recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Evaldo PAULI** (naskiĝis la 24-a de Februaro 1925 en Antônio Carlos, Brazilo, mortis la 17-an de Aŭgusto 2014 en Florianópolis, Brazilo) estis brazila esperantisto, profesoro kaj honora membro de UEA (2002).

Li diplomitiĝis pri filozofio kaj instruis ĝin dum la tuta vivo. Nun li estas emerita profesoro de la Federacia Universitato de Sankta Katarino, post tridek jaroj da laboro (1955-1985). Li profesoris ankaŭ en UNIVALI - Universitato de "Vale do Itajaí" kaj en AIS - Akademio Internacia de Sciencoj de San Marino. Li estas membro de la Brazila Akademio de Filozofio, *Instituto Histórico e Geográfico de Santa Catarina* (Historia kaj Geografia Instituto de Sankta Katarino), kaj *Academia Catarinense de Letras* (Sankta Katarina Beletrisma Akademio). En la Esperanta movado membro de:

* Brazila Esperanto-Ligo,
* Esperanto-Asocio de Sankta Katarina.
* iama prezidanto de Kultura Fondaĵo Simpozio.
* iama prezidanto de FAT - Filozofia Asocio Tutmonda.
* delegito de Universala Esperanto-Asocio.

Liaj grandaj kontribuoj al la Esperanto-movado estas en la kampo de kulturo kaj tute aparte en filozofio. En Gazetara Komuniko de UEA Nr-o 554 li estis taksita „la plej elstara Esperanto-aganto en la kampo de filozofio dum la lastaj jardekoj". Li estis fondinto de la fondaĵo *Simpozio*, kreinto de la *Filozofia* Enciklopedio, verkinto de lernolibroj kaj de filozofiaj libroj  kaj prezidanto de la Filozofia Asocio Tutmonda.

Verkoj
------

* *Mil Jaroj de Kristana Filozofio*, Eldonejo Simpozio, Florianopolo, 1985.

Referencoj
----------

1. 1 2  Universala Esperanto-Asocio (20-08-2014).  FORPASIS EVALDO PAULI (1925-2014)  N-ro 554 (2014-08-20). Universala Esperanto-Asocio. Alirita 2014-08-26.
2. ↑   ekzemple : *Mil Jaroj de Kristana Filozofio*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Enciklopedio Simpozio: interreta projekto redaktata de Evaldo Pauli Arkivigite je 2007-08-26 per la retarkivo Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
|  Sen fontoj! | **La fontoj de ĉi tiu artikolo pri homo ne sufiĉas.

---**
Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Aŭgusto 2014)***Komento:** unu gazetara komuniko kiel fonto estas malmulte |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 15824
* GND: 1072586851
* LCCN: nr98041417
* VIAF: 73772178
* ISNI: 0000 0000 5007 501X
* SUDOC: 058929800
 |
**FUTABATEI Shimei** (japane 二葉亭 四迷 [futabatej ŝimej]; naskiĝis la 4-an de aprilo 1864 en Edo; mortis la 10-an de majo 1909 sur la Bengala Golfo) estis japana novelisto, tradukisto. Lia vera nomo estas **HASEGAWA Tatsunosuke** (長谷川 辰之助 [hasegaŭa tacunosuke]).

Post kiam li defalis de ruslingva sekcio de la Tokia Lernejo de Fremdaj Lingvoj (東京外国語学校), Futabatei publikigis la literaturan kritikaĵon *Shōsetsu Sōron* dank'al kuraĝigo de Tsubouchi Shoyo en 1886. Lia unua novelo *Ukigumo*(浮雲) restis nefinita, tamen ĝia realisma stilo fortege influis tiamajn verkistojn. Futabatei kapablis la rusan lingvon kaj tradukis verkojn de Ivan Turgenev en la japanan lingvon.

En 1902 li lernis Esperanton de Fjodor Postnikov en Vladivostoko en Rusio. Reveninte Japanion en 1906 li publikigis la unuan japanlingvan Esperanto-lernolibron "世界語" *Sekaigo*.

Futabatei mortis pro tuberkulozo dum reveno el Rusio kiel speciala korespondisto de la ĵurnalo Asahi Shimbun. Li estis kremaciata kaj entombigata en Singapuro.

La origino de lia plumnomo estas insulto de lia patro, kiam li neaprobis, ke lia filo deziris studi literaturon: *Kutabatte Ŝimee* (くたばってしめぇ) "falu morte!"

Eksteraj ligiloj
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Trovu **« Futabatei Shimei »** inter la  **Vizaĝoj de homoj rilataj al la ideo «Internacia Lingvo»** |

* Verkoj de Futabatei en Aozora Bunko (Japane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 55657
* GND: 118694359
* LCCN: n81095041
* VIAF: 24642515
* ISNI: 0000 0000 8103 0746
* LIBRIS: 337151
* SUDOC: 034998268
* BNF: 12171419t
* NLA: 35666240
* NDL: 00015092
* BIBSYS: 90763555
* NKC: xx0020930
* BNE: XX5291411
 |
Memortabulo sur la preĝejo, kie la paraŝutistoj kaŝis sin
**Josef Bublík** (12-a de februaro 1920, Bánov – 18-a de junio 1942, Prago) estis ĉeĥoslovaka soldato, soldato de RAF kaj membro de paraŝutistaro de Bioscop.

En ekzilo
---------

Fine de decembro de 1939 li foriris tra Slovakio, Hungario, Jugoslavio kaj Bejruto en Francion. En Agde li estis la 25-an de februaro 1940 prezentita en la ĉeĥoslovakan eksterlandan soldataron kaj envicigita al la 2-a infanteria regimento. Li ne partoprenis en bataloj je Francio.

Post falo de Francio li estis evakuita ĝis Anglio. Tie li estis envicigita al la 1-a infanteria bataliono. La 1-an de aprilo 1941 li estis avancita je kaporalo aspiranto. Propravole li aliĝis en ekzercon por plenumado de apartaj taskoj. Ekde la 15-a de aŭgusto ĝis la 7-a de novembro 1941 li partoprenis bazan sabotadan kurzon, parakurzon aj kurzon por industriaj sabotadoj. Li estis envicigita en paraŝutista grupo Bioscop, al kiu komandis rotestro Bohuslav Kouba.

Aktivigo
--------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikoloj Operaco Bioscop kaj Batalo en preĝejo de sanktaj Cirilo kaj Metodo.
La 28-an de aprilo 1942 li estis kun la grupo aktivigita en Požáry en Křivoklát. Komune kun Jan Hrubý ili transŝoviĝis ĝis Uherské Hradiště kaj ĉirkaŭaĵo, ĉar proksime de municipo Bánov situas sur certa altaĵo Skaličky kapelo, kiu servis al Josef kiel sekreta kaŝejo Post tio, kiam ili ne trovis kontakton, ili transŝoviĝis Pragon. Ĉi tie helpe de rezistmovado ili kaŝiĝis. Fine kun pluaj paraŝutistoj li transŝoviĝis en Katedralon de sanktaj Cirilo kaj Metodo, kie la 18-an de junio 1942 post batalo kontraŭ gestapo li krimis sinmortigon.
**Ottó Farkas** [farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Farkas Ottó** estas hungara inĝeniero, profesoro, ekstera membro de Rusa Naturscienca Akademio (1996).

Ottó Farkas  naskiĝis la 31-an de januaro 1930 en Ĉeĥoslovakio en Užhorod (nuntempa Uĵhorodo en Ukrainio).

Biografio
---------

Ottó Farkas apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li frekventis gimnazion en Miskolc, poste li akiris diplomon en kampuso de Sopron en 1952. Post siaj studoj li instruis samloke, tamen ĉefe li okupiĝis pri establado de nova universitato en Miskolc. Ankaŭ li translokiĝis al Miskolc, kie li daŭris la instruadon. En la jaroj 1956 kaj 1957 li estis inĝeniero en fabriko de Diósgyőr. En 1963 li doktoriĝis en la universitato, en 1979 li doktoriĝis (DSc.) kaj kandidatiĝis (CSc.). En 1965 li atingis la rangon docento, post jardeko li estis nomumita universitata profesoro. Inter 1984 – 1986 li estis dekano, inter 1986 – 1994 vicrektoro, inter 1987 – 1995 katedrestro kaj samtempe institutestro, inter 1994 – 1997 rektoro. En 1995 li pensiuliĝis, sed li restis plu en la universitato. Li havas edzinon, kiu naskis filon. Li ricevis diversajn premiojn kaj memormedalojn.

Elektitaj libroj
----------------

* *Nyersvasmetallurgia* (1989)
* *A nyersvasgyártás alapismeretei* (1966)
* *Vas- és fémkohászattan* (1962)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
La **Teologia Monaĥa Altlernejo Sapientia** (origine hungare *Sapientia Szerzetesi Hittudományi Főiskola*) estas signifa unuigita altlernejo en Budapeŝto.

Altlernejo Sapientia (alo laŭ la Danubo)
Parto de la fasado

Historio
--------

Ĝis la socialismo la 3 ordenoj (piaristoj, benediktanoj, cistercianoj) havis proprajn seminariojn. Ekde 1950 ili funkciis plu, tamen pli strikte. Ekde 1991 la premonstratoj lernis en Pannonhalma en la benediktana altlernejo. En 1994 oni fondis apartan kampuson *Teologia Altlernejo Sophia,* kie jam povis lerni ankaŭ monaĥinoj. En 1993 okazis pritraktadoj por krei unuigitan teologian monaĥan altlernejon, kiu estiĝis en 2000. En la sekva jaro ankaŭ sekularaj aŭ laikaj studoj komenciĝis.

Katedroj
--------

Aerfoto pri la altlernejo, preĝejo kaj ponto
* Biblioscienco
* Dogmatiko
* Eklezia juro
* Eklezia historio
* Filozofio
* Fundamenta teologio
* Praktika teologio
* Morala teologio
* Pedagogio
* Psikologio
* Sociologio

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo troviĝas malantaŭ Preĝejo Ĉieliro de Maria (Belváros) en proksimeco de Erzsébet-ponto.

Elektitaj instruistoj
---------------------

(ankaŭ en la aliĝintaj altlernejoj)

* István Jelenits
* Péter Nemeshegyi
* Géza Xeravits

Elektitaj studentoj
-------------------

(ankaŭ en la aliĝintaj altlernejoj)

* József Urbán

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* [*rompita ligilo*]
* 

Kapelo de la altlernejo

* Kategorio Teologia Monaĥa Altlernejo Sapientia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Germana vespo: Vespedoj estas unu el la taksonaj grupoj de *Aculeata*.
**Vespedoj**, *Vespidae*, estas granda (preskaŭ 5000 specioj), diversa, kosmopolita familio de la subordo Apokrito (parto de la ordo Himenopteroj), entenanta preskaŭ ĉiujn la konatajn bonsociemajn vespojn (kiel *Polistes fuscatus*, *Vespa orientalis* kaj *Vespula germanica*) kaj multajn solemajn vespojn. Estas tamen kelkaj similaj insektoj, ankaŭ nomataj "vespoj", ne apartenantaj al Vespedoj (klarigoj estas troveblaj en la artikolo "vespo").

Ĉiu sociema vespokolonio enhavas ordinare po unu reĝinon kaj nombrajn laboristinojn kun variaj gradoj de fekundeco relative al la reĝino. En moderklimataj sociemaj specioj, kolonioj kutime daŭras po unu jaron, kaj mortas je la eko de la vintro. Novaj reĝinoj kaj maskloj estas produktitaj je la fino de la somero, kaj post pariĝado, la reĝinoj vintrumas en fendoj aŭ aliaj ŝirmitaj lokoj. La nestoj de solemaj specioj estas konstruitaj el koto, sed sociemaj vespoj uzas plantofibrojn, maĉatajn por formi kartonsimilan materialon. La specioj produktantaj mielon estas polenvektoroj kiuj kontribuas al la polenigo de kelkaj plantoj, kaj estas eblaj aŭ eĉ efektivaj polenigantoj, dum aliaj estas rimarkindaj predantoj de plaginsektaj specioj.

Subfamilioj
-----------

La familio Vespedoj entenas la sekvajn subfamiliojn:

* Solemaj vespoj:
	+ *Eumeninae*
	+ *Euparagiinae* (nur unu vivanta specio de solemaj vespoj)
	+ *Masarinae* (solemaj vespoj produktantaj mielon)
* Sociemaj vespoj:
	+ *Polistinae*
	+ *Stenogastrinae* (nur en Sudazio kaj Nov-Gvineo)
	+ *Vespinae*

Notoj
-----

1. ↑   Pickett, Kurt M.; Wenzel, John W. (2004). "Phylogenetic Analysis of the New World Polistes (Hymenoptera: Vespidae: Polistinae) Using Morphology and Molecules". Journal of the Kansas Entomological Society. 77 (4): 742–760. doi:10.2317/E-18.1.
2. ↑  Sühs, R.B.; Somavilla, A.; Putzke, J.; Köhler, A. (2009). "Pollen vector wasps (Hymenoptera, Vespidae) of Schinus terebinthifolius Raddi (Anacardiaceae), Santa Cruz do Sul, RS, Brazil". Arkivigite je 2012-01-17 per la retarkivo Wayback Machine Brazilian Journal of Biosciences. 7 (2): 138–143.

* Kategorio Vespedoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Vespedoj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
La **Kalvinana preĝejo** estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Sopron.

Historio
--------

En Sopron antaŭ la 19-a jarcento vivis kalvinanoj, sed ili ne havis kirkon. Ilia eklezia zorganto venis el Pápa. En 1913 la kalvinanoj heredis sumon kaj po unuj parcelojn por kirko kaj paroĥo. Depost Traktato de Trianon alvenis ankaŭ kalvinanoj, ilia preĝejo estis konstruita inter 1927 kaj 1929. La orgeno estis farita en 1940. La preĝejo pro bombo difektiĝis en 1944, la renoviĝo okazis nur en 1968. La preĝejo plene estis renovigita en 1985.

Konstruaĵo
----------

La simetria fasado situas laŭ la trotuaro, kelkaj ŝtupoj kuras al la enirejo. Malantaŭ la ŝtupoj 3 arkadaj aperturoj estas videblaj. Super la arkado la turo altiĝas, ties pinto estas bulboforma.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
* 
* Arkivigite je 2015-05-21 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri romia diino. Por informoj pri asteroido, vidu la artikolon 4 Vesta.
**Vesta**, kiel Hestia en Grekio, estas la romia diino de la hejmo kaj hejtejo. Ŝi estas la filino de Saturno kaj Rea kaj la fratino de Jupitero.

Monero stampita dum la regado de Nerono: la reverso priskribas la kultan statuon de Vesta, tenanta bovlon kaj sceptron, ene de sia heksastila templo.Laŭ Francisko Azorín **Vesta** estas *Roma diino, filino de Kronoso k. Rea, ŝi simbolis la hejmofajron k. estis reprezentita ikonografie per ĉasta junulino kun torĉo ĉe la mano.* Li indikas etimologion el la greka *Hesta*, kaj de tie la latina *Vesta*.

En Romo, ses vestalaj virgulinoj (se unu malrespektis sian devon de virgeco ŝi estis mortigota) vestitaj en blanko prizorgis eternan flamon. Ĉiu romia domo normale havis daŭran fajron dediĉita al Vesta.

Ŝia festotago, la Vestalia, estis la 9-a de junio.

Vidu ankaŭ
----------

* 4 Vesta
* Templo de Vesta
* LADA Vesta

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 210.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Vesta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kapelo de Naskiĝo de Maria** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Szekszárd, sur vitejo. Ĝi estas vaste konata ermita kapelo kaj ankaŭ viteja kapelo.

Historio
--------

Laŭ dokumento jam en la 11-a jarcento estis tie pilgrimejo, kin la turkoj detruis en la 16-a jarcento. En 1739 epidemio pri pesto okazis, poste la loĝantoj votis konstruon de la kapelo omaĝe al Naskiĝo de Sankta Maria. Tio okazis en la 1750-aj jaroj kaj ĝi iĝis tuj pilgrimejo.

Estas ankaŭ alia historio. Laŭ tio dum dominado de turkoj nekonatulo ekloĝis kaj li vivis kiel ermito. Disvastiĝis ankaŭ mirakla fonto, kiu faras sana la malsanulojn. Baldaŭe alvenis aliaj, kiuj sekvis vivon de la ermito. Estas fakto, ke longe franciskanoj zorgis pri la kapelo.

Konstruaĵo
----------

La kapelo havanta en mezo de la fasado turon situas sur deklivo de monteto inter tilioj. Interne la plej grava estas kopia skulptaĵo pri Sankta Maria de Mariazell. La kapelo havas 2 altarojn: ĉe la unua estas videblaj skulptaĵoj pri apostoloj Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo, la alia altara bildo prezentas Sanktan Annan kaj Sanktan Marian.

Kermeso okazas en la 8-an de septembro.

Fontoj
------

* hungare
* hungare Arkivigite je 2012-10-28 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Kapelo Naskiĝo de Maria (Szekszárd) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Komplimentoj kaj flatado estas oftaj dum flirtado. Bildo: pentraĵo de Jazinto Olabe.
**Amindumo**, **ĉirkaŭflirtade*,* ĉirkaŭflatado** aŭ **koketado**, temas pri homaj interagoj kiuj kutime signifas romantikan aŭ seksan intereson por la vidalvidulo. Ĝi precipe konsistas el interparolado en kiu unu aŭ ambaŭ personoj strebas proksimiĝi emocie aŭ/kaj fizike al la partnero, sed dum kiu ankaŭ la korpa lingvaĵo kaj la mallongaj fizikaj tuŝoj ludas rolon.

La celo de tia kontakto estas aŭ plua proksimiĝo por povi decidi pri ebla rilato aŭ jam la volo de unu aŭ ambaŭ koramikiĝi kun la alia, aŭ nur seksumi. Tiukaze, amindumado rapide fariĝas antaŭludo.

Amindumo povas konsisti el:

* interrigardo kaj ekrigardoj, okulumi;
* senafekta tuŝo;
* perpiedumi: perpiede atentigi iun (sub tabloj, ktp…);
* diversaj signoj kiel tuŝi siajn kapharojn;
* ŝerce taŭzi iun;
* provokema pozo.

Kultura esploro
---------------

El antropologia studo montriĝis ke en ĉiuj kulturoj virinoj, kontraste al viroj, ne malfermite amindumas, sed laŭ specifaj malrektaj trajtoj kiel ekzemple forlasi grupeton por iri saluti specifan personon pli ol multe interesiĝas pri vi kaj demandas kiel vi fartas, kiel vi sentas vin, kiel vi pasis la tagon, kiel estis hodiaŭ, ŝi multe ridetas specife al vi, krome ludante kun sia hararo por kvazaŭ montri sian kolon kaj laste sed ne balaste kiu deturnas siajn okulojn for de vi ĉiufoje ke vi rigardas al ŝi, certe interesiĝas pri vi. Por virinoj ankaŭ plej gravas la sento de emocia sekureco antaŭ ol ĉio ajn.

Vidu ankaŭ
----------

* Enamiĝinteco
* Rendevui

Proverbo
--------

Ekzistas proverbo pri flirto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof:

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Ĉirkaŭflatadi kaj ĉirkaŭflirtadi iun.* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑  (fr) Stefanie Palma, *Quatre signes qu'une femme vous drague* (4 signoj ke virino amindumas vin), YouTube
2. ↑  (fr) Stefanie Palma, *Comment impressioner une femme: Les 3 conseils,* YouTube
3. ↑   Lernu. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2009-01-25.

* Kategorio Amindumo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Amindumo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Villabáñez** [biljaBAnjez] estas municipo en la oriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Páramos del Esgueva* (Kamparo de Peñafiel) en la nordoriento de la provinco. La loknomo *Villabáñez* estas komprenebla etimologie kiel *Urbo de (la filo de) Johano*.

Villabáñez en la provinco Valadolido.
La komarko *Páramos del Esgueva* de la provinco Valadolido, ruĝe, nordoriente.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 51,07 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 492 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 400 el la 1900-aj jaroj. 

Ĝi distas 19 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj estas ĉe kruciĝo de la provincaj ŝoseoj VP-3302 (inter Villavaquerín kaj Tudela de Duero) kaj VP-3301 (inter Renedo de Esgueva kaj Olivares de Duero. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trairata de la rojo Jaramiel iom norde de la rivero Doŭro. Iom norde estas arbara areo taŭga por piedirado nome La Encina de Villabáñes proksime al iama ŝtonminejo de gipso.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766352
 |
La okcidenta flanko de la pinto Dobratsch.
**Villacher Alpe** (Filaĥa Alpe)
**Villach-a Alpo** aŭ **Dobraĉo** estas la lasta altaĵo de la Gailtal-Alpoj, kiuj inter la valoj de la riveroj Drau kaj Gail leviĝas de la Lienzer-aj Dolomitoj ĝis Termofonto-Kuracbanejo Villach (germane *Warmbad Villach*). La pinto Dobratsch (Dobratŝ) 2 167 metrojn alta, ebligas al la migrantoj kompletan rondrigardon sur la montĉenon de la *Karawanken* (Karavanken), *Karnische* (Karniŝe)-, *Julische Alpen* (Juliŝe Alpoj), *Hohe Tauern* (Taŭern) kaj al la karintiaj lagoj.

La tuta montomasivo malaltiĝas ŝtupoforme orienten al la Villach-a rondvalo. El la fundo de tiu ĉi giganta monto fontas de post jarmiloj la termoj de Termofonto-Kurachbanejo Villach. La 18an de januaro 1348 okazis naturkatastrofo kaŭze de grava tertremo. Parto de la monto, la suda vando, disrompiĝis kaj valenglitante detruis parton de la urbo Villach; kelkaj vilaĝoj, kasteloj kaj preĝejoj pereis en rubaĵo kaj cindro.

* Villacher Alpe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Villacher Alpe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Villademor de la Vega** [biljadeMOR delaBEga] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Esla-Campos*, en la sudoriento de la provinco kaj en la historia areo Vega de Toral. *Villademor de la Vega* estas komprenebla etimologie kiel *Vilaĝo de Amor de la Valo*, kie Amor povus esti iama loĝanto (ankaŭ Maŭro) kaj Valo aŭ Vega estas aludo al historia areo Vega de Toral.

Komarkoj de la provinco Leono; *Esla-Campos* sudoriente, oranĝece.
Pilorio iam indikis rajton al propra juro. Ĝi aperas simbole en la blazono.
Preĝejturo kaj domo de tradicia arkitekturo per brikoj kaj adobo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 16,63 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 299 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 650 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 38 km de Leono, provinca ĉefurbo; trapasas la municipan teritorion la rivero Esla. Ĝi limas kun San Millán de los Caballeros, Valencia de Don Juan, Laguna de Negrillos kaj Toral de los Guzmanes.

Historio
--------

Estas atestiloj el antaŭromia epoko kaj en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. Fruaj mencioj estis jenaj: Villam de Amor (926), Villa de Maure (1060), Villa Mauro (1186), Villadamor (1237), Villademor (1264), Villa de Amor (1586), Villa de Mor (1591) kaj Villademor de la Vega (1757). En mapo de fino de la 18-a jarcento aperas la nomo Villamor del Agua. Ĝi foje apartenis parte al la Ordeno de Santiago aŭ al la Graflando de Valencia de Don Juan. En 1879 la lokanino María Antonia Cid de la Fuente denuncis sian edzon pro batado kaj sukcesis en posta juĝo, kio estis unu el la plej fruaj dokumentitaj kazoj de maĉisma perforto plendita ĉe justico en la provinco Leono.​ 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (vinproduktado kaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado) krom forstado de poploj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759546
* VIAF: 316735630
 |
**Villadoz** [biljaDOZ] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo *Villadoz* estas etimologie komprenebla kiel *Dolĉa Vilaĝo* kadre de la kreado de pozitivaj loknomoj cele al favori reloĝadon, same kiel ĉe proksimaj loĝlokoj kiel Villarreal de Huerva, Villahermosa del Campo kaj Fombuena. La aragona filologo Antonio Ubieto Arteta bazas tiun aserton sur la origina aragonlingva loknomo "Villadolz".

Geografio
---------

Villadoz estas municipa teritorio en la centro de la komarko Daroka Kamparo, kie ĝi limas kun Villarreal de Huerva, Badules, Romanos kaj Villarroya del Campo.

La loĝloko Villadoz mem estas je 69 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 882 msm, inter Villarreal de Huerva norde ĉe la aŭtovojo *Autovía Mudéjar*, kiu komunikas kun Cariñena kaj Zaragozo kaj Romanos (sude, sed ankaŭ ĉe la aŭtovojo) kaj Badules sur la fluejo de la rivero Huerva.

Historio
--------

Oni trovis restaĵojn de romianoj en la teritorio. La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, la loko sendependiĝis de Daroca, kaj ekestis parton de *Sesma de Langa* en la Komunumo de Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838. Iam estis kaj preĝejo kaj du ermitejoj, sed tiuj estis detruitaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. En 1845 la loĝloko Villarroya del Campo estis deklarita submunicipo de Villadoz; sed ĝi sendependiĝis meze de la 20-a jarcento.

En 1933 alvenis industrio al Villadoz, pere de la fervoja linio Zaragoza-Caminreal de la kompanio Caminos de Hierro del Norte, kio meze de la jarcento iĝis de Renfe, kaj la linio plilongiĝis ĝis Teruelo. Fine de la 1990-aj jaroj oni plilongigis la linion ambaŭflanke ĝis Valencio kaj Huesca. En la Hispana Enlanda Milito la frankistoj mortpafis kvin respublikanojn de Santa Cruz de Nogueras kiuj estis enterigitaj en komuna elfosaĵo kaj jam rekuperitaj. Krome ankaŭ kvar lokanoj mortis en la milito.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Villadoz kie oni malaltiĝis el 349 loĝantoj en 1940 ĝis nunaj 90 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun mudeĥara turo kaj gotika retablo de la 15-a jarcento; krucmonumento; kaj ermitejoj. Estas interesaj naturaj lokoj en la apudeco.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Villadoz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 802675
 |
**Villaflor** [biljaFLOR] estas municipo en la nordocentro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo *Villaflor* estas komprenebla kiel *Vilaĝo de floro*.

Villaflor en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,48 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 103 loĝantojn. Ĝi perdis 350 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 27 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Santo Tomé de Zabarcos, San Pedro del Arroyo, Aveinte, Brabos, Bularros kaj Gallegos de Altamiros. Tra la teritorio fluas la rojo Espinarejo kiu enfluas en Adaja.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La preĝejo estas de 1545, iam estis pli granda kaj nun konserviĝas grava retablo. Iam estis ankaŭ du ermitejoj kaj palaco ĉe natura loko "La Gasca" apud muelejo.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762413
 |
**Villafrechós** [biljafreĈOS] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco.

Villafrechós en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.
Preĝejo.
Konvento de Sankta Klara.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 60,49 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 462 loĝantojn. Ĝi perdis 1 200 loĝantojn el la fino de la 19-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 57 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Morales de Campos, Santa Eufemia del Arroyo, Barcial de la Loma, Villamuriel, Villabrágima kaj Palazuelo de Vedija. La municipa teritorio estas trapasata de la rivero Navajos, konata ankaŭ kiel Bustillo aŭ Ahogaborricos, alfluanto de Valderaduey.

Historio
--------

Proksime oni trovis restaĵojn de vakceoj kaj de romianoj. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.

Ĉirkaŭ 1904 estis strikoj pro troa malriĉeco. En 1936 komence de la Hispana Enlanda Milito la frankisma armeo kontrolis la areon kaj ĝi restis ekster la batalfronto. En Villafrechós naskiĝis Salvador Bezos, kies adoptita nepo estos la fondinto de Amazon, nome Jeff Bezos.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Kristoforo konstruita el ŝtono inter la 15-a kaj 16-a jarcentoj, kun tri navoj separitaj de pilieroj kiuj subtenas duoncirklajn arkojn. Aliaj interesaĵoj estas la Konvento de Sankta Klara, gotikstila, konstruita dum la 15-a jarcento kaj la Ermitejo de Nia Sinjorino de Kabo de la 17-a jarcento, el briko. El muelejoj restas nur unu kaj la kolombejoj estis uzataj pro la kolombofeko (kiel sterko) kaj por la kolombidoj kiel manĝaĵo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----

1. ↑  Navarro, Juan Villafrechós, el pueblo vallisoletano que quiere seducir a Jeff Bezos 2021-02-08 El País

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764215
 |
**Pál BOR,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bor Pál** estis hungara instruisto, profesoro. Unu el liaj filoj estis akademiano Zsolt Bor.

Pál Bor  naskiĝis la 4-an de junio 1919 en Szentes. Li mortis la 24-an de aprilo 2004 en Szeged.

Biografio
---------

Pál Bor frekventis gimnazion en Hódmezővásárhely, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 1942. Post siaj studoj li instruis en luterana gimnazio de Orosháza. Inter 1956 kaj 1981 li instruis en pedagogia altlernejo pri Gyula Juhász, kie li estis adjunkto, poste docento. Li pensiuliĝis en 1981. Dum la altlernejaj jaroj li aranĝis konkurson pri fiziko por mezlernejanoj. Li ricevis 4 premiojn inter 1956-1981.

Elektitaj lernolibroj
---------------------

* *Fizika az általános iskolák 7. osztálya számára* (1950)
* *Fizika III. rész. Hőtan.* (1965)
* *Fizika 6. Munkatankönyv az általános iskolák 6. osztálya számára (1977)*
* *Mit kell tudni a fizika tanításához a 6. osztályban?* (1979)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 534556
 |
Koordinatoj: 49° 19′ 38″ N 13° 17′ 50″ O﻿ / ﻿49.32722 °N, 13.29722 °O﻿ / 49.32722; 13.29722 (mapo)

**Neznašovy** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Vrhaveč en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sude de Vrhaveč. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Horažďovice–Domažlice. Estas ĉi tie registritaj 95 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 171 loĝantoj.

**Neznašovy** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,59 km².

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 266 |
| 1880 | 239 |
| 1890 | 175 |
| 1900 | 193 |
| 1910 | 210 |
| 1921 | 223 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 224 |
| 1950 | 211 |
| 1961 | 214 |
| 1970 | 201 |
| 1980 | 191 |
| 1991 | 165 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 163 |
| 2011 | 180 |
| 2021 | 171 |

Memorindaĵoj
------------

Proksimume kilometro nordokcidente de la vilaĝo troviĝas solejo Černé Krávy. Ties konsisto estas konservita konstruaĵo de burgejo Kouskova Lhota menciata unuafoje en la jaro 1544. Ĉe ĝi situadis vilaĝo Lhotka, kiu iom post iom pereis, kaj situi restis nur mastruma korto. En la jaro 1686 la burgejo ĉesis servi kiel senjora sidejo kaj komencis detruiĝi. Konserviĝis el ĝi nur malgrandaj restaĵoj de remparoj kaj turo reguligita en la 18-a jarcento en grenejon.

Pluaj fotoj
-----------

* KapeloKapelo
* Dia torturoDia torturo
* Subveturejo sub la fervojoSubveturejo sub la fervojo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Vrhaveč (4) |
| --- |
| Malá Víska ~ Neznašovy ~ Radinovy ~ Vrhaveč |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Parkoj de Komenský |

Koordinatoj: 49° 50′ 57″ N 18° 17′ 25″ O﻿ / ﻿49.84917 °N, 18.29028 °O﻿ / 49.84917; 18.29028 (mapo)

**Parkoj de Komenský** (ĉeĥe **Komenského sady**) estas parko troviĝanta en Ostrava, en ties urboparto Moravia Ostrava kaj Přívoz, loka parto Moravia Ostrava, laŭlonge rivero Ostravice kaj strato *Sadová*. 

La parkoj estas longaj 1,8 km kaj ili estas centro de ripozo kaj sporto. Ĉi tie troviĝas kovritaj kaj eksteraj tenisludejoj. En la jaro 1924 ĉi tie estis fondita la unua ĉeĥa tenisklubo en la urbo. Sian tenisan junaĝon ĉi tie travivis Ivan Lendl, gajninto de Davis Cup, U.S. Open, French Open. Lendl estas naskiĝinto el Ostrava kaj li loĝis proksime de Parkoj de Komenský.

La parkoj estas urba centro de biciklado, kurvojoj, vicrada sketado, promenoj. Por gepatroj kun infanoj servas ekstera kaj interna infana anguleto.

Vidu ankaŭ
----------

Monumento de Ruĝa Armeo

Pluaj fotoj
-----------

* Parkoj de KomenskýParkoj de Komenský


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Rumana Ortodoksa Eklezio** (rumane *Biserica Ortodoxă Română*) estas memstara ortodoksa eklezio. Ĝi estas en plena kuneco kun aliaj ortodoksaj eklezioj, kaj estas rangigita sepa en la ordo de antaǔeco. La primaso de la eklezio havas la titolon patriarko. Ĝia aǔtoritato ampleksas la teritorion de Rumanio, kun diocezoj por rumanoj loĝantaj en apuda Moldavio, Serbio kaj Hungario, krome diasporaj komunumoj en Mezeǔropo kaj Okcidenta Eǔropo, Norda Ameriko kaj Oceanio.

Ĝi estas la nura Ortodoksa eklezio uzanta latinidan lingvon. La plimulto de homoj en Rumanio (18.817.975, aǔ 86,8 % de la loĝantaro, laǔ la censo de 2002) apartenas al ĝi, kune kun proksimume 720.000 moldavianoj. La Rumana Ortodoksa Eklezio estas la dua plej granda post la Rusa Ortodoksa Eklezio.

Subtenantoj de la Rumana Ortodoksa Eklezio iam nomas ĝin *Dreapta credinţă* („ĝusta kredo"; komparu al greka ὀρθὴ δόξα „ĝusta kredo"). Ortodoksaj kredantoj iam koniĝas kiel *dreptcredincioşi* (~ ĝustakredantoj) aŭ *dreptmăritori creştini*.

Rilato al la ŝtato
------------------

Kontraste al la plejparto de komunistaj ŝtatoj, la Ortodoksa Eklezio en Rumanio ne estis submetita al severaj persekutoj, kvankam la tuta eklezia vivo estis severe kontrolita de la ŝtato.

Laŭleĝe, la Rumania Ortodoksa Eklezio ne estis disigita de la ŝtato de 1944 ĝis 1965. La komunista reĝimo ankaŭ pagis salajron el ŝtataj rimedoj al pastroj. Pro tio, la eklezio konsekvenca subtenis la eksteran politikon de la Čaușescu reĝimo, rezignis pri kritiko de la interna politiko kaj subtenis politikon kontraŭ la Sovetunio kaj hungaroj. La metropolito Antonio eĉ defendis la Čaușescu programon por demolii ekleziojn kiel parto de necesaj urbiĝo kaj modernigo en Rumanio. La patriarko subtenis Čaușescu ĝis la fino de la reĝimo.

Post la falo de Čaușescu, la ŝtato konservas kontrolon super kelkaj aspektoj de eklezia administrado de posedaĵo kaj financoj. Ĝis nun, 60% de la salajro de rumaniaj klerikoj estas pagataj de la ŝtato. Tio samas por ĉiuj de la ŝtato rekonitaj religioj en Rumanio. Aldone, la ŝtato financas ĉiujn kostojn de ortodoksaj seminarioj kaj kolegioj kaj subtenas eklezian konstruadon.

Famaj teologoj
--------------

* Patro Dumitru Stăniloae (1903 - 1993) li estis unu el la plej grandaj teologoj Rumanaj kaj aŭtoro de la *Philokalia*
* Patro Arsenie Boca (1910 - 1989), monaĥo, teologo kaj artisto.
* Patro arkimandrito Cleopa Ilie (1912 - 1998), dekano de la monaĥejo Sihastria.

Referencoj
----------

1. ↑   Pe scurt, 30 decembrie 2008, Ciprian Bâra, *Ziarul Lumina*. Arkivita el la originalo je 2015-06-06. Alirita 2015-03-28.

* Kategorio Rumana Ortodoksa Eklezio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Aro da superkpondensatoroj produktitaj de Maxwell-kompanio (ĝis 3000 F kapacitanco)
Diagramo de energia denseco kaj povuma denseco por diversa energio-konservantaj aparatoj
Komparo de konstruadaj figuroj de tri kondensatoroj. Maldekstre: kutima kondensatoro, meze: elektrolita kondensatoro, dekstra: superkondensatoro.

Komparo de malŝargoj de kondensatoro (1) kaj  
baterio (2).

Superkondensatoroj 1,5 F por 2,5 V
**Superkondensatoro** (markonomoj *Goldcaps*, *Supercaps*, *BoostCaps* aŭ *Ultracaps*) estas kondensatoro, kun pli granda energidenso ol ĉe kutimaj kondensatoroj. Ĝia pli granda kapacito baziĝas je granda elektroda surfaco kaj kaj likva elektrolito.

La superkondensatoro konsistas el du elektrodoj, kiuj surretas elektroliton kaj kolektas, altiras la jonojn okaze de tensio. Ĝi rezervas la energion ne kemie, sed elektrostatike.

La elekroda surfaco kun aktiva karbo povas atingi la surfacan grandon de 3.000 m2/g, dum karbon-aeroĝela (CRF) atingis eĉ pli grandan surfacon.

La energio-enteno {\displaystyle W} de la kondensatoro kun kapacito {\displaystyle C} donas jene:

{\displaystyle W={\frac {1}{2}}C\cdot U\_{Lade}^{2}},

kie {\displaystyle U\_{Lade}} estas la ŝarĝa tensio. Se la superkondensatoro fordonas energion {\displaystyle I}, la fordona tempo {\displaystyle t} estas kalkulebla jene:

{\displaystyle t={\frac {C\cdot (U\_{Lade}-U\_{min})}{I}}},

{\displaystyle U\_{min}} estas la minimuma funkcia tensio. Se iu uzanto eluzas ĝin per konstanta povumo {\displaystyle P}, oni povas kalkuli la funkcian tempon jene:

{\displaystyle t={\frac {1}{2P}}C\cdot (U\_{Lade}^{2}-U\_{min}^{2})}.

Grava specifa propreco de la superkondensatoroj estas la povuma denso (Vatto/kg).

La kapacito de merkatkutima superkondensatoro estas (2007) de 1 ĝis 50 Farado ĉe tensio de 2,3...2,75 Volto.

Ĝi povas servi kiel aldona energiodona ekipaĵo apud baterioj. La superkondensatoro tre rapide fordonas kaj akceptas energion.

La unuan superkondensatoron patentigis en 1957 General Electric (kun karbona elektrodo).

Novaj esploroj
--------------

La usona entrepreno EEstor Inc. (Austin/Teksaso) patentigis superkondensatoron kun 52 kWh je 152 kg.

### Produktaj entreprenoj

* NEC-Tokin „Super Capacitor"[*rompita ligilo*],
* Panasonic „Gold Capacitor"
* Chemi-Con „DLCAP",
* Maxwell „BOOSTCAP"
* Cooper Electronic Technologies „PowerStor" Arkivigite je 2007-08-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Unitronic „CAP-XX"[*rompita ligilo*]
* WIMA „Supercaps"[*rompita ligilo*]
* Ness Ultracapacitors
* PowerSystems[*rompita ligilo*]
* JEOL Ltd.[*rompita ligilo*]

Vidu ankaŭ
----------

* Kapacitanco
* Koltano

* Kategorio Superkondensatoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Tavolgaso** de la gasokondensataj kuŝejoj estas miksaĵo de hidrokarbonaj kaj nehidrokarbonaj komponantoj, kiuj troviĝas en gasokondensataj kuŝejoj kaj estas elminigataj dum ties ekspluatado.

Konsisto de tavolgaso
---------------------

|  |
| --- |
| **Konsisto de la tavolgaso (%)** |
| metano | homologoj de metano | hidrogena sulfido | azoto | karbonduoksido | kondensato |
|
| 68-95 | 4-25 | 0-3,2 | 0,2-7 | 0,1-5 | 0,4-9,7 |

Renkonteblas minejoj kies tavolgaso enhavas multe de karbonduoksido (ĝis 22%) kaj hidrogena sulfido (ĝis 23%), ekzemple la Astraĥana minejo. 

Laŭ proporcioj de metano kaj de sumo de ĝiaj homologoj, la tavolgasoj estas klasifikata kiel:

* la sekaj (C2H6 + superaj 0-5% moloj);
* la duonsekaj (6-15%);
* grasaj (16-25%);
* la grasegaj (pli ol 25%).

Gasokondensataj esploroj
------------------------

Por difini konsiston de tavolgaso oni okazigas gasokondensatajn esplorojn kun preno de separgaso kaj nestabila kondensato. La nestabila kondensato estas malgasigata kaj malbutanigata en laboratorioj. Dum la malgasigado oni forigas el la kruda kondensato la gasajn karbonhidratojn CH4-C4H10, mezuras ilian kvanton kaj kvanton de la malbutanigita kondensato.

La komponanta konsisto de la separgaso, malgasigaj kaj malbutanigaj gasoj, kaj tiu de malbutanigita kondensato estas difinata per la metodo de gasolikva kromatografio. Nombro de la grammoj-moloj de la separgasoj, malgasigaj kaj malbutanigaj gasoj, kaj tiu de malbutanigita kondensato sumiĝas laŭ la komponantoj kaj ricevita nombro de la grammoj-moloj de ĉiu komponanto dividiĝas je tiu ĉi sumo.

Surbaze de la gasokondensataj esploroj estas difinataj konsekvencaj prognozaj dependecoj laŭ la faza konduto de la tavolgaso, inkluzive de:

* tavolperdoj de la kondensato (la tavolperdoj de C5H12 + superaj estas difinataj en la aparatoj de la faza ekvilibro PVT);
* eventuala enhavo de la kondensato (eventuala enhavo de C5H12 + superaj malaltiĝas sekve de forfalo de parto de tiuj ĉi karbonhidratoj al la likva fazo en tavolo);
* suma forpreno de C2H6 + superaj en la gasa fazo en gramoj/m³ dum malaltiĝo de premo (la dependecoj — la eventuala enhavo, suma forpreno el tavolo, enhavo de de C5H12 + superaj en la gasa fazo, en gramoj/m³ — estas kalkulataj) .

La konsisto de la tavolgasoj uzeblas dum kalkulado de la hidrokarbona volumeno kaj elekto de la ekspluata metodo por respektiva gasokondensata minejo
.

Vidu ankaŭ
----------

* Stabila kondensato

Referencoj
----------

1. ↑   [2004] Р. И. Вяхирев: *Пластовый газ // Российская газовая энциклопедия* (ruse). Москва: Большая Российская энциклопедия, p. 318. ISBN 5-85270-327-3.
|  |  |
| --- | --- |
|   | Ĉi tiu artikolo estas ankoraŭ nefinita. En la nuna formo ĝi ne donas plenan komprenon de la pritraktata objekto, ĉar mankas nepre bezonataj informoj. Revizitu la artikolon poste aŭ ĝin kompletigu (se viaj scioj tion ebligas). |

Situacio en marto 2020:  

  
- ﻿ helverda zono: subskribita konvencio
  
- ﻿ verda zono: ratifita konvencio

**Viena Konvencio pri Vojsignoj kaj Signaloj** (angle *Vienna Convention on Road Signs and Signals*) estis internacia komisiono kiu okazis en Vieno, ĉefurbo de Aŭstrio, en 1968, kaj redaktis la Konvencion pri trafiksignaloj kaj trafiklumoj de vojoj. La Konvencio celas pliigi vojan sekurecon per la formulado de unuformaj internaciaj normoj.

Komitato kunvokita de la Sociekonomia Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj kaj okazinta de la 7a de oktobro 1968 ĝis la 8a de novembro 1968. La Konvencio ekvalidis fine de dek jaroj, la 6an de junio 1978, ĝi baziĝas sur antaŭaj rezolucioj de 1931 kaj 1949, kaj en 2003 ĝi estis modifita.

Usono ne estas partio al la Konvencio kaj en ĝiaj landoj estas signoj signife malsamaj al la instalaĵoj de la komitato. Rusujo adaptis sian signalan sistemon al la postuloj de la Konvencio en 2006. Sekvis ĝin kelkaj aliaj landoj en la postsovetia spaco kiel Azerbajĝano.

Diagramo
--------

* Kategorio Viena Konvencio pri Vojsignoj kaj Signaloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Johann Adolf SCHLEGEL** [**ŝle:**g.l] (pseŭdonimoj: *Nisus, Hanns Görge*; naskiĝis la 18-an de septembro 1721 en Meißen, mortis la 16-an de septembro 1793 en Hannover) estis germana verkisto.

Vivo
----

Schlegel instruiĝis hejme ĝis 1735, poste li frekventis (ĝis 1741) la Gimnazion Pforta. Poste li studis en Lepsiko teologion. Lia frato Elias peris kontaktojn al la Klopstock-amiko Johann Andreas Cramer kiel ankaŭ al Karl Christian Gärtner, Johann Arnold Ebert, Nikolaus Dietrich Giseke, Gottlieb Wilhelm Rabener kaj Christian Fürchtegott Gellert. Kun ili li kunlaboris por la gazeto *Bremer Beiträge*. Schlegel kontribuis per odoj, rakontoj, la epika instrupoemo *Der Unzufriedene* (1745) kaj fabloj. En ili li kontraŭenmetis la klarecon de morala enhavo kaj la alegoriajn nuancojn de La Fontaine kaj ebenigis tiel la vojojn al Gotthold Ephraim Lessing. Aliaj tekstoj aperis en aliaj semajngazetoj kiel "Vermischte Schriften von den Verfassern der Bremer Beyträge" (1748-51, kun *Totenklage für den Bruder Elias*, 1749) aŭ "Der Jüngling"(eldonite de J. A. Cramer, 1747/48). Dum la kandidata tempo (1746-51) Schlegel vivis unue kiel privata ĉefinstruisto en Strehla, poste en Leipzig, poste ĉe Cramer proksime de Merseburg.

Graveco
-------

Plej gravis Schlegel per la tradukado kaj komentado de verko de Charles Batteux *Les beaux arts réduits à un même principe* (france, 1746). Al la eldonoj de 1751, 1759 kaj 1770 (nove eldonita en 1976) Schlegel aneksis traktaton pri literatura estetiko kaj pri la memŝatendo de poeziaĵoj kaj prozo.

En 1751 Schlegel iĝis Collega extraordinarius, Diaconus kaj posttagmeza predikisto en Pforta, en 1754 ĉefpastoro kaj gimnazia profesoro en Zerbst. Lia brileco retorika - dokumentita per 15 predikvolomoj - faris ke li estis nomumita paroĥestro de la hanovra Markt-kirko; poste li iĝis Pastor primarius kaj superintendanto ĉe la Kortega kaj Urba kirko de Neustadt (kie li ankaŭ estis nomumita konsiliano de la konsistorio). En 1782 li iĝis generalsuperintendanto de la Duklando Hoya, en 1787 de la Duklando Calenberg.

En la kolekto *Geistliche Lieder* (I-III, 1766–72) kun 49 propraj kaj 87 aliverkitaj kantoj senteblas - same kiel ĉe la kantoj de la amiko Gellert - ties sincera kredo je la Revelacio.

En 1787 li akiris honoran doktorecon en Göttingen (pri teologio). Liaj filoj August Wilhelm Schlegel kaj Friedrich Schlegel iĝis fondintoj de la germana romantiko.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografio ĉe NDB
* Informoj pri Johann Adolf Schlegel en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 520488
* GND: 118607995
* LCCN: n91022165
* VIAF: 5723688
* ISNI: 0000 0000 6674 6965
* SUDOC: 154655473
* BIBSYS: 90726096
* NKC: mzk2009510540
 |
**Vinzel** estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 342 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Vinzel situas sur la suda flanko de la monteta ĉeno inter la Ĵurasa Montaro en nordo kaj la Lago Lemano en sudo, proksimume 8 kilometrojn nordoriente de la distriktĉefloko Nyon kaj 15 kilometrojn okcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Vinzel kaj la vilaĝeto La Tuilière en sudo de la komunumo.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,09 km², de kiuj 19,3% estas kovritaj de arbaro, 67,0% servas por agrikulturo kaj 12,8% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Vinzel limas en nordo al Burtigny, en oriento al Bursins, kaj en sudo kaj okcidento al Luins.

Trafiko
-------

Tra Vinzel pasas la kantona ĉefvojo n-ro 124 de Aubonne al Nyon. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1, kiu pasas tra la suda pinto de la komunumo, troviĝas tri kilometrojn sudokcidente apud Gland. Pere de poŝtaŭtolinio de Rolle al Gland la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Vinzel datiĝas el la jaro 1145 kiel *Vyncgel* kaj *Vynciel*. Dum mezepoko la vilaĝo estis dividita inter diversaj feŭdoj kaj apartenis al la Senjorujo Rolle. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la komunumo apartenis al la berna Voktejo Morges. Post la Helveta Revolucio la komunumo estis atribuita al la Distrikto Rolle kaj surbaze de la administra reformo de 2006 kun efiko de la 1-a de januaro 2008 estis integrita al la grandigita Distrikto Nyon.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo Arkivigite je 2013-12-03 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Germain Hausmann*: *Vinzel* en *Historia Leksikono de Svislando* (2013-02-28)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Vinzel

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Vinzel** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Nyon |
| --- |
| Arnex-sur-Nyon • Arzier-Le Muids • Bassins • Begnins • Bogis-Bossey • Borex • Bursinel • Bursins • Burtigny • Chavannes-de-Bogis • Chavannes-des-Bois • Chéserex • Coinsins • Commugny • Coppet • Crans-près-Céligny • Crassier • Duillier • Dully • Essertines-sur-Rolle • Eysins • Founex • Genolier • Gilly • Gingins • Givrins • Gland • Grens • La Rippe • Le Vaud • Longirod • Luins • Marchissy • Mies • Mont-sur-Rolle • Nyon • Perroy • Prangins • Rolle • Saint-Cergue • Saint-George • Signy-Avenex • Tannay • Tartegnin • Trélex • Vich • Vinzel |  |

 |