recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Komisiono de Afrika Unio** funkcias kiel plenuma/administracia branĉo aŭ sekretariaro de AU (kaj estas iome analoga al la Eŭropa Komisiono). Ĝi konsistas el nombro de komisionanoj kiuj koncernas al diversaj areoj de politiko. La Komisiono havas sidejon en Adis-Abebo, Etiopio. Ĝi estu distingata el la Afrika Komisiono pri Homaj kaj Popolaj Rajtoj, (baze en Banĝulo, Gambio), kiu estas separata organismo kiu informas al la Afrika Unio.

Jean Ping estis Prezidanto de la Komisiono de Afrika Unio el 2008 al 2012.

La 15an de Julio 2012, Nkosazana Dlamini-Zuma estis elektita de la Afrikunia Komisio kiel ties voĉparolanto, kio faras ŝin la unua virino kiu estris la organizon (inklude ties antaŭaĵo, nome la Organizaĵo por Afrika Unueco).

Vidu ankaŭ
----------

* Afriko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Afrikunia Komisiono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 567686
* LCCN: n2006200251
* VIAF: 312779971
* ISNI: 0000 0004 0647 1612
 |
La Soraba instituto haas sian bazon en monumente protektita vilao ĉe la "stacidoma strato" de Bautzen/*Budyšin*
La **Soraba Instituto** (suprasorabe *Serbski institut* Pri tiu ĉi sono aŭskulti) esploras la lingvon, kulturon kaj historion de la soraboj en Supra kaj Malsupra Luzacio. Sian bazon la instituto havas en monumente protektita vilao ĉe la "stacidoma strato" de Bautzen/*Budyšin*. La neuniversitata instituto kolektas kaj arkivigas la necesajn materialojn, kiuj estas ankaŭ alireblaj por la publiko. La hodiaŭa dulanda instituto en Saksio kaj Brandenburgio estis kreita en 1992 el la antaŭa *Instituto pri Soraba Popola Esploro* (suprasorabe *Institut za serbski ludospyt* Pri tiu ĉi sono aŭskulti). Tiu ĉi estis fondita la 1-an de majo 1951 sub la direkto de *Pawoł Nowotny* en Bautzen kaj ekde la 1-a de aŭgusto 1952 ĝi aliĝis al Germana Scienca Akademio en Berlino (de 1972 la Akademio de Sciencoj de GDR).

La instituto
------------

La ĉefsidejo de la instituto estas en Bautzen (Budyšin), plia oficejo troveblas en Cottbus (Chóśebuz). Entute 15 konstantaj postenoj estas nuntempe disponeblaj por esploristoj kaj 11 por scienc-teknikaj kaj administraj dungitoj. Institucia financado estas provizita de la *Fondaĵo por la Soraba Popolo*.

Ekde 1952 la Instituto eldonas la sciencan revuon *Lětopis*, nuntempe ĉiun sesmonaton, kaj ankaŭ du seriojn da eldonaĵoj. La Domowina-eldonejo eldonas la serion "Publikaĵoj de la Soraba Instituto/Spisy Serbskeho instituta" (68 volumoj ĝis 2021).

La dungitoj de la instituto akceptas instruajn taskojn en universitatoj kaj aliaj edukaj institucioj en Germanio kaj eksterlande, el kiuj la kunlaboro kun la instituto pri Sorabistiko ĉe la Universitato de Leipzig plej gravas.

La soraba centra biblioteko *(Serba centralna biblioteka)*, uzebla de la publiko, kaj la Soraba kultura arkivo *(Serbski kulturny archiw)* troviĝas ankaŭ en la instituta konstruaĵo.

Referencoj
----------

1. ↑  listo pri la "publikaĵoj de la soraba instituto (germane)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
**Joan Calàs** (ankaŭ france *Jean Calas*) (n. la 19an de marto 1698 - m. la 10an de marto 1762) estis modesta komercisto kiu loĝis en Tuluzo (Francio) kiu estas konata ĉar li iĝis viktimo de juĝo pro lia aparteno al protestantismo. En Francio li estas konsiderata simbolo de la persekutado pro religia netoleremo, kune kun Jean-François de la Barre kaj Pierre-Paul Sirven.

Historio
--------

La aresto de la patro.
Kaj Calàs kaj la edzino estis protestantoj. Tiama Francio estis plimulte katolika lando kaj katolikismo estis la ŝtata religio. En lia epoko, la akra subpremado de la protestantismo ekiĝinta de la reĝo Ludoviko la 14-a per la Edikto de Nanto komencis cedi, sed malgraŭ tio, la protestantoj apenaŭ estis tolerataj.

Louis, unu el la filoj de Calàs, konvertiĝis al katolikismo en 1756. Inter la 13an kaj la 14a de oktobro 1761, la unuanaskito de Calàs, Marc-Antoine, estis trovita senviva en la suba etaĝo de la familia domo.

Pridemandinte la familion, komence oni deklaris ke li estis murdita de ŝtelisto. Poste ili asertis trovi lin pendigita; ĉar por la Eklezio la pendumado estis konsiderata kiel la plej rifuzinda krimo kontraŭ oni mem, kaj la kadavro de la sinmortiganton ĝi mistraktus, la familio preparis la aferojn por ke tio ŝajnu strangolado pro ŝtelo.

Laŭ la rumoroj, Joan Calàs murdis sian filon sciinte ke ankaŭ li celis katolikiĝi. Sen vera esplorado pri la intenco de Marc-Antoine, li estis deklarita martiro kaj estis entombigita laŭ la katolika rito, kaj la patro estis akuzita je murdo.

La 9an de marto 1762, la Parlamento de Tuluzo verdiktis malfavore al Joan Calàs, kondamnita je morto ĉe la radumo. La 10an de marto efektiviĝis la verdikto kaj li estis mortigita deklarante sin senkulpa. Post la radumo, li estis strangolita kaj la kadavro bruligita en la ŝtiparo.

La sama verdikto kondmanis al ekzilo al Peire, alia el la filoj de Joan Calàs, ĝi metis en monaĥejon du fratinojn kaj forprenis la posedaĵojn de la familio.

Interveno de Voltaire
---------------------

Voltaire ekkonis la kazon dum li sin trovis en Ĝenevo (Svislando). Peire Calàs, kiu estis ekziligita, estis certa je la senkulpeco de la patro kaj sukcesis konvinki la filozofon, kiu komence suspektis ke Calàs estus aginta pro kontraŭkatolika fanatikismo.

Por povi revizii la proceson, Voltaire publikigis, en 1763, la *Traktaton pri la toleremo okaze de la morto de Joan Calàs* (Traité sur la tolérance à l’occasion de la mort de Jean Cala). Fine, la 9an de marto 1765 estis agnoskita la senkulpeco de Joan Calàs, kies memoro kaj de la familio estis restarigita.

Voltaire estis la unua franca verkisto kiu implikiĝis publike en jura afero.

Vidu ankaŭ
----------

* Afero Sirven

* Kategorio Joan Calàs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 491934
* GND: 118675303
* LCCN: n89103482
* VIAF: 32790468
* ISNI: 0000 0000 6676 3343
* SUDOC: 029226767
* BNF: 120897157
* ULAN: 500354273
* NKC: ola2009481275
 |
**Jacob Christian SCHÄFFER** estis germana luterana pastro, fizikisto, biologo kaj interalie fungisto - fakte eblas nomi lin "universala klerulo", ĉar li science okupiĝis pri plej diversaj fakoj. Li naskiĝis la 30-an de majo 1718 en Querfurt, studis kaj esploris interalie ĉe la universitato Marteno Lutero de Wittenberg-Halle kaj mortis la 5-an de januaro 1790 en Regensburg (Ratisbono).
*Schaeff.* (foje ligita al la formo *Schæff*) estas lia aŭtonoma mallongigo. Li unuafoje science priskribis plurajn fungojn, interalie la manĝindan specion *Boletus appendiculatus* el la genro de boletoj. Ankaŭ genro el la familio de celastracoj honorige nomatas laŭ li kaj li intense studis insektojn kaj proponis novan sistematikon.

Schäffer esploris fizikajn demandojn de elektroteorio, aparte la studado de klasika elektromagnetismo, kolorteorio kaj optiko. Li faris lensoj kaj prismoj. Li estis signife implikita en la evoluo kaj plibonigo de teknikaj aparatoj kiel ekzemple segilo, bakforno kaj energiokondensiga parabola spegulo. Tre intense li eksperimentis pri alternativaj krudmaterialoj por farado de papero.

Interalie Li apartenis al la sciencaj akademioj en Göttingen, Duisburg, Mannheim, Leipzig, Altdorf, Erlangen, Lund, Upsalo, Berno kaj Rovereto, la Reĝa Prusa Akademio de Sciencoj en Berlino, Bavara Akademio de Sciencoj en Munkeno, Rusia Akademio de Sciencoj en Sankt-Peterburgo, la Reĝa Societo en Londono, same kiel la *Fizika-Botanika Societo* en Florenco. En 1757 li estis akceptita en la Germana Scienca Akademio Leopoldina; li estis responda membro de la *Pariza Akademio Leopoldina* kaj en 1759 fondomembro de la Bavara Akademio de Sciencoj.

Krome li interalie estis en scienca korespondado kun la sveda botanikisto Carl von Linné kaj la franca fizikisto kaj zoologo René Antoine Ferchault de Réaumur.

* Jacob Christian Schäffer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Jacob Christian Schäffer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 810118
* GND: 119100673
* LCCN: n83061735
* VIAF: 47016953
* ISNI: 0000000083433899
* SUDOC: 102520224
* BNF: 14627721r
* NLA: 35822836
* BIBSYS: 1039532
* NKC: ola2007404604
* ICCU: SBLV040958
* BNE: XX5548173 XX1756326, XX5548173
 |
Statuo de Kamehameha la 1-a en centro de Honolulu
**Kamehameha la unua, la Granda** (naskiĝis en ĉirkaŭ. 1758, mortis en majo 1819) estis la unua reĝo de Havajo (1795-1819).

Koncerne al la ĝusta jaro de lia naskiĝo, legendoj rakontis pri tio, ke iun tagon granda reĝo unuigas la Havajajn Insulojn. La signo de lia naskiĝo estus kometo. La Kometo Halley estis vidata en 1758, Havajo, tiel oni supozis ke tiu ĉi estas la jaro de naskiĝo Kamehamehala 1-a.

Kamehameha la 1-a estis la nevo de Kalaniʻopuʻu, estro de la insulo Havajo, kiu estis mortigita dum provo aresti James Cook. Post morto de Kalani'opu'u en 1782, lia filo *Kiwalao* estro de la *Big Island*. Kamehameha havis altan religian pozicion kaj estis gardisto de dio de milito Kukailimoku.

En la jaroj post morto de Kalani'opu'u, li okazis plurfoje kolizioj inter la kuzoj, sen sukcesi el ili ambaŭ gajni la supran manon. En 1786 Kahekili, reĝo de Maui estis ĉe pinto de sia potenco. Li regis ne nur Oahu, Moloka'i kaj Lanai, sed ankaŭ kontrolis Kauai kaj Ni'ihau tra interkonsento kun lia duonfrato Ka'eokulani. En 1790 Kamehameha sukcesis venki super Kahekili, sed li ne povis firmigi sian povon konstante. Dum aliaj militistaj kampanjoj, kiuj ankaŭ inkludis Oahu, Kamehameha lerte atingis apogon de fremduloj kiel Isaac Davis, John Young kaj George Vancouver. Tiamaniere li atingis posedon de pafiloj, kiuj certigis por li pli kaj pli la superecon.

Kiam en 1810 *Kaumuali'i*, estro de Kauai, estis fine submetita, Kamehameha estis la sola reganto de la insularo.

Kiel reĝo, li faris kelkajn agojn por certigi, ke la insuloj restos unuiĝinta reĝlando eĉ post lia morto. Post militoj, Kamehameha la 1-a estis respektita kiel bonkora kaj malavara reĝo, kaj estis adorita de la popolo.

Kamehameha unuigis la leĝan sistemon kaj eksportis krudmaterialojn (inklude santal-lignon) por apogo de la komerco kun Eŭropo kaj Usono. Tio firmigis sendependecon de la insuloj, dum aliaj insuloj de la Pacifiko devis submetiĝi al la koloniaj potencoj. Fakte, la Havaja Regno retenis sian sendependecon, krom mallonga kvin-monata okupo periodo en 1843 ĝis aneksado fare de Usono en 1898.

* Kategorio Kamehameha la 1-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 524895
* GND: 122768914
* LCCN: n93094275
* VIAF: 23032132
* ISNI: 000000007864814X
* NKC: jx20140623001
 |
**Iveta Mukuĉjan** (en armena lingvo: **Իվետա Մուկուչյան**; naskiĝis en Erevano, Armenio, la 14-an de oktobro 1986) estas kantistino kaj modelo. Ŝi ekfamiĝis en la jaro 2010 post la apero kiel konkursanto de la programo "Haj Superstar" en Armenio kaj ankaŭ en 2012 kiam ŝi konkursis en la programo The Voice "La Voĉo de Germanio". Ŝi reprezentos Armenion en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2016.

Iveta pasigis siajn unuajn jarojn en Erevano sed poste la familio translokiĝis al Germanio en 1992.
Tie de 1998 al 2006, ĉeestis lecionojn en la katolika lernejo"Sankt-Ansgar-Schule" de Hamburgo kaj en 2009 laŭ konsilo de la gepatroj revenis al Armenio por eklerni kantadon kaj ĵazon en la prestiĝa Ŝtata Erevana Konservatorio Komitas. Dum tiu epoko ankaŭ ŝi lernis dizajnadon en akademio sed tion forlasis por okupiĝi nur pri muziko.

Kiel modelo ŝi laboris por pluraj mod-firmaoj, per kiuj ŝi ĉeestis multnombrajn ekspoziciojn printempaj kaj aŭtunaj kaj aperis en frontpaĝoj de pluraj revuoj pri modo kaj germanaj kaj armenaj.

Kelkaj el ŝiaj sukcesaj kantaĵoj estas "Ari Jar", "Summer Rain" kaj "Simple Like a Flower" lasta kanto lanĉita en oktobro 2015. Ĉiuj kantoj ŝiaj estos inkluditaj en la muzikalbumo "Welcome To Paradise" (Bonvenon al Paradizo).

La 13-an de oktobro 2015, la publika televido Armenia 1 TV (Հայաստան 1, AMPTV) anoncis la internan elekton de Iveta kiel reprezentanto de Armenio en Eŭrovido por la jaro 2016, kiu okazos en Stokholmo, Svedio.

Vidu ankaŭ
----------

* Armenio en la Eŭrovido-Kantokonkurso

* Kategorio Iveta Mukuĉjan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 556781
* VIAF: 189147095022225080686
* ISNI: 0000 0004 5967 3752
* MBA: 7eb57432-59b5-4976-a2f2-0695601966da
 |
**Hajderabada ŝtato** estis islama princlando ekzistanta en sud-centra Hindio en la jaroj 1724-1948, kun la ĉefurbo en la grandurbo de Hajderabado. La regantoj de tiu ĉi ŝtata korpo portis la titolon de nizamo. Tiu ĉi ŝtato ĉesis ekzisti en 1948 kiel rezulto de la armea operacio de la lastatempe establita hinda ŝtato. En 1956, la administra unuo de Hajderabado estis dividita laŭ lingvaj kriterioj (nun la statoj de Maharaŝtro, Karnatako kaj Andra-Pradeŝo).

La 22-a de februaro 1937, kovrilpaĝa artikolo de revuo *Time* nomis Osman Ali Khan, Asif Jah la 7-a la plej riĉa homo en la mondo
Maharaja Sir Kishen Pershad estis la Ĉefministro de Hajderabado inter 1901–1912 kaj 1926–1937
Kvin rupea monvaluto de la Hajderabado ŝtato
Ĉefstrato de Hyderabad kun Charminar en la fono, 1890
(De maldekstre dekstren): Barata ĉefministro Jawaharlal Nehru, Nizam la 7-a kaj armea ĉefo Jayanto Nath Chaudhuri post la aliĝo de Hyderabad al Barato
Dosiero:Hyderabad State reorganization 1956.pngHyderabad ŝtato en 1956 (markita en flaveca-verto). Post kiam la reorganizo en 1956, Regionoj de la ŝtato kiuj situas okcidente de ruĝa kaj blua linioj estis kombinita kun Bombay kaj Mysore ŝtatoj, respektive; kaj la cetero de la ŝtato (la nuntempa Telangano) estis kombinita kun Andhra ŝtato por formi la ŝtaton de Andra-Pradeŝo.
Hajderabado en 1901 kun Distriktoj
Hajderabado en 1909 kun dividaĵoj kaj novaj distriktoj

Kulturo
-------

### Blazonoj

* 1869–1911**1869–1911**
* 1911–1947**1911–1947**
* 1947–1948**1947–1948**
* 1947–1948**1947–1948**

### Flago

* 18th century–190018th century–1900
* 1900–19471900–1947
* 1947–19481947–1948

Vidu ankaŭ
----------

Notoj
-----

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

Por plia legado
---------------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hajderabado (princlando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 804414
* GND: 4026283-2
* LCCN: n82223756
* VIAF: 173112894
* SUDOC: 027493016
* BNF: 11952057b
* NKC: ge837814
 |



1. ↑   ANDHRA PRADESH. Alirita 2021-07-13.
**Katedralo de la Sankta Jakobo** konstruita en la jaroj 1215 - 1225 estas unu el la plej malnovaj kaj la plej belaj preĝejoj en Rigo.

Historio
--------

En ĝia arkitekturo videblas transiro de romaniko al gotiko. La kupra turo de la preĝejo kies alteco estas 86 metroj dum jarcentoj senbriliĝis; sur ĝi troviĝas la plej malnova horloĝo en Antikva Rigo, kiu estas starigita en la jaro 1480. La turo de tiu ĉi preĝejo estas sola, kiu havas sonorilon ekster la preĝejo mem. Ĝi troviĝas sub speciala tegmenta konstruo kaj estas bone videbla. La malnova sonorilo gisita en 1509 estis evakuita al Rusio dum la Unua Mondmilito en la jaro 1915 kaj tie ĝiaj spuroj malaperis. La nova sonorilo estis gisita kaj starigita en la jaro 2001 antaŭ 800 jara jubileo de Riga.

Dekomence en ĉi-tiu preĝejo preĝis fratoj de ordeno, poste katolika paroĥo. En 1522 en la preĝejo estis legitaj predikoj, kiuj en Rigo enkondukis Reformacion. Ĝin transprenis luteranoj kaj la unuan fojon diservo okazis en latva lingvo. Post Reformacio tiu estis latva preĝejo. En la jaro 1582, kiam komenciĝis pola epoko laŭ ordono de reĝo Stefan Batory la preĝejo estis redonita al katolikoj - Ordeno de Jezuitoj. En 1621, kiam riganoj ĵuris fidelon al Svedia krono kaj komenciĝis sveda epoko, Svedia reĝo Gustav la 2-a Adolf forpelis jezuitojn kaj la preĝejo de la Sankta Jakobo fariĝis luterana preĝejo de sveda garnizono. Tamen post la jaro 1710 ĝi fariĝis la preĝejo de rusa krono.

Nur en 1923 la preĝejo denove estis redonita al katolikoj, kaj fariĝis katolika katedralo.

En aŭtuno de la jaro 1993 en Katedralo de Sankta Jakobo gastis Papo Johano Paŭlo la 2-a.

* Kategorio Katedralo de la Sankta Jakobo en Rigo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kibeo
**Kibeo** (konataj en aliaj lingvoj kiel *kibbeh*, *kipe*, *kebbe*, *kibi*, *kipi*, *kepi*, *kibba*, *kiwi*, *kubba*, *quibbe*, en la araba كبه), konata kiel *içli köfte* en turka lingvo, estas manĝaĵo tre populara en tuta Mezoriento kaj parto de Kaŭkazio samkiel en Armenio. Oni konsideras ĝintradicie la nacia plado de Libano. La plej baza formo de kibeo konsistas el ŝafidaĵo (haketita) kun bulguro kaj spicoj. Ĝia norma vorto araba estas *kubba*, kvankam ĝia prononco varias laŭ la regionoj; la vorto *kibbe* rilatas al la libana prononco.

Ĝia ellaborado konsistas el speco de knelo el bulguro manfarita kiu estas farĉita kaj poste fritita en abunda oleo ĝis kreiĝo de malmola
eksteraĵo. Ĝia grando, formo kaj ingrediencoj dependas de la tradicio de la malsamaj lokaj receptoj pro tio ekzistas pluraj kibeoj laŭregione. Ekzistas variantoj eĉ pri la ingrediencoj uzataj por la eksteraĵo, ekz. *kubbat Halab* estas iraka kibeo el rizo.

Kiam la kibeo estas kruda tre similas al la tatara viandaĵo. Tiu ĉi plado estas konsiderata delico en Sirio, Libano kaj Palestino, kaj estas ĝenerale akompanata de arako.

* Kategorio Kibeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**József Böjte** [jOĵef bojte], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Böjte József** estas hungara ferlaboristo, kulturisto, dramaturgo, reĝisoro, scenaristo, produktoro.

József Böjte naskiĝis la 1-an de septembro 1944 en Vác.

Biografio
---------

József Böjte frekventis bazlernejon en Budaörs, poste en 1961 li akiris licencon kaj estis tornisto. Tamen li maturiĝis en 1964, iom poste li estis kulturisto en pluraj lokoj. En 1970 li akiris aktoran-reĝisoran diplometon kaj komencis publikigi kritikojn, intervjuojn, eseojn. Post jardeko li akiris kulturistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Jam ekde 1975 li estis dramaturgo kaj scenaristo, ekde 1985 li ankaŭ reĝisoris. En 1993 li fondis atelieron, kie li okupiĝis pri produktado de filmoj. Li pensiuliĝis en 2004. Li ricevis 3 premiojn inter 1986-1989. Li havis edzinon.

Liaj filmaj reĝisoraĵoj (elekto)
--------------------------------

* *Sensei* (1985)
* *Kövek üzenete I-V.* (1995)
* *Kortársaim* (2007-2008)
* *A freskófalu legendája* (2011)

Liaj filmaj produktaĵoj, ankaŭ liaj scenarlibroj (elekto)
---------------------------------------------------------

* *Én is építettem* (1987)
* *Kard helyett pennával* (1992)
* *Hova vigyelek?* (2005)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* filmoj
* filmoj

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio József Böjte en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 771893
* VIAF: 121423122
* ISNI: 0000 0000 7949 0508
* BNF: 17033795x
* BIBSYS: 8070161
 |



* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Filmo
**Lajos Papi** [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Papi Lajos** estis hungara skulptisto, medalisto.

Sidanta virino kun bemo en Kisvárda fare de Lajos Papi
Lajos Papi  naskiĝis la 7-an de septembro 1921 en Kisújszállás, li mortis la 10-an de februaro 1987 (laŭ alia informo la mortotago estas la 11-a) en Karcag.

Biografio
---------

Lajos Papi komence estis faklaboristo, sed hejme li lernis la ŝtonoskulptadon. Li lernis la skulptadon en Artistkolonio (Szolnok) kaj iomete en Budapeŝto. Inter 1942-1945 li estis soldato, inter 1945-1948 militkaptito, sed li havis eblecon skulptadi. Hejmenveninta li havis postenon unu jaron en Hungaraj Ŝtatfervojoj, poste li estis kulturisto en diversaj lokoj. En 1952 li akiris diplometon pri kulturisto. Ekde 1956 li estis profesia skulptisto en sia naskiĝurbo, kie li ricevis atelieron en 1974. Somere li ofte partoprenis en artistkolonioj aŭ simpozioj, li kreis ankaŭ medalojn. Li ricevis premiojn inter 1968-1986. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn en 1945, 1950 kaj 1955.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Kisújszállás (1968, 1982, 1986)
* Budapeŝto (1969)
* Nyíregyháza (1973)
* Szolnok (1974, 1981)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Arthalo Budapeŝto (1978)
* Sopron (1981, 1983, 1987)

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* Turkstila puto, Szolnok, 1977Turkstila puto, Szolnok, 1977
* StrigoStrigo
* Kötöny unokaKötöny unoka

Memorigiloj
-----------

* memordomo en 1987 en Kisújszállás kun ekspozicio kaj busto fare de Sándor Györfi en 2004

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2018-11-22 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Lajos Papi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 624062
* GND: 1072012928
* VIAF: 121436237
* ISNI: 0000 0000 7925 8880
 |
Titano **Krejo** aŭ **Krijo** (helene Κριως, latine *Crius*) estis laŭ la pelasga mito pri kreado de la mondo filo de diino Eŭrinomo kaj serpento Ofiono. Krejo estis kune kun Titanino Diono disponigita al planedo Marso.

Laŭ Olimpia mito pri kreo de la mondo estis Krejo unu el originaj Titanoj, filo de dio de la Ĉielo Urano kaj diino de la Tero Gaja. Li partoprenis flanke de Titanoj la dekunujaran ribelon kontraŭ Olimpanoj. Post kiam estro de Olimpanoj Zeŭso sekvante konsilon de Gaja liberigis Ciklopojn kaj centmanajn gigantojn Hekatonkirojn estis Titanoj faligitaj kaj Krejo kune kun la ceteraj ĵetita en eternan mallumon de Tartaro.

Krejo kun sia edzino Eŭribio, kiu estis filino de la dio de maraj profundaĵoj Ponto li naskigis:

* Astraion, patron de la steloj kaj ventoj. El lia edzeco kun diino de ventoj Eoso naskiĝis filoj:
	+ Eŭro nomata ankaŭ Argestoo (laŭ Heziodo) - dio de la orienta aŭ sudorienta vento
	+ Zefiro - dio de kvieta okcidenta vento
	+ Boreo - dio de norda vento
	+ Noto - dio de suda vento

* Palaso, edzo de la diino Stikso, patro de posteuloj:
	+ Niko (Venko)
	+ Krato (Forto)
	+ Bia (Perforto)
	+ Zelo (Penado, Strebado)

* Perseso - Titano, lia edzino estis Asterio, filino de Titano Koio; kun ŝi li havis filinon
	+ Hekaton, diinon de la Submondo

Kune kun Japeto ili estis ununuraj titanoj, kiuj ne havis kiel edzinojn siajn fratinojn.

Krejo en fikcio
---------------

Krejo estas unu el tri Titanoj, kiujn Kseno renkontas en epizodo "Titanoj".

Eksteraj referencoj
-------------------

 - Eltiroj el la originalaj grekaj fontoj angle

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Kríos en la ĉeĥa Vikipedio.*
**Erzsébet Bánkiné Molnár** [erĵEbet], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bánkiné Molnár Erzsébet** estas hungara kulturisto, inspektoro, arkivisto, muzeestro, altlerneja instruisto. Ŝia origina nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Molnár Erzsébet Aranka,* ŝia geedziĝa nomvarianto estis *Bánki Horváth Mihályné*.

Molnár Erzsébet Aranka naskiĝis la  19-an de februaro 1946(nun 1946-02-19) en Tiszavárkony.

Biografio
---------

Erzsébet Bánkiné Molnár maturiĝis en gimnazio en Kunszentmárton, poste ŝi akiris kulturistan-bibliotekistan diplomon en Pedagogia Altlernejo de Debrecen en 1967. Inter 1967-1973 ŝi estis kulturisto en kulturdomo de Kiskunfélegyháza, sed en 1969 ŝi estis levita ankaŭ inspektoro. En 1974 ŝi akiris plian diplomon en Universitato de Debrecen. Inter 1974-1996 ŝi estis arkivisto en arkivo en Kiskunfélegyháza, dum en 1979 ŝi doktoriĝis en la universitato, samtempe en Scienca Universitato Loránd Eötvös ŝi akiris arkivistan diplomon. Ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1994, ŝi doktoriĝis (DSc) en 2005 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Inter 1997-2007 ŝi estis muzeestro en Kiskunfélegyháza, dum ŝi prelegis en Universitato de Debrecen kaj Katolika Universitato Péter Pázmány ekde 2001. Ŝi edziniĝis en 1968 kaj naskis 2 filojn en 1973 kaj 1983. Ŝi ricevis premiojn inter 1979-2013.

Elektitaj libroj
----------------

* *A Jászkun Kerület társadalma és önkormányzati igazgatása 1745-1848* (1991)
* *Betyárok a Kiskunságban* (1999)
* *Jászkunok a XVIII-XIX. században* (2002)
* *A jászkun autonómia* (2005)
* *Földadta sors: Népélet a Jászkunságban (1745-1848)* (2012)

Fontoj
------

* biografio hungare kun video
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   akademia paĝo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 840397
* GND: 133886972
* VIAF: 55349509
 |


* Portalo pri Biografio
Vejna katetero, fiksita per sparadrapo
**Katetero** (de la greka vorto καθíημι = subensendi, faligi) estas tubeto aŭ tubo de varia diametro el plasto, latekso, silikono, metalo aŭ vitro, en kiu kavaj organoj de homoj (en veterinara medicino ankaŭ de bestoj) kiel urina veziko, stomako, intestaro, angio ktp. sed ankaŭ orelo aŭ la koro, povas esti esplorataj, plenigataj aŭ purigataj per likvaĵo. Per specialaj kateteroj, kiuj havas aldonajn aparatojn por kapti, disigi aŭ tondi, eblas kapti kaj forpreni ĝenajn substancojn, kiuj ekzemple blokas la vojon en angio, kaj povas fari mikrooperaciojn. Modernaj medicinistoj utiligas kateterojn cele al trovado de diagnozo aŭ cele al plenumo de terapio. La apliko de katetero al paciento nomiĝas "kateterado".

Jam ĉirkaŭ la jaro 3000 a.K. en antikva Egiptio uziĝis stabilaj kateteroj el stano kaj bronzo. Aldone tie samkiel en antikva Barato kun katetera celo uziĝis tuboj el kano, pajlo aŭ ruliĝintaj palmofolioj.

Vidu ankaŭ
----------

* Periferie enmetita centra katetero

* Kategorio Katetero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  

|  |  |
| --- | --- |
|   | Bonvolu atenti la konsilon rilate al artikoloj pri medicinaj temoj! |
**István Cserőháti Kovács** [iŝtvAn ĉerOhAti kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Cserőháti Kovács István** estis hungara pentristo, instruisto.

István Cserőháti Kovács [*rompita ligilo*] naskiĝis la 30-an de marto 1950 en Poroszló, li mortis la 9-an de decembro 2016 en Budapeŝto.

Biografio
---------

István Cserőháti Kovács frekventis bazlernejon en sia naskiĝloko, poste kalvinanan kolegion en Debrecen, fine li akiris presistan diplometon en Budapeŝto en 1970. Li laboris en presejo ĝis 1974. Li akiris pedagogian-bibliotekistan diplomon en altlernejo de Debrecen en 1977. Li estis kulturdomestro inter 1977 kaj 1985 komence en Zánka, poste en Pilisvörösvár, baldaŭe li estis kulturisto en uzino en Budapeŝto. Inter 1991-2010 li estis pedagogo en Budapeŝto kaj Érd, poste li pensiuliĝis. Li ricevis 6 lokajn premietojn inter 1976-2013. Li edziĝis en 1976, eksedziĝis en 2001, intertempe la edzino naskis 2 gefilojn.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Debrecen (1967, 1988, 2005, 2016)
* Budapeŝto (1970, 1976, 1987, 2002, 2015)
* Érd (1982)
* Pilisvörösvár (1991, 2000, 2008)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* A Tisza-tó Poroszlónál (2002)
* Virágcsendélet (2003)
* A tatai horgásztó (2003)
* Önarckép (2004)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildoj Arkivigite je 2016-02-24 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 607399
 |
**Kazimiro la 3-a la Granda**, pole *Kazimierz III Wielki* (naskiĝis la 30-an de aprilo 1310 en Kowal, mortis la 5-an de novembro 1370 en Krakovo) estis reĝo de Pollando en la jaroj 1333-1370 kaj la lasta reĝo de la unua pola dinastio de Piastoj.

Kiel reganto li normligis rilatojn kun Ĉeĥio kaj la Ordeno de germanaj kavaliroj. En 1335 li sukcesis rezignigi la ĉeĥan reĝon Johano de Luksemburgo pri pretendoj al la pola trono. Fine en 1348 en Namysłów packontraktis kun ĉeĥoj, kie li rezignis pri rajtoj al sileziaj princlandoj, kiujn li pli poste sensukcese provis regajni. Laŭ packontrakto de Kalisz en 1343 regajnis aneksitajn de la kavaliroj Kujavion kaj Teritorion de Dobrzyń (Kujavia-Pomeria Provinco) reciproke rezignante pri rajtoj al Gdanska Pomerio.

Pollando dum la regado de pola reĝo Kazimiro la 3a Granda (1333–1370)
Ĉefa aliancano de Kazimiro la Granda internaciskale estis hungaroj. Helpe de ili en la jaroj 1340–1349 alligis al Pollando pli grandan parton de Ĥaliĉ-Volodimira Princlando (Volina provinco).

En interna politiko kodigis leĝaron, pligrandigis defendosistemon de la ŝtato kaj evoluigis urbojn. En 1364 fondis Krakovan Akademion.

Kvarfoje edzigata ne postlasis laŭleĝan posteulon. Tial post lia morto, laŭ pli fruaj interkonsentoj, la polan tronon ricevis lia nevo Ludoviko la 1-a.

### Milito pri Silezio (1345-1348) kaj paca kontrakto en Namysłów

Jam printempe de 1345 jaro kontraŭ-Luksemburga unio havis okazon por agi. Pola reĝo Kazimiro la 3-a malliberigis filon de Johano de Luksemburgo, Karolon dum li revenis el Malbork. Do pro tio ĉeĥa reĝo decidis fini la sendependecon de la Svidnica princo. Tamen la pola kaj hungara reĝoj restis fidelaj al alianco kaj en majo de 1345 jaro ili invadis Silezion. Ne prikonservis la aliancon Ludoviko la 4-a la Bavaro el Vitelsbaĥoj, kiu rapide kontraktis separatisman pacon.

Dum la milito neniu kontraŭulo havis pli grandajn sukcesojn. Bolko la 2-a Malgranda en 1345 militperdis fortreson en Kamienna Góra, kiun li milite reakiris tri jarojn poste. Baldaŭ la militagado haltis precipe post morto de Johano en 1346 kaj post morto de Ludoviko la 4-a la Bavaro en 1347.

La 22-an de novembro 1348 en la princa kastelo en Namysłów (vidu la suban foton de la kastelo) estis kontraktita paco. Bolko la 2-a Malgranda pro malkonataj kaŭzoj ne partoprenis en la paca konferenco kaj reprezentis lin pola reĝo Kazimiro la 3-a Granda. La plena paco inter la silezia princo kaj nova imperiestro de Germanio kaj reĝo de Ĉeĥio Karolo la 4-a ekestis la 16-an de aŭgusto 1350 nur kaŭze de arbitracio per Albreĥto de Habsburgo.

La korto de la **Princa Kastelo** en Namysłów.

* Kategorio Kazimiro la 3-a (Pollando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 161915
* GND: 118560425
* LCCN: n83233851
* VIAF: 62340685
* ISNI: 0000000109081351
* SUDOC: 06687579X
* BNF: 121025474
* NKC: jn20000700872
* ICCU: RMLV050907
 |
**Khoisan X** aŭ **!Khoisan X** (naskiĝis la 4-an de marto 1955, mortis la 13-an de oktobro 2010), antaŭe **Benny Alexander**, estis sud-afrika politika aktivulo kiu naskiĝis en Kimberley, Sud-Afriko.

Frua vivo
---------

Bennett Alexander estis la tria infano de Estelle kaj Johann Alexander, laboristo en Kimberley, la urbo en kiu li kreskis. Li finis studojn ĉe Mezlernejo William Pescod, Kimberley, en 1975. Li laboris unue ĉe la sud-afrika registara Fako de Homforto ĝis 1981, kaj poste pasigis unu jaron kiel ano de kristana junulara teamo kiu vojaĝis trans Zimbabvo kaj Sud-Afriko, kaj post tio loĝis en Johanesburgo kaj laboris kiel vendisto por farmacia firmao.

Laborista aktivulo
------------------

Tiutempe Alexander helpis krei la Sindikaton de Nigraj Laboristoj de Saneco kaj Aliancaj de Sud-Afriko, kaj servis kiel altranga butika stevardo kaj vicprezidanto de la komitato de lokaj butikaj stevardoj. Li ankaŭ estris la landan konsilan komitaton de la sindikato. Ekde 1986 li laboris ĉe la Sud-Afrika Sindikato de Nigraj Laboristoj de Urbo kaj Aliancaj, parto de la Landa Konsilio de Sindikatoj (Nactu).

Politika kariero
----------------

En 1989 Alexander fariĝis helpisto de Zephania Mothopeng, prezidanto de la Tut-afrikista Kongreso (PAC), post ties elkarcerigo de Insulo Robben. Li akompanis Mothopeng-on al Usono kaj Britio, je aprilo ĝis aŭgusto 1989, kaj ankaŭ al Kenjo kaj Zimbabvo (kie kunvenis la Organizaĵo por Afrika Unueco). Kiam li revenis, Alexander estis fondanta membro kaj elektiĝis la unua Ĝenerala Sekretario de la Tut-Afrikista Movado, laŭleĝa fronto por la PAC. Li elektiĝis por la sama posteno ĉe unua kongreso de la PAC post ĝia laŭleĝiĝo en 1990.

En 1993 li fariĝis ĉefa intertraktanto por la Tut-Afrika Kongreso dum konstitucia dialogo de Sud-Afriko, sed Patricia De Lille baldaŭ anstataŭigis lin. Postv la balotado de 1994, Benny Alexander ŝanĝis sian nomon al Khoisan X por esprimi kontraŭon de la kolonia pasinteco de Sud-Afriko.

Morto
-----

Khoisan X mortis pro apopleksio en Johanesburgo. Li estis entombigita en Kimberley je la 23a de oktobro 2010. Strato en Galeshewe, Kimberley, havas la nomon "Benny Alexander Avenue", por honorigi tiun.

Referencoj
----------

1. ↑  Gastrow, S. (1990). *Who's Who in South African Politics Vol 3*. Johannesburg: Ravan Press (Pty) Ltd.
2. 1 2  "Benny (!Khoisan X) Alexander". SAHO. Alirita: 10a de october 2018
3. ↑
4. ↑  Kwon Hoo, S. 2010. Khoisan people bid X goodbye. *Diamond Fields Advertiser* 25a de octobro 2010 p 6
5. ↑  28° 43′ 23″ S 24° 42′ 12″ O﻿ / ﻿28.72306 °S, 24.70333 °O﻿ / -28.72306; 24.70333 (mapo)
**Kiril Petkov Petkov** (bulgare *Кирил Петков Петков*; naskita la 17-an de aprilo 1980) estas bulgara politikisto, ekonomikisto kaj entreprenisto, kiu servas kiel ĉefministro de Bulgario ekde la 13-a de decembro 2021. Li estas unu el la gvidantoj de la politika partio „Ni daŭrigas la ŝanĝon", kiun li fondis kune kun Asen Vasilev.

Petkov naskiĝis la 17-an de aprilo 1980 en Plovdiv. Li estas Bakalaŭro pri Komerco en la kampo de financoj de la Universitato de Brita Kolumbio en Vankuvero kaj MBA de Universitato Harvard, kie li estis el la supraj 10% el samtempaj studentoj. Petkov estas unu el la fondintoj de la Centro por Ekonomiaj Strategioj kaj Konkurencivo ĉe Sofia Universitato, kie li prelegis pri ekonomia evoluo kaj la mikroekonomiko de konkurencivo.

De 2001 ĝis 2005 Petkov laboris kiel entreprena evolumanaĝero ĉe la kanada nutraĵproduktanto McCain Foods. Ekde 2007 li okupiĝas pri novigoj projektoj kun alta aldonvaloro, kaj lia firmao ProViotik posedas kelkajn patentojn en la kampo de bioteknologio en Usono.

De la 12-an de majo ĝis la 16-an de septembro 2021, li estis bulgara Ministro de Ekonomio en la provizora registaro de Stefan Janev. Dum sia unua televida apero kiel ministro, li anoncis, ke la Bulgara Disvolva Banko, kiu estas regata de la ŝtato kaj destinita por subteni malgrandajn kaj mezgrandajn entreprenojn, donis pruntojn je 500 milionoj da eŭroj al nur ok kompanioj posedataj de kvar komercistoj. Li kondamnis la praktikon kiel „skandalan" kaj iniciatis revizion de tio, kiel la pruntoj estis distribuitaj.

La 19-an de septembro 2021, Kiril Petkov kaj Asen Vasilev prezentis sian politikan projekton "Ni Daŭrigas Ŝanĝojn" — kontraŭ-korupta partio, kiu klopodas iĝi unueciga forto por unuigi ĉiujn aliajn samideanajn partiojn por formi registaron. La du politikistoj konatiĝis dum lernado en Harvard Business School .

La 11-an de decembro 2021, prezidanto Rumen Radev nomumis Petkov kiel kandidaton por la posteno de ĉefministro de Bulgario kun la tasko proponi novan kabineton, kiu estos aprobita de la Popola Asembleo. La parlamento subtenis la kandidatiĝon de Petkov (134 por, 104 kontraŭ), la nova kabineto ekoficis.

Post la oficiala inaŭgura ceremonio, Petkov diris al raportistoj, ke liaj ĉefaj prioritatoj estos vakcini la loĝantaron pro la malfacila situacio kun la disvastiĝo de COVID-19 en Bulgario, inter aliaj prioritatoj estas reformo de la juĝa sistemo.

Referencoj
----------

1. 1 2   Служебният кабинет предаде властта на новото правителство.

* Kategorio Kiril Petkov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 747834
* GND: 1260632768
* VIAF: 6479165628854842480001
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Redaktas | **Ĉi tiu artikolo estas redaktata de iu.**

---

Por eviti la riskon de redaktokonflikto, ne redaktu la artikolon. Kontrolu la kronologion kaj forigu la ŝablonon, se necese. |

***Nada*** (nenio) estas la unua romano de la hispana verkistino Carmen Laforet kaj unu de la plej gravaj literaturaj verkoj de Hispanio en la 20-a jarcento. Temas pri verko ekzistadisma kiu reprezentas la stagnon kaj la malriĉon en la hispana postmilito, dum la unuaj jaroj de la frankismo. 

La romano ricevis laŭdojn kaj du gravajn literaturajn premiojn: nome la Premio Nadal 1944​ kaj la Premio Fastenrath 1948, de la *Real Academia Española*. Krome, ĝi estis inkludita en la listo de la 100 plej bonaj romanoj hispanlingvaj de la 20-a jarcento fare de la hispana ĵurnalo El Mundo.​

La romano altiris la atenton ne nur pro la junaĝo de la aŭtorino (tiam 23-jaraĝa), sed ankaŭ pro la malkutima realisma priskribo de la tiama socio. Tamen Carmen Laforet dementis, ke *Nada* estas membiografia romano.

=Intrigo
========

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

La protagonisto de la romano estas juna orfino, nome Andrea, kiu post la Hispana Enlanda Milito alvenas al Barcelono por studi kaj ekfari novav vivon.​ Kiam ŝi venas ĉe sia avino, ŝi seniluziiĝas. En tiu malgranda loĝejo de strato Aribau, loĝas ŝia avino, ŝia onklino Angustias, ŝia onklo Román, ŝia onklo Juan, la edzino de tiu lasta, nome Gloria, kaj la servistino, Antonia. La malfacilaĵoj estas pliigitaj per malsato, malpuro, violento kaj malamo. Andrea vivas subpremita de sía onklino Angustias, sentas, ke ilia vivo ŝanĝiĝos kiam ŝia onklino foriros, sed la aferoj ne pliboniĝas. Tamen en la Universitato ŝi konas Ena, kiu iĝos ŝia intima amikino kaj kiu ludis gravan rolon en ŝia vivo, ĉar ĉe tiu ŝi lernos tion kion la ekstera mondo povas havigi.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***
Eksteraj ligiloj
----------------

* Carmen Laforet, la chica rara. RTVE.

Referencoj
----------

1. ↑   De Zuleta, Emilia. «Historia de una amistad :Ramón Sender y Carmen Laforet desde sus exilios.». *Olivar: revista de literatura y cultura españolas*. Konsultita la 22an de junio 2020.
2. ↑  «Nada». Canal HISTORIA. 5a de januaro 2011. Konsultita la 1an de februaro 2022.
3. ↑  «Carmen Laforet, la escritora grafofóbica». La Vanguardia. 5a de januaro 2015. Konsultita la 22an de junio 2020.
4. ↑  Lista completa de las 100 mejores novelas
5. ↑   Quevedo García, Francisco Javier. «La insolación, de Carmen Laforet: una novela de iniciación». El Guiniguada Nº 17 (2008).
6. ↑   Laforet, Carmen (1956). Mis páginas mejores. Editorial Gredos. Konsultita la 22an de junio 2020.
7. ↑   Mocek, Izabela (septembro 2005). «Nada de Carmen Laforet: el proceso de maduración de la protagonista como un ejemplo de emancipación femenina». Universidade de Vigo. Arkivita el originalo la 1an de majo 2021. Konsultita la 24an de junio 2020.

Bibliografio
------------

  

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Nada (novela) en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 849512
 |
***Les Confessions*** (*Konfesoj*) de Jean-Jacques Rousseau estas membiografio kiu kovras la 53 unuajn jarojn de la vivo de Rousseau, ĝis 1767.

La 45 libroj de *Confessions* dividiĝas en 15 diferencaj aroj, difinitaj de Rousseau mem: la unua parto konstituita de la libroj I al VI kun la *Préambule* (enkonduko), redaktita en 1765-1767, kovras la jarojn 1725-1758 (formado, el nasko en Ĝenevo al la instalo en Parizo 28jaraĝa) dum la dua parto, konstituita de la libro VII estis verkita en 1769-1770, kaj kovras la jarojn 1741-1765, tio estas lia vivo en Parizo en etosoj de muziko kaj filozofoj, kun sukcesoj (*Discours* - *La Nouvelle Héloïse*) kaj malfacilaĵoj kiaj la atakoj kiuj sekvis la publikigon de la *Émile*, kiuj devigis lin fuĝi en Svision). La verko havos publikigon tute postmorta: en 1782 por la unua parto kaj en 1789 por la dua; Rousseau tamen jam estis farinte publikajn legadojn de kelkaj elprenaĵoj.

La titolo de *Confessions* estis sendube elektito reference al la *Konfesoj* de Sankta Aŭgusteno, publikigitaj en la 4a jarcento. Rousseau plenumis ankaŭ agadon sen religia valoro propre dirite, sed dotita de forta simbola konotacio: tiu de la konfeso de liaj pekoj, de la konfesio mem. Asociante sincerecon, humildecon kaj memdefendon, Rousseau klopodas bildigi memportreton de si mem ege pozitivan kaj prezentiĝas esence kiel viktimo de la vivo (problemo kun lia frato kaj lia patrino. La verko *Confessions* fondas la modernan ĝenron de la membiografio kaj konstituas tekston mejloŝtonan de la franclingva literaturo.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2010-09-22. Alirita 2014-12-06.
2. ↑  Vidu ekzemple la analizon de *Confessions* ĉe: site-magister.com kiu konkludas: « Ainsi le pacte de sincérité semble à plus d'un titre pris en défaut » en tiu verko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Konfesoj (Rousseau) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Les Confessions*, version audio gratuite
* *Les Confessions*, version audio
* Commentaires littéraires d’extraits, synthèse et biographie de Jean-Jacques Rousseau.
* *Les Confessions* : enjeux, pièges et échecs du pacte autobiographique.
**Ildikó S. Horváth** [eŝ horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **S. Horváth Ildikó** estas hungara pentristo, grafikisto. Ŝia edzo estas Gáspár Stekovics.

Ildikó S. Horváth  naskiĝis en 1969 en Szombathely.

Biografio
---------

Ildikó S. Horváth komencis labori en uzino pri porcelanoj en Herend kiel porcelanpentristo. Inter 2002-2004 ŝi studis en Germanio en *Hamburger Akademie für Fernstudien*, poste ŝi private lernis grafikoteknikon de grafikisto. Ŝi kreas precipe akvafortojn, pli malofte pentraĵojn. Ŝi ricevis 2 premiojn. Ŝi havas edzon.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Szombathely, Unterwart, Kőszeg, Budapeŝto, Szigliget

Elektitaj grafikaĵoj
--------------------

* Buborékék
* Tánc
* Plútó
* Havasszépe
* Kert
* Írisz

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* Arkivigite je 2018-08-09 per la retarkivo Wayback Machine
* 

* Kategorio Ildikó S. Horváth en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 616116
 |



1. ↑
**Péter Krekó,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Krekó Péter** estis hungara politologo, altlerneja instruisto. Lia patro estis Béla Krekó (pli juna), lia avo estis Béla Krekó (pli aĝa).

Péter Krekó naskiĝis la  20-an de marto 1980(nun 1980-03-20) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Péter Krekó akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös, poste li doktoriĝis en 2014. Ekde 2010 li estis asistanto, ekde 2015 lektoro, ekde 2021 docento en la universitato. Jam ekde 2003 li faris analizajn laborojn en sendependa politika instituto, ekde 2011 li estris ankaŭ la instituton. Interrompe en la jaroj 2016 kaj 2017 li esploris helpe de stipendio en Indiania Universitato Bloomington.

Elektitaj libroj
----------------

* *Tömegparanoia* (2018)
* *Sarlatánok kora* (2022)
* *Tömegparanoia 2.0* (2023)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   usona filma datenaro



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 849523
 |


* Portalo pri Biografio
La **Kvira Insurekcia kaj Liberiga Armeo** (angle The Queer Insurrection and Liberation Army – TQILA) estis anarkiisma armita grupo kaj subunuo de la Internacia Libereca Bataliono (ILB) formita la 24-an de julio 2017 de GLAT-membroj de ILB. Ĝia formado estis anoncita en la urbo Ar-Raka kune kun deklaro klariganta la celojn de ĝia formado; la persekutado de GLAT-homoj de IŜIL estis emfazata kiel signifa instigo por la kreado de la grupo. TQILA raportite estas la unua GLAT-unuo se temas pri batali kontraŭ la Islama Ŝtato de Irako kaj Levantenio kaj ŝajne la unua GLAT-milico en la Proksima Oriento.

La grupo anoncis sian malfondon je la 24-a de septembro 2018.

Historio
--------

*"These[*rompita ligilo*] faggots kill fascists"* *(Ĉi tiuj gejaĉoj mortigas faŝistojn)*
Foto de la fondiĝo, kiu disvastiĝis virusece tra la interreto, montris batalantojn pozantaj apud standardo kun la frazo *"These faggots kill fascists"* (Ĉi tiuj gejaĉoj mortigas faŝistojn) kaj du flagoj – la flago de la grupo kaj GLAT-flago.

Malgraŭ esti parto de ILB kelkaj novaĵoj estis erare raportitaj, ke TQILA estis oficiala unuo de la Siriaj Demokratiaj Fortoj, kiuj kaŭzis konfuzon. Responde, Mustafa Bali, amaskomunikila direktoro de SDF, neis ĉi tiujn asertojn. Li deklaris, ke ekzistas neniu GLAT-brigado ene de la koalicio. Tamen li ne neis la ekziston de GLAT-brigado ene de la Internacia Libereca Bataliono.

Simboloj
--------

* Flago de TQILAFlago de TQILA
* TQILA BlazonoTQILA Blazono
*

Politika mapo
-------------

| Aliancanoj | Kontraŭuloj |
| --- | --- |
| 20x20ra[*rompita ligilo*] Siriaj Demokrataj Fortoj* 20x20ra[*rompita ligilo*] Protektaj Taĉmentoj de la Popolo
* 20x20ra[*rompita ligilo*] Protektaj Taĉmentoj de la Virinoj
 | 20x20ra[*rompita ligilo*] Islama Ŝtato |
| 20x20ra[*rompita ligilo*] RUIIS |
| 20x20ra[*rompita ligilo*] MKP |
| 20x20ra[*rompita ligilo*] MLKP |
| 20x20ra[*rompita ligilo*] TKEP/L |
| 20x20ra[*rompita ligilo*] THKP-C/MLSPB |
| 20x20ra[*rompita ligilo*] BÖG |
| 20x20ra[*rompita ligilo*] Kurdistana Laborista Partio |
| 20x20ra[*rompita ligilo*] HPG |
| 20x20ra[*rompita ligilo*] YJA STAR |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri GLAT |

Referencoj
----------

1. ↑  AGORARN
2. ↑  Mundo mais
3. ↑  IRPGF
4. ↑  "LGBT unit not officially part of SDF, says Kurdish official".
Kremla Armomuzeo.
La **Kremla Armomuzeo** aŭ **Kremla Armilejo** (ruse *Оружейная палата*) estas unu el la plej malnovaj muzeoj de Moskvo, nome en la Moskva Kremlo, nune parto de la komplekso de la Moskvaj Kremlomuzeoj.

La *Kremla Armomuzeo* originiĝis kiel reĝa armilejo en 1508. Ĝis la transigo de la kortego al Sankt-Peterburgo, la Armilejo zorgis pri la produktado, aĉetado kaj stokado de armiloj, juveloj kaj variaj luksaj varoj por la caroj. La plej fajnlertaj moskvaj armilistoj (fratoj Vjatkin), juvelistoj (Gavrila Ovdokimov), kaj pentristoj (Simon Ushakov) kutime laboris tie. En 1640 kaj 1683, oni malfermis tie studejojn por ikonografio kaj pentrarto, kie okazis instruado pri pentrado kaj metiartoj. En 1700, la Armilejo estis pliriĉigita per la trezoroj de la Ora kaj Arĝenta ĉambroj de la rusaj caroj.

En 1711, Petro la Granda translokigis la plej parton de la kolektoj al sia nova ĉefurbo, Sankt-Peterburgo. Dum la 19-a jarcento la muzeo kreiĝis kaj disvolviĝis. Post la Revolucio de 1917, la Armileja kolekto estis pliriĉigita per trezoroj el Patriarkeco, katedraloj, monaĥejoj kaj privataj kolektoj. Kelkaj el tiuj estis poste venditaj eksterlande fare de la reĝimo de Josif Stalin en la 1930-aj jaroj. En 1960, la Kremla Armilejo iĝis la oficiala muzeo de Kremlo. Krom grandaj kolektoj de rusiaj kaj eŭropaj artefaktoj, la muzeo enhavas ankaŭ armilojn kaj aliajn abjektojn el Persio kaj Turkio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kremla Armomuzeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kremlin Museums: The Armoury Chamber
* The Armory Chamber – Travel Guide


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756456
* LCCN: n82163064
* VIAF: 146608805
* ISNI: 0000 0001 2271 3173
* SUDOC: 027535703
* BNF: 12180918t
* NKC: kn20050426027
 |