recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Marveturado de Magelano–Elkano. *Victoria*, unu el la originaj kvin ŝipoj, ĉirkaŭnavigadis la globon, kaj finis 16 monatojn post la morto de Magelano.
La vojo por tipa moderna ŝipĉirkaŭnavigado, tra la Sueza Kanalo kaj tra la Panama Kanalo estas montrata ruĝe; ties antipodoj estas montrataj flave.
**Ĉirkaŭnavigado** (laŭvorte, "navigado de cirkonferenco") referencas al veturado de la tuta vojo ĉirkaŭ insulo, kontinento, aŭ (plej ofte) la tuta planedo Tero.

La unua tutmonda Ĉirkaŭnavigado en la historio estis tiu de la ekspedicio de Magelano kaj Elkano kiu ŝipveturis el Hispanio en 1519 kaj revenis en 1522 post trapasi la Atlantikon, la Pacifikon kaj la Hindan oceanojn.

Tra la maro
-----------

Tra la aero
-----------

Per muskola forto
-----------------

Turismo ĉirkaŭ la mondo
-----------------------

Velvetkuro ĉirkaŭ la mondo
--------------------------

Ĉirkaŭ la Tero en literaturo
----------------------------

* *Le Tour du monde en quatre-vingts jours*, 1873 ("Ĉirkaŭ la mondo dum okdek tagoj") de Jules Verne

Maristoj
--------

* Magelano
* Elkano
* Tobias Furneaux
* Miĥail Lazarev

Eksteraj ligiloj
----------------

* Antaŭ 500 jaroj (Unua rondiro al la mondo) - Lorenzo Noguero

* Kategorio Ĉirkaŭnavigado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Indiĝeno** estas homo, kies prapatroj jam tiom longe vivas en iu regiono, lando aŭ kontinento, ke neniu plu memoras la tempon de eventuala enmigrado. Grava dato rilate tion foje estas la konkerado fare de fremda popolo.

Biologio aplikas la terminon, precipe kiel adjektivon, ankaŭ al bestoj kaj plantoj. Tie la "enmigrado" okazas normale per transporto de ekzempleroj (ĉe plantoj ankaŭ de semoj) flanke de homoj.

La signifo de "indiĝeno" estas simila al tiu de praloĝanto, aŭtoktono kaj aborigeno. Oni ne uzu tiujn vortojn, kvazaŭ ili distingus la praloĝantojn de diversaj landoj, ekzemple la aborigenojn de Aŭstralio. En Ameriko indiĝenoj estas la indianoj kaj inuitoj, en Barato la plej praaj ĝis nun vivantaj loĝantoj estas la adivasioj.

Bildaro
-------

* Ĉefo de apaĉoj (Geronimo)Ĉefo de apaĉoj (Geronimo)
* SameojSameoj
* Nord-Amerika triboNord-Amerika tribo
* Indiĝena familio de AlaskoIndiĝena familio de Alasko

Vidu ankaŭ
----------

* Etno
* Gento
* Tribo
* Indiĝena Or-kulturo en Kolombio
* Ajnuoj
* Aborigenoj de Tajvano
* Indiĝenaj popoloj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Indiĝeno en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
* Indiĝeno en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

* Tuta serio de artikoloj rilate al indiĝenoj kaj indiĝenaj lingvoj en Global Voices Esperanto
* Tuta serio de filmetoj pri indiĝenoj[*rompita ligilo*] (por la Esperanto-subtekstoj klaku sur la vorto Esperanto sub la filmeto)
* Survival International (SIL)
* Indiĝenoj ĉe Unuiĝintaj Nacioj
* IWGIA, organizaĵo por la protekto de la rajtoj de indiĝenoj
Nutraĵa suvereneco estas koncepto disvolvigita kaj prezentigita kiel unuafoje de Via Campesina okaze dela la pintkunveno pri nutro en Romo en 1996. Ĝi detiam estis adoptita de multaj alimondismaj pensistoj kaj movadoj. En la deklaro "Nutra Suvereneco: Estonteco sen Malsato" (1996), Via Campesina diras, ke "Nutra suvereneco estas la rajto de ĉiu lando konservi kaj disvolvi sian propran kapablon produkti siajn bazajn manĝaĵojn, respektante kulturan kaj produktivan diversecon. Ni rajtas produkti proprajn manĝaĵojn en nia propra teritorio. Nutra suvereneco estas antaŭkondiĉo por vera manĝa sekureco".

Oponante al la nuntampaj kondutoj de tutmondigita agrikultura komerco, kaj al konceptoj de la MOK, nutraĵa suvereneco estas prezentita kiel rajto por ĉiu lando, aŭ landaro, je aranĝi la agrikulturajn politikojn plej taŭgaj por siaj loĝantoj kaj la landa intereso. Ĝi ankaŭ enkalkulas la energimalŝparadon kiun rezultigas la sistema planedskala komerco de nutraĵoj produkteblaj sur la konsumloko mem.

Nutraĵa suvereneco inkludas la nocion de nutra sekureco, sed iras pluen, ĉar ĝi inkludas zorgon pri la sociaj kaj ekologiaj produktokondiĉoj.

Ofte ĝi estas ankaŭ ligita kun ideo de grundtena reformo.

Nutraĵa suvereneco poras daŭrigon de ia agrikulturo **loka**, celanta precipe provizon je la regionauj kaj samnaciajn merkatoj. La nutraĵaj kultivoj, kaj familia agrikulturo estas favorataj. Rolo de la virinoj kuraĝigitaj.

Nutraĵa suvereneco donas preferon al la agrikulturaj teĥnikoj, kiuj gardas la memregadon kaj sendependecon de la kamparoj. tial ĝi oponas al la patentigo de la vivantaĵoj kaj GMO-oj.

Ĝi ankaŭ defenadas la rajton de ĉiu lando protekti sian landan agrikulturon pere de doganaj baroj, kaj aliaj rimedoj, kiam libera negoco riskas domaĝi ĝin per la inundo de importoj el intensa aŭ suvenciata agrikulturo el aliaj, ĉefe riĉaj, landoj.

Elstaruloj konataj por siaj tezoj pri nutraĵa suvereneco estas José Bové, Vandana Shiva,

Referencoj
----------

1. ↑  (en) Wilson, Andrea, *Household Food Security and Food Sovereignty: Framing the Future of Hunger and Agriculture,* Universitata biblioteko, Portland State University, la 1-an de januaro 2015, alirite la 13-an de julio 2021

Vidu ankaŭ
----------

Agroecology (en.wikipedia)

Shakuntala Haraksingh Thilsted (en.wikipedia)

Ekstera ligilo
--------------

La temo prezentita de Via Campesina (hispane)
**Ryszard Iwon Terlecki** (naskiĝis la 2-an de septembro 1949 en Krakovo) estas pola historiisto, altlerneja lekciisto, profesoro de homa scienco, ĵurnalisto kaj politikisto.

De 2007 parlamentano al Sejmo de la 6-a ĝis 8-a kadencoj, de 2015 prezidanto de Parlamenta Klubo de Juro kaj Justeco kaj vicsejmmarŝalo de la 8-a kadenco.

Vivo
----

**Edukiteco kaj profesia laboro**

En 1976 finis historiajn studojn en Jagelona Universitato. En 1980 akiris gradon de doktoro, en 1992 gradon de doktoro habilita, en 2002 ricevis sciencan titolon de profesoro. Eklaboris kiel ordinara profesoro en Instituto pri Historio de Scienco ĉe Pola Scienca Akademio. Li estis prorektoro de Filozofi-Pedagogia Altlernejo "Ignatianum". En 2003 iĝis ankaŭ lekciisto en Ŝtata Orienteŭropa Altlernejo en Przemyśl. Aŭtoro de libroj, interalie:

* *Oświata i popularyzacja nauki w Galicji w okresie autonomii* (Klerigo kaj scienca popularigo en Galicio dum periodo de aŭtonomeco),
* *Dyktatura zdrady. Polska w 1947 roku* (Diktaturo de perfido. Pollando en 1947),
* *Profesorowie UJ w aktach UB i SB* (Profesoroj de JU en aktujoj de Sekureca Ofico kaj Sekureca Servo).

Ryszard Terlecki estis publicisto, redaktoro kaj kunlaboranto de pluraj revuoj, i.a kunfondinto kaj ĉefredaktoro de "Czas Krakowski" (La Tempo de Krakovo)". De 1995 ĝis 1998 prezidis al programa konsilantaro de Radio Kraków. En la jaroj 1996–1998 estis ĉefredaktoro de taggazeto "Nowiny" (Novaĵoj) en Rzeszów. De 1997 eniris redakcian konsiston de jarlibro "Studia Rzeszowskie" (Studoj de Rzeszów), kaj de 2002 de la duonjarlibro "Horyzonty Wychowania" (Horizontoj de Edukado).

De 2000 ĝis 2006 estis ĉefo de Buroo de Publika Edukado en krakova filio de Instituto pri Nacia Memoro, poste ĝis 2007 direktoro de la filio. Li lekciis en Papa Universitato "Johano Paŭlo la 2-a" en Krakovo.

Distingoj
---------

En 2011 estis distingita per Medalo "Al Senflekseblaj en la vorto" (Niezłomnym w słowie), kaj en 2017 per Kavaleria Kruco de la hungara Ordeno de Merito.

Privata vivo
------------

Filo de verkisto kaj ĵurnalisto Olgierd Terlecki. Junaĝe partoprenanto de hipia movado kaj unu el antaŭuloj de ĉi tiu junulara subkulturo en Pollando. Dufoje edziĝinta, kun trio da infanoj el la unua geedzeco.

Bibliografio
------------

* *Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności* Arkivigite je 2018-09-02 per la retarkivo Wayback Machine Biografia noto en Enciklopedio de Solidareco
* Strona sejmowa posła VII kadencji Sejma paĝo de la parlamentano

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ryszard Terlecki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ryszard Terlecki – strona prywatna Arkivigite je 2018-09-02 per la retarkivo Wayback Machine Privata paĝo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 617885
* GND: 134027949
* LCCN: n85102360
* VIAF: 52008167
* ISNI: 0000000107813838
* SUDOC: 087189097
* BNF: 15575704p
* NKC: jx20070228009
 |
Občina Bistrica ob Sotli
**Občina Bistrica ob Sotli** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Posavska. La municipo enhavas 11 komunumojn kaj ĝia areo estas 31,1 km². Komence de 2017 tie loĝis 1 353 homoj. La administra centro estas la vilaĝo de Bistrica ob Sotli.

Loko, priskribo
---------------

Ĝi situas la sudorientan parton de Slovenio, en la nordoriento de la regiono Posavska.
De sudo al nordo la komunumo fluas la rivero Bistrica. Estas proksime de la limo kun Kroatio eniras la riveron Sotli. Ĉe la limo riverfino rekte en la rivero Sotli. Alteco areo estas de proksimume 175 m super la rivero Sotli al preskaŭ 600 m en la montaro.

Občina kuŝas ĉe la vojkruciĝo de gravaj vojoj de transporto, kiu konfirmas la internacian limon transiri en Kroatio.

Najbaraj municipoj estas: Občina Podčetrtek en la nordo, Občina Breĵice en la sudo kaj Občina Kozje en la okcidento. En la oriento limas Kroatio.

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el 11 vilaĝoj: **Bistrica ob Sotli**, Dekmanca, Črešnjevec ob Bistrici, Hrastje ob Bistrici, Križan Vrh, Kunšperk, Ples, Polje pri Bistrici, Srebrnik, Trebče, Zagaj.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Bistrica ob Sotli en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: angle Savinjska (Slovenia): Settlements in Municipalities - Population Statistics, Charts and Map
WAZ mapo en la ĉina lingvo
***Worked All Zones*** aŭ **WAZ**, estas radioamatora diplomo transdonita al radioamatoro, kiu sukcese kompletigis ambaŭdirektajn kontaktojn kun aliaj radioamatoraj stacioj lokigitaj en ĉiu el la 40 geografiaj zonoj difinitaj de la diploma esponsoro CQ Amateur Radio. Ĝi estas je la dispono de ĉiuj radioamatoroj en la mondo. La baza diplomo oni povas akiri post kontakto kaj konfirmo de kontaktoj uzante kombino de kiu ajn radioamatora bendo aŭ elsendmodo.

La WAZ diplomo komenciĝis en 1934. Ĝi verŝajne estis kreita de K.V.R. Lansingh, W6QX. En la 1940a jaroj ĝi asociiĝis al la CQ Revuo. Tri grandaj konkursoj esti stablitaj en septembro por la elsendmodo radioteletajpo, en oktobro por SSB (fonio) kaj en novembro por CW (telegrafio) ĉiuj okazas ĉiujare. Ili altiras la partoprenon de radioamatoroj, kiuj klopodas kontakti kiel eble plej multajn zonojn dum la semajnfinoj de la konkursoj.

Specialaj diplomoj
------------------

Specialaj diplomoj estas disponeblaj por tiuj, kiuj kontaktis radiostaciojn en ĉiuj el la 40 zonoj uzante certajn elsendmodoj: CW, AM, SSB, radioamatoraj satelitoj, radioteletajpo, aliaj ciferecaj modoj aŭ SSTV.
Specialaj diplomoj estas ankaŭ disponeblaj por specifaj radioamatoraj bendoj: 6m (50 MHz), 10m (28 MHz), 12m (24 MHz), 15m (21 MHz), 17m (18 MHz), 20m (14 MHz), 30m (10 MHz), 40m (7 MHz), 80m (3.5 MHz) kaj 160m (1.8 Mhz). Krome estas speciala WAZ diplomo por tiuj, kiuj uzas la EME (tero-luno-tero) propagformon.
Aldonoj estas disponeblaj por fari kontaktojn ekde mobila stacio aŭ pro uzo de malalta povumo (QRP).

5 benda WAZ
-----------

Speciala diplomo estas disponebla pro konfirmo de kontaktoj en la kvin HF bendoj (10, 15, 20, 40 kaj 80 metroj).

Vidu ankaŭ
----------

* Radioamatora diplomo
* DX Century Club
* Worked All States
* Worked All Continents

Referencoj
----------

1. ↑  mapo de la 40 zonoj  Arkivigite je 2016-03-03 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  regularo de la diplomo (en la angla)  Arkivigite je 2010-09-22 per la retarkivo Wayback Machine
3. ↑  Oficiala retpaĝo de la konkurso
Občina Kostanjevica na Krki
Erb municipo
**Občina Kostanjevica na Krki** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Posavska. La municipo enhavas 28 komunumojn kaj ĝia areo estas 58,3 km². Komence de 2017 tie loĝis 2 425 homoj. La administra centro estas la urbo Kostanjevica na Krki.

Loko, priskribo
---------------

Občina kuŝas en la sudorienta parto de Slovenujo. La norda parto de la teritorio ĉe de la Krka Rivero estas malaltaj, kun alteco de ĉirkaŭ 150 m. La suda parto de la municipo atingas la Gorjanci-montojn, kie la alteco superas 900 m.

Najbaraj municipoj estas: Občina Krško en la nordo kaj oriento kaj Občina Šentjernej en la okcidento. En la sudo kaj sudorienta limo kun Kroatio.


Ĉirkaŭ **Občina Kostanjevica na Krki**|  | Občina Krško |  |
| Občina Šentjernej | Občina Kostanjevica na Krki |  |
|  | Kroatio | Kroatio |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el 28 vilaĝoj: Avguštine, Dobe, Dobrava pri Kostanjevici, Dolnja Prekopa, Dolšce, Črešnjevec pri Oštrcu, Črneča vas, Globočice pri Kostanjevici, Gornja Prekopa, Grič, Ivanjše, Jablance, Karlče, Kočarija, Koprivnik, **Kostanjevica na Krki**, Male Vodenice, Malence, Orehovec, Oštrc, Podstrm, Ržišče, Sajevce, Slinovce, Velike Vodenice, Vrbje, Vrtača, Zaboršt.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Kostanjevica na Krki en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: angle Spodnjeposavska (Slovenia): Settlements in Municipalities - Population Statistics, Charts and Map
**Éva Auksz** [aŭks], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Auksz Éva** estas hungara aktoro, dancisto.

Éva Auksz naskiĝis la 10-an de januaro 1971 en Dunaújváros.

Éva Auksz kun Szilvia Sunyovszky

Biografio
---------

Éva Auksz aĝis 4, kiam ŝi komencis gimnastikadi. En la bazlernejo ŝi okupiĝis pri la popoldanco, ŝia majstro estis Csaba Szögi (dancisto). Ŝi maturiĝis en ekonomia mezlernejo, poste ŝi estis dancisto en Budapeŝto ĝis 1995. Paŝo post paŝo ŝi partoprenis en teatraj spektakloj kiel dancisto, sed iom poste ŝi havis ankaŭ kantistajn kaj prozajn rolojn. Ekde 1995 ŝi havis rolojn en la Nacia Teatro (Budapeŝto), post 4 jaroj ŝi havis jam aktoran statuson. Inter 2000 kaj 2015 ŝi apartenis al Teatro Magyar, poste ŝi havis rolojn en Operetoteatro (Budapeŝto) kaj Teatro Madách, ekde 2021 en Teatro József Attila. Intertempe ŝi akiris dramistan diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 2016. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Gergely Kocsis, Piroska Molnár, Gizella Bagó, Artur Szőcs. Ŝi ricevis premiojn inter 1998-2013. Ŝi naskis filon en 2002, denove filon en 2011. Ŝia vivkunulo estas Áron Őze.

Ŝiaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* William Shakespeare:
	+ Romeo kaj Julieta (tralaborita) - S-ino Capulet
	+ La komedio de eraroj - kurtizano
* George Bernard Shaw: My Fair Lady - Eliza Doolittle
* Gergely Csiky: *A nagymama* - Mártha
* Mihály Vörösmarty: *Csongor és Tünde* - ina ĉefrolo
* Edmond Rostand: Cyrano de Bergerac - Liza
* Molière: Kleraj virinoj - Henriette

Ŝiaj kinaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------------

* *Sacra Corona* (2001) – Adelaide
* *Lora* (2007) – Sarah
* *Akik maradtak* (2019) – akuŝistino

Ŝiaj televiziaj filmaj roloj (elekto)
-------------------------------------

* *Kisváros* (serio, 1993–1994) – Mónika
* *Barátok közt* (serio, 2007) – Horváth Helga
* *Farkasasszony* (2015) – Rachel

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio Éva Auksz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 733371
 |
50.637.3Koordinatoj: 50° 36′ N, 37° 18′ O (mapo)
 
**Belgoroda provinco** (ruse *Белгородская область*) estas provinco de okcidenta Rusio en la Eŭropa parto de la lando. Ĝi fondiĝis en 1954. La provinco situanta sur ebenaĵo kaj sur mildaj deklivoj havas 25 distriktojn kaj unusolan urban distrikton. Ekde 2006 en la provinco 337 municipoj funkcias (unusola urbega municipo, 28 urbaj municipoj, 21 distrikta municipoj, 287 vilaĝaj municipoj). La plej alta punkto estas 277 m. La regiono estas grava minloko por feroerco en Rusio.

Preĝejo de Belgorod
Laŭ la stato de 2021 en la provinco vivis 1 541 259 loĝantoj sur areo de 27 134 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 57 loĝantoj/km². La administra centro estas la samnoma urbo Belgorod.

* Aŭtokodo: 31
* Etnoj:
	+ rusoj 93 %
	+ ukrainoj 5 %
	+ kaj aliaj

La plej gravaj urboj estas Belgorod (340 900) (samtempe mina kaj industria centro), Starij Oskol (217 400) (industria centro), Gubkin (86 300), Ŝebekino (45 600) (ĥemia centro), Aleksejevka (39 300).

Administra divido de Belgoroda provinco konsistas el 19 administraj distriktoj kaj 3 urboteritorioj.

Referencoj
----------

1. ↑  *Itogi Vserossijskoj perepisi naselenija 2010 goda. Tom 1. Čislennostʹ i razmeščenie naselenija (rezulto de la tutrusia censo 2010. Volumo 1. Nombro kaj disigo de la loĝantaro).* Tabeloj 5, p. 12–209; 11, p. 312–979 (elŝuto de la retpaĝaro de la Federacia servo por ŝtata statistiko de la Rusa federacio)
2. ↑   Naselenie po nacional'nosti i vladeniju russkim jazykom po sub"ektam Rossijskoj Federacii (ruse) (XLS). *Itogi Vserossijskoj perepisi naselenija 2002 goda*. Alirita 2011-11-01.
3. ↑  *Administrativno-territorialjnoe delenie po subjektam Rossijskoj Federacii na 1 janvarja 2010 goda (Administrativ-teritoria grupigo laŭ subjektoj de la Rusia federacio la 1-an de Januaro 2010).* (Elŝuto de la retpaĝaro de la Federacia servo por ŝtata statistiko de la Rusia federacio)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (ruse)

* Kategorio Belgoroda provinco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Belgoroda provinco en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

Abatejo Ĥolki

Flago de Rusio
Centra federacia regiono de Rusio

Ĉefurbo: Moskvo 

Belgoroda provinco |
Brjanska provinco |
Ivanova provinco |
Jaroslavla provinco |
Kaluga provinco |
Kostroma provinco |
Kurska provinco |
Lipecka provinco |
Moskva provinco |
Moskvo |
Orjola provinco |
Rjazanja provinco |
Smolenska provinco |
Tambova provinco |
Tula provinco |
Tverja provinco |
Vladimira provinco |
Voroneĵa provinco 

 

Flago de Belgoroda provinco
Administra divido de Belgoroda provinco

**Ĉefurbo**: Belgorodo

**Urba distrikto**:
Belgorodo 

**Municipaj distriktoj**:
Aleksejevka |
Belgoroda |
Borisovka |
Ĉernjanka |
Grajvorona |
Gubkina |
Ivnja |
Jakovleva |
Koroĉa |
Krasna |
Krasnojaruga |
Krasnogvardejska |
Novoskola 
Proĥorovka |
Rakitna |
Rovenka |
Staroskola |
Ŝebekina |
Vejdelevka |
Valujka |
Volokonovka 

 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 325438
* GND: 4575479-2
* LCCN: n83220751
* VIAF: 144288986
* NKC: ge1130684 ge149517, ge1130684
* BNE: XX5401969
 |
**Cebuo** aŭ Cebu [sebu] estas provinco de Filipinoj, konsistanta el la insulo de Cebu kaj 167 ĉirkaŭaj insuloj. Ĝi situas oriente de la insuloj Negros, okcidente de Leyte kaj Bohol. Cebuo estas longa mallarĝa insulo longa 225 km el nordo suden, ĉirkaŭata de 167 najbaraj malgrandaj insuloj, kio inkludas la insulojn Maktano, Bantajano, Malapascua, Olango kaj Kamotoj. Cebuo havas mallongajn marbordojn, ebenaĵojn kaj ĉebordajn ebenaĵojn.

Ties ĉefurbo estas Cebuurbo, la plej antikva urbo de Filipinoj kiu formas parton de la Cebua Metropolita Areo kun kvar najbaraj urboj nome Danao (urbo), Lapu-Lapu, Mandaue kaj Talisay (Cebu) kaj ok aliaj municipoj. La Internacia Flughaveno Mactan-Cebu, situa en la insulo Maktano, estas la dua plej grava flughaveno de Filipinoj.

Cebuo estas unu el la plej disvolvigitaj provincoj de Filipinoj, kie Cebuurbo estas la ĉefa centro de komerco, edukado kaj industrio en la Bisajoj.

Urboj en Cebuo
--------------

* Cebuurbo
* Mandaue
* Lapu-Lapu
* Talisay (Cebu)
* Toledo (Filipinoj)
* Minglanilla (Filipinoj)
* Carcar
* Consolacion
* Liloan (Cebu)
* Naga (Cebu)

Vidu ankaŭ
----------

* Cebua lingvo

* Cebuo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Cebuo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Provincoj de la Filipinoj

Abrao · Norda Agusano · Suda Agusano · Aklano · Albajo · Antiko · Apajao · Aŭroro · Basilano · Bataano · Batanoj · Batangoj · Bengeto · Bilirano · Boholo · Bukidnono · Bulakano · Cebuo · Norda Davao · Okcidenta Davao ·Orienta Davao · Suda Davao · Dinagata Insularo · Gimaroj · Ifugao · Norda Iloko · Suda Iloko · Iloilo · Isabelo · Kagajano · Kalingo · Nordaj Kamarinoj · Sudaj Kamarinoj · Kamigino · Kapiso · Katanduanoj · Kavito · Kezono · Kirino · Kompostela Valo · Kotabato · Suda Kotabato · La-Unio · Laguno · Norda Lanao · Suda Lanao · Lejteo · Suda Lejteo · Magindanao · Marinduko · Masbato · okcidenta Mindoro · Orienta Mindoro · Okcidenta Misamiso · Orienta Misamiso · Monta Provinco · Okcidenta Negroso · Orienta Negroso · Nova Ekijo · Novaj Biskajoj · Palavano · Pampango · Pangasinano · Rizalo · Romblono · Samaro · Norda Samaro · Orienta Samaro · Saranganio · Sikijoro · Sorsogono · Sultan-Kudarato · Suluo · Norda Surigao · Suda Surigao · (Ŝarif-Kabunsuano, disputata) · Tarlako · Tavi-Tavio · Zambaloj · Norda Zamboango · Suda Zamboango · Zamboango Sibugaja
**Dakio** aŭ **Dakujo**, latine *Dacia*, estis eŭropa pralando kaj dum la 2-a kaj 3-a jarcento provinco de la Romia Imperio. La nomo de la pralando kaj romia provinco venis de la tie loĝantaj dakoj.

Dakio, malhelruĝe akcentita
Dakio dum la jaro 82 a. K.
Ĝi ampleksis grandparte la teritorion de la hodiaŭaj ŝtatoj Rumanio kaj Moldavio, kun iomete da teritorio de Bulgario kaj Serbio. La tuta norda duono de la provinco, limigita per la montaro karpata, najbaris al ne-romia teritorio kaj do restis dense armita lima teritorio, nur la suda duono najbaris la la provincoj Moesia Superior kaj Moesia Inferior.

La provinco instaliĝis dum la jaro 106 kaj restis ĝis la jaro 271. Post la romia konkero sub imperiestro Trajano la teritorio oficiale ricevis la nomon *Dacia*. Imperiestro Hadriano dum 118 dividis ĝin en du partojn: *Dacia superior* kaj *Dacia inferior*. Kvin jarojn poste li denove postulis administran dividon kaj apartigis de *Dacia superior* teritorion, kiu ricevis la nomon *Dacia Porolissensis*. Inter la jaroj 67 ĝis 169 la imperiestro Marko Aŭrelio novorganizis la regionon kaj kreis tri novajn provincojn, kiuj restis ĝis la retiriĝo de la romianoj el la regiono sub imperiestro Aŭreliano.

La antikva ĉefurbo de la dakia regno estis la urbo Sarmizegetusa. Post la romia konkero, proksimume 40 kilometrojn de la antikva dakia ĉefurbo konstruiĝis la romia setlejo *Colonia Ulpia Traiana Augusta*, kiu estis antaŭvidita kiel formala nova centro de la romia provinco, sed la fakta administra regejo de la provinco tamen restis *Sarmizegetusa*.

* Kategorio Dakio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rSPQR Provincoj de la Romia Imperio (en 117) SPQR |
| --- |
| Achaea • Aegyptus • Africa • Alpes Cottiae • Alpes Maritimae • Alpes Poeninae • Aquitania • Arabia Petraea • Armenia • Asia • Assyria • Baetica • Bithynia et Pontus • Britannia • Cilicia • Corsica et Sardinia • Creta et Cyrene • Cyprus • Dacia • Dalmatia • Epirus • Galatia • Gallia Belgica • Gallia Lugdunensis • Gallia Narbonensis • Germania Inferior • Germania Superior • Hispania Tarraconensis • Italia • Iudaea • Lusitania • Lycia et Pamphylia • Macedonia • Mauretania Caesariensis • Mauretania Tingitana • Mesopotamia • Moesia Inferior • Moesia Superior • Noricum • Pannonia • Raetia • Sicilia • Syria • Thracia |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 128591
* GND: 4070197-9
* LCCN: n86060266
* VIAF: 144329877
* NDL: 00561243
* NKC: ge135890
 |
**Károly Sugár** [kAroj ŝugAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sugár Károly** estis hungara aktoro, instruisto. Lia origina, plena nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Storbek Károly Ferenc*. Kritikistoj aprezis lin la plej granda hungara aktoro pri epizodoj.

Károly Storbek  naskiĝis la 2-an de novembro 1882 en Budapeŝto, li mortis la 30-an de julio 1936 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Károly Sugár frekventis mezlernejon en Temeŝvaro, poste inter 1901-1907 li estis migranta aktoro en trupo de Béla Fekete. Li akiris diplomon en Teatra Akademio en 1909, poste li aliĝis al Nacia Teatro (Budapeŝto). Li batalis dum la 1-a mondmilito, li estis ankaŭ militkaptito. Post la mondomilito li daŭris la aktoradon en la Nacia Teatro ĝismorte. Tamen interrompe en la teatra jaro 1922 li apartenis al Teatro Thália (Budapeŝto). Li estis ankaŭ instruisto en privata aktorlernejo de Ilka Pálmay. Li ricevis premion en 1922. Inter 1913-1919 li havis edzinon.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* William Shakespeare:
	+ La ventego - Caliban (premiita en 1922)
	+ Somermeznokta sonĝo - Gyalu
	+ *Timono de Ateno* - Apemantus
* Imre Madách: La tragedio de l' homo - Lucifer (unu el la ĉefroloj)
* Molière:
	+ La Avarulo - Harpagon
	+ La malsanulo pro imago - Cleante
	+ Kleraj virinoj - Vadius
	+ *L'Amour médecin* - Sganarelle
* Ferenc Herczeg: *Ocskay brigadéros* - Palóc

Elektitaj filmaj roloj
----------------------

* *Tamás úrfi kalandjai* (1918)
* *Az őrszem* (1924)
* *A vén gazember* (1932)
* *A 111-es* (1937)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* +
* hungarlingva biografio
**Nederlanda Nov-Gvineo** (nederlande *Nederlands-Nieuw-Guinea*) rilatas al la okcidenta parto de la insulo Nov-Gvineo dum ĝi estis transoceana teritorio de la Reĝlando de Nederlando de 1949 ĝis 1962. Ĝis 1949 ĝi estis parto de la Nederlandaj Orienthindiaj Insuloj. Ĝi kovras la areon de la nuntempaj plej orientaj provincoj de Indonezio, Papuo kaj Papuo-Barato.

Dum la Indonezia milito de sendependeco, kiu okazis en la jaroj 1945 ĝis 1949, la nederlanda registaro per tiel nomataj *Policaj Agadoj* milite okupis grandajn areojn de la indoneziaj insuloj. Sed la severaj metodoj de la nederlandanoj estis internacie malaprobitaj kaj la internacia opinio subtenis la indonezian respublikon. Pro tio, en la jaro 1949 Nederlando akceptis suverenecon de la Indonezia Respubliko kaj la apartigon de Nederlanda Nov-Gvineo.

Ŝipaj kunligoj ĉirkaŭ Nederlanda Nov-Gvineo en 1915
Dum la sekvantaj jaroj la nederlanda registaro klopodis prepari la regionon al sendependeco. La celo estis krei amikan sendependan ŝtaton kaj tiamaniere konservi propran ekonomian influon en la regiono. La 1-an de decembro 1961 estis aprobita nova nacia himno kaj flago.

Siaflanke Indonezio ekde 18-an de decembro 1961 klopodis milite konkeri la areon kaj dum la jaro 1962 okazis malalt-nivela konflikto inter indoneziaj kaj nederlandaj trupoj.

En oktobro 1962 la areo estis submetita al regado de Unuiĝintaj Nacioj kaj en 1963 transdonita al Indonezio, kiu oficiale aneksis ĝin en 1969.
|  |
| --- |
| Ajo (kabo) (Krimeo)Ajo (kabo) (Krimeo)DMS |
| Situo de la kabo Ajo sur la mapo de Krimeo Koordinatoj: 44° 26′ 00″ N 33° 40′ 20″ O﻿ / ﻿44.433333333333 °N, 33.672222222222 °O﻿ / 44.433333333333; 33.672222222222 (mapo) |

La kabo Ajo vidata de la okcidenta flanko
**Ajo** (aŭ *la kabo Ajo*; ruse *Мыс Айя*) estas kabo sur la Suda bordo de Krimeo, situanta sudoriente de Balaklavo. La kabo prezentas la bordan elstaraĵon 13 kilometrojn longan. Administre la kabo apartenas al la Balaklava distrikto de la Sebastopola municipo. La kabo Ajo estas konsiderata kiel la okcidenta limo de la Suda bordo de Krimeo. Ĝi limas la Laspian krekon de okcidento. La nomo de la kabo venas de la helena vorto *agios*, kio signifas "sankta".

La kabo estas formita de abruptaj deklivoj de la monto *Kuŝ-Kaja*, kiu apartenas al la ĉefa montoĉeno de la Krimea montaro. La rokoj, kiuj formas la kabon, estas formitaj de supraĵurasiaj marmor-formaj kalkoŝtonoj. La montosupro estas kovrita de mediterane-tipaj maldensaj arbaroj. Ĉe la bazo de la kabo troviĝas kelkaj grotoj.

La teritorio de la kabo apartenas al la Ŝtata Rezervejo "Kabo Ajo" (organizita en 1982).

* Kategorio Ajo (kabo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Interno de Kirko de Sankta Spirito en Heidelberg
Frederiko la 2-a en libro *De arte venandi cum avibus (Pri la arto, per birdoj ĉasi)*
La ***Bibliotheca Palatina*** ("palatinata biblioteko") en Hajdelbergo (hodiaŭ en Baden-Virtembergo, tiam en Palatinato) estis unu el la plej gravaj germanaj bibliotekoj de la renesanco kun riĉa kolektaĵo je mezepokaj manuskriptoj kaj fruaj presaĵoj (inkunabloj).

Tiu ĉi biblioteko ne estu konfuzita kun la Palatina Biblioteko en Parmo, Italio.

La biblioteka historio reiras al elekta princo Ludoviko la 3-a de Palatinato (regis 1410-1436), kiu fondis kolegiatan bibliotekon al la Heidelberg-a Preĝejo Sankta Spirito. Tiu biblioteko formis poste kernon de la „Bibliotheca Palatina". La libroelektaĵojn de la universitato, la kolegiatan bibliotekon kaj la kastelan bibliotekon de elektaj princoj unuigis elekta princo Ottheinrich (reg. 1556-1559) al la *Bibliotheca Palatina*. Inter la libroj troviĝas la t.n. *„Lorŝa Evangelio"* el la kortega lernejo de Karlo la Granda, la *„Codex Manesse"* kaj la *„Falkolibro"* de imperiestro Frederiko la 2-a.

Post morto de la aŭgsburga Ulrich Fugger (1526–1584), la biblioteko ekposedis ankaŭ 86 pluajn tre famajn manuskriptojn, ekz. Tiujn de Otfrid von Weißenburg kaj la jurlibron Sachsenspiegel. Tiuj gravaj manuskriptoj donis al la Bibliotheca Palatina karakteron de imperia biblioteko kaj en la 16-a jarcento, ĝi estis nomata kiel „Patrino de ĉiuj bibliotekoj".

La bibliotekon akiris Vatikano en 1622. La transporto de la libroj okazis unu jaron poste en aŭgusto de 1623, kiam la Vatikana biblioteko transprenis 184 kestojn kun 3.500 manuskriptojn kaj 12.000 presaĵojn, kies kovraĵoj estis deŝiritaj por ŝpari la tutpezon (la organizanto Allacci ŝtelas 12 pliajn kestojn por si). Oni rekuperis la librojn en la 17-a jarcento. Ĉar jam Ottheinrich rebindigis multajn el siaj libroj, hodiaŭ apenaŭ ekzistas bindoj de antaŭ 1550.

Oni povis retransporti la germanajn manuskriptojn dum la Viena Kongreso (1816) al la Universitata biblioteko de Heidelberg. Ĉiuj presaĵoj kaj negermanlingvaj manuskriptoj troviĝas ankaŭ hodiaŭ en la Vatikano. La germanlingvaj mezepokaj manuskriptoj (Codices Palatini Germanici) formas fermitajn kaj literaturhistorie gravajn kolektaĵojn.

La Heidelberg-a „Bibliotheca Palatina" estis ciferecigita ĝis 2009 komplete.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bibliotheca Palatina en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bibliotheca Palatina – ciferece Arkivigite je 2012-10-30 per la retarkivo Wayback Machine
* Ottheinrich-biblio Arkivigite je 2005-03-31 per la retarkivo Wayback Machine
* Katalogo de Biblioteko Frederiko la 4-a
**Miklós Aldobolyi Nagy** [miklOŝ aldoboji nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Aldobolyi Nagy Miklós** estis hungara geografo, geologo, profesoro.

Miklós Aldobolyi Nagy naskiĝis la 28-an de novembro 1911 en Hungara reĝlando en Túrócszentmárton (nuntempa Martin en Slovakio). Li mortis la 4-an de aprilo 1973 en Szeged.

Biografio
---------

Miklós Aldobolyi Nagy akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto, poste li doktoriĝis en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1936. Post siaj studoj li instruis ĉefe en Szeged. En 1942 li iĝis privata profesoro. Inter 1945 kaj 1957 li estis katedrestro en pedagogia altlernejo en Szeged, poste en diversaj institutoj en Szeged kaj Budapeŝto. Li okupiĝis pri hidrologiaj aspektoj de la geologio. Li sinmortis.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Talajföldrajzi megfigyelések a Tiszazugban* (1954)
* *Talajföldrajzi kutatások a két Kőrös mellékén* (1956).

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.



1. ↑  Aldobolyi Nagy Miklós tudosnaptar.kfki.hu
**Kabo Bojador** estas antaŭmonto ĉe la nordokcidenta bordo de Afriko, sude de la Kanariaj insuloj ĉe norda latitudo de 26° 7' kaj okcidenta longitudo de 14° 30'. Ĝi apartenas al hodiaŭa Okcidenta Saharo.
Kabo Bojador formas la okcidentan finon de montara ĉeno Ĝebel el Asvad en Saharo kaj utilis dum la mezepoko longtempe kiel supozata okcidenta fino de la mondo. Tie troviĝas la plej altaj sablodunoj (ĝis 130 m) sur la tre malekonomia bordo.

Dum la mezepoko precipe la portugaloj (Henriko la naviganto) havis la celon postŝipi la kabon. La preterŝipado de la kabo estis sekrete traktita aŭ baldaŭ forgesita, tiel ne estis konataj la ĉirkaŭkabaj veturoj de la ĝenovanoj *Ugolino *kaj* Vadino (Guido) Vivaldi* en 1291 aŭ de la kataluno *Jayme Ferrer*  en 1346. Krome iuj ekspedicioj neniam revenis (fratoj Vivaldi). Henriko la maristo organizis en 1422 floton por preterŝipi la Kabon Bojador, sed la kapitanoj rezignis pro timo. Oni provis poste tiun ŝipadon ĉiujare.

Kiam la portugalo Gil Eanes en 1434 sukcesis preterŝipi la kabon, la portugaloj jam estis provintaj tion 15-foje ekde 1422.

Pro la malprofunda marakvo, la multaj rifoj kaj sablobenkoj, la fortaj marfluoj kaj oftaj veteraj ŝanĝiĝoj, la bordo estis danĝere ŝipebla.

La koordinatoj de la kabo estas proksimume 26° 7′ N 14° 30′ U﻿ / ﻿26.117 °N, 14.500 °U﻿ / 26.117; -14.500 (mapo).

* Kategorio Kabo Bojador en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 49° 55′ 12″ N 18° 19′ 36″ O﻿ / ﻿49.92000 °N, 18.32667 °O﻿ / 49.92000; 18.32667 (mapo)

**Limpasejo Chałupki-Bohumín** - estis pola-ĉeĥa limpasejo, kiu troviĝis en municipo Chałupki (en Silezia provinco, en distrikto Racibórz, en komunumo Krzyżanowice) en la pola flanko kaj en urbo Starý Bohumín (en Moraviasilezia regiono, en distrikto Karviná, en parto de urbo Bohumín) en la ĉeĥa flanko. Ĝi estis nuligita en la jaro 2007.

Priskribo de la limpasejo
-------------------------

La landlimo de Chałupki-Bohumín kun la landlima transirejo sur la pola flanko en la urbo Chałupki estis kreita danke al la interkonsento inter Pollando kaj Ĉeĥio. Ĝi estis malfermita dum la tuta tago kaj nokto. Movado de piedirantoj, biciklantoj, motorcikloj, personaj aŭtoj, aŭtobusoj kaj kamionoj kun tuta pezo ĝis 20 tunoj kaj malalta landlima trafiko estis permesita. Sur la limo estis kontrolitaj personoj, varoj kaj rimedoj de transporto, kion faris la doganistoj de la Ĉelima Kontrolposteno en Chałupki (GPK SG en Chałupki).

Ambaŭ landlimoj estis kunigitaj per landlima ponto sur la rivero Odro.

Sur la ĉeĥa flanko, kondukis al ĝi ŝoseo la n-ro 58 (la vojo Bohumín - Ostrava - Příbor). 200 metrojn de la limpasejo estis la vojkruciĝo de la ĉeĥa aŭstrado D1. Laŭ la pola flanko, nacia vojo n-ro 78 kondukis laŭ la vojo (Chałupki - Wodzisław Śląski - Rybnik - Gliwice). 

La 21-an de decembro 2007 la limpasejo estis fermita sub la traktato de Schengen.

Rilataj artikoloj
-----------------

* Limpasejo Chałupki-Bohumín (fervoja)
* MO S-5 "Na Trati"

Pluaj fotoj
-----------

* Vido elflanke de Ĉeĥio (majo de 2011)Vido elflanke de Ĉeĥio (majo de 2011)
* Limpaseja ponto antaŭ la limpasejo (majo de 2011)Limpaseja ponto antaŭ la limpasejo (majo de 2011)
* La limpaseja ponto en Starý Bohumín (majo de 2014)La limpaseja ponto en Starý Bohumín (majo de 2014)
Koordinatoj: 50° 04′ 09″ N 12° 18′ 29″ O﻿ / ﻿50.06917 °N, 12.30806 °O﻿ / 50.06917; 12.30806 (mapo)

**Belvedero de Bismarck** estas belvedero troviĝanta sur monto de Zelená hora (637 m), en la katastra teritorio Dolní Pelhřimov, proksimume 4 km okcidente de la urbo Cheb en distrikto Cheb en Regiono Karlovy Vary en Ĉeĥio.

Historio
--------

La belvedero estis konstruita en la jaro 1909 sur loko de devena ligna belvedero, kiu ĉi tie situadis dum la jaroj 1891 ĝis 1909. En la jaroj 1914–1915 estis fare de plibeliga societo kaj municipo Horní Pelhřimov konstruitaj du objektoj, el kiuj unu servis kiel gastejo.

La nomon ĝi portas laŭ la germana kanceliero Otto von Bismarck. Tiutempe estis konstruitaj en la germane parolanta parto de Eŭropo kaj ankaŭ en Suda Ameriko ducent similaj belvederoj kaj kolonoj de Bismarck. 

La materialo por ties konstruo estis ŝtono. En la tempo de la ekzistado de la Fera kurteno la belvedero troviĝis en malpermesita limzono, ĝi fariĝis observejo de limgardistoj kaj tial ĝi restis forgesita. En la jaro 1973 estis proksime de la belvedero konstruita nova televida elsendilo. Ekde la jaro 2004 ĝi estas en la posedo de la urbo Cheb kaj je unu jaro pli poste ĝi trairis tra dumiliona rekonstruo.

Aliro
-----

El ŝoseo en eksa Horní Pelhřimov deflankiĝas verda turisma marko verda turisma marko ĉirkaŭ pereinta preĝejo de sankta Anna al montopinto de Zelená hora. La plej proksima fervoja stacio troviĝas en Cheb. La distanco de la stacidomo en Cheb al la belvedero estas proksimume 7 km.

Belvido
-------

El la belvedero estas ronda belvido. Orienten estas videbla la urbo Cheb, en la fono kun Slavkova arbaro. Suden ĝis sudorienten estas videbla Bohemia arbaro, trans ŝtatlimo al vilaĝoj en Bavario. Okcidenten eblas vidi montojn en la landlimo de Ĉeĥio kaj Germanio, norden Františkovy Lázně, Smrčiny kaj okcidentajn deklivojn de Ercmontaro.
***Pri la amo kaj aliaj demonoj*** (hispane *Del amor y otros demonios*) estas novelo de la kolombia verkisto Gabriel García Márquez. Ĝi publikiĝis en 1994.

En 1949, dum antaǔkonstrua historiserĉo, inter la murbazoj de la
malnova monaĥinejo de Santa Clara, en Cartagena de Indias, oni
trovis tombegon. Tie estis la korpo de junulino, kies hararo mezuris pli
ol dudek metrojn. Tiel komence, la verkisto kunportas onin al la mezo de
la dekoka jarcento, kiam oni renkontas la knabinon Sierva María de
Todos los Ángeles, kies tombego estis trovata.

Post la blokado de Cartagena de Indias, en la vicreĝlando de la
Nova-Granado, rabia hundo kreas panikon en la havenkvartalo. Sierva
María, idino de la markizo de Casalduero, estis mordita. Eĉ sen
malsansignoj, oni kredas, ke ŝi estas malsana. Sed la tempo pasas kaj nenio
okazas. Sole la markizo, kiu antaǔe lasis siajn sklavojn zorgi la
knabinon, nun volas uzi ŝin por plibonigi lian famon, kion diboĉo
difektis.

Sed li malkovras ke sia idino parolas diablajn lingvojn (fakte
afrikajn lingvojn de la sklavoj), ke dum diablaj posediĝoj obscene
dancas (sklavaj dancoj), ke ligas kun la diablo (ĉar ŝi surhavas
kolĉenojn de la sklava religio). Do li demandas al la episkopo Don
Toribio de Cáceres y Virtudes, kion li devos fari. Por gvidi lin en lian
penton, la episkopo ordonas, ke li lasu la knabinon en la monaĥinejo
de Santa Clara, kie la pastro Cayetano Delaura ekzorcos ŝin.

Sed la pastro kaj la junulino interamiĝas. Kiam la estroj de la pastro
malkovras tion, ili sendas lin al leprejo kaj provas ekzorci ŝin. Tiuj
mistraktado fine mortigas ŝin, kvankam la libro diras, ke ŝi mortiĝas
pro amo.

La 4-an de marto 2008 premieris la opero de Péter Eötvös *Pri la amo kaj aliaj demonoj* (angle: *Love and Other Demons* en la Glyndebourne Festival.

Referencoj
----------

* Solanet, Mariana. *Garcia Marquez for Beginners*. New York: Writers and Readers, 2001.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 260862
* GND: 4627865-5
* VIAF: 217038703
* SUDOC: 133342360
 |
Koordinatoj: 49° 03′ 04″ N 14° 26′ 28″ O﻿ / ﻿49.05111 °N, 14.44111 °O﻿ / 49.05111; 14.44111 (mapo)

**Kastelo Hluboká** (germane **Schloss Frauenberg**) estas konsiderata kiel unu el la plej konataj kaj plej riĉe dekoritaj kasteloj en Ĉeĥio. Ĝi situas en la samnoma urbeto Hluboká nad Vltavou 10 km norde de la sudbohemia ĉefurbo České Budějovice, sur roka altaĵo super la rivero Vultavo. Pro sia eksterordinara kulturhistoria valoro ĝi estis proklamita kiel **Nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio**.

Historio
--------

Surloke de la nuna kastelo origine staris reĝa fortikaĵo Frauenberg fondita en la unua duono de la 13-a jarcento, kiu poste trapasis renesancan kaj barokan rekonstruojn. Ekde la jaro 1660 ĝis la dua mondmilito la kastelo apartenis al la nobela gento Schwarzenberg, kiu ankaŭ meritas pri ampleksa romantika novgotika rekonstruo laŭ la modelo de la angla reĝa kastelo Windsor. Ĝi estis realigita dum 1839-1871 de la viena arkitekto Franz Beer, ampleksa ekstera kaj interna ornamo estis kompletigita de lia posteulo Ferdinand Deworetzky.

Vidindaĵoj
----------

kastela biblioteko
La kastelo estas fragmentita je 11 turoj, bastionoj kun remparo kaj riĉe ornamita fasado kun multnombraj balkonoj. El la origina frugotika kastelo koserviĝis nur la gardoturo, kiu estas kerno de la nuna plej alta kastela turo.

Internon de la kastelo konsistigas entute 140 ĉambroj, el kiuj parto estas publike alirebla. El eksterordinare riĉa ekipaĵo elstaras precipe valora lignogravura kaj stuka ornamo de muroj kaj plafonoj, kolekto de bruselaj goblenoj el la 17-a jarcento, kolektoj de pentraĵoj, porcelano, vitro, stano kaj armiloj, ampleksa biblioteko kun pli ol 12 mil volumoj, triparta malfrugotika altaro en la novgotika kapelo kaj kastela kuirejo.
La kastelo estas ĉirkaŭita de ampleksa angla parko, fondita en la 18-a jarcento, kun multaj raraj arboj, ebliganta promenojn kaj elvidojn al la pejzaĝo.
Ekde 1956 en la eksa kastelrajdejo situas Sudbohemia Galerio Aleš kun daŭraj ekspozicioj pri sudbohemiaj plastaĵoj kaj gotika arto, flandra kaj nederlanda pentroarto de la 17-a jarcento kaj kun portempaj ekspozicioj pri la ĉeĥa arto de la 20-a jarcento.
La urbeto Hluboká, situanta apud la kastelo, estas populara ripoz- kaj sportcentro kun ampleksa turisma oferto (vidu oficialan urban retpaĝon). Du kilometrojn for, surrande de la fiŝlago Bezdrev, situas Bestoĝardeno kaj Ĉasista kastelo Ohrada kun ekspozicio pri ĉas- kaj forstokulturo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala urba retpaĝo ĉeĥe, angle, germane
* Virtuala trarigardo
* 15 retpoŝtkartoj pri ekstera aspekto de la kastelo
Koordinatoj: 49° 22′ 02″ N 14° 30′ 53″ O﻿ / ﻿49.36722 °N, 14.51472 °O﻿ / 49.36722; 14.51472 (mapo)

La ponto en Stádlec
Detalo por ŝirmo de ponta traboj
Ankrigo de la ponto
**La ponto en Stádlec** trans rivero Lužnice situas de la jaro 1975 ĉe municipo Stádlec kaj ĝi estas lasta konservita empira ĉenponto en Ĉeĥio. Devene, en la jaroj 1848-1960, ĝi transvolbigis Vultavon ĉe Podolsko. En la jaro 1959 ĝi estis kiel ponto en Podolsko proklamita Nacia teknika memorigaĵo.

Historio
--------

La ponton konstruis Vojtěch Lanna en la jaroj 1847-1848 laŭ projekto de inĝ. Gassner kaj B. Schnirch trans Vultavo en Podolsko. La ponto servis longajn jarojn, ĝis la jaro 1960. Sed de fino de la 1930-aj jaroj staris jam ponto nova, ferbetona, rekte super la ekzistanta ponto. Kiam estis plenigita per akvo de la valbaraĵo Orlík, la ponto estus, tiutempe jam kultura memorigaĵo, subakvigita kaj tial oni decidiĝis pri ĝia zorgema dismuntigo, dokumentado kaj lokigo sur loko ekster la surakvigita bordo. El eksterlando venis en la 1960-aj jaroj propono pri foraĉeto de la ponto, sed ĝi estis rifuzita kaj estis decidite pri pli posta alilokigo kaj denova rekonstruo (rekonstruo de la ponto).

El kelkaj eblaj lokoj estis elektita pentrinda loko sur Lužnice, sur ŝoseo inter municipoj Stádlec kaj Dobřejice. Sur tiu ĉi loko ĝi estas jam en trafiko ekde la solena malfermo la 25-an de majo 1975.

La 14-an de majo 2008 Ĉeĥa nacia banko eldonis en sumo de 10 090 pecoj memorigan oran moneron kun nominala valoro 2500 Kč "Nacia kultura memorigaĵo la ĉenponto en Stádlec" el ciklo "Kulturaj memorigaĵoj de teknika heredaĵo", kies aŭtoro estas Luboš Charvát.

Konstrukcio de la ponto
-----------------------

La fundamentan portan konstrukcion de la ponto kreas 4 ĉenoj aranĝitaj en du duopoj. Tiuj estas metitaj en du ŝtonajn pilonojn, pordegoj altaj 13 metrojn. La pontan plankon kreas kverkaj lignotabuloj, nove instalitaj en la jaro 2007. Sub la ponta planko estas instalita veturebla ponteto por malgrandaj riparoj.

Nuntempo kaj ĉirkaŭaĵo
----------------------

La ponto estas por la tuta rekonstruo. Enveturo de aŭtomobiloj estas permesita ĝis limigita maso. La ponto en Stádlec estas ŝatata elirpunkto de turismaj vojoj. Kontraŭ la akvofluo kondukas pado markita laŭ ruĝa marko al Lužanka (3,5 km), la ŝatata turisma kabano, plu poste al burgo Příběnice aŭ ĝis Tábor. Laŭlonge laŭ la akvofluo poste laŭ la ruĝa aŭ blua markoj, konvenaj ankaŭ por biciklistoj, al burgo Dobronice, plu laŭ la ruĝa ĝis Bechyně. Laŭ la blua marko poste al Stádlec aŭ ĝis Dobřejice kaj Malšice.

Referencoj
----------

1. ↑  Ora monero Kultura memorigaĵo La ĉenponto en Stádlec 2008 Arkivigite je 2008-04-30 per la retarkivo Wayback Machine, propono de vendo kontraŭ 6885 Kč en ttt Zlaťáky
Kabo Tenaro estas la centra el tri kaboj de la sudo de la duoninsulo Peloponezo.
**Kabo Tenaro** (antikve-greke *ἀκρωτήριον Ταίναρον*, akrōtērion Taínaron, greke *ακρωτήριο Ταίναρο*, akrotírio Taínaro), **Matapano** aŭ **Matapaso** (greke *Ματαπάς*, Matapás), estas la centra el tri kaboj de la sudo de la duoninsulo Peloponezo, en la kontinenta Grekio. Ĝi estas en la duoninsulo Mani, en Lakonio. Ĝi separas la golfon de Mesenio okcidente, disde la golfo de Lakonio oriente.

La kabo Tenaro konektas kun la kabo Taigeto per golfeto en la orienta parto, en kiu estis Porto Quaglio, kies nomo estis transformita al Kaio, kaj okcidente Marinari aŭ Marmari. Quaglio estis la nomo uzata de venecianoj, kiam ili hegemoniis en tiu areo el fino de la Mezepoko. En la orienta parto de la duoninsulo estas du elstaraj havenoj, Vathý (plej norda) kaj Asomato aŭ Cisternes, pli malgranda, sude. La okcidenta parto estas rokeca kaj senhavena.

Vidu ankaŭ
----------

* Batalo de Kabo Tenaro

* Kategorio Kabo Tenaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Abakan** (ruse *Абакан*) urbo en Siberio, ĉefurbo de Ĥakasio en Rusio. Ĝi situas en centro de la Minusinska baseno, ĉe la Krasnojarska Akrorezervujo, sur maldektra bordo ĉe alfluo de la samnoma rivero Abakan en la Jenisejon.

La urbo estis fondita en jaro 1675, kiam la rusoj konstruis tie fortikaĵon. Sur areo de la urbo, oni trovis restaĵon de ia konstruaĵo el la 5-a jc. oni elfosis ankaŭ tie ruinojn de fortikaĵo el la 8-a jc. Ĉe urborando, arĥeologoj trovis fundojn de huna konstruaĵo (palaco) datita je 99 a.K.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1931.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Ustj-Abakanskoje (Усть-Абаканское) ĝis 1925;
* Ĥakassk (Хакасск) en 1925 ... 1931.

La interurba telefona kodo estas 39022, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 95401.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 53°43' norde, longitudo 91°25' oriente.

La urbo situas sur la maldekstra bordo de rivero Jenisej ĉe enfluo de rivero Abakan.

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 1959 la urbo havis 56 mil loĝantojn.

En jaro 2001 la urbo havis 169 mil loĝantojn.

La areo de la urbo estas 112 km².

Trionon de la urba areo okupas verdaĵoj: parkoj, bulvardoj ks.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Abakan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Abakan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Urba retejo ruse
* Flughavena retejo ruse
* Paĝaro de la urbestraro Arkivigite je 2010-06-16 per la retarkivo Wayback Machine ruse
* La vetero en Abakan esperante
* Beyaz Arif Akbas, "Khakassia: The Lost Land", Portland State Center for Turkish Studies, 2007 Arkivigite je 2018-06-20 per la retarkivo Wayback Machine angle

Flago de Ĥakasio
Urboj de Ĥakasio

**Ĉefurbo**: Abakan

Abakan |
Abaza |
Ĉernogorsk |
Sajanogorsk |
Sorsk 

 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 40808
* LCCN: n80162928
* VIAF: 157110474
* NKC: ge1007109
 |
|  |
| --- |
| **subdistrikta komunumo Vilnius** |
| blazono de la subdistrikto | situo en Litovio |
| Bazaj datumoj |
| Ŝtato: | Litovio |
| Distrikto: | Vilnius (Vilno) |
| Subdistrikta Komunumo: | Vilnius |
| nombro de loĝantoj: | 88 500 (komunumo, stato 2005) |
| areo (komunumo): | ĉ. 2 129 km² |
| internacia telefona prefikso: | (+370) 5 |

La subdistrikta **komunumo** (rajono savivaldybė) **Vilnius** situas en la oriento de Litovio. Ĝi apartenas al la distrikto Vilnius (Vilno), kaj preskaŭ komplete ĉirkaŭas la nacian kaj distriktan ĉefurbon Vilno. Dum la jaro 2005, la komunumo havis 88 500 loĝantojn. Al la teritorio apartenas parto de la lago Asveja.

Dua Mondmilito
--------------

1944

* 24.11. NKVD arestis en Kukuryszki kelkajn oficirojn kaj soldatojn de Pola Enlanda Armeo
* 27.11. Pola Rezistomovado: en distrikto Vilno NKVD frakasis taĉmenton de Enlanda Armeo nombranta 12 soldatojn

Demografio
----------

La subdistrikta komunumo Vilno estas la etne plej miksita de Litovio. Inter la loĝantoj proksimume 61% estas poloj, 22% litovoj, 8% rusoj, 4% baltarusoj kaj pliaj 5% aliaj.

La plej grandaj loĝlokoj de la subdistrikto (inter krampoj la nombro de loĝantoj laŭ stato de la censo de 2011) estas:

* Nemenčinė (5054)
* Skaidiškės (4133)
* Rudamina (3981)
* Pagiriai (3451)
* Didžioji Riešė 2520
* Nemėžis (2498)
* Avižieniai (2125)
* Valčiūnai (1874)
* Juodšiliai (1744)
* Zujūnai (1660)
* Maišiagala (1636)

Ĝemelaj urboj
-------------

Interalie partnerurbo de Nemenčinė estas pola urbo Ełk (legu: Eŭk)

* Pollando Ełk en Pollando

Vidu ankaŭ
----------

* Kena (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* [http:// Oficiala retejo] (litove)