recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ilona Szoyer** [sojer], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szoyer Ilona** estis hungara operkantisto, operetkantisto (koloratursoprano). Ŝia origina familia nomo estis *Soyer*, ŝia persona nomvarianto estis *Ilonka*. Ŝia edzo estis Dezső Márkus (dirigento), post la geedziĝo estis uzataj ankaŭ nomoj (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *M. Szoyer Ilonka* aŭ *Márkus Dezsőné*.

Ilona Szoyer
Ilona Szoyer en 1899
Ilona Szoyer  naskiĝis la 24-an de julio 1879 en Debrecen, ŝi mortis la 2-an de februaro 1956 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ilona Szoyer lernis en Budapeŝto, poste ŝi frekventis konservatorion en Vieno. En la sama urbo ŝi debutis. En 1899 ŝi kantadis en Lejpcigo, inter 1900-1902 en Teatro Magyar. Ŝi apartenis al la Reĝa Operejo de Budapeŝto en rango privata kantisto inter 1902-1912, poste en Népopera. En la lasta teatro ŝia edzo dirigentis. En 1905 ŝi edziniĝis, poste ŝi naskis filinon. Baldaŭ ŝi tre malofte kantadis, sed ŝi instruis private la kantadon. En la frua socialismo ŝi estis translokigita al provinco.

El ŝia repertuaro
-----------------

* Wolfgang Amadeus Mozart: Die Zauberflöte – *reĝino de Nokto*
* Ferenc Erkel: *Ladislao Hunyadi* (opero) - *Gara Mária*
* Georges Bizet: Carmen - Micaela
* Giacomo Puccini:
	+ Manon Lescaut - titolrolo
	+ Madama Butterfly - titolrolo
	+ La bohème - Musette; Mimi
* Ruggero Leoncavallo: *Pagliacci* - Nedda
* Ludwig van Beethoven: Fidelio - Leonora

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 931-a paĝo)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Ilona Szoyer en 1907

* Kategorio Ilona Szoyer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Transporter 3*** (esperante "La Transportisto 3") estas agfilmo prezentita en 2008. Ĝi estas la tria epizodo de la serio "The Transporter".

Temo
----

En la filmo estas la daǔrigo de la historio pri Frank Martin, profesie transportisto, kiu revenis en Francio por daǔrigi sian laboron. Ĉi-foje, li devos porti la filinon de ukraina senatano al Odesa, sed komence li pensos, ke li estas transportanta pakaĵon.

Komenconte la mision, Johnson (tiu kiu konfidis la mision al Frank) alligas brakrubandon al pojno de Frank kaj de Valentina (la filino de la senatano). Per ĉi tiu brakrubando, Frank kaj Valentina eksplodus, se ili malproksimiĝus de la aǔto pli ol 26 metroj.

Dum la vojaĝo, Frank klopodas forpreni la brakrubandon de sia amiko, sed li ne sukcesas ĉar alikaze eksplodus ĉio. Nur poste, Frank eltrovas, ke li ne devas transporti pakaĵon, sed Valentina-n.

Kiam ili alvenas al Odesa, Valentina estas kaptata de viroj de Johnson, kiuj volas ankaŭ mortigi Frank-on. Sed post longa batalado, Frank sukcesas meti la brakrubandon al Johnson, kiu eksplodas ĉar la aǔto malproksimas pli ol 26 metroj. Tiel, Frank sukcesas liberigi Valentina-n kaj li revenas en Francio kun ŝi.

Vidu ankaŭ
----------

* The Transporter
* Transporter 2
**Ignác Ghyczy** [gici], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ghyczy Ignác** estis hungara parlamenta deputito. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *ghiczi, assakürthi, ablanczkürthi*, lia frato estis Kálmán Ghyczy, lia plej konata filo estis Géza Ghyczy.

Ignác Ghyczy naskiĝis la 13-an de februaro 1799 en Tata (Hungario), li mortis la 5-an de majo 1870 (laŭ alia informo la naskiĝtago estas la 4-a) en Tata.

Biografio
---------

Ignác Ghyczy akiris juran diplomon en 1822, poste li havis postenon en ŝtata bieno en Bábolna (urbo). Inter 1827 kaj 1848 li respondecis pri bienoj de Esterházy en Tata kaj Várgesztes. Li batalis dum la Hungara revolucio de 1848, post la fiasko (1849) li denove gvidis aliajn bienojn. En 1864 li emeritiĝis kaj vivis plu en Tata. Tamen li estis parlamentano ĝismorte. En Tata li fondis bierfarejon alkoholfarejon. Li edziĝis en 1826, lia edzino naskis 5 filojn kaj filinon. Li postlasis sian kolektitan bibliotekon kun dek kvar mil volumoj.

Lia kontribuo
-------------

* *Károlyi Lajos tótmegyeri és Hunyadi József ürményi uradalmainak ismertetése* (1843)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla en la 633-a paĝo)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 3-a punkto)
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Ignác Ghyczy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 717991
 |
**ANGYAL András** [pr. andjal] estis usonana hungardevenaa psikiatro, psikologo naskiĝinta en Transsilvanujo en 1902 kaj mortinta en Bostono (Usono) la 4-an de junio 1960.

Kariero
-------

Angyal pasigis sian infanaĝon en Transsilvanujo, li diplomiĝis pri psikologio en Vieno en 1927 kaj pri medicino en Turino en 1932. En tiu jaro subtenite de la fondaĵo Rockefeller li esploris en la Universitato Yale (Usono) sub direkto de Edward Sapir la influon de kulturo al la repremado de la individueco, poste dum 12 jaroj li estis esplorgvidanto pri skizofrenio en la ŝtata malsanulejo de Worcester (Masaĉuseco). Ekde 1945 ĝis sia morto li faris privatan medicinan praktikon en Bostono.

Verkoj
------

* *A Theoretical Model for Personality Studies* (1951)
* *Foundations for a Science of Personality* (USA, 1971);
* *Neurosis and Treatment. A Holistic Theory* (New York-London-Sydney, 1965).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
* Magyar orvoséletrajzi lexikon

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo pri sciencisto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 317386
* LCCN: n82020305
* VIAF: 114669282
* ISNI: 0000 0001 1780 2956
* LIBRIS: 313342
* SUDOC: 202395294
* NKC: jo2002100786
* ICCU: UTOV454286
 |
**Ignác Darányi** [darAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Darányi Ignác** estis hungara juristo, agronomo. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *pusztaszentgyörgyi kaj tetétleni* [pustasentdjordji], lia filo estis Ignác Darányi.

Ignác Darányi naskiĝis la 11-an de marto 1811 en Kecskemét, li mortis la 11-an de junio 1877 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ignác Darányi frekventis lernejon en sia naskiĝurbo, poste en kolegio de Debrecen, kie li akiris juran diplomon. Komence li havis postenon en Békés (urbo), iom poste li akiris pliajn diplomon en Georgikon kaj li akiris notarian postenon en Pest (urbo). Li akiris ankaŭ advokatan diplomon. En 1843 li iris al Pozono, kie li helpis al Lajos Kossuth. Ekde 1844 li gvidis grafan bienegon. Dum la hungara revolucio de 1848 li estis komisaro de la agrikultura ministerio. Post fiasko de la revolucio en 1849 li vivis en Buda kaj li okupiĝis pri arboplantadoj kaj defendoj kontraŭ inundoj. Li estis ankaŭ aktiva en la kalvinana eklezio. Ĝuste antaŭ sia morto li ricevis nobelecon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az erdő és takarmány jövedelem neveléséről* (1841)
* *A juh és tehéntartás, vagyis juhászat és csirászat tiszta jövedelem közti külömbségről* (1842)
* *A gyümölcsfa ültetéséről* (1843)
* *Elnöki jelentés a kécske-alpári öblözet keletkezése, viszontagságai és jelenlegi ügyállása tekintetéből* (1866)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Ignác Darányi (pli aĝa) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698187
 |
Ilê Aiyê en Belo Horizonte en 2013
Membroj de la *bloco afro Ilê Ayê* dum karnavalo.
La brazila muzika kaj kultura grupo **Ilê Aiyê** (jorube por „la mundo"; la kompleta nomo estas *Associação Cultural Bloco Carnavalesco Ilê Aiyê)* estas la plej malnova afrikisma karnavala bloko ("*bloco*" = grupo de karnavalaj dancistoj kaj muzikistoj) en Salvador de Bahio. Dum karnavalo ĝi ludas kun proksimume tri mil membroj kaj gastoj sian propran miksaĵon el samboregeo kaj afoŝeo. Krom tio pli malgranda ensemblo, *Band'Aiyê,* prezentas la tutan jaron sursceneje ankaŭ en eksterlando.

Historio
--------

En 1974 la du muzikistoj Antônio Carlos dos Santos (nomata Vovô) kaj Apolônia fondis la grupon Ilê Aiyê en la kvartaloj Curuzu kaj Liberdade, kiuj validas kiel la plej granda kohera kolonio loĝata ekskluzive de homoj devenaj el Afriko, kaj klare referencis al la afrika heredaĵo. La bloko ligis tion kun politikaj postuloj de egalrajtigo de la nigrula loĝantaroj. Per la decido, ne enpreni blankulajn membrojn, Ilê Aiyê ekigis en Brazilo vastan diskuton pri „nigrula rasismo" kaj trafis je la blankula loĝantaro sur akran rifuzon. Krome la konservema gazetaro nomis la asocion „rasisma bloko". Tiutempe la afoŝea grupo Filhos de Gandhy estis la ununura muzikistaro, kiu ludis afrikobrazilan muzikon.

La influo, kiun Ilê Aiyê kaŭzis sur la muzika vivo de Bahia, estis tamen jam post malmultaj jaroj de ekzisto tre granda: La unua partopreno de karnavalo en 1975 ekigis ondon da fondado de afrikobrazilaj blokoj. Proksimume 1980 la karnavalo de Salvador validis kiel komplete „afrikigita".

Ilê Aiyê en 2011
Kiel kultura asocio Ilê Aiyê aktivas ankaŭ trans la muziko. Ĝi ekzemple proponas krom la propra *Escola de Música e Percussão Banda Eré* por la instruo de ĥorkantado kaj tamburado al infanoj kaj junuloj ankaŭ kursojn pri tajlorado kaj tamburkonstruo same kiel kursojn kvalitigajn ekzemple al elektristo aŭ pri la manipulado de komputiloj. Jam frue Gilberto Gil subtenis la blokon, komponante kanton nome *Ilê Aiyê*. Verkisto Antônio Risério priskribis en la libro *Carnaval Ijexá* la historion de Ilê Aiyê, multaj aliaj artistoj de brazila muziko, ekzemple Margareth Menezes aŭ Daniela Mercury dediĉis kantojn al ili.

Diskaro
-------

* *Ilê Aiyê*, Polygram 1984 (eĉ en Brazilo delonge forvendita)
* *Ilê Aiyê*, Sony 1989 (kun Caetano Veloso kaj Martinho da Vila kiel gastoj)
* *Canto Negro*, Braziloid 1992 und Velas 1996
* *25 Anos*, Natasha Records/Sony 1999, produktita de Arto Lindsay (kun Milton Nascimento kaj Daúde kiel gastoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ilê Aiyê en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
**Ignác Pozsonyi** [poĵonji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Pozsonyi Ignác** estis hungara futbalisto (avanulo, mezulo), kegloludisto, teknika desegnisto.

Ignác Pozsonyi naskiĝis la 16-an de majo 1923 en Tokod, li mortis la 23-an de marto 1980 en Dorog.

Ignác Pozsonyi

Biografio
---------

Ignác Pozsonyi akiris licencojn pri tornisto kaj teknika desegnisto, poste li laboris en fabriko, sed inter 1945-1948 li estis militkaptito. Li estis ankaŭ loka politikisto en municipo de Dorog. Lia edzino naskis filinon.

### Sporta kariero

Ignác Pozsonyi inter 1958-1977 estis futbalisto komence en sia naskiĝurbo, poste en Újpest, fine en Dorog inter 1949-1959. En tiu lasta teamo li ludis en 233 matĉoj kun 68 goloj. Depost sia aktiva futbala kariero li estis kegloludisto preskaŭ jardekon.

Memorigiloj
-----------

* strato en Szeged

Fontoj
------

* datenoj kun foto
* datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Ignác Pozsonyi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 823190
 |


* Portalo pri Biografio
**Igrici** estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Mezőcsát.

Blazono de Igrici

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 20  km²
* Alto super marnivelo: 97 m
* Loĝantaro: 1290
* Poŝtkodo: 3459
* Telefonprefikso: 49

Situo
-----

Igrici situas sur ebenaĵo, fine de mallonga sakovojo, fervojo Miskolc-Mezőcsát preteriras. La lasta urbo troviĝas 8, Emőd 12, Tiszaújváros 17, Polgár 21, Miskolc 27 km-ojn.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua skriba mencio devenis el 1280. Post la mezepoko la turkoj bruldetruis la komunumon. Vilaĝservo estas poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo
* romkatolika kapelo omaĝe al Dipatrino de Hungaroj
* obelisko de falintoj dum la 2-a mondmilito de 1992
* fiŝkaptista lago

Famuloj
-------

* poeto Mikaelo Tompa vivis en Igrici inter 1821-1830
* Ferenc Nagy (urbestro) naskiĝis en Igrici

* Kategorio Igrici en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**KUNCZ Ignác** (pro. kunc) estis hungara juristo, universitata profesoro, ano korespondanta de MTA (1896) naskita en Réde la 31-an de julio 1841 kaj mortinta en Koloĵvaro la 25-an de januaro 1926. Li estis la pli aĝa frato de jursciencisto, sociologo Jenő Kuncz (1844–1926), onklo de juristo Ödön Kuncz (1884–1965) kaj de verkisto Aladár Kuncz (1885–1931).

Biografio
---------

Ignác Kuncz finis juron en la universitato de Peŝto. De 1866 li instruis en la jurliceo de Peĉo, de 1873 en la jurakademio de Győr, de 1874 en la jurakademio de Pozsony. Inter 1893 kaj 1901 li lekciis politiksciencon en la Universitato de Koloĵvaro. En siaj maturaj jaroj li estis adepto de la ideo de *naciŝtato*, laŭ kiu la celo de politika nacio estis en si mem.

Verkoj
------

* *Az államelmélet főbb mozzanataiáá (Pécs, 1870);*
* *A demokrácia eszméje és szervezete* (Bp. 1885);
* *Állami önkormányzat* (Bp. 1896);
* *A nemzetállam fankönyve* (Kolozsvár, 1902).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

* Kategorio Ignác Kuncz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Ne miskomprenu la jenajn urbojn Ikirun,* Ikire *kaj Ikare, ĉiuj en Niĝerio!*

**Ikire** estas metropolo en Niĝerio.

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 07° 34′ N 04° 18′ O﻿ / ﻿7.567 °N, 4.300 °O﻿ / 7.567; 4.300 (mapo)Koordinatoj: 07° 34′ N 04° 18′ O﻿ / ﻿7.567 °N, 4.300 °O﻿ / 7.567; 4.300 (mapo)
* Areo:  km²
* Loĝantaro: 162.029 en 2012
* Supermara alteco: 305 m
* Horzono: UTC +1

Geografio
---------

Ikire situas en montetaro en la sudokcidenta sekcio de la lando. Ĝi kuŝas en la pluvarbara zono. Ibadano situas 32, Oyo (urbo) 62, Lagoso 132 km.

Historio
--------

Laŭ legendo princo Akinrere, kiu estis ankaŭ elefantoĉasisto, fondis la urbeton. En 1976 la municipo ekfunkciis.

Ekonomio
--------

Ikire estas agrikultura centro, kie okupiĝas ankaŭ pri bredadoj.

Trafiko
-------

El Ikire kuras gravaj vojoj al Ibadano kaj Ilesa, krome estas malpli gravaj vojoj al norden kaj suden.

Klimato
-------

Ikire havas tropikan klimaton, havanta sekan kaj pluvan sezonojn. Jare pluvas pli, ol 1100 mm. La temperaturo varias inter 10-40 °C.

Fontoj
------

* Angla Vikipedio
* 
* [*rompita ligilo*]
'La Imagawa-familio kaj ĝia *mon*, familia simbolo
**Imagawa** estas familio de *daimioj* el japana mezepoko, posteuloj de la imperiestro Seiwa (850-880).

Imagawa Kuniuji, pranepo de Ashikaga Yoshiuji, translokiĝis al Imagawa (provinco Mikawa) dum la 13-a jarcento kaj uzos la nomon de la loko.

Tiu klano estris la provincojn de Suruga kaj Totomi de la 14-a jarcento ĝis la 16-a jarcento, kaj influis la provincon Mikawa dum la juneco de Tokugawa Ieyasu.

La potenco de klano malpligrandiĝis dum la bataloj kontraŭ la klano Oda. Oda Nobunaga venkis super la Imagawa-klanon dum la batalo de Okehazama, dum kiu mortis Imagawa Yoshimoto.

Dum la Edo-epoko la Imagawa-klano estis inter la *"koke"*, grandaj familioj de Japanio.

Klanestroj
----------

* Imagawa Kuniuji
* Imagawa Morouji
* Imagawa Norikuni
* Imagawa Noriuji
* Imagawa Ujiie
* Imagawa Yasumori
* Imagawa Norimasa
* Imagawa Noritada
* Imagawa Yoshitada
* Imagawa Ujichika
* Imagawa Ujiteru
* Imagawa Yoshimoto
* Imagawa Ujizane

* Kategorio Imagawa (klano) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Andrzej Adam Sariusz-Skąpski** (naskiĝis la 20-an de novembro 1937 en Krakovo, mortis la 10-an de aprilo 2010 en Smolensk) – pola socia aktivulo, en la jaroj 2006–2010 prezidanto de Federacio de Katinaj Familioj.

Vivo
----

Lia patro, Bolesław Skąpski, kiu antaŭmilite laboris kiel prokuroro en Ministerio pri Justeco en Varsovio, estis murdita en Katin.

En 1962 finis studojn pri akva konstruado en Krakova Politekniko. Laboris kiel geodeziisto kaj projektisto. De 1975 loĝis en Zakopane.

En 1989 kunkreis krakovan Asocion de Familioj Viktimoj de Katin en Suda Pollando. En la jaroj 1996–2003 estis vicprezidanto de la Konsilio de Federacio de Katinaj Familioj, kaj en 2006 iĝis ties prezidanto. En 1993 distingita per Ora Merit-Kruco. Aprile 2008 konsilio de Pola Katina Fondaĵo atribuis al li Medalon de Memor-Tago pri Viktimoj de Katina Murdo, sed li ĝin ne akceptis.

Andrzej Sariusz-Skąpski pereis en katastrofo de pola aviadilo Tu-154M en Smolensk. La 16-an de aprilo 2010 estis postmorte distingita per Oficira Kruco de la Ordeno *Polonia Restituta*. La 21-an de aprilo samjare entombigita en Rakowicki Tombejo en Krakovo.

Privata vivo
------------

Lia edzino estis Janina. Ili havis du filinojn - Magdalena kaj Izabella, kiu en 2010 iĝis prezidantino de la Federacio de Katinaj Familioj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Andrzej Sariusz-Skąpski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Biografia noto sur la paĝoj de Federacio de Katinaj Familioj Arkivigite je 2010-11-08 per la retarkivo Wayback Machine
La terminon **imaga popolmuziko**, kiun unue uzis Béla Bartók, transigis la muzikisto-asocio *ARFI - Association à la Recherche d'un Folklore Imaginaire* el Liono sur la nuntempan ĵazon. Per sia koncepto de "imaga popolmuziko" ili kondukis la eŭropan ĵazon al novaj improvizaj eblecoj pri strukturoj kaj harmonioj, kiuj sonas familiaraj kaj iomete memoras pri popolkantoj kaj malnovaj dancoj.

*„La improvizado estas la tradicio de ludema organizado de la sonoj," programe tekstas je ARFI, „ludi instrumenton; ludi per instrument; ludi per la memoro pri sonoj, kiuj estas produktataj momenton antaŭe; ludi kun aliaj muzikistoj; en komplika ligo kun la aŭskultanto, kun la spektanto; ludi per la voĉo kaj per la instrumento; konstrui emociajn interrilatojn; krei novan popolmuzikon.".* Programo de ARFI 
Diversaj vojoj al tia imaga popolmuziko estas kreeblaj per rimedoj de ĵazo: Aŭ oni improvizas pri ritme ekzaktaj skemoj kaj ostinatoj (kiel ekzemple praktikas Louis Sclavis) aŭ pri kanteblaj, vaste etendiĝaj melodiaj arkoj (ekzemple ĉe Patrick Vollat aŭ parte ĉe Maurice Merle). Parte la ritma strukturo (ekzemple je la liona bando *Marvelous Band*) estas ligita kaj laŭ kvazaŭ-popolmuzika maniero konkreta, je tio esence sensvinga. La rezulta muziko estas malgraŭ komplika strukturo ofte laŭ melodio facile kaptebla kaj laŭ ritmo lerte kaj ruze volvita kaj facilmova.

Dum la postmodernisma epoko la koncepto sukcesis tutmondiĝi. Unuaflanke la muzikistoj povis kadre de la mondmuziko malfermi novajn fontojn de inspiro: Apud fantazie inventita kvazaŭ-popolmuziko paŝis afrikaj influoj same kiel popolmuzikaj elementoj de Balkano aŭ el Bretonujo, barokmuzikaj citaĵoj de komponistoj kiel Jean-Philippe Rameau kaj elingtonecaj sonkoloroj. Aliaflanke ankaŭ muzikistoj trans Sudfrancujo ekprenis la koncepton. Jen nomendas el Italujo Gianluigi Trovesi kaj Battista Lena, el Germanujo Norbert Stein aŭ Michael Riessler, el Suomujo muzikistoj el la rondo de uri Antero Numminen, el Hungarujo Mihály Dresch kaj el Aŭstrujo Broadlahn aŭ ankaŭ Wolfgang Puschnig, kiu kunfandas per blovmuzika bando muzikon laŭ Ornette Coleman kun alpolanda poplmuziko. Je tio estas esence, ke popolmuziko el ĉiuj ajn regionoj povas fariĝi elirpunkto por la ĵazmuzikistoj: de realaj regionoj, sed ankaŭ de tiuj regionoj, kiuj ekzistas nur en la cerboj (kun popolmuziko, kiu estas ne reala). Tiamaniere klariĝas, kiel dubinda kaj iluzie familiara samtempe estas la hejmlando, kiun donas ĉi tiu muziko.

Referencoj
----------

1. ↑  Komp. Jean-François Boukobza *Bartok et le folklore imaginaire* Cite de la musique-Les Editions, 2005
2. ↑  Christophe Monnet Jazz et musique improvisée: Le numérique à l' épreuve du corps Arkivigite je 2006-11-24 per la retarkivo Wayback Machine. Lyon 2002, p. 33s.
3. ↑  Citita laŭ Ekkehard Jost, *Europas Jazz. 1960 - 1980. Frankfurto ĉe Majno 1987, p. 428*
4. ↑  vgl. Programm des 10. Darmstädter Jazzforums[*rompita ligilo*]
**Ignác Széll** [sEl], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Széll Ignác József** estis hungara nobela juĝisto, departementa kaj ministeria oficisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *dukai kaj szentgyörgyvölgyi* [sentdjordvoldji], lia patro estis József Széll (departementestro), lia frato estis Kálmán Széll, lia plej konata filo estis József Széll.

Ignác Széll naskiĝis la 13-an de aŭgusto 1845 en Gasztony, li mortis la 14-an de marto 1914 (laŭ hungara Vikipedio la mortotago estas 21-a) en Szombathely.

Biografio
---------

Ignác Széll frekventis bazlernejon en Sopron, li maturiĝis en gimnazio en Szombathely, poste li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Pest. En 1869 li ricevis la honoran postenon subnotario de Vas (historia departemento), ekde 1871 li estis nobela juĝisto, inter 1877 kaj 1893 li estis subdepartementestro en la sama loko. Depost 1893 li laboris en la ministerio pri enlandaj aferoj. Li ricevis la titolojn ministeria konsilisto en 1885, baldaŭ vera interna sekreta konsilisto. Li edziĝis en Csabrendek en 1879, la edzino naskis 4 gefilojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Ignác Széll en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 708536
 |
**Ikoyi** estas la plej riĉa kvartalo de Lagoso, en la distrikto Eti-Osa, Lagosa Ŝtato, Niĝerio. Ĝi kuŝas nordoriente de Obalende kaj limas kun Lagosa Insulo kaj okcidente kun la bordo de la Lagosa Laguno. Populara inter la plej supra klaso de la socio de Niĝerio, Ikoyi estas eble unu el la plej riĉaj komunumoj ankaŭ en la tuta lando Niĝerio.

La areo kiu formas Ikoyi estis origine kontinua teramaso kun Lagosa Insulo, ĝis ĝi estis separata pere de la kanalo MacGregor, nome mallarĝa akvovojo kiu estis elfosita de la Britia kolonia registaro. Tiu kanalo estis nuntempe konstruita kaj plenigita tiel ke la insulo estis denove kunigita kun Lagosa Insulo.

Ikoyi estas sur la orienta duono de la Lagosa Insulo kaj estas ligita al tiu per artefarita terkolo. Ikoyi estas ankaŭ konektita al la Viktoria Insulo pere de la ponto Falomo, kiu subtenas la ĉefan ŝoseon super la rojo Five Cowrie. Ikoyi estas hejmo de sidejoj de la federacia registaro de Niĝerio kaj de aliaj konstruaĵoj posedataj de la registaro, kiel la malnova federacia sekretariaro. Tiu komplekso nuntempe estas reestablita.

En Ikoyi estas militistaj kaj policaj kazernoj, alt-sekureca prizono kaj federacia kortumo de Niĝerio. Ikoyi havas ankaŭ nombrajn hotelojn, noktoklubojn, distran parkon kaj unu el la plej grandaj golfejoj de tuta Afriko. Origine kvartalo de meza klaso, lastatempe ĝi iĝis moda loĝeja areo por supra meza klaso ĝis supra klaso. Estas ankaŭ komerca agado en Ikoyi, kio observeblas en pliiĝanta nombro de oficejoj, bankoj kaj vendejaroj. La komerca sekcio estas koncentrita en la sudokcidenta areo.

Notoj
-----

1. ↑  Oni, A. O (2008).  Journal of the Nigerian Institution of Estate Surveyors and Valuers: *An empirical study of the Lagos state rent edict of 1997*. Alirita 4a de Aprilo 2012.
2. ↑   (30a de Aŭgusto 2006) *Branch of the Nigerian Institution of estate surveyors & Valuers*. Lagos state.
3. ↑  Ikoyi Federal secretariat … Disused monument rotting away

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 719032
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Alvarado (metroo de Madrido). |

**Alvarado** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Alvarado. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 011. Kaj la komunumo kaj la ĉefurbo ricevas nomon omaĝe al Pedro de Alvarado, hispana konkeranto kiu estis unuaranga estro de la armeo de Hernán Cortés dum la konkero de la lando kaj al kiu oni atribuas kruelajn farojn dum tiu.

Ponto de Alvarado super la rivero Papaloapano.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 48178 loĝantojn. El tiuj estis 24065 viroj kaj 24113 virinoj. La komunumo havas surfacon de 840.6 kvadratkilometroj kaj al ĝi apartenas 265 diversaj lokoj, el kiuj 2 estas urbecaj. La komunumo situas je 18°46' norda latitudo kaj 95°46′ minutoj okcidenta longitudo en la regiono de Papaloapan. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo. 

Regiono de Papaloapan, Alvarado estas la n-ro 3.
Sude ĝi havas limojn kun Acula, Tlacotalpan kaj Lerdo de Tejada, en la oriento kun la Meksika Golfo kaj en la okcidento kun la komunumo Ignacio de la Llave.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 48490 personoj. En la jaro 2000 temis pri 49499, do temis pri kresko / malkresko je 0.41 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 44573 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 371 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.83 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

 Arkivigite je 2007-03-14 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
«**Ili ne pasos!**», uzata ofte rekte en la hispanlingva esprimo «***¡No pasarán!***» (france: «*Ils ne passeront pas*», angle: «*They shall not pass*»), estas slogano por esprimi la determinon protekti pozicion kontraŭ la malamiko. La unua referenco al ĝia uzo troviĝas en la Batalo de Verdun en la Unua mondmilito fare de la franca generalo Robert Nivelle (kvankam aliaj ĝin atribuas al lia majoro, Philippe Pétain). Ĝi aperis poste en afiŝoj de propagando, kiel tiu de Maurice Neumont post la Dua Batalo de la Marno, kun la formo «*On ne passe pas!*», kiu estis la formo adoptita en la insignoj de la uniformoj de la Linio Maginot.

Poste ĝi estis popularigita en la Sieĝo de Madrido dum la Hispana Civila Milito (1936–39), en la fama formo «*¡No pasarán!*» fare de Dolores Ibárruri (*La Pasionaria*) – unu el la fondintoj de la Komunisma Partio de Hispanio –, kiu ĝin prenis el afiŝo realigita de la respublikista pentristo Ramón Puyol.

Poste en la Dua Mondmilito, la fama afiŝo kaj ĝia frazo estos ankaŭ uzita en la aliancitaj frontoj. Ĝi fariĝis internacia slogano kontraŭfaŝisma, kaj ĝi, ofte en la hispana formo, estas ankoraŭ nun uzata, ĉefe en la politikaj rondoj de politika maldekstro.

La esprimo estas ankaŭ trovebla en politikaj kantoj kaj en diversaj filmoj kaj komiksoj.

* Kategorio Ili ne pasos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Apeirono** (en antikva greka lingvo : **Άπειρον)** laŭ la instruoj de la antaŭsokrata filozofo Anaksimandro, estas la nomo de la monda fondaĵo unua - la ĉefa (praa, Ἀρχή, greke Arĥi).

Apartenanta al la Mileta filozofia skolo, Anaksimandro traktis la demandon pri tio, "kio estas arkaika?", tio estas, kio estas la materia principo, aŭ tiu fiksa materialo, kiu staras senŝanĝa malantaŭ la ŝanĝiĝanta mondo. La antaŭulo de Anaksimandro, Taleso, asertis, ke ĉi tiu substanco estas akvo, dum liaj posteuloj Anaksimeno asertis, ke ĉi tiu substanco estas aero. Anaksimandro, aliflanke, argumentis, ke ĉi tiu materialo, ne konata de ni, eble ne estus konota entute; kaj ke ĝi estas senlima kaj senfina (kaj tial certigas kontinuecon), sen trajtoj, kiuj distingas ĝin de la cetero de la elementoj, kaj inkluzivas ĉiujn ecojn troviĝantajn en la cetero de la elementoj sen limigo kaj apartigo. Eblas, ke Anaksimandro preferis tian elementon, ĉar la aliaj elementoj ŝajnas opozantaj unu kontraŭ la alia per ilia funkcio unu kontraŭ la ekzisto de la alia, kaj se unu el ili estus la elemento, la cetero estus englutita ene de ĝi.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 740036
 |
**Ilamatlán** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Ilamatlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 076.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13319 loĝantojn. El tiuj estis 6395 viroj kaj 6924 virinoj. La komunumo havas surfacon de 188.4 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 20 gradoj kaj 47 minutoj norda latitudo kaj 98 gradoj kaj 27 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1160 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 12414 personoj. En la jaro 2000 temis pri 12956, do temis pri kresko / malkresko je 0.86 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 11005 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 9765 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ilamatlán en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 Arkivigite je 2006-11-17 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Ilĥanlando** (**Ilĥanujo** aŭ **Ilĥanato**, turke *İlhanlılar*, perse سلسله ایلخانی, mongole *Ил Хан улс*, ĉine 伊兒汗國) estis mongola ĥanlando establita en Irano en la 13-a jarcento, konsiderita parto de la Mongola Imperio.

La vort-radiko "Ilĥan-" en laŭmorfema traduko signifas *vic-ĥano*.

Ilĥanlando estis bazita, origine, sur la kampanjoj de Ĝingis-Ĥano en la Ĥorezma Imperio en 1219-1224, kaj fondita de la nepo de Ĝinĝis, Hulagu, en tiuj teritorioj kiuj hodiaŭ konsistas el la plej granda parto de Irano, Irako, Afganio, Turkmenio, Armenio, Azerbajĝano, Kartvelio, Turkio, kaj okcidenta Pakistano. La Ilĥanato komence akceptis multajn religiojn, sed estis precipe komprenema al kristanismo, kaj serĉis franca-mongolan aliancon kun la krucistoj por konkeri Palestinon. Poste la regantoj de Ilĥanato, komencante kun Ghâzân en 1295, akceptis Islamon.

Vidu ankaŭ
----------

* Timur
* Azeroj en Irano
* Azera stilo

Referencoj
----------

### Bibliografio

* Atwood, Christopher P. (2004). *The Encyclopedia of Mongolia and the Mongol Empire*. Facts on File, Inc. (ISBN 0-8160-4671-9).
* C.E. Bosworth, *The New Islamic Dynasties*, Novjorko, 1996.
* Kadoi, Yuka. (2009) *Islamic Chinoiserie: The Art of Mongol Iran*, Edinburgh Studies in Islamic Art, Edinburgh. (ISBN 9780748635825).
* R. Amitai-Preiss: *Mongols and Mamluks: The Mamluk-Ilkhanid War 1260–1281*. Cambridge, 1995.

* Kategorio Ilĥanlando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En matematiko, **idento** aŭ **identaĵo** havas diversajn signifojn:

* Ĝi povas signifi egalaĵon, kiu restas valida sendistinge de la valoroj de la variabloj en ĝi, por distingi ĝin disde ekvacio, kiu estas vera sub pli apartaj kondiĉoj.

* En algebro, **idento** aŭ, pli kutime, **neŭtrala elemento** de magmo (t.e. aro *A* kun interna duvalenta operacio) estas elemento *e*, kiu - kombinita kun iu ajn elemento *a* de *A* - produktas eron *a*. Fojfoje, kiam la operacio havas multiplikan notacion, tia elemento *e* nomiĝas ankaŭ "unuo".

* Tria signifo estas la **identa funkcio** de aro *A* al si, ofte nomata {\displaystyle \mathrm {id} } aŭ {\displaystyle \mathrm {id} \_{A}}, tia ke {\displaystyle \mathrm {id} (x)=x} por ĉiuj *x* en *A*.

La simbolo ≡ estas iom kutima por indiki matematikan identon (aŭ kongruecan ekvivalentrilaton).

Ekzemploj
---------

Komuna ekzemplo de la unua signifo estas la trigonometria idento

{\displaystyle (\sin ~\theta )^{2}+(\cos ~\theta )^{2}=1}
kiu estas vera por ĉiuj reelaj valoroj de {\displaystyle \theta } (la aro de reelaj nombroj {\displaystyle \mathbb {R} } estas la domajno de la funkcioj sin kaj cos); kontraŭe la ekvacio

{\displaystyle \cos ~\theta =1}
estas valida nur por certaj valoroj de {\displaystyle \theta } en la domajno.

Kutima ekzemplo de neŭtrala elemento estas la nombro 0 inter la reelaj nombroj sub adicio. Tio signifas, ke por ĉiu {\displaystyle a\in \mathbb {R} },

*0 + a = a*
*a + 0 = a*
*0 + 0 = 0*
Kutima ekzemplo de identa funkcio estas la identa permuto, kiu sendas ĉiun elementon de la aro {\displaystyle \{1,2,\ldots ,n\}} al ĝi mem.

Ĉi tiuj signifoj ne estas reciproke ekskluzivaj; ekzemple, la identa permuto agas kiel identa funkcio kaj estas la neŭtrala elemento en la grupo de permutoj de la aro {\displaystyle \{1,2,\ldots ,n\}} sub la operacio de funkcia komponado.

Vidu ankaŭ
----------

* Identa matrico
* Identeco (filozofio)
* Listo de matematikaj identoj

* Kategorio Idento (matematiko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ildikó Bóbis** [bObiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bóbis Ildikó** estas hungara skermisto (rapiristo), trifoja olimpiano, trejnisto. Ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Farkasinszky-Bóbis Ildikó* aŭ *Farkasinszky Gyuláné* [farkaŝinski djulAnE], respektive *Simay Pálné* [ŝimai]. Ŝi estis filino de Gyula Bóbis.

Ildikó Bóbis naskiĝis la 5-an de septembro 1945 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ildikó Bóbis frue komencis skermi en sportklubo. En mondĉampionumoj ŝi estis la unua trifoje inter 1967-1974, respektive ŝi estis la dua kvarfoje inter 1966-1975. Ŝi estis dufoja olimpiano en Somera Olimpiko 1968 kaj Somera Olimpiko 1972 kun 3 arĝentaj medaloj. En 1985 ŝi akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto, poste ŝi estis trejnisto ĝis la emeritiĝo en 1992. Ŝi edziniĝis dufoje kaj naskis 2 gefilojn en 1978 kaj 1981. Ŝi ricevis kelkajn premiojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Ildikó Bóbis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 802158
 |



* Portalo pri Biografio
**Ferdinand PORSCHE** [FEadinant PORŝe], naskiĝinta la 3-an de septembro 1875 en Maffersdorf (nun Vratislavice nad Nisou, parto de la urbo Liberec en Ĉeĥio), mortinta la 30-an de januaro 1951 en Stutgarto, estis aŭstria aŭtomobil-konstruisto.
Li konstruis interalie la Volkswagen-modelon *Käfer* ("skarabo"), laŭ tipo de Tatra T97.

Krom aŭtoj serie produktataj Porsche desegnis ankaŭ konkursajn aŭtojn.
La unua modelo, "Sascha" [ZAŝa], inter 1919 kaj 1922 gajnis 43 el 51 konkursoj.
Poste Porsche konstruis modelojn por la firmao Mercedes.

En 1937 li membriĝis en la nazia partio NSDAP kaj je sia avantaĝo kunlaboris kun la nazia reĝimo.
En 1942 li iĝis *Oberführer* (ĉef-kolonelo) de SS.

Post la Dua mondmilito li estis malliberigita por preskaŭ du jaroj de la francia okupacia administracio.

En tiu tempo lia filo Ferry Porsche ekkonstruis la unuajn sporteskajn aŭtomobilojn nomitajn *Porsche*. La marko ankoraŭ nun apartenas al la plej renomaj altprezaj aŭtomobiloj.

Volkswagen Tipo 1 (VW Käfer, Beetle) estas aŭtomobilo fabrikita de Volkswagen kaj dezajnita de Ferdinand Porsche. Tiu modelo de aŭtomobilo estis fabrikita de 1949 ĝis 2003, kun pli ol 23 milionoj da ili. Dum multaj jaroj, ĝi konservis la rekordon de plej multe vendita aŭtomobilo iam ajn.

Porsche mortis en Stutgarto, sed estis entombigita en Zell am See en Aŭstrio.

Vidu ankaŭ
----------

* Porsche 911
* Volkswagen Tipo 1

* Kategorio Ferdinand Porsche en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 38324
* GND: 118595881
* LCCN: n50023206
* VIAF: 74645504
* ISNI: 0000 0000 6678 868X
* SUDOC: 110274407
* BNF: 11969059x
* ULAN: 500084751
* NDL: 00621311
* RKD: 324899
* NKC: xx0002652
* BNE: XX1729088
 |
**Ildikó KERESZTES** [keresteŝ] estas hungara rokkantistino, deklamistino, aktorino. Ŝi naskiĝis en Târgu Mureș la 8-an de aŭgusto 1964.

Ildikó Keresztes
Ildikó Keresztes kantas

Kariero
-------

Ildikó Keresztes translokiĝis el Rumanio (kie ŝi apartenis al la hungara minoritato) al Hungario en la fruaj 1980-aj jaroj. En 1985 ŝi akiris permeson por kantisto. Ŝi faris longan turneon kun muzikgrupo en Skandinavio. En 1988 ŝi havis mizikalajn rolojn en Budapeŝto, sed la teatra trupo aliĝis al Teatro Petőfi (Sopron), kie ŝi kantadis ankaŭ operetojn. En 2006 ŝi estis nomumita "eterna membro" de la teatro. Ŝi havis rolojn ankaŭ en Teatro Madách kaj en pluraj teatroj, ofte ŝi kantadis, tamen ŝiaj televiziaj roloj portis la tutlandan konatecon. Ŝi ofte havas diversajn taskojn en pluraj televizioj.

Ildikó Keresztes havas de 1999 plurajn diskojn. Ŝi estas premiitino Artisjus (2001) en kategorio de muzikalo.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* *Fleur de cactus* (Floro de la kakto) - Antonia
* Sándor Petőfi: *Az apostol* (La apostolo) - almozpetinto
* Zsigmond Móricz: *Légy jó mindhalálig* - fraŭlino Viola
* Ede Szigligeti: *Liliomfi* - fraŭlino Camilla

Fonto
-----

* Hungara vikipedio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ildikó Keresztes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Persona retejo Arkivigite je 2007-12-14 per la retarkivo Wayback Machine
* datenoj
* hungara biografieto kun foto
*La Ambasadoroj*, fare de Hans Holbein la malpliaĝa, estas kompleksa verko, kies ikonografio restas ĝis hodiaŭ debatata.
**Ikonografio** estas la branĉo de arthistorio, kiu temas pri la identigo, priskribo kaj interpretado de bildoj. La vorto "ikonografio" laŭlitere signifas "bildo-skribado", kaj originas de la greka *εικον* (bildo) kaj *γραφειν* (skribi). Dua difino de la sama vorto rilatas al la pentrado de ikonoj laŭ bizanca kaj ortodoksa tradicioj. Krom arthistorio, la vorto estas ankaŭ uzita en aliaj fakoj, ekzemple semiotiko aŭ por la studado de amaskomunikiloj.

Laŭ Francisko Azorín **Ikonografio** estas *Priskribo de bildoj, ilia stilo k. simboleco.* Li indikas etimologion el greka *eikon + graphos* (bildo priskribo) kaj el tie la latina *iconographio*, kaj li aldonas terminon *ikonologio*, por *Traktato pri ikonoj*.

Aprezo kaj perikonografia kulto en kristanismo
----------------------------------------------

Rilate aprecon kaj kulton al la kaj per la bildoj en kristanismo, rimarkindas diversaj konceptaj pozicioj, kvankam ĉiuj kuniĝantaj al la sama definitiva konkludo, kiu rekonas ke, laŭ la Dua Nicea Koncilio (8a jarcento), la adorado «pere de la bildo pasas al prototipo», nome al Jesuo Kristo. Eblas pri tio distingi kvar poziciojn:

1) Laŭ kristanaj ortodoksuloj kaj orientaj eklezioj, sen bildoj (ikonoj kaj relikvoj) ne eblas realigi la aŭtenta ortodoksion.

2) Laŭ katolikismo, la bildoj (kaj relikvoj) memorigas kaj altiras adori Jesuon Kriston kaj al la imito de sanktuloj.

3) Laŭ protestantal fluoj, kaj eble, ankaŭ katolikaj, opinias ke eblas vivi sian fidon sen nenia alia «ikono» de Kristo (aŭ aliaj kristanaj bildato) ol la Parolo de Kristo, escepte foje de la kruco.

4) Aliaj kristanoj eliminas, praktike se ne principe, ĉiujn bildojn (kaj relikvojn) por ne forŝteli la atenton al la unika adorinda Jesuo Kristo. Eblus, fakte, per tiu kulto cedis al superstiĉo. Foje oni diras, kaj en tio ĉiuj kunvenas, ke Dio estas ĉie adorebla en «spirito kaj vero» (Johana evangelio).

Do, la kristana tradicio komplekse – kaj aparte katolikismo – rilate ikonografaĵojn kaj bildojn kaj relikvojn, sin prezentas vere pluralista. Se pliprecizigi la katolikan pozicion, oni vidu la oficialan katolikan instruaĵon rilate la nemanfaritan bildon de Kristo en la tuko dirita mortotuko de Kristo, nun protektita en Torino.
 Arkivigite je 2010-06-27 per la retarkivo Wayback Machine (Vidu *Francesco Pieri* docento pri historio de antikva eklezio kaj patristiko)

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 93.
2. ↑  Azorín, samloke, paĝo 92.
3. ↑  Azorín, samloke, paĝo 93.

* Ikonografio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ikonografio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Iliny** [ilinj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Balassagyarmat.

Larĝa panoramo de Iliny
Blazono de Iliny

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 7 km²
* Koordinatoj: 48° 01′ 54″ N 19° 25′ 35″ O﻿ / ﻿48.03167 °N, 19.42639 °O﻿ / 48.03167; 19.42639 (mapo)Koordinatoj: 48° 01′ 54″ N 19° 25′ 35″ O﻿ / ﻿48.03167 °N, 19.42639 °O﻿ / 48.03167; 19.42639 (mapo)
* Loĝantaro: 170
* Poŝtkodo: 2675
* Telefonprefikso: 35

Situo
-----

Iliny situas sur deklivoj, laŭ rojo, fine de sakovojo. Szécsény troviĝas 11, Balassagyarmat 14, Pásztó 29, Rétság 30 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1348 en formo *"Inini"*. Ekde meze de la 16-a jarcento la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. En 1872 pluvego okazis, kiu ruinigis grandan parton de la komunumo. En 1873 pro ĥolero 21 vilaĝanoj mortis. Vilaĝservoj estas klubo de gemaljunuloj, ĉiujara arta kunveno, migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino de Hungaroj en 1947 trakonstruiĝis el kastelo
* monumento pri la patrono

* Kategorio Iliny en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Eligilo de ikso-radioj el elektrona tubo.
Radiografio de la mano de infano
**Ikso-radioj** aŭ **X-radiado** aŭ **Rentgena radiado** estas tipo de joniga radiado, kiu formas parton de la elektromagneta spektro, kaj estas do formata de fotonoj. Ĝi estas tre energia, kvankam ĝenerale oni uzas la nomon por parto de la spektro kun malpli granda frekvenco ol la gama-radiado. Ĝia ondolongo troviĝas inter 10 kaj 0,1 nanometroj.

La iksoradioj estis malkovritaj en 1895 de la germana fizikisto Wilhelm Conrad Röntgen. Li dokumentis ĝiajn propraĵojn, kaj, ĉar nekonataj, donis al ili la nomon **X**. En diversaj lingvoj ili estas ankaŭ konataj kiel Röntgen- aŭ **rentgena radiado**.

La ikso-radioj formiĝas en la ekstera tavolo de la atomoj, pro fenomenoj okazantaj al elektronoj en siaj orbitoj, jen pro *saltado* inter energiaj tavoloj, aŭ pro subita malakcelo de la elektrono. Fakte tiu origino estas la ĉefa diferenco al la gama-radiado, kiu estas formita en la atoma nukleo.

La ikso-radioj estas uzataj ĉefe por la bildigo de la interno de la materio, profitante ĝian grandan kapablon de trairado de la fizikaj korpoj. La plej konata utiligo estas la medicina radiografio, kiu permesas la vidadon de la interno de la korpo, ĉefe de la malmolaj organoj. Ankaŭ estas kutima la industria radiografio, por ekzameni la internon de la materialoj aŭ la ujoj.

Ikso-radia bildo prenita de Wilhelm Conrad Röntgen

* Ikso-radioj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ikso-radioj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 
* 
*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Santo André |

**Santo André da Borda do Campo** [**san** tŭan**dre** da**borh**da dŭ**kan**pŭ] (oficiale portugale *Município de Santo André*) estas municipo kaj urbo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de São Paulo kaj en la mikroregiono São Paulo], kaj estas unu el municipoj de urbego *Região do Grande ABC* kunigata al metropola urbo San-Paŭlo. Tiel, fizike, oni povas rigardi ĝin kiel parto de kvartalo de San-Paŭlo, kvankam politike aŭtonoma. Laŭ la stato de 2021 en la municipo vivis 723 889 loĝantoj sur areo de 174,84 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 4 140 loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en marto 2022 estis 575 229. La teritorio havas komunan limon kun San-Paŭlo, São Bernardo do Campo, Cubatão, Mauá, Mogi das Cruzes, Ribeirão Pires, Rio Grande da Serra, Santos, São Caetano do Sul kaj Suzano.

Santo André da Borda do Campo, estis fondita de João Ramalho, kiu havis multajn edzinojn kaj filojn de tribo de gvajanazoj. En 8-a de aprilo de 1553 lia postulo ke la indiĝena vilaĝo estu rigardata kiel portugalan vilaĝon estis akceptata de ĝenerala-guberniestro de Brazilo Tomé de Sousa.

En 1558, Ramalho iĝis *alcaide-mor* ("granda" vilaĝestro). Kiam alvenis pastroj, ili intencis ke Ramalho lasu siajn edzinojn (ĉirkaŭ 10), sed li refuzis. Tiel, en 1560, la nova ĝenerala-guberniestro decidis forigi la vilaĝon kaj translokiĝis siajn loĝantojn al São Paulo de Piratininga.

La vilaĝo nur reaperis en 1889.

Krom la urbo Santo André, estas en municipo ankaŭ la vilaĝo Paranapiacaba.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (portugale)
* Asocio de Municipoj de San-Paŭlio (same portugale)
Tiu ĉi artikolo estas pri vilaĝo en Anglio. Ekzistas ankaŭ alia Ilchester en Marilando.

---

**Ilchester** estas vilaĝo kaj paroĥo en Somerset (Anglio) kaj situas ĉe rivero Yeo 8 km norde de Yeovil. Ĝi havas ĉ. 2.000 loĝantojn.

Preter la vilaĝo iras aŭtovojo A303. Aliflanke de la rivero situas vilaĝo Northover, al kiu kondukas ŝtona ponto. Por la loka ekonomio gravas granda fabriko de fromaĝo (*Ilchester Cheese*).

En la romia tempo tie estis fuorto nomata *Lindinis*, kiu protektis romian vojon. En mezepoko la loko portis la nomon *Givelcestre*, kiu signifas "kastelo ĉe Ivel" (tiama nomo de la rivero). Iom antaŭ 1200 Henriko la 2-a donis al ĝi aŭtonomecajn rajtojn laŭ la modelo de Winchester. En la 18-a jarcento ĝi estis ĉefloko de Somerset; post la disvastiĝo de fervojo la manko de fervoja stacio malgravigis ĝin, kaj urbo Taunton prenis la ĉeflokan rolon.

En la vilaĝo troviĝas historia muzeo.

Proksime de Ilchester kredeble naskiĝis Roger Bacon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ilchester en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Situa mapo de hotelo en Ilchester Arkivigite je 2006-08-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Turismaj informoj Arkivigite je 2006-07-16 per la retarkivo Wayback Machine
**Ilhan Abdullahi OMAR** (naskiĝis la 4-a de oktobro 1981) estas somala-usona politikisto kiu servas kiel la Usona Reprezentanto de la 5-a kongresa distrikto de Minesoto ekde 2019. La distrikto estas bazita en Mineapolo kaj inkluzivas plurajn malgrandajn proksimajn urbojn.

En 2016 ŝi estis elektita por la Minesota Domo de Reprezentantoj kiel ano de la Minesota Demokrata-Farmista-Laborista Partio, filio de la Demokrata Partio, ŝi fariĝis la unua somala-usona elektita por leĝdona korpo en Usono. En Novembro 2018, ŝi fariĝis la unua naturalizita civitano el Afriko kaj la unua somali-usona elektita por la Usona Kongreso. Kune kun Rashida Tlaib, ŝi estis unu el la du unuaj islamaninoj elektita al la Kongreso kaj la unua neblankula virino kiu servis kiel usona reprezentanto en Minesoto.

Ŝi estas ano de la Kongresa Progresema Fakcio, Omar subtenas dignoplenan salajron, malaltekostajn loĝejojn, studentan ŝuldan pardonon, universalan sanzorgadon, kaj la abolon de la Usona Agentejo pri Enmigrado kaj Dogano. Ŝi forte kontraŭas la polikojn pri enmigrado de la Trumpa prezidenteco.

Laŭ si, ŝi estas demokrata socialisto tamen malsimile al Alexandria Ocasio-Cortez kaj Rashida Tlaib, kiuj ambaŭ estis elektitaj al la Kongreso samtempe en 2018, ŝi neniam aliĝis al la Demokrataj Socialistoj de Usono aŭ petis ilian politikan subtenon.

* Kategorio Ilhan Omar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 632868
* GND: 1118960807
* LCCN: no2019080398
* VIAF: 4513147967359684200000
 |
Unua paĝp de la unua eldono de la historio en la kolekto *Mazeppa*, John Murray, Londono, 1819.
**"Fragment of a Novel"** estas nefinita vampira horora novelo verkita en 1819 de Lord Byron. La novelo, konata ankaŭ kiel "A Fragment" kaj "The Burial: A Fragment", estis unu el la unuaj en angla lingvo kiu montras vampiran temon. La ĉefa rolulo estas Augustus Darvell. John William Polidori bazigis sian novelon *The Vampyre* (1819), origine atribuita en presejo al Lord Byron, sur fragmento de Byron. La vampiro en la novelo de Polidori, nome Lord Ruthven, estis modelita laŭ Byron mem. La novelo estis la rezulto de la renkonto kiun Byron faris en 1816 kun Percy Bysshe Shelley kie oni proponis kolektivan "fantomverkadon". Tiu konkurenco kondukis ankaŭ al la kreado de Frankenstein laŭ la Prefaco al la novelo de Percy Bysshe Shelley de 1818. La novelo estas grava en la disvolvigo kaj evoluo de la ĝenro de la vampira romano en angla literaturo kiel unu el unuaj verkoj kiuj montras la modernan vampiron kiel funkcianta en socio maskite. La novelo unuafoje aperis kun la titolo "A Fragment" en la kolekto de 1819 nome *Mazeppa: A Poem*, publikigita de John Murray en Londono.

Notoj
-----

1. ↑  [La Prefaco al la eldono de 1818 de Frankenstein verkita de Percy Bysshe Shelley. Shelley asertis ke la triopo partoprenis en la fantomverka plano. Mary Shelley asertis ke kvaropo partoprenis en la plano laŭ la Enkonduko de 1831, aldonante sin mem al la konkurenco kaj lasante foren Claire Clairmont.]  Alirita la 16an de Majo 2018.
2. ↑   Barber, Paul. Vampires, Burial, and Death: Folklore and Reality. Yale University Press, 1988, p. 194. "Byron's Darvell and Polidori's Ruthven are, as far as I know, the first vampires who re-create their desires by ignoring their genealogical and emotional origins: their mobility is psychic as well as geographical."