recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Flago de la mihea popolo [Mixe/Ayuuk]Flago de la miĥea popolo [*Mixe*/A*yuujkjä'äy*]
La **miĥeoj** aŭ hispanlingve ***mixe*** aŭ ***mije*** (prononcita ['miĥe] en ambaŭ kazoj) estas indiĝena popolo de Meksiko. La miĥeoj mem nomas sin *ayüükj'ä'äy* kiu signifas "homoj kiuj parolas la montan lingvon".

La miĥeoj loĝas en la orientaj altebenaĵoj de la meksika ŝtato Oaxaca. Kompare kun aliaj indiĝenaj popoloj de Meksiko, ili retenis altan gradon de kultura sendependeco.

Kulturo
-------

La miĥeoj vivas ĉefe de vivteniga agrikulturo, precipe kultivado de maizo, faboj, kukurboj kaj terpomoj, sed ankaŭ de ĉasado kaj fiŝkaptado. En la lastaj jardekoj, la miĥeoj ankaŭ komencis kultivi kafon por komerci. Tradiciaj ŝtofoj kaj ceramikaj produktoj ankaŭ estas faritaj en la pli grandaj urboj.

Miĥea lingvaro
--------------

Ilia lingvaro (*mixe*), kiun iliaj parolantoj nomas *Ayöök*, *Ayuujk* aŭ *Ayuhk,* konsistas el diversaj lingvovariaĵoj (dialektoj) kaj daŭre estas parolata de proksimume 90 000 homoj, laŭ SIL Internacia en 1993. Tamen, en censo el la jaro 2020 ĉirkaŭ 140 000 homoj raportis ke ilia lingvo estas "*mixe*". La vorto "*mixe*" supozeble venas de la vorto *mīxtli*, kio signifas "nubo" en la naŭatla lingvo.

Referencoj
----------

1. ↑  (es) Laŭ la Monografio pri la miĥeoj ĉe la oficiala retejo de la Instituto Nacional Indigenista "*Monografías de los Pueblos Indígenas de México*". Arkivita de la originalo, la 26-an de septembro 2007.
2. ↑  (es) "*Diferentes lenguas indígenas*", cuentame.inegi.org.mx

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Miĥeoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2006-09-03 per la retarkivo Wayback Machine (hispana)
Plano de la urbopreĝejo de Steyr
Enskribaĵo pri "Hanns Bŭböm" (Hans Puchsbaum)
**Hans Puchsbaum** (naskiĝinta antaŭ 1390; mortinta en 1454) estis arĥitekto kaj konstruestro de gotika arĥitekturo. Inter proksimume 1446 kaj 1454 li estis la estro de la katedralkonstrua metiejo por la Sankta Stefano en Vieno.

Ekde 1432 li estis pruveble en Vieno. Antaŭe li kunlaboris je la konstruado de la katedralo de Ulm. En la 1440-aj jaroj li fariĝis estro de la katedralkonstrua metiejo de Sankta Stefano. La pli malnova esploro atribuas al li multajn verkojn, por kiuj aŭtoras Laurenz Spenning, kiu komencis labori sub li kiel submajstro kaj post lia morto transprenis en 1454 la estradon de la konstrumetiejo. Tio koncernas precipe la survolbado de la laŭlonga domo kaj la planojn por la norda turo ekestintaj proksimume 1450. Krom tio Puchsbaum direktis la transkonstruadon de la bildkolono „Spinistino ĉe la Kruco" en Vieno. Krom tio estas dokumentebla lia kunlaboron je la urba paroha preĝejo de Steyr kaj de la preĝejo en Spišský Štvrtok (Slovakujo).

Oni honoris lin en 1872 per nomado de strateto (*Puchsbaumgasse*) kaj en 1875 de placo (*Puchsbaumplatz*) en Vieno laŭ li.

Literaturo
----------

* Kategorio Hans Puchsbaum en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hans Josef Böker: Laurenz Spenning und die Entwicklung des Architektenberufs im späten Mittelalter. En: Bürger, Stefan; Klein, Bruno (eldoninto): Werkmeister der Spätgotik. Personen, Amt und Image. Darmstadt 2010, pj. 162–170.
* Hans Josef Böker: Architektur der Gotik. Bestandskatalog der weltgrössten Sammlung an gotischen Baurissen (Legat Franz Jäger) im Kupferstichkabinett der Akademie der bildenden Künste Wien; mit einem Anhang über die mittelalterlichen Bauzeichnungen im Wien Museum Karlsplatz. Salcburgo [k.a] 2005.
* Hans Josef Böker: Der Wiener Stephansdom. Architektur als Sinnbild für das Haus Österreich. Salcburgo 2007.
* Jörg Deuter: Puchsbaum, Hans. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Volumo 20, Duncker & Humblot, Berlino 2001, ISBN 3-428-00201-6, p. 756
* Karl Weiß: Puchsbaum, Heinz. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Volumo 26, Duncker & Humblot, Lepsiko 1888, p. 685.
Admiralo de la floto **Sir Somerset Arthur Gough-Calthorpe** (n. la 23-an de decembro 1865 - m. la 27-an de julio 1937), foje konata kiel **Sir Somerset Calthorpe** , estis brita oficiro de la Reĝa Mararmeo kaj membro de la Gough-Calthorpe-familio. Post servado kiel suboficiro dum la abla-aŝanta militoj, li iĝis marataŝeo observanta la agojn de la Imperia Rusa Mararmeo dum la Rusa-japana milito kaj tiam daŭris por komandi kirasan krozŝipon kaj batalŝipon dum la fruaj jaroj de la 20-a jarcento.

Dum la unua mondmilito Gough-Calthorpe komence funkciis kiel komandanto de la dua Krozŝipa Eskadro de la Granda Floto, poste fariĝis Dua Mara Sinjoro kaj post tio fariĝis admiralo komandanta la Marbordan Gardistaron kaj Rezervojn. En la fermaj jaroj de la milito li funkciis kiel Ĉefkomandanto de la Mediteranea Floto, en kiu li subskribis la Armisticon de Mudros nome de ĉiuj aliancanoj, per kiu la Otomana Imperio akceptis malvenkon kaj ĉesis malamikecojn. La Okupado de Konstantinopolo komenciĝis kun la Aliancita floto eniranta Konstantinopolon en novembro 1918 kaj ĝi estis la flagŝipo de Gough-Calthorpe, HMS  *Superba*, tio gvidis la vojon .

Referencoj
----------

1. ↑  "Marriage Notice", *The Bury and Norwich Post*, 14 January 1862, paĝo 4. Kontrolita 30 April 2020.

* Kategorio Somerset Arthur Gough-Calthorpeen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
'The feast of reason, and the flow of soul,' - ie - the wits of the age, setting the table in a roar by James Gillray.jpg"La festeno de racio kaj la fluo de animo", - t.e. - la sagaco de la epoko, muĝante la tablon de James Gillray
**Spritaĵo** estas io sprite dirita aŭ farita kiu estas iom pli milda ol ŝerco kaj kiu celas amuzi kaj ridigi montrante lertan kaj fajne inteligentan intelekton.

Spritaĵo estis alte estimata en la salonaj kaj kortegaj medioj dum la 18-a jarcento, ĉefe en Francio. Kelkaj famuloj pro siaj spritaĵoj estis Voltaire, Beaumarchais, Rivarol.

En poezio kaj literaturo
------------------------

Spritaĵo en poezio karakterizas la metafizikan stilon, kaj estis ĝenerale akceptita kaj aprezita en la tempo de la angla dramisto William Shakespeare, kiu estas memorita por inventado de la frazo "sprita stulteco estas pli bona ol malsaĝa spriteco."  Foje spriteco en literaturo kaj poezio funkcias kiel alloga kaj pika kovrilo por pli profundaj mesaĝoj kaj emocioj, eĉ kritikoj kontraŭ la reganta potenco, profitante la fakton, ke spriteco kombinas humuron kun genia pensado, kaj tiele permesas al la verkisto esprimi siajn mesaĝojn per ĝi sen pligrandigi la paroladon dum samtempe lasante la mesaĝon klara. La angla poeto John Donne estis konata pro sia uzo de tiu stilo.

Ekzemplo de la heroo, *Nasreddin Hoĝa*
--------------------------------------

Spritaĵo aŭ anekdoto estas ofte ligita konata persono, nacia heroo. Tia estis ekz. Nasreddin (en (Hoĝa-instruisto), turka monaĥo, popola heroo literatura en la 13-a jarcento, kaj kies rakontoj formas parton de la popola kulturo en Turkio, Irano, Uzbekio.

### Se li povos trovi

Nokte ŝtelisto eniris la malriĉan domon de Nasreddin. Lia edzino timeme ekflustris: *Hoĝa, ĉe ni estas ŝtelisto. Kion ni faru?* Li eĉ ne rigardante tien trankvile respondis: *Ne ĝenu vin, edzino mia, se tiu povos trovi ion valoran, mi facile forprenos ĝin de li.*

### La vojo al la urbo

En la bazartago kun gekokoj en kaĝo Nasreddin Hoĝa ekiris al proksima urbo por vendi ilin. Irante sur la kampo Hoĝa kompatis la enkaĝigitajn birdojn kaj ilin liberigis. La gekokoj disiris diversflanken. Kolera pro tio, Hoĝa levis minace sian bastonon al la virkoko, estro de la kokinoj: *Ho, vi ruzulo! Ĉiunokte vi scias kiam mateniĝos, kial vi nun ne scias la vojon al la urbo?*

Referencoj
----------

1. ↑  Leo Salingar, **Shakespeare and the traditions of comedy**, London : Cambridge University Press, 1974, עמ' 245-6, ISBN 978-0-521-20384-5
2. ↑  Koos Daley, **The Triple Fool: A Critical Evaluation of Constantijn Huygens' Translations of John Donne**, De Graaf, 1990, p. 58, ISBN 978-90-6004-405-6. (angla)

* Spritaĵo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
Muelejo Grundmühle en la Weißbach-valo
Vojindikilo al la malaltebenaĵo *Orphaler Grund*
La **Monakejo Orphal** (germane: *Kloster Orphal*) proksime de Töttelstadt (Erfurto), Germanio, estas pereinta kaj legenda monaĥejo troviĝanta apud la forlasita loko Orfall.

Historio
--------

La monakejo estis verŝajne sub la patroneco de Sankta Georgo kaj donacitis fare de la fratoj Eberhard kaj Kuno el Trier. La loko Orphal havis la unuan mencion endokumentan en 1074 en donacdokumenta letero de la monakejo en Zierenberg-Burghasungen.

La lasta mencio de la loko Orphal estis en 1307. La ĉefepiskopo de Majenco klopodis savi la moankejon transdoninte la patronecrajtojn al la tiam tre riĉa Petro-monakejo erfurta. Post kvazaŭ kompleta kadukiĝo iĝis en 1470 novkonsekro de preĝejeto, kiu ja estis sub administrado de la petromonakejanoj. Unu kialo estas la onidiro ke videblus regule homo en froko benanta per benakvo la lokon en la memortago de Sankta Bonifaco. Ĉirkaŭ la jaro 1530 la kapelo finfine forlasitis pro la Reformacio.

Priskribo
---------

La monakejo situis en la t.n. Orphal-malaltebenaĵo proksime de la torento Weißbach. La topografiaj mapoj de Töttelstädt nomas la grundon ĝis hodiaŭ *Orphaler Kirche*. Hodiaŭ troviĝas surloke ankoraŭ muelejo kun restoracio apud kelkaj tre malmultaj murorestoj monakejaj. En la muelejo (Grundmühle: temas pri tre ŝatata ekskursocelo por erfurtanoj) ja troviĝas kelkaj bildoj de la monakejo. Sed klaras ke ili pentritis nur longe post ties ruiniĝo. La muelejo konstruitis en 1794 kaj funkciis 120 jarojn por mueli grenon kaj oleon. Post malekfunkcio komenciĝis knajpiĝo. 

La altetebenaĵo je 300 metroj de alteco nomiĝas, kiel dirite, *Orphaler Berg*. Eeoste de ĝi estas la monteto *Katzenberg*. En malaltaĵo inter ambaŭ altaĵoj fontas eta fontano (*Klosterbrunnen*) estante sub Grundmühle. Ĉio tia estas indikoj pri monakeja historio.

La malapero monakeja estas la intrigo de loka legendo. En la 28-a de aŭgusto 2016 konsekritos nova kruco memoriga surloke. Ĝi iĝos eble nova pilgrimloko.

Notoj
-----

1. ↑  Monakejo Orphal, sur privata retpaĝaro[*rompita ligilo*]
2. ↑  Pri la proksima vilaĝo Tiefthal
3. ↑  La muelejo Grundmühle
4. ↑  Die Sage über die Entstehung des Alacher Sees und das Verschwinden des Kloster Orphal[*rompita ligilo*]
5. ↑  Anonco ĉe la oficiala retpaĝaro de Töttelstädt[*rompita ligilo*]

Eksteraj ligiloj
----------------

* Artikolo gazeta de 2011 pri Grundmühle kaj eksa monakeja etoso tie[*rompita ligilo*]
**Mátyás Réti** [mAtjAsx rEti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Réti Mátyás** estis hungara pentristo, grafikisto, instruisto.

Mátyás Réti  naskiĝis la 26-an de majo 1922 en Tiszadob, li mortis la 6-an de februaro 2002 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mátyás Réti fine de la 2-a mondmilito li iĝis militkaptito. Hejmenveninta li studis pentradon en libera pentrolernejo en Nagymaros, poste ekde 1948 en kolegio Derkovits, fine li akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1953. Liaj plej gravaj instruistoj estis János Kmetty, Gyula Hincz kaj Endre Domanovszky. Li studvojaĝis en Francio, Italio, Hispanio, Grekio kaj en la najbaraj landoj. Li estis instruisto pri desegno en Budapeŝto en lernejo 22 jarojn. Li ricevis premiojn en 1959 kaj 1974. Li havis edzinon.

El solaj ekspozicioj
--------------------

* Budapeŝto (1964, 1970, 1975, 1982, 2006)
* Nyíregyháza (1973, 1986)
* Kaposvár (1978, 1982)
* Debrecen (2001)

El kolektivaj ekspozicioj
-------------------------

* Budapeŝto (1950, 1959, 1969, 1976
* Arthalo Budapeŝto (1961, 1965
* Baja (1982)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Önarckép (1970)
* Szentendrei utca
* Tél a tanyán

Elektitaj grafikaĵoj
--------------------

* serio pri György Dózsa
* Falusi utca (akvaforto)
* Kálavirág (farbita linoleumografio)
* Legényvirág (farbita linoleumografio)

Memorigiloj
-----------

* konstanta ekspozicio en Tiszadob
* memortabulo en Budapeŝto (2006)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 615920
 |
**Stepanos Orbelian** (armene : Ստեփանոս Օրբելյան ; ĉ.  1250-1260 - 1303) estis armena historiisto de la 13-a jarcento  kaj la metropolito de la provinco Sjunik. Li estas konata pro verkado de sia bone esplorita *Historio de la Provinco Sjunik*.

Biografio
---------

Orbeljan estis membro de la Orbeljan familio de princoj kaj feŭdaj senjoroj kiuj regis la armenan provincon de Sjuniko. Li ricevis sian edukadon en religia seminario, kaj en 1285 lia patro, Tarsajiĉ Orbeljan, sendis lin al Kilikia Armenio, kie li estis konsekrita metropolito en Pasko 1286.  Li restis tie tri monatojn kiel gasto de reĝo Levon la 3-a kaj finfine revenis al Sjunik en 1287. Orbeljan mortis en 1303 kaj estis entombigita en la familia maŭzoleo en la monaĥeja komplekso ĉe Noravank.

Verkoj
------

Oni scias, ke Orbeljan kompletigis tri verkojn dum sia vivo: la *Historio de la Provinco Sjunik*, en 1297; la *Lamento nome de la katedralo*, kie li alvokas la armenojn reloĝigi historian Armenion, kiu tiam estis sub fremda regado, en 1300; kaj la *Argumento kontraŭ Dufizikismo*, en 1302, verko kritikanta la por-bizancajn kaj okcidentigajn tendencojn de Gregorio la 7-a Anavarzetsi de Kilikio.

El la tri, la plej elstara estas tiu pri la historio de Sjunik kaj la Orbeljana familio.  Antaŭ ol li komencis verki ĝin, li faris ampleksan esploradon, uzante ampleksan varion de fontoj derivitaj de paroladoj, leteroj, kolofonoj, antaŭaj historioj kaj kronikoj de armenaj historiistoj, kaj ankaŭ verkoj de kartvelaj aŭtoroj.  Kiel aliaj armenaj historiistoj kaj kronikistoj, la verko de Orbeljan mallonge rakontas la komencon de la mondo komencante de Adamo kaj Eva, sed poste plu rakontas la historion de Sjunik kaj Armenio, ekde la tempo de reĝo Tiridato la 1-a ĝis la fino de la 13-a jarcento. La verko de Orbeljan estas speciale valora, ĉar ĝi enhavas multajn antaŭe nekonatajn detalojn pri la provinca kaj armena historio.  En 1864 kaj 1866, *Historio* estis tradukita en la francan de orientalisto Marie-Félicité Brosset kaj en 2020 en la rusan de Margarita Darbinian.  Iuj ekstraktoj estis tradukitaj kartvele.

Piednotoj
---------

1. ↑   (2002) *Agop Jack Hacikyan (dir.), The Heritage of Armenian Literature, vol. II : From the Sixth to the Eighteenth Century*. Detroit: Wayne State University, p. 534. ISBN 0-8143-3023-1.
2. ↑  See S. Peter Cowe, "Catholicos Grigor VII Anavarzetsi and Stepanos Orbelian, Metropolitan of Siunik, in Dialogue" in *Armenian Cilicia*, eld. Richard G. Hovannisian ka Simon Payaslian. UCLA Armenian History and Culture Series: Historic Armenian Cities and Provinces, 7. Costa Mesa, California: Mazda Publishers, 2008, pp. 245-260.
|  |  |
| --- | --- |
|   | Bonvolu atenti la konsilon rilate al artikoloj pri medicinaj temoj! |

 Konsultu kuraciston pri sanproblemoj.

  maldekstra

Tiu ĉi listo estas unu de la A-al-Z-listoj de ekzistantaj Vikipedio-artikoloj kiuj iel rilatas al la temoj nova epoko, alternativa medicino, kuracado kaj sanzorgado. Se vi trovas artikolon, kiu ankaŭ taŭgas por tiu ĉi listo, sed ankoraŭ ne estas en ĉi tiu listo, vi povas libere kontribui al ĝi. Tamen ĝi *ne* intencas meti ligilojn al mankantaj artikoloj.

A.
--

Abelterapio - aerobiko - aikido - ajurvedo - akaŝo - akupunkturo - akvosanigo - akvoterapio - aleksandrotekniko - alfotrejnado - algokompresoj - alkemio - alopatio - alternativa kulturo - amfora epoko - amikaro Bruno Gröning - ampolo-koncentraĵoj - androgineco - anĝelologio - animo (=> spiritismo, reenkarniĝo) - animismo - *anti-aging* - antropozofia medicino - aromoterapio - arto novepoka - asano - aŝramo - astrala korpo - astrologio - atmano - aŭgurado - aŭrikuloterapio - aŭro-skopio - aŭro-soma terapio - aŭtogena trejnado - avataro

B
-

Bach-rimedoj (floreleksiroj de Bach) - bagavad gito - baha'i kaj la nova epoko - bano deriviga (=> fr. bain dérivatif) - banoterapio - Barh Lut - Bates (=> Metodo Bates) - beleco-ritoj (belecobieno, kosmetikaj tradicioj) - biologia energio (orgono-terapio) - biologia rekuplado (biofeedback) - biologia ritmo - biorezonanco -

blanka frataro - bobelbano - bonsento (en: wellness) - budaismo - buki (buchi, buqi)

C - Ĉ
-----

ĉakro - ĉanto - ĉeloterapio - ĉigongo - ĉina tradicia medicino - Coué, Emile -

D
-

Dancartoj - daoismo - dao - daŭdeĝingo - deverŝoj ( =>Kneipp) - dietistiko - diĝeriduo - dio - divenado (=> predikto) - do-in - dogma pensado (=> sektara pensado) -

E
-

Esperanto-kulturo - eŭtonio -

F
-

Fajrokurado - fangoterapio - fastodieto (fastokuracado) - Feldenkrais-metodo - Findhorn - fitneso - fitoterapio (=> herbokuracado) - floreleksiroj - flosadoterapio - fojnobano - fortokampoj (=> magiaj lokoj, geomancio) - framasonismo - frotpurigo - funelterapio -

G Ĝ
---

Gemoterapio - geomancio - geoterapio -

H
-

Haptonomio - homeopatio - hipnoterapio -

I
-

Irisodiagnostiko - Ifa-oraklo

J
-

Jogo -

K
-

Kineziologio aplikata - kolorterapio - kiropraktiko - kiromancio

L
-

M
-

Magnetismo - makrobiotiko - metodo Bates (William Bates) - mesmerismo -

N
-

Naturopatio (=> naturkuracado) - neŭro-lingvistika programado (NLP) -

O
-

Orelokandelo - osteopatio -

P
-

Paranormala kuracado (paranormaleco) - paragnosto (=> mediumo) - parapsikologio - paŭĉujĉuan - placebo -

Q
-

R
-

Refleksologio - regreso (=> hipnota terapio) - rejkio - radiestezo -

S
-

Samuel Hahnemann - scientologio - sinkretismo - spiritismo - spiritualismo -

Ŝiacu - ŝamanismo - silva mind (=> alfa trejnado) -

T
-

Tajlanda masaĝo - tuŝo por sano (aplikata kinezologio) - Tradicia Ĉina Medicino (TĈM) - tajĝiĉjuano - teknikoj de emocia libereco - tuina -

Tomatis-metodo

U
-

V
-

Varmoterapio - ventakviko (fengŝŭio) **-**

W
-

X
-

Y
-

Z
-

Vidu ankaŭ
----------

Alternativa kuracado
Palaco de Kulturo de la Naciecoj en 2020
Palaco de Kulturo de la Naciecoj en 1959
La **Kultura Palaco de la Naciecoj** (ĉine 民族文化宫, *Mínzú Wénhuàgōng*) en Pekino estis konstruita en 1959 kiel unu el la "Dek Grandaj Konstruaĵoj" (十大 建筑 Shí Dà Jiànzhù) de Pekino, sur bazo projektita de arkitekto Zhang Bo.

La konstruaĵo estis konstruita laŭ la stilo de socialisma klasikismo kun tradiciaj ĉinaj motivoj por la 10-a datreveno de la fondo de la Ĉina Popola Respubliko. Ĝi havas muzeon (50 000 ekspoziciaĵoj, konstanta ekspozicio pri la materia kulturo de la etnaj malplimultoj de Ĉinio), bibliotekon (600 000 volumoj), teatron kaj hotelon.

La areo de konstruaĵoj estas 32 000 kvadrataj metroj. La ĉefa konstruaĵo havas 13 etaĝojn kaj altas 67 metrojn. La fasado de la konstruaĵo estas blanka kaj la konstruaĵo havas tradician ĉin-stilan tegmenton kun bluaj vitraj tegoloj.

La enirejo estas ornamita per la ĉinaj vortoj "团結" (tuánjié: "solidareco") kaj "进步" (jìnbù: "progreso").

* Kategorio Palaco de Kulturo de la Naciecoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724885
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Sen fontoj! | **Ĉi tiu artikolo pri biografio citas neniun fonton**.

---

Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Februaro 2011)* |

Stjepan kaj lia nevo Pavle Radić
**Stjepan Radić** (n. la 11-an de julio 1871 en Trebarjevo, Kroatio, Aŭstra-Hungara Monarĥio – m. la 8-an de aŭgusto 1928 en Zagrebo, Serba–Kroata-Slovena Reĝlando) estis kroata kamparana gvidanto, apoganto de la kroata memregado (ene de la federacia Jugoslavio).

Vivo
----

Radić kaj lia frato Ante fondis en 1904 la Kroatan Kamparanan Partion. Radić laboris ekde marto 1918 kun la zagreba Nacia Konsilio por establo de jugoslava unio. Li volis union, en kiu serboj kaj kroatoj havu la samajn rajtojn. Pro la miakrodo kun la belgrada reĝimo oni enprizonigis lin en 1919. Li liberiĝis en 1920 kaj iĝis opoziciulo. En julio 1923 li serĉis eksterlande apogon por establo de kroata respubliko, gvidata de la kamparana partio. Post kiam li seniluziiĝinte revenis – en aŭgusto 1924 – al Zagrebo, li denove estis enprizonigita. Li denove liberiĝis en julio 1925. Post kiam li akceptis la centrisman konstitucion de 1921, li partoprenis eĉ en 1925 en la registaro, sed en 1927 iĝis denove opoziciulo. Tiam li – je surprizo – interkonsentis kun gvidanto de la serba Demokrata Partio, Svetozar Pribiĉeviĉ, kaj ili komune postulis transformadon de Jugoslavio al federacia ŝtato. La 20-an de junio 1928, oni pripafis lin en la beograda parlamento kaj li morte vundiĝis.

Esperanto
---------

Radic estis favora akcelanto de Esperanto-movado. Laŭ lia nekrologo en Aŭstria Esperantisto mem kutimis diri: „Mi ne estas amiko al Esperanto, sed esperantisto mem."

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stjepan Radić en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Stjepan Radić en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* biografio, una parto Arkivigite je 2011-08-08 per la retarkivo Wayback Machine
* biografio, dua parto Arkivigite je 2007-12-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Pri la politkia rolo de li inter serboj kaj kroatoj. Ĉe *Neue Freie Presse*, 8.7.1928


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 84018
* GND: 118983083
* LCCN: nr88002447
* VIAF: 2510555
* ISNI: 0000 0001 2117 9394
* SUDOC: 030097061
* BNF: 121581523
* NKC: jn20010316121
* BNE: XX1302505
 |



1. ↑  Aŭstria Esperantisto n. 46 (sep 1928) p. 96
**Luddismo** estis socia movado dum la Industria revolucio en Britio. La luddistoj estis tekstilaj laboristoj, kiuj protestis kontraŭ ilia anstataŭigo per maŝinoj. De 1811 ĝis 1814 multaj luddismaj ribeloj okazis en anglaj fabrikoj. La unua estis en la fino de 1811, kiam oni atakis kaj disrabis fabrikon de Arnold, Nottinghamshire. La luddistoj detruis novajn maŝinojn celante garantii siajn dungojn.

La vorto *luddismo* venis el la nomo de Ned Ludd, kiu en 1779 invadis fabrikon kaj detruis maŝinojn. En 1812, cirkulero signita de "Generalo Ludd" minacis la industriistojn.

Kvankam la movado ekis spontanee kaj neniam havis unuigitan estraron, la laboristoj rapide organiziĝis. La luddistoj planis siajn agojn kaj atakis en grupoj. Ili uzis maskojn aŭ nigrigis la vizaĝojn per karbo. En Nottingham aperis Enoch Taylor, ferlaboristo, kiu portis sur ŝultroj martelegon, kiun li nomis "Enoch"; per ĝi li povis detrui maŝinojn per unu bato.

Romantikaj poetoj kiel George Byron kaj William Blake apogis la luddistojn. Blake rigardis la luddistojn kiel diajn ilojn kontraŭ *dark Satanic Mills*, nigraj satanaj fabrikoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2010-06-09 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2007-03-09 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2020-08-15 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Luddismo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kesang Chuki Dorjee** estas Butana filmreĝisoro kaj politikisto kiu estis elelektita membro de la Nacia Konsilio de Butano ekde majo 2018. Antaŭe, ŝi estis elelektita membro de la Nacia Konsilio de Butano (senato de la parlamento) de 2015 al 2018. Ŝi ankaŭ estas unu el la malmultaj inaj filmproduktoroj en Butano. Ŝi realigis dek dokumentajn filmojn, dokudramojn kaj mallongajn filmojn, inkluzive de *Nangi Aums to Go-thrips* (De dommastrinoj al gvidantinoj, 2011), pri la problemoj de butanaj virinoj, kiuj havas publikajn rolojn, kaj de *Juna Demokratio* (2008), kie Chuki akompanas du kandidatojn en iliaj kampanjoj por la unua demokrata baloto en Butano.

Vidu ankaŭ
----------

Butano de A al Z

Ekstera ligilo
--------------

*Bhutan Women Forward* (filmeto kun anglalingvaj subtekstoj)

Referencoj
----------

1. ↑  (en) "Kesang Chuki Dorjee". www.nationalcouncil.bt
2. ↑  (en) "*His Majesty grants Tashi Khader to NC's new eminent members*". la 7-an de decembro 2015.
3. ↑  (en) Mohan, Reena, "*The Importance of Being Idyll*", Himāl Southasian. la 16-an de oktobro 2018.
La **Servo Paco kaj Justeco** SERPAJ-Latinameriko estas komponita de Argentino, Bolivio, Brazilo, Ĉilio, Kolombio, Kostariko, Ekvadoro, Salvadoro, Meksiko, Nikaragvo, Panamo, Paragvajo, Peruo kaj Urugvajo.

La SERPAJ estas agnoskita kiel konsilia ento ĉe la Ekonomia kaj Socia Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj kaj ĉe la Unesco. En 1987 ĝi ricevis la Premion UNESCO de Edukado por Paco. Ĝi apartenas al la Internacia Ligo por la Rajtoj kaj la Liberigo de la Popoloj.

La Servo Paco kaj Justeco (SERPAJ) estas movado de Latinameriko por la defendo de la homaj rajtoj organizita kaj fondita laŭ vidpuntko malferma al ĉiuj kulturoj, mondorigardoj kaj etikoj en la procezoj de liberigo kaj disvolvigo homaj. Ties ĉefa engaĝiĝo estas la luktado por la respekto al la vivo kiel supra valoro kaj la konstruo de la paco kiel frukto de la justeco. Ĝi proponas kiel rimedo la praktikon de la Aktiva Neperforto, kontraŭ la socia indiferento, la religa konsentismo kaj la politika akceptismo, sed same, kiel vivostilo kaj luktometodo uzanta la unuigon kaj la organisadon de la necesuloj kiel forto.

La Servo Paco kaj Justeco en Latinameriko estis oficiale fondita en 1974 en Medellín, Kolombio, kaj la argentina Adolfo Pérez Esquivel, nome Nobel-premio pri paco en 1980 akceptis la respondecon pri la ĝenerala kunordigado.

Ĉefaj temoj
-----------

• Senmilitistigo kaj konstruado de Alternativa Povo 
• Edukado por Paco 
• Defendo kaj Helpo al la Homaj Rajtoj. 
• Mezamerike pri Komercaj Traktatoj kaj Militplanoj (ALCA/ TLC/ PPP/ Plano KolombiO)

Kontinentaj kampanjoj
---------------------

• Kampanjo por paco kaj Ne al Milito. 
• Kampanjo por Kontinenta Senmilitistigo. 
• Kampanjo kontraŭ ALCAI TLC/ PPP. 
• Kampanjo por la Malpago de la Ekstera Ŝuldo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo de SERPAJ-Latinameriko Arkivigite je 2012-01-22 per la retarkivo Wayback Machine
* oficiala retejo de SERPAJ-Argentino Arkivigite je 2009-12-10 per la retarkivo Wayback Machine
* oficiala retejo de SERPAJ-Ekvadoro Arkivigite je 2009-12-10 per la retarkivo Wayback Machine
* oficiala retejo de SERPAJ-Urugvajo Arkivigite je 2014-05-17 per la retarkivo Wayback Machine
* oficiala blogo de SERPAJ-Brazilo
* oficiala retejo de SERPAJ-Ĉilio
* oficiala blogo de SERPAJ-Kostariko
Signo de la rezistadmovadanoj sur la muro de la Katedralo Sankta Stefano en Vieno
**O5** estas la nomo mallongiga de la plej konata kaj plej grava aŭstria rezistadmovado kontraŭ la Naziismo en la post Anschluss jure ne ekzistanta Respubliko Aŭstrio. La ĉifro 5 simbolas la kvinan literon de la alfabeto; kune kun la litero O ĝi estu mallongigo por OEsterreich, la germanlingva nomo de Aŭstrio. Ĝi estiĝis nur post kiam diversaj movadoj de diversaj politikaj flankoj malkovritis fare de la ŝtataj aŭtoritatoj. La anoj ekbatalis komune por restarigo de memstara Aŭstrio sen rigardi politikajn diferencojn aŭ ideologiojn.

Super ĉiuj partioj
------------------

La instigo pri fondo venis de burĝaj-konservemaj homoj, inter kiuj nomiĝu ekz. Fritz Molden (li peris kontaktojn kun la uestaj Aliancanoj kaj Allen Welsh Dulles, oficialulo deĵoranta en Berno), Hans Sidonius Becker, Willi Thurn und Taxis kaj la posta ambasadoro Emanuel Treu. Inter la socialdemokratoj menciindas la posta ŝtatprezidanto Adolf Schärf: li reenrigardante konfesis ke ja mankis politikaj profesiuloj inter la rezistadmovadanoj.

Inter ĉiuj rezistadantoj de Nazia Germanio la O5-anoj havis tre okulfrapajn kaj nepridiskuteblajn poraŭstriajn viddpunktojn estante kontraŭ ne malmultaj samideanoj en Germanlando, kiuj favorus - post forigo de nazia reĝimo - malŝanĝon de landlimoj (do ne restarigon de memstara Austrio). Tuj post la fino de la Dua Mondmilito la Aŭstra Komunista Partio antaŭenpuŝis surplatformigon politikan de la rezistintoj. Ili en 1944/45 estis havinta kunvenon en la palaco Palais Auersperg, kion memorigas al oni tabulo tie muntita. Sed kaj Aŭstria Popola Partio kaj Socialdemokratia Partio de Aŭstrio malŝatis superpartiajn kunligojn preferante la rekonstruon de propraj politikaj strukturoj. Pro tio la sovetaj okupantoj en Vieno ĉesigis la laboro de la O5-grupo ankoraŭ en printempo 1945 kaj eĉ esplore pridemandis diversajn aktivulojn.

Raoul Bumballa, estro de la grupa komisio *Siebenerausschuß* kaj kvazaŭ ties porparolanto, iĝis en la 27.4.1945 reprezentanto de O5 ene de la provizora registaro de Karl Renner laŭ propono de la konservativistoj. Sed li ankoraŭ en 1945 forlasis la konservativistan ŝirmon. Post la balotado de la 20.12.1945 kaj la kanceliereciĝo de Leopold Figl la grupo O5 ne plu oficialis politike.

Kunlaboro kaj simbolo
---------------------

Kunlaboro ja estis kun aliaj ĉeloj de aŭstra rezistado, antaŭ ĉio kun grupo ĉirkaŭ majoro Carl Szokoll kaj samideanoj tirolaj. Komence mankis organizo bona - unueca estis do nur komuna nomo. La stranga ĉifrado O5 videblis sur pluraj konstruĵoj en Vieno en kaj Innsbruck. En la filmo *The Third Man* (1949) montratas O5-signo sur muro de kanalo.

Vidu ankaŭ
----------

* Dokumentadarkivo de la aŭstria rezistado
* Rozari-manifestacio 1938
* Karl Gruber
* Ludwig Steiner

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo O5 en la germana Vikipedio.*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio O5 (rezistadmovado) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Artikolo pri Fritz Molden kaj O5
* Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes
* Gerhard Jagschitz pri 05 kaj Siebener-Ausschuss
**Klaus Buchner** (naskiĝis la 6-an de februaro 1941 en Munkeno) estas germana fizikisto, universitata profesoro kaj politikisto, aktiva en la Ekologie Demokratia Partio (germane *Ökologisch-Demokratische Partei*, ödp).

Klaus Buchner

Familio
-------

Klaus Buchner estas la filo de la zoologo *Hans Buchner* (1906−1997) kaj ties edzino *Edeltraud*. Li estas edziĝinta, katolika kaj havas kvar infanojn, unu filon kaj tri filinojn. Unu el la infanoj estas de barata deveno, adoptita, el infanejo de patrino Teresa en Kolkato.

Profesia vivo
-------------

En 1960 Klaus Buchner en Munkeno finis la gimnazion per abitura ekzameno. Sekve li studis fizikon – unue en la du munkenaj universitatoj, Universitato Ludwig Maximilian (1960–1963) kaj Teknika Universitato Munkeno (1963-1964). Sekve li daŭrigis la studojn pri teoria fiziko en la Universitato de Edinburgo, kie li diplomiĝis. Inter la jaroj 1965 kaj 1970 li laboris en la Max-Planck-instituto por fiziko kaj astrofiziko en Munkeno, kies direktoro tiam estis Werner Heisenberg. En 1970 li doktoriĝis per verko pri eksperimenta fiziko.

Post esploraj sesioj en la ŝtata universitato de Kioto (1971–1972), la universitato de Ĉandigaro, la ĉefurbo de Panĝabo (1972) kaj en la eŭropa esplorcentro en Ĝenevo, li iĝis profesoro pri matematiko en la Teknika Universitato Munkeno.

Politika kariero
----------------

En 1983 li membriĝis en la Ekologie Demokratia Partio de Germanio (germane *Ökologisch-Demokratische Partei*, ödp). En tiu momento li ankoraŭ estis subtenanto de la uzo de atomenergio kaj esperis pri tolero de la grandparte forte kontraŭ-atomenergiaj sampartianoj. Du jarojn pli poste tamen ankaŭ li konvinkiĝis lukti kontraŭ la uzo de atomenergio. Jam antaŭ lia partia membriĝo li plurajn jarojn subtenis diversajn ekologiajn civitanajn iniciativojn. Ekde la jaro 1990 li estis prezidanto de la ekologia konsilio de sia partio. Inter 2000 kaj 2003 li estis partia vicprezidanto.

De 2003 ĝis 2010 Klaus Buchner estis prezidanto de la ekologie demokratia partio de Germanio. En la prezidanta baloto li pledis por tutgermania agado de la partio kaj sukcesis kontraŭ konkuranto, *Uwe Dolata*, kiu pledis por koncentriĝo de la partia aktivado nur en la federacia lando Bavario.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Klaus Buchner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* portreto en la retejo de la ekologie demokratia partio Arkivigite je 2009-09-14 per la retarkivo Wayback Machine
* retejo de Klaus Buchner okaze de la Eŭropa Baloto 2009

Informoj pri Klaus Buchner en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 296079
* GND: 131382969
* VIAF: 72523014
* ISNI: 0000000017461234
 |
**Feldioara** (hungare: **Földvár**, germane: **Marienburg**) estas komunumo en Rumanio norde de Braŝovo. Administre apartenas al ĝi Rotbav.

Loĝantaro
---------

En 1910 ĝi havis 2 491 loĝantojn (rumanoj, germanoj, hungaroj), en 1992 5 604 (rumanoj, 12 % da hungaroj).

Historio
--------

Ĝia unua skriba mencio estas el 1240. Post disvastiĝo de la tutlanda poŝta servo la hungara loknomo *Földvár* ŝanĝiĝis al *Barcaföldvár* por fari diferencon de la aliaj vilaĝoj Földvár. Ĝis la Traktato de Trianon Barcaföldvár apartenis al Hungario (*Brassó vármegye*). Vilaĝorande vizitindas Studenta monumento pri 40 falintaj patrujdefendintoj.

Famuloj
-------

En la iama Földvár naskiĝis hungara inventisto József Virág. Surloke instruistis la nehungaro Horst Schuller Anger.

Komunumoj pri *földvár* en Hungara reĝlando
-------------------------------------------

Estas rilatoj inter komunumoj havanta la nomon *földvár*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Bácsföldvár | Balatonföldvár | Barcaföldvár |
| Dunaföldvár | Pusztaföldvár | Tiszaföldvár |
| Székelyföldvár |  |  |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Feldioara (Brașov) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Popolnombrado 2002
* Interaga mapo de distrikto

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1-18. 1993-2004, Budapest.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 101182
* GND: 4140428-2
* VIAF: 243488222
* BNF: 12087580n
 |
**Rollo** aŭ **Rollo, la migranto** estis la franc-latina nomo de *Hrolf Ganger* (en Skandinavio ankaŭ *Gånge Rolf*), kiu naskiĝis inter 840 kaj 845 en Norvegio kaj mortis eble en 932).
Li estis la vikingo, kiu gvidis en 911 unu el la lastaj grandaj atakoj en Francio.
Oni rakontas ke la kromnomo *migranto*, estiĝis ĉar nenia ĉevalo kapablis porti lian 2 metrojn altan kaj pli ol cent kvardek kilogramojn pezan korpon, kaj tial li devis piediri la tutan vojon de Skandinavio ĝis Francio. Sed ĉi tie temas certe pri troigo.

Oni ne certas pri la dato de la morto. Laŭ la fontoj ĝi okazis plej frue en 927 kaj plej malfrue en 933. Ankaŭ pri la mortloko oni ne certas, sed temas verŝajne pri Rouen aŭ Eu.

Vivo
----

La ruinoj de lia norvega kastelo situas en la suda ĉirkaŭo de Ålesund.

Ekzilita el Norvegio en 874, li estris grupon de vikingoj, ĉefe danaj kaj norvegaj, kaj atakis marbordajn vilaĝojn de la Norda Maro kaj de la Maniko. Li establiĝis dum kelka tempo ĉe la marenfluejo de la Sejno en 896 plurfoje almonteniris la riveron, konkeris Rouen kaj minacis Parizon, kiun li sieĝis vane en 910.

En 911, post la sieĝo de Chartres, la karolida reĝo Karlo la 3-a, la simpla, cedis al li per la traktato de Saint-Clair-sur-Epte, parton de la Neŭstrio, kun la graflando de Rouen, bazo de la estonta duklando Normandio. Kompense Rollo malhelpis aliajn vikingojn ataki Neŭstrion. Li baptiĝis en 912 en la katedralo de Rouen sub la nomo Roberto, laŭ la nomo de Roberto, duko de la frankoj (praulo de la estontaj kapetidoj) lia baptopatro.

Post la bapto, Rollo edziĝis al la filino de Karlo la 3-a, Giselle, princino karolida, kiu tiam estis nur 4-jara.

Titoloj
-------

Oni ofte konsideras lin, erare, la 1-a duko de Normandio kaj fondinto de la duklando de Normandio, sed li neniam portis la titolon *"duko de Normandio"*, nur tiun de *"jarlo de la normanoj"*, la skandinava ekvivalento de grafo, kaj la titolon de *grafo de Rouen*.

Rollo estas prapatro de la Domo de Normandio, la dinastio de la normanaj grafoj kaj dukoj de Normandio ekde la komenco de la 10-a jarcento, kaj reĝoj de Anglio de 1066 (Vilhelmo la Konkeranto) ĝis 1135.

Referencoj
----------

1. ↑  La intervikiaj naskiĝdatoj varias de 840 (hispana), 845 (franca, itala), 855 (sveda kaj finna), 860 (germana, angla, norvega, pola kaj rusa) kaj 865 (dana).
2. ↑  Same pri la mortodato la naciaj vikipedioj varias: inter 927 kaj 933 en la franca, 931 ĝis 932 en la germana, 932 en la dana, angla, finna, nederlanda, norvega, pola, rusa kaj sveda kaj 932 ĝis 933 en la itala. Sen kono de la korespondaj fontoj, do ne eblas indiki la ekzaktajn naskiĝdaton kaj mortodaton de Rollo.

* Kategorio Rollo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 128825
* GND: 118791044
* LCCN: no93007318
* VIAF: 58649419 69725685, 58649419
 |
Augustin Pitlík instruanta, 1948
**Augustin PITLÍK** (naskiĝis la 24-an de julio 1883 en Bavorov, mortis la 4-an de aprilo 1960 en Prago), estis ĉeĥoslovako, doktoro pri filologio, supera sekretario en komerca ministerio en Prago, direktoro de kursoj en Doksy kaj Honora membro de UEA.

Pitlík estis esperantisto de 1902. En 1912-13 li travojaĝis Eŭropon kun lumbildparolado Esperantlingva, kaj per tio multe helpis la propagandon. Li parolis en 33 urboj de 11 ŝtatoj antaŭ sume 9370 homoj pri „Prago, popolaj kostumoj kaj Sokolaro". Li estis Ĝenerala Sekretario de la UK en Prago 1921. De 1922 lektoro de Esperanto ĉe la ĉeĥa teknika altlernejo en Prago. La 11-an de novembro 1923 li fondis Ĉeĥoslovakan Esperanto-Instituton, kies prezidanto li iĝis. En 1928 dum pluraj monatoj Pitlík eldonadis *Ĉeĥoslovakan Esperanto-preson* sendatan i. a. ankaŭ al redakcioj por represo de la informoj pri Esperanto kaj ĝia movado. De 1930 li estis vicprezidanto de Ĉeĥoslovaka Asocio Esperantista (ĝis 1938). Ano de la ŝtata ekzamena komisiono. Laboris por aperigo de Esperantaj turismaj eldonaĵoj; tradukis al Esperanto eldonaĵon de la fervoja ministerio. Lingva Komitatano. Posedis distingilojn finnan kaj francan.

Fontoj
------

* Stanislav Kamarýt: Historio de la Esperanto-movado en Ĉeĥoslovakio, Praha 1983, vivdatoj de A. Pitlík p. 246)
* Progreso, n-ro 1-2, 1923, p. 2 - enhavas la foton kaj koncizan priskribon de lia laboro

* Kategorio Augustin Pitlík en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 9945
* GND: 122530038X
* VIAF: 83862122
* ISNI: 0000 0000 5653 7836
* NKC: jo2011555903 jk01093251, jo2011555903
 |
la eksa Nikolao-kirko en Saalfeld

```
La **Kirko Sankta Nikolao** (germane: *St. Nicolai*) estas sakraluze pereinta ejo apud la burgruino Hoher Schwarm en Saalfeld, Germanio. Jam en la 15-a jarcento ĝi profanitis.
```

Historio
--------

En 1180 la kirko konstruitis kiel kapelo de granda bieno. Ĝi poste pligrandiĝis por servi kiel rezidejo dum vojaĝoj de ŝtaŭfaj reĝoj kaj episkopoj de Kolonjo. Rolo de paroĥa kirko perdiĝis post la konstruo de la Johano-preĝejo urbokerne. Pro tiu ĉi malaltrangiĝo la ejo pli kaj pli ekuzitis por neliturgiaĵoj.

Jenas ĝiaj uzoj en la kuro de historio:

* 1456: armila deponejo
* 1530: grenejo urba
* 1669: garaĝo por la urba kaleŝaro
* 1796: rajdejo duka
* 1836: sukerbeto-fabriko de Paul Herold
* 1848: malriĉulejo (ĝis 1937)
* hodiaŭ: loĝejoj

Damaĝoj por aliaj uzadoj
------------------------

De la preĝeja muraro nur la eksteraj muroj konservitis kun plenigitaj romanikaj fenestroj kaj en la kelo reliefa ŝtono kun krucifikso. La tuto tiom ŝanĝiĝis ke eĉ pri la vera formo de la kirko estas neniu klareco sed nur supozoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Nikolao (Saalfeld) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie sur turisma paĝaro Arkivigite je 2014-07-30 per la retarkivo Wayback Machine
La **Balota Kampanjo de la Poloj de Litovio** - litove *Lietuvos lenkų rinkimų akcija* (LLRA), pole *Akcja Wyborcza Polaków na Litwie* (AWPL) - estas politika partio en Litovio. Ĝi estas la precipa reprezentanto de la pola malplimulto en la lando. 

La partio havas la plejparton de siaj subtenantoj en la tradiciaj setlaj teritorioj de la pola malplimulto en Litovio, do la la ĉirkaŭaĵon de Vilno kaj la sude limaj teritorioj ĉirkaŭ la komunumo Šalčininkai, kaj la litovia ĉefurbo Vilno mem. La loĝantaro estas plejparte malurba kaj malprospera, kion respegulas tendence maldekstra partia programo kun fokuso pri sociala postulo pri laborpostenoj, minimumaj salajroj kaj pli altaj pensioj, helpo al kamparanoj kaj al familioj kun multaj infanoj. Krome la partio komprenas sin kiel advokato de la lingvaj malplimultoj de la regiono, krom poloj ĉefe rusoj kaj belorusoj. Aparte ĝi akcentas la lernejan kaj lingvan politikon: La partio postulas pli bonan financadon de malurbaj lernejoj kaj la rekonon de eksterlandaj lernejofinaj diplomoj en Litovio, kaj la oficialan dulingvecon en ĉiuj litoviaj komunumoj kun pli ol 10 procentaĵoj da nelitovoj. Krome la partio postulas pli da kompetentecoj por la administraj komunumoj en Litovio. 

Principe la partio kapablas koalicii kun ĉiuj litoviaj partioj, pro la distanceco de la nacie konservativa litova partio Tėvynės Sąjunga de la pola malplimulto kaj la tendence malriĉa partia subtenantaro tamen la partio tendencas proksimiĝon al pli maldekstraj partioj kun tamen iom da konservativismo, ekzemple la partioj Tvarka ir Teisingumas, la liberal-demokratoj, aŭ Lietuvos valstiečių liaudininkų sąjunga, la partio de kamparanoj. En la Eŭropa Parlamento ĝi aliĝis al la en julio 2009 fondita frakcio de Eŭropaj Konservativuloj kaj Reformistoj.

La partio, kiu en sia nuna formo ekzistas ekde la jaro 1994, ekde la unuaj liberaj parlamentaj elektoj en Litovio post la sendependiĝo de la lando el Sovetunio ĉiam reprezentiĝis per du membroj en la nacia parlamento Seimas (rektaj parlamentaj lokoj en la balotaj distriktoj 55, Vilno-Širvintos, kaj 56, Vilno-Šalčininkai). En la unua libera baloto, en oktobro 1992, la partio de la pola malplimulto (tiam ankoraŭ "Pola Unio de Litovio") eĉ reprezentiĝis per kvar parlamentanoj. En la parlamenta baloto en Litovio 2008 la partio atingis 4,8 procentaĵojn de ĉiuj voĉoj en Litovio, kaj preskaŭ atingis la limon de 5 procentaĵojn, kies supero permesas proporcian reprezentiĝon en la parlamento. Ĝi havas tri rektajn parlamentajn lokojn, krom en la supre menciitaj distriktoj ankaŭ en numero 57, Vilno-Trakai). En la Eŭropaj balotoj 2009 la partio plufortiĝis kaj atingis eĉ 8,4 procentaĵojn de ĉiuj voĉoj en Litovio. Ekde nun la partia prezidanto Valdemar Tomaševski respektive Waldemar Tomaszewski estas membro de la Eŭropa Parlamento. 

Fine de la jaro 2008 la partio havis 1.100 membrojn.
**Jeffrey Scott** "**Jeff**" **BUCKLEY** (naskiĝis la 17-an de novembro 1966, mortis la 29-an de majo 1997) estis usona kantisto kaj gitaristo kies unika voĉo kaj elstara talento sendis lin al ioma fameco. En 1994, Buckley eldonis sian unuan albumon *Grace* (Graco), kolekto de dek kantoj. Kvankam ĝi malrapide vendiĝis, la albumo rapide ricevis kritikan laŭdon kaj aprezon de aliaj muzikistoj, i.a. Jimmy Page kaj Robert Plant, Bob Dylan, kaj Paul McCartney.

La naiveco de Buckley pri la muzika industrio kondukis lin al neeltenebla situacio. Post la eldono de sia unua albumo, li pasigis pli ol du jarojn en koncertoj ĉirkaŭ la mondo. Ŝajnis laciga sed efika maniero por resti sendependa de la muzikeldonejo.

Buckley estis dediĉa admiranto de la muziko de brita rokgrupo Cocteau Twins kaj havis mallongan amrilaton kun ties kantistino Elizabeth Fraser.

Dum li registris sian duan albumon, Buckley dronis en la rivero Mississippi en 1997, havante nur 30 jarojn.

La patro de Jeff Buckley estis la muzikisto Tim BUCKLEY, kiu eldonis serion da folkaj kaj ĝazaj albumoj en la malfruaj 1960-aj kaj fruaj 1970-aj jaroj antaŭ sia propra frua morto en 1975. Jeff Buckley renkontis sian patron nur unu fojon, sed li restis la tutan vivon pensema pri la ligo inter si kaj sia patro.

Listo de albumoj
----------------

* *Grace* (1994)
* *Sketches (For My Sweetheart the Drunk)* (1998)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jeff Buckley en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle jeffBuckley.com Oficiala retpaĝaro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 11940
* GND: 123009103
* LCCN: no99047502
* VIAF: 44493081
* ISNI: 0000 0001 1060 0331
* SUDOC: 074322435
* BNF: 13977241d
* MBA: e6e879c0-3d56-4f12-b3c5-3ce459661a8e
* NLA: 53749106
* BIBSYS: 5075517
* NKC: js20060205003
* BNE: XX1559321
 |
situo de la citadelo sur mapo de 1898
la Majenca citadelo: domo de la komandanto
la domo de la komandanto
la ĉefa pordego de la citadelo
la druso-ŝtono sur la druso-bastiono
La **citadelo de Majenco** aŭ **Majenca citadelo** situas sur la monteto Jakobsberg rande de la hodiaŭa malnova kvartalo kaj en tuja apudeco al la stacidomo „Mainz Römisches Theater". La fortikaĵo en sia hodiaŭa formo estis konstruita ĉ. 1660 kaj estis parto de la fortikaĵo Majenco.

La Citadelo hodiaŭ
------------------

Literaturo
----------

* Initiative Zitadelle Mainz e.V.(Hrsg.): *Zitadelle Mainz. 2000 Jahre Mainzer Geschichte auf engstem Raum.* Mainz 2004.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Citadelo Majenco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* www.festung-mainz.de/zitadelle
* Initiative Zitadelle Mainz e.V.
* Stadthistorisches Museum auf der Zitadelle
* Direktion Archäologie Mainz Arkivigite je 2013-09-27 per la retarkivo Wayback Machine - Bastion Drusus

49.9930555555568.2741666666667Koordinatoj: 49° 59′ 35″ N, 8° 16′ 27″ O (mapo)
Nauranoj en Arenibek, 1896
**Angam-tago** (angle: *Angam Day*) estas nomo de ferio festita ĉiun 26-an de oktobro sur Nauro. Ĝi memorigas pri la dato, kiam la insulo unufojon post la koloniiĝo atingis denove popolon de 1.500 loĝantoj.

Etimologio
----------

*Angam* estas naura vorto, kiu signifas *feston*, *jubileon*, *atingon de komuna celo*, *triumfon super ĉiaj malfacilaĵoj* kaj ankaŭ *revenon hejmen*.

Historio
--------

Nauro atakata de usona bombaviadilo
### Antaŭ Angam

Censo estas okazigita en 1919, post kiam la germanoj forlasis la insulon kaj britoj transprenis la mandaton pri Nauro, fare de la oficiro Griffith, aŭstralia administranto. Li sekve deklaris en kunveno kun tribestroj, ke la nombro de nauranoj estis alarmige malalta, kaj se nauranoj supervivu kiel etno, tiam la nombroj estu almenaŭ 1.500. Oni deklaris, ke kiam la popolo atingos 1.500, la tago estos nomata *Angam-tago*, ĝi estos publika ferio kaj memorigita ĉiujare. La bebo, kiu atingos la celon estos nomata *Angam-bebo* kaj ricevos donacojn kaj honorojn.

### Unua Angam

Post 13 jaroj la naura popolo atingis 1.500 pro la naskiĝo de la unua Angam-bebo la 26-an de oktobro 1932, la knabino Eidegenegen Eidagaruwo.

Dum la japana okupado dum la dua mondmilito, 1.201 nauranoj estis transportitaj al la insuloj Truk (nomita nun Ĉuuk). Nur 737 nauranoj supervivis kaj revenis hejmen post la milito kaj kuniĝis kun la ĉirkaŭ 400 supervivantoj sur Nauro. La Angam-knabino estis inter tiuj, kiuj mortis sur Ĉuuk kaj neniam revenis hejmen.

### Dua Angam

Post la fino de la dua mondmilito la popolo de Nauro strebis denove atingi la nombron de 1500 anoj.

La 31-an de marto 1949 fine naskiĝis Bethel Enproe Adam, la dua Angam-bebo, de Kenye kaj Clarence Adam en Boe sur Nauro. Malgraŭ tio la oficiala data de Angam-tago restis la 26-a de oktobro.

Referencoj
----------

1. ↑   Permanenta misio de Nauro ĉe Unuiĝintaj Nacioj - Angam-tago. Arkivita el la originalo je 2004-10-21. Alirita 2007-12-06.

Vidu ankaŭ
----------

* Nauranoj
Praksinoskopo farita de Ernst Plank, el Nurembergo, Germanio, kaj uzanta energion de miniatura varmaera motoro. Ĝi estas nune en la kolekto de la Birmingama sciencomuzeo Thinktank (muzeo).
Ilustracio de 1879 de Praksinoskopo
Projekcianta praksinoskopo, 1882
La *Théâtre Optique*, 1892. Tiu lasta prilaboraĵo de la aparato uzis longajn striojn kun centoj de rakontaj bildoj.
**Praksinoskopo** estis aparato de animacio, nome sukcedanto de la zootropo. Ĝi estis inventita en Francio en 1877 fare de Charles-Émile Reynaud. Kiel ĉe la zootropo, ĝi uzis strion de bildoj lokigitan ĉirkaŭ la interna surfaco de turniĝanta cilindro. La praksinoskopo plibonigis la zootropon pere de anstataŭo de siaj mallarĝaj vidaj fendotranĉoj per interna cirklo de speguloj, lokigitaj tiele por ke la reflektoj de bildoj aperu pli malpli senmovaj en sinteno dum la rado turniĝas. Iu rigardante en la speguloj vidus tiele rapidan sinsekvon de bildoj produktante iluzion de movado, per pli brila kaj pli disformita bildo ol tiu kiun la zootrope havigis.

En 1889 Reynaud disvolvigis la *Théâtre Optique*, plibonigita versio kapabla projekcii bildojn sur ekrano el pli longa rulaĵo de bildoj. Tio ebligis lin montri man-pentritan animaciitan kartunon al pli granda publiko, sed ĝi estis tuj superita laŭ populareco fare de la fotofilma projekciilo de la fratoj Lumière.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Praksinoskopo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Foto kaj informaro Arkivigite je 2005-12-17 per la retarkivo Wayback Machine
* Praxinoscopes: Kenyon College Department of Physics Arkivigite je 2013-09-23 per la retarkivo Wayback Machine
* Pri tio kaj similaj vidoludoj, inklude la zootropon Arkivigite je 2004-04-04 per la retarkivo Wayback Machine
* The Influence of Emile Reynaud Arkivigite je 2013-04-11 per la retarkivo Wayback Machine
* Pli pri la verko de Reynaud *Théåtre Optique*