recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Kalkultabela programo OpenOffice.org Calc desegnas grafikaĵon
**Kalkultabelo** (foje nomata *sterntabelo*) estas komputila dosiero, ĉe kiu oni enmetas datumojn kaj formulojn en ĉelojn de tabelo (kiu konsistas el linioj kaj kolumnoj).

**Tabelkalkulilo** estas **kalkultabela programo** por prilabori kalkultabelojn.

Tre konataj tabelkalkuliloj estas :

* ***Calc*** de la libera ofica programaro LibreOffice,
* Excel de la nelibera ofica programaro Microsoft Office.

Principoj de kalkultabeloj
--------------------------

Kalkultabelo estas dudimensia aranĝo de ĉeloj, ofte numeritaj vertikale per dekumaj nombroj kaj horizontale per latinaj majuskloj (A, B, … Y, Z, AA, AB, AC, …). Ĉiu ĉelo povas preni valoron, kiu povas esti nombro, prezo, dato, teksto, bildo, ret-ligilo ktp.

Grava eco de kalkultabeloj estas, ke ĉelo povas porti ankaŭ formulon, kies valoro dependas de aliaj ĉeloj. Ekzemple, se iu ĉelo enhavas la formulon "=A1+B1", ĝi ĉiam montras la sumon de la valoroj en la du unuaj ĉeloj de la unua horizontalo (A1 kaj B1). Tio ebligas doni al tabelo enhavan strukturon, kiu aŭtomate sekvas ŝanĝojn de iuj enigitaj valoroj.

Iuj kalkultabelaj programoj povas desegni grafikaĵojn de enigitaj aŭ kalkulitaj valoroj.

Eta historio de kalkultabelaj programoj
---------------------------------------

La inventon de kalkultabeloj faris Dan Bricklin, kiu en 1979 kun Bob Frankston evoluigis la kalkultabelan programon VisiCalc, kiu ruliĝis sur komputiloj de tipo *Apple II* kaj signife kontribuis al ties sukceso.

Bricklin havis la ideon, kiam li vidis profesoron sian, kiu tabule desegnis rezultan tabelon de kalkuloj pri lavango. Kiam la profesoro rimarkis eraron en unu tabela ĉelo, li devis forviŝi kaj reskribi tutan vicon da valoroj en la tabelo, kiuj dependis de la erara valoro. Tio donis al Bricklin la ideon, ke tiun proceson oni povus realigi en komputilo.

La programo VisiCalc kontribuis al tio, ke personaj komputiloj ĉesis esti nuraj ludiloj kaj iĝis veraj iloj por utila laboro.

Tre populara kalkultabela programo estis Lotus 1-2-3, kiu en la tempo de la mastruma sistemo MS-DOS estis unu el la plej uzataj oficejaj aplikaĵoj. Firmao Lotus Software, produktinto de 1-2-3, hezitis produkti programversion por Vindozo kaj tiel permesis al *Microsoft Excel* iĝi la plej uzata kalkultabela programo.

La programo *Calc* el OpenOffice havas propran datenaranĝon bazitan sur XML kaj ZIP-a pakado, sed kapablas prilabori ankaŭ tabelojn en la aranĝo "xls", uzata de Excel.

Ekzistas retaj kalkultabelaj programoj, kiuj funkcias en retkrozilo (ordinare per JavaScript) kaj ne bezonas alian instalitan programon. La risko en ilia uzo tamen estas, ke oni konfidas siajn datenojn al la provizanto de la programo.

Ligiloj al eksteraj paĝoj
-------------------------

* Kalkul-tabeloj, parto el artikolaro "*Enkonduko en la aŭtomatan daten-prilaboradon*", far Reinhard Fössmeier.

* Tabelkalkulilo (angle *Calc*) - la kalkultabela programo de OpenOffice.org Arkivigite je 2008-05-17 per la retarkivo Wayback Machine.

* Kategorio Kalkultabelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Land Rover** estas brita aŭtomobila marko. Ĝi ekestis el la serio "Land Rover" de la brita aŭtomobila firmao Rover, kaj poste iĝis memstara kompanio. En 1966 la firmao iĝis parto de la ŝtata grupigo British Leyland de la britaj aŭtomobilaj firmaoj. En 1978 Land Rover iĝis memstara kompanio ene de la konzerno "Jaguar-Rover-Triumph", kaj en 1994 vendiĝis al la
germana aŭtomobila konzerno BMW. Ekde la jaro 2000 la kompanio, kune kun Jaguar kaj Volvo, kaj ĝis komence de 2007 ankaŭ Aston Martin, apartenas al la "grupo pri luksaj aŭtoj" (angle *premier automotive group*) de la usona aŭtomobila konzerno Ford, kiu vendis ĝin en marto 2008 al la barata konzerno Tata Motors.

Krom la kompanio mem, ankaŭ ĝiaj aŭtoj ofte nomatas "Land Rover": Aparte tio validas por la origina serio "Land Rover", sed ankaŭ la modelaj serioj "Land Rover Defender", "Range Rover", "Land Rover Discovery" kaj "Land Rover Freelander".

Historio
--------

Post la Dua Mondmilito la brita registaro urĝe premis la enlandajn kompaniojn produkti pli da varoj por vendado eksterlande, kaj aparte ekprenis la aŭtomobilan industrion: ili produktu favorpreze kaj grandkvante produkteblajn aŭtojn kaj vendu ilin tutmonde. La firmao Rovo ĝis tiam precipe produktis luksajn aŭtomobilojn de alta kvalito kaj prestiĝo - sed tiujn aŭtojn post la milito preskaŭ neniu plu povis permesi al si. La tiama teknika direktoro *Maurice Wilks* private uzis ĵipon kiun la usona armeo post la milito postlasis en Britio kaj estis konvinkita pri la praktikeco de la ĵipa konstrumaniero: Tial li konvinkis sian kompanion konstrui ĵipan aŭton por uzado aparte fare de kamparanoj, kaj per tiu modelo gvidi la entreprenon el la ekonomia krizo. Prototipo konstruiĝis en printempo 1947 - ĝi ricevis la nomon "Land Rover", "kampara Rover", kaj tiun rapide populariĝintan nomon oni poste tenis. Evoluiĝis stabila kadro el ŝtalo, sur kiu muntiĝis karoserio el aparte dua variaĵo de aluminio - ambaŭ metaloj estas korodimunaj, tre bona karakterizaĵo en la humida vetero de Britio, kaj la longa vivdaŭro de la "Land Rover"-modeloj rapide rimarkiĝis kaj famiĝis. En la aŭtomobila ekspozicio de Amsterdamo en aprilo 1948 la unua seria modelo internacie prezentiĝis. Kvankam la firmaa estraro neniel certis ĉu la modelo estus vendebla, jam en la ekspozicio mem montriĝis granda intereso fare de la publiko kaj la marko iĝis internacia sukceso.

* Land Rover en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Land Rover en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala kompania retejo (kun plurlingvaj subretejoj)
**Ecser** [eĉer], slovake **Ečer** estas grandvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Vecsés. Cser signifas *Quercus cernis*,muska aŭ turka aŭ harara kverko.

Preĝejo de Ecser
Ĉefstrato de Ecser
Katolika kirko en Ecser

Bazaj informoj
--------------

* Areo:13 km²
* Loĝantaro:3250
* Poŝtkodo: 2233
* Telefonprefikso: 29

Situo
-----

Ecser situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Nagykáta inter Budapeŝto kaj Maglód, aŭtoŝoseo **M0** ĉirkaŭ Budapeŝto preteriras, fine apude troviĝas flughaveno de la ĉefurbo.

Historio
--------

En tiu loko keltoj, sarmatoj, romianoj jam loĝadis. La unua mencio devenas el 1315. En la turka erao la komunumo senhomiĝis, poste slovakoj refondis ĝin.

Vidindaĵoj
----------

Vidindaĵo estas romkatolika baroka Kirko Sankta Antonio (Ecser) de 1740. Apud la vilaĝo fiŝkaptista lago troviĝas.

Famuloj
-------

En Ecser naskiĝis:

* filologo Béla Stoll
* kemiisto Sándor Újhelyi.

Famaj nomportantoj
------------------

* Károly Ecser

Fontoj
------

* WikiTrans

* Kategorio Ecser en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La takaheo estas ekzemplo de Lazara taksono.
*Latimeria*, fiŝo kiu estis observita vivanta en la akvoj de la Hinda Oceano post kiam ĝi estis konsiderita formortinta.
En paleontologio, **Lazara taksono** estas taksono kiu malaperis dum unu aŭ pliaj periodoj el la fosilia registro, kaj poste reaperas. La termino aludas al la biblia rakonto de la Evangelio laŭ Johano, kie Jesuo rekuperas Lazaron el morto.

Eventualaj klarigoj
-------------------

**Lazaraj taksonoj** fakte estas sciencaj eraroj okazintaj ĉu pro (surloka) formorto, poste malakceptita, aŭ kiel erara ekzemplado. La registroj de fosilioj estas nepre malperfekta (nur tre malgranda parto de organismoj iĝas fosiloj) kaj enhavas truojn ne necese kaŭzitaj de formorto, ĉefe kiam la nombro de individuoj en unu taksono estas tre malalta.

Malfacile observeblaj taksonoj foje estas konsiderataj malaperintaj post multaj jaroj sen vidaĵoj; kaj foje post multaj jardekoj reaperas ie. La Novzelanda petrelo estis supozite formortinta ĝis ties remalkovro en 2003.

Vidu ankaŭ
----------

* Ĉako
* Lazarus-efiko
***The Prince of Egypt*** (**La Princo de Egipto**) estas usona animacia eposa biblibazita muzikala filmo de 1998 kaj la unua produktita per tradicia animacio kaj publikigita fare de DreamWorks Pictures. La filmo estas kinadaptaĵo de la Eliro kaj sekvas la vivon de Moseo el kiam li estis princo de Egipto al sia lasta destino konduki la izraelidojn el Egipto al Palestino.

Reĝisorita de Brenda Chapma,Steve Hickner kaj Simon Wells, tiu filmo prezentas kantojn verkitajn de Stephen Schwartz kaj muzikon komponita de Hans Zimmer. La voĉaro estas farita de nombraj aktoroj de Holivudo en la parolantaj roloj, dum profesiaj kantistoj anstataŭis ilin por la kantoj, escepte ĉe Michelle Pfeiffer, Ralph Fiennes, Steve Martin, Martin Short, kaj Ofra Haza (kiu kantas ankaŭ la kanton de sia rolulo, "Deliver Us", en deksep aliaj lingvoj por la filmaj duoblaĵoj), kiuj kantis siajn proprajn partojn.

Jeffrey Katzenberg ofte estis sugestinta animacian adaptaĵon de la fama filmo de 1956 nome *La dek ordonoj* dum li laboris por la animaciaj studioj de The Walt Disney Company, kaj li decidis realigi tiun ideon post fondi DreamWorks en 1995. Por fari tiun inaŭguran projekton, la animaciaj studioj de DreamWorks dungis artistojn kiuj estis laborante por la animaciaj studioj de Walt Disney kaj la ĵus malmuntita *Amblimation*, totale laboristaro de 350 personoj el 34 diferencaj landoj. La filmo havis mikson de tradicia animacio kaj de komputil-generita bildaro, kreitan pere de programaro el *Toon Boom Animation* kaj el *Silicon Graphics*.

Publikigita la 18an de Decembro, 1998, kaj por hejma video la 14an de Septembro, 1999, revizioj estis ĝenerale pozitivaj, ĉar la kritikistoj laŭdis la animacion, muzikon, kaj voĉolaboron. La filmo enspezis ĉirkaŭ 218 milionojn da usonaj dolaroj tutmonde en kinteatroj, kio faris ĝin la plej sukcesa ne-Disneja animacia filmo en tiu tempo. La sukceso de la filmo kondukis al rekt-alvidea antaŭaĵo nome *Joseph: King of Dreams* (2000) kaj al disvolvigo de teatra adaptaĵo. La kanto "When You Believe" iĝis komerce sukcesa soloaĵo en pop-muzika versio plenumita de Whitney Houston kaj Mariah Carey, kaj ricevis Oskar-premion al la Plej Bonkvalita Kanto de 1999.

Referencoj
----------

1. ↑  "Ofra - the musical",  *The Jerusalem Post*, 13a de Decembro, 2009. Kontrolita 24a de Septembro, 2015.
2. ↑  Norm Lewis & Aaron Lazar Will be Joined by All-Star Cast in Concert Reading of Stephen Schwartz's THE PRINCE OF EGYPT Broadway World, Alirita la 27an de Julio, 2015
3. ↑  THE PRINCE OF EGYPT Will Take World Premiere Bow in San Francisco, then Play Denmark Broadway World, Alirita la 14an de Februaro, 2017

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Princo de Egipto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* La Princo de Egipto en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Oficiala retejo arkivita el la originalo la 12an de Aprilo, 2001
* *La Princo de Egipto*  en Interreta filma datumbazo (angle)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la komunumo Langenbruck en Svislando. Ankoraŭ aliaj loĝlokoj en Germanlingvio havas la saman nomon, ekzemple parto de la komunumo Reichertshofen en la federacia lando Bavario de Germanio. |

Pri la komunumo
---------------

**Langenbruck** estas komunumo en la distrikto Waldenburg en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 988 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Langenbruck situas ĉe la suda fino de la valo de Waldenburg sur la kulmino de la Supra Hauenstein-Pasejo. Kun averaĝa alteco de pli ol 700 m s.m. Langenbruck estas la plej alte situanta komunumo de Kantono Bazelo Kampara.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Langenbruck limas en nordokcidento al Waldenburg, en nordo al al Oberdorf kaj Bennwil, al nordoriento al Eptingen, en oriento al Hägendorf (Kantono Soloturno), en sudo al Egerkingen (Kantono Soloturno) kaj Holderbank (Kantono Soloturno), kaj en okcidento al Mümliswil-Ramiswil (Kantono Soloturno).

Trafiko
-------

Langenbruck situas sur la Kulmino de la Supra Hauenstein-Pasejo, kiu estis antaŭ la malfermo de la fervojlinio en la 19-a jarcento estis grava nord-sudkonekto. Tra la pasejo pasas poŝtaŭtolinio de Balsthal al Waldenburg.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Langenbruck datiĝas el la jaro 1145 kiel *Langebruccho*.

Sur la pasejkulmino estis trovita kupra toporo el la 4-a jarmilo a.K.. Dum la romia epoko la grava romia armestrato de *Augusta-Raurica* (hodiaŭ Augst) al Salodurum (hodiaŭ Soloturno) pasis la pasejon.

En mezepoko la vilaĝo unue apartenis la la Monaĥejo Murbach kaj poste al la Grafoj de Frohburg. En la jaro 1400 ĝi estis vendita al la urbo Bazelo. Post kvereloj pri la limo kun Soloturno en la jaro 1464 per verdikto de la princepiskopo de Bazelo *Johann von Venningen* la tereno de Langenbruck estis definitive atribuita al Bazelo. Dum la Bazela Kantondisiĝo la loĝantoj de Langenbruck en la jaro 1831 restis fidelaj al la urbo, tiam tamen en 1832 aliĝis al la kamparanoj kaj tiel en 1833 fariĝis parto de la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Langenbruck
* Langenbruck en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Langenbruck en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* Langenbruck, Rigardo al la reformita preĝejoLangenbruck, Rigardo al la reformita preĝejo
* Reformita preĝejo de interneReformita preĝejo de interne
* Katolika preĝejoKatolika preĝejo
* Katolika preĝejo de interneKatolika preĝejo de interne
* Restoracio kaj benzinejo sur la pasejkulmino de Supra HauensteinRestoracio kaj benzinejo sur la pasejkulmino de Supra Hauenstein

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Waldenburg |
| --- |
| WaldenburgWaldenburgArboldswil  •  Bennwil  •  Bretzwil  •  Diegten  •  Eptingen  •  Hölstein  •  Lampenberg  •  Langenbruck  •  Lauwil  •  Liedertswil  •  Niederdorf  •  Oberdorf  •  Reigoldswil  •  Titterten  •  **Waldenburg** | Waldenburg |

 |
Landoj sen maraliro verdkolore
**Lando sen maraliro** estas lando tute ĉirkaŭata de tero, aŭ kies bordoj troviĝas en fermitaj maroj. Ekzistas 47 landoj sen maraliro en la tuta mondo, inkluzive de parte agnoskataj landoj. El la plej grandaj masoj, nur Nordameriko, Oceanio, kaj Antarkto ne havas landojn sen maraliro ene de la respektivaj kontinentoj.

Historie, lando sen maraliro estis rigardata kiel lando je malavantaĝa pozicio. Ĝi ne permesas al la lando akiri la marrimedojn kiel fiŝkaptado, sed pli grave ĝi baras la aliron al mara komercado, kiu ankoraŭ hodiaŭ estas grava procento de la internacia komercado. Marbordaj regionoj kutime estas pli loĝataj ol internaj regionoj.

Estas du landoj sen maraliro, kiuj limas nur al aliaj landoj sen maraliro: Liĥtenŝtejno kaj Uzbekujo.

Listo de landoj sen maraliro
----------------------------

* Afganio
* Andoro
* Armenio
* Aŭstrio
* Azerbajĝano
* Belorusio
* Butano
* Bolivio
* Bocvano
* Burkina Faso
* Burundo
* Centrafrika Respubliko
* Ĉado
* Ĉeĥio
* Vatikano
* Slovakio
* Etiopio
* Hungario
* Kazaĥio
* Kirgizio
* Kosovo
* Laoso
* Lesoto
* Liĥtenŝtejno
* Luksemburgo
* Makedonio
* Malavio
* Malio
* Moldavio
* Mongolio
* Nepalo
* Niĝero
* Paragvajo
* Ruando
* San-Marino
* Serbio
* Svazilando
* Sud-Sudano
* Svislando
* Taĝikio
* Turkmenio
* Ugando
* Uzbekio
* Zambio
* Zimbabvo

* Kategorio Lando sen maraliro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Landquart** estas rivero en Kantono Grizono. La rivero naskiĝas per la kuniĝo de la fontriveretoj Vereinabach kaj Verstanclabach proksimume 10 kilometrojn oriente de Klosters.

Datumoj pri Landquart
---------------------

La rivero Landquart havas mezurita de la kunfluo de la du fontriveroj Vereinabach kaj Vestanclabach longecon de 43 km ĝis la alfluo al Rejno. Se oni kunmezuras la ĉefan fontriveron Vereinabach, ĝia kompleta longeco estas 54 km. Ĝia akvokoleta baseno kovras areon de 616 km², de kiuj 1,4% konsitas el glaĉeroj. La makximuma trafluo mezurita en la stacio Landquart-Felsenbach en la jaro 2010 estis 116 m³/sekundo la 6-an de aŭgusto. La plej malgranda averaĝa trafluo estis mezurita en februaro kun 4,14 m³/sekundo. La unua dokumenta mencio de la rivero Landquart datiĝas el la jaro 1050 kiel *ad fluvium langorum*. En la jaro 1300 la rivero menciiĝis kiel *1300 Langwar*.

Fonto
-----

La du ĉefaj fontriveroj de Landquart estas Vereinabach, kiu fontas norde de Flüela Wisshorn kiel elfluanto de la Jörilagoj sur alteco de 2489 m s.m.. La lagetoj nutriĝas de Jöri-Glaĉero, kiu kun longeco de proksimume 1 km kaj larĝeco de 700 m apartenas al la malgrandaj Alpoglaĉeroj. La alia fontrivero estas Verstanclabach, kiu fontas el Silvretta-Glaĉero kaj Verstancla-Glaĉero sur alteco de proksimume 2300 m s.m.. La du fontriveroj kuniĝas en Novai sur alteco de 1339 m s.m. kaj ek de la kuniĝo nomiĝas Landquart.

Fluvojo
-------

Post la kuniĝo de la fontriveroj la rivero fluas okcidentan tra Klosters-Serneus, tiam tra Saas en Prättigau, poste ĝi formas la limon inter Saas en nordo kaj Conters en Prättigau en sudo, tiam ĝi fluas tra Küblis, tiam ĝi formas la limon inter Luzein en nordo kaj Fideris kaj poste Jenaz en sudo. Tiam ĝi gluas tra Schiers kaj poste tra Grüsch. Tiam ĝi formas la limon inter Seewis en sudo kaj Grüsch en nordo. La rivero nun forlasas Pretigovion (germane Prättigau), kiel nomiĝas ĝia valo kaj alfluas al la Koira Rejnvalo. Sur la lastaj du kilometroj la rivero estas la limo inter la komunumoj Malans en nordo kaj Igis en sudo. Rekte antaŭ la alfluo al Rejno dum cent metroj la teritorio de Maienfeld en sudo etendiĝas ĝis la bordo de la rivero.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Hirdodatumoj pri Landquart en la retejo de la Svisa Federacia Oficejo por Medio Arkivigite je 2011-03-08 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Fonto: *Otto Clavuot*: *Landquart (rivero)* en *Historia Leksikono de Svislando* (2001-09-21)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Landquart (rivero) en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Hidrologiaj datumoj pri Landquart en la retejo de al Svisa Ferderacia Oficejo pri Medio Arkivigite je 2011-03-08 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Landquart (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La Vilueña** [labiLŬEnja] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

La Vilueña estas municipa teritorio en la centro de la komarko *Comunidad de Calatayud*. La municipa teritorio estas en la Iberia Sistemo, iomete sude de la valo de la rivero Jalón, kaj fakte iomete sud la kvaropa akso rivero-ŝoseo-aŭtoŝoseo-fervojo inter Terrer kaj Calatayud oriente kaj Ateca okcidente. Krome iom sude estas Munébrega.

La loĝloko La Vilueña mem estas je 99 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 700 msm ĉe la nacia ŝoseo. Sude hegemonias neregula tereno de la komarko, kun altajoĵ super 800 m de altitudo.

Historio
--------

Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud. En la Mezepoko ĝi apartenis al senjorlando, poste Markizlando de La Vilueña.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en La Vilueña kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 71 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, fruktarboj, vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Vilueña en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803394
 |
**Gergely Berzeviczy** [gergej berzevici], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Berzeviczy Gergely** estis oficisto, patro de la hungaria ekonomio. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *berzevicei* kaj *kakaslomnici*.

Memortabulo pri Gergely Berzeviczy fare de Péter Szanyi
Gergely Berzeviczy naskiĝis la 15-an de junio 1763 en Nagy-Lomnic (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Veľká Lomnica en Slovakio), li mortis la 23-an de februaro 1822 en Kakaslomnic (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntema Veľká Lomnica en Slovakio).

Biografio
---------

Gergely Berzeviczy akiris juran diplometon en liceo en Késmárk en 1783, poste li plustudis tri jarojn en Universitato de Göttingen, pli poste li studvojaĝis en Germanio, Belgio, Francio kaj Britio. Hejmenveninta li estis ŝtata oficisto. Li kolektis la studvojaĝajn spertojn kaj li kompilis ekonomian planon, kiun li sendis al la reĝo. Li ne ricevis respondon. Li kontaktiĝis kun la jakobena rondo de Ignác Martinovics, sed depost la fiasko en 1795 li retiriĝis. Li turnis al la scienco, precipe al ekonomio kaj etnografio. Li ekkomprenis, ke la feŭdismo peze blokas la ekonomiajn eblecojn de la lando, krome li volis plenan sendependecon de Hungarlando. Li ankaŭ kritikis la ekspluaton de la kamparanoj fare de la nobeloj. Li propraokule serĉis komercajn eblecojn al la nordaj landoj, tial li vojaĝis al Varsovio kaj Danzig. Ekde 1801 ĝis sia morto li havis postenon en la luterana eklezio. Li ankaŭ estis entuziasma peranto de turismo en Altaj Tatroj. Li kontribuis nur en la latina kaj la germana.

Stratotabulo en Újpest

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *De commercio et industria Hungariae* (1797)
* *De conditione et indole rusticorum in Hungaria* (1806)
* *Notizen über das Zipser Komitat in Ungarn Vaterländer Blätter* (1810)
* *Die Karpathen in Ungern, ihre natürliche Beschaffenheit...* (1819)
* *Nachrichten über den jetzigen Zustand der Evangelischen in Ungarn* (1822)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo (vidu la foton!)
* en Budapeŝto kaj Miskolc mezlernejoj prenis la nomon "Berzeviczy Gergely"
* strato en Újpest

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivigite je 2016-03-09 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Gergely Berzeviczy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 717525
* GND: 131633368
* LCCN: nb2008019655
* VIAF: 18361923
* ISNI: 0000 0000 7873 120X
* SUDOC: 197654495
* BNF: 11531697w
* NKC: mzk2009533668
 |
Statuo de mamuto
**Landek ĉe Petřkovice** estas arbarkovrita plilongiĝinta monteto situanta en silezia parto de la statuta urbo Ostrava en katastra teritorio de urboparto Petřkovice super kunfluejo de riveroj Odra kaj Ostravice. Ties areo estas 85,53 ha. Temas pri la plej orienta loko de Ĉeĥa masivo, laŭ kiu ĝi ricevis ankaŭ sian nomon - Landek estas ĉeĥigita germana esprimo por *Land-Ecke* (angulo de lando). Tio estas eŭrope kaj monde konata areo precipe el vidpunkto de geologio, arkeologio, historio, naturscienco kaj minadaferoj. Ties signifo estas komparata kun pli konataj montetoj (ekz. kun Říp, Blaník, Oreb aŭ Burkovák).

Landek estas ankaŭ unu el malmultaj lokoj en Eŭropo, kie estis trovita statuo de paleolitika Venuso – ĝi estas svelta kaj eltranĉita el eroziiĝinta hematito. Pli malfrue estis en la monteto slava burgejo kaj mezepoka burgo.

Landekaj mitoj
--------------

Precipe inter loĝantoj de Koblov iam estis rakontataj pri Landek timigplenaj mitoj. Inter la plej oftaj apartenas mitoj pri landeka trezoro, kiun gardas sinjorino en nigraj vestoj sur nigra ĉevalo, malobeema filino de landeka sinjoro ŝanĝita en apron aŭ blankan hundon kun ŝlosilo en buŝego. Al la trezoro eblis ankaŭ descendi tra truo en la tero, kiu malfermiĝis plimulte dum iu signifa eklezia festotago. Pluaj el la mitoj rilatas al niksoj, eventuale al nimfoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Minista muzeo
* Minejo Anselm


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ostrava |

* Kategorio Landek en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
***La afero Wagner*** (germane *Der Fall Wagner*) estas libro de la filozofo Friedrich Nietzsche, origine publikigita en 1888. Subtitolita "Problemo d muzikisto", ĝi estis konata ankaŭ kiel *La kazo Wagner*.

Enhavo
------

La libro estas kritiko de Richard Wagner kaj la anonco de la rompo de Nietzsche disde la germana muzikisto, kiu estis ege multe implikita, laŭ la kompreno de Nietzsche en la movado *Völkisch* kaj en la antisemitismo. Lia muziko jam ne plu estas reprezentata kiel ebla "filozofia afekto," kaj Wagner estas ironie komparata al Georges Bizet. Tamen, Nietzsche prezentas Wagner kiel nur partikulara simptomo de pli mallarĝa "malsano" kiu estas suferiginta Eŭropon: tio estas, neniismo. La libro montras Nietzsche kiel kapabla muzik-kritikisto, kaj havigas la grundon por kelkaj el siaj pluaj meditoj pri la naturo de arto kaj ties rilato kun la estonta sano de la homaro.

Tiu verko estas en akra kontrasto kun la dua parto de la verko de Nietzsche *La naskiĝo de tragedio,* en kiu li laŭdis Wagner kiel plenumanto de neceso en muziko kiu iras trans la analiza kaj senpasia kompreno de muziko. Nietzsche ege laŭdis Wagner ankaŭ en sia eseo "Wagner en Bayreuth" (parto de *Fruaj meditaĵoj*), sed lia seniluziiĝo pri Wagner kaj la komponisto kaj la homo estis por la unua fojo aperinta en sia verko de 1878 nome *Homa, tro homa*. Unu el la lastaj verkoj kiujn Nietzsche verkis revenis al la kritikal temo de *La afero Wagner*. En *Nietzsche kontraŭ Wagner*, Nietzsche arigis elĉerpaĵojn de siaj verkoj por montri, ke li konsistente havis la samajn pensojn pri muziko, nur ke li estis misaplikante ili al Wagner en la plej fruaj verkoj.

Bibliografio
------------

* Danto, Arthur. 2005. Nietzsche as Philosopher: Expanded Edition, Columbia. ISBN 978-0-231-13519-1.
* Andreas Urs Sommer: Kommentar zu Nietzsches Der Fall Wagner. Götzendämmerung (= Heidelberger Akademie der Wissenschaften (ed.): Historischer und kritischer Kommentar zu Friedrich Nietzsches Werken, vol. 6/1). XVII + 698 pages. Berlin / Boston: Walter de Gruyter 2012 ((ISBN 978-3-11-028683-0)).
* James Kennaway: Psychiatric Philosophy in Nietzsche's „Der Fall Wagner" and „Nietzsche Contra Wagner", in: New German Review. A Journal of Germanic Studies 20 (2004/05), pp. 84–95.

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La afero Wagner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *The Case of Wagner* en Nietzsche Source


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 746144
* BNF: 121917537
* BNE: XX3102074
 |
La **arondismento Liono** ekde 2017 estas administra divido kaj de la metropolo Liono kaj parto de la departemento Rodano *(Rhône)* en la administra regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj de Francio. Ĝi konsistas el ses kantonoj kaj 76 komunumoj en la departemento Rodano *(Rhône)* kaj aldone 59 komunumoj en la metropolo Liono. La metropolo Liono ne havas kantonojn. Ĉefurbo (prefektejo) estas Liono. Laŭ la stato de 2020 en la komunumo vivis 1 628 938 loĝantoj sur areo de 1 535 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 1 061 loĝantoj/km². 

Antaŭe, de 2015 ĝis 2017 la arondismento identis al la metropolo Liono (534 km²), do estis signife pli malvasta, kaj antaŭ tio, do ĝis 2015, ĝi sur areo de 1 746 km² konsistis el la jenaj 43 kantonoj: L'Arbresle, Bron, Caluire-et-Cuire, Condrieu, Décines-Charpieu, Écully, Givors, Irigny, Limonest, Lyon-1, Lyon-2, Lyon-3, Lyon-4, Lyon-5, Lyon-6, Lyon-7, Lyon-8, Lyon-9, Lyon-10, Lyon-11, Lyon-12, Lyon-13, Lyon-14, Meyzieu, Mornant, Neuville-sur-Saône, Oullins, Rillieux-la-Pape, Sainte-Foy-lès-Lyon, Saint-Fons, Saint-Genis-Laval, Saint-Laurent-de-Chamousset, Saint-Priest, Saint-Symphorien-d’Ozon, Saint-Symphorien-sur-Coise, Tassin-la-Demi-Lune, Vaugneray, Vaulx-en-Velin, Vénissieux-Nord, Vénissieux-Sud, Villeurbanne-Centre, Villeurbanne-Nord kaj Villeurbanne-Sud.
Landlima kontrolejo de San Ysidro inter Meksiko kaj Usono.
Landlimo inter Germanio kaj Nederlando.
**Landlima kontrolo**, konata ankaŭ kiel **dogankontrolo**, estas la politiko adoptita de specifa lando por priatenti kaj reguligi siajn landlimojn. Oni establas landlimajn kontrolejojn por kontroli la movadon de personoj, animaloj kaj varoj kiuj eniras aŭ eliras el lando.

Ĝenerale, la ŝtatoj kreas registarajn organismojn specializitaj por realigi la landlimajn kontrolojn. Tiaj organismooj povas plenumi diversajn funkciojn tiel kiel tiuj de doganoj, enmigrado, sekureco, kvarantenoj, krom aliajn funkciojn. La oficialaj nomoj, jurisdikcioj kaj estro-strukturoj de tiuj organismoj varias konsiderinde el lando al lando. La landlimaj kontroloj estis neregule aŭ sporade aplikitaj ĝis la Unua Mondmilito.

La policanoj, kaj foje, soldatoj de unu aŭ ambaŭ koncernaj landoj, zorgas pri la landlimaj kontroloj. Ili haltigas la personojn en la respektiva landlimo kaj ekzamenas ties dokumentojn (aŭtenteco kaj komparo kun la dezirita varlisto). Krome, ili realigas kontrolojn pri la trafiko, nome la veturiloj kaj la ŝarĝo.

En kelkaj landlimo, oni registras vizon en la veturdokumentoj. Depende de la duflankaj kondiĉoj de la du najbaraj landoj, la landlimaj kontroloj estas plenumita ĉu kune ĉu separite ĉu nur unuflanke fare de la respektivaj organismoj.

La landlimaj kontroloj, nome la landlimoj mem, estis historie lokoj kie militoj kaj bataloj okazis plej akre. Tro ofte la propraj kontrolejoj estis batalkampoj. La trapaso de landlimejo estis konsiderita invado. Aliajn fojojn milito aŭ aliaj konfliktoj okazigis amsegajn elmigradojn aŭ rifuĝadon de grandaj nombroj de loĝantoj aŭ aliaj koncernatoj: tiuokaze la laboro de la landlimaj kontroloj iĝas superŝutitaj kaj la reguloj kaj necesoj tute ŝanĝas de unu tago al alia.

Dum la dua duono de la 20a jarcento la Eŭropa Unio plenumis grandajn iniciatojn por malpezigi la laboron kaj postulojn de la landlimaj kontroloj, tiel ke en normalaj cirkonstancoj trapasantoj vidas nur avertajn indikilojn sed suferas nek haltigon nek konstateblan kontrolon. Tamen komence de la 21a jarcento ankoraŭ estas konfliktaj landlimaj kontroloj, ĉefe inter landoj en milito aŭ konflikto kaj inter riĉaj kaj malriĉaj kio okazigas amasajn migradojn, kiel el Meksiko al Usono aŭ al Eŭropa Unio, ĉefe el Turkio al Grekio kaj Balkanio aŭ el Maroko al Hispanio ktp.

Kelkaj famaj lokoj kie historie okazis landlima kontrolo estas la Granda Ĉina Muro kaj la Muro de Berlino.

Vidu ankaŭ
----------

* Dogano
* Landlimo
* Schengen-spaco

Notoj
-----

1. ↑   Keynes, John Maynard (1920). «II Europe Before the War». The Economic Consequences of the Peace. New York: Harcourt Brace. Alirita la 25an de junio 2020.

* Kategorio Landlima kontrolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 695692
* GND: 4279393-2
* LCCN: sh2006007505
* NDL: 00572466
 |
**La damo kaj la unikorno** (france *La Dame à la licorne*) estas la moderna titolo por serio de ses murtapiŝoj fare en Flandrio el lano kaj silko, per desegnoj fare en Parizo ĉirkaŭ 1500. La serio, ekspoziciata en la Nacia Muzeo pri la Mezepoko en Parizo, estas ofte konsiderata unu el la plej bonegaj mezepokaj artaĵoj en Eŭropo. Kvin el la tapiŝoj estas ordinare interpretataj kiel figuraĵoj de la sensaro: la gusto, la aŭdsenso, la vidpovo, la flarado kaj la tuŝado. La sesopo elmontras la vortojn "À mon seul désir" (por mia nura deziro). La signifo de la tapiŝo malklaras, sed estas kelkfoje interpretata kiel reprezentanto de amo aŭ komprenemo. La ses tapiŝoj elmontras nobelinon kun unikorno maldekstre kaj leono dekstre; kelkaj inkludas simion. La flagetoj, ankaŭ la armaĵo de la unikorno kaj la leono en la tapiŝo montras la blazonon de la patrono, Jean Le Viste, potenca nobelo ĉe la kortego de Karlo la 7-a.

La murtapiŝoj estis kreataj en la *mille-fleurs* ("mil floroj") stilo. Ili estis reeltrovataj je 1841 fare de Prosper Mérimée en Boussac kastelo. Je 1844 la verkisto George Sand vidis ilin kaj atentigis ilin en siaj verkoj. Je 1863 ili estis elvenigataj al Thermes de Cluny en Parizo. Konservo atenta de tiam restarigis ilin.

* La ses murtapiŝoj kiuj komponas la serion de *La Dame à la licorne*
* La tuŝado.La tuŝado.
* La gusto.La gusto.
* La flarado.La flarado.
* La aŭdsenso.La aŭdsenso.
* La vidpovo.La vidpovo.
* «À Mon seul désir»«À Mon seul désir»

Vidu ankaŭ
----------

* Gobelino
* Teksado
* Tapiŝo

* La damo kaj la unikorno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio La damo kaj la unikorno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
USB-a fulm-memora flankaparato
**Fulmomemoro** – speco de memoro (RAM), kiu konservas datumojn ankaŭ sen elektro kaj, diference de memordiskoj uzas icojn kaj ne havas moviĝantajn partojn. Pro la lasta kvalito fulmomemoro estas unu el plej fidindaj specoj de memoro.

Historia skizo
--------------

La terminon "fulmmemoro" (angle *flash memory*) inventis en junio 1984 Shoji Arizumi, laboranto de la firmao Toshiba. Tio okazis post kiam lia estro, doktoro Fujio Masuoka, sendis al konferenco IEDEM, okazanta en San-Francisko, anoncon pri nova speco de energi-nedependa memoro. Inventinto de la memoro priskribis du arkitekturojn de la memoro: NOR kaj NAND. Sed amas-produktadon de fulmmemoro lanĉis la firmao Intel en 1988.

Tamen unuaj icoj de energi-nedependa memoro aperis pli frue ol estis inventita la termino fulmomemoro. En 1956 laboranto de la firmao American Bosch Arma Wen Chow unuafoje patentis programeblan memoron OTPROM. Tiam ankoraŭ ne ekzistis icoj, kaj bloko de OTPROM konsistis el matrico kun fandeblaj kondukiloj. Dum la programado la kondukiloj estis detruataj per uzo de alta tensio.

La sekva etapo de evoluigo de energi-nedependa memoro komenciĝis en 1967, kiam estis prezentita specimeno de EPROM – multfoje programebla memoro. La specon de memoro prezentis Bell Labs. En 1971 (samtempe kun la unua procesoro) la firmao Intel inventis unuan komercan specimenon de EPROM: la icojn *1701* kaj *170*, kiuj estis reprogrameblaj per ultraviola radiado tra speciala fenestreto. La speco de EPROM ricevis la nomon UV-EPROM. Similaj icoj de fulmomemoro estis produktataj ĝis mezo de 90-jaroj.

En 1974 la firmao Intel lanĉis la produktadon de la ico EEPROM **2816**. La esplorojn pri perelektre reprogramebla memoro gvidis Ĝorĝ Prelegos kaj ĝuste tiuj ĉi icoj estis rektaj prauloj de la nunaj specoj de fulmomemoro. Bazo de EPROM kaj EEPROM estas transistoro kun glitanta direktilo, kiun inventis ĉe Intel Don Froĥman. Kaj en postaj jaroj, malgraŭ evoluo de teknologioj, principoj de funkciado de fulmmemoro ne ŝanĝiĝis.

* Kategorio Fulmomemoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo SO en Langendorf SO staras por la svisa Kantono Soloturno. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Langendorf**. |


---


**Langendorf** estas urbo kaj komunumo en la distrikto Lebern en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 3 625 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Langendorf situas rekte nordokcidente de la kantonĉefurbo Soloturno en kaldrono, kiun trafluas la rojo *Wildbach* ĉe la suda deklivo de la monto Weissenstein, kiu apartenas al la Ĵurasa Montaro. La komunumo konsistas el la vilaĝo Langendorf kaj la kvartalo Rosegg, kiu tamen komplete kunkreskis kun la vilaĝo kaj kun la najbara urbo Soloturno kaj la komunumo Bellach. La plej alta punkto de la komunumo situas en la arbaro *Fallerenhölzli* sur alteco de 545 m s.m. en nordoriento de la komunumo. La teritoro de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,93 km², de kiuj 11% estas kovritaj de arbaro, 42% servas por agrikulturo kaj 47% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Langendorf limas en nordo al Oberdorf, en oriento al Rüttenen, en sudo al Soloturno, kaj en okcidento al Bellach.

Trafiko
-------

Tra la komunumo pasas de sudo al nordo la vojo de Soloturno tra Weissenstein-Pasejo al Gänsbrunnen kaj tute en sudo ĝi tuŝas la kantonan ĉefvojon n-ro 5 de Soloturno al Bielo. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Soloturno al Moutier. Krome la komunumo estas konektita per buslinio al la loka transportreto de la urbo Soloturno.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Langendorf datiĝas el la jaro 1304 kiel *Lengendorf*. En Langendorf estis malkovritaj restaĵoj de romia bieno. Ĝis kiam en la jaro 1501 la urbo Soloturno transprenis la jurisdikcion pri Langendorf, tribunalestro estis la Abatejo Sankt-Ursern. Post la Kamparana Milito de 1513 la tribunalo estis translokigita de Langendorf al Oberdorf. Ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Langendorf apartenis al la Voktejo Fulmenthal.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Langendorf
* Langendorf (stacidomo)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 4-an de novembro 2011
2. ↑  Fonto: *Urs Zurschmiede*: *Langendorf* en *Historia Leksikono de Svislando* (2007-02-22)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Langendorf SO en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Langendorf
* Langendorf SO en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Langendorf SO** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Lebern |
| --- |
| Balm ĉe Günsberg  •  Bellach  • 
Bettlach  •  Feldbrunnen-Sankt-Niklaus  •  Flumenthal  •  **Grenchen**  •  Günsberg  •  Hubersdorf  •  Kammersrohr  •  Langendorf  •  Lommiswil  •  Oberdorf  •  Riedholz  •  Rüttenen  •  Selzach |  |

 |
**Senones** estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Vosges* (Vogezoj), en la administra regiono *Grand Est* ("Granda Oriento") kaj en la historia kultura regiono Loreno. Fine de 2020 en la komunumo vivis 2 394 loĝantoj sur areo de 18,73 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 128 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Dié-des-Vosges kaj al la kantono *Raon-l'Étape*.

La teritorio havas komunan limon kun Celles-sur-Plaine, Ménil-de-Senones, Moyenmoutier, La Petite-Raon kaj Vieux-Moulin.

Historio
--------

La urbeto kun sia kastelo estis la rezidejo de la germanlingva princlando Salm kadre de la Sankta Romia Imperio kaj havis germanlingvan nomon *Sens*. Post kiam la duklando Loreno pasis al Francio en 1766, la princlando formis eksklavon de la Sankta Romia Imperio de Germana Nacio en Francio. Post la Franca Revolucio, ĝi estis aneksita fare de la franca revolucia armeo en 1791 kaj formale ricevis la nunan nomon *Senones*.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Vosges

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj
  

* Kategorio Senones en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835122
* GND: 4451205-3
* VIAF: 234764495
* BNF: 15279370t
 |
**Cell** - nomo de multkerna procesoro fare de Sony, IBM kaj Toshiba. La procesoro estis prezentita en februaro de 2005 j dum konferenco *International Solid Stafe Circuits Conference* (ISSCC) en Sanfrancisko. En **Cell** estas realigita arkitekturo de multkerna kaj multflua **superkomputilo-en-kristalo**. Prezentita prototipo konsistas el 64-bita procesoro PowerPC kaj 8 aldonaj kalkulaj kernoj, kiuj estas titolitaj **sinergiaj kalkulaj elementoj** (*Syneristic Processing Element - SPE*). Per teknologio de virtualigo de la kernoj povas samtempe labori kun kelkaj operaciumoj. La procesoro povas funkcii pli rapide ol 4.5 GHz. Povumo uzata de **Cell** proksimumas al 30 W, kio estas kompareble al Intel Pentium M. Duflua kerno PowerPC rolas reganton al aliaj unufluaj kernoj **SPE**, kiuj plenumas ĉefan kalkultaskon. Ĉiu kerno **SPE** havas 256 Kb de staplo, en kerno de PowerPC estas uzata 23 Kb de staplo de unua nivelo (L1) kaj 512 Kb de staplo de dua nivelo (L2). Ĉiuj kernoj estas ligitaj per speciala buso, per kiu datumoj estas sendataj kaj ricevataj el **SPE**. La buso uzas normon XDR fare de firmao Rambus. Transdono de datenoj realiĝas per kontrolilo de de memoro kaj kontrolilo de en/el-igo. La kontroliloj estas integritaj en la procesoron. Interfaco de en/el-igo uzas teknologion FlexIO fare de Rambus. Necesas rimarki, ke ĉiumomente **Cell** povas prilabori dek fluojn de instrukcioj. Buso XDR havas frekvencon 3,2 GHz kaj FlexIO - 6,4 GHz.

* Kategorio Cell en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***La genealogio de moralo: Polemiko*** (en germana: *Zur Genealogie der Moral: Eine Streitschrift*) estas libro de 1887 de la germana filozofo Friedrich Nietzsche. Ĝi konsistas el prefaco kaj tri interrilataj traktaĵoj ('Abhandlungen' en germana) kiu etendas kaj sekvas konceptojn kiujn Nietzsche skizis en Preter bono kaj malbono (1886). La tri traktaĵoj disvolvigas epizodojn en la evoluo de moralaj konceptoj kun rigardo al frontado al "moralaj antaŭjuĝoj", specife tiuj de kristanismo kaj judismo.

Titolpaĝo de la unua eldono de *La genealogio de moralo*, 1887.Kelkaj fakuloj pri Nietzsche konsideras la Genealogion kiel verko de elstara brilo kaj povo same kiel lia majstroverko. Ekde ties publikigo, ĝi estis influinta multajn aŭtorojn kaj filozofojn.

La unua traktaĵo temas pri "'Bono kaj malbono'", la dua pri "'Kulpo', 'Malbona konscio', kaj rilataj aferoj", kaj la tria pri "Kion la asketaj idealoj signifas?"

Notoj
-----

1. ↑   C. Janaway, Beyond Selflessness: Reading Nietzsche's Genealogy (OUP, 2007), p. 1

* Kategorio La genealogio de moralo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 746099
* GND: 4342502-1
* VIAF: 218108248
* BNF: 120450908
* BNE: XX2108253
 |
**Las Vigas de Ramírez** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Vigas de Ramírez, Las. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 132.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15036 loĝantojn. El tiuj estis 7431 viroj kaj 7605 virinoj. La komunumo havas surfacon de 108.6 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 38 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 6 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 2420 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 13535 personoj. En la jaro 2000 temis pri 14161, do temis pri kresko / malkresko je 0.91 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 12226 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 24 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Las Vigas de Ramírez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 Arkivigite je 2006-11-29 per la retarkivo Wayback Machine
La **landlima ŝafhundo** (angle: *Border Collie*) estas diligenta hundraso de la labor- kaj gardhundoj parenca al la skota ŝafhundo. Ili originis en la landlima regiono inter Anglio kaj Skotlando.

Deveno kaj historio
-------------------

Ĉirkaŭ en jaro 800 p.K. - kelkaj fontoj parolas jam de 650 - la vikingoj, kiuj venis de ilia milito kontraŭ Anglio, prenis gardhundojn hejme.
La unua ĝusta difino pri la labormaniero de la landlimaj ŝafhundoj estas notita far John Caius, la kuracisto de Elizabeto la 1-a, en la libro "Treatise on Englische Doggess" de 1508.
La unuaj raportoj pri laborantaj gardhundoj estiĝis, post kiam la romioj estis alportintaj gardhundojn Italien.

La rasnomo estiĝis kaŭze de la landlimo inter Anglio kaj Skotlando, kiel en la nomo angla. Ĝi estas uzita depost 1910.

Priskribo
---------

La korpo estas pli longa ol alta, ĉe hundoj laborantoj muskolaj.
Multaj koloroj estas permesitaj, ekz. blanknigra (sed pli nigra ol blanka), ruĝa, blua kaj brunaj lokoj.

La okuloj estas brunaj aŭ bluaj.

Enmeto
------

La landlima ŝafhundo estas unu el la plej interesaj hundoj de la mondo ĉar estas tre inteligenta.
Longtempe la landlima ŝafhundo estas trovita kiel gardhundo de ŝafoj en Anglio. Kun la kreskanta plezuro de la viglecsporto, tiu raso populariĝis eŭrope.
La problemo estas, ke landlima ŝafhundo ne estas familihundo. Se ili ne havas laboron, ili komencas "gardi" ekz. ludilojn. Se oni ne havas la tempon doni laboron al ili, oni ne aĉetu landliman ŝafhundon. Sed edukistoj provas eduki landlimajn ŝafhundojn kiel inteligentajn, sed sen laborinstinkto. Tiel tiu hundo taŭgus por familioj.

Fama landlima ŝafhundo
----------------------

La plej fama landlima ŝafhundo, kiu nomiĝas Rico (Riko), loĝas en Germanio. Li famiĝis, ĉar li konis la nomon de 70 ludiloj, kaj povis alporti tiujn, kiujn oni demandas, en la germana sendo "Wetten, dass...?" (esp.: Ni vetu, ke...?). Nun li povas eĉ distingi ĉirkaŭ 250 ludilojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Landlima ŝafhundo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Landlima ŝafhundo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Rasa normo nr-o. 297 de la FCI: Landlima ŝafhundo (PDF-dokumento)
* 
* 
* Arkivigite je 2004-04-04 per la retarkivo Wayback Machine
*
***La magia monto*** (*Der Zauberberg*) estas romano de Thomas Mann. Ĝi estis publikigita en 1924. Ĝi estas konsiderata la plej grava romano de ĝia aŭtoro kaj klasikaĵo de la germanlingva literaturo de la 20a jarcento kaj ĝi estis tradukita al nombraj lingvoj.

Foto de la unua eldono de la libro, 1924
Spektinda vido en la urbo Davos, male al la etoso de morto, kiu ĉirkaŭas la militon en la Libro de Magia MontoThomas Mann ekverkis ĝin en 1912, ekde vizito al sia edzino en la Sanatorio Wald de Davos kie ŝi estis por resaniĝo. Li planis ĝin de komence kiel novelo, sed la projekto kreskiĝis laŭ la tempo ĝis iĝi pli etenda verko.

La romano estis rigardata kiel vasta panoramo de la dekadenceca vivmaniero de la burĝaro de Eŭropeo en la jaroj antaŭ la Unua Mondmilito. En la romano, Mann esprimas la humorojn de malsana kaj degenerinta Eŭropo de la "Fin de siècle", la fino de la 19-a jarcento kaj la komenco de la 20-a jarcento.

La romano rakontas la restadon de sia protagonisto, la juna Hans Castorp, en sanatorio de la Alpoj de Svisio kien li dekomence estis veninta nur vizite, sed baldaŭ kaptita de la magia etoso de la ĉi tiea medio.

La verko estis kategoriita de filozofia romano, ĉar kvankam ĝi kongruas ankaŭ al la ĝenra modelo de *Bildungsroman* aŭ Formadromano, ĝi enhavas meditadojn pri tre variaj temoj, fare kaj de la rakontisto kaj de la roluloj (ĉefe Naphta kaj Settembrini, la zorgantoj de la edukado de la protagonisto).

Inter tiuj temoj havas ĉefan rangon tiu de la «tempo», ĝis la punkto ke la propra Mann kategoriis ĝin kiel «temporomano» (*Zeitroman*), sed ankaŭ oni dediĉas multajn paĝojn al diskutado pri malsano, morto, estetiko kaj politiko.

La romano estas unu el la plej gravaj verkoj de Mann, kaj ĝia novigo anoncis la romanon de la dudeka jarcento, precipe sian referencon al la dimensio de la tempo, laŭ la *À la recherche du temps perdu* ("Reserĉe al la perdita tempo") de Marcel Proust kaj Uliso de James Joyce. La verkaĵo enpreniĝis en la liston de la 100 (plej signifaj) libroj de la 20-a jarcento laŭ Le Monde.

* Kategorio La magia monto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 694103
* GND: 4099303-6
* LCCN: n79077983
* VIAF: 178614359
* SUDOC: 02732916X
* BNF: 11939496m
* NLA: 35326185
* BNE: XX2038894
 |