recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Belkanto** (itale: *bel canto* „bela kanto") signifas en la muziko la kantmaniero, kiu ekestis en Italio komence de la 17-a jc. kadre de la monodio kaj la opero. Ĝis ĉirkaŭ 1840 belkanto estis la preferata tekniko por la kantado en la eŭropa opero.

Elementoj de belkanto estas la *legato*, la *messa di voce*, la apoĝaturoj kaj portamentoj kaj la virtuoza ornamado per koloraturoj kaj fiorituroj. La operoj de Giuseppe Verdi kaj de la verismo forŝovis la belkanton, ĉar la kantistoj devis domini kontraŭ pligrandigita orkestro.

La nomo ankaŭ esta arnomo por la operkomponaĵoj de inter ĉirkaŭ 1810 ĝis 1845 en Italio. La plej gravaj reprezentantoj de ĉi tiu skolo estis Gioacchino Rossini, Vincenzo Bellini kaj Gaetano Donizetti. 

Jürgen Kesting difinas belkanton kiel „[…] (kanta) stilo, kiu bezonas certan teknikon aŭ kiel tekniko por certa stilo". La nomo belkanto ofte kaj mise estas uzata por kantistoj, kiuj nur havas belan voĉon kaj klasikan kantoteknikon, sen ke ili kantas verkojn el la belkanta epoko aŭ laŭ la belkantostilo.

Historio
--------

La florepoko de la ornamita kantado *(Canto fiorito)* estas la epoko inter la fino de la 17-a kaj la komenco de la 19-a jarcentoj. Kiel idealtipoj de belkantantoj oni rigardis tiuepoke la kastritajn kantistojn (itale: *evirati*), kies teknikaj kaj voĉaj kapabloj restis legendaj ĝis nuntempe. Kun la malapero de la kastritoj el la operoj paralelis evoluo de la opero, kiu limigis por la kantistoj pli kaj pli la eblecojn de improvizado kaj kiu forŝovis la ja manierisman-artefaritecan *Canto fiorito* favore al „pli natura" kantstilo, sen rezigni la postulojn de la belkanto. Lastan kaj same plej grandan kulminon festis la belkanto en la jaroj inter ĉirkaŭ 1810-1850.

Gravaj komponistoj
------------------

* 18-a jarcento: Giovanni Battista Bononcini, Baldassare Galuppi, Domenico Cimarosa, Alessandro Scarlatti, Antonio Vivaldi u. v. a.
* 19-a jarcento: Gioachino Rossini, Vincenzo Bellini, Gaetano Donizetti

Elstaraj kantistoj de la belkanta stilo
---------------------------------------

* Evirati (kastritoj): Farinelli, Giovanni Carestini, Gaetano Caffarelli
* 19-a jarcento: Giuditta Pasta, Isabella Colbran, Maria Malibran, Giovanni Battista Rubini, Mattia Battistini, Jenny Lind, Sophie Crüwell
* 20-a jarcento: Alessandro Bonci, Giacomo Lauri-Volpi, Luisa Tetrazzini, Tito Schipa, Ferruccio Tagliavini, Rosa Ponselle, Maria Callas, Joan Sutherland, Marilyn Horne, Alfredo Kraus, Edita Gruberova, Luciano Pavarotti, Renato Bruson, Montserrat Caballé, Joseph Schmidt, Cecilia Bartoli, Richard Tauber

Literaturo
----------

* Rodolfo Celletti: *Geschichte des Belcanto.* Bärenreiter, Kassel/Basel 1989, ISBN 3-7618-0958-1.
* Peter Berne: *Belcanto – Historische Aufführungspraxis in der italienischen Oper von Rossini bis Verdi.* Wernersche Verlagsgesellschaft, 2008, ISBN 3-88462-261-7.
*Bloemencorso* en Zundert
*Rose Parade* en Pasadena, Kalifornio  en Usono
*Bloemencorso* en Winterswijk
**Florparado** estas tradicia publika parado de ĉaroj kaj grandaj figuroj, dekoritaj per grandegaj nombroj de floroj. Ofte piediraj figuroj – ankaŭ dekoritaj per pli aŭ malpli da floroj, foje sur grandaj ĉapoj – akompanas la ĉarojn. Aparte florparadoj ŝatatas kaj oftas estas en Nederlando, kie ili nederlandlingve nomiĝas *Bloemencorso*  (prononco "***Blu**menkorso*") kaj rigardiĝas tipa nacia kutimo. Tamen ili ankaŭ – malpli multnombre – troveblas en Flandrio (ekzemple en Loenhout aŭ Blankenberge), en norda Francio kaj en Germanio. Signifa florparado krome estas la *Rose Parade* en Pasadena, Kalifornio  en Usono, kiu ĉiujare okazas la 1-an de januaro. Menciindas krome florparado nomata *Battle of Flowers* ("batalo de floroj") sur la insulo Ĵersejo apartenanta al Britio.

La plej granda nederlanda florparado estas tiu de la urbeto *Zundert*, kiu okazas ĉiujare dum la unua dimanĉo de septembro. Laŭ grandeco sekvas tiuj de *Sint Jansklooster, Lichtenvoorde, Valkenswaard* kaj *Vollenhove*. Ĉiuj el ili okazas dum la monatoj aŭgusto aŭ septembro, kaj prezentas aparte daliojn en multaj koloroj.

La florparado de Aalsmeer, kiu aparte konatiĝis, ĉar la nederlanda televido ĉiujare amplekse filmis ĝin, ne plu okazas de post la jaro 2007.

En Hispanio ekzistas similaj kutimoj en sudaj regionoj kie ĉefe dum printempo kaj ĉefe rilate la dimanĉon de la Sankta Semajno, sed ne nur, okazas kamparfestoj al kiuj la vilaĝanoj iras per ĉaroj dekoritaj per floroj kaj aliaj ornamaĵoj kio similaspektas al la nederlandaj paradoj, sed kutime rilate al tradiciaj festoj rilataj al la katolika religio.

Lokoj de ĉiujaraj florparadoj en Nederlandlingvio
-------------------------------------------------

* Aalsmeer (1948-2007)
* Beltrum
* Blankenberge
* Bollenstreek
* Droge Ham
* Eelde
* Harlemo
* Katwijk: *Rijnsburgs bloemencorso*
* Leersum
* Lemelerveld
* Lichtenvoorde
* Lievelde *Wolcorso*
* Limbricht-Sittard
* Limmen
* Loenhout
* Noordwijk: *Bloemencorso Bollenstreek*
* Rekken
* Roelofarendsveen
* Sint-Gillis-bij-Dendermonde
* Sint Jansklooster
* Tiel ("frukta parado")
* Valkenswaard
* Vollenhove
* Voorthuizen
* Winkel
* Westland
* Winterswijk
* Zundert

Lokoj de ĉiujaraj florparadoj en Hispanio
-----------------------------------------

* Campanario

* Kategorio Florparado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Floreroj: 1. stiluso, 2. ovolujo, 3. florbazo, 4. stameno, 5. petalo, 6. stigmo, 7. karpelaro, 8. sepalo, **9. flortigo**
**Flortigo** (aŭ **pedunklo** el la latina *pedunculus*) estas speciala tigeto portanta floron aŭ floraron. Ĉe kelkaj specioj, ne estas flortigoj, aŭ ili estas tre mallongaj: la floroj estas sentigaj. La strukturo de la flortigo estas kiel tigo, kaj kiel la folitigo. Ĝi ĝenerale estas senfolia kaj verda.

La floraro de *Delphinium nuttallianum*. Ĉiu floro estas tenata sur flortigeto je kelkaj centimetroj longa.
La pinto de la flortigo, kiu estas pli malpli aliformiĝa, estas la florbazo, sur kiu estas floreroj (sepaloj, petaloj, ktp.). Oni ofte povas trovi ĉebaze de la flortigo folietojn, kiuj estas la superfoliaraj folioj, brakteoj.

Se la vegetativa ŝoso estas tre mallonga, bazfolia aŭ ĝi estas en la tero, oni parolas skapo (hungare *tőkocsány*) ekz. ĉe tulipo, narciso.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rFlorpartoj |
| --- |
| Braktearo • Brakteo • Florbazo • Flortigo • Ovolo • Ovolujo • Petalaro • Petalo • Karpelaro • Karpelo • Perianto • Kaliko (botaniko) • Sepalo • Stamenaro • Stameno • Stigmo • Stiluso |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |
Mapo de la etendo de la teritorio de Hywel Dda.
**Hywel Dda** (en angla *Hywel the Good* aŭ **Hywel ap Cadell** (ĉ. 880 – 950) estis reĝo de Deheubarth kiu eventuale finregis plej el Kimrio. Li iĝis la nura reĝo de Seisyllwg en 920 kaj poste li setlis ĉe Deheubarth, kaj ekkontrolis preskaŭ la tutan landon el Prestatyn al Pembroke. Kiel descendanto de Rhodri Mawr tra sia patro Cadell, Hywel estis membro de la branĉo Dinefwr de la dinastio. Li estis registrita kiel Reĝo de Britonoj en la *Annales Cambriae* kaj en la  *Annála Uladh*.

Vidu ankaŭ
----------

* Kimra leĝo

Notoj
-----

1. ↑  *Hanes Cymru* de John Davies, Penguin Books; Page 85

Referencoj
----------

* Koch, John T..  (2006) *Celtic Culture: A Historical Encyclopedia*. ABC-CLIO.
* Lloyd, John Edward.  (1912) *A History of Wales from the Earliest Times to the Edwardian Conquest*. Longmans, Green, and Co..

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hywel Dda en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Laws of Hywel Dda (Peniarth MS 28), ĉe la Nacia Biblioteko de Kimrio]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 494329
* GND: 100970737
* LCCN: n87900850
* VIAF: 17580035
* ISNI: 0000 0000 6300 0180
 |
**HyperTransport** - estas rapidega buso de transdono de dateno por personaj komputiloj, laboraj stacioj kaj serviloj. Teknologio **HyperTransport** estas stirata de HyperTransport Technology Consortium. Radikoj de **HyperTransport** kreskas el 1997 j, kiam firmao AMD lanĉis projekton LDT. En 2000 j la firmao anoncis, ke firmao Transmeta licencis teknologion **LDT**. Sia vice **AMD** licencis teknologiojn de procesora energiŝparo far **Transmeta**. En 2001 j **AMD** prezentas novan nomon por **LDT** - **HyperTransport**, kaj anoncas vastan licenzadon de la buso. Comence **HiperTransport** estis celata nur al aparatoj bazitaj sur AMD-fundamento, sed post apero de **HyperTransport Technology Consortium** ĝi estas destinata por kunigo de ĉiuj enkomputilaj busoj (ekz PCI, AGP, DRAM, PCI-E), uzo en marŝrutiloj ka.

Teknika priskribo de buso **HyperTransport 16x16**
--------------------------------------------------

* frekvenco: 800 MHz;
* trafiko: 6,4 GB ds;
* 2-bita;
* 32 liniojn;

Vidu ankaŭ
----------

* PCI-Express

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio HyperTransport en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2008-08-22 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2006-03-06 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2006-02-12 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2006-04-20 per la retarkivo Wayback Machine
La **Dio de la truoj** (ankaŭ konata kiel **Dio de la malplenaĵoj** aŭ **Dio truŝtopilo**) estas speco de teologia perspektivo en kiu la truoj aŭ malplenaĵoj en la scienco estas uzataj kiel evidentaĵo aŭ pruvo pri la ekzisto de Dio. La termino estis kreita de kristanaj teologoj ne kun la celo senkreditigi la diismon, sed por signali la paralogismon pri la fido je la teologiaj argumentoj por la ekzisto de Dio. Kelkfoje ĝi estas ankaŭ uzata kiel referenco al ia formo de *argumentum ad ignorantiam*.

Ĝin oni ankaŭ uzas kiel derivaĵo de la diismo laŭ kiu tio kio ne eksplikeblas per la homa racio restas ekster la dia ago. Tial do, la agado de Dio restas enfermita kaj limigita al la truoj aŭ malplenaĵoj kiujn la scienco ankoraŭ ne povas ekspliki. Tiu ĉi koncepto supozigas interagadon inter la religiaj klarigoj de la naturo kaj la sciencaj klarigoj. La tradicia diismo asertas ke dio estas trans la naturo; kiel korolario, dum la scienco progresas la spaco kiu restas al dio malgrandiĝas.

La "dio de la truoj" ofte uziĝas por priskribi la deklivon de la religiaj klarigoj pri fizikaj fenomenoj, kiuj en la lastaj jaroj havas rigoran sciencan eksplikon. Kiel ekzemplo eblas citi la primitivajn priskribojn de la fenomenoj kaj fizikaj objektoj (la suno, la luno, la steloj, la tondro kaj la fulmotondroj) kiuj estis gedioj aŭ iliaj kreaĵoj. Kiam la sciencistoj trovis klarigojn tra la astronomio, la meteologio, la geologio, la kosmologio kaj la biologio, la "bezono" de iu ajn dio por klarigi tiajn fenomenojn progresive reduktiĝis ĉar restas malmultaj truoj en la sciado. Tiu ĉi rezonadlinio ofte konkludas ke, ĉar la scienco ĉiam eksplikas pli kaj pli, la spaco por la diismaj eksplikoj pri la naturo iĝas ridindaj kaj ke la hipotezo pri ekzisto de dio iĝas nenecesa.

Vidu ankaŭ
----------

* *Deus ex machina*
* *Argumentum ad ignorantiam*
* Kreismo
* Diismo
* Post-diismo
**Hägglingen** estas komunumo en la distrikto Bremgarten de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2181 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Häggligen situas sur sep montetoj sur la akvodislimo inter la valoj de la riveroj Reuss kaj Bünz. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo ankaŭ la setlejoj Igelweid kaj Rüti.

La areo de la komunumo etendiĝas sur 7,73 km², de kiuj 2,55 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,80 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sura la monteto *Maiengrün*, kie troviĝas belvidturo, je alteco de 589 m s.m. kaj la plej malalta punkto je 445 m s.m.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo limas en nordo al Mägenwil kaj Wohlenschwil, en nordoriento al Tägerig, en oriento al Niederwil, en sudo al Wohlen, en okcidento al Dottikon, kaj en nordokcidento al Othmarsingen.

Trafiko
-------

Hägglingen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĉar la plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en distanco de nur 3 km en Mägenwil, la komunumo tamen bone atingeblas.

Per du poŝtaŭtolinioj, unu al la stacidomo Dottikon-Dintikon kaj la alia al Wohlen ligas la komunumon al la publika trafikreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Hägglingen datiĝas el la jaro 1045 kiel *Hackelingen*.

En mezepoko la senjoroj en Hägglingen unue estis la Grafoj de Lencburgo kaj poste la Grafoj de Kiburgo. Post la formorto de la lastaj Kiburgoj ilia heredaĵo transiris al la Habsburgoj. En 1415 la lucernanoj konkeris la vilaĝon, sed en la jaro 1425 ĝi estis atribuita al la Libera Distrikto sub komunua regado de la Svisa Ĵurkomunumo unue kiel parto de la voktejo Wohlenschwil kaj poste kiel memstara voktejo. En la jaro 1611 ĝis 1613 en Hägglingen mortis 150 homoj pro la pesto kaj dum la 1-a Milito de Villmergen en la jaro 1656 la vilaĝo estis rabita de bernaj trupoj.

Dum la Helveta Revolucio la 26-an de aprilo 1798 okazis sur la kampo Emmetfeld la lukto de Hägglingen inter francaj kaj ĵurkomunumaj trupoj. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Hägglingen apartenis al la tiama Kantono Baden. En 1803 la komunumo estis integrita al la distrikto Bremgarten de la nova Kantono Argovio. Inter 1805 kaj 1815 la vilaĝo sin liberaĉetis de la interezdevoj. En la jaro 1823 la setlejo Rüti, kiu ĝis tiam estis eksklavo de la distrikto Hermetschwil, estis integrita al la komunumo Hägglingen.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Hägglingen
* Hägglingen en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Hägglingen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Bremgarten |
| --- |
| Arni • Berikon • **Bremgarten** • Büttikon • Dottikon • Eggenwil • Fischbach-Göslikon • Hägglingen • Hermetschwil-Staffeln • Islisberg • Jonen • Niederwil • Oberlunkhofen • Oberwil-Lieli • Rudolfstetten-Friedlisberg • Sarmenstorf • Tägerig • Uezwil • Unterlunkhofen • Villmergen (Hilfikon) • Widen • Wohlen • Zufikon |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Konj (apartigilo) |

**"Konj"** (ruse ***Конь***) estas ruslingva poemo (novelo versa) verkita de sovetia verkisto Dmitrij Kedrin en 1940. Ĝi rakontas pri vivo de konata rusia arkitekturisto Fjodor Konj.

Enhavo
------

Fjodor Konj estas moskva arkitekturisto. Li ricevis familinomon "Konj" (ruse *Конь* signifas virĉevalon) pro sia forteco kaj matureco. Konflikto kun caro Ivano la Terura igis lin forlasi Rusion kaj veni al Italio; tie li konstruis multajn ejojn sopirante pri sia vivado en Rusio. Li ne deziras plu vivi en fremda lando kaj revenis al Rusio.

Post nelonge caro Ivano mortis kaj estas anstataŭigita de lia filo Fjodor. Nova caro ekis egan projekton pri konstruado de Belij gorod — cirklon el defendantaj muroj ĉirkaŭ tuta Moskvo; li orgonis projektadon al Konj. La arkitekturisto realigis ĝin; tamen caro konsideris lin nur sia sklavo kaj ne agnoskis gravecon de lia laboro. Fjodor Konj opiniis sin ofendita; li ekdrinkadis alkoholon kaj plu estis plia malriĉulo.

En la poemo estis priskribitaj gravaj historiaj okazintaĵoj de 16-a jarcento:

* forbrulado de Moskvo fare de krimetataroj en 1571
* amasa konstruado en Moskvo
* malsatego en Moskvo kaj eko de Granda Malordo

Vidu ankaŭ
----------

* Moskvo en beletro
Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Berehove en Transkarpatio
**Horonhlab,** ukraine **Горонглаб,** hungare **(Kis-)Harangláb** estas ne memstara malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove, en municipo de Batradj.

Bazaj informoj
--------------

* 48° 18′ 40″ N 22° 21′ 45″ O﻿ / ﻿48.31111 °N, 22.36250 °O﻿ / 48.31111; 22.36250 (mapo)Koordinatoj: 48° 18′ 40″ N 22° 21′ 45″ O﻿ / ﻿48.31111 °N, 22.36250 °O﻿ / 48.31111; 22.36250 (mapo)
* Areo: 1  km²
* Alto super marnivelo: 102 m
* Loĝantaro: 790
* Poŝtkodo: 90214
* Telefonprefikso: +380 03141

Situo
-----

Horonhlab situas sur ebenaĵo laŭ la hungara landlimo (kontraŭe Lónya troviĝas). Berehove troviĝas je 28 kmoj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en la 14-a jarcento. Ĝis Traktato de Trianon Kisharangláb apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto Mezőkaszony, poste al Ĉeĥoslovakio, dume rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 la Ruĝa Armeo deportis hungarojn al gulago. Ekde 1945 Horonhlab apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo de 1993

* Kategorio Horonhlab en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
ĉefstrato de Debrecen
La **39-a Internacia Junulara Kongreso** (IJK) de TEJO okazis dum somero 1983 en la kulturcentro "Ferenc Kölcsey" de la urbo Debrecen en orienta Hungario. La kongreson partoprenis 672 junaj esperantistoj - grandparte studentoj, lernejanoj kaj junaj laboristoj sub 30 jaroj.

kongreslibra titolpaĝo
En epoko, kiam ankoraŭ malfacilis vojaĝi inter la komunistaj kaj nekomunistaj ŝtatoj de Eŭropo, la kongreso estis aparte favora ŝanco por renkontigo de junaj esperantistoj el ambaŭ politikaj blokoj. Kiel en aliaj junularaj Esperanto-kongresoj, okazis variaj prelegoj kaj diskutrondoj pri la kongresa temo, kulturaj eventoj kaj organizaj kunvenoj de TEJO, interalie de ties komitato.

parto de la 800-persona Esperanto-demonstracio
Nekutima evento estis granda demonstracio de la kongresanoj plus pliaj regionaj esperantistoj, sume ĉirkaŭ 800 homoj, tra la ĉefaj stratoj de la urbo - kun grandaj tekstobanderoloj varbantaj pri Esperanto.

Proksimume cent junaj kongresanoj grupe alvenis per biciklo de Passau en suda Germanio tra Aŭstrio kaj Hungario ĝis Debrecen (770 km): Kvardeko da junaj okcidenteŭropanoj biciklis la tutan vojon, kaj miksita grupo kun aldonaj 60 orienteŭropanoj ekde la aŭstria-hungaria limo ĝis la kongresejo.

Vidu ankaŭ
----------

* UK 1983

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rInternaciaj Junularaj Kongresoj de TEJO |
| --- |
| 1938 • 1939 • 1947 • 1948 • 1949 • 1950 • 1951 • 1952 • 1953 • 1954 • 1955 • 1956 • 1957 • 1958 • 1959 • 1960 • 1961 • 1962 • 1963 • 1964 • 1965 • 1966 • 1967 • 1968 • 1969 • 1970 • 1971 • 1972 • 1973 • 1974 • 1975 • 1976 • 1977 • 1978 • 1979 • 1980 • 1981 • 1982 • 1983 • 1984 • 1985 • 1986 • 1987 • 1988 • 1989 • 1990 • 1991 • 1992 • 1993 • 1994 • 1995 • 1996 • 1997 • 1998 • 1999 • 2000 • 2001• 2002 • 2003 • 2004 • 2005 • 2006 • 2007 • 2008 • 2009 • 2010 • 2011 • 2012 • 2013 • 2014 • 2015 • 2016 • 2017 • 2018 • 2019 • 2020 • 2021 • 2022 • 2022 • 2024 | emblemo de TEJO |

 |

* Kategorio IJK 1983 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Horst TROMMLER** (naskiĝinta en 1939, mortinta en decembro 2021) estis germana inĝeniero kaj originalulo de Vajmaro. Li ankaŭ engaĝiĝis ĉe la societo *Siedlersfreud*.

Vivo
----

Post frekvento de lernejo en Oberweimar Trommler ektrejniĝis en la ateliero de la onklo Paul Trommler pri konstruo de bufedaj kran-teknikaĵoj. La onklan firmaon li transprenis pli malfrue.

Antaŭe li laboris kiel kondukisto de maŝinveturiloj kaj konstrueja maŝinisto en Lepsiko kaj ĉe la ĝardenista kooperativo *GPG 11. April*. Nur en 1966 Trommler revenis al la radikoj. Dum lia estrado ĉe la onkla firmao la entrepreno ekfloris: familia posedado, eĉ dum komunismaj GDR-tempo, neniam ĉesis kaj la duonfilo Dirk Hoffmann sukcesis posteuli lin. Ĝis Turniĝo konstruitis bufedoj kaj ellaskranaroj. Poste pli gravis purigadaj kaj riparadaj servoj de industrie antaŭfabrikitaj sistemoj.

Originalula rolo
----------------

Danke al sia profesio (kiu necesigis multe da vizitoj ĉe klientoj en la tuta lando) Trommler kaj liaj humuremo kaj mistifikemo konatiĝis ankaŭ ekstere de Vajmaro. Ĉe la (ankaǔ historie grava) pordomposedanta asocio *Siedlersfreud* ŝatatis ankaŭ lia profesia lertejo.

Li edzino nomiĝis Karin. Hobie li ŝatis veturi en malnovaj aŭtoj.

Fonto
-----

* "Wei­mar nimmt Abschied vom Herrn der Zapf­hähne". Ĉe: TLZ, 15.1.2022 (loka anekso de la eldono por Apolda)

Eksteraj ligiloj
----------------

* hejmpaĝo de *Siedlerverein Siedlersfreud*

Notoj
-----

1. ↑  etnekrologo kun foto
**Husnij** (ukraine *Гусний*) estas tre malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Velikij Bereznij, en municipo de Tiĥij.

Bazaj informoj
--------------

* 48° 56′ 34″ N 22° 51′ 08″ O﻿ / ﻿48.94278 °N, 22.85222 °O﻿ / 48.94278; 22.85222 (mapo)Koordinatoj: 48° 56′ 34″ N 22° 51′ 08″ O﻿ / ﻿48.94278 °N, 22.85222 °O﻿ / 48.94278; 22.85222 (mapo)
* Areo: 11 km²
* Alto super marnivelo: 722 m
* Loĝantaro: 86
* Poŝtkodo: 89031
* Telefonprefikso: 3135

Situo
-----

Husnij situas en valo de rojo. Uĵok kun stacidomo troviĝas je 6, Velikij Bereznij je 46, Uĵhorodo je 90 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1599. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Husnij. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejo de 1655
**Huixtán** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Huixtán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07038.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 19018 loĝantojn. El tiuj estis 9342 viroj kaj 9676 virinoj. La komunumo havas surfacon de 181 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1990 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 9722 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 6148 scipovis legi kaj skribi kaj 3558 personoj estis analfabetoj. Do 63% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 37% estis analfabetoj.

18630 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 14244 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 76.46% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Huixtán Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**István Kiss** [iŝtvAn kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kiss István** estis hungara oficiro, advokato, gimnazia kaj altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis *ilméri*, kiun li uzis ankaŭ kiel pseŭdonimo.

István Kiss naskiĝis la 11-an de aŭgusto 1836 en Ürmény (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Mojmírovce en Slovakio), li mortis la 10-an de majo 1918 en Óbecse (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Beĉej en Serbio).

Biografio
---------

István Kiss frekventis gimnaziojn en Pozono, Nitro kaj Pest (urbo), dum li estis piarista kandidato, poste li estis po 2 jarojn en Vác, respektive en Keszthely. En 1860 li malmonaĥiĝis kaj post kvar jaroj li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest. En la jaroj 1868 kaj 1869 li estis advokato, poste en 1871 li iĝis oficiro (leŭtenanto), sed ne en la serva servo. Inter 1874 kaj 1907 li instruis en Ĉefepiskopa Jura Akademio (Eger), poste li pensiuliĝis. Li plurfoje redaktis diversajn gazetojn (ekzemple inter 1859-1860, 1865-1868, 1881-1885).

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Európai nemzetközi jog* (1876)
* *Bevezetés a jog- és államtudományokba* (1877)
* *Magyar közjog. (Magyar államjog).* (1880; 4-a eldono: 1888)
* *A jogtanodákról* (1880)
* *A keleti és a nyugati kérdés* (1887)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 701365
 |
**HUYNG BA DUONG** (naskiĝis la 5-a de marto 1910 en Hue; mortodata nekonata) estis vjetnama poŝtoficisto, kiu verkis la unuan Esperanto-lernolibron kaj -vortaron por vjetnamoj.

Huyng ekesperantiĝis en 1929; li estis la unua vjetnamano-esperantisto. Li fariĝis aktiva propagandisto en la tiama Hindoĉinujo, precipe en la iama franca protektorato Annamo, nuna centra Vjetnamio, instruisto de Esperanta kurso per la vjetnama lingvo, kaj de perkoresponda kurso en vjetnamaj gazetoj. Li verkis lernolibron por vjetnam-lingvanoj, kiu enhavas la unuan vortaron Esperanto-vjetnama (Hanoi 1932).

Noto pri la nomo
----------------

Kvankam lia nomo estas literumita kiel "**Huyng** Ba Duong" en la Enciklopedio de Esperanto (EdE), p. 385 (ĉu eble laŭ franca transskribo?), la ĝusta nomo verŝajne estas "**Huynh** Ba Duong" (vjetname *Huỳnh Bá Dưỡng*). La vorto *Huyng* ne ekzistas en la ortografio de la vjetnama alfabeto (quốc ngữ). *Huỳnh* estas familia nomo, tiel normala, kiel *Hoàng* signifanta flavan. La Enciklopedio en p. 348 literumas "Huynh-Ba-Duong".

EdE plue uzas la malnovan popol- kaj lingvo-nomon "**anamano**" / "anamana", skribante ĝin per unu -n- (de Annam aŭ Annamo, du -nn-), per kiu la unuaj eŭropanoj ĝenerale nomis vjetnamojn kaj la vjetnaman lingvon, ekz. portugalaj misiistoj en frua vortaro vjetnama-latina-portugala ("Dictionarium Annamaticum", Romo 1651). Pli konkrete Annamo ankaŭ estas la nomo de iama franca protektorato (1884-1948) en centra Vjetnamio.

Verkoj
------

* 1932: Tiēng Gōc, Daâu, Duôi Thông Dung (Trū Ra Duôi Daâu Dā Hoc). En: Sách hoc Theâ-gioi-Ngy Esperanto. p. 18-59. Hanoi: In Tai Nha In Khoa-Koc, 1932. 60 p.

Referencoj
----------

1. ↑   Kroniko de la vjetnama Esperanto-movado. Arkivita el la originalo je 2013-10-30. Alirita 2013-06-02.
2. ↑  Niên biểu phong trào QTN Việt Nam. Phàn 1 Arkivigite je 2013-01-20 per la retarkivo Wayback Machine (vjetname)

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
La **hospitala kapelo** aŭ *kapelo Marteno de Tours* estas Monumento historia en Hungario, en urbo Nagykanizsa.

Historio
--------

La unua hospitala kapelo estis konstruita inter 1769 - 1771, sed en alia loko. En 1884 la malmoderna hospitalo estis malkonstruita kaj en tiu loko nova hospitalo konstruiĝis. La nova kapelo estis nur ĉambro. La nun videbla kapelo estis konstruita en 1932, pli frue ĉefa la katolikoj kolektis la necesan sumon. En 2006 la kapelo plene estis renovigita, la sumo same estiĝis, kiel dum la konstruo.

Konstruaĵo
----------

La kapelo situas sola en korto de la hospitalo. Ĝis formo estas neperfekta rondo. Sube situas la kripto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo iomete reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. La navo havas mallarĝajn kaj altajn fenestroj. La ĉefaltaro estis farita en 1771, dum malkonstruo de la kapelo ĝi estis metita al la ĉambro, fine ĉi tien. La altarbildo prezentas Martenon de Tours.

En 2005 la kapelo estis deklarita haltejo laŭ vojo Marteno de Tours (Via Sancti Martini).

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* 
* Arkivigite je 2019-02-07 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Hospitala kapelo (Nagykanizsa) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Radhao** (râdhâ), alinome ankaŭ Radhika, Gandharvika, Vrindavaneŝvari (majstrino de vrindavan) ktp. estas la eterna amata de Kriŝno. Ŝi estis trovita en lageto kaj Vriŝabhanu Maharaĵ kaj lia edzino Kirtida akceptis ŝin kiel propran infanon. Estis dirita ke ŝi ne povis vidi denaske, sed kiam ŝi renkontis la unuan fojon kun Kriŝno mirege ŝi komencis vidi kaj Kriŝno estis la unua kion ŝi rigardis en ŝia vivo. Malgraŭ la granda amo la du disigis tro frue kaj ŝi devis edzigi kun alia viro kies nomo estis Abhimanju.

La vorto por fiero en la sanskrita estas abhiman. Lau vajŝnava doktrino ŝi estas multe pli sankta kaj deca ol Kriŝno mem kaj oni povas pardonigi insulton al Kriŝno - tiu praktike estas nenio hontinda kaj ne komparas kun aparadh (peko) kontraŭ Ŝrimati Radhika.

Lau gaudija vedanta filozofio Radhika estas la hladini ŝakti plezura energio de Kriŝno, tute bona kaj deca, kaj multe pli grava ol Kriŝno mem. Laŭ gaudija vedanta filozofio Kriŝno mem ne estas adorinda, sed sole ĉar lin Ŝrimati Radhika tiom multe amas oni adoras ilin ambau kun la mahamantra
kaj en la temploj sur la altaroj. Kriŝno mem diris en la ŝrimad bhagavatam(bhagavata purano) ke li ne estas iu ajn sen la amo de ŝri radhika.

Ŝrimati Radhika estas la Diino aŭ Majstrino de Vrindavan, kvankam oni ne pensas pri ŝi kiel diino, sed kun diversaj sentoj. La kutima saluto en Vrindavan estas "Radhe , Radhe". Radhe estas la vokativo de Radha.

Rimarkinda ankaŭ estas ke la papago de Ŝrimati Radhika estas Ŝukadev Gosvami, kiu rakontis nude la ŝrimat bhagavatam al la sanktuloj kiuj kunvenis en Najmiŝaranjo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Radhao Kriŝno de Vrindavan

* Radhao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Radhao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**István Kovács** [iŝtvAn kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kovács István** estis hungara fizikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1967).

István Kovács  naskiĝis la 16-an de decembro 1913 en Budapeŝto. Li mortis la 1-an de junio 1996 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Kovács ricevis 2 diplomojn en universitato Pázmány Péter en Budapeŝto en 1937, poste li komencis instrui samloke. En 1945 Ruĝa Armeo kaptis lin, sed post monatoj li liberiĝis kaj li daŭris la instruadon. Inter 1949-1979 li estis katedrestro. Li okupiĝis precipe pri spektroskopio kaj kvantuma mekaniko, li estis ĉefredaktoro de *Acta Physica* inter 1971-1993. Li ricevis premion Kossuth en 1951, poste 2 aliajn premiojn kaj memormedalon.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Kétatomos molekulatermék állandóinak meghatározása a perturbáció alapján* (1937)
* *Molekula-színképek* (1948)
* *Rotational structure in the spectra of diatomic molecules* (1969)
* *Molekulaspektroszkópia* (1987)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Hotel Krone, Arnstadt
**Hotelo Krone** (germane: *Hotel Krone*, iam: *Bahnhofshotel*) estas fortimpresa konstruaĵo kontraŭe al la Stacidomo de Arnstadt, en Arnstadt, Germanujo (Am Bahnhof 8).

Historio
--------

Ĝi konstruitis en 1901/02 fare de la ĉefarkitekto Robert Trautmann el Arnstadt. Inaŭguro okazis en la 1.6.1902. Posedanto estis Carl Hahn. Ĝis la eksplodo de la Unua mondmilito ĝi estis sukcesega porturista hotelo, kiun ankaŭ multaj afervojaĝantoj uzis kiel tranoktejon.

En 1924/25 iĝis restaŭradlaboroj, plilarĝigo de la keloj kaj instalo de vintrinkejo. En 1929/33 la Monda ekonomia krizo provokis financajn problemojn kaj en 1934 la linda hotelo aŭkcie venditis fare de la urba ŝparkaso.

Willy Hahn, filo de la fondinto, akiris ĝin ĉe la aŭkcio kaj en 1937 la majstra kuiristo Wilhelm Schimpf. Ekde 1950 ĝi estis HO-hotelo estante dum jardekoj je dispono ĉefe al afervojaĝantoj kaj al muntistoj.

Post la Turniĝo transprenis la hotelon la familio Schmidt kaj novaranĝis 40 ĉambrojn.

Literaturo
----------

* Horst Brand: "Das Bahnhofshotel - ein Haus mit Tradition", en: *Arnschter Heimatbrief*, aprilo 1997, p. 31
* Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 199

Eksteraj ligiloj
----------------

* Historiaj bildoj sur la hotela retpaĝaro Arkivigite je 2015-04-10 per la retarkivo Wayback Machine
**Ismail Musukajev,** laŭ hungara ortografio kaj plena nomo **Iszmail Timurovics Muszukajev,** ruse **Исмаил Тимурович Мусукаев** estis rusa-hungara luktisto en liberstila luktado, olimpiano, eŭropa ĉampiono. Lia hungara nomvarianto estis **Muszukajev Iszmail**.

Ismail Musukajev naskiĝis la 28-an de januaro 1993 en Nalĉik (pli precize en ties apartenaĵo de:Chassanja, Rusio).

Biografio
---------

Ismail Musukajev komencis luktadi en la sia aĝo 12. Li studis en en:Dagestan State University. Tiutempe li havis bonajn rezultojn sub flago de Rusio. Li hungariĝis en 2019 kaj li estis tuj la tria en mondĉampionumo. Li estis hungara olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2020 sen medalo, sed en eŭropa ĉampionumo li estis la unua en 2022 en pezkategorio 65 kg.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* video

Fontoj
------

* rezultoj kun fotoj kaj videoj
* rezultoj
* rezultoj
* rezultoj

Referencoj
----------

1. ↑   datenoj

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 817025
 |


* Portalo pri Biografio
**Háromhuta** estas malgranda unuigita vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Sárospatak. Három signifas: tri, ĉar estis tri vitrofarejoj nomumitaj Malnova, Nova kaj Meza Huta. La 3 Huta-setlejoj formas la municipon.

Blazono de Háromhuta
Panoramo al Háromhuta

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 38  km²
* Alto super marnivelo: 277 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.3785/21.4317
* Loĝantaro: 170
* Poŝtkodo: 3936
* Telefonprefikso: 47

Situo
-----

Háromhuta situas en valo, laŭ traira flankovojo. Regéc kun iama fortikaĵo troviĝas 7, Sárospatak 30, Miskolc 70 km-ojn.

Historio
--------

En tiu ĉi arbara regiono Francisko Rákóczi la 2-a fondis vitrofarejojn en 1698, kiuj konsumis multe da arboj. Ĝis 1916 oni produktis botelojn precipe por vino de Tokaj. Poste la vilaĝanoj vivtenis sin el forstrumado. Dum la socialismo kolĥozo ne formiĝis, ĉar mankis la agrikulturado. Vilaĝservo estas migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Anna de 1870
* kastelo de Bretzeinheim

Komunumoj pri *huta* (=vitrofarejo) en Hungara reĝlando
-------------------------------------------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Almaszeghuta | Háromhuta | Kishuta | Murányhuta |
| Répáshuta | Szalánchuta | Vágáshuta |  |

Fontoj
------

* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.vendegvaro.hu
* www.gyaloglo.hu

* Kategorio Háromhuta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Iso Lamujärvi** estas lago en Finnlando en provinco Norda Ostrobotnio en komunumo Pyhäntä. Ĝia areo estas 25,85 km², longo de bordo 32,8 km, la plej granda profundo 11,69 m kaj la meza profundo 3,2 m. La supermara alteco estas 136,6 m. Ĝi situas sur lima areo de Norda Ostrobotnio kaj Savo. La lago havas ok insulojn. La lago Iso Lamujärvi elfluas laŭ Lamujoki kaj Siikajoki en Botnian golfon. Verkisto Pentti Haanpää dronis en Iso Lamujärvi 30-a de septembro 1955. Lia somera loĝejo situas sur strando de la lago.

Iso Lamujärvi donas bonajn potencojn por fiŝi, ŝipeti kaj ekskursoj. El profundoj de la gruzoflueja lago venas inter aliaj perko kaj atlantika salmo. La lago havas longajn nature sablajn strandojn. Publikaj plaĝoj estas sur la okcidenta strando de la lago plaĝo de Pitkähieta kaj sur la orienta strando de la lago plaĝo de Kamulankylä. Iso Lamujärvi estas ankaŭ populara somerdomolago, kaj sur ĝia strandoj estas multaj libertempaj loĝejoj.

Referencoj
----------

1. 1 2   Kansalaisen Karttapaikka (finne). Maanmittauslaitos. Alirita 18.7.2011.
2. 1 2 3 4 5   OIVA – Ympäristö- ja paikkatietopalvelu (finne). Ympäristöhallinto. Alirita 18.7.2011.
Hospitala kirpreĝejo insbruka
Interno baroka
La romkatolika **Hospitala preĝejo Sankta Spirito** (germane: *Spitalskirche zum Heiligen Geist*) troviĝas en Innsbruck, en la urbocentra Maria-Theresien-strato nr 2.

Priskribo
---------

La preĝejo konstruitis ekde 1700 laŭ planoj de Johann Martin Gumpp la Maljuna anstataŭanta gotikan antaŭulan konstruaĵon. Ambaŭ portaloj havas imponajn lignoskulptaĵojn, la internon dominas riĉegaj stukaĵoj.

Post la Dua mondmilito necesis nove pentri la freskojn: tion faris en 1962 Hans Andre. Integritis en la ĉefaltaron de 1705 krucifikso farita ĉ. en 1500.

Historio hospitala
------------------

Unuafoje menciitis en 1307 en dokumento urba Hospitalo Sankta Spirito troviĝante ankoraŭ en la urba periferio. Ĝi pli estis maljunulejo ol hospitalo. Admonis la suvereno la civitanojn malvare donaci monon por ĝi. Preĝejo hospitala unuafoje menciitis en 1320 kies aspekto - krom gotika turo - hodiaŭ ne plu konatas. En 1700/01 la tuto novkonstruitis sub la estrado de ĉefarkitekto Gumpp.

Malantaŭ la hospitalo estis ekde 1328 tombejo sur kiu entombigitis unue nur la forpasintaj pacientoj, poste ĉiuj. En la kuro de la novaranĝo de la urbodomo en la 2000-aj jaroj elfositis tomboj sur la Adolf-Pichler-placo kies konservo tamen ne eblis pro konstruo de subterenaj garaĝoj.

En 1817 ŝanĝitis la oldulflegejo en veran hospitalon sub la gvidado de la universitata medicinfakultato. Flegantoj iĝis aninoj de la ordeno *Karitataj filinoj de Sankta Vincento de Paul* kiuj pro tio fondis ĉefdomon en Insbruko. En 1869-70 la konstruo pligrandiĝis sed pro spaca malabundo tamen ne plu kapablis pretigi ĉiujn servojn. Tial akiritis en 1879 la nuna klinikaj grundoj sur kiuj konstruitis pavilone la klinikerjoj: en 1914 ekzistis jam ses. Ĝis la jaro 1922-a la urbo estis devigita pagi ĉiujn kostojn, nur poste ekposedantis la Lando Tirolo la klinikojn.

Simila institucio en senpera ĉirkaŭaĵo de la urba hospitalo konstruitis en 1350 fare de certa fratio: ĝi funkciis ĝis 1895. Samtempe iĝis en la urbokvartalo St. Nikolaŭs malsanulejo. Ĝi malkonstruitis en 1789.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hospitala preĝejo Sankta Spirito (Innsbruck) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Situo de la preĝejo sur *Tiroler Kunstkataster*
* Katolika komunumo Sankta Spirito
* 360-grad Bildoj de la interno
* Hejmpaĝo de la ordeno Barmherzige Schwestern (Aŭstrio) Arkivigite je 2015-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
Oficiala logo de DRM.
**Digital Radio Mondiale (DRM)** signifas ciferecan radion mondan kaj estas mallarĝbenda cifereca radiofonia sistemo por la dissendado de tutmondaj, naciaj, transregionaj kaj lokaj/regionaj radio-programoj kaj krome de datumservoj kaj filmdosieraj formatoj. La normo pri DRM origine ampleksis nur la ciferecan dissendadon de radiofoniaj servoj en amplitudmodulata longondo, mezondo kaj mallongondo (nomata "DRM30") per la kvar transsendmodoj A-D.

Por la utiligado de la sistemo en ultramallongondo la normo pri DRM estis plivastigita je la modo E, nomata "DRM+". Per ĉi tio DRM povas esti uzata en ultramallongondo kaj kune kun DAB/DAB+ (t.e. cifereca tersurfaca radiofonio) ankaŭ en la bendo III de ultramallongondo.

Ligiloj
-------

* Digital Radio Mondiale
* EiBi Kurzwellen-Hörfahrplan - la tiea horaro (ĉe la ligilo nome "Text") estas kontinue aktualigata kaj listigas ankaŭ elsendojn de Digital Radio Mondiale (ĉe ili aperas "DIGITAL")

* Kategorio Digital Radio Mondiale en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Huỳnh Phú Sổ, profeto kaj mistikulo.
La movado **Hòa Hảo** estas religia tradicio bazita sur la Budhismo, fondita en 1939 por Huỳnh Phú Sổ, profeto kaj mistikulo de la provinco de An Giang, situanta en la delto de la rivero Mekongo, en Suda Vjetnamio. Liaj sekvantoj konsideras Sổ kiel profeton kaj vivantan Budhon, destinitan por savi la homaron de suferoj kaj protekti la vjetnaman popolon. La tradicio Hòa Hảo estas daŭrigo de la budhisma instruado de la 19-a jarcento konata kiel Bửu Sơn Kỳ Hương.
Grava ĉefaĵo de la movado Hòa Hảo estas ĝia emfazo de kamparanoj, ekzempligita per la malnova slogano: "Praktiku Budhismon dum la tero." Hòa Hảo ankaŭ emfazas la praktikon de budhismo fare de laikoj hejme, anstataŭ fokusiĝi ĉefe en templo-adorado kaj ordigado. Helpo al malriĉuloj estas instigita anstataŭ konstrui pagodojn kaj plenumi multekostajn kaj luksajn ritojn. En 1939 Huỳnh verkis kvar mallongajn volumojn konatajn kiel "orakoloj" laŭ simpla kaj alirebla poezia stilo, en kiuj li disvolvas la fundamentojn kaj fundamenton de sia religia doktrino. La religia movado fondita por Huỳnh Phú Sổ postvivis la morton de sia fondinto. Nuntempe la movado Hòa Hảo havas plurajn milionojn da partianoj tutmonde.

Bibliografio
------------

* Tai, Ho; Hue-Tam.  (1983) *Millenarianism and Peasant Politics in Vietnam* (angle). Kembriĝo, Masaĉuseco: Harvard University Press.
* Tran, My-Van.  (2003) *Beneath the Japanese Umbrella: Vietnam's Hòa Hào during and after the Pacific War. Vol. XVII* (angle). Crossroads: An Interdisciplinary Journal of Southeast Asian Studies, p. 60–107.
* Long, Nguyễn; Thành Nam.  (2004) *Hòa Hảo Buddhism in the Course of Việtnam's History* (angle). Novjorko: Nova Science Publishers.
* Bích Hợp, Pham.  (1999) *Làng Hòa Hảo xưa và nay* (vjetname). Ho-Ĉi-Min-urbo: Nhà xuất bản kinh tế tp. OCLC 606595109.
* Taylor, Philip.  (2001) *Apocalypse Now? Hòa Hảo Buddhism Emerging from the Shadows of War. Vol. XII* (angle). The Australian Journal of Anthropology, p. 339–354.
* Haseman, John B..  (1976) *The Hoa Hao: A Half-Century of Conflict. Vol. III* (angle). Asian Affairs, p. 373–383.

Referencoj
----------

1. ↑  Hui-cui, Lei.  *A preliminary study of Hoahaoism* (angle). Pekino, Ĉinio: Fako de Vjetnama Lingvo, Lernejo de Fremdaj Studoj, Internacia Universitato de Ekonomiko kaj Komerco.

* Kategorio Hòa Hảo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pri la komunumo
---------------

**Höri** estas komunumo en la distrikto Bülach, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 2446 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

La komunumo Höri situas en la Zurika Unterlando ĉe la bordo de la rivero Glatt inter Niederglatt kaj la distriktĉefurbo Bülach. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Oberhöri, Niederhöri kaj Endhöri.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Höri limas en nordo al Hochfelden, en oriento al Bülach, en sudoriento al Bachenbülach, en sudsudoriento al Oberglatt, en sudo al Niederglatt, kaj en okciento al Neerach.

Trafiko
-------

Per poŝtaŭtobusoj, per kiuj en kelkaj minutoj atingeblas la stacidomoj de Bülach kaj de Niederglatt, Höri estas konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio. Höri mem ne disponas pri propra stacidomo de la trajnlino de Zuriko al Bülach, kiu pasas tra la komunumo, ĉar siatempe la iom obstinaj kamparanoj de la vilaĝo estis tro avaraj por finance kontribui al la konstruado de la fervojlinio.

Historio
--------

Unuaj dokumentaj mencioj de Höri datiĝas el la jaro 1149 kiel *Hoerein*. La voktado pri la bieno *Kuecheler Hof* en Endhöri transiris en la jaro 1329 al la Monaĥejo Rüti. Post ties malfondo dum la reformacio en la jaro 1525 la malalta jurisdikcio por Endhöri transiris al la urbo Zuriko. La voktado pri Niederhöri transiris en la jaro 1424 de la Habsburgoj al Zuriko, kaj tiu pri Oberhöri estis koncedita de Bernhard Gradner, la heredanto de la Baronoj de Tengen en la jaro 1476 al Zuriko. Endhöri en la jaro 1442 refariĝis habsburga, dum la partoj okcidente de Glatt fariĝis partoj de la zurika ĉefvoktejo Neuamt. En la jaro 1452 Endhöri estis atribuita al al zurika kamparvoktejo Kiburgo kaj estis poste en du etapoj en 1667 kaj 1689 atribuita al la voktejo Neuamt. Kiel paroĥo Höri estis ĝis 1798 parot de Bülach. Okaze de la estiĝo de la Helveta Respubliko en la jaro 1798 la tri partoj de Höri estis kunigitaj al la tiam kreita politika komunumo Höri. Per la nova kantona konstitucio de la jaro 1831 Höri estis atribuita al la distrikto Bülach.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Ueli Müller*: *Höri* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-03-25)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Höri en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Oficiala retejo de la komunumo Höri

* Kategorio Höri en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* Vilaĝeniro de OberhöriVilaĝeniro de Oberhöri
* Faktrabdomo en OberhöriFaktrabdomo en Oberhöri
* Rigardo de Oberhöri al NiederhöriRigardo de Oberhöri al Niederhöri
* Vilaĝeniro de EndhöriVilaĝeniro de Endhöri

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Bülach |
| --- |
| Bachenbülach • Bassersdorf • **Bülach** • Dietlikon • Eglisau • Embrach • Freienstein-Teufen • Glattfelden • Hochfelden • Höri • Hüntwangen • Kloten • Lufingen • Nürensdorf • Oberembrach • Opfikon-Glattbrugg • Rafz • Rorbas • Wallisellen • Wasterkingen • Wil • Winkel |  |

 |
**Dija-svrataka valego** estas geomorfologia tutaĵo sur suda Moravio en geomorfologia regiono Okcidentaj Eksterkarpataj malaltaĵoj.

Priskribo
---------

La valegon kreas malaltaĵo kun plata profilo plenigita de terciaraj kaj kvaternaraj sedimentoj, ebenaĵoj kaj terasoj de riveroj Dijo, Jevišovka, Jihlava kaj Svratka kun leŭsoj. La plej altan kaj la plej karakterizan monton kreas Výhon (355 m s. m.), la plej malaltan punkton (ĉirkaŭ 170 m s. m.) estas en regiono de akva laboraĵo Nové Mlýny.

La valego plenigas sudorienton de distrikto Znojmo, nordokcidentan randon de distrikto Břeclav kaj sudan parton de distrikto Brno-provinco, sur ĝia rando troviĝas urboj Znojmo kaj Brno. Nordokcidente ĝi estas limigita de Jevišovická pahorkatina kaj Bobravská vrchovina, norde de Drahana montetaro, dume sudoriente ĝi estas de Arbaro Ždánice kaj Mikulovská vrchovina apartigita de Malsupramoravia valego. Nordoriente ĝi estas per Vyškovská brána kunigita kun Supramoravia valego. En la suda arto ĝi interkovras en Aŭstrion.

La pejzaĝo de la valego estas plejparte kampa, ekster la ebenaĵoj preskaŭ senarbara. Ĝi apartenas inter la plej sekajn regionojn de Ĉeĥio. Temis pri ununura regiono de nestado de draste endanĝerigita granda otido en Ĉeĥio, nuntempe la nestado jam ne estas pruvita.

Ĝis la jaro 1945, do fino de la dua mondmilito, plimulto de la valego (proksimume okcidente de Svratka) estis loĝigita plejparte de germanoj, en ĉirkaŭaĵo de Novosedly ankaŭ de kroatoj. Hodiaŭ la regiono estas plimulte maldense enloĝigita periferio, nur norde ĉi tien trafas suda antaŭurbo de Brno.

Referencoj
----------

1. ↑   (2014) *Zeměpisný lexikon ČR. Hory a nížiny*, 3‑a eldono, Brno: Mendelova univerzita v Brně, p. 150–151. ISBN 978-80-7509-113-0. OCLC 913564995.
**James Mangold** (naskiĝis la 16-an de decembro 1963) estas usona filma kaj televida reĝisoro, scenaristo kaj kinproduktoro. Lia unua scenarista projekto en 1988 estis la Walt Disney-filmo Oliver & Company. Inter pliaj projektoj elstaras *Girl, Interrupted* (1999), *Kate & Leopold* (2001), *Walk the Line* (2005) kaj *3:10 to Yuma* (2007).

Mangold ankaŭ reĝisoris la superheroajn filmojn surbaze de la *Marvel Comics* karaktero Wolverine, *Wolverine* (2013) kaj *Logan* (2017), gajnante al li nomumon por la Akademia Premio por Plej Bona Adaptita Scenaro.

Li ankaŭ produktis kaj reĝisoris "pilotajn" filmojn por la televidaj serioj *Men in Trees* (2006-2008), *NYC 22* (2011–2012) kaj *Vegas* (2012–2013).

James Mangold en la komiksa konferenco *Comic-Con* en San Diego, kie li prezentis la filmon *The Wolverine* en 2013.

* Kategorio James Mangold en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 653475
* GND: 131576585
* LCCN: n83154919
* VIAF: 64209476
* ISNI: 0000 0001 1658 896X
* LIBRIS: 274309
* SUDOC: 112007724
* BNF: 140555021
* NDL: 00902035
* NKC: js20060224017
* BNE: XX1366681
 |