recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Ne konfuzu ĉi tiun artikolon kun Maser aŭ Maseruo. |

Charles Townes kun la unua masero en 1958
**Masero** estas aparato, kiu produktas koheran mikroondon amplifitan per stimulita emisio.

Priskribo
---------

Masero produktas koheran elektromagnetan ondon, tipe ĉe mikroondaj frekvencoj, sed kelkfoje ankaŭ en radioaparataj kaj infraruĝaj frekvencoj. La lasero havas la saman fizikan principon kiel masero, sed produktas elektromagnetan ondon de videbla frekevenco.

Historio
--------

La unuan maseron konstruis la Usonaj fizikistoj Charles H. Townes, James P. Gordon, kaj Herbert J. Zeiger en Universitato Columbia en 1953. Gordon Gould inventis la nomon *masero* (angle *maser*) kiel akronimo de *mikroonda amplifiko per stimulita emisio de radioj* en 1957.

En 1960, la lasero, parenco de la masero, inventiĝis; komence, lasero estis nomita *optika masero*. En la 1960-aj jaroj, astronomoj malkovris la ekziston de naturaj maseroj en astroj (molekulaj nuboj, kometoj, planedaj atmosferoj, stelaj atmosferoj ktp.).

Pro la invento de la masero, Townes ricevis la fizikan Nobel-premion en 1964.

Uzoj
----

Maseroj estas uzataj en atomaj horloĝoj por precize mezuri tempon. Maseroj estas ankaŭ komponantoj de radioteleskopoj kaj kosmosondilaj komunikstacioj, por senbrue amplifi la malfortan mikroondan komunikan signalo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Masero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Lindley, David (2005-01-27). "Invention of the Maser and Laser", *Physical Review Focus* (en) **15** (4).
**Robert INDIANA** (naskiĝis la 13-an de septembro 1928; mortis la 19-an de majo 2018) estas usona artisto ligita al la poparta movado. Indiana naskiĝis **Robert CLARK** en New Castle, Indianao, kaj poste ŝanĝis sian nomon al Indiana pro sia nasko-subŝtato.

Indiana transloĝiĝis al Nov-Jorko en 1954 kaj aliĝis al la poparta movado. Liaj bildoj enhavas multon de komerca arto kunigita kun ekzistencialismo. Foje, tiuj verkaĵoj iĝis de li nomataj "skulptecaj poemoj". La verko de Indiano ofte konsistas el kuraĝa, simpla, ikonemaj bildoj, ĉefe mallongaj vortoj el la angla lingvo kiel "EAT", "HUG", kaj "LOVE" ("manĝu", "brakumo", "amu"). Li ankaŭ faris skulptaĵon en la antaŭĉambro de la turo Taipei 101 en Tajpeo, Tajvano, nomata *1-0*, kiu uzas buntajn nombrojn por sugesti la konduton de monda komerco kaj la strukturojn de homa vivo.

Indiana estis teatra kostumisto kaj fondezajnisto en la 1970-aj jaroj.
Li ankaŭ produktis serion de pacpentraĵoj post la atakoj de la 11-a de septembro 2001, kiuj estis montrataj en Novjorko en 2004. Li ankaŭ aperis kiel la sola "aktoro" en la 1964-jara filmo *Eat* ("Manĝu") de Andy Warhol, kiu montras 45-minutan scenon de Indiana manĝanta fungon.

Malgraŭ frua sukceso en la centro de la art-mondo, Indiana ermitigis sin mem en malfrua vivo. Li loĝas en la insula urbo Vinalhaven, Majno ekde 1978.

*LOVE*
------

*LOVE*-poŝtmarko
Indiana estas pleje konata pro sia bildo de la vorto "LOVE" ("amo") en kvadrato kun oblikva "O". Ĉi tiu bildo, unue kreita kiel Kristnaska karto por la novjorka Muzeo de Moderna Arto en 1964, eldoniĝis kiel poŝtmarko de la Usona Poŝt-Servo en 1973, la unua en ofta serio de "amo-poŝtmarkoj". Skulptitaj versioj estas videblaj en Novjorko, Brooklyn, Indianapolis, Scottsdale, Filadelfio, Las Vegas, kaj ekster la turo Taipei 101 en Tajvano

### Kopirajto

Indiana ne registris kopirajton por la LOVE-verko, kaj ne eblis malinstigi alian komercan utiligon. La bildo estas refarita multfoje en variaj formoj, inkluzive skulptaĵojn, bildojn kaj ornamaĵojn. Ĝi estas tradukita en la hebrea, ĉina kaj hispana lingvoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Publike montrata teksto, Nivelo 89, Taipei 101. 2007-08-17.

* Kategorio Robert Indiana en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 148868
* GND: 118708856
* LCCN: n50082289
* VIAF: 17498463
* ISNI: 0000 0001 2021 766X
* SUDOC: 050677330
* BNF: 12293332t
* ULAN: 500015478
* NLA: 35220747
* RKD: 41024
* NKC: mub2017952804
* ICCU: RMSV029788
* BNE: XX1123379
 |
La Mario-preĝejo en 2015 La **Preĝejo Nia Sinjorino surmonte** (germane: *Frauenbergkirche*, latine: *Sanctae Mariae novi operis in monte*) estas iama monakeja preĝejo kaj nuntempe la plej malnova paroĥa preĝejo en Nordhausen, Germanio, Sangerhäuser Straße nr 1a.

Historio
--------

La interesega historio de tiu ĉi preĝejo kondukas onin reen ĝis la komencoj de la urbo en la frua Mezepoko. Tie ĉi ĉe la okcidenta rando de Goldene Aue sur malabrupte dekliviĝanta suda monteto, situanta tre proksime ĉe la rivero Zorge kaj ĉe trafiknodo malnova, jam en la dua mezo de la 8-a jarcento troviĝis karolida bieno. Do juste povas esti dirita ke la 17-a jarcento tie ĉi estis kvazaŭ la centro de la malnova urbo!

La Mario-preĝejo staris sur la poste imperia bieno antaŭ la muroj de la urbo kaj estis ĝis 1220 reĝa hereda preĝejo. Ĉirkaŭ la jaro 1230 venis la cistercianinoj. Post la altrudita Reformacio ĝi ŝanĝiĝis en 1536 al lernejo knabina, en 1557 estis malfondo de la konvento. Poste la ejoj estis urba porknabina lernejo kaj finfine malriĉulejo.

Priskribo
---------

La tipe romanikstila kolona baziliko konstruitis ekde 1150. En 1337 venis volbaĵoj super la ĝis tiam nur per plata plafono kovritan mezan navon. En 1480 la preĝejo gotikigitis kaj en 1713 barokigitis. Inter 1901-1911 la romanikaj fenestraj formoj rekonstruitis kaj la ŝanĝoj de la 18-a kaj de la 19-a jarcento forigitis.

Post la faligoj de bomboj en aprilo 1945 okdek procentoj de la preĝejo detruitis; restis nur la ĥorejo, la transepto kaj la okcidenta portalo de la longa navo. La interno komplete malestiĝis. Unue ŝajnis ke la komunistoj - laŭ la modelo de aliaj enurbaj preĝejoj damaĝitaj - forigu ankaŭ tiun ĉi historiegan konstruaĵon. Sed mirakle deciditis en 1954 rekonstruadoj. Tiel ĝis 1967 la transepto kaj ĥorejo refaritis kaj en la 3.7.1983 rekomenciĝis liturgia utiligo kun modernigita interna ekipaĵo kaj nova orgeno. Tamen daŭre regis inter la fideluloj iel la sento ke mankus la iama longa navo.

Rekonstruo de la longa navo
---------------------------

Nova ĉapitro arkitektura komenciĝis okaze de la Landa hortikulturekpozicio (LGS) en 2004. Jam antaŭe, en 2002, mecenato kaj malpraulo de la pastoro kaj kronikisto Friedrich Christian Lesser estis ebliginta enmeton de vitralo ĉe la malhela transirejo inter longa navo kaj transepto. Poste faritis abstrakciiginta reprodukto de la longa navo: ekde julio 2003 la vizitantoj povas ĝui fascinan simbiozon inter romanika transepto kaj 12 metrojn alta ŝtala konstruaĵo de sur la iama longa navo. La nove gajnita areo utiligatas por diversaj spektakloj redoninte al la Mario-preĝejo ĝian per bombaviadiloj amputitan parton.

Fonto
-----

Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 1*, 2009, ISBN 978-3-7954-2249-3, p. 177-178

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Nia Sinjorino surmonte (Nordhausen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie sur *harzlife.de*
* Informoj sur urba retejo
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Inicialoj dc** aŭ **i.d.c.** (inicialoj dc/initials dc) estas muzikprojekto fondita de Éric Languillat en 2003 kaj bazita en Frankfurto-ĉe-Majno (Germanio).
Nutrata per alternativa popo kaj moderna elektronika muziko, inicialoj dc miksas tiujn influojn en sian buntan melankolian elektropopmuzikon, en kiu akustikaj gitaroj dancas kun spicaj drummaŝinoj kaj prasinteziloj el alia jarcento.

Post la unuaj koncertoj en 2003, pere de nuraj minidiskludilo, elektra gitaro, kaj memproduktita albumo (Popcorn for Diane, en la franca kaj la angla), la projekto rapide evoluis dank’ al sinkronizitaj videofilmoj kiuj estas koncerte projekciataj kun ĉiu kanto. Samtempe komencis aperi kantoj en Esperanto, kaj la koncertoj de Inicialoj dc fariĝis regulaj programeroj de Esperanto-aranĝoj.

Daŭre de la aktivaĵoj, kaj en loka arta sceno kaj en la Esperanto-komunumo, du albumetoj sekvis en 2007 (OK kaj 16), kaj la albumo Propaganda en 2009, en kiuj Esperanto jam ludas gravan rolon. Same, la prezento en la reto de pluraj videaĵoj enradikigis Inicialoj dc kiel muzikvidean artan projekton.

La albumo Urbano estis la unua tutesperanta albumo de Inicialoj dc, kaj estas mejlŝtono en la evoluo de tiu originala projekto.

Diskaro
-------

Muzikvideo: La fina venk'
* 2007 - *OK*
	1. Kurso de Esperanto
	2. George Michael
	3. Ordonas ni
	4. TTY
	5. Hejmen

* 2009 - *Propaganda*

* 2010 - *Urbano*
	1. Printempo
	2. La majstro de ŝak’
	3. La dimanĉaj fotoj
	4. Furora danc’
	5. La kontraŭsenco
	6. Ĉie virinoj
	7. Ekstertera dolĉaĵ’
	8. Tatua papili’
	9. La pigra viv’
	10. Se via mano estus paraŝut’...
	11. La prembutono
	12. Pufmaizo
	13. Outrun

* 2012 - *Signoj de viv'*
	1. La Malpeza Dormo
	2. Nek ĝojo nek pen’
	3. La Grizeco
	4. Ni en milionoj
	5. Ŝia Ridet’
	6. Alia Temo
	7. La Fina Venk’
	8. Rendevuo
	9. La Monvampiro
	10. Amiko sen vizaĝ’
	11. Signoj de viv’

* 2017 - *La Granda Aventuro*
	1. Li revenas
	2. Nokta Stirado
	3. Las Vegas
	4. Mistera Paro
	5. Dank’ al Kate
	6. Felisedo de nokto
	7. Tempomaŝino
	8. La Vivo nigrablanka
	9. Perfekta Ferio
	10. Ĝis la pluv’

* 2021 - *Fulmerford*
	1. Konektitaj knaboj
	2. Urba naturo
	3. Via beleco malŝparita
	4. Trans la tim'
	5. Bona persono
	6. La forgesita aŭtoro
	7. 2063
	8. La jaro de la viruso
	9. Sekreta flam'
	10. Eta kosmonaŭto
	11. Mi volas pli

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo ĉe Bandcamp kun ĉiuj albumoj aŭskulteblaj kaj aĉeteblaj
* Inicialoj dc ĉe Twitter
* i.d.c ĉe YouTube
**Robert Allan Monroe** (naskiĝis la 30-an de oktobro 1915, mortis la 17-an de marto 1995) – usona parapsikologo, aŭtoro de trilogio pri spertoj nomataj "ekster la korpo" (OBE – *out-of-body expeirence*), en kiu li priskribis siajn travivaĵojn en tiu ĉi alia stato de la konscio. Robert Monroe loĝis en Virginio, estis entreprenisto, proprietulo de radioricevilo. Li estis raciisto, kiu tamen radikale ŝanĝis sian mondkoncepton. En 1958 li spertis siajn unuajn vojaĝojn "ekster la korpo". La timo, kiun komence sentis, kun fluo de la tempo ŝanĝiĝis al interesiĝo, kiu puŝis lin al pluaj esploroj de tiu ĉi alia mondo. Poste Robert Monroe fondis sian esplorcentron Monroe-Instituton, en kiu prilaboris kunmetaĵojn de sonsurbendigoj nomataj Hemi-Sync (angle *Hemispheric Synchronisation* – sinkronigo de la cerbaj duonsferoj). La sonoj ebligas sinkronigon de la cerbo-ondoj permesante atingi aliajn statojn de la konscio, interalie de OBE. Li forpasis en la aĝo de 80 jaroj per natura morto.

Publikaĵoj
----------

* *Journeys Out of the Body* (unua eldono). Garden City, Doubleday, Nov-Jorko 1971, p. 297. ISBN 0385008619. OCLC 207277.
* *Far Journeys* (unua eldono). Garden City, Doubleday, Nov-Jorko 1985, p. 290. ISBN 0385231822. OCLC 11755227.
* *Ultimate Journey* (unua eldono). Garden City, Doubleday, Nov-Jorko 1994, p. 303. ISBN 0385472080. OCLC 28721578.

Vidu ankaŭ
----------

* lucida sonĝo

Eksteraj ligiloj
----------------

* paĝo de Monroe-Instituto angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 582863
* GND: 118583557
* LCCN: n50003794
* VIAF: 205758991
* ISNI: 0000 0003 5809 8234
* SUDOC: 028732596
* BNF: 120508100
* NDL: 00450342
* NKC: xx0010585
 |
**Tamás Fricz** [tamAŝ fric], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Fricz Tamás** estas hungara aktivisto, altlerneja instruisto.

Tamás Fricz naskiĝis la  16-an de julio 1959(nun 1959-07-16) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tamás Fricz maturiĝis en ekonomika mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1977, poste li akiris diplomon en Financa Altlernejo en 1981. Li akiris ankaŭ filozofian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1989, fine li doktoriĝis el politologio en Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1993. Pli frue inter 1990-2012 li laboris en politika instituto, inter 2000-2012 li estis institutestro en alia instituto. Inter 1994-2002 li instruis en altlernejo, krome inter 1997-2008 li estis docento en Universitato de Miskolc. Inter 1994-2013 li ankaŭ redaktis politikan revuon. Li kandidatiĝis (CSc) en 1994 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis premiojn inter 2005-2013.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

*

Vidu aŭdu ankaŭ
---------------

* video

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846958
 |


* Portalo pri Biografio
**Vasszentmihály** [vaŝsentmihaj], germane **Raab-Sankt-Michael** estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szentgotthárd. La loknomo signifas hungare: fero-Sankta Mikaelo. Vasszentmihály estas nomumita pri sia preĝejo Sankta Miĥaelo. Antaŭ 1899 la oficiala nomo estis **Rábaszentmihály**.

Ĉefvojo de Vasszentmihály
Preĝejo de Vasszentmihály

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9953
* Telefonprefikso: 94
* Areo: 6  km²
* Loĝantaro: 370

Situo
-----

Vasszentmihály troviĝas inter *Szentgotthárd* kaj Körmend laŭ la ĉefvojo, laŭ la fervojo kaj laŭ Rába en la maldekstra flanko.

Historio
--------

Vasszentmihály trovis sin en 1919 ĉe la nova ŝtatlimo laŭ Aŭstrio, perdinta ligojn al la pli nordaj vilaĝoj kaj urbo Güssing (hungare **Németújvár**). Post 1945 oni faris Feran Kurtenon, kiu estis 5 km-ojn larĝa tre kontrolita zono. En 1989 tio nuliĝis, oni trovis tie netuŝitan arbaron dum 40 jaroj. En 2008 la limoj malaperis, ĉar ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen.

La loĝantaro okupiĝas pri forstrumado. En Vasszentmihály migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* Preĝejo Sankta Mikaelo (Vasszentmihály)

Famuloj
-------

En Vasszentmihály naskiĝis Jenő Pintér (juristo).

Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Hungara reĝlando
------------------------------------------------

Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Transilvanio vidu: Almásszentmihály!

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Alsómihályi | Büdszentmihály | Drávaszentmihály | Kisszentmihály | Magyarszentmihály |
| Nagymihály | Nagyszentmihály | Pusztaszentmihály | Rábaszentmihály | Rákosszentmihály |
| Sárszentmihály | Szentmihály | Szentmihályfa | Szentmihályfalva | Szentmihálykörtvélyes |
| Szentmihályúr | Turócszentmihály | Vasszentmihály | Végszentmihály | Zalaszentmihály |
**Roberto de Hereford**, foje nomata **Roberto de Loreno** (mortis la 26-an de junio 1095) estis episkopo de Hereford, Anglio.

Li naskiĝis en Loreno kaj verŝajne estis kanoniko de la katedralo de Lieĝo antaŭ ol iri al Anglio. Eblas ke li edukiĝis ĉe la katedrala lernejo de Lieĝo, kie grava fako estis la matematiko.

Ne certas ĉu li translokiĝis al Anglio antaŭ aŭ post la normanda konkero de la lando. Li estis ordinata de Sankta Wulfstan. En 1079 Vilhelmo la Konkerinto nomumis lin episkopo de Hereford, kaj li konsekriĝis tiun jaron, la 29-an de decembro.

Li posedis la *Kronikon* de Marianus Scotus: tio estis historio de la mondo ĝis 1082. En sia kopio, Roberto enmetis notojn pri la Domesday Book, kiuj estas inter la plej gravaj fontoj pri kiel oni preparis la Domesday Book.

Roberto estis matematikisto kaj astronomo, kaj eble enkondukis la abakon en Anglion. Li estis amiko de Sankta Wulfstan, kaj estris ties funebrajn ritojn.

En 1095 li ĉeestis reĝan konsilion kiu pritraktis la konflikton inter Vilhelmo la 2-a kaj Anselmo de Canterbury. Tie li subtenis la reĝon kontraŭ la ĉefepiskopo, sed poste li reamikiĝis al Anselmo. Li mortis ne longe post la konsilio, kaj entombiĝis en la katedralo de Hereford.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 281982
* GND: 1030352976
* VIAF: 231154013723609190327
 |
**Frazeologiaĵo** aŭ **frazeo** estas fiksita vortokombino apartenanta al frazeologio de koncerna lingvo, vortgrupo kies senco ne egalas al la regula kombino de la sencoj de ĝiaj partoj. Ekz‑e iuj kunmetitaj vortoj (*vidpunkto, malvarmsanga, samideano*), iuj terminoj (*rekta objekto, kvadrata ekvacio*), proverboj, komparoj, kliŝoj, idiomaĵoj, kiel tiaj troveblaj en la Proverbaro Esperanta:

Aŭ ĉio, aŭ nenio.
Aŭ festo, aŭ fasto.
Danci laŭ ies fajfilo.
Deko da pekoj — unu la puno.
Dio kompatu!
Diri al iu nudan veron.
Doni la tonon.
Droni en detaloj.
Du botoj faras paron.
Ekzameni ne devigas preni.
Enbati al si en la kapon.
Esti en sia elemento.
Esti inter martelo kaj amboso.
For de l' okuloj, for de la koro.
Fordormi la okazon.
Havi larĝan konsciencon.
Hunda vivo.
Komenci de Adamo.
La afero ne brulas.
Li ripozu trankvile!
Malaperis, kiel vaporo.
Malsaĝa kiel ŝtipo.
Ne kaptita — ne punita.
Ne ŝovu nazon en fremdan vazon.
Nek al temo, nek al celo.
Nigro sur blanko pruvas sen manko.
Parenco per Adamo.
Propeka kapro.
Silento estas konsento.
Situacio sen eliro.
Teni sian langon en la buŝo.
Vera kiel vorto de profeto.
Vole-nevole.
Amplekson kaj la limojn de la termino diversaj lingvistoj difinas iom malsame, tamen kutime oni konsentas pri jenaj trajtoj de la frazeologiaĵoj:

* Uzado kaj rekoneblo en la lingvo.
* Neredukteblo de la signifo al kombino de la signifoj de la komponantoj, la signifoŝovo.
* Fiksita formo de la kombino.
* Uzeblo kaj uzado en rolo de lingva unuo.

Referencoj
----------

1. ↑  Frazeologiaĵo en PIV.
2. ↑  ReVo  frazeologiaĵo en ReVo .
3. ↑  Vidu la sekcion Frazeologio§Noto terminologia.
Ekzemplo de eŭroŝtopilo
 Oficialaj dimensioj de eŭroŝtopilo
Por duoble izolita malpeza ekipaĵo, kiu ne postulas teron, la **eŭroŝtopilo** (CEE 7/16) ofta: ĉi tio estas plata ŝtopilo kun nur du metalaj pingloj por fazo kaj neŭtrala. Ĉi tiu ŝtopilo estis speciale desegnita por konveni en preskaŭ ajna ingo en kontinenta Eŭropo, kun aŭ sen tero.

Specifoj
--------

La ŝtopilo havas du pinglojn 19 mm longa kaj permesi maksimume 2,5 ampero. La stiftoj estas parte izolitaj tiel ke ili ne povas esti tuŝitaj kiam la ŝtopilo estas parte enigita en la ingon. La metalkapo havas, male al la plej multaj eŭropaj ŝtopiloj de 4,8 mm, diametro de 4 mm kaj longo de 9 mm. La izolita parto estas 10 mm longa kun maksimuma diametro de 3,8 mm.  La pingloj ne estas paralelaj, sed iomete unu al la alia. La centra distanco estas 17,5 mm ĉe la pinto kaj 18,6 mm ĉe la fundo. Ĉi tio, kune kun la fleksebleco de la izolita parto, certigas, ke la ŝtopilo konvenas en ingojn de malsamaj grandecoj.

BS 4573 (UK razilo)
-------------------

En Britio oni uzas norman ŝtopilon interalie por raziloj. Kvankam ĝi estas tre simila al la Europlug, ili malsamas laŭ kelkaj manieroj (vidu bildon). La brita ŝtopilo havas 4,8 mm pinglojn kiuj estas 16,7 mm dise sur la tuta longo. Kvankam ĝi ne estas oficiale intencita, eblas uzi la Eŭroŝtopilon ĉe razingoj.

 BS 4573 (supro) kaj eŭroŝtopilo (malsupre)

Eŭro ingo
---------

Kvankam la specifo koncernas nur ŝtopilon, ekzistas plataj ingoj (kutime tabloingoj) kiuj nur taŭgas por ĉi tiu ŝtopilo: la *Eŭro ingo*.

 Muringo por eŭroŝtopiloj

Referencoj
----------

1. ↑   Stekker & contactdoos Type C (nederlande).

* Kategorio Eŭroŝtopilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 44° 46′ 08″ N 5° 02′ 01″ O﻿ / ﻿44.76889 °N, 5.03361 °O﻿ / 44.76889; 5.03361 (mapo)

**Vaunaveys-la-Rochette** estas franca komunumo lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi havis 585 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.

Geografio
---------

Vaunaveys-la-Rochette etendiĝas sur 21.93 km², kaj havis 585 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 27 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Drôme, en la okcidenta parto de la francaj Alpoj.

Historio
--------

La departemento Drôme estis oficiale kreita la 5-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Eric Chareyre, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Vaunaveys-la-Rochette apartenas al la kantono Crest-Nord, kies ĉefurbo estas Crest. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Die, unu el la tri arondismentoj de la departemento Drôme.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Drôme
* Kantono Crest-Nord
La **sinhaloj** (sinhale සිංහල ජාතිය, *sinhala ĝathija*) estas etna grupo indiĝena de la insulo Srilanko. Ili konsistigas tri kvaronojn de la loĝantaro de Srilanko kaj ilia nombro pli grandas ol 15 milionoj. La sinhala identeco baziĝas sur lingvo, historia heredaĵo kaj religio. La sinhaloj parolas la sinhalan lingvon, parto de la hindarja lingvaro, kaj estas precipe anoj de teravada budhismo, kvankam malgranda procentaĵo de sinhala sekvas branĉojn de kristanismo. La sinhaloj plejparte loĝas en nordcentra, centra, suda kaj okcidenta Srilanko. Laŭ la legendo *Mahavamsa* (මහාවංසය) ili estas la posteuloj de la ekzilita princo *Viĝaja* kiu laŭdire alvenis de nordorienta Barato al Srilanko en la jaro 543 antaŭ nia erao. Tamen, la populara srilanka folkloro kaj kelkaj referencoj en la legendo *Mahavamsa* al epokoj antaŭ la alveno de Viĝaja indikas ke la sinhaloj estas fakte posteuloj de pli fruaj loĝantoj de Srilanko; kiuj intermiksiĝis kun Viĝaja kaj la aliaj hindarjaj invadintoj el Barato.

Referencoj
----------

1. ↑  artikolo "prahistorio" (de la sinhaloj) en la retejo *sinhalaheritage.org*[*rompita ligilo*] (angle)

* Kategorio Sinhaloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **prezidanto de Rusio** (ruse *Президент России*) estas la ŝtatestro de la Rusia Federacio.

La posteno estas la plej alta pozicio en la politika sistemo de Rusio. La prezidanto elektiĝas per rektaj balotoj fare de la ŝtatanoj. Lia precipa takso estas zorgi pri tio, ke la ŝtatanoj efektive havu ĉiujn rajtojn kaj liberojn kiujn garantias la konstitucio de Rusio. La statuso de la prezidanto estas fiksita en ĉapitro 4 de la rusia konstitucio. La prezidanto difinas la internan kaj eksteran ŝtatan politikon. Inter la taskoj estas atribui ŝtatajn honorigojn, decidi en dubaj kazoj pri ŝtataneco de Rusio, kaj li havas la rajton malvalidigi la punon de kondamnitoj. La postenulo estas la supera komandisto de la Armitaj Fortoj de Rusia Federacio.

Kandidato pri la posteno devas havi pli ol 35 vivojarojn kaj esti vivinta almenaŭ la lastajn 10 jarojn en Rusio. La oficperiodo nun estas ses jaroj, en 1993-2008 - kvar jaroj, kaj eblas reelektiĝi maksimume dufoje sinsekve. Plia reelektiĝo poste eblas nur post kiam alia persono intertempe estis prezidanto. La prezidanto estas subtenata fare de la oficistoj de la rusia prezidanta administrejo.

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Prezidenta Administro de Rusio.
La **Kremla Kunlaborantaro** estas la neoficiala nomo por la **Administracio de la Prezidanto de Rusio** (ruse Администрация президента России). Ĉi tiu estas la ŝtata organizo respondeca por certigi liajn agojn kaj difini la tagordon de la Prezidanto de Rusio. Ĝi konsistas el la kunlaborantaro de la Prezidanto de Rusio, prezidentaj asistantoj, konsilistoj, kaj viclaborestroj de la Kremlo.

Ĝisnunaj prezidantoj
--------------------

Post la malfondo de Sovetunio en 1991 ĝis nun tri viroj plenumis la postenon:

| # | Prezidanto | Naskiĝo-forpaso | Oficperiodo |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Boris Jelcin | 1931–2007 | 1991–1999 |
| 2 | Vladimir Putin | 1952–... | 2000–2008 |
| 3 | Dmitrij Medvedev | 1965–... | 2008–2012 |
| 4 | Vladimir Putin | 1952–... | 2012–nun |

* Kategorio Prezidanto de Rusio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 243306
* GND: 5164199-9
* LCCN: no96011667
* VIAF: 141021468
* ISNI: 0000 0004 0619 8986
 |
**Aurelius Valerius Valens**, aŭ **Valerio Valento** (m. 317) estis romia imperiestro ekde decembro de 316 ĝis la 1-a de marto de 317. Ne konfuzu lin kun Valento *Flavius Iulius Valens* kiu estis kunimperiestro de la Romia Imperio de 364 al 378, kun sia frato Valentiniano la 1-a kaj regis la orientan parton de la imperio, ĝis sia morto.

Valerio Valento estis dekomence *dux limitis* (landlima duko) en Dacio, kaj pro la mallongdaŭro de lia regado, apenaŭ oni scias iom pri ĝi.

En la unua enlanda milito inter Licinio kaj Konstantino okazis batalpaŭzo ekde la 8-a de oktobro de 314. Sed komence de decembro de 316 Licinio sciis jam ke la batalpaŭzo ne daŭros multe kaj nomumis Valenton kiel kunimperiestro por montri al Konstantino ke li jam estis perdinta la paciencon al li. Post la malvenko de Licinio en la Campus Ardiensis en la 1-a de marto de 317, Konstantino devigis Licinion murdi Valenton, kio okazis tuj poste.

Licinio uzos la saman kaptilon (sensukcese) en la dua enlanda milito kontraŭ Konstantino nomumante Martinianon kunimperiestro.

* Kategorio Valerio Valento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 494815
 |
La muzeo. La **Regionhistoria muzeo de Reitzengeschwenda** (germane: *Volkskundemuseum Reitzengeschwenda*) troviĝas Drognitz, Reitzengeschwenda nr 24.

Priskribo de la loko
--------------------

Komencoj estis en 1969, vera muzeo-fondo en 1983; intertempe la kolektoj pligrandiĝis senteble. En kamparana domo de 1680 estas elmontrataj kamparanaj iloj, mebloj, tradiciaj kostumoj kaj sekcio pri historio.

Kolektaro
---------

En la draŝejo estas dioramoj pri vivospacoj de la regiono, kiuj invitas al aŭskultado, gapado kaj tuŝado. Krome videblas sur tri etaĝoj malnovaj iloj agrikulturaj (de jungil-kolumoj por ĉevaloj ĝis draŝmaŝino) kaj prezentatas diversaj aliaj metioj.

Kolekto mineralogia en la flanka alo donas ideojn pri la ankoraŭ el la tero elfosindaj juveloj kaj varbas novajn geologojn.

En la teknika monumento *Sägemühle* (segmuelejo) oni povas informiĝi pri la ligna prilaborado kaj la flosigado sur la rivero Saale.

La kirketo kun arthistorie grava interno.

Kirko
-----

Partoprenantoj de rondgvidado povas ankaŭ viziti la modestan kirkon kun belaj plafonaj pentraĵoj, baroka ambono, malnova orgeno kaj interesa baptopelvo.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 42

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Regionhistoria muzeo de Reitzengeschwenda en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la muzeo.[*rompita ligilo*]
**Vechta** [FE*H*ta] estas urbo en la nordo de Germanio. Ĝi situas 50 kilometrojn norde de Osnabrück, en la federacia lando Malsupra Saksio kaj ties distrikto Vechta, kaj estas la administra centro de la distrikto. Historie la teritorio apartenas al la regiono Oldenburgio. Fine de decembro 2019 la urbo havis 32863 loĝantojn. Ĉiuaŭguste en la urbo okazas granda urba festo, nomata *Stoppelmarkt*, kiu altiras gastojn ankaŭ el pli foraj regionoj de norda Germanio.

Partneraj urboj
---------------

* Jászberény, Hungario
* Roscoff kaj ties interkomunumo, Bretonio (Francio)
* Saint-Pol-de-Léon, bretone *Kastell-Paol*, Bretonio, Francio
* Seguin, Teksaso (Usono)
* Starachowice, Pollando

Rilatoj al Esperanto
--------------------

En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj, kiam en la distrikto Vechta aktivis pluraj junularaj Esperanto-grupoj, en la urbo Vechta ekzistis du el ili - en la urbocentro mem kaj aparta grupo en la komunumoparto *Langförden*, kiu ĝis la jaro 1974 estis memstara komunumo. En la najbara urbeto Lohne okazis du grandaj someraj tendaroj de Germana Esperanto-Junularo, kaj en la loko Damme-Dümmerlohausen 30 kilometrojn sude la Internacia Seminario de 1978/1979. En la malgranda loka universitato, branĉo pri pedagogio de la universitato Osnabrück, ekzistas vasta literatura elekto pri Esperanto en la universitata biblioteko kaj ripete okazis prelegoj kaj simpozioj favore al la internacia lingvo.

Trafiko
-------

Vechta per individua motora trafiko konektiĝas al la autovojo , kaj kompreneble ankaŭ havas fervojan stacidomon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* paĝoj de la urbo, germanlingvaj

ventomuelejo en la komunumoparto *Langförden*

* Kategorio Vechta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rurbaj kaj neurbaj komunumoj en la distrikto Vechta |
| --- |
| Bakum | Damme | Dinklage | Goldenstedt | Holdorf | Lohne | Neuenkirchen-Vörden | Steinfeld | Vechta | Visbek | blazono de la distrikto Vechta |

 |
La **Prezidento de Respubliko Ĉinio**, nune ofte referencata kiel la **Prezidento de Tajvano,** estas la ŝtatestro de Respubliko Ĉinio, kaj ĉef-komandanto de la Armeo de la Respubliko Ĉinio. Tiu posteno iam havis aŭtoritaton super Kontinenta Ĉinio, sed ĝia restinta jurisdikcio estas limigita al Tajvano, Penghuoj, Ĝinmenoj, Macuoj, kaj aliaj pli malgrandaj insuloj ekde la fino de la dua ĉina enlanda milito.

Origine elektita de la Nacia Asembleo, la prezidenteco estas nun komprenita kiel ceremonia postenon sen reala plenumpovo ĉar Tajvano estas komprenata kiel parlamenta respubliko. Ekde la prezidenta balotado de 1996, la prezidento estas rekte elektita per plureco de voĉdonado por kvar-jara regotempo, kaj la postenuloj estas limigitaj al servado dum maksimume du regotempoj. Tsai Ing-wen sukcedis Ma Ying-jeou la 20an de Majo, 2016, kaj iĝis la unua virino prezidento en la historio de Tajvano.

Referencoj
----------

1. ↑  "President of Taiwan: How My Country Prevented a Major Outbreak of COVID-19", 16a de Aprilo 2020.
2. ↑  "Profile: Tsai Ing-wen, Taiwan's first female president", 11a de Januaro 2020.
3. ↑  "Taiwan president to pledge to bolster combat power as China tensions rise",  *Reuters*, 9a de Oktobro 2022.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Prezidento de Respubliko Ĉinio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kategorio Prezidento de Respubliko Ĉinio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Prezidento de Respubliko Ĉinio en Vikifontaro (Universala biblioteko)

* Office of the President of the Republic of China
* Presidents and their Premiers

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo President of the Republic of China en la angla Vikipedio.*
**Sajat-Nova** (armene:Սայաթ-Նովա; azere:سید‌ نوا /Sayad-Nova; perse:سید‌ نوا; kartvele:საიათ-ნოვა) (n. la 14-an de junio 1712, en Tbiliso - m. la 22-an de septembro 1795, Haghpat), naskita kiel Harutjun Sajatjan (Հարություն Սայադյան). Lia patrino, Sara, naskiĝis en Tbiliso, kaj lia patro, Karapet en Halepo aŭ Adana. Li estis armena poeto, kantisto kaj aŝiko kun kantoj en pluraj regionaj lingvoj. Li adoptis la nomon Sajat-Nova kio signifas en la persa lingvo "Reĝo de la kantoj".

Proksimume 220 kantoj povas esti atribuataj al Sajat-Nova, kvankam li eble skribis milojn pli. La plej multaj el liaj konservitaj kantoj estas en azera lingvo, sed li ankaŭ komponis en la armena, kartvela kaj persa. Kelkaj liaj kantoj estas kantitaj nuntempe, ĉefe la armenaj. Li ankaŭ estis flua en la araba.

Sajat-Nova estas konsiderita de multaj kiel la plej granda aŝiko kiu iam vivis en Kaŭkazio. Komponisto Aleksander Arutjunjan verkis la operon nomita "Sajat-Nova". Ekzistas strato kaj muziklernejo nomita kiel li en Erevano (Armenio), same kiel armen-amerika dancensemblo en Usono, armena restoracio en Madrido (Hispanio) kaj lageto situanta en Mont Orford (Kebekio, Kanado).

La filmo de la jaro 1968 "Sajat Nova" direktita de Sergej Paraĝanov — kiu estis malpermesita en Sovetio, sekvas la padon de la poeto ekde lia infanaĝo ĝis lia rolo kiel kortegano kaj finfine kiel monaĥo. Ĝi estis distribuita en Usono sub la titolo *The Color of Pomegranates* (esperante *La Koloro de Granatoj*). Ĝi ne estas tiel multe biografio de Sajat-Nova, sed serio de scenoj de armenaj kostumo, brodaĵo kaj religia rito intermetita kun scenoj kaj versoj de la vivo de la poeto.

En Armenio, Sajat-Nova estas konsiderita poeto, kiu faris konsiderindan kontribuon al la armena poezio de sia jarcento. Kvankam li vivis sian tutan vivon en profunde religiema socio, liaj poemoj estas plejparte sekularaj kaj plenaj de romantika ekspresionismo.

* Kategorio Sajat-Nova en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 340933
* GND: 119527472
* LCCN: n84099172
* VIAF: 77715540
* ISNI: 0000 0001 1771 5780
* SUDOC: 081917104
* BNF: 119238784
* MBA: 2f9bace8-8d4e-47ae-9925-b1250b0caaa4
* NKC: js20061201013
 |
**Valter Ahlstedt** estis sveda novialisto kaj post interlingvaisto, li naskiĝis en 1908 kaj mortis en 2005. Li naskiĝis en Stokholmo kaj estis la unua urba bibliotekisto de sia naskiĝurbo. Li subtenis mone interlingvaon kaj estis fervora propragandisto de tiu planlingvo.

Verŝajne, li estis la lasta pioniro de Novialo, kiu mortis. De 1935 1939, li kunlaboris al la revuo "Novialiste" kaj estis ĝia kunredaktanto en 1937. Kiam en 1937, oni intencis krei komisionon por plibonigi Novialon, Ahlstedt estis unu el ĝiaj membroj. Pro lia influo, la nova versio de Novialo proksimiĝis al Okcidentalo. Lia *"Gramatike interlingual"* de 1947 estis aprobita kiel nova oficiala gramatiko de Novialo.

Valter Ahlstedt kaj Andrea Baietti el Italio estas treeble la nuraj homoj kiuj interparolis Novialon al alilandano. 

Post la falo de Novialo, Ahlstedt fariĝis ano de Interlingvao kaj aliĝis al *Societate Svedese pro Interlingua* (Sveda societo pro Interlingvao) ĝis sia morto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 234468
* GND: 1164814273
* VIAF: 77290290
* ISNI: 0000 0000 5199 9767
* LIBRIS: 255865
* BIBSYS: 90617299
 |
Widukind, monaĥo kaj kronikisto
**Widukind von Corvey** (latine: *Vidukindus Corbeius*; naskiĝinta ĉ. 925 aŭ 933/35; mortinta la 3-an de februaro 973 en Corvey) estis grava saksa historiisto kaj kronikisto.

Vivo
----

Eble li estis ido de duko Widukind, kontrauŭlo de Karlo la Granda. Antaŭ la 942-a jaro li iĝis benediktano kiam abatis Volkmaro la 1-a. Antaŭ la ĉefverko *Res gestae Saxonicae* (pli detale *Vidukindi monachi Corbeiensis rerum gestarum Saxonicarum libri tres*) li verkis aliajn aferojn kiuj perdiĝis. Klostre li verkis inter 967 kaj 968 ĝin en tri libroj; kontinuigo fariĝis poste ĝis 973. Verkdediĉo estis por Mathilde, filino de imperiestro Oto la 1-a, la unua abatino je Quedlinburg. 

La kroniko estas farita laŭ strikta plano kaj sentigas imitadon de Salustio. Uzis ĝin i.a. Thietmar de Merseburg kaj Saxo Grammaticus.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Art. „Widukind von Corvey" fare de Wilhelm Wattenbach. Ĉe: Allgemeine Deutsche Biographie, Band 42 (1897), p. 369–370 (tie ĉi interrete)
* Widukind ĉe *Geschichtsquellen des deutschen Altertums*
* etbiografio ĉe *Catholic Encyclopedia* (1913)
**Vedanto** (*ved-anta* - finiĝo de vedoj) estas la plej lasta el la ses sistemoj de la hinda filozofio, bazitaj sur la Vedoj; ĝi proponas metafizikon, bazitan precipe sur la Upaniŝadoj
(PIV).

Adeptoj de la vedanto komprenas ĝin ne nur kiel filozofion, nek religion, sed kiel realan veron, kiun malpli evoluinta menso ne povas koncepti.

La malsupera pensado serĉas absolutan veron en la suno aŭ vento, formas por si nocion de dio, al kiu ĝi atribuas diversajn kvalitojn, dum la supera pensado konas nur unu nedivideblan ekzistadon sen kvalitoj.

La malsupera pensado vidas, ke la mondo estiĝas kaj pereas ĉiam denove, same kiel homoj, kiuj pro sia karmo restas kiel semo por plua naskiĝado, en kiu respeguliĝas rekompenco aŭ puno pro la antaŭa vivo. La supera pensado scias, ke la mondo estas nur sonĝo de la sola nedividebla ekzistado.

La malsupera pensado konas individuan animon kun personaj kvalitoj kaj sensoj, naskitan sen sciado, kio obstaklas veran konadon. La supera pensado vidas, ke la animo estas nek parto nek modifo de Bramano, nek io diferenca de Li, sed ke ĝi plene identas kun la plej alta ekzistado.

La malsupera sciado scias pri la postmorta sorto de individuo: bonulo iras post la morto la "vojon de la patroj", ricevas sian rekompencon kaj revenas al la nova vivado. Portanto de la supera pensado iras "la vojon de dioj" al la mondo de Bramano, atingas veran konadon kaj veran savon. Malbonulo venas "al la tria loko", kie lin atendas punoj, kaj revenas al la nova vivado en malsupera kasto (en besto aŭ planto). La vera konado estas per si mem savo, suferoj ne ekzistas, morto estas purigo.

La vedanta pensado scias, ke individuo estas identa kun ĉio cetera, tial li nocas nenion, ĉar li nocus sin mem.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 50827
* LCCN: sh85142463
* BNF: 11933773b
* NDL: 00560572
* NKC: ph116671
* BNE: XX533432
 |
Monaĥo **Rodrigo de Valdepeñas**, (Valdepeñas, 1505 - Jerez, 1560), poeto kaj religiulo hispana.

*Glosa a las Coplas de Jorge Manrique y otros versos* (Alcalá de Henares; 1560)

Biografio
---------

Oni konas malmulte pri tiu gravulo. Li studis en la Universitato de Alcalá de Henares kaj monaĥiĝis en la monaĥejo *Cartuja del Paular* la 7an de marto de 1526 kaj estis abatejo de tiu en (1552-1556) kaj poste en Cazalla (1558-1560) kaj mortiĝis en Jerez en 1560. Li verkis *Libro del principio, fundación y prosecución de la Cartuja de Granada y noticia de alguno de sus prelados* (pri la monaĥejo Cartuja de Granada), kiu konserviĝas manuskripte en la Nacia Historia Arkivo kaj el kiu estas moderna eldono (Salzburg: Institut für Anglistik und Amerikanistik, 2003, aŭ Beatriz Esteban Muñecas (Murcia, 2003)).

Li krome komponis kiam li estis 20jaraĝa kaj studento en la Universitato de Alcalá de Henares, la 22 unuaj strofoj de konata *Glosa* al la *Coplas por la muerte de su padre*, de Jorge Manrique, kion li finis jam plenkreskulo en El Paular por sendi ĝin al sia patro, necesa je konsolo.

Bibliografio
------------

* Eusebio Vasco, *Valdepeñeros ilustres. Apuntes biográficos.*, Valdepeñas: La Voz de Valdepeñas, 1890-1895.
* VV. AA. *La Provincia de Ciudad Real, arte y cultura III*. Ciudad Real: Diputación Provincial, 1993, pp. 315-316.

* Kategorio Rodrigo de Valdepeñas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Veronika Ĉerkasova** (beloruse *Вераніка Анатольеўна Чаркасава*, ruse *Вероника Анатольевна Черкасова*; naskiĝis la 12-an de januaro 1959 en Minsko, murdita la 20-an de oktobro 2004 samloke) – belorusa ĵurnalistino.

Ŝi estis ĵurnalistino de opoziciaj gazetoj – "Belorusskaja Delovaja Gazeta" (90-aj jaroj), "Belorusskaja Gazeta" (1995–2003), "Salidarnasc" (de 2003). Specialiĝis pri esploranta ĵurnalismo kaj estis aŭtorino de serio da artikoloj pri kontraŭleĝa vendo de armiloj fare de belorusaj regopovoj al Saddam Hussein. Ankaŭ okupiĝis pri socia problemaro, verkis pri religiaj sektoj kaj pri ciganoj en Belorusio.

Ŝi estis murdita en sia loĝejo de nekonataj farintoj; la murdo okazis dum streĉa interna situacio lige al parlamenta balotado kaj konstitucia referendumo. Oni ekskludis raban motivon de la murdo (nenio perdiĝis de la loĝejo).

Vidu ankaŭ
----------

* Anastasija Baburova
* Natalia Estemirova
* Anna Politkovskaja


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 379840
* GND: 1062517830
* VIAF: 311725665
 |
**Viktar Kazko** (n. 23-an de marto 1940, urbo Kalinkaviĉi en Homela regiono -), belorusa verkisto, verkas ruse kaj beloruse.

Biografio
---------

Devenis en familio de laboristo. Dum Dua mondmilito pereis lia patrino kaj eta fratino. Post milito, en adoleska ĝo, li pro konflikto kun novaj familianoj de patro, foriris el hejmo, vivis en orfejo. Post fino de 8-aĝa lernejo studis en minindustria profesia lernejo. Poste laboris en mino, geologa esplorado. Liaj impresoj pri ĉi tia tempo estis bilditaj en ruslingvaj poemoj "Malhel' forsto - tajgo densa" (1973), "Saluton kaj adiaŭ" (1974).

De 1962 laboris en gazetaro kiel ĵurnalisto. En la jaro 1970 finis senĉeeste Literaturan instituton, unu jaro poste, venis en Minsko.

Viktar Kazko estas unu el gravaj belorusaj verkistoj. Liaj verkoj havas membiografian enhavon. Li estas el nombro de unuaj en belorusa kaj sovetunia prozaro kiu priskribis militon tra impresoj de infano ("Juĝo en Slabada"). Tragikaj okazintaĵoj de milito, kiaj restis en infana konscienco, fariĝis enhava, senca, etika centro de liaj noveloj. Ili kondiĉis diversajn planojn de rakonto - milita pasinteco, severaj traŭmoj, kaŭzitaj al infana animo, peza maturado de junulo, strebo venki pezo de teruraj rememoroj. Forte atentis li kaj la temo de ekologio.

Multaj liaj verkoj estis filmitaj en Belorusio, tradukitaj en multaj lingvoj.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 387904
* GND: 121579247
* LCCN: n94052207
* VIAF: 23001257
* ISNI: 0000 0001 0778 5371
* SUDOC: 115085041
* NKC: js20020812624
 |
**Junichi WANATABE** (japane 渡 辺 淳一, *Watanabe Jun'ichi*, naskiĝis la 24-an de oktobro 1933 en parto de la urbo *Sunagawa*, 砂川市, kiu ekde la jaro 1949 estas aparta urbo *Kamisunagawa*, 上砂川町, mortis la 30-n de aprilo 2014 pro prostata kancero en Tokio) estis japana verkisto, konata pro sia portretado de ekster-geedzaj amaferoj de mezaĝaj homoj.

Lia romano "perdita paradizo" (失楽園, *Ŝicurakuen*) de 1997 iĝis furora libro en Japanio kaj aliaj landoj de Azio, kaj estis portita al la kino kaj al televida serieto. Li sume skribis pli ol 50 romanojn, kaj gajnis plurajn literaturajn premiojn, inkluzive de la premio *Naoki* en 1970 pro la romano "Lumo kaj Ombro" (光と影, *Hikari to Kage*), premio de la revuo *New Current Coterie* pro la romano *"Makeup"*, kaj premio *Yoshikawa Eiji* en 1979 pro "la subira suno en distanco" (遠き落日, *Toki rakujitsu*) kaj "La Rusa Bordelo de Nagasaki" (長崎のロシア売春宿, *Nagasaki roshia yujokan*).

En Esperanto aperis
-------------------

* *La Lasta Flugo al Parizo* (origine japane), en traduko de Ujeki Ŝiger, Tokio: eldonejo Logi, 1988, 55 paĝoj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 558952
* GND: 137094337
* LCCN: n81011236
* VIAF: 108378749
* ISNI: 0000 0001 2146 9519
* SUDOC: 132633426
* BNF: 159851863
* NLA: 35276931
* NDL: 00091357
* BIBSYS: 2043472
* NKC: xx0093110
* BNE: XX4838406
 |
La **Supera Popola Asembleo** (koree **하이인민한국**, Ch’oego Inmin Hoeŭi) estas la unuĉambra parlamento de Nord-Koreio. La parlamento konsistas el 687 deputitoj, kiuj estas elektitaj en ĝenerala baloto laŭ majoritata balotsistemo unufoje ĉiujn kvin jarojn. Nord-Koreio estas lando kun unupartia reĝimo kaj nur unu listo estas rajtigita por partopreni en la baloto kaj tio estas la Demokratia Fronto por Reunuigo de Patrio, kiu kunigas la regantan partion, la Laboristan Partion de Koreio kaj kelkajn negravaj partioj.

La sidejo de la Supera Popola Asembleo estas la Mansudae Kongresejo, situanta en la ĉefurbo Pjongjango, proksime de la Granda Monumento Mansudae kaj la Muzeo de la Korea Revolucio .

Voĉdonado kaj baloto
--------------------

Laŭ la Konstitucio de DPRK, ŝtata supera kaj leĝdona organo estas la Supera Popola Asembleo kaj ĝia Prezidio. Ĉiu civitano ekde 17-jaraĝa povas voĉdoni kaj esti elektita al la parlamento .

Ĉiuj kandidatoj estas elektitaj per voĉdonado, kiu okazas ĉe la kunvenoj de la "Demokratia Fronto por Reunuigo de Patrio" (ia antaŭbaloto). La "Demokratia Fronto por Reunuigo de Patrio", malgraŭ esti en teorio koalicio de partioj, fakte estas kontrolita de la Laborista Partio de Koreio, kvankam ŝajne, ĉi tiu lasta estas nur la plej granda partio en tiu "koalicio de partioj" .

La "Korea Socialdemokrata Partio", la "Condoist Ĉongu Partio" kaj la "Laborista Partio de Koreio" estas la nuraj laŭleĝaj partioj en Nord-Koreio. Tiuj ĉi tri partioj kandidatiĝas kune en la baloto, kadre de la Demokratia Fronto por Reunuigo de Patrio, do, fakte, estas nur unu opcio en la baloto.

La "Demokratia Fronto por Reunuigo de Patrio" ankaŭ inkluzivas kelkajn partiajn organizaĵojn, kiel la Junulara Organizaĵo de la Laborista Partio de Koreio.

Ĉiuj 687 membroj estas nomumitaj de kaj elektitaj de la Demokratia Fronto por Reunuigo de Patrio .

Voĉdoni en la baloto estas deviga, kaj la voĉdonado estas sekreta. Oni povas voĉdoni 'kontraŭ' kandidato, eĉ se li estas la sola kandidato .

Referencoj
----------

1. ↑  DPRK Constitution
2. ↑   IPU PARLINE Database: Choe Go In Min Hoe Ui. Interparlamenta Unio.
3. ↑  Moon, Angela; Sugita Katyal, Ralph Boulton, "N.Korea vote may point to Kim successor", *Reuters*, 8. mars 2009. Kontrolita 31. desember 2011.
4. ↑  The Korea Herald, 4. oktober 2007

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Supera Popola Asembleo** en Vikimedia Komunejo
* Supera Popola Asembleo ĉe la Interparlamenta Unio
* Nord-korea Registaro, CIA Monda Faktlibro
* FACTBOX - ĉefaj politikaj organoj de Nord-Koreio kaj potenco, *Reuters*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846937
 |
**Anselm KIEFER** (naskiĝis la 8-an de marto, 1945) estas germana pentristo kaj skulptisto.

Li studis kun Peter Dreher kaj Horst Antes en la malfruaj 1960-aj jaroj. Liaj verkoj asimilas materialojn kiel ekzemple pajlo, cindro, argilo, plumbo kaj ŝelako. La poemoj de Paul Celan ludis rolon en evoluigado de la temoj de Kiefer de germana historio kaj la hororoj de la holokaŭsto, same kiel la spiritaj konceptoj de Kabalo.

Ĉie en lia laboro, Kiefer diskutas la pasintecon kaj traktas tabuajn kaj kontestatajn temojn de lastatempa historio. Temoj de nazia regado estas precipe reflektitaj en lia laboro; ekzemple, la pentraĵo Margarethe (oleo kaj pajlo sur kanvaso) estis inspirita de la konata poemo de Celan "Todesfuge" ("Fuĝo de Morto").

Liaj verkoj estas karakterizitaj per neŝancelebla deziro alfronti la malhelan pasintecon kaj neplenumitan potencialon de lia kulturo, en verkoj kiuj estas ofte faritaj sur granda, alfrontema skalo bone konvenigita al la subjektoj. Estas ankaŭ karakterize de lia laboro trovi signaturojn kaj nomojn de homoj de historia graveco, legendaj figuroj aŭ historiaj lokoj. Tiuj estas ĉiuj kodigitaj sigiloj tra kiuj Kiefer serĉas prilabori la pasintecon; tio rezultigis lian laboron estantan ligita al la New Symbolism kaj Neo-Expressionism movadoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Anselm Kiefer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Anselm Kiefer ĉe Artikoloj (angla)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847054
* GND: 118561901
* LCCN: n79035655
* VIAF: 95995437
* ISNI: 0000 0001 2283 2172
* LIBRIS: 208447
* SUDOC: 027992683
* BNF: 12192138x
* ULAN: 500047395
* NLA: 35938236
* NDL: 00469528
* BIBSYS: 90136347
* RKD: 44264
* NKC: jn19990004310
* BNE: XX987128
 |
OIK-membroj (helverde, observaj membroj).
La **Organizaĵo de Islama Kunlaboro** (arabe منظمة التعاون الاسلامي, Munaẓẓama at-Taʿāwun al-ʾIslāmiyy; france *Organisation de la Coopération Islamique*; angle *Organisation of Islamic Cooperation*) estas organizo de ŝtatoj kun islamo kiel plimulta religio. Ĝi estis kreita en 1969 dum la Konferenco de Rabato kaj prezentita du jarojn poste. Ĝia sidejo troviĝas en Ĝido (Sauda Arabio). En ĝi membras 57 ŝtatoj, inkluzive de Palestino. 56 el la 57 ŝtatoj de la organizaĵo estas membroj de la Unuiĝintaj Nacioj.
La 28-an de junio 2011 ĝi oficialigis sian nomon, antaŭe ĝi nomiĝis: Organizaĵo de la Islama Konferenco (OIK).
Ĝi agas en kunlaborado de siaj membroj por la batalo kontraŭ imperiismo kaj novkoloniismo kaj por emancipiĝo de Palestino. Historie estis celebritaj diversaj kongresoj, kiuj kontribuis al ĝia evoluo: Lahore (1974), Mekko (1981), Kazablanko (1984), Kuvajto (1987), Dakaro (1991), Teherano (1997), Putraĝajo (2003), Istanbulo (2016).

La Islama Edukada, Scienca kaj Kultura Organizaĵo (ISESKO) (aŭ en la angla ISESCO pri Islamic Educational, Scientific and Cultural Organization) estas organizo establita en majo 1979 fare de la Organizaĵo de la Islama Konferenco (OIK, nun la Organizaĵo de Islama Kunlaboro).

OIK suspendis Sirion la 16-an de aŭgusto 2012, pro la kunteksto de Siria enlanda milito.

Vidu ankaŭ
----------

* Islamo
* Deklaracio de homaj rajtoj en islamo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Organizaĵo de Islama Kunlaboro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo de OIK (arabe, france, angle) Arkivigite je 2012-07-04 per la retarkivo Wayback Machine