solomon R. Guggenheim Museum.
**Dmitrij Kardovskij** (naskiĝis la 24-an de aŭgusto[jul.]/ 5-an de septembro 1866[greg.], mortis la 9-an de februaro 1943) estis rusa artisto kaj pentristo.

Biografio
---------

Li naskiĝis ĉe Pereslavl-Zalesskij en la provinco Jaroslavl. Post studi juron ĉe la Moskva Universitato, li studis ĉe la Imperia Akademio de Belartoj en Sankt-Peterburgo el 1892, kun Pavel Ĉistjakov kaj Ilja Repin. Kardovskij translokiĝis en Munkenon en 1896 kun Igor Grabar kaj studis ĉe la privata studio de Anton Ažbe. Li revenis al Sankta Peterburgo en 1900 kaj ricevis sian diplomon el la Akademio en 1902. Li estis nomumita profesoro de la Akademio en 1907.

Dmitrij Kardovskij esploris variajn stilojn, kiaj Impresionismo kaj Jugendstil, sed estis plej interesata al fidela reprezentado ol al formalaj eksperimentoj. El 1902, li estis fekunda kiel libroilustraĵisto, kaj laboris ĉefe por klasikaĵoj de rusa literaturo kiaj verkoj de Ĉeĥov, Gogol, Lermontov kaj Tolstoj. Li laboris ankaŭ ĉe politika karikaturo, havigante ilustraĵojn por la radikalaj gazetoj *Ĵupel*  (koŝmaro) kaj *Adskaja Poĉta* (infera poŝto) el 1905 al 1906.

En 1934 Isaak Brodskij, nome disĉiplo de Ilja Repin estis nomumita direktoro de la Nacia Akademio de Artoj kaj de la Leningrada Instituto de Pentrarto, Skulptarto kaj Arkitekturo. Brodski invitis Kardovskij inter la plej distingataj pentristoj kaj pedagogoj instrui ĉe la Akademio. La sistemo de atelieroj estis restaŭrita ĉe la Departemento de Pentrarto. Studentoj estis atribuitaj al unu el tiuj atelieroj post ili kompletigis siajn duajarajn kursojn. Profesoro Kardovskij havis siajn proprajn atelierojn.

Li estis admiranto de Mikaelo Vrubel, kies postmortan ekspozicion li organizis en 1912. Kardovski mortiĝis en Pereslavl-Zaleski en 1943.

Familio
-------

Dmitri estis edziniĝinta al la pentristino Olga Della-Vos-Kardovskaja (el 1900)

Disĉiploj
---------

La artistino Serafima Rjangina de Socialisma Realismo trejniĝis ĉe Kardovskij ĉe la Sanktapeterburga Akademio de Artoj inter 1912-18 kaj 1921-23.

Notoj
-----

1. ↑ .  Ольга Людвиговна Делла-Вос Кардовская.

 Arkivigite je 2012-02-22 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-02-22. Alirita 2016-03-31.
2. ↑  Serafima Ryangina. Arkivigite je 2013-02-16 per la retarkivo Wayback MachineStarova Galerio, 2013. Alirita la 5an de Majo 2013.

Bibliografio
------------

* Ivanov, Sergei. *"Unknown Socialist Realism. The Leningrad School"*. Saint Petersburg: NP-Print, 2007, ISBN 5-901724-21-6, ISBN 978-5-901724-21-7.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Dmitrij Kardovskij en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* artnet Biografio
* Ivanov, Sergei. The Leningrad School of painting. Historical outline.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 555606
* GND: 1057701424
* LCCN: n85249044
* VIAF: 97161946
* ISNI: 0000 0000 6845 1888
* SUDOC: 084675748
* ULAN: 500099105
* NKC: uk2018986044
 |
Elaera foto de Rheinauhafen (2010)
**Rheinauhafen** (en esperanto: haveno en la apud-rejna herbejo) nomiĝas la iama haveno en la urba sudo de Kolonjo (Germanujo). Nuntempe la tereno estas uzata kiel loĝo-, oficejo-, servo- kaj industrio-areo.

Situo kaj graveco
-----------------

Trans la duoninsulo „Werthchen" pasas la strato *Im Zollhafen*, ĉe kiu ankaŭ staras la gruejoj; la stratonomo ŝanĝiĝas ankoraŭ du fojojn en suda direkto. Paralele kun la duoninsulo pasas la Federacia Strato 51 laŭlonge de la maldekstra bordo de la Rejno. La Ponto Severino kondukas super la duoninsulo. La nuna Rheinauhafen ne plu havas havenan funkcion, sed estas loĝa kaj industria areo. Ĝi entenas terareon da 15,4 hektaroj kaj akvosurfacon da 5,7 hektaroj. La ekzistanta domkonsisto estas uzata de oficejoj, servoj, loĝejoj kaj ejoj por arto kaj kulturo. Ĉi tie ekestis entute 2200 laborlokoj, kaj sur la areo ampleksa je 235000 kvadrataj metroj loĝas proksimume 1500 personoj.

Literaturo
----------

* Klaus Kuschek: *686,4. Der Rheinauhafen Köln*, kun enkonduko de Hajo Steinert, Greven-Verlag, Kolonjo 2012, ISBN 978-3-7743-0605-9
* Joseph Stübben k.a.: *Neue Werft- und Hafenanlagen zu Köln*. Festschrift zum 14. Mai 1898
* Ines Waschkau: *Der Rheinauhafen – Kölns neue In-Meile*. J. P. Bachem Verlag, Kolonjo 2008, ISBN 978-3-7616-2188-2
* Architekten- und Ingenieurverein Köln-Bonn e.V. von 1875 (eld.): *Köln – seine Bauten. Der Rheinauhafen*. J. P. Bachem Verlag, Kolonjo 2010, ISBN 978-3-7616-2231-5

* Kategorio Rheinauhafen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retpaĝo

50.928556.96422Koordinatoj: 50° 55′ 43″ N, 6° 57′ 51″ O (mapo)