recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Pablo BERGER** (Bilbao, 1963) estas hispana kinreĝisoro.

Kariero
-------

Per stipendio de la Provinco Biskajo li povis studi magistrigon en kino en la Universitato de Novjorko, kie li jam reĝisoris kurton "Truth and Beauty" pro kio li estis nomumita al premio Emmy. Doktoriĝinta, li profesoris pri reĝisorado en la New York Film Academy (NYFA). Ekde tiam, li ekkarieris paralele por reklamado kaj filmetoj. Lia unua verko, kunproduktoraĵo hispan-dana "Torremolinos 73" (2003), kun Javier Cámara, Fernando Tejero kaj Candela Peña, ricevis plurajn premiojn kaj enlandajn kaj internaciajn, inter kiuj la *Biznaga de Oro* en la Festivalo de Malago, same kiel kvar nomumoj al Premioj Goya.

En 2012 li premieris siam duan filmon, Blancanieves, kiu prezentita en la Oficiala Fako de la Donostia Internacia Kinfestivalo akiris la Specialan Premion de la Ĵurio, estis la filmo elektita de Hispanio por la Oskar-premio al la kategorio de plej bona fremdlingva filmo (finfine ĝi ne estis nomumita de la Akademio) kaj por la Premioj Ariel (ja ĝi akiris tiun premion). En la 27a okazo de la Goya-premioj (2012) ĝi akiris dek premiojn, inter kiuj tiun de plej bona filmo.

En 2017 li premierigis sukcese Abracadabra, nome komedio protagonistigita de Maribel Verdú, kaj produktorita de Arcadia Motion Pictures (Ibon Cormenzana, Ignasi Estapé, Sandra Tapia kaj Ángel Durández).

Filmoj
------

* Torremolinos 73 (2003)
* Blancanieves (2012)
* Abracadabra (2017)
* Robot Dreams (2023)

Referencoj
----------

1. ↑  «Premios Goya 2013 | 'Blancanieves' arrasa en los Goya con 10 premios, aunque Bayona le arrebata el de director». RTVE.es. 18a de februaro 2013. Konsultita la 5an de februaro 2019.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pablo Berger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Pablo Berger en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838864
* GND: 1018516557
* LCCN: n2003053487
* VIAF: 271970349
* ISNI: 0000 0000 3791 4667
* SUDOC: 113739222
* BNF: 167096330
* ICCU: MODV657739
 |
Carl Larsson: *Miaj amikoj, ĉarpentisto kaj farbisto*, 1909
**Ofico** estas plej ofte termino uzata por tipoj de laborokupoj kiel metioj aŭ manfaritaj, historie nekongrueblaj kun nobeleco, en feŭda socio kaj eĉ en la novepoko. Ili baziĝis sur tradicio kaj kutimo, kaj oni eniris en ili tra la sistemo de gildoj por lerno.

La permana laboro estis malkongrua kun la nobelula vivmaniero, kiu devis esti la ekzercado de armiloj kaj la serĉado de honoro, kaj ne per perlaboro de la vivo. Same estis direnda pri la klerikoj, kvankam la monaĥoj uzas laboron, ne tiom por produkta celo sed kiel parto de ties asketismo (regularo de Sankta Benedikto:*ora et labora*, tio estas "preĝu kaj laboru").

La malhonorigo de la laboro devenas el la Malnovepoko, rilata kun sistemo de Sklaveco, kaj ĝi troviĝas justigita, ekzemple, en la filozofio de Platono kaj Aristotelo.

La profesioj aŭ liberalaj artoj, tio estas, tiuj bazitaj sur intelekta laboro, karakteriĝas pro la aliro tra universitataj studoj; ili havis (ankoraŭ havas, depende de la lando) superan konsideron.

Inter plej oftaj taskoj konsiderataj kiel oficoj oni povus listigi la jenajn:

* Masonisto
* Ĉarpentisto
* Ŝufaristo
* Farbisto
* Paŝtisto
* Agrikulturisto
* Vendisto
* Buĉisto

Tamen laŭ PIV tiu ĉi termino povus esti sinonimo de profesio aŭ rolo, kaj pro tio dediĉinda po ekzemple poŝtisto, policisto, aŭ urbestro, ministro, ktp.

Referencoj
----------

(En la hispana)

* DÍEZ, Fernando (190) *Viles y mecánicos. Trabajo y sociedad en la Valencia preindustrial*. Valencia, Edicions Alfons el Maganànim.
* Mª Rosario Caballero Carrillo y Pedro Miralles Martínez (2002) *El trabajo de la infancia y la juventud en la época del Barroco. El caso de la seda murciana*.

Proverbo
--------

Ekzistas pluraj proverboj pri ofico en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Amikeco aparte, ofico aparte.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Dio donis oficon, Dio donas kapablon.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Plenumita via ofico, nun pasis via vico!* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑   Lernu. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2008-10-02.

* Ofico en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Pablo Morillo y Morillo**, grafo de Kartaĥeno, markizo de La Puerta (Fuentesecas, Zamoro, Hispanio, 1775 - Barèges, Francio, 1837) estis militisto kaj maristo el Hispanio.

Dum sia estado ĉe la Mar-Armeo de Hispanio li partoprenis en diversaj bataloj, inter kiuj menciindas la batalo de la Kabo de Sankta Vincento kaj la Batalo apud Trafalgar.

El sia estado ĉe la Ter-Armeo de Hispanio li estas konata pro sia partopreno en la militoj de sendependeco de Venezuelo kaj Kolombio kiel estro de la armeoj kiuj devis nuligi la ribelon. Menciindas la Sieĝo al Kartaĥeno de Indias en 1815 kaj la postaj militagadoj kiuj faligis la ĵus kreitan ŝtaton de la Unuiĝintaj Provincoj de Nova Granado kaj permesis la restarigon de la Vicreĝlando. En Venezuelo sukcesis haltigi la avancon de Simón Bolívar al Karakaso post venko en la dua batalo de La Puerta (1818). Poste oni subskribis pactraktaton kaj oni nuligis la mortomiliton dekretita de Bolívar.

Li elstaris antaŭe ankaŭ ĉe la Milito de Hispana Sendependiĝo en bataloj tiom gravaj kiom tiuj de Bailén (la unua napoleona malvenko) kaj tiu de Vitoria (kiu neprigis la retirixgon de la francaj trupoj el Hispanio) aŭ en tiu de Puentesampayo, kie li respondecis pri la estreco de la armeo kiu venkis super la Marŝalo Ney kaj devigis la francan armeon foriri el Galegio.

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

* Pablo Morillo, Conde de Cartagena
* Semblanzas de Pablo Morillo Arkivigite je 2012-05-23 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 482078
* GND: 14270945X
* LCCN: nr87000181
* VIAF: 10190472
* ISNI: 0000 0001 0711 3102
* SUDOC: 204476690
* BNF: 121998465
* BNE: XX1519106
 |
Koordinatoj: 54° 29′ 00″ N 53° 29′ 00″ O﻿ / ﻿54.48333 °N, 53.48333 °O﻿ / 54.48333; 53.48333 (mapo)

**Oktjabrjskij** (ruse *Октябрьский*) estas urbo en Baŝkirio en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 80435.

La urbo estis fondita en jaro 1945 kiel loĝejo ĉe nafta minkampo.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1946.

La interurba telefona kodo estas 34767, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).

La urbo estas apus suda Uralo sur dekstra bordo de rivero Ik (Ик).

En jaro 1959 la urbo havis 64,7 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 108,7 mil loĝantojn.

Flago de Baŝkirio
Administra divido de Baŝkirio

**Ĉefurbo**: Ufa

**Urbaj distriktoj**:
Agidel |
Kumertau |
Meĵgorje |
Neftekamsk |
Oktjabrjskij |
Salavat |
Sibaj |
Sterlitamak |
Ufa 

**Municipaj distriktoj**:
Abzelilova |
Alŝeeva |
Arĥangelska |
Askina |
Aurgaza |
Bajmaka |
Bakala |
Baltaĉeva |
Belebeja |
Belokataja |
Belorecka |
Biĵbuljaka |
Birska |
Blagovara 
Blagoveŝĉenska |
Buzdjaka |
Burajeva |
Burzjana |
Ĉekmaguŝa |
Ĉimŝa |
Davlekanova |
Duvana |
Djurtjulia |
Fjodorovka |
Gafura |
Ĥajbulina |
Janaula |
Jermekejeva |
Iglina |
Iliŝeva |
Iŝimbaja 
Kaltasa |
Karaidela |
Karmaskala |
Kiga |
Krasnokama |
Kugarĉa |
Kuŝnarenkova |
Kujurgaza |
Meleuza |
Meĉetlina |
Miŝkina |
Mijaka |
Nurimanova |
Salavata |
Sterlibaŝeva |
Sterlitamaka |
Ŝarana 
Tatiŝla |
Tujmaza |
Uĉala |
Ufa |
Zianĉura |
Zilaira
**Van Vliet** naskiĝis la 10-an de septembro 1935 en Hago ĉe 64 Denneweg kaj mortis la 25-a de aprilo 2023, la hejmo de lia avino. La konstruaĵo nun estas uzita fare de la Haagse Kunstkring. Lia patroflanka avo estis membro de la Kontraŭrevolucia Partio kaj estis membro de la Reprezentantĉambro por tiu partio dum multaj jaroj. Liaj gepatroj estis ambaŭ bildartistoj. Patro Van Vliet estis artinstruisto, pupisto kaj amatora dramisto.

Van Vliet ludis siajn unuajn kreaĵojn en familia rondo, inter la glitpordoj kaj ekzamenis kvar bazlernejojn dum la germana okupo. Dum la malsatvintro, li estis sur la lasta infana transporto al Frislando, kie li rapide "freŝiĝis" en Garijp kaj nomis sin Pauke Vlietstra. En junio 1945 li revenis al Hago. La 3-an de marto 1945, la domo de la Van Vliet-familio estis tute detruita dum la bombardado de la Bezuidenhout. La familio konstruis novan vivon en Benoordenhout en Hago.

Post bazlernejo, Van Vliet ekzamenis la Christelijk Gymnasium Sorghvliet, kie li kompletigis siajn bazlernejajn ekzamenojn en 1954. En siaj mezlernejaj jaroj li skribis siajn proprajn kabaredprogramojn, kiujn li prezentis kune kun Dolf de Vries. Post mezlernejo, Van Vliet laboris kiel metilernanto ĵurnalisto por la Nieuwe Haagse Courant dum ses monatoj kaj tiam iris en militservon frue. Li funkciis kiel socialoficisto en la Westenberg-kazerno en Schalkhaar, kaj rezultis tie en la vesperoj kun, interalie, memskribitaj revuoj.

En 1964 li kaj lia tiama edzino Liselore Gerritsen, Ferd Hugas kaj la pianisto Rob van Kreeveld fondis la PePijn Teatron kaj la PePijn kabaredgrupon (1964-1970). La premiero estis la 18-an de decembro 1964. La teatro daŭre estas loĝigita en malnova magazeno sur la Nieuwe Schoolstraat en Hago.

En 1970 Paul van Vliet komencis la solludan programon "Een avond aan zee" en la Kurhaus. Li alportis 11 unu-virajn spektaklojn kiuj estis inter la plej vizititaj teatraj produktadoj de Nederlando kaj Flandrio.

Li mortis la 25-an de aprilo 2023.

Van Vliet en 1966

Plej konataj tipoj
------------------

* Bram de la Komunumo
* Majoro Kees
* La Terkultivisto (Tio estas belaj aferoj por homoj)
* Barono Taets de Avezaethe
* Benny el Hago
* Charles van Tetterloo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752720
* GND: 131872613
* LCCN: no89010996
* VIAF: 74178992
* ISNI: 0000 0000 7850 0399
* SUDOC: 080671519
* BNF: 15674854f
* MBA: a07739f2-8a9a-4eda-ba68-9334fad78de9
 |
**Pandaro** estis rolulo de Iliado de Homero, nome filo de Likaono kaj nepo de Priamo. Trojana pafarkisto dum la Troja milito, li estis mortigita de Diomedo.

Gravuraĵo de 1800, verko de Charles Warren (1762 - 1823) el pentraĵo de Thomas Kirk (1765 - 1797), uzita por eldono de la verko de Shakespeare *Troilus and Cressida*, Akto I, Sceno II: Kresida, kun Pandaro, observas la trojanestrojn.Li partoprenis en la Troja Milito en la flanko de la trojanoj. Li aperis por la unua fojo en la Kanto IV de la *Iliado*. Li vundis per sago Menelaon, kaj rompis tiel milithalton kio povus estis fininta per la paca redono de Helena al la aĥeoj. Poste li vundis ankaŭ per sago Diomedon, kaj agis kiel lia ĉarkondukisto la troja konsilisto Eneo. Li estis mortigita de Diomedo, kiu frapis lin per sia glavo sur la vizaĝo kaj fortranĉis lian langon.

En kelkaj mezepokaj verkoj, kiel la *Roman de Troie*, la *Filostrato* de Boccaccio kaj la poemo *Troilus and Criseyde* de Chaucer, Pandaro agadas kiel peranto en la amafero inter sia nevino Kresido kaj la troja princo Troilo. Tiu legendo ne formas parton de la greka mitologio, sed ĝi estis inventita en la 12-a jarcento. En la versio kiun Shakespeare verkis en sia teatraĵo *Troilus and Cressida*, 1609, Pandaro estas montrita kiel voluptema kaj degenerita.

Pandaro estas ankaŭ la nomo de kompano de Eneo en la *Eneido* de Virgilio.

Vidu ankaŭ
----------

* 2674 Pandaro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 704494
* GND: 120524465
* VIAF: 50059213
 |
**Paula ORTIZ Álvarez** (Zaragozo, 8a de januaro 1979) estas hispana reĝisorino, scenaristino kaj produktorino. Per sia unua filmo, nome *De tu ventana a la mía*, ŝi estis nomumtia al Goya-premio 2011 al plej bona nova reĝisoro kaj ricevis la premion Pilar Miró 2011 en la Seminci de Valadolido.​

Ŝi gradiĝis en la Universitato de Zaragozo, tie eklaboris en kinaj fakoj kaj doktoriĝis per doktoriga disertacio pri scenaroj nome *El guion cinematográfico: actualización de sus bases teóricas y prácticas*, direktorita de Agustín Sánchez Vidal kaj prezentita la 31an de januaro 2011 en la Universidad de Zaragoza. Poste ŝi daŭrigis siajn kinstudojn en la Universitato de Novjorko kaj en la Universitato de Kalifornio en Los-Anĝeleso.

Ŝi instruis en diversaj universitatoj kaj laboris ankaŭ por reklamado. En 2010, Paula Ortiz fondis produktoran kompanion Amapola films kun Kike Mora, Raúl García kaj Jesús Bosqued.

Filmoj
------

* De tu ventana a la mía
* La novia
* Al otro lado del río y entre los árboles
* Teresa
* Hildegart

Referencoj
----------

1. ↑   oficiala retejo de la Seminci. Arkivita la 2an de aprilo 2012 en Wayback Machine. Konsultita la 2an de decembro 2012.
2. ↑  ŝlipo de la doktoriga disertacio Konsultita la 30an de septiembre 2023.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ŝlipo de Paula Ortiz (en angla) Paula Ortiz en IMDb.
* Intervjuo al Paula Ortiz en La Tuerka.

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Paula Ortiz en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838839
* GND: 1076342299
* LCCN: nb2011015186
* VIAF: 171551562
* ISNI: 0000 0001 2207 9897
* SUDOC: 152541896
* BNF: 165252408
* BNE: XX5043832
 |
Koordinatoj: 45° 51′ 59″ N 11° 31′ 35″ O﻿ / ﻿45.86639 °N, 11.52639 °O﻿ / 45.86639; 11.52639 (mapo)

La **Observatorio de Asiago** estas astronomia observatorio en Italio sur la Altebenaĵo de sep komunumoj (itale :*Altopiano dei Sette Comuni*) sudoriente de la komunumo Asiago (Provinco Viĉenco) ; ĝia MPC kodo estas **043**.

Ĝi estis establita en 1942 de la Departemento de Fiziko kaj Astronomio de la Universitato de Padovo ; ĝiaj konstruaĵoj estis planita en la 1930-aj jaroj de la arĥitekturisto Daniele Calabi (1906 – 1964). De 2001, ĝi estas uzita por eduko kaj provejo por novigantaj optikaj teknikoj necesaj por la estontaj optikaj teleskopegoj de 50 ĝis 100 m de diametro.

Ĝi komponiĝas el du kupoloj, unu ŝirmas la Teleskopon "Galileo" de 122 cm, la alia entenas la ne plu uzitan Schmidt-teleskopon de 50 cm. La ĉefa strukturo gastigas ankaŭ la muzeon pri la sciencaj instrumentoj. La Teleskopo "Galileo" estis ĵuse renovigita, por pligrandigi ties rendimenton kaj facileco de uzo. la renovigo konsistis el repolurado kaj re-tavoligo je aluminio de la ĉefa spegulo, plibonigo de la defora regado de la kupolo kaj de la teleskopo kaj ŝanĝo de la akcesora spegulo. La Teleskopo estas nun uzita kiel spektroskopo.

Je 3,85 km sud-oriente de la Observatorio de Asiago, situiĝas la observa stacio de Asiago Cima Ekar.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Kodoj de la Observatorioj (*Minor Planet Center*)
2. ↑  Teleskopo kaj instrumentaro ; el la paĝaro de la Universitato de Padovo(itale)

Eksteraj ligiloj
----------------

* itale TTT-ejo de la Observatorio, el la paĝaro de la Universitato de Padovo
* itale angle De Asiago al la Steloj[*rompita ligilo*]
* angle Asagio Observatory


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Astronomio |
La kvin plej grandaj cirkulaj marfluoj de la Tero
Ruboj ĉe strando de Havajo
Plasta rubo ĉe strando de neloĝata insulo Henderson en suda Pacifiko
La oceana **rubovortico** estas nomo por subarktaj kaj subtropikaj vorticoj (cirkuloj, marfluoj) en oceano, kiuj kolektis gigantajn "rubotapiŝon". La Nord-pacifika rubovortico estas la plej granda en la kvin rubocirkuloj (angle „North Pacific Gyre") havas ankaŭ la kromnomon „Great Pacific Garbage Patch".

Etendiĝo
--------

Pro la marfluoj estiĝas subarkta mara cirkulado, en kiu kolektiĝas civiliza rubo. La surfaco de la ruboinsulo havas la grandon de Teksaso aŭ Mez-Eŭropo. Laŭ kalkuloj, komence de 2008 cirkulis ĉ. 100 mio. tunoj plasta rubo (kun daŭra kresko) en la rubovortico. Ĝi rotacias inter Nord-Ameriko kaj Azio kaj pelas ĝin Tera rotacio kaj vento. La rubo disiĝas pro la daŭra frotiĝo, marondoj kaj vento al etaj eroj (3-5 mm) tiel kreante mikroplastaĵojn. Tiuj mikroplastaĵoj povas kaŭzi morton de la maraj bestoj.

Ĉ. 70% de ĉiu plasta rubo sinkas al margrundo.[*mankas fonto*]

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Pacifika rubovortico en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Poluo de akvo
* Plasta poluo
Flava okulringo de merlo.
**Ĉirkaŭokulo** aŭ **okulringo** estas kolora areo de nuda (senpluma) haŭtaĵo, aŭ formata de tre malgrandaj plumoj, ĉirkaŭ la okulo de kelkaj birdospecioj kun formo proksimuma de cirkla krono. La ĉirkaŭokuloj senplumaj estas de naturo kvazaŭ karunkla. Ties larĝo kaj koloro varias multe laŭ la diversaj specioj. Ĉe kelkaj birdoj la okulringo rimarkinde elstaras, per intensaj koloroj kiuj kontrastas kun la ĉirkaŭa plumaro; dum ĉe aliaj ties koloro koincidas kun tiu de la plumaro kapa aŭ kun tiu de la iriso de la ĉirkaŭata okulo.

Utilo
-----

La koloraro de la okulringoj povas esti utila por la identigo de la diversaj birdospecioj. Utilas por diferencigi kelkajn speciojn similajn, kaj por distingi inter seksoj aŭ aĝogrupoj, ĉar ĉe kelkaj birdospecioj la ĉirkaŭokuloj povas havi distingajn nuancojn laŭ la individuo estas ĉu masklo aŭ ino, ĉu plenkreskulo aŭ nematurulo. La koloro de la okulringo povas varii laŭ la epoko de la jaro kaj tendencas esti pli intensa dum la reprodukta sezono.

Bildaro
-------

* La arĝentokululoj ŝuldas sian nomon al grandaj blankaj okulringoj.La arĝentokululoj ŝuldas sian nomon al grandaj blankaj okulringoj.
* La Galapaga mevo havas oranĝan okulringon elstaran ĉe griza kapo.La Galapaga mevo havas oranĝan okulringon elstaran ĉe griza kapo.
* Multaj kolomboj prezentas tre kontrastajn okulringojn.Multaj kolomboj prezentas tre kontrastajn okulringojn.
* La kakatuoj havas okulringojn kaj samkolorajn kaj samkolorajn kun la ĉirkaŭa plumaro.La kakatuoj havas okulringojn kaj samkolorajn kaj samkolorajn kun la ĉirkaŭa plumaro.
* Purpurkresta turako kun ruĝa okulringo kontraste kun verdeca vizaĝo.Purpurkresta turako kun ruĝa okulringo kontraste kun verdeca vizaĝo.

Referencoj
----------

1. ↑  Rafael Cuevas Martínez kaj Enrique Gómez Merino (2011), *Jilgueros y especies afines*. Editorial Hispano Europea, p. 18 ISBN 9788425517273
2. ↑  Rob Hume (2012), *RSPB What's that Bird?* Dorling Kindersley Ltd, p. 125 ISBN 9781409374367

* Kategorio Okulringo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Stacidomo Ohrdruf
La **Fervojo tra Ohratal-valo** (germane: *Ohratalbahn*) estas 36km-longa, belega fervoja linio inter Gotha kaj Gräfenroda tra Luisenthal. En la 135-a jaro de ĝia ekzisto, sur tiu konekto la lasta trajno cirkulis la 10-an de decembro 2011, kiam ĉesis por ĉiam la fervoja transportado - danke al la miopeco de la turingiaj politikistoj! Tiel la longjara batalo de la amikoj de la fervojo tra la valo Ohratal estis finfine vana.

La sekvoj je la turismo, speciale je la ege ŝatata biciklada turismo - ĉar kunpreno de bicikloj surbuse ne eblas - estos sendube ruinigaj.

Ligiloj
-------

* Detalaj teĥnikaj informoj.
* La amikoj de la fervojo tra la valo Ohratal.[*rompita ligilo*]

Notoj
-----

1. ↑  Turingia ministerio por konstruado, landa evoluiĝo kaj transportado: Sinnvoller Mittel-Einsatz in den Personennahverkehr Arkivigite je 2016-01-05 per la retarkivo Wayback Machine, Anonco por la gazetaro farita la 20-an de oktobro 2011.

* Haltejo Luisenthal.Haltejo Luisenthal.
* La stacidomo de Crawinkel.La stacidomo de Crawinkel.
* Haltejo Gräfenroda-VilaĝocentroHaltejo Gräfenroda-Vilaĝocentro
* Vagonaro atendanta en la ĉefa stacidomo de Gräfenroda ekveturon al Gotha.Vagonaro atendanta en la ĉefa stacidomo de Gräfenroda ekveturon al Gotha.

* Kategorio Ohratalbahn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La Packapelo ĉetombeja en Narvik
La **Packapelo** (norvege: *Fredskapellet*) estas protestantisma preĝejeto en Narvik, Norvegio.

Priskribo
---------

La kapelo havas 266 sidlokojn kaj konsekritis en la 14.12.1957. Ĝia arkitekto estis Jan Inge Hovig. La altaron pentris Axel Revold; nuntempe la preĝejo uzatas ĉefe por funebraĵoj pro la apuda situo de la ĉefa tombejo. Parto de ĝi estas reservita al falintaj soldatoj de Wehrmacht.

Antaŭa kirko detruitis dum la Dua mondmilito en 1940. Ĝi apartenas al la Ofoten-dekanujo ene de la Diocezo Sør-Hålogaland de la Eklezio de Norvegio. Ĝi situas super la Rombakken-fjordo rekte ĉe la fererctransportfervojlinio kondukanta al la sveda urbo Luleå.

Notoj
-----

1. ↑  Informo sur paĝaro pri germanaj tombejoj eksterlandaj

Literaturo
----------

* Alf Henry Rasmussen (red.): *Våre kirker - norsk kirkeleksikon*, Eldonejo Vanebo, 1993, p. 164, ISBN 82-75-27022-7

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Packapelo (Narvik) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie sur urba retpaĝaro
* Prie sur kultura retpaĝaro tutnorvegia
**Paninio** (en Sanskrito: पाणिनि *Pāṇini*, *filo de Pāṇi*) estis antikva hindia sanskrita gramatikisto kaj filologiisto el Gandaro, kiu kredeble laboris en la 4-a aŭ 6-a jarcento a.Kr. jarcentoj.

Li estas konata pro lia gramatiko *Vyākaraṇa* de Sanskrito, en kiu li formulis la 3959 regulojn de Sanskrito. Morfologio en la *Aṣṭādhyāyī* (*la ok ĉapitroj*), la fonda teksto de la gramatika teksto de la Vedanga, kiuj estis la akademiaj help-fakoj de la historia Veda religio.

La *Aṣṭādhyāyī* estas la plej frua konata gramatiko de Sanskrito. Eble ĝi estas bazita sur pli fruaj verkoj. Ĝi estas eble la plej frua verko pri priskriba lingvistiko, generativa lingvistiko. Ĝi estas ampleksa kaj scienca teorio de gramatiko en formo de sutro. Kune kun la verkoj de liaj antaŭuloj (Nirukta, Nighantu, Pratishakyas) ĝi staras je la komenco de la historio de lingvistiko entute.

La gramatiko de Panini estas juĝita kiel fino de la periodo Veda sanskrito, kaj enkonduko de la klasika Sanskrito.

Tempo
-----

Nenio preciza estas konata pri la vivo de Panini, eĉ ne pri la jarcento, en kiu li vivis.
La plejmulto de la sciencistoj opinias ke li vivis en la 4-a jarcento a.K. en Aĥemenida Gandaro kun Puŝkalavatio kiel ĝia ĉefurbo, samtempa kun la dinastio Nando reganta la Indus-Gangan ebenaĵon, sed pli posta jarcento ankaŭ estas probabla. Laŭ legendo li naskiĝis en Ŝalaturo, urbo apud la rivero Induso en Gandaro, kiu nun estas en la distrikto Attock de la provinco Panĝabo en Pakistano, inter Rawalpindi kaj Peŝavaro.

Referencoj
----------

1. ↑  Bronkhorst, Johannes (2019), *A Śabda Reader: Language in Classical Indian Thought*, Columbia University Press, (ISBN 9780231548311),
2. ↑  Vergiani, Vincenzo (2017), "Bhartrhari on Language, Perception, and Consciousness", in Ganeri, Jonardon, *The Oxford Handbook of Indian Philosophy*, Oxford University Press, pp. 243, n.4,
3. ↑  Bronkhorst, Johannes (2016), *How the Brahmins Won: From Alexander to the Guptas*, BRILL, pp. 171, (ISBN 9789004315518),
4. ↑  Houben 2009, p. 6.
5. ↑  Cardona, George (1997), *Pāṇini: A Survey of Research*, Motilal Banarsidass, pp. 268, (ISBN 978-81-208-1494-3)
6. ↑  Staal, Frits (1996), *Ritual and Mantras: Rules Without Meaning*, Motilal Banarsidass, pp. 39, (ISBN 978-8120814127)
7. ↑  Scharfe, Hartmut (1977), *Grammatical Literature*, Otto Harrassowitz Verlag, pp. 88, (ISBN 978-3-447-01706-0),
8. ↑   A reminder: Panini didn't destroy lingual diversities with his Sanskrit grammar, he unified them.

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Hinduismo |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 235786
* GND: 118739123
* LCCN: n80062965
* VIAF: 250882672
* ISNI: 0000 0003 7135 1660
* SUDOC: 028283805
* BNF: 12015126t
* BIBSYS: 90205704
* NKC: jo2009479209
 |
**Ojuelos de Jalisco** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Ojuelos de Jalisco. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 064.

Geografio
---------

**Ojuelos de Jalisco** apartenas al la regiono Altos Norte kiu situas en la nordoriento de la subŝtato Jalisco (nordoriente de la regiono Altos Sur). Al tiu regiono apartenas 8 komumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 28081 loĝantojn. El tiuj estis 13661 viroj kaj 14420 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1316,62 km². La meza alteco estas 2220 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 17,1 C. En la komunumo estas 473,5 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7005 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 6105 scipovis legi kaj skribi kaj 897 viroj estis analfabetoj. Do 12.81 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 7658 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 6291 sciis legi kaj skribi kaj 1366 virinoj estis analfabetoj. Do 17,84 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Ojuelos de Jalisco vivis 21972 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 5 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,023 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ojuelos de Jalisco Arkivigite je 2006-11-23 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Plej multaj kalendaroj ne havas **jaron 0**. Oni foje supozas, ke mankas jaro 0 en la gregoria kalendaro pro tio, ke ĝi komenciĝis antaŭ la kreo de numero 0. Sed la franca respublika kalendaro komenciĝis post la invento de 0, kaj ankaŭ ĝi ne havis jaron 0.

La fakto estas ke jaroj havas ordajn numerojn. Tio signifas ke jaro *x* estas la *x*-a jaro. La jaro 1 estis la unua jaro de la kristana erao, kaj la jaro 1 a.K. estis la unua (nu, fakte la lasta) jaro de la antaŭkrista epoko.

Simile, la jaro I de la respublika kalendaro estis la unua jaro de la Franca Revolucio; la jaro II estis la dua, k.t.p. Tial ne estis jaro 0.

Por la samaj kialoj ne estas 0-a monato, nek 0-a tago en monato.

Ĉar ne ekzistas 0-a jaro (nek 0-a io ajn, krom en komputiko aŭ astroscienco), ne estis jaro 0.

Tamen, ekzistas almenaŭ du esceptoj de la supra aserto:

* La orienta versio de la budhisma kronologio.

Tiu kronologio komenciĝas per la supozata mortojaro de la Budho. En la okcidenta versio (de Barato, Srilanko kaj Birmo), tiu jaro estas jaro 1, kaj la jaro 2500 respondas al la jaro 1956/1957 laŭ la okcidenta kronologio.
Sed en la orienta versio (de Tajlando, Laoso kaj Kamboĝo, la komenca jaro fakte estas jaro 0, kaj la jubilea jaro 2500 do estis festata en 1957/1958.
* La internacia normo pri datreprezentado, ISO 8601.

Tiu normo ne numeras la jarojn laŭ la kristana erao, anstataŭe la jaro 1875 estas difinata kiel la jaro de la subskribo de la "Convention du Mètre" (Konvencio de la Metro) en Parizo. Aliaj jaroj estas nombrataj rilate al 1875, do la gregoria jaro 1 A.K. laŭ ISO 8601 estas la jaro 0.
* La Holocena kalendaro.

La jaro 0 je tiu kalendaro komenciĝas je 10,001 a.K.

---

 -5 | -4 | -3 | -2 | -1 | **0** | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 
 1-a jarcento a.K. - 1-a jarcento

Vidu ankaŭ
----------

* Jarcentoj
* Jardekoj
* Kalendaro


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Okány** [okAnj] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Békés, en Distrikto Sarkad. La loknomo ne havas sencon en la hungara.

Stacidomo de Okány

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 71 km²
* Loĝantaro: 2990
* Poŝtkodo: 5534
* Telefonprefikso: 66

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Gyula-Püspökladány, Vésztő estas proksime.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1220. La loko troviĝas en marĉa regiono, kiu defendis la komunumon dum la historio.

Ne menciitaj vilaĝservoj estas kalvinana preĝejo, kuracejo, infanĝardeno, biblioteko, kulturdomo, poŝto, sportejo.

Vidindaĵoj
----------

* kastelo de Schwarcz, nun domo por maljunuloj
* kasteleto de Schwarcz, nun lernejo, ambaŭ el la 19-a jarcento
* kalvinana preĝejo

Famuloj
-------

En Okány naskiĝis:

* aktoro László Kemény
* citristo Mátyás Pribojszky.

Ĝemelurboj
----------

Ĝemelkomunumo estas  Aita Seacă, Rumanio.

* Kategorio Okány en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Panna Czinka** [cinka], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Czinka Panna** estis hungara violonisto, fondinto de la arta cigana muziko. Ŝia familia nomo estas laŭ pli nova ortografio *Cinka*.

Panna Czinka
Monumento pri Panna Czinka
Panna Czinka  Arkivigite je 2015-02-23 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis en 1711 en Hungara reĝlando en Sajógömör (nuntempa Gemer (distrikto Revúca) en Slovakio), ŝi mortis en 1772 en Nagyvárad (nuntempa Oradea en Rumanio) (laŭ la fontoj la datenoj estas necertaj).

Biografio
---------

Panna Czinka devenis el muzikista cigana familio. Ŝi aĝis 9, kiam ŝi jam estis talenta violonisto, tial ŝi estis sendita lerni plu muzikon kun apogoj de mecenatoj. Ŝi aĝis 14, kiam ŝi edziniĝis al kontrabasisto. En 1728 ili fondis la unuan ciganan orkestron kun la ceteraj parencoj. La mecenatoj daŭre apogis ŝin. Ŝi naskis idojn, kiuj baldaŭ aliĝis al la orkestro. Ne restis aŭtentaj komponaĵoj, en la sekva jarcento oni eldonis diversajn komponaĵojn, sed la eldonistoj nur uzis senrajte ŝian nomon.

Memorigiloj
-----------

* statuo en Gemer (vidu la foton!)
* cigana kolonio en Oradea
* muzika teatraĵo fare de Zoltán Kodály prezentita en 1948
* hungara-slovaka filmo (2008)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 2-a punkto)
* hungarlingva biografio kun bildoj
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo C, poste serĉu la nomon)
* Arkivigite je 2016-08-27 per la retarkivo Wayback Machine angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 566011
* VIAF: 305131251
* ISNI: 0000 0004 1730 2638
* NKC: mzk2013772061
 |
**Pavel POLNICKÝ** (naskiĝis la 10-an de aprilo 1943) estas ĉeĥa esperantisto, sekretario de KELI, prezidanto de la ĉeĥa KELI-sekcio kaj eksa estrarano de ĈEA. En 2008 li estis nomita honora membro de ĈEA.

Pavel Polnický naskiĝis en Nymburk, sed post la dua mondmilito la familio translokiĝis al Poděbrady, la bazan lernejon li frekventis en Přední Lhota (nun parto de Poděbrady), poste Agrikulturan Mezlernejon en Poděbrady.

Post abiturienta ekzameno li laboris dum ses semajnojj kiel zooteknikisto en Ratenice, poste kvin jarojn en Řečany nad Labem ĉe arbidejoj. Sekvis profesioj de asekuristo, oficisto en direktorejo de restoracioj, provizisto en bakejo.

Li esperantistiĝis en 1965 kaj tuj aktivis en junulara sekcio, ekde 1969 laboris profesie kiel sekretario de ĈEA. En 1974 li perdis tiun ĉi laborpostenon pro sia rifuzo eniri komunistan partion.

La 21-an de aŭgusto 1968 li sekrete filmis okupaciajn tankojn. La sekreta polico lin poste enketis pro liaj eksterlandaj kontaktoj per Esperanto kaj postulis kunlaboron ĉe tradukado de esperantlingvaj tekstoj, sed tion li rifuzis. La projekto *Paměť národa* (Memoro de la Nacio) lin envicigis en sian retejon.

Volontule li funkciis kiel vicprezidanto en 1990-1996 kaj denove kiel sekretario ekde 2000 ĝis 2011.

Li multe vojaĝis tra la mondo kaj laboras en loka klubo de turistoj.

Li estas ĉeforganizanto de la Kongresoj de KELI en Janské Lázně (2000), Bystrice pod Hostynem (2004), Strážné (2006), Pribylina (2008), Poděbrady (2011), Zöblitz, Germanio (2012), Svitavy (2013), Bratislava (2016), Zöblitz, Germanio 2017) kaj ekumena en Poděbrady (2018). Krome li kunorganizis multajn aliajn aranĝojn (ekz. tradiciajn renkontigojn en Poděbrady, kongresojn de IFEF kaj SAT en Ĉeĥio) kaj estis kasisto de la LKK de la Universala Kongreso 1996 en Prago. Organizis du asociajn konferencojn en Poděbrady.

Ekde 2005 li zorgas ankaŭ pri la presado kaj ekspedado de la gazeto *Dia Regno* de KELI.

Dum multaj jaroj li estas peranto de Esperanto-gazetoj (La Gazeto, Femina, Heroldo de Esperanto, Literatura Foiro, Juna Amiko, Monato, La Ondo de Esperanto) en Ĉeĥio.

La 2-an de marto 2018 la urbo Poděbrady transdonis al Pavel Polnický *Záslužný list* (Diplomo pri meritoj) pro multjara laboro en KELI.

La 4-an de marto 2023 en Tago de Poděbrady la banurbo honoris jam tradicie siajn civitanojn por ilia laboro. Inter la honoritoj estis ankaŭ Pavel Polnicky pro sia multjara agado en ĈEA, klubo de turistoj kaj en la evangelia eklezio. Li ricevis Honoran medalon de Poděbrady.

En 2023 li eldonis proprakoste sian ĉeĥlingvan aŭtobiografion *Jak šel můj život* (Kiel pasis mia vivo).

Eksteraj ligoj
--------------

* Pavel Polnický en Memoro de la Nacio
* Pavel Polnický en la projekto Rakontoj de niaj najbaroj
* Pavel Polnický kiel laŭreato de la urbo Poděbrady
* Esperanto ne estas danco - artikolo pri Pavel Polnický
* Esperanto influis mian vivon - ĉeĥlingva artikolo en Poděbradský zpravodaj (Informilo de Poděbrady) 6/2023
**Olaszliszka** [olasliska] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Sárospatak. Olasz signifas: italo.

Katolika preĝejo de Olaszliszka
Kastelo de Olaszliszka
Kalvinana preĝejo de Olaszliszka

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 40  km²
* Alto super marnivelo: 109 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.2418/21.4322
* Loĝantaro: 1800
* Poŝtkodo: 3933
* Telefonprefikso: 47

Situo
-----

Olaszliszka situas parte sur ebenaĵo, parte sur deklivoj, laŭ dekstra bordo de Bodrog, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Miskolc-Sátoraljaújhely. Sárospatak troviĝas 17, Tokaj kaj Szerencs po 18, Abaújszántó 23, Miskolc 57 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1239 en formo *"LYSKA"*. Béla la 4-a venigis tien italojn por prosperigi la vinkulturon. En 1466 Matiaso la 1-a nomumis la komunumon kampurbo kun rajto de bazarado jare po 3, baldaŭe la urbeto akiris sendoganecon en 1530. Post 8 jaroj la urbeto apartenis al la Habsburga Imperio ĝis 1606, poste al Transilvanio, dume en 1567 la turkoj detruis la urbeton. En 1831 kaj en 1871 ĥoleroj okazis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, poŝto, klubo de maljunuloj.

Mortbato
--------

En 2006 instruisto aŭte trairis la vilaĝon, dume abrupte knabino aperis antaŭ la aŭto. Li tuj bremsis kaj elaŭtiĝis konstante tion, ke nur tuŝo okazis, la knabino restis sana. Tamen tuj amaso da ciganoj grupiĝis (ja la knabino estis ciganino) kaj senindulge ili mortbatis la instruiston. Tiu ago metis en fokuson Olaszliszka.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika, parte gotika Kirko Ĉieliro de Maria (Olaszliszka) de 1320, la nekutima turo pretiĝis en 1632 ankaŭ por sentinela turo, en la 18-a jarcento la preĝejo barokiĝis
* grekokatolika preĝejo
* Kalvinana kirko (Olaszliszka)
* abatejo, ekde la la 17-a jarcento impostoprena domo, post jarcento gastejo kaj haltejo de poŝtoservo (diliĝenco)
* sinagogo
* ŝtonoponto

Komunumoj pri *olasz* (=italo) en Hungara reĝlando
--------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Bodrogolaszi | Érolaszi | Kisolaszi | Lapincsolaszi | Nagyolaszi | Olasz |
| Olaszfa | Olaszfalu | Olaszliszka | Olasztelek | Szepesolaszi |  |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri komunumo de la meksika subŝtato Coahuila. Pri aliaj signifoj vidu la apartigan liston Ocampo. |

**Ocampo** estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Ocampo*. Komunumo kaj urbo nomiĝas honore al la liberala politikisto Melchor Ocampo (1814-1861). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05023.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10183 loĝantojn. El tiuj estis 5286 viroj kaj 4897 virinoj. La komunumo havas surfacon de 26433,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1110 metroj super la marnivelo. 

Ocampo situas en la nord-okcidenta parto de subŝtato Coahuila kaj parte limas al Usono. Granda parto de la komunumo apartenas al la dezerto de Chihuahua. Ocampo limas sude kun la komunumoj Cuatro Ciénegas, Sierra Mojada kaj Lamadrid, oriente al la komunumoj Múzquiz, San Buenaventura kaj Nadadores, okcidente al la komunumoj Sierra Mojada kaj la meksika provinco Chihuahua (komunumoj: Camargo kaj Manuel Benavides kaj norde al komunumo Acuña kaj la usona subŝtato Teksaso. 

Kun la teritorio de 26.433,6 km² Ocampo reprezentas 17.44% de la teritorio de la tuta subŝtato de Coahuila. Tiel ĝi estas la plej granda komunumo en la tuta subŝtato kaj la tria plej granda komunumo de Meksiko (pli grandaj nur estas Ensenada en Baja California kaj Mulegé en Baja California Sur.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 11508 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 4 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,035 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. 

El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 5604 personoj apartenis al la katolika religio kaj 685 personoj al la protestantisma religio. 106 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 400 personoj statistike apartenis al neniu religio. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
En hispana **Pelayo Pérez Correa** kaj en portugala **Paio Peres Correia**) (1205 Monte de Fralães- 1275), estis elstara konkerinto kristana mezepoka el Portugalio kaj el Hispanio.

Biografio
---------

Li estis naskiĝinta en 1205, en Monte de Fralães municipo de Barcelos (Portugalio), kie tradicie estis la hejmsidejo de tiu nobela familio. La pristudoj montris eston de fratoj, fratino kaj aliaj parencoj en kelka freguesia de la najbareco.

Pelayo Pérez Correa estis en Alcácer do Sal el 1228, kaj havis unuan batalkampon en la regiono de la Alentejo (konkeris ekzemple la urbon de Mértola), kaj descendis poste ĝis Ayamonte tranĉante tiele en du partoj la arabajn teritoriojn sudajn.

En la jaro 1242 li iĝis en Merido Granda *Maestre* (Superulo) de la Ordeno de Santiago sukcede al Rodrigo Íñiguez; pasis tiam al la servo de Ferdinando la 3-a (Kastilio) kaj de ties filo, la estonta Alfonso la 10-a (Kastilio). Samjare li konkeris la vilaĝon de Chinchilla de Monte-Aragón kaj en 1244 la urbojn de Kartaĥeno, Lorko kaj Mula. Unu el liaj ĉefaj atingoj en sia milita kariero okazis dum la konkero de Sevilo.

Li mortiĝis en la jaro 1275 en la Monaĥejo de Tentudía (provinco Badajoz) kiun li mem estis fondita kaj kiu estis la ĉefsidejo de la Ordeno de Santiago. Samjare Pérez Correa estis sukcedata de Gonzalo Ruiz Girón en la superuleco de la Ordeno de Santiago. Jam en la 18a jarcento ties restoj estis translokigitaj al Tavira (Portugalio), por la preĝejo de Sankta Maria de la Kastelo, kvankam laŭ aliaj fontoj la restoj troviĝas en la Monaĥejo de Sankta Maria de Tentudía de la badaĥoza vilaĝo de Calera de León.

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 404146
* VIAF: 316737719
* ISNI: 0000 0000 0495 4611
* BNF: 165592505
 |
La **Pavlofaj Insuloj** (**Qudugin** en aleuta lingvo) estas grupo de sep insuloj kiuj kuŝas sude de la insuleto Pavlof Bay en la Alaska Duoninsulo de Alasko, Usono. Ili estas parto de la Aleutoj de Alasko. La insuloj estas Dolgoi (Anganax̂six̂), Goloi (Atx̂uunŭ̂), Interna Iliasik (Iluuĝix̂ Ixsaĝdaaĝŭ̂), Ekstera Iliasik (Qagaaĝix̂ Ixsaĝdaaĝŭ̂), Popereĉnoi (Kuyagdax̂), Ukolnoi (Kitaĝutax̂̂), kaj Vosnesenski (Unatxŭ̂). Dolgoi estas la plej granda de tiu areo. Ili havas totalan areon de 206.265 km² kaj estas neloĝataj.

La angla nomo de tiuj insuloj devenas el Pitka Pavalof, kreolo de rusia deveno. En 1893, Pitka Pavalof kaj Sergei Gologoff Cherosky, kreoloj de rusian-indiĝena deveno, trovis oron ĉe Birch Creek en Interna Alasko. Aliaj malkovrantoj rabis la trovaĵojn asertante ke la trovintoj estis indiĝenaj kaj senrajtaj. La malkovro allogis pliajn neindiĝenojn al la rivero Jukono kaj oni fondis urbojn.

Referencoj
----------

1. ↑  Bergsland, K..  (1994) *Aleut Dictionary*. Fairbanks: Alaska Native Language Center.
2. ↑  Pavlof Islands: Blocks 2040 and 2041, Census Tract 1, Aleutians East Borough, Alaska Arkivigite je 2020-02-11 per Archive.today United States Census Bureau
3. ↑  See Year 1893 under Section: 1867 to 1896 on the WebPage:

55° 08′ 00″ N 161° 42′ 00″ U﻿ / ﻿55.13333 °N, 161.70000 °U﻿ / 55.13333; -161.70000 (mapo)
Aĝo de la oceana krusto. En ruĝa koloro la plej junaj zonoj; en blua koloro, la plej antikvaj.
La **oceana krusto** estas la parto de la terkrusto kiu formas la oceanojn. Ĝi korespondas al 0,099% de la maso de la Tero en profundo de 0-9 km. La oceana krusto enhavas 0,147% de la kuna maso de la mantelo kaj de la krusto. La plej parto de la terkrusto estis produktita de la vulkana aktiveco. La sistemo de mezoceanaj dorsoj, nome reto de vulkanoj de 40 000 km de longo, generas novan kruston oceanan je proporcio de 17 km³ jare, kovrante la oceanan marfundon el bazalto. Havajo kaj Islando estas du ekzemploj de la akumulado de amaso de bazalto.

Mezoceana dorso estas submara montaro, kreita de eliro de magmo el termantelo. La mezoceanaj dorsoj troviĝas sur limoj de du malproksimiĝantaj tektonaj platoj kaj ili estas la plej longa montara sistemo sur Tero: ~60 000 km.

Gujoto aŭ submara tablomonto aŭ rondpinta submara monto estas submara platpinta monto, iama vulkano. Gujotoj estas do stumpkonusaj unuopaj montoj aŭ vulkanaj insuloj kun krutaj flankoj kaj plataj pintoj, kiu situas ĝis 1000 m sub la marnivelo. Tutmonde ekzistas ĉ. 10.000 gujotoj.

Profundmara zono aŭ abisma zono estas tavolo de la pelaga zono de oceano, kiu rilatas al la plej profonda tavolo preter 4 000 metroj. Je profundo de 3 000 ĝis 6 000 metroj, tiu zono restas en perpetua malheleco.

Notoj
-----

1. ↑   Rogers, N. Blake, S. kaj Burton, K. *An introduction to our dynamic planet*alirita la 16an de Januaro 2008, Cambridge University Press isbn = 978-0-521-49424-3 p. 19.
2. ↑  Cogley 1984

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Oceankrusto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Interno de la Tero kaj Platoj Tektonaj
* La interna energio de la planedo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 743600
* GND: 4401814-9
* BNF: 123261421
 |
Ŝlosila koncepto en moderna liga teorio estas ke certaj aranĝiĝoj de
*valentelektronoj* estas pli stabilaj ol aliaj. (Elektron-aranĝiĝon oni
konsideras stabila se ĝi ne facile kaj spontane ŝanĝiĝas.) Plej stabilaj el ĉiuj aranĝiĝoj estas tiuj de la noblaj gasoj. Ĉi tiu konkludo baziĝas sur la fakto ke, el ĉiuj elementoj, la noblaj gasoj (He, Ne, Ar, Kr, Xe,
kaj Rn) estas plej ne-reakciemaj. En la naturo la plejparto da elementoj ne ekzistas sole kiel unuoblaj atomoj. La escepto estas la noblaj gasoj, kiuj ekzistas kiel unuatomaj gasoj en la atmosfero (etkvante). Ekzistas neniuj sintezitaj kombinaĵoj de He, Ne, kaj Ar, kaj la nombro da kombinaĵoj de Kr, Xe, kaj Rn estas liliputa.

Escepte de heliumo, kiu havas konfiguracion 1*s*2, ĉiu
entenas, sur siaj eksteraj elektronaj ŝeloj, 8 *valentelektronojn* en simbolita distribuo n*s*2n*p*6, kie n estas la maksimuma
ŝel-numero por tiu atomo. Observoj indikas ke la atomoj de multaj
elementoj, kiuj malhavas la stabilan noblagasan konfiguracion de 8
*valentelektronoj*, emas akiri ĝin en kemiaj reakcioj kiuj rezultas en la
formiĝo de kombinaĵoj. La tendenco al formiĝo de la noblagasa konfiguracio
kondukas al la formulado de la **okopa regulo**, formale skribita:

okopa regulo
------------

Atomoj emas interagi per rearanĝiĝo (transgrupiĝo) de elektronoj tiel ke
ĉiu partoprena atomo atingas noblagasan elektronan konfiguracion.

La okopa regulo estas vaste uzata por antaŭdiri kombin-rilatumojn de
atomoj. Ekzistas kelkaj esceptoj de la okopa regulo. Malgraŭ tio, oni daŭre uzas la regulon, ĉar granda nombro da kombinaĵoj estas sukcese antaŭdirita per ĝi.

* Dioksido de karbono estas stabila konforme al la okopa regulo.Dioksido de karbono estas stabila konforme al la okopa regulo.
* PF5PF5
* SF6SF6

Vidu ankaŭ
----------

* Kemia ligo
Riverborda panoramo en Pak Kret
**Pak Kret,** taje **ปากเกร็ด** estas universitata urbego, antaŭurbo de Bankoko kaj distrikta sidejo en Tajlando.

Akvaborda panoramo de Pak Kret
Universitato de Pak Kret

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 36  km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro: 178,907 (2010)
* Poŝtkodo:
* Telefonprefikso: (+66) 2
* Horzono: UTC+7 (ankaŭ somere)
* 13° 54′ 45″ N 100° 29′ 52″ O﻿ / ﻿13.91250 °N, 100.49778 °O﻿ / 13.91250; 100.49778 (mapo)Koordinatoj: 13° 54′ 45″ N 100° 29′ 52″ O﻿ / ﻿13.91250 °N, 100.49778 °O﻿ / 13.91250; 100.49778 (mapo)

Situo
-----

Pak Kret situas sur ebenaĵo laŭ rivero inter Nonthaburi kaj Bankoko. Nonthaburi troviĝas je 5, Bankoko 17 km-oj .

Historio
--------

La Pak Kret-areo estis loĝita ekde minimume la 18-a jarcento kiel grava agrikultura loko. En tiu areo oni elfosis kanalon ĉ. en 1721 tiel, ke insulo estiĝis. Pak Kret estis nomumita komunumo en 1992.

Ponto en Pak Kret

Trafiko
-------

Pak Kret kuŝas laŭ ĉefvojo Bankoko-Nonthaburi. La urbego havas riveran havenon kaj gravan ponton.

Klimato
-------

Pak Kret troviĝas en la tropika klimato. En la jaro pluvas resume 2860 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter oktobro-februaro pli ofte. La temperaturo varias inter 22-31 °C, sed inter la monatoj ne estas tro granda diferenco.

Fontoj
------

* WikiTrans
**Panĉevo** (serbe ***Панчево*** [panĉevo], hungare ***Pancsova*** [panĉova], germane ***Pantschowa***, aŭ *Banstadt*, rumane ***Panciova***, slovake *Pánčevo*) estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato. Ankoraŭ 9 vilaĝoj apartenas al la municipo. La loknomo devenas el la serba flava digitalo.

Poŝta turo de Panĉevo
Flava digitalo, laŭ kiu nomiĝis la urbo
Ortodoksa preĝejo de Panĉevo
Katolika preĝejo de Panĉevo

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 161,37 km²
* Alto super marnivelo: 78 m (averaĝa)
* Loĝantaro: 76203
* Poŝtkodo: 26100
* Telefonprefikso: +381 13

Situo
-----

Panĉevo situas sur ebenaĵo, ĉe maldekstra bordo de Danubo, ĉe kunfluejo de Timiş (2 km-ojn), laŭ ĉefvojo kaj fervojo Temesvár-Beogrado. La lasta troviĝas 16 km-ojn for.

Historio
--------

Plej frue romianoj vivis tie, poste alvenis bulgaroj, kumanoj, fine hungaroj. En 1092 Ladislao la 1-a (Hungario) tie venkis la kumanojn. Tiutempa araba verkisto mencias la lokon komercista urbo, kie troviĝas multe da grekaj komercistoj. En 1241 la tataroj detruis la urbeton. En 1520 la turkoj detruis la urbon, iom poste ĝi jam apartenis al la Osmana Imperio. La komunumo havis lignan fortikaĵon en 1660. En 1697 la aŭstroj disrabis la urbeton. En 1737 incendio okazis, post 2 jaroj la Habsburgoj venkis la turkojn (ankaŭ en 1788). En 1740 la komunumo ricevis rajton aranĝi bazaradon semajne po 1 kaj jare po 4. Pro pesto multaj mortis en 1743. En 1794 ekhavis la rangon "libera urbo". En 1848 la hungara loĝantaro apogis la revolucion, sed alvenis metropolito Rajaĉiĉ kun serboj kaj transprenis la potencon. En 1849 la hungara armeo venkis la serbojn. Ĝis 1872 la urbo apartenis al limgarda zono, poste al Hungara reĝlando, al Torontál. En 1910 loĝis en la urbo 20 808 loĝantoj (serboj 42 %, germanoj 36 %, hungaroj 16 %, slovakoj kaj kroatoj 1-1%, ceteraj 4 %).

Ekde Traktato de Trianon la urbo apartenis al SHS (= Serba-Kroata-Slovena Reĝlando), ekde 1929 kiel Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la germanoj okupis la regionon. Post 1944 la germana loĝantaro estis forpelita.

En 1999 NATO bombardis la industriaĵojn ĝis la neniiĝo. En 2011 loĝis en la urbo kaj ĉirkaŭĵoj 123 414 loĝantoj (97 500 serboj, 4 558 makedonoj, 3 422 hungaroj, 3 173 rumanoj, 2 118 ciganoj, 1 411 slovakoj, 880 kroatoj, 10 353 aliaj).

La urbo estas industria centro kun nafta rafinejo.

Famuloj
-------

En la iama Pancsova naskiĝis:

* hungara advokato Artúr Szirtes
* hungara biologo József Jeanplong
* hungara kemiisto Géza Requinyi
* hungara komponisto Mihály Krausz
* hungara matematikisto Iréneusz Juvancz (1882)
* hungara operkantisto Olga Pewny
* hungara paleontologo Kálmán Lambrecht
* hungara pentristo Ödön Vaszkó
* hungara sportisto Miltiades Manno
* hungaria serba violonisto Dragomir Krančević.

Ĝemelurboj
----------

* Boulogne-Billancourt, Francio
* Neapolis, Grekio
* Prijedor, Bosnio kaj Hercegovino
* Reșița, Rumanio
* Zaanstad, Nederlando

Panĉevo (supre), elaera vido