recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **luterana preĝdomo** estas sakrala konstruaĵo en urbo Dunaharaszti (Hungario).

Historio
--------

La luteranoj vivis en Dunaharaszti en pli granda nombro nur en la 20-a jarcento. Ili fondis eklezian grupon en 1933. La diservoj okazis en diversaj familioj, la preĝdomo estis konstruita en 1981. La preĝdomo estis renovigita en 1998.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas en korto ĉe stratangulo. La fasado estas malsimetria, dekstre malsupre la enirejo funkcias, pli supre pluvŝirmilo estas videbla. Maldekstre estas 2 fenestroj, pli supre jam simetrie estas du fenestroj, la plej supre meze granda kristana kruco. Interne estas 50 seĝoj.

Sonorilostablo
--------------

La sonorilostablo situas antaŭ la preĝdomo. La unusola sonorilo estis farita en 1941.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* sonorado

Fontoj
------

* datenoj kun fotoj
* datenoj kun fotoj

Sonorilostablo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Mórahalom** [mOrahalom] estas urbo kun la titoloj vinvilaĝo kaj kuracbanloko en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en distrikto Mórahalom, kies centro ĝi estas. Halom signifas: holmo. Móra estis familio en Szeged, la urbo mem estis nomata pri la iama urbestro.

Aerfoto pri Mórahalom

Situo
-----

Mórahalom situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Szeged–Baja apud la landlimo de Serbio, sed ne estas limpasejo. Szeged troviĝas je 22, Kiskunfélegyháza 69, Baja 81, Budapeŝto 179 km.

Historio
--------

Antaŭ la turka erao restis nenio. Post la turkoj en la regiono la vilaĝoj senhomiĝis, restis vivaj en la proksimeco Szeged kaj Szabadka. La kamparanoj konstruis farmojn en siaj parceloj, ĉar el la urbo ne povis kulturi teron kaj bredadi. Naskiĝis senfinaj vicoj de farmoj, kiu en la hungara enradikiĝis farmomondo pro la grandeco. Inter Szeged kaj Szabadka estis koneksaj farmoj, interalie la nuna Mórahalom. La unua skriba mencio devenis el 1729. Tie Szeged fondis farmocentron por faciligi la administradon kaj samtempe konstruiĝis kapelo, en 1903 jam katolika preĝejo. En 1920 apude oni faris ŝtatlimon inter Hungario kaj SHS (Serba-Kroata-Slovena Reĝlando). La centro iĝis vilaĝo en 1950, grandvilaĝo en 1970, urbo en 1989.

Vidindaĵoj
----------

* Apud la urbo salaj lagoj troviĝas kune kun maloftaj kreskaĵoj.
* Preĝejo de Sankta Ladislao (Mórahalom)

Famuloj
-------

En Mórahalom naskiĝis grafikisto Ferenc Szekeres.

Ĝemelurboj
----------

* Germanio Chamerau, Germanio
* Italio Pievepelago, Italio
* Italio Parco del Frignano, Italio
* Rumanio Sânmartin (Harghita), Rumanio
* Serbio Temerin, Serbio
* Pollando Uniejów, Pollando

Fontoj
------

* distancoj Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
**Altona** estas la plej okcidenta urbo-distrikto de la germana urbo kaj federacia lando Hamburgo sur la dekstra bordo de la rivero Elbo. En 1640 la urbo Altona iĝis parto de la duklando Holstinio, tiam en persona unio kun Danio. La unio daŭris ĝis 1864, kiam Danio perdis Holstinion al Prusio. Dum tiu tempo, de 1640 ĝis 1864, Altona estis administrata de la dana monarkio. Altona plu apartenis al Holstinio (tiam parto de la prusia provinco Ŝlesvigo-Holstinio) ĝis 1938, kiam la ĝis tiam memstara urbo estis kunigita kun Hamburgo per la *Groß-Hamburg-Gesetz* ("Leĝo pri Granda Hamburgo").

En 2006 Altona havis 243.972 loĝantojn.

Geografio
---------

La distrikto Altona plejparte estas identa kun la ĝis 1938 sendependa urbo, escepte de kelkaj malgrandaj lim-ŝanĝoj. La distrikto konsistas el 14 urbopartoj de tri tipoj: la orientaj, kiuj antaŭe formis la urbo-centron, la partoj situantaj dise de la Elbo kaj la okcidentaj antaŭurboj apud la rivero.

Historio
--------

Altona estis fondita en 1535 kiel fiŝista vilaĝo. En 1664 ĝi ricevis la urbo-rajton de la dana reĝo Frederiko la 3-a. Ĝis la fino de la dana-prusa milito en 1864 Altona estis unu el la plej gravaj haven-urboj de la dana monarkio. La danaj reĝoj strebis malpliigi la gravecon de la sendenpenda Hamburgo per la rivala najbara urbo Altona. En Hamburgo ekzistis striktaj limigoj por fariĝi civitano por anoj de multaj ne-luteranaj eklezioj, kiel judoj, kalvinistoj, katolikoj k.a. Ankaŭ nobeloj ne povis fariĝi civitanoj en Hamburgo. Pro la pli liberala ordo en Altona multaj homoj apartenantaj al iu el tiuj grupoj tial ekloĝis en la proksima Altona.
La fervoja linio de Altona al Kijlo (Kiel) estis malfermita en 1844. En 1867 Altona fariĝis parto de Prusio. En la 1920-aj jaroj la haven- kaj industri-urbo estas konata kiel la "ruĝa" Altona kaj forta bazo de laboristaj partioj. En 1938 ĝi fariĝis urbo-distrikto de Hamburgo.

Famuloj
-------

* Friedrich Kallmorgen, pentristo
* Axel Springer, eldonisto

Esperanto en Altona
-------------------

La unuan Esperanto-grupon en Altona oni fondis la 19-an de majo 1904. La plej konata Esperantisto el Altona estis d-ro Eduard Mybs. Pliajn detalojn vd. je Esperanto en Hamburgo.

* 850 Altona

* Kategorio Altona en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 260256
* GND: 4094605-8
* LCCN: n81106631
* VIAF: 148935853 26145376480583720832, 148935853
* NKC: ge128656
 |
La universitato
Universitato Jinan Shipai Kampuso Suda Pordego
Biblioteko de ĉefa universitatejo
Internacia muro
La **Universitato Jinan** (IFA dʒiː'nan, simpligita ĉine : 暨南大学, tradicia ĉine 暨南大學, pinjine : *Jìnán Dàxué*, angle *Jinan University*, akronime **JNU**) estas unu el la ĉefaj esploruniversitatoj de la Ĉina Popola Respubliko. Ĝi estis fondita kiel la **Lernejo Chi Nan** en 1906, sojle de la Dinastio Qing. Ĝi estas situanta en la provinco Gŭangdongo, kun *kampusoj* en du lokoj en Kantono, kaj ankaŭ en Ĝuhaj kaj Ŝenĵeno. Aktuale en 2007, Universitato Jinan havis 20 altlernejojn kaj 89 esplorinstitutojn.

Ĝi havas pli ol 50 mil studentojn, de kiuj studentoj de eksterlande aŭ de Honkongo, Makao kaj Tajvano, konsistigis pli malpli plimulton. Historio, Universitato Jinan estis la unua universitato en Ĉinio se temas pri varbi eksterlandajn studentojn kaj nuntempe estas la universitato kun la plej granda nombro da internaciaj studentoj.

Ĝi ofertas bakalaŭrajn, magistrajn kaj doktorecajn kursojn en juro, medicino, traduko, eduko, inĝenierio, arkitekturo, sociaj sciencoj kaj aliaj.

Origine la kampusojn de la universitato situas en Nankino kaj Ŝanhajo. Post kiam la Ĉina Popola Respubliko estis proklamita en 1949, ĝi estis aboliciita de ĝiaj sekcioj, kiuj estis asignitaj al aliaj universitatoj kiel ekzemple Universitato Fudan. Sed en 1958 Universitato Jinan estis reestablita en Kantono .

Nuntempe la universitato havas 57 regionajn eks-studentajn asociojn tra la mondo .

Referencoj
----------

1. ↑   校训 校徽 校歌. Alirita July 1, 2014.
2. ↑   JNU Motto & Spirit. Arkivita el la originalo je July 14, 2014. Alirita July 1, 2014.
3. ↑   Jinan University ». Arkivita el la originalo je 24 December 2013. Alirita 18 July 2015.
4. ↑   The History of Jinan University Alumni Association. Arkivita el la originalo je 2014-04-07. Alirita 2014-04-06.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Universitato Jinan Oficiala retejo (ĉine)
* Universitato Jinan Oficiala retejo (angle)
* Universitato Jinan Internacia Lerneja retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 851148
* GND: 141006-4
* LCCN: n81093171
* VIAF: 157117459
* ISNI: 0000000417903548
* NLA: 36606314
 |
La **Universitato de Paŭo kaj la Regiono de Adour** (france ***Université de Pau et des pays de l'Adour***, akronime konata **UPPA**) estas universitato en la franca urbo Paŭo kun filioj en la ĉirkaŭaĵo, kiel kiel en Bajono, Tarbes kaj en Mont-de-Marsan. 

La universitato estis fondita en 1971  kaj havas proksimume 13,800 studentojn (aktuale en 2023), kiu igas Paŭon la tria plej grava universitaturbo en la franca sudokcidento post Bordeaux kaj Tuluzo.

Rangigoj
--------

La universitato estis rangita en la 1200+ bando de mondaj universitatoj kaj en la 601-800 bando por esploro en vivsciencoj kaj en inĝenierio kaj teknologio laŭ la Times Higher Education World University Rankings 2022.

En la 2022 QS Mondaj Universitataj Rangotabeloj (QSa) laŭtemaj tabeloj, ĝi estis rangita en la 301-400 bando por Energia Scienco kaj Inĝenierio.

Referencoj
----------

1. ↑   Historique de l'UPPA. Alirita 8 January 2024.
2. ↑   2021 Academic Ranking of World Universities 2022. Alirita 3 August 2022.
3. ↑   2022 Global ranking of academic subjects. Alirita 3 September 2022.

Vidu ankaŭ
----------

* Universitato Bordeaux Montaigne

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* IUT des landoj de l'Adour
* UPPA sur flickr, plejparte fotoj prenita dum Loi Pecresse kaj CPE francaj studentaj movadoj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 852052
 |
**István Orosz** [iŝtvAn oros], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Orosz István** estas hungara historiisto, politikisto, instruisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2013).

István Orosz  naskiĝis la 16-an de julio 1935 en Mád.

Biografio
---------

István Orosz frekventis universitaton en Debrecen inter 1953-1957. Li komence instruis en gimnazio en Karcag, poste li revenis instrui al la universitato. Li iĝis universitata profesoro en 1986, inter 1975-1988 katedrestro, inter 1980-1986 dekano, poste ĝis 1993 vicrektoro. Ekde 1991 li instruis ankaŭ en Universitato de Budapeŝto. Li doktoriĝis (DSc) en 1998 antaŭ la akademio. Li estis deputito parlamenta inter 1994-1998. Li okupiĝis pri historio de la agrario kaj urboj. Li ricevis premiojn inter 1985-2005.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Differenciálódás és kisajátítás* (1965)
* *Szerkezeti változások a XIX. századi magyar mezőgazdaságban* (1988)
* *Hagyományok és megújulás. Válogatott tanulmányok a magyar mezővárosok történetéből* (1995)
* *Európa az érett és a kései középkorban (11–15. század)* (2001) - kunlaboranto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Hosfilda bronzokukolo** |
| --- |
|  |
| AlvokoAlvoko |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kukoloformaj *Cuculiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kukoledoj *Cuculidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Chrysococcyx* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***C. basalis*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Chrysococcyx basalis****(Horsfield, 1821) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Hosfilda bronzokukolo  |

 |
| v • d • r |

La **Horsfilda bronzokukolo** (***Chrysococcyx basalis***) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi apartenas al genro *Chrysococcyx* aŭ bronzokukuloj, tio estas brunecaj kukoledoj kun metalaj briloj. Ĝi troviĝas el Aŭstralio, tra Indonezio kaj Papuo-Nov-Gvineo ĝis Sudorienta Azio. La specio iam ricevis la nomon per scienca nomigo de *Chalcites basalis*.

Aspekto
-------

Ĉe Valo Capertee, NSOkc. Aŭstralio
Temas pri eta kaj diketa kukoledo kun brunaj larĝa krono ĝis la nuko kaj ŝultroj kaj okulstrio al la nuko. Krom tio la vizaĝo kaj subaj partoj estas blankaj kun brunaj nuancoj en gorĝo kaj supra brusto kaj horizontala **regula striado** en suba brusto kaj ne tiom rekta ĝis la fino de la ventro. La beko estas nigra, akrega kaj iom subenkurbita. Plej rimarkinda eco estas **verda metala brilo en dorso** (supraj flugiloj), kion havas ankaŭ aliaj membroj de la genro, kelkaj same kelkaj plie. La vosto estas nigreca, sed montras ankaŭ brunruĝajn plumojn. La okuloj estas malhelaj, sed la okulringoj pli ruĝecaj.

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Chrysococcyx basalis.
* 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. 24 Julio 2007.

Eksteraj ligiloj
----------------

* ABID Bildoj Arkivigite je 2011-06-11 per la retarkivo Wayback Machine
* Ĉe HBW Interreta Birdokolekto
Mezepoka sistemo heksakorda   
 (*c* = meza C)| Nota | Sílaba |
| ee |  | la |
| dd |  | la | sol |
| cc |  | sol | fa |
| bb♮ |  |  | mi |
| bb♭ |  | fa |  |
| aa |  | la | mi | re |
| g |  | sol | re | ut |
| f |  | fa | ut |  |
| e |  | la | mi |  |
| d |  | la | sol | re |  |
| c |  | sol | fa | ut |  |
| b♮ |  |  | mi |  |
| b♭ |  | fa |  |  |
| a |  | la | mi | re |  |
| G |  | sol | re | ut |  |
| F |  | fa | ut |  |
| E | la | mi |  |
| D | sol | re |  |
| C | fa | ut |  |
| B | mi |  |
| A | re |  |
| Γ | ut |  |

**Heksakordo** (el la greka *hexa* „ses", *ĥordé* „kordo") estas en la muziko serio da ses sinsekvaj tonoj.

En la mezepoka muzikteorio heksakordoj (supozeble deduktitaj de la tonoj de la seskorda liro) formis la bazon por ellerni la gregorian ĉanton. Dum tio la heksakordoj estas pensendaj kiel speco de gamoj supermetantaj unu la alian. En ĉiu heksakordo ambaŭ mezaj tonoj diferencas nur je duonduto, ĉiuj aliaj atingas la najbartonon per plendutapaŝo. La heksakordoj estis konstruita sur C, G aŭ F, tiel ekestis tri specoj de heksakordoj: la *hexachordum naturale* (natura heksakordo) C-D-E-F-G-A, la *hexachordum durum* (malmola heksakordo) G-A-H-C-D-E kaj la *hexachordum molle* (mola heksakordo) F-G-A-B-C-D. Per entute sep heksakordoj (sur G, c, f, g, c', f' kaj g') la tonamplekso de la mezepoka muziko estis kovrita kaj organizita per preskaŭ tri oktavoj ^*Oktaven* (G-e").

Guido von Arezzo metis sub la tonojn de la heksakordo la solmizacisilabojn ut, re, mi, fa, sol, la, kiun li elprenis la Johano-himnon *Ut queant laxis*.

Heksakordo de Arnold Schönberg.

Ligilo
------

* Hexachords, solmization, and musica ficta angle

* Kategorio Heksakordo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Johann Nepomuk von TSCHIDERER ZU GLEIFHEIM** (naskiĝis en Bozen la 15-an de februaro 1777, mortis en Trento la 3-an de decembro 1860) estis aŭstra teologo kaj episkopo de Trento inter 1835 kaj 1860. Rekte post lia morto li estis honorita kiel sanktulo; lia beatigo okazis en 1995 fare de papo Johano Paŭlo la 2-a.

Vivo
----

Lia familio elmigris de Grizono ĝis Tirolo en 1529; imperiestro Ferdinando la 3-a (Sankta Romia Imperio) donis al ĝi nobelecateston en 1620. Johann Nepomuk frekventis la Gimnazion franciskanan en Bozen kaj estis ordinita pastro en la 27.7.1800 fare de la trenta episkopo Emanuel Maria grafo de Thun und Hohenstein. Post pasigado de du jaroj kiel helppastro, li iris por plia trejnado al Romo, kie li estis nomumita publika sekretario apostola (notarius apostolicus).

Post lia reveno li daŭrigis pastorecan laboron en la germana parto de la episkopujo de Trento antaŭ iĝi profesoro pri morala kaj pastoreca teologioj en la episkopa seminario je Trento. En 1810 li iĝis parokestro ĉe Sarntal, kaj en 1819 ĉe Merano.

En 1826 princepiskopo Franc Ksaver Lušin nomumis lin katedralkanoniko kaj ĝenerala vikario (provicarius) de la trenta episkopo; en 1832 princepiskopo Galura el Brixen faris lin titulara episkopo de *Heliopolis in Augustamnica* kaj ĉefvikario por Vorarlbergo (kaj tiel aŭtomate helpepiskopo en Brixen). En 1834 imperiestro Francisko la 1-a nomumis lin episkopo por Trento kaj la 5-an de majo 1835 li ekoficis.

Li dediĉis konsiderindan parton de siaj enspezoj al la konstruado de preĝejoj, kaj al la aĉeto de bonaj libroj por la pastroloĝejoj kaj la domoj de armeaj pastroj. Lia bonfarado al la senhavuloj kaj malsanuloj estis tiom granda ke li intertempe mem restis sen pencoj. Li heredigis sian posedaĵon al la institucio por la surduloj kaj mutuloj en Trento kaj al la seminario por studentoj kiun li estis fondinta. Tio estis nomita laŭ li *Joanneum*.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Johann Nepomuk von Tschiderer zu Gleifheim en la angla Vikipedio.*

Literaturo
----------

* Josef Grisar S.J.: *De historia ecclesiae catholicae Austriacae saeculi XIX. et de vita Principis-Episcopi Tridentini, venerabilis servi Dei Ioannis Nepomuceni de Tschiderer, quaestiones selectae*, Romo 1936
* Johann Mayr: *Bischof Johann Nepomuk von Tschiderer, 1777–1860. Ein Zeit- und Lebensbild*, Athesia, Bozen 1998, ISBN 88-7014-974-9.
* Tait: *Leben des ehrwürdigen Dieners Gottes Johann Nepomuk von Tschiderer. Nach den Prozessakten und beglaubigten Urkunden* (2 vol. Venecio, 1904), impresite Trento, 1908

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografio ĉe BLKÖ
* Prediko papa okaze de la beatigo de Tschiderer, 1995 itale

* Kategorio Johann Nepomuk von Tschiderer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 663503
* GND: 119247259
* LCCN: nr2002015777
* VIAF: 10651876
* ISNI: 0000000052361845
* SUDOC: 066911125
* BNF: 13741661q
* NKC: mzk2016933285
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Sargans (stacidomo). |



**Sargans** estas historia urbeto en la elektodistrikto Sarganslando, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 5058 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.

Geografio
---------

Sargans situas sur la akvodislimo inter Seez, kiu alfluas al Valenlago kaj Rejno. Fakte la barilo kiu malhelpas, ke la Rejno fluas anstataŭ tra la Rejnvalo tra Valenlango havas altecon de nur malmultaj metroj. Sargans estas regiona kultura kaj ekonomia centro.

Trafiko
-------

Sargans situas ĉe ligo inter la valo de la Alpa Rejno kaj la lago de la Valenlago kaj estas grava trafiknodo kaj por la aŭtoŝoseoj tra la Rejnvalo kaj de Zuriko al Koiro kaj por la trajnlinoj de la Svisaj Federaciaj Fervojoj.

Historio
--------

Inter la 1-a kaj 3-a jarcento ekzistis en Sargans romia bieno. En tiu epoko oni jam ekspluatis feron en la monto Gonzen. La unua dokumenta mencio de Sargans sub la nomo «Senegaune» datiĝas el la jaro 765 post Kristo. En la 9-a jarcento estis konstruita preĝejo kaj en la jaro 1100 la unua turo de la kastelo. Ĝis la jaro 1798 la Kastelo Sargans estis la centro de la Grafejo Sargans. Ĝi estis nomdona por la Grafoj de Werdenberg-Sargans, kiuj konstruis en la jaro 1260 la urbeton Sargans. En la jaro 1811 granda inscendio detruis la urbon.

Monda naturheredaĵo
-------------------

Sargans apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.


Monda heredaĵo de UNESKO

Vidu ankaŭ
----------

* Sarganslando (elektodistrikto)
* Grafejo Sargans
* Sargans (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sargans en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sargans en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la urbo Sargans

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Sarganslando |
| --- |
| maldekstraBad Ragaz • Flums • Mels • Pfäfers • Quarten • Sargans • Vilters-Wangs • Valenurbo |  |

 |
Vilao Schulenburg, Gera **Vilao Schulenburg** (germane *Haus Schulenburg*) estas arkitektura juvelaĵo en Gera, Germanio, Straße des Friedens nr 12.

Historio
--------

La tekstilfabrikanto, artkolektanto kaj kultivisto de orkidacoj Paul Schulenburg konstruigis en 1913/14 loĝdomon por la tuta familio. Planis eksteron kaj internon la Bauhaus-pioniro Henry Van de Velde mem. La estradon de la konstruo havis tamen ties disĉiplo kaj grava arkitekto Thilo Schoder.

La en Usono naskiĝinta Schulenburg venis 8-jara en Germanlando, iĝis en 1895 prokuristo en la tekstila industrio kaj fondis en 1897 kune kun Alexander Bessler teksejon pri lanaĵoj kaj silkaĵoj. Post la morto la domo plurfoje alikonstruitis; dum la GDR-tempo gastis surloke faklernejo por flegistinoj.

Novaj komencoj post 1990
------------------------

Post la Turniĝo la domo estis kadukiĝanta ĝis la akiro fare de Volker Kielstein en 1996. Por refari la tuton laŭ monumentprotektadaj normoj oni ekserĉis en tuta Eŭropo historiajn fotojn, desegnaĵojn, konstruplanojn, originalajn desinojn kaj materialojn. Ankaŭ la parko intertempe laŭorigine reproduktitis. Ĝi en la jaro 2007 estis oficiala akompanprojekto de la Tutgermana ĝardenekspoziciaro BUGA.

Ene troviĝas nuntempe privata muzeo kun altvalora kolekto de libraj ornamaĵoj, literaturaĵoj, meblaroj kaj metalaĵoj de Van de Velde - sed ankaŭ de aliaj artistoj. Aldone oni okazigas regule nedaŭrajn ekspoziciojn kaj aliajn eventojn en la unua nobla etaĝo. Surloke rezidas ankaŭ la Eŭropa societo de la amikoj de Henry Van de Velde *(Europäische Vereinigung der Freunde Henry van de Veldes e.V.)*. En 2012 la konstruaĵo estis premiita per la Turingia premio pri monumentprotektendaĵoj.

Velde-muzeo
-----------

Oni vidas grandan kolekton de libro-artaĵoj kaj de van de Velde kaj de Thilo Schoder kaj maloftajn ledajn bindaĵojn de la fama "Bauhaus-bindisto" Otto Dorfner el Vajmaro. El la artista ĉirkaŭaĵo de van de Velde montratas artaĵoj de la skulptistoj Constantin Meunier kaj Richard Engelmann kiel ankaŭ grafikaĵoj de Walter Klemm, Ludwig von Hofmann, max Thalmann kaj konretaj artaĵoj de Max Bill. Kolekto de ceramikaĵoj el Bürgel (Carl Gebauer, Walter Gebauer, Carl Fischer) kaj korbaj mebloj el Bad Berka-Tannroda de la firmao Schmiedeknecht atestas la grandajn influojn de van de Velde sur la turingiajn artistojn. Kompletigas la kolektojn multaj pentraĵoj de la artista geedza paro Hilde Linzen Gebhardt kaj Heinrich Linzen el Vajmaro. Post la trajnado ĉe la Grandduka artlernejo pri arto ili produktis en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj komisiitaĵoj por la familio kaj por la firmao Schulenburg.

Fonto
-----

Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 4*, 2011, ISBN 978-3-7954-2501-2, p. 104-105

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Vilao Schulenburg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie sur la urbaj retpaĝoj Arkivigite je 2016-02-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Intervjuo pri la rolo de Henry van de Velde en Gera
* Hejmpaĝo
* Gazetartikolo de 2012 pri la premialjuĝo kaj la unikeco de tiu ĉi konstruaĵo
**Mbuji-Mayi** (pli frue ĝis 1966 **Bakwanga**) estas milionurbo kaj ĉefurbo de la provinco Orienta Kasajo en Demokratia Respubliko Kongo (eksa Zairio), kie estas la tria plej granda urbo. La loknomo signifas: kaproakvo (komprenu: trinkejo por kaproj).

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 135  km²
* Alto super marnivelo: 100 m
* Loĝantaro: 1.559.073 en 2010
* Poŝtkodo:
* Aŭtokodo:
* Telefonprefikso:
* Horzono: UTC + 2

Mbuji-Mayi kun la ceteraj urboj
Diagramo pri liverado, kie Mbuji-Mayi estas en la meza parto

Geografio
---------

Mbuji-Mayi situas en centro (tamen iomete pli sude) de la lando laŭ rivero Sankuru.

Historio
--------

Belgoj fondis la ministan urbon en 1910. Post la sendependiĝo inter 1960-1962 la urbo iĝis memdeklara ĉefurbo de minista ŝtato. En Mbuji-Mayi kaj en la proksimaj komunumoj epidemio pri ĥolero okazis en 2002, kiu daŭris duonjaron. Alvenis Ruĝa Kruco kaj similaj organizaĵoj por helpi al la lokaj kuracistoj.

Ekonomio
--------

Mbuji-Mayi estas centro de minado kaj tiucela komerca centro pri diamanto.

Trafiko
-------

Mbuji-Mayi havas flughavenon. La aliaj trafikaj kontaktoj estas malbonaj. Oni planas fervojon.

Vidindaĵoj
----------

Klimato
-------

Mbuji-Mayi troviĝas en la tropika zono. La averaĝa temperaturo varias inter 23 kaj 28  ℃. Jare pluvas po 1481 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en novembro kaj malkulminas en julio.

Fontoj
------

* Angla Vikipedio
**Tsatsiki – Vänner för alltid** - en Esperanto **Tsatsiki – amikoj por ĉiam**, konatiĝinta interalie ankaŭ en Mezeŭropo je titoloj *Tsatsiki – Freunde für immer* germane kaj  *Tsatsiki – przyjaźń na wieki*  pole - estas sveda porinfana kineja filmo el la jaro 2001.

Enhavo
------

En elementa lernejo de Stokholmo la instruistino demandas, kiu persono plej solas. La knabo Tsatsiki pensas pri astronaŭto. Sed la instruistino respondas ke tiu ja revenos al la tero. La samklasano Wille havas la ĝustan respondon: plej solas tiu kiu ne havas amikojn. Kaj Wille fakte solas. La samklasanoj kaj aliaj samaĝuloj evitas lin ĉar li balbutas.

Tsatsiki kaŝe adoras la samklasaninon Maria kaj volas renkontiĝi kun ŝi por vespermanĝo. Sed kiam li venas al ŝia loĝejo, ŝiaj gepatroj interkverelas, kaj ŝi nervite forsendas lin, ĉar ŝi hontas pri la gepatra kverelado. La knabo tamen pensas ke Maria ne ŝatas lin ĉar li ne scipovas kisi. Tial li kun la samklasa amiko Pär Hammar decidas ekzerci la kisadon. Ili tiucele invitas du knabinojn. Sed la "kisa festo" tute fiaskiĝas.

la aktoro de Tsatsiki, Samuel Haus, en 2001 kiam filmiĝis "amikoj por ĉiam"
Sekvatage la du knabinoj en la lernejo moke ŝercaĉas pri Tsatsiki, kaj Maria aliĝas al la mokado. Kadre de la mokado evidentiĝas, ke Tsatsiki foje maldiskrete rakontis al Maria pri la fakto ke la amiko Pär Hammar ankoraŭ foje nokte pisas en la liton. Pär Hammar forte koleriĝas kaj ne plu konsideras sin amiko de Tsatsiki. Tiel Tsatsiki subite estas sen samaĝaj amikoj.

La patrino de Tsatsiki estas rokmuzikistino kaj ricevas la ŝancon kun sia muzikgrupo koncerti en Japanio. Tial ŝi ne povas kun la filo vojaĝi al Grekio, kie vivas la patro de la knabo. Do la familio decidas ke Tsatsiki veturu kun sia sveda avo (do la patro de panjo) al Grekio. La greka avo de Tsatsiki (do la patro de paĉjo) tie estas mortanta, sed antaŭ ol morti la greka avo kun Tsatsiki kaj ties sveda avo grimpas sur monton. Li klarigas, ke tiu estis la loko kie li renkontis sian edzinon, dum ambaŭ estis partizanoj en la dua mondmilito. Ili unue amikiĝis kaj poste enamiĝis, ĉar sen amikeco - certas la greka avo - ne povas ekzisti amo.

La knabo fine havas ŝancon ekzerci la kisadon, ĉar lia iom pli aĝa kuzino en milda mediteranea nokto kisas lin- kvankam la longan kison neromantike interrompas la laŭta alveno de ambulanca veturilo kaj la morto de la greka avo. Post reveno al Svedio, Tsatsiki repaciĝas kaj reamikiĝas kun Pär Hammar. Kaj ankaŭ la ama rilato kun Maria nun povas disvolviĝi, post kiam li plimaturiĝis kaj atentas pri respekta, amikeca interrilato kun ŝi kiel kun la aliaj samaĝaj konatuloj. Tio inkluzivas, ke li ankaŭ amikiĝas kun la balbutanta knabo Wille kaj ne plu ekskludas lin.

Fono
----

La filmo baziĝas je serio de porinfanaj romanoj de la sveda verkistino Moni Brännström ĉirkaŭ la knabo Tsatsiki, kaj estas la daŭrigo de la kineja filmo Tsatsiki, panjo kaj la policisto de 1999. La roloj de la panjo de Tsatsiki kaj de ties nova partnero Göran estis luditaj de malsamaj aktoroj en la unua kaj dua filmoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Tsatsiki – amikoj por ĉiam*  en Interreta filma datumbazo (angle)
**Jelnja** (ruse *Ельня*) estas urbo en Smolenska provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 66219501.

La urbo estis fondita en jaro 1150.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1776.

La interurba telefona kodo estas 08146, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 54°34' norde, longitudo 33°10' oriente.

La urbo estas ĉe rivero Desna (Десна) (kiu enenfluas en riveron Dnepr (Днепр)).

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 1959 la urbo havis 6.9 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 10.8 mil loĝantojn.

 Rusio: Urbo de armea gloro

Arĥangelsko | Belgorodo | Velikije Luki | Velikij Novgorod | Vladikavkaz | Voroneĵ | Vjazma | Dmitrov | Jelec | Jelnja | Kozelsk | Kronŝtadt | Kursk | Luga | Malgobek | Naro-Fominsk | Orjol | Polarnij | Pskovo | Rĵev | Rostov-na-Donu | Tuapse

 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Günter BRUS** (n. 27a de Septembro 1938 en Ardning, mortinta la 10-an de februaro 2024) estis polemika austria pentristo, teatraĵa artisto, grafika artisto, eksperimenta filmisto kaj verkisto.

Brus estis kunfondinto en 1964 de la Viena Agadismo (germane: *Wiener Aktionismus*) kun Otto Muehl, Hermann Nitsch, kaj Rudolf Schwarzkogler. Lia agreseme prezentita agadismo intence diskritikis konvenciojn kaj tabuojn kun la intenco ŝoki la rigardanton. Kondamnita al 6 monatoj en prizono post la okazintaĵoj de *Kunst und Revolution* ĉe la Universitato de Vieno en 1968, li forirs al Berlino kun sia familio kaj revenis al Aŭstrio en 1976. Brus pisis en glaso kaj kovris sian korpon per fekaĵo, kaj finis la "teatraĵon" trinkante sian pison. Dum la ludo Brus ankaŭ kantis la nacian himnon de Aŭstrio dum li masturbiĝis. Brus finis la pecon vomitante kaj estis poste arestita. Pere de tiu teatraĵo kaj de liaj aliaj ludoj, Brus intencis montri la ankoraŭan faŝisman esencon de la nacio. Brus ankaŭ estis redaktoro de *Schastrommel* (aŭtora eldono) el 1969 antaŭen. Li engaĝiĝis en la movado *NO!Art*. En 1966 li estis kun Gustav Metzger, Otto Muehl, Wolf Vostell, Yoko Ono kaj aliaj partoprenanto de la Simpozio pri Artodetruo nome *Destruction in Art Symposium* (DIAS) en Londono.

Referencoj
----------

1. ↑  "Aktion ist Günter Brus ist tot." - Ĉe: ORF at, 11.2.2024
2. ↑   Arkivigite je 2022-05-25 per la retarkivo Wayback Machine Destruction in Art Symposium (DIAS), London, 1966. Alirita en 1a de Julio 2017.

Bibliografio
------------

* Green, Malcolm (1999). Writings of the Vienna Actionists. London: Atlas Press.
* Jay, Martin. Refractions of Violence, Somaesthetics and Democracy: John Dewey and Contemporary Body Art (2003): 170.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Günter Brus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bruseum Gallery in the Joanneum


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 588367
* GND: 118516329
* LCCN: n84036237
* VIAF: 107477499
* ISNI: 0000000121465868
* SUDOC: 028324005
* BNF: 12018319t
* ULAN: 500098254
* MBA: 1befec5a-7ab1-4cdb-a02d-43953ead67fe
* NLA: 35783703
* BIBSYS: 90515919
* RKD: 13582
* NKC: mzk2010508311
* BNE: XX836303
 |
**Spartak MIŜULIN** (ruse *Спартак Мишулин*; naskiĝis la 22-an de oktobro 1926 en Moskvo; mortis la 17-an de julio 2005 en Moskvo) estis aktoro de Rusio.

Post studado en artileria lernejo en Anĵero-Sudĵensko li estis kondamnita laŭ denunco kaj pasigis kelk jarojn en malliberejo. Post liberiĝo li laboris en kulturdomoj de vilaĝoj Brusovo kaj Udomlja de Tverja provinco. Kvankam li ne trapasis ekzamenon en ŝtata instituo de teatra arto, li laboris el la dramaj teatroj de Tverj kaj Omsk en la 1950-aj jaroj. En 1960, post gastroloj de Kalinina teatro en Moskvo, li estis invitita samtempe en tri ĉefurbajn teatrojn - Lenkom, Centralan teatron de Sovetia armeo kaj Teatron de Satiro. Elektinte Teatron de Satiro, li laboris tie ĝis fino de la vivo.

Spartak Miŝulin estis popularega aktoro. Li ludis en pli ol 30 filmoj kaj plenumis dekojn da roloj en teatro. Rusiaj spektantoj konas lin laŭ roloj en filmoj "Apartenaĵo de la respubliko", "Blanka dezerta suno", "Homo de Bulvardo de Kapucinoj", "Privata detektivo, aŭ Operacio 'Koopero'" k. a.

Fine de junio de 2005 Miŝulin trafis en kardiologian centron pro kora malsano.

---

La artikolo estas farita laŭ informo de Novaĵoj el Rusio Arkivigite je 2006-04-13 per la retarkivo Wayback Machine



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 53121
* LCCN: nr2004006757
* VIAF: 4878358
* ISNI: 0000000078389539
* BNF: 138974834
 |
**Reŭari** aŭ **Rewari** (hindie रेवाड़ी) estas urbo kaj municipa konsilio de la distrikto Rewari en la barata subŝtato Harjano. Ĝi kuŝas en sudokcidenta Harjano je 82 km el malnova Delhio kaj je 51 km el Gurgaon.

Delhia Pordego, unu el la kvar historiaj pordegoj de la brita periodo en Reŭari.

Geografio
---------

Rewari, kiu formas parton de la Nacia Ĉefurba Regiono, estas apuda al Raĝastano kaj, tiele, havas polvajn ŝtormojn somere. Kruta monteca tereno de la Aravali-Montaro same kiel la sablaj dunoj en la distrikto tuŝas la urban klimaton.

Klimato
-------

La averaĝa minimuma kaj maksimuma temperaturo intervalas de 0 °C ĝis 46 °C dum januaro (vintro) kaj majo-junio (somero) respektive.

Notoj
-----

1. ↑   Rewari.nic.in. Arkivita el la originalo je 2011-07-21. Alirita 2016-04-29.
2. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-03-21. Alirita 2016-04-29.
3. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Rewari.nic.in Arkivigite je 2007-07-03 per la retarkivo Wayback Machine

Reŭaria Trajnstacio.
Movoj de molekuloj pro temperaturo en ideala gaso (la ruĝaj molekuloj permesas vidigi iliajn hazardajn moviĝojn).
La **ideala gaso** (aŭ perfekta gaso) estas gaso, en kiu la gaskorpuskloj ne interagas inter ili krom per kolizioj, kaj ili moviĝas per elastaj puŝoj al la ujo.

La stato-ekvacio (aŭ universala leĝo) de ideala gaso estas (ekvacio de Clapeyron)

{\displaystyle pV=nRT}
kie *p* signifas premon, *V* volumenon, *n* molan kvanton, *R* universalan gaskonstanton kaj *T* temperaturon (en kelvino).

ĉe normaj statoj (p = 1 baro, t = 0 ℃) validas por la ideala gaso:

* *molara volumeno*, unumola volumeno: *Vn* = 0,022414 m3/mol
* *koeficiento de la volumena disetendiĝo*, volumena dilatkoeficiento sub konstanta premo: γ = 1/273,15 K−1
* streĉa koeficiento pri konstanta volumeno: *β* = *γ*

### Demonstro de egaleco inter {\displaystyle \beta } kaj {\displaystyle \gamma } ĉe ideala gaso

Konsiderante la ĉi-supran ekvacion de Clapeyron, per logaritma derivaĵo kun *p* =  konstanto, oni povas skribi la sekvan:

{\displaystyle {\frac {dV}{V}}={\frac {dT}{T}}}
{\displaystyle \gamma ={\frac {dV}{V}}{\frac {1}{dT}}={\frac {1}{T}}}
{\displaystyle \gamma ={\frac {1}{T}},}
tial, la vario de la volumeno V0 ĉirkaŭ temperaturo T0 estas donata per:

{\displaystyle V=V\_{0}.\left[1+\gamma .\left(T-T\_{0}\right)\right].}
Aliflanke, konsiderante la ekvacion de Clapeyron, per logaritma derivaĵo kun *V* =  konstanto, oni povas skribi la sekvan:

{\displaystyle {\frac {dp}{p}}={\frac {dT}{T}}}
{\displaystyle \beta ={\frac {dp}{p}}{\frac {1}{dT}}={\frac {1}{T}}}
{\displaystyle \beta ={\frac {1}{T}},}
tial, la vario de la premo p0 ĉirkaŭ la temperaturo T0 estas donata per:

{\displaystyle p=p\_{0}.\left[1+\beta .\left(T-T\_{0}\right)\right].}
Aparte do pri 0 ℃:

{\displaystyle \beta =\gamma ={\frac {1}{273,16}}[{\frac {1}{\text{K}}}]\approx 3660,9\cdot 10^{-6}[{\frac {1}{\text{K}}}].}

Stato-funkcio
-------------

* Entropio - formulo de Sackura-Tetrode

{\displaystyle S=Nk\_{B}\left(\ln \left({\frac {V}{N}}\right)+{\frac {3}{2}}\ln \left({\frac {3}{2}}k\_{B}T\right)+{\frac {5}{2}}\ln \left({\frac {4\pi m}{3h^{2}}}\right)+{\frac {5}{2}}\right)}
kie {\displaystyle k\_{B}} estas la konstanto de Boltzmann.

* Interna energio

{\displaystyle U={\frac {f}{2}}pV={\frac {f}{2}}Nk\_{B}T}
kie {\displaystyle f} estas la grado de libereco.

* Libera energio

{\displaystyle F=-k\_{\mathrm {B} }T\ln Z=k\_{\mathrm {B} }T\left(\ln N!-N\ln V+3N\ln \lambda \right)}
kie {\displaystyle Z} estas statistika funkcio de stato-variabloj ofte uzata en termodinamiko,

{\displaystyle \lambda } estas la termika ondolongo difinita per

{\displaystyle \lambda =h/p}
esprimita per la konstanto de Planck {\displaystyle h=2\pi \hbar } kaj la movokvanto {\displaystyle p}.

Diagramo de Clapeyron montras ortangulan hiperbolon ĉe konstanta temperaturo (la premo estas inversie proporcia al la volumeno).
Procezo de inversigebla ciklo: apartigo de miksaĵo de gasoj (flava) uzante semi-trapenetreblaj membranoj (ruĝa aŭ blua disko) kun komponanto A (verda) kaj komponento B (bruna). La entropio restas konstanta en tiu termodinamika procezo.

Vidu ankaŭ
----------

* Leĝo de Boyle-Mariotte
* Termodinamiko
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Nikolsk |

Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Nikolsk** (ruse *Никольск*) estas urbo en Penza provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 56253501.

La urbo estis fondita en jaro 1761 sur loko de loĝejoj Nikolskoje (Никольское) (konata ekde 1668) kaj Pestrovka (Пестровка) (konata ekde 1680-aj jaroj).

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1954.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Nikolo-Pestrovka (Николо-Пестровка) en 1761 ... 1928;
* Nikolo-Pestrovkij (Николо-Пестровкий) en 1928 ... 1954.

La interurba telefona kodo estas 84165, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

La urbo estas ĉe rivero Virgan (Вырган).

En jaro 1959 la urbo havis 15,4 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 24,1 mil loĝantojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Nikolskoje


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Simboloj de specoj de alireblaj helpiloj (de la supra maldekstra angulo dekstrume): ĝenerala alirebla aranĝo aŭ alirebla aranĝo por rulseĝaj uzantoj, teleksilo por aŭdhandikapuloj, Voĉplifortigo por aŭdhandikapuloj, signolingva traduko, CCTV por faciligi legadon por vidhandikapuloj, alirebla transskribaĵo en brajla, ĝeneralaj alireblecaj aranĝoj por vidhandikapuloj kaj telefono kun amplifilo por aŭdhandikapuloj.
Lifto kiu ebligas alireblon ĉe ŝtuparo en la Cefet-MG, Bel-Horizonto, Brazilo.
Simbolo reprezentanta alireblecon por homoj kun nevideblaj handikapoj (intelektaj, mensaj, komunikaj kaj lernaj handikapoj)
Butonoj de lifto estas alireblaj ĉe hospitalo Evanston, en la metropola areo de Ĉikago. Ĉiuj butonoj estas atingeblaj de rulseĝaj uzantoj, la krizaj butonoj estas la plej malaltaj kaj estas atingeblaj de ĉiuj, kiuj falis sur la plankon. La butonaj markoj estas markitaj en kelkaj malsamaj formoj (arĝenta ŝablono sur nigra, kaj ruĝa sur arĝento, reliefo kaj brajlo) kaj taŭgas por homoj kun diversaj vidkapabloj. La butono de la enira etaĝo estas markita per asterisko por helpi orientiĝi en la konstruaĵo
Trotuaro alirebla por blinduloj, vidhandikapuloj kaj rulseĝuzantoj, proksime al trotuaro ĉe Evanston, en la Ĉikaga metropola areo
Sekcio de neceseja kabino estas alirebla por rulseĝaj uzantoj. La kabano havas multan manovran spacon, la necesejo estas iomete levita super la normo kaj ĉirkaŭ la necesejo estas diversspecaj teniloj
Faldita surfaco por rulseĝo de busuzanto en Japanio
La **alireblo** aŭ pli precize dirite *universala alireblo* estas la grado de deklivo kiu ebligas ke ajna persono aŭ akcesora objekto povu veni publike, viziti lokon aŭ atingi servon, sendepende de la teknikaj, kognaj aŭ fizikaj kapabloj de la persono. Por helpi la alireblon oni uzas diversajn ilojn en la helpo por trapasi barojn kaj malfacilaĵojn de la medio, kaj tiel atingi, ke ĉiaj personoj, inklude ajnatipajn diskapablulojn povus fari la saman agon kiu povus fari persono sen ajna tipo de malkapablo. Tiuj facilaĵoj estas nomataj "teknikaj helpiloj". Inter tiuj estas la alfabeto Braille, la signolingvo, la rulseĝoj, la aŭdsignaloj de semaforoj, ktp.

Konsiderante la enhavon de la Konvencio pri la rajtoj de handikapitoj, la alireblo estas rajto kiu postulas la realan eblon ke ajna persono povas eniri, transiri kaj resti en loko, sekure, komforte kaj aŭtonome. Tio siavice postulas, ke la fizikaj barieroj devas esti nuligitaj.

Bibliografio
------------

* Recueil des belles pratiques et des bons usages, Guide co-édité par les ministères de l'Écologie et du Logement, présentant 58 "réalisations exemplaires" d'amélioration des conditions de vie et de déplacement de personnes âgées et/ou handicapées, à mobilité réduite
* J. Heimans, «L'accessibilité, terme nouveau en phytogéographie», Vegetatio, vol. 5-6, no 1,‎ 1954, p. 142-146
* SNCF, «La gare du Val d'Or, modèle de bonnes pratiques en matière d'accessibilité», La lettre de l'accessibilité, no 8,‎ junio 2012 (rete , konsultita la 27an de Junio 2021).

* Kategorio Alireblo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 730052
* GND: 4806684-9
* NKC: ph151457
 |
Mulao **Hibatullah Aĥundzada**, literumita ankaŭ *Haibatullah Aĥunzada*, estas afgana deobandisma islama fakulo, klerika, kaj juristo kiu estas la suprema estro de Afganio. Li estris la Talibanojn ekde 2016, kaj enpoviĝis post ilia venko super la uson-apogitaj fortoj en la milito de 2001–2021. Li estas tre sekretema figuro, kaj preskaŭ mankas lia reta aktivado, escepte ĉe neverigita foto kaj kelkaj sonregistraĵoj de diskursoj. 

Aĥundzada estas bone konata pro siaj fatvoj pri Talibanaj aferoj. Male al multaj Talibanestroj, li ne estas aktivuldevena. Li servis kiel Islama juĝisto de ŝariaj tribunaloj de la talibana registaro de 1996–2001. Li estis elektita kiel estro de la Talibana ĵuĝsistemo en la starto de la Talibana insurekcio, kaj restis en tiu posteno ĝis esti elektita suprema estro de Talibanoj en Majo 2016. Ajman az-Zaŭahiri, estro de Al-Kaida, apogis Aĥundzada kiel *Amir al-Mu'minin*, kio plifortigis la ĝihadisman reputacion de Aĥundzada inter la Talibanaj aliancanoj. En 2019, Aĥundzada nomumis Abdul Ghani Baradar por pancgocadi kun Usono, kio rezultis en la subskribo en 2020 de la Doha Interkonsento kiu malfermis la vojon por la kompleta retiriĝo de usonaj trupoj el Afganio.

Aĥundzada kondukis la Talibanojn al venko kontraŭ la afgana registaro en 2021 pere de militofensivo — dum ankoraŭ estis okazanta la usona retiriĝo - kaj poste iĝis la absoluta reganto de Afganio kaj trudis totalisman Islaman registaron. Lia registaro estis kritikita pro konstantaj perfortoj kontraŭ la homaj rajtoj, kiel ekzemple kontraŭ la virinaj rajtoj kaj de junulinoj al laboro kaj edukado. Je liaj ordonoj, la Talibana administracio malpermesis al plimulto de junulinoj reveni al mezlernejoj. En Julio 2022, ĉeestante religian kunvenon en Kabulo, Aĥundzada atakis la postulojn de la internacia komunumo al lia registaro, neglektante negocadon aŭ ajnan kompromiton de sia "Islama sistemo" de regado.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 854070
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Hibatullah Akhundzada en la angla Vikipedio.*
**Mohammad Hassan Aĥund** (naskiĝinta inter 1945 kaj 1958) estas afgana mulao, politikisto kaj estro de Talibanoj kiu nuntempe servas kiel defakta ĉefministro de Afganio ekde la 7a de Septembro 2021.

Aĥund estas unu el la fondintaj membroj de Talibano kaj estis veterana estro de la movado. En la unua Talibana registaro (1996–2001), li servis kiel ministro por eksterlandaj aferoj. Male al multaj Talibanestroj, Aĥund ne partoprenis en la Sovet–Afgana milito (1979-1989). Aĥund estas unu el la plej aĝaj membroj de Talibanoj, kaj estis asociano de Mohamed Omar, nome unua estro de la movado. Lia nomumo estas konsiderata kiel kompromiso inter la Talibanaj moderuloj kaj radikaluloj. Li enposteniĝis la 7an de Septembro 2021.

Bibliografio
------------

* Burnett, M. Troy (2020). *Nationalism Today: Extreme Political Movements Around the World* [2 Volumoj]. ABC-CLIO. ISBN 978-1440850004.
* Kuehn, Felix; van Linschoten, Alex Strick (2018). *The Taliban Reader: War, Islam and Politics in their Own Words*. Oxford University Press. ISBN 978-0190935054.
* Provost, René (2021). *Rebel Courts: The Administration of Justice by Armed Insurgents*. Oxford University Press. ISBN 978-0190912222.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 854075
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Hasan Akhund en la angla Vikipedio.*
**Putnok** estas urbo en Hungario, en nordokcidento de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Putnok, kies administra centro ĝi estas. Ĝi situas proksime al Slovakio, nur 8 km for de la bordo.

Putnok situas en valo kaj sur deklivoj, en maldekstra bordo de la rivero Sajó, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Miskolc-Bánréve. Ózd estas proksime, kaj Miskolc troviĝas ĉirkaŭ 40 km for.

Historio
--------

La urbonomo troviĝas en Gömör, en historia regiono Gömör kaj Kis-Hont, laŭ historia komerca vojo. La unua konata mencio de Putnok datiĝas de 1283, kiam la reĝo László la 4-a presentis ĝin al la familio Rátholth. La familio Putnoky estris Putnok dum tri jarcentoj.

Dum la mezepoko ĝi estis doganejo kaj dume ricevis la rangon de kampurbo en la mezo de la 16a jarcento. 1423 oni konstruis reĝan saloĉambron en la loko, kaj 1412–1427 la bienestra familio Putnoky konstruis fortikaĵon.

Ekde la mezo de la 16a jarcento ĝis la komenco de la 18a, la kresko de la urbo interrompiĝis, kaj ĝia registoj konstante ŝanĝis. Dum nur mallonga periodo, la regoj de la loko ŝanĝiĝis plurfoje – al la otomanoj, al la habsburgoj kaj al pliaj aliaj. Dum periodo la urbo eĉ estis senpopola. La rekonstruado de Putnok komencis en 1717, kiam la familio Serényi (ŝerEnji) iĝas estristoj. En la sama jarcento, la urbo trapasis sian plej altan ekonomian evoluadon, kaj pluraj de la publikaj konstruaĵoj oriĝinas en ĉi tiu periodo.

En 1834, tiama bienestro Alajos Serényi konstruis kastelon en la loko de la ruinan fortikaĵon. Putnok degradiĝis al grandvilaĝo en 1881. Inter 1920 kaj 1923 ĝi estis departementejo, kaj ĝi urbiĝis en 1989.

Vidindaĵoj
----------

* Kastelo de Serényi
* romkatolika Preĝejo de Sankta Triunuo
* Kalvinana preĝejo
* muzeo
* fiŝkaptista lago

### Bildoj

* Kastelo en PutnokKastelo en Putnok
* Romkatolika preĝejoRomkatolika preĝejo
* Muzeo en PutnokMuzeo en Putnok

Famuloj
-------

En Putnok naskiĝis:

* biologo József Becze
* dramisto Ede Tóth
* ministro Ferenc Kárpáti
* rabeno Lajos Blau

Famaj nomportantoj
------------------

* Gyula Putnoky
* László Putnoky

Ĝemelurboj
----------

* Francio Fécamp, Francio
* Slovakio Tisovec, Slovakio
* Slovakio Tornaľa, Slovakio
* Pollando Nowy Żmigród, Pollando
* Ĉeĥio Ludgerovice, Ĉeĥio

Referencoj
----------

* Kategorio Putnok en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Putnok en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)

1. ↑   Putnok települési választás eredményei (hungare) (html). Országos Választási Iroda (2010-10-03). Alirita 2011-11-12.
2. 1 2 3  kastelyutak.hu (arkiva kopio)

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 226613
* GND: 4607747-9
* LCCN: n84235588
* VIAF: 127899115
* NKC: ge893145
 |
La Malnova rektorejo en Arnstadt, Kohlgasse nr 17, la unua sidejo junulargasteja.
Lindenhof - junulargastejo ĝis 1990, gastigante nun filion de Ruĝa KrucoKristana junulargastejo moderna
La **Junulargastejo de Arnstadt** (germane: *Jugendherberge Arnstadt*) ekzistis inter 1922 kaj 1990. La lasta sidejo estis en Arnstadt je Ichtershäuser Straße 24. Hodiaŭ ekzistas nur simila institucio en la urbo, nome *CJD-Jugendgästehaus* (Karl-Liebknecht-Straße 27a).

Historio
--------

En Arnstadt estis junulargastejo por knabinoj en la Malnova rektorejo kaj en la subtegmenta etaĝo de Prinzenhof por knaboj. Ĝi malfermitis en la 1.6.1922. En la 16.10.1928 la nova tranoketjo malfermitis en ĉiuj salonoj de la Rektorejo.

La konstruaĵo en Ichtershäuser-strato nr 24 konstruitis en 1912 fare de ingeniero kaj subternivela konstruisto Paul Gockenbach. Akiris la bienon en 1917 la fabrikestro Ernst Hermann el Lepsiko. Alikonstruo iĝis en 1919/20 fare de Martin Schwarz por la kemiisto Ernst Büschler el Mainz kiu establis tie ĉi ankaŭ enboteligejon por Chabeso-limonado.

En 1934 aĉetis la bienon *LIndenhof* - kiu jam ĉiam similas al ensorĉita kasteleto - la asocio *Reichsverband Deutscher Jugendherbergen / Gau Thüringen*. Ekde 1935 ĝi nomiĝis la *Jugendherberge Lindenhof*. En 1945 ĝi ŝtatigitis, la malantaŭa parto ceditis al la kooperativo *Kunstglas*. Antaŭe la sovetaj okupantoj konstruigis loĝbarakojn. En la eksan loĝejon mem venis sekcio de la malsanulejo. En 1945/46 oni surloke gastigis forpelitajn germanojn el Orienta Eŭropo, ekde 1947 orfajn kaj senpatrujajn junulojn. En 1948 ekstartis nova uzo kiel junulargastejo kiu nomitis por *Werner Gottfeld*.

De 1952-54 troviĝis tie ĉi motorsportlernejo de la Asocio pri sporto kaj tekniko (GTS-Halle). Post ties transloko al Bautzen reinaŭguritis junulargastejo kiu baldaŭ post 1990 fermitis. Poste venis kristana grupo kiu establis en la Karl-Liebknecht-strato domon.

Literaturo
----------

Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 303-304

Eksteraj ligiloj
----------------

* Gazetartikolo de la 6.6.2012, okaze de la datreveno 90-a de la fondo de junulargastejo en Arnstadt[*rompita ligilo*]
* Hejmpaĝo de la Ruĝa Kruco de Arnstadt - kun foto de la ejo