recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ĉefa scenejo de la Festivalo de la Insulo Wight en 2015.
La **Festivalo de la Insulo Wight**, en angla *The Isle of Wight Festival*, estas Brita muzik-festivalo kiu okazas ĉiujare en la Insulo Wight en Newport, Anglio. Ĝi estis dekomence evento de kontraŭkulturo okazinta el 1968 al 1970.

En 1968 la steloj estis Jefferson Airplane. En 1969 Bob Dylan, The Who kaj Joe Cocker, inter aliaj.

La evento de 1970 estis pro multo la plej granda kaj plej fama el tiuj fruaj festivaloj kaj neatendite alvenis enorme granda kvanto da publiko, kio kondukis en 1971, al la Brita Parlamento aldoni sekcion al la loka leĝo Isle of Wight County Council Act 1971 por eviti tutnoktajn subĉielajn arigojn de pli ol 5,000 personoj sur la insulo sen speciala permesilo de la konsilantaro. Oni ĉirkaŭkalkulis inter 600,000 kaj 700,000 ĉeestantojn. Inter la steluloj estis Jimi Hendrix, Miles Davis, Jethro Tull, Ten Years After, Chicago, The Doors, Lighthouse, The Who, Emerson, Lake & Palmer, The Moody Blues, Joan Baez, Free, Joni Mitchell, Leonard Cohen, Kris Kristofferson, Donovan, inter aliaj.

La evento estis revivita en 2002. En tiu revivigo stelulis The Rolling Stones, Amy Winehouse, Paolo Nutini, Paul McCartney, Muse, Boy George, Stereophonics, Donovan, Robert Plant, Queen, David Bowie, Manic Street Preachers, The Who, The High Kings, R.E.M. Travis, Coldplay, Bryan Adams, The Police, The Killers, Fleetwood Mac, inter aliaj. Ĝi estis sponsorita de Nokia el 2004 al 2006.

Notoj
-----

1. ↑  [festivalessentials.net/isle-of-wight-festival "Isle of Wight Festival".] festivalessentials.net. Alirita la 2014-07-10.
2. ↑   "History Isle of Wight Festival History | Red Funnel Isle of Wight Ferries". Redfunnel.co.uk. 1970-09-01. Alirita la 13an de Julio 2018.
3. ↑   Perrone, Pierre (24a de Aprilo 2013). "Richie Havens: Folk singer and songwriter who became a hero of the counter-culture". The Independent. London. Alirita la 13an de Julio 2018.
4. ↑  "Isle of Wight Festival History 1968-2013". Isleofwightfestival.com. Arkivita el la originalo en 2014-07-01. Alirita la 13an de Julio 2018.

* Kategorio Festivalo de la Insulo Wight en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Dániel Mihalik,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mihalik Dániel** estis hungara pentristo.

Memportreto de Dániel Mihalik
Dániel Mihalik  naskiĝis la 14-an de decembro 1869 en Tallós (Hungara reĝlando, nuntempa Tomášikovo en Slovakio), li mortis la 6-an de junio 1910 en Szolnok.

Biografio
---------

Dániel Mihalik frekventis mezlernejon jam en Budapeŝto, poste li studis pentradon en Modela Desegna Lernejo. Liaj plej gravaj instruistoj estis János Greguss kaj Bertalan Székely. En la majstrolernejo Károly Lotz instruis lin. Fine li lernis en akademio de Munkeno. Ekde 1897 li pentradis en Budapeŝto. En la sekva jaro lia pentraĵo ricevis premion, helpe de la sumo li frekventis Akademion Julian en Parizo. En 1901 li hejmenvenis kaj partoprenis en fondo de Artistkolonio (Szolnok), kie li pentradis ĝismorte. Li apartenis al la famaj pentristoj pejzaĝaj.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* ekde 1893 en Budapeŝto
* Arthalo Budapeŝto 1911 (memorekspozicio)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* *Falu vége* (1893, debuta pentraĵo)
* *Kennelben* (1896)
* *Zagyva medre* (1904, premiita)
* *Heretáblák* (1907, premiita, vidu la suban bildon:Trifoliaj kampoj!)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio

* Riverbordo de SzolnokRiverbordo de Szolnok
* Rande de kampoRande de kampo
* Trifoliaj kampojTrifoliaj kampoj

* Kategorio Dániel Mihalik en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 603346
* VIAF: 96293739
* ULAN: 500084884
* RKD: 56056
 |
**Dániel Jakobovits** [jakoboviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Jakobovits Dániel** estis hungara elektro kaj maŝininĝeniero.

Dániel Jakobovits  naskiĝis la 9-an de septembro 1879 en Hungara reĝlando en Lubochna (nuntempa Ľubochňa en Slovakio). Li mortis la 20-an de novembro 1942 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Dániel Jakobovits akiris inĝenieran diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1901. Post siaj studoj li havis postenon en fabriko, ekde 1908 en privata firmao. En 1908 li fondis fakrevuon *Elektrotechnika*, kiun poste redaktis. Dum la 1-a mondmilito li estis direktoro de armea komisiono pri teknologio, poste konsilista inĝeniero de karbominejo. Li okupiĝis ekzemple pri centraloj, minado de manganoj en Úrkút. En 1919 li partoprenis en kreo de leĝo pri la elektro.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A háromszög oldalain emelt négyzetekről* (1900)
* *Elektromossági törvényhozás* (1910)
* *Az alumínium háborús jelentősége* (Milita signifo de la aluminioj), (1917)
* *A román energiatörvény és néhány megjegyzés a magyar elektromossági törvénytervezethez* (1925)
* *A magyar energiagazdálkodás és a törvényhozás* (1938)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Lubersac (stacidomo). |

**Lubersac** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 2 267 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

Geografio
---------

Lubersac etendiĝas sur 57,46 km², kaj havis 2 267 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 39 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Lubersac antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Pierre Decaie, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Lubersac estas la ĉefurbo de la kantono de Lubersac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Lubersac
* Lubersac (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Lubersac
Urbo Kaikoura vidata el la duoninsulo.
Vosto de kaĉaloto.
Fokoj
**Kaikoura** estas urbo en la orienta marbordo de la Suda Insulo de Novzelando. Ĝi situantas ĉe la ŝtata autoŝoseo 1, je 180 km norde de Christchurch.

Kaikoura iĝis la unua loka instanco kiu atingis la Verdamondan turisman atestilon.

Laŭ la novzelanda Censo de Populacio kaj Loĝantaro de 2006, la konstanta loĝanta populacio estas 2,172, nome 3.3% pliiĝo ekde la censo de 2001. La urbo estas la regista sidejo de la teritoria aŭtoritato de la **Kaikoura Distrikto**, kiu estas politike parto de la regiono Canterbury (Nov-Zelando). Tiu Distrikto havas terareon de 2,046.41 km² kaj laŭ la censo de 2006 populacion de 3,621 loĝantoj.

La urbo Kaikoura situantas norde de la Kaikoura Duoninsulo.

42° 25′ S 173° 41′ O﻿ / ﻿42.417 °S, 173.683 °O﻿ / -42.417; 173.683 (mapo)

Notoj
-----

1. ↑   Green Globe. Kaikoura District Council. Alirita 2008-03-14.
2. ↑  NZ Quickstats, 3581400, Kaikoura Township

* Kategorio Kaikoura en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Pelayos del Arroyo** [peLAĝos delaROĝo] estas municipo en la centrosudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo *Partido Judicial de Segovia* (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco. La loknomo *Pelayos del Arroyo* estas etimologie komprenebla kiel Pelayo de la Rojo, kiel aludo al iama loĝanto nome Pelayo. 

Pelayos del Arroyo en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,44 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 52 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 21 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Turégano, Santiuste de Pedraza, Sotosalbos, Torre Val de San Pedro kaj Collado Hermoso.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. Ĉirkaŭ 1120, Pelayos del Arroyo apartenis al teritorio de la katedralo de Segovio pro donaco fare de sia konsilantaro al la episkopo Pedro de Agen. En 1220 la loko nomiĝis Pelaios kaj en 1826 oni aldonis kroman *del Arroyo*. Oni supozas, ke la nomo devenas de la estro de la reloĝado en la Mezepoko. Ĝi apartenis al la episkopeco de Segovio, kiu vendis ĝin al Álvaro de Zúñiga y Pérez de Guzmán (Duko de Béjar) post la Milito de la Komunumoj de Kastilio (1520-1522).

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj, inter kiuj menciendas la preĝejo de Sankta Vincento, ekzemplo de segovia rura romaniko konstruita inter la 12-a kaj 13-a jarcentoj kaj reformita fojojn, ekzemple per aldono de fortika sonorilmuro ĉe la absido; ĝi enhavas restaĵojn de murpentraĵoj, barokan retablon kaj rimarkindajn kapitelojn, krom pordegon.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767375
 |
Kovrilo de la 1936-a revizio en la James-Denson-linio
**Sacred Harp** (t.e. Sankta Harpo, kiu tradicie aludas la homan voĉon) estas usona muzika tradicio, muzika movado ankaŭ internacie kreskanta, kaj la titolo de la ĉefaj kantlibroj uzataj en tiu movado.

Sacred Harp: la tradicio
------------------------

Kanto el *The Sacred Harp*, montrante la kvarvoĉan aranĝon kaj la formnotacion
Sacred Harp estas subspeco de la fasola formnotacia muzika tradicio de kantlernejoj. Tipa muziko de Sacred Harp enhavas disajn agord-harmoniojn en tri aŭ kvar voĉaj partoj aparte presitaj. La kantantaro kantas ĝin laŭte en kvarlatera "kava kvadrato", voĉe celante la centron de la kvadrato, kie staras gvidanto. La tekstoj de la kantoj plejparte estas kristanaj religiaj tekstoj diversspecaj (psalmoj, himnoj ktp).

Sacred Harp: la movado
----------------------

Kantantoj en la kava kvadrato ĉe kantkunveno de Sacred Harp, Seatlo, 2016-02-21
La movado de Sacred Harp komenciĝis en suda Usono en la jaroj 1844-45. Dum multaj jardekoj ĝi estis esence regiona, rura fenomeno, sed ĉirkaŭ la mezo de la dudeka jarcento, parte pro la eldonaĵoj de George Pullen Jackson, muzikistoj kaj muzikologoj en la urboj kaj en aliaj partoj de la lando komencis atenti ĝin. Iom post iom ĝi disvastiĝis kaj diversiĝis. Nun ekzistas kantrondoj de Sacred Harp ne nur en preskaŭ ĉiuj partoj de Usono, sed en Kanado, Aŭstralio, Japanio, Koreio, Israelo, Irlando, Britio, Nederlando, Germanio, ...

*The Sacred Harp*: la libroj
----------------------------

La tradicio kaj movado de Sacred Harp komenciĝis kiam eldoniĝis 262-paĝa kantlibro, redaktita de B. F. White kaj E. J. King, *The Sacred Harp*, en 1844. King mortis nelonge post la eldono, sed White daŭre redaktis la libron, aperigante reviziojn en 1850, 1859, kaj 1869, kiam la libro pligrandiĝis al 477 paĝoj. White mortis en 1879 ne fininte kvaran revizion. La eldono de 1869 daŭre uziĝis ĝis la fruaj jaroj de la 20-a jarcento, kiam aperis pluraj novaj redaktoj, i.a. de W. M. Cooper, de J. L. White, kaj de J. S. James. La verkoj de White ne multe populariĝis, sed tiuj de Cooper kaj de James fariĝis la unuaj eldonoj de du konkurencaj "Sacred Harp"-oj. Nuntempe la James-linion reprezentas la plej vaste uzata libro, tiu de Denson 1991. La versio de Cooper estas plurfoje reviziita, plej laste en 2012, kaj tre popularas precipe en Florido, partoj de Alabamo, kaj Teksaso. Grupoj en la movado Sacred Harp kantas ankaŭ el aliaj libroj, sed la "Sacred Harp"oj de Denson 1991 kaj Cooper 2012 esence unuigas ilin.

Fontoj
------

La artikolo estas bazita sur informoj en la angla Vikipedio.
Plácido Domingo (di Luna), Anna Netrebko (Leonora), Francesco Meli (Manrico), Festivalo de Salcburgo 2014, *Il trovatore* de Giuseppe Verdi, akto 2a, sc. 2a
La **Festivalo de Salcburgo** estas tre alte taksata ĉiusomera plursemajna festivalo por operoj, koncertoj (precipe de klasika muziko) kaj teatraĵoj, okazanta en la aŭstra urbo Salcburgo (germane "Salzburg"). La unua okazo estis dum la regado de ministroprezidanto Oskar Meyer.

Historio
--------

La Festivalo estis fondita en 1920 de la dramisto Hugo von Hofmannsthal, la reĝisoro Max Reinhardt kaj la komponisto Richard Strauss. Ilia ideo estis, fondi festivalon for de la metropoloj en la relative malgranda Salcburgo, kiu tamen estis fama pro ĝia baroka arkitekturo. En la unua jaro surceniĝis nur unu verko, nome la dramo "Jedermann" ("Ĉiu Ajn") de Hofmannsthal. Ĝi estis prezentita sur la placo antaŭ la katedralo. En la sekva jaro aldoniĝis koncertoj en diversaj lokoj, ek de 1922 ankaŭ operoj. Post la konstruado de propra Festivala Domo (1925 - 1927) la programo povis eĉ pli larĝiĝi.

Dum la nazia regado la festivalo preskaŭ tute perdis sian artan valoron. Multaj tradicie partoprenintaj artistoj (inter ili Max Reinhardt) devis fuĝi el Eŭropo, kaj la nazia kulturpolitiko malpermesis avangardajn prezentaĵojn. Ankaŭ la verkoj de Hofmannsthal estis malpermesataj, ĉar li havis judajn praulojn. Malgraŭ tio, en la unuaj jaroj de ilia regado la nazioj sukcese uzis la renomon de la festivalo kiel propagandilon.

Post la milito la festivalo estis reorganizita kun helpo de usonaj oficoj. Ĝi rapide regajnis sian renomon pro arte tre altkvalitaj sed samtempe avangardaj prezentaĵoj. Tio estis precipe la merito de la reĝisoro Fritz Schuh, kiu inter 1946 kaj 1970 konatigis multajn novajn operojn al la publiko.

Sub la gvido de Herbert von Karajan en la jaroj 1956 ĝis 1989 la Festivalo de Salcburgo famiĝis mondvaste. Estis la merito de Karajan, inviti la plej konatajn "stelulojn" de la klasika muziko al Salcburgo. Sed samtempe li malfavoris modernajn kaj eksperimentajn surscenigojn, tiel ke je la fino de la 1980aj jaroj la festivalo estis fariĝinta tre brila sed arte ne plu vere instiga. Precipe la teatron li preskaŭ tute malatentis.

Sub la gvido de Gerard Mortier (1990 - 2001) kaj Peter Ruzicka (2002 - 2006) la Festivalo de Salcburgo estis profunde renovigita. Ili aŭdacis, prezenti al la publiko pli eksperimentajn surcenigojn. Precipe Mortier ne timis, de tempo al tempo provoki la spektantaron per tre malkutimaj interpretoj. Per tio li interalie kapablis kapti la atenton de pli juna spektantaro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Festivalo de Salcburgo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

La paĝaro de la Festivalo de Salcburgo (en la germana kaj la angla)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 259822
* GND: 1001775-6
* LCCN: n50048717
* VIAF: 154559280
* ISNI: 0000 0001 1092 0087
* SUDOC: 029943884
* BNF: 122686447
* NKC: kn20110117006
 |
**Pazuengos** [paZŬENgos] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la okcidenta Komarko de Ezcaray. Ĝi estas tre aparta loĝloko kun neniu komunikvojo al la cetero de la komarko kaj nur tra Santurdejo kaj Santurde de Rioja al la ŝoseo de Santo Domingo de la Calzada al Ezcaray.

La municipa teritorio de Pazuengos, en la okcidento de la regiono.
La preĝejo.

Geografio
---------

Ĝi estas ĉe la monto San Lorenzo, inter Ezcaray kaj San Millán de la Cogolla. Ĝi kuŝas sur zono de paŝtejoj dediĉitaj al brutobredado de ĉevaloj kaj ĉefe de bovoj: la regiona registaro eltenas bienon por reproduktado de bovoj de raso *avileña negra ibérica*.

En la municipa teritorio oni atingas 2 000 m.s.m. en la monto Cabeza Parda (Bruna Kapo).

Historio
--------

De du domaroj, nome Villanueva kaj Ollora, restas nur ruinoj. La preĝejo de la 16-a jarcento estas dediĉita al Sankta Marteno. 

Plej frua mencio estas en la registroj de San Millán de la Cogolla, kaj datas de la jaro 944. La areo estis disputita inter navaranoj kaj kastilianoj, kaj tiukadre eble estis kastelo, el kiu restas tute nenio. Ekzemple okazis lukto inter fortoj de Sanĉo la 4-a de Peñalén kaj Sanĉo la 2-a de Kastilio, tamen ne malferme per milito, sed per persona lukto inter Jimeno Garcés, por navaranoj, kaj Rodrigo Díaz de Vivar, por kastilianoj, kiu laŭlegende venkis kaj por tio li estis kromnomita *El Campeador*, kiu atingis la posedon de la loko por Kastilio kaj la titolon de juĝisto por si mem, kaj tuikadre li partoprenis en la nomita *Ĵuro de Sankta Gadea* de Alfonso la 6-a de Leono kaj Kastilio. Laŭ la mito estis Rodrigo Díaz de Vivar, Cid Campeador, kiel reprezentanto de la kastiliaj nobeloj, kiu devigis la reĝon Alfonso ĵuri, ke li ne estis partopreninta en la murdo de sia frato, nome la reĝo Sanĉo la 2-a de Kastilio, kiu fakte estis murdita dum la Sieĝo de Zamoro, kiu estis de ilia fratino, la infantino Urraca. Tiu fakto ne okazis historie.

Aktualo
-------

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj tial oni malaltiĝis el pli ol 400 loĝantoj ĝis nunaj 26.

Vizitindaĵoj estas preĝejo, montara pejzaĝo, ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795615
 |
La **Kvina Afrika Kongreso de Esperanto** (**AKE**) estas kongreso kiu okazis en Kotonuo, Benino, de la 29a de decembro 2013 ĝis la 4a de januaro 2014. Ĝi okazis danke al la kunlaboro de 3 organizantoj:

* Afrika Komisiono de UEA
* La Landa Asocio de UEA en Benino Asocio de Beninaj Esperantistoj ABeE
* Scio Sen Bariloj SSB

Ĝi okazis en kulturcentro JoCa (Josuo kaj Kaleb) en la kvartalo Gbodjetin, okcidente de la internacia flughaveno de Kotonuo.

La prezidanto de la Kongresa Organiza Komitato (KOKo) estis Privas Tchikpe. Membris en KOKo Mireille Grosjean el Svislando.

Aliĝis al la kongreso 41 personoj el 13 landoj. Partoprenis ĝin 32 personoj el 11 landoj.
Okazis dume 18 prelegoj.
Okazis unuhora skajpkunveno sufiĉe bonkvalita kun Germanio, Novjara Renkontiĝo, kun sono kaj bildo, kaj kelkaj interrompoj.
Okazis danco je 31a de decembro kaj nacia vespero kun du muzikgrupoj vendrede la 3an de januaro.
La kongresanoj akceptis rezolucion. Ĝi legiĝas en la Kotona Gazeto numero 10.
La vic-urbestro de Kotonuo partoprenis la solenan malfermon kaj ferman ceremonion kaj faris paroladon. Li uzis kelkajn vortojn en Esperanto kaj anoncis sian decidon eklerni la lingvon.
Sukcesa estis la kongreso pro la alveno de multaj partoprenantoj el plej diversaj landoj : Sud-Afriko, Burundo, Kamerunio, Benino, Togolando, Niĝero, Ebura Bordo, Senegalo, Svedio, Svislando, Haitio, do el 3 kontinentoj.

Aperis en februaro 2015 **memorlibro** 102-paĝa pri la Kvina AKE. Ĝi iris al la biblioteko Hodler en Roterdamo (NL), al CDELI en La Chaux-de-Fonds (CH) kaj al Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj en Vieno (AT).

Okaze de tiu 5-a AKE, estis decidita organizi la sekvantan kongreson en Rumonge (Burundo) somere de 2016. Sed pro malpliboniĝo de la politika situacio en la lando, la Afrika Komisiono decidis fine de 2015 organizi la kongreson en Tanzanio, kaj en januaro 2016 decidis prokrasti ĝin al decembro 2016.

Vidu ankaŭ
----------

Listo de Afrikaj Kongresoj de Esperanto (AKE)

Eksteraj ligiloj
----------------

* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kotona Gazeto 1
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kotona Gazeto 2
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kotona Gazeto 3
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kotona Gazeto 4
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kotona Gazeto 5
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kotona Gazeto 6
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kotona Gazeto 7
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kotona Gazeto 8
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kotona Gazeto 9
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kotona Gazeto 10
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kvina Afrika Kongreso de Esperanto
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kvina Afrika Kongreso de Esperanto, malfermo
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kvina Afrika Kongreso de Esperanto, renkontiĝoj
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kvina Afrika Kongreso de Esperanto, laboroj
* La dulingva blogo de Mireille Grosjean. Kvina Afrika Kongreso de Esperanto, solena fermo
|  |
| --- |
| Pella (Grekio) (Grekio)Pella (Grekio) (Grekio)DMS |
| Koordinatoj: 40° 45′ 36″ N 22° 31′ 23″ O﻿ / ﻿40.76 °N, 22.523055555556 °O﻿ / 40.76; 22.523055555556 (mapo) |

**Pella** (greke *Πέλλα*) estas urbo en la nuna landoparto Macedonio de Grekio, kiu en 2011 havis 6 798 loĝantojn kaj ekde 2010 estas komunuma distrikto de pli granda komunumo same nomata "Pella". 

atria mozaiko en Pella, la ĉefurbo de la antikva Macedonio
En la tempo de Filipo la 2-a kaj de Aleksandro la Granda, Pella estis la ĉefurbo de la antikva Macedonio. En la bizanca kaj otomana epokoj la urbo nomiĝis *Άγιοι Απόστολοι* (Agii Apostoli, "Sanktaj Apostoloj"), en slava variaĵo de la makedona kaj bulgara lingvoj *Постол* (Postol). Post la rekonkero de Macedonio fare de Grekio, la loko en 1918 ricevis la statuson de kampara komunumo *(Kinotita Pellis)* kaj la loĝloko ekde 1926 rericevis la nomon Pella. En 1989 la kampara komunumo ricevis la statuson de urba komunumo *(dimos)*, kiu en 1997 per aldono de iuj najbaraj loĝlokoj signife grandiĝis, tiel ke ĝi en 2001 havis 7 295 loĝantojn. En 2010 kreiĝis pli granda komunumo Pella, en kiu la antaŭa urba komunumo Pella estas unu el kvin komunumaj distriktoj.
Rivero Ulla
La **rivero Ulla** [Uĝa] estas rivero de Galegio de la nordokcidento de Iberio, kiu marenfluas en la Atlantiko tra la rio de Aroso.

Historio kaj legendo pri Sankta Jakobo
--------------------------------------

La historia gravo de la rio de Arousa, de la rivero Ulla kaj de la urbo Santiago de Compostela rilatas al la legendoj pri la alveno al Galegio tramare de la korpo de la apostolo Sankta Jakobo (Santiago), post lia martiro kaj mortigo en Jerusalemo la jaron 44. Li estis estinta laŭdire maristo kaj fiŝkaptisto en Galileo kaj poste disĉiplo de Kristo kaj evangeliisto okcidente. Lian mortigon ordonis Herodo Agripa, kiu laŭ la Biblio "Tiam la reĝo Herodo kaptis kelkajn ekleziulojn por fiagi ilin. Li mortigis Santan Jakobon, fraton de Johano, per glavo" (Agoj, 12, 1-2).

Mezepokaj legendoj plifortigitaj per iuj tekstoj asertas, ke post la martiro, kelkaj disĉiploj de Santiago prenis la senkapigitan korpon kaj translokigis ĝin al la palestina marbordo. El Jafo per ŝipo laŭiris la Mediteraneon kaj la iberian marbordon ĝis la pinto de Iberio, fino de la tiam konata eŭropa mondo. La ŝipo laŭ legendo estis "ŝtona boato" aŭ plikredebla havis la nomon de "ŝtona boato" ĉar temus pri ŝipo kiu transportus metalojn el nordokcidenta Iberio al Romo aŭ al aliaj lokoj en la Romia Imperio, sed ne tiom kredeble al Palestino. Laŭlegende tiukaze tiu ŝipo eniris en la rio de Arousa kaj poste en la rivero Ulla ĉe romiaj setlejoj de *Turris Aŭgusti* kaj Pontecesures. Poste ĝis Padrono, la rivera haveno de la romia urbo Iria Flavia.

La plej grava teksto kiu rakontas la translokigon de la korpo de la apostolo el Jafo al Iria kaj al la tombejo ĉe Kompostelo estus la *Liber Sancti Jacobi* aŭ Kaliksta Kodekso (libro 3-a, ĉapitro 1-a) verkita en la unua duono de la 12-a jarcento, tio estas multe pli da jarmilo poste. Laŭ ĝi kaj la legendoj la apostolo estus reveninta al loko kie li evangeliis kiel misiisto. La jakobaj disĉiploj estus Teodoro kaj Atanazio kaj havis malfacilaĵojn ĉe la tiamaj romiaj aŭtoritatoj kaj loĝantaroj ĝis kiam denove laŭlegende ili entombigis la jakoban korpon kie la bovoj kiuj estis eltirantaj la ĉerkoĉaron haltis lace. Tiun lokon trajarcente estis kovrita de la arbaroj kaj ĉirkaŭ la jaro 820 (tio estas preskaŭ post 8 jarcentoj) la ermito Pajo kaj la episkopo de Iria nome Teodomiro malkovris la tombon kaj helpite de la reĝo Alfonso la 2-a organizas la kulton al Sankta Jakobo.

Nuntempe oni celebras marriveran procesion laŭ la rio de Arousa kaj la rivero Ulla rememore de la supozita translokigo de la apostola korpo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Rivero Ulla en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Rivero Ulla en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Akvorezervejo de Portodemouros
* Fotoj de la rivero Ulla
**Molokanoj** (ruse *молокане*) estas "Bibli-centrita" religia movado, kiu aperis el la movado de Spiritaj Kristanoj inter la rusiaj kamparanoj, kiuj rifuzis aliĝi al la Rusa Ortodoksa Eklezio en la 1600-aj jaroj. Spiritaj Kristanoj neis la diecon de la caro kaj de ikonoj, ortodoksajn fastojn, militajn mortigojn kaj kelkajn aliajn praktikojn, kiujn ili konsideris kontraŭ-bibliaj. La unuan fojon oni uzis la nomon "molokano" en la jaroj 1670-aj pri la homoj, kiuj malagnoskis la fastajn tagojn (estis 200 da tiaj tagoj en jaro), trinkante lakton (ruse lakto *molok-o*). Molokanoj mem tute ne rifuzis la nomon — eĉ aldonis vortojn, ke ili estas "trinkantoj de la spirita lakto de Dio" (laŭ Bibli-citaĵo: "kiel ĵusnaskitaj suĉinfanoj, sopiru al la spirita lakto pura, por ke vi per tio kresku en savon" - I. Petro, 2:2).

Herezulojn oni senkompate punis en cara Rusio. En la 1800-aj jaroj la carista politiko estis: forigi la herezon el la centraj partoj de la lando, trasloĝigante herezulojn al Ukrainio, Kaŭkazio, Mez-Azio kaj Fora Oriento. Ĝuste tiel aperis molokanoj ankaŭ en Kars (nuntempe provinco de Turkio).

Fine de la 19-a jarcento en Rusio estis ĉirkaŭ 500 mil molokanoj. 3% el ili foriris komence de la 20-a jc. al Ameriko (plejparte Usono, sed ankaŭ norda Meksiko). Nun en la mondo restas nur ĉirkaŭ 20 mil homoj, kiuj "ethnically identify themselves as Molocans" (*etne* sin identas kiel molokanoj). En la mondo ekzistas nun ĉirkaŭ 200 molokanaj preĝejoj: 150 el ili en Rusio. Post disfalo de Sovetio plejparto de molokanoj transloĝiĝis el Cis-Kaŭkazio al sudo de Rusio (Stavropola kaj Krasnodara regionoj, Rostova provinco). En Usono plejparto de molokanoj loĝas en Los-Anĝeleso, Sanfrancisco kaj apude. La nombro de usonaj molokanoj, kiuj regule estas ĉe molokanaj kunvenoj, proksimumas kvin milojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Kvakerismo

### Eksteraj ligiloj

* Kategorio Molokanismo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Unuetaĝa Usono "Rusa monteto"
* Molokanoj en Kars *Esperante*
* Molokane.org Novaĵoj de la tuta molokanisma mondo. *angle*
* Молокане *ruse*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 2717
* GND: 4350010-9
* LCCN: sh90004123
* SUDOC: 111406250
* BNF: 15107475q
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Kastelo Crathes** - prononco laŭ sistemo IFA ˈkræθɪs - estas historia kastelo en la tradicia graflando *Aberdeenshire* de Skotlando. La kastelo situas pli-malpli 20 kilometrojn sudoriente de Aberdeen kaj same 20 kilometrojn nordoriente de Stonehaven. Ĝi estis posedata fare de la familio *Burnett of Leys* dum preskaŭ 400 jaroj kaj nun ekde la jaro 1951 estis en posedode la Nacia fondaĵo por Skotlando.

Historio
--------

La familio vivis en la areo ekde la tempoj de Roberto Bruso, do ekde la fino de la 13-a jarcento. La kastelo konstruiĝis en la dua duono de la 16-a jarcento: en 1553 komenciĝis konstruado de la konstruaĵo kiel la nova familia hejmo. La komplekso estis kompletigita en 1596. La familio evitis iĝi engaĝita en la diversaj skotaj konfliktoj de la 16-a ĝis 18-a jarcentoj, tiel ke kastelo restis plejparte neĝenata per armeaj agoj. Estis nur en 1644 ke la tiama posedanto devis malfermi la pordegojn al la soldataro de la monarkia *James Graham* en la angla enlanda milito.

La origina turdomo estas ses etaĝojn alta. Ĝi estis kompletigita fine de la 17-a jarcento per pli simpla orienta alo de tri etaĝoj, kiu nun enhavas ankaŭ la enirejon - ĝi necesis ĉar la tiama barono havis 21 infanojn, ĉiuj volis fondi familiojn kaj bezonis multan spacon. La turdoma tegmento estas kronita per diversaj kamentuboj kaj de horloĝo el la viktoria tempo. Interne, en diversaj ĉambroj konserviĝis plafonaj pentraĵoj el la devena tempo fine de la 16-a jarcento. La centra ĉambro estas la granda halo, kiun oni povas atingi de la teretaĝo per helikformaj ŝtuparoj. La plej multaj el la ĉambroj estis konservitaj kun origina familia meblaro.

La komplekso inkluzivas ampleksajn ĝardenojn kaj parkon. La murita ĝardeno havas grandajn taksusajn heĝojn, la plej malnovaj plantoj datiĝas de la komenco de la 18-a jarcento. La Nacia fondaĵo por Skotlando funkciigas vizitocentron kaj kafejon por vizitantoj. En 2019 pli ol 150 000 homoj vizitis la kastelon kaj sian parkon.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| maldekstra | maldekstra | maldekstra |

* Kategorio Kastelo Crathes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rkasteloj de Aberdeenshire |
| --- |
| Kastelo Balmoral | kastelo Huntly | kastelo Crathes | kastelo Drum | kastelo Dunnottar | kastelo Slains | blazono de Aberdeenshire |

 |
**Gyula Kazár** [djula kazAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kazár Gyula** estis hungara bestokuracisto, higienisto.

Gyula Kazár naskiĝis la 13-an de februaro 1882 en Budapeŝto, li mortis la 1-an de februaro 1952 (supozeble en Budapeŝto).

Biografio
---------

Gyula Kazár ekstudis en la Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1899. Post la bestokuracista diplomo li estis praktikanto en la altlerneja instituto apud István Rátz, pli poste li ekzamenis la viandojn en buĉejo ĉe Albert Breuer. Li doktoriĝis en la altlernejo en 1925. Kelkfoje li studvojaĝis al Danio kaj Svislando. Ekde 1934 li estris ĉiujn buĉejojn en Hungario ĝis la trudemeritiĝo en 1942. Post la politika ŝanĝo en 1945 li iĝis ĉefa bestokuracisto de Budapeŝto. En 1948 li normale emeritiĝis. Li havis edzinon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A Budapest székesfővárosi közvágóhidak és állatvásárok* (kunaŭtoro, 1931)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 716891
 |
**Károly Polgár** [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Polgár Károly** estis hungara aktoro, teatrestro. Lia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Burger Jakab*.

Jakab Burger naskiĝis la 18-an de februaro 1864 en Nagykőrös, li mortis la majon 1933 en Vieno.

Biografio
---------

Károly Polgár finis Reĝan Aktorlernejon kaj li debutis en 1882. Li estis migra aktoro en la plej gravaj urboj de la Hungara reĝlando. En 1891 li estis levita teatrestro. En 1908 lia kompanio rolis en Beogrado, en 1915 en Vieno, krome ankaŭ enlande. Inter 1911–1924 li estis teatrestro de Teatro de Pozono, baldaŭ lia trupo rolis en orienta parto de Ĉeĥoslovakio. Li edziĝis en 1900.

Liaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Imre Madách: La tragedio de l' homo - Lucifero (unu el la ĉefroloj)

Lia teatraĵo
------------

* *A két Kohn* (komedio, 1897, prezentita en Győr)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 749436
 |



* Portalo pri Biografio
**Gyula HARANGOZÓ** [djula], hungare **Ifj. Harangozó Gyula,** Esperante **Julio Harangozó** estas hungara baletisto kaj koreografo. Lia patro estis same baletisto kaj same nomata Gyula Harangozó, lia patrino estis Irén Hamala.

Gyula Harangozó naskiĝis la 4-an de majo 1956 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Harangozó lernis baleton en Ŝtata Baleta Instituto, pote li plulernis en Moskvo ĝis 1976. Li komencis sian baletan karieron en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Baldaŭe inter 1976-1983 li dancadis en Vieno, inter 1981-1991 en Munkeno. Poste li aranĝis revuon "Steloj de baletoj" en diversaj eŭropaj landoj. Inter 2005-2010 li estris la baletistojn en Vieno. Li ricevis premion Kossuth en 2012, pli frue ekde 1977 ankaŭ aliajn premiojn.

Liaj roloj (elekto)
-------------------

* Cranko: Romeo kaj Julieta, - titolrolo
* Gyula Harangozó (patro): Coppélia - Francisko
* Nurejev: Cignolago - princo
* Alonso: Giselle - Albert
* Nurejev: Don Quijote - Basil

Liaj koreografiaĵoj
-------------------

* *Hófehérke és a hét törpe*
* Delibes–Gyula Harangozó (patro): Coppélia

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
Paŭlo la Ermito kaj Antonio la GrandaPaŭlo la Ermito kaj Antonio la Granda
En la kataluna tradicio, la **semajno de la barbuloj** estas tiu de la tagoj 15, 16 kaj 17an de januaro, la respondaj tagoj, respektive, al la sanktaj Paŭlo la Ermito, Maur abato kaj Antonio la Granda. Ĉi tiu nomo devenas de la fakto kiu ĉi tiuj tri sanktuloj estas reprezentitaj al la ikonografio portante longajn barbojn. Ankaŭ en la semajno de la barbuloj inkludas Fructuosus, kiu havas lian feston la tago 21, kaj Vicento de Zaragozo, la tago 22. Tradicie, la semajno de la barbuloj estis konsiderita la plej malvarma el la jaro.

Referencoj
----------

1. ↑  «Setmana dels barbuts». *L'Enciclopèdia.cat*. Barcelona: Grup Enciclopèdia Catalana.
2. ↑  Caldas i Bosch, Àngel «La ‘setmana dels barbuts’». *Diari de Girona*, 11 febrer del 2013.
3. ↑  «La Setmana dels Barbuts Arkivigite je 2020-01-24 per la retarkivo Wayback Machine». *Temps pel temps (ARA Ciència)*.

Eksteraj Ligoj
--------------

* festes.org: l'espai on comença la festa (CAT)
**Hollóháza** estas vilaĝo (fama pri porcelano) en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Sátoraljaújhely. La loknomo signifas hungare: domo de korvo.

Aerfoto pri Hollóháza
Katolika preĝejo en Hollóháza

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 2  km²
* Alto super marnivelo: 310 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.5392/21.4173
* Loĝantaro: 1020
* Poŝtkodo: 3999
* Telefonprefikso: 47

Situo
-----

Hollóháza situas en valo, laŭ la slovaka landlimo, laŭ traira flankovojo. Pálháza troviĝas 12, Gönc 21, Sátoraljaújhely 30, Miskolc 100 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1270, apartenanta al fortikaĵo de Füzér. En la 17-a jarcento la vilaĝo senhomiĝis pro la konstantaj militadoj. En 1777 vitrofarejo ekfunkciis, kiu produktas ekde 1831 ŝtonajn ujojn, ekde 1956 porcelanojn. Post Traktato de Trianon la vilaĝo trovis sin apud la nova limo de Ĉeĥoslovakio. Fine de la socialismo Endre Szász faris tie artajn porcelanojn. Ekde 2008 ankaŭ Slovakio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la kontrolado ĉesis ĉe la limo. Vilaĝservo estas poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Ladislao la 1-a (Hungario) de 1967 kun golgoto kun porcelanaj figuroj
* kalvinana preĝejo
* muzeo pri porcelanoj
* monumento pri tutlanda turisma vojo
**Mexicali** estas unu el la 5 komunumoj de la meksika subŝtato Baja California. La ĉefurbo de la komunumo estas Mexicali. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 02002. Mexicali estas la plej norda komunumo de latinameriko. Laŭ al popolnombrado de la jaro 2000 la komunumo havis 784709 loĝantoj. En 2005 jam estis 895962 loĝantoj kaj en 2008 ĝi laŭtakse plej verŝajne superis la milionon. El la tuta lando Meksiko okazas enmigrado al Mexicali.

La komunumo situas en la regiono de la valo de Mexicali kaj ĝi limas al Usono (norde), oriente kun Usono (eta parto) kaj kun la meksika subŝtato Sonora, sude kun la maro kaj la komunumo de Ensenada (komunumo) kaj okcidente kun la komunumo de Tecate.

Mexicali kun ĉirkaŭ 13700 km² okupas ĉirkaŭ 18 % de la areo de la subŝtato Baja California. Tio signifas ke Mexicali laŭ la teritorio estas pli granda ol la subŝatoj Aguascalientes, Colima, Meksikurbo, Morelos, Querétaro kaj Tlaxcala.

Parto de Mexicali ankaŭ estas la insuloj: Gore, Montague, Miramar, Salvatierra, Encantada, San Luis, San Luis Gonzaga, Ángel de la Guarda, Mejia, Granito, Estanque, Coronado, El Piojo, La Ventana, Cabeza de Caballo, Pond, Partida, Rsa, Salsipuedes, Las Animas kaj San Lorenzo.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 855962 loĝantojn. El tiuj estis 430438 viroj kaj 425524 virinoj. La komunumo havas surfacon de 13689,2 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5517 indiĝenoj. El tiuj 4262 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4262 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Delegacioj
----------

La komunumo de Mexicali (sen la ĉefurbo) administre konsistas el 14 delegacioj. 

* **Mexicali**, *ĉefurbo*.

1. Los Algodones
2. Batáquez
3. Ejido Hermosillo
4. Estación Delta
5. Benito Juárez
6. Cerro Prieto
7. Ciudad Morelos
8. Colonias Nuevas
9. González Ortega
10. Ciudad Guadalupe Victoria
11. Hechicera
12. Progreso
13. San Felipe
14. Venustiano Carranza

La plej grandaj urboj estas: 

* Mexicali
* San Felipe de Jesús
* Ciudad Guadalupe Victoria
* Ciudad Morelos
* Los Algodones

Komunumaj prezidantoj
---------------------

| Nombre | Periodo |
| --- | --- |
| Francisco L. Montejano | 1915 |
| Francisco Bórquez | 1916 - 1918 |
| Agustín G. Martínez | 1918 |
| Ing. Miguel S. Ramos | 1919 - 1920 |
| Enrique Mérida | 1919 |
| Manuel Roncal Gómez Llanos | 1921 |
| Otto Moller Lizardi | 1922 |
| Juan Loera | 1923 |
| Rafael Rosas | 1923 |
| Ramón Pesqueira | 1924 |
| Miguel Vildósola | 1925 |
| Federico Palacios | 1925 |
| Alfonso Valencia | 1926 |
| Alberto V. Aldrete | 1927 |
| Carlos Dávila | 1927 - 1928 |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mexicali Arkivigite je 2012-04-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
En grafeteorio, **dudirekta grafeo** estas grafeo en kiu al ĉiu latero estas donita sendependa orientiĝo (aŭ direkto, aŭ sago) je ĉiu fino.

Tial, estas tri specoj de dudirektaj lateroj:

* tiuj kie la sagoj montras eksteren, al la verticoj, je ambaŭ finoj;
* tiuj kie ambaŭ sagoj montras enen, for de la verticoj;
* tiuj en kiu unu sago montras for de ĝia vertico kaj al la kontraŭa fino, kaj la alia sago montras en la sama direkto kiel la unua, for de la kontraŭa fino kaj al ĝia propra vertico.

Lateroj de ĉi tiuj tri specoj povas nomiĝi, respektive, kiel **eksteren-direktitaj**, **enen-direktitaj**, kaj **direktitaj**. La direktitaj lateroj estas la samaj kiel ordinaraj direktaj lateroj en orientita grafeo; tial, orientita grafeo estas speciala speco de dudirekta grafeo.

Estas iam dezirinde havi ankaŭ laterojn kun nur unu fino (**duono-lateroj**); ĉi tiuj havas nur unu sagon. lateroj sen finoj (**laksa latero**) ne havas sagojn. Lateroj kiuj estas nek duono-lateroj nek laksaj lateroj estas **ordinaraj lateroj**.

Vidu ankaŭ
----------

* Direkta grafeo
* Deklivo-simetria grafeo
* Subskribita grafeo
Ĉuko de drilo.
En mekanika inĝenierio, **ĉuko** estas krampo, kiu tenas akson, ŝafton, aŭ cilindron en laborilo aŭ maŝino.

Priskribo
---------

La **sincentriga ĉuko** uzas plurajn *makzelojn* por centrigi kaj firme teni la ŝafton. En tia ĉuko, la movoj de la makzeloj estas kunordigitaj, tiel ke neniu makzelo povas moviĝi sendepende de la aliaj. Plej ofte, la nombro de makzeloj en tia ĉuko estas tri (**trimakzela ĉuko**).

En **ĉuko de sendependaj makzeloj**, la makzeloj povas moviĝi sendepende. Plej ofte, la nombro de makzeloj en tia ĉuko estas kvar (**kvaramakzela ĉuko**). Tia makzelo povas sekure teni objekton, kiu ne estas perfekte ronda.

* Sincentriga trimakzela ĉuko Sincentriga trimakzela ĉuko
* Ĉuko de kvar sendependaj makzeloj Ĉuko de kvar sendependaj makzeloj
* Granda ĉuko de kvar sendependaj makzeloj, tenanta metalaĵon, kiu ne estas perfekte ronda Granda ĉuko de kvar sendependaj makzeloj, tenanta metalaĵon, kiu ne estas perfekte ronda
* Sesmakzela ĉuko Sesmakzela ĉuko

Historio
--------

Arthur Irving Jacobs
La termino *ĉuko* devenas de la angla *chuck* (IFA:[tʃʌk]).

Dum la 19-a jarcento, pluraj inventistoj (Simon Fairman, Austin F. Cushman, ktp.) inventis novajn, pli sekurajn tipojn de ĉukoj.

La moderna tipo de borila ĉuko estis inventita de Arthur Irving Jacobs (1858–1918) en 1902.

Referencoj
----------

1. ↑   ĉuk/o (esperante). *Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto 2020*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ĉuko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ĉuko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Brown, Chris.  A close look at indexable chucks (angle). Production Machining (2011-04-25).
**Smooth Jazz** estas ludmaniero de ĵazo. Ĉi tiu termino ampleksas plejparte instrumentan muzikon, kiu kombinas erojn el popmuziko kaj ĵazo, je kio la tendenco al popmuziko estas tre forta, dum kiam la ĵaza elemento ludas pli fonan rolon. Ĝi preferas facilkompreneblajn akordojn  / melodiojn kaj ritmomodelojn.

Historio
--------

La nocio aperis fine de la 1980-aj jaroj en Usono kiel surmerkatiga argumento por nova formatradio. Ĝi anstataŭis la pli fruan formaton „bela muziko", kiu precipe en la 1970-aj kaj fruaj 1980-aj jaroj la radiomondeton sur la kampo de fonmuziko en Usono. En la lastaj jaroj radiokonsilistoj pli kaj pli limigis la nocion, kaj novigoj en ĉi tiu ĝenro sur elsendomerkato malpli kaj malpli estas troveblaj. Finfine ĉi tiu evoluo kondukas al tio, ke ĉi tiu kampo de muziko laŭtendence notos malpli grandajn vendojn. Aparte en Usono gltata ĵazo spertis egan divastiĝon, je kio ĉi tiun ege subtenas la tieaj formatradiaj stacioj.

Ĉe muzikistoj kaj diskeldonejoj estas rimarkebla pli kaj pli forta diversigo kaj intermiksiĝo kun aliaj stiloj (urbana, nuntempa ritmenbluso, gastejo-muziko, malstreĉiĝa muziko, hiphopo ktp.). Almenaŭ en Usono la tendenco de la muzikistoj al ĉi tiu muzikstilo estas daŭrema. Glata ĵazo foje estas nomata (negative) "magazeno-" aŭ "liftomuziko" (muzak), ĉar ĉi tiu muziko en tiaj ejoj ofte aŭdeblas kiel fonmuziko. Ankaŭ en televidaj dokumentfilmoj aŭ veterprognozoj same kiel ankaŭ en kelkaj televidserioj aparte el Usono ("Monk", "Sex And The City") oni aŭdas glatan ĵazon ofte kiel fonkolorigon.

De la melodiema ĵazo (ekz. novbopo, novklasikismo aŭ t.n. ĉeftendenca ĵazo) glata ĵazo distingiĝas per tio, ke ĝi neglektas karakterizajn erojn de ĵazo (aparte soloajn improvizadojn pri akordoj) favore al ega melodio-orientiĝo. Transiroj inter la du stiloj kaj ankaŭ al kunfandoĵazo estas malfiksaj.

Nuntempe oni produktas glatan ĵazon ne malofte en studioj helpe de komputila tekniko kaj sinteziloj, la apartajn gvidvoĉojn ludas akustikaj instrumentoj sur aranĝaĵo el komputilproduktita pulso kaj sintezilo-sonoj. En Usono oni tamen prezentas ĉi tiun stilon nepre koncerte, tie estas klara kultureto kun multnombro de eventoj pezocentre en Los-Anĝeleso kaj ĉirkaŭaĵo. En Eŭropo tamen preskaŭ neniam prezentas ĝin. Tio ĉi dedukteblas de la manka subteno de la eŭropaj radiostacioj por ĉi tiu muzikstilo.

Kelkaj muzikistoj de ĉi tiu stilo
---------------------------------

La muzikistojn Mindi Abair, George Benson, Kenny G, Bob James, Gregg Karukas, Marcus Miller, Nelson Rangell, Lee Ritenour, David Sanborn, Tom Scott, Spyro Gyra aŭ Grover Washington, Jr oni taksas kiel tipaj reprezentantoj de glata ĵazo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Glata ĵazo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Raporto pri interretaj radioj tutmonde kun glatĵazo Arkivigite je 2010-07-06 per la retarkivo Wayback Machine
* Informpaĝo pri la ĉiujare okazanta glatĵaza festivalo en Germanujo
duduko.
**Duduk** estas ligna blovinstrumento el duobla langeto tradicie de Armenio. La armena duduko estas konsiderata de Unesko kiel "Majstra verkaĵo el la homara heredaĵo". La vorto *duduk* estas uzata ĝenerale por arigi muzikilan familion el etna deveno kiu inkluzivas la դուդուկ *duduk* (antaŭe ծիրանափող aŭ *dziranapogh,* laŭlitere "abrikotkorno") en Armenio, la *duduk* aŭ *düdük* en Turkio, la *duduki* en Kartvelio, *balaban* en Irano, *duduka* aŭ *dudka* en Rusio kaj Ukrainio, *duduk* en Serbio, kaj *daduk* en Bulgario. La duduka muziko estis deklarita kiel nemateria monda heredaĵo de Unesko en la jaro 2005.

Vidu ankaŭ
----------

* Zurna
* Ŝvi
* Ney
* persa muziko
* Muziko de Armenio
* Ĝivan Gasparjan
* Muziko de Dagestano
* Alihan Samedov

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Duduko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ĝivan Gasparjan/ - "Tribute"[*rompita ligilo*]
* Ĝivan Gasparjan/ "Horovel"[*rompita ligilo*]
* Ĝivan Gasparjan/ "Hin U Nor Husher"[*rompita ligilo*]
* Vaĉe Hovsepjan/ "Duduk"[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 323691
* GND: 1080666834
* LCCN: sh95002646
* BNF: 15043349k
 |
Rajda glatigatoro
Betona glatigatoro
Betona glatigatoro
Betona **Glatigatoro** estas maŝino por glatigi freŝan betonon sur tavolo aù tekto. Estas granda helico ĝenerale kun kvar padeloj, kiuj tuŝas betonon, kaj en rotacio ili glatigas betonan tavolon.

Ĝenerale la rivolua nombro estas inter 40 kaj 140 RPM. Diametroj de padeloj inter 60 kaj 120 cm. La kliniĝo de padeloj estas ŝanĝebla inter 0 kaj 15 gradoj, kaj kiam padeloj estas eluzitaj oni ŝanĝas ilin.

Oni devas glatigi je ĵusta momento, kiam betono estas nek tro fluida, nek tro malmola. Ĝenerale inter 6 -7 horoj post la betonado, depende de vetero kaj betono.

Tipoj
-----

* Elektra betona glatigatoro
* Benzina betona glatigatoro
* Rajda glatigatoro (oni povas sidi supre por stiri, ĝenerale estas du helicoj sube kaj granda maŝino por fari tre granda kvanto)

per tiuj maŝinoj oni ŝparas homfortojn. Konstruistoj, kiuj devas glatigi per simplaj glatigaj tabuloj, truloj aù traba glatigilo.

Referencoj
----------

Tiu vorto estis aldonita en la jarlibro- Konstruado de TAKE 2022.

* Kategorio Glatigatoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754709
 |