recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**AK Rosoboronexport** (ruse *AO Рособоронэкспорт*, Rosoboroneksport) estas la nura ŝtata pera agentejo por eksport/importo de milit-rilataj kaj duobl-uzaj (kaj porpacaj kaj pormilitaj) produktoj, teknologioj kaj servoj de Rusio. Tiu korporacio estis kreita per dekreto de la Prezidento de Rusio kaj estas respondeca pri la plibonigo de la politiko de la ŝtato en la areo de milit-teknika kunlaborado inter Rusio kaj aliaj landoj.

Sidejo de Rosoboroneksport ĉe 27, Strominka, Moskvo.La oficiala statuso de Rosoboroneksport garantias la subtenon de la Registaro de Rusio en ĉiuj eksportaj operacioj. La *Rosoboronexport State Corporation* estas rajtigita kiel nura instanco por negoci en la internacia merkato en la gamo de rusiaj armiloj kaj por oficiale tion eksporti.

Rosoboroneksport estas rangita inter ĉefaj funkciantoj en la internacia merkato por armiloj. La statuso de ŝtata peranta agentejo havigas al la korporacio unikajn oportunojn por etendi kaj plifortigi longdaŭrajn profitajn kunlaboradojn kun eksterlandaj partneroj. Rosoboroneksport nune kunlaboras kun Selex ES el Italio, Navantia el Hispanio, Thales Optronics el Francio, kaj aliaj.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2015-07-08. Alirita 2016-12-22.

* David R. Stone, "Rosvooruzhenie and Russia's Return to the Global Arms Market Arkivigite je 2011-07-17 per la retarkivo Wayback Machine," in *Perspectives on Political and Economic Transformations after Communism* (New York, 1997), pp. 77–90.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rosoboroneksport en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Rosoboroneksport, oficiala retejo Arkivigite je 2016-11-21 per la retarkivo Wayback Machine
La **CentraleSupélec** estas universitato en Gif-sur-Yvette, Francilio.

La lernejo estis kreita en 2015 per la fuzio de *Supélec* (oficiale *École supérieure d'électricité*) kaj *École Centrale Paris* (oficiale *École centrale des arts et manufactures*). Ĝi estas sub la komuna inspektado de la Ministro por Industrio kaj la Ministro por Alteduko, Esplorado kaj Novigado. Hodiaŭ ĝi estas unu el la plej elektitaj francaj teknikaj lernejoj. Ekde oktobro 2023, la lernejo estas partnero de IPSA por duoblaj gradoj en aerospaco.

Famaj diplomiĝintoj
-------------------

* Raphaël Bischoffsheim, franca bankisto, politikisto kaj mecenato de nederlanda deveno
* Thierry Breton, franca entreprenisto
* Pierre Boulle, franca verkisto
* Émile Levassor, franca inĝeniero
* Boris Vian, franca verkisto, inĝeniero, inventisto, poeto

Vidu ankaŭ
----------

* Politekniko

Notoj
-----

1. ↑  franceDécret n° 2014-1679 du 30 décembre 2014 portant création de CentraleSupélec
2. ↑  franceles places aux concours CPGE des écoles d'ingénieurs post prépa
3. ↑  Double diplôme : partir à la conquête du spatial avec l’IPSA, l’Université Paris-Saclay et CentraleSupélec !

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio CentraleSupélec en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 742767
* VIAF: 46146030501035861570
* ISNI: 0000 0004 4907 1766
* SUDOC: 184443237
* BNF: 17031561k
 |

48° 42′ 37″ Nordo 2° 10′ 02″ Oriento﻿ / ﻿48.7103237 °N, 2.1673576 °O﻿ / 48.7103237; 2.1673576 (mapo)Koordinatoj: 48° 42′ 37″ Nordo 2° 10′ 02″ Oriento﻿ / ﻿48.7103237 °N, 2.1673576 °O﻿ / 48.7103237; 2.1673576 (mapo)
**Imre Menyhay** [menjhai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Menyhay Imre** estis hungara-aŭstra mezlerneja kaj altlerneja instruisto.

Imre Menyhay naskiĝis la  12-an de majo 1931(nun 1931-05-12) en Budafok, li mortis la 23-an de oktobro 2018 en Leoben.

Biografio
---------

Imre Menyhay maturiĝis en ekonomika mezlernejo en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Universitato Károly Marx kaj li doktoriĝis. Ekde 1955 li instruis en mezlernejo en Sopron, sed post fiasko de la hungara revolucio de 1956 li disidis al Aŭstrio. Li akiris diplomon MSc en Vieno, Ph.D.-n en Graz. En Leoben li instruis en mezlernejo, poste lernejestro inter 1976-1991. Li instruis ankaŭ en de:Montanuniversität Leoben inter 1983-1991. Post fiasko de la socialismo en Hungarlando (1990) li instruis en Ekonomia Universitato de Budapeŝto (1991–1996), Ekonomia Altlernejo (Budapeŝto) (1991–2004) kaj ekde 1996 en Universitato de Sopron. Li edziĝis en 1996, lia edzino naskis 2 gefilojn en 1998 kaj 2004. Li ricevis aŭstran premion en 1989, hungarajn inter 1993 kaj 2004.

Liaj elektitaj libroj
---------------------

* *Führung, Erziehung, Neurose.* (1985)
* *Vezetés, nevelés, neurózis. Társadalmi valóságok, szükségletek és szükséglet-kielégítés.* (tralaborita de la lasta libro, 1995)
* *Autoritásvákuum, pénzügyi válság és a dzsungel törvényei. Az etika aktuális kérdéseinek elemzése.* (2009)
* *Europäische Union aus Sicht psychischer Hygiene und der Sozialmechanismen. Auf dem Weg zu Vereinigten Staaten von Europa.* (2017)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 850339
 |


* Portalo pri Biografio
**Zsuzsa Körmöczy** [ĵuĵa kormoci], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Körmöczy Zsuzsa** estis hungara tenisisto konata internacie. Ŝiaj geedziĝaj nomoj estis *Branny Jenőné, respektive Gerő Sándorné*.

Zsuzsa Körmöczy naskiĝis la 25-an de aŭgusto 1924 en Budapeŝto, li mortis la 16-an de septembro 2006 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zsuzsa Körmöczy maturiĝis en 1942 en sia naskiĝurbo, poste ŝi estis oficisto en uzinoj (1942-1946), en aliaj oficejoj (1946-1964), inter 1964–1971 en sporta oficejo, fine ĝis 1984 en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Ŝi edziniĝis dufoje kaj naskis filinon. Ŝi ricevis premiojn inter 1948-1994.

### Sporta kariero

Zsuzsa Körmöczy inter 1933-1966 estis tenisisto en pluraj ĉefurbaj sportkluboj. Ŝi estis hungara ĉampiono 30-foje inter 1940-1966 unuoble, induoble, variduoble aŭ teame, dum ŝi apartenis al la hungara nacia teamo inter 1938–1940 kaj 1945–1963. Ŝi venkis en Roland Garros en 1958 unuoble, post 2 jaroj en simila itala konkurso same unuoble. Ŝi respondecis pri la ina hungara nacia teamo inter 1964–1971. Ŝi havis postenojn en la hungara tenisa vivo ekde 1985.

Ŝiaj libroj
-----------

* *A tenisz varázsa* (1961, 2008)
* *Tenisz Amerikában* (1962)

Strateto Zsuzsa Körmöczy

Memorigiloj
-----------

* tenishalo en Budapeŝto, apude monumento (2010)
* strateto en Budapeŝto (2017)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 820797
 |



* Portalo pri Biografio
Enirejo de la liceo, strato Clovis.
La **Liceo Henri-IV** (france *Lycée Henri-IV*) estas establo de duagrada kaj supera instruado publika, lokita je la 23, strato Clovis en la 5-a arondismento de Parizo, en la Latina Kvartalo. Ĝi akceptas pli ol 2 600 lernantojn, de la kolegio al la preparaj klasoj.

La liceo estas fama pro ĝiaj bonegaj rezultoj al la abiturienteco, al la ĝenerala konkurso kaj al la konkursoj de eniro al la grandaj lernejoj, kaj pli speciale por la literaturaj konkursoj. Ĝi estas fama pro ĝia elitismo kaj pro tio, ke ĝi instruis multajn intelektulojn, politikistojn, sciencistojn kaj francajn personecojn.

Ĝi estas same klasigita historia monumento por iuj el ĝiaj konstruaĵoj hereditaj de la eksa abatejo Sainte-Geneviève, kiu datas de la 12-a al la 18-a jarcento, el kiu klaŭstro kaj eksa sonorilturo kaj kapelo. Laboroj por renovigi plenumitaj en 1996 malkaŝis vestiĝojn de la karolida epoko.

La devizo de la liceo, *Domus Omnibus Una* (« unu domo por ĉiuj »), estas tiu de la monaĥoj aŭgustaj, kies sidejo estis la konstruaĵo. Oni indikas la establon per la ĉirkaŭfrazo « la liceo sur la monteto » pro ĝia dominanta situacio sur la monteto Sainte-Geneviève kaj per la mallongigo « H4 ».

Konataj lernintoj
-----------------

* Éliette Abécassis, verkistino, reĝisoro kaj scenaristino

* Kategorio Liceo Henri-IV en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Zsuzsa Molnár** [ĵuĵa], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Molnár Zsuzsa** estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia persona nomvarianto estas *Zsuzsanna* [ĵuĵana].

Zsuzsa Molnár  naskiĝis la 6-an de junio 1953 en Szolnok.

Biografio
---------

Zsuzsa Molnár akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1978. Ŝia ĉefinstruisto estis László Vámos. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro Petőfi (Veszprém). Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis:

* Teatro de Kecskemét (1979–1980)
* Nacia Teatro (Miskolc) (1980–1990)
* Nacia Teatro (Budapeŝto) (1990-).

Ŝi havas prozajn kaj muzikajn rolojn. Ŝia edzo estis Győző Mihályi dum 25 jarojn, en 2012 ili eksgeedziĝis. Iliaj ambaŭ gefiloj jam estas plenkreskuloj .

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* Imre Madách: La tragedio de l' homo - Éva (ina ĉefrolo)
* Bertolt Brecht–Weill: *Koldusopera* - Kocsma Jenny
* István Örkény: *Tóték* - S-ino Tót (ina ĉefrolo)
* Ŝekspiro: Reĝo Lear - Regan (1981)

Dubladaj roloj
--------------

* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj de Allison Janney kaj aliaj

Fontoj
------

* 
* hungarlingva biografio
La **Sardiniaj Armitaj Fortoj** (itale *Movimento Armato Sardo* aŭ mallonge **MAS**) estis mallongdaŭra itala terorista organizo kun ideologio kiu subtenis socialismon kaj plenan sendependecon por la insulo Sardio kaj ilia celo estis ankaŭ fari la insulon kiel Kubo de Mediteraneo. La organizo funkciis plejparte en Sardio, sed ankaŭ en la cetero de Italio, kaj ĝi funkciis de 1983 ĝis 1985. Ekde tiam la grupo ne aktivas. 

Krome, la partio provis forte ekagi kontraŭ la ekzisto de usonarmeaj instalaĵoj kaj la vendo de ekzistantaj italaj instalaĵoj sur la insulo kaj laŭ ĝia reklamo provis subfosi la tro prestiĝan vivostilon kaj tradiciojn de la insulanoj.

Organizaj operacioj
-------------------

La grupo postulis respondecon por kelkaj hommortigoj kiuj okazis en la lando, inkluzive de bombadoj kaj kidnapoj por ricevi elaĉetomonon    Unu el la konataj agoj de la organizo okazis kiam la 15-an de junio 1983, pluraj rabistoj aktivaj en la organizo eniris drinkejon en Mamoiada kaj mortigis la posedanton Claudio Baliya per pafilo. La grupo daŭre plenumis terorismajn agojn, la 19-an de novembro 1983. La membroj de la organizo forkaptis patrinon kaj ŝian filon en la urbo Latina, en la provinco Latio, alia kazo en kiu la organizo prenis respondecon por ĝi kiam pastro, kiu vivis en la urbo Benevento estis trovita morta ĉe benzinejo en la areo.

Piednotoj
---------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 744776
 |



1. ↑  *Memorial Institute for the Prevention of Terrorism. "Sardinian Autonomy Movement" (MAS)*,8.5.2020[*rompita ligilo*] start.umd.edu.
2. ↑  *Terrorism in Italy: an update report 1983-1985*, U.S. Department of Justice, pp. 11-12
3. ↑  Paola Sirigu, *Il codice barbaricino*, La Riflessione (Davide Zedda Editore), 2007, pp. 225-234
4. ↑  Shao Chuan Leng, *Coping with Crises: How Governments Deal with Emergencies*, University Press of America
5. ↑  Giovanni Ricci, *Sardegna Criminale*, Newton Compton, 2008
**Zsuzsa Petress** [ĵuĵa petreŝ], hungare **Petress Zsuzsa,** Esperante **Suzano Petress** estis hungara aktorino, kantisto kaj primadono.

Zsuzsa Petress naskiĝis la 11-an de decembro 1928, Budapeŝto - mortis la 4-an de marto 2001, Budapeŝto.

Biografio
---------

Zsuzsa Petress finis la aktoran akademion en 1950 en Budapeŝto, sed ŝi pli frue jam komencis sian aktoran karieron en Operetoteatro (Budapeŝto). Inter 1966–1968 ŝi ricevis rolojn ankaŭ en Nacia Teatro (Győr), Teatro Csiky Gergely (Kaposvár) kaj Nacia Teatro (Miskolc). Ekde 1974 ŝi vivis en Usono, tamen kelkfoje ŝi roladis en Budapeŝto. Ŝiaj kantoj ofte estis aŭdeblaj en Hungara Radio kaj ankaŭ diskoj gardas ŝian kantadojn. Ŝi ricevis premiojn en 1954, 1974 kaj en 1986.

Roloj (elekto)
--------------

* diversaj operetoj, ekzemple Imre Kálmán: *A csárdáskirálynő* (Reĝino de la ĉardaŝo); *Luxemburg grófja* (Grafo de Luksemburgio)
* diversaj muzikaloj, ekzemple *Hegedűs a háztetőn* (Violonisto super la tegmento)

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
**Ŝarjo**, ankaŭ alilingve **Sharjah** (arabe الشارقة, *aš-šaariqah*) estas la tria plej granda urbo en la UAE la ĉefurbo de la Emirlando Ŝarjo en la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj. La urbo havis 900 000 loĝantojn en 2010. Ekde 1993 okazas tie la internacie konata "*Sharjah Calligraphy Biennal*".

Ŝarjo estis la "ĉefurbo de islama kulturo" laŭ la decido de la Islama Organizaĵo por Edukado, Scienco kaj Kulturo (ISESCO), suborganizaĵo de la Islama Ligo 2014.

Loĝantaro
---------

En 2020 estis 1 685 000 homoj. Kune kun Dubajo kaj Ajmano, ĝi formas aglomeraĵon de 3 132 181 homoj.

Klimato
-------

Ŝarjo havas varman dezertan klimaton, kun varmaj vintroj kaj ekstreme varmaj someroj. Ĝenerale estas malmulte da pluvo, kaj plejparto de ĝi venas en malgrandaj kvantoj de novembro ĝis majo. Ĉirkaŭ du trionoj de la jara pluvo venas en februaro kaj marto.

Edukado
-------

Ŝarjo evoluis en gravan edukan lokon en la Golfregiono. Fondiĝis du universitatoj: 

* *Amercian University of Sharjah* (AUS) je 1 km sudoriente de la urbocentro,
* *University of Sharjah* (UOS) troviĝas sude la urbocentro
* *Troy University*

En ambaŭ universitatoj, la proporcio de virinoj inter la studentoj jam superas 50%.

Sciindaĵoj
----------

La ĉefaj altiroj de la urbo estas la Reĝo Faisal Moskeo - unu el la plej grandaj en Mezoriento (akceptas ĝis 3 mil adorantoj). La urbo havas la plej striktajn tradiciajn normojn de Islamo en la UAE kaj kontraste al la aliaj emirlandoj, estas kompleta malpermeso de alkoholaĵoj. Tio signifis ke islama turismo forte kreskis en la grandurbo. 

Ŝarjo estas konata pro la brokanta aŭtomerkato en la areo Abu Shagara, kiu estas la plej granda en la Proksima Oriento. 

Ŝarjo estas la ĉefsidejo de Air Arabia, la unua malaltkosta aviadilkompanio en la Proksima Oriento, kiu funkciigas en la Proksima Oriento, Azio kaj Eŭropo.

En Ŝarjo troviĝas la tria plej alta fontano en la mondo (post Ĝido [*ĝeddah*] kaj Ĝenevo).

Referencoj
----------

1. ↑  (en) *Sharjah Calligraphy Biennal,* Departmento de Kulturo kaj Informado, Sharjah Unuiĝintaj Arabaj Emiratoj.
2. ↑  (en) «*Sharjah’s turisme focus is all about islamic culture*». The National, la 17-an de decembro 2013.
**Zsuzsanna Erdélyi** [ĵuĵana erdEji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Erdélyi Zsuzsanna** estis hungara etnografo, ordinara membro de Hungara Arta Akademio (2011). Ŝia geedziĝa nomo estis *Dobozy Elemérné*, ŝia avo estis János Erdélyi, ŝia filino estis Borbála Dobozy.

Zsuzsanna Erdélyi en 2011
Zsuzsanna Erdélyi naskiĝis la 10-an de januaro 1921 en Komárno (Ĉeĥoslovakio), ŝi mortis la 13-an de februaro 2015 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zsuzsanna Erdélyi apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Ŝi maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto, krome li studis pianadon en muziklernejo. Ŝi studis en la lernojaro en 1939 en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József, poste ŝi akiris diplomojn en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1944 kaj 1945. Intertempe en 1943 ŝi studis en Romo helpe de stipendio. Inter 1944-1948 ŝi havis posteneton en ministerio, poste ŝi estis forigita. Ŝi edziniĝis en 1948. Inter 1953-1963 ŝi estis etnografo en la kulturministerio, inter 1964-1971 en la etnografia muzeo, inter 1971-1987 en Hungara Scienca Akademio. Ŝi pensiuliĝis en 1987, tamen ŝi laboris plu ĝis 1990 en filozofia instituto. Ŝi okupiĝis pri malnovaj popolaj preĝoj. Ŝi naskis 4 gefilojn inter 1949-1955. Ŝi ricevis premiojn inter 1983-2014, el kio elstaras premio Kossuth en 2001.

Elektitaj verkoj
----------------

* *Sopron megyei virrasztóénekek* (1956)
* *Adatok a magyar népköltészet szimbolikájához* (1961)
* *Archaikus és középkori elemek népi szövegekben* (1971)
* *Későközépkori közköltészeti emlékek a hazai interetnikus-délszláv-szakrális hagyományban* (1984)
* *Modern szinkretizmus* (1990)
* *Maria mi kegyes Anyank...?* (2006)
* *"...századokon át paptalanúl...". Az archaikus népi imádságműfaj fogadtatástörténete* (2011)
* *Múltunk íratlan lírája. Az archaikus népi imádságműfaj háttérvilága* (2015)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla lasta)

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 664737
* GND: 123570026
* LCCN: n92084516
* VIAF: 90746839
* ISNI: 0000 0000 7819 3085
* SUDOC: 164685537
* BNF: 16076723g
 |
Zuavo el 1888
**Zuavo** (france *zouave*) estis infanteriano de francaj nord-afrikaj regimentoj, fonditaj en la 1830-aj jaroj. Ilia origino estas el Alĝero. Kaj ilia nomo kaj ilia uniformo etendiĝis inter la armeoj de Usono, Papa ŝtato, Hispanio, Brazilo kaj la Otomana Imperio. Kiel zuavoj servis ĉefe nord-afrikanoj kaj parte ankaŭ kontraktintaj francoj.

Zuavo de morto - François Rochebrune (1863)
Zuavoj partoprenis multajn militojn de Francio, inter ili la Krimean militon (1853-1856), la Unuan kaj la Duan mondmilitojn.

Origino
-------

Dum la franca konkero de Alĝero dum la Alĝeria kampanio je 1830, la generalo Bertrand Clauzel decidas krei militunuon elitan por la nova Afrika Armeo. Bertrand Clauzel jam kontaktis plurajn gentojn lokajn, inter tiuj, li kontaktis la genton el la etno Zouaoua, kies anoj estis varbitaj de la turka armeo dum multa tempo antaŭe. La origino de la *Zouaouoj* estis ĉe la montaroj de la Djurjura zono. Ĉirkaŭ du mil viroj, sub la ordonoj de Abrahman Kenni, prezentiĝis antaŭ la Marŝalo Bourmont kaj oferis siajn servojn al Francujo. Tiam, oni komencis la uzon de la nomo *Zuavo*.

Aliaj uzoj de la termino
------------------------

**Pontifika zuavo** estis soldato de la papa gardistaro en la fino de la 19-a jarcento.

**Zuavoj de morto** estis pola regimento kiu batalis en Januara Ribelo; formita en 1863 per François Rochebrune.

* Kategorio Zuavo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**José Fernández-Montesinos Lustau** (Granado, 5a de decembro 1897 - Berkeley, 8a de junio 1972), plej ofte konata kiel *José F. Montesinos*, estis hispana literatura kritikisto kaj profesoro de literaturo, apartenanta al la nomita [[[Generacio de la 27-a]].

Biografio
---------

Ĉirkaŭ 1915 kaj 1916 li membris en la klera etoso de Grandao, en cirklo al kiu apartenis ankaŭ Federico García Lorca. En 1917 li iĝis helpanto de Américo Castro en la *Centro de Estudios Históricos* de la *Junta para Ampliación de Estudios*, ĝis 1920. Post krampo de dek du jaroj, en kiu li instruis la hispanan en la Universitato de Hamburgo, li revenis al la Centro, kaj ankaŭ instruis en la Centra Universitato de Madrido.

Rafael Lapesa registris la fortan familian traŭmaton por Montesinos fare de la militista puĉo de la 18-a de julio 1936 kiu startigis la evoluon al la Hispana Enlanda Milito: alvenis novaĵoj el Granado pri la murdoj de lia frato Manuel, urbestro, kaj de ties bofrato, la poeto Federico García Lorca. Dum la milito, li estis membro de la redakcio de la revuo *Hora de España*, unue en Valencio kaj poste en Barcelono. Ekzilo kaj malfacilaĵoj de postmilito estis superitaj post instruado en la Universitato de Poitiers, kaj ekde 1946 en la Universitato de Kalifornio en Berkelio, kie li estis profesoro ĝis 1970.

Bibliografio
------------

* Francisco Abad, "Trayectoria crítica de José Fernández Montesinos", Signa. Revista de la Asociación Española de Semiótica, Núm. 6, 1997, alirita la 12an de januaro 2024.
* José-Carlos Mainer, "Montesinos o la pasión de la filología" (reseña de Cuatro estudios inéditos), *Revista de Libros*, decembro 2014

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo José Fernández Montesinos en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 850385
 |
***Zuppa inglese*** (itale *zuppa inglese*) estas itala deserto, kutima en centra parto de Italio. Ĝi konsistas el spongkuko-tavoloj, kustardo kaj ĉokolado.

Historio
--------

Diveno de la *zuppa inglese* ne estas konata. Laŭ unu el teorioj, ĝi estis kreita en la 16-a jarcento en la kuirejo de la dinastia domo Este, regantoj de Ferrara. Laŭ tiu ĉi teorio, oni petis siajn kuiristojn rekrei la anglan deserton kiun ĝuis en Anglio kiel oftaj gastoj de la elizabeta kortego. Tamen, receptoj por tiu ĉi plado ne estis registritaj ĝis la fino de la 19-a jarcento, kiam ili aperis en kuirlibroj de Emilia Romagna, Latio, Markio kaj Umbrio  .

Kuirado
-------

Por fari *zuppa inglese*, oni trempas spongkuketojn en Alkermeso, brilruĝa gustigita likvoro farita el italaj herboj. Poste alternigas kun unu aŭ pluraj tavoloj de bakaĵa kremo, densa ova kustardo farita kun granda peco de citronŝelo (kiun poste oni forigas). Ofte la ĉokolada tavolo estas kreita per fando de malhela ĉokolado ene de kustardo. En Italio, la deserto foje estas ornamita per kremo, meringo aŭ migdaloj .

Ĉi tiu deserto povas esti preparita en vitra bovlo aŭ en la muldilo kaj poste tranĉita.

*Zuppa inglese* estas ankaŭ populara gusto de itala glaciaĵo .

Fontoj
------

1. 1 2
2. ↑  *La Cucina del Bel Paese* (883—885). La cucina del Bel Paese
3. ↑  Gladys Gretton, *The Englishwoman in Italy*, Hurst and Blackett, 1860 (page 163)
4. ↑   GELATO ZUPPA INGLESE.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 804872
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Redaktas | **Ĉi tiu artikolo estas redaktata de iu.**

---

Por eviti la riskon de redaktokonflikto, ne redaktu la artikolon. Kontrolu la kronologion kaj forigu la ŝablonon, se necese. |

**Gregorio PRIETO Muñoz** (Valdepeñas, 2a de majo 1897 - samloke, 14a de novembro 1992) estis hispana pentristo kaj verkisto asocia al la Generacio de la 27-a.

Biografio
---------

Li dediĉis sin al pentrarto ekde infanaĝo kaj dum junaĝo, kontraŭ patraj deziroj, ĝis li estis akceptita en la Reĝa Akademio de Belaj Artoj de Sankta Fernando, ricevis diversajn stipendiojn kaj faris siajn unuajn ekspoziciojn en Barcelono kaj Madrido. Lia unua individua ekspozicio okazis en la Ateneo de Madrido en 1919. Inter liaj instruistoj estis Julio Romero de Torres, kaj dum la lernado li konis la verkistinon Rosa Chacel, kiu studis skulptarton, Timoteo Pérez Rubio, José Frau kaj Joaquín Valverde. 

En Madrido li konis ĉirkaŭ 1922 la poeton Rafael Alberti, kiu tiam dediĉis sin al pentrarto, kaj kun kiu li frue korespondis kaj al kiu li faris du portretojn, kaj Luis Cernuda. En 1924 li konis Federico García Lorca, kiun li portretis foje, kaj Vicente Aleixandre. En 1925 li studis en Parizo, kontaktis kun kubismo kaj superrealismo. En 1928 li studis en Romo kaj konis Marinetti, Carlo Carrà, Giorgio De Chirico, Alberto Moravia, ktp.
Viadukto de Tösstalban en la Jona-Valo en Zurika Oberlando
La **Zurika Oberlando** (alemane **Züri-Oberland**; germane: **Zürcher Oberland**) estas la nomo de la montareta kamparo de la sudorienta Kantono Zuriko. Al ĝi apartenas la distriktoj Uster, Hinwil, Pfäffikon kaj la meza Töss-Valo en la distrikto Vinterturo. 

La Zurika Oberlando estas konata pro siaj migrad- kaj montbiciklovojoj. Oni tie trovas multajn izolitajn, trankvilajn lokojn por ripozi de la ĉiutaga streĉo. De ĝiaj montoj Schnebelhorn, Hörnli, Sitzberg kaj Bachtel kun ĝia belvidturo ekzistas mirindaj panoramoj de la Alpoj, trans la Lago de Zuriko, Zurika Vinlando, Zurika Unterlando, ĝis Bodenlago kaj Säntis.

Krome la regiono ofertas multajn allogaĵojn kiel la *Vaportrajno Zurika Oberlando* de Bauma al Hinwil, Kastelo Kiburgo, la dinosaŭromuzeo en Aathal aŭ la Industri-Instrupado Zuriko Oberlando de Uster al Bauma, por mencii nur kelkajn turismajn eblecojn.

Al la Zurika Oberlando apartenas la komunumoj: Bäretswil, Bauma, Bubikon, Dürnten, Fehraltorf, Illnau-Effretikon, Fischenthal, Gossau ZH, Greifensee, Grüningen, Hinwil, Hittnau, Kyburg, Maur, Mönchaltorf, Pfäffikon ZH, Russikon, Rüti ZH, Schlatt ZH, Seegräben, Sternenberg, Turbenthal, Uster, Volketswil, Wald ZH, Weisslingen, Wetzikon, Wila, Wildberg kaj Zell ZH.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Turisma regiono Zurika Oberlando
* Regiona gazeto "Zürcher Oberländer"

* Zurika Oberlando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Zurika Oberlando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **kreadismo** estas unu el la diversaj artaj kaj literaturaj movadoj avangardaj kiuj aperis en Eŭropo -ĉefe ĉirkaŭ Parizo, kvankam per elstara partopreno de eksterlandaj artistoj-. Ĝi estis fondita de la ĉilia poeto Vicente Huidobro kun kunlaboro de la franca Pierre Reverdy. Huidobro loĝis en Parizo jam dum la Unua mondmilito (tiam nomata la Granda Milito) kaj li disvolvigis sian teorion vojaĝante kaj eldonante en Parizo, Madrido kaj Ĉilio.

La kreadismo konsistas je poezio kiu ŝanĝu sian rilaton kun la realo. Ĝis tiam oni supozas, ke la poezio (kaj la literaturo aŭ la arto mem) imitas aŭ klopodas iamaniere respeguli la realon. La kreadismo proponas, anstataŭ tio, **krei kreaĵon, ke la poemo estu kreaĵo mem** kaj ne nur imitaĵo. La poemo devus esti vera aĵo ĉu per signifa rilato inter vortoj ĉu per uzado de bildaj teknikoj, kiel la kaligramo, la tipografiaj zorgo kaj manipulado, ktp.

Post disvastigo de tiu stilo, kelkaj hispanaj poetoj daŭrigis laŭ tiu nova skolo, nome Juan Larrea, kiu poste estos surrealisma poeto aŭ Gerardo Diego, kiu verkis ĉu laŭ tiu avangarda maniero ĉu laŭ pli tradiciaj manieroj.

Dum la fondo de la kreadismo okazis polemikoj inter Huidobro kaj aliaj artistoj kiuj disputis ties patrecon. Krome ekzistis ankaŭ verkistoj kiuj miksis tiun manieron kun similaj aŭ najbaraj tiutempaj avangardoj, kiel la ultraismo.
Vidaĵo de AZCA ekde la stacidomo Novaj Ministerioj.
Vidaĵo el Avenuo de la Kastilia.
**AZCA** estas la akronimo en la hispana lingvo por *Kompensa Miksta Asocio de la Kvartalo A de la Komerca Zono de la Avenuo de la Ĉefgeneralo* (nuntempe Avenuo de la Kastilia) de Madrido (Hispanio)

AZCA estas kvartalo de oficejoj inter la stratoj Raimundo Fernández Villaverde, Orense, General Perón kaj la Avenuo de la Kastilia kiu gastigas unu el la plej gravaj negocaj centroj kaj oficejoj de Madrido. La origina koncipiĝo kaj ĝia nomo venas de la Ĝenerala Plano pri Urba Ordigado de Madrido (nomata *Plano Bigador*), aprobita en 1946. La celo de tiu ĉi plano konsistis en la konstruado de granda kvartalo por oficejoj kie la fervojreto estos subtera kaj la piediranta cirkulado estos surtere, en areo kun granda fervojstacio por la eksteraj komunikadoj: Novaj Ministerioj. Tiu ĉi plano ankaŭ inkluzivis la konstruadon de pluraj kulturaĵoj kiaj operejo, biblioteko kaj bonatika ĝardeno, kiuj neniam estis konstruitaj. Kiam ĝi estis projektita, la komplekso AZCA troviĝis en la elo de urbo.

En 1954, estis kunvokata internacia konkurso por la planado kaj dizajno de la kvartalo AZCA. La venkinta projekto estis ellaborata de la arkitekto Antonio Perpiñá, kiu inspiriĝis en la usona modelo de Rockefeller Center Novjorko. Kiel konsekvenco de la konkurso, estis aprobita la plano por la konstruado de la kvartalo en 1957, sed malgraŭ ties aprobo, la projekto estis submetita al pluraj reformoj kaj la fina aprobo ne okazis ĝis 1964 de la Planiga kaj Kunordiga Komisiono de la Metropolita Areo de Madrido.

Nuntempe, en AZCA-kvartalo troviĝas kelkaj el la plej altaj, modernaj kaj simbolaj konstruaĵoj de Madrido kiaj la Turo Windsor (detruita pro incendio en 2005), la Turo de Banko Bilbao, la Turo Eŭropo, la Turo Pikaso kaj aliaj.

* Kategorio AZCA en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Metroo de Madrido. Haltejo de *Canillejas*.
**Kaniljeĥo**, aŭ **Canillejas** [kanijEĥas] en hispana origine, estas kvartalo (antikve municipo) apartenanta al la distrikto San Blas, en Madrido, Hispanio.

Historio
--------

Historie estas unu el la plej antikvaj vilaĝoj de la regiono de Madrido, situanta nordoriente de la ĉefurbo, ĉar ĝi estis fondita ĉirkaŭ la 13a jarcento. En studo pri vilaĝoj mendita de la Kardinalo Cisneros en la 16a jarcento jam aperas Canillejas ene de la municipoj de Toledo. Aperas ankaŭ ene de la dokumento *Relaciones Topográficas* de Filipo la 2-a same kiel en la Catastro de Ensenada. La mencioj al la municipo ĉiam rilatas al la riĉo pri la tritiko produktita. Same oni aludas al la ekzisto de la mudeĥara paroĥo mudéjar de Santa María la Blanca, de la 15a aŭ 16a jarcentoj (en bona stato de konservado) kaj al gastejo ĉe la iama ŝoseo al Aragono, kiu ligis Madridon kun Alcalá de Henares, Gvadalaĥaro, Zaragozo kaj Barcelono.

La aktuala distrikto de San Blas aperas kiel plugebla tero en la unua mapo de Kaniljeĥo, de la jaro 1875, kiu estis la ununura homa setlejo.

En la du unuaj jardekoj de la 20a jarcento duobliĝis la populacio de Kaniljeĥo, kaj denove en la du venontaj. La privataj bienoj kaj proksimaj arbaroj, kiaj tiuj de la Markizo de Torre Arias kaj tiuj de la Markizo de Canillejas, markis en tiu epoko municipon kun alta vivnivelo.

La municipo de Canillejas apartenis al la jurisdikcia teritorio de Alcalá de Henares ĝis ties aneksigo al la municipo de Madrido farita per Dekreto de 24a de junio de 1949. Kiam okazis la administra divido de Madrido en distriktoj ne rekuperiĝis la nomo de Canillejas, male al ĉe aliaj distriktoj de la ĉefurbo kiuj ja konservis la nomon de la municipoj malaperintaj, kiaj: Barajas, Vicálvaro, Carabanchel, Chamartín aŭ Villaverde inter aliaj.

Poste alvenis multaj enmigrintoj kiuj venis por labori en proksima industrio, kaj pro tio estis grava centro de laborista movado. Aktuale prezentas en sia teritorio sportaj instalaĵoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Canillejas (metroo de Madrido)

40° 27′ N 3° 37′ U﻿ / ﻿40.450 °N, 3.617 °U﻿ / 40.450; -3.617 (mapo)
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri konata kvartalo de la urbo Madrido. Por aliaj signifoj vidu la artikolon Chueca (apartigilo).

Elirejo de la metrostacio en Chueca
**Chueca** [ĉŭeka] estas konata kvartalo situanta en la centra distrikto de la urbo Madrido (Hispanio) kaj pli precize oficiale en la kvartalo Justico. Ĝi estas proksime de "Gran Vía" inter la stratoj Fuencarral kaj Barquillo. En la 1990-aj jaroj ĝi definitive iĝis la geja kvartalo de Madrido, pro iom-post-ioma elektado de la samseksama madrida komunumo por ĝia amuziĝo, babilado, renkontiĝejo kaj rezidejo jam de la 1980-aj jaroj. En la kvartalo estis malfermitaj kelkaj ejoj destinitaj al la geja publiko de Madrido, kaj kelkaj el ili ankoraŭ restas tie ekde la komenco kiaj la Kafejo Figueroa aŭ la Librejo Berkana. La kvartalo aliiĝis de tipa madrida kvartalo al kvartalo kun geja etoso, tre komerca kaj distra, malferma kaj respektema al la seksa diverseco.

Tiu ĉi kvartalo transformiĝis de fikvartalo en la 1970-aj jaroj pro drogtrafiko kaj prostituado al trankvila kaj komerca kvartalo por ĉiaj gejoj. En ĝiaj stratetoj oni povas trovi, krom la tradiciaj komercejoj, modernajn restoraciojn, seksvendejojn, saŭnojn, kafejojn, dancejojn kaj pliajn nekalkuleblajn servojn pli malpli destinitaj al la samseksama publiko: vojaĝagentejoj, klinikoj...

La kvartalo ricevas la nomon de eta placo dediĉita al la zarzuelkomponisto Federico Chueca. Tie troviĝas la metrostacio Chueca.

Unu el la plej turismaj allogaĵoj de Chueca estas la festo dum la Tago de la Geja Fiero kiu okazas regule fine de junio. Ĝi jam fariĝis klasikaĵo por ĉiu madridano aŭ pro amuziĝema vizitanto.
w1

Tangletown, aŭ Meridian, inter Green Lake kaj Wallingford
**Meridian** aŭ **Tangletown** estas la nomo de la seatla kvartalo kun komerca centreto laŭ la strato N. 55th St. inter proksimume Kirkwood Pl. N. kaj Meridian Ave. N. Oni povas difini ĝin kiel la regionon longitude inter Green Lake aŭ Stone Way N. kaj ŝoseo I-5, kaj latitude inter stratoj N.(E.) 50th St. kaj N.(E.) 60th St. La nomo "Meridian" venas de la ĉefa strato liganta ĝin al la kvartalo kaj komerca centro Wallingford. La alternativa nomo "Tangletown", verŝajne estiĝinta dum la 1980-aj jaroj, aludas la iom ĥaose interplektita strataro de la nordokcidenta parto de la kvartalo. Plejparte Seatlo havas regulajn stratojn nordsude kaj orientokcidente etendiĝantajn kun ortaj stratanguloj. Ĉirkaŭ Green Lake, tamen, la stratoj distordiĝas kaj preskaŭ ĉiu angulo diferencas direkte kaj grade de la antaŭa.

Esperanto en Tangletown
-----------------------

Dum pluraj jaroj en la 1980aj jaroj, malgranda Esperanto-rondo "KTP: Kafo/Teo/Pano" regule renkontiĝis ĉe la panejo Honey Bear Bakery, kie nun estas bierejo Elysian Brewing Company. Tute hazarde, jarojn poste, Seatla Esperanto-Societo ekkunvenis en alia Honey Bear Bakery (nun Café Vios) en la kvartalo Ravenna-Bryant.

Bierejo "Tangletown" ĉe la stratangulo, kie iam ĉe Honey Bear Bakery kunvenis KTP

Fontoj
------

La unua alineo kaj bildoj baziĝis sur la angla Vikipedio.
La dua alineo baziĝis sur informoj en *Ĉiam Verda*, la iama bulteno de Seatla Esperanto-Societo.
**Kampamento**, aŭ en hispana **Campamento** signife Kampadejo, estas la nomo de unu el la kvartaloj de la distrikto Latina (Madrido, Hispanio). La nomo de la kvartalo rilatas al militistaj kazernoj ekzistintaj en la kvartalo, nune neuzataj kaj urbanizotaj (Operación Campamento).

La kvartalo estas urbanizita je malpli ol 50%, kaj ties subkvartaloj etendiĝas linie ĉe la maldekstra bordo de la Aŭtoŝoseo de Ekstremaduro.

Geografio
---------

Tiu kvartalo limas kun la kvartaloj Aluĉo, La Agloj kaj Kvar Ventoj sudoriente, separataj el tiu de la Promenejo Ekstremaduro (A-5). Okcidente limas kun la municipa teritorio de Alkorkono kaj norde kun la municipa teritorio de Pozuelo de Alarcón kaj la distrikto Monkloo-Aravako.

Estas dividita en subkvartaloj kiaj Dehesa del Príncipe, kolonio Gran Capitán aŭ, la subkvartalo kiu kreskis inter la A-5 kaj la ŝoseo al Boadilla del Monte, la plej antikva areo de la zono.

Fluas tra la kvartalo la rojo Meaques, alfluanto de la rivero Manzanares, kiu post trapasi la kvartalon fluas tra la Kampardomo.

Notoj
-----

1. ↑  Noticia sobre la Operación Campamento
2. ↑  Ortofoto de la distrikto Latina kaj mapoj de la distrikto kaj tis kvartaloj
**Zygmunt Balicki** (naskiĝis la 30-an de decembro 1858 en Lublin, mortis la 12-an de septembro 1916 en Petrogrado) – pola sociologo, publicisto, politikisto kaj unu el ĉefaj ideologoj de Nacia Demokratio.

Vivo
----

Li edukiĝis en Vira Gimnazio en Lublin, kiun finis en 1876. Studis sciencojn pri la socio en Peterburga Universitato, Zuriko kaj Ĝenevo, akirante gradon de doktoro pri juro. Li estis politika aktivulo, sociologo kaj publicisto, unu el la unuaj ideologoj de la pola nacia movado. En 1887 fondis Asocion de Pola Junularo „Zet". La 3-an de januaro 1891 edziĝis al Gabriela Iwanowska. En 1893 kunlabore kun Roman Dmowski fondis Nacian Ligon kaj Nacian-Demokratian Partion, fonditan en 1897. En la broŝuro „Nacia egoismo rilate al etiko" diferencigis la etikon de ideoj disde la etiko de idealoj inklinante sin al certa morala relativismo favore al atingo de difinitaj naciaj celoj. Post eksplodo de la unua mondmilito ekstaris flanke de Triopa Entento. Li apogis kreon de legioj ĉe la Armeo de Rusa Imperio. Responde al deklaracio de ĉefkomandanto de la rusa soldataro grandprinco Nikolaj Nikolajeviĉ el la 14-a de aŭgusto 1914, subskribis dankan telegramon, proklamantan interalie, *ke sango de la filoj de Pollando, verŝita kune kun sango de la filoj de Rusio en la batalo kontraŭ la komuna malamiko, iĝos la plej granda garantio de nova vivo en paco kaj amikeco de la du slavaj nacioj*. Kune kun Wiktor Jaroński estis ideodonanto de la kreo de polaj militistaj unuoj, kiuj estis partoprenontaj batali apud la rusa armeo (Puławski-Legio). Li estis membro de Organiza Komitato de Polaj Legioj, formiĝantaj apud la rusaj soldataroj en 1915.

Verkoj
------

* *Hedonizm jako punkt wyjścia etyki* (Hedonismo kiel elirpunkto de etiko) (1900)
* *Liberalizm i demokratyzm* (Liberalismo kaj demokratio) (1886)
* *Parlamentaryzm: zarys socylologiczny* (Parlamentismo: sociologia skizo), volumo 1-2 (1900, 1906)
* *Egoizm narodowy wobec etyki* (Egoismo rilate al etiko) (1903)
* *Metody nauk społecznych i ich rozwój w XIX stuleciu* (Metodoj de sociaj sciencoj kaj ilia evoluo en la 19-a jarcento) (1903)
* *Psychologia Społeczna* (Socia psikologio) (1912)
* *Z doby przełomu myśli narodowej* (El turnotempo de la nacia penso) (1916)

Bibliografio
------------

* Zygmunt Wojciechowski, en: *Polski Słownik Biograficzny* (Pola Biografia Vortaro), 1-a volumo, Polska Akademia Umiejętności, Krakovo 1935, p. 233–236. Reprintaĵo: Ossolineum, Kraków 1989, ISBN 83-04-03484-0


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 577675
* GND: 12131121X
* LCCN: n97041635
* VIAF: 62401024
* ISNI: 0000 0000 7999 2292
* SUDOC: 126120099
* BNF: 16993572c
* NKC: js20020805922
 |
**Zygmunt JANISZEWSKI** [janiŜEVski] (naskiĝis la 12-an de junio 1888 en Varsovio, mortis la 3-an de januaro 1920 en Lvovo) estis pola matematikisto, organizanto de scienco, kunkreinto de la unua matematika revuo, unu el ĉefaj reprezentantoj de la varsovia skolo matematika.

Li studis en Zuriko, Göttingen kaj Parizo. Doktorecan tezon titolitan *Sur les continus irréductibles entre deux points*, kies promociisto estis Henri Leon Lebesgue, defendis en 1911. Ekzamenan komisionon eniris: Henri Poincaré kaj Maurice Fréchet. En 1913 publikigis fundamentan laboraĵon *On cutting the plane by continua* (Pri distondo de surfaco per continua) pri la topologio de surfaco.

En la jaroj 1914–1915 estis soldato de Polaj Legioj. En 1918 iĝis profesoro de Varsovia Universitato. En 1920 mortis en la aĝo de 31 jaroj pro gripo, kies pandemio en la jaroj 1918-1920 estas ĝenerale konata kiel la hispana gripo. Hereditan familian bienon kaj parton de siaj enspezoj destinis al klerigaj kaj sociaj celoj.

Liaj laboraĵoj koncernis ĉefe topologion, pro tio estas konsiderata unu el kreintoj de la varsovia skolo topologia. Kiel aŭtoro de la evolu-programo de pola matematiko (kiu iĝis bazo de apero de la pola skolo matematika), postulis koncentriĝon de fortoj pri aroteorio, topologio kaj matematika logiko. Estis kunkreinto de la unua en la mondo spcialiĝinta matematika revuo "Fundamenta Mathematicae" (kune kun Stefan Mazurkiewicz kaj Wacław Sierpiński).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Zygmunt Janiszewski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri Zygmunt Janiszewski - *Delta* (monatrevuo), 06/1982
* Laboraĵoj de Zygmunt Janiszewski alireblaj rete (Katalogo HINT)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 387441
* GND: 132512610
* LCCN: n84801083
* VIAF: 8549258
* ISNI: 0000000108682024
* SUDOC: 083706186
* BNF: 166155104
* NKC: mzk2015865009
 |
**Carlos Kleiber** , naskita sub la nomo **Karl Ludwig Bonifacius Kleiber** (n. la 3-an de julio 1930 en Berlino - m. la 13-an de julio 2004 en Konjšica), estis german-aŭstria dirigento. Li estas konsiderita de liaj kolegoj kiel unu el la plej grandaj dirigentoj de ĉiuj tempoj laŭ la rezulto de la enketo publikigita en Italio per la revuo *Classic Voice* (decembro 2011) kiu rilatis al listo de cent famaj nomoj.  Ekzistas multaj atestiloj pri admiro de aŭtoritataj personecoj en la muzika mondo. 

Timema figuro, rezervita kaj malproksima de la *stelisma sistemo*, li estis interpretisto karakterizita de mania perfektismo kun repertuaro kiu iĝis tre limigita en la lastaj jaroj de lia agado, precipe en la dua parto de lia kariero, en kiu Kleiber ĉiam pli limigis siajn scenejojn. Multfoje li anoncis pli-malpli oficiale ke li volas ĉesi direkti orkestron, por poste reveni denove preni la bastonon, okaze de memorindaj prezentadoj, kiuj ofte okazis kiel lastminuta anstataŭaĵo de nedisponeblaj dirigentoj. Li emis daŭre profundiĝi en la esploron de la samaj pecoj, tre ofte la samaj, kiuj estis direktitaj de lia patro Erich.

Diskaro 

L. van Beethoven, Sinfonio n-ro. 5, 7 - Kleiber/WPO - 1974/1976, Deutsche Grammophon

Brahms, Sinf. n-ro. 4 - Kleiber/WPO - 1980 Deutsche Grammophon

Schubert, Sinf. n-ro. 3, 8 - Kleiber/WPO - 1978 Deutsche Grammophon

Strauss, J. - La Vesperto - Kleiber/Varady/Prey - 1975 Deutsche Grammophon

Verdi, Traviata - Kleiber/Cotrubas/Domingo - 1976 Deutsche Grammophon

Wagner, Tristan und Isolde - Kleiber/Price/Kollo/Moll/Götz - 1981 Deutsche Grammophon

Weber, La Franka Ĉasisto - Kleiber/Janowitz/Mathis/Crass - 1973 Deutsche Grammophon

Carlos Kleiber direktas Johann Strauss, 1989 SONY BMG

Kleiber, Orkestraj Registradoj + Dokumenta filmo "A Memoro" - Kleiber/WPO, 1974/1980 Deutsche Grammophon

1992 Novjara Koncerto en la 150-a jubilea jaro de la Wiener Philharmoniker, Sony
*"Buenavista" alidirektas ĉi tien. Por aliaj uzoj, vidu la paĝon Buenavista (apartigilo).*

**Bonavido**, aŭ en hispana origine kaj oficiale **Buenavista**, estas kvartalo de la sudoriento de Madrido, apartenanta al la distrikto de Karabanĉelo, kun 35.919 loĝantoj (laŭ Municipa Censo, 2007).

Situanta en Karabanĉelo, ĝi troviĝas limigita norde per la Avenuo Poblados kaj kun la kvartaloj Abrantes, Puerta Bonita kaj Vista Alegre, sude kun la M40 kaj Leganés, okcidente kun Aluche kaj Fanjul (Latina) kaj oriente per la Ŝoseo de Toledo kun la kvartalo Orcasitas (Usera).

Historio
--------

Carabanchel Alto kaj Bajo estis du vilaĝoj sendependaj de Madrido. En 1948 ili unuiĝis al Madrido formante la distrikton Karabanĉelo. Tio tuŝis ankaŭ aliajn vilaĝojn kiaj Vicálcaro, Vallecas, Villaverde aŭ Fuencarral kiuj perdis sian memregadon, kaj iĝis distriktoj de Madrido.

En la 1950-aj jaroj Carabanchel Alto kreskis pro rura enmigrado kiu allogis laboristojn el la tuta Hispanio, ĉefe el Andaluzio, Kastilio-Manĉo kaj Ekstremaduro, al Madrido.

Notoj
-----

1. ↑  
 Padrón Municipal - Carabanchel (Paĝo 119), Ayuntamiento de Madrid, konsultita la 02-06-2008

* Kategorio Kvartalo Bonavido en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
"Worlds of Science Fiction". Kovrilo de la revuo "If". Novembro de 1953.
**La Suno en la fikcio** kvankam la Suno estis uzata kiel sciencfikcia medio ekde la klasika antikva epoko, ĝi delonge ricevis relative malmulte da atento.

Enkonduko
---------

En la plej multaj reprezentadoj de la Suno, ĝi estis reprezentita kiel loĝebla stelo kaj ĉiela korpo simila al la Tero, la estaĵoj kiuj supozeble vivis tie estis priskribitaj laŭ la kredo ke ekzistis vivo en la ĉielaj korpoj. Kun la evoluo de astronomio kaj pli granda scio pri la Suno, precipe ĝia temperaturo, la supozitaj loĝantoj de la Suno ne plu estis konsiderataj vivantaj estaĵoj, krom en la kazo de tre ekzotikaj vivoformoj. Anstataŭe, la intrigo temigis pli la neeviteblan morton de la Suno kaj la katastrofojn, kiujn ĝi alportus al vivo sur la Tero. Sunmakuloj estis la temo de malmulto de verkoj. La Suno reprezentas danĝeron por kosmoveturiloj kiuj tro proksimas, ĉu per neceso aŭ intence. Kvankam la Suno foje estas prezentita en sciencfikcio, ĝi aperas malpli ofte ol aliaj steloj. Ĝenerale, la Suno estas nekutima loko en sciencfikcio, precipe kiam estas komparite kun la planedoj Marso kaj Venuso.

Historio
--------

Antaŭ ol estis komprenite ke la energifonto de la Suno estis nuklea fuzio, la primara supozo inter verkintoj estis ke la fonto de varmo kaj lumo estis bruligado kaj ke la Suno elĉerpigus fuelon en relative mallonga tempodaŭro. Eĉ post kiam la vera fonto de sunenergio estis malkovrita en la 1920-aj jaroj, la malkresko aŭ kompleta formorto de la Suno estis ofta temo en la post-apokalipsa sciencfikcia ĝenro, kie provoj estis faritaj por revigligi la Sunon por malhelpi eblajn katastrofojn. Ofta maniero kiel la Suno kaŭzis katastrofojn estis se ĝi eksplodis aŭ iĝis supernovao, aliaj mekanismoj, kiel ekzemple sunaj flamlumoj, ankaŭ estas foja temo. Krom esti fonto de detruo, la Suno ankaŭ estis utiligita en la fikcio kiel fonto de sunenergio kaj povumo. Plie, la suna vento povas esti uzata kiel kosmoŝipo propulssistemo per la uzo de sunaj veloj. La suna eklipso ofte estis uzita en multaj rakontoj. La Suno komencis aperi malpli ofte en la fikcio en la 1930-aj jaroj kaj 1940-aj jaroj, ĉar la legantoj komencis perdi intereson en la temo.

Referencoj
----------

1. ↑  Caryad; Römer, Thomas; Zingsem, Vera (2014). "Rote Riesen und kalte Sonnen" [Red Giants and Cold Suns]. Wanderer am Himmel: Die Welt der Planeten in Astronomie und Mythologie [Wanderers in the Sky: The World of the Planets in Astronomy and Mythology] (Almanca). Springer-Verlag. s. 38. ISBN 978-3-642-55343-1. germane

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847575
 |
**Laĉopero**, en hispana origine **La Chopera** (la poplaro), estas la nomo de unu de la administraj kvartaloj de la distrikto Arganzuelo, en Madrido (Hispanio). Ĝi havas formon neregulan kaj estas situanta limigita de la ponto Praga kaj la promenejo Santa María de la Cabeza okcidente, la rondiro de Santa María de la Cabeza norde, la strato Ambasadoroj, la placo Beata María Ana de Jesús kaj la promenejo Delicoj oriente kaj la placo Legazpi, la strato Vado de Santa Catalina kaj la rivero Manzanares sude. Estas ĉirkaŭata de la kvartaloj, apartenantaj al la sama distrikto, La Akacioj, Palos de Moguer, Delicoj kaj Legazpi (de okcidente orienten norde). Sudokcidente, separate de la rivero, limas kun la kvartalo Moskardo de la distrikto de Usero. Ene de la aktuala sistemo de divido de la urbo, la distrikto de Arganzuelo havas la kodon 02 kaj Laĉopero la 23.

Kvartalo Laĉopero

Historio
--------

Populacio
---------

Stratoj
-------

Turismo
-------

Kulturo
-------

Transporto
----------
***La hoja roja*** (La ruĝa folio) estas romano de la hispana verkisto Miguel Delibes publikigita en 1959. La intrigo temas pri la vivo de maljunulo, inter soleco kaj sento de baldaŭa morto. La titolo *La ruĝa folio* aludas al antaŭlasta folio en kajereto de fumpapero, kiu per ruĝa strio avertas la konsumanton, ke baldaŭ ĝi elĉerpiĝos: tio estas simbolo por la protagonisto, ke baldaŭ finiĝos ankaŭ lia propra vivo. Tiel la temoj de la verko estas la soleco kaj la morto.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Don Eloy estas 70-jarulo, ĵus emerita, kiu laboris kiel municipa funkciulo en provinceca urbo. Lia edzino mortis kiam ŝi estis ankoraŭ juna. Lia nura filo vivas en Madrido kaj ili ne havas fortan rilaton. La rutino de Eloy konsistas en longaj promenadoj kun lia amiko Isaías kaj babiladi kun la juna servistino kiu laboras kaj loĝas en lia hejmo. La konversacioj de la du viroj temas ĉiam pri la pasinteco, dum tiuj de la servistino Desi pri lia vilaĝo, de kiu ŝi devis elmigri kaj kiu ege mankas al ŝi. Eloy ĉiam esperatendas leteron el sia filo priokupe pri li, sed tiu neniam alvenas. Kiam lia amiko Isaías mortas, Eloy decidas translokiĝi al Madrido kaj pasigas iom da tempo ĉe sia filo. Sed li sentas sin neamata kaj decidas reveni hejmen kun Desi, la nura persono por kiu li ne estas pezo. La junulino, kies nura deziro estis edziniĝi al fianĉo de ŝia vilaĝo, nome Picaza, seniluziiĝas kiam tiu fripono fifaras murdon kaj estas enkarcerigita. Vidante, ke ili havas nur unu la alian, Eloy le proponas al la junulino konvengeedziĝon kiu rezultus en la faktoj, ke ŝi heredos la havaĵon de Eloy je lia morto, kaj ricevos vidvinan pension. Ŝi akceptas.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Komentoj
--------

La romano estis adaptita al teatro fare de la propra Delibes mem kaj premierita en 1986 en la teatro Calderón de Valladolid. Ĝi estis reĝisorita de Manuel Collado kaj ĉefrolulita de Narciso lbañez Menta kaj María Fernanda D'Ocon.​

Referencoj
----------

1. ↑   Fernández, S. (2012). «Como una buena mujercita de su casa, un vistazo a la mujer del campo a través de la novela de Miguel Delibes: La hoja roja». Konsultita la 9an de aprilo 2020.
2. ↑   Torres, Rosana (8a de septembro 1986). «El montaje de 'La hoja roja' deja a Miguel Delibes "destartalado"». El país. El País. Konsultita la 10an de aprilo 2020.

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo La hoja roja en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 849457
 |