recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Reĝa Koncertdoma Orkestro** (nederlande *Koninklijk Concertgebouworkest*) estas simfoniorkestro en Amsterdamo. Ĝi estas la plej grava orkestro de Nederlando kaj unu el la plej elstaraj de la mondo.

Ĝi estis fondita en 1888, unua ĉefdirigento estis Willem Kes. Dum la eksterkutime longa oficotempo de Willem Mengelberg ĝi atingis mondfamon kiel unu el la plej virtuozaj orkestroj siatempaj. Liaj posteuloj Eduard van Beinum, Bernard Haitink, Riccardo Chailly kaj la nuna ĉefdirigento Mariss Jansons povis teni ĝian gravecon inter la mondvaste plej bonaj orkestroj. Komisiono el ĉefredaktistoj de gvidaj eŭropaj muzikrevuoj elektis ĝin en la jaro 2006 sur rangon 2 el ĉiuj eŭropaj orkestroj. La brita fakrevuo Gramophone elektis ĝin en la jaro 2008 per pridemandado de muzikkritikistoj eĉ sur rangon 1 el ĉiuj orkestroj de la mondo.

Malantaŭ la pozicio de ĉefdirigento la unuajn 75 jaroj ekzistis tiu de la *unua dirigento* (*eerste Dirigent*). Inter ili troviĝis Karl Muck (1921–1925), Pierre Monteux (1924–1934), Bruno Walter (1934–1939) kaj Eugen Jochum (1941–1943). Malantaŭ tiu rangis la *dua dirigento* (*tweede Dirigent*), kiel ekzemple Cornelis Dopper aŭ komence Eduard van Beinum (1931–1938). Dum la oficperiodo de Haitink oni forigis la sistemon de unua kaj dua dirigentoj kaj anstataŭis tiujn per asistantoj. Al ĉi tiuj apartenis Edo de Waart kaj Hans Vonk.

Okaze de la 100-jara jubileo en 1988 reĝino Beatrikso dekoris la orkestron per la titolo *Reĝa*. La eksterordinare rondan sonon de la orkestro pregas kaj pregis esence ĝia koncertejo (kaj nomdonanto), la en 1888 malfermita amsterdama Koncertdomo. La orkestro ankaŭ foje ludas ĉe la Nederlanda Opero, la ĉefa operdomo de Nederlando.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Reĝa Koncertdoma Orkestro (Nederlando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* retpaĝo de la Reĝa Koncertdoma Orkestro

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-09-17. Alirita 2010-02-15.
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 311762
* GND: 5038978-6
* LCCN: n79058413
* VIAF: 125975604 124120143, 125975604
* ISNI: 0000 0001 2106 794X
* SUDOC: 078062330
* BNF: 13903652r
* MBA: ad8260b2-2767-4e9b-9ece-7977fbcedadf
* NKC: ko2003165369 kn20030215123, ko2003165369
 |
La **luterana preĝejo** estas sakrala historia monumento en urbo Tiszaföldvár (Hungario).

Luterana preĝejo en Tiszaföldvár

Historio
--------

La luterana simpla preĝdomo estis konstruita en la jaroj 1806 kaj 1807, sed jam en 1829 parte kadukiĝis. Post rekonstruo en 1833 oni konstruis sonorilostablon, ĝis tiam la kalvinana preĝejo (Tiszaföldvár) sonoradis ankaŭ por la luteranoj. En 1855 estis konstruita la kirko videbla ankaŭ nun en alia loko, sed la preĝdomo poste estis trakonstruita por loĝejo al la instruisto. La kirko tre similas al kapelo en Újkígyós. En 1992 plenaj renovigaj laboroj komenciĝis.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola korto ĉe stratangulo. La fasado estas simetria, meze klasikisma porĉo reliefas. La navo ĉe la fasadaj anguloj havas po unu avankorpojn. Malantaŭ la porĉo kaj avankorpoj la turo altiĝas, kie 4 sonoriloj loĝas. La absido estas rektangula. Interne feraj kolonoj tenas la galerion, la muroj estas blankaj.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* sonorado

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Lingvoanstataŭado** estas sociolingvistika termino, kiu rilatas al procezo, fine de kiu lingva komunumo fariĝas parto de alia lingva komunumo pro forlaso de sia lingvo.

La forlaso de la grupa lingvo evidentiĝas per iom-post-ioma geografia izoliĝo kaj teritoria malkresko, kaj per la reduktiĝanta uzo de la lingvo ĉe ties parolantaro, la malkresko de la parolantaro kaj de uzo-sferoj. Tiu ĉi regreso montriĝas kiel konsekvenco de la perdo de uzo-sferoj, ankaŭ per la malkresko de la interna diverseco, en la unuflankaj lingvaj interferoj, en la ŝanĝiĝo de la normoj pri lingvo-uzado kaj en ties perdo de valoro por la lingvanoj.

La lingvo-anstaŭado povas finiĝi per plena malapero de lingvo. Tio povas esti la celo de difinita lingvopolitiko per lingvoplanado.

Por mezuri la uzadon de lingvo laŭlonge de ies vivo, aŭ pli ofte laŭlonge de diversaj generacioj de lingva komunumo, oni uzas la **indicon de asimilado**. Tiu datumo konsistas en la procento de homoj kun difinita denaska lingvo, kiuj hejme pli ofte parolas alian.

La ŝlosila momento de la procezo de lingvoanstataŭado okazas, kiam lingva komunumo fariĝas du-lingva en alia lingvo, la sama por ĉiuj ties membroj, al kiu ĝi iom post iom transdonas sian lojalecon. Tiu ĉi transdono de lojalo povas antaŭi la akiron de kompetento en la nova lingvo kaj sekve povas fariĝi fundamenta kialo de la dulingviĝo kaj anstataŭado. Tamen tiu ĉi dulingviĝo tuŝas nur la regresan lingvon kaj ne la hegemonan aŭ ekspansian, tiel ke temas pri unuflanka dulingvismo.

Aliaj karakterizaĵoj de la stato de minoritatigo kaŭzita de la procezo de lingvoanstataŭado estas la lingva intermeto kaj la unuflanka kaj amasa interfero tuŝanta ĉiujn subsistemojn de la lingvo. La intermeto kaj la interfero malhelpas la ĝisdatigon de la lingvo per propraj rimedoj kaj ties videbleco de la flanko de aliaj lingvaj komunumoj.

La lingvoanstataŭado estas mala al la procezo de lingvonormaligo kaj, sekve, estas parte aŭ plene inversigebla. La procezoj de lingvonormaligado rezultas ankaŭ el lingvoplanado kaj, tial, devenas el konscia lingvopolitiko, por kies plenumo necesas politika potenco. Ankaŭ la lingvomorto estas inversigebla, kiel tion pruvis la hebrea, sed necesas escepte pozitivaj cirkonstancoj, kiel montras, negative, la irlanda.

La intergeneracia transdono kaj la socia reprezentado, kiun la parolantoj havas pri sia lingvo, estas la ĉefaj variabloj en la anstataŭada procezo.

Historio
--------

La fiksado kaj ĝeneraligo de la terminoj *substitution* far Antoine Meillet kaj *shift* far Leonard Bloomfield komenciĝis ĉ. 1930. Poste laboris super ĝi Karl W. Deutsch (1953), Morris Swadesh (1948), Uriel Weinreich (1953) kaj Joshua Fishman (ekde 1964).

Vidu ankaŭ
----------

* Lingvoŝanĝiĝo
* Lingvonormaligo
* Lingvaj rajtoj
Maljunulo.
**Maljuniĝo** aŭ **Maljuniĝado** estas la aro de modifoj kaj morfologiaj kaj fiziologiaj kiuj aperas kiel konsekvenco de la agado de la tempopaso sur la vivaj estaĵoj, kio okazigas malpliigon de la kapablo adaptiĝi de ĉiuj el la organoj, aparatoj kaj sistemoj, same kiel de la kapablo reagi al kontraŭaj agentoj kiuj povas veni al la individuo.

Priskribo
---------

La maljuniĝo de organismoj kaj partikulare de la homa specio, estis motivo de priokupiĝo ekde historiaj epokoj.

La homa vivdaŭro rimarkinde plilongiĝis en la lastaj jardekoj. La maljuniĝo de la loĝantaro povas esti konsiderata sukceso de la politikoj de sansistemoj kaj de la sociekonomia disvolvigo, sed temas ankaŭ pri grava defio por la socio, ĉar ĝi devas adaptiĝi al tiu nova realo. Pro maljuniĝo startas serio de procezoj de iompostioma deteriorado de kaj organos kaj ties funkcioj. Multaj malsanoj, kaj kelkaj tipoj de frenezo, artiklaj, koraj malsanoj kaj kelkaj tipoj de kancero estis asociaj al la procezo de maljuniĝo.

Telomeroj (markitaj blanke sur la foto) en la homaj kromosomoj.
Pro tio la esplorado je nivelo de ĉeloj pri tiu procezo ricevis specialan atenton. Unu el la gravaj trovoj tiukadre estas ke la "normalaj" ĉeloj estas programitaj por determinita nombro de subdividaj vicoj. Ĉiu kromosomo posedas en siaj pintoj serion de sekvencoj tre ripetemaj kaj nekodigantaj nome telomeroj. Pro la mekanismo de duobliĝo de la DNA de la ĉeloj, la telomeroj iom post iom mallongiĝas pro la sinsekvaj dividoj. Tio mildiĝas pro la ekzisto de enzimo nome telomerazo, kiu realigas la telomeran duobliĝon. Sed la aktiveco telomeraza funkcias en embriaj ĉeloj, sed malfunciiĝas en somataj ĉeloj, kio rezultas en iompostioma mallongiĝo de la kromosomaj telomeroj; kiam la grando de la telomeroj atingas precizan minimuman nivelon, okazas mekanismoj kiuj kondukas al morto de ĉeloj. Pro tio, la telomera mallongiĝo estis asociata kun la procezo de maljuniĝo de la ĉeloj. Tial, la longo de la telomeroj estus ia spece de genetika horloĝo kiu determinus la tempon de vivo de la ĉeloj.

Internacie, en 1984 oni akceptis konvencie, ke maljunulo estas persono pli aĝa ol 65 jarojn, kio koincidas tre ofte kun la emeritiĝo en multaj landoj.

Vidu ankaŭ
----------

* La tri ĉefaj vivofazoj: Junaĝo | Plenkreskaĝo | Maljunaĝo
* Centjarulo
* Gerontologio
* Homo
* Maljunulejo

Notoj
-----

1. 1 2  Envejecimiento - Organización Mundial de la Salud Alirita la 12an de oktobro 2020.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Maljuniĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri esplorado
* Pro perdo de genetika informaro Arkivigite je 2021-03-01 per la retarkivo Wayback Machine
* senescence.info
* IMSERSO, Portal Mayores
* Sexualidad y Tercera Edad
* Tercera Edad y Pobreza
* infogerontologia.com: Portal especializado en Gerontología con cerca de 300 documentos para descargar
* Instituto Nacional de las Personas Adultas Mayores (México) Arkivigite je 2020-10-12 per la retarkivo Wayback Machine
* En fumantoj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 704999
* GND: 4068596-2
* LCCN: sh85002201
* NDL: 00569638
* NKC: ph126175
 |
**Dobolii de Sus** [dobolij de sus] (hungare: **Feldoboly** feldoboj) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sfântu Gheorghe. Administre ĝi apartenas al Boroşneu Mare.

Loĝantaro
---------

En 1910 ĝi havis 510 loĝantojn (hungaroj), en 1992 211 (82% hungaroj).

Historio
--------

Ĝiaj unuaj skribaj mencioj estas en 1461, 1567. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (*Háromszék vármegye*).

Ĝia reformita preĝejo havas pentritan lignan baldakenon faritan en 1768 de József Szendrei. Ĝi estas unika laŭ tio kiel figuras la Sunon kaj la Lunon.

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1-18. 1993-2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

Gravaj personoj
---------------

* János Borosnyai Lukács (Feldoboly, 1694 – Marosvásárhely, 1760): reformita episkopo, eklezia verkisto.
* Gyula Jákó, inĝeniero pri minejoj naskiĝis en tiam nomata Felsődoboly

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mapo de distrikto Arkivigite je 2006-11-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Fizografia mapo de distrikto Arkivigite je 2006-06-18 per la retarkivo Wayback Machine
* Popolnombrado 2002
ruinoj de la malnova urbo Djado
tubuaj virinoj antaŭ Djado
La **altebenaĵo de Djado** estas montara altebenaĵo, kiu situas en la ekstrema nordoriento de la afrika ŝtato Niĝero. La altebenaĵo havas areon de ĉ. 60 000 km² kaj atingas altojn inter 400 kaj 1 000 metroj super la marnivelo. Ĝin ĉirkaŭas la montaraj masivoj de Tibesti oriente, de Tassili n’Ajjer kaj Ahaggar en la nordokcidento, la altebenaĵo Manguéni en la nordo kaj la altebenaĵo Tchigaï en la oriento, la grandaj sablodezertoj Ténéré en sudokcidento kaj Grand Erg Du Bilma en la sudo kaj formas unu el la nordaj limoj de la ĉada baseno.

La altebenaĵo de Djado konsistas geologie el plejparte senkarbona sablo- kaj bazalto-ŝtonoj, kiu estiĝis en Kambrio kaj Mezozoiko. La altebenaĵo konsistas en multaj karstaj ŝtupoj. Trairas multaj vadioj, ekzemple Blaka, Achelouma, Domo, Yentas, Lobozédé, Tardijé kaj Odri Kolo Kaya, kiuj estas profunde entranĉitaj en la altebenaĵo. En la oriento de la altebenaĵo ekzistas multaj glate ŝlifitaj bazaltaj jardangaj formacioj, kiuj estas ĉirkaŭitaj de altaj dunoj. Ĉe la supraj areoj, kie la vento estas forta okazas fortan ventan erozion.

La klimato de la altebenaĵa regiono estas aridega kun precipitaĵo de nur ĉ. 20 ĝis 50 mm jare. La averaĝa taga temperaturo estas 25°C en decembro ĝis 35 °C somere, kun pinto dum la tagmezo de pli ol 50 °C. Vegetaĵoj nur kreskas en regionoj kun surface ekzistanta grundakvo.

Referencoj
----------

1. ↑  Karl Heinz Striedter, Robert Vernet, Nadjib Ferhat: *Quartäre Depressionen am Südrand der Monts Totomaye, Djado-Plateau, Nordost-Niger : Paläoumwelt und Vorgeschichte.* In: *Paideuma. Mitteilungen zur Kulturkunde.* Frobenius-Institut, Band 38, 1992, S. 109–141.
2. ↑   Das Plateau von Djardo auf Saharaweb. Arkivita el la originalo je 2012-04-05. Alirita 2018-05-14.



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 611627
* GND: 4046286-9
* VIAF: 247172597
 |
Katedralo de Schwäbisch Gmünd, gotika halopreĝejo (ekde 1330)
Ĥorejo de la katedralo
Retovolbo de la ĥorejo (ekde 1491)
La **gotika arĥitekturo en Germanujo** estas aparta evoluo de gotika arĥitekturo en la teritorioj de la Sankta Romia Imperio. Tie la gotika stilo eniris kun prokrasto da 80 jaroj kaj evoluis apartajn karakterizaĵojn, kiel simile ankaŭ okazis ekz. en Anglujo aŭ Italujo. Unu el la reprezentantoj de germana gotiko estas la katedralo de Schwäbisch Gmünd, en kiu arĥitekta familio Parler eksperimentis kaj konstruis multajn elementojn, kiuj aperas aparte „gemanaj", kvankam ili ankaŭ troveblas en landoj, kiu ja apartenis al la Sankta Romia Imperio, sed ne estas germanlingvaj, ekzemple Ĉeĥujo.

Priskribo
---------

La gotika arĥitekturo en Germanujo distingiĝas de elementoj, kiuj en Francujo, pralando de gotiko, nepre estas nekutimaj. Ĝi sin distingas disde la francaj modeloj kaj ilia sistemo kaj per redukaĵoj kaj ankaŭ per pliriĉaĵoj.

En la arĥitekturo de la almozordenoj, sed ankaŭ ekster ĝi oni rezignis en diversaj landoj en Eŭropo je la enkonduko kaj plua disvolvo de la gotiko ekestinta en Francujo elementojn de kompleta katedralkonstruo. Ĉi tiu reduktema stilo de gotiko disvastiĝis proksimume 1300 kaj kreis certajn antaŭkondiĉojn por la gotika arĥitekturo en Germanujo. Al la reduktoj apartenas la forfalo de ĥorĉirkaŭirejo, absidokapelaro kaj triforio, krome oni rezignis post la konstruo de la katedraloj je Strasburgo kaj Kolonjo ankaŭ pri la ornam-gabloj, kapiteloj tute ne ekzistas. La uzo de simplaj rondaj aŭ okangulaj apogiloj anstataŭ komplikaj faskopilatroj trankviligas la aperaĵon. 
La adaptado de la alteco de la flanknavoj al la ĉefnavo, tio estas, la disvolvo al halopreĝejo kun sia vasta, ekvilibra interno kreas novan spacotipon, kiu aperas kiel alternativo al la bazilika katedralkonstruaĵo. Kiel suproj validas la halopreĝejoj de Annaberg kaj Schneeberg en Saksujo same kiel de Dinkelsbühl kaj Nördlingen en Bavarujo.

Kontraste al gotikaj katedraloj duturaj en Francujo la germanaj paroĥopreĝejoj gotikstiloj estas unuturaj. La turkonstruo pli kaj pli alten strebanta estas distingilo de aparte germana evoluo. 
Pliriĉigoj aperas precipe en la malfrugotiko. Ili koncernas aparte la pli kaj pli komplikajn formoj de volboj, faskokolonoj kaj ripoj. Tipaj estas stelo-, reto- kaj masovolboj same kiel sowie spiralformaj pilastroj.

La konstruaĵoj de germana gotiko estas engrupigeblaj:

* halopreĝejoj
* almozordenaj preĝejoj kun bazilika skemo
* brikokonstruaĵoj

Dum kiam en norda Germanujo la navo troviĝas sub unuopaj tegmentoj, en Bavarujo kaj Baden-Virtembergo ununura tegmento kovras la tutan preĝejon.

Literaturo
----------

* Wilfried Koch: *Baustilkunde. Europäische Baukunst von der Antike bis zur Gegenwart*. Orbis Verlag, Munkeno 1988, pj. 151–152, ISBN 3-572-05927-5.
* Kurt Gerstenberg: *Deutsche Sondergotik.* Delphin, Munkeno 1913 (2. durchgesehene Auflage: Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1969).

Referencoj kaj notoj
--------------------

1. ↑  aŭ *arkitekturo*
2. ↑  aŭ *Germanio*
Prada butiko en Milano, Italio
Prada montrofenestro en butiko en Romo.
Prada butiko ĉe Kvina Avenuo, Manhattan
Prada en Pacific Place, Hong Kong
Prada window display at Galleria Vittorio Emanuele II in Milan, ItalyPrada montrofenesto ĉe Galleria Vittorio Emanuele II, Milano
Prada vendejo, Sidnejo
Tokio Epicenter de Herzog & de Meuron
**Prada** estas itala moddomo specialiĝanta pri alta modo por virinoj kaj viroj. Prada estas konsiderata unu el la plej influaj moddomoj en la moda industrio. La varomarko estas konata pro riĉeca kaj bona kvalito, kaj fariĝis statusa simbolo. Kiel la aliaj altmodaj markoj, Prada batalas kontraŭ falsaĵoj kaj la originala marko nur povas esti akirita en la oficialaj butikoj de la firmao aŭ interrete.

Historio
--------

La firmao estis fondita fare de Mario Prada en 1913 kiel familia entrepreno en Milano kiu estis implikita en la produktado de ledo, ligno, eburo, kristaloj kaj mansakoj kaj estis nomita "La Prada Fratoj". En 1978, la nepo de Mario, Miuccia Prada, heredis la firmaon.

Dum Miuccia Prada transprenis la Prada moddomon, ŝi geedziĝis kun Patrizio Bartelli. Bartelli akceptis la administran rolon de la firmao kaj Miucci estis plejparte implikita en la dezajno kaj kreado de la nova aspekto de Prada. Miuccia produktis hermetikajn nigrajn nilonajn dorsosakojn nomitajn "Pocon" ekde 1970. Ŝi malkaŝis la klasikan Prada mansakon kiu estis simpla, glata, brila, de nigra nilono kaj moda. Miuccia unue akiris sian reputacion por kreivo kaj uzo de materialoj, simpleco kaj moderneco kun ŝia linio en 1985 kiam ŝi kreis glatan nigran nilonan mansakon. La origina mansako rapide iĝis dezirinda kaj falsaĵoj de Prada marko komencis esti produktitaj.

En la aŭtuno-vintra modspektaklo, en 1989, dum la aliaj markoj desegnis vestaĵojn kiuj traktis seksecon (ĉemizoj kun dekoltaĵoj, pantaloneto, puntoj, helaj koloroj), Prada surprizis ĉiujn per la *pret-a-porter* (pretportita) kolekto desegnita de Miuccia Prada. Ili prezentis klasikajn, elegantajn vestaĵojn, simplajn tranĉojn kun puraj surfacojn, kvalitajn ŝtofojn kaj bazajn kolorojn. La moda mondo rimarkis Prada kaj ilia populareco eksplodis.

En 1993, Miuccia Prada ricevis premion por akcesoraĵoj de la Konsilio de Modo-Dezajnistoj.

Miu Miu
-------

Miu Miu estas filio de la moddomo Prada kun pli malaltaj prezoj ol la origina kompanio, kiu estas destinita al pli juna celgrupo. La linio estis establita en 1992 fare de Miuccia Prada kaj la nomo de la kolekto estas la kromnomo de Miuccia Prada. La kompanio estas konata pro ĝiaj puraj kaj modaj dezajnoj, uzo de bonkvalitaj materialoj kaj prezoj, kiuj estas pli alireblaj al la malpli riĉa loĝantaro.

Poŝtelefono
-----------

En majo 2007, Prada kunlaboris kun LG Electronics en la produktado de la LG Prada (modelo KE850) telefono kiu estis vendita por 800 USD. En 2009, la dua versio de la aparato, modelo KF900, estis lanĉita en Eŭropo.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Prada (firmao) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Devil Wears Prada (filmo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 819214
* GND: 16057937-5
* LCCN: no98090929
* VIAF: 167579638
* NKC: xx0244633
 |
**(162195) 1999 RK45** estas mars-, ter-, venus- kaj merkur-renkonta apolona asteroido.

Ĝi estis malkovrita la 13-an de septembro 1999 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

Orbito
------

Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun la Tero, ĝia orbita periodo estas do proksima de tiu de Marso.

Ĝia tre discentra, kvazaù kometeca orbito krucas tiujn de Marso, la Tero kaj Venuso, kaj ekstere tanĝas tiun de Merkuro kun febla orbita klineco.

• Ĝia marsa MOID estas 0,07085 astronomia unuo (10,599 milionoj da km),  

• ĝia tera MOID estas 0,087909 astronomia unuo (13,151 milionoj da km),  

• ĝia venusa MOID estas 0,04093 astronomia unuo (6,123 milionoj da km),  

• ĝia merkura MOID estas 0,03772 astronomia unuo (5,643 milionoj da km).

• La 4-an de novembro 1922 ĝi pasis al 0,07138 astronomia unuo (10,678 milionoj da km) de Marso,  

• la 7-an de aprilo 2058 ĝi pasos al 0,07562 astronomia unuo (11,313 miliono da kilometroj) de la ruĝa planedo

• La 28-an de septembro 1906 ĝi pasis al 0,09525 astronomia unuo (14,249 milionoj da km) de la Tero,  

• la 24-an de majo 2038 ĝi pasos al 0,08876 astronomia unuo (13,278 milionoj da km) de nia planedo.

• La 21-an de septembro 1991 ĝi pasis al 0,13120 astronomia unuo (19,627 milionoj da km) de Venuso,  

• la 21-an de decembro 2100 ĝi pasos al 0,10177 astronomia unuo (15,225 milionoj da km) de ĉi tiu planedo.

• La 22-an de januaro 2016 ĝi pasis al 0,03785 astronomia unuo (5,662 milionoj da km) de Merkuro,  

• la 23-an de decembro 2195 ĝi pasos al 0,03837 astronomia unuo (5,740 milionoj da km) de ĉi tiu planedo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Objekto ĉe Minor Planet Center angle
* Parametroj kaj simulado de orbito ĉe *JPL Small-Body Database Lookup* angle
* Objekto ĉe la datumbazo de *NEODyS-2* angle
* Objekto ĉe *Space Reference* angle

  


| Antaŭe: | Listo de asteroidoj (162001–163000) | Poste: |
| --- | --- | --- |
| (162194) 1999 RP35 | **(162195) 1999 RK45** | (162196) 1999 RL45 |
**Teatro DOMA** estas studenta teatro, kiu dum la OSIEK-konferenco 2012 en Svitavy prezentis esperantlingve dramon R.U.R. de Karel Čapek pri robotoj.

La teatro estiĝis en 1994 en la urbo Svitavy, sidejo de ĈEA kaj Esperanto-Muzeo kaj muzeo de Oskar Schindler. Ĝia nomo estas akronimo el la vortoj „DOcela MAlé divadlo" (TUte MALgranda teatro) kaj samtempe ĝi estas vortludo, ĉar „doma" en la ĉeĥa signifas „hejme".

Komence la ensemblo aktivis ĉe Gimnazio Svitavy, ekde 2006 ĝi memstariĝis kiel Teatro DOMA. Ĝi havas tridekon da membroj en la gimnazia aĝo (11-20 jaroj) sub gvido de d-rino Radka Oblouková kiel reĝisorino. La teatro konsistas el tri ensembloj (11-13 jaroj, 15-17 jaroj, 18-20 jaroj), kiuj havas memstarajn spektaklojn, sed ankaŭ kunlaboras, ne nur inter si, sed ankaŭ kun infana ensemblo „Dramatická školička" (Drama lernejeto).

La spektakloj okazas en la urba teatro Trám (Trabo), sed ankaŭ en la urba Muzeo kaj galerio, ekzemple pri Oskar Schindler, savinto de judoj dum la 2-a mondmilito, aŭ pri Valentin Oswald Ottendorfer, mecenato, kiu konstruigis en la urbo malsanulejon, maljunulejon kaj ĉefe bibliotekon, la plej belan konstruaĵon en la urbo, kie nun troviĝas Esperanto-muzeo kaj te-trinkejo. En la te-trinkejo ili prezentas poeziajn kunvenojn, en la muzeo mem la biografion de la mecenato aŭ historion de la urbo. Ĉion ili prezentas ĉeĥlingve, sed por OSIEK-konferenco en julio 2012, kies temo estis „Sciencfikcio kaj robotoj en Esperanto", ili preparis esperantlingve la dramon R.U.R de Kartel Čapek, kvankam nur la plej gravajn scenojn. Videbla ĉe YouTube.

Iliaj spektakloj estis „Klíče" (Ŝlosiloj, 2005), „Svatební košile" (Nuptoĉemizo, 2006), „Cizina" (Fremdujo, 2007), „Insecta" (Insektoj, 2008), „Sestry, a to tři" (Fratinoj, kaj nome tri, 2010), „7 kroků od prádelny" (7 paŝojn de la tolaĵ-lavejo, 2011) kaj jam menciita esperantlingva teatraĵo pri robotoj. 

„Serĉado de la stelo de David" estis komponita programo pri Schindler kaj liaj judoj, „Nokto en la muzeo" estis dediĉita al Ottendorfer kaj lia vizito de la naskiĝa urbo. Poeziaj programoj prezentis ekz. la poemegon „Majo" de Karel Hynek Mácha, poezion kaj sciencfiksion, trinkadon de teo en la orientaj landoj, mitojn kaj legendojn, taglibrojn kaj memuarojn k.s.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la teatro DOMA Arkivigite je 2008-12-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Retejo de Gimnazio Svitavy, unua rifuĝejo de la ensemblo
* Elibrejo, en kiu estas esperanta traduko de R.U.R Arkivigite je 2010-07-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Dramo realigita de la studenta teatro DoMa en la loka ĵurnalo
* La dramo mem ĉe Youtube
* La televido de Svitavy intervjuis la junajn aktorojn de la teatraĵo
* La sama intervjuo ĉe YouTube
***Sinatra*** estas hispana filmo de 1988 reĝisorita de Francesc Betriu  kun ĉefaktoroj Alfredo Landa, Ana Obregón kaj Maribel Verdú. La scenaro oni bazis sur la romano *Sinatra: Novela urbana* de la argentina verkisto Raúl Núñez, publikigita en 1984.​ Ĝi ricevis diversajn premiojn.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Antonio Castro ‘Sinatra’ ludas en Barcelono kiel imitisto de Frank Sinatra. Lia edzino abandonas lin kaj deprimita li vagadas kiel "strangulo en la nokto" kaj finloĝas en pensiono de la malaltklasa kvartalo Barrio Chino (ĉina kvartalo). Post iom da tempo kaj ne pagipova li ricevas proponon de la posedanto de la pensiono por labori kiel nokta pordisto. Unu nokton, li legas en revuo anoncon de klubo de amikeco per korespondado kaj lia vivo ekkomplikiĝas. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Alfredo Landa kiel Sinatra.
* Ana Obregón kiel Isabel.
* Maribel Verdú kiel Natalia.
* Mercedes Sampietro kiel la edzino de Sinatra.
* Manuel Alexandre kiel Manolo.
* Julia Martínez kiel sinjorino Hortensia.
* Luis Ciges kiel Lagarto.
* Queta Claver kiel Clementina.

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Sinatra (película de 1988) en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838189
 |
**(163015) 2001 UX16** estas marsrenkonta kaj terrenkonta apolona asteroido malkovrita la 21-an de oktobro 2001 en la kadro de la kampanjo NEAT (*Near Earth Asteroid Tracking*) elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).

Orbito
------

Ĝi estas proksima de la orbitaj resonancoj 5:3 kun la Tero, 10:9 kun Marso kaj 7:1 kun Jupitero.

Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj de la Tero. Ĝia neneglektinda orbita klineco tenas ĝin iom malproksima de la orbitoj de ĉi tiuj ambaŭ planedoj.

• Ĝia marsa MOID estas 0,08565 astronomia unuo, tie estas 12,813 milionoj da km,  

• ĝia tera MOID estas 0,06287 astronomia unuo, tie estas 9,405 milionoj da km.

• La 25-an de septembro 1946 ĝi pasis al 0,08481 astronomia unuo (12,687 milionoj da km) de Marso,  

• la 19-an de aprilo 2127 ĝi pasos al 0,09118 astronomia unuo (13,640 milionoj da km) de ĉi tiu planedo.

• La 10-an de novembro 1915 ĝi pasis al 0,06550 astronomia unuo (9,799 milionoj da km) de la Tero,  

• la 14-an de novembro 2055 ĝi pasos al 0,07047 astronomia unuo (10,542 milionoj da km) de nia planedo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Objekto ĉe Minor Planet Center angle
* Parametroj kaj simulado de orbito ĉe *JPL Small-Body Database Lookup* angle
* Objekto ĉe la datumbazo de *NEODyS-2* angle
* Objekto ĉe *Space Reference* angle

| Antaŭe: | Listo de asteroidoj (163001–164000) | Poste: |
| --- | --- | --- |
| (163014) 2001 UA5 | **(163015) 2001 UX16** | (163016) 2001 UD52 |
**Medininagar,** hindie **मेदिनीनगर** antaŭe Daltonganĝ estas urbego en nordorienta Barato, en nordokcidenta parto de subŝtato Ĝarkando, en distrikto Palamu, kie ĝi estas ties sidejo.

Riverbordo kun ponto en Medininagar

Etimologio
----------

La pli frua loknomo estas derivita de brita kolonelo Dalton, kiu estis tie komisaro en la 19-a jarcento. Daltonganĝ estis ŝanĝita al Medininagar en 2004 post raĝo Medini, kiu regis tie.

Demografio
----------

En 2011 Medininagar havis 158 941 (laŭ la germanlingva Vikipedio nur 78 396, laŭ la ruslingva Vikipedio 73 307) da loĝantoj kun legopovo 87%, pli alta, ol la landaveraĝo.

Geografio
---------

Medininagar situas laŭ rivero en:North Koel River sur ebenaĵo laŭ averaĝa alteco de 215 m super la marnivelo. Aŭrangabad (Biharo) troviĝas 85, Gaja (Barato) 127, Hazaribag 132, Ambikapur 136, Singrauli 144, subŝtata ĉefurbo Ranĉio 148, Kolkato 468, tutlanda ĉefurbo Delhio 853, Mumbajo 1293 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Distrikto Palamu estis establita en 1892, supozeble ekde tiam estis Daltonganĝ sidejo.

Lingvoj
-------

La oficialaj lingvoj en Medininagar estas la hindia kaj angla lingvoj.

Eduko
-----

En Medininagar la plej altnivela instruado okazas en universitato (establita en 2009) kaj altlernejoj.

Religio
-------

La hinduismo estas la primara religio en Medininagar kun 77%, poste sekvas la islamanoj kun ĉirkaŭ 20%, kristanoj 2%, fine kelkaj aliaj religioj ĉirkaŭ 1%. La urbego estas katolika diocezo.

Stacidomo en Medininagar

Trafiko
-------

Medininagar havas trairan fervojan linion. 4 ĉefvojoj kaj sola flankovojo kuras al la urbego, ponto helpas la trafikon. Medininagar havas lokan flughavenon por helikopteroj kaj tre malgrandaj aviadiloj.

Klimato
-------

Medininagar situas en humida subtropika klimato (Cwa) laŭ la Klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas po 1050 mm averaĝe. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen plej ofte inter junio-septembro dum musono. La temperaturo varias inter 19-33 °C.

Vidindaĵoj
----------

* diversaj preĝejoj
* hinduaj kaj kristanaj festivaloj
* Nacia Parko kun tigroj proksimume 20 km de la urbo
* fortikaĵo

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
La montaro **sierra Ministra** estas unu de la okcidentaj montaroj de la Iberia Sistemo, kiu ligiĝas kun la Centra Sistemo, situa inter la provincoj Soria kaj Guadalajara, kun deklivoj al la basenoj de la riveroj Doŭro kaj Ebro, norde, kaj al la basenoj de Taĵo sude. Ĝi etendas al la Norda Altebenaĵo norde, al la Altaĵoj de Barahona kaj de Pela okcidente, al la montaro Solorio ĉe la Tierra de Medinaceli oriente kaj al la valo de la rivero Tajuña kaj la Alta Taĵo sude.

Ĝiaj montetoj, de faltoj, estas ĝenerale, de malmulta alto kaj elstareco kaj de malmulta nivel-diferenco en ties montoflankoj, ne superantaj 1350 m de alto kaj 300 de elstareco. Precize, tiuj malmultaj elstareco kaj nivel-diferenco ebligas ke inter montetoj kaj valoj pasas la aŭtoŝoseo A-2, la fervojo Madrido-Barcelono kaj la linio de rapida fervojo de AVE Madrido-Zaragozo-Barcelono. Elstaras inter ties montetoj Ministra (1312 m, la plej alta el la *sierra*), Alto de la Mata (1277 m), La Morra (1235 m), Otero I (1231 m), Alto del Rasero (1229 m), Valdelacelada (1227 m), Torrellana (1227 m), Puntal del Escobar (1222 m), Alto Malo (1220 m), La Morrilla (1214 m), monteto San Cristóbal (1214 m), Monte Alto (1213 m), Majonazo I (1198 m), Cabeza Gorda (1179 m), Sierra de Bujalcayado (1125 m) kaj Alto de El Monte (1124 m).

Vidu ankaŭ
----------

* Montaro de Gvadalaĥaro
**Rezső Tóth** [reĵO tOt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Tóth Rezső** estis hungara instruisto, vojaĝisto. Lia familia nomo ŝanĝiĝis al *Thótt* ekde 1908.

Rezső Tóth naskiĝis en 1875 en Beregszász (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Berehove en Ukrainio), li mortis la 29-an de septembro 1916 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Rezső Tóth maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1893, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1897. Post la diplomo li instruis daŭre ĝis sia abrupta morto en gimnazio en Budapeŝto. Li multe vojaĝis somere kaj aranĝis eksterlandajn studvojaĝojn al la lernantoj. Li multe kontribuis pri literaturaĵoj kaj pedagogiaĵoj, krome li estis signifa zorganto pri la junulara literaturo.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Deákiskola. (Latin olvasmányok).* (1900, 1901)
* *Északafrikai kikötők. Tunisztól Tangerig.* (1904)
* *A magyar ifjúsági irodalom s a népiskolai ifjúsági könyvtárak* (1904, 1905)
* *Az újabb ifjúsági irodalomról* (1906)
* *Budapesti séták. Három fiú naplója.* (junulara romano, 1907)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 837482
 |


* Portalo pri Biografio
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la ekvadora urbo Manta. Ankaŭ estas samnoma komunumo en Italio, kaj inter la jaroj 1970 kaj 1988 produktiĝis aŭtospeco tiunoma en la firmao Opel. Aldone, Manto estas ĝenro de rajoj. |

**Manta**, en Esperanto **Manto**, nome oficiale **San Pablo de Manta**, estas unu de la plej gravaj urboj de Ekvadoro, situanta en la provinco Manabí, estas la kantona ĉefurbo de samnoma kantono (0° 57′ 0.08″ S 80° 42′ 58.32″ U﻿ / ﻿0.9500222 °S, 80.7162000 °U﻿ / -0.9500222; -80.7162000 (mapo)). Ĝi lokiĝas ĉe agrabla golfeto, kiu havigis la eblon iĝi internacia havenurbo en la marbordo de la Pacifika Oceano. En la antaŭkolumba epoko ĝi nomiĝis Jocay, Ĥokajo aŭ Jokajo, kiu signifas "fiŝejo" kaj estis komercrjo por Mantaoj kaj Inkaoj.

Historio
--------

### Antaŭkolumba epoko

La hispana konkerinto kaj kronikisto Pedro Pizarro priskribis Jocay kiel "urbo tre granda, kie oni alvenis al templo tra granda avenuo, je kies flankoj staris statuoj de ĝis 2.5 metroj de alto, konstruitaj el ŝtono, kiu reprezentis iliajn estrojn kaj pastrojn, nudaj je korpo, pro kio la hispanaj konkerintoj detruis ilin".

La indiĝenoj ornamis kaj misformis siajn orelojn, nazojn kaj eĉ kraniojn. Ili dediĉis sin al la agrikulturo (ĉefe maizo, oni trovis ties terasojn en la montetoj Hojas kaj Jupe); al ĉasado kaj al komerco. Oni trovis grandajn kvantojn de konkoj, kiujn ili uzis por la fabrikado de hokoj (fiŝkaptado) aŭ ornamoj. Ili havis grandan religian senton kun kultoj al dioj de fekundeco kaj per uzado de smeraldoj.

### San Pablo de Manta

En februaro de 1534 alvenis al la haveno de Manta la ekspedicio estrata de Pedro de Alvarado. La grupon formis 11 ŝipoj, 450 viroj kaj kelkaj virinoj, inter kiuj la pastro Fray Jadoco Ricki, centramerikaj indiĝenoj kaj ĉirkaŭ 200 ĉevaloj. Alvarado incendiis, rabis la urbon kaj arestis la tribestron, Lligua Tohalli kaj aliajn indiĝenojn, ĉar li ne trovis la antaŭviditajn trezorojn. La tribestro Lligua Tohalli estis pendumita survoje al Paján (Manabí).

Manta estis refondita en 1534 fare de Francisco Pacheco, kaj en 1563 fare de la prezidanto Hernando de Santillán de la Real Audiencia de Quito, kiu ordonis refondon laŭ la nova nomo de San Pablo de Manta.

Tiu loko estis la havenurbo elektita de Charles Marie de la Condamine je sia alveno al Ekvadoro kiam estris la geodezian francan mision, cele mezuri precize la lokon de la ekvinokcia linio en 1735. De tiu haveno Condamine sekvis vojon al Kito.

0° 57′ 0.08″ S 80° 42′ 58.32″ U﻿ / ﻿0.9500222 °S, 80.7162000 °U﻿ / -0.9500222; -80.7162000 (mapo)

* Manto (Ekvadoro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Manto (Ekvadoro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Megaherbvoruloj
**Megaherbvorulo** aŭ Megaherbovorulo estas koncepto de la ekologio, kiu signifas - kutime tre grandan - plantomanĝanton, kiu havas evidentan influon sur la evoluon de la pejzaĝo.

La koncepto estis enkondukita de la megaherbvorul-teorio. Laŭ tiu teorio la laŭnatura, ne de homo influata pejzaĝo de la
meza Eŭropo ne estus nura arbaro (kiel oni kutime supozas), sed la megaherbvoruloj malhelpis la senĝenan evoluon de arbaroj -
per formordado de burĝonoj kaj ŝosoj, paŝtado, senŝeligado kaj eĉ faligado de arboj kaj piedfrapado de la grundo.
Tiamaniere ili kreis senarbejojn, kio rezultigis mozaikecan pejzaĝon el boskoj, arbustejoj kaj herbejoj.

Megaherbovoruloj en Eŭropo estas - aŭ estis - ĉefe ĉevaloj, uroj, bizonoj, cervedoj (kiel boaco, alko, elafo (ruĝa cervo), damao, kapreolo), muflonoj, ĉamoj kaj ibeksoj.

Ekzemplo de malpli granda besto, kiu tamen grave influas la aspekton de la pejzaĝo, estas la kastoro.

Jam dum aŭ antaŭ la frua holoceno formortis la mamuto, la arbarelefanto, tri specioj de rinoceroj, specio de azeno kaj la megalocero (giganta cervo). Eĉ hipopotamoj kaj bubaloj vivis en Mezeŭropo dum pli varmaj
epokoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Der Einfluss von Megaherbivoren auf die Naturlandschaft Mitteleuropas Arkivigite je 2007-09-28 per la retarkivo Wayback Machine (PDF-Dosiero; 308 kB)
* Naturentwicklungsgebiete mit Heckrindern in der Lippeaue
* Rinder im Naturschutzgebiet "Grubenfelder Leonie"
**Matija Divković** estis franciskana monaĥo, katolika teologo, verkisto kaj filozofo, kiu denaske parolis la bosnan lingvon. Li naskiĝis la 21-an de aŭgusto 1563 en Jelaške, distrikto Bosnio de la osmanida imperio kaj mortis en aĝo de 68 jaroj la 21-an de aŭgusto 1631 en Olovo. Matija Divković estas konsiderita esti la fondinto de la literaturo de Bosnio kaj Hercegovino kaj de la bosna lingvo.

Nenio estas konata pri lia vivo krom tio, kio legeblas sur la titolpaĝoj de liaj verkaĵoj kaj liaj dediĉoj. Matija Divković verkis en Sarajevo.

Li aliĝis kaj estis edukita kaj tutorita en la bosnia provinco de la franciskana ordo, verŝajne en la plej proksima monaĥejo en Olovo. Li daŭrigis sian edukon en Italio sed poste revenis al Bosnio por labori, en 1609 li estas menciita kiel pastro en Sarajevo, kie li laboris kiel armea pastro. Matija ankaŭ plenumis la saman funkcion en Olovo kaj Kreševo. Matija Divković havis bonegan regadon de la itala kaj la latina. Li fondis religian studejon de teologio por la junuloj de la bosnia franciskana provinco. Liaj verkoj estis tradukoj, revizioj kaj kompiloj de mezepoka kaj teologia literaturo en la periodo post la Koncilio de Trento, sed ankaŭ diversaj poeziaj kaj dramaj kontribuoj, kiujn li elektis el la mezepoka literatura tradicio de Dalmatio kaj de la Respubliko Ragusa (Dubrovnik). Tiuj verkaĵoj estis unu el la kialoj de la granda populareco de la antologioj de Divković. Ĉiuj liaj publikaĵoj estas presitaj en la bosna alfabeto (Bosančica), kaj tiuj libroj estas la unuaj el sia speco. Liaj publikaĵoj estis ne nur ĝeneraligitaj inter la "normala" populacio en Bosnio, Slavonio kaj Dalmatio, sed ankaŭ inter la verkistoj de la alfabeto Glagolico en la Respubliko de Ragusa. Konservitaj transskribaĵoj atestas pri tio.

La unua laboro de Matija Divković estis la libro *"kristana doktrino" [por la slavaj popoloj]* ("Наук карстиански"). En 1611 li estis la unua kiu en Venecio uzis la literojn de la bosna alfabeto kaj utiligis ilin por presado de siaj verkaĵoj.

Ĉiukaze lia vivo vidigas al nunaj generacioj, ke la slavaj kristanoj en la nordaj partoj de la osmanida imperio ne estis kulture tute izolitaj, ĉar sen subteno de la islama imperio koncentrita al la ĉefurbo Istanbulo, sed ke iuj el ili havis surprize multajn kaj intensajn kontaktojn trans la imperiaj limoj en Eŭropo.

* Kategorio Matija Divković en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Ĉina Petrokemia Kompanio** (ĉine: 中国水水医生集团公司; pinjine *zhōngguóshíyóuhuàgōngjítuángōngsī*) aŭ **Sinopec Group** estas la plej granda firmao en la mondo en la kampo de naftrafinado, gaso kaj petrolkemiaĵo. Ĝi estas administrita fare de la Assets Supervision and Administration Commission (Ĉine: 国务院国有设计设计管理官方) por la Ŝtata Konsilio de la Ĉina Popola Respubliko. La sidejo de la kompanio troviĝas en Pekino, kaj kontraŭflanke de ĝiaj oficejoj troviĝas la sidejo de la konkuranta naftokompanio "CNOOC", kiu ankaŭ estas posedata de la ĉina registaro.

En 2019, la petrolkemia firmao viciĝis dua en la firmaorango de la revuo Fortune, kun enspezoj de pli ol $ 414 miliardoj. Kio faras ĝin la dua plej granda kompanio en la mondo laŭ enspezo.

Filia kompanio
--------------

La ĉefa filio de la firmao estas la Fuel and Chemicals Corporation de Ĉinio, kiu estas konata sub la mallongigita nomo Sinopec, kaj estas duoble komercita sur la Ŝanhaja Borso kaj la Honkonga Borso.

Referencoj
----------

1. ↑   Archived copy. Arkivita el la originalo je 2019-05-18. Alirita 2019-02-14.

 Arkivigite je 2019-05-18 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ĉinio Petrolkemia Kompanio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 830938
 |
**Mazanka komunumo** (ruse *Мазанский сельский совет*, ukraine *Мазанська сільська рада*, krime-tatare *Mazanka köy şurası*) estas unu el la komunumoj de la Simferopola distrikto de Aŭtonoma Respubliko Krimeo (Ukrainio). La administra centro de la komunumo estas la vilaĝo Mazanko.

Laŭ la censo de la jaro 2001 en la komunumo loĝis 3969 homoj. La kvanto de deputitoj en la komunuma konsilio estas 21 homoj.

La komunumo troviĝas en la orienta parto de la Simferopola distrikto en la antaŭmontaro de la Interna montoĉeno de la Krimea montaro, okupante, ĉefe, la valon de la rivero Beŝtereko kaj kovrante la nordajn deklivojn de la Dolgorukova altebenaĵo. Okcidente la komunumo najbaras la Trudovan komunumon, norde ĝi limas la Donskan komunumon komunumon, oriente — la Belogorskan distrikton, sude per tre mallonga limo ĝi tuŝas la Dobran komunumon.

La Mazanka komunumo estis fondita en 1923. Tra ĝi pasas la aŭtoŝoseo Simferopolo-Teodozio-Kerĉo.

Konsisto de la komunumo
-----------------------

Al la komunumo apartenas 5 vilaĝoj. En la suba listo de la vilaĝoj parenteze estas menciitaj la historiaj krime-tataraj nomoj, kiuj estis ŝanĝitaj en la jaro 1948.

* Mazanko
* Krasnovko
* Lesnoselo (*Tav Dayır*)
* Opuŝko (*Tolban*)
* Solovjovko (*Atalıq Eli*)

La oficiala adreso de la komunuma konsilio estas: *UA-97530, Krimeo, Simferopolskij rajon, s. Mazanka, ul. Ŝkolnaja 1*.

Socia vivo kaj vidindaĵoj
-------------------------

La ĉefaj ekonomiaj entreprenoj de la komunumo apartenas al la agrikultura sektoro. En la komunumo troviĝas mezlernejo, klubo, antaŭlernejo, kelkaj medicinaj institucioj. Per busa trafiko la vilaĝoj de la komunumo estas ligitaj al Simferopolo.

Apud la vilaĝo Mazanko troviĝas bone esplorita setlejo de paleolitikaj homoj (la t. n. «Lupa groto»), kiu, tamen, nun estas tute ne prizorgata. Krome, sur la teritorio de la komunumo troviĝas la restaĵoj de du malgrandaj skitaj setlejoj de la unuaj jarcentoj p. K.

Referencoj
----------

1. ↑   Oficialaj informoj pri la Mazanka komunumo en la paĝaro de la ukrainia parlamento (ukraine). rada.gov.ua. Alirita 2013-10-27.
2. 1 2   Oficialaj informoj pri la Mazanka konsilio en la paĝaro de la ukrainia parlamento (ukraine). rada.gov.ua. Alirita 2013-10-27.
3. ↑   Lupa groto (ruse). crimea.ru. Alirita 2013-10-27.
4. ↑  Oleg Isajenko (2011-03-28).  Lupa groto (ruse). crimeanblog.blogspot.com. Alirita 2013-10-27.

Ligiloj
-------

* Oficialaj informoj pri la Mazanka komunumo en la paĝaro de la ukrainia parlamento (ukraine). rada.gov.ua. Alirita 2013-10-27.
* Urboj kaj vilaĝoj de Ukrainio — Krimeo — Mazanka komunumo (2009) (ruse). who-is-who.ua. Alirita 2013-10-27.
Arĝenta medaliono, alegoria pri la Argentina Centjariĝo, farita en 1910 de Ernesto de la Cárcova kaj ekspoziciita en la Muzeo de la Ducentjariĝo.
**Medaliono** estas rondoformaj ornamaĵoj ĝenerale metalaj, sed ankaŭ ceramikaj, kiuj estas uzataj penditaj el kolo por persona ornamado. Ofte ili pendas unuigitaj al kolieroj, knankam ili havas propran signifon. Specifa tipo de medaliono estas tiuj kiuj fariĝas kiel artaj rememoraĵoj pri eventoj, omaĝoj, premioj ktp. La scienco kiu studas medalionojn estas la *medaliko*.

Laŭ Francisko Azorín **medaliono** estas *Bareliefo ĉirkaŭita per ronda aŭ ovala kadro. Ronda juvelo en kiu oni metas miniaturon, rememoraĵon.* Li indikas etimologion el la latina *medalia* (medalo), pligrandiga formo.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 136.
2. ↑  Azorín, samloke.

Vidu ankaŭ
----------

* Medaliono (arkitekturo)

* Kategorio Medaliono (juvelo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Massonnens** estas komunumo en la distrikto Glano en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 428 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Massonnens situas en la Friburga Mezlando ĉe la bordo de la rivero Neirigue, suda alfluanto de la rivero Glano, proksimume 4 kilometrojn okcidente de la distriktĉefurbo Romont. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Massonnens kaj Ferlens, kaj la setlejoj Les Cannes, Pra Contey kaj Mottex, kaj diversaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,25 km², de kiuj 20,7% estas kovritaj de arbaro, 72,9% servas por agrikulturo kaj 6,1% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Massonnens limas en nordo al Villaz-Saint-Pierre, en oriento al Villorsonnens, en sudo al Le Châtelard, en sudsudokcidento al Grangettes, en sudokcidento al Vuisternens-devant-Romont, kaj en okcidento al Berlens.

Trafiko
-------

La komunumo Massonnes situas flanke de la gravaj trafikvojo. Ĝi atingeblas pere de konekta vojo de Villaz-Saint-Pierre al Grangettes. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 20 kilometrojn sude apud Châtel-Saint-Denis. Pere de poŝtaŭtolinio al Villaz-Saint-Pierre la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Massonnens datiĝas el la jaro 929 kiel *Mansaningis*. Dum mezepoko Massonnens estis aparta malgranda senjorujo. En la jaro 1532 François de Billens, la Senjoro de Massonnens, vendis ĉiujn rajtojn pri Massonnens al la urbo Friburgo, kiu ĝis atribuis al la Voktejo Pont-Farvagny. Dum la tempo de la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1803 Massonnens apartenis al la Distrikto Romon poste ĝis 1848 al la Distrikto Farvagny. Surbaze de la nova kantona konstitucio de 1848 Massonnens estis atribuita al la Distrikto Glano.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 24-an de decembro 2012
3. ↑  Fonto: *Evelyne Maradan*: *Massonnens* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-09-02)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Massonnens en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Massonnens

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Massonnens** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Glano |
| --- |
| Auboranges • Billens-Hennens • Chapelle • Châtonnaye • Ecublens • Grangettes • La Folliaz • Le Châtelard • Massonnens • Mézières • Montet • **Romont** • Rue • Siviriez • Torny • Ursy • Villaz-Saint-Pierre • Villorsonnens • Vuisternens-devant-Romont |  |

 |
**Mehmed Talat** (Kırcaali, Edirne, Turkio, 1 septembro 1874 - Berlino, 15 marto 1921) estis membro de la movado de la Junaj Turkoj, statistikisto, granda veziro (1917) kaj unu el la ĉefaj gvidantoj de la Otomana Imperio inter 1913 kaj 1918.

Li naskiĝis en Edirne, en orienta Trakio. Mehmed ne estis turka sed el pomaka deveno. Lia kariero en otomana politiko komenciĝis kiel deputito por Edirne en 1908, tiam ministro de la interno, kaj finfine ĉefveziro en 1917. Li fuĝis de la imperio kun Enver Paŝao kaj Cemal Paŝao en 1918, kaj estis murdita en Berlino en 1921 fare de Soghomon Tehlirjan, postvivanto de la Armena genocido.

Mehmed Talat, kiel Ministro por internaj aferoj, ordonis la 24-an de aprilo 1915 la arestadon de armenaj gvidantoj en Konstantinopolo, kaj pledis por la Leĝo pri Deportado, en majo 1915, kiu ekigis la genocidon kontraŭ la armena popolo de la Otomana Imperio.

* Kategorio Mehmet Talat en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 379205
* GND: 124813798
* LCCN: n83065107
* VIAF: 25546824
* ISNI: 0000 0001 2209 5627
* SUDOC: 05532908X
* BNF: 14935987g 13608440w, 14935987g
* NKC: jn20040227003
 |
Matrjoŝkaj pupoj.
**Matrjoŝka pupo** (ruse *матрёшка*) estas serio de diversgrandaj (originale) lignaj, kavaj figuroj, kiujn oni metis unu en la alian, pli grandan figuron. Ĝi ofte simbolis iun scenon.

La origino de la figuroj reiras al la japana ludo *Fukuruma*, konsistanta el sep figuroj, enmeteblaj. La unuan rusan matrjoŝjkon el ok figuroj pretigis la lignaĵisto Vasilij Zvezdoĉkin kaj la pentristo Sergej Maljutin. la plej ekstera figuro estis knabino en urba vesto, la plej interna figuro bebo en vindtuko.

La produktado de la matrjoŝkoj poste koncentriĝis en Sergijev Posad, eklezia centro norde de Moskvo. La produktadon direktis Zvezdoĉkin kaj oni diskonigis la figurojn en la lando kaj poste internacie. Dum la soveta periodo, oni maŝine, amase produktis la figurojn, la mane pentritaj figuroj malaperis.

La renaskiĝo de la metiaj matrjoŝkoj okazas ekde mezo de la 1980-aj jaroj.

* Matrjoŝko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Matrjoŝko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)