recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**SAIC Motor Corporation**, aŭ **SAIC** (ĉine **上汽集团**, pinjino : **Shàngqì jítuán**, angle ***SAIC Motor Corporation***) estas ĉina ŝtata kaj transnacia entrepreno kaj aŭtoproduktanto kun ĉefsidejo en Ŝanhajo. La firmao estas inkluzivita en la Fortune Global 100 kaj estas unu el la "Kvar Grandaj" (kune kun Changan Automobile, FAW Group kaj Dongfeng Motor Corporation) de ĉinaj aŭtoproduktantoj (ĉiuj posedataj fare de la Komunista Partio de Ĉinio).

La firmao havis la plej grandan produktan volumon de iu ĉina aŭtoproduktanto en 2014, produktante pli ol 4.5 milionoj da veturiloj. Ĝia produktadmiksaĵo ne estas limigita al la konsumsektoro, kun ĝis miliono da SAIC-pasaĝerveturiloj estas komercaj kamionetoj. Aktuale en 2021, SAIC estas la dua plej granda ĉina aŭtoproduktanto kaj la 12-a en la mondo laŭ produktado .

SAIC havas radikojn reen al la fruaj jaroj de la ĉina aŭtoindustrio en la 1940-aj jaroj , kiam SAIC estis unu el la malmultaj aŭtoproduktantoj en Ĉinio de Mao, produktante la Ŝanhajan SH760. SAIC-veturiloj estas venditaj sub diversaj markoj, inkluzive de tiuj de ĝiaj komunentreprenpartneroj. Du elstaraj markoj posedataj de SAIC mem estas MG, historia brita aŭto, Roewe .

Ekster Ĉinio, SAIC vendas multajn veturilojn sub la brita aŭtomarko kiun ĝi aĉetis, "MG", eĉ en Britio mem, kvankam ili havas neniun ligon al la firmao kaj la tradiciaj MG-veturiloj. Ĉi tiuj veturiloj estas fabrikitaj en Ĉinio kaj Tajlando.

Referencoj
----------

1. ↑   2014年11月汽车分车型前十家生产企业销量排名. China Association of Automobile Manufacturers (CAAM) (12 December 2014). Arkivita el la originalo je 13 December 2014. Alirita 13 December 2014.

 Arkivigite je 2014-12-13 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑   2021全年汽车销量出炉，上汽卫冕，三家民营车企挤入前十\_腾讯新闻.
3. ↑   SAIC Motor Corp. Ltd..
4. ↑   Saic Motor.
5. ↑  AM车镜 (2022-02-07) 2021年，东风集团汽车销量为327.5\_车家号\_发现车生活\_汽车之家. Chejiahao.autohome.com.cn. Alirita 2022-08-07.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio SAIC Motor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* https://www.saicmotor.com/ Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836881
* GND: 1151512133
* VIAF: 9046151778241718130007
* ISNI: 0000 0004 1792 7128
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Sen fontoj! | **Ĉi tiu artikolo citas neniun fonton**.

---

Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj.Specifu la daton: {{Sen fontoj|temo|monato jaro}} |

**SEJM-konferenco** estis ĉefa organo de SEJM-2, okazinta unufoje dum jaro. Nur la Konferenco povis ŝanĝi statuton de SEJM kaj akcepti (aŭ malakcepti) novajn anojn .

Fonda SEJM-konferenco (1988)
----------------------------

Fonda konferenco de SEJM okazis en decembro de 1988. Dum tiu konferenco estis akceptita Statuto de SEJM.

SEJM-konferenco en jaro 1991
----------------------------

La informletero kun rezultoj de SEJM-konferenco de 1991
En 1991 (ekde la 1-a de julio ĝis la 3-a de julio) okazis SEJM-konferenco dum OkSEJT-32.
La komitato de SEJM konsistis el jenaj personoj:

* Andrej Ananjin - informado kaj eksteraj rilatoj;
* Garik Kokolia - sekretario;
* Aleksandr Blinov - amasaj aranĝoj;
* Andrej Liskov - financa agado;
* Jurij Paseĉnikov - kultura agado.

La financa stato de SEJM en periodo 1990 - 1991:

* kotizoj - 108 rubloj
* enspezoj - 2157,80 rub
* elspezoj - 1113,79 rub
* resto por 1.11.1991 1152,01 rub - la sumo estis disponita por profitdona fonduso.

Laŭ decido de la konferenco estis fiksitaj kotizoj por 1992:

* aliĝkotizo - 5 rubloj
* membrokotizo - 10 rub

Kontraŭ la membrokotizo la SEJMano ricevis SEJM-informilojn, rajtis partopreni ĉiujn SEJM-aranĝojn kun certa rabato.

A-komitatano por TEJO estis elektita Garik Kokolia. Rimarkinde, ke somere de 1991 Andrej Ananjin estis elektita en TEJO-estraron.
Dum la konferenco estis elektitaj tri SEJM-anoj por partopreni TEJO-KER-seminarion en Svislando (31.10-05.11.1991): Aleksandr Blinov, Jelena Lebedeva
kaj Garik Kokolija.

Ankaŭ dum la konferenco estis decidoj pri vevontjaraj SEJM-aranĝoj:

* OkSEJT - apud Sankt-Peterburgo (interese, ken en informletero por SEJM-membroj estis tajperaro kaj datoj por la somera tendaro estis erare indikitaj 02-12.11.1992);
* OrSEJT - estis sen ia certa loko, nur indikita Siberio;
* EoLA - en majo de 1992 en Volĵskij, tamen volĵskijanoj ne sukcesis la trian fojon gastigi la festivalon.

SEJM-konferenco en jaro 1995
----------------------------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo SEJM-konferenco 1995.
En 1995 SEJM-konferenco okazis ekde la 4-a de novembro ĝis la 7-a de novembro en Ĉeboksari, Ĉuvaŝio.

Vidu ankaŭ
----------

* Sovetia Esperantista Junulara Movado
* Statuto de SEJM 1989
**Samuel MOREY** (23a de oktobro, 1762 – 17a de aprilo, 1843) estis usona inventisto, kiu laboris por komencaj internaj eksplodmotoroj kaj estis pioniro en vaporŝipoj, kiu akumulis totalon de 20 patentoj. 

La unua patento de Morey, en 1793, estis por vapor-pelita rostigilo, sed li havis pli grandajn planojn. Morey konstatis, ke vaporo povas esti energifonto en la 1780-aj jaroj, kaj li probable konsideris la eblojn de vaporboaton el la laboro eĉ la pramo de sia patro kaj el la kluzoj kiujn li desegnis laŭlonge de la rivero Konektikuto. Komence de la 1790-aj jaroj li trudis padelradon kaj vapormotoron al malgranda boato kaj funkciigis ĝin tien kaj reen laŭlonge de la rivero Konektikuto. Legendo diras, ke li faris tion dimanĉe matene, kiam la urbanoj estis en la preĝejo, por eviti ridindecon se li estus malsukcesinta.

Notoj
-----

1. ↑  "US Patent: X4,378 - Gas or vapour engine". www.datamp.org. Alirita en 2019-02-24.
2. ↑   Getman, Frederick H. (Januaro 1936). "Samuel Morey, a Pioneer of Science in America". Osiris. 1: 278–302. doi:10.1086/368427. ISSN 0369-7827.

Bibliografio
------------

* Horst O.Hardenberg, The Middle Ages of the I.C.Engine, Warrendale, 1999, paĝoj 97–114.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 635143
* GND: 1089124503
* LCCN: n84804282
* VIAF: 48181878
* ISNI: 0000 0000 3597 3110
 |
Ina krabaraneo (*Misumena vatia*) kaptanta paron de kopulantaj muŝoj. Tiu specio povas ŝanĝi sian koloron por egali tiun de la floro.
**Embuskopredantoj** aŭ **gvatopredantoj** estas karnovoraj bestoj kiuj kaptas predon per ŝtelo aŭ ruzaĵo, ne pro rapideco aŭ nepre danke al forto. Tiuj organismoj kutime kaŝas senmove kaj atendas ke predo venu proksimege (embusko).

Ili ofte estas kamuflaj, kaj povas esti izolaj. Tiu maniero de predado povas esti plej efika kiam predanto ne povas iradi pli rapide ol ĝia preferata predo; alie, aktiva ĉasado estus pli efika.

Meksika krokodilo en embuska sinteno.
La bildo sube montras krokodilon gvate embuske. Ĉiu neatenta predo kiu alproksimiĝus al akvobordo povas ixgi eventuala manĝo.

Tiu predotipo povas, aliflanke, rezervi energion por predanto kiu uzas antaŭvideblajn padojn por predo, kiel ĉe katoj de ĉiuj grandecoj kaj iĝas alloga strategio. Embuskopredantoj inkludas multajn fiŝojn, serpentojn, kaj aliajn reptiliojn (ekz. krokodiloj), same kiel kelkajn mamulojn, birdojn, kaj araneojn.

Referencoj
----------

1. ↑  Inon Scharf, Einat Nulman, Ofer Ovadia & Amos Bouskila (2006). "Efficiency evaluation of two competing foraging modes under different conditions", *The American Naturalist* **168** (3), p. 350–357. doi:10.1086/506921.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Predado Arkivigite je 2008-12-17 per la retarkivo Wayback Machine Universitato de Vaŝingtonio
Mar-salo aldonita al ŝinko.
**Saligado** estas la konservado de manĝo kun seka manĝebla salo.[1] Ĝi estas rilataj al peklado (preparado de manĝo per salaĵo, tio estas, saligita akvo) kaj estas unu formo de salpeklado. Ĝi estas unu el plej malnovaj metodoj de konservado de manĝo,[1] kaj du historie gravaj salpeklitaj manĝaĵoj estas saligita fiŝo (kutime sekigita kaj saligita moruo aŭ saligita haringo) kaj salpeklita viando (kiaj lardo). Vegetaloj kiaj fazeoloj *Phaseolus coccineus* kaj brasikoj estas ankaŭ ofte konservataj en tiu maniero.

Saligado estas uzata ĉar plej bakterioj, fungoj kaj aliaj povaj patogenaj organismoj ne povas survivi en tre salecaj medioj, pro la hipertonika naturo de salo. Ajn vivanta ĉelo en tia medio iĝos senakvigita pere de osmozo kaj mortiĝas aŭ estas portempe malaktivigita.

Oni malkovris en la 19a jarcento ke salo miksita kun nitritoj (salpetro) kolorigas viandon ruĝe, pli ol grize, kaj konsumantoj je tiu epoko tiam forte preferis la ruĝkoloran viandon. La manĝo tiele konservita restas saniga kaj freŝa dum tagoj evitante bakterian putriĝon.[1]

Notoj
-----

1. 1 2 3  "Historical Origins of Food Preservation." University of Georgia, National Center for Home Food Preservation. Alirita en Junio de 2011.
**Kolonelo Samuel Richard Tickell** (19an de aŭgusto 1811 - 20an de aprilo 1875) estis brita armeoficiro, artisto kaj ornitologo en Hindio kaj Birmo.

Tickell naskiĝis en Cuttack en Barato. Li edukiĝis en Anglio kaj revenis deknaŭjaraĝa al Bengalo por aliĝi al la Bengala Indiĝena Infanterio. Li militservis en Bengalo ĝis 1840, kiam li iĝis komandanto de la skorto de Brian Hodgson ĉe Katmanduo. Li revenis en Bengalon en 1843, kaj post sia kapitaniĝo en 1847 li translokiĝis al malsupra Birmo.

Dum sia estado en Hindio Tickell faris gravajn kontribuojn al la landa ornitologio kaj mamulologio, per natura observado kaj kolektado de specimenoj. Li kontribuis al volumo 17a de la *Journal of the Asiatic Society of Bengal*, dum la volumo 18a inckludis informon de Tickell el Birmo.

Tickell retiriĝis en 1865 kaj setlis en la Manikinsuloj. En 1870 li iĝis blinda. Tickell estis laborinta pri libro titolita *Illustrations of Indian Ornithology* (Bildoj de hindia ornitologio), sed lia malboniĝante vidkapablo devigis lin abandoni la celon. Antaŭ sia morto li donacis la nefinitan verkon al la Zoological Society of London. Li mortis en Cheltenham.

Samuel Tickell priskribis la unua multajn birdojn el kiuj kelkaj portas lian nomon ĉu en komuna ĉu en scienca nomo, kiel la jenaj:

* Blankgorĝa bruna bucero, *Anorrhinus tickelli*
* Tikela muŝkaptulo, *Cyornis tickelliae*
* Unukolora turdo, *Turdus unicolor*
* Tikela dikeo, *Dicaeum erythrorhynchos*

Notoj
-----

Referencoj
----------

* *Biographies for Birdwatchers*, Mearns kaj Mearns ISBN 0-12-487422-3
**SGML**, (angle ***Standard Generalized Markup Language***, esperante "Norma Ĝeneraligita Marklingvo") estas metalingvo en kiu oni povas difini marklingvojn por dokumentoj. SGML estas ido de la "Generalized Markup Language" (GML) de IBM, ellaborata en la 1960-aj jaroj de Charles Goldfarb, Edward Mosher kaj Raymond Lorie.

SGML donas diversajn markajn sintaksojn kiuj povas esti uzataj por multaj aplikaĵoj. Per ŝanĝi la SGML Deklaron oni eĉ ne devas uzi "angulajn krampojn", kvankam ili estas kutimaj.

SGML estis originale formita por ebligi la transsendadon de maŝinlegeblaj dokumentoj en grandaj projektoj en registaro kaj aerospaca industrio. Ĝi ankaŭ jam estas uzata vaste en la presa kaj eldona industrioj.

Ekzemplo de SGML-sintakso:

```
<QUOTE TYPE="ekzemplo">
kutime io kiel <ITALICS>tio ĉi</ITALICS>
</QUOTE>
```

SGML estas ISO normo: *"ISO 8879:1986 Information processing -- Text and office systems -- Standard Generalized Markup Language (SGML)"*

SGML estas tre fleksebla kaj iloplena, sed ĝia komplikeco jam malhelpis vastan aplikadon por malgrandskala ĝenerala uzo.

HTML kaj XML estas ambaŭ idoj de SGML. Dum HTML estas aplikaĵo de SGML, XML estas profilo-specifa subaro de SGML, formita por esti pli simple sintakse analizebla kaj traktebla ol plena SGML. XML estas provo simpligi SGML-on por ĝeneralaj aplikaĵoj, ekz. la Semantic Web.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio SGML en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* Arkivigite je 2005-08-16 per la retarkivo Wayback Machine
* 
*
**Preĝejo Sankta Mateo la evangeliisto** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Salföld.

Historio
--------

En tiu ĉi loko estis preĝejo jam en la mezepoko, ja laŭ eklezia priskribo en 1745 estas videblaj bone la ruinoj. En 1769 pli nova kirkoparto estis konstruita kun sanktejo kaj navo, en 1818 la sakristio, en 1843 la turo estis alkonstruita. La orgeno estis farita en 1820, renovigita en 1882. Incendio faris difektojn en 1876, sed poste oni renovigis la konstruaĵon kaj Károly Jakobey pentris la pli novan altaran bildon pri Sankta Mateo. La preĝejo estis pentrita interne en 1967, ekstere en 1983.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, la kvadrata turo plene reliefas, meze funkcias la enirejo. La absido estas duonronda. La ligna ĉefaltaro estis skulptita en la 18-a jarcento.

Kermeso okazas en la 21-an de septembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Agustín Tlacotepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Agustín Tlacotepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 086.

Geografio
---------

San Agustín Tlacotepec apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 876 loĝantojn. El tiuj estis 390 viroj kaj 486 virinoj. La komunumo havas surfacon de 79,10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2030 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 563 indiĝenoj. El tiuj 510 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 510 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Ankaŭ la esperantigita nomo de la Ruhr rivero.

---

Rura naturkreska pejzaĝo
kampara agrikultura regiono
**Ruro**, **Rura areo** aŭ **Kamparo**, kontraste al Urba areo, estas regiono ne klasita kiel urbaj areoj kaj en kiuj superregas naturaj pejzaĝoj kun aŭ sen homa agado aŭ areoj destinataj al agrikulturo aŭ al la brutbredado. 
Tradicie la ruro taŭgas al la agrikulturo, al la brutbredado aŭ al alia homa laborado, kio la sinonima nomo "kamparo" klare sugestas, sed vastaj terosurfacoj enhavas ankaŭ naturajn arbarojn, naturrezervejojn, indiĝenajn rezervejojn aŭ eĉ areojn de ekoturismo, de rura turismo aŭ de ripozo.

Vidu ankaŭ
----------

* Agrikulturisto
* Agrikultura ekosistemo
* Kamparano
* Rura turismo
* Ruro (germana rivero)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  ***Ruro*** estas neologismo, laŭ la Listo de nenecesaj radikoj, kaj ne ekzistas en ReVo, dum ĝi estas sinonomo de **kamparo** en Vortaro.net

Eksteraj ligiloj
----------------

* Preservação do Meio Ambiente em áreas rurais portugale (konservado de la vivmedio en kamparaj teritorioj)
* Brazilaj gvidlinioj al la kreskado de la rura turismo[*rompita ligilo*] portugale
* Vida na roça[*rompita ligilo*] portugale (vivo en la ruro)

* Kategorio Ruro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ruro en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
maldekstra

Produktado de alumetoj en Sušice konstruis kontraŭ fabriko dum la unua respubliko loĝdomojn por siaj okupitoj. Tiuj ĉi loĝdomoj ĝis hodiaŭ portas emblemon de la kompanio.
**SOLO Sušice** estis ĉeĥa firmao okupiĝanta per produktado de alumetoj kaj en certaj periodoj de ties historio ankaŭ per produktado de aliaj produktoj. Firmaa nomo *SOLO* estiĝis komence de la 20-a jarcento kaj ĝi daŭris sub diversaj plenigantaj nomoj.

Firmao **Solo Sušice** estis ununura produktanto en Ĉeĥio, dum kio okdek kvin procentoj da produktoj de la firmao direktis al eksterlandaj merkatoj. La produktado de alumetoj en Sušice atingas ĝis la jaro 1839. Fine de la jaro 2008 la produktado de alumetoj en Sušice estis oficiale finigita. La produktado estis en la jaro 2009 transŝovita Baraton.

Firmao SOLO Sušice transformiĝis je firmao SOLO MATCHES & FLAMES, a.s. kiu agadas kiel komerca kompanio komercanta kun alumetoj kaj flamigiloj.

Ligiloj
-------

### Referencoj

1. ↑   SOLO.cz: Historio de produktado de alumetoj en Sušice. Arkivita el la originalo je 2019-05-13. Alirita 2019-06-06.
2. 1 2  Oficialaj retpaĝoj de la firmao
3. ↑  Solo Sušice finiĝas. Produktado de alumetoj transŝoviĝas en Azion
4. ↑  "Solo Sušice finas kun produktado de alumetoj, ĝi transŝovos ĝin Baraton", 31. 12. 2008.

### Eksteraj ligiloj

* Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo SOLO Sušice en Vikimedia Komunejo
* ĉeĥe angle germane Solosirkarna.cz – Oficialaj retpaĝoj de firmao SOLO SIRKÁRNA, a.s.
**San Andrés Dinicuiti** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Andrés Dinicuiti*. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristana sanktulo Andreo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 089.

Geografio
---------

San Andrés Dinicuiti apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2114 loĝantojn. El tiuj estis 1021 viroj kaj 1093 virinoj. La komunumo havas surfacon de 121.20 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1650 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 53 indiĝenoj. El tiuj 50 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Firno sur Fiescheralp (Aleĉ-Glaĉero)
**Firno** estas intera stato de akvo inter neĝo kaj glacio. La vorto *firno* devenas de la malnovgermana vorto *firni*, kiu signifas *matura* respektive *plenaĝa*. Firno estas neĝo, kiu aĝas minimume unu jaron kaj do postvivis almenaŭ unu abalciperiodon.

Firnlimo
--------

La firnlimo estas la suba somera limo de la seninterrompa neĝkovrilo sur glaĉeroj. La parto de la glaĉero super la firnlimo oni tial ankaŭ nomas firnkampon.

Estiĝo
------

Firno estiĝas, kiam neĝkristaloj per ripeta degelado kaj refrostiĝo kunfandiĝas al pli grandaj grajlaj kaj grajnecaj objektoj. El ok metroj da neĝo dum tiu ĉi proceso estiĝas proksimume unu metro da firno. La denseco de firno estas inter 0,4 kaj 0,8 g/cm³. La sekvan ŝtupon de la transformproceso al glaĉerglacio oni nomas firnglacion. Tiu ĉi metamorfozproceso (metamorfozo) estas ĉefe kaŭzata per premo.

Malnovneĝo
----------

En popola lingvo oni utiligas la vorton firno ofte ankaŭ ĝenerale por specialaj formoj de malnova aŭ krustiĝinta neĝo. Kelkfoje oni nomas kampojn kun malnova neĝo ankaŭ *firnkampoj*, kvankam la neĝo ne nepre aĝas unu jaron. Ankaŭ kiam sur glaĉero troviĝas pli nova neĝkuŝo oni foje parolas pri firnigita glaĉero. Ankaŭ la surfacan, molan neĝkuŝaĵon, kiu en printempo estiĝas pro sunradioj kaj altaj aertemperaturoj sur krustiĝinta neĝkuŝaĵo, oni nomas firno. Oni tiam ekzemple diras, ke deklivo firnkovriĝas.

Utiligo de la vorto por glaĉero
-------------------------------

Oni ofte utiligas la vorton firno por firnkovritaj glaĉeroj kaj ankaŭ foje kiel sinonimo de glaĉero (la bavara kaj aŭstra vorto *Ferner* por glaĉero devenas de la radiko *firno*.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Firno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Glaĉero
* Neĝo
**San Andrés Paxtlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Andrés Paxtlán*. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristana sanktulo Andreo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 095.

Geografio
---------

**San Andrés Paxtlán** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4066 loĝantojn. El tiuj estis 2012 viroj kaj 2054 virinoj. La komunumo havas surfacon de 77.83 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2000 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2668 indiĝenoj. El tiuj 2200 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2200 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Andrés Paxtlán Arkivigite je 2005-09-01 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Norda Dumdum** bengale: **উত্তর দমদম** estas urbego kaj municipo en orienta Barato, en sudorienta parto de subŝtato Okcidenta Bengalio, en distrikto Norda 24 Parganas. La urbego apartenas al Urbaro de Kolkato. La loknomo estas derivita de iama brita armilejo nomita Dum Dum Arsenal.

Vojo kun salutarko en Norda Dumdum

Demografio
----------

En 2011 Norda Dumdum havis 249 142 da loĝantoj kun legopovo 91%, signife pli alta, ol la tutlanda mezumo.

Geografio
---------

Norda Dumdum situas sur ebenaĵo en averaĝa alteco ĉirkaŭ 10 m super la marnivelo. Suda Dumdum troviĝas nur 3, Haora 7, Balli 8, subŝtata ĉefurbo Kolkato 10, Barakpur 12, Serampore 15, Maheŝtala 25, distrikta sidejo Barasat 28, Basirhat 47, tutlanda ĉefurbo Delhio 1304, Mumbajo 1670 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

La municipo estis establita en 1870 el pluraj vilaĝoj. Norda Dumdum travivis rapidan loĝantarkreskon dum la sekcio de Bengalio en 1947, tiam multaj rifuĝintoj alvenis el Orientpakistano. En 1998 la municipo estis pligrandigita.

Lingvoj
-------

La oficialaj lingvoj en Norda Dumdum estas la bengala kaj la angla lingvoj.

Religio
-------

En Norda Dumdum vivas plejparte hinduoj (93%), krome islamanoj (6%), iomete aliaj religioj. 

Larĝa vojo en Norda Dumdum
Vendejego en Norda Dumdum

Klimato
-------

La klimato de Norda Dumdum estas la sama, ol la proksima Kolkato.

Eduko
-----

Norda Dumdum havas 56 bazlernejojn kaj 18 mezlernejojn.

Trafiko
-------

Norda Dumdum havas bonan trafikon voje kaj fervoje, eĉ Metroo de Kolkato trafikas ĉi tie. La flughaveno (ankaŭ internacia) funkcias tre proksime.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |

Vojo en Norda Dumdum

* Kategorio Norda Dumdum en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Andrés Yaá** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Andrés Yaá*. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristana sanktulo Andreo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 100.

Geografio
---------

San Andrés Yaáapartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 378 loĝantojn. El tiuj estis 167 viroj kaj 211 virinoj. La komunumo havas surfacon de 33,17 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1590 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 475 indiĝenoj. El tiuj 444 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 444 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Andrés Yaá Arkivigite je 2006-04-12 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Larĝa panoramo de urbego Rusaifa

**Rusaifa,** arabe:  **الرصيفة ‎** estas urbego kaj municipo (la kvara plej granda urbo de la lando) en nordokcidenta Jordanio en la gubernio Zarkao. La grandurbo apartenas al urbaro.

Panoramo en Rusaifa

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 38 km²
* Supermara alteco: 700 m
* Loĝantaro: 280,000 en 2010
* Horzono: UTC +2 (somere UTC +3)
* Telefonkodo: + (962) 5
* 32° 01′ 04″ N 36° 02′ 47″ O﻿ / ﻿32.01778 °N, 36.04639 °O﻿ / 32.01778; 36.04639 (mapo)Koordinatoj: 32° 01′ 04″ N 36° 02′ 47″ O﻿ / ﻿32.01778 °N, 36.04639 °O﻿ / 32.01778; 36.04639 (mapo)

Vojo en Rusaifa
Vido en Rusaifa

Geografio
---------

Rusaifa situas sur altebenaĵo en valo laŭ ĉefvojo Amano-Zarkao (urbo).

Historio
--------

La municipo estis establita en 1957.

Ekonomio
--------

Rusaifa estas grava pezindustria urbo. En 1935 oni komencis minado fosfatojn. Tio estis bazo de la peza industrio. En 1943 oni trovis restaĵojn de dinosaŭro.

Klimato
-------

Rusaifa situas en tropika dezerta klimato. Dum somero oni mezuras 28-35 °C-ojn. Dum vintro la temperaturo estas proksimume al frostopunkto, tiam foje eĉ neĝas. Jare pluvas nur ĉ. 250 mm. Inter junio-septembro ne pluvas.

Moskeo en Rusaifa

Fontoj
------

* WikiTrans
*
*Por aliaj signifoj de la vorto, vidu la paĝon Gori (apartigilo).*

**Gori** (kartvele გორი) estas urbo en orienta Kartvelio, ĉefurbo de Ŝida Kartli. Gori estas industri-urbo produktanta kotonon kaj maŝinojn, kun loĝantaro de pli ol 50 000 homoj, administra kaj kultura centro de la agrikultura areo. La urbo situas nord-okcedente de Tbilisi ĉe elfluejo de rivero Liakhvi al Mtkvari (Kura). En ĝi troviĝas teatro, muzeo pri historio kaj kartvela arto, universitato kaj pluraj altlernejoj.

Historio
--------

La teritorio de Gori estis loĝata en bronzepoko. Nomo de la urbo devenas de apuda fortikaĵo, konata de la 7-a jarcento kiel Tontio. Dum arkeologiaj esploroj de la mezepokaj ruinoj oni malkovris pli fruan el la periodo 3-a jarcento antaŭ Kristo – 2-a jarcento post Kristo. Dum la regado de Davido la 4-a de Kartvelio apud la fortikaĵo ekestis urbo, kiu iĝis unu el pli gravaj en Kartvelio.

Apud Gori troviĝas ruinoj de la 16-jarcenta fortikaĵo, kiu dum turka invado defendis sur Kartvelia milita vojo aliron al la lando.

En 1818 fondiĝis la unua kartvela teologia lernejo.

Gori estas loko de la naskiĝo de Josif Stalin. Domo, en kiu naskiĝis kaj vivis ĝis 1883, estas memorloko – muzeuo kun eksponaĵoj dediĉitaj al li. Ĝis 2010, antaŭ la urbodomo staris monumento al Stalin, kiun oni dufoje provis detrui en 1953 kaj 1988, se loĝantaro de la urbo protestis.

La monumento estis forigita nokte la 24-an de junio 2010 surprize al la loĝantoj. Ĝi estas transportota al apuda muzeo dediĉita al Stalin.

Gori estis grave damaĝita dum tertremo en 1920.

Aŭguste 2008 estis bombita de rusa aviado. Multaj konstruaĵoj detruiĝis. La 11-an de aŭgusto Miĥail Saakaŝvili malkaŝis, ke kartvelaj armitaj fortoj reĵetis atakon de rusaj tankoj 5 km de la urbo. Inter la 13-a ĝis la 22-a de aŭgusto ĝi estis sub okupado de la Rusa Armeo.

Konindaj personoj
-----------------

* Josif Stalin
* Kamo (bolŝeviko)
* Jakob Gogebaŝvili, naskita en apuda vilaĝo

Bildgalerio
-----------

* 
* 
*

Literaturo
----------

* Kéthévane Davrichewy, *L'Autre Joseph* (2016)

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de urboj de Kartvelio
* Milito en Sud-Osetio (2008)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gori en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2008-08-28 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Georgia: Russian Cluster Bombs Kill Civilians HRW Rusaj grapolbomboj mortigas civilulojn, ĉe Human Rights Watch
* pri Gori
**San Antonino el Alto** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Antonino el Alto*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 104.

Geografio
---------

**San Antonino el Alto** apartenas al la distrikto Zimatlán al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2445 loĝantojn. El tiuj estis 1170 viroj kaj 1275 virinoj. La komunumo havas surfacon de 65.07 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2020 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 508 indiĝenoj. El tiuj 346 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 346 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Antonino el Alto Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**SYR3: Invito al Ĉielo** (ankaŭ nomita kiel "Muzikaj perspektivoj") estas disko de grupo Sonic Youth farita kunlaborante kun Jim O'Rourke eldonita je 1998.

Estas la tria verkaĵo de la serio SYR. Tiu disko gravas en la kariero de la grupo ĉar ĝi estas sia unua kunlaboro kun O'Rourke. La koloro de la disko estas nigra. La lingvo de la disko kaj la titoloj de kantoj estas esperanto, tamen la lingvo de la kantado estas angla.

Malfacilas klasi tiun diskon kiel albumo aŭ EP, ĉar ĝi enhavas nur 3 pecojn (do EP formato), ĝi daŭras tamen proksimume kvin dek minutoj. La disko enhavas, kiel Slaapkamers met Slagroom, dua verkaĵo de la serio, partojn kantitajn, tamen sia stilo muzika estas ĉi foje pli proksime de eksperimenta muziko. Saksofono ankaŭ aperas de tempo al tempo.

Listo de pecoj
--------------

1. Invito al Cielo (20:50)
2. Hungara Vivo (6:12)
3. Radio-Amatoroj (29:21)

Vidu ankaŭ
----------

* James Sayers

* Kategorio SYR3: Invito al Ĉielo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: San Antonio |

 **San Antonio Tepetlapa** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Antonio Tepetlapa*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 111.

Geografio
---------

**San Antonio Tepetlapa** apartenas al la distrikto Jamiltepec al kiuj apartenas entute 24 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3873 loĝantojn. El tiuj estis 1832 viroj kaj 2041 virinoj. La komunumo havas surfacon de 65.07 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 390 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2946 indiĝenoj. El tiuj 2503 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2503 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Antonio Tepetlapa Arkivigite je 2007-05-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Saargau** aŭ **Sargovio** estas unue franka graflando, due altaĵĉeno inter la riveroj Saro kaj Mozelo aŭ en la suda parto inter la rivero Saro kaj la franca limo al Germanio.

grego de vogezaj bovoj apud „Wolferskopf" kun rigrado al Sargavio
Sargovio apud Kerlingen
Sargovio apud Merzkirchen
fonto sanktaĵo Sudelfels
ruino de la romia kultejo en Ihn
Oranna-kapelo apud Berus

Grafschaft Sargovio
-------------------

La Sargovio estis franka graflando, kiu jam ekzistas dokumente pruvita en la 7-a jarcento. La graflanfo Sargovio etendiĝis tiam en la tuta valo de la rivero Saro. En la traktato de Meersen (870) estis menciitaj du saraj graflandoj: *comitatus Sarachuua inferior* (malsupra Sargovio) kaj *comitatur Sarachuua subterior* (supra Sargovio). Hodiaŭ nur la malsupra Sargocio ankoraŭ portas la nomon Sargovio.

Regiono (pejzaĝo) Sargovio
--------------------------

Sargovio estas altaĵo okcidente de la rivero Saar. Ĝi etendiĝas en la sudo ĉe Berus, ĉiam ĉe la franca landlimo norden, de Sarlando ĝis Rejnlando-Palatinato. En la nordo la rivero Mozelo formas la limon. La urbo Konz, kie la [[Saro] enfluas la Mozelon estas la fino de la Sargovio.

La orienta rando de Sargovio falas parte krude al la valo de la rivero Saro. En la okcidento, direkte al Loreno kaj trans la ŝtata limo, la pejzaĝo estas pli ebena kaj malkruda. Geologie la Sargovio apartenas al la Lorena ŝtupolando. Sur la okcidentaj deklivoj da la Sargovio apud la Mozelo oni kultivas vitojn. precipe la vitvario Elbling estas kultivata tie.

Sargovio altas en la nordaj partoj je ĉirkaŭ 400 m super marnovelo: (Nitteler *Höcht* (390 m), Helenenkreuz apud Wincheringen (413 m), pli sude la Eiderberg apud Freudenburg (440 m) kaj la monto Kewelsberg apud Tünsdorf (442 m).

Vidindaĵoj
----------

* Berus: restaĵoj de mezepoka urba fortikaĵo, paroĥa preĝej St.Martin, Eŭropa monumento, Oranna-kapelo
* Felsberg: Teufelsburg
* St. Barbara: romia kuprominejo
* Ihn: romia sanktejo ĉe „Sudelfels"
* Siersburg: burga konstruaĵo. valo de la rivero Nied
* Niedaltdorf: gutŝtona kaverno.
* Wellingen: skulptista simpozio „Ŝtona ĉe la limo"
* Orscholz: Cloef (elrigardejo ĉe la Sarmeandro),
* Borg: Rekonstruierte römische Villa
* Kastel-Staadt: Klause alte super la rivero,
* Gisingen: muzeo „domo Sargovio" (Haus Saargau)
* Beckingen: naturprotektejo „Wolferskopf" kun domo „Fischerberghaus"

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Saargau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Literatur über den Sargovio (Saarland) in der Saarländischen Bibliographie
* Regionalmanagement Region Sargovio[*rompita ligilo*]
Stift Nonnberg fotita disde la Monto de la Kapucenoj
Orienta nartekso en la norda navo.
La **Abatejo Nonnberg** (germane *Stift Nonnberg*) estas benediktanina monaĥejo en Salzburg, Germanujo.

Historio
--------

Ĝi estis fondita ĉ. 714 fare Ruperto de Salcburgo kaj estas la monaĥinejo la plej maljuna en la tuta mondo kun seninterrompa ekzistado. Ĝia unua abatino estis Sankta Erentrudis, nevino aŭ fratino de Ruperto.

La fondo de la abatejo estis permesita fare de la bavara duko kaj pliigita fare de imperiestro Henriko la 2-a, kiu ja ankaŭ estis duko de Bavario.

La abatejo - sendepende de la fondodomo de 987 - estis starigita enen proksimume en 1000. Tiu konstruaĵo estis plejparte detruita en fajrego de 1423. Rekonstruo okazis inter 1464 kaj 1509. En 1624 la eklezio estis pligrandigita per la aldono de tri flankaj kapeloj. Renovigo en la barokstilo okazis en la 1880-aj jaroj.
Danke al Maria Augusta Kutschera, pli posta Maria Augusta von Trapp, kiu dum certa tempo volis frokuliniĝi post la Unua mondmilito kaj kies vivo estis la bazo por la usona filmo The Sound of Music (1959) , la abatejo akiris internacian famon.

Memormonero
-----------

La abatejo estis selektita kiel unua monero en la serio *Grandaj abatejoj de Aŭstrio* (2006). Ĝi montras la benediktaninan monaĥejon kaj fone videblas Citadelo Hohensalzburg kaj la Kirko Sankta Gaetano.

Literaturo
----------

* Franz Esterl: *Chronik des adeligen Benediktiner-Frauen-Stiftes Nonnberg in Salzburg*, Salzburg, 1841 (bei Google Books)
* Andreas Hirsch: Nonnberg - das erste bayerische Frauenkloster. Vor 1300 Jahren wurde die Abtei in Salzburg gegründet. Heimatblätter (Bad Reichenhall) Nr. 12, 2012

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monaĥinejo Nonnberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la monakinejo Arkivigite je 2012-12-09 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 516542
* GND: 5067579-5
* LCCN: n90695192
* VIAF: 155494162
* SUDOC: 033472041
* NKC: ko2018997471
 |
**Ebro** (latine *Iberus*, hispane *Ebro*, katalune *Ebre*) estas granda rivero de norda Hispanujo. Ĝi longas ĉirkaŭ 930 km, kaj ĝia baseno ampleksas ĉirkaŭ 85.000 km².

Ebro parte trafluas la Kantabran Montaron kaj alfluas Mediteraneon proksime al *Tortosa* formante riveran delton. Tiu delto estas protektita Natura Parko, pro la riĉeco i.a. de birdoj. La rivero estas apenaŭ ŝipebla pro akumuliĝo de drivaĵo (aluvio) pro la digoj.

Ĝi estas la plej akvabunda rivero en la Ibera duoninsulo, kaj fakte donas ĝian nomon al tiu ĉi.

Gravaj urboj situantaj en ĝia proksimeco: Reinosa (Kantabrio), Miranda de Ebro (Kastilio kaj Leono), Logroño (Rioĥo), Tudela (Navaro), Zaragozo (Aragono), kaj Tortosa (Katalunio).

Ĉefaj alfluantoj:

* Alhama
* Iregua
* Najerilla
* Aragón (rivero)
* Gállego
* Segre
* Noguera Pallaresa
* Noguera Ribagorzana
* Cinca
* Oca
* Jalón
* Jiloca
* Guadalope

Ĉe la enfluejo de la rivero en la somero de 217 a.K. okazis la Batalo de la Ebro, dum la Dua Punika Milito, inter la kartaga kaj la romia mararmeo. La rivero estis la sceno ankaŭ de unu el la grandaj bataloj de la Hispana Enlanda Milito en malfrua julio 1938, kiam Respublikanaj trupoj provis halti la antaŭenmarŝon de la fortoj de Franco en vasta kontraŭatako. La rezultoj de la Batalo de la Ebro malfermis la vojon por ke la naciistoj transprenu Katalunion.

Bildoj
------

* Elfluejo de Ebro en Fontibre.Elfluejo de Ebro en Fontibre.
* Monumento en la parko de la elfluejo de Ebro.Monumento en la parko de la elfluejo de Ebro.
* Rivero Ebro tra Reinosa.Rivero Ebro tra Reinosa.
* Akvorezervejo Embalse del Ebro ĉe Las Rozas.Akvorezervejo Embalse del Ebro ĉe Las Rozas.

Vidu ankaŭ
----------

* hispanaj riveroj

  

* Ebro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ebro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Bartolomé Ayautla** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Bartolomé Ayautla*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 116.

Geografio
---------

San Bartolomé Ayautla apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono *Cañada*), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3713 loĝantojn. El tiuj estis 1799 viroj kaj 1914 virinoj. La komunumo havas surfacon de 118.65 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 650 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3197 indiĝenoj. El tiuj 2674 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2674 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Bartolomé Ayautla Arkivigite je 2007-05-28 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Bartolomé Yucuañe** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Bartolomé Yucuañe*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 119.

Geografio
---------

San Bartolomé Yucuañe apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 380 loĝantojn. El tiuj estis 156 viroj kaj 224 virinoj. La komunumo havas surfacon de 65.07 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1,830 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 418 indiĝenoj. El tiuj 376 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 376 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Bartolomé Yucuañe Arkivigite je 2004-12-05 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **subtera gasdeponejo** estas la aro da konstruaĵoj, naturaj kaj artefaritaj ujoj en porecaj tavoloj aŭ minkavoj por rezervi grandan volumenon da tergaso. Tio ebligas reguligi la gaskonsumadon. Kutime oni konstruas ilin apud la grandaj gaskondukiloj kaj gasokonsumejoj.

Gasdeponejo en Hungario

Konstrukcio
-----------

Plej ofte oni faras la subterajn gasdeponejojn en la eluzitaj gasaj, naftaj aŭ gasokondensataj minejoj kaj grundakvejoj. Oni enpumpas la gason tra putoj en la eluzitan tavolon aŭ grundakvejon, forpelante akvon el la poroj.

Historio
--------

Gasdeponejo en Germanio
### Usono kaj Eŭropo

Unue oni provis deponi gason subtere en 1915 en minejo Welland County (Kanado). La unua gasdeponejo en la eluzita gasminejo Soar (apud Bufalo, Usono) aperis en 1916, en grundakvejoj — en 1946 (Kentukio, Usono), en salkavernoj — en 1954 (Usono). Ekde la mezo de la 20a jarcento la subteraj gasdeponejoj aperas en Okcidenta Eŭropo kaj Sovetunio. Nun proksimume 75% de la subteraj gasdeponejoj troviĝas en la eluzitaj gasminejoj, 15% en grundakvejoj, 8% en salkavernoj, eta kvanto situas en iamaj karbominejoj (Usono, Belgio ktp).

### Rusio

Gasdeponejo en Ĉeĥio
En Sovetunio la unuaj subteraj gasdeponejoj estis kreitaj en 1954 en la eluzitaj gasminejoj de Kujbiŝeva kaj Saratova provincoj (la Elŝanska subtera gasdeponejo). En 1959 apud Kalugo oni komencis enpumpi gason en grundakvejon. Estis konstruitaj la Kaluga kaj Ŝĉolkova gasdeponejoj. En la 1960-aj jaroj la subteraj gasdeponejoj aperas en la eluzitaj gasminejoj en Saratova kaj Orenburga provincoj, Baŝkirio. En 1963 en Leningrada provinco estis konstruita la Gatĉina gasdeponejo — la unua en la mondo situanta en horizontala tavolo (ĉar strukturaj hidrokarbonaj kaptujoj mankis dum la granda Leningrado bezonis ĝin).

En la 1970-aj jaroj ekspluatado de malkovritaj gasminejoj en Okcidentsiberia naftogasa provinco (Tjumena provinco) estigis urĝan bezonon je la subteraj gasdeponejoj. Do oni konstruis kelkajn grandajn gasdeponejojn. En du horizontoj de la eluzita Nord-Stavropola minejo (Norda Kaŭkazo) estis konstruita la subtera gasdeponejo kun aktiva kapacito 20 miliardojn da kubometroj kaj maksimuma diurna elpumpo je pli ol 170 milionoj da kubometroj. 25 km for de la urbo Kasimov (Rjazana provinco) en grundakvejo aperis la Kasimova gasdeponejo aktiva kapacito 7,5 miliardojn da kubometroj kaj maksimuma diurna elpumpo je 73 milionoj da kubometroj.

Literaturo
----------

* Бузинов, С. Н..  [2004] Р. И. Вяхирев: *Подземное хранилище газа // Российская газовая энциклопедия* (ruse). Москва: Большая Российская энциклопедия, p. 326–328. ISBN 5-85270-327-3.

* Kategorio Subtera gasdeponejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Sabloludejo por infanoj
Siteleto por sabloludejo
Ĉeplaĝa sabloburgo
**Sabloludejo** estas infanludejo kun ioma kvanto da sablo.

Sablokesto estas tre populara ludejo, aparte por tre junaj infanoj, kie infanoj povas:

* ludi sekure, ĉar eĉ falante ili povas apenaŭ vundiĝi,
* spertiĝi pri uzado de iloj, kiel ekz. siteletoj, ŝarĝaŭtetoj kaj ŝoveliletoj,
* esprimi kaj disvolviĝi krepovon per konstruado de sabloburgoj ktp.

Tial sablokestoj ofte troviĝas en publikaj infanaj ludejoj kaj privataj ĝardenoj. Kutime ili estas limigataj per ŝtonoj aŭ lignobretoj.

Sekureco kaj pureco
-------------------

Rekomendinda estas sabloprofundeco de 40 cm - tro granda profundeco de la sablotavolo povus logi aparte pli aĝajn infanojn al konstruado de profundegaj truoj aŭ kavernoj (kolapso de tiaj konstruaĵoj jam kaŭzis mortigajn akcidentojn).

Aparte tre junaj infanoj emas *manĝi* sablon, tial oni prizorgu purecon de la sablo. En publikaj sabloludejoj oni metu puran sablon ĉiun duan jaron.

Figurasence
-----------

**Sabloludejo** ankaŭ estas la uzata esprimo por *"sekura elprovejo por komputila programo"*, tiusence ankaŭ la angla esprimo **Sand box** estas uzata. 

Vikipedio invitas vikipediistojn uzi **Vikipedio:Provejon** aŭ instali proprajn vikipediistajn subpaĝon *sabloludejo*, por elprovi prilaboratan artikolon aŭ eksperimenti pri ŝablonoj ktp sen danĝerigi "veran" vikipedian paĝon.
**San Cristóbal Amoltepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Cristóbal Amoltepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 127.

Geografio
---------

San Cristóbal Amoltepec apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1179 loĝantojn. El tiuj estis 551 viroj kaj 628 virinoj. La komunumo havas surfacon de 31.90 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2320 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 880 indiĝenoj. El tiuj 743 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 743 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Cristóbal Amoltepec Arkivigite je 2004-12-09 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**San Cristóbal Suchixtlahuaca** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Cristóbal Suchixtlahuaca*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 129.

Geografio
---------

**San Cristóbal Suchixtlahuaca** apartenas al la distrikto Coixtlahuaca al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 244 loĝantojn. El tiuj estis 113 viroj kaj 131 virinoj. La komunumo havas surfacon de 44.65 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2080 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8 indiĝenoj. Ĉiuj 8 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)