recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Tremsonigilo** (ankaŭ tremulanto; de lat. *tremulus* „trema") estas je orgeno instalaĵo, kiu por certaj suborgenoj periode variigas la aerfluon (vento). Per tio ŝanĝiĝas la tonforto kaj ankaŭ la tonalto, la tono tremas resp. vibras. Oni utiligas la tremsonigilon precipe por elmeti unuopan voĉon, la *kanton firman*, kompare kun la akompanvoĉoj. Parencas la rotaciefektoj de elektronikaj orgenoj.

Tamen ne temas pri batotono: Je batotona registro oni alcelas similan efekton per du fajfiloj iomete misagorditaj unu kun la alia, tiel ke frekvencinterfero periode ŝanĝas la laŭtecon.

Konstruformoj
-------------

Registrotirilo „Geschwinde Tremulant" (rapida tremsonigo) de la Herbst-orgeno Lahm/Itzgrund de 1732
Ebla konstruformo estas la *kanaltremigilo*, je kiu ligna aŭ leda klapo, enkonstruita en la ventkanalon ekosciligas la venton. Dom Bedos nomas tiun ĉi varianton *tremblant doux*.

La *balancrisorta tremsonigilo* funkcias per balgeto surmetita sur la ventkanalo, kiu same ekoscilas per la svingo de risorto. Se reguliga balgo stabiligas la venton, servi kiel sontremigilo povas ankaŭ puŝbalgo, kiu estas periode provizata per aerbatoj kaj transigas tiujn ĉi impulson sur la tegmenton de la reguliga balgo. Tian balgon la orgenisto povas reguligi rilate la rapidecon ekde la ludotablo.

La tremsonigilo nuntempe plejofte konstruata funkcias per tremrelajso.
Post enŝalti (elektre aŭ pneŭmatike) leviĝas tri konusvalvoj unu post la alia; la antaŭa malfermas je tio la ventprovizilon por la venonta; la lasta valvo malfermas la ventalkondukon al tremsona balgeto, liu eksvingigas la ĉef- aŭ ventkestobalgon per rigida ligo.

Je historiaj orgenoj foje ekzistas du tremsonigiloj kun du diferencaj, fikse ĝustitaj rapidecoj.


* Kategorio Tremsonigilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pri la komunumo
---------------

**Tschlin** (en la germana lingvo kaj ĝis 1943 oficiala nomo **Schleins**) estas komunumo de la komunumaro Ramosch kaj la distrikto Inn/En en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 459 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Tschlin estas la plej orienta komunumo de Engadino situanta ĉe la norda flanko de la rivero Eno ĉe la trilanda punkto inter Aŭstrio, Italio kaj Svislando. La komunumo konsistas el la tri fakcioj Tschlin, Martina kun la vilaĝo Vinadi, kaj Strada kun la vilaĝoj Chaflur kaj Sclamischot. La sudan limon de la komunumo formas la rivero Eno, kie inter Martina kaj Finstermünz sur alteco de 1015 m s.m. ĉe la riverbordo troviĝas la plej malalta punkto de la komunuma, dum en nordo ĝia teritorio etendiĝas ĝis la pinto de monto *Mutter* ĉe la limo al Samnaun, kie sur alteco de 3292 m s.m. situas la plej alta punkto de la komunumo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Tschlin limas en nordo al Samnaun, en nordnordoriento al Spiss (Tirolo, Aŭstrio), en nordoriento al Pfund (Tirolo, Aŭstrio), en oriento al Nauders (Tirolo, Aŭstrio), en sudoriento al Curon Venosta (Sudtirolo, Italio), kaj en sudokciento kaj sudo al Ramosch.

Trafiko
-------

Tschlin situas ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 27 de Malojo-Pasejo tra Engadino al Landeck en Aŭstrio. En Aŭstrio la svisa kantona ĉefvojo n-r 27 transiras al la federacia vojo n-ro 184, kiu post 20 kilometroj kuniĝas kun la federacia vojo n-ro 180. Per poŝtaŭtolinioj al Scuol kaj Samnaun kaj buslinio al Nauders en Aŭstrio
Tschlin estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

En la 10-a jarcento la episkopo *Hildibald* donacis al la katedralkapitulo bienon en Tschlin. Dum mezepoko Tschlin dependis de la grandbieno Ramosch. Ĝis la administracia reformo de 1851 Tschlin estis parto de la tribunalkomunumo Ramosch, kiu tiam estis transformita al la komunumaro Ramosch, kies komunumoj fariĝis Tschlin, Ramosch kaj Samnaum. Eklezie Tschlin en la 16-a jarcento disiĝis de Ramosch, la ekzakta dato ne estas konata. La konstruo de la preĝejo Sankta Blazio datiĝas el la jaro 1515. La alia preĝejo Sankta Johano la Babptisto bruliĝis en la jaro 1856 dum vilaĝa inscendio kaj konserviĝis nur ĝia turo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Paul Eugen Grimm*: *Tschlin* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-02-08)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Tschlin Arkivigite je 2017-09-11 per la retarkivo Wayback Machine
* Tschlin en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Tschlin** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Inn/En |
| --- |
| 
**Val Müstair:** **Val Müstair**

**Komunumaro Ramosch:** **Ramosch**  •  Samnaun  •  Tschlin

**Komunumaro Sur Tasna:** Ardez  •  Guarda  •  Lavin  •  Susch  •  Tarasp  •  **Zernez**

**Komunumaro Suot Tasna:** Ftan  •  **Scuol**  •  Sent |  |

 |
tilbuo en las muzeo"Geraz do Lima", Portugalio
**Tilburo** estas malpeza, unuaksa, unuĉevala, malferma kabrioleto, kiu ekzistas aŭ ekzistis kun aŭ sen faldebla kovraĝo.

La ĉevaltirita veturilo estis konstruata 1815 en Anglio de la veturilkonstruanto Tilbury . Ĝi estis uzata dum la tuta 19a jarcento sen gravaj ŝanĝoj.

maldekstra
Tilburoj estis uzataj de homoj, kiuj ofte kaj relative rapide devas veturi mallongajn distancojn, kiel vojaĝantaj komizoj, bienuloj aŭ kuracistoj. La tilburo estis ĝis en la frua 20a jarcento la tipa veturillo de kampara kuracisto.

Vidu ankaŭ
----------

* fiakro
* ĉevaltira veturado

Referencoj
----------

1. ↑  At South Street, London in about 1820 according to Walrond, Sally: Looking at Carriages, p. 73. Pelham Books, London 1980 ISBN 0-7207-1282-3

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tilburo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Tilbury/Gigs
* Tilbury gig 1830 Arkivigite je 2014-12-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Encyclopedia Britannica Online zum Gig als Kutschenbauform (angla)
* Encyclopedia Britannica Online zum Cabriolet als Kutschenbauform (angla)
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Tomas Frejarö** (ĝis 2013 **Tomas Q Nilsson**, en Esperantujo konata ankaŭ kiel *Tomio*, naskiĝis en 1975) estas sveda muzikanto, filozofo, poeto ktp. Li estas fonda membro de muzikgrupo La Perdita Generacio kaj verkinto de multaj de ĝiaj kantoj.

Li naskiĝis en Eriksdal, vilaĝeto ekster Skellefteå en norda Svedio. En 1993 li membriĝis en La Verda Partio de Svedio, ekde tiam estis mediaktivulo, kaj skribe kontribuis al la ideologia evoluado de la verdista movado. Li estis elektita en la komunuma parlamento de Skellefteå 1994-1998. Nilsson havas titolojn de la universitatoj en Uppsala, Dar es Salaam kaj Umeå. La ekzamenaĵo enhavas disertacieton pri la nobelpremio Wangari Maathai. Lasttempe Nilsson agadas en Hernusando.

Li fondis la muzikgrupojn *Suckerfish* (1992), *Ahimsa* (1993), *Den förlorade generationen* (1995), *Tomas Tvivlaren* (1996) kaj la progresivan esperantan muzikgrupon La Perdita Generacio (2003), en kiu li ludas gitaron kaj klarneton kaj kantas. Li estas fama kiel la ĉefa verkanto de multaj el la kantaĵoj de la grupo. Li estas prezidinto de la hernusanda grupo de JAK Membrobanko. Krome estis unu el la fondintoj kaj estraranoj de Hernusanda Esperantista Klubo, HEK. Inter 2007 kaj 2009 li estas ĝia prezidanto. Ekde 2008 Nilsson redaktas la kluban bultenon *Aŭroro*.

Li gajnis klubajn konkursojn en ŝako en Boliden (1990) kaj Österfärnebo (1997-1999) kaj en 2005 kaj 2007 estis la mondĉampiono en Bakio.

Referencoj
----------

1. ↑  Pavinski, Rogener (2013). "10 jarojn de La Perdita Generacio", *Kontakto* (256), p. 5–7.  Alirita 2015-10-21..

* Kategorio Tomas Frejarö en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Larĝa panoramo al Teguo

**Teguo** (koree 대구, 大邱, *Daegu*) estas milionurbo, universitata urbo, la tria plej granda urbo en Sud-Koreio, havanta proksime 2.752.670 loĝantojn laŭ la 2006-a popolnombrado.

Urbodomo de Taeguo
Universitato en Taeguo
Fora panoramo de Taeguo

Geografio
---------

Teguo situas en montaro, en baseno, meze de la lando. La maro troviĝas 80 km-ojn. La urbo situas ĉe la koordinatoj 35° 51′ 49″ Nordo 128° 34′ 51″ Oriento﻿ / ﻿35.863611 °N, 128.580833 °O﻿ / 35.863611; 128.580833 (mapo).

Historio
--------

Oni trovis restaĵojn devenantajn antaŭ Kristo 1500 jarojn. Oni trovis ankaŭ dolmenojn. La unua mencio okazis en 261. La loko dum la historio apartenis al diversaj regnoj. En 890 reĝlando formiĝis kaj oni parolas pri batalo en 927. En 1254 pro invado de mongoloj detruiĝis diversaj temploj. En 1601 Teguo iĝis administra regiona ĉefurbo. En la 1890-aj jaroj multe da japanaj negocistoj alvenis, dume la fervojo ekfunkciis. En 1945 la japana dominado ĉesis, post unu jaro ribelo okazis en la urbo.

En februaro 2020 la urbo iĝis unu el centroj de la epidemio de COVID-19. La 24-an de februaro el 763 konfirmitaj infektiĝoj pli ol 300 estis ligitaj al Shincheonji Eklezio de Jesuo en Teguo.

Ekonomio
--------

En Teguo la plej gravaj industriaj branĉoj estas la teksaĵoj kaj maŝino-produktoj. La kvalito de la pomoj kultivitaj ĉirkaŭ la grandurbo estas famaj en la tuta Koreio.

Klimato
-------

Teguo havas subtropikan klimaton. Jare pluvas po pli ol 1000mm. En julio kaj aŭgusto la averaĝa temperaturo atingas la 30 °C-ojn. Vintre tio estas iomete sub frostopunkto.

Vidindaĵoj
----------

* katedralo Giesan
* turo 202 m-ojn alta
* nacia muzeo
* teatro
* operdomo
* kulturcentro
* universitata biblioteko

Trafiko
-------

Teguo havas internacian flughavenon kaj stacidomon. Aŭtovojoj estas al 3 direktoj. En la urbo metrooj kaj aŭtobusoj trafikas.

Ĝemelurboj
----------

* Usono Atlanta, Usono (1981)
* Kazaĥio Almato, Kazaĥio (1990)
* Ĉina Popola Respubliko Ĉingdaŭo, Ĉinio (1993)
* Brazilo Minas Gerais, Brazilo (1994)
* Japanio Hiroŝima, Japanio (1997)
* Rusio Sankt-Petersburgo, Rusio (1997)
* Italio Milano, Italio (1998)
* Bulgario Plovdiv, Bulgario (2002)

Esperantistoj
-------------

* Badamsuren Tserendulam
* Lee Chong-Yeong

Eksteraj ligiloj
----------------

* Urba retejo Arkivigite je 2005-02-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Anglalingva gvidlibro al la urbo Arkivigite je 2019-08-31 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑  PIV

* Teguo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Teguo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Teguo en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)
**Tshikapa** [ĉikapa] estas metropolo en Demokratia Respubliko Kongo (eksa Zairio). Ekde 2015 ĝi estas ĉefurbo de la nove kreita Kasaja Provinco.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 587.548 en 2012
* Supermara alteco: 480 m
* Horzono: UTC +1

Geografio
---------

Tshikapa situas sur montetaro laŭ rivero Kasai en la sudorienta sekcio de la lando. Angolo situas 64, Kananga 193, Kikwit 268, Mbuji-Mayi 311, Kinŝaso 653, Lubumbashi 936 km.

Historio
--------

Tshikapa estis fondita komence de la 20-a jarcento fare de firmao Forminere, kiu minadas daŭre diamantojn. Pro la enlandaj militoj la loĝantaro tre kreskiĝis: alvenis multe da rifuĝintoj. La urbo ricevis statuson urbego en 2003.

Ekonomio
--------

En Tshikapa kaj en la ĉirkaŭaĵo oni minadas diamantojn. Post la milito en Irako en tiu urbo estis la plej granda denseco de poŝtelefonoj, kiu montras gravecon de la diamantoj.

Trafiko
-------

Diagramo pri liverado, kie Tshikapa estas en la sudokcidenta parto
Tshikapa havas flughavenon kaj riveran havenon. Ĉefvojoj kuras al Kananga, Kikwit kaj Angolo, krome estas vojo norden.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* 
* mapo Arkivigite je 2014-02-25 per la retarkivo Wayback Machine
Imagita grafikaĵo pri Tomaso Esze
Skulptaĵo pri Tomaso Esze en Mátészalka antaŭ gimnazio nomumita pri li
**Tomaso ESZE** [ese] estis militestro de Francisko Rákóczi la 2-a.

Biografio
---------

Liaj gepatroj estis servutuloj. Tomaso naskiĝis supozeble en 1666 en Tarpa. Proksimume en 1696 li aliĝis al sekreta grupo de ribeluloj, tial li arestiĝis. En 1703 li kaŝiĝis en arbaro kun kunuloj. Poste li konatiĝis kun Francisko Rákóczi, kiu nomumis lin estro. Esze sen permeso de Rákóczi tuj deklaris ribelon en Tarpa kaj Beregszász, sekve komenciĝis la liberecbatalo.

Li partoprenis sieĝon de Tokaj en 1703, defendon de Kassa en 1706, li bataladis en Supra Hungarujo kaj en Transilvanio. Laŭ deklaro de Rákóczi en 1703 li ne plu estis servutulo kaj ekde 1708 li iĝis nobelo. Poste li mortis en tendaro apud Nyitra, la cirkonstancoj ankaŭ nun estas nebulaj. Poste Rákóczi donacis al Tarpa privilegion pri hajduka urbo.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Tomaso Esze en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 348763
* GND: 1013700473
* VIAF: 172630578
* ISNI: 0000 0001 2272 4972
* NKC: jx20140618002
 |
Lago Tiliĉo.
**Tiliĉo** estas lago en la distrikto Manang de Nepalo, je 55 kilometroj laŭ rekta linio el la urbo Pokhara. Ĝi estas situa je altitudo de 4,919 metroj en la Anapurna montaro de Himalajo kaj foje estis nomita pro sia grando la plej alta lago en la mondo, kvankam estas lagoj je pli alta altitudo eĉ en Nepalo, kaj pli grandaj, pli altaj lagoj en Tibeto. Alia fonto listigas la altitudon de la lago Tiliĉo kiel 4,949 metroj. La lago Tiliĉo laŭ tio estus la plej alta lago en la mondo kun altitudo de 4,949 m super marnivelo. Laŭ la Nepala Departamento de Hidrologio kaj Meteologio (2003), neniu akva organismo estis registrita en la lago.

La lago Tiliĉo estas destinejo de unu el la plej popularaj lokoj de la Anapurna Cirkvito por piedirado. Tiu cirkvito postulas aldonajn 3–4 tagojn. Kampado ne estas postulita, ĉar novaj loĝejoj estis konstruitaj inter Manang kaj la lago. La fina alproksimiĝo al la lago estas farita en unutaga piedirado el la loĝejo de la Tiliĉa Baza Kampo.

La lago Tiliĉo estas loko de unu el la plej altaltitudaj subnaĝado. Rusa subnaĝa teamo, konsistanta el Andrei Andrjuŝin, Denis Bakin, kaj Maksim Gresko, realigis subnaĝadon en la lago en 2000.

28° 41′ 30″ N 83° 51′ 10″ O﻿ / ﻿28.69167 °N, 83.85278 °O﻿ / 28.69167; 83.85278 (mapo)

Notoj
-----

1. ↑  "Tilicho Lake Trek". fairstepstours.com. Arkivita el la originalo la 30an de aprilo, 2006. Alirita la 22an de aŭgusto 2020.
2. 1 2  "The Highest Lake in the World". Arkivigite je 2007-08-24 per la retarkivo Wayback Machine highestlake.com. Alirita la 22an de aŭgusto 2020.
3. ↑  Nepal Photo: Lake Tilicho is World's highest altitude lake situated at an altitude of 4,949m from sea level Alirita la 22an de aŭgusto 2020.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 699477
* GND: 4688226-1
* VIAF: 235235430
* SUDOC: 027280128
 |
Kampadejo kun tendoj en Amsterdamo
Suraŭta tendo en kampadejo en Norvegio
**Tendumo** aŭ **kampadumo** (en multaj lingvoj *camping*, el la latina: *campus*, kampo) estas formo de turismo. La feriantoj tranoktas en tendoj, ruldomoj aŭ kampadveturiloj. Celo de la tendumantoj estas kutime naturproksima, neluksa, ripoziga feriado.

Tendumo establiĝis komence de la 20-a jarcento kaj nuntempe disvastiĝis multe. Tra la tuta mondo troveblas tendumejoj aŭ kampadejoj, ofte en pejzaĝe belaj lokoj, kiel naciaj parkoj. Tranoktado en tendumejoj estas kutime malpli multekosta ol en hoteloj.

En la plej multaj eŭropaj landoj ne plu permesatas *tendumi sovaĝe*, t.e. ekster tendumejoj.

Ekipaĵo
-------

Tendumo en la alĝeria Saharo
Kutime oni uzas por tendumo kaj migrado:

* tendon,
* dormosakon,
* izolan maton, dormomaton aŭ aermatracon,
* boligilon.

Vidu ankaŭ
----------

* Bivakado
* Kampadveturilo
* Ursofosto

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

* Arnold Thunker: *Mit Sack und Pack und Gummiboot. Die Geschichte des Campings* (Kun sako, pakaĵo kaj gumboato. La historio de tendumo.), Kiepenheuer, 1999, ISBN 3-378-01034-7

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tendumo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Tendumo ĉe la Projekto por Malferma Katalogo
* Aude Tissandier: *Les débuts du camping en Auvergne* en *Revue Ethnologie française* n° 88, 2001/4 artikolo pri la historio de tendumo en Francujo (france)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Ne konfuzu ĉi tiun artikolon kun diismo. |

**Teismo** en la plej larĝa senco estas la kredo, ke por klarigi aŭ doni signifon al la kosmo kaj al nia ĉeesto en ĝi necesas la antaŭa ekzisto de ia dio. La vorto devenas el la antikva greka *theos*.

Estas kelkaj variantoj de teismo, ekzemple:

* Monoteismo (aŭ unudiismo) — la kredo, ke ekzistas nur unu dio. Hodiaŭaj monoteismaj religioj inkludas kristanismon, islamon, kaj judismon.
* Politeismo (aŭ plurdiismo) — la kredo, ke ekzistas pli ol unu dio. Pli mallarĝaj sencoj de "teismo" ofte ne inkludas politeismon.

Oni povas konsideri diismon kiel varianto de teismo en la plej larĝa senco. Tamen diistoj kredas ke, kvankam ekzistas dio, ĝi ne intermetas sin en la aferoj de la universo, kaj ke religiaj kredoj devas esti bazata sur nur logikaj kialoj. Diistoj kutime rifuzas kredi je supernaturaj okazoj.

La mala de teismo estas ateismo: t.e. malakcepto de la kredo, ke ia diaĵo ekzistas.

Vidu ankaŭ
----------

* Antiteismo
* Diismo
* Karl Christian Friedrich Krause
* Religio
* *La lingvaĵo de Dio*

* Kategorio Teismo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 25785
* GND: 4059729-5
* LCCN: sh85134626
* BNF: 11969140s
* NDL: 00574512
* NKC: ph138423
 |
**Tsutsugaki** (japane: 筒描) estas tradicia japana tinkturmetodo. Desegnoj estas faritaj per rizopasto sur la ŝtofo, tiu ĉi estas tinkturita, kaj poste la pasto ellavita.

La rizopasto estas farita ĉefe el dolĉa rizo, kiu enhavas altan kvanton de amelo, kaj tial estas sufiĉe glua. Por desegni oni uzas tubeton (*tsutsu*), simila al tiuj uzitaj de kukistoj por ornami kukojn. Simila procedo estas *katazome*, sed en ĝi la pasto estas surmetita tra stencilo.

La ŝtofo estas kutime el kotono, kaj la koloro de la tinkturo, indigo, tiel la desegno aperas kutime blanka sur blua fono. Ŝildoj por vendejoj aŭ aliaj celoj estas ofte faritaj tiel.

La desegnaĵoj reprezentas ofte estaĵoj el la japana mitologio, kiel ekzemple la gruo aŭ la testudo, sed povas temi ankaŭ pri nomo, skribita per kanji). Ankaŭ floroj kaj arboj estas ŝatataj motivoj.

Bibliografio
------------

* *Tsutsugaki Textiles of Japan: Traditional Freehand Paste Resist Indigo Dyeing Technique of Auspicious Motifs*. Kyoto: Shikosha, 1987. Text by Sachio Yoshioka; editor, Noriko Hirai; collector, Gensho Sasakura.
* Reiko Mochinaga Brandon. *Country Textiles of Japan: The Art of Tsutsugaki*. Honolulu Academy of the Arts, 1986. ISBN 0-937426-22-9

* Kategorio Tsutsugaki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Tuanake** aŭ **Mata-rua-puna** estas eta atolo de la Tuamotua Arkipelago en Franca Polinezio. Ĝi situas 24 km sudokcidenta de la plej okcidenta punkto de Makemo.

Tuanake havas preskaŭ duancirklan formon. Ĝi longas 9,5 km kaj maksimume larĝas 6,5 km. Estas kelkaj mallarĝaj insuloj je la norda flanko de ĝia rifo kun totala terareo de proksimume 3 km2. Ĝia laguno havas konekton al la oceano per pasejo kiu situas je la suda parto de la ringoforma rifo.

Tuanake situas nur 7,5 km for de la nordokcidenta bordo de Hiti. La grupeto de la insuloj Tuanake, Tepoto Sud kaj Hiti ankaŭ nomiĝas la "Raevski atoloj".

Historio
--------

La unua registrita eŭropano kiu vidis la atolon Tuanake estis la rusa esploristo Fabian Gottlieb von Bellingshausen en 1820.

Administracio
-------------

Tuanake apartenas al la komunumo Makemo, kiu konsistas el al atoloj Makemo, Haraiki, Marutea Nord, Katiu, Tuanake, Hiti, Tepoto Sud, Raroia, Takume, Taenga kaj Nihiru. Tuanake estass permanente neloĝata.

Flaŭro kaj faŭno
----------------

La Tuamotua kanbirdo kaj la Polinezia grundokolombo troviĝas sur la atolo.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Atoll names Arkivigite je 2012-02-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Listo de atoloj (france) Arkivigite je 2007-03-02 per la retarkivo Wayback Machine
* Tuamotu reed-warbler
* Polynesian Ground Dove Arkivigite je 2008-10-17 per la retarkivo Wayback Machine
Koordinatoj: 43° 02′ 21″ N 4° 24′ 11″ U﻿ / ﻿43.03917 °N, 4.40306 °U﻿ / 43.03917; -4.40306 (mapo)

**Tres Mares** aŭ **Tresmares** (*Tri Maroj*) estas monto en limo de Kantabrio kaj Palencio, en norda Hispanio. Ĝi situas en la montoĉeno de Híjar.

Laŭ ties nomo (*tri maroj*), ĝi estas la ununura monto en Iberio de kies flankoj akvo fluas ĝis la tri maroj ĉirkaŭ Iberio, tio estas: la rivero Nansa fluas en la Kantabran Maron, la riveroj de la akvokolekta areo de Híjar kaj Ebro fluas en Mediteraneon, kaj en sudo la rivero Pisuerga fluas en Doŭron, siavice fluantan en Atlantikon.

De ties pinto oni havas panoramon de la montoj de Campoo kaj Valo de Saja kaj la Kantabra Maro (nordo), la montaro Picos de Europa (nordokcidento), la masivo Fuentes Carrionas (oriento) kaj la valoj Valderredible kaj Merindades kaj la Montoj de Ordunte (sudo).

La monto estas samtempe limo de tri historiaj teritorioj: la valo de Polaciones (Kantabrio), Hermandad de Campoo de Suso (Kantabrio) kaj Aguilar de Campoo (Palencio).

En la orienta flanko de la monto situas skistacio Alto Campoo.

* Kategorio Tres Mares en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Tuart-eŭkalipto** |
| --- |
|  |
| Matura tuart-eŭkalipto,Matura tuart-eŭkalipto, |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonaj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Mirtaloj *Myrtales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Mirtacoj *Myrtaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Eŭkalipto *Eucalyptus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Eucalyptus gomphocephala***DC. |
|
|
|
|
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Tuart-eŭkalipto  |

 |
| v • d • r |

La **Tuart-eŭkalipto** (*Eucalyptus gomphocephala*) estas arbospecio el la genro eŭkalipto. Ĝi estas indiĝena en la sudokcidento de Okcidenta Aŭstralio.

La natura arealo de tiu aŭstralazia specio estas mallarĝa marborda zono ene de Cigna marbordebeno (*Swan Coastal Plain*), etendiĝanta landinternen kvin al dek kilometrojn, kontinua strio sude de Yanchep ĝis Busselton. Izolitaj tuart-eŭkaliptaj arbareroj troviĝas en la nordo de Yanchep kaj pli fore landinternen kie riveroj disigas la arealon.

Priskribo
---------

La arbo atingas altecon de pli ol 35 metrojn.

La tuart-eŭkalipto havas buksecan malglatan ŝelon laŭlonge de la trunko ĝis la malgrandaj branĉetoj. Folioj estas kunpetiolaj, alternaj, lancformaj aŭ serpoformaj je 12x2cm, griz-verdaj, brilaj, hele verdaj kaj maldikaj. Blankaj floroj ekaperas mezsomere ĝis mezaŭtune.

Uzado
-----

Kiel daŭrema durligno la ligno estas dezirata por submezuraj pecetoj, struktura ligno, la konstruado de vagonoj, kaj ŝipkonstruado. La tinkturado kaj lignoteksturo ankaŭ igas ĝin popularan elekteblon por meblofarado. Kaŭze de troa arbarekspluatado, tuart-eŭkalipto estas protektita arbo kiun oni ne rajtas rikolti senkondiĉe.

Literaturo
----------

* angle Bryant, Geoff 2005 : Australian Native Plants, *Random House*. ISBN 978-1-74166-030-2
* angle Johnston, Judith 1993 : The History of the Tuart Forest - pp. 136–153 in de Garis, B.K. (editor) Portraits of the South West: Aborigines, Women and the Environment, Nedlands, W.A. *University of Western Australia Press*. ISBN 1-875560-12-2
* angle Tuart Response Group (W.A.) 2003 : An Atlas of Tuart woodlands on the Swan Coastal Plain in Western Australia, Perth, W. Aust. *Dept. of Conservation and Land Management (coordinated by a multi-disciplinary steering group chaired by the Department of Conservation and Land Management)*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Tuart-eŭkalipto (*FloraBase*)
* angle Tuart-eŭkalipto (*Catalogue of life*)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

 |
Timbalada dum prezentado
**Timbalada** estas brazila muzikistaro el Salvador de Bahio, kiun Carlinhos Brown fondis en 1992 kaj arte direktis longan tempon.

Ĝi partoprenas la karnavalon de Salvador kaj pli malgranda ensemblo realigas scenejajn programojn, surdiskigas kaj koncertvojaĝas tutmonde. Timbalada nek nomiĝas *bloco afro* nek „bloko da blankuloj, ruĝuloj aŭ flavuloj", sed kiel *„banda do ser humano",* „bando de homaj estaĵoj". Ĝi ŝanĝis la samboregeon al aparta stilo, kiun ĝi forte pliriĉigis per elementoj de funko kaj kiun ĝi mem nomas „timbalada" aŭ „Candeal" (laŭ la kvartalo de Salvador, el kiu la muzikistoj devenas). Je la disvastigo de la tamburo timbo ĝi ludis apartan rolon, prom tio ankaŭ la bandonomo. Antaŭ prezentadoj la muzikistoj ĉiam pripentras siajn kapojn kaj korpojn per fantaziaj skemoj el blanka farbo.

Diskaro
-------

* 1993 - *Timbalada*
* 1994 - *Cada Cabeça É Um Mundo*
* 1995 - *Andei Road*
* 1995 - *dance* (Remixe)
* 1996 - *Mineral*
* 1997 - *Mãe de Samba*
* 1998 - *Vamos Dar a Volta No Guetho (Ao Vivo)*
* 1998 - *Brazilian Collection: From A to Z*
* 1999 - *Millennium*
* 1999 - *Pense Minha Cor*
* 2001 - *Timbalismo*
* 2002 - *Motumbá Bless*
* 2002 - *Gold*
* 2003 - *Serviço de Animação Popular*
* 2005 - *Novo Millennium*
* 2006 - *Axé Bahia*
* 2006 - *Alegria Original*

Referencoj
----------

1. ↑  Citaĵoj el: Intervjuo kun Timbalada (brazila portugala). Pri siaj pripentritaj korpoj ili diris: „... que sempre usamos a tinta branca. Com isso, usamos as pinturas para mostrar que somos brasileiros, oriundos da África e descendentes de índios, ou seja, Timbalada é miscigenação."

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Timbalada en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala hejmpaĝo Arkivigite je 2006-11-26 per la retarkivo Wayback Machine
**Trescasas** [tresKAsas] estas municipo en la sudoriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierras de Segovia* (Teroj de Segovio) en la sudo de la provinco. La loknomo *Trescasas* estas etimologie komprenebla kiel Tri Domoj. Tiukadre aperas tri domoj en la maldekstra duono de la blazono.

Trescasas en la provinco Segovio.
Panoramo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de La Atalaya, Sonsoto kaj Trescasas, okupas totalan areon de 32,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 072 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male post malgranda malaltiĝo post la 1960-aj jaroj ĝi fakte akiris 800 el la 2000-aj jaroj pro sia funkciado kiel serva urbo de la provinca ĉefurbo. 

Ĝi distas nur 8 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Espirdo, Cabanillas del Monte (Torrecaballeros), La Lastrilla, San Cristóbal de Segovia, Rascafría (Madrid), Tabanera del Monte kaj Palazuelos de Eresma.

Historio
--------

Estas restaĵoj de antaŭromia kaj romia epokoj. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado, sed estas multaj indicoj, ke kunvivis kristanaj kaj islamaj loĝantaroj ĉefe rilate al la organizado de irigacio: la koncerna blazono ankoraŭ montras la krucon kun la duonluno. La plej frua mencio de Tres Casas kaj Somsoto per tiuj nomoj estas eklezia dokumento de 1a de Junio 1247. La sekva estas reĝa dokumento de Alfonso la 11-a de 1347. La tria, de 1397, ligas la lokon al la Monaĥejo de *Santa María del Paular*. La kvara temas pri la regularo pri la konsumo de akvo de la rivero Cambrones por irigacio, nome de 1401.

En la 16-a jarcento la loko iĝis grava centro por komerco de lano. Tiukadre aperas ŝafo sur verda fono en la blazono.

En la 19-a jarcento Trescasas kaj Sonsoto unuiĝis en 1844; kvankam historie kaj ekonomie pli gravis Sonsoto, la unuigo okazis laŭ la nomo de Trescasas. Dum la 20-a jarcento la municipo prosperis kaj samtempe malaperis la plej malgrandaj domaroj.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis. Aparte gravas fabriko por enboteligo de trinkakvo de konata firmao Bezoya. Gravas piedirado tra naturaj lokoj ekzemple tra Nacia Parko Sierra de Guadarrama kaj tra Natura Parko Sierra Norte de Guadarrama. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767106
 |
Tombejo de Pozo Moro en la Nacia Arkeologia Muzeo de Madrido.
La **Tombejo de Pozo Moro** (puto de la maŭro) estas funebra monumento turoforma de origino el iberoj data el fino de la 6-a jarcento a.K. kiu estis trovita ĉe Chinchilla de Monte-Aragón, Albaceto, Hispanio. Aktuale ĝi troviĝas en la Nacia Arkeologia Muzeo de Hispanio, en Madrido.

Priskribo
---------

Ĝi derivas el tombejoj nov-hititaj. Estas konstruita el tajlita ŝtono kun bazo de tri stupoj, po unu reliefo en la kvar anguloj, alia bazo, dua korpo, leonoj kaj fino kun formo piramida, kio estas simbolo de la maksimuma energio necesa al la korpo por iri al postmorto. La turoformo esta tiu de la arbo de la vivo, kiu kunigas la teran parton kun la ĉiela. Estas referenco de la homo en la tero kaj en la postmorto.

Unu el la leonoj.
La leonoj formas blokon apudan al la tombo. Aperas leono kun malferma buŝo. La leono estas animalo de pozitiva senco kaj suna karaktero. Estas simbolo de protekto kiu defendas la korpon kaj la cindrojn. La referenco estas la flugila taŭro de la mezopotamia mondo. Ĉar havas malferman buŝon la leono estas monstruo homomanĝa, nome respondeca de la purigo de la animoj en la paradizo. En la reliefoj aperas ikonografioj laŭ la flankoj: nome pokalo kiel ujo de rolulo, la dek du laboroj de Heraklo ktp.

### Bibliografio

* Laura Alcalá-Zamora: *La necrópolis Ibérica de Pozo Moro*, Real Academia de la Historia (España). Publikita de la Real Academia de la Historia, 2003. ISBN 84-95983-47-8.
* Pascual Izquierdo Egea: «Pozo Moro y los cambios socio-económicos de la protohistoria ibérica durante los siglos V y IV antes de nuestra era». *Arqueología Iberoamericana* 2, 2009, ISSN 1989-4104, pp. 5-23.

* Kategorio Tombejo de Pozo Moro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Tenejapa** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tenejapa. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07093.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 37826 loĝantojn. El tiuj estis 18529 viroj kaj 19297 virinoj. La komunumo havas surfacon de 99 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2060 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 16350 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 10674 scipovis legi kaj skribi kaj 5666 personoj estis analfabetoj. Do 65% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 35% estis analfabetoj.

33161 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 25243 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 76.12% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tenejapa[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
La rivero ĉe Panĉevo
**Timiș** [timiŝ] estas maldekstra flankorivero de Danubo, kiu fontas en Rumanio kaj fluas en Danubon en Serbio.

Aliaj nomoj:

* Tamiš (serbe)
* Temes (hungare)
* Temesch germane
* Tibiscus (latine)
* Tibisis (en iu antikva lingvo, eble la greka)

La rivero longas 359 km. Ĝia akvokolekta areo estas 13085 km².

Iom gravaj apudriveraj urboj: Caransebeș, Lugoj, fine en Serbio ĉe la enverŝiĝo Panĉevo.

La rivero kolektas la akvon el la Sudaj Karpatoj. Ankaŭ kanalo aliĝas al la rivero pro la inundodanĝero.

Nepre menciinde:

* La rivero ne trafluas la urbon Timişoara, kvankam la hungarlingva nomo de la urbo signifas: fortikaĵo Temeŝ.
* La rivero ne renkontas Tison, kvankam rekte fluas al ĝi, sed lastmomente ŝanĝas la direkton kaj elektas Danubon.

La nomo **Tibisko** estas en PIV2002, kun la malpreciza difino 'Hungaria rivero, enfluanta en Danubon'. Kálmán Kalocsay uzis la vorton en ĉiuj siaj tradukaĵoj. Laŭ *Hungara-Esperanta Mezvortaro* (1993) *Tibisko* estas *Tisza* (Tiso).

* Kategorio Timiș en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 50° 10′ 37″ N 17° 09′ 39″ O﻿ / ﻿50.17694 °N, 17.16083 °O﻿ / 50.17694; 17.16083 (mapo)

**Tombejo de sovetaj militkaptitoj** en Adolfovice troviĝas en valo de rojo Bystrý en parto de municipo Bělá pod Pradědem en distrikto Jeseník. La tombejo estas Kultura memorindaĵo en Ĉeĥio. La tombejo estas registrita en la centra registrejo de la militaj tomboj sub CZE-7102-07161.

Historio
--------

En periodo de la dua mondmilito estis en Adolfovice sub Keprník en valo de rojo Bystrý establita soldata militkaptitejo Rudohoří (Vietseifen). La militkaptitoj laboris en arbaroj. El la kaptitejo, en kiu estis preskaŭ cent sovetaj kaptitoj, restis nur fundamentoj. En ties proksimeco troviĝas devene *Tombejo de sovetaj militkaptitoj*, kiuj pereis en periodo de la 29-a de oktobro 1941 ĝis la 19-a de februaro 1942 pro sekvoj de malbona nutraĵo kaj epidemio de makulita tifo. Post fino de la milito la kaptitejo servis kiel internigejo por ellandigitaj germanaj civitanoj. En aŭgusto de 1945 estis proksime de la tombejo sepultitaj la germanaj civitanoj, kiuj mortis en la kaptitejo. La *tombejo de sovetaj militkaptitoj* estis establita en la jaro 1960. En la jaro 2003 okazis rekonstruo kaj reguligo de la tombejo kun ideo de estiĝo de tombejo *Repaciĝo kaj unuiĝo de la nacioj*. La rekonstruon sekurigis ŝtata entrepreno Arbaroj de Ĉeĥa respubliko, fare de Arbara administracio Jeseník. Enspezoj por la rekonstruo superis pli ol duonmilionon da kronoj.

Priskribo
---------

Devene estis establita barita tombejo, en kies malantaŭa parto estis centra monumento kun rusa skribaĵo kaj antaŭ ĝi simetrie en kvar vicoj estis 36 tombaj lokoj. La nomoj de sepultitaj kaptitoj estis indikitaj sur la monumentetoj. Post la rekonstruo en la jaro 2003 estis dekstre de la centra monumento lokigitaj monumentetoj de la sovetaj kaptitoj kaj maldekstre estis transŝovitaj naŭ monumentetoj de la germanaj civitanoj el la devena loko de la enterigo.

Fotogalerio
-----------

* Fundamentoj de unu el konstruaĵoj de kaptitejoFundamentoj de unu el konstruaĵoj de kaptitejo
* Loko de enmeto de skeletaj restaĵojLoko de enmeto de skeletaj restaĵoj

Ligiloj
-------

### Referencoj

1. 1 2   Hřbitov zajatců Rudé armády | Spolek pro vojenská pietní místa. Alirita 2019-01-18.
2. ↑   Bělá pod Pradědem: Zajímavé odkazy: Mikroregion Jesenicko. Alirita 2019-01-18.
3. 1 2   Bělá pod Pradědem - Památky a zajímavosti. Alirita 2019-01-18.
4. ↑   Lesní hřbitov Rudohoří - Bělá pod Pradědem, Domašov | Tourism Jeseniky - Touristic attractions. Alirita 2019-01-18.
5. ↑   Detail dokumentu - G0275471. Alirita 2019-01-18.

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Dua mondmilito |
La **Sindika societo** (germane: *Treuhandanstalt*) ekzistis en Germanio de 1990-94. En aprilo de 1990 fonditis en GDR la societo *Anstalt zur treuhänderischen Verwaltung des Volkseigentums* kiu post la Germana reunuiĝo faritis federacia oficejo. Centra tasko de **Treuhandanstalt** estis la privatigo de la ŝtatigitaj entreprenoj de GDR, ilia modernigo aŭ eventuale ilia malfermo (ekz. de t.n. popolproprietaj entreprenoj).

Priskribo
---------

Sume la societo responsis pri 15.102 entreprenoj, 2.22 milionoj da hektaroj de agrara tereno kaj 2.07 milionoj da hektaroj da forstaj zonoj.

La societon konsistigas centro en Berlino kaj 15 filioj. Prezidantino iĝis meze de 1991 Birgit Breuel, post la murdo de sia antaŭulo Detlev Karsten Rohwedder atribuita al de teroristo de Rote Armee Fraktion en la 1.4.1991, kiu poste estis mortpafita de la polico.

La privatigaj mezuroj, kiuj celis la kreadon de konkurenckapablaj strukturoj, ofte kritikitis, ĉefe pro la nuligo de ne malmultaj postenoj. Ĝis la malkreo de Treuhandanstalt el sume 4 milionoj da postenoj perdiĝis 2,5 milionoj. Postlasis la societo ŝuldojn de 204 miliardoj da markoj, kiuj rezultiĝis ĉefe el naturprotektadaj farotaĵoj kaj monŝuldaj transprenoj.

Posteulaj organizaĵoj
---------------------

Komence de 1995 kreitis tri posteulaj instancoj de *Treuhandanstalt*:

* Bundesanstalt für vereinigungsbedingte Sonderaufgaben (BvS): ĝi kontrolu la plenumon de ne tute 85.000 faritaj privatigkonstraktoj - la laboroj finiĝis antaŭ januaro 2001
* Liegenschaftsgesellschaft der Treuhand (TLG): ĝi zorgu pri la vendado de ne agrikulture uzeblaj grundoj kaj terenoj
* Beteiligungs-Management-Gesellschaft Berlin (BMGB): ĝi privatigu la tiam 65 pli grandajn entreprenojn, kies vendado far Treuhandanstalt malsukcesis

Esploroj
--------

La esplora komitato de la germana parlamento taksis en 1998, post tri jaroj da laborado kaj pridemandado de 92 homoj, ke la mona perdo estus inter 3 kaj 10 miliardoj da markoj. Ĝin kaŭzis fraŭdoj kaj aliaj krimaj agoj de kunlaborantoj de Treuhandanstalt respektive de ĝiaj posteulaj societoj en la kuro de la malŝtatanigo de la popola ekonomio de GDR.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Treuhandanstalt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj de *Bundeszentrale für politische Bildung*
* Pri la Sindika societo sur la retpaĝaro de la Germana Historioa Muzeo
* Ekonomia krimo dum la germana reunuiĝproceso Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Esploroj de la Universitato de Münster
**Timo BOLL** (n. la 8-an de marto 1981 en Erbach) estas germana tablotenisisto. Ekde la 5-a vivjaro li estis membro de la tablotenisa klubo de sia hejma komunumo Höchst im Odenwald. Li profesie ekludis la sportan disciplinon en *Cangallo* (Peruo), kie li gajnis sian unuan turniron. En 2003, li estis klasifikita kiel unurangulo en la tuta mondo. Li sekve obtenis la 2-an rangon je la 1-a de januaro 2006, kaj la 4-an rangon je la 7-a de septembro 2007. 

En 2006, li venkis Wang Liqin en Ĉinio okaze de finalo de ĉina ĉampionturniro. Li cetere gajnis la eŭropan ĉampionturniron je la 1-a de aprilo 2007 kontraŭ Vladimir Samsonov. Boll estas subtenata de la firmao *Butterfly*, de kiu li estas plejofte la plej bona subtenata ludisto. 

En la olimpiko de 2021 li kun sia teamo de Patrick Franziska kaj Dmitro Ovĉarov akiris la arĝentan medalon, fine nur superate per la aktuala individua olimpika ĉampiono Ma Long.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (germane)

* Kategorio Timo Boll en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 245375
* GND: 1016429800
* LCCN: nb2019009335
* VIAF: 244818315
 |
**Tudelilla** [tudeLIlja] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordorienta Komarko de Calahorra, ene de la komarkaro Malsupra Rioĥo, en la orienta triono de la regiono laŭ vertikala divido (orient-okcidente). La loknomo *Tudelilla* estas etimologie komprenebla kiel diminutivo de Tudela.

La municipa teritorio de Tudelilla, en la nordoriento de la regiono.

Geografio
---------

Mapo de la orografio de la Komarko de Calahorra. Norde la rivero Ebro kaj ĉefaj komunikvojoj.
Tudelilla estas sur la valo de la rivero Ebro, norde de la komarko, sur fruktodona agrikultura valareo, kio ebligis historie prosperan legoman produktadon. Tudelilla havas apartan komunikadon laŭ la regiona ŝoseo LR-381, kiu komunikas norde kun la nacia ŝoseo N-232 inter Ausejo nordokcidente kaj El Villar de Arnedo oriente kaj sude kun Arnedo.

Historio
--------

Aperis restaĵoj de prahistorio kaj de romia epoko. Fondita en la Mezepoko fare de kolonoj.

Aktualo
-------

La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same ĉe Tudelilla, kie oni malaltiĝis el 1 431 loĝantoj en 1940 ĝis nunaj 334. 

La ekonomio estis bazata ĉefe sur la agrikulturo (vitejoj, migdalarboj, olivarboj kaj fungoj). Ĉio estas sen irigacio spite la proksimecon de la rivero Ebro. Krome estas rura turismo. 

Vizitindaĵoj estas la aparta turo de la preĝejo, Jakoba Vojo, vitgardejoj ktp.

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796931
 |
**Tommaso di Andrea Vincidor** (Bolonjo, 1493 – Breda, 1536) estis itala renesanca pentristo kaj arkitekto kiu trejniĝis kun Rafaelo kaj pasigis plej el sia kariero en Nederlando. Li stis nomita ankaŭ **Tommaso Vincitore**, **Tommaso da Bologna** kaj **Thomas Polonais** (fare de Dürer).

Li estis disĉiplo de Rafaelo, kiun li helpis en la plenumado de la famaj Rafaelaj Kartunoj. Vincidor onidire estis poste unu el la disĉiploj de Rafaelo kiu prenis la freskojn de Vatikano sub sia estreco. Post la morto de Rafaelo en 1520 li veturis al Flandrio. Ĉe Antverpeno li amikiĝis kun Albrecht Dürer (1521); la germana majstro pentris lian portreton, kaj aludas lin en sia Taglibro laŭ la nomo de *Thomas Polonais*. Pli postaj detaloj de la vivo de Tommaso estas svagaj kaj disaj. Li eniris je la servo de Henriko de Nassau je Breda, kaj estis dungita por la rekonstrua kaj dekora laboro ĉe la tiea kastelo, kaj mortiĝis en Nederlando en 1536.

Referencoj
----------

1. ↑  Getty

Literaturo
----------

* Bryan, Michael.  (1889) Walter Armstrong & Robert Edmund Graves: **Dictionary of Painters and Engravers, Biographical and Critical* (Volume II L-Z)*. York St. #4, Covent Garden, London; Original from Fogg Library, Digitized May 18, 2007: George Bell and Sons, p. 673.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 504094
* GND: 130340936
* VIAF: 156600398 35560181, 156600398
* ISNI: 0000 0003 9894 0430
* ULAN: 500019118
 |
La **Teologia Episkopa Altlernejo en Pécs** (hungare *Pécsi Püspöki Hittudományi Főiskola* estas katolika edukejo por estontaj pastroj en hungara urbo Pécs.

Historio
--------

Depost dominado de turkoj kaj depost liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a episkopo József Zsigmond Berényi fondis seminarion en 1742 en Pécs, sed la instruado komenciĝis post 4 jaroj, oni lernis komence 2 jarojn. Pli frue la estontaj pastroj lernis en aliaj seminarioj. György Klimó levis la instruadon al 4 jaroj, li establis en 1774 imponan Bibliotekon Klimó, eĉ li strebis por levi la seminarion al universitato. En la 1780-aj jaroj Jozefo la 2-a (Sankta Romia Imperio) malpermesis la instruadon en Pécs, la pastroj lernis plu en aliaj seminarioj. En 1835 jam liceo ekfunkciis. En 1883 la konstuaĵo estis pligrandigita. En 1951 la ŝtato forprenis la seminarion, en la konstruaĵo nereligia edukado komenciĝis. Depost la socialismo en 1991 la seminario (kiel altlernejo) estis refondita kun 21 pedagogoj kaj 61 studentoj.

Noto: en 2016 la altlernejo ne estis trovita en oficiala listo de altlernejoj kaj universitatoj .

Iom da statistiko
-----------------

En la studjaro 1866 4 pedagogoj instruis 42 studentojn, en 1909 5 pedagogoj - 43 studentoj, en 1938 4 pedagogoj - 61 studentoj.

Instruistoj
-----------

* Pál Keresztes (pastro)
* Gusztáv Kovács
* Ottó Szőnyi

Iamaj studentoj
---------------

* Gusztáv Kovács
* Ottó Szőnyi

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* 

* Kategorio Teologia Altlernejo (Pécs) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Teknobrega** (portugale: ***tecnobrega*** aŭ ***tecno brega***) estas stilo de brazila muziko aparte populara en norda Brazilo. La portugala esprimo *brega* estas tradukebla kiel *bombastaĉa*, simbolas en Brazilo tamen ankaŭ malbonan guston. Sian originon teknobrego havas en Belemo, ĉefurbo de la federaciero Parao. La metropola regiono de Belemo estas ĝis nun la pezocentro de la teknobrega medio, kie ĝi estas produktata kaj aŭdata precipe en la mizerkvartaloj de la regiono. Tutmonde teknobrego famiĝis precipe pro siaj produktadaj kaj disvendometodoj, kiuj rezignas ĉian aŭtororajton.

Muziko
------

Teknobrego evoluis proksimume ekde la jaro 2000, havas tamen per *brega pop* antaŭulon. Male al *brega pop* en teknobrego tamen sinteziloj kaj drumomaŝino ludas centran rolon. Krom tio oni uzas la teĥnikon de muzika specimenado. La influoj de regiona, tradicia muziko el la amazona regiono estas grandaj, jen aparte nomendas karimboo, siriao kaj lambado. La plimulton el la teknobregaj kantoj produktas diskĵokeo en simplaj hejmaj sonregistrejoj.

Literaturo
----------

* Lemos, Ronaldo: The Tecnobrega Business Model arising from Belém do Pará. Rio-de-Ĵanejro 2008.
* Brüggemann, Simon: Kitsch ohne Copyright, Die Tecnobrega-Szene mischt den Norden Brasiliens popmusikalisch auf[*rompita ligilo*]. Eldonaĵo 327, Freiburg 2011.
* Brüggemann, Simon: Wer hat's erfunden? Arkivigite je 2016-04-01 per la retarkivo Wayback Machine. *Jungle World*, eldonaĵo 20, 16-an de majo 2013, Berlino 2013.

Referencoj
----------

1. ↑  Natal, Bruno. „Teknobrego en Brazilo Arkivigite je 2009-05-27 per la retarkivo Wayback Machine". XLR8R
2. ↑  Brüggemann, Simon. Kitsch ohne Copyright, Die Tecnobrega-Szene mischt den Norden Brasiliens popmusikalisch auf[*rompita ligilo*]. Eldonaĵo 327, Freiburg 2011.
3. ↑  Duffy, Gary. „Technobrega beat rocks Brazil". BBC Click News
**Timono de Flio** (en antikva greka Τίμων ὁ Φλιάσιος: ĉirkaŭ 320 a.K. Flio - ĉirkaŭ 230 a.K. Ateno), filozofo de Antikva Grekio, poeto kaj satira kaj migranta predikisto.

Timono studis filozofion kun Stilpono kaj kun Pirono, la fondinto de la skeptikismo, kiu profunde influis lin. Fariĝinte fama kaj eĉ riĉiĝante de instruaj kaj paroladaj postenoj ĉe Kalcedono, li pasigis la ceteron de sia vivo ĉefe en Ateno, kie li mortis. Li verkis multajn verkojn en prozo kaj poezio, inkluzive de epopeoj, tragedioj, komedioj kaj satiraj teatraĵoj, laŭ la raportoj de Diogeno Laertio. El liaj verkoj nur kelkaj eltiraĵoj postvivis.

Timono famiĝis ĉefe pro sia poemo *Silloi,* satira poemo kun tri volumoj de heksametro, kiu ankaŭ servis kiel parodio al la epopeoj de Homero. En la poemo Timono mokis ĉiujn filozofojn, kiuj antaŭis Pironon pro ilia pretendo kaj aroganteco scii ĉion, kiam fakte ili sciis nenion kaj ne rekonis veran saĝon kiam ili renkontis ĝin. Nur de Ksenofono oni ŝparis la mokadon, ĉar Timono konsideris lin la plej honesta el la filozofoj, kaj estas prezentita en "Silloi" kiel unu, kiu sekure gvidis la mallertajn ideojn de aliaj pensuloj. Timono plej respektis Pironon, kiun li admirinde nomas la "Suno".

Nur kelkaj eltiraĵoj de "Silloi" travivis. En alia verko de Timono nomata "Python", estas dialogo inter Timono kaj unu el liaj instruistoj dum ili marŝis al la Orakolejo de Delfo. Ĉar Pirono mem postlasis neniun skribaĵon, Timon, kiel la buŝo de Pirono, fakte tre influis la akcepton de Pirona skeptikismo.

Ne konfuzu Timono de Fliuso kun la mizantropo Timono el Ateno. En postaj anekdotaj raportoj iliaj roluloj reunuiĝis. Ĉi tiu Timon, la hibrida filo, estis la inspiro por la teatraĵo de William Shakespeare, "Timono la viro de Ateno", kiu ne havis multajn historiajn fundamentojn rilatajn al la vivo de Timono de Flio.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 731388
* GND: 119013967
* LCCN: n91032219
* VIAF: 14822991, 267452602, 41014986, 1619159477979027990008, 951159477820227990005, 1261159477751827990000, 4760168048994738410000 45102510, 14822991, 267452602, 41014986, 1619159477979027990008, 951159477820227990005, 1261159477751827990000, 4760168048994738410000
* ISNI: 0000 0000 7860 2168
* LIBRIS: 97041
* SUDOC: 082115990
* BNF: 12228056r
* BIBSYS: 90777222
* ICCU: CFIV098236
* BNE: XX5559048
 |