**Realengo** estas vasta kaj loĝata kvartalo situanta inter Maciço da Pedra Branca kaj Serra do Mendanha, en la Okcidenta Zono de la komunumo de Rio-de-Ĵaneiro, ĉefurbo de la samnoma ŝtato en Brazilo.

Ĝia nuna limigo estis establita de la Dekreto n-ro 3 158 de la 23-a de julio 1981, kiu difinis ĝin en areo de 2.605,42 hektaroj kaj donas sian nomon al la administra regiono Realengo, kiu enhavas la ĉirkaŭaĵojn de Realengo, Deodoro, Jardim Sulacap, Vila Militar, Magalhães Bastos kaj Campo dos Afonsos. Ĝi kutime havas la plej altajn temperaturojn en la komunumo, kvankam vintraj noktoj ofte estas malvarmaj pro la proksimeco al la montoj.

Ekzistas pluraj versioj por la origino de la nomo de la kvartalo: unu el ili klarigas, ke la nomo devenas de la nomado de la regiono en la imperia periodo, kiu estis la veraj teroj de Campo Grande, de la *realenga* portugala, kiu nomis ĉion, kio estis malproksima de potenco reĝa. Tamen la fakto estas, ke ĝia nomo estas mallongigo (kun aglutino) de la nomo *Real Engenho* (unu el la antaŭurboj de la Centra Fervojo de Brazilo), ĉar ĝi ne konvenis tute sur la ebeno ĉe la supro de la tramoj, tiel mallongigante sur la ebeno: Reala Engº. Por tio, kun la tempo, homoj komencis nomi ĉi tiun tramon Realengo ("Mi prenos Realengo"). Tiel, kun la tempo, la nomo de ĉi tiu antaŭurbo solidariĝis kiel Realengo, tiel skribita per aglutino de la du terminoj Reala kaj Engenho, la dua estante mallongigita: Reala Engº.

La nomataj *Terras Realengas* pruviĝis, laŭ iuj historiistoj, sian originon en la reĝa letero de la 27a de junio 1814, per kiu Dom João, ankoraŭ princo, koncedis, *Sesmaria* al la Senato de la Ĉambro de Rio-de-Ĵanejro, la terojn situantajn en Kampo Granda nomis *realengos*, ĉar ili devenis de teritoria konkero komence de la Kolonia periodo.

La koncesio de la teroj en la hodiaŭa kvartalo Realengo, centra kaj periferia, estis destinita nur por servi kiel paŝtejo de brutoj, provizante viandon al viandistoj en la urbo. Ĉi tiuj terenoj estis malpermesitaj por vendo aŭ ia alia formo de fremdigo, devigante, aliflanke, la Ĉambron mezuri kaj purigi ilin por servi al la celo, por kiu ili estis donacitaj per la menciita reĝa letero.

La kvartalo havis, kiel siaj unuaj setlantoj, sklavojn kaj portugalajn elmigrantojn de la insuloj Azoroj, laŭ ordono de princo Regento Dom João, estonta Dom João la 6-a. Je sia alveno, ili dediĉis sin al agrikulturo, portante produktojn kiel sukero, rapaduro, alkoholo kaj *cachaça* tra la haveno de Guaratiba. Laŭ esplorado, male al najbaraj regionoj, ne ekzistis muelejoj en Realengo; la sukerkano rikoltita en la regiono estis pretigita en sukermuelejoj situantaj en aliaj kvartaloj.

Konsiderante la oficialan dokumentadon, oni konsideras, ke la oficialigo kaj kreado de Realengo okazis la 20-an de novembro 1815. Por tiu dato, Realengo-Semajno estis kreita la 20-an de decembro 2002, por festi la kvartalon. 

La 2an de oktobro 1878, inaŭguriĝis la Stacio Realengo de la Centra Fervojo de Brazilo. Inter ĝi kaj la Militista Lernejo, oni konstruis hangaron, kiu ne ekzistis, kie estis konstruitaj la unuaj brazilaj aviadiloj, komencante la brazilan aviadon.

En 1898, Armea Fabriko de Kartoĉoj kaj Militaj Artefaktoj estis kreita; konata kiel la Realengo-Municiofabriko, estis malaktivigita en 1978. La Armeo-Taktika kaj Pafista Lernejo estis malfermita, poste la Armeo-Kadetoj-Prepara Lernejo, kiu post la Dekreto 5 698 de la 2-a de oktobro 1905 fariĝus la Lernejo de Artilerio kaj Inĝenieristiko, poste la Lernejo de Apliko de Kavalerio kaj Infanterio, sekve Lernejo de Apliko de Artilerio kaj Inĝenierio, poste Milita Lernejo de Realengo. La Kavaleria kaj Infana Lernejo formortis en 1911 kun la translokado de la Militlernejo de Porto Alegre al Realengo. La Milita Lernejo restis en Realengo ĝis ili estis transdonitaj al la Milita Akademio de Agulhas Negras, en la komunumo de Resende en Rio-de-Ĵanejro.