recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Seuzach (stacidomo). |



**Seuzach** estas komunumo en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 6790 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. La komunumo konsistas el la municipoj *Seuzach*, *Oberohringen* kaj *Unterohringen*.

Geografio
---------

Ĉevalskulpturo en la vilaĝa parko de Seuzach
Seuzach apartenas al la aglomeraĵo de la urbo Vinterturo, ĉe kies norda limo la komunumo situas. La iama kamparvilaĝo hodiaŭ havas urbecan karakteron. De la komunuma areo de 7,56 km² 44,4% servas por agrikulturo, 24,3% estas kovritaj de arbaro, 20,4% estas kovritaj de setlejoj, 9,9% servas por la trafiko kaj 0,5% estas akvejoj kaj 0,9% dezertaj.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Seuzach limas en nordokcidento al Hettlingen, en nordo al Dägerlen, en nordoriento al Dinhard, kaj en oriento, sudo kaj sudokcidento al la urbo Vinterturo.

Trafiko
-------

Trafikcirklo en la centro de Seuzach
Seuzach disponas pri stacidomo de la Svisaj Federaciaj Fervojoj, kiu estas konektita unuflanke per la regiona trajnlinio S11 de la Zurika Trafik-Unio tra Vinterturo, Zürich Stadelhofen, Ĉefstacidomo Zuriko, Dietikon kun Brugg kaj aliflanke ankaŭ kun la linio S29 tra Vinterturo ankaŭ kun Zuriko. Estas aliro de Seuzach al la naciaj svisaj aŭtovojoj A1 kaj A4.

Historio
--------

La unua historia mencio de Seuzach datiĝas el la jaro 1263. En mezepoko Seuzach apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj poste al ties heredantoj, la Habsburgoj, kiuj vendis la posedaĵon en la jaro 1452 kun la tuta Grafejo Kiburgo al la urbo Zuriko.

Vidu ankaŭ
----------

* Seuzach (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Seuzach
* Seuzach en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Kategorio Seuzach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Vinterturo |
| --- |
| Altikon • Bertschikon • Brütten • Dägerlen • Dättlikon • Dinhard • Elgg • Ellikon ĉe Turo • Elsau • Hagenbuch • Hettlingen • Hofstetten • Neftenbach • Pfungen • Rickenbach • Schlatt • Seuzach • Turbenthal • Wiesendangen • **Vinterturo** • Zell |  |

 |
**Diapaŭzo** estas portempa (de kelkaj semajnoj ĝis kelkaj jaroj) malpliiĝo aŭ ĉeso de la disvolviĝo ĉe iuj insektoj, kiu ne dependas nur de mediaj faktoroj.

Ĉe multaj insektoj kaj aliaj senvertebruloj, la diapaŭzo estas periodo de individua disvolviĝo aŭ kresko suspendita per hormona regulado, kiu kutime permesas travivi malfavorajn (malvarmajn, sen precipitaĵajn) periodojn, dum kiuj la metabola rapideco signife reduktiĝas. La diapaŭzo ofte estas kaŭzita de laŭsezonaj ŝanĝoj kaj estas reguligita per denaska ritmo. Diapaŭzo povas okazi en ovoj, larvoj kaj krizalidoj, kaj eĉ en plenkreska stato. La diapaŭzo estas traktata ene de la scienco pri ekologio en la fako de aŭtekologio. Unu el la proprecoj de vivantaj organismoj estas, ke ili povas travivi eĉ en malfavoraj kondiĉoj dum siaj evoluaj stadioj dum sia vivo, falante en ripozan staton por pli longa aŭ pli mallonga periodo. Ĉi tiu kapablo disvolviĝis dum filogenezo, sub influo de la ĉirkaŭaĵo, kiu ĉirkaŭas ilin kaj ofte ŝanĝiĝas. Ripozado oftas ĉe insektaj specioj, sed embria diapaŭzo (ekz. ĉe cervoj *Capreolus capreolus* aŭ melo *Meles meles*) okazas ankaŭ en iuj pli altaj bestospecioj.

Vidu ankaŭ
----------

* kvieteco
* torporo
* vintrodormado


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 718299
 |
**László Szabó** [lAslO sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szabó László** estis hungara-franca aktoro, reĝisoro.

László Szabó  naskiĝis la 24-an de marto 1936 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Szabó frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Teknikuniversitato de Budapeŝto inter 1954-1956, sed li estis ankaŭ amatora aktoro. Post la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Parizo, kie li aliĝiĝis al nova ondo de francaj filmistoj. Kelkfoje li estis aktoro en filmoj de Jean-Luc Godard. Ekde mezo de la 1960-aj jaroj pro la amnestio li ofte hejmenvenas al Hungario, eĉ li ricevas fimajn rolojn. Foje li vivas en Francio, foje en Hungario kaj li partoprenas en produktadoj de filmoj. Li ricevis 3 hungarajn premiojn en la jaroj 1985 kaj 1986.

Elektitaj filmaj roloj
----------------------

* *Ütközet békében* (1952)
* *À double tour* (1959)
* *Vivre sa vie* (1962)
* *Ismeri a szandi-mandit?* (1969)
* *Talpuk alatt fütyül a szél* (1976)
* *Falfúró* (1985)
* *Le Fils de Gascogne* (1996)
* *Parc* (2009)

Elektitaj filmaj reĝisoraĵoj
----------------------------

* ‘‘Bihan hadnagy utazása’‘ (1970)
* ‘‘Sortűz egy fekete bivalyért’‘ (1984)
* ‘‘Az ember, aki nappal aludt’‘ (2003)

Fontoj
------

* hungare
* france
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

La **76-a Universala Kongreso de Esperanto** okazis de la 27-a de julio ĝis la 3-a de aŭgusto 1991 en Bergeno, Norvegio. Ĝi havis 2295 partoprenantojn el 55 landoj. La kongresa temo estis "Nordio — ĉu modelo?".

El la kultura programo de la kongreso elstaris profesinivela prezento de la dramo de Henrik Ibsen Pupohejmo fare de la teatra grupo Kia koincido. Esperanto-kulturpremio 1991 de FAME-fondaĵo kaj de la germana urbo Aalen estis aljuĝita al Ito Kanzi el Japanio pro la preparo kaj eldono de la kompleta verkaro de Ludoviko Lazaro Zamenhof. 

la urbocentro de Bergen. Centrre fone la turdomo de la urbohalo, kie okazis plej multaj programeroj de la UK
En la tradicia aŭkcio ankaŭ du leteroj de Zamenhof transiris al nova proprietulo. Sume la aŭkcio enspezigis la sumon de 21 mil 890 norvegaj kronoj. En kunveno, kiun ĉeestis multaj fortaj ludantoj el Ĉinio kaj Japanio eblis goludi. La Infana Kongreseto arigis 36 infanojn el 17 landoj. Inter ili estis denaskaj Esperanto-parolantoj.

Specialan atenton de la ĝenerala publiko kaj vastan resonon en gazetaro kaj televido altiris la afero de la tiel nomata "soveta spionŝipo". Temis pri la scienca esplorŝipo "Akademik Ioffe" per kiu el Litovio alvojaĝis - organizite de Povilas Jegorovas - 72 esperantistoj. La norvegaj aŭtoritatoj ne permesis enveturon en la havenon, timante spionadon per la sciencaj instalaĵoj de la ŝipo. Post du tagoj la ŝipon forlasis ses homoj en boato de ĵurnalistoj. La trian tagon ĉiuj vojaĝantoj ricevis permeson veni al la urbo. Ĉar ili ne povis loĝi kaj manĝi en la ŝipo, oni senpage loĝigis ilin en hoteloj. Dum la ferma ceremonio oni komentis, ke malgraŭ ĉiuj malagrablaĵoj la bruo ĉirkaŭ tiu ŝipo kun esperantistoj "multe pli bone varbis pri la kongreso ol UEA povus organizi kaj pagi". Estis historia ironio, ke nur du semajnojn post la nervozo pri tiu ĉi supozita soveta danĝero komencis la diseriĝo de Sovetunio.

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Esperanta Flago | Universalaj Kongresoj | Esperanta Flago |
| 1905-1915 • 1920-1939 • 1940-1980 • 1981-2010 |
| Brasilia 1981 • Antverpeno 1982 • Budapeŝto 1983 • Vankuvero 1984 • Aŭgsburgo 1985 |
| Pekino 1986 • Varsovio 1987 • Roterdamo 1988 • Brighton 1989 • Havano 1990 |
| Bergen 1991 • Vieno 1992 • Valencia 1993 • Seulo 1994 • Tampere 1995 |
| Prago 1996 • Adelaide 1997 • Montpellier 1998 • Berlino 1999 • Tel-Avivo 2000 |
| Zagrebo 2001 • Fortalezo 2002 • Gotenburgo 2003 • Pekino 2004 • Vilno 2005 |
| Florenco 2006 • Jokohamo 2007 • Roterdamo 2008 • Bjalistoko 2009 • Havano 2010 |
| Kopenhago 2011 • Hanojo 2012 • Rejkjaviko 2013 • Bonaero 2014 • Lillo 2015 |
**Kreiva verkado** estas verkado kiu havas artan celon. La rezulto de kreiva verkado estas teksto, kiu kutime ne povas esti klasifikita kiel unu el la komunaj ĝenroj: komerca teksto, referenca teksto, listo, gvidila kaj operacia teksto, reklamo, letero aŭ kontrakto. La plej oftaj formoj de kreiva verkado estas fikcio (prozo), poezio, teatraĵoj aŭ meditadoj. Kreiva verkado fakte estas procezo de kreado de literatura teksto.

Bazoj kaj fundamentoj
---------------------

Unika trajto de kreiva verkado estas la ampleksa uzo de literaturaj artaj rimedoj, kiel vortfiguraj, lingvaj, gramatikaj kaj aliaj literaturaj teknikoj. La kreinto uzas ĉi tiujn artajn rimedojn por transdoni pli ol sekaj informoj en la teksto. Estas ilia uzo kio transformas kreivan verkon en arton.

Ekde la invento de verkado, homoj komencis okupiĝi pri kreiva verkado, kiel ekzemple verkistoj, poetoj kaj dramaturgoj. Kreiva verkado estas libera verko kiu estas maniero de kreivo, memesprimo, netradicia pensado kaj la transdono de pensoj kaj sentoj kiuj iĝas vortoj. En nia tempo, la praktikado de krea verko ĉesis esti nepre la okupiteco de homo pri si mem, kaj multpartoprenaj verkaj laborrenkontiĝoj kun moderigaĵoj kiuj direktas la verkadon estas kutimaj en la tuta mondo.

Verkadi estas homa bezono. La verkisto kreas tekston kiu uzas verkon kaj gramatikon pro arto. Talenta verkisto uzas la ilojn de la lingvo por krei verkostilon kiu karakterizas lin. La persona verkostilo de la verkinto estis konstruita, interalie, de eksponiĝo al larĝa spektro de aliaj stiloj. Laŭ multaj homoj, estas neeble bone verki sen legado. Same kiel ĉiu, kiu studas plastikan arton, ankaŭ studas arthistorion kaj modernan arton, tiel ĉiu, kiu volas verki, devus ankaŭ scii la historion de literaturo, klasikan literaturon kaj nuntempan literaturon. Ĉi-rilate, kreiva verkado ne diferencas de la aliaj artoj. Fakte, legado kaj akiro de la lerteco de verko estas interplektitaj.

Male al la aliaj artoj, verkado estas arto, pri kiu ĉiu povas okupiĝi, ĉu ili havas la necesan talenton aŭ ne. Verkado estas konsiderata tre persona arto, kio sufiĉas, se ĝi kontentigas nur sian kreinton. Kiam la kreinto volas publikigi sian verkon, la verko pasas en la manojn de la redaktoro, kiu decidas ĉu kaj kiel publikigi ĝin.

Vidu ankaŭ
----------

* Libera skribado

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kreiva verkado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Gvidilo de kreiva verkado - La Universitato de Vermonto
* Verkanta en la disciplinoj: Kreiva verkado - Kelsey Shields, verka centro, Universitato de Richmond


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812845
* GND: 4165550-3
* LCCN: sh85033847
* BNF: 12227916r
* NKC: ph126817
 |
**Andy Lau Tak-Wah** (naskiĝis la 27-an de septembro 1961 en Honkongo) estas kantisto (stelulo de la kantona pop-muziko) , kantaŭtoro, aktoro kaj filmproduktoro. Andy Lau naskiĝis kiel *Lau Fuk-Wing* (tradicia ĉina: 劉福榮). Li aperis en pli ol 160 filmoj kaj publikigis pli ol 60 albumojn en sia hejmlando. Pro liaj kontribuoj, vaksfiguro de Lau estis rivelita la 1-an de junio 2005 ĉe Madame Tussauds en Honkongo.

Kina kariero
------------

Andy Lau estas komerce la plej sukcesa filmaktoro en Honkongo ekde la 1990-aj jaroj. Lia filmsukceso estis *Running Out of Time de* 1999. Li gajnis la Premion Golden Horse (Tajvano) en 2004 pro sia rolo en *Infernal Affairs 3*. En la okcidento, li estas plej konata pro sia rolo en la filmo *House of Flying Daggers*.

Muzika kariero
--------------

Lia muzika kariero komenciĝis en 1985, sed lia famo altiĝis de la 1990-aj jaroj. Li preskaŭ ĉiujare eldonas muzikdiskon. Li estas unu el la plej sukcesaj ĉinaj muzikistoj, publikigante miksaĵon de kantoj en la kantona kaj en la mandarena. Andy Lau, kune kun Jacky Cheung, Aaron Kwok kaj Leon Lai, formas la kvar reĝojn de la 'kantopop' (kantonlingva popmuziko el Hongkongo) aŭ la kvar reĝojn de la kantona popmuziko (kantone: 四大天王, pinjine: sì dà tiān wáng).

Krom esti multflanka kantisto, Lau ankaŭ skribas multajn el siaj kantotekstoj kaj multe komponas. La plej famaj sukcesoj de Lau en Honkongo estas 愛不完 (Senfina amo), 潮水 (La tajdo), 忘情水 (Forgesu ampocion), 中,國)人, (國)笨小孩 (Stulta infano), 愛你一萬年 (Amu vin eterne (laŭvorte *Love You For 10,000 Years*)), 你是我的女人 (Vi estas mia virino), 暗裡著迷.

Alia kariero
------------

Lau prezentas reklamfilmetojn kaj prezentas informreklamojn por la registaro.

Premioj
-------

Lau gajnis multajn premiojn kaj estas listigita en la *Guinness-Libro de Rekordoj* kiel la kantona popartisto kun la plej multaj premioj.

Vidu ankaŭ
----------

* Liang Yuying

Eksteraj ligiloj
----------------

* Andy Lau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Andy Lau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

(ĉina, angla, japana) Oficiala retejo

Kanto 起走過的日子 (La Tagojn ni trapasis kune), YouTube

节目名称在 (Sing China/Kantu Ĉinion!, antaŭe The Voice of China)

Referencoj
----------

1. ↑  (zh) Biografio de Andy Lau, alirite la 9-an de aprilo 2011. Arkivita el la originalo la 18-an de aprilo 2012
2. 1 2  *Andy LAU –劉德華(n. 1961.9.27).* (PDF; 168 kB) Aktoro, Produktanto, Plenuma Produktanto, Kantisto. En: *filmarchive.gov.hk.* Hong Kong Film Archive -香港電影資料庫, prenita 18 januaron 2023 (angla, mallonga biografio de Andy Lau ĉe la *Hong Kong Film Archive* ).
3. ↑  (en) Vaksfiguro de Andy Lau rivelita, *inhuanet.com*. Arkivita el la originalo la 15-an de decembro 2005 .

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 810349
* GND: 140820914
* LCCN: no2005038899
* VIAF: 44489102
* ISNI: 0000 0001 1452 4436
* SUDOC: 088520412
* BNF: 13938841g
* MBA: f738bc44-5806-4013-aee4-5469c0c2ec30
* NLA: 41506339
* BIBSYS: 5040983
* NKC: pna2007370927
* BNE: XX1481797
 |
**Bonfarto** laŭ PIV estas la subjektiva percepto esti en bona korpa kaj psika stato, do esti sana.

Ekster Esperanto, oni en pluraj lingvoj egaligas la vorton al la anglalingva vorto *wellness* [prononco pli-malpli "**ŭel**nes"]. Anglalingvanoj atentu **ne** egaligi ĝin al la vorto *welfare*, kiu en Esperanto egalas al la termino *sociala helpo* (vidu pri tio ekzemple la artikolon Sociala Ŝtato).

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Mi estis trankvila kaj bonfarta en mia palaco Malnova Testamento **"** |

 |

La anglalingva ekvivalento "wellness"
-------------------------------------

La vorto **wellness**, laŭdire unuafoje dum la jaro 1654 menciiĝis en anglalingva monografio de Sir A. Johnson, kiu dankis al dio pro la "good wealnesse", do "bona sano", de sia filino. La "Oksforda Angla Vortaro" (*Oxford English Dictionary*), publikigita ekde la jaro 1888, listigas ĝin lige al la klarigo "bona sano". Laŭ moderna kompreno temas pri "tutisma" aŭ holisma medicina koncepto, kiu ekde la 1950-aj jaroj, unuafoje uzite en Usono, iĝis gvida termino de siatempe novspeca prisana movado.

Laŭ la difinoj de la usona kuracisto *Kenneth Cooper* ("la patro de la sporta metodaro "*Aerobics*"), la socialmedicinisto *Halbert Dunn* kaj aliaj inter la 1950-aj kaj 1970-aj jaroj, la termino devenu de la ***well**-being* (bonfarto) kaj *fit**ness*** (korpa bonstato) respektive ***well**-being* kaj *happi**ness*** (ĝojeco), do la vivstila koncepto "wellness" celu ĝojon, psikan kaj korpan bonan staton. Nuntempe la vorto asociiĝas aparte kun metodoj kaj servoj, kiuj altigas la korpan, spiritan kaj psikan bonfarton – tio inkluzivas sportajn aktivecojn, saŭnadon kaj aliajn aplikojn de varmeco, masaĝojn, meditadojn, sanokonscian elekton de nutrado kaj aliajn ofertojn.

Vidu ankaŭ
----------

* la artikol(et)on pri la temo vivkvalito.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bonfarto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Bonfarto en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* artikolo de la magazino "GEO" pri la termino "wellness" en varbaĵoj (germanlingve) Arkivigite je 2009-02-02 per la retarkivo Wayback Machine
* artikolo "La wellness-komerco" (same germanlingve) Arkivigite je 2009-04-15 per la retarkivo Wayback Machine
Koordinatoj: 48° 45′ 23″ N 16° 48′ 35″ O﻿ / ﻿48.75639 °N, 16.80972 °O﻿ / 48.75639; 16.80972 (mapo)

**Boří les** (germane *Theimwald*, ankaŭ en laŭvorta traduko *Föhrenwald*) estas artefarita arbara komplekso en Ĉeĥio en sudo de Moravio (historie Malsupra Aŭstrio) inter Valtice kaj Břeclav. Per sudorienta terlango ĝi interkovras en Aŭstrion al katastro de Bernhardsthal (kiel *Föhrenwald*).

Ĝi estas konsisto de Areo de Lednice-Valtice. Ĝi estis fondita de familio de Liĥtenŝtejnidoj sur nefekunda teraso. Kreas ĝin plejparte varmamaj foliaj lignaĵoj kaj pinoj. Troviĝas en ĝi saletoj Templo de Diana, Sankta Huberto kaj Tri Gracioj. Surrande de la arbaro apudanta al Poštorná ekde la 19-a jarcento oni minis ceramikajn argilojn.

**Boří les** nomiĝas ankaŭ apuda fervoja stacio n-ro 332155, kiu troviĝas en katastra teritorio Poštorná, la loka parto de Břeclav. La stacio situas sur fervojlinio Břeclav - Znojmo, el kiu deflankiĝas fervojlinio ĝis Lednice kaj estas enkonektita en ĝin branĉtrako de kompanio Fosfa.

Soldata historio
----------------

Laŭlonge laŭ cirkvito de la arbaro troviĝas vico de konstruaĵoj de ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj el fino de la 1930-aj jaroj.

En sudorienta parto de la arbaro, precipe en spaco inter fervojlinio 246 kaj ŝoseo I/55 al limpasejo Poštorná/Reintal, ĝis hodiaŭ kuŝas granda kvanto de neeksplodigita municio, kiu ĉi tie estis disĵetita fine de la dua mondmilito dum likvido de municia fabriko.

Etareaj protektitaj areoj en Boří les
-------------------------------------

* Nacia naturmemorindaĵo Rendez-vous
* Naturrezervejo Fiŝlago de Francisko

Pluaj fotoj
-----------

* Stacio Boří lesStacio Boří les
* kapelo de sankta Hubertokapelo de sankta Huberto

Referencoj
----------

1. ↑   (2013) *Jízdní řád 2014*, p. A14.
2. ↑  KVH Moravský Žižkov: Poštorenská továrna na smrt
3. ↑  Břeclavský deník: Boří les hrozí municí i 68 let po druhé světové válce
**Alexander** "**Alex** "**Manoogian** (armene: Ալեք Մանուկեան; n. la 28-an de junio 1901 - m. la 10-an de julio 1996) estis armen-usona industria inĝeniero, komercisto, entreprenisto kaj filantropo, kiu pasigis la plej grandan parton de sia kariero en Detrojto, Miĉigano. Li estis la fondinto de Masco Corporation, kiu en 1969 estis listigita en la Novjorka Borso. En 1954, li patentis kaj surmerkatigis la unuan sukcesan senlavan pilkan valvokranon, la Delta- krano, nomumita laŭ la kranka kamo formita kiel la kvara litero de la greka alfabeto.

Li kaj lia edzino Marie donacis la Manoogian-Domegon al la urbo Detrojto, kiu uzas ĝin kiel oficialan loĝejon de la urbestro de Detrojto. Aldone al donacoj al lokaj universitatoj, la Manoogian familio donacis grandajn monsumojn al preĝejoj, instruejoj kaj bonfaradoj de la Armena diasporo por konservi kaj daŭrigi sian kulturon.

Referencoj
----------

* Kategorio Alex Manoogian en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705123
* GND: 1043762418
* VIAF: 305407369
* ISNI: 0000 0004 2343 6966
 |

1. ↑   Masco.com - Our Founder. Arkivita el la originalo je 2015-04-02. Alirita 2015-03-11.
Koordinatoj: 48° 45′ 00″ N 16° 51′ 48″ O﻿ / ﻿48.75000 °N, 16.86333 °O﻿ / 48.75000; 16.86333 (mapo)

**Poštorná** (germane *Unter Themenau*) estas parto de urbo Břeclav en distrikto Břeclav en Ĉeĥio. La devene memstara municipo enloĝigita de kroata koloniigo en la 16-a jarcento, ĝis la jaro 1920 konsisto de Malsupra Aŭstrio. Al Břeclav ĝi estis alligita komune kun la najbara Charvátská Nová Ves en la jaro 1974. Vivas ĉi tie 4 536 loĝantoj (2021). En la vilaĝo ekzistas viva folkloro eliranta el tradicioj de Podluží kaj iamaj kroatoj.

**Poštorná** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 21,77 km².

Geografio
---------

Poštorná troviĝas en Malsupramoravia valego apud enfluejo de rojo Včelínek en sistemon de branĉoj de rivero Dijo. La tereno estas plejparte plata, milde klinita al oriento, plimulto de la konstruareo situas sur malalta teraso super la dija ebeneĵo. El plimulto de flankoj ĉirkaŭas Poštornon arbaroj: el okcidento kaj sudo arbaro Boří les, el nordoriento kaj sudoriento komplekso de ĉeriveraj arbaroj laŭlonge laŭ la malsupra Dijo. Tiuj ĉi arbarigitaj partoj de la katastro apartenas en Areon de Lednice-Valtice.

Poštorná najbaras norde kun Charvátská Nová Ves, oriente kun la propra Břeclav, okcidente kun Valtice kaj sude kun Aŭstrio (municipo Bernhardsthal).

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 1 175 |
| 1880 | 1 711 |
| 1890 | 2 639 |
| 1900 | 3 426 |
| 1910 | 3 679 |
| 1921 | 3 860 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 3 853 |
| 1950 | 3 073 |
| 1961 | 3 472 |
| 1970 | 3 682 |
| 1980 | 4 386 |
| 1991 | 5 190 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 5 304 |
| 2011 | 5 038 |
| 2021 | 4 536 |

Memorindaĵoj
------------

* Preĝejo de Ĉielvizito de Virgulino Maria
* Paroĥo n-ro 1, duetaĝa konstruaĵo
* Konstrusĵo de la tn.Lruĝa lernejo" el la jaro 1906.

Pluaj fotoj
-----------

* PreĝejoPreĝejo
* ParoĥoParoĥo
* LernejoLernejo
* Stacio PoštornáStacio Poštorná
* Stacio Boří lesStacio Boří les
* Ponto sur fervojlinio Břeclav–Boří lesPonto sur fervojlinio Břeclav–Boří les
* Kemia entrepreno FosfaKemia entrepreno Fosfa
* Branĉo de Dijo ĉe PoštornáBranĉo de Dijo ĉe Poštorná

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Břeclav (3) |
| --- |
| Břeclav ~ Charvátská Nová Ves ~ Poštorná |

 |
**Alice Miller** (naskiĝis kiel **Alicja Englard** (Lvivo, la 12an de januaro 1923 – Saint-Rémy-de-Provence, la 14an de aprilo 2010) estis psikologiistino, artistino kaj artpentristino. Ŝi konatiĝis pro siaj esploroj pri batalo kontraŭ mistraktado de infanoj.

Infanaĝo
--------

Miller naskiĝis kaj plenkreskiĝis en Lvivo, kiu tiam apartenis al Pollando (nuntempe Ukrainio). Ŝi estis de juda deveno. Dum la dua mondmilito ŝi studis filozofion kaj literaturhistorion ĉe la – tiam sekreta - Universitato de Varsovio. En 1946 ŝi povis plustudi en Svislando. En 1953 ŝi doktoriĝis ĉe la Universitato de Bazelo en filozofio, psikologio kaj sociologio.

Kariero
-------

Ŝi verkis 13 librojn, tradukitaj en 30 lingvoj. La fundamentaj scioj pri ŝiaj esploroj kaj pri ŝiaj aŭtoraj ambicioj legeblas en la libro *Das Drama des begabten Kindes* (1979, adaptita reeldono en 1994).

Dum dudek jaroj Miller laboris kiel psikoanalizistino en Zuriko. Je la fino de la 1970-aj jaroj ŝi radikale pridiskutis la validecon de la psikoanaliza teorio de Freud. Ŝi malaprobis ĝin ĉar laŭ ŝi la klasika psikoanalizo malhelpas la kontakton kun la veraj kialoj de traŭmaj eventoj en la infanaĝo. Tiuj traŭmoj ne estiĝis pro infana fantazio sed pro faktaj gepatraj potencmisuzoj. Laŭ Miller la kialoj de neŭrozoj, psikozoj, deprimoj, manioj kaj krima konduto troveblas en la edukado. La edukado povas kaŭzi skizofrenion kiam al infano sisteme forpuŝas siajn aŭtentajn sentojn pro tro prema potenco, tro altaj atendoj aŭ tro da fizika aŭ psika perforto de la gepatroj aŭ edukantoj. Tio okazas ĉar, laŭ Miller, en ĉiuj kulturoj la pravigo de gepatra konduto al siaj infanoj montriĝas ofte sankta. Ŝi konstante kritikis la tradician edukadon.

Miller edziniĝis al la sociologo Andreas Miller (1923-1999), iama kunstudanto, kiu migris kun ŝi el Pollando al Svislando. Ili havis du infanojn, Martin kaj Julika Miller. Poste ŝi divorcis.

En 1988 ŝi eksiĝis el la International Psychoanalytical Association. Inter julio 2005 kaj aprilo 2010 ŝi reagis al leteroj kaj publikigis artikolojn, intervjuojn kaj artaĵojn en ŝia retpaĝoj, kiuj pluekzistas post ŝia forpaso.

Alice Miller, 87-jara, mortis la 14an de aprilo 2010 en Saint-Remy-en-Provence en Francio. La entombigo okazis en fermita rondo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Retpaĝo de Alice Miller

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 387715
* GND: 118747568
* LCCN: n80151832
* VIAF: 108150153
* ISNI: 0000 0001 1454 7240
* LIBRIS: 325942
* SUDOC: 027029824
* BNF: 119161254
* NLA: 35426887
* NDL: 00450040
* BIBSYS: 90083219
* NKC: xx0012096
* ICCU: CFIV059847
* BNE: XX1032487
 |




1. ↑  Piotr Domeracki: Pedagogika czy antypedagogika? Wokół kryzysu współczesnej edukacji z perspektywy filozoficznej In: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska. Band 41, Nr. 1, 6. Oktober 2016,
2. ↑  *You're Welcome, World: 8 Ways Poles Have Made Your Life Better.*
**Sankta Cirilo de Aleksandrio** (n. en Aleksandrio, ĉ. 370/3 - m. samurbe en 444) estis greklingva romia religiulo el la nuna Egiptio, konkrete en la tiutema romia kaj ekde la jaro 395 bizanca provinco Aegyptus respektive *Αίγυπτος*. Li funkciis kiel kristana Patriarko de Aleksandrio ekde 412 ĝis la forpaso.

Cirilo estis nevo de la potenca kaj influa episkopo Teofilo, li akompanis sian onklon al la Sinodo de la Anzino (403) kiu elpelis al Johano Krisostomo, al kiu li poste sukcedis en la aleksandria seĝo en 412). Multaj oponiĝis al lia nomumado, eble pro lia forta karaktero kaj lia akra regemo. Lia episkopa regado karakteriziĝis pro la premo kontraŭ la judoj, paganoj kaj aliaj kristanaj grupoj, ankaŭ pro liaj disputoj kontraŭ la imperia aŭtoritato kaj la batalo por la regado en la Patriarkato de Konstantinopolo.

Liaj verkaĵoj atestas pri lia ampleksa kono, krom la Biblio de la ekleziaj verkistoj, de la nekristanaj aŭtoroj de tiu epoko. Verŝajne dum tempo retiriĝis al la dezerto, kie ricevis de la monaĥoj, la edukadon kiel asketo, laŭ dedukto de la kvar leteroj kiun verkis Isidoro de Pelusio. Li estas konsiderata sanktulo de la Eklezioj Romkatolika, Ortodoksa kaj Kopta.

En 1882 Cirilo estis proklamata Doktoro de la Eklezio fare de la Papo Leono la 13-a, kiu ankaŭ samtempe doktorigis alian gravulon de la eklezio: Cirilo el Jerusalemo.

* Kategorio Cirilo de Aleksandrio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 304084
* GND: 118523139
* LCCN: n82148014
* VIAF: 190218431, 264160307251657740588, 387144647673559901292 51687951, 190218431, 264160307251657740588, 387144647673559901292
* ISNI: 0000 0001 2143 0606
* LIBRIS: 180293
* SUDOC: 026808048
* BNF: 118983578
* NLA: 36541179
* BIBSYS: 90361666
* NKC: mzk2009502533
* ICCU: CFIV053392
* BNE: XX1149002
 |
**Citratoj** aŭ **Hidroksopropano-trikarboksilatoj** estas saloj kaj esteroj derivataj el la citrata acido, produktoj ekzistantaj en la citrusaj fruktoj el malsimilaj originoj. En akvo citratoj iĝas en citratajn anjonojn kaj la respektivajn katjonojn. Citrata acido estas malforta acido kaj nature okazas en diversaj fruktoj kaj legomoj, precipe citrusaj fruktoj. Citronoj kaj limeoj havas precipe altajn koncentriĝojn de la acido. Citrata acido estas peraĵo en la ciklo de la citrata acido, kiu okazas en la metabolo de ĉiuj aerobaj organismoj. Pli ol dek milionoj da citrata acido produktatas ĉiujare. Ĝi estas uzata kiel acidigaĵo, gustigaĵo kaj kelatigaĵo.

Kelkaj citratoj
---------------

* Alila citrato6299-73-6Alila citrato  
6299-73-6
* Amonia citrato tribaza3458-72-8Amonia citrato tribaza  
3458-72-8
* Butila citrato77-94-1Butila citrato  
77-94-1
* Cikloheksila citrato4132-10-9Cikloheksila citrato  
4132-10-9
* Citrata acido77-92-9Citrata acido  
77-92-9
* Etila citrato77-93-0Etila citrato  
77-93-0
* Kalcia citrato813-94-5Kalcia citrato  
813-94-5
* Kafeina citrato69-22-7Kafeina citrato  
69-22-7
* Kalia citrato866-84-2Kalia citrato  
866-84-2
* Litia citrato919-16-4Litia citrato  
919-16-4
* Magnezia citrato3344-18-1Magnezia citrato  
3344-18-1
* Metila citrato1587-20-8Metila citrato  
1587-20-8
* Natria citrato68-04-2Natria citrato  
68-04-2
* Piperazina citrato144-29-6Piperazina citrato  
144-29-6
* Proksazola citrato132-35-4Proksazola citrato  
132-35-4
* Propila citrato1587-21-9Propila citrato  
1587-21-9
* Ununatria citrato18996-35-5Ununatria citrato  
18996-35-5
* Oksolamina citrato1949-20-8Oksolamina citrato  
1949-20-8

* Kategorio Citrato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 279464
* GND: 4148057-0
* LCCN: sh85026216
* NKC: ph150576
 |
**Alláh-u-Abhá** (arabe : الله أبهى , "Dio, la Plej Glora") estas alvoko, kiu aludas al *Bahá'u'lláh* kaj al la islama koncepto de la "Plej Granda Nomo de Dio".

Tiu "Plej Granda Nomo" de Dio havas diversajn formojn bazitajn sur la araba vorto *Bahá'* , kiu signifas "Splendoron". Laŭ la Abjad-numeraloj ĝia valoro estas 9, kiu havas simbolan valoron en la Bahaa Kredo, kaj la Sanktaj Skriboj bahaaj indikas, ke tiu vorto estas la 100-a kaŝita nomo de Dio. Oni povas legi en la 33-a noto de la "Plej Sankta Libro" (*Kitáb-i-Aqdas*) fragmenton de letero skribita je la nomo de Shoghi Effendi :

> La "Plej Granda Nomo" estas la nomo de *Bahá'u'lláh*. *Yá Bahá'u'l-Abhá* estas alvoko, kies signifo estas : "O Vi, Gloro de la gloroj !". *Alláh-u-Abhá* estas salut-frazo, kies signifo estas : "Dio la Plej Glora". Ili ambaŭ aludas al *Bahá'u'lláh*. Per la "Plej Granda Nomo" oni komprenigas, ke *Bahá'u'lláh* aperis je la "Plej Granda Nomo de Dio" kaj estas la plej supera manifestiĝo de Dio.
> 
> 

La ripetado de tiu alvoko 95 fojojn ĉiutage estas parto de la preĝoj bahaaj.

La bahaanoj uzas ĝin kiel salut-vortojn inter si.

Referencoj
----------

1. ↑  *Kitáb-i-Aqdas* : noto 33-a
2. ↑  *Kitáb-i-Aqdas* : verso 18-a
3. ↑  *Kitáb-i-Aqdas* : noto 33-a

* *Bahá'u'lláh* (1873). *The Kitáb-i-Aqdas: The Most Holy Book* (la "Plej Sankta Libro"), Bahá'í Publishing Trust (Wilmette, Illinois, USA, 1992). ISBN 0-85398-999-0. Interrete legebla en la lingvoj angla, franca kaj araba.

Notoj
-----
La **Innviertel** (prononco [INfirtl], laŭvorte "Inn-kvartalo", en oficialaj nomoj ankaŭ **Innkreis**), estas regiono de Aŭstrio kaj konsistigas unu el la kvar historiajn regionojn de la federacia lando Supra Aŭstrio, nome ties nordokcidentan parton. La regiono nomatas laŭ la rivero *Inn*. La ekzaktaj nuntempaj limoj nur fiksiĝis en la 19-a jarcento, lige al tiutempa kreo de la nunaj politikaj distriktoj de la federacia lando. La teritorio ampleksas la distriktojn Braunau am Inn, Ried im Innkreis kaj Schärding. Plej granda urbo estas Braunau am Inn. Historie, granda parto de la regino ĝis la jaro 1779 apartenis al Bavario.

Vidu ankaŭ
----------

La tri pliaj historiaj regionoj de Supra Aŭstrio estas la Hausruckviertel (nomata laŭ la montoĉeno *Hausruck*), la Innviertel (nomata laŭ la rivero Inn), la Mühlviertel (nomata laŭ la riveroj granda kaj malgranda *Mühl*) kaj la Traunviertel (laŭ rivero Traun).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Innviertel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Innviertel** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* reta mapo pri la kvar historiaj regionoj de Supra Aŭstrio en formato PDF (1,85 MB) de la retejo DORIS
**Alojo** estas kunmiksaĵo, aŭ en solvaĵo aŭ kemia kombinaĵo, de du aŭ pli elementoj el kiu almenaŭ unu estas metalo. Alojo kun du komponantoj nomiĝas binara alojo; tiu kun tri estas terciara alojo; tiu kun kvar estas kvaternara alojo. La rezulto estas substanco kun ecoj malsamaj de tiuj de ties komponantoj.

Proprecoj
---------

Alojoj kutime dezajniĝas havi ecojn kiuj estas pli dezirindaj ol tiuj de iliaj komponantoj. Ekzemple, ŝtalo estas pli fortika ol fero, unu de sia elementoj; latuno estas pli daŭriva ol kupro, kaj pli alloga ol zinko. Sed estas sciate ke multaj gravaj alojoj havas ecojn kiuj ne estas facile antaŭdireblaj baze de iliaj komponantoj. Ekzemple, kaj kupro kaj nikelo bone konduktas elektron, sed formas alojon kiu ne bone konduktas elektron, kiu faras ĝin utila por elektra rezistiva drato.

La metodoj formi alojojn estas variaj. En la likva stato, plej multaj metaloj estas solveblaj unu en la alia kaj alojado kutime implikas fandado; tamen alojado per traktado en la solida stato sen fandado estas farebla per pulvora metalurgio. Kiam fandaj alojoj solidiĝas, la komponantoj povas resti solvita aŭ ili povas apartigi en solidaj miksaĵoj de regionetoj aŭ eĉ grajnoj de varia koncentreco. Estas multaj eblecoj formi alojojn kaj multaj el ili povas montriĝi per fazaj diagramoj, sed aliaj dependas de plua formado en la solida stato.

Malsame al puraj metaloj, multaj alojoj ne havas unuopan fandan punkton. Anstataŭe, ili havas fandan amplekson ene de kiu la materialo estas miksaĵo de solidaj kaj likvaj fazoj. La temperaturo je kiu fandado komencas nomiĝas soliduso\*, kaj tiu je kiu fandado kompletiĝas nomiĝas likvuso\*. Alojo kun unuopa fanda punkto nomiĝas eŭtekta miksaĵo.

Foje alojo estas nomita laŭ la baza metalo, kiel "14 karata oro", kiu estas alojo de oro kaj aliaj elementoj. La sama veras por arĝento uzita en juveloj kaj aluminio uzita strukture.

Listo de alojoj
---------------

Alojoj inkludas:

* Amalgamo
* Bronzo
* Duraluminio
* Elektrumo
* Invaro
* Korodimuna ŝtalo
* Latuno
* Lutalojo
* Mu-metalo
* Permalojo
* Stanalojo
* Ŝtalo
* Zamako

Kelkaj alojoj
-------------

Zamako aŭ origine **Zamak** (iam registrita marko kiel **ZAMAK** and also known as **Zamac**) estas familio de alojoj kun baza metalo zinko kaj alojaj elementoj de aluminio, magnezio, kaj kupro.

Novaj vortoj
------------

* soliduso = temperaturo je kiu alojo komencas fandi.
* likvuso = temperaturo je kiu alojo tute fandiĝas.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Alojo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 
* 
* Arkivigite je 2009-03-02 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 22463
* GND: 4035035-6
* LCCN: sh85003721
* BNF: 119579618
* NDL: 00562535
* NKC: ph125638
 |

1. ↑   *Zamak Latest Status Info*, retrieved 2008-03-02
Koiŝikaŭa en la 19-a jarcento
La tiama kvartala halo de Koiŝikaŭa en 1933
Akvoputo de malnova (1722) malsanulejo en Koiŝikaŭa
Strato en la loĝkvartalo Koiŝikaŭa, Bunkyo
**Koiŝikaŭa** (**小石川**, laŭvorte "Ŝtoneta Rivero") estas subkvartalo en Bunkjo-kvartalo, Tokio, Japanio. Ĝi konsistas el 5 partoj (numeritaj 1a ĝis 5a *ĉoŭme* (丁目). Historie, Koiŝikaŭa estis unu el la 15 originaj kvartaloj de Tokio, ekde la kreiĝo de tiu urbo en 1868 (kiam la antaŭa ŝoguna ĉefurbo Edo renomiĝis Tokio). En 1947, kiam la nombro de kvartaloj estis 35, oni reorganizis la municipan strukturon kaj Koiŝikaŭa fariĝis parto de nova kvartalo Bunkjo, kiu estas unu el 23 "specialaj kvartaloj" de la nuna Tokia Metropolo.

Du famaj ĝardenoj kun la nomo "Koiŝikaŭa" situas proksime, kvankam ekster la limoj de la subkvartalo. Tiuj estas la Botanika ĝardeno Koiŝikaŭa de Tokia Universitato, fondita en 1684, kaj la ĝardeno Koiŝikaŭa Korakuen, fondita en 1629. Ankaŭ la muzeo de Tokia Universitato, Koiŝikaŭa Aneksaĵo. La Universitata Muzeo, portas la nomon kvankam situas ĝi ekster la nunaj limoj de la subkvartalo.

Bunkjo-kvartalo regas la publikajn bazajn kaj duagradajn lernejojn en Koiŝikaŭa, kaj la metropola eduka ministerio regas la superajn mezlernejojn.

En Koiŝikaŭa kaj en la 19-a jarcento okazas la agado de *Ruĝbarbulo*. filmo de Akira Kurosawa.

Citaĵoj
-------

1. ↑   東京都年表. Arkivita el la originalo je 2013-11-27. Alirita 2012-05-01.

* Kategorio Koiŝikaŭa (Tokio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Saint-Cyprien |

**Saint-Cyprien** - jen france, okcitane respektive gaskone *Sent Cibran* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Corrèze*, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de 2020 en la komunumo vivis 386 loĝantoj sur areo de 7,86 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 49 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono *Yssandonnais*. 

La teritorio havas komunan limon kun Ayen, Perpezac-le-Blanc, Saint-Aulaire kaj Vars-sur-Roseix.

Geografio
---------

Saint-Cyprien situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Cyprien antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Ayen, malfondita en marto 2015
Viro sur apogflugila surftabulo
**Apogflugila surftabulo** estas surftabulo kun apogflugilo kio troviĝas sub la tabulo en la akvo. Tiu formo zorgas ke la tabulo per diversaj rapidecoj forlasas la akvosurfacon.

Laird Hamilton, prominentulo en la invento de surfado kun grandaj ondoj, pli poste rivelis ke la povumo de la apogflugilo uzas ŝvel-energion kun helpo de akvoskotero, pro kio la rajdanto estis tirata en la ondon.

En 2017, Lift Foils, eta firmao el Porto-Riko, enkondukis la unuan komerce disponeblan elektre pelatan apogflugilan surftabulon.

Fotoj
-----

* Apogflugilo kun Deep Tuttle Box fin sistemoApogflugilo kun *Deep Tuttle Box fin* sistemo
* Apogflugilo sur ventsurfa tabuloApogflugilo sur ventsurfa tabulo

Referencoj
----------

* Kategorio Apogflugila surftabulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



1. ↑  Nicholas Leason (2017) How We Built an Electric Flying Surfboard from the Ground Up. *Liftfoils*. Arkivita el la originalo je August 14, 2017. Alirita Aug 14, 2017.

 Arkivigite je 2017-08-14 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2017-08-14. Alirita 2020-04-18.
Vidu ankaŭ: Pirofosfato, Hipofosfito, Metafosfito, Fosfato, kaj Hipofosfato
**Fosfitoj** aŭ **fosfonatoj** estas saloj kaj esteroj de la fosfita acido, blanka, delikva solidaĵo kun acida odoro kiu en akva solvaĵo produktas fosfitajn jonojn **[(P(OH)3]** kaj en solida fazo fosfonatan acidon.

En akva medio, fosfonata acido kaj fosfita acido ekzistas en ekvilibro. Laŭ IUPAC, la duhidroksa acido rekomendiĝas nomi ĝin fosfonata acido kaj la trihidroksa fosfita acido.

Kelkaj fosfitoj
---------------

* Amonia fosfito51503-61-8Amonia fosfito  
51503-61-8
* Dubenzila fosfito17176-77-1Dubenzila fosfito  
17176-77-1
* Tribenzila fosfito15205-57-9Tribenzila fosfito  
15205-57-9
* Butila fosfito102-85-2Butila fosfito  
102-85-2
* Trietila fosfito122-52-1Trietila fosfito  
122-52-1
* Etilheksila fosfito301-13-3Etilheksila fosfito  
301-13-3
* Fenila fosfito101-02-0Fenila fosfito  
101-02-0
* Kalia fosfito dubaza13492-26-7Kalia fosfito dubaza  
13492-26-7
* Kalia fosfito unubaza13977-65-6Kalia fosfito unubaza  
13977-65-6
* Trimentila fosfito586985Trimentila fosfito  
586985
* Trimetila fosfito121-45-9Trimetila fosfito  
121-45-9
* Natria fosfito15537-82-3Natria fosfito  
15537-82-3
* Nonilfenila fosfito26523-78-4Nonilfenila fosfito  
26523-78-4
* Propila fosfito923-99-9Propila fosfito  
923-99-9
* Izopropila fosfito116-17-6Izopropila fosfito  
116-17-6
La **Arĝenta Regulo**, "Kion vi ne deziras por vi mem, ne faras al aliaj", estas standarda kutimo troviĝanta en la verkoj de, inter aliaj, Hilelo. Carl Sagan aludas ĝin kiel malo (komplemento aŭ inverso) de la etika principo de la Ora regulo.

La **Arĝenta Regulo** estas simila laŭ signifo al la Hipokrata ĵuro, konata plej bone pro la deklaro "ne damaĝu". Hipokrato verkis, en sia Epidemiko, I, Sekc. XI. "Deklaru la pasinto, diagnozu la nunon, divenu la futuron; praktiku tiujn agojn. Pri malsanoj, alkutimiĝu al du aferoj — helpi, aŭ almenaŭ ne damaĝu." La plej mallonga esprimo povus esti interpretita kiel simpligo de la plej longa.

Unu el la instruoj de Konfuceo estis variaĵo de la Ora Regulo foje nomita la "Arĝenta Regulo" pro ĝia negativa formo:

{en ĉina 己所不欲，勿施於人。}
*"Kion vi ne deziras por vi mem, ne faras al aliaj."*
{en ĉina 子貢問曰："有一言而可以終身行之者乎"？子曰："其恕乎！己所不欲、勿施於人。"}
*Zi Gong [disĉiplo] demandis: "Ĉu ekzistas iu vorto kiu povus gvidi personon dum vivo?"*
La majstro respondis: "Kiel pri "reciprokeco"! Neniam trudu al aliaj kion vi ne elektus por vi mem." 

*Analektoj* XV.24, tr. David Hinton

Referencoj
----------

1. ↑  Sagan, Carl.  (1997) "16 The rules of the game", *Billions and billions: thoughts on life and death at the brink of the millennium*. Balantine Books, p. 219–229. ISBN 0-345-37918-7.

Vidu ankaŭ
----------

* Konfuceo

Eksteraj ligiloj
----------------

* leaderu.com
**Armena ĉanto** (armene: **շարական**, ŝarakan) estas la melisma unusona ĉanto uzata en la liturgio de la Armena Apostola Eklezio.

Armena ĉanto, kiel bizanca ĉanto, konsistas ĉefe el himnoj. La ĉantoj grupiĝas en sistemo de ok reĝimoj nomataj *oktoiĥoj*. La plej malnovaj himnoj estis en prozo, sed poste versiĝis himnoj, kiel tiuj de Nerses Ŝnorhali, fariĝis pli elstaraj. La oficiala libro de himnoj, la *Ŝarakan*, enhavas 1.166 himnojn.

La plej fruaj pluvivantaj manuskriptoj kun muzika notacio originas de la 14-a jarcento, kaj uzas sistemon de neŭmoj konataj kiel armenaj neŭmoj aŭ ĥazoj, kiu estis uzita ekde la 8-a jarcento. En la 19-a jarcento nova sistemo de skribmaniero, ankoraŭ uzata, estis enkondukita de teoriulo Hamparsum Limoncijan[1][2].

Armena ĉanto nun estas kantata laŭ preciza ritmo, inkluzive de specifaj ritmaj ŝablonoj, kiuj estas netipaj de simpla kanto. Iuj fakuloj (kiel P. Aubry) konsideras tion kiel rezulto de turka influo, kvankam aliaj (kiel RP Decevrens) konsideras ĝin tre antikva kaj uzas ĝin kiel pruvon favore al pli ritma interpreto de gregoria ĉanto.

La ĉantoj uzataj de komunumoj en la armena diasporo kutime harmonias kaj diferencas de la originalaj formoj. La fonto de la plej tradicia muziko estas la liturgioj ĉe Eĉmiadzin, la religia centro de Armenio.

Vidu ankaŭ
----------

* Armena rito

Referencoj
----------

1. ↑  Vahan Kurkjian (1958) *A History of Armenia*, ĉapitro XLV: "Armenian Music Secular and Religious"
2. ↑  *Armenian Neume System of Notation: Study and Analysis* (2013) ĉapitro 2: "Ancient Armenian manuscripts and their significance for the study of musical khaz notation" google books preview
Armena preĝejo
La **Armena preĝejo** (rumane: *Biserica Armenească* ) estas preĝejo apartenanta al la Armena Apostola Eklezio kiu situas ĉe numero 43 de bulvardo Karolo la 1-a en Bukareŝto, Rumanio. Ĝi estas dediĉita al la ĉefanĝeloj Mikaelo kaj Gabrielo.

La bazŝtono estis metita en julio 1911, kaj konstruado daŭris laŭ la planoj de arkitektoj Dimitrie Maimarolu kaj Grigore Cerchez, kiu estis el armena origino. La projektado similas al katedralo de Eĉmiadzin. Laboro finiĝis en septembro 1915. En la korto, la ĉirkaŭa komplekso inkluzivas episkopan loĝejon, bibliotekon kaj diocezan muzeon, kulturan centron, infanĝardenon kaj la sidejon de Unio de Armenoj de Rumanio.

La preĝejo estas listigita kiel historia monumento de la Ministerio pri Kulturo kaj Religiaj Aferoj de Rumanio, same kiel la biblioteko kaj la statuo de Andranik .

* EksteroEkstero
* InternoInterno
* Enirejo de la kulturcentroEnirejo de la kulturcentro
* Kruco memore al la armena genocidoKruco memore al la armena genocido
* Statuo de AndranikStatuo de Andranik

Referencoj
----------

1. ↑  Neculai Ionescu-Ghinea and Lucia Stoica, *Enciclopedia lăcașurilor de cult din București*, vol. I, pp. 98-9. Bucharest: Editura Universalia, 2005, (ISBN 978-973-772-212-6)

* Kategorio Armena preĝejo de Bukareŝto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Skema ilustraĵo de la parametroj, kiuj difinas la pozicion de „geologia etendaĵo" en la spaco:  
blua = horizontala ebenaĵo kiel kompasrozo, grün = etendaĵo vertikala al la horizontala ebeno laŭlonge de la nordsuda akso,  
ruĝa = difinenda etendaĵo, z = strekolinio, Z = strekodirekto, σ = strekangulo, F = **klindirekto** (en la horizontala ebeno), φ = **klinangulo**.
**Kliniteco** aŭ **kliniĝo** estas en la geologio unu el la du parametroj, kiuj difinas la orientiĝon de certa geologia etendaĵo en la spaco. La alia parametro estas la strekiteco.

Difino
------

Je la kliniĝo oni diferencas *klinangulon* kaj *klindirekton*. La klinangulo estas la angulo inter la horizontala ebeno kaj la plej kruta linio (fallinio), kiu estas lokebla sur ebeno. La klinangulo do difinas la klinitecon de ebeno. La direkto, en kiun montras la fallinio, projekciita en la horizontala
ebeno, estas la klindirekto. Ĝi indikas, en kiun direkton kliniĝas la ebeno kaj staras ĉiam orte al la strekiteco. Kune kun la strekodirekto la klinangulo klare difinas la spacan orientiĝon de ajna ebeno.

Indiko kiel „035/20SE" signifas, ke la klinangulo de geologia etendaĵo havas 20 gradojn kaj ke la klindirekto estas sudoriento. „035" estas ĉi-ekzemple la valoro de la strekodirekto, kiu nerekte ankaŭ indikas la precizan klindirekton (35 gradoj + 90 gradoj = 125 gradoj).

Horizontala ebeno havas la klinangulon 0, vertikala ebeno havas neniun klindirekton.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Minado |
**Armenoj en Istanbulo** (armene: Պոլսահայեր, *Bolsahajer* ; turke: *İstanbul Ermenileri*) estas grava parto de la turka armena komunumo kaj historie unu el la plej grandaj etnaj malplimultoj de Istanbulo, Turkio. La urbo estas ofte nomata Bolis (Պոլիս) de la armenoj, kiu devenas de la fino de la historia nomo de la urbo Konstantinopolo. Hodiaŭ plej multaj studoj taksas la nombron de armen-turkaj civitanoj en Istanbulo je 50.000, 60.000 aŭ 70.000.

Nuntempe la armena komunumo en Istanbulo havas 20 lernejojn, 17 kulturajn kaj sociajn organizojn, tri gazetojn nomitajn *Agos* , *Ĵamanak* kaj *Marmara* , du sportajn klubojn, nomitajn Şişlispor kaj Taksimspor, kaj du san-instituciojn kaj multajn religiajn fondaĵojn starigitajn por subteni ĉi tiujn agadojn.

Referencoj
----------

1. ↑ .  Azad-Hye Middle East Armenian Portal (Turkish Armenians hope for new era). Arkivita el la originalo je 2014-07-28. Alirita 2012-01-17.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2017-11-10. Alirita 2020-10-26.

Vidu ankaŭ
----------

* Armenoj en Turkio
* Otomana Armenio
* Armena genocido

* Kategorio Armenoj en Istanbulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Guillaume de MACHAUT** (naskiĝis ĉirkaŭ 1300, mortis en 1377)
estis franca poeto kaj komponisto
el la malfrua mezepoko.
Li estis la plej fama kaj historie grava reprezentanto
de la muzika movado konata kiel la ars nova,
kaj estis aparte influhava en la disvolvo de motetoj
kaj la sekulara kanto (franca kanto).

Vivo
----

Machaut verŝajne estis naskita kaj edukata en Reims.
Li estis dungita kiel sekretario por
Johano, grafo de Luksemburgo
kaj reĝo de Bohemio, de 1323 ĝis 1346;
krome li fariĝis pastro iam dum tiu ĉi periodo.
Probable li akompanis reĝon Johanon dum ties diversaj vojaĝoj,
inkluzive de multaj militekspedicioj, tra Eŭropo.
Li estis nomumita kiel la kanoniko de Verdun en 1330,
Arras en 1332, kaj Rheims en 1333.
Ĝis 1340 Machaut translokiĝis al Rheims,
lasinte siajn aliajn kanonikajn postenojn
laŭ peto de papo Benedikto la 12-a.
En 1346, reĝo Johano estis mortigita
batalante en la Batalo de Crécy,
kaj Machaut, kiu estis fama kaj tre dezirata,
ekservis diversajn aliajn nobelojn kaj registojn
inkluzive de la estonta reĝo Karlo la 5-a.

Machaut travivis la peston, kiu ruinigis Eŭropon,
kaj pasigis siajn malfruajn jarojn loĝante en Rheims
komponante kaj rekopiante siajn manuskriptojn.
Ŝajne li havis malfruan amrilaton kun 19-jara knabino,
Péronne d'ARMENTIÈRES, kiun li eternigis
en sia aŭtibiografia poemo *Le Voir Dit*
(probable 1361–1365).
Kiam li mortis en 1377,
aliaj komponistoj kiel François Andrieu
verkis elegiojn, kiuj lamentis lian morton.

Poezio
------

Lia poezia verkado inkluzivas du grandajn ciklojn,
*Le Remède de Fortune* (La rimedo por malbona sorto)
kaj *Le Veoir Dit* (Vera historio).

Muziko
------

Machaut estis senkompare la plej fama komponisto el la 14-a jarcento.
Lia verkado de sekularaj kantoj inkludas monofoniajn
lajojn kaj virelajojn, kiuj daŭrigas, en ĝisdatigitaj formoj,
kelke de la tradicio de la trobadoroj.
Tamen, lia verkado de la polifoniaj formoj
de la balado kaj rondelo estis pli grava historie.

Machaut ankaŭ verkis la unuan meson,
kiun oni povas atribui al unuopa komponisto,
sian *Messe de Notre Dame* (Meson de Nia Sinjorino).

Referencoj kaj plia legado
--------------------------

* Artikolo "Guillaume de Machaut," en *The New Grove Dictionary of Music and Musicians*, red. Stanley SADIE. 20 vol. Londono, Macmillan Publishers Ltd. 1980. ISBN 1-56159-174-2
* Richard H. HOPPIN, *Medieval Music* (Mezepoka muziko). Novjorko, W.W. Norton & Co. 1978. ISBN 0-393-09090-6
* Harold GLEASON kaj Warren BECKER, *Music in the Middle Ages and Renaissance* (Music Literature Outlines Series I) (Muziko en la mezepoko kaj renesanco). Bloomington, Indiana.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Guillaume de Machaut en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 
* 
* Oftaj demandoj pri kaj diskografio de Guillaume de MACHAUT



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 36210
* GND: 118699121
* LCCN: n50018452
* VIAF: 63976026
* ISNI: 0000 0000 8016 761X
* SUDOC: 026908476
* BNF: 13894804c
* ULAN: 500318944
* MBA: 465ece07-367f-42f6-92b4-165a88180199
* NLA: 36508949
* NDL: 01078495
* BIBSYS: 90403608
* NKC: jn20010525233
* ICCU: MILV061682
* BNE: XX1003908
 |