recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Vincent Rose** (naskiĝis la 13-an de junio 1880 en Palermo; mortis la 20-an de majo 1944 en Rockville je Novjorkio) estis italdevena usona pianisto, violonisto, komponisto kaj bandestro.

Partituro "Mummy Mine" de Richard Coburn kaj Vincent Rose

Kariero
-------

Titolpago de „Avalon", komponita de Rose
Vincent Rose alvenis en 1897 al Usono kaj laboris komence kiel pianisto kaj violonisto en Ĉikagaj orkestroj; li estis poste ekde la fruaj 1920-aj jaroj populara bandestro en suda Kalifornio, kie li koncertis kun sia *Montmartre Orchestra* kaj surdiskigis por diskeldonejo Victor; Harry Owens tiam estis lia trumpetisto, antaŭ ol li fondis sian propran bandon. La kanto *Linger Awhile*, kiun Owens kaj Rose verkis komune, fariĝis furoraĵo, kiu famigis la bandon tutlande. Kun la sama bandopersonaro li pli malfrue ankaŭ surdiskigis por Columbia Records kiel *Hollywood Orchestra*. Finfine li forlasis Kalifornion, tenis dungitecon en *College Inn* je Ĉikago kaj ekloĝis poste en Novjorko, kie li koncertis en Hotelo Ritz-Carlton. Sub la nomo *Vincent Rose and His Orchestra* tiam okazis pluaj sonregistradoj en la 1930-aj jaroj, ekz. por Gennett, Perfect kaj Banner.

Rose estis krom tio tre aktiva komponisto kaj kantoverkisto, kiu publikigis pli ol 200 kantojn; al liaj sukcesaj pecoj apartenis en 1920 *Whispering*, *Avalon*, kun kantoteksto de Al Jolson kaj Buddy DeSylva, kiu malgraŭ disputo pro plagiato fariĝis sukcesego por Jolson. En 1923 sekvis *Linger Awhile*, *Pardon Me, Pretty Baby* (1931), *The Umbrella Man* (1938) kaj en 1940 krome *Blueberry Hill*, kun kiu Fats Domino atingis en la jaro 1956 la plej grandan sukceson de sia kariero. Fine de la 1930-aj jaroj kaj komence de la 1940-aj jaroj Rose kaj amikaj kantverkistoj formis la grupon *Songwriters On Parade*, kiu koncertis en la marbanlokoj de la orienta marbordo de Usono.

Literaturo
----------

* Leo Walker: *The Big Band Almanac.* Ward Ritchie Press, Pasadena 1978, ISBN 0-306-80345-3.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 396883
* GND: 1079110267
* LCCN: no99002472
* VIAF: 32264584
* ISNI: 0000 0001 2126 9525
* SUDOC: 252344820
* BNF: 148430777
* MBA: d0b3a8d3-806b-4362-b2e6-944e4729c3b6
* NLA: 35770651
* NKC: mzk2011649809
* BNE: XX933945
 |
**Vincenz Grimm,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Grimm Vince** estis aŭstra-hungara grafikisto, litografo, presisto, kartografo, ŝakisto. Lia persona nomvarianto estis *Vincent*.

Vincenz Grimm
Vincenz Grimm  naskiĝis la 15-an de marto 1801 en Vieno, li mortis la 15-an de januaro 1872 en Pest (urbo).

Biografio
---------

Vincenz Grimm translokiĝis al urbo Pest en 1823, li lernis la hungaran lingvon. Komence li estis familia edukisto, poste skribisto-desegnisto en firmao. En 1831 li akiris vendejon pri artaĵoj, en la sekva jaro li establis ankaŭ bibliotekon pri muzikaj notacioj. Pro la politika subpremo nur en 1842 li ricevis la permeson establi presejon. En la sekva jaro li vendis la plenan vendejon kaj establis presejon. Lia hejmo estis renkontiĝo de famuloj. Tiutempe li estis ankaŭ elstara ŝakisto. Li senpermese presis politikaĵojn de Lajos Kossuth kaj kun permeso poemojn de Sándor Petőfi. Dum la Hungara revolucio de 1848 li parte planis kaj presis la hungarajn monbiletojn. Post falo de la liberecbatalo li rifuĝis al la Osmana Imperio, kie li prenis la turkan ŝtatanecon por eviti la areston en Habsburga Imperio. Li estis kartografo por la turka armeo. En 1866 li ricevis amnestion kaj revenis al Pest.

Elektitaj grafikaĵoj
--------------------

* Familio PetőfiFamilio Petőfi
* Poemo de Petőfi (kovrilpaĝo)Poemo de Petőfi (kovrilpaĝo)
* Poemo de Petőfi (kovrilpaĝo)Poemo de Petőfi (kovrilpaĝo)
* Ferenc DeákFerenc Deák
* Lajos AulichLajos Aulich
* Hungara bankbiletoHungara bankbileto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildo

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 629786
* GND: 1083842110
* VIAF: 81814203
 |
**Vincenzo NAVARRO** (Ribero, la 22-an de junio 1800 - Sambuca di Sicilia, la 5-an de aŭgusto de 1867) estis itala poeto kaj eminenta sicilia eminentulo.

Kuracisto kaj kuraĝa verkisto, li naskiĝis en la sino de bonhava familio de la epoko. Pro sia delikata sanstato, li pasigis sian infanaĝon, devigita resti en diversaj vilaĝoj apud Ribera, kiel Sciacca, Caltabellotta kaj Burgio. En la aĝo de 16 li moviĝis al Girgenti (nun Agriĝento), kie li sekvis siajn studojn en la Seminario. Li komencis studi juron ĉe la Universitato de Palermo, sed sub premo de sia patro, li plu studadis medicinon kaj diplomiĝis en 1823.

Ankoraŭ ne dudek jarojn aĝa li publikigis du volumojn da poemoj, kie ĉiuj liaj sentoj kaj lia granda deziro komuniki brilis. El tre patriotaj idealoj kaj de bona kaj sentema animo, li estis tre estimata en kaj ĉirkaŭ Ribera, kaj samtempe estis estimata pro sia medicina trejnado, kiu permesis al li akiri resanigojn konsideritajn mirindajn kaj miraklajn. Sed mankis homoj, kiuj montris sin malamikaj kun malrespekta kalumnio, sed ili ĉiam sciis kiel reagi per nekutima ĝentileco kaj kun tiel noblaj manieroj, kiuj baldaŭ silentigis ilin. Li ankaŭ havis seniluziiĝojn kaj amarecon, kiu ofte kondukis lin for de Ribera.

* Kategorio Vincenzo Navarro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636719
* VIAF: 89257420
* SUDOC: 199382891
* ICCU: PALV015492
 |
**Vincențiu Babeș** [vincenciu babeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Babes Vince** estis hungaria rumana politikisto, parlamentano, ĵurnalisto, juristo, unu el la fondintoj de Rumana Akademio (1866). Lia origina nomo estis *Vincențiu Călușăr*, lia filo estis Victor Babeș.

Vincențiu Babeș
Vincențiu Călușăr  naskiĝis la 21-an de januaro 1821 en Hungara reĝlando en Hodony (nuntempa Hodoni en Rumanio), li mortis la 3-an de februaro 1907 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Vincențiu Babeș frekventis mezlernejojn en Temeŝvaro, Karlóca kaj Szeged, poste li akiris teologian diplomon en Arad (urbo), fine juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Ekde 1845 li estis juristo en Pest (urbo), poste en Arad. Li interesiĝis ankaŭ pri István Széchenyi. Dum la Hungara revolucio de 1848 li kontribuis en gazetoj kaj li konatiĝis kun Ioan Dragoș. En 1849 li estis nomumita inspektoro de rumanaj lernejoj en Limgarda zono, sed en fino de la jaro li eklaboris en Vieno kiel juristo. Li edziĝis en 1951, li ricevis la titolon kortega konsilisto en 1859. Inter 1863-1869 li laboris en Pest en juĝejo, poste li estis advokato. Li estis parlamenta deputito en la porokaza parlamento en 1861, poste inter 1865 kaj 1887, kie li estis la plej grava aktivisto de la rumanaj interesoj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Die Sprach- und Nationalitätenfrage in Österreich* (1860)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* rumanlingva biografio kun foto[*rompita ligilo*]
* rumanlingva biografio kun foto
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 591283
* GND: 119302497
* LCCN: n81008219
* VIAF: 3277692
* ISNI: 0000 0000 2208 7697
* SUDOC: 079973671
 |
**Viniegra de Abajo** [biNIEgra deaBAĥo] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Supra Najerilla, inter Nova Kamero kaj Sierra de la Demanda, kaj en ties plej suda parto, nome *Las 7 Villas*. 

La municipa teritorio de Viniegra de Abajo, en la sudokcidento de la regiono.

Geografio
---------

Ĝi estas je 881 metros de altitudo super la marnivelo, kaj distas 74 km de Logronjo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj 50 de Nájera. Tra Viniegra pasas la rivero Urbión, kiu elfluas en montaro Picos de Urbión, ene de la municipa teritorio. La loĝloko estas ĉe la montaro Sierra de la Demanda, kiu havas grandajn arbarojn de fagoj, pinoj kaj kverkoj.

Historio
--------

La trovoj de tomboj kaj de steleo de visigotoj en la urba kerno mem, sugestas la ekzistadon de visigota setlejo. Laŭ la nomo Viniegra de Yuso, aperis inkludita en la listo de 44 loĝlokoj kiuj formis la Senjorlandon de Kameros, donita en 1366 de Henriko de Tratámara al la kavaliro Juan Ramírez de Arellano, pro lia apogo en la lukto kontraŭ Pedro la 1-a. Ekde tiam ĝi apartenis al la senjorlando de la grafoj de Aguilar kaj Inestrillas, heredintoj de la domajno de Kameros, laŭ aperas konstatita en la *Katastro* de la Markizo de la Ensenada de 1751. 

En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la komenco de la 20-a jarcento oni perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn ĝis la nunaj 80.

Aktualo
-------

* La ekonomio baziĝas fundamente sur la brutobredado de ŝafoj, kaproj, bovoj kaj ĉevaloj. La historia tradicio de transmigra brutobredado devenas el prospero de la 16-a jarcento.
* Estas ankaŭ forstado de poploj, pinoj, kverkoj kaj eĉ restaĵoj degraditaj de indiĝena prakverkaro.
* Estas famaj la trutoj de riveroj Najerilla, Urbión kaj alfluantoj.
* La ĉasado de aproj kaj kapreoloj, kun la pasejoj de kolomboj, ludas gravan rolon en Viniegra.
* La agrikulturo temas nur pri fruktoĝardenoj por propra konsumado kultivataj ĉe la loĝloko.

La loĝantaro estas tre maljuna. Vizitindaĵoj estas la preĝejo kaj ermitejoj, montara pejzaĝo, ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795696
* LCCN: n2014022661
* VIAF: 308230319
 |
Vinjeta kadro de William Brown Macdougall.
**Vinjeto** estas malgranda ornama desegnaĵo, metita jen ĉe la komenco jen ĉe la fino de libro aŭ de ĉapitro kaj en la Mezepokaj manuskriptoj, komenca litero, ornamita ofte per vinberaj ĉiroj. Kaj tiu deveno derivas ankaŭ la nomo, ĉar vitejo estas *vinea* en la latina, *viña* en la hispana, kaj de tie *viñeta* ktp.

Laŭ Francisko Azorín **vinjeto** estas *Desegnaĵeto por ornami libron, metita ĉe la komenco aŭ ĉe la fino de ĉapitro.* Li indikas etimologion el la latina *vinea* (vinberujo). Kaj li aldonas la terminon *vinjeti*, por desegni vinjeton; ilustri libron per vinjetoj.

En filatelo la termino *vinjeto* utilas ĉu por la centra bildo de la poŝtmarko, ĉur por aparta paperaĵo sen poŝta valoro, sed kiu foje akompanas bilde la poŝtmarkon kaj formas parton kun ĝi el artaĵo.

Notoj
-----

1. ↑  NPIV  Alirita la 14an de Januaro 2018.
2. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 210.
3. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Vinjeto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Vinkovci,** hungare **Vinkovce** estas urbo en Kroatio.

dekstra

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 94 km²
* Supermara alteco: 78 m
* Loĝantaro: 35 900
* Poŝtkodo: 32 100
* Telefonprefikso: 32
* Aŭtokodo: VK

Urbomezo de Vinkovci

Situo
-----

Vinkovci situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Vukovar-aŭtoŝoseo inter Zagrebo-Beogrado, tie kruciĝas fervojoj Zagrebo-Vukovar kaj Osijek-Beogrado, fine estas fervoja linio al Bosnio.

Historio
--------

La loko estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko, dum la ferepoko keltoj loĝadis tie, poste la romianoj havis tie urbon *"Cibalia"*. En la 3-a jarcento Cibalia iĝis episkopejo. Post la mezepoko la urbo apartenis al la Osmana Imperio, poste al la Habsburga Imperio, kiel limogarda zono. La lernejo ekfunkciis en 1762. Ĝis Traktato de Trianon Vinkovci apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Szerém, al distrikto de *Vinkovci*, kies distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.

Vinkovci troviĝas en la plej malhela departemento

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo
* muzeo

Famuloj
-------

En Vinkovci mortis oficiro Stephan Schulzer von Müggenburg.

Ĝemelurboj
----------

* Nord-Makedonio Ohrid, Nord-Makedonio
* Kroatio Koprivnica, Kroatio
* Bosnio Široki Brijeg, Bosnio kaj Hercegovino
* Italio Camponogara, Italio
* Germanio Kenzingen, Germanio
* Hungario Kőbánya, Hungario

* Kategorio Vinkovci en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 268805
* GND: 4108282-5
* LCCN: n82044714
* VIAF: 144265842
* ISNI: 0000 0004 0466 7881
* NKC: ge540141
 |
rekonstruo de vikinga setlejo
**Vinlando** estas nomo, kiun Island-Gronlanda vikingo Leif Eriksson donis al landaĵo en nord-orienta Nordameriko, kie li ĉirkaŭ la jaro 1000 surteriĝis - supozeble kiel unua eŭropano en Ameriko.

Pri la vojaĝoj al Vinlando parolas du islandaj epikaj verkoj, La sagao de la Gronlandanoj kaj La sagao de Ruĝa Eriko. Laŭ la unua sagao, la malkovron faris Bjarni Herjfulsson, kies ŝipo veturis ĉirkaŭ 986 al Gronlando, sed forta vento pelis ĝin okcidenten. Oni supozas laŭ la priskribo, ke li preterŝipis nunan orientan marbordon de Kanado kaj reŝipis al Gronlando. 

Ĉ. 1000 Leif Eriksson ŝipveturis kun 35-membra skipo por retrovi la teron, kiun Bjarni hazarde trovis. La ekspedicio de Leif unue trafis glacian, senarbaran teron, kiun nomis Helluland. Ili ŝipis pli poste suden kaj alvenis en ebena, arbara regiono, kiun ili nomumis *Markland*. Ili pluŝipis suden kaj trovis la moder-klimatan arbaran regionon, kiun oni nomumis *Vinland* (lando de la vino). Oni konstruis tie loĝejojn kaj esploris la ĉirkaŭon. Frato de Leif, Thorvald ekveturis en 1003 kaj plenumis du jarojn en Vinlando. 

En 1004 (aliaj fontoj en 1010), Thorfinn Karlsefni gvidis grupon de 130 personoj (aŭ 65) al Vinlando, ĉar li aŭdis de Thorvald, ke sur la nova lando kreskas la vito nature. Ili komercis kun la indianoj, sed interbatalis jam en la tria jaro, tiel ili reveturis al Gronlando. En 1013, filino de Ruĝa Eriko, Freydis ekigis novan, sensukcesan ekspedicion al Vinlando. Tio estis la lasta provo de la vikingoj akiri Amerikon.

La arkeologo Helge Ingstad malkovris en 1963 restaĵojn de la vikingaj setlejoj, en norda parto de Nov-Funlando, ĉe L'Anse aux Meadows. La radiokarbona analizo montris, ke la restaĵoj estas el ĉirkaŭ 1000. 

Ankaŭ mencias Nord-Amerikon kiel „landon de la vino", la kroniko de Adamus Bremensis el 1075.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ĉi tiu artikolo legita esperante ĉe YouTube

Vidu ankaŭ
----------

* Mapo
Vitejoj de Cafayate, en la Provinco Salta kie troviĝas la plej altaj vitejoj de la mondo.
La **argentina vino** produktiĝas ĉefe kaj tradicie en la provincoj Mendoza, San Juan, Salta, La Rioja, Kordobo, Katamarko kaj en la lastaj jardekoj ekproduktiĝis en la provincoj Neŭkeno, Río Negro, Entre Ríos, Ĉubutio, Bonaero kaj Santa Fe.

La vino estas la nacia trinkaĵo de Argentino. Argentino estas la ĉefa produktanto de vino de Latinameriko kaj la kvina plej granda produktanto el la tuta mondo, same kiel la naŭa eksportanto el la tuta mondo. La kvalito de la vino argentina kreskis senhalte en la lastaj jaorj, akirante terenon en la monda merkato: nur en 2010 la vendado al la ekstero atingis 650 milionojn da usonaj dolaroj, kio estas kresko de 17% rilate al 2009, markante novan historian registron. Tiu eksploda kresko rezultis en la fakto ke Argentino en 2010 anstataŭis Ĉilion kiel ĉefa vendanto de vino en Usono, kiu estas la plej grava merkato en la mondo de vino.

La vino en la argentina kuirarto
--------------------------------

La vino estas klasika elemento de la kuirarto de Argentino, sekve de ingrediencoj kiaj la olivoleo, la citrono, la ajlo, la cepo kaj la laŭro, ĉio propra de la **mediteranea kuirarto**. Malfacilus imagi tagmanĝon aŭ vespermanĝon argentinan, ĉefe se temas pri la tipa argentina *asado* (viandorostaĵo), kie mankus vino.  

Vinregionoj en Argentino.
Ĝis la eko de la granda enmigrado transatlantika devena el Italio, Hispanio, Okcitanio kaj eĉ el Grekio dum la dua duono de la 19a jarcento, la gusto de la argentina kriola urba loĝantaro centriĝis en la ruĝa vino por surtabla konsumado, kiaj *priorato*, dum la rura kaj duonrura loĝantaro gaŭĉa trinkis iajn tipojn de *arrope* el fermentita vinbero, kaj foje *aloja* el vinbero. Preskaŭ ĉiuj tiuj vinoj estas ene de la ampleksa klasigo de la ruĝa vino nome hispane *vinos tintos*. Dum la dua duono de la 20a jarcento la urba loĝantaro translokiĝis al nova gusto porblankaj kaj rozkoloraj vinoj.

Pro ties enradikigo en la eŭropa kulturo, la argentinanoj estas grandaj konsumantoj de vino: en 2006 la konsumo estis de averaĝe 45 litroj jare por persono.

Vidu ankaŭ
----------

* Vinbero
* Vito
* Vitejo
* vinregiono
* Vinkultivado
* Vinhistorio

Notoj
-----

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2015-05-02. Alirita 2014-04-26.
2. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2017-08-02. Alirita 2014-04-26.
3. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2016-03-08. Alirita 2014-04-26.
4. ↑
*Ĉi tiu artikolo temas pri la koloro viola. Ankaŭ ekzistas komunumo en Italio kiu nomiĝas Viola. Ne konfuzu kun violo (planto)*

|  |
| --- |
| #8000FF |

kolorcirklo
**Viola**, aŭ **violkolora**, estas la komplementa koloro de flavo. El la videbla spektro, tiu koloro rilatas al ondolongoj inter 380 nm kaj 440 nm. Violan koloron oni ekhavas miksante farbojn ruĝan kaj bluan. La vortoj "viola" kaj "violkolora" devenas de la nomo de la floro violo.

Tre similaj al la viola koloro estas la koloroj malva (miksaĵo de viola kaj roza) kaj purpura (miksaĵo de viola kaj ruĝa).

En diversaj kolormodeloj oni reprezentas la violan koloron jene:

* RVB: R = 0,5; V = 0,0; B = 1,0.
* CMFN: C = 0,5; M = 1,0; F = 0,0; N = 0,0.

|  |
| --- |
| #8000FF |

Vidu ankaŭ
----------

* Lila
* Maĝenta
* Malva
* Purpura

Notoj
-----



|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKoloroj |
| --- |
| Nuancoj de griza: | blanka • griza • nigra |
| Ĉielarko: | ruĝa • oranĝa • flava • verda • blua • indiga • viola |
| RGB / CMYK: | ruĝa (R) • verda (G) • blua (B) • cejana (C) • magenta (M) • flava (Y) • nigra (K) |
| Ceteraj: | bruna • kakia • lila • malva • okra • roza • rufa • turkisa |

 |

* Kategorio Viola (koloro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kostumo de franca servistino
**Vira servistino** estas seksa fetiŝismo kaj ankaŭ unu el oftaj praktikoj de BDSM. Temas pri kombinaĵo de hejma servisto kaj transvestado, kiam la subigita viro estas vestita en uniformon de servistino. Ties tasko sekve estas zorgi pri sia sinjorino en sia nova rolo komune kun ĉio, kio apartenas al ĝi.

Same kiel ĉe ĉiu alia seksa praktiko dependas sole de deziro de aktantoj, kiel okazu la reedukado de kunulo en viran servistinon. Sed ĝenerale oni konsideras, ke la viro en tiu ĉi rolo devas subiĝi al sia nova sekso kaj konduti laŭ ĝi. Konsisto de tio estas ekzemple similigo de virina voĉo, irmaniero, manieroj aŭ ankaŭ sidiĝado sur necesejo. La sinjorino proprumanta tian ĉi servistinon devas zorgi pri tiuj ĉi manieroj kaj gvidi la servistinon al ĝusta konduto kaj pureco.

Uniformoj
---------

### Franca uniformo

Ĝuste la plej ofta speco de uniformo por tiu ĉi seksa praktiko estas uniformo de franca servistino, kies mallonga jupeto malkovras pli da intimaj partoj. Ĝi ne bezonas esti sole en nigra koloro, sed eblas elekti ankaŭ el blua, ruĝa, rozkolora kaj pluaj koloroj.

### Angla uniformo

Pro sia konservativa mallarĝa longa tondo ĝi efikas per morigita maniero. Dum la vestiĝado de servistino en la anglan uniformon estas bezone zorgi pri ĉiuj preskribitaj reguloj.

Vidu ankaŭ
----------

* BDSM
* Transvestado
* Hejma servisto
* Seksa fetiŝismo
* Transvirino

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPraktikoj de BDSM |
| --- |
| Aĝoludo • Bestoludo • Deviga ambaŭseksemo • Deviga feminigo • Deviga samseksemo • Elektroludo • Fetiŝo • Fornifilio • Hundoludo • Hejma servisto • Katenado • Kastrado • Kaviaro • Laktado • Mumifikado • Pisado • Pugnokoito • Rololudo • Servistino • Seksbatado • Sidado sur vizaĝo • T/D • Toaleta sklavo • Torturado de vira generilo • Transvestado • Trejnado kun artefarita peniso • Trotado • Viola vergo • Vira servistino • Zono de ĉasteco |

 |
La nigra madono, "*La Bruneta*"
La **Virgulino de Moncerato**, (katalune Montserrat) populare konata kiel "*La Bruneta*" estas la patronino de Katalunio kaj estas unu el la sep patroninoj de Katalunio. La bildo troviĝas en la Monaĥejo de Montserrat, kiu estas simbolo por Katalunio kaj ĝi fariĝis pilgrimcelo por kredantoj kaj nepra vizito por turistoj.

Laŭ la legendo ĝi estis trovata de infanoj paŝtistoj en 880. Ili vidis lumon kaj trovis ĝin en la interno de groto. La episkopo volis translokigi la bildon al la urbo Manresa sed tio ne eblis pro la troa pezo de la statuo. La episkopo interpretis tion kiel la deziron de la virgulino resti en tiu loko kaj li konstruigis ermitejon, origino de la nuna monaĥejo. 

La bildo kiu nuntempe estas kultata estas romanika skulptaĵo de la 12-a jarcento el ligno ( poplo ), 95 centimetrojn alta. Ĝi reprezentas la Virgulinon kun la infano sidanta en ŝia sino. En ŝia dekstra mano ŝi tenas la terglogon; la infano levas la dekstran manon kiel bensigno kaj en la maldekstra tenas ananason. 

Kiel kuriozaĵo oni diru, ke tiu virgulino estas de nigra vizaĝo, kio maloftas en Okcidenta Eŭropo inter tradiciaj katolikaj figuroj kaj tio kialas pro la kromnomo Bruneta.

Vidu ankaŭ
----------

* ca:Mare de Déu de Montserrat
* ca: ca:Maria, mare de Jesús
* en:Incorruptibility
Virgulino de la Kandeloj (Tenerifo)
La **Virgulino de la Kandeloj** (hispane *Virgen de la Candelaria*) estas unu el la plej antikvaj titoloj de la Virgulino Maria. La liturgia festo estas celebrata en la tuta Katolika Eklezio la 2-an de februaro kaj la pleja festo okazas la 15-an de aŭgusto.

Bildo ŝia estas kultata en la Kanariaj Insuloj, ĉefe en Tenerifo (aperloko), kie ŝi estas populare konata kiel **La Bruneta**. Ŝi estas la Patronino de Kanarioj, kaj unu el la sep Patroninoj de la Aŭtonomaj Regionoj de Hispanio. La bildo troviĝas en la niĉo de la Baziliko de la Virgulino de la Kandeloj, en la municipo Candelaria en Tenerifo. 

Krom en Kanarioj la Virgulino de la Kandeloj estas la patronino de pluraj urboj de la Nova Mondo, kiaj: Medellín kaj Cartagena de Indias (Kolombio), Camagüey (Kubo) kaj Mayagüez (Puerto-Riko). La kultado al tiu maria nomo enradikiĝis en Peruo kaj ĝenerale en la anda altebenaĵo kaj aliaj nacioj de Ameriko. Ŝi estas kultata en lokoj kun grava kanaria loĝantaro, kie ofte oni uzas ĝin por reprezenti la Kanarian Arkipelagon.
**Walter LIPPMANN** [lipman], naskiĝis la 13-an de oktobro 1895 en Leipzig (Lepsiko), mortis en 1986 en Hamburgo, estis germano, doktoro pri juro, advokato kaj prokuroro, kaj direktoro de la gramatika sekcio de la Akademio. 

Lippmann faris multspecan propagandan laboron ekde 1908, instruis kaj aktivis per paroladoj kaj societa laboro. Li estis membro de la Lingva Komitato. Li tradukis literaturaĵojn, kunlaboris (plej ofte per kontrolado de manuskriptoj) en multaj literaturaj, gramatikaj kaj vortaraj verkoj. Li tradukis la Zamenhofan verkon "Lingvaj Respondoj" al la germana en 1921; La refleksiva pronomo en Esperanto en 1927; Raportoj de la Gramatika Sekcio de la Akademio (ekde 1924) kutime kun disertacioj pri lingvaj problemoj. En 1965 li estis distingita per honorbroĉo de GEA.

Lippmann elmigris en julio 1941 al Usono kaj fine de la 1940-aj jaroj, loĝanta en Filadelfio, estis membro de Amerika Esperanto-Akademio. En 1955 li revenis al Germanujo kaj ekloĝis en Hamburgo (Grillparzerstr. 4, I r.). En 1957 laboris ĉe li kelkajn monatojn Claus von Amsberg, la posta reĝin-edzo de Nederlando.

Literaturo
----------

Germana Esperanto-Revuo 1955, p. 112

Eksteraj ligiloj
----------------

* Libroj[*rompita ligilo*] de kaj pri Walter Lippmann en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo Arkivigite je 2007-12-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Artikoloj de kaj pri Walter Lippmann en Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA)


|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Altnivela programlingvo** estas programlingvo kun forta abstraktado de la detaloj de la komputilo. En komparo al malaltnivelaj programlingvoj, ĝi povas uzi naturlingvajn elementojn, esti pli facile uzebla, aŭ esti pli portebla trans platformoj. Tiaj lingvoj kaŝas la detalojn de CPU-operacioj — kiel ekzemple, modeloj de memorilo kaj administrado de amplekso.

Tiu pli da abstraktado kaj kaŝejo de detaloj intencas ĝenerale uzantamikigi la lingvon, kiam ĝi inkluzivas konceptojn de la problemdomeno anstataŭe de tiuj de la elektema maŝino. Altnivela lingvo izolas la ekzekutosemantikon da komputila arkitekturo el la programspecifo, do la procezo de programa evoluigado simpliĝas kaj komprenebliĝas kun respekto al malaltnivela lingvo. La kvanto de provizita abstraktado difinas la altnivelemon da programlingvo.

Konrad Zuse kreis Plankalkül, la unua altnivela programlingvo por komputilo. Tamen, oni ne efektivigis ĝin en sia tempo, kaj siaj originaj kontribuoj izoliĝis de aliaj evoluoj.

Lingvotrajtoj
-------------

La esprimo "altnivela lingvo" ne implicas tion ke la lingvo estas pli bona ol tiu de malaltnivelaj programlingvoj. Fakte, en rilato al la postulata sciprofundo pri kiel komputiloj funkcias, la inversa estus vera. Prefere, "altnivela lingvo" signifas la pli altan nivelon de abstraktado el maŝinlingvo. Produktive programi en antaŭfiksita malaltnivela lingvo povas bezoni detalan scion pri reĝistroj, memoradresoj kaj vokostako. Altnivelaj lingvoj ne traktas optiman programefikecon sed uzeblon — kun variantoj, tabeloj, objektoj, kompleksaj aritmetikaj aŭ buleaj esprimoj, proceduroj kaj funkcioj, maŝoj, fadenoj, ŝlosoj, kaj aliaj abstraktaj komputilsciencaj konceptoj. Krome, ili ne havas opkodojn kiuj rekte kompilas la lingvon en maŝinkodo, male al malaltnivela asembla lingvo. Aliaj ecoj — kiel ekzemple, signoĉenaj rutinoj, objektemaj lingvecoj kaj dosier-enmeto/elmeto — ankaŭ troviĝas.

Notoj
-----



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTipoj de komputilprogramlingvoj |
| --- |
| Altnivela • Ara • Asembla • Aspektema • Ĉena • Datumflua • Datumo-strukturita • Deklara • Dentaĵa sintakso • Dinamika • Domajna • Duktada • Esotera • Etendebla • Funkcia • Imperativa • Interpretita • Klasbazita • Kompilata • Logika • Makroa • Malaltnivela • Maŝinkodo • Metaprogramado • Ne-angla-bazita • Objekt-bazita • Objektema • Okazaĵestra • Plurparadigma • Procedura • Prototipa • Reflektada • Regulbazita • Samtempa • Sinkrona • Skriba • Tre altnivela • Vida |

 |
La **blazono de Argentino** en sia nuna formo validas ekde la jaro 1944, sed principe sen grandaj ŝanĝoj fontas el la unua oficiala versio de 1813.

La blazonŝildo havas la formon de elipso en rilato 14:11. Fone bildiĝas la du naciaj koloroj de Argentino, kiuj ankaŭ dominas la nacian flagon: supre helbluo (hispane *celeste*, do "ĉielbluo") kaj sube blanko (heraldike arĝento). La du renkontiĝantaj manoj simboligu la unuecon kaj fratecon de la argentinaj provincoj. La du manoj tenas bastonon, kiun kronas friga ĉapo: la bastono simboligu la pretecon defendi la liberon, kaj la ĉapo reference al la jakobenoj de la franca revolucio de 1789 simboligu la respublikan, demokratian staton de Argentino daŭre libera de kolonia influo de la monarkia Hispanio. La argentina blazono do per siaj simboloj referencas al la tri valoroj de la franca revolucio de 1789: libereco, egaleco kaj frateco.

Super la blazonŝildo videblas suna simbolo kun 21 alterne rektaj kaj ondantaj radioj, kiu simboligu la prosperigon de Argentino. La suna simbolo, nomata "suno de majo" aŭ "inkaa suno", ekde aprilo 1813 aperis en la blazono de Argentino (ĝi same dekoras la nacian flagon). Suna simbolo kun vizaĝo, ĉirkaŭita de radioj, en la inkaa mitologio reprezentis la dion Inti, filo de la ĉefdio Virakoĉa kiu kreis la mondon. La blazonŝildon ĉirkaŭas laŭrokrono, kiu reprezentu la armean venkon en la batalo pri ŝtata sendependeco. Ambaŭ branĉoj de la laŭra krono interplektiĝas per rubando helblua-blanka.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Sud-Ameriko |
| --- |
| Argentino • Bolivio • Brazilo • Ĉilio • Ekvadoro • Gujano • Kolombio • Paragvajo • Peruo • Surinamo • Urugvajo • Venezuelo |  |
| Dependaj teritoroj | Falklandoj • Franca Gviano |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Argentino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **blazono de Ekvadoro** en sia nuna formo validas ekde la jaro 1900, sed principe sen grandaj ŝanĝoj fontas el la unua oficiala versio de 1845.

La blazonŝildo havas la formon de ovalo. En ĝi bildiĝas fone la monto Ĉimborazo, kaj la de tie fontanta rivero estas simboligo de la Rivero Guajaso (hispane  *Rio Guayas*) - ambaŭ simboligu la pitoreskon kaj naturan riĉecon kaj de la montara kaj de la marbora partoj de Ekvadoro. La en la rivero naĝanta vaporŝipo same havas la nomon *Guayas*; ĝi en 1841 konstruiĝis kiel unua oceanvojaĝe taŭga vaporŝipo de la sudamerika pacifika marbordo en la urbo Guajakilo. Anstataŭ masto, la ŝipo havas bastonon de la greka dio Hermeso - simbolo de komerco kaj ekonomio. La suno super la monto Ĉimborazo estas ĉirkaŭata de la stelaj konstelacioj ŝafo,  taŭro,  ĝemeloj kaj  kankro, reprezente de la monatoj marto ĝis junio, simbole por la daŭro de la ekvadora liberala revolucio de 1845. Ĉiuj historiaj emblemoj de Ekvadoro havis ovalan formon heraldika. La escepto estis la flago adoptita en 1843 - estis la hispana ŝildo heraldika formo.

Super la blazonŝildon sternas siajn flugilojn granda kondoro, simbolo de forto kaj grando de la ŝtato Ekvadoro. Flanke videblas po du naciaj flagoj de Ekvadoro. Maldekstre inter la du flagoj videblas branĉo de laŭro, simbolo por honoro de la respubliko, kaj dekstre inter la du flagoj percepteblas branĉo de palmo, simbolo de paco.

La bastonfasko sub la ŝildo, en antikva Romio simbolo de la liktoroj, same reprezentu la respublikan staton de la lando.

Notoj
-----

* Ekvadoro flago

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Sud-Ameriko |
| --- |
| Argentino • Bolivio • Brazilo • Ĉilio • Ekvadoro • Gujano • Kolombio • Paragvajo • Peruo • Surinamo • Urugvajo • Venezuelo |  |
| Dependaj teritoroj | Falklandoj • Franca Gviano |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Ekvadoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **ŝtata blazono** aŭ, oficiale, **emblemo** de **Kazaĥio** konsistas el blazonŝildo ornamita per la flago de Kazaĥio. Ĝi ekzistas ekde la disfalo de la Sovetunio kaj oficiale konfirmiĝis la 25-an de decembro 1991.

La aŭtoroj estas *Ŝandarbek Melibokov* kaj *Ŝota Ualiĥanov*, kies blazona propono venkis kontraŭ 67 aliaj temoj prezentitaj en 245 skizoj.

Priskribo
---------

*Ŝangirak*, krono de kazaĥa jurto (familia tendo de centraziaj nomadoj)
La blazono havas cirklan formon kaj desegniĝis en la koloroj helbluo kaj flavo, kiuj ankaŭ dominas la nacian flagon. La helbluo simboligu la ĉielon kaj la tjurkan etnaron, al kiuj apartenas la kazaĥoj, kaj laŭ la regiona simbologio ankaŭ estas la koloro de kuraĝo kaj donacemo. La flavo simboligu la agrikulturon, kiu dum la sovetunia epoko ekfloris en Kazaĥio, aparte ĝi memorigu pri la suno kaj pri tritiko. Ĉe la dekstra kaj maldekstra flankoj de la blazono videblas du legendaj unukornuloj kun flugiloj, kiuj rigardas dekstren kaj maldekstren kaj gardu la landon kontraŭ danĝeroj de ekstere. Ĉe la supra rando de la blazono poziciiĝis kvinpinta stelo, kiu memorigu pri la socialisma regado kiu senteblu ankoraŭ nun. Kaj en la suba parto de la bildo aldoniĝis tekstobanderolo kun la vorto „ҚАЗАҚСТАН" ("Kazaĥstan") – la kazaĥlingva vortumo de Kazaĥio.

En la mezo videblas simbolo nomata *Ŝangirak*, kazaĥe en cirila alfabeto Шаңырақ, en latina alfabeto Şañıraq, la krono de kazaĥa jurto (familia tendo de centraziaj nomadoj). La simbolo reprezentu la historian heredaĵon de la lando kaj la rigardon en la estontecon.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Eŭropo |
| --- |
| Albanio • Andoro • Armenio • Aŭstrio • Azerbajĝano • Belarusio • Belgio • Bosnio kaj Hercegovino • Britio • Bulgario • Ĉeĥio • Danio • Estonio • Finnlando • Francio • Germanio •  Grekio • Hispanio • Hungario • Irlando • Islando • Italio • Kartvelio • Kazaĥio • Kipro • Kroatio • Latvio • Liĥtenŝtejno • Litovio • Luksemburgio • Nord-Makedonio • Malto • Moldavio • Monako • Montenegro • Nederlando • Norvegio • Pollando • Portugalio • Rumanio • Rusio • San-Marino • Serbio • Slovakio • Slovenio • Svedio • Svislando • Turkio • Ukrainio • Vatikano |  |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Kazaĥio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **blazono de Malajzio** - malaje ***Jata Negara*** (prononco "Ĝata Negara") - konsistas el blazonŝildo, portata fare de du tigroj, super kiu ŝvebas duonluno kaj "federacia stelo" kun 14 radioj, kaj sube tekstorubando kiu prezentas la nacian devizon. Ĉar la blazono ekestis el la blazono de la Federaciaj Malajaj Ŝtatoj sub kolonia reĝimo de Britio, la nuna emblemo de la malajzia ŝtato sekvas la principojn de eŭropa heraldiko.

Dezajno
-------

La blazono de Malajzio konsistas el blazonŝildo, portata kaj subtenata fare de du malajaj tigroj. Super ĝi videblas heraldike orkoloraj (fakte flavaj) duonluno kaj "federacia stelo" kun 14 radioj: La ora koloro simboligas la konstitucie monarkian politikan sistemon de la lando, kaj la duonluno krome simboligas islamon, la ŝtatan religion. 13 el la 14 radioj de la "federacia stelo", malaje nomata *Bintang Persekutuan* , simboligas la 13 subŝtatojn de Malajzio, kaj la 14-a la (sume tri) federaciajn teritoriojn. La tekstorubanto sube en la malaja prezentas la nacian devizon, "Bersekutu Bertambah Mutu", en Esperanto "unueco estas forto".

Vidu ankaŭ
----------

* flago de Malajzio

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Azio |
| --- |
| Afganio • Armenio • Azerbajĝano • Bangladeŝo • Barejno • Barato • Birmo • Brunejo • Butano • Ĉinio • Filipinoj • Indonezio • Irako • Irano • Israelo • Japanio • Jemeno • Jordanio • Kamboĝo • Kartvelio • Kataro • Kazaĥio • Kipro • Kirgizio • Kuvajto • Laoso • Libano • Malajzio • Maldivoj • Mongolio • Nepalo • Nord-Koreio • Omano • Orienta Timoro • Pakistano • Palestino • Rusio • Sauda Arabio • Singapuro • Sirio • Sri-Lanko • Sud-Koreio • Taĝikio • Tajlando • Tajvano • Tibeto • Turkmenio • Turkio • Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj • Uzbekio • Vjetnamio |  |
| Aliaj regionoj | Abĥazio • Honkongo • Makao • Montara Karabaĥo • Sud-Osetio |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Malajzio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **ŝtata blazono** de **Moldavio** en la nuna formo oficialiĝis laŭ leĝa decido en 1994.

Priskribo
---------

La blazono konsistas el blazonŝildo horizontale dividita al ruĝa kaj blua partoj, kun ora rando. Sur ĝi videblas la ora kapo de uro, inter kiels kornoj troveblas okpinta ora stelo. Dekstre la ura kapo flankiĝas per rozo, maldekstre per iom klinita duonluno.

La ŝildo situas sur brusto de aglo en "natura" helbruna koloro, kun ruĝaj unoj, kiu en la beko havas oran latinan krucon, en la dekstra krifaro olivarban branĉon kaj en la maldekstra krifaro oran sceptro]n.

la flago de Moldavio
La blazono ankaŭ troveblas en la meza, ora strio de la trikolora flago de Moldavio, kiu pro tio bone diferencigeblas de la flagoj de Rumanio, Andoro kaj Ĉado.

Simboleco
---------

La aglo estas la historia blazona simbolo de Rumanio, tamen en la nuntempa blazono de Rumanio ĝi oras kaj portas glavon anstataŭ olivarba branĉo.

La ura kapo kiel simbolo de Moldavio unuiĝis kun simboloj de Besarabio.

La triparta vosto de la aglo indikas pri la tri regionoj Gagauzio, centra Moldavio kaj Ĉednestrio.

Historio
--------

La blazono jam dokumentiĝis en la 15-a jarcento kaj en simila formo estis la simbolo de la historio princlando Moldavio, tamen kun suno anstataŭ rozo. Suno kaj luno evidente estis simboloj de moneroj el la antikva regiono Dakio. La okpinta stelo interpretiĝas kiel antikva dakia simbolo de saĝeco. La ura kapo estis la blazona simbolo de la valaĥia nobela dinastio *Basarab*. Kun la rozo ĝi ankaŭ konsistigas la blazonon de la regiono Besarabio, tamen en aliaj koloroj kaj kun kvinpinta stelo.

Bibliografio
------------

* "La angulo de la blazonoj: Moldavio", VENTO, numero 10, Decembro 2021. pp. 28-29.</ref>

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Eŭropo |
| --- |
| Albanio • Andoro • Armenio • Aŭstrio • Azerbajĝano • Belarusio • Belgio • Bosnio kaj Hercegovino • Britio • Bulgario • Ĉeĥio • Danio • Estonio • Finnlando • Francio • Germanio •  Grekio • Hispanio • Hungario • Irlando • Islando • Italio • Kartvelio • Kazaĥio • Kipro • Kroatio • Latvio • Liĥtenŝtejno • Litovio • Luksemburgio • Nord-Makedonio • Malto • Moldavio • Monako • Montenegro • Nederlando • Norvegio • Pollando • Portugalio • Rumanio • Rusio • San-Marino • Serbio • Slovakio • Slovenio • Svedio • Svislando • Turkio • Ukrainio • Vatikano |  |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Moldavio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 502101
 |
blazono de 1951 ĝis 1962
La **blazono de Samoo** en sia nuna formo akceptiĝis post la proklamo de la sendependa respubiko Samoo en 1962.

Priskribo
---------

La ŝildo montras sur malhelblua fono la arĝentan konstelacion Suda Kruco, en la ŝildosupro troveblas sur arĝenta fono antaŭ verdaj-blanka maraj ondoj kaj arĝenta ĉielo nature bildigitan kokospalmon kun oraj nuksoj.

La ŝildo havas malhelbluan-blankan kadron. Ĝi staras sur du ruĝaj, koncentraj cirkloj per radiaj linioj ligitaj, ĉirkaŭ kiuj volviĝas du verdaj olivarbaj branĉoj. 

Super la ŝildo troveblas malhelblua, ruĝe-blanke kadrigita latina kruco kun ruĝaj radioj.

Sube blanka teksta banderolo portas la ŝtatan moton en samoa lingvo:

„*FA'AVAE I LE ATUA SAMOA.*"
„*dio estu la fundamento de Samoo*"

Simboleco
---------

La flago de Samoo
La Suda Kruco estas blazona kaj flaga simbolo de multaj teritorioj sur la suda hemisfero de la Tero kaj por la samoa blazono transpreniĝis de la flago de Samoo.

Kokospalmo kaj maro indikas pri la natura situo de la insuloj en la Pacifika Oceano. La kruco reprezentas la kristanan tradicion de la lando.

La cirkloj kaj linioj simboligas latitudojn kaj longitudojn kaj kiel la olivarbaj branĉoj fontas el la flago de la Unuiĝintaj Nacioj, kiuj decidis ke Samoo de 1946 ĝis atingo de la ŝtata sendependeco estis Kuratora Teritorio administrata de Nov-Zelando.

Historio
--------

blazono el la epoko kiam Samoo estis kolonio de la Germana Regno, 1914
La blazono evoluiĝis el pli aĝaj simboloj. Unua blazono enkondukiĝis en 1914, kiam Samoo estis kolonio de la Germana Regno. Tiu blazono montris sur ruĝa fono tri arĝentajn palmojn super bluaj-blankaj ondolinioj, en la ŝildosupro kiel en la blazonoj de ĉiuj germanaj kolonioj troveblis nigra prusa aglo en arĝento.

Tiu blazono nur tre mallonge uziĝis, ĉar la novzelanda armeo malmultajn monatojn post la enkonduko de la blazono konkeris Samoon. Post la Unua Mondmilito Nov-Zelando ricevis mandaton de la Ligo de Nacioj, kaj en 1920 enkondukiĝis plakedo, kiu same montris tri palmon - en naturaj koloroj.

En 1951 enkondukiĝis la antaŭa versio de la nuna blazono, kiu parte montris aliajn kolorojn kaj super la ŝildo anstataŭ la kruco leviĝantan oran sunon.

Tiu duona suno en 1962 anstataŭiĝis per la kruco.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Blazono de Samoo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* informoj pri la blazono en la retejo *www.ngw.nl* angle
* details.cfm?gi id=005 portreto de la blezono en la retejo de la samoa registaro[*rompita ligilo*] angle

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Oceanio |
| --- |
| Aŭstralio •  Fiĝioj • Kiribato • Marŝala Insularo • Federacio de Mikronezio • Nauro • Nov-Zelando • Palaŭo • Papuo-Novgvineo • Salomonoj • Samoo • Tongo • Tuvalo • Vanuatuo |  |
| Aliaj, ne aŭ ne plene suverenaj teritorioj | Usona Samoo • Kukinsuloj • Franca Polinezio • Gvamo • • Nov-Kaledonio • Niuo • Nord-Marianoj • Pitkarna Insulo • Tokelao • Valiso kaj Futuno |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |
**Cantabile** (itale) estas muzika artikulacio, kiu signifas "kantebla", "voĉa" aŭ "kantosimila".

Origine la termino en instrumenta muziko instrukciis imiti la homan voĉon en certa maniero de frazigo. En la 18-a jarcento la termino signifis la specifon (simila al *cantando*, kantado) de taŭga takto kaj fleksebla legatoludo. Krome, *cantabile*, precipe en pianomuziko, priskribas la karakterizon de melodio en malrapida tempo - ofte *Adagio* - kun malgranda intervalaj paŝoj, kiu estas emfazata kontraŭ la akompano (kp. kontrapunkto).

En opero, *cantabile* estas uzata kiel substantivo indikanta la unuan duonon de ario sekvita de la *cabaletta*. La unua movimento *(cantabile)* estas pli malrapida kaj iomete pli libera laŭ formo ol la strukturita kaj ĝenerale iomete pli rapida *cabaletta*. Operaj arioj havis fortan influon sur la "kantebla" melodia temo en romantika muziko por kordinstrumentoj.

Notoj kaj referencoj
--------------------

* Por la unua versio de tiu-ĉi teksto uziĝis traduko kaj adapto de la konciza koncerna germanlingva artikolo de la 22-a de majo 2023

Vidu ankaŭ
----------

* Tempo (muziko)#Precizigoj
La **Kastelo de Kenderes** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Horthy** [horti]) estas impona konstruaĵo en Hungario, en urbo Kenderes.

Aerfoto pri kastelo de Kenderes

Historio
--------

En tiu loko familio Halasy [halaŝi] konstruis teretaĝan barokan kasteleton en la 1800-aj jaroj. En 1857 familio Horthy akiris la kastelon helpe de geedziĝo. Tie naskiĝis estonta regento Miklós Horthy en 1868. Signifaj bataloj okazis en Kenderes dum Hungara Sovetrespubliko en 1919, la kastelo riuniĝis. En 1922 oni konstruis novan tegmenton, post 3 jaroj la kastelo plene trakonstruiĝis. Tiam la kastelo havis novan mansardon kaj terason. En la kastelo renkontiĝis kun Horthy ministroj, diplomatoj, koloneloj, negocistoj, diversaj altranguloj. Post la 2-a mondmilito sorto de la kastelo estis la kutima: unue disrabis la kastelon, poste grenejo, stalo, lernejo por traktoristoj funkciis interne, aŭ ne estis uzata. Spite tion, kelke da ĉambroj restis netuŝeblaj. Depost la socialismo oni establis muzeon en la kastelo.

Fasado de la kastelo

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa kastelo situas sola en granda parko. Ĝi formas U-majusklon. En fino de la parko fiŝlago etendiĝas.

En la kastelo estas videblaj memorloko pri Miklós Horthy, ekde 2003 ekspozicio pri la mararmeo, ekde 2010 ekspozicio pri traktato de Trianon.

* La ĝardena fasadoLa ĝardena fasado
* La manĝoĉambroLa manĝoĉambro
* La akcepta ĉambroLa akcepta ĉambro
* Ĉambro por fumadi Ĉambro por fumadi

Fontoj
------

* hungare kun fotoj Arkivigite je 2016-03-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine hungare

* Kategorio Kastelo de Kenderes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Terasoj ĉe la ŝtupara aliro je Haar-vilao, Vajmaro
***KünstlerGärten Weimar*** estas en 1994 startinta projekto en Vajmaro (Germanujo) en kiu la plantitaĵoj mem artaĵu (kontraŭe al statua arto ekz.).

Detaloj
-------

Temas pri koncepta, proceza kaj partopreniga verkadoj kaj realigoj de la inter 1993 kaj 2003 daŭrinta forumo *Lebende Pflanzen in der zeitgenössischen Kunst*. Tie vivantaj kreskaĵoj ludas la rolon de grava fenomeno de moderna arto. Malsamo esenca al arto el malvivanta materio estas la daŭra ŝanĝemo kiu ne nur dependas de la artisto kaj ties planoj sed memkompreneble ankaŭ de la ecoj de la koncernita planto mem, krome de okazoj, tempo, flegemo fare de homoj. La tuto estis oficiala projekto dum la okazigoj en 1999, kiam Vajmaro estis Eŭropa Kultura Ĉefurbo. Okazigejo de tiu ĉi projekto estis Bauhaus-Universitato Vajmaro kiun partoprenis 15 artistoj laŭ iniciato de Barbara Nemitz kiu ĉi-prie ankaŭ publicitis. Apartenas *KünstlerGärten Weimar* al la koncepta arto respektive natura arto, sed malpli al landarto en sia plej mallarĝa senco.

Je Ilm-parko troviĝas la Haar-vilao, kies ĉirkaŭaĵo mem jam formas belan parkon. La pli malsupre estanta areo estas terasa kun dekoracia puto meze. La tieaj terasoj enkorpigitis en la menciitan projekton (pri kio responsas la en 1990 fondita Haar-fondaĵo).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio KünstlerGärten Weimar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ĉi-prie sur la paĝoj de Haar-fondaĵo
* 
*

Notoj
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Listo de la publikigaĵoj de Nemitz
**Pafado en Fakultata malsanulejo Ostrava** okazis la 10-an de decembro 2019 ĉirkaŭ la 7.15 horo de mezeŭropa tempo. Ses pacientoj perdis la vivon surloke, du pliaj estis vunditaj, sume estis damaĝitaj kvar viroj kaj du virinoj. En vesperaj horoj proparolanto de la malsanulejo diris, ke du viroj vunditaj dum la pafado estas ekster vivdanĝero. En kritika stato tiel restis nur unu virino. La vunditoj estas enhospitaligitaj en unuo de intensa zorgo.

La kriminto poste fuĝis el la loko kaj post esti kaptita mortigis sin.

Paso
----

Vojo el Fakultata malsanulejo ĝis Děhylov
La kriminto venis post la sepa horo matena en poliklinikon de Fakultata malsanulejo Ostrava, kie en atendejo per kontraŭleĝe tenata armilo CZ 75 de kalibro 9 mm pafmortigis ses homojn kaj pluajn du li vundis. Onidire devis temi pri la tiel nomata trankvila pafisto, kiu atakas sen anticipa averto. Atestantino indikis, ke kiam li estis veninta en la atendejon, li unue forĵetis infanojn. Poste li komencis pafi. La kriminto devis alpaŝi al la viktimo, ekkrii unu kaj ekpafi, poste iri al la dua viktimo kaj ekkrii du kaj pafi. Tiel ĉi li onidire agis en la paso de la tuta atako. Polico akceptis anoncon de la evento je la 7.19 horo kaj la unua patrolo alveturis al la loko 5 minutojn post tio. La kriminto tiutempe estis jam forveturanta de la polikliniko. Laŭ asertoj de lia patrino la kriminto venis hejmen kaj anoncis, ke li pafmortigis homojn kaj iros mem pafmortigi sin. La polico kaptis lin ĉe municipo Děhylov, malproksima proksimume 5 kilometroj de la loko de atako. Kaptinte li ankoraŭ intervenonte de la polico pafis sin en la kapon. Dum alveturo de la polico la viro montris markojn de la vivo, sed en la paso de transporto ĝis malsanulejo li mortis.

Referencoj
----------

1. ↑   Zastřelení a zranění jsou pouze pacienti. Alirita 2019-12-10.
2. ↑   Šest zavražděných. Vrah střílel bez varování v čekárně - Echo24.cz. Alirita 2019-12-10.
3. ↑   Policie vypátrala vozidlo podezřelého. Alirita 2019-12-10.
4. 1 2  mld.  Podezřelý ze střelby v ostravské nemocnici spáchal sebevraždu. Alirita 2019-12-10.
5. 1 2 3  Zwrtková, Nikola.  V nemocnici zabíjel tichý střelec, 42letý stavební technik. Alirita 2019-12-10.
6. ↑   Ministři, představitelé EU a předsedajícího Finska kondolují České republice k tragédii v Ostravě. Alirita 2019-12-10.
7. ↑   Střelec z ostravské nemocnice nedržel zbraň legálně. Alirita 2019-12-10.
8. ↑   Střelec z nemocnice je po smrti, mrtvých je šest, zranění tři. Alirita 2019-12-10.
9. ↑   Online: střelba v ostravské nemocnici. Alirita 2019-12-10.
10. ↑   Vrah zabil v ostravské nemocnici šest lidí. Později se sám zastřelil. Alirita 2019-12-10.