recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**La Fuente de San Esteban** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. *La Fuente de San Esteban* estas tradukebla etimologie al *La Fontano de Sankta Stefano*. Fontano aperas en la suba pinto de la blazono.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Boadilla, La Fuente, Muñoz kaj Santa Olalla de Yeltes, okupas totalan areon de 77,04 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 270 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. 

Limas kun loĝlokoj Boada, El Cubo de Don Sancho, Buenamadre, Pelarrodríguez (eksklavo), Garcirrey, Martín de Yeltes, Aldehuela de la Bóveda, Martín de Yeltes, Cabrillas kaj San Muñoz. Ĝi distas 57 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. Ekde 1887 ĝi iĝis grava centro por fervojoj dum unu jarcento. Ĉe la submunicipo Muñoz, okazis la 21an de Decembro 1978 terura trajnakcidento kiam lokomotivo frapis aŭtobuson kiu estis trapasanta la fervojon. Mortis 32 el kiuj 30 infanoj: Ĝi estis ĝis nun la plej mortiga trajnakcidento okazinta en Hispanio pro surveturado en ĉenivela trapasejo.

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753157
* VIAF: 316736035
 |
**Mária Kovács** [kovAĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kovács Mária** estas hungara boksisto, mondĉampiono, trejnisto.

Mária Kovács naskiĝis la 5-an de julio 1981 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mária Kovács ekde 1998 estis boksisto, sed ŝi plej longe estis en sportklubo de Pécs inter 2002-2016. Ŝi estis hungara ĉampiono trifoje inter 2008-2010. Ŝi estis la unua en mondĉampionumoj en 2002 kaj 2005, krome kvarfoje la unua en eŭropaj ĉampionumoj en 2003, 2004, 2006 kaj 2014. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 2016. Intertempe ŝi akiris trejnistan licencon kaj inter 2016-2019 ŝi estis trejnisto de la hungara nacia ina teamo, poste en alia ĉefurba sportklubo. Ŝi ricevis premion de la sportklubo en 2019.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818261
 |



* Portalo pri Biografio
La **Ekipaĵo por lingvokonstruado** estas kolekto de dokumentoj HTML skribitaj de Mark Rosenfelder kaj gastigataj de la retejo Zompist.com. Ĝi estas konceptita por ofici kiel gvidilo por la kreado de planlingvoj. La ekipaĵo progresas komencante de la plej simplaj rilatoj de la lingvaĵo daŭrigante ĝis la plej komplikaj, startante de la fonologio kaj skribmanieroj por poste analizi la vortojn, trapasante ĉiun eblan karakterizon de la gramatiko ĝis fina priskribo de la lingvaj registroj kaj dialektoj.
Tiu ĉi laŭgrada progreso, akompanata de sugestoj kaj avertoj por eviti la plej kutimajn misaĵojn dank' al bona kvanto da ekzemploj prenitaj de la etnaj lingvoj kaj granda dozo de humuro, gajnigis al la ekipaĵo la popularecon kaj la respekton, kiun ĝi hodiaŭ ĝuas en la komunumo de lingvokonstruantoj ĉeestantaj en interreto. Ĝia sukceso estis tiel granda, ke ĝi obtenis tradukojn el la angla (la origina lingvo, en kiu ĝi estas skribita) al la itala kaj portugala dank' al la laboro de la ŝatantoj.

Alia rimedo simila al la *Ekipaĵo por lingvokonstruado* de Rosenfelder, kaj el ĝi ankaŭ inspirita, estas **How to create a language** de Pablo Flores.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kit di Costruzione di Linguaggi, de Mark Rosenfelder
* Language Construction Kit, de Mark Rosenfelder

* Jak stworzyć własny język Arkivigite je 2006-02-22 per la retarkivo Wayback Machine, de Tomasz Jędrzejewski
Amuze pri Humurino
**Esperanto-Humurino** estas Esperanto-renkontiĝo okazinta inter 2010 kaj 2015 en Odeso. Ekde sia fondiĝo la renkontiĝo ĉefe celis kunigi esperantan junularon, precipe Ukrainian, kaj krome inviti novulojn en la Esperanto-movadon.

Malgrandaj esperantaj renkontiĝoj (nomataj **"Aprilaj Ridetoj"**) ligitaj al la urba festo **Humurino** okazadis en Odeso jam dum iom da jaroj, sed en 2008 ĉesiĝis pro diversaj kialoj.

La nova esperanta renkontiĝo (t.e. **La 1-a Esperanto Humurino**) okazis en jaro 2010, kaj estis preskaŭ tute improviza. La partoprenantoj de la aranĝo (ĉiuj el 2 urboj: Odeso kaj Jalto, do tiam ŝerce nomantaj sin "jaltesanoj") sukcesis, tamen, partopreni la urban Karnavalon (anstataŭ nura spektado de ĝi). Ili ankaŭ okazigis malgrandan koncerton en Odesa Politeknika Universitato.

En la sekvaj tagoj la aranĝo fariĝis regula (ĉiujara) kaj estis jam pli priplanita. Ĝin aliĝis partoprenantoj el pluaj ukrainaj urboj (Kijivo, Ĥarkivo, Donecko) kaj (en 2011) kelkaj eksterlandanoj.

Datoj de Esperanto-Humurino laŭ jaroj:
  
 - **La 1-a** - 1-3.04.2010;
  
 - **La 2-a** - 1-3.04.2011;
  
 - **La 3-a** - 30.03-1.04.2012;
  
 - **La 4-a** - 29.03-1.04.2013.

Eksteraj ligiloj
----------------

Esperanto-Humurino en Odeso Arkivigite je 2013-04-14 per la retarkivo Wayback Machine
**Esperanto-Kultur-Centro** (**EKC**, france : *Centre Culturel Espéranto* ) estas kunordiga neprofitcela asocio, kreita en marto 1992 de esperantistoj en Tuluzo. Esperanto-Kultur-Centro de Tuluzo celas disvolvi la interkulturajn interŝanĝojn kaj la internacian solidarecon per la lingvo Esperanto. EKC precipe agadas en tri kampoj: informado pri la lingvo, instruado, kaj utiligado de la lingvo.

EKC havas bibliotekon entenanta milon da libroj kaj revuojn. La katalogo de la biblioteko estas alirebla sur la TTT-ejo de EKC. EKC organizas enurbe kursojn kaj lingvajn semajnfinojn en Arrout (Ariège), ĉiumonatan *manĝoklaĉon*, partoprenas ĉiujare en *Forum des langues du monde* (Forumo de la lingvoj de la mondo). Enkadre de EKC funkciis Teatra Trupo de Tuluzo. EKC eldonas informbultenon dulingvan (france, esperante) La Krokodil' rete kaj papere. EKC kunorganizis la tuluzajn renkontiĝojn KAFE okazinta en Tuluzo en julio 2000, FESTO en 2010 kaj organizas de 2012 ĉiujaran Esperanto-semajnon SEMEO.

EKC regule invitadas eksterlandajn volontulojn neformale aŭ kadre de la franca programo Civita Servo.

Aktivaĵoj
---------

EKC proponadas diversajn regulajn aktivaĵojn ĉirkaŭ tri aksoj:

* Informado pri la internacia Esperanto-lingvo
* Instrui Esperanton
* Uzi Esperanton

### Informado pri la internacia Esperanto-lingvo

* Deĵoro por informiĝi sin, aŭ simple renkonti respondeculojn: Merkrede
* Konferencoj, prezentadoj, inicigoj, informtabloj.
* Malkovraj Atelieroj pri la lingvo
* Radio-elsendo unu lundo el du je la 20a H sur Canal Sud 92.2 FM.
* Informleteroj (monata aŭ semajna)
* Kvaronjara papera bulteno : La Krokodil’.
* Sociaj retaj paĝoj (Twitter, Instagram, Facebook, Discord).
* Videoj sur YouTube

### Instrui Esperanton

Per kursoj kaj staĝoj (malsamaj niveloj, daŭro, …)

### Uzi Esperanton

kun…

* Libroservo.
* Lingvo-kafejo en esperanto unu foje monate en la trinkejo "Le Cactus".
* «Manĝo-klaĉo», renkontiĝo-vesperoj por babili esperante.
* Prelegoj (france aŭ esperante).
* Karavanoj por veturi al renkontiĝoj.
* Internaciaj renkontiĝoj en esperanto : Krokodila Renkontiĝo 2008, FESTO 2010, Krokodila Renkontiĝo 2012, Krokodila renkontiĝo 2017

Vidu ankaŭ
----------

* Volontuloj de EKC

Eksteraj ligiloj
----------------

* Esperanto-Kultur-Centro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 6807
 |
**Ekkehard JOST** (\* 22-an de januaro 1938 en Breslau) estas germana muziksciencisto kaj bariton-saksofonisto.

Lerneja kaj universitata kariero
--------------------------------

Ekde 1953 ĝis 1959 Ekkehard Jost lernis en mezgrada lernejo (reallernejo en Lauenburg, gimnazio en Lüneburg ĝis la abituro). En 1959 li komencis studi muziksciencon, fizikon kaj psikologion ĉe la universitato je Hamburgo, kion li finis en 1965 per doktoriĝo. (titolo de la doktortezo: *Akustische und psychometrische Untersuchungen an Klarinettenklängen*).

Ekde 1966 ĝis 1972 Jost laboris kiel scienca helpisto ĉe la Ŝtata Instituto por Muzik-Esploro je Berlino. En 1973 habilitiĝis per tezo pri libera ĵazo kaj estis vokita kiel profesoro por muzikscienco al la Justus-Liebig-Universitato je Gießen, kie li estris la instituton por muzikscienco kaj muzikpedagogio.

Ekde 1968 Jost estas membro de la Scienca Konsilantaro de la *Internacia Societo por Ĵazesploro*. Kune kun Albert Mangelsdorff li anis en la arta konsilantaro de la Ligo de Germanaj Ĵazmuzikistoj. Ekde 1980 ĝis 1990 li estis estrarano kaj ekde 1989 ĝis 1992 estro de la *Instituto por Nova Muziko kaj Muzika Edukado* (Darmstadt). En 2000 Jost estis distingita per la Heslanda Ĵazpremio.

Lia habilito-traktaĵo, ankaŭ tradukita en la anglan kaj la francan, validas kiel unua muzikscienca analizo de la libera ĵazo. Pluaj liaj libroj okupiĝas pri la socialhistorio de ĵazo. Jost estas scienca konsilanto en la Laborrondo pri la Studado de Populara Muziko.

Agado kiel muzikisto
--------------------

Kiel muzikisto Jost ludis kun multaj aliaj muzikistoj de eŭropa ĵazo. Li estras proprajn grupojn, inter ili la formaĵo „Grumpff", fondita kun studentoj kiel Herbert Hellhund, kiu lerte intermiksis humuran pioniran ĵazo kun populara muziko kaj muzikteatraj agadoj (sondisko „Wetterau"), same kiel la liberĵazan projekton „Amman Boutz". Liaj sondiskoj kaj lumdiskoj ankaŭ aperas ĉe propra diskeldonejo *fish music*. Nuntempe li koncertvojaĝas kun sia triopo triopo, Joe Bonica (frapinstrumentaro) kaj Dieter Manderscheid (kontrabaso).

Verkoj
------

* *Europas Jazz 1960-80*, Fischer Verlag, Frankfurt 1987. ISBN 3-596-22974-X
* *Free Jazz. Stilkritische Untersuchungen zum Jazz der 60er Jahre*, Schott-Verlag, Mainz 1975. ISBN 3-7957-2221-7
* *Jazzmusiker. Materialien zur Soziologie der afro-amerikanischen Musik*, Ullstein Verlag, Berlin, 1982. ISBN 3-548-35129-8
* *Sozialgeschichte des Jazz in den USA*, Fischer Verlag, Frankfurt, 1982, Reprint Wolke Verlag, Hofheim 1991. ISBN 3-86150-472-3 (pliampleksigita noveldono 2001: Frankfurt 2003)
* *Sozialpsychologische Faktoren der Popmusik-Rezeption*, Schott Verlag, Mainz 1976. ISBN 3-7957-1710-8

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de Jost ĉe la Universitato je Gießen Arkivigite je 2009-08-03 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 364971
* GND: 124397190
* LCCN: n83199787
* VIAF: 111196160
* ISNI: 0000 0001 1083 2124
* SUDOC: 030262763
* BNF: 121716181
* MBA: 40588708-172d-4bca-824f-7ebebfec7578
* BIBSYS: 90764374
* NKC: jo2014850010
 |
Koordinatoj: 47° 40′ 06″ N 4° 13′ 34″ O﻿ / ﻿47.66833 °N, 4.22611 °O﻿ / 47.66833; 4.22611 (mapo)

**Aisy-sur-Armançon** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 277 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Aisy-sur-Armançon etendiĝas sur 17.97 km², kaj havis 277 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 15 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo. 

La vilaĝo estas trafluata de la rivero Armançon.

Historio
--------

Georges-Louis Leclerc de Buffon plenumis plurajn eksperimentojn en la forĝejo de Aisy-sur-Armançon antaŭ ol fondi sian propran forĝejon.

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Roland Brugraf, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Aisy-sur-Armançon apartenas al la kantono de Ancy-le-Franc, kies ĉefurbo estas Ancy-le-Franc. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Ancy-le-Franc
Ĉefstrato sur Ap Lei Chau
**Ap Lei Chau** (ĉine 鴨脷洲) aŭ **Aberdeen Island** (angle, insulo Aberdeen) estas insulo en Honkongo, sudokcidente de la Honkonga Insulo, ĉe la haveno Aberdeen kaj la kanalo Aberdeen. Ĝi havas areon de 1,32 km² kaj estas parto de la suda distrikto de Honkongo.

Historio
--------

Ap Lei Chau estis bona protektejo kontraŭ tajfunoj kaj estis antaŭ la unua opiomilito vilaĝo de fiŝkaptistoj. Sekve al la traktato de Nankino la insulo estis en 1841 kune kun la Honkonga Insulo transdonita al la britoj. De tiam oni malmulte atentis pri ĝi.

En 1968 la registaro komencis konstruadon de centralo sur la insulo, kiu liveras elektron al la tuta hongkonga insulo. En 1980 estis konstruita ponto por ligi Ap Lei Chau al la honkonga insulo, kio rezultigis rapidan ekonomian evoluon de la insulo.

Geografio
---------

La monto Yuk Kwai Shan sur Ap Lei Chau
Ap Lei Chau, kies nomo signifas *"insulo de la anasa lango"* (*Ap* signifas anason, *Lei* langon kaj *Chau* insulon) estis nomita laŭ sia formo, kiu similas al lango de anaso.
En la norda parto de la insulo troviĝas la plej multaj loĝantoj, la sudo estas malpli multe priloĝita.

La plej alta monto sur la insulo estas la Yuk Kwai Shan aŭ *monto Johnston*.

Ap Lei Chau donis sian nomon al geologia formacio, kiu kovras la plimulton de la honkonga insulo.

Pro siaj 61.900 loĝantoj/km² Ap Lei Chau estas la tutmonde plej dense loĝita insulo.

Eksteraj lligiloj
-----------------

* Ap Lei Chau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ap Lei Chau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. ↑  Ap Lei Chau Formation. Arkivigite je 2007-09-28 per la retarkivo Wayback Machine

{{{2}}} Mapo
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Renkontiĝo de Esperanto-Klubo Wil okaze de la inaŭguro de la Wil-Turo, la 20-an de julio 2006
**Esperanto-Klubo Wil** estas tradicia Esperanto-Klubo en Wil SG en elektodistrikto Wil, Kantono Sankt-Galo, orienta Svislando. La klubo estis fondita en la jaro 1964 de la psikiatra flegisto Hans Kästli, kiu volis enkonduki Esperanton en la praktikan agadon de la psikiatra kliniko Wil, kie li laboris. En tiu tempo en la kliniko venigis multajn gastlaboristojn el diversaj landoj (Italio, Jugoslavio, Turkio, Hispanio, Portugalio kaj aliaj). Tiuj diverslingvaj laboristoj malfacile interkompreniĝis ne nur kun la pacentoj, kiujn ili devis flegi, kun estroj sed ankaŭ kun svisaj kaj nesvisaj gekolegoj, kiuj ili laboris. Kästli kreis teamon, kies membroj laŭ lia imago ne havus lingvajn problemojn almenaŭ en la reciproka interkompreniĝo. Kästli organizis Esperanto-kurson en la klinko kaj aperigis anoncon en Esperanto-gazetoj pri la ebleco labori en la klinko inter esperantistoj el diversaj landoj. Sekve el finintoj de la kurso kaj kun kelkaj gastlaboristoj fondiĝis Esperanto-klubo. Al tiu klubo aliĝis poste ankaŭ esperantistoj el Wil kaj ĉirkaŭaĵo, kiuj ne laboris en la kliniko, sed volis praktiki la lingvon.

Unue la klubon prezidis Hans Kästli, poste ekde la jaro 1975 s-ino Hildegard Schoch, ŝin sekvis en 1989 s-ro Stanisław Pochanke kaj en 2005 s-ino Verena Chaves-Walder el Flawil kaj Wolfram Fischer el Wolfertswil.

Fontoj
------

Enciklopedio de Andreas Künzli: *Universalaj Lingvoj en Svislando* paĝoj 642-643.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la Esperanto-Klubo Wil

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rEsperanto-Kluboj de Svislando |
| --- |
| Svisa Esperanto-Societo • Junulara esperanta svislanda • Esperanto-Societo Bazelo • Esperanto-Societo Berno • Esperanto-Societo La Chaux-de-Fonds • Esperanto-Grupo La Stelo (Ĝenevo) • Esperanto-Societo Laŭzano • Esperanto-Societo Lucerno • Esperanto-Grupo Neŭŝatelo • Esperanto-Klubo Wil • Esperanto-Societo Zuriko | Esperanto-Klubo WilEsperanto-Klubo Wil |

 |
**Mária Gulácsy** [gulAĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gulácsy Mária** estis hungara skermisto (rapiristo), olimpiano, mondĉampiono, instruisto. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Jármy Miklósné*.

Mária Gulácsy naskiĝis la 27-an de aprilo 1941 en Beregszász (Hungara reĝlando, nuntempa Berehove en Ukrainio), ŝi mortis la 13-an de aprilo 2015 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mária Gulácsy maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1959, dum ŝi skermis en sportkluboj inter 1953–1968. Post lernado ŝi estis flegisto (1959-1963). Ŝi estis membro de la hungara nacia skerma teamo inter 1962 kaj 1969. Tiutempe ŝi akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1967. Ŝi estis olimpiano en Somera Olimpiko 1968 kun arĝenta medalo teame, krome en mondĉampionumoj ŝi estis la unua dufoje teame (1962, 1967). En 1969 ŝi finis la aktivan skermadon, sed en la sama jaro ŝi akiris trejnistan licencon. En la sekvaj jaroj ŝi estis tradukisto en biblioteko, inter 1985–1995 ŝi instruis en mezlernejo, fine ŝi pensiuliĝis en 1996. Ŝi naskis 3 gefilojn. Ŝi estis entombigita en Tabajd.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803439
 |



* Portalo pri Biografio
Koordinatoj: 56° 36′ 52″ N 25° 45′ 30″ O﻿ / ﻿56.61444 °N, 25.75833 °O﻿ / 56.61444; 25.75833 (mapo)

**Aiviekste** estas rivero en Latvio, kiu longas 114 kilometrojn kaj enfluas la Daŭgavon. Ĉiujara drenaĵo 1,81 km³. Aiviekste aĝas proksimume 10-12 mil jarojn, formiĝis fine de la glaciepoko kaj post la glaciepoko. Preskaŭ kvarono de la fluo de la rivero estas nereguligita, sed la plej granda parto de la rivero estis elfosita, inkluzive kun eksplodigoj.

Vojo
----

Aiviekste fluas de la norda fino de lago Lubāns, kie ĝi faritas larĝan duoncirklon kaj tiam turnas sudokcidenten. En ĉi tiu etapo estas la plej malgranda guto, krome, ĉi tie Aiviekste ricevas la plej grandajn alfluantojn Pededze, Bolupe kaj Iča. Plue, ĝi estis rektiĝas kaj profundiĝas dum 83 km. Ĉe la malsupra fino, Aiviekste fluas tra iomete ondiĝa areo. Ekzistas pluraj insuloj, sablaĵoj kaj proksimume 15 ŝtonaj sojloj ĉi tie en la rivero. La malgranda Aiviekste hidroelektra centralo (1,4 MW) estis konstruita sur unu el tiuj insulgrupoj. Post la konstruado de Pļaviņu hidroelektra centralo, la malsupra fino de Aiviekste estas inundita per rezervujo. Proksima de Krievciems - dolomita ŝtonmino.

La rivero kolektas ĉefe la Orientan Latvian malaltebenaĵan (latve *Austrumlatvijas zemiene*) akvon. 25% de la areo de la Aiviekste baseno estas kovritaj de arbaroj, 15% - de marĉoj. Estas multaj malsekaj herbejoj en la baseno, grandaj marĉoj. Aiviekste estas riĉa je fiŝoj. Aiviekste estas reguligita per kluzoj kaj kanaloj, ĉar ĝia flukapacito estas plurajn fojojn tro malalta kiam la inunda sezono komenciĝas en Lago Lubāns. Ĝis la 20-a jarcento, dum la printempaj inundoj, la akvoj de Aiviekste refluis en Lubāns kontraŭflue pro la enfluo de alfluantoj, kiuj intensigis la inundojn tie. La flusebenaĵo Aiviekste en la mezo de la rivero estas naturprotekta objekto kiel vivejo por birdoj kaj hejmo por raraj plantoj. La falo de la rivero ĝis la Aiviekste hidroelektra centralo de Aiviekste estas 1 m por 14 km, kaj nur post tio en la lastaj 14 km ĝi dekobliĝas.

Trafluo
-------

* Lubāna
* Pļaviņas (en Gostiņi, la orienta parto de urbo)

Alfluantoj
----------

* Maldekstra: Zvidze, Isliena, Abaine
* Dekstra: Iča, Piestiņa, Pededze, Liede, Kuja, Svētupe, Arona, Veseta.

Bildoj
------

* Aiviekste ĉe la Veseta ponto.Aiviekste ĉe la Veseta ponto.
* La digo de Aiviekste hidroelektra centralo.La digo de Aiviekste hidroelektra centralo.
* Aiviekste en Ļaudona.Aiviekste en Ļaudona.
* Fervoja ponto en Pļaviņas.Fervoja ponto en Pļaviņas.

Referencoj
----------

1. ↑  Aiviekstes paliene. Dabas aizsardzības plāns - Aiviekste flusebenaĵo. Naturprotekta plano (latve)
2. ↑  Latvenergo. Rekonstruētā Aiviekstes HES palielinās zaļās enerģijas izstrādi (latve)
3. ↑  Latvijas Padomju Enciklopēdija - Latva Soveta Enciklopedio, pp. 1-99.
4. ↑  Latvijas PSR Mazā Enciklopēdija - Latva Malgranda Enciklopedio, p. 1-39.
5. ↑  Aiviekstes laivas. Aiviekste Arkivigite je 2022-01-08 per la retarkivo Wayback Machine (latve)
6. ↑  Dabas aizsardzības pārvalde - Naturprotekta Estraro. Aiviekstes paliene (latve)
7. ↑  Upesoga: boatado en Aiviekste (latve)

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 750825
* VIAF: 315140542
 |
Baltimoro en la irlanda provinco Cork (2005)
 La baltimora bujo
**Baltimore** (irlande: *Dún na Séad* – burgo de la juveloj) estas unu el la plej sudaj lokoj en Irlando. Ĝi estas malgranda havenurbo sudokcidente de Skibbereen en la graflando Cork. La angligita nomo devenas de la irlanda *Baile an Tí Mhóir* (loko de la granda domo) kaj rilatas al la burgo de la familio O'Driscoll. La klano, kies nomo devenas de *Ó hEidirsceoil* regis la regionon.
Baltimoron rabatakis la 20an de junio 1631 alĝeriaj korsaroj. Pli ol 100 loĝantoj estis sklavigitaj.

Vizitinda estas la lumturo en la haveno, konstruita de la brita registaro post la irlanda rebelo de 1798. Ĝi nomiĝas „Baltimore Beacon" ("Baltimora bujo") aŭ „la virino de Lot". En la haveno albordiĝas la pramo al Schull (aŭ Skull) sur la duoninsulo de Mizen, kiu ankaŭ ligas la urbon kun la Sherkin Insulo kaj Cape Clear Insulo. Tuj apud la albordejo sur la insulo Sherkin oni vidas la ruinon de franciskana monaĥejo el la 15a jarcento.

Literaturo
----------

* Des Ekin: *The Stolen Village – Baltimore and the Barbary Pirates.* The O'Brien Press, Dublin 2006. ISBN 978-0-86278-955-8
* Peter Harbison: *Guide to National and Historic Monuments of Ireland*. 3. Aufl. Gill & Macmillan Publ. Dublin 1992, ISBN 0-7171-3239-0. S. 60

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Baltimore (Irlando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Sack of Baltimore angle

51.483037-9.373471Koordinatoj: 51° 29′ N, 9° 22′ U (mapo)
 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 433937
* GND: 4689328-3
* LCCN: n99033104
* VIAF: 145603910
 |
**Károly Jezsovics** [kAroj jeĵoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Jezsovics Károly** estis hungara instruisto, lernejestro.

Károly Jezsovics  naskiĝis la 28-an de januaro 1834 en Hungara reĝlando en Nagyszelezsény (nuntempa Sľažany en Slovakio), li mortis la 6-an de marto 1924 en Ĉeĥoslovakio en Banská Štiavnica.

Biografio
---------

Károly Jezsovics frekventis luteranan liceon en Selmecbánya, poste li studis teologion en Pozsony. Post siaj studoj li estis familia edukisto, en 1860 li plulernis en Berlino, Gotingeno kaj Halle (Saale). Inter 1861 kaj 1903 li instruis en la luterana liceo de Selmecbánya. Li foje-foje aŭdadis prelegojn en Akademio de Selmec. Ekde 1894 li estis nomumita liceestro. Li instruis ekzemple Kálmán Mikszáth-on. Li partoprenis en la urba turisma movado.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A hő mint a mozgás egyik neme* (1874) - tradukaĵo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 72-a paĝo)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 92-a paĝo)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Károly Héberger** [kAroj hEberger], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Héberger Károly** estis hungara maŝininĝeniero, bibliotekestro.

Károly Héberger  naskiĝis la 5-an de julio 1925 en Parizo. Li mortis la 26-an de oktobro 1984 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Károly Héberger akiris diplometon pri teknika desegnisto en faklernejo en 1944 en Budapeŝto, poste li laboris en fabriko. Post la 2-a mondmilito li plulernis kaj akiris diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1951. Li ricevis postenon en la ministerio pri eduko en 1953, krome inter 1955 kaj 1963 li instruis en la menciita universitato. En 1959 li akiris plian diplomon, li doktoriĝis en 1963. Inter 1963-1984 li estis bibliotekestro de la universitato. En 1978 li ricevis premion.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A levelező oktatás módszertani kérdései* (1955)
* *źenseignement supérieur en Hongrie* (1966)
* *Az informatika szerepe a szakemberképzésben* (1971)
* *A jövő könyvtárai: trendek és prognózisok* (1977)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Albulopasejo** (romanĉe: **Pass d'Alvra**) estas montpasejo en Kantono Grizono en Svislando. Ĝi estas akvodislimo inter Norda Maro kaj Nigra Maro.

Priskribo de la vojo de nordokcidento al sudoriento
---------------------------------------------------

La pasejvojo komenciĝas en Tiefencastel kaj tiam unue sekvas la riveron Landwasser orienten ĝis Filisur. De tie la vojo turniĝas suden laŭlonge de la rivero Albulo paralele al la Albulofervojo ĝis *Preda*, kie la fervojo malaperas en tunelo. La vojo nun grimpas al la pasejkulmino sur altecon de 2312 m s.m.. De tie la vojo en sudokcidentan direkton malsuprengrimpas tra la Valo de Alvro, kiu donis al la pasejo ĝian romanĉlingvan nomon, ĝis al La Punt Chamues-ch kaj S-chanf en la fundo de la Engadino. Laŭlonge de la rivero Inn la vojo nun orienten kondukas al Zernez, la finpunkto de la pasejvojo.

Historio
--------

Dokumento pri aliancprojekto el la jaro 1451 inter la Griza Alianco kaj Supra Engadino mencias krucon sur la Albulopasejo. Unuan detalan priskribon liveras raporto de venezia ambasadekipo, kiu sub grandaj danĝeroj transpaŝis la pasejon la 29-an de decembro 1525. La konvencio *de ruptura Albule* el la jaro 1544 estis interkonsento pri la malfermo de la pasejo dum vintro. Pro la granda lavango-danĝero necesis ĉiam marki la vojon per lignaj stangoj. Por kovri la kostojn por la flegado de la vojo la loĝantoj el la najbareco rajtis enkasigi vojmonon. Francio instalis sur la vojo tra Albulo kaj Berninopasejo poŝtservon al Venecio, kio altigis la allogon de la du pasejoj. Tio ŝanĝiĝis post konstruo de la venecia Marko-Strato de Bergamo al Morbegno. Post tiam la trafikfluo pasis al Splügenpasejo. Post la malfermo de la Albulofervojo en la jaro 1908, la pasejo perdis praktike sian tutan signifon por la trafiko kaj tial ek de tiam vintre restas fermita.

Albulotunelo
------------

En alteco de 1800 m s.m. sub la pasejo pasas la Albulotunelo de la Retia Fervojo, kiu havas longecon de 5865 m.

  

* Albulopasejo
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

* Kategorio Albulopasejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Albulopasejo en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rListo de la montpasejoj de Svislando |
| --- |
| Albispasejo • Albulopasejo • Berninopasejo • Bözberg-Pasejo • Brünigpasejo • Flüelapasejo • Forchpasejo • Furkopasejo • Gemmipasejo • Gurnigelpasejo • Granda Sankt-Bernard-Pasejo • Grimselpasejo • Hulfteggpasejo • Juliopasejo • Klausenpasejo • Lukomagnopasejo • Malojopasejo • Nufenenpasejo • Oberalppasejo • Ofenpasejo • Passwang-Pasejo • Rickenpasejo • San-Bernardino-Pasejo • Sankt-Gotard-Pasejo • Sattel-Pasejo • Sattelegg • Sempionopasejo • Splugopasejo • Suba Hauenstein-Pasejo • Supra Hauenstein-Pasejo • Sustenpasejo • Vue-des-Alpes-Pasejo • Wildhauspasejo • Zugerberg | Montpasejoj de SvislandoMontpasejoj de Svislando |

 |
***De iure*** aŭ ***de jure***, estas latina eldiro, kiu signifas laŭ vorte «laŭrajte», tio estas, laŭ jura agnosko, laŭleĝe. Ĝi malas al *de facto*, kiu signifas «fakte». Tiu eldiro estas tiele uzita en multaj lingvoj, sed oni skribu ĝin inter citiloj aŭ per klinaj literoj ĉar klare apartenas al la latina lingvo.

Situacio *de iure* estas agnoskita de la valida leĝaro aŭ de la koncerna aŭtoritato pro traktato aŭ formala ago. La situacio *de iure* ne nepre akordiĝas kun la reala situacio kaj tiam ĝi malas la situacio *de iure* al tiu *de facto*. Ekzemple, persono povas havi postenon *de iure*, tio estas pro oficiala nomumo, sed ne plenumi ĝin praktike pro iu ajn tialo. Lando povas esti sendependa *de iure* kun agnosko de Unuiĝintaj Nacioj aŭ de la resto de landoj, sed praktike estas satelita ŝtato, tio estas, ĝia sendependo povas estis fikcia kaj ties povo povas esti komplete neniitaj de alia lando, ekzemple Okcidenta Saharo rilate al Maroko.

Referencoj
----------

1. ↑  Novedades de la Ortografía de la Real Academia: Equiparación en el tratamiento ortográfico de extranjerismos y latinismos, incluidas las locuciones
**Albuminoj** estas grupo de proteinoj kiuj bone solveblas en akvo; havas malgrandajn molekulajn masojn; facile kristaliĝas. Albuminoj estas en korpaj likvaĵoj (ekzemple: en sangoplasmo; en lakto) kaj en animalaj histoj kaj semoj. Albuminoj konsistas el asparta acido, glutama acido (ĝis 25%) kaj leŭcino, izoleŭcino (ĉirkaŭ 16%) sed ĝi havas malmulte da glicino (ĉirkaŭ 1%)

Albumino estas blanka kaj viskeca substanco, kiu konsistigas la blankon de ovo kaj plej grandan parton de la animalaj kaj vegetaĵaj ĉeloj. Albuminoj partoprenas en la vivuloj kiel iliaj konstrumaterialoj, kaj ili estas gravaj nutraĵoj. 10-15% de animala korpo estas konstruitaj el ili, sed en la plantoj ili estas malpli abundaj. La plej gravaj funkcioj de la vivo estiĝas ĉefe per albuminoj. La plimulto da enzimoj, aktivaj biokombinaĵoj estas konstruitaj el albuminoj. Ili estas la plej gravaj katalizenzoj de kemiaj procezoj en la vivaj organismoj. Eĉ en unu ĉelo funkcias multaj milionoj da enzim-albuminoj.

Vidu ankaŭ
----------

* albumeno
* ovoblanko

Referencoj
----------

1. ↑  Andrzej Klein.  (1998) *Encyklopedia biologiczna*, Zdzisława Otałęga (red. nacz.) (pola), Krakovo: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres.

* Kategorio Albumino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Robert Alexander NIELSEN** (naskiĝis la 21-an de oktobro 1991 en Oranmore, Galivo, Irlando) estas irlanda esperantisto. Li studis ekonomikon kaj politikon ĉe la Universitato Kolegio de Dublino kaj laboras rilate al financo. 

Li verkas esperantan blogon *Teo kaj Libroj* kiu diskutas la movadon kaj politikon*,* kaj anglalingvan blogon *Whistling In The Wind (Fajfante en la vento),* kiu diskutas kelkajn temojn inkluzive Esperanton. Li estas kontribuanto por Libera Folio kaj verkis artikolojn por Monato, Beletra Almanako kaj Kontakto. Li estas estrarano de la esperanta grupo ĉe Reddit. 

Li eklernis esperanton en 2014 kaj trapasis la KER-ekzamenon je nivelo C1 en 2016. Li volontulis plentempe ĉe E@I en Partizanske, Slovakio de septembro 2015 ĝis septembro 2016 kaj ĉe la Esperanto-Kultur-Centro en Francio de oktobro 2016 ĝis majo 2017. 

En Junio 2018, li estis elektita kiel komitatano B de TEJO por la mandato 2018-2020 En Julio 2020, li estis elektita kiel estrarano de TEJO kun respondeco pri landa kaj faka agado. Li demisiis je la 10a de novembro pro "seniluziliĝo".

Eksteraj ligiloj
----------------

* Teo kaj Libroj
* Whistling In The Wind Arkivigite je 2019-11-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Robert Nielsen ĉe Twitter
* Robert Nielsen ĉe YouTube

Referencoj
----------

1. ↑  The World The Day I Was Born – Whistling In The Wind Arkivigite je 2019-11-16 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Kiel revivigi la movadon en Irlando?
3. ↑  Pri Libera Folio
4. ↑
5. ↑  Mia vivo kiel Esperanto-volontulo
6. ↑  My Life In 3 Languages Arkivigite je 2020-02-12 per la retarkivo Wayback Machine
7. ↑
8. ↑  Robert Nielsen | Centra Reto
9. ↑  Mi estas komitatano de TEJO – kion mi faras?
10. ↑  Elektitaj senoficaj estraranoj - TEJO Komitato 18a julio 2020
11. ↑  Demisiis TEJO-estrarano Robert Nielsen - Libera Folio 10a novembro 2020
12. ↑  Mia seniluziiĝo kiel TEJO-estrarano - Teo kaj Libroj 15a novembro 2020

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 669659
 |
religio > abrahamismo > kristanismo > anabaptismo > menonitismo > amiŝismo > ŝvacedruvera amiŝismo

---

la **Ŝvacedruveraj amiŝoj** (*Schwatzedruwwere Amisch*, *Swartzendruber Amish* [< familia nomo *Swartzendruber* /ŜVACEdruver/ + *amiŝo* < Svisgermana (dimunitiva formo) *Ami* < familia nomo *Ammann* + suffikso *-isch*]) rezultas el divido, kiu okazis en la graflando Holmes je la mezo de la dudeka jarcento. La Ŝvacedruveraj amiŝoj estas rimarkeblaj por ilia uzo de reflekta bendo anstataŭ la hela triangulo por malrapidaj veturiloj. Due, la Ŝvacedruveraj amiŝoj sukcesas vivi sen interna tubaro en iliaj domoj kaj lernejoj. La Ŝvacedruveroj parolas la pensilvanigermana lingvo kaj estas konsiderata kiel subgrupo de la malnovaj ordenaj amiŝoj, tamen la Ŝvarcedruveroj ne edz(in)iĝas kun pli malkonservativaj malnovaj ordenaj amiŝoj.

### Subgrupoj de ŝvacedruveraj amiŝoj

Andy Weaver grupo

### Graflandoj kun ŝvacedruveraj amiŝoj

**Ohio**

* Holmes
* Wayne

**Ontario**

* Grey < *Holmes-Wayne, OH. 1950-9*

**Pensilvanio**

* Cambria  *< Wayne, OH. 1997*

**Misurio**

* Webster
**De Persgroep NV** estas flandra amaskomunika entrepreno. Ĝi tute apartenas al la familio Van Thillo. En 1978 la familio akiris 60% de al akcioj de eldonejo Hoste. En 1990 ĝi ankaŭ transprenis la ceteron de la akcioj, kaj la entrepreno daŭrigis kun la nomo *De Persgroep*.

En 2003 De Persgroep havis debiton de € 334 milionoj.

Radiaj kaj televidaj sendostacioj
---------------------------------

De Persgroep kaj Roularta Media Group ĉiu posedas 50% de la akcioj de la Vlaamse Media Maatschappij (VMMa). La VMMa estas posedanto de la jenaj sendostacioj:  

*televidaj*

* VTM
* KanaalTwee
* JIMtv

*radiaj*

* Q-music

De Persgroep ekde la 1a de junio 2005 posedas la nederlandan radian sendostacion Noordzee 100.7 FM. Ekde la 1a de septembro 2005 la nomo ŝanĝiĝis al Q-music 100.7 FM.

Gazetoj
-------

* Het Laatste Nieuws, nederlandlingva
* De Morgen, nederlandlingva
* Vacature.com, gazeto kun vakantaj postenoj (nederlandlingva)
* L'Echo, franclingva (por la duono posedas ĝin Rossel)
* De Tijd (por la duono posedas ĝin Rossel)
* Het Parool, Nederlando (parte gin posedas Stichting Democratie en Media)

Revuoj
------

Filia kompanio Magnet Magazines eldonas la jenajn revuojn:

* Dag Allemaal/Expres
* TV-Familie/Blik
* Joepie
* Goed Gevoel
* Touché
* Genieten
* Netwerk
* Uw Vermogen
* Woef

Zone/magazines, senpagaj urbaj revuoj 

* Zone 010/ (Roterdamo)
* Zone 02/ (Bruselo)
* Zone 020/ (Amsterdamo)
* Zone 03/ (Antverpeno)
* Zone 09/ (Gento)

Eksteraj ligiloj
----------------

* www.persgroep.be
**VASTAGH György** [vaŝtag] estis hungara skulptisto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 18-an de septembro 1868 kaj mortis en Budapeŝto 3-an de junio 1946. Li estis la filo de pentristo György Vastagh kaj la pli aĝa frato de pentristo Géza Vastagh, ankaŭ frato de Béla Vastagh. Lia edzino estis Olga Benczúr, lia filino estis Éva Vastagh, lia filo estis László Vastagh.

György Vastagh

Kariero
-------

György Vastagh komencis siajn artstudojn en Országos Minta Rajztanoda de Budapeŝto en 1887. Li studis inter 1888-1891 en Vieno, poste en Munkeno. Li havis sukcesojn per siaj bestskulptaĵoj kaj ĝenroj. Li partoprenis la dekoradon de *Baziliko* de Budapeŝto. Li faris ankaŭ kelkajn monumentskultaĵojn (Hadik-skulptaĵo en Fortikaĵo Buda, skulptaĵo de Gabrielo Bethlen sur Monumento Miljara, skulptaĵo de Péter Pázmány por universitato de Budapeŝto, ĉevalskulptaĵo de Francisko Rákóczi la 2-a en Szeged ktp.). Liaj skulptaĵoj estas troveblaj en Hungara Nacia Galerio, pluraj bestskulptaĵoj en *Agrikultura Muzeo*. La skulptaĵo de Artúr Görgey (1935) staris en Fortikaĵo, sed en 1944–45 ĝi difektiĝis, kaj tial oni malkonstruis ĝin.

Bibliografio
------------

* Ifjabb V. Gy. állatszobrai (Vasárnapi Újság, 1901. jún. 9.);
* Herepei János: V. Gy. (Pásztortűz, 1941.)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio György Vastagh en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arto en Hungarujo

Fonto
-----

* Hungara vikipedio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Gadmeso uzata de du virinoj: litografo el *De Figuris Veneris* (1906) de Édouard-Henri Avril
**De figuris Veneris** (*Pri figuroj de Venuso*) estas interesega antologio de antikvaj helenaj kaj romiaj skribitaĵoj pri erotikaĵoj. Ĝi tre objektive prisdiskutatas klasite kaj grupigite laŭ temoj.

Librohistorio
-------------

Ĝin unue publikigs la germana filologo Friedrich Karl Forberg en 1824 latine kaj helene kiel komenton pri la verko *Hermaphroditus* de Antonio Beccadelli, erotika poezia sekvenco de 1425 en renesanca latino; *De figuris Veneris* poste separite de la beccadelli-aĵoj eldonitis.

Poste oni tradukis la verkon de Forberg en la anglan en 1899 en eldono de Charles Carrington *De figuris Veneris, Manual of classical erotology*, kaj denove en 1907 de Charles Hirsch, kaj en la francan, germanan kaj hispanan lingvojn.

La franca eldono de Alcide Bonneau portis la titolon *Manuel d’érotologie classique*. Alia franca eldono de 1906 ilustritis de Édouard-Henri Avril, kun listo de 95 bildoj pri seksaj pozicioj. La plejparto de la eldonoj estis rezervataj nur por anoj de altaj klasoj aŭ cenzurataj: unu ekzemplero de la franca eldono tuj deponitis en se*eta librobretaro de la Nacia Biblioteko de Francio. La hispana eldono titoliĝis* Manual de erótica clásica}}.

Populara uzo
------------

Robert A. Heinlein en la lasta novelo *(To Sail Beyond the Sunset)* de 1987 prenigis doktorinon Ira Johnson la libron por seksa edukado. Poste faris la samon Maureen Johnson.

Notoj
-----

1. ↑  Donald Serre: "A Long Time Burning: the History of Literary Censorship in England", Arkivigite je 2017-08-28 per la retarkivo Wayback Machine Taylor & Francis, 1969, p. 284
2. ↑  "Other Objects of Desire: collectors and collecting queerly", 2001, ISBN 0-631-23361-X, 86–87]
3. ↑  James Turner: "Schooling Sex: libertine literature and erotic education in Italy, France, and England, 1534–1685" Oxford University Press, 2003, p. 391, ISBN 0-19-925426-5

Literaturo
----------

* Manuel d'erotologie classique; artandpopularculture.com
* *Antonii Panormitae Hermaphroditus* (eldonis Friedrich Forberg), Koburgo 1824, pp. 205 ss.
* *Manual of classical erotology (de figuris Veneris)*, Manchester, Julian Smithson M. A. and friends, 1884.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio De figuris Veneris en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Dead Kennedys*** (mortintaj Kennedy-oj) estas usona punka bando formita en San-Francisko, Kalifornio, en 1978. La bando estis unu el la difinaj punkbandoj dum sia komenca okjara ekkariero.

La vortumado de Dead Kennedys kutime temas pri politiko, satire al politikaj figuroj kaj aŭtoritatoj ĝenerale, kaj ankaŭ pri populara kulturo kaj eĉ pri la punkomovado mem. Dum sia dekomenca formado inter 1978 kaj 1986, ili altiris konsiderinfan polemikon pro siaj provokemaj vortumoj kaj stilo. Kelkaj vendejoj malakceptis stoki iliajn diskojn, provokante polemikon pri cenzuro en rok-muziko; meze de la 1980-aj jaroj, kantisto kaj ĉefa vortumisto Jello Biafra iĝis aktiva aganto de kampanjo kontraŭ *Parents Music Resource Center*. Tii rezultis en jura proceso inter 1985 kaj 1986, kio rezultis en fermita proceso.

La grupo publikigis totalon de kvar studialbumoj kaj unu diskalbumeton antaŭ disbandiĝi en 1986. Post la dissolvo de la bando, Biafra plue kunlaboris kun aliaj artistoj kiel D.O.A. NoMeansNo kaj siaj propraj bandoj Lard kaj *Guantanamo School of Medicine*, krom por kelkaj parolspektakloj.

En 2000 kaj en 2003, Biafra perdis juran proceson iniciatitan de siaj sambandanoj de Dead Kennedys pri la listigoj de kantoverkado kaj nepagitaj aŭtorrajtoj. En 2001, la bando re-formiĝis sen Biafra; variaj kantistoj ekde tiam aliĝis. Kvankam Dead Kennedys plue koncertis laŭlonge de la jaroj, ili ne publikigis plian materialon ekde la publikigo de sia kvara studialbumo *Bedtime for Democracy* en 1986.

Membroj
-------

### Nunaj membroj

* East Bay Ray – guitars (1978–1986, 2001–nun)
* Ron "Skip" Greer – lead vocals (2008–nun)
* Klaus Flouride – bass, backing vocals (1978–1986, 2001–2010, 2011–nun)

### Iamaj membroj

Jello Biafra, Brandon Cruz, Carlo Cadona (6025), Bruce Slesinger (Ted), Jeff Penalty, Dave Scheff, Greg Reeves kaj D. H. Peligro.

Diskoj
------

* Fresh Fruit for Rotting Vegetables (1980)
* Plastic Surgery Disasters (1982)
* Frankenchrist (1985)
* Bedtime for Democracy (1986)

Referencoj
----------

1. ↑  "Dead Kennedys | Biography & History". AllMusic. Arkivita el la originalo la 24an de Junio, 2019. Alirita la 24an de Junio, 2019.

Bibliografio
------------

* Kester, Marian (1983). *Dead Kennedys: The Unauthorized Version*. Last Gasp. ISBN 978-0-86719-312-1.
* Ogg, Alex; Smith, Winston; Ray, Ruby (2014). *Dead Kennedys: Fresh Fruit for Rotting Vegetables: The Early Years*. PM Press. ISBN 978-1-60486-489-2.

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Dead Kennedys en la angla Vikipedio.*

* Kategorio Dead Kennedys en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822292
* GND: 5247118-4
* LCCN: n83172269
* VIAF: 148617840
* ISNI: 0000 0001 0680 4948
* SUDOC: 112337171
* BNF: 13902872p
* MBA: 37c78aeb-d196-42b5-b991-6afb4fc9bc2e
* BIBSYS: 5040953
* NKC: xx0029294
 |
«Feliĉa fino» en amafera filmo estas difinita plej ofte kiel venko de amo. En la bildo: fina foto de *Malantaŭ la ekrano* (1916), kurto kie estas protagonistoj Charles Chaplin kaj Edna Purviance.
**Feliĉa fino** (sufiĉe internacie konata anglalingve kiel *happy end*) estas tipo de fino de la intrigo de fikcia verko en kiu preskaŭ ĉio ŝanĝas al plej bona por la protagonistoj, iliaj flankuloj, kaj por preskaŭ ĉiu escepte pri la malbonuloj.

En historioj kie la protagonistoj estas en fizika danĝero, la feliĉa fino konsistas ĉefe el ilia survivado kaj sukcesa finkompletigo de ilia misio; kie ne estas fizika danĝero, la feliĉa fino povas konsisti en la fakto ke la amantoj plenumas sian amon spite variajn faktorojn kiuj estus povintaj malhelpi tion. Konsiderinda nombro de historioj kombinas ambaŭ situacioj. En la versio de Steven Spielberg de "War of the Worlds" (La milito de la mondoj), la feliĉa fino konsistas el tri diversaj elementoj: nome ĉiuj protagonistoj survivas al la sennombraj danĝeroj de ilia veturado; la homaro kiel tuto survivas al la ekstertera invado; kaj la protagonista patro rehavas la respekton de siaj separitaj filoj. La intrigo estas konstruita tiel ke la tri linioj estas necesaj por la publika sento kaj kontentigo en la fino. Tiu sento estas grava, ĉar estas tio kion la persono kiu ĵus vidis filmon aŭ legis romanon, portas hejmen aŭ por la estonteco.

En ferakontoj, la neceso havi feliĉan finon povas konduki al la fakto de ekzistado de du versioj: el kiuj unu kun dum la alia sen. Ekzemple ĉe Ruĝkufulineto, en kelkaj versioj ĉio finas kiam la lupo manĝas la knabinon (nefeliĉa fino), dum en alia versio hazardveninta ĉasisto mortigas la lupon kaj eligas la knabinon el ties ventro (feliĉa fino). Oni forgesas, ke ĉiuokaze la avino estis manĝita de la lupo.

* Kategorio Feliĉa fino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Feliĉa fino en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**György Völgyi** [djordj voldji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Völgyi György** estis hungara aktoro, teatrestro.

György Völgyi baptiĝis la 24-an de aprilo 1827 en Dunaföldvár, li mortis la 7-an de februaro 1893 en Budapeŝto.

Biografio
---------

György Völgyi komencis sian aktoran karieron en teatra kompanio de József Hetényi en 1847, sed dum la hungara revolucio de 1848 li estis varbisto pri soldatoj. Liaj sekvaj pli gravaj teatrestroj estis Mihály Szőllősy (1852–1854), Károly Szuper (1856–1857), György Molnár (1858–1859), Endre Latabár (1811 - 1873), Gusztáv Hubay, Imre Kőmíves. Inter 1869 kaj 1891 li estis teatrestro en provincaj urboj de Hungarlando, pli poste li konfidis la teatran gvidon al sia filo. Li edziĝis dufoje pro vidviĝo.

Elektitaj aktoroj apartenantaj al teatra kompanio de Völgyi
-----------------------------------------------------------

* Elemér Hetényi
* Imre Kőmíves
* János Németh (operkantisto)
* János Nyéki
* György Pálffy (aktoro)
* János Raisz

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 793237
 |


* Portalo pri Biografio
Instruistino Kiet Engels.
**De kinderen van Juf Kiet** (La infanoj de instruistino Kiet) estas filmo pri instruistino Kiet Engels kaj ŝia klaso de rifuĝintaj infanoj el la tuta mondo al kiuj ŝi instruas en la nederlanda lingvo en baza lernejo en la nederlanda vilaĝo Hapert ne nur la nederlandan lingvon sed ankaŭ kiel oni interrilatas kaj solvas problemojn, helpante ilin superi la traŭmatojn kaj trovi amikecan ligon inter ili pere de ŝia ĝentileco kaj pacienco. La ĉefroluloj estas la infanoj mem kiel la samtempa posedema kaj timema Haya, la lernema Leanne, la makedona Branche en kiu ĉiuj enamiĝas aŭ la traŭmatita Jorj el Sirio. La traŭmatoj de tiuj infanoj ne nur obstaklis ilian vivon sed ankaŭ ilian lernadon kaj ludadon en la lernejo. Tial ili facile sentas sin malsekuraj aŭ timemaj kaj reagas ekzemple agreseme aŭ timeme dum lernado kaj ludado.

Kiel observantoj la filmista duopo Lataster-Czisch filmis sen fari komentojn, sen starigi demandojn kaj sen skizo de la politika kunteksto rigardante la infanojn kiel vundeblajn hometojn kiuj ĉion perdis kaj nun devas alproprigi novan lingvon kaj kulturon helpe de instruistino Kiet kiu helpas ilin retrovi fidon ne fokusante sur kio la infanoj ne konas sed jes sur kio ili kapablas kaj talentas. Ĉiu novalveninta infano ricevas jam de la unua tago propran lokon kun nomŝildon kaj la necesan ilaron. Ekde la unua horo ilia instruistino (Kiet Engels) parolas la nederlandan kaj post unu jaro ili pli malpli parolas la lingvon. La filmistoj opinias ke oni devas multe klopodi se oni volas ke la infanoj integriĝu.

Lingva problemaro
-----------------

La infanoj en la filmo perdis siajn landon, familion kaj ne parolas la lingvon de la alvenlando. La filmo permesas sperti kiom malfacile estas klarigi kion oni intencas diri kiam oni ne trovas la vortojn por diri tion. Ĝi ankaŭ sentigas onin ke oni dependas de fremda lingvo por rimarki kaj vere kompreni unu la alian.

Referencoj
----------

1. ↑  Peter Bradshaw, Miss Kiet’s Children review (recenzo de la filmo infanoj de s-ino Kiet), The Gardian, la 18-an de novembro 2016, konsultita la 1-an de oktobro 2017.
2. ↑  Inge Spaanders, 'Echt niet alles is oké in de klas van juf Kiet' (Vere ne ĉio estas ok en la klaso de instruistino Kiet), Het Parool, la 3-an de decembro 2016.
3. ↑  Bor Beekman, Strenge Brabantse juf steelt ook Britse harten (Severa nederlanda instruistino ŝtelas la britajn korojn), De Volkskrant, la 21-an de novembro 2016.
4. ↑  Dana Linsens, *Zij belichaamt ‘Wir schaffen das’* (Ŝi (Kiet) reprezentas 'Ni sukcesos'), NRC.nl, la 23-an de novembro 2016.
En ekonomiko, **depresio** estas maniero priskribi ekonomian krizon kiu konsistas en granda malpliigo daŭra de produktado kaj konsumo, akompanata de altaj indicoj de sendungeco kaj de entreprenaj bankrotoj. Ĝi estas konsiderata kiel rara kaj ektrema formo de recesio. Depresio karakteriziĝas per nenormala pliigo de sendungeco, malpliigo de la kvantoj de kreditoj, reduktado de la produktado kaj de la investado, variaj bankrotoj, malpliigitaj kvantoj en la komerco, same kiel pro fluktuoj de tipoj de monŝanĝoj ege volatilaj kiuj, plejparte, konstituas devalutojn. Ankaŭ la deflacio aŭ la inflaciego estas oftaj elementoj de depresio.

Ĝi diferencas el recesio je tio ke tiu estas nur normala kaj provizora malakcelo de la konjunkturo, dum depresio estas la plej malalta punkto de la ekonomia ciklo. La ekzemplo plej konata estas la Granda Depresio de la 1930-aj jaroj kiu tuŝis ĉiujn okcidentajn landojn kaj kiu estis partikulare akra en Usono.

Vidu ankaŭ
----------

* La *Longa Depresio*
* La *Granda Depresio*

Eksteraj ligiloj
----------------

* La récession de 2009 est-elle une dépression économique? Arkivigite je 2009-06-30 per la retarkivo Wayback Machine