recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Suntory Mermaid II** (*mermaid*, angle por sireno) estas la unua 9,5 metrojn longa, 3 tunojn peza katamarano, kiu havas du "vostojn", kiuj sorbas la energion de la ondoj supren- kaj malsuprenmoviĝante pro la tajdo.

La ŝipo estis dezajnita de Hiroshi Terao de la universitato Tokai. La 18-an de marto 2008, la ŝipo kaj ties kapitano Kenichi Horie forlasis Havajon por sia unua vojaĝo survoje al Japanio. La 17-an de aprilo Yomiuri Shimbun intervjuis Horie per satelita telefono. Tiu respondis ke la ŝipo antaŭeniris ĉ. 100 kilometrojn ĉiutage.

Monda rekordo
-------------

La 4-an de julio 2008 Suntory Mermaid II atingis la celon, la kabon Hinomisaki de la duoninsulo Kii en la prefektujo Ŭakajama senprobleme. Horie, 69-jaraĝa, tiel faris la plej longan solan vojaĝon tra la okcidenta Pacifiko en ondo-povigita ŝipo uzanta verdan teknologion. 
Horie manĝis ĉefe rizon kaj kareon, kalmarojn kaj volantajn fiŝojn, kiujn li kaptis.

Kenichi forlasis Honolulon la 16-an de marto kaj alvenis post 110-taga sola vojaĝo ĉe sia celo, en la kanalo inter Honŝuo kaj Ŝikoku antaŭ noktomezo (1500 GMT vendredon) post 7.000 kilometroj (3.780 maraj mejloj) senhalte de Havajo.

Referencoj
----------

1. ↑   afp.google, Japanese sailor first to cross Pacific in wave-powered boat. Arkivita el la originalo je 2010-09-09. Alirita 2010-09-09.
2. ↑  ukpress.google.com, Wave-powered boat finishes crossing[*rompita ligilo*]

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala ttt-ejo (angle) Arkivigite je 2013-09-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Suntory Mermaid II
**Kurnul,** laŭ telugua lingvo **కర్నూలు** Pri tiu ĉi sono aŭdu estas urbego, ankaŭ distrikta ĉefurbo de la samnoma distrikto Kurnul en subŝtato Andra-Pradeŝo, en suda Barato.

Vojnodo en Kurnul

Geografio
---------

Kurnul situas en alteco 273 metrojn super la marnivelo laŭ suda bordo de rivero. Rajĉur troviĝas 85, Nellore 260, Guntur 264, Vijayawada 290, subŝtata ĉefurbo Visakhapatnam 597, Mumbajo 654, Kolkato 1318, tutlanda ĉefurbo Delhio 1426 kilometrojn (aere) .

Parto de la fortikaĵo

Demografio
----------

En 2011 la populacio de Kurnul estis 424 920 (kun la aglomaraĵo 484 327). La legopovo estas 77.37%.

Historio
--------

La areo estis loĝita dum miloj da jaroj. En la 11-a jarcento signifa trapasejo formiĝis en la suda riverbordo. Ekde tiam pluraj dinastioj regis la areon, aparte menciinda la Majsura reĝlando. Dum la 16-a jarcento fortikaĵo estis konstruita. Inter 1686-1839 la mogoloj regis, poste la britoj ĝis 1947. Kurnul estis ĉefurbo de la iama subŝtato Andra inter 1953 kaj 1956.

Ekonomio
--------

Kurnul havas mineralojn: ferercojn, dolomitojn, kalkŝtonojn, okrojn, kvarcojn kaj silikojn. La agrikulturo profitas la irigacion.

Eduko
-----

En Kurnul du kolegioj funkcias.

Lingvoj
-------

La oficiala lingvo de Kurnul estas la telugua lingvo.

Religioj
--------

La ĉefa religio de Kurnul estas la hinduismo kun 67.19%, islamo (29.21%), kristanismo (2.49%). Kurnul estas katolika diocezo.

Klimato
-------

Kurnul troviĝas en savana klimato (BSh). Jare pluvas averaĝe po 737 mm. Inter junio-oktobro pli ofte pluvas, inter decembro-februaro apenaŭ pluvas. La averaĝa temperaturo varias inter 22-35 gradoj.

Stacidomo

Trafiko
-------

Al Kurnul kuras 6 vojoj kaj fervoja linio trairas el nordo al sudo. La urbego havas flughavenon, ankaŭ fervojan kaj vojan pontojn.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejoj
* fortikaĵo

Fontoj
------

* WikiTrans

* VojoVojo
* TemploTemplo
* RiveroRivero
* KolegioKolegio


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
La **adventisma lernejo** (portugale ĝi nomiĝas *Colégio Adventista de Votuporanga*, mallongigo CAV) estas privata lernejo en la brazila urbo Votuporango, aganta en la lernadoj infana, elementa kaj meza.

En 1956 kontruiĝis ĉe la strato Searao n-ro 64 preĝejo de la Sepataga Adventisma Eklezio, kaj tiam ekestis idealo: konstrui apud ĝi lernejon por infanoj de la adventismaj membroj. Rezulte je la 9-a de majo 1957 estis laŭleĝe rajtigita la funkciadon de la tiama "Escola Primária Adventista" (adventisma bazlernejo).

CAV estas parto de la reto de adventismaj lernejoj en la subŝtato San-Paŭlo, kies prizorgado koncernas la organizaĵon *Instituição Paulista Adventista de Educação e Assistência Social (IPAEAS)*.

Referencoj
----------

1. ↑  Infompaĝo en la retejo Educação Adventista portugale

Vidu ankaŭ
----------

* Votuporango
* Lernejo Manoel Lobo
* Lernejo Celtas
* Lernejo Dinâmica
* Lernejo SESI
* Lernejo UNIFEV

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retpaĝaro de la lernejo en la retejo Educação Adventista portugale
**Apozol** estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Apozol.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5898 enloĝantojn. El tiuj estas 2780 viroj kaj 3118 virinoj. La komunumo havas surfacon de 283 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1,280 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 700 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 21° 28′ norda latitudo kaj 103° 5′ okcidenta longitudo.

Sociogeografio
--------------

En la komunumo vivas 6542 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 2 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.03 de personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.

4,848 enloĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 4347 alfabetoj kaj 238 analfabetoj. Do 10.33 % de la enloĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.

Inter la virinoj estas 2,362 alfabetoj kaj 263 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 10.02%. Inter la viroj estas 1,985 alfabetoj kaj 238 analfabetoj, do 10.71% el la viroj estas analfabetoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Apozol Arkivigite je 2007-05-23 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Element** (antaŭe **Riot.im**) estas malfermkoda tujmesaĝila kliento bazita sur la Matrix protokolo.

Ĝi estas havebla kiel araneaĵa apliko, labortablo aplikoj por ĉiuj gravaj operaciumoj kaj kiel mobile apliko por Android kaj iOS.

Post anonci la 23-an de junio 2020 la renomadon de Riot.im (la retpoŝta kliento) kaj New Vector (la kompanio kiu disvolvas Riot) estis renomita **Element** la 15-an de julio 202030,31. Koncerne al Modular, la gastiganto de federaciaj serviloj, estas renomita Element Matrix Services (EMS).

Matrix reto   
 - Blua = Hejmo Federated serviloj   
- Ruĝa = Aplikoj decks servoj al Skype, IRC, Slack, Jitsi (videoconferencia), ktp ...   
- Verda = Identeco Serviloj ligas mxiD kaj 3PID   
 - Flava = klientoj kiel ekzemple **Element**, Nheko, Revolt, Quaternion kaj aliaj ...

Referencoj
----------

1. ↑   Riot – Riot – open team collaboration (en-US). Alirita 2018-10-18.

Vidu ankaŭ
----------

* IRC
* Matrix (protokolo)
* Rich Communication Services
* Session Initiation Protocol (SIP)
* XMPP

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Element en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rSistemoj por tujmesaĝilo |
| --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Protokoloj | Matrix • OSCAR • Tox • XMPP |

 |
| 

|  Programoj |
| --- |
|  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Plurprotokolaj | Adium • Empathy • Meebo • Kopete • Miranda IM • Pidgin • Trillian |
| Solaprotokolaj | AIM • aMSN • Gajim • Google Talk • ICQ • Psi • QQ • Riot • Signal • Skype • Telegram • Viber • WeChat • WhatsApp • Windows Live Messenger |

 |

 |

 |
**Pieter Boddaert** (1730 aŭ 1733, Middelburg – 6a Majo 1795, Utreĥto) estis nederlanda fizikisto kaj naturalisto.

Boddaert estis filo de juristo kaj poeto samnoma (1694–1760). Pieter la filo akiris sian doktoriĝon ĉe la Universitato Utreĥto en 1764 kaj tie iĝis helpoprofesoro pri natura historio. Restis 14 leteroj el lia korespondado kun Carl Linnaeus inter 1768 kaj 1775. Li estis amiko de Albert Schlosser, kies kabineto de "kuriozaĵoj" (naturhistoriaj objektoj) li priskribis. En 1783 li publikis 50 kopiojn de identigaj ŝlosiloj de la verko de Edmé-Louis Daubenton nome *Planches enluminees*, kaj atrinuis sciencajn nomojn al la platoj. Ĉar multaj el ili estis la unuaj sciencaj nomoj proponitaj ili restis uzataj.

En 1785 li publikis *Elenchus Animalium*, kiu inkludis la unuajn dunomajn nomojn por nombraj mamuloj, inklude la Kvago kaj la Tarpano.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-02-08. Alirita 2012-07-07.
2. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pieter Boddaert en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* BHL *Elenchus Animalium* rete Volumo 1
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Kariba kolombo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birda klaso *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kolomboformaj *Columbiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kolombedoj *Columbidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Patagioenas *Patagioenas* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Kariba kolombo** '**Patagioenas caribaea'**Jacquin 1784 |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Kariba kolombo  |

 |
| v • d • r |

La **Kariba kolombo** (***Patagioenas caribaea***) estas mezgranda birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas kolombojn kaj turtojn ene de la genro de Amerikaj kolomboj nome *Patagioenas*. La plej proksima parencoj estas la Strivosta kolombo kaj la Ĉilia kolombo, kiuj formas kladon ene de la genro *Patagioenas* por specioj kun fina vostostrio kaj brilega plumaro en siaj koloj.(Johnson *et al.*, 2001)

Disvastiĝo
----------

Ĝi estas endemismo en Jamajko. Ties natura medio estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj malaltaj arbaroj aŭ montarbaroj. La specio estas minacata de mediperdo. Ĝi malpliiĝis ekde la 19-a jarcento unue pro troa ĉasado kaj poste pro arbarhakado por homaj loĝejoj kaj terkulturejoj; lastatempe estas inter 3,000 kaj 10,000 ekzempleroj.

Aspekto
-------

Ĝi estas granda (ĉ. 41 cm longa) kaj malhela kolombo. La plumaro estas **blugriza** ĉefe ĉe flugiloj kaj pli malhelgriza en flugilpintoj kaj vostopinto, sed kun **rozkolora nuanco** en la resto de la korpo. En vosto estas nigra antaŭfina strio disde la griza komenca duono. La beko estas nigra kaj la kruroj estas ruĝaj. Plenkreskuloj havas verdecajn brilkolorojn dorse de la kolo kaj ĉe nuko. La okulringo estas ruĝa. La voĉo estas "kru-kru-kruuu".

Kutimoj
-------

Ili manĝas en grupoj fruktojn aŭ semojn. La neston oni konstruas alte en arbo.

Referenco
---------

* BirdLife International 2004. Patagioenas caribaea. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. 24a Julio 2007.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Anglalingva ejo pri Kariba kolombo Arkivigite je 2008-11-23 per la retarkivo Wayback Machine
ISO

**Appingedam** (53° 19′ N; 06° 52′ E Mapo), loĝantoj je la 1-a de junio 2005 : 12.369) estas urbo kaj antaŭa municipo en la nordo de Nederlando, en la provinco Groningen. La antaŭa municipo havas areon de 24,62 km² (el kiu 0,76 km² akvo).

La urbeto Appingedam, situas ĉe la Damsterdiep, estas la plej grava loĝloko de la historia regiono Fivelingo. Ĝi estas unu el la tri urboj de la provinco.

Municipo Appingedam en 1866 (Atlaso de la provinco Groningen 1865-1870)

Historio
--------

Appingedam ricevis urborajtojn en 1327 kaj tiam ĝi ankoraŭ administracie apartenis al Frislando. Pro tio ĝi estis kiel komerca loko grava konkuranto de la urbo Groningen. Kiam Groningen ricevis staplorajton, Appingedam rapide malpli graviĝis. Poste ankaŭ Delfzijl kun sia marhaveno superis la urbeton.

Nuntempe Appingedam aspektas ankoraŭ sendube kiel urbeto, kaj donas tiurilate "miksaĵon da akra komerca spirito, norda senpasieco kaj iom da romantiko", kiel diras la komunuma retejo. La plej fama vidindaĵo estas la pendantaj kuirejoj super la Damsterdiep.

Pendandaj kuirejoj super la Damsterdiep

Municipo
--------

La antaŭa municipo Appingedam ankaŭ enhavas la sekvajn vilaĝojn: Garrelsweer, Jukwerd, Laskwerd, Marsum, Oling, Opwierde, Solwerd, Tjamsweer.
Ĝi nun apartenas al la municipo Eemsdelta

Publika transporto
------------------

En Appingedam estas stacidomo de la fervojo Groningen-Delfzijl.

Appingedam ankaŭ havas aŭtobusan stacion kun la sekvaj gravaj interligoj:

* linio (1)40: Groningen-Ten Boer-Appingedam-Delfzijl
* linio 45: Appingedam-Delfzijl-Holwierde-Bierum-Spijk (pluen en la direkto Loppersum)
* linio 49: Appingedam-Siddeburen-Zuidbroek
* linio (1)78: Appingedam-Siddeburen-Schildwolde-Slochteren (pluen direkto Groningen)
* kvartalbuso 91 Appingedam-Holwierde (pluen direkto Loppersum)

Gravuloj
--------

* Jacobus Perizonius

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Appingedam en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo

| **Provinco Groningo**  |  |
| --- | --- |
| Eemsdelta | Groningo | Het Hogeland | Midden-Groningen | Oldambt | Pekela | Stadskanaal | Veendam | Westerkwartier | Westerwolde |
| Nederlando | Provincoj | Municipoj |
**Adrián Horváth** [horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Horváth Adrián** estis hungara komponisto, dirigento, trombonisto, tubjisto, instruisto, instrumentadisto, oficiro.

Adrián Horváth  naskiĝis la 11-an de septembro 1970 en Kiskőrös.

Biografio
---------

Adrián Horváth frue komencis okupiĝi pri muziko en la urba muziklernejo (1979-1984), poste li maturiĝis en armea mezlernejo, samtempe li estis tubjisto. Li komencis sian profesian soldatan karieron en Veszprém (urbo) kiel tubjisto en 1989. En la urba muzika mezlernejo li akiris plian diplometon pri trombono. En 2002 li akiris pedagogian diplomon en Pedagogia Altlernejo de Sopron, en 2008 plian diplomon en Universitato de Miskolc, en 2012 muzikinstruistan diplomon en Universitato István Széchenyi. Vespere li ofte estis muzikisto de Teatro Petőfi (Veszprém). Jam ekde 1989 li instruis en diversaj muziklernejoj. Intertempe en 2007 li atingis la rangon ĉefleŭtenanto. En la sekva jaro li iĝis armea dirigento de Pápa. En 2011 li emeritiĝis en la armeo, sed civile li instruas en kolegio de Pápa. En 2017 li estis nomumita lernejestro. Li ricevis 3 premiojn inter 2010 - 2016. Li ankaŭ komponadis.

Elektitaj komponaĵoj por blovorkestroj
--------------------------------------

* marŝo (muziko) Esterházy
* marŝo al Szurmay
* Bossa Nova (por trumpeto)

Elektitaj simfoniaj komponaĵoj
------------------------------

* Sanctus
* Solaris
* Walz No. 1

Elektitaj libroj
----------------

* *Magyar indulókönyv* (2010)
* *Gáty Zoltán (1856. március 5 - 1928. július 17.), Pápa város zeneszerzője* (2015)
* *Két évszázad fúvószenéje Pápán* (2016)
* *Fúvószenekari hangszerelés* (2016, studenta lernolibro)
* *A magyar induló* (2017)

Fontoj
------

* oficiala paĝo kun fotoj Arkivigite je 2019-06-01 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Adrián Horváth en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 645897
* LCCN: n2016013256
* VIAF: 143146094280600331820
 |
**Zef Luigj MJEDA** (naskiĝis en 1921, mortis la 5-an de oktobro 2000) estis albana esperantisto kaj honora membro de UEA ekde 1996.

En 1958 li renkontis la vjetnaman ambasadoron Nguyen Van Kinh, kiu entuziasmigis lin pri Esperanto. De tiam Mjeda plene dediĉis sin al la lingvo — kiom tio eblis en komunista Albanio. Arestita kun absurdaj pretekstoj en 1967, forpelita el la instruistaro, li devis dum naŭ jaroj, ĝis la pensiiĝo, najladi kestojn en tabak-fabriko. Tamen, li neniam ĉesis aktivi por Esperanto: jen kaŝe instruis ĝin, jen tradukadis albanajn poemojn kaj fabelojn, jen kompiladis grandan vortaron.

Post la demokratiiĝo de la lando komence de la 1990aj jaroj li fine ekpovis grandskale aktivi, ĉefe en intelektulaj kaj religiaj medioj. Li aperigis la dudirektan vortaron *Fjalor Esperanto-shqip shqip-Esperanto* (1993) kaj Esperanto-lernolibron por albanoj (1994). Pro liaj meritoj esperantistaj kaj aliaj, la albana prezidento distingis lin en 1994 per la titolo "Instruisto de la Popolo". Mjeda estis delegito de UEA kaj albana sekciestro de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE).
Plurestas sen publikigo multaj tradukaĵoj faritaj de Mjeda el albana en esperanton, interalie la tuta ciklo pri bravuloj (albana granda eposo), multaj fabeloj popolaj kaj granda albana esperanta itala vortaro. Jam mortis lia edzino Anjeze sed pluvivas la filinoj kaj nepinoj same esperantistinoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Fjalor Esperanto-shqip / shqip-Esperanto. [Vortaro Esperanto-albana ĉirkaŭ 4.000 kapvortoj, albana-Esperanto ĉirkaŭ 8.000 kapvortoj]. Tiranë: 1993. 235 p. — 20 cm. Inkl. de 12 lingvolecionoj.
La **koncentra mova terapio** – germane *Konzentrative Bewegungstherapie (KBT)*, angle *Concentrative movement therapy (CMT)* – estas korpe bazita metodo de psikoterapio, fondita de la psikoanalizisto d-ro *Helmut Stolze* el Munkeno (Germanio) dzm la jaro 1958, en kiu – kiel esprimas la nomo – gravas koncentriĝo kaj moviĝo. En la koncentra mova terapio, moviĝo kaj perceptado de la propra korpo kaj de la ĉirkaŭo estas uzataj kiel bazo por ŝanĝebla agado, sentado kaj pensado. En la koncentra mem-movado kaj mem-percepto longe forgesitaj memoroj povas esti reaktivigataj, kiuj dum la evoluo de la ĝisnuna vivo trovis korpan esprimon en la persona sinteno kaj kondutaj mekanismoj.

Krome en la terapia utiligo de certaj objektoj, ekzemple tukoj, ŝtonoj, bastonoj, aŭ ankaŭ homoj, krom la reala sperto ankaŭ povas spertiĝi simbola signifo.

Bazite je terapiaj konceptoj de la evolua psikologio kaj profunda psikologio, la posta interparolo inter terapiisto kaj paciento/kliento povas ebligi la interŝanĝon de esprimon kaj la analizon de la korpa sperto. Rezulto de ĉio tio estu pli diferencigita percepto, pli klara distingo inter persone subtena kaj persone malsubtena kondutoj, kaj baze de tio psikaj ŝanĝo kaj pozitiva pluevoluo.

La psikoterapia metodo, kiu ekestis en suda Germanio, plu aparte aplikiĝas fare de psikoterapiistoj en la plejparte germanlingvaj ŝtatoj Germanio, Aŭstrio kaj Svislando, duavice ankaŭ de terapiistoj en iuj anglalingvaj ŝtatoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* retejoj de la germania, aŭstria kaj svisia asocioj pri koncentra mova terapio

  

  

|  |  |
| --- | --- |
|   | Bonvolu atenti la konsilon rilate al artikoloj pri medicinaj temoj! |
**Aldealafuente** [aldealaFŬENte] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la provinco Sorio kaj en la komarko *Campo de Gómara* en la oriento de la provinco. La loknomo *Aldealafuente* estas etimologie komprenebla kiel *Domaro de la Fonto*.

Geografio
---------

*Campo de Gómara* en la oriento de la provinco Sorio.
Loko de Aldealafuente en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 45,72 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 86 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 300 loĝantojn el la 1940-aj jaroj. 

Ĝi distas 19 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Aldealafuente, Ribarroya kaj Tapiela. Ĝi limas kun Alconaba, Candilichera, Tejado, Cabrejas del Campo Aliud, Gómara, Los Rábanos kaj Cubo de la Solana.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Meze de la 19-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Ribarroya kaj Tapiela.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj, tradicia arkitekturo kaj tiel plu.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (hispane)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rCampo de Gómara |
| --- |
| Alconaba• Aldealafuente• Aldealpozo• Aldealseñor• Aldehuela de Periáñez• Aliud• Almajano• Almaluez• Almazul• Almenar de Soria• Bliecos• Buberos• Buitrago• Cabrejas del Campo• Candilichera• Cañamaque• Carabantes• Cihuela• Ciria• Cirujales del Río• Deza• Fuentecantos• Fuentelmonge• Fuentelsaz de Soria• Gómara• Hinojosa del Campo• La Losilla• Los Villares de Soria• Monteagudo de las Vicarías• Narros• Pinilla del Campo• Portillo de Soria• Pozalmuro• Quiñonería• Renieblas• Reznos• Santa María de Huerta• Serón de Nágima• Tajahuerce• Tejado• Torlengua• Torrubia de Soria• Villar del Campo• Villaseca de Arciel |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 218399
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Ŝajna mespilujo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonaj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Rozaloj *Rosales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Rozacoj *Rosaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Sorbuso *Sorbus* |
|
| Subgenro: | ***Chamaemespilus*** |
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Sorbus chamaemespilus***(L.) Crantz 1763 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Ŝajna mespilujo  |

 |
| v • d • r |

Ilustración
La **ŝajna mespilujo** aŭ **ŝajn-mespiluja sorbuso** (*Sorbus chamaemespilus*) estas sorbuso hejma en la montaroj de centra aŭ suda Eŭropo, ekde Pireneoj oriente tra Alpoj ĝis Karpatoj kaj Balkano, vegetante je altitudoj ĝis 2500 m .

Ĝi estas decidua arbedo altante ĝis 2-3 m. La folioj estas spirale aranĝitaj, laŭ formoelipsa-ovala, 3-7 cm longaj, kun akrapinta apekso kaj segildenta rando; ili estas verdaj je ambaŭ flankoj, sen la blanka felteco trovita sur la plej multaj blankaj sorbusoj el la subgenro *Aria*. La floroj estas rozkoloraj, kun kvin antaŭen pintantaj petaloj kiuj 5-7 mm longas; ili troviĝas en korimboj kun diametro de 3-4 cm. La frukto estas ovala ruĝa sorpo kun diametro de 10-13 mm..

Ĝi estas la sola specio en la subgenro *Chamaemespilus*, diferencigita de aliaj subgenroj de *Sorbus* per la rozkoloraj (neblankaj) floroj kun la antaŭen pintantaj petaloj (ne plate malfermiĝante).

Referencoj
----------

1. 1 2   angle Blamey, M. & Grey-Wilson, C. (1989). *Flora of Britain and Northern Europe*. ISBN 0-340-40170-2
2. 1 2  Rushforth, K. (1999). *Trees of Britain and Europe*. Collins ISBN 0-00-220013-9

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

* Ŝajna mespilujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ŝajna mespilujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ŝajna mespilujo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Peñarandilla** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparoj Rutas de Alba kaj Tierras del Tormes. *Peñarandilla* estas etimologie aluda al *eta* Peñaranda.

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 12,73 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 197 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 350 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 35 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753362
 |
|  |
| --- |
| **Kalendaro**  Januaro | Februaro | Marto | Aprilo | Majo | Junio | Julio | Aŭgusto | Septembro | Oktobro | Novembro | Decembro |
| **februaro** 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29  |



|  |
| --- |
| **februaro** |
| lu | ma | me | ĵa | ve | sa | di |
|  | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 |  |  |  |  |  |  |
| aranĝo de 2022tagoj |

 
Paĝo el sveda kalendaro de 1712
Laŭ la Gregoria kalendaro, februaro havas 28 aŭ 29 tagojn. Tamen, trifoje en historio la dato **30-a de februaro** okazis en specifaj landoj.

Svedio (tiam ankaŭ Finnlando estis parto de la Sveda regno) planis ŝanĝi de la Julia kalendaro al la Gregoria kalendaro. Oni volis ekde 1700 preterlasi la ekstrajn tagojn el superjaroj dum la sekvantaj 40 jaroj. Tiel, 1700 ne estis superjaro en Svedio. Ĉi tio metis la svedan kalendaron unu tagon antaŭe de la Julia kalendaro kaj dek tagojn post la Gregoria kalendaro. Sed, pro la Granda Nordia Milito, 1704 kaj 1708 tamen estis superjaroj. Regis nun perfekta konfuzo. En 1711 reĝo Karlo la 12-a dekretis reiri al la Julia kalendaro. Do en 1712 oni aldonis du ekstrajn tagojn, la 29-an kaj la 30-an de februaro. – La sveda ŝanĝo al la gregoria sistemo finfine efektiviĝis en 1753.

Vidu ankaŭ
----------

* 0-a de januaro
* 29-a de februaro
* Superjaro

* 30-a de februaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio 30-a de februaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Semiramiso ĉe la korpo de Ara la Bela, pentraĵo de Vardkes Surenianc.
**Ara la Bela** (armene Արա Գեղեցիկ Ara Geghecik) estas legenda armena monarko, pri kiu rakontis Moseo de Ĥoreno ((5-a jarcento)) en sia libro *«Historio de Armenio»*.

En la libro estas skribite, ke asiria reĝino Semiramiso, aŭdinte pri beleco de Ara, multfoje sendis al li kurierojn kun donacoj kaj petis, ke li venu, edziĝu kun ŝi kaj unuigu iliajn regnojn. Liaj rifuzoj ege kolerigis ŝin, kaj ŝi kun grandega armeo rapidis en Armenion. Sed Semiramiso ne volis mortigi aŭ forpeli Aran, ŝi deziris kapti lin por si. Antaŭ batalo ŝi ordonis al siaj militestroj, ke neniu mortigu Aran. Sed en la batalo Ara pereis. Priŝtelantaj de mortigitaj alportis la kadavron al Semiramiso. La reĝino diris al armenoj, ke ili ne venĝu Aran al ŝi, ĉar ŝi ordonis al iuj dioj (verŝajne, aralezoj) leki vundoj de Ara por revivigu lin. Ŝi ja efektive esperis revivigi lin per sia sorĉado, sed ne sukcesis. Tiam Semiramiso trompis armenoj, anstataŭiginte la kadavron de Ara per viva viro, kiu estis unu el ŝiaj amorantoj. Kontentiginta per tiu malveraĵo, la armena armeo ĉesis la militon.

Antikva popola versio de ĉi tiu legendo, verŝajne, havis alian finon, kaj Ara la Bela en ĝi efektive reviviĝas. La legendo inspiris multajn armenajn verkistojn kaj pentristojn al kreado de artaĵojn laŭ ĝi.

Parto da historiistoj identigas Aran kun filo de la reĝo Arame aŭ kun la reĝo Arame mem (proksimume 860—840 a.K).

Notoj
-----

1. ↑  Moseo de Ĥoreno. «Historio de Armenio», 15
**Erika Szűcs** [sUĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj kun plena nomo) **Szűcs Erika Mária** (naskiĝis la 2-an de aprilo 1951 en Budapeŝto ) estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, ekonomikisto.

Biografio
---------

Erika Szűcs akiris diplomon en Ekonomika Universitato pri Marx Károly en 1974 (poste plian diplomon en 1981). Ŝi pli frue jam en 1973 aliĝis al Hungara Socialista Laborista Partio. En la sekva jaro ŝi eklaboris en konstrua firmao en Borsod-Abaúj-Zemplén, sed en 1981 ŝi ricevis partiajn taskojn kun postenoj en Miskolc. En 1989 li aliĝis al la nove fondita Hungara Socialista Partio, krome ŝi havis postenojn en lokaj bankoj. En 1994 ŝi estis elektita municipa deputito, en 2002 ŝi estis jam vicurbestro de Miskolc. Ŝi estis parlamenta deputito inter 2004 kaj 2014, en la jaroj 2008 kaj 2009 ŝi estis ministro pri laboro en Dua Kabineto Gyurcsány. Ŝi havas edzon, ŝi naskis 2 gefilojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Erika Szűcs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ochánduri** [oĈANduri] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro Sir deklivo al la rivero Tirón.​ 

La malgranda municipa teritorio de Ochánduri.
Pordego de la preĝejo de Ochánduri.
Ermitejo de Legarda.
Pri etimologio menciindas la deveno de la loknomo *Ochánduri*. Ĝi estas eŭska toponimo kiu devenas el *otĉo* kun signifo "lupo", *andia* ofta radiko kun signifo "granda" kaj *(h)uri* sufikso ofta en la eŭskdevena toponimio kun signifo "vilaĝo aŭ loĝloko". Tial la kompleta signifo de la toponimo estus "vilaĝo de granda lupo". Aparte "Ochanda" estas persona nomo kiu aperas dokumentita laŭ variaj citaĵoj kun diversa literumado kiel por ekzemplo: Turo de doña Ochanda en Vitorio kaj Ochandiano en Biskajo.​ 

La loko aperas en dokumento de 1101 por donaco al la Monaĥejo de San Millán de la Cogolla de posedaĵoj en Herramélluri kaj "Oggaduri". En 1160 la reĝo Sanĉo la 6-a de Navaro, konkeris kelkajn zonoj de Rioja, kiel Logroño kaj Nájera, kaj donis al la preĝejo de Santo Domingo de la Calzada la preĝejon de Sankta Mikaelo de Ilagardia de Ochánduri, eble kie nun estas la ermitejo de la Virgulino de Legarda. 

Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----

1. ↑   Abad León, Felipe (2003). «XXVII. De los llanos de Valpierre a la hoz de Foncea». En Colegio Oficial de Ingenieros Técnicos Industriales de La Rioja, eld. *Otras veinte rutas por la Rioja*. Gráficas Ochoa SA. p. 133. ISBN 84-7359-551-3.
2. ↑  «REPERTORIO BÁSICO DE TOPONIMIA EUSKÉRICA EN LA RIOJA, AZNAR MARTÍNEZ - Biblioteca Gonzalo de Berceo». www.vallenajerilla.com. Konsultita la 6an de Novembro 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795478
* VIAF: 316432261
 |
La **araba imperio** (aŭ Kaliflando) (632-930) disvolviĝis kaj regnis
dum la tri jarcentoj post Mohamedo. Ĝi regis la landojn
inter Hispanio kaj Barato, disvastiginte
islamon tra ĝiajn landojn kaj forminte
islaman civilizon.

Estas tri periodoj de la imperio:

* La Kvar Justaj Kalifoj (632-661)
* La Umajada dinastio (661-750)
* La Abasida dinastio (750-930)

Sub la umajada dinastio, la imperio ekspansiis per teritoriaj konkeroj, sub la abasida la imperio islamiĝis kaj fariĝis glora civilizo.

La imperiestro estis la kalifo. La fruaj kalifoj estis piaj, sed poste la kalifoj fariĝis riĉaj, diboĉaj kaj makiavelaj.

Aldone al la du dinastioj, estis tria, subtera dinastio: la dinastio de Mohameto mem, per lia filino Fatima. La estroj de la dinastio, la Imamoj, estis la posteuloj de Mohameto, sange kaj spirite, sed, escepte de Ali, ne politike. Ŝijaismo rigardas ĝin kiel la rajta dinastio,
la Imamo kiel la rajta estro de la islama mondo. Sed la dinastio estis venkita je la batalo de Kerbala.

Pro la tiama malforto de la persoj kaj la bizanca imperio, la araba imperio rapide konkeris la landojn inter Hispanio kaj Barato. Nur Francio povis haltigi la venkon de okcidenta Eŭropo.

Sed islamo mem ne estis disvastigita tiel rapide. La plimulto de la imperio ne estis islama ĝis la 9-a jarcento. En la fruaj jaroj de la imperio, islamo nur estis la genta religio de la arabaj regantoj. Sed la nova fido kreskis tra la imperio: ĉar islamanoj ne devis pagi imposton, ĉar la kristana
eklezio persekutis herezulojn (ekzemple, la nestorianojn). Islamo esence estis kristanismo sen Jesuo Kristo, la Jesuo Kristo kies naturon la herezuloj disputis. Zoroastrianismo kaj manikeismo ankaŭ forvelkis de Persio sub la imperio.

Inter aliaj, la imperio naskis ŝarion kaj falsafismon.

Bagdado kaj la fekunda kamparo ĉirkaŭa fariĝis la koro de la imperio sub la abasida imperio.

En la 10-a jarcento la imperio kadukiĝis kaj sendependaj komandantoj de la selĝukaj turkoj regis. Teorie la komandantoj estis sub la imperiestro, sed pro la falo de imposta enspezo, la brako de la imperiestro estis malforta. Imposta enspezo falis ĉar la imperio islamiĝis kaj la kampoj fariĝis
eluzitaj.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Bayubas de Arriba** [baĜUbas deaRIba] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko *Komarko de Sorio* en la centro de la provinco.

Geografio
---------

Komarko *Komarko de Sorio* en la centro de la provinco Sorio.
Loko de Bayubas de Arriba en la provinco Sorio.
Valverde de los Ajos.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,62 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 61 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 150 loĝantojn el la 1970-aj jaroj. 

Ĝi distas 53 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj estas iom norde de Bayubas de Abajo. La municipo enhavas la loĝlokojn Bayubas de Arriba kaj Valverde de los Ajos.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado en la 11-a jarcento. Fruaj mencioj de la 16-a kaj 17-a jarcentoj estas Veyugas, Vayugas, Agua-Yumbas de Arriba kaj jam en 1785, Bayugas de Arriba.

Meze de la 19-a jarcento la municipo malaperis ĉar ĝi aliĝis al la municipo Bayubas de Abajo. Komence de la 20-a jarcento la municipo reviviĝis ĉar ĝi disiĝis de Bayubas de Abajo. Fine de la 20-a jarcento, la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar ĝi ricevis parton de Boós, precize la iaman municipon Valverde de los Ajos.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la romanika preĝejo kaj ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Sorio |
| --- |
| Bayubas de Abajo• Bayubas de Arriba• Blacos• Calatañazor• Cidones• Cubo de la Solana• Fuentepinilla• Garray• Golmayo• Gormaz• Los Rábanos• Quintana Redonda• Quintanas de Gormaz• Rioseco de Soria• Soria• Tajueco• Tardelcuende• Torreblacos• Valdenebro• Valderrodilla• Velilla de la Sierra• Villaciervos |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 218606
* VIAF: 4398155769092427880005
 |
La t.n. Bach-domo en Eisenach: historie; tamen la naskiĝdomo de Bach estis alie kaj bedaŭrinde ne plu ekzistas. La **Bach-domo** en Eisenach (germane: *Bachhaus*) estas hodiaŭ unu el la plej vizitataj muzikistaj muzeoj de la tuta mondo (Frauenplan nr. 21). Tiu Mario-placo nombriĝas inter la plej interesaj zonoj historiaj de tuta Eisenach.

Historio
--------

Johann Sebastian Bach naskiĝis en la 21-a de marto 1685 en Eisenach kie li pasigis siajn junajn jarojn (ĝis la dekjaruliĝo). En 1907 la Nova Bach-societo malfermis la Bach-domon kiel unuan memoriglokon pri Bach. Dimensie en la tuta mondo ĝi estas la plej granda ekspozicio pri la geniulo.

Priskribo
---------

Troviĝas en la historia Bach-domo loĝejoj tiutempaj kun ĝardeno malantaŭe. La vizitantoj ĝuas etan koncerton dum kio prezentatas originalaj muzikinstrumentoj. Por ĉiu rekte sonas: domorgeno, spineto, klavikordo, klaviceno. Tiaĵo unikas en Gemanujo.

La apuda novkonstruaĵo dediĉas sin komplete al la muzikisto: oni povas sekvi la genezon de muziknoteldonaĵoj ekde la aŭtografo kaj travivi la historion de muzikprezentado. Alirebla muzikaĵo partoprenigas la vizitantojn la ludon de Bach-aĵo danke al instalaĵego tuŝanta ĉiujn sensojn.

Diversaj specialaj aranĝoj (ankaŭ interaktivaj), taŭgaj por variaj celgrupoj alproksimigas onin al la epoko de Bach socie kaj historie.

Literaturo
----------

* Ilse Domizlaff: *Das Bachhaus Eisenach: Fakten und Dokumente*. Bachhaus, Eisenach 1984.
* Conrad Freyse: *Fünfzig Jahre Bachhaus*. Evangelische Verlagsanstalt, Berlin 1958.
* Wolfgang Heyde: *Historische Musikinstrumente im Bachhaus Eisenach*, Bachhaus, Eisenach, 1976.
* Jörg Hansen: *Bachhaus Eisenach*. Schnell & Steiner, Regensburg 2011 (7. Aufl.), ISBN 978-3-7954-4008-4.
* Jörg Hansen: *100 Jahre Bachhaus Eisenach. Neubau, Altbausanierung, Neugestaltung der Ständigen Ausstellung und feierliche Eröffnung am 17. Mai 2007.* En: *Thüringer Museumshefte.* 16, 2007, 1, p. 101–112.
* Jörg Hansen: *10 Jahre Bachhaus Eisenach GmbH. Ein Erfahrungsbericht*. En: *Thüringer Museumshefte.* 20, 2011, 1, p. 48–61.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bach-domo (Eisenach) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la muzeo.
* Hejmpaĝo de la Nova Bach-societo.
**Akiraso**| Turismaĵo de Aquiraz. |  |
| Subŝtato | Cearao |
| Areo | 482,8 km² |
| Loĝantaro | 67.736 (laŭ oficiala popolnombrado de 2005) |
| Alteco | 15 m |
| Koordinatoj | 3° 54′ S 38° 23′ U﻿ / ﻿3.900 °S, 38.383 °U﻿ / -3.900; -38.383 (mapo)Koordinatoj: 3° 54′ S 38° 23′ U﻿ / ﻿3.900 °S, 38.383 °U﻿ / -3.900; -38.383 (mapo) |
| Horzono | UTC-3 |
| Loka regejo | Prefeitura Municipal de Aquiraz |
| Urbestro | Ritelza Cabral |

**Aquiraz** (Akiras') estas brazila municipo en subŝtato Cearao. Ĝia nomo originas el tupia lingvo kaj signifas "akvo tuj antaŭa". En 2004 ĝia popolo konsistis el ĉirkaŭ 67.736 lonĝantoj. Ĝi estis la unua ĉefurbo de Cearao. Lokiĝas ĝi en marbordo, oriente de Fortalezo kaj malgraŭ esti centrurbo en fama turisma regiono kiu konsistas el Porto das Dunas, Prainha inter aliaj, mankas infrastrukturo por elprofiti ĝian potencon. Ĝi posedas apenaŭ unu bankagentejon de *Banco do Brasil* kiu malfermas je la 10a kaj malfermas je la 16a; la caixa automático daŭros malferma ĝis la 18an.

* Kategorio Aquiraz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Bach-tagoj de Arnstadt** (germane: *Arnstädter Bach-Tage*) havas malnovan tradicion en Arnstadt.

Historio
--------

Jam okaze de jubileaj jaroj en 1935 kaj 1950 okazis Bach-festoj, kaj en 1946 Bach-tagoj organizitaj fare de la oficiala GDR-kulturligo *Kulturbund*. 

Ekde 1965 tiaj tagoj iĝis regulaj, kaj indas aparte mencii koncertojn dum la tutan jaron kaj specialajn aranĝojn dum la jubileoj en 1985.

Post la Turniĝo
---------------

Post nova nombrado en 1990 okazis en 2003 la 14-aj Bach-tagoj. Ekde 1992 ili estas enkorpigitaj en la t.n. *Turingiaj Bach-semajnoj* (germane: Thüringer Bach-Wochen) estante sub la egido de la societo *Gesellschaft Thüringer Bach-Wochen e.V.* kun sidejo en Eisenach. Ekde 2005 la tuto nomiĝas *Bach-festivalo*.

Kulminoj estis la aranĝoj dum 2000.

Literaturo
----------

Alwin L. Friedel: "Zur Geschichte der Bachpflege in Arnstadt", en: *Bach 2000*, p. 177-179, 181-182.

Fonto
-----

Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), 
eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 188-189.

Vidu ankaŭ
----------

Bach en Arnstadt

Eksteraj ligiloj
----------------

Hejmpaĝo festivala.
**Bachant** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 2 418 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2005.

Ĝi estas trafluata de la rivero Sambre.

Blazono de Bachant.

Geografio
---------

Bachant estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Aulnoye-Aymeries, kiu estas mezgrava fervojcentro de tiu regiono. La areo de Aulnoye-Aymeries situas sude de Maubeuge kaj oriente de la arbaro Mormal, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.

La vilaĝo Bachant troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Bachant etendiĝas sur 9,37 km².

Vidindaĵoj
----------

La bordoj de la rivero Sambre estas taŭga loko por agrablaj promenadoj. En la komunumo cetere videblas kolonkapeloj kaj preĝlokoj tipaj de la regioneto Avesnois.

Transporto
----------

En Bachant situas grava SNCF-centro rilate al la laŭspecigo de ŝutvaroj.

Administrado
------------

Bachant apartenas al la kantono de Berlaimont, kies ĉefurbo estas Berlaimont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Berlaimont

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Neoficiala retejo de Bachant Arkivigite je 2008-11-12 per la retarkivo Wayback Machine
Pri la komunumo
---------------

**Bachs** estas komunumo en la distrikto Dielsdorf, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 553 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Bachs situas norde de la ĵurasa montarĉeno Lägern en la beleta valeto de Bachs en kampara regiono. La vilaĝo vidindas pro sia bela vilaĝkerno kun tipaj faktrabdomoj.

Najbaraj komunumumoj
--------------------

La komunumo Bachs limas al estas Fisibach kaj Kaiserstuhl AG en la Kantono Argovio, kaj Weiach, Stadel ĉe Niederglatt, Neerach, Steinmaur, Schöfflisdorf kaj Oberweningen en la Kantono Zuriko.

Trafiko
-------

Poŝtaŭtohaltejo Bachs Poŝto
La komunumo situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. Preter la vilaĝo pasas flanka vojo de Kaiserstuhl al Dielsdorf. La plej proksima alverturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas en Regensdorf en vojdistanco de pli ol 20 kilometroj.

Bachs estas konektita per poŝtaŭtobuslinio kun la reto de la Zurika Trafik-Unio.

Sporto
------

La malgranda vilaĝeto estas svisa centro de korbpilko de la virinoj. La teamo de la virinoj de Bachs ludas en la supera svisa nacia ligo A kaj en la jaroj 1979, 1989 kaj de 2004 ĝis 2007 kvarfoje sinsekve atingis la titolon de la svisa ĉampiono.

Historio
--------

Unua skriba mencio de la rivereto datiĝas el la jaro 1095 sub la nomo *Fiusipach*. En la jaro 1730 la vilaĝo fariĝis memstara eklezia komunumo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Bachs

* Kategorio Bachs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Dielsdorf |
| --- |
| Bachs • Boppelsen • Buchs ZH • Dällikon • Dänikon • **Dielsdorf** • Hüttikon • Neerach • Niederglatt • Niederhasli • Niederweningen • Oberglatt • Oberweningen • Otelfingen • Regensberg • Regensdorf • Rümlang • Schleinikon • Schöfflisdorf • Stadel ĉe Niederglatt • Steinmauer • Weiach |  |

 |
Ĉarola virbovo.
**Virbovo** estas *ne tuŝita* (t.e. ne kastrita) plenkreska masklo de la species *Bos taurus* (bovo). Pli muskolhava kaj agresema ol la ino de la specio, nome bovino, la virbovo estis delonge grava simbolo en multaj kulturoj, kaj ludas ankaŭ gravan rolon kaj por la produktado de bovaĵo kaj por la laktoproduktado, kaj en vario de aliaj kulturaj aktivaĵoj.

La vorto "virbovo" populare kaj ne ĝuste aludas ankaŭ al maskloj de aliaj bovenoj, kiel de bizonoj kaj akvobubaloj.

Kastritaj virbovoj estas plej ofte nomitaj oksoj kaj ne simple *virbovoj*.

Reprodukta anatomio
-------------------

Virbovoj iĝas fekundaj je ĉirkaŭ sep monatoj de aĝo. Ilia fekundeco estas tre rilata al la grando de iliaj testikoj, kaj simpla testado de fekundeco mezuras la cirklon de la skroto: juna virbovo plej probable estas fekunda post kiam li atingas 28 cm; tiu de plenkreska virbovo povas esti ĉirkaŭ 40 cm.

Referencoj
----------

1. ↑   G Jayawardhana (2006), *Testicle Size – A Fertility Indicator in Bulls*, Australian Government Agnote K44. (PDF). Arkivita el la originalo je 16a de Novembro 2012. Alirita 6a de Aŭgusto 2012.
2. ↑   A P Carter, P D P Wood and Penelope A Wright (1980), Association between scrotal circumference, live weight and sperm output in cattle, *Journal of Reproductive Fertility*, **59**, pp 447–451. (PDF). Alirita 6a de Aŭgusto 2012.

* Virbovo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Bachtel esta monto en la Zurika Oberlando en la Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havas altecon de 1115 m super la marnivelo. De la belvidturo sur ĝia pinto oni havas bonan ĉirkaŭ-vidon tra la tuta Kantono Zuriko, precipe al la lago Greifensee, al la Alpoj kaj ĝis la Nigra Arbaro. Sude de la pinto de la monto troviĝas supre de *Gibswil* sur la teritorio de la komunumo Fischenthal la fonto de la rivero Jona.

Bachtelturo
-----------

La unau turo estis konstruita sur la pinto de Bachtel en la jaro 1873. Ĝi konsistis el ligno kaj estis tetruita en la jaro 1890 per ŝtormo.

Tri jarojn poste oni konstruis novan ŝtalan turon. Ĝi staris ĝis la jaro 1985 sur la pinto de Bachtel kaj tiam estis malkonstruita, renovigita kaj rekonstruita sur la altobservejo de Pfannenstil.

En la jaro 1986 estis konstruita la nova Bachtelturo. Ĝi havas altecon de 60 metroj, kaj en la alteco de 30 metroj troviĝas belvidplatformo. Sur la platformo estis instalita *alpomontrilo* kun la nomoj kaj desegnoj de ĉiuj montoj videblaj de la Bachtel. Ĝi estas la verko de Paul Thalmann.

Turismo
-------

La monto Bachtel kaj la restoracio sur ĝia pinto estas ŝatata migradcelo. Aliro eblas de ĉiuj flankoj. Bela vojo estas ek de Gibswil tra la abisma valo (germane *Tobel*) de la rivero Jona. La nomo Bachtel (en mezepoko *Bachtalberg* (=rivervalmonto), do monto kun rivervalo, indikas, ke la nomo de la monto supozeble estis dedukita de la rivervalo de la Jona.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Elvidoj de la monto Bachtel
* Bachtel virtuale

* Bachtel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bachtel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Leopold Ivanoviĉ von Schrenck** (ruse *Леопольд Иванович фон Шренк*; 1826 – 8a Januaro 1894) estis rusa zoologo, geografo kaj etnografiisto.

Biografio
---------

Schrenck estis naskiĝinta baltogermana kaj alportita ĉer Ĉoteni, sudokcidente de Sankta Peterburgo. Li ricevis sian doktorecon el la Universitato Tartu, kaj poste studis naturan sciencon en Berlino kaj Kenigsbergo. Li aliĝis al ŝipanaro de *Aurora* por ĉirkaŭnavigado de la mondo.

En 1853 Schrenck estis sendata de la Rusia Akademio de Sciencoj por esplori plej sudorientan Siberion per skuno *Vostok*. Li atingis la elfluon de la rivero Amuro septembre de 1854 kun la botanikisto Karl Maksimowiĉ. Februare de 1855 li vizitis Saĥalenon kaj poste esploris la Amuron printempe kaj somero. En 1856 li revenis al Eŭropo, tra la Lago Bajkalo. Li publikis saijn trovojn en sia *Reisen und Forschungen im Amur-Lande* (1860). Li ricevis la Konstantenan medalon el la Rusia Geografia Societo.

En postaj jaroj Schrenck turnis sian atenton al la studo de la indiĝenaj popoloj de Rusio. La 10an de novembro 1879 li iĝis direktoro de la Muzeo de Antropologio kaj Etnografio de Sankta Peterburgo.

Nombraj animaloj nomiĝas kiel Schrenck, kiaj

* Ŝrenkena limpet *Notoacmea schrenckii*
* Amura sturgo *Acipenser shrenckii*
* Manĉura nigra serpento *Elaphe schrenckii*
* Ŝrenkena botaŭro *Ixobrychus eurhythmus*

kaj papilio *Apatura schrenckii*ru:Переливница Шренка.

Referencoj
----------

* Mearns kaj Mearns - *Biographies for Birdwatchers* ISBN 0-12-487422-3
* Kunstkamera

  

* Kategorio Leopold von Schrenck en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 414358
* GND: 117059145
* LCCN: n86004318
* VIAF: 49527028
* ISNI: 0000 0000 8381 1394
* SUDOC: 194495256
* BNF: 15351288f
 |