recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Rafał Krajewski** blazono Jasieńczyk, pseŭdonomo Wujaszek, kaj aliaj (naskiĝis la 24-an de oktobro 1834 en Łempice Wielkie (distrikto Pułtuski), mortis la 5-an de aŭgusto 1864 en Varsovio) – direktoro de Fakultato pri Internaj Aferoj en Nacia Registaro dum la Januara ribelo kontraŭ Rusia Imperio.

Vivo
----

En 1850 eniris al varsovia Lernejo de Belartoj, kiun li finis perfektaprobe en 1854. En 1857 akiris patenton de arkitekto. Li projektis kaj konstruis multe da ĉefurbaj brikdomoj. Laŭ lia projekto oni rekonstruis interalie bruligitan en la ribelo Varsovian Urbodomon. Li estis unu el aŭtoroj de artikoloj al 28-voluma *Universala Enciklopedio* de Samuel Orgelbrand el la jaroj 1859-1868. Lia nomo estas menciita en la unua volumo el 1859 sur listo de enhavkreintoj de ĉi tiu enciklopedio.

Politike estis ligita kun medio de varsoviaj intelektuloj de Edward Jürgens. Decembre 1862 forveturis eksterlanden en sekreta politika misio. Duone de 1863 revenis al la lando kaj eniris al formita de Stefan Bobrowski Plenuma Komisiono. Romuald Traugutt nomumis lin direktoro de Fakultato pri Internaj Aferoj. La 10-an de marto 1864 estis de rusoj arestita, enprizonigita en la X-a Pavilono de Varsovia Citadelo. Li ne permesis rompi sin dum enketado malgraŭ batoj, malsatigo kaj tenado en forgeskelo. Nur la 22-an de aprilo, pro malfavoraj deklaroj de 16 atestantoj, konfesis gvidadon de la Fakultato pri Internaj Aferoj.

La 19-an de julio milita juĝejo kondamnis lin al mortpuno. Ekzekutita la 5-an de aŭgusto sur deklivoj de Varsovia Citadelo kune kun Romuald Traugutt, Józef Toczyski, Roman Żuliński kaj Jan Jeziorański.

Morto
-----

Antaŭ la morto sur pendumilo kisis krucon. La krimon vidis 30 000 liaj samlandanoj plorantaj, preĝantaj kaj kantantaj. Kun la sama krueleco de rusaj okupantoj, malhonoriga vorto bandito, la sama terkavaĵo kontraŭ miloj da ribelantoj de la januara ribelo estis poste traktitaj de sovetaj kaj polaj komunistoj la Anatemitaj Soldatoj.

Memorigo
--------

La 5-n de aŭgusto 1914, en la 50-an datrevenon de la morto sur citadelo de Romuald Traugutt kaj liaj ministroj, okazis en Krakovo koncentriĝo de la Unua Kadra Kompanio de Józef Piłsudski, kiu la sekvan tagon foriris de aŭstra aneksaĵo al la rusa, por manifesti unuecon de ĉiuj poloj.

Bibliografio
------------

* Krzysztof Krajewski Siuda, *Rafał Krajewski 1834-1864. Powstańczy minister, architekt i poeta* (Rafał Krajewski 1834-1864. Ribela ministro, arkitekto kaj poeto), Pułtusk 2006, ​ISBN 83-89709-40-6​.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Brama Straceń - Cmentarz Mauzoleum Ekzekut-Pordego - Tombejo Maŭzoleo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 615928
* GND: 13268585X
* LCCN: nr2007002050
* VIAF: 47929777
* ISNI: 0000 0000 5326 8175
 |
**Diplomatia statuso** estas la sistemo de klasigo kaj de profesio kaj de etiketo uzata en la mondo de la diplomatio kaj de la internaciaj rilatoj. Laŭlonge de la tempo, ĝi formaliĝis sur internacia bazo.

La sistemo de diplomatiaj kategorioj validaj internacie en la duflanke diplomatii, bazita sur la tradicia sistemo establita por la eŭropa diplomatio, unuigante ĝin en la komenco de la 19-a jarcento. Ĝis tiam, ĉiu lando en Eŭropo havis siajn proprajn difinojn de kategorioj por la personaro de siajn diplomatiaj karieroj, kio ofte okazigis disputojn pri la hierarkia ordo de diplomatoj de diversaj ŝtatoj.

Tiu sistemo de diplomatiaj kategorioj kreis serion de problemoj rilate al la landodeveno, ĉar la kategorio de diplomatiaj kategorioj kiu estis sendita de difinita ŝtato estis determinata de la gravo kiun oni atribuis al tiu lando. Tiele, oni sendis ambasadoro - plej alta kategorio - el aŭ al granda potenco aŭ alianca lando, dum por la ceteraj ŝtatoj sufiĉis simplaj senditoj (ministroj).

Post la Dua Mondmilito kaj laŭ la doktrino de Unuiĝintaj Nacioj, jam ne plu estis konsiderata akceptebla la traktado de kelkaj ŝtatoj kiel minoraj rilate al aliaj. Tiele, plej ofte, la delegitaroj estis plialtigitaj al la kategorio de ambasado, kaj jam ne plu estis uzataj la kategorioj de eksterordinara sendito kaj ĉiopova ministro aŭ loĝanta ministro residente kiel estroj de diplomatia misio.

La aro de la diplomatoj rajtigitaj ĉe iu ŝtato estas nomata "diplomatia korpuso" aŭ *diplomataro*. El ties membroj, uune estas konsiderata la dojeno aŭ *primus inter pares*, kiu foje funkcias kiel proparolanto. Normale, estas konsiderata dojeno la plej malnova ambasadoro, tio estas, tiu kiu prezentis siajn rajtigigajn dokumentojn la unua, kun escepto de katolikaj ŝtatoj kie, tradicie, la dojeno estas la apostola nuncio, tio estas ambasadoro de Vatikano, sendepende de kiam li prezentis siajn rajtigigajn dokumentojn.

Kategorioj
----------

* Ŝtatestro
* Ministro pri eksterlandaj aferoj
* Dojeno
* Nuncio
* Ambasadoro
* Ministro
* Konsulo
* Ataŝeo
* Funkciulo

* Kategorio Diplomatia statuso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Hans STADEN** (Homberg, ĉ. 1525 — Wolfhagen, 1576) estis germana pagsoldato, kiu vivis en Brazilo, tre eble la unua germano en tiu lando.

Hans Staden (barba, ĉe fono) rigardas tribon dum kanibalismoStaden estis en Brazilo en komenco de 16-a jarcento, kiel pagsoldato de Portugalio. Li kombatis en Pernambuko kaj en San-Vicento kontraŭ francaj korsaroj kaj indiĝenoj. Li estis komandanto de malgranda trupo en fortikaĵo en nuna Guarujá, antaŭ Santos. Tupinambaoj el Bertioga atakis la fortikaĵon kaj kaptis lin.

Laŭ indiĝena moro, li ne estis tuj mortigita, ĉar kaptitoj devis pasigi periodon por "purigo" antaŭ morto. Krome, ĉar li ne estis portugalo, li diris al indiĝenoj, ke li estas franco, tiam aliancanoj de tupinambaoj. Kiam francoj alvenis al la vilaĝo, ili diris al la indiĝenoj, ke Staden ne estis franco, sed kunulo de portugaloj. Malgraŭ tio, li pluvivis kaj, tuj poste, li estis reprenita de portugala ŝipo. Li vivis preskaŭ unu jaron inter la indiĝenoj.

Li reiris al Eŭropo, kie li verkis libron pri siaj aventuroj en la Nova Mondo, unu el la unuaj priskriboj de Ameriko al vasta publiko. La libro nomiĝas "*Warhaftige Historia und Beschreibung eyner Landtschafft der wilden, nacketen, grimmigen Menschfresser Leuthen in der Newenwelt America gelegen*", sed hodiaŭ oni nomas ĝin simple "Du vojaĝoj al Brazilo". Oni eldonis ĝin en Marburg, Germanio, fare de Andres Colben en 1557.

Ĝi havis multajn eldonojn kaj estis fonto de antaŭjuĝoj kontraŭ Sudameriko dum la 16-a kaj 17-a jarcentoj. Pro tio, en la 20-a jarcento multaj homoj volis kontraŭi la libron kaj akuzis Staden je mensogo aŭ, minimume, misaĵoj. Sed pli profundaj studoj de la verko, male, montras, ke li priskibis realajn aferojn; ilustraĵoj, ekzemple, rigarditaj kiel fantaziaj, montras detale ujojn, kiuj oni konas nur arĥeologie. Komparo de ceramikaĵoj priskribitaj en la libro de Staden kaj arĥeologiaj restaĵoj tre helpis la komprenon de ĝiaj kuntekstoj. Vere, Staden estis ne antropologo, sed pagsoldato, kaj homo de sia tempo. Sekve, li skribis laŭ sia vidpunkto, ne laŭ "neŭtrala" postuloj de nuna scienco, tamen liaj observoj estis tre ĝustaj.

Literature, la libro estas tre bone verkita kaj leginda vojaĝaventuro. Ekzemple, Hans Staden skribis: "(...) Cunhambebe havis antaŭ si grandan keston plenan je homa karno. Li manĝis kruron, levis ĝin antaŭ mian buŝon kaj demandis al mi ĉu mi volas manĝi. Mi respondis 'malracia besto ne manĝas sian kunulon, ĉu homo devas manĝi alian homon?' Li mordis ĝin tiam kaj diris: *Jauára iche'* (Mi estas jaguaro)".

* Kategorio Hans Staden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 170527
* GND: 118798367
* LCCN: n83212624
* VIAF: 4936822
* ISNI: 0000 0001 1885 6817
* SUDOC: 027146863
* BNF: 11925394g
* NDL: 00526412
* NKC: xx0008689
* ICCU: CFIV064908
 |
La Vinĉestera Trezoro (Ferepoko) eble estis jam diplomata donaco.
**Diplomata donaco** aŭ **diplomatia donaco** estas donaco donita fare de diplomato, politikisto aŭ gvidanto dum vizitado al eksterlanda lando. Kutime la donaco estas reciprokata de la gastiganto. La uzo de diplomatiaj donacoj devenas de la praa mondo kaj donantoj konkuris por superatuti unu la alian en la malŝparemo de iliaj donacoj. Ekzemploj inkludas silkojn donitajn al la okcidentanoj fare de la bizancanoj en la frua Mezepoko, luksajn librojn, kaj pandan diplomation fare de la ĉinoj en la 20a jarcento. En la pasinteco, medaloj menditaj de individuo, tipe kun lia portreto, estis ofte utiligitaj kiel formo de diplomatia aŭ persona donaco, kun neniu senco esti premio pro la konduto de la ricevanto.

Diplomatiaj donacoj havas la potencialon sigeli internaciajn amikecojn, por esti repuŝitaj, por ŝajni misagorditaj, aŭ por hazarde sendi la malĝustan mesaĝon. Tajvano malaprobis la oferton de la Ĉina Popola Respubliko de pando kaj la donacoj donitaj fare de brita ĉefministro Gordon Brown al usona prezidanto Obama en 2009 estis vaste viditaj kiel pli pripensemaj ol tiuj donitaj fare de Obama al Brown. Donaco de "brita" tablotenisa tablo al prezidanto Obama (2012) ŝajnis ideala ĝis estis rivelita ke ĝi estis dizajnita en Britio sed farita en Ĉinio, elvokante zorgojn pri la malkresko de brita industrio.

Vidu ankaŭ
----------

* Andaluza ĉevalo
* Panda diplomatio

Notoj
-----

1. ↑  "Silken diplomacy" by Anna Muthesius in Shepard J. & Franklin, Simon. (Eds.) (1992) *Byzantine Diplomacy: Papers from the Twenty-fourth Spring Symposium of Byzantine Studies, Cambridge, March 1990.* Aldershot: Variorum, pp. 236-248. ISBN 0860783383
2. ↑  "The luxury book as diplomatic gift" de John Lowden in Shepard J. & Franklin, Simon. (Eld.) (1992) *Byzantine Diplomacy: Papers from the Twenty-fourth Spring Symposium of Byzantine Studies, Cambridge, March 1990.* Aldershot: Variorum, pp. 249-260.
3. ↑  We're not wild about your pandas, China told de Richard Spencer, *The Telegraph*, 24a Marto 2006. Konsultita la 17an de Februaro 2014.
4. ↑  To my special friend Gordon, 25 DVDs: Obama gives Brown a set of classic movies. Let's hope he likes the Wizard of Oz by Ian Drury, *Mail Online*, 6a de Marto 2009. Konsultita la 17an de Februaro 2014.
5. ↑  David Cameron's table tennis table gift to Barack Obama made in China de James Orr, *The Telegraph*, 18a de Marto 2012. Konsultita la 17an de Februaro 2014.

Bibliografio
------------

* Jacoby, D. "Silk economics and cross-cultural artistic interaction: Byzantium, the Muslim World, and the Christian West", *Dumbarton Oaks Papers* 58 (2004:197–240).

* Kategorio Diplomata donaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Grafo **Adelardo Tommaso Salvadori Paleotti** (30an de septembro, 1835; 9an de oktobro, 1923, Torino) estis itala zoologo kaj ornitologo.

Salvadori estis naskiĝinta en Porto San Giorgio, filo de grafo Luigi Salvadori kaj Ethel. Li prenis fruan intereson pri birdoj kaj publikigis katalogon de la birdoj de Sardio en 1862. Li poste studis medicinon en Pizo kaj Romo.

maldekstra
Li partoprenis la armean ekspedicion de Garibaldi en Sicilion nome la Ekspedicio de la Milo, funkciante kiel kuracista oficiro.

Li estis helpanto en la Muzeo de Zoologio en 1863, kaj iĝis Vicdirektoro de la *Royal Museum of Natural History* (Reĝa Muzeo de Naturhistorio) en Torino en 1879. Li estis specialisto pri birdoj de Azio. En 1880, li estis en forpermeso al la Muzeo pri natura historio de Londono por labori pri iliaj katalogoj. La Salvadoria fazano (*Lophura inornata*) estas nomigita laŭ li kiel ankaŭ la Salvadoria varano, *Varanus salvadorii* (ankaŭ konata kiel la varano de Salvadori, la Papua varano, aŭ Artelia). Li publikigis ĉirkaŭ 300 artikolojn pri ornitologio.

Referencoj
----------

1. 1 2  WS (1924) Notes and news Arkivigite je 2012-08-05 per la retarkivo Wayback Machine. Auk. 41(2):384-385

* Kategorio Tommaso Salvadori en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 386465
* GND: 117618233
* VIAF: 20075254
* ISNI: 0000 0000 6665 9108
* SUDOC: 135478758
* BNF: 104842272
* NKC: jo2013764385
* ICCU: CFIV167951
 |
**Raffaella Lebboroni** (naskiĝis la 10-an de junio 1961 en Bolonjo) estas itala aktorino.

Biografio
---------

Naskita en Bolonjo, Lebboroni ĉeestis al la *Accademia dell'Antoniano*, kaj diplomiĝis en 1988. En 1992 ŝi geedziĝis kun la scenaristo kaj reĝisoro Francesco Bruni, kaj la paro havis du infanojn.

Multflanka kaj karisma aktorino eĉ en siaj subtenaj roloj, Lebboroni ankaŭ estas memorita en *The Rubber Wall* (1991) de Marco Risi kaj *Life Is Beautiful* de Roberto Benigni (1997). Ŝi ankaŭ ĉefrolis en *August Vacation* de Paolo Virzì (1996) kaj en *La somero de mia unua kiso* de Carlo Virzì (2006). 

Lebboroni ankaŭ ĉefrolis en aliaj filmoj, kiel *The Early Bird Catches the Worm* de Francesco Patierno, same kiel *Easy!* (2011), *Noi 4* (2014), kaj *All That You Want* (2017), ĉio reĝisorita de ŝia edzo Bruni.

En 2019 ŝi estis parto de la rolantaro de *La perfidulo* de Marco Bellocchio, kaj en 2020 ŝi partoprenis en la filmo *What Will Be* de Bruni.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 710171
 |
**István Dömök** [iŝtvAn domok], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dömök István** estis hungara kuracisto, virusologo, mikrobiologo, epidemiologo.

Memortabulo pri István Dömök
István Dömök  naskiĝis la 13-an de aprilo 1925 en Pesterzsébet (nun jam distrikto de Budapeŝto). Li mortis la 27-an de februaro 2004 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Dömök frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ekde 1943 li studis en Scienca Universitato Pázmány Péter. Li interrompis la lernadon pro soldatiĝo, fine li akiris medicinan diplomon en la universitato en 1950. Li akiris fakdiplomon pri laboratoriisto en 1955, pri virusscienco en 1961, pri mikrobiologio en 1980. Inter 1951-1970 li laboris en virusscienca instituto, poste li esploris en Ugando 3 jarojn. Hejmenveninta li ricevis pli altajn postenojn. Li okupiĝis pri infana paralizo kaj pri diversaj vakcinoj. Li ricevis premiojn kaj memormedalojn inter 1961 kaj 2003.

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Budapeŝto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2008-02-20 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio István Dömök en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 540253
* LCCN: n79134249
* VIAF: 60367418
* ISNI: 0000 0000 7998 5690
* NKC: nlk20050172800
 |
Tipa diplomatia noto havus la ŝtatan sigelon supre maldekstre.
La **diplomatia noto** estas oficiala komunikaĵo skribita direktita de diplomatia misio en la Ministerio de Eksteraj Aferoj de la gastiganta ŝtato aŭ inverse kiu, dekomence, enhavis la terminojn de konversacio (de tie la alternativa nomo *parola noto*) kaj estis, tre ofte, disdonita fine de tiu.

Aktuale la diplomatia noto ĝeneraliĝis kaj iĝis la normala vehiklo de skribita komuniko inter la ambasadoj kaj la Ministerio de Eksteraj Aferoj de la gastiganta ŝtato. Jam ne plu ĝi referencas, aŭ preskaŭ neniam, al antaŭ-konversacio kiu ĝenerale jam ne okazis, kaj estas uzata por ajna tipo de demarŝo, el la plej strikte diplomatiaj (komunikado de informaro, petskribo por apogo de internacia instanco ktp.) ĝis tiuj pure administraj, kiel petoformularo, komuniko de elpostenigo ktp.

Referencoj
----------

1. ↑  Nota diplomática en Enciclopedia jurídica Alirita la 30an de Novembro 2018.
2. ↑  *Note verbale* en Wiktionary en angla
3. ↑  MAEC, Documentos (decembro 2015). «TÉRMINOS DIPLOMÁTICOS». Arkivigite je 2018-12-21 per la retarkivo Wayback Machine Dokumento maec.es. Ministerio de Asuntos Exteriores. Konsultita la 30an novembro 2015.

*
La ***American Journal of Archaeology (AJA)***, la kolege reviziita de la Usona Arkeologia Instituto, estis publikigita ekde 1897 (daŭrigante la American Journal of Archaeology kaj de la Historio de la Belartoj fondita de la instituto en 1885). La publikigado estis kunfondita en 1885 de la instruistoj de la Universitato de Princeton, Arthur Frothingham kaj Allan Marquand. Frothingham iĝis la unua redaktisto, servante ĝis 1896.

La ĵurnalo ĉefe enhavas artikolojn pri arto kaj arkeologio de Eŭropo kaj la mediteranea mondo, inkluzive de la Proksima Oriento kaj Egiptio, el prahistoria ĝis malfrua antikva epoko. Ĝi ankaŭ eldonas recenzojn de libroj, recenzojn pri muzeaj ekspozicioj kaj nekrologiaĵojn. Ĝi estas publikigita en januaro, aprilo, julio kaj oktobro ĉiun jaron en presitaj kaj elektronikaj eldonoj. 

La nuna ĉefredaktisto de la ĵurnalo estis Jane B. Carter. La unua virina ĉefredaktisto estis Mary Hamilton Swindler.

De 1940 ĝis 1950 la ĵurnalo publikigis artikolojn de Michael Ventris, Alice Kober kaj Emmett Bennett, kiuj kontribuis al la deĉifrado de la antikva Linia skribo B.
**Kopta muziko** estas la koptaj himnoj kiuj la kopta eklezio uzas. Koptaj himnoj estas skribitaj en la kopta lingvo. La formo de liturgia ĉantado estas nur voĉkantado de bizancaj, ambroziaj, mozarabaj, gregoriaj ĉantoj. Ĝi estas plejparte elsendita tra voĉa tradicio samkiel hebreaj ĉantoj sen transskribo.

Klasifiko
---------

Jen multaj klasifikadoj de la koptaj himnoj. La plej fama klasifikas himnojn laŭ siaj uzoj en la preĝejo.

* Anaj himnoj
* Fastaj himnoj
* Kiahka (nur ĉantitaj en Kiahk monato)
* Malĝojaj himnoj (dum la semajno de doloro kiun la kopta eklezio nomas pasko)
* Ĝojaj himnoj en festoj
* Himnoj por la Dimanĉo de Palmoj

Historio de himnoj
------------------

Bedaŭrinde, ne ekzistas propraj dokumentoj kiuj montras la historion de la muziko, sed la historio de la vortoj de la himnoj estas pli klare konstatebla. La plej malnovaj muzikaj transskriboj ekaperis dum la 18-a jarcento kaj poste. la plej famaj transskriboj estas la transskribo de Villoutaut, Blin, Badet, Ernst Nevlando Smito, Margit Tot, Marjan Robertson.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 719830
 |
dekstra
La **Diplomatia Krizo de Kataro de 2017** rilatas al la rompo, kiu komenciĝis la 5-an de junio 2017, inter tiu lando kaj pluraj islamaj nacioj inkluzive de Sauda Arabio, Barejno, Egiptio, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Libio, Maldivoj, kaj Jemeno - kiuj anoncis la suspendon de diplomatiaj rilatoj kun Kataro, akuzante la landon je subteno de diversaj terorismaj grupoj en la regiono, inkluzive de Al-Kaida kaj Islama Ŝtato, kaj enmiksiĝo en la internan politikon de iliaj landoj. Laŭ iuj amaskomunikiloj, la origino de la krizo troviĝas en komputila atako, kiu okazis en majo de la sama jaro kontraŭ Qatar News Agency.

Kunlabora Konsilio de la Golfo
------------------------------

Inter la nacioj implikitaj, Sauda Arabio, Barejno kaj la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj formas parton de la Kunlabora Konsilio de la Golfo (GCC), regiona ekonomia kaj politika unio.

En majo 2017, suspektata kiberatako kontraŭ publikaj amaskomunikiloj kaŭzis la publikigon, surbaze de registradoj de la vortoj de la Emiro de Kataro, de supozata provo ekspluati usonan indignon kontraŭ Irano, same kiel eblaj ligiloj kun la palestina grupo Hamas. La registaro de kataro, el Doho, asertis, ke la publikigitaj informoj estas falsaj, sen aldoni pliajn klarigojn. Tamen, novaĵagentejoj en la regiono raportis la komentojn de la emiro kiel fakton. La 3-an de junio 2017, la Twitter-konto de la barejna ministro pri eksteraj aferoj Khalid bin Ahmed Al Khalifa estis piratita en kiberatako de Kataro. Iom poste, Sauda Arabio, UAE, Jemeno, Egiptio kaj Barejno sciigis la rompon de diplomatiaj rilatoj kun Kataro, la 5-an de junio 2017.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑   «Saudi Arabia, Bahrain and Egypt Cut Ties With Qatar». *Bloomberg.com*, 05-06-2017.
3. ↑   «Qatar row: Six countries cut links with Doha» (en en-gb). *BBC News*, 05-06-2017.
4. ↑  «Cinco países cortan sus relaciones diplomáticas con Qatar.» 5 de junio de 2017.
5. ↑   «Egypt, Saudi Arabia Among Gulf States Cutting Ties to Qatar». *NBCnews.com*, 05-06-2017.
6. ↑   «Saudi Arabia, UAE, Egypt, Bahrain cut ties to Qatar». *AlJazeera.com*, 05-06-2017.
7. ↑  «Bahrain minister briefly hacked after Qatar cyber attack». [alirdato: 5 junio 2017].
8. ↑  «Analysis | What’s going on with Qatar?». [alirdato: 5 junio 2017].
9. ↑   «Qatar row: Five countries cut links with Doha» (en en-gb). *BBC News*, 05-06-2017.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Crisi diplomàtica de Qatar de 2017 en la kataluna Vikipedio.*
**Cuadros** [KŬAdros] estas municipo en la oriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de León*, en la centroriento de la provinco.

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de León* centroriente, flave.
Preĝejo de Lorenzana.
Ermitejo de Sankta Blazio de La Seca.
La Seca.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Cabanillas, Campo y Santibáñez, Cascantes, Cuadros, Lorenzana, La Seca kaj Valsemana, okupas totalan areon de 109,70 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 2 057 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 15 km de Leono, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado) kaj funkcio kiel dormurbo proksime al la provinca ĉefurbo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759788
* VIAF: 316736098
 |
**つ** (hiragana) aŭ **ツ** (katakana) estas litero de la japana kanao. Prononcata kiel [cu, IFA:tsu/tsɯ]. Kune malgrandaj vokalaj kanaoj, tio havas [c-] sonon. Tiu litero estas 18-a litero de Goĵūon, 19-a litero de Iroha.

Variantoj
---------

### Dzu

**づ** (hiragana) aŭ **ヅ** (katakana) estas prononcata kiel [zu~dzu, IFA:zu~dzu/zɯ~dzɯ]. Tiu litero estas signifata Cu kun Dakuten, Sekve voĉa [cu]. Moderna japana ne havas distingon ず(Zu) kaj づ.

### Malgranda Cu

**Vidu artikolon sokuon.**

### Tu ajnua

**ツ゚**estas uzata por ajnua lingvo historie. Tiu prononco estas [tu]. Ankaŭ tiu litero ne ekzistas en la Unikodo sed JIS X 0213.

Origino
-------

* Hiragana: 川,州
* Katakana: 川,州

Transliterumoj
--------------

### Cu

* Latinigo
	+ Esperanto: cu
	+ Transskribado Hepburn: tsu
	+ Kunrei-siki: tu
	+ Ĉeĥa/ Slovaka: cu
	+ Hungara: cu
* Ciriligo
	+ Rusa: цу,
	+ Ukraina: цу

### Dzu

* Latinigo
	+ Esperanto: zu
	+ Transskribado Hepburn: zu
	+ Kunrei-siki: du
	+ Ĉeĥa/ Slovaka: zu
	+ Hungara: dzu
* Ciriligo
	+ Rusa: дзу, зу
	+ Ukraina: дзу, зу

Aliaj informoj
--------------

* Brajlo:
* Morsa kodo: • - - •
* Literuma alfabeto: つるかめのツ [curukame no cu] (Cu en gruo kaj testudo)

Komputilaj kodoj
----------------

### Hiragana

* Unikodo:
	+ Cu: U+3064
	+ Dzu: U+3065
* JIS X 0213:
	+ Cu: 1-04-36
	+ Dzu: 1-04-37

### Katakana

* Unikodo:
	+ Cu: U+30C4
	+ Dzu: U+30C5
* JIS X 0213:
	+ Cu: 1-05-36
	+ Dzu: 1-05-37
	+ Tu ajnua: 1-05-93

* Kategorio Cu (kanao) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La aktuala Flago de Andaluzio estis dezajnita en 1919 de Blas Infante, ĉefa defendanto de la andaluza naciismo, same kiel la blazono kaj la himno.
La **Flago de Andaluzio** konsistas el tri horizontalaj bendoj el kiuj la centra estas blanka kaj la aliaj du verdaj. Ambaŭflanke kaj centre aperas la Oficiala Blazono de Andaluzio kiu havas alton de du kvinonoj el la larĝo de la flago.

La unua srkibita referenco konservita de flago de Andaluzio, kun strukturo vere simila al tiu kiun oni konas nune, estas la fama flago de la reĝado de Al Mutasim de la tajfo de Almerio de 1051 de onia erao, pro kio ŝajnas certa, ke temas pri la plej antikva flago de la tuta Eŭropo, kaj tiele, probable, el ĉiuj kiuj estas uzataj oficiale nuntempe en la mondo.

Vidu ankaŭ
----------

* Naciistaj flagoj de Andaluzio
* Himno de Andaluzio
* Blazono de Andaluzio

Bibliografio
------------

* Diversaj aŭtoroj (1979). «Bandera andaluza». Gran enciclopedia de Andalucía. Sevilla: Promociones Culturales Andaluzas. ISBN 84-85622-00-6.
* Erbez, José Manuel (1999). «Los colores de Andalucía: origen y significado de la bandera andaluza». Escaparate (junio).
* Ramos Romero, Marcos (1987). «Una bandera para Andalucía». XI Congreso Internacional de Vexilología (Madrid, 26-31 de mayo de 1985). Madrid: Sociedad Española de Vexilología. ISBN 84-404-0109-4.

* Kategorio Flago de Andaluzio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Google Doodle** estas speciala provizora ŝanĝo de la markemblemo de Google ĉe ties serĉila hejmpaĝo; ĝi celas celebri/honori/memorigi pri festoj, eventoj, atingaĵoj, kaj homoj.

La unua Google Doodle aperis en 1998 kaj honoris la festivalon "Burning Man". Ĝin desegnis Larry Page kaj Sergey Brin.

La simbolo de Guglo sur ties franca retejo la 15-an de decembro 2009
La 15-an de decembro 2009 en multaj lingvaj versioj de Google aperis kiel Google Doodle la vorto "Google" kun la Esperanta flago en la loko de la litero "l", por atentigi pri la 150-jara datreveno de la naskiĝo de d-ro Zamenhof.

Aldone al la celebrado de multaj bone konataj eventoj kaj festoj, Google Doodles celebras artistojn kaj sciencistojn en ties naskotagoj, kiel Mary Somerville, Andy Warhol, Albert Einstein, Leonardo da Vinci, Rabindranath Tagore, Louis Braille, Ella Fitzgerald, Percival Lowell, Edvard Munch, Nikola Tesla, Béla Bartók, René Magritte, John Lennon, Michael Jackson, Volodimir Daĥno, Robert Moog, Akira Kurosawa, Satyajit Ray, H. G. Wells, Freddie Mercury, Samuel Morse, Hans Christian Ørsted, Mahatma Gandhi, Dennis Gabor, Édith Piaf, Constantin Brâncuși, Antonio Vivaldi, Hafizo, Jules Verne, Leonhard Euler, Lucille Ball kaj Hedy Lamarr, inter ĉirkaŭ 9 000 aliaj.

Referencoj
----------

1. ↑  *Doodle 4 Google*
2. ↑  *Burning Man Festival*, 30-a de aŭgusto 1998
3. ↑   Stress Cultlogos. Alirita 14a de aŭgusto 2009.

* Kategorio Google Doodle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kojneo** (greke **κοινή [γλῶσσα]**, *koinē glōssa*, „la komuna [lingvo]") estas la historia greka lingvo de la helenisma epoko ĝis la epoko de la romiaj imperiestroj, de proksimume 300 a.K. ĝis 600 p.K. Fojfoje la lingvo de la malfrua antikva periodo (pli-malpli 300 p.K. ĝis 600 p.K. do la lasta triono de la supre menciita tempo) ne plu kunkalkuliĝas. La antaŭaj evoluaj fazoj de la greka lingvo nomiĝas prahistoria kaj antikva greka lingvo, la posta fazo ĝis la jaro 1453 nomeblas "mezepoka greka lingvo", ekde tiam la lingvo difiniĝas kiel moderna greka lingvo - ĉiuj lingvoformoj antaŭ la jaro 1453 sume foje nomatas "malnovgreka lingvo". Tiu lingvo tra multaj jarcentoj estis la plej grava komunikilo en la teritorio de la orienta Mediteranea Maro, kaj ankaŭ en la latine dominita okcidento de la antikva Eŭropo la lingvo estis multe disvastiĝinta. En la moderna greka lingvo la vorto κοινή prononciĝas [kinˈi].

En la hodiaŭa lingvaĵo de lingvistiko "kojneo" (do "ĝenerala lingvo") ankaŭ estas nomo aplikebla por ĉiu dialekto, kiu ene de certa lingva komunumo establiĝas kiel ĝenerale akceptita superregiona standardo (vidu ankaŭ la latinan terminon lingua franca).

Evoluo
------

La kojnea greka lingvo ekestis per la miksiĝo de la unuopaj grekaj dialektoj (ĉefe de la regionoj Atiko, Dorio kaj Ionio dum la plurjaraj armeaj konkeroj de la makedona reĝo Aleksandro la Granda, kies armeo konsistis el soldatoj el Makedonio kaj plej diversaj regionoj de Grekio. Pro la granda politika kaj kultura signifo de la urboŝtato Ateno dum la 5-a kaj 4-a jarcento a.K. la dialekto de Atiko, la regiono de Ateno, estis la bazo de la lingvo.

La granda teritoria amplekso de la makedona imperio sub Aleksandro la Granda levis la lingvon al la funkcio de ĝenerala komunikilo en Sud-Eŭropo inkluzive de la suda Balkano, en Malgrandazio, Sirio, Palestino kaj Egiptio. La signifo de la kojnea greka lingvo en okcidenta Azio kaj Egiptio ne malkreskis, kiam pere de la Romia Imperio tre disvastiĝis la latina lingvo kaj post la divido de la Romia Imperio en okcidentan kaj orientan parton dum la jaro 395 p.K. en la Bizanca Imperio ĉirkaŭ la jaro 630 iĝis la sola oficiala lingvo. La lingvo tiel iĝis la fundamento por la mezepoka kaj moderna fazoj de la greka lingvo. 

La lingvo apartenas al la "malnovgreka lingvo", sed klare malsimilas de la klasika greka lingvo de Sofoklo aŭ Platono kaj tute esence malsamas de la lingvo de Homero. Ĉefe menciindas gramatikaj kaj fonetikaj simpligoj. La nuntempa greka lingvo, moderna "artefarita lingvo", pli baziĝas sur la kojnea greka ol sur la pli frua klasika atika dialekto.
**Google Wave**, laŭ la entrepreno Google, estas "persona komunikilo kaj kunlaborilo". Ĝi estis anoncita la 27an de majo 2009. Ĝi estas interreta servo, komputada platformo, kaj komunika protokolo fasonata por kunfandi retpoŝton, tujmesaĝadon, vikiojn kaj interkonan retumadon. Ĝi posedas fortajn kunlaboradan kaj realtempan eblecojn, kiuj estas subtenataj de kromprogramoj kiuj povas fari, ekzemple, literumadan kaj gramatikan kontroladojn, aŭtomatan tradukadon inter 40 lingvoj, kaj multajn aliajn etendaĵojn. Komence eldonita nur por programistoj, ekde la 30a de septembro 2009, oni etendis "antaŭrigardan eldonon" al preskaŭ 1 miliono da uzantoj. Ĉiu el la unuaj 100.000 uzantoj povas inviti 20 pliajn uzantojn.

Notoj
-----

1. ↑  TechCrunch (May 28, 2009): Google Wave Drips With Ambition. A New Communication Platform For A New Web.
2. 1 2   I/OConference Google Wave Keynote. Google.
3. ↑   About Google Wave. Google.
4. 1 2   Google Wave Developer Blog. Google.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Google Wave en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Google Wave
3:5
La **nacia flago de Palaŭo** estis adoptita la 1-an de januaro 1981. Kiam la insularo apartiĝis de la Kuratora teritorio de la Unuiĝintaj Nacioj ĝi adoptis tiun flagon. Ofta kun aliaj pacifikaj insuloj, blua estas la koloro uzita por reprezenti la oceanon kaj la lokon de la nacio ene de ĝi. Dum tio similigas la flagon de Palaŭo kun la Federacio de Mikronezio kaj aliaj najbaraj insularoj, la centra disko sur la flago estas simila al tiu de la flago de Bangladeŝo (kaj ankaŭ al la flago de Japanio), sed en tiu kazo ĝi reprezentas la lunon anstataŭ la suno. La nuna flago estis lanĉita en 1981 kiam Palaŭo iĝis respubliko.

Antaŭe, la flago de Pacifikaj Insuloj estis levita komune kun la falgoj de Unuiĝintaj Nacioj kaj de Usono. La tre simpla dizajno de la flago malpruvas la profundon de signifo atribuita al ĝi. La klarigo por la elekto de koloroj estas fiksiĝinta en la historio de palaŭanoj. La helbluo de la kampo, simbolo de Pacifiko, estas reprezentado de la transiro de eksterlanda regado al aŭtonomio. La ora disko, kiu sidas iomete de centro direkte al la hisflanko, reprezentas la plenlunon. La palaŭanoj konsideras la plenlunon esti la optimuma tempo por homa agado. En tiu tempo de la monato, festadoj, rikoltadoj, semadoj, fiŝkaptado, arb-faligado, kaj la ĉizado de tradiciaj kanuoj estas aranĝitaj. La luno estas simbolo de paco, amo, kaj trankvilo.

Futaranosuke Nagoŝi (名越二荒之助), japana profesoro kiu studas internaciajn rilatojn, faris mencion de verŝajna rilato inter flago de Palaŭo kaj tiu de Japanio. Laŭ lia ideo, la ĉeftemo de la luno estas speco de omaĝo al la Altiĝanta-sunoflago kaj priskribas la simbolon de amikeco inter Palaŭo kaj Japanio.

* Kategorio Flago de Palaŭo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNaciaj flagoj en Oceanio |
| --- |
| Aŭstralio • Fiĝio • Kiribato • Marŝaloj • Mikronezio • Nauro • Nov-Zelando • Palaŭo • Papuo-Nov-Gvineo • Salomonoj • Samoo • Tongo • Tuvalo • Vanuatuo |
| **Dependaĵoj kaj aliaj teritorioj** Aceho • Bugenvilo • Franca Polinezio • Gvamo • Havajo • Niuo • Nov-Kaledonio • Norfolkinsulo • Nord-Marianoj • Kokosinsuloj • Kristnaskinsulo • Paskinsulo • Pitkarninsulo • Rotumo • Tokelao • Usona Samoo • Valiso kaj Futuno |
| Vidu ankaŭ: 
Flagoj de Afriko, Ameriko, Azio, Eŭropo, internaciaj organizaĵoj • Listo de naciaj flagoj • Listo de naciaj emblemoj |

 |
Albrecht Dürer, la kvar rajdistoj el la biblia Apokalipso 6
**Apokalipso**, laŭ frua Judismo kaj kristanismo estis iu malkaŝo de sekretaj, kaŝitaj aferoj, kiujn Dio konigis tra speciale tiucele elektita profeto.

La vorto indikas kaj la ĝenron entute kaj ankaŭ povas indiki specifan verkon - plej konata kompreneble estas la Nov-Testamenta libro Apokalipso de Johano.

Ekzistas pluraj apokalipsoj. Tiu speco de literaturo estas grava en la historio de l' juda-kristana-islama tradicio, ĉar nocioj kiel resurekto el la mortintoj, Tago de l' Juĝo aŭ Lasta Juĝo kaj ankaŭ la Infero mem ĝuste en tiaj revelaciaj tekstoj fariĝis eksplicitaj.

La vorto, Greka de-origine, signifas fakte "Malkaŝiĝo" aŭ "Malkaŝo" ("Levo de vualo"). Origine uzis ĝin Greke-parolantaj Judoj, poste Kristanismo transprenis la terminon.

Karakterizaj trajtoj
--------------------

Apokalipsa literaturo estas propra ĝenro de literaturo.

Temas pri malkaŝo de sekretoj de Dio. Tiu Dio donas certajn ĝis tiam sekretajn sciojn al elektita profeto. Ofte temas pri aferoj, kiujn la homo neniam el si mem povus ekscii: aferoj neniam jam okazintaj, kiel la Fino de la Mondo; la Lasta Juĝo, la celado de Dio, ktp.

La Etiopia libro Henoĥ estas la plej ampleksa Apokalipso, kiun ni konas.

En kelkaj Apokalipsoj la profeto ricevas sian scion en sonĝo, foje en vizio. Por la celata mesaĝo tio supozeble estas la plej taŭga metodo transdoni informojn.

Kelkaj Apokalipsoj
------------------

Sep Trumpeto de Apokalipso
La plej malnova ekzemplo de l' ĝenro, kiun ni konas, estas la Biblia libro Daniel. Kiel sciate, laŭ Juda kompreno tiu ĉi verko ne apartenas al la - kutimaj - profetoj.
Post longa fastado, Daniel atingas bordon de rivero, kaj tiam aperas al li iu ĉiela persono kiu donas revelacion (Daniel 10:2).

Johano de l' Apokalipso en NT, havas kompareblan sperton.

La Greka Apokalipso de Baruĥ, same kiel la Siriaka variaĵo diras ion tian al ni.

Tre ampleksa Apokalipso estas la Duakanona libro 2 Ezra.

Kelkaj el la apokalipsoj estis enprenitaj en la Septuaginton, kaj do fariĝis kanonaj en kelkaj eklezioj, sed aliaj ne.

Bibliografio
------------

* Ippolito, *Apocalisse cristiana. Sull’Anticristo,* Mimesis, 2012 ISBN 8857511898, 9788857511894

Vidu ankaŭ
----------

* *Komentarioj pri Apokalipso*

* Kategorio Apokalipso (ĝenro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Gusztáv Pártos** [gustAv pArtoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pártos Gusztáv** estis hungara aktoro. Lia plena origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Pfitzner Gusztáv Sándor*.

Gusztáv Pártos ,  naskiĝis la 18-an de aŭgusto 1895 en Pusztaszentbenedek (jam ne ekzistanta en Békés (historia departemento), li mortis la 22-an de marto 1951 en Budapeŝto (kelkaj fontoj mencias aliajn datenojn).

Biografio
---------

Gusztáv Pártos frekventis privatan aktorlernejon de Szidi Rákosi, poste li akiris diplomon en Reĝa Teatra Akademio en 1916. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Gaja Teatro. Inter 1920 kaj 1922 li ludis en kabaredo, poste li revenis al la Gaja teatro, inter 1926-1930 li faris turneon inter hungaroj en 45 urboj de Usono, poste en Holivudo li havis filmajn rolojn sub nomo *Gus Partos*. Hejmenveninta liaj pli signifaj teatraj stacioj estis:

* Operetoteatro (Budapeŝto) (1930-1932, 1934, 1939-1950)
* Teatro Belvárosi (1935)
* Teatro Magyar (1937)
* Nacia Teatro (Budapeŝto) (1950).

Dum la nemenciitaj tempoj li ludis ĉefe en kabaredoj.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* George Bernard Shaw: *Brassbound kapitány megtérése* - Redbrook
* Szabolcs Fényes: *A királynő csókja* - Dupont

Elektitaj filmaj roloj
----------------------

* *Az anyaszív* (1917) fianĉo
* *Fekete kapitány* (1920) titolrolo
* *Az ellopott szerda* (1933) - ĉefredaktoro
* *Egy bolond százat csinál* (1942) - direkto
* *Tűz* (1948)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 590198
* LCCN: no2013008442
* VIAF: 295374382
* ISNI: 0000 0003 9979 3276
 |
**Unikoda enigo** estas maniero enkomputiligi signojn mankantaj en la klavaro per iliaj unikodaj signonumeroj.

Enigo per signotabelo
---------------------

Gnomea signotabelo «gucharmap»
Diversaj operaciumoj disponigas tian rimedon por trovi signon per ĝia unikoda signonumero, aŭ per la unikoda nomo, aŭ per unikoda kodpaĝo. En Vindozo por tio disponeblas la programo Charmap; en Linuksoj, gucharmap kaj kcharselect.

Ekz‑e en gucharmap oni povas, per la menuero «Search» (Serĉo), trovi (kaj kopii) la literon Ĝ per ĝia deksesuma signonumero U+011C, aŭ per (parto de) ĝia unikoda nomo (evidente, anglalingva) "g with circumflex" (la plena nomo estas "latin capital letter g with circumflex").

Enigo per deksesuma signonumero
-------------------------------

### En Linukso

Linukse sub la Fenestra Sistemo X oni povas jene klavi unikodajn signojn:

> 
> Premante Ctrl+Shift (t.e. Stir+Maj) tajpu u kaj deksesumajn ciferojn de la signonumero; relasu la klavojn Ctrl+Shift.
> 
> 
> 

### En Emakso

Ctrl+xReturn vokas la funkcion `insert-char`, kiu akceptas deksesuman signonumeron aŭ unikodan nomon de la bezona signo.

### En LibreOffice

En LibreOffice la ordo estas inversa: unue oni tajpas deksesuman signonumeron, kaj *posta* Alt+x kuntiras ĝin en la respondan signon. Ekz‑e `...11c` sekvata de Alt+x rezultigas `...Ĝ`.

HTML
----

En HTML kaj XML oni povas indiki signon per kaj-signo, krado (signo), signonumero, kaj punktokomo. La signonumero povas deksesuma (tiam ĝi komenciĝas per ikso), aŭ dekuma. Ekz‑e Ĝ estas prezentebla per

* `&#284;` (dekume)
* `&#x11c;` (deksesume)

Referencoj
----------

1. ↑  Krom en dialogo kun programo, kiu mem rezervas la klavokombinojn Ctrl kaj Shift por aliaj celoj; ekz‑e en Emakso tiu metodo de funkcias.

Vidu ankaŭ
----------

* Enigo
* Komputila klavaro
* Kunigo-klavo
* Signonumero
**Kopso** - estas Esperant-instrua kooperativo funkciinta en Moskvo (Soveta Unio) dum perestrojko. La kooperativo estis fondita en 1988. Pri la kooperativo rakontis diversaj amasaj komunikiloj:

* Советская Россия (Soveta Rusio) - 15.06.1988 kaj 23.10.1988
* Художественная самодеятельность №10 (1988)
* Budapeŝta informilo №10 (1988)

17.10.1988 en Moskva Scienca Esperanto-klubo **Scio** estis pridiskutita eblo kunigi la klubon kaj la kooperativon. Celo de la kunigo estis oficialigi la klubon. Dum la diskuto estis menciite, ke el 8 anoj de kooperativo **Kopso** 5 estis anoj de la klubo.

Inter anoj de **Kopso** estis Jakov Koncebovskij, Leo Vulfoviĉ, Nikolaj Gudskov, Miĥail Povorin, Stanislav Koncebovskij, Irina Gonĉarova.

La kooperativo organizis amasan instruadon per korespondaj kursoj, eldonis instruilojn kaj vortarojn. Foje okazigis ĉeestan seminarion por finintoj de korespondaj kursoj.

Notoj
-----

1. ↑  Информационное письмо МНЭК №65 30.10.1988
**Duoble transitiva verbo** estas verbo, kiu devige havas tri argumentojn: subjekto, rekta objekto, kaj nerekta objekto. Ĉefa ekzemplo en la plejmulto de lingvoj estas "doni":

* Li donis ĝin al ŝi.

Jen "li" estas subjekto, "ĝin" estas rekta objekto (en Esperanto markita per la akuzativa finaĵo -n), kaj "ŝi" estas nerekta objekto (en Esperanto markita plej ofte per la prepozicio "al").

En multaj lingvoj kun ampleksa kaz-sistemo, la ricevanto en frazo kun verbo kiel "doni" markiĝas per dativa kazo, kies nomo venas de latina vorto por "doni".

Oni povas analizi la lingvojn laŭ tio, ĉu estas la donaĵo aŭ la ricevanto en tia frazo, kiu markiĝas samkiel la rekta objekto en simpla transitiva frazo. En iuj lingvoj, ekz. la angla, estas ebleco marki ambaŭ argumentojn same:

*He gave her the books.*
Li donis al ŝi la librojn.
Jen ambaŭ objektaj argumentoj, "her" kaj "the books", markiĝas same, sen prepozicio. La angla ankaŭ permesas (en pli vasta gamo de fraztipoj) frazigon kun prepozicio *to* ("al"):

*He gave the books **to** her.*
Li donis la librojn al ŝi.
Tiu frazigo estas iome pli formala ol la supra.

La tri specoj de lingvoj tiurilate estas:

* **Nerekta lingvo**, kie la donaĵo = rekta objekto kaj la ricevanto havas alian kazon;
* **Deĥtikajta lingvo**,  kie la ricevanto = rekta objekto kaj donaĵo havas alian kazon;
* **Dividita-paciento lingvo**, kie iuj duoble transitivaj frazoj havas donaĵo = rekta objekto, aliaj havas ricevanto = rekta objekto

Esperanto ŝajne estas de la tria speco; ĝi ankaŭ havas verbojn, kie la donaĵo estas nerekta (prepozicia) argumento kaj la ricevanto estas markita per akuzativo:

* Li regalis nin per vino.

En tiu klasifiksistemo "ricevanto" kaj "donaĵo" ne laŭvorte ĉiam signifas ricevanto kaj donaĵo; povas esti aŭskultanto kaj komunikaĵo, ekz.:

* Li diris tion al mi.
Kopsa hakado.
**Kopso**  aŭ **Kopsarbaro**  estas arbaro aŭ arbarero de kiu la arboj rezultas el la neseksa reproduktado aŭ vegetativa reproduktado de stumpoŝosoj kie pluraj latentaj burĝonoj povis disvolviĝi post ricevo de masiva alfluo de kruda sevo, tiel produktante plurajn novajn tigojn, strikte similajn al la origina arbo.

La tutaĵo de la tigoj de sama stumpo nomas **kopsarbo**.

Kopsado estas metodo de hakado de kopsarboj kaj de ilia rekreskigado.

Kopso pli rapide ol altarbaro atingas sian maturecon ( ĝi estas rikoltebla post ĉirkaŭ 15 jaroj ), sed ne estas daŭrigebla kaj finos elĉerpante.

La arbarekspluatado aŭ ne de kopso dependas de pluraj konsideradoj : la arbara specio kaj la diametro de la arboj, la kvalito de la grundo, la tipo de ligno dezirata de la ekspluatanto, la ejoj kaj ankoraŭ la merkato.

Vidu ankaŭ
----------

* Multkolora dikkapulo

Referencoj
----------

* Kategorio Kopso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑   Plena Ilustrita Vortaro (2002) p. 606
2. ↑   Simon, Karl-Hermann (ed.) 1995 : Lexicon Silvestre. Prima Pars. Vortaro de forsta fako. Esperantlingva parto (I eo) kun difinoj. *Förderverein Lexicon Silvestre e.V.*, Eberswalde, 84 pp. p. 14 esperante

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Kopsarbaro ( EEA ). Arkivigite je 2009-12-26 per la retarkivo Wayback Machine - (Eŭropa Vivmedia Agentejo)
**Pesimismo** (de la latina vorto *pessimum* – "la plej malbona") estas vivokoncepto pri neripareble malbona mondo. Pesimistoj atendas malbonan finon de unuopaj eventoj kaj de la mondo ĝenerale. Havante la malbonan estontecon en siaj pensoj, ili taksas ĉiun nunan kaj pasintan situacion malbonaŭgura, kvankam aliaj homoj eble tute ne povas vidi iun signon pri malbona prognoso en ĝi. La mala sinteno de pesimismo estas la optimismo.

En la ekonomio kutime optimismaj kaj pesimismaj cikloj alternas, depende de la cikloj de konjunkturo. En la borsoj ĉiu komerco de akcio postulas, ke interkontraktas optimisto, kreanta pri la estonta altiĝo de akcia kurzo, kaj pesimisto, kreanta pri ĝia malaltiĝo.

En la mondaj religioj la pesimisman sintenon plej ofte dominas la optimisma. Escepto estas la Zaratuŝtrismo, kiu konis krom la bona, dia principo same originan kaj same fortan malbonan principon (dualismo), tiel ke la lukto inter bono kaj malbono ĝis la fino de la mondo estos tute samranga kaj nedecidita.

Pesimismo en la filozofio
-------------------------

Per sia ĉefverko *Die Welt als Wille und Vorstellung* ("la mondo kiel volo kaj imago") el la jaro 1819 la filozofo Arthur Schopenhauer kreis radikalan metafizikan pesimismon. En sia baza kredo „Alles Leben ist Leiden" ("ĉiu vivo estas sufero") li komprenis sin pravigita per antikvaj aziaj instruoj aparte de la Budhismo.

Dum la jaro 1887 la filozofo *Ferdinand Tönnies* prognozis, ke la moderna mondo foriros de la antaŭaj valoroj "komuneco" aŭ "solidaro" - multaj samtempuloj pro tio atakis kaj nomis lin pesimisto. 

En la filozofia pensado de la 20-a jarcento la "historia pesimismo" havis grandan rolon. Post la fino de la Unua Mondmilito la historiisto kaj filozofo *Oswald Spengler* publikigis la multe debatitan verkon „Der Untergang des Abendlandes" ("la pereo de la Okcidento"). Laŭ li ĉiu kulturo kiel individuo trairas fazon de evoluo, de maturo kaj de deklino. Post pli-malpli jarmilo ĉiu granda kulturo denove estas sensignifa. La mil jarojn de la eŭrope-okcidenta kulturo Spengler vidis pasi dum la 20-a jarcento - precipe pro tiu prognozo lia verko taksiĝis pesimisma kaj akre diskutiĝis.

Pliaj historiaj pesimistoj estis *Theodor Lessing*, Walter Benjamin kaj la "kritikaj teoriistoj" de la "frankfurta skolo". Signifaj literaturaj dokumentoj de tiu maldekstre intelektula pesimismo estas la verkoj de *Max Horkheimer, Theodor W. Adorno* kaj *Günther Anders*.

Vidu ankaŭ
----------

* Antinaskismo
* Fatalismo
* Kontraŭnaskismo
* Mizantropo
* Neniismo
* Paradokso de Epikuro
* Giacomo Leopardi
* Peter Wessel Zapffe

* Kategorio Pesimismo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Pesimismo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
***L’oca del Cairo*** (La ansero de Kairo) estas "bufa" opero triakta, nefinita, kiun Wolfgang Amadeus Mozart ekverkis en Julio 1783 kaj abandonis en Oktobro samjare. Oni konservas kompleta la libreton triaktan de Giambattista Varesco. La fragmentoj konservataj, de la Akto I, havas numeron KV 422; estas sep el dek scenoj de la unua akto, plus iu recitativo, kun totala daŭro de ĉirkaŭ 45 minutoj. 

En la agado Don Pippo, hispana markizo, retenas sian nuran filinon, Celidora, enfermita en turo. Ŝi estis promesita al la grafo Lionetto, sed ŝia vera amato estas Biondello, riĉulo. La markizo havas tie enfermita ankaŭ Lavina, kun kiu li volas edziĝi, nesciante, ke lia edzino, Donna Pantea, plue vivas kaj ke Lavina, reale, amas Calandrino. Biondello vetas kun la markizo, ke se li sukcesas savi Celidora el la turo en la limdato de unu jaro li edziĝos al ŝi. Li venkas maskante sin kiel mekanika ansero, kaj tiel li sukcesas eniri en la ĝardeno de la turo. Krome, oni malkovras, ke Pantea estas la iama edzino de Don Pippo, kiun li kredis mortinta. 

La orkestro konsistas el kordinstrumentoj, hobojoj, kornoj, fagotoj kaj trumpetoj. Kaj, por la sekaj recitativoj, klaviceno kaj violonĉelo.

Bibliografio
------------

* Cairns, David (2006). *Mozart and his Operas*. Berkeley: University of California Press. ISBN 9780520228986.
* Lecomte, Louis-Henry (1912). *Histoire des théâtres de Paris: Les Fantaisies-Parisiennes, l'Athénée Le Théâtre Scribe, l'Athénée-Comique (1865–1911)*. Paris: H. Daragon. Ĉe Internet Archive.
* Wilder, Victor (1867). *L'oie du Caire, opéra-bouffe en deux actes, libretto*. Paris: Librairie Internationale; Brussels: A. Lacroix, Verboeckhoven, & Ce.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 742144
* LCCN: no92016308
* VIAF: 176800922
* BNF: 13945215r
 |