recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Aŭstraliaj ŝafoj de raso Merino.
Ŝafoj en Patagonio, Argentino.
Mezepoka ŝafejo en natura kaverno en norda Hispanio.
**Ŝafbredado** aŭ **Ŝafobredado** estas la aldomigo kaj bredado de bred-ŝafoj. Ĝi estas branĉo de bestobredado. Ŝafoj estas kreskigitaj ĉefe por sia viando, nome ŝafidaĵo, por sia lakto, aŭ por lano. Ili ankaŭ donas ŝaf-felon kaj pergamenon.

Ŝafoj estas konservitaj en grupoj en enfermejoj, en barejoj, aŭ garbejoj, aŭ en la malferma naturo. Ĵus tonditaj unujaraj ŝafoj povas esti tre vundeblaj pro humideco, vento kaj povas rapide suferi pro eksponado. Ŝafoj devas esti konservitaj sekaj dum unu al du tagoj antaŭe tondado tiel ke la lanugaĵo estu sufiĉe seka por esti prenita kaj por protekti la sanon de la tondistoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Paŝtismo
* Paŝtistismo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ŝafobredado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Accelerated lambing can work - Farmnews, NZ Arkivigite je 2008-10-16 per la retarkivo Wayback Machine
* Breeds of Livestock - Sheep: (Ovis aries). *Oklahoma Ŝtata Universitato*. Alirita 2006-08-02.
* Sheep ĉe la Projekto por Malferma Katalogo
* Genetic origins of domestic sheep Arkivigite je 2006-08-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Sheep farming in New Zealand Arkivigite je 2008-12-22 per la retarkivo Wayback Machine
Pendantaj fiŝoj
**Sekigitaj fiŝoj** estas sensale konservitaj fiŝoj, kiuj pendante ekstere estas nature sekigataj de suno kaj vento. Sekigi nutraĵojn estas tre malnova konservmaniero, kaj sekigitaj fiŝoj konserveblas dum jaroj. La metodo estas malmultekosta, kaj la fiŝkaptisto mem povas fari la laboron. Estas ankaŭ pli facile transporti la fiŝojn al la bazaroj.

Inter la plej ofte sekigataj fiŝospecoj estas moruo kaj eglefino.

La fiŝoj pendas ekde februaro ĝis majo, kiam ankoraŭ estas neĝo sur la tero. La neĝo protektas kontraŭ insektoj, kaj la malvarmo malhelpas bakteriojn. Plej bona vetero estas je temperaturo de iom pli ol 0 gradoj celsiaj, kaj ne tro da pluvo. Se estas tro da frosto, la fibroj krevas, kaj la fiŝoj maluzeblas por kuirado. La plej bonkvalitajn sekigitajn fiŝojn oni faras en Lofoten (Norvegujo), kie la klimato estas bona por sekigi fiŝojn.
La fiŝoj pendas ekstere dum tri monatoj, kaj poste maturiĝas endome dum du aŭ tri monatoj, en seka kaj aerplena medio. Dum la sekigado ĉ. 70 % de la akvo forvaporiĝas de la fiŝoj. La sekigitaj fiŝoj havas multe da proteinoj, B-vitaminoj, fero kaj kalcio.

Norvegujo eksportas 6000 tunojn da sekigitaj fiŝoj ĉiujare. Italujo importas plej multe da sekigitaj fiŝoj. Sed ankaŭ Portugalujo, Kroatujo kaj Svedujo konsumas multe da sekigitaj fiŝoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Kurlansky, chapter 3; *cf.* OED *s.v.* 'stockfish': "the reason for the designation is variously conjectured"

* Kategorio Sekigita fiŝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Cristóbal Lachirioag** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Cristobal Lachirioag*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 128.

Geografio
---------

San Cristóbal Lachirioag apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1130 loĝantojn. El tiuj estis 516 viroj kaj 614 virinoj. La komunumo havas surfacon de 24,24 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1200 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1128 indiĝenoj. El tiuj 1047 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1047 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Cristóbal Lachirioag Arkivigite je 2004-12-09 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Cristóbal de Cuéllar** [SankrisTObal deKŬEljar] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo *San Cristóbal de Cuéllar* estas etimologie komprenebla kiel Sankta Kristoforo de Cuéllar al grava iama centro.

San Cristóbal de Cuéllar en la provinco Segovio.
Preĝejo de San Cristóbal de Cuéllar.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 14,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 147 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 80 nur el la jaro 2000. 

Ĝi distas 71 km de Segovio, provinca ĉefurbo, 50 km de Valadolido, kaj 150 de Madrido, kaj estas lima kun la provinco Valadolido. Precize ĝi limas kun municipoj San Miguel del Arroyo (Valladolid), Viloria (Valladolid), Vallelado kaj Cuéllar. Ĝi estas inter montetoj kaj ĉe la rojo Horcajo, kie iam estis fiŝoj kaj kraboj. Ĝi estas atingebla laŭ la regiona ŝoseo CL-602 inter Torregutiérrez oriente kaj Vallelado okcidente.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Kristoforo kaj la ermitejo Humilladero.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766871
 |
Epizodo de podkasto Kern.punkto pri kosmostacioj
**Salut 1** estis unua kosmostacio, kiun homaro levigis en ĉirkaŭtera orbito. Ĝi estis parto de serio de kosmostacioj de sovetia programo Salut.

Stacio estis levita en orbito en 19-a de aprilo 1971. Kaj en 23-a de aprilo 1971 alvenis unuan teamon (Vladimir Ŝatalov, Aleksej Jelisejev, kaj Nikolaj Rukaviŝnikov) en kosmoŝipo Sojuz 10. Sed teamo devis reveni ne enirante pro averio de doka sistemo.

En 6-a de junio 1971 alvenis dua teamo per kosmoŝipo Sojuz 11. En teamo estis: Gieorgij Dobrovolskij, Vladislav Volkov kaj Viktor Pacajev). Ili ĉeestis en stacio 23 diurnojn. Planita al 29-a de aŭgusto 1917 reveno finis akcidente - pro averio de sistemo de egaligado de premo tuta teamo mortis dum eniro en atmosfero.

Salut 1 bruligis en atmosfero de Tero en 11-a de novembro 1971

Detaloj
-------

* Longeco - 15,8 m
* Maksimuma diametro - 4,15 m
* Ena Volumeno - 90 m³
* Starta pezo - 18 900 kg
* Levigita per raketo - Proton (tri partoj)
* Diagonalo de sunbaterioj - ĉ. 10 m
* Areo de sunbaterioj - 28 m²
* Kvanto de sunbaterioj - 4
* Kvanto de dokoj - 1
* Tuta kvanto de teamoj - 2
* Tuta kvanto de longtempaj teamoj - 1

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKosmaj stacioj |
| --- |
| Aktivaj | Internacia Kosmostacio • Genesis I • Genesis II | Internacia Kosmostacio |
| Finitaj | Salut (kune kun Almaz) • Skylab • Mir |
| Projektataj | 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Ŝtataj | Tiangong-1 (Ĉino) |
| Privataj | Sundancer • CSS Skywalker • Galactic Suite Spaceresort |

 |

 |

 |
**Schwändi** estis ĝis la 31-a de decembro 2010 politika komunumo en Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 482 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumo Schwändi estis integrita al la nova komunumo Glaruso Sudo.

Geografio
---------

Schwändi situas sur la restaĵoj de prahistoria montofalo oriente de la Linth-Valo. La iama komunumo konsistas el la setlejoj Oberschwändi, Unterschwändi kaj Lassingen. De la Schwändi oni havas belan vidon al la tuta supra valo de Linth kaj al la monto Tödi.

Najbaraj komunumoj ĝis la komunuma reformo
------------------------------------------

La komunumo Schwändi limis en nordokcidento al Glaruso, en nordoriento kaj oriento al Mitlödi, kaj en sudo kaj sudokcidento al Schwanden.

Trafiko
-------

Schwändi situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per buslinio al Schwanden.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Schwändi datiĝas el la jaro 1350 kiel *Swendi*.

Ĝis 1395 Schwändi devis tributi al la Monaĥejo Säkingen.

Regule tero- kaj neĝolavangoj trafis la vilaĝon kaj kaŭzis grandajn damaĝojn.

Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumoj Betschwanden, Braunwald, Elm, Engi, Haslen, Linthal, Luchsingen, Matt, Mitlödi, Rüti, Schwanden, Schwändi, kaj Sool estis surbaze de la glarusa komunumreformo kunigitaj al la nova komunumo Glaruso Sudo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Schwändi

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Karin Marti-Weissenbach*: *Schwändi* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-05-28)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Schwändi
* Schwändi en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Schwändi GL en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* VilaĝokernoVilaĝokerno
* VilaĝeniroVilaĝeniro
* Rigardo de Schwändi al la supra Lintvalo kaj TödiRigardo de Schwändi al la supra Lintvalo kaj Tödi

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Glaruso |
| --- |
| ***Glaruso:*** Glaruso • Ennenda • Netstal • Riedern*Glaruso Nordo*: Bilten • Filzbach • Mollis • Mühlehorn • Näfels • Niederurnen • Oberurnen • Obstalden*Glaruso Sudo*: Betschwanden • Braunwald • Elm • Engi • Haslen • Linthal • Luchsingen • Matt • Mitlödi • Rüti • Schwanden • Schwändi • Sool | BlazonoBlazono |

 |
**San Cristóbal de Entreviñas** [sankrisTObal dentreBInjas] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *San Cristóbal de Entreviñas* estas etimologie tradukebla al *Sankta Kristoforo inter vitejoj*.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj San Cristóbal de Entreviñas, San Miguel del Esla kaj Santa Colomba de las Carabias, okupas totalan areon de 42,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 362 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 78 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Matilla de Arzón, Cimanes de la Vega (Leono), Villaquejida (Leono), Villabrázaro, Fuentes de Ropel kaj Benavente.

En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Graflando de Benavente.

Plej grava enspezofonto estis agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755624
 |
Seksfrotado
**Seksfrotado** estas sekspraktiko senpenetra inter viroj, en kiu ambaŭ rolantoj frotas siajn erektajn penisojn unu kontraŭ alia kaj sin masturbas reciproke, ĝenerale en tiu momento ili karesas sin kaj kisas vide al vide kvankam kelkfoje estas uzataj aliaj pozicioj. Tiu ĉi sekspraktiko egalas al la tribadismo en la lesbaj seksrilatoj.

La seksfrotado estas plaĉiga ĉar ĝi samtempe stimulas la penison de ambaŭ partoprenantoj, speciale la frenulo (kelkaj praktikantoj de la frotado ĝin nomas "ideala punkto" ĉar ĝi estas la plej sentema parto de la glano). Gravas mencii ke la frotado estas inter la praktikoj konataj kiel sekura seksumado, sed nur se ĝi evitas la kontakton inter la spermo de la aliulo. Alia avantaĝo de la frotado estas ke ĝi realigeblas tute vestitaj.

Oni devas distingi ĝin de la frotismo, kio estas parafilio per kiu ulo frotas sin sekscele kun aliaj personoj sen interkonsento por tio.

Vidu ankaŭ
----------

* Reciproka masturbado
* Sekura seksumado


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 530993
* LCCN: sh97004942
 |
**Seksneŭtrala lingvaĵo** (ankaŭ nomata **inkluziva lingvaĵo**) estas lingvaĵo, kiu aŭ ne mencias sekson, aŭ konsideras ĉiujn seksojn kaj atentigas pri ĉiuj eblecoj de sekso kaj de la leganto kaj de la priskribato.

Seksneŭtrala lingvaĵo
---------------------

Plimulto da Esperantaj vortoj, indikantaj ulon, estas seksneŭtralaj:

1) Ĝeneralaj bestaj kaj homaj radikoj: besto, homo, infano, orfo, persono, birdo, fiŝo, insekto, reptilio, simio k.a.

2) La sufiksoj -an-, -estr- -id-, -ist- kaj -ul-.

3) Participoj kun O-finaĵo: ...anto, ...into, ...onto, ...ato, ...ito, ...oto.

4) Ĉiuj bestospecioj: ansero, araneo, bovo, ĉevalo, ezoko, formiko, hundo, kato, koko, leono, lupo, muŝo, pasero, zebro k.a.

5) Diversaj ne-familiaj homaj rilatoj: amiko, ĉefo, gasto, kamarado, kolego, membro, najbaro k.a.

6) Profesioj kaj diversaj homaj roloj: aktoro, fripono, geografo, heroo, kelnero, majstro, mastro, ministro, monarĥo, moŝto, nobelo, pasaĝero, redaktoro, samurajo, sekretario, sklavo, studento, ŝoforo, tajloro, turisto, viktimo k.a.

7) Militistoj: adjutanto, generalo, kapitano, kaporalo, kolonelo, leŭtenanto, oficiro, soldato k.a.

8) Diversaj religiuloj: pastro, bonzo, derviŝo, diakono, episkopo, imamo, kardinalo, katoliko, papo, rabeno k.a.

9) Gentoj, landanoj, rasoj k.s.: Anglo, Arabo, Ĉino, Japano, Ruso, Svedo, Apaĉo, Cigano, Judo, Lapono, Slavo, indiĝeno k.a.

Seksneŭtralaj novradikoj
------------------------

En Esperanto ekzistas kelkdekoj da neseksneŭtralaj vortoj, ĝenerale viraj. Por tiuj vortoj venis proponoj de novaj vortoj seksneŭtralaj. Ĝis nun ili estas malofte uzataj, eĉ malofte konataj, kaj ne estas agnoskitaj de la Akademio.

Ekzemplo de neoficialaj seksneŭtralaj vortoj en Esperanto:

* ri (riismo), vira hi kun neŭtrala li (hiismo), gi (giismo) aŭ ĝi (ĝiismo) – seksneŭtrale li/ŝi
* parento – seksneŭtrale patr(in)o
* eŝo – seksneŭtrale edz(in)o
* fianceo – seksneŭtrale fianĉ(in)o
* sahodo – seksneŭtrale frat(in)o
* avuo – seksneŭtrale av(in)o
* nepoto – seksneŭtrale nep(in)o
* ĉaĉo – seksneŭtrale onkl(in)o
* nievo – seksneŭtrale nev(in)o
* kuzeno - seksneŭtrale kuz(in)o
* anako – seksneŭtrale fil(in)o
* kido – seksneŭtrale knab(in)o
* viduo – seksneŭtrale vidv(in)o
* sioro – seksneŭtrale sinjor(in)o

Vidu ankaŭ
----------

* Seksneŭtrala homa triapersona pronomo
* Ĝiismo
* Riismo
* Listo de seksneŭtralaj neologismoj
* Iĉismo
* J-riismo

Fontoj
------

* Seksa signifo de O-vortoj, laŭ Bertilo Wennergren (PMEG)
* Ĝi-parentismo, laŭ Cyril Robert Brosch
* Analizo de Markos Kramer, Kirilo Brosch, Luko Cerante, Robin van der Vliet

* Kategorio Seksneŭtrala lingvaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Schänis (stacidomo). |



**Schänis** estas komunumo en la elektodistrikto See-Gaster, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 3478 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.

Geografio
---------

Schänis situas en la Linth-Ebenaĵo je la orienta flanko de la Linth-Kanalo norde de Weesen. Al Schänis apartenas la duono de la municipo Ziegelbrücke, kies alia parto situas aliflanke de la Linth en Niederurnen, Kantono Glaruso, kaj la municipoj **Maseltrangen**, **Dorf**, **Rufi** kaj **Rütiberg**. La plej alta punkto de la komunumo Schänis estas la pinto de la monto Speer kun alteco de 1950 m. s.m.

Trafiko
-------

La stacidomo de Ziegelbrücke estas grava fervojnodo de la Svisaj Federaciaj Fervojoj, kie haltas la gravaj internaciaj trajnoj de Germanio tra Zuriko al Koiro kaj de Zuriko al Aŭstrio. Ĝi estas la alirejo al la Kantono Glaruso.

Glisaerodromo
-------------

Sur la teritorio de Schänis situas konata regiona glisaerodromo (ICAO-Kodo LSZX).

Historio
--------

La historio de la komunumo Schänis estas forte ligita kun la historio de la Monaĥinejo Schänis, kiun fondis Hunfrid, merkatgrafo de Retio en la jaro 806 kiel danko por sukcesas plenumigo de ambasadora vojaĝo, dum kiu li ricevis por Karolo la Granda ujon kun sango de Kristo, kiu hodiaŭ troviĝas en la Monaĥinejo en Schänis.

La fondinto de la monaĥinejo havis la rajton esti la vokto de Schänis, kiun rajton poste transprenis liaj heredantoj ĝis la jaro 1018. En 1018 la voktrajtoj transiris al la Grafoj de Lencburgo, kiuj regis en Schänis ĝis 1172. Ek de 1172 la suverenceo apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj poste ties heredantoj la Habsburganoj, kiuj en 1438 pandigis Schänis kun la tuta Gaster-lando al Ŝvico kaj Glaruso. Schänis nun estis la ĉefloko de la Gaster-lando. Dum la Helveta Respubliko inter 1798 kaj 1803 ĝi apartenis al la Kantono Linth kaj ek de 1803 al la nove fondita Kantono Sankt-Galo. Ek de 1830 ĝis 2005 Schänis estis la ĉefloko de la distrikto Gaster, kiu per la akcepto de la nova kantona konstitucio en 2005 estis kunigita kun la lago-distrikto al la nova elektodistrikto See-Gaster.

Vidu ankaŭ
----------

* Schänis (stacidomo)
* Ziegelbrücke (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schänis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Schänis

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto See-Gaster |
| --- |
| maldekstraAmden - Benken SG - Ernetschwil - Eschenbach SG - Goldingen - Gommiswald - Kaltbrunn - Rapperswil-Jona - Rieden SG - Sankt-Gallenkappel - Schänis - Schmerikon - Uznach • Weesen |  |

 |
Sankta Maria Glorplena de la Fratoj
**Sankta Maria Glorplena de la Fratoj** (itale *Santa Maria Gloriosa dei Frari*), estas preĝejo en Venecio. Ĝi estas krom Sanktaj Johano kaj Paŭlo la plej granda kaj eminenta preĝejo laŭ gotika arĥitekturo en Venecio. La preĝejo estas konsekrita laŭ Ĉielenpreno de Maria. En ĝia ekipaĵo troviĝas multaj elstaraj artverkoj, inter ili du ĉefverkoj de Ticiano. En 1926 la papo rangaltigis ĝin al "malgranda" baziliko.

Krom tio en la du iamaj monaĥejoj, kiuj apartenas al la preĝejo, troviĝas ekde 1817 la ŝtata arĥivo de Venecio.

Arĥitekturo
-----------

La preĝejo Sankta Maria Glorplena estas trinava pilastrobaziliko kun granda transversa domo kaj aro de ses pli malgrandaj kaj centra granda ĥorkapeloj, kiuj ĉiuj havas plurlateran finaĵon. Ĉiuj spaceroj havas krucripovolbojn. La treege alta transversa domo estas ununava.

La fasado de la brikokonstruaĵo estas pli modesta, ĝin tamen distingas abunde ŝtupigita kaj onduma gablo. Ornamaĵoj ĉe la ekstera konstruaĵo kiel la kadroj de la rondfenestroj („bovokuloj"), la frisoj, la koronecaj kornicoj kaj la altaj tabernaklo sur la fasado same kiel la portalo estas el istriaj minŝtonoj. La volbon oni konstruis el kanoplektaĵo, por redukti la pezon pro la problema subgrundo de Venecio. Tiun ĉi oni stukis, tiel ke ĝi aspektas kiel ŝtona volbo. Tirankroj stabiligas la konstruaĵon, kiaj ankaŭ stabliligas aliajn veneciajn preĝejojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sankta Maria Glorplena de la Fratoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sankta Maria Glorplena de la Fratoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retpaĝo de Santa Maria Gloriosa dei Frari
*Salvinia minima*
***Salvinia*** (ŝveb-filikoj) estas la sola genro en familio *Salviniaceae* (sed laŭ kelkaj esploroj, la genro Azolla same apartenas al tiu), en ordo *Salviniales*, klaso veraj filikoj (*Pteridopsida*). La specioj de la genro estas en la akvo ŝvebantaj plantroj, kiujn karakterizas, ke la supra foliflanko morfologie estas la suba flanko de la folio.

La genro *Salvinia* estis nomumita fare de itala botanikisto Pier Antonio Micheli en 1729 pro estimo al Antonio Maria Salvini.

La ŝvebfilikoj grandas 2 ĝis 20 cm, ŝvebas sur la akvosurfaco, disvastiĝas sekse per sporoj kaj nesekske per stolonoj.

Ĉiu unuopa planto konsistas el horizontale kreskanta akso kun zonaj (ĉirkaŭaksaj) trinombraj folioj. El tiuj du estas rondaj aŭ ovalaj ŝveb-folioj; la tria estas fajne disigita, longanta kelkajn centimetrojn suben kaj transprenas la rolon de radiko. Ĝi ne ankriĝas en la akvogrundo.

Klasifiko
---------

La genro entenas la sekvajn speciojn:

* *Salvinia auriculata*
* *Salvinia biloba*
* *Salvinia cucullata*
* *Salvinia cyathiformis*
* *Salvinia hastata*
* *Salvinia herzogii*
* *Salvinia minima*
* *Salvinia molesta*
* *Salvinia natans*
* *Salvinia nymphellula*
* *Salvinia oblongifolia*
* *Salvinia radula*
* *Salvinia rotundifolia*
* *Salvinia sprucei*

* Kategorio Salvinia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Salvinia en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Schöfflisdorf-Oberweningen (stacidomo). |



**Schöfflisdorf** estas komunumo en la distrikto Dielsdorf, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1189 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. La setlejoj de Schöfflisdorf komplete kunkreskis kun tiuj de la najbara komunumo Oberweningen.

Geografio
---------

Panorama rigardo de Schöfflisdorf
Schöfflisdorf estas la plej orienta komunumo de la Wehntal aŭ Surbvalo, kiel la valo laŭ ĝia rivero Surbo nomiĝas en la parto de la Kantono Argovio. La komunumo situas norde de la ĵurasa montoĉeno Lägern. En Schöfflisdorf fontas la rivero Surbo, kiu senakvigas la valon Wehntal al oriento. Schöfflisdorf estas tipa strata domo, tio signifas, ke la setlejo estiĝis laŭlonge de trafikvojo.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,05 km², de kiuj 55,6% estas kovritaj de arbaro, 35,4% servas por agrikulturo kaj 9,0% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Schöfflisdorf limas al Oberweningen en okcidento, al Steinmauer en oriento, kaj al Bachs en nordoriento.

Trafiko
-------

Schöfflisdorf estas per poŝtaŭtobusoj konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio kaj kun la urbo Baden. Facile atingeblas ankaŭ la stacidomo Schöfflisdorf-Oberweningen en la najbara komunumo Oberweningen.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 17 de Zuriko tra la Surbvalo al Döttingen.

Historio
--------

La unua skriba mencio de Schöfflisdorf datiĝas el la jaro 1258, kiam la libersinjoro Lütold la 7-a de Regensberg konfirmis la vendon de bieno al iu Berchtold de Waldhausen en la valo de Bachs. En la jaro 1409 Schöfflisdorf fariĝis kun la cetera regiono de *Wehntal* posedaĵo de la urbo Zuriko.

Bildaro
-------

* Faktrabdomo en SchöfflisdorfFaktrabdomo en Schöfflisdorf
* VilaĝeniroVilaĝeniro
* Vilaĝa putoVilaĝa puto
* Vilaĝa centroVilaĝa centro

Vidu ankaŭ
----------

* Schöfflisdorf-Oberweningen (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schöfflisdorf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Schöfflisdorf en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Paĝo pri Schoefflisdorf de la oficejo pri statistiko de la Kantono Zuriko[*rompita ligilo*]

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Dielsdorf |
| --- |
| Bachs • Boppelsen • Buchs ZH • Dällikon • Dänikon • **Dielsdorf** • Hüttikon • Neerach • Niederglatt • Niederhasli • Niederweningen • Oberglatt • Oberweningen • Otelfingen • Regensberg • Regensdorf • Rümlang • Schleinikon • Schöfflisdorf • Stadel ĉe Niederglatt • Steinmauer • Weiach |  |

 |
**San Emiliano** [sanemiLJAno] (Santu Michanu [santumiĈAnu] en leona​) estas municipo en la nordo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de León*, en la nordo de la provinco kaj pli precize al la tradicia areo Babia. 

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de León* centroriente, flave.
Torrebarrio.
Torrestío.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Candemuela, Cospedal, Genestosa, La Majúa, Pinos, Riolago, Robledo de Babia, San Emiliano, Torrebarrio, Torrestío, Truébano, Villafeliz de Babia, Villargusán kaj Villasecino, okupas totalan areon de 210,73 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 630 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 250 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 73 km de Leono, provinca ĉefurbo, kaj limas norde kun Asturio; sude kun Murias de Paredes kaj Riello; okcidente kun Cabrillanes; kaj oriente kun Sena de Luna.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Bildoj
------

* San Emiliano. Ponto ĉe la Akvorezervejo de Luna.San Emiliano. Ponto ĉe la Akvorezervejo de Luna.
* Fino de la Akvorezervejo.Fino de la Akvorezervejo.
* Rigardejo Puerto de Ventana.Rigardejo Puerto de Ventana.
* Panoramo el la montopasejo.Panoramo el la montopasejo.
* Monto Peña Ubiña inter nuboj.Monto Peña Ubiña inter nuboj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 760063
 |
La **satem-lingvoj** (ruĝaj kaj rozaj) kaj la kentum-lingvoj (bluaj) komence de la 1-a jarmilo p.K. La koloro malhele ruĝa indikas la supozatan kernon de la satemiĝo.
La nuntempa limo inter la satem-lingvoj (oriente) kaj la kentum-lingvoj (okcidente). Grize estas markitaj lingvoj nehindeŭropaj.
La **satem-lingvoj**, aŭ la **lingvoj hinda-slavaj** estas tiu branĉo en la hindeŭropa lingvaro, en kiu la praa konsonanto mola [ḱ] ŝanĝiĝis en [s] — aŭ [ɕ] (sanskrite), aŭ [ʃ] (la balta lingvaro), aŭ [θ] (albane).

Analogie ŝanĝiĝis la praaj voĉaj konsonantoj molaj [ǵ], [ǵʰ].

Al tiu branĉo apartenas la slavaj lingvoj, baltaj lingvoj, lingvoj hind-iranaj, la armena lingvo kaj la albana lingvo.

La nomo de la branĉo *satem* (kontraste al la branĉo *kentum*) devenas el la maniero prononci la numeralon *cento* (100) en karakteriza reprezentanto de la branĉo: la irana-Avesta ([satəm] — kontraste al la latina *centum*, kies historia prononco estis ['kentum]).

Ekzemploj| Prae | Greke | Latine | Ĝermane | Hindirane | Litove | Slave | Esperante |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **ḱm̥tóm** | he-katon (unu-cent) | centum | Hund-ert | satem | šimtas | sъto←sęto | cent |
| **deḱm̥-tis** | deka | decem | tehun→zehn/ten |  | dešimt | desętь | dek |
| **oḱto** | oktō | octo | acht/åtta | aśtā | aštuoni | osmь | ok |
| **ḱr̥d-is** | kardia *pl.* | cor *gen.* cordis | heart, Herz | śrad- | širdis | sьrd-ьce | koro |
| **ǵno-** | (gi)gnōskō | (g)nosco | kennen/känner | ĝānāmi | žinoti | znāti | koni |
| **ǵer** | geraskō | granum | Korn/korrel | ĝrati | žirnis | zьrati, zьrno | *manĝi*, grajno |
| **veǵ-** | oĥos | vehere | be-wegen, Wagen | vahāmi | vežu | vezǫ | *veturi* |
| **ǵʰeima** | ĥeimā | hiems | Winter/vinter | himā (kaj *Himalajo*) | žiema | zima | *vintro* |

Noto
----

1. ↑  Parencaj vortoj estas skribataj normale, dum tradukoj aperas kursive.

Ankaŭ vidu
----------

* Kentum-lingvoj
* Hindirana pralingvo
**San Francisco Cahuacúa** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Francisco Cahuacúa*. Ambaŭ havas sian nomon de la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 137.

Geografio
---------

**San Francisco Cahuacuá** apartenas al la distrikto Sola de Vega al kiuj apartenas entute 16 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3170 loĝantojn. El tiuj estis 1583 viroj kaj 1587 virinoj. La komunumo havas surfacon de 169.68 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1320 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 33 indiĝenoj. El tiuj 26 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 26 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Francisco Cahuacuá Arkivigite je 2004-12-05 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San García de Ingelmos** [sangarZIa deinGELmos] estas municipo en la centrokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.

San García de Ingelmos en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 38,08 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 71 loĝantojn. Ĝi perdis 630 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 47 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Mancera de Arriba, Blascomillán, Herreros de Suso, Cabezas del Villar, Solana de Rioalmar, Gallegos de Sobrinos kaj Mirueña de los Infanzones. Tra la teritorio fluas la rivero Navazamplón.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762318
 |
burgmonto kaj Kolping-domo
La burgo **Schönburg** ĉe la Rejno estas montoburgo el la 12a jarcento apud Oberwesel en la distrikto Rhein-Hunsrück, en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Situo
-----

La supreniro de lokcidenta flanko de la burgmonto sur serpentuma padodaŭras ĉ. 30 minutoj. La elrigardpunkto *Elfenley* ebligas rigardon norden al Oberwesel, suden al Kaub kaj al la Schönburg alte sur ardezaj rokoj. Dua elrigardpunkto *Flaggenwiese* situas sur teraso antaŭ la burgo kaj ebligas rigardon al Oberwesel.

Alveturo de Oberwesel eblas. Parkeblecoj troviĝas antaŭ la ŝildmuro.

Historio
--------

elrigardpunkto „Flaggenwiese": rigardo al Oberwesel
Schönburg (1907)

Burgo
-----

la ŝildmuro nomata „ Hohe Mantel"
hotelo ĉirkaŭ la „Barbarossaturo"

Vitikulturo
-----------

Literaturo
----------

* Bauverein Historische Stadt Oberwesel (Hrsg.): *Eine Zeitreise durch Oberwesel. Historischer Stadtführer*, 2000
* Fuhr, Michael: *Wer will des Stromes Hüter sein? 40 Burgen und Schlösser am Mittelrhein*. 1. Auflage. Schnell & Steiner, Regensburg 2002, ISBN 3-7954-1460-1

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schönburg (Rejno) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Website des Burghotels
* Website des Kolpinghauses Arkivigite je 2017-09-11 per la retarkivo Wayback Machine
**San Francisco del Mar** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Francisco del Mar*. Ambaŭ havas sian nomon de la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 141.

Geografio
---------

**San Francisco del Mar** apartenas al la distrikto Juchitán al kiuj apartenas entute 22 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6874 loĝantojn. El tiuj estis 3471 viroj kaj 3403 virinoj. La komunumo havas surfacon de 400.61 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1088 indiĝenoj. El tiuj 854 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 854 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Francisco del Mar Arkivigite je 2004-12-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La rojo **Salzbach**, komence nomata **Kröppenbach** poste **Buchbach**, estas kun 17 km la plej longa flankrivero de la rivero Lauter, kiu ĉi tie en sia supra parto nomiĝas *Wieslauter*. Ĝi fluas en la nordokcedenta Vasgovio.

Rivervojo
---------

La rojo ne havas propran fonton, ĉar ĝi komenciĝas per la kunfluo de la 10 km longa Kröppenbach/Buchbach kaj la dekstre venanta Storrbach inter la vilaĝoj Langmühle kaj Salzwoog malsupre de la Diabla tablo de Salzwoog. La rojo Kröppenbach/Buchbach fontas ĉe la monto Hoher Kopf (467 m), la ĉ. 5 km longa Storrbach ĉe la monto Großer Spießkopf (414 m).

Post la kunfluo la rojo Salzbach estas komence de sia restanta 7 kilometra rivervojo la limon inter la teritorioj de la komunumoj Lemberg kaj Hinterweidenthal, poste inter Ruppertsweiler kaj Hinterweidenthal. Ĉe la domareto Salzwoog ĝi trafluas baraĵlagon. Ĉe la domareto gehörenden Weilers Kaltenbach, kiu apartenas al Hinterweidenthal kaj malsupre de la Diablo tablo de Kaltenbacher la rojo enfluas de dekste en la rivereto Wieslauter.

Alfluantoj
----------

* Kleiner Kröppenbach (*maldekstre*), 0,3 km
* Großer Kröppenbach (*maldekstre*), 1,6 km
* Ransbächel (*maldekstre*), 1,1 km
* Brunnentalbach (*maldekstre*), 1,3 km
* Schimmelbach (*maldekstre*), 1,0 km
* Katzenbach (*dekstre*), 1,1 km
* Storrbach (*dekstre*), 5,2 km
* Steinbach (*maldekstre*)
* Lindelbach (*dekstre*), 0,6 km
* Schiffelsbach (*maldekstre*)
* Walmersbach (*maldekstre*), 1,6 km
* Kaltenbach (*maldekstre*), 1,4 km

Referencoj
----------
Pri la komunumo
---------------

**Schönenbuch** estas komunumo en la distrikto Arlesheim en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 1434 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Schönenbuch siutas en la regiono Sundgau sur alteco de 355 m s.m.. Kun nur 1434 loĝantoj kaj grandeco de 1,36 km² ĝi estas la plej malgranda komunumo de la distrikto, kaj laŭ areo la dua plej malgranda komunumo de la kantono. De tri flankoj la komunumo estas ĉirkaŭigita de Francio.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Schönenbuch limas en sudo al Neuwiller (Francio), en okcidento kaj nordo al Hagenthal-le-Bas (Francio), kaj en oriento al Allschwil.

Trafiko
-------

Per la buslinio 33 de Basellando Transport AG Schönenbuch estas konektita kun Allschwil kaj la urbo Bazelo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Schönenbuch datiĝas el la jaro 1315. Tiam la loko apartenis la bazela Monaĥejo St. Clara. Post la Franca Revolucio en la jaro 1792 ĝi formis dum kelkaj monatoj parton de la Raŭraĥa Respubliko, kaj ek de 1793 ĝi apartenis al Francio. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis Schönenbuch al la malnova Kantono Bazelo kaj de post la Bazela Kantondisiĝo en la jaro 1833 Schönenbuch apartenas al Kantono Bazelo Kampara.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Schönenbuch
* Schönenbuch en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Kategorio Schönenbuch en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Arlesheim |
| --- |
| ArlesheimArlesheimAesch  •  Allschwil  •  **Arlesheim**  •  Biel-Benken  •  Binningen  •  Birsfelden  •  Bottmingen  •  Ettingen  •  Münchenstein  •  Muttenz  •  Oberwil  •  Pfeffingen  •  Reinach  •  Schönenbuch  •  Therwil | Arlesheim |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 283753
* GND: 4364203-2
* LCCN: n87917630
* VIAF: 147846540
 |
**San Francisco Telixtlahuaca** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Francisco Telixtlahuaca*. Ambaŭ havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 150.

Geografio
---------

**San Francisco Telixtlahuaca** apartenas al la distrikto Etla al kiuj apartenas entute 23 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10278 loĝantojn. El tiuj estis 4954 viroj kaj 5324 virinoj. La komunumo havas surfacon de 79.10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1700 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 91 indiĝenoj. El tiuj 56 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 56 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Francisco Telixtlahuaca Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Aktoro kiel pappo-sileno, Antikensammlung Berlino
**Satirusa dramo** estas ĝenro de teatro nome de la atika dramo, kies enkonduko laŭtradicie ŝuldiĝas al Pratinas (ĉ. la jaro 500). La nomo estas pro la el satirusoj konsistanta ĥoro.

Priskribo
---------

Ĝi estu gajiga postludo por trilogio de tragedioj, kaj tiel formante tetralogion. Lingvo kaj enhavo pli malfrue havas iel tragikan koloron; la intrigo estis ofte en soleciga arbaro kie svarmas la satirusoj. La mitologion de la tragedio primokatas parodie.

Iam la personoj portis kaprajn kostumojn kaj estis ankaŭ similaj al ĉevaloj aŭ al pappo-silenoj. La korusa danco nomiĝis "sikinnis", rapida kaj gaja, tute kontraŭa al la tragedia dancado. Konekso inter tragedioj kaj satirusaj dramoj tamen ankoraŭ ne en ĉia detalo klaras.

Konserviĝis nur unusola »Kyklops« de Eŭripido (premiero novtempa en 1882 en la Burgteatrejo de Vieno).

Literaturo
----------

* Wieseler, *Das Satyrspiel* , Göttingen 1848)
* Fritzsche, *De scriptoribus satyricis*, Leipzig 1866
* Dieterich, *Pulcinella*, Leipzig 1897

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 17. Leipzig 1909, p. 628, kio legeblas tie ĉi interrete.

n
Pri la komunumo
---------------

 **Schönengrund**  estas komunumo en Kantono Apencelo Ekstera, Svislando. Ĝi havis 478 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Schönengrund situas en la regiono kaj iama distrikto Hinterland (*Malantaŭa Lando*) proksimume en la mezo inter Herisau kaj Wattwil. La vilaĝo Schönengrund praktike kunkreskis kun la najbara vilaĝo Wald, kiu apartenas la la sanktgala komunumo Neckertal. La plej alta punkto de la komunumo estas la pinto de la monto Hochhamm sur alteco de 1275 m s.m. Laŭ la monto la komunumo estas ankaŭ nomita Hamm.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Schönengrund limas en nordoriento al Schwellbrunn, en sudoriento al Urnäsch, en sudokcidento al Hemberg (SG), kaj en nordokcidento al Neckertal (SG).

Trafiko
-------

Tra la komunumo Schönengrund pasas la kantona ĉefvojo n-ro 8 de Herisaŭ al Wattwil. La komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Herisau al Brunnadern al la publika transportreto. Ĝis 1992 ekzistis seĝotelfero de Schönengrund al la monto *Hochhamm*.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Schönengrund datiĝas el la jaro 1268. La hodiaŭa komunumo fondiĝis per la disiĝo de la komunumo Urnäsch kaj konstruo de la preĝejo en la jaro 1720. Ek de la findo de la 18-a jarcento ĝis komenco de la 20-a jarcento en Schönengrund prosperis tekstilindustrio. En la jaro 1931 tamen fermiĝis la lasta brodadofabriko en la vilaĝo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Teksto pri la historio de Schönengrund en la komunuma retejo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schönengrund en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de Schönengrund

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Schönengrund** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* PreĝejoPreĝejo
* Preĝejo de internePreĝejo de interne
* Tipa apencela ligno-domoTipa apencela ligno-domo
* Gastejo kaj buĉejo LöwenGastejo kaj buĉejo Löwen
* Vilaĝa ĉefstratoVilaĝa ĉefstrato

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Apencelo Ekstera |
| --- |
| UrsoUrsoBühler • Gais • Grub • Heiden • Herisau • Hundwil • Lutzenberg • Rehetobel • Reute • Schönengrund • Schwellbrunn • Speicher • Stein • Teufen • Trogen • Urnäsch • Wald • Waldstatt • Walzenhausen • Wolfhalden | Speicher-VögelinseggSpeicher-Vögelinsegg |

 |
Seleuŝ troviĝas en (verda) Municipo Alibunar en Serbio
Mapo pri municipo Alibunar
Ortodoksa rumana preĝejo de Seleuŝ
**Seleuŝ,** serbe **Селеуш,** slave **Seleuš,** rumane **Seleuş,** hungare **Keviszőlős** estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato, en municipo de Alibunar.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Koordinatoj: 45°07′23″N 20°54'34″E
* Alto super marnivelo: 66 m
* Loĝantaro: 1340
* Poŝtkodo: 26351
* Telefonprefikso: 013
* Aŭtokodo: PA

Situo
-----

Seleuŝ situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj.

Historio
--------

La vilaĝo apartenis ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Alibunár, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Seleuŝ 1340 homoj, (658 rumanoj (49 %), 578 serboj (43 %), 62 ciganoj, 12 slovakoj, 10 jugoslavianoj, 4 kroatoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* Ortodoksa rumana preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Seleuŝ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sam Jones** (vere *Samuel Jones*) (n. 12-an de novembro 1924 en Jacksonville; m. 15-an de decembro 1981 en Novjorko) estis usona ĵaza kontrabasisto, violonĉelisto kaj komponisto.

Vivo kaj verkado
----------------

Jones muzikis dum sia lerneja tempo en blovbando kaj transiris poste al kontrabaso. Li ludis komende en Filadelfio ĉe Tiny Bradshaw (1953-55) kaj ĉe *Les Jazz Modes*. Meze de la 1950-aj jaroj li transloĝiĝis al Novjorko. Li laboris nun ĉe Kenny Dorham, Illinois Jacquet, Cannonball Adderley (1957), Bill Evans (*Everybody Digs Bill Evans*), Dizzy Gillespie (1958-59), Thelonious Monk kaj Ike Quebec/Grant Green (*Blue and Sentimental*). Tutmonde li famiĝis ĉefe pro sia muzikado la kvinopo de Cannonball Adderley inter 1959 kaj 1965. Post tio li laboris en la triopo de Oscar Peterson (1966-70), sed ankaŭ prezentis kun Bill Evans, Wes Montgomery kaj Cedar Walton (ekde 1971). Kun Richard Davis, Lisle Atkinson, Milton Hinton, Ron Carter kaj Michael Fleming li apartenis ekde 1968 al la ensemblo *New York Bass Violin Choir* de Bill Lee. Dum siaj lastaj vivojaroj Jones estris duonprofesian dekdu-kapan bandon.

Jones estis lerta akompanmuzikisto, aparte en la kunmuzikado kun Louis Hayes (je la kvaropo-sonregistradoj kun Grant Green, je Cannonball Adderley kaj en 1966 je Peterson) kaj kun Billy Higgins (en la projektoj de Cedar Walton) montriĝis lia eksternorma povo en la ritmogrupo. Du el la komponaĵoj de Jones, kiuj apartenis al la repertuaro de Adderley, fariĝis ĵazaj normkantoj (*Unit 7* kaj *Del Sasser*). Li faris plurajn diskojn je propra nomo.

Diskoj
------

* *Somethin’ Else* (Blue Note; 1958) kun Cannonball Adderley, Miles Davis, Hank Jones, Art Blakey
* *The Soul Society* (OJC; 1960) kun Nat Adderley, Blue Mitchell, Jimmy Heath, Charles Davis, Bobby Timmons, Keter Betts, Louis Hayes
* *The Chant* (OJC, 1961) kun Melba Liston, Cannonball Adderley, Wynton Kelly, Victor Feldman, Les Spann
* *Down Home* (OJC, 1962) kun Snooky Young, Clark Terry, Frank Strozier, Joe Zawinul, Israel Crosby, Ron Carter, Ben Riley, Vernell Fournier
* *Nippon Soul* (Riverside Records) kun Cannonball Adderley, Nat Adderley, Joe Zawinul, Louis Hayes, Yusef Lateef
* *Changes and Things* (Xanadu, 1977) kun Blue Mitchell, Slide Hampton, Bob Berg, Cedar Walton, Louis Hayes
* *Visitation* (Steeplechase, 1978) kun Terumasa Hino, Bob Berg, Ronnie Mathews, Al Foster
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografio ĉe allaboutjazz.com


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 383648
* GND: 134419782
* LCCN: nr89012625
* VIAF: 10033539
* ISNI: 0000 0001 1037 9550
* SUDOC: 082303983
* BNF: 138957437
* MBA: 1789de4d-0f0c-4db9-b850-a823b945c883
* BIBSYS: 1005308
* ICCU: MODV270876
* BNE: XX982573
 |
La saturiĝo de la oksigeno en la sango estas parametro de vivanto kaj estas la procento da molekuloj de hemoglobino kun oksigeno kalkulata en la totalo de la hemoglobino ĉeestanta.

En la sango la oksigeno estas ĉeestanto ligita kun la hemoglobino (98%) aŭ solvita en la sangoplasmo (2%).

Oksigenmezurilo

Oksigenmezurilo
---------------

La oksigenmezurilo estas instrumento tiel, ke enlumas la fingron de la paciento per lumo transruĝa kaj ricevas informojn pri la malsama sorbado de lumradiadoj de la malsamaj korpopartoj. La hemoglobino oksigenita sorbas lumon en ondo malsama ol la hemoglobino ne oksigenita kaj el oksigenmesurilo kalkulas la saturadon de la oksigeno en la sango danke al ĉi tiu principo.

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Vi povas plibonigi la jenon:
* Aldonu mankanta(j)n fontindiko(j)n al la artikolo.
* Aldonu mankanta(j)n interlingva(j)n ligilo(j)n al la artikolo.
* Bonvolu plibonigi la lingvan stilon de la artikolo.

Se vi korektis unu el la menciitaj mankoj, bonvolu forigi la koncernan parametron de la ŝablono {{Pluraj problemoj}}. Detaloj estas en la dokumentado. |
**San Jacinto Tlacotepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Jacinto Tlacotepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 158.

Geografio
---------

**San Jacinto Tlacotepec** apartenas al la distrikto Sola de Vega al kiuj apartenas entute 16 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2145 loĝantojn. El tiuj estis 1009 viroj kaj 1136 virinoj. La komunumo havas surfacon de 233.48 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1080 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 53 indiĝenoj. El tiuj 39 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 39 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Jacinto Tlacotepec Arkivigite je 2006-11-29 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.