recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Bonaparte devant le Sphinx* (Napoleono antaŭ la Sfinkso) de Jean-Léon Gérôme.
La **kampanjo de Egiptio** estis la milita ekspedicio en Egiption fare de la generalo Bonaparte kaj de liaj sukcedantoj el 1798 al 1801, cele al la konkero de Egiptio kaj Mezoriento, kaj tiele blokadi la vojon al Hindio fare de Granda Britio kadre de la lukto kontraŭ tiu menciita ŝtato. Tiu fakte estis unu de la potencoj kiuj eltenis malamikecon kontraŭ la revoluciema Francio.

Ĝi plifortiĝis pere de scienca ekspedicio, komponita de nombraj historiistoj, botanikistoj, desegnistoj kiuj akompanis la armeon por malkovri la riĉojn kaj kulturajn kaj ekonomiajn de Egiptio. La 19a de majo 1798 (30a de florealo de la jaro 6a) la franca ekspedicia armeo eliris el Toulon, sed estis ankaŭ ŝipoj kiuj akompanis ilin el Marsejlo, Ĝenovo, Ajaccio, Civitavecchia. Totale pli ol 400 ŝipoj partoprenis en tiu ŝiparo, same kiel 40 000 homoj kaj aliaj 10 000 maristoj. La ŝiparo konkeris dekomece Malton en la 11-a de junio, poste elŝipiĝis en Aleksandrio la 1a de julio.

Unu el la plej famaj bataloj de tiu kampanjo estis la batalo de la Piramidoj kiu okazis la 21a de julio 1798.

Francio devis abandoni Egiption meze de 1801.

Bataloj
-------

* Batalo de Abukiro (1799)

Bibliografio
------------

* Henry Laurens:
	+ *Les Origines intellectuelles de l'expédition d'Égypte : l'orientalisme islamisant en France (1698-1798)*, Isis, 1987
	+ *Kléber en Égypte : Kléber et Bonaparte*, 1988
	+ *L'Expédition d'Égypte*, 1996
* Frédéric Lenormand, *L'Odyssée d'Abounaparti*, romano, Robert-Laffont 1994, Prix de la Fondation Lagardère.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Franca militiro al Egiptio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Franca militiro al Egiptio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La campagne d'Égypte Arkivigite je 2014-07-22 per la retarkivo Wayback Machine, de Éric Anceau, Maître de conférences à l'université de Paris IV-Sorbonne.
* Exposition à l'institut du monde arabe, Bonaparte et l'Égypte Arkivigite je 2008-04-05 per la retarkivo Wayback Machine
**preĝejo Sankta Anna** estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en Leányfalu. Ĝi estas la plej malnova publika konstuaĵo de la komunumo.

Historio
--------

Antaŭ konstruado de la preĝejo Leányfalu estis nur ekstera parto de Pócsmegyer, sed la katolikoj apartenis al paroĥo de Szigetmonostor, tial ili vizitis preĝan ĉambron trans la Danubo. En 1890 la preĝa ĉambro cindriĝis pro incendio. Estis necese konstrui propran preĝejon en Leányfalu, kiu konstruiĝis en 1898. La katolika grupo memstariĝis en 1937, la paroĥo fondiĝis en 1946. La orgeno estis farita nur en 1987.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola. La turo (kaj same la enirejo) estas videbla en mezo de la fasado. Super la enirejo estas videbla mozaiko, kiu prezentas Sanktan Anna-n, Sanktan Maria-n kaj Jesuon. Interne la ĉefaltara bildo prezentas Sanktan Anna-n, kiu instruas legi Sanktan Maria-n. Ĉe la ŝtuparejo estas bildo pri Johano Baptisto. Miksa Róth pentris la fenestrajn vitrajn bildojn.

Kermeso okazas en la 26-an de julio.

Fontoj
------

* (hungare kun fotoj)
* (hungare)
* hungare kun foto
* hungare
* (belega globfoto)
* hungare kun malnovaj fotoj Arkivigite je 2014-02-02 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Preĝejo Sankta Anna (Leányfalu) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Drôle de Noël*** (***Stranga Kristnasko***) estas franca telefilmo de Nicolas Picard-Dreyfuss aperinta en 2008.

Temo
----

La 24-an de decembro vespere, en stacidomo, trajno alvenas en franca urbeto, ie en Francio. El tiu trajno eliras pluraj pasaĝeroj, varme akceptitaj de aliaj personoj. Mélanie, Pierre, Marc, Valérie, Lara kaj aliaj interkruciĝas. Kelkaj estas atenditaj, aliaj restas solaj sur la kajo. La noktofesto povas komenciĝi, nekutima kaj movoplena. Trista kiel noktofesta manĝaĵo, Marc ne plu volas festeni ĉe siaj gepatroj. Siaflanke, Lara, orkestra kantistino, estas ĵus forlasita. La juna Sandrine devas trovi lastminutan donacon por sia patro. Charles, siaflanke, kvindekkelk-jara, invitis sian amatinon, Valérie, por la noktofesto en sia familio, prezentante ŝin kiel foran kuzinon. Mélanie, kvardekkelk-jara dommastrino, enamiĝas al Pierre, vestita en kostumo de Patro Kristnasko, dungita por la vespero, li devas disdoni donacojn al infanoj de burĝa familio, pagita per kelkaj monbiletoj. François, siavice, emas resti sola, for de sia familio. Sub tiaj aŭspicioj, la magio de Kristnasko malfacile funkcias...

Komentaro
---------

En tiu fikcia rakonto, viroj kaj virinoj renkontiĝos, forlasos sin, blindiĝos kaj enamiĝos. Tiom da personoj energie interpretitaj de interesa rolularo (interalie Valérie Benguigui, Grégori Derangère, Michaël Cohen, Lara Guirao, Salomé Lelouch). Por ĉiuj tiu kristnaska nokto signifos klaran rompon. Konstruita kiel fabelo kun gajnantoj kaj malgajnantoj, tiu rakonto fajne kaj klarvide analizas la angorojn ligitajn al familiaj festoj: dum, por infanoj, Kristnasko estas asociita al magio de lumoj kaj malkovro de donacoj, ĉe plenaĝuloj, tiu vespero estas sinonimo de granda psikologia malkaŝo kaj de novaj korbatoj.

Teĥnikaĵoj
----------

* Titolo: *Drôle de Noël*
* Reĝisoro: Nicolas Picard-Dreyfuss
* Scenaro kaj dialogoj: Sylvie Blotnikas
* Aperdato: 2008
* Lando: Francio
* Ĝenro: Komika filmo
* Daŭro: 110 minutoj

Rolularo
--------

* Valérie Benguigui: Mélanie
* Grégori Derangère: Pierre
* Frédérique Bel: Véronique
* Julien Rochefort: Jean-François
* Michaël Cohen: Marc
* Lara Guirao: Lara
* Elodie Navarre: Valérie
* Pierre-Loup Rajot: Charles
* Sylvie Blotnikas: Alice
* Esther Gorintin: Flora Pasquier
* Jean-François Garreaud: Clodion
* Salomé Lelouch: Sandrine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Drôle de Noël en IMDb
* Drôle de Noël ! en Télérama Arkivigite je 2016-03-03 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Filmo |
**preĝejo Sankta Andreo** estas romkatolika Historia monumento en Hungario, en vilaĝo Hidegség.

Historio
--------

La unua mencio pri la preĝejo okazis en 1274, tiam ĝi estis rotondo por 40 personoj. Ĝi estis interne rondoforma kun hufofera absido, sed ekstere ĝi estis du brikoformoj. Tiu sistemo estas malofta en la lando. En la 15-a jarcento navo estis alkonstruita al la rotondo. En la 1660-aj jaroj gravaj partoj estis malkonstruitaj (enirejo, galerio), poste la navo estis pligrandigita, la iama rotondo iĝis nur nova altaro. Oni pentris ankaŭ renesancajn murpentraĵojn. En 1713 fulmo trafis la preĝejon, la tuja renoviĝo jam estis baroko. En 1748 estis konstruita la baroka turo antaŭ la absidon, apuden la sakristio, interne nova galerio. En 1859 la orgeno ekfunkciis. En 1889 la navo estis plilongigita, en la sekva jaro nova fasado estiĝis. En la 1930-aj jaroj okazis la lastfoja pligrandiĝo. En 1970 arkeologoj priserĉis la preĝejon, poste restaŭrado okazis.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola sur monteto apud la tombejo. Estas interese, ke la fasado estas simpla kaj simetria, kie la enirejo funkcias, sed la turo troviĝas en la malantaŭa parto. Pro la plurfojaj trakonstruoj nur la arkitektoj povas vidi la diversajn stilojn ekde la romaniko. La turistoj povas vidi la freskojn, kiuj estis pentritaj (laŭ la ekspertoj) jam post jardekoj de la rotondo-konstruo. La menciita rotondo interne havas diagonalon 6 metrojn, ekstere la kvarangulo estas preskaŭ 8 metrojn. La absido estis nur 3 metrojn diagonale. Sur plafono de la absido estas videbla fresko pri Kristo, ĉirkaŭe estas la evangeliistoj: Sankta Mateo kiel anĝelo, Sankta Marko la evangeliisto kiel leono, Sankta Luko kiel bovo, Sankta Johano la Evangeliisto]] kiel aglo. Pli malsupre estis videblaj la 12 apostoloj, sed pro la trakonstruadoj kelkaj el ili neniiĝis. En la flanka altaro estas videblaj skulptaĵoj pri Aŭgusteno de Hipono kaj Gregorio la 1-a el 1753.

Kermeso okazas en la 30-an de novembro.

La mezepoka fresko

Fontoj
------

* hungare kun foto
* 
* Arkivigite je 2013-03-13 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
**Häfelfingen** estas komunumo en la distrikto Sissach en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 268 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Häfelfingen situas en la sudo de Kantono Bazelo Kampara ĉe la nordokcidenta deklirvo de la monto *Wisenberg*, kiu apartenas al la Ĵurasa Montaro kaj kun alteco de 1002 m s.m. estas la plej alta punkto de la komunumo. Sur la pinto de Wisenberg troviĝas belvidturo. Tra la vilaĝo fluas la rivereto *Eimattbach*, alfluanto de *Homburgerbach*, siavice alfluanto de Ergolz. De la komunuma areo de 3,96 km² servas por setlejoj 0,25 km², estas kovritaj de arbaro 1,37 km², kaj estas uzata por agrikulturo 2,32 km².

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Häfelfingen limas en nordo al Rümlingen, en nordoriento al Rünenberg, en oriento al Zeglingen, en sudo al Wisen (Kantono Soloturno), en sudokcidento al Läufelfingen, kaj en okcidento al Buckten.

Trafiko
-------

Häfelfingen estas montara vilaĝo, kiu situas komplete flanke de la trafikvojoj. Ĝi estas per publikaj trafikiloj atingebla nur dum labortagoj per la buso 109, kiu veturas nur 12-foje tage en malregulaj kadencoj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Häfelfingen datiĝas el la jaro 1358 kiel *Hevelingen*.

En mezepoko Häfelfingen estis posedaĵo de senjoroj de *Frohburg*. En la jaro 1305 la episkopo de Bazelo aĉetis la senjorujon. Li pandigis Häflingen en 1356 dumtempe al Aŭstrio kaj poste al aliaj nobelaj familioj. En la 14-a jarcento ĝi fariĝis parto de la senjorujo *Neu-Homberg*. Kiel komunumo de la voktejo en la jaro 1400 Häfelfingen fariĝis posedaĵo de la urbo Bazelo. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la vilaĝo estis atribuita al la tiama distrikto Gelterkinden kaj en la jaro 1814 al la distrikto Sissach, ĉe kiu ĝi restis ankaŭ post la Bazela Kantondisiĝo kaj kun kiu ĝi fariĝis parto de la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Häfelfingen
* Häfelfingen en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Häfelfingen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* Kamparana domo en la centro de HäfelfingenKamparana domo en la centro de Häfelfingen
* Vilaĝa stratoVilaĝa strato
* Lerneja placoLerneja placo
* LernejoLernejo

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Sissach |
| --- |
| SissachSissach Anwil  •  Böckten  •  Buckten  •  Buus  •  Diepflingen  •  Gelterkinden  •  Häfelfingen  •  Hemmiken  •  Itingen  •  Känerkinden  •  Kilchberg  •  Läufelfingen  •  Maisprach  •  Nusshof  •  Oltingen  •  Ormalingen  •  Rickenbach  •  Rothenfluh  •  Rümlingen  •  Rünenberg  •  Sissach  •  Tecknau  •  Tenniken  •  Thürnen  •  Wenslingen  •  Wintersingen  •  Wittinsburg  •  Zeglingen  •  Zunzgen | Sissach |

 |
**Kurt Sedlmayer** [sedlmajer], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sedlmayer Kurt,** konata en Aŭstrio kiel **Curt E. Sedlmayer** estis hungara-aŭstra agronomo, biologo, membro de Hungara Scienca Akademio (1952). Lia nomformo ofte aperis kiel **Sedlmayr**.

Kurt Sedlmayer  naskiĝis la 31-an de aŭgusto 1900 en Hungara reĝlando en Szarvkő (nuntempa Hornstein en Aŭstrio). Li mortis la 1-an de majo 1965 en Vieno.

Biografio
---------

Kurt Sedlmayer apartenis al la aŭstra minoritato en Hungara reĝlando. Li frekventis agraran ĉeflernejon en Vieno, poste li studvojaĝis al Usono, baldaŭe al Danio, Nederlando, Germanio. En 1924 li gvidis agraran uzineton en Bük. En 1930 li aĉetis bienon en Sopronhorpács, kie li kultivis sukerbetojn. Post jaroj li sukcese kreis novajn sukerbeto-specojn "BETA C-242" kaj "BETA I-19". Lia uzino prosperis antaŭ kaj dum la 2-a mondmilito. Dum la socialismo li memvole donacis la bienon al la ŝtato, tial li restis tie direktoro, eĉ li ricevis premiojn Kossuth en 1948 kaj 1954. Post falo de Hungara revolucio de 1956 li migris al Aŭstrio. Apud Vieno li establis instituton pri sukerbeto, kiun li ĝismorte gvidis.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero S kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio kun foto
La **preĝejo Sankta Anna** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Egyházashollós.

Historio
--------

Oni supozas, ke la romanika kirko Sankta Nikolao konstruiĝis en la 13-a jarcento. Post 2 jarcentoj la gotika turo estis alkonstruita. En 1560 la jam kalvinana loĝantaro akiris ĝin. Pro la kontraŭturkaj bataladoj ĝi iom ruiniĝis, en 1766 jam la katolikoj rekonstruis ĝin laŭ baroko. En 1850 la preĝejo estis pligrandigita laŭ klasikismo, samtempe oni faris novajn meblojn kaj la preĝejo prenis novan patronecon pri Sankta Anna. La orgeno estis farita en 1895. La preĝejo estis renovigita en 1997, ekde tiam oni povas vidi denove la mezepokajn partojn.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola, malantaŭ la preĝejo ŝtona krucifikso estas videbla. En la malnovaj tempoj ĉirkaŭ la preĝejo tombejo funkciis. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo, en flanko de la navo enmurita pordo estas videbla. La navo estas brikoforma, la absido estas duonronda. Sakristio aliĝas al la absida parto.

Kermeso okazas en la 26-an de julio.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* 
* 
* 
*
**ENDRESZ György** (endres) estis hungara aviadisto naskita en Perjámos la 6-an de januaro 1893 kaj mortinta en Latina (malnova nomo Littoria) la 21-an de majo 1932.

Kariero
-------

György Endresz partoprenis en la unua mondmilito kiel bivaka aviadisto kaj ricevis plurajn distingojn. Post la milito li estis aviadisto de la *Magyar Aero Express*, poste de la germanaj uzinoj Junkers, pli poste instruistoficiro de la *Magyar Aero Szövetség*. Oni petis lin gvidaviadisto por la transoceanflugo en 1930. La aviadilo nomumita „Justice for Hungary" (Justeco por Hungario) la 16-an de julio 1931 dum 25 horoj 40 minutoj el Harbour Grace tra la Oceano Atlantiko flugis ĝis Bicske sen surteriĝo (lia navigaciisto estis Sándor Magyar). Ili ricevis per la flugo la dekmildolaran premion de lordo Rothermere. La 21-an de majo 1932 li flugis kun la navigaciisto Gyula Bitai al kongreso de oceanaviadistoj de Romo kaj la aviadilo kraŝis en la flugkampo de Littoria. Ili ambaŭ mortis.

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

* Kategorio György Endresz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La nuna komplekso de la Anno-fondaĵo La **Preĝejo Sankta Anno** (germane: *Annenkirche*) estas duone pereinta preĝejo en Eisenach, Germanio (strato Georgenstraße). Ĝin konstruigis Sankta Elizabeto de Hungario mem, almenaŭ laŭlegende.

Historio de preĝejo/hospitalo
-----------------------------

La *Nova hospitalo* nomita malsanulejo troviĝis mezepoke en la antaŭurbo Fischerstadt, tuj nordoriente ĉe la Georga pordego de la ĉirkaŭfortikaĵo. Apudis ĝin la preĝejo Sankta Anno. Nuntempe ĉiuj parcelaĵoj unuiĝintaj estas kaj formas la fleghejman komplekson "St. Annen-Stift". La preĝejeto kiu nuntempe troviĝas surloke estas tamen pli nova.

La nomaldono de Sankta Anno por la malsanulejo estas el la 18-a jarcento. Antaŭe ĝi estis simple la Nova hospitalo por distingi ĝin de la Malnova hospitalo. Ties restoj videblis ankoraŭ en la 15-a jarcento ĉe la Katarino-monakejo, rande de alia antaŭurbo. La Anno-kapelo historia havis en la jaro 1506 tri altarojn. La loka kronikisto Johannes Rothe raportis ke troviĝis surloke pli frue konstruaĵaro de la konsiliana familio Hellgreve *(Hellgreven-korto)*. Jam en 1309 (unua mencio!) la hospitalo prosperis; dum la unua incendio urba ĝi forbrulis (1343) sed rekonstruitis tuj poste. La kapelon uzis ankoraŭ post la t.n. Reformacio la hospitalanoj. Dum la Tridekjara milito la preĝejo noviĝis kaj pligrandiĝis. Duko Ernesto Aŭgusto deklaris ĝin en 1743 garnizona preĝejo kaj instalis tie du galeriojn.

Dum la tempo de la kontraŭnapoleonaj militoj ĝi sekulare utiligis por diversaj kialoj. Poste la konstruaĵo plurfoje alikonstruitis, ekz. en 1634-69 aŭ en 1875. En 1907 oni forigis la lastajn restaĵojn de la originala Anno-hospitalo.

En la jaro 1883 la konsilantaro urba decidis konstrui modernan fleghejmon, por kio oni uzis najbaran grundon ĉe la nuntempa strato Hospitalstraße. La malsanulejoj Sankta Julio kaj Sankta Spirito, troviĝinte diverssitue en la urbo, translokitis tien ĉi. Samtempe oni kreis porviran sekcion de Sankta Anno en la hospitalo Sankta Klemento.

Priskribo
---------

Romanikstila baptopelvo kaj malfrugotika krucifikso estas atestiloj de la malnova preĝejo. tomboŝtono por Johann wilhelm Debus estas de 1733. Ĝi estas hala preĝejo kun orienta okangula tegmentoturo. En 1965/66 instalitis sub la arkaĵoj ligna plafono. La altarejaj vitraloj estas el la 19-a jarcento, la okcidenta rozo de 1904.

Literaturo
----------

Dehio, Georg: *Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen*, Deutscher Kunstverlag, 2003, ISBN 3-422-03095-6, p. 248

Eksteraj ligiloj
----------------

* Prie sur la urba retpaĝaro, kun historia bildo Arkivigite je 2015-12-23 per la retarkivo Wayback Machine
**György ENYEDI** [djordj enjedi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Enyedi György** estis hungara geografo, ekonomikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1990).

György Enyedi  naskiĝis la 25-an de aŭgusto 1930 en Budapeŝto. Li mortis la 10-an de septembro 2012 en Budapeŝto.

Biografio
---------

György Enyedi frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1953-1958. Li komencis sian karieron samloke en la universitato, poste en 1960 li ekhavis postenon en geografia filio de MTA. Spite la interrompojn li instruis en universitatoj de Debrecen, Pécs kaj ELTE. Li okupiĝis precipe pri rilatoj inter socio kaj ekonomio, same inter urbo kaj vilaĝo. Li havis edzinon, kiu naskis filinon. Li emeritiĝis en 2008. Li ricevis diversajn premiojn inter 1961-2009.

Verkaro (elekto)
----------------

* *A magyar mezőgazdaság termelési körzetei* (1961)
* *Hungary: An Economic Geography Boulder* (1976)
* *Földrajz és társadalom* (Geografio kaj socio) (1983)
* *Social Change and Urban Restructuring in Central Europe* (1998)

Fontoj
------

* biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 432694
* GND: 172063744
* LCCN: n50027367
* VIAF: 91398558
* ISNI: 0000 0001 1291 9776
* SUDOC: 02835706X
* BNF: 12020906d
* BIBSYS: 90709941
* NKC: jx20080715001
 |
**György Carabelli** [djordj karabeli?], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Carabelli György,** vaste konata **Georg Carabelli** estis hungara-aŭstra kuracisto, dentkuracisto, kirurgo, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis *lunkaszprie*.

György Carabelli en 1826
György Carabelli  naskiĝis la 11-an de decembro 1787 en Pest (urbo). Li mortis la 24-an de oktobro 1842 en Vieno.

Biografio
---------

György Carabelli frekventis universitaton en Vieno19. Post la diplomo li estis kuracisto en armeo de Habsburga Imperio. Li partoprenis en militiroj en la jaroj 1809 kaj 1813, poste li estis kortega dentkuracisto de Habsburgoj. En 1821 li ankaŭ komencis instrui en universitato de Vieno, poste li estis kunfondinto de la denta kliniko.

Li estas nun rigardata kiel fondinto de la scienca stomatologio (dentkuracado). Li ricevis hungaran nobelecon.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Systemat. Handbuch der Zahnheilkunde* (1831)

Memorigiloj
-----------

* en 1953 en Vieno estis nomata la Carabelligasse post li

Fontoj
------

* germane
* germane
* germane
* germane

* Kategorio György Carabelli en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 525052
* GND: 11029775X
* LCCN: n86081527
* VIAF: 22734667
* ISNI: 0000 0000 5530 3288
* SUDOC: 131222414
* NKC: nlk20000083798
 |
**Harold „Shorty" Baker** (naskiĝis la 26-an de majo 1914 en Sankta Luiso; mortis la 8-an de novembro 1966 en Novjorko) estis usona ĵaztrumpetisto de svingo. Li fariĝis konata per sia ludo en Duke Ellington Orchestra.

Kariero
-------

„Shorty" Baker lernis komence ludi frapinstrumentaron kaj komencis sian karieron fine de la 1920-aj jaroj kiel trumpetisto en la bando de sia frato, trombonisto Winfield Baker. Li muzikis komence de la 1930-aj jaroj kun Erskine Tate kaj Fate Marable, post tio en 1932 kun Eddie Johnson, ekde 1935 ĝis 1937 ĉe Don Redman, en 1938 mallonge en Duke Ellington Orchestra; pluaj stacioj estis la bandoj de Teddy Wilson 1939–40, Andy Kirk 1940–42, kie li en 1942 konatiĝis kun Mary Lou Williams, kun kiu li poste geedziĝis. Ekde 1943 ĝis 1951 li denove muzikis ĉe Duke Ellington kaj faris kun li en 1950 koncertvojaĝon tra Eŭropo, je kio ekestis en Parizo sonregistraĵoj por diskeldonejo Swing. En 1952 li denove muzikis ĉe Teddy Wilson same kiel ĉe Ben Webster, en 1954 ĝis 55 kun Johnny Hodges kaj 1957–59 denove ĉe Duke Ellington (*Blues in Orbit*). Post tio Harold Baker fondis propran kvaropon, muzikis en *Embers* kaj estis akompanmuzikisto en *Metropole Cafe*.

La pli lirika ludmaniero de Baker estas aŭdebla i.a. sur la sonregistraĵoj kun Elli ngton „*Trumpet No End*" 1946, „*New York City Blues*" 1947, „*Time’s A-Wastin’*" 1949, samkiel sur „*Time On My Hands*" de Johnny Hodges el la jaro 1954. Krom kun ĉi tiuj orkestroj Baker surdiskigis kun muzikistoj kiel Harry Carney en 1945 kaj Nelson Williams en 1950, krome li muzikas kun Doc Cheatham, Ella Fitzgerald kaj Russell Procope sur la disko *Giants of Small Band Swing, Vol. 1* (OJC).

Literaturo
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

* Martin Kunzler: *Jazz-Lexikon*, Reinbek, Rowohlt 1988
* Richard Cook kaj Brian Morton: *The Penguin Guide to Jazz on CD*, 6-a eldono, Londono, Penguin, 2002. ISBN 0-14-017949-6
* Bielefelder Katalog Jazz, 2001
* Leonard Feather kaj Ira Gitler, *The Biographical Encyclopedia of Jazz*. Oksfordo/Novjorko 1999. ISBN 978-0-19-532000-8


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 405912
* GND: 134909739
* LCCN: n95005454
* VIAF: 69114722
* ISNI: 0000 0000 5514 9700
* SUDOC: 15733788X
* BNF: 13891072x
* MBA: 5b38656a-b836-4585-9cc7-c5e731da9ea0
* BIBSYS: 9029319&feltselect=bs.autid 1005238, 9029319
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**grupflora kampanulo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonuloj *dicotyledones* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Asteraloj  *Asterales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kampanulacoj *Campanulaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Kampanulo  *Campanula* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: |  *C. glomerata* |
|

 |
| Dunomo |
|  ****Campanula glomerata**** L. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri grupflora kampanulo  |

 |
| v • d • r |

**Kampanulo grupflora**, aŭ **kampanulo kun aglomeritaj floroj** (*Campanula glomerata*) estas plurjara herba planto el la
familio Kampanulacoj.

Sinonimoj
---------

* *Campanula aggregata* Willd. ex Schltdl.
* *Campanula congesta* Schult.

Sub-specioj kaj variaĵoj
------------------------

* *Campanula glomerata* subsp. *farinosa* (Besser) Kirschl.
* *Campanula glomerata* subsp. *glomerata*
* *Campanula glomerata* var. *alba*

Priskribo
---------

Ĉi tiun specion karakterizas ĝiaj floroj grupiĝantaj ĉe la pinto de tigo. Aliaj pli malgrandaj florgrupoj troviĝas ĉe la akseloj de supraj folioj.

Ĝi estas plurjara rigida planto kun haretozaj tigoj, 15 ĝis 60 cm alta. La supraj folioj estas mallarĝaj, duone ĉirkaŭantaj; la malsupraj estas pli larĝaj kun petioloj. La kapitulaj floroj estas senpedunklaj (sesilaj) kaj intense violkoloraj. La korolo mallarĝe sonorilforma longas 1,5 ĝis 2,5 cm. La loboj de la kaliko estas mallarĝaj kun cilioj. La stiluso estas pli mallonga ol la korolo. La harozaj kapsuloj staras vertikale.

Disvastiĝo
----------

Kampanulo grupflora troviĝas en la norda mezvarma zono de Eŭrazio, de Britio ĝis Japanio. En Eŭropo ĝi troveblas preskaŭ ĉie, krom la ekstrema nordo. Ĝi estas ennaturiĝinta en Norda Ameriko. Ĝi kreskas en maldensaj arbaroj, en herbejoj ne tro malsekaj kaj ĉe vojrandoj, ĝis 1550 m super marnivelo.

Bildoj
------

* detalo de florojdetalo de floroj
* Funchal: botanika ĝardenoFunchal: botanika ĝardeno
* 

* Grupflora kampanulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Grupflora kampanulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Grupflora kampanulo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776250
 |
dekstra
**Tascio Cecilio Cipriano**, Latine: *Thascius Caecilius Cyprianus* (200/210-258) estis naskita en Kartago, la ĉefurbo de la Romia provinco Afriko. Li devenis de pagana familio; profesie li fariĝis retoro, instruisto pri retoriko. En 245 aŭ 247 li estis baptita kaj unu-du jarojn poste li estis aklamacie elektita episkopo.
La ĉirkaŭ dek jaroj de lia episkopa oficado estis malfacila periodo por la Afrika eklezio.

Restas de li ege valora kolekto de leteroj, plurfoje kune kun la koncernaj respondoj al li. El ili, kaj ankaŭ el liaj teologiaj traktaĵoj pri pluraj temoj, ni havas sufiĉe detalajn informojn pri la tiutempa eklezia vivo en kaj ĉirkaŭ Afriko kaj Numidio. Lia personeco akiris al liaj verkoj grandan aŭtoritaton ankaŭ ekster la propra regiono. Ne senkiale de lia verkaro restas relative multaj manuskriptoj.

Kvankam li ja ne kontraŭis la unuaecon (la prioritaton) de la eklezio de Romo, fakte por li ĉiuj episkopoj estis samrangaj antaŭ Dio. Koncerne la bapton, li ne rekonis la validecon de la bapto fare de tiuj kristanoj, kiuj iel perdis kompletan komunion kun la eklezio de Romo (la romkatolika eklezio). Romo mem, kaj poste ankaŭ Aŭgustino, aplikis malsaman politikon.

Alia temo, tiutempe tre debatata, estis kion fari koncerne tiujn fidulojn, kiuj, okaze de persekutado, por sendanĝerigi sian vivon, ĉu ŝajnigis sin oferintaj al la romiaj dioj, ĉu efektive plenumis tiajn oferojn. Ofte, post ĉesigo de la persekutado, tiaj kristanoj ree venis al la lokaj eklezioj. Pluraj grupoj aŭ sektoj – ekzemple Donatistoj kaj la sekvantoj de Novatiano en Romo - reagis kontraŭ ili tiel akre, ke la falintoj ne plu estis akceptataj en la eklezian komunumon. Por Cipriano tio estis tro rigora sinteno: li ja estis severa kontraŭ tiaj apostatoj, sed aliflanke rekonis en ilia agado la homan malperfektecon: pere de penitenca rito eblis reveni en la eklezion.

Tertulianon li konsideris sia Majstro, de kiu multe li transprenis, kvankam foje en malpli rigora formo.

Li mortis martire la 14an de septembro 258.

Inter liaj traktaĵoj ni menciu speciale pri "Kiel sin vestu la Virgulinoj", "La Unueco de la Katolika Eklezio" (kiu aperis ĉe VoKo en la serio Voĉoj Kristanaj, nr 25. - 2006 - 45 p.), kaj "La Falintoj".

En Esperanto
------------

Aperis de li krome tradukoj en Antologio Latina volumo 5, p. 113-179.

* Kategorio Cipriano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 137490
* GND: 118523112
* LCCN: n80002958
* VIAF: 352158790511138850842 100179090, 352158790511138850842
* ISNI: 0000 0001 2096 7188, 0000 0004 5378 9033
* LIBRIS: 182665
* SUDOC: 026653036
* BNF: 11886041c
* NLA: 35216494
* BIBSYS: 90170573
* NKC: jn19981000539
* ICCU: CFIV028314
* BNE: XX1130558
 |
La **preĝejo Sankta Anna** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Igal, en la urbomezo.

Historio
--------

En tiu loko gotika kirko Sankta Georgo konstruiĝis en la 13-a jarcento aŭ en la sekva jarcento. Dum dominado de turkoj konstanta pastro ne estis tie, nur poste ekde 1693. Dum la sekva periodo dum la kontraŭHabsburgaj militoj la kirko bruldetruiĝis, sed dum la pacaj tempoj en 1756 ĝi rekonstruiĝis dediĉita al Sankta Anna. Pri la mezepoko apenaŭ restis iom. Laŭ aspekto ĝi tre similas al la Preĝejo Ĉieliro de Maria (Andocs). La orgeno estis farita en 1883, en 1926 trakonstruita. La interna aspekto ŝanĝiĝis en 1908, ĝi estis restaŭrita en 1976.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola laŭ la trotuaro. En mezo de la fasado la turo grandparte reliefas kaj altiĝas, malsupre estas la enirejo. La turopinto estas bulbokupolo. Estas alia enirejo en flanko de la navo. La barokaj ĉefaltaro, predikejo kaj baptujo devenas el la 18-a jarcento. La ĉefaltara bildo prezentas Sanktan Annan, krome restis bildo pri Marteno de Tours el la malnova kirko.

Kermeso okazas en la 26-an de julio.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Hermenches** estas komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 357 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Hermenenches situas sur la alttavolo de Jorat, molasa montetdorso de la Vaŭda Mezlando, oriente de la valo de la rivereto *Bresonne*, alfluanto de Brojo. La komunumo konsistas el la vilaĝetoj Hermenenches, Moille-Robert, Moille-Cugy, kaj Méleries, kaj pluraj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,77 km², de kiuj 28,7% estas kovritaj de arbaro, 65,0% servas por agrikulturo kaj 6,3% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Hermenenches limas en nordo al Moudon, en nordnordoriento al Rossenges, en oriento al Syens, en orientsudoriento al Vucherens, en sudoriento al Ropraz, en sudo al Corcelles-le-Jorat, kaj en okcidento al Jorat-Menthue.

Trafiko
-------

Hermenenches situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi atingeblas de Moudon per flanka vojo tra Rossenges, kiu plukondukas al Corcelles-le-Jorat, kaj alia flanka vojo kondukas de Hermenenches al Peney-le-Jorat. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 20 kilometrojn sudsudokcidente apud Lausanne. Pere de poŝtaŭtolinio de Moudon al Thierrens la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Hermenenches datiĝas el la jaro 1254 kiel *Ermenges*. Sub la berna regado ek de 1536 Hermenenches apartenis al la Voktejo Moudon. Ek de 1641 ĝi post interŝanĝo inter la berna registaro kaj la vokto de Lutry ĝi formis apartan malgrandan senjorujon sub berna suvereneco. En la 1-a duono de la 17-a jarcento estis konstruita la Kastelo Hermeneches. Post la Helveta Revolucio de 1798 ĝi estis atribuita al la Distrikto Moudon kaj en la jaro 2006 integrita al la Distrikto Brojo-Vully.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Valérie Favez*: *Hermenenches* en *Historia Leksikono de Svislando* (2001-03-10)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hermenches en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Hermenches Arkivigite je 2019-04-01 per la retarkivo Wayback Machine

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Hermenches** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Brojo-Vully |
| --- |
| Avenches • Brenles • Bussy-sur-Moudon • Carrouge • Champtauroz • Chavannes-sur-Moudon • Chesalles-sur-Moudon • Chevroux • Corcelles-le-Jorat • Corcelles-près-Payerne • Cremin • Cudrefin • Curtilles • Dompierre • Faoug • Forel-sur-Lucens • Grandcour • Henniez • Hermenches • Lovatens • Lucens • Missy • Moudon • **Payerne** • Prévonloup • Ropraz • Rossenges • Sarzens • Syens • Trey • Treytorrens (Payerne) • Valbroye • Villars-le-Comte • Villarzel • Vucherens • Vulliens • Vully-les-Lacs |  |

 |
Ŝekelo de 1950.
**La cionisma ŝekelo**, aŭ mallonge ŝekelo, estis valuto de la cionisma organizo, ekde la gvidado de David Wolfson antaŭ la elektoj al la dua cionisma kongreso en 1898. La valuto estis simbola kaj transformiĝis en ĉiu cirkulado al valoro en la loka valuto. La origino de la nomo estas en la antikva hebrea monero siklo.

La cionisma ŝekelo estis uzata kun la starigo de la establita cionisma movado estrata de Benjamin Zeev Herzl, kaj ĝis la starigo de la ŝtato por marki jaran kotizon. 

La "Ŝekelulo" estis iu, kiu aĉetis cionisman ŝekelon, kaj li aĝis 18 jarojn, aĉetis la rajton elekti deputitojn al la cionisma kongreso por tiu jaro. Ankaŭ tiuj, kiuj aĝis 24 jarojn, rajtis konkurenci esti deligito memstare. 

La nombro de sikloj venditaj en ĉiu lando determinis la nombron de deputitoj, kiujn ĝi rajtis sendi al la Kongreso. Nature, en la jaroj, kiam neniuj elektoj al la cionisma kongreso okazis, ŝekelaj vendoj falis. Kvankam la ŝekelo estis simbola monvaluto, kiel atestilo pri pago de la kotizo, ĉiu pago ricevis fakturon sur kiu aperis bildoj esprimantaj la esencon de la cionisma ideo, kaj foje kopion de antikva israel-juda monero.

La cionisma ŝekelo esprimis la liberan volon de ĉiu judo partopreni por determini la sorton de la popolo de Israelo, male al la praktiko en tradicia juda socio, kie plej multaj decidoj estis faritaj de rabenoj kaj saĝuloj. Depende de la procento de ŝekelaj aĉetantoj, oni povus taksi la staton de la cionisma movado inter la diasporo. La enspezoj el la vendo de la cionisma ŝekelo sumiĝis al konsiderindaj sumoj, kiuj ebligis la ĉiutagan funkciadon de la cionisma organizo kaj la financadon de ĝiaj administraj elspezoj.

Diversaj judaj komunumoj iam okazigis diversajn eventojn kaj kunvenojn por kolekti donacojn sub la titolo "Cionisma Ŝekela Tago".

Eksteraj ligoj
--------------

* The Cionist Shekel Arkivigite je 2011-09-16 per la retarkivo Wayback Machine, la retejo de la juda agentejo
* Old Shekel, Altneuland, Oranĝaj Blogoj
* Donaco al la ŝekelo en Maroko en 1930, L`Avenir Illustré, juda historia gazetara retejo
* La cionisma ŝekelo eldonis kaj produktis en Maŭricio, Oded Israeli, Flickr
* Bildo de ŝekela fakturo el la oka jaro de la cionisma movado
* La cionisma Ŝekelo, la loko de la juda setleja trezoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 722641
 |
**Piarista preĝejo de Sankta Anna** estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Vác, en la urbocentro.

Historio
--------

Piaristoj konstruis preĝejon, lernejon kaj monaĥejon ekde la 1720-aj jaroj. Ili estis funkcikapablaj en 1745, escepte la du turojn, kiuj nur en 1753. En 1785 la piaristoj estis forigitaj, la lernejo kaj la monaĥejo iĝis kazerno. En 1796 la piaristoj reakiris la konstruaĵojn, la preĝejo ricevis novan orgenon. En 1886 la turoj estis renovigitaj. En 1948 la piaristoj denove estis forigitaj kaj oni konstruis muron inter la preĝejo kaj monaĥejo.

Konstruaĵo
----------

La ununava preĝejo kun 2 turoj estas ekstere kaj interne impona kaj ornamriĉa. Super la enirejo balkono estas videbla kun skulptaĵo. Interne la sanktejo estas kvadrata. La interna meblaro estas baroko.

La preĝejo estas Monumento historia. Kermeso okazas en dimanĉo post la 26-an de julio.

Fontoj
------

* hungare

Kolono pri Sankta Triunuo antaŭ la kirko
Pordo en la kirko

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Hermann SCHLEGEL** [**ŝle:**gl] (10-a de junio de 1804 - 17-a de januaro de 1884) estis ornitologo kaj herpetologo germana. 

Hermann Schlegel

Vivo
----

Li naskiĝis en Altenburg. Lia patro, kiu laboris kiel latunforĝisto, kolektis papiliojn, kio stimulis la intereson de Schlegel en la natura historio. La malkovro hazarde de nesto de rabobirdo enkondukis lin al la studo de la birdoj, al kio helpis ankaŭ renkonto kun Christian Ludwig Brehm.

Schlegel komencis labori por sia patro, sed frue lacegiĝis de tiu. Li vojaĝis al Vieno en 1824, kie, en la universitato, ricevis klasojn de Leopold Fitzinger kaj Johann Jacob Heckel. Letero de rekomendo de Brehm al Joseph Natterer atingigis postenon en la Muzeo de Natura Historio de Vieno.

Unu jaron post lia alveno, la direktoro de la muzeo, Carl Franz Anton Ritter von Schreibers, rekomendis lin al Coenraad Jacob Temminck, direktoro de la muzeo de natura historio de Leiden, kaj ĉi tiu lin prenis kiel helpanto. Je la komenco, Schlegel laboris ĉefe en la kolekto de reptilioj de la muzeo, sed frue lia aktiveco etendiĝis al aliaj grupoj de bestoj. Schlegel estis tuj sendota al Javo por kuniĝi al la Naturhistoria Kommisiono, sed la morto de tiu kiu tuj estos la posteulo de Temminck, Heinrich Boie, faris ke la projekto ne antaŭeniris. Estis en ĉi tiu epoko kiam Schlegel konis Philipp Franz von Siebold. Ili iĝis bonaj amikoj kaj kunlaboris en la verko *Fauna Japonica* (1845-1850).

Kiam komence de 1858 Temminck mortis, Schlegel lin sekvis kiel direktoro de la muzeo de natura historio. Estis speciale interesita en la azia sudoriento, kaj en 1857 ordonis al lia filo Gustav kolekti specimenojn de birdoj de Ĉinio. Kiam Gustav alvenis, trafis ke Robert Swinhoe estis alveninta tie unue. En 1859 Schlegel sendis Heinrich Agathon Bernstein al kolekti birdojn al Novgvineo. Bernstein mortis en 1865 kaj estis sekvita en la scienca misio de Hermann von Rosenberg.

Schlegel prenis junan nomitan helpanton Otto Finsch. Samtempe li komencis eldoni sciencan revuon nome *Notoj de la muzeo de Leyden*, tiel kiel ankaŭ verkon de dek kvar volumoj: *Muséum d'histoire naturelle des Pays-Bas* (1862-1880). En ĉi tiu verko uzis tri ilustristojn: John Gerrard Keulemans, Joseph Smit kaj Joseph Wolf.

La lastaj jaroj de lia vivo estis komplikitaj: lia virino mortis en 1864; lia helpanto Finsch translokiĝis al la muzeo de natura historio de Bremen, kaj la kolekto de la Brita Muzeo komencis superi tiun de Leiden.

Referencoj
----------

* *A Concise History of Ornithology*, Michael Walters ISBN 1873403976

Vidu ankaŭ
----------

* Ŝlegela frankolino

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hermann Schlegel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hermann Schlegel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 335045
* GND: 117320196
* LCCN: n82070357
* VIAF: 311300271
* ISNI: 0000 0000 8127 859X
* LIBRIS: 172882
* SUDOC: 034897747
* BNF: 125601495
* BPN: 08353479
* BIBSYS: 1044230
* RKD: 94377
 |
**Harnaaz Kaur Sandhu** (Ĉandigaro, 3-a de marto de 2000) estas barata modelo kaj belecreĝino, gajninto de Fraŭlino Universo 2021. Sandhu antaŭe estis kronita Fraŭlino Barato Universo 2021, kaj estas la tria partoprenanto de Barato por gajni la konkurencon de Fraŭlino Universo.

Sandhu estis krome kronita kiel *Femina Miss India Punjab* en 2019, kaj metita kiel duonfinalulo ĉe *Femina Miss India* 2019.

Sandhu estis naskita en la vilaĝo de Kohali en Gurdaspur-distrikto, Panĝabo, proksime de la grandurbo Batala, al gepatroj Pritampal Singh Sandhu kaj Rabinder Kaur Sandhu. Ŝia patro estis dommakleristo kaj ŝia patrino estas ginekologo. Ŝi ankaŭ havas pli aĝan fraton nomitan Harnoor. Sandhu estis kreskigita en Jat Sika-familio.

En 2006, la familio moviĝis al Anglio, antaŭ revenado al Hindio du jarojn poste kaj ekloĝado en Ĉandigaro, kie Sandhu kreskis. Ŝi sekvis Shivalik Publika Lernejo kaj la Postdiplomiĝinto-Registaro-Kolegion por Knabinoj, ambaŭ en Ĉandigaro. Antaŭ iĝi Fraŭlino Universo, Sandhu studis magistron en publika administrado.

Referencoj
----------

1. ↑  Harnaaz Sandhu de Chandigarh kronita gajninto de LIVA Miss Diva Universe 2021
2. ↑  Harnaaz Sandhu gajnas Fraŭlino Universo 2021

* Kategorio Harnaaz Sandhu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 748024
 |
**Hermann WAGNER** (naskiĝis la 23-an de novembro 1904 en Esslingen am Neckar) estis germana esperantisto.

Li aktivis de la 1930-aj ĝis la 1960-aj jaroj en SAT kaj inter la Naturamikoj, kun deviga interrompo de 1936 ĝis 1945, kiam li kiel antifaŝisto vivis en "konstanta mortdanĝero".

En sia ĉefa esperantlingva verko "Ni devas diri ĝin" li rakontis pri la situacio en Germanio en la unuaj du jaroj post la Dua Mondmilito kaj forte kontraŭis la opinion pri la "kolektiva kulpo" de la germanoj pri la faŝistaj krimoj. Liaj celoj estadis paco kaj progreso, kaj por realigi ilin, li opiniis necese ekstermi naciismon kaj malhelpi la ekspluatadon de homoj fare de kapitalistoj.

Li iniciatis la fondon de TANEF kadre de la Universala Kongreso 1951 en Munkeno kaj fariĝis ties unua prezidanto. Poste TANEF nomumis lin honora prezidanto.

Verkoj
------

* Die Welthilfssprache Esperanto, eldonis Esperanto-Gruppe Stuttgart, 1946, 64 p.
* Ni devas diri ĝin, 1947, 84 p.
* Die Weltsprache Esperanto, 1964, 55 p.
**Cipora „Cipi" LIVNI** (hebree ציפי לבני, angla transskriba formo Tzipi Livni; 5-an de julio 1958 en Tel Aviv; la antaŭnomo ofta mallongigita kiel *Cipi*) estas israela politikistino kaj prezidantino de la Kadima-partio. Ŝi estis ministro pri justico dum tri periodoj: 2005, 2006-2007 kaj 2013-2014. En septembro 2008 ŝi provis esti ĉefministro de Israelo, sed ŝi ne sukcesis formi koheran registaron.

Biografio kaj politika kariero
------------------------------

Livni estas filino de Eitan Livni – iama membro de Irgun, Likud-parlamentano – kaj Sara Rosenberg. Ŝi servis kiel leŭtenanto en la israela armeo kaj laboris ekde 1980 ĝis 1984 por sekretservo Mosad. Livni studis juron en la Universitato Bar-Ilan kaj specialiĝis je publika kaj merkata juro kiel advokatino.

Li estis elektita en jaro 2000 kiel Likud-membro al la israela parlamento kaj laboris en diversaj registaraj oficoj. Ŝi estis interalie ministro pri regiona kunlaboro, pri agrikulturo, pri enmigrado, pri justico (ekde 2005). Ŝi apogis forlason de la Gaza-strio kaj apartenis al la „kolombofrakcio" ene de la Likud-partio. En novembro de 2005, Livni sekvis malmembriĝon de Ariel Ŝaron el la Likud kaj membriĝon en la nova partio Kadima.

Post repaŝo de Silvan Ŝalom en januaro de 2006, ŝi estis nomumita al eksterafera ministro – kiel dua virino post Golda Meir – ĝis 2009, sed ŝi retenis ankaŭ sian poston pri justico kaj enmigrado dum pluraj monatoj. Ŝi ankaŭ surprenis la Ministerion pri Integriĝo.

Post malsaniĝo de Ariel Ŝaron, ŝi ekapogis Ehud Olmert kiel gvidanton de Kadima. Ĉe la antaŭtempaj parlamentaj elektoj Livni lokiĝis sur tria loko de la Kadima-listo. Livni estis la unua kabineta membro, kiu diferencigis atakojn de palestinaj aktivistoj je soldatoj kaj je nesoldatoj.

Ŝi estis kelkajn monatoj denove justicministro, ĝis februaro de 2007. Ŝi estis elektita al prezidanteco de Kadima la 17-an de septembro 2008 kontraŭ Ŝaul Mofaz kaj perdis kontraŭ li en marto 2012.

La 27-an de novembro 2012, ŝi fondis kaj prezidantis la novan partion *Hatnuah* kaj iĝis justicministro de la 18-a de marto 2013 ĝis la 4-a de decembro 2014.

Livni vivas en Tel Aviv, estas geedziĝinta kaj havas du infanojn.

* Kategorio Cipi Livni en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 258703
* GND: 117845469X
* LCCN: no2020097598
* VIAF: 298480497 84254709, 298480497
* ISNI: 0000 0000 5792 5910, 0000 0004 0262 8512
* NKC: js20061006025
 |
***Iskustvo*** (ruse *Искусство*, beloruse *Мастацтва*, esperante *Arto*) estas ruslingva revuo pri literaturo kaj alia arto, kiu estis eldonita en 1921 en Vicebsko. La eldonkvanto de revuo estis 500 ekzempleroj, entute aperis 6 numeroj.

Historio
--------

La magazinon fondis Vera Miĥajlovna Jermolajeva (ruse *Вера Михайловна Ермолаева*), tiama direktorino de la Vicebska popola lernejo de artoj (be), kiu estis renomita en 1921 kiel *Supera ŝtata ateliero de arto kaj teĥniko* (ruse *Высшая государственная художественно-техническая мастерская*; beloruse *Вышэйшая дзяржаўная мастацка-тэхнічная майстэрня*).

La revuo estis la organo de la arta dividado de la Sekcio de publika eduko de la Vicebska provinca ĉefestraro kaj la Vicebska artista sindikato. En 1922 *Iskustvo* estis unuigita kun revuo *Rabotnik prosveŝĉenija* (ruse *Работник просвещения*, beloruse *Супрацоўнік адукацыі*, esperante *Eduklaboristo*); la nova magazino estis eldonita sub la nomo *Rabotnik prosveŝĉenija i iskustva* (ruse *Работник просвещения и искусства*, beloruse *Супрацоўнік адукацыі і мастацтва*, esperante *Eduka kaj arta laboristo*).

Enhavo de la revuo
------------------

En la *Iskustvo* oni povis legi artikolojn kaj eseojn pri pentra, muzika kaj teatra vivo de Vicebsko; la kreado de muzeoj; la arĥeologiaj vidindaĵoj de Vicebska regiono; la teatraĵoj surscenigitaj en la Vicebska teatro de revolucia satiro; recenzoj de artaj ekspozicioj, artaj kaj literaturaj manifestoj ktp.

En la unua numero estis publikigita la programa manifesto de Kazimir Maleviĉ "Unovis". Foje la tekstoj estis ilustritaj per reproduktaĵoj (ekzemple kubofuturismaj gravuraĵoj de Vera Jermolajeva kaj aliaj). Inter la kunlaborantoj de la revuo estas M. Kunin, M. Malko, P. Medvedev, M. Pustinin kaj aliaj.

Referencoj
----------

1. ↑  Карасик, И. (2000). *В круге Малевича: Соратники; Ученики; Последователи в России 1920—1950-х гг.* Санкт-Петербург: Palace Exibitions. p. 400 (ruse)
2. ↑  Энцыклапедыя літаратуры і мастацтва Беларусі: У 5-і т. Т. 3. / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1985. — 751 с. — 10 000 экз. (beloruse)
3. ↑  *Шатских А. С.* Витебск. Жизнь искусства 1917—1922. (російською) — М.: Языки русской культуры, 2001. — 256 с. — ISBN 7859-0117-X. (ruse)
4. ↑  *Шишанов В.* «Витебские будетляне» (к вопросу об освещении театральных опытов Уновиса в витебской периодической печати) (російською) // *Малевич. Классический авангард. Витебск — 12: [альманах / ред. Т. Котович]*. — Мн.: Медисонт, 2010. (ruse)
**Károly Rauss** [kAroj rauŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rauss Károly** estis hungara kuracisto, profesoro, mikrobiologo.

Károly Rauss  naskiĝis la 1-an de februaro 1905 en Mernye. Li mortis la 27-an de februaro 1976 en Pécs.

Biografio
---------

Károly Rauss frekventis akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1929. Post siaj studoj li laboris en tutlanda instituto pri sanstato sub gvidado de Hugó Preisz en Budapeŝto. En 1934 li studvojaĝis en Eŭropo kaj Usono. Li estis nomumita privata profesoro en 1943 en Universitato Erzsébet, post 3 jaroj publika ordinara profesoro. Ekde 1946 li estis institutestro pri sanstato en Pécs, inter 1951 kaj 1975 same institutestro pri mikrobiologio. Li estis vicrektoro inter 1964-1967. Li pensiuliĝis en 1975.

En 1952 li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis premion Kossuth en 1953. Li estis membro de Leopoldina (akademio).

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Dysenteria* (1955)
* *Orvosi mikrobiológia* (1960) - kunlaboranto
* *Orvosi mikrobiológia és immunitástan* (1967) - kunlaboranto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 554857
* VIAF: 121482544
* ISNI: 0000 0000 7967 4040
* NKC: xx0189132
 |


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Paris Expo Porte de Versailles** estas ekspoziciejo kaj kongresejo en Parizo, Francio. Ĝi situas en la 15-a arondismento ĉe la metrostacio Porte de Versailles inter *Boulevard périphérique* kaj *Boulevards des Maréchaux*. Ĝi estas la plej granda ekspozicia parko en Francio.

Paris Expo Porte de Versailles havas 228 211 m² (2 456 440 kv. ft) da ekspoziciejo, 8 pavilionojn, 2 aŭditoriojn, 32 kunvenejojn. La ekspoziciejo aranĝas pli ol 120 komercajn foirojn ĉiujare, same kiel eventojn, multajn produktolanĉojn kaj konvenciojn. La *Tour Triangle*, 180 metrojn alta vitra piramido, estas planita esti konstruita proksime de la ejo. Ĝi enhavas hotelon kun 120 ĉambroj kaj 70 000 kvadrataj metroj da oficeja spaco.

La Pariza Ekspozicio gastigos la Somerajn Olimpikojn de 2024, kun manpilkado, flugpilko kaj tabloteniso konkursoj.

Publikaj transportoj
--------------------

* M12 *Porte de Versailles*
* T02 T03a *Porte de Versailles*
* RATP 80

Referencoj
----------

1. ↑  Paris Expo Porte de Versailles
2. ↑  Paris Expo Porte de Versailles
3. ↑  PARIS EXPO PORTE DE VERSAILLES

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia Agrikultura Salono de Parizo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Paris Expo Porte de Versailles en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo