recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Kelkaj el la tradiciaj iloj de Taksonomio de kultivataj plantoj: mikroskopo, fotilo, floroj kaj gvidlibro por helpi identigon.
**Taksonomio de kultivataj plantoj** estas la studo de la teorio kaj praktiko de la scienco kiu identigas, priskribas, klasifikas, kaj nomas kulturvariojn - tiuj plantoj kies origino aŭ selektado estas ĉefe devenaj el intencita homa aktiveco. Kulturplantaj taksonomiistoj, aliflanke, laboras kun ĉiuj specoj de plantoj en kultivado.

**Kulturplanta taksonomio** estas parto de la studo de hortikultura botaniko kiu estas plejparte disvolvigita en botanikaj ĝardenoj, grandaj arbokulturejoj, universitatoj, aŭ ŝtataj servoj. Areoj de speciala intereso por la kulturplanta taksonomio estas la jenaj: serĉado kaj registrado de novaj plantoj taŭgaj por kultivado (plantokolektado); komunikado kun kaj konsilado al la popolo en aferoj koncerne la klasifikon kaj nomenklaturon de kulturplantoj kaj aranĝado de origina esplorado en tiuj temoj; priskribado de la kulturplantoj de specialaj regionoj (hortikulturaj flaŭroj); konservado de datumbazoj, herbarioj kaj aliaj informoj pri kulturplantoj.

Multe de la laboro de la kulturplanta taksonomio temas pri la nomado de plantoj kiel devige de du plantaj nomenklaturaj kodoj. La provizaĵoj de la Internacia Kodo de Nomenklaturo por algoj, fungoj kaj plantoj (Botanika Kodo) servas ĉefe sciencajn celojn kaj la celojn de la scienca komunumo, dum tiuj de la Internacia Kodo de Nomenklaturo por Kultivataj Plantoj (Kulturplanta Kodo) estas dezajnitaj por servi kaj sciencajn kaj utilismajn celojn farante havigojn por la nomoj de plantoj uzitaj en komerco - kultigenoj kiuj ekestis en agrikulturo, forstado kaj hortikulturo. Tiuj nomoj, foje nomitaj diversece-, estas ne en la latina sed ĉiukaze estas aldonitaj kun la scienca latina nomo, kaj ili helpas komunikadon inter la komunumo de forstistoj, farmistoj kaj hortikulturistoj.

La historio de kulturplanta taksonomio povas esti spurita de la unuaj plantselektadoj kiuj okazis dum la agrikulturisma Neolitika revolucio al la unua registrita nomado de homaj plantselektadoj fare de la romianoj. La nomado kaj klasifiko de kultigenoj sekvis similan vojon al tiu de ĉiuj plantoj ĝis la establado de la unua Kulturplanta Kodo en 1953 kiu formale establis la kultigenan klasifikkategorion da kulturvarioj. Post tiu tempo la klasifiko kaj nomado de kultigenoj sekvis sian propran vojon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 2009 retejo de Kodo ICNCP Arkivigite je 2011-08-13 per la retarkivo Wayback Machine
Igor Stravinski dirigentante per bastono (1929).
**Taktobastono** estas bastono kiu estas uzata de dirigentoj ĉefe por pligrandigi kaj plibonigi la manajn kaj korpajn movojn asociajn kun dirigentado de ensemblo de muzikistoj kaj ĉefe de orkestroj.

Priskribo
---------

Modernaj taktobastonoj estas ĝenerale faritaj el malpeza ligno, vitrofibro aŭ karbonfibro kiu estas mallarĝigita al komforta tenilo kiu estas kutime farita el korko, kverka, juglanda ligno, palisandro, aŭ foje el aluminio kaj kiu povas esti adptita al la neceso de la dirigentoj. Profesiaj dirigentoj ofte havas personajn speciigojn por batono baze ĉefe sur siaj propraj fizikaj postuloj kaj la naturo de la ludo: Henry Wood kaj Herbert von Karajan estas kelkaj ekzemploj. Historia ekzemplo de ties konstruo estas unu de la franca komponisto Louis-Antoine Jullien en la mezo de la 1850-aj jaroj antaŭ sia unua vizito al Usono: ĝi estis priskribita kiel, "belega batono farita el acero, riĉe muntita en oro kjaj ornamita per kostaj diamantoj."

Notoj
-----

1. ↑  José Antonio Bowen et al. *The Cambridge Companion to Conducting* (UK: Cambridge University Press, 2003) p.3,4
2. ↑  Nancy Newman (2010), *Good Music for a Free People: The Germania Musical Society in Nineteenth-century America*, University Rochester, p. 279, (ISBN 978-1-58046-345-4),
Bilda reprezento de la Triopa Alianco en la *Kodekso Osuna* (1565?). En la centro Meksiko kaj dekstre Takubo.
**Takubo** aŭ en hispana **Tacuba** origine nomata *Tlacopan*, *Taklopan* aŭ **Taklopano**, signifas "Loko sur la bastonetoj" el *tlakotl* bastonetoj kaj *pan* loko sur, en Naŭatla lingvo.

Aktuale ĝi estas konata kiel "Tacuba" nome kolonio situa en la kvartaloj Delegación Miguel Hidalgo kaj Azcapotzalco en Meksikurbo, sed ĝi estis unu el la senjorlandoj de Mezameriko plej gravaj kiuj setlis en la okcidenta areo de la Valo de Meksiko.

Historio
--------

Sur la fekundaj teroj de la tiama okcidenta bordo de la Lago Tekskoko, troviĝis la Senjorlando Tlakopano. Fondita de Tlakomacin, ĝi estis submetita al la Senjorlando Tepaneka en Azkapocalko, nome la plej granda kaj plej stabila ĝis la momento senjorlando de la Centra Altebenaĵo. Por venki super Azkapocalko, Tlakopano alianciĝis kun la senjorlandoj Tenoĉtitlano kaj Tekskoko en la Triopa Alianco, en la jaro 1428. La Triopa Alianco venkis super Azkapocalko, kaj aa Tlakopano korespondis kvinonon de la totala impostado de la konkeritaj popoloj.

Poste, el inter tiuj tri senjorlandoj, elstaris milite kaj politike tiu de la Aztekoj meksikaj en Tenoĉtitlano, kiu finfine hegemoniis super siaj du aliancanoj. Tlakopano, estante pli malgranda ol Tekskoko, subiĝis pli rapide antaŭ la povo meksika, dum Tekskoko, estrita de kosmopolitaj estroj, plutenis kun relative pli granda sukceso sian aŭtonomecon disde la regantaj familioj de Tenoĉtitlano.

Referencoj
----------

1. ↑   Siméon, R. (1977). Diccionario de la lengua nahuatl o mexicana. México: Siglo Veintiuno.

Bibliografio
------------

* Diego Muñoz Camargo. *Historia de Tlaxcala*. Ed. Dastin 2004. España.
* Domingo Chimalpahin Cuauhtlehuanitzin. *Las ocho relaciones y el memorial de Colhuacan*. CNCA. 1998.
* Hernando de Alvarado Tezozomóc. *Crónica mexicana*. Col. Crónicas de América. Ed. Dastin. 2002.
* Fernando de Alva Ixtlilxóchitl. *Historia de la Nación Mexicana*. Ed. Dastin. España 2002.
* López Austin, Alfredo, y López Luján, Leonardo. *El Pasado Indígena*. FCE. 1996.
* *La Guerra entre Tenochtitlan y Azcapotzalco: construcción y significación de un hecho histórico,* tesis que para obtener el grado de Doctor en Historia, presenta Clementina Lisi Battcock, asesor, José Rubén Romero Galván, 2008.
* Pedro Carrasco, *Estructura político-territorial del Imperio Tenochca: la Triple Alianza de Tenochtitlan, Tetzcoco y Tlacopan*, México, El Colegio de México, 1996.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Muñoz Camargo, Diego; *Historia de Tlaxcala* reta teksto en Cervantes Virtual
* Arkivigite je 2016-04-12 per la retarkivo Wayback Machine
**Svami Kuvalayananda**, ĝuste **Jaganath Ganesh Gune** (naskiĝis la 30-an de aŭgusto 1883 en Debhoi (Guĝarato), mortis la 18-an de aprilo 1966 en Lonavla (Maharaŝtro) – barata sciencisto, aŭtoro de monumentaj esploroj pri praktikoj de jogo, pioniro de la nuntempaj akademiaj esploroj de jogo kaj de barata sistemo de korpa edukado, fondinto de Kaivalyadhama Institute, populariganto de Hatha Jogo en la mondo. Dum lia vivo lia nomo estis sinonimo de jogo.

Juneco
------

Kuvalayananda naskiĝis en la periodo de plifortiĝanta nacia renaskiĝo. Dum studoj fascinis pri filozofio de Sri Aŭrobindo, kiu tiutempe laboris kiel lekciisto en Vadodara. Post fino de studoj en Universitato de Mumbajo la junulo komencis interesiĝi pri la socia movado de Lokmanja Tilak.

Dum pluraj vojaĝoj tra Barato komencis pli kaj pli ofte kontaktiĝi kun ordinaraj homoj, inter kiuj estis analfabetoj, needukitaj personoj, superstiĉaj aŭ korpe kaj psike malsanaj. Tiam konsciiĝis pri granda rolo de edukado, kiu povus tion ŝanĝi. Por realigi tiun ĉi celon aliĝis al Khandesh Education Society en Amalner (proksime al Ĝalgaon), kie post jaroj (1916) fariĝis eĉ ĉefdirektoro de nacia kolegio.

Literaturo
----------

* Dr. Manohar.L. Gharote, Dr. M.M. Gharote: *Swami Kuvalayananda – A Pioneer of Scientific Yoga and Indian Physical Education*, ISBN 81-901176-2-0
* Swami Kuvalayananda, S. L. Vinekar, *Joga. Indyjski system leczniczy. Podstawowe zasady i metody* (Jogo. Barata kuracsistemo. Bazaj principoj kaj metodoj), PZWL, Varsovio 1970, p. 139, Piednotoj, terminologia vortaro kaj literaturo de jogo prilaborita de Tadeusz Pasek

Vidu ankaŭ
----------

* B.K.S. Iyengar

Eksteraj ligiloj
----------------

* Swami Kuvalayananda. The Pioneering Exponent of Scientific Yoga


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 617654
* GND: 111699274
* LCCN: n85269167
* VIAF: 72025077
* ISNI: 0000 0001 1070 312X
* SUDOC: 121920275
* BNF: 13093235c
* NKC: nlk20050165745
* BNE: XX1701898
 |
Insulo Flores, Peten, konstruita sur la ruinoj de Tayasal, la ĉefurbo Itzá.
**Tayasal** aŭ *Tah Itzá* (nomita ankaŭ *Noj Petén* [aŭ *Noh Petén*]) estas arkeologia kuŝejo korespondanta al la postklasika periodo de la kulturo de majaoj, nome urbo fondita en la 13-a jarcento, sur insulo en la lago Petén Itzá, en la Departemento Peten Gvatemalo. 

Ĝi estis unu el la lastaj urboj de Ameriko konkeritaj de la hispanoj, nome en 1697. Tayasal estis detruita de tiuj kaj la ŝtonoj de ties temploj kaj konstruaĵoj estis reuzitaj por konstrui la katolikan preĝejon kaj aliajn domojn, pro kio restis malmulte de la iama grando. La unua konkerklopodo estis farita post kelkaj malsukcesoj fare de Hernán Cortés, en 1541, kiu devis rezigni pro la forta opozicio kaj utila defendo de la lokanoj. En 1618 vizitis ĝin du jezuitoj akompanataj de centoj da indiĝenoj, el aktuala Belizo, sed kiam ili konstaus, ke la lokanoj adoris remburitan ĉevalon, el la ekspedicio de Cortés, ili koleriĝis kaj ambaŭ flankoj malamikiĝis.

Postaj klopodoj okazis el Belizo, en 1685, Alta Verapaz, en 1687, Jukatano en 1691 kaj 1695, ĝis la 13 ade marto 1697, estis konkerita per kombinita atako el Tabasko kaj Jukatano estrita de Martín de Urzúa, kiu uzis ŝipojn (kun artilerio) kiuj estis transportitaj el la marbordo kaj remuntitaj sur la bordo de la lago Petén Itzá. 

Aktuale estas turisma urbo ĉefe por la vizito al la arkeologiejoj de la ĉirkaŭoj kaj tiucele oni uzas apudan internacian flughavenon de Santa Elena.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 727739
 |
**Sulz im Burgenland,** hungare **Sóskútfalu** [ŝOŝkUtfalu], kroate **Šeškut** estas iama vilaĝo, nun parto de Gerersdorf-Sulz en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 7542
* Telefonkodo: 03328
* Aŭtokodo: GS
* Loĝantaro:
* 47° 04′ 29″ N 16° 16′ 11″ O﻿ / ﻿47.07472 °N, 16.26972 °O﻿ / 47.07472; 16.26972 (mapo)Koordinatoj: 47° 04′ 29″ N 16° 16′ 11″ O﻿ / ﻿47.07472 °N, 16.26972 °O﻿ / 47.07472; 16.26972 (mapo)

Situo
-----

Sulz im Burgenland situas en valo. Güssing troviĝas je 4 km-oj.

Historio
--------

Jam la romianoj profitis la lokajn mineralajn fontojn. La unuaj mencioj okazis en hungaraj formoj *"Kapasfalua"* kaj en 1469 *"Soskwth"*. La fontoj menciiĝas en 1496 kaj en 1817 banejo ekfunkciis. Ekde 1905 oni tutlande vendis la kuracakvajn botelojn. En 1910 loĝis en Sóskútfalu 507 loĝantoj (aŭstroj en majoritato, kroatoj en minoritato). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). Gerersdorf bei Güssing, Rehgraben kaj Sulz im Burgenland formis novan komunumon *Gerersdorf-Sulz* en 1971.

Vidindaĵoj
----------

* klasikisma kastelo de 1815

* Kategorio Sulz im Burgenland en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la loĝloko Tala en la subŝtato Jalisco de Meksiko. Pri aliaj samnomaj lokoj vidu la apartigan paĝon Tala. |

**Tala** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Tala*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 083.

Geografio
---------

**Tala** apartenas al la regiono Valles kiu situas en la centro de la subŝato kun limo al la regiono "Centro". Al la regiono Valles entute apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 56291 loĝantojn. El tiuj estis 27450 viroj kaj 28841 virinoj. La komunumo havas surfacon de 389,24 km². La meza alteco estas 1330 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 20 C. En la komunumo estas 1064,7 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 16010 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 14357 scipovis legi kaj skribi kaj 1645 viroj estis analfabetoj. Do 10.27 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 16846 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 15178 sciis legi kaj skribi kaj 1661 virinoj estis analfabetoj. Do 9,86 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Tala vivis 44945 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 39 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,087 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tala Arkivigite je 2007-05-19 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Talanto** (aŭ talento en dua signifo) estas 

* antikva mezurunuo de pezo, teorie la metalkvanto portebla de unu homo. La aleksandria talanto pezis ĉirkaŭ 36 kilogramojn, poste 45 kilogramojn, la atika talanto ĉirkaŭ 26 kilogramojn, la biblia ĉirkaŭ 34 kilogramojn.
* antikva monunuo, de diversa valoro laŭ la responde kutima pezo: arĝenta talento aŭ ora talento kiu valoris 6000 drakmojn en Ateno.

Etimologio
----------

**Talanto** devenas de la greka lingvo *talanton* (pezilo, pezo).

Historio
--------

**Talanto** estis origine babilona mezurunuo de pezo. Poste, kiel multaj antikvaj mezurunuoj por pezoj, ĝi iĝis monunuo. En la antikvo pezoj kaj subdividoj variegis kaj regione kaj epoke (de ĉirkaŭ 20 ĝis 40 kilogramoj).
Tiel ekzistis:

* la atika talanto de ĉirkaŭ 27 kg subdividita je 60 minoj po 100 drakmoj je 6 oboloj
* la kartaga talanto de 27 kg subdividita je 60 minoj po 60 ŝekeloj.

1 talanto = 60 minoj
1 mino = 100 drakmoj
1 stateroj = 2 drakmoj
1 drakmo = 6 oboloj
La obolo estas la plej malgranda unuo, kiu kvankam de tempo al tempo estas subdividitaj je aliaj unuoj ĝis la okona obolo (ĉalko).

Piednotoj
---------

1. ↑  Plena Ilustrita Vortaro
**Aliens** (**Eksterteranoj**) estas usona sciencfikcia horora filmo el 1986 reĝisorita fare de James Cameron, la dua en la "Alien" filmaserio. La kinosteloj Sigourney Weaver, Paul Reiser, Michael Biehn, Jenette Goldstein, Bill Paxton kaj Mark Rolston.

Intriga resumo
--------------

Post flosado 57 jarojn en spaco, la fuĝkosmoŝipo de **Alan Ripley** (Sigourney Weaver) estas savita fare de la firmao kie ŝi estis dungita. Post kiam ŝi staras antaŭ komisiono esploranta la okazaĵojn sur la "Nostromo", Ripley lernas ke sur la planedo LV-426 kie la estaĵo estis kolektita, kolonianoj ekloĝis intertempe kiuj estas engaĝitaj pri teroformigo por homa koloniigo.

Post perdado de kontakto kun la kolonio, la firmao petas la helpon de Ripley (estante la ununura persono kiu traktis la estaĵon) en aliĝado al de spacmara forto por esplori kio okazis al la kolonio. Ripley, kiu timas alian renkonton kun la estaĵo en lumo de pasintaj travivaĵoj, komence rifuzas interligi. Tamen, ŝi finfine konsentas post kiam la reprezentanto de la firmao, **Carter Burke** (Paul Reiser), ofertas renovigi ŝian laborlicencon kiel oficiro en kosmoŝipo (kiu estis revokita sekvante ŝian detruon de la "Nostromo"), kaj certigas al ŝi ke la celo de la vojaĝo estas forigi la estaĵon kaj ne resendi ĝin al la kosmoŝipo por scienca esplorado.

En la forlasita kolonio, Ripley, Burke kaj la marsoldatoj trovas knabineton nomitan Newt, la ununuran pluvivanton de la atako de la estaĵoj. Ili malkovras ke la estaĵoj transprenis la kolonion kaj starigis kovejon en ĝi, en kiu ili utiligas la aliajn kolonianojn kiel surogatojn por krei dekduojn da estaĵoj, kiujn Ripley kaj la marsoldatoj devas trakti. La situacio iĝas eĉ pli komplika kiam la komandanta oficiro de la marsoldato-teamo montriĝas por nesperta kaj Ripley estas devigita trovi iom da eltrovemo memstare, dum la vero pri Burke kaj la intencoj de firmao koncerne la estaĵojn montriĝas por superforte malhela.

Akcepto
-------

La filmo ricevis tre pozitivajn recenzojn kaj gajnis 98% en la recenzejo Rotten Tomatoes, el 63 recenzoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Aliens*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* Aliens ĉe Rotten Tomatoes


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831210
* GND: 1152293362
* LCCN: n87152901
* VIAF: 206982037, 225395396 177052466, 206982037, 225395396
* SUDOC: 061753815
* BIBSYS: 3114523
* BNE: XX4215293
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Sumapaz. |

**Sumapaz** estas la *localidad* [lokaliDAD] (suburbo) numero 20a de la Ĉefurba Distrikto Bogoto, Kolombio. Ĝi troviĝas situa ĉe la suda pinto de la urba kerno de la ĉefurbo, kaj ĝi estas tute de rura karaktero. Pro siaj 780 km² ĝi estas la plej granda *localidad* kaj la malpli loĝdensa de Bogoto havante nur 5 667 loĝantojn.​

La *localidad* Sumapaz estis kreita pere de la interkonsento *Acuerdo 9 de 1986*, fare de la urba konsilantaro *Concejo de Bogotá*, kongrue kun la politikaj kaj administracia reĝimo de la urbo Bogoto, establita en la kvara ĉapitro, de la parto *título XI* de la Konstitucio de Kolombio de 1991.

Lageto Laguna Chisacá en la Nacia Natura Parko Sumapaz.
Ekonomie plej tradicia historia enspezo venis de kinkono, poste el kafo, terpomoj, lignoproduktado kaj brutobredado. Ĝis la 1940-aj jaroj, kamparanoj sukcesis akiri posedrajtojn pri la kultivitaj teroj, sed tiu procezo bremsiĝis pro la *Bogotazo*. Sekve okazis gerilo kaj fakte enlanda milito inter kamparanoj kaj registaraj fortoj ĝis la 1990-aj jaroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Cerros Orientales (Bogoto)

Notoj
-----

1. ↑  [*rompita ligilo*] Alirita la 31an de Januaro 2018.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sumapaz (Bogoto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Localidad de Sumapaz - Secretaría de Gobierno Arkivigite je 2008-11-22 per la retarkivo Wayback Machine
Dum 1869 Johann Voldemar Jannsen establigis la estonian kantofestivalon, dum Estonio ankoraŭ estis provinco de la Rusia Imperio, kaj respondecis pri la komenciĝo de estona nacia vekiĝo. La festivalo iĝis tradicia, kaj restas grava nacia evento, ĉiun kvinan jaron dum julio.

"Lauluväljak" - la talina kantofestivalejo
------------------------------------------

Dum la jaro 1959 inaŭguriĝis novaj konstruaĵoj por la tradiciaj kantofestivaloj: la festivalejo estone nomiĝas *Lauluväljak*. Inter la jaroj 1988 kaj 1990 estonianoj amase kunvenis ĉi-tie en la *Lauluväljak*  por kanti patriotajn kantojn kiuj kune kun la kantaj protestoj en Latvio kaj Litovio iĝis la Kantanta Revolucio kiu ekmovis kaj fine faligis Sovetunion. Nuntempe, la Talina kantofestivalejo ankaŭ gastigas grandajn subĉielajn koncertojn de internaciaj steluloj, kaj la muzikan eventon de nuntempa danco, la "sundancan festivalon".

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Talina kantofestivalejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficialaj retaj paĝoj
***Sumerki jenskoj duŝi*** (ruse *Сумерки женской души*) filmita en la jaro 1913 estas filmo de reĝisoro Jevgenij Bauer.

La filmo malfermiĝas kun festo, unu okazanta en bela, komplekse ornamita ĝardenareo, inter riĉaj civitanoj, delikate vestitaj kaj ĉiuj elmontrantaj siajn plej bonajn manierojn. Tamen mankas gasto- la heroino de la rakonto- Vera. Ŝi estas naskita en familion de konsiderinda riĉaĵo, sed ŝi estas sufiĉe enuigita kaj laca de tiu luksa sed tro-sekura kaj izolita vivo. Vera estas en sia ĉambro dum la festo plenigita de homoj de ĝentila socio miksas kaj dancas ĉe la biendomo de ŝia patrino. La ĉefservisto venas por Vera, kaj ŝi kontraŭvole iras malsupren por saluti la gastojn. Eĉ ĉe la festo, tamen, ŝi estas enuigita, kaj ŝi falsas kapdoloron por foriri.

Referencoj
----------

1. ↑  Хорошо выдержанное кино
2. ↑  В Музее модерна покажут фильм Бауэра «Сумерки женской души»

* Kategorio Sumerki jenskoj duŝi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri kemia elemento. Por informoj pri parto de korpo, vidu la artikolon Talio.
Virina talio
**Talio** estas parto de la homa korpo inter la brusto kaj la koksoj. Ĝi estas la plej mallarĝa parto de la trunko, ĝi ekzistas kaj ĉe insektoj (inter torako kaj abdomeno) kaj ĉe la plej multaj vertebruloj (inter la brusto kaj koksoj). 

Ĉe homoj la talio estas plej ofte la loko, kien oni metas la zonon. Ĉe virinoj la talio troviĝas ĉirkaŭ 2 aŭ 3 cm super la umbiliko, ĉe viroj la situo povas varii kaj la talio troviĝas aŭ super aŭ malsuper la umbiliko. Virinoj kutime havas pli mallarĝan talion ol viroj.
Ĉe trodikiĝintaj homoj la difino "malplej larĝa loko de la trunko" ne validas.

Sane plej bonan talio-kokso-rilaton oni konsideras ĉe viroj malpli ol 1,0, ĉe virinoj 0,85.

Por atingi mallarĝajn taliojn (talio-kokso-rilato je 0,7 aŭ malpli) virinoj dum la 18-a kaj 19-a jarcentoj uzis korsetojn, korsaĵojn, ktp. kiuj foje okazigis spirproblemojn kaj svenon.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Islamo en Tanzanio** estas unu el la tri plej disvastiĝintaj religioj de la lando. Laŭ diversaj fontoj la nombro de islamanoj estas de unu triono ĝis duono de la loĝantaro de Tanzanio.

 La Granda Moskeo en Kilva, la plej malnova moskeo en la regiono de la Grandaj Lagoj

Historio
--------

Ĉirkaŭ la mezo de la 1-a jarmilo a.K. persaj komercistoj aperis sur la marbordo de aktuala Tanzanio, kaj pli poste — la arabaj. Ili alportis islamon al la teritorio de moderna Tanzanio. Ĝuste tiam aperis nova etna komunumo — la svahila. En la 10-a jarcento la Kilva Sultanlando aperis sur la teritorio loĝata de la svahiloj, disvastigante sian influon al la marborda strio de Orienta Afriko.

En la jaro 1107 la unua moskeo en la suda hemisfero, la moskeo Kizimkazi, estis konstruita de homoj el Ŝiraz sur la insulo Unguĵo. En la epoko de la sultanato, Zanzibaro fariĝis la plej granda sklavkomerca centro en Orienta Afriko. En la 19-a jarcento, ĉirkaŭ 50 mil sklavoj estis vendataj ĉiujare tra Zanzibaro.

Islamo komencis penetri en la kontinentan parton de Tanzanio kune kun islamaj komercistoj. La unua moskeo en la regiono de la Grandaj Lagoj estis fondita en la 10-a jarcento. Tamen islamo pli amase ekpenetris la landon en la 19-a jarcento. Tiam multaj afrikaj gvidantoj konvertiĝis al islamo. Inter la du mondmilitoj, la disvastiĝo de islamo akceliĝis draste. En la dua duono de la 20-a jarcento, enmigrintoj el Barato kaj Pakistano aliĝis al la islama komunumo. En 1969, la *Nacia Konsilio de Islamanoj de Tanzanio* estis establita por kunordigi islamajn aferojn kaj elekti la muftion.

 Moskeo Malindi en Zanzibaro

Nuna situacio
-------------

Islamo estas religio, laŭ diversaj fontoj, de 30 ĝis 50% da loĝantoj en Tanzanio. Sur la kontinento, islamaj komunumoj estas koncentritaj en marbordaj regionoj, kun kelkaj grandaj islamaj komunumoj ankaŭ en la enlandaj urbaj areoj, precipe laŭ la iamaj karavanaj vojoj. Pli ol 99% de la loĝantaro de la Zanzibara insularo estas islamanoj.

Plej multaj islamanoj en Tanzanio estas ŝafiismaj sunnitoj, kun tre signifaj malplimultoj de ŝijaitoj kaj ahmadistoj (aktivaj ekde 1934), kio estas afero nekutima por la subsahara Afriko. Laŭ la Pew-Esplorcentro, du trionoj de la islama loĝantaro de Tanzanio estas sunnitoj, kaj la resto estas ŝijaitoj (20%) kaj ahmadistoj (15%).

Inter la etnaj grupoj kies plejmulton konsistigas islamanoj, estas araboj, digoj, ziguoj, kveroj, kutuoj, matumbioj, maĉingaoj, nindoj, rangioj, somaloj, svahiloj kaj ŝirazioj. Islamanoj ankaŭ konsistigas ĉirkaŭ duonon de zaramoj, mveroj, njamvezoj kaj ŝambaloj; la dua duono de tiuj popoloj estas kristanoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-02-29. Alirita 2012-05-09.
2. ↑
3. ↑
4. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Islamo en Tanzanio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Islama familia juro en Tanzanio
Malmö 1991.
**Centra Organizo de Laboristoj** **de Svedio**, svede **Sveriges Arbetares Centralorganisation** (**SAC Syndikalisterna**) estas sindikata federacio en Svedio. Malkiel ĉe aliaj svedaj sindikatoj, SAC organizas personojn el ĉiaj okupoj kaj industrioj en unusola federacio, inklude nedungitojn, studentojn, kaj emeritojn. SAC ankaŭ publikigas la ĉiusemajnan gazeton Arbetaren ("La laboristo"), posedas la publikejon *Federativs* kaj administras la fonduson kontraŭ sendungeco *Sveriges Arbetares Arbetslöshetskassa* (SAAK).

La SAC estis fondita en 1910 fare de malkontentaj membroj de la socialdemokrata sindikato LO post ties malsukceso organizi ĝeneralan strikon en Svedio, kaj ĝi estis aligita de grandaj sekcioj de la juna branĉo de la Sveda Socialdemokrata Partio, kiu krome estis veninta sub influo de la revolucia sindikatismo de la franca Confédération Générale du Travail. En 1922 la ĵus formita sindikata konfederaci iĝis ankaŭ fonda membra organizo de la anarki-sindikatisma Internacia Laborista Asocio; tamen aperis konfliktoj inter la diversaj organizoj en la 1950-aj jaroj kiam SAC ekadministris sxtatan-subtenatan fonduson kontraŭ sendungeco, kion la ILA konsideris kiel kunlaborado kun la ŝtato kaj reformismo. El 1956 SAC eliris el ILA.

Referencoj
----------

1. ↑   Principoj kaj celoj de SAC, punkto 10

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sveriges Arbetares Centralorganisation en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* svede Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 565052
* LCCN: nr94018446
* VIAF: 154212218
* ISNI: 0000 0001 0328 4326
* LIBRIS: 131479
 |
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri markolo en Indonezio. Por informoj pri markolo inter Danio kaj Svedio, vidu la artikolon Sundo.

Situo de Sunda Markolo
**Sunda Markolo** (indonezie *Selat Sunda*) estas markolo inter la indoneziaj insuloj Javo kaj Sumatro. Meze de Sunda Markolo troviĝas la vulkana insulo Krakatoa, kaj pli al nord-oriento, je la pli mallarĝa parto de la markolo, la insulo Sangiang. Sunda Markolo estas ligilo inter Java Maro kaj Hinda Oceano.

Projekto de ponto
-----------------

Dum la 1960-aj jaroj de la 20-a jarcento, oni proponis la konstruadon de ponto tra Sunda Markolo, ideon kion oni ankaŭ reprenis dum la 1990-aj jaroj. En oktobro de 2007 la projekto estis anoncita kiel tuj plenumonta, kun difino de dato de eko kaj de fino de la lavoroj. Por faciligi la superpontadon de la markolo, oni volas uzi la insulojn de Ular, Sangiang kaj Prajurit. La ponto havos altecon de ĉirkaŭ 70 metrojn super marnivelo, por permesi la pasadon de ĉiaj tipoj de ŝipoj.

Historio
--------

La Batalo en Sunda markolo estis marbatalo de la Pacifika Fronto en la Dua Mondmilito. En la nokto de 28a de Februaro al la 1a de Marto 1942, la aŭstralia malpeza krozoŝipo *Perth* kaj la usona peza krozoŝipo *Houston* frontis pli fortan ŝiparon de la Imperia Japana Ŝiparmeo. Post akra batalo de kelkaj horoj, ambaŭ ŝipoj de Aliancanoj estis sinkigitaj. Kvin japanaj ŝipoj estis sinkigitaj, tri el ili pro elamika pafado.

### 2018

Je la 22-a de decembro 2018 okazis cunamo en la Sunda Markolo inter la Indoneziaj insuloj Javo kaj Sumatro, eble pro erupcio de la Anak Krakatoa-vulkano. La marbordaj areoj de la provincoj Lampung kaj Banten estis trafitaj, kie mortis kaj vundiĝis centoj da viktimoj.

Bildaro
-------

* Mapo de Sunda Markolo de 1729.Mapo de Sunda Markolo de 1729.
* Malnova mapo de Sunda Markolo.Malnova mapo de Sunda Markolo.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Indonezio |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Vrbice |

Koordinatoj: 49° 52′ 55″ N 18° 19′ 20″ O﻿ / ﻿49.88194 °N, 18.32222 °O﻿ / 49.88194; 18.32222 (mapo)

**Vrbice** (germane *Wirbitz*, pole *Wierzbica*) estadis foje memstara vilaĝo en Ĉeĥio, nun tio estas parto de urbo Bohumín situanta en distrikto Karviná en Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie 433 loĝantoj (2021).

Historio
--------

Vrbice apartenas komune kun Záblatí al la plej malnovaj setlejoj en Teŝinio. Ĝi estas rememorigataj nome kun Ostrava, Doubrava, Těrlicko kaj Žukov jam en la jaro 1229. La nomo devenas el salika vergaro kaj kreskaĵaro, da kiu estis granda kvanto ĉe akvaj areoj. Preskaŭ ĉiuj domoj kreas konekse konstruigitan areon ambaŭflanke de ŝoseo. Vrbice havas la tn. stratan bazplanon kaj ĝi plenumas loĝigejon por civitanoj laborantaj en ĉirkaŭaj industriaj uzinoj kaj institucioj. La tereno de la municipo estas ebenaĵa, tial ĉi tie ne estas nomoj de montetoj, mankas ankaŭ koneksaj arbaraj kreskaĵoj kaj karakteron de la vilaĝo influigas rivero Odro, lokaj rojeto kaj Vrbica lago, kiu estiĝis post forminado de gruzosablo. En la municipon trafas ankaŭ sektoro de aŭtostrado D1, kiu kondukas el Ostrava ĝis limpasejo ĝis Pollando.

En tombejo malantaŭ preĝejo estis post salubrigo lokigita krucifikso, pri kiu verkis poeto Petr Bezruč en siaj Sileziaj kantoj. Al la kruco minacis damaĝigo sur la devena loko pro konstruado de la aŭtostrado.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 422 |
| 1880 | 462 |
| 1890 | 471 |
| 1900 | 811 |
| 1910 | 1 114 |
| 1921 | 1 476 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 1 542 |
| 1950 | 1 016 |
| 1961 | 922 |
| 1970 | 724 |
| 1980 | 564 |
| 1991 | 462 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 502 |
| 2011 | 467 |
| 2021 | 433 |

Rilataj artikoloj
-----------------

* Tramtransporto en Bohumín

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Bohumín (7) |
| --- |
| Nový Bohumín ~ Pudlov ~ Skřečoň ~ Starý Bohumín ~ Šunychl ~ Vrbice ~ Záblatí ~ cetera: Kopytov |

 |
Sveticjevo troviĝas en la verda municipo
Mapo de municipo Bačka Topola
**Sveticjevo,** serbe **Светићево,** slave **Svetićevo,** hungare: *Buránysor* aŭ *Székelytornyos* aŭ *Istenkeze* estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Norda Bačka**, en municipo de Bačka Topola.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 27
* Alto super marnivelo: 100m
* Loĝantaro: 200
* Telefonprefikso: 24
* Aŭtokodo: SU
* Poŝtkodo:

Koordinatoj: 45° 48′ N 19° 51′ O﻿ / ﻿45.800 °N, 19.850 °O﻿ / 45.800; 19.850 (mapo)

Historio
--------

Post la mezepoko la regiomo apartenis al la Osmana Imperio ĉirkaŭ 150 jarojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, al distrikto de Topolya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. En 2002 loĝis en Sveticjevo 205 homoj.

Loĝantaro
---------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Etniko** | **Nombro** | **%** |
| Serboj | 107 | 52,19 |
| Hungaroj | 83 | 40,48 |
| Montenegranoj | 2 | 0,97 |
| Germanoj | 1 | 0,48 |
| Makedonoj | 1 | 0,48 |
| Jugoslavianoj | 1 | 0,48 |

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino
**Tamara de LEMPICKA** (naskiĝis la 16-an de majo 1898, mortis la 18-an de marto 1980) estis pentristo laŭ stilo Art Deco. La detaloj de ŝia naskiĝo malklaras, sed verŝajne ŝi naskiĝis en 1898 kiel **Maria Gorska** en riĉa pola familio, aŭ en Moskvo aŭ en Varsovio. 

En 1912 post la eksedziĝo de ŝiaj gepatroj, ŝia avino sendis ŝin al lernejo en Laŭzano, Svislando. En 1914 ŝi edziniĝis al advokato Tadeusz LEMPICKI (1888-1951) en Sankt-Peterburgo, Rusio. Dum la Rusia revolucio de 1917 Bolŝevikoj arestis Tadeusz. Spite sian junan aĝon, Tamara konvinkis ilin liberigi Tadeusz.

Tamara kaj Tadeusz tiam fuĝis al Parizo, Francio, kie ŝi adoptis la nomon Tamara de LEMPICKA. Ŝi studis arton kaj ekfamiĝis kiel portretisto, kun rekonebla forta stilo, fojfoje nomata "mola kubismo", kiu spegulas la glatan modernismon de Art Deco.

Ŝi avide sociumis en la artrondoj kaj famis pro siaj multaj amrilatoj.

Je la komenco de la Dua mondmilito ŝi transloĝiĝis al Beverly Hills, Kalifornio kun sia dua edzo barono Raoul Kuffner de Diószegh (1886-1961), al kiu ŝi edziniĝis en 1933. En 1943 ili transloĝiĝis al Novjorko kie ŝi daŭrigis sian artan verkadon, laŭ sia fama stilo.

Post kiam Raoul KUFFNER mortis en 1962 pro koratako, Tamara transloĝiĝis al Hjustono, Teksaso. Tie ŝi ekpentris laŭ nova stilo, per paletra tranĉilo anstataŭ peniko. Tiuj novaj pentraĵoj estis malbone akceptataj, kaj ŝi decidis neniam montri sian verkon denove.

En 1978 ŝi transloĝiĝis al Cuernavaca, Meksiko. Ŝi mortis dum dormado la 19-an de marto 1980. Laŭ ŝia volo, oni disvastigis ŝiajn cindraĵojn super la vulkano Popocatépetl.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tamara de Lempicka
* angla biografio
* arto ĉe malarze.com


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 62374
* GND: 118571494
* LCCN: n85347169
* VIAF: 66489937
* ISNI: 0000 0001 0910 3370
* SUDOC: 028984889
* BNF: 12070691p
* ULAN: 500013547
* NLA: 35408552
* NDL: 00447338
* BIBSYS: 90509026
* RKD: 49317
* NKC: xx0025445
* ICCU: CFIV080525
* BNE: XX997929
 |
Sviloŝ situas en la mapo en la verda municipo
mapo pri municipo Beočin
**Sviloŝ,** serbe **Свилош,** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en Srem (regiono), en distrikto **Suda** Baĉka, en municipo de Beoĉin.

Bazaj informoj
--------------

* 45° 10′ 20″ N 19° 35′ 05″ O﻿ / ﻿45.17222 °N, 19.58472 °O﻿ / 45.17222; 19.58472 (mapo)Koordinatoj: 45° 10′ 20″ N 19° 35′ 05″ O﻿ / ﻿45.17222 °N, 19.58472 °O﻿ / 45.17222; 19.58472 (mapo)
* Areo: 12  km²
* Alto super marnivelo: 239 m
* Loĝantaro: 360
* Poŝtkodo:
* Telefonprefikso: 021
* Aŭtokodo: NS

Situo
-----

Sviloŝ situas en Fruŝka Gora. Novi Sad troviĝas je 37 km-oj.

Historio
--------

La unuaj loĝantoj estis la romianoj. La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1687. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Habsburga Imperio, al Szerém. Post la 1-a mondmilito la loko apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. Dum la 2-a mondmilito la faŝistoj murdis 116 da loĝantoj, la vilaĝo tute bruldetruiĝis. En 2002 vivis en Sviloŝ 350 serboj, po 2 kroatoj, slovakoj kaj jugoslavianoj.

Vidindaĵoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Sviloŝ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 321290
* LCCN: no2005054989
* VIAF: 139913092
* NKC: ge310973
 |
Tuboskatolo SPF 30 vendata en Usono.
**Sunprotektilo**, kaj pli precize *kontraŭsunradia protektilo*, estas ŝmiraĵo, ĝelo, aerosolo aŭ alia preventilo kiu evitas aŭ malpliigas la efikojn okazigitajn de la sunradioj. Neniu sunprotektilo havigas 100% absolutan protektadon. Menciindas, ke ne nepre ĝi helpas eviti sunbruligon.​

Vestoj kiuj blokas aŭ mildigas la damaĝajn sunradiojn (UVA kaj UVB), kun larĝaj ĉapeloj, sunokulvitroj kaj sunombreloj, estas utilaj por eviti lezojn en okuloj kaj haŭto, sed tio ne estas sufiĉa por ŝirmiĝi el sunbrulaĵojn okazigitaj de la suno. Ĉiu el ili aparte povas esti nesufiĉa por eviti la sunlezojn. Normale, la probablo eksuferi kanceron de haŭto estas pli granda en personoj kiuj havas pli grandan kvanton de nevusoj.

La Sunprotektiloj devas esti aplikataj inter 30 minutoj kaj 2 horoj antaŭ la ekspono al la sunradioj. Ĝenerale, devas esti reaplikataj post 80 minutoj en akvo aŭ se oni ŝvitis grandkvante aŭ ĉiun duan horon ekster akvo. Oni devas zorge sekvi la instrukcioj en la produkto.

* Kategorio Sunprotektilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 735330
* LCCN: sh90000649
* BNF: 122589336
 |



​
**Tamarón** [tamaRON] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la sudoriento de la komarko *Odra-Pisuerga*.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 15,656 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 41 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 10 el 1991. 

Demografia evoluo| 1991 |  | 1996 |  | 2001 |  | 2004 |  | 2015 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 51 |  | 49 |  | 49 |  | 46 |  | 38 |

Ĝi distas 34 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

Urbodomo kaj 19-a-jarcenta fontano.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Maria.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775039
 |
**Suntory Holdings Limited** (サントリーホールディングス株式会社, *Santorī Hōrudingusu Kabushiki-gaisha*?) konata kiel **Suntory**) estas trinkaĵa firmao, distilejo kaj bierfarejo, fondita en 1899. Post akirado de la usona firmao Beam Inc. en 2014, ĝi fariĝis la tria plej larĝa produktanto de distila alkoholaĵo en la mondo. 

La firmao havas sian ĉefsidejon en Dojimahama en Kita-ku en Osako en Osaka Gubernio kaj havas gamon da trinkaĵoj kiuj inkludas, interalie, nealkoholaĵojn kaj vinon. 

Suntory produktis plurajn famajn merkatajn kampanjojn. En la 1970-aj jaroj, la firmao uzis la usonan popgrupon The Carpenters por vendi ĝiajn novajn nealkoholaĵojn. En 1997, la kompanio ricevis ekskluzivecon por vendi Pepsi- produktojn en Japanio.

En 2009, Suntory akiris la Nov-Zelandan firmaon Frucor Group kaj la francan firmaon Orangina Schweppes Group, kaj en 2013 la trinkmarkojn Lucozade kaj Ribena de GlaxoSmithKlines . 

En 2014, ili akiris la amerikan firmaon Beam. 

En 2020, Suntory aĉetis 10% de la akcioj en skota viskioproduktanto Edrington. 

Yamazaki, Hakushu, Hibiki, japana markoj de viskio de Suntory
Oranĝa suko nealkoholaĵa trinkaĵo de Suntory

Referencoj
----------

1. ↑  Angela Monaghan "Ribena and Lucozade sold to Japanese drinks giant", *The Guardian*, September 9, 2013
2. ↑  MARTINNE GELLER AND OLIVIA ORAN. "Japan's Suntory to buy U.S. spirits maker Beam for $13.6 billion cash", *Reuters*, January 14, 2014.
3. ↑   Ripples Suntory Partnership (12 April 2019).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Yahoo! - Suntory Japania firmao profilo
* Yahoo! - Suntory Limhava firmaa profilo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839634
* LCCN: n81056618
* VIAF: 123164282
* ISNI: 0000 0001 2215 0083
* NDL: 01156953
 |
Federacia Letero de Svislando
La **Svisa Dieto** (germane *Tagsatzung*, france *Diète fédérale*, itale *Dieta federale*) estis la legislativa kaj ekzekutiva organo de la Svisa Ĵurkomunumo inter 1315 kaj 1798 kaj ankoraŭ foje inter 1803 kaj 1848, ĝia potenco tamen estis tre limigita, ĉar la plej multaj kompetencoj troviĝis ĉe la registaroj de la kantonoj. La Svisa Dieto estis kunsido de la deputitoj de la membro-ŝtatoj de la Svisa Ĵurkomunumo.

La Diet-lokoj
-------------

Unuan fojon ĝi kunvenis en Brunnen SZ en la jaro 1315 kaj en Beckenried, poste la Dieto kunvenis laŭ bezono en Zuriko, Berno, Lucerno, Baden, Araŭo, Altdorf (ek de 1357), Ŝvico, Belinzono, Stans (ek de 1320), Zugo, Sankt-Galo, Wil, Friburgo, Lugano, Locarno, Grandson (nur por Berno kaj Friburgo) kaj Neŭŝatelo (1512–1529). Por negocoj kun Austrio kaj sudgermanaj urboj la Dieto ankaŭ ofte okazis en Konstanco. En la 16-a jarcentoj oni preferis por la Dieto lokojn kiel Baden pro la ĝueblecoj de la banejoj, kiuj ebligis agrablan distran programon al la deputitoj.

Kunsido de la Dieto en Baden 1531

Orda kunsidtempo
----------------

Ekde 1424 la orda Dieto ekkunsidis merkrede post Pentekosto. Post 1462 la kunsido-komenciĝo estis ŝovita al la dua dimanĉo post Kristokorpa Festo kaj en 1587 la dimanĉo post Johano Baptisto (la 24-a de junio), kaj fine ek de 1712 jare al la lundo post Petro kaj Paŭlo (la 29-a de junio).

Rolo
----

La Svisa Dieto fakte estis la ununura jura institucio kaj organo de la Svisa Ĵurkomunumo. Ĝi negocis ĉefe la sold-kontraktojn kun triuloj kaj decidis en kazo de kvereloj inter la membro-ŝtatoj. La Dieto ankaŭ respondecis por la komunaj regnejoj, tio estis la teritorioj servitutaj, kiujn la membroj de la ĵurkomunumoj komune posedis. Ĝi devis trakti ties jarkalkulojn kaj decidi pri la divido de la profito.

Decido de la Dieto, kiu ĝis hodiaŭ validas, datiĝas el la jaro 1505, kiam la Papo Julio la 2-a petis helpon por protekti la Vatikano kaj estis kreita la Svisa Gvardio en Romo.

Vidu ankaŭ
----------

* Svisa Ĵurkomunumo

* Kategorio Svisa Dieto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
areo de la ribelo, en ruĝa
La **Tambova ribelo** estis larĝa kamparana ribelado kontraŭ la boŝevikoj en 1919-1921, dum la Rusa Enlanda Milito. Tiun gvidis Aleksander Antonov kaj lia movado iĝis konata en la soveta historio kiel **antonovŝĉina** (Анто́новщина). La ribelon ekis la kruela politiko de la militkomunismo.

La ribelo okazis en la moderna distrikto de Tambov kaj Voroneĵ.

La ribelon subpremis unuoj de la Ruĝa Armeo, gviditaj de Miĥail Tuĥaĉevskij. Por la subpremo necesis pli ol 30.000 soldatoj kaj la armeo uzis artilerion kaj kelkfoje eĉ kemiajn armilojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Programme of Union of Toiling Peasants Arkivigite je 2008-03-11 per la retarkivo Wayback Machine
* (in Russian) Antonovshchina: a wealth of historical documents, including the documents from the rebel side
* Tukhachvsky role in the Tambov revolt Arkivigite je 2011-07-19 per la retarkivo Wayback Machine, including the text of commands given to the red army concerning the use of war gases, taking and executing hostages, deporting of peasant families to ***Concentration camps***.

* Kategorio Tambova ribelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Svisa Sudorienta Fervojo** (oficiala germana nomo **Schweizerische Südostbahn AG**, mallongigo **SOB**) estas privata fervojkompanio en orienta Svislando. Ĝia sidejo troviĝas en Sankt-Galo.

La Entrepreno
-------------

Trajno de la Svisaj Sudorientaj Fervojoj sur la lagodigo inter Rappersiwl kaj Pfäffikon
La entrepreno estas akcisocieto kun societa kapitalo de 8925000 svisaj frankoj, kiuj
estas plene enpagitaj kaj dividitaj en 8925000 registritaj akcioj de po 1 franko. En 2010 prezidanto de la administra konsilio estis Bruno Melnik kaj ĉefo de la entreprenadministracio Thomas Küchler. Gravaj akciposedantoj estas la kantonoj Sankt-Galo kaj Ŝvico.

Reto
----

La ĉefa linio de la Svisa Sudorienta Fervojo estas la linio de la antaŭa *Bodenlago-Togenburgo-Fervojo* de Romanshorn (apud Bodenlago) tra Sankt-Galo, Wattwil, Ricken-Tunelo, Rapperswil, Pfäffikon, Arth-Goldau (kaj pluen sur la reto de Svisaj Federaciaj Fervojoj al Lucerno). La dua grava linio estas la linio de la malnova Sudorientfervojo de Wädenswil al Einsiedeln, kaj la tria linio estas la malnova Togenburga Fervojo de Wattwil al Nesslau, kies trajnoj fakte servas ankaŭ la linion de Svisaj Federaciaj Fervojoj inter Wil SG kaj Wattwil.

Historio
--------

La aktuala entrepreno Schweizerische Südostbahn AG (Svisa Sudorienta Fervojo Akcisocieto) fondiĝis kun efiko de la 1-a de januaro 2001 per la kunigo de la malnova Bodensee-Toggenburgbahn (Bodenlago-Togenburgo-Fervojo) kun la Südostbahn (Sudorienta Fervojo).

La unua liniparto de la hodiaŭa fervojreto estis la parto de la malnova Togenburgo-Fervojo de Lichtensteig al Ebnat-Kappel, kiu estis inaŭgurita la 24-an de junio 1870. Tiu-tempe ekzistis la plano konstrui fervojlinion de Konstanco tra la Wildhaus-Pasejo, al Koiro kaj trans la Alpoj al Italio, kiuj planoj neniam realiĝis. Sekvis en 1877 la Wädenswil-Einsiedeln-Fervojo de Wädenswil al Einsiedeln kaj la izolita linio trans la Lago de Zuriko de Pfäffikon al Rapperswil. Per la konstruo de la Gotardo-Fervojo en la jaro 1891, tiuj du linioj estis konektitaj. Per la konstruo de la Ricken-Tunelo en la jaro 1904 kun longeco de 8,6 km la linioj ĉe la bordo de la Lago de Zuriko povis esti konektitaj kun Togenburgo kaj Sankt-Galo.

Ciferoj
-------

La tuta reto de la Svisa Sudorienta Fervojo havas hodiaŭ longecon de 111 km. La vendosumo jara de la entrepreno en la jaro 2007 estis 115,2 milionojn da svisaj frankoj kaj en la entreprono tiam laboris 468 personoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Oficiala entreprenindekso de la Svisa Federacia Komerca Registro

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de fervojaj kompanioj en Svislando
* Listo de fervojaj stacioj en Svislando

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Svisa Sudorienta Fervojo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la Svisa Sudorienta Fervojo
* Linioj de SOB
Tamburoj bataaj (de maldekstre): *Okónkolo, Iyá, Itótele*
**Tamburo bataa** aŭ mallonge **batao**, alilingva skribmaniero **batá**, estas du-fela sablohorloĝo-tamburo en la kulta muziko de la Joruboj en Niĝerio kaj Benino, kiun uzas ankaŭ la afrikamerika religio Santerio en Karibio.

Ili estas ambaŭflanke tegitaj per frapfeloj. Aparte konataj estas la bataoj de la Lukumioj, la idoj de la Joruboj sur Kubo. Ili eksonas prefere je solenaj ceremonioj honore al afrikaj gedioj, estas tamen ludataj ekde la 1950-aj jaroj ankaŭ ekster religiaj okazaĵoj. Gilberto Valdés, Alejandro García Caturla kaj aliaj kubaj komponistoj enigis ilin en la simfoniorkestron. Ankaŭ afrikokubaj ĵazgrupoj kiel ekzemple *Irakere* kaj *Síntesis* uzas bataojn.

Je tio en Kubo oni uzas ĉiam tri malsame grandajn kaj ambaŭflanke priludeblaj tamburoj. „Iyá" (patrino), la plej granda kaj malaltsona tamburo, estas frapata de la plej sperta tamburisto. „Itólele" estas la meza tamburo, kaj „okonkolo" la plej malgranda tamburo, kiu produktas la plej altan sonregistron. Ili kuŝas horizontale sur la sino de la ludantoj kaj estas ludataj per la manoj.

La bataoj estas tre malvaste ligitaj kun la santeria kredo kaj la joruba mitaro. Laŭ la Lukumioj ĉi tiuj tamburoj estas vivaj kaj „parolas" al siaj aŭskultantoj per sonoj. Ili kredas, la tamburoj estas ujoj de la dia sekreto („añá").

Por "inspiri spiritan spiron" al la instrumentoj destinitaj por religiaj ceremonioj jam dum la produktado kaj prilaborado, oni aplikas apartajn manierojn. Ekzemple nek fajro nek varmo rajtas tuŝi la lignon, por fleksi ĝin. La „konsekro" de la instrumentoj estas rito direktita al la dio Ŝangoo kun precize antaŭmetitaj reguloj. Nekonsekritoj ne rajtas tuŝi la konsekritajn tamburojn.

Literaturo
----------

* Marcos Branda-Lacerda: *Kultische Trommelmusik der Yoruba in der Volksrepublik Benin. Bata-Şango und Bata-Egungun in den Städten Pobè und Sakété.* (Josef Kuckertz (eldoninto): *Beiträge zur Ethnomusikologie,* volumo 19) Eldonejo de Musikalienhandlung Karl Dieter Wagner, Hamburgo, 1988

Referencoj
----------

1. ↑  Roberto Nodal: *The Social Evolution of the Afro-Cuban Drum.* En: *The Black Perspective in Music,* vol. 11, n-ro 2, aŭtuno de 1983, pj. 157–177, jen p. 162

Eksteraj ligiloj
----------------

drum museum Malnovaj tamburoj bataaj de la Joruboj en Niĝerio (drummuseum.com)[*rompita ligilo*]
Aŭtovojo A14 apud Risch-Rotkreuz
Mapo de la svisa aŭtovojo A14
La **svisa aŭtovojo A14** estas mallonga konekta aŭtovojo inter la svisaj aŭtovojoj A2 kaj A4.

Vojo
----

La aŭtovojo plejparte sekvas la fluon de la rivero Reuss, kiun ĝi dufoje transiras. Ĝi A14 komenciĝas en okcidento ĉe la disbranĉiĝo Rotsee de la svisa aŭtovojo A2. Ĝia unua elirerjo, kiu portas la n-ron 2, estas Emmen Sudo. Tiam ĝi pasas tra la *Buchrain-tunelo* kun longeco de 300 m. Sekvas planata elirejo n-ro 3 de Buchrain. La aŭtovojo nun trairas la riveron Reuss. Sekvas la elirejo nr-o 4 de Gisikon. La aŭtovojo nun denove transiras per ponto la riveron Reuss kaj finiĝas ĉe la disbranĉiĝo de Rotkreuz de la svisa aŭtovojo A4.
La kompleta longeco de la svisa aŭtovojo A14 estas 20 km.

Vidu ankaŭ
----------

* Aŭtovojoj de Svislando
* Listo de svisaj aŭtovojoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Svisa aŭtovojo A14 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Svisa aŭtovojo A14** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

aŭtovojoj
Aŭtovojoj en Svislando

*Naciaj aŭtovojoj:*
A 1 |
A 2 |
A 3 |
A 4 |
A 5 |
A 6 |
A 7 |
A 8 |
A 9 |
A 12 |
A 13 |
A 14 |
A 16 |
A 16 |

  

*Kantonaj aŭtovojoj:*
A 1a(GE) |
A 4a |
A 10 |
A 19 |
A 21 |
A 50 |
A 51 |
A 53 |
H 5 |
H 18 |
H 2 |
T 14 |