recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ankaŭ estas komunumo kun la nomo **Pretoro** en Italio.

---

modelo de la pretorejo en la romia urbo Kolonjo, administra centro de la romia provinco Germania Inferior
**Pretoro** latine *praetor*, en la Romia Imperio origine estis la ĉefa oficiro de ĉiu fortikaĵo de la romia armeo. Li rezidis en la pretorejo, latine *praetorium*, la centro de la fortikaĵo, kiun, ekkonstruante konstruaĵon, la soldatoj ĉiam unue konstruis.

En la Romia Respubliko, la pretoroj estis altrangaj funkciuloj de la ŝtatoj, kiuj elektiĝis ĉiam nur por la daŭro de unu jaro. Poste, ankaŭ dum la epoko de la Romia Imperio, inter la pretoroj interalie la estroj de la romiaj provincoj.

Ekzemple de konata pretoro estis la filozofo Seneko la pli juna
Ekde la jaro 367 antaŭ Kristo unue ekzistis la posteno de unusola pretoro en la ŝtato: la *praetor urbanus* respondecis pri la juro de la ĉefurbo Romo: li preparis procesojn, tiam transdonis la kazojn al la popole elektitaj juĝistoj *(iudices selecti)* kaj fine deklaris la verdiktojn. Dum la jaro 247 antaŭ Kristo aldoniĝis la *praetor peregrinus (peregrinus* = fremdulo), kiu zorgis pri juraj disputoj inter romianoj kaj ne-romianoj. Dum 227 ekestis la unuaj pretoraj postenoj por la gvidado de la unuaj du romiaj provincoj, Sardinio kaj Sicilio, kaj dum 197 aldoniĝis du pliaj provincestraj pretoraj postenoj por la novaj provincoj Hispania citerior kaj Hispania ulterior. Tiumomente do ekzistis ses pretoroj.

Ĝis la jaro 81 la nombro de pretoroj malgraŭ kreska nombro da provincoj restis sama, sed tiujare altiĝis unue al 8 kaj poste al 10. Dum la epoko de la Romia Imperio la nombro de la jure respondecaj pretoroj alternis inter 10 kaj 18, kaj la provincestroj oficiale ne plu havis tiun titolon, kvankam iliaj palacoj en la provincaj ĉefurboj daŭre nomiĝis pretorejoj.
**Pretty Good Privacy** (**PGP**, laŭvorte en Esperanto: *sufiĉe bona privateco*) estas komputila programo por ĉifrado kaj cifereca subskribado de datenoj. Ĝi kaj kongruaj kun ĝi programoj estas ofte uzataj por retpoŝto. Ĝi estis inventita en 1991 de Philip Zimmermann de MIT kiel senkosta, rapida, vulgara formo de RSA.

Zimmerman deziris—tial verkis (kaj preskaŭ perdis sian domon pro manko de mono) -- rapidan sed fortikan ĉifron por retanoj. Unu ŝlosilon vi tenas private, la alian publike. Per la publika ŝlosilo, iu ajn povas sendi al vi retpoŝton kiu estas malĉifrebla sole per la privata ŝlosilo, kiun vi sole scias. Ĉi tio ankaŭ ebligas vin **subskribi** retdosieron: dosiero malĉifrebla sole per la publika ŝlosilo devas esti ĉifrita sole de la tenanto de la privata ŝlosilo. La ŝlosilo kutime estas havas 1024 bitojn.

PGP uzas du algoritmojn: RSA kaj IDEA. **IDEA**
estas simetria sed rapida ĉifro. PGP ĉifras la mesaĝon per IDEA, sed tiam ĉifras la ŝlosilon (128 bitoj) de IDEA per la malrapida **RSA**. Tial PGP kunigas rapidecon kun sekurecon.

STTP utilas PGP-on por ĉifri datumon.

Ekzistas ankaŭ senpaga, libera ĉifradilo, GnuPG (GPG), kiu interoperacias kun PGP.

maldekstra

Literaturo
----------

* *Monato*, internacia magazino sendependa, numero 1995/09, paĝo 19: *Sendi sekure sian poŝton* verkita de Paul Peeraerts.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 3465
* GND: 4370042-1
* LCCN: n94101989
* VIAF: 180726619
 |
Transdono dum la 29-a premio en 2009
Ora Frambo (angle *Golden Raspberry Awards*) estas premio por la plej malbonaj roluloj, reĝisoroj, scenaroj, filmoj, kantoj. Ĝi estis fondita en 1980 de cinisma film-frenezulo John Wilson, post kiam li finsidis kaj filmajn muzikalojn *Can't Stop the Music* kaj *Xanadu*. La travivaĵo naskis la ideon en li elektigi al siaj amikoj ĉiujare la plej malbonajn filmojn. Li anoncis la rezulton en sia loĝejo, en la plej malbela pruntita frako, sur kartonpapera podio. El la ŝerco iĝis tradicio, kaj oni anoncas la gajnintojn antaŭ la tiujaraj Oskar-premioj. Pri la kandidatoj kaj la premiitoj decidas la Fondaĵo Ora Frambo.

La aranĝoj okazas plej ofte sen partopreno de la premiitoj. Kelkaj aktoroj poste transprenis la premion (Bill Cosby petis kaj ricevis "luksan (de luxe)" oran kaj marmoran frambon (kosto 27.000 USD)), sed el la steluloj havis kuraĝon nur Tom Green (2002) komikisto kaj Halle Berry (2005) persone transpreni la premion. Berry dank-parolis prenante unumane la Frambon, alimane la Oskar-premion. La "gajnantoj" ricevas plastan frambon, surŝutitan per orkolora koloraĵo, valoranta 5 dolarojn.

Sylvester Stallone estis kandidato 30-foje kaj premiita 10-foje. En 1985, por Rambo kaj la aktuala Rocky-serio li ricevis samtempe la titolon de plej malbonaj aktoro, reĝisoro kaj produktisto, en 2000 li ricevis la titolon kiel la plej malbona aktoro de la jarcento. Inter la viroj li konkuras kun Kevin Costner, kiu havas 16 kandidatigojn kaj 6 premiojn. Inter la virinoj venkis Madonna kun 15 kandidatigoj kaj 9 premioj. Ŝi iĝis ankaŭ la plej malbona aktorino de la jarcento. Post ŝi, dua-klasifikiĝinta aktorino estas Bo Derek kun 11 kandidatigoj kaj 6 premioj.

La plej malbonaj filmoj estis Milito sur la Tero de John Travolta kaj Showgirls kun po 7-7 premioj. Ĉi lasta iĝis la plej malbona filmo en la jarcento kaj havis 13 kandidatigojn.

Ben Affleck ricevis la premion en 2004 en viva spektaklo de *Larry King Show*, sed li tuj disfrapis grundoĵetante la premion. (Oni aŭkciis la restaĵojn en interreto.)

La aranĝo ĉiam okazis en lernejoj, ĉambroj, nur en 2005 oni luis teatron por la aranĝo.

* Kategorio Premio Ora Frambo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  Sen fontoj! | **Ĉi tiu artikolo pri scienco citas neniun fonton**.

---

Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Majo 2019)*Bonvolu krei Kategorio:Senfontaj artikoloj pri scienco! |

**Pseŭdoscienco** (aŭ **ŝajnscienco**) estas instruaro aŭ praktikado kiu asertas baziĝi sur sciencaj principoj, sed kiu ne sekvas la normojn ĝenerale akceptitajn por la scienca esploro, kaj ne posedas la saman bazon aŭ rigoron kiel la cetero de la sciencaj branĉoj. Pli neŭtrala termino estas parascienco.

Ĝenerale, la asertoj de ajna pseŭdoscienco ne povas esti pruvataj pere de sendependa testado, aŭ ne permesas sian reproduktadon en kontrolitaj kondiĉoj. Tial, multaj el ili baziĝas sur la fido al la defendantoj, kaj ne per objektiva kontrolo.

Kelkaj trajtoj kiuj permesas la konsideradon de iu praktiko kiel pseŭdoscienca estas:

* Ĝi asertas faktojn sen eksperimenta bazo.
* Ĝi asertas faktojn malferme kontraŭdirantajn bone pruvitajn eksperimentajn rezultojn.
* Ĝiaj principoj ne estas eksperimente pruveblaj.
* Ne respektas la principon konatan kiel razilo de Occam (kiam pluraj eksplikoj estas egale probablaj, oni elektu la plej simplan)
* Ĝi havas klarigon por ĉio, ŝajne paradoxo, tio bone korespondas al la koncepto de Karl Popper pri malverigebleco: laŭ li scienca hipotezo estas hipotezo, kiun eblas pruvi malvera, kaj kiun oni ne sukcesis pruvi tia. Sed teorio kiu ĉiam sukcesas trovi klarigon (ekzemple Psikanalizo) ne estas scienca.

La uzo de la prefikso *pseŭdo-* montras ĝenerale negativan konnotacion, kaj tial ĝi estas rifuzata fare de la defendantoj de tiuj praktikoj, kiuj jen konsideras ilin vere sciencaj, jen rifuzas la metodon de la scienca praktiko.

La sinteno de la skeptikoj povas esti neŭtra, konsiderantaj pseŭdosciencojn kiel simplan amuzaĵon, aŭ kontraŭa, jen pro la riskoj de trompado kiujn kelkaj tiaj praktikoj povas enhavi, jen pro ties malŝato al racio kaj scienca kulturo.

Pseŭdosciencoj
--------------

Tiu ĉi termino ofte aplikiĝas al i.a.: alĥemio (kontraste kun ĥemio), astrologio (kontraste kun astronomio), ĥiromancio (kaj aliaj *mancioj*), esoterismo, ktp. Ankaŭ al eraraj kredoj kiaj la popolaj etimologioj.

### Aliaj

* Fiziognomio

En Esperanto aperis
-------------------

* *Scienco kaj Pseŭdoscienco pri Heredo kaj Raso*, de Paul Neergaard

Vidu ankaŭ
----------

* La drako en la remizo
* Parapsikologio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pseŭdoscienco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Skeptika paĝaro pri pseŭdosciencoj
**Qeqertalik** (grinlanda prononco: ​[qɜqɜtːalik], dane *Den Ene med Øerne*: signifante 'Tiu kiu estas kun la Insuloj') estas municipo en Gronlando establita la 1an de januaro 2018 el la kvar plej sudaj distriktoj de la antaŭa Qaasuitsup municipo. Ĝi havas proksimume 6,500 loĝantojn kaj areon de 62,400 km². La administra centro situas en Aasiaat .

Geografio
---------

Qeqertalik municipo limas en la sudo kun Qeqqata municipo kaj en la nordo kun Avannaata municipo. En la oriento ĝi limas super la glitvetero kaj direkte al la municipo de Sermersooq laŭ la 45-a okcidenta longitudo. La municipo plejparte konsistas el la hejmkomunumoj ĉirkaŭ Disko Bay, krom la nordorienta marbordo kaj la duoninsulo Nuussuaq kiuj apartenas al la najbara municipo de Avannaata.

Setlejoj
--------

* **Asiaat distrikto**
	+ Aasiaat (Egedesminde)
	+ Akunnaaq
	+ Kitsissuarsuit (Hundoinsuloj)
* **Kangaatsiaq distrikto**
	+ Kangaatsiaq
	+ Attu
	+ Iginniarfik
	+ Ikerasaarsuk
	+ Niaqornaarsuk
* **Distrikto Qasigiannguit**
	+ Qasigiannguit (christianshåb)
	+ Ikamiut
* **Distrikto Qeqertarsuaq**
	+ Qeqertarsuaq (Godhavn)
	+ Kangerluk

Urbestro kaj magistrato
-----------------------

Lige kun la divido de la komunumo Qaasuitsup, en aprilo 2017 estis elektita transira komitato de 15 membroj por la estonta komunumo Queqertalik. Post la establado de Queqertalik-municipo la 1an de januaro 2018, la transira komitato ekoficis kiel la municipa estraro en la nova municipo ĝis la municipaj elektoj en aprilo 2021. Ane Hansen el inuito Ataqatigiit estis elektita kiel urbestro.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  Administra divido de Gronlando |
| --- |
| Municipoj | Avannaata | Kujalleq | Qaasuitsup | Qeqertalik | Qeqqata | Sermersooq |  |
| Ne inkluditaj teritorioj | Aerbazo Thule | Gronlanda nacia parko |

 |

Referencoj
----------

1. ↑   Kommuni pillugu. Alirita 2023-02-13.

Vidu ankaŭ
----------

* KANUKOKA


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 837154
 |
* Kategorio Premjunto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Inĝenierarto - Industrio - Tekniko - Maŝino - Parto de maŝino

**Premjunto** estas kunigo de du elementoj per premostreĉo de la du elementoj, helpe de ŝraŭbo, kejlo, konuso aŭ per ekscentra disko.

Oni uzas ilin precipe, kiam oni bezonas ofte ŝanĝi la reciprokan pozicion de la kunligataj elementoj.

Por ke estu la junto sufiĉe fiksa, devas ekesti sur kontaktofacoj de la elementoj sufiĉa prema froto. La sekva froto devas esti pli granda ol la transportata turnomomanto.

**Premjuntoj per ŝraŭbo** - la premjunto de kompleta nabo helpe de ŝraŭbo fiksita el la ŝraŭbo, kiu sin apogas rekte al enŝovita elemento aŭ al konkava enmetaĵo aŭ konkava lango. Tiuj juntoj povas transporti turnomomanton kaj ŝovoforton laŭaksan.

* **Premjunto de dividita nabo per ŝraŭbo** - inter ambaŭ duonoj de la nabo estas malgranda interspaco, por ke oni povu ilin reciproke kunpremi. Tiuj ĉi juntoj povas transporti egajn turnomomantojn. Ambaŭ duonoj de la nabo devas esti ŝraŭbe kunpremataj al la ŝafto per tia forto, ke la frota momanto sufiĉu por transporto de la turnomomanto.

* **Premjunto de tranĉita nabo per ŝraŭbo** - por kunpremo de nabo oni eluzas ĝian propran elastecon. Per tio oni malgrandigas la streĉon de ŝraŭbo kaj la ŝraŭbo povas havi pli malgrandan diametron. Ekzemplo de tia premjunto estas levumilo kun tranĉita nabo.

* **Premjunto per plata kunpremo** - se oni ne povas pro konstrukciaj kaŭzoj grandigi diametron de la ingo, por atingi sufiĉan forton oni grandigas nombron de frotaj, kunpremataj surfacoj, per kiuj okazas lamenara premjunto. La kunprema forto por surfaco de la ingo dependas de froto en kontaktaj surfacoj. La momanto de frotrezisto egalas al turnomomanto.

**Premjuntoj per konuso kaj kejlo** estas uzeblaj por fikso de levumiloj kaj diskoj en ekstremaĵo de ŝafto aŭ en konusa pivoto. Por fiksi elementojn per premjunto meze de ŝafto oni uzas konusan ingon unuflanke tranĉitan, kiun oni per ŝraŭbingo entiras aŭ enpremas en truon de elemento.

**Premjuntoj per ekscentrika disko** - ĉi tiun manieron de kunpremo oni uzas ĉe diversaj variantoj de kunpremaj muntunuoj precipe tie, kie gravas rapida kaj facila alfikso kaj malfikso de elementoj. La junto okazas per froto de la ekscentriko alpremita al la elemento. Bona alpremo dependas de proporcio de elcentreco E al diametro de ekscentrika disko D. Aŭtomatan kunpremon de junto oni atingas, se estas la diametro de ekscentriko D > 20E.
***Psychopathia Sexualis*** (Esperantigite: *Psikopatio de la sekso*) estas verko de la germana psikiatro Richard von Krafft-Ebing (1840-1902) aperinta en 1886. La libro estis verkita kun la celo fariĝi jura referenco por medicinistoj kaj juĝistoj, kaj ankaŭ eviti, ke ĝi estu legita de amatoroj, pro tio la stilo estas tre faka, kiel montras, inter alie, la elekton de teknika termino kiel titolo kaj la redaktado de diversaj sekcioj en la latina. Malgraŭ tio, la verko fariĝis tre populara kaj estis plurfoje eldonita kaj tradukita.

En la unua eldono de 1886, Krafft-Ebing dividis la seksajn deviojn en kvar kategorioj:

* paradoksio, aŭ seksa deziro spertita dum eraraj etapoj de la vivo, i.e. infaneco aŭ maljuneco.
* anestezo, manko de seksa deziro.
* hyperestezio, eksceza deziro.
* paraestezio, seksa deziro al erara objekto. Li inkludas tie samseksemon, fetiĉismon, sadismon, masoĥismon, pederastion kaj aliajn.

Krafft-Ebing kredis, ke la objekto de seksa deziro estis generado kaj ke iu ajn speco de deziro ne havanta celanta al ĝi kiel lasta fino estos perversio. Seksperforto, ekzemple, estis aberacia ago, sed ne perversio, ĉar de ĝi povus veni gravediĝo.
*Ptilonorhynchus violaceus* (masklo)
La **Ptilonorinkedoj** (*Ptilonorrhynchidae*) estas familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj.

Ekzistas proksima parenceco al la Paradizeedoj (*Paradisaeidae*). Kiel tiuj la Ptilonorinkedoj troviĝas en Nov-Gvineo, la najbaraj insuloj kaj en Aŭstralio. La neatentige koloraj maskloj konstruas laŭbon, tielnomatan amludan placon, per kiu ili provas allogi inon. La plej multaj specioj estas poligamiaj.

Ptilonorinkedoj multan tempon pasigas sur la grundo. Sed ili kovas sur arboj. Sian nutraĵon ili serĉas sur la grundo kaj sur arboj kaj arbustoj. Ili disponas pri forta beko kaj fortaj kruroj. La plumaro de la inoj estas plejparte bruna aŭ griza. La maskloj estas neatentige koloraj, sed la maskloj de kelkaj specioj posedas atantofrapan kapkufon kaŝitan en la kapoplumoj, kiun ili dum la amdanco mallongan tempon starigas.

Konstruo de la laŭboj
---------------------

laŭbo de la *Ptilonorhynchus violaceus*; ĉirkaŭ la laŭbo estas distribuitaj bluaj trinktubetoj kaj plastikbotelaj fermiloj
La laŭbokonstruo varias de specio al specio. Ju pli malmulte atentiga estas la plumarkoloro de la masklo, des pli pompa estas lia laŭbo. La laŭbokonstruado havas la avantaĝon, ke la maskloj pro manko de bunta plumaro pli facile eskapas manĝegomalamikojn. La laŭbo estas konstruata sur ebena placo meze de densejo.

La ptilonorinked masklo konstruas aleon el starigeblaj interplektitaj branĉetoj. Ĉirkaŭ la laŭbo li disdonas florojn, berojn aŭ aliajn kolorajn objektojn. Li preferas la bluon. Kaj li kolektas ankaŭ plastikon, vitron kaj paperon. Krome li farbas la murojn de la laŭbo per miksaĵo el salivo kaj plantosuko. Kiam iu ino ekinteresiĝas, la masklo komencas danci. Dancante li alterne batas po unu flugilon malsupren kaj denove levas ĝin. Levante ĝin li krome pufigas la plumaron. Post sukcesa kopulacio la ino konstruas pelvetoforman neston sur arbo.

Genroj kaj specioj
------------------

* Ptilonorinkedoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ptilonorinkedoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ptilonorinkedoj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* *Ailuroedus*
	+ *Ailuroedus crassirostris*
	+ *Ailuroedus melanotis*
	+ *Ailuroedus buccoides*
	+ *Ailuroedus dentirostris*
* *Amblyornis*
	+ *Amblyornis flavifrons*
	+ *Amblyornis macgregoriae*
	+ *Amblyornis inornatus*
	+ *Amblyornis subalaris*
* *Archboldia*
	+ *Archboldia papuensis*
	+ *Archboldia sanfordi*
* *Chlamydera*
	+ Guta klamidero, *Chlamydera guttata*
	+ *Chlamydera maculata*
	+ *Chlamydera nuchalis*
	+ *Chlamydera cerviniventris*
	+ *Chlamydera lauterbachi*
* *Prionodura*
	+ *Prionodura newtoniana*
* *Ptilonorhynchus*
	+ *Ptilonorhynchus violaceus*
* *Sericulus*
	+ *Sericulus chrysocephalus*
	+ *Sericulus aureus*
	+ *Sericulus bakeri*
**Cenomanio** estas la plej malsupra ŝtupo de la supra kretaceo. Ĝia indekso estas K2s, mallongigo — *Cen*. Ĝi inkluzivas rokaĵojn, kiuj formiĝis dum la cenomaniana periodo, do de antaŭ 100,5 ĝis 93,9 milionoj da jaroj (entute 6,6 milionoj da jaroj). Ĝin antaŭis albio kaj sekvis turonio.

Unue tiun ĉi ŝtupon apartigis Alcide d'Orbigny en 1847 en Centra Francio. La nomo devenas de *Cenomanum* — latina nomo de la franca urbo Le Mans.

En Okcidenta Siberio (Rusio) cenomanio enhavas la unikajn gasminejojn, kiuj ĝis nun liveras plejparton de la rusia gaso. La cenomania gaso konsistas preskaŭ tute el metano, do preskaŭ ne bezonas pluan pritrakton kaj estas relative malmultekosta. Ĝi kuŝas je la fundo 100 ĝis 1700 m. La cenomania akvo, elpumpata en Okcidenta Siberio, estas uzata samloke en naftoelminigado.

Referencoj
----------

1. ↑   International Chronostratigraphic Chart. International Commission on Stratigraphy (2014). Arkivita el la originalo je 2014-05-28. Alirita 2014-05-24.
2. ↑   Сеноманский ярус (ruse).
3. ↑   Как классифицируют залежи газа. www.gazprominfo.ru. Alirita 2016-07-23.

* Kategorio Cenomanio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  Kunigi | **Oni sugestas kunigi ĉi tiun artikolon kun Vatikana Fondaĵo Joseph Ratzinger – Benedikto la 16-a.

---**
Bonvolu diskuti en la Diskuto:Vatikana Fondaĵo Joseph Ratzinger – Benedikto la 16-a. Nur ensalutintaj uzantoj povas aranĝi tion. |

La **premio Ratzinger** (aŭ *Fondaĵo Vatikana Joseph Ratzinger – Benedikto la 16-a*) estas literatura premio kreita en la Vatikano la 1-an de marto 2010 cele stimuli la scion kaj studon pri teologio. Inter la celoj difinitaj: *kvazaŭ nobelpremio de la teologio* **por porti Dion eksteren de la kutima ĥoro.** .

La havaĵojn de la Fondaĵo nutras la sumoj ĉiujare devenantaj de la administrado de la aŭtorrajtoj, pasintaj kaj estontaj, sur la tekstoj de la verkoj de Ratzinger kaj da donacoj publikaj kaj privataj. En 2007 la sumo estis 1,6 milionoj da britaj pundoj, gajnitaj el la vendado de la libro "Jesuo de Nazareto" verkita de Benedikto la 16-a, kiuj estis asignitaj al organizaĵoj por malriĉuloj.

La Fondaĵo estas mastrumata de:

* Administra koncilio en kiu partoprenas:
	+ direktantoj de de diversaj kongregacioj de la Roma Kurio,
	+ la ĝenerala direktoro de la Vatikana Eldona Librejo
	+ kaj ankaŭ laikoj.

Al tiuj estas konfidita la selektado de la verkoj premieblaj. 

Okaze de la unua premiado estis asignitaj (junio 2011) tri premioj al tri teologoj: la itala Manlio Simonetti, la hispana Olegario González de Cardedal kaj la germana Maximilian Heim.

En 2012 la premio Ratzinger estis aljuĝita al la franca filozofo Rémi Brague kaj al la usona jezuito patrologo Brian Edward Daley.

La Premio Ratzinger 2013 estis aljuĝita al Richard A. Burrige (1955) angla bibliisto, membro de la anglikana kristana konfesio kaj dojeno de la King's College, pro lia *granda kontribuo al la agnosko, historia kaj teologia, pri la neeliminebla ligo inter la Evangelioj kaj Jesuo de Nazareto*, kaj al Christian Schaller (1967), katolika laiko, germana scienca kunlaboranto kaj nun vicprefekto de la Kongregacio por la doktrino de la kredo kaj docento pri dogma teologio *pro la rolo de redaktanto de la "Plena verkaro" (Opera Omnia) de Joseph Razinger*. 

La nuna (oktobro 2013) prezidanto de la Premio Ratzinger estas monsinjoro Angelo Antonio Scotti.

Notoj
-----

1. ↑  La "Nobel" de la teologio por porti Dion eksteren de la kutima ĥoro - Retejo de Paolo Rodari[*rompita ligilo*]
2. ↑  A Brague e Daley il Premio Ratzinger - Avvenire.it
3. ↑  (El "L’Osservatore Romano de la 26-a de oktobro 2013).

Vidu ankaŭ
----------

* Teologio
* Kristana teologio
* Teologio fenomenologia
* Modernismo teologia
* tomisma teologio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Benedetto XVI: Reveno de la teologio per la Premio Ratzinger Arkivigite je 2013-12-20 per la retarkivo Wayback Machine Itallingva
Publika nudeco estas tolerata en kelkaj lokoj: nudaj viroj ĉe la Woodstock-festivalo, Pollando
Tereza Naha promenas nuda en Prago
**Publika nudeco** rilatas al nudeco en ne tute privata kunteksto, tio estas, persono kiu aperas nuda en publika loko aŭ povas esti vidita nuda el publika loko. Nudeco ĉe privata loko sed kie la ĝenerala publiko estas libera eniri, kiel butikumado, publika transporto aŭ naĝejo, ankaŭ estas konsiderata publika nudeco. Nudeco en la privateco de la hejmo aŭ tereno de persono ne estas konsiderata publika nudeco, nek nudeco ĉe privataj instalaĵoj kie ofte nudeco okazas, kiel gimnastikejoj, vestejoj, saŭnoj aŭ specifaj nudismaj kluboj aŭ feriejoj. Naturismo estas movado kiu antaŭenigas socian nudecon en la naturo, plej multaj sed ne ĉiuj okazas en privata proprieto.

Ne ĉiuj homoj, kiuj ĉeestas publikajn nudajn eventojn, vidas sin naturismaj aŭ apartenas al tradiciaj naturismaj aŭ nudismaj organizoj. Iuj aktivuloj, kiel Vincent Bethell, asertas, ke ligo kun naturismo aŭ nudismo estas nenecesa. Aliaj montras, ke multaj homoj, kiuj partoprenas eventojn kiel nud-laŭvolaj bicikladoj aŭ vizitas nud-laŭvolajn plaĝojn, faras tiel hazarde kaj sen asocio aŭ formala alligiteco al grupoj aŭ movadoj. Aktivulo Daniel Johnson opinias, ke etikedoj kaj alligoj tro komplikas relative simplan fenomenon, fremdigas aliajn pro timo al nedezirindaj stereotipoj, kaj tiel eniras la manieron integri nudecon en ĉiutaga vivo.

La sociaj normoj aŭ leĝoj de ĉiu kulturo postulas la vestadon en plej multaj situacioj, sed ĉi tiu atendo povas esti nuligita en limigitaj cirkonstancoj. Ekzemple, estas multaj landoj, kiuj nomumis publikajn areojn kiel nudaj strandoj, aŭ kie nuda banado estas neoficiale tolerata. En tiuj lokoj, persono ne alfrontus juran prokuroron aŭ oficialan ĉikanadon nur pro nudiĝo.

* Kategorio Publika nudeco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Prerio
*Foto pri* **Preria Paco-Parko***, apud Lincoln, Nebrasko, Usono*

**Prerio** estas vasta, ofte senarba, ebenaĵo kiu troviĝas en la mezo de Nordameriko. En pasintaj tempoj, herboj kreskis libere sur la prerio, sed nun, la lando estas uzata ĉefe por grandkultivado. Krom iomaj protektitaj prerietoj, la plimulto de la originala prerio plu ne ekzistas.

Bestaj specioj kiuj loĝas en la prerio estas ...

Herbaj kaj arbaj specioj kiuj kreskas en la prerio estas ...

stepo estas simila medio en norda Azio.

---

En Kanado, la preriaj provincoj estas Manitobo, Saskaĉevano kaj Alberto.

Biogeografio
------------

Biogeografie la **Norda Prerio** estas unu el la 142 tersupraĵo-unuoj de la tutmondaj 200. Ĝi troviĝas en la okcident-nordamerika ekoprovinco de la nearktisa ekozono. Tiuj unuoj estas nombro da ekoregionoj elektitaj far la Monda Natur-Fonduso (WWF) kaj la Nacia Geografia Societo pro la graveco pri la naturprotekto.

Vidu ankaŭ
----------

* Kanadaj Prerioj
* Nordamerikaj Grandaj Ebenaĵoj
* Centra Birdovojo
* Polvosekego
* Preriindianoj
* stepo
* savano
* tundro
* pampo

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Nordameriko |

* angle Tutmondaj 200; numero 94 : Norda Prerio (WWF) Arkivigite je 2012-04-21 per la retarkivo Wayback Machine
* angle Situo de Tutmondaj 200-prerio-ekoregionoj : Tajpu *Northern short grasslands* aŭ *Nebraska Sand Hills mixed grasslands* Arkivigite je 2011-09-07 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Chilevisión** (ofte mallongigita kiel **CHV**) estas ĉilia senpaga televida kanalo. Ĝi estas la tria plej malnova ĉilia televidreto, posedata de WarnerMedia Latin America. Fondita de la Universitato de Ĉilio, ĉi tiu eduka institucio vendis signifan procenton de sia televida kanalo al Venevisión, ŝanĝante sian nomon al Chilevisión. Ĝi poste estis vendita al Claxson Interactive Group kaj poste al ĉilia investanto kaj prezidanto Sebastián Piñera.

La 28an de aŭgusto 2010, estis sciigite ke Turner Broadcasting System Latin America atingis interkonsenton por aĉeti ĝin. Ĉi tiuj aktivaĵoj ne inkluzivas la frekvencon de analoga televida kanalo, kiu estas ankoraŭ posedata de Universitato de Ĉilio kaj estas uzata laŭ pagita uzfrukta plano, simila al luado. Ĉi tiu kontrakto eksvalidiĝis en 2018 kaj nur influis la analogajn oftecojn uzitajn de la stacio. La vendo finiĝis la 6an de oktobro 2010.

Referencoj
----------

1. ↑   Grupo Time Warner materializa compra de Chilevisión. La Tercera. Arkivita el la originalo je 2016-03-04. Alirita 2017-03-18.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2016-03-04. Alirita 2020-12-19.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Chilevisión en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de Chilevisión
La premonstrata preĝejo kaj monaĥejo estas ruino, ankaŭ Monumento historia en Hungario, en Zsámbék.

Historio
--------

La unua ŝtona kirko estis konstruita en la 1050-aj jaroj. Ĝi estis pligrandigita en la sekva jarcento. Proksimume en la 1220-aj jaroj oni konstruis romanikan bazilikon omaĝe al Johano Baptisto kaj monaĥejon. En la 15-a jarcento la monaĥejo bruldetruiĝis kaj en 1475 Matiaso la 1-a donacis la preĝejon al ordeno de paŭlanoj. Ili konstruis gotikajn partojn al la konstruaĵo-grupo. En 1541 la turkoj okupis ĝin kaj el la preĝejo ili faris malgrandan fortikaĵon. En 1763 tertremo okazis, sekve la konstruaĵo ruiniĝis kaj oni ne uzis plu ĉi tiun preĝejon. En la 19-a jarcento oni faris la necesajn riparojn por resti tiel la ruino. La ruino estas vizitebla, en aparta loko estas kolektaĵo de originaj ŝtonoj.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo havis 2 imponajn turojn, 3 sanktejojn kaj 3 navojn.

Pli nova Preĝejo Sankta Margareta (Angyalföld) imitas tiun ruinan preĝejon.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

Interna parto de la preĝejo
Vido al la preĝejo

* Kategorio Premonstrata preĝejo (Zsámbék) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kaj vertikala kaj horizontala rigardo de muro de premtero kaj de la necesa ŝelaĵo.
Bam-Citadelo en Irano en septembro 2016 post detrua tertremo, nome la plej granda konstruaĵo de adobo kaj premtero en la mondo registrita de Unesko kiel Monda Kulturheredaĵo.
**Premtero** estas la materialo kaj konstrumaniero per kiu oni starigas muron el premita tero, pere de antikva tekniko kiu konsistas en la konstruado de muroj el malsekigita tero de argilo, premita perfrape pere de "pistilego", uzante por formi ĝin ŝelaĵon el ligno.

La ŝelaĵo plej ofte estas el ligno, sed ĝi povas esti ankaŭ metala. En la procezo oni metas du lamenojn el ligno paralele, inter kiuj oni metas teron en tavoloj de 10 al 15 cm, kaj oni premegas ĝin perfrape per pistilego. Poste oni movas la ŝelaĵon al apida loko por pluigi la murkonstradon. La premita koto sekiĝas subsune kaj poste oni malfermas pordojn kaj fenestrojn per ĉizilo se oni ne konstruis ilin per parta pli forta ŝelaĵo.

Pro la neceso de rapida sekigo, tiu konstrumaniero plej taŭgas en tropikaj areoj, kiel Mediteraneo, Afriko, Sudameriko, Centra Azio ktp. Historie, ĝi estis disvastigita de araboj al la Islama Mondo, sed antaŭe de multaj aliaj popoloj de Mezoriento.

Vidu ankaŭ
----------

* Adobo

Notoj
-----

1. ↑  DLE: tapial Alirita la 25an de februaro 2020.

* Kategorio Premtero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Otomana Banko
La **Preno de la Otomana Banko en 1896** (armene: Բանկ Օտոմանի գրավում) estis la preno de la Otomana Banko en Konstantinopolo, Otomana Imperio, la 26-an de aŭgusto 1896, fare de membroj de la Daŝnako. Kun la celo ke okcidentaj potencoj kaj elstaruloj atentu pri la armena afero, 28 armitaj viroj kaj virinoj gviditaj de Papken Siuni kaj Armen Karo prenis la bankon kiu plejparte dungis eŭropan personaron el Britio kaj Francio. Instigitaj plejparte pro la senmoveco de la eŭropaj potencoj antaŭ la pogromoj kaj masakroj iniciatitaj de la sultano Abd-ul-Hamid la 2-a, la daŝnakanoj vidis ĝian forkapton kiel plej bona provo alporti plenan atenton pri la masakroj. La Otomana banko, en tiu tempo, funkciis kiel grava financa centro kaj por la Imperio kaj por la landoj de Eŭropo.

Armitaj per pistoloj, obusoj, dinamito kaj porteblaj bomboj, la forkapto de la banko daŭris dum 14 horoj, kondukante al la morto de dek el la armenoj kaj turkaj soldatoj. Turka reago al transprenado vidis pliajn masakrojn kaj pogromojn de 6,000 armenoj loĝantaj en Konstantinopolo kaj ankaŭ Hamid minacis ebenigi la tutan konstruaĵon mem. Tamen, interveno de parto de la eŭropaj diplomatoj en la urbo sukcesis por ke la forkaptintoj havu sekuran eliron al Francio. Malgraŭ la nivelo de perforto kiun la okazaĵo havis, la forkapto estis raportita pozitive en la eŭropa gazetaro, laŭdante la armenojn pro ilia kuraĝo kaj la celoj kiujn ili celis plenumi. Tamen, krom emisiado de noto kondamnanta la pogromojn en la urbo, la eŭropaj potencoj ne reagis laŭ la promesoj observigi reformojn en la lando por ke estontaj masakroj de armenoj ne okazu.

* Kategorio Preno de la Otomana Banko en 1896 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La landoj kun prezidenta respublika regformo estas bluaj en la mapo
Prezidenta respubliko (kontraste al parlamenta respubliko) estas respublika regformo kie la registaron estras la prezidento kaj ne bezonas la fidon de la parlamento por ofici. Alimaniere ol en parlamentarismo samaj personoj ne povas esti samtempe membroj de registraro kaj membroj de parlamento. Normale ne ekzistas ofico de ĉefministro; pli malofte ankaŭ ĝi ekzistas kiel en Sud-Koreio kaj en iuj landoj de Afriko sed ankaŭ ĉefministro bezonas fidon de prezidanto kaj ne fidon de parlamento.

Ekzemploj de prezidenta respubliko estas Usono kaj preskaŭ ĉiuj ŝtatoj de latina Ameriko.

Rusio, Francio, Ukrainio kaj iuj landoj en Afriko, antaŭe ankaŭ Finnlando kaj Georgio, havas miksitan parlamentan kaj prezidentan regformon, duonprezidentan sistemon. Ekzemple Sudafriko kaj Botswana havas puran parlamentan sistemon, kion atentas prezidanto: prezidanto estas ankaŭ ĉefo de la registraro kaj ne ekzistas ĉefministro sed prezidanto kaj ministroj bezonas fidon de la parlamento.
La **Al-Azhar-moskeo** (arabe الجامع الأزهر‎, latinliterigo laŭ sistemo DMG *al-Gāmi' al-Azhar*) troviĝas en Kairo (Egiptio). *Al-Mu'izz li-Din Allah*, la kvara kalifo de la fatima kaliflando, komisiis ĝian konstruon por la nove establita ĉefurbo de la regno en 970. La moskea nomo aludas al Fatima bint Muhamad, la plej juna filino de la islama profeto Mohamedo, respektata personaĵo en islamo kiu ricevis la titolon *az-Zahra* ("la brila aŭ brilega"). Temis pri la unua moskeo establita en Kairo, urbo kiu poste gajnis la kromnomon "la Urbo de Mil Minaretoj."

Post ĝia dediĉo en 972 kaj post la enpostenigo de 35 kleruloj en 989, la moskeo malrapide evoluis al la nuna Al-Azhar-Universitato, kiu estas delonge konsiderata la plej eminenta institucio en la islama mondo por la studo de sunaima teologio kaj *ŝario* aŭ islama juro. La universitato, ekde la komenco integrigita ene de la moskeo kiel parto de madraso, estis ŝtatigita kaj oficiale deklarita sendependa universitato en 1961, sekve de la Egiptia Revolucio de 1952.

Dum ĝia historio de pli ol jarmilo, la moskeo estis alterne neglektita kaj alte taksata. Ĉar ĝi estis fondita kiel ŝijaisma, sepimamisma institucio, Saladino kaj la sunaisma Ajubida dinastio kiun li fondis evitadis al-Azhar, proprenante de ĝi la statuson kiel moskeo kaj malagnoskante salajrojn al studentoj kaj instruistoj en la altlernejo. Tiuj movoj renversiĝis en la  mameluka Sultanlando, sub kies regado la moskeo kaj madraso forte ekspansiis kaj renoviĝis. La postaj regantoj de Egiptio montris malsamajn gradojn de cedemo al la moskeo kaj havigis vaste variantajn nivelojn de financa helpo, ambaŭ al la lernejo kaj al la moskeo. Hodiaŭ, al-Azhar restas profunde influa institucio en la egipta socio kiu estas forte aprezata en la sunaisma islama mondo kaj konsideratas simbolo de islama Egiptio.

Notoj
-----

1. ↑  La *moskeo de Amr*, konstruita en la jaro 642 de nia erao, estas la plej malnova moskeo en la nuna teritorio de la urbo Kairo samkiel la plej malnova moskeo en Afriko). Tamen, la Moskeo de Amr, tiel kiel pluraj aliaj en hodiaŭa Kairo, kiuj estas pli malnovaj ol al-Azhar, estis konstruitaj en la urbo Fustat kiu nur multe pli poste iĝis parto de la la moderna urbo Kairo.

* Kategorio Al-Azhar-moskeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 523436
* LCCN: n81107978
* VIAF: 133058085
* ISNI: 0000 0001 1526 527X
* SUDOC: 070035075
 |
**Prenzlauer Berg** [prenclaŭa BERK] estas kvartalo de la urbodistrikto Pankow [PANko:] de Berlino, en la nordoriento de la germania ĉefurbo.

Historio
--------

Inter la jaroj 1920 kaj 2001 temis pri memstara urba distrikto. La domoj de la teritorio konstruiĝis je granda parto inter la jaroj 1889 kaj 1905 - sume 80 procentaĵoj de la nunaj konstruaĵoj ekestis antaŭ la jaro 1949. Dum la Dua Mondmilito la konstruaĵaro kompare al aliaj partoj de Berlino relative malmulte detruiĝis, sed inter la jaroj 1949 kaj 1990, kiam ĝi apartenis al la socialisma ŝtato GDR, forte neglektiĝis kaj tial perdis konstruan kvaliton. Pro tio aparte dum la lasta jardeko de la ŝtato GDR multaj loĝejoj estis oficiale neuzataj, kaj neoficiale loĝiĝis fare de junaj studentoj kaj artistoj, dum ili de la socialismaj urbaj instancoj atendis ricevi oficialan loĝejon. Post la reunuiĝo de Germanio kaj de Berlino iom de tiu studenta kaj artista karaktero de la kvartalo restis.

Juda pasinteco
--------------

Ĝis la Dua Mondmilito la kvartalo ankaŭ estis unu el pluraj urbaj centroj de juda loĝado. Pri tio atestas ekzemple la Sinagogo Rykestraße de Berlino. En juda tombejo de la kvartalo entombiĝis interalie la pentristo Max Liebermann.

|  |  |
| --- | --- |
| strato *Hufelandstraße* | strato *Kastanienallee* |

Vidindaĵoj
----------

* Centro danziger50

* Prenzlauer Berg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Prenzlauer Berg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 534363
* GND: 4194738-1
* LCCN: n92096125
* VIAF: 144854874
* BNF: 135116116
* NKC: ge481618
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Longvosta koelo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kukoloformaj *Cuculiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kukoledoj *Cuculidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Eudynamys* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***E. taitensis*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Eudynamys taitensis****(Sparrman, 1787) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Sinonimoj |
|  |
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Longvosta koelo  |

 |
| v • d • r |

La **Longvosta koelo** (***Eudynamys taitensis***), konata ankaŭ kiel **Koekoeā** en Maori, estas aŭstralazia kaj pacifika specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi troviĝas en Novzelando, kaj migras al insuloj de okcidenta Pacifiko vintre.

La **Longvosta koelo** estas nestoparazito, kiu demetas siajn ovojn en la nestoj de Flavkapulo, Popokoteao aŭ Pipipio. Ties idoj eloviĝas antaŭ tiuj de la gastiganto kaj ili **elnestigas la ovojn** de tiu. La idoj de la Longvosta koelo kapablas imiti la voĉojn de la idoj de siaj gastigantoj.

Aspekto
-------

Temas pri ĉefe **ruĝbruna birdo**, pli malhela en dorso kaj vosto (tre mallonga de kie devenas la nomo) kaj **horizontale striita de malhela bruno** pli regule en la vosto. Subaj partoj estas helaj kun vertikalaj strioj de brunaj punktoj. La okulirizo estas flava kaj kontrasta pro malhela traokula strio.

Referenco
---------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Birdoj |

* BirdLife International 2004. Eudynamys taitensis[*rompita ligilo*].
* 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. 24a Julio 2007.
* Davies, N (2000) *Cuckoos, Cowbirds and Other Cheats* T & A D Poyser, London, ISBN 0-85661-135-2




* Longvosta koelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Longvosta koelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Longvosta koelo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
La Matiaso-kirko en Eischleben La evangelia **Kirko Sankta Matiaso** (germane: *Dorfkirche St. Matthias*) troviĝas en Eischleben, parto de la komunumo Amt Wachsenburg.

Antaŭa kapelo
-------------

En dokumento de la monakejo Fulda el la 796-a jaro menciitis unuafoje la nomo *Eischleben*. La benediktana abatejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo de Erfurto havis posedaĵojn en Eischleben. La benediktanoj estis stariginta kapelon sub la patroneco de Sankta Petro proksime de la enfluo de la rivero *Wipfra* en la riveron Gera. Tiu ĉi kirketo estis spirita centro ĝis la finkonstruo de la nova, pli granda kirko.

Preĝejo
-------

La Sinjoroj de Kranichfeld venigis dokumenton al la monakeja kirko de Ichtershausen en 1317 kaj rezignis en 1326 pri la patronecrajtoj en Eischleben: el tio oni povas facile konkludi pri ekzisto de preĝejo en Eischleben.

La antaŭula konstruaĵo estis el ligno. Cirkaŭ la jaro 1448-a estiĝis alikonstruoj malfruromanikaj. La Tridekjara milito kaŭzis damaĝojn, kaj en 1642 la kirko tute detruitis fare de la batalantoj de Hatzfeld *(Hatzfeldsches Kriegsvolk)*.

En 1744 estis granda alikonstruo kiu donis al la konstruaĵon ĝian nunan aspekton. Post aliaj alikonstruoj la suda vando terenfalis en 1864. Ene troviĝas en la mezo tri bildoj de Jesuo en rektangula kadro (18-a jarcento) kaj duetaĝaj galerioj ĉe tri flankoj. Oriente estas la ambonaltaro, okcidente la orgenfasado (18-a jarcento). La navo havas barelvolbon dufoje interrompitan. La teretaĝo sub la turo havas ebenan plafonon el ligno. En la iama ĥorejo (nuna uzo kiel sakristio) troviĝas murpentraĵoj el la 17-a jarcento kaj romparka niĉo ĉe la eosta vando.

Nur post la Turniĝo la komunumo solene nomitis por Sankta Matiaso, en la jaro 2000-a. En 2003 renovitis la sonorilaro. En 2008 komenciĝis ĝeneralaj restaŭradlaboroj kaj la tuto nove tegmentitis per ardezo. En 2012 la fundamentoj nove kontrolitis kiel ankaŭ la sonorilturo.

Literaturo
----------

Georg Dehio: *Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen*, Deutscher Kunstverlag, 2003, ISBN 3-422-03095-6, p. 243

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Matiaso (Eischleben) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Hejmpaĝo
preposteja preĝejo „Sankta Remigius"
tomboplato de la grafo Friedrich la 1-a de Veldenz
La prepostejo Sankta Remigius estas iama benediktana monaĥejo sur la monto Remigiusberg inter Haschbach ĉe la Remigiusberg kaj en la Theisbergstegen en la distrikto Kusel. Ĝi staris de 1127 ĝis 1526 kaj apartenis al la abatejo St. Remy en Reims. La sola konservata konstruaĵo ekzistas la iama preposteja preĝejo.

Historio
--------

La teritorio ĉirkaŭ Kusel kaj Altenglan (tiam *Cosla*kaj *Gleni*), kiu nomiĝis pli poste Remigiuslando, estis minimume ekde la 9a jarcento posedaĵo de la ĉefepiskopejo Reims. La eksklavo, kiu klerike apartenis al la episkopejo Majenco, estis transdonita al la monaĥejo St. Remy en Reims en la jaro 952. La dokumento de la Germana reĝo Otto la 1-a el la sama jaro konfirmis la posedon de la Remigiuslando kaj la abatejo al la monaĥejo St. Remy.

La propostejo St. Remigius sur la Remigiusberg estis fondita ĉe 1127 fare de monaĥoj de la monaĥejo St. Remy. La plej malnova dokumenta mencio estas dokumento pri la fondado je la 8a de oktobro 1127 fare de la Majenca ĉefepiskopo  Adalberto la 1a-

Vidu ankaŭ
----------

* preposta preĝejo Sankta Remigius
* Michelsburg (Palatinato)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Remigiusberg.de Arkivigite je 2007-10-07 per la retarkivo Wayback Machine
* Rekonstruktionszeichnung von Propstei und Michelsburg Arkivigite je 2013-12-25 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑  „Kusel - Geschichte der Stadt" von Ernst Schworm, Herausgeber: Stadt Kusel

49.5210627.438363Koordinatoj: 49° 31′ 16″ N, 7° 26′ 18″ O (mapo)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Koralbeka grundokukolo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kukoloformaj *Cuculiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kukoledoj *Cuculidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Carpococcyx* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***C. renauldi*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Carpococcyx renauldi****(Oustalet, 1896) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Sinonimoj |
|  |
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Koralbeka grundokukolo  |

 |
| v • d • r |

La **Koralbeka grundokukolo** (***Carpococcyx renauldi***) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon.

maldekstra
Ĝi troviĝas en Tajlando kaj en Hindoĉinio, tio estas en Kamboĝo, Laoso kaj Vjetnamo.
Ĝi estas grizeca kaj havas nigrajn kapon kaj gorĝon. Tie kontrastas unue larĝa ruĝa beko (de tie la specifa nomo) kaj tre kolorita okulo, nome nigra irizo, flaveca okulringo, ruĝa ĉirkaŭokula haŭtaĵo krom suba blua horizontala strio. La kruroj estas ruĝaj kaj la vosto nigreca. Ĝi estas fortikaj kaj per siaj longaj kruroj, ĝi estas adaptitaj al la vivo surgrunde. Il ikuras rapide kaj kontaktas kun pastneroj en densa vegetalaro per laŭta voĉo.

Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj ĝangalaj arbaroj de malaltaj teroj. Kaj en duarangaj kaj en unuarangaj.

* Koralbeka grundokukolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Koralbeka grundokukolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Koralbeka grundokukolo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

Referenco
---------

* BirdLife International 2004. Carpococcyx renauldi.
* 2006 IIUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. 24a Julio 2007.
**Kirko Apoteozo de Sankta Kruco** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Bácsalmás.

Historio
--------

Post dominado de turkoj en la 1720-aj jaroj franciskanoj aranĝis mesojn en provizora preĝloko. La unua mencio pri la preĝejo okazis en 1733. Laŭ alia informo pli nova preĝejo konstruiĝis en 1759, kies longo estis 19 m, larĝo kaj alto po 8 m. La sekva (stabila) preĝejo en la 1770-aj jaroj konstruiĝis, kies longo estis 25 m, larĝo 6 m, turolongo 15 m. Poste precipe germanoj alvenis, tial la preĝejo iĝis malgranda. La nuna preĝejo konstruiĝis en la 1820-aj jaroj. En 1905 ĝi pligrandiĝis, poste kelkfoje renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

La ĉefa skulptaĵo estas pri Sankta Vendelo, la ceteraj estas pri Rita de Cascia, Sankta Georgo kaj pri Sankta Maria. Tiu lasta alvenis el Fatima en 2006.

Kermeso okazas en la 14-an de septembro.

Fontoj
------

* hungare
* hungare[*rompita ligilo*]

* Kategorio Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco (Bácsalmás) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**François-Anastase ADAM DE LA POMMERAYE** (naskiĝis la 1-an de marto 1779, mortis la 16-an de aprilo 1832) estis franca militisto kaj politikisto, deputito de la departemento Calvados.

Biografio
---------

François-Anastase Adam de La Pommeraye pensiiĝis kiel leŭtenanto-kolonelo en 1821, kiam la libera kandidato estis sukcese elektita kiel deputito en la arondismento de Caen (Calvados). Li estis venkita en la sekva parlamenta baloto de la 25-a de februaro 1824, sed reakiris lian seĝon en 1827. Li daŭre sidis en la maldekstra parto de la ĉambro kaj ĉiam lojale balotis kun siaj samideanoj, tamen sen plenumo de tribunparoladoj.

Post la franca revolucio de 1830, li asistis la komisarojn, al kiuj la nova reĝo Ludoviko-Filipo petis akompani Karlon la 10-an en lia ekzilo ĝis Cherbourg.

Malgraŭ reelekto en julio 1831, La Pommeraye viciĝis inter la unuaj viktimoj de la ĥolera epidemio de 1832 en Parizo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Paĝo ĉe la retejo de la Nacia Asembleo de Francio
**Guido FREI**, n. 13-a de januaro 1921 en vilaĝo Ins, kantono Berno, Svisujo, m. 29-a de junio 2010, estis televida-pioniro de svisa ŝtata televido, promocia germanisto kaj historiisto.

Biografio
---------

Ekde 1946 Guido Frei laboris ĉe la ŝtata radiostacio en Zuriko (Svisujo). Ekde 1958 ĝis 1989 li laboris por la ŝtata svisa televido (SF, DRS). Ekde 1958 li estis programa gvidanto de la radiostacio. En jaro 1965 li estis nomumita televidodirektoro. Inter 1974 kaj 1979, li estis ankaŭ programa direktoro de DRS (televido de la germana (D) kaj retia-romanĉa (R) televido de Svisujo (S)), post kiam en 1978 radio kaj televido kuniĝis kaj ricevis po unu regionan direktorecon. La organizo de ŝtata svisa televido kaj radio estas tre komplika kaj oni ofte transformas la organizaĵon.

### Docento en universitato Zuriĥo

Guido Frei estis (ankaŭ en jaroj 1972 ĝis 1975) docento en universitato de Zuriĥo (Zuriko) pri prononco de la germana lingvo por germanistaj studentoj. Li faris ankaŭ ekzercadojn kaj surbendigojn kaj skriban korektadon laŭ "Siebs", la norma libro pri germana prononco. Li diskutis la "puran" kaj "mezuritan" pronocojn pri la germana kaj la svisgermana lingvoj kaj la svisaj dialektoj. La svisa dialekta prononco estas ofte tre malproksima de la bonĝusta germana prononco. Tiutempe la prononco de radiaj kaj televidaj parolantoj estis tre bona, ĉar la svisaj dialektoj ne estis en danĝero, hodiaŭ la radiaj kaj televidaj stacioj devas flegi la svisajn dialektojn. Svisujo havas hodiaŭ multajn lingvojn, en Zuriĥo ĉirkaŭ 150 lingvojn; la svisaj dialektoj kaj la regionaj dialektoj estas en danĝero. La kvalito de la germana lingvo en Svisujo estas bedaŭrinde absolute ne bona. La bonaj svisaj dialektoj mortiĝas, la homoj ne parolas bone la germanan lingvon. Nur la grandaj gazetoj *NZZ* - nova zuriĥa gazeto - kaj la TA - "*Tages-Anzeiger*" (fonetike: "tages-anceiger") flegas la bonan germanan lingvon.

Libroj
------

* Aŭtobiografio en germana lingvo: *Frei, Guido, Fernsehpionier, 1921-2010, In eigener Sache : Rückblenden auf vier Jahrzehnte Radio und Fernsehen DRS /* Zuriĥo (Zuriko) : Eldonejo Orell Füssli, 2006, 224 paĝoj, kun bildoj. ISBN 3-280-06075-3 978-3-280-06075-9
* Siebs, Theodor, *Deutsche Aussprache : reine und gemässigte Hochlautung mit Aussprachewörterbuch / Siebs*; (germana prononco, pura kaj mezurita alta voĉo (prononco), kun prononca vortaro / Siebs, eldonita de Helmut de Boor, Hugo Moser kaj Christian Winkler, 19-a prilabora eldono, Berlino : eldonejo de Gruyter, 1969, IX, 494 paĝoj, kun bildoj, tabeloj, bibliografio, literaturaj dosierujo; nova eldono/ (premo) en septembro 2010: de Helmut de Boor, Hugo Moser, Christian Winkler, Gruyter, Walter de GmbH, Aŭgusto 2007 - libro - IX, 494 paĝoj, ISBN 3110182033 EAN: 9783110182033

Referencoj
----------

* bildo[*rompita ligilo*] - in serĉilo indiku: Guido Frei

Eksteraj ligiloj
----------------

* persoenlich.com nekrologo, germane[*rompita ligilo*]
* internacia fonetika asocio IPA en angla Arkivigite je 2010-05-02 per la retarkivo Wayback Machine
* vilaĝo Ins/BE