recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
busto en la Burgoteatrejo en Vieno
**Adolf von Wilbrandt** (naskiĝis la 24-an de aŭgusto 1837 en Rostock; mortis la 10-an de junio 1911 samloke) estis germana verkisto, aparte de teatraĵoj kaj noveloj, kaj direktoro de la Burgoteatrejo en Vieno.

Vivo
----

Adolf Wilbrandt, kvina el naŭ infanoj de la profesoro *Christian Wilbrandt*, en la universitato Rostock komencis studi juron, sed baldaŭ plustudis historionkaj filozofion. Poste li daŭrigis la studadon en la Humboldt-universitato Berlino kaj la universitato Munkeno fort. Post la filozofia doktoriĝo li laboris kiel ĵurnalisto en la redakta stabo de la gazeto *Münchner Neueste Nachrichten*, la antaŭaĵo de la nuna gazeto *Süddeutsche Zeitung*.

Post ampleksaj vojaĝoj li en 1871 translokiĝis al Vieno, kaj du jarojn pli poste edziĝis kun la aktorino *Auguste Baudius*. Ekde la 10-a de novembro 1881 li estis la direktoro de la renoma Burgoteatrejo en Vieno, ĝis en 1887 li decidis reveni al Rostock. Lia edzino restis en Vieno. Jam en 1884 la bavara reĝo Ludoviko la 2-a (Bavario) per atribuo de la Maksimiliano-ordeno honorigis lin per persona, ne hereda nobeleco. Ekde tiam lia familia nomo estis *von Wilbrandt*, sed la nobelan nomeron "von" li uzis en neniu el la sekvaj publikaĵoj.

Li verkis ŝlosilromanojn, historiajn tragediojn kaj poemojn. Pro sia drama verkaro Vilhelmo la 1-a, imperiestro de la Germana Regno, en 1877 honorigis lin per unu el sume nur tri atribuitaj Schiller-premioj. Krome li aktivis kiel literatura kaj teatra tradukisto al la germana lingvo, ekzemple de pluraj teatraĵoj de Sofoklo el la antikva greka kaj de pluraj verkaĵoj de William Shakespeare el la 16-jarcenta angla.

* Adolf von Wilbrandt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Adolf von Wilbrandt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 530699
* GND: 118807250
* LCCN: n83012972
* VIAF: 50021760
* ISNI: 0000000121323843
* SUDOC: 144248255
* BNF: 10541321w
* MBA: fbdeac10-1128-4f24-9451-7a9ae1056ab0
* BIBSYS: 3025430
* NKC: jn20020726480
 |
porteto de 1907
Princino **Victoria Alice Elizabeth Julia Marie von Battenberg** (prononco [vikTO:ria ALI:se ELI:zabet JU:lia MaRI: fon BATnberk], naskiĝis la 25-an de februaro 1885 en kastelo Windsor; mortis la 5-an de decembro 1969 en palaco Buckingham, Londono) estis la patrino de princo Filipo, Duko de Edinburgo kaj tiel, post lia geedziĝo, la bopatrino de la pli posta reĝino Elizabeto la 2-a.

Vivo
----

Princino Alice de Battenberg estis la filino de princo Louis de Battenberg kaj princino Viktoria de Hesio-Darmstadt. Ŝia patro estis brita mararmea admiralo. Kiam dum la Unua Mondmilito la brita reĝa familio rezignis sian germanan familian nomon *Sachsen-Coburg und Gotha* kaj ekde tiam havis la pli britan nomon Windsor, laŭ la peto de reĝo Georgo la 5-a, ankaŭ la admiralo *von Battenberg* donis al sia familio pli britan nomon, nome *Mountbatten*. Princino Alico estis surda de naskiĝo kaj lernis liplegadon en pluraj lingvoj.

princino Alice de Battenberg
### Edziĝo al Princo Andreo de Grekio

La 7-an de oktobro 1903 princino Alice edziniĝis kun princo Andreo de Grekio, la kvara filo de reĝo Georgo la 1-a de Grekio kaj lia edzino *Olga Konstantinovna Romanova* kaj nepo de Kristiano la 9-a de Danio, la 'bopatro de Eŭropo'. La geedziĝo en Darmstadt okazis trifoje. Unue estis la burĝa registra geedziĝo en la Malnova Palaco ĉe la centra placo *Luisenplatz*, sekvis la protestanta geedziĝo en la Kastela Preĝejo kaj finfine la greke ortodoksa en la Rusa Kapelo. Valoraj kronoj de Katerina la 2-a de Rusio estis alportitaj el la Rusia Imperio por la ortodoksa ceremonio, kiuj, kiel kutime en la ortodoksa rito, teniĝis super la paro.

### Rilato kun esperanto

Dum sia ekzilo princino Alice eklernis esperanton en Italio, eĉ abonis la gazeton Heroldo de Esperanto, sub la nomo Sinjorino Alico. En 1933 ŝi ekloĝis en Kolonjo kaj kontaktis Teo Jung, kun la peto proponi fraŭlinon por helpi hejme kaj akompani dum vojaĝo. Tial ke kondiĉo estis ankaŭ la scipovo de esperanto, Jung proponis sian bofratinon, kiu estis tuj dungita. La kontakto poste perdiĝis, pro la ekesto de la Tria Regno kaj la migro de princino Alice al alia lando. (fonto: Teo Jung, "Ĉiu ĉiun")

Vidu ankaŭ
----------

* Mountbatten-Windsor

* Alice de Battenberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Alice de Battenberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756150
* GND: 131723693
* LCCN: n2001032460
* VIAF: 55288195
* ISNI: 0000000046916656
* BNF: 14976097c
* NKC: jo20221169801
 |
La fotografisto Ashley Campbell kiu faris ĉi foton por projekto en sia lernejo, diris: "La temo estis la akvo, ĝi celis reprezenti du malsamajn aspektojn de ĝi, kiu povas esti trankvila kaj milda, sed ankaŭ povas esti detruiga" Ŝia foto ankaŭ uzeblas kiel vid-elemento por kompreni la koncepton pri *Alter Ego*.
**Alter ego** (el la latina lingvo *alter ego*, "la alia mio") estas dua mio, kiu sin kredas malsama de la alia normala aŭ originala personeco. La termino estis inventita en la deknaŭa jarcento kiam la malsano pri disiga identeco estis priskribata unuafoje de la psikologoj. Persono kiu havas ĝin onidire havas duoblan vivon.

Malsama signifo de *alter ego* troveblas en la literatura kritiko, en kiu estas priskribitaj la roluloj en malsamaj verkoj kiuj estas psikologie similaj, aŭ fikcia rolulo kies konduto, parolmaniero aŭ pensmaniero intence reprezentas tiujn de la aŭtoro. Ankaŭ estas uzita por la plej bona amiko de alia rolulo en rakonto.

La ekzisto de *alia mio* estis agnoskata unuafoje en la 1730-aj jaroj. Anton Mesmer uzis la hipnoton por disigi la Alter ego-n. Tiuj ĉi eksperimentoj demonstris kondut-modelon kiu malsamis de la personeco de la unuopulo dependi ĉu tiu ĉi sin trovis malveka aŭ sub hipnoto. La alia personeco disvolviĝis en perturbita stato de la konscienco, sed en la sama korpo.

La alter ego ankaŭ inkluzivas la malsamajn kondutojn de unu persono kiuj povas aperi en certaj situacioj. Kelkaj rilataj terminoj estas la avataro, la doppelgänger, la imitanto kaj la imitanto kaj la duobla personeco.
La vota kaj pilgrimloka **kapelo Francisco Xavier** estas romkatolika historia monumento (ekde 1949) en Hungario, en urbo Szolnok.

Historio
--------

Memore al ĉeso de pesto la kapelo estis konstruita en 1733 ekster la urbo, kie la mortintoj estis entombigitaj. Klemento la 13-a deklaris ĝin pilgrimloko en 1767. La turo estis alkonstruita en 1808. En 1868 ĝi estis iom ruina, post la necesaj laboroj ĝi denove estis uzebla en 1871. Dum la 1-a mondmilito oni forportis la 3 sonorilojn, ekde tiam la kapelo ne havas ilin. Renovigaj laboroj okazis en 2009.

Kapelo
------

La Kapelo situas sola ĉe vojkruciĝo, kie en 2011 oni kreis placeton. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. Antaŭ la fasado krucifikso estas videbla ekde la malfrua 19-a jarcento. La sanktejo estas tre malgranda kaj duonronda.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto Arkivigite je 2019-02-18 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2019-02-18 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Kapelo Francisco Xavier (Szolnok) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Urba municipo Celje
**Urba municipo Celje** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi estas ankaŭ unu el 11 urbaj municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo enhavas 39 komunumojn kaj ĝia areo estas 94,9 km². Komence de 2018 tie loĝis 49377 homoj. La administra centro estas la urbo Celje.

Loko, priskribo
---------------

La municipo situas en la centra parto de Slovenio en la fekunda valo de Celjska kotlina. Jen ili kuras laŭ la rivero Savinja, Voglajna, Hudinja, Ložnica kaj alia pli malgranda rivero. La alteco estas de 240 ĝis 834 m.

La A1 / E57 aŭtovojo, kiu konektas Ljubljana kun Maribor, pasas tra la centro de la areo. Ekzistas ankaŭ grava fervoja nodo.

La apudaj municipoj estas:

Občina Vojnik en la nordoriente, Občina Šentjur la oriente, Občina Štore en la sudoriente, Občina Laško sude, Občina Žalec okcidente, Občina Dobrna en la norde.


Ĉirkaŭ **Občina Sveta Ana**|  | Dobrna | Vojnik |
| Žalec | Občina Sveta Ana | Šentjur |
|  | Laško | Štore |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 39 vilaĝoj:

Brezova, Bukovžlak, **Celje**, Dobrova, Glinsko, Gorica pri Šmartnem, Jezerce pri Šmartnem, Košnica pri Celju, Lahovna, Leskovec, Lipovec pri Škofji vasi, Ljubečna, Loče, Lokrovec, Lopata, Medlog, Osenca, Otemna, Pečovnik, Pepelno, Prekorje, Rožni Vrh, Runtole, Rupe, Slance, Slatina v Rožni dolini, Šentjungert, Škofja vas, Šmarjeta pri Celju, Šmartno v Rožni dolini, Šmiklavž pri Škofji vasi, Teharje, Tremerje, Trnovlje pri Celju, Vrhe, Začret, Zadobrova, Zvodno, Žepina.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Mestna občina Celje en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
La **paroĥa preĝejo Karmelmonta Dipatrino** (origine hungare *Kármelhegyi Boldogasszony-templom*) estas sakrala moderna konstruaĵo en Hungario, en urbo Érd en loĝkvartalo poŝtista.

Preĝejo Karmelmonta Dipatrino en Érd

Historio
--------

En vilaĝo Érd preĝdomo funkciis jam en la 15-a jarcento, ekde la 18-a jarcento jam kirko. Precipe ekde la 20-a jarcento la loĝantaro kreskiĝis, pliaj loĝkvartaloj estiĝis. En la poŝtista loĝkvartalo la katolikoj fondis memstaran grupon en 1947, ekde la sekva jaro la matrikula skribo ekfunkciis. La paroĥa rajto alvenis en 1962. La kirko mem konstruiĝis en 1992.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en korto ĉe stratangulo. La formo estas nekutima kaj malregula. Escepte la enirejon regula geometria formo apenaŭ troviĝas kaj ekstere kaj interne. La fenestoj ofte estas neregulaj kvinlateroj. La turo havas 3 sonorilojn.

Kermeso okazas en la 16-an de julio.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* datenoj legebla en la c. punkto

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* video


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* EnirejoEnirejo
* FenestrojFenestroj
La **Batalo de Bint Ĵubejl** estis batalo inter la israela armeo kaj la libana paramilitara kaj politika organizaĵo Hizbulaho dum la Dua Libana Milito en la sudlibana urbo *Bint Ĵubejl* ekde la 25-a de julio ĝis la 29-a de julio 2006. La militagoj estis daŭrigitaj al la 6-a de aŭgusto kaj pluis ĝis la armistico al la 14-a de aŭgusto.

Okazaĵoj
--------

La urbo estas konsiderata la bastionon de la Hizbulaho kaj tial nomita *Ĉefurbo de la liberigita sudo*. Al komenco de la israela invado en Libano, la urbo estis forte bombardita de la israela aerarmeo por detrui eblaj raketo-depafejoj de la Hizbulaho, kiu masive enfilis nordisraelaj urboj. Post la aviadila atako, la israela infanterio invadis la ŝajne sekuran urbon al la 25-a de julio. Post la enfiltriĝo, la gerilanoj sieĝis la tutan 51-an batalionon de la israela infanterio kaj eksponis ĝin al intensa pafado. La Hizbulaho atakis la trupojn plejofte el la embusko. Post naŭdekhora urba batalo retiriĝis provizore la israelaj trupoj el la urbo.

La israela ministro de defendeco sciigis ke multnombraj batalantoj estu mortigitaj, kaj la batalaĵoj pro tio estu estinta sukcesa. Ŝejĥo Hassan Nasrallah, la gvidanto de la Hizbulaho, spite proklamis "seriozan malvenkon" de la israelaj trupoj kaj raportis ke la Hizbulaho ankoraŭ tenu la ĉioman areaĵon ĉirkaŭ Bint Ĵubejl. Mortis almenaŭ 12 gerilanoj kaj 10 israelaj soldatoj.

Al la 6-a de aŭgusto, la israela trupoj denove perforte enpenetris en la urbo por fine disbati la Hizbulaho-postenojn en Bint Ĵubejl. La gerilanoj prenis la trupojn sub pafado, mortiginte prompte tri soldatojn. Kun tio, unu israela tanko estis malkapabligita per bazukaj pafoj de la gerilanoj. Pluaj du israelaj soldatoj estis mortigitaj dum arestado de kvin Hezbulaha batalantoj. Dum vana nokta sturmo mortis pluajn du soldatojn kun dekoj da vunditoj. Al la 12-a de aŭgusto, la israela infanterio lanĉis novan ofensivon, en ties evoluo la armeo intencis konkeri la Libanon ĝis la rivero *Litani*. La ofensivo fiaskis jam en Bint Ĵubejl. Samtempe ŝejĥo Hassan Nasrallah deklaris la "duan fazon" de la milito ene de tiu la lanĉado de misiloj al israelaj urboj intensigu kaj estu farita uzon de mezdistaneaj raketoj por ataki la foran israelan urbon Tel-Avivo. Al 14-a de julio, 07:00 horo ekis la armistico. Ankaŭ en la urbo, ĉiuj malamikaj agadoj ĉesis. Al la 3-a de septembro alvenis pactrupoj de la Unuiĝintaj Nacioj.
***El camino*** (La vojo) estas romano de la hispana verkisto Miguel Delibes publikigita en 1950. La intrigo temas pri la vivo de vilaĝanoj, kaj ĉefe de infanoj, en norda Kastilio. La titolo *La vojo* aludas al la devigo de kamparanoj al abandono de la rura vivo. Krome la temoj de la verko estas la infaneco (naturo, amikeco) kaj la morto.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Daniel estas la protagonisto de la romano. Daniel estas 11-jaraĝa kaj la gepatroj sendos lin al la urbo por studado la sekvan tagon, ĉar lia patro, fromaĝproduktanto, volas, ke li progresu. Daniel pasigas la tutan nokton memorante la vivon de sia vilaĝo, ĉefe sian agadon kun siaj amikoj Roque el Moñigo kaj Germán el Tiñoso. Daniel estas kromnomita *el Mochuelo* (la noktuo) ĉar li rigardis estante bebo ĉion tre atente kaj timeme. La tri amikoj havas kromnomojn, kiuj estas iel negativaj, kaj tial la respektivaj gepatroj ne deziras ties uzadon; tamen tio estas trajto tre populara en kamparanaj medioj, kiel parto de la rura kulturo kies perdon la verkisto bedaŭras.

Roque, el Moñigo (la fekero) estas unu de la du plej bonaj amikoj de Daniel. Estas tre forta knabo, kapabla venki multajn lokanojn. Li timas nenion, escepte la stelojn. Lia patrino mortis naskinte lin; lia patro, Paco, estas forĝisto; kaj lia fratino, Sara, ĉiam punas kaj minacas lin.

Germán, el Tiñoso (la favulo), estas rara knabo scianta multe pri birdoj (parto de la rura kulturo). Li estas malforta kaj surkape havas senharejojn; lia patro diras, ke tio estas kontaĝo de birdo. Persekutante serpenton en la rivero kun siaj amikoj Daniel, el Mochuelo, kaj Roque, el Moñigo, falas, vundas sian kapon sur roko kaj mortas. Post la foriro de Daniel al la urbo, Roque restos soleca el la triopo. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Komentoj
--------

La romano estis adaptita al kino per samnoma filmo premierita en 1963 reĝisorita de Ana Mariscal.​

Referencoj
----------

1. ↑   Urrero Peña, Guzmán. «Delibes y el cinematógrafo.» Centro Virtual Cervantes, Instituto Cervantes. Konsultita la 9an de aprilo 2016.

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo El camino en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 849471
 |
Kastelo de Clavijo.
Bildo de *Jakobo Maŭr-murdisto* en Carrión de los Condes.
La **batalo de Clavijo** estas mita konfronto kiu estis konsiderita historia kaj dum longa tempo unu el la plej famaj bataloj de la Rekonkero, gvidita de la reĝo Ramiro 1-a de Asturio kontraŭ la islamanoj. Ĝi estus okazinta en la tiel nomata *Campo de la Matanza* (Kampo de la Amasmurdado), proksime al Clavijo, Provinco Rioĥo (Hispanio), datita la 23-an de majo 844. Ĝiaj mitaj trajtoj (la mirakla interveno de la apostolo Jakobo), ĝia kondiĉo de pravigo de la *Voto de Santiago*, kaj la revizio, kiun ekde la 18-a jarcento implikis la historiografian kritikon de Juan Francisco Masdeu, faris ĝin konsiderata kiel legenda batalo, kies inkludo en la kronikoj ŝuldiĝus al la ĉefepiskopo Rodrigo Jiménez de Rada, miksante datumojn de aliaj bataloj de malsamaj momentoj kaj lokoj, kvankam ĝi estas, verŝajne, la mitigo de la dua batalo de Albelda.

* Kategorio Batalo de Clavijo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Árpád Kiss** [kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kiss Árpád** estis hungara kemiisto, profesoro, botanikisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1954).

Árpád Kiss  naskiĝis la 16-an de septembro 1889 en Sárospatak. Li mortis la 10-an de novembro 1968 en Szeged.

Biografio
---------

Árpád Kiss frekventis kolegion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon kaj doktoriĝon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1913. Li jam pli frue ekde 1912 li laboris en la universitata instituto. Dum la 1-a mondmilito li batalis en Rusio, kie li iĝis militkaptito, sed li tamen havis eblecon esplori en Siberio. En 1920 li hejmenvenis kaj li plulaboris kaj instruis en la instituto. Inter 1921 kaj 1924 li instruis en Leiden, poste ĝis la pensiuliĝo en 1961 li estis publika ordinara profesoro (ekde 1949 ankaŭ katedrestro) en Scienca Universitato Ferenc József. Li estis nomumita dekano en la studjaroj 1931, 1938, 1941, 1952, rektoro en la studjaro 1954. Li okupiĝis ankaŭ pri botaniko. Li ricevis premio Kossuth en 1955, krome hungaran kaj sovetian premiojn.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A radioactivitas jelenségeinek tárgyalása chemiai szempontból.* (1911)
* *Über die Neutralsalzwirkung bei Ionreaktionen.* (1927) - kunaŭtoro
* *Zur Lichtabsorption der Kobaltrhodanidlösungen I–II.* (1940–1941) - kunaŭtoro
* *Általános kémia.* (Ĝenerala kemio), (1950)
* *Theorie der Lichtabsorption.* (1958)
* *Über die Lichtabsorption von Cyanokomplexen der Übergangselemente.* (1964) - kunaŭtoro

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
**Yoshi H. ISHIGURO** (iŝiguro) (nask. 3 jun 1898 en Aiti-ken) estis japana redaktoro kaj ĉefdelegito de Universala Esperanto-Asocio (UEA) en Japanio.

Eldonado kaj redakciado
-----------------------

Ishiguro e-istiĝis en 1914 pere de anglalingva korespondado. Li eldonis la gazetojn: Eklumo, 1925; Esperanto en Nipponlando, 1926-1928. Lingvo Internacia, 1929-1930 kaj redaktis Esperanto Kiboŝa, 1930.

Instruado kaj varbado
---------------------

En 1927 li gvidis la radio-kurson JOCK en (Nagoya), kiu estis la unua en Japanio entute. Kursgvido ĉirkaŭ 280 fojojn, parolado ĉirkaŭ 420.

Verkoj
------

Ishiguro verkis kaj eldonigis diversajn elementajn lernolibrojn, ekz.: 

* **1932**: Esperanto por komencantoj.
* **1932**: Esperanto-Korespondo.
* **1933**: Moderna Esperanto-Japana-vortaro
* **1933**: Japana traduko de la Fundamento de Esperanto.

  


|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
Ataturk naskiĝdomo
La **Atatürk Muzeo** (greke *Μουσείο Ατατούρκ*, *Mousío Atatúrk*, turke: *Atatürk Evi Müzesi*, *Atatürk Doma Muzeo*) estas historia domo-muzeo en Tesaloniko, Centra Makedonio.

La domo estas la naskiĝloko de la fondinto de la moderna Turkio, Mustafa Kemal Atatürk, kiu naskiĝis ĉi tie en 1881. Ĝi estas tri-etaĝa domo kun korto ĉe la Apostolou Pavlou Strato, numero 24, apud la turka Konsulejo. Antaŭ ol la kapto de Tesaloniko fare de la greka armeo en 1912, ĝi estis konata kiel "Koca Kasım Paşa distrikto, Islahhane strato". Ĝi estis konstruita antaŭ 1870 kaj en 1935 la Tesalonika Municipo donis ĝin al la turka ŝtato, kiu decidis transformi ĝin en muzeo dediĉita al Mustafa Kemal Atatürk.

La konstruaĵo havas tri etaĝojn kaj korton. Ĝi estis riparita en 1981 kaj estis rekolorita al sia originala roza koloro. Plejparto de la mebloj estas aŭtentaj. Iu ajn forestantaj eroj estis anstataŭigitaj per mebloj de la maŭzoleo de Kemal kaj de la Topkapi Palaco en Istanbulo. Estas fotoj de Kemal ĉe diversaj periodoj de lia vivo sur ĉiuj muroj.

Estas kvar ĉambroj sur la tera etaĝo, neniu de ili kun granda intereso al vizitantoj. Sur la unua etaĝo estas la riceva ĉambro, kun eŭropaj sofoj, granda regilara tablo kaj granda sidanta-ĉambro. La ĉambro de la patrino de Kemal, kun lito, benko kaj kofrego; kaj la kuirejo, ekipita per tiutempaj kuirvazoj. La plej impona ĉambro sur la 2a etaĝo estas tiu en kiu Kemal naskiĝis, granda ĉambro kun benko, lia skribtablo kaj granda fajrujo. Ĝi alfrontas alian ĉambron, en kiu kelkaj propraj objektoj de Kemal de Ankara estas montritaj. Ĉi tiuj inkluzivas formalan veston, fumilojn, tasojn kaj aliajn erojn. Ĉiuj la dokumentoj rilatantaj  al la lerneja vivo de Kemal estas penditaj sur la muroj. Unu granatujo kiu estis plantita de la patro de Kemal ankoraŭ kreskas en la korto.

En septembro 1955 bombo eksplodis proksime al la turka konsulejo, kaj la eksplodo difektis ankaŭ la Atatürk Muzeon. Tio ĉi estis la komenco de kontraŭ-grekaj manifestacioj kaj perforto en Istanbulo, sciita kiel la Istanbula Pogromo. Ses jarojn poste turka tribunalo trovis ke la bombado estis ordonita de la registaro de Adnan Menderes. Menderes pardonpetis kaj proponis kompenson.

En 1981 kopio de la domo estis konstruita en Ankara.

Referencoj
----------

1. ↑   Ο βίος και η πολιτεία του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη. www.makthes.gr (18a de Aprilo 2007). Arkivita el la originalo je 2013-02-17. Alirita 21a de Aprilo 2011.
2. ↑  "Atatürk Evi Müzesi" (en turka). www.thessaloniki.cg.mfa.gov.tr/.
3. ↑  Museums of Macedonia web site
4. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Atatürk Muzeo (Tesaloniko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Muzeo de Macedonia pri la domo de Kemal
* www.studylanguages.org Arkivigite je 2009-12-09 per la retarkivo Wayback Machine

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Atatürk Museum (Thessaloniki) en la angla Vikipedio.*
**William McMaster Murdoch** estis la unua oficiro sur vaporŝipo *Titanic*. Li naskiĝis la 28-an de februaro 1873 en Dumfries and Galloway, Skotlando, mortis la 15-a de aprilo 1912 en Atlantiko.

La unua oficiro William McMaster Murdoch daŭrigis en tradicio de sia familio, kies viroj jam dum la tutaj generacioj foriradis el suda Skotlando sur maron. Li komencis sur velŝipoj kaj poste li transiris sur vaporŝipoj de White Star Line navigacianta inter Eŭropo kaj Aŭstralio. Proksimume antaŭ ok jaroj la ŝipposedejo transgvidis lin al sia atlantika linio, kie li sinsekve deĵoris sur ŝipoj *Arabic*, *Adriatic*, *Oceanic* kaj *Olympic*. Murdoch estis lerta maristo kaj rajtigite li atendis, ke en la proksima estonteco li estos komisiita per memstara komandado sur unu el malpli grandaj vaporŝipoj de la kompanio. "Neniam estis pli bona oficiro," proklamis pri Murdoch pli poste, kiam super *Titanic* fermiĝis la akvoj de la oceano, kapitano Edwin Jones. Jones antaŭ vicoj de jaroj deĵoris kun Murdoch sur vaporŝipo *Arabic*.

Ĉiuokaze ne eblis al William McMaster Murdoch nei decidemon, malvarmsangecon kaj kapablecon rapide orientiĝi eĉ en konfuzigaj situacioj. Tamen ankaŭ viroj de tiaj ecoj devas havi tiun faman peceton de feliĉo, kiu de decidema momento klinigos montriletojn al ĝusta flanko. Bedaŭrinde en la fatala nokto el la 14-a je la 15-a de aprilo 1912 sur ponteto de vaporŝipo *Titanic* la feliĉo forlasis Murdoch-on.

R.M.S. Titanic
Oficiroj de Titanic

Vickapitano Henry Tingle Wilde |
La unua oficiro William McMaster Murdoch |
La dua oficiro Charles Herbert Lightoller |
La tria oficiro Herbert John Pitman |
La kvara oficiro Joseph Grove Boxhall |
La kvina oficiro Harold Godfrey Lowe |
La sesa oficiro James Paul Moody 

 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 210469
 |
Loko de Butano.
Tio estas listo de lokoj kaj konceptoj rilataj al lando Butano.

A
-

Azio

B
-

Butano - Budaismo - Distrikto Bumthang

C
-

Distrikto Ĉuĥa

D
-

Premo de Aero - Premo Desi - Gyelpoi Tenzhu - Distrikto Dagana - Dzongo - Dzonga lingvo - Dzongkhag

E
-

F
-

G
-

Distrikto Gasa - Padmasambhavo (Guruo Rinpoche)

H
-

I
-

Hinda subkontinento - ISO 3166-2:BT

J
-

Jak - Jampey Lhakhang - Vi Ram - Jetsun Pema - Jigme Dorji Wangchuk - Jigme Khesar Namgyel Wangchuk - Jigme Singye Wangchuk - Jigme Wangchuk

K
-

Kuje Lhakhang - Kyichu Lhakhang

L
-

Lhuntse (distrikto) - Flughaveno Striko - Listo de urboj en Butano

M
-

Distrikto Mongar - Monpa - Malneta Enlanda Feliĉo (MEF)

N
-

Ngawang Namgyal (Butano) - Butana Ngultrumo

O
-

P
-

Padmasambhava - Paro (urbo) - Distrikto Paro - Internacia flughaveno de Paro - Distrikto Pemagatŝel - Penlop - Distrikto Punaĥa - Punaĥo (urbo)

R
-

Rinpoche

S
-

Distrikto Samdrup Jongĥar - Distrikto Samce - Distrikto Sarpang - Shabdrung - Siwaliks - Listo de urboj en Butano

T
-

Taktŝango - Tashicho dzong - Thimphu (urbo Timbuo) - Thimphu (distrikto Timbuo) - Tibeta lingvo - Tibetobirma grupo - Traŝigang (distrikto) - Traŝijangste (distrikto) - Trongsa (distrikto) - Trongsa (urbo) - Tshogdu - Distrikto Cigrang - Tulku - Tempa zono en Butano - Taktŝango

U
-

UTC+6 - Ugyen Wangchuk

Ŭ
-

Ŭangĉuk (dinastio) - Ŭangdue Podrang (distrikto)

Z
-

Ĵemgang (distrikto)
**Gamones** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sayago en la sudokcidento de la provinco. *Gamones* estas tradukebla etimologie al asfodeloj, nome plantoj komunaj en nekultivitaj terenoj. 

Gamones en la provinco Zamoro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 13,37 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 93 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 350 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 46 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, 19 km de Bermillo de Sayago, komarka ĉefurbo; 32 km de Fermoselle, la ĉefurbo de la zamora parto de la Natura Parko Arribes del Duero, al kiu ĝi apartenas; kaj 15 km de Miranda do Douro, jam en la najbara Portugalio. Ĝi limas kun Miranda do Douro (Portugalio), Torregamones, Moralina, Badilla, Moral de Sayago, Argañín, Monumenta kaj Luelmo.

Estas romiaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis. 

La urbestro estas de dekstra partio PP.

La romano de Miguel Delibes titolita "El tesoro" (trezoro) rakontas historio okazanta en rura loĝloko nomita Gamones, kiu kontras kelkajn paralelaĵojn kun la reala Gamones, sed la tuta afero estas frukto de la imagopovo de la verkisto. Finfine multaj ruraj loĝlokoj en Kastilio kaj Leono similas.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754428
 |
Konstruaĵo de la Muzeo pri Historio kaj la Nacia Galerio.
La **Historia Muzeo de Armenio** estas muzeo en Armenio kun fakoj pri Arkeologio, Numismatiko, Etnografio, Moderna Historio kaj Restarigo. Ĝi havas nacian kolekton de 400 000 objektoj kaj estis fondita en 1920. 35% de la ĉefa kolekto konsistas el arkeologiaj aferoj, 8% de la kolekto konsistas el etnografiaj objektoj, numismatikaĵoj 45%, 12% de la kolekto konsistas el dokumentoj. Ĝi estas rigardata kiel la nacia muzeo de Armenio kaj situas sur la Placo de la Resppubliko en Erevano. La ŝtato finance subtenas la muzeon kaj posedas kaj la kolekton kaj la konstruaĵon. La muzeo efektivigas konservadajn kaj restaŭrajn laborojn kaj publikigas verkojn pri armena arkitekturo, arkeologio, etnografio kaj historio. Ili ankaŭ publikigis serion de raportoj pri arkeologiaj elfoslaboroj ekde 1948. La muzeo efektivigas ankaŭ edukajn kaj sciencajn programojn pri armena historio kaj kulturo.

Referencoj
----------

* Kategorio Muzeo pri Historio de Armenio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑   Archived copy. Arkivita el la originalo je 2015-03-29. Alirita 2015-05-11.
**Denis MÉNOCHET** (Enghien-les-Bains, 18a de septembro 1976) estas franca aktoro, konata ĉefe pro siaj partoprenoj en filmoj kiel *Hannibal rising*, *Inglourious Basterds*, *Robin Hood*, *Forces spéciales* kaj *As bestas*.

Biografio kaj kariero
---------------------

En 2003 li aperis kiel invitito en la franca televida serio *La crème de Camera Café* en kiu li ludis la rolon de Patrick en la epizodo "Le syndrome de Stokholm", kaj samjare li ludis la rolon de la frato André dum la epizodo "Le grand soir".

En 2007 li ludis la policestron en la filmo *Hannibal Rising*. Samjare li ludis la rolon de la ĵurnalisto de Orly en la filmo La Môme (filmo) protagonistigita de Marion Cotillard.

En 2009 li aperis en la filmo *Inglourious Basterds* en kiu li ludis la rolon de Perrier LaPadite, la franca laktovendisto kiu perfidas la judan familionm post pridemandado fare de la nazioj. En 2010 li ludis la rolon de la soldato Adhemar en la filmo *Robin Hood*. Samjare li aperis en la filmo *La rafle* kiel Corot, la komandanto de Beaune-la-Rolande.

En 2011 li formis parton de la filmo *Forces spéciales* kiel kapitano de la grupo de la francaj specialaj fortoj, kiu mortas ricevinte pafon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* en IMDb

* Kategorio Denis Ménochet en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Denis Ménochet en TV.com Arkivigite je 2020-07-17 per la retarkivo Wayback Machine (el Retarkivo 20200717081501)
* Digital Spy > Celebrity News > Denis Ménochet
* Denis Ménochet - Zimbio

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Denis Ménochet en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 845803
* GND: 1024185133
* LCCN: no2014078972
* VIAF: 200197794
* ISNI: 0000000005295072
* SUDOC: 155533517
* BNF: 15594929r
* BIBSYS: 11065592
* NKC: xx0246139
* BNE: XX5332838
 |
***Mystery Science Theater 3000*** (***MST3K***) estas usona komedia televidserio kreita de Joel Hodgson kaj nuntempe produktita fare de Alternaversal Productions, LLC. La spektaklo premieris ĉe KTMA-TELEVIDO (nuntempe WUCW) en Minneapolis, Minesoto, la 24-an de novembro 1988. Ĝi poste elsendiĝis en The Comedy Channel/Comedy Central dum sep sezonoj ĝis ĝia nuligo en 1996. Poste, ĝi estis prenita de Syfy kaj elsendita dum tri sezonoj ĝis alia nuligo en aŭgusto 1999. En 1995 produktiĝis aro de 60 epizodoj titolita *The Mystery Science Theatre Hour* (La Mistera Scienco Teatro Horo). En 2015, Hodgson gvidis reigon de la serio kun 14 epizodoj pagita per amasfinancado. Ĝia dekunua sezono, unue sur Netflix la 14-an de aprilo 2017, kun alia ses-epizoda sezono sekvanta la 22-an de novembro 2018.

Dum la rolantaro de MST3K ŝanĝiĝis tra sia historio, la premiso de la spektaklo restas relative senŝanĝa : homa subjekto de eksperimentado - unue Joel Robinson (Joel Hodgson), tiam Mike Nelson (Michael J. Nelson), kaj plej ĵuse Jonah Heston (Jonah Ray) - estis malliberigita sur la kosmoŝipo *Satelito de Amo* fare de frenezaj sciencistoj kaj iliaj dungitoj (kolektive nomataj "la frenezuloj") kaj estas devigita spekti serion de malbonaj filmoj por ke la sciencistoj povas monitori lian menson.

Por konservi sian mensan sanon, Joel konstruis serion de inteligentaj robotoj el partoj de la Satelito, kaj kiuj poste restas surŝipe kun la aliaj subjektoj. La "robotoj estas Tom Servo, Crow T. Robot, Gypsy (kiu regas la satelitoperaciojn) kaj Cambot, la silenta registrilo de la eksperimentoj. Crow kaj Servo kuniĝas kun la homo, kiam ili rigardas la filmon en la teatro de la "Satelito", kaj por ne freneziĝi, la triopo ofte komentas kaj furoregis sur ĝi, procezo konata kiel "riffing". Laŭ regulaj intervaloj dum la filmo, la gastigantoj forlasas la teatron kaj revenas al la komandejo de la Satelito por realigi skizojn, kiuj satirigas la filmon rigardata.

Referencoj
----------

1. ↑   About The Show (angle). Satellite of Love, LLC. Alirita 2021-05-28.

* Kategorio Mystery Science Theater 3000 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**William Sears** (n. la 28-an de marto 1911 - m. la 25-an de marto 1992) estis Mano de la Afero de Dio, verkisto kaj populara televid- kaj radiostelulo. En 2010, li estis honorita ĉe la Dawn Breakers International Film Festival pro atingado de plejboneco kiel profesia amaskomunikisto.

Sears geedziĝis dufoje kaj havis du infanojn. Lia unua edzino, Kathleen Sears, mortis, forlasante lin kun du infanoj kiujn lia dua edzino Marguerite Reimer Sears vartis. Marguerite ankaŭ prezentis al li la Bahaan Kredon kaj skribis libron pri lia vivo.

Sears aŭdis pri la Bahaa Kredo pere de sia edzino antaŭ ol ili geedziĝis. Li priesploris la religion dum ili estis geedzoj kaj iĝis bahaa malmultajn jarojn poste. Kiam bahaanoj estis alvokitaj por tutmondigi la religion, Sears kun sia edzino kaj du infanoj vojaĝis al Afriko kie ili restis dum proksimume dek jaroj. Sears estis nomumita Mano de la Afero de Dio de Shoghi Effendi en la lasta kontingento de Manoj antaŭ sia morto en 1957.

Sears estis usona televida kaj radia stelulo. Li komencis kiel sportdissendanto kaj estis ĉe la pinto de sia kariero kiam li forlasis la komercon por transloĝiĝi al Afriko. Li havis popularan televidspektaklon "En la Parko" kiu estis elsendita de 1951 al 1953.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 495906
* GND: 1067334157
* LCCN: n83144223
* VIAF: 70306790
* ISNI: 0000 0000 2366 4679
* BNE: XX1116867
 |
Oficiala bildo de la celebro de la Ducentjariĝo.
La **Ducentjariĝo de Argentino** aŭ en hispana *Bicentenario de la República Argentina* okazis la 25-a de majo de 2010, ducent jarojn post la Revolucio de Majo de 1810 en kiu oni elpostenigis la hispanan vicreĝon Baltasar Hidalgo de Cisneros kaj oni kreis unuan registaran *Junta* formitan de elstaraj reprezentantoj de la popolo de Bonaero, kiu iĝis tiele la unua registaro de Argentino.

La Revolucio de Majo en 1810 kaj la unua registaro argentina el 25a de majo de 1810 ricevis (laŭ la tiamaj ebloj de transportoj) la apogon de malproksimaj urboj distance el Bonaero kiaj Tarija, Mendoza, Corrientes kaj Yapeyú. La plej parto de la tre etenda teritorio kiu aliĝis dekomence al la Revolucio de la 25a de majo de 1810 kunformis la Unuiĝintaj Provincoj de Rivero Plata (dekomenca nomo de Argentino kaj kiu ankoraŭ nun estas unu el la oficialaj nomoj de la lando).

Festo de la Ducentjariĝo
------------------------

Festo por la Ducentjariĝo de Argentino. De maldekstro dekstre, la prezidantoj de Sudameriko: Sebastián Piñera (Ĉilio), Rafael Correa (Ekvadoro), Cristina Fernández de Kirchner (Argentino), Fernando Lugo (Paragvajo), Evo Morales (Bolivio), Lula da Silva (Brazilo), Pepe Mujica (Urugvajo) kaj la Ĝenerala Sekretario Néstor Kirchner (Unasur)
En la urbo Bonaero, la ŝtata registaro organizis la ĉefan eventon rememoran de la jaro kiu okazis ĉefe en aro de la plej grava strato de la urbo, nome la Avenuo 9a de Julio. La festo ekis la 21-a de majo kaj finis la *Ducentjariĝo Tago*, nome la 25-a de majo. Kvankam la memoraĵo okazis dum la tuta 2010 en la tuta lando, tiu evento estis la unika kie estis reprezentataj la provincoj kaj landoj invititaj.

Notoj
-----

1. ↑   Arkivigite je 2012-01-19 per la retarkivo Wayback Machine Paseo del Bicentenario, alirita la 19an de majo de 2010, Bicentenario.argentina.ar 10a de majo de 2010.

Bibliografio
------------

* Guzmán Carriquiry Lecour (2012). El bicentenario de la independencia de los países latinoamericanos. Encuentro. ISBN 9788499209968.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ducentjariĝo de Argentino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ducentjariĝo de Argentino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala Portalo de la *Bicentenario Argentino* Arkivigite je 2010-02-12 per la retarkivo Wayback Machine
* Novaĵoj pri la *Bicentenario Argentino*
* Bicentenario Arkivigite je 2013-07-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Programo Bicentenarios
* Grupo de Flickr kun fotoj de la festoj tutlandaj
* ¿Qué se conmemora en el Bicentenario?
* Iluminan el Coliseo romano por el Bicentenario-La Voz del Interior Córdoba Konsultita la 24an de majo de 2010
* Parado de Mayo (Avenuo 9 de Julio)
* Video Mapping pri urbodomo
Brenda Cardenas Thomae Meksika kongresanino de Nuevo Laredo(2016)**Eŭropmeksikanoj, aŭ Blankaj meksikanoj** estas meksikaj civitanoj de hegemonia eŭropa deveno. Kvankam Meksiko ne havas rasan censon, kelkaj internaciaj organizoj konsideras, ke ili konstituas proksimume unu sesono el la loĝantaro de la lando. Alia grupo en Meksiko, nome "mestizo", inkludas ankaŭ homojn kun varia kvanto de eŭropa praularo, kaj kelkaj havas eŭropan miksaĵon superan al 90%. Pro tio, la linio inter blankuloj kaj mestizoj svagas, kaj la meksika ŝtato decidis abandoni rasan klasigon.

Eŭropanoj ekalvenis al Meksiko post la Hispana konkero de la Azteka Imperio, kiam descendintoj de konkistadoroj mikse kun novalvenintoj el Hispanio formis eliton sed neniam majoritaton de la loĝantaro. Intermiksado produktis mestizan grupon kiu iĝis ja majoritato dum la tempo de la Sendependeco, sed la povo restis plej ofte firme en manoj de la elito, nome "criollo" [kriojo].

Dum plej el la migrado ĉu eŭropa aŭ laŭnome kaŭkaza al Meksiko estis hispana dum la kolonia periodo, en la 19a kaj 20a jarcentoj eŭropanoj kaj eŭropdevenaj loĝantaroj kaj el Norda kaj el Suda Amerikoj enmigris al la lando. Tamen la totala enmigranta loĝantaro en Meksiko neniam superis 20 % el la totalo. Multaj el tiuj enmigrantoj venis havante monon por investi kaj/aŭ ligojn kiuj permesis al ili iĝis elstataj en negocoj kaj aliaj aspektoj de la meksika socio. Tamen, granda parto el ili, pro registaraj decidoj de komenco de la 20a jarcento, forlasis la landon.

Vidu ankaŭ
----------

* Blankuloj
* Blankaj brazilanoj
* Blankaj kolombianoj
* Latinamerikaj blankuloj
* Blankaj peruanoj
* Blankaj venezuelanoj
* Blankaj barbadanoj
* Blankaj novzelandanoj
* Kaldoŝoj

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  "Mexico",  *Encyclopædia Britannica*.
2. ↑  Grandaj diferencoj en la vario de individua mikso ĉirkaŭkalkulatas inter loĝantaroj, kun varioj inter indianoj inter individoj game el 0.005 en Quetalmahue al 0.07 en Meksikurbo.
3. ↑   Ĉe la censo de 1930 la meksika registaro jam ne klasifikis la loĝantaron de la lando en tri rasaj kategorioj, nome blanka, mestiza kaj indiĝena, kaj adoptis novan etnan klasigon kiu distingas la parolantojn de indiĝenajn lingvojn disde la resto de la loĝantaro, tio estas, disde la hispanparolantoj.. Arkivita el la originalo je 2013-08-23. Alirita 2014-02-27.
4. ↑ .  El mestizaje y las culturas (hispane). *México Multicultural*. UNAM. Arkivita el la originalo je 2013-08-23. Alirita July 19, 2011.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2013-08-23. Alirita 2014-02-27.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Blankaj meksikanoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Mexico Criollo Forum Arkivigite je 2014-01-16 per la retarkivo Wayback Machine
**Edward Knatchbull-Hugessen, 2a Barono Brabourne** (5a Aprilo 1857 – 29a Decembro 1909) estis brita parulo kaj politikisto el la Liberala Partio.

Fono kaj edukado
----------------

Brabourne naskiĝis ĉe Great Malvern, Worcestershire, la plej aĝa filo de Edward Knatchbull-Hugessen, 1a Barono Brabourne, kaj de Anna Maria Elizabeth, filino de la pastro Marcus Southwell. Li estis edukita ĉe Eton kaj Magdalen, Universitato de Oksfordo.

Politika kariero
----------------

Brabourne estis elektita en la Parlamento por Rochester aprile de 1889, post malsukceso el Insulo Thanet en junio de 1888. Li restis tio ĝis la ĝenerala balotado de 1892. En 1893 li sukcedis sian patron ĉe la baroneco kaj eniris en la House of Lords. Brabourne estis ankaŭ *lieutenant* por la *Coldstream Guards* kaj *Deputy Lieutenant* kaj *Justice of the Peace* el Kent.

Familio
-------

Lord Brabourne edziĝis al Amy Virginia, filino de Wentworth Beaumont, 1a Barono Allendale, en 1880. Ii havis du filojn (el kiu la pli aĝa mortiĝis juna) kaj du filinojn. Brabourne mortiĝis en Londono decembre 1909, aĝe 52, kaj estis sukcedita en la baroneco de sia nura survivanta filo, Wyndham Knatchbull-Hugessen, 3a Barono Brabourne. Lady Brabourne restis vidvino ĝis sia morto en majo 1949.

Referencoj
----------

1. 1 2 3  thepeerage.com
2. 1 2  Craig, F. W. S..  (1989) *British parliamentary election results 1885–1918*, 2‑a eldono, Chichester: Parliamentary Research Services. ISBN 0-900178-27-2.
3. ↑  Craig, page 305

Eksteraj ligiloj
----------------
**Nancy KOVACK** estas usona aktorino. Ŝi naskiĝis en Flint, Michigan. Ŝi komencis studi en Universitato de Miĉigano kiam ŝi estis nur 15-jaraĝa kaj diplomiĝis je 19-a jaraĝa. Ŝi partoprenis multajn beleckonkursojn el kiuj ŝi gajnis 8 antaŭ ŝi estis 20-jaraĝa. Ŝi estas vidvino de Zubin Mehta.

Kariero
-------

Ŝi komencis sian karieron per televidserio *The Verdict Is Yours* en 1958 kaj debutis en kino per filmo Strangers When We Meet.

En 1960 jaroj ŝi aktoris en kinfilmoj Cry for Happy, The Wild Westerners, Diary of a Madman, Jason and the Argonauts, The Outlaws Is Coming, Sylvia, The Great Sioux Massacre, The Silencers, Frankie and Johnny, Tarzan and the Valley of Gold, Almaas 33 kaj Marooned. Krome ŝi aperis en televidaĵoj kiel The Alfred Hitchcock Hour, Voyage to the Bottom of the Sea, Burke's Law,I Dream of Jeannie, Batman, The Wackiest Ship in the Army, The Man from U.N.C.L.E. I Spy, The Invaders, Star Trek, The Name of the Game, Get Smart, Bewitched, Hawaii Five-O, It Takes a Thief.

Dum 1970-a jardeko ŝi partoprenis televidaĵojn Love, American Style, Mannix,The Invisible Man, Cannon, ktp.

Notoj
-----

* Kategorio Nancy Kovack en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



1. ↑  "Conductor To Wed Actress",  *News-Journal*, June 2, 1969, paĝo 3.
**El Mirón** [elmiRON] estas municipo en la okcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo *El Mirón* estas komprenebla ne-etimologie kiel *La Rigardulo*.

El Mirón en la provinco Avilo.
La kastelo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 31,08 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 114 loĝantojn. Ĝi perdis 225 loĝantojn el 1991 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 76 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Es tiu epoko restis la Kastelo de El Mirón, nomita ankaŭ Kastillo de los Moros, tio estas Kastelo de la Maŭroj. Tiam la vilaĝo formis parton, kun La Horcajada, Piedrahíta kaj El Barco de Ávila de la Senjorlando de Valdecorneja tiel nomita pro la rivero Corneja [korNEĥa]. Tiu Senjorlando estis konstituita de la reĝo Alfonso la 10-a en 1254 por lia frato Filipo. Unu jarcenton poste, Henriko la 2-a de Kastilio donis ĝin kun Oropesa al García Álvarez de Toledo, kio rezultis en la starto de la duklando de Alba, ĉar al liaj posteuloj donis Johano la 2-a (Kastilio) la urbon Alba de Tormes.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Collado del Mirón
* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762939
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Emmi Stox** (naskiĝis la 21-an de julio 1905) estis germana esperantistino. Ŝi estis prezidanto de Esperanto-Ligo Berlin - *ELB* (1971-1977). Jam dum jardekoj ŝi aktivis en la berlina Esperanto-movado, kiam ŝi en 1971 fariĝis la unua virino pinte de berlina Esperanto-organizaĵo.

Profesie ŝi estis oficistino ĉe Deutsche Bundespost (Germana Federacia Poŝto).

Emmi Stox eniris la estraron de ELB en 1969 kiel IEMW-komisiulo. Ŝi flegis la kontaktojn al la Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno, kie hodiaŭ oni trovas foton de ŝi el 1953..

Dum ŝia prezidanteco ELB transiris al novaj formoj de informado, instruado kaj de organiza agado kaj entute komencis moderniĝi. Hermann D. Tautorat (1944-1996) en 1970 eniris la estraron kiel komisiulo por informado kaj alparolis specifajn grupojn, ekz. studentoj, gvidis modernajn kursojn kaj instalis novan renkontiĝejon kun biblioteko.

Emmi Stox prelegis la 4-an de novembro 1975 en la monata ELB-kunveno pri la temo: "Pensoj de esperantistino okaze de la virina jaro", kaj la 1-an de junio 1976 pri "Sepdekjara jubileo de tutlanda Esperanto-organizaĵo en Germanujo". Tio montras, kion ŝi trovis grave.

En jarĉefkunveno de ELB la 18-an de januaro 1977 Emmi Stox ne plu kandidatis. En la kunveno estis balotita Ina Tautorat nova prezidanto de ELB kaj Emmi Stox estis aprezita pro ŝia „senlaca agado". Emmi Stox daŭrigis sian agadon por ELB ankaŭ poste.

Fontoj
------

1. ↑  Fritz Wollenberg (Red.): Esperanto. Lingvo kaj kulturo en Berlino kaj Brandenburgio. 111 jaroj, Jubilea LIbro 1903-2014, Mondial, Novjorko – Berlino 2017, p. 432
2. ↑  Gratuloj al Emmi Stox, 75-jara, en: Berlina Informilo, julio-aŭgusto 1980, p. 2, eldonis Esperanto-Ligo Berlin (ELB)
3. ↑  Berlina Informilo, novembro 1975, p 2, eldonis ELB
4. ↑  Berlina Informilo, junio 1976, p. 2, eldonis ELB
5. ↑  Berlina Informilo, februaro 1977, p.1,eldonis ELB

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 632833
 |
**Ĉi tio estis ilia plej bona horo** (angle: **This was their finest hour**) estas la nomo kaj la fino de la parolado, kiun faris Winston Churchill, nome la brita ĉefministro dum la Dua Mondmilito, antaŭ la Ĉambro de Komunuloj de la Brita Parlamento la 18an de junio, 1940, monaton post kiam li ekregis kiel ĉefministro de nacia unueca registaro, kiu inkluzivis ĉiujn membrojn en la parlamento. 

Ĝi estis la tria parolado en serio de tri paroladoj, kiujn Churchill prononcis dum la batalo de Francio kaj antaŭis tiun konatan kiel "Sango, laboro, larmoj kaj ŝvito" de la 13a de majo, kaj "Ni batalos ĉe la strandojn" de la 4a de junio.

En sia parolado, Churchill pravigis la malmultan subtenon, kiun la francoj ricevis de Unuiĝinta Reĝlando de post la eventoj en Dunkerko kaj raportis pri la sukceso de evakuadoj de Dunkerko de la fortigaj fortoj en Operacio Dinamo. Li rezistis premon formi akordan koalicion kontraŭ Nazia Germanio. Li ankaŭ prienketis la fortojn disponeblajn al Unuiĝinta Reĝlando por eviti invadon de la Britaj Insuloj kaj prienketis subtenajn leterojn de la Regnoj, kiuj fortigis la kredon je la venko de Britio.

La parolado finiĝis per frazo:

> Let us therefore brace ourselves to our duties, and so bear ourselves that if the British Empire and its Commonwealth last for a thousand years, men will still say, 'This was their finest hour.'   
> Tial ni eliru kaj plenumu niajn devojn, kaj agu tiel, ke se la Brita Imperio kaj ĝia ŝtatkomunumo restos ankoraŭ mil jarojn, la homoj ankoraŭ diros 'ĉi tiu estis ilia plej bela horo'.
> —Winston Churchill
> 
> 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 738338
 |