recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Fritita ovo.
"Maljunulino fritanta ovojn" de Diego Velázquez
**Fritita ovo** estas ovo kiu estas fritita en pato kun iom da graso.

Oni opinias ke fritita ovo estas perfekta kiam la ovoblanko solidiĝis sed la ovoflavo ankoraŭ estas iom likva. Kelkaj homoj preferas tamen, ankaŭ turni la ovon, do ke la tuta ova amaso malfluidiĝas.

Du pantranĉaĵoj kun ŝinko aŭ fromaĝo kaj unu, du aŭ tri frititaj ovoj nomiĝas en Germanio Strammer Max kaj en Nederlando Uitsmijter (Elĵetisto) .

En Flandrio fritita ovo nomiĝas krom, Spiegelei kiel en Nederlando, ankaŭ *Paardenoog* (ĉevalokulo).

En Indonezio fritita ovo nomiĝas Telur mata sapi (bovokula ovo).

En la rumana lingvo fritita ovo nomiĝas *ochi* (okulo).

En Hispanio estas dokumentoj kiuj certigas la tradicion de tia manĝaĵo. Krome eĉ pentraĵo de la komenco de la 17a jarcento (1618) de la fama pentristo Diego Velázquez montras maljunulinon fritantan ovojn.

Vidu ankaŭ
----------

* ovo
* omleto
* kirlovaĵo
* hibiskovaĵo

* Kategorio Fritita ovo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La israela flago estas levita ĉe duonmasto en ŝtata funebra ceremonio en milita tombejo en la Memora Tago de Israelaj Martiroj.
**Flago ĉe duonmasto** estas tradicio kiu esprimas aflikton, dignon al memoro aŭ funebron, kaj tiele flago estas mallevita meze de la masto, sed tio kutime estas akceptebla ia loko inter duonmasto por du trionoj de la alteco.

Historio de tradicio
--------------------

La tradicio levi kaj mallevi la flagon ĉe duonmasto komenciĝis antaŭ jarcentoj por permesi, ke la simbolan nevideblan flagon de la morto estu ĉe la kapo de la flagstango, levata supre kaj per tio agnoski ties elstaran ĉeeston kaj la potencon de la morto.  En iuj landoj, ekzemple, en Britio, precipe en militaj kuntekstoj, "duonmasta flago" estas levita ekzakte unu flagon larĝe malsupren sur la masto , sed ne sub ĝi, tiel farante lokon al la mortflago. Ĉi tiu estis la originala etiketo. Tamen, kiam granda flago estas levita sur mallonga masto (precipe sur la tegmentoj de publikaj konstruaĵoj), la kutimo levi la flagon sur duonmasto ĉar ĝi fariĝis kutimo, kaj la flago estas levita sur duon-masto tutmonde (ekskludante Brition) sendepende de grandeco aŭ alteco de flago.

Kiel fari
---------

Svingante flagon por montri ĝin ĉe duonmasto, unue levu ĝin ĝis la supro de la masto kaj poste fleksu ĝin al duonmasto. Kiam la flago malleviĝas de la masto fine de la tago, ĝi unue estas levita al la supro de la masto.

Esceptoj
--------

La reĝa standarto de Unuiĝinta Reĝlando, kiun uzas la suvereno de Unuiĝinta Reĝlando, male al la flago de Unuiĝinta Reĝlando uzata de la ŝtato, neniam estas klinita al la duonmasto, eĉ por funebri la morton de la suvereno, ĉar kvankam la suvereno mortas, ĉiam estas heredanto preta, laŭ la principo de "La reĝo mortis, vivu la reĝo!". La Saud-arabia flago ankaŭ ne estas klinita al la duonmasto, sed pro alia kialo - ĝi portas la Ŝahadon, nome la proklamon de la islama fido, kaj tial ĝia malleviĝo povas esti konsiderata herezo.

Vidu ankaŭ
----------

* Nacia funebrotago
* Nigra rubando
* Flaga protokolo
* Minuto da silento

Referencoj
----------

* Kategorio Flago ĉe duonmasto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



1. ↑  Franklyn, Julian, *Shield and Crest: An Account of the Art and Science of Heraldry* (London: MacGibbon & Kee, 1961), 176
2. ↑  [ Retejo pri flagoj kaj ĝiaj kutimoj (angle)
**Tivadar Galánthay Glock** [galAntai glok], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Galánthay Glock Tivadar** estis hungara oficiro, stenografisto, pentristo, parlamentano, altlerneja instruisto. Lia origina nomo estis *Glock Tivadar*, lia baldaŭa nomvarianto estis *Galánthay Tivadar*.

Tivadar Glock  naskiĝis la 30-an de oktobro 1872 en Vágvecse (Hungara reĝlando, nuntempa urboparto de Šaľa en Slovakio), li mortis la 15-an de decembro 1956 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tivadar Galánthay Glock frekventis lernejojn en Supra Hungarujo, poste li estis soldato, poste oficiro. Li batalis dum la 1-a mondmilito, li vundiĝis, fine li estis militkaptito. Hejmenveninta li gvidis soldatan lernejon en Hajmáskér, poste li instruis en milita akademio en Budapeŝto. Li pensiuliĝis en 1925, poste li okupiĝis precipe pri stenografio kaj pentrado. Inter 1935 kaj 1939 li estis parlamenta deputito.

Li kreis novan (hungaran) stenografian sistemon jam en 1909, post jaroj li kreis sistemon por Urala lingvaro, Altaja lingvaro, japana, taja, korea, albana lingvoj.

Li lernis ankaŭ pentroarton private. En 1909 li partoprenis en ekspozicio en Vieno, en 1913 lia pentraĵo rcevis laŭdojn en Lejpcigo.

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Batalo en Kolín
* altara bildo pri Ladislao la 1-a (Hungario) (1935)
* Virágos udvar

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografieto[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 609418
* LCCN: nb2011006902
* VIAF: 169857531
* ISNI: 0000 0001 1865 6559
 |
**Ferenc Halász** [halAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Halász Ferenc** estis hungara muzika mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Li estis tiu violonisto, kiu neniam koncertis, nur instruis, sed tion en majstra grado.

Ferenc Halász  naskiĝis la 27-an de januaro 1930 en Győr, li mortis la 15-an de decembro 1994 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ferenc Halász frekventis muziklernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis inter 1946-1953 en la Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ferenc Gábriel kaj Ede Zathureczky. Post siaj studoj li instruis en diversaj lernejoj violonadon, inter 1962-1994 jam en la Muzikarta Altlernejo. Li instruis ankaŭ en konservatorio (tiam muzika mezlernejo) inter 1972-1981, iam li estis ankaŭ lernejestro. Li ofte konsultis pri la instrumetodiko kun hungaraj kaj sovetuniaj pedagogoj, aparte menciindas Loránd Fenyves. En la Altlernejo Halász atingis la postenon katedrestro. Li volonte kunlaboris kun psikologoj kaj gimnastikistoj, kiuj helpis la instruadon.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Mária Bálint, Pál Éder, András Ligeti, Gábor Takács-Nagy, Vilmos Szabadi

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva teksto kun foto (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 635190
 |
**Tivadar Thienemann,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Thienemann Tivadar** estis hungara literaturhistoriisto, lingvisto, profesoro, membro (korespondanta en 1923) de Hungara Scienca Akademio. Lia familia nomo estis ankaŭ *Thass-Thienemann*.

Tivadar Thienemann  naskiĝis la 1-an de majo 1890 en Budapeŝto. Li mortis la 29-an de marto 1985 en Masaĉuseco en West Roxbury.

Biografio
---------

Tivadar Thienemann frekventis universitatojn en Budapeŝto, Berlino kaj Lejpcigo. En 1913 li ekinstruis en mezlernejo en Budapeŝto. Li batalis en la 1-a mondmilito, poste li instruis jam en la universitato. En 1922 li fondis societon kaj literaturan revuon. En la studjaro 1925 li estis dekano en Pécs. Ekde 1934 li instruis jam en Universitato de Budapeŝto. Post la 2-a mondmilito li migris al Usono. Li longe vivis en Bostono. Li okupiĝis precipe pri la germana lingvo kaj literaturo. Li ricevis premion en 1930.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Német és magyar nyelvújító törekvések* (1912)
* *Die deutschen Lehnwörter der ungarischen Sprache* (1922)
* *Irodalomtörténet (Literaturhistorio), (1931)*
* *Német- magyar kéziszótár*; *Magyar-német kéziszótár* (Germana-hungara kaj hungara-germana manvortaroj), (1943)
* *Subconscious language* (1967)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2014-01-16 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Fritt Ord** (norvege, en Esperanto laŭvorte "Libera Vorto", laŭsence "libereco de esprimo", en propra traduko al la angla "freedom of expression") estas norvega privata fondaĵo, kies celo estas subteni liberecon de esprimo kaj libera gazetaro. Ĝi estis establita la 7-an de junio 1974 fare de la entreprenistoj *Jens Henrik Nordlie* kaj *Finn Skedsmo* kaj per la advokato *Jens Christian Hauge*.

La fondaĵo havas signifajn financajn rimedojn kaj ludas rolon en subteno de diversaj projektoj en Norvegio, kiel investo en la ĉiusemajna matena gazeto *Morgenbladet*, subteno de la leksikono *Store Norske Leksikon* kaj teno de 10.1-procentaĵa proprieto en la amaskomunikila firmao *A-Media*. Krome ĝi aljuĝas stipendiojn al studentoj de amaskomunikilaro kaj ĵurnalismo, aljuĝas la internacian premion "Fritt Ord", kaj subtenas konkursojn por verkistoj.

La organizaĵo aljuĝas tri ĉiujarajn premiojn por subteni liberecon de parolo; la "premion Fritt Ord" (norvege: *Fritt Ords pris*), la "honoran premion Fritt Ord" (norvege: *Fritt Ords honnør*) kaj - komune kun la fondaĵo de la germana gazeto *Die Zeit* - la gazetarajn premiojn por Rusio kaj Orienta Eŭropo (norvege: *Pressepriser for Russland og Øst-Europa*).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fritt Ord (organizaĵo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo (norvege kaj angle)
Anton Webern
**Anton Webern** (naskiĝis la 3-an de decembro 1883 en Vieno; mortis la 15-an de septembro 1945 en Mittersill) estis aŭstria komponisto de klasika muziko kaj membro de la tiel nomata Dua Viena Skolo. Li naskiĝis **Anton Friedrich Wilhelm von Webern,** sed neniam uzis siajn mezajn nomojn, kaj ne plu uzis la nobelulan titolon *von* ekde 1918.

Vivo
----

Pasiginte multan tempon de sia juneco en Graz kaj Klagenfurt, Webern studis en la Viena Universitato ekde 1902. Tie li studis muzikologion kun Guido Adler, verkante sian tezon pri la *Choralis Constantinus* de Heinrich Isaac. Ĉi tiu intereso pri frua muziko multe influis lian komponadan teknikon en pli malfruaj jaroj.

Li studis komponadon sub Arnold Schönberg, verkante sian *Passacaglia, Op. 1* kiel sian gradigan verkon en 1908. Li renkontis Alban Berg, kiu ankaŭ estis lernanto de Schönberg, kaj ĉi tiuj du renkontoj estis la plej gravaj en lia vivo koncerne la formadon de lia propra muzika direkto. Post gradiĝo, li prenis serion de konduktistaj postenoj ĉe teatroj en Ischl, Teplice, Gdansk, Stettin kaj Prago antau sia posta translokiĝo al Vieno. Tie li kontribuis al la ekprospero helpis de la Societo por Privataj Muzikaj Ludadoj de Schönberg kaj konduktis la Vienan Laboristan Simfonian Orkestron de 1922 ĝis 1934.

La muziko de Webern denunciĝis kiel "kultura Bolŝevismo" kiam la Nazia Partio ekkaptis potencon en Aŭstrio en 1938. Kiel rezulto, fariĝis pli kaj pli malfacile por li gajni sian vivtenon, kaj li devis labori kiel redaktisto kaj presprovisto por sia eldonisto Universala Eldono. WEBERN forlasis Vienon en 1945 kaj translokiĝis al Mittersill en la lando Salzburg, kredante ke li estos pli sekura tie. La 15-an de septembro 1945 tamen, dum la okupado de Aŭstrio far la Aliancanoj, li estis hazarde mortpafita de usona armea soldato post la aresto de lia bofilo pro nigra-merkataj agoj.

Vidu ankaŭ
----------

* 4529 Webern

Eksteraj ligiloj
----------------

* Anton Webern en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Anton Webern en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 34715
* GND: 118629786
* LCCN: n79075510
* VIAF: 22329168
* ISNI: 0000 0001 2123 9051
* LIBRIS: 206346
* SUDOC: 027194078
* BNF: 13901057b
* MBA: 7be0b588-030c-4904-836f-71ff43a2dfec
* NDL: 00460385
* BIBSYS: 90075451
* RKD: 294894
* NKC: jn20000605538
* ICCU: RAVV029840
* BNE: XX879441
 |
**Neftiso**, malnovegipte *dommastrino*, nomo uzita por la plej maljuna homo de la domo, estas diino de la Antikva Egiptio. Ŝi simbolas la obskuron, la nebulojn, la nokton, la morton. Ŝi estas tre proksime ligita al Iziso kaj reprezentas ŝian malon.

* Egipta nomo: *Nebet-Het*. Greka nomo: *Neftis*.

Ŝi estis reprezentita kiel virino kun la hieroglifo de ŝia nomo kiel krono, *Neb-Hut*, korbo kaj domo. Kelkofoje ŝi portas kornojn kun la sundisko. Ŝi havis multajn aliajn formojn, ĉar ŝi estis unu el la du Maat, unu el la du Merit kaj unu el la du plumoj de la ĉapelo de Reo.
Ŝi estis ankaŭ reprezentita kun du flugiloj, ĉar, kun helpo de la fratino Iziso, ŝi kondukis la mortintojn al la alia vivo.

Neftiso estis filino de Geb kaj Nut, ĝemela fratino de Iziso, Oziriso kaj onklino de Horuso, edzino-fratino de Setho. Laŭ Plutarko: ĉar ŝi ne povis havi filojn de Seth, ŝi amoris kun Oziriso kaj koncipis sian filon: Anubiso. Dum ŝi fiprofitis la amon de Oziriso al Iziso ŝi maskis sin kiel Iziso por amori per kio naskiĝis ŝia filo Anubiso. Oziriso kaj Iziso neniam malkovris tiujn ĉi nefidelaĵojn. Timante ke Seth povu mortigi Anubison, Iziso lin vartis kvazaŭ lia filo.

Komence de la mondkreado kune al ŝia edzo Seth, ŝi semis la kaoson kaj detruadon, male al la fratino Iziso kaj la edzo Oziriso, kiuj civilizigis la mondon kaj eksemis pacon kaj amon. Ŝi loĝis en la malamikaj regionoj, ekzemple en la dezertoj, kie ŝi gvidis la vojaĝantojn. Ŝi reprezentis la orientan venton.

Ĉar ŝi helpis enbalzamigi Ozirison ŝi estis ligita al la funebraj ritoj; ambaŭ asistadis la mortintojn, zorgis pri ilia bonfarto kaj helpis ilin por la vojaĝo al Duato pere de kantoj. Ŝi estis tiukaze reprezentita kun disfaldiĝintaj flugiloj apud la kapo de mortinto.

Referencoj
----------

1. ↑  Abeer El-Shahawy books.google.co.uk *The funerary art of Ancient Egypt: a bridge to the realm of the hereafter* (106 pages) American University in Cairo Press, 2005 ISBN 977-17-2353-7 [Retrieved 2011-12-12]
2. ↑  Levai, Jessica. "Nephthys and Seth: Anatomy of a Mythical Marriage", Paper presented at The 58th Annual Meeting of the American Research Center in Egypt, Wyndham Toledo Hotel, Toledo, Ohio, Apr 20, 2007.
3. ↑  Sauneron, Beitrage Bf. 6, 46; C. Traunecker, Le temple d'El-Qal'a. Relevés des scènes et des textes. I' Sanctuaire central. Sanctuaire nord. Salle des offrandes 1 à 112
4. ↑  'Les Deesses de l'Egypte Pharaonique', R. LaChaud, 1992, Durocher-Champollion
5. ↑  A. Gutbub, J. Bergman, Nephthys découverte dans un papyrus magique in Mélanges, Publications de la recherche, université de Montpellier, Montpellier, FRANCE, 1984

* Kategorio Neftiso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Vidu ankaŭ
----------

* 287 Neftiso
**Kásád** [kAŝAd], kroate **Kašad** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós.

Strato en Kásád
Apudaj dometoj en Kásád
Kulturdomo de Kásád

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 13 km²
* Koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 45.7779/18.4012
* Loĝantaro: 320
* Poŝtkodo: 7827
* Telefonprefikso: 72

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, laŭ la kroata landlimo, kontraŭe Torjanci troviĝas. Kroatio troviĝas 2, Beremend 3, Villány kaj Siklós po 14, Harkány 18, Bóly 28 km-ojn. Kásád estas la plej suda hungara vilaĝo.

Historio
--------

La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1294 laŭ tiama ortografio *"Kassat"*. En 1711 sudslavoj refondis la komunumon. Inter 1918-1921 la serboj okupis la vilaĝon. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de kroatoj, infanĝardeno kroata, migra poŝto.

Vidindaĵo
---------

* romkatolika preĝejo omaĝe al (Granda) Dipatrino de 1976

Fontoj
------

* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu

Administra domo de Kásád
la frisaj landoj ĉirkaŭ la jaro 1300
**Frisa Libereco** aŭ **libereco de la frisoj** (frise *Fryske frijheid*, platgermane *Freesch Freeheit*, altgermane *Friesische Freiheit*, nederlande *Friese Vrijheid*) estis la foresto de feŭdismo kaj servuteco dum la mezepoko en Frislando, la areo kiu estis origine loĝata fare de la frisoj. La historia Frislando inkluzivis okcidente la teritorion de la orientfrisa lingvo en la nuna Nederlando, do la modernajn provincojn de Frislando kaj Groningen kaj la parton Okcidenta Frislando de la provinco Norda Holando, kaj oriente la historian regionon Orienta Frislando en la nuna Germanio. Dum la periodo de frisa libereco la areo ne havas suverenan senjoron kiu posedis kaj administris la landon. La libereco de la frisoj ekestis kaj disvolviĝis en la kunteksto de daŭraj disputoj pri la rajtoj de la loka nobelaro.

Nunaj historiistoj konjektas ke la apartan privilegion de libereco Karlo la 3-a la Dika, tiutempe imperiestro de la Sankta Romia Imperio, en la jaro 885 atribuis al la frisoj post armea venko de ili kontraŭ la normandoj atakintaj la imperion. En la teritorio de la okcidentfrisa lingvo la frisa libereco stabiligiĝis nur en 993, kiam ribele murdiĝis Arnulf, duko de Holando, kaj relative rapide redisfalis en la 11-a kaj 12-a jarcento, kiam la dukoj de Holando reakiris la lokan potencon. En Orienta Frislando ĝis la 13-a jarcento la frisoj vere organiziĝis en aŭtonomaj, liberaj komunumoj, kvankam en la 14-a jarcento tamen evoluiĝis regado de la orientfrisaj ĉefuloj aŭ tribestroj, kiuj malpli kaj malpli atentis la originan konstitucion de popola libereco. Tamen daŭre ĝis la 16-a jarcento tie forestis feŭdismo kaj servuteco, kaj la orientfrisaj ĉefuloj organizis siajn regnojn laŭ la konceptoj de ĝermanaj triboj, laŭ kiuj la familiestroj kaj aliaj viroj lojalis al sia tribestro kiam necesis armee defendi la regnon, sed krome ne plenumis devojn al li.
Disputo pri la Sankta Sakramento
La Lernejo de Ateno, por komparo
The ***Disputo pri la Sankta Sakramento*** (en itala *La disputa del sacramento*), aŭ simple ***Disputa***, estas pentraĵo de la itala renesanca artisto Rafaelo. Ĝi estis pentrita inter 1509 kaj 1510 kiel unua parto de la mendo al Rafaelo por dekori per freskoj la ĉambrojn kiuj estas nune konataj kiel Stanze di Raffaello, en la Vatikana Palaco en la Vatikano. Tiam, tiu ĉambro estis konata kiel Stanza della Segnatura, kaj estis la privata papa biblioteko fakte por kunsidoj de la suprema papa tribunalo.

Notoj
-----

1. ↑  Adams, *Italian Renaissance Art*, p. 344

Fontoj
------

* Schneider Adams, Laurie.  (2001) *Italian Renaissance Art*. Boulder: Westview Press, p. 344–346.

Vidu ankaŭ
----------

* Famaj pentraĵoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Disputo pri la Sankta Sakramento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Vatican: spirit and art of Christian Rome, libro el The Metropolitan Museum of Art Libraries (disponebla rete kiel PDF)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 503700
* GND: 4503741-3
* VIAF: 184809985
* SUDOC: 134476476
* BNF: 13546905x
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri Esperanto-renkontiĝo. Por aliaj signifoj vidu la artikolon Paralela universo (apartigilo).

Dum la Trilanda Esperanto-Kongreso en Zweibrücken (DE) en majo 2018 Chuck Smith prelegas pri la aranĝoj "Paralela Universo".
**Paralela Universo** estas la nomo de unutaga festo de Esperanto, okazanta en diversaj lokoj samtempe. La eventoj inkluzivas tagmanĝon, grupan agadon, vespermanĝon, kaj daŭros proksimume de 12:00 ĝis 20:00. La aranĝo okazas sinsekve ekde 2016. Kvankam ĝi komenciĝis en Nord-Ameriko, nun ĝi jam okazas ankaŭ en pluraj kontinentoj. Recenzo pri la aranĝo aperis en pluraj gazetoj kiel la revuo Esperanto, Kontakto kaj Tejo Tutmonde. Laŭ decido de la Organiza Komitato ĝi okazas ĉiun trian sabaton de aŭgusto.

Kial ĝi ekestis?
----------------

Por doni la oportunon paroli Esperanton reale, ne rete, renkonti novajn amikojn, kaj ricevi ĝuindajn memoraĵojn. La celo de la organizantoj estas ke ĉiu kiu volas partopreni, povu fari tion sen vojaĝi tro malproksime. Plej bone estas, se oni povu atingi eventon dum malpli ol 4 horoj.

Venontaj aranĝoj
----------------

Laŭ la kalendaro la aranĝo okazas ĉiun trian sabaton de aŭgusto.

| # | Dato | Jaro |
| --- | --- | --- |
| 5 | 15-an de aŭgusto | 2020 |
| 6 | 21-an de aŭgusto | 2021 |
| 7 | 20-an de aŭgusto | 2022 |

Referencoj
----------

1. ↑  Raportoj en Libera Folio
2. ↑  Revuo Esperanto, Oktobro 2017, paĝo 207 kaj Julio-Aŭgusto 2018, paĝo 148
3. ↑  Raporto en TEJO Tutmonde

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (esperante)
* Paralela Universo ĉe Facebook
* Paralela Universo ĉe Twitter
* Paralela Universo ĉe Instagram
* Paralela Universo ĉe Telegram
* Diskutgrupo ĉe Google-grupoj
**Guardalavaca** estas urbo en la Provinco Holgina de Kubo. Ĝi estas turisma allogaĵo pro siaj blankaj sablaj plaĝoj kaj varmaj akvoj.

Ĝi situas en la nordorienta parto de Kubo, borde ĉe *Bahia Naranjo* (Oranĝa Golfeto), ĉe Kabo Lukrecia, kaj estas parto de la municipo de Banes. Strandoj en Guardalavaca inkludas tiujn de Plaĝo Guardalavaca, *Playa Esmeralda*, Don Lino kaj Bahia de Naranjo.

"Guardalavaca" laŭvorte signifas "gardisto de la bovino" en hispana. Estas pluraj rakontoj pri kiel ĉi tiu nomo eble devenis; unu versio asertas ke *Guardalavaca* estus mislingvaĵo por ĝia originala nomo *Guardalabarca*, signifanta "gardisto de la ŝipo". La areo estis unufoje multe celita de maraj piratoj kaj *Bahia Naranjo* proksime al kio estas nun la urbo de Guardalavaca estas celita malprofunda golfeto konektita al la malferma maro de mallarĝa markoleto, kiu faris ĝin konvena sekura rifuĝejo al gardistaj ŝipoj kontraŭ piratoj. Aliflanke, la nomo eble devenis de piratoj irantaj post la brutaro paŝtanta en la areo. Kiel piratoj estis ekviditaj, la lokaj kultivistoj farus tiel kriegon "Guardalavaca" - "gardu la bovinon". 

La kuba registaro klopodis ofte ŝanĝi la nomon de la areo ĉar ili opinias ĝin ne esti tre pledanta por turismo; ili tamen ĉiam sensukcesis.
Origina regiono de la dalajmidoj.
La **dajlamidoj** (Meza persa: Daylamīgān; nuna persa: دیلمیان Deylamiyān) estis irana popolo loĝanta en Dajlamo, la montregionoj de norda Irano sur la sudokcidenta marbordo de la Kaspia Maro, nun konsistante la sudorientan duonon de Provinco Gilano. La dajlamidoj estis dungitaj kiel soldatoj dum la Sasanida Imperio kaj en la postaj kaliflandoj.

Dajlamo kaj Gilano estis la solaj regionoj kiuj sukcese rezistis la islaman konkeron de Persio, kvankam multaj dajlamidaj soldatoj eksterlande akceptis islamon. En la 9-a jarcento multaj dajlamidojn adoptis Zajdismon. En la 10-a jarcento iuj adoptis karmata Ismaelismo. Ambaŭ, kaj zajdismo kaj nizariismo, konservis fortan ĉeeston en Irano ĝis entroniĝo de la Safavidoj en la 16-a jarcento, kiuj adoptis la dekduimamisman sekton de ŝijaisma Islamo. En la 930-aj jaroj, la dalajmidoj aperis kaj sukcesis akiri terposedaĵojn en vasta parto de nuna Irano, kiun ili havis ĝis la alveno de la selĝukoj meze de la 11-a jarcento.
En matematiko, **nehipotenuza nombro** estas natura nombro kies kvadrato *ne povas* esti prezentita kiel sumo de kvadratoj de du nenulaj entjeroj. Ekvivalente ĝi estas nombro kiu *ne povas* esti longo de hipotenuzo de orta triangulo kun entjeraj longoj de ĉiuj tri lateroj, aŭ alivorte ne povas esti la plej granda ero de pitagora triopo.

Ĉiuj nombroj 1, 2, 3 kaj 4 estas nehipotenuzaj nombroj. Nombro 5 ne estas nehipotenuza nombro ĉar 52=32+42.

La unuaj 50 nehipotenuzaj nombroj estas:

1, 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 11, 12, 14, 16, 18, 19, 21, 22, 23, 24, 27, 28, 31, 32, 33, 36, 38, 42, 43, 44, 46, 47, 48, 49, 54, 56, 57, 59, 62, 63, 64, 66, 67, 69, 71, 72, 76, 77, 79, 81, 83, 84
Nehipotenuzaj nombroj estas tiuj entjeroj kiuj ne havas primajn faktorojn de formo *4k+1*.

Kvankam nehipotenuzaj nombroj estas komuna inter malgrandaj entjeroj, ili estas des pli maloftaj ju pli grandaj nombroj estas konsiderataj. Tamen estas malfinie multaj nehipotenuzaj nombroj, kaj la kvanto de nehipotenuzaj nombroj ne pli grandaj ol *x* estas asimptote skalata kiel *x/(log x)*.

Vidu ankaŭ
----------

* Pitagora triopo
* Teoremo de Pitagoro
* Konstanto de Landau-Ramanujan

Eksteraj ligiloj
----------------

* A004144 en OEIS - la vico de nehipotenuzaj nombroj
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**CSUTAK Magdolna** estas rumanuja hungara, aŭstruja ceramikistino naskiĝinta en Sfântu Gheorghe la 26-an de novembro 1945.

Kariero
-------

Csutak studis en jaroj 1955–64 en Târgu Mureş en la Liceo de Muziko kaj Arto, poste en Kluĵo inter 1964–70 finis la fakon pri ceramiko. Ŝi laboris en sia naskiĝurbo kaj en Bukareŝto. En 1977 ŝi elmigris Aŭstrujon. Ŝi faris studvojaĝojn en Novjorko, Londono, Amsterdamo. Ekde 1978 ŝi estas anino de Künstlerhaus de Vieno, ekde 1995 de la IG Bildende Kunst, Wien. Ŝi estas anino ankaŭ de la Magyar Műhely de Parizo. Inter 1983 kaj 1985 ŝi organizis ekspoziciprogramojn por artistoj en sia laborejloĝejo en strato Fuhrmanngasse de Vieno.

Premioj, distingoj
------------------

* 2010: Munkácsy-premio;
* 1986: Aŭstruja ŝtata stipendio;
* 1985: Theodor Körner-premio;

Ekspozicioj
-----------

Ŝia unua individua ekspozicio estis en 1970 kaj la unua grupa ekspozicio en 1974.

Fonto
-----

* Artportal.hu Arkivigite je 2012-09-09 per la retarkivo Wayback Machine
**Sonia Delaunay** (naskonome ruse *Сарра Ильинична (Элиевна) Штерн*) (naskiĝis la  14-an de novembro 1885(nun 1885-11-14) en Odeso, mortis en la 5-an de decembro 1979 en Parizo) estis franca pentristino kaj dezajnistino de ukraina deveno, edziniĝinta kun la pentristo Robert Delaunay.

Inspirita de la formoj de kubismo kaj de la koloroj de Paul Gauguin, Vincent van Gogh kaj de orfeistoj, ŝi disvolvis, ekde 1910, stilon bazitan sur la supermeto aŭ 'simultana konstrasto' de puraj koloroj rompitaj en prismoj. Oni konsideras ŝin la reĝino de *Art Deco*.

Ŝi estis mallongtempe edziniĝinta kun la kritikisto kaj vendisto Wilhelm Uhde; en 1910 ŝi edziniĝis kun Robert Delaunay.

Ŝi ekspoziciis pentraĵojn, tolaĵojn kaj bindaĵojn realigitajn per tiu teĥniko kaj ankaŭ dezajnis kostumojn por teatro.

En la 1920-aj jaroj Delaunay dediĉis sin al dezajno de vestaĵoj kaj al siaj telaĵoj permane pentritaj per brilaj koloroj kiuj revoluciis la teksaĵ-dezajnon.

Post 1940 ŝia stilo fariĝis pli delikata kaj simpla, ĉefe en guaŝoj, kie ŝiaj kromataj eksperimentoj atingis novajn rekordojn de rafineco.

En 1964, la "Musée d'Art Moderne" de Parizo ricevis donacaĵon de 58 verkoj de ŝi, kiuj estis ekspoziciitaj en Luvro, per kio ŝi fariĝis la unua vivanta virino, kiu vidis siajn pentraĵojn ekspoziciitaj en tiu muzeo de Parizo.

En 1975 ŝi estis dekoraciita per Honora Legio.

Bibliografio
------------

* Carmen Verlichak, *Las diosas de la Belle Époque y de los 'años locos'*, Editorial Atlántida, Bonaero, 1996 (ISBN 950-08-1599-0)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sonia Delaunay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Julio Maryann De, Biografio de Sonia Delaunay

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Sonia Delaunay en la hispana Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 468572
* GND: 11852450X
* LCCN: n80010306
* VIAF: 12307152
* ISNI: 0000 0000 8339 2986
* LIBRIS: 216618
* SUDOC: 026819716
* BNF: 118992635
* ULAN: 500115510
* NLA: 35034684
* NDL: 00437613
* BIBSYS: 14065997
* RKD: 21633
* NKC: jn20000700380
* BNE: XX1164156
 |
Kunsido de la unua estraro de la freŝfondita asocio BAVELO. De maldekstre: Bernhard Eichkorn, Helga Windisch, Maria Vitalyos, Alois Eder, Siegfried Krüger, Josef Schiffer, Irmtraud Bengsch. Mankas la prezidanto Richard Reuchlin.
**Josef SCHIFFER**, (\* 1939 en Nordrejn-Vestfalio, mortis la 22-an de junio 2020 en Villingen) estis germana esperantisto kaj instruisto pri la lingvoj angla kaj franca.

Li studis en la universitato de Kolonjo. Li estis reallerneja instruisto pri la angla kaj franca, poste fakinstruisto pri la angla en meti-faklernejo. 

En 1977 li esperantistiĝis, fondis la Esperanto-grupon de Villingen-Schwenningen, kaj dekomence gvidis ĝian Esperanto-instruadon. Dum multaj Esperanto-seminarioj li instruis Esperanton en diversnivelaj kursoj. 
Kiel komisaro pri ekzamenoj de Germana Esperanto-Instituto li preparis kaj gvidis plurajn ekzamenojn.

En BAVELO, la federacilanda Esperanto-ligo de Baden-Virtembergo li kunlaboris dekomence, unue kiel estrarano kaj poste kiel komisiito. Li estis membro de UEA kaj UEA-delegito.

Kerno de lia Esperanto-instruado estis liaj lernolibroj de la MIA-SERIO. Kun permeso de la verkisto du el ili estas uzataj por lingvokurso en radio.

Josef Schiffer estis la edzo de la esperantistino Maria Schiffer, longjara kasistino de BAVELO. En 2010 ambaŭ estis nomumitaj honoraj membroj de BAVELO.

Eksteraj ligiloj
----------------

* mia-serio.de en la Wayback Maŝino de la Interreta Arkivo (okt. 2005)
* "Brückenschlag in die weite Welt" en la gazeto Schwarzwälder-Bote 12.04.2011
* "Blühende Sprache" en la gazeto Schwarzwälder-Bote 12.11.2010
1:2
La nuna **nacia flago de la Fiĝioj** estis adoptita la 10-an de oktobro 1970. La ŝtatobrakoj estis iomete modifitaj sed la flago restis la sama kiel dum la kolonia periodo. Ĝi estas blua flago. Ĝi restis senŝanĝa ĉar Fiĝioj estis deklarita sin respubliko en 1987, malgraŭ vokoj de kelkaj politikistoj (kiel ekzemple opozicia senatano Atu Emberson-Bain) favore al ŝanĝoj. La flago estis adoptita en 1970, kiam Fiĝioj atingis sendependecon. Ĝia helblua fono simbolas la Pacifikon, kiu ludas gravan rolon en la vivo de la insulanoj, kaj en esprimoj de la fiŝa industrio, kaj la turisma profesio. La Unia flago reflektas la ligojn de la lando kun Britio. La blazono estas derivita de la oficiala blazono de la lando, kiu estis originale koncedita de Royal Warrant en 1908. Ĝi estas blanka blazono kun ruĝa kruco kaj ruĝa supra triono. La bildoj prezentitaj sur la blazono reprezentas agrikulturajn agadojn sur la insuloj, kaj la historiaj rilatoj kun Britio. Ĉe la pinto, brita leono tenas kakaobalgon inter ĝiaj piedoj. La supra maldekstro estas sukerkano, supra estas kokosopalmo, la pli malalta forlasita al kolombo de paco, kaj la pli malalta estas bananaro.

* Flago de la Fiĝioj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Flago de la Fiĝioj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNaciaj flagoj en Oceanio |
| --- |
| Aŭstralio • Fiĝio • Kiribato • Marŝaloj • Mikronezio • Nauro • Nov-Zelando • Palaŭo • Papuo-Nov-Gvineo • Salomonoj • Samoo • Tongo • Tuvalo • Vanuatuo |
| **Dependaĵoj kaj aliaj teritorioj** Aceho • Bugenvilo • Franca Polinezio • Gvamo • Havajo • Niuo • Nov-Kaledonio • Norfolkinsulo • Nord-Marianoj • Kokosinsuloj • Kristnaskinsulo • Paskinsulo • Pitkarninsulo • Rotumo • Tokelao • Usona Samoo • Valiso kaj Futuno |
| Vidu ankaŭ: 
Flagoj de Afriko, Ameriko, Azio, Eŭropo, internaciaj organizaĵoj • Listo de naciaj flagoj • Listo de naciaj emblemoj |

 |
Anton-Wallner-monumento, Krimml **Anton WALLNER** (naskiĝinta eble en 1768 eble en Krimml, mortinta la 15-an de februaro 1810 en Vieno) estis la gastejestro de *Gasthof Aichberger* en Matrei. Li taksiĝis de kelkaj historiistoj la salcburgia ekvivalento al la tirola ribelulo Andreas Hofer (kvankam Wallner ne nepre insistis pri konservo de Salcburgio kiel ŝtata unio kaj favoris aliĝon de alpaj distriktoj al Tirolo).

Vivo
----

La naskiĝidomo de Wallner en Krimml Wallner naskiĝis sur la bieno *Hinterlehengut* kaj edzinigis en 1785 la filinon de la Walder-gastejestro el Wald im Pinzgau, Theresia Egger. En 1791 li vendis la gepatran bienon kaj akiris la Aicherger-gastejon en Orienta Tirolo.

Antaŭ la fono de la Tirola ribelo dum la Kvina Koalicimilito estiĝis ankaŭ en Salcburgio rezistadanaro kontraŭ la francaj kaj bavaraj okupantoj. Pafisttaĉmentoj sub la komando de Wallner okupis gravajn montajn trapasejojn en Salcburgio. Kiam en la 27.7.1809 bavaraj trupoj intencis marŝi - sub franca gvidado - tra Pongau al Pinzgau, okazis la *batalo ĉe la Longa Ponto* en Taxenbach (kune kun Johann Panzl). En la aŭgusto samjara oni sukcese forpelis la bavarojn tra Lofer kaj Unken reen al Bad Reichenhall.

Pro la kontrakto de Schönbrunn (14.10.1809) la Aŭstra imperio devis cedi Salcburgion; Wallner retiriĝis al Matrei. Sed mallonge malfrue iĝis nova ribelo kaj Wallner nomumiĝis denove gvidanto de marodantoj. Ili unue havis sukceson ĉe la monteto *Aineter Bergl* en Orienta Tirolo; pro la plimulto de la francaj trupoj la sorto baldaŭ malbonis (ekz. ĉe batalo en Schneizlreuth-Melleck). Oni proskribis Wallner-on kaj metis monpremion de 1000 guldenoj por lia aresto. Wallner fuĝis tra Heiligenblut / Distrikto Spittal an der Drau al Vieno. Tie la imperiestro mem peris al li bienon kaj jaran pensionon de 500 guldenoj promesante plenan subtenon por la venigo de la familianoj al Vieno. La anonco pri la morto de la edzino kaj de la infanoj kiel ankaŭ pri la detruo de lia gastejo (tio ĉi estis ne vere) ŝokegis lin. Li mortis en malsanulejo en la aŭstria ĉefurbo.

Honoroj
-------

* La kazerno en Saalfelden nomitis por li *Anton-Wallner-Kaserne*.
* Samloke estiĝis en 1987 ankaŭ studenta korporacio kiu nomiĝas *p.B.! Anton Wallner*. .
* Stratoj nomiĝis por li en Zell am See, Saalfelden kaj Hallein.
* Monumentojn starigis oni en Krimml kaj Taxenbach.

Fonto
-----

* Josef Lahnsteiner: *Oberpinzgau. Von Krimml bis Kaprun. Eine Sammlung geschichtlicher, kunsthistorischer und heimatkundlicher Notizen für die Freunde der Heimat.* 1956, p. 198–199

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Anton Wallner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Artikolo ĉe salzburg-wiki
* Adolf Schweitl: "Freiheitskämpfer Anton Wallner"

Notoj
-----

1. ↑  informoj klubaj kaj pri-wallneraj
La reĝlando Nederlando konsistas el kvar partoj: Nederlando, Arubo, Curaçao kaj Sint Maarten kaj el 12 provincoj kaj tri tansmaraj komunumoj Bonaire, Saba kaj Sint-Eustatius.

Flagoj de la kvar monarkiaj landoj
----------------------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |
| Flago deNederlando | Flago deCuraçao | Flago deArubo | Flago de Sankta Marteno |

Flagoj de la nederlandaj provincoj
----------------------------------

La dek du provincaj flagoj estas ordigitaj laŭ aĝo. Je oficialaj ceremonioj oni tiel aranĝas ilin de maldekstre al dekstre (vide de la spektantoj), komencante per la flago de Norda Brabanto.

Provincoflagoj de Nederlando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |
| Flago deNorda Brabanto | Flago deGelderlando | Flago deSuda Holando | Flago deNorda Holando |
|  |  |  |  |
| Flago deZelando | Flago deUtreĥto | Flago deFrislando | Flago deOveriselo |
|  |  |  |  |
| Flago deGroningen | Flago deDrento | Flago deLimburgo | Flago deFlevolando |

  

Ne ĉiuj flagoj havas oficiale la samajn mezurojn, sed praktike oni uzas rilaton de 2:3 inter alto kaj larĝo.

### Vimploj de nederlandaj provincoj

La nederlandaj provincoj havas krom la propraj flagoj ankaŭ proprajn vimplojn. Tiuj estas iom neoficialaj, ĉiu havas la rajton levi ilin je ajna okazo.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |
| Vimplo de Norda Brabanto | Vimplo de Gelderlando | Vimplo de Suda Holando | Vimplo de Norda Holando |
|  |  |  |  |
| Vimplo de Zelando | Vimplo de Utreĥto | Vimplo de Frislando | Vimplo de Overiselo |
|  |  |  |  |
| Vimplo de Groningen | Vimplo de Drento | Vimplo de Limburgo | Vimplo de Flevolando |

Flagoj de la insuloj kiuj nun estas specialaj nederlandaj komunumoj
-------------------------------------------------------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |
| Flago deBonaire | Flago deSaba | Flago deSint-Eustatius |

Vidu ankaŭ
----------

* Geŭzo (flago)

* Kategorio Flagoj de partoj de Nederlando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Barrios de Colina** [BArjos dekoLIna] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Alfoz de Burgos*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Alfoz de Burgos, centre kaj malhelverde.
Preĝejo de Sankta Johano.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,49 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 51 loĝantojn.

Ĝi perdis 400 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.

Ĝi distas 23 km norde de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas najbare al la Sierra de la Demanda.

La municipa teritorio enhavas du submunicipojn, nome San Juan de Ortega kaj Hiniestra.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento, iom rilate al monaĥejo de la 12-a jarcento en la Jakoba Vojo kiu gravis ekzemple por la fondo de la nuna submunicipo San Juan de Ortega.

Barrios de Colina formis parton de la komunumaro *Hermandad de Montes de Oca* en la *partido de Juarros*, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon *Intendencia de Burgos*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj kaj ĉefe la monaĥejo de San Juan de Ortega.

Bildoj de la monaĥejo de San Juan de Ortega
-------------------------------------------

* Absido.Absido.
* Fenestro kun embrazuro en la absido.Fenestro kun embrazuro en la absido.
* Detalo.Detalo.
* Baldakeno.Baldakeno.
* Eksterordinara efiko de ekvinoca lumo sur kapitelo pri Kristnasko.Eksterordinara efiko de ekvinoca lumo sur kapitelo pri Kristnasko.
* Anunciacio.Anunciacio.
* Romanika sarkofago.Romanika sarkofago.
* Volboj.Volboj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775441
 |
La nuna oficiala flago de Komi Respubliko
**Flago de Komi Respubliko** estas oficiala ŝtatsimbolo de Komiio, subjekto de Rusia Federacio. La nuna flago estis akceptita je la 17-a de decembro 1997. Ĝi estas horizontala trikoloro de bluo, verdo kaj ruĝo. La proporcio de la flago estas 2:3.

Historio de la flago
--------------------

Laŭ lasta modifiko de la Ŝtatflago de Komi Sovetia Socialisma Respubliko ĝi estis sama kiel flago de RSFSR kun aldonita skribaĵo *Komi ASSR* en ĝia supra maldekstra parto.

La unua flago de post-Sovetia Komi Respubliko estis laŭleĝe akceptita je la 27-a de novembro 1991. Ĝiaj proporcioj estis 1:2.

Unue tiu flago estis kreita kiel baŝkira nacia flago en la jaro 1917 kaj oni planis restaŭri ĝin kiel nacian flagon de Baŝkirio. Sed la parlamento de Komi Respubliko akceptis la flagon tri monatojn antaŭe ol tion faris la parlamento de Baŝkirio, tial Respubliko Baŝkortostano devis elekti alian varianton de trikoloro (la ordo de koloroj malsamas).

Rimarkoj
--------

1. ↑  Постановление Президиума Верховного Совета Коми ССР от 27.11.1991 — закон «Об утверждении Государственного флага Коми ССР и внесении изменений в Конституцию (Основной Закон) Коми ССР». Утверждён законом № XII-20/3 от 06.06.1994. Закон введён в действие Постановлением № XII-20/4.
2. ↑  Akceptita per *farman* (ordono) de Baŝkira Registaro № 4547 je 20.08.1918
**AVEDIK Félix** estis hungara juĝisto, ankaŭ pentristo naskiĝinta en Erzsébetváros la 15-an de junio 1888 kaj mortinta en Budapeŝto la 22-an de decembro de 1949.

Kariero
-------

Félix Avedik akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1910. Li lernis pentroteknikon de Ferenc Szablya-Frischauf, krome en Berlino kaj Parizo. Inter 1912-1915 li estis ŝtata oficisto, poste li estis armea juĝisto, ekde 1917 ĝis 1945 juĝisto en Budapeŝto, inter 1945 kaj 1948 advokato same en la ĉefurbo. Li redaktis la *Büntetőjogi Döntvénytár* (I–V.) de revuo *Jogi Hírlap*. Li publikis plurajn studojn pri la historio de la armenoj en Hungarujo. Lia edzino estis violonisto.

Li ekspoziciis ekde 1929.

Verkoj
------

* *A magyar örménység múltja és történeti jelentősége* (Bp. 1920);
* *Az örmények* (Bp. 1921);
* *Az örmény nép múltja és jelene* (kun Ferenc Alexa, Bp. 1922).

Fontoj
------

* Magyar Életrajzi Lexikon
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 317481
* VIAF: 121369790
* ISNI: 0000 0000 7925 4628
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
10:19
La **flago de la Marŝala Insularo**, insulo-nacio en la Pacifiko, estis adoptita komence de mem-administrado, la 1-an de majo 1979.

La Marŝala Insularo estis parto de la Kuratora Teritorio Pacifikaj Insuloj, administrita de Usono, de kiu la Marŝala Insularo kaj Mikronezio disiĝis. En komuneco kun aliaj insulonacioj en la regiono, tiu flago havas la simbolan reprezentadon de la loko de la insuloj ene de la oceano. La altiĝanta diagonala grupo reprezentas la ekvatoron, la stelo super reprezentado de tiu Norda duongloba insularo. La blankaj kaj oranĝaj partoj de la grupo reprezentas, respektive, la sunleviĝon kaj la sunsubiron, same kiel simbolanta pacon kaj kuraĝon. La 24 punktoj de la stelo reprezentas la nombron de distriktoj, dum la kvar longformaj pintoj reprezentas la ĉefajn kulturajn centrojn de Majuro, Jaluit, Wotje kaj Ebeye.

* Kategorio Flago de la Marŝala Insularo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNaciaj flagoj en Oceanio |
| --- |
| Aŭstralio • Fiĝio • Kiribato • Marŝaloj • Mikronezio • Nauro • Nov-Zelando • Palaŭo • Papuo-Nov-Gvineo • Salomonoj • Samoo • Tongo • Tuvalo • Vanuatuo |
| **Dependaĵoj kaj aliaj teritorioj** Aceho • Bugenvilo • Franca Polinezio • Gvamo • Havajo • Niuo • Nov-Kaledonio • Norfolkinsulo • Nord-Marianoj • Kokosinsuloj • Kristnaskinsulo • Paskinsulo • Pitkarninsulo • Rotumo • Tokelao • Usona Samoo • Valiso kaj Futuno |
| Vidu ankaŭ: 
Flagoj de Afriko, Ameriko, Azio, Eŭropo, internaciaj organizaĵoj • Listo de naciaj flagoj • Listo de naciaj emblemoj |

 |
**Anton Staus** (naskiĝis la 5-an de septembro 1872 en Hejdelbergo, mortis la 21-an de julio 1955 en Pullach im Isartal) estis germana astronomo kaj inĝeniero

Li lernis pri maŝinkonstrua inĝenieriko en la teknika altlernejo de Karlsruhe,
kaj iĝas ĉef-inĝeniero en 1899. En 1914 li estas nomumita profesoro en la
inĝenierika lernejo de Esslingen am Neckar, sed la komenco de la unua mondmilito
malhelpis lin okupi tiun posteno : li servis dum la milito kiel leŭtenanto en la
observad-balonoj. Nur en 1918 li okupis sian katedron en Esslingen. Li tie laboris
inter alie pri la termikaj motoroj.

Sekve al malsano, kiu trafis lin dum la milito, li emeritiĝis en 1930 kaj instaliĝis
en Pullach.

Krom la maŝinkonstruo, Staus okupiĝis pri astronomio kaj plibonigo de teleskopoj.
Dum sia lerntempo, li ekkonis la astronomon Max Wolf, kiu konstruis sian propran
privatan observatorio kaj malkovris asteroidojn per fotografio.

Li mem malkovris la asteroidon 335 Roberto, la 1-an de septembro 1892 sur fotografa
plato.

En 1905 li konstuigis, en Rüppurr (kvartalo de Karlsruhe), sian privatan
observatorion kies ĉefa instrumento estis refraktoro de 20 cm de diametro. Pri
sia sperto de astronomo, li verkis la libron
"*Fernrohrmontierungen und ihre Schutzbauten*", eldonita en 1952, kiu estas la
referenca libro de la amatoraj astronomoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* germane Nekrologia notico
**Tadeusz Żenczykowski** (naskiĝis la 2-an de januaro 1907 en Varsovio, mortis la 30-an de marto 1997 en Londono) – pola juristo, politika aganto kaj publicisto. Kavaliro de la Ordeno de Blanka Aglo.

Vivo
----

De 1922 membro de Pafista Asocio, unu el gvidantoj de la Asocio de Pola Demokratia Junularo. De novembro 1938 parlamentano por Sejmo de la 5-a kadenco laŭ listo de la Tendaro de Nacia Unuiĝo.

Septembre 1939 partoprenis la defendon de Varsovio, post fuĝo de germana mallibero estis organizanto kaj prezidanto de konspira Reskonstru-Asocio de Pola Respubliko (ZOR). De 1940 laboris en la Buroo de Informado kaj Propagando ĉe Ĉefkomandejo de la Asocio de Armita Batalado. Li gvidis Operacon N (Akcja N), kaj de 1943 estis gvidanto de Subfakultato "Antyk" (Operaco Antyk), okupiĝanta pri kontraŭsoveta propagando ("Wolność Robotnicza" kaj "Głos Ludu"), kaj "Rój", preparanta ribelan propagandon.

Partoprenis la ribelon de Varsovio, plenumante funkcion de la ĉefo de Propaganda Fakultato de Pola Enlanda Armeo. Post falo de la ribelo ektroviĝis en germana malliberejo. Post liberigo iĝis redaktoro de konspira kontraŭkomunista revuo "Głos Wolności" (Voĉo de Libereco). Novembre 1945 forlasis Pollandon.

Inter elmigrantaro aktivis politike kaj publiciste. En la jaroj 1954–1975 estis redaktoro, poste anstataŭanto de la direktoro de Pola Sekcio de Radio Libera Eŭropo. Li apartenis al Konfidanto-Konsilio de Pola Kultura Fondaĵo en Londono, dum pluraj jaroj kunlaboris kun "Dziennik Polski" kaj "Dziennik Żołnierza". Aŭtoro de pluraj historiaj verkoj.

Bibliografio
------------

* *Generał Grot. U kresu walki* (Generalo Grot. Fine de la batalo), Wydawnictwo Polonia, Londono 1983
* *Polska lubelska 1944* (Lublina Pollando), Editions Spotkania, Parizo 1987, Varsovio 1990
* *Samotny bój Warszawy. Pisma historyczne* (Soleca batalo de Varsovio. Historiaj skribaĵoj), Wydawnictwo LTW, 2005, (ISBN 83-88736-69-8)
* *Dramatyczny rok 1945* (Drama jaro 1945), samizdate Wydawnictwo Głos, 1981, Wydawnictwo LTW, 2005, (ISBN 83-88736-74-4)
* Edward Raczyński, Tadeusz Żenczykowski *Od Genewy do Jałty. Rozmowy radiowe* (De Ĝenevo ĝis Jalto), Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 1991, (ISBN 83-85291-19-9)
* *Dwa komitety 1920 1944. Polska w planach Lenina i Stalina* (Du komitatoj 1920 1944. Pollando en planoj de Lenin kaj Stalin), Editions Spotkania, Parizo 1983

Dokumenta filmo
---------------

* Televida Biografia Vortaro – Tadeusz Żenczykowski. Rakontoj, 1992

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tadeusz Żenczykowski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Tadeusz Żenczykowski en: Ribelaj vivoj. Muzeo de la Varsovia Ribelo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 577933
* GND: 123601363
* LCCN: n83145528
* VIAF: 114474880
* ISNI: 0000 0001 1084 7879
* SUDOC: 028896955
* BNF: 12063761j
* NLA: 35145816
* NKC: js2008458481
 |
Koordinatoj: 44° 35′ 04″ N 5° 03′ 11″ O﻿ / ﻿44.58444 °N, 5.05306 °O﻿ / 44.58444; 5.05306 (mapo)

**Félines-sur-Rimandoule** estas franca komunumo lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi havis 69 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.

Geografio
---------

Félines-sur-Rimandoule etendiĝas sur 8.46 km², kaj havis 69 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 8.2 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Drôme, en la okcidenta parto de la francaj Alpoj.

Historio
--------

La departemento Drôme estis oficiale kreita la 5-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Patrick Cuer, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Félines-sur-Rimandoule apartenas al la kantono de Bourdeaux, kies ĉefurbo estas Bourdeaux. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Die, unu el la tri arondismentoj de la departemento Drôme.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Drôme
* Kantono de Bourdeaux
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Bongusta eŭterpo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Unukotiledonaj plantoj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Arecales |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Arekacoj |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Euterpe* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***E. edulis*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Euterpe edulis****(Martius, 1824) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: En danĝero** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Bongusta eŭterpo  |

 |
| v • d • r |

Bongusta eŭterpo aŭ **Jusaro** (*Euterpe edulis*) estas brazila palmo endemia de la Atlantikaj arbaroj. Ĝia trunko atingas ĝis 20 m ene la arbaro kaj ĝiaj fruktoj estas manĝaĵo al pluraj bestoj kiaj ramfastoj, jakuoj, jakutingoj, pekaroj, sciuroj, turdoj, ktp, kiuj dissemigas la palman specion tra la arbaro. 

Tradicie la kuirita eno de la Jusara trunko (palmomedolo) estas fajna manĝaĵo al la arbaraj popoloj. Nune ĝi estas ankaŭ serĉata en manĝejoj en Brazilaj urbegoj. Tamen la dehakado de Bongusta euterpo estas aktuale malpermesita en Brazilo, ĝia konsumo eblas ankoraŭ pere de la kaŝkomerco. La konsumo de jusara palmomedolo minacas nun la Bongustan eŭterpon kaj la bestojn kiujn rilatas al ĝi, kiel la Blankakrona jakutingo.

Literaturo
----------

* LORENZI, H. *Palmeiras brasileiras e exóticas cultivadas*. Instituto Plantarum, 2004

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

* Paranaj-paraibaaj landinternaj arbaroj