recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Au** estas komunumo en la elektodistrikto Rejnvalo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 6 723 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Au situas en la Suba Rejnvalo je alteco de 405 m s.m. je la maldekstra flanko de la rivero Rejno, kiu formas la landlimon kun Aŭstrio. Au konsistas el la vilaĝo Au parto de la urbo Heerbrugg kaj la setlejoj Haslach, Hard, Monstein kaj Oberfahr.

Partoj de la municipo **Heerbrugg** situas sur la teritorio de la komunumoj Balgach, Berneck kaj Widnau. La kvar komunumoj Au, Balgach, Berneck kaj Widnau fakte kune formas la politike ne ekzistantan sed ekonomie realen urbon kaj ekonomian centron de la Suba Rejnvalo. Provo unuigi la kvarkomunumojn formale al komunumo kaj urbo Heerbrugg en la 2000-aj jaroj fiaskis en voĉdono.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Au limas en nordo al Sankt-Margreto, en oriento al Lustenau (Austrio), en sudo al Widnau, en sudokcidento al Balgach, en okcidento al Berneck, kaj en nordokcidento al Walzenhausen (AR).

Trafiko
-------

Heerbrugg havas stacidomon de la rejnvala linio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sankt-Galo tra Sankt-Margreto al Altstätten SG kaj Buchs SG. Krome Au-Heerbrugg havas aliron al la nacia aŭtostrato A13.

Historio
--------

La unua historia mencio de Au datiĝas el la jaro 1316 sub la nomo *Diken Auwe*. Origine Au, kiu estiĝis el la setleojoj Au, Haslach, Hard kaj Monstein estis parto de la regna bieno Lustenau. Okaze de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Au estis liberigita de la servituto de Lustenau kaj estis okaze de la fondo de la nova Kantono Sankt-Galo en la jaro 1803 unue integrita al la komunumo Bernau. En la jaro 1805 Au memstariĝis.

Post la malfermo de la trajnlinio de Rorschach al Sargans en la jaro 1858 estiĝis en Heerbrugg nova industrisetlejo, kies tereno dividiĝas inter la komunumoj Au-Heerbrugg, Balgach, Berneck kaj Widnau.

Vidu ankaŭ
----------

* Au SG (stacidomo)
* Heerbrugg (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Au Arkivigite je 2016-06-02 per la retarkivo Wayback Machine
* Au SG en la Historia Leksiko de Svislando

* Kategorio Au-Heerbrugg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Rejnvalo |
| --- |
| maldekstraAltstätten SG • Au-Heerbrugg • Balgach • Berneck • Diepoldsau • Eichberg SG • Marbach SG • Oberriet SG • Rebstein • Rheineck SG • Rüthi SG • Sankt-Margreto • Widnau |  |

 |
**Mihály Szűcs** [mihAj sUĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szűcs Mihály** estis hungara violonisto, koncertmajstro, altlerneja instruisto.

Mihály Szűcs  naskiĝis la 22-an de oktobro 1922 en Debrecen (Hungario), li mortis la 20-an de junio 1990 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mihály Szűcs komencis lerni muzikon en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Lia ĉefinstruisto estis Ede Zathureczky. En 1941 li aliĝis al la ĉefurba orkestro kiel vicviolonisto, sed post 2 jaroj li ricevis la ordinaran statuson. Inter 1944 kaj 1955 li apartenis al orkestro de Budapeŝta Ŝtata Operejo, poste li estis samloke koncertmajstro. Same ekde 1955 ĝis 1968 li ankaŭ apartenis al arĉkvarteto de Vilmos Tátrai. Tiu arĉkvarteto faris koncertojn tutmonde. Ekde 1967 li instruis en la Altlernejo. Li ricevis premion Kossuth en 1958 kiel Tátrai-orkestrano.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Béla Nagy (koncertmajstro)
* Ferenc Szecsődi

Muzikdiskoj
-----------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 640127
* GND: 173696937
* LCCN: no92025920
* VIAF: 43866826
* ISNI: 0000 0000 7993 1473
* SUDOC: 243941129
* BNF: 140163277
* MBA: 61436d6c-0f93-4ddf-afbe-4bd1e6127a6f
* BIBSYS: 4078037
 |
Naskiĝdomo de Barényi
**Béla Barényi** (Hirtenberg, 1-an de marto 1907 – Sindelfingen, 30-an de majo 1997) estis aŭstra aŭto-projektinto. Li estis la fondinto de la pasiva sekureco, kaj inter aliaj elpensis la deformiĝozonon, por kio li en 1952 akiris patenton. Li apartenas al la Aŭstria skolo de aŭto-projektintoj.

Barényi naskiĝis en Hirtenberg en Aŭstrio-Hungario. Sia parto estis kolonelo en la aŭstrio-hungara armeo, kaj sia patrino venis el unu de la plej riĉaj fabrikantfamilioj de Aŭstrio. Kiel infano Barényi havis inflamon je sia kokso, pro kio li dum la resto de sia vivo havis rigidan gambon. Pro tio li multe legis kiel pasigo de libera tempo. En 1920 la familio elektis la ĉeĥoslovakan naciecon.

Barényi trapasis privatan edukon por maŝinkonstruo kaj elektrotekniko en Vieno, kaj finstudis per la disertaĵo "Kommender Volkswagen mit optimaler Triebwerkskombination" (estonta popolaŭto kun optimuma propulskombino). Poste li laboris ĉe la aŭstra Fiat; pliposte ĉe Steyr, kie li konatiĝis kun la karoserio-formplanisto Erwin Komenda, kaj Ferdinand Porsche kiu en 1929 fariĝis teknika direktoro ĉe Steyr; ĉe Adler; kaj en Berlino por la Gesellschaft für Technischen Fortschritt. Ekde 1939 ĝis pensiiĝo en 1972 Barényi laboris por Daimler-Benz en Sindelfingen. Li komenciĝis kiel ĉefo de la sekureco-sekcio, kiu tiam konsistis el kvar dungitoj kaj laboris en ligna barako de 100 kvadratmetroj. Ekde 1965 li estis ĉefinĝeniero. Li interalie laboris kun Bruno Sacco.

Barényi antaŭ ĉio okupis sin per la plia sendanĝerigado de aŭtoveturado, kaj estas konsiderata kiel la fondinto de la pasiva sekureco. Li estas inventinto de, en modernaj aŭtoj nemalhaveblaj, partoj kiel protekto kontraŭ flankaj kolizioj; la deformiĝozono; la glacoviŝilo kiu malaperas el la vido kiam ĝi ne funkcias; la dum kolizioj enklapebla stirstango; la sekurecozono; la rulkaĝo; kaj la sekurecostirrado.

Por Daimler-Benz li formplanis inter aliaj la Mercedes W111; la unua en serio produktita aŭto kun deformiĝozonoj antaŭ kaj malantaŭ. Por la ideo de la deformiĝozono Barényi akiris en 1952 patenton. Entute li akiris pli ol 2500 patentojn je diversaj terenoj, inter kiuj aŭtoj, ŝipoj kaj aviadiloj. En 1985 honore al Barényi oni inaŭguris memortabulon je la urbdomo de Hirtenberg; en 1988 oni donis al li la titolon "profesoro" kaj li ricevis la kulturpremion de la urbo Baden, kaj en septembro 1994 Barényi estis akceptata en la *Automotive Hall of Fame* en Detrojto; la plej alta atingebla respektatesto por aŭtokonstruisto. En Sindelfingen estas strato nomita laŭ li.

Barényi mortis je 90-jaraĝo en Böblingen

Bibliografio
------------

* Harry Niemann *Béla Barényi; Sicherheitstechnik Made By Mercedes-Benz* ISBN 3-613-02274-5

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Béla Barényi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* paĝo ĉe *Automotive Hall of Fame*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 625095
* GND: 120108615
* VIAF: 42661098
* ISNI: 0000 0000 1193 9882
 |
Blazono de Rio-de-Ĵanejro.
La Blazono de Rio-de-Ĵanejro havas karakterojn de portugalaj blazonoj, nome blua koloro simbolo de fideleco kaj de la portugala monarkio (kun blanka), armela sfero kombinita kun tri sagoj kiuj reprezentas la martiron Sankta Sebastiano, patrono de la urbo, ĉio en oro, kaj en la centro estas friga ĉapo, simbolo de respubliko.

Kiel memoraĵo de la urbo kiel ĉefurbo, estas murkrono kvintura el oro krone sur la blazono. Kiel subteniloj estas du delfenoj unu dekstre kaj unu maldekstre, simboloj de la urba mareco. Dekstre estas branĉo el laŭro kaj maldekstre branĉo el kverko, simboloj respektive de venko kaj de forto.

La Flago de Rio-de-Ĵanejro montras en sia centro ruĝkoloran version de la blazono. Ekde la 16-a jarcento la urbo havis diversajn versiojn de la blazono.

Historiaj versioj
-----------------

* Unua versio de la blazono de Rio-de-Ĵanejro (1565-1826).Unua versio de la blazono de Rio-de-Ĵanejro (1565-1826).
* Dua versio (1826-1856).Dua versio (1826-1856).
* Tria versio (1856-1889).Tria versio (1856-1889).
* Kvara versio (1889-1893).Kvara versio (1889-1893).
* Kvina versio (1893-1896).Kvina versio (1893-1896).
* Sesa versio (1896-1957).Sesa versio (1896-1957).
* Sepa versio (1957-1963).Sepa versio (1957-1963).
* Oka versio (1963-2000).Oka versio (1963-2000).

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Escudo de Río de Janeiro en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 821479
 |
2-kvadrato
Kahelado de 8×8 kvadrato per 2-kvadratoj
En matematiko, **2-kvadrato** aŭ **domeno** estas plurkvadrato de ordo 2, kio estas plurlatero en la ebeno el du egale ampleksaj kvadratoj koneksaj je latero al latero. Se turnadoj kaj reflektoj estas ne konsideritaj kiel generantaj malsamajn formojn, estas nur unu **libera** domeno.

Pro tio ke ĝi havas reflektan simetrion, ĝi estas ankaŭ la nura **unuflanka** domeno (kun reflektoj konsiderataj kiel malsamaj). Kiam ankaŭ turnoj estas konsiderataj kiel malsamaj, estas du **fiksitaj** domenoj, la dua kreatas per turno de la unua je 90°.

Vidu ankaŭ
----------

* 2-kvadrato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio 2-kvadrato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Domena kahelaro, kovro de geometria figuro per domenoj
* Domeno (ludo), aro de domeno-formitaj ludaj pecoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Redelmeier, D. Hugh  (1981). Counting polyominoes: yet another attack - Kalkulo de plurkvadratoj: ankoraŭ alia atako. Discrete Mathematics - Diskreta Matematiko **36** 191–203. COI:10.1016/0012-365X(81)90237-5.
* Eric W. Weisstein, *Domeno* en MathWorld.
* *Ramonino*, matematika domena ludo Arkivigite je 2012-11-14 per la retarkivo Wayback Machine
**Dr. Béla Boros** [boroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Boros Béla** estis hungara pastro, ĉefepiskopo, preposto, teologia profesoro.

Béla Boros  Arkivigite je 2012-08-25 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 20-an de septembro 1908 en Hungara reĝlando en Erdőhegy (nuntempa Pădureni (Chișineu-Criș) en Rumanio). Li mortis la 6-an de junio 2003 en Timișoara.

Biografio
---------

Béla Boros frekventis gimnaziojn en Arad kaj Timișoara, poste li lernis teologion en Romo, kie li doktoriĝis en 1932. Li pastriĝis post 2 jaroj, poste li ekinstruis en seminario de Timișoara, kie li estis ankaŭ prefekto (1934–1948), eĉ rektoro (1946–1951). En 1948 li estis sekrete nomumita titulara episkopo en Bukareŝto. Rumanio ne agnoskis episkopujon de Timișoara, Béla Boros estis arestita, poste kondamnita je ĝismorta trudlaboro en 1951. Tamen li liberiĝis en 1964, poste li estis helpopastro. En 1992 li pensiuliĝis. En 1990 Johano Paŭlo la 2-a nomumis lin titulara ĉefepikopo kaj ĉefpreposto. Li neniam ricevis rehabiliton. Li ricevis hungaran premion en 1994. Lia tombo situas en Katedralo Sankta Georgo (Timișoara).

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Doctrina de Haereticis apud S. Gregorium magnum* (1932) - disertaĵo

Fontoj
------

* hungare
* hungare
* hungare
**Bennie GREEN** (naskiĝis la 16-an de aprilo 1923 en Ĉikago, Ilinojso; mortis la 23-an de marto 1977 en San-Diego, Kalifornio) estis usona ĵazmuzikisto (trombono).

Kariero
-------

Green lernis trombonludon de Trummy Young kaj komencis en 1942 muziki en la bando de Earl Hines, kie lin baldaŭ Dizzy Gillespie kaj Charlie Parker konatigis kun bibopo kaj ĝiaj harmoniaj novigoj. Pli frue ol J. J. Johnson Green evoluis bibopan trombonadon, kiun li faris per fortika sono kaj natura svingo. Post la militservo en 1946 li revenis hejmen. Li laboris post dungiteco ĉe Gene Ammons en la orkestro de Charlie Ventura. Krom tio li muzikis kun Sonny Stitt, Babs Gonzales, Coleman Hawkins, Miles Davis (*Miles Davis and Horns*) kaj Sarah Vaughan.

Por unuaj sonregistrĵoj li kunmetis bandojn kun Eddie Lockjaw Davis kaj Art Blakey. En 1953 li muzikis kadre de la Ĵazkomponista Kurso kun John Lewis, Charles Mingus kaj J. J. Johnson, Kai Winding same kiel kun Willie Dennis kaj starigis per tio la fundamenton por la „kvartrombona" sono. Krome li surdiskigis kun Frank Wess, Candido, Buck Clayton, Charlie Rouse, Johnny Griffin kaj aliaj. En 1961 aperis sub la titolo „Hornful of Soul" sonregistraĵoj, antaŭ ol li retiriĝis el la muzikprofesio pro sankaŭzoj. Post 1968 li partoprenis plue la sonregistradon kaj prezentadon de la „Sakralaj Koncertoj" de Duke Ellington (1968/69), muzikis tiam regule en hoteltrinkejoj en Lasvegaso, resurscenejiĝis tamen foje per koncertoj kun Sonny Rollins same kiel je la Newport Jazz Festival aŭ en 1976 kun Lionel Hampton.

Ŝelakdisko de Bennie Green „Embraceable You"

Diskoj
------

* *Go Ahead and Blow!* (Ocium, 1948-54) Sonregistraĵoj kun la orkestro de Charlie Ventura, Coleman Hawkins, Eddie Lockjaw Davis, Budd Johnson, Big Nick Nicholas, Billy Root
* *Blows His Horn* (Prestige/OJC, 1955) kun Charlie Rouse, Paul Chambers, Osie Johnson
* *Walking Down* (Prestige/OJC, 1956) kun Eric Dixon
* *Bennie Green with Art Farmer* (Prestige/OJC, 1956) kun Addison Farmer, Philly Joe Jones
* *The Swingin'est* (Collectables, 1960) kun Nat Adderley, Gene Ammons, Frank Foster
* *Glidin´ Along* (Prestige/OJC, 1961) kun Johnny Griffin, Junior Mance, Paul Chambers

Fonto
-----

* Martin Kunzler, Jazz-Lexikon, vol. 1. 2002. ISBN 3-499-16512-0, p. 455.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 400998
* GND: 13439013X
* LCCN: n81149298
* VIAF: 27251857
* ISNI: 0000 0000 7139 5370
* SUDOC: 15686990X
* BNF: 13894687b
* MBA: 95a203ad-8b9c-4524-9787-235bde1b0413
* ICCU: LO1V266500
* BNE: XX1138082
 |
**BÍRÓ Béla** estis hungara arthistoriisto naskita en Makó la 11-an de julio 1899 kaj mortinta en Irvine, Usono, la 6-an de oktobro 1982

Biografio
---------

Bíró Béla akiris diplomon de desegninstruisto en Belarta Altlernejo de Budapeŝto (1924), li doktoriĝis pri arthistoriisto en la Scienca Universitato Pázmány Péter (1930). Li estis stipendiulo de Romo (1930-31). Li estis privatprofesoro en la katedro pri arthistorio de la Universitato de Koloĵvaro (1943-44). De 1942 li estis artkritikisto de la revuo *Erdélyi Helikon*. En sia artikolserio *Régi erdélyi művészek* ĝis 1944 li publikigis portretskizojn pri Miklós Sikó, Ferenc Kis-Solymosi Simó, Zsigmond Bikfalvi Koréh, Ferenc Antal Bergman, Károly Szathmári Pap, Sámuel Nagy. En Hungario ĝis la Hungara revolucio de 1956 li estis esploristo de Belarta Muzeo (Budapeŝto), poste li disidis. Li estis en Universitato de Long Beach docento, poste profesoro pri arthistorio ĝis 1969. Inter 1970-82 li vivis Vieno, poste denove en Kalifornio.

Verkoj
------

* Mihály Kovács 1818-1892 Budapest, 1930
* A művészettörténet kézikönyve Budapest, 1939
* Miklós Sikó élete és művészete 1818-1900 Kolozsvár, 1944
* A magyar reformkor művészete (1800-1848), Művészettörténeti kiskönyvtár 11. Budapest, 1951
* A magyar művészet története 1800-tól napjainkig, (kézirat) Budapest, 1953
* Handbook of art history Dubuque, 1963, 2-a eldonaĵo: Los Angeles, 1964, 3-a eldonaĵo: New York, 1965

Libro redaktita
---------------

* *A magyar művészettörténeti irodalom bibliográfiája* (Bp. 1955).

Fontoj
------

* Magyar Életrajzi Lexikon
* Romániai magyar irodalmi lexikon


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 380069
* LCCN: n2013064948
* VIAF: 121417189
* ISNI: 0000 0000 7954 8247
 |
**Bernard „Benny" Green** (naskiĝis la 9-an de decembro 1927 en Leeds, Jorkŝiro, Anglujo; mortis la 22-an de junio 1998 en Surrey) estis brita ĵazmuzikisto (saksofono), radiomoderatoro kaj verkisto.

Vivo
----

Benny Green alkreskis en Marylebone en la nordo de Londono kaj jam frue intersiĝis pri muziko kaj literaturo. Li lernis ludi saksofonon kaj iris en 1953 la la ĵazbando de Ronnie Scott.

Ekde 1955 li estis regula gasto en la radio de BBC. Li laboris kiel verkisto kaj moderatoro por dokumentaj elsendoj pri teatro,filmo kaj ĵazo. Multajn jaroj li tenis propran spektaklon dimanĉe posttagmeze, en kiu li muzikis ĵazon kaj furiozis kontraŭ rokmuziko kaj rokenrolo. Ĉi lasta estis des pli komprenebla, ĉar li mem estis ludinta rokenrolon: Li apartenis fine de la 1950-aj jaroj al la bando "Lord Rockingham's XI" de Harry Robinson, kiu en la televida muzikelsendo „Oh Boy!" de Jack Good akompanis popularmuzikistojn kiel Marty Wilde aŭ Cliff Richard kaj mem lanĉis unuarangan furoraĵon („Hoots Mon" el 1958).

Benny Green mortis en la aĝo de 70 jaroj en la *Royal Marsden Hospital* je Surrey pro kancero.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Benny Green en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Nekrologo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 401122
* GND: 132970767
* LCCN: n50033539
* VIAF: 112043479
* ISNI: 0000 0001 1699 2348
* SUDOC: 056824815
* BNF: 12931003w
* MBA: bded57f9-463b-4711-9918-30fc43d80904
* BIBSYS: 90110674
* ICCU: UBOV132572
 |
La **ŝtata blazono** de **Nord-Makedonio** konstitucie enkondukiĝis la 27-an de julio 1946 por la socialista Respubliko Makedonio ene de Jugoslavio kaj en 1992 transpreniĝis fare de la nova sendependa Respubliko Makedonio sen ajna ŝanĝo.

Priskribo
---------

La blazono konsistas el simetria krona plektaĵo el grenaj tigoj, tabakaj folioj kaj papavaj fruktoj, ligitaj per rubando kun ruĝa-blanka tradicia popola ornamaĵo.

En ovala centro de la plektaĵo situas leviĝanta ora suno malantaŭ blua monto, ĉirkaŭ kiu bildiĝas riveroj kaj lagoj. La blazono simboligu la riĉecon de la lando, la lukton kaj la liberecon.

la "makedona leono": alia propono por blazono de Makedonio
Modelo de la blazona dezajno estis la blazono de Sovetunio, kies skemon ripetis multaj blazonoj de socialistaj ŝtatoj kaj kiu ankoraŭ nuntempe troveblas en kelkaj ŝtataj blazonoj.

Historio
--------

Post la ŝtata sendependiĝo de la eks-jugoslava Respubliko Makedonio ĝis nun malsukcesis ĉiuj provoj enkonduki novan blazonon. Propono de 1992, reoficialigi antikvan nacian simbolon de Makedonio, oran leonon antaŭ ruĝa blazonŝildo, malsukcesis pro la protestoj de la albanaj civitantoj kaj pro la fakto, ke kaj pluraj makedonaj politikaj partioj kaj la ŝtata blazono de Bulgario uzas tiun motivon.

La blazono nur ekde la jaro 2005 uzatas en la pasportoj de la Respubliko Makedonio.

En 2009 la blazono aktualiĝis: la kvinpinta ruĝa stelo kun ora rando, tradicia simbolo de komunismo, forpreniĝis el la pinto de la blazono.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Eŭropo |
| --- |
| Albanio • Andoro • Armenio • Aŭstrio • Azerbajĝano • Belarusio • Belgio • Bosnio kaj Hercegovino • Britio • Bulgario • Ĉeĥio • Danio • Estonio • Finnlando • Francio • Germanio •  Grekio • Hispanio • Hungario • Irlando • Islando • Italio • Kartvelio • Kazaĥio • Kipro • Kroatio • Latvio • Liĥtenŝtejno • Litovio • Luksemburgio • Nord-Makedonio • Malto • Moldavio • Monako • Montenegro • Nederlando • Norvegio • Pollando • Portugalio • Rumanio • Rusio • San-Marino • Serbio • Slovakio • Slovenio • Svedio • Svislando • Turkio • Ukrainio • Vatikano |  |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Nord-Makedonio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Atzacan** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Atzacan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 022.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 17960 loĝantojn. El tiuj estis 8831 viroj kaj 9129 virinoj. La komunumo havas surfacon de 80,6 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 54 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 5 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1280 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 15518 personoj. En la jaro 2000 temis pri 16998, do temis pri kresko / malkresko je 1,84 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 14745 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 122 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,83 % de la loĝantoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Atzacan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. ↑  Statistikoj de la INEGI.

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Béla Berki,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Berki Béla** estis hungara violonisto, orkestrestro.

Béla Berki  naskiĝis la 14-an de majo 1948 en Eger, li mortis la 4-an de aŭgusto 2013.

Biografio
---------

Béla Berki frekventis frue muziklernejon, en aĝo 12 li aliĝis la orkestro, kiu konsistis nur el ciganaj muzikistoj. Ili faris koncertojn tutmonde. Iom poste li estis primara violonisto. En 1972 li atingis la unuan lokon en televizia konkurso. En 1976 li fondis propran orkestron kun 7 membroj, ili muzikadis en restoracioj, hoteloj. Baldaŭ li aliĝis al la Centmebra Cigana Orkestro, en 2000 li estis altrangigita primara violonisto.

Memorigiloj
-----------

* reliefo en Budapeŝto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* aŭdebla muziko de Berki

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Béla Berki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 646773
 |
Emblemo de Mozambiko
**Emblemo de Mozambiko** estas la oficiala simbolo de la Mozambika ŝtato. Ĝia priskribo estas fiksita en artikolo 194 de la mozambika Konstitucio, akceptita en 1990. L’emblemo prezentas oranĝan kampon, kiu finiĝas supre kiel dentrado. En la kampo situas monto ĉe maro, super kiu lumas la suno. La monton kovras blanka malferma libro; super ĉio estas kruciĝantaj sarkilo kaj AK-47. La komponaĵojn kadras sukerkanaj tigoj maldekstre kaj maizaj dekstre, envolvitaj per ruĝa rubando, kiu havas sube nomon de la ŝtato en portugala lingvo. Supre, inter la tigoj, situas ruĝa kvinpinta stelo.

Simbolismo
----------

Laŭ artikolo 194 de la Konstitucio, la tigoj signifas riĉon, la dentrado – laboristan klason kaj industrion, la libro – klerigon, la sarkilo – kamparanan klason kaj agrikulturon, AK por "defendon kaj atentemon". La ruĝa stelo simbolas "spiriton de internacia solidareco de homoj de Mozambiko", la ruĝa suno – kreon de nova vivo.

Historio de la emblemo
----------------------

En 2005 la opozicia partio RENAMO metis demandon pri ŝanĝo de ŝtata simbolaro, inkluzive forigi AK-fusilon el la emblemo kaj la flago, dirante ke "la naciaj simboloj estis akceptitaj en alia historia kunteksto. Ni vivas en nova realo, kiun ni devas speguli". Tamen, parlamenta plimulto rifuzis ĉi tiun proponon.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Afriko |
| --- |
| Alĝerio • Angolo • Benino • Bocvano • Burkino • Burundo • Centr-Afrika Respubliko • Ĉado • Ebur-Bordo • Egiptio • Ekvatora Gvineo • Eritreo • Etiopio • Gabono • Gambio • Ganao • Gvineo • Gvineo Bisaŭa • Ĝibutio • Kameruno • Kabo-Verdo • Kenjo • Komoroj • Kongo Brazavila • Kongo Kinŝasa • Lesoto • Liberio • Libio • Madagaskaro • Malavio • Malio • Maroko • Maŭritanio • Maŭricio • Mozambiko • Namibio • Niĝero • Niĝerio • Ruando • Santomeo kaj Principeo • Sejŝeloj • Senegalo • Sieraleono • Somalio • Sud-Afriko • Sudano • Suda Sudano • Svazilando • Tanzanio • Togolando • Tunizio • Ugando • Zambio • Zimbabvo |  |
| Aliaj regionoj | Ceuta kaj Melilla • Kanariaj Insuloj • Madejro • Majoto • Reunio • Somalilando • Sankt-Helena • Ceuta |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Mozambiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Béla Bánfalvi,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bánfalvi Béla** estas hungara violonisto, koncertmajstro, altlerneja instruisto.

Béla Bánfalvi  naskiĝis la 28-an de februaro 1954 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Béla Bánfalvi frekventis muzikan mezlernejon (nuntempa konservatorio) en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1977. Jam dum la studentaj jaroj kaj iom poste li estis violonisto de orkestro de la Hungara Radio. Post la diplomo li restis en la altlernejo, nur ŝanĝis rolon, li estis instruisto inter 1977-2007. En tiu periodo li estis ankaŭ koncertmajstro de la hungara ŝtata koncertorkestro inter 1979-1982, violonisto en kvarteto inter 1982-1985, poste li fondis orkestron kaj li estis ties koncertmajstro kaj solisto. En 2001 li estis nomumita katedrestro de Universitato de Pécs. Li koncertis sola aŭ kun orkestro ne nur enlande, sed ankaŭ en Eŭropo, Ameriko, Japanio, krome li partoprenis en festivaloj en Norwich, Canterbury, Prago, Lancut kaj Budapeŝto. Li ricevis premiojn inter 1986 - 2006.

Elektitaj muzikdiskoj
---------------------

* Ludwig van Beethoven: 6 germanaj dancoj (1981)
* Antonio Vivaldi:
	+ La 4 sezonoj (1987)
	+ Violonkonĉerto (1988)
* Georg Friedrich Händel: Akva muziko (1988)
* Béla Bartók: Kontrastoj
* Franz Schubert: Germanaj dancoj (1992)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* ruslingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-04-02. Alirita 2019-04-02.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636524
* GND: 134641183
* LCCN: n88642434
* VIAF: 6512513
* ISNI: 0000 0000 6301 3336
* BNF: 14152599p
* MBA: be13f01a-1953-4a2d-b7fe-90e2d2096f86
* BIBSYS: 2137926
* NKC: xx0155213
* BNE: XX1570407
 |
La **kalvinana preĝejo** estas sakrala historia monumento en Sárospatak (Hungario), pli precize en Bodroghalász, kiu ĝis 1950 estis memstara vilaĝo.

Historio
--------

En la iama vilaĝo estis katolika kirko, kiun la protestantoj okupis, sed la katolikoj reokupis en 1681. La kalvinanoj konstruis propran kirkon inter 1771 kaj 1774 kun sonorilostablo. La nun videbla preĝejo estis konstruita inter 1823-1826 sen turo. En 1857 la plafono estis trakonstruita, la turo konstruiĝis en 1872. La kirko estis plene renovigita en la jaroj 2017 kaj 2018.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en korto. El la strato la nava flanko montriĝas. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo situas tra la turo, tamen ĉe la maldekstra flanko. La turo havas 2 sonorilojn. La brikoforma navo finiĝas en kuboforma aldonaĵo. Interne 2 galerioj estas videblaj, unu por la orgeno. La predikejo estis kreita en 1874.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Kalvinana preĝejo** estas religia historia monumento en vilaĝo Tiszaigar (Hungario).

Historio
--------

Dum la mezepoko la iama Igar estis eklezia bieno kun kirko, sed oni ne scias, kiam ĝi konstruiĝis. Dum dominado de turkoj la vilaĝanoj kalviniĝis, en 1621 jam estis kalvinana pastoro. Laŭ priskribo en 1733 la kirko ne havas tegmenton (supozeble tiam la vilaĝo estis senhoma), post jardeko alvenis kalvinanoj el Harsány. Ili riparis la tegmenton, alvenis kalvinana pastoro en 1745. Inter 1746-1781 la katolika eklezia malpermesis la kalvinismon, poste en 1789 la kalvinanoj rekonstruis la kirkon. Ĝi estis renovigita en 1850, 1914 kaj 1957. La turo estis konstruita en 1941. La lasta plena renoviĝo okazis en 2013.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola ĉe rando de la vilaĝo. En la fasado la kvadrata turo plene reliefas en la mezo. La turopinto estas plurlatera alta piramido. La enirejo funkcias tra la turo, sed estas ankaŭ alia enirejo en flanko de la navo. La absido estas rektangula kaj ne estas videbla diferenco inter navo kaj absido. Interne 2 galerioj estas videblaj. La mebloj estis faritaj en la malfrua 18-a jarcento.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* [*rompita ligilo*]
* (vidu pli malsupre)

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* tagmeza sonorado


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Cipriano Biyehima Kihangire** (naskiĝis la 19-an de marto 1918 en Hoima, mortis la 1-an de novembro 1990 en Gulu) estis Uganda episkopo

Li estis uganda pastro, kaj emerita episkopo de Gulu (Ugando) ekde la jaro 1988.

Biografio
---------

Naskiĝinta en Hoima en 1918, Cyprien Kihangire estis ordenita pastro la 17-an de februaro 1951 kaj la 12-an de novembro 1962 li estis nomita titulara episkopo de *Maura* kaj vic-episkopo de Gulu.

Li estis konsekrita fare de kardinalo Guido del Mestri la postan 24-an de marto. La 20-an de januaro 1964 li krome ricevis la oficon de unua milita ordenito por Ugando, kiun li konservis ĝis 1985. Li ankaŭ partoprenis kiel koncilia Patro al sesioj 2, 3 kaj 4 de la Dua Vatikana Koncilio.

Promociita unua episkopo de Hoima, lia naskiĝurbo, la 9-an de aŭgusto 1965, li fariĝis episkopo de Gulu la 19-an de decembro 1968. Dum lia ministerio en Gulu, li gastigis en sia lando Pastron Vittorio Pastori kaj kun li kunlaboris dum multaj jaroj. Li estis unu el tiuj, kiuj plej aktive helpis la malriĉajn popolojn de la regiono de Karamoja.

Li demisiis de sia episkopa sidejo pro malbona sanstato la 9-an de januaro 1988, kaj mortis la 1-an de novembro 1990.

Vidu ankaŭ
----------

* Episkopo
* Karamoĝongoj
* Ugando

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Biografio de MS-ro Kihangire
La **kalvinana preĝejo** estas religia historia monumento en vilaĝo Sárszentmihály (Hungario).

Historio
--------

Oni supozas, ke la origina katolika kirko Sankta Mikaelo estis konstruita en la 13-a jarcento. Kelkaj partoj el la nuna navo prezentas romanikon kaj gotikon. Dum dominado de turkoj ankaŭ en tiu loko aperis la kalvinismo. La kalvinanaj loĝantoj transprenis la kirkon, baldaŭ la katolikoj konstruis pli novan katolikan preĝejon. La kalvinanoj plene trakonstruis la jam ruinan kirkon ĉirkaŭ 1800 laŭ baroko. La baroka turo estis konstruita depost 1681, kiam leĝo jam permesis ĝin. La absido konstruiĝis en nekonata jaro, sed depost la mezepoko. En jarfino de 1945 la sovetaj soldatoj hejtis la kirkajn benkojn kaj aliajn lignaĵojn. En 1985 renovigaj laboroj okazis.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en korto en laŭ flankostrato. La la kvadrata turo kun oklatera piramida pinto plene reliefas. La pordo troviĝas en flanko de la navo. Interne laŭ la kutimoj la muroj estas blankaj. La ligna galerio estas riĉe pentrita.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* 

Turo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Pri la komunumo
---------------

**Attinghausen** estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 1591 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Attinghausen situas en la Reuss-Ebenaĵo, okcidente de la rivero. La teritorio de la komunumo etendiĝas ĝis al la altaj montaroj de la Uriaj Alpoj, kie piedpado tra la Surenen-Pasejo sur alteco de 2009 m s.m. kondukas al la valo de Engelberg.

Najbaraj komunumoj
------------------

Attinghausen limas en okcidento al Engelberg (Obvaldo), en nordokcidento al Isenthal, en nordo al Seedorf, en nordoriento al Altdorf, en orientnordoriento Bürglen, en oriento al Schattdorf, en sudoriento al Erstfeld, kaj en sudo al Wassen.

Trafiko
-------

La gravaj trafikvojoj pasas preter Attinghausen aliflanke de la rivero, tamen la komunumo bone atingeblas. Attinghauses estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinio al Altdorf. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas 3 km norde en Altdorf.

Aertelfero de la vilaĝo Attinghausen kondukas supren al la vilaĝoparto Brüsti sur alteco de 1500 m s.m.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Attinghausen datiĝas el la jaro 1240 kiel *Attingenhusen*. De Attinghausen devenas la nobela familio *von Attinghausen*, kies membroj ludis esencan rolon okaze de la fondo de la Svisa Ĵurkomunumo. En la dua duono de la 14-ja jarcento la influo de la familio, kies potenco kaj influo en la okuloj de la liberamaj urianoj fariĝis tro granda, subite draste estis haltigita. Ilia familia sidejo estis la Kastelo Schweinsberg, kiu en la jaro 1365 estis detruito de la uriaj kamparanoj.

Attinghausen plurfoje malgraŭ la digoj estis inundita de la rivero Reuss. Lastfoje en la jaro 1987 granda parto de la vilaĝo estis inundita.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Hans Stadler*: *Attinghausen* en la *Historia Leksikono de Svislando* (25.8.2009)
2. ↑  Fonto: Artikolo pri historio en la retejo de la komunumo Arkivigite je 2008-03-12 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Attinghausen
* Attinghausen en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Attinghausen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Urio |
| --- |
| TaŭroTaŭroAltdorf • Andermatt • Attinghausen • Bauen • Bürglen • Erstfeld • Flüelen • Göschenen • Gurtnellen • Hospental • Isenthal • Realp • Schattdorf • Seedorf • Seelisberg • Silenen • Sisikon • Spiringen • Unterschächen • Wassen | Klausen-PasejoKlausen-Pasejo |

 |
La **Kalvinana preĝejo** estas sakrala konstruaĵo en urbo Sárbogárd (Hungario).

Historio
--------

La kalvinana grupo fondiĝis en tiu komunumo en la 17-a jarcento. Ili konstruis el lomoj preĝdomon kun sonorilostablo en 1736. Post 2 jaroj pro la kontraŭreformacio la uzado estis malpermesita. Pro nova leĝo jam pli nova kaj stabila kirko konstruiĝis en 1783 laŭ klasikismo. Tamen la turo estis preta nur en 1830. Pli frue inter 1827-1829 la navo pligrandiĝis kun krucnavo, tiel la navo formas T-majusklon. En la 20-a jarcento pluraj renovigaj laboroj okazis.

Konstruaĵo
----------

La kalvinana preĝejo situas sola en korto, sed la fasado rekte tuŝas la trotuaron. La fasado estas simetria, malsupre meze estas la enirejo, la plej supre la kvadrata turo altiĝas. En la turo 3 sonoriloj sonoras. Interne la muroj estas blankaj laŭ la kutimoj.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* Nyolcezer prezento ĉe YouTube

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (kun fotoj)
* La koncerna teksto estas legebla en la 4-a paĝo
Vertikalaj strioj de la fusto de kolono.
La **fusto** estas la parto de kolono kiu troviĝas inter la kapitelo kaj la bazo.

Ĝi korespondas al la ĉefa korpo de la kolonoj uzataj en multaj de la konstruaĵoj ekde la epoko egiptia al la novklasika de la 19a jarcento. Ties dezajno povas esti el la simple ebena, tio estas sen iu ajn ornamo, pasante tra la strieca en vertikala maniero de la fusto al la vegetalaj ornamoj ĉirkaŭaj.

Laŭ PIV fusto estas ankaŭ la parto de iuj objektoj, je kiu oni lin kaptas, tenas mane, ktp. kiel ĉe pafilo, lanco, kandelabro, pokalo ktp.

Laŭ Francisko Azorín **fusto** estas *Trunko de la kolono, inter la bazo k. la kapitelo.* Kaj li indikas etimologion el latina *fustis* (fosto).

Vidu ankaŭ
----------

* Apofigo
* Imoskapo

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 74.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Fusto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Châtillon |


**Châtillon** - france, prononco laŭ sistemo IFA [ʃatijˈɔ̃] - estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 431 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Châtillon situas ĉe la suda flanko de la kaldrono de Delemonto ĉe la bordo de la rivereto *La Bie*. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,33 km², de kiuj pli ol la duono, nome 52% estas kovritaj de arbaro, 42% servas por agrikulturo kaj 5% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Châtillon limas en nordo al Rossemaison, en oriento al Courrendlin, en sudoriento al Vellerat, en sudsudoriento al Roches (BE), en sudo al Moutier (BE), en sudsudokcidento al Soulce, kaj en okcidento al Courtételle.

Trafiko
-------

Châtillon situas flanke de la gravaj trafikvojoj kaj tial estas plej parte libera de transirtrafiko. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per aŭtobuslinio al la stacidomo de Delemonto. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A16 situas 4 kilometrojn nordokcidente apud Delemonto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Châtillon datiĝas el la jaro 1148 kiel *Chastellun*. Laŭ diversaj dokumentoj en la 12-a jarcento la Abatejo Moutier-Grandval estis bienposedanto en Châtillon. Dum mezepoko Châtillon apartenis al la paroĥaro Moutier-Grandval, kiu estis sub la regado de la Princabatejo Bazelo. Dum la reformacio Châtillon konservis la katolikan kredon. Post la Franca Revolucio de 1792 dum unu jaro la vilaĝo apartenis al la Raŭraka Respubliko por poste aparteni de 1793 ĝis 1815 al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno, kaj Châtillon estis atribuita al la berna distrikto Moutier. En la jaro 1975 la loĝantaro de Châtillon voĉdonis por la aliĝo al la fondota Kantono Ĵuraso. Tial la komunumo ek de la 1-a de januaro 1979 apartenas al la distrikto Delemonto de la tiam fondita nova kantono.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Châtillon

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *François Kohler*: *Châtillon* en *Historia Leksikono de Svislando* (2003-12-18)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Châtillon JU en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Châtillon[*rompita ligilo*]
* Châtillon en la Historia Leksikono de Svislando

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Delemonto |
| --- |
| maldekstraBoécourt • Bourrignon • Châtillon • Corban • Courchapoix • Courrendlin • Courroux • Courtételle • Delemonto • Develier • Ederswiler • Haute-Sorne (Bassecourt • Courfaivre • Glovelier • Soulce • Undervelier) • Mervelier • Mettembert • Movelier • Pleigne • Rebeuvelier • Rossemaison • Saulcy • Soyhières • Val Terbi (Montsevelier • Vermes • Vicques) • Vellerat |  |

 |
***The Descendants*** (La posteuloj) estas usona komedi-drama filmo el 2011 reĝisorita fare de Alexander Payne. La filmo de Payne, Nat Faxon, kaj Jim Rash estas bazita sur la romano (2007) de la sama nomo fare de Kaui Hart Hemmings. La geaktoroj estis George Clooney en la ĉefrolo, Shailene Woodley, Amara Miller en ŝia filmdebuto, Beau Bridges, Judy Greer, Matthew Lillard, kaj Robert Forster, kaj la filmo estis publikigita fare de Fox Searchlight Pictures en Usono la 18-an de novembro 2011, post prezentado ĉe la Toronto Internacia Kinfestivalo de 2011. Spurante la vojaĝon de mandatulo kaj terbarono Matt King, kiu luktas kun neatenditaj okazoj en sia monotona vivo, *The Descendants* estis kritika kaj financa sukceso, atingante 177 milionojn da usonaj dolaroj kontraŭ buĝeto de 20 milionoj da usonaj dolaroj kaj ricevante aklamon por la prezentoj de Clooney kaj Woodley, la reĝisorado kaj scenaro de Payne, kaj la redaktado de Kevin Tent. La filmo estis nomumita por kvin Oskaroj ĉe la 84-a ceremonio de Akademiaj Premioj, kaj gajnis unu por la Plej Bonkvalita Adaptita Scenaro. La filmo ankaŭ gajnis du Orajn Globojn por la filmo kaj por Clooney.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 802374
 |
**Gyula Ambrus** [djula ambruŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ambrus Gyula** estas hungardevena usonana kuracisto (pri internaj malsanoj), hematologo, onkologo, profesoro, membro (ekstera (1993)) de Hungara Scienca Akademio. Lia nomo disvastiĝis en Usono kiel *Julian L. Ambrus*. Lia edzino estis same kuracisto kaj akademiano Klára Ambrus.

Gyula Ambrus  naskiĝis la 29-an de novembro 1924 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Ambrus frekventis luteranan gimnazion, poste li studis en Scienca Universitato Péter Pázmány (1942–1945). Li akiris sciencan gradon MD en 1949 en Zuriko, fine li lernis en Sorbono kaj Institut Pasteur (1950–1954). Li akiris sciencan gradon (Ph.D) en 1954 en Filadelfio (Pensilvanio), poste li esploris en instituto en la sama urbo. Post jaroj li estis institutestro, sed li ankaŭ instruis kaj kuracadis en la universitata hospitalo en Bufalo. En 1992 li pensiuliĝis, en 2011 li vidviĝis. Li ricevis hungaran, vatikanan kaj usonajn premiojn. La edzino Klára naskis 7 geinfanojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Bioterror, Agroterror and New Diseases* (2009) - libro kune kun la familianoj
* *Versek, 1937-2005* (2010) - kolektita poemlibro kun Klára Ambrus

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2016-08-12 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 14-a paĝo)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
En filozofia etiko, la terminon **naturisma misrezono** enkondukis brita filozofo G. E. Moore en sia libro *Principia Ethica de* 1903. Moore argumentas, ke estus erarige aserti, ke io estas bona pro naturaj ecoj kiel *plaĉa* aŭ *dezirinda* .

La naturisma misrezono de Moore tre rilatas al la problemo de estas kaj devus esti el *Traktato de Homa Naturo* (*A Treatise of Human Nature*) (1738–40) de David Hume. Tamen, malkiel la vidpunkto de Hume pri la problemo de esti kaj devus esti, Moore (kaj aliaj subtenantoj de etika nenaturismo) ne taksis, ke la naturisma misrezono kontraŭas moralan realismon.

Tiusence, oni devas distingi inter la *naturisma misrezono* kaj la *misrezono de pledo al naturo*, kiu rezonas tiel ĉi: "Io estas natura; tial, ĝi estas morale akceptebla" aŭ "Tiu eco estas nenatura; tial, tiu eco ne estas dezirinda." Tiaj konkludoj estas oftaj en diskutoj pri medicino, sekseco, naturprotektismo, genraj roloj, raso, kaj viandismo. Sed oni ofte uzas la terminon *naturisma misrezono* por signifi *misrezono de pledo al naturo.*

Referencoj
----------

1. ↑  Moore, G.E. *Principia Ethica* § 10 ¶ 3

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Naturalistic fallacy en la angla Vikipedio.*
**Giovanni Luppis** [ĝovani lupiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Luppis János** estis itala-kroatia-hungarlandana maristo, inventisto, entreprenisto. Lia nobela nomo estis **Giovanni Biagio Luppis von Rammer** ekde 1869 (Rammer = droniganto).

Giovanni Luppis  naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1813 en Fiume (nuntempa Rijeka en Kroatio). Li mortis la 11-an de januaro 1875 en Milano.

Biografio
---------

Giovanni Luppis apartenis al la itala minoritato en Kroatio (ankaŭ en Hungara reĝlando kaj Habsburga Imperio). Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste maristan akademion en Venecio. Post siaj studoj li edziĝis kaj li iĝis maristo-oficiro en la Habsburga mararmeo. Li trovis dokumenton, kie li legis pri kreo de praa torpedo, kiu ne sukcesis. En la 1860-aj jaroj ankaŭ Giovanni kreis similan armilon, kiu same ne sukcesis. Li konatiĝis kun Robert Whitehead, kun kiu estis kreita jam la perfekta torpedo.

Memorigiloj
-----------

* busto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla en la 33-a paĝo)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

* Kategorio Giovanni Luppis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 550970
* GND: 1020039078
* VIAF: 231920803
* ISNI: 0000 0003 6768 3793
 |
La 448 metrojn alta tablomonto **Gohrisch** situas proksime al la samnoma ripozloko Kurort Gohrisch maldekstraflanke de la rivero Elbo en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro. La supro de Gohrisch estas atingebla per eskaloj. Je la orienta flanko de la ege disfendita montoplataĵo troviĝas paviloneto kun panorama vido al la najbara tablomonto Papststein, al la rokoj "Große Hunskirche" kaj "Kleine Hunskirche".

Proksima pado kondukas al la kaverno "Schwedenhöhle". En la ĉirkaŭaj rokoravinoj dum la Tridekjara milito antaŭ svedaj trupoj sin kaŝis vilaĝanoj. En la fundo de la kaverno ili kreiis sulkon por kolekti la akvon, kiu fluetas de la flankaj muroj de la roka kaverno.

La nordokcidentan angulon de la plataĵo markas ventoflago. al la migranto prezentiĝas vasta panoramo. Videblaj estas (interalie) en norda direkto Kurort Gohrisch kaj malantaŭ ĝi Lilienstein, okcidente Pfaffenstein kaj Königstein, sude Děčínský Sněžník.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Gohrisch (monto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Gohrisch (monto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* informoj por migrantoj kaj fotoj (en germana lingvo)
* fotogalerio (en ĉeĥa lingvo)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Lascellas-Ponzano** [lasZEljas-ponZAno] (aragone *Ascellas-Ponzano*) estas municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Somontano de Barbastro (kies ĉefurbo estas Barbastro) apartenanta al la centro de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Ĝi estas formata per la loĝlokoj Lascellas kaj Ponzano.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas en la okcidento de la komarko Somontano de Barbastro inter la rivero Alcanadre kaj la rojo La Clamor, ĉe la ŝoseo Huesca-Barbastro, iom oriente de la rivero Alcanadre. 

Ĝi limas norde kun Abiego, oriente kun Azlor kaj Azara, kaj sude kun Laluenga kaj Barbuñales. 

La loĝloko Ponzano mem estas je 34 km oriente de Huesca, kaj je 20 de Barbastro, komunikata laŭ la ŝoseon N-240 kaj A-22 kun Angüés nordokcidente, kaj kun Peraltilla sudoriente.

Historio
--------

La preĝejo de Ponzano.
La fontan-puto de Ponzano.
La areo estis loĝata de araboj. Pri la kristana mezepoka historio estas multaj dokumentoj.

En la 16-a jarcento oni konstruis la preĝejon de Ponzano, malfrugotika kun renesanca pordego.

Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado. Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj al la areo de Bielsa kaj fina kontraŭatako de frankistoj. 

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Lascellas-Ponzano kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 93 loĝantoj (2022).

Aktualo
-------

La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (vinproduktado) kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura kaj rura turismo. 

Ĉefaj vidindaĵoj estas la la preĝejo (aragona gotiko); la Ermitejo de Sankta Romano; la fontano-puto kun protektaj simboloj markitaj en la interno; krom la naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero kaj la ravinoj kaj rojoj, kiuj ĉirkaŭas la loĝlokon.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Ŭesko

Referencoj
----------

1. ↑   INE (eld.). «Nomenclátor: Población del Padrón Continuo por Unidad Poblacional».

Bibliografio
------------

* Briet, L. *Bellezas del Alto Aragón*. Huesca, Diputación, 1988, v. 2.
* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* Ubieto Arteta, Antonio, "Historia de Aragón". Los pueblos y los despoblados 1 (Eld. Anubar. Zaragoza, 1984)
* CONTE OLIVEROS, Jesús. "Personajes y Escritores de Huesca y Provincia". Eld. Librería General (Zaragoza 1981)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lascellas-Ponzano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Lascellas-Ponzano en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 815570
 |