recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Gyula Ethey** [djula etei], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ethey Gyula,** slovake **Július Ethey** estis hungara oficisto, bienulo, publikigisto. Lia origina familia nomo estis *Krascsenics* [kraŝĉeniĉ] ĝis 1917.

Gyula Krascsenics naskiĝis la  18-an de novembro 1878(nun 1878-11-18) en Dömös (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis la 3-an de oktobro 1957 en Čachtice (Ĉeĥoslovakio).

Biografio
---------

Gyula Ethey frekventis piaristajn gimnaziojn en Esztergom kaj Nitro, poste li studis juron en Scienca Universitato de Budapeŝto, ŝajnas, ankaŭ en Universitato Francisko Jozefo de Koloĵvaro kaj Kalvinana Kolegio de Sárospatak. Post la diplomo li laboris en la landa administracio kaj estis ankaŭ titulara nobela juĝisto. Post Traktato de Trianon li okupiĝis pri la familia bieno en Sľažany. La bieno estis forprenita en 1945, ĉar li estis hungaro. Li publikigis kaj hungara kaj slovake. Li edziĝis en 1905, poste filo naskiĝis.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Alsószelezsény története* (1922)
* *Régi kastélyaink* (1933)
* *A vágvölgyi magyarság települése és fogyatkozása* (1941)
* *Z dejín čachtických pivníc* (1948)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio kaj aprezo hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 840917
 |


* Portalo pri Biografio
**Pontifika Biblia Komisiono** – (latinsigle: PCB) estas organismo de la Roma Kurio instituita la 30-an de oktobro 1902 de Leono la 13-a per Encikliko *Providentissimus Deus* (Plejprovizanta Dio)  kaj konfirmita de Johano Paŭlo la 2-a per la Encikliko Pastor Bonus (La bona paŝtisto, art. 55) ĉe la Kongregacio por la doktrino de la kredo.

Taskoj de la Pontifika Biblia Komisiono estas:

* stimuli la bibliajn studojn inter la katolikoj
* sekvi kaj ekzameni la "sciencajn" metodojn de la radikala kritiko kaj samtempe indiki kaj bloki la ekscesojn de la raciistaj tezoj ekenradikiĝintaj en la katolikaj medioj.
* pliprofundigi la debatitajn problemojn en ekleziaj diskutoj por helpi per konsiloj la ekleziajn responsulojn okaze de doktrinaj deklaracioj.

Tiu komisiono estas prezidata de la kardinalo prefekto de la sama Kongregacio: nun (decembro 2011) tiun funkcion disvolvas kardinalo Gulielmus Iosephus Levada, kiu posteulis kardinalon Iosephus Ratzinger, kiam tiu ĉi estis levita al papado 19-a de Aprilo 2005. La kardinalo prezidento estas helpata de la 20 diversnaciaj fakuloj pri bibliaj sciencoj.

Dokumentoj de la Pontifika Biblia Komisiono
-------------------------------------------

Komisionaj dokumento kaj de la kontraŭmodernisma periodo kaj tiu posta multas kaj varias laŭteme en de la amplekso biblia. Ĝi intervenis per dokumentoj koncernantaj: la Mosean aŭtorecon de la Pentateŭko, la historiecon de la unuaj tri ĉapitroj de la Genezo, la historiecon de la Kvara Evangelio, la akcepton de la implicitaj citaĵoj nur kial tio estas sugestita de la teksto mem, la historiecon de la sinoptikaj evangelioj, la aprobon de la bibliaj tradukaĵoj al la vulgaraj lingvoj por liturgiaj uzoj, la studojn de la Biblio en la seminariejoj... La intervenoj varias laŭ la bezonoj kaj postuloj de la kristana komumo. Aktualaj temoj estas: la laŭbiblia universaleco de la savo, la juda popolo kaj ĝiaj Skribaĵoj en la kristana Biblio. Listo de dokumentoj de la Komisiono en

Aktualaj membroj de Pontifika Biblia Komisiono
----------------------------------------------

* Prezidento: kardinalo William Joseph Levada (prefekto de la Kongregacio por la doktrino de la kredo)
* Sekretario: Rev. P. Klemens Stock, S.I.
* Jean-Noël Aletti, S.I.
* Olivier Artus
* Miguel Antonio Barriola
* Pietro Bovati, S.I.
* Juan Miguel Díaz Rodelas
* Christoph Dohmen
* Denis Farkasfalvy, O.Cist.
* Francolino Gonçalves, O.P.
* Prosper Grech, O.S.A.
* John Chijioke Iwe
* Thomas Manjaly
* Fearghus Ó Fearghail
* Yeong-Sik Johan Pahk
* Ney Brasil Pereira
* Donald Senior, C.P.
* Ramón Trevijano Etcheverria
* Ugo Vanni, S.I.
* Henryk Witczyk
* Carlos Zesati Estrada, M.Sp.S.
* Teknika sekretario: pastro Alessandro Belano, F.D.P.

Bibliografio
------------

* *The Biblical Commission*, John Corbett, The Catholic Encyclopedia, Volume II. Published 1907. New York: Robert Appleton Company. Nihil Obstat, 1907. Remy Lafort, S.T.D. Censor. Imprimatur. +John M. Farley, Archbishop of New York

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pontifika Biblia Komisiono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pagina officialis
* Constitutio apostolica Pastor Bonus
*
**Privata kompanio** estas kompanio, kies kapitalo estas tenata de privata ento aŭ limigita nombro da posedantoj. Ĝi ne ofertas aŭ komercas siajn akciojn en la akcioborso.

Kvankam privataj kompanioj estas malpli travideblaj al la publiko ol siaj publike komercitaj ekvivalentoj, privataj kompanioj estas de granda graveco en la monda ekonomio. En 2008, laŭ Forbes, la 441 plej grandaj privatfirmaoj en Usono havis enspezojn de 1.800 miliardoj USD kaj dungis 6.2 milionojn da homoj. En 2005, la 339 kompanioj prienketitaj de Forbes vendis trilionojn da dolaroj da varoj kaj servoj (44%) kaj dungis kvar milionojn da homoj. En 2004, la nombro da privataj entreprenoj en Usono kun enspezoj de almenaŭ unu miliardo da dolaroj estis 305 .

Ĉiuj kompanioj, kiuj ne estas posedataj de la registaro, estas konsiderataj kompanioj de la privata sektoro. Tio inkluzivas publikajn firmaojn kaj privatposedatajn firmaojn. 

En Usono, la esprimo privatfirmao ofte estas uzita por priskribi profitcelajn entreprenojn kies akcioj ne estas publike interŝanĝitaj.

Devigo de raportado kaj limigoj
-------------------------------

Plejofte, privatfirmao iĝas publika firmao kiam ekzistas deziro flanke de la firmao oferti ĝiajn akciojn al la popolo per komenca publika oferto de akcioj, kaj tiam daŭranta komerco en la akcioj de la firmao tra akcioborso.

Private tenitaj kompanioj ĝenerale havas malpli da raportaj postuloj kaj travideblecoj ol publikaj kompanioj. Ekzemple, en Usono, privatposedataj kompanioj ne devas publikigi siajn financajn deklarojn. Ne estante postulataj malkaŝi detalojn pri siaj operacioj kaj financaj perspektivoj, privataj kompanioj ne estas devigitaj malkaŝi informojn, kiuj povas esti valoraj por konkurantoj. Krome, kun limigitaj raportaj postuloj kaj akciulatendoj, privataj kompanioj ricevas pli grandan operacian flekseblecon povante koncentriĝi pri longdaŭra kresko prefere ol trimonataj enspezoj. Krome, direktoroj de privataj kompanioj faras sian komercon sen la aprobo de akciuloj, kio permesos al ili preni signifajn agojn sen prokrastoj. En Aŭstralio, la leĝo devigas publikajn kompaniojn alsendi certajn dokumentojn rilatajn al sia jarkunveno al la Aŭstralia Komisiono pri valorpaperoj kaj investoj (ASIC).

Private tenitaj kompanioj foje havas limigojn pri la nombro da akciuloj. Ekzemple, la Usona Sekureco-Interŝanĝa Leĝo de 1934, Section 12 (g), ĝenerale limigas privatfirmaon al malpli ol 2,000 akciuloj, kaj la Usona Investa Leĝo de 1940 postulas registradon de investkompanioj kiuj havas pli ol 100 akciulojn. En Aŭstralio, sekcio 113 el la Entreprenoj-Leĝo 2001 limigas private kontrolitan firmaon al kvindek ne-dungitaj akciuloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Limhava firmao
* Privata firmao limigita de interŝanĝadoj
* Privata egaleco
* Publika firmao
* Eksterborsa publika firmao

Referencoj
----------

1. ↑  America's Largest Private Companies, Forbes, ‏la 5an de oktobro 2008

Vidu ankaŭ
----------

* Eŭropa Privata Kompanio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Privata Firmaa KonsilioArkivigite je 2016-01-07 per la retarkivo Wayback Machine
La preĝejo de la erfurta urboparto Ilversgehofen.
La **Preĝejo de Sankta Marteno** (germane *Martinikirche*) estas vilaĝa kirko en la erfurta urboparto Ilversgehofen. Ties loĝantaro poste konsistis, pro la industriigo, ĉefe el laboristoj.

Historio
--------

En 1145 estis ĝia unua dokumenta mencio. En 1362 ĝi iĝis memstara paroĥa preĝejo.

La preĝejo estis konstruita inter 1456 kaj 1466 laŭ gotika stilo. Pro detruo dum la Tridekjara milito ĝi estis rekonstruita ĝis 1664. La sekvinta detruo estis en 1813 dum la militoj kontraŭ Napoleono Bonaparte. Tiel inter 1818-21 alkonstruiĝis al la ankoraŭ restinta turo klasicisma navo, kiu ekzistas ĝis hodiaŭ. Restaŭradlaboroj estis en 1927 kaj en la 1960-aj jaroj (interno).

Patronoj de la kirko estis la sanktaj Marko kaj Nikolao. Pro eraro de la Prusia administrato altribuitis en 1824 patroneco de Sankta Marteno al la preĝejo. Tion oni simple lasis.

En 2001 la komunumo kunfandiĝis kun la komunumo de la Luther-kirko.

Orgeno
------

La orgeno datumas de 1838 kaj estis instalita fare de la orgenkonstruistoj (gefratoj) Hesse. Ĝi estis restaŭrita en 2009.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de la paroĥo.

Referencoj
----------

1. ↑  Pliaj informoj kun bildoj de la Hesse-orgeno
Ponto (el hela lignaĵo) de violonĉelo
Ponto (la metala trabo supre) de elektra gitaro
La **ponto** estas tiu parto de kordinstrumento (ĉu pluk- aŭ arĉinstrumento), ĝenerale iel traboforma, kiu transportas la energion el la vibrado de la kordoj al la sonkorpo de la muzikilo. Laŭ la speco de muzikilo ekzistas diversaj konstrumanieroj. La ponto limigas la libere vibrantan parton de la kordoj ĉe la fino pli proksima al la sonkorpo, dum simila trabo ĉe la alia fino de la kordo, la "selo", pli malproksima de la sonkorpo, limigas ĝin ĉe la alia flanko.

Ĉe liutoj kaj la plej multaj specoj de gitaroj la ponto havas duoblan funkcion: ĝi tie ne nur servas kiel limigo de la libere vibranta parto de la kordoj, sed ankaŭ kiel fiksilo de ili.

  

* la ponto de violinola ponto de violino
* violino, centre la ponto (el hela ligno)violino, centre la ponto (el hela ligno)
* ponto de akustika gitaroponto de akustika gitaro

* Kategorio Ponto (kordinstrumento) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Preĝejo de Sankta Mikaelo** estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en vilaĝo Babót.

Historio
--------

Historiistoj konjektas, ke dum regado de Stefano la 1-a (Hungario) en tiu vilaĝo kirko funkciis. Dokumento mencias ĝin, ke en la 17-a jarcento ĉi tie okazis entombigoj (do estis preĝejo). En 1610 luterana pastro aranĝis la mesojn. En 1667 pli nova baroka, romkatolika preĝejo estis konstruita, en 1911 la barokaĵoj estis forigitaj. Alia fonto informas, ke en 1847 incendio okazis, tial en la sekva jaro renovigo okazis. En 1854 la preĝejo havis 3 navojn. La orgeno estas aŭdebla de 1912.

Konstruaĵo
----------

Antaŭ la preĝejo inter 2 krucoj kolono situas. La konstruaĵo havas unusolan kvadratan, sveltan turon. Skulptaĵoj pri la hungaraj sanktajreĝoj kaj Sankta Mikaelo ornamas la ĉefaltaron. Sur la muroj diversaj freskoj estas videblaj. Ankaŭ la fenestraj bildoj estas menciindaj.

Kermeso okazas supozeble en la sekva dimanĉo de la 29-a de septembro.

Fontoj
------

* hungare
* hungare Arkivigite je 2013-09-05 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Ponto de Trajano** (aŭ **Trajana ponto**, **Romia ponto ĉe Drobeta Turnu Severin** aŭ **Apolodoro-ponto super la Danubo**) estis la unua konstanta ponto super la suba Danubo kaj interligis la bordojn de la hodiaŭaj Rumanio kaj Serbio. Ĝi estis dum mil jaroj la plej longa konstruita ponto de la mondo, laŭ siaj tuta tuta longo kaj arkaj larĝoj. Oni kalkulas je longo de 1 135 m kaj larĝo de 12 m.

Historio
--------

La ponto de Trajano estis konstruita inter 103 kaj 105 p.K. de la romiaj trupoj por loĝistika apogo de la dua militiro de la imperiestro Trajano kontraŭ la dakoj. La planadon kaj efektivigon plenumis la plej fama arkitekto de tiu epoko, Apolodoro de Damasko. La lignaj arkaj konstruaĵoj estis detruitaj post la retiriĝo de la romianoj el Dakio, dum la regado de Aŭrelio, en ĉ. 270 p.K. 

Figurado de la ponto sur la Kolono de Trajano. Tuj rimarkebla estas la ligna surkonstruaĵo, kiuj kuŝas sur betonaj palistroj. Antaŭe videbla imperiestro Trajano dum oferceremonio.

La ekzisto kaj la lokumo de la iama ponto okazis per trovo de pilastro-bazo. Figurado de la ponto estas videbla sur la Kolono de Trajano en Romo. Temis pri ponto kun ŝtona pilastro kaj kun ligna supra vojporta konstruaĵo kun nekutime plataj arkoj, plej bone komparebla kun Mosel-ponto en Trier. 

La restaĵoj de la originalaj 20 ponto-palistroj estas eĉ hodiaŭ sub la akvo. La ripetitaj arkeologiaj esploroj en la lastaj 70 jaroj montris, ke la historia konstruaĵo pli kaj pli malaperas: dum oni povis trovi 16 palistrojn en 1932, tio estis 12 en 1982 kaj nur 8 en 2003.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de romiaj pontoj
* Listo de Danubaj pontoj
Werra-ponto
La **Ponto de unueco** (germane: *Brücke der Einheit*) estas historia ponto kiu unuigas Vacha en Turingio kun Philippsthal en Hesio, Germanio.

Historio
--------

Antaŭ la pordoj de la urbo Vacha komerca vojo kondukis trans la riveron Werra. Probable ĝis la jaro 1342 ĝi pasis la riveron sur ligna ponto. Sed post superakvego oni planis konstrui ŝtonan. La nova ponto tamen ne konstruitis samloke sed for de la Öchse-elfluo, pli almonten. Tiel oni evitis problemojn kun inundoj de la rivero Öchse kaj la ponto ankaŭ pli proksimis al la ŝirmanta burgokomplekso.

Sed tamen tio havis malavantaĝon, ĉar nun oni devis havi 250 m longan ponton, dum la malnova havis nur la kvinonan longecon. Ankaŭ la marĉa grundo malfaciligis la aferojn. Pri tio raportas la legendo de ĉiam denove terenfalinta pontoarkaĵo. Laŭ ĝi la problemo nur solvitis post enmurigo de vivanta infano. Mura bildo en la urbodomo ĝis nun rakontas pri tio. La nazia armeo Wehrmacht eksplodigis en 1945 du arkaĵojn.

Ekde la 1950-aj jaroj nur la landlimtrupoj de GDR uzis la ponton. Tio ŝanĝiĝis post la 12-a de novembro 1989, post la Turniĝo. Ekde tiam la ponto nomiĝas "Brücke der Einheit", do Ponto de unueco.

Fonto
-----

* *mini-a-thür in Ruhla/Thüringen. Der Freizeitpark im Thüringer Wald*, broŝuro eldonita fare de la liberaera maketaĵparko de Ruhla, nr. 31

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ponto de unueco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Priskribo ĉe Brückenweb.de
**Kirko Sankta Mikaelo** estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en loĝkvartalo Rákosszentmihály.

Historio
--------

Dokumento de Karolo la 1-a (Hungario) mencias la preĝejon kun paroĥo en 1335. Dum dominado de turkoj la vilaĝo senhomiĝis, la preĝejo malaperis. Menciinda loĝantaro estiĝis nur en la 19-a jarcento. Komence la katolikoj apartenis al Csömör, ekde 1890 en lernejo oni aranĝis mesojn. Aparta katolika grupo formiĝis en 1915, paroĥo en 1927. La kirko estis konstruita jam en 1902. La orgeno alvenis en 1905, ĝi iomete moderniĝis en 1937. La kirko pligrandiĝis en 1937, tiam oni konstruis la kriptojn en la kelo. Inter 1970 kaj 1978 la konstruaĵo renoviĝis (ekstere nur en 1995).

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola laŭ placo, antaŭe estas videbla statuo pri József Mindszenty. Nur la meza parto de la fasado estas simetria, estas tie la enirejo. Interne la nova altaro estis farita en 1976. La du flankaj altaroj estas:

* altaro pri Dolora Sankta Maria kun skulptaĵoj pri Stefano la 1-a (Hungario), Ladislao la 1-a (Hungario), Emeriko de Hungario, Elizabeto de Hungario
* altaro pri kruco kun skulptaĵoj pri Sankta Petro, Sankta Paŭlo, Sankta Maria, Sankta Jozefo.

Kermeso okazas en la 29-an de septembro (aŭ en la sekva dimanĉo).

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare
* hungare

Statuo de Mindszenty antaŭ la kirko
**Ferenc Gruber,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gruber Ferenc** estis hungara agronomo, altlerneja instruisto.

Ferenc Gruber naskiĝis la 13-an de marto 1905 en Székesfehérvár, li mortis la 31-an de decembro 1971 en Szarvas.

Biografio
---------

Ferenc Gruber maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio (Debrecen) en 1926. En la sekva jaro li soldatiĝis, poste li akiris plian diplomon en 1932. Pli frue ekde 1928 li praktikadis en Ekonomia Akademio (Magyaróvár) kaj li estis asistanto en 1932, poste eksterordinara instruisto. Li doktoriĝis en Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1937. Post 3 jaroj li atingis la instruan rangon profesoro. En 1949 dum la politika purigado li estis trudemerito, inter 1950-1953 li povis esplori en instituto en Budapeŝto, poste en alia instituto en Szarvas ĝis sia morto. Plej ofte li okupiĝis pri kreskaĵoj de paŝtejoj, herbejoj. Li ricevis unufoje madalon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A réti cserje és angol perje gyökérzetének fejlődése, kapcsolatban a talajviszonyokkal* (1937)
* *A kisalföldi rétek és legelők legfontosabb gyomnövényei* (1939)
* *A gyep hasznos és káros növényei* (1942)
* *Rét és legelő* (1954)
* *A korszerű legelő és rétgazdálkodás gyakorlata* (1962)
* *Pázsitok-gyepszőnyegek* (1964)

Memorigiloj
-----------

* busto en Szarvas (1981) fare de Sándor Csepregi

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2015-12-22 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 687-a paĝo)
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 718108
* VIAF: 306153926
* ISNI: 0000 0001 0966 918X
 |
La **Ponto Segovio** (hispane *Puente de Segovia*) estas renesanca monumento de la urbo Madrido (Hispanio), verkaĵo de la arkitekto Juan de Herrera. Ĝi troviĝas en la vojkruciĝo de la strato Segovio kun la rivero Manzanaro, punkto kiu historie estis unu el la ĉefaj enirvojoj de la tiama vilaĝo. Ĝi estas la plej antikva ponto de la urbo. Ĝia konstruado estis ordonita de la reĝo Filipo la 2-a al sia plej ŝatata arkitekto Juan de Herrera, aŭtoro de la Monaĥejo de El Escorial kaj la Reĝa Palaco de Aranjuez, inter aliaj konstruaĵoj. La projekto, kiu havis buĝeton de 200.000 dukatoj, etendiĝis inter 1582 kaj 1584. Dum la Hispana enlanda milito ĝi estis detruita de la respublikanaj defendantoj por eviti la eniradon de la frankismaj trupoj en la urbon. Post la bataloj la ponto estis rekonstruita enkondukante novajn variaĵojn kompare kun la origina dizajno.

Vidu ankaŭ
----------

* Manzanaro
* Strato Segovio (Madrido)
* Juan de Herrera

* Kategorio Ponto Segovio (Madrido) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Preĝejo Sankta Mikaelo** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Sopron, kie ĝi estas la plej malnova paroĥa preĝejo. Pro la mezepokaj kutimoj ĝi konstruiĝis ekster la urbomuroj en la tombejo.

Ligna gravuraĵo pri la preĝejo

Historio
--------

La malnova romanika kirko konstruiĝis en la 13-a jarcento. Post 2 jarcentoj ĝi gotikiĝis. Inter 1608-1674 la luteranoj uzis la preĝejon kune kun la apuda kapelo. La nun videbla novgotika formo estis farita en la 19-a jarcento.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas laŭ la strato en korto. La konstruaĵo parte havas romanikajn kaj gotikajn elementojn. En mezo de la fasado la plurangula turo altiĝas, kies piedo estas la enirejo. En la kontraŭa flanko la sanktejo estas plurangula. Interne eĉ el la 15-a jarcento restis ligna skulptaĵo pri "Madono" kaj aliaj freskoj. La mebloj estis faritaj inter 1859–1866.

Kapelo
------

Apud la preĝejo troviĝas romanika kapelo Sankta Jakobo el la 13-a jarcento. Ĝia formo estas okangula.

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Kapelo Sankta Jakobo (Sopron).
Kermeso okazas en la 29-an de septembro.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* hungare kun multe da bildoj
* hungare kun bildoj
* hungare[*rompita ligilo*]

* Fora vido al la preĝejoFora vido al la preĝejo
* Vido el la strato al la preĝejoVido el la strato al la preĝejo
* La sanktejoLa sanktejo
* Kapelo Sankta JakoboKapelo Sankta Jakobo
* Vido al la preĝejo kaj kapeloVido al la preĝejo kaj kapelo
* Proksima tombo de familio "Storno", kiuj konstruis la altaronProksima tombo de familio "Storno", kiuj konstruis la altaron

* Kategorio Preĝejo Sankta Mikaelo (Sopron) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **preĝejo arkianĝelo Sankta Mikaelo** estas sakrala konstruaĵo en urbo Szekszárd (Hungario).

Reliefo super la ĉefenirejo

Historio
--------

Riĉa testamento en 1863 ebligis konstrui novan kirkon en la urboparto "nova urbo". La parte germanaj loĝantoj akiris signifajn aŭstrajn arkitekton kaj skulptiston, eĉ por la inaŭguro Ferenc Liszt komponis sakralan muzikaĵon. Mem Liszt vizitis la preĝejon en 1870. La aŭstra orgeno estis kreita en 1868, ĝi estis renovigita en 1880 kaj 1890. En 1883 la kirko ricevis paroĥan statuson.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola kun simetria fasado. Meze la impona enirejo videblas, pli supre skulptaĵo kaj granda rozvitralo. La navo finiĝas en plurlatera absido, la turo altiĝas ĉe la absido. La vitraloj estis kreitaj en Innsbruck en 1868.

Kermeso okazas en la 29-an de septembro.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* sonorado
* interna prezento

Fontoj
------

* oficiala paĝo kun foto
* datenoj
* hungare kun foto
* legebla pli malsupre kun foto
* datenoj en la 4-a punkto

* ĈefenirejoĈefenirejo
* Flanka enirejoFlanka enirejo
* TurojTuroj
*Vidu en pondanta funkcio por la kontinua okazo.*
En statistiko, por donita aro de datumoj

*D = {d1, d2, ... dn}*
kaj respektivaj pondantaĵoj

*P = {p1, p2, ... pn}*
la **pondita meznombro** aŭ **laŭpeza aritmetika meznombro** aŭ **pesita aritmetika meznombro** aŭ **laŭpeza aritmetika averaĝo** aŭ iam simple **laŭpeza meznombro** estas kalkulata kiel:

{\displaystyle {\bar {d}}={\frac {\sum \_{i=1}^{n}p\_{i}d\_{i}}{\sum \_{i=1}^{n}p\_{i}}}\ ,}
aŭ

{\displaystyle {\bar {d}}={\frac {p\_{1}d\_{1}+p\_{2}d\_{2}+p\_{3}d\_{3}+...+p\_{n}d\_{n}}{p\_{1}+p\_{2}+p\_{3}+...+p\_{n}}}\ .}
Se ĉiuj pondantaĵoj estas egalaj inter si, la pondita meznombro estas la samo kiel la aritmetika meznombro. La ponditaj meznombroj ĝenerale kondutas en simila maniero al aritmetikaj meznombroj, sed ili havas kelkajn kontraŭ-intuiciajn propraĵojn, kiel ekzemple en paradokso de Simpson.

Ponditaj versioj de ankaŭ la alia meznombroj povas esti kalkulataj, inter ili pondita geometria meznombro kaj la pondita harmona meznombro.

Piednotoj
---------

1. ↑  Laŭ NPIV, **pond/i** signifas *modifi la gravon aŭ influon de valoroj en la formado de meznombroj aŭ indicoj*

Vidu ankaŭ
----------

* Averaĝo
* Centra dispozicio
La **Ponto de Alkantaro** (arabe القنطرة *al-qanţaratu*, "ponto") staras super la rivero Taĵo, en la urbo de Toledo (Hispanio). Situanta ĉe la Kastelo de Sankta Servando, oni scias pri ekkonstruo en epoko romiana, dum la fondo de Toletum. Estis unu el la pontoj kiuj utilis kiel enirejo al la urbo kaj estis en la Mezepoko deviga enirejo por ĉiu pilgrimanto.

Estas forte protektita per du pordoj fortifikitaj en ties pintoj, unu el ili baroka kaj alia konstruita en Mezepoko. Tiu ponto suferis konstantajn atakojn en la periodo de la Reconquista, kaj rerekonstruita. 

Ĝi estis deklarata Nacia Monumento en 1921.

Ĉar "*alkantara*" signifas "ponton" en la araba, estas similnomaj pontoj en Alcántara, (Cáceres), Hispanio, kaj Lisbono (fakte kvartalo jam anstataŭ ponto), Portugalio, hazarde super la sama rivero en tre malproksimaj lokoj.

Bildaro
-------

* Vidoj de la Ponto de Alkantaro
* Ponto de AlkantaroPonto de Alkantaro
* Ponto de Alkantaro kaj fone la Alkazaro de ToledoPonto de Alkantaro kaj fone la Alkazaro de Toledo
* Ponto de Alkantaro vidata el ToledoPonto de Alkantaro vidata el Toledo
* Colotipo de 1889: iam estis similaj turoj ambaŭflanke, tiu dekstra (en la foto) estis detruita por konstrui ĉirkaŭan ŝoseonColotipo de 1889: iam estis similaj turoj ambaŭflanke, tiu dekstra (en la foto) estis detruita por konstrui ĉirkaŭan ŝoseon

Eksteraj ligiloj
----------------
Nikolao-kirko en Bad Blankenburg
La **Preĝejo Sankta Nikolao** (germane: *St. Nikolai*) estas la paroĥuja preĝejo protestantisma en Bad Blankenburg, Germanujo. Ĝi situas ĉe la orienta flanko de la centra bazarplaco en la valo de la riveroj Rinne kaj Schwarza malsupre de Burgo Greifenstein. Sude komenciĝas post la urbetolimo la altebenaĵoj de la Turingia Arbaro.

Historio
--------

Ekis en 1385 la konstruiĝo de la paroĥuja kirko kio encizelita estas ĉe la kirkoturo. En 1492 alvenis triptiko de la Virgulino kiu ne konserviĝis post 1744. Post la enkonduko de Reformacio en 1533 estis la unua paroĥestro Valentin Seitzsĉ. En 1571 oni komencis la skribadon de la blankenburgaj preĝejlibrojn. Dum marodado de svedoj en 1640 mortis la sakristiano Meurer pro la rifuzo paroli pri la kaŝejo de du altvaloraj kalikoj; ilin oni uzas ĝis hodiaŭ. En 1744 brulkonsumiĝis la kirko kiu rekonstruitis jam ekde 1749. En 1794 okazis la konsekro de la parte tute novkonstruita ejo. En 1802 forigitis la tombejo ĉirkaŭanta la kirkon. 

Inter 1832 kja 1870 Blankenburgo estas eĉ sidejo de superintendanto. En 1886 oni alkonstris apsidon; la bildon enapside kaj la resurekto-pentraĵo supre de la triumfarko estas de Edmund Herger. El tiu tempo (laŭ novrenesanca stilo) kreitis ambono, baptujo kaj (en 1976 forigita) altaro.En 1976 sekvis nova restaŭrado dum kio forigitis la altaro novrenesanca kun la resurekto-bildo. En 1981 restaŭritis la tegmento ĉe la norda flanko. En la 16.10.1989 okazis la unua pacpreĝado en la kuro de Turnigo. La altarejo novaranĝitis en 1997 kaj en 2000 alvenis novaj hejtiloj.

Konstruaĵo
----------

Interno
La kvadrata trietaĝa turo kun vostokupolo gastigas tri sonorilojn el la jaroj 1758/59 de la rudolstadt-a majstro Johann Mayer. Apsido kaj sakristio aldonitis en 1886. La ligna barelvolbo de la halo estas surgipsita. La pli supra de la du galerioj disponigas spacon por la orgeno de la firmao Wagner el Schmiedefeld el la jaro 1753, kun 21 registroj sur du klavaroj kaj pedao. La altara kruco datumas de 1500 originante el Kastelo Heidecksburg en Rudolstadt.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Nikolao (Bad Blankenburg) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo komunuma

Notoj
-----

1. ↑  Lieselotte Swietek: *Stadtkirchen in Thüringen*, Verlagshaus Thüringen, 1990, p. 22-23

50.68479411.264186Koordinatoj: 50° 41′ 5,3″ N, 11° 15′ 51,1″ O (mapo)
Ponto de Biskajo
La **Ponto de Biskajo**, (ankaŭ konata kiel Ponto Biskajo, transporta ponto aŭ Ponto Palacio, hispane *Puente de Vizcaya* kaj eŭske *Bizkaiko Zubia*) estas transporta ponto, kiu liĝas la du bordojn de la rivero Nerviono en Biskajo (Hispanio), kaj inaŭgurita en 1893, la unua tiaspeca ponto en la mondo.

La ponto ricevas plurajn nomojn. Ĝia oficiala nomo estas "Ponto de Biskajo", kvankam ĝia plej populara nomo estas "Pendanta Ponto" al kiu kelkfoje oni aldonas "de Portugaleto", "de Geĉo" aŭ eĉ "de Bilbao". Ankaŭ ĝi foje estas nomata "Ponto Palacio", honore al la arkitekto Alberto de Palacio kiu planis ĝin.

La ponto havas 61 metrojn alte 160 metrojn longe. Ĝi estas uzata por la transportado de aŭtoj kaj pasaĝeroj. Ĝi estis la unua tiaspeca transporta ponto kun boateto konstruita en la mondo kaj pro tio ĝi fariĝis modelo por multnombraj pontoj konstruitaj en Eŭropo, Afriko kaj Ameriko. Ĝi estas konsiderata kiel la transporta ponto plej antikva en la mondo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Paĝo de la transporta ponto de Biskajo

* Ponto de Biskajo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ponto de Biskajo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Juktesvar Giri
Sri **Juktesvar Giri** (naskiĝis la 10-an de majo 1855 en Serampore, Okcident-Bengalo, mortis la 9-an de marto 1936 en Puri, Oriso) – barata jogano, svami (respondas al kristana patro) de la ordeno Giri, spirita majstro de Paramahanso Jogananda, veda astrologo. Lia guruo estis Lahiri Mahasaja. Juktesvar ricevis de sia disĉiplo titolon: "Ĝnjanavatar", kio signifas "malsupreniĝo (avataro) de saĝeco (ĝnjana)".

Biografio
---------

Sri Jukteswar naskiĝis kiel Priyanath Karar. Liaj gepatroj estis Ksethranath Karar kaj Kadambini Karar. Lia patro mortis frue. Priyanath studis ĉe Christian Missionary College en Serampore, kie komencis interesiĝi pri Biblio.

Li edziĝis kaj naskigis filinon. Post kelkaj jaroj lia edzino mortis. Iom poste li aliĝis al la ordeno de svami el la tradicio Giri.

En 1884 renkontis sian guruon – Lahiri Mahasaj, kiu inicis lin en krijajogo.

En 1894 Sri Juktesvar renkontis Mahawataron Babaĝi dum religia festo kumbhamela en Allahabad. Li petis lin verki libron por kompari sanktajn librojn de kristanismo kun hinduismo. La saman jaron finis la libron kaj titolis ĝin *Kaivalja darŝanam*, kies ĉefa temo estas komparo de instruo de kristanismo kaj hinduismo. Analogie al *Jogasutroj* de Patanĝali ĝi konsistas el kvar ĉapitroj kun sutroj kaj komentarioj.

Sri Juktesvar verkis plurajn libroj pri klerigado.

En 1903 establis aŝramon en Puri, en la barata ŝtato Oriso.

Li mortis en sia aŝramo la 9-an de marto 1936. Tie troviĝas lia templo de mahasamadhio (tombo) .

Interesaĵoj
-----------

Sri Juktesvar Giri aperas surkovrile de la albumo *Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band* de la muzika grupo The Beatles en la maldekstra-supra angulo.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Juktesvar Giri en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hariharananda Giri


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 355212
* GND: 12018527X
* LCCN: n95015417
* VIAF: 78021955
* ISNI: 0000 0000 5491 9208
* NDL: 00461679
* ICCU: TO0V154505
 |
Koordinatoj: 49° 50′ 15″ N 18° 17′ 46″ O﻿ / ﻿49.83750 °N, 18.29611 °O﻿ / 49.83750; 18.29611 (mapo)

Vido el Silezia Ostrava al Moravia Ostrava de sur Ponto de Miloš Sýkora (jaro 1925)
La origina Regna ponto - vido el Moravia Ostrava al Silezia Ostrava
**Ponto de Miloš Sýkora** estas ŝtala ponto kun suba pontvojo kondukanta trans rivero Ostravice. La ponto kunigas la moravian kaj la silezian partojn de Ostrava. Ĝi havas ŝtalan diagonalan arkon kun spano 60 m kaj levigon 7 m. Ties suma longo estas 92 m, la larĝo estas 16 m. Sur la ponto troviĝas du trotuaroj, ambaŭ larĝaj tri metrojn.

Historio
--------

La ponton fabrikis en la jaro 1913 Ferfabriko Vítkovice, projektisto estis inĝ. Bleich. En la jaro 1979 la ponto trairis tra la tuta rekonstruo. Plua rekonstruo okazis de majo ĝis aŭgusto de 2002. Interesaĵo estas 15 m longa antaŭkampejo. Ties antaŭulo estis ĉena *Regna ponto* (Reichsbrücke, konstruita en la jaroj 1847 - 1851, kiu detruiĝis dum transveturo de veturtaĉmento.

La ponto akiris sian nuntempan nomon laŭ Miloš Sýkora. La 30-an de aprilo 1945 enveturis tankoj de la 1-a ĉeĥoslovaka memstara tanka brigado en la centrejon de urbo kaj trans tiu ĉi ponto ili volis daŭrigi ĝis Michálkovice kaj Hladnov. Sed nazioj subminis la ponton, por ke ili malhelpu Ruĝan Armeon en antaŭmarŝo. Laŭ unu el la versioj, realigataj precipe de postmilita komunista registaro, la ponton savis tiam dudekkvarjara tornomaŝinisto Miloš Sýkora. Miloš Sýkora, la membro de komunista junularo, kaj lia amiko Olšák propravole anoncis sin, ke ili tratondos dratojn kondukantaj al eksplodaĵo. Tion ili ankaŭ sukcesis kaj la ponto estis savita, sed Sýkora estis cedante pafmortigita. Tiun ĉi, dum longaj jaroj oficialan, version de la savo de ponto rememorigas krom la nomo de ponto ankaŭ monumento en la silezia flanko de la rivero, kies aŭtoro estas Konrád Babraj. Sed laŭ prezidanto de la heraldika komisiono de ostrava primatoro Petr Kaleta estas necerte, kiel propre la savo de ponto okazis. Ankaŭ laŭ kronikisto de la urbo Martin Juřica la cirkonstancoj de la savo de ponto kaj partopreno de Miloš Sýkora en ties savo estas neklaraj.

La unua tanko, kiu veturis sur la ponto, portis numeron 051. Ties hom-ekipon kreis ĉefleŭtenanto Nikolaj Ivasjuk, radiisto Ivan Ahepjuk (laŭ li estas nomita strato en Ostrava), pafisto Josef Vaněk kaj ŝoforo Alexandr Hroch.

Referencoj
----------

* Táňa Kittrichová, *Vaněk: Ni alinomu la ponton de Sýkora, ĝis kiam vivas ties savintoj*, Sedmička Ostrava, 30-an de aprilo 2009

Vidu ankaŭ
----------

* Monumento de liberigo de Ostrava

Fotoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ĉeĥio |

* Vido el Silezia OstravaVido el Silezia Ostrava
* Vido el la centrejo de OstravaVido el la centrejo de Ostrava
* Vido de la rivero OstraviceVido de la rivero Ostravice
* Tanko ĉe la ponto de Miloš SýkoraTanko ĉe la ponto de Miloš Sýkora
* Tanko ĉe la ponto de Miloš SýkoraTanko ĉe la ponto de Miloš Sýkora
* Monumento de Miloš SýkoraMonumento de Miloš Sýkora
kirko sur la monto *Klausberg*
**Preĝejo Sankta Nikolao** (germane: *Klauskirche*) estas romkatolika kirko en Heilbad Heiligenstadt, Germanujo. Ĝi troviĝas ĉe la eosta fino de la historia urbecentro sur la altaĵo *Heimenstein* kiu nuntempe nomiĝas *Klausberg*.

Historio
--------

La dato de la unua konstruaĵo ĉi-loka estas nekonata. Kelkaj eroj de la nuna konstruaĵo supozigas konstrutempon de mallonge post 1350. Skribaj mencioj venis en la jaroj 1461-a kaj 1538-a. Ĉu la kirko havis kontaktojn al nikolaaj kirkoj je Eisenach kaj Göttingen ne klaras.

Danke al la evoluo de la malnova reĝa bieno ĉe la monto *Stiftsberg*, la estiĝo de la apudfoireja setlejo kaj la kromaj domoj pli eostaj (rezervitaj por pli malaltaj kamparanaj klasoj) respektive ĉe *Heimenstein* determinis la limon de la historia urba evoluo (norde de la rojo *Geisleide*) en la 12-a jarcento. Post 1200 estiĝis novaj necentraj kvartaloj; Heiligenstadt estis promociita je urbo, ricevis foson kaj poste ĉirkaŭfortikaĵon.

Ĉi-kuntekste estis konstruita ankaŭ nia Nikolao-kirko je la plej fora rando de la urbocentro kaj ĝuis enkorpigon je la defendremparo. Ĉu kulpis pri la setliĝo je urbokerno kaj Heimenstein la fakto ke la lokoj Altendorf kaj Huchelheim iĝis forlasitaj lokoj - tion oni ne akurate scias. Ĉiuokaze la unua mencio de Huchelheim en 1318 jam estis en tempo kiam ĝi ne plu estis funkcianta vilaĝo. Tuj apud Nikolao-preĝejo estis ene de la urbomuroj la pordego *Huchelheimer Tor* apud grava kaj tradicia strato uzata ankoraŭ mezepoke. Fino de la 18-a jarcento la pordego estis masoniste fermita. Dum la Tridekjara milito la preĝejo estis malkonstruita; posta rekonstro ne estis kompleta.

Kirka ejo
---------

De la unau kirko hodiaŭ ankoraŭ videblas la neaperta altarejo kaj restaĵoj de la ĉirkaŭmuraĵoj kun la uesta portalo. Havis la kirko la sekvajn mezurojn: 13,50 m longece kaj 9,10 m larĝece. La ĥorejo estis ĉirkaŭita de ruina parto. Ĝi estas multfunkcia kaj taŭgigita por diversaj okazigoj.

Kermeso de sur Heimenstein
--------------------------

La duan festotagon de pentekosto ekas la festoj de kermeso *(Heimensteiner Kirmes)* kiuj daŭras semajnon. Kulmino estas la pentekostajn lundojn procesio disde la urbokerna Mario-kirko. Je Nikolao-kirko tiam legatas sankta meso antaŭ enurbocentra gaja ceremonia marŝo. Ties premiero okazis eble en 1363; la nombro de la legendoj koncerne la feston vere multas.

Literaturo
----------

* Walter Rassow: *Beschreibende Darstellung der älteren Bau- und Kunstdenkmäler des Kreises Heiligenstadt.* reimpreso fare de Eichsfelddruck Heiligenstadt 1990, p. 188–189
* Rudolf Linge: *Alt-Heiligenstadt und seine Kirchen.* St. Benno-Verlag Leipzig und Verlag Cordier Heiligenstadt (sen jarindiko), p. 44–70

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Nikolao (Heiligenstadt) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* prikirke sur privataj paĝoj

Notoj
-----

1. ↑  Levin von Wintzingeroda-Knorr: *Die Wüstungen des Eichsfeldes: Verzeichnis der Wüstungen, vorgeschichtlichen Wallburgen, Bergwerke, Gerichtsstätten und Warten innerhalb der landrätlichen Kreise Duderstadt, Heiligenstadt, Mühlhausen und Worbis.* O. Hendel, Göttingen 1903, p. 614
**Pont-sur-Sambre** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 2 564 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Blazono de Pont-sur-Sambre.

Geografio
---------

Pont-sur-Sambre estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Aulnoye-Aymeries, kiu estas mezgrava fervojcentro de tiu regiono. La areo de Aulnoye-Aymeries situas sude de Maubeuge kaj oriente de la arbaro Mormal, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.

La vilaĝo Pont-sur-Sambre troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Pont-sur-Sambre etendiĝas sur 11,33 km².

Vidindaĵoj
----------

La plej grava simbolo de Pont-sur-Sambre estas ĝia malnova gvatturo. Ĝi larĝas 4 metrojn, altas 18 metrojn, kaj estis verŝajne konstruita en la 17-a jarcento. Ĝi estas klasifikita kiel Monumento historia kaj entenas sonorilon, kiu datiĝas de 1660 kaj devenas de Thuin en Belgio.

La sonorilturo de la nuna preĝejo datiĝas de 1783, dum la navo estis konstruita en la 15-a jarcento kaj la ĥorejo ĉirkaŭ la jaro 1600

Lokaj famuloj
-------------

* Félix Del Marle (1889-1952), pentristo de moderna arto.

Administrado
------------

Pont-sur-Sambre apartenas al la kantono de Berlaimont, kies ĉefurbo estas Berlaimont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Berlaimont

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Persona retejo pri Pont-sur-Sambre Arkivigite je 2005-12-01 per la retarkivo Wayback Machine
**Poppendorf,** germane **Poppendorf im Burgenland,** hungare **Patafalva** estas iama vilaĝo, nun parto de Heiligenkreuz im Lafnitztal en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Jennersdorf.

Poppendorf en la mapo

Bazaj informoj
--------------

* 46° 59′ 45″ N 16° 13′ 40″ O﻿ / ﻿46.99583 °N, 16.22778 °O﻿ / 46.99583; 16.22778 (mapo)Koordinatoj: 46° 59′ 45″ N 16° 13′ 40″ O﻿ / ﻿46.99583 °N, 16.22778 °O﻿ / 46.99583; 16.22778 (mapo)
* Poŝtkodo: 7561
* Telefonprefikso:
* Aŭtokodo: JE
* Loĝantaro: 390

Situo
-----

Poppendorf situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Graz. Güssing troviĝas je 13 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1427 en formo "Podaboch". La hungara loknomo *Patafalva* aperis en 1604 kaj oficialiĝis en 1898. La germana nomo menciiĝis unue same tiel en 1604. Post unu jaro Stefano Bocskai, en 1622 Gabrielo Bethlen bruldetruis la komunumon. En 1643 vivis tie 241 homoj en 34 domoj en 1691 148 homoj en 39 domoj, en 1787 480 homoj en 97 domoj, en 1828 529 homoj en 89 domoj. En 1910 vivis en Patafalva 674 homoj, plejparte aŭstroj. Ĝis 1921 Patafalva apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). En 1945 48 domoj bruldetruis. Tiutempe multaj migris al Usono. Poppendorf aliĝis al Heiligenkreuz im Lafnitztal en 1971.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al (Serpa) Dipatrino de 1909
* romkatolika kapelo omaĝe al Sankta Roĥ de 1870
* memorkapelo pri falintoj dum la mondomilitoj
* memorŝtono pri la elmigrantoj

* Kategorio Poppendorf (Burgenlando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Paca Ponto** (angle *Peace Bridge*) estas internacia ponto inter Usono kaj Kanado ĉe la orienta fino de Lago Erie, super la rivero Niagaro .

La ponto estis konstruita en 1927 kaj ligas la urbon de Bufalo en Nov-Jorkio kun la urbo de Port Erie en Ontario, Kanado. La longo de la ponto estas proksimume 1,768 metroj (5,800 futoj). La ponto estis konstruita dum la 100-a datreveno de paco inter Usono kaj Kanado, tial ĝi estas nomita la "Paca Ponto".

La ponto estas unu el la plej gravaj en Nordameriko kaj laŭ diversaj taksoj pli ol 4,000 kamionoj trapasas ĝin ĉiutage.

Historio
--------

Usona poŝtmarko de la Ponto de Paco por la duonjarcenta datreveno
La konstruo de la ponto estis aprobita la 6-an de aŭgusto 1925 kaj Edward Lupfer estis elektita kiel ĝia ĉefinĝeniero. Konstruo komenciĝis en la sama jaro kaj finiĝis en 1927. La ĉefa malfacilaĵo kiu ekestis dum la konstruado de la ponto estis pro la alta kaj rapida fluo de la Niagaro. La 13-an de marto 1927, Lupfer veturis aŭton por la unua fojo sur la ponto kaj la 1-an de junio 1927, la ponto estis malfermita al publiko.

La oficiala malfermfesto estis okazigita proksimume du monatojn poste, la 7-an de aŭgusto, en la ĉeesto de proksimume 20,000 homoj, kaj estis elsendite vive tra la radio. La takso de la gazetoj en Usono poste estis ke la nombro da aŭskultantoj de la evento estis proksimume 50 milionoj.

Inter la partoprenantoj en la evento estis: la Princo de Kimrujo, princo Georgo (poste Reĝo Eduardo la 8-a), kanada ĉefministro William Lyon Mackenzie King, brita ĉefministro Stanley Baldwin, usona vicprezidanto Charles Dawes, ekstero-ministro Frank Kellogg kaj la guberniestro de Nov-Jorkio Al Smith .

Por plia legado
---------------

* (2005) *The Encyclopedia Of New York State*. Syracuse University Press. ISBN 9780815608080.

Referencoj
----------

1. ↑  Davies, Jane.  (1996) *Many Voices: A collective history of Greater Fort Erie* (angle). For Erie Museum Board, p. 144.
2. ↑   Peace Bridge Authority (7 March 2008). Arkivita el la originalo je 7 March 2008.

 Arkivigite je 2008-03-07 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Peace Bridge Authority
* Ponto de Paco ĉe "Structurae"
* Bildoj de la Niagara cifereca historia kolekto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 832742
 |
Fritz Haber, 1918
La **procezo Haber**, nomata ankaŭ **procezo Haber–Bosch**, estas artefarita procezo por nitrogena fiksado kaj ĝi estas la ĉefa industria proceduro por la produktado de amoniako nuntempe. Ĝi estas nomata laŭ siaj inventistoj, nome la germanaj kemiistoj Fritz Haber kaj Carl Bosch, kiu disvolvigis ĝin en la unua duono de la 20a jarcento. La procezo konvertas atmosferan nitrogenon (N2) al amoniako (NH3) pere de reago kun hidrogeno (H2) uzante metalan katalizilon je altaj temperaturoj kaj premoj:

N2 + 3 H2 → 2 NH3     (Δ*H°* = −91.8 kJ) => (Δ*H°* = −45.8 kJ·moloj−1)
Kvankam la procezo Haber estas ĉefe uzata por produkti sterkon nuntempe, dum la Unua Mondmilito ĝi havigis al Germanio fonton de amoniako por la produktado de eksplodaĵoj, malhelpante la efikon de la komercblokado fare de aliancanoj de nitrato el Ĉilio.

Referencoj
----------

1. ↑   Appl, Max (2005), "Ammonia", Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley-VCH

Eksteraj ligiloj
----------------

* Haber-Bosch process, most important invention of the 20th century, according to V. Smil, Nature, 29a de Julio, 1999, p 415 (de Jürgen Schmidhuber)
* Britannica guide to Nobel Prizes: Fritz Haber
* Nobel e-Museum - Biografio de Fritz Haber
* BASF - Fertilizer out of thin air Arkivigite je 2014-02-10 per Archive.today
* Uses and Production of Ammonia
* Haber Process for Ammonia Synthesis
* Review of "Between Genius and Genocide: The Tragedy of Fritz Haber, Father of Chemical Warfare" de Daniel Charles
Situo
Aerfoto
La **Ponto de golfo Hangzhou** estas pontego, kiu interligas la  golfon Hangzhou al la ĉina orienta marbordo. La ponto interligas Cixi (Ningbo), kiu situas 25 km nordokcidente de Ningbo al Jiaxing kaj mallongigas tiel la vojon inter Ŝanhajo kaj Ningbo je 120 km. La ponto havas la longon de 36 km kaj tiel ĝi estas la dua plej longa tramara ponto de la mondo. La konstruaĵo konsistas el du  kablostreĉitaj pontoj kun 448 m kaj 318 m apoglarĝo.

Konstruado
----------

La konstruado de la ponto komenciĝis en 2003, la du pontopartoj estis interligataj la 26-an de junio 2007 kaj la ponto estis ztransdonita por la trafiko la 1-an de majo 2008. Ĝi kostis 11,8 miliardojn da juanoj (egalis al ĉ. 1,4 miliardoj da eŭro), kies duonon donis privataj firmaoj de Ningbo. La planado kaj ties efektivigo daŭris entute 10 jarojn. La ĉefarkitekto estis Lin Guoxiang, kiun helpis pli ol 600 divers-fakaj ekspertuloj. La plej grava solvenda problemo estis la 9-metra tajdodiferenco kaj la poroza marogrundo.

Strukturo
---------

La Ponto de golfo Hangzhou konsistas el naŭ ĉefaj partoj. La du kablostreĉitaj pontoj estis tre koste konstruitaj. La pilonoj altas preskaŭ 100 metrojn kaj tenas la streĉajn kablojn. La konstruaĵon portas 660 pontoarkoj kaj 7000 pilastroj, kiuj altas ĉ. 70 metrojn. La pontoj estas tiel konstruitaj, ke ili kontraŭstaras la ventorapidon de ĝis 230 km/h. La partoprenaj ŝtalfirmaoj donis garantion de 100 jaroj je la portaj partoj. Oni uzis por la kontruaĵo entute 800.000 tunojn da ŝtalo kaj 2,5 milionojn tunojn da betono. Je ĉirkaŭ la duonvojo, meze en la maro, oni konstruis artefaritan *servo-insulon*, kiu havas haltejon, restoraciojn, hotelon, vendejan centron kaj panoraman platformon.
***Procol Harum*** estis angla rok-bando formita en Southend-on-Sea, Essex, en 1967. Ilia plej bone konata registraĵo estas la sukcesa unuopaĵo de 1967 nome "A Whiter Shade of Pale", unu el la malmultaj unuopaĵoj kiuj vendis pli ol ĉirkaŭ 10 milionojn da ekzempleroj. Kvankam fama pro siaj baroka kaj klasika influoj, la muziko de Procol Harum estis priskribita kiel psikedela rokmuziko kaj pra-progresiva kun nuancoj de bluso, ritmenbluso, kaj soulo.

En 2018 la bando estis honorigita per la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo kiam "A Whiter Shade of Pale" estis enmetita en la nova kategorio de unuopaĵoj.

Laŭlonge de la jaroj la bando estis komponita de multaj muzikistoj kiel Gary Brooker, Keith Reid, David Knights, Richard Brown, Alan Morris, Matthew Fisher, Ray Royer, Bobby Harrison, B. J. Wilson, Robin Trower, Chris Copping, Dave Ball, Alan Cartwright, Mick Grabham, Pete Solley, Dee Murray, Mark Brzezicki, Dave Bronze, Jerry Stevenson, Tim Renwick, Geoff Whitehorn, Laurence Cottle, Ian Wallace, Graham Broad, Henry Spinetti, Don Snow, Matt Pegg, Josh Phillips, Geoff Dunn ktp.

Studialbumoj
------------

* Procol Harum (1967)
* Shine on Brightly (1968)
* A Salty Dog (1969)
* Home (1970)
* Broken Barricades (1971)
* Grand Hotel (1973)
* Exotic Birds and Fruit (1974)
* Procol's Ninth (1975)
* Something Magic (1977)
* The Prodigal Stranger (1991)
* The Well's on Fire (2003)
* Novum (2017)

Referencoj
----------

1. ↑   Show 49 – The British Are Coming! The British Are Coming!: With an Emphasis on Donovan, the Bee Gees and The Who. [Part 6]: UNT Digital Library. Alirita 27a de Decembro 2014.
2. ↑  "Rock and Roll Hall of Fame introduces new category for singles",  *cleveland.com*. Kontrolita 2018-05-10. (en-US)
3. ↑  "Rock and Roll Hall of Fame Inducts Songs for the First Time, Including 'Born to Be Wild' & 'Louie Louie'". Billboard. Alirita la 10an de Majo 2018.

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Procol Harum en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 821738
* GND: 5323222-7
* LCCN: nr89011339
* VIAF: 145562561
* ISNI: 0000 0001 2337 0467
* SUDOC: 081260598
* BNF: 13905909x
* MBA: 44119570-4d53-46e7-a447-bd18608c28d8
* BIBSYS: 5074394
* NKC: xx0061501
 |
Sudorienta flanko de la Ponto Reĝino Viktorio.
La Ponto de la Reĝino Viktorio anstataŭis la Verdan Ponton, kies aspekto videblas en ĉi tiu gravuraĵo de 1859.
Aera vido de la nordokcidento de la ponto, bildo el la Madrida Telfero.
La **Ponto de la Reĝino Viktorio**, populare konata kiel *Ponto Viktorio*, estas ponto konstruita komence de la 20-a jarcento, kiu havas modernisman stilon. Ĝi troviĝas en Madrido (Hispanio) kaj transiras la riveron Manzanaro, konektante la stratojn Aniceto Marinas, kiu trairas paralele al al maldekstra riverbordo, kaj de la Riverbordo de Manzanaro, kiu same trairas en la dekstra bordo.

Ĝi estas grava trafika nodo en la urba zono de Sankta Antono de la Florida (kie troviĝas la samnoma ermitejo kaj ĝia repliko) komunikante la Kolonion de Sankta Antono de La Florida kaj la Kolonio de Manzanaro, kiu formas la populare nomata Kvartalo de la Bombilla.

Historio
--------

Ĉi tiu ponto anstataŭis antaŭan ponton, konata kiel Verda Ponto, alude al la koloro de ĝia manrelo. Ĝiaj aŭtoroj estis la inĝeniero José Eugenio Ribera Dutaste kaj la arkitekto Julio Martínez-Zapata Rodríguez, kiuj dizajnis la projekton en 1907.

La konstruado daŭris de 1908 ĝis 1909, kaj estis malfermata la 13-a de junio 1909. Ĝia inaŭguro estis koincidigita kun la festo de Sankta Antono de Padovo, al kiu estis dediĉata la la Ermitejo Sankta Antono de La Florida, kies kupolo kaj pendentivoj estis pentritaj de Francisco de Goya en 1798.

Je la alveno de la Dua Hispana Respubliko, ĝi ricevis la nomon Ponto de Galegio. Post la fino de la Hispana enlanda milito, rekuperis la originan nomon, kiu estis donita honore al la reĝino Viktorio Eŭgenio, edzino de Alfonso la 13-a dek tri tagojn antaŭ la ponto-inaŭguro.

Vidu ankaŭ
----------

* Manzanaro
* Viktorio Eŭgenio de Batenbergo
* Ermitejo Sankta Antono de La Florida
* Madrida Telfero