recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Zelda Schneurson Mishkovsky** (hebree זלדה שניאורסון-מישקובסקי;

20-an de junio, 1914 – 30-an de aprilo, 1984), ĝenerale konata kiel **Zelda**, estis israela poeto loĝinta en Jerusalemo. Ŝi ricevis tri premiojn pro siaj aperintaj verkoj.

Unua kuzo de Zelda estis Rabeno Menachem Mendel Schneerson, la sepa Chabad Rebbe.

Verkaro
-------

*Penai* (Libera Tempo), ŝia unua kolekto de poezio, estis eldonita en 1967. Kun ties emotivaj (emociplenaj) kaj kontemplativaj (pensigaj) bildoj tiritaj de la mondo de Juda mistikismo, Hasidismo kaj rusaj feinaj rakontoj, ĉi tiu kolekto establis ŝian reputacion en la literatura mondo.

Ŝiaj poemoj, tre spiritaj sed samtempe tre rektaj, buntaj kaj precizaj, tuŝas la korojn de religiuloj kaj laikuloj simile. La poezio de Zelda estas kunligita kun ŝia profunda religia kredo, libera de la dubo kaj ironio kiel foje trapenetras la verkon de aliaj modernaj hebreaj poetoj.

Ŝiaj poemoj reflektas ŝian daŭrantan kredon religia – ekzemple en *Kaasher berakhti 'al hanerot* – "Kiam mi diris la benon super la Shabbat kandeloj" ("כאשר ברכתי על הנרות‎").

En 2004, kolekto de la poezio de Zelda aperis en angla traduko: *The Spectacular Difference: Selected Poems of Zelda,* (La Sensacia Diferenco: Elektitajn Poemojn de Zelda), tradukita kaj redaktita de Marcia Falk (hebrea Unio Altlerneja Gazetaro).

Referencoj
----------

* Kategorio Zelda (poeto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


1. ↑  Miller, Chaim. *Turning Judaism Outward*. Kol Menachem. New York. (2014): pp. 431.
**Albín NEUŽIL** (neuĵil) (naskiĝis la 16-an de februaro 1883 en Bohonice - mortis la 19-an de februaro 1948) estis ĉeĥa esperantisto, membro de Moraviaj Esperanto-Pioniroj.

Popollernejestro en Neředín, antaŭurbo de Olomouc. Esperantisto de 1904. Li instruis Esperanton en sia lernejo de multaj jaroj laŭ propraj metodoj. Dum pluraj jaroj li estis prezidanto de TAGE, partoprenis dekunu UK-jn. Artikoloj.

Verkoj
------

**Metodo de manpresitaj ornamaĵoj**, Olomouc-Neredin, 1926. estas teksto kun
8 diverskoloraj ilustraj tabuloj; 26X216 cm. Belimpresa mapo kun verda stelo celis allogi
kaj esti bona E.-propagandilo por lernejaj rondoj. Malgraŭ tio, la montrita ornamaĵaranĝo laŭforme tiam ne plu estis moderna. La klariga teksto vortpentras detale la praktikan procedon. Mankis metodologie valorajn datojn ekzemple pri la aĝo de la junaj produktintoj, pri iliaj antaŭekzercoj desegnaj kaj ĉizaj, pri interligiteco de la instrumaterio kun aliaj lernejfakoj k. s.

Notoj
-----

1. ↑  Aŭstria Esperantisto n024 (aug-sep 1926)

  


|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 9929
* GND: 1186865237
* VIAF: 83840631
* ISNI: 0000 0000 5841 6413
* NKC: jk01090112
 |
Prezentaĵo de romia funebra iro
La **Gaŭl-Romia muzeo** en Tungro (Belgio) estas muzeo pri la historio de la gaŭloj okupitaj fare de la romia imperio - ĝin posedas la belga provinco Limburgo. La muzeo ekfunkciis en 1954. Tamen jam en la 19-a jarcento en la urbo ekzistis ekspozicio de arkeologiaj trovaĵoj, kolektita fare de la "reĝa historia kaj priantikva asocio de Tungro" - ekde la jaro 1854 partoj de tiuj kolekto estis publike prezentataj. En 1937 en la eksa monaĥinejo Begina korto de Hasselt malfermiĝis provinca muzeo, kaj la plej signifaj trovaĵoj ekspoziciiĝis tie.

Kiam en 1954 malfermiĝis la gaŭl-romia muzeo en Tungro, ili do revenis al la urbo. Donacoj kaj elfosaĵoj fare de la arkeologia departemento de la muzeo plilarĝigis la kolekton. La ĉiujara vizitantaro kreskis ĝis 20 000. La provinca deputitaro decidis pri muzea novkonstruo kaj en 1994 la muzeo remalfermiĝis en nova konstruaĵo planata fare de la arkitekto Alfredo De Gregorio. La nova prezento de la novigita muzea materialaro ree kreskigis la ĉiujaran vizitantaron. La dumtempa ekspozicio "Neandertalaj homoj en Eŭropo" havis 150 000 vizitintojn. En 2006 komenciĝis dua novkonstrua projekto por doni ankoraŭ pli da spaco por la ekspoziciaĵoj.

La 22-an de majo 2011 la muzeo iĝis laŭreato de la premio Plej bona eŭropa muzeo por tiu jaro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gaŭl-Romia muzeo (Tungro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* retejo de la muzeo (nederlande, france, germane kaj angle)
**KALLÓS Zoltán** (kaloŝ) estis rumanuja hungara folkloristo, laŭreato de Kossuth-premio naskita en Răscruci la 26-an de marto 1926 kaj mortinta la 14-a de februaro 2018 en Răscruci..

Premioj, distingoj
------------------

* premio Kossuth (dufoje);
* 2010- A Magyar Köztársaság Érdemrend Középkeresztje Csillaggal.

Biografio
---------

Zoltán Kallós la mezlernejon finis en Kluĵo kaj Sfântu Gheorghe, li akiris bazlernejan instruistan diplomon en Kluĵo (1946). Li estis instruisto en Viştea (1946–50) kaj en Lespezi (1956–57), dume li studis en la muzika altlernejo en Kluĵo (1955). En 1957–58 li estis muzika fakgvidanto en Târgu Mureş, denove instruisto, poste dungito ĉe la lignoindustria fabriko en Gyimes (Djimeŝo) (1959–68). Li kolektis kvazaŭ ĉiajn specojn de folkloro en Mezőség, Kalotaszeg, Moldavio (en vilaĝoj loĝitaj de csángók) kaj Gyimes precipe la voĉan kaj instrumentan muzikon, la popolkutimojn kaj la kutimpoezion. En 1958 oni malliberigis lin pro politikaj motivaj mallongtempe.

*Balladák könyve*
-----------------

La plej grandan sukceson havis la kolekto, *Balladák könyve* (Libro de baladoj), kiu en Budapeŝto havis tri eldonojn (1973, 1974, 1977). Ĝi estas kun ĝia enhavo – 259 baladoj kaj 8 fabelvariantoj de balado – unu el la plej riĉaj hungaraj baladkolektoj. Ĝi savis por kulturo la baladojn de kvar etnografie gravaj regionoj plejparte kune kun iliaj melodioj.

Ĉefaj verkoj
------------

* *Balladák könyve*. Élő hazai magyar népballadák. Kolekto de K. Z. gyűjtése, prizorgado de Szabó T. Attila, Bk. 1969;
* *Új guzsalyam mellett*. Miklós Gyurkáné Szályka Rózsa dalai és balladái, Bk. 1973;
* *Tegnap a Gyimesben jártam...* Gyimes-völgyi lírai dalok (kolet. kun Martin György), 1989;
* *Ez az utazólevelem*. Balladák új könyve, 1996.

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Zoltán Kallós en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Z. K. kantas
* Fondumo Kallós Zoltán.
* Kolektoj de Z. K.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 227729
* GND: 112555357X
* LCCN: n87826880
* VIAF: 34587883
* ISNI: 0000 0001 0886 9083
* SUDOC: 122669142
* BNF: 12913895n
* MBA: b8a57822-8705-420b-92bf-72ef7ad5bff3
* NKC: mzk2012690513
 |


1. ↑   Elhunyt Kallós Zoltán néprajzkutató, népzenegyűjtő. maszol.ro (2018-02-14). Alirita 2018-02-14. hungare
Koordinatoj: 49° 49′ 08″ N 18° 16′ 43″ O﻿ / ﻿49.81889 °N, 18.27861 °O﻿ / 49.81889; 18.27861 (mapo)

**Bolt Tower** aŭ ankaŭ **ŝraŭba turo** estas surkonstruaĵo de altforno n-ro 1 en Malsupra regiono Vítkovice en Ostrava. Proponis ĝin ĉeĥa arkitekto Josef Pleskot, kiel konsisto de revitaligo de eksa industria areo Vítkovice. Kun la altforno ĝi havas altecon 77,7 metroj, la surkonstruaĵo mem nur 25 metroj. Ĝi estas la plej alta geografia unkto en la urbo.

Ĝi servas kiel belvedero, kafejo kaj ties spacoj estas plurfunkciaj. Ĝi estis konstruita en la jaro 2015 kaj nomita omaĝe de jamajka sportisto Usain Bolt, kiu vizitas regule Ostravon, bolt estas el la angla tradukebla ankaŭ kiel ŝraŭbo aŭ ekbrilo.

Priskribo
---------

La surkonstruaĵo alta 25 metroj estas super nedifektita devena konstruaĵo de altforno n-ro 1. Ĝi devas simboligi fajron, kiu brulis super la forno pri eskapantaj alfornaj gasoj. Ĉirkaŭ baza vitra tubo, en kiu troviĝas kafejo kaj klubejo, estas ŝraŭbforma ĉirkaŭirejo. Eblas supreinri sur ĝi en altecon 77 metroj super tero.

Referencoj
----------

1. ↑  "Nejlepší sprinter planety Bolt pokřtil vrchol vysoké pece v Ostravě". Kontrolita 2017-06-06. (cs-CZ)
**Róbert Gragger,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gragger Róbert** estis hungara literaturhistoriisto, profesoro.

Róbert Gragger  Arkivigite je 2009-01-09 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 7-an de novembro 1887 en Hungara reĝlando en Aranyosmarót (nuntempa Zlaté Moravce en Slovakio). Li mortis la 10-an de novembro 1926 en Berlino.

Biografio
---------

Róbert Gragger frekventis universitatojn en Budapeŝto, Parizo, Berlino. Li ekinstruis en Budapeŝto en 1909, en Berlino en 1916. Li establis kolegion por hungaroj en 1924 en Berlino. Li fondis revuon *Ungarische Jahrbücher*. Lia plej granda merito estis trovo de altvalora malnova hungara teksto.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Bibliographia Hungariae*

Memorigiloj
-----------

• premio fondita en 2006

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2009-01-09 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Róbert Gragger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



* Portalo pri Biografio
Mapo de nuntempaj hispanaj provincoj kun arevakoj en malhelruĝa koloro kun centro en provinco Sorio.
**Arevakoj** estis antaŭromia popolo apartenanta al la familio de keltiberoj, loĝanta inter la Iberia Sistemo kaj la valo de la rivero Douro, lime okcidente kun los vakceoj, establita en la centroriento de Iberio en teritorio de la aktuala Hispanio. Romio formis per arevakoj helpotrupoj por sia imperia armeo. 

Estis setlejoj de arevakoj en areoj de nunaj hispanaj provincoj ĉefe en provinco Sorio, sed ankaŭ Burgoso, Segovio, Gvadalaĥaro, kaj Rioĥo.

Notoj
-----

Bibliografio
------------

* Revista de historia militar, n.º 35, año 17 (1973), p. 28
* Historia General de España. Barcelona, 1883. Modesto La Fuente.
* Strabono, Libro III, Ĉapitro IV.
* Prodiga gens animae et properae facillima mortem. Libro XVIII. Tito Livio.
* del Amo y de la Hera, M. kaj F.J. Pérez Rodríguez (2006). Museo de Palencia. Palencia: Junta de Castilla y León. p. 203. ISBN 84-9718-384-3.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 780535
 |
Elfosaĵoj de la urbo Mileto, unu el la ĉefaj centroj de Ionio.
**Ionoj** (plurale antikve-greke *Ἴωνες*, íōnes, singulare antikve-greke *Ἴων*) estis unu el la ĉefaj malnovtempaj grekiaj gentoj. Krom ionoj al grekoj apartenis ankoraŭ aĥajoj, doroj kaj eolianoj.

Ionoj prisetlis Atikon kaj Eŭbeon jam en la mikena epoko kaj ĉirkaŭ la jarmilŝanĝo de la dua al la unua jarmilo a.K. prisetlis insulojn de la Egea Maro, (krom aliaj ekzemple Ĥion kaj Samoson) kaj okcidentan bordon de Malgrand-Azio (krom aliaj ekzemple Kolofonon, Mileton kaj Efezon). Malgrandasia bordo pro tio estis nomata Ionio. Inter Ateno kaj Ionio estis en la malnova epoko specialaj ligoj, ĉar loĝantoj de Ionio deduktis tradicie sian devenon de atenanoj. Sed kiamezure atenanoj partoprenis koloniadon de malgrandasia bordo ne estas klara, kelkaj aŭtoroj (ekzemple Grant) asertas, ke rolo de atenanoj estis pligrandigita de Tucidido. Sed restas tiu fakto, ke Ateno kaj Ionio uzis komunan ionan dialekton.

Laŭ legendoj devenis ionoj el la komuna antaŭulo, heroo Iono, filo de Ksuto kaj nepo de Heleno, prapatro de ĉiuj Grekoj. Sed al atenanoj tiu ĉi malalta deveno ne estis sufiĉe bona kaj pro tio ili komencis aserti, ke Iono estis filo de Apolono.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Iónové en la ĉeĥa Vikipedio.*
Foto pri Babol

**Babol** (perse بابل‎‎), konata ankaŭ "urbo de oranĝaj floroj" estas universitata urbego kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto en la Provinco Mazandarano, en norda Irano.

Vojo en Babol

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 32 km²
* Supermara alteco: inter -2 m - 50 m
* Loĝantaro: 250,217 en 2016
* Horzono: UTC + 3:30; somere UTC + 4:30
* Poŝtkodoj: 48xxx
* Telefonkodo: (+98) 11
* Aŭtokodoj: IRAN ج72 , ج82 , ص82 1

Geografio
---------

Babol situas laŭ la samnoma rivero Babol sur ebenaĵo. La urbego troviĝas ĉirkaŭ 20 kilometrojn sude de la Kaspio kaj sude komenciĝas nordaj deklivoj de la Elborz-Montaro. Babol estas 30 kilometrojn oriente de Amol, 34 kilometrojn okcidente de la provinca ĉefurbo Sario (urbo), 148 kilometrojn de Teherano, 620 kilometrojn de Maŝhado, 1095 kilometrojn de marhaveno Bandar Abaso.

Historio
--------

Babol esti fondita en la 16-a jarcento en la loko de la pratempa urbo de Mamtir. Babol antaŭe estis nomita Barforuŝ. En la 18-a jarcento la urbo estis centro de komercado kun Rusio. Babol estis deklarita urbo en 1925.

Muzeo
Biblioteko
Teknologia universitato
Maŭzoleo aŭ turo

Ekonomio
--------

Babol estas la plej granda komerca centro de la provinco, krome Babol produktas manĝaĵojn, tekstilojn kaj aliajn prilaboritajn varojn, inkluzive oranĝojn, citronojn. Ekzistas bienoj ĉirkaŭ la grandurbo, kie kultivas rizojn, ekde la 21-a jarcento ankaŭ teojn, tabakojn kaj kotonojn.

Eduko
-----

Krom Universitato de Teknologio Babol Noshirvani en Babol funkcias multe da aliaj universitatoj, kampusoj, kolegioj.

Klimato
-------

Babol situas en mediteranea klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (Csa). Jare pluvas po 775 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 16,7 °C.

Trafiko
-------

Babol situas laŭ la ĉefvojo Amol-Sario, alia ĉefaj vojoj kuras al Kaspio kaj interno de la lando. La urbego havas aliron al flughaveno 55 km fore kaj al fervoja stacidomo 15 km fore. Babol iam havis apartan havenon nun nomata Babol Sar laŭ la Kaspio, sed ĝi perdis sian funkcion post kiam la akva nivelo falis. Ĝi nun estas moda feriejo kun ŝipaj aliroj.

Vidindaĵoj
----------

* ruino de iama palaco de ŝaho
* ponto, unu el la plej praaj konstruaĵoj de Mazandaran
* tre granda parko kaj apud la urbo diversaj arbaroj
* moskeoj
* maŭzoleo
* muzeo

Famuloj
-------

La suda urboparto estas naskiĝloko de Reza Ŝaho Pahlavi.

Fontoj
------

* interalie WikiTrans
* 

Enirejo de la medicina universitato

* Kategorio Babol en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (perse)
**Ca’ d’Oro** estas palaco ĉe la Granda Kanalo de Venecio. Sian nomon „ora domo" la konstruaĵo dankas la konstruaĵo al la elspeza tegaĵo el multkolora marmoro, al la origine malavara surpentrado per ultramaro kaj al la orumitaj ŝtontajlaĵoj ĉe la fasado fronta la Kanalo.

La palaco estas karakteriza ekzemplo por la venecia gotika arĥitekturo de la frua 15-a jarcento. La komenca interligo de kolono kaj arko fundamente ŝanĝiĝis per enkonduko de ornamriparo al la tiel nomata flamgotiko, kiu transinterpretis la iaman simplan arkon al ornamripa formo, montranta akraeĝan, maltrankvilan, ludeman profilon. Kontraŭ ĉi tiu gotika influo ĉiam ekflamis malakordo, videbla ankaŭ de ĉi tiu fasado. La malsupra etaĝo montras tute alian arkopozicion, kiu montras sur la komenciĝan renesanco en Venecio.

La konstruon de la palaco, okazanta inter 1421 kaj 1442, komisiis Marino Contarini, trezoradministristo ĉe Sankta Marko. La reuzo de grandaj partoj de la romanika antaŭa konstruaĵo kondukis al malsimetria strukturo de la fasado kaj de la ĉambroj. Arĥitekto estis Bartolomeo Buon, la ŝtontajlistajn laborojn realigis interalie Matteo Raverti. Post la pereo de la respubliko la palaco plurfoje ŝanĝis siajn posedantojn. Ĝi estis malzorgata kaj minacis kadukiĝi substance. En la 19-a jarcento ĝi apartenis al dancistino Maria Taglioni, kiu malkonstruigis la ŝtupardomon en la interna korto kaj la gotikajn balkonojn al la korto.

Galerio Franchetti en Ca’ d’Oro
-------------------------------

En 1895 barono Giorgio Franchetti estis aĉetinta la palacon Ca’ d’Oro, elspeze riparinta la kadukan domon kaj instalinta en la riparita domo artokolekton. En 1915 li donacis domon kaj kolekton al la itala ŝtato.

La domo estas nun muzeo por plejparte venecia arto ekde la gotiko ĝis la baroko. Krom pentraĵoj kaj skulptaĵoj ĝi ekspozicias ankaŭ artmetiaĵojn kaj tapiŝojn. La interna ekipaĵo pro longdaŭra kadukeco ne plu havas sian originan aspekton. Kelkajn ĉambrojn oni ekipis dum la riparado per plafonoj el aliaj palacoj. La ĉambroj mem estas ekipitaj per malnova venecia meblaro kaj peras impreson pri la pompo de venecia loĝkulturo.

Ca’ d’Oro ekspozicias interalie pentraĵojn de Andrea Mantegna kaj van Dyck, skulptaĵojn de Tullio Lombardo same kiel la paliĝintajn restaĵojn de la freskoj freskoj, per kiuj Giorgione kaj Ticiano estis surpentrintaj la fasadon de la *Fondaco dei Tedeschi*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ca' d'Oro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retpaĝo de Ca’ d’Oro
* Ca’ d’Oro[*rompita ligilo*]
Koordinatoj: 43° 27′ 45″ N 3° 48′ 45″ U﻿ / ﻿43.46250 °N, 3.81250 °U﻿ / 43.46250; -3.81250 (mapo)

La **Muzeo de Moderna kaj Nuntempa Belartoj de Santandero kaj Kantabrio** (**MAS**) estas muzeo de belarto en Santandero, ĉefurbo de Kantabrio (Hispanio). Inaŭgurite en 1908, ĝi estas la ĉefa tiaspeca muzeo en Kantabrio.

Historio
--------

Origine la muzeo estis ĝenerala muzeo ekspoziciante aĵojn el diversaj kampoj. La nunan sidejon okupas la muzeo ekde 1925. En 1941 la nomo ŝanĝiĝis al Municipa Muzeo de Pentraĵoj, kaj samtempe la sekcioj de prahistorio, arkeologio kaj natura historio malaperis voje al aliaj muzeoj. Inter 1947 kaj 1989 la muzeo celis la lokan kaj kantabran artistaron kaj depost la 1990-aj jaroj ĝis koncentriĝas sur moderna kaj nuntempaj belartoj, de en kaj ekster Hispanio. Ĝis la jaro 2011 ties nomo estis Municipa Muzeo de Belarto de Santandero.

En la sama konstruaĵo estas la municipa biblioteko de Santandero kaj la muzeiĝinta domo de Marcelino Menéndez Pelayo.

Kolektoj de la plej gravaj verkoj
---------------------------------

La plej grava kolekto estas tiu de pentraĵoj kaj skulptaĵoj de jarcentoj inter la 16-a kaj la 20-a, de Italio, Flandrio kaj Hispanio. Inter la hispanaj artistoj abundas prestiĝaj kantabroj en kampo de belartoj. Krom la ŝangantaj ekspozicioj, la kolekto de la muzeo sume ampleksas 1870 verkaĵojn.

Pentrita en 1814, la plej konata verkaĵo en la muzeo estas portreto de Francisco de Goya reprezentanta la reĝon Fernando la 7-a, mendita de la loka registaro.

La permanenta kolekto de la muzeo ankaŭ havas sekcion de nuntempa arto en kiu la verkoj de pluraj pentristoj historicized kiel *La Morto de la Virbovo* (la morto de Taŭro, 1981) itala pentristo aperas Umberto Pettinicchio. *La tauromaquia* aperas Francisco Goya, *Grabados Suite Vollard* aperas Pablo Picasso.

Bildaro
-------

* Portreto de Fernando la 7-a, de Francisco de Goya.*Portreto de Fernando la 7-a*, de Francisco de Goya.

Referencoj
----------

1. ↑  Museo de Arte Moderno y Contemporáneo de Santander y Cantabria. Umberto Pettinicchio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la muzeo
* Paĝo pri la muzeo en la kantabra ĵurnalo *El Diario Montañés* Arkivigite je 2017-12-01 per la retarkivo Wayback Machine
* Dosiero pri la muzeo en la portalo cantabriajoven.com Arkivigite je 2012-03-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Municipa retejo pri la muzeoj de Santandero Arkivigite je 2013-07-24 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 466633
* GND: 1069656054
* LCCN: n2015057370
* VIAF: 142144647690602820863 187209498, 142144647690602820863
* SUDOC: 181697971
* BNF: 16990265j
* BNE: XX5129304
 |
**Zoltán Pogátsa** [pogAĉa], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Pogátsa Zoltán** estis hungara politologo, ekonomikisto, altlerneja instruisto.

Zoltán Pogátsa naskiĝis la  16-an de februaro 1974(nun 1974-02-16) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zoltán Pogátsa maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1992, poste li akiris sociologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös 1999, dum li studis ankaŭ politologion en Universitato de Westminster, pli poste ankaŭ en Mez-Eŭropa Universitato kaj Teknikuniversitato de Budapeŝto. En 2004 li akiris sciencan gradon Ph.D. en Universitato de Sussex. Jam ekde 1999 li instruis en Universitato de Okcidenta Hungario, kie li docentiĝis. Li instruis ankaŭ en aliaj hungaraj, eĉ eksterlandaj universitatoj. En 2013 li esploris la krizon en Grekio helpe de stipendio.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Regionális politika Magyarországon* (kunaŭtoro, 2002)
* *Éltanuló válságban* (2007)
* *The Political Economy of the Greek Crisis* (2014)
* *Válság és infláció. A globális pénzügyi rendszer* (2022)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare kun foto
* datenoj hungare
* aprezo hungare kun video

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* video

Referencoj
----------



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 851640
 |



* Portalo pri Biografio
**Ferenc Székely** [sEkej], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Székely Ferenc** estis hungara bankisto, altlerneja instruisto. Lia familia nomo estis *Schlesinger* [ŝlezinger] ĝis 1882.

Ferenc Székely naskiĝis la  9-an de januaro 1858(nun 1858-01-09) en Alap (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la 11-an de aprilo 1936 en Abbazia (Itala reĝlando, nuntempa Opatija en Kroatio).

Biografio
---------

Ferenc Székely devenis el juda familio. Li lernis en komerca akademio en Székesfehérvár, poste ekde 1882 li estis oficisto en pluraj bankoj en Budapeŝto. Baldaŭ li havis postenojn, ekde 1892 ĝismorte li estis bankestro, sed li havis plurajn aliajn postenojn en la banka kaj industria sektoroj. Li ĉiam estis aktiva en judaj organizaĵoj, krome li kontribuis en la literaturo kaj financaj temoj. Li ricevis la titolon "reĝa kortega konsilisto" en 1910 kaj li havis dufoje premiojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A vidéki pénzintézetek reformjáról* (1889)
* *Valutánk rendezése* (premiita verko, 1892)

Fontoj
------

* biografio hungare kun fotoj
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 853781
 |



* Portalo pri Biografio
La **Ponto Arrábida** (en portugala: *Ponte da Arrábida*) estas ponto super la rivero Douro, en norda Portugalio, kiu kunigas la urbon Porto —ĉe la zono Arrábida— kun Vila Nova de Gaia. Ĝi estas uuo de la ses pontoj ekzistantaj en la urbo Porto. Ekde la 1930-aj jaroj necesis krei alternativojn al la malnovaj pontoj Maria Pia kaj Don Luis por servi la kreskintan fluon de cirkulado de aŭtoj en tiu zono.

En la tempo de ĝia konstruado en 1963, ĝi estis la plej granda arkoponto el ŝtalbetono de la mondo. La totala longo de ĝia platformo estas 614,6 m kaj ĝia larĝo estas de 26,5 m. La aperturo estas de 270 m kun 52 m de akso.

La inĝeniero responsa pri la desegno kaj konstruado estis Edgar Cardoso Antonio Mesquita kun kiu kunlaboris la arkitekto Ignacio Fernandes Peres kaj la inĝeniero José Francisco de Azevedo e Silva. La 23an de majo 2013 ĝi estis deklarita nacia monumento.​

Referencoj
----------

1. ↑   "Arrábida Highway Bridge" en *The New Encyclopædia Britannica*. Chicago: Encyclopædia Britannica, Inc. 15a eld. 1992, Vol. 1, p. 585.
2. ↑  «Governo classifica seis novos monumentos nacionais». Arkivita el originalo la 13an de majo 2015. Konsultita la 24an de marto 2014.

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Puente de la Arrábida en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 851630
 |
La **Albrecht-Dürer-Domo** (germane *Albrecht-Dürer-Haus*) estas trabfaka domo de Nurenbergo kiu estis la hejmo de la artisto de la germana Renesanco Albrecht Dürer el 1509 ĝis lia morto en 1528. La Domo staras en la nordokcidenta pinto de la *Altstadt* (Malnova Urbo) de Nurenbergo, proksime de la sekcio Kaiserburg de la Nurenberga burgo kaj de la pordego *Tiergärtnertor* de la Urbomurego de Nurenbergo.

Historio
--------

La domo estis konstruita ĉirkaŭ 1420. Ĝi havas kvin etaĝojn; la du malsupraj havas sabloŝtonajn murojn, dum la supraj etaĝoj estas trabfakaj; la tuta strukturo havas pinte duonan groptegmenton. En 1501, ĝi estis aĉetita de Bernhard Walther, komercisto kaj elstara astronomo. Walter remodeligis la domon, aldonante fenestreton al tegmento por ke ĝi utilu kiel observatorio. Walther mortis en 1504, kaj Durero aĉetis la domon en 1509.

Ekde 1871 la Albrecht-Dürer-Domo estis muzeo dediĉita al la vivo kaj verkaro de Durero. Dum restaŭro de 1909, la granda lukarno de la orienta tegmentero estis anstataŭita. (Komparu la plej fruan konatan gravuraĵon kiu montras la domon, el 1714 kun tiu foto farita inter 1860 kaj 1875 kaj kun tiu poŝtkarto el 1909.) Oktobre 1944, la domo suferis gravan damaĝon pro bombado fare de Aliancanoj. Ĝi estis rekonstruita ĉirkaŭ 1949, sed ne remalfermiĝis kiel muzeo ĝis 1971, nome 500a naskiĝtago de Durero.

Aktualo
-------

La muzeo disponas el instalaĵoj de iamaj meblaroj, re-kreaĵo de la ateliero de Durero en kiu vizitantoj povas vidi montron de la teknikoj por gravurado, kaj portempaj ekspozicioj de desegnoj kaj presaĵoj faritaj de Durero el la Grafika Kolekto de la Urbo Nurenbergo. Vizitantoj povas ankaŭ ricevi gviditan turneon tra la domo fare de aktorino kiu ludas la rolon de Agnes Dürer, nome la edzino de la artisto.

Bildaro
-------

* Interno: atelieroInterno: ateliero
* Interno: kuirejoInterno: kuirejo
* Ekstero: el la Nurenberga BurgoEkstero: el la Nurenberga Burgo
* Ekstero: flanko de la domo, al la burgoEkstero: flanko de la domo, al la burgo

Notoj
-----

1. ↑  "Das Dürer-Haus im Lauf der Zeit  2009-07-06"
2. ↑  Costumed Guided Tour with Agnes Dürer Arkivigite je 2016-10-23 per la retarkivo Wayback Machine, Albrecht-Dürer-Domo. Alirita la 3an de marto 2012.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Albrecht-Dürer-Domo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo

49° 27′ 26″ N 11° 04′ 26″ O﻿ / ﻿49.45722 °N, 11.07389 °O﻿ / 49.45722; 11.07389 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 648533
* GND: 1014861-9
* LCCN: n50047190
* VIAF: 129611793 154102605, 129611793
* ISNI: 0000000122305794
* SUDOC: 031978274
* BNF: 12309488g
* ULAN: 500303786
* BIBSYS: 90775418
* NKC: olak2008460253
 |
Main façade, Café Majestic.
**Kafejo Majestic** estas historia kafejo, ĉe Rua de Santa Catarina, en Porto, Portugalio.

La konstruaĵo estas de la periodo de *Art Nouveau*, rememoriga de la tiamaj parizaj kafejoj.

Interno de la kafejo.

Historio
--------

La kafejo origine malfermiĝis en 1921. Ĝi estis desegnita por ŝajni kiel pariza kafejo de la stilo Nova Arti fare de la arkitekto José Pinto de Oliveira. Ĝi estis dekomence aparta kafejo kiu funkciis kiel kunsidejo por elitaj membroj de la alta socio.

Nuntempe
--------

La kafejo trairis jardekojn de dekadenco, ĝis estis konsiderata konstruaĵo de nacia historia intereso en 1983. Post restaŭrado, ĝi remalfermiĝis en Julio 1994 en la originala stilo *Belle Époque. Ekde la 1980-aj jaroj ĝi estis ikona simbolo en Porto kaj estas populara destino en la urbo.*

Referencoj
----------

1. ↑  Café Majestic
2. ↑   Café Majestic é o sexto mais bonito do mundo. Jornal de Notícias. Arkivita el la originalo je 3a de Marto 2016. Alirita 4a de Junio 2020.
3. ↑   Most BEAUTIFUL CAFES in the World. U City Guides.
4. ↑   Majestic Cafe. Alirita 4a de Aprilo 2023.
5. ↑   DGPC | Pesquisa Geral. Alirita 4a de Junio 2020.
6. ↑   Review: Finding the routes of Harry Potter in Porto (1a de Novembro 2015).
7. ↑  Chris Moss, Destination expert, "The 50 greatest cafés on Earth", 15a de Septembro 2018.
8. ↑ .  Câmara do Porto quer proteger, pelo menos, 37 lojas históricas.

Bibliografio
------------

* *Café Majestic*. Porto: Eld. Quiosque.org, 2006.
* Porto de Encontro nº 34, speciala eldono 2001, Porto municipo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Recepto
* Café Majestic, Direção-Geral do Património Cultural
* Vizito al Majestic Cafe Guide

Koordinatoj: 41° 08′ 50″ Nordo 8° 36′ 32″ Okcidento﻿ / ﻿41.1472382 °N, 8.6087682 °U﻿ / 41.1472382; -8.6087682 (mapo)

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Café Majestic en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 851611
 |
2005 
**Volontulo** estas homo, kiu plenumas iun publike utilan laboron senpage, volonte, ĉu enlande, aŭ eksterlande.

Kadre de Eŭropa Unio (EU) establiĝas volontulaj centroj, kiuj peras volontuladon kadre de EU kun beneficoj al la volontuloj el la budĝeto de EU. Ekster Eŭropo volontuladon peras UN-Inform-Centroj. La centroj akreditas sendantajn volontulajn organizojn kaj akceptantajn volontulajn organizojn.

Oni distingas volontuladon:
1-e individuan, neorganizitan
2-e organizitan (inkluzive de membra principo)
3-e volontulan servon kiel specifan formon de organizita volontulado.

En la unua kategorio la aĝo de la volontulo ne estas limigita, kaj dependas de individua interkonsento aŭ kontrakto inter la volontulo kaj la akceptanta organizo.

En la dua kategorio temas kutime pri junularo inter la 18 kaj 30 jar-aĝo. Ekz. kadre de la EU-aktivecoj Junularo Agas (Youth in Action), kiam volontuloj por akceptitaj volontulaj programoj inter akredititaj organizoj ricevas EU-beneficojn.

Akrediton por volontulado povas ricevi civitana societo, eklezio aŭ reliagia asocio, aŭ jura persono de eklezio aŭ de religia asocio, publike utila organizo, fondaĵo (en Foundation) kaj fondaĵa fonduso (en Endowment fund).

Sendanta volontula organizo en akreditita reĝimo sekurigas por la volontuloj informojn, trejnadon, asekuron, kaj sekurecon dum sendado al akceptanta volontula organizo. Ne eblas akcepti volontulojn por sia propra utilo kaj sendi volontulojn al fizikaj personoj. 

Volontulado okazas mallongtempe, dum malpli ol tri monatoj, aŭ longtempe, dum pli ol tri monatoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Civila socio
* Civita engaĝiĝo
* Bona Espero
* volontuloj de UEA
* volontuloj de TEJO
* *Pro bono*
* WWOOF (volontulaj helpantoj en ekologia agrikulturo)
* Kibucaj volontuloj

* Kategorio Volontulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Volontulo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

(la artikolo bezonas pli ampleksan tekston, ankaŭ vi povas helpi)
**Csilla Szalók** [ĉila salOk], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Szalók Zsófia Csilla** estis hungara fremdultrafikisto, altlerneja instruisto.

Csilla Szalók naskiĝis la  17-an de julio 1960(nun 1960-07-17) en Tolna (urbo).

Biografio
---------

Csilla Szalók maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1978, poste ŝi akiris pedagogian diplomon en 1983, fremdultrafikan diplomon en 1988, plian diplomon en 1993 en Universitato Károly Marx. Post la unua diplomo ŝi laboris en turisma oficejo (1983-1987) kaj instruis (1983-) en Komerca Altlernejo. En 1992 ŝi estis unu el la establintoj de fremdultrafika instituto, baldaŭ ŝi estis ties katedrestro. Ŝi doktoriĝis (Ph.D.) en 2010 en Universitato de Miskolc. Ŝi edziniĝis kaj naskis unufoje, ŝi ricevis premiojn inter 2003-2022.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Szálláshelymenedzsment.* (kunaŭtoro, 2007)
* *Az érem két oldala: Igazgatói székből a katedrára.* (2011)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* datenoj hungare kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 853678
 |



* Portalo pri Biografio
La formorton de la Malhela marborda ammodramo kaŭzis habitatoperdo.
**Birdokonservado** estas fako en la scienco de konservad-ekologio rilata al minacataj birdoj. Homoj havis profundan efikon sur multaj birdospecioj. Unu el cent specioj iĝis formortinta en historiaj tempoj, kvankam la plej dramaj hom-kulpaj formortoj okazis en la Pacifiko kiam homoj koloniigis la insulojn de Melanezio, Polinezio kaj Mikronezio, dum kiuj laŭtakse 750-1800 specioj de birdoj iĝis formortintaj. Laŭ Instituto Worldwatch, multaj birdopopulacioj nuntempe malkreskas tutmonde, kun 1 200 specioj alfrontantaj formorton en la venonta jarcento. La plej granda citita kialo mencias habitatoperdon. Aliaj minacoj inkludas troan pafĉasadon, hazardan morton pro kontraŭstrukturaj kolizioj, troan flankan fiŝkaptadon, poluon, konkuradon kaj predadon fare de neindiĝenaj invadaj specioj, naftoellasiĝoj, uzado de insekticidoj kaj klimata ŝanĝo. Registaroj, kune kun multaj porkonservadaj neregistaraj organizaĵoj, laboras por protekti birdojn laŭ diversaj manieroj, inkluzive de leĝaro, habitatokonservado kaj restaŭrado de birdovivejoj, kaj establantaj kaptopopulaciojn por reenmetoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Steadman D, (2006). *Extinction and Biogeography in Tropical Pacific Birds*, University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-77142-7.
2. ↑   Worldwatch Paper #165: Winged Messengers: The Decline of Birds. *Worldwatch Institute*. Alirita 2006-07-21.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2006-07-17. Alirita 2011-08-28.
3. ↑   Help Migratory Birds Reach Their Destinations. Arkivita el la originalo je 2006-06-30. Alirita 2006-07-21.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2006-06-30. Alirita 2011-08-28.
4. ↑   Protect Backyard Birds and Wildlife: Keep Pet Cats Indoors. Arkivita el la originalo je 2006-10-04. Alirita 2006-07-21.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2006-10-04. Alirita 2011-08-28.

Vidu ankaŭ
----------

* Reprodukta birdenketo

* Kategorio Birdokonservado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Anacleto Augusto de Medeiros** (naskiĝinta la 13-an de julio 1866 en Paquetá; mortinta la 14-an de aŭgusto 1907 samloke) estis brazila muzikisto kaj unu el la plej gravaj komponistoj de ĉoro.

Vivo
----

Anacleto Augusto de Medeiros estis filo de liberigita sklavino. En la aĝo de 9 jaroj li komenciĝis okupiĝi intense pri muziko. Li lernis ĉe Majstro *Antônio dos Santos Bocot* en la *Banda do Arsenal de Guerra do Rio de Janeiro*.

Blovmuzika bando ĉoro *Banda de Bombeiros* kun Anacleto de Medeiros, Rio-de-Ĵaneiro, proksimume 1896.
Paralele al sia laboro kiel presisto li lernis ĉe konservatorio. Li ludis diversajn blovinstrumentojn, komponis kaj direktis instrumentajn ensemblojn kiel ekzemple *Clube Musical Guttemberg* aŭ *Banda da Sociedade Recreio Musical Paquetaense*.

En la aĝo de 30 jaroj li jam estis konata kiel orkestrestro kaj komponisto. Sub lia direktado *Banda do Corpo de Bombeiros* (orkestro de la fajrobrigado) tiel famiĝis, ke ĝi apartenis al la ensembloj, kiuj en 1902 partoprenis la unuan surdiskigon por sondiska eldonejo *Casa Edison*. La nombro de sonregistraĵoj, ekzemple ankaŭ por *Odeon*, kreskis dumpase de la tempo al imponaj ducent.

La muziko de Anacleto Augusto de Medeiros inspiris ankaŭ diversajn aliajn komponistoj je ilia verkado, ekzemple Heitor Villa-Lobos en siaj ĉoroj aŭ Radamés Gnattali en la tria movimento de lia suito *Retratos*. Tio bone karakterizas lian gravecon por la brazila muziko.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Anacleto de Medeiros en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Anacleto de Medeiros Arkivigite je 2007-08-07 per la retarkivo Wayback Machine
* Vortaro portugallingva pri Muziko Populara Brazila
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 517405
* GND: 136848265
* LCCN: no2002018382
* VIAF: 48891373
* ISNI: 0000 0000 5557 8425
* BNF: 16529664b
* MBA: 954cf967-c5fc-47b7-b41b-ed003d8c85d3
 |
Bildoj uzataj por la librokovraĵoj de la franca kolekto "Découvertes Gallimard" (UK-eldono: ' New Horizons '; usona eldono: "Abrams Discoveries "). Kolaĝo de 64 bildoj por 64 libroj.
«**Découvertes Gallimard**» (laŭvorte «Malkovroj Gallimard») estas enciklopedia kolekto de libroj en poŝformato, publikigita de la eldonejo Éditions Gallimard. Ĉi tiu tre ilustrita kolekto temas pri historio, arkeologio, kulturo, arto, religio, scienco de antikva tempo ĝis modernaj tempoj.

La naskiĝo de «Découvertes» baziĝis sur ideo de Pierre Marchand, la unua volumo temas pri la remalkovro de la antikva Egiptio kiu estis publikigita la 21-a de novembro de 1986. La kolekto fariĝis granda sukceso, diversaj volumoj estis tradukitaj al pli ol 20 lingvoj, kaj nuntempe enhavas pli ol 700 librojn skribitajn de pli ol 500 specialistoj.

Superrigardo
------------

La formato A6 (125 × 178 mm) estas uzata por ĉi tiuj mini-libroj kaj presita sur dika kaj brila tegita papero, riĉe ornamitaj kun plenkoloraj ilustraĵoj: du aŭ tri bildoj po paĝo. Ĉiu libro estas kunmetita de monografio kaj centroj sur aparta temo, la tuta kolekto kovras ĉiujn kampojn de homa scio kaj sperto. La aŭtoroj kutime uzas tempoliniojn kaj historiajn perspektivojn por priskribi temon, ekzemple, la unua titolo *À la recherche de l’Égypte oubliée* (laŭv. «Serĉante forgesitan Egiptujon») rakontita en kronologia ordo por prezenti la historio de la remalkovroj de la antikva egipta civilizo, de la malfrua antikveco ĝis la 19a jarcento, jarcento kiu markas la naskiĝon de la egiptologio. Preskaŭ ĉiuj titoloj sekvas la saman metodon, sekve, la historio estas la esenca elemento de perspektivo por ĉi tiu poŝo-enciklopedio.

Kelkaj internaciaj eldonoj de «Découvertes Gallimard», ili dividas la saman desegnan stilon.
La kovrildesegnaĵo estas unu el la specifaĵoj. La malnovaj kovriloj estas brilaj kun nigra fono ilustrita en koloro, la pli novaj kovriloj estas senbrilaj, sed pli buntaj. Ĝi diferencas de aliaj dokumenta libroj per ĝia vidaĵo: plenforma bildo, kun ĝia potenco de figuraj elementoj, ankaŭ bildo kiu estas bone egalita al enpaĝigo. Eta bildo kiu konvenas la temon por ilustri la librodorso, alia bildo kaj la markemblemo de «Découvertes Gallimard» por la malantaŭa kovrilo. La vida identeco estas forta, oni povas facile rekoni malsamajn lingvajn eldonojn de la libroj de la kolekto.

Vidu ankaŭ
----------

* Que sais-je?

Referencoj
----------

1. ↑   *À la recherche de l’Égypte oubliée*, collection Découvertes Gallimard (n° 1) (france). Éditions Gallimard.
2. ↑   Collection Découvertes Gallimard (france). Éditions Gallimard.
3. ↑   *Collection* Découvertes Gallimard (france). Éditions Gallimard.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Découvertes Gallimard en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (france)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 592521
* LCCN: n86713776
* VIAF: 175832835
* BNF: 39217529z
* BNE: XX4082122
 |

* Portalo pri Literaturo
* Portalo pri Francio
La **Ponto Maria Pia** (en portugala: *Ponte de D. Maria Pia*) estas ponto konstruita inter januaro 1876 kaj novembro 1877 en Porto, Portugalio, super la rivero Douro. Ĝi estis la unua fervoja arkoponto kiu kunigis la du bordojn de la rivero Douro. Ĝi estis desegnita de Théophile Seyrig, partnero de Gustave Eiffel, kiu faris fakte la plej malmultekostan proponon, kaj kun kiu li kreis la konstrukompanion *Eiffel et Cie*. Ĝi estis uzata ĝis 1991, kiam ĝi estis anstataŭita per la Ponto Sankta Johano. 

La ponto fakte kunigis la municipajn teritoriojn de Porto kaj Vila Nova de Gaia en la Norda Regiono. Tie ĝi fomas parton de la sistemo de la *Linha Norte* de la nacia fervojo: Ĝi konstruiĝis el Forĝita fero, kaj la lunformaj arkoj estas 353 m longaj, kaj la ponto mem 60 m super la rivero Douro. En la tempo de ties konstruado, ĝi estis la plej longa unuarka ponto en la mondo. Ĝi estas ofte konfuzita kun la Ponto Don Luis la 1-a, kiu estis konstruita naŭ jarojn poste kaj estas unu kilometron (0.62 mi) okcidente, sed kun simila strukturo, kvankam kun du etaĝoj.

Bibliografio
------------

* Harvie, David I. (2006), Eiffel: The Genius Who Reinvented Himself, Stroud, Gloucestershire, England: Sutton, ISBN 0-7509-3309-7
* Borges, Luís, A Ponte D. Maria Pia.
* CP Ponte Maria Pia, 1877-1977, Lisbono, Portugalio: CP - Caminhos de Ferro Portugueses, 1977
* Reis, Baía (5 November 1997), "Ponte Maria Pia com futuro iluminado", Correio da Manhã
* Guerra, Francisco Carvalho (1a de Januaro 2003), "O Porto e as suas Pontes", O Tripeiro (Série 7 eld.), Porto, Portugalio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo structurae

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Maria Pia Bridge en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 851628
 |
|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| **Izolite** | **Fine** | **Interne** | **Komence** |
| **ﺝ** | ـﺞ | ـﺠ | ﺟ |

La **Gimel** estas la tria litero de multaj abjadoj (alfabetoj) de ŝemidaj lingvoj, kiaj la **gaml** 𐤂 en fenica, **gāmal** ܓ‏ en siria, **guímel** ג en hebrea, **ǧīm** ج en araba kaj gäml ገ en etiopa.

La gimel estas en Unicode kiel U+05D2 ג hebrea litero gimel.

En fonetiko la gimel reprezentas la sonon /g/. En moderna israela hebrea, siria kaj fenica komence de la vorto ĝi prononcatas kiel /g/, male al mezo aŭ fino de la vorto ĝi prononcatas kiel /ɣ/, escepte ĉe la moderna israela hebrea, kie la litero gimel havas nur la fonemon /g/.

La nomo de tiu litero (gaml, gimel) signifas "kamelo".

En araba alfabeto tiu litero nomiĝas الجيم [al'dʒiːm]. Ĝi estas la tri litero de la araba alfabeto. En la abjad-numeraloj ĝi havas la valoron de 3. Ĝi estas luna litero. Ĝi devenas, tra la alfabetoj nabatea kaj aramea, de la fenica litero gaml.

Referencoj
----------

1. ↑   Corriente, Federico (1980). «Lección 3.ª: Grafonomía». Gramática árabe. Madrid: Instituto hispano-árabe de cultura. Ministerio de Cultura. pp. 41-51. ISBN 84-7472-017-6.
2. ↑   Genealogia dels alfabets ĉe la retejo de la Promotora Española de Lingüística  Alirita la 24an de Marto 2017.
**Legendo** (el la latina, «legindaĵo») estas rakonto pri malnovaj okazaĵoj, en kiu la historiaj faktoj estas intermiksitaj kun imagitaj mirindaĵoj. La termino signifas "io, kio indas legi". En mezepoko ĝi estis prezentita en formo de la "vivo de sanktuloj" aŭ religi-didaktikaj rakontoj. En folkloro tradicie eniris kiel popolaj rakontoj pri mirakloj kaj heroaĵoj, perceptita de rakontanto kaj aŭskultanto kiel kredinda. En moderna literaturo preskaŭ ĉiu verko baziĝas sur poeta elpensaĵo, tamen pretendas je vero.

Specoj de legendo
-----------------

* urba legendo

Vidu ankaŭ
----------

* Ahasvero
* Bermuda triangulo
* Mitologio (mitaro), Mitologio, Mitologio (scienco)
* Mito
* Martiro
* Ora Legendo

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Arkivigite je 2005-04-27 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2006-03-21 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Legendo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Legendo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
* Legendo en ReVo



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Antal Weber** [veber], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Weber Antal** estis hungara arkitekto. Lia familia nomo malofte estis *Wéber*.

Antal Weber  naskiĝis la 9-an de oktobro 1823 en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la 4-an de aŭgusto 1889 en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).

Antal Weber sidas dekstre

Biografio
---------

Antal Weber frekventis piaristan bazlernejon, poste desegnan mezlernejon en sia naskiĝurbo. Li estis laboristo en 1839 en firmao de József Hild, kiu iom poste sendis lin al arkitekta fakultato de Akademio de Belartoj de Vieno. En 1845 li akiris diplomon, poste li plulernis jaron en la sama urbo en la politekniko. Li hejmenvenis en 1846. Li batalis dum la Hungara revolucio de 1848, post la falo li kaŝiĝis. Iom poste li estis edukisto en pluraj familioj, ekzemple li instruis Gyula Szapáry-n. En 1853 li edziĝis kaj li jam havis arkitektajn laborojn. En 1872 li studvojaĝis al Italio, en la sekva jaro li daŭre havis altajn postenojn en municipo de Budapeŝto. Ekde 1881 li ricevis ministerian postenon. Li ricevis Honoran legion en 1873, post jaroj ankaŭ hungaran reĝan premion.

Elektitaj planitaj konstruaĵoj
------------------------------

* Palaco, nuntempa ambasadorejo de RusioPalaco, nuntempa ambasadorejo de Rusio
* Palaco Dessewffy (1875-1876)Palaco Dessewffy (1875-1876)
* Balkono de Palaco DessewffyBalkono de Palaco Dessewffy

* piedestalo de skulptaĵo pri István Széchenyi, Budapeŝto (1876)
* medicina fakultato de Reĝa Universitato de Budapeŝto (1881-1884)
* katolika kirko de Újszász (1884-1885)
* lernejo en Kapuvár (1887-1889)

Memorigiloj
-----------

* premio "Weber Antal" (2014)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2018-08-26 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Antal Weber en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 617451
* GND: 143040049
* LCCN: n2020061414
* VIAF: 96584962
* ISNI: 0000000107864563
* ULAN: 500122527
 |
**G. Badash** estis brita esperantisto el la urbo Rotherham, kiu tradukis du klasikajn verkojn de la angla literaturo.

Laŭ registraĵoj troveblaj en la reto, ŝajnas probable, ke temas pri Gershon Badash, kiu mortis en Blackpool la 8-an de aŭgusto 1957, aĝante 59 jarojn, ke lia edzino estis Ann Badash, kiu mortis en Rotherham en 1943, aĝante 49 jarojn, kaj ke ili havis unu infanon, Max Wolfe Badash (1925–1990).

Tradukoj
--------

* Jerome K. Jerome: Tri viroj en boato (sen mencio de la hundo) – Literatura Mondo, 1936
* P. G. Wodehouse: La Princo kaj Betty – Esperanto Publishing, 1938
* *La fontano de juneco. (Dr. Heidegger's Experiment.)* Tradukis G. Badash. En: *Uzino 7 Arkivigite je 2011-08-18 per la retarkivo Wayback Machine,* [Tyresö]: Inko, 2003, ISBN 91-7303-205-0, paĝoj 58-72.

En 1937 li venkis en jubilea konkurso je la temo "Kvindek jaroj – kaj nun?", lia kontribuo estis aperonta en "The British Esperantist. Ora numero" (aprilo 1937).

En The British Esperantist 1935, p. 206, aperis recenzo de M.C.B. el kiu ni citas:

*La tasko traduki libron tiel tipe anglan en lingvon internacian tute ne estas facila, kaj mi komencis ĝin legi kun iom da timo; ĉar jam aperis tro da tradukoj el la angla, kiuj klare montris, aŭ, ke la tradukinto ne bone scias la anglan lingvon, aŭ, ke li ne plene posedas Esperanton. Sed baldaŭ mi trovis, ke mia timo estas senbaza. S-ro Badash bonege plenumis la taskon. La burleskaj rakontoj , la tuŝoj de kvieta humoro, la sentimentala monologado batose rompita de io ŝoka aŭ ridiga, kiu ĵetas la revanton denove sur la krudan teron, kaj la aliaj karakterizaĵoj de la libro - ĉio estas tie; kaj li tiel sukcesis kapti la spiriton de la libro, ke oni tute ne sentas, ke oni legas tradukon. Malofte mi legis Esperantan verkon kun tiom da plezuro, kiom donis al mi la nuna volumo. Entute S-ro Badash skribas laŭ maniero samtempe klasika kaj moderna: fundamenta, flua, kaj natura. Li havas la nuntempe maloftan kuraĝon nomi* vagonaron vagonaro*, kaj skribi Zamenhofe* mi amus loĝi tie*; kaj li evitas la plimulton el la modaj eraroj kaj strangaĵoj kiuj makulas multajn lastatempajn eldonaĵojn.*

Fontoj
------

* Informo pri la unua premio por G. Badash en konkuso "Kvindek jaroj – kaj nun?"
* Recenzo pri Tri viroj en boato en The British Esperantist
* Recenzo pri Tri viroj en boato en Literatura Mondo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tri viroj en boato Arkivigite je 2012-02-05 per la retarkivo Wayback Machine
* La princo kaj Betty Arkivigite je 2012-02-05 per la retarkivo Wayback Machine
**Gregor STRASSER** (naskita la 31-an de majo 1892, mortinta la 30-an de junio 1934) estis elstara germana nazia oficialulo kaj politikisto.

Naskiĝinte en 1892 en Bavario, Strasser servis dum la Unua Mondmilito en artileria regimento, promociiĝante ĝis la rango de unua leŭtenanto. Poste li finis la universitatajn studojn kaj eklaboris kiel apoteko. Li alianciĝis al la Nazia partio (NSDAP) en 1920 (kaj formale aliĝis en 1922) kaj rapide fariĝis influohava kaj grava membro. Li partoprenis la malsukcesan puĉon en Munĥeno en 1923 kaj enkarceriĝis sed pro politikaj kialoj frue liberiĝis.

Strasser realiĝis al la revivigita NSDAP en 1925 kaj tuj reestablis sin kiel potenca kaj dominanta membro, ege plimultigante la membraron de la partio kaj levante ĝian reputacion en norda Germanio. Li laboris pri nazia propagandado kun Goebbels kaj Himmler, inter aliaj poste gravegaj nazioj. Li kaj lia frato Otto fondis diversajn naziajn gazetojn, kiuj tamen ne tute same kiel la partiestro Adolf Hitler interpretis la nazian ideologion. En 1932, li forlasis la partion. En 1934, personaj kaj politikaj konfliktoj kun Hitler kondukis al lia morto dum la Nokto de la longaj tranĉiloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Straserismo

* Kategorio Gregor Strasser en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 549952
* GND: 11861889X
* LCCN: n83015264
* VIAF: 40171331
* ISNI: 0000000108906120
* LIBRIS: 292310
* SUDOC: 084580453
* BNF: 16163647f
* NKC: uk2012736453
* BNE: XX1638485
 |