recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Sinaksario** (greklingve Συναξάριον, *synaxarion*, el συνάγειν, *synagein*, «kunigi») estas la nomo donita de la Ortodoksa Eklezio, Orientaj antikvaj eklezioj kaj Orientaj katolikaj eklezioj) (diritaj *sui iuris*), al kolektaĵo de hagiografioj, similigeblas al la Menologio de la sama tradicio kaj al martirologio de la Latina Eklezio.

Ekzistas du tipoj de sinaksarioj:

* *simpla sinaksario* , kiu konsistas en listo de sanktuloj, cititaj laŭorde de la dato de ilia morto; ekzemple, tiel procedas la kalendario de Morcelli;
* *historia sinaksario*, kiu enhavas biografiajn informojn; ekzemple, la menologio de Sankta Bazilo kaj la sinaksario de

Sirmond. La informoj tie raportitaj estas resumoj de biografioj de grandaj menologioj aŭ kolektoj de vivoj de sanktuloj, kiuj kovris dudek monatojn de la jaro.

Difinoj
-------

La ekzakta nocio de la nomo sanĝiĝis laŭlonge de la tempo-paso. Dekomence la vorto estis utiligita por la indekso de la legaĵaro kaj, tiusence, korespondas al la latinaj *kapitulo* kaj *kompanulo*. Sekve la sinaksario estis integrita per la kompleta teksto de la perikopoj legeblaj en preĝejo. Tiam la Dia liturgio limiĝis al la libroj de la Nova Testamento. «Sinaksario» restis la titolo per la indekso de la legaĵaro. Sen sanĝo la nomon, ĝi estis riĉigita de kompletaj tekstoj de la lagaĵaro.

Iuj mezepokaj kalendaroj estis nomataj "sinaksarioj". Tiu funkcio aperas, ekzemple, en tiuj redaktitaj de Kristoforo el Mitileno kaj de Teodoro Prodromo (12-a j.) 

La «Granda Sinaksario» en kartvela lingvo de la 11-a jarcento, konservita en Tbiliso.

Famaj sinaksarioj
-----------------

La plej antikva sinaksario, konservita, datiĝas, almenaŭ lauŝjne, al la 10-a jarcento. Multaj konserviĝis mezepokaj manuskriptoj diversamaniere gravaj por la historio de la Eklezio. Ekzistas **konstatinopola sinaksario** redaktita de Simeono Metafrasto]] al kiu la imperiestro Basileios la 2-a Bulgaroktonos (976 - 1025) 
komisiis ĝeneralan revizion de sinaksario: tiu sinaksario estis utiligita kiel precipa bazo de moderna eldono de oficia sinaksario.

Ekzistas, kompreneble, sinaksariaj eldonoj apartenantaj al la diversaj tradicioj kaj eklezioj: ekzemple, de kristanoj koptaj, etiopaj, armenaj…

Eksteraj ligiloj
----------------

* catholic encyclopedia, Synaxarion

vidu ankaŭ
----------

* Menologio
* Martirologio
* Kalendario de la Sanktuloj
*A Elbereth Gilthoniel*, poemo en la sindara lingvo verkita de J. R. R. Tolkien kaj skribita per tengvaro.
**La sindara lingvo** aŭ **Sindarino** estas unu el la artaj lingvoj verkitaj de J. R. R. Tolkien uzita en sia fikcia mondo, Arda. En siaj rakontoj, ĝi estas la plej parolata elfa lingvo en la orienta parto de Mez-Tero dum la Tria Aĝo (dum okazas „La Mastro de l' Ringoj").
Ĝi estas unu el la lingvoj parolataj de la grizaj elfoj kaj la unua lingvo de la sindaraj elfoj de Beleriando. Ĉi tiuj estis la elfoj de la tria klano, ofte nomitaj „teleri", kiuj restis en Beleriando post la Granda Vojaĝo. La lingvo de la elfoj kiuj forlasis Mez-Teron restis samaj, dum la lingvo de la elfoj kiuj restis tie ŝanĝiĝis tra la tempo.

Kiam la kvenja-parolantaj noldoroj revenis Mez-Teron, ili adoptis la sindaran lingvon por trankviligi al Thingol, la reĝo de la sindaroj. La kvenja-lingvo kaj la sindara lingvo estis iam rilataj kaj havas kelkajn komunajn vortojn sed tre malsaman gramatikon.
Dum la Dua Aĝo, multaj homoj de la insulo Numenoro povis flue paroli la sindaran kaj iliaj idoj, la dunedainoj de Gondoro kaj Arnoro, daŭris parolante ĝin dum la Tria Aĝo.

En ĉi tiu fikcia mondo, unue, antaŭ la reveno de la noldoroj al Mez-Tero, Sindarino estis skribita per cirth runoj, elfa aboco de Beleriando. Poste, tengvaro estis uzita.
Blindeco
La **sindromo de Anton–Babiński** estas rara malsano, kiun okazis lezio en la okcipitra parto de cerbo. La uloj subite perdis ilian vidkapablon per kortikala traŭmato, kiun plejofte okazis apopleksio, sed povas ekigi ankaŭ post traŭmato de kapo. Du regiono de cerbo leziis: vidcentro, kiu vidis, kaj alia centro, kiu observas la vidkapablon. La ulo ne rekonas sian plenan blindecon.

La sindromo de Anton–Babiński estas komplemento de blindvidado, kiu signifikas, ke la ulo vidas senkoncie.

Simptomoj
---------

Gabriel AntonJoseph Babiński
La malsanuloj longtempe ne rekonas, ke ili ne vidas. Nur post multaj akcidentoj rekonas ilian blindecon. Post malmulta tempo ili asertas, ke ili vidas, kaj priskribas la ĉirkaŭon plene kaj detale, sed tute false.

Ĝi estas multfoje ambaŭflanka, kaj ekstendiĝas je la plena vidkampo. Multfoje povas ankaŭ esti, ke iu nur rekonas, ke li ne vidas maldekstre, se li ofte puŝiĝas al la maldekstra murŝtuparo.

Karaktera estas ambaŭflanka cerebrala infarkto en la vidcentro de la cerbo. La cerbtrunka arterio gvidas la sangon al tiu regionoj. Tiu havas du branĉon por la du flanko de cerbo. Foje traŭmatiĝas la antaŭa vidvojo proksime al la okuloj.

Unue Gabriel Anton priskribis la sindromon ĉe Mrs. Ursula M. Ŝi ne rekonis sian plenan kortikalan blindecon, sed ŝi ne povis sin orientigi laŭ vidado. Ŝi estis pli embarasite, ke ŝi multfoje devis serĉi vortojn.

Plie konita estas alia malsanulo en Monakow. Li ankaŭ ne rekonis sian blindecon, kaj tenis sin, ke li estus tute sana. Li rekonis iujn simptomojn, sed li atribuis ilin al lian malforton. Post lia morto la kuracistoj trovis, ke lia cerbo estas ambaŭflanke traŭmatigita.

Historio
--------

Oni nomigis la sindromon post Gabriel Anton kaj Joseph Babiński.

La aŭstra Gabriel Anton (1858-1933) estis neurologo kaj psikiatro. Oni konas lin per liaj nervokirurgiaj inventoj. Li esploris la kortikon de cerbo kaj bazalajn ganglionojn.

La pola Joseph Jules François Félix Babiński (1857-1932) estis en Francio unu el la plej pli fruaj klinika neurologo. Li faris sin konita per esplorado de malsanaj plandaj refleksoj. Poste li havis multan alian rezulton. La franca Akademio donis al li membrecon.

Notoj
-----

1. 1 2 3  Anton G (1898): *Über die Selbstwahrnehmung der Herderkrankungen des Gehirns durch den Kranken bei Rindenblindheit und Rindentaubheit*, Arch Psychiat Nervenkr **32**: S. 86–127
2. ↑  Schnider A (1997): *Verhaltensneurologie*, Georg Thieme Verlag, ISBN 3-13-109782-5
3. ↑  Trepel M (1995): *Neuroanatomie*, Urban & Schwarzenberg, ISBN 3-541-13431-3
4. 1 2  Karnath H-O und Thier P (2003): *Neuropsychologie*, Springer, ISBN 3-540-67359-8
**Siniso** (helene *Σίνις*, latine Sinis) estas en la helena mitologio rabisto el Istmo, proksime de la urbo Korinto.
Siajn viktimojn embuskis en mallarĝa loko, kie ternuko ligas Atikon kaj Peloponeson. Li estis fortulo de terura aspekto, kiu vojaĝantojn ne nur priŝtelis, sed ankaŭ preparis al ili kruelan morton. Ligis siajn viktimojn al suproj de kurbiĝitaj silvopinoj, enfosigitajn teren. Kiam li la suprojn liberigis, ili ĵetegis sin kaj la malfeliĉulon disŝiris.

Tezeo kaj Siniso, Staatliche Antikensammlungen MunkenoSed tamen fine trafis lin obstakloj kiam juna Tezeo en sia dek sesa jaraĝo vagis de sia avo, troizena reĝo Piteo al sia duonpatro Egeo, atena reĝo. Tezeo dum la vojaĝo serĉis aventurojn, per kiuj li akiru famon kaj reputacion.
 

En tiu ĉi etoso surprize atakis lin Siniso kaj laŭ proverbo "per kio oni manipulas, per tio ankaŭ pereas", trovis morton tian, kian li disdonadis. Same fartis ankaŭ ceteraj rabistoj, kiuj krucis Tezean vojon. Ili estis Periferto, Skeirono, Kerkiono kaj Prokrusto.

Paralizo de Siniso senigis la vojon de danĝero, kiu minacis sur ĝi al komercistoj kaj pilgrimantoj.

Noto por rememoro: Tezeo ankaŭ fondis poste famajn Istmajn ludojn. Ili okazadis de la 7-a aŭ la 6-a jarcento a.K. ĝis la nuna jarnumerado ĉiuj du jaroj. En ilia kadro oni konkuris en kuro, pugnobatado, ĵeto per disko, ĵeto per lanco kaj en ĉevalrajdado.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Sínis en la ĉeĥa Vikipedio.*
Sinjoro de Mirakloj - Kirko de Las Nazarenas en Limo (Peruo)
**Sinjoro de Mirakloj** (Hispana lingvo: Señor de los Milagros de Nazarenas) estas murpentraĵo de Jesuo Kristo kiu estas honorita en Limo, Peruo. Ĝi estas ĉefe katolika festado en Peruo kaj unu el la plej grandaj procesioj ĉirkaŭ la mondo.

Ankaŭ konate kiel "nigra Kristo "aŭ "Kristo de Pachacamilla", sur tiu murpentraĵo prezentiĝas la krucumita nigra Jesuo. Super la kruco estas la Sankta Spirito kaj dio La Patro. Sube kaj dekstre de Jesuo estas lia patrino, la Virgino Maria kun ŝia koro alenita per lanco de malĝojo kaj al ŝi rekte ĉe la piedo de la kruco estas Maria Magdalena.

Ĝi estis pentrita fare de nigra sklavo en la 17-a jarcento.

Ĉiun jaron, en oktobro, centoj da miloj de fideluloj de ĉiuj rasoj kaj ekonomiaj fonoj festas la Sinjoron de Mirakloj en religia procesio tra la stratoj de Limo. La bulvardoj estas vestitaj per purpuro por festi la 18, 19 kaj 28-an de oktobro al Sinjoro de Mirakloj lian ĉiujaran procesion tra la stratoj de Limo.

Ĝia nomo originis de masiva sismo de la 17-a jarcento, kiu detruis la plej grandan parton el la grandurbo forlasante nur tiun murpentraĵon starante supren.

Sen dubaj la sismoj travivitaj fare de Limo, Peruo dum la 17-a kaj 18-an jarcentojn kontribuis al la komenco, la kresko kaj la solidiĝo de sindona kultado al la murpentraĵo konata kiel Sinjoro de Mirakloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sinjoro de Mirakloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* (Hispana lingvo) Arkidiocezo de Limo - Señor de Los Milagros Arkivigite je 2007-10-27 per la retarkivo Wayback Machine
* (Hispana lingvo) Hermandad del Señor de los Milagros de Nazarenas Arkivigite je 2008-01-25 per la retarkivo Wayback Machine
Sinkrona naĝado 
**Sinkronigo** estas laŭ PIV la faro, ke du horloĝoj montru la saman, unuforman tempon aŭ ke du teknikaj movoj okazu en unu sama tempo.

**Lingva sinkronigo** okazas helpe de sinkronigilo, aparato kiu ebligas la *forigon de la originala voĉa trako* kune kun la uzo de nova lip-sinkrona voĉa trako. **Lingva sinkroneco** estas fako kiu studas multajn faktojn kiuj okazas samtempe, ekzemple ka uzado de diversaj variaĵoj de unusola vorto en specifa lingva areo en aktuala momento, sen konsidero al la studo de la epoko(j) kiam tiuj estis ekuzitaj, kio estus celo de la diakroneco.

Voĉregistrado
-------------

Kadre de voĉa registrado, oni povas fari distingon inter

1. **Sinkronigo** (*forigo de la originala voĉa trako* kune kun la uzo de nova lip-sinkrona voĉa trako)
2. *voĉanstataŭo* aŭ "voĉa anstataŭigo" (*forigo* de la originala lingva trako *kaj enigi novan lingvan trakon*, kaj
3. *voĉaldono* (la originala lingva trako povas aŭdiĝi trankvile en la fono dum nova voĉa trako estas supermetita) foje ankaŭ nomata "UN-stila Voice-Over")

Kiel regulo, oni nur uzas profesiajn, denaskajn parolantojn por la voĉaj registradoj. La kliento povas direkti la voĉon tra la telefono aŭ rekte sur la loko kaj tiel influi la registradon. Specialaj informoj pri prononco de fremdaj vortoj aŭ propraj nomoj estas klarigitaj anticipe kaj senditaj al la parolanto ĝustatempe antaŭ la registrado.

Sinkronvoĉo
-----------

**Sinkronvoĉo** aŭ aktorovoĉo estas tiu aktora voĉo, kiun pruntas iu aktoro por anstataŭigi voĉojn de alilingvaj filmoj, dramoj animacioj k.c. Oni donas ankaŭ voĉojn por bildaj, reklamaj figuroj, bestoj.

Dum la sinkronigado oni devas atenti pri la lipomovoj, vortolongoj kaj similaj.

La sinkronigado bezonas studiojn, kiuj ofte troviĝas en ĉefurboj. En kelkaj aziaj landoj, oni ofte uzas sinkronigantojn por angligi la filmoj kaj tiel helpi la surmarketigon.

Roluloj
-------

Dum la sinkronigo, la sinkronigita voĉo kaj la aktoro estas forte kunligita, kiu gravas ĉefe ĉe filmserioj.

En Japanio, ankaŭ animeaj voĉoaktoroj okupiĝas por sinkronvoĉado de filmoj, ĉar tie multas la nombro de animeaj voĉoaktoroj.. Tamen, film-produktistoj preferas aktoron al animean voĉoaktoron, ĉar karakteriza voĉado de animea voĉoaktoro ne konvenas al filmoj. Male, produktistoj de desegnofilmoj preferas voĉoaktoron al aktoron.

Ankaŭ vidu
----------

* Atoma horloĝo
* Benshi
* Diakroneco
* Dublado
* Japana voĉoaktoro (Seiju)
* Malsinkroneco
* Sinkronismo
* Subteksto
* Voĉoaktorado

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sinkronigo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 
* 
*
**Sinono** (latine *Sinon*) estas en greka mitologio aĥaja soldato, kiu kredigis Trojanojn, ke ili entiru lignan ĉevalon malantaŭ urbaj muregoj kaj per tio venigu la urbon al pereo.

Al Odiseaj planoj Sinono konvenis, ĉar li estis same aŭdaca kiel klera. Kiam la greka ŝiparo fornavigis en kaŝejon, militista tendaro estis malkonstruita kaj bruligita kaj sur esplanado antaŭ la urbo restis nur grandega ligna ĉevalo, kreitaĵo de ĉarpentista majstro Epejo. Trojanoj vidante vakan bordon ĝojiĝis, amase elkuris eksteren kaj rigardis la ĉevalon. Kiam iu rekomendis, ke ili detruu kaj forbruligu ĝin, alvokis sur sin atenton Sinono kaj rakontis, ke grekoj antaŭ sia forveturo volis oferi lin, Sinonon, por bono de sia vojaĝo hejmen, sed ke li forkuris de ili. La ĉevalo estas donaco de aĥajoj al diino Atena, kiel pardonpeto pro ŝtelo de ŝia statuo el la urbo. Kompreneble trojanoj volis la donacon al Ateno entiri en la urbon, sed montriĝis, ke ĝi estas tro granda kaj oni ne povas traveturigi ĝin tra iu ajn el la urbaj pordegoj.

Preoetino Kasandra laŭtvoĉe avertis, ke en la evalo estas kaŝitaj armitaj batalantoj, sed kiel ĉiam neniu kredis al ŝi. Profeto Laokoonto admonis, ke oni de Danaoj nenion akceptu, eĉ se tio estus donaco - de ĉi tio estas sentenco Danaa donaco. Sed tion ankaŭ neniu volis aŭdi. Plie dioj sendis kontraŭ Laokoonto du grandajn venenajn serpentojn, tiuj mortpremis lin kaj liajn du filojn. Tio al Trojanoj ŝajnis esti siggno de diaj favoroj. Plie Sinono ĉiam fortigis ilian favoron per io nova.

La ĉevalo estis entirita post le urbaj muregoj, eĉ se tiuj devis esti parte malkonstruitaj. La viroj interne de la ĉevalo sidis mallaŭte kaj en timzorgoj. Trojanoj solenis finon de la milito kaj kiam la urbo iom post iom silentiĝis, grekaj batalantoj elsaltis el inter la ĉevalo, mortigis la plej proksimajn gardistojn, malfermis la pordegojn kaj donis signon por atako de ekstere. Kiam la grekoj perforte eniris internen, sekvis nur furioza murdado kaj bruligado de ĉio interne de la muregoj. Viroj el la reĝa Priama familiaro estis mortigitaj inkluzive de lulinfanojn, virinoj sklavigitaj, kastelo kaj konstruaĵoj bruldetruitaj.

Duan tagon matene la neniigo de Trojo estis finfarita. La Troja milito finiĝis.

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Sinón en la ĉeĥa Vikipedio.* 

* Kategorio Sinono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Blazono de Sint-Michiels
Situo de Sint-Michiels
**Sint Michiels** estas vilaĝo en la belga provinco Okcidenta Flandrio kaj ekde 1971 partkomunumo de la provinca ĉefurbo Bruĝo. Sint-Michiels troviĝas sude de la historia urbocentro kaj havas areon de 9,59 km². En 2012 estis 12.130 loĝantoj.

Historio
--------

De paroĥo Sint-Michiels (kun patrono Ĉefanĝelo Miĥaelo) troviĝas sur malnova karolinga bieno *Weinebrugge*, kies preĝejo kun la sama patrono jam estis konstruita ĉirkaŭ la jaro 800. Ekde Weinebrugge fondiĝis la urbocentra paroĥo *Salvator*, verŝajne jam en la 9-a jarcento.

Jure granda parto de Sint-Michiels estis sub la jurisdikcio de la sinjorejo *Tillegem*, unue menciita en dokumento de ĉirkaŭ 1120-1130. Ekde 1285 ĝis la fino de la *Ancien régime* Tillegem estis posedaĵo de riĉaj bruĝaj familioj. Ekde la franca epoko, fine de la 18-a jarcento, la "Sinjoroj de Tillegem" perdis sian jurisdikcian povon, sed konservis la proprieton. Tiam ekestis la komunumo Sint-Michiels, kiu ekzistis ĝis 1971.

### Dua Mondmilito - Operaco *Ramrod 934*

Dum la Dua Mondmilito en la kastelo *Ter Linden* estis germana radio-goniometria stacio (germane: *Marinepeilstelle*) kiu sondis la ŝiptrafikon sur la Norda Maro. En ĝi laboris pli ol 300 germanaj soldatoj kaj oficiroj.

Kiam alproksimiĝis la fino de la milito la Aliancanoj deziris elimini ĉiujn staciojn kiuj subaŭskultis radio-elsendojn.

Prepara esplorflugo super la regiono okazis je la 10-a de aprilo 1944. La unua bombado okazis je la 28-a de majo (Pentekosto) tagmeze. Ĉar estis dubo pri la sukceso, sekvis dua bombado vespere. Mortis 19 germanoj kaj 40 belgaj civiluloj.

### Michel Van Maele

Kiam alproksimiĝis la aneksodato de la randkomunumoj al la urbo Bruĝo, komunumestro Michel Van Maele vane serĉis argumentojn por malebligi la anekson. Li ne sukcesis kaj en 1971 Sint-Michiels ĉesis esti sendependa komunumo. Van Maele tamen profitis: li iĝis en 1971 ĉefskabeno kaj de 1972 ĝis 1977 urbestro de Bruĝo.

### Politiko

* 1800-1808: Johannes Verbiest
* 1808-1812: Karel Van Neste
* 1813-1819: Joseph Guillaume Kervyn
* 1819-1831: Bruno-Désiré de Heere
* 1831-1840: Hyppolite Dhont
* 1840-1848: Pierre Van Neste
* 1848-1869: Jules de Serret
* 1869-1915: Henri de Serret
* 1920-1924: Gustaaf Baert
* 1924-1943: Louis Demey
	+ 1941-1942: Wilfried Van Damme (dummilita, ne sur la oficiala listo)
* 1945-1946: Alfons De Baecke
* 1947-1970: Michel Van Maele

Diversaĵoj
----------

* En Sint-Michiels estas la amuzparko *Boudewijn Seapark* kun delfenejo.
* Jam de la 1960-aj jaroj en Sint-Michiels estis multaj mez- kaj altlernejoj. La plej nova kaj moderna estas *Vives* (antaŭe nomita *KHBO*).
* En la 1960-aj jaroj ekestis dua paroĥo kun patronino Sankta Godelieve.

  

* Sint-Michiel-preĝejo*Sint-Michiel*-preĝejo
* Sint-Godelieve-preĝejo*Sint-Godelieve*-preĝejo
* Tillegem-kastelo*Tillegem*-kastelo
* Kampuso de la Vives-altlernehoKampuso de la *Vives*-altlerneho
* DelfenejoDelfenejo

Eksteraj ligiloj
----------------

* www.sint-michiels.be Arkivigite je 2018-12-06 per la retarkivo Wayback Machine
* www.brugge.be
* Ramrod 934

* Kategorio Sint-Michiels en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Sipajoj en gravuraĵo de Frederic Shoberl de la libro "La mondo en miniaturo:Indostanio", Londono,R. Ackerman,jardeko de 1820
**Sipajo** (turke, Spahi, laŭlitere, Sepahi, aŭ Spakh kaj en aliaj eŭropaj lingvoj, "Sipahi" aŭ "espahí") estis membro de roto elita kavalerio inkludita ene de la Ses Divizioj de Kavalerio de la Otomana Imperio. La nomo devenas de la سپاهی perslingva Sepâhi kio signifas "soldato" kaj kio normale devenis de la Magrebo. La statuso de la sipajoj similis al tiu de la mezepokaj eŭropaj kavaliroj. La sipajo estis titulara de feŭdo (timar) donacita rekte de la Otomana Sultano, kaj rajtis je ĉiu enspezo de la feŭdo ŝanĝe de sia servo kiel militisto.

Poste, en la Brita Imperio, oni konis kiel Sipajo (kion angloj skribis ankaŭ kiel "sepoy") indiĝenon de Barato rekrutita kiel soldato serve de la eŭropa povo, normale de Britio, sed ankaŭ oni ampleksigis ties uzadon al la koloniaj armeoj de Francio kaj Portugalio. 

Pli specife, estis la termino uzita en la britia armeo de Barato por la rango de rekrutulo *(aŭ simpla soldato)* de la infanterio. 

La samranga ekvivalaĵo en la britia kavalerio oni nomis "soŭar". 

Ĉar temas pri kolonia armeroto, en kelkaj landoj kie okazas naciisma problemaro, oni uzas tiun terminon por aludi la supozatajn okupaciantajn trupojn aŭ policojn, kiel en Eŭskio, rilate la polico de Hispanio aŭ en aliaj lokoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Historio de Barato
* Ribelo de Sipajoj
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Sirnach (stacidomo). |



**Sirnach** (prononcu ***Sir**naĥ*) estas komunumo en la distrikto Münchwilen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 6 702 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Sirnach situas en la tiel nomita regiono Malantaŭa Turgovio en la sudo de Kantono Turgovio en la valo de la rivero Murg inter la urboj Wil kaj Vinterturo. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Sirnach mem ankaŭ la vialĝoj kaj iamaj municipokomunumoj Busswil, Gloten, Horben, Hub, Littenheid kaj Wiezikon.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Sirnach limas en nordo al Münchwilen, en oriento al Wil (Kantono Sankt-Galo), en sudoriento al Wilen, en sudo al Kirchberg (Kantono Sankt-Galo), en sudokcidento al Fischingen kaj en okcidento al Eschlikon.

Trafiko
-------

Sirnach disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Vinterturo al Sankt-Galo. La stacidomo de la komunumo estas servata per la regiona trajlinio S35 de la turgovia fervojkompanio THURBO AG.

La komunumo disponas pri aliro al la nacia aŭtoŝoseo A1 de Sankt-Margreto tra Sankt-Galo, Zuriko, Berno al Ĝenevo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Sirnach datiĝas el la jaro 790. En mezepoko bienposedanto en Sirnach estis la Monaĥejo Fischingen.

La unuaj dokumentaj mencioj de la municipo Busswil datiĝas el la jaroj 792 kiel *Pucinesvillare* kaj 834 kiel *Buosinwilare*. 

La unua dokumenta mencio de Horben datiĝas el la jaro 1223 kiel *Hurewen*. La antaŭa komunumo Horben estis disigita fine de 1996. La setlejoj Hurnen, Riethof kaj Than nun apartenas al la komunumo Eschlikon, dum la vilaĝo Horben ek de la 1-a de januaro 1997 estas parto de la politika komunumo Sirnach.

Littenheid estis unuan fojon menciita en la 1160-aj jaroj kiel *Litinhaidi*.

Vidu ankaŭ
----------

* Sirnach (stacidomo)

* Kategorio Sirnach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Sirnach
* Busswil en la Historia Leksikono de Svislando
* Horben en la Historia Leksikono de Svislando
* Littenheid en la Historia Leksikono de Svislando

Bildoj
------

* Katolika preĝejoKatolika preĝejo
* Reformita preĝejoReformita preĝejo
* Tilio de SirnachTilio de Sirnach
* Murg en SirnachMurg en Sirnach
* Sirnach vidita de la kantona ĉefvojo alvenante de BalterswilSirnach vidita de la kantona ĉefvojo alvenante de Balterswil

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Münchwilen |
| --- |
| Aadorf • Bettwiesen • Bichelsee-Balterswil • Braunau • Eschlikon • Fischingen • Lommis • **Münchwilen** • Rickenbach • Sirnach • Tobel-Tägerschen • Wängi • Wilen |  |

 |
**Sisophon** (kmere សិរីសោភ័ណ) estas provinca ĉefurbo de Banteajo Meanĉejo en nordokcidenta parto de Kamboĝo. La administra nomo estas **Serei Sophon**. 

Mapo pri Kamboĝo, kie situas urbo Sisophon
Proksima lago ĉe Sisophon

Bazaj informoj
--------------

Vojo en Sisophon
* Areo:  km²
* Supermara alteco: 15 m
* Loĝantaro: 190,349 en 2012
* Horzono: UTC +7
* Telefonkodo: 855 (054)
* 13° 35′ 00″ N 102° 59′ 00″ O﻿ / ﻿13.58333 °N, 102.98333 °O﻿ / 13.58333; 102.98333 (mapo)

Geografio
---------

Sisophon situas sur ebenaĵo inter montetoj, kiuj donas okulfrapan aspekton. La montetoj estas sendependaj sistemoj kaj ili staras en mezo de la ebenaĵo. Battambang troviĝas 59, Pnom-Peno 309. Kratie 351 kilometrojn.

Parko en Sisophon
Stacidomo de Sisophon

Historio
--------

Sisophon longe apartenis al Tajlando, poste al franca Hindoĉinio. Escepto okazis inter 1941 kaj 1946, tiam ĝi revenis al Tajlando kun forta helpo de Japanio. Fine la urbego estas parto de la sendependa Kamboĝo.

Ekonomio
--------

Sisophon apartenas al la malriĉaj urboj de la lando. Mankas kompleta infrastrukturo. La urbego estas trairpunkto de turistoj irantaj de Bankoko al Angkor.

Klimato
-------

Sisophon situas en la tropika klimato kun influo de musono. La averaĝa temperaturo estas 26.7 °C.

Trafiko
-------

Sisophon havas 2 naciajn ŝoseon kaj stacidomon.

Vidindaĵoj
----------

Altlernejo en Sisophon
Proksimume kvardek minutojn de Sisophon troviĝas templo-ruino.

Fontoj
------

* 
* mapo, distancoj Arkivigite je 2016-12-24 per la retarkivo Wayback Machine
**Sitalá** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Sitalá. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07082.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10246 loĝantojn. El tiuj estis 5173 viroj kaj 5073 virinoj. La komunumo havas surfacon de 234 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1120 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2483 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 976, do 39 % el ĉiuj, scipovis legi kaj skribi, kaj 1498 personoj respektive 61 % estis analfabetoj.

7987 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 3576 personoj respektive 44 % estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sitalá Arkivigite je 2007-04-29 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Sitke** (ŝitke) estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Sárvár.

Kapelo de Sitke
Kastelo de Sitke

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9671
* Telefonprefikso: 95
* Areo: 27 bsp;km²
* Loĝantaro: 680

Situo
-----

Preĝejo Sankta Triunuo en Sitke
La vilaĝo situas sur ebenaĵo kaj sur mildaj deklivoj laŭ flankovojoj. Sárvár troviĝas 7, Celldömölk 12 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1251 en formo *"Sitka"*. Baldaŭe 2 apudaj vilaĝoj formiĝis: Kis (=malgranda) kaj Nagy (=granda) -sitke. Ili unuiĝis en 1946. La komunumo havas tutlandan konatecon pri subĉielaj ŝlagromuzikaj koncertoj antaŭ la kapelo, kiu renoviĝis el la koncertaj profitoj.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika baroka Preĝejo Sankta Triunuo (Sitke)
* Kapelo de Sitke de 1760, Stefano **Dorfmeister** la plej konata preĝeja pentristo faris la altarobildon
* Kastelo de Sitke, nun gastejo-hotelo

Famuloj
-------

En la iama Nagysitke naskiĝis pentristo Ernő Fóth.

* Kategorio Sitke en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sivac,** serbe **Сивац,** hungare **Szivác** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Okcidenta Baĉka** en municipo de Kula.

Sivac situas en la mapo en la verda municipo
Ortodoksa preĝejo de Sivac
Katolika preĝejo de Sivac

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 8990
* Poŝtkodo: 25223
* Telefonprefikso: 25
* Aŭtokodo: SO

Situo
-----

Sivac situas sur ebenaĵo, laŭ la kanalo Danubo-Tiso, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Sombor-Crvenka.

Historio
--------

Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. En 2002 loĝis en Sivac 8992 da homoj, (serboj 5179 (58 %), montenegranoj 2703 (30 %), hungaroj 425 (5 %), kroatoj 162 (2 %) kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa, katolika kaj kalvinana preĝejoj

Kalvinana preĝejo de Sivac

* Kategorio Sivac en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vido de la Kongreso de la Argentina Nacio ekde oriento de la Placo de la Kongreso, kun statuo La Pensanto de Rodin antaŭe.
La **Senato de Argentino** aŭ en hispana oficiale **Honorable Senado de la Nación Argentina** es la supra ĉambro de la Kongreso de la Argentina Nacio. La kompono kaj la povo de la Senato estas registritaj en la Konstitucio de la Argentina Nacio. La Senato estas la ĉefa federala organismo kie ĉiu senatano reprezentas la interesojn de sia provinco. La Senato estas prezidita de la Vicprezidento de la Respubliko, kiu voĉdonas nur kaze de egalrezulta voĉdonado. La kunsidejo por sesioj troviĝas ĉe la suda flanko de la Palaco de la Kongreso de la Argentina Nacio.

La Senato komponiĝas de tri (3) reprezentantoj el ĉiu el la provincoj federitaj, plus tri el la Federala Ĉefurbo (Ciudad Autónoma de Buenos Aires, Aŭtonoma Urbo Bonaero); ili estas elektitaj per rekta voĉdonado fare de la loĝantoj de ĉiu distrikto, pere de la sistemo de listo nekompleta, korespondante du al la listo kiu ricevis plej grandan kvanton de voĉdonoj kaj unu al tiu kiu postsekvos (el tiuj tri elektitaj senatanoj, almenaŭ unu devas esti virino).

La senatanoj daŭras ses jarojn en sia regotempo, sed la Senato renoviĝas trione ĉiun duan jaron, koresponde realigi la elektadojn por renovigo laŭ distriktoj alterne.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la Senato de Argentino Arkivigite je 2022-02-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Oficiala konto ĉe Twitter
* Senado TV Oficiala kanalo
**Sergej Mironoviĉ KIROV**, fakte *Kostrikov*, (ruse *Сергей Миронович Киров*). Naskiĝis la 27-an de marto 1886 en Urĵum; mortis la 1-an de decembro 1934 en Leningrad) estis fidelulo de Stalin, kiu iĝis partia sekretario en Leningrad post elpotencigo de Trockij kaj liaj fideluloj en 1925.

Post la revolucio Kirov estis tre populara en popolo. Li estis la ĉefa konkuranto de Stalin dum elektoj por la posteno de la partia ĝenerala sekretario en 1934.

Sergej Kirov estis mortpafita en 1934 en Leningrad. La okazo ankoraŭ hodiaŭ ne klaras: unuj suspektas en la fono Stalinon, kiu murdis lin pro lia kreskanta populareco; aliaj skribas pri nepolitika frenezulo (Leonid Nikolajev) aginta pro ĵaluzo (Kirov adultis kun lia edzino).

Post la morto de Kirov kelkaj sovetuniaj urboj kaj baleta grupo en Leningrado surprenis lian nomon (Kirov, Kirovabad, Kirovakan, Kirov-baleto). Krom tio malpli gravaj objektoj (bibliotekoj, kolĥozoj, provinc-distriktoj ka.) portis (kaj kelkaj plu portas) lian nomon.

Stalin prenis la okazon por *Granda Purigo*, kiu celis la forigon de opoziciantoj, kontraŭuloj de Stalin en la partio, industrio, ekonomio, administrado ktp. Dum la Granda Purigo oni murdis la partiajn gravulojn kiel Zinovjev, Kamenev kaj Buĥarin laŭ falsaj akuzoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sergej Kirov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sergej Kirov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2006-03-12 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2007-09-12 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 29119
* GND: 119257343
* LCCN: n86125765
* VIAF: 97113613
* ISNI: 0000 0001 1000 2542
* LIBRIS: 353833
* SUDOC: 031372686
* BNF: 12260014q
* NDL: 00620939
* NKC: jn20020503002
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Aktuala evento | Ĉi tiu artikolo temas pri aktuala afero. La enhavo povas ofte ŝanĝiĝi.

---

Se la artikolo pli taŭgas ne por enciklopedio sed por gazeto, bonvolu publikigi la tekston en la frata projekto Vikinovaĵoj kaj krei novan novaĵon. |

La 7-an de oktobro 2023, kadre de la atako de Hamaso kontraŭ Israelo, okazis masakro de civiluloj partoprenantaj la trencan muzikan festivalon "*Supernova"* proksime de la Kibuco Re'im en la regiono Eŝkol. Almenaŭ 260 homoj estis mortigitaj kaj multaj pli vunditaj. La armitaj atakantoj ankaŭ prenis multajn ostaĝojn kaj forkaptis ilin al la Gaza Sektoro.

Atako de Hamaso
---------------

La muzika festivalo estis unu el la unuaj celoj de la surprizatako kontraŭ Israelo, lanĉita fare de Hamas en la fruaj matenaj horoj de 7a de oktobro 2023.

Veturiloj postlasitaj fare de festivalvizitantoj (la 12-an de oktobro 2023)
Unu ĉeestanto deklaris ke post tranĉado de la elektro, grupo de ĉirkaŭ 50 atakantoj alvenis en kamionetoj kaj kvadoj kaj komencis pafadi en ĉiuj direktoj. Kelkaj el la Hamas-atakantoj kiuj atakis la festivalon eniris Israelon per motorizitaj glisparaŝutoj, alvenante ĉirkaŭ 6:30 matene, ĉirkaŭ sunleviĝo. Dum festivalanoj fuĝis en paniko, ĵipoj plenigitaj kun pafantoj komencis pafi al la eskapintaj aŭtoj kaj ankaŭ blokis vojojn. La larĝa malferma tereno lasis malmultajn lokojn por kaŝiĝi. Multaj ĉeestantoj, kiuj kaŝis sin en la arboj, estis murditaj ĉar militistoj metode pafis ilin. Aliaj kiuj kaŝis sin en arbustoj kaj fruktoplantejoj sukcesis pluvivi. La masakro okazis meze de sireno, signalante bombardon de raketoj lanĉitaj al Israelon.

Vidu ankaŭ
----------

* Israel-hamasa milito de 2023
* Atako de Hamaso kontraŭ Israelo
* Israel–Palestina konflikto

Referencoj
----------

1. ↑
printempaj anemonoj en la Sankta Arbaro
La **Sankta Arbaro** - germane *Heiliger Forst*, france *Forêt Sainte* - estas malnova nomo por la Arbaro de Hagenau (*Hagenauer Forst / Forêt de Haguenau*) en Malsupra Alzaco. Ĝi ĝis la komenco de la 19-a jarcento estis germane nomita *Hagenauer Reichswald* ("imperia arbaro de Hagenau") ĉar ĝi havis statuson de imperia senpereco kadre de la germanlingva Sankta Romia Imperio. Ĝi situas 40 kilometrojn okcidente de Baden-Baden, ĉirkaŭ 30 kilometrojn okcidente de la Rejno. Kun ĉirkaŭ 21 000 hektaroj, la Sankta Arbaro estas la plej granda arbaro en Alzaco kaj la sesa plej granda en tuta Francio.

La Sankta Arbaro restis kiel arbara areo inter Pfaffenhoffen/Pfaffenhofen en la okcidento, Bischwiller/Bischweiler en la sudoriento kaj Seltz/Selz ​​​​en la nordoriento ĉar ĝia sabla grundo ne estis sufiĉe fekunda por agrikultura uzo.

Ĝi ricevis sian nomon pro la multaj monaĥejoj kaj preĝejoj kiuj estis konstruitaj en ĝi, inkluzive de:

* monaĥejo *Surburg* en Surbourg/Surburg, la plej malnova monaĥejo en Alzaco
* monaĥejo *Sankta Valburga* en Walbourg/Walburg, benediktana abatejo fondita ĉirkaŭ 1074, en kiu la patro de Frederiko Barbarossa estas enterigita,
* monaĥejo *Marienthal* ("maria valo" inter Haguenau/Hagenau kaj Bischwiller/Bischwiller, la centro de la alzaca maria sindonemo
* monaĥejo *Königsbrück/Koenigsbruck*, cisterciana monaĥejo

Triono de la Sankta Arbaro estis parto de la doto kiun *Agnes von Waiblingen*, la filino de imperiestro Henriko la 4-a, donis en la edzecon al Frederiko la 1-a el la familio Ŝtaŭfoj, duko de Ŝvabio. La aliaj du trionoj restis ĉe la Salioj. En la jaroj kiuj sekvis, la Sankta Arbaro iĝis preferata ĉasejo por la Ŝtaŭfoj. La filo de Frederiko, duko Frederiko la 2-a, konstruis ĉaskabanon sur insulo en la rivero *Moder*, kiu estis trakonstruigata de lia filo, imperiestro Frederiko Barbarossa, al reĝa palaco, kaj ĉirkaŭ kiu finfine disvolviĝis la urbo Haguenau/Hagenau.

Referencoj
----------

1. ↑  Alfred Overmann: *Die Abtretung des Elsass an Frankreich im Westfälischen Frieden* (germane: "La asigno de Alzaco al Francio laŭ la Vestfalia Paco"). *Zeitschrift für die Geschichte des Oberrheins. Neue Folge. Band XIX* ("Revuo por la historio de la Supra Rejno. Nova epizodo. Volumo 19"), Hajdelbergo, Universitata librejo Winter, 1904, diĝite, paĝoj 79 kaj sekvaj
2. ↑  artikolo *Forêt de Haguenau*, de la nacia oficejo de arbaroj (*Office National des Forêts*) de Francio, arkivigita, france

* Kategorio Sankta Arbaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Pri aliaj loĝlokoj ankaŭ nomataj "Santa Ana" vidu la apartigan liston Santa Ana. |

 **Santa Ana Ateixtlahuaca** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomigas *Santa Ana Ateixtlahuaca*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 354.

Geografio
---------

**Santa Ana Ateixtlahuaca** apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute komunumoj. Ĝi situas en la regiono Cañada, kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 572 loĝantojn. El tiuj estis 285 viroj kaj 287 virinoj. La komunumo havas surfacon de 19,14 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1830 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 446 indiĝenoj. El tiuj 377 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 377 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Ana Ateixtlahuaca Arkivigite je 2007-05-20 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Pri aliaj loĝlokoj ankaŭ nomataj "Santa Ana" vidu la apartigan liston Santa Ana. |

 **Santa Ana** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo estas Santa Ana. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 353.

Geografio
---------

**Santa Ana** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1697 loĝantojn. El tiuj estis 789 viroj kaj 908 virinoj. La komunumo havas surfacon de 51,03 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1600 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8 indiĝenoj. El tiuj 8 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 8 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Ana Arkivigite je 2005-09-10 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santa Anastasia** estas hispana loĝloko en la municipo Ejea de los Caballeros, en la komarko Cinco Villas. En la jaro 1999 ĝi havis 504 loĝantojn. En 2020 ĝiaj loĝantoj estis 386 homoj (212 viroj kaj 174 virinoj).  Ĝi estas parto de la ok kamparaj kvartaloj, kiuj konsistigas la municipon Ejea de los Caballeros, kune kun *Bardenas*, *El Bayo*, *El Sabinar*, *Farasdués*, *Pinsoro*, *Rivas* kaj *Valareña*. 

Ĝia alteco sur la marnivelo estas 397 m kaj ĝi estas for 90 km de la aragona ĉefurbo Zaragozo.

Geografio
---------

Oni konstruigis la novan urbeton dum la 1950-aj jaroj, tiel ke ĝiaj loĝantoj povis kultivi la novan irigaciitan kamparon post la konstruado de la Yesa-rezervujo kaj la Bardenas-kanalo.

Historio
--------

Ĝia inaŭguro estis la 8-a de aprilo 1959. En majo 1967 loĝis en la urbo 127 setlantoj el Ejea de los Caballeros, *Rivas*, *Nuévalos*, *Castejón de Valdejasa* kaj *Ibdes*. 

La nomo *Santa Anastasia* estis prenita de loko tielnomita, kie malgranda ermitejo dediĉita al la Virgulino de Kapadokio, *Anastasia*, situis apud la fonto nomita *Fontananzas*, kiu ne estas malproksime de la rivero *Riguel*. 

En septembro de 2019 oni celebris la 60-a datrevenon de la alveno de la unuaj loĝantoj al la nova koloniiga urbeto.

Monumentoj
----------

* Preĝejo de "Santa Anastasia".

Estas menciinde
---------------

* Santa Anastasia Futbalklubo (Santa C.F.)
* Junulara Domo Sankta Anastazio
* Virina Asocio La Val
* Hejmo de la Pensiuloj Gran Vía
* Kvartala Asocio Fontananzas

Festoj
------

La festoj normale koincidas kun la antaŭlasta semajnfino de julio. Ili estas kutime 5 tagoj, finiĝantaj dimanĉe. La lastaj tri tagoj, bovidinoj estas tenitaj en malliberejo kaj en placo, preparitaj por la evento. Sabate nokte estas kutime ludi la bovon de fajro.

Vidu ankaŭ
----------

* Aragona regioneto Cinco Villas.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. 1 2
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------


* Futbala teamo *Santa Anastasia*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 804610
 |
**Santa Catarina Lachatao** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Catarina Lachatao*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 365.

Geografio
---------

**Santa Catarina Lachatao** apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1097 loĝantojn. El tiuj estis 531 viroj kaj 566 virinoj. La komunumo havas surfacon de 276,85 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2080 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 642 indiĝenoj. El tiuj 580 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 580 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Catarina Lachatao Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santa Catarina Minas** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Catarina Minas*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 368.

Geografio
---------

**Santa Catarina Minas** apartenas al la distrikto Ocotlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1698 loĝantojn. El tiuj estis 819 viroj kaj 879 virinoj. La komunumo havas surfacon de 25,52 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1560 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 16 indiĝenoj. El tiuj 11 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 11 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Catarina Minas Arkivigite je 2005-01-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santa Catarina Yosonotú** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Catarina Yosonotú*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 372.

Geografio
---------

Santa Catarina Yosonotú apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1864 loĝantojn. El tiuj estis 849 viroj kaj 1015 virinoj. La komunumo havas surfacon de 71,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2560 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1519 indiĝenoj. El tiuj 1357 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1357 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Catarina Yosonotú Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santa Catarina Zapoquila** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Catarina Zapoquila*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 373.

Geografio
---------

Santa Catarina Zapoquila apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 407 loĝantojn. El tiuj estis 189 viroj kaj 218 virinoj. La komunumo havas surfacon de 112,27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1980 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8 indiĝenoj. Ĉiuj 8 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santa Colomba de las Monjas** [santakoLOMba delasMONĥas] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *Santa Colomba de las Monjas* estas etimologie tradukebla al *Sankta Kolombo de la Monaĥinoj*. 

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 6,78 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 246 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 79 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Graflando de Benavente.

Plej grava enspezofonto estis agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (dujarcentaj fraksenoj).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755627
 |
**Santa Cruz Amilpas** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Cruz Amilpas*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 375.

Geografio
---------

Santa Cruz Amilpas apartenas al la distrikto Centro al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8804 loĝantojn. El tiuj estis 4129 viroj kaj 4675 virinoj. La komunumo havas surfacon de 10,21 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1540 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 575 indiĝenoj. El tiuj 453 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 453 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Cruz Amilpas Arkivigite je 2007-05-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santa Cruz Papalutla** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Cruz Papalutla*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 380.

Geografio
---------

**Santa Cruz Papalutla** apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1910 loĝantojn. El tiuj estis 914 viroj kaj 996 virinoj. La komunumo havas surfacon de 11,48 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1580 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 707 indiĝenoj. El tiuj 589 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 589 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Cruz Papalutla Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.