recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Georg FRÖLICH** (latinigite: *Georgius Laetus*; naskiĝinta ĉ. 1500 en Vogtlando) estis germana verkisto kaj urbadministra sekretario en Nurenbergo kaj Augsburg.

Vivo
----

De liaj junaj jaroj nenio estas konata krom tio kion li mem asertis en antaŭparolo de traduko de Johano Stobeo. Post frekvento de lernejoj (ĉ. 1520) li estis skribisto ĉe la elektoprinco de Palatinato; poste li troviĝis kiel sekretario en Nurenbergo, inter 1526 kaj 1536.

Laŭ nurenbergaj administraj libroj li venis en 1528 en la kancelarian registrejon kaj promociiĝis tie en 1529. Lian gravecon atestas sendiĝo en 1530 al Augsburg kun la juristoj Christoph Scheurl kaj Johann Hepstein laŭ ordono de la urba konsilantaro de Nurenbergo. Laŭ Andreas Osiander, kiu ŝatis liajn konojn de la latina lingvo kaj liajn poemojn, Frölich dum certa tempo anstataŭis por malsana konsilantara sekretario nome Lazarus Spengler (+ en 1534). Tamen li ne povis posteuli lin.

Sekve Frölich preferis iri al Augsburg kie oni ŝategis lin. Inter sia deĵorperiodo inter 1536 kaj 1548 li tre meritis en malfacilaj situacioj. Kompense oni pagas al li anticipe la salajron de ok jaroj.

Li ankaŭ laboris leterskribante por la Ŝmalkalda Ligo. Ĉar li sciis ke imperiestro Karlo la 5-a ne ŝatis tion li sentis kreskantan malfavoron por li politike kaj petis pri demisio. Pro neakcepto de maldungo fare de la lokaj responsuloj li alfrontis an aŭgusto 1548 abdikigon laŭ imperiestra ordono.

Post kelkaj jaroj da privata docentado en Kaufbeuren (tie li akiris propran domon en junio 1549) li revidiĝis en Augsburg. De marto 1554 por la daŭro de kvar jaroj li denove deĵoris por la magistrato; ĝi jam en 1552 estis nomumintaj lin konsilisto kaj advokato urba. Bedaŭrinde pli malfruaj faktoj el lia vivo ne estas konataj.

Inter lia amikaro nombriĝis Konrad Geßner, Kaspar Brusch kaj Georg Vogler. Vogler de Frölich nomiĝas bofrato.

Verkista graveco
----------------

Menciindas treege inter liaj verkoj *Joannis Stobaei Scharpffsinnige Sprüche'* (Bazelo 1551): temas pri la unua traduko de aĵoj de Stobeo en la germanan kvankam multaj partoj estas pli perifrazo ol akurata traduko. Tamen interesas lia strebo trovi taŭgajn, jam ekzistantajn germanajn proverbojn kio kulturhistorie interesas. Ĝenerale por la epoko de Reformacio konstateblas ke por multaj eldonistoj gravis antaŭ ĉio facile legebla stilo.

Lerte li ankaŭ germanigis la psalmojn, *Verdeutschung aller Psalmen, wie sie Johannes Campensis nach hebräischer Wahrheit in das Latein gebracht* (Nurenbergo 1532).

Fonto
-----

* Franck, Jakob, "Frölich, Georg". Ĉe: *Allgemeine Deutsche Biographie* 8 (1878), p. 136-137 (tie chi interrete)
**Rashida Tlaib** (naskiĝis la 24-an de julio 1976 en Detrojto, Miĉigano, Usono), estas usona politikisto kaj advokato kiu servas kiel la Usona Reprezentanto de la 13-a kongresa distrikto de Miĉigano ekde 2019. La distrikto enhavas la okcidentan duonon de Detrojto, plurajn okcidentajn antaŭurbojn, kaj grandan parton de la areo Downriver. Ŝi estas ano de la Demokrata, ŝi antaŭe reprezentis la 6-an kaj 12-an distriktojn en la Miĉigana Domo de Reprezentantoj antaŭ ol ŝi estis elektita por la Usona Kongreso.

En 2018, Tlaib ricevis la nomumon de la Demokrata por la 13-a kongresa distrikto de Miĉigano por la Usona Domo de Reprezentantoj. Neniu kandidatiĝis de alia partio kontraŭe kaj ŝi fariĝis la unua palestin-usona virino en la Kongreso. Tiujare ŝi kaj Ilhan Omar fariĝis la du unuaj islamaninoj elektitaj por la Kongreso.

Tlaib estas ano de la Demokrataj Socialistoj de Usono. Rashida Tlaib kaj Alexandria Ocasio-Cortez kaj estas la unuaj du anoj de tiu grupo en la Usona Kongreso. Tlaib estas kritikisto kontraŭ la Trumpa prezidanteco kaj subtenas lian elpostenigon. Pri eksteraj rilatoj, ŝi kritikas la izraelan registaron, postulas ke Usono ne plu finance subtenu Israelon, ŝi subtenas la BMS-movadon kun la celo ke Israelo forlasu la israelajn koloniojn en Cisjordanio.

* Kategorio Rashida Tlaib en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 632851
* GND: 1177981254
* LCCN: no2019129544
* VIAF: 8342155044843472520002
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Raŭka grundokolombo** |
| --- |
|  |
| 
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birda klaso *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kolomboformaj *Columbiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kolombedoj *Columbidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Columbina *Columbina* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Raŭka grundokolombo** *Columbina cruziana*(Prévost, 1842) |
|

 |
|
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Raŭka grundokolombo  |

 |
| v • d • r |

La **Raŭka grundokolombo** (*Columbina cruziana*) estas specio de birdoj de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn. Ĝi vivas en la tropika Nova Mondo, partikulare en Sudameriko. Ili troveblas en la okcidento de la Andoj en Ekvadoro, Peruo kaj nordo de Ĉilio. Ties natura habitatoj estas subtropikaj kaj tropikaj sekaj arbustaroj, subtropikaj kaj tropikaj malsekaj arbustaroj, subtropikaj kaj tropikaj alt-altitudaj arbustaroj kaj tre degraditaj iamaj arbaroj. 

Tiu specio estas malgranda kolombo 16 ĝis 18 cm longa. Estas griza kun nigraj makuloj en flugiloj. La beko estas flava, sukcen- aŭ oranĝ-kolora en la bazo kaj nigra pinte. La vosto estas griza kaj kaj ruĝaj la kruroj. La maskla plenkreskulo havas bluecajn kapon kaj kolon. La ino kaj la junuloj estas helgrizaj.

Tiu kolombo vivas ĉefe en sekaj zonoj, kie ĝi manĝas ĉefe semojn. La voĉo estas milda, mallonga, raŭka (pro tio la nomo) kaj subita, kio similas al la homa rukto (kŭaŭ!).

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Birdoj |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 721581
 |
La **Internacia Kaŭna Kinofestivalo** - litove *Tarptautinis Kauno kino festivalis* - estas festivalo pri nekomercaj filmoj fondita en 2007, kiu de tiam ĉiujare dum oktobro okazas en la urboj Kaŭno kaj Vilno de Litovio. La festivalo estas organizata pere de litova organizaĵo "Visos mūzos" ("ĉiuj muzoj"), la festivala direktorino estas Ilona Jurkonytė, kaj la programa produktisto estas la svedo Tomas Tengmark.

Celoj de la festivalo
---------------------

La ĉefa celo de la festivalo estas prezenti filmojn kiuj gajnis internacian renomon kaj reflektas ne nur la plej aktualajn tendencojn de kina arto, sed ankaŭ publikajn temojn en loka kaj tutmonda kunteksto. La festivalo celas ebligi kinproduktorojn ankoraŭ relative konatajn prezenti siajn verkaĵojn al la publiko. La festivala programo enhavas filmajn prezentojn, debatojn, prelegojn kaj renkontiĝojn kun kinproduktoroj.

La naskiĝo de la festivalo proksime rilatas al la ambicio subteni filman kulturon en Baltio kaj vivteni la kinejon "Romuva" (nomata laŭ la historia pagana kultejo Romuva), la plej malnovan artan filmteatrejon en Litovio. La urbo Kaŭno konsideras la festivalo reprezenta kultura evento kaj amplekse finance subtenas ĝin.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo de la festivalo
lignofajraj flamoj - deviga atributo de la festo *Rasos*
**Rasos** (litove, per plena nomo *Rasos šventė* [*šventė* = solenaĵo, festo], "festo de roso", ankaŭ literumata *Rãsos, Rasa, Kupolės, Saulės* [*saulė* = suno, ankaŭ suna diino] aŭ *Krešės*, ĵemajtie *Rasas*) estas malnova somermeza festo laŭ la antikvaj ritoj de la antaŭkristana religio de Litovio. Post la formala kristanigo de la Grandduklando Litovio fine de la 14-a jarcento, oni provis kanaligi la prakristanajn tradiciojn al kristanaj formoj kaj nomis la solenaĵon "Joninės" aŭ plene "Joninės šventė", festo aŭ solenaĵo de Sankta Johano Baptisto, kies katolika memortago estas la 24-a de junio, proksime de la 20-a ĝis 23-a de junio en kiu astronomie estas la solstico, la "somermeza tagnokto" kiam la suno atingas sian plej grandan altecon super la ĉiela ekvatoro, kiu de antikvaj tempoj difinis la feston *Rasos*.

la balta *aukuras* aŭ "fajra altaro" de la kulto Romuva
Ankaŭ en modernaj tempoj la festo restas kulmino en la jara festado de tradiciemaj litovoj en kaj ekster Litovio. Granda subĉiela fajrego estas nepra ero de la festo, sed ankaŭ tradiciema kantado kaj muzikado per historiaj instrumentoj kaj en etnografie tipaj tradiciaj vestaĵoj nemalhaveblas. Ke inter kristanoj la festo havas la titolon "**Joninės**" ne ŝanĝas la tradician, fakte antaŭkristanan enhavon. Kun ankoraŭ pli specifa akcento de la antikvaj ritoj de la antaŭkristana religio de Litovio celebras la feston la membroj de la pagana kulto Romuva. En ĝiaj ceremonioj tra la tuta jaro kaj aparte intense dum la festo *Rasos*, la *aukuras* aŭ "fajra altaro" estas sankta granda ŝtono sur kiu fajro estas rite bruligita. La partoprenantoj de Romuva-ritoj lavas siajn manojn kaj vizaĝon antaŭ ol proksimiĝi al la fajra altaro, kaj tiam kantas tradiciajn prakristanajn kantojn ("dainas") aŭ ritajn himnojn dum la fajro estas ekbruligata. Manĝaĵoj, trinkaĵoj, herboj kaj floroj estas oferataj al la flamoj dum la grupo daŭre kantas "dainas". Post la materiaj oferoj, la partoprenantoj donas siajn proprajn parolajn aŭ silentajn kontribuaĵojn, kiuj estas portataj al la dioj kaj prauloj per la fumo kaj flameroj de la fajro.

Laŭ pluraj karakterizaĵoj la festo similas al la samtempaj somermezaj festoj de la kulturoj de Skandinavio, kiuj fontas el la ĝermana mitologio kaj ankaŭ estis kanaligitaj al kristanaj formoj kaj rebaptitaj "festo de Sankta Johano", kaj ankaŭ laŭ la slavaj antaŭkristanaj kulturoj ekzistas simila somermezaj festoj, sed la originoj de la balta antikva celebraĵo tamen estas sendependaj.
Purpura triangulo
 Purpura triangula sur brakflikaĵo kun malliberula numero je ambaŭ flankoj
Purpura triangulo sur plakedo memoranta la persekutadon de Atestantoj de Jehovo en la koncentrejo Mauthausen
**Purpura triangulo** estas insigno kun egallatera triangulo kiu staras sur sia apekso kaj estas purpura en koloro. Tiu insigno estis uzita por marki kaptitojn en naziaj koncentrejoj dum la Dua Mondmilito. La flikaĵo estis uzita por marki kaptitojn de religio "Bibliaj Studentoj" (germane: *Bibelforscher*), tiam konataj kiel Atestantoj de Jehovo, kaj militservaj obĵetantoj pro kialoj de konscienco kontraŭantaj al la servo en la armeo. Ili foje estis moke nomitaj "la klaŭnoj de la ĉielo" (germane: *Himmelskomiker*). Dum la Dua Mondmilito, la nazioj murdis proksimume 2 000 Atestantojn de Jehovo, proksimume 250 per ekzekuto.

Tiun ĉi insignon ricevis ankaŭ membroj de la adventismo, baptismo kaj pacistoj kiuj vivis en Germanio , sed tiuj pacifistoj respondecis pri malpli ol unu procento de tiuj kiuj portis la insignon. Markado de grupoj per la purpura insigno kaj finfine ekstermi ilin, estis farita kiel parto de la nazia subpremado al minoritatoj kiuj reinterpretis la Biblion kaj sekvis ĝiajn instrukciojn laŭvorte, kontraŭ la volo de la reĝimo .

Notoj
-----

1. ↑  Johannes S. Wrobel, *Jehovah’s Witnesses in National Socialist Concentration Camps, 1933 – 45*, Religion, State & Society, Vol. 34, No. 2, Junio 2006, pp. 89-125 "The concentration camp prisoner category ‘Bible Student’ at times apparently included a few members from small Bible Student splinter groups, as well as adherents of other religious groups which played only a secondary role during the time of the National Socialist regime, such as Adventists, Baptists and the New Apostolic community (Garbe 1999, pp. 82, 406; Zeiger, 2001, p. 72). Since their numbers in the camps were quite small compared with the total number of Jehovah’s Witness prisoners, I shall not consider them separately in this article. Historian Antje Zeiger (2001, p. 88) writes about Sachsenhausen camp: ‘In May 1938, every tenth prisoner was a Jehovah’s Witness. Less than one percent of the Witnesses included other religious nonconformists (Adventists, Baptists, pacifists), who were placed in the same prisoner classification.’".)
2. ↑  Bibelforscher

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 749968
 |
Sinaja duoninsulo, montranta lokigon de *Jabal Musa*
Vidaĵo el la montopinto de la Monto Sinajo
**Monto Sinajo** aŭ **Monto Sinaio** (arabe طور سيناء, tur sinaa'i; hebree הר סיני, har sina'i), konata ankaŭ kiel **Monto Horebo**, **Monto Musa**, **Gabal Musa** (egiptiaraba), **Jabal Musa** (standarda araba signife "Monto de Moseo") de beduenoj, estas la nomoj de monto ĉe Urbo Sankta Katerino, en Sinajo en Egiptio. En araba la vortoj 'Jabal' kaj 'Toor' havas similajn signifojn, kaj Monto Sinajo estas menciita en la Korano en ties ĉapitro 'La Figo' (Surao *at-Tin*) kiel "Toor-i-Sineen" Arkivigite je 2011-07-16 per la retarkivo Wayback Machine. Ĝi estas la beduena kaj kristana tradicia loko de la Biblia Monto Sinajo.

Tiu monto situas sude de la Duoninsulo de Sinajo, nordoriente de Egiptio, en Azio, kaj estas la loko kie, laŭ la Biblio, Dio donacis al Moseo la Dekalogon. La Monto Sinajo estas 2285 m alta monto proksima al la Monto Sankta Katerino (2,629 m, la plej alta montopinto de la Sinajo. Ĝi estas ĉirkaŭata ĉiuflanke de pli altaj montopintoj de ties montoĉeno.

La Monaĥejo de Sankta Katerino en Urbo Sankta Katerino situas je la deklivo de la apuda monto Sankta Katerino je alto de ĉirkaŭ 1260 m.

La lokigon de la "biblia" Monto Sinajo en Jebel Musa faris du monaĥoj kiuj anoncis esti trovintaj la "brulantan rubuson" de Moseo, ĉirkaŭ la jaro 300 pK. Tiu rubuso situas, laŭ la tradicio, en la monaĥejo de Sankta Katerino. La kredo je tiu loko por la monto Sinajo daŭris 1700 jarojn kaj iĝis parto de la tradicio. La supozata biblia reala loko, tamen, ankoraŭ necertas.

La nomo Sinajo devenas de "dio Luno Sin", probable, same kiel la dezerto de Sin. La judismo asertas, ke tuj post la judoj ricevis la dekalogon en la monto Sinajo, tiuj estis malamataj de la resto de la homaro ĉar nur ili ricevis la dian komunikadon (situacio prezentata kiel vortoludo: Sinajo el Sin-ah, kio signifas "malamo"). La zono laŭ la Biblio estis atingita de la judoj la trian monaton de la *Eliro*. Tie ili kampadis ĉirkaŭ unu jaron.

La lastaj dudekdu ĉapitroj del *Eliro*, kun la tuta *Levidoj* kaj la Libro de *Nombroj* ĉap. 1-1, enhavas rakonton de la okazintaĵoj dum la restado en la monto Sinajo.

Vidu ankaŭ
----------

* Sinajo

Referencoj
----------

1. ↑  Joseph J. Hobbs, *Mount Sinai* (University of Texas Press) 1995.

* Monto Sinajo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monto Sinajo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Brown horse looking out over a railing. The head is sideways to the camera and the horse is looking into the distance.Pursanguloj havas bone ĉizilitajn kapojn.
**Pursangulo** estas ĉevalraso plej bone konata pro sia uzado en ĉevalkurado. Kvankam la vorto *Pursangulo* estas foje uzata por referenci al iu ajn raso de purrasa ĉevalo, ĝi teknike aludas nur al la raso de pursanguloj. Pursanguloj estas konsiderataj "varmsangaj" ĉevaloj, konataj pro sia vigleco, rapido kaj kuraĝo.

La pursangulo, kiel ĝi estas konata nuntempe, disvolviĝis en Anglio en la 17a kaj 18a jarcentoj, kiam indiĝenaj ĉevalinoj estis hibriditaj kun importitaj orientaj stalonoj de arabaj, berberaj, kaj turkmenaj rasoj. Ĉiuj modernaj Pursanguloj povas montri sian pedigron al tri virĉevaloj origine importitaj al Anglio en la 17a aŭ 18a jarcento, kaj al pli granda nombro de fondaj ĉevalinoj de plej anglaj rasoj. Dum la 18a kaj 19a jarcentoj, la Pursanguloj disvastiĝis tra la tuta mondo; ili estis importitaj en Nordamerikon dekomence en 1730 kaj en Aŭstralion, Eŭropon, Japanion kaj Sudamerikon dum la 19a jarcento. Nuntempe ekzistas milionoj da Pursanguloj, kaj pli ol 118,000 ĉevalidoj estas registritaj ĉiujare tutmonde.

Pursanguloj estas uzataj ĉefe por ĉevalkurado, sed ili estas bredataj ankaŭ por aliaj rajdfakoj kiaj ĉevalsaltado, kombinita trejnado, dresrajdo, poloo, kaj vulpoĉasado. Ili estas ankaŭ komune krucigitaj por krei novajn rasojn por plibonigi jam ekzistintajn, kaj estis influaj por la kreado de la Mejlkvaronulo, la Harnisulo, la Anglarabulo, kaj de variaj rasoj de Mezsanguloj.

Pursanguloj suferas pli da malsanoj kaj akcidentoj ol aliaj ĉevalrasoj eble pro streso dum vetkurado kaj trejnado.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pursangulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Pursangulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Jockey Club (USA)
* Thoroughbred Bloodlines
* Australian Stud Book
**Purujosa** [puruĤOsa] estas municipo de Hispanio, en la nordokcidento de la komarko Aranda kies ĉefurbo estas Illueca, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Panoramo.
Ravino Valcongosto.
Purujosa estas municipa teritorio en la nordokcidento de la komarko Aranda, kie ĝi estas okcidente de Calcena. Parto de la municipa teritorio estas okupata de la Natura Parko Moncayo. 

La loĝloko Purujosa mem estas je 116 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 978 msm en la Iberia Sistemo sur la valo de la rivero Isuela, alfluanto de la rivero Jalón. Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-2302 kiu sekvas la fluejon de la rivero kaj laŭ kiu estas inter Calcena sudoriente. Aliflanke estas jam la provinco Sorio kaj la plej proksima loĝloko estas Beratón. Ambaŭ alirejoj estas malfacilaj montarŝoseoj.

Historio
--------

Estis loĝado en Bronzepoko kaj de keltiberoj en la areo.

Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Purujosa estis donita de Alfonso la 2-a, kun aliaj lokoj al la Monaĥejo de Veruela en junio 1177 "Laudo etiam atque concedo vobis Perillosam cum terminis heremis et populatis scilicet, a Pinna de Águila usque ad Pinnan Perforatam et castello de Oliveto usque ad Chovas de Alondas..." En 1247 la abato de la monaĥejo de Veruela ŝanĝis kun Jakobo la 1-a Purujosa kontraŭ Bulbuente.​ Poste ĝi estis parto de la heredo de la grafoj de Morata, kiu apartenis al la nobela familio Martínez de Luna formita de Morata, Chodes, Villanueva de Jalón, Arándiga, Illueca, Gotor, La Vilueña, Valtorres kaj Purujosa.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same en Purujosa kie oni plialtiĝis el 425 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 26 censitaj loĝantoj en 2021, kvankam la veraj konstantaj loĝantoj estas nur 5 aŭ 6. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud. Multaj rekonstruitaj domoj estas por dua loĝejo.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Altiraĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, krucmonumento, popola arkitekturo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.

Kuriozaĵoj
----------

La semaforo.
Spite la malmultajn loĝantojn (nur 5 aŭ 6 veraj konstantaj loĝantoj), Purujosa estas la plej malgranda loĝloko en Hispanio kiu disponas de semaforo; fakte la centra strato estas longa (500 m) kaj mallarĝa pro kio semaforo utilas ĉar du aŭtoj ne povas veni en kontraŭaj direktoj.

Purujosa estas menciita en la verko *Cartas desde mi celda* de Gustavo Adolfo Bécquer.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Purujosa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803822
* GND: 1114507547
* VIAF: 3154800118356190921
 |
Turo Ŝparkaso Madrido
La **Turo Ŝparkaso Madrido** (hispane *Torre Caja Madrid*, antaŭe konata kiel *Torre Repsol*) estas nubskrapulo de Madrido (Hispanio), kiu troviĝas, kune kun aliaj tri, en la komplekso Kvar Turoj Negoc-Areo (CTBA), en la distrikto Fuencarral-El Pardo. Ĝi estas proprietaĵo de Ŝparkaso Madrido, kaj kun 250 metroj alte, ĝi estas la plej alta nubskrapulo de Hispanio kaj la kvina de Eŭropo. Ĝi estis fine inaŭgurita meze de la jaro 2009.

La Turo Ŝparkaso Madrido entute havas 45 etaĝojn, la plej malalta el ili havas 13,85 metrojn alte. La strukturo el ŝtalo de la konstruaĵo pezas 11.000 tunojn, la fasado estos kovrita ĉefe de vitro en la oficejoj kaj platoj el rustimuna ŝtalo en la baso de la betono. La etaĝo estas rektangula. La ĉefa arkitekto estas Norman Foster, en kunlaborado kun aliaj arkitektoj.

La respondeculo pri la konstruprojekto estas Jose Ramón Burgos Morcillo. La projekto estas sufiĉe moderna je la nivelo de la aliaj famaj nubskrapuloj de Usono kaj aliaj landoj.

* Turo Ŝparkaso Madrido en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Turo Ŝparkaso Madrido en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Rasueros** [raSŬEros] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *La Moraña* aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco.

Rasueros en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Arévalo norde, brune.
San Cristóbal de Trabancos.
Rasueros - mudeĥara turo de la 13-a jarcento.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Rasueros kaj San Cristóbal de Trabancos, iam nomita Cebolla (cepo) aŭ Cebolla de Trabancos, okupas totalan areon de 40,66 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 168 loĝantojn. Ĝi distas 80 km de Avilo, provinca ĉefurbo, survoje laŭ komarka ŝoseo 610 inter Medina del Campo kaj Peñaranda de Bracamonte, je 81 km de Valadolido, kaj je 57 km de Salamanko.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.

El historia pasinteco restas preĝejo de la 17-a jarcento, kun mudeĥara turo de la 13-a jarcento, baroka retablo kaj alia retablo (tiu romanika) el Astudillo, detruita pro pesto en Mezepoko. La preĝejo estas konstruita sur restaĵoj de iama kastelo de la Grafo Rasura, kies restaĵoj ankoraŭ videblas ĉe la fundamento de la preĝejo ĉe la rivero, kiu utilis kiel fosejo de la fortikaĵo kaj ĉe la fundamentos de kelkaj loĝejoj ĉe la placo. Estas ankaŭ ermitejo de la 18-a jarcento, kelkaj mezepokaj gvaturoj kaj ruinoj de muelejo kaj de kalkominoj. En San Cristóbal de Trabancos estas preĝejo kun mudeĥara absido.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761767
 |
**Miklós Haraszti** [miklOŝ harasti], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Haraszti Miklós** estis hungara politikisto.

Miklós Haraszti naskiĝis la  2-an de januaro 1945(nun 1945-01-02) en Jerusalemo (Brita Palestino).

Biografio
---------

Miklós Haraszti naskiĝis en tiu juda familio, kiu en 1939 fuĝis al Palestino por eviti la deviglaboron en Hungario. La familio revenis en 1948. La juna Miklós akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1970. Dum la studentaj jaroj li publikigis kaj apartenis al la kritikanta studenta movado, eĉ la polico kontrolis lin. En la jaroj 1970 kaj 1971 li estis ferlaboristo en fabriko. Pro siaj spertoj li skribis libron "Darabbér", kiu estis la unua paŝo al la formado de organizita opozicio en Hungario. La manuskripto estis konfiskita en 1973 kaj Haraszti estis kondamnita al 8 monatoj (suspende) en malliberejo pro la akuzo de ribelo kontraŭ la ŝtato. Tamen la libro estis tradukita en dek unu lingvojn kaj unue estis eldonita laŭleĝe en Hungario en 1989. En 1977 li estis unu el la fondintoj de la samizdatomovado kaj de 1981 ĝis 1989 li estis redaktoro de la plej grava samizdato. Inter 1990-1994 li estis parlamentano jam depost fino de la socialismo. Baldaŭ li prelegis en eksterlandaj universitatoj aŭ li havis plurajn postenojn ankaŭ eksterlande. Lia edzino naskis 2 filinojn. Li ricevis hungarajn premiojn en 2004 kaj 2005, francan en 2011.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Költők, dalok, forradalmak* (traduko, 1969)
* *Darabbér* (unue en 1975)
* *A cenzúra esztétikája* (samizdato, 1986, leĝe 1991)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio angle kun foto
* intervjuo kaj biografio hungare
* datenoj hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   usona filma datenaro



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 841705
 |


* Portalo pri Biografio
**Ignostikismo** estas la vidpunkto ke la demando pri la ekzisto de Dio estas sensignifa ĉar la terminoj estas "klare ne malpruveblaj" kaj "baze nekompreneblaj". Por la ignostikano, la deklaraĵo "Dio ekzistas" ne estas propozicio (diraĵo kio povas esti vera aŭ malvera) sed kontraŭe estas sensenca kiel "mizaris la maldikdudelfoj".

Termino
-------

La termino *ignostikismo* estis farita de rabeno Sherwin Wine, fondinto de la Societo por Homarisma Judismo.

Teologio
--------

Ignostikismo falas sub la kategorio de sendiismo. Ateisto dirus "Mi ne kredas ke Dio ekzistas", agnostikano dirus "Mi ne scias ĉu Dio ekzistas aŭ ne", kaj ignostikano dirus "Mi ne scias kion tio signifas, kiam vi diras 'Dio ekzistas'".

En la citaĵo sub "Dio" en la *Gvidilo al Homarisma Judismo*, eldonita de la Societo por Homarisma Judismo, ignostikismo estas difinita tiel: "trovanta neniom da signifo en la demando pri Dia ekzisto ĉar nenio pruvebla rezultas de ĝi." Ĉi tiu uzo de la termino "pruvebla" estas konsekvenca kun logika pozitivismo kaj indikas ke la vorto "Dio" estas sensignifa ĉar la preciza difinaĵo de Dio kiel "estaĵo" mankas.

Notoj
-----

1. ↑  Kurtz 1992, p. 196
2. ↑  Ĉi tiu frazeto estas sensencaĵo el la poemo "Ĵargonbesto" el la 1871-a libro de Lewis Carroll, *Tra la Spegulo*
3. ↑   God. *Guide to Humanistic Judaism*. Society for Humanistic Judaism. Alirita 2007-02-16.

 Arkivigite je 2008-12-07 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2008-12-07. Alirita 2007-05-08.
Bastonetero de Inconel 718.
**Inkonelo** aŭ origine **Inconel** estas familio de aŭstenitaj superalojoj bazitaj sur nikelo kaj kromio. La nomo estas registrita marko de *Special Metals Corporation*, tuta posedo subfilia de *Precision Castparts Corp.*

Inkonelaj alojoj estas materialoj rezistantaj kontraŭ oksidado kaj korodo bone taŭgaj por servo en ekstremaj medioj suferantaj premon kaj varmon. Okaze de varmo, *Inconel* formas dikan, stabilan, pasivigan oksidan tavolon protektante la surfacon el plua atako. *Inconel* retenas forton super ampleksa temperatura gamo, alloga por altatemperaturaj aplikaĵoj kie alumino kaj ŝtalo derivus en disformigo kiel rezulto de varmokazigitaj kristalvakuoj. La altatemperatura forto de *Inconel* estas disvolvigita fare de solida solvo plifortiganta aŭ precipita plifortigo, depende el la alojo.

Notoj
-----

1. ↑   High-Performance Alloys. Special Metals Corporation. Arkivita el la originalo je 2012-12-08. Alirita 2010-04-26.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-12-08. Alirita 2015-11-02.

* Kategorio Inkonelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Bonjour, Monsieur Courbet*, 1854. Realisma pentraĵo de Gustave Courbet.
**Realismo** en arto estas la klopodo reprezenti temojn verece, sen artefariteco kaj evitante artajn konvenciojn, neverŝajnajn, ekzotajn kaj supernaturajn elementojn.

Realismo estis elstara en arto en multaj periodoj, kaj estas grandparte afero de tekniko kaj trejnado, krom la evito de stiligo. En vidaj artoj, iluziima realismo estas akurata priskribo de vivoformoj, perspektivo, kaj detaloj de lumo kaj koloro. Realismaj verkoj de arto povas emfazi la ĉiutagecon, malbelon aŭ sordidecon, same kiel verkoj de socia realismo, socialisma realismo, regionismo, aŭ *kuirlavuja realismo*.

Estis variaj realismaj movadoj en artoj, kiaj la stilo de opero nome verismo, literatura realismo, teatra realismo kaj itala novrealisma kinarto. La realisma pentrarto ekis en Francio en la 1850-aj jaroj, post la revolucio de 1848. La realismaj pentristoj malakceptis Romantismon, kiu estis hegemonia en francaj literaturo kaj arto, kun radikoj en la fino de la 18a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Literatura movado
* Realisma pentrarto
* Socia realismo
* Socialisma realismo
* Verismo

Notoj
-----

1. ↑   Metropolitan Museum of Art. Metmuseum.org (2014-06-02). Alirita 2014-07-15.

* Kategorio Realismo (arto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Pusztafalu** [pustafalu] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Sátoraljaújhely. La loknomo signifas: pusto-vilaĝo.

Blazono de Pusztafalu

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 7  km²
* Alto super marnivelo: 329 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.5473/21.4933
* Loĝantaro: 260
* Poŝtkodo: 3995
* Telefonprefikso: 47

Situo
-----

Hollóháza situas en valo de rojo, laŭ la slovaka landlimo, laŭ flankovojoj. Pálháza troviĝas 10, Gönc 22, Sátoraljaújhely 26, Miskolc 92 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1389, apartenanta al fortikaĵo de Füzér. En 1565 la vilaĝo senhomiĝis pro la konstantaj militadoj, en 1715 refondiĝis. Post Traktato de Trianon la vilaĝo trovis sin apud la nova limo de Ĉeĥoslovakio. Ekde 2008 ankaŭ Slovakio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la kontrolado ĉesis ĉe la limo. Vilaĝservoj estas migra poŝto, gastejo.

Vidindaĵo
---------

* kalvinana preĝejo

* Kategorio Pusztafalu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Pusztaszemes** [pustasemeŝ] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Balatonföldvár. Pusztaszem signifas: pusto-okulo aŭ pusto-greno.

Aerfoto pri Pusztaszemes
Aerfoto pri Pusztaszemes
Aerfoto pri Pusztaszemes
Aerfoto pri Pusztaszemes

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 10 km²
* Koordinatoj: 46° 46′ N 17° 55′ O﻿ / ﻿46.77 °N, 17.92 °O﻿ / 46.77; 17.92 (mapo)Koordinatoj: 46° 46′ N 17° 55′ O﻿ / ﻿46.77 °N, 17.92 °O﻿ / 46.77; 17.92 (mapo)
* Loĝantaro: 400
* Poŝtkodo: 8619
* Telefonprefikso: 84

Situo
-----

Pusztaszemes situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Tab troviĝas 11, Balatonföldvár 12, Siófok 23, Lengyeltóti 30 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1229 laŭ tiama ortografio *"Scernes"*. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1778 germanoj refondis la komunumon. Vilaĝservoj estas kuracejo, migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Vendelo de 1860
* monumento de falintoj dum la mondomilitoj

Fontoj
------

* hungara Vikipedio
* http/maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu

* Kategorio Pusztaszemes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vido de Rauenstein al Lilienstein
Vido de Weißig al Rauenstein
**Rauenstein** estas jam altagrade eroziita tablomonto en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro.
Ĝi situas inter Weißig, Rathen kaj Stadt Wehlen, proksime al la maldekstra bordo de Elbo kaj atingas la altecon de 304 metroj. La rokosupro, sur kiu troviĝas restoracio, ofertas panoraman vidon, interalie al la najbaraj tablomontoj Kleiner Bärenstein, Großer Bärenstein kaj al Lilienstein. La vojo trans la kresto de Rauenstein parte havas altmontaran karakteron kaj inkluzivas ŝtuparojn kaj eskalojn. Ĝi estas pado, kiu abunde instruas la migranton pri geologio. Videblas preskaŭ ĉiuj formoj de grejserozio. Ekzemple strangaspektaj feroksidozaj tuberoj, kiuj dise kovras la surfacon de la roko „Pudelstein". Aliloke montriĝas karakterizaj kavaĵoj, kiujn oni ĉi tie tradicie nomas sablohorloĝoj, gracilaj roko-kolonoj, efloreskaĵoj de aluno, kaj granda varieco de pliaj produktoj de erozio pro akvo kaj frosto.

Turismo
-------

Proksimaj celoj estas

* Bastei
* tablomonto Lilienstein
* Fortikaĵo Königstein


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Rauenstein (Saksa Svislando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Dum la Traktato de Laŭzano en 1923 estis aprobita la loĝantara interŝanĝo inter Grekio kaj Turkio okazinta laŭ propono de la greka registaro. La interŝanĝo okazis laŭ religiaj kaj etnokulturaj kriterioj. La elpelon influis la Greke Ortodoksa Eklezio kaj tiel oni forigis grekajn civitanojn de Anatolio kaj Izmiro en Turkio kaj la islamajn loĝantojn de Grekio kaj Kreto (insulo). La esceptoj estis de grekoj vivantaj en Istanbulo, Trakio kaj sur la insuloj Gökçeada kaj Bozcaada en Turkio. Islamanoj loĝantaj en Trakio en Grekio kaj Insuloj kiel Rodoso estis rajtigitaj resti..

Vidu ankaŭ
----------

* Vallahadoj

Notoj
-----

1. ↑   Popola Interŝanĝo (MÜBADELE). Arkivita el la originalo je 2022-12-16. Alirita 2022-12-08.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2022-12-16. Alirita 2022-12-16.
2. ↑  jstor.org/stable/208566

* Kategorio Interŝanĝo de loĝantaro inter Grekio kaj Turkio 1923 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 805415
 |
José de Ribera, *Jakobo trompokaptas la benon de Esav per la helpo de Rebeka (Madrido, Prado-Muzeo 1637).*
**Rebeka** (hebree: רבקה = Rivqah) estas biblia virino, edzino de Isaak kaj patrino de Jakobo kaj Esav. Ŝia historio estas rakontata en la biblia genezo.

Biblia persono
--------------

Post la morto de sia edzino Sara sin fordonas por trovi edzinon por sia filo Isaak. Tiun taskon li konfidas al sia servisto Arram kiu loĝas en la familio de sia frato.

La servisto alprosimiĝas al puto kiu troviĝas en la urbo Arran kie renkontas junan virinon kies nomo sonas Rebeka. Ŝi, poste, lin prezentos al sia familio kaj al sia frato Labano.

Rebeka kaj Eliezer (Arram) (Bartolomé Esteban Murillo, 17-a jarcento.
Ŝi fine elektos sekvi la serviston kaj fariĝi la edzino de la kuzo Isaak (Gn 24).

Laŭ longa periodo Rebeka restas senida, sed fine donas la lumon de la vivo al du ĝemeloj. Ŝia gravedeco malfacilas ĉar la du ĝemeloj en la sino renversiĝas unu kontraŭ la alia, antaŭaverta signo pri la malamikeco kiu naskiĝos inter ili kaj nacioj kiuj descendos el la du (Gn 25, 21-23). El Rebeka naskiĝos Esav, unuenaskito, kaj Jakobo (Gn 25, 24-26).

Sekve Rebeka helpos la plejamatan Jakobon uzurpi (plenrajte ĉar Esav iam vendis sia unuenaskitecon pro la kosto de lenta supo (Gn 25)) ĉe la patro Isaak la benon rezervitan al la unuenaskito kaj kiu apartenis al la frato Esav (Gn 17).

La mortintan Rebekan oni entombigis flanke de la edzo en la tombo de Patriarkoj en Hebron

Kulto
-----

Sankta Rebeka estas memorigita la 23-a de septembro.

Literaturo
----------

* Dante Alighieri ŝin citas inter la beataj animoj de la kanto 32 de la Paradiso, kune kun la heroin Judit kaj Sara.

Notoj
-----

1. ↑  En la Talmud, laŭ iuj, Rebeka estas konsiderata prapatrino de la hebrea popolo (tra Jakobo) kaj de la romia popolo (tra Esav): la du filoj interpuŝiĝas kaj batalas el ŝia sino, antaŭfigurante la profundan malamikecon kiu dividas la du popolojn. Esav antaŭe simbolis la Romion, poste la tutan mondon.
2. ↑  Dante Alighieri, *Dia Komedio, Paradiso, canto XXXII, v. 10.*

Aliaj projektoj
---------------

KOMUNA: 

* Kategorio Rebeka (Biblio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 512176
* GND: 118836870
* LCCN: n85192112
* VIAF: 12146951309115370849
* NKC: jo20181003233
 |
Koordinatoj: 50° 43′ 34″ N 13° 57′ 24″ O﻿ / ﻿50.72611 °N, 13.95667 °O﻿ / 50.72611; 13.95667 (mapo)

**Liboňov** (germane *Liesdorf*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Telnice en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi troviĝas proksimume 0,5 km okcidente de Telnice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 16 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 75 loĝantoj.

**Liboňov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,61 km².

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1384.

Loĝantaro
---------

Evoluo de loĝantoj kaj domoj.|  | 1869 | 1880 | 1890 | 1900 | 1910 | 1921 | 1930 | 1950 | 1961 | 1970 | 1980 | 1991 | 2001 | 2011 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Loĝantoj | 83 | 66 | 81 | 70 | 100 | 136 | 180 | 62 | 61 | 35 | 40 | 40 | 43 | 50 |
| Domoj | 17 | 14 | 18 | 19 | 19 | 19 | 23 | 24 |. | 10 | 10 | 18 | 14 | 16 |
| Nombro de domoj el la jaro 1961 estas ensumigita en suma nombro de domoj de loka parto Telnice. |

Observatorio
------------

Ruinoj de observatorio en Liboňov en arbaro super la vilaĝo en la jaro 2015
Sur teritorio de Liboňov estis en la jaro 1929 konstruita observatorio. Pro ties fondo meritis Societo de amikoj de observatorio ĉe Germana universitato en Prago. La observejo estis ekipita per 16 cm refraktoro kaj multaj meteorologiaj aparatoj. Ĝi funkciis ĝis la jaro 1945, pli poste ĝi servis kiel privata kabano. Hodiaŭ estas sur ĝis loko meze de surkreskinta arbaro nur amaso da ruinaĵoj kun kelke da prilaboritaj ŝtonoj el masonaĵo.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Telnice (3) |
| --- |
| Liboňov ~ Telnice ~ Varvažov ~ baza sidejunuo Adolfov |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Rebstein-Marbach (stacidomo). |



**Rebstein** estas komunumo en la elektodistrikto Rejnvalo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 4 193 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Rebstein situas ĉe la okcidenta deklivo de la Rejnvalo sub la Apencelaj Montetoj. Ĝian sudorientan limon formas la Rhein-Binnen-Kanalo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo limas en nordokcidento al la komunumo kaj distrikto Reute en Kantono Apencelo Ekstera, en nordoriento al Balgach, en sudoriento al Oberriet SG kaj en sudokcidento al Marbach SG.

Trafiko
-------

Rebstein dividas sian stacidomon de trajnlinio Sankt-Margreto al Buchs SG de la Svisaj Federaciaj Fervojoj kun la najbara komunumo Marbach. La komunumo ankaŭ estas ligita per lokaj busoj kun Altstätten SG. Tra la komunuma teritorio pasas la svisa aŭtovojo A13, al kiu la komunumo havas alirojn plej proksimajn en Kriessern kaj en Widnau.

Nomo kaj historio
-----------------

La nomo *Rebstein* signifas en la germana lingvo *vito-ŝtono*. Jam en la 9-a jarcento oni plantis vitojn en Rejnvalo. Sur la teritorio de la komunumo Rebstein la vitokultivado supozeble komenciĝis en la 13-a jarcento. La vitoj ĝis hodiaŭ karakterizas la kamparon de la vilaĝo. La nomo de la komunumo ankaŭ respeguliĝas en la blazono kaj flago.

La unua dokumenta mencio de Rebstein datiĝas el la jaro 1270 kiel *Rebistain*. Dum mezepoko ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Rebstein estis kiel la tuta Suba Rejnvalo sub la regado de la Monaĥejo Sankt-Galo. En 1798 la Rejnvalo dum kelkaj monatoj formis sendependan ŝtaton, la tiel nomitan Respublikon Rejnvalo, sed jam samjare Rebstein integriĝis al la helveta Kantono Säntis. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803, Rebstein fariĝis komumo en la nove fondita Kantono Sankt-Galo.

Kiel la nomo indikas ĝis la meliorigo de la marĉa Rejnebenaĵo inter 1941 kaj 1953 la ĉefa ekonomia fonto estis la vito-kulturado.

Vidu ankaŭ
----------

* Rebstein-Marbach (stacidomo)
* Stein

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rebstein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Rebstein
* Rebstein en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Rejnvalo |
| --- |
| maldekstraAltstätten SG • Au-Heerbrugg • Balgach • Berneck • Diepoldsau • Eichberg SG • Marbach SG • Oberriet SG • Rebstein • Rheineck SG • Rüthi SG • Sankt-Margreto • Widnau |  |

 |
Puĉo en la Congreso de los Diputados.
La malsukcesa **puĉo de la 23a de februaro de 1981 en Hispanio**, konata ankaŭ kiel **23-F**, estis klopodo de puĉo fare de kelkaj militestroj, el kio plej reprezenta epizodo estis atako kaj kidnapo de la Congreso de los Diputados (Hispana Parlamento) fare de nombra grupo de civilgvardioj je kies regado estis la vickolonelo de la Guardia Civil Antonio Tejero, dum voĉdonado de la deputitoj al la kandidato al la Prezidanteco de la Registaro, Leopoldo Calvo-Sotelo, de la UCD.

Tiu puĉo de 1981 rilatas al eventoj okazintaj dum la Hispana Transiro al Demokratio. Kvar faktoroj malfaciligas la funkciadon de la registaro de UCD nome: la problemoj devenaj el la ekonomia krizo, la nova organizado teritoria de la Ŝtato kun atribuoj al la regionaj registaroj, la terorista agado fare ĉefe de ETA kaj la rezisto de iaj sektoroj de la Armeo akcepti demokratian sistemon.

La kidnapo de la deputitoj (la tuta registaro) celis krei povovakuon, kiu estus plenigita de alia instanco ankoraŭ ne bone konata, sed sendepende de la tiamaj demokratiaj instancoj. La tuta lando vidis per televido kiel la vickolonelo de la Guardia Civil Antonio Tejero interrompis voĉdonadon de la deputitoj al la kandidato al la Prezidanteco de la Registaro, nome Leopoldo Calvo-Sotelo, ordonis halton de ĉiu faraĵo (*"¡Quieto todo el mundo!"*) kaj ordonis ke ĉiu ĉeestanto iru surplanken; maljuna generalo (lia superulo) baraktis kontraŭ li kaj Tejero pafis kontraŭ la tegmento, dum jam preskaŭ ĉiu iris surplanken.

La tutan nokton la deputitoj restis arestitaj, dum en Valencio puĉista militestro Milans del Bosch metis tankojn surstrate. La alia konata puĉista militestro Armada klopodis ekstere organizi novan registaron, dum la Reĝo Juan Carlos la 1-a parolis per televido kondamnante la puĉon. Matene la puĉistoj kapitulacis.

Bibliografio
------------

* Cacho, Jesús. *El negocio de la libertad*. 1999. ISBN 84-930481-9-4.
* Busquets, Julio; Aguilar, Miguel A.; Puche, Ignacio. *El golpe: anatomía y claves del asalto al congreso*. 1981 (escrito pocos días después del golpe).
* Medina, Francisco. *23F, la verdad*. 2006 (Post 25 jaroj).
* Segura, Santiago y Merino, Julio. *Jaque al Rey. Los "enigmas" y las "incongruencias" del 23-F ... dos años después*. Barcelona: Planeta, 1983. ISBN 84-320-5692-8. (enkonduko de Jaime Milans del Bosch.

* Kategorio Puĉo en Hispanio en 1981 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Mapo de Puĝetio
**Puĝeta Fjordo** (angle: **Puget Sound** (elparole *ˈpjuĝet*), laŝucide **xwəlč** (elparole *ĥŭalĉ*) estas granda fjordo (kun fjordetaj branĉoj) ligita al Pacifiko per la Markolo de Juan de Fuca kaj Admiralara Markolo, en la usona ŝtato Vaŝingtonio. La ĉirkaŭan regionon, nomatan Puĝetio, enloĝas proksimume kvar milionoj da homoj. La brita flotkapitano George Vancouver nomis la fjordon por honori sian subulon Peter Puget, kiu esploris ĝian sudan ekstremaĵon en majo, 1792. Vancouver pretendis alproprigi ĝin al la Brita Imperio je la 4-a de junio, 1792. Ĝi transiris al usona suvereneco per la Oregona Traktato subskribita en 1846.

Puĝeta Fjordo estas gravega celo de perŝipa komerco, precipe inter Usono kaj orienta Azio; ĝiaj plej grandaj komercaj havenoj estas Seatlo kaj Takomo. La usona mararmeo havas gravajn instalaĵojn en la malpli grandaj urboj Bremertono kaj Evereto. La politika ĉefurbo de Vaŝingtonio, Olimpio, situas ĉe la plej suda ekstremaĵo de la fjordego.

La Vaŝingtonia Ŝtata Pramŝipa Sistemo konektas la orientan kaj okcidentan bordojn de la fjordo en diversaj lokoj, kaj alirebligas ankaŭ pluraj el la pli gravaj insuloj en la fjordo, kiel ekzemple Insulo Whidbey, Insulo Bainbridge, Insulo Vashon. Nur ĉe unu loko, inter Takomo kaj Gig Harbor, ŝosea ponto transiras la fjordon.

*Whidbey Island* (kutime Vidbejo en Esperanto) estas insulo en Vaŝingtonio, ĉe la norda ekstremaĵo de Puĝeta Fjordo. Ĝi estas la plej granda insulo en Vaŝingtonio, kaj formas la plej grandan parton de sia kantono, Island County.

Vidu ankaŭ
----------

* Insulo Fir (Vaŝingtonio)
* Listo de maraj ekoregionoj
* Rivero Skagit
* Kicapa Duoninsulo

* Kategorio Puĝeta Fjordo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 129549
* GND: 4217703-0
* LCCN: sh85108969
* VIAF: 316388214 316598583, 316388214
* BNF: 12224455j
* NKC: ge738432
 |
**Recanto das Emas** estas administra regiono, neoficiale grandurbo en Federacia Distrikto en Brazilo kun kodo **RA XV**. La loknomo devenis de tipa planto en tiu loko.

Bazaj informoj
--------------

Recanto das Emas en Brazilo (ruĝe)
* Loĝantaro: 160,000 (2010)
* Supermara alteco: 893 m
* Areo: 101 km²
* Telefonkodo: +55 61
* Poŝtkodo: 72600-000
* Horzono: UTC -3 (somere UTC -2)
* 15° 54′ 29″ S 48° 04′ 23″ U﻿ / ﻿15.90806 °S, 48.07306 °U﻿ / -15.90806; -48.07306 (mapo)

Geografio
---------

Kultura kaj sporta centro en Recanto das Emas
Monumento en Recanto das Emas
Recanto das Emas situas en meza parto de la lando. Braziljo troviĝas nur 26 kilometrojn. La najbaroj estas Samambaia (norde), Gama (sude), Riacho Fundo II (oriente) kaj Santo Antônio do Descoberto.

Historio
--------

Recanto das Emas estis fondita en 1993 por havi necesan teritorion al laboristoj, kiuj konstruis la novan ĉefurbon Braziljon. Pli frue malgrandaj bienoj funkciis en tiu loko. En 1996 leĝo kreis ekologian parkon el parto de administra regiono.

Klimato
-------

Recanto das Emas situas en humida subtropika klimato. La jara averaĝa temperaturo estas 20 °C. Jare pluvas po 1540 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. La pluva sezono daŭras de oktobro ĝis aprilo.

Vidindaĵoj
----------

* ekologia parko
* biblioteko
* monumento

Vidu ankaŭ
----------

* Federacia Distrikto (Brazilo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Recanto das Emas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* portugale  Arkivigite je 2016-04-22 per la retarkivo Wayback Machine
* portugale  Arkivigite je 2014-06-25 per la retarkivo Wayback Machine
**Albert Gárdonyi** [gArdonji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Gárdonyi Albert** estis hungara bibliotekisto, arkivisto, altlerneja instruisto. Lia familia nomo estis ĝis 1903 *Grünn*, lia filo estis Zoltán Gárdonyi.

Albert Gárdonyi naskiĝis la  24-an de decembro 1874(nun 1874-12-24) en Eperjes (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Prešov en Slovakio), li mortis la 23-an de oktobro 1946 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Albert Gárdonyi maturiĝis en kalvinana gimnazio en Miskolc en 1890 kaj li aliĝis al la premonstratoj. Li akiris teologian diplomon en Vieno kaj li eksiĝis el la ordeno en 1897. Li akiris diplomojn en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1901 kaj 1907, krome arkivistan licencon en 1906. Jam inter 1899–1911 li estis bibliotekisto en Tutlanda Biblioteko Széchényi, poste li laboris en la ĉefurba arkivo, kie inter 1914–1934 li estis arkivestro. Li ankaŭ instruis en la universitato ekde 1913 ĝismorte. Li edziĝis en 1904, lia edzino naskis du gefilojn en 1906 kaj 1911, dum li ricevis premiojn en 1909 kaj 1920.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

*

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* aprezo legebla en la 348-a paĝo

Referencoj
----------



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 840998
 |


* Portalo pri Biografio