recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Gastmuzikisto** estas muzikisto en muzika ensemblo, (orkestro, ĉambra muzikistaro, ĵazbandego ktp.), kiuj ne daŭre apartenas al ĉi tiu muzikistaro, sed estas dungita por certaj koncertoj aŭ sonregistradoj. Ĉi tio povas koncerni malofte ludatajn instrumentojn, kiuj tamen por certa peco estas nemalhaveblaj, ekz. saksofono en simfoniorkestro aŭ arĉinstrumentoj en ĵazbando. 

Gastmuzikistoj povas prezentebligi pli grandan spektron da repertuarverkoj – ekz. per aldonataj blovinstrumento en ĉambrorkestro, kies bazo konsistas nur el arĉinstrumentoj. Gastmuzikistoj ricevas kutime fiksan inkluzivpagon por provludo, tago aŭ prezentado. Multaj muzikistoj ĉefe laboras kiel gastmuzikistoj en variaj ensembloj. En ĵazo gastmuzikisto ofte ne nur estas mendebla muzikisto, sed jam fama kaj sukcesa muzikisto, kiu ornamas certan projekto (ekz. sonregistraĵo), enigante sian artistan renomon.

Literaturo
----------

* Hans-Jürgen Homann: *Praxishandbuch Musikrecht: Ein Leitfaden für Musik- und Medienschaffende*, Berlin: Springer 2007, S. 284f.
Koordinatoj: 63° 55′ 00″ N 38° 05′ 00″ O﻿ / ﻿63.91667 °N, 38.08333 °O﻿ / 63.91667; 38.08333 (mapo)

**Onega** (ruse *Онега*) estas urbo en Arĥangelska provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 11420.

La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1780.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Ustj-Onega (Усть-Онега).

La interurba telefona kodo estas 81839, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

La urbo estas ĉe rivero Onega (Онега), ĉe enenfluo de ĝi en la Blankan maron.

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 1959 la urbo havis 21,3 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 23,4 mil loĝantojn.

Flago de Arĥangelska provinco
Administra divido de Arĥangelska provinco

**Ĉefurbo**: Arĥangelsk

**Aŭtonoma distrikto**: Nenecio

**Urbaj distriktoj**:
Arĥangelsk |
Korjaĵma |
Kotlas |
Mirnij |
Narjan-Mar |
Nova Zemlo |
Novodvinsk |
Severodvinsk 

**Municipaj distriktoj**:
Ĉemara |
Ĥolmogora |
Kargopola |
Konoŝa |
Kotlasa |
Krasnoborska |
Lena |
Leŝukonska |
Mezenja |
Njandoma |
Onega |
Pinega |
Plesecka |
Ŝenkurska |
Ustja 
Velska |
Verĥnetojma |
Vilegoda |
Vinogradovka |
Zapoljarnij
|  |  |
| --- | --- |
|  Orfa | **Ĉi tiu artikolo estas orfa, ĉar malmultaj aŭ neniuj aliaj artikoloj ligas al ĝi**.

---

Bonvolu enmeti ligilojn al ĉi tiu paĝo el rilataj artikoloj; sugestoj estas troveblaj ĉi tie.Precizigu la daton: {{Orfa|temo|monato jaro}} |

Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

Gastejo "Ĉe Kaliko"
**Gastejo "Ĉe Kaliko"** (ĉeĥe *hostinec "U kalicha"*) estas historia konstruaĵo de la centra kvartalo Nova Urbo de Prago. Ĝi situas en la strato *"Na bojiŝti"*. Prago famiĝis ne nur per siaj konstruaĵoj, preĝejoj kaj palacoj. Al la vidindaĵoj de Prago apartenas ankaŭ malgrandaj gastejoj. Multaj el ili memoras interesan pasin-taĵon. Iliaj gastoj ofte estis ne nur burĝoj, sed ankaŭ artistoj, verkistoj, pentristoj kaj komponistoj, kiuj multfoje trovis tie eĉ inspiron por sia verkado.

*Unu el ili ekzemple estas la gastejo "U Kalicha" (Ĉe la kaliko) en la strato "Na bojišti" en la Nova Urbo. Estas malgranda gastejo, da kiaj troviĝas centoj en Prago. Sed tamen ĝi fariĝis fama; la angloj, germanoj, norvegoj kaj rusoj scias rakonti pri ĝi. Kial? La respondo estas mallonga: Ŝvejk!*
Jes, ĉi tiun gastejon eternigis Jaroslav Hašek en sia mondfama romano "La aventuroj de brava soldato Ŝvejk". Ĉiutage sidadis ĉi tie la bravulo de Hašek, ĉi tie li prizorgadis siajn aferojn en ampleksaj interparoloj, disvolvante sian optimisman vivopinton. Kaj tie ĉi ankaŭ komenciĝis por Švejk la unua mondmilito; la gastejo "Ĉe la kaliko" fariĝis per li pordego, tra kiu li enpaŝis en la historion. Ĉi tien li venis post la atenco en Sarajevo, trankvile intencis trinki sian bier-on; sed li implikiĝis en disputon kun sekreta policano, kiu lin provokis kaj poste arestis. Kaj nun sekvis bato post bato: policejo, juĝejo, frenezejo, denove ekzamenato - kaj finfine formarŝo al la fronto. La gastejo "Ĉe la kaliko" perdis sian ĉiutagan gaston, la aŭstria armeo tamen gajnis la "plej fam-an" soldaton, kia iam ajn servis en ĝiaj vicoj.
Ĝi estus daŭronta ne tro longe - kaj tamen, la fino de la milito estis en imago de Ŝvejk ligita kun tiu malgranda ejo. Ĉu vi memoras la scenon, kiam Ŝvejk adiaŭas la sapeiston Vodička en malgranda urbo ie en Hungarujo? Oni forkoman-dis ilin ambaŭ, ili devas disiĝi. Sed ili fiksas al si reciproke la trafpunkton - kaj kie alie ol "Ĉe la kaliko" je la sesa vespere post la militfino! La milito finiĝis, sed Ŝvejk ne al-venis. Ne pro tio ke li ne plenumus la promeson, sed ĉar la morto de Jaroslav Hašek skribis "fino" sur la paĝon pli frue, ol la aŭtoro intencis. La ejo "U kalicha" perdis nun vere siajn plej fidelajn gastojn. Sed ambaŭ nomoj por ĉiam eniris tiun parton de la historio, kiun oni nomas la Granda Milito.

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Gastejo Ĉe Kaliko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Chiara Cristel Carrisi** (Cellino San Marco, Apulio, la 25-an de decembro 1985) estas itala kantistino, televidprezentistino kaj modistino.

Ŝi estas filino de la kantistoj Al Bano kaj Romina Power.

Ŝi surbendigis du albumojn kaj agis koncertojn en kelkaj italaj urboj (kiel Romo, Verono, Gorizia) en 2010. Pro la populareco, kiun ŝi havis en sia naskiĝlando pro siaj gepatroj, ŝi partoprenis en multnombraj italaj televidaj programoj, inkluzive *Domenica*, *Verissimo*. kaj *Ciak ... kantu!*. En 2005 ŝi partoprenis la duan eldonon de la realeca spektaklo *La fattoria 1*.

En 2010 ŝi kunlaboras kun sia patro en la kanto *Il volo*, eldonita en Germanio sur la KD La Granda Itala Kantlibro. La kanto estis origine registrita de la kantisto Zucchero, en 1995. En 2012 ŝi debutis en sia filmo kun la filmo *Con todo el amor que tengo* de la reĝisoro Angelo Antonucci, kune kun Bárbara De Rossi, Sandra Milo kaj Biagio D'Anillos.

Televido kariero
----------------

En 2013, ŝi estis sendita de la programo de la Misio, kune kun sia patro kaj fratino, Romina Jolanda, al tendaro de la rifuĝintoj de UNHCR en Jordanio; Ŝia sperto estis elsendita en la kanalo Rai 1 la 4-an de decembro 2013. Inter marto kaj aprilo 2014, ŝi partoprenis la talentkonkuradon La pista kiel trejnisto. En la vintro de tiu jaro ŝi ĉefrolis en la dokumenta filmo Casa Carrisi , elsendita en Telenorba. En aprilo 2015, ŝi gvidas la kulinan programon Cucina Cristèl.

Persona vivo
------------

La 3-an de septembro 2016, ŝi edziniĝis al ĉilia/kroata komercisto, Davor Luksic. La 10-an de majo 2018 ŝi fariĝis patrino de knabo nomata Kay *Tyrone Luksic*. La 10-an de aŭgusto 2019, ŝi naskis knabinon, *Cassia Ylenia*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kuirarto (itale)
La gastejo antaŭ la restaŭrado. La **Gastejo ĉe la maljuna cigno** (germane: *Gasthaus zum Alten Schwan*) estas unu el la multnombraj monumentprotektitaj domoj en la urbocentro de Erfurto (Gotthardstraße nr. 27).

Fasado kaj situo ĉe la lulilo de la urbo
----------------------------------------

Ĝi estas unu el la plej malnovaj gastejoj de Erfurto kaj estis dokumente menciita unuafoje en 1310. Belega estas ĝia per blazono ornamita renesancstila portalo. Ĝi troviĝas rekte apud la Ponto de la brokantistoj. ĉe la travadejo (germane: *Furt*) kiu donis la nomon al la urbo: Erfurt < Erphes-furt (Erphe = malnova nomo por la rivero Gera).

Elstara gasto
-------------

Gastigitis surloke la pioniro de la germana klasika, Christoph Martin Wieland. Sekvante la alvokon al la altlernejo en 1769 li ekloĝis ĉi tie kun sia familio. Malgraŭ grandaj sukcesoj kiel docento li fiaskis pro troa reformemo kaj translokiĝis jam tri jarojn poste al la kortego de Vajmaro.

Literaturo
----------

* Andreas Schareck: *Erfurt*, eldonejo Mitteldeutscher Verlag, 3-a eldono, Halle 2013, ISBN 3954620057
* Hermann H. Saitz: *Erfurt zu Fuß*, 5-a eldono, Erfurt 2010
* Gerd Schöneburg: *Erfurt. Führer durch die historische Altstadt*, 4-a eldono, Erfurt 2009
* Ulrich Seidel: *Erfurt: Rundgänge durch die Geschichte*, eldonejo Sutton, 2004, ISBN 3897027607
* Georg Dehio / Stephanie Eißing / Franz Jäger:  *Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler: Thüringen*, eldonejo Deutscher Kunstverlag, 2003, ISBN 3422030506

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj sur paĝaro de porturisma agentejo.
* La restoracio ĉe fejsbuko.
**Crivillén** [kribiLJEN] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la centro de la nordorienta komarko *Andorra-Sierra de Arcos*, kies komarka ĉefurbo estas Andorra mem.

Geografio
---------

Ĝi estas je 101 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipo estas inter Andorra (norde) kaj Ejulve (sude) laŭ la regiona ŝoseo A-1416.

La altitudo de la loĝloko ĉe monteto estas de 774 msm.​ Ĝi estas ĉe la Iberia Sistemo.

Historio
--------

La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema.

Fama skulptisto Pablo Serrano naskiĝis en Crivillén en 1908 kaj li estas konsiderata unu el la hispanaj artistoj plej gravaj de la 20a jarcento.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Crivillén oni malaltiĝis ĝis nunaj 87 loĝantoj.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio nun estas malmulta agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da vitejoj, legomoj), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj kaj kaproj). Nune gravas rura turismo. La tradicia ekonomio de Crivillén dependis historie de la agrikulturo, brutobredado de ŝafoj kaj komerco. Tamen dum la 20-a jarcento la ĉefa ekonomia aktiveco estis bazita sur la karbominado por provizi al proksimaj termoelektraj centraloj, kiuj poste fermiĝis.

Estas altiraĵoj en la urbo, nome la urbodomo, la preĝejo de Sankta Marteno, du ermitejoj, naskodomo de la skulptisto Pablo Serrano Aguilar kaj Centro de Nuntempa Arto Pablo Serrano.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------

* Crivillén en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Crivillén en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801254
 |
Calvin Klein vendejo en Fairview Butikcentro
Subvestoj por virinoj faritaj de Calvin Klein
**Calvin Klein Inc.** estas usona modfirmao. La firmao estis konata en la 80-aj jaroj de la 20-a jarcento pro la subvestoj kaj ĝinzo kiujn ĝi produktis. Aldone al vestaĵoj por homoj de ĉiuj aĝoj, la firmao produktas ledvarojn, modakcesoraĵojn, ŝuojn, hejmajn meblojn, parfumojn, kosmetikaĵojn, juvelaĵojn kaj horloĝojn.

La firmao estis fondita en 1968 fare de Calvin Klein kaj Barry Schwartz, kaj en 2003 estis aĉetita de PVH por proksimume 700 milionoj da dolaroj. La ĉefsidejo de la firmao situas en Meza Manhatano, Novjorko.

Historio
--------

La firmao estis fondita en 1968 fare de Calvin Klein kaj Barry Schwartz. Klein estis implikita en la dezajno de la firmao dum Schwartz temigis ĝian komercadministradon. Komence la kompanio vendis virinajn jakojn, poste ĝi evoluis al sportvesto, kaj en la 1970-aj jaroj ĝi akiris popularecon kaj vendis kolektojn, kiuj inkluzivas ampleksan varion de virinaj vestaĵoj. Dum ĉi tiu periodo, Klein ankaŭ lanĉis siajn konatajn ĝinzokolektojn, kaj elektis relative novigajn reklamajn metodojn por ilia merkatigo - reklamoj de seksa kaj praktika naturo. En 1977, la enspezoj de la firmao atingis 30 milionojn da dolaroj (kio estas 134 milionoj da dolaroj en 2022 valoroj). Koltukoj, ŝuoj, zonoj, feloj, sunokulvitroj kaj litotukoj estis aldonitaj al la korbo de produktoj portantaj la nomon de la firmao. En 1982, Klein komencis dezajni virajn subvestojn kaj surmerkatigi ilin en noviga maniero, igante virojn subvestojn de funkcia kaj simpla produkto en moda kaj dezirinda produkto.

Fine de la 1980-aj jaroj, la firmao renkontis financan krizon, el kiu ĝi eskapis en la 1990-aj jaroj danke al la sukceso de siaj subvestoj, sportvestoj kaj parfumaj linioj. En la fruaj 1990-aj jaroj, John Varutos dezajnis mallozan boksaĵkalsonon por viroj, kiuj estis reklamitaj fare de la modelo Mark Wahlberg. 

La firmao vastigis sian komercon preter Usono, kaj hodiaŭ la firmao ankaŭ havas filiojn en Eŭropo, Azio kaj Japanio. La firmao inkludas tri branĉojn: la Calvin Klein-kolekto por viroj, virinoj kaj hejmo; cK por viroj kaj virinoj; kaj "cK ĝinzo" por viroj, virinoj kaj infanoj.

Kelkaj el la novigaj reklamkampanjoj de la firmao, kiel ekzemple reklamoj de 1993 en kiuj Kate Moss prezentiĝis nuda en la *Heroin Chic* stilo, provokis kritikon, inkluzive de kritiko de la Prezidanto de Usono, Bill Clinton, por la uzo de ĉi tiu stilo; same kiel reklamoj de 1995 kiuj inkludis adoleskantojn en diversaj seksaj scenoj.

En 2003, la firmao estis aĉetita fare de la firmao PVH por proksimume 700 milionoj da dolaroj.

Referencoj
----------

1. ↑  Wilson, Eric, "Stretching a Six-Pack", la 12an de majo 2010.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 819128
* LCCN: n2003002806
* VIAF: 132480979
* ISNI: 0000 0001 2219 0085
 |
**Unulingvaj parolantoj de la kataluna** estas tiuj, kiuj scipovas paroli kaj kompreni nur la katalunan. Nuntempe, nombro da unulingvaj parolantoj de la kataluna estas tre malalta aŭ praktike neekzistanta. 

Dum la unua duono de la 20-a jarcento kaj parto de la dua, en la tuta Kataluna Landaro ne estis malfacile trovi homojn, precipe maljunuloj, kiuj scipovis paroli kaj kompreni nur la katalunan aŭ kiuj scipovis paroli kaj kompreni aliajn lingvojn nur penege, kelkfoje bezonante tradukadon. Tamen, faktoroj kiel ekskludo de la kataluna en la lernejoj dum la reĝimo de Francisco Franco, apero kaj disvastigo de radio kaj televido kaj enmigrado kontribuis al decida malaltiĝo de la cifero de unulingvaj parolantoj. Fine de la 20-a jarcento, trovi unulingvajn parolantojn de la kataluna en iu ajn loko de la Katalunaj Landoj estis ege malfacila. 

El lingvistika vidpunkto, fono da unulingvaj parolantoj de minorigita lingvo estas tre grava aspekto. La fakto, ke iu lingvo malhavu generacion de unulingvaj parolantoj estas faktoro faciliganta ĝian estingon, ĉar ĝi perdas utilon.

Vidu ankaŭ
----------

* Dulingvismo
* Diglosio
* Kataluna lingvo
**Sándor Mahunka** [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mahunka Sándor** estis hungara zoologo, entomologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2004).

Sándor Mahunka  naskiĝis la 17-an de oktobro 1937 en Budapeŝto. Li mortis la 24-an de decembro 2012 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Mahunka frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1956-1961. Post la diplomo li laboris en instituto, ekde 1963 en muzeo. Li doktoriĝis en 1981 antaŭ MTA. En 1998 li ekinstruis en la universitato kaj en la sama jaro li eklaboris en filia instituto de MTA. Inter 1975-2005 li partoprenis en redaktado de *Folia Entomologica Hungarica*. Li partoprenis en eksterlandaj esplorvojaĝoj al aliaj kontinentoj. Li ricevis memormedalojn kaj premiojn inter 1987-2004.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Tetűatkák – Tarsonemina* (1972)
* *Primitive Oribatids of the Palaerarcitc Region* (1983)
* *The Oribatid Species Described by Berlese* (1994)
* *A Catalogue of the Hungarian Oribatid Mites* (2004)

Fontoj
------

* biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
**Sándor Major** [ŝAndor major], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Major Sándor** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto, generalo.

Sándor Major naskiĝis la 13-an de aprilo 1890 en Sárvár, li mortis la 12-an de novembro 1964 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Sándor Major maturiĝis en luterana liceo en Sopron en 1908, poste li akiris bestokuracistan diplomon helpe de armea stipendio en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1912. Samtempe li ricevis la rangon leŭtenanto. Li instruis en la armea akademio inter 1912-1949. En tiu longa periodo li estis ankaŭ asistanto en kliniko de la menciita altlernejo (1913–1914) kaj dum la 1-a mondmilito li estis armea bestokuracisto. Li doktoriĝis en la altlernejo en 1916. En la pli pacaj tempoj li havis postenon en la defenda ministerio (1918–1921), poste li instruis en la armea akademio kaj nature ankaŭ bestokuracisto en pli altaj rangoj. Li partoprenis en la 2-a mondmilito, fine li estis militkaptito en Sovetunio inter 1945-1948. Hejmenveninta lia generala rango restis, tamen li estis forigita el la armeo en 1949. Li estis civila bestokuracisto ĉe ĉevalaro, sed en 1952 li estis akuzita, tial li laboris plu en Budapeŝto ĝis 1955. Li ricevis armeajn medalojn ĝis 1945. Li edziĝis en 1948.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A pata mechanizmusáról* (1911)
* *Miért nem mutatható ki néha az epefesték icterusos lovak vizeletéből?* (disertaĵo, 1916, ankaŭ germane)
* *Adatok és észleletek a havivakságról* (1928)
* *A magyar ló* (1937)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 715415
 |
**Albert Kner,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kner Albert** estis hungara grafikisto, presisto. Lia patro estis Izidor Kner, lia frato estis Imre Kner.

Albert Kner  naskiĝis la 19-an de februaro 1899 en Gyoma, li mortis la 21-an de aŭgusto 1976 en Ĉikago.

Biografio
---------

Albert Kner devenis el juda familio. Li studis en la lernojaro de 1915 en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo, poste li batalis en la 1-a mondmilito. Hejmenveninta li laboris en la familia presejo, baldaŭ li lernis en Vieno, en 1923 en akademio en Lejpcigo. En la sekva jaro li laboris en presejo en Budapeŝto, li kreis kovrilpaĝojn, ksilografiaĵojn. En 1926 li estis arta gvidanto en alia presejo. En la fruaj 1930-aj jaroj li instruis en libera grafika lernejo de Dezső Orbán. En 1933 li edziĝis, post 2 jaroj filo, en 1937 filino naskiĝis. Pro la kontraŭjudaj leĝoj la familio migris al Usono en 1940, kie li faris sukcesan karieron. Li okupiĝis pri pakadotekniko, liaj novaj pensoj pri la pakado renovigis la usonan pakadoindustrion. Pro la sukcesoj li ricevis laboratorion, en 1955 jam 155 laboristoj helpis lian laboron. Li emeritiĝis en 1965, en 1973 li ricevis usonan premion.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 628902
* GND: 123011744
* VIAF: 69824989
* ISNI: 0000 0000 7866 0341
 |
**Albert Kenessey** [keneŝei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kenessey Albert** estis hungara maristo, fakulo pri ŝipado, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1871).

Albert Kenessey  naskiĝis la 4-an de februaro 1828 en Gerjen. Li mortis la 15-an de julio 1879 en Slavonski Brod.

Biografio
---------

Albert Kenessey frekventis gimnaziojn en Gyönk kaj Pápa, poste li plulernis en kolegio de Debrecen, fine li lernis en akademio de Rijeka. Li komencis sian karieron en 1847 kiel marista oficiro. Post la revolucio en 1848 li hejmenvenis kaj li iĝis leŭtenanto sur hungara militŝipo. En 1849 la Habsburgoj arestis lin ne tro longe, poste li instruis lingvojn, baldaŭe li laboris en ŝparkaso en Debrecen. En 1852 li kapitaniĝis sur ŝipo en Balatono, en la sekva jaro jam en Danubo. En 1867 li ekhavis postenon en la ŝtata administrado, kie li okupiĝis pri ŝipado. Liaj artikoloj regule aperis precipe en Vasárnapi Újság. Inter 1868-1874 li instruis ŝipadon.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Német–magyar és magyar–német hajózási műszótár* (Germana-hungara kaj hungara-germana fakvortaro pri ŝipado), (1865)
* *Segédkönyv hajósok, közlekedési intézetek hivatalnokai és szállítók számára* (Manlibro por ŝipistoj, trafikistoj kaj liveristoj), (1873)
* *Adatok folyóink vízrajzi ismeretéhez* (1877)

Fontoj
------

* biografio hungare
* hungarlingva biografio

* Kategorio Albert Kenessey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Thornton,** origine angle **Thornton, Colorado** estas urbego en Usono, en subŝtato Koloradio, en Kantono Adams (Koloradio) kaj Kantono Weld. Ĝi apartenas al urbaro de Denvero (Koloradio). 

Situo de Thornton en Koloradio kaj en la kantonoj

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 39° 54′ N 104° 57′ U﻿ / ﻿39.900 °N, 104.950 °U﻿ / 39.900; -104.950 (mapo)
* Areo: 93 km²
* Loĝantaro: 121 435 (en 2011)
* Supermara alteco: 1 631 m
* Horzono: UTC-7h (en somero UTC-6h)
* Poŝtkodoj: 80221, 80229, 80233, 80241, 80260
* Telefonkodoj: 303, 720

Geografio
---------

Thornton salutas Vin
Thornton situas sur montaro en la meza landparto de Usono, en la meza parto de la subŝtato, en la nordokcidenta parto de la kantono. Denvero kaj Arvada (Koloradio) troviĝas po 16 km.

Historio
--------

Ĝis 1953 la nuna Thornton estis nur kamparo. La nova komunumo evoluis kiel antaŭurbo de Denvero.

Klimato
-------

En Thornton la temperaturo averaĝe varias inter 0-17 °C. La varmo kulminas en julio averaĝe 31 °C. La malvarmo kulminas en decembro averaĝe -7 °C. La precipitaĵo sume estas 463 mm. En ĉiuj monatoj pluvas (vintre ankaŭ neĝas).

Trafiko
-------

Loĝantoj de Thornton uzas internacian flughavenon de la proksima Denvero. El la urbego kuras 6 ĉefvojoj al la proksimaj urboj. Aŭtobusoj de Denvero liveras la pasaĝerojn.

Fontoj
------

* Tiu ĉi artikolo tradukiĝis helpe de Wiki-Trans kaj Guglo, estis prenitaj nur tiuj frazpartoj, kiuj estis sencohavaj el anglalingva kaj sveda Vikipedioj
**Castel de Cabra** [kasTEL deKAbra] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudoriento de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas. La loknomo *Castel de Cabra* estas etimologie komprenebla en hispana kiel *Kastelo de Cabra* alude al la rivero Cabra, kaj simbole en la municipa blazono aperas kapro (cabra).

Geografio
---------

Ĝi estas je 80 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, inter Montalbán (okcidente) kaj Cañizar del Olivar (oriente) laŭ la nacia ŝoseo N-211 kaj inter Torre de las Arcas (norde) kaj Palomar de Arroyos (sudokcidente). La altitudo de la loĝloko estas de 1088 msm.​ Ĝi estas ĉe la Iberia Sistemo sur la nordorienta deklivaro de la Sierra de San Just, elstare ĉe la montopasejo Traviesas (1184 m) kaj montoj Cabezo del Molino (1476 m), Cabezo de la Corona (1456 m), kaj Cabezo Lagonera (1444 m). Du riveroj trafluas la teritorion nome Anchos kaj Cabra, kiu trapasas la loĝlokon, apartenantaj ambaŭ al la baseno de la rivero Martín. La altitudo de la municipo gamas inter 1476 m (Cabezo del Molino) kaj 1020 m borde de la rivero Cabra. 


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| *Nordokcidente:* Montalbán kaj Torre de las Arcas | *Norde:* Torre de las Arcas | *Nordoriente:* Cañizar del Olivar |
| *Okcidente:* Montalbán |  | *Oriente:* Cañizar del Olivar |
| *Sudokcidente:* Palomar de Arroyos | *Sude:* Palomar de Arroyos | *Sudoriente:* La Zoma kaj Aliaga |

Historio
--------

Ĝenerala vidaĵo.
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema. 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Castel de Cabra kaj kadre de la malapero de la termika centralo oni malaltiĝis ĝis nunaj 95 loĝantoj.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio nun estas malmulta agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj). Nune rura turismo. 

Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801173
* VIAF: 316735573
 |
Glejo
**Glejo** apartenas al grundoj, kies ekesto estas ligita kun akvo. Do akvo estas ĉefa grundformiĝa faktoro. Glejo estas A-G grundo, do ĝi havas du gravajn grund-horizontojn. Sub la surfaca huma A-horizonto, kiu havas helan koloron (unu deinter diagnozaj signoj) troviĝas gleja G-horizonto. La G-horizonto, kiu enhavas oksidiĝajn kaj reduktajn makulojn havas pliajn tipojn depende de multeco de makuloj. Gr-horizonto, kun enhavo de reduktaj makuloj pli ol 90-% estas griz-kolora, malpli ofte verdeta aŭ blueta. tiu ĉi horizonto devas troviĝi en la profundeco malpli granda ol 50 cm ekde la surfaco de tero, se oni parolas pri glejoj. Kio temas de ekesto de glejo, ĵus G-horizonto estas ligita kun la akvo. La makuloj ekestis pro long-daŭra influado de stagnanta sub-surfaca akvo-nivelo (tio ĉi estas unu el la diferencoj inter glejo kaj pseŭdoglejo, kiu ekestas pro surfaca akvo stagnanta sur maltrairebla tavolo subgrunda aŭ sur malfacile trairebla grund-horizonto pro enhavo de argilo. Ekeston de G-horizonto oni ligas kun pedologia procezo de glejiĝo.

* Kategorio Glejoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Vera Rózsa** [rOĵa], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rózsa Vera** estis hungara operokantisto (aldo), pedagogo pri kantado.

Vera Rózsa  naskiĝis la 16-an de majo 1917 en Budapeŝto, ŝi mortis la 15-an de oktobro 2010 en Londono.

Biografio
---------

Vera Rózsa devenis el juda familio. Ŝi komencis sian muzikedukadon en la aĝo de kvin. Ŝi studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en sia naskiĝurbo inter 1932-1938. Post siaj studoj ŝi kantadis ĉefe en la juda kultura asocio. Ŝi oficiale debutis en La geedziĝo de Figaro en rolo de *Cherubino* en 1943. Post nelonge komenciĝis la nazia erao, tiam ŝi kaŝiĝis sed ŝia edzo estis murdita. Post la 2-a mondmilito ŝi ricevis rolojn en Budapeŝta Ŝtata Operejo, inter 1946-1951 en Viena Ŝtata Operejo, sed ŝi havis rolojn ankaŭ en Romo kaj Bruselo. Tiutempe ŝi denove edziniĝis kaj ŝi vivis plej ofte en Londono. Depost 1951 pro malsano ŝi ne kantadis, tial ŝi private instruis kantadon plej ofte hejme, sed foje-foje en diversaj landoj. Ŝi naskis filon, en 1991 ŝi vidviniĝis. Ŝi ricevis valoran britan premion en 1991, hungaran en la sekva jaro.

Elektitaj repertuaroj
---------------------

* Georges Bizet: Carmen
* Giuseppe Verdi: Il trovatore - Azucena

Memorigiloj
-----------

* televizia filmo pri Vera Rózsa  (1997)

Fontoj
------

* anglalingva nekrologo kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 566156
* MBA: 582ab7d5-4e31-4552-af9b-7bf00554795a
 |
**Hon-Hergies** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 806 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999, kaj estas landlima komunumo trafluata de la rivero Hogneau.

Geografio
---------

Hon-Hergies geografie kaj historie apartenas al la franca-belga translima regiono Henegovio. Henegovio estas regiono de montetoj kaj plataĵoj, kiuj disvolviĝis sur tre diversaj grundoj : paleozoika soklo, mezozoika kreto, sed ankaŭ kenozoikaj sablo aŭ argilo plejparte kovritaj de leŭso.

La vilaĝo Hon-Hergies troviĝas proksime de la urbetoj Bavay kaj Avesnes-sur-Helpe, kaj do cetere situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Hon-Hergies etendiĝas sur 11,02 km².

Vidindaĵoj
----------

Hon-Hergies estas ĉarma vilaĝo, kiu fakte konsistas el du apartaj vilaĝetoj, ĉiu kun preĝejo. La preĝejo de Hon datiĝas de la 17-a jarcento : ĝi posedas bulban sonorilturon de la 18-a jarcento. La preĝejo de Hergies posedas renesancstilajn altarojn de la 17-a jarcento, sed ankaŭ belan statueton de Dipatrino de la sama epoko.

Videblas en Hon-Hergies eksaj minejoj de nigra marmoro, kaj la restaĵoj de la industriaj konstruaĵoj, kiuj malnovtempe ekspluatadis tiujn minejojn.

Turismo
-------

La vilaĝo disponas kampadejon nomitan "*La Joncquière*".

Administrado
------------

Hon-Hergies apartenas la kantono de Bavay, kies ĉefurbo estas Bavay. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Bavay

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala retejo de Hon-Hergies Arkivigite je 2009-04-17 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 266351
* GND: 7855247-3
* VIAF: 246370784
* BNF: 15266884z
 |
**1.** Kulturismo signifas troemfazadon de etnaj enhavoj en iu koncepto pri kulturo aŭ la anstataŭigon de la vorto raso per kulturo. Ĉar la nocio raso en ĉi tiuj argumentadoj plej ofte ne aperas, la kulturismo povas esti konsiderata rasismo sen rasoj.
Karakterizaj ĉe kulturismaj vidmanieroj estas:

- Temigo de la etneco: kulturo estas laŭ ili ligita nur kun la etna deveno.

- Homogeneco: ĉiuj membroj de etno laŭdire apartenas al la sama kulturo.

- Reduktebleco: unuopajn homojn oni traktas, kvazaŭ ili estus redukteblaj al la kulturaj trajtoj de grupo.

- Rigideco

Tiaj kulturismaj argumentadoj aperas kaj en la ekstremdekstrismo kaj en trosimpligitaj formoj de multkulturismo.

Tia kulturnocio ne akordas kun la heterogena karaktero de socioj, t.e. kun la ekzistantaj diferencoj en la socioj (ekzemple inter maljunuloj kaj junuloj, urbo kaj kamparo, malriĉuloj kaj riĉuloj, diverskonfesianoj, ktp.). Krome, homoj estas pli ol reprezentantoj de grupoj, kaj ili konstante interagas kun sia ĉirkaŭaĵo. Pro tio ili estas ne nur pasivaj kulturportantoj, sed ankaŭ aktivaj kulturalproprigantoj kaj ŝanĝantoj de la kulturoj de ilia medio.

*Vd. ankaŭ:* ekzotikismo, etnizado, orientismo, etnoplurismo, raso, rasismo, rasismo sen rasoj, banala naciismo, identisma movado

**2.** En dua senco, la nocio *kulturismo* priskribas ankaŭ tro fortan emfazon de kulturaj aspektoj de afero, kontraste kun la sociaj, ekonomiaj aŭ historiaj.

**3.** La metoda filozofio de la Marburga Skolo nomas sin mem *kulturisma* filozofio, per kio ĝi dislimigas sin de naturalismaj tem-alproksimiĝoj.
***La flor de mi secreto*** (trad. *La floro de mia sekreto*) estas hispana filmo de 1995 verkita kaj reĝisorita de Pedro Almodóvar.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Leo Macías (Marisa Paredes) estas verkistino de amaferaj romanoj laŭ la pseŭdonimo Amanda Gris. Lia eldonejo devigas ŝin verki kvin romanojn jare, sed pro personaj problemoj li plenumas ĝin. Lia edzo Paco (Imanol Arias) estas militisto kaj multe forestas. Leo estas virino tre dependa de aliuloj, kaj ŝia vivo ofte komplikiĝas foje pro banalaĵoj kiel peti helpon por senvestigi de botetoj kiujn iam Paco donacis al ŝi, kaj precize Betty (Carmen Elías), ŝia plej bona amikino kaj amantino de ŝia edzo kiu helpas ŝin tiucele. Leo malkonsentas kun siaj eldonistoj (Juan José Otegui kaj Gloria Muñoz), kiuj notas ŝanĝojn en la literatura stilo, kun tendenco al tristeco, kio rezultas en eblo de proceso pro malplenumo de kontrakto.

Leo forĵetas literaturan verkon al rubejo, kaj ĝi estis prenita de filo de servistino (Joaquín Cortés), kiu klopodas vendi la historion por ke faru filmon la reĝisoro Bigas Luna, cele al financado de danca spektaklo, kiu relanĉus lian patrinon (Manuela Vargas) kiel grava dancistino de flamenko. Leo alproksimiĝas al Ángel (Juan Echanove), amiko de Betty, por kandidati al laborposteno, sed tio malsukcesas, ĉar ŝi malakceptas verki literaturan kritikon en la ĵurnalo El País, kies direktoro estas Ángel.

Iam, Paco vizitas sian edzinon, sed okazas kverelo kaj peto de divorco, kio incitas Leo al memmortigo malsukcese; Ángel aperas kiel savinto, al kiu ŝi konfesas siajn sekretojn; li ĉantaĝas kaj profitas la situacion por prezenti sin kiel verkisto de la furoraj amaferaj romanoj publikigitaj sub la nomo de Amanda Gris, dum Leo estus la agento de Ángel, pro kio li pagos al ŝi 20% kiel parto de aŭtorrajtoj. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Referencoj
----------

1. ↑  «Datos de Pelicula ICAA - Catalogo de Películas ICAA».[*rompita ligilo*] sede.mcu.gob.es. Konsultita la 22an de marto 2021.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo La flor de mi secreto en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818030
 |
**Kultura relativismo** estas antropologia aŭ sociologia nocio laŭ kiu unuopa kulturo havas sian propran valoron, kaj do ne povas reprezenti absolutan normon.   

La origino de la modernaj intereso kaj nocio estis alestigita de Franz Boas.  

Tiu nocio similas al morala relativismo aŭ al kultura malsameco, sed ne temas pri la **samo**.

En ĝia, do, radikala versio konsideras ke la kultura diverseco altrudas ke la agoj kaj kredoj de individuo povas esti komprenata kaj analizita se ne per la vidpunkto de lia kulturo. Tielsence ĝi oponas universalismon, Kaj, do, kuntrenas kun si moralan relativismon pro kio ne eblas absoluta moralo dum la tuta moralo reduktiĝas al kutimoj kaj moroj kaj al institucioj. Ĉi-kaze estas ignorata la natura morala leĝo kiu koncernas kaj evidentigas ke la unuaj moralaj principoj reale subkuŝas al ĉiuj formoj de kultura relativismo.

Kutime oni citas kiel protagonisto de tiu morala, kaj do ankaŭ kultura, relativismo, la greka filozofo Protagoro; spuroj de tiuj du relativismoj troviĝas en, ekzemple, Charles Montesquieu kaj Voltaire

Foje tiu relativismo albordiĝanta al morala relativismo, konfesata de iujantropologoj, etendiĝis al edukaj sistemoj aŭ al sistemoj kiuj aŭtonome kreas sian moralon.

Literaturo
----------

* Ankerl, Guy. 2000. *Global Communication without Universal Civilization,* vol.I: Coexisting Contemporary Civilizations: Arabo-Muslim, Bharati, Chinese, and Western. Geneva: INU PRESS, ISBN 2-88155-004-5
* Barzilai, Gad. 2003. *Communities and Law: Politics and Cultures of Legal Identities,* Ann Arbor: University of Michigan Press.
* Herskovitz, Melville J. 1958 "Some Further Comments on Cultural Relativism" in *American Anthropologist* 60(2) 266-273
* *Veritatis splendor* de papo Johano Paŭlo la 2-a, 1993.

Vidu ankaŭ
----------

* Morala relativismo
* Etika relativismo de sofistoj
* Historiismo (filozofio)
* Filozofia skeptikismo
* Moralo
**La Lernejo Perse** (*The Perse School*) estas kuneduka, dumtaga mezlernejo en Kembriĝo, Anglio. Ĝia simbolo estas pelikano.

Historio
--------

*Perse* estas la plej malnova ekzistanta mezlernejo en Kembriĝo. La lernejo estis fondita en 1615 fare de Stephen Perse. Ĝi estis establita en loko pli poste konata kiel "Free School Lane", por provizi ejon al 100 liberaj akademiuloj el ĉiuj devenoj. La originala ejo nun estas la Muzeo Whipple de la Historio de Scienco. En 1881 oni fondis knabinan lernejon (*Perse Girls*), kiu estas nun parto de la Fondaĵo Stephen Perse. Kvankam ili havas la saman nomon, la Fondaĵoj Perse kaj Stephen Perse estas apartaj unuoj, ambaŭ akceptas kaj knabojn kaj knabinojn.

Dum la komenco de la 20-a jarcento, la eksperimentaj instruaj metodoj de Lernejestro W.H.D. Rouse (1902-28) - notinde la "Rekta Metodo" de instruado de fremdaj lingvoj-, altiris internacian atenton. Henry Caldwell Cook ankaŭ elpensis la metodon *The Play Way* por instrui la anglan literaturon, per lernantoj laŭvorte enscenigante kaj elformante tekstojn, kiel ĉiutagan praktikon, en speciale konstruita *Mummery*, kiu estis klasĉambro kun teatro.

Perse ricevis registaran financadon jam en tempo de Rouse. Inter 1945-1976 ĝi estis *Direct grant grammar school*, oferante liberajn lokojn por 40% de la lernantoj. Post abolicio de *Assisted Places Scheme* (ŝtatfinancita lernado en neŝtataj lernejoj, post sukcesa ekzameno), Perse ne plu ricevis ajnan ŝtatan apogon kaj iĝis sendependa. En 2015 la lernejo proponis ĉirkaŭ 1 milionon da pundoj jare en stipendioj, ebligante lernadon de ĉirkaŭ 120 lernantoj. Ĝi havas partnerecojn kun 17 lokaj ŝtataj bazlernejoj, inkluzive de studento-mentoran partnerecon kun bazlernejoj Colville kaj King Hedges, Muzeo Fitzwilliam kaj Muzeo de Arkeologio kaj Antropologio.

Bibliografio
------------

(en) John Milner Gray, A History of the Perse School, Cambridge, Bowes & Bowes,‎ 1921

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
**Saĵeno** (ruse са́жень aŭ саже́нь) estas malnov-rusa mezurunuo de longo aŭ distanco. De loko al loko en Rusio ĝi havis iom malsaman valoron. En la 17-a jarcento la ŝtata normo en Rusio de saĵeno estis 3 arŝinoj aŭ 48 verŝokoj, t. e. proksimume 2,16 metroj. En la 11-a de oktobro 1835, laŭ ukazo de Rusia imperiestro Nikolao la 1-a "Pri la sistemo de rusiaj mezuroj kaj pezoj", longo de saĵeno estis proklamita kiel 7 anglaj futoj, t.e. *precize* 2,1336 metroj, kaj aliaj tradiciaj rusaj mezurunuoj estis adaptitaj akorde. T. e.:

1 saĵeno = 7 anglaj futoj = 84 coloj = 2,1336 metroj

1 saĵeno = 1/500 de versto = 3 arŝinoj = 12 pjadoj = 48 verŝokoj

Post adopto de metra sistemo en Sovetunio en la jaro 1924, la tradicia mezursistemo malaperis el uzo.

Etimologio
----------

Estas du plej popularaj versioj de etimologio de la rusa vorto *сажень*. Laŭ la unua, originale saĵeno estis longo de plej longa paŝo, uzata por mezuro de terenoj kaj landoj. Do, la vorto devenas de malnovrusa vorto *сяг* (en moderna rusa — шаг), t. e. paŝo. Laŭ alia versio, saĵeno estas distanco inter manoj de plenkreska homo, kiam ĝi streĉas brakojn flanken. Do, la vorto devenas de malnovrusa verbo *сягать* (alstreĉiĝi, atingi) kiu, siavice, devenas de la malnovslava vorto сѩгнѫти (streĉi sian brakon).

Vidu ankaŭ
----------

* Klafto
**La filozofio de libereco** estas verko de Rudolf Steiner publikita en 1894 kaj eldonita en Esperanto de Willy Nüesch. La libro prezentas bazon por antropozofia mondkoncepto per rezultoj de animobservado laŭ naturscienca metodo.

En sia filozofia ĉefverko, samtempe fundamento de la antropozofia spiritoscienco, Rudolf Steiner pritraktas la esencajn demandojn de la ekkona procezo kaj etiko.

Enhavo
------

Scienco de la libereco: La konscia homa agado – La baza instigo al scienco – La pensado en la servo de mondo-konceptado – La mondo kiel perceptaĵo – La ekkonado de la mondo – La homa individuo – Ĉu ekzistas limoj de ekkonado ? / La realo de la libereco : La faktoroj de la vivo – La ideo pri libereco – Libereco-filozofio kaj monismo – Mondocelo kaj vivocelo (Destino de la homo) – La morala fantazio (Darvinismo kaj moraleco) – La valoro de la vivo (Pesimismo kaj optimismo) – Individuo kaj genro / La lastaj demandoj : La konsekvencoj de la monismo.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Filozofio |

* Katalogo de[*rompita ligilo*] Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
***Śūnyatā*** (sanskrite शून्यता; palie suññatā) prononce [ʃ|uː|n|ˈ|j|ɑː|.|t|ɑː] (shoon-ya-ta), tradukita plej ofte kiel *vakueco*, *vakuo*, kaj foje *malpleneco*, estas Budhista koncepto kiu havas multajn signifojn depende de ties doktrina kunteksto. Ĝi estas ĉu ontologia trajto de realo, medita stato aŭ fenomenologia analizo de sperto.

En Teravada Budhismo, *Suññatā* ofte referencas al ne-memo (en palia: *anattā*, en Sanskrito: *anātman*) naturo de la kvin agregaĵoj de sperto kaj la *Āyatana* aŭ ses sentosferoj. *Suññatā* estas ofte uzata ankaŭ por referenci al medita stato aŭ sperto.

En Mahajana Budhismo, *śūnyatā* referencas al aserto, ke "ĉiuj aĵoj estas malplenaj je esenca ekzistado kaj naturo (*svabhava*)", sed povas referenci ankaŭ al la Budha-naturaj instruoj kaj principa aŭ malplenkonscio, kiel en la budhismoj Dzogĉen, Ŝentong kaj Ĉan.

En Tibeta Budhismo, malpleneco estas ofte simbolita kaj komparita al la malferma ĉielo. kio estas asocia kun malfermeco kaj libero.
La plej grava temo pri kiu Nagarĝuno fokusas sian atenton estas tiu koncepto de *śūnyatā* (*vakueco*), kiu estas ligita al aliaj kernaj budhismaj konceptoj, ĉefe *anātman* (*nememo*) kaj *pratītyasamutpāda* (*dependa ekesto*), kiujn li uzas por refuti la metafizikon de kelkaj el liaj samtempanoj. Li proponas, ke ĉio estas vakueco, ĉar ĉio ekestas ne pro sia propra povo, sed depende de kondiĉoj, kiuj kaŭzas ties ekeston. Laŭ Nagarĝuno, kaj ankaŭ la budho Gotamo, ne nur estaĵoj estas vakuaj, sed ĉiu fenomeno estas vakua je esenco kaj sendependa ekesto, tial li refutis la malortodoksajn teoriojn pri esenco (*svabhāva*) de sia epoko surbaze la teoriojn de frua budhismo.

Referencoj
----------

1. ↑   (2013) *Self and No-Self: Continuing the Dialogue Between Buddhism and Psychotherapy*. Londono: eldonejo *Routledge*. ISBN 978-1-317-72386-8.
2. ↑  Suñña – Palikanon.com
3. ↑  Bronkhorst 2009, p. 124.
4. ↑  Paul Williams.  (2008) *Mahayana Buddhism: The Doctrinal Foundations*. Londono: eldonejo *Routledge*, p. 68–69. ISBN 978-1-134-25056-1.
5. ↑  Christopher W. Gowans.  (2014) *Buddhist Moral Philosophy: An Introduction*. Routledge, p. 69–70. ISBN 978-1-317-65934-1.
6. ↑  Vessantara; Meeting the Buddhas: A Guide to Buddhas, Bodhisattvas, and Tantric Deities. "They [conditioned things] are sky-like, and un-graspable, like clouds."
7. ↑  The Collected Works of Chogyam Trungpa: Volume Four, Dawn of tantra, page 366

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 744107
* GND: 4197401-3
* LCCN: sh85130568
* NKC: ph767685
 |
la romiaj provincoj de la jaro 116 kun la najbara, ne romie konkerita, *Magna Germania*
**Germania Magna** aŭ **Magna Germania** („**granda Ĝermanujo**") dum la antikva periodo nomiĝis la granda parto de Ĝermanio, kiun la romianoj provis iom esplori, sed neniam firme konkeris. Ĝi troviĝis oriente de la rivero Rejno kaj norde de la rivero Danubo, kaj kontrastis kun la pli romie okupitaj ĝermanaj teritorioj, kiuj iĝis la romiaj provincoj Germania Inferior, Germania Superior, Raetia kaj Noricum. Multaj provoj de la romia armeo - aparte sub la rego de imperiestro Aŭgusto Cezaro - konkeri la teritorion ĝis la riveroj Lippe, Lahn kaj Werra, restis fine nesukcesaj. La ĝermanoj siaflanke foje invadis la romiajn armeajn fortikaĵojn en la "okupitaj" provincoj Germania Inferior kaj Germania Superior.

*Germania Magna*, klasika mapo el la 19-a jarcento
Ĝenerale ili pro la nekonkeriteco fare de la Romia Imperio kulture evoluis pli sendepende ol la ĝermanaj kaj keltaj popoloj de norda Eŭropo, kiu estis sub longa kultura influo de la romianoj. Tamen ankaŭ inter la enloĝantoj de la suverena *Germania Magna* kaj la apudaj romiaj provincoj - kiel ĉie en la antikva Eŭropo - estis multaj komercaj kontaktoj kaj tial ekzistis kulturaj kontaktoj inter la Romia Imperio kaj Ĝermanio oriente de la rivero Rejno kaj norde de la rivero Danubo.

monumento de Arminio en la Teŭtoburga Arbaro
La plej signifa batalo inter romianoj kaj ĝermanoj okazis en la jaro 9 post Kristo en Kalkriese inter la urboj Osnabrück kaj Damme en la nuna germana federacia lando Malsupra Saksio: la batalo de Varus. En tiu batalo la ĥeruska nobelo Arminius kun sia ĝermana armeo venkis tri romiajn legiojn sub la romia armeestro *Publius Quinctilius Varus* En tiu batalo mortis 15.000 romiaj soldatoj. La por la Romia Imperio katastrofa malvenko traŭmatigis la romianojn, kiuj kutimis je venkoj ĉie en la por ili atingebla mondo: rezulte forlasiĝis ĉiuj romiaj setlejoj oriente de la rivero Rejno.
35-megaelektronvolta betatrono ĉe la Universitato de Melburno
En eksperimenta fiziko, la **betatrono** estas speco de cikla partikla akcelilo.

Priskribo
---------

Betatrono estas transformatoro, kies sekundara bobeno estas tora vakutubo. Alterna kurento en la ĉefbobeno cirkle akcelas elektronojn en la vakutubo.

Jen la stabila orbito de la elektronoj:

{\displaystyle \theta =2\pi r^{2}H}
en kiu

* {\displaystyle \theta } estas la magneta fluo tra la elektrona orbito (en veberoj),
* {\displaystyle r} estas la radiuso de la elektrona orbito (en metroj),
* {\displaystyle H} estas la magneta kampo ĉe {\displaystyle r} (en tesloj).

La averaĝa magneta kampo tra la orbito (kvociento de la magneta fluo per la areo de la cirklo) estas, tiel,

{\displaystyle {\frac {\theta }{\pi r^{2}}}={\frac {1}{2}}H},
aŭ duono de la magneta kampo ĉe la radiuso; tio nomiĝas la **kondiĉo de Widerøe**.

Historio
--------

La betatrono estas bazita sur la teorioj de la norvega fizikisto Rolf Widerøe (1902–1996), kies provoj al konstruo de reala bevatrono tamen malsukcesis.

La fizika betatrono estis unue konstruita de Max Steenbeck (1904–1981) en Germanio 1935. Donald Kerst (1911–1993) plibonigis la fasonon en Usono dum la 1940-aj jaroj.

La nomo *betatrono* devenas de *beta* (el *beta-partiklo*, sinonimo de elektrono) kaj ciklotrono.

* Betatrono, konstruita ĉe la Universitato de Ilinojso de Donald Kerst (ĉe la dekstro) en 1940 Betatrono, konstruita ĉe la Universitato de Ilinojso de Donald Kerst (ĉe la dekstro) en 1940
* 6-megaelektronvolta betatrono farita en Germanio en 1942 6-megaelektronvolta betatrono farita en Germanio en 1942
* Donald Kerst

Referencoj
----------

1. ↑  Wideröe, Rolf (1928-12-17). "Über ein neues Prinzip zur Herstellung hoher Spannungen", *Archiv für Elektrotechnik* (de) **21** (4), p. 387–406. doi:10.1007/BF01656341.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Betatrono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Betatron (angle). *Encyclopædia Britannica*.
Dum la celo de la Esperanto-movado estas disvastigi Esperanton, la nocio **Esperanto-komunumo** inkluzivas ĉiujn aktivecojn en Esperanto, ankaŭ tiujn, kie la disvastigo de la lingvo ne ludas rolon. Al la Esperanto-komunumo do apartenas ĉiuj Esperanto-parolantoj, sendepende, ĉu ili laboras por la disvastigo aŭ ne. Krome al la komunumo, sed malpli aŭ ne al la movado, apartenas la organizoj, kiuj subtenas ĉefe la aplikadon de Esperanto, sed ne unuavice la disvastigon: Ekzemple la plimulto de la Esperanto-eldonejoj, la muzikaj eldonejoj, la librovendejoj, kelkaj organizantoj de Esperanto-renkontiĝoj, Pasporta Servo, Amikeca Reto ks. Kiel aktivecojn indas nomi la privatan interŝanĝon de retmesaĝoj.

La nocio de 'Esperanto-komunumo' estas relative juna kaj ŝajne ekuzata nur en la sepdekaj aŭ okdekaj jaroj de la 20a jarcento, interalie, sed ne nur de aŭtoroj kiel Jerzy Leyk, Sándór Révész, Giorgio Silfer, Walter Zelazny kaj en raŭmismaj medioj. Ankoraŭ multaj homoj uzas la terminon 'Esperanto-movado' sendistinge por ĉio rilate al Esperanto. Pri la diferencigo de la du nocioj legu en la artikolo pri la Esperanto-movado.

Entreprenoj
-----------

Al la komunumo apartenas interalie la diverscelaj Esperanto-entreprenoj: 

* Eldonistoj
* Turismaj entreprenoj: Esperantotur
* LF-koop (eldonado de gazetoj, libroj, sondiskoj; organizado de renkontiĝoj)
* Apsike 1997 (instruado de Esperanto al senlaboraj junuloj, suda Francio)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rEsperanto |
| --- |
| 
* Historio
* Movado
* Universalaj Kongresoj
* Esperanto-renkontiĝoj
* Asocioj
* Esperantistoj laŭ la nacieco
* Komunumo
* Kulturo
* Slango
* Literaturo
* Muziko
* Radiofonio
* Filmoj
* Verkistoj
* Esperantologio
* Kursoj
 |  |

 |
Teraso de Burgo Bodenstein
**Burgo Bodenstein** (germane *Burg Bodenstein*) troviĝas en Wintzingerode, Germanio. Hodiaŭ enestas evangelia renkontiĝcentro.

Historio
--------

Ĉe la okcidenta rando de la montaro Ohmgebirge leviĝas disde dekliva roko la pitoreska burgo Bodenstein. Ĝi nomiĝas inter la plej belaj burgaj kompleksoj de Meza Germanio. En la regiono Eichsfeld ĝi konserviĝis plej bone inter ĉiuj burgoj de la regiono. Ĝia unua mencio estis en la jaro 1098-a; inter la 11-a kaj la 13-a jarcento ĝi estis posedaĵo de la dinastianoj de Bodenstein.

Famaj Wintzingerode-anoj
------------------------

Inter 1448 kaj 1945 posedis la tuton la dinastio von Wintzingerode, kiu plurfoje alikonstruigis la tuton. El tiu ĉi familio devenis multaj elstaruloj, ekz. Barthold von Wintzingerode kiu enkondukis Reformacion en la Distrikto tribunala de Bodenstein. Kvar vilaĝoj plusaj (Kirchohmfeld, Wehnde, Tastungen, Kaltohmfeld) estas ĝis hodiaŭ protestantismaj enklavoj en la katolika Eichsfeld-teritorio. Menciindas krome Georg Ernst Levin von Wintzingerode, ministro ĉirkaŭ la jaro 1800 en Virtembergo. Pro siaj meritoj li nobeliĝis regna grafo fare de la imperiestro en 1794. Ne prisilentatu ankaŭ Ferdinand von Wintzingerode, rusa generalo ĉefadjutanto de la caro Aleksandro la 1-a; li ege meritis pri la forpelo de francaj trupoj el Ruslando kaj pri la venko ĉe la Batalo de Leipzig.

En 1945 oni sukcesi konvinkis la sovetian administracion ne eksplodigi la burgon. En 1947 venis la bieno en la posedon de la Evangelia Eklezio en Germanio. La iama porpatrina hejmo ripozuma estas nuntempe moderna ripozejo kaj renkontiĝcentro eklezia.

Kapelo
------

Inter la plej valoraj aferoj nombriĝas sendube la baroka kapelo burga el la 17-a jarcento. Ĝi enhavas barokan orignalan orgenon kiu ĝis hodiaŭ funkcias kaj uzatas dum diservoj respektive koncertoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Burgo Bodenstein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 583488
* GND: 4354409-5
* LCCN: sh95009778
* VIAF: 234309275
 |