recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Demjén** (demjEn) estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Heves, en subregiono de Eger.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 25  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.8329/20.3329
* Loĝantaro: 660
* Poŝtkodo: 3395
* Telefonprefikso: 36

Situo
-----

La vilaĝo situas sur deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Eger troviĝas 10, Mezőkövesd 22, Parád 20 km-ojn.

Historio
--------

Demjén estis unuafoje menciita en 1331 en formo *"Demyen"*. La vilaĝo apartenis laŭ dokumento el la 15-a jarcento al fortikaĵo de Szarvaskő. La vilaĝo estis detruita en 1552 fare de turkoj, reloĝiĝis inter 1558 kaj 1564. Ekde 1712 la vilaĝanoj okupiĝas pri vinkulturo. La vinvilaĝo apartenas al vinregiono de Eger. En ĉirkaŭo de la komunumo troviĝas vinkeloj, ŝtonminado, naftoputoj de MOL Rt..

Vidindaĵoj
----------

* baroka katolika preĝejo omaĝe al Sankta Antonio de Padovo de 1732, turo pligrandiĝis en 1779
* abelokestoj, (malgrandaj kavoj, enigmo ankaŭ por arkeologoj), Tutmonda loktrova sistemo: 47.8503/20.335

Fama nomportanto
----------------

* ŝlagrokantisto Ferenc Demjén

* Kategorio Demjén en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Calomarde** [kaloMARde] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko *Sierra de Albarracín*.

Geografio
---------

Ĝi estas ĉe la montaro *Sierra de Albarracín*, je 50 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj kaj transmigra brutobredado de ŝafoj. Calomarde estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la regiono.

Calomarde estas sur tre montara areo, komunikebla laŭ la regiona ŝoseo A-1704 inter Royuela kaj Albarracín oriente kaj Frías de Albarracín okcidente.

Historio
--------

Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Calomarde kaj la ĉirkaŭaj loĝlokoj ekformis parton de la komunumo *Sesma de Villar del Cobo* en la komunumaro *Comunidad de Santa María de Albarracín*, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.

Francisco Tadeo Calomarde, konservativa kaj absolutisma ministro de same konservativa kaj absolutisma Ferdinando la 7-a naskiĝis en samprovinca Villel, sed ne havis rilaton kun Calomarde mem, spite sian familinomon.

Aktualo
-------

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis ĝis nunaj 78 loĝantoj.

Altiraĵoj estas piedirado, cikloturismo, naturaj lokoj, kiel akvofalo Molino Viejo (Malnova Muelejo, konata ankaŭ kiel Cascada Batida), la ravino de Río Blanco (Blanka rivero), kiu etendiĝas ĝis Frías de Albarracín; kaj rivera fiŝkaptado.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797303
* LCCN: n00038073
* VIAF: 134830375
 |
**Caltojar** [kaltoĤAR] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko *Komarko de Almazán* en la sudcentro de la provinco.

La loknomo *Caltojar* estas de araba deveno: kalat ‘fortikaĵo’ kaj thagr ‘landlimo’, kio sugestas la ekzistadon de kastelo.

Geografio
---------

*Komarko de Almazán* en la sudcentro de la provinco Sorio.
Loko de Caltojar en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 84,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 57 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 800 loĝantojn el la 1940-aj jaroj.

Ĝi distas 64 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj limas kun Velamazán, Barca, Villasayas, Baraona, Rello, La Riba de Escalote kaj Berlanga de Duero. Ĝi enhavas la loĝlokojn Bordecorex, Caltojar kaj Casillas de Berlanga.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. Ĝi apartenis ekde ĝia kreado al la komunumo *Tierra de Berlanga* ĝis en 1695, oni nuligis la vicgraflandon de Arenillas, kaj oni kreis la markizlandon de Caltojar.

Fine de la 20-a jarcento la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar ĝi aligis Bordecorex.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la romanika preĝejo de Sankta Mikaelo, tri islamdevenaj gvatoturoj kaj la mozaraba ermitejo de Sankta Baŭdeljo de Casillas de Berlanga, kies murpentraĵoj nerabitaj estas ekspoziciataj en la Muzeo Prado, dum en la ermitejo mem videblas kopioj.

Bildoj
------

* Preĝejo de Sankta Mikaelo.Preĝejo de Sankta Mikaelo.
* Pordego de la preĝejo de Sankta Mikaelo.Pordego de la preĝejo de Sankta Mikaelo.
* Islamdevena gvatoturo.Islamdevena gvatoturo.
* Mozaraba ermitejo de Sankta Baŭdeljo.Mozaraba ermitejo de Sankta Baŭdeljo.
* Centra kolono de la ermitejo de Sankta Baŭdeljo.Centra kolono de la ermitejo de Sankta Baŭdeljo.
* Murpentraĵo de la ermitejo de Sankta Baŭdeljo.Murpentraĵo de la ermitejo de Sankta Baŭdeljo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Almazán |
| --- |
| Adradas• Alentisque• Almazán• Arenillas• Barca• Barcones• Berlanga de Duero• Borjabad• Caltojar• Centenera de Andaluz• Coscurita• Escobosa de Almazán• Frechilla de Almazán• La Riba de Escalote• Maján• Matamala de Almazán• Momblona• Morón de Almazán• Nepas• Nolay• Rello• Soliedra• Taroda• Velamazán• Velilla de los Ajos• Viana de Duero |

 |

* Caltojar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Caltojar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 218919
* VIAF: 316736107
 |
Kaverno El Soplao.
Helikformaj stalaktitoj el kalcito en la kaverna plafono.
**El Soplao** estas stalaktita kaverno, situanta en la montoĉeno Arnero, en municipoj Herrerías, Valdáliga kaj Rionansa, en Kantabrio (Hispanio).

El Soplao situas je 540 metroj super la marnivelo, kaj ĝi longas 20 km, el kiuj nur 4 km viziteblas. La kaverno troviĝas ene de la Cavina-monto, kie malkovris ĝin la zink- kaj plumboministoj, kiuj tie minis inter 1857 kaj 1978.

La kavernaj koridoroj situas sur 6 *etaĝoj.* Allogaj estaĵoformaj stalagmitoj el aragonito estis malkovritaj sur la 2a etaĝo, komence de la 20a jarcento.

El Soplao estis malfermita por la publiko en somero de 2005, kaj, de tiam, ĝi fariĝis unu el la plej gravaj turismaj allogaĵoj de Kantabrio.

La kaverno alireblas pere de trajneto cirkulanta sur malnova mineja fervojo. La vagonaro portas po 48 turistojn tra enira tunelo ĝis la Halo de Spiritoj. Tie la vizitanto povos ĝui la vidon de la *Gorda* (Maldikulo) kaj aliaj estaĵoj el stalagmito kaj stalagtito.

En 2008 oni trovis apud El Soplao la plej grandan sukcenokampon de Eŭropo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Plej granda kampo de sukceno en Eŭropo malkovrita (de)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio El Soplao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Paĝaro de El Soplao
**Karl Jenny** (naskiĝis la 11-an de januaro 1819 en Vieno, li mortis la 9-an de oktobro 1893 en Vieno)  estis aŭstra inĝeniero, profesoro.

Karl Jenny en 1880

Biografio
---------

Karl Jenny studis gimnazion, poste teknikuniversitaton en sia naskiĝurbo. Post la diplomo li estis asistanto samloke inter 1848 kaj 1850, poste en Akademio de Selmec. Inter 1852-1866 li estis profesoro instruanta maŝinojn kaj mekanikon, dum li ricevis la titolon konsilisto pri arbaroj. Depost 1866 li reiris instrui denove en Vieno. Li levis al eŭropa nivelo la teknikuniversitaton en sia naskiĝurbo. Li kelkfoje vojaĝis al signifaj eŭropaj urboj, kie li vizitis fabrikojn, kie estis moderna teknologio. En la studjaroj 1866 kaj 1874 li estis dekano, en 1875 rektoro. Li pensiuliĝis en 1889.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Über die wichtigsten Constructions-Verhältnisse und einige neue Anordnungen bei doppeltwirkenden stationären Hochdruck-Dampfmaschinen mit Schiebersteuerungen. Mit besonderer Berücksichtigung der Montanindustrie* (1859)
* *Die Motoren auf der Pariser Weltausstellung 1867. Bericht über die Weltausstellung zu Paris im Jahre 1867* (1869)
* *Untersuchungen über die Festigkeit der Hölzer aus den Ländern der ungarischen Krone* (1873)
* *Bericht über die Studienreise im Oktober 1883 bezüglich der vorhandenen Communicationsmittel in und in der Nähe von großen Städten* (1884)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 92-a paĝo)
* hungarlingva biografieto
**Minejo Viktoria** - **Generalissimus Stalin 2** - **Rudý Říjen 2** - **Heřmanice** - tio estis nomoj por minejo, kiu finis kiel minejo Heřmanice. Ĝi situis en Ostrava, en loka parto de Silezia Ostrava, en Heřmanice.

Historio
--------

La minejo Viktoria estis fondita de Víktovické horní a hutní těžířstvo en la jaro 1942 sur dislimiĝo de la okcidenta parto de katastro Heřmanice. Ties konstruadon certigis Minejo Ida. La devena nomo Viktoria estis la 8-an de decembro 1951 ŝanĝita je **Generalissimus Stalin 2** kaj la 31-an de decembro 1951 je grandminejo Stalin. Al la 1-a de januaro 1956 okazis ties elmembrigo kiel uzino Stalin II el organiza strukturo de la minejo Ida. La 1-an de aŭgusto 1962 la minejo estis alinomita al **Rudý Říjen 2** kaj la 1-an de aprilo 1990 je **Minejo Heřmanice**. Al la 1-a de julio 1966 okazis organiza kunigo de minejoj Rudý Říjen kaj Petr Cingr en unu entreprenon kun nomo **Minejo Rudý Říjen**, post kio la Minejo Rudý Říjen 2 fariĝis uzino 1. Komencante de tago la 28-an de aprilo 1969 estis enmembrigita en ĝin la mineja kampo de la ĉesigita minejo Ida.

La minejo ekzistis en la jaroj 1942-1998, la ekspluatado de karbo okazis en la jaroj 1955-1993 kun pojara volumeno 590 - 620 mil da tunoj. Eksdpluatataj estis karbaj galerioj en subaj hrušovaj kaj petřkovicaj tavoloj. La minejo havis areon 1780 ha, malfermita ĝi estis de du ŝaktoj ĝis profundaĵo 720 metroj al la 5-a etaĝo. Al fino de sia ekzistado ĝi estis markata kiel loko Heřmanice. La ekspluatado de karbo estis finita la 30-an de junio 1993 kaj ĝis la jaro 1998 la minejo estis likvidata.

En superŝutata aerumiga ŝakto okazis la 30-an de junio 1998 en profundaĵo 238 metroj eksplodo de metano, kiu neniigis la ŝaktan konstruaĵon, aerumigaj kanaloj kaj konstruaĵon de ventoliloj. La 9-an de oktobro 1998 estis forpafita ankaŭ la ŝaktoskafaldo super la ekspluatadŝakto - ununura ŝaktoskafaldo en Ostrava-karvina baseno de piedestala formo.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ostrava |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Minado |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • r   Nigrakarbaj minejoj de Moraviasilezia regiono    |
| --- |
| Parta baseno de Karviná | Minejo 9. květen • Minejo Barbora • Minejo ČSA • Minejo ČSM • Minejo Darkov • Minejo Doubrava • Minejo Dukla • Minejo František • Minejo Gabriela • Minejo Hohenegger • Minejo Jindřich • Minejo Lazy |
| Parta baseno de Petřvald | Minejo Pokrok • Minejo Julius Fučík • Minejo Žofie |
| Parta baseno de Ostrava | Minejo Alexander • Minejo Anselm • Minejo Heřmanice • Minejo Hlubina • Minejo Ignát • Minejo Jan Maria • Minejo Jeremenko • Minejo Jindřich • Minejo Karolina • Minejo Michal • Minejo Odra • Minejo Petr Bezruč • Minejo Rudý Říjen 1 • Minejo Stachanov • Minejo de sankta Triunuo • Minejo Šalomoun • Minejo Vítězný únor • Minejo Zárubek |
| Subbeskida baseno | Minejo Paskov • Minejo Frenštát |

 |
**Christina Victoria GRIMMIE** (ankaŭ konata en YouTube kiel **zeldaxlove64**; naskiĝinta en Marlton (Novĵerzejo, Usono) la 12-an de marto 1994; mortinta la 10-an de junio 2016 en Orlando (Florido, Usono)) estis usona kantistino kaj lirikistino, konata pro partoprenado en la televidaĵo *The Voice* kaj pro versioj de kantoj origine kreitaj de aliaj muzikistoj. Ŝia unua albumo, *Find Me*, eldoniĝis en junio 2011. En 2012 ŝi informis intervjuantan ĵurnaliston, ke ŝi volas ĉesi la registradon de la kantoj de aliaj, kaj eldoni nur originalajn proprajn kantojn. La 11-an de junio 2016, post koncerto en Orlando, iu 27-jara nekonata persono (Kevin James Loibl) pafmortigis ŝin dum ŝi aŭtografe surskribis albumojn.

Fontoj
------

Bazita sur la kataluna Vikipedio; foto el la Komunejo, kaj nomo de la murdinto el la angla Vikipedio.

* Kategorio Christina Grimmie en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 560849
* VIAF: 338154590233243082505
* ISNI: 0000 0004 0735 1794
* MBA: 94d40ba7-2b35-48ae-86f1-66ea06102693
 |
Bentonito (vulkana cindro) el Vajomingo.
**Bentonito** estas absorba aluminia filosilikata argilo konsistanta ĉefe el montmorilonito. Ĝi estis nomita de Wilbur C. Knight en 1898 laŭ la kretacea sabloformejo Benton Shale ĉe Rock River, Vajomingo, Usono.

La diversaj tipoj de bentonito estas nomitaj laŭ la respektiva dominanta elemento, kiel kalio (K), natrio (Na), kalcio (Ca), kaj aluminio (Al). Fakuloj studas nombrajn nomenklaturajn problemojn kun la klasigo de la bentonitaj argiloj. Bentonito kutime formiĝas el ŝlifiĝo de vulkana cindro, plej ofte se estas akvo. Tamen, la termino *bentonito*, same kiel la simila argilo nomita *tonsteino*, estis uzita por priskribi argilejojn de necerta deveno. Por industriaj celoj, estas du ĉefaj klasoj de bentonito: nome natria kaj kalcia bentonitoj. En stratigrafio kaj piroklasta kronologio, tute senkristalaj (ŝlifita vulkana kristalo) vulkancindrejoj estas ofte referencataj kiel K-bentonitoj kiam la dominanta argilspeco estas illito. Aldone al montmorilonito kaj al illito alia ofta argilspeco kiu estas foje dominanta estas kaolinito. Kaolinit-hegemoniaj argiloj estas ofte referencataj kiel tonsteinoj kaj estas tipe asociaj kun karbo.

En ceramiko ĝi estas tre plasteca argilo kiu povas esti aldonita en malgrandaj kvantoj al kelkaj argiloj por pliigi la plastecon. Krome estas multaj aliaj uzoj en industrio, kaj eĉ en medicino.

Notoj
-----

1. ↑  Bentonite, Wyoming Geological Survey Arkivigite je 2018-11-13 per la retarkivo Wayback Machine Alirita la 6an de Novembro 2018.
2. ↑   Hosterman, J.W. and S.H. Patterson. 1992. Bentonite and Fuller's earth resources of the United States. U.S. Geological Survey Professional Paper 1522. United States Government Printing Office, Washington D.C. USA.

* Kategorio Bentonito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***El Señor de Bembibre*** (la senjoro de Bembibre) estas la plej konata verko de Enrique Gil y Carrasco, grava verkisto de la hispana romantismo.

En 1844 aperis en Madrido lia historia romano *El señor de Bembibre*, kiu ege sukcesis. Gil y Carrasco inspiriĝis en historioj de Juan de Mariana kaj Jerónimo Zurita, en la *Crónica anónima de Fernando IV*, la *Historia genealógica de la casa de los Lara*, de Salazar y Castro, kaj *Disertaciones históricas de la Orden de los Templarios* de Campomanes. Liaj literaturaj modeloj estas: *Bride of Lammermoor* de Walter Scott; *I promessi sposi*, de Alessandro Manzoni, pro la morala kaj religia fono, kaj *El templario y la villana* de Juan Cortada, kun kiu koincidas en variaj ĝeneralaj aspektoj.

La historia fono de la romano estas konstituita, de la politikaj kaj militaj luktoj ĉirkaŭ la malapero de la templanoj dum la regado de Fernando la 4-a de Kastilio. La temo interesis al Gil y Carrasco pro sia amo al sia regiono Bierzo, la forta romantismo de la afero, kun mezepoka etoso kaj dolora fino kaj simileco kun la *desamortización* de Juan Álvarez Mendizábal, samtempa afero kun la epoko de la verkado.

La historio interrompita per referencoj al la historio de la templanoj, baziĝas sur malfeliĉa amo de Beatriz kaj Álvaro. La patro de Beatriz rompas la destinon, kun aliaj cirkonstancoj malfavoraj kiuj donas la malfeliĉan junulinon al Grafo Lemos. Malesperega, Álvaro fariĝas templano, dum Beatriz malsaniĝas. Mortinta la Grafo Lemos lukte kontraŭ Álvaro, la vidvino malesperiĝas pro la religia dediĉo de ŝia amato. Kiam la Papo akceptis ties nuligon kaj feliĉo estis atingebla, Beatriz mortiĝas tutjuna, Álvaro monaĥiĝas kaj enterigas ŝin. Kiel ĉe aliaj romantikaj historioj la junaĝo kaj la amo estas malhelpita de la socio: ĉu patra aŭtoritato ĉu interesoj aŭ politikaj aŭ religiaj.

Menciindas la gravo de la naturo, kies priskribo estis unika en la epoko: montoj, vilaĝetoj kaj kasteloj, sunsubiroj kaj mateniĝoj, ŝanĝoj de la sezonoj, ĉio konata de la aŭtoro. La ritmo lantas: la agado estas minima kaj simpla, malgrava antaŭ la analizo de la sentoj.

Bibliografio
------------

* Ricardo Navas Ruiz, *El Romanticismo español*. Madrid, Cátedra, 1982 (3a eld.)
* Germán Bleiberg kaj Julián Marías, *Diccionario de literatura española*. Madrid: Revista de Occidente, 1964 (3a eld.).

Vidu ankaŭ
----------

* Hispana literaturo de la Romantismo
* Hispanlingvaj verkistoj
* Romantikismo
* Hispana literaturo
* *El Señor de Bembibre*: verko de Gil y Carrasco.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio El Señor de Bembibre en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Portalo al Enrique Gil y Carrasco Arkivigite je 2011-12-24 per la retarkivo Wayback Machine
* *El Señor de Bembibre*, en IntraText
* Verkoj de Enrique Gil y Carrasco en la Biblioteca Digital Hispánica de la Biblioteca Nacional de España


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 461457
* BNE: XX5560006
 |
La **Nacia Biblioteko de Mjanmao** (birme အမျိုးသားစာကြည့်တိုက်) aŭ *Nacia Biblioteko de Birmo* en la urba kvartalo *Yankin* de Jangono estas la nacia biblioteko de la ŝtato Birmo, ekde 1989 oficiale nomata Mjanmao. Establita en 1952, la nacia biblioteko, kune kun la Jangona Universitata Biblioteko, estas unu el nur du esploraj bibliotekoj en Jangono. La bibliotekaj entenas pli ol 220 000 librojn, disigitajn en 10 sekcioj.

La kolekto havas ĉirkaŭ 618 000 librojn kaj periodaĵojn tiel kiel 15 800 maloftaj kaj valoraj manuskriptoj. Tamen, en 2006, la militista registaro anoncis planon movi grandan parton de la kolekto al nova Nacia Biblioteko en Nepjido. En oktobro 2008, la nacia biblioteko estis movita al la nuna loko.

La nuna kolekto de la biblioteko de antikva birmlingvaj tekstoj inkluzivas 16 066 palmfoliaj surskriboj, 1 972 *parabaik* (falditaj porskribaj tablojdoj faritaj de papero, tuko aŭ metalo) kaj 345 manuskriptoj de famaj verkistoj. La konservada sekcio de la biblioteko, establita en 1993, entenas maloftajn birmlingvajn manuskriptojn. La biblioteko planas proponi enretan katalogon. 

La Nacia Biblioteko estas membro de la Internacia Federacio de Bibliotekaj Asocioj kaj de la Nacia Biblioteka Grupo-Sudorienta Azio.

Historio
--------

La Nacia Biblioteko devenis de la Libera Biblioteko *Bernard*, kiu malfermis en 1883 dum la brita kolonia epoko. La Biblioteko *Bernard* estis renomita "Ŝtata Biblioteko" sub la administrado de la Ministerio de Kulturo en 1952 kaj ŝanĝis sian nomon al la Nacia Biblioteko en 1967. La biblioteko troveblis unue en la Jubilia Hala konstruaĵo, tiam moviĝis al Pansodan Vojo, poste translokiĝis al la antaŭlasta hejmo en *Tamwe* kaj fine moviĝis al sia nuna loko en la urba kvartalo *Yankin* en oktobro 2008.

Referencoj
----------

1. ↑  "Historio de la Nacia Biblioteko de Mjanmao". myanmar.com.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775594
* GND: 1155426037
* LCCN: no2003021882
* VIAF: 159786591
 |
Deiĝo de akcelaj raketoj de Kosmopramo
Starto de la svislanda Mirage III per akcelaj raketoj
Surteriĝo de 2 akcelaj raketoj de Falcon Heavy
La **akcela raketo** estas rapidbrula helpa raketo kun granda ŝovforto por akcelo de raketoj kaj aliaj militistaj flugveturiloj dum lanĉo (CL-289, ramjeto). Oni ĝenerale sparkas ĝin ĉe staranta stato, post ĝia forbrulo kaj atingo de la rapido, ĝi deiĝas ĝenerale en alto de 40-60 km. Ĝi estas muntebla sur porta raketo aŭ sur ekstera cisterno (Kosmopramo).

La akcela raketo estas plej ofte simple konstruita solidpelaĵa raketo, kiujn oni uzas ope. Ĝi povas esti kelkfoje reuzebla, kiel akcelaj raketoj de Kosmopramo, Ariane 5 aŭ Falcon Heavy. Tiukaze, la akcela raketo surteriĝas per paraŝuto aŭ retropropulso.

La soveta kosmoprogramo uzas fluidpelaĵan akcelan raketon en la porta raketo Sojuzo aŭ Energija. Pluaj tipoj por fluidpelaĵa akcela raketo estas la barata GSLV, la ĉinaj raketoj (LM-2E kaj LM-3B), la usona Delta IV.

Oni uzas miksaĵon el solid- kaj fluidpelaĵoj ĉe Ariane 44LP kaj la japana H-2A.

Oi uzas plej ofte 2-4 akcelajn raketojn, sed ekzistas ankaŭ la formoj de 3-6-9. Delta II uzas 3, 4 aŭ 9 akcelajn raketojn.

Akcelaj raketoj de Falcon Heavy estas samaj kiel baza parto de Falcon 9 kaj post flugo revenas al Tero retropropulse.

Bildaro
-------

* Surteriĝo de 2 akcelaj raketoj de Falcon Heavy (februaro 2018)Surteriĝo de 2 akcelaj raketoj de *Falcon Heavy* (februaro 2018)
* Lanĉo de senhoma aviadilo BQM–74 ChukarLanĉo de senhoma aviadilo BQM–74 Chukar
* La lanĉo de la Kosmopramo Columbia, notu la du akcelraketojn.

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Astronomio |

* Kategorio Akcela raketo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Raketo
* Porta raketo
Akceptistinoj en Stokholmo, Svedio.
**Akceptisto** estas profesiulo kiu akceptas la klientojn, pacientojn aŭ uzuantojn de konstruaĵo aŭ evento en specifa areo konata kiel akceptejo. Ties funkcio konsistas en havigo de ĉiu tipo de informaro kaj ĉeesto, pro kio tiu kutime posedas konojn pri gastado ĉu administraj ĉu sekretariaj. Depende de sia fako, la taskoj kiujn tiu povas plenumi ege varias. En gastejoj ili estas konsiderataj kiel «prezentkarto de la hotelo». En hoteloj plej ofte la akceptisto identigas la klienton, kontrolas ĉu ĝustas la ebla rezervo, kontrolas kaj certigas la dezirojn de la kliento, plenumas la koncernajn burokratajn procedurojn, ricevas la pagon de la servo, havigas ŝlosilon de la ĉambro kaj informas pri la diversaj servoj. En kongreso (grava koncepto en Esperantujo) estas similaj taskoj, krom la havigo de la koncerna kongresmaterialo (sako, kongreslibro ktp.). En sansistemo (hospitaloj, malsanulejoj ktp.) akceptisto devas antaŭ ĉio informiĝi pri la sanstato de la paciento, ĉu tio bezonas urĝan zorgadon, krom la menciitaj taskoj. En ĉiuj tiuj okazoj la akceptejo estas la unua ejo kiun ĉiu alvenanto devas viziti.

En domoj, oni povas uzi la terminon "akceptejo" por la akcepta loko ĉe la enirejo kie oni aranĝas por la komforta ĉeestado hejme, ekzemple lasante tie pluvombrelojn, mantelojn aŭ aliajn vestaĵojn, ŝuojn en multaj landoj ktp. Tiu ejo tamen plej ofte estas nomata vestiblo.

Notoj
-----

1. ↑  ula.ve, ed. (2010). [ Arkivigite je 2010-01-28 per la retarkivo Wayback Machine «Recepcionista». Konsultita la 14an de februaro 2010.
2. ↑  «Experto en Recepción de Hotel». Arkivigite je 2019-04-18 per la retarkivo Wayback Machine Doceos. 2012. Konsultita la 18an de aprilo 2019.

* Kategorio Akceptisto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monda heredaĵo de UNESKO

La **Historia urboparto de Limo** estas unu el la plej gravaj turismaj allogaĵoj de Peruo, kiu ĉefe konsistas el la distrikto Limo kaj la distrikto Rímac.

La urbo Limo, ĉefurbo de Peruo, festis fondita de la hispana konkistadoro Francisco Pizarro la 18-an de januaro 1535 sub la nomo *Urbo de la Reĝoj*,tamen, kun la tempo ĝia origina nomo restis, kiu verŝajne venas de la ajmara (lima-limaq aŭ flava floro) aŭ de la keĉua *rimaq*, t.e. "parolemulo", pro la bruo de ĝia rivero Rímac.

Dum la 1950aj kaj 1960aj jaroj de la 20-a jarcento, la historia urboparto de Limo moderniĝis per la konstruado de pluraj oficejoj kaj novaj loĝejoj. Tamen, ekde la 1970-aj jaroj, ĝi eniris en dekadencan periodon. Dum la 1980aj jaroj la afero pligraviĝis pro la cirkulado de veturiloj.

En 1988, Unesko deklaris la Monaĥejon de Sankta Francisko kaj poste en 1991 tutan historian urboparton de Limo kiel Mondan heredaĵon pro ĝia unikeco, la ariĝo de 608 historiaj monumentoj kaj aliaj historiaj stratoj kaj domoj.

Inter la konstruaĵoj de la historia urboparto de Limo ekzistas multaj balkonoj el la kolonia kaj respublika epoko kiuj donas al la urbo unikan karakterizon. La balkonoj varias laŭ grando kaj stiloj.
***Historio*** *(History)* estas rakonto pri sciencfikcio de Isaac Asimov publikigita unuafoje en 1941 en la marta numero de la revuo *Super Science Stories*.

Ĝi poste estis inkluzivita en la antologio de 1972 *Asimov Story* (*La frua Asimov*).

Intrigo
-------

Marsa erudiciulo nomata Ullen faras esplorojn pri la historio de la Tero. John Brewster, eksa studento, diras al li, ke li ĵus membriĝis en la defendo de la Tero post la eksplodo de la milito inter la Tero kaj Venuso. Marsanoj, kun malabunda loĝantaro, evitas partoprenon en konflikto kaj Ullen trovas tian sintenon absurda. Poste, en konversacio kun Grounder en bombo-ŝirmejo dum aviadila atako, Ullen hazarde mencias antikvan Marsan armilon nomatan *skellingbeg.* Kiam li revenas, Brewster akompanas Ullen ĉe fizikisto nomita Thorning en Vaŝingtono, kiu pridemandas lin pri la armilo. Kiel historiisto, Ullen ne konas la teknikajn detalojn, sed li scias, ke la *skelado* povus diserigi objektojn de fero, nikelo kaj kobalto. Thorning sukcesas ekkapti iujn informojn eĉ se, ĉar la marsanoj delonge rezignas pri scienco, ne plu ekzistas sciencaj tekstoj pri la temo.

Kiam la milito komencas iri malbone por la teranoj, Brewster alfrontas Ullen por pli da informoj pri la marsa armilo, eĉ akuzante lin pri rezisto por akiri pli da financoj el la Tera registaro. Fine Ullen cedas kiam Thorning minacas lin bloki sian projekton pri historia esplorado. Li provizas la malprecizajn detalojn, kiujn li memoras pri la armilo, kaj unu el la asistantoj de Thorning rimarkas, ke scienculoj de la Tero laboras pri simila maŝino. Sur ĉi tiu bazo, la Tero sukcesas disvolvi armilon similan al la *skellingbeg*, per kiu ĝi sukcesas gajni la militon, je kies fino, kiel signo de dankemo, la registaro nomas militan muzeon laŭ Ullen, sed Ullen tute ne ŝatas tion.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Dražejov |

Koordinatoj: 50° 30′ 37″ N 14° 32′ 52″ O﻿ / ﻿50.51028 °N, 14.54778 °O﻿ / 50.51028; 14.54778 (mapo)

**Dražejov** (germane *Draschen*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Dubá. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Dubá, norde de monto Nedvězí. Estas ĉi tie registritaj 23 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 12 loĝantoj.

Dražejov situas en katastra teritorio **Dražejov u Dubé** kun areo 5,08 km². En la katastra teritorio Dražejov u Dubé situas ankaŭ Kluk kaj Nedvězí. La regiono troviĝas en teritorio de PPR Kokořínsko.

Historio
--------

La unua skribmencio estas el la jaro 1402, kiam Jindřich z Dubé nomata Unuokulo dividis sian posedaĵon inter siaj filoj. En duono de la 15-a jarcento Dražejov komune kun Střezivojice kaj Březinka akiris Jindřich ze Smiřic, senjoro el proksima burgo Houska.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 182 |
| 1880 | 152 |
| 1890 | 125 |
| 1900 | 113 |
| 1910 | 108 |
| 1921 | 106 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 109 |
| 1950 | 53 |
| 1961 | 34 |
| 1970 | 22 |
| 1980 | 14 |
| 1991 | 7 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 6 |
| 2011 | 18 |
| 2021 | 12 |

Memorindaĵoj
------------

Estas ĉi tie konstruaĵoj kaj memorindaĵoj de popola arkitekturo kaj en vilaĝplaco restis konservita baroka kapelo de sankta Johano Nepomuka el la jaro 1767. En la jaro 1835 ĝi estis alikonstruita. Preskaŭ ĉiujn ceterajn malnovajn konstruaĵojn bruligis incendio en la jaro 1832. En la ĉirkaŭaj rokoj estas konservitaj multe da hakitaj kameroj kaj keloj.

Pluaj fotoj
-----------

* Riparita kapeloRiparita kapelo
* Komenco de la vilaĝo de NedvězíKomenco de la vilaĝo de Nedvězí

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Dubá (20) |
| --- |
| Bukovec ~ Deštná ~ Dražejov ~ Dřevčice ~ Dubá ~ Heřmánky ~ Horky ~ Horní Dubová Hora ~ Kluk ~ Korce ~ Křenov ~ Lhota ~ Nedamov ~ Nedvězí ~ Nový Berštejn ~ Panská Ves ~ Plešivec ~ Sušice ~ Zakšín ~ Zátyní |
| cetera: Rozprechtice |

 |
La flugilo nomita „Jatho-Drachen" antaŭ la ekflugo, 1903
**Karl JATHO** (\* 3. Februar 1873 en Hannover; † 8. Dezember 1933 tie) estis germana flugpioniro kaj la unua, kiu sukcese flugis helpe de motoro.

Jatho konstruis sian flugaparaton dum 1896 en budo en Hannover. Malkontenta pri sia unua flugo kaj maltrankviligita per la morta akcidento de Otto Lilienthal dum la sama jaro li daŭre laboris pri plibonigoj de sia aparato.

Je la 18-a de aŭgusto de 1903, kvar monatoj antaŭ la unua flugo de la Fratoj Wright, li faris flugon kun motorpovumo en la Vahrenwalder Heide ĉe Hannover kiu estis konfirmita de kvar atestantoj helpe de notario. Lia flugilo estis biplano kun 36 m² planeo, havis motoron de 12 ĉevalpovumoj. Ĝi flugis ĉ. 20 m de distanco, ĉ. 30 cm super la grundo. Tri monatojn poste li sukcesis flugi 80 metrojn en alteco de 2,70 m.

Kiel videbla en la foto, la flugilo havis gravajn mankojn:

* la aloj estis tute ebenaj, ne havis profilon. Tio donis nur malmultan portantan forton.
* nur la malsupra surfaco estis kovrita. Sur la supra surfaco estis latoj, kiuj havis bremsantan efikon.
* mankis stirigiloj.

Li fondis firmaon *Hannoversche Flugzeugwerke*. Tie estiĝis plibonigitaj modeloj, i.a. "Jatho 2" dum 1907 kaj „Stahltaube" dum 1911, kun kiu Jatho flugis tiam ĉirkaŭ Hannover. La firmao ne sukcesis, ĉar la armeo ne interesis pri tio kaj pri flugista lernejo. Tial ili estis ambaŭ finigitaj en 1914.

* Kategorio Karl Jatho en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 237552
* GND: 117612111
* VIAF: 45084817
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Kaŭĉukarbo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | dukotiledonuloj *dicotyledones* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Rozaloj *Rozaloj* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Moracoj *Moraceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Fikuso *Ficus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | *F. elastica* |
|

 |
| Dunomo |
| ****Ficus elastica****Roxb. eks Hornem. 1819 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Kaŭĉukarbo  |

 |
| v • d • r |

***Ficus elastica***, ofte nomita *kaŭĉukarbo*, sed tiel konfuzebla kun la ĉefa, sed pli malfrua kaŭĉukarbo (*Hevea brasiliensis*), estas specio nefalfolia de la genro *Ficus*, indiĝena de nordorienta Barato (Asamo), okcidenta Indonezio (Sumatro kaj Javo). Ĝi estis enkondukita en Eŭropo en 1815 kiel ĉambroplanto.

Priskribo
---------

Ĝi estas arbo 20 ĝis 30 m alta, kun neregula masiva trunko, kiu povas atingi ĝis 2 m de diametro. La folioj estas grandaj, oblongaj aŭ elipsaj (8-30 cm longaj x 7-10 cm larĝaj); pli grandaj en pli junaj plantoj (foje pli ol 45 cm longaj) kaj multe pli malgrandaj ĉe malnovaj plantoj (tipe 10 cm longaj).

Kiel ĉe aliaj membroj de la genro, la floroj estas en la interno de la falsaj fruktoj (sikonoj) kaj estas polenigitaj de preciza figovespo (de familio *Agaonidae* kaj genro *Pegoscapus*), en rilato de mutualismo. La frukto estas malgranda figo, ovalforma kaj flavverdeca, 1 cm longa, apenaŭ manĝebla; kun nur uno semo funkciebla.

Kultivo
-------

*Ficus elastica* estas specio kiun oni kultivas tutmonde kiel ornamplanto, kiel ekstera planto en varmaj klimatoj el tropiko ĝis la mediteraneaj regionoj, kaj en malvarmaj klimatoj kiel ĉambroplanto. Kiam ĝi kreskiĝas en Havajo, la vespospecio nepra por la propagado per semo ne ekzistas.

La latekson de la arbo oni uzis por produkti kaŭĉukon, antaŭ la pli ofta uzado de *Hevea brasiliensis*. Tiu sevo estas tre iritanta por okuloj kaj haŭto, kaj toksa se oni englutus ĝin.​

Referencoj
----------

1. ↑  «Ficus elastica». Flora of China (en angla). Konsultita la 29an de julio 2020.
2. ↑  «Ficus elastica». infojardin. Konsultita la 29an de julio 2020.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ficus elastica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ficus elastica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ficus elastica en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* *Ficus elastica* en La Plant Encyclo
* Gomero plantado en 1791 en la ciudad de Buenos Aires

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Ficus elastica en la hispana Vikipedio.*
Koordinatoj: 49° 48′ 22″ N 18° 16′ 21″ O﻿ / ﻿49.80611 °N, 18.27250 °O﻿ / 49.80611; 18.27250 (mapo)

**Minejo Nová jáma** - **Minejo Louis** - **Minejo Steinböck** - **Minejo Generál Jeremenko** - tiujn ĉi nomojn havis la **Minejo Jeremenko** dum sia historio. Ĝi troviĝis en urboparto Vítkovice. Nuntempe tiel ĉi nomiĝas ankaŭ tramhaltejoj - *Důl Jeremenko* (*Minejo Jeremenko*) kaj *Kolonie Jeremenko* (*Kolonio Jeremenko*).

Historio
--------

La minejo Nová jáma, pli poste Louis, estis fondita en la jaro 1891 fare de lua kompanio *Kunigitaj vítkovicaj ŝtonminejaj minejoj*. Post finigo de la lua templimo la minejo fariĝis ekde la jaro 1895 parto de Vítkovické horní a hutní těžířstvo (*Mineja kaj metalurgia ministaro Vítkovice*) kaj samtempe estis ŝanĝita la nomo je minejo Louis. En la tempo de okupacio la minejo estis la 1-an de januaro 1942 alinomita je Minejo Steinböck. Post finigo de la dua mondmilito la minejo revenis al sia origina nomo, la 8-an de decembro 1946 ĝi estis alinomita je Minejo Generál Jeremenko. La 1-an de januaro 1958 la minejo estis organize kunigita kiel uzino 2 kun Minejo Hlubina. La 30-an de aprilo 1970 la minejo estis denove alinomita je **Minejo Maršál Jeremenko**. Al la 1-a de januaro 1979 estis al ĝi aligita malsupra parto de ekspluatiga spaco de Minejo Alexander.

La minejo ekzistis en la jaroj 1891-1996, la ekspluatado de karbo okazis en la jaroj 1896-1992. Ekspluatataj estis karbaj galerioj en jaklovecaj kaj hrušovaj tavoloj. La minejo kun la areo 290 ha estis malfermita per tri ŝaktoj ĝis profundeco 1200 metroj en ok etaĝoj. La ekspluatado estis finita la 31-an de decembro 1992, la aerumiga ŝakto n-ro 2 estis en la jaro 1996 superŝutita. En trafiko restas ambaŭ akvaj ŝaktoj, kie estas lokigitaj ĉerpiloj por regulado de nivelo de minejaj akvoj, por ke ne okazu transverŝo en ekspluatitajn sektorojn.

La minejo ricevis sian nomo laŭ marŝalo Jeremenko


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ostrava |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Minado |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • r   Nigrakarbaj minejoj de Moraviasilezia regiono    |
| --- |
| Parta baseno de Karviná | Minejo 9. květen • Minejo Barbora • Minejo ČSA • Minejo ČSM • Minejo Darkov • Minejo Doubrava • Minejo Dukla • Minejo František • Minejo Gabriela • Minejo Hohenegger • Minejo Jindřich • Minejo Lazy |
| Parta baseno de Petřvald | Minejo Pokrok • Minejo Julius Fučík • Minejo Žofie |
| Parta baseno de Ostrava | Minejo Alexander • Minejo Anselm • Minejo Heřmanice • Minejo Hlubina • Minejo Ignát • Minejo Jan Maria • Minejo Jeremenko • Minejo Jindřich • Minejo Karolina • Minejo Michal • Minejo Odra • Minejo Petr Bezruč • Minejo Rudý Říjen 1 • Minejo Stachanov • Minejo de sankta Triunuo • Minejo Šalomoun • Minejo Vítězný únor • Minejo Zárubek |
| Subbeskida baseno | Minejo Paskov • Minejo Frenštát |

 |
Fiakro
Fiakro estas luebla kaleŝo je dispono de publiko. Fiakro havas kvar radojn kaj estas tirata per du ĉevaloj. Ĝi povas transporti maksimume du personojn en fermita aŭ malfermita kaleŝo.

La tiaj lukaleŝoj stacionis en la 17-a jarcento (1662) antaŭ la hotelo « à Saint-Fiacre » en Parizo, en la strato *St. Fiacre*. De tie venas ties nomoj. En 1693 ili aperis ankaŭ en Vieno. La numerigita kaleŝo anstataŭis la pli fruajn *Janŝki-kaleŝojn*. Ĉ. 1700 ekzistis en Vieno ĉirkaŭ 700, ĉirkaŭ 1860 - 1900 jam pli ol 1000 fiakroj. Hodiaŭ oni uzas ilin (agadas 54) en Vieno por livero de turistoj.

Ekde 1998 oni devas havi specialan ekzamenon por stiri fiakron en Vieno. Por la kondukisto de tia ĉevalveturilo ekzistas aparta nomo - koĉero. En Vieno oni ordonis en 2004 (la 1-an de julio) uzi saketon (vindotukon) por kolekti la ĉevalan sterkon.

Fiakroj ekzistas ne nur en Vieno, sed ankaŭ en aliaj urboj de la iama aŭstra monarĥio (de Prago tra Budapeŝto ĝis Lemberg) kaj eĉ en Salzburg.

Vidu ankaŭ
----------

* droŝko
* kaleŝo
* veturilo

Literaturo
----------

* B. F. Sinhuber: *Die Fiaker von Wien*, Pichler 1992 ISBN 3850580644

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fiakro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Fiakro kiel viena turisma vidindaĵo Arkivigite je 2005-12-11 per la retarkivo Wayback Machine
* kaj  privataj vienaj retpaĝoj
La nacia aviada klubo **Aéro-Club de France** estas tutmonda institucio traktanta la diversajn aspektojn de aerospaco. Ĝi estis fondita en 1898 kaj estas la plej malnova instalaĵo de sia speco en la mondo. Kunfondintoj la 20-an de oktobro 1898 estis la esperantisto kaj teknikisto Ernest Archdeacon, aŭtomobila pioniro Léon Serpollet, la verkisto Jules Verne kaj sia edzino, la aviadila konstruisto Alberto Santos-Dumont, *André Michelin*, kunfondinto de la firmao Michelin, kiu produktis la unuajn pneŭojn, kaj krome ankoraŭ kvar membroj - *Henri de la Valette, Albert de Dion, Henri Deutsch de la Meurthe* kaj *Henry de La Vaulx*.

Akademiuloj, produktantoj, teleliverantoj kaj aliaj tutmondaj civilaj kaj armeaj aerspacaj profesiuloj estas reprezentitaj en la AeCF. La sidejo de la organizo estas en Parizo.

Referencoj
----------

1. ↑  LE 20 OCTOBRE 1898 DANS LE CIEL : FONDATION DE L’AÉRO-CLUB DE FRANCE
2. ↑  Aéro-club de France
3. ↑  L’aéro-club de France

Fontoj
------

* Hejmpaĝo de Aéro-Club de France

* Kategorio Aéro-Club de France en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770062
* LCCN: n00007395
* VIAF: 126630955
* ISNI: 0000 0001 0721 2477
* SUDOC: 026490196
 |
ISO

**San Bartolomé de Tirajana** [sambartolome' de tiraĥana] estas municipo sur la kanaria insulo Gran Canaria en la hispana provinco Las Palmas de Gran Canaria. La nomo estas uzata ankaŭ por la urbo aŭ vilaĝo, kiu estas la administra centro.

La municipo
-----------

La **municipo San Bartolomé de Tirajana** situas sude sur la insulo kaj estas la plej granda municipo sur la insulo, ampleksante pli ol kvinonon de ĝia areo. Ĝi etendiĝas de la insula centro, kun alto de 1.900 m super marnivelo, ĝis la suda kaj sud-orienta marbordoj. 

Administra sidejo kaj loĝcentro de la municipo estas la samnoma urbo, sed ekzistas aliaj signifaj loĝataj lokoj: Aldea Blanca, Castillo del Romeral, Cercados de Araña, Cercados de Espino, Juan Grande kaj, nelaste, la turisma centro Maspalomas. Pro ĉi-lasta la komunumo estas la plej grava turismejo de Hispanio, kaj ĝia loĝantaro duobliĝis inter 1991 kaj 2007.

En la komunumo situas la Spaca Stacio Maspalomas, centro por komunikado kun orbitantaj satelitoj.

La urbo
-------

La vilaĝo aŭ **urbo San Bartolomé de Tirajana** situas en meza alto de 850 metroj. Pro sia longa nomo ĝi ofte estas nomata simple "Tunte".

Kompare al la turismaj lokoj marbordaj ĝi ne havas multe da signifo. Eĉ ĝia retejo nomiĝas laŭ la marborda loko Malpalomas.

La provincaj vojoj GC-60 kaj GC-65 ligas San Bartolomé al Maspalomas (sude) kaj El Cruce (oriente, proksime de la flughaveno).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 341226
* GND: 16336823-5
* LCCN: n2008069355
* VIAF: 131132927
* BNF: 150560846
 |
**Alcalá de Ebro** [alkaLA dEbro] estas municipo de Hispanio, en la centra parto de la komarko *Ribera Alta del Ebro* kies ĉefurbo estas Alagón, en la nordocentro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Alcalá de Ebro estas municipa teritorio en la centra parto de la komarko *Ribera Alta del Ebro*, kie ĝi okupas teritorion inter Pedrola sudokcidente kaj Torres de Berrellén nordoriente, iom sude de la rivero Ebro, sur la suda (dekstra) bordo. La rivero Ebro suferas fortan osciladon inter malaltaj kaj altaj niveloj kiam okazas pluvsezono foje koincide kun degelado; tio rezultas en inundoj.

La loĝloko Alcalá de Ebro mem estas je 34 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 223 msm ĉe la rivero Ebro. Sude de la loĝloko ĉe Pedrola estas la Aŭtovojo *Vasco-Aragonesa* (AP-68) kaj la Aŭtoŝoseo *Autovía del Ebro* (A-68) inter Alagón sudoriente kaj Gallur nordokcidente.

Historio
--------

La preĝejo.
La araboj lasis irigacian reton kaj havis defendokastelon; fakte la loknomo *Alcalá* signifas en araba kastelon. La konkero de Zaragoza fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ tiu loko estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. La loko apartenis al la familio Luna kaj poste al la dukoj de Villahermosa, instalitaj en Pedrola.

Alcalá de Ebro demografie kreskiĝis precipe ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio, fekundeco de la valo kaj instalo de industrio. Sed poste tamen multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Alcalá de Ebro oni malaltiĝis ĝis nunaj 239 loĝantoj.

Ekonomio
--------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe de irigacio: ĉefe cepoj, luzerno, maizo ktp.) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Granda parto de la laboristaro laboras en industrio ekster la loko, ĉefe kiel salajruloj, kaj precipe en Opel España en Figueruelas.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Alcalá de Ebro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808059
* VIAF: 316734904
 |
La **Bizanca Imperio** estis markita de fuzio de greka kaj romia kuirartoj. Kun la disvolviĝo de la Bizanca Imperio kaj ĝia komerco, spicoj, sukero kaj nekonataj legomoj alvenis en Grekion. La kuiristoj eksperimentis per novaj manĝkombinoj, kreante du stilojn en la procezo: la orienta (Malgranda Azio kaj Orienta Egeo), konsistanta el bizanca kuirarto kompletigita per komercaj varoj kaj alia pli malpeza stilo, bazita ĉefe sur la loka greka kulturo.

Por la bizancanoj la konsumado de manĝaĵoj estis rilatita al socia klaso. La imperia palaco estis metropolo de spicoj kaj ekzotikaj receptoj; la gastoj estis distrigitaj per fruktoj, kukoj kun mielo kaj dolĉaĵoj. La ordinara popolo estis pli konservema. La ĉefa dieto konsistis el pano, legomoj, guŝoj kaj cerealoj preparitaj laŭ diversaj formoj kaj la salato estis tre populara. Kun mirego de la florencanoj, dum lia vizito en 1439, la imperiestro Johano la 8-a petis, ke li servu pli da manĝaĵoj. La bizancanoj produktis malsamajn fromaĝojn. Ili ankaŭ ŝatis konsumi marfruktojn kaj freŝan fiŝon. Ekde tiam ili kuiris la famajn omletojn, konitajn kiel *sphoungata* ("spongeca"), priskribitaj de Teodoro Prodromo.

Ĉiu hejmo ankaŭ konservis provizon de kortobirdoj. Aliflanke, la bizancaj elitoj ankaŭ inkludis aliajn specojn de viando, kiujn ili akiris el ĉasado, kiu estis unu el la favorataj kaj distingitaj okupoj de maskloj. Ili ĉasis per hundoj kaj akcipitroj, kvankam foje ili uzis kaptilojn, retojn kaj gluajn substancojn. Pli grandaj bestoj estis pli multekostaj kaj maloftaj manĝaĵoj. Civitanoj buĉis porkojn komence de vintro kaj provizis iliajn familiojn per kolbasoj, salita porkaĵo kaj lardo dum la tuta jaro. Nur la bizancanoj de la alta kaj alta meza klaso povis pagi la ŝafidaĵojn. Ili malofte manĝis bovaĵon ĉar ili uzis bovojn por la kultivado de la kampo. La civitanoj el meza kaj malalta klaso en urboj kiel Konstantinopolo kaj Tesaloniko konsumis la pladojn. La plej ofta maniero kuiri manĝaĵon estis boli ilin.

* Kategorio Bizanca kuirarto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Manquillos** [manKIljos] estas municipo en la sudcentro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Tierra de Campos*. La loknomo *Manquillos* estas komprenebla ne-etimologie kiel Unubrakuletoj. Ĝia rimarkinda vegetaĵaro ĉe la rivero Carrión igas ĝin oazo ene de la komarko kies pejzaĝo estas ĉefe flaveca kaj seka pro la kultivo de tritiko kaj hordeo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,60 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 61 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 200 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 24 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

La municipa teritorio limas kun San Cebrián de Campos, Perales, Paredes de Nava kaj Villoldo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 771624
 |
**Heinrich August PIERER** (naskiĝinta la 26-an de februaro 1794 en Altenburg, mortinta la 12-an de majo 1850 samloke) estis germana oficiro kaj eldonisto.

Vivo
----

La filo de la Kortega konsilisto kaj kuracisto d-ro Johann Friedrich Pierer ricevis edukadon en Altenburg ĉe animzorganto kune kun la posta generalo von Radowitz. Poste li frekventis la gimnazion *Schulpforta* en Bad Kösen kaj ekstudentis en Jena en la 1811-a jaro: tie li studis medicinon ĝis 1813. Je la komenco de 1813 li aniĝis al la fama libera korpuso de Ludwig Adolf Wilhelm von Lützow kaj post ties nuligo al la prusa armeo (Korpuso York). Li partoprenis la Batalon de Leipzig kaj gravege vunditis dum la atako de Wachau. Post la resaniĝo li reiris al la armeo, ĉeestis la kampanjon en Franclandon kaj kunbatalis en Waterloo. Post la packontrakto Pierer kelkajn jarojn deĵoris kiel instruisto en la armea lernejo de Poznano. Malantaŭe, en 1820, li iĝis kompanulo en la de la patro fondita entrepreno presa kaj eldona. Tiu konsistas en la en 1799 transprenita firmao *Richter'sche Hofbuchdruckerei* kaj de la en 1801 fondita firmao *Literarisches Comptoir*. La laste menciitan firmaeron ja estis akirita en 1816 fare de Friedrich Arnold Brockhaus sed remalfermitis sub la ete ŝanĝita nomo *Literatur-Comptoir* de la Pierer-oj.

Pierer redaktis ekde 1824 certan enciklopedion komencita de August von Binzer kontinuigante la patrajn redaktolaborojn ĉi-objekte. Tiu enciklopedio poste furoris sub la titolo *Pierer's Universallexikon* kaj aperis en 6 eldonoj. Aldonitaĵoj (*Supplemente*, 6 volumoj; *Neueste Ergänzungen*, 2 volumoj; *Jahrbücher*, 3 volumoj) helpis daŭre aktualigi ties enhavon. En 1832 finfine li transprenis tute la patran entreprenon sub la nova nomo *H.A. Pierer*. Post lia morto ĝi transiris al la filoj Eugen kaj Viktor (+1855). Ili vendis en 1872 la rajtojn je la Universalan leksikono kaj la libropresejon al konsorcio de lepsikaj firmaoj kiu daŭrigis la firmaon sub la nomo *Pierer’sche Hofbuchdruckerei Stephan Geibel & Co.*. La Universala leksikono tamen post mallonga tempo venditis al la eldonejo Adolf Spaarmann en Oberhausen. Inverse la presejo iĝis unu el la plej efikaj kaj povaj oficinoj de Germanio.
La librovendejon daŭre tenadis Eugen kaj Alfred Pierer sub la nomo *Verlagsbuchhandlung H. A. Pierer* ĉefe por la eldonado de lernolibroj kaj aliaj pedagogiaj verkoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Heinrich August Pierer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Heinrich August Pierer en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* La 4-a eldono de la enciklopedio, surrete.
* La historio de la Pierer-klano.
* Biografio ĉe *ADB*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 505383
* GND: 119114445
* LCCN: nr2006004969
* VIAF: 13110602
* ISNI: 0000 0000 6140 304X
* NKC: mzk2007390714
 |