recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Grafino **Klotild Apponyi** [aponji], laŭ la hungarlingve kutimaj nomordo kaj geedziĝa nomo **Apponyi Albertné** estis aŭstrohungara kortegano, diplomato, aktivulo pri virinaj aferoj. Ŝia origina nomo estis *Clothilde von Mensdorff-Pouilly-Dietrichstein*, ŝia nobela antaŭnomo estis *nagyapponyi* [nadjaponji]. Ŝia patro estis en:Alexander von Mensdorff-Pouilly, Prince von Dietrichstein zu Nikolsburg, ŝia edzo estis Albert Apponyi, ŝia konata filo estis György Apponyi (1898 - 1970).

Klotild Apponyi naskiĝis la  23-an de decembro 1867(nun 1867-12-23) en Vieno, ŝi mortis la 1-an de septembro 1942 en Budapeŝto.

Klotild Apponyi en 1897
Duopaj palacoj Klotild en Budapeŝto

Biografio
---------

Klotild Apponyi devenis el germana-franca-aŭstra familio. Ŝi edziniĝis en 1897, poste ŝi urĝe perfekte lernis la hungaran lingvon. Ŝi estis tre aktiva en pluraj multaj bonfaraj kaj virinaferaj asocioj. Dum la 1-a mondmilito ŝi estis neformala diplomato por Hungario en Svislando, baldaŭ subdelegito al la Ligo de Nacioj en Ĝenevo inter 1928-1934, poste ŝi estis altigita delegito. Ŝi naskis 3 gefilojn en 1898, 1899 kaj 1903, ŝi vidviniĝis en 1933.

Anekdoto
--------

En la Ligo de Nacioj oni diskutis pri kvotoj de produktado de papavoj, kie Hungario ricevis malmulton, ja ekzistas malmultaj farmaciaj uzinoj por prilabori ilin. Klotild Apponyi postulis pli, ĉar la hungaroj manĝas papavojn. La delegitoj ridis ŝin, sed ŝi petis iom da tempo. Ŝi bakigis tuj papavan kukon en sia biendomo en Hungario kaj la kukoj alvenis per flugmaŝino. Ŝi servis ilin al la delegitoj, poste Hungario ricevis la petitan kvoton.

Memorigiloj
-----------

* duopaj palacoj Klotild en Budapeŝto (ankaŭ nun videblaj)

Fontoj
------

* biografio hungare legebla en la 72-a paĝo
* datenoj angle
* datenoj hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 861144
 |


* Portalo pri Biografio
Koordinatoj: 50° 37′ 56″ N 16° 08′ 21″ O﻿ / ﻿50.63222 °N, 16.13917 °O﻿ / 50.63222; 16.13917 (mapo)

**Zdoňov** (germane *Merkelsdorf*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de distrikta urbo Teplice nad Metují en distrikto Náchod. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 103 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis loĝantaro ne ĉeestas en vikidatumoj loĝantoj. Antaŭe memstara municipo, nun parto de urbo Teplice nad Metují. Konsisto de Zdoňov estadis ankaŭ pereinta municipo Libná (germane *Liebenau*), neniigita en la dua duono de la 20-a jarcento, kiu estis en la jaro 2009 denove renovigita kiel loka parto. Sur la nordo la katastra teritorio de Zdoňov estas limigita de ĉeĥa-pola ŝtatlimo, la plej proksima pola setlejo estas urbo Mieroszów. 

Ĝis la jaro 2011 ŝoseo en Zdoňov finis, poste ĝi estis eĉ spite al protestoj de la lokaj loĝantoj rekonstruita kaj renovigita translima ŝosea trafiko sole por personaj aŭtoj, eluzata ĉefe de la polaj vizitantoj de Rokoj Adršpach-Teplice.

Zdoňov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio **Lipí u Náchoda** kun areo 3,72 km².

Loĝantaro
---------

**Lua‑eraro: bad argument #1 to 'getAllStatements' (string expected, got nil).**

Memorindaĵoj
------------

* Preĝejo de La plej sankta Triunuo
* Ruinoj de preĝejo de Virgulino Maria, la tn. "Kopeček"
* Kapelo de sankta Johano Nepomuka

Fotogalerio
-----------

* Ruinoj de preĝejo de Virgulino Maria sur KopečekRuinoj de preĝejo de Virgulino Maria sur Kopeček
* Preĝejo de La plej sankta TriunuoPreĝejo de La plej sankta Triunuo
* Bieno n-ro 39 kun statuo de sankta JozefoBieno n-ro 39 kun statuo de sankta Jozefo
* Domo n-ro 147Domo n-ro 147

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Teplice nad Metují (10) |
| --- |
| Bohdašín ~ Dědov ~ Dolní Teplice ~ Horní Teplice ~ Javor ~ Lachov ~ Libná ~ Skály ~ Teplice nad Metují ~ Zdoňov |

 |
**Glastonbury** estas malgranda urbo en Somerset, Anglio, fama pro legendoj, abatejo, pintmonteto Glastonbury Tor kaj muzika festivalo.

Laŭ la stato de 2014 en la urbo vivis 8 932 loĝantoj. Ĝi estas grava pilgrim- kaj turist-celo, kaj ankaŭ la ejo de ĉiujara festivalo de nuntempa muziko. Dum la mezepoko, la prospero de la urbo multparte dependis de la Abatejo Glastonbury.

Glastonbury Tor
Sur la pintmonteto (*Gastonbury Tor*) troviĝas la ruinita turo de la antaŭa preĝejo de Sankta Mikaelo. Sub la pintmonteto troviĝas sankta puto kiu neniam sekiĝas.

Proksime al Glastonbury situas la restaĵoj de Glastonbury Lagvilaĝo, ferepoka grupo de domoj trovita en 1892.

Glastonbury ludas gravan rolon en la romano *A Glastonbury Romance* de John Cowper Powys.

Legendoj
--------

Glastonbury estas la fokuso de multaj legendoj. Oni diris ke Jozefo de Arimateo portis la Sanktan gralon al Gastonbury, kie, laŭ iuj versioj de la mito, li enkarceriĝis. Li boate venis al Glastonbury trans la ĉirkaŭaj marĉoj, kaj kiam li alteriĝis li metis sian bastonon en la teron, kie ĝi mirakle floris kaj iĝis la *Glastonbury kratago* kiu floris po dufojoj ĉiujare. Jozefo komandis la konstruon de la abatejo por enhavi la gralon. Laŭ legendoj Josefo kaj Jesuo antaŭe vizitis Glastonbury kiam Jesuo estis infano.

La kratago mem iĝis pilgrima celo, kaj soldatoj de Oliver Cromwell fortranĉis ĝin, ĉar ili konsideris ĝin temo de malbona superstiĉo. Tamen poste oni plantis detranĉaĵon de la arbo. En la malfrua deksepa jarcento komenciĝis kutimo sendi florantan branĉeton de la kratago al la angla reĝino.

Laŭdira loko de la tombo de Arturo kaj Ginevra
En 1191 oni eltrovis grandegan kverkan tombon en la abateja tombejo. Laŭ Giraldus Cambrensis sur la kovrilo estis la surskribo *Hic jacet sepultus inclitus rex Arthurus in insula Avalonia*, t.e. "ĉi tie entombe kuŝas la fama Reĝo Arturo en la insulo Avalon". En la tombo estis du skeletoj, kiujn oni supozis esti tiuj de Arturo kaj lia reĝino Ginevra. En 1213 Eduardo la 1-a ĉeestis grandiozan diservon dum kiu reentombiĝis la skeletoj antaŭ la ĉefa altaro de la abatejo.

Laŭ iuj legendoj, post la morto de Arturo, Kavaliro Lanceloto venis al la abatejo por fari penton.

Iuj ankoraŭ kredas ke Glastonbury Tor estas la Avalon de la Artura legendo.

Pro la legendoj, Glastonbury estas eĉ nuntempe grava pilgrim-celo, eĉ de paganoj.

* Kategorio Glastonbury en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Apucarana** estas municipo, diocezo kaj universitata urbego de la brazila subŝtato Paranao. La loknomo signifas en la loka indiana lingvo: "simila al la arbaro mem".

Laŭ la stato de 2022 en la urbo vivis 130 134 loĝantoj sur areo de 558,39 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 233 loĝantoj/km².

Blazono de Apucarana
Flago de Apucarana

Bazaj informoj
--------------

Apucarana en la subŝtato (ruĝe).
* Loĝantaro: 118,107 (en 2012)
* Supermara alteco: 840 m
* Areo: 548 km²
* Telefonkodo: (+55) 43
* Poŝtkodo: 86800
* Horzono: UTC -3 (sen somera horzono)
* 23° 33′ 03″ S 51° 27′ 39″ U﻿ / ﻿23.55083 °S, 51.46083 °U﻿ / -23.55083; -51.46083 (mapo)

Geografio
---------

Katedralo de Apucarana
Budhisma templo de Apucarana
Apucarana situas sur altebenaĵo en suda parto de la lando. Curitiba troviĝas 307, Campinas 455, Campo Grande 473, San-Paŭlo (urbo) 496, Guarulhos 505, Porto Alegre 722, Goiânia 800, Nova Iguaçu 826, **Rio-de-Ĵanejro** 846, São Gonçalo 869, Belo Horizonte 878, **Braziljo** 941, Salvador de Bahio 1803, Teresina 2254, Maceió 2278, Manaus 2452, São Luís 2465, Recife 2469, Belém 2479, Natalo (Brazilo) 2634 km.

Historio
--------

En la regionon - kie situas Apucarana - alvenis enmigrintoj de Portugalio, Ukrainio, Pollando, Germanio kaj precipe de Japanio depost la 1-a mondmilito. En 1938 Apucarana urbiĝis, post 6 jaroj la municipo formiĝis. En la 1980-aj jaroj posteuloj de la japanaj enmigrintoj plantis cent ĉerizujojn.

Ekonomio
--------

En Apucarana oni produktas ĉapojn (80% de produktado en Brazilo) kaj prilaboras ledojn. En la ĉirkaŭaĵo oni kultivas kafojn, sojfabojn, fabojn, maizojn.

Ĉerizujoj floras
Ĉerizujoj floras

Klimato
-------

La klimato en Apucarana estas subtropika. La averaĝa temperaturo estas 18  °C (en februaro eĉ 23  °C, en julio nur 15  °C). Jare pluvas po 1803 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-julio pluvas malpli.

Trafiko
-------

Apucarana situas laŭ ĉefvojo inter Maringa-Curitiba. La urbego havas ankaŭ flughavenon.

Vidindaĵoj
----------

* katedralo
* festivalo de ĉerizofloroj

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Apucarana en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Municipoj de Paranao

Eksteraj ligiloj
----------------

* portugale Oficiala paĝo
* portugale Asocio de Municipoj de Paranao
* angle mapo, distancoj Arkivigite je 2022-05-21 per la retarkivo Wayback Machine
**Občina Kanal** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en Regiono Goriška. La municipo konsistas el 35 komunumoj kovrante areon de 146,5 km². Komence de 2018 tie loĝis 5311 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Kanal.

Loko, priskribo
---------------

Ĉirkaŭ la centro de la regiono de la nordoriento al la sudokcidento municipo de fluanta rivero Soča. En la valo de la rivero, la alteco estas de 90 m en la sudo ĝis preskaŭ 150 m en la nordoriento. De la bordoj de la rivero, maldekstre kaj dekstre, la alteco leviĝas pli ol 800 m.

La rivero valo kuras laŭ ĉefa vojo n.103 kaj paralele kun ĝi la fervoja linio. Ili ebligas transportajn ligojn inter Nova Gorica kaj Tolmin.

Najbaraj municipoj estas: Občina Tolmin en la nordoriento, la Urba municipo Nova Gorica en la sudoriento, Občina Brda en la sudokcidento.


Ĉirkaŭ **Občina Kanal**| Italio |  | Občina Tolmin |
|  | Občina Kanal |  |
| Občina Brda |  | Urba municipo Nova Gorica |

Ĉe la nordokcidenta rando de la municipo tra la ŝtata limo kun Italio.

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 35 vilaĝoj:

Občina Kanal
Ajba, Anhovo, Avče, Bodrež, Čolnica, Deskle, Doblar, Dolenje Nekovo, Goljevica, Gorenja vas, Gorenje Nekovo, Gorenje Polje, Jesen, Kal nad Kanalom, Kambreško, Kamenca nad Ložicami, **Kanal**, Kanalski Vrh, Krstenica, Levpa, Lig, Ložice, Močila, Morsko, Paljevo, Plave, Prilesje pri Plavah, Ravna, Robidni Breg, Ročinj, Seniški Breg, Ukanje, Zagomila, Zagora, Zapotok

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Kanal en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
**Dániel SIMÉN** [ŝime:n] estis rumania hungara unitariisma eklezia verkisto. Li naskiĝis en Corund (Harghita) la 13-an de februaro 1903 kaj mortis en Kluĵo la 25-an de februaro 1969.

Kariero
-------

Dániel Simén diplomitiĝis en la akademio de Magyar Unitárius Egyház Teológiai Akadémiája en 1928. Post studoj en Usono li revenis en 1934. De 1940 li estis profesoro de unitariisma teologio de Koloĵvaro, en 1945 li doktoriĝis pri edukscienco kaj psikologio en la Universitato de Kluĵo. De 1947 li estis instuisto kaj ĉefnotario de la eklezio ĝis 1959, kiam oni arestis lin kaj kondamnis lin al sepjara prizono laŭ eltrovitaj akuzoj. Li liberiĝis en 1964 kaj li estis pastro ĝis sia morto en Câmpia Turzii. Liajn artikolojn, studaĵojn publikigis la revuoj Keresztény Magvető, Kévekötés, Unitárius Naptár, Unitárius Szószék. Li tradukis la verkon de Simons Minot (*Egy modern Istenhit* (Kv. 1937).

Libroj
------

* *A lélek megszólal. Beszédek és ágendák* (Székelyudvarhely 1936); *A lélek problémái* (samloke. 1939).

Fonto
-----

* RMIL Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
**Tiruppur** Pri tiu ĉi sono aŭdu estas metropolo, ankaŭ administra centro de distrikto en subŝtato Tamilnado en Barato.

Panoramo en Tiruppur

Geografio
---------

Tiruppur etendiĝas sur averaĝa alteco de 300 m laŭ ambaŭ bordoj de rivero. Koimbatore troviĝas 42, Salem (Barato) 108, Tiruĉirapali 151, Majsuro 153, Bengaluro 209, subŝtata ĉefurbo Ĉenajo 380, Mumbajo 1000, Kolkato 1731, ĉefurbo Delhio 1949 kilometrojn (aere) .

Tiruppur dum pandemio (2019)

Historio
--------

Tiruppur estis haltejo laŭ komercvojo, kiu ligis la orientan kaj okcidentan marbordojn de Hindio. La loko apartenis al pluraj imperioj aŭ sultanlandoj. La Brita Orienthinda Kompanio aneksis la regionon en 1799. La urbo travivis sismon en 1900 laŭ Richter-skalo 6,0. Tiruppur iĝis municipo en 2008, en la sekva jaro oni formis apartan distrikton kun centro de Tiruppur.

Ekonomio
--------

Tiruppur estis agrikultura urbo kun irigaciitaj bienoj. Ekde la 1970-aj jaroj la teksa industrio evoluis kaj Tiruppur iĝis grava tekstila kaj trikvarnabo, tial ĝi estas konata kiel la trikaĵoĉefurbo de Barato, respondecante pri 90% de la kotona trikaĵeksporto de la lando. Specialaj industriaj parkoj estis evoluigitaj por apogi la teksan industrion.

Demografio
----------

En la 1960-aj jaroj Tiruppur atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil), en la fruaj 2010-aj jaroj metropolo (pli granda, ol kvin cent mil). En Tiruppur la populacio estis 877,778 en 2011.

Trafiko
-------

Tiruppur havas bonajn kontaktojn voje kaj fervoje al la landa reto. La plej proksima flughaveno funkcias en Koimbatore.

Religio
-------

La loĝantoj estas hinduoj (86%), islamanoj (10%), kristanoj (3%) kaj aliaj.

Klimato
-------

Tiruppur havas tropikan klimaton kun musono. La musonmonatoj estas junio, julio kaj aŭgusto. La averaĝa pluvo jare estas 718 mm. La temperaturo varias inter 22-32 °C.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj ekde la 10-a jarcento
* urbodomo
* pontoj
* monumento
* memorkolono

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
**Hajnano** (ĉine 海南 pinjino: Hǎinán) estas ekde 1988 provinco en sudo de Ĉinio, kiu konsistas el diversaj insuloj. Antaŭe ĝi estis administra parto de la provinco Guangdongo (Kantono). La plej granda insulo Hajnano portas la saman nomon.

Ĝia ĉefurbo estas Hajkoŭo.

Loĝantaro
---------

Tie loĝas ĉirkaŭ 8 milionoj da homoj. La proporcio inter virinoj kaj viroj estas 1:1,3. Tiu proporcio devenas de intencaj abortoj de inaj fetoj.

Hanoj estas la ĉefa etno de la insulo.

Ekonomio
--------

Kiam la ĉefministro Zhao Ziyang veturis en 1983 al Hajnano, li estis ŝokita. Li pensis, ke li estis en la plej malriĉaj regionoj de Afriko. En 1988 Hajnano iĝis sendependa provinco kaj la plej granda specifa evolua zono de Ĉinio. Tio portis grandan evoluon kaj koruptadon en la regionon.

Servoj
------

Universitato de Hajnano (en simpligita ĉina: 海南大学; en tradicia ĉina: 海南大學; en pinjino: Hǎinán Dàxué) estas kompleksa universitato fondita en la jaro 1988 en Hajkoŭo, Provinco Hajnano.

Biodiverseco
------------

Biogeografie la insulo apartenas al la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi entenas la tutmondaj 200-unuon «Musonaj pluvarbaroj de Hajnano», kiuj biome estas tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj. La organizo Naturprotekto Internacie situas la insulon en la «hindoĉinan biodiverseco-varmpunkton».

Hajnano estas plena je sovaĝaj bestoj: ekzemplo de besto nur vivanta en la orienta parto de Hajnano kaj de la najbaraj provincoj Junano kaj Gŭangŝjio estas la arbosoriko, laŭ aspekto iom simila al sciuro.

Esperantujo
-----------

Kunlaboro kun la Ĉina Radio Internacia, la Universitato de Esperanto en la insulo Hajnano
kaj la teĥnologia pri-robota kunlaboro kun Ĉengduo okazis en oktobro 2015, kaj novaj
kunlaborebloj malfermiĝas.

* 
* 
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hajnano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hajnano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Hajnano en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

* Arkivigite je 2013-08-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2015-11-05 per la retarkivo Wayback Machine
* 
*

referencoj
----------

1. ↑  Revuo Esperanto de novembro 2015, paĝo 221

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rUnuanivelaj dividoj de la Ĉina Popola Respubliko |
| --- |
| Provincoj | Anhujo  •  Ĉinghajo  •  Fuĝjano  •  Gansuo  •  Gŭiĝoŭo  •  Ĝeĝjango  •  Ĝjangsuo  •  Ĝjangŝio  •  Ĝilinio  •  Hajnano  •  Hebejo  •  Hejlongĝjango  •  Henano  •  Hubejo  •  Hunano  •  Junano  •  Kantonio  •  Ljaŭningo  •  Siĉŭano  •  Ŝandongo  •  Ŝanŝio  •  Ŝenŝjio  •  Tajvano† |  |
| Aŭtonomaj regionoj | Gŭangŝio  •  Interna Mongolio  •  Ningŝjao  •  Ŝinĝango  •  Tibeto |
| Municipoj | Ĉongĉingo  •  Pekino  •  Ŝanhajo  •  Tjanĝino |
| Specialaj administraj regionoj | Honkongo  •  Makao |
| 
†Tajvano estas postulata de la ĈPR sed agas sendepende kiel la Respubliko de Ĉinio |

 |
Marko sur bildo

**Filipina  
Maro**
**Sudĉina  
Maro**
**Davaa**
**Regiono**
**Norda**
**K.  
V.**
**Ori-  
enta** 
**Suda**
**Okcidenta**

La **Dabaa Regiono** aŭ pli longe **Regiono de Dabao** (cebue: *Rehyon sa Dabaw*; tagale: *Rehyon ng Dabaw*; hispane *Región de Dávao*) estas unu el 17 administraj regionoj de la ŝtato Filipinoj. Ĝia teritorio grupigas kvin (ĝis la 23-a de oktobro 2013 estis kvar) provincojn (en la apuda mapo apud la regiona nomo ĉiuj kolorigitaj en nuancoj de ruĝo). Ĉiuj el tiuj provincoj havas propran registaron, estratan de guberniestro (*gobernador*). Por elektoj la provincoj estas subdividitaj al kongresaj distriktoj (*distrito*), kiuj elektas po deputiton. Dek kvar el la dek sep regionoj de la Filipinoj estas signitaj per numeroj: la Dabaa Regiono havas la numerigon "11".

La regiono geografie ampleksas la sudorientan parton de la insulo Mindanao, kaj iujn proksimajn insuletojn. La teritorio sume kovras areon de 20 244 kvadrataj kilometroj, kaj en 2010 havis 4 468 563 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 220 homoj laŭ kvadrata kilometro.

La 23-a de oktobro 2013, la antaŭa provinco Suda Dabao dividiĝis en nordan kaj sudan duonojn, el kiuj la pli norda parto daŭre nomiĝas Suda Dabao kaj la suda parto, oriente najbara al la provinco Saranganio, ricevis la novan nomon Okcidenta Dabao kaj la ĉefurbon Malita. Ĝi estas la 81-a provinco de la lando.

Tagum, - tagaloge *Lungsod ng Tagum* - estas ĉefurbo de provinco Norda Dabao. Samal, Panabo, Digos, Mati kaj Santo Tomas estas gravaj urboj.

* Kategorio Dabaa Regiono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Bhubanesvar** (Oriya : ଭୁବନେଶ୍ୱର. Pri tiu ĉi sono pronunciation ) estas metropolo, universitata urbo, ekonomia kaj religia centro en Barato, en subŝtato Oriso. En la subŝtato ĝi estas la plej granda.

Laŭ la stato de 2011 en la urbo vivis 837 737 loĝantoj sur areo de 1 035 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 809 loĝantoj/km².

Strato en Bhubaneŝvar

Geografio
---------

Bhubanesvar situas sur ebenaĵo laŭ rivero, laŭ ĉefvojo kaj fervojo nordo-sudo sekvanta la Bengalan Golfon.

Historio
--------

Historio de Bhubanesvar daŭras 3000 jarojn. Pli frue ĝi havis diversajn loknomojn, ekzemple Toŝali, Kalinga Nagari, Nagar Kalinga, Ekamra Kanan, Ekamra Khetra kaj Mandira Malinia Nagari. En 1946 laŭplane la urbo estis modernigita. En 1948 ĝi iĝis ĉefurbo de Oriso. En la 1990-aj jaroj la elektroniko estis evoluigita en la urbo.

Trafiko
-------

Bhubanesvar havas flughavenon kaj bonajn vojajn kaj fervojajn kontaktojn kun la ceteraj urboj.

Klimato
-------

Bhubanesvar havas tropikan klimaton kun influo de musono. La temperaturo varias inter 10-45 °C. En aprilo kaj en majo regas la plej granda varmo. Jare pluvas 1540 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter junio-oktobro.

Vidindaĵoj
----------

* 600 hinduaj temploj
* historia muzeo

Templo Lingaraj

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 373602
* GND: 4262338-8
* LCCN: n80025998
* VIAF: 123150269
* SUDOC: 027984524
* BNF: 119911367
* NKC: xx0032422
 |
**Henano** (ĉine 河南) estas provinco en orienta, meza Ĉinio kun ĉirkaŭ 97 milionoj da loĝantoj. En Henan troviĝas la urboj Lŭojango (ĉine 洛陽市, pinjine *Luòyáng*), Ŝjinjango (ĉine 信阳市, pinjine *Xìnyáng*), Pingdingŝano (ĉine 平顶山, pinjine *Píngdǐngshān)* kaj Kajfengo (開封市 / 开封市, pinjine *Kāifēng*), kiuj estis ĉefurboj de la ĉina imperio. Henan estas la plej dense loĝata provinco de Ĉinio (572/km²) kaj havas centran situon. Ĝia ĉefurbo estas Ĝengĝoŭo.

Historio
--------

Oni fondis en tiu ĉi provinco la ĉinan civilizon, ĉe kunfluo de riveroj Wei, Fen kaj la Flava rivero. Tie aperis la dinastioj Shang aŭ Yin (18-a ĝis 12-a jarcento antaŭ nia erao). La urbo Lŭojango estis imperiestra sidejo – kun interrompoj – ekde 771 antaŭ nia erao ĝis 937 de nia erao, ĝis la falo de la dinastio Tang. Ekde tiam Kajfengo iĝis la ĉefa sidejo de la lando ĝis malvenko de la norda dinastio Sung en 1127 fare de la mongoloj.

Geografio
---------

Henan estas dividebla je orienta ebenaĵa kaj okcidenta montara parto.

Ankaŭ la Flava rivero dividas la landon: norde de la rivero situas montara regiono (montaro Xionger Shan kaj Funiu-montaro kun basenoj).

Kulturado
---------

En Henan oni kultivas tritikon, sojfabon, maizon, dolĉan terpomon, milion, hordeon, lenton. Gravas ankaŭ la industriaj plantoj kiel kotono, tabako kaj oleo-plantoj. La provinco estas ankaŭ centro de la silkraŭpa bredado.

Industrio
---------

En la industrio gravas minado de terkarboj (Lŭojango, Ĝengĝoŭo, Kaifeng kaj Sinsjan), produkto de traktoroj kaj aliaj industriaj maŝinoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Henano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Henano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Henano en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

* Ĝjiahuo

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rUnuanivelaj dividoj de la Ĉina Popola Respubliko |
| --- |
| Provincoj | Anhujo  •  Ĉinghajo  •  Fuĝjano  •  Gansuo  •  Gŭiĝoŭo  •  Ĝeĝjango  •  Ĝjangsuo  •  Ĝjangŝio  •  Ĝilinio  •  Hajnano  •  Hebejo  •  Hejlongĝjango  •  Henano  •  Hubejo  •  Hunano  •  Junano  •  Kantonio  •  Ljaŭningo  •  Siĉŭano  •  Ŝandongo  •  Ŝanŝio  •  Ŝenŝjio  •  Tajvano† |  |
| Aŭtonomaj regionoj | Gŭangŝio  •  Interna Mongolio  •  Ningŝjao  •  Ŝinĝango  •  Tibeto |
| Municipoj | Ĉongĉingo  •  Pekino  •  Ŝanhajo  •  Tjanĝino |
| Specialaj administraj regionoj | Honkongo  •  Makao |
| 
†Tajvano estas postulata de la ĈPR sed agas sendepende kiel la Respubliko de Ĉinio |

 |
**Ĝalgaon** (**जळगाव**) estas metropolo kaj universitata urbo en Barato, en subŝtato Maharaŝtro.

Laŭ la stato de 2011 en la urbo vivis 460 468 loĝantoj sur areo de 68,24 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 6 748 loĝantoj/km².

Universitato en Ĝalgaon

Geografio
---------

Ĝalgaon etendiĝas sur altebenaĵo en mezo de la lando. Busaval troviĝas 22, Burhanpur 76, Dule 84, Malegaon 121, Aŭrangabado (Maharaŝtro) 126, Ĝalna 134,
Nandurbar 144, Akola 152, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 366, tutlanda ĉefurbo Delhio 864, Kolkato 1332 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

La britoj akiris Ĝalgaon-on en 1818.

Ekonomio
--------

En la ĉirkaŭaĵo longe oni kultivas bananojn.

Eduko
-----

Ĝalgao estas universitata urbego.

Trafiko
-------

Ĝalgaon havas bonajn aŭtovojojn kaj flughavenon. Trajnoj trafikas interalie al Nov-Delhio, Mumbajo, Kolkato, Ĉenajo.

Klimato
-------

Ĝalgaon situas en Duonarida klimato, kie estas 3 sezonoj: varmegaj kaj sekaj someroj, ne malvarmaj vintroj kaj musono. La temperaturo somere estas pli ol 40 °C). Vintre la temperaturo falas iom sub 20 °C. Jare pluvas po 700 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter junio-septembro.

Vidindaĵoj
----------

* mondfamaj kavernoj en la ĉirkaŭaĵo
* templo Padmalaja
* lago
**Róbert Szabó** [sabO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szabó Róbert** estas hungara astronomo, institutesro.

Róbert Szabó naskiĝis la  10-an de februaro 1975(nun 1975-02-10) en Ajka.

Biografio
---------

Róbert Szabó maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1993, poste li akiris pedagogian kaj astronomian diplomojn en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1998. Post la diplomo li laboris en astronomia instituto, sed li ankaŭ plulernis kaj akiris sciencan gradon Ph.D. en 2004. Inter 2005-2007 li esploris en Universitato de Florido. Hejmenveninta li denove estis aktiva en la instituto, eĉ ekde 2019 li estis altigita institutestro. Intertempe li doktoriĝis (DSc) en 2017 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia edzino naskis trifoje inter 2004-2009. Li ricevis premiojn kaj stipendiojn.

Elektitaj kontribuoj (ĉiam kunaŭtoro)
-------------------------------------

* *Nova Sagittarii 1994 No. 2* (1994)
* *The Cepheid Phase Lag Revisited* (2007)
* *Revisiting CoRoT RR Lyrae stars: detection of period doubling and temporal variation of additional frequencies* (2014)
* *Star Classification with a Multiple-input Neural Network* (2022)

Fontoj
------

* oficiala paĝo kun foto
* datenoj kun foto
* datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 860354
 |


* Portalo pri Biografio
**Jarrow** estas urbo en Tyne and Wear, nord-orienta Anglio apud la Rivero Tyne. Laŭ la stato de 2001 en la urbo vivis 27 526 loĝantoj sur areo de 113,44 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 243 loĝantoj/km².

Dum la unua jarcento la romianoj konstruis fortikaĵojn ĉe Jarrow. En la 5-a jarcento la anglosaksoj okupis la fortikaĵon. Tie en 682 la monaĥejo de Wearmouth fondis kunligatan monaĥejon, al kiu translokiĝis Bede. En 794 la vikingoj disrabis la monaĥejon. Dum la malfrua 11-a jarcento komenciĝis rekonstruo, sed la tasko restis nekompleta kaj nur unu-du monaĥojn vivis tie. Dum la regado de Henriko la 8-a (Anglio) la monaĥejo fermiĝis. Ankoraŭ videblas ruinoj.

Poste Jarrow estis malgranda negrava urbo ĝis la 19-a jarcento. En 1852 fondiĝis ŝipkonstruejo kie konstruiĝis kaj militŝipoj kaj kargoŝipoj. Entute oni konstruis ĉirkaŭ mil ŝipojn. Dum la frua 1930-aj jaroj la brita registaro fermis la ŝipkonstruejon. Sekvis en 1936 la *Jarrow-marŝo* por protesti kontraŭ senlaboreco: ducent homoj marŝis de Jarrow al la angla parlamento en Londono. Sur voje ili ricevis multe da subteno de la angla popolo. Tamen en Londono la ĉefministro rifuzis renkonti la marŝantojn. En 1938 fondiĝis ŝipmalkonstruejo, kaj la sekvantan jaron, ŝtalejo. Sed nur kiam komenciĝis la dua mondmilito tute reviviĝis la industrioj de la urbo.
|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 373998
* LCCN: no2016119194
* VIAF: 20156123
* ISNI: 0000000385123503
* SUDOC: 09265035X
* NDL: 001114016
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**GYÖRFFY Anna, F.** [djoe'rfi] estas hungara grafikistino. Ŝi naskiĝis la 18-an de julio 1915 en Szucság kaj mortis la 3-an de septembro 2006 en Szentendre. Ŝi estis la filino de etnografo István Györffy, la pli aĝa fratino de la okulistprofesoro István Györffy kaj de la historiisto György Györffy (1917–2000).

Biografio
---------

Anna Györffy, F. studis inter 1931-35 tekstil- kaj moddizajnon en Budapeŝto. Inter 1934-45 ŝi estis dizajnistino de la Tekstilfabriko Goldberger. Ŝia kariero ligiĝas preskaŭ al porinfana literaturo. De 1946 ŝi estis kunlaborantino de revuoj *Kisdobos*, *Dörmögő Dömötör*. Ŝi ilustraciis plurajn porinfanajn librojn. De 1949 ŝi vivis en Szentendre.

Fonto
-----

* Artportal Arkivigite je 2011-05-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Fejsbokpaĝo
Koordinatoj: 29° 58′ 00″ N 77° 33′ 00″ O﻿ / ﻿29.96667 °N, 77.55000 °O﻿ / 29.96667; 77.55000 (mapo)

**Saharanpur** (hindie: **सहारनपुर**, urdue: **سهارنپور**) estas metropolo en Barato, en subŝtato Utar-Pradeŝo.

En la urbo vivas 705 478 loĝantoj sur areo de 46,74 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 15 094 loĝantoj/km².

Geografio
---------

Saharanpur etendiĝas en norda parto de la lando. Ĉandigaro troviĝas 140, Delhio 170 km-ojn.

Historio
--------

En tiu loko oni loĝis jam antaŭ 4000 jarojn. Turklingvaj invadoj okazis inter 1018-1033. En la 13-a jarcento la loko apartenis al Sultanlando de Delhio, poste imperiestro Timur akiris la teritorion. Dum regado de mogoloj Saharanpur havis defendan muron kun 4 pordegoj ksaj fortikaĵon. La brita kolonia periodo daŭris inter 1803-1947, dume ofte ribeloj okazis. Pro fondo de Pakistano rifuĝintoj amase alvenis.

Trafiko
-------

En Saharanpur rikiŝoj liveras la pasaĝerojn. La urbo havas stacidomon kaj aŭtovojon.

Klimato
-------

Saharanpur havas subtropikan klimaton, kie regas varmegaj someroj, ne malvarmaj vintroj kaj musono, (la lasta daŭaras inter junio-septembro). La temperaturo varias inter −1 °C kaj 41 °C). Jare pluvas 1000 mm.

Vidindaĵoj
----------

* botanika ĝardeno
* 195 da temploj
|  |  |
| --- | --- |
|  Kunigi | **Oni sugestas kunigi ĉi tiun artikolon kun Lukailencfalva.

---**
Bonvolu diskuti en la Diskuto:Lukailencfalva. Nur ensalutintaj uzantoj povas aranĝi tion. |

Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri vilaĝo en distrikto Mureș. Por informoj pri komunumo en distrikto Covasna, vidu la artikolon Ilieni.

**Ilieni** [ilienj] (jen rumane, hungare: **Lukailencfalva**) estas vilaĝo en Rumanio sude-sudokcidente de Târgu Mureș. En 1910 ĝi havis 433 loĝantojn (hungaroj), en 1992 418 (hungaroj). Laŭ la stato de  en la urbo vivis loĝantaro ne ĉeestas en vikidatumoj loĝantoj sur areo de **Esprima eraro: Mankas operando por round** kvadrataj kilometroj, kio en  rezultigis loĝdenson de **Esprima eraro: Neatendita operacisimbolo <** loĝantoj/km². Ĝia unua mencio estas el 1567. Ĝi estis sikula komunumo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (*Maros-Torda vármegye*). Administre ĝi apartenas al la komunumo Gheorghe Doja.

Ilieni situas sur la dekstra bordo de rivero Niraj.

Historio
--------

Ĝia unua mencio estas en 1567. Ĝi estis sikula komunumo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).

Renomaj homoj
-------------

* Boldizsár Vásárhelyi, pastro, n. la 24-an de februaro 1862 en Lukailencfalva, m. la 6-an de novembro 1942 en Koloĵvaro: ref. eklezia verkisto

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Popolnombrado 2002
* Interaga mapo de la distrikto Mureș
* Administracia mapo de la distrikto
**Keighley** (prononcita [ˈkiːθli]) estas urbo en la konteo West Yorkshire en la nordo de Anglio. Ĝi situas nordokcidente de Bradford kaj laŭ la stato de 2011 en la urbo vivis 53 331 loĝantoj. Keighley havas la statuson de civitana komunumo (*civil parish*) kaj estas la tria plej granda tiuspeca en Anglio. Keighley apartenas al la *Metropolitan Borough* de la City of Bradford kaj estas konsiderata parto de la „Brontë Country", la hejma regiono de la fratinoj Brontë, verkistoj Anne Brontë, Charlotte Brontë kaj Emily Brontë.

Historio
--------

Tradicie Keighley estis urbo de tekstilindustrio, precipe la prilaboro de lano kaj kotono. En 1800 tie vivis ĉirkaŭ 6.000 homoj, pro la industriigo la nombro de loĝantoj kreskis al pli ol 60.000 ĝis 1850.

En la 1960-aj jaroj multaj, precipe muslimaj enmigrintoj el Pakistano kaj Bangladeŝo ekloĝis en Keighley, kiuj laboris en la teks-industrio. Nuntempe ĉirkaŭ 8000 muslimoj vivas en la urbo kaj disponas pri sep moskeoj.

Ĝemelaj urboj
-------------

* Usono Myrtle Beach, Usono
* Francio Poix du Nord, Francio

Esperanto en Keighley
---------------------

En Esperantujo la urbo estas precipe konata, ĉar en Keighley estis fondita la unua Esperanto-societo en Britio en la jaro 1902 fare de la loka ĵurnalisto Joseph Rhodes, kiu tie naskiĝis.

Vidu ankaŭ
----------

* Bruno Najbaro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Keighley en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Keighley en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Keighley en la retejo *yorkshire.com* (angle)
* Keighley en „Brontë Country" (angle)
**János Abrudbányai** [jAnoŝ abrudbAnjai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Abrudbányai János** estis hungara unitaria pastro, teologia altlerneja instruisto, librotenisto. Lia familia nomo estis *Fikker* ĝis 1941.

János Abrudbányai naskiĝis la  16-an de oktobro 1907(nun 1907-10-16) en Mezőszengyel (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Sânger en Rumanio), li mortis la 19-an de januaro 1968 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Abrudbányai maturiĝis en unitaria gimnazio en Cluj en 1925, post 4 jaroj li akiris pastran diplomon en unitaria akademio, inter 1929–1931 li estis stipendiulo en en:Harris Manchester College, Oxford, fine li diplomiĝis el filozofio en Universitatea Regele Ferdinand I en 1938. Post la lasta diplomo li estis pastro en Cluj kaj en Plăiești, inter 1939–1945 instruis en la unitaria akademio, eĉ dum 2 jaroj li estis fakultatestro. En 1945 en Cluj revenis la rumana erao kaj li estis kondamnita je prizono, ĉar li estis apoginto de deportado de judoj. Li rifuĝis al Hungario kaj estis pastro en Kocsord. En 1950 li denove arestiĝis 3 jarojn. inter 1953–1956 li denove estis pastro en Kocsord, sed li estis aktiva dum la hungara revolucio de 1956, tial li denove estis en prizono ĝis la tutlanda politika amnestio en 1963. Li ne plu povis esti pastro, tial li estis librotenisto ĝis sia morto. Li edziĝis en 1932, lia edzino naskis 3 gefilojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Bevezetés a vallás lényegéhez.* (1934)
* *A vallás gyökerei.* (disertaĵo rumene, 1938)
* *Az unitarizmus és a fajelmélet.* (1943)
* *Egyedül voltunk.* (1944)

Memorigiloj
-----------

* skulptita memortabulo en unitaria preĝejo en Kocsord (1992)

Fontoj
------

* biografio hungare
* datenoj
* datenoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 860093
 |



* Portalo pri Biografio
La **Unitariisma preĝejo en Kocsord** estas eklezia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Kocsord.

Historio
--------

La kirko estis konstruita en 1938, samtempe la unitariisma grupo formiĝis. La konstruaĵo spegulas la hungarecan stilon. La kredantoj partoprenis en la konstruado.

Konstruaĵo
----------

La fasado estas malsimetria, sed sen la aliĝa konstruaĵo la ĉefa konstruaĵo estas simetria. Meze la kvadrata turo altiĝas kaj reliefas. En ambaŭ flankoj de la turo po unu aleroj etendiĝas. La aliĝa konstruaĵo konsistas el parohejo kaj loĝejo por la pastro. Interne la kasona plafono estis pentrita de la unua pastro. Alia pastro farbis la predikejon.

En 1992 sur la muron estis metita memortabulo pri János Abrudbányai, kiu estis tie pastro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2007-03-11 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto

La paroĥejo kaj preĝejo
La unitariisma preĝejo

* Kategorio Unitariisma preĝejo (Kocsord) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**FONYÓ Antal** (fonjo:) estis hungara juristo naskita en Satmaro la 23-an de julio 1919 kaj mortinta en Segedo la 3-an de decembro 1981.

Kariero
-------

Antal Fonyó studis en Poĵonjo (1937-38) kaj Budapeŝto (1939-42). Post doktoriĝo pri juro li estis advokatkandidato, poste oficiro de la demokrata polico, ĉefreferanto, respektive grupestro de la policĉefkapitanejo de Budapeŝto en krimafera laboro. De 1951 li instruis en la katedro pri krimjuro de la ELTE, poste ekde la 1-an de oktobro 1957 en la Universitato József Attila (JATE) estis docento, poste profesoro (de 1-a de aŭgusto 1962). Inter 1960-1964 li estis ankaŭ dekano de la jurfakultato.

Verkoj
------

* *A bűntetteket megállapító hatályos jogszabályok* (kun kunulaŭtoro, Bp. 1951);
* *A büntető törvénykönyv kommentárja* (kun kunulaŭtoroj, Bp. 1968);
* *Büntetőjogi módszerek és eszközök fejlődése a Magyar Népköztárság büntetőjogában* (kun kunulaŭtoroj, Bp. 1974);
* *Magyar büntetőjog*. Különös rész. (II, kun kunulaŭtoroj).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Antal Károlyi** [kAroji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Károlyi Antal** estis hungara arkitekto.

Antal Károlyi [*rompita ligilo*] naskiĝis la 17-an de julio 1906 en Csempeszkopács. Li mortis la 7-an de decembro 1969 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Antal Károlyi studis en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József inter 1924 kaj 1928. Post la diplomo li laboris en laborejo de Gyula Wälder (arkitekto) jardekon, poste denove jardekon en propra laborejo. Post la ŝtatiĝo li havis postenojn en instituto, poste en ŝtataj projektaj firmaoj. En 1952 li iĝis ĉefarkitekto. Tiutempe li partoprenis en projektoj de novaj kvartaloj en Komló, Tatabánya, Várpalota, Kazincbarcika, Budapeŝto, ekde 1954 li estis ĉefarkitekto de Szombathely. Li okupiĝis ankaŭ pri rekonstruadoj de historiaj monumentoj. En 1953 li ricevis premion.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A magyar falu építészete* (Arkitektio de la hungara vilaĝo), (1955)
* *Szombathely városképei, műemlékei* (Aspektoj kaj historiaj monumentoj de Szombathely), (1967)
* *Beszéljünk az építészetről* (Ni parolu pri la arkitektio), (1969)

Memorigiloj
-----------

* strato en Szombathely (1971)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 546043
* VIAF: 305884213
* SUDOC: 252854950
* BNF: 116958160
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Vilao Jeanneret-Perret aŭ Blanka Domo.
La **Vilao Jeanneret-Perret** (konata ankaŭ kiel *Maison Blanche* (Blanka Domo)) estas la unua sendependa projekto fare de la svisa arkitekto Le Corbusier. Konstruita en 1912 en La Chaux-de-Fonds, kiel la hejmo de la familio de Charles-Edouard Jeanneret, ĝi estis desegnita por liaj gepatroj.

La *Blanka Domo* estis lia plej ambicia projekto: nova hejmo por liaj gepatroj, sur la arbara montetaro ĉe La-Chaux-de-Fonds. Tiu domo Jeanneret-Perret estis pli granda ol la aliaj fare de la juna arkitekto, kaj de pli plinoviga stilo; la horizontalaj ebenoj kontrastis dastre kun la fortaj alpaj deklivoj, kaj ankaŭ la blankaj muroj kaj manko de ornamado estis en akra kontrasto kun la aliaj konstruaĵoj de la montetaro. La internaj spacoj estis organizitaj ĉirkaŭ la kvar pilieroj de la salono en la centro, antaŭindikante la malfermajn internojn kiujn li kreos en siaj postaj konstruaĵoj. La projekto estis pli multekoste konstruita ol imagite; liaj gepatroj devis translokiĝi el la domo post dek jaroj, kaj relokiĝi en pli malmultekosta hejmo.

La konstruaĵo malfermiĝis al la publiko ekde 2005, kaj nun estas sub la patroneco de la Svisa Nacia Komitato por UNESCO kaj estis proponita de la Svisa Registaro por enskribo sur la Listo de la Monda heredaĵo de Unesko.

Bildaro
-------

* Ĉefa fasadoĈefa fasado
* Supra ĝardenoSupra ĝardeno
* Sudokcidenta fasadoSudokcidenta fasado
* Nordokcidenta fasadoNordokcidenta fasado
* Malgranda salonoMalgranda salono
* Studio en 1a etaĝoStudio en 1a etaĝo
* Koridoro en 1a etaĝoKoridoro en 1a etaĝo

Notoj
-----

1. ↑   UNESCO: "Œuvre urbaine et architecturale de Le Corbusier",  Alirita la 12an de Oktobro 2012
2. ↑  UNESCO: "Œuvre urbaine et architecturale de Le Corbusier", Alirita la 12an de Oktobro 2012

Bibliografio
------------

* Maison blanche, Charles-Edouard Jeanneret/Le Corbusier, eld. Karl Spechenhauser and Arthur Ruegg, Association Maison blanche/Birkhäuser, 2007

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Vilao Jeanneret-Perret en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo

47° 6′ 22″ N 6° 48′ 57″ O﻿ / ﻿47.10611 °N, 6.81583 °O﻿ / 47.10611; 6.81583 (mapo)
La observatorio (maldekstre la loĝdomo, meze kupoloj), fone telekomunikada turoLa observatorio (maldekstre la loĝdomo, meze kupoloj), fone telekomunikada turo
La **observatorio de Piszkéstető,** pli simple *Stacio de Piszkéstető* estas la plej granda hungara astronomia observejo en Hungario sur la montaro Mátra for de loĝlokoj.

Piszkéstető vintre

Geografio
---------

*Piszkéstető* estas parto de la montaro Mátra kun alteco de 944 metroj (Mátra mem estas 1014 metrojn alta). La observatorio havas asfaltitan vojon, akvon kaj elektron. Proksime estas haltejo de aŭtobusoj. La plej proksimaj vilaĝoj estas Mátraszentimre kaj Mátraszentlászló (la unua vilaĝo estas la plej proksime). La observatorio situas en ferma teritorio, kie troviĝas loĝdomo, 4 apartaj kupoloj (inter ili unu estas malfermebla), fine subtera ejo por sismaj mezuriloj.

Historio
--------

En 1952 oni aĉetis novan teleskopon, kiun la astronomoj jam ne volis uzi en Konkoly Observatorio pro la tro grandaj lumoj. Oni trovis konvenan lokon en Piszkéstető. La loĝdomo kun laboratorio kaj biblioteko pretiĝis en 1960 fare de arkitekto György Szrogh. Pri la astronomiaj instalaĵoj respondecis László Detre. En 1961 Csontos Csaba projektis la unuan kupolon. La scienca laboro komenciĝis en 1962.

Elektitaj trovitaj asteroidoj en Piszkéstető
--------------------------------------------

* 3176 Paolicchi
* 3393 Štúr
* 3579 Rockholt
* 3730 Hurban
* 11014 Svätopluk
* 13916 Bernolák
* 14181 Koromházi
* 23718 Horgos
* **37432 Piszkéstető**
* 44479 Oláheszter
* 45300 Thewrewk
* 67308 Öveges
* 73511 Lovas
* 84995 Zselic
* 90370 Jókaimór
* 90376 Kossuth

Vidu ankaŭ
----------

* video

Fontoj
------

* hungare kun fotoj Arkivigite je 2018-08-30 per la retarkivo Wayback Machine
* datenoj Arkivigite je 2022-03-26 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Observatorio de Piszkéstető en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monda heredaĵo de UNESKO

Mapo de la areo de la Monda Naturheredaĵo
Granda Aleĉglaĉero
Bietschhorn
La regiono **Jungfrau-Aleĉ-Bieĉhorno** (germane *Jungrau-Aletsch-Bietschhorn*) estis la 13-a de decembro 2001 akceptita kiel unua alpa areo kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.

Regiono
-------

La monda naturheredaĵo Jungfrau-Aleĉ-Bieĉhorno komenciĝas norde ĉe la piedo de la tri konataj montoj de Berna Oberlando nome Eiger, Mönch kaj Jungfrau. Alia monto estas Eggishorn.

En ĝia centro situas la Aleĉ-Regiono kun Aleĉ-Glaĉero la plej granda kaj impona glaĉero de la Alpoj. Oriente ĝi etendiĝas ĝis Lauteraarhorn kaj Finsteraarhorn, kiu estas kun alteco de 4273 m s.m. la plej alta punkto de la regiono, kaj Oberaarhorn. En okcidento al la teritorio apartenas partoj de la valo Lötschental, Bieĉhorno kun la Baltschieder-Glaĉeroj kaj pluraj valoj je ĝia suda flanko.

Ĉi-tiu parto de la Bernaj Alpoj estas vivregiono de multaj maloftaj bestoj kaj plantoj kiel alpa ibekso, alpaj smaragdlacertoj. La regiono ankaŭ estas celo por resovaĝigi malaperintajn bestojn, ekzemple aktuale ŝafgrifojn.

Komunumoj apartnenantaj al la naturheredaĵa regiono
---------------------------------------------------

La areo de la monda naturheredaĵo Jungfrau-Aleĉ-Bieĉhorno etendiĝas al la teritrorioj de la sekvantaj komunumumoj:

### En Kantono Berno:

* Grindelwald
* Lauterbrunnen
* Meiringen (ek de 2007)
* Schattenhalb (ek de 2007)
* Innertkirchen (ek de 2007)
* Guttannen (ek de 2007)
* Kandersteg (ek de 2007)
* Reichenbach en Kander-Valo (ek de 2007)

### En Kantono Valezo

* Bellwald
* Fiesch
* Fieschertal
* Bettmeralp
* Ried-Mörel
* Naters
* Blatten (Lötschen)
* Birgisch
* Mund
* Rarono
* Baltschieder
* Eggerberg
* Ausserberg
* Niedergesteln
* Steg-Hohtenn (ek de 2007)
* Ferden (ek de 2007)
* Kippel (ek de 2007)
* Wiler (ek de 2007)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Registraĵo en la listo de mondaj naturherdaĵoj de UNESKO
 

* Kategorio Jungfrau-Aleĉ-Bieĉhorno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Malang** estas sur la indonezia insulo Javo la oka urbo laŭ grandeco. Malang situas en la oriento de tiu insulo.

Urbodomo de Malang
La urbon ĉirkaŭas la regionoj Tumpang, Batu, Singosari kaj Turen. La ekonomia krizo ne forte trafis la urbon ĝi do povis evolui preskaŭ sen malhelpo.

Historio
--------

La historio de Malang startis en la 8-a jarcento. En la 17-a jarcento Malang estis aldonita al la regiono Mataram, poste sekvis koloniigo fare de Nederlando. En 1879 Malang estis ligita al la fervoja reto de Ĝavo. Tio donis fortan impulson al la evoluo de industrio.

La kreskanta loĝantaro estis defio por la registaro. La plej grava problemo estis la manko de pageblaj loĝejoj.

Geografio
---------

La areo de Malang ampleksas 124,456 km2. En la nordo la urbon tuŝas Pasuruan, en la oriento Lumajang kaj en la okcidento Batu. Oriente de la urbo situas vasta vulkanomonta masivo. Inter aliaj montopintoj tie estas Bromo (unu el la turismaj celoj) kaj Semeru, la plej alta monto de Javo. Ambaŭ vulkanoj estas aktivaj.

Loĝantaro
---------

En Malang vivas ĉirkaŭ 780.000 homoj, la loĝdenso estas 5.000–12.000/km2. La kresko estas 3,9 % jare.
En Malang vivas precipe Ĵavanoj kaj Maduranoj, malplimultojn formas homoj de araba kaj ĉina devenoj. La plej grandan nombron de parolantoj havas la java lingvo.

Religio
-------

La plimulto de la loĝantoj estas islamanoj, malplimultojn formas katolikoj, hinduistoj kaj budhistoj.

Kulturo
-------

Malang ofertas multajn diversajn turismajn celojn. Inter aliaj logas prezentoj de tradiciaj dancoj kaj famaj temploj el la 13-a jarcento, kiuj situas proksime de la urbo.

Famuloj
-------

### ĉi tie naskitaj

* Robert Pronk, nederlanda muzikisto kaj komponisto
* Christine Marie Berkhout, nederlanda esploristino

### ĉi tie mortintaj

* Max Dauthendey, germana poeto
**Elizavetpola Gubernio** (ruse *Елизаветпольская губерния*) estis unu el la gubernioj de la Rusa Imperio, kun ĝia centro en Elizavetpolo (oficiala nomo por Ganĝa en 1805-1918). Ĝia areo estis 44,136 kvadrataj kilometroj, kaj ĝi havis 878,415 loĝantojn antaŭ 1897.

Historio
--------

Elizavetpola Gubernio estis establita en 1868 kaj inkludis partojn de Bakua gubernio kaj Tiflisa gubernio. Tio inkludis teritoriojn de la antaŭaj Ganĝa ĥanato, Ŝakia ĥanato, kaj Karabaĥa ĥanato. Ĝi limis kun la Bakua gubernio, Tiflisa gubernio, Erevana gubernio, Dagestana oblasto, kaj Irano.

Komence en 1905, ekzistis provoj de la etnaj armenoj de la regiono apartigi la altajn zonojn (ofte konatajn kiel Montara Karabaĥo) de la resto de Elizavetpolo. En tiuj areoj, 70% de la loĝantaro estis armenoj. Kvankam la plano estis poste apogita de la rusa vicreĝo, ĝi neniam estis adoptita.

Post la establado de la Azerbajĝana Demokratia Respubliko en 1918, Elizavetpola Gubernio estis renomita Ganĝa Gubernio. La areo en la sudo de la montaro Murov estis transformita en Ĝenerala Karabaĥa gubernio. La gubernia sistemo estis forigita en la fruaj 1920-aj jaroj.

Hodiaŭ, la teritorio de la antaŭa gubernio estas en okcidentaj azeraj kaj apudaj areoj de Armenio.

* Kategorio Elizavetpola Gubernio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)