recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Pri la komunumo
---------------

 **Fislisbach** estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 5061 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Fislisbach situas en kaldrono inter du montetoj, nome *Buchberg' kun alteco de 468 m s.m. kaj* Hiltiberg *kun alteco de 470 m s.m.. La komunumo apartenas al la aglomeraĵo de la najbara urbo Baden (Argovio).*

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Fislisbach limas en nordo al la distriktĉefurbo Baden, en oriento al Neuenhof kaj Oberrohrdorf, en sudo al Niederrohrdorf kaj Mellingen, en okcidento al la eksklavo Rütihof de la urbo Baden, kaj en nordokcidento al Birmenstorf.

Trafiko
-------

La kantona ĉefvojo de Baden al Mutschellen-Pasejo
En Fislisbach kuniĝas kantona ĉefvojo de Bremgarten kaj de la kulmino de Mutschellen-Pasejo al Baden (Argovio). Sur ambaŭ cirkulas po du poŝtaŭtolinioj, tiel ke la komunumo estas bone konektita al la publika trafikreto. Sudokcidente de la vilaĝo en Mellingen estis malfermita en la jaro 2004 stacio de la Heitsersberg-linio de Svisaj Federaciaj Fervojoj, de kie estas rekta regiontrajnkonekto al Zuriko.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas 3 kilometrojn norde en Dättwil.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Fislisbach datiĝas el la jaro 1184 kiel *Vicelisbach*.

En mezepoko Fislisbach estis sub la regado de la Habsburgoj. Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, ĝi estis atribuita al la voktejo Birmenstorf de la Grafejo Baden.

Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la vilaĝo apartenis dum kvin jaroj al la tiama Kantono Baden. Post ties integriĝo al la hodiaŭa Kantono Argovio, Fislisbach fariĝis politika komunumo de la argovia distrikto Baden.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Fislisbach
* Fislisbach en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Fislisbach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Baden |
| --- |
| **Baden** • Bellikon • Bergdietikon • Birmenstorf • Ehrendingen • Ennetbaden • Fislisbach • Freienwil • Gebenstorf • Killwangen • Künten • Mellingen • Mägenwil • Neuenhof • Niederrohrdorf • Oberrohrdorf • Obersiggenthal • Remetschwil • Spreitenbach • Stetten • Turgi • Untersiggenthal • Vetingo • Wohlenschwil • Würenlingen • Würenlos |  |

 |
Kastelo Bodelwyddan.
**Denbighshire** (angla prononco [denbigŜAJ], kimre *Sir Ddinbych* [ˌsiːr ˈðɪnbɨ̞χ]) estas graflando en nordorienta Kimrio. Ties limoj diferencas el la samnoma historia graflando. Tiu parto de Kimrio enhavas la plej antikvajn pruvojn de konata homloĝado – Pontnewydd (Bontnewydd-Llanelwy) estas kuŝejo el Paleolitiko kiu havas restaĵojn de Neandertaloj el antaŭ 225 000 jaroj. Estas ankaŭ gravaj kasteloj kiel tiuj de Denbigh, Rhuddlan, Ruthin, Castell Dinas Bran kaj Bodelwyddan. St Asaph, unu el la plej malgrandaj urboj de Britio, havas unu el ties plej malgrandaj anglikanaj katedraloj. Denbighshire estas limigita per marbordo norde kaj montetoj oriente, sude kaj okcidente. La rivero Clwyd dominas larĝan fekundan valon kun malmulta industrio. Ekzistas agrikulturo en la Valo de Clwyd kaj bestobredado de bovoj kaj ŝafoj en la supraj teroj. La marbordo allogas turistojn; piedirantoj vizitas la montaron Clwydian, formante Areon de Elstara Natura Beleco kun la supra valo de Dee. Llangollen estas hejmo de la Internacia Eisteddfod muzikfastivalo ĉiun julion.

Vidindaĵoj
----------

La per boatoj navigebla Akvedukto Pontcysyllte en Kimrio vidita el la valo sube.
* Akvedukto Pontcysyllte

Notoj
-----

1. ↑  "Attractions in Clwyd". Britain Express. Alirita la 1an de Januaro 2021.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Denbighshire en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


* Kategorio Denbighshire en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Denbighshire en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)

* pejzaĝoj de Denbighshire

53° 05′ 12″ N 3° 21′ 16″ U﻿ / ﻿53.08667 °N, 3.35444 °U﻿ / 53.08667; -3.35444 (mapo)
La ***Eŭropa Vortotrezoro de Filozofioj*** (subtitolita Vortaro de netradukeblaj terminoj) (france ***Vocabulaire européen des philosophies**, Dictionnaire des intraduisibles*) estas enciklopedio de la filozofia leksiko, produktita sub la gvidado de Barbara Cassin en kiu oni pristudis ĉirkaŭ kvar mil filozofiajn vortojn aŭ frazojn en 15 precipaj lingvoj kun la celo valorigi la gravecon de tradukado por la filozofio. Samkiel alia libro de Barbara Cassin (*Philosopher en langues : Les intraduisibles en traduction*) ĝi estas samtempe filozofia kiel politika manifesto por lingva diverseco.

Priskribo
---------

Ĉi tiu vortaro kiu estas komplete verkita en la franca, havas kapvortojn kiuj korespondas al vortoj de malsamaj lingvoj. La plej reprezentitaj lingvoj estas la germana, angla, araba, hispana, franca, antikva greka, hebrea, itala, latina, rusa kaj hispana. Ankaŭ estas kelkaj kapvortoj pruntitaj de jenaj lingvoj: eŭska, kataluna, dana, finna, hungara, nederlanda, pola, rumana, sveda kaj ukraina. 

Ekzistas 4 volumoj de la vortaro kaj en jenaj lingvoj : angla, araba, hispana, portugala, rumana, persa kaj ukraina. 

Ĉar la traduko de tiuj filozofiaj terminoj kaŭzas iujn problemojn, ekzistas du solvoj : unu estas pere de superrega tutmonda komuniklingvo ('globa angla') kiu riskas forviŝi la lingvan plurecon kiu faras la pensadon, la alia estas ke oni fidas en la plureco, substrekante la signifon kaj gravecon de la diversecoj kiel la nura maniero por akceli la komunikadon inter lingvoj kaj kulturoj.

Kelkaj kontribuantoj de la vortaro
----------------------------------

Ili interalie kontribuis : Éric Alliez, Alain Badiou, Charles Baladier, Françoise Balibar, Étienne Balibar, Rémi Brague, Barbara Cassin, Lambros Couloubaritsis, Jean-François Courtine, Françoise Dastur, Pascal David, Emmanuel Faye, Michel Fichant, Geneviève Fraisse, Frédérique Ildefonse, Sandra Laugier, Alain de Libera, Jacqueline Lichtenstein, Frédéric Nef, Alain Pons, Joëlle Proust, Philippe Raynaud, Claude Romano, Irène Rosier-Catach.

Referencoj
----------

1. ↑  (franca) Barbara Cassin (dir.), *Vocabulaire européen des philosophies* (sous-titré *Dictionnaire des intraduisibles*), Paris, Le Seuil/Le Robert, 2004, 1 532 p. (ISBN 2020307308).

Vidu ankaŭ
----------

* Barbara Cassin
* Umberto Eco
* Filozofiado

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bildmodelo el la vortaro Arkivigite je 2008-01-22 per la retarkivo Wayback Machine

Fonto
-----

La traduko en Esperanto estas grandparte bazita sur la ukraina vikipedio, versio 27 okt 2016 18:20.
**Jamapa** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Jamapa. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 090.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9772 loĝantojn. El tiuj estis 4832 viroj kaj 4940 virinoj. La komunumo havas surfacon de 163.7 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 3 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 14 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 9135 personoj. En la jaro 2000 temis pri 9969, do temis pri kresko / malkresko je 1.76 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 8937 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 34 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al  % de la loĝantoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

 Arkivigite je 2007-01-27 per la retarkivo Wayback Machine
**Imre Lőrenthey** [lOrentei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lőrenthey Imre** (malofte *Lőrenthey Imre Pál*) estis hungara paleontologo, geologo, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1905).

Imre Lőrenthey  naskiĝis la 17-an de aprilo 1867 en Pest (urbo). Li mortis la 13-an de aŭgusto 1917 en Nyírmada.

Biografio
---------

Imre Lőrenthey frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1885-1889, poste li studvojaĝis al Francio, Anglio, Svislando. Li doktoriĝis en 1890, poste li ekinstruis en Universitato Kolozsvár. Baldaŭe li instruis en Budapeŝto. En 1897 li esploris-studis en instituto de Munkeno, sed tiutempe li esploris sola ankaŭ en Svislando, Bavario kaj Tirolo. Li trifoje akompanis Lajos Lóczy-n en esplora-kolekta vojaĝo.

Verkaro (elekto)
----------------

* *A szekszárdi, nagymányoki és árpádi felső pontusi lerakódásnak faunája* (1893)
* *Die pannonische Fauna von Budapest* (1902)
* *Adatok a balatonmelléki pannóniai rétegek faunájához és stratigraphiájához* (1908)

Fontoj
------

* biografio hungare (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero L kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio

* Kategorio Imre Lőrenthey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 451058
* GND: 127678492
* VIAF: 3119149108686868780007
* ISNI: 0000 0000 7970 7236
* BNF: 10362722n
 |
**Imre Oltványi** [oltvAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Oltványi Imre** estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, arthistoriisto, diplomato. Lia pseŭdonomo estis *Ártinger Imre*.

Imre Oltványi  naskiĝis la 20-an de februaro 1893 en Bácsalmás. Li mortis la 13-an de januaro 1963 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Oltványi doktoriĝis en Universitato de Budapeŝto en 1920, krome li lernis ankaŭ en komerca akademio. Inter 1922 kaj 1944 li laboris en banko, eĉ post jaroj li gvidis ĝin. En 1930 li estis unu el la fondintoj de Etbienula Partio. Dum la Dua Mondmilito li partoprenis rezistemajn movadojn kontraŭ la naziismo. En 1945 li estis direktoro de Hungara Nacia Banko duonjaron, poste ministero pri financo malpli ol duonjaron, poste denove direktoro de Nacia Banko. Li estis parlamenta deputito inter 1945 kaj 1947, poste diplomato en Berno, fine muzeestro. Li kontribuis artajn artikolojn kaj redaktis artan revuon.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Egry József* (József Egry), (1932)
* *Derkovits Gyula* (Gyula Derkovits), (1934)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero O, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio

* Kategorio Imre Oltványi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 512136
* VIAF: 121405494
* ISNI: 0000 0001 2149 4466
* SUDOC: 25321680X
* BNF: 16523338h
* NKC: mzk2015863607
 |
**Détente** estas diplomatia celanta mildigi kaj finfine ĉesigi streĉon inter la superpotencoj.

En la moderna historio, la "detento" estas la procezo de degelo de rilatoj inter la Okcidenta Bloko kaj la Orienta Bloko, kaj la malfortiĝo de la Malvarma Milito. Tiu ĉi procezo komenciĝis en la malfruaj 1960-aj jaroj kaj daŭris ĝis la fruaj 1980-aj jaroj. Tiam venis periodo nomita la "Dua Malvarma Milito".

La detentperiodo karakterizas, interalie, per kreskanta komerco inter la komunista bloko gvidata de Sovetunio kaj Usono kaj Okcidenta Eŭropo, per toleremo kaj provoj eviti nuklean militon. Tamen, detento fakte havis tre malmultajn esprimojn sur la tereno. La vetarmado daŭris malgraŭ la SALT-interkonsentoj subskribitaj, kaj Sovet-Unio kaj Usono daŭre daŭrigis vastiĝtendencadon de siaj armilaron.

Inter la arkitektoj de la Detente estis Leonid Breĵnev, la gvidanto de Sovet-Unio, kaj Richard Nixon, la prezidanto de Usono.

Vidu ankaŭ
----------

* Politiko de cedoj



* דטאנט, באתר אנציקלופדיה בריטניקה (באנגלית)
***Knabino sur balailo*** (origina titolo: »Dívka na koštěti«) estas ĉeĥa fabelfilmo de la reĝisoro Václav Vorlíček, el la jaro 1972.

Enhavo
------

La junula sorĉistino Saksana vizitas sorĉistinan lernejon. Tre ŝi ne diligentas, nu, iel ŝi devas trovi aliajn vojojn al sukceso. Ekzemple dum klasa testo ŝi plilongigas la brakon por kaŝe atingi informslipeton. En klaso konsistanta nur el sorĉkapabluloj tio kompreneble ne estas eksterordinara. Same maleksterordinaras ke instruistoj tie jam konas ĉiujn tiajn trukojn. Kompreneble la instruistino kaptas Saksanan kaj ŝin kondamnas reciti sorĉformulojn al la tuta klaso. Ŝi fiaskas, la transformoj kiujn ŝi montru komplete misas.

Ek al la direktoro kun ŝi! Li diktas 300 jarojn da postlernhora enlernej-restado al ŝi. Ŝi komprenu ke kaj ŝi tro maldiligente lernis kaj oni ne trompu en klastestoj.

Saksana ne plaĉas tiu puno, kompreneble. La dommastrumanto ŝin konsolas: 300 jaroj, nemenciinda bagatelo. Ĉe la homoj nur naŭ generacioj.

Saksana ekinteresiĝas pri la homoj. Tre flanke ŝi la dommastrumanton demandas pri vojoj al la homoj. Facilanime li montras al ŝi la sorĉleksikonon kun la necesa formulo; ĝin uzante oni por 44 horoj iĝas al la homoj-mondo. Li ne tiom rapide povas spekti kiom Saksana uzas tiun eblecon kaj forestas. La dommastrumanto devas informi la direktoron, kaj tiu punas lin per forsendo – ankaŭ al homoj-mondo, ankaŭ por 44 horoj, li gardu Saksanan.

En formo de strigulo Saksana en la homoj-mondo alvenas. Direktoro de zoo ŝin kunportas al sia loĝejo. Tie Saksana estas sola kun la filo de la direktoro, do ŝi sin retransformas al knabino. Miro de la filo ke subite estas bela knabino en la loĝejo.

La dommastrumanto trovas Saksanan kaj ŝin avertas: Ŝi tute ne trinku infuzaĵon el ulinaj oreloj – kiu tian trinkas devas por ĉiam resti en la homoj-mondo kaj perdas sian sorĉkapablon. Kaŝe li esperas ke malgraŭ ĉio ŝi trinkos. Ĉar li ŝatus resti ĉe la homoj; li ekamiĝis al sia »kolegino«, purigistino en la lernejo kie lernas la filo de la zoo-direktoro.

Sed de kie preni orelon de virino? Tri knaboj ofertas al Saksana provizi tion, se reciproke ŝi helpos pri iliaj problemoj. Ankaŭ al ili oni diktos punon pro maldecaj agoj. La sorĉistino transformas ĉiujn instruistojn al kunikloj. Sed sen siaj zorgoj la knaboj tute ne plu helpemas al ŝi, eĉ speciale priminacegas ŝin.

Nu, la filo de la zoo-direktoro brave fidelas al ŝi. La fiuloj ricevas siajn justajn punojn, retransformiĝas ĉiuj kiujn Saksana prisorĉis. Por Saksana restas nur malmulte da tempo en la homoj-mondo.

Sed instruisto scias helpon: »ulina orelo« estas alinomo por kirlil-salvio, pasintepoke la popolo tiun planton nomis tiel. En lasta momento la infuzaĵo prepariĝas; Saksana iĝas homo kaj ankaŭ la dommastrumanto restas en la mondo de la homoj.

Retpaĝoj
--------

* pri »Knabino sur balailo« en la interreta filmoj-kartaro (Internet Movie Database)
**Dénes Várjon** [dEneŝ vArjon], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Várjon Dénes** estas hungara pianisto, altlerneja instruisto.

Dénes Várjon  naskiĝis la 23-an de februaro 1968 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Dénes Várjon akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1991. Liaj plej gravaj instruistoj estis Sándor Falvai, György Kurtág, Ferenc Rados kaj Sándor Devich. Pli frue ekde 1985 li frekventis majstrokursojn de András Schiff en Aŭstrio, Italio, Britio. Post la diplomo li ekinstruis en la Altlernejo. Krom la instruado li ofte recitalas sola aŭ kun orkestro. La repertuaro de Várjon baziĝas sur la verkoj de ĉefaj romantikaj komponistoj (Beethoven, Robert Schumann, Ferenc Liszt) kaj moderna muzikisto Béla Bartók. Li ricevis konkursajn premiojn ekde 1985, ŝtatan premion en 1997, en 2020 premion Kossuth. Li havas edzinon (same pianisto), ili ofte ludas kune.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Szabolcs Sándor

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2019-03-30 per la retarkivo Wayback Machine
* germanlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636121
* GND: 124071724
* LCCN: no96037535
* VIAF: 5123856
* ISNI: 0000 0000 7838 9627
* BNF: 139520924
* MBA: fb398e16-84de-41cf-a0bd-b49929923392
* NKC: xx0097549
 |
**Empresa Brasileira de Correios e Telégrafos** (Brazila Poŝta kaj Telegrafa Kompanio)*,* mallongigo **ECT**, aŭ simple **Correios**, estas federacia publika kompanio respondeca pri efektivigo de la sistemo por sendado kaj liverado de poŝto en Brazilo, sed ĝi ne limiĝas nur al ĉi tiu agado: ĝi efektivigas la distribuadon de pakoj tra la tuta lando, kaj ankaŭ provizas aliajn subtenajn servojn al registaro kaj loĝantaro. La brazila leĝaro antaŭvidas monopolon de leteroj, poŝtkartoj, grupitaj korespondaĵoj kaj telegramoj  por la Ŝtato kaj ECT estis kreita por ludi ĉi tiun rolon. 

ECT devenas el la kreado de la posteno de *Correio-mor das carta do mar* en 1663. En 1980 en Braziljo, la regurbo de Brazilo, la kompanio kreis la Poŝtan kaj Telegrafan Muzeon de ECT. Ĝi nuntempe nomiĝas Nacia Poŝta Muzeo  kaj laŭ la oficiala retejo  havas pli ol milionon da pecoj de la brazila poŝta, telegrafa kaj filatela historio. La 25-an de januaro 2013, la oficiala brazila poŝto 350-jariĝis kaj, por festi la daton, ĝi lanĉis poŝtmarkojn kaj emblemon aludajn al la evento.

Correios havis sian originon en Brazilo la 25-an de januaro, 1663, kun la kreado de la Correio-Mor en Rio-de-Ĵanejro, kvankam la ĉefurbo de la kolonio tiam estis Salvadoro. En 1931, dekreto 20 859, de la 26-a de decembro 1931 kunfandas la Ĝeneralan Poŝtejon kun la Ĝenerala Telegrafa Oficejo kaj kreas la Poŝtan kaj Telegrafan Fakon. ECT estis kreita la 20-an de marto 1969, kiel publika kompanio ligita al la Komunika Ministerio per la transformo de la federacia aŭtarkio, kiu tiam estis la Departemento de Poŝtoj kaj Telegrafoj (DCT). La ŝanĝo ne estis nur ŝanĝo de akronimo, ĝi estis sekvita de profunda transformo en la mastruma modelo de la brazila poŝta sektoro, farante ĝin pli efika.

 Ekzemplo de poŝtejo, situanta en Coronel Fabriciano, Minas-Ĝerajso, en 2017.
 SEDEX- kamiono en 2020.
ECT-Ĉefsidejo, en Braziljo, en 2006

Referencoj
----------

1. ↑  Decreto-Lei nº 509/69, ratificado pela Lei nº 6.538/78
2. ↑  PEREIRA, Margareth da Silva. Os Correios e Telégrafos no Brasil - um patrimônio histórico e arquitetônico: Empresa Brasileira de Correios e Telégrafos, 1999.
3. ↑  Correios.  Sobre o Museu (portugale). Arkivita el la originalo je 2014-10-06. Alirita 2021-07-08.
4. ↑  Correios.  Revista especial Correios 350 anos. Arkivita el la originalo je 2014-08-08. Alirita 2021-07-08.
5. ↑  Ĉambro de Deputitoj.  Dekreto 20.859 de 1931 (portugale).
6. ↑  BARROS NETO, João Pinheiro de. Administração Pública no Brasil: uma breve história dos correios. São Paulo; annablume, 2004. ISBN 8574194476
7. ↑  Correios.  História. Arkivita el la originalo je 2017-07-12. Alirita 2021-07-08.

Vidu ankaŭ
----------

Poŝto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Correios en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Correios en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (portugale)
**Babbel** estas pagenda retlernada platformo (poŝtelefona aplikaĵo) por ret-bazita lingvolernado. La firmao estis fondita kiel *Lesson Nine GmbH* en 2007 kaj havas sian ĉefsidejon en Berlino kaj alian oficejon en Novjorko. Ĝi estas disponebla en pluraj lingvoj ekde januaro 2008 kaj en 2021 eblis lerni 14 lingvojn: la germana, angla, hispana, dana, franca, nederlanda, indonezia, itala, norvega, pola, portugala, rusa, sveda kaj turka lingvoj.

Historio
--------

Babbel estis fondita en aŭgusto 2007 fare de Toine Diepstraten, Lorenz Heine, Thomas Holl kaj Markus Witte kiel Lesson Nine GmbH.

En januaro 2008, Babbel enretiĝis kiel libera beta-versio kaj estis komence financita tra reklam-bazita modelo. En la sama jaro, Kizoo Technology Ventures kaj IBB Beteiligungsgesellschaft en Berlino investis en la firmao. En 2009 Babbel ricevis unu milionon da eŭroj el la Eŭropa Regiona Evolufonduso de la Eŭropa Unio. En novembro de la sama jaro, Babbel ĉesis uzi reklam-apogitan modelon.

Oferto
------

Babbel estas produkto de Babbel GmbH el Berlino. La firmao ofertas lernajn kursojn por privataj individuoj kaj kompanioj en diversaj abonmodeloj.

La kursoj baziĝas sur la Komuna Eŭropa Referenckadro por Lingvoj (eo: KERL aŭ mallonge KER). Ekzercoj pri gramatikaĵoj kaj vortprovizoj estas ofertitaj surbaze de mallongaj temaj blokoj kaj lingvaj kapabloj estas instruataj en formo de legado, skribado, aŭskulta komprenado kaj parolado. La lernprogreso estas konservita en nubejo (en: cloud). En februaro 2016, la firmao raportis unu milionon da aktivaj, pagantaj uzantoj.

Premioj
-------

Babbel ricevis plurajn edukpremiojn i.a. en 2011 kaj 2016, ĝi ricevis la *Comenius EduMedia Award* kaj la *Erasmus EuroMedia Seal of Aproval*. En la sama jaro, Babbel ricevis la *European Award for Technology Supported Learning (eureleA)* por la plej bona teknika efektivigo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo por privataj klientoj
* Retejo por komercaj klientoj Arkivigite je 2019-06-23 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------


1. ↑  GmbH, Lesson Nine. «*Language for Life - Babbel.com*»
2. ↑  Marvin Strathmann: *Babbel: Alleine zur Fremdsprach*e, Die Zeit. la 9-an de marto 2016, ISSN 0044-2070
3. ↑  (de) Lesson Nine GmbH: Lernen mit Babbel - Babbel.com.
4. ↑  (de) *Babbel mit neuem Firmenkunden-Bereich...* Arkivigita de la originalo, la 25-an de aprilo 2016

Vidu ankaŭ
----------

Duolingo

Instruado de lingvoj
**La Petveturista Gvidlibro pri la Galaksio**, angle *The Hitchhiker's Guide to the Galaxy,* estas la plej konata verko de la angla verkisto Douglas Adams. Ĝi estas sciencfikcia verko. Kelkajn ecojn la verkisto tiom absurdigis, ke ekestis tute specifa komiko, kiu montriĝis tre sukcesa. Plej konata ŝerco – temo trairanta la tutan libroserion – estas serĉado de la respondo pri la vivo, la universo kaj ĉio kaj de la respektiva demando. Plej grava objekto en la verko estas mantuko, pro kio oni nuntempe festas ĉiujare rememore al Douglas Adams la mantukan tagon.

Douglas Adams verkis la historion unue, en 1978, kiel radiodraman serion por BBC. Poste li pluevoluigis ĝin kaj faris roman-serion, kies kvin partoj aperis en 1979 ĝis 1992. Krome en 1981 produktiĝis – same por BBC – televida serio. En 1984 oni kreis komputilan ludon pri la historio. Ekzistas ankaŭ komiksa adapto de la libroj en tri serioj de DC Comics, ekde 1993 ĝis 1996. Ekde aprilo 2005 rigardeblas holivuda filmo pri la Gvidlibro en la kinejoj.

Esperanto
---------

Oni ne scias pri ekzisto de kompleta esperantlingva traduko de la libro - en la reto alireblas nure traduko de la enkonduko de la unua libro Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine.

Eksteraj ligiloj
----------------

* h2g2
* Oficiala retpaĝaro pri la filmo Arkivigite je 2004-05-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Oficiala retpaĝaro de Douglas Adams


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 33661
* GND: 4283976-2
* LCCN: no2014055439
* VIAF: 308243700
 |
Aŭta standardo de la *Reichsführer*
Heinrich Himmler en uniformo kun insignoj de *Reichsführer*
**Reichsführer SS** (germane *imperia estro de SS*, Pri tiu ĉi sono **aŭskultu**) estis la plej alta rango en SS, kies ekvivalento en Wehrmacht estis *Reichsmarschall*. La rango *Reichsführer SS* estis samtempe la plej alta polica rango en Nazia Germanio - la rangulo do estris ne nur la tutan SS, sed ankaŭ la tutan ŝtatan policon.

Komence, kiam SS estis subordigita al SA, kaj la *Reichsführer* ne posedis apartajn rangajn insignojn. La Nokto de la longaj tranĉiloj kaŭzis, ke SS liberiĝinta de supergardo de SA, ricevis estro-rangon dignan por la duonmilitista organizaĵo.

La rango estas konata kiel titolo de Heinrich Himmler. En la historio estis entute kvar personoj kun tiu rango, sed la tria, Himmler, uzis ĝin tiel longe kaj efike, ke en la ĝenerala opinio la titolo *Reichsführer* estis uzata interŝanĝe kun lia nomo. Cetere, Himmler estis la sola *Reichsführer*, kiu uzis insignojn de sia titolo.

Listo de la titolitoj
---------------------

* *Joseph Berchtold* (1926–1927)
* *Erhard Heiden* (1927–1929)
* Heinrich Himmler (1929–1945)
* *Karl Hanke* (1945)

* Kategorio Reichsführer SS en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Albumino prezentas en tiu ĉi kokina ovo termikan denaturacion suferitan pro la varmo akirita dum la kuirado. Ĝi ne plu povas reveni al la solvebla stato.
La **denaturiĝo de la proteinoj** estas kemia fenomeno kiu realiĝas per la ŝanĝo de la kunnaskita proteina strukturo kun la konsekvenca perdo de la origina funkcio de la molekulo.

La denaturiĝo estas procezo kiu alportas malaperon de ordo kaj do pliiĝon de entropio. Post kiam proteino komencis denaturiĝi ĝi fariĝas ĉiam pli sensebla al la disvolviganta fenomeno: tial la denaturiĝo estas procezo "koopera". Ne estas endanĝerigitaj la peptidaj ligiloj, tial la primara strukturo ne suferas modifojn.

Pro tio la denaturiĝo de la proteinoj povas alestigi kaj igi reakciaj iujn funkciajn grupojn pere de kiuj formiĝas intermolakulaj kemiaj ligiloj (fortaj aŭ malfortaj) kiuj povas produkti novan agregadon de diversaj nombraj proteinaj milekuloj.

Tipoj de denaturacio
--------------------

Denaturacio povas okazi kaj per kemiaj kaj fizikaj metodoj: per interveno de acidoj, alkoholoj, oksidenzoj kaj reduktenzoj, varmo, ultraviola radiado kaj ankaŭ per mekanika agitado.

### Kemia denaturacio

La kemia denaturacio okazas per traktado de la proteinoj en kemiaj substancoj. Iuj denaturanciiloj aktivas pere de formiĝo de ligiloj: estas la kazo de la ureo kaj okcidenzoj. Rompo de legiloj povas alestiĝi ankaŭ per acidoj kaj reduktnzaj substancoj.

Termika denaturacio
-------------------

### Pervarma denaturacio

La varmo povas kaŭzi variadon en la molekulaj strukturoj, kiel videblas en: kvaternara strukturo, terciara strukturo aŭ sekundara strukturo. Tio okazas pro la rompo de la hidrogena ligo, de la dizulfuraj pontoj, de la hidrofobaj interagoj kaj [jono|jonaj]]. En kazo de modera varmigo la denaturacio povas esti inversebla.

### Permalvarma denaturacio

La permalvarma denaturacio povas realiĝi ankaŭ en temperaturoj multe malaltaj; temas pri procezo ĝenerale reigebla: per eventula altigo de la temperaturo la proteinoj denove rekunmuntiĝas.

Ekzemploj de denaturacio
------------------------

### Kuirado de nutraĵoj

La kuirado de nutraĵoj kaŭzas la termikan denaturacion de la proteinoj, fenomenon facile observeblan. Fakte evidentas ŝanĝoj koloraj kaj konsistaj.

Prezento de la tridimensia strukturo de la proteino mioglobino. Alfa-helicoj estas montritaj kolore, kaj hazarda bobeno blank-kolore.
### Konstanta frizo

La tekniko kiu permesas krei buklojn en/el kaphararo glata profitas de la denaturacio de la keratino de la haroj. Antaŭe rompiĝas la dizulfuraj pontoj pere de la kemia reduktenzo, poste al la haroj estas donita la nova formo, fine, per oksidado, estas refiksitaj la dizulfuraj pontoj por fiksi la novan formon.

Bibliografio
------------

* P. Atkins, J. De Paula, *Chimica fisica*, 4a Ed. Zanichelli, ISBN 88-08-09649-1
* *Encyclopedia of Food Sciences and Nutrition*, 2a Ed. Elsevier Science, 2003, pag. 4869
* Hans-Dieter Jakubke, Hans Jeschkeit: Aminosäuren, Peptide, Proteine, Verlag Chemie, Weinheim, 403-404, 1982, ISBN 3-527-25892-2

Vidu ankaŭ
----------

* Proteina strukturo
* kvaternara strukturo
* Terciara strukturo
* Makromolekulo
* Sekundara strukturo
**Mátyás András Angyalffy** [mAtjAŝ andrAŝ andjalfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Angyalffy Mátyás András** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto, membro (korespondanta en 1832) de Hungara Scienca Akademio.

Mátyás András Angyalffy  naskiĝis la 5-an de februaro 1776 en Naszály (vilaĝo). Li mortis la 17-an de marto 1839 en Hungara reĝlando en Pozono (nuntempa Bratislavo en Slovakio).

Biografio
---------

Mátyás András Angyalffy frekventis lernejojn en nekonataj lokoj. En 1818 li estis familia edukisto de filoj de György Festetics (agronomo) kaj samtempe li instruis en agrara altlernejo Georgikon en Keszthely. En 1822 li translokiĝis al Pest (urbo), kie li komencis verki agrarajn librojn, krome li fondis agraran periodaĵon, kiu ĉesis post 2 jaroj pro financaj problemoj. Li mortis en granda mizero.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Grundsätze der Schaafkultur* (1817, 1823)
* *Ökonomie der Landwirthschaft* (1823–24, 1826)
* *Közönséges baromorvosi könyv* (Ordinara medicina libro pri bovoj), (1836)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al literoj A, Á kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2014-03-05 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 472864
 |
Heinz Trommeschläger  
 2006 en Wasserbillig apud Mozelo**Heinz TROMMESCHLÄGER**, naskiĝinta la 11-an de oktobro 1934 kaj mortinta la 24-an de oktobro 2007, estis germana esperantisto.

Li naskiĝis en Bad Godesberg kaj plenkreskis en Namedy, hodiaŭ parto de la urbo Andernach apud Rejno. 1959 li ordiniĝis katolika pastro en Trier apud Mozelo. Kiel vikario li deĵoris en Wadern (ĝis 1964) kaj en Saarbrücken-Dudweiler (ĝis 1965). Poste li fariĝis paroĥestro en Heimbach apud Nahe (ĝis 1972), en la partoj Oberkirchen kaj Grügelborn de la komunumo Freisen (ĝis 1989), en Langsur, en Igel, ties parto *Liersberg* kaj en Mesenich. 1999 li pensiiĝis. Li mortis post unutaga restado en hospitalo en Trier, kaj estis entombigita la 2-an de novembro 2007 en Andernach-Namedy sur la tombejo proksime de la preĝejo de S-ta Bartolomeo.

Du interesajn hobiojn li havis: Kiel kuniklobredisto li ricevis majstran diplomon pro speciala bruna bredaĵo «havannafarbige Weißgranne»; kiel ŝafisto li antaŭiris sian gregon, procesie enmarŝante en sia lasta paroĥo Langsur, por tie komenci sian paŝtistan servon.

Heinz Trommeschläger jam estis pensiita paroĥestro, kiam li en la jaro 2004 eklernis Esperanton. Li lernis mirige rapide kaj bone kaj estis fervora por la amata lingvo. Li partoprenis Esperanto-kunvenojn, kiom permesis tion al li lia sanstato, kaj li fariĝis membro de la IKUE-laborunuiĝo en la diocezo Speyer kaj de la esperant-lingva sekcio de la preĝkomunumo «Kunviva Rozario».Sian lastan esperantan meson li celebris fine de septembro 2007 en Zell apud Mozelo, kie li libere parolante predikis. Tiam li diris al la esperantistaj geamikoj: «Mi bedaŭras, ke mi vin ne ekkonis jam antaŭ tridek jaroj». Kaj kvin tagojn antaŭ sia morto li retro- kaj antaŭenrigardante skribis: «Mi tre ŝatis celebri la sanktan meson kun vi, kaj mi nur deziras, ke miaj diversaj malsanoj permesas ripeti tion».

Referencoj
----------

1. ↑  informoj pri la preĝkomunumo *Kunviva Rozario* en Esperanto (arkivigite laŭ stato de januaro 2016)
**Mátyás Bolya** [mAtjAŝ boja], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bolya Mátyás** estas hungara muzikisto (kobozisto, citristo, komponisto), altlerneja instruisto.

Mátyás Bolya  naskiĝis la 18-an de aprilo 1977 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mátyás Bolya okupiĝis pri muziko jam en la familio. Li diplomiĝis en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt kaj ekde iam li instruas samloke (datenoj mankas eĉ en paĝo de la Universitato). Li fokusiĝas pri la kobozo, lia muziko laŭ tiu instrumento spegulas kaj modernecon kaj historiajn epokojn. Li havas statuson ankaŭ en muzikscienca instituto kaj li komponas muzikon por Pupteatro (Budapeŝto). Li fondis iam orkestron kaj eldonejon en 2005.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* Kobozjáték a mai táncházas gyakorlatban (2001)
* Magyar citerazene I-II. (2008, lernolibro kun Sándor Balogh)
* Koboz ÉS/VAGY iskola? (2011)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* aŭdebla muziko de Bolya

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 642024
* LCCN: no2013017629
* VIAF: 4102149108698768780003
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Eŭropa angilo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Bestoj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Aktinopterigoj *Actinopterygii* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Angiloformaj *Anguilliformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Anguillidae |
|
|
|
|
|
| Genro: | Angilo *Anguilla* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***A. anguilla*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Anguilla anguilla****(Linnaeus, 1758) |
|
|
|
|
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Eŭropa angilo  |

 |
| v • d • r |

Édouard Manet, 1864
La **eŭropa angilo** estas speco de besto.

La periplo de la eŭropa angilo estas unu el la plej mirindaj en la besta mondo.
En marto kaj aprilo, la seksmaturaj angiloj demetas siajn ovojn en la varmaj kaj profundaj akvoj de la Sargasa Maro. El la ovoj, kiuj eskapas ĉiujn predantojn, eloviĝas travideblaj salikokformaj larvoj 7 milimetrojn longaj nomitaj leptocefaloj.

Dum 3/4 jaroj la larvoj drivas laŭ la fluoj, ĉirkaŭ 5000km por atingi la eŭropajn marbordojn. 90mm longaj ili jam estas bone kreskintaj, sed proksime de la marbordoj ili transformiĝas en travideblajn angilidojn, kiuj iom post iom pigmentiĝas kaj modifas sian konduton enkontakte kun la duonsala akvo de la estuaroj.

Anstataŭ sin lasi drivi, ili amase naĝas al la fontoj de la riveroj, serpentumante inter la rokoj kaj ŝtonoj por rezisti la fluojn, aŭ enprofundiĝas en la sablon por eviti la detruan forton de la forfluo.
La angiloj ĉaspelitaj de la fiŝkaptistoj serĉas provizoran loĝejon en la estuaroj aŭ laŭlonge de la marbordo. Kelkaj el ili ekloĝas almonte de la riveroj, aliaj ne timas serpentumi en malsekaj herbejoj por trovi foson, lageton aŭ lagon. Ili aktivas nur nokte kaj fermas siajn brankojn kaj kaptas 60% de oksigeno per la poroj de sia viskoza haŭto.

Somerfine, pro instinkto, ili estas revenintaj al la maro. Kiam ili aĝas sep ĝis dudek jarojn, ili ĉesas sin nutri kaj ilia digesta aparato atrofiiĝas
cedante lokon al la seksorganoj, kiuj plene elkreskas. Gvidata de la variado de temperaturo kaj la sal-enteno de la maroj en kiuj ili travojaĝas, la angiloj sin direktas al la Sargasmaro, kie ili pariĝas kaj mortas pro senforteco. Oni neniam vidis adoltan angilon reveni en la eŭropajn riverojn.

Literaturo
----------

* Kontakto 1997/3

  

* Eŭropa angilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Eŭropa angilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Eŭropa angilo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 57126
* GND: 4130636-3
* LCCN: sh85005136
* NKC: ph538434
 |
GRB 970228, vidita de la Kosmoteleskopo Hubble
**GRB 970228** estis gamo-radia ekbrilo, okazinta la 28-an de februaro 1997 je 02h58 UTC. La specialaĵo de GRB 970228 estis, ke ĝi montris postbrilon. Jen la unua fojo, ke oni fakte vidis la teorie jam antaŭdiritan fenomenon *postbrilo*.

De 1993, fizikistoj antaŭdiris, ke la gamo-radiaj ekbriloj povus esti sekvataj de postaj elsendoj de ondoj de pli malaltaj energioj (do de pli grandaj ondolongoj, kiel Ikso-radioj, videbla lumo aŭ radioondoj), sed ĝis nun, oni observis nur alt-energiajn gama-radiadojn dum la gamo-radiaj ekbriloj.

La luma kurbo de GRB 970228 montris plurajn pintojn, kaj daŭris ĉirkaŭ 80 sekundojn. Tiu eco sugestis ke supernovao tiel okazis. La loko de la ekbrilo kongruas kun galaksio malproksima de ĉ. 8,1 miliardoj da lumjaroj (kun ruĝenŝoviĝo z = 0,695), donante pruvon, ke la gamo-radiaj ekbriloj ja okazas ekstere de la lakta vojo.

La satelito BeppoSAX observis optikajn kontraŭpartojn de GRB. Kelkaj observoj ŝajnis montri, ke ĝi rapide moviĝis en la ĉielo. Ĉi tio signifus, ke ĝi povus esti ne tre malproksima, sed la spektro montris, ke ĝi distancas de la Tero kelkajn miliardojn da lumjaroj. La Kosmoteleskopo Hubble montris, ke GRB 970228 ne havas propran movon.

Referencoj
----------

* 

* Kategorio GRB 970228 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mátyás Antal Markovics** [mAtjAŝ markoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Markovics Mátyás Antal** estis hungara juristo, juĝisto, profesoro.

Mátyás Antal Markovics [*rompita ligilo*] naskiĝis la 4-an de septembro 1751 en Pest (urbo). Li mortis la 23-an de julio 1832 en Pest.

Biografio
---------

Mátyás Antal Markovics frekventis piaristan gimnazion, poste li studis filozofion en sia naskiĝurbo, fine li lernis juron en Vieno. Post mallonga jurista posteno li komencis instrui en Reĝa Universitato de Nagyszombat. En 1776 li doktoriĝis, poste li instruis plu en jura akademio de Győr. Inter 1780 kaj 1806 li instruis eklezian juron en la menciita universitato, kiu tiam funkciis jam en Buda, post jaroj jam en Pest. Li estis dekano, poste en la studjaroj 1789 kaj 1801 rektoro. En 1791 li nobeliĝis, en 1802 li ricevis la titolon reĝa konsilisto. Li estis ankaŭ gvidanto de la universitata presejo inter 1780-1830, depost 1806 ankaŭ juĝisto.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Dissertatio inauguralis juridica de fontibus juris hungarici, quam exantlatis ex omnigena jurisprudentia rigorosis examinibus… (1776)*
* *Principia juris ecclesiastici regni Hungariae* (1786)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero M, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero M, poste serĉu la nomon)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Pola Semajn-Revuo (Harbino)** estis revuo aperanta en Harbino en la jaroj 1922 – 1940.

La katolika katedralo de **La Plej Sankta Koro de Jesuo**, iam la preĝejo de **Sankta Stanislao de Krakovo** de pola minoritato en Harbino.
La revuon fondis pastro **Władysław Ostrowski**, parokestro de la loka parokejo de **Sankta Stanislao de Krakovo**, eldonado daŭris preskaŭ 20 jaroj kaj ĝi kontribuis por plifortigo de patrioteco kaj pola identeco en Manĉurio (Manĝurio). En la diversaj periodoj ĝi estis la nura pola revuo en Harbino. La gazeto havis la katolik-nacian karakteron. Plimulto de la tekstoj estis dediĉitaj por katolikoj en Harbino, Pollando kaj en la mondo. La revuo havis tre klaran kontraŭkomunisman sintenon, kaj oni atakis komunismon kiel malamikon de kristanismo. Tial aperadis en ĝi la artikoloj pri la persekutado en Sovetunio kaj en la Respublika Hispanio.
Ne multe da loko okupis en la revuo la temoj laikecaj kaj beletro. Granda parto de la publikigitaj artikoloj estis la represoj el la artikoloj de pola gazetaro kaj de pola minoritato de Usono. Probable aperis ĉirkaŭ 1000 revu-numeroj, ekzemple ĝis la jaro 1939 aperis 901 numeroj, kun la meza amplekso 4-6 paĝa. Komence la eldonkvanto estis nur 500 ekzempleroj, kaj poste eĉ atingis 1500 da ekzempleroj. Dum la jaroj 1922 – 1936 la eldonanto estis pastro Władysław Ostrowski, kaj post lia morto mallongtempe **Antonii Wasilewski**. De la jaro 1937 la loboron kontinuis pastro **Aleksander Eysymontt**. Estis multaj ĉefredaktoroj. Inter ili la plej gravaj estis: **Kazimierz Grochowski** (1922 – 1927), pastro Władysław Ostrowski (1927 – 1935), pastro Aleksander Eysymontt (1936 – 1937), pastro **Witold Zborowski** (1937 – 1940).
Kun la semajn-revuo aperadis apartaj aldonaĵoj. Interalie aperis la jenaj aldonaĵoj: "La Ekstrema Oriento" (1925 – 1926), "Bulteno de Pola Akademia Rondo de Esploradoj pri Ĉinio" 
(1930), "Czuj Duch". La Skolta Paĝo (1935). Pro la opresoj kaj premegoj flanke de aŭtoritatoj de Manĉukuo, kiujn bremsis la agadon de pola minoritato en Harbino, oni decidis fermi la revuon.

Bibliografio
------------

1. Grochowski Kazimierz (1928): Polacy na Dalekim Wschodzie (Poloj en la Ekstrema Oriento), Harbin Daily News Press, Harbino.

2. Winiarz Adam, Bibliografia prasy polskiej na Dalekim Wschodzie w latach 
1917 – 1949 (Bibliografio de pola gazetaro en la Ekstrema Oriento dum la jaroj 1917 - 1949), „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej" ("Kvaronjara Magazeno pri Historio de Pola Gazetaro"), 1-a kajero, 1986.

3. Woźniakowski Krzysztof, Polonia chińska w latach 1897 – 1949 i jej życie 
kulturalno – literackie (Pola minoritato en Ĉinio dum la jaroj 1849 - 2949 kaj ĝia vivo kultur-literatura). La 1-a parto, „Przegląd Polonijny", 1-a kajero, 1976.

(la artikolon kreis esperantisto, la doktoriĝ-kandidato de Pomeria Akademio en Słupsk mag. **Mariusz Borysiewicz**)
La **Eŭropa Socia Forumo** estas unu el la kontinentaj manifestacioj ligitaj al la Monda Socia Forumo. Ĝi konsistas el renkontejo kaj interŝanĝejo pensitaj por ebligi fundan pripensadon, idedebatojn, ĝisdatigon de proponoj kaj alternativoj, interŝanĝon de spertoj kaj agprojektoj inter la individuoj kaj movadoj de la civila socio, implikitaj en la konstruo de alia ebla mondo centrita ĉirkaŭ la homa personeco kaj ne ĉirkaŭ la ekonomia profito.

Unua ESF: 2002, Florenco
------------------------

La unua Eŭropa Socia Forumo (ESF) en Novembro 2002 en Florenco estis influita multe per la estonta Irak-milito. Ĉ. 40.000 homoj el tuta Eŭropo diskutis laŭ la ideo de la Monda Socia Forumo de Porto Alegre perspektivojn por "alia mondo transe de kapitalismo kaj milito". Pro la loka amasiĝo de la aranĝoj ekestis forta sento de kuneco. Intence oni ne faris decidojn, ĉar celo estis konatiĝi kaj retigi. La finan manifestacion partoprenis miliono da homoj.

Dua ESF: 2003, Parizo
---------------------

La dua ESF en Parizo ŝajnis malpli entuziasmiga ol tiu en Florenco, ĉar la aranĝoj estis pli disaj, sed tamen konstateblis enhava evoluo. En pli ol 240 seminarioj estis planata "alia mondo". Partoprenis 50.000 homoj. Al la fina manifestacio ne estis permesita trairi la urbocentron. Ĝin partoprenis 200.000 homoj.

Tria ESF: 2004, Londono
-----------------------

De la 15-a ĝis 17-a de oktobro 2004 okazis en Londono la tria ESF. Krom la oficiala programo estis amaso da aktivaĵoj. Libereco de moviĝo kaj informiĝo, samaj rajtoj por ĉiuj homoj sendepende de deveno kaj la kritiko aŭ transiro de la novliberala kapitalismo estis centraj temoj.

Pro la superrego de hierarkiaj organizaĵoj kiel la trockisma SWP kaj socidemokratemaj organizaĵoj, la jam en Florenco kaj Parizo kreitaj "sendependejoj" en kiuj povis okazi programeroj sendepende de la oficiala programo, pli kaj pli ŝatatiĝis. La distingo inter partioj kaj bazlaborgrupoj nur en Londono estis fine farita. Kritikitas, ke la planado de la aranĝo ne estis travidebla far Greenpeace kaj Oxfam.

Kvara ESF: 2006, Ateno
----------------------

La 4-a ESF estas planita por printempo 2006 (4-a ĝis 7-a de majo) en Ateno, Grekio.

Laborlingvoj estas la franca, la angla, la germana, la itala, la hispana kaj la internacia signolingvo. Milo da volontulaj tradukistoj provizas tradukojn en kaj de multaj lingvoj, ĉar ĉiu partoprenanto rajtas uzi sian lingvon. La tradukservojn provizas BABELS, reto de volontulaj tradukistoj, profesiaj aŭ ne, kreita por la sociaj forumoj. La volontuloj ricevas nur repagon de siaj vojaĝkostoj. La kostoj de tiu babela tradukservo altas je 300 000 eŭroj. La organizantoj de la forumo tiom fieras pri sia babela solvo de multlingveco ke ili decidis meti la interpretistojn de "Babels" en la kapo de sia manifestacio en Parizo la 15-a de novembro 2003.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Eŭropa Socia Forumo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* FSE *(de, en, es, fr, it)*
* BABELS Arkivigite je 2003-10-19 per la retarkivo Wayback Machine *(de, en, es, fr, it)*
Novo Miloŝevo situas en la mapo en la verda municipo
Kastelo de Karácsonyi (karAĉonji) de Novo Miloŝevo
Katolika preĝejo de Novo Miloŝevo

Bazaj informoj
--------------

**Novo Miloŝevo,** serbe **Ново Милошево,** slave **Novo Miloševo,** hungare **Beodra,** germane **Beudra** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Meza** Banato en municipo de Novi Bečej.

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 6760
* Poŝtkodo: 23273
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: ZR

Situo
-----

Novo Miloŝevo situas sur ebenaĵo, laŭ csefvojo kaj fervojo Kikinda-Novi Bečej, krome estas fervojo al Ĉoka.

Historio
--------

Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. La unua mencio devenis el 1331. Post la turka erao en 1742 serboj refondis la senhoman setlejon **Беодра** (beodra) kaj formiĝis apuda vilaĝo **Карлово** (karlovo) en 1751. Ambaŭ apartenis rekte al milita zono de Habsburga Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝoj apartenis al Hungario, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1918 la vilaĝo prenis novan nomon **Драгутиново** (dragutinovo) honore al serba kolonelo Dragutin Ristić, kiu okupis la regionon. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝojn ĝis 1944. Post 2 jaroj la vilaĝoj unuiĝis kaj prenis la nomon Novo Miloŝevo. En 2002 loĝis en Novo Miloŝevo 6763 da homoj, (serboj 5146 (76 %), hungaroj 986 (15 %), ciganoj 361 (5 %) kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo
* katolika preĝejo omaĝe al Maria Magdalena
* kastelo de Karácsony

Ortodoksa preĝejo de Novo Miloŝevo

* Kategorio Novo Miloŝevo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

**Gaba Energía** estas la komerca nomo de Gaba Comercialadora de Eléctrica S.L.U. galega teknologia firmao dediĉita al la surmerkatigo de 100% renovigebla elektra energio. Ĝia sidejo estas en Lugo. Ekde 2022 ĝi servas la hispanan duoninsulan merkaton. La nomo devenas de la neŭrotransmisoro Gama-aminobuterata acido, kiu produktas trankvilon. 

Gaba disvolvas du agadojn: la vendon de renovigebla energio ĉefe al individuoj kaj la vendo de memkonsumaj instalaĵoj, moviĝebloproduktoj, prizorgado kaj energia efikeco tra Gaba Store, ĝia virtuala vendejo.

Ĝi reliefigas sian uzon de artefarita inteligenteco por personecigi prezojn por siaj klientoj, aŭtomatan potenco-optimumigon, antaŭdiron de konsumo kaj rekomendojn; same kiel la uzo de blokĉeno en akiro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
**Novmaltusanismo** aŭ **maltusanismo** estis burĝa movado, kiu ĉefe gravis inter sciencistoj kaj intelektuloj. En 1869 la verko de Drysale estis tradukita al la franca, kio helpis la alproksimigon de la novmaltusanisma idearo al progresemaj medioj, kiel ĉe liberpensuloj, liberecanoj, anarkiistoj, ktp. Ĉirkaŭ 1896 Paul Robin, influita de tiu idearo, proponis la fondon de la *Ligo por la Homa Regenerigo*, kiel socipolitika movado cele la aplikigon de la maltusa idearo kaj ĉefe en la progresema laborista movado kaj inter anarkiistoj. La ideo estis, ke ju pli da proletaro estas je la servo de burĝuloj, des malpli altaj estas la salajroj kaj des pli alta la vivkondiĉo de la laboristaro. Krome ju pli da membroj estas en proletaraj familioj, des malpli da resursoj estos por ĉiu el ili; do oni suferos pli da malsato.

Tiuj ideoj estos malakceptitaj de la Internacia Kongreso de Saint-Imier en 1872 kaj de anarkiismaj gravuloj, kiel la fratoj Réclus aŭ Kropotkin: la kontraŭstaro baziĝis sur la ideo, ke la forto de la proletaroj estas ties multnombro: se ili malpliiĝas, ili malfortiĝas. Tamen la polemiko daŭris same en la liberecanaj medioj kiel en la ĝenerala medio. Oni pridiskutis la ideologiajn argumentojn, sed ankaŭ teknike pri metodoj kaj kontraŭkoncipiloj. El tiu polemiko naskiĝis komence de la 20-a jarcento la eŭgeniko.

Referencoj
----------

Xavier Diez, *El anarquismo individualista en España (1923-1938)*, Virus, Bilbao, 2007.
**Jambrina** [ĥamBRIna] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Vino en la sudo de la provinco. *Jambrina* estus tradukebla etimologie al *Urbo de Jano*. 

Preĝejo.
Detalo de fontano.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 16,64 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 149 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 18 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas norde kun Gema kaj Casaseca de las Chanas, sude kun Santa Clara de Avedillo kaj Fuentespreadas, oriente kun El Piñero kaj Gema, kaj okcidente kun Peleas de Abajo. Ĝi estas Birdoprotekta Areo ZEPA (cirkuoj, otidoj).

Estas prahistoriaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, beto, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754106
 |