recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Bombodamaĝitaj konstruaĵoj en Kaselo, *Untere Königsstraße*.
La **Bombardado de Kaselo** estis serio de strategia bombatakoj fare de Aliancanoj kontraŭ Kaselo, Germanio, kiu okazis el februaro 1942 al marto 1945 dum la Dua Mondmilito. En unusola plej mortiga aeratako en la 22a–23a de oktobro 1943, 150,000 loĝantoj estis bombarditaj, almenaŭ 10,000 mortis, kaj la plej vasta majoritato de la urbocentro estis detruita, kaj la incendio pro la plej akra aeratako brulis dum sep tagoj. La Usona Unua Armeo konkeris Kaselon la 3an de aprilo 1945, kiam nur 50,000 loĝantoj restis, el ĉirkaŭ 236,000 kiuj loĝis tie en 1939.

Celoj
-----

Krom esti ĉefurbo de la provincoj Hesse-Nassau kaj Kurhessen, Kaselo havis kelkajn gravajn celojn por bombardado.

* Fabriko de aviadiloj Fieseler
* Instalaĵoj de Henschel & Sohn, fabrikanto de la tankoj Tiger I kaj Tiger II
* La fabriko de lokomotivoj de Henschel & Sohn
* motorfabriko
* motortransporta fabriko
* fervojaj instalaĵoj kaj konstruejoj
* ŝosekonstruaj instalaĵoj
* Regiona Suprema Tribunalo

Bibliografio
------------

* Werner Dettmar: Die Zerstörung Kassels im Oktober 1943. Hesse, Fuldabrück 1983, ISBN 3-924259-00-3
* Gebhard Aders: Bombenkrieg/Strategien der Zerstörung. licoverlag 2004

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bombardado de Kaselo dum la Dua Mondmilito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* RAF bombado de Kassel (Oktobro 1943)
* USAAF bombado de Kassel (Septembro 1944) Arkivigite je 2017-05-10 per la retarkivo Wayback Machine

Ŝablono:Dua Mondmilito
Strato Mayor de Madrido.
Pinakloj de la *Casa de la Villa* de Madrido.
Vista de la Strato Mayor.
La **Strato Mayor** [majOr] (plej granda) estas strato de Madrido, Hispanio. Estas ĉefa vojo kiu finiĝas ĉe la Pordo de la Suno kaj ĉe la iame oficiala "Casa de la Villa" (nome urbodomo). Ne la tuta aktuala etendo estis nomita strato Mayor. La historio de la strato estas ligata al la historio de Madrido; ĉiuj oficialaj akceptoj de la reĝoj pasis tra tiu strato kaj ankaŭ tra la Pordo de la Suno.

Historio
--------

La 31-an de majo de 1906 la reĝo Alfonso la 13-a edziĝis kun la brita princino Viktoria Eŭgena de Batenbergo (1887-1969), nepino de la reĝino Viktoria de la Unuigita Reĝlando. La tagon de la edziĝo, kiam ili revenis al la Reĝa Palaco elirontaj el la strato Mayor, ili suferis atencon de la anarkiisto Mateo Morral, kiu lanĉis bombon kaŝita en florbukedo el la domo numero 88; la gereĝoj ne estis vunditaj, sed mortis pluraj ĉeestantoj de la ceremonio ĉirkaŭ la reĝa ĉaro.

#### Strato Mayor, Madrido

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Notoj
-----

1. ↑  Pedro de Répide, *Las calles de Madrid*, Ed. La Librería, 1995, pp. 125–126.
***El viaje de Carol*** (La vojaĝo de Carol) estas hispana filmo reĝisorita de Imanol Uribe, kiu premieris en 2002, kaj estis bazita sur la romano *A boca de noche* de Ángel García Roldán.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Carol, 12-jaraĝa knabino, de hispana patrino kaj usona patro, vojaĝas por la unua fojo al Hispanio en la printempo de 1938 akompanante sian patrinon, Aurora, separita de sia patro, piloto en la Internaciaj Brigadoj, kiun ŝi amegas. Ŝia alveno al la loĝloko de la patrino transformas familian etoson plenplena je sekretoj. Ribelema, ŝi oponas la konvenciojn de mondo kiu estas nekonata al ŝi. La kompliceco kun Maruja (Rosa María Sardá), instruistino, la vivolekcioj de ŝia avo Amalio (Álvaro de Luna) kaj ŝia speciala aprezo al knabo nome Tomiche (Juan José Ballesta) malfermas pordojn al universo de sentoj propraj de plenkreskuloj kiuj faros sian vojaĝon interna itinero, vivoplena kaj neforgesebla. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Clara Lago kiel Carol.
* Juan José Ballesta kiel Tomiche.
* Álvaro de Luna kiel Amalio.
* Mabel Rivera kiel Manuela.
* Celso Bugallo kiel José.
* María Barranco kiel Aurora.
* Rosa María Sardá kiel Maruja.
* Carmelo Gómez kiel Adrián.
* Ana Villa kiel Chana.
* Daniel Retuerta kiel Culovaso.

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo El viaje de Carol en la hispana Vikipedio.*
**La bombardado de la Bezuidenhout** estis Aliancita erara bombado de la loĝkvartalo Bezuidenhout en Hago Nederlando. Ĝi okazis fine de la Dua Mondmilito.

Frue matene sabate la 3-an de marton 1945, 61 anglaj mezaj bombaviadiloj (49 Mitchells kaj 12 Boston) ekis de Melsbroek proksime de Bruselo kaj de Vitry-en-Artois en norda Francio por detrui kelkajn V2-rilatajn celojn en Hago. Entute 56 bombistoj atingis la celon; la aliaj aviadiloj devis turni sin trofrue pro negravaj teknikaj problemoj. La celo estis la Haagse Bos (plej malnova arbaro en Nederlando), kiun germanaj misilunuoj uzis dum iom da tempo por stoki kaj labori pri siaj V2-raketoj antaŭ ol ili estis lanĉitaj.

La unuaj bombaviadiloj alvenis super Hago je la ok minutoj post la naŭa. Tamen, pro eraro en la tasko ke la pilotoj ricevis, ili ne ĵetis siajn bombojn super la Haagse Bos. Anstataŭe, la bomboj falis en la loĝkvartalo Bezuidenhout (sude de la Haagse Bos), sed ankaŭ sur Korte Voorhout, ekzemple. Post la milito, la usona ambasado estus konstruita sur la loko de hotelo. La franca ambasado apuda ankaŭ estis trafita kaj estis rekonstruita (kaj poste translokigita) en la sama loko. La plej granda koncentriĝo, aliflanke, falis en la mezo de la Bezuidenhout, proksimume 1,2 kilometrojn dum la korvo flugas de la du celpunktoj en la Haagse Bos.

La loĝantaro de Hago estis grave trafita de la bombardado: pli ol 550 homoj mortis, inkluzive de la konata poeto-kantisto J.H. Speenhoff. Pli ol 250 homoj estis grave vunditaj. Miloj da homoj restis senhejmaj, multe pli ol estis efektive necesa. Ĉar estis tre malmultaj fajroestingiloj (malmulte da benzino, multaj fajrobrigadmaŝinoj rabitaj de la okupaciaj fortoj, malmultaj fajrobrigadistoj ĉar ili timis la Arbeitseinsatz) kaj la krizservoj havis neniun sperton en kontraŭbatalado de ĉi tiuj specoj de grandaj fajroj, multaj pliaj domoj ekflamis. ol la kaŭzis la bombardadon. Entute, 67 000 kilogramoj da eksplodemaj bomboj estis ĵetitaj super la distrikto de Hago.

### Fotaro

* Mapo kun la loko kaj la situo en1940Mapo kun la loko kaj la situo en1940
* Sekvoj de la bombardadoSekvoj de la bombardado
* Juliana van Stolberg monumento kaj ruinoj de la WilhelminakirkoJuliana van Stolberg monumento kaj ruinoj de la Wilhelminakirko
* Bezuidenhout post la bombardadoBezuidenhout post la bombardado
* Pro la intensa fajro multaj domoj entute kolapsisPro la intensa fajro multaj domoj entute kolapsis
* Laan van Nieuw Oost-IndiëLaan van Nieuw Oost-Indië
* Het Korte Voorhout, kiu ankaŭ estis trafita de la bonmbardadoHet Korte Voorhout, kiu ankaŭ estis trafita de la bonmbardado
* Je la fono la ruinj de la O.L.V.-van-Goede-Raadkerk je la BezuidenhoutsewegJe la fono la ruinj de la O.L.V.-van-Goede-Raadkerk je la Bezuidenhoutseweg
* Beduidenhout en 1946Beduidenhout en 1946

* Kategorio Bombardado de la Bezuidenhout en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752727
 |
**Sémeries** estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france *Hainaut* respektive flandre *Henegouwen*), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ] (okcidentflandre *Noorderdepartement*), en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). 

Fine de 2020 en la komunumo vivis 538 loĝantoj sur areo de 13,46 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 40 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Avesnes-sur-Helpe* (france *Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe*, nederlande *Arrondissement Avenne aan de Helpe*), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono *Fourmies*.

Blazono de Sémeries.

Geografio
---------

Sémeries estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarberoj kaj etaj vilaĝoj. Sémeries etendiĝas sur 13,46 km².

La vilaĝo estas trafluata de la rivero Helpe Majeure. Ĝi havas landlimojn kun la najbaraj komunumoj Avesnelles, Etroeungt, Felleries, Flaumont-Waudrechies, Rainsars, Ramousies kaj Sains-du-Nord.

Vidindaĵoj
----------

La preĝejo Saint-Rémi datiĝas de 1617 : ĝi estas klasifikita kiel monumento historia depost 1948. Ĝia ekstera arkitektura stilo datiĝas de la 19-a jarcento. Apud la preĝejo troviĝas la *Dieu de Pitié*, malgranda okangula kapelo de 1543 kun statuo de sidita Kristo kun noditaj manoj : ĝi fakte estas maŭzoleo dediĉita al S-ro Hubert Lucarne kaj ties edzino.

La tria Monumento historia de la komunumo estas la kapelo *Notre-Dame de Walcourt* (18-a jarcento).

Administrado
------------

Sémeries apartenas la kantono de Avesnes-sur-Helpe-Nord, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Avesnes-sur-Helpe-Nord
Koordinatoj: 47° 56′ 36″ N 3° 14′ 10″ O﻿ / ﻿47.94333 °N, 3.23611 °O﻿ / 47.94333; 3.23611 (mapo)

**Sépeaux** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 421 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Sépeaux etendiĝas sur 19.91 km², kaj havis 421 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 19 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Bernard Rebesche, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Sépeaux apartenas al la kantono de Saint-Julien-du-Sault, kies ĉefurbo estas Saint-Julien-du-Sault. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Saint-Julien-du-Sault
**Sérandon** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 347 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

Ekde loko nomata *Gratte Bruyère* oni ĝuas belan panoramon super la kunfluejo de la riveroj Dordogne kaj Sumène.

Blazono

Geografio
---------

Sérandon etendiĝas sur 34,48 km², kaj havis 347 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 10 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La Dordogne formas la limon de la komunumo kun la Cantal.

La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Sérandon situas je alteco de  metroj.

Historio
--------

La preĝejo datiĝis de la 12-a jarcento.

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Sérandon antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Huguette Martinerie, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Sérandon apartenas al la kantono de Neuvic, kies ĉefurbo estas Neuvic. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Neuvic
**Strebersdorf,** kroate **Selce,** hungare **Répcemicske** [rEpcemiĉke] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Lutzmannsburg.

Preĝejo de Strebersdorf

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 270
* Telefonprefikso: 02615
* Poŝtkodo: 7361
* Aŭtokodo: OP
* 47° 27′ 20″ N 16° 37′ 00″ O﻿ / ﻿47.45556 °N, 16.61667 °O﻿ / 47.45556; 16.61667 (mapo)Koordinatoj: 47° 27′ 20″ N 16° 37′ 00″ O﻿ / ﻿47.45556 °N, 16.61667 °O﻿ / 47.45556; 16.61667 (mapo)

Situo
-----

Strebersdorf situas laŭ rojo, laŭ la hungara landlimo. Oberpullendorf troviĝas je 10 km-oj.

Historio
--------

Pli frue romianoj havis tie gravan komercan vojon kaj soldatan bazon. La unua skriba mencio aperis en 1194 en formo *„Predium Mychsa"*. La germana loknomo menciiĝis en la 15-a jarcento en formo *„Dorf Strobelstorff"*. En 1529 kaj en 1532 la turkoj detruis la komunumon. En 1869 incendio okazis. En 1910 vivis tie 508 homoj, (germanoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1921 Répcemicske apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). Post la 2-a mondmilito en la hungara flanko Fera kurteno konstruiĝis, kiu funkciis ĝis 1989. En 1956 aro da hungaraj rifuĝintoj alvenis.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika novromanika preĝejo omaĝe al Apoteozo de Sankta Kruco de 1904, en 1974 renovigita
* golgoto kun kapelo kaj kun skulptaĵo pri Sankta Jozefo
* kapelo omaĝe al Sankta Floriano
**Stefan MICHNIK** (naskiĝis la 28-an de septembro 1929 en Drohobiĉ, mortis la 27-an de julio 2021 en Göteborg) – kapitano de Popola Pola Armeo, akuzita pri stalinistaj krimoj, juĝisto kaj advokato, komunista aktivulo, informanto kaj kontraŭspiona rezidanto de Militista Informado, universitata lekciisto, duonfrato de Adam Michnik.

Vivo
----

Filo de Helena Michnik, instruistino en Drohobiĉ, aktivulino de Komunista Partio de Okcidenta Ukrainio kaj Pola Komunista Partio, kaj postmilite lekciistino pri historio, kaj de Samuel Rosenbusch (1904-1937), juristo kaj komunista aktivulo, ekzekutita ĉ. 1937 en Sovetunio dum Granda purigo. De 1939 frekventis al bazlernejo en Lvovo. 

Aprile 1952 iĝis leŭtenanto kaj komencis prezidi al juĝistoj verdiktantaj pri kaptitaj Anatemitaj Soldatoj kaj membroj de antaŭa kontraŭgermana partizanaro. Li laboris en la Regiona Milit-Juĝejo, ĉe la strato Koszykowa en Varsovio (*Wojskowy Sąd Rejonowy*, WSR) (vidu la suban foton).

Akuzita pri stalinistaj krimoj kiel juĝisto en pluraj procesoj, kie verdiktis pri mortpuno aŭ persone ĉeestis en ekzekutoj. 

La laborloko de Stefan Michnik, la Regiona Milit-Juĝejo, ĉe la strato Koszykowa en Varsovio (*Wojskowy Sąd Rejonowy*, WSR)
En 1969 forveturis al Svedio (ne ricevis vizon al Usono), kie loĝis kiel emerita bibliotekisto en urbeto apud Upsalo. Nun loĝas en Göteborg. En la 70-aj jaroj apogis aktivulojn de demokratia opozicio, kunlaboris kun Radio Libera Eŭropo kaj publikigis en la pariza "Kultura" tekstojn pri Ĉeĥoslovakio en 1968 (ankaŭ sub pseŭdonomo).

De aŭgusto 2007 Instituto pri Nacia Memoro konsideris konkludon pri lia ekstradicio. Februare 2010 Armea Garnizona Juĝejo en Varsovio eldonis ordonon pri aresto, surbaze de kiu oktobre estis eldonita Eŭropa Arestordono.

Novembre 2010 juĝejo en Upsalo rifuzis transdonon de Stefan Michnik al Pollando klarigante, ke la faroj, kiuj estas riproĉotaj al li en Pollando, kaj listigitaj en la Eŭropa Arestordono, lume de juro valida en Svedio, fortempiĝis.

La 8an de novembro 2018 Armea Garnizona Juĝejo en Varsovio eldonis jam la duan fojon la ordonon pri aresto, surbaze de kiu novembre estis eldonita Eŭropa Arestordono lige kun la 30 komunistaj krimoj, kiujn Stefan Michnik dum la jaroj 1952-53 faris kontraŭ demokratia opozicio kaj la Pola Subtera Ŝtato. Temas pri liaj maljustaj verdiktoj pri mortpuno. Samtage ĝenerala akuzisto Zbigniew Ziobro kaj Instituto pri Nacia Memoro informis pri Eŭropa Arest-Postulo.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunista krimo
* Amasaj komunistaj krimoj
* Korpuso pri Interna Sekureco
* Helena Wolińska
* Adam Michnik
* Mieczysław Widaj

Bibliografio
------------

* Aldona Zaorska, *Sąsiedzi. Najbardziej okrutni oprawcy polskich patriotów* (Najbaroj. La plej kruelaj ekzekutistoj de polaj patriotoj), Warszawa 2012, ISBN 978-83-932704-4-6

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 593335
* LCCN: no2018080474
* VIAF: 164861671
* ISNI: 0000 0001 1299 2228
* SUDOC: 20171552X
 |
La **Operaco Nordwind** (en la germana: *Unternehmen Nordwind*, "operaco Norda vento") estis la lasta grava germana ofensivo de la Dua Mondmilito en la Okcidenta Fronto. Ĝi startis la 31-an de decembro 1944 en Rejnlando-Palatinato, Alzaco kaj Loreno en sudokcidenta Germanio kaj nordorienta Francio, kaj finis la 25-an de januaro 1945. 

La celo de la ofensivo estis trarompi la liniojn de la usona 7-a Armeo kaj la franca 1-a Armeo en Supra Vogezoj kaj la Alzaca Ebenaĵo, kaj detrui ilin, same kiel la konkeron de Strasburgo, kiun Himmler estis promesinta kaptita ĝis la 30-a de januaro.

La 31an de decembro 1944, la Germana Armagrupo G — komandita de la *Generaloberst* Johannes Blaskowitz — kaj la Armegrupo *Oberrhein* ("Supra Rejno") — komandita de *Reichsführer*-SS Heinrich Himmler — lanĉis fortan ofensivon kontraŭ la 110-km-longa frontolinio tenita de la usona 7a Armeo. La 7a Armeo — estrita de la usona generalo Dwight D. Eisenhower — estis sendinta trupojn, ekipaĵon kaj liveraĵojn norden por plifortigi la usonajn armeojn en Ardenoj de la Batalo de Ardenoj. 

La 25-an de januaro 1945 la nazia ofensivo estis haltigita, post kiam la usona 222a Infanteria Regimento haltigis ĝian avancon ĉe Haguenau. Samtage plifortigoj ekalvenis el la Ardenoj. Strasburgo estis savita de fortaj detruoj kaj restis sub usona kontrolo, sed la Kolmara Sako estis problemo por la usona armeo kiu devis esti eliminata.

La nazia ofensivo estis malsukceso, ĉar ĝi ne povis detrui la fortojn de la malamikoj.

Bibliografio en la angla
------------------------

* Bonn, Keith E. *When the odds were even: the Vosges mountains campaign, October 1944 – January 1945 (angle: "Kiam la probableco estis para: la Vogeza monta kampanjo, oktobro 1944 - januaro 1945"). Novato, CA: Presidio, 2006.*
* Engler, Richard. *The final crisis: combat in northern Alsace, January 1945* (angle: "La fina krizo: batalo en norda Alzaco, januaro 1945"). Aberjona Press. 1999. ISBN 9780966638912
* Whiting, Charles (1992). *The other battle of the bulge: operation Northwind*(angle: "La alia batalo de la arbareto: operaco Norda vento"). Avon Books. ISBN 0380716283. OCLC 211992045.
* Citino, Robert (2017), *The Wehrmacht’s last stand: The german campaigns of 1944–1945* (angle: ""La lasta stando de la Germana Armeo: La germanaj kampanjoj de 1944-1945), University Press of Kansas, ISBN 9780700624942

* Kategorio Operaco Nordwind en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 631603
* GND: 4319312-2
* LCCN: sh2002009721
 |
**Stefan WIECHECKI** (plumnome **Wiech**; 10a de Aŭgusto 1896 – 26a de Julio 1979) estis pola verkisto kaj ĵurnalisto. Li estas tre memorita pro siaj humoraj felietonoj, kiuj kronikis la ĉiutagan vivon de Varsovio kaj kultivis la varsovian dialekton.

Vivo
----

En intermilita Pollando li kunlaboris kun nombraj gazetoj de Varsovio, dekomence kiel justica reportisto. Dum nombraj juĝprocesoj li dokumentis tipajn personecojn de la plej malriĉaj, malplej konataj partoj de la urbo kun sia distingitaj kulturo, lingvaĵo kaj kutimoj. Poste li ricevis sian propran kolumnon en *Express Wieczorny*, nome vespera gazeto, kie li publikigis humorajn skizojn kaj felietonojn kiuj montris personecojn bazitajn sur la personoj kiuj partoprenis en juĝprocesoj en kiuj li partoprenis. Ili atingis multan popularecon kaj fine de la 1930-aj jaroj Wiechecki malfermis ĉokoladan vendejon en la kvartalo Praga, kio iĝis lia ĉefa fonto de enspezo.

Dum la Ribelo de Varsovio de 1944, li estis apartita el sia hejmo en la mala flanko de la rivero, nome en la Malnova Urbo. Tie li kunlaboris kun nombraj gazetoj publikigitaj en la Poli-kontrolita parto de la urbo, ĉefe ĉe *Powstaniec*. Kunhavante la sorton de la cetero de varsoviaj civiluloj, Wiechecki estis forigita de la urbo post la fino de la ribelo. Tamen, li revenis tuj post la urbo estis rekaptita el la germanoj kaj pluigis siajn taskojn kiel ĵurnalisto. Kelkaj el liaj humoraj historioj estis publikigitaj en libroformo, dum aliaj plue estis publikigitaj de varsoviaj gazetoj.

Li mortis la 26an de Julio 1979 en Varsovio, kie li ests entombigita. Post 1989 unu el la ĉefaj porpiedirantaj zonoj de la urbocentro de Varsovio estis oficiale nomita Wiech Pasejo liahonore.

Lingvo kaj verkaro
------------------

Kvankam kritikita de lingvistoj kaj Poli-sciencistoj ĉar li "plenigis la polan lingvon per rubo", li neniam estis konsiderata klasikulo de la varsovia dialekto, tiam subpremita de lernejoj kun aliaj nenormigaj variaĵoj de la literatura lingvaĵo. Unu el la sciencistoj kiuj defendis lin en nombraj artikoloj estis Bronisław Wieczorkiewicz, kiu poste publikigis la unuan monografion pri la dialektoj de Varsovio. Fama pola poeto Julian Tuwim nomis Wiechecki *la Homero de la stratoj de Varsovio kaj de la lingvaĵo de Varsovio*, dum liaj felietonoj estas menciitaj ankaŭ en la verkoj de Antoni Słonimski, Stefan Kisielewski kaj Maria Pawlikowska-Jasnorzewska. 

La romano de Wiechecki nome *Cafe pod Minogą* estis adpatita al filmo en 1956.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 793006
* GND: 119042231
* LCCN: n81018432
* VIAF: 45103115
* ISNI: 0000 0001 2279 2932
* LIBRIS: 345704
* SUDOC: 102167125
* BNF: 101446432
* NLA: 35854977
* NKC: kup20020000111312
 |
**Stefan de Julien** pseŭdonomo *Szofer* (Ŝoforo) (naskiĝis la 9-an de oktobro 1923 en Grodno, mortis la 13-an de aŭgusto 1944 en Varsovio) – subleŭtenanto, partoprenanto de la ribelo de Varsovio kiel soldato de bataliono "Parasol" de Pola Enlanda Armeo.

Dum la germana okupado agis en la pola subtera movado en regimento de Landa Armeo "Baszta". Dum eksplodo de la insurekcio troviĝis en Śródmieście. Kune kun aliaj soldatoj, kiuj ne atingis la lokon de koncentriĝo, aliĝis al taĉmento sub komando de leŭtenanto Zbigniew Korsak-Adamowicz pseŭdonomo "Konrad". Kun ĉi tiu taĉmento iris al kvartalo Wola, kie enviciĝis al bataliono "Parasol".

Mortfalis en ribelaj bataloj en Malnova Urbo. 21-jara. Entombigita en la segmentoj de soldatoj kaj sanitariistinoj de bataliono "Parasol" en Armea Tombejo Powązki en Varsovio.

Distingita per Milita Ordeno *Virtuti Militari* kaj Batal-Kruco.

Vidu ankaŭ
----------

* Monumento de Varsovia Ribelo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Stefan de Julien na Murze Pamięci Muzeum Powstania Warszawskiego Stefan de Julien sur Memor-Muro de Muzeo de la Varsovia Ribelo

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 616388
 |
**Sérsekszőlős** [ŝErŝeksOloŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Tab. Szőlős signifas: vinbera.

Panoramo de Sérsekszőlős

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 7 km²
* Koordinatoj: 46° 46′ N 18° 01′ O﻿ / ﻿46.767 °N, 18.017 °O﻿ / 46.767; 18.017 (mapo)Koordinatoj: 46° 46′ N 18° 01′ O﻿ / ﻿46.767 °N, 18.017 °O﻿ / 46.767; 18.017 (mapo)
* Loĝantaro: 160
* Poŝtkodo: 8660
* Telefonprefikso: 84

Situo
-----

Sérsekszőlős situas en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo. Tab troviĝas 5, Balatonföldvár 17, Siófok 20, Tamási 30, Kaposvár 58, Pécs 105, Budapeŝto 135 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis pri la tiama vilaĝo *"Szőllőspuszta"* el 1082. La loĝantoj produktis vinon. En 1583 la kampoj apartenis al familio Zichy [ziĉi]. Ĝis 1921 la komunumo apartenis al Zala (vilaĝo), tiam naskiĝis nova municipo Sérsekszőlős. Vilaĝservoj estas la municipa administracio kaj migra poŝto.

Vidindaĵo
---------

* romkatolika kapelo omaĝe al Sankta Mikaelo de 1974

Fontoj
------

* hungara Vikipedio
* 
* www.iranymagyarorszag.hu
**Streketo** estas interpunkcia signo **-**. Ĝi estas uzata

• en vortkunmetaĵoj (foje nur por evidentigi la strukturon de longaj aŭ ne-unusencaj vortoj),

• por vortdividoj ĉe la fino de linio kaj

• kiel ripetilo ĉe menciado de vortoj kun samaj partoj.

Ne konfuzu la *streketon* kun la similaspekta **minus-streko**, kiu **ne** estas interpunkcia signo, sed simbolo en matematikaj formuloj.

La streketo
-----------

### en vortkombinoj

La **streketo** estas uzata ĉe kunmetitaj vortoj. Ekzemplo:

* Baden-Virtembergo
* tricent-jar-aĝa arbo (aŭ tricent-jaraĝa arbo)

### kiel vortdividilo

La streketo estas uzata ĉe la fino de linio, se unu vorto ne plu komplete povas esti en la linio. Per uzo de tia vortdividilo, la spaco estas pli efike uzata kaj samtempe la rezulto estas pli belaspekta kaj pli facile legebla. Ekzemplo:

|  |
| --- |
| 
```
Vikipedio estas projekto por sta-
rigi multlingvan interretan encik-
lopedion. Samtempe ĝi estas …
```
 |

### kiel kompletigilo

La streketo estas uzata ĉe arigo de similaj aferoj, kie ĝi povas anstataŭi la identan parton. Ekzemploj:

* ĉef- kaj kromenirejo
* trafikreguligo kaj -kontrolo, sunleviĝo kaj -subiro

La minus-signo
--------------

Plus-signo, minus-signo kaj streketo.
La minus-streko (aŭ minus-signo) estas matematika simbolo kun tri bazaj funkcioj:

1. operatoro de subtraho (la kontraŭo de adicio): 5 − 3 = 2.

2. rekte antaŭ nombro ĝi indikas negativecon: −5 estas negativa (minusa) 5.

3. operatoro, kiu inversigas la operandon: se x = 3, tiam −x = −3, sed se x = −3, tiam −x = 3.

Uzado sur komputila klavaro
---------------------------

Komputila klavaro ne distingas inter la streketo kaj la minus-signo: ĉu vi uzas la signon en la litera bloko de la klavaro, ĉu la minus-signon en la nombra bloko: skribiĝas la sama simbolo. Do en ĉiuj supre menciitaj ekzemploj estis tajpita minus-signo, kvankam bona tipografo uzus diversajn signojn.

La afero pli komplikiĝas pro la uzado de diversaj haltostrekoj en tipografio: la *M-streko*, la *N-streko*, la *cifera streko* (vd en la indikita artikolo).

* Kategorio Streketo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La ŝipo *HMS Challenger* (1858).
La **ekspedicio Challenger** estis la unua grava scienca ekspedicio, inter decembro 1872 kaj majo 1876, kiu larĝe kontribuis al la naskiĝo de oceanografio.

Historio
--------

Ĝi estis organizita de la skota Charles Wyville Thomson, el la universitato de Edinburgo. La Reĝa Societo de Londono akiris ŝipon, la *HMS Challenger*, el la Royal Navy, kaj aliformis ĝin inter 1870 kaj 1872 en sciencan esplorŝipon, ekipitan kun laboratorioj por biologio kaj kemio, kromaj kajutuj por loĝi scientistojn, kaj platformoj por drago kaj trolofiŝkapto.

La ŝipo, estrita de la kapitano George Nares, foriris el Portsmouth (Anglio) la 21-an de decembro 1872 : ĝi vojaĝis tra preskaŭ 70 mil mejloj, mapigante kaj esplorante Atlantikan , Sudan, Indan kaj Pacifikan Oceanojn. La ekspedicion estris Charles Thomson kaj William Benjamin Carpenter (1813 - 1885), akompanatj de pluraj scientistoj inter kiuj la skota Sir John Murray.

La ĉefa celo de la ekspedicio estis la studo pri pelagaj bestoj kaj pri la marfluoj. El la ekspedicio rezultis la *Report Of The Scientific Results of the Exploring Voyage of H.M.S. Challenger during the years 1873-76*, kiu interalie listigis 4 000 antaŭe nekonitajn speciojn. John Murray, kiu supervizis tiun raporton, parolis pari ""plej granda antaŭeniro en la kono pli nia planedo, ek'de la famaj malkovroj de la 15-a kaj 16-a jarcentoj".

La ekspedicio eltrovigis novajn datumojn pri oceanografio. Ĝi ne sukcesis, spite al la espero de W. B. Carpenter, malkovri la meĥanismojn de la oceana cirkulado, sed kolektis multenombrajn datumoj pri la temperaturo, la saleco kaj la denseco de la marakvo dum tri jaroj. William Dittmar (1833 - 1892), de la Universitato de Glasgovo eltrovis la komponon de la marakvo, Murray et Alphonse Renard (1842 - 1903) mapas la oceanajn sedimentojn.

Inter malkovroj pri la submaraj fundoj, estas la Mariana Fosego, la atlantika mezoceana dorso kaj la plurmetalaj nodetoj.

Entute, ĝi navigis je 127 500 km, faris 429 sondadoj, 133 dragadoj, 151 troladoj, 263 mezuradoj de la akva temperaturo. 4 717 novaj marvivaĵoj estis katalogitaj, iuj je pli da 5 500 m de profundo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  120 000 kilometroj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ekspedicio Challenger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Societo *Challenger*
**Stefanija Ivanivna TURKEVIĈ-LUKIJANOVIĈ** (ukraine: *Стефанія Іванівна Туркевич-Лукіянович}*; naskiĝinta la 25-an de aprilo 1898 en Lvivo, mortinta la 8-an de aprilo 1977 en Cambridge) estis aŭstria-ukraina komponistino, pianistino kaj muzikscienculino. Ŝi taksatas la unua ukraina komponistino. Dum la komunisma tempo de USSR ŝiaj verkoj prisilentitis.

Vivo
----

La unuan instruadon muzikan ŝi ricevis fare de la patrino. Post la Unua mondmilito ŝi studis klasikan komponadarton ĉe Vassil Barvinski kaj pianon ĉe Vilém Kurz kaj J. Ljaleviĉ. ĉe supera muzikinstituto nomita por Mikola Lissenko. Poste ŝi translokiĝis al Aŭstrio por studi ĉe Guido Adler ĉe la Universitato de Vieno kaj Joseph Marx ĉe la Muzikakademio. En 1925 ŝi akompanis la unuan edzon Robert Lisovsky Berlinon kie ŝi studis ĉe Franz Schreker kaj Arnold Schönberg. De Berlino ŝi iris al Prago kie ŝi iĝis universitate studentino de Zdeněk Nejedlý kaj de Otakar Sin ĉe la Konservatorio praga. Ankaŭ Vítězslav Novák de la Muzikakademio estis instruisto ŝia. Ĉe la Ukrainia libera altlernejo ŝi doktoriĝis en 1934 pri muzikscienco.

Inter 1935 kaj 1939 Turkeviĉ-Lukijanoviĉ docentis harmonisciencon kaj pianoludadon ĉe la Supera Lissenko-muzikinstituto en Lvivo kaj inter 1940 kaj 1944 ŝi profesorinis samloke ĉekonservatorie. Krome ŝi estis piana akompanantino ĉe la Nacia operejo lviva kaj pianistino por la radio. Fuĝante la Ruĝan Armeon ŝi elmigris en 1946 kun la dua edzo Narciz Lukianoviĉ al Britio kie ŝi diligente komponadis. Ŝi kreis baletan muzikon kaj operon, komponis kvar sinfoniojn, muzikaĵojn liturgiajn, aferojn de ĉambra muziko, pianoludaĵojn kaj kantojn artajn.

Ŝia filino Zoja Lissovska-Niĵankivska (\* 1927) iĝis pentristino.

Referencoj
----------

1. ↑  Artikolo pri ŝi ĉe Enciklopedio de Ukrainio
2. ↑
3. ↑  Artikolo pri ŝi ĉe Enciklopedio de la moderna Ukrainio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stefanija Turkeviĉ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Stefania Turkewich: Galicians I |The Art Songs
* Ukrainian Art Song Project – Stefania Turkewich
* «Цар Ох» або Серце Оксани - La koro de Oksana
* Фільм про Стефанію Туркевич – Filmo pri S. Turkeviĉ
* Світова прем’єра Першої симфонії Стефанії Туркевич - Ŝia unua sinfonio
* Три симфонічні ескізи - Tri sinfoniaj skizoj
* Концерт-присвята до 120 року з дня народження Стефанії Туркевич - Koncerto okaze de la 120-a datreveno naskiĝtaga
* Прем'єра. Стефанія Туркевич-Лукіянович "Серце Оксани" опера - Opero ŝia *Koro de Oksana*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 719827
* GND: 131432192
* LCCN: n2007054923
* VIAF: 33131034
* NKC: js2017946758
 |
**Strengelbach** estas komunumo en la distrikto Zofingo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 4497 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Strengelbach situas okcidente de la rivero Wigger, kiu formas la limon inter la komunumo kaj la distriktĉefurbo Zofingo, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas kaj kun kiu ĝi praktike komplete kunkreskis.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,03 km², de kiuj 2,58 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,38 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas en la arbaro *Dörfliwald* sur alteco de 530 m s.m. dum la plej malalta punkto troviĝas sur alteco de 419 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Wigger.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Strengelbach limas en nordokcidento al Rothrist, en nordoriento al Oftringen, en oriento al Zofingo, en sudo al Brittnau, kaj en okcidento al Vordemwald.

Trafiko
-------

Strengelbach estas konektita per lokaj buslinioj, kiujn funkciigas la Svisaj Federaciaj Fervojoj kun Zofingo kaj tiel bone konektita al la publika trafikreto.

La komunumo situas ĉe la kantona ĉefvojo de Zofingo al Langenthal. Tra la komunumo pasas de nordo al sudo la svisa aŭtovojo A2 paralele al la rivero Wigger. La plej proksimaj alveturejoj al la aŭtovojo troviĝas norde en Oftringen kaj sude en Reiden en distanco de malmultaj kilometroj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Strengelbach datiĝas el la jaro 1263 kiel *Strangilbah*.

En mezepoko Strengelbach estis posedaĵo de Grafoj de Frohburg kaj apartenis al la voktejo Arburgo, kiun la Froburgoj en la jaro 1299 vendis al la Habsburgoj. Per la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo, Strengelbach falis sub berna servuteco. Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Strengelbach apartenis unue ĝis la fino de la Helveta Respubliko al la distrikto Langenthal en la Kantono Berno. Per la restaŭracio la komunumo estis atribuita al la distrikto Zofingo de la nove fondita Kantono Argovio.

Bildaro
-------

* Rivero Wigger inter Strengelbach kaj Zofingo Rivero Wigger inter Strengelbach kaj Zofingo
* Loĝodomo ĉe la arbarbordoLoĝodomo ĉe la arbarbordo
* LernejoLernejo
* Supermerkato de CoopSupermerkato de Coop

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Strengelbach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Strengelbach

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Zofingo |
| --- |
| Arburgo • Attelwil • Bottenwil • Brittnau • Kirchleerau • Kölliken • Moosleerau • Murgenthal • Oftringen • Reitnau • Rothrist • Safenwil • Staffelbach • Strengelbach • Uerkheim • Vordemwald • Wiliberg • **Zofingo** |  |

 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Begonio** |
| --- |
|  |
| Begonia aconitifolia*Begonia aconitifolia* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonoj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kukurbaloj *Cucurbitales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Begoniacoj *Begoniaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | **Begonio** *Begonia*L. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specioj |
| Ĉirkaŭ 1500 specioj; vidu tekston |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Begonio  |

 |
| v • d • r |

**Begonio** (*Begonia*) estas genro de begoniacoj, kies specioj estas dioikaj tropikaj herboj, arbustoj kaj arbedoj kun nesimetriaj folioj. Multaj specioj estas ornamplanto, subvitre aŭ enĉambre kulturata. Ovario sube staranta.  

NPIV difinas begonion tiel: "Genro (Begonia el begoniacoj) de dioikaj herbaj kaj arbustoj kun ĝenerale alternaj, dustipulaj folioj kun cumoj el blankaj, rozaj, flavaj aŭ oranĝaj floroj; tropika kaj subtropika, precipe Amerika genro de ĉ.900 specoj, multaj subvitre kaj ĉmbre kultivataj."

Diverskoloraj kultivaroj (kultivarioj aŭ kultivovarioj) de begonio
Diverskoloraj kultivaroj (kultivaroij aŭ kultivovarioj) de begonio
Kultivaro (kultivario aŭ kultivovario) de la flav-flora begonio
Kultivaro (kultivario aŭ kultivovario) de la roz-flora begonio
* 
* B. _aconitifolia_*B. \_aconitifolia\_*
* Floranta begonioFloranta begonio

La reĝa begonio (*Begonia rex*)
La tubera begonio (*Begonia tuberhybrida*) kun la blankaj floroj

Sistematiko
-----------

La genra nomo *Begonia* estis jam publikigita en 1753 fare de Carl von Linné en *Species Plantarum*, 2. p. 1056. tipospecio estas *Begonia obliqua* L.
Pri la sistematiko de la begonio vidu tie. La multspecia genro (*Begonia*) estas dividita en 66 sekcioj. Ekzistas ĉirkaŭ 1400 ĝis 1500 *Begonia*-specioj. Jen malgranda elekto:

* *Begonia bowerae* ZIESENH. (sekcio Gireoudia)
* *Begonia corallina* CARRIÈRE (sekcio Gaerdtia)
* *Begonia eiromischa* RIDL. (Ssekcio Ridleyella)
* *Begonia microsperma* WARB. (sekcio Loasibegonia)
* *Begonia prismatocarpa* HOOK. (sekcio Loasibegonia)
* *Begonia rajah* RIDL. (sekcio Reichenheimia)
* *Begonia salaziensis* (GAUDICH.) WARB. (sekcio Mezierea)
* *Begonia rex*
* *Begonia semperflorens*
* *Begonia elatior-hibrido*
* *Begonia tuberhybrida*

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 
* 
* 

* Begonio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Begonio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Begonio en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 19954
* NDL: 00560574
* NKC: ph1103005
* BNE: XX544320
 |
**Logozofio** estas filozofia branĉo, morala skolo aŭ, laŭ siaj adeptoj, nova scienco, kies ĉeftemo estas la metafizika interno de la homo.
Logozofio havus apartan eksperimentan kampon, kiun ne studas kiu ajn alia scienco. Ĉio, kion ĝi instruas baziĝas sur praktikaj konfirmoj. Logozofio pritraktas, trafe kaj rekte la malperfektaĵojn kaj malbonajn inklinojn de la homo, kiel identigi ilin kaj kiel liberiĝi de ili.

La bazoj de logozofio
---------------------

Se la homo evoluas malkonscie, tiu evoluo ne estas aŭtenta. Se oni lernas, ekzemple, anatomion, fiziologion, bioĥemion, psikologion, oni fakte estas lernanta pri la aliaj homoj, ne pri si mem.
Estas, al Logozofio, universalaj moralaj leĝoj, kiujn oni devas koni. Ankaŭ ĉiu homo havas sian internan mondon. Sed nur la logozofoj faras el ĝi eksperimentan kampon kulturatan. Tiu ĉi estas la granda diferenco.
Logozofo sin dediĉas al la kulturado de sia propra mondo, ne al tiu de ajna alia persono. Tio postulas la asimiladon de la al tiu celo adekvataj logozofiaj konoj. Kaj neniu povas fari tion por la alia, same kiel la manĝaĵon, tiom necesan al la organikaj funkcioj, iu ne povas preni anstataŭ alia persono.

La logozofia metodo
-------------------

La logozofia metodo estas esence trafa kaj eksperimenta, kaj distingiĝas pro tio, ke ĝi adaptiĝas al ĉiu menso, laŭ la kaptokapablo de ĉiu unu.

Anstataŭ memorigon, ĝi sugestas al la lernanto, ke li eksperimentu kaj konfirmu la validecon de la instruataĵo, kaj poste apliku ĝin en sian ĉiutagan vivon.

Estas nepre, ke oni eksperimentu tion, kion oni studas, kaj ke oni studu tion, kion oni eksperimentas.

Historio de logozofio
---------------------

Logozofion kreis argentina edukisto Carlos Bernardo González Pecotche (kromnomita Raumsol), aŭtoro de dekoj de libroj pri logozofio, kaj eldonisto de revuoj, kiuj helpis diskonigi la logozofian principaron.

Li naskiĝis en Bonaero la 11-an de aŭgusto 1901. Lia spirito frue reagis kontraŭ la rutino de la konoj kaj sistemoj uzataj por la formado de la homa estaĵo, pro tio ke al ĝi mankis konekso kun la homa interno.

### Logozofia fondumo

En 1930, li starigis la *Logozofian Fondumon* en Argentino (tiam nomita *Skolo pri Logozofio*), en Kordobo, kie li mem instruis logozofion dum pluraj jaroj.

En 1932, li starigis la *Logozofian Fondumon* en Montevideo, Urugvajo; en 1935 Belo Horizonte, Brazilo.

En 1939, li reiris definitive al Bonaero, kun sia logozofia verko jam finpreta.

Li mortis la 4-an de aprilo 1963 post la okazigo de la *Unua Internacia Kongreso pri Logozofio*, en Montevideo, en 1960.

Ekstera ligllo
--------------

Retejo de la Logozofia Fondumo Arkivigite je 2012-04-15 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Logozofio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Puerto Vallarta** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Puerto Vallarta, kiu estas tre grava turisma urbo de Meksiko. Aliaj gravaj loĝlokoj estas El Pitillal, Las Juntas, Ixtapa, Las Palmas, Boca de Mismaloya, Boca de Tomatlán, El Cantón, El Jorullo, El Ranchito, La Desembocada, Las Mojoneras, El Colorado, Palmitas de Cacao, Playa Grande, Santa Cruz de Quelitán kaj Tebelchía. Aliaj lokoj havas nur etan signifon. Entute estas 91 loĝlokoj en la komunumo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 067.

Geografio
---------

Rigardo al la marbordo ĉe Puerto Vallarta
**Puerto Vallarta** apartenas al la regiono Costa Norte kiu situas en la okcidenta parto de la subŝtato. Ĉiuj komunumoj en tiu regiono limas al la pacifika oceano. Al tiu regiono apartenas nur 3 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 220368 loĝantojn. El tiuj estis 110007 viroj kaj 110361 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1300,67 km². La meza alteco estas 40 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 25 C. En la komunumo estas 1417.00 mm da precipitaĵo jare.

Sociogeografio
--------------

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 47577 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 45673 scipovis legi kaj skribi kaj 1744 viroj estis analfabetoj. Do 3.67 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 48047 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 45748 sciis legi kaj skribi kaj 2146 virinoj estis analfabetoj. Do 4,47 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Puerto Vallarta vivis 130657 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 955 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,731 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Puerto Vallarta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Puerto Vallarta Arkivigite je 2007-09-30 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 283779
 |
En matematiko, **duopa nombro de Mersenne** estas nombro de Mersenne de formo

{\displaystyle M\_{M\_{p}}=2^{2^{p}-1}-1}
kie *Mp* estas primo de Mersenne.

La vico de duopaj nombroj de Mersenne komenciĝas de 

{\displaystyle M\_{M\_{2}}=M\_{3}=7}
{\displaystyle M\_{M\_{3}}=M\_{7}=127}
{\displaystyle M\_{M\_{5}}=M\_{31}=2147483647}
{\displaystyle M\_{M\_{7}}=M\_{127}=170141183460469231731687303715884105727}

Duopaj primoj de Mersenne
-------------------------

Duopa nombro de Mersenne kiu estas primo estas **duopa primo de Mersenne**. Nombro de Mersenne *Mp* povas esti primo nur se *p* estas primo, (vidu en primo de Mersenne por pruvo), do {\displaystyle M\_{M\_{p}}} povas esti primo nur se *Mp* estas primo de Mersenne. La unuaj valoroj de *p* por kiu *Mp* estas primo estas *p = 2, 3, 5, 7, 13, 17, 19, 31*. De ĉi tio, {\displaystyle M\_{M\_{p}}} estas sciata al esti primo por *p* = 2, 3, 5, 7; por *p* = 13, 17, 19, 31 faktoroj estas trovitaj kiuj montras ke la respektivaj duopaj nombroj de Mersenne estas ne primoj. La plej malgranda sekva kandidato al esti primo estas {\displaystyle M\_{M\_{61}}}, aŭ 22305843009213693951-1. Havante proksimume 694·1015 dekumajn ciferojn, ĉi tiu nombro estas tro granda por esti uzebla kun primeco-testoj efektivigeblaj nuntempe.

Nombroj de Catalan-Mersenne
---------------------------

Skribu na *M(p)* anstataŭ *Mp*. Rekursie difinita vico

*2, M(2), M(M(2)), M(M(M(2))), M(M(M(M(2)))), ...*
estas vico de la **nombroj de Catalan-Mersenne**. Oni diras ke Eugène Charles Catalan venis al ĉi tiu vico post malkovro de primeco de *M(127)=M(M(M(M(2))))* de Edouard Lucas en 1876.

Kvankam la unuaj kvin eroj (supren ĝis *M(127)*) estas primoj, ne sciataj manieroj povas decidi ĉu ĉi ĉiuj nombroj estas primoj simple ĉar la nombroj koncernataj estas gigantaj.

Vidu ankaŭ
----------

* Perfekta nombro
* Nombro de Fermat

Referencoj
----------

1. 1 2  Chris Caldwell, *Primoj de Mersenne: historio, teoremoj kaj listoj* je la Primaj Paĝoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* A077586 en OEIS - duopaj nombroj de Mersenne
* Eric W. Weisstein, *Duopa nombro de Mersenne* en MathWorld.
* A007013 en OEIS - nombroj de Catalan-Mersenne
* Eric W. Weisstein, *Nombro de Catalan-Mersenne* en MathWorld.
* Arkivigite je 2009-02-08 per la retarkivo Wayback Machine Serĉo por faktoro de M61 de Tony Forbes
La **Palavana Masakro** okazis la 14an de decembro 1944, dum la Dua Mondmilito, proksime de la urbo Puerto Princesa en la Filipina provinco Palavano. Aliancanaj soldatoj, malliberigitaj proksime de la urbo, estis mortigitaj fare de soldatoj de la Japana Imperio. La japanoj estis estritaj de la komandanto Generalo Tomoĝuki Ĝamaŝita.

La celo de la masakro estis eviti la elaĉeton de la militprizonuloj fare de la avancantaj Aliancanoj, la 14an de decembro 1944.

La japanoj ŝajnigis aeratakan alarmon por ke la prizonuloj eniru en tranĉeoj, kaj tiel 150 militprizonuloj eniris en tiujn tranĉeojn, kaj la japanaj soldatoj bruligis ilin pere de benzino. Prizonuloj kiuj klopodis fuĝi estis mortpafitaj pere de mitraleto. Aliaj klopodis fuĝi grimpante sur klifeton apudtranĉee, sed ankaŭ tiuj estis ĉasataj kaj murditaj. Nur 11 homoj fuĝis la masakron; 139 estis mortigitaj. Tiuj kiuj fuĝis al suda Palavano, kaj eventuala savo, estis helpitaj de Filipinaj skoltoj kaj gerilanoj.

Notoj
-----

1. ↑   Sides, Hampton (2001). Ghost Soldiers: The Forgotten Epic Story of World War II's Most Dramatic Mission. New York: Doubleday. ISBN 0-385-49564-1. pp. 7-17
2. ↑   Mariano Villarin, We remember Bataan and Corregidor: the story of the American & Filipino defenders of Bataan and Corregidor and their captivity. (Gateway Press, 1990), 181.
3. ↑  "Palawan Massacre Roster - POWs of the Japanese". Arkivigite je 2020-11-12 per la retarkivo Wayback Machine Alirita la 9an de februaro 2019.

Ŝablono:Dua Mondmilito

* Kategorio Palavana masakro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Korko** (irlande *Corcaigh*, angle *Cork* [kork]) estas irlanda urbo en Graflando Cork ĉe la suda marbordo de la insulo. Ĝi estas la dua plej granda urbo de la respubliko, post Dublino.

Ĝi situas preskaŭ ĉe la bordo de la Kelta Maro, al kiu ĝin ligas rivero Lee. La rivero dispartigas la urbon kaj mem dispartiĝas, formante insuleton, kiu konsistigas gravan parton de la urbocentro. Cork posedas marhavenon ne sensignifan, en la proksima setlejo *Cobh*.

* Alto: marnivelo
* Areo: 36,3 km²
* Loĝantaro (2006): 119 418

Ĉar la ĉefurbo Dublino kvazaŭ ĉiam estis sub domina politika kaj kultura influo angla, multaj Cork-anoj konsideras sian urbon la vera kultura ĉefurbo de la lando.

Ponto de Patriko en Cork

Historio
--------

Cork ĉiam estis konsiderata ribela urbo, de la vikinga tempo ĝis ĝiaj lastaj okupantoj anglaj, kiuj nomis la urbon kaj ĝian ĉirkaŭan teritorion *the Rebel County* (= la ribela graflando). La origino de tiu nomo estas ribelo kontraŭ Henriko la 7-a, en kiu helpis anoj de Cork.

La urbo havas sufiĉe malnovan originon; certaj spuroj de ĝia ekzisto estas de antaŭ 800 jaroj, kiam ĝi aperis sur reĝaj mapoj konfirmitaj de Johano Senlanda en 1185. Kredeble ĝi estis fondita kiel monaĥeja komplekso de s-ta Finbar; laŭ legendo en la jaro 606.

Dum la sekvaj jarcentoj okazadis atakoj de vikingoj kaj skandinavianoj, kiuj kaŭzis detruojn kaj rekonstruojn de la urbo ĝis la fina konstruo de urbodefenda muro, de kiu ankoraŭ restas multaj partoj kaj la centra pordego.

Ankaŭ en la moderna historio Cork havis elstaran rolon. Michael Collins devenis el ĝia distrikto, kiu estis ankaŭ bastiono de IRA dum la Irlanda Milito de Sendependeco kaj centro de tiuj, kiuj kontraŭis la anglan-irlandan traktaton dum la enlanda milito de 1922.

Urbonomo
--------

La angla nomo de la urbo deriviĝas de la gaela formo Corcaigh, kiu laŭlitere signifas "marĉejo" kaj rilatas al la situo ĉe rivero Lee. Male al aliaj urbonomoj tiu nomo estis de la angloj nek tradukita nek prononce adaptita, sed simple kripligita.

Elstaruloj kun rilato al Cork
-----------------------------

* Robert Bell, verkisto

Urboĝemelecoj
-------------

* Anglio Coventry en Anglio (1969)
* Francio Rennes en Francio (1982)
* Usono San-Francisko en Usono (1984)
* Germanio Kolonjo en Germanio (1988)
* Kimrio Swansea en Kimrio (1994)
* Ĉina Popola Respubliko Ŝanhajo en Ĉina Popola Respubliko (2005)

En 2005 Cork estis Eŭropa Kultura Ĉefurbo.

Esperanto
---------

Laŭ la Enciklopedio de Esperanto en Cork naskiĝis James Charles O'Connor.

Referencoj
----------

1. ↑  *Census 2006 — Volume 1 - Population Classified by Area*, 2007-04-27 – Central Statistics Office (Irlando). PDF (4.22 MB)

* Cork en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Cork en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 29418
* GND: 4090557-3
* LCCN: n79027115
* VIAF: 155369724
* NKC: xx0050243
 |