recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Markku UUSIPAAVALNIEMI** (naskiĝinta 23-a de novembro 1966 en Karkkila) estas finna glitŝtonludisto kaj politikisto. Li ludas glitŝtonludon ekde 1983. En 1985 li unuan fojon ludis ĝin en nacia teamo en valorkonkurado. Antaŭ la jaro 1992 li ludis ĝin trifoje en mondĉampioneco en teamo, kiun ĉefis lia frato Jussi Paavalniemi. Markku Uusipaavalniemi ankaŭ plonĝadis. Markku Uusipaavalniemi fondis teamon, kies aliaj membroj estis el Vjetnamio. Li estis kapitano de finna nacia teamo de glitŝtonludo en preskaŭ ĉiuj valorkonkuradoj en 1996–2007. En 1998 lia teamo ricevis mondĉampionan bronzon. Ĝi estis la unua finna valorkonkurada medalo en glitŝtonludo. Lia teamo ricevis mondĉampionan bronzon ankaŭ en 2000. Samjare li venkis eŭropan ĉampionecon. Li fondis glitŝtonludan konstruaĵon en Oulunkylä. Li estis membro de finna parlamento en 2007–2011. Lia partio estis tiam unue Finnlanda Centro. En 2010 li aliĝis al Veraj finnoj.

* Kategorio Markku Uusipaavalniemi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 784474
 |
Homo tenanta afiŝon kun la surskribo "Prenu foton kun fiera disleksiulo"
**Lernomalkapablo** estas klasigo kiu inkludas kelkajn areojn de funkciado en kiu persono povas havi aŭ havas malfacilon por lerni laŭ tipa maniero, kutime kaŭzita de nekonataj faktoro aŭ faktoroj. Konsiderinte la "malfacilon por lerni laŭ tipa maniero", tio ne ekskludas la kapablon lerni en diferenca maniero. Tiele, kelkaj personoj povas pli akurate esti priskribitaj kiel havante "lernodiferencon", tiele evitante miskomprenon esti malkapablulo kun manko de kapablo lerni kaj eblaj negativaj stereotipoj.

Kvankam la terminoj *lernomalkapablo, lernomalordo* kaj *lernomafacilo* estas ofte uzataj interŝanĝeble, ili diferencas laŭ multaj manieroj. Malordo referencas al gravaj lernoproblemoj en lerneja areo. Tiuj problemoj, tamen, ne estas sufiĉaj por ricevi garantian oficialan diagnozon. Lernomalkapablo aliflanke, estas oficiala klinika diagnozo, kie la individuo trovas iajn kriteriojn, determinite de profesiulo (psikologo, pediatriisto ktp.). La diferenco estas laŭ grado, frekvenco, kaj intenseco de registritaj simptomoj kaj problemoj, kaj tiele ambaŭ estu nekonfuzataj. Kiam oni uzas la terminon "lernomalordo", ĝi priskribas grupo de malordoj karakterizitaj de maltaŭgaj disvolvigoj de specifaj lernejaj, lingvaj kaj parolaj kapabloj aŭ lertecoj. Tipoj de lernomalordoj estas legaj (disleksio), matematikaj (diskalkulio) kaj skribaj (disgrafio).

La nekonata faktoro estas la malordo kiu tuŝas la kapablon de la cerbo por ricevi kaj procezi informaron. Tiu misordo povas iĝi problemiga por persono kiu lernus tiom rapide aŭ en la sama maniero kiel iu kiu ne estas tuŝita de la Lernomalkapablo. Personoj kun lerna malkapablo havas problemon plenumi specifajn tipojn de lertecoj aŭ kompleti taskojn se oni lasas ilin imagi per si mem aŭ se oni instruas ilin per konvenciaj manieroj.

Individuoj kun lernomalkapabloj povas fronti unikajn defiojn kiuj estas ofte ĝeneralaj tra tuta sia vivodaŭro. Depende el la tipo kaj akreco de la malkapablo, intervenoj kaj nuntempaj teknologioj povas esti uzataj por helpi la individuajn lernostrategiojn kio povas okazigi futurajn sukcesojn. Kelkaj intervenoj povas esti tre simplecaj, dum aliaj estas ege komplikaj. Nuntempaj teknologioj povas postuli studentan trejnadon por esti efikaj klasĉambraj subtenoj. Instruistoj, gepatroj kaj lernejoj povas krei planojn kune kiuj adaptu intervenon kaj helpu la individuojn iĝi sukcese sendependaj lernantoj. Lernejaj psikologoj kaj aliaj kvalifigitaj profesiuloj tre ofte helpas dezajni la intervenon kaj kunordigas la plenumadon de la interveno kun instruistoj kaj gepatroj. Sociala subteno povas plibonigi la lernadon de studentoj suferantaj el lernomalkapabloj.

Notoj
-----

1. 1 2  *Childhood Voyages in Development Third Edition*, Thomson Wadsworth. (2008), p. 387. Konsultita 2012-12-19.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lernomalkapablo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The National Center for Learning Disabilities Arkivigite je 2012-08-17 per la retarkivo Wayback Machine
**Robert Charles SPROUL** (13-a de februaro 1939 Pittsburgh, Pensilvanio – 14-a de decembro 2017 en Altamonte Springs, Florido) estis usona teologo kaj pastro. Li estis kalvinisto. Li ĉefis organizaĵon *Ligonier Ministries*. Sproul parolis ĉiutage en radiprogramo *Rewening your mind*. Ĝi estas usona programo, kiun oni elsendas ankaŭ en 60 aliaj landoj. Li havis akademiajn gradojn el Westminster College, Pensilvanio (BA, 1961), Pittsburgh Theological Seminary (M.Div, 1964), Vrije Universiteit ("Libera Universitato") Amsterdamo (Dr. 1969) kaj Whitefield Theological Seminary (PhD, 2001). Sproul instruis en multaj altlernejoj kaj seminarioj. Li skribis pli ol 60 librojn kaj multajn artikolojn. Li pastris en Saint Andrews Chapel Sanford en Florido. Li estis ankaŭ redaktoro de Study Bible.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 781831
* GND: 128938439
* LCCN: n80032051
* VIAF: 10911443
* ISNI: 0000 0001 1594 8062
* SUDOC: 251301281
* BNF: 14438585j
* NLA: 36519524
* NDL: 00943776
* BIBSYS: 4044721
* NKC: jn20000605115
* ICCU: RMSV043528
 |
*Waldsee im Winter* (1892)
*Märkischer See bei Sonnenuntergang* (1895)
**Walter LEISTIKOW** (naskiĝinta la 25-an de oktobro 1865 en Bydgoszcz, mortinta la 24-an de julio 1908 en Berlin-Zehlendorf) estis germana pentristo. Li anis ĉe Berlina secesio.

Vivo
----

Lia patrino estis inter la unuaj se temas pri rimarki lian artan talenton kaj instruis al li la fundamentajn principojn de desegnaĵo kaj pentraĵo. Li postlasis la hejmon en la aĝo de 18 por studi ĉe la Reĝa Akademio de Arto en Berlino, sed, post nur ses monatoj, li estis forsendita pro "sentalenteco" fare de Anton von Werner. Li tiam iĝis privata lernanto de Hermann Eschke kaj poste (1885-1887) prenis lecionojn ĉe la norvega pejzaĝpentristo Hans Fredrik Gude. Poste li faris studvojaĝon ĉe la Nordan Maron kaj Baltan Maron. Inter liaj unuaj impresaj, kolorplenaj bildoj menciindas: Märkische Landschaft mit Wasser (1886), Pommerscher Strandsee (1887), Stranddorf in Pommern (1888), Ziegeleien am Wasser (1889, hodiaŭ en Dresdeno), Dämmerung in Ostfriesland (1890, en Krefeld), Birken im Wald (1894). Li ankaŭ amikigis kun Edvard Munch kiam li vizitis Berlinon. Ĉirkaŭ 1885 li aliorientiĝis pri pli simpligitaj/stiligitaj pejzaĝmotivoj kio videblas ĉe multaj naturmediaj eltiraĵoj el la pejzaĝo deBrandenburgio (ĉefe el la arbaro Grunewald apud Charlottenburg-Wilmersdorf). La lagetaron ĉirkaŭatan de pinoj (temas i.a pri la lagetoj Grunewaldsee, Schlachtensee, Pechsee, Hubertussee) li bildigis ofte en melankolia kaj vespera. Inter la aliaj bildoj menciindas ankoraŭ nepre: Wisby (1899), Hafen (1900), Villa im Grunewald, Mondnacht an der Nordsee (1901), Norwegisches Gebirge (1902), Brandung im offenen Meer und Havelkähne in Mondbeleuchtung (1903). Artmetie li ankaŭ gravis dezajnante por vandtapiŝoj; li eĉ verkistis kaj publikigis la romanon »Auf der Schwelle« (Berlin 1896). 

En 1890, Leistikow aliĝis al la Berlina altlernejo pri metiartoj kiel profesoro. Li estis kunfondinto de la grupo Vereinigung der XI. En 1898, li iĝis unu el la fondantoj de la asocio Berliner Secession. Ĉirkaŭ 1902, li komencis labori por la germana ĉokoladfirmao Stollwerck en Kolonjo kie li kreis dezajnojn por iliaj albumoj, plej precipe por serio pri "pejzaĝoj de Germanlando". 
La verkoj de Leistikow estas popularaj inter fajngustuloj kaj estas aŭkciitaj de tempo al tempo en la tuta mondo.

Leistikow faris memmortigon suferante de progresint-faza sifiliso. Li ricevis tombon de honoro en la Steglitz-tombejo.

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 12. Leipzig 1908, p. 389, kio legeblas tie ĉi interrete.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 585428
* GND: 118727303
* LCCN: nr90000770
* VIAF: 37711346
* ISNI: 0000 0001 1470 8470
* SUDOC: 130602493
* BNF: 12165555q
* ULAN: 500010320
* MBA: 627fb05b-4b8f-4a3c-88e3-0db04d142db6
* RKD: 49176
* NKC: xx0132673
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Cristóvão Gil (1552-1608)** estis teologo, jezuito kaj profesoro pri teologio en la Universitato de Koimbro. Li estis plurfoje laŭdata kiel saĝa jezuito kaj unu el la plej elstaraj en la 17-a jarcento.

Biografio
---------

Cristóvão Gil naskiĝis en Bragança, en 1552. En 1569 li eniris en la Societo de Jesuo, en Koimbro, kie li studis filozofion ekde 1574 kaj teologion ekde 1584. Post kompletigado de siaj studoj, li ekiris al la Acoroj, iĝante profesoro en la Kolegio de Angra, en Insulo Terceira, ĝis 1587. En tiu jaro li reiris al Koimbro, kie li instruis Filozofion ĝis 1591 kaj inter 1591 kaj 1596 li instruis en la Kolegio de la Ordeno ankaŭ en Koimbro.

En la 4-a de julio 1596 li doktoriĝis en la Universitato de Évora. Lia aktiveco kiel docento en tiu urbo devas fiksiĝi inter la jaroj 1596 kaj 1601. Inter 1602 kaj 1604 li troviĝis en Romo kiel provleganto de libroj. Aŭtune de 1604 li reiris al Koimbro. Li devus plenigi la postenon de Francisko Suárez en la katedro pri Teologio, tamen li fine substituas Frato Egídio da Apresentação en la Katedro de la Antaŭtago, posteno kiun li okupis ĝis 1606.

Li mortis en Koimbro, la 7-an de januaro 1608. Okaze de sia morto li deziris ke liaj produktaĵoj estis brulintaj. La pastro Paŭlo de Karvaljo, jesuito mortinta la 15-an de majo, 1621, lasis manuskripte la vivon de Cristóvão Gil. En la Nacia Biblioteko de Lisbono, en la sekcio de la manuskriptoj, troviĝas letero de la Pastro Cristóvão de Gil, datida en Romo la 1-an de aprilo 1604, en kiu li raportas la grandajn tempestojn de tiu jaro, eĉ dirinte ke fratoj estis mortintaj ene de monaĥejo, krom paroli pri malsanoj kaj aliaj demandoj, kaj ke la reĝo de Francio protektas la jezuitojn.

Verkaro
-------

* Commentationum theologicarum de sacra doctrina, 1610
* Disputatio Graeco-geographica, 1655
* De Generatione et Corruptione, 1590
* Commentarii Collegii Conimbricensis Societatis Iesu, 1597

Literaturo
----------

* Animal Rationale
* WorldCat Identities
* Francisco Suárez: Metaphysics, Politics and Ethics
* A Brief Introduction to the Study of Human Nature
* Universidade Católica Portuguesa Arkivigite je 2021-10-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Henrique Blogspot

Vidu ankaŭ
----------

* Gaspar de Faria (1520-1576)
* Francisco Suárez (1548-1617)
* Balthasar Scheidt (1614-1670)
* Leonardus Lessius (1554-1623)
* Jean de Lorin|Johannes Lorinus (1559-1634)
* Juan de Salas (03.12.1553-20.09.1612)
* Manuel de Góis (1543-1597)
* Sebastião do Couto (13.09.1567-21.11.1639)

Referencoj
----------

1. ↑  Conimbrences

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 740967
 |
Pri la komunumo
---------------

**Wölflinswil** estas komunumo en la distrikto Laufenburg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 909 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La komunumo Wölflinswil situas inter la Tavola Ĵuraso en nordo kaj la Falda Ĵuraso en sudo ĉe la norda alveturejo al la montpasejo Benkerjoch, kiu estas unu el la tri montpasejo, kiu ligas Araŭon kun la Frick-Valo.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sura areo de 9,51 km², de kiuj 2,95 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,61 de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 865 m s.m. sur la monto *Strihe*, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 400 m s.m. ĉe la norda komunumlimo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Wölflinswil limas en nordo al Gipf-Oberfrick, en nordoriento al Herznach, en oriento al Densbüren, en sudo al Oberhof, en okcidento al Kienberg (Kantono Soloturno), kaj en Wittnau en nordokcidento.

Trafiko
-------

La komunumo estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinio de Araŭo tra la Benkerjoch-Pasejo al Frick. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 situas 7 kilometrojn norde en Frick.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Wölflinswil datiĝas el la jaro 1180 kiel *Wulfliswile*.

En mezepoko la Grafoj de Homberg-Thierstein kaj poste iliaj heredantoj la Habsburgoj, regis pri Wölflinswil. Post la Milito de Waldshut en la jaro 1468 la Habsburgoj pandigis la tutan Frick-Valon al Burgonjo, sed post la burgonja malvenko dum la Burgonjaj Militoj kontraŭ la Svisa Ĵurkomunumo, la regiono revenis sub la kontrolon de la Habsburgoj. Dum la Tridekjara Milito, kiu tuŝis inter 1633 kaj 1638 ankaŭ la Frick-Valon, la vilaĝo estis detruita de svedaj trupoj. La Habsburgoj pluregis la regionon ĝis la jaro 1797, kiam la francoj okupis la regionon. Ek de tiam la Frick-Valo formis francan protektoraĵon, kiu en la jaro 1802 estis integrita kiel Kantono Frick-Valo al la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 fariĝis parto de Kantono Argovio, kaj Wölflinswil estiĝis komunumo de la argovia distrikto Laufenburg.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Wölflinswil

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Laufenburg |
| --- |
| Eiken • Frick • Gansingen • Gipf-Oberfrick • Herznach • Hornussen • Kaisten • **Laufenburg** (Sulz) - Mettauertal • Münchwilen • Oberhof • Oeschgen • Schwaderloch • Sisseln • Ueken • Wittnau • Wölflinswil • Zeihen |  |

 |

* Kategorio Wölflinswil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo SO en Walterswil SO staras por la svisa Kantono Soloturno. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Walterswil**.. |


---


**Walterswil** estas komunumo en la distrikto Olten en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 725 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Walterswil situas ĉe la suda flanko de la ĵurasa montoĉeno Engelberg, ĉe la norda rando de la Svisa Mezlando. En nordo la komunuma teritorio etendiĝas ĝis alteco de 610 m s.m. sur la arbara deklivo de Engelberg. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Walterswil mem la setlejoj Rothacker kaj Hennebühl.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Walterswil limas en nordokcidento al Dulliken, en nordoriento al Däniken, en oriento al Gretzenbach, en sudo al Safenwil (AG), kaj en okcidento al Oftringen (AG).

Trafiko
-------

Walterswil situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas flanka vojo de Oftringen al Däniken kaj alia mallarĝa vojo de Safenwil tra la monto Engelberg al Dulliken. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 4 kilometrojn oriente inter Arburgo kaj Rothrist. Rekte sude de la komunuma limo sur la teritorio de la komunumo Safenwil situas la stacidomo Walterswil-Striegel ĉe la trajnlinio de Zofingo al Suhr, per kiu Walterswil estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Walterswil datiĝas el la jaro 1257 kiel *Walderswile*. La nomo de la loko signifas bieno de *Walthari*. Ek de mezepoko Walterswil apartenis al la Senjorujo gösgen. En la jaro 1458 Thomas de Falkenstein devis vendi la senjorecon al Soloturno. Walterswil tiam estis atribuita al la voktejo Gösgen, kaj en la jaro 1623 ĝi estis aligita al la tiam fondita ĉefejo Olten. Post la disfalo de la malnova reĝimo en la jaro 1798 dum la tempo de la Helveta Revolucio Walterswil apartenis al la helveta distrikto Soluturno. Ek de 1803 ĝi apartenas al la distrikto Olten.

Bildaro
-------

* Supermerkato de Volg en WalterswilSupermerkato de Volg en Walterswil
* Restoracio SonneRestoracio Sonne
* Preĝejo de WalterswilPreĝejo de Walterswil
* Vilaĝa stratoVilaĝa strato

Referencoj
----------

1. ↑  La alineo pri historio baziĝas sur traduko de la koncerna teksto en la germanlingva vikipedio.

Vidu ankaŭ
----------

* Walterswil

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Walterswil SO en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Walterswil

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Olten |
| --- |
| Boningen  •  Däniken  •  Dulliken  •  Eppenberg-Wöschnau  •  Fulenbach  •  Gretzenbach  •  Gunzgen  •  Hägendorf  •  Kappel  •  Olten  •  Rickenbach  •  Schönenwerd  •  Starrkirch-Wil  •  Walterswil  •  Wangen ĉe Olten |  |

 |
**Denis Zachaire** (1510-1556) estis franca alkemiisto kiu pasis sian vivon kaj malŝparis la fortunon de sia familio serĉe de la filozofia ŝtono kaj de la Vivo-eliksiro. Li lasis detalan aŭtobiografian raporton pri siaj alkemiaj aventuroj kaj siaj supozataj malkovroj pri la Filozofia Ŝtono. Estinte 25-jara, li hipotekis siajn propraĵojn kaj perdis ĉion pro amo al alkemio. Laŭ ĉiuj probabloj li mortis ekstreme malriĉa.

Biografio
---------

Tre malfrue li estis sendita al la **Universitato de Bordozo**, sub la prizorgado de iu mentoro por gvidado de liaj studoj. Bedaŭrinde, tiu mentoro estis serĉanto de la granda viveliksiro, kaj sukcesis igi lian lernanton tiel freneza kiel si mem rilate al tiu lernobjekto. Ambaŭ estis enamiĝintoj de la verko **Magnum Opus** kaj Zakajro rapide trovis sin kaptita de la histerio, verŝante grandajn kvantojn de mono de siaj gepatroj en la mistikan krisolon.

Laboranta senĉese en fumplenaj ĉambroj, Zakajro kaj lia mentoro elspezis pli ol 200 kronojn kaj liaj gepatroj reduktis lian ricevaĵon. Reveninte hejmen por hipoteki sian heredon, Zakajro asociiĝis al iu **filozofo** kaj pli malfrue al iu monako, kiuj ambaŭ helpis lin elspezi ĉian oron, kiu restis al li.

En 1550, Zakajro asertis transmutacii bazan metalon en oron. Iom poste, dum liaj eksperimentoj, li nomis sin Majstro Dro Zakajro, sinjoro kaj filozofo el Gvieno, Gaskonio. En 1545, li estis invitita de la reĝo **Henriko la 2-a** el Navaro en la francan kortegon, kiu promesis al li 4 mil kronojn por havado de sekreto fari cinabron arĝentan. Laŭ Mordechai de Delle, poeto ĉe la kortego de Rudolfo la 2-a,
li estis murdita en Kolonjo de iu servisto, kiu ŝtelis lin kaj lian edzinon, kaj lia revo fariĝis polvon.

Verko
-----

* Opuscule très excellent de la vraye philosophie naturelle des métaux (1567)

Nur tiu verko oni povas atribiu al tiu alkemiisto. Ĉi tiu traktaĵo estis trifoje presita en ĝia franca originalo (Antverpeno, 1567, 1568 kaj Liono, 1574) antaŭ ol tradukiĝi en la latinan kaj germanan en la komenco de la 17-a jarcento. Tamen oni povas trovi anglan version, kvankam partan. Ĉu la aŭtoro estis alkemiisto aŭ satiristo estas dubebla pro la bona humoro de la verko.

Literaturo
----------

* WorldCat
* The Online Books Page
* A professor of alchemy
* Alchemists Through the Ages
* Lives of the alchemists
* The Encyclopedia of Magic and Alchemy
* Dwellers on the threshold

Vidu ankaŭ
----------

* Jean de Meun (1240-1305)
* Arnoldo de Vilanova (1240-1310)
* Geber (721-815)
* Rajmondo Lulo (1232-1315)
* Mikaelo Sendivojo(1566-1636)
* Valerius Cordus (1515-1544)

Referencoj
----------

1. ↑  Dwellers on the thresold

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 736365
* GND: 129571474
* LCCN: n2010044413
* VIAF: 32004443
* ISNI: 0000000081107977
* SUDOC: 027201996
 |



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | **Rilataj artikoloj troviĝas en** Portalo pri Homoj |
Valo Ancares
La **Valo de Ancares** estas tradicia komarko de Hispanio en la nordokcidenta pinto de la provinco Leono, en la regiono Kastilio kaj Leono, kiu koincidas kun la municipa teritorio de Candín (aktuale parto de la komarko Bierzo), kaj kiu en la dua duono de la 20-a jarcento nomis teritorion pli ampleksan nomita **Los Ancares**, kies plej larĝsenca konsidero enhavas aliajn partojn de Bierzo en Leono, el Navia de Suarna ĝis Piedrafita del Cebrero en la oriento de Lugo (Galegio), kaj parton de Ibias sudokcidente de Asturio.

Tipa "palloza" en Balboa. Nune trinkejo kaj restoracio.
Temas pri montara areo, malfacile alirebla ĝis fino de la 20-a jarcento, kiu retenis proprajn kutimarojn, arkitekturon kaj parolmanieron. Ĝi estas inter du basenoj, nome tiu de la rivero Sil kaj tiu de la rivero Navia, separataj per la Montoj Ancares inter la montopasejoj Ancares (1670 m s.m.) norde kaj Portelo (1068 m s.m.) sude.

Bruna urso
Urogalo
La arbara faŭno, kiu alternas vivon inter makiso kaj ĉefe en arbaro, estas eble plej notinda, kun eventuala esto de bruna urso kaj de kantabra urogalo, kiu ŝajne malaperis de la Leona areo. Aliaj mamuloj kiel vespertoj *Myotis mystacinus* kaj *Myotis alcathoe*, birdoj kiel la vespobuteo kaj la nigra pego, amfibioj kiel la rano *Rana iberica* kaj senvertebruloj kiel la interesaj pulmo-moluskoj *Elona quimperiana* kaj *Geomalacus maculosus*, kaj insektoj kiel la cervoskarabo, kaj la Apolono-papilio kompletigas la reprezentadon de elstaraj specioj kiuj estas ligataj al la arbaro.

Notoj
-----

1. ↑  Alonso González, J.M. (2003)
2. ↑  Serrano, S. (1996)
3. ↑  «Sierra de los Ancares, ES4130010». NATURA 2000 - STANDARD DATA FORM. Konsultita la 29an de marto 2021.
4. ↑  «Ancares - Courel, ES1120001». NATURA 2000 - STANDARD DATA FORM. Konsultita la 29an de marto 2021.

Bibliografio
------------

* Alonso González, Joaquín Miguel (2003). Ancares, part of León but so much more!. León: Diputación Provincial de León. p. 48. ISBN 84-89716-95-1.
* Fontán, Domingo (1845). Carta geométrica de Galicia dividida en sus provincias de Coruña, Lugo, Orense, Pontevedra y subdividida en partidos y ayuntamientos.
* García Barba, Ignacio (1994). Itinerarios por Los Ancares. León: Ediciones Lancia. p. 83. ISBN 84-8177-011-6.
* Madoz, Pascual (1845). Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar II. Madrid: Estudio literario-tipográfico de P. Madoz y L. Sagasti. p. 618. Consultado el 7 de febrero de 2013.
* Varela, José kaj Xurxo Lobato (1994). Ancares. La Coruña: Fundación Caixa Galicia. p. 200. ISBN 84-605-1505-2.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 780477
 |
| Blazono |
| --- |
|  **DistriktoSaksaSvislando** |  |
| Bazaj informoj |
| federacia lando: | Respubliko Saksio |
| distriktaro: | Dresden (malfondita en 2012) |
| administra sidejo: | Pirna |
| areo: | 887,88 km² |
| loĝantaro: | 147180 *(fine de 2000)* |
| loĝdenso: | 166 loĝantoj / km² |
| regiona aŭtoprefikso: | PIR |
| retejo: | oberelbe.delra-saechsische-schweiz.de Arkivigite je 2003-10-10 per la retarkivo Wayback Machine |
| Situo de la distrikto Saksa Svislando |
|  |
| Situo de Saksio ene de Germanio |
|  |

La **distrikto Saksa Svislando** (germane *Landkreis Sächsische Schweiz*) estis parto de la Respubliko Saksio, kiu estas federacia lando de Germanio, kaj ekzistis ĝis la 31-a de julio 2008. La 1-an de aŭgusto 2008 ĝi kunfandiĝis kun la iama distrikto Weißeritz (*Weißeritzkreis*) al la distrikto Distrikto Saksa Svislando-Orienta Ercmontaro (*Landkreis Sächsische Schweiz-Osterzgebirge*). La distrikto apartenis al la administra distriktaro Dresden, kaj ĝis la 1-a de marto 2012 ankaŭ la nova distrikto Saksa Svislando-Orienta Ercmontaro apartenis al ĝi - ekde tiu dato en Saksio ne plu ekzistas la antaŭaj tri distriktaroj Chemnitz, Dresden kaj Leipzig.

Geografio
---------

La distrikto Saksa Svislando situas sudoriente de Dresdeno. Najbaras la ĉeĥa distrikto Děčín oriente kaj sude, la distrikto Weißeritz en okcidento, la urbo Dresdeno nordokcidente kaj norde la distriktoj Kamenz kaj Bautzen. En la kerno de la regiono troviĝas Saksa Svislando. Nordoriente respektive okcidente situas la antaŭmontoj de Luzacia Montaro kaj Ercmontaro. Tra la mezo de la distrikto fluas la rivero Elbo. La plej malalta loko de la distrikto estas la elba bordo ĉe la urbolimo de Dresdeno, la plej alta *Oelsener Höhe* (altaĵo ĉe Oelsen) troviĝas 644 metrojn super marnivelo. Ĝi leviĝas en la sudokcidento de la distrikto kaj apartenas al Orienta Ercmontaro.

Historio
--------

La distrikto estiĝis per kuniĝo de la iamaj distriktoj *Sebnitz*  kaj *Pirna*. La plej granda inundo dum tuta jarcento kiel serioza bato trafis multajn urbojn kaj vilaĝojn.

Blazono
-------

|  |  |
| --- | --- |
|  | La verda areo en la blazono reprezentas la arbar-abundon, la blanka serpentumanta linio simbolas Elbon, kiu fluas tra la mezo de la distrikto. |

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rSaksio |
| --- |
| Distriktoj | Bautzen • Erzgebirgskreis • Görlitz • Leipzig • Meißen • Mittelsachsen • Nordsachsen • Sächsische Schweiz-Osterzgebirge • Vogtlandkreis • Zwickau | Saksio |
| Eksterdistriktaj urboj | Chemnitz • Dresden • Leipzig |

 |

* Kategorio Distrikto Sächsische Schweiz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Al-tá** estas projekto de apriora lingvo kreita de la brazila mistikulo Magnus Sondhal kaj prezentita, iom mokeme, de  brazila verkisto kaj ĵurnalisto João do Rio (1881-1921), sub influo de pozitivismo. La projekto eble estas sankta lingvo de sekto fondita de Sondhal, kiu daŭre uzis Esperanton praktikacele.

Morfologio
----------

Estas tri bazaj vokaloj U (grave fundamenta) A (domina kaj baza) kaj I (sense supera), kiuj igas rilatojn per sinestezio:

* U= komenco, origo, preterito, korpo, senco, opresio, malhelo, ktp.
* A= *megaforemo*, kresko, prezenco, agado, libereco, flavo, ktp.
* I (kaj U)= *metaforemo*, transformiĝo, futuro, movo, deziro, blaka kaj ruĝa, ktp.

Krom tio, estas tri *klavaroj* (t.e. grupoj de konsonantoj): guturala klavo, denta klavo kaj latera klavo.

* Guturala klavo: K (baza), G, Ch (ŝ) kaj J (ĵ);
* Denta klavo: T (baza), D, R, **r** (rh), L, Lh (lj), S, Z, N, Nh (nj);
* Latera klavo: B (baza), F, V, M.

Laŭ la signifo:

* Guturala klavo: komenco, objektiveco, *eidonomio*;
* Denta klavo: *megaforemo*, subjektiveco, *eidologio*;
* Latera klavo: *metaforemo*, agado, ergonomio kaj *erostergio*.

Ekzemploj
---------

**K** estas radiko de korpo, konkrekto, etc.

**A** signifas la nunon kaj la agadon, 

De tiu:

Aktive: **K A** - La korpo aperanta kaj mov(iĝ)anta

Kaj

Pasive: **A K** - La korpo movata aŭ pasiva.

**M** estas simbolo do senco kaj ago, sekve:

Passive: **A M** = mi amata estas

kaj

Aktive: **M A** = *Mu* = movo; virino, patrino, varti

Eksteraj ligiloj
----------------

"As religiões no Rio" (La religioj en  Rio, en la portugala), Eld. Nova Aguilar (1976). Reeldono de libro kompilita per la esploraj artikoloj de João do Rio, aperintaj en la ĵurnalo Gazeta de Notícias inter Januaro kaj Marto 1904.
**Waltraut SCHULZ**, fraŭline *Rose* (naskiĝinta la 19-an de aŭgusto 1930 en Suhl, mortinta samloke la 28-an de oktobro 2017) estis germana kantistino de popola muziko en GDR. Dum multaj jaroj ŝi kantante partneris al Herbert Roth.

Waltraut Schulz, ĉ. 1970

Vivo
----

Waltraut Schulz jam dum infanaj tempoj trejniĝis tirharmonike kaj prezentis sin unuafoje kun samklasaninoj en printempo 1946 en Suhl ĉe *Pfingsthütte*.

Mallonge poste ŝi fondis kun sia posta edzo kaj du aliaj muzikistoj etan ensemblon nome *Das musikalische Kleeblatt*. La repertuaron konsistigis ankaŭ usonaj ŝlagroj kiujn ekkonis la muzikfarantoj kiel Wehrmacht-militkaptitoj.

Komence de la 1950-a jaroj Schulz iĝis membro de *Suhler Volksmusik*, la posta bando *Instrumentalgruppe Herbert Roth*. Al ĝi ŝi anis inter 1951 kaj 1983 kaj multe da sukeso de ili sendube ŝuldiĝas ankaŭ al ŝia belega kaj facile identigebla voĉo. Poste ŝi turneis kun anoj de la trupo *Musikalische Rennsteigwanderer* por kiuj ŝi ankaŭ verkis kaj tekstojn kaj melodiojn.

Retiriĝo estis en 1992; an aprilo 2003 ŝi tamen ankoraŭfoje aperis sursceneje okaze de la 20-a datreveno de la fondo de *Rennsteigwanderer* en la Domo de la Filmharmoniistoj de Suhl. Ĝismorte ŝi vivis ĉe Haseltal.

Literaturo
----------

* Annette Wiedemann, Holger Aderhold: *Waltraut Schulz-Mein Album*, una eldono, Kulturamt der Stadt Suhl, Suhl 2003
* Harald Dressel: *Unterwegs mit Herbert Roth*, unua eldono, Lied der Zeit Musikverlag, Berlin 1976

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Waltraut Schulz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri Schulz ĉe MusicBrainz-artistlistaro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756691
* GND: 130388629
* VIAF: 3579104
* MBA: 88108db0-a79a-4c76-b82d-bf29b1c4bf51
 |
**Aleksander SAHINJAN** (armene: Ալեքսանդր Սահինյան; 1910-1982) estis sovetia armena historiisto pri Arkitekturo, kiu gvidis la Arkitekturan Departementon de la Instituto de Artoj de la Armena Akademio de Sciencoj inter 1958 kaj 1982. 

Naskita en Vardablur-vilaĝo en norda Armenio, li studentiĝis ĉe la arkitektura sekcio de la Politeknika Instituto de Erevano en 1937. Li estis dungita kiel ŝtatdizajnisto ĝis la komenco de la Dua Mondmilito. Inter 1942 kaj 1944, li servis en la sovetia armeo kaj revenis al Armenio vundita. Je lia reveno, Sahinjan okupiĝis pri postbakalaŭra programo de la Armena Akademio de Sciencoj kaj komencis la arkeologiajn elfosadojn ĉe la Baziliko Aparan. Ekde 1946 li laboris ĉe la Arta Instituto de la Akademio de Sciencoj. Sahinjan defendis sian disertacion pri la arkitekturo de la Baziliko Aparan en 1952. Sahinjan gvidis la elfosadojn ĉe la Katedralo Eĉmiadzin en 1955-56 kaj 1959 dum kiuj fragmentoj de la origina preĝejo el la 4-a jarcento kaj prakristanaj strukturoj estis malkovritaj. Inter 1968 kaj 1974, li restarigis la solan grek-romian kolonaran konstruaĵon en Armenio, la templo de Garni, kiu kolapsis en la 17-a jarcento.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 642785
* GND: 144032872
* LCCN: nr93010047
* VIAF: 49098045
* ISNI: 0000 0001 2131 7435
* SUDOC: 179395912
* BNF: 16200804x
 |
Turo de Entrerríos en Los Barrios.
Turo de la Peña en Tarifa.
La **marbordaj gvatoturoj** estas serio de militkonstruaĵoj konstruitaj en la 16a jarcento, en la mediteraneaj marbordoj de Hispanio, ĉefe en la Regiono Murcio, kaj la provincoj Alikanto, Malago kaj Almerio por la defendo de la teritorio kontraŭ la atakoj de la berbereskaj piratoj.

Ekde la turka setlado en Alĝerio en 1516, la tuta marbordo de la hispana Mediteraneo troviĝis minacata de la atakoj de la berbereskaj piratoj kiuj foje elŝipiĝis sur la marbordo kaj detrurabadis kaj urbojn kaj rurajn setlejojn. La reĝo Karlo la 1-a de Hispanio planis sistemon por defendo bazita sur la konstruo de gvatoturoj laŭ la tuta mediteranea marbordo. Tiele en 1526, la Municipa Konsilantaro de Murcio starigis turon nomita La Encañizada en la norda zono de La Manga del Mar Menor; en 1539 la Municipa Konsilantaro de Lorca starigis turon Kope kaj en 1554 la Municipa Konsilantaro de Kartaĥeno nome tiu de Kabo Palos. Tamen la kerno de la marbordaj gvatoturoj konstruiĝis dum la regado de lia filo Filipo la 2-a.

### Eksteraj ligiloj

* Kategorio Marbordaj gvatoturoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Torres Vigia de la costa de Alicante. Instituto Cartográfico Valenciano. Arkivigite je 2017-05-20 per la retarkivo Wayback Machine
* gvatoturoj de la Provinco de Almerio[*rompita ligilo*]
* gvatoturoj de la provinco de Alikanto[*rompita ligilo*]
*Wanderer-Fantasie*
**„Wanderer-Fantasie"** estas la populara nomo por la verko n-ro 15 (D 760) en C-maĵoro de Franz Schubert, komponita novembron de 1822.

La strukturo
------------

Temas pri fantazio por piano sola en kvar movimentoj, kiu parte havas la klasikan formon de sonata ĉefmovimento kaj ankaŭ je sia ordigo ŝajnas formi sonaton (kio evidentiĝas en la tipa movimenta sinsekvo rapida-malrapida-skerco-rapida. Aaliaflanke ekzistas liga kunligo inter la unuopaj movimentoj, tiel ke la fantazio ankaŭ estas interpretata kiel granda sonata proceso. Laŭ tio la unua movimento estus la temprezentado, la dua libera malvolvo, la tria (kvankam ege variita) konkludo kaj la kvara formus la virtuozan elkondukon.

La tuta verko baziĝas sur unu motivo, kiu troviĝas en sia pura formo en la melodio de la dua movimento, kiun Schubert citis el unu el liaj propraj lidoj, *Der Wanderer* (1816).

La kvar movimentoj iras seninterrompe unu en la alian. La unua movimento *Allegro con fuoco ma non troppo* staras en C-maĵoro kaj en 4/4-takto, jen la tutan tempon ĉefe rolas la ritmo de la baza figuro (kvarono - 2 okonoj - kvarono - 2 okonoj). La dua movimento, *adaĝo*, kiu estas la genera ĉelo de la verko, staras surprize en c♯-minoro kaj estas variacimovimento, en kiu Schubert alvenas al la plej malsamaj solvoj (ekde multvoĉa tonmetaĵo al delicate ĉirkaŭludata melodio, plue al akordoturoj kun fortoplene punktitaj ritmoj ĝis rapidegaj tremsonoj). La tria movimento, *presto* en A♭-maĵoro, ekprenas la bazan motivon nun en 3/4-takto kaj en punktita versio. La finalo (*alegro*) denove staras en C-maĵoro. Post fugita komenco Schubert serĉas novajn esprimeblecojn eĉ pli ol en la antaŭaj movimentoj. Je tio li jam anticipas per sia orkestreca kompozicia tekniko la verkaron de Franz Liszt, uzante akordajn tremsonojn, vastajn okto- kaj akordpasaĵojn kaj precipe arpeĝojn ĝis mezuro ĝis tiam ne konata. Schubert mem konfesis, ke li neniam regas la verkojn („La diablo ludu ĉi tiun aĵon!"), kaj konforme al tio ĝi estas ankaŭ konata kiel lia verkoj teknike plej postulema.

La verko staras precipe laŭ pianluda tekniko en certa rilato kun la verkado de Franz Liszt. Tiu ĉi estis tiel imponita de la sonaj eblecoj, kiuj sin kaŝas en la Wanderer-Fantasie, ke li ofte prezentis ĝin kaj krome komponis propran version por piano kaj orkestro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Wanderer-Fantasie en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Libere elŝuteblaj notoj de la „Wanderer-Fantasie"
* Artikolo pri la historio kaj strukturo de la Wanderer-Fantasie
* Alfred Brendel ludas la 3-an movimenton de la Wanderer-Fantasie
* David Fray ludas la kompletan Wanderer-Fantasie
**Uralita** estas multlanda entrepreno de hispana deveno por fabrikado de konstrumaterialoj kun pli ol 100 jaroj de historio. Aktuale ĝi fabrikas materialojn por termoizolado kaj akustika izolado, gipso, tegoloj kaj tubaroj.

*Uralita* havas sidejon kaj korporaciajn oficejojn en Madrido (Hispanio). Fine de 2010 ĝi havis 3.162 dungitojn, 41 fabrikojn funkciantajn en Eŭropo kaj 2 konstruatajn.

En kelkaj landoj oni uzas antonomazie la nomon de firmao kiu fabrikis fibrocementon, nome uralito, el **Uralita**.

Laŭ sansistemaj informoj, la mortiga heredo de amianto produktita de la entrepreno Uralita lasis en la zono de Cerdanyola del Vallès 149 okazojn de mortigaj malsanoj ekde 1997.

Laŭ Francisko Azorín **uralito** estas *Emulsio de cemento k. asbesto uzita por fabriki diversajn konstruelementojn, tubojn, tegolojn, k. c.* Li indikas etimologion el komerca nomo.

Vidu ankaŭ
----------

* Fibrocemento
* Asbestcemento

Referencoj
----------

1. ↑  El rastro letal del amianto El País 8a de februaro 2010, alirita la 1a de aŭgusto 2019.
2. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 207.
3. ↑  Azorín, samloke.
**Władysław Raczkiewicz** (naskiĝis la 28-an de januaro 1885 en Kutaiso en Kartvelio, mortis la 6-an de junio 1947 en Ruthin en Kimrio) – pola politika, socia kaj militista aktivulo, partoprenanto de la unua mondmilito kaj de la pola-bolŝevika milito, ministro pri internaj aferoj en kvar registaroj de la Dua Pola Respubliko (en la jaroj 1921, 1925–1926, kaj 1935–1936), senatoro kaj marŝalo de Senato de la 3-a kadenco (1930–1935), vojevodo de antaŭmilitaj Nowogródek-provinco (1921–1924), Vilno-provinco (1926–1931), Krakovo-provinco (1935), Toruń-provinco (1936–1939), prezidanto de la monda Asocio de Poloj el Eksterlando (1934–1939), Prezidento de Pola Respubliko en ekzilo (1939–1947).

Juneco kaj edukiteco
--------------------

Władysław Raczkiewicz estis filo de juĝisto Józef kaj Ludwika el domo Łukaszewicz. En 1903 finis gimnazion en Tverj. Studis juron kaj matematikon en Sankt-Peterburga Ŝtata Universitato. Li agis en malfermaj kaj konspiraj junularaj organizaĵoj: eksterleĝaj Organizaĵo de Nacia Junularo kaj Asocio de Pola Junularo „Zet". Por sin protekti kontraŭ politikaj reprezalioj translokiĝis al Dorpat, kie en 1911 finis lokan Universitaton de Tartu.

Laŭ edukiteco juristo, antaŭ la unua mondmilito laboris kiel advokato en Minsko.

Unua mondmilito
---------------

Dum la unua mondmilito servis en la rusa armeo, en rango de standardisto (la plej malalta oficira rango en la rusa armeo). Post la februara revolucio organizis polajn unuojn en Rusio. En 1917 estis membro de Pola Militista Realig-Komitato. En 1917 apartenis al organizantoj de Supera Pola Militista Komitato, kies prezidanto iĝis dum la Unua Kunsido de Militistaj Poloj en Petrogrado, en la tagoj 8–22 de junio 1917. Li estis reprezentanto de la orientiĝo ligita kun Nacia Demokratio kaj adepto de kreo de la polaj militfortoj sur teritorio de Rusio. En 1918 plenumis funkcion de la prezidanto de Supera Konsilio de Pola Milit-Forto kun sidejo en Kievo. Li iĝis gvidanto de Armea Fakultato de estiĝinta en Varsovio Defend-Komitato de Orientaj Limregionoj. Batalis, kiel leŭtenanto, en la Unua Litova-Belorusa Divizio. Nomumita al posteno de anstataŭanto de ĝenerala komisaro de Orientaj Teritorioj. En 1918 defendis Minskon kontraŭ bolŝevikoj, en 1920 komandis volontulan taĉmenton el Orientaj Limregionoj batalantan pri Vilno.

Interesaĵoj
-----------

* Kune kun generalo Władysław Sikorski sukcesis internaciigi germanajn militkrimojn kontraŭ judoj en okupata Pollando dum la Dua Mondmilito.

Bibliografio, literaturo
------------------------

* *Dzienniki czynności Prezydenta RP Władysława Raczkiewicza 1939-1947* (Taglibroj pri aktiveco de la Prezidento de Pola Respubliko Władysław Raczkiewicz 1939-1947), volumoj 1 kaj 2, Prilaboro de Jacek Piotrowski, Eldonejo de Vroclava Universitato, Vroclavo 2004, volumo 1, 645 p. volumo 2 675 p.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 587163
* GND: 129384526
* LCCN: n2003050596
* VIAF: 28148790
* ISNI: 000000010882781X
* SUDOC: 094226407
* BNF: 14548148m
* NKC: js2005303648
 |
**Włodzimierz Kleszcz** (naskiĝis la 27-an de julio 1949 en Lublin) – muzika ĵurnalisto, muzikproduktisto, populariganto de la moderna popola muziko kaj mondmuziko.

Vivo
----

De 1972 ĵurnalisto de Skolta Radiostacio, de 1979 laboranto en Pola Radio. En la 80-aj jaroj kunorganizanto kaj arta direktoro regeo-festivaloj en Pollando. La 13-an de decembro 1989 organizis en Ŝipfarejo de Gdańsk festivalon "Solidareco Anti-Apartheid".

Kiel proprietulo de eldonejo *Kamahuk* estas kunkreinto de kelkaj muzikaj projektoj, ekzemple kunligo de pola montana muziko kun jamajka regeo (komunaj surbendigaĵoj de Trebunie-Tutki kun Twinkle Brothers). Eldonisto de la debuta disko de Kapela ze Wsi Warszawa (Popola muzikgrupo de Vilaĝo Varsovio).

De 1992 estas membro de la klubo World Music Charts Europe asociiganta sub egido de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido eŭropajn prezentistojn de world music. De 1994 estas ĵuriano de Radio Francio Internacia.

Nuntempe en Pola Radio estas ĵurnalisto de Radia Centro de Popola Kulturo. Li gvidas "Noktajn Renkontojn kun la Mondmuziko" en PR1 kaj "Kleszczowisko" en PR2. Ĝis 2006 estis kungvidanto de la disaŭdigaĵo "Mocne Nocne" (Fortaj Noktaj) en PR BIS.

Biografio
---------

* Ludzie Polskiego Radia – Włodzimierz Kleszcz, prowadzący Homoj de la Pola Radio - Włodzimierz Kleszcz, prezentisto
* Włodzimierz Kleszcz – Khamahuk.net

Eksteraj ligiloj
----------------

* Włodzimierz Kleszcz en la bazo Discogs


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 589750
* VIAF: 300974274
* ISNI: 0000 0004 0848 5487
 |
**Wang Guozhen** (simpligita ĉina: **汪国真**, tradicia ĉina: **汪國真**, pinjinga: *Wāng Guózhēn*; n. la 22-an de junio 1956 en Pekino – m. la 26-an de aprilo 2015 en Pekino) estis ĉina poeto, kaligrafo kaj pentristo. Li komencis verki en 1985 kaj eldoni en 1990. Li eldonis almenaŭ dek poeziajn librojn inter 1990 kaj 2015. Kolekto de 80 liaj poemoj aperis en la angla sub la titolo *Modem Chinese Poem: Wang Guozhen's 80 Poems in English Verse**.*

Ekde 2005, lian kaligrafion mendis la gvidantoj de la centra registaro por sendi al eksterlandaj politikaj partioj kaj ŝtatestroj. De 2005 ĝis la tago de lia morto, li estis la direktoro de la Literatura kaj Arta Krea Centro de la Ĉina Nacia Akademio de Artoj.

Verkaro
-------

La unua poemaro estis "Juna Tajdo", kaj pluraj poemaroj poste estis publikigitaj. En 1990 aperis poezikolektoj.

* "Juna tajdo" (1990)
* "La poezio-serio de Wang Guozhen" (1993)
* La klasikaj poemoj de Wang Guozhen (2008)
* "Junaj mensoj"
* "Amvivoj"
* "Pluvaj pensoj"
* "Se la vivo ne estas sufiĉe malavara"
* "Preter vi mem"
* "Nehaltigebla junularo"
* "Tiel longe kiel morgaŭ estas ĉi tie"
* "Junularo sur la vojo - elektitaj poemoj de Wang Guozhen"

#### En Esperanto

La 17-an de oktobro 2021 okazis en la ĉina urbo Shenyang la Dua Liaoning-recitalo de esperantaj kaj ĉinaj poemoj organizita de la Liaoning-Esperanto-kultura klubo. Dum la unua recitalo refiefigis preskaŭ sole poemojn de forpasintaj Esperanto-poetoj, en la dua recitalo oni aŭskultis la Esperanto-versiojn de ĉinaj poemoj en diversaj historiaj periodoj interalie la poemon *Dankon* de Wang Guozhen.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de ĉinaj pentristoj

Referencoj
----------


1. ↑  (en) "*Wang Guozhen poet died at the age of 59 years*", Fireinews.com*,* la 26-an de Aprilo 2015. Arĥivita de la originalo, la 30-an de Majo 2015.
2. ↑  (zh) Poeto Wang Guozhen mortis matene de la 26-a en la ago de 59 jaroj (paĝarkiva sekurkopio, konservita en la Interreta Arkivo), China Youth Net
3. ↑  (zh) 汪国真首部汉英对照诗集出版 收录80首经典诗歌. Chinanews, la 3-an de junio 2013.
4. ↑  (eo) Wu Guojiang, *Versoj plenaj de verdo*, revuo Esperanto, p. 45, n-ro 1365 (2), Februaro 2022
La **Instituto Nacional de Lenguas Indígenas** —en Esperanto *Instituto Nacia de Lingvoj Indiĝenaj*, pli bone konata per sia akronimo **INALI** (por teno de la akronimo elektiĝis la en Esperanto iom nekutima vortordo)— estas meksika federacia publika agentejo, kreita la 13-an de marto 2003 per la aprobo de la *Ley General de Derechos Lingüísticos de los Pueblos indígenas* (*Ĝenerala leĝo pri Lingvaj Rajtoj de la Indiĝenaj Popoloj*) pere de la administrado de la ŝtata prezidanto Vicente Fox Quesada.

La instituto estas necentra agentejo de la federacia registaro de Meksiko, alfiksita al la Sekretariejo de Edukado Publika (*Secretaría de Educación Pública* aŭ SEP). Ĝia plej alta organo estas la Nacia Konsilio, kies prezidanto estas la Sekretario de Publika Edukado, dum la Ĝenerala Direktoro zorgas pri la ĉiutaga agado.

INALI laboras por antaŭenigi kaj protekti la uzon de la indiĝenaj lingvoj de Meksiko, kiuj dividiĝas en 68 grupoj de vivantaj lingvoj kaj centoj da "lingvaj variaĵoj". Kvankam multaj el la "grupoj" estis tradicie konsideritaj solaj lingvoj, INALI rekomendas ke la "variaĵoj" estu konsiderataj kiel apartaj lingvoj en ĉiuj aferoj de juro, edukado, sano, civila administrado aŭ informado. Unu el la ĉefaj taskoj de INALI estas preventi la malaperon kaj estingon de la indiĝenaj lingvoj de la lando kiuj postvivis el la antaŭhispanaj tempoj.

Referencoj
----------

* INALI [Instituto Nacional de Lenguas Indígenas] (la 14-an de januaro 2008). "Catálogo de las lenguas indígenas nacionales: Variantes lingüísticas de México con sus autodenominaciones y referencias geoestadísticas ("katalogo de la naciaj indiĝenaj lingvoj: lingvaj variaĵoj de Meksiko kun siaj propraj nomoj kaj geostatistikaj referencoj")", '**Diario Oficial de la Federación *("oficiala organo de la federacio", Meksikurbo, eldonejo* Imprenta del Gobierno Federal *(presejo de la federacia registaro),* Secretaría de Gobernación, SEGOB *("registara sekretariejo")* (hispane) (formato PDF)**652**, p. 22–78 (unua sekcio), 1–96 (dua sekcio),1–112 (tria sekcio).**
* Dora Pellicer, Bábara Cifuentes, Carmen Herrera.  (2006) "Legislating diversity in twenty-first century Mexico ("Leĝdonaj diferencoj en la 21-jarcenta Meksiko")", *Mexican Indigenous Languages at the Dawn of the Twenty-first Century ("Meksikaj indiĝenaj lingvoj komence de la 21-a jarcento")*, Contributions to the Sociology of Language ("Kontribuoj al la sociologio de lingvoj"), n-ro 91, eldoninto Margarita G. Hidalgo, eldonejo *de Gruyter*, Berlino (angle), p. 127–168. ISBN 978-3-11-018597-3. OCLC 62090844.
**Włodzimierz Bonawentura Krzyżanowski** (naskiĝis la 8-an de julio 1824 en Rożnowo, distrikto Oborniki, mortis la 31-an de januaro 1887 en Novjorko) – usona generalo, politikisto, onklina frato de Frédéric Chopin.

Juneco
------

Lia patro kaj du onkloj batalis por la pola sendependeco en la armeo de Napoleono Bonaparte, kaj frato en la novembra ribelo de 1830. Post morto de la patro la familio ekŝuldiĝis kaj forlasis sian bienon. Włodzimierz estis transdonita de la patrino al parencoj en Poznań, cetero de la familio iris al Varsovio. Krzyżanowski eklernis en Gimnazio al la sankta Mario Magdaleno, unu el ĉefaj centroj de la pola konspiro en la prusa aneksaĵo. Li partoprenis en kontraŭprusa ribelo de 1846. Post malvenko formigris el Pollando por eviti areston pro la politika agado kaj iris al Hamburgo, de kie ŝipis al Novjorko. En Usono lernis de komenco la anglan lingvon kaj daŭrigis edukadon.

Krzyżanowski post edukiĝo eklaboris kiel inĝeniero en Virginio, partoprenis en konstruado de fervojo okcidenten. Dum la laboro ekkonis generalon Burnett kaj edziĝis al lia filino Caroline, kun kiu translokiĝis al Vaŝingtono por establi firmaon. Per sia agado sukcesis riĉiĝi kaj ekaktivis flanke de la Respublikana Partio.

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 365652
* LCCN: n78078314
* VIAF: 52950045
* ISNI: 0000 0001 0972 4257
 |
Personoj kostumitaj kiel *Fantastic Four* kaj
*She-Hulk*, Dragon Con 2011
La logoo de la Mirinda Kvaropo
La **Mirinda Kvaropo**, angle ***Fantastic Four***, estas fikcia superheroa teamo de Marvel Comics, ĝi aperis en novembro de 1961 kaj estis kreita de verkisto-redaktoro Stan Lee kaj pentristo/kunlaboranto Jack Kirby.

La kvar individuoj tradicie asociitaj kun la Mirinda Kvaropo, kiuj akiris superpotencojn post influo de kosmaj radioj dum scienca misio al kosmo, estas:

* **Sinjoro Mirinda** (Rid Riĉards), scienca geniulo kaj la gvidanto de la grupo, kiu povas disstreĉi sian korpon al nekredeblaj longecoj kaj formoj;
* **Nevidebla Virino** (Suzana "Sju" Ŝtorm), poste edziniĝinta al Rid, kiu povas fariĝi nevidebla kaj generi potencajn fortajn kampojn;
* **Torĉo-Viro** (Ĝonni Ŝtorm), pli juna frato de Sju, kiu povas generi kaj regi flamojn kaj flugi;
* **Aĵo** (Ben Grimm), ilia grumblema, sed homama amiko, eksa altlerneja futbala stelo kaj altlerneja ĉambrokunulo de Rid, bona piloto, kiu posedas treegan superhoman forton, fortikecon kaj reziston pro la naturo de sia ŝtoneca karno.

Ili vivas en Baxtera konstruaĵo, esploras Negativan Zonon,

Ilia ĉefa kontraŭulo estas la superkrimulo *Doctor Doom* (Doktoro Fatalo).

Malamikoj de la Mirinda Kvaropo: Pupa Majstro (Puppet Master), Super-Skrulo, Galaktus, Ronan, Talpa Viro (Mole Man), Terura Kvaropo (Sorĉisto kaj aliaj). Ruĝa Fantomo (Red Ghost), Draka Viro (Dragon Man), Maximus.

Iliaj Amikoj: She-Hulk, Nehomoj, Nigra Pantero, Arĝenta Surfisto.

* Kategorio Mirinda Kvaropo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Xai-Xai** (prononcu [ŝaj-ŝaj]) estas grandurbo, provinca ĉefurbo kaj diocezo en Mozambiko. La historia loknomo estis **João Belo**.

Loko de Xai-Xai en la provinco

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 25° 03′ S 33° 39′ O﻿ / ﻿25.050 °S, 33.650 °O﻿ / -25.050; 33.650 (mapo)
* Areo: 135 km²
* Loĝantaro: 121 687 en 2012
* Supermara alteco: 0-10 m
* Horzono: UTC + 2
* Telefonkodo: +258 222

Geografio
---------

Xai-Xai situas sur ebenaĵo laŭ Hinda Oceano en la suda parto de la lando. Limpopo fluas en oceanon proksime. Maputo etendiĝas 149 km.

Historio
--------

João Belo evoluis en la fruaj 1900-aj jaroj sub la portugaloj. Ĝi estis kunhaveno de *Lourenço Marques* (nuntempa Maputo) kaj ankaŭ agrikultura kaj industria centroj. En 2000 Limpopo kaŭzis inundon.

Ekonomio
--------

En la apudaĵoj rizo kaj akaĵuo estas produktataj kaj transformataj. Ankaŭ la turismo gravas.

Trafiko
-------

Xai-Xai ne havas flughavenon, sed oni uzas proksiman flughavenon de Maputo. Ĉefvojoj kuras al Maputo kaj Nampula. La urbo havas ankaŭ fervojeton.

Klimato
-------

En Xai-Xai la temperaturo varias inter 12-31 °C. Jare pluvas po 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas.

Vidindaĵoj
----------

* plaĝo

Ĝemelurboj
----------

* Portugalio Cascais, Portugalio

Fontoj
------

* Angla, franca kaj pola Vikipedioj
* Arkivigite je 2013-06-30 per Archive.today
* mapo

Plaĝo en Xai-Xai