recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Muzikkritikisto** estas la profesio de persono, kiu verkas recenzojn kaj diskursojn ekz. pri instrumentaj kaj orkestraj verkoj, operoj, operetoj, muzikaloj aŭ aliaj muzikaj teatraĵoj resp. voĉkantaj kaj ĥoraj verkoj samkiel rokmuziko, popmuziko aŭ ĵazo kaj aliaj parencaj stiloj. Ĉi tiuj povas esti publikataj en fakorgano same kiel en ĵurnaloj aŭ revuoj, sed ankaŭ en radio resp. televido aŭ en la interreto. La edukado kiel muzikkritikisto fariĝas nuntempe foje en la kadro de studo de muziksciencoj, plejofte en kontakto kun diversaj amaskomunikiloj.

En la pasintaj jarcentoj muzikkritikistoj ne estis aparte edukitaj por ĉi tiu profesio. Kutime temis pri komponistoj aŭ muzikistoj, kiuj krom multa sperto pri kompozicio kaj siatempa muziko ankaŭ enmetis adekvatan verkistan talenton. Ĉar ĝis la fino de la 19-a jarcento ne ekzistis sonregistraĵoj de muzikverkoj, muzikkritikistoj estis devigitaj krei al si la necesan bazon per la studado de notoj, partituroj kaj pianopartituroj, por ke ili ĝuste povu prijuĝi verkon. La vizitado de koncertoj apartenis ankaŭ al tio - ĉi tiuj estis tamen precipe en la unua duono de la 19-a jarcento tute ne tiel memkompreneble, kiel oni nuntempe supozus. En la nuna tempo la bazon por la taksado de muzikaj verkoj formas krom la vizitado de koncertoj kompreneble ankaŭ sonregistraĵoj kaj radioelsendoj surbaze de studo de partituroj. Dezirinda, plejeble ampleksa scio aŭ elstara intereso, kiu vaste transiras trans "klasika muziko" kaj ampleksas ĉiujn artajn kampojn kaj epokojn (literaturo, vidaj artoj, politiko, etnologio, kino ktp. samkiel ties evoluo ekde la antikvo ĝis en la nuntempo) ja ne estas kondiĉo, sed starigas la publikigitajn tekstojn kutime sur sekuran fundamenton. 

La du fakorganoj specialigitaj pri muziko en Germanio de la 19-a jarcento estis la "Allgemeine musikalische Zeitung" (ĝenerala muzika gazeto), eldonita de muzikeldonejo Breitkopf & Härtel, kaj "Neue Zeitschrift für Musik" (nova revuo por muziko), fondita de Robert Schumann kaj Friedrich Wieck.

Famaj muzikkritikistoj de la 19-a jarcento
------------------------------------------

* komponisto Robert Schumann (*vd. ankaŭ:* Eusebius kaj Florestan),
* verkisto E. T. A. Hoffmann, kiu publikis siajn kritikojn sub la pseŭdonimo "Johannes Kreisler",
* komponisto Hector Berlioz,
* komponisto Claude Debussy, kiu kreis por siaj kritikoj la fikcian konversacianton "Monsieur Croche",
* komponisto Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij,
* muziksciencisto Eduard Hanslick,
* filozofo Friedrich Nietzsche.
* verkisto George Bernard Shaw.

Famaj muzikkritikistoj de la 20-a jarcento
------------------------------------------

* sociologo kaj filozofo Theodor W. Adorno,
* verkisto Romain Rolland,
* muzikkritikisto Alfred Einstein,
* muzikkritikisto Hans Heinz Stuckenschmidt,
* teatra, literatura kaj muzika kritikisto Joachim Kaiser
* muzikverkisto kaj komponisto Ferdinand Pfohl.

Muzikkritiko en la satiro
-------------------------

La kabaredisto Georg Kreisler satirmaniere priskribis en *"Der Musikkritiker"* (la muzikkritikisto) tiun ĉi profesion: la kanto tekstas, ke oni ne bezonas sperton pri muziko, sed povas gajni luksajn monsumojn per la verkaĉado pri muziko kaj muzikistoj.
**Montamarta** [montaMARta] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco. *Montamarta* estus eble etimologie tradukebla al *Monto de Marta*.

Municipoj de la komarko Tierra de Alba en la centro de la provinco Zamoro.
Ermitejo de la Virgen del Castillo.
Zangarrón, 6a de Januaro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 56,81 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 559 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 19 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

En Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 1038. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la 13-a jarcento ĝi apartenis al la Ordeno de Santiago. En la 15-a jarcento estis monaĥejo de Hieronimanoj. En la unua duono de la 20-a jarcento, Montamarta suferis pro la konstruado de la Akvobaraĵo de de Ricobayo (1929-1935), kio rezultis en la inundo de parto de la municipa teritorio, de tre fruktodonaj terenoj kaj de parto de la propra urba kerno (ĉe Fuente del Arco).

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, diglago, historia heredo, piedirado, Ermitejo de la Virgen del Castillo, cikonioj, festo de «Zangarrón», kio aperas en la blazono eksterordinare kaj malkutime en heraldiko).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756564
* VIAF: 316736271
 |
plej alta montopinto *Demirkazık*
**Anti-Taŭruso** laŭ la greka vorto *Αντίταυρος* kaj la latina *Anti-Taurus*, en la turka lingvo *Aladağlar* signife "koloraj montoj", estas la plej alta parto de la montaro Taŭruso en Turkio. La montoĉeno kuŝas en la regionoj de Centra Anatolio kaj la Mediteraneaj provincoj turkaj Niğde, Kayseri kaj Adana. Ties plej alta montopinto troviĝas sudoriente de la urbo Niğde. *Anti-Taŭruso* iĝis nacia parko en 1995.

La plej alta montopinto kun 3.756 m de alto nun turke nomatas *Demirkazık*. Aliaj montopintoj estas *Küçük* (malpli granda) *Demirkazık* (3.400 m), *Kaldı* de 3.734 m, *Kızılkaya* (3.725 m), *Direktaş* (3.510 m) kaj *Karanfil Dağ* (3.059 m). La norda parto estas riĉa je akvo, kaj estas formita de mildaj montoĉenoj nomita «nigra Aladağlar». La norda parto estas pli seka kaj nomita «blanka Aladağlar».



37° 49′ 0.12″ N 35° 10′ 0.12″ O﻿ / ﻿37.8167000 °N, 35.1667000 °O﻿ / 37.8167000; 35.1667000 (mapo)Koordinatoj: 37° 49′ 0.12″ N 35° 10′ 0.12″ O﻿ / ﻿37.8167000 °N, 35.1667000 °O﻿ / 37.8167000; 35.1667000 (mapo)
**Muñogalindo** [munjogaLINdo] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo *Muñogalindo* estas kunmetaĵo de du nomoj de iamaj loĝantoj, nome Nuño kaj Galindo, plej verŝajne el Aragono aŭ Navaro.

Muñogalindo en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.
Salobralejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de Salobralejo kaj Muñogalindo, okupas totalan areon de 18,77 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 325 loĝantojn. Ĝi perdis 160 loĝantojn el la 1990-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 22 km de Avilo, provinca ĉefurbo, sur la Valo Amblés. 

Estas ŝoseoj al Solosancho kaj Sanchicorto. Ĝi limas kun La Torre, Padiernos, Santa María del Arroyo kaj Solosancho.

Historio
--------

Estas restaĵoj de antaŭromia loĝado. 

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Estis en Muñogalindo la reĝoj Johano la 2-a en 1440, kaj la Katolikaj Gereĝoj en 1497. Estis historie posedantoj de ekleziaj institucioj kaj nobeloj. 

En 1812 oni suferis pro ekonomia premo fare de la francaj trupoj de Napoleono.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Vizitindaĵoj estas pejzaĝoj, preĝejoj, muzeoj kaj arkeologiaj kuŝejoj.

Bildaro
-------

* Verraco de Muñogalindo nun en Avilo.*Verraco* de Muñogalindo nun en Avilo.
* Preĝejo.Preĝejo.
* En anzinaro rokoj pentritaj de fama artisto Agustín Ibarrola.En anzinaro rokoj pentritaj de fama artisto Agustín Ibarrola.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762195
* VIAF: 316734108
 |
**Montana** estas komunumo en la distrikto Sierre en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 2372 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Montana situas en la supra parto de la franclingva Suba Valezo, sur la norda flanko de la Valo de Rodano. Ĝi apartenas al la turisma regiono Crans-Montana. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Montana-Village, Montana-Vermala, Corin kaj Diogne.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,89 km², de kiuj 37,0% estas kovritaj de arbaro, 30,5% servas por agrikulturo kaj 28,5% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Montana limas en okcidento kaj nordo al Chermignon, en oriento al Randogne kaj en sudo al Sierre.

Trafiko
-------

Tra Montana pasas la kantona ĉefvojo n-ro 210, kiu en ringoformo de Sierre kondukas tra la komunumoj kaj vilaĝoj de la regiono Crans-Montana. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 troviĝas rekte sude de la komunumo apud Sierre. Diversaj poŝtaŭtolinioj de Sierre kaj de Siono kondukas al Montana. De Montana-Vermala aertelfero al la monto Cry d'Er, de kie eblas atingi en vintro skie la skiregionon de la Plaine-Morte-Glaĉero.

Turismo
-------

Montana-Vermala estas la centro de la turisma regiono Crans-Montana, kiu en somereo famas pro la golfo- kaj la tenisturniroj kaj en vintro pro diversaj skiĉampionadoj. En 1987 la mondaj skiĉampionadoj okazis en Montana.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Montana datiĝas el la jaro 1243 jam sub la aktuala nomo *Montana*. Ek de la 14-a jarcento Montano formis kune kun Diogne kaj Chermignon-d'en-Bas kvartalon de la Contrée de Lens en la Valeza Dekono Sierre. Poste ĝi apartenis al la grandkomunumo Lens. Ek de 1855 la civitanoj de Montana postulis sian sendependecon kiel komunumo, kiu celo realiĝis en la jaro 1905.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Montana

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Hugues Rey*: *Montana* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-08-27)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Montana Arkivigite je 2020-08-05 per la retarkivo Wayback Machine

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Montana** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Sierre |
| --- |
| Anniviers  •  Chalais  •  Chermignon  •  Chippis  •  Grône  •  Icogne  •  Lens  •  Miège  •  Mollens  •  Montana  •  Randogne  •  Saint-Léonard  •  Sierre  •  Venthône  •  Veyras |  |

 |
Anama Montaro en la distrikto Hương Sơn, Provinco Hà Tĩnh, Vjetnamio.
Pejzaĝo sude de la Anama Montaro apud Hoi Yen, Provinco Quảng Nam, Vjetnamio.
La **Anama Montaro** (france *Chaîne annamitique*; laŭe ພູ ຫລວງ *Phou Luang*; vjetname *Dãy (núi) Trường Sơn*) estas montaro de orienta Hindoĉinio. Ĝi etendiĝas proksimume 1100 km tra Laoso, Vjetnamio, kaj malgranda areo en nordorienta Kamboĝo.

La plej altaj punktoj de la montaro estas 2,819 m alta Phou Bia, 2,720 m alta Phu Xai Lai Leng kaj Ngọc Linh (Ngoc Pan), 2598 m. Tiu lasta estas sur la nordokcidenta areo de la Triasa masivo Kontum, en centra Vjetnamio. Gravaj montopasejoj estas Nape kaj Mụ Giạ.

La Anama Montaro iras paralele al la marbordo de Vjetnamio, en milda kurbo kiu dividas la basenon de la rivero Mekongo el la mallarĝa marborda ebenaĵo de Vjetnamio laŭlonge de la Sudĉina maro. Plej el la krestoj estas en la Laosa flanko. La orienta deklivaro de la montaro staras krute el la ebenaĵo, drenita de nombraj mallongaj riveroj. La okcidenta deklivaro estas pli milda, formante gravajn altebenaĵojn antaŭ descendi al la bordoj de la rivero Mekongo. La montaro mem havas tri ĉefajn altebenaĵojn, el nordo al la sudo: nome Altebenaĵoj Phouane, Nakai kaj Bolaven.

Laoso kuŝas ĉefe ene de la Mekonga baseno, okcidente de la dividejo, kvankam plej el la Provinco Huaphanh kaj parto de la Provinco Siangĥuang (kie estas la fama Plataĵo de la Kruĉoj) kuŝas oriente de la dividejo. Plej el Vjetnamio kuŝas oriente de la dividejo, kvankam la Vjetnama regiono Tây Nguyên (Centraj Altaĵoj) kuŝas okcidente de la dividejo, en la Mekonga baseno.

"An-nam" signifas en ĉina "pacigi la sudon", reference al la loko de la regiono relative al Ĉinio.

18° 35′ 30″ N 103° 48′ 0″ O﻿ / ﻿18.59167 °N, 103.80000 °O﻿ / 18.59167; 103.80000 (mapo)Koordinatoj: 18° 35′ 30″ N 103° 48′ 0″ O﻿ / ﻿18.59167 °N, 103.80000 °O﻿ / 18.59167; 103.80000 (mapo)

Notoj
-----

1. ↑  Southern Annamites montane rain forests En webarchive  1a de oktobro, 2010

* Kategorio Anama Montaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 699874
* VIAF: 55148574335524430009
* NKC: ge1078388
 |
**Muñomer del Peco** [munjoMER delpeKO] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *La Moraña* aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. La loknomo rilatas al familinomo Muñoz, ofta en Hispanio.

Muñomer del Peco en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Arévalo norde, brune.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 10,09 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 108 loĝantojn. Ĝi perdis 100 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 35 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Collado de Contreras, Constanzana, Narros de Saldueña, Viñegra de Moraña, Albornos kaj Papatrigo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Plej frua mencio estas de 1250.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761695
 |
**Unusoleco** ĉi tie elektas la sencon de karakterizaĵo de la kristana eklezio. Ĝi formas, kune kun al aliaj tri, same entenataj en La Kredo Nicea (-konstantinopola),la videbla/nevideblan strukturon de la kristana komunumo. La aliaj tri estas: sankteco, katolikeco, apostoleco.

La Eklezio estas unusola, Dio estas unusola kaj Kristo estas unusola. Jesuo kvarfoje preĝis (Joh 17,11; 21) por la unueco de la Eklezio.

Tiu unusoleco (kaj unueco) plurestas malgraŭ la diversaj lokaj eklezioj ĉar la fundamento ne estas la akordo videbla kaj asertata de la multaj lokaj eklezioj: ĝi, fakte, baziĝas sur la unika kredo je la unusola Sinjoro, kaj estas animita de sama Spirito.

Ĉe katolikoj, signo de tiu unusoleco (kaj unueco) estas ankaŭ la videbleco de la roko de Petro, nome la papo. Kaj samtempe, juĝe de katolikoj, la unusoleco ne aperas tute integra en la kristanaj eklezioj nekunligitaj kun la Katolika Eklezio. 

La unueco je kredo ne kuntrenas, tamen, la unuecon de teologioj, kiuj povas esti multaj en medio de la sama kredo.

Tiu unusoleco kunportas unuecon en la liturgio.

Eksteraj ligiloj
----------------

[*rompita ligilo*] (Itala teksto de De Ecclesiae catholicae unitate de ankta Kipriano).

 Arkivigite je 2007-07-02 per la retarkivo Wayback Machine (Pri unueco de la eklszio kaj kristanaj sektoj).

 (Pri unusoleco kaj unueco de la Eklezio laŭ Klemento el Romo en la unua letero al la korintanoj  (Leteroj al la Korintanoj de Klemento el Romo,  Arkivigite je 2007-08-07 per la retarkivo Wayback Machine
dekstra

**Muĝadro** (arabe: مجدرة) estas plado de kuiritaj lentoj kun grio aŭ rizo kaj cepoj. Oni povas manĝi ĝin varme aŭ malvarme.

Kuiritaj lentoj estas popularaj en la Proksima Oriento, do troviĝas en multaj pladoj tie. La plado alinomiĝas kiel "la preferito de Esav", aludante la biblian ĝemelon de Jakob, ĉar laŭ la Biblio, Esav vendis sian heredon por "kuiraĵo el lentoj." Oni konsideras la pladon modesta, ĉar bezonas malmulte da rimedoj por kuiri ĝin.

Ĝi hodiaŭ estas unu el la plej konataj pladoj de libana kaj palestina kuirartoj. Siriaj judoj ofte manĝas tiun pladon dufoje en la semajno- varme ĵaŭde kaj malvarme dimanĉe.

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Mujaddara en la angla Vikipedio.* 

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Mujaddara en la hispana Vikipedio.* 

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Mejadra en la itala Vikipedio.* 

* Kategorio Muĝadro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Monto Forno** estas trilanda punkto inter Aŭstrio, Italio kaj Slovenio.

La punkto situas en la sudaj Alpoj sur monto, kiu en la tri lokaj lingvoj havas la nomon *Forno* (de: *Ofen*, friule: Mont Fuar, it: *Monte Forno*, sl: *Peč*). Iuj uzas ankaŭ la nomon Trilandangulo (de: *Dreiländereck*, sl: *Tromeja*), kiu je tut-tera nivelo estas iom ambigua.

La punkto situas supre de la urbo Arnoldstein en Karintio, en alto de 1508 metroj, kaj estas grava punkto en Eŭropo, konsidere, ke ĉi tie allimas ne nur simple tri landoj, sed ankaŭ tri grandaj eŭropaj kulturaroj. Nome, la aŭstroj (kaj aliaj ĝermanidoj), romanidoj kaj slavoj. Ĝi situas en pitoreska, montara regiono kaj prezentas ankaŭ belegan vidon al la famekonataj karintiaj lagoj.

Turismo
-------

Pro la proksimeco de Adriatiko (80 km) regas tre agrabla, sunriĉa klimato kun multe da neĝo dumvintre. Pro tio oni kreis modernan ski-sportejon kun unu el la plej grandiozaj skiejoj de Eŭropo. Vintre kaj somere funkcias seĝa telfero, kiu estas atingebla de la fervojstacio post 20-minuta promenado. La veturado daŭras 18 minutojn kaj post plia 30-minuta promenado oni atingas Trilandangulon.

Vidu ankaŭ
----------

* Hrčava
**Mykines** (dane Myggenæs) estas plej okcidenta insulo de Ferooj. Sur la malgranda insulo vivas ĉ. 20 homoj, en la sola vilaĝo, la samnoma *Mykines*.

Geografio
---------

Norda bordo de Mykines
Mykines situas okcidente de Vágar, sur ĝi troviĝas du montoj, la  *Knúkur* (560 m) kaj la *Árnafjall* (350 m). Sur la orienta parto de la insulo etendiĝas du grandaj valoj, la *Borgardalur* kaj la *Kálvadalur*. En la norda valo *Korkadalur* videblas la t.n. „rokarbaro", aro de bazaltaj kolonoj.

Okcidente de ĝi situas la insuleto Mykineshólmur (kiun oni ne kalkulas al la 18 insuloj de Ferooj) al kiu ĝin ligas piedpaŝa ponto, 35 metrojn super *Hólmgjógv*.

Trafiko
-------

Sur Mykines ne ekzistas stratoj, asfaltitaj vojoj, nur piedvojoj. El ties eta haveno duonjare (inter la 1-a de majo kaj 1-a de novembro) ekas pramoj al Sørvágur. La insulo estas alŝipebla nuren bobaj veterkondiĉoj, tiel pli frue okazis, ke ĝi ne estis alproksimebla dum semajnoj. Hodiaŭ jam trifoje en semajno trafikas helikopteroj de Atlantic Airways.

* Mykines en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Mykines en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Teama numero, montrata sur ĉemizo de futbalo.
En teamaj sportoj **dorsonumero**, simple **numero**, ofte referencata kiel *uniforma numero*, *rotonumero*, *pulovera numero*, *ĉemiznumero* kaj similaj esprimoj (kun tiaj nomodiferencoj variante laŭ sporto kaj lando) estas la numero vestita aŭ portita sur la uniformo de ludanto aŭ konkurencanto, por identigi kaj distingi la membrojn de teamo (kaj foje aliajn, kiaj trejnistoj kaj funkciuloj) el aliaj kiuj povas porti samajn aŭ similajn uniformojn. La nombro estas tipe montrata dorse de al ĉemizo, foje akompanata de la nomo de la koncerna ludanto. Foje ĝi estas montrata ankaŭ sur la antaŭo kaj/aŭ manikoj, aŭ sur la pantalono. Ĝi utilas por identigi la ludanton al la funkciuloj, aliaj ludantoj, oficialaj poentigistoj, kaj publiko; en kelkaj sportoj, ĝi estas indikilo ankaŭ por la posteno de la ludanto. En atletiko, kaj speciale en maratonoj (aparte en popolaj maratonoj, kie konkurencantoj povas esti miloj) kaj konkurencoj kun multaj partoprenantoj, dorsonumeroj ege gravas.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Dorsonumero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* English football's experiments with numbering
* Article in *The Guardian* about the Number 1 goalkeeper jersey
* Overcompetitive.com – tongue-in-cheek look at the traditions behind numbers 1 to 11 in football Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine
* Baseball Hall of Fame, with uniform numbers
* Retired numbers for NFL franchises
* More than just a number? The importance of a squad number. Arkivigite je 2011-09-30 per la retarkivo Wayback Machine
**Monto Herzl** (hebree הר הרצל, Har Hazikaron ankaŭ (hebree הר הזכרון - "Monto de Memoro") estas la nacia tombejo en Israelo. Lokita en la okcidenta parto de Jerusalemo kaj estas nomita honore al Theodor Herzl, la fondinto de la moderna politika cionismo. La tombo de Herzl troviĝas sur tiu ĉi monteto. La supro de la monteto estas je 834 metroj super marnivelo. Memormuzeo Jad va-Ŝem, honoras viktimojn de la Holokaŭsto, kaj situas okcidente de la monto.

La Monto Herzl Plaza estas la centra ceremonia placo en Monto Herzl en Jerusalemo. La placo estas uzata por la malfermfesto de Israela sendependectago ĉiujare. Sur la norda flanko de la placo situas la tombo de Theodor Herzl.

La Herzl Muzeo estas muzeo en Monto Herzl, kiu traktas pri pensado, vizio kaj faroj de Theodor Herzl. La muzeo situas ĉe la ĉefenireja placo al Monto Herzl. La nova muzeo inkludas kvar aŭdovidajn ekspoziciaĵojn: unu pri Herzl kaj la pado al cionismo, la dua pri liaj agadoj en la cionismaj politikaj movadoj, la tria prezentas lian studon, kaj la kvara komparas la Herzl vizion por Israelo kiel skizita en lia libro *La Malnova Nova Lando*.

La Ĝardeno de la Malaperintaj Soldatoj (גן הנעדרים‎‎, Gan HaNe'edarim) estas memor-ĝardeno en Monto Herzl kiu situas en la nacia milita kaj polica tombejo. La ĝardeno estas dediĉita al la malaperintaj soldatoj kies tombo estas nekonata de 1914 ĝis hodiaŭ.

La Memormonumento al Viktimoj de Teroraĵoj en Israelo (אנדרטת חללי פעולות האיבה, Andarta'at Ĥalalei Pe'ulot HaEjva) estas monumento al ĉiuj viktimoj de terorismo en Israelo de 1851 pluen. Memoraĵo situas ĉe la Nacia Civila Tombejo de la ŝtato de Israelo en Monto Herzl en Jerusalemo. La memoraĵo inkludas la nomojn de judaj kaj ne-judaj homoj, kiuj estis mortigitaj en agoj de teroro.

La Nacia memorhalo por la militmortintoj de Israelo (**היכל הזיכרון הממלכתי לחללי מערכות ישראל**) estas nacia monumento por ĉiuj soldatoj, kiuj perdis sian vivon establante kaj defendante Israelon.

Konstruaĵoj kaj monumentoj
--------------------------

* Kaverno de Nicanor

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monto Herzl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Mount Herzl museum Arkivigite je 2012-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Find a grave on Mount Herzl
* Mount Herzl: The Creation of Israel's National Cemetery, Maoz Azaryahu Arkivigite je 2011-06-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Mount Herzl on WikiMapia
* Simulation of the National Memorial Hall on YNET website
* Mount Herzl: The Creation of Israel's National Cemetery, Maoz Azaryahu Arkivigite je 2011-06-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Mount Herzl Disaster in Haaretz site
* the memorial of Terror Victims Arkivigite je 2012-07-12 per la retarkivo Wayback Machine in "la'ad" website
* Stamp commemorating the opening of the Garden of the Missing Soldiers Arkivigite je 2012-03-15 per la retarkivo Wayback Machine by the Israel Postal Company
* Israeli Soldiers "Missing in Action" Arkivigite je 2016-06-10 per la retarkivo Wayback Machine
**Myron Samuel SCHOLES** ([ʃ|oʊ|l|z]; 1a de Julio, 1941) estas kanada-usona financa ekonomikisto. Scholes estas *Frank E. Buck Profesoro de Financo*, Emerita, en la *Stanford Graduate School of Business*, Nobel-premiito pri Ekonomiko, kaj kun-kreinto de la modelo pri prezopcioj Black–Scholes. Scholes estas nuntempe prezidanto de la Stabanaro de Ekonomikaj Konsilisoj de *Stamos Capital Partners*. Antaŭe li estis prezidanto de *Platinum Grove Asset Management* kaj servis ankaŭ en la stabanaroj de *Dimensional Fund Advisors* kaj de *American Century Mutual Fund* kaj en la konsilantaro de *Cutwater Advisory Board*. Li estis ĉefa kaj limigita partnero de *Long-Term Capital Management* kaj administra direktoro de Salomon Brothers. Aliaj postenoj kiujn Scholes tenis estas *Edward Eagle Brown Profesoro de Financo* en la Universitato de Ĉikago, veterana esploristo en la Hoover Institucio, direktoro de la Centro por Esplorado en Sekurecprezoj, kaj profesoro de financo en la *Sloan School of Management* de la MIT. Scholes doktoriĝis en la Universitato de Ĉikago.

En 1997, Scholes – kun Robert C. Merton – ricevis la Nobel-premion pri ekonomiko pro metodo determini la valoron de derivaĵoj. Tiu modelo havigas konceptigan kadron por valorigi opciojn, kiel aĉet-opcioj aŭ vend-opcioj, kaj estas referencata kiel modelo Black–Scholes.

Notoj
-----

1. ↑   Scholes on merriam-webster.com. Alirita 20a de Oktobro 2012.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Myron Scholes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Myron Scholes en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Nobel e-Museum retejo pri Nobel-premio pri ekonomiko de 1997
* Platinum Grove Asset Management
* Speaker ĉe Hedge Fund Conference
* PBS Nova – Trillion Dollar Bet (2000)
* IDEAS/RePEc
* "Findings and Opinion" *Long Term Capital Holdings vs. United States*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 748663
* GND: 139033394
* LCCN: n88669589
* VIAF: 95629812
* ISNI: 0000 0001 2321 3381
* SUDOC: 033339538
* BNF: 124215334
* NDL: 00861455
* BIBSYS: 90584397
* NKC: vse2010601554
 |
**Géza Komoróczy** [komorOci], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Komoróczy Géza** estas hungara historiisto, orientalisto, hebreisto, altlerneja instruisto. Lia patro estis György Komoróczy (arkivisto).

Géza Komoróczy naskiĝis la  11-an de aŭgusto 1937(nun 1937-08-11) en Budapeŝto.

Géza Komoróczy meze en 1973

Biografio
---------

Géza Komoróczy estis edukita en Kassa (tiam en Hungario), sed post la 2-a mondmilito li estis deportita (jam Košice en Ĉeĥoslovakio) al restHungario. Li lernis en Sárospatak, Miskolc, Debrecen kaj Budapeŝto. Li maturiĝis en 1956, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1961 sed poste li studis du jarojn en Universitato de Karolo. En 1962 li ekinstruis en Universitato Loránd Eötvös, kie li estis fondinta katedrestro en 1985. Li kandidatiĝis (CSc) en 1976 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis premiojn inter 1967-2017.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Gilgames. Ékírásos akkád eposzok* (kunkompilanto, 1960)
* *Bábel tornya. Az ókori Közel-Kelet mítoszai és mondái: Héber mítoszok és mondák* (1964, ankaŭ pole kaj litvane)
* *Sumer és magyar?,* (studo, 1976)
* *Az ókori Mezopotámia vallásai* (1988)
* *Mitológia és humanitás. Tanulmányok Kerényi Károly 100. születésnapjára* (kunredaktoro, 1999)
* *A zsidók története Magyarországon, 1-2.* (2012)

Fontoj
------

* membiografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografieto hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   usona filma datenaro

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839152
 |



* Portalo pri Biografio
**Géza Marton,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Marton Géza** estis hungara dirigento, komponisto. Lia familia nomvarianto estis *Marthon*.

Géza Marton  naskiĝis la 28-an de oktobro 1880 (laŭ alia informo la naskiĝjaro estas 1876) en Kótaj, li mortis la 30-an de majo 1946 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Géza Marton lernis muzikon en Vieno, poste en Muzikakademio de Budapeŝto. Li komencis sian dirigentan karieron en Kassa en 1900. Inter 1906 kaj 1918 li estis dirigento de muzika *Teatro Király*, sed antaŭ la 1-a mondmilito li dirigentis en teatro de Londono. Liaj sekvaj muzikteatraj stacioj estis (kie li dirigentis):

* Teatro Városi (1918–1924)
* Operetoteatro (Budapeŝto) (1924–1928)
* Teatro Belvárosi (1929–?).

Li edziĝis kaj eksedziĝis dufoje. Li komponadis precipe muzikajn teatraĵojn, operetojn, [[revuo|revuajn muzikaĵojn.

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* „Ott, ahol a Dnyeszter vize zúg" (soldata marŝo)
* *Petrarca szerelme* (1915, muzika teatraĵo)
* *Szilveszter* (1920, opereto)
* *Naplopó* (1929, muzika teatraĵo)
* *Sarajevo* (1940, filmo kun muzikoj de Géza Marton kaj Szabolcs Fényes)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Monto Ulia** (hispane: Monte Ulía; eŭske: Ulia) estas monto de Donostio kiu etendiĝas de la kvartaloj de Gros kaj Ulia ĝis Pasajes. En ĝia okcidenta ekstremo troviĝas la strando de Zurriola kaj en ĝia orienta ekstremo la haveno de Pasajes. La plej alta pinto de tiu monto estas 235 metrojn alta. 

Dum pluraj jarcentoj kaj ekde la Mezepoko oni starigis gvatoturojn en la roko de la plej alta parto de la monto por averti fiŝkaptistojn de la haveno de Donostio pri la ĉeesto de balenoj.

Por protekti ilian naturan riĉecon tiuj lokoj estas difinitaj kiel naturprotekta parko.

Klifoj, naturprotekta parko
---------------------------

En majo 1992 la Eŭropa Konsilio aprobis la direktivon 92/43 rilatan al konservado de naturaj habitatoj, faŭno kaj flaŭro.

En decembro 1997, konsiderante iliajn habitatojn, faŭnon kaj flaŭron, la Eŭska Registaro proponis ke la klifoj de Ulia estu agnoskitaj eŭropa Loko de Komunuma Gravo (LKG) sendante al Bruselo la korespondan slipon (kodo: ES2120014; areo 0,42 km²).

En decembro 2004 ĝi estis konfirmita kiel LKG kaj tiu loko fariĝis naturprotekta spaco de eŭropa rango kaj estis integrita en la Reto Natura 2000.

Referencoj
----------

1. ↑  Euskal Herria.org Monto Ulia
2. ↑  Euskal Herria.org Arkivigite je 2014-07-10 per la retarkivo Wayback Machine Monto Ulia
3. ↑  Arkivigite je 2014-12-20 per la retarkivo Wayback Machine Mapo de la zono de Ulia agnoskita en la Reto Natura 2000.
4. ↑  Klifoj de Ulia Arkivigite je 2016-03-22 per la retarkivo Wayback Machine. Konferenco de Marko Sierra organizita de la Asocio de Najbaroj de Ulia kaj la Kulturdomo de Okendo en Donostio (9-12-2014).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monto Ulia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hispane Zona LIC de Ulia

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Monte Ulía en la hispana Vikipedio.*
**Mosko** estas tre odora substanco, uzata por fabriki parfumojn.
Ĝi estas sekreciata de diversaj bestoj, precipe de la moskulo (*Moschus*) : Oni trovas tiun multekostan substancon en ventra glando de moskuloj, kaj pro tio tiu besto estas ĉasata kaj minacata je formorto.

Frexa mosko aspektas kiel bruna oleo, kiu iĝas rompebla sekinĝinte.

La plej ŝatata mosko estas tiu konservata en la glando, tielnomata "mosko en veziko". en la XIXa jarcento, la plej famaj moskoj venis el Nankino, Junano, Bengalio kaj Rusio

**Mosko el aliaj bestoj** 

la Ondatro, la Muska Anaso, la Krocidurino, la Muska Aromio (insekto el la koleopteroj), la Muskaj Testudoj (tri specioj), kaj la Aligatoro ankaŭ havas muskajn glandojn.

Etimologio
----------

La nomo *mosko* originas el la greka μόσχος [mosĥos]el la  persa mušk, (kun ebla influo de la Sanskrito muṣká, kiu signifas *testiko*.)

Vidu ankaŭ
----------

* Ambro
* Moska ovibovo
* Moska anaso
* Orient-himalajaj subalpaj koniferaroj
* Kastoreo

* Kategorio Mosko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Alipurduar,** bengale: **আলিপুরদুয়ার** estas urbo kaj municipo en orienta Barato, en nordorienta parto de subŝtato Okcidenta Bengalio, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. La urbo estas enirejo al Butano kaj nordorientaj ŝtatoj de la iama Brita Hindio.

Statuo en Alipurduar

Demografio
----------

En 2011 Alipurduar havis 65 232 (kun la aglomeraĵo 127 342) da loĝantoj kun legopovo 91%, pli alta, ol la landa mezumo.

Geografio
---------

Alipurduar situas laŭ en:Kaljani River sur ebenaĵo kaj promontoroj de la Himalajo en averaĝa alteco de 93 m super la marnivelo. Ĝalpajguri troviĝas 80, Siliguri 112, Darĝiling 140, Kiŝanganĝ 163, Rajganĝ 170, Guvahati 229, subŝtata ĉefurbo Kolkato 451, tutlanda ĉefurbo Delhio 1236, Mumbajo 1904 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Alipurduar apartenis al distrikto de Ĝalpajguri ĝis 2014, poste aparta distrikto estis establita.

Ekonomio
--------

Alipurduar vivtenas sin el transportado de varoj kaj ŝarĝado kaj malŝarĝado de varoj. Neniu granda industrio troviĝis en Alipurduar.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Akridedoj** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Artropodoj *Arthropoda* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Insekto *Insecta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ortopteroj *Orthoptera* |
| Subordo: | *Caelifera* |
|
|
|
|
|
| Familio: | *Acrididae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Akridedoj  |

 |
| v • d • r |

**Akridedoj** (latine *Acrididae*) estas familio de saltantak insektoj el la ordo de ortopteroj, koneble per mallongaj antenoj, malpli longa ol la korpoduono. La familio nomiĝas laŭ la tipa genro Akrido. Oni tamen kelkfoje vastasence nomas eĉ kelkajn similajn genrojn ankaŭ iu akrido ekz. preĝanta akrido.

Multaj el ili estas relative grandkorpaj, kelkaj atingas eĉ longon de 70 mm. La akridedoj povas muzikadi per frotado de postaj kruroj al la elitroj. Ili metas ovojn en la teron. Ĝi estas plantovorantoj. Ili aperas (svarmado) kelkfoje amase kaj estigas grandajn damaĝojn. Uzatas en kelkaj landoj (Afriko) kiel proteinriĉa manĝaĵo.

Akridedo-invado en Afriko 2004
------------------------------

En Maŭritanio (Nouakchott) okazis: la ĉielo iĝis bruna, la insektoj voris ĉiun verdaĵon. La aŭtoj koliziis ĉar la videbleco iĝis 0. La invado venis el la marbordo de la Mediteranea maro kaj baldaŭ atingis Okcident-Afrikon. La svarmantaj insektoj okupis unu kvadratkilometron 40-80 milion-ope, migras 130 km protage. Ili ĝenerale ekflugas je la 11-a horo kaj tuj flugas 30–50 km. Oni povas sekvi la svarmadon per radaro.

Kaŭzo eble estis, ke en 2004 estis riĉaj pluvoj ĉe la Atlasa Montaro, kio ebligis la ovo-demeton en la malsekan teron. Tie rapide evoluis la larvoj en la riĉa planta kreskaĵo. Akridedo vivas nur 30 tagojn, sed ino povas demeti 60-100 ovojn samtempe (kaj post unu semajno kapablas denove pariĝi). Unu plenkreska akridedo pezas 2 gramojn kaj povas manĝi samgrandan verdaĵon.

Aliaj invadoj
-------------

La invado en 1987-1989 kostis ĉirkaŭ 300 milionojn da dolaroj por bridi la plagon. Fine de la svarmado oni esploris la elirlokon (epicentron) de la invado kaj trovis nur 2 akridedojn. En 1956 la akridedoj atingis eĉ Eŭropon (Brition, Hispanion, Francion).

Vidu ankaŭ
----------

* grilo
* lokusto

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Zoologio |

* Kategorio Akridedoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Akridedoj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Arkivigite je 2006-02-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2007-09-28 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* lokusto, akrido pli precize ĉe SAT-kongreso 2004
La **Montaro Mackenzie**, en angla *Mackenzie Mountains*, estas kanada montaro kiu formas parton de la limo inter Jukonio kaj Nordokcidentaj Teritorioj inter la riveroj Liard kaj Peel. La montaro estis nomita honore de la dua ĉefministro de Kanado, nome Alexander Mackenzie. La Nacia Park-Rezervejo Nahanni kaj la Nacia Park-Rezervejo Nááts'ihch'oh estas en la Mackenzie Montaro.

La minurbo Tungsten, loko de la mino Cantung, estas en la Mackenzie Montaro. Nur du ŝoseoj kondukas al la Montaro Mackenzie, ambaŭ en Jukonio: nome la Nahanni Range Road kiu kondukas al la urbo Tungsten kaj la Canol Road kiu kondukas al la Macmillan Pasejo.

La plej alta monto en tiu montaro estas Keele Peak kun 2,972 en Jukonio. La dua plej alta monto estas Monto Nirvana. Ĝi estas, kun 2,773 m, la plej alta monto en la Nordokcidentaj Teritorioj. 

* Koordinatoj 63°25′53″N 130°19′26″W

Notoj
-----

1. ↑  Mackenzie Mountains Alirita la 17an de Oktobro 2021.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 741232
* GND: 4232535-3
* VIAF: 246169554
* NKC: ge1147977
 |
**La blanka ŝejĥo** (itale *Lo sceicco bianco*) estas itala romantisma komedia filmo de 1952 reĝisorita de Federico Fellini kaj kun steluloj Alberto Sordi, Leopoldo Trieste, Brunella Bovo kaj Giulietta Masina. Verkita de Fellini, Tullio Pinelli, Ennio Flaiano kaj Michelangelo Antonioni, la filmo temas pri viro kiu portas sian ĵusedzinon al Romo por ilia mielmonato, por atingi aŭdiencon kun la Papo, kaj por prezenti sian edzinon al sia familio. Kiam la junulino forŝtelas por trovi la heroon de siaj amferaj romanoj, la viro devas pasigi horon post pena horo farante ekskuzojn por sia scivolema familio kiu volas renkonti la perditan edzinon. *La blanka ŝejĥo* estis filmita surloke en Fregene, Romo, Spoleto kaj Vatikanurbo.

Intrigo
-------

Du junaj ĵusgeedzoj el provinca urbo, Wanda (Brunella Bovo) kaj Ivan Cavalli (Leopoldo Trieste), alvenas en Romo por mielmonato. Wanda estas obsedita pri la "blanka ŝejĥo" (Alberto Sordi), la Rudolph Valentino-eca heroo de televidprograma fotostrio kaj forŝtelas por trovi lin, lasante la konvencian, etburĝan edzon en histerio ĉar li klopodas kaŝi la malaperon de la edzino el siaj puritanaj parencoj kiuj atendas por iri kun ili al vizito al la Papo. La intrigo estis poste prenita de Woody Allen en lia filmo *To Rome with Love*.

Notoj
-----

1. ↑  "La blanka ŝejĥo". Internet Movie Database. Alirita la 9an de decembro 2019.
2. ↑  "Filming locations for The White Sheik". Internet Movie Database. Alirita la 9an de decembro 2019.

Bibliografio
------------

* Aristarco, Guido. Lo sceicco bianco, in: "Cinema Nuovo", n° 1, Novembre 1952. (in Italian)
* Burke, Frank M. "Variety Lights, The White Sheik, and Italian Neorealism". In Film Criticism, Winter 1978, Volume 3, no. 2, p. 53-66.

* Kategorio Lo sceicco bianco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 672368
* GND: 4229787-4
* LCCN: n82161929
* VIAF: 194805029
* SUDOC: 030612829
* BNF: 12199303h
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Kunigi | **Oni sugestas kunigi ĉi tiun artikolon kun Departemento Donnersberg.

---**
Bonvolu diskuti en la Diskuto:Departemento Donnersberg. Nur ensalutintaj uzantoj povas aranĝi tion. |

Karto de la departemento.
**Mont-Tonnerre** estas la nomo de eksa franca departemento, kiu ekzistis de 1797 ĝis 1814 kaj situis en teritorio de la hodiaŭaj Rejnlando-Palatinato kaj Sarlando en Germanio. Sian nomon la departemento havas de la monto Donnersberg, kiu altas 687 metrojn, pli ol iu alia punkto de la regiono. Donnersberg (germane) aŭ Mont Tonnerre (france) signifas monto tondro. Ĝia ĉefurbo estis Majenco, kaj grava parto de ĝia teritorio fontis el la iama elektoprinclando Elekto-Majenco. Ĉefurboj de ĝiaj distriktoj estis Spiro, Kaiserslautern kaj Du-Pontoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Elektoepiskoplando Majenco
* Distrikto Donnersberg

Referencoj
----------

1. ↑   Karto. Arkivita el la originalo je 2005-04-10. Alirita 2005-04-10.

* Disertaĵo de Franz Usinger 1911: *Das Bistum Mainz unter französischer Herrschaft (1798-1814)*. (Vidu Arkivigite je 2014-08-08 per la retarkivo Wayback Machine)

* Kategorio Mont-Tonnerre en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La genealogio de la klano Minamoto, ukijo de Utagava Kunijoŝi.
La **klano Minamoto** (源?) estis unu de la kvar grandaj klanoj kiuj dominis en la politiko de Japanio dum la Epoko Heian, estante la tri ceteraj Taira, Fuĵivara kaj Taĉibana. La klano Minamoto estis nomata ankaŭ **Genji** (源氏) uzante la alternativan prononcon de la ĉinaj karaktroj nome por Minamoto "gen" kaj por familio aŭ klano "ji".

Ties origino datas de kiam "Minamoto" estis honora titolo (aŭ "kabane") havigita de la Imperiestroj de Japanio de la Epoko Heian (794-1185) al siaj filoj kaj nepoj jam akceptitaj kiel subuloj de la reĝa familio. Laŭ la tradicio, por faciligi la imperian sukcedon kaj la rivalecon pro la aliro al la trono, al princoj neelekteblaj aŭ apartigitaj de la sukcedo oni proponis titolon kaj iĝis subuloj de la imperiestro. La Minamoto-j, same kiel iliaj rivaloj la Taira-oj, estis submetitaj al tiu tradicio.

La unua imperiestro kiu havigis tiun titolon estis la imperiestro Saga, kiu donis tion al 33 el siaj 50 filoj, kiuj ne povis heredi la tronon. Tiel ili ĉesis formi parton de la imperia familio, kreante la linion "Saga Genji". Ekde tiam la postaj imperiestroj sekvis la tradicion havigi tiun titolojn al siaj posteuloj neheredontoj. Ĉar tiuj heredaj linioj devenis de diferencaj imperiestroj, oni kreis specifajn klanojn kiuj havis la nomon de la koncerna imperiestro kaj oni aldonis al tio la vorto "Genji", por ekzemplo "Seiwa Genji" por la imperiestro Seiwa, aŭ "Saga Genji" por la imperiestro Saga. Aliaj imperiestroj kiuj havigis la titolon "Minamoto" post Saga kaj Seiwa estis la imperiestroj Murakami, Uda kaj Daigo, inter aliaj.

El tiuj diversaj familioj Minamoto-j, la plej elstara estis la familio Seiwa Genji, kiu devenis de Minamoto no Cunemoto, nepo de la imperiestro Seiwa. Cunemoto ricevis la titolon de "Minamoto" en 961, iris al la provinco Kanto, kaj fondis unu el la ĉefaj dinastioj de militistoj. Poste, lia filo Minamoto no Micunaka formis aliancon kun la Fuĵivara-oj, kaj ekde tiam la Fuĵivara-oj venis ofte al la Minamoto-j por restarigi la ordon ene de la ĉefurbo, Heiankyō (poste renomita Kioto).

* Kategorio Minamoto (klano) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 708684
 |
***Cirko Humberto*** (ĉeĥe: *Cirkus Humberto*) estas ampleksa romano pri cirka arto de la ĉeĥa verkisto Eduard Bass (1888-1946). La romanon li verkis en la komenco de la dua mondmilito (1941) por esperigi sin mem kaj la legantojn. La originan titolon *Cirko Umberto* li devis ŝanĝi pro politikaj motivoj (Umberto estis nomo de la itala reĝido). Post la milito akceptis la nomon „Cirkus Humberto" unu el ĉeĥoslovakaj cirkoj kaj laŭ la romano estis filmita televida serio kun aktoroj de pluraj nacioj.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

En la mezo de la 19-a jarcento serĉis en Hamburgo laboron ĉeĥa masonisto Václav Karas kun sia naŭjara samnoma fileto, ĉar la patrino antaŭ nelonge mortis. Sed ankaŭ en Hamburgo ne estis masonista laboro, tial la patro klopodis akiri kelkajn monerojn per trumpetado en gastejo. Tie lin aŭdis orkestrestro de cirko Humberto kaj proponis al li lokon en la cirka orkestro. La patro devis fari ankaŭ aliajn laborojn en la maneĝo, sed lian knabeton Václav (familiare Vaŝku) la cirkistoj komencis trejni kaj edukis el li bonegan akrobaton kaj dresiston. 

La direktoro Berwitz eĉ elpensis specialan numeron sur ĉevaloj por sia filineto Helenjo kaj Vaŝku, la infanoj havis grandan sukceson. La geknaboj elkreskis, Vaŝku fariĝis plej lerta kaj kapabla el la cirkistoj, tial la direktoro komencis pensi pri li kiel pri sia estonta bofilo. Ambaŭ junaj homoj estis enamiĝintaj al aliaj personoj, sed fine – por prospero de la cirko – ili rezignis pri siaj amoj kaj geedziĝis. La cirko travivis multajn danĝerajn momentojn, precipe financajn problemojn, sed Vaŝku ĉiam trovis solvon. Post morto de Berwitz li mem fariĝis direktoro, tamen post multaj aventuroj la cirko bankrotis. Tiam Vaŝku fondis en Prago varieteon Humberto kaj daŭrigis la laboron sub firma tegmento ĝis sia morto.

Baldaŭ post la geedziĝo naskiĝis al ili filo Petro, sed montriĝis, ke li estas timema kaj tute ne taŭgas por cirko. Sed li estis bonega matematikisto kaj fariĝis eĉ profesoro de matematiko. Male lia filino Ludmila ne inklinis je matematiko kaj kolerigis la patron per emo al baleto, kion ĝoje subtenis ŝia avo Vaŝku.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Stilo
-----

La kvincentpaĝa libro estas scenriĉa, plena de figuroj kaj prikantas la cirkan vivon en ĉiuj imageblaj formoj. La agado estas streĉa, ofte ĝi revenas en la pasintencon, ekzemple kiam direktoro Berwitz rememoras la komencon de la cirko sub la direktoro Carlo Humberto. Estas priskribataj ankaŭ aliaj, konkurencaj cirkoj kaj iliaj bonegaj artistoj. 

Verŝajne unu el la plej bonaj libroj verkitaj pri la cirkista vivo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Slovaka retejo de Cirko Humberto Arkivigite je 2005-05-19 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 18123
 |
**Zoltán Csepregi** [ĉepregi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Csepregi Zoltán** estas hungara teologo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto, eklezihistoriisto.

Zoltán Csepregi naskiĝis la  8-an de februaro 1964(nun 1964-02-08) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zoltán Csepregi akiris an diplomojn en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1988 kaj en Luterana Teologia Akademio en 1994. Inter 1989–1995 li instruis en luterana gimnazio en Budapeŝto, sed inter 1992–1993 li plulernis en Universitato Frederiko Aleksandro Erlangeno-Nurenbergo. Inter 1995–1998 li studis en Scienca Universitato Attila József, kie fine li akiris sciencan gradon Ph.D.. Li estis asistanto inter 1995–1999 en la Teologia Akademio, docento inter 1999–2004, poste profesoro, ekde 2018 ankaŭ rektoro. Intertempe ekde 2000 li estis ankaŭ luterana pastoro, lia habilitiĝo okazis en 2001 en Kalvinana Universitato Gáspár Károli. Li doktoriĝis (DSc) en 2011 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia edzino naskis 3 gefilojn inter 1997-2004. Li ricevis stipendion inter 2001-2004, premiojn en 2013 kaj 2014.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Magyar pietizmus 1700-1756* (2000)
* *Zsidómisszió, vérvád, hebraisztika* (2004)

Fontoj
------

* biografio datenoj kun foto
* datenoj hungare kun foto
* biografio germane

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839374
 |



* Portalo pri Biografio
Koordinatoj: 49° 42′ 18″ N 12° 28′ 37″ O﻿ / ﻿49.70500 °N, 12.47694 °O﻿ / 49.70500; 12.47694 (mapo)

**Jedlina** (ĝis la jaro 1948 *Nový Losimtál*, germane *Neu Losimthal* aŭ *Neulosimthal*)) estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, laŭ kiu estas nomita nuntempa katastra teritorio, situinta en montaro Bohemia arbaro, en hodiaŭa distrikto Tachov. Ofice ĝi pereis en la jaro 1974, kvankam plimulto de konstruaĵoj pereis jam en la 1950-aj jaroj dum konstruado de limzono. En la municipo troviĝis krom aliaj preĝejo, lernejo kaj ankaŭ unika konstruaĵo – Pavilono de Güntner – hospitalo (tiu ĉi konstruaĵo apartenis al tiuj, kiuj situis en la municipo plej longe). La lastajn domojn en la municipo uzis soldatoj. Pri la pereinta municipo, kie en 93 domoj vivis 530 loĝantoj (en la jaro 1930), hodiaŭ atentigas tombejo en la norda parto de la municipo kaj surloke videblaj fundamentoj de domoj, inkluzive de la preĝejo kaj la hospitalo. Proksime de la pereinta municipo troviĝas nacia naturmemorindaĵo Na požárech kaj en la katastra teritorio situas ankaŭ naturrezervejo Paroĥaj marĉoj. La tuta areo de la eksa vilaĝo situas en PPR Bohemia arbaro.

Jedlina situis en katastra teritorio kun areo 12,67 km², kiu apartenas al municipo Lesná.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Lesná (4) |
| --- |
| Háje ~ Lesná ~ Písařova Vesce ~ Stará Knížecí Huť ~ *pereintaj vilaĝoj* Česká Ves u Lesné ~ Jedlina ~ Pavlův Studenec 1 ~ Zahájí u Lesné |

 |