recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La kirko de la malantaŭo, disde la ĉefa bazarplaco
Interno kun orgeno
La protestantisma urboparoĥeja kirko **Preĝejo Sankta Georgo** de Schmalkalden, Germanio, estas malfrugotika hala kirko konstruita inter 1437 kaj 1509.

Historio kaj arkitekturo
------------------------

Sur la loko de la nuna kirko troviĝis romanika antaŭula konstruaĵo kies sudokcidenta turo konserviĝis ĝis hodiaŭ. La fenestraj arkadoj de la turo datumas de la 12-a jarcento. Pro kadukiĝo la turo ekde 1434 malkonstruitis ĝis la dua supera etaĝo.

La konstruo kirka komenciĝis en 1437 kaj daŭris plurajn jardekojn. Tiam oni faris novkonstruaĵon ĉirkaŭ la romanika preĝejo. En 1500 ĝi konsekritis fare de la episkopo de Würzburg kion atestas la enskribaĵon latinlingvan *Anno Domini MCCCCC completum est praesens opus* En 1537 predikis Marteno Lutero al anoj de la Ŝmalkalda Ligo disde la preĝeja ambono.
La parte malkonstruita sudokcidenta turo ekde 1570 rekonstruitis; en alteco de 50 metroj aldonitis turgvatista loĝejo kie loĝis responsulo ĝis 1935. La dum la novkonstruado nove farita nordokcidenta turo aranĝitis tute alia: tiu malkongrueco tura iĝis nova karakterizitaĵo de la kirko. Ĝenerale la kirkero, kiu orientiĝas en la direkto de la ĉefa bazarplaco, estas pli riĉe ornamita.

Priskribo
---------

Fenestroj multaj kun ogiva arko dominas en la ĥorejo. La vitralojn faris Charles Crodel. La survitrajn bildojn de la orgena galerio estas plenaj de motivoj el la Alta Kanto de Salomono kaj estas samkvalitaj kiel la fruaj en Jena estiĝintaj koloraj lignogravuaĵoj de Crodel. Memorigas onin je la restado de Lutero la t.n. *Lutera ĉambro* supre de la sakristio kie iam estis la ĉambro de la liturgiaĵoj. Ene esta krucumpentraĵo el al unua duono de la 15-a jarcento, triptiko kaj bildo de la dolorplena Jesuo ripozumanta de ĉ. 1500.

La firmao A. Schuster & Sohn faris en 1964 la orgenon kiu havas 39 registrojn kun 2800 fajfiloj sur tri klavaroj..

La kirko havas kvin sonorilojn el la 15-a jarcento. La plej granda nomiĝas *Große Oster* nombriĝanta inter la plej grandaj kaj belsonaj de tuta Turingio.

Notoj
-----

1. ↑  Traduko: *En la jaro 1500 ĉi tiu verko finitis.*
2. ↑  Orgelbau Welde: Listo de la Welde-orgenoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Georgo (Schmalkalden) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie sur la komunuma retpaĝo
* Orgena komponaĵo ĉe Jutubo
**Pogány** [pogAnj], kroate **Pogan**, germane **Pogern** estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Pécs. La nomo signifas: pagano.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 12 km²
* Koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 45.9811/18.262
* Loĝantaro: 1110
* Poŝtkodo: 7666
* Telefonprefikso: 72

Situo
-----

La vilaĝo situas sur tre mildaj deklivoj, fine de sakovojo, fervojo Pécs-Mohács preteriras. Kozármisleny troviĝas 8, Pécs 14, Siklós 17, Harkány 18, Bóly kaj Villány po 24, Szentlőrinc 27 km-ojn.

Historio
--------

La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1181 laŭ tiama ortografio *"Pogan"*. Inter 1918-1921 la serboj okupis la vilaĝon. Vilaĝservoj estas poŝto, flugado per malgrandaj flugiloj.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Reĝino de Paco de 1991
* fiŝkaptista lago
* malgranda flughaveno

Fontoj
------

* hungara Vikipedio
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* w.iranymagyarorszag.hu
* w.nagyvofely.hu
* w.gyaloglo.hu
**Podwilk**, slovake **Podvlk**, hungare **Podvilk** estas vilaĝo en Pollando, en provinco Malgrandopolio, en vojevodio Nowy Sącz, en Distrikto Nowotarski.

Podwilk troviĝas en la ruĝa provinco
* Areo:  km²
* Supermara alteco: 640 m
* Loĝantaro: 2200
* Poŝtkodo: 34-722
* Telefonprefikso: +(48)18
* Aŭtokodo: KNT
* koordinatoj: 49° 33' N, 19° 44' E

Situo
-----

La vilaĝo situas en Karpatoj, ĉe kunfluejo de 2 rojoj, laŭ ĉefvojo Kraków-Slovakio. Jabłonka (Malgrandopolio) troviĝas 9 km-ojn for.

Historio
--------

Wilczk fondis la vilaĝon en 1585, donanta sian nomon por la nova vilaĝo. En la 17-a jarcento luterana preĝejo konstruiĝis, post jarcento malkonstruiĝis. En 1910 loĝis tie 1271 da homoj, plejparte poloj. Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Hungario, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Trsztena, poste al Pollando. En 1939 Slovakio okupis la vilaĝon kaj ĝis 1945 apartenis al Slovakio.

Vidindaĵo
---------

* katolika preĝejo omaĝe al Dipatrino de 1767, la ĉefbildo troviĝas en Slovakio

* Kategorio Podwilk en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Škoda 1202 uzata de Korpuso de nacia sekureco en la sesdekaj jaroj
**Publika sekureco**, (ĉeĥe **Veřejná bezpečnost**, mallongigite kiel **VB**, slovake **Verejná bezpečnosť**, **VB**) estis konsistero de Korpuso de nacia sekureco, kiu plenumis agadojn, kiujn en la demokratiaj ŝtatoj kutime plenumas polico.

Pereo de Publika sekureco
-------------------------

Diference de Ŝtata sekureco, kiu pereis per ordono de ministro de enlando de Richard Sacher la 1-an de februaro 1990, estis Publika sekureco surbaze de leĝo "Pri Polico de Ĉeĥa respubliko" n-ro 283/1991 Sb. el la tago 21-an de junio 1991, ŝanĝita la 15-an de julio 1991 en Policon de Ĉeĥa respubliko, per simila leĝo de Slovaka Nacia Asembleo en Polican korpuson de Slovaka respubliko kaj per leĝo de Federacia Asembleo 333/1991 en Federacian polican korpuson kaj Korpuson de Burga polico.

Ranga markigo de la membroj de VB
---------------------------------

La membroj de VB portis uniformojn en verda koloro (krom la kvindekaj jaroj kaj la sesdekaj jaroj, kiam estis uzataj la uniformoj bluaj) kun epoletoj laŭ la soveta modelo en ruĝa koloro, sur kiuj estis indika rango kaj skribaĵo *SNB* (en Slovakio *ZNB*).

* Kategorio Publika sekureco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kirko Sankta Georgo** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Sopron, en la urbomezo.

Historio
--------

Supozeble en tiu loko la romianoj havis tie kapelon. Ŝajnas, ankaŭ la hungaroj konstruis poste katolikan kapelon. La unua kirko konstruiĝis inter 1380-1430, sed kelkaj supozas, ke tio okazis iomete pli frue. Inter 1555-1673 protestantoj profitis la preĝejon, ili konstruis interne galerion. Baldaŭe la jezuitoj akiris la kirkon. En 1676 incendio okazis, poste ĝi barokiĝis, en 1685 oni oni konstruis flankajn kapeletojn. Interne la stukoj estis faritaj en 1705. En 1761 nova ĉefaltaro estis kreita. La turo estis malkonstruita en 1881, sed en la sekva jaro la pli nova turo jam pretiĝis. En la kirko funkcias la plej malnova orgeno de la lando ekde 1633, sed en 1734 ĝi renoviĝis, en 1957 ĝi trakonstruiĝis. En 1944 bombo parte detruis la kirkon.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas inter domoj laŭ la trotuaro. La nuna fasado estas videbla ekde la 17-a jarcento, tamen restis 2 gotikaj reliefoj. Meze de la navo malsupre duobla pordo funkcias. Interne ĉe la sanktejo mezepokaj freskoj restis. La altaraj bildoj estis pentritaj en 1764. La mebloj devenas ĉefe el la 18-a jarcento.

La duobla enirejo
Kermeso okazas en la 24-an de aprilo.

Fontoj
------

* hungare
* hungare Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj
* hungare
* hungare kun fotoj

Vido al la ĉefaltaro
Interno de la kirko

* Kategorio Preĝejo Sankta Georgo (Sopron) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Poezia *Edda***, ankaŭ konata kiel **Sæmundar Edda** estas islanda manuskripto de la 13a jarcento en kiu troviĝas 29 poemoj, nomitaj Edda-poemoj laŭ nomo de la manuskripto. La tekstoj verŝajne estis unue buŝaj, verkitaj inter la jaroj 800-1000 en Norvegio kaj Islando kaj eble en Gronlando. Ili dividiĝas en du ĝenroj laŭ ilia enhavo: diaj poemoj kaj heroaj poemoj. La diaj poemoj temas pri la skandinavaj aŭ norenaj dioj kaj mitoj el la olda religio. La plej famaj de ili estas Völuspá (Antaŭdiro de la aŭguristino) kaj Hávamál (Paroloj de Odino).

Titolpaĝo de la angla traduko de Olive Bray de la *Codex Regius* titolita *Poetic Edda* priskribanta la tri Yggdrasil kaj nombrajn el ties loĝantoj (1908) fare de W. G. Collingwood.Aliflanke la heroaj poemoj estas pri mezepokaj eŭropaj herooj, reĝoj kaj reĝinoj, kaj iliaj tragikaj fatoj. Estas personoj kiel Sigurd, mortiginto de la drako Fafnir, Gudrun, filino de la reĝo Gjuki, kaj Helgi mortiginto de Hundingur. Ĉiuj verkistoj de la poemoj estas anonimaj. Oni nenion scias pri la manuskripto de Poezia Edda antaŭ ol la episkopo, Brynjólfur Sveinsson episkopo en Skálholt ekhavis ĝin en la jaro 1643. Brynjólfur donis ĝin al la reĝo de Danio ĉar li mem ne havis rajton eldoni ĝin en Skálholt. De tiam la manuskripto estis rezervita en la Reĝa biblioteko en Kopenhago kaj pro tio nomita Codex Regius aŭ Libro de la Reĝo. Nun ĝi denove estas rezervita en Islando post longa tempo en la Reĝa Biblioteko (Det Kongelige Bibliotek) en Kopenhago. Danoj liveris la libron ree al Islandanoj la 21an de aprilo 1971 kune kun Flateyjarbók kiuj nun ambaŭ estas rezervataj en Instituto de Árn Magnússon en Islando.

Poemoj
------

La Poezia Edda enhavas jenajn poemojn:

Diaj poemojn:

* Völuspá
* Hávamál
* Vafþrúðnismál
* Grímnismál
* Skírnismál
* Hárbarðsljóð
* Hymiskviða
* Lokasenna
* Þrymskviða
* Völundarkviða
* Alvíssmál

Herooj
------

Jen heroaj poemoj:

* Helgakviða Hjörvarðssonar með Hrímgerðarmálum
* Helgakviða Hundingsbana I
* Völsungakviða hin forna (Helgakviða Hundingsbana II)
* Grípisspá
* Reginsmál
* Fáfnismál
* Sigrdrífumál
* Sigurðarkviða hin meiri (Brot)
* Guðrúnarkviða hin fyrsta
* Sigurðarkviða hin Skamma
* Helreið Brynhildar
* Guðrúnarkviða hin forna
* Gudrúnarkviða hin þriðja
* Oddrúnargrátr
* Atlakviða
* Atlamál hin grænlensku
* Guðrúnarhvot
* Hamðismál

La heroaj poemoj grandparte temas pri la sama rakontaro kiel la posta germanlingva La Kanto de la Nibelungoj, do pri okazintaĵoj ne en Islando, nek en Skandinavio, sed en Rejnlando sur la eŭropa kontinento.

Vidu ankaŭ
----------

* Proza Edda
* Valhalla (komikso)

Fontoj
------

* Íslenzk fornrit: Eddukvæði I-II. Ritstjóri Þórður Ingi Guðjónsson. Jónas Kristjánsson og Vésteinn Ólason gáfu út. Hið íslenzka fornritafélag. Reykjavík 2014.
Ekzemplo de duparta grafeo sen ciklo
plena dukolora grafeo kun m = 5 kaj n = 3

|  |
| --- |
| La artikolo estas parto de serio pri **grafeoteorio**.

 |
| 

---

***Plej gravaj terminoj***
grafeo
arbo
subgrafeo
ciklo
kliko
grado de vertico
grado de grafeo

---

***Elektitaj klasoj de grafeoj***
plena grafeo
plena dukolora grafeo
kohera grafeo
arbo
grafeo dudividebla
Fenda grafeo
regula grafeo
grafeo de Euler
grafeo de Hamilton
grafeo senrelifa
*pli...*

---

***Grafeaj algoritmoj***
A\* 
Bellman-Ford 
Dijkstry
Fleury
Floyd-Warshall
Johnson
Kruskal
Prim
traserĉado de grafeo
– en larĝeco
– en profundo
plej proksima najbaro

---

***Problemoj prezentataj kiel grafeaj***
problemo de vojaĝisto
problemo de ĉina leteristo
problemo de marŝrutigado
problemo de kunigado de geedzoj

---

***Aliaj***
kodo de Gray
diagramo de Hasse
kodo de Prüfer

---

Reprezentado de grafeo
Glosaro de grafeteorio

---

 |
| vidi • diskuti • redakti |

En grafeteorio, **dukolora grafeo** (aŭ **duparta grafeo**) estas grafeo kies verticojn oni povas dividi en du disajn arojn {\displaystyle U} kaj {\displaystyle V}, en kiu ĉiu eĝo ligas verticon en {\displaystyle U} al vertico en {\displaystyle V}. Verticaro {\displaystyle U} kaj {\displaystyle V} ofte nomiĝas la *partoj* de la grafeo. Ekvivalente, dukolora grafeo estas grafeo sen nepara ciklo.

La du partojn {\displaystyle U}, {\displaystyle V} oni povas pripensi kiel kolorado de la grafeo per du koloroj: ekzemple verticoj en {\displaystyle U} estu bluaj, kaj verticoj en {\displaystyle V} verdaj. Do la randoj de ĉiu eĝo havas malsamajn kolorojn. Kontraste, ĉi tia kolorado ne eblas en ne-dukolora grafeo, ekzemple unu triangulo.

Oni ofte skribas {\displaystyle G=(U,V,E)} por signifi dukolora grafeo kun partoj {\displaystyle U} kun {\displaystyle V}, kaj {\displaystyle E} signas la eĝaro. Se dukolora grafeo ne estas konekteca, ĝi eble havas plurajn dukoloradojn; tiel,  {\displaystyle (U,V,E)} povas signi unu el la dukoloradoj utila por la nuna problemo. Se {\displaystyle |U|=|V|}, t.e. la du partoj enhavas same da elementoj, {\displaystyle G} nomiĝas *ekvilibra* dukolora grafeo. Se ĉiuj verticoj en ambaŭ partoj havas saman gradon, {\displaystyle G} nomiĝas duregula.

Referencoj
----------

1. ↑  Diestel, Reinard.  (2005) *Graph Theory, Grad. Texts in Math*. Springer. ISBN 978-3-642-14278-9.
2. ↑  Asratian, Armen S.; Denley, Tristan M. J.; Häggkvist, Roland (1998), *Bipartite Graphs and their Applications*, Cambridge Tracts in Mathematics, **131**, Cambridge University Press, (ISBN 9780521593458) .
3. 1 2  Asratian, Denley & Häggkvist (1998), p. 7.
4. ↑ . ISBN 9780840049421.
5. ↑ . ISBN 9781584888000..

* Kategorio Dukolora grafeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Thinornis rubricollis - Orford.jpgThinornis rubricollis - Orford
**Pluvioj** estas tre disvastiĝinta grupo de vadbirdoj el la ordo ĥaradrioformaj kaj familio de Ĥaradriedoj. Ekzistas ĉirkaŭ 40 specioj entenante mem la genron *pluvialis* kaj aliajn, ĉefe *charadrius* (ankaŭ uzata por tiuj lastaj la esprimo *ĥaradrio*). Temas pri etaj vadbirdoj kun mallongaj fingroj kaj relative etaj bekoj, kiuj manĝoplukas per vido kaj ne per flaro- aŭ aŭdosento; manĝotekniko konsistas el eta kurado kaj subita haltiĝo por manĝopluki aŭ daŭrigi la serĉadon. Ili manĝas insektojn, vermojn kaj aliajn etajn senvertebrulojn. Multaj specioj estas karakterizataj de brust- aŭ kolzonoj. Ili estas ĉie en la mondo.

Specioj
-------

**Genro *Pluvialis***

* Orpluvio, *Pluvialis apricaria*
* Arĝenta pluvio *Pluvialis squatarola*
* Siberia orpluvio, *Pluvialis dominica fulva*
* Amerika orpluvio, *Pluvialis dominica dominica*

**Genro *Charadrius***

* Kolumpluvio aŭ Granda pluvio, *Charadrius hiaticula*
* Malgranda pluvio, *Charadrius dubius*
* Marborda pluvio, *Charadrius alexandrinus*
* Dezertpluvio, *Charadrius leschenaultii*
* Malgranda dezertpluvio aŭ Mongola pluvio, *Charadrius mongolus*
* Kripluvio, *Charadrius vociferus*
* Kaspia pluvio, *Charadrius asiaticus*
* Duonreta pluvio, *Charadrius semipalmatus*
* Morinelo, *Charadrius morinellus*
**Plínio Marin** (naskiĝinta en San-Ĵoze-do-Rio-Pardo, mortinta la 25-an de majo 1988 en Votuporango en la aĝo 72 jaroj) estis unu el la pioniroj de Votuporango. Lia familio alvenis ĉi tien en la tago, kiam la urbo fondiĝis. Ili ŝatis la regionon kaj aĉetis 160 ter-buŝelojn (387,20 hektarojn), el kiuj jarojn poste estis donacita areoj por la konstruado de la placo São Bento, por malfermado de stratoj, por la konstruado de la spiritisma centro, kaj por la konstruado de la Stadiono Plinio Marin. 

Marin estis la unua registristo de la unua nemoveblaĵa registroficejo en Votuporango (Cartório de Registro de Imóveis e Anexos de Votuporanga), de 1953 ĝis sia morto en 1988.

Li estis prezidanto de la estraro de direktoroj establita en 1957 por kaŭzi la kunfandiĝon de la futbalteamoj *América Futebol Clube* kaj *Votuporanga Esporte Clube*, kiu rezulte kaŭzis Associação Atlética Votuporanguense, kiu havis lin kiel la unua prezidanto.

Marin verkis la jenajn fakajn librojn pri registrado de nemoveblaĵoj: 

* *Prática de* *Registros Públicos* portugale
* *Formulário do Escrivão e do Tabelião* portugale
* *Novíssimo Formulário do Escrivão e do Tabelião* portugale

Referencoj
----------

1. ↑  Artikolo sur la retejo Maravilhas do Rio Brande portugale
2. ↑  Informoj sur institucia paĝo de la retejo Cartório de Registro de Imóveis e Anexos de Votuporanga portugale
3. ↑  Listo sur la retejo Estante Virtual portugale
4. ↑  Mortatestilo ciferece eldonita la 9-an de septembro 2021, de la civila registrejo de Votuporango.

Vidu ankaŭ
----------

* Votuporango
* Arena Plínio Marin
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la uzado teknika kaj scienca de kunpremita aero - por alia signifo de **pneŭmatiko** vidu: pneŭmatika tubo, mallonge **pneŭo.** |

Pneŭmatiko en la enciklopedio de *Ephraim Chambers*, publikigita dum 1728 en Londono
La vorto **pneŭmatiko** devenas de la greka *pneuma* kaj signifas pli-malpli „vento" kaj „spiro". Ĝi karakterizas la aplikon de kunpremita aero en scienco kaj tekniko.

Generalaĵoj
-----------

Generale dirite, pneŭmatiko estas la branĉo pri la movoj kaj ekvilibrostatoj de la aero.

Premaero estas generata per densigo de la ĉirkaŭa aero en kompresoroj. Ĝi povas utili por movigi premaerajn motorojn k.e. premaeraj marteloj por vinktado kaj premaeraj ŝraŭbiloj. En la mastrumtekniko oni aplikas ĉefe linearajn movigilojn en formo de cilindro. Tiuj ĉi pneŭmatikaj cilindroj estas ekz. uzata por fiksi kaj alkonduki laborpecojn en produktejoj aŭ por la fermado de embalaĝoj.

Ĉiu pneŭmatika aparato konsistas el 3 partsistemoj: Produktado de premaero – distribuo kaj prilaborado de premaero – mastrumado kaj laborado.

Fonto
-----

la germanlingva vikipedio

Literatur
---------

* P. Croser, F. Ebel: *Pneumatik, Grundstufe*, eldonejo *Festo Didactic*, Esslingen 2003, ISBN 3-540-00022-4
* G. Prede, D. Scholz: *Elektropneumatik, Grundstufe*, eldonejo *Festo Didactic*, Esslingen 2001, ISBN 3-540-41446-0
* G. Vogel, E. Mühlberger: *Faszination Pneumatik*, libra eldonejo *Vogel* 2001, ISBN 3-8023-1886-2
* Fachkunde Metall, Europa Lehrmittel, ISBN 3-8085-1154-0
* Horst-W. Grollius: *Grundlagen der Pneumatik*, faklibra eldonejo *Leipzig* kadre de la eldonejo *Carl Hanser* 2006, ISBN 3-446-22977-9

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pneŭmatiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

dekstra
* www.fluidsim.de – prova versio de komputila programo por kreo kaj testo de pneŭmatikaj konektoj
**Pobladura del Valle** [poblaDUra delBAlje] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *Pobladura del Valle* estas etimologie tradukebla al *Loĝadejo de la Valo*, nome aludo al reloĝada procezo kun aldonaĵo por eviti konfuzon kun aliaj samnomaj loĝlokoj en la areo.

Iama trajnstacio.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 14,15 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 295 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 85 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Maire de Castroponce, San Adrián del Valle (Leono), Matilla de Arzón, Fresno de la Polvorosa kaj La Torre del Valle. Trafluas la rivero Órbigo.

Estas atestantoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno de Leono.

Plej grava enspezofonto estis agrikulturo (ĉiam kun minacoj pro frosto) kaj brutobredado. Lastatempe industrio, komerco, kultura kaj rura turismo plie ekgravis (vinkeloj kaj du muzeoj).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755599
 |
**Pola-rusa milito 1609-1618** (moskva milito) – kunpuŝiĝo inter la Respubliko de Ambaŭ Nacioj kaj la Rusa carlando en la jaroj 1609-1618.

Limoj de Respubliko de Ambaŭ Nacioj dum la Pola-rusa milito 1609-1618, rezulte palajn limojn eniris Smolensk-tero kaj aliaj orientaj teritorioj
*Omaĝo de rusiaj caroj Ŝujskij antaŭ pola reĝo dum la kunsido de varsovia Sejmo*, skizo al la pentraĵo de Jan Matejko, sur la pentraĵo la pola krona kampa hetmano Stanisław Żółkiewski prezentas al pola reĝo la malliberigitajn rusiajn carojn kiuj omaĝas
Bazilo la 4-a Ŝujskij
Caro Bazilo la 4-a Ŝujskij timanta laŭvican polan intervenon en aferoj de Rusio interkonsentis la 28-an de februaro 1609 en Viborg aliancon kun Svedio kontraŭ Pollando. Laŭ ĝi Karolo la 9-a devus redoni al Rusio fortikaĵojn en Inflantoj, rekonkeritaj dum la pola-sveda milito 1600-1611. Svedaj korpusoj de Edvard Horn kaj Jacob Pontusson de la Gardie kunligiĝis kun la rusa soldataro. Aprile al Velikij Novgorod alvenis 15000 svedajn soldatojn kaj solduloj de Francio, Skotlando, Germanio kaj Anglio. Skopin-Szujskij fronte de la 27-mila grupiĝo de sveda-rusa armeo ekprovis forigi polan sieĝon de Moskvo. La 23-an de julio 1609 venkis armeon de Aleksander Zborowski apud Tver. Li tamen estis devigita pro ribelo de fremdlandaj solduloj, kiuj ne ricevis soldatan salajron, rezigni pri atako kontraŭ poloj sieĝantaj Moskvon.

pola-litova reĝo Sigismondo la 3-a Vasa (pole *Zygmunt III Waza*)
Responde al tio Sigismondo la 3-a Vasa militiris al Smolensk kaj eksieĝis ĝin septembre 1609. Tiamaniere komenciĝis regula pola-rusa milito.

Tamen permanentaj atakoj de la opozicio kaj invado de la pola-litova armeo devigis la ĉefajn bojarojn akcepti proponon de pola reĝo Sigismondo la 3-a Vasa (pole *Zygmunt III Wasa*) kaj detronigi rusian caron **Bazilon la 4-a Ŝujskij**. Tiam necesis iel ajn savi la landon, por ĝin oni ne dronigu en sango.

Julie de 1610 **Bazilo la 4-a Ŝujskij (Rusio)** estis arestita kaj perforte abdikis.

Septembre lin kaj liajn du fratojn oni transdonis al reprezentantoj de Pollando-Litovio, kiuj veturigis ilin kiel malliberuloj al Pollando. En Varsovio kun **Bazilo la 4-a**, eksa caro de Rusio, konversaciis pola reĝo Sigismondo la 3-a Vasa, por la ioma tempo en la mallibereja ĉambro de la fortreso Malborko (pole Malbork) kiu poste ekzilis ilin en la fortreson de Gostinino (pole Gostynin). Tion nomigis poloj Omaĝo de caro al pola reĝo. **Bazilo la 4-a** mortis en ĝi la 12-an de septembro 1612. Post kelkaj tagoj tie mortis lia frato *Demetrio*. Alia frato *Ivano* poste revenis Rusion.

* Kategorio Pola-rusa milito 1609-1618 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En geometrio, **egaledra tetraedro** estas pluredro, kies kvar edroj estas identaj izocelaj aŭ skalenaj trianguloj. La regula kvaredro havas kvar identajn egallaterajn triangulajn edrojn, sed kutime ne estas konsiderata egaledra tetraedro.

Ĉiuj solidaj anguloj kaj verticaj figuroj de egaledra tetraedro estas samaj. Tamen, egaledra tetraedro ne estas regula pluredro, ĉar ĝiaj edroj ne estas regulaj plurlateroj.

Iuj kvarlateraj egaledraj tetraedroj formas kahelarojn. Ekzemple, la egaledra tetraedro, kies kvar verticoj estas (-1, 0, 0), (1, 0, 0), (0, 1, 1), kaj (0, 1, -1), estas tia. Ĉiu el ĝiaj kvar edroj estas izocela triangulo kun lateroj de longoj √3, √3, kaj 2. Ĝi povas kaheligi spacon kaj formi la egaledran tetraedran kahelaron. Ĝi povas esti faldita sen tranĉo aŭ interkovriĝo el sola folio el ortangula folio kun rilatumo de la flankoj √2, ekzemple el A4 papero.

Referencoj
----------

1. ↑  Senechal, Marjorie (1981). "Which tetrahedra fill space? - Kiuj kvaredroj enspacas spacon?", *Mathematics Magazine - Matematika revuo* **54** (5), p. 227–243.
2. ↑  Gibb, William (1990). "Paper patterns: solid shapes from metric paper - Paperaj ŝablonoj: solidaj formoj el metrika papero", *Mathematics in School - Matematiko en lernejo* **19** (3), p. 2–4.  represita en Pritchard, Chris, ed..  (2003) *The Changing Shape of Geometry: Celebrating a Century of Geometry and Geometry Teaching - La ŝanĝanta formo de geometrio: festo de jarcento de geometrio kaj geometria instruado*. Cambridge University Press, p. 363–366. ISBN 0-521-53162-4.

* Kategorio Dukojnosimilaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pola Milita Tombejo en Katin
**Pola Milita Tombejo en Katin** (pole: Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu) – pola militista tombejo en Gnezdovo, konstruita en la jaroj 1999–2000 laŭ projekto de Zdzisław Pidek.

Historio
--------

La Tombejo ekestis danke al iniciato de la Federacio de Katinaj Familioj; ripozas en ĝi 4 421 oficiroj kaj substandardistoj de la pola armeo, militkaptitoj de internigejo en Kozelsk murditaj en 1940 de NKVD. Ili estis alveturigataj per vagonoj ĝis fervoja stacio en Gnezdovo, kaj poste murdataj en Katin.

Dum la inaŭguro ĉeestis interalie Jerzy Buzek, Maciej Płażyński kaj Cirilo la 1-a.

En 2000 aperis "Księga Cmentarna" (Tombeja Libro) de la tombejo en Katin kun la listo de entombigitaj tie viktimoj de la masakro de Katin kune kun mallongaj biogramoj (sume 4406 nomoj).

Aliaj lokoj kun entombigitaj polaj viktimoj de NKVD
---------------------------------------------------

* Miednoje
* Kurapaty
* Ĥarkivo

Vidu ankaŭ
----------

* Pola operaco de NKVD
* Pola Milita Tombejo en Miednoje

Bibliografio
------------

* Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, parto 1 (literoj A–K), Warszawa 2000
* Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, parto 2 (literoj K–R), Warszawa 2000
* Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, parto 3 (literoj R–Ż), Warszawa 2000
**Alajuela Lago**, kaj en hispana *lago Alajuela* aŭ *lago Alhajuela* ambaŭ kun prononco [alaĥŭEla] kaj signifo *juveleto*, estas artefarita lago ĉe la rivero Chagres kreita de la akvobaraĵo Madden rilata kun la Panama kanalo. La lago Alajuela utilas kiel akvorezervejo por la kanalo, kiu troviĝas sudokcidente de la lago. La riveroj Chagres, Pequení, Boquerón, Salamanca, La Puente, Indio, Piedras, San Cristóbal kaj Escandaloso fluas ene de la lagon. La riveroj de la lago Alajuela kontribuas je 45 % el la totala akvo de la kanalo.

Komence de decembro de 2010, la lago Alajuela alvenis al sia maksimuma registrita akvonivelo, kio devigis al la Panamkanala Aŭtoritato fermi la kanalon de Panamo dum 17 horoj.

La akvorezervejo estis konata kiel lago Madden kiam la Zono de la Kanalo troviĝis sub administrado de Usono kaj ĝi estis renomita post la kontrolo de la teritorio revenis al la suvereneco de Panamo.

Alajuela estas la nomo de provinco de la najbara respubliko Kostariko.

09° 14′ 44″ N 79° 34′ 41″ O﻿ / ﻿9.24556 °N, 79.57806 °O﻿ / 9.24556; 79.57806 (mapo)Koordinatoj: 09° 14′ 44″ N 79° 34′ 41″ O﻿ / ﻿9.24556 °N, 79.57806 °O﻿ / 9.24556; 79.57806 (mapo)

Referencoj
----------

1. ↑
2. 1 2 3
3. ↑  Fundación Parque Nacional Chagres Parque Nacional Chagres: Hidrología. Arkivita el la originalo je 2012-05-09. Alirita 28a de julio 2012.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mapo
**Ŝantipur,** bengale: **শান্তিপুর** estas urbego kaj municipo en orienta Barato, en orienta parto de subŝtato Okcidenta Bengalio, en distrikto Nadia.

Templo en Ŝantipur

Demografio
----------

En 2011 Ŝantipur havis 151 774 (kun la aglomeraĵo 290 345) da loĝantoj kun legopovo 81%.

Geografio
---------

Ŝantipur situas laŭ rivero sur ebenaĵo en averaĝa alteco de 15 m super la marnivelo. Nabadvip kaj distrikta sidejo Kriŝnanagar (Okcidenta Bengalio) troviĝas je 17, Kaliani 33, Bordoman 58, subŝtata ĉefurbo Kolkato 78, Bolpur 91, tutlanda ĉefurbo Delhio 1269, Mumbajo 1687 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Ŝantipur estas praa kaj historia komunumo kun miljara historio. En la malnovaj tempoj ĝi estis signifa eduka centro. La britoj deklaris la lokon urbo en 1853.

Ekonomio
--------

Ekde la historiaj tempoj Ŝantipur kaj la ĉirkaŭa regiono estis famaj pro manteksaĵoj. Precipe dum dividado de Indio al Barato kaj Pakistano lertaj metiistoj alvenis el la nuna Bangladeŝo. Ambaŭ estas tradicie famaj centroj por produktado de manteksitaj ŝtofoj venditaj ĉie en la lando. Estas ankaŭ granda merkato de la teksaĵoj. La manfarita sario de Ŝantipur estas fama en la mondo. Al tiu industrio la agrikulturo aldoniĝas.

Templo en Ŝantipur

Religio
-------

La hinduismo estas la primara religio en Ŝantipur kun preskaŭ 80%, poste sekvas la islamo kun ĉirkaŭ 20%, krome ekzistas iomete aliaj religioj malpli, ol 1%.

Lingvoj
-------

La oficiala lingvo en Ŝantipur estas la bengala lingvo, al kiu la angla aldoniĝas.

Eduko
-----

Ŝantipur estas la lulilo de la edukado kaj kulturo kaj en Bengalio. En la urbego la plej altnivela instruado okazas en altlernejoj kaj akademio.

Trafiko
-------

Stacidomo de Ŝantipur
Ŝantipur havas trairajn fervojan liniojn inter Ranaghat-Kriŝnanagar, krome sola flankovojo kuras al la urbego. La rivero en tiu areo ne havas ponton, sed haveno funkcias, kie ŝipetoj fluas precipe al la alia bordo. La plej proksima flughaveno funkcias en Kolkato.

Klimato
-------

En jare pluvas ĉirkaŭ 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen plej ofte inter majo-oktobro dum musono. La temperaturo varias inter 20-32 °C.

Preĝejo en Ŝantipur

Vidindaĵoj
----------

* diversaj preĝejoj, plej ofte hinduaj temploj
* moskeo konstruita en 1704
* monumento

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
La **Kipra Ortodoksa Eklezio** estas unu el la 14 (aŭ 15) aŭtokefalaj orientaj ortodoksaj eklezioj kiuj kundividas saman doktrinaron inter si sed estas regataj de diversaj patriarkoj, ĉiuj agnoskante la simbolan aŭtoritatecon de la patriarko de Konstantinopolo. La kipra eklezio estas unu el la plej antikvaj aŭtokefalaj eklezioj kaj nuntempe ĝi havas ĉ. 525.000 kredantojn en Kipro kaj en la diasporo. La ekleziestro portas la titolon "*Ĉefepiskopo de Nea Justinianea kaj tuta Kipro*" La Kipra Eklezio havas siajn originojn en la apostolaj tempoj. Laŭ la biblia libro Agoj de la Apostoloj (13:4-13), la insulo estis evangelizita de Paŭlo kaj Barnabaso.

Fine de 1997, la Kipra Ortodoksa Eklezio havis naŭ monaĥejojn kun entute 84 monaĥoj, kaj 14 monaĥinejoj kun entute 142 monaĥinoj. La plej grava monaĥa komunumo troviĝas en la monaĥejo de Kikkos, en la montaro Troodos. Ĝiaj monaĥoj estas la grupo kiu okupiĝas pri edukado en la seminario de la kipra eklezio en Nikozio.

* Kategorio Kipra Ortodoksa Eklezio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**János Diescher** [jAnoŝ dIŝer?], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Diescher János** estis hungara kuracisto, akuŝisto, altlerneja instruisto. Liaj fratoj estis József Diescher kaj Sámuel Diescher, ili apartenis al la germana minoritato de la lando.

János Diescher naskiĝis en 1813 en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la 11-an de novembro 1883 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Diescher akiris medicinan diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1838. Post siaj studoj li estis akuŝisto en hospitalo. Post kvar jaroj li estis altrangigita akuŝisto de urbo Pest. Li specialiĝis ankaŭ pri internaj malsanoj kaj en la sekvaj jaroj li estis vaste konata. Dum la Hungara revolucio de 1848 li estis fidela apoganto de la Habsburgoj, tial post falo de la revolucio li ricevis profesoran statuson en la universitato, inter 1851 kaj 1866 li instruis kirurgion, poste akuŝadon. En 1874 li estis emeritita en la universitato, sed li kuracis plu.

János Diescher tombo

Liaj planitaj kontribuoj
------------------------

* *Syphilis* ([[disertaĵo, 1838)
* *Relatio medica synoptica partuum et morborum in clinico obstetricio reg scient* (manuskripto, 1840)

Referencoj
----------

1. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio János Diescher en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre) Arkivigite je 2021-07-12 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 692582
* VIAF: 6683149068461365730005
 |
**Pola kulture-eduka asocio en Ĉeĥa respubliko** (pole *Polski Związek Kulturalno-Oświatowy w Republice Czeskiej*, pola mallongigo PZKO, ĉeĥe *Polský kulturně-osvětový svaz v České republice*) estas pola socia organizaĵo en Ĉeĥio, kiu celis kune kun la Kongreso de poloj reprezenti la polan minoritaton en la ĉeĥa ŝtato.

Historio
--------

Antaŭ la dua mondmilito en Teŝinia Silezio ekzistis multaj polaj kulturaj organizaĵoj, sed post la milito Teŝinio estis dividita, kaj en ĉeĥa parto de Teŝinio ĉiuj polaj organizaĵoj estis dissolvigitaj.

Post la dua mondmilito denove eksplodis la disputo pri Teŝino inter Ĉeĥoslovakio kaj Pollando. La disputo ne estis solvita ĝis 1958, kiam Pollando cedis siajn teritoriajn asertojn kontraŭ Ĉeĥoslovakio. Jam post 1947, tamen, interkonsento pri amikeco kaj reciproka helpo estis subskribita inter Ĉeĥoslovakio kaj Pollando laŭ interveno de Sovetunio. La interkonsento inkluzivis plian protokolon reguligantan, surbaze de la principo de reciprokeco, la rajtojn de la pola minoritato en Ĉeĥoslovakio. Unu el la rajtoj enhavitaj en ĉi tiu Protokolo estis la rajto establi Asocion de Pola Junularo kaj Pola Kultura kaj Eduka Asocio, kiu fakte estis fondita en 1947. La renovigo de polaj organizaĵoj antaŭmilite ne estis permesata de la aŭtoritatoj.

Post 1989 la reprezentadon de la pola minoritato transprenis la Kongreso de Poloj en Ĉeĥio, establita en 1990. PZKO daŭre fokusiĝas ĉefe pri kulturaj kaj edukaj agadoj.

Nuna prezidanto de PZKO estas (ekde 2017) Halina Legowicz.

Nuntempe PZKO havas 80 domojn en preskaŭ ĉiu vilaĝo en Zaolzie.

Vidu ankaŭ
----------

* Teŝinio
* Ĉeĥoslovaka-pola disputo je Teŝinio
* Kongreso de poloj en Ĉeĥa respubliko
* pola minoritato en Ĉeĥio

Literaturo
----------

* GABAL, Ivan, a kol. *Etnické menšiny ve střední Evropě*. Praha: G plus G, 1999. ISBN 80-86103-23-4

Fotaro
------

* Pola domo de PZKO en JablunkovPola domo de PZKO en Jablunkov
* Pola domo de Żwirko kaj Wigura en TěrlickoPola domo de Żwirko kaj Wigura en Těrlicko
* Pola domo de PZKO en Dolní BludovicePola domo de PZKO en Dolní Bludovice
* Pola domo de PZKO en FryštátPola domo de PZKO en Fryštát
* Pola domo de PZKO en Karviná-RájPola domo de PZKO en Karviná-Ráj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pola kulture-eduka asocio en Ĉeĥa respubliko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo pole
* Listo de domoj PZKO Arkivigite je 2018-12-12 per la retarkivo Wayback Machine pole
La **Antioĥia Ortodoksa Eklezio** estas unu el la dek kvin aŭtokefalaj (memstaraj) eklezioj de la ortodoksa komunio. Ĝi estas unu el la kvin patriarkatoj de la primitiva kristanismo antaŭ la Orienta skismo. Ĝi estas estrata de la Patriarko de Antioĥio, konsiderata kiel posteulo de la apostoloj Petro kaj Paŭlo. Nuntempe ĝi havas ĉ. 1.350.000 kredantojn en Sirio, Libano kaj la diasporo en diversaj mondopartoj kie troviĝas la diasporo, ĉefe en Ameriko kaj en Eŭropo.

Ĝi estas unu el pluraj eklezioj kiuj postulas la heredon de la historia Patriarkato de Antioĥio. La Orienta Siria Ortodoksa Eklezio de Antioĥio faras la saman aserton, kiel faras la Siria Romkatolika Eklezio, la Maronita eklezio, kaj la Melkita grek-katolika eklezio, ĉiuj ili orientaj eklezioj en plena komunio kun Sankta Seĝo. Tiuj tri, aliflanke, reciproke rekonas unu la alian kiel tenado de aŭtentaj patriarkatoj, estanta parto de la sama Katolika komunio. La Romkatolika Eklezio ankaŭ nomumis patriarkojn el latina ritaro por multaj jarcentoj, ĝis la ofico estis forlasita en 1953 kaj nuligita en 1964 kaj ĉiuj asertoj rezignitaj.

La sidloko de la patriarkato estis antaŭe Antioĥio, en kio nun estas Turkio. Tamen, en la 15-a jarcento, ĝi estis movita al Damasko, nuntempa Sirio, en respondo al la otomana invado de Antioĥio. Ĝia tradicia teritorio inkludas Sirion, Libanon, Iranon, Irakon, Kuvajton kaj partojn de Turkio. Ĝia teritorio antaŭe inkludis la Kipra Ortodoksa Eklezio ĝis kiam ĝi iĝis aŭtokefala en 431. Kaj la ortodoksa eklezio de Kipro kaj Antioĥio estas membroj de la Konsilio de Mezorientaj Eklezioj.

Ĝia nordamerika branĉo estas sendependa, kvankam la Sankta Sinodo de Antioĥio daŭre nomumas sian episkopon, elektita de listo de tri kandidatoj nomumitaj en la nordamerika arkidiocezo. Ĝia filio en Aŭstralazio kaj Oceanio estas la plej granda laŭ areo.

La gvidanto de la ortodoksa eklezio de Antioĥio estas nomita patriarko. La nuna patriarko estas Ignatius la 4-a. Membrostatistiko estas varia, sed povas esti 1,100,000 en Sirio kaj 250,000 en Libano kiel ĉefaj komunumoj.

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** La disĉiploj estis nomataj "*kristanoj*" unuafoje en Antioĥio **"** |
| — Agoj 11:26 |

 |

Preĝejoj
--------

* Mariamita Katedralo de Damasko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Antioĥia Ortodoksa Eklezio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retpaĝo de la Patriarkato de Antioĥio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 327745
* GND: 4536693-7
* VIAF: 242287171 159274693, 242287171
* ISNI: 0000 0001 0616 7010
* BNF: 13510325t
 |
**Podagro** estas dolora malsano de artikoj, precipe ĉe la piedo, kaŭzata de tro da ureata acido en la sango. La salo de la ureata acido demetiĝas en la artikoj kaj pro tio aperas paroksisme la artikaj doloroj. La paroksisma podagro aperas ĉefe en la piedaj artikoj, dum horoj. La kronika (longdaŭra) podagro kaŭzas la artriton (artikan inflamon) de la etaj artikoj de la piedo kaj mano.

La demetiĝo de ureato-acidaj Natrio-kristaloj en la artikoj, artik-ĉirkaŭaj histoj, tendenoj kaŭzas aperon de tipaj tofoj (tophus).

Plialtigo de la nivelo de ureata acido en sango ofte kaŭzas ne nur podagron, sed ofte ankaŭ ŝtonojn en renoj.

Podagro estas herediĝa malsano, sed ĝin influas ankaŭ aliaj faktoroj (nutrado, vivmaniero ktp.).

Kuracado.

1. dieto kun malplia enhavo de purinoj: limigi viandon, precipe renojn, hepaton k.s. kelkajn specojn de fiŝoj. Limigi produktojn enhavantajn kafeinon (teo, kafo, kakao ktp) ĉar kafeino estas speco de purinoj.
2. medikamentoj, kiuj malrapidigas la metabolon de purinoj, ekzemple alopurinolo. Alopurinolo estas malkatalizilo de la fermento ksantinoksidazo, kiu katalizas en organismo transformon de la purinoj en la ureata acido kaj ĝiaj saloj. Malrapidante la malkomponon de purinoj, alopurinolo plialtigas reuzon de purinoj en organismo.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

La Preĝejo Sankta Johano en Angelhausen
La **Preĝejo Sankta Johano** (germane: *Kirche St. Johannis*) estas paroĥa preĝejo en Angelhausen, urboparto de Arnstadt.

Priskribo
---------

La kerno de la preĝejo datumas de ĉ. la jaro 1200-a. En la unua duono de la 18-a jarcento oni malkonstruis la apsidon, novaranĝis la ĥorejon kaj instalis galeriojn. De 1857-60 estis pligrandigita la longa navo okcidenten kaj oni enmetis po 3 rektangulajn fenestrojn ĉe la suda kaj norda flankoj. La portalo ĉe la norda muro surmasonitis. Restaŭradlaboroj daŭris de 1994-2006 post longa neuzado.

En la tura teretaĝo estas ebene tegmentita altarejo kun triumfarko. En 1936 la orienta parto de la altarejo per septo separitis disde la resto kaj ekuzitis por funebraj ceremonioj. La inventaro estas grandparte de post 1860. Sude kaj norde troviĝas duetaĝaj galerioj, la unuetaĝa galerio okcidente havas orgenfasadon. Konservitis triptiko (malfrua 15-a jarcento) montranta madonon kun la infaneto flankita de Sankta Barbaro kaj alia sanktulino sen atributo. Dekstre videblas tri aliaj sanktuloj, verŝajne Petro, Johano kaj Jakobo.

Vidu ankaŭ
----------

La proksima Nikolao-preĝejo surmonte, en Angelhausen-Oberndorf

Literaturo
----------

Georg Dehio: *Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen*, Deutscher Kunstverlag, 2003,ISBN 3-422-03095-6, p. 36

* Kategorio Preĝejo Sankta Johano (Angelhausen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Ortodoksa Eklezio de Aleksandrio**, aŭ pli precize **Grek-Ortodoksa Patriarkato de Aleksandrio kaj tuta Afriko** por diferencigi ĝin de la Kopta Ortodoksa Eklezio de Aleksandrio kiu ne sekvas la koncilion de Kalcedono, estas unu el la dek kvin aŭtokefalaj ortodoksaj eklezioj. Ĝi estas estrata de la *Patriarko kaj Papo de Aleksandrio kaj tuta Afriko*. La ortodoksa patriarko de Aleksandrio sin konsideras, same kiel ankaŭ la Papo de la ortodoksaj koptoj kaj la Patriarko de katolikaj koptoj, sukcedinto de Sankta Marko la evangeliisto, kiu laŭ la tradicio, estis la fondinto de la eklezio en Egiptio en la 1-a jarcento kiel episkopo de Aleksandrio. Ĝi estras unu el la kvin patriarkatoj de la primitiva eklezio. Ĝi havas ĉ. 250.000 kredantojn en Afriko.

Ĉar tiu ĉi eklezio uzas la grekan kiel liturgian lingvon, estas nomata kiel Grek-Ortodoksa Eklezio de Aleksandrio sed ĝi ne apartenas al la greka eklezio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Grek-Ortodoksa Eklezio de Aleksandrio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Patriarkato de Aleksandrio Arkivigite je 2002-06-03 per la retarkivo Wayback Machine
La **Preĝejo Sankta Johano la Baptisto** (armene : Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ Եկեղեցի , *Surp Hovhannes Mkrtiĉ* ) estas aktiva preĝejo en la malnova areo de Kond, Erevano, Armenio. Unue, ĝi estis konstruita sur la alteco de la distrikto Kond, en 1710, en la loko de mezepoka preĝejo detruita kiel rezulto de katastrofa tertremo. Ĝin konstruis riĉulo, Melik Aghamal, loĝanta en Erevano. Kiel la aliaj mezepokaj preĝejoj, ĝi estas tri-nava bazilika preĝejo. La rektangula plano de la preĝejo inkluzivas la preĝejon kaj la ĉefaltaron ĉe la orienta flanko, ligita al la sakristio.

Galerio
-------

* Interno de la preĝejo dum diservoInterno de la preĝejo dum diservo
* La preĝejo antaŭ la renovigo (1989) - vidaĵo el Hotelo DvinLa preĝejo antaŭ la renovigo (1989) - vidaĵo el Hotelo Dvin
* Sonorilturo enirejeSonorilturo enireje
* La preĝejo Sankta Johano la Baptisto en Kond.La preĝejo Sankta Johano la Baptisto en Kond.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ararata Pontifika Diocezo Arkivigite je 2012-10-23 per la retarkivo Wayback Machine
* Urbodomo de Erevano
Podhale. Vido el Tarasówka, kun Tatroj ĉe la linio de horizonto.
Birda vido de Nowy Targ, nome ĉefurbo de la regiono Podhale.
Montaranino de la regiono Podhale en la folklora festa tradicia kostumo, 1938
**Podhale** (laŭvorte "sub la montaj prerioj") situas en la plej suda regiono de Pollando, foje menciata kiel "Polaj altaj teroj". Podhale estas situanta sur la montetaj deklivoj el Tatra montaro de la Karpatoj, kaj estas karaktera pro riĉa tradicio de folkloro kiu estis tre multe romantigita en la pola patriota imaginaro. Ties folkloro estis alportita tie ĉefe de polaj setlantoj el la regiono Malgranda Pollando pli norda kaj parte el transilvanianaj setlantoj de la 14a al la 17a jarcentoj dum ties migradoj. La nomo Podhale laŭvorte tradukeblas kiel "sub la monta pado". Podhale estas parto de la historia provinco Malgranda Pollando (en pola Małopolska) kun ĉefurbo en Krakovo.

Regionaj allogaĵoj
------------------

Inter la regionaj allogaĵoj estas la populara montodistrejo Zakopane kaj la lago konata kiel Morskie Oko ("La okulo de la maro"), kiu laŭ loka legendo estas konektata al la Adriatiko danke al subteraj pasovojoj. Nowy Targ estas la ĉefurbo de la regiono.

La popolo en tiu regiono estas fama pro sia fromaĝo "oscypek"", nome farata el mikso de lakto de ŝafino kaj bovino, sia muziko, kaj siaj skiejoj. Vintre, ĝi estas la ĉefa turisma loko en Pollando.

Referencoj
----------

1. ↑   Home -Geography - Podhale and Tatry. Arkivita el la originalo je 2016-09-28. Alirita 2012-08-02.
**Kirko Laboristo Sankta Jozefo** estas romkatolika Monumento historia (ekde 1997) en Hungario, en Budapeŝto, en Kispest, en Kolonio Wekerle.

Historio
--------

Kolonio Wekerle estis fondita por oficistoj, laboristoj en 1912. Dekomenco oni zorgis pri la religia vivo, ĉi tiu preĝejo konstruiĝis en la malfruaj 1920-aj jaroj, la paroĥo ekfunkciis en 1932. La freskoj estis pentritaj parte en 1941, parte en 1959. La orgeno estis farita en 1952. Tiel nomata kontraŭaltaro estis konstruita en 1971. Ekde 1995 en la kelo tombejo funkcias. En 2003 la kirko renoviĝis, en 2011 la eksteraĵo estis renovigita.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola laŭ la trotuaro. Meze de la fasado estas la ornamriĉa ĉefenirejo, maldekstre estas tureto pli malalta, ol la navo. Malantaŭe estas videbla alta sonorilturo kune kun la plurangula sanktejo. Interne la ĉefaltaro estis farita el marmoro. Skulptaĵo pri Sankta Jozefo kun 4 anĝeloj el marmoro estis farita en 1969. La freskoj estis pentritaj en 1941 fare de Géza Szegedi Molnár.

Kermeso okazas la 1-an de majo.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun multe da fotoj
* hungare kun foto

* Kategorio Preĝejo Sankta Jozefo (Kispest) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Preĝejo de Apoteozo de Sankta Kruco** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en Budakalász.

Historio
--------

En Budakalász preĝejo estis menciita jam en 1355. Nova preĝejo konstruiĝis en la 1820-aj jaroj, kiu pro la oftaj inundoj iomete ruiniĝis. Tial oni konstruis pli novan preĝejon en 1907, la malnova estis malkonstruita. La orgeno muzikas ekde 1908. Kapeleto estas videbla de 1911.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas en ĝardeno laŭ strato. Ĝi havas unusolan turon (kun horloĝo de 1994 super la enirejo. En la interna parto la nun videblaj freskoj estis pentritaj en 1956. Pli nova marmora altaro fariĝis en 1959. En la sekva jaro estis konstruita kapelo por baptado. En la proksimeco estas la paroĥo, same tiam konstruita, kiel la preĝejo.

Kermeso okazas en la 14-an de septembro.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* hungare

La katolika kirko en Budakalász

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Preĝejo Sankta Kruco (Budakalász) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **nacia flago de Rumanio** (rumane: Drapelul României) estas trikoloro kun vertikalaj strioj: komencante de la flagstango: blua, flava kaj ruĝa. Ĝi havas la proporcion 2:3.

La Konstitucio de Rumanio diras ke "La flago de Rumanio estas trikoloro. La koloroj estas aranĝitaj vertikale en la sekvanta sinsekvo de la flagstango: blua, flava, ruĝa", tio estas la bazaj koloroj. La proporcioj kaj koloroj same kiel la flago-protokolo estis establitaj per statuto en 1994 kaj etenditaj en 2001. Dum la insurekcio kontraŭ la komunisma reĝimo populariĝis la uzado de la flago el kiu oni forprenis (fortranĉis) la centran blazonon de la tiama reĝimo.

La flago estas tre simila al la flago de Andoro kaj la flago de Ĉado. La simileco kun la flago de Ĉado, kiu malsamas nur en la nuanco de la bluo, kaŭzis internacian diskuton. En 2004 Ĉado instigis al la Unuiĝintaj Nacioj ekzameni la temon, sed la tiama prezidento de Rumanio Ion Iliescu sciigis ke neniu ŝanĝo okazos al la flago. Ankaŭ la flago de Moldavio rilatas al la rumana trikoloro, escepte ke ĝia proporcio estas 1:2, havas pli helbluan koloron kaj la moldavan blazonon en la mezo.

* Kategorio Flago de Rumanio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNaciaj flagoj en Eŭropo |
| --- |
| Albanio • Andoro • Armenio • Aŭstrio • Azerbajĝano • Belgio • Belorusio • Bosnio kaj Hercegovino • Britio • Bulgario • Ĉeĥio • Danio • Estonio • Finnlando • Francio • Germanio • Grekio • Hispanio • Hungario • Irlando • Islando • Italio • Kartvelio • Kipro • Kosovo • Kroatio • Latvio • Liĥtenŝtejno • Litovio • Luksemburgo • Makedonio • Malto • Moldavio • Monako • Montenegro • Nederlando • Norvegio • Pollando • Portugalio • Rumanio • Rusio • San-Marino • Serbio • Slovakio • Slovenio • Svedio • Svislando • Turkio • Ukrainio • Vatikano |
| **Ŝtatoj limigite agnoskitaj:** Abĥazio • Ĉednestrio • Kosovo • Montara Karabaĥo • Sud-Osetio • Turka Nord-Kipro |
| **Dependaĵoj kaj aliaj teritorioj:** Aĝario • Alando • Azoroj • Ferooj • Gagauzio • Gernsejo • Ĝibraltaro • Madejro • Manksinsulo • Naĥiĉevano • Svalbardo • Vojvodino |
| 
Vidu ankaŭ: Flagoj de Afriko, Ameriko, Azio, Oceanio, internaciaj organizaĵoj • Listo de naciaj flagoj • Listo de naciaj emblemoj |

 |
**Preĝejo de Apoteozo de Sankta Kruco** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en ĉefstrato de Berzence.

Historio
--------

En Berzence kirko estis konsekrita jam en 1332. Post dominado de la turkoj oni tuj konstruis lignan preĝdomon. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en la 1760-aj jaroj. La orgeno muzikas ekde 1892.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo havas 2 partojn: unue estas navo, el kio super la enirejo elkreskas la turo. Post la navo estas la kvadrata sanktejo, kiu estas pli larĝa, ol la navo. Sur la fronto estas skulptaĵoj pri Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo. Interne la ĉefaltaro prezentas krucumon de Jesuo fare de Stefano Dorffmaister. En la navo estas videblaj bildoj pri Ignaco Lojola kaj Sankta Georgo. Bildo de la flanka altaro prezentas Sanktan Antonion el Padovo. Ĉe la predikejo la sidantaj anĝeloj simbolizas kontinentojn tiam konatajn: Eŭropon, Azion, Afrikon kaj Amerikon. Apude bildo situas pri Johano Nepomuko. Fine estas menciinda bildo pri Sankta Karolo.

La mebloj estas originaj el la 1760-aj jaroj.

Kermeso okazas en la 14-an de septembro.

Fontoj
------

* hungare kun bildoj
* hungare kun bildoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.