recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**György Ferenczy** [djordj ferenci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ferenczy György** estis hungara pianisto, altlerneja instruisto.

György Ferenczy  naskiĝis la 8-an de oktobro 1902 en Budapeŝto, li mortis la 28-an de julio 1983 en Budapeŝto.

Biografio
---------

György Ferenczy studis en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio. Liaj plej gravaj instruistoj estis István Thomán, Ernő Dohnányi kaj Leó Weiner. Ekde 1920 li recitalis en Eŭropo, krome li instruis en muziklernejo inter 1924-1931. Li studis en majstrokurso de Ernő Dohnányi en 1938. Li instruis en la Muzikakademio inter 1946 kaj 1974, poste li emeritiĝis. En 1957 li estis nomumita katedrestro. Kiel emerito, kelkfoje li gvidis majstrokursojn en Salzburg. Li ricevis 2 premiojn en 1966 kaj 1974. Li havis edzinon.

Li estis konata figuro en Klubo Fészek, krome estis briĝludanto (en 1938 Eŭropo-ĉampiono).

Lia libro
---------

* *Pianoforte* (membiografio, 1989)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Zsolt Gárdonyi

Memorigiloj
-----------

* ekde 2002 memora piankonkurso por mezlernejanoj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun fotoj

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 634494
* LCCN: no2014048339
* VIAF: 303397276
* ISNI: 0000 0004 0951 5385
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Birrwil (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

 **Birrwil** estas komunumo en la distrikto Kulm de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 935 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Vilaĝenirejo de Birrwil ĉe la kantona ĉefvojo venante de Beinwil
Birrwil situas ĉe la okcidenta bordo de la Lago de Hallwil sur kvar mallarĝaj terasoj ĉe la orienta deklivo de la montoj *Eichhalde* kaj *Güggeliberg*.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,53 km², de kiuj 0,88 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,45 de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 771 m s.m. sur la monteto *Eichhalde* kaj la plej malalta punkto sur alteco de 449 m s.m. ĉe la bordo de la Lago de Hallwil.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Birrwil limas en nordokcidento al Leutwil, en nordo al Boniswil, en oriento aliflanke de la lago al Meisterschwanden, en sudo al Beinwil ĉe la lago, en sudokcidento al Reinach kaj en okcidento al Zetzwil.

Trafiko
-------

La preĝejo Birrwil super la stacidomo kaj la kantona ĉefvojo
Birrwil situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Lucerno, la tiel nomita *Seetal-Fervojo*. La komunumo ankaŭ estas servata de ŝiplinioj sur la Lago de Hallwil.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Lencburgo tra Hochdorf al Lucerno. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas 15 kilometrojn sude en Lencburgo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Birrwil datiĝas el la jaro 1185 kiel *Beriuuillare*.

En mezepoko en Birrwil unue regis la Grafoj de Lencburgo, ilin sekvis en la jaro 1773 la Grafoj de Kiburgo kaj en la jaro 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj. En ties nomoj la habsburgaj vasaloj, la Senjoroj de Birrwil kaj ek de 1326 la Senjoroj de Liebegg plenumigis la malaltan jurisdikcion en la loko.

En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Birrwil troviĝis nun sub la servuteco de la urbo Berno kaj formis tribunalan distrikton kun subvokto en la voktejo Lencburgo.

Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Birrwil fariĝis komunumo de la distrikto Kulm en la nove fondita Kantono Argovio.

Vidu ankaŭ
----------

* Birrwil (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Birrwil
* Birrwil en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Birrwil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Kulm |
| --- |
| Beinwil ĉe la lago • Birrwil • Burg • Dürrenäsch • Gontenschwil • Holziken • Leimbach • Leutwil • Menziken • Oberkulm • Reinach • Schlossrued • Schmiedrued • Schöftland • Teufenthal • **Unterkulm** • Zetzwil |  |

 |
**György Fürtös** [djordj furtoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fürtös György** estis hungara ceramikisto.

Hexe fare de György Fürtös videbla en Pécs
György Fürtös  naskiĝis la 21-an de januaro 1939 en Pécs, li mortis la 6-an de oktobro 2010 (laŭ alia informo la mortotago estas la 5-a) en Pécs.

Biografio
---------

György Fürtös abiturientis en industriarta mezlernejo en Budapeŝton, poste li akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1962. Liaj plej gravaj instruistoj estis Miklós Borsos, Árpád Csekovszky, Gyula Illés kaj András Dózsa-Farkas. Inter 1962-1997 li laboris en porcelana uzino en sia naskiĝurbo. Inter 1971-1980 li respondecis pri ornamproduktaĵoj. Li ricevis premiojn inter 1963-1998.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Pécs (1964, 1969, 1975,1984, 1999)
* Arthalo Budapeŝto (1973)
* Marcali, Nagyatád (1980)
* Zalaegerszeg (1983)
* Miskolc (1992)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Pécs (1969, 1970, 1978, 1982, 1989)
* Budapeŝto (1969, 1984, 1996)
* Prago, Varsovio (1972)

Elektitaj artaĵoj
-----------------

* ornamputo en Pécsornamputo en Pécs
* parto de ornamputo en Pécsparto de ornamputo en Pécs
* Virino en balkonoVirino en balkono
* Domornamaĵoj en MiskolcDomornamaĵoj en Miskolc
* Ornamskulptaĵo en BudapeŝtoOrnamskulptaĵo en Budapeŝto

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Tamás Soltra E.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio György Fürtös en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 620965
 |
**Cheonggye-fluo**, konata ankaŭ **Cheong Gye Cheon**, unuvorte *Cheonggyecheon*, pronoco per sistemo IFA t͡ɕʰʌ̹ŋ.gje̞.t͡ɕʰʌ̹ːn, do pli-malpli [ĉan gjeĈAN], estas 10,8 km rivero fluanta tra la centra distrikto de Seulo, Sud-Koreio kaj alfluanta la riveron Han.

Antaŭ ĉ. 50 jaroj, la rivero disigis la riĉajn kaj malriĉajn partojn de la urbo, sed oni elkonstruis anstataŭ ĝi ses-lenan vojon ekde 1968 (aŭ 1958). Oni malkonstruis la ŝoseon ekde 2003 kaj rekreis la riveron kaj elformis parkon ĉe ties bordoj dum 2 jaroj.

La planon pri revivigo de la rivero apogis ĉefurbestro Li Mjung-bak. La laboros kostis 380 milionojn da USD (aliaj fontoj 1-12 miliardoj, laŭ diversaj alkalkuloj) , oni necesis forigi 620.000 tunojn da betono kaj asfalto, devis konstrui 22 novajn pontetojn.

La rivero komencis malvarmigi la aeron, helpis la aermoviĝon kaj tiel purigis la urban aeron.

Bildaro
-------

* 
* 
* 
* 
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Cheonggyecheon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angla oficiala paĝo de Cheonggyecheon
**Chernelházadamonya** [ĉernelhazadamonja] estas malgranda unuigita vilaĝeto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Sárvár. Tiu vilaĝnomo estas la plej longa en la hungara lingvo. La nomo estas hungare domo de Chernel, kiu estas familia nomo. Origino de Damonya estas nekonata.

Kapelo en Chernelházadamonya

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 8 km²
* Loĝantaro: 210
* Poŝtkodo: 9624
* Telefonprefikso: 94
* Koordinatoj: 47°21′42″N 16°50'53″E

Situo
-----

Chernelházadamonya situas ne tro for de Bük, havanta nur flankovojojn. En la apudaĵo fluas rivereto "Répce".

Rivereto Répce apud Chernelházadamonya

Historio
--------

La vilaĝo estis loĝata pli frue dum la romianoj. Dum la historio estis 2 memstaraj vilaĝoj Chernelháza kaj Damonya, kiuj unuiĝis en 1925. Chernelháza aperis en dokumento en 1436, sed nebula mencio tamen okazis pli frue. Damonya devenis el nobela familia nomo.

En Chernelházadamonya migra poŝto servas.

Famuloj
-------

En Damonya naskiĝis István Végh (krongardisto).

* Kategorio Chernelházadamonya en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Laurentius de Brindisi** (aŭ iom pli esperantlingve **Laŭrenco de Brindisi**, naskiĝis la 22-an de julio 1559 en Brindisi, suda Italio; mortis la 22-an de julio 1619 en Lisbono; origina nomo **Giulio Cesare Russo**) estis itala teologo. En la katolika eklezio li adoriĝas kiel sanktulo kaj doktoro de eklezio.

Post la frua morto de siaj gepatroj Giulio Cesare komence membriĝis en franciskana monaĥejo, poste tamen sub la nomo *Fra Lorenzo* ("frato Laŭrenco") al la ordeno de kapucenoj en Verono. Ĝis la jaro 1583 li studis teologion kaj filozofion en la universitato de Padovo kaj poste plustudis en la "Studio Teologico Laurentianum" en Venecio. Li flue parolis ses lingvojn kaj laŭ propra aserto kapablis parkere skribe noti la tutan tekston de la biblio".

Dum 1583 li komencis labori kiel instruisto kaj predikisto en la venecia ordena provinco de la kapucenoj. Baldaŭ li havis altan reputacion kiel retorike impresa predikisto. Multaj el liaj predikoj konserviĝis en skriba formo, interalie konata interpreto de la Genezo, la 1-a libro de Moseo.

Ekde la jaro 1590 li gvidis plurajn ordenajn provincojn, kaj dum 1599 la papo Klemento la 8-a taskigis lin kiel reprezentanto de la katolika eklezio kaj la Kontraŭreformacio prediki en la nordo de Germanio, kie amase disvastiĝis la luteranismo. La germana imperiestro Rudolfo la 2-a petis lin fondi monaĥejon en Prago. Tamen nek la unua nek pro pesta epidemio ĉirkaŭ Prago la dua plano realiĝis, kaj li anstataŭe alvenis en Vieno, kie li fondis monaĥejon kaj predike kuraĝigis la imperiestran armeon en sia batalo kontraŭ la atakanta armeo de la Otomana Imperio.

Post sia reveno al Italio Laŭrenco inter la jaroj 1602 ĝis 1605 estis ordena gvidanto de la kapucenoj. Poste kiel pripaca peristo survojis en suda kaj okcidenta Eŭropo, ekzemple dum 1616 kaj 1617 en la pacigo de antaŭa armea konflikto inter Hispanio kaj Savojo. Kadre de unu el tiuj vojaĝoj li dum la jaro 1619 mortis en Lisbono.

Dum la jaro 1881 la katolika eklezio deklaris lin sanktulo kaj la 19-an de marto 1959 donis al li la titolon "doktoro de eklezio". Al Laurentius de Brindisi oni preĝas kiel patrono de bibliotekistoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Laŭrenco de Brindisi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* artikolo pri Laurentius de Brindisi el germanlingva eklezia leksikono


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 275910
* GND: 118726730
* LCCN: no91019364
* VIAF: 29527079
* ISNI: 0000 0001 2125 7655
* LIBRIS: 271268
* SUDOC: 099589397
* BNF: 11279040h
* BIBSYS: 6046375
* NKC: mzk2010592334
* ICCU: SBLV058613
* BNE: XX1006992
 |
Gur-Emir 2015.
Gur-Emir.
Timura sarkofago en Gur-Emir en Samarkando, Uzbekio
Gur-Emir.
Gur-e Amir nokte
**Gūr-e Amīr**  aŭ Guri Amir (perse: گورِ امیر) estas maŭzoleo de la azia konkerinto Tamerlano (ankaŭ konata kiel Timuro) en Samarkando, Uzbekio. Ĝi okupas gravan lokon en la historio de persa arkitekturo kiel la antaŭulo kaj modelo por poste grandaj tomboj laŭ mogola arkitekturo, inkluzive de tombo de Humajun en Delhio kaj la Taĝ-Mahalo en Agra, konstruita de la posteuloj de Timuro, la verdikta mogola dinastio de Norda Hindio.

Gur-Emir estas persa por "Tombo de la Reĝo". Tiu arkitektura komplekso kun sia lazura kupolo enhavas la tombojn de Tamerlano, liajn filojn Ŝah Ruĥ kaj Miran Ŝah kaj nepo Ulugh Beg kaj Muhammad Sultan. Ankaŭ honorita kun loko en la tombo estas la instruisto de Timuro, Mir Sajid Baraka.

La plej frua parto de la komplekso estis konstruita ĉe la fino de la 14-a jarcento sub ordonoj de Muhammad Sultan. Nun nur la fundamentoj de la Madrasa kaj ĥanaka, la enirejoportalo kaj parto de unu el kvar minaretoj restas.

La konstruado de la maŭzoleo mem komenciĝis en 1403 post la subita morto de Muhammad Sultan, la heredanto de Tamerlano. Timuro konstruigis por si mem pli malgrandan tombon en Ŝahrisabz proksime de sia palaco Ak-Saraj. Tamen, kiam Timuro mortis en 1405 post militkampanjo en armea ekspedicio al Ĉinio. Ulugh Beg, alia nepo de Tamerlano, kompletigis la laboron. Dum lia regado la maŭzoleo iĝis la familia kripto de la timurida dinastio.

* Gur-Emir en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Gur-Emir en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**György Gombosi** [djordj gomboŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gombosi György** estis hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto. Lia frato estis Ottó Gombosi, lia unua edzino estis Judit Beck.

György Gombosi  Arkivigite je 2018-02-14 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 10-an de majo 1904 en Budapeŝto, li mortis la 19-an de januaro 1945 (?) en Nazia Germanio voje al Aŭŝvico.

Biografio
---------

György Gombosi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Reĝa Universitato de Budapeŝto, en Berlino kaj Florenco (en Berlino li akiris diplomon en 1926). Post siaj studoj li esploris helpe de stipendioj en Parma, Napolo, Florenco, Romo. En 1930 li eklaboris en Budapeŝto. Li okupiĝis pri la italaj pentristoj. Dum la nazia erao li estis deportita al Aŭsvico (lia judeco ne estas menciitaj en fontoj). Li edziĝis dufoje.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Spinello Aretino. Eine stilgeschichtliche Studie über die florentinische Malerei des ausgehenden XIV. Jahrhunderts.* (disertaĵo, 1926)
* *Tizian’s Bildnis der Victoria Farnese* (1928)
* *Palma Vecchio. Des Meisters Gemälde und Zeichnungen.* (1937)
* *Beck Ö. Fülöp* (1938)
* *Gyerekszoba* (noveloj, 1942)
* *Új magyar rajzművészet. Rippl-Rónaitól a Nyolcakig.* (1945)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
*Pri domaro en loka parto Pod Cvilínem de urbo Krnov en distrikto Bruntál temas artikolo Guntramovice (Krnov).*

Koordinatoj: 49° 47′ 54″ N 17° 34′ 14″ O﻿ / ﻿49.79833 °N, 17.57056 °O﻿ / 49.79833; 17.57056 (mapo)

Dolní Guntramovice - paroĥejo
**Guntramovice** (germane *Gundersdorf*) estas parto de urbo kaj unu el katastraj teritorioj de urbo Budišov nad Budišovkou en distrikto Opava en Ĉeĥio. Guntramovice situas en Moravio, ĝi havas vilaĝan karakteron kaj ĝi dividiĝas en urbanisme apartigitajn partojn Horní Guntramovice kaj Dolní Guntramovice. Vivas ĉi tie 145 loĝantoj (2021). En la katastro de Guntramovice troviĝas granda skiareo.

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1456.

La 28-a de junio 1758 ĉi tie aŭstriaj taĉmentoj subgvide de generalmajoro Ernst Gideon von Laudon atakis fortojn de kolonelo Wilhelm von Mosel defendanta prusian provizan konvojon en kunpuŝiĝo, kiu rekte antaŭvenis al decidanta batalo ĉe Domašov. Sudoriente de Horní Guntramovice estas monumento al falintaj soldatoj.

Memorindaĵoj
------------

* Preĝejo de sankta Jakobo Pli granda
* Eksa paroĥejo

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 552 |
| 1880 | 561 |
| 1890 | 591 |
| 1900 | 552 |
| 1910 | 504 |
| 1921 | 505 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 495 |
| 1950 | 278 |
| 1961 | 224 |
| 1970 | 213 |
| 1980 | 175 |
| 1991 | 175 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 196 |
| 2011 | 154 |
| 2021 | 145 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Budišov nad Budišovkou (4) |
| --- |
| Budišov nad Budišovkou ~ Guntramovice ~ Podlesí ~ Staré Oldřůvky |

 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Makulflugila formikulo** |
| --- |
|  |
| Makulflugila formikulo, maskloMakulflugila formikulo, masklo
Makulflugila formikulo, inoMakulflugila formikulo, ino |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Myrmecocichla* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***M. semirufa'*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Myrmecocichla semirufa****(Rüppell, 1837) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Makulflugila formikulo  |

 |
| v • d • r |

La **Makulflugila formikulo** (***Myrmecocichla semirufa***) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro de Formikuloj, kiu enhavas naŭ speciojn de nigrecaj birdoj kiuj manĝas insektojn, sed ĉefe formikojn, de kio devenas la nomoj popola kaj scienca, kie *Myrmecocichla* estas latinigita vorto el du radikoj el la antikva greka kiuj signifas kune formikomanĝanto (*mirmeks*) kaj (*ciklos*).

Ĝi estas **nigreca birdo**, kiu montras iom da bruneca nuanco en subaj partoj de kio devenas la latina scienca nomo *semirufa* signife "duonruĝeca".

Ĝi estas endemio kiu troviĝas nur en Eritreo kaj Etiopio kiel la samgenra Etiopia formikulo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj kaj arbustejoj.

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Myrmecocichla semirufa[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 26an de julio 2007.
**Johannes Petrus Adrianus (Hans) GRUIJTERS** (Helmond, 30-a de junio 1931 - Lelystad, 17-a de aprilo 2005) estis nederlanda politikisto. Li estas plej konata kiel kunfondinto de D'66.

Biografio
---------

Gruijters studis psikologion kaj politikajn kaj sociajn sciencojn ĉe la Universitato de Amsterdamo. En 1954 li akiris sian magistron pri psikologio. Post tio li laboris kiel plenuma sekretario ĉe tekstila kompanio en Helmond. Poste li estis kunposedanto de kelkaj manĝoprovizaj kompanioj en Amsterdamo, inkluzive de la "Bambua drinkejo" kaj C'66 ĉe Lange Leidsedwarsstraat 64-66 en Amsterdamo, en kiu konstruaĵo li poste ankaŭ havis sian bibliotekon kaj oficejon. De 1960 ĝis 1967 li estis ĉefa eksterlanda redaktisto de Algemeen Handelsblad. De 1971 ĝis 1973 li estis ĉefredaktoro de sciencaj publikaĵoj ĉe la eldonejo VNU. Li havis diversajn politikajn postenojn, unue por la VVD, poste por D66, la partio, kiun li kunfondis. Li estas plej konata kiel kunfondinto de D'66.

* Kategorio Hans Gruijters en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 734686
* GND: 1182043283
* LCCN: n2021009618
* VIAF: 280736109
* ISNI: 0000 0003 8769 8140
* BPN: 34753700
 |
**Guoksiango** (郭象 Guōxiàng) (252 - 312) - estis ĉina filozofo, kune kun Wang Bi la ĉefa reprezentanto de Nov-taoismo.

Li estis la verkinto de komentario sur *Zhuangzi*, laŭ liaj samtempuloj, kio estis fakte plagiato de la laboro de Xiang Xiu (ĉ. 221-ĉ. 300). Nuntempe, la reganta opinio estas ke Guo Ksiang, post la morto de Xiang, redaktis siajn verkojn kaj evoluigis la teoriojn prezentitajn en ili.

Laŭ Guo Ksiang, ĉiuj aĵoj ekestas per si mem kaj havas neniun kaŭzon, ĉar la *dao*, kiu devas konsistigi la principon de ĉio, estas fakte nenieco. Li tiel neis la ekziston de ajna kaŭzo de ekzisto kaj la demiurgo. Sed aferoj interagas unu kun la alia, implicante mem-transformojn kaj igante la universon en konstanta moviĝo. Pro la konstantaj ŝanĝoj de la naturo, ankaŭ de la socio kaj moroj devas esti transformitaj laŭ la cirkonstancoj. Kompreni ĉi tiun procezon kaj submetiĝi al ĝi estas, laŭ Guo, la esenco de *ne* -ago.

Guo Ksiang prezentis la idealon de taoisma saĝulo kiu, moviĝante en la areo de homaj aferoj kaj la transcenda mondo, atingas sociajn kaj politikajn sukcesojn per *neagado*.

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 800926
* GND: 12492848X
* LCCN: n81048190
* VIAF: 57558754
* ISNI: 0000 0000 8239 7523
* SUDOC: 140763759
* BNF: 14542469z
* NLA: 36604691
* NDL: 00483311
 |
**Gunzgen** estas komunumo en la distrikto Olten en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1 637 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Gunzgen situas sur la ebenaĵo de Dünnern, sude de la rivero. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Gunzgen mem ankaŭ la setlejoj Längenbuech, Chällermatten, Niederhof, Stierenban kaj sude de la svisa aŭtovojo A1 Gunzger Allmend.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Gunzgen limas en nordo al Hägendorf, en oriento al Kappel, en sudoriento al Boningen, en sudokcidento al Härkingen, kaj en nordokcidento al Egerkingen.

Trafiko
-------

Tra Gunzgen pasas la kantona vojo n-ro 268.1 de Wangen ĉe Aro al Kestenholz. Per la buslinio de Dulliken tra Olten kaj Gunzgen al Oensingen la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Tra la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A1, ĉe kiu sur la teritorio de Gunzgen situas aŭtovoja stacio. Okicdente de Gunzgen sur la teritorio de Härkingen troviĝas la grava aŭtovojtriangulo de la svisaj aŭtovojoj A2 kaj A1. En Egerkingen 2 kilometrojn norde de la komunumo situas la plej proksima aŭtovojalveturejo al A2.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Gunzgen datiĝas el la jaro 1226 kiel *Gunzichon*. Dum mezepoko Gunzgen apartenis al la froburga senjorujo Fridau. En la jaro 1415 ĝi estis konkerita de Berno kaj Soloturno kaj en la jaro 1463 atribuita al Soloturno.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Urs Wiesli*: *Gunzgen* en *Historia Leksikono de Svislando* (2006-03-08)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gunzgen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Gunzgen en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Oficiala retejo de la komunumo Gunzgen

Bildoj
------

* PreĝejoPreĝejo
* Preĝejo internePreĝejo interne
* Malnova grejnejoMalnova grejnejo
* Restoracio EintrachtRestoracio Eintracht

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Olten |
| --- |
| Boningen  •  Däniken  •  Dulliken  •  Eppenberg-Wöschnau  •  Fulenbach  •  Gretzenbach  •  Gunzgen  •  Hägendorf  •  Kappel  •  Olten  •  Rickenbach  •  Schönenwerd  •  Starrkirch-Wil  •  Walterswil  •  Wangen ĉe Olten |  |

 |
Fiŝbazaro en Amsterdamo
**Johann Emil Rudolf HERRMANN** (alternative: *Johann Hermann, Hans Hermann*; naskiĝinta la 8-an de marto 1858 en Berlino, mortinta la 21-an de julio 1942 samloke) estis germana pejzaĝ- kaj ĝenropentristo de Realismo kaj germana Impresionismo.

Vivo
----

Herrmann faris la unuajn artostudojn inter 1874–79 ĉe la berlina akademio, ĉefe ĉe Karl Gussow kaj Christian Wilberg. Poste li trejniĝis inter 1880-83 ĉe la duseldorfa akademio ĉe Eugen Dücker por iĝi bona pejzaĝpentristo. Lia unua studvojaĝo de 1880 estis en Nederlandon. Ĝi iĝis decida por estonteco artista lia. Li elektis al si la vivon de nederlandaj urboj kaj marbordaj respektive fiŝkaptistaj vilaĝoj. Ĉe li la pejzaĝo, la medio kaj la figuroj vere kunfandiĝis je unuo. Regnas la tuton la forto de aeraj kaj lumaj scenoj. Lia speciala talento unuafoje montriĝis en 1883 ĉe la bildo pri fiŝbazaro de Amsterdamo, motivo kiu ankaŭ pli malfrue traktitis de li.

El liaj multaj postaj bildoj laŭ holandaj motivoj menciindas ankoraŭ: Ein Novembermorgen in Amsterdam; Fischerboote im Hafen von Amsterdam; Holländische Fischauktion; Auf den Wällen von Vlissingen; Der Dom von Veere in Holland; Das Innere der Fleischhalle in Middelburg; Die Scheldemündung; Der Milchmarkt; Die Fischhalle und der Trödelmarkt in Amsterdam; Abend in Maasluis; Blumenmarkt in Leiden.

En 1888 li entreprenis vojaĝojn al Italujo kies fruktoj videblas en verkoj pri fiŝbazaro de Chioggia kaj diversaj scenoj veneciaj en oleo kaj akvaforte. Sed en 1889 ĉeftemis por li la marbordaj vilaĝoj Zuiderzee. Poste li tre sukcese pentris stratojn kaj placojn de Berlino en printempo kaj aŭtuno: Die Potsdamer Brücke; Der Potsdamer Platz; Blick auf das Reichstagsgebäude. En 1900 Herrmann ricevis la grandan oran medalon de *Berliner Ausstellung*. Inter 1886 kaj 1890 li faris ilustraĵojn por la gazeto *Die Gartenlaube*. Li ankaŭ estis fondomembro de la asocio Vereinigung der XI kune kun Max Liebermann kaj Walter Leistikow.

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 9. Leipzig 1907, p. 234-235, kio legeblas tie ĉi interrete.

* Kategorio Hans Herrmann en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 585409
* GND: 119240629
* VIAF: 42643659
* ISNI: 0000 0000 6676 9868
* ULAN: 500008855
* RKD: 37930
 |
**Homaro** estas aro da homoj. Sed male ol, ekzemple, **arbaro** en la senco de **aro da arboj**, da kiuj ekzistas tuta amaso, en Esperanto, kiel prave atentigis jam Edmond Privat, **homaro** fakte signifas **la homaro** en la senco de **ĉiuj homoj**. Tio apartenas al la tiel nomata interna ideo de la lingvo.

Per la vortkombino "la homaro" oni kutime do subkomprenas, ke temas pri ĉiuj homoj de la Tero. Tiu nocio estis kreita de sankta Aŭgusteno. La homaron eblas rigardi el historia vidpunkto kaj el ĉi-momenta vidpunkto; la homaro estas konsiderata relative stabila en la daŭro de unu generacio (ĉ. 20 jaroj).

Mapo de landoj laŭ loĝantaro. Vidu ankaŭ: Listo de landoj laŭ loĝantaro 
Amplekso de la homaro estis:

* en 1800 ĉirkaŭ 1\*109 (ĉ. 1 miliardo).
* en 2000 ĉirkaŭ 6\*109 (ĉ. 6 miliardoj).

Homaro ne estas nur "aro de ĉiuj homoj", tiu nocio ankaŭ subkomprenas komplikajn rilatojn inter homoj kaj homaj grupoj, interŝanĝon de informo kaj objektoj ktp. Per tio "homaro" estas unika nocio (oni, ekz. neniam uzas en simila senco vortojn "simiaro" aŭ "vulparo").

Vidu ankaŭ
----------

* Homaranismo

* Kategorio Homaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Homaro en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
La **Departementa domo** estas impona klasikisma historia monumento en Székesfehérvár.

Departementa domo en Székesfehérvár

Historio
--------

La unua konata departementa domo en Székesfehérvár estis farita en la 1730-aj jaroj el unuetaĝa baroka loĝdomo (nun jam muzeo). La hodiaŭa departementa domo konstruiĝis inter 1807 kaj 1812. La ĉefa arkitekto estis Mihály Pollack. En la keloj ĝis 1901 prizono funkciis.

Konstruaĵo
----------

La duetaĝa departementa domo situas sola laŭ la trotuaro kaj formas U-majusklon, sed estas ankaŭ aliĝanta L-majuskla teretaĝa alo. En mezo de la fasado estas rizalito kun 6 kvadrataj kolonoj. La meza aperturo estas pli larĝa, ol la ceteraj. Plej supre timpano estas videbla. Interne la ornama marmora ŝtuparejo estas dekstre. En la unua etaĝo troviĝas la ornamĉambro, kiu etendiĝas laŭ alto ĝis plafono de la dua etaĝo.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj[*rompita ligilo*]
* [*rompita ligilo*] hungare
* Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine hungare

* Vido al la departementa domoVido al la departementa domo
* Arkadoj de la departementa domoArkadoj de la departementa domo
* La meza fasadoLa meza fasado


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Departementa domo (Székesfehérvár) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Larĝa panoramo al la departementa domo en Veszprém
La **Departementa domo** estas impona historia monumento en Veszprém (urbo), antaŭ parko, kie situas ankaŭ Teatro Petőfi (Veszprém) kaj la urba muzeo.

Departementa domo en Veszprém

Historio
--------

Pro la oftaj turkaj okupadoj la departementaj kunsidoj okazis en Pápa aŭ Körmend en la 16-a kaj 17-a jarcentoj. En la sekva jarcento la episkopo portis la titolon departementestro, tial la kunsidoj okazis en Ĉefepiskopa palaco (Veszprém). Episkopo Márton Bíró donacis parcelon por departementa domo, kiu estis konstruita inter 1754-1763. En 1810 pro tertremo la konstruaĵo ruiniĝis. Oni konstruis pli grandan kaj imponan domegon en loko de iama salodomo inter 1885 kaj 1887. Post jaroj la arkivo, librejo kaj muzeo trovis liberajn lokojn en la konstruaĵo. Dum la 2-a mondmilito la domego iĝis kazerno kaj hospitalo. En 1967 incendio okazis, diversaj dokumentoj cindriĝis. En la 1980-aj jaroj la departementejo plene renoviĝis.

Angulo de la departementa domo

Konstruaĵo
----------

La duetaĝa domego situas sola inter trotuaroj kaj formas brikon. Meze de la briko estas interna korto. La fasado estas simetria, kie meze estas la portiko kun 3 arkadoj. Interne en la unua etaĝo situas la ĉambrego, sed ĝi havas duetaĝajn altecojn. En la kelo restis puto de la salodomo.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2014-01-28 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Departementa domo (Veszprém) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Blanka Raffay** [rafai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Raffay Blanka** estis hungara aktoro. Ŝia familia nomvarianto estis *Raffai*, ŝia karesnomo estis *Kyca*, ŝia edzo estis László Rajcsányi.

Blanka Raffay  naskiĝis la 22-an de marto 1917 en Budapeŝto, ŝi mortis la 28-an de februaro 1994 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Blanka Raffay lernis la aktoradon private de Béla Gaál kaj Artúr Bárdos. Ŝi komencis sian aktoran karieron en la teatra jaro 1933 en Nacia Teatro (Miskolc), en la sekva teatra jaro en Teatro Csokonai (Debrecen). Ekde 1935 ŝi apartenis al ĉefurbaj teatroj aŭ kabaredoj (ekzemple Teatro Belvárosi (1936-1939), Operetoteatro (Budapeŝto) (1941), Teatro Ifjúsági (1949), Gaja Teatro (1951–1953)).

Ŝi edziniĝis en 1941, ŝi naskis 2 filojn.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* Kästner–Neuner: *Három ember a hóban* - Vera
* De Fries K.: *Száz piros rózsa* - Ilike
* Rosál–Tazsibájev: *Dzsomárt szőnyege* - virino

Elektitaj filmaj roloj
----------------------

* *Hazajáró lélek* (1940) – dancistino
* *Egy pofon, egy csók* (1944) – Olga Hubert
* *Déryné* - 1951
* *Csigalépcső* (1957)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* 

* Kategorio Blanka Raffay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Kanalo Misisipo (rivero) - Golfo** (ankaŭ sciata kiel MRGO, Mr-Go aŭ "Sinjoro Iri") estas 66 mejla (106 km) kanalo kiu provizas pli mallongan vojon inter la Meksika Golfo kaj ena haveno de Nov-Orleano en Luiziano, Usono.

MRGO (centro maldekstre) je ĝia kuniĝo kun la Industria Kanalo en oriento de Nov-Orleano. La marbordo de la centra negoca distrikto de Nov-Orleano estas videbla en la distanco je supro dekstro.
Kuniĝo de MRGO (al dekstro) kun la Golfo Interborda Akvovojo, kiel vidata de Pariza Voja Ponto
Trenŝipo kaj barĝo en MRGO je Shela Plaĝo, S-ta Bernard
Ĝi estas farita por esti utila kaj kiel pli mallonga vojo ol rivero Misisipo kaj por profundaj ŝipoj kiuj ne povas irii tra kluzoj de la Industria Kanalo. La kanalo etendas nordokcidenten de profunda akvo en la Meksika Golfo al la Ena Havena Navigada Kanalo je la Babordo de Nov-Orleano.

Pro erozio, ĝi estas trifoje pli larĝa ol kiel originale konstruita en 1989. Kiam MRGO estis konstruita, la kanalo estis 650 futoj larĝa je la surfaco, en 2006 la averaĝa larĝo estas 1500 futoj.

Rolo en uragano Katrina
-----------------------

Skribaĵo sur domo en areo de damaĝoj de uragano Katrina, kiu montras nekontentigecon de homoj pri MGRO
Akvobaraĵoj laŭ longo de MRGO estis breĉitaj en proksimume 20 lokoj, rekte inundante la plejparto de Paroĥon de Sanktulo Bernard kaj orienton de Nov-Orleano. Ŝtormaj ondegoj de MRGO estas suspektaj kiel kaŭzoj de tri breĉoj de la Industria Kanalo.

* Kategorio MRGO en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kaĉarevo,** serbe **Качарево,** germane **Franzfeld** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato, en municipo de Panĉevo. La historia serba loknomo estis **Kraljevićevo**.

Kaĉarevo troviĝas en la verda municipo
Kaĉarevo troviĝas en municipo Panĉevo
Centro de Kaĉarevo
Preĝejo de Kaĉarevo

Bazaj informoj
--------------

* 44° 57′ 35″ N 20° 41′ 22″ O﻿ / ﻿44.95972 °N, 20.68944 °O﻿ / 44.95972; 20.68944 (mapo)Koordinatoj: 44° 57′ 35″ N 20° 41′ 22″ O﻿ / ﻿44.95972 °N, 20.68944 °O﻿ / 44.95972; 20.68944 (mapo)
* Areo: 38  km²
* Alto super marnivelo: 80 m
* Loĝantaro: 7620
* Poŝtkodo: 26212
* Telefonprefikso: 013
* Aŭtokodo: PA

Situo
-----

Kaĉarevo situas sur ebenaĵo. Panĉevo troviĝas je 11, Beogrado je 21 km-oj.

Historio
--------

Dum regado de Osmana Imperio la loko ne estis loĝata. Ŝvaboj fondis la vilaĝon en 1792. En 1921 la germanoj estis 98 %. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Pancsova, poste al estonta Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la germana armeo okupis la vilaĝon. En 2001 loĝis en Kaĉarevo 7624 homoj (5042 serboj 66 %, 1467 makedonoj 19 %, 322 jugoslavianoj, 100 montenegranoj, 19 hungaroj, 18 slovakoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

Loko de luterana preĝejo de Kaĉarevo

* Kategorio Kaĉarevo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Blanka PÉCHY** [pEĉi], hungare **Péchy Blanka** estis hungara aktorino, profesoro kaj verkisto.

Libroj de Blanka Péchy
Blanka Péchy naskiĝis, kiel **Greiner Blanka** la 21-an de septembro 1894 en Pécs. Ŝi mortis la 6-an de julio 1988 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Blanka Péchy frekventis altlernejon pri aktorado en Budapeŝto, poste ŝi aktoradis en diversaj teatroj. Ŝi estis elstara deklamisto. Ŝi aktoradis ankaŭ en Vieno, poste denove en Budapeŝto. Ŝia unua novelo aperis en 1942. Ekde 1945 ŝi rolis en Nacia Teatro (Budapeŝto), precipe en dramoj. En 1959 ŝi ricevis premion. Ekde 1962 ŝi instruis en altlernejo precipe prononcadon. Ŝi emeritiĝis en 1964, sed ŝia voĉo estis ofte aŭdebla en Hungara Radio. Ŝi fondis 2 premiojn, unun por ĵurnalistoj, la alian por tiuj, kiuj bele prononcas la hungaran lingvon.

Verkoj (selekto)
----------------

* *Beszélni nehéz* (Paroli malfacile), skriba formo de serio aŭdebla en la Hungara Radio

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Blanka Péchy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 393219
* GND: 1168284570
* LCCN: n82142363
* VIAF: 121437417
* ISNI: 0000 0000 8014 0345
 |
**TOLLAS Júlia A.** (tolaŝ) estis hungara pentristino, grafikistino, ilustristino naskita en Csombord la 5-an de septembro 1911 kaj mortinta en Baia Mare la 25-an de decembro 1991. Ŝi estis la edzino de pentristo László András.

Biografio
---------

Ŝi finis la kolegion en 1928 en Aiud kaj inter 1928 kaj 1934 ŝi studis en Kluĵo kaj Temeŝvaro en belartaj lernejoj. Ŝi akiris diplomon de desegninstruisto en 1935 en *Belarta Akademio* de Bukareŝto. En 1938-39 ŝi studvojaĝis en Italujo, Belgujo kaj Nederlando. Inter 1940 kaj 1944 ŝi estis kunlaborantino de Anatomia Instituto de Universitato Ferenc József en Koloĵvaro. En 1944-46 ŝi instruis desegnon, en 1947-49 ŝi estis kunlaborantino de Dolgozó Nő, denove instruistino en Belarta Mezlernejo*.*

Verkoj
------

* *Hány óra?*, versa bildlibro, 1957,
* *Kikindai mese*, (kun Zoltán Veress, 1957,
* Kemény János: *Kicsinyeknek*, ilustracioj, 1958,
* *Kicsi Jóska*, versa bildlibro (kun Pál Jancsik, 1961,
* Horváth Imre:*Csupa titok*, ilustracioj, 1963,
* *Melyik vagy te?* porinfanaj poemoj kun Lili Marton, ilustracioj 1970.

Fonto
-----

* Ki Kicsoda Aradtól Csíkszeredáig, Pallas-Akadémia, 1997.
**Niedzica**, slovake **Nedeca**, hungare **Nedec** estas vilaĝo en Pollando, en provinco Malgrandopolio, en vojevodio Nowy Sącz, en Distrikto Nowotarski.

Fortikaĵo de Niedzica
Panoramo de Niedzica
Preĝejo om. al St. Bartolomeo en Niedzica

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Supermara alteco: 560 m
* Loĝantaro: 1600
* Poŝtkodo: 34-441
* Telefonprefikso: +(48)18
* Aŭtokodo: KNT
* koordinatoj: 49° 26' N, 20° 18' E

Situo
-----

Niedzica situas en Karpatoj en valo, laŭ Dunajec (kontraŭe troviĝas Czorsztyn), laŭ traira flankovojo. Spišská Stará Ves troviĝas 6 km-ojn for.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1320. Iom poste familio Drugeth konstruis fortikaĵon. Baldaŭe la loko apartenis al familio Szapolyai (sapojai). En 1412 tie okazis hipotekado por 16 urboj. La poloj okupis la vilaĝon, kiun Emeriko Szapolyai reokupis en 1470. La fortikaĵestro iĝis Sigismondo Kauffang, kiu komencis rabadi en la ĉirkaŭaĵo, tial en 1553 Francisko Bebek arestis lin, fine Kauffang estis mortigita en Vieno. En 1772 tie okazis la reaĉetado de la urboj. Familio Horváth renovigis la fortikaĵon en la 18-a jarcento. Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Hungario, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesújfalu, poste al Pollando. En 1939 Slovakio okupis la vilaĝon kaj ĝis 1945 apartenis al Slovakio.

Vidindaĵoj
----------

* paroĥa katolika preĝejo el la 14-a jarcento
* katolika (iam kalvinana) preĝejo omaĝe al Sankta Bartolomeo el la 15-a jarcento, en 1991 renoviĝis
* fortikaĵo, nun muzeo

Famuloj
-------

En la iama Nedec naskiĝis hungara episkopo Imre Pongrácz.

* Niedzica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Niedzica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Júlia Majoros** [majoroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Majoros Júlia** estas hungara aktoro.

Júlia Majoros naskiĝis la 6-an de majo 1941 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Júlia Majoros akiris aktoran diplomon en privata aktorlernejo de Kálmán Rózsahegyi en 1961. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Gárdonyi Géza. Ekde 1963 ŝi estis videbla en malgrandaj teatroj, scenejoj. Inter 1986-1989 ŝi estis membro de Teatro Petőfi (Veszprém), poste ŝi ne ligiĝis al teatra trupo. Ŝi kantis ankaŭ en operetoj.

Ŝiaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* William Shakespeare: *Multa Bruo pri Nenio* - Ursula
* Sándor Petőfi: *Az apostol* (teatra versio) - korusano
* Gyula Krúdy: *A vörös postakocsi* - franca fraŭlino
* Zsigmond Móricz: *Égi madár* - Panni
* Endre Fejes: *Mocorgó* - putino
* Pál Ábrahám: *Bál a Savoyban* - Lilly

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 739310
 |



* Portalo pri Biografio
Tradiciaj kurdaj pladoj 
La **kurda kuirarto** konsistas el vasta vario de manĝaĵoj preparitaj de la kurda popolo. Ekzistas kulturaj similecoj inter la kurdoj kaj iliaj tujaj najbaroj de Irano, Turkio, Irako, Sirio kaj Armenio. Kelkaj pladoj, kiel la birjano, estas kundividitaj kun la Barata subkontinento. Kurda kuirarto estas tipa de okcidentazia kuirarto.
 
Ampleksa vario el fruktoj kaj legomoj estas inkluzivita en la kurda dieto. Ŝafidaĵo kaj kokidaĵo estas la ĉefaj viandoj. Matenmanĝo estas kutime plata pano, fromaĝo, mielo, jogurto el ŝafina lakto aŭ bovina lakto, kaj glaso da nigra teo. Por tagmanĝo, ŝafidaĵo kaj legomoj estas kuiritaj en maldolĉa tomata saŭco por ellabori kuiraĵon, kiu kutime serviĝas kun rizo kaj la saletaj pladoj kutime serviĝas kun rizo aŭ plata pano. En Kurdio la klimato kaj grundo estas taŭgaj por kultivi vinberojn, granatojn, figojn kaj nuksojn. Kurda mielo havas mildan klaran guston kaj ofte estas vendita kun mielĉelaro. Kurdistano ankaŭ produktas laktaĵojn de ŝafinaj kaj bovinaj devenoj. La kurdoj faras multajn specojn de kofto kaj kibeo, ravioloj farĉitaj per per viando.

* Kategorio Kurda kuirarto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En diferenciala geometrio, la **kurbectensoro de Ricci** estas simetria duaranga tensora kampo, kiu estas kontrahaĵo de la kvararanga rimana kurbectensoro.

Difino
------

Ni uzas indican notacion por tensoroj. Se {\displaystyle (M,g\_{ij})} estas rimana sternaĵo, do oni difinas la rimanan kurbectensoron

{\displaystyle \operatorname {R} \_{ijk}{}^{l}}
de kvara rango. La **kurbectensoro de Ricci** estas la kontrahaĵo

{\displaystyle \operatorname {Ric} \_{ij}=\operatorname {R} \_{ikj}{}^{k}}.
Ĝi estas tensora kampo de dua rango.

Propraĵoj
---------

La kurbectensoro de Ricci de rimana sternaĵo estas simetria tensora kampo:

{\displaystyle \operatorname {Ric} \_{ij}=-\operatorname {Ric} \_{ij}}.
Je la ĝenerala teorio de relativeco, la vakua solvo de la kampekvacioj de Einstein estas rimana sternaĵo, kies kurbectensoro de Ricci estas nul. Tia rimana sternaĵo nomiĝas **Ricci-plata sternaĵo**.

Historio
--------

La kurbectensoro de Ricci nomiĝas laŭ la itala geometro Gregorio Ricci-Curbastro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eric W. Weisstein, *Ricci curvature tensor* en MathWorld.
**Bad Liebenstein** estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wartburg de la federacia lando Turingio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wartburg de la federacia lando Turingio. Fine de decembro 2021 la komunumo havis 7 700 loĝantojn.

Historio
--------

En klimate favora situo ĉe la sudokcidenta rando de Turingia Arbaro istalitis kuracbanejo post unuigo de la vilaĝoj Grumbach kaj Sauerborn en la 1801-a jaro. Origo de la nomo estas la Burgo Liebenstein el la 13-a jarcento. De la ruino kiu troviĝas sur la 465 metrojn alta monteto Schloßberg kun belega panoramo ankoraŭ ekzistas kelkaj defendmureroj kaj restaĵoj de gotika palaco. La burgo estis ĝis 1673 en la posedo de la senjoroj de Stein, post kies linia estingiĝo ekregis Saksio-Gotao respektive Saksio-Meiningen.

La dukoj de Saksio-Meiningen floregis Bad Liebenstein kiel kuraclokon je la fino de la 19-a jarcento. En la jaro 1800 la duka kastelo alikonstruitis je kuraccentro troviĝante en parko kun gotika kapelo. Hodiaŭ ĝi estas ripozumdomego. Jam ĉirkaŭ la jaro 1610 la kvalito de la Kasimira fonto laŭditis. La kuracloko iĝis moda kuracejo dum la tempo de Goeto. La kuracisto Adolf Martini, fondinto de la malvarmakva kuracejo de Elgersburg, vokitis al Bad Liebenstein. La pozitiva efiko de la akvo ĉe homoj laborantaj je problemoj kora, moviĝaj, kardiovaskulsistemaj daŭras ĝis nun.

El la periodo de spekulanto-kompanioj datumas ankoraŭ kelkaj aliaj klasikismaj konstruaĵoj - la iama princejo, la paroĥeja kirko, la t.n. Fontotemplo, la trinkejo kaj diversaj vilaoj. Menciindas ankaŭ la fortimpresa Hotelo Müller. Freskoj faritaj laŭ la skizoj de Adrian Ludwig Richter admirindas en la domo *Villa Feodora* el la 1860-a jaro.

Vidindaĵoj en la ĉirkaŭaĵo
--------------------------

Vizitindas en la proksimeco Trusetal-akvofalo, la pejzaĝoj ĉirkaŭ Großer Inselsberg kun multaj migradceloj, Lutero-obelisko apud Steinbach (Wartburgkreis) ĉe la loko kie Lutero arestitis antaŭ sia forpreniĝo al Wartburg, Kastelo Altenstein. Gravis ankaŭ kiel porinfanĝardenistina trejnejo Kasteleto Marienthal en la kvartalo Schweina.

Notoj
-----

1. ↑  Pri la agadoj de Martini

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (germane)

flanka palaco *Hofmarschallsamt* de la kastelo
kastelo *Mariental* ("maria valo")
kastelo *Glücksbrunn* ("fonto de feliĉo")
la historia poŝtejo

* Kategorio Bad Liebenstein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rUrbaj kaj neurbaj komunumoj en la distrikto Wartburg |
| --- |
| Amt Creuzburg | Bad Liebenstein | Bad Salzungen | Barchfeld-Immelborn | Berka vor dem Hainich | Bischofroda | Buttlar | Dermbach | Eisenach | Empfertshausen | Frankenroda | Geisa | Gerstengrund | Gerstungen | Hallungen | Hörselberg-Hainich | Krauthausen | Krayenberggemeinde | Lauterbach | Leimbach | Nazza | Oechsen | Ruhla | Schleid | Seebach | Treffurt | Unterbreizbach | Vacha | Weilar | Werra-Suhl-Tal | Wiesenthal | Wutha-Farnroda | la distrikta blazono |

 |
**Novell** estis Usona kompanio de softvaro kaj servoj kun ĉefsidejo en Provo (Utaho). Ĝia plej signifa produkto estis la plurplatforma reta operaciumo konata kiel Novell NetWare. Sub la gvidado de ĉefa afergvida oficisto Ray Noorda, NetWare iĝis la dominanta formo de retoj de personaj komputiloj dum la dua duono de la 1980-aj jaroj kaj unua duono de la 1990-aj jaroj. Ĉe ĝia kulmino, NetWare havis 63-procentan parton de la merkato por retaj operaciumoj kaj ekde la fruaj 1990-aj jaroj ekzistis pli ol duona miliono da NetWare-bazitaj retoj instalitaj tutmonde ampleksante pli ol 50 milionojn da uzantoj. Teĥnologio de Novell kontribuis al la apero de lokaj retoj, kiuj delokigis la dominantan modelon de ĉefkomputiloj kaj ŝanĝis komputadon tutmonde. Novell kontribuis fari el valo de Utaho la fokuson de teĥnologia kaj softvara disvolvo.

Dum la fruaj ĝis mezaj 1990-aj jaroj, Noorda provis konkuri rekte kun Microsoft akirante Digital Research, Unix System Laboratories, WordPerfect, kaj la Quattro Pro divizion de Borland. Tiuj movoj ne funkciis, kaj NetWare komencis perdi merkatparton post kiam Microsoft kunpakis retservojn kun la operaciumo Windows NT kaj ĝiaj posteuloj. Malgraŭ novaj produktoj kiel ekzemple Novell Directory Services kaj GroupWise, Novell eniris longan periodon de malkresko. Poste Novell akiris SUSE Linux kaj provis refokusigi sian teĥnologian bazon. Malgraŭ konstruado aŭ akirado de pluraj novaj specoj de produktoj, Novell ne trovis konsekvencan sukceson kaj neniam reakiris sian pasintan superecon.

La firmao estis sendependa entrepreno ĝis ĝi estis akirita kiel tute posedata filio fare de The Attachmate Group en 2011, kiu siavice estis akirita en 2014 fare de Micro Focus International. Novell-produktoj kaj teĥnologioj nun estas integritaj ene de diversaj Micro Focus-divizioj.

Vidu ankaŭ
----------

* Novell NetWare
* openSUSE

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Novell en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Chapter 6 of Dr. Roy Winkelman's guide to networks (angle)
La **Hidroelektra Stacio de Ajba** (mallongigo *HE Ajba*) estas unu el la plej malgrandaj kaj pli novaj hidro-elktraj stacioj en Slovenio. Ĝi staras sur la rivero Soĉa, proksime de la vilaĝo Ajba en la komunumo de Kanal ob Sochi en Regiono de Goriška. Ĝi estas operaciita de Soške *elektrarne* Nova Gorica.

La hidroelektra stacio estis konstruita por certigi la minimuman ekologie akcepteblan flukvanton de la Soĉa rivero en ĝia fluejo. Ĝia fluo postulas almenaŭ 2.5 m³/s. La stacio estis konstruita en 2008 kaj uzas akvon de la Ajba Akvorezervejo por operaciigi ĝin. La digo estis konstruita en 1939 kiel parto de la Plave hidroelektra stacio.

La hidroelektra stacio Ajba, kune kun HE Plave, HE Plave 2 kaj la Avče pumpostacio, uzas la akvon de la dependejo de Ajba.

Teknika priskribo
-----------------

HE Ajba estas fluanta stacio kun unu vertikala turbino de 0.25 MW. Jara produktado estas ĉirkaŭ 1400 MWh. La gradiento uzita estas 10.2 — 11.7 m.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2015-09-24 per la retarkivo Wayback Machine
*
**Tibor Farkas** [farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Farkas Tibor** estis hungara arkitekto pri internaj spacoj, arkitekto.

Tibor Farkas naskiĝis la 3-an de novembro 1953 en Szolnok.

Biografio
---------

Tibor Farkas maturiĝis en industriarta mezlernejo en Budapeŝto en 1972, poste li akiris diplomon en Arta Altlernejo Moholy-Nagy en 1980. Liaj plej gravaj instruistoj estis György Szrogh, György Jánossy (arkitekto), Margit Potyondi kaj Zsófia Csomay. Post la diplomo li okupiĝis ankaŭ pri fasonadoj pri mebloj kaj firmaoj, renovigaj laboroj de konstruaĵoj. Li ricevis premiojn en 1984 kaj 2001.

Elektitaj planitaj internaj spacoj
----------------------------------

* urbodomo kaj kulturdomo de Nagykőrös
* vendejego en Kecskemét
* hotelo de Kiskunhalas

Elektitaj grupaj ekspozicioj
----------------------------

* Arthalo Budapeŝto (1980, 1983)
* Hungara Muzeo pri Metia Arto (2003)
* Palaco Vigadó (2018)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 692637
 |
**Ferenc Taky** [taki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Taky Ferenc** estis hungara inĝeniero, profesoro.

Ferenc Taky  naskiĝis la 5-an de marto 1905 en Kaposvár. Li mortis la 29-an de septembro 1968 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ferenc Taky frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato palatino József en 1927. Post siaj studoj li estis asistanto samloke, krome li laboris ankaŭ en entrepreno. Inter 1929 kaj 1945 li estis inĝeniero en la ĉefurba elektra servo. Depost la 2-a mondmilito li revenis al la universitato kiel lektoro, ekde 1951 kiel docento. Li fondis novan katedron pri elektrotekniko en 1952, poste li gvidis ĝin, eĉ li estis vicdekano. Dum la Hungara revolucio de 1956 la studentoj elektis lin revolucia universitatestro (ne rektoro). Post falo de la revolucio komence li ricevis mallaŭdon, poste li devis labori en instituto. En 1964 li akiris plian diplomon, poste li estis docento 2 jarojn en Kemia Universitato de Veszprém. Ĝis la emeritiĝo li laboris precipe en instituto. En 1968 li ricevis la titolon titulara profesoro. Post la morto depost la socialismo la universitato nuligis la eksigon (en 1957).

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Világítási berendezések szerelése* (1943)
* *Épületek villamos berendezései* (1951) - studenta lernolibro
* *A világítástechnika alapjai* (1967)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en la universitato (1991)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Ferenc Taky en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)