recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Dionizio (nomo) |

**Papo Sankta Dionizio** estis papo de la 22-a de julio 259 ĝis la 26-a de decembro 268.

Li eble naskiĝis en Granda Grekio, sed tio ne estis konfirmita. Dionizio estis elektita papo en 259, post la martiriĝo de Siksto la 2-a en 258. La Sankta Seĝo estis vaka dum preskaŭ unu jaro pro malfacileco en la elektado de nova papo dum la perforta persekutado kiun kristanoj travivis. Kiam la persekutado komencis trankviliĝi, Dionizio estis elektita episkopo de Romo. La imperiestro Valeriano la 1-a, kiu gvidis la persekutadon, estis kaptita kaj mortigita de la reĝo de Irano en 260. La nova imperiestro, Galieno, emisiis edikton de toleremo, alportante la persekutadon de kristanoj al fino kaj donante al la eklezio juran pozicion. La nova papo ricevis la taskon reorganizi la romian eklezion, kiu falis en granda malordo. Post la protestoj en Aleksandrio, li postulis de la episkopo de Aleksandrio, ankaŭ nomita Dionizio, klarigojn koncernante sian doktrinon koncerne la rilaton de Dio al la Logoso, kiu estis kontentigita.

Papo Dionizio sendis grandajn monsumojn al la preĝejoj de Kapadokio, kiuj estis detruitaj de la gotoj, rekonstruitaj kaj elaĉetitaj la kaptitojn. Li alportis ordon al la eklezio kaj havigis pacon post imperiestro Galieno emisiis edikton de toleremo kiu daŭris ĝis 303. Dionizio estas la unua papo kiu ne estas enlistigita kiel martiro. Li mortis la 26-an de decembro 268.

* Dionizio (papo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Dionizio (papo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 350484
* GND: 119221616
* LCCN: no2005094620
* VIAF: 63749989
* ISNI: 0000000044542427
* NLA: 50414664
* NKC: skuk0002253
 |
**Jürgen Rudolf Friedrich von Beckerath** (naskiĝis la 19-an de februaro 1920 en Hanovro, Germanio mortis la 26-an de junio 2016 en Schlehdorf) estis germana egiptologo kaj profesoro ĉe la universitato de Monastero.

Vivo
----

Jürgen von Beckerath estis lernejano en la urbodistrikto Höchst de Frankfurt ĉe Majno kaj finis la gimnaziajn jarojn tie en 1939. Dum la Dua mondmilito li komence funkciis kiel soldato, sed rajtis fini la militservon post esti vundita.

Post la Dua Mondmilito li komencis studi egiptologion en la universitato de Munkeno kaj doktoriĝis en 1950. Sep jarojn poste, en 1957, li fariĝis docento en la sama universitato kaj en 1963 li fariĝis privata docento tie. En 1966 kaj 1967 li estis *vizitanta profesoro* ĉe la Universitato Kolumbio en Novjorko, sed malakceptis daŭran profesorecon tie. En 1970 li iĝis ordinara profesoro kaj direktoro de instituto ĉe la universitato de Monastero (*Westfälische Wilhelms-Universität Münster), kie li emeritiĝis en 1985. Ekde tiu tempo li publikigis multajn sciencajn verkojn.*

Ĝis sia morto, von Beckerath vivis kun sia edzino Irmgard en la komunumo Schlehdorf ĉe la lago *Kochelsee* en supra Bavario.

Signifo
-------

La plej gravaj verkoj de Jürgen von Beckerath estas la *Manlibro de Egiptaj Reĝaj Nomoj* (germane *Handbuch der ägyptischen Königsnamen*) kaj la *Kronologio de Faraona Egiptio* (*Chronologie des pharaonischen Ägypten*). Hodiaŭ ili estas inter la normaj verkoj de Egiptologio.

Lia science plej grava kaj influa laboro estas lia studo pri la Dua Meza Periodo de Egiptio, kun kiu li habilitiĝis.
***Le hussard sur le toit*** (La husaro sur la tegmento) estas franca filmo de 1995 reĝisorita de Jean-Paul Rappeneau en kiu stelulas Juliette Binoche kaj Olivier Martinez. Bazita sur samnoma romano de 1951 *Le hussard sur le toit* de Jean Giono, la filmo rakontas la aventurojn de juna itala nobelo en Francio kolektanta monon por la Italia revolucio kontraŭ Aŭstrio en epoko de ĥolero. La itala luktado por sendependeco kaj la ĥolera pandemio en suda Francio en 1832 estas historie realaj okazaĵoj. La filmo ricevis César-premiojn en 1996 pro la Plej Bona Kinematografio kaj pro la Plej Bona Sono, same kiel aliaj ok nomumoj al César nome pro la Plej Bonaj Filmo, Kostumdesegnado, Aktorino, Reĝisoro, Eldonado, Muziko, Produktordesegnado, kaj Plej Promesplena Aktorino.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Angelo Pardi, juna itala aristokrato 25-jarĝa, kolonelo de husaroj kaj de karbonaria ideologio, devis fuĝi el sia denaska Piemonto, post la konkero fare de Aŭstrio kaj sia partopreno en revoluciaj komplotoj, same kiel aliaj opoziciantoj. Nomboj el tiuj venis en Provencon.

Manosque.
En 1832, instalita en Aix-en-Provence, li diskretemas ĝis grupeto de kvar aŭstriaj agentoj venas serĉante lin kun intenco murdi lin. Li refŭgas ĉevalrajde laŭ vojoj en momento kiam eksplodas epidemio de ĥolero. Li klopodas por retrovi Giuseppe, sia amiko kaj preskaŭfrato. Li alvenas al Manosque, tiam terurigita pro la epidemio. Akuzita je venenigo de la fontoj, li devis rifuĝiĝi sur la tegmentoj de la urbo por savi sian vivon. Dum hazardo de unu el tiuj altaĵaj ekspedicioj, li trafas en ŝia hejmo junan nobelulinon, la markizo Pauline de Théus, kiu gastigas lin sentime al la kontaĝo.

Devigitaj de la cirkonstancoj de fuĝo el la urbo en kvaranteno, ili klopodas trairi la barierojn de la armeo. Li volas reveni en Italion kaj ŝi volas alveni al sia bieno, kastelo norde de Gap, kie eble estas ŝia edzo Laurent. Ili kune vojaĝas kaj konstatas kiel la situacio aperigas la plej malbonan kaj la plej bonan de preteraj individuoj: perfidoj, batadoj, memoferoj, ktp. estas la kontraŭaj facetoj de provinco damaĝegita per la mortiga epidemio… 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Juliette Binoche: Pauline de Théus, markizino
* Olivier Martinez: Kolonelo Angelo Pardi
* Claudio Amendola: Maggionari
* Isabelle Carré: dommastrino
* François Cluzet: kuracisto
* Jean Yanne: vagvendisto
* Pierre Arditi: M. Peyrolle
* Christiane Cohendy: Mme Peyrolle
* Tony Lemiere: Adrien Peyrolle
* Gérard Depardieu: komisaro de polico de Manosque
* Carlo Cecchi: Giuseppe

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Le hussard sur le toit*  en Interreta filma datumbazo (angle)

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo The Horseman on the Roof en la angla Vikipedio.*
* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Le Hussard sur le toit (film) en la franca Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 837477
* GND: 7672084-6
* VIAF: 316752128
* SUDOC: 081027745
* BNF: 125356312
 |
**Zoltán Bachman** [baĥman], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bachman Zoltán** estis hungara arkitekto, dekoraciisto, altlerneja instruisto. Lia frato estis Gábor Bachman, lia filo estis Bálint Bachmann.

Zoltán Bachman naskiĝis la 21-an de aprilo 1945 en Oradea (Rumanio), li mortis la 2-an de julio 215 en Pécs.

Biografio
---------

Zoltán Bachman apartenis al la hungara minoritato en Rumanio, sed li lernis jam en Hungario, en Komló. Li maturiĝis en arta gimnazio en Pécs, poste li akiris arkitekturan diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1968. Lia plej grava instruisto estis Frigyes Pogány. Post siaj studoj li ligiĝis ĝismorte al Pécs. Krom la planadoj li instruis ekde 1972 en altlernejo en Pécs, poste jam en Universitato Janus Pannonius, ĉar la altlernejo integriĝis al la universitato. Foje li instruis en Dortmund kaj Würzburg. En 1982 li doktoriĝis, poste li specialiĝis pri restaŭradoj de historiaj monumentoj. En 1999 Zoltán Bachman kun lia filo establis propran arkitekturan atelieron en Pécs. Pli malofte li estis ankaŭ teatra dekoraciisto. Li ricevis premiojn inter 1968-2014, el kio elstaras premio Kossuth en 2005.

Elektitaj arkitekturaj planoj
-----------------------------

* artkolonio en Mecseknádasd (1969)
* kalvinana preĝejo en Szamoskér (1974)
* urboranda loĝdomo en Pécs (1983)
* prakristana maŭzoleo en Pécs (1986)
* ekspozicia pavilono en Bruselo (1994)
* prakristanaj tomboj en Pécs (2004-2006)

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2020-03-22 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

Fotoj
-----

* Turka banejo (1981)Turka banejo (1981)
* Prakristana maŭzoleo (1986)Prakristana maŭzoleo (1986)
* Prakristana vizitejo (2006)Prakristana vizitejo (2006)
* Prakristana vizitejo internePrakristana vizitejo interne
* PromenejoPromenejo
* PromenejoPromenejo
* Muzea internoMuzea interno


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 684471
* GND: 143594524
* LCCN: n94042364
* VIAF: 96314188
* ISNI: 0000 0001 1776 8049
* SUDOC: 124395341
* ULAN: 500087334
 |
**Romantika komedio** estas filmoj kun gajaj, humuraj rakontfadenoj, centritaj en romantikaj idealoj kiel ekzemple tiu vera amo povas superi ĉiujn malhelpojn. Unu vortardifino estas "amuza filmo, ludo aŭ televidprogramo pri amrakonto, kiu finiĝas feliĉe". Alia difino deklaras ke ĝia "unua karakteriza trajto estas amintrigo en kiu du bonvolaj kaj bonegalitaj amantoj estas unuiĝintaj aŭ unuigitaj".

Romantikaj komedifilmoj estas certa ĝenro de komediaj filmoj same kiel de romantikaj filmoj kaj ankaŭ povas havi elementojn de frenezkomedioj. Tamen, romantika komedio estas klasifikita kiel filmo kun du ĝenroj. Kelkaj televidserioj ankaŭ povas esti klasifikitaj kiel romantikaj komedioj.

En tipa romantika komedio la du amantoj tendencas esti junaj, amindaj kaj ŝajne signife gravaj unu por la alia, ankoraŭ ili restas malkune pro iu komplikiga cirkonstanco (ekz. klasdiferencoj, gepatra interfero, antaŭa amatino aŭ koramiko) ĝis, supero de ĉiuj malhelpoj post kiam ili estos finfine geedzitaj. Geedziĝo kaj fabel-stila feliĉa fino estas preskaŭ devigaj.

Ekstremaj cirkonstancoj
-----------------------

Kelkaj romantikaj komedioj adoptis ekstremajn aŭ strangajn cirkonstancojn por la ĉefroluloj, kiel en *Warm Bodies* kie la protagonisto estas zombio kaj enamiĝas al homa knabino post manĝado de ŝia koramiko. Alia stranga aro de cirkonstancoj estas en *ZAK and Miri Make a Porno* kie la du ĉefroluloj konstruas rilaton provante fari pornon kune. Ambaŭ tiuj filmoj prenas la tipan rakonton kaj tiam utiligas cirkonstancojn por aldoni originalecon.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 695028
 |
**Joseph Sabine** ( 6-a de junio 1770—24-a de januaro 1837 ) estis angla advokato, ŝtata oficisto, naturalisto kaj verkisto pri hortikulturo. Li naskiĝis en eminenta angla-irlanda familio en Tewin, Hertfordshire kiel plej aĝa filo de Joseph Sabine. Lia pli juna frato estis Sir Edward Sabine, fama sciencisto.

Kariero
-------

Sabine praktikis leĝon ĝis 1808, kiam li estis nomumita Ĝenerala Inspektisto de Impostoj, pozicio kiun li tenis ĝis 1835. Li dumvive interesiĝis pri natura historio kaj estis unu el la unuaj membroj de la Linea Societo, fondita en 1788.

Li estis elektita membron de la Reĝa Societo de Londono en novembro de 1799.

Sabine estis sensalajra sekretario de la Reĝa Hortikultura Societo de 1810 al 1830, kaj kasisto, kaj ricevis ĝian oran medalon por reguligado de la kontoj, forlasitaj en stato de ĥaoso fare de Richard Anthony Salisbury. La ĝardenoj de la societo ĉe Hammersmith, tiam Chiswick, estis establitaj sub lia konsilado. Li sendis David Douglas kaj aliajn por kolekti specimenojn, kaj iniciatis lokajn societojn kiel etendaĵojn de la societo. Li redaktis ĉirkaŭ kvardek artikolojn por la *Transactions* de la Reĝa Hortikultura Societo, pri ĝardenofloroj kaj legomoj. Lia administrado de la *Transactions* kondukis al grandaj ŝuldoj, kaj post riproĉoj de komisiono li eksiĝis en 1830.

Sabine tiam enfokusigis la postenon de sekretario kaj vic-prezidanto de la Zoologia Societo de Londono, signife pligrandigante ĝiaj kolektoj de bestoj. Li estis agnoskita kiel aŭtoritaton pri mudo, migrado, kaj instinkto de la britaj birdoj.

Edward Sabine estis membro de la arkta esplorvojaĝo de John Ross en 1818. Li sendis al Joseph specimenon de nova mevo kiu estis malkovrita dum la ekspedicio kaj kiun Joseph nomis sabinan mevon (*Larus sabini*) honore al sia frato.

Rememorigo
----------

Joseph Sabine forpasis en Londono, la 24-an de 24 januaro 1837, kaj estis entombigita en tombejo *Kensal Green* la 1-an de februaro. Ekzistas litografio de li laŭ portreto far Eddis, kaj lia nomo estis rememorigita far de Candolle por la fabaca genro *Sabinea*. Samnoma besta genronomo estis kreita far J.C. Ross en 1835 por la salikoko-familio de *Crangonidae*. Douglas dediĉis pinospecion, Sabine-pinon ( *Pinus sabiniana* ), al Joseph Sabine.

Joseph Sabine estas indikita kiel *Sabine* por verkintomallongigo kiam oni citas sciencan plantan aŭ bestan nomon.

Referencoj
----------

1. ↑   Library and Archive Catalogue. Royal Society. Alirita 2010-10-23.[*rompita ligilo*]

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Genro *Sabinea* ( salikokoj )
* angle Joseph Sabine ( *IPNI* )


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 408963
* GND: 116713518
* LCCN: nb2008001544
* VIAF: 5689943
* ISNI: 0000000037236376
 |
***Room in Rome*** (en hispana *Habitación en Roma*, en Esperanto *Ĉambro en Romo*, nome reference al hotelĉambro) estas hispana drama filmo de 2010 reĝisorita de Julio Medem kaj protagonistigita de Elena Anaya kaj Natasha Yarovenko. Ĝi estis iom bazita sur la ĉilia filmo de 2005 *En la cama* (En la lito), kiu temas pri hazarda amnokto de du geamantoj en motelĉambro, historio kiu estis adaptita ankaŭ al teatro.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Du virinoj, Natasha, rusa, kaj Alba, hispana, renkontiĝas hazarde unu nokton en Romo, interparolas kaj rakontas siajn respektivajn vivojn; ambaŭ komprenas la invadon de tute nova sento: vera amo. La plejmulto de la filmo okazas en la hotelĉambro, nome sur la lito aŭ en la banujo, kio rezultas en tre erotika historio. Nur tro malofte hotela kelnero interrompas ilian ekrilaton. Mateniĝe ili konsentas vojapartigon, sed tio ege malfacilas.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Elena Anaya kiel Alba.
* Natasha Yarovenko kiel Natasha.
* Enrico Lo Verso kiel Max.
* Najwa Nimri kiel Edurne.

Ricevo
------

La filmo ricevis kritikajn laŭdojn, nomumojn al Goya-premioj kaj la premion Fotogramas de Plata 2010 al Elena Anaya kiel Plej Bona Aktorino.

Referencoj
----------

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Habitación en Roma en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839688
 |
**Zoltán Gálosi** [gAloŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gálosi Zoltán** estis hungara aktoro. Lia origina familia nomo estis *Drexler* ĝis 1905.

Zoltán Drexler naskiĝis la 26-an de septembro 1886 en Garamkissalló (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Šalov en Slovakio), li mortis la 20-an de decembro 1960 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zoltán Gálosi estis infana aktoro de Nacia Teatro (Budapeŝto). Li akiris aktoran diplomon en Reĝa Teatroarta Akademio en 1907. Post la diplomo li estis membro de Nacia Teatro (Kolozsvár). Li finbatalis la unuan mondomiliton, poste venis al Budapeŝto, sed li ne ricevis rolojn, tial li akiris teknikan postenon en la ĉefurba trafika kompanio. Li ricevis premion en 1943. Li edziĝis en 1920.

Liaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Rezső Lavotta-nekonatulo: *Omnia vincit Amor* (teatraĵo) - ĉefrolo

Liaj mutaj filmaj roloj
-----------------------

* *Sárga csikó* (1913) – Pali
* *A tolonc* (1914) – metilernanto
* *A kormányzó* (1915)
* *Palika* (1918) – Sebestyén
* *A vadorzó* (1918) – Schneider

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio Zoltán Gálosi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765882
 |



* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Filmo
Komarko de Santo Domingo de la Calzada, nordokcidente de la regiono.
La **Komarko de Santo Domingo de la Calzada** estas en la nordokcidento de la provinco kaj regiono Rioĥo, (norda Hispanio). Ĝi estas ankaŭ ene de la Supra Rioĥo, en la okcidenta triono de la regiono. Ties ĉefurbo estas Santo Domingo de la Calzada. Escepte pri la komarka ĉefurbo, la cetero de la komarko suferis senloĝigadon pro elmigrado laŭlonge de la 20-a jarcento kaj ĉefe dum ties dua duono, dum granda parto de la lokanoj koncentriĝis en la komarka ĉefurbo.

Datumoj
-------

Nombro de municipoj: 16
Areo: 252,67 km²
Loĝantaro (2009): 9 621 loĝantoj
Loĝdenseco: 38,08 loĝ/km²
Latitudo averaĝe: 42º 26' 50" norde
Longitudo averaĝe: 2º 57' 18" okcidente
Altitudo averaĝe: 667,31 msm

Municipoj de la komarko
-----------------------

Baños de Rioja, Bañares, Castañares de Rioja, Cirueña, Corporales, Grañón, Herramélluri, Hervías, Leiva, Manzanares de Rioja, Santo Domingo de la Calzada, Santurde de Rioja, Santurdejo, Tormantos, Villalobar de Rioja, Villarta-Quintana.

Demografio
----------

Demografia distribuado de la municipoj de la komarko de Santo Domingo de la Calzada kun koncentro en la ĉefurbo.

| Municipo | Loĝantaro | SuperficieAreo | Submunicipoj |
| --- | --- | --- | --- |
| Baños de Rioja | 95 | 9,23 |  |
| Bañares | 293 | 29,59 |  |
| Castañares de Rioja | 462 | 10,91 |  |
| Cirueña | 128 | 12,15 | Ciriñuela |
| Corporales | 43 | 8,41 | Morales |
| Grañón | 283 | 31,01 |  |
| Herramélluri | 111 | 10,88 | Velasco |
| Hervías | 127 | 14,14 |  |
| Leiva | 282 | 12,71 |  |
| Manzanares de Rioja | 94 | 17,91 | Gallinero de Rioja |
| Santo Domingo de la Calzada | 6614 | 40,09 |  |
| Santurde de Rioja | 300 | 15,43 |  |
| Santurdejo | 134 | 18,35 |  |
| Tormantos | 148 | 11,07 |  |
| Villalobar de Rioja | 68 | 10,94 |  |
| Villarta-Quintana | 163 | 24,73 | Barrio Quintana kaj Quintanar de Rioja |

La municipoj de la komarko de Santo Domingo suferis la ruran elmigradon ekde la 1960-aj jaroj, kaj diference disde aliaj komarkoj, ĉi tie la komarka ĉefurbo ne funkciis kiel demografia altiraĵo de la komarko, ĉar Santo Domingo ne havis demografian pliigon sufiĉan por ekvilibrigi la komarkan perdon. Aktuale Santo Domingo eltenas preskaŭ du trionojn de la komarka loĝantaro, dum la cetero de la municipoj de la komarko estas malgrandaj lokoj de inter 50 kaj 200 loĝantoj.

Tiu komarko estas malmulte industriigita kaj dependas de ekonomia agrikultura bazo, pro kio ne sukcesis reteni loĝantaron kaj suferis konstantan demografian malpliigon. Santo Domingo ne funkciis kiel forta ekonomia centro, malkiel ja okazis ĉe Nájera, Calahorra kaj Arnedo.

Multaj el la municipoj de la komarko estas sub la 150 loĝantoj, kaj pro tio malfacilas elteni bazajn servojn en tiuj municipoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Komarkoj de Rioĥo

* Kategorio Komarko de Santo Domingo de la Calzada en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795483
 |
**Kiam viro amas virinon** (angle *When a Man Loves a Woman*) estas usona amafera drama filmo de 1994 reĝisorita fare de Louis Manduki, kun Meg Ryan kaj Andy García en la gvidroloj.

La intrigo traktas familion kie la patrino estas alkoholulo kaj la edzo provas helpi al ŝi.

Meg Ryan estis nomumita por la Premio Screen Actors Guild por Plej bona Aktorino en Ĉefrolo.

La nomo de la filmo estas prenita de la samnoma kanto, kio estas kantita komence de la filmo fare de Percy Sledge.

Intriga resumo
--------------

La familio Green loĝas en San-Francisko. La patrino Alice (Meg Ryan) estas instrua konsultisto. La patro Mikaelo (Andy García) estas piloto en komerca firmao kaj forestas de sia hejmo kaj familio multe pro sia laboro. Dekjaraĝa Jess (Tina Maggiorino) estas la filino de Alice de antaŭa geedziĝo. La komuna filino Casey (Mae Whitman) havas kvar jarojn. La okupataj gepatroj estas helpitaj fare de vartistino Amy (Lauren Tom).

Alice estas alkoholulo ekde juna aĝo sed daŭre sukcesis kaŝiĝi. Ŝi kaŝas trinkbotelojn en kaŝitaj lokoj en la apartamento. Eĉ en la lernejo oni rimarkas malkreskon en ŝia efikeco. Mikaelo provas helpi al ŝi kaj ili iras por ferio en Meksiko dum la patrino de Alice (Ellen Burstyn), gardas la infanojn. Sed ankaŭ tio ne helpas.

Unun tagon Alice krias al Amy kaj elĵetas ŝin for de la hejmo. Ŝi komencas trinki kaj vangofrapas Jess por doni al li averton. Post tio ŝi kolapsas en la duŝo kaj estas hospitaligita.

Mikaelo havas problemon funkcii hejme kaj petas al Amy reveni. Pro la forestoj de laboro, li estas en danĝero esti maldungita.

Dume Alice resaniĝas en la hospitalo kaj ligiĝas kun la grupo de alkoholuloj en traktado kaj precipe Gary (Philip Seymour Hoffman) kiu vizitas ilian hejmon post la enhospitaligo al la malkontento de Mikaelo. Ŝi ankaŭ ne interkonsentas pri lia laboro kaj fendetiĝo malfermiĝas en la rilato inter la paro. Vizito al geedza konsilisto ankaŭ ne utilas. Mikaelo decidas forlasi la hejmon sed partoprenas renkontiĝojn de geedzoj de alkoholuloj kaj tio fortigas lin mense.

Mikaelo estas ordonita translokiĝi al Denvero kaj Alice ne kontraŭas. En la institucio, Alice festas 180 tagojn sen trinkado. Ŝi donas paroladon kaj rakontas ĉion pri ŝia historio, ĉiuj verŝas larmojn kaj Mikaelo eliras el la spektantaro kaj ili kisas esperante je pli bona estonteco.

Rolantaro
---------

| Aktoro | Rolulo | Noto |
| --- | --- | --- |
| Meg Ryan | Alice Green | Alkohola patrino |
| Andy Garcia | Michael Green | Piloto, la edzo de Alice |
| Lauren Tom | Amy | Helpanto en la familio Green |
| Tin Maggiorino | Jess Green | La filino de Alice |
| Mae Whitman | Casey Green | Alice kaj la filino de Mikaelo |
| Alan Burstyn | Emily | La patrino de Mikaelo |
| Philip Seymour Hoffman | Gary | alkoholulo |

Eksteraj ligoj
--------------

* *When a Man Loves a Woman*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* When a Man Loves a Woman ĉe Box Office Mojo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 816436
 |
pongLa videoludo pong, kiu unue trafis la merkatojn en 1972, estas unu el la plej vendataj ludoj de la kompanio Atari de ĉiuj tempoj.
***Pong*** estas adapto de tabloteniso por komputiloj. Ĝi estis la unua populara elektronika ludo. *Pong* estis vendata la unuan fojon de Atari en 1972, sed aliaj similaj videoludoj estis kreitaj antaŭe.

Ludmaniero
----------

Oni ludas Pong-on kiel tablotenison. Kvadrateto estas la pilko, kiu moviĝas tra la ekrano de unu flanko al la alia. Kiam la pilko pasas preter iu rakedo kaj tuŝas iun flankon de la ekrano, la alia ludisto ricevas unu poenton. Kiam la pilko tuŝas la supran aŭ malsupran parton de la ekrano, kaj kiam ĝi tuŝas rakedon, ĝi ŝanĝas sian direkton. La ludistoj devas movi sian rakedon vertikale por eviti la preterpason de la pilko.

Oni povas ludi Pong-on sole kontraŭ la komputilo; aŭ duope, ĉiu ludanto kun sia rakedo.

Historio
--------

La unua tablotenisa elektronika ludo (sed ne la unua elektronika ludo) estis
farita de William A. Higinbotham en *Brookhaven National Laboratory* de Usono
en 1958. La nomo de tiu ludo estis *Tennis for Two* (teniso por du). Oni ludis
*Tennis for Two* per oscilografo.

En 1966, Ralph Baer, kiam li laboris por *Sanders Associates*, kreis projekton
por ludi simplajn ludojn per televidiloj. Li patentis siajn ideojn, kaj kreis
ludon, kiu similis al Pong. En 1970, Ralph Baer demonstris sian
videoludosistemon al *Magnavox*. Tiam Magnavox kaj Sanders Associates kuniĝis
por krei *Odyssey 1TL200*.

En 1972, la sistemo *Magnavox Odyssey* estis demonstrata en Burlingame,
California, Usono, kie Nolan Bushnell unue ludis la tablotenisan ludon de
Odyssey. Nelonge poste, Nolan Bushnell kun sia amiko Ted Dabney kreis la
entreprenon *Atari*. Li dungis Allan Alcorn por krei *Pong*-on, la unuan videoludon kun la nomo de la entrepreno *Atari*. La unuaj Pong-maŝinoj funkciis per monero. Oni lanĉis hejmajn versiojn de Pong en 1975.

Versioj
-------

Malgraŭ la sukceso de Atari, ĝi konstruis nur kelkajn el la multaj Pong-maŝinoj. Multaj kopiis Pong-on, kaj faris malsamajn versiojn, inkluzive versiojn por kvar ludantoj. Atari provis konfuzi la kopiistojn per mismarko de la cirkvitoj de la maŝinoj.

Nuntempe, troveblas multaj videoludoj similaj al Pong, kiel senpagaj interretaj ludoj, kiel sekretaj ludetoj ene de pli modernaj programoj, kaj aliaj versioj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pong en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

### Historio

* Atari-muzeo Arkivigite je 2013-01-10 per Archive.today angle
* PONG-Historio angle
* Historio de videoludoj[*rompita ligilo*] (portugale)

### Pong-ludoj en la interreto

* PONG! Arkivigite je 2007-07-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Massive Multiplayer Pong[*rompita ligilo*]
* Pong2Go[*rompita ligilo*]
* PongBits[*rompita ligilo*]
**Harbezoaro** estas malgranda kolektiĝo de haro aŭ felo, formita en la stomako de bestoj kaj malofte en homoj, kiu estas foje elvomita kiam ĝi iĝas tro granda. Harbezoaroj estas formitaj el haro aŭ felo, kiu estas buŝe enprenita en la stomakon. Harbezoaroj estas ĉefe streĉaj longigitaj cilindroj el pakita felo, sed povas inkludi pecojn de aliaj elementoj kiel glutita manĝaĵo. Bestoj kun harbezoaroj estas foje misinterpetataj kiel havi aliajn kondiĉojn de la stomako kiel limfosarkomo, tuberkulozo kaj lientumoro. Felisedoj precipe emas formi harbezoarojn pro tio, ke ili purigas sin per lekado de sia felo kaj tiel enstomakigas ĝin. Ankaŭ kunikloj emas formi harbezoarojn, ĉar ili sammaniere purigas sin, sed harbezoaroj estas precipe danĝeraj ĉe kunikloj ĉar ili ne povas elvomi ilin. Pro la delikateco de la digestaj sistemoj de kunikloj, harbezoaroj de kunikloj devas esti tuj kuracitaj aŭ ili povas kaŭzi al la besto halton de nutrado kaj fine morton pro dehidratiĝo. Ankaŭ bovoj amasigas harbezoarojn sed, ĉar ili ne vomas, ĉi tiuj estas trovitaj kutime post morto kaj povas esti tre grandaj.

Referencoj
----------

1. ↑   (1924) "Specimen of Hair-ball of the Stomach.", *Proceedings of the Royal Society of Medicine* **17** (Section for the Study of Disease in Children.), p. 5–8.

* Kategorio Harbezoaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**MORVAY Zoltán** (morvai) estis hungara redaktoro, publicisto, verkisto verkisto naskita la 28-an de novembro 1875 en Debrecen kaj mortinta la 24-an de marto 1945 en Siófok. Li estis la patro de redaktoro, verkisto Pál Morvay.

Kariero
-------

Morvay Zoltán estis presisto, redaktoro de *Csokonai Lapok* de Debreceno (1903-06), poste en Marosvásárhely majstro, de 1912 redaktoro de Haladás, de 1918 de Tükör. Li organizis la eldonejentreprenon de Asocio de Transilvaniaj Libroamikoj. Li estis ano de KZST. Li fondis ĵurnalon titolitan *A Ma (1925-33).*

Verkoj
------

* *Egy hatezer kilométeres séta története* (1909);
* *Szürke történetek* (1911);
* *Októberi fellegek* (romano, 1920);
* *Babérosi Balambér és más elbeszélések* (1921);
* *Gyermekvilág* (versa-fabela bildlibro, 1922);
* *Randevú* (komedio, 1923);
* *A trubadúr és társai* (romano I-III. 1925);
* *A maharadzsa kincse* (romano, 1926);
* *Darázs-zümmögés* (terure rimaj elegioj. 1935).

Fonto
-----

* Romániai magyar irodalmi lexikon
**Zoltán Novotni,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Novotni Zoltán** estis hungara juristo, altlerneja instruisto.

Zoltán Novotni naskiĝis la 19-an de aprilo 1931 en Miskolc, li mortis la 29-an de novembro 1993(?) en Miskolc.

Biografio
---------

Zoltán Novotni akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1954. Post siaj studoj li havis postenon en distrikto de Budapeŝto. Li apogis la revolucion en 1956, tial en la sekva jaro li estis forigita. Li estis advokato-kandidato en Kazincbarcika kaj Füzesabony, poste li havis juran postenon en sia naskiĝurbo. Ekde 1973 li instruis en la Pezindustria Universitato. En 1980 li docentiĝis, post 2 jaroj li estis motoro de establo de jura fakultato. De 1982 ĝis sia morto li estis katedrestro, ekde 1988 ankaŭ institutestro. Intertempe en 1986 li doktoriĝis ĉe Hungara Scienca Akademio, tial li estis plenrajta profesoro. Ekde 1989 li estis vicrektoro, inter 1991 kaj 1993 dekano. Li ricevis nur postmortan premion en 1994. Li havis edzinon, kiu naskis gefilojn.

Elektitaj libroj
----------------

* *A fogyasztói érdekvédelmi tevékenység rendszerének továbbfejlesztése* (kunaŭtoro, 1990)
* *Polgári jog 1* (1992)
* *Magyar polgári jog. Kötelmi jog : Különös rész : Egyes szerződésfajták* (redaktoro, 1988)

Memorigiloj
-----------

* reliefo en Miskolc fare de Ágnes Máger

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* anglalingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705424
* LCCN: n2006081417
* VIAF: 19115345
* ISNI: 0000 0000 7985 6792
 |
**Likurgo el Ateno** (greke: *Λυκοῦργος*, latine: *Lycurgus*; naskiĝinta en 396 a.K. en Ateno, mortinta en 324) estis unu el la legendaj Dek atikaj oratoroj.

Vivo kaj verkado
----------------

La disĉiplo de Platono kaj de Isokrato estis, krom Demosteno kaj Hypereides, unu el la plej fervoraj anoj de la Patriotisma partio kontraŭmakedona. Kulmino de lia politika agado estis elstare bona financa administrado inter la jaroj 338 kaj 326. Tiam finkonstruitis ankaŭ la Teatro de Dionizo.

La honora dekreto, kiun la atenanoj kreis je lia honoro, konserviĝis, parte enskribe eĉ.
El 15 paroladoj konserviĝis nur tiu kontraŭ Leokrato, kiu brilas malpli per arto ol per komponado perfekta kaj efiko. Post la Batalo de Keroneo Leokrato, malgraŭ oficiala malpermeso forlasi la urbon, velboatis al Rodoso kaj vivis kelkan tempon en Megara antaŭ ol reveni Atenon post 8 jaroj. En la akuzo far Likurgo postulitis la mortopuno.

Grave por la historio de la tragedio helena: Likurgo ordonis surpaperigon de la verkoj de la tri klasikaj geniuloj Esĥilo, Sofoklo kaj Eŭripido en oficialaj versioj.

Literaturo
----------

* Dürrbach, *L'orateur Lycurgue* , Paris 1890

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 12. Leipzig 1908, p. 898, kiu legeblas tie ĉi interrete.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 570029
* GND: 118575546
* LCCN: nr96035470
* VIAF: 223639914, 54284314, 696158790639938851973, 281250701, 4188159477895427990004, 264558666, 108999770, 265889113, 267900704, 778154381138130292781, 484159234857203372938, 315683214, 414145856861122920196, 8387168049011638410004 268590928, 223639914, 54284314, 696158790639938851973, 281250701, 4188159477895427990004, 264558666, 108999770, 265889113, 267900704, 778154381138130292781, 484159234857203372938, 315683214, 414145856861122920196, 8387168049011638410004
* ISNI: 0000000449346563
* LIBRIS: 269819
* SUDOC: 032965370
* BNF: 13092606n
* NLA: 36582709
* BIBSYS: 95002801
* NKC: jn19981001784
* ICCU: LO1V033409
* BNE: XX1254471
 |
**Abargo** estas neloĝata loko, kiu apartenas al municipo Biel (Zaragozo) de provinco Zaragozo, en la komarko Cinco Villas de la historia hispana regiono Aragono.

Loknomo
-------

Manuel Benito, en sia verko "La origino de niaj urboj", klasifikas la loknomon Abargo kiel vaskonan-pirenean devenon, en apendico 4 de sia verko.

Geografio
---------

Abargo situas apude de la intermonto "Valderrufas", kaj tre proksime de la loko, kie kunfluas aliaj du intermontoj kun ĝi. Ĉirkaŭe de Abargo estas terenoj, kies nomoj estas "Varello de la Rana", "La Refollá" kaj "Luesín". Ĝi estas tre proksime de la municipa limo inter la municipoj Biel kaj Luesia.

Koordinatoj
-----------

Jen sekve la geografiaj datenoj de Abargo:

* Latitudo: 42º 23' 37" N.
* Longitudo: 0º 57' 18" U.

Historio
--------

En la loko estis trovitaj restaĵoj de daŭra prahistoria setlejo.

Laŭ la konata historiisto Agustín Ubieto Arteta, la unua mencio pri Abargo datiĝas el la jaro 1073, kolektita en la verko de María Pilar Jerez Martín "Privata dokumentado el Pinatense de 1063 ĝis 1095", bakalaŭra laboro, prezentata en la Fakultato pri Filozofio kaj Belleteroj de la Universitato de Valencio, kurso 1959-1960.

Pascual Madoz, en sia Geografia Statistika Historia Vortaro de Hispanio kaj ĝiaj transmaraj havaĵoj, el la jaro 1847, citas ĝin kiel apartenantan al la municipo Luesia.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑

Vidu ankaŭ
----------

* Aragona regioneto Cinco Villas.

Eksteraj ligiloj
----------------



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812748
 |

1. ↑
**Zoltán Trócsányi** [trOĉAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Trócsányi Zoltán** estas hungara fizikisto, profesoro, membro (korespondanta en 2007, ordinara en 2013) de Hungara Scienca Akademio.

Zoltán Trócsányi  naskiĝis la 11-an de aŭgusto 1961 en Miskolc.

Biografio
---------

Zoltán Trócsányi akiris sciencan gradon M.Sc en Universitato de Debrecen en 1985, poste samloke li estis asistanto 2 jarojn. En 1990 en Virginia Polytechnic Institute and State University li akiris sciencan gradon Ph.D. Hejmenveninta li instruis plu en Debrecen, la habilitiĝo okazis en 1998. Li doktoriĝis (D.Sc) en 2000 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li okupiĝas pri partikla fiziko. Li havas edzinon, kiu naskis kvarfoje. Li ricevis ĝis tiam kelkajn premiojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Next-to-leading order calculation of four-jet observables in electron-positron annihilation* (1999) - kunverkinto
* *The dipole formalism for next-to-leading order QCD calculations with massive partons* (2002) - kunverkinto
* *Hadroproduction of t-anti-t pair with two isolated photons with PowHel (2015) - kunverkinto*

Fontoj
------

* membiografio
La **Louis Notari Biblioteko** (france ***Bibliothèque Louis Notari***) estas la nacia biblioteko de Monako, fondita en 1909.  Ĝi estis la laŭleĝa deponeja kaj kopirajta biblioteko por Monako ekde 1925. Ĝi havas pli ol 400 000 libroj. Ĝi estas nomita honore al la monegasque verkisto Louis Notari.

Deponejo
--------

la deponejo estas bazita sur ĉefa ordono n-ro 816 eldonita de princo Alberto la 2-a, Princo de Monako la 21-an de novembro 2006, sekvante Akton n-ro 1,313 de la 29-a de junio 2006, kiu traktas la leĝon pri kopirajto.

Laŭ la ordono, estas devige deponi kvar ekzemplerojn de verkoj surpaperaj (libroj, revuoj, ktp.), presaĵoj de ilustraĵoj kaj desegnaĵoj, komputilaj programoj, datumbazoj, sonregistraĵoj, filmoj kaj plurmedioj. Intelekta verkaĵo de kiu estis faritaj malpli ol 100 ekzempleroj devas deponi nur du ekzemplerojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

Ordono Souveraine n° 816 de la 21-a de novembro 2006 pri la aplikado de la leĝo n° 1.313 de la 29-a de junio 2006 pri la leĝa deponejo

Referencoj
----------

1. ↑  Waldman, Carl (2006). *Encyclopedia of European Peoples*. Infobase Publishing. ISBN 9781438129181.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (en la franca)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774879
* VIAF: 172428158
* BNF: 171423500
* ULAN: 500303065
 |
**Lucio la 1-a** (naskiĝis en Romo; mortis la 5-an de marto 254) estis episkopo de Romo dum ok monatoj (25-a de junio 253 ĝis la 5-a de marto 254), pasigis mallongan tempon en ekzilo, sed povis fine reveni kaj mortis je natura morto.

Oni nenion scias pri li, nur la nomon de lia patro, Porfirianus. Li estis elektita verŝajne la 25-an de junio, 253, kaj mortis la 5-an de marto 254. Lia elekto okazis dum la persekutado kiu kaŭzis la elpelon de lia antaŭulo Kornelio, kaj li ankaŭ estis forigita baldaŭ post lia konsekro, sed sukcesis akiri la revenpermeson.

Li estas laŭdita en pluraj leteroj de Cipriano pro kondamnado de la novacianistoj pro ilia rifuzo reakcepti la kristanojn en la eklezio post ilia pento kaj abĵuro sub persekutado.

Lia festotago estas la 5-a de marto en la Roma martirologio. Ĝi ne prezentiĝis en la Tridentina Kalendaro de Papo Pio la 5-a. En 1602 ĝi estis insertita, sub la dato de 4-a de marto la kalendaro de sanktuloj por uzo kie ajn en la romia rito. Kun la enmeto en 1621 en la sama dato de la festo de Sankta Kazimiro, la festado de papo Lucio estis reduktita al memorceremonio kun la Meso de Sankta Kazimiro. Ĝi restis tiel ĝis 1969, kiam la festotago de Lucio estis movita en la romia martirologio al la tago de lia morto kaj forlasita de la Ĝenerala Kalendaro, parte pro la senbazeco de la titolo de "martiro" kun kiu kiun li antaŭe estis honorita.

Malgraŭ tio kio estas erare deklarita en la Liber pontificalis, li ne fakte suferis martiriĝon. La persekutado de Valeriano en kiu li laŭdire estis martirigita komenciĝis post marto 254, kiam papo Lucio mortis.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de sanktuloj
* Listo de papoj

* Kategorio Lucio la 1-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 123748
* GND: 11918902X
* VIAF: 816358
* NKC: xx0025721
 |
**Cibakháza** [cibakhAza] estas grandvilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en distrikto Kunszentmárton. La loknomo signifas hungare: domo de Cibak, kiu estis historia figuro. Loke la mallonga loknomo estas **Cibak**.

Morta Tiso, fone Cibakháza kaj la banejo

Geografio
---------

Cibakháza situas sur ebenaĵo, Tiso preterfluas, laŭ ĉefvojo Szolnok-Kunszentmárton. La lasta urbo troviĝas je 18, Szolnok je 34, Mezőtúr je 36, Budapeŝto je 120 km-oj.

Preĝejo de Cibakháza

Historio
--------

La komunumo estis menciita unue en 1456, en 1465 ĝi iĝis kampurbo. La turkoj faris senhoma la urbeton, kiu refondiĝis en 1717 kaj rericevis la rangon kampurbo en 1832. La vilaĝo situis ĉe la maldekstra flanko de Tiso, kie estis grava trapasejo, sekve doganejo. En 1849 la hungaraj taĉmentoj sukcese profitis la trapasejon kaj forpuŝis la aŭstrajn militistojn. Pli poste tie okazis la plej granda kanaligo de Tiso. 16 km-ojn longa branĉo ĉesis, tio iĝis Morta Tiso, la urbeto perdis kaj la riveron, kaj la trapasejon. Sekve la vilaĝo velketas.

Famuloj
-------

En Cibakháza naskiĝis aktorino Gizi Fekete.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika Preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj (Cibakháza) de 1760, en 1840 pligrandigita, la turo estas 28 m-ojn alta

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
**Les Maillys** estas franca komunumo lokita en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.

Geografio
---------

Limoj de la komunumo
Les Maillys etendiĝas sur 29,79 kilometroj alt du kaj havis 804 loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de 2020, tiel ke la loka loĝdenso estas po 26,99 homoj kilometre alt du. La komunumo enhavas la vilaĝon Les Maillys kaj la vilaĝetojn Mailly la ville, Mailly le château kaj Magny le port.

La rivero Tille enfluas en la rivero Saono tie.

Ĝiaj najbaraj komunumoj estas Auxonne, Champdôtre, Flagey-lès-Auxonne, Labergement-lès-Auxonne, Laperrière-sur-Saône, Pont, Saint-Seine-en-Bâche, Saint-Symphorien-sur-Saône, Tillenay, Trouhans kaj Échenon.

Oni kulturas grenojn kaj legomojn. Tie estas grenmuelejo.

Historio
--------

En 1636, dum la Tridekjara milito armeo de Matthias Gallas detruis parte la vilaĝon Les Maillys kaj tute la vilaĝeton Champeigne.

Vidindaĵoj
----------

* La preĝejo Naskiĝo de la Dipatrino en Les MaillysLa preĝejo Naskiĝo de la Dipatrino en Les Maillys
* La kastelo de Les MaillysLa kastelo de Les Maillys

La preĝejo Naskiĝo de la Dipatrino datiĝas de 1865. Ĝia stilo estas novgotika.  

La kastelo datiĝas el la fino de la 15-a jarcento. Grava brulego okazis en ĝin en 1997.

Bildaro
-------

* La kirkoLa kirko
* La pesiloLa pesilo
* La bibliotekoLa biblioteko
* La farunfabrikoLa farunfabriko
* La grensiloLa grensilo
* La ponto sur la rivero TilleLa ponto sur la rivero Tille

Referencoj
----------

1. ↑  La nombroj de la INSEE france

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Côte-d'Or

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Les Maillys en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Paĝaro de écho des communes
panoramo de la publika legejo de la Brita Bibliotekopanoramo de la publika legejo de la Brita Biblioteko
La Brita Biblioteko.
La **Brita Biblioteko** aŭ Libraro (angle *British Library*) estas la nacia biblioteko de la Unuiĝinta Reĝlando.

Ĝin fondis la brita biblioteka leĝo en 1972 kaj ĝi funkcias en la nuna formo ekde la 1-a de julio 1973.

Partoj de la libraro:

* pli frua biblioteko de la Brita Muzeo,
* la *National Central Library* (Landa Centra Libraro),
* *National Lending Library for Science and Technology* (Landa Scienca kaj Teknika Prunto-biblioteko) kaj
* la *British National Bibliography* (Brita Nacia Bibiliografio).

La referenca parto de la biblioteko entenas pli ol 10 milionojn da presitaj libroj, 120.000 manuskriptojn, 100.000 sigelojn, pli ol 3.000 papirusojn kaj aliajn datenportantojn. En la prunta parto troveblas ĉ. 4,5 milionojn da presitaj libroj, 55 000 gazetoj kaj 3,5 milionojn da mikrofilmaj dokumentoj. La libraro posedas grandan stokon de libroj en Esperanto. Kuratoro de la esperantlingva fako estas Olga Kerzjuk.

Historio
--------

Oni estigis la libraron de la Brita Muzeo el kolektaĵo de Siro Hans Sloane en 1753. Tiam oni akiris la manuskriptajn kaj kodeksajn kolektaĵojn de oksfordaj grafoj Edward kaj Robert Harley kaj Siro Robert Cotton. En 1757, la biblioteko ricevis materialojn el la reĝa biblioteko, poste ĝi ricevis senkostajn ekzemplerojn de ĉiu libro alveninta al Stationers' Hall. Oni aĉetis la duan reĝan bibliotekon en 1823.

La brita regado en la kolonioj tre helpis la riĉigon de la Biblioteko (kaj la Brita Muzeo).

La National Central Library estis fondita en 1916 kiel *Central Library for Students* (Centra Studenta Biblioteko). Tiu estis la tutlanda centro de la interbiblioteka pruntado. La *National Lending Library for Science and Technology* estis fondita en 1861 kaj gvidis la instrua kaj scienca ministerio. Ĝi servis nur por bibliotekoj, institucioj de la Brita Reĝlando.

Bibliografio
------------

* *Monato*, internacia magazino sendependa, numero 1997/08, paĝo 18: *La brita biblioteko* verkita de Will Green.

* Kategorio Brita Biblioteko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 103532
* GND: 1023420-2
* LCCN: n81139951
* VIAF: 121814978
* ISNI: 0000 0001 2308 1542
* LIBRIS: 110457
* SUDOC: 026472252
* BNF: 118714563
* ULAN: 500301700
* NLA: 36588116
* NDL: 00540738
* NKC: kn20010711038
* BNE: XX102906
 |
**Zongolica** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Zongolica. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 201.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 39156 loĝantojn. El tiuj estis 19380 viroj kaj 19776 virinoj. La komunumo havas surfacon de 347.3 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 40 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 0 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1200 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 35615 personoj. En la jaro 2000 temis pri 39814, do temis pri kresko / malkresko je 2.25 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 34415 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 27290 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 79.30 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Zongolica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Zongolica Arkivigite je 2007-05-29 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Lipkovo** (makedone *Липково*) estas vilaĝo en la Nordorienta regiono de Norda Makedonio. Ĝi estas la administra centro de la Opština Lipkovo. En 2002 loĝis ĉi tie 2644 loĝantoj.

Loko, priskribo
---------------

Lago Lipkovo
La vilaĝo situas meze de la komunumo. Ĝi situas laŭlonge de la rivero Lipkovska Reka ĉe alteco de proksimume 400 - 800 m.

En la nordokcidento de la teritorio, 2 km de la loĝata parto estas digo ĉe la rivero, super kiu estas la lago Lipkovo Lago.

La vilaĝo Lipkovo en Municipo
La regiona vojo R2133 kondukas tra la vilaĝo. De tie loka vojo turniĝas al nordokcidento, kiu finiĝas en la montoj en la vilaĝo Lukare. La vojo etendiĝas laŭlonge de la lago Lipkovo kaj poste ankaŭ ĉirkaŭ la lago Glažnja.


Ĉirkaŭ **Lipkovo**| Glažnja | Izvor | Alaševce, Orizari |
| R'nkovce | Lipkovo | Opae, Lopate |
|  | Otlja |  |

### Loĝantaro

Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 2644 homoj.

Ekzistis 2.631 Albanoj, 2 makedonoj kaj 11 aliaj.

Plejparto de la loĝantaro laboras en agrikulturo.

Referenco
---------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Липково en la makedona Vikipedio.* 

Statistikoj: 

* Kategorio Lipkovo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Signo de la Nacia Biblioteko de Tajlando
La **Nacia Biblioteko de Tajlando** (taje หอสมุดแห่งชาติ) estas la deponejo kaj kopirajtobiblioteko de Tajlando. Ĝi estis establita en 1905, post la fuzio de la tri reĝaj bibliotekoj kiuj ekzistis tiutempe, kaj estas unu el la plej malnovaj naciaj bibliotekoj en Azio. Ĝi funkcias sub la Sekcio de Belartoj ĉe la Ministerio de Kulturo en Bangkoko, Tajlando. 

Aktuale en 2013 la biblioteko en Bangkok havas pli ol tri milionojn da eroj, kaj ĝi inkludas 11 provincajn branĉojn. Ĝia buĝeto estas 87 milionoj da bahtoj kaj ĝi laborigas proksimume 200 homojn.

Fono
----

La ĉefaj taskoj de la Nacia Biblioteko de Tajlando estas la kolekto, konservado, protekto kaj organizado de ĉiuj naciaj intelektaj propraĵoj ĉie. La kolektoj inkludas tajlandajn manuskriptojn, ŝtonsurskribojn, palmfoliojn, tradiciajn tajlandajn librojn kaj presitajn publikaĵojn same kiel aŭdvidajn kaj ciferecajn materialojn. La biblioteko estas nacia informrimedo kiu servas civitanojn tutlande.

La Nacia Biblioteko havas longan historion. Ĝia antaŭulo estas la Reĝa Biblioteko Phra Vaĵirajana (taje หอสมุด พระ วชิร ญาณ) kiu estis establita en 1883, fare de la infanoj de reĝo Rama la 4-a en honoro de ilia patro. Poste en 1897, reĝo Rama la 5-a revenis de sia vizito al Eŭropo kaj esprimis deziron dediĉi la bibliotekon al la ĉefurbo. En 1905 tri bibliotekoj, la Mandira Dharma Biblioteko, la Vaĵirajana Biblioteko kaj la Buddhasasana Sangaha Biblioteko, estis unuigitaj sub la ordonrajto de reĝo Rama la 5-a kaj renomiĝis la "Vaĵirajana Biblioteko por la Ĉefurbo". La biblioteko restis sub la aŭspicioj de la reĝa familio ekde tiam. En 1933, post demokrataj reformoj, la Sekcio de Belartoj estis establita kaj lasis la administradon de la Vaĵirajana Biblioteko al la reĝa burokrataro. Ĝi poste estis renomita la Nacia Biblioteko. En 1966 la Nacia Biblioteko estis translokita al Samsen vojo en Bangkok kaj nun estas administrita fare de la Ministerio de Kulturo.

Taskoj
------

1. Kolekto, katalogado kaj esplorado de nacia intelekta propraĵo
2. Evoluo de normoj por konservado kaj konservado de nacia intelekta proprieto
3. Krei kaj pliigi la valoron de nacia intelekta proprieto
4. Disvolviĝo de sistemoj por transdoni servojn al la diversaj uzantoj en la biblioteko
5. Evoluo de sistemoj por administrado de la intelektapropraĵa heredaĵo de la ŝtato

Referencoj
----------

1. ↑  La Nacia Biblioteko de Tajlando, Manuskripto-Kolekto, Disertaĵaj Recenzoj Arkivigite je 2019-11-07 per la retarkivo Wayback Machine, ‏2016-05-16. (angle)
2. ↑  JARAPORTO de la NACIA BIBLIOTECA DE TAJLANDO (PDF formato)

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Nacia Biblioteko de Tajlando** en Vikimedia Komunejo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774626
* LCCN: n82227278
* VIAF: 126999676
* ISNI: 0000 0001 0663 0378
* SUDOC: 079922503
* BNF: 14619543s
* NLA: 35622799
 |
Floreroj: 1. stiluso, 2. ovolujo, 3. florbazo, 4. stameno, 5. petalo, 6. stigmo, 7. karpelaro, **8. sepalo**, 9. flortigo
**Kaliko**  (el la latina *calyx*) konsistanta precipe el sepaloj estas la ekstera parto de floro, kiu protektas ties internajn partojn, ĉefe dum la florkreskado.

La sepaloj similas al folietoj, kaj estas plejofte verdaj. Kelkfoje, ili similas al la pateloj, forme kaj kolore, oni tiam nomas ilin *petalformaj sepaloj*. Tio ofte okazas ĉe la dukotiledonaj angiospermoj.

La sepaloj povas esti apartaj (kiel ĉe la ranunkolo) aŭ pli malpli kunaj (kiel ĉe la primolo).

La vivtempo de la sepalaro estas varia. Ĝenerale, ĝi falas tuj post la floriĝfino. Sed ĝi povas stari baze de la frukto, aŭ eĉ grandiĝi post la fekundiĝo.

Kelkfoje, estas krome sepalareto, kies la sepaletoj alternas kun la sepaloj. Tio okazas ekzemple ĉe la frago.

*Pseŭdosepalaro* estas foliaro, kiu similas al ekstera kaliko ĉe kelkaj familioj kiel, ekzemple, la apiacoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Plena Ilustrita vortaro 2002, p. 514

* Kategorio Kaliko (botaniko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)