recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Sergio PININFARINA** (naskiĝis la 8-an de septembro 1926 en Torino, mortis la 3-an de julio 2012) estis itala dezajnisto, politikisto, aferisto kaj prezidanto de Pininfarina SpA.

Biografio
---------

Li estis la filo de Battista Farina, alidire « Pinin » Farina, poste Pininfarina, fondinto de la fama firmao de karoserio kaj dezajno. La nomo "Pinin Farina" fariĝis « Pininfarina » en 1961. Li aliflanke estis kuzo de Nino Farina unua mondĉampiono de Formulo 1. 

En 1965, Sergio Pininfarina persone konvinkis Enzo Ferrari-on adopti teĥnikan arĥitekturon de centra malantaŭa motoro por la novaj aŭtoj Berlinette kies unua prototipo la « Ferrari Dino Berlinette Speciale » estis prezentita dum aŭtomobila salono.

Ekde 1982, Sergio Pininfarina, anticipis la ciferecan revolucion de la aŭtomobila dezajno donante al sia entrepreno ciferecajn ilojn en la nova centro de Cambiano malfermita en 1980 en la ĉirkaŭurbo de Torino, kaj dediĉita al dezajno.

En 1986, li enirigis sian societon en borson.

Li estis prezidanto de la interregistara komisiono por la preparo de la realigo de tre rapida fervoja linio inter Liono kaj Torino.

Sergio Pininfarina havis tri infanojn:

* Lorenza Pininfarina, longtempe ĉe la kapo de komunikado de Pininfarina SpA
* Paolo Pininfarina (1958-), delegita administranto de Pininfarina Extra, societo de industria dezajno.
* Andrea Pininfarina (1957-2008), delegita administranto de Pininfarina SpA.

Honorigoj
---------

En 1979, li estis dekoraciita per Honora Legio fare de Valéry Giscard d'Estaing, poste altigita al rango de Oficiro de la Honora Legio en 1997 fare de Jacques Chirac. 

En 1979 kaj 1994, li ricevis la « Premion Compasso d'Oro », la plej altan distingon en dezajno.

Nomita dumviva senatano fare de prezidanto de la itala Respubliko Carlo Azeglio Ciampi la 23-an de septembro 2005.

Referencoj
----------

1. ↑  Dezajnisto de Ferrari Sergio Pininfarina mortis, Novaĵoj, 6-a de julio de 2012
2. ↑  Annonce de décès en *Le Figaro*
3. ↑  Décès du designer automobile Sergio Pininfarina[*rompita ligilo*], Le Soir, 3-a de julio de 2012

vidu ankaŭ
----------

* Pininfarina
* Membroj de la Eŭropa Parlamento, 1-a periodo
* Membroj de la Eŭropa Parlamento, 2-a periodo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 407329
* GND: 119522810
* LCCN: n90688229
* VIAF: 18033714
* ISNI: 0000 0000 5669 6191
* SUDOC: 162175485
* ULAN: 500354405
* NKC: ntk2017962757
* ICCU: CFIV112051
 |
Situo de la insulo
La **Serpento-insulo** (ukraine *Острів Зміїний*, rumane *Insula şerpilor*) estas insuleto en la Nigra maro, antaŭ la Danuba delto. La insulo mem apartenas al Ukrainio, sed parton de la kontinentbreto pretendas ankaŭ Rumanio. Laŭ la ukraina vidpunkto, la insulo estas loĝata, kio certigas rajton je la kontinentbreton, tion pridubas la rumana ŝtato. Rumanio turnis sin en septembro de 2004 al la Internacia Kortumo.

Geografio
---------

La insulo situas en la Nigra maro, 37 km oriente antaŭ la Danuba delto. Ĝia surfaco estas nur 17 ha. Ĝian gravecon donas la karbohidrogena resurso de la apartenanta grundo.

Historio
--------

Mapo de la insulo
La grekoj konstruis en la 6-a jarcento a.K. templon sur la insulo, honore al Aĥilo. Poste ĝi iĝis posedaĵo de la turkoj, ĝis 1788. Post la rusa-turka milito, ĝin ekposedis Rusio, post la Krimea milito Turkio.

Rumanio en 1879 ekposedis la Serpento-insulon. La Pariza traktato de 1947 donis la insulon al Sovetunio, kion aprobis eĉ la rumana-soveta traktato en 1961. La sovetoj de tie povis rigardi la ŝiptrafikon de la Danuba delto. Post disfalo de Sovetunio, la insulo iĝis parto de Ukrainio.

La rumana-ukraina baztraktato en 1997 notis, ke ne ekzistas diskutitaj teritoriaj pretendoj inter la du landoj.

Loĝantoj
--------

Sur la insulo loĝas ĉ. 100 personoj, ĉefe armeanoj, limgardistoj, sciencistoj (geofizikistoj, sismologoj) kaj konstrulaboristoj. La ukraina parlamento decidis fondi komunumon sur la insulo, firmigante tiun ateston, ke la insulo estas loĝata, tiel ĝi rajtas je resursoj de la kontinenta grundo.

La insulo ne havas bestaron, akvofonton.

Vidindaĵoj
----------

* ruino de la menciita greka preĝejo
* lumturo
* forlasita militbazo
* esplora bazo de la Odesa Universitato

Vidu ankaŭ
----------

* Rusa militŝipo, forfikiĝu (poŝtmarko)
dekstra
La **Serra Gaúcha** estas montara regiono en la nordoriento de la brazila ŝtato Suda Rio-Grando (*Rio Grande do Sul*).

En la regiono dum la 19-a jarcento setlis multaj enmigrintoj el Germanio kaj Italio. En la urboj de la regiono respeguliĝas la germana kaj itala influo ekzemple en la arkitektura stilo de konstruaĵoj kaj en la ofertataj manĝaĵoj de restoracioj.

La unuaj germanaj enmigrintoj venis en 1824, la unuaj italoj 1875. Dum la germanoj preferis setli en laŭeble valaj, malaltaj teritorioj, la italoj elektis pli altajn, montajn lokojn por setlado.

La setlaj regionoj de la germanoj ankoraŭ nuntempe multloke donas la impreson, kvazaŭ oni estus en tipa germanstila vilaĝo. Al tio interalie kontribuas la abunda uzo de la mezepoka stilo de trabfaka konstruado. Iuj loĝantoj ankoraŭ nun parolas germane respektive lokan dialekton *Riograndenser Hunsrückisch*, kiu origine venis el la okcidentgermana regiono Hunsrück.

La italoj el siaj hejmregionoj alportis la vinkultivadon. La urbo Caxias do Sul festas tiun heredaĵon per la *Festa da Uva*, la "festo de vinberoj".

* Kategorio Serra Gaúcha en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kantisto Chitãozinho el la duopo Chitãozinho e Xororó
**Sertaa muziko** (portugale: ***música sertaneja***) estas origine brazila muzikstilo. Siajn radikojn la sertaa muziko havas en la kampara, seka internlando de la federacieroj San-Paŭlo, Gojaso, Mato-Groso, Minas-Ĝerajso kaj Paranao, la nomdona Sertao.

Ĉar la forkuro el ĉi tiu aparte malriĉa regiono en la metropolajn regionojn, precipe al San-Paŭlo, estas aparte ega, kun la sertaanoj ankaŭ migris ilia muziko, kiu nuntempe ankaŭ estas konsinderenda egalrajte kiel tutlanda muzikstilo same kiel regiona stilo de San-Paŭlo. Dum mallonga tempo *música sertaneja* jam estis enmoda muziko de la 1930-aj jaroj. En la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj la brazilaj amaskomunikiloj antaŭenigis duopojn, antaŭe malgloritaj kiel *duplas caipiras* („naivulaj paroj") - ekzemple Leandro e Leonardo aŭ Chitãozinho e Xororó – laŭ la modelo de la kontreo-muzikistoj en Usono al tutlandaj steluloj. Ekde tiam oni multloke vidas afiŝojn de la kantistoj kun vakeraj ĉapeloj kaj fasona vakervestaĵo. Parte ĉi tiuj duopoj eĉ sukcesis koncerte en Usono.

Tamen la nuntempa sertaa muziko preskaŭ nenion komunan havas kun la tradicia popolmuziko, kio nuntempe firmaas sub ĉi tiu nomo, envere estas popularmuziko kun du kantistoj. Karakterize estas la kantistoparo, kiu pli malfrue sin mem akompanis per dekkorda gitaro (*viola*). Nuntempe la muziko estas instrumentata per sintezilo, frapinstrumentaro, elektra gitaro kaj elektra basgitaro. Stile *Música sertaneja* miksas kamparajn muzikstilojn, ekzemple *toada*, *moda de viola*, *cana-verde* kaj *catira* kun influoj el boliva, meksika, paraguaja kaj usona kontreo-muziko. La kantotekstoj estas „kortuŝaĉaj kantoj pri la amo kaj la vivo sur la kamparo".

Literaturo
----------

* Alexander Sebastian Dent: *River of tears. country music, memory, and modernity in Brazil*, Duke University Press, 2009.

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4  Chris McGowan, Ricardo Pessanha: *The Brazilian Sound. Samba, Bossa Nova und die Klänge Brasiliens*, Hannibal, St. Andrä-Wördern 1991, p. 240.
2. ↑  Alexander Sebastian Dent: *River of tears. country music, memory, and modernity in Brazil*, Duke University Press, 2009, p. 117.
3. ↑  Alexander Sebastian Dent: *River of tears. country music, memory, and modernity in Brazil*, Duke University Press, 2009, p. 120.

* Kategorio Sertaa muziko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Tavola interagoj en servorientita Arkitekturo
**Servorientita arkitekturo**  (**SOA**) estas fleksebla aro da ellaboraj principoj uzataj dum la fazoj de sistema disvolvo kaj integrado en komputado. Sistemo bazita sur SOA pakos funkcion kiel sinsekvon de interfunkciaj *servoj* kiu povas esti uzata en multaj apartaj sistemoj el pluraj laborsektoroj.

SOA ĝenerale ankaŭ provizas manieron por servkonsumantoj, kiaj teksaĵ-bazaj aplikacioj, estis informita pri disponeblaj SOA-bazitaj servoj. Por ekzemplo, pluraj apartaj unuoj en kompanio povas disvolvi kaj funkciigi SOA-servojn in malsamaj programlingvoj; iliaj respektivaj klientoj profitos de bone komprenita, bone difinita interfaco por aliri ilin. XML estas komune uzata por interfaci kun SOA-servoj, kvankam tio ne estas postulata.

SOA difinas kiel integri larĝe malsamaj aplikacioj por teksaĵ-bazita ĉirkaŭo kaj uzas multajn implementajn platformojn. Pli ol difini API, SOA difinas la interfacon laŭ protokoloj kaj funkcioj. *Finpunkto* estas la enirpunkto de SOA-implementaĵo.
Servorientado postulas *malstriktan kupladon* de servoj kun mastrumaj sistemoj, kaj aliaj teknologioj sub apliklacioj. SOA apartigas funkciojn en apartaj unuoj, aŭ servoj, kiun implementantoj ofertas trans reto por ebligi al la uzantoj kombini kaj reuzi ilin en iliaj propraj aplikaciaj disvolvoj. Tiuj servoj kaj ties respondaj konsumantoj komunikas inter si sendante datumojn laŭ bone difinita, komuna formato, aŭ per kunordigo de agado inter du aŭ pli da servoj.

Oni povas konsideri SOA kiel kontinuumo, male al distribuita komputado aŭ modulema programado.

Priskribo
---------

### Supervido

Referencoj
----------

1. ↑  
Bell\_, Michael.  (2010) *SOA Modeling Patterns for Service-Oriented Discovery and Analysis*. Wiley & Sons, p. 390. ISBN 978-0470481974.

* Kategorio Serv-orientita arkitekturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Servion** estas komunumo en la distrikto Lavaux-Oron en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1825 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Servion situas oriente de la montoĉeno kaj altebenaĵo Jorat en la Vaŭda Mezlando. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Servion kaj Les Cullayes, la setlejoj Chez Favel, Crétolliet, Croix Blanche, L'Auberge, Le Bougnon, Les Moures kaj Le Vurzi, kaj diversaj domgrupoj kaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,33 km², de kiuj 16,9% estas kovritaj de arbaro, 66,0% servas por agrikulturo kaj 16,3% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Servion limas en nordo al Mézières, en nordnordoriento al Ferlens VD, en nordoriento al Auboranges (FR), en oriento al Essertes, en sudo al Forel (Lavaux), en sudokcidento al Savigny, kaj en okcidento al Montpreveyres.

Trafiko
-------

Tra Servion pasas la kantona ĉefvojo n-ro 140 de Vevey al Moudon kaj konekta vojo de Les Cullayes al Ferlens. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas 6 kilometrojn sude de la komunumo apud Chexbres. De Servion la aŭtobuslinio 65 kondukas al Laŭzano kaj tra la komunumo pasas la poŝtaŭtolinio de Mézières al Oron.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Servion datiĝas el la jaro 1147 kiel *Salvion* kaj *Salviun*. En la jaro 1259 Petro de Salvion redonis la voktecon al Petro la 2-a de Savojo. Ĝis la konkereo fare de Berno Servion restis sub rekta kontrolo de Savojo. Sub la berna regado Servion apartenis ĝis 1556 al la Voktejo Moudon kaj de 1557 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 al la Voktejo Oron. Poste ĝi estis atribuita al la Distrikto Oron, kiu en 2008 estis kunigita kun la Distrikto Lavaux al la nova Distrikto Lavaux-Oron.Kun efiko de la 1-a de januaro 2012 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Les Cullayes estis kunigita kun Servion.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Paola Crivelli*: *Servion* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-11-25)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Servion Arkivigite je 2012-12-08 per Archive.today

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Servion** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Lavaux-Oron |
| --- |
| Belmont-sur-Lausanne • Bourg-en-Lavaux (Cully, Epesses, Grandvaux, Riex kaj Villette (Lavaux)) • Chexbres • Essertes • Ferlens • Forel (Lavaux) • Lutry • Maracon • Mézières • Montpreveyres • Oron • Paudex • Puidoux • Pully • Rivaz • Saint-Saphorin (Lavaux) • Savigny • Servion |  |

 |
Sombolo de Lions Club em Aĥeno.
**Servoklubo** estas tipo de organizaĵo kies membroj kundividas la samajn valorojn. Ili regule renkontiĝas kaj gvidas karitatajn kaj edukajn agadojn, ĉu memstare, ĉu pere de financa helpo de aliaj asocioj.

Trans la eksplicitaj celoj difinitaj en la statuto de la servokluboj mem, tiuj kluboj estas taŭgaj por aliaj funkcioj, ekzemple eniri en iu socia vivo en kiu utilas havi interesajn profesiajn ligojn danke al la solidareco inter membroj.

Multaj servokluboj ekestis en la 20-a jarcento kiel Rotario, Lions (Leonoj kluboj), Interact klubo, Kiwanis, Altrusa Internacia, JCI, Civitan International, Sertoma, Soroptimist, Zonta,...Nova generacio de servokluboj estas ekzemple BEAN, Golden, HandsOn Network aŭ Amitiè Sans Frontières (Amikeco sen Limoj).

Bibliografio
------------

* Biedermann, Edwin A. (2004), Logen, Clubs und Bruderschaften, Düsseldorf 2007,2.: Droste-Verlag, 352 pagine, ISBN 3-7700-1184-8
* Gradinger, Sebastian (2007), Service Clubs - zur Institutionalisierung von Solidarität und Sozialkapital, Saarbrücken 2007: VDM Verlag Dr. Müller, ISBN 3-8364-4651-0
* Hoolwerf, L.K. Schuyt, Th. N. M. (2009) "Service Clubs: Serving Communities? Data From A National Research". Amsterdam: Department of Philanthropic Studies VU University Amsterdam.

Notoj
-----

Tiu ĉi artikolo baziĝas sur informoj en la franca kaj angla vikipediaj versioj.

* Kategorio Servoklubo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Severino supre de la ĉefa portalo de la kolonja Severino-baziliko
**Severino** estis germana teologo kaj la tria konata episkopo de Kolonjo laborante dum la malfrua 4-a jarcento. La festotago por li okcidente estas la 23-a de oktobro, dume la ortodoksuloj festas lin en la 8-a de januaro.

Vivo
----

En 376 li fondis en Kolonjo monaĥejon en honoro de la martiroj Kornelio kaj Cipriano: el ĝi naskiĝis la posta Konvento Sankta Severino. En 397 Severino, almenaŭ laŭ Gregorio de Tours, aŭdis ĉielan anĝelkantadon dum mortis lia amiko Marteno de Tours. Povas esti ke tia legendo eble informas nur pri karitataj agadoj de Severino laŭ modelo de Marteno. 
Lia latinlingva biografio *Vita Severini* el la 9-a aŭ 10-a jarcento rakontas pri restado pli longa Bordoze kaj eĉ pri lia morto surloke. Eble ĝi fontas el konfuzo de la kolonja Severino kun la samnoma bordoza episkopo.

La entombiĝo de Severino sur tombejo sude de Kolonjo arĥeologie ne atesteblas kiel ankaŭ la estiĝo de tombeja baziliko ĉetomba. Fondo de la Konvento Sankta Severino samloke datume ne supozeblas antaŭ la 8-a jarcento. Ĉiuokaze liaj ostoj ĝis nun konserviĝas en arte altvalora ora kesto en al altarejo de la Preĝejo Sankta Severino. Malfermo de la kesto de 1819 en 1999 atestis dendrokronologie la dokumente menciitan translokon de al ostoj laŭ ordono de episkopo Wiĉfrid (924–953). Krome interesis trovo de ŝtofero el bizancaj tempoj, eble el la 10-a jarcento Ĉi-rilate eblis ostotransloka engaĝiĝo de imperiestrino Teofano, kiu mem ankaŭ estis entombigita Kolonje.

Atributoj kaj kulto
-------------------

Severino presentiĝas kun episkopa bastono kaj mitro; ofte li enmane tenas maketon de la Severino-kirko de Kolonjo. 
Patrono estas li de la urbo Kolonjo kaj de la teksistoj; li porpetu ankaŭ en epidemioj de malsekeco kaj ĝenerale en maloportunaĵoj. 
Kiam nove aranĝiĝis la skulptaĵoj ĉe la turo de la kolonja urbodomo en la 1980-aj jaroj ankaŭ Severino gajnis la honoron prezentiĝi en artaĵo de Walter Hutz en la kvara etaĝo ĉe la orienta turoflanko.

Literaturo
----------

* Joachim Oepen (eld.); Bernd Päffgen, Sabine Schrenk, Ursula Tegtmeier (prilab.): *Der hl. Severin von Köln. Verehrung und Legende. Befunde und Forschungen zur Schreinsöffnung von 1999.* Franz Schmitt, Siegburg 2011, ISBN 978-3-87710-456-9 (=Studien zur Kölner Kirchengeschichte, 40).
* Ekkart Sauser: "Severin". Ĉe: *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon* (BBKL), volumo 9, Bautz, Herzberg 1995, ISBN 3-88309-058-1, kol. 1507–1510.

Vidu ankaŭ
----------

* Preĝejo Sankta Severino (Mittelhausen)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Severino el Kolonjo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* fotoj de la ligna relikvokesto de Severino Arkivigite je 2023-03-12 per la retarkivo Wayback Machine
* prezentoj de la Severina komunumo de Kolonjo
* *Vollständiges Heiligen-Lexikon*, volumo 5. Augsburg 1882, p. 274 (tie ĉi interrete)

Notoj
-----

1. ↑  Laŭ Hans Wentzel, ĉe: *Aachener Kunstblätter* 44/1973
2. ↑  *Skulpturen des vierten Obergeschosses*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 814221
* GND: 11948174X
* LCCN: n91019531
* VIAF: 74664130
 |
Pri la komunumo
---------------

**Sevgein** estas komunumo de la komunumaro Ilanz kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 211 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

La komunumo Sevgein signifas oriente de la rivero Glogn (germane *Glenner*), kiu formas la okcidentan limon de la komunumo kaj estas ĉefa alfluanto de Antaŭa Rejno. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Sevgein la setlejoj Curschetta, Tschentaneras kaj Darpinaus.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Sevgein limas en nordo al Castrisch, en oriento al Riein, en sudo al Pitasch, en sudokcidento al Cumbel, en okcidento al Luven, kaj en nordokcidento al Ilanz.

Trafiko
-------

Sevgein situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika trafikreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio de Riein al Ilanz.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Sevgein datiĝas el la jaro 840 kiel *Soviene*. 

Dum la 14-a jarcento bienposedantoj en Sevgein estis krom liberaj kamparanoj la Baronoj de Montalt. Ties prakastelo Casti situis apud la malnova vojo de Sevgein al Pitasch. 

Dum mezepoko Sevgein formis paroĥon kune kun Castrisch. Ĉar Castrisch aliĝi al la reformacio, dum Sevgein restis grandparte katolika, Sevgein en la jaro 1575 disiĝis de la paroĥo Castrisch. En la jaro 1647 Sevgein fariĝis aparta paroĥo, kies preĝejo estis konsekrita al Sankta Tomaso. La nuna arthistorie signifa baroka preĝejo datiĝas el la jaro 1694.

Politike dum mezepoko Sevgein apartenis al la Senjorujo de Laax, de kiu ĝi sendependiĝis en la jaro 1518. Ĝis 1850 Sevgein kun Laas formis tribunalejon.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Martin Bundi*: *Sevgein* en *Historia Leksikono de Svislando* (2002-10-08)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Sevgein
* Sevgein en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Sevgein** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Surselva |
| --- |
| 
**Komunumaro Cadi/Disentis:** Breil/Brigels  •  **Disentis/Mustér**  •  Medel (Lukomagno)  •  Schlans  •  Sumvitg  •  Trun  •  Tujetsch

**Komunumaro Ilanz:** Castrisch  •  Falera  •  **Ilanz**  •  Laax  •  Ladir  •  Luven  •  Mundaun  •  Pitasch  •  Riein  •  Ruschein  •  Sagogn  •  Schluein  •  Schnaus  •  Sevgein  •  Valendas  •  Versam

**Komunumaro Lumnezia/Lugnez:** Cumbel  •  Degen  •  Duvin  •  Lumbrein  •  Morissen  •  Sankt Martin  •  Suraua  •  **Vals**  •  Vella  •  Vignogn  •  Vrin

**Komunumaro Ruis:** Andiast  •  Obersaxen  •  Pigniu  •  **Rueun**  •  Siat  •  Waltensburg/Vuorz

**Komunumaro Safien:** Safien  •  **Tenna** |  |

 |
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri serio kiel matematikaĵo. Por aliaj signifoj vidu la artikolon la apartigilon serion.
**Serio** en matematiko estas vico **u**, konsiderata kune kun ties vico **v** de partaj sumoj: **vn=u0+u1+... +un**, t.e.

v1=u0+u1
v2=u0+u1+u2
....
vj=u0+u1+... +uj
......
vn=u0+u1+... +uj+... +un
Pri maksimuma donita entjero **n**, la serio estas **finia serio**, kaj serio kun nefinia nombro de termoj estas **nefinia serio**.

La **harmona serio** estas tiu serio, kies ĝenerala termo egalas al 1/n; ĝi ne konverĝas.

La **geometria** serio estas tiu, kiu baziĝas sur geometria progresio; ĝi konverĝas, nur se la absoluta valoro de ĝia kvociento estas strikte malpli granda ol 1.

***Rimarko***: Ne ekzistas formala diferenco inter la nocioj de **vico** kaj **serio**. Ĉiun vicon oni povas konsideri ankaŭ kiel serion. La diferenco aperas nur, kiam temas pri konverĝo, ĉar por serio oni interesiĝas pli pri la konverĝo de la vico **v** de partaj sumoj, ol pri tiu de **u**.

*Fonto: ReVo*

Vidu ankaŭ
----------

* Absoluta konverĝo
* Integralo
* Kondiĉa konverĝo
* Konverĝa serio
* Konverĝo
* Malkonverĝa serio
* Sumformulo de Gauss
* Vicaj transformoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Serio (matematiko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Surlinia enciklopedio de entjeraj vicoj
ETR 500, altrapida livreo, ĉe la ĉef-stacidomo de Milano, Italio 
**ETR 500** ("Elektra Trajno Rapida", itale: "ElettroTreno Rapido") estas la plej grava kaj prestiĝa evoluo de moderna altrapida trajno fare de la italaj fervojoj FS ("Fervojoj de la Ŝtato", itale: "Ferrovie dello Stato", nuntempe "Trenitalia" kaj "Rete Ferroviaria Italiana").

Ĝeneralaj proprecoj
-------------------

Du modeloj estis konstruitaj en la tempo: Unutensia ETR 500 (itale: monotensione) kaj Pluratensia ETR 500 (itale: politensione). Tiu ĉi lasta modelo estas la plej moderna kaj ĝi povas ruliĝi kaj sur la "historiaj "linioj je 3Kv kontinua kurento kaj sur la novaj altrapidaj linioj je 25 Kv alterna kurento. Ĝia maksimuma rapido estas 300 kilometrojn hore.

Stila efektivigo kaj dezajno de tiu ĉi trajno estis frukto de kunlaborado kun la konata dezajnisto Pininfarina.

Ekde la jaro 1992 (en kiu oni realigis la unuan unutensian prototipon de tiu ĉi trajno), la trajno koloriĝis je diversaj koloroj. La plej uzataj estas la komuna blanka-ruĝa-verda livreo kaj la t.n. "altrapida livreo", kies koloroj estas nigra, ruĝa kaj griza. Ekzistas tamen ankaŭ aliaj livreoj (t.n. "reklamaj"), kiuj ofte estas vere belaj kaj buntaj. Ekde junio 2008 ĉi tiu trajno estas farbita per la t.n. "Ruĝasaga" livreo (itale: "Frecciarossa"), kiu konsistas en unu ruĝa strio etendiĝanta subfenestrete de unu lokomotivo ĝis la alia.

Sur la tuta itala nacia fervoja reto estas ruliĝantaj ĉirkaŭ 60 ETR 500, kiujn Trenitalia uzas ĝenerale kiel Eurostar-trajnoj sur la plej gravaj naciaj linioj. Tiele, la plej grandaj italaj urboj estas tute interligataj per rapidaj kaj oftaj kunligoj.

Teknikaj proprecoj
------------------

La trajno konsistas nuntempe el 12 vagonoj - 4 unuaklasaj vagonoj, 7 duaklasaj vagonoj kaj unu restoracia vagono - kaj 2 elektrikaj lokomotivoj por ĝia ruliĝado. La tuta trajno estas 354 metrojn longa kaj en ĝi estas 671 sidlokoj (195 unuaklasaj, 476 duaklasaj kaj 2 sidlokoj por handikapuloj). La tuta trajno estas 642 tunojn peza.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Serio ETR 500 de FS en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* drezino
* Elektra motortrajno
* ETR 1000
* Frecciarossa
* maglevo
* ŝinkanseno
* transsiberia fervojo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rAltrapidecaj trajnoj > 249 km/h |
| --- |
| AGV • AVE • ETR 401 • ETR 450 • ETR 460 • ETR 480 • ETR 500 • ETR 600 • ETR 610 • ETR 1000 • Eurostar • ICE • KTX • RENFE S-120 • Ŝinkanseno • Talgo • TGV • Thalys • Transrapid • JR-Maglev • Swissmetro |

 |
**Serradilla del Arroyo** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Ciudad Rodrigo. *Serradilla del Arroyo* estas tradukebla al *Montareto de la rojo*.

Panoramo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Serradilla kaj Guadapero, okupas totalan areon de 80,54 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 267 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 1 000 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Las Batuecas-Sierra de Francia, natura spaco protektita de grandaj mediaj kaj turismaj valoroj. 

Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis.

La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752664
* VIAF: 316733820
 |
**Serranillos** [seraNIljos] estas municipo en la sudo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Alberĉe kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco; ĝi formas parton de la Municiparo de Alberche kun aliaj 11 municipoj. La loknomo *Serranillos* estas komprenebla etimologie kiel *Montaranetoj* alude al reloĝantoj venintaj el areoj de Sorio, Burgoso kaj Rioĥo.

Serranillos en la provinco Avilo.
Montopasejo de Serranillos direkte al Ekstremaduro.
Montopasejo de Serranillos direkte al Ekstremaduro.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 73,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 2135 loĝantojn. Ĝi perdis 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 39 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Navalosa, Navarrevisca, San Esteban del Valle, Mijares kaj Pedro Bernardo. La municipa teritorio estas montara inter la Valo de rivero Alberĉe kaj la Sierra de Gredos direkte al la valo de la rivero Tiétar en Ekstremaduro.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio kaj precize al la Monaĥejo de Burgohondo en la 14-a jarcento kun Navaluenga, Navalmoral de la Sierra, San Juan del Molinillo, Navarredondilla, Navalacruz, Navatalgordo, Navaquesera, Navalosa, Hoyocasero, Navarrevisca kaj Villanueva de Ávila. Poste apartenis al monaĥejo de Avilo, poste al senjorlando de Arenas. Je la morto de Álvaro de Luna, Johana la 2-a de Kastilio donis ĝin al sia kuzino Juana de Pimentel, vidvino de Álvaro de Luna. Poste ĝi estis aligita al la Senjorlano de Mombeltrán en 1475-1600 kun Las Cuevas, La Higuera, Lanzahíta, Las Torres, Mijares, Mombeltrán, Pedro Bernardo, Villarejo, San Esteban, Santa Cruz kaj Los Gavilanes. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj ĉefe brutobredado kaj rilata komercado vaganta. Pri dediĉo al brutobredado kaj al vagkomercado estas kapro kaj stangpesilo en la blazono. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762575
 |
10° 0′ 59″ N 72° 57′ 28″ U﻿ / ﻿10.01639 °N, 72.95778 °U﻿ / 10.01639; -72.95778 (mapo)Koordinatoj: 10° 0′ 59″ N 72° 57′ 28″ U﻿ / ﻿10.01639 °N, 72.95778 °U﻿ / 10.01639; -72.95778 (mapo)

La **Serranía del Perijá**, Montaro Periĥaa aŭ Montaro Perihaa, nomata en Venezuelo ankaŭ **Sierra de Perijá**, estas la branĉo plej norda de la Andoj. Ĝi estas konata ankaŭ kiel **Serranía de los Motilones** en ties suda parto, kaj inkludas aliajn montarojn kiaj Valledupar kaj Oka.

La montaro markas gravan eron de la landlimo inter Kolombio kaj Venezuelo, ĉe la kolombiaj departementoj Norda Santandero, Cesar kaj La Guajira okcidente kaj la venezuela subŝtato Zulia oriente. La orienta flanko apartenas al la baseno de la Lago Marakajbo kie elfluas la rivero Katatumbo. La okcidenta flanko korespondas ĉefe al la baseno de la rivero Cesar, kiu elfluas en la rivero Magdalena.

Notoj
-----

1. 1 2  url= y serranías - Relieve colombiano Alirita la 29an de junio de 2011

* Kategorio Serranía del Perijá en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sestriere** (piemonte *Ël Sestrier*, okcitane *Sestrieras* aŭ *La Sestriera*, france *Sestrières*) estas komunumo en la pleja okcidento de Italio, tre proksima al la limo al Francio. Ĝi estas la plej alte situanta komunumo de Italio, kun oficiala supermara alto de 2 035 metroj. La komunumo apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Oulx, Pragelato, Sauze d'Oulx, Cesana Torinese kaj Sauze di Cesana.

Sestriere
Ekde 1967 Sestriere gastigas konkursojn de la Mondpokalo de Alpa Skiado. En 1997 tie okazis la mond-ĉampionado pri skiado; en 2006 la alpaj ski-konkursoj de la 20-a vintra olimpiko.

Turismo estas la nepre plej grava ekonomiaĵo de Sestriere. La komunumo partoprenas en skiada regiono, kiu nomiĝas *Via Lattea* (lakta vojo), per 146 skiadejoj, sume 400 km longaj kaj ekipitaj per 92 supreniraj helpiloj. 120 km da skiadejo estas arte neĝ-provizeblaj.

Ceteraĵoj
---------

Sestriere estas ne nur la plej alta komunumo de Italio, sed ankaŭ tiu kun la plej alta mezuma hejtbezono (esprimita en grado-tagoj per jaro).

Notoj
-----

1. ↑  laŭ la itala vikipedio de 2011-01-23

* Sestriere en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sestriere en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (itale)
La **setoa lingvo** - setoe *seto kiil´* - estas variaĵo de la baltmar-finnaj lingvoj, do de la nordeŭropa tipo de finn-ugraj lingvoj, kaj parolatas en la suda parto de la lima regioino inter la du ŝtato Estonio kaj Rusio. Ofte ĝi konsideratas dialekto de la estona lingvo. Parolas ĝin pli-malpli 5 000 homoj, ĉefe en la sudoriento de Estonio, en regiono nomata "lando de setooj", setoe *Setomaa*, estone *Setumaa*). 

Se konsiderata dialekto, la lingvo konsideratas parto de la sudestona dialektaro. Ĝi tre proksimas al la voroa lingvo, sed el tiuj du lingvaj grupoj la setooj havas signife pli malnovegajn, tre arkaikajn tradiciojn kaj fortan kulturan identecon - tial kutime la voroa kaj setoa lingvoj aŭ lingvovariaĵoj konsideratas aparte.

Pliaj parencaj estonaj dialektoj estas *Tartu*, parolata ĉirkaŭ la samnoma urbo Tartu, kaj *Mulgi* - tiuj du tamen estas praktike formortintaj.

Estonoj nur malfacile povas kompreni parolantojn de la setoa lingvo, kaj la setooj en Rusio same malfacile parolantojn de la estona lingvoj. Ĉiuj setooj vivantaj en Estonio tamen fremdlingve ankaŭ regas la estonan. En pluraj estoniaj lernejoj laŭ stato de printempo 2012 instruatas la setoa lingvo: en 26, se oni kune sumigas la setoan kaj voroan. La ŝtataj oficejoj kaj juĝejoj tamen en Estonio estas nur estonlingvaj, kaj en Rusio nur ruslingvaj.
**Severnij Vestnik** (ruse *Северный вестник*; esperante *La norda informilo*) estis influa literatura gazeto en Rusio fondita en Sankt-Peterburgo en 1885 fare de Anna Jevreinova, kiu restis ĉe ĝi ĝis 1889.

Historio
--------

En la komencaj jaroj «Severnij Vestnik» estis gvidata de la socia movado *narodniki* (Popolanoj). Post la fermo en 1884 de la gazeto *Oteĉestvennje Zapiski* (Patrujaj Noticoj) Nikolaj Miĥajlovski kun siaj aliancanoj transiris al «Severnij Vestnik». Inter la plej elstaraj kunlaborantoj de la gazeto menciindas Gleb Uspenskij, Vladimir Korolenko kaj Anton Ĉeĥov.

En la 1890-aj jaroj, post kiam la grupo de Ljubov Gureviĉ akiris ĝin, «Severnij Vestnik» iĝis la centro de la dekadenca movado de Rusio, reprezentita de ties elstaruloj kiel Dmitrij Mereĵkovskij, Zinaida Gippius, Konstantin Balmont kaj Fjodor Sologub. Miĥail Albov eldonis la gazeton en la 1890-aj jaroj.

Referencoj
----------

1. ↑   "Северный вестник". Russian Fundamental Electronic Library.  Alirita la 1a de Septembro 2018.
2. ↑  "Северный вестник".
3. ↑   Chekhov, Edward Sanders, Black Sparrow Press, 1995.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 617718
 |
**Severŝparado** aŭ **aŭstereco** estas aro de ekonomiaj politikoj enordigitaj celante malgrandigi registarajn buĝetajn deficitojn, speciale dum ekonomia malkresko. Politikoj sub la esprimo 'severŝparadaj rimedoj' ofte enhavas elspezajn haltojn, impostajn altigojn aŭ kombino de ambaŭ, kaj povas esti uzataj por montri la registaran fiskan disciplinemon al pruntistoj kaj agentejoj de kredittakso, alproksimigante la enspezojn al la elspezoj.

En la plejparto de la makroekonomikaj ŝablonoj, severŝparado ĝenerale plialtigas maldungecon pro la halto de registaraj elspezoj, kiuj malgrandigas postenojn en la publika aŭ/kaj en la privata sektoro. Intertempe, impostaj altigoj malpligrandigas enspezoj de la civitanoj, tielmaniere malpligrandigante konsumadon.

Ĉar registara elspezado kontribuas al la malneta enlanda produkto (MEP), malgrandigi la elspezadon povas doni pli altan ŝuldo-al-MEP-proporcion, grava mezurilo de landa ŝulda ŝarĝo.

Kiam ekonomio funkcias kvazaŭ plenpotence, pli grandaj nedaŭraj deficita elspezo (stimulo) kaŭzeblas interezoj kreski, do malgrandigante privatan investadon, kiu siavice malgrandigas ekonomian kreskon. En situacio de superplenpotenco, tamen, la stimulo povas rezulti altigon en dungado kaj produktado.

Historia ekzemplero, en kiu severŝparo fiaskis, estis ekde 2010, post la ekonomia krizo de 2008, kiam multaj Eŭropaj landoj realigis tiujn politikojn: maldungeco kaj ŝuldo-al-MEP-proporcio kreskis, malgraŭ malgrandigoj en buĝetaj decitioj (rilate al la MEP). Alia ekzemplo de tre severa severŝparado estas la celata politiko de prezidanto Michel Temer de Brazilo.

Makroekonomika perspektivo
--------------------------

Estas kunsento inter akademiaj makroekonomoj, ke severŝparado povas malplibonigi la ekonomion, kiam la interezo estas kvazaŭ nul. Tiam la centra banko ne plu povas stimuli la ekonomion per malgrandigi la interezon. Laŭ la (nova) kejnsisma ekonomiko la registaro tiam devas ŝanĝi al fiska stimulo, per grandigi elspezojn.

Famaj kritikantoj de aŭstereco estas la makroekonomoj Paul Krugman kaj Joseph Stiglitz.

Referencoj
----------

1. ↑   kern.punkto | KP087 La Greka krizo (2016-08-10).
2. ↑   Austerity measure. *Financial Times Lexicon*. Alirita 1 March 2013.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2013-03-22. Alirita 2016-08-15.
3. ↑  Traynor, Ian, "Austerity Europe: who faces the cuts", *Guardian News*, 11 June 2010. Kontrolita 29 September 2010.
4. ↑  Wesbury, Brian S. "Government Austerity: The Good, Bad And Ugly",  *Forbes*, 26 July 2010. Kontrolita 29 September 2010.
5. ↑  Krugman, Paul, "Europe's Economic Suicide",  *The New York Times*, 2012-04-15.
6. ↑  Laura D'Andrea Tyson. "Confusion about the Deficit", *New York Times*, 2012-06-01. Kontrolita 2013-05-16.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Sevsuĉuloj** |
| --- |
|  |
| Buntvizaĝa sevsuĉuloBuntvizaĝa sevsuĉulo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Pegoformaj *Piciformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Pegedoj *Picidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | **Sphyrapicus**Baird, 1858 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Sevsuĉuloj  |

 |
| v • d • r |

La **Sevsuĉuloj** estas birdoj kiuj formas la genron ***Sphyrapicus*** ene de la familio de pegedoj. Ĉiuj troviĝas en Nordameriko.

Priskribo
---------

Truoj traboritaj de Ruĝnuka sevsuĉulo en *Platanus wrightii* en Arizono, Usono
Kiel ilia nomo implicas, Sevsuĉuloj manĝas ĉefe la sevon de la arboj, movante inter diferencaj specioj de arboj kaj arbustoj laŭ sezona neceso. Ankaŭ insektoj, ĉefe tiuj allogitaj al la dolĉa sevo eliranta tra la sevotruoj, estas ofte kaptitaj kaj manĝitaj de la idoj dum la reprodukta sezono. La plej facile rekoneblaj sevotruoj troviĝas en betuloj dum la reprodukta sezono.

La membroj de tiu genro estas sveltaj birdoj kun fortaj vostoj kaj relative longaj flugiloj. Ties tipa bildo dumfluge estas ondeca, alternante inter rapidaj flugilfrapoj kaj mallongaj faletoj kun la flugiloj gluitaj al la korpo.

Ĉar Sevsuĉuloj atakas vivantajn arbojn, ili estas ofte konsiderataj plagospecio. Vidu en la angla: TATE, J. 1973. Methods and annual sequence of foraging by the sapsucker. Auk 90:840-856.

Specioj kutime agnoskitaj inkludas la jenajn
--------------------------------------------

* Ruĝnuka sevsuĉulo *Sphyrapicus nuchalis*
* Ruĝbrusta sevsuĉulo *Sphyrapicus ruber*
* Nigrablanka sevsuĉulo *Sphyrapicus thyroideus*
* Buntvizaĝa sevsuĉulo *Sphyrapicus varius*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sevsuĉuloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sevsuĉuloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Sevsuĉuloj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Genro de Sevsuĉuloj
**Shoya Tomizawa** (naskiĝis la 10-an de decembro 1990 en Chiba, mortis la 5-an de septembro 2010 en Riccione) estis japana motorciklisto

Kariero
-------

Li debutis en 125 cm³ en 2006, konkursante la ĉefkuron de Japanio kiel wildcard. Tiel konkuris ankaŭ la ĉefkurojn de Japanio 2007 kaj 2008, en kiu li gajnis du poentojn.

En la ĉampionado de 2009 li iĝis oficiala piloto kaj finis la ĉampionadon en 17-a pozicio kun 32 poentoj kaj gajnante du dekajn poziciojn. En tiu ĉampionado, li devis preterlasi la kuron ĉe Indianapoliso pro akcidento.

En 2010 stiris en la nova kategorio Moto2 kaj venkis sian unuan kuron en Kataro. Li gajnis ankaŭ unu unuan startopozicion kaj duan pozicion en Jerez. Li gajnis alian unuan startopozicion en Brno.

Tomizawa mortas dum la ĉefkuro de San-Marino la 5-an de septembro 2010 post grava akcidento: la piloto, falinte, estis surpuŝita de la pilotoj malantaŭ li (Alex de Angelis kaj Scott Redding). Malgraŭ la reanimadprovoj, pro la gravegaj frakturoj li mortis en la malsanulejo de Riccione.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala TTT-ejo Arkivigite je 2010-08-20 per la retarkivo Wayback Machine
* motogp.com[*rompita ligilo*]

* Shoya Tomizawa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Shoya Tomizawa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 334122
 |
Seĉanj situas en la mapo en la verda municipo
La nova ortooksa preĝejo de Seĉanj
Malnovaj loĝdomoj en Seĉanj
**Seĉanj,** serbe **Сечањ,** slave **Sečanj,** rumane **Seceani,** hungare **Torontálszécsány** [torontAlsEĉAnj], germane **Setschan** estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Meza** Banato. Ankoraŭ 9 vilaĝoj apartenas al la municipo. La serba nomo signifas januaro.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 2640
* Poŝtkodo: 23240
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: ZR

Situo
-----

Seĉanj situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Timiş, laŭ ĉefvojo Zrenjanin-Versec.

Historio
--------

Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Seĉanj 2647 da homoj, (serboj 2392 (90 %), ciganoj 135 (5 %), rumanoj 19 (1 %) kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Famuloj
-------

En la iama Szécsány naskiĝis hungara ministro Vilmos Tóth.

* Kategorio Seĉanj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Shamrock
La **shamrock** [ŝEmrok] estas irlanda nacia simbolo. La shamrock fakte estas juna, ankoraŭ blanka, trifolio kun do tri folioj. La shamrock estis uzata dum antikva tempo pro ĝiaj supozate medicinaj ecoj.

La shamrock estis uzata laŭ legendoj de Sankta Patriko, la patrono de Irlando kaj la persono kiu alportis la kristanismon al Irlando, kiel ekzemplo por la Sankta Triunuo. Poste ĝi fariĝis la simbolo por Irlando, sed ankoraŭ ĉiam ne estas oficiale agnoskita. Ĉi tiu honoro restas rezervita por la harpo. La vorto shamrock estas la angla literumado de la irlanda vorto *seamróg*, kio ordinare signifas *junan trifolion*.

Referencoj
----------

1. ↑  Treeck, Carl Van.  (1936) *Symbols in the Church*. Bruce Publishing Co.. "*St. Patrick is said to have used the shamrock in explaining to the pagan Irish the idea of the Holy Trinity* (Sankta Patriko laŭdire uzis shamrock-n por klarigi al la paganaj irlandanoj la ideon de la Sankta Triunuo).".

* Kategorio Shamrock en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sherilyn FENN** (naskita la 1-an de februaro 1965 en Detroit; plennome *Sheryl Ann Fenn*) estas usona aktorino.

Ŝi estas la plej juna infano de Arlene Quatro, kiu estas fratino de muzikistino Suzi Quatro kaj en 1968 forlasis la fratinan muzikgrupon por prizorgi la infanojn. Ŝi translokiĝis kun la patrino en aĝo de 17 al Los Angeles, kie ŝi studis aktoradon en *Lee Strasberg Theatre and Film Institute.*

Ŝia filma kariero komenciĝis per kelkaj B-filmoj, inter ili *Interceptor* (1986), *Zombie High* (1987) kaj *Two Moon Junction* (1988). En la filmo „Just One of the Guys" (1985) ŝi havis etan rolon. Sherilyn Fenn iĝis konata, post kiam David Lynch donis al ŝi en 1989 la daŭran rolon de la alloga Audrey Horne en la televida serio *Twin Peaks*. Ŝi aperis same en alia filmo de Lynch (Wild at Hear (1990)) kiel virino, kiu suferis aŭtomobilan akcidenton. Ŝi ludis ankaŭ en filmigo de verko de Steinbeck, la *Pri homoj kaj musoj* (reĝisoro: Gary Sinise).

Ŝi ludis ĉefrolon en la tre malbone reĝisorita filmo *Boxing Helena*, poste ĉefe en televidaj filmoj. Ŝia sekva sukceso estis la ĉefrolo en la televida serio"Rude Awakening" en 1998–2001.

Personaĵoj
----------

Sherilyn Fenn estis geedziĝanta (1994-1997) kun Toulouse Holliday, de kiu ŝi naskis filon *Myles* en 1993. 
Por eluzi sukceson en Twin Peaks, li estis kovrilpaĝa virino en decembro de 1990 ĉe usona magazino Playboy. La eldonaĵo enhavis artikolon kaj nudajn fotojn pri ŝi. En 1991, la eldonaĵo People listigis sin inter la 50 plej belaj homoj.

Filmografio (elekto)
--------------------

* 1985: *Just One of the Guys*
* 1986: *The Wraith*
* 1987: *Zombie High*
* 1988: *Two Moon Junction*
* 1989: *Twin Peaks* (TV)
* 1990: *Wild at Heart (filmo)*
* 1991: *Diary of a Hitman*
* 1992: *Of Mice and Men*
* 1993: *Boxing Helena*
* 1993: *Fatal Instinct*
* 1996: *The Assassination File*
* 1998: *Outside Ozona*
* 1998: *Rude Awakening* (TV)
* 2002: *$windle*
* 2003: *The United States of Leland*
* 2005: *Deadly Isolation*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 290012
* GND: 1035822598
* LCCN: no98128238
* VIAF: 85646766
* ISNI: 0000 0001 1476 6646
* SUDOC: 156928760
* BNF: 139852534
* BIBSYS: 3098556
* NKC: xx0053734
 |
**La sep samurajoj** (七人の侍 ***Shichinin no samurai***) estas filmo de Akira Kurosawa pri historia temo.

Priskribo
---------

Tio estas la plej konata el la filmoj kiun Kurosawa Akira realigis en 1954, kaj verŝajne la plej bonkvalita. La rakonto estas tiu de vilaĝeto en la japana kamparo de la 17a jarcento ofte atakita per rabista bando. La vilaĝanoj decidas dungi senmastrajn samurajojn por defendi la vilaĝon. Post multaj malfacilaĵoj ili dungas unue Kanbei kiu estos la samurajestro. Li elektas kvar aliajn samurajojn. Aniĝos Kacuŝiro, kiu insistas por iĝi disĉiplo de Kanbei, kaj Kikuĉijo kiu havas kampanaran devenon sed volus esti rekonota kiel samurajo. Tiu sepopo kun la kampanaroj, al kiuj ili instruos iom da batalteknikoj, fine venkos, sed kvar el ili mortos.

Super tia fono estas ankaŭ multaj paralelaj rakontoj: tiu pri la trapaso de la juna Kacuŝiro al plenkreska aĝo, tiu pri la renkonto de Kikuĉijo kun sia infanaĝo, tiu pri la edzino de la vilaĝestro, ktp. Tiel la filmo ŝajnas tre mallonga malgraŭ la tri horoj kiujn ĝi daŭras.

En tiu filmo Kurosawa ankaŭ uzas novan filmteknikon, kiel la uzadon samtempe de multaj kameraoj aŭ filmlantigado dum batalo, kiuj estas nuntempe kutimaj.

La filmo ricevis la arĝentan leonon de la festivalo de Venecio. La filmo estas ofte listigita inter la plej bonaj filmoj iame faritaj. Vidu ekzemple ĉe *Sight & Sound*. La filmintrigo estis ripetita en la usona vakera filmo *The Magnificent Seven*.

Ĉefrolantoj
-----------

* Toshiro Mifune: Kikuĉijo
* Takashi Shimura: Kanbei
* Keiko Tsushima:
* Isao Kimura: Kacuŝiro
* Daisuke Katō:
* Seiji Miyaguchi: Kjuzo
* Yoshio Inaba: Gorobei
* Minoru Chiaki:
* Kamatari Fujiwara:
* Kokuten Kōdō:
* Yoshio Tsuchiya:
* Yukiko Shimazaki:
* Eijirō Tōno:
* Bokuzen Hidari:


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 16825
* GND: 4638605-1
* LCCN: nr94001287
* VIAF: 178999119
* SUDOC: 175007551
* BNF: 14489536m
* NDL: 01205263
 |
**Shkodër** (greke *Σκόδρα*, itale *Scutari*, serbe *Скадар*, turke *İşkodra*) estas urbo (samtempe kultura kaj industria centro, loko de universitato kaj katolika episkopa sidejo en Albanio. Ĝi situas borde de la skadara lago, kies nomo etimologie venas de la urbonomo. La urbo estas la administra centro de samnomaj provinco kaj distrikto.

Fora panoramo de Shkodër
Fortikaĵo ĉe Shkodër
Urbocentro de Shkodër
Vido de Shkodër

Bazaj informoj
--------------

* 42° 04′ 00″ N 19° 30′ 00″ O﻿ / ﻿42.06667 °N, 19.50000 °O﻿ / 42.06667; 19.50000 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 394 m
* Loĝantaro: 88 800 en 2006
* Poŝtkodo:
* Telefonprefikso:
* Aŭtokodo: SH
* Horzono: UTC+1

Situo
-----

Shkodër situas inter montoj 1500-1700 m-ojn altaj kaj lago same tiel nomata Shkodër ĉe kunfluejoj de 3 riveroj.

Historio
--------

400 antaŭ Kristo Titus Livius menciis jam la urbon *Scodra*, kiun iliroj fondis. La romianoj okupis ĝin en 168 antaŭ Kristo. Ekde la 6-a jarcento slavoj alvenis, baldaŭe ĝi estis slava sidejo. La urbo apartenis foje al Bulgario, foje al Bizanco, foje al praSerbio. Ekde 1393 la loko estis turka kaj albana urbo. En 1479 la turkoj okupis ĝin. En 1815 kaj 1837 tertremoj okazis. En 1867 katolika episkopejo fondiĝis. En 1913 post longa militado pro la paco Shkodër iĝis albana urbo. Dum la 1-a mondmilito unue la Habsburga Imperio, poste la francoj okupis la urbon, tial la serboj ne povis akiri ĝin.

Vidindaĵoj
----------

* ruinoj de la ilira erao
* fortikaĵo nomata Kalaja e Rozafës
* urba bazarejo
* moskeo nomata "Plumbo"
* stadiono *Loro Boriçi*
* katolika preĝejo omaĝe al Sankta Stefano

* Shkodër en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Shkodër en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 326140
* GND: 4325862-1
* LCCN: n85376118
* VIAF: 153683066
* BNF: 145239215
* NKC: ge305392
 |
***Shutter Island*** filmita en la jaro 2010 estas filmo de reĝisoro Martin Scorsese.

En 1954, usona marŝalo Edward "Teddy" Daniels kaj lia nova partnero Chuck Aule vojaĝas al Ashecliffe Hospitalo pro krimfrenezulo en insulo Shutter, Boston Harbor, por esplori la malaperon de Rachel Solando, kiu dronigis siajn tri infanojn.

La kunlaborantaro, gvidita fare de psikiatro Dro. John Cawley, ŝajnas nekunlaborema. La marŝaloj lernas, ke la kuracisto de Solando Lester Sheehan postlasis la insulon dum ferio, tuj post kiam Solando malaperis. Teddy travivas migrenajn kapdolorojn, retromemorojn de liaj travivaĵoj kiel usona armeosoldato dum la liberigo de Dachau kaj ankaŭ vivecajn sonĝojn de sia edzino Dolores, kiu estis mortigita en fajro ekigita fare de krimbruliganto Andrew Laeddis. Teddy klarigas al Chuck ke li prenis la kazon por trovi Laeddis, kredante ke li estas sur la insulo. Solando subite reaperas, instigante Teddy por krevi en limigitan hospitalan sekcion kie li renkontas pacientan George Noyce. Li asertas, ke la kuracistoj eksperimentas sur pacientoj, el kiuj kelkaj estas prenitaj al lumturo por esti lobotomigitaj, kaj avertas Teddy ke ĉiu trompas lin.

Referencoj
----------

1. ↑  Shutter Island
2. ↑  Shutter Island


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 793294
* GND: 1025330994
* VIAF: 316752377
 |