recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Billy GILMAN** aŭ plennome **William Wendell GILMAN III (do la 3-a)** - naskiĝis la 24-an de majo 1988, do nun 35-jara - estas usona kantisto, kiu publike prezentiĝas ekde la jaro 1999, do ekde la 11-a vivjaro. Li ĝis la knaba voĉoŝanĝiĝo havis brilan sopranan voĉon, kaj post tiam, kantante oktavon pli sube, same klaran tenoran voĉon. En Usono oni kutime konsideras lin en la kategorio de kontrea muziko, sed multaj el liaj kantoj estas kanzonoj popmuzikaj fokusitaj je lia soloa kantista voĉo kaj je relative ambiciaj tekstoj - ne vere tipaj por kontrea muziko. Akompanas lin la renomo esti "knaba kantisto" de tre pura voĉo, kaj responde liaj tekstoj kutime estas malprovokaj, morale senriproĉaj kaj fojfoje iom naive kortuŝaj.

En 2000, en la 12-a vivjaro, li nacie konatiĝis per la unuopaĵo *One Voice* ["unu voĉo"], kiu elektiĝis inter la 20 plej sukcesaj kontreaj muzikaĵoj en Usono kaj igis lin esti la plej juna kantisto en tiu kategorio. Pli poste en la sama jaro, publikiĝis albumo samnoma, kiu vendiĝis tre sukcese kaj dufoje ricevis la platenan premion pri multfoja vendo de muzika produktaĵo en Usono.

Sekvis kristnaska albumo sub la nomo "Classic Christmas" ["klasika kristnasko"] kaj plia albumo sub la titolo *Dare to Dream* ["kuraĝi revi"], ambaŭ ricevis la oran premion pri multfoja vendo de muzika produktaĵo. La 4-a albumo, *Music Through Heartsongs* ["muziko tra korkanzonoj"], en 2003 estis bazita sur poemaj tekstoj de la juna verkisto *Mattie J.T. Stepanek*, kiu suferis je muskola distrofio kaj mortis en 2004. Ĝi estis kantata per jam ne plu infana voĉo de la intertempe 15-jara junulo Billy. En 2005 la kantisto en nova muzikproduktejo publikigis sian 5-an muzikan albumon sub la titolo *Everything and More* ["ĉio kaj pli"], kaj 2006 sekvis 6-a albumo simple nomata *Billy Gilman*.

Albumoj
-------

* One Voice (2000)
* Classic Christmas (2000)
* Dare to Dream (2001)
* Music Through Heartsongs (2003)
* Everything and More (2005)
* Billy Gilman (2006)

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo (angle)
* Billy Gilman en MySpace


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 306516
* LCCN: no00096332
* VIAF: 4483469
* ISNI: 0000 0000 5039 5830
* MBA: d78420d3-3412-43ea-a1ca-f3a3d517bdfc
 |
**Moralina** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sayago en la sudokcidento de la provinco. *Moralina* estas etimologie rilata al morusarbo; ja multaj loĝlokoj en tiu areo rilatas al arbonomoj kaj morusarbo videblas en la maldekstra duono de la blazono. Ĝi apartenas al la Natura Parko Arribes del Duero.

Moralina en la provinco Zamoro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 232 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 42 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Villardiegua de la Ribera, Villadepera, Carbajosa, Torregamones, Salto de Villalcampo, Gamones, Luelmo kaj Moral de Sayago

Estas prahistoriaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754475
 |
**Moral de Sayago** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sayago en la sudokcidento de la provinco. *Moral* estas tradukebla etimologie al morusarbo; ja oftas arbonomoj por loknomoj en tiu areo. Arbo videblas en la blazono.

Moral de Sayago en la provinco Zamoro.
La preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Abelón kaj Moral de Sayago, okupas totalan areon de 67,04 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 259 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 250 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 41 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Moralina, Salto de Villalcampo, Muelas del Pan, Gamones, Villaseco del Pan, Luelmo, Fresnadillo kaj Abelón. Ĝi apartenas al la Natura Parko Arribes del Duero.

Estas romiaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis. 

La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754435
* LCCN: n82069070
* VIAF: 159468037
 |
Billy Graham en 1966
**Billy GRAHAM** (naskiĝis la 7-an de novembro 1918 - mortis la 21-an de februaro 2018) estas fama evangeliisto kaj predikisto en Usono, kiu tre lerte eluzis la amaskomunikilojn. Li kredas je la plenkreska kristaniĝo.

Lian unuan ses-semajnan organizan serion en Los Angeles kaj komunikis la radio en 1949 kaj li kiel preskaŭ aŭtodidakta teologo uzis inter la unua la televidion por komuniki la preĝojn.

Onidire li predikis dum sia vivo antaŭ pli ol kvaronmiliardo da kreduloj.

Li havis komence forte kontraŭkomunisman sintenon, sed - laŭ atesto de la predikisto - je Dia sufloro atentigis pri tio, ke malfermiĝas antaŭ li la landoj fermitaj per fera kurteno. Kaj jen: ekde la 1970-aj jaroj li ricevis eblecojn por prediki en Orient- kaj Mez-Eŭropo.

Li diferenciĝas de la aliaj predikistoj eĉ en tio, ke li ne fondis propran eklezieton por distri la spektantojn per tieaj televidaj ŝoprogrameroj. Lia stilo iĝis senornama, precipe ekde la 1970-aj jaroj.

Lia plej grava novaĵo estis, ke li povis komuniki kun kredantoj de aliaj eklezioj. Li ĉiam demonstris, ke li reprezentas la universalan kristanismon. (Pro tio kritikis lin la ultrakonservativaj kristanoj.)

Li estis unua en publikado de la organizaĵaj monaferoj. Oni povas ekkoni ilin sur la reto.

Graham vivas modesta, sola plusa enspezo estas por vi estas siaj 24 libroj, sukcese venditaj.

Graham dankas sian senskandalan vivon al kontraŭstaro de la 3 G (angle *Girls, Gold and Glamour* [allogo de virinoj, monavido, gloro]): tiel li predikis ĉiam, ke oni ne trompu sian edzinon, mastrumu saĝe per la mono kaj rezignu pri glorio.

* Richard Nixon kaj Billy Graham la 28-an de majo 1970Richard Nixon kaj Billy Graham la 28-an de majo 1970

* Kategorio Billy Graham en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 54119
* GND: 118541390
* LCCN: n79054798
* VIAF: 99838169
* ISNI: 0000 0000 8169 3670
* LIBRIS: 188541
* SUDOC: 128939761
* BNF: 11905642n
* MBA: a6ce211b-d6e0-4e6e-bd62-e7046194e6e6
* NDL: 00441472
* BIBSYS: 90140902
* NKC: jn20000602250
* ICCU: CFIV014862
* BNE: XX1144215
 |
**Moraleja de Sayago** [moraLEĥa desaĜAgo] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sayago en la sudokcidento de la provinco. *Moraleja* estas tradukebla etimologie al morusarbaro; aludoj al arboj oftas por loknomoj en tiu areo. 

Preĝejo de Moraleja de Sayago.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 33,70 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 283 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 45 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Alfaraz norde, kaj kun la provinco Salamanko sude. 

Estas prahistoriaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754437
 |
**Morala hazardo** aŭ **morala risko** ekzistas, se okazas kontraŭdiro inter la interesoj de la kolektivo kaj la individuo. La esprimo estis uzata originala en la asekuro, hodiaŭ pli ĝenerale en la ekonomiko. Okaze de asekuro, la konduto de la asekurito ŝanĝiĝas kaj la asekurito ne plu tiel forte okupiĝas pri evito de la asekurita damaĝo. Por malpliigi tiun riskon, la asekuraj kompanioj ofte petas komunan respondecon, tio estas, la asekurito ĉiukaze devas iom kunpagi okaze de la damaĝo.

Ekzemplo estas, ke persono kun asekurita aŭtomobilo pli kuraĝa, aŭdaca stiras la veturilon, ĉar la asekuraĵo certigas kompenson de la eblaj damaĝoj. Sama okazas ĉe sanasekuro, pakaĵasekuro kaj similaj.

Okaze de ekonomiaj krizoj, la grandegaj landoj estas devigitaj helpi unuopajn landojn (Grekio 2010), aŭ gravajn industriajn branĉojn (General Motors 2008-09) por ne lasi ilin bankroti (Too Big to Fail). Oni donas al tiuj monon, por ke la bankroto ne difektu, lamigu la tutan ekonomian sektoron (Bail-out, Lender of last resort). Tiu konduto de la grandaj landoj kaj registaroj kondukas al tio, ke registaroj, egaj entreprenoj ne tro klopodas pri ŝparado, kostoraciigo, ĉar ili povas atendi helpon.
**TV Azteca, S.A.B. de C.V.** estas meksika plurmedia konglomerato posedata de Grupo Salinas. Ĝi estas la dua plej granda amaskomunikila kompanio en Meksiko post Televisa. Ĝi ĉefe konkurencas kun Televisa kaj Imagen Televisión, kaj ankaŭ kun iuj lokaj telefonistoj. Ĝi posedas du landajn televidajn retojn, Azteca Uno kaj Azteca 7, kaj funkciigas du aliajn tutlandajn distribuitajn servojn, adn40 kaj a+. Ĉiuj tri ĉi tiuj retoj havas dissendilojn en plej multaj ĉefaj kaj malgrandaj urboj.

TV Azteca ankaŭ funkciigas *Azteca Uno Internacional*, atingante 13 landojn en Centra kaj Sudameriko, kaj parton de la Azteca América reto en Usono. Ĝia ĉefa programo estas la novaĵelsendo *Hechos*.

Referencoj
----------

1. ↑   TV Azteca.
2. ↑   TV Azteca, Mexico's Second-Largest Mass Media Company, Replatforms on Brightspot (angle) (2019-08-26). Alirita 2020-04-18.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio TV Azteca en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de TV Azteca
***King Kong Théorie*** (franclingve: Teorio "King Kong") estas aŭtobiografia eseo verkita en 2006 far Virginie Despentes.

LibrokovriloPost sep romanoj, la aŭtoro de Baise-moi rakontas kiel ŝi fariĝis Virginie Despentes. Ŝi rakontas sian infanecon en proleta medio, sian malkovron pri sekseco, kaj deirante de sia propra travivitaĵo kaj influite de kelkaj usonaj feministaj verkistoj kiujn ŝi legis, ŝi eksterpolas por pritrakti kaj analizi la ĝeneralan rolon de viroj kaj virinoj en okcidenta socio. Ŝi ankaŭ analizas la seksatencon kiun ŝi suferis kiam ŝi estis ankoraŭ juna punkino, kaj tuŝas temojn kiel prostituo, kaj pornografio, du mondojn kiujn ŝi tanĝis.

La libronomo aludas la filmon de Peter Jackson, King Kong. En la lasta ĉapitro de la verko, ŝi klarigas sian nomelekton : «[la kreitaĵo King Kong], ne rekte maskla nek femala, kontemplema, protektema kaj muta» kiun oni elmontras antaŭ masakri, rilatas laŭ ŝi kun la feminisma temo. «King Kong estas ikono proksima al Marilyn Monroe, [ĉar] ambaŭ simbolas la homkapablon frakasi tion kion oni ŝatas aŭ tio kio fascinas onin. »

Referencoj
----------

* Virginie Despentes. *King Kong Théorie*, Grasset, collection Essai. (ISBN 2246686113) (la kovrilo ilustrita de Marie Meïer)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Kinga Dékány** [dEkAnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dékány Kinga** estas hungara kajakisto, mondĉampiono.

Kinga Dékány naskiĝis la 15-an de majo 1973 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Kinga Dékány maturiĝis en gimnazio en Dunaújváros, poste ŝi akiris tri diplomojn en 1996, 1997 kaj 2020 en pluraj altlernejoj. Li edziniĝis, en 2012 ŝi naskis 2 geĝemelojn kaj vivis en Ercsi, sed ŝi laboris en Százhalombatta.

### Sporta kariero

Kinga Dékány ekde sia aĝo dek estis kajakisto en Ercsi, Dunaújváros, pluraj ĉefurbaj sportkluboj, fine en Tiszaújváros. Ŝi estis hungara ĉampiono 12-foje inter 1996-2005 teame. Ŝi estis la unua kvarfoje en mondĉampionumoj inter 1998-2003 ĉiam kvarope. Tiuj rezultoj ne sufiĉis esti olimpiano. Ŝiaj plej konataj trejnistoj estis Katalin Rozsnyói kaj László Fábián (kajakisto). Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 2004, poste ŝi partoprenis en gvidado de la loka sportklubo.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio legebla pli malsupre
* hungarlingva aprezo legebla pli malsupre
* hungaraj ĉampionoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812032
 |


* Portalo pri Biografio
**Ledesma de la Cogolla** [leDESma delakoGOlja] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Supra Najerilla kaj precize en ties norda subkomarko, nome *la Cogolla* kaj en la centro de la regiono. 

La municipa teritorio de Ledesma de la Cogolla, en la sudokcidento de la regiono.

Geografio
---------

Preĝejo de Sankta Maria.
Ĝi estas loĝloko kun komunikvojo al la cetero de la komarko kaj de la regiono nur laŭ la regiona ŝoseo LR-433 kiu kondukas orienten al la LR-113 inter Bobadilla norde kaj Anguiano sude. Ĝi estas ĉe la meza fluejo de la Valo de la rivero Najerilla, je 773 metroj super marnivelo.

Historio
--------

Pri ekonomio, la mezepoka institucio Mesta markis la historion de la montaro ĝis nun. La transmigra brutobredado ordigis la spacon, la uzadon kaj la vivmanieron de multaj generacioj. La brutobredado de ŝafoj estas perfekte adaptebla al la orografiaj kaj klimataj kondiĉoj de la areo, kaj krome estis ankaŭ bovoj kaj kaproj. Ŝafoj ludis gravan rolon en la florado de tekstila industrio en la areo. Sed tio ŝanĝiĝis meze de la 19-a jarcento, kiam la konkurenco de la moderna tekstila industrio de Katalunio ruinigis la lokan tekstilan industrion, tro mandependa kaj tro malmulte mekanizita (kun konsiderinda malprogreso en la adoptado de energioj alternativaj al la hidraŭlika), kaj tro for de la ĉefaj fervojoj. Pro tio fine de la 19-a jarcento la loĝantaro elmigris al novaj industriaj centroj.​ 

En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la 1950-aj jaroj oni malaltiĝis el 177 loĝantoj ĝis la nunaj 18, do oni preskaŭ perdis la tutan loĝantaron.

Aktualo
-------

La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵo estas la preĝejo, la montara pejzaĝo, ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----

1. ↑  La contribución industrial de 1852 en La Rioja. de Joaquín Giró.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795752
* VIAF: 316734932
 |
**Kotlina,** serbe **Котлина,** hungare **Sepse** estas malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto **Osijek-Baranja**, en municipo de Kneževi Vinogradi.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 330
* Poŝtkodo: 31 309
* Aŭtokodo: BM
* Telefonprefikso: 31
* Supermara alteco: 113

Situo
-----

La komunumo situas sur mildaj deklivoj, fine de sakovojo.

Historio
--------

La unua mencio okazis laŭ hungara formo en 1330. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj, interalie serboj kaj germanoj. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungario, al Baranya (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario (apartenanta al distrikto de Villány), ekde 1991 de Kroatio. En 1991 loĝis en Kotlina 460 da homoj, (hungaroj 416 (90 %), kroatoj 27 (6 %), serboj 5 (1 %), kaj aliaj).

Famuloj
-------

* en la iama Sepse naskiĝis hungara genetikisto László Orosz (biologo)
**Oliver Fisher WINCHESTER** (n. 30-an de novembro 1810 en Boston, m. 11-an de decembro 1880 en New Haven, Connecticut) estis konata usona komercisto kaj politikisto. Lia entrepeno evoluigis la vinĉestro-pafilon.

Winchester komencis la komercadon en Baltimore per virmoda vendejo. En 1848 li ekfunkciigis uzinon en New Haven, kie li produktis frakĉemizojn. La komercaj sukcesoj ebligis pos li aĉeton de *Volcanic Repeating Arms Company* en 1857, kiu entrepreno havis sidejon en New Haven kaj produktis ripet-pafilojn. Winchester reorganizis la fabrikon kiel *New Haven Arms Company* poste en , 1867 kiel *Winchester Repeating Arms Company*.

Oliver WinchesterLa *ripetpafilon Henry* ellaboris la uzingvidanto kaj ĉefkonstruktoro *B. T. Henry*. Li patentigis tiun ripet-pafilon en 1860 kaj tiu tre disvastiĝis dum la dum la interna milito. La Modelo 1866 estis tre sukcesa kaj la turka registaro aĉetis el ĝi ekde 1870 ĉ. 50000. Tiu kontrakto seavis la firmaon antaŭ la bankroto.

Ĝi estis antaŭulo de la vinĉestro-pafiloj. Ankaŭ fama produkto estis la ŝatata pafilo de prerianoj, la *Model 73*.

Winchester aĉetis la patentojn de la *American Repeating Rifle Company*, kaj la *Spencer Repeating Rifle Company* kaj la patenton de kulaspiŝta ripetpafilo de *Benjamin B. Hotchkiss*. Per tiuj patentoj li pligrandigis merkatan proporcion de sia firmao.

Winchester vicguberniestro de Connecticut inter 1866 - 1867. Post morto de Oliver Winchester, la entreprenon transprenis sia filo *William Winchester* kiu mortis sekvajare en tuberkulozo. La firmaon transprenis bofrato de Winchester *William Converse* kaj bofilo *Thomas Gray Bennett*. Benett dungis John Moses Browning kiu evoluis inter 1894 kaj 1900 ĉiun vinĉestropafilon. Post la unua mondmilito, la Bennett-kalno perdis la kontrrolon pri la entrepreno, ĝin transprenis banko-grupo, poste municia konzerno "Western Cartridge", gvidata de la Olin-familio (ekde 1931). Hodiaŭ la entrepreno apartenas al *Fabrique Nationale d'Armes de Guerre* kaj nomiĝas "U.S.Repeating Arms Company".

Li estis fama pro siaj donacoj, li apogis ĉefe la Universitaton de Yale.

La edzino de William Winchester (Sarah) kredis, ke la familion persekutas la spiritoj de la mortintoj, pafitaj per la vinĉestroj. Tiel ŝi translokiĝis al Kalifornio kaj konstruigis vilaon kun ŝtuparoj kaj pordoj, kiuj kondukas al nenio. Tiel volis ŝi misvojigi, ĝeni la spiritojn kaj eviti ilian venĝon.

* Kategorio Oliver Winchester en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 103288
* LCCN: n93008093
* VIAF: 48433245
 |
Vimenisto laboras
 Plektita nacelo de balono
**Vimenplektado** aŭ **salikplekta teksado** (angle: *Wicker*) estas antikva arto krei objektojn el flekseblaj materialoj (kiel pajlo, vimeno) per diversaj manieroj fari, teksi, envolvi, ligi kaj simile. Ofta uzo estas krei korbojn kaj "pajlajn meblojn". Origine oni uzis naturajn materialojn de la planto, sed hodiaŭ oni uzas ankaŭ plastajn materialojn.

Kreado kaj fabrikado arte plektitajn meblojn estas konata ekde la antikva Egiptio, kaj pajlokorboj ankaŭ troviĝis en la elfosadoj de arkeologiaj en Pompejo.  Iuj fakuloj kredas, ke skema desegno de pajla korbo estas la fonto de la litero 𐤈 en la fenica alfabeto, kiu estas la fonto de la latina litero T. 

La ekonomia graveco de pajlaj korboj en antikvaj tempoj estis grandega, kaj ili estis uzataj por stokado, transportado kaj eĉ kiel retoj kaj kaptiloj por fiŝkaptado. Tia metodo estis uzata ankaŭ por krei ŝildojn.

Pajlaj mebloj estas malpezaj, kaj malmultekostaj produkti. 

 Plektitaj plastaj drataj seĝoj, sur metala kadro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Wickerpedia, the wicker encyclopedia (angle)

Piednotoj
---------

1. ↑  Rare Pompeii dinner set unveiled,

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Vimenplektado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Korbfarado
* Plektaĵo
* Saliko
* Teksado
* Vimenaĵo
* Vimeno (arbo)
EdE

**Viktor Sergeeviĉ BELOGORCEV** (naskiĝis en 1903 en Tomsk, Siberio kaj mortis pro "fizika konsumado" [distrofio] en koncentreja hospitalo la 25an de januaro 1940 ) estis rusa pioniro de Esperanto kaj laboristo. 

Gepatroj: patro - mina inĝeniero. Dum rusa-japana milito estis oficiro kaj pereis apud la urbo Ĥarbin. Patrino - instruistino.

Fariĝinte esperantisto en 1919, li aktive propagandis Esperanton kaj organizis rondetojn en Tomsk, Barnaul, Nikolajev. En siaj 30aj jaroj li estis menciita en la "Enciklopedio de Esperanto". En 1931 li estis elektita (pli vere eble kooptita) en CK SEU. En Nikolajev li loĝis ekde 1927 ĝis 1935. En 1935 li estis arestita kaj reprezaliita laŭ art. 54a kaj malliberigita je 3 jaroj, sed poste, en 1938, oni daŭrigis la malliberigon. En 1940 li mortis pro distrofio en koncentrejo, kiu situis ie en Malproksima Oriento. Li havis edzinon **Raisa** kaj filinon **Alina**, sed iliaj spuroj ĝis nun ne estis trovitaj.

Laŭ art. 1 de Ukazo de PVS [Prezidio de Supera Konsilio] USSR de la 16a de januaro 1989, **Viktor Belogorcev** la 25an de majo 1989 estis rehonorigita.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Viktor Belogorcev: Tragika sorto de laboristo-esperantisto, Nikolao STEPANOV
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Flüelen (stacidomo). |



**Flüelen** estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 1936 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Flüelen situas ĉe la suda fino de la Lago de Urio, la suda brako de la Kvarkantona Lago, oriente de la alfluejo de la rivero Reuss al la lago. La komunumo konsistas el la tri partoj Oberdorf, Dorf kaj Usserdorf, kiuj kunkreskis.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Flüelen limas en nordo al Sisikon, en oriento al Bürglen, en sudo al Altdorf, en sudokcidento al Seedorf, kaj aliflanke de la lago en okcidento al Isenthal kaj en nordokcidento al Bauen.

Trafiko
-------

Flüelen estas grava ŝiphaltejo por la liniŝipoj de la Kvarkantona Lago. La komunumo disponas pri stacidomo de la Svisaj Federaciaj Fervojoj ĉe la Gotardo-Fervojo. En Flülen ankaŭ komenciĝas diversaj poŝtaŭtolinioj.

Tra la komunumo pasas la fama vojo nomita *Axenstrasse* [Aksa Vojo], kiu estas parto de la svisa nacia vojo A4, kiu konektas la svisan aŭtovojon A4 kun la svisa aŭtovojo A2. Ĝis la finkonstruo de la Flüelen-Tunelo en la jaro 2005 la Aksa Vojo kondukis rekte tra la vilaĝocentro, nun la trafiko pasas tra la tunelo ĉirkaŭ la loĝozono.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Flüelen datiĝas el la jaro 1266 kiel *Vluolon*.

En la jaro 1799 Flüelen post kanonado estis okupita de francaj trupoj. Inter la jaroj 1811 kaj 1830 estis konstruita veturebla vojo trans la Gotardo-Pasejo. En la jaro 1837 la unua vaporŝipo alvenas al Flüelen. Per la malfermo de la Akso-Vojo en la jaro 1865 Flüelen fariĝis trafiknodo, kiel signifo ankoraŭ kreskis per la malfermo de la Gotardo-Fervojo en la jaro 1882.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Hans Stadler*: *Flüelen* en la *Historia Leksikono de Svislando* (2009-10-28)

Vidu ankaùu
-----------

* Flüelen (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Flüelen
* Flüelen en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Flüelen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Urio |
| --- |
| TaŭroTaŭroAltdorf • Andermatt • Attinghausen • Bauen • Bürglen • Erstfeld • Flüelen • Göschenen • Gurtnellen • Hospental • Isenthal • Realp • Schattdorf • Seedorf • Seelisberg • Silenen • Sisikon • Spiringen • Unterschächen • Wassen | Klausen-PasejoKlausen-Pasejo |

 |
**Viktor Kadler,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kadler Viktor** estas hungara kajakisto, mondĉampiono, trejnisto. Lia patro estis hu:Kadler Gusztáv.

Viktor Kadler naskiĝis la 11-an de januaro 1981 en Győr.

Biografio
---------

Viktor Kadler inter 1989-2014 estis kajakisto sur Danubo en sia naskiĝurbo. Li neniam estis hungara ĉampiono, sed en mondĉampionumoj li estis la unua en 2005 kaj 2007 kvarope en distanco 200 m, krome en eŭropaj ĉampionumoj same li estis la unua en 2004 kaj 2005 kvarope en distanco 200 m. Tio ne sufiĉis esti olimpiano. Ekde 2012 li estis ankaŭ trejnisto, ekde 2020 li havis postenon en la hungara akvasporta vivo.

Liaj disĉiploj (elekto)
-----------------------

* Luca Homonnai

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio kun foto
* anglalingva biografio
* informoj legeblaj pli malsupre

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812628
 |


* Portalo pri Biografio
La **Distrikto de Londono** (angle *County of London*) estis distrikto de Anglio de 1889 ĝis 1965, egalrilatante al la areo konata hodiaŭ kiel Interna Londono. Ĝi estis kreita kiel parto de la ĝenerala enkonduko de elektita distrikta registaro en Anglio, per la Loka Administracio-Leĝo de 1888. Per la leĝo kreiĝis administra Distrikto de Londono, kiu inkludis ene de sia teritorio la plej centran urbodistrikton, nomatan *City*. Tamen, la *City* de Londono kaj la Distrikto de Londono formis apartajn ceremoniajn distriktojn por "ne-administraj" celoj. La registaro por la distrikto estis la *London County Council*, "konsilio pri la distrikto Londono", kiu komence elfaris nur limigitan vicon da funkcioj, sed akiris pliajn potencojn dum sia 76-jara ekzisto. 

En 1900, la civilaj paroĥoj kaj distriktokomisionoj membraj en la distrikto estis anstataŭigitaj kun 28 novaj "metropolaj urbodistriktoj". La teritorio de la Distrikto de Londono estis 303,12 km² en 1961. Dum ĝia ekzisto ekzistis longperspektiva malkresko en populacio kiam pli da loĝantoj moviĝis en la eksterajn antaŭurbojn; ekzistis periodaj recenzoj de la lok-administraciaj strukturoj en la areo de pli granda Londono kaj pluraj malsukcesaj provoj vastigi la limojn de la distrikto. En 1965, la Leĝo pri Londona Registaro 1963 anstataŭigis la distrikton kun la multe pli granda administra areo Granda Londono.

Divido
------

En 1900, dek unu jarojn post ĝia fondo, la Distrikto de Londono dividis en 28 "metropolaj urbodistriktoj". Jen ili numeriĝis kiel en la mapo de la informkesto dekstre:

| "metropola urbodistrikto" | nuna(j) urbodistrikto(j) | mapa numero |
| --- | --- | --- |
| City of London \* | City (Londono) | 1 |
| Battersea | Wandsworth | 28 |
| Bermondsey | Southwark | 8 |
| Bethnal Green | Tower Hamlets | 6 |
| Camberwell | Southwark | 10 |
| Chelsea | Kensington and Chelsea | 29 |
| Deptford | Lewisham | 11 |
| Finsbury | Islington | 4 |
| Fulham | Hammersmith and Fulham | 25 |
| Greenwich | Greenwich | 14 |
| Hackney | Hackney | 16 |
| Hammersmith | Hammersmith and Fulham | 24 |
| Hampstead | Camden | 20 |
| Holborn | Camden | 3 |
| Islington | Islington | 18 |
| Kensington | Kensington and Chelsea | 23 |
| Lambeth | Lambeth | 27 |
| Lewisham | Lewisham | 12 |
| Paddington | Westminster | 22 |
| Poplar | Tower Hamlets | 15 |
| Shoreditch | Hackney | 5 |
| Southwark | Southwark | 9 |
| St Marylebone | Westminster | 21 |
| St Pancras | Camden | 19 |
| Stepney | Tower Hamlets | 7 |
| Stoke Newington | Hackney | 17 |
| Wandsworth | Lambeth, Wandsworth | 26 |
| Westminster | Westminster | 2 |
| Woolwich | Greenwich, Newham | 13 |

\* ne "metropola urbodistrikto"
Hupoj en lokomotivo.
Simpla muzika hupo.
**Hupo** estas instrumento komponita de elguma piraĵo unuigita al trumpeto. Kiam oni premas la piraĵon, aero eliras tra la trumpeto, kreante sonon. Antikve oni uzis ĝin en aŭtoj kiel aŭda signalo, sed lastatempe ĝi estis anstataŭata de sona elemento movata de elektro.

Muzika instrumento
------------------

La hupo estas muzika ventinstrumento. Ĝi inventiĝis en Francio en 1680 kaj tiam servis nur por ĉasado. Poste ĝi estis alportita en Germanion kaj tie oni ĝin perfektigis kaj aplikis en muziko. Por tio ĝi estis adoptita en Francio en 1730 sed ĝi ne estis enmetita en la tiaman orkestrokomponon ĝis 1757.

En tiu epoko ĝi elsendis malmultajn sontipojn, sed en 1760 la germano Hampl inventis sistemon por ampleksigi la gamon de sonoj, per ŝtopado per mano de parto de la kloŝo de la instrumento. Tiu malkovro malfermis kampagadon al lertaj artistoj kiuj dediĉis sin al la studado de la korno. Alia germano, nome Haltenhoft, plibonigis tiun instrumenton per aldono de pumpilo pere de kiu oni agordas precize la instrumenton, kiam pro la varmo de la spiro supreniras la entonado.

Media poluado (sona aŭ aŭda)
----------------------------

Dekomence la aŭtoj (kaj alitipaj veturiloj) uzis hupojn por averti la preterpasotojn pri neatendita proksimeco de endanĝeriganta veturilo. Kiam tiuj vehikloj oftiĝis, la uzado de hupoj restis kiel tradicia avertilo, sed ofte senkiale kaj ankaŭ malprofite.

En la nuntempa kulturo, hupoj estas unu el la plej oftaj elementoj de sona poluado: ĝi anstataŭas la homan voĉon; multegaj stirantaj personoj (aŭtoj, aŭtobusoj, trajno ktp.) funkciigas hupojn senzorge kaj sen atenti la ĉirkaŭajn personojn aŭ cirkonstancojn.

Ilia senzorga uzado malelegantas kaj malprofitas kaj pro tio la diversaj trafikaj regularoj permesas ĝian uzadon nur per *ripetaj kaj kurtaj* sonfrapoj en la jenaj kazoj kaj nur tage:

* Por eviti eventualan akcidenton.
* Por atentigi pri onia situacio al tiu kiu klopodas enveni en onia vojo (kaj ĉefe se tion klopodas reenirante).
* Por marki onian cirkuladon kiel prioritata vehiklo (neprus ankaŭ la uzado de la urĝserva avertilo).
* Por atentigi la stiriston kiu antaŭeniras ke oni klopodas preterpasi ĝin.

Alikaze por averti stiristojn aŭ eĉ piedirantojn ĉiam eblas uzi lumajn signojn anstataŭ aŭdajn kiuj ne estas garantio ĉar avertato povas esti surda, kvankam ne blinda, se stiristo.

Vidu ankaŭ
----------

* Korno (aŭtomobilo)

Notoj
-----

1. ↑  *Diccionario enciclopédico de música*, Carlos José Melcior, 1859

* Kategorio Hupo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Flühli** estas komunumo en la Elektodistrikto Entlebuch en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 1922 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Flühli situas en la Svisaj Antaŭalpoj kaj estas kun tereno de 108,24 km² laŭ surfaco la plej granda komunumo de Kantono Lucerno. Sur ĝia teritorio situas du marĉaj regionoj de nacia signifo, nome *Sörenberg* kaj *Glaubenberg*. La komunumo estas parto de la *UNESKO-biosfero Entlebuch*. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Flühli kaj Sörenberg. Sur la teritorio de la komunumo fontas la rivero *Waldemme*, fontrivero de la Eta Emme.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Flühli limas en nordo al Schüpfheim kaj Hasle, en oriento al Giswil kaj Sarno (ambaŭ en Kantono Obvaldo), en sudo al Schwanden ĉe Brienz, Brienz kaj Oberried ĉe la Lago de Brienz (ĉiuj tri en Kantono Berno), kaj en okcidento al Habkern (BE), Escholzmatt-Marbach.

Trafiko
-------

La komunumo situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La du vilaĝoj de la komunumo estas konektitaj per poŝtaŭtolinio al Schüpfheim kun la publika trafikreto. De Flühli trans Sörenberg kondukas montpasejo tra la Glaubenbielen-Pasejo al Giswil en Kantono Obvaldo. Dum la someraj monatoj tra la pasejo kondukas poŝtaŭtolinio al Giswil.

Historio
--------

La vilaĝoj Flühli kaj Sörenberg supozeble nur ek de la 17-a jarcento estas tutjare loĝataj.

Histore menciita esta *Batalo ĉe Sörenberg* en la jaro 1380, kiam obvaldanoj kaj entlebuĥanoj luktis pri la paŝtejrajtoj. La entlebuĥanoj sub la gvido de la vokto *Peter von Thorberg* defendis siajn interesojn. La mencio pri la batolo estis samtempe la unua historia mencio de Sörenberg.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Flühli en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Flühli
* Profilo de la komunumo en la kantona retejo[*rompita ligilo*]
* Flühli en la Historia Leksikono de Svislando

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Flühli** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Elektodistrikto Entlebuch |
| --- |
| Doppleschwand  •  Entlebuch  •  Escholzmatt-Marbach (Escholzmatt •  Marbach)  •  Flühli  •  Hasle  •  Romoos  •  **Schüpfheim**  •  Werthenstein  •  Wolhusen |  |

 |
**Matalebreras** [mataleBREras] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la nordoriento de la provinco Sorio kaj en la komarko *Tierra de Ágreda* en la nordoriento de la provinco. La loknomo *Matalebreras* estas etimologie komprenebla kiel *Lepormortigejo*.

Geografio
---------

Loko de Matalebreras en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 41,63 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 64 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 500 loĝantojn el la 1930-aj jaroj. 

Ĝi distas 44 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas la loĝlokojn Matalebreras kaj Montenegro de Ágreda. Ĝi limas kun Fuentestrún, Castilruiz, Trévago, Ólvega, Villar del Campo kaj Pozalmuro.

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Quejigares y encinares de Sierra del Madero*, okupanta 432 hektarojn, nome 10 % de la teritorio. Estas grava abundo de naturaj bestoj, kio rilatas kun la etimologio de la loknomo.

Historio
--------

Preĝejo de Sankta Petro.
Araba turo.
Preĝejo de Montenegro.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 11-a jarcento. 

Meze de la 19-a jarcento la teritorio pliiĝis ĉar ĝi aligis Montenegro de Ágreda.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj lino), manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj, nune porkoj kaj abeloj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj, ermitejoj, arabdevena turo, blazondomoj, tradicia arkitekturo kaj tiel plu.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTierra de Ágreda |
| --- |
| Ágreda• Añavieja• Beratón• Borobia• Cueva de Ágreda• Dévanos• Matalebreras• Noviercas• Ólvega• Vozmediano |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351455
 |
**Artúr Meszlény** [artUr meslEnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Meszlény Artúr** estis hungara juristo, juĝisto, advokato, profesoro. Lia familia nomo ĝis 1899 estis *Messer*.

Artúr Meszlény  naskiĝis la 10-an de oktobro 1875 en Budapeŝto. Li mortis la 23-an de marto 1937 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Artúr Meszlény akiris juran diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1898, advokatan diplomon en 1902. Ekde 1898 li laboris en juĝejo, en 1900 li estis samloke subnotario. Inter 1911 kaj 1917 li instruis en akademio pri komerco, krome inter 1914 kaj 1917 li havis postenon en ministerio pri justico, fine poste li estis juĝisto ĝis la pensiuliĝo en 1921. Li restis plu aktiva kaj ĝis sia morto li estis advokato, krome li instruis en Scienca Universitato de Szeged, kie li atingis la rangon publika eksterordinara profesoro. En 1929 li estis nomumita konsilisto.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Kartellek és trösztök* (Karteloj kaj trustoj), (1906) - premiita kune kun Nándor Baumgarten
* *A polgári perrendtartás rendszeres kézikönyve* (1912)
* *Tisztességtelen verseny (Bp. 1923)*
* *The Influence of War upon Contracts (Bp. 1932)*
* *Magánjog. I–V.* (1930–1939)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 528321
* LCCN: n99275328
* VIAF: 115856509
* ISNI: 0000 0000 8323 1728
* SUDOC: 136100244
* NKC: uk2014802346
 |
**Matabuena** [mataBŬEna] estas municipo en la sudoriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto *Partido Judicial de Sepúlveda*. La loknomo *Matabuena* estas komprenebla etimologie kiel Bona Arbaro. Tiukadre menciindas, ke unu el la submunicipoj de Matabuena estas Matamala (Malbona Arbaro). Matabuena enhavas ankaŭ la submunicipojn Cañicosa kaj Matamala.

Matabuena en la provinco Segovio.
Cañicosa.

Geografio
---------

Ĝia montara municipa teritorio, norde de la Sierra de Guadarrama, okupas totalan areon de 21,42 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 183 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 37 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Pedraza, Arcones, Gallegos, Villavieja del Lozoya (Madrid) kaj Gascones (Madrid).

Historio
--------

Estis prahistoriaj restaĵoj en la Groto de la Fuente Buena. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La loko apartenis al la komarko de la *Comunidad de Villa y Tierra de Pedraza*. 

La kerno de Aldeonte estis fondita proksimume en 1650 enhavante tri kvartalojn: nome Santa María del Prado, kie estis ermitejo, La Reguera, kaj la nuna setlejoj kiu restis. Sed krome estis apude aliaj setlejoj kiuj nun estas senhomaj: nome Aldealpozo, Covachuelas kaj Pero Blasco.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 768245
 |
**Artúr Vágó,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vágó Artúr** estis hungara inĝeniero, profesoro.

Artúr Vágó  naskiĝis la 12-an de aŭgusto 1896 en Budapeŝto. Li mortis la 13-an de novembro 1970 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Artúr Vágó frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Teknika Universitato palatino József, sed en 1916 li soldatiĝis. En la sekva jaro li falis en militkaptiteco en la Rusa Imperio, li povis hejmenveni nur en 1921. Pro financaj problemoj li laboris jaron en uzino, poste li daŭris la lernadon akirinta diplomon en 1925. Li eklaboris en fabriko, kie li okupiĝis pri telefoncentraloj. En 1950 li eklaboris en telekomunikada instituto, samtempe li instruis en teknika altlernejo. En la sekva jaro li estis nomumita katedrestro en la menciita universitato. Li estis dekano inter 1951 kaj 1954. En tiu periodo la menciita altlernejo estis integrita al la universitato. Li akiris sciencan gradon CSc (kandidatiĝo) en 1952. Li ricevis memormedalon en 1968.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Helyközi távbeszélő központok* (1953)
* *Távbeszélőtechnika* (1954)
* *Telefonalközpontok* (1955)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Mastrumklavaro kun 88 pezigitaj martelmekanikaj klavoj
**Mastrumklavaro** estas klavaro kun enigita MIDI-kontrolilo por generado de mastrumdatumoj (MIDI-ordonoj) sen propra songenerado.

La MIDI-elirejo de mastrumklavaro estas konektebla kun sonmodulo aŭ komputilo, kiuj je la frapado de la klavoj generas la deziratajn sonojn. Sekvencilo (ekz. komputilo kun sekvencilprogramaro) krome povas registri per MIDI la klavomovojn kaj poste reprodukti per ajnaj MIDI-kapablaj aparatoj.

Simplaj mastrumklavaroj estas riceveblaj ekde proksimume 30 Eŭroj kaj havas plejofte pli ol 2 oktavoj kun klavetoj sen frapdinamiko. La pli valoraj mastrumklavaroj havas 88 pezigitajn normklavojn kun martelmekaniko, por ŝajnigi la ludsenton de piano. Krom tio ĝi proponas ludhelpilojn kiel moduladoradoj, postfrapa sonformado kaj aliajn specialfunkciojn, por povi mastrumi la aparatojn plejparte konektitajn per MIDI, ekzemple por elekti el inter la variaj instrumentsonoj sur ĉi tiuj aparatoj. De nove mastrumklavaroj ofertas krom MIDI-konekto ankaŭ USB-konekton.

La plej multaj ciferecaj pianoj kaj sinteziloj disponas plejofte ankaŭ el simplaj mastrumklavaraj funkcioj.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |
**Mikel San José** (per plena nomo *Mikel San José Domínguez*, prononco laŭ sistemo IFA hispane mi'kel san xo'se ðo'miŋɡeθ) (naskiĝis la  30-an de majo 1989(nun 1989-05-30) en Pamplona, do nun 34-jara) estas hispania profesia futbalisto. Ekde la jaro 2014 li estas membro de la vira hispana nacia teamo de futbalo, post kiam antaŭe jam de la jaro 2007 li partoprenis en la naciaj teamoj de sub-19-, sub-21- kaj sub-23-jaruloj. Interalie, liaj teamoj en 2007 gajnis la eŭropan ĉampionecon de sub 19-jaruloj kaj en 2011 la eŭropan ĉampionecon de sub 21-jaruloj. Post infanaj jaroj en la junularaj teamoj de la kluboj *Chantrea* de Navaro kaj poste *Athletic Bilbao* en la de Pamplona geografia proksima aŭtonoma regiono Eŭskio, li inter la jaroj 2007 kaj 2010 estis profesia futbalisto en la klubo *Liverpool F.C.* en Anglio, kaj ekde tiam estas parto de la 1-a vira teamo de lia junaĝa klubo *Athletic Bilbao*. Li partoprenis kadre de la hispana nacia teamo en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 en Francio, kaj en ties matĉoj rekoneblis per la ĉemiza numero "17".

* Kategorio Mikel San José en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rHispana nacia teamo    Flago de Hispanio    Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 |
| --- |
| 
* 1 Casillas (teamestro)
* 2 Azpilicueta
* 3 Piqué
* 4 Bartra
* 5 Busquets
* 6 Iniesta
* 7 Morata
* 8 Koke
* 9 Vázquez
* 10 Fàbregas
* 11 Pedro
* 12 Bellerín
* 13 De Gea
* 14 Thiago
* 15 Ramos
* 16 Juanfran
* 17 San José
* 18 Jordi Alba
* 19 Bruno
* 20 Aduriz
* 21 Silva
* 22 Nolito
* 23 Rico
* Trejnisto Del Bosque
 | Flago de Hispanio |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 560908
 |
**Kotezicken,** hungare **Sárosszék** [ŝAroŝsEk] estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Mischendorf.

Panoramo de Kotezicken
Romkatolika preĝejo

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 395
* Telefonprefikso: 03366
* Poŝtkodo: 7511
* Aŭtokodo: OW
* 47° 11′ 30″ N 16° 20′ 30″ O﻿ / ﻿47.19167 °N, 16.34167 °O﻿ / 47.19167; 16.34167 (mapo)Koordinatoj: 47° 11′ 30″ N 16° 20′ 30″ O﻿ / ﻿47.19167 °N, 16.34167 °O﻿ / 47.19167; 16.34167 (mapo)

Situo
-----

Kotezicken situas laŭ rojo. Oberwart troviĝas je 17 km-oj.

Historio
--------

La unuaj loĝantoj estis la keltoj. La unua mencio okazis en 1469 laŭ tiama hungara ortografio *"Soroszelk"*. En 1529 kaj en 1532 la turkoj detruis la komunumon, poste germanoj refondis ĝin. En 1910 vivis en Sárosszék 399 homoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1951 lernejo konstruiĝis. En 1971 Kotezicken aliĝis al Mischendorf.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Laŭrenco de 1654

* Kategorio Kotezicken en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **369-a infanteria regimento** - iama **15-a Novjorka Nacia Gvardia Regimento** (*15th New York National Guard Regiment*) – estis la unua usona regimento dum la unua mondmilito, kiu konsistis el afrikdevenaj usonanoj (nigruloj).

La 369-a infanteria regimento estis fondita la 2-an de junio 1913 en la Novjorka Armea Nacia Gvardio kiel la 15-a novjorka infanteria regimento. Ĝi estis organizita la 29-an de junio, 1916 de Novjorko kaj estis donita al federacia servo dum somero de 1917 ĉe Camp Whitman, Novjorkio. La regimento trejnis sin en la Novjorka areo, ĉe kampo Wadsworth en Spartanburg, Sud-Karolino, kie tuŝis ilin rasismo. La 15-a infanteria regimento estis ubigita al 185-a infanteria brigado (decembro 1917), kiun komandis kolonelo William Hayward, membro de la „Union League Club of New York", kiu sponsoris la 369-an regimenton kiel koloran usonan infanterion.

Post la alveno de la soldatoj, la regimento devis servi kaj ne batali. La 15-a regimento estis transformita la 1-an de marto 1918 al 369-a infanteria regimento, sed ili devis plu servi en nebatalaj aferoj. Oni decidis pri ekbataligo de la regimento la 8-an de aprilo. La soldatoj post finiĝo de la bataloj revenis en Usonon kaj ili estis malservigitaj la 28-an de februaro 1919.

Dum la bataloj, la regimento perdis 1500 personojn. Gravaj bataloj, en kiuj la regimento partoprenis:

1. Dua batalo de Marne
2. Ofensivo Meuse-Argonne
3. Champagne 1918
4. Alsaco 1918

Multaj distingoj estis disdonitaj inter la soldatoj. La plej festita persono estis Henry Lincoln Johnson - fervojstacia portisto en Albany, Novjorkio - kiu gajnis la karesnomon Nigra Morto ("Black Death") por lia agado en bataloj en Francio. Johnson estis la unua usonano, kiu ricevis la francan distingon Croix de Guerre. Ĉe fino de la milito, 171 membroj de la 369-anoj estis distingitaj per Legion of Honor.

Gravaj soldatoj
---------------

Soldato Henry Johnson, *369th Infantry Regiment, NYARNG*, 1918, portanta *Croix de Guerre*.
* serĝento Henry Lincoln Johnson, ricevinto de la ordeno Croix de Guerre
* Spotswood Poles
* kolonelo Hamilton Fish la 3-a, regimenta komandanto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio 369-a infanteria regimento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 369-a kolora regimento
**Mike** estas vilaĝo en Hungario, en departemento Somogy kun ĉirkaŭ 700 loĝantoj.

Blazono de Mike

Geografio
---------

Mike situas apud rivereto *Rinya* (rinja).

Historio
--------

La unuaj skribaj fontoj venis el 1213, kiam oni mencia la komunumon kiel *Mica*. En 1554, en turka imposta priskribo aperis la formo *Miske* kaj tiam oni notis ekziston de nur 5 loĝejoj. Oni setligis en la vilaĝon (senhoman pro bataloj) ekde la 18-a jarcento germanojn, pli poste hungarojn. En 1821 oni konstruis la kastelon Somssich, kies grafa posedanto fondis en 1838 lernejon. Tiutempe la komunumo havis rajton kiel kampurbo, kiu rajtigis por organizado de foiroj (6 foiroj/jaro).

Post 1977 ĉesis la sendependeco de la komunumo kaj ĝis la potenco-ŝanĝo (1989) ĝi apartenis al Kadarkút.

Vidindaĵoj
----------

* grafa kastelo (en privata posedo)
* skulptaĵo de Sankta Vendel (Vendalino)
* malnova grenejo
* maŭzoleo (konstruigis en 1867 grafo SOMMSSICH Imre por sia filo Pongrác, mortinta 20-jare).

Ekonomio
--------

Gravas la agrikulturo (terpomo, porko), kudra uzino.

Famuloj
-------

* En Mike naskiĝis:
	+ József Somssich (pentristo).
* En Mike mortis:
	+ politikisto grafo Pongrác Somssich.

Ĝemelurbo
---------

ekde 1994 Ingstetten, (nun parto de Schelklingen), kie oni nomis placon laŭ Mike.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mike en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2005-02-11 per la retarkivo Wayback Machine
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Mordloch ĉe Štětí** (legu Mordloĥ ĉe Ŝtjeti) estas kaverno, kiu situas en rokoj en arbaro, 1,5 km de vilaĝo Ješovice, 5 km de Štětí en Ĉeĥio.

**Mordloch** signifas (en la germana lingvo) **Murda truo**, kaj ĝi estas unu el negrandaj, sed memorigaj kavaĵoj de regiono ĉirkaŭ Kokořín (legu Kokorĵin), kaj kiel la nomo diras jam al ni, kavaĵo kun maltrankvila historio kaj ŝpinita per legendoj. Temas pri unu iom granda elhakita spaco kun dimensioj 6 x 2,5 m kaj al ĝi ligita malalta pseŭdokarsta tavolkaverno. La artefarita kamero estas por restado sufiĉe alta kaj ekipita ankaŭ per ŝtonbenkoj, sed la kaverno, kvankam proporcie grandspaca (3 branĉoj kun suma longeco ĉirkaŭ 22 m), estas nur 0,5 m alta.

Nur 7 m malproksimas kaverno **Ĉe Murda truo**, 11 m longa, maksimume 0,9 m alta, ligita al tavoljunto kaj vertikala krevaĵo. Antaŭ la kaverno staras interesa rokaperaĵo nomata Sep Panoj.

Flava turisma pado el Štětí kondukas tra regiono, kie en la mezo de la 19-a jarcento agadis skulptisto Václav Levý, kiu kreis siajn monumentajn laboraĵojn rekte en tereno per reguligo de naturaj rokformacioj. La rezulto estas vico da statuoj (ekz. Kapoj de diablo) aŭ naturmonaĥejetoj. Ĉi tie estas ĉe la pado du rokkapeloj – Grafa Kapelo kaj Maria Magdalena. En izolitaj grejsaj rokaroj estas multe da etaj, plejparte naturkavaĵoj.

En tiu ĉi regiono ni renkontas finan staton de evoluo de grejsaj rokurboj, kiuj estas per erozio kaj eriĝado jam ŝanĝitaj al plata pejzaĝo kun atestroketoj.