recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ekster karito, nenia savo** estas moto de spiritismo. Ĝi estas apogita sur universala principo kaj malfermas al ĉiuj filoj de Dio la enirejon al superega feliĉo. Ĝi kontraŭas al "ekster Eklezio, nenia savo", bazita ne sur la fundamenta fido al Dio, sed sur speciala fido al privataj dogmoj; ĉi tiu lasta estas ekskluziva kaj absoluta; anstataŭ kunigi la homojn, disigas ilin; ĝi ne rekonas la egalecon antaŭ la tombo kaj subtenas la koleron inter sektanoj de la diversaj kultoj.

*Ekster la vero, nenia savo* estus ekvivalenta al *ekster Eklezio, nenia savo*, kaj tute same ekskluziva, ĉar ekzistas nenia sekto, kiu ne pretendas havi la privilegion de vero. La absoluta vero ne estas propraĵo de surtera homaro. Se Dio estus farinta el la posedo de l' absoluta vero la nepran kondiĉon de estonta feliĉo, Li eldonus verdikton de ĝenerala kondamno al tuta homaro.

La karito povas esti praktikata de ĉiuj, sekve, Spiritismo elektis kiel moton "Ekster karito, nenia savo", akceptante ke ĉiu povas esti savata, kiel ajn ties kredo, kondiĉe ke tiu plenumu la leĝon de Dio per karito.
**Eklektikismo** (de greke ἐκλεκτός, *eklektos*, „elektita") aŭ **plurstilismo** estas speco de miksita stilo en la belaj artoj, kies trajtoj estas prenitaj de pluraj fontoj kaj stiloj. Konsiderinde, la eklektikismo preskaŭ neniam konstituis specifan stilon en la arto: estas karakterizita de la fakto ke ĉi tio ne estis aparta stilo. Ĝenerale, la termino preskribas la kombinon kun sola laboro de vario de influoj - ĉefe de elementoj de historiaj malsamaj stiloj en la arkitekturo, la pentrarto, kaj la grafikaj kaj ornamaj artoj.

Tiu termino estis uzata unuafoje de Johann Joachim Winckelmann por aludi al kelkaj pentristoj de la Renesanco kaj en la 18a jarcento ankaŭ Joshua Reynolds plendis por ĝi, same kiel en la 19a jarcento John Ruskin en Britio.

La Eklektikismo estis grava koncepto en la arkitekturo de Okcidento dum mezo kaj finoj de la 19a jarcento, kaj ĉi tio reaperis en nova aspekto en la lasta parto de la 20a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Eklektika arkitekturo

* Kategorio Eklektikismo (arto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La dekstre bildigita ŝtata **blazono de Germanio** - oficiale ***federacia blazono** de Germanio*, germane *Bundeswappen Deutschlands* - en sia nuna formo oficialas ekde la jaro 1950. Ĝi uzas la naciajn kolorojn nigro, ruĝo kaj heraldika orkoloro (fakte flavo) samkiel la flago de Germanio. Centro de la bildo estas stiligita nigra aglo kun ruĝaj ungoj, beko kaj lango. La centra bildo identas al tiu de *Karl-Tobias Schwab* en 1926 kreita kaj ekde la jaro 1928 oficiala blazono de la Vajmara Respubliko - la respublika regoformo de la Germana Regno, kiu en februaro 1919 rezultis el la novembra revolucio de 1918 kaj ekzistis ĝis 1933.

Historio
--------

La germana blazono, nigra aglo sur heraldike orkolora fundo, estas inter la plej aĝaj ŝtataj simboloj de la mono, kaj kune kun la federacia aglo de Aŭstrio (blazono de Aŭstrio), kiu havas la samajn radikojn, estas la plej aĝa ankoraŭ ekzistanta nacia simbolo de eŭropa ŝtato. Origine ĝi fontas el epoko longe ankaŭ la ekesto de naciaj ŝtatoj.

imperia aglo sur busto de Karolo la Granda el la trezoro de la katedralo de Akeno, probable farita post 1349
En la antikva epoko la aglo konsideriĝis mesaĝisto de la dioj. En la helena mitologio ĝi estas simboligo de Zeŭso, en la romia mitologio simboligo de Jupitero kaj en la romia mitologio de la ĉefa dio Odino. Krom la dian eternecon ĝi simboligas kuraĝon kaj forton, kaj sekve la birdo estis ofte bildigita en armeaj simboloj. Ekde proksimume la jaro 100 antaŭ nia erao, la aglo estis la armea signo de la romiaj legioj.

imperia aglo sur monero de Frederiko la 2-a, reganto de la Sankta Romia Imperio, el post la jaro 1231
La ora koloro de la blazonŝildo referencas al la valorigo de la imperio - kaj la antikva romia imperio kaj la mezepoka germana "Sankta Romia Imperio". La nigra koloro origine simple ekesti pro la strebo je laŭeble granda kolora kontrasto, por ke la blazono laŭeble facile rekoneblu ankaŭ el pli granda distanco.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Eŭropo |
| --- |
| Albanio • Andoro • Armenio • Aŭstrio • Azerbajĝano • Belarusio • Belgio • Bosnio kaj Hercegovino • Britio • Bulgario • Ĉeĥio • Danio • Estonio • Finnlando • Francio • Germanio •  Grekio • Hispanio • Hungario • Irlando • Islando • Italio • Kartvelio • Kazaĥio • Kipro • Kroatio • Latvio • Liĥtenŝtejno • Litovio • Luksemburgio • Nord-Makedonio • Malto • Moldavio • Monako • Montenegro • Nederlando • Norvegio • Pollando • Portugalio • Rumanio • Rusio • San-Marino • Serbio • Slovakio • Slovenio • Svedio • Svislando • Turkio • Ukrainio • Vatikano |  |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Germanio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Nova Romano** (*Nouveau roman* en la franca origine) estas tipo de franca romano ekde la 1950-aj jaroj kiu diverĝas de klasikaj literaturaj ĝenroj. Tiu nomigo grupigas kelkajn verkistojn apartenantajn ĉefe al la eldonejo *Éditions de Minuit*. La termino estis kreita, kun negativa senco, de kritikisto Émile Henriot en artikolo publikigita en Le Monde la 22an de majo 1957, por kritiki la romanon *La Jalousie*, de Alain Robbe-Grillet.

Evoluo
------

La eksperimenta literaturformo de la 1950aj ĝis la 1970aj jaroj estiĝis en Franclando: ĝi revoltiĝis kontraŭ la tradiciaj rakontstrategioj reklamante por nova, objektiva maniero de skribado. Al ĝiaj ĉefaj reprezentantoj en la pli mallarĝa senco apartenas Claude Simon, Robert Pinget, Alain Robbe-Grillet, Maurice Blanchot, Marguerite Duras kaj Michel Butor. Sed estis preparita la Nova Romano jam i.a. de Samuel Beckett kaj Nathalie Sarraute en kies verkoj ne plu validas aspektoj de konvencia romano kiel logika-kronologia rakontolinio, individua karaterizo de la figuroj, subjektiveco ktp. La imago de literaturo kiel morala kaj politika forto malkonstruatas.

Kuirrecepto de novaj romanoj
----------------------------

Nova Romano provas rakonti la mondon el vidpunkto neengaĝiĝanta kiu sole la videblon registras. Kio gravas estas nur la surfaco de la aĵa mondo post kiu ne plu esploratas. La leganto, se li volas, serchu mem eblan signifon. Tre klara iĝis tio ĉe Robbe-Grillet, ekz. en lia romano *Le Voyeur* de 1955. En la intenco subigi la etablitan literaturan tradicion la verkistoj de Nova Romano vole ludas per la atendosinteno de la legantaro.

Vidu ankaŭ
----------

Jenaj verkistoj - ne nur franclingvanaj! - skribas (almenaŭ parte) en la stilo de la Nova Romano:

* Gérard Bessette
* Maurice Blanchot
* Michel Butor
* Jean Cayrol
* Julio Cortázar
* Marguerite Duras
* Tony Duvert
* Peter Handke
* Maude Hutchins
* Uwe Johnson
* J. M. G. Le Clézio
* Claude Mauriac
* Claude Ollier
* Georges Perec
* Robert Pinget
* Jean Ricardou
* Alain Robbe-Grillet
* Nathalie Sarraute
* Claude Simon
* Philippe Sollers
* Kateb Yacine
La **blazono de Slovenio** ekzistas ekde la jaro 1991. Sur blua fono (por la marbordo de Slovenio ĉe la Mediteranea Maro la montopintoj simboligas la monton Triglav en la Juliaj Alpoj, la du bluaj ondolinioj simboligas la Adriatikan Maron kaj la riverojn de Slovenio, kaj la tri oraj steloj estas el la blazono de la grafoj de Celje. La blazono simboligas la tri historiajn pejzaĝojn de Slovenio: la regionojn Krajno, Malsupra Stirio kaj la marbordan landoparton.

La tri oraj - sespintaj - steloj estas variaĵo de la blazono de la grafoj de *Vovbržani*, kiu bildigis tri orajn - okpintajn - stelojn. La dinastio de Vovbržani formortis dum la jaro 1322 kaj ilian regnon heredis la postaj grafoj de Celje (*Celjski Grofje*), kiuj aldonis al sia blazono - tri ruĝaj traboj sur arĝenta fono - la tri orajn stelojn.

Iuj modernaj interpretistoj vidas en la tri steloj la simboligon de la jaroj 1918, 1945 kaj 1991. Dum la jaro 1918 fondiĝis la "Reĝolando de Serboj, Kroatoj kaj Slovenoj (*Kraljevina Srbov, Hrvatov in Slovencev*). Dum 1945 ekestis la "Federacia Popola Respubliko Jugoslavio" (Federativna Narodna Republika Jugoslavija), al kiu apartenis ankaŭ Slovenio. Kaj dum 1991 Slovenio iĝis suverena moderna ŝtato kun la nomo *Republika Slovenija*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Blazono de Slovenio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* priskribo de la blazono sur registara paĝo Arkivigite je 2020-06-14 per la retarkivo Wayback Machine *(angle kaj slovene)*

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Eŭropo |
| --- |
| Albanio • Andoro • Armenio • Aŭstrio • Azerbajĝano • Belarusio • Belgio • Bosnio kaj Hercegovino • Britio • Bulgario • Ĉeĥio • Danio • Estonio • Finnlando • Francio • Germanio •  Grekio • Hispanio • Hungario • Irlando • Islando • Italio • Kartvelio • Kazaĥio • Kipro • Kroatio • Latvio • Liĥtenŝtejno • Litovio • Luksemburgio • Nord-Makedonio • Malto • Moldavio • Monako • Montenegro • Nederlando • Norvegio • Pollando • Portugalio • Rumanio • Rusio • San-Marino • Serbio • Slovakio • Slovenio • Svedio • Svislando • Turkio • Ukrainio • Vatikano |  |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |
**MADARASSY György Tamás** [madaraŝi djordj tamAŝ]  estas rumania hungara pentristo, instruisto. Li naskiĝis en Baia Mare la 25-an de aŭgusto 1947.

Kariero
-------

György Tamás Madarassy apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li lernis en bazlernejo en sia naskiĝurbo, poste en arta mezlernejo en Cluj, fine li studis inter 1968 kaj 1974 en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Lia majstro estis Gábor Miklóssy. Post siaj studoj li krom pentrado li ankaŭ instruis en Cavnic (1974-1978), poste en liceo en sia naskiĝurbo. En 1988 li translokiĝis en Hungarion. Inter 1990-2010 li instruis en arta mezlernejo de Nyíregyháza. Ekde 1995 li gvidas artistkolonion en Vaja.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Baia Mare (1974-1988 12-foje, 1996, 2003, 2007)
* Bukareŝto (1977)
* Cluj (1981)
* Nyíregyháza (1989, 1999, 2004, 2008)
* Heringen (1995)
* Budapeŝto (2003)

El kolektivaj ekspozicioj
-------------------------

* Baia Mare (1974-1988, 1996, 2002)
* Bukareŝto (1977, 1980, 1986)
* Cluj (1978)
* Nyíregyháza (1989, 1994, 1999)
* Budapeŝto (1995, 2005)
* Vaja (2005)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Betlehemi éjszaka (2001, videbla en la hungara versio)
* Templom és két fa.
* Tanya
* Ősz
* Virágok III.

Fontoj
------

* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 423230
 |
La **Komunumo Centra Ĵupa** (turke *Merkez Jupa Belediyesi*, makedone *Општина Центар Жупа*, Opština Centar Župa) estas unu el la 80 komunumoj de Norda Makedonio. Laŭ la censo de septembro 2021 en la komunumo loĝis entute 3 721 homoj sur areo de 107,21 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 35 loĝantoj/km². Administra centro de la komunumo estas la loĝloko Centar Župa.

Loko, priskribo
---------------

loĝlokoj en Opština Centar Župa
Opština Centar Župa
Opština Centar Župa situas en la Sudokcidenta regiono. Ĝia okcidenta parto estas en la valo de la rivero Crni Drim kaj la norda parto en la valo de la rivero Radika. Sude kaj oriente ĝi leviĝas al la montoj Stogovo. La alteco estas ĉirkaŭ 580 - 2280 m. Ĝia suma areo estas 107,21 km².

La sola vojo R 2249 trapasas la komunumon de nordo al sudo.

La komunumo konsistas el entute 23 loĝlokoj (kutime uzatas la makedonaj nomoj, kvankam plej multaj vilaĝanoj estas turklingvaj):

Centar Župa, Bajramovci, Balanci, Brestani, Broštica, Vlasići, Golem Papradnik, Gornji Melničani, Gorenci, Dolgaš, Donji Melničani, Evla, Elevci, Žitinjeni, Kočišta, Kodžadžik, Mali Papradnik, Novak, Osoljnica, Pareši, Praljenik, Hodžovci kaj Crni Boci.

Najbaraj komunumoj estas:

Opština Debar okcidente, norde kaj oriente, Opština Struga sude.


Ĉirkaŭ **Opština Centar Župa**|  |  Debar |  |
|  Debar | Opština Centar Župa |  Debar |
|  |  Struga |  |

Loĝantaro
---------

Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 6.519 homoj.

El tiuj estis 5266 turkoj (80,17%), 814 makedonoj (12,49%), 454 albanoj (6,96%).

Laŭ religio: islamanoj 6215 (95,3%), aliaj ortodoksaj kristanoj, katolikoj ktp.

Referencoj
----------

1. ↑  loĝantaro de la komunumo laŭ la censo de septembro 2021 el oficiala statistika retejo (makedone kaj angle)
2. ↑  nombroj de komunumanoj laŭ la censo de 2021 el la retejo *citypopulation.de* (germane kaj angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (makedone)

Noto
----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Општина Центар Жупа en la makedona Vikipedio.* 

* Kategorio Opština Centar Župa / Merkez Jupa Belediyesi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 701982
 |
mapo pri la kverelo de Eltz (burgoj aj teritorioj
arta prezento de la okazaĵo „Eltzer Fehde" sur la burgo Ehrenburg
**Eltzer Fehde** aŭ ’’’kvereloj de Eltz’’’ ekestis en la jaro 1331 kiam la Trevira Ĉefepiskopo kaj princelektisto Balduin de Luksemburgo volis konkeri la regnajn kavalirojn de la burgoj Ehrenburg, Eltz, Schöneck kaj Waldeck La malproksimeco kaj la malfortaj antaŭaj episkipoj toleris la pligrandiĝantan potencon de la kavaliroj, kvankam ili jam estis vasaloj de la Trevira episkopo. Balduin tamen provis starigi sian pretendon pri regnado per la konstruo de kontraŭburgoj Rauschenburg kaj Trutzeltz (ankaŭ nomata *Baldeneltz*). De tie li malhelpis al la kunlaboro de la kavaliroj. La celo de Balduin ne estis la pereo de la kavaliroj, sed la respekto al li kiel suvereno. 1336/37 la kverelo finiĝis per la venko de Kurtrier kaj la malvenkintoj devis pagi alten rekompenson. 
Dum la sieĝado okazis la unua dokumentita uzo de fajroarmiloj en Germanio. Oni uzis sagpafilon ĉe la burgo Eltz.

Literaturo
----------

* Julia Eulenstein: *Rebellion der "Übermütigen"? Die Eltzer Fehde Balduins von Trier (1331–1337).* In: *Kurtrierisches Jahrbuch.* 46 (2006), S. 79–115.
* Julia Eulenstein: *Umkämpftes "Land" - Die Fehdeführung Balduins von Trier entlang der Mosel.* In: Olaf Wagener (Hrsg.): *Die Burgen an der Mosel.* Görres, Koblenz 2007, ISBN 978-3-935690-59-1.
* Dietmar Flach: *Stadtrecht und Landesherrschaft in Kurtrier unter Erzbischof Balduin.* In: *Balduin von Luxemburg 1285 - 1345, Festschrift aus Anlass des 700. Geburtsjahres.* Mainz 1985, Informoj pri Eltzer Fehde en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane).
* Johannes Mötsch: *Die Balduineen.* Landesarchivverwaltung Rheinland-Pfalz, Koblenz 1980, Informoj pri Eltzer Fehde en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane).

Referencoj
----------
**Heinrich Arnold Huyssen** (naskiĝinta la 4-an de julio 1779 en Essen; mortinta la 6-an de oktobro 1870 samurbe) estis germana industriisto, kunfondinto de la ŝtaluzino *Gutehoffnungshütte* en Oberhausen kaj estro de la urbo Essen.

Huyssen devenis de familio indiĝena en Essen. Kune kun Franz kaj Gerhard Haniel kaj Gottlob Jacobi  li fondis en 1808 la ferfandan firmaon, kiu pli malfrue nomiĝos Gutehoffnungshütte (GHH). Huyssen estis krom tio ankaŭ estrarano de la Karbominejo Unuiĝinta Sälzer kaj Neuack.

Ekde la 13-a de decembro 1813 Huyssen estis ĉefurbestro de Essen kiel postanto de la lasta urbestro el la napoleona, Anton Carl Ludwig von Tabouillot. Post kvereloj inter li kaj la prusa registaro li demetis sian oficon je la 19-a de majo 1818.

Huyssen konstruigis per sia propra kosto orfejon, kiun li daŭre subtenis finance. La 25-an de decembro 1852 li donacis al la protestanta paroĥo terenon kaj monon por la konstruo de la unua protestanta malsanulejo de Essen. En 1853 komenciĝis la konstruado ĉe la nuna Huyssen-Aleo apud la iama pordego al Kettwig, kaj en 1854 malfermiĝis la malsanulejo kun la nomo Krankenhaus mit dem Namen Huyssens-Stift. Kiel fondinto de la malsanulejo Huyssen fariĝis dumvive voĉdonrajta honormembro de la kuratoraro.

Huyssen restis fraŭlo kaj mortis en la aĝo de 91 jaroj en sia vilao en la kvartalo *Altenessen* de Essen. Li estis entombigata sur la protestanta tombejo en Sterkrade ĉe la Steinbrink-Strato. Laŭ li nomiĝas la Heinrich-Strato kaj la Huyssen-Aleo en Essen.

Literaturo
----------

* *essener strassen – Stadtgeschichte im Spiegel der Straßennamen*; Verlag Richard Bracht, Essen 1979
* *Essener Persönlichkeiten: biographische Aufsätze zur Essener Verwaltungs- und Kulturgeschichte*; Schmidt-Verlag, Neustadt/Aisch 1986
* Johannes Bähr, Ralf Banken, Thomas Flemming: *Die MAN. Eine deutsche Industriegeschichte*; Munkeno 2008; ISBN 978-3-406-57762-8


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 471480
* GND: 136220118
* VIAF: 80602973
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Dachsen (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Dachsen** estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1868 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Dachsen situas inter la rivero Rejno kaj la monto Cholfirst, kiu apartenas al la Ĵuraso rekte supre de la Rejn-Akvofalo.

Trafiko
-------

En Dachsen troviĝas haltejo de la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj inter Ŝafhaŭzo kaj Vinterturo, per kiuj la komunumo estas bone konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio. Ankaŭ estas facila aliro al la nacia aŭtoŝoseo A4.

Historio
--------

Unua dokumento de Dachsen datas sub la nomo *Tahsheim* de la jaro 876 post Kristo. En tiu dokumento Dachsen estis transdonita kadre de heredaj kvereloj al la grafo Gozbert. La sinjoroj de Dachsen tiam plurfoje ŝanĝiĝis ĝis en la jaro 1452 la komunumo estis atribuita al la ekstera kiburga voktdistrikto kaj tiel definitive fariĝis posedaĵo de Zuriko. En la kadro de la helveta revolucio Dachsen, Flurlingen kaj Uhwiesen estis kunigitaj al unusola komunumo. Je la novordo de la Kantono Zuriko la dachsenanoj petis de la registara konsilio de Zuriko sendependiĝon de tia komunuma unio kaj tiel la 17-an de julio 1831 la komunumo refariĝis aŭtonoma.

Vidu ankaŭ
----------

* Dachsen (stacidomo)
* Schloss Laufen am Rheinfall (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Dachsen
* Dachsen en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Dachsen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Andelfingen |
| --- |
| Adlikon • **Andelfingen** • Benken ZH • Berg ĉe Irchel • Buch ĉe Irchel • Dachsen • Dorf ZH • Feuerthalen • Flaach • Flurlingen • Henggart • Humlikon • Kleinandelfingen • Laufen-Uhwiesen • Marthalen • Oberstammheim • Ossingen • Rejnaŭo ZH • Thalheim ĉe Turo • Trüllikon • Truttikon • Unterstammheim • Volken • Waltalingen |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Dinhard (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Dinhard** estas komunumo en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1382 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Preĝejo de Dinhard
Dinhard situas en la Zurika Vinlando. Norde la komunumo limas al Thalheim ĉe Turo en la distrikto Andelfingen kaj al Altikon. Sur la teritorio de la komunumo troviĝas la *Ziegellageto* kaj meze en naturrezervejoj la *Gurilago* kiuj estas belaj biotopoj.

Al la komunumo apartenas la municipoj Eschlikon, Welsikon, Vorder-Grüt, Ausser-Dinhard kaj Kirch-Dinhard.

Najbaraj komunumoj
------------------

Sude la komunumo limas al la urbo Vinterturo, oriente al Rickenbach kaj okcidente al Dägerlen.

Trafiko
-------

La vilaĝo Welsikon de la komunumo Dinhard situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Vinterturo al Stein ĉe Rejno, kiu estas servita de la regiona trajnlinio S29 de la Zurika Trafik-Unio. La veturado al Vinterturo daŭras 15 minutojn. La ceteraj komunumpartoj atingeblas per poŝtaŭtolinio.

Historio
--------

En tombmonteto ĉe la Riedmuelejo oni trovis en la jaro 1943 urnon el la Hallstatt-epoko. Temas pri la plej frua pruvo de homa setlado en Dinhard. La unua skriba mencio de Dinhard datiĝas el la jaro 1275.

Vidu ankaŭ
----------

* Dinhard (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Dinhard
* Dinhard en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Kategorio Dinhard en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Vinterturo |
| --- |
| Altikon • Bertschikon • Brütten • Dägerlen • Dättlikon • Dinhard • Elgg • Ellikon ĉe Turo • Elsau • Hagenbuch • Hettlingen • Hofstetten • Neftenbach • Pfungen • Rickenbach • Schlatt • Seuzach • Turbenthal • Wiesendangen • **Vinterturo** • Zell |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 234804
* GND: 4737760-4
* VIAF: 249414636
* NKC: ge887577
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo ZH en Egg ZH staras por la svisa Kantono Zuriko. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Egg**. |


---

Pri la komunumo
---------------

**Egg ZH** estas komunumo en la distrikto Uster, Kantono Zuriko, Svislando. La komunumo havis 7923 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Nombro kiu kreskis al 8031 ĝis la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Egg ZH situas aliflanke de la pasejo Forch sur la flanko de la monto Pfannenstiel supre de la lago Greifensee. La rivereto Tüftalerbach, kiu fluas tra Egg al Mönchaltorf, kie ĝi alfluas al Mönchaltorfer Aa, ĝis en la okdekaj jaroj de la 20-a estis por la lago grava fonto de polucio per fozfatoj pro deponio en Kühltobel sur la teritorio de Egg.

La komunumo konsistas al la tri vilaĝoj *Egg*, Hinteregg kaj Esslingen. Krome al Egg apartenas la periferiaj setlejoj Rällikon, Inner-Vollikon, Usser-Vollikon, Niederesslingen, Rohr, Schaubigen, Eichholz, Neuhaus kaj Guldenen.

Trafiko
-------

Egg troviĝas ĉe la antaŭurba trajnlinio de la Forch-Fervojo, kiu ligas Egg kun Zürich Stadelhofen kaj hodiaŭ apartenas al la Zurika Trafik-Unio. Tiu trajnlinio en kvaronhora kadenco ligas la regionon kun la centro de Zuriko. Paralele al la fervojo kondukas la Forch-rapidstrato, kiu ligas Zurikon kun la cirklo de Hinwil kaj la aŭtoŝoseo de la Zurika Oberlando.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Egg datiĝas el la jaro 775 kiel *Echa*. Unuaj homaj spuroj estas tombejtrovoj el la bronzepoko. En la 8-a kaj 9-a jarcento la Monaĥejo Sankt-Galo akiris grandan bientuton en Egg, kaj en la jaro 972 ankaŭ la Monaĥejo Einsiedeln akiris bienojn en Egg. Post pluraj posedantoŝanĝoj la interezoprivilegioj apartenis al la Abatmonaĥejo Sankt-Martin. Post la reformacio en la jaro 1478 tiu privilegioj transiris al la konsilio de Zuriko.

Esperanto-Movado
----------------

En Egg pasigis sian infanecon la iama ĝenerala sekretario de TEJO kaj aktuala kunprezidanto de Svisa Esperanto-Societo, Dietrich Michael Weidmann inter 1960 kaj 1967.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Martin Illi*: *Egg* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-10-17)

Vidu ankaŭ
----------

* Egg (stacidomo)
* Emmat (stacidomo)
* Esslingen (stacidomo)
* Hinteregg (stacidomo)
* Langwies ZH (stacidomo)
* Neuhaus bei Hinteregg (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo *Egg ZH*
* Egg en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Egg ZH en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Uster |
| --- |
| Dübendorf  •  Egg ZH  •  Fällanden  •  Greifensee  •  Maur  •  Mönchaltorf  •  Schwerzenbach  •  Uster  •  Volketswil  •  Wangen-Brüttisellen |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Fischenthal (stacidomo). |



**Fischenthal** estas komunumo en la distrikto Hinwil, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 2154 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Fischenthal konsistas el la municipoj *Fischenthal*, *Gibswil-Ried* kaj *Steg* en la Tössvalo.

Geografio
---------

Fischenthal situas en antaŭalpa regiono en la Zurika Oberlando ĉe la akvodislimo inter la riveroj Töss kaj Jona, kiuj ambaŭ fontas sur la teritorio de Fischenthal. Ĝia plej alta punkto estas la monto Schnebelhorn, kiu estas la plej alta monto en la Kantono Zuriko.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Fischenthal limas en nordo al Bauma, en nordoriento al Fischingen (TG), en oriento al Mosnang (SG), en sudoriento al Goldingen (SG), en sudo al Wald, en sudokcidento al Hinwil, en okcidento al Bäretswil, kaj en nordokcidento al Sternenberg.

Trafiko
-------

Fischenthal troviĝas ĉe la linio de la iama Tössval-Fervojo, sur kiu linio hodiaŭ cirkulas la regiona trajnlinio S26 de la Zurika Trafik-Unio de Rüti ZH al Vinterturo.

Historio
--------

La plej malnova dokumento, en kiu la nomo *Fiskinestal* estis menciita datiĝas el la 9-a jarcento, kiam bienoj en Fischenthal estis donacitaj al la Monaĥejo Sankt-Galo. En la 13-a jarcento Fischenthal fariĝis habsburga. La habsburganoj en la jaro 1301 pandigis la voktdistrikton Fischenthal. Post pluraj ŝanĝoj de posedantoj ĝi en la jaro 1425 fariĝis posedaĵo de la urbo Zuriko. Eke de la jaro 1542 Fischenthal apartenis al la regejo Grüningen. Kun la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Fischenthal estis atribuita la la distrikto Wald, en la jaro 1803 al la distrikto Uster, tiam la la supera prefektejo Grüningen kaj finfine en la jaro 1831 al la distrikto Hinwil. La regiono multe ekprosperis en la frua industriiĝo dum la erao de la hejmindustrio en la 18-a kaj komence de la 19-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Fischenthal (stacidomo)
* Gibswil (stacidomo)
* Steg (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Fischenthal
* Fischenthal en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Kategorio Fischenthal en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Hinwil |
| --- |
| Bäretswil • Bubikon • Dürnten • Fischenthal • Gosaŭo • Grüningen • **Hinwil** • Rüti • Seegräben • Wald • Wetzikon |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 234032
* GND: 4690505-4
* LCCN: n79028863
* VIAF: 143052060
 |
**VÁSÁRHELYI Z. Emil**, (Ziegler Emil) estis hungara pentristo, artverkisto naskita en Marosvásárhely la 27-an de marto 1907 kaj mortinta en Cooma, Aŭstralio la 7-an de junio 1986.

Kariero
-------

Vásárhelyi studis juron en la Universitato de Koloĵvaro, arton en Budapest kaj Florenco. En 1933-34 li laboris en privatlernejo de Sándor Szolnayen Kluĵo. Kiel ano de la Barabás Miklós Céh li partoprenis en ekspozicioj. En 1935 li partoprenis en Kluĵo kune kun Sándor Szolnay, Ila Simon kaj Amál Berde. Li kreis ankaŭ ilustraciojn. Post la morto de Sándor Reményik li estis ĉefreadktoro de la revuo Pásztortűz. Li estis ankaŭ sportisto, naĝĉampiono de Rumanio kaj bokxĉampiono de Transilvanio.

Verkoj
------

* *Erdélyi művészek*, Kolozsvár, Erdélyi Szépmíves Céh, 1937.
* *Remete művészek*, Budapest, 1942.

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon
* biralat.hu[*rompita ligilo*]

Eksteraj ligiloj
----------------

* transindex.ro Arkivigite je 2016-03-08 per la retarkivo Wayback Machine
Manoj en hortisolo
**Hortisolo** (latine: hortus = ĝardeno, sol = grundo) estas ĝardengrundo ekde jarcentoj intense uzita. Kun pli ol 40 cm profunda Ah-horizonto (per prilaborado Ap-horizonto) ĝi ricevas pli ol 4 masoprocentojn da organa substanco. Ĝi ekestas per regula, forta aldono de organa substanco (humsterko, inter ĝi stalsterko, urinsterko, fekaĵoj, kompoŝto kaj rubaĵo) kaj intensa grundprilaborado (ekzemple per ŝpatoprofunda fosado). Aldona akvoprovizado per ofta akvumado kaj longdaŭra ombrumado favoras ne nur al la kulturplantojn, sed ankaŭ viglan grundovivon (ekzemple de lumbrikoj).

Tipaj hortisoloj troviĝas precipe en malnovaj setlejoj, ekzemple en monaĥejaj ĝardenoj aŭ en ĝardenoj ene de mezepokaj urbomuroj.

Literaturo
----------

* AD-HOC-Arbeitsgruppe Boden: Bodenkundliche Kartieranleitung, Eldoninto: Bundesanstalt für Geowissenschaften und Rohstoffe in Zusammenarbeit mit den Staatlichen Geologischen Diensten, 5-a eldono, 438 paĝoj; 41 ilustraĵoj, 103 tabeloj, 31 listoj, Hannover 2005. ISBN 3-510-95920-5
Bildokunmetaĵo
Konkero de Lichtenberg en Alzaco dum 1870
La Imperio Francio deklaris la **Francian-Prusian Militon** de la jaroj 1870 kaj 1871 al la Reĝlando Prusio, la ĉefa forto en la Nordgermana Federacio. Kialo por la deklaro pri milito la 19-an de julio 1870 estis konfliktoj pri la elekto de sekva reĝo de Hispanio kun sekva pritrakto de la afero kiun la franca imperiestro taksis ofenda.

Proklamo de imperiestro Vilhelmo en la kastelo Versailles apud Parizo, 18-an de januaro 1871. La sudgermanaj ŝtatoj tiutempe jam estis aliĝintaj al la Nordgermana Federacio kiu fariĝis la Germana Regno.
La ŝtatoj de suda Germanio, kiuj ankoraŭ dum 1866 militis kontraŭ Prusio, solidariĝis laŭ siaj kontraktoj pri armea interhelpo kun la Nordgermana Federacio. La imperiestro de Francio, Napoleono la 3-a, reagis surprizite. Napoleono estis kaptita post la batalo de Sedan, la 2-an de septembro. Sed en Parizo establiĝis nova respubliko kiu daŭrigis la militon. Nur komence de la jaro 1871, post la fondiĝo de la dua imperiestra Germana Regno, do la politike konservativa kunligo de la unuopaj feŭdaj ŝtatoj de Germanio al unueca ŝtato, la armeaj bataloj an Francio finiĝis. Kontrakto pri paco subskribiĝis la 10-an de majo 1871 - gravaj trajtoj de ĝi estis, ke Francio restis feŭda ŝtato, kaj cedis la laŭkulture parte germanajn, parte francajn limregionojn Alzaco kaj Loreno al la Germana Regno.

En tiu kunteksto ankaŭ menciiĝas la ribelo de la Pariza Komunumo, kiu celis ŝanĝon de la politika sistemo en Francio for de la feŭda sistemo: Ĝi komenciĝis la 28-an de marto 1871, do du monatojn post la kapitulaco de Parizo, kaj finiĝis la 28-an de majo de tiu jaro, do 18 tagojn post la subskribo de la kontrakto pri paco inter Francio kaj la Germana Regno. Klare do ĝi ligiĝis al la ŝtata potenco-vakuo, kiu ekestis pro la perdita milito.

Bataloj
-------

* Batalo de Sedan

* Kategorio Francia-Prusia Milito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Francia-Prusia Milito en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

Flago de Germana Imperio
Militoj de Germana Unuiĝo

Dania-Germana Milito | Prusia-Aŭstria Milito | Francia-Prusia Milito

 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 205845
* GND: 4122110-2
* LCCN: sh85051543
* BNF: 11954150p
* NDL: 00563600
* NKC: ph138520
* BNE: XX534994
 |
**Oliver WEHE** - prononco *[OLiva VE:e]* - (naskiĝis la 11-an de junio 1967 en Munkeno) estas germana baleta dancisto, dancinstruisto kaj iama aktoro.

Ekde la aĝo de 12 jaroj li prenis lecionojn de baleto en sia hejmurbo. En la aĝo de 14 por li - tiam anĝelaspekta knabo de longaj blondaj haroj kaj senkulpecaj vizaĝesprimoj - estis malkovrita por la ĉefrolo de la juna *Felix Krull* en ampleksa, kvinparta televida versio de la romano *Konfesoj de la impostoro Felix Krull* (germane *Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull*) de Thomas Mann. Kiel rezulto, la adoleskulo baldaŭ invitiĝis por ĉefrolo en la filma adapto de la novelo *La nekredebla kaj malĝoja rakonto pri la pur-anima Eréndira kaj de ŝia senkompata avino* (hispane *La increíble y triste historia de la cándida Eréndira y de su abuela desalmada*) de Gabriel García Márquez. Tie li same ludis la centran rolon de blonda, anĝeleca knabo, tie nomata *Ulysses*, kiun pura kaj senkulpa amo ligas al la junulina titola heroino kiun li fine liberigas de ŝia sklava ekzisteco per sanga murdo de la ekspluata avino - ago forte kontrastanta al la anĝela karaktero de la rolulo.

Kvankam pro ĉi tiuj du kinaj verkaĵoj li subite fariĝis internacie konata komence de la 1980-aj jaroj, li decidis ne plu aktori. Anstataŭe li koncentriĝis pri trejnado kiel baleta dancisto. En 1987 li ricevis sian balet-diplomon kaj ekde 1990 dum dek tri jaroj estis unua solisto de la Bavara Ŝtata Baleto en Munkeno. Lia repertuaro en ĉi tiuj jaroj interalie inkluzivas la princon *Siegfried* [ZI:Kfri:t] en la baleto "Cignolago" de Ĉajkovskij, la junulon *Albrecht* [ALbre*h*t] en la baleto "Giselle" [ĵiZEL] kaj la junulon *Bazilo* en la baleto "Donkiĥoto" de Heinz Spoerli, la princon en la baleta adapto de la fabelo "La dormanta belulino" same de Ĉajkovskij, la junulon *Petrucio* en la baleta adapto de la teatraĵo "La dresado de la megero", la amikojn *Mercutio* kaj *Romeo* en baleta adapto de la teatraĵo "Romeo kaj Julieta", la feoreĝon *Oberono* kaj la junulon *Lisandro* en baleta adapto de la teatraĵo "Somermeznokta sonĝo", ĉiuj tri de Ŝekspiro, kaj la junulon *Lenskij* en baleta adapto de la romano "Eŭgeno Onegin" de Puŝkin.

Post malrapide saniĝanta vundiĝo li decidis en julio 2003 ne plu baleti sursceneje, sed plu profesii kiel moviĝa trejnisto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oliver Wehe ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
Animation of audio, AM and FM signalsSignalo povas esti portata de AM aŭ FM radioondo.
En telekomunikado  **frekvencmodulado** (**FM**) estas tekniko de modulado en kiu la dissendita informo estas surmetita al la portondo per variado de ĝia frekvenco. Tio ĉi kontrastas kun la amplitudmodulado, en kiu la amplitudo de la portondo estas variita laŭ la elsendita signalo, dum la frekvenco restas konstanta.

En analoga frekvencmodulado, kiel FM radio elsendado de aŭdsignalo reprezentanta voĉon aŭ muzikon, la tuja frekvenca variado, t.e. la diferenco inter la frekvenco de la portondo kaj ĝia centra frekvenco, estas proporcia al la modulanta signalo.

Ciferecaj datumoj povas esti kodataj kaj elsendataj per FM variante la frekvencon de la portondo inter difinita aro de frekvencoj reprezentantaj ciferojn - ekzemple unu frekvenco povas reprezenti duuman 1 kaj alia povas reprezenti duuman 0. Ĉi tiu tekniko de modulado estas konata kiel modulado per delokado de la frekvenco (angle: frequency-shift keying FSK). FSK estas ĝenerale uzata en modemoj kaj telefaksilaj modemoj kaj ankaŭ povas esti uzata por sendi morsan kodon. 

Frekvencmodulado estas ĝenerale uzata por FM radio elsendado. Ĝi estas ankaŭ uzata en telemetrio, radaro k.t.p.

En radioelsendado la  avantaĝo de frekvencmodulado estas, ke la proporcio inter  signalo kaj bruo  estas pli granda kaj sekve la frekvencaj interferoj  perturbas malpli ol en kazo de egalpovuma amplitudmodulita (AM) signalo. Tial la plejparto de muziko estas elsendata per FM radio.

Vidu ankaŭ
----------

* FM-transsendilo

Referencoj
----------

1. ↑  Stan Gibilisco.  (2002) *Teach yourself electricity and electronics*. McGraw-Hill Professional. ISBN 978-0-07-137730-0.

* Kategorio Frekvencmodulado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 414610
* GND: 4155410-3
* LCCN: sh85110474
* BNF: 11950829t
 |
**KUBÁN Endre** (kuba:n) estis hungara ĵurnalisto, redaktoro, verkisto naskita en Resicabánya la 5-an de aprilo 1909 kaj mortinta en Temeŝvaro la 1-an de marto 1991. Li estis la filo de ĵurnalisto, redaktoro, tradukisto Endre Kubán.

Kariero
-------

Kubán Endre maturekzameniĝis en Székelyudvarhely (1927). Li debutis ĉe gazeto Déli Hírlap, li estis raportisto de Banat de la Brassói Lapok (1930-32), kunlaboranto de 6 Órai Újság, poste en 1941-42 Magyar Hírlap de Temeŝvaro. Inter 1948-1952 li estis interna kunlaboranto Szabad Szó de Temeŝvaro, en 1949-50 de Bánsági Írás. Li redaktis la eldonaĵojn Bánsági Üzenet (1957), Bánáti Tükör (1961)

Verkoj
------

* Ismeretlen Erdély (Tv. 1932);
* Irodalmi kiskáté (Tv. 1941);
* Reszket a lelkem, mert eszembe jutottál... (romano pri amo de Petőfi kaj Júlia Szendrey, Tv. 1941);
* A szőrösfülű barát (romano pri Martinuzzi, Tv. 1942);
* Korok és emberek (eseokolekto, Tv. 1946);
* Hősök... kortársak (portretoj, Tv. 1983).

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 386188
* VIAF: 121485733
* ISNI: 0000 0000 7913 9806
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la komunumo kaj distrikta ĉefurbo Horgen en Svislando. La nomo indikas ankaŭ aliajn loĝlokojn en Germanlingvio, ekzemple parto de la komunumo Zimmern ĉe Rottweil en Germanio. |



**Horgen** estas komunumo kaj la ĉefurbo de la samnoma distrikto en Kantono Zuriko, Svislando. La urbo havis 18162 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 18562 ĝis la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Horgen situas proksimume 15 kilometrojn sude de Zuriko je la okcidenta bordo de la Lago de Zuriko. La okcidenta lago-bordo popole ankaŭ nomiĝas "Katara Bordo" envie al la aliflanka Ora Bordo, tio, ĉar la okcidenta bordo de la zurika lago troviĝas en la ombro de la montoĉeno Albis, pro kio en Horgen la suno subiras multe pli frue ol en Meilen.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Horgen limas en nordo al Oberrieden, en nordoriento aliflanke de la Lago de Zuriko al Meilen, en oriento al Wädenswil, en sudo al Hirzel, en okicento al Hausen ĉe Albis, en nordokcidento al Langnau ĉe Albis, kaj en nordnorokcidento al Thalwil.

Trafiko
-------

Horgen apartenas al la Zurika Trafik-Unio. La urbo situas je la trajnlinio de la Gotard-Fervojo de Zuriko al Tiĉino kaj Milano unuflanke kaj al la linio de Zuriko al Koiro kaj Vieno aliflanke. Per pluraj regionaj trajnlinioj kaj ankaŭ kelkaj rapidtrajnoj Horgen estas bonege konektita kun Zuriko. Krome pasas tra Horgen la aŭtoŝoseo A3 de Zuriko al Koiro. Pramŝiplinio ligas la urbon Horgen kun Meilen je la alia flanko de la lago.

Historio
--------

Unuaj surfostaj setlejoj en Horgen jam ekzistas antaŭ pli ol 5000 jaroj. Unua domumenta mencio okazis en donacletero per kiu la imperiestro Oto la 1-a donacis la urbon al la Monaĥinejo Fraumünster en Zuriko. Post la epoko de la Helveta Respubliko fariĝis Horgen la centro de civitana milito inter la kampara kaj urba loĝantaroj de la Kantono Zuriko, la tiel nomita Bocken-Milito en la jaro 1804. Komence de la 19-a jarcento la urbo industriiĝis kaj dum certa periodo la ekxpluato de la lokaj karbominejoj ludis gravan rolon. Fine de la 19-a jarcento oni tamen ĉesis la ekspluatadon de la minejoj pro la malaltaj prezoj de eksterlanda karbo por ĝin dum mallongaj periodoj dum la du mondmilitoj ankoraŭ-foje reaktivigi.

Vidu ankaŭ
----------

* Distrikto Horgen
* Horgen (stacidomo)
* Horgen Oberdorf (stacidomo)
* Sihlwald (stacidomo)
* Sihlbrugg (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Offizielle Oficiala retejo de la komunumo de Horgen
* Retejo de la historia minejo Käpfnach en Horgen

* Kategorio Horgen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Horgen |
| --- |
| Adliswil • Hirzel • Horgen • Hütten • Kilchberg • Langnau ĉe Albis • Oberrieden • Richterswil • Rüschlikon • Schönenberg • Thalwil • Wädenswil |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 230592
* GND: 4095642-8
* LCCN: n85030694
* VIAF: 158334875
* NKC: ge756306
 |
**Enja** estas sendependa diskeldonejo pri ĵazo, mondmuziko kaj nuntempa klasika muziko

Enja estis fondita en 1971 je Munkeno fare de Matthias Winckelmann kaj Horst Weber. Al la komencaj muzikistoj de la eldonejo ankaŭ apartenas Albert Mangelsdorff kaj la japana trumpetisto Terumasa Hino. Komence Winckelmann kaj Weber intencis publikigi novan eŭropan ĵazon (*Enja* estas mallongigo por *European New Jazz*). Sed jam baldaŭ ili produktis pli vaste. Ili ekzemple „malkovris" John Scofield (kiu tamen je kreska sukceso transiris al pli granda eldonejo) kaj jam baldaŭ tenis en sia katalogo muzikistojn el la tuta mondo, ekz. Chet Baker, Freddie Hubbard, Dizzy Gillespie, Gene Ammons. Dum la 1970-aj jaroj ili havis sukcesojn kun Chet Baker kaj Abdullah Ibrahim, en la 1980-aj jaroj aparte kun la al-udo-ludisto Rabih Abou-Khalil. En 1986 la du fondinto de la eldonejo disiĝis. Ili duonigis la katalogon (kiu tiam enhavis proksimume 350 titolojn kaj en 2007 proksimume la duoblon) kaj fondis du filiajn eldonejojn sendependajn unu de la alia, kiuj ekzistas ĝis nun. En la Enja-filio de Winckelmann ĉiujare novaperas proks. 30 titoloj. En 2005 Enja pligrandiĝis per la klasikmuzika eldonejo Marsyas.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Enja Records (Winckelmann)
* Enja Records (Weber)
* Enja Marsyas (klasikmuzika diskeldonejo) Arkivigite je 2011-07-06 per la retarkivo Wayback Machine
* *Enja: Dreißig Jahre Dienst am Jazz.* Arkivigite je 2015-07-04 per la retarkivo Wayback Machine (Intervjuo kun Matthias Winckelmann, 2001)
**GYÖRGY Ernő** (djoerdj) estis hungara juristo, altlerneja instruisto, fakverkisto naskita en Nadjvarado la 13-an de aprilo 1888 kaj mortinta en Budapeŝto la 14-an de oktobro 1977. Lia origina familia nomo ĝis 1905 estis Grósz [grOs].

Biografio
---------

Ernő György maturiĝis en sia naskiĝurbo en 1906, li finis siajn studojn en la Reĝa Jura Akademio (Nagyvárad) kaj en la Scienca Universitato Ferenc József. Li iĝis advokatkanditato en Budapeŝto, de 1912 advokato en Nagyvárad, soldato dum la unua mondmilito (1914–18). De 1919 li estis advokato en Budapeŝto, de 1926 afergvidanta direktoro de la Országos Hitelvédő Egylet. Li iĝis privatprofesoro pri ekonomijuro (1946), poste li instruis en Scienca Universitato Péter Pázmány. Li estis organizinto (1948), poste la unua prezidanto de la Közületi Egyeztető Bizottság. En 1951 li estis la plejsupertribunala juĝisto, de 1952 juĝisto grupestro de Centra Distrikta Tibunalo de Budapeŝto. Inter 1953 kaj 1957 li estis jurkonsilanto. Li kandidatiĝis (1957) kaj doktoriĝis (1972) antaŭ la Hungara Scienca Akademio.

Elektitaj verkoj
----------------

* *Adózás. Az egyéni cégek és a részvénytársaságok adói* (kun Bodroghy József, Bp. 1921);
* *Neue Wege des Insolvenzrechtes* (Wien, 1930);
* *A válságjog kialakulása* (Bp. 1933);
* *A hitel biztosítékai. Kezesség, zálogjog ingó dolgon, biztosítás, engedmény* (Bp. 1942);
* *A gazdaságjog szerkezeti változásai* (Bp. 1948);
* *Kereskedelmi társasági jog* (Bp. 1969);
* *A gazdasági verseny külkereskedelmi vonatkozásai* (Bp. 1973);
* *A gazdasági verseny jogi kérdései* (Bp. 1976).

Fontoj
------

* Magyar Életrajzi Lexikon
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 348175
* GND: 1157797776
* LCCN: n84100835
* VIAF: 12700727
* ISNI: 0000 0000 7983 5465
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**SZILVÁSÚJFALVI ANDERKÓ Imre** (silva:ŝu:jfalvi) estis hungara reformita pastro, verkisto, bibliografo naskita en Szilvásújfalu en la mezo de la 16-a jarcento kaj mortinta en Moldavio post 1614.

Kariero
-------

Szilvásújfalvi studis en Sárospatak kaj estis ekde 1587 instruisto tie, ekde 1589 li estis lernejestro en Nagybánya. Ekde 1591 ĝis 1595 li studis en Wittenberg, kie li estis en 1593 *coetus senior* de la hungaroj. En 1595 li studis en Heidelberg. Li vojaĝis en Svislando, Nederlando, Francio, Anglio. Hejme li estis rektoro (1596), ekde 1599 pastro, ekde 1604 dekano en Debreceno, ekde 1607 pastro kaj dekano en Nagyvárad. Kiel reprezentanto de la angla purisma movado li kontraŭstaris kun episkopo Lukács Hodászi kaj tial en 1610 la sinodo de Nagyvárad senigis lin de lia pastra posteno kaj la reganto Gabrielo Bethlen en 1614 ekzilis lin. Li estas konsiderita la unua hungara bibliografo, ĉar en lia kantlibro aperinta en Debreceno en 1602 li publikis la liston de kantlibrojn konatajn de li.

Verkoj
------

* *In exequiis defunctorum. Halotti énekek* (Debrecen, 1598, ĝi aperis plurfoje)

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Iona Marie MORRIS** (naskita 1957) estis usona voĉaktorino kaj foja aktorino, ĉefe kiel infano. Ŝi estas filino de Greg Morris kaj fratino de Phil Morris, ambaŭ aktoroj.

Ŝia unua apero estis kiel infano en Star Trek en 1966 kaj ŝia debuto kiel voĉaktorino estis en televidaĵo *Christmas Is* en 1970. 

Dum la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj Morris aperis en *WKRP in Cincinnati*, The Twilight Zone, *Our House*, The Cosby Show, Murder, She Wrote, The Wayans Bros. 

inter aliaj kaj voĉaktoris en angla versio de japanaj animaciaĵoj Hadashi no Gen, *Dôwa meita senshi Windaria*, *Sairento mebiusu*, krom usonaj The New Scooby-Doo Mysteries, The Real Ghost Busters, Bobby's World, X-Men, Problem Child, Fantastic Four, Phantom 2040, Captain Planet and the Planeteers, The Tick, Spider-Man, Extreme Ghostbusters, The Wild Thornberrys, ktp.

Ŝi komencis sian kinan karieron per Rain Without Thunder (1992), ŝi ankaŭ aktoris en kinfilmo It's in the Bag (1995).

En la 21-a jarcento, ŝi aktoris en kinfilmo The Princess & the Marine kaj The Eavesdropper, krom en televidaĵoj Star Trek: Voyager, The Shield, Cold Case, Law & Order: Los Angeles, kpt. kaj voĉaktoris en animaciaĵoj kiel ekzemple ChalkZone kaj Tarzan II. 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 641015
* LCCN: no99049504
* VIAF: 36552898
 |
**Irmaniero** (sinonimoj: iradmaniero, paŝmaniero) estas tipa maniero de irado. Kutime oni subkomprenas irmanieron de homo, sed oni povas diri ankaŭ pri irmaniero de bestoj. La irmaniero oni pritaksas laŭ amplitudo kaj maniero de movado de membroj, pozicio de korpo, longeco de paŝo, oscilado, grado de simetrio ktp. Kutime oni pritaksas la irmanieron nekonsciite laŭ tiuj kaj aliaj signoj. Tipa irmaniero ebligas ekkoni la homon kun granda verŝajneco malproksime ne vidante lian vizaĝon, eĉ de malantaŭe.

Tipoj de irmaniero
------------------

* fluganta ("malpeza")

rapida irmaniero kun movado glata, flua
* sporta

korpo rekta, paŝo forta
* svinganta

kun longa paŝo
* marista

la korpo oscilas ambaŭflanke
* kurbakrura

kiel ĉe urso, similas al irmaniero marista
* lama

irado kun neegala ŝarĝo sur gamboj
* agreseca

la korpo inklinata antaŭe
* pompa

la korpo inklinata malantaŭe
* laca

la dorso kurbigita, la piedoj levadas malforte, la bracoj pendadas
kaj  aliaj.

Irmaniero kaj saneco
--------------------

Por kuri kaj profilaktiki de malsanoj de la sistemo apoga-movila kiel malsanoj de artikoj tibia-pieda, genua, pelva-femura kaj vertebro gravas la irmaniero milda. Por tio oni devas atenti la iradmanieron eĉ ĉe unuaj signoj de damaĝoj de artikoj kaj vertebro. La irmaniero malĝusta povas eĉ kaŭzi tiujn malsanecojn.
La plej danĝerajn damaĝojn de artikoj/vertebro kaŭzas la ŝarĝado frapa dum stariĝo al kalkano, kiam la ŝarĝo sur artikoj/vertebro proksime kvaroblas. Ekzemploj:

* artiko tibia-pieda: 80 kg (tipa pezo de korpo) → 320 kg
* suba regiono de vertebro: 50 kg (tipa pezo de korpotrunko) → 200 kg.

La skeleto sana elportas tiajn ŝarĝojn senprobleme. Ĉe malsaneco skeleta oni devas fari la paŝon en tia maniero: amortizi la piedon antaŭan ĝis kontakto de la kalkano kun tero, poste poiome transporti la pezon al kalkano. La kutimo de milda paŝo devas resti por tuta vivo ĉar malsanecoj skeletaj estas obstinaj kaj emas al remalsaneco. Ĉiu, kiu havas menciitajn problemojn sanajn kaj devas havi mildan paŝon, devas atenti ankaŭ la piedveston.

### Irmaniero kaj piedvesto

La kalkanumo alta ne ebligas amortizi la paŝon, por tio ne portu piedveston kun kalkanumo alta. Ankaŭ la piedvesto kun pendanta parto posta devigas levi la parton antaŭan de piedo dum irado, por tio ne ebligas amortizi la paŝon. Tia piedvesto ne taŭgas eĉ por hejmo. La piedvesto devas ĉirkaŭkapti la kalkanon kaj ne pendaĉi dum irado.

Vidu ankaŭ
----------

* Irado de homo
* Irado sporta
* Sinteno
* Manieroj
* Aspekto
* Irmanieroj de ĉevaloj

Referencoj
----------

Selektado adapta de iradmaniero ĉe maŝino paŝanta - Адаптивный выбор походки шагающей машиной – ruslingva Arkivigite je 2009-09-09 per la retarkivo Wayback Machine

Kulturo de movado - Культура движения – ruslingva