recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Radio Kastilio-Manĉo**, en hispana origine *Radio Castilla-La Mancha* (RCM), estas la regiona radielsendejo de Kastilio-Manĉo.

Ĝi estis kreita per dekreto de la regiona parlamento de Kastilio-Manĉo je la 26-a de majo de 2000, kaj je la 30-a de majo de 2001 ekelsendis regule. Ĝiaj centraj studioj situas en la urbo Toledo. Ĝia aktuala direktoro estas Guillermo Vila, kiu anstataŭis José Luis Bravo kaj Alfonso García, la unuan direktoron de la elsendejo dekomence.

Kun Televido Kastilio-Manĉo (**CMT**) ĝi formas la publikan enton "Radiotelevisión de Castilla–La Mancha".

Ekde la 3-a de februaro de 2009 Radio Kastilio-Manĉo elsendas per TDT en la tuta teritorio de Kastilio-Manĉo.

Tiu radio aŭskulteblas en la tuta regiono kaj en ampleksaj limaj zonoj kiaj Madrido, parto de Kastilio-Leono (provincoj de Avilo kaj Sorio), Valencilando, Ekstremaduro, Andaluzio, Regiono de Murcio kaj Aragono.

Historio
--------

Programaro
----------

Frekvencoj
----------

Ĝi aŭskulteblas ankaŭ per Interreto en sia retejo web www.rtvcm.es.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Radio Castilla-La Mancha Arkivigite je 2009-02-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Reta elsendo de Radio Castilla-La Mancha
**Pierre-Gaspard Chaumette** alinome *Anaksagoro* (naskiĝis la 24-an de majo 1763 en Nevers (Nièvre), mortis la 13-an de aprilo 1794 en Parizo) estis membro de la Franca Revolucio.

Li alvenis al Parizo en 1790 kaj iĝis ĵurnalisto. En 1792 li estis elektita prokuroro de la Pariza Komunumo, li fondis gravan revolucian movadon kaj iĝis peranto de la popolo, la "senkulotuloj", kun Hébert. Li luktis favore al la demokratio kaj postulis kontrolon de la elektitoj. Li aliĝis al la Klubo de la Kordistoj por atingi la malaperon de la monarkio kaj oni supozas, ke li estis ateisto: atakis la nobelaron kaj la pastraron (kaj inverse) kaj defendis la malkristanigon de la socio; li estis unu el la ĉefaj defendantoj de la anstataŭigo de la katolikaj ceremonioj per la **kulto al la Racio** kiel diino. Dum la Teroro li akrigis siajn kritikojn, li estis arestita la 23-an de marto 1794 kaj estis ekzekutita la 24-an.

Referencoj
----------

* BOSSUT Nicole, *Chaumette porte-parole sans culotte*, CTHS, 1998
* *Dictionnaire historique de la révolution française*, sous la direction de Jean-François Surrateau et François Gendron, PUF, 1989

* Pierre-Gaspard Chaumette en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Pierre-Gaspard Chaumette en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 227241
* GND: 120459175
* LCCN: n92009595
* VIAF: 32107014
* ISNI: 0000 0000 8111 3402
* SUDOC: 034494235
* BNF: 125245122
* ULAN: 500354302
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Bunta niltavo** |
| --- |
|  |
| Bunta niltavoBunta niltavo
Bunta niltavo, N. v. oatesi en Sichuan.Bunta niltavo, *N. v. oatesi* en Sichuan. |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Niltava* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***N. vivida*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Niltava vivida****(Swinhoe, 1864) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Bunta niltavo  |

 |
| v • d • r |

La **Bunta niltavo** (***Niltava vivida***) estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro *Niltava* kiu enhavas speciojn de tre bluaj maskloj ĉefe en la supraj partoj kun brunaj inoj.

Temas pri specio ege simila al la samgenraj Ruĝecventra niltavo, Sumatra niltavo kaj Davida niltavo. La masklo havas malhelbluajn al nigrecajn vizaĝon, gorĝon kaj flugilojn, dum la krono, nuko, ŝultro, dorso, pugo kaj vosto estas malhelbluaj sed kun ne tiom brile helbluaj nuancoj (kiom ĉe la Davida niltavo). La subaj partoj estas heloranĝaj ankaŭ ĉe tiu specio, sed la ĉefa distingilo kiu nomigas la specion estas ke ĝi montras pli **multkolorajn nuancojn** ekzemple en dorso kaj en pinto de flugiloj, kiuj estas brunecaj kaj olivverdecaj; ankaŭ la oranĝakoloro suba estas tre brila kaj safrannuanca. La ino estas ĝenerale bruneca, ĉar temas pri evidenta kazo de seksa duformismo.

Ĝi troviĝas en Ĉinio, Barato, Laoso, Birmo, Tajvano, Tajlando kaj Vjetnamio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj.

* Bunta niltavo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bunta niltavo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Bunta niltavo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Niltava vivida[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 26an de julio 2007.
La Gutenberg-gimnazio post la transira malfermo en 2002. La memorigtabulo survande ĉe la intertempe alikonstruita lernejo.
La memorigtabulo pri la **Amoko de Erfurto** troviĝas sur la muro de la Gutenberg-gimnazio en Erfurto. Tie okazis en 2002 tragika amoko.

La eventoj
----------

En la antaŭtagmezo de la 26-a de aprilo 2002 la lerninto Robert Steinhäuser mortpafis en la Gutenberg-gimnazio 12 instruistojn, unu sekretariinon, du lernantojn kaj unu policanon. Poste li memmortigis sin.

Steinhäuser estis frekventinta la mezlernejon ĝis oktobro 2001, kiam li estis ekskludita de plua frekventado pro falsitaj formularoj (atestiloj pri neĉeesto dum lecionoj pro malsano). Kelkaj supozas ke kialo estis ankaŭ la manko de perspektivo je iu fina ekzameno, post la forpelo disde la lernejo.

Tuj post la berserkado iĝis senfina kunsento de la popolo kaj publika kompato kun la viktimoj. Tiu amoko estis ja la unua siaspece ĉe germana lernejo. Ekzakte unu semajnon poste fariĝis, en ĉeesto de la tiama prezidento de Germanio Johannes Rau kaj de la ĉefurbestro Manfred Ruge, granda simpatia aranĝo sur la Katedralplaco, kiun partoprenis pli ol 100.000 homoj. Rau tamen estis kritikata, kiam li eksplicite inkludigis la nomon de la krimulo en la memorigo de la viktimoj.

Memorigoj kaj konsekvencoj
--------------------------

Ekde la 26-a de aŭgusto 2005 estas memorigtabulo sur la muro de la grandstile modernigita kaj alikonstruita lernejo. Krom la dato de la amoko kaj la nomo de la viktimoj troviĝas sur ĝi ankaŭ la frazo: *Ligite al espero pri futuro sen uzo de forto*. Tamen ne tute 4 jarojn poste, en la 11-a de marto 2009, okazis alia simila amoko en Winnenden kun 15 viktimoj.

Leĝaj konsekvencoj estis la pliseverigo de la leĝoj koncernantaj la posedon de armiloj kiel ankaŭ la enkonduko de speciala antaŭabiturienta ekzameno por turingiaj gimnazianoj nomita *Besondere Leistungsfeststellung* (BLF). Krome la katastrofo iniciatis amason da esploroj psikologiaj kaj plibonigon de trejnado kaj ekipaĵo de policanoj.

Literaturo
----------

* Archiv der Jugendkulturen (Eld.): *Der Amoklauf von Erfurt*, Tilsner 2003, ISBN 3-936068-64-X
* Jens Becker: *Kurzschluß – Der Amoklauf von Erfurt und die Zeit danach*, Schwartzkopff Buchwerke 2005, ISBN 3-937738-30-4
* Christof Beyer: *Der Erfurter Amoklauf in der Presse – Unerklärlichkeit und die Macht der Erklärung: Eine Diskursanalyse anhand zweier ausgewählter Beispiele*, Kovac 2004, ISBN 3-8300-1588-7
* Sven Slotosch: La erfurta masakro: analizo de politikaj kaj amaskomunikilaj reagoj. Essen 2006 (PDF; 1,9 MB)
* Robert Kiehl: *Todesschüsse im Gutenberg-Gymnasium: Zehn Jahre danach* Projekte-Verlag Cornelius GmbH, Halle 2011, ISBN 978-3-86237-617-9
* Paul-Josef Raue, Hanno Müller: *Der Amoklauf: 10 Jahre danach - Erinnern und Gedenken*, Klartext-Verlagsgesellschaft 2012, ISBN 3837507629

Eksteraj ligiloj
----------------

* Gazetarinformoj pri la raporto de la Gutenberg-komisiono. Arkivigite je 2009-03-16 per la retarkivo Wayback Machine
* Analizoj de la reagoj post la amokoj de Erfurt kaj Emsdetten.
* Pri la memorigejo ĉe *erfurt-web.de*.
**Zenit Polar** estas sistemo simpla de Kriptologio (ankaŭ Kriptografio, Ĉifriko, kaj Ĉifroscienco), per kiu oni anstataŭas la literojn de vorto per la korespondantaj al la nomo *ZENIT POLAR*. mis ni toin se quote i rui nalgui

Kiel uzi
--------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Z | E | N | I | T |
|
| P | O | L | A | R |
|

* Z anstataŭiĝas per P kaj male.
* E anstataŭiĝas per O kaj male.
* N anstataŭiĝas per L kaj male.
* I anstataŭiĝas per A kaj male.
* T anstataŭiĝas per R kaj male.

Tiel ĉi, jen ekzempla frazo:

```
*"Ĉiuj agas ne nur per ekstera devigo, sed per interna neceso"* *Albert Einstein*
*"Se for para o bem da Nação e felicidade geral, diga ao povo que fico"* *Dom Pedro I*
```

Iĝus tiel ĉi:

```
*"Ĉauj igis lo lut zot oksroti dovage, sod zot alrotli locose"* *Inbotr Oalsroal*
*"So fet ziti e bom di Licie o fonacadido gotin, dagi ie zeve quo face"* *Dem Zodte A*
```

Ankaŭ vidu
----------

* ROT13

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sobre o sistema Zenit Polar Arkivigite je 2007-09-29 per la retarkivo Wayback Machine
* Conversor online de Zenit Polar[*rompita ligilo*]
* Conversor online de Zenit Polar Arkivigite je 2013-07-07 per la retarkivo Wayback Machine
**Semousies** estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france *Hainaut* respektive flandre *Henegouwen*), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ] (okcidentflandre *Noorderdepartement*), en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). 

Fine de 2020 en la komunumo vivis 234 loĝantoj sur areo de 3,08 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 76 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Avesnes-sur-Helpe* (france *Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe*, nederlande *Arrondissement Avenne aan de Helpe*), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono *Avesnes-sur-Helpe*.

Geografio
---------

Semousies estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarberoj kaj etaj vilaĝoj. Semousies etendiĝas sur 3,08 km².

La vilaĝo estas ideala loko kaj etapo por ekskursadoj.

Historio
--------

Laŭ legendo, dum Mezepoko mortigis la nigra pesto ĉiujn loĝantojn de Semousies, tiel ke nur restis nigra rozarbeto sur la altaro de la preĝejo.

La imperiestro Napoleono iam pasis tra la vilaĝo: la loĝantoj de Semousies daŭre donas lian nomon al loka vojeto.

Administrado
------------

Semousies apartenas la kantono de Avesnes-sur-Helpe-Nord, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Avesnes-sur-Helpe-Nord
**Amol,** perse **آمل‎** estas universitata urbego kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto en la Provinco Mazandarano, en norda Irano.

Panoramo en Amol

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 21 km²
* Supermara alteco: 76 m
* Loĝantaro: 237,528 en 2016
* Horzono: UTC + 3:30; somere UTC + 4:30
* Poŝtkodoj: 46131-46391
* Telefonkodo: (+98) 11

Geografio
---------

Amol situas en valo laŭ la rivero Haraz sur ebenaĵo. La urbego estas malpli ol 20 kilometrojn sude de la Kaspio kaj malpli ol 10 kilometrojn norde de la Elborz-Montaro, 60 kilometrojn okcidente de la provinca ĉefurbo Sario (urbo), 180 kilometrojn de Teherano. Aliaj urbodistancoj: Astara (Irano) 477 km, Maŝhado 811 km, Ahvazo 1001 km, Kermano 1158 km. Monto Damavando (5610 m), la plej alta pinto en la Proksima Oriento situas sude de Amol. 

Stratangulo kun banko en Amol

Historio
--------

Amol estas unu el la plej pratempaj urboj de Irano. Kelkaj historiistoj kaj geografiistoj kredas, ke ĝi estis establita en unua jarmilo antaŭ Kristo. Laŭ la historia literaturo Amol estis la ĉefurbo de Mazandarano dum la periodo ekde la 3-a jarcento antaŭ Kristo ĝis la 14-a jarcento. Amol baldaŭ estis la ĉefurbo de norda Irano. La loĝantoj akceptis islamon dum la regado de Mahdi (775-785), en la 9-a jarcento Amol estis unu el la plej grandaj urboj en Irano kun floranta centro de komerco kaj agrikulturo. Foje Amol estis konsiderata "la ĉefurbo de la loĝata mondo". Post la mongola invado la urbo estis detruita kaj dum tiu tempo Sario estis deklarita ĉefurbo. La urbo suferis multajn tertremojn kaj inundojn, sed ĉiufoje rekonstruiĝis. Dum regado de Reza Ŝaho Pahlavi la vizaĝo de la urbo ŝanĝiĝis draste. Lernejoj, stratoj kaj registaraj konstruaĵoj devenis el tiu epoko. Amol estis deklarita urbo en 1933.

Vido en Amol
Maŭzoleo en Amol
Ornamtombo en Amol

Ekonomio
--------

Oranĝoj, rizoj, grenoj, fruktoj, kotonoj, teoj, sukerkanoj kaj silkoj kreskas en la areo, krome estas densaj arbaroj kaj paŝtejoj. Estas centro de komercado pri feroj kaj karboj. En Amol oni prilaboras mineralajn akvojn, lignojn, nutraĵojn. Gravas la turismo. 

Akvoenergia centralo de Haraz estas la plej granda digo norde de Irano 20 km. de Amol ekde 2009.

Klimato
-------

Amol situas en mediteranea klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (Csa) kun tre mallongaj varmaj someroj kaj malvarmaj kaj humidaj vintroj. Jare pluvas po 829 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-aŭgusto iomete malpli. La averaĝa jara temperaturo estas 15,9 °C.

Trafiko
-------

Amol situas preter ĉefvojo Teherano-Sario, alia ĉefa vojo kuras al Kaspio. La urbego havas 2 flughavenojn por helikopteroj, unu por aera savado. La fervojo estas konstruata.

Vidindaĵoj
----------

* moskeoj
* maŭzoleo
* bazaro
* muzeo

Ĝemelaj urboj
-------------

* Pakistano Lahore, Pakistano (2015)
* Vjetnamio Can Tho, Vjetnamio

Fontoj
------

* interalie WikiTrans
* 

* Kategorio Amol en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (perse)

* MoskeoMoskeo
* Alta domoAlta domo

Placo en Amol
**Sen:esepera**, ankaŭ nomata (eble erare) **Sen:espera**, estas propono de 1996 de Jeffrey Henning (kiu proponis 16 lingvprojektojn) por reformi Esperanton kaj fari ĝin "pli facila" laŭ prononco.

Gramatiko
=========

Alfabeto kaj prononco
---------------------

Anstataŭ la Esperantaj 23 konsonantoj, Sen:esepera havas nur 14, la pli ĝenerale uzatajn (laŭ opinio de Rick Morneau): /p/ /t/ /k/ /b/ /d/ /g/ /f/ /s/ /h/ /m/ /n/ /l/ /r/ /j/. 

La litero C anstataŭas la esperantan K. La litero I reprezentas /i/ kaj /j/.

  

Esperanto permesas kompleksajn kunaĵojn de konsonantoj (ekz. spr), Sen:esepera nur permesas kunaĵojn uzante nazajn konsonantojn (ekz. nt, mp). Sed anstataŭ serĉi novajn radikojn, Sen:esepera uzas la Esperantajn kun svarabakto: *Strato* fariĝis *Seterata*, *Lingvo* fariĝis *Linegefa*.

Morfologio
----------

Morfologie ankaŭ estas sanĝoj: substantivoj finiĝas per -a; pronomoj per -u aŭ -un; adjektivoj per -an, -en, -in, -m; verboj per -i; adverboj per -e; prepozicioj per -o; numeraloj per -in kaj korelativoj per -o, -on. Ne estas akuzativo, la direkta objekto estas indikata per prepozicio *ano*.

Ne estas artikolo en Sen:esepera.

La personaj pronomoj estas imu (mi, ni); tu (vi) kaj hu (li, ŝi, ili).

Nombroj (1-10): unin, duin, tirin, forin, fifin, sesin, sepin, ocin, enin, decin. 

La aŭtoro registris kopirajton de sia projekto.

Ekstera ligo
============
**Eremieni** [jeremjenj] (hungare: **Nyárádszentimre** njaradsentimre) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Târgu Mureș. Administre Eremieni apartenas al Măgherani.

Loĝantaro
---------

En 1910 Nyárádszentimre havis 640 loĝantojn (hungaroj), en 1992 265 (hungaroj).

Hitorio
-------

Ĝia unua mencio estas en 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (*Maros-Torda*). Ĝia reformita preĝejo havis pentritan lignan baldakenon el 1676 farita de János Illés Parajdi. Ĝi pereis.

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1-18. 1993-2004, Budapest.

Komunumoj pri *Szentimre* (= Sankta Emeriko) en Hungara reĝlando
----------------------------------------------------------------

Renomaj personoj
----------------

* Bálint Szabó: pastro, instruisto, lokhistoriisto, etnografo

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Csíkszentimre | Görgényszentimre | Hegyközszentimre | Marosszentimre | Nyárádszentimre |
| Pestszentimre | Radácsszentimre | Soltszentimre | Szentimrefalva | Tiszaszentimre |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Eremieni en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Popolnombrado 2002
* Interaga mapo de distrikto Mureş
Enbuŝiĝo de la Datteln-Hamm-Kanalo en la Datteln-Emso-Kanalo ĉe Datteln
Ruhr-Kluzo kaj -Baraĵo ĉe Duisburg
Akvoprovizejo en Hamm ĉe DHK
La **okcidentgermana kanalreto** plimalvastasence konsistas el 447 kilometroj trafikeblaj per varŝipoj en la Ruhr-Regiono kaj en norda direkto ĝis Papenburg kaj Oldenburg. Kiel nacian akvovojon la Federacia Akvo- kaj Ŝiptrafika Administrejo mastrumas la kanalojn; kompetenta estas la Akva kaj Ŝiptrafika Administrejo Okcidento en Monastero kaj por la unuaj 8 km de la Marborda Kanalo la Akva kaj Ŝiptrafika Administrejo Nordokcidento en Aurich.

La okcidentgermanaj kanaloj interligas la riveregojn Rejno, Emso, Vezero kaj Elbo, kiuj fluas de sudo norden, kaj kreas nur per tio koheran akvovojan reton por la varŝipa trafiko. Ili estas la ligo inter la germanaj havenoj ĉe la Norda Maro, ilia malantaŭo kaj la akvokolekta baseno de la Rejno kaj malfermas al la meza kaj orienta Ruhr-Regiono la aliron al la nordamaraj havenoj, la havenoj ĉe la rejn-enbuŝiĝejo kaj al la sudgermana regiono.

Krom la ĉi-sekve surlistigitaj kanaloj de la okcidentgermana kanalreto malplivastasence apartenas plivastasence ankaŭ la Mittellandkanal kun 325,32 km kaj la Elbo-Flankokanalo (115,14 km) kiel ligo de kaj al Hamburgo.

La okcidentgermana kanalreto plimalvastasence konsistas el:

* Rejn-Herne-Kanalo (RHK) kun ligokanalo al Ruhr kun 45,69 km
* Wesel-Datteln-Kanalo (WDK) kun 59,99 km
* Datteln-Hamm-Kanalo (DHK) kun 47,14 km
* Dortmund-Ems-Kanalo (DEK) kun 223,45 km
* Marborda Kanalo) (KüK) kun senelireja kanalo Dörpen kun 70,45 km
* Elisabethfehn-Kanalo (EFK) kun 14,79 km (nur por sporta ŝiptrafiko)

Referencoj
----------

1. 1 2 3   Longecoj (en km) de la ĉefaj ŝiptrafikaj vojoj de la enlandaj kanaloj federaciaj. Arkivita el la originalo je 2016-01-21. Alirita 2013-09-06.
2. ↑   Listo E, Lfd. Nr. 47, 63, 5, 7, 25 de la kroniko. Arkivita el la originalo je 2016-07-22. Alirita 2013-09-06.
3. ↑  Listo F de la kroniko Arkivigite je 2016-07-22 per la retarkivo Wayback Machine, Wasser- und Schifffahrtsverwaltung des Bundes

Eksteraj ligiloj
----------------

* Akva kaj Ŝiptrafika Administrejo Okcidento pri la kanalreto[*rompita ligilo*]
* Akva kaj Ŝiptrafika Administrejo Okcidento pri la akvoprovizo de la okcidentgermana kanalreto Arkivigite je 2016-01-20 per la retarkivo Wayback Machine
**Ammersee** (lago **Ammer**) estas lago en supra Bavario (Germanio) situanta sudokcidente de Munkeno inter urboj Herrsching (distrikto Starnberg) kaj Dießen (distrikto Landsberg). Kun surfaca areo de proksimume 47 kvadrataj kilometroj ĝi estas inter kvin la plej grandaj lagoj de Germanio. Ĝia alto estas 520 metroj, ĝia maksimuma profundo estas 81 metroj. Simile al aliaj lagoj de Bavario, Ammersee ekestis pro degelado de glaĉeroj fine de la lastas glaciepoko.

La lago estas nutrita per rivero antaŭ la lago nomata "Ammer", kiu plufluas el la lago je la nomo "Amper". Samkiel la najbara lago, Starnberger See, kiu estas simila en amplekso kaj formo, ĝi estas populara loko por akvosporto.

La lago *Ammersee* kaj la rivero Amper estas parto de antikva kelta komerca vojo pri sukceno, kiu sude plukondukiĝas tra la montaro Alpoj pere de la montpasejo Brenner.

En antikvaj tempoj, la kelta urbo *Damasia* situis proksime de la lago.

* Ammersee en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ammersee en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 162375
* GND: 4001730-8
* LCCN: sh85004526
* VIAF: 240306954
 |
La **Batalo de Turturo** okazis dum 973 en Provenco, ĉe la nuna urbo franca *La Garde-Freinet*. Dum tiu batalo, la provenca armeo de la grafo Vilhelmo la 1-a de Provenco venkis la saracenojn kaj sekve definitive forpelis ilin el Provenco.

Kaŭzoj
------

Ĉirkaŭ 889 dudeko de saracenaj marrabistoj estis ĵetitaj marborden de ŝtormo en la golfo de Sambracio, kiu nomiĝis poste golfo de *Grimaud* kaj nuntempe nomiĝas golfo de *Saint-Tropez*. Ili tie instaliĝis sur kruta monteto, kie ili konstruis fortikaĵon preskaŭ nekonkereblan, kiun oni konas sub la nomo de *Fraxinet* (fraksinet, arabe : Farakhshanit). 

Tien alfluis saracenoj el Hispanio kaj tiu loko fariĝis bazo por iliaj fulmrapidaj razioj kaj centro de fruktodona komercado de sklavoj. Dum preskaŭ unu jarcento, ili prirabadis la tutan landon ĝis la alpaj valoj de Svislando kaj de Piemonto.

En 973 la saracenoj forrabis la episkopon *Saint Mayeul* kaj postulis elaĉetpagon por liberigi lin. Tio grave humiligis la provencanojn kaj la monaĥoj facile furiozigis la popolon kontraŭ la saracenoj. La grafo de Provenco Vilhelmo la 1-a kunigis ĉiujn provencajn trupojn en granda armeo kvazaŭ krucmilita (*ost*) por ataki la fortikaĵon de Fraksineto. Li pensis ke la tuta korpo disfalos se li sukcesos fortranĉi la kapon...

Eventoj
-------

Informitaj pri la alveno de la provenca armeo, la saracenoj foriris el sia fortikaĵo de Fraksineto por batali kontraŭ ĝi per ĉiuj siaj fortoj. La kvin unuaj bataloj okazis en la provencaj alpoj, ĉe *Embrun*, *Gap*, *Riez*, *Ampus* kaj *Cabasse*. 

Ĉiam malvenkintaj, la saracenoj rekuniĝis ĉe *Tourtour*, kie okazis la sesa kaj plej grava batalo. Denove malvenkintaj la saracenoj rifuĝis en la fortikaĵo de Fraksineto. 

Post kelkaj tagoj da ripozo, la provencaj trupoj de la senjoroj de *Levens*, *Aspremont*, *Gilette*, *Beuil* kaj de *Sospel* (ĉiuj tiuj lokoj situas en la nuna departemento franca de *Alpes-Maritimes*) impetis al la fortikaĵo, venkis kaj forpelis la saracenojn, kiuj provis rifuĝi en apuda arbaro sed estis ĉiuj mortigitaj aŭ kaptitaj. 

Finfine la fortikaĵo de Fraksineto estis ĝisfunde detruita kaj la kaptitojn oni baptis kaj sklavigis...

Konsekvencoj
------------

La grafo Vilhelmo la 1-a prave pensis : post la disfalo de la fortikaĵo de Fraksineto, ĉiuj saracenaj trupoj forlasis por ĉiam Provencon sen batalo. Oni kromnomis lin "la Liberiginto"" kaj li fariĝis fakte la suvereno de Provenco. 

Li kreis la provencan feŭdecon disdonante al siaj vasaloj la ĵus rekonkeritan landon, kiu povis denove ekonomie kaj demografie disvolviĝi. 

Preskaŭ ĉesis la fruktodona komerco de sklavoj por la saracenoj en Provenco... sed ĝis la 19-a jarcento arabaj marrabistoj forprenis loĝantojn de la marbordo por sklavigi ilin (kiel fiŝkaptistojn de Nico en 1819) !
Koordinatoj: 47° 48′ 06″ N 4° 05′ 19″ O﻿ / ﻿47.80167 °N, 4.08861 °O﻿ / 47.80167; 4.08861 (mapo)

**Lézinnes** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 778 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Lézinnes etendiĝas sur 15.96 km², kaj havis 778 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 49 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Claude Galaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Lézinnes apartenas al la kantono de Ancy-le-Franc, kies ĉefurbo estas Ancy-le-Franc. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Ancy-le-Franc
**Johann Heinrich MEYER** (naskiĝinta la 16-an de marto 1760 en Stäfa, mortinta la 14-an de oktobro 1832 en Jena) estis svisa pentristo kaj kulturteoretikisto. Li estis intima amiko de Goeto kaj pro tio li estis kromnomita "Goethemeyer" aŭ ankaŭ "Kunschtmeyer".

Vivo
----

Unue Meyer dediĉis sin al pentrado kun la helpo de Johann Caspar Füssli (patro de Johann Heinrich Füssli) en Zuriko antaŭ ol iri al Italio. Ekde 1784 li estis en Romo, Napolo kaj Venecio, en 1788 denove en Romo. Tie li renkontis Goeton. En 1789 Meyer reiris al Svislando kaj - danke al la perado de Goeto - iĝis en la 1792-a jaro profesoro pri desegnado en Vajmaro. En 1795 li reiris al Italio ĝis la necesa reveno post la enmarŝo de la francoj en 1797. Komence li retroviĝis en Svislando kie li renkontiĝis denove kun Goeto. Kun li faritis la plano je la farado de *Propyläen* - kaj Meyer reiris Vajmaron. Pro perdo de certa dosiero dummilite (1806), en kiu troviĝis gravegaj skizaĵoj, Meyer komencis la okupiĝon pri la historio de malnova arto. En 1807 li iĝis direktoro de la Akademio pri desegnado en Vajmaro, kiun postenon li havis ĝismorte. Testamente li fondis fondaĵon por malriĉuloj en Vajmaro kun la nomo "Meyer-Amalien-Stiftung". Li entombigitis sur la Malnova tombejo en Vajmaro. Li ankaŭ havis kontaktojn al la rusa granddukino Maria Pavlovna Romanova.

Verkado
-------

Meyer skribis *Über die Altargemälde von Lukas Cranach in der Stadtkirche zu Weimar* (Weimar 1813) kaj *Geschichte der bildenden Künste bei den Griechen* (daŭrigite far Riemer, Dresden 1824–36, 3 vol.), eldonis kun Fernow, poste kun Johann Schulze la verkojn de Winckelmanns (Dresden 1808–20, 8 vol.) kaj ege engaĝiĝis pri la projektoj *Horen*, den *Propyläen* kaj Über Kunst und Altertum de Goeto. Elekton de kulturhistoriaĵoj titolita *Kleinen Schriften zur Kunst* eldonis P. Weizsäcker (Heilbronn 1886).

Fonto
-----

* *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 13. Leipzig 1908, p. 741-749, (tie ĉi interrete)

* Kategorio Heinrich Meyer (pentristo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 562706
* GND: 118733389
* LCCN: n86114185
* VIAF: 37187015
* ISNI: 0000 0001 1055 3758
* LIBRIS: 272969
* SUDOC: 059827602
* BNF: 149601881
* ULAN: 500020199
* NDL: 01123353
* BIBSYS: 2030792
* RKD: 55743
* NKC: jo20201084965
 |
**Miklós RÁBAI** [miklOŝ], hungare **Rábai Miklós** estis hungara koreografo, dancisto, instruisto kaj profesoro.

Miklós Rábai naskiĝis la 18-an de aprilo 1921 en Békéscsaba. Li mortis la 18-an de aŭgusto 1974 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Miklós Rábai origine estis instruisto pri kemio, sed en la lernejo li gvidis ankaŭ dancogrupon. Ekde 1949 li edukis dancadon en ĉeflernejo en Budapeŝto kaj li gvidis dancensemblon de studentoj. Tiam li komencis fari koreografiaĵojn. En 1951 li transprenis artan gvidadon de ĵus fondita dancogrupo "Ŝtata Popola Ensemblo". Tie li prezentis novan solvon: agordo de kanto, muziko kaj danco. Li estis estro de la ensemblo en 1971. Lia grupo havis koncertojn en la 5 kontinentoj. Li ricevis premion Kossuth en 1952, poste ankaŭ aliajn 2 premiojn.

Liaj koreografiaĵoj (elekto)
----------------------------

* Drágszéli szvit, Békési lakodalmas, A nagyot mondó, Bíró Szép Anna, Ludas Matyi, Este a fonóban, Üveges tánc, Pontozó.

Memorigiloj
-----------

* stratoj en Békéscsaba kaj Gyula
* arta centro en Ecser

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Miklós Rábai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 417068
* GND: 1211596249
* VIAF: 121448972
* ISNI: 0000 0000 7943 512X
* BNF: 164203138
* NKC: xx0163453
 |
**Heinrich HOFMANN** (naskiĝinta la 13-an de januaro 1842 en Berlino, mortinta la 16-an de julio 1902 en Großtabarz) estis germana komponisto.

Vivi
----

Hofmann studis ĉe Grell, Dehn kaj Wüerst kaj famiĝis unue per »Ungarische Suite« por orkestro (1873). Sekvis: »Frithjof-Symphonie«, verkoj por solo, koruso kaj orkestro: »Melusine«, »Aschenbrödel«, »Editha«, »Prometheus« kaj »Waldfräulein«; krome »Heralds Brautfahrt« kaj »Johanna von Orléans« por vira koruso, soloj kaj orkestro, »Nornengesang« por virina koruso, solo kaj orkestro, »Festgesang« por koruso kaj orkestro, »Lieder Raouls le Preux« (baritono kaj orkestro), »Kantate« por aldo-solo kaj orkestro, la violonĉela orkestro, »Minnespiel« (valso por miksita koruso kaj piano), pluraj ĉambromuzikaĵoj (Streichsextett, Op. 25, Oktett für Streichquartett, Flöte, Oboe, Horn und Fagott, Op. 80, Klavierquintett, Op. 50, Violinsonate, Op. 67, Trio, Op. 18), la suito »Im Schloßhof« por orkestro, serenadoj por arĉinstrumentra orkestro, Op. 65 (kun fluto) kaj Op. 72, orkestra ŝercaĵo »Irrlichter und Kobolde«, korusaj kantoj, kantoj kaj amindaj pianaĵoj por kvar manoj.

Hofmann ankaŭ sur la kampo de opero Hofmann ne malsukcese agis: »Cartouche« (Berlin 1869), »Der Matador« (Berlino 1872), »Armin« (Dresden 1877), »Ännchen von Tharau« (Teksto de F. Dahn, Hamburg 1878), »Wilhelm von Oranien« (Hamburgo 1882) kaj »Donna Diana« (Berlin 1886). Li elektitis en 1882 membro de la Berlina Akademio kaj estis ekde 1898 senatano.

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 9. Leipzig 1907, p. 432, kio legeblas tie ĉi interrete.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 583027
* GND: 116951346
* LCCN: n85011280
* VIAF: 37680687
* ISNI: 0000 0001 1055 7302
* SUDOC: 157567699
* BNF: 16367646d
* MBA: c10e4f17-b1e8-47b4-a6b5-a27e4d2bed44
* BIBSYS: 90252564
* NKC: xx0013441
* BNE: XX1311740
 |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Heinrich Hofmann en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hofmann ĉe internacia komponistolisto
**Zsolt Khell** [ĵolt kel], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Khell Zsolt** estas hungara dekoraciisto, altlerneja instruisto. Lia frato estas Csörsz Khell.

Zsolt Khell  naskiĝis la 13-an de septembro 1954 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zsolt Khell frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en konstruteknika altlernejo (1973–1975), poste en Industriarta Altlernejo (1976-1981). Li okupiĝas pri planado de teatraj dekoracioj ekde 1979. Inter 1982 kaj 1984 li laboris en ministerio pri trafiko, poste jam en Teatro Hevesi Sándor. Li apartenis al Teatro Csiky Gergely (Kaposvár) (1986–2009), poste li estas entreprenisto kaj li libere elektas laborojn. Li instruas ankaŭ en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto). Li ricevis diversajn premiojn inter 1990-2013. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.

Elektitaj teatraj dekoraciaĵoj
------------------------------

* Molière:
	+ La Avarulo (1984)
	+ Mizantropo (1991, 1998)
* William Shakespeare:
	+ Hamleto
	+ Romeo kaj Julieta (1992)
	+ Kiel plaĉas al vi (1995)
	+ Somermeznokta sonĝo (2010, 2012)
* Béla Bartók: Burgo de la Blubarbulo (2006)
* Anton Ĉeĥov: Tri fratinoj (1985, 2006, 2009)

Elektitaj filmaj dekoraciaĵoj
-----------------------------

* Zsigmond Móricz: *Rokonok* (2006)
* *A részleg* (1994)
* *A másik ember* (1988)

Elektitaj grupaj ekspozicioj
----------------------------

* Arthalo Budapeŝto (1983, 1998)
* Novi Sad (1987, 1990)
* Prago (1988, 1991, 1994)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* 
* datenoj
* hungarlingva biografio kun foto
**Zsolt Hirling** [ĵolt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hirling Zsolt** estas hungara remisto, trifoja olimpiano, mondĉampiono, trafikinĝeniero.

Zsolt Hirling naskiĝis la 28-an de majo 1984 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zsolt Hirling akiris trafikinĝenieran diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 2010. Li laboris en flughaveno kaj li edziĝis iam. Li ricevis ŝatatan premion en 2004.

### Sporta kariero

Zsolt Hirling estis remisto en Vác kaj li havis bonajn rezultojn precipe en la 2000-aj jaroj. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2004, Hungario en la Somera Olimpiko 2008 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2012 sen medalo, sed en mondĉampionumo li estis la unua en 2005 duope kaj li estis ankaŭ eŭropa ĉampiono post 2 jaroj. Li estis ankaŭ hungara ĉampiono kelkfoje. Ekde 2019 li havis estran postenon en akvasporta sportklubo de Vác.

Fontoj
------

* hungarlingva intervjuo kun foto
* datenoj angle kun foto
* intervjuo

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 813421
 |



* Portalo pri Biografio
**István B. Szabó** [iŝtvAn bE sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **B. Szabó István** estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, laboristo.

István B. Szabó  naskiĝis la 28-an de marto 1893 en Békés (urbo). Li mortis la 28-an de decembro 1976 en Békés.

Biografio
---------

István B. Szabó frekventis gimnazion, poste li eklaboris en la familia bieno. Li batalis en la 1-a mondmilito, li militkaptitiĝis en Przemyśl. En 1919 li hejmenvenis, post jaroj li komencis politikadi. Li partoprenis en fondo de Etbienula Partio, li estis vilaĝestro inter 1931 kaj 1934. Li estis elektita parlamenta deputito en 1939, kiun li tenis ĝis 1947. Li devis kaŝiĝi dum la mazia erao en 1944. En 1946 li estis subministro, poste vicĉefministro en Kabineto Ferenc Nagy. Li forlasis la politikon, eĉ la agrikulturon en 1947, poste li laboris en la industrio. Dum la Hungara revolucio de 1956 li denove estis vicĉefministro, tial li estis kondamnita je 3 jaroj. Li liberiĝis pro amnestio en 1959, poste li estis simpla laboristo ĝis la pensiuliĝo en 1965.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero B, poste serĉu la nomon)
**Zsolt GÁLFALVI** (gAlfalvi) rumana hungara literaturkritikisto kaj eseisto, redaktoro. Li naskiĝis en Târgu Mureş je la 30-a de novembro 1933 - Târgu Mureş 22-an de julio 2021. Li estas frato de György Gálfalvi.

Premioj, distingoj
------------------

* A RSzK Csillaga Érdemrend 4. fokozata 1968;
* Pro Cultura Hungarica 1993.

Biografio
---------

Zsolt Gálfalvi mezlernejon finis en sia naskiĝurbo (1951). Li akiris diplomon de instruisto pri hungaraj lingvo kaj literaturo en Universitato Bolyai de Kluĵo (1955). Ekde 1951 li jam laboris en redakcio de Utunk, pli poste ekde 1956 li estis interna kunlaboranto de revuo Igaz Szó, ekde 1962 ĝia vicĉefredaktoro. Inter 1967 kaj 1969 li estis direktoro de Marosvásárhelyi Állami Magyar Színház. En 1969 li translokiĝis Bukareŝton, kie debute li estis la vicĉefredaktoro de ĵurnalo Előre, en 1970–71 de A Hét. Ekde 1975 li estis la ĉefkunlaboranto kaj ekde 1989 ĉefredaktoro de *A Hét*.

Volumoj
-------

* *Írók, könyvek, viták, cikkek*, studoj, Mvh. 1958;
* Szentimrei Jenő : *Versek*, elektis, antaŭparolis, Bk. 1963;
* *Az írás értelme*, eseoj, studoj, kritikoj, Bk. 1977;
* *Prospero szigetén*, teatraj kritikoj, Bk. 1988.

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon

Eksteraj ligiloj
----------------

* Blogo Arkivigite je 2016-01-15 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 244151
* LCCN: n78044054
* VIAF: 121385556
* ISNI: 0000 0001 1463 5670
* SUDOC: 096695978
 |
**Henriko de Laŭzan**o (... – ...) estis svisa monaĥo de la Ordeno de Klunizo vivinta en la 12-a jc.  

Diakono, en la sama ordeno, en 1116 forlasis sian monaĥejon kaj komencis, kiel izola monaĥa ermito, prediki kontraŭ la korupto de la klerikaro de la urbo Le Mans. Sed al tiuj kritikoj miksiĝis ankaŭ kritikoj rilate la liturgion aparte la bapton de infanoj kaj la sakramentojn (la reala ĉeesto estas idolkulto), rilate la manieron ilin administri celante kulpigi la avidon de la episkopoj kaj klerikaro,

Tiuepoke ankaŭ la episkopo de Le Mans, Hildeberto de Lavardin engaĝiĝis en reformo de la moroj de la klerikaro, sed la hereza emo de la diakono Henriko malhelpis kunlaboradon, kaj fine la episkopo devigis la herezulon forlasi la urbon.  

Sed Henriko daŭrigis prediki en Poitiers kaj Bordeaux. Dum tiuj migradoj li eble renkontis Pierre de Bruys kiu funkciis kiel modelo en la kritika ka reformema ideologio. En 1134, ordone de la episkopo de Arles, estonta papo Inocento la 2-a, li estis arestita kaj enkondukita al la sinodo de Pizo kie li konsentis, instigite de Petro la Venerinda, negi siajn herezajn teoriojn kaj akceptis retiriĝi en la monaĥejo de Cistercio. Sed, reveninte al Francio, tamen, li rekomencis siajn predikadojn en la zono de Tuluzo, subtenita ĉi-kaze, de Idelfonso, grafo de Saint-Gilles.

En 1145, la religiaj lokaj aŭtoritatoj, zorgoplenaj pro la disvastiĝo de la teorioj de Henriko, propetis por ke intervenu Bernardo de Clairvaux. La grafo de Sant-Gilles estis persvadita ĉesigi sian apogon al Henriko, kiu estis kaptita kaj enprizonigita ĝis lia morto.   

Liaj sekvuloj, la *henrikanoj*, supervivis ĝis ĉirkaŭ 1152.

Vidu ankaŭ
----------

* Petro la Venerinda
* Ordeno de Klunizo

Eksteraj ligiloj
----------------

* [ Henriko de Laŭzano en la Enciclopedia Treccani
*

Literaturo
----------

* + Katolikaj enciklopedioj:
* Enciclopedia\_Cattolica
* Cathopedia
* Catholic\_Encyclopedia


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 531963
* GND: 102493138
* VIAF: 64397660
 |
**Henriko de Huntingdon** (n. ĉirkaŭ 1080, m. post 1154) estis angla historiisto.

Vivo
----

Pri lia vivo oni scias malmulte. Li edukiĝis en luksaj cirkonstancoj inter la domanaro de episkopo de Lincoln, la plej riĉa eklezia kortego de Anglio. Li estis ĉedekano de la diocezo de Lincoln ekde 1110.

Verkoj
------

Lia ĉefa verko estas *Historia Anglorum* (*Historio de la angloj*), kiu pritraktas la historion de Anglio de la plej fruaj epokoj ĝis ĉirkaŭ 1154 kiam Henriko la 2-a heredis la regnon. La verko estis komisiata de episkopo de Lincoln, kaj Henriko uzis antaŭajn historiojn (inkl. tiujn de Bede), la anglosaksan kronikon, kaj anglosaksajn poemojn.

Inter aliaj verkoj estas leteroj, kaj longa poemo, *De contemptu visibilum* (*Pri la malestimo de mondaĵoj*) - kvankam ŝajnas ke li mem dumvive havis riĉaĵojn.

Kiel junulo, li verkis poemojn kaj epigramojn.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 282523
* GND: 11947820X
* LCCN: nr92028013
* VIAF: 57425612
* ISNI: 0000 0001 1765 0972
* SUDOC: 035549556
* BNF: 133218092
* NLA: 35188325
* BIBSYS: 97012028
* NKC: jo20201081524
 |
La **Distrikto Kunszentmiklós** [kunsentmiklOŝ] (hungare *Kunszentmiklósi járás*) estas hungara distrikto en departemento Bács-Kiskun. Ĝi situas sur ebenaĵo en la nordokcidenta parto de la departemento, en la meza parto de la lando).

Distrikto Kunszentmiklós en Hungario
La distrikta ĉefurbo estas Kunszentmiklós, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ 2 aliaj urboj, la cetraj 6 estas vilaĝoj.

La areo estas 769,81 km², kie loĝas 29 748 homoj. Danubo tuŝas la distrikton. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo kaj bestobredado.

Historio
--------

Dum la mezepoko ankaŭ kipĉakoj vivis en tiu tereno, tial kelke da komunumoj havas la hungaran ekvivalenton *kun* (vidu **Kun**szentmiklós, ktp). Tiu distrikto funkciis jam en la historio, tamen ĝi ne funkciis inter 1956-2013.

Komunumoj
---------

* distrikta ĉefurbo kaj urbo: **Kunszentmiklós**
* aliaj urboj:
	+ Dunavecse (kiu dum la historio havis distrikton)
	+ Szabadszállás
* vilaĝoj:
	+ Apostag
	+ Dunaegyháza
	+ Kunadacs
	+ Kunpeszér
	+ Szalkszentmárton
	+ Tass

Fontoj
------

* la datenoj venis el la Hungara Vikipedio
**Henrik Rohmann** [roman], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rohmann Henrik** estis hungara, muziklerneja instruisto.

Henrik Rohmann naskiĝis la 4-an de aŭgusto 1910 en Bátaapáti, li mortis la 13-an de oktobro 1978 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Henrik Rohmann apartenis al la germana minoritato de la lando, la harpo estis tre populara inter la germanoj en sia komunumo. Li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt inter 1926–1934. En 1938 li ricevis stipendion de la Reĝa Operejo de Budapeŝto. Depost la 2-a mondmilito li ricevis harpistan statuson en la Operejo, kiun li tenis ĝis sia emeritiĝo en 1971. Ekde 1948 li ankaŭ instruis en muzikarta mezlernejo en Budapeŝto. Dum tiu periodo li gvidis kelkfoje majstrokursojn en Usono.

Lia kontribuo
-------------

* *A hárfa* (1973)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Éva Maros
* Andrea Vigh
* Arisztid Würtzler

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* anglalingva biografio Arkivigite je 2019-07-15 per la retarkivo Wayback Machine
* anglalingva biografio Arkivigite je 2019-07-15 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 650285
 |
**Pinarejos** [pinaREĥos] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco, en la subkomarko El Carracillo. La loknomo *Pinarejos* estas etimologie komprenebla kiel Pinaretoj.

Pinarejos en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 29,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 175 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 22 el la jaro 2000. 

Ĝi distas 43 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Gomezserracín, Cuéllar, Navalmanzano, San Martín y Mudrián kaj Navalmanzano. Ĝi estas ĉe la aŭtoŝoseo Autovía de Pinares A-601 inter Navalmanzano sude kaj Sanchonuño norde.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766866
 |
Ahimezo.
**Ahimezo** aŭ en hispana *ajimez*, vorto kiu devenas de la araba *al-šimāsa*, estas fenestro de du malfermaĵoj kiu estas dividita vertikale en du samaj partoj pere de malgranda kolono aŭ piliereto, sur kiu baziĝas du arkoj, ĝenerale duoncirklaj aŭ romparkoj. Foje ĝi estas enkadrita de alia arko, kaj en la spaco inter la arkoj estas enmetita ornamaĵo, blazono aŭ cirkla malfermaĵo. La vorto devenas de la hispanaraba *šamís*.

Laŭ Azorín ĝi estas *fenestro, ofte ĵaluziita, dividita per koloneto(j), tre tipa en la araba arkitekturo*. Pro tio, ĝi estas uzata ankaŭ en la mudeĥara arkitekturo.

Notoj
-----

1. ↑   Lajo Pérez, Rosina (1990). Léxico de arte. Madrid - España: Akal. p. 10. ISBN 978-84-460-0924-5.
2. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 6.

Fontoj
------

* Diccionario RAE
* "Ajimez" en Miguel-Ángel García Guinea, *Románico en Cantabria*, p. 399, Librería Estvdio, Santander, 1a eldono, junio 1996. ISBN 84-87934-49-8

* Kategorio Ahimezo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En ringo-teorio, **ĉefidealo** estas idealo generebla per unu elemento.

Difino
------

Idealo {\displaystyle {\mathfrak {a}}\subset R} en komuta ringo {\displaystyle R} estas **ĉefidealo** se ekzistas elemento {\displaystyle r\in R} kiu generas ĝin:

{\displaystyle {\mathfrak {a}}=\{rs\colon s\in R\}}
Oni skribas ĝin per la notacio {\displaystyle (r)}.

En nekomuta ringo {\displaystyle R}, oni distingas inter **dekstra ĉefidealo**, **maldekstra ĉefidealo** kaj **ambaŭflanka ĉefidealo**. **Dekstra ĉefidealo** estas dekstra idealo de la jena formo por iu elemento {\displaystyle r\in R}:

{\displaystyle \{rs\colon s\in R\}}
**Maldekstra ĉefidealo** estas maldekstra idealo de la jena formo por iu elemento {\displaystyle r\in R}:

{\displaystyle \{sr\colon s\in R\}}
**Ambaŭflanka ĉefidealo** estas ambaŭflanka idealo de la jena formo por iu elemento {\displaystyle r\in R}:

{\displaystyle \{s\_{1}rt\_{1}+s\_{2}rt\_{2}+\dotsb +s\_{k}rt\_{k}\colon k\in \mathbb {N} ,\;s\_{1},t\_{1},s\_{2},t\_{2},\dotsc ,s\_{k},t\_{k}\in R\}}

Referencoj
----------

1. ↑  Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto: Ekzemplo "ĉefidealo estas generita de unu elemento" en ideal/o

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eric W. Weisstein, *Principal ideal* en MathWorld.
* Principal (angle). *Encyclopedia of Mathematics*. Springer-Verlag, Eŭropa Matematika Societo.
**Béla Zolnai,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Zolnai Béla** estis hungara literaturhistoriisto, estetikisto, tradukisto, profesoro, instruisto, membro (korespondanta en 1940, ordinara en 1948) de Hungara Scienca Akademio. Lia pseŭdonimo estis *Garázda Péter*.

Béla Zolnai  Arkivigite je 2014-03-03 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 10-an de marto 1890 en Székesfehérvár. Li mortis la 26-an de majo 1969 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Béla Zolnai frekventis universitatojn en Budapeŝto, Parizo, Berlino. Inter 1914-1923 li instruis en gimnazio, poste en Universitato de Budapeŝto kaj universitatoj en Pécs kaj Szeged. Li amikiĝis en Szeged kun Gyula Juhász, baldaŭe li helpis al Miklós Radnóti kaj Antal Szerb. Inter 1927-1942 li redaktis literaturan revuon, kiun li mem fondis. Inter 1940-1945 li instruis en la tiam hungara Universitato Kolozsvár. Ekde 1948 li laboris en instituto en Budapeŝto. Post 2 jaroj li pensiuliĝis, sed en 1955 li doktoriĝis el literaturo. Li okupiĝis precipe pri stilistiko, franca kaj hungara literaturo, krome li partoprenis en redaktadoj de enciklopedioj. Li ricevis Honoran Legion, krome 2 hungarajn premiojn.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Az idegen szavak* (La fremdaj vortoj), 1922
* *Irodalom és biedermeier* 1935)
* *II. Rákóczi Ferenc* (Francisko Rákóczi la 2-a), 1942
* *Nyelv és stílus* (Lingvo kaj stilo), 1957
* *Nyelv és hangulat* 1964

Liaj tradukaĵoj (elekto)
------------------------

* Gustave Flaubert: Heródiás (novelo, 1920)
* Maurice Maeterlinck: Az eltemetett templom (eseoj, 1920)
* H. Bordeaux: Egy tisztességes asszony (romano, 1922)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2014-03-03 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio
Koordinatoj: 47° 48′ 26″ N 3° 09′ 19″ O﻿ / ﻿47.80722 °N, 3.15528 °O﻿ / 47.80722; 3.15528 (mapo)

**Grandchamp** estas loĝloko, delegita komunumo kaj eksa franca komunumo lokita en la situas en la departemento *Yonne* kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo: La 1-an de januaro 2016 la loĝloko kun 13 najbaraj antaŭe sendependaj komunumoj kreis novan komunumon Charny Orée de Puisaye. Fine de 2018 en Grandchamp vivis 348 loĝantoj. Administre la loĝloko apartenas al la arondismento *Auxerre* kaj al la kantono *Charny*.

Geografio
---------

Grandchamp etendiĝas sur 28.29 km², kaj havis 363 loĝantojn laŭ la antaŭa censo de 2006. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la historia regiono Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Daniel Ruty, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Grandchamp apartenas al la kantono Charny, kies ĉefurbo estas Charny. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Charny