recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo VS en Mollens VS staras por la svisa Kantono Valezo. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Mollens**. |


---


**Mollens** estas komunumo en la distrikto Sierre en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 939 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Mollens situas en la supra parto de la franclingva Suba Valezo, rekte apud la lingvolimo kun Alemanio. En nordo la komunuma teritorio etendiĝas ĝis al la Wildstrubel-Masivo kaj la sudorienta parto de la Plaine-Morte-Glaĉero situas sur al komunuma teritorio. La komunumo konsistas el la vilaĝo Mollens kaj la setlejoj Aminona, Conzor, Cordona, Laques, L'Arbiche, Le Tsablio, Les Echerts kaj Saint-Maurice-de-Laques, kaj diversaj izolitaj bienoj kaj alpopaŝtejoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 32,51 km², de kiuj 26,8% estas kovritaj de arbaro, 30,9% servas por agrikulturo kaj 3,1% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Mollens limas en nordo al Lenk en Simme-Valo (BE), en nordnordoriento al Leukerbad, en nordoriento al Varen, en oriento al Salgesch, en sudoriento al Miège, en sudo al Venthône, kaj en okcidento al Randogne.

Trafiko
-------

Tra Mollens pasas la kurboriĉa kantona ĉefvojo n-ro 208 de Sierre al Montana. Montara vojo kondukas de la vilaĝo Mollens al la turisma setlejo Aminona, de kie aertelfero kondukas al la sikregiono de la monto *Petit Bovin*. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 6 kilometrojn sudoriente de la komunumo apud Sierre. Pere de la poŝtaŭtolinioj de Sierre al Montana kaj de Sierre al Aminona la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Mollens datiĝas el la jaro 1250 kiel *Molaen*. Dum mezepoko Mollens apartenis al la episkopa Senjorujo Sierre. En la 15-a jarcento estis unuan fojon menciita vilaĝa komunumo. En la jaro 1683 Mollens kuniĝis kun Cordona. Mollens apartenis al la supera triono de la komunumo Noble Contrée de Sierre kaj formis memstaran komunumon ek de 1839. La komunuma domo en Mollens estis konstruita en la jaro 1656.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Mollens

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Hugues Rey*: *Mollens* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-08-18)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mollens VS en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Mollens

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Mollens** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Sierre |
| --- |
| Anniviers  •  Chalais  •  Chermignon  •  Chippis  •  Grône  •  Icogne  •  Lens  •  Miège  •  Mollens  •  Montana  •  Randogne  •  Saint-Léonard  •  Sierre  •  Venthône  •  Veyras |  |

 |
**Momoland** (hangule: 모모랜드; stiligita en ĉiuj ĉapoj) estis sudkorea knabingrupo formita fare de MLD Entertainment (antaŭe konata kiel Duble Kick Company) tra la realspektaklo (2016) *Finding Momoland*. La gajnintoj de la spektaklo Hyebin, Yeonwoo, Jane, Nayun, JooE, Ahin, kaj Nancy funkciis kiel la originaj membroj. Ilia debuta minialbumo *Welcome to Momoland* estis publikigita la 10-an de novembro 2016. En 2017, Momoland iĝis naŭ-membra grupo kiam Daisy kaj Taeha aliĝis kiel membroj. En 2019, Taeha kaj Yeonwoo forlasis la grupon, dum Daisy foriris en 2020. La grupo dissolvis la 14-an de februaro 2023.

En junio 2016, la pluvivprogramo *Finding Momoland* de Mnet komenciĝis, realspektaklo kiu estis kreita fare de Duble Kick Entertainment kie grupo de sep membroj estis selektita el dek konkursantoj, kaj ili preparis sian debuton. La Fina Misio ne povis kolekti 3,000 spektantojn, kaj la oficiala debuto estis prokrastita. La 26-an de oktobro 2016, la grupo estis nomumita kiel ambasadoroj por la Internacia Relief Development NGO Plan Korea.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 829603
* VIAF: 6848157527374527300005
* ISNI: 0000 0004 6991 808X
* MBA: 854fbd52-9d01-4ce6-ac3e-8324e3ad753d
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo GR en Mon GR staras por la svisa Kantono Grizono. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Mon**.. |


---


**Mon** estas urbo kaj komunumo de la komunumaro Alvaschein kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 100 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Mon situas sur la norda deklivo de Piz Curver proksimume 400 metrojn super la valgrundo de la rivero Julia. En sudoriento la komunuma teritorio atingas la bordon de la rivero. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,46 km², de kiuj 59,1% estas kovritaj de arbaro, 36,9% servas por agrikulturo kaj 2,7% por setlado.

Trafiko
-------

Mon situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi atingeblas pere de kurba montarvojo ek de Tiefencastel kaj per vojo, kiu konduas de Stierva tran Mon sur la montŝultro al la vojo de Juliopasejo. Al la publika tranpsortreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinioj al Tiefencastel kaj Savognin.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Mon datiĝas el la jaro 1001 kiel *Maune*.Jam en la jaro 841 menciiĝis la fruromana preĝejo, kiu estis konsekrita al Cosmas kaj Damian. Tiu-ĉi preĝejo ekzistas ankoraŭ hodiaŭ kaj enhavas vidindajn freskojn el la 14-a jarcento. Dum romia epoko la vojo tra Septimer-Pasejo kaj Juliopasejo kondukis tra Mon. Supre de Mon estis malkovritaj romia foĝejo kaj tombo. Ĝis 1559 Mon apartenis al la episkopo de Koiro, kaj ek de tiam al la Supera Tribunalo Surses en la Diodoma Federacio. En la jaro 1592 Mon ricevis la rajton pri propra sigelo. En la jaro 1977 el la preĝejo estis rabitaj la statuoj de la du sanktuloj, kiuj estis verkitaj en la 15-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj signifoj de Mon

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Gion Peder Thöni*: *Mon* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-11-24)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mon en la retejo de la Svisa Federacio Arkivigite je 2012-11-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Mon GR en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Mon** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Albulo |
| --- |
| 
**Alvaschein:** Alvaschein• Mon • Mutten • Stierva • Tiefencastel • Vaz/Obervaz

**Komunumaro Belfort:** Alvaneu • Brienz/Brinzauls • Lantsch/Lenz • Schmitten • Surava

**Komunumaro Bergün:** Bergün/Bravuogn • Filisur

**Komunumaro Surses:** Bivio • Cunter • Marmorera • Mulegns • Riom-Parsonz • Salouf • Savognin • Sur • Tinizong-Rona |  |

 |
Koordinatoj: 49° 33′ 56″ N 12° 37′ 08″ O﻿ / ﻿49.56556 °N, 12.61889 °O﻿ / 49.56556; 12.61889 (mapo)

**Walddorf** (post la jaro 1945 por momento aperas ankaŭ kiel *Valddorf*) estas pereinta vilaĝo kaj ruino de ĉasista kasteleto situintaj en Ĉeĥio en distrikto Domažlice. Ambaŭ situis en arbaroj apud rojo Huťský potok, proksimume tri kilometroj de Železná, sub kiu ĝi administre apartenis.

Historio
--------

La domaro estiĝis iam en la 18-a jarcento en ĉirkaŭaĵo de vitrofarejo, ekzistanta jam en la 17-a jarcento direkte al Pleš el ŝoseo Železná–Bělá. La vitrofarejo en pli malfrua tempo pereis. Netuta duonkilometro sudoriente de la domaro Kocové z Dobrše lasis fine de la 18-a jarcento konstrui ĉasistan kasteleton. Devene temis pri teretaĝa ŝtona konstruaĵo, dum alikonstruo en la 19-a jarcento oni aldonis la duan etaĝon. Al la jaro 1930 en la domaro estas indikataj 28 domoj kaj same kiel la kasteleto ĝi estis loĝigita ĝis la jaro 1945. Post la milito la kasteleto onidire forbrulis kaj sekve ne okazis ties renovigo. La domaron trafis ellandigo de germana loĝantaro kaj sekve en la 1950-aj jaroj dum kreo de limzono ĝi estis tute egaligita kun la tero. En la suda parto, denove neniigita en la 1970-aj jaroj dum disvastigado de la zono, konserviĝis neniaj spuroj post la konstruaĵoj, en la norda parto estas videblaj fundamentoj de unuopaj konstruaĵoj, inter ili ankaŭ lernejon. El la kasteleto konserviĝis torzo de ŝtona teretaĝa parto.

Alirebleco
----------

Tra la teritorio de la de pereinta domaro kondukas duopo de markitaj turismaj vojoj - blua turisma marko blua de Karlova Huť al Železná kaj verda verda turisma marko same de Karlova Huť, sed daŭriganta al Pleš - kaj ankaŭ duopo de biciklovojoj – biciklovojo n-ro 37 de Železná Huť al Karlova Huť kaj biciklovojo n-ro 2230 de Železná al Pleš. Ambaŭ biciklovojoj kondukas ankaŭ ĉirkaŭ restaĵoj de la ĉasista kasteleto.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Bělá nad Radbuzou (12) |
| --- |
| Bělá nad Radbuzou ~ Bystřice ~ Čečín ~ Černá Hora ~ Doubravka ~ Hleďsebe ~ Karlova Huť ~ Nový Dvůr ~ Pleš ~ Smolov ~ Újezd Svatého Kříže ~ Železná ~ pereintaj vilaĝoj Železná Huť ~ Václav ~ Walddorf |

 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**medolbrasiko** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj ‘‘Plantae’’ |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | dekotiledonoj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Brasikaloj *Brassikales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Brasikacoj  *Brasicaceae*  |
|
|
|
|
|
| Genro: | Brasiko Brassica |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***B. oleracea*** |
|

 |
|
| Trinomo  |
| ***Brassica oleracea* var. *medullosa***L. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri medolbrasiko  |

 |
| v • d • r |

blua medolbrasiko
**Medolbrasiko** (*Brassica oleracea* var. *medullosa* THELL.. sin.: *Brassica oleracea* convar. *acephala* var. *medullosa* Thell.) ankaŭ nomata „furaĝbrasiko" estas kulturvario de la legombrasiko kundikiĝinta tigo. Plej ofte ĝi estas uzata kiel furaĝplanto.

Priskribo
---------

Medolbrasiko estas dujara herba planto. La tigo komenciĝas ĉe la grundo tre mallarĝa kaj kreskas ĝis dikeco de 4 ĝis 5 cm. La planto povas kreski ĝis 2 metrojn. La planto estas tre frostrezista. La verdaj folioj, estas apud la ripoj kelktempe rozkoloraj pro antocianinoj kaj fariĝas 10 ĝi 15 cm larĝaj kaj 20 ĝis 40 cm longaj. La foliplato estas glata kaj direkte al la petiolo pinata. La folirando estas onda ĝis glata. Ĉiu brasikspecoj formas en la dua jaro floraron kun flavaj floroj. La polenigado de tiu memfekundaj varioj okazas per abeloj. Fruktoj estas guŝoj.

Kultivado
---------

La planto kreskas preskaŭ sur ĉiu grundo kun pH-valoro de 4,5 ĝis 8. La grundo estu tralasebla. Ombraj kaj sunaj kreskejoj taŭgas. La medolbrasiko toleras kaj tre altaj temperaturoj kaj temperaturoj ĝis -15 °C. La rikoltkvanto dependas de la kvanto de nitrogeno...

Utiligado
---------

Caldo verde, estas supo el la nacia kuirarto de Portugalio
Norde de la Alpoj la medolbrasiko estas uzata plej ofte kiel furaĝo de brutoj

En Italujo, Grekujo kaj Turkujo oni ŝatas la brasikon por envolvi kuirotajn manĝaĵojn. Medolbrasiko estas ingredienco de jenaj manĝaĵojn en Portugalio kaj Galegio: „Couve Galega" , Caldo verde aŭ Caldo galego.

Fonto
-----

1. ↑  Multilingual Multiscript Plant Name Database
2. ↑  Th. Gladis, K. Hammer: *Die Brassica oleracea Gruppe.* 2003 (*Schriften des Vereins zur Erhaltung der Nutzpflanzenvielfalt.* 1), p25.
3. ↑  [PFAF|WissName=Brassica oleracea medullosa|Linktext=nein}} Plants for a Future]
4. ↑  R. D. Toosey, J. W. Usher: *Influence of the Level of Nitrogenous Fertilizer on the Yield and Dry Matter Content of Marrow Stem Kale at Various Sowing Dates.* In: *Nature.* 211, Nr. 5045, 1966, S. 216–217.
5. ↑  Th. Gladis: *The neglected diversity of immigrant gardens in Germany – examples from Bonn.* 2003.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Als Zwischenfrucht Arkivigite je 2007-10-09 per la retarkivo Wayback Machine (PDF)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Cedrato** |
| --- |
|  |
| Cedrato*Cedrato* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonoj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Sapindaloj *Sapindales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Rutacoj *Rutaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Citruso *Citrus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***C. medica*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Citrus medica****(L.) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Cedrato  |

 |
| v • d • r |

**Cedrato** (*Citrus medica*) estas specio de citruso. Estas la frukto de **cedratarbo**, arbo el plantfamilio rutacoj.

Cedrato estas frukto ovala kaj veruka, de formo kiel citrono, sed pli multe pli granda kaj pesanta de 0,5 kg ĝis 2 kg. Sed la plej grandaj cedratoj trafas 25 cm kaj 4 kg. Ĝia verda aŭ flava pulpo gustas acide kaj malplenas sukon, sed ĝi odoras ĉarmege.

Tro amara, la cedrato malofte estas uzata freŝa: nur kiel aldonmanĝaĵo al viandoj aŭ salatoj. Ĉefe ĝi estas vendata konfitata kaj uzata en kukaĵo, en frandaĵo aŭ por dekoracio. Ekzemple, la ŝelojn uzas la kukindustrio. Kun ĝi oni ankaŭ produktas marmeladojn kaj likvorojn.
Unu el tiuj alkoholaĵoj koloras verda kaj enhavas proksimume 30 % da alkoholo.

Arbo
----

Cedratujo
La **cedratujo** estas specio de citruso, arbeto aŭ trunkarbusto kun grandaj, 7–8 cm diametraj, plejofte longformaj fruktoj (cedratoj), kies dika, maleben-supraĵa ŝelo estas uzata kandie aŭ konfitite por sukeraĵoj kaj kukoj; origina el Hindio, kultivata en la varmaj partoj de la mediteraneaj regionoj.
La cedratarbo estas specio proksima je citronarbo. Devena el Sudorienta Azio, pli precize el Barato, la cedrato estis la unua citruso ke dissendis al tutaj regionoj de Azia, kaj poste de Eŭropo ekde la 3-a jarcento a.K..

La vario *etrogo* de cedrato estas unu el kvar elementoj de "Lulav", hebree לוּלָב, la foliara bukedo uzata dum la juda festo Sukoto (kun daktilpalmojn, mirto kaj saliko). Ĝi eblas ankaŭ esti la frukto malpermesata de Ĝardeno Edeno : ĝin nomis "Pomo de Medujo" Aleksandro la Granda, tiu kiu enigis ĝin en Mezoriento.

Cedrato estas kultivata intensive en Korsiko kaj en Maroko. Cedratoj kreskas ankaŭ en Italio, ekz-e en ĉirkaŭaĵo de somerrestadejo Santa Maria del Cedro. Ĝi kreskas en terasaj fruktarbejoj, ĝin protektas kontraŭ ventaj heĝoj por eviti ke fruktojn malbonigas branĉdornoj. Fruktoj estas rikoltataj inter septembro kaj novembro.

Budha mano
----------

Budha mano
Estas specio nomata "budha mano" aŭ "cedratujo". Tio ne estas por manĝi, sed por rigardi.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  PIV2, p. 184.
**Hejmo** estas loĝejo aŭ domo de homoj, precipe por familioj. Ĝi esence estas konstruaĵo, havante murojn kaj tegmenton. Ĝi ŝirmas siajn loĝantojn kontraŭ vetero. La internon de hejmo homoj plikomfortigas per mebloj, kiel tablo, seĝo, kaj lito. La ĉirkaŭon de la hejmo oni povas beligi per ĝardeno kaj arboj. 

Tamen, hejmo povas esti pli primitiva. Oni povas loĝi en hejmo malpli fiksata, kiel tendo aŭ iglo. Primitiva homo loĝis en kavernoj.

Modernaj hejmoj havas elektran servon por lampoj, telefonon, akvotubojn, kaj kloaktubojn. Iuj hejmoj havas kablan televidon aŭ satelitan televidon.

Pliofte, hejmo havas kelkajn ĉambrojn, kvankam iuj havas multajn, kaj iuj havas nur unu. Ofte, ĉambron oni uzas por specifa tasko. (Ekzemple, oni kuiras ĉefe en kuirejo.)

Hejma ekonomio (kutime referita kun la aldona parto de nutrado; ankaŭ nomata hejmscienco aŭ familiscienco kaj konsuma scienco) estas studobjekto, kiu traktas la rilaton inter individuoj, familioj, komunumoj kaj la medio en kiu ili vivas. 

Ne konfuzu **hejmo-n** kun **patrujo** (hejmlando).

Oftaj ĉambroj en hejmoj
-----------------------

* Banĉambro
* Dormoĉambro
* Koridoro
* Kuirejo
* Manĝoĉambro
* Necesejo
* Salono (aŭ salona ĉambro aŭ *vivoĉambro* aŭ *tagoĉambro* aŭ *familia ĉambro*)
* Vestiblo (aŭ *antaŭĉambro*)

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Hejmo (loĝejo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Hejmo (loĝejo) en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Hejmo (regiono)
* Hejma ekonomio
* Hejma ilaro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejma vortaro
* HEJMA VORTARO Vortareto de hejmaĵoj en Esperanto, Unua libroforma eldono: Universala Esperanto-Asocio 1999, Redaktoro: Jouko Lindstedt, Nacilingvaj respondeculoj: angla Brian Moon, finna Jouko Lindstedt, franca Suzanne Bolduc, germana Rudolf Fischer, hebrea Amri Wandel, hispana Jorge Camacho, hungara HIDEG Sándor, itala Mauro La Torre, japana NAGATA Hiroshi, nederlanda Jorg De Mulder, portugala Cícero Soares, rusa Alexander Shlafer, sveda Martin Strid - pri ĉiutagaj esprimoj en Esperanto-familioj – sekurkopio en STEB
* ViVo
**Sofija ROTARU**, internacie ofte latinigita **Sofia ROTARU** (ruse *София Михайловна Евдокименко-Ротару*, Sofija Miĥajlovna Evdokimenko-Rotaru, naskiĝis kiel Sofja Rotaru la 7-an de aŭgusto 1947 en Marŝinco, Ĉernivca provinco, Ukrainio (inter 1914 kaj 1944 en rumana teritorio) estas kantistino kaj kantoverkistino popmuzika kaj aktorino. En la gepatra domo oni parolis nur rumane, ŝia gepatra lingvo. Ŝi famiĝis en 1971. Ŝi estis la unua repkantistino dum la sovetunia tempo. Ŝi lernis ludi jenajn muzikinstrumentojn: la bajanon kaj la domraon. Ŝi estis la unua soveta pop-kantistino kiu kantis recitativon kaj poste ankaŭ pop-, rep- kaj ĵazmuzikon. Sofija Rotaru estis la unua kantistino kiu provis kun siaj novaj muzikformoj kaj kantomanieroj ligi okcidentajn ritmojn kun rusaj, ukrainaj kaj moldavaj melodioj. Ŝi alstrebas altnivelajn tekstojn en siaj kantoj.

Ukraina civitaneco
------------------

Sofija Rotaru havas la ukrainan civitanecon kaj estas honora civitanino de Krimeo kaj de Jalto, kie ŝi havas sian ĉefloĝlokon. Kantante en diversaj lingvoj ŝi kaŭzis flamajn diskutojn pri la demando al kiu kulturo Rotaru sin identigas: moldava / rumana, ukraina aŭ rusa. Sur sia retejo, ŝi identiĝas sin kun la ukraina.

Multfaceta kaj multlingva kantistino
------------------------------------

Ŝi estas multfaceta kantistino kantante baladojn, ŝtonrokon, R&B, repon, dancon kaj teknomuzikon. Ŝi havas pli ol 400 kantojn en sia repertuaro en 8 diversaj lingvoj: krom en la rumana (moldova), ukraina kaj rusa lingvoj ankaŭ en pliaj lingvoj kiel la pola, bulgara, germana, franca kaj angla lingvoj.

Vidu ankaŭ
----------

Listo de multlingvaj muzikgrupoj kaj kantistoj - multlingveco en muziko

Eksteraj ligiloj
----------------

www.rotarusofia.ru

Referenco
---------

Tiu ĉi artikolo estas bazita sur la samtitolo angla kaj germana vikipediaj versioj.

* Sofia Rotaru en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sofia Rotaru en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 237015
* GND: 1253697523
* LCCN: n79091022
* VIAF: 13591329
* ISNI: 0000 0000 2424 1926
* MBA: 0ac235b8-26bc-403d-8e0b-b5d8d5a284b2
 |
Ruinoj monaĥejaj
La **Monaĥejo Georgenthal** (germane *Zisterzienserkloster Georgenthal*; latine: *Abbatia Vallis Sancti Georgii*) estas iama cisterciana klostro en Georgenthal, Germanio. Hodiaŭ ankoraŭ videblas fundamentaj restoj de la triala baziliko kaj (komplete) la grenejo.

Historio
--------

Ĝi fonditis en 1140 kiel dinastia monaĥejo de la dinastio Schwarzburg-Käfernburg.

Kiam Georgenthal floris kiel kuracloko je la fino de la 19-a jarcento agadis surloke la pastoro Paul Baethcke (1860-1936). Li tre engaĝiĝis pri la remalkovro de la eksa monaĥejo kaj faris i.a. multajn skizojn.

Per letero de la episkopo Udo de Naumburg adresita al la ĉefepiskopo de Majenco konfirmatas la fondo monaĥeja. Grafo Sizzo volis verŝajne plifortigi strategie gravan lokon ĉe la landlimo kun la teritorioj de la Ludoving-anoj, kiuj estis fondintaj en 1085 la monaĥejon Reinhardsbrunn, kiu poste iĝis eĉ la oficiala klostro de la turingiaj landgrafoj. Inter 1792 kaj 1794 estis tie ĉi en kelkaj ĉambroj de la monakejo respektive palaco kliniko fondita fare de Samuel Hahnemann por praktiki homeopation ĉe psike malsanuloj.

Elfosaĵoj en la 1960-aj jaroj provis ke la unua monaĥejkonstruo tamen estis sur la proksima monto Georgsberg. Sed la el Franclando venintaj monaĥoj baldaŭ transloĝiĝis, post trovo de taŭgega kaj idilieca loko, en la valon de la rivero Apfelstädt; la francaj fondintoj estis el la Abatejo Morimond.

Dokumento el la jaro 1189 unuafoje atestas ekziston de envala monaĥejo, ne plu de surmonta. Ties malfloro komenciĝis dum la Kamparanaj ribeloj; marodantoj detruis ĝin, aliaj uzis ĝin kiel brikrompejon por aliaj konstruaĵoj. Ankaŭ la belega kirko, kiu orientiĝis je la preĝejo de Paulinzella kaj ekkonstruis en 1152, detruitis kvazaŭ komplete!

La ekonomie fortega monaĥejo havis grandan renomon. Inter 1505-07 instruadis surloke la helpanto de Marteno Lutero, la filozofo kaj humanisto Georg Spalatin.

Fonto
-----

* Katalogo de iamaj cisterciaj monaĥejoj

* Kategorio Monaĥejo Georgenthal en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Monaĥejo de Golia** (rumane: *Mănăstirea Golia*) estas Ruman-Ortodoksa monaĥejo situanta en Iaşi, Rumanio. La monaĥejo estas listigita ekde 2012 en la listo *Europa nostra*, la kulturheredaĵo protektita de Eŭropa Unio kaj la premio estis solene transdonita la 10-an de marto 2013 en Iaşi.

Historio
--------

La Turo de Golia
La monaĥejo situas en la mezo de la malnova moldava ĉefurbo kaj estis konstruita sur la fundo de preĝejo, en la 16-a jarcento, de la bojaro Ioan Golia. Ĝi estis rekonstruita sur pli granda skalo de princo Vasile Lupu inter 1650 kaj 1653, kaj kompletigita de lia filo Ștefăniță Lupu. En 1687 Jan Sobieski, reĝo de Pollando, bruligis ĝin. Feliĉe oni povis baldaŭ restaŭri ĝin, kion atestas la fakto, ke la geedziĝo de Gheorghe Duca Voivode kun Maria Brancoveanu estis celebrita en ĝi en 1693.

La monaĥejo estas ĉirkaŭita de altaj muroj, per angulaj gvatturetoj kaj 30 m alta turo kun 120 ŝtupoj, unu el la simboloj de la grandurbo. Ĝi loĝigas i.a. la muzeon Ion Creangă (la verkisto estis vikario de la eklezio).

Referencoj
----------

1. ↑   Golia monastery (angle france). Alirita 2013-05-17.
2. ↑   Golia monastery (angle). Arkivita el la originalo je 2013-05-14. Alirita 2013-05-17.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monaĥejo de Golia (Iași) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Golia Arkivigite je 2013-05-14 per la retarkivo Wayback Machine (angle)
* Preĝejoj kaj monaĥejoj en Iaşi Arkivigite je 2014-03-05 per la retarkivo Wayback Machine en la retejo de la urbodomo de Iași (rumane)
Interno de la preĝejo.
Fotara komponaĵo de la arkoj de la klostro de Sankta Johano de Doŭro.
**Sankta Johano de Doŭro**, konata ankaŭ kiel *Arkoj de Sankta Johano de Doŭro*, estas aro de romanika arkitekturo situa en la ĉirkaŭurbo de Sorio, Kastilio-Leono (Hispanio). Kio nun estas vizitebla, nome la preĝejo kaj la klostro, estas la restaĵoj de monaĥejo de la Militordeno de la Hospitalanoj de Sankta Johano de Jerusalemo aŭ sanktajohananaj kavaliroj, starigita en la unua duono de la 12-a jarcento ĉe la bordo de la rivero Doŭro kiu estis loĝata ĝis la 18-a jarcento. Ĝi allogas nuntempe turistojn kaj aliajn vizitantojn ĉefe pro sia impresa romanika klostro (nune subĉiela) de orienta influo, kun apartaj partikularaĵoj kiel interplektitaj arkoj. En la interno estas ankaŭ romanikaj kapiteloj kaj du templetoj de orienta influo, kiuj povis estis uzataj kiel bazo por ikonostazo.

Bibliografio
------------

* (1999). «Monasterio de San Juan de Duero». Enciclopedia del románico en Castilla y León: Soria III. Fundación Santa María la Real - Centro de Estudios del Románico. pp. 1036-1058. ISBN 84-89483-83-3.
Panorama vido

La **Monaĥejo de Sankta Tadeo** (armene Սուրբ Թադէոս վանք, *Sourb Tadeos Vank*; azere: قره کیلسه - ; perse - *Ghareh keliseh*) ankaŭ konata kiel Kara Kilise, estas antikva armena monaĥejo kiu troviĝas en la montaro de Okcidenta Azerbajĝano, Irano, je 20 kilometroj de Mah-Ku. Armenaj kristanoj estas konvinkitaj, ke la monaĥej kaj ties preĝejo estis fonditaj en la jaro 66 de la apostolo de Jesuo Kristo, Judaso Tadeo, kiel la unua preĝejo en la mondo. Li estis martirigita kaj entombigita en sia propra preĝejo, laŭ la sama tradicio.

La tombo de Sankta Tadeo estas dekstre de la altaro en niĉo de la preĝejo samnoma. Ermito, laŭdire, trovis liajn ostojn kaj alportis ilin al la preĝejo. Unufoje jare, en la tago de Sankta Tadeo, okazas meso rilate al granda pilgrimado, kiun vizitas armenoj el ĉiuj partoj de Irano, sed ankaŭ el la tuta mondo.

Historio
--------

Unu el la 12 apostoloj de Jesuo Kristo, Judaso Tadeo estis martirigita, laŭ la tradicio, en tiu ĉi regiono dum predikado de la kristana evangelio. La sanktulo estas speciale venerata de la Armena Apostola Eklezio. Laŭ la legendo ĝi estas la unua preĝejo dediĉata al Sankta Tadeo en la jaro 68 p.K.

Ne multe konserviĝas de la origina preĝejo, kiu estis vaste reformata en 1329 post ĝia detruo pro tertremo en 1319. Kelkaj partoj de la 10-a jarcento ankoraŭ konserviĝas.

La plimulto de la nuna strukturo venas de la komencoj de la 19-a jarcento kiam la princo Abas Mirza de la kaĝara dinastio renovigis kaj riparigis la komplekson. Dum tiu periodo estis aldonita ĉirkaŭa murego kiu protektas la monaĥejojn kaj aliajn forlasitajn konstruaĵojn kiuj troviĝas apude. En julio 2008, la monaĥejo estis inkludita en la listo de Monda heredaĵo de Unesko kune kun aliaj monaĥejoj.

Diservo
-------

En la nuntempo nur estas celebrata la diservo unu fojon jare koincide kun la tago de la Sanktulo Judaso Tadeo, komence de julio, kiu estas zorgata de armenaj pilgrimantoj venantaj el la tuta Irano. Post la establiĝo de la Islama Respubliko en Irano oni permesas la eniradon al la kristanoj en la monaĥejon nur dum la celebradoj.

Galerio
-------

* La kompleksoLa komplekso
* DetalojDetaloj
* La monaĥejoLa monaĥejo
* Plia vidaĵo de la monaĥejoPlia vidaĵo de la monaĥejo
* Interna vidoInterna vido

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retpaĝaro de Unesko
* Monasterio de Tadeo Armeniapedia
* Sankta Tadeo en Armenica.org[*rompita ligilo*]

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Armena arto: armena arkitekturo

 

* Monaĥejo de Sankta Tadeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monaĥejo de Sankta Tadeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Moncayo.
**Moncayo** [monKAĝo] aŭ **San Miguel** estas monto de la Iberia Sistemo situa inter la provincoj Zaragozo (Aragono) kaj Soria (Kastilio-Leono) en Hispanio. Pro 2314,30 m super marnivelo, estas la plej alta montopinto de la Iberia Sistemo kaj unu de la plej elstaraj montopintoj de la Iberia Duoninsulo, same kiel la plej alta montopinto de la provinco zaragoza kaj de la provinco soria. 

Ekde 1978, sektoro de la monto en sia aragona deklivaro formas parton de la nuntempe nomita Natura Parko Moncayo (dekomence la *Natura Parko Dehesa del Moncayo*), kun aktuala surfaco de 11 144 hektaroj. Estas "Centro de Interpretación de la Naturaleza" en Agramonte.

Sur la montopinto estas geodezia punkto unuaranga, nome la 35207.

Notoj
-----

1. ↑  Vértice Geodésico Número.....: 35207 Nombre.....: Moncayo Municipio..: Tarazona Provincia..: Zaragoza.

Bibliografio
------------

* Beltrán Martínez, Antonio (1992). "Etnología y antropología cultural en la comarca del Moncayo", TVRIASO, Tarazona, Centro de Estudios Tvriasonienses.
* Uribe-Echebarría Díaz, Pedro María (2004). "Claves ilustradas de la flora del Moncayo". Zaragoza, Consejo de Protección de la Naturaleza del Gobierno de Aragón.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Situo de la Mons Caius en la Atlaso de la Romia Imperio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 725271
 |
**Minami-Tori-ŝima** (南鳥島, ***Minami-Tori-ŝima***?) estas izola japana korala atolo en nordokcidenta Pacifika Oceano, situanta ĉe 1,848 km SOr de Tokia Urbo kaj ĉe 1,267 km oriente de la plej proksima japana insulo, nome Minami Iwo Jima de la Ogasavaroj, kaj ĉe proksimuma linio inter ĉeftera Tokio kaj la usona Vejkinsulo, kiu estas ĉe 1,415 km oriente sudoriente. La plej proksima insulo, tamen, estas la Orienta Insulo de la Maugoj en Marianoj, kiu estas ĉe 1,015 km okcidente sudokcidente de Minami-Tori-ŝima. La signifo de la japana nomo estas "Suda Birdinsulo". Ĝi estas la plej orienta teritorio apartenanta al Japanio, kaj la ununura japana teritorio en la Pacifika plato, pasinta la Japana Submara Fosego. Kvankam tre malgranda, ĝi estas de grava strategia konsisto, ĉar ĝi permesas al Japanio postuli la atribuon de Ekskluziva Ekonomia Zono de 428,875 km² en la ĉirkaŭaj akvoj. Ĝi estas ankaŭ la plej orinta teritorio de Tokio, ĉar ĝi estas administre parto de la vilaĝo Ogasavaro.

24° 17′ 12″ N 153° 58′ 50″ O﻿ / ﻿24.28667 °N, 153.98056 °O﻿ / 24.28667; 153.98056 (mapo)Koordinatoj: 24° 17′ 12″ N 153° 58′ 50″ O﻿ / ﻿24.28667 °N, 153.98056 °O﻿ / 24.28667; 153.98056 (mapo)

* Kategorio Minami-Tori-ŝima en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Minami-Tori-ŝima en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)
Minas-Ĝerajsa Fromaĝo
**Minas-Ĝerajsa Fromaĵo** estas fromaĝo tradicie produktita en la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso.

La specoj
---------

Ĝi venas en tri specoj, nomitaj **Frescal** (freŝa fromaĝo), **Meia-cura** (iomete maturiĝinta fromaĝo) kaj **Curado** (maturiĝinta fromaĝo). Ekzistas ankaŭ kvara speco konata kiel **Queijo Padrão** (norma fromaĝo) estis evoluigita pli ĵuse kaj povas esti trovata en preskaŭ ĉiuj superbazaroj kaj legombutikoj en Brazilo.
**Minas-Ĝerajsa Fromaĵo** estas farita de bovina lakto laŭ la tradicio. Normale ĝi estas maturigita nature en subĉielaĵo aŭ super kuiriloj por sekiĝi pere de la varmeco.

### Frescal

**Fromaĝo Frescal** estas servita tre freŝa, proksimume 4-10 tagojn post preparo, daŭre blanka kaj delikata. La bona fromaĝo Frescal devas esti suka, mola, iomete grajneca kaj de milda gusto. Ĝi ne estas bona por kuiri.

### Curado

**Fromaĝo Curado** estas preta por konsumo kiam la suko vaporiĝis kaj la fromaĝo solidiĝis kaj akiris flavecan nuancon. Ĝi estas iomete pli grajniganta ol la fromaĝo **Frescal** kaj kun pli forta gusto.

Agnosko
-------

Laŭ IPHAN Nacia Instituto pri Historia kaj Arta Heredaĵo de Brazilo ĉi tiu fromaĝo estas agnoskata kiel ne materiala heredaĵo de la subŝtato de Minas-Ĝerajso.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Minas-Ĝerajsa Fromaĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Scienco de la lakto
* Teknologioj en la fromaĝfabrikado Arkivigite je 2005-03-14 per la retarkivo Wayback Machine
**Mindszentkálla** [mindsentkAla] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Tapolca.

Komenco de Mindszentkálla
Iama preĝejo de Mindszentkálla

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 11 km²
* Loĝantaro: 230
* Poŝtkodo: 8282
* Telefonprefikso: 87

Situo
-----

Mindszentkálla situas en iama kratero, nun baseno *Káli*, laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1277, poste en 1324 en latina formo „Villa Omnium Sanctorum Kaal". La turkoj bruldetruis la vilaĝon en 1548. En Mindszentkálla migra poŝto servas.

Vidindaĵo
---------

* klasikisma preĝejo de 1829

Komunumoj pri *Ĉiuj Sanktuloj* en Hungara reĝlando
--------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Bogádmindszent | Csehimindszent | Csíkmindszent | Csonkamindszent | Érmindszent |
| Jászómindszent | Kassamindszent | Kismindszent | Ladomérmindszent | Mátramindszent |
| Mindszent | Mindszentgodisa | Mindszentkálla | Pinkamindszent | Szepesmindszent |

* Kategorio Mindszentkálla en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mazamitla** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Mazamitla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 059.

Geografio
---------

**Mazamitla** apartenas al la regiono Sureste kiu situas en la sudoriento de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11671 loĝantojn. El tiuj estis 5502 viroj kaj 6169 virinoj. La komunumo havas surfacon de 177,18 km². La meza alteco estas 2240 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 21,8 C. En la komunumo estas 982.00 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3055 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2679 scipovis legi kaj skribi kaj 375 viroj estis analfabetoj. Do 12.27 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 3515 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3090 sciis legi kaj skribi kaj 425 virinoj estis analfabetoj. Do 12,09 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Mazamitla vivis 9421 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 14 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,149 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mazamitla Arkivigite je 2007-05-28 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
legu ankaŭ *Mazovia Provinco*

**Mazovio** (pole *Mazowsze*) estas geografia, historia kaj kultura regiono en orienta Pollando. Ĝi estas ankaŭ provinco (administracia regiono) en Pollando.

Mazovia historia ĉefurbo estis Płock, kie troviĝis kastelo de Princoj de Mazovio. Kiel ĉefurboj de Mazovio estis ankaŭ akceptataj Czersk kaj Varsovio.

Geografio
---------

Mazovio estas regiono ebenaĵa. La plej gravaj riveroj tiuregione estas: Vistulo (pl. *Wisła*),Okcidenta Bugo (pl. *Bug*), Narevo (pl. *Narew*), Pilica kaj Wkra. Arbaroj, precipe koniferaj, okupas 20% de regiono. La klimato estas karakterizita de varmaj someroj kaj malvarmaj vintroj. Du trionoj de loĝantaro, loĝas en urboj, precipe en Varsovio, estanta la plej granda metropolo de regiono kaj en Pollando. Aliaj gravaj urboj: Radom, Płock, Siedlce, Ostrołęka, Pruszków.

Mazovia dialekto
----------------

La mazovia lingvo ekzistis kiel aparta dialekto ĝis la dudeka jarcento. En la procezo de miksado de la mazoviaj variantoj kun la pola norma lingvo, la mazovia dialekto stompiĝis en la polan lingvon.

Ekonomio
--------

En komenco de dudekunua jarcento Mazovia Provinco estas akceptata la plej riĉa kaj la plej rapide evoluanta en Pollando. Ĉefa ekonomia centro estas la Varsovia Industria Distrikto, kiu inkludas en si Varsovion, Pruszków, Żyrardów, Piaseczno, Ożarów, Sochaczew, Grodzisk Mazowiecki kaj Mińsk Mazowiecki. Siajn sidejojn havas tie plimulto de la plej grandaj entreprenoj en Pollando. Tie funkcias industrioj peza, nutraĵa, uzina, aŭta, komputila kaj multaj aliaj. En Varsovio troviĝas interalie borso.
En Płock troviĝas rafinejo PKN Orlen, en Radom - armeaj uzinoj Łucznik, en Siedlce - fabriko de vagonaroj Stadler kaj fabriko de alkoholoj *Polmos*.

La Varsovia internacia flughaveno Chopin estas la plej utiligata de poloj kaj eksterlandanoj.

Turismo
-------

Sur tereno de Mazovio troviĝas multaj turismaj allogaĵoj. Inter ili elstaras:

* Nacia Parko Kampinos
* Varsovio:
	+ Malnova Urbo
	+ Reĝa Kastelo
	+ Palaco *Łazienki*
	+ Palaco kaj ĝardeno *Wilanów*
	+ Nacia Muzeo en Varsovio
	+ Chopina Muzeo
	+ Muzeo de la Varsovia Ribelo
* Żelazowa Wola - Kortego-loko de naskiĝo de Frederic Chopin
* Płock:
	+ Mazovia Princoj kastelo
	+ Renesanca katedralo
* Siedlce
	+ Urbodomo urbana
	+ Preĝejo de Stanislavo
	+ Palaco kaj parcoj de Ogińscy

Mazovia kuirarto
----------------

Ne ekzistas specifa mazovia kuirarto. Konsumataj ĉi tie manĝaĵoj konsistas ĉefe el terpomoj kaj el grio. Pro tio, ke Varsovio estas ĉefurbo de Pollando oni povas trovi ĉi tie manĝaĵojn tipajn por ĉiuj regionoj de Pollando.

* Kategorio Mazovio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Maŭritania fervoja vagonaro ĉe stacio en Nuadibu
La **Maŭritania Fervojo** estas la nacia fervojo de Maŭritanio. Ĝi konsistas el unu, 704 km longa fervoja linio, ligante ferercan minejan centron de Zuerato kun la haveno de Nuadibu, tra Fderik kaj Ŝum. La fervojan linion kontrolas la ŝtata organizo **Société Nationale Industrielle et Minière** (SNIM).

La trajno de la fervojo povas longi eĉ ĝis 2,5 km, tiel ĝi estas unu el la plej longaj kaj pezaj de la mondo. Ĝi konsistas el 3 aŭ 4 dizel-elektraj lokomotivoj de General Motors (3.300 ĈP) kaj 200 ĝis 210 vagonoj, kiuj transportas po ĝis 84 tunoj da fererco kaj kelkajn priservajn vagonojn.

Vojaĝantoj povas uzi la trajnon nur kelkfoje, en organizo de *Societo ATTM* (*Société d'assainissement, de travaux, de transport et de maintenance*). La pasaĝeraj vagonoj estas kelkfoje aldonitaj, sed pli ofte la pasaĝeroj simple veturas sur la ferercaj vagonoj.

Ekteraj ligiloj, angle
----------------------

* paĝo de SNIM pri la trajon, en la franca Arkivigite je 2013-04-04 per la retarkivo Wayback Machine
* fotoj Arkivigite je 2005-11-04 per la retarkivo Wayback Machine
* mapo de la trajnolinio

* Kategorio Maŭritania fervojo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Martonyi** [martonji] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény. La loknomo devenas de Sankta Marteno.

Ruinoj de abatejo en Martonyi
Kirko en Martonyi

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 18  km²
* Alto super marnivelo: 168 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.4686/20.7704
* Loĝantaro: 520
* Poŝtkodo: 3755
* Telefonprefikso: 48

Situo
-----

Martonyi situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Szendrő troviĝas 10, Miskolc 43 km-ojn.

Historio
--------

Oni minis tie ercon jam en la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1249. En 1345 abatejo fondiĝis, kiu funkciis ĝis 1550. Tiam alvenis turkoj, la abatoj rifuĝis. En 1951 la minado de fero finiĝis. Vilaĝservo estas migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo de 1988 kun kampanilo
* kalvinana preĝejo de 1786, en 1811 forbruliĝis, baldaŭ renoviĝis
* ruino de abatejo 4 km-ojn for
* akvorezervujo nomata Rakaca 2 km-ojn for kun feriaj domoj
* vizitebla kaverno nomata Estramos, malkovrita en 1958

Famaj nomportantoj
------------------

* János Martonyi, ministro

Fontoj
------

* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.vendegvaro.hu
* www.gyaloglo.hu

* Kategorio Martonyi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Maĉeto** estas tranĉilego, kies klingo estas 50-60 cm, ĝenerale. Oni uzas maĉeton por tranĉi mezgrandajn trunkojn kaj branĉojn, kiel sukerkanojn kaj ĝangalaj arbedoj por malfermi vojojn. Oni ofte uzas ĝin kiel armilon, ĉefe en Latinameriko kaj Afriko. La moderna maĉeto venis el mezepoka falkiono (tipo da glavo), kaj tre similas al ili.

moderna maĉeto
Kanzono brazila diras ke "maĉeto estas armilo de malriĉuloj". Tio okazas en preskaŭ ĉiuj tropikaj landoj, ĉar tie, preskaŭ ĉiuj homoj havas maĉeton. Ĝi estis armilo de haitia Tonton Macoute. En Brazilo, maĉeto estas persona armilo ĉefe en Amazonio kaj Suda Rio-Grando, sed oni preferas falĉilon kiel armilo por ribeloj kaj kiel personaj armiloj fiŝtranĉilon en Nordoriento, ponardojn en aliaj partoj. La *Centro de Instrução de Guerra na Selva* - CIGS (Instrua Centro pri Ĝangala Milito) de Brazila armeo kreis maĉeton por moderna milito.Brazila armeo.

Angola flagoEn multaj popolaj ribeloj, kiel en la milito por sendependo de Kubo kaj en la milito por sendependo de Angolo, maĉeto estis grava armilo de ribelantoj. Pro tio, en flago de Angolo estas maĉeto.

En Brazilo, oni uzas maĉeton eĉ en kelkaj folkloraj dancoj, kiel *Dança dos facões* (danco de maĉetoj) en Suda Rio-Grando kaj Maculelê, simila al Capoeira, en Bahio.

* Kategorio Maĉeto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran*** (franclingva prononco: [məsjø ibʁaim e le flœʁ dy kɔʁɑ̃], Sinjoro Ibrahim kaj la floroj de Kurano) estas franca drama filmo de 2003 en kiu stelulas Omar Sharif, kaj estis reĝisorita de François Dupeyron. La filmo estas bazita sur samnomaj libro kaj teatraĵo de Éric-Emmanuel Schmitt.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

La agado okazas en kvartalo de laborista klaso en la Parizo de la 1960-aj jaroj. La ĉefrolulo, Moїse Schmidt (Momo), estas juna juda knabo sen patrino kaj kun patro suferanta deprimon. Momo estas fascinita de pli aĝa turka islamano, nome Ibrahim Demirci (turklingva prononco: [demiɾˈdʒi]), kiu prilaboras nutrovendejon trans la strato el sia apartemento (kie Momo ofte nutraĉetas). Ilia rilato disvolviĝas kaj tuj Momo sentas sin pli proksima al Ibrahim ol al sia patro. Ibrahim karesnomas Moїse Momo, kaj adoptas lin kiam lia patro foriras kaj memmortiĝas sin. Momo kaj Ibrahim veturas per ilia nova aŭto (Simca Aronde Océane) al Turkio, naskolando de Ibrahim, kie Momo ekkonas pri la kulturo de Ibrahim. Fine de ilia aventuro, Ibrahim mortiĝas je aŭtakcidento kaj Momo revenas al Parizo por zorgi la vendejon. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Roluloj kaj aktoroj
-------------------

* Monsieur Ibrahim – Omar Sharif
* Momo – Pierre Boulanger
* Patro de Momo – Gilbert Melki
* Patrino de Momo – Isabelle Renauld
* Myriam – Lola Naymark
* Sylvie – Anne Suarez
* Fatou – Mata Gabin
* Eva – Celine Samie
* Kinstelulino – Isabelle Adjani

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* retejo Sony pri Monsieur Ibrahim
* "What is in it", rilata sufiisma rakonto el la verko de Idries Ŝah nome *Wisdom of the Idiots*

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Monsieur Ibrahim en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 837883
 |
La **Konstanta Komitato de la Politburoo** estas plenuma komitato, kiu administras la ĉiutagajn aferojn de la Komunista Partio de Ĉinio, kiam la Politburoo de la Partio ne estas en sesio. Kvankam la komitato ne estas formale la registaro de Ĉinio, praktike ĝi estas la plej alta politika organo de Ĉinio kaj gvidaj ĉinaj politikistoj estas atenditaj esti membroj de la komitato.

Organizo
--------

La Centra Komitato de la Komunista Partio de Ĉinio, kiu havas 205 membrojn, nomumas la plenuman organon de la Partio la Politburoo, kiu konsistas el 25 membroj. La politburoo ne estas konstante kunvenigita por efektivigi decidojn. Anstataŭe agas la Konstanta Komitato de la Politburoo, kiu ekde 2012 havas nur sep membrojn kaj estas la plej influa politika organo de la Ĉina Popola Respubliko. 

Ĉinio havas du paralelajn administrajn strukturojn: la civila administrado de la lando kaj la Komunista Partio. La Ŝtata Konsilio estas la plej alta plenuma korpo en la civila strukturo. La politburoo estas la plej alta administra organo en la administrado de la Komunista Partio de Ĉinio. La kialo de konstruado de ĉi tiu duobla administra strukturo, kiu estas la sama ĉe ĉiuj burokratiaj niveloj de la nacia registaro tra provincaj registaroj ĝis la vilaĝo kaj distriktonivelo, estas certigi la influon de la Komunista Partio al politikaj decidoj. Ofte la membroj de, ekzemple, civila provinca registaro ankaŭ estas membroj de la Komunista Partio, sed tio ne estas necesa kaj malproksime de ĉiuj civilaj politikistoj estas partianoj. Tiu ĉi sistemo estas konstruita laŭ la sovetia modelo, kun la escepto ke Ĉinio, pro la pli granda loĝantaro de la lando, havas pli da niveloj.

La Konstanta Komitato ĉiam estis formita ekskluzive de han-ĉinoj, kaj ĝis nun neniu virino aŭ ajna membro de etnaj minoritatoj estis elektitaj al la komitato.

Konsisto
--------

La nuna komitato estis nomumita en oktobro 2022 kaj konsistas el la sekvaj membroj en ordo de rango : 

1. Xi Jinping, Ĝenerala Sekretario de la Komunista Partio de Ĉinio, Prezidanto de la Ĉina Popola Respubliko, Prezidanto de la Centra Milita Komisiono;
2. Li Qiang, Ĉefministro de la Ŝtata Konsilio de la Ĉina Popola Respubliko;
3. Zhao Leji, Prezidanto de la Konstanta Komitato de la Tutlanda Popola Kongreso;
4. Wang Huning, Prezidanto de la Ĉina Popola Politika Interkonsiliĝa Konferenco;
5. Cai Qi, Unua Sekretario de la Sekretariejo de la Komunista Partio de Ĉinio;
6. Ding Xuexiang, Unua Vicĉefministro de la Ŝtata Konsilio de la Ĉina Popola Respubliko;
7. Li Xi, estro de la Centra Komisiono por Disciplina Inspektado.

Referencoj
----------

1. ↑   16th National Congress of the Communist Party of China, 2002. Arkivita el la originalo je 18 October 2007. Alirita 26 March 2013.
2. ↑  "China's Next Leaders: A Guide to What's at Stake", 13 November 2012.

 Arkivigite je 2013-02-10 per la retarkivo Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 833933
 |
la romiaj provincoj dum la jaro 116, sub imperiestro Trajanus
**Mauretania Tingitana** estis provinco de la Romia Imperio, situanta en la okcidento de la marbordo de Afriko de la Mediteranea Maro.

Ĝi korespondis proksimume kun la nordokcidenta parto de la aktuala Maroko. Ĝi limis oriente kun Mauretania Caesariensis kaj okcidente kun la Atlantiko, sed la teritorio sub ties jurisdikcio variis laŭlonge de la vivo de la imperio, dum kiam restis la sudaj teritorioj en manoj de triboj de lokaj *mauri*, de kie devenas la vorto maŭroj.

Mauretania Tingitana, jen malhelruĝe akcentita
Ĝi eniris relative malfrue en la Romia Imperio, en la jaro 40, kiam Kaligulo ordonis mortigi la legitiman monarkon de la regno de Maŭretanio, Ptolomeo, kiam iĝis tiu regno nova romia provinco.

Dum la jaro 42 post Kristo la romia imperiestro Claudius dividis Maŭretanion en la provincojn Mauretania Tingitana okcidente kaj Mauretania Caesariensis oriente.

Mauretania Tingitana ampleksis la nordon de la hodiaŭa ŝtato Maroko. Dum la unua duono de la 5-a jarcento la provinco, kiu precipe eksportis la ŝtofokoloron purpuro kaj valorajn lignojn, estis invadita de la ĝermana popolo de vandaloj.

La ĉefurbo de Mauretania Tingitana estis la urbo *Tingis*, en la plej norda punkto de la provinco, kie la norda Eŭropo kaj la najbara romia provinco Hispania Baetica (la hodiaŭa Andaluzio) ne malproksimis.

La hodiaŭa ŝtato Maŭritanio, kiu transprenis la nomon de la antikva provinco, tamen troviĝas pli sude ĉe la Atlantika Oceano, ne sur la teritorio de la historia romia provinco.

Mapo de la romiaj provincoj de Mauritania Tingitana, Mauritania Cesariensis kaj Numidia

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rSPQR Provincoj de la Romia Imperio (en 117) SPQR |
| --- |
| Achaea • Aegyptus • Africa • Alpes Cottiae • Alpes Maritimae • Alpes Poeninae • Aquitania • Arabia Petraea • Armenia • Asia • Assyria • Baetica • Bithynia et Pontus • Britannia • Cilicia • Corsica et Sardinia • Creta et Cyrene • Cyprus • Dacia • Dalmatia • Epirus • Galatia • Gallia Belgica • Gallia Lugdunensis • Gallia Narbonensis • Germania Inferior • Germania Superior • Hispania Tarraconensis • Italia • Iudaea • Lusitania • Lycia et Pamphylia • Macedonia • Mauretania Caesariensis • Mauretania Tingitana • Mesopotamia • Moesia Inferior • Moesia Superior • Noricum • Pannonia • Raetia • Sicilia • Syria • Thracia |

 |

* Kategorio Mauretania Tingitana en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Matu** estas urbeto en subŝtato Mukah, en Saravako, Malajzio.
Koordinatoj: 2° 40′ 16″ Nordo 111° 31′ 51″ Oriento﻿ / ﻿2.6711 °N, 111.5307 °O﻿ / 2.6711; 111.5307 (mapo)

Historio
--------

Antaŭ ol subŝtato Mukah estis establita, Matu estis ene de subŝtato Sibu.

Geografio-Loko
--------------

Matu estas ne nur urbo, sed ankaŭ distrikto en orienta Malajzio.

Estas pli ol 20 vilaĝoj en la distrikto, kies konsilantara konstruaĵo (*Majlis Daerah Matu-Daro* = distrikta konsilantaro Matu-Daro) situas en Matu-urbo. La konstruaĵo mem estas orientilo kaj la plej granda konstruaĵo en Matu.

Demografio
----------

La loĝantaro estis taksita je proksimume 13.500 en 2006.

La vilaĝaj melanaŭoj konsistigas la plimulton de la loĝantaro. La ĉinoj estas la dua plej granda grupo post la melanaŭoj.

Edukado
-------

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Matu (Saravako) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La oficiala retejo de Matu-registaro Arkivigite je 2012-05-06 per la retarkivo Wayback Machine