recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Sleeping Beauty*** (Dormanta Belulino) estas usona animacia muzika filmo de 1959 produktita de Walt Disney. Ĝi estas bazita sur la rakonto La dormanta belulino de Charles Perrault resp. de fratoj Grimm.

Ĝi estis la 16a animacia longa filmo de Disney, kaj estis elsendita en kinejoj el la 19a de januaro, 1959, fare de Buena Vista Distribution. Tiu estis la lasta adapto fare de Disney de ferakonto dum kelkaj jaroj pro komenca varia kritika ricevo kaj subenspezo pro enirbileta vendado; la studio ne revenis al la ĝenro ĝis post 30 jaroj, post la morto de Walt Disney en 1966, per la publikigo de La marvirineto (1989).

La voĉoj estis de la voĉaktoroj Mary Costa, Eleanor Audley, Verna Felton, Barbara Luddy, Barbara Jo Allen, Bill Shirley, Taylor Holmes, kaj Bill Thompson. 

La filmo estis reĝisorita de Les Clark, Eric Larson, kaj Wolfgang Reitherman, sub superrigardo de Clyde Geronimi, kun aldona rakonto fare de Joe Rinaldi, Winston Hibler, Bill Peet, Ted Sears, Ralph Wright, kaj Milt Banta. La muziko kaj kantoj estis verko de la Graunke Symphony Orchestra sub dirigento George Bruns, kun aranĝoj aŭ adaptoj de pecoj el la baleto de 1890 nome *Spjaŝaja krasavica* de Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij.

Bibliografio
------------

* Barrier, Michael (1999). Hollywood Cartoons: American Animation in Its Golden Age. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-802079-0.
* Gabler, Neal (2006). Walt Disney: The Triumph of the American Imagination. Vintage Books. ISBN 978-0-679-75747-4.
* Koenig, David (1997). Mouse Under Glass: Secrets of Disney Animation & Theme Parks. Bonaventure Press. ISBN 978-0964060517.
* Maltin, Leonard (1987). Of Mice and Magic: A History of American Animated Cartoons. Plume. ISBN 978-0452259935.

Vidu ankaŭ
----------

* Maleficent
**School Rumble** (スクールランブル [sKUl RAmbl/ sukūru ranburu] lit. "Lerneja Vibrosono") estas mangaa serio en semajna gazeto Shonen Magazine, verkata de Kobayashi Jin.

Ĝia animea serio estis elsendata de TV Tokyo.

Ĝi estas pri kioj okazas al altlerneja studento TSUKAMOTO Tenma, ŝiaj amikoj kaj ŝiaj samklasanoj.
Ĝi rakontas gaje kaj amuze okazaĵojn en ĉiutagoj.

Resumo
------

En komenciĝo, ĝi rakontas komedion ke ĉefrolulo HARIMA Kenji celas konfesi sian amon al ĉefrolulino TSUKAMOTO Tenma dum ŝi celas konfesi sian amon al KARASUMA Ohji, dum KARASUMA amas nenion ol kareo.

Ĉirkaŭ 6-a aŭ 7-a volumo de la mangao, la rakonto koncentriĝis alian epizodon inter HARIMA, TSUKAMOTO Yakumo, SAWACHIKA Eri, SUO Mikoto, IMADORI Kyosuke. Alifranke epizodoj pri KARASUMA malofte aperas.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 
* StarChild:School Rumble
* MMV：School Rumble Arkivigite je 2008-06-21 per la retarkivo Wayback Machine
* School Rumble nigakki weekend (onsen(音泉),DJ:Kaori Shimizu,Yukari Fukui,Jin Kobayasi）
|  |  |
| --- | --- |
|   | **Ĉi tiu artikolo pri juĝproceso citas neniun fonton**.

---

Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Decembro 2012)*Bonvolu krei Kategorio:Senfontaj artikoloj pri juĝproceso! |

La sorĉistinaj juĝprocesoj de Salem : desegnaĵo de la 19-a jarcento
**Sorĉistinaj juĝprocesoj en Salem** okazis inter majo kaj oktobro de 1692, en la urbo Salem, Masaĉuseco. La procesoj finiĝis per pendumo de 19 *sorĉistinoj* kaj enprizonigo de pluraj akuzitoj. 

Laŭ efiko de vudu-historioj de la okcident-hindia sklavino (Tituba), kelkaj junulinoj asertis, ke ilin obsedis la diablo kaj ili akuzis tri salem-ajn virinojn pri sorĉistineco (inter ili eĉ Tituba). Je la inspektada premo, Tituba kaj la aliaj akuzitoj false atestis kaj tiel tuta loĝantaro de Masaĉuseco histerie ektimis pri disvastiĝo de la sorĉistinismo. 

Je instigo de la klerikaro, la burĝa magistrato establis eksterordinaran juĝejon en Salem. La tri membroj de la juĝistaro estis Samuel Sewall, John Hathorne kaj William Stoughton. 

La nombro de la akuzitoj daŭre disvastiĝis (oni akuzis eĉ edzinon de la guberniestro William Phips) tiel oni enprizonigis finfine 150 homojn. Je septembro, la histerio kvietiĝis, kaj la publika premo devigis ĉesigi la procesojn, poste akuzis la proceson. 

La guberniestro Phips ĉesigis agadon de la eksterorda juĝistaro kaj liberigis la enprizonigitojn. 

La Ĝenerala Juĝistaro de Massachusetts pli poste kasaciis (senvalidigis) la verdiktojn kaj donis kompenson al familio de la ekzekutitoj.

Eble ergoto estis la kaŭzo de la histerio.
Kastelo Velké Losiny – vido el kastela parko
Memortabulo antaŭ preĝejo de sankta Laŭrenco en Sobotín por honorigi la viktimojn de sorĉistinaj procesoj
Senjorujo Velké Losiny estas malĝoje fama pro **sorĉistinaj procesoj**. En la ĉeĥaj landoj okazis sorĉistinaj procesoj nur loke kaj Losinio kun ties ĉirkaŭaĵo, respektive la tuta regiono de Jeseník, estis unu el tiuj lokoj.

Laŭ lokaj legendoj kaj fontoj la procesoj havis komencon en Losinio ĉe unu malriĉa virino, al kiu malsaniĝis bovino kaj ne donis lakton. Spickolektantino konsilis al ŝi, ke la bovino devas manĝi ŝanĝitan hostion, do la virino iris en preĝejon en Sobotín kaj post komunio ŝi elkraĉis la akceptitan hostion per ŝanĝita hostio en preparitan tason; dum tio vidis ŝin messervanto, kiu tuj malkaŝis tion al pastro. La pastro ordonis al la virino pentofaron (preĝon) kaj tralasis ŝin, sed tio ne finiĝis per tio. Baldaŭ estis tiu kamparanino komune kun pluaj virinoj akuzita pro sorĉado kaj al la senjorujo en Velké Losiny estis invitita el Olomouc Jindřich Boblig, kiu komencis "ĉasi sorĉistinojn" en ĝusta vorto de senco.

Posedaĵo de la kondamnitoj memkompreneble falis al inkviziciistoj, do la intereso de Boblig turniĝis direkte al tiuj, kiuj proprumis lanojn aŭ aliajn nemoveblaĵojn (ekzemple paperfarejon). La plej konata viktimo de tiuj ĉi justicaj murdoj fariĝis pastro Kryštof Alois Lautner. La procesoj okazis en la jaroj 1678–1696 kaj per la vivo pagis en ili proksimume 100 personoj. Estis pri tio verkita libro (*Martelo je sorĉistinoj*) kaj filmita filmo *Kladivo na čarodějnice*. Interesaĵo estas, ke en la filmo kiel torturiga instrumento aperas seĝo plena de najloj, sed per kiu oni neniam en la ĉeĥa teritorio torturis. La filmistoj elpensis la rekviziton kaj poste ili lasis ĝin en la kastelo en Velké Losiny, kie ĝi troviĝas ĝis nun, sed ĝi estas nenie ekspoziciata.

Literaturo
----------

* Spurný, František.  (2000) *Šumperský farář a děkan Kryštof Alois Lautner, oběť čarodějnických inkvizičních procesů*. Šumperk: Městský úřad Šumperk ; Římskokatolická farnost Šumperku, p. 64.
* Neubauerová, Michaela.  (2010) *Zpráva o nevíře / raport o niewierze / Die Nachricht vom Unglaube*. Šumperk: Jeseníky – Sdružení cestovního ruchu, p. 172. ISBN 978-80-904386-1-3.
* ŠINDELÁŘ, Bedřich: *Hon na čarodějnice: západní a střední Evropa v 16.-17. století*. Praha 1986.
**Slobodan MILOŜEVIĈ** (naskita la 29-an de aŭgusto 1941 en Poĵarevac, Jugoslavio, mortinta la 11-an de marto 2006 en Hago) estis serba politikisto kaj militkrimulo. Miloŝevic estis ekde 1987 politika gvidanto de Serbio, post 1989 kiel prezidento. Dum lia regado rapidigis disfalon de Jugoslavio kaj antaŭhelpis komencon de militoj kontraŭ iamaj kunŝtatoj de Jugoslavio. Li estis ekde 1997 ĝis 2000 prezidanto de la Federacia Respubliko Jugoslavio.

Li devenis el montenegra familio kaj en aĝo de 18 jam aliĝis al la Asocio de Jugoslavaj Komunistoj. En 1964 li diplomiĝis pri juro en la Beograda Universitato kaj komencis komercan karieron. Li estis ĉefdirektoro de ŝtata energioindustria entrepreno "Tehnogaz", poste prezidanto de la Beograda Kuna Banko. En 1984 li iĝis gvidanto de la komunista organizo de Beogrado.

Li baldaŭ ekpopulariĝis – li rekte alparolis la popolon – kaj elpremis en 1987 Ivan Stambolić el la gvidpotenco. Li postulis retiron de aŭtonomeco de Vojvodino kaj Kosovo, dume apogis la ŝtatan ekonomian apogpolitikon.

En 1990 li forpenis grandan parton de aŭtonomeco de Kosovo kaj Vojvodino, kontraŭis la federacian ŝtatoformon proponitan de Kroatio kaj Slovenio. Lia politiko ekigis kontraŭserbajn movadojn dise en Jugoslavio. Inter 1992 kaj 1995 li apogis serbajn banditojn, krimulojn [*mankas fonto*] kontraŭ la novaj sendependaj ŝtatoj de iama Jugoslavio. Novembre de 1995 li estis altrudita je paco. Pro la similaj konfliktoj kun la albanoj en 1998, la internacia komunumo gvide de Usono ekbombardis Serbion en 1999 kaj altrudis denove al paco.

La jugoslava registaro arestis lin – pro internacia premo – kaj en 2001 transdonis lin al la Internacia Krima Kortumo (IKK) en Hago. Li mortis tie, en prizono (2006) sen fina decido, prijuĝo de sia agado.

  

* Slobodan Miloŝeviĉ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Slobodan Miloŝeviĉ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Slobodan Miloŝeviĉ en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 83996
* GND: 119112108
* LCCN: n88221123
* VIAF: 76357572
* ISNI: 0000 0001 2140 1346
* LIBRIS: 241365
* SUDOC: 030252121
* BNF: 12170840h
* NKC: jn20010525080
* BNE: XX1502590
 |
La **sieĝoturoj** konsistis el transportebla tureca skafaldo el ligno, kun formo de alta prismo aŭ piramidtrunko, kiuj estis uzataj en la Antikva Epoko kaj en la Mezepoko por lukti kaj ataki la muregojn de la malamiko, atingante ties alton. Se ties alproksimigo sukcesis, ili permesis aliri al la interno pli facile ol la atakskalo por ke soldatoj povu konkeri ĝin. Kiel ĉe ĉiuj mezepokaj sieĝarmoj, ankaŭ la turo eksmodiĝis pro la ĝeneraligo de la uzado de la kanono el la 15a jarcento.

La baza modelo estas turo kun kvadrata bazo de kelkaj etaĝoj, unuiĝintaj inter si per ŝtuparo ĉu interna aŭ malantaŭa, du aŭ tri metrojn pli alta ol la superotaj muregoj kaj kun levoponto en ties supra parto tra kiu oni atingu la krenelojn de la atakata murego. Kutime ene de la turo iris arkistoj kuj pafis kontraŭ la defendantoj. Por ebligi la movon, la turo disponis el kvar grandaj radoj. Dekomence ĝi estis movita de oksoj aŭ ĉevaloj, sed pli proksime de la celo la animala forto estis anstataŭita per la pelado fare de nombraj homboj en ties malantaŭa parto.

Bildaro
-------

* Basreliefo el Asirio kiu reprezentas la uzadon de sieĝoturo.
* Moderna gravuraĵo kiu reprezentas la uzadon de sieĝoturo.
* Same.
Stratangulo de Sos del Rey Católico
**Sos del Rey Católico** (en aragona *Sos d'o Rei Catolico*) (Sos de la Katolika Reĝo) estas la plej norda municipo de la komarko de Cinco Villas, situa nordokcidente de la provinco de Zaragozo, regiono de Aragono, (Hispanio). La municipo estas komponita de kvin setlejoj nome Sos del Rey Católico, Barués, Campo Real, Mamillas kaj Sofuentes. El Real estis mezepoka vilaĝo, kiu situis proksime de la nuna vilaĝo Campo Real, kiu apartenas al municipo Sos del Rey Católico. Vico kaj Ceñito estas jam neloĝataj lokoj en la municipo Sos del Rey Católico.

Historio
--------

Dum la Mezepoko pro ties situo sur altaĵo ĝi estis fortikaĵo grava por la Reconquista kaj poste pro ties situo en la landlimo kun araboj.

En 1044 estis aneksiigita de Ramiro la 1-a al la Regno de Aragono.

En 1452, dum la Milito de Navaro la reĝino Isabel la 1-a de Kastilio translokiĝis al la tiame nomita nur "Sos", kie ŝi naskis la infanton Fernando, kiu poste iĝos Fernando la Katolika. Tiu nasko aldonis la finaĵon de "del Rey Católico" al la nomo de la vilaĝo.

En 1711 ĝi estis nomumita ĉefurbo de la komarko *Cinco Villas*.

La historia vilaĝo estas bone konservita kaj deklarita Historia kaj Arta Setleĵo el 1968. La bonega konservado de la domaro kaj strataro interesigas la promenadon kaj vizitadon de ĉefe la muregojn, preĝejojn, Placon kaj Palacon de Sada, kie naskiĝis la estonta reĝo Fernando la Katolika en 1452.

Vidindaĵoj
----------

* Ermitejo Serún

Vidu ankaŭ
----------

* Filmo *La vaquilla*

Notoj
-----

1. ↑  Alberto, Rosa kaj Javier, Sos del Rey Católico
Enfluo de la rivero en Bad Blankenburg. La rivero **Schwarza** estas maldekstra alfluanto de Saale en Turingio kun longo de 53 km. Portas la nomon de la valo kiun trafluas Schwarza la fervojlinio Schwarzatalbahn inter Rottenbach kaj Katzhütte.

Detaloj
-------

Ĝia fonto estas en la Turingia Arbaro, proksime de Neuhaus am Rennweg. Ĝi fluas en la Saale en Rudolstadt. Aliaj urboj sur la Schwarza estas Schwarzburg kaj Bad Blankenburg. 

Ĝi havas 50 alfluantojn, el kiuj plej grandas Lichte, Sorbitz, Werre kaj Rinne. Ĝia nomo, kun la signifo *nigra rivero*, venas de ĝia malhela koloro en ĝia supra kurso kaj la densa arbaro, kiuj origine ombris la mallarĝan valon. Tia etoso iomete perdiĝis post la konstruo de trakondukanta ŝoseo.

La Schwarza-valo (germane: *Schwarzatal*) estas paralela al la akso de la Schwarzburg-montoselo disiganta la Turingian Arbaron nordorienten, de la Turingia Altebenaĵo sudorienten.  Tiu montoselo kreitis per la kolizio inter Laurentia kaj Gondvano antaŭ proksimume 350 milionoj da jaroj. Ĝia roko estas metamorfa, kun kerno de ordovcio kaj plejparte el kvarcito. La rivero estas geologie nekutima pro la granda kvanto da eroziaj vorticoj (germane: *Kolk*) en sia pli malalta kurso.

Oro
---

Ĉi tiu rivero estas la plej riĉa je oro en Germanio, kaj ĝia valo estis konata por siaj demetaĵoj de lavfiltra oro ekde la 12-a jarcento. En 1442, la rajtoj al la ortrovejoj de la Schwarza valo estis konceditaj al la grafoj de Kastelo Schwarzburg. Amatoraj ministoj daŭre trovas orbulojn en la Schwarza ankoraŭ de tempo al tempo en niaj tagoj!

Notoj
-----

1. ↑   Kp la figuron 2.5 en la 2-a ĉapitro de Stefan Senitz, Untersuchung kurzperiodischer Schwankungen des Grundwasserspiegels, Universität Jena.

Literaturo
----------

Horst H. Müller (eld.): *Reisehandbuch Thüringer Wald und Randgebiete*, Tourist Verlag, Berlin und Leipzig 1977, ISBN 3-350-00263-3, p. 800.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schwarza (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri geologiaĵoj en la regiono.
* Komenco de la orserĉado en la Schwarza-valo.
* Hodiaŭaj ofertoj trovi orerojn.
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri biologio. Por aliaj signifoj vidu la artikolon Sifono.
Marheliko de la familio de la *Volutidae* (*Cymbiola magnifica*). La sifono estas bone videbla.
En besta anatomio, **sifono** estas tubforma mekanike moviĝebla organo ĉe iuj bestoj (ĉefe moluskoj, larvoj de moskitoj kaj tunikuloj), kies ĉefa funkcio estas la enpreno aŭ elĵeto de fluidaĵoj, kiel marakvo aŭ surfaca aero, al aŭ el la interno de la bestokorpo.

La funkcio de sifonoj diferencas laŭ la vivmaniero de la besto.
Ĉe la kapopieduloj sifonoj situas inter la kapo kaj la korpo kaj helpas la moviĝon per enpreno kaj elĵeto de akvo kaŭzitaj de kuntiriĝoj de la mantelo. Tiuj bestoj povas orientigi siajn sifonojn diversdirekten por ŝanĝi sian moviĝdirekton..
La sifono de polpo funkcias laŭ la sama skemo kiel reakcia motoro de aviadilo.

Iuj maraj gastropodoj, kiel tiuj de la familio de la *Conidae*, uzas sifonon kovritan de kemiaj ricevantoj, kiujn ili elmetas el sia konko por analizi substancojn en la ĉirkaŭa maro kaj tiel trovi eventualajn predaĵojn.

Dolĉakva heliko (*Pomacea canaliculata*) uzanta sifonon por spiri surfacan aeron
Marhelikoj kaj moskitaj larvoj uzas sifonon por ebligi spiradon de surfaca aero kiam la besto restas subakve.

La *Panopea abrupta* duvalva mara molusko, kiu vivas en la submaraj sabloj ĉe la nordorientaj marbordoj de la Pacifiko, posedas sifonon, kiu povas atingi longecon de unu metro.

En planta anatomio, **sifono** estas, aparte pri fungoj kaj algoj, granda ĉelo, ofte tubforma, multanuklea, sensepta.

Referencoj
----------

1. ↑  angleJ.L. Sumich et J.F. Morrissey, *Introduction to the Biology of Marine Life*, *Jones & Bartlett Publishers*, 2004, ISBN 9780763733131, p. 308, partoj legeblaj interrete ĉe Google Books
2. ↑  angleDianne Watters et John Pearn, *Toxins and Targets*, Taylor & Francis, 1992, ISBN 3718651947, 9783718651948, 199 pp, p 20, partoj legeblaj interrete ĉe Google Books
3. ↑   Vd en NPIV

* Kategorio Sifono (biologio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sotalbo**, ankaŭ Sotalvo, [soTALbo] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo *Sotalbo* estas komprenebla etimologie kiel Blanka Arbaro.

Sotalbo en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.
Preĝejo de Sotalvo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Riatas, Bandadas, Palacio kaj Sotalbo (tiuj du lastaj en la foto de la tabelo); ĝi okupas totalan areon de 90,46 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 230 loĝantojn. Ĝi perdis 530 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 34 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Solosancho, Padiernos, Niharra, Mironcillo, Mengamuñoz, La Hija de Dios, Riofrío, San Juan de la Nava, Cepeda la Mora, Navalacruz, San Juan del Molinillo kaj Navalmoral de la Sierra. Tra la teritorio fluas la rivero Picuezo. La altitudo gamas inter 2158 m sude (Pico Zapatero), en la Montaro Paramera, kaj 1090 m borde de la rivero Adaja.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, muelejoj, banejoj, apudaj arkeologiejoj).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762401
* VIAF: 316735625
 |
Scenejo de Pola Teatro en Bielsko-Biała.
Scenejo de *War Memorial Opera House* en San Francisco.
**Scenejo** estas parto de teatrejo, kie la aktoroj ludas antaŭ la publiko, en pli vasta senco loko de agado (scenejo de katastrofo, krimo, ĉampionado ktp.). La teatra scenejo estas metafore nomata *tabuloj, kiuj reprezentas la mondon* (suriri la tabulojn = fariĝi aktoro).

**Rotacia scenejo** havas formon de ronda platformo, kiu povas lante rotacii kaj tiel relative rapide ŝanĝi kulisojn. Sur ĉiu sektoro de la cirklo estas preparitaj aliaj kulisoj (ekzemple kuirejo, dormoĉambro), do la du scenejoj povas plurfoje alterni sen neceso munti kaj malmunti la kulisojn.

Grava parto de la teatra scenejo estas **lifta platformo** kaj **lift-podio** moviĝantaj en **lift-platformaj truoj**. Ili ebligas aŭ levi parton de la scenejo (ekz. por imiti ŝtuparon supren) aŭ mallevi parton de la scenejo (ŝtuparo kelen) aŭ malaperigi rapide la aktoron, kvazaŭ lin englutus la tero.

Sur la scenejo estas dekoracioj, kies plej grava parto estas kulisoj. Ili donas iluzion de medio, ekzemple de strato, ĉambro, arbaro k.s. laŭ bezono de la rakontata historieto.

La prosceno estas la rando de la scenejo, trans kiu oni iras al la orkestro.

Laŭ Francisko Azorín **scenejo** (kaj ankaŭ *sceno* alternative) estas *Loko, kie ludas aktoroj.* Li indikas etimologion el la greka *skene* (kovraĵo) kaj de tie la latina *scena*. Kaj li aldonas la terminojn *prosceno* aŭ *proscenejo*, por antaŭscenejo; *episceno* aŭ *episcenejo*, por surscenejo; *postsceno* aŭ *postscenejo*, por malantaŭscenejo; *scenografio*, por arto ornami, dekoracii la scenon.

Vidu ankaŭ
----------

* Cirko
* Scenaro
* Spektaklejo
* Teatro

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 181.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Scenejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Scenejo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Schafisheim** (prononcu *ŝafishajm*) estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2685 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Schafisheim situas ĉe la okcidenta flanko de la ebenaĵo de la suba rivero Aabach. En okcidento la komunumon limas la monto *Lotten*, kiu estas la norda fino de la montetoĉeno, kiu disigas la Wyna-Valon de la valo Seetal. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Schafisheim mem la kvartalo Talhard, kaj la vilaĝetoj Bettental kaj Heuelmühle.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,33 km², de kiuj 2,60 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,32 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 581 m s.m. sur la kulmino de la monto *Mertlenberg*, dum la plej malalta punkto troviĝas je alteco de 388 m s.m. en la arbaro *Länzertwald* ĉe la norda komunumolimo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Schafisheim limas en nordo al Rupperswil, en oriento al Staufen, en sudoriento al Seon, en sudokcidento al Gränichen kaj en okcidento al Hunzenschwil.

Trafiko
-------

La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per tri buslinioj de Lencburgo al Bettwil, Rupperswil kaj Teufenthal.
Rekte norde de la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Berno kaj troviĝas la alveturejo Araŭo-Okcidento al la svisa aŭtovojo A1.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Schafisheim datiĝas el la jaro 1261 kiel *Scafusa*.

En mezepoko en Schafisheim une regis la Grafoj de Lencburgo, ek de 1173 ka Kiburgoj, kaj fine ek de 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj. La malalta jurisdikcio apartenis unue al la Monaĥejo Murbach kaj transiris en la 13-a jarcento al la Senjoroj de Baldegg. Post la detruo de la Kastelo Baldegg dum la Batalo de Sempach en la jaro 1386, la Senjoroj de Baldegg konstruis en Schafisheim la Kastelon Schafisheim.

En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Schafisheim ek de tiam apartenis al la Berna Argovio. La Senjoroj de Baldegg vendis en la jaro 1482 la kastelon kaj malaltan jurisdikcion al la Senjoroj de Hallwyl, kiu povis pere de rajtointerŝanĝo kun la Senjoroj de Rupperswil aldone fortigi sian pozicion en Schafisheim.

Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Schafisheim fariĝis komunumo de la distrikto Lencburgo en la nove fondita Kantono Argovio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schafisheim en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Schafisheim
* Schafisheim en la Historia Leksikono de Svislando

  


| Distrikto Lencburgo |
| --- |
|  |  |
| Ammerswil - Boniswil - Brunegg - Dintikon - Egliswil - Fahrwangen - Hallwil - Hendschiken - Holderbank - Hunzenschwil - **Lencburgo** - Meisterschwanden - Möriken-Wildegg - Niederlenz - Othmarsingen - Rupperswil - Schafisheim - Seengen - Seon - Staufen |
La **Schafkopf** estas  616,8 m (super marnivelo) alta monto en la Palatinata Arbaro. Trans la monto iras la limon inter la komunumoj  Maikammer kaj Sankt Martin en la rejnlando palatinata distrikto Südliche Weinstraße. 

La limo inter ambaŭ komunumo iras trans la pinto de la monto. Der Schafkopf formas kun la Rotsohlberg (alteco 607,1 m) kaj la Morschenberg (*Platte*; alteco 608,3 m) altaĵĉeno je la orienta rando de la Palatinata Arbaro. La altaĵĉeno limas je nordoriento inter la Kalmit kaj Rotsohlberg al la montara pasejo Hüttenhohl (alteco 476,9 m), je la nordo al la pasejo Totenkopf ( alteco 513,7 m) kaj je sudokcidento, trans rschenberg, al la pasejo Lolosruhe (alteco 573,8 m).

Sur la sudorienta deklivo de la Schafkopf fontas la Kropsbach kaj orientsudoriente la alfluanteto Hüttenbach. Al sudsudoriento la teritorio malaltiĝas al la rivereto Triefenbach kaj al okcidento al la rivereeto Argenbach.

Vidu ankaŭ
----------

* listo de montoj en Rejnlando-Palatinato

Referencoj
----------

1. ↑  LANIS: *Topographische Karte.*
Schanfigg rigardo orienten al direkto de Castiel
**Schanfigg** (prononcu *ŝanfig*, en la germana kaj alemana lingvoj ĉiam uzata kun neŭtra artikolo **das Schanfig** respektive alemane **s' Schanfig**) estas valo kaj historia regiono en Kantono Grizono en Svislando.

Geografio
---------

Schanfigg kongruas kun la valo de la rivero Plessur sen la teritorio de la urbo Koiro (kelkaj ankaŭ konsideras Koiron parto de Schanfigg, tio tamen ne estas korekta, ĉar Koiro memkompreneble apartenas al la Koira Rejnvalo). Ĝi konsitas el la komunumaro Schanfigg kaj la sudorienta parto de la komunumaro Churwalden, kaj kovras do grandan parton de la teritorio de la distrikto Plessur.

Historie Schanfigg estis dividita en la du partojn, nome Interna Schanfigg, tio estas la hodiaŭaj komunumoj Arosa kaj Langwies, la fontregionde de la rivero Plessur, kiu tie fluas de sudo al nordo, kaj Ekstera Schanfigg, la cetera valo, post la kurbiĝo de Plessur okcidenten. Krom Molinis la kernvilaĝoj en la valo situas supre sur montaj terasoj, ĉar la rivero en la valo estas tre sovaĝa ofte inundas kaj ofte okazas rokfaloj kaj ŝlimlavangoj.

Trafiko
-------

En la jaro 1877 oni komencis la konsturadon de veturebla vojo al Schanfigg. La plej supra parto de Langwies al Arosa estis inaŭgurita en la jaro 1891. Tio estis la komenciĝo de la turisma evoluo de la regiono. Sekvis la fervojo de Koiro al Aroso, kiu estis inaŭgurita en 1914.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Schanfigg datiĝas el la jaro 765 kiel *in Scanavico* (en kopio de la testamento de Telo). Ĝia historia romanĉlingva nomo ests *Scanvetg*.
La setlado de la valo okazis flanke de Koiro en mezepoko fare de retoromanoj. Oni trovis ankaŭ spurojn de prahistoriaj setlejoj kaj de romianoj, kiuj pruvis, ke dum prahistoria kaj romia tempo vojo kondukis de Koiro tra la valo tra la Strela-Pasejo al Davos. Apud Castiel estis trovita setlejo el romia epoko kun urbomuro. Ek de la 14-a jarcento de la orienta flanko almigris valzoj, kaj la loĝantaro de la valo iom post iom germaniĝis.

Ĝis 1338 la Senjoroj de Vaz estis la mastroj de la valo. Poste la Grafoj de Werdenberg kaj ek de 1363 la Grafoj de Togenburgo. En la jaro 1436 la vilaĝoj de la Ekstera Schanfigg aliĝis kiel tribunalkomunumo Sankt Peter al la Dektribunala Federacio. Ek de 1479 la landa suvereneco apartenis al Aŭstrio. De la jaroj 1530 ĝis 1635 reformacio la vilaĝoj de la valo iom post iom aliĝis al la reformacio. Dum Ekstera Schanfigg dum mezepoko plej parte estis feŭdo de ŝanĝantaj Senjoroj, Langwies en Interna Schanfigg estis libera tribunalkomunumo, dum Arosa, al kiu ĝis la konstruo de la vojo en la 19-a jarcento ne ekzistis trairebla konekto al la cetera valo, apartenis al Davos. En la jaro 1652 la civitanoj de valo sin liberaĉetis de Austrio kaj en la jaro 1657 ankaŭ de la episkopejo de Koiro.

Referencoj
----------

1. ↑  Fonto: *Jürg Simonett*: *Schanfigg* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-12-01)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schanfigg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Schanfigg en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale
**Sigalit Ethel LANDAU** (en hebrea: סיגלית לנדאו‎; 1969) estas israela skulptisto, kaj artisto de video kaj instal-arto.

Ŝi naskiĝis en Jerusalemo kaj pasigis kelkajn jarojn en Usono kaj en Britio. 

"DeadSee", Israela Muzeo.
Landau estas multfaka artistino kies laboro inkludas desegnojn, skulptaĵojn, videon kaj "performance", foje memstara kaj foje formante kompletajn mediojn. Ŝiaj kompleksaj laboroj temas pri sociaj, historiaj, politikaj, kaj ekologiaj aferoj, inkludante temojn kiel senhejmeco, ekzilo, kaj la rilatoj inter viktimo kaj viktimiganto kaj inter kresko kaj malkresko. Ĉar multo de ŝia laboro temas pri la homa kondiĉo, la homa korpo (ofte ŝis propra korpo) ludas gravan rolon en ŝia verkaro. Uzante salon, sukeron, paperon kaj intencitaj objektoj, Landau kreas grand-skalajn surlokajn instalaĵojn, kiuj totale ŝangas la spacojn en kiuj ŝi laboras. 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 708290
* GND: 124649009
* LCCN: nr2001022057
* VIAF: 209055420
* ISNI: 0000 0003 7498 5263
* SUDOC: 123789079
* BNF: 16595690c
* ULAN: 500329690
* MBA: f5fabe60-01e6-48c8-bd33-64e95626f8a8
* RKD: 271965
* BNE: XX5550280
 |
**Sotillo de la Ribera** [soTIljo delariBEra] estas vilaĝo kaj municipo, kodo-369, en la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero. La loknomo *Sotillo de la Ribera* estas komprenebla kiel *Arbareto de la Rivero*.

Geografio
---------

Urbodomo.
Preĝejo.
Ĝi troviĝas proksime de Roa kaj de Aranda de Duero. Havas areon de 42,460 km² kun 469 loĝantoj (2021).

La municipo enhavas ankaŭ la submunicipon Pinillos de Esgueva.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.

### Tranoktado

Eblas tranokti en kampara Domo "Durmión"  Arkivigite je 2008-12-12 per la retarkivo Wayback Machine

### Artistoj de la vilaĝo

* Santiago Izquierdo - pentristo de "Tierra Castellana"
* Pascual Izquierdo - verkisto
* Amancio Calvo Anton - skulptisto ŝtone kaj ligne

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ribera de Duero

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----

Bildoj
------

* Pinillos de EsguevaPinillos de Esgueva
* Preĝejo de Pinillos de EsguevaPreĝejo de Pinillos de Esgueva


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 269329
* VIAF: 316733864
 |
Konstruaĵo de la Ljubljana Universitato
**Slovena literaturo** estas la literaturo verkita en slovena lingvo. Ĝi ampleksiĝas al ĉiuj literaturaj ĝenroj el kiuj historie la slovena historia fikcio estas la plej disvastigita ĝenro de fikcio. La romantisma eposa poezio de la 19-a jarcento verkita de la elstara figuro de la slovena literatura kanono, nome France Prešeren, inspiris praktike la tutan slovenan literaturon.

La literaturo ludis gravan rolon en la disvolvigo kaj konservado de la la identeco de Slovenio ĉar la slovena nacio ne havis sian propran ŝtaton ĝis 1991 post la Respubliko Slovenio aperis el la dissolvo de Jugoslavio. Poezio, rakonta prozo, teatro, eseo, kaj kritiko tenis la slovenajn lingvon kaj kulturon vivaj, kio ebligis - en vortoj de Anton Slodnjak - ke la slovenoj iĝu reala nacio, partikulare dum foresto de "masklaj" atributoj kiel la politikaj povo kaj aŭtoritato.

Aliaj gravaj slovenaj verkistoj estas jenaj: Gustav Januš, Martin Kojc, Ferenc Sbüll, Erna Starovasnik, Jožef Stefan, Aleš Šteger, Vinko Ošlak, Janko Prunk kaj Damjan Vahen.

Historio
--------

France Prešeren (1800-1849).
La unua libro en la slovena estis presita de la protestanta reformisto Primož Trubar (1508-1586). Vere estis du libroj, *Catechismus* (katekismo) kaj *Abecedarium*, kiu estis eldonita en 1550 en Tübingen, Germanio.

La verkistoj konsiderataj kiel la plej gravaj de la slovena lingvo estis la poeto France Prešeren (1800-1849) kaj la prozisto Ivan Cankar (1876-1918). De la unua ekzistas monumento en la urbocentro de Ljubljano, kontraŭ la **Tromostovje** (en la slovena, la *triobla ponto*), verko de Jože Plečnik (1872-1957), la plej fama slovena arkitekto, kiu laboris en Prago, Vieno kaj Beogrado. La literaturo ĉiam havis gravan signifon por la slovena popolo, kiu postvivis multnombrajn invadojn, okupadojn kaj koloniigojn ĝis sia sendependiĝo en 1991. Slovenio estas unu el la eŭropaj landoj kie la loĝantaro plej legas librojn kaj eldonas ĉirkaŭ 4000 libroj jare.

Inter ĝiaj verkistoj indas mencii Anton Tomaž Linhart (1756-1795), Matija Čop (1797 - 1835), unua natursciencisto Fran Govekar Anton Aškerc (1856 - 1912), Josip Jurčič (1844 - 1881), Fran Saleški Finžgar (1871-1962), Oton Župančič (1878-1949), France Bevk (1890-1970), Vladimir Bartol (1903-1967), Edvard Kocbek (1904-1981), Srečko Kosovel (1904-1926), Ciril Kosmač (1910-1980), Boris Pahor (1913-), Alojz Rebula (1924-), Drago Jančar (1948-), Aleš Debeljak (1961-) aŭ la konata filozofo Slavoj Žižek (1949-).

Notoj
-----

1. 1 2   Daskalova, Krassimira (2008). Aspasia: The International Yearbook of Central, Eastern, and Southeastern European Women's and Gender History. New Milford, CT: Berghahn Books. p. 31. ISBN 9781845456344.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724149
* LCCN: sh85123528
* BNF: 11995243r
* NKC: ph125686
 |
Centro de Slunj
Fortikaĵo de Slunj
**Slunj,** hungare **Szluin** estas urbo en Kroatio.

Bazaj informoj
--------------

* Areo de la municipo: 393 km²
* Supermara alteco: 258 m
* Loĝantaro en la municipo: 6 090, en la urbo: 1770
* Poŝtkodo: 47 240
* Telefonprefikso: 47
* Aŭtokodo: KA

Situo
-----

Slunj situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo Zagrebo-suda Kroatio. Karlovac troviĝas 50, Plitvice 30 km-ojn.

Miljevac estas vilaĝeto en la municipo Slunj.

Historio
--------

La unua skriba mencio pri la loko devenis el la 12-a jarcento, pri la fortikaĵo el 1406. Inter 1561-1716 la turkoj ne povis okupi la fortikaĵon, sed detruis la apudan abatejon en 1578. Post la sieĝoj Slunj apartenis al limgarda zono. Inter 1809-1813 la francoj havis la urbeton. En 1910 loĝis en Slunj 2 172 da homoj, (1 521 kroatoj, 627 serboj. Ĝis Traktato de Trianon Slunj apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Modrus-Fiume, kie distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.

Vidindaĵoj
----------

* ruinoj de la fortikaĵo
* akvofaloj kaj akvomuelejoj

Ĝemelurbo
---------

* Italio Castel San Giovanni, Italio
Koordinatoj: 50° 13′ 43″ N 17° 02′ 01″ O﻿ / ﻿50.22861 °N, 17.03361 °O﻿ / 50.22861; 17.03361 (mapo)

Riĥleba montaro -vido el monto Smrk al montaro Hrubý Jeseník

**Smrk** (1127 m.s.m; germane: *Fichtlich*, pollingve: *Smrek*, esperante: *Piceo*) estas la plej alta monto en Riĥleba montaro troviĝanta 5 km nordokcidente de selo Ramzová. La propra pinto estas arbarkovrita de piceo, troviĝas ĉi tie pintejo Malení kun tipa torfeja vegetaĵo, kiu estas protektata kiel naturmemorindaĵo. Proksime de la pinto troviĝas historia trilanda punkto de Moravio, Silezio kaj Pollando (Klodsko). Apud la trilanda punkto troviĝas savtegmentejo kun benkoj kaj disvojiĝo de turismaj markoj.

Alveno
------

Al Smrk estas plej bona alveno el selo Ramzová kaj Petříkov sur loka ruĝa ruĝa turisma marko loka marko, kondukanta trans la pinto al disvojiĝo Smrk dislimejo (5 km), aŭ sur malpli kruda blua blua turisma marko marko (6 km). Plua ebleco estas flava flava turisma marko marko el Horní Lipová trans Lví hora (8 km).
Snikerdudloj
**Snikerdudlo** (angle *snickerdoodle*) estas speco de biskvito el faruno, butero aŭ oleo, sukero kaj cinamo, kun aldono de kalia bitartrato kaj natria bikarbonato. Kelkfoje oni aldonas ankaŭ ovojn. En modernaj receptoj anstataŭ kalia bitartrato kaj natria bikarbonato kutime uziĝas bakpulvoro .

Temas pri facile fareblaj biskvitoj, kiuj bone konserviĝas dum pluraj tagoj. Ili karakteriziĝas per la fendeca kovraĵo kaj povas esti aŭ molaj, aŭ krakaj laŭ la plaĉo kaj fornotempo. La bakotaj masbuloj povas esti premitaj kaj dekoraciitaj per forko por havi pli fajnajn kaj krakrajn biskvitojn, aŭ povas resti bulecaj por havi pli dikajn kaj molajn biskvitojn. Ekzistas multaj variaĵoj de tiu ĉi malnova recepto.

Etimologio
----------

Ekzistas multaj proponoj kaj teorioj pri la origino de ĝia nomo kiu eble estas ĝermandevena (*Schneckennudeln*) aŭ eĉ simpla anekdoto (heroo de komencoj de la 20a jarcento nomata *Snickerdoodle*), aŭ eĉ tradicio de la usona regiono Nov-Anglio kiu konsistis el doni amuzajn nomojn al biskvitoj.
**Sobradiel** [sobraDJEL] estas municipo de Hispanio, en la plej sudorienta parto de la komarko *Ribera Alta del Ebro* kies ĉefurbo estas Alagón, en la nordocentro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Sobradiel estas municipa teritorio en la plej sudorienta parto de la komarko *Ribera Alta del Ebro*, kie ĝi okupas teritorion oriente de La Joyosa kaj ĉe meandroj de la rivero Ebro, sur la suda (dekstra) bordo. La rivero Ebro suferas fortan osciladon inter malaltaj kaj altaj niveloj kiam okazas pluvsezono foje koincide kun degelado; tio rezultas en inundoj. 

La loĝloko Sobradiel mem estas je 20 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 215 msm. La loĝloko estas tute apude de la Aŭtovojo *Vasco-Aragonesa* (AP-68) kaj la Aŭtoŝoseo *Autovía del Ebro* (A-68) kiuj konektas inter tute apuda Alagón oriente, Gallur nordokcidente kaj Utebo sudoriente.

Historio
--------

La araboj lasis irigacian reton en la areo. La konkero de Zaragoza fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ tiu areo estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. Post la konkero la plej granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610, pro kio oni devis fari novan reloĝadon.

Sobradiel demografie kreskiĝis precipe ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio, fekundeco de la valo kaj instalo de industrio. Poste tamen multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en Sobradiel oni plialtiĝis pro proksimeco de la grandurbo Zaragozo kaj de la ĉefaj komunikiloj de la akso de la valo de Ebro el 460 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj nur 1 143 loĝantoj (2022).

Ekonomio
--------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe de irigacio) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Granda parto de la laboristaro laboras en industrio, ĉefe kiel salajruloj, kaj precipe en Opel España en proksima Figueruelas. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la Turo Kandespina kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sobradiel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808110
 |
13a-jarcenta franca reprezento de la triparta socia ordo de la Mezepoko – *Oratores*: "tiuj kiuj preĝas", *Bellatores*: "tiuj kiuj militas", kaj *Laboratores*: "tiuj kiuj laboras".
**Socia tavolo** estas la tavolo de socio, difinita per komuna vivostilo aŭ simila socia funkcio. Temas pri la socia divido kiu kongruas kun la kriterioj propraj de la feŭdismo kaj la Antikva Reĝimo. La sociaj tavoloj - "statoj" (nobelaro, klerikaro kaj "tria stato", en sia klasika formo) tendencas esti fermitaj grupoj, ĉar oni eniras en ili normale pro naskocirkonstancoj (familio kaj eĉ unuenaskiteco –difinite de la sekso kaj ordo de nasko–), diference de la sociaj klasoj, kiuj estas difinitaj de ekonomiaj interesoj (posedantoj de la produktrimedoj kaj laboristoj). Spite tion, la tavoloj ne estas absolute fermitaj, diference de kastoj, kaj estas la eblo de socia plialtigo pere de eksterordinaraj meritoj (nobeligo fare de la reĝo pro servoj ĉu militaj aŭ alitipaj, eĉ pro aĉeto kontraŭ mono –aĉeteblo de postenoj kaj privilegioj–); pro geedziĝo (kvankam la neegalemaj rilatoj estas malbone rigardataj sociale) kaj pro la mekanismoj de eklezia rekrutado (kio justiĝas spirite per la termino *alvokiĝo* - dia alvokiĝo-). 

La socia tavolo povas ricevi ankaŭ la nomojn de *stato* (kiel en neeklezia stato kaj en eklezia stato –ne konfuzi kun la politika koncepto de ŝtato, reference al tio ŝtata kaj ne al tio tavola–), ĉar oni identigas ĝin kun difina kaj esenca karaktero de la persono (kiel la civila stato) aŭ ankaŭ de *ordo*. Oni povas nomigi la socion kiu estas konstruita baze de tavoloj aŭ ordoj kiel *tavola socio* aŭ *orda socio*.

Notoj
-----

1. ↑   Asocio de Akademioj de la Hispana Lingvo (2014). «estamento». Diccionario de la Real Academia Española (23a eldono). Madrid: Espasa. ISBN 978-84-670-4189-7.

* Socia tavolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Socia tavolo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Usona bildo por Sociaj Studoj.
En la usona eduksistemo, **sociaj studoj** estas la integrata studo de multaj fakoj de sociaj sciencoj kaj la homaj sciencoj, kiel historio, geografio, kaj politika scienco. La termino estis unuafoje stampita de usonaj edukistoj je la komenco de la 20-a jarcento kiel arigo de tiuj fakoj, same kiel aliaj kiuj ne kongruas kun la tradiciaj modeloj de malsupra edukado en Usono, tiel kiel filozofio kaj psikologio.

En 1912, la usona eduksistema servo "Bureau of Education" (malkonfuzenda kun ties sukcedanta agentejo, nome la "United States Department of Education") estis taskigita de la tiama Usona Sekretario de la Internaĵo nome Franklin Knight Lane por la kompleta restrukturigo de la usona eduksistema servo por la 20-a jarcento. Kiel reago la "Bureau of Education", kune kun la "National Education Association", kreis Komisionon por la Reorganizado de la Mezedukado. Tiu Komisiono estis formita de ĝis 16 komitatoj (17a estis establita du jarojn poste, en 1916), el kiuj ĉiu estis taskigita por la reformo de po specifa aspekto de la usona eduksistema servo. Elstara inter tiuj estis la Komitato pri Sociaj Studoj, kiu estis kreita por plifirmigi kaj normigi variajn fakojn kiuj ne estis kongruintaj kun la ĝistiama normala lerneja studobjektaro en nova objekto, nome "la sociaj studoj."

Notoj
-----

1. ↑   David Warren Saxe. "On the Alleged Demise of Social Studies: The Eclectic Curriculum in times of Standardization—A Historical Sketch" (PDF). Eric.ed.gov. Alirita la 20an de januaro, 2018.
2. ↑  "The Social Studies in Secondary Education: A Six-Year Program Adapted Both to the 6-3-3 and the 8-4 Plans of Organization. Report of the Committee on Social Studies of the Commission on the Reorganization of Secondary Education of the National Education Association. Bulletin, 1916, No. 28" (PDF). Committee on Social Studies. Bureau of Education. 1a de januaro, 1916. Alirita la 20an de oktobro, 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 704225
* GND: 4055852-6
* LCCN: sh85124019
 |
**Schwende**  estas distrikto respektive komunumo en Kantono Apencelo Interna, Svislando. Ĝi havis 2104 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Schwende situas norde kaj oriente de la monto Säntis, kies kulmino kun alteco de 2502, kiu situas sur la komunuma limo kun Wildhaus-Malnov-Sankt-Johano, estas la plej alta punkto de la komunumo kaj la tuta kantono. Al la komunumo apartenas la vilaĝoj *Schwende*, Wasserauen, kaj partoj de la vilaĝoj Weissbad kaj Apencelo. Sur la teritorio de la komunumo ankaŭ situas la montarlageto Seealpsee.

Najbaraj komunumoj
------------------

La distrikto kaj komunumo Schwende limas en nordo al Apencelo, en oriento kaj sudo al Rüte, en sudokcidento al Wildhaus-Malnov-Sankt-Johano, en okcidento al Hundwil, kaj en nordokcidento al Gonten.

Trafiko
-------

Schwenden atingeblas per la etŝpura trajnlinio de la Apencelaj Fervojoj, kiu finiĝas malantaŭe en la valo en Wasserauen. De Wasserauen aertelfero kondukas al Ebenalp, de kie somere en bela piedmarŝo atingeblas relative facile la kulmino de Säntis.

Historio
--------

En la kavernoj *Wildkirchli* apud Ebenalp estis trovitaj ŝtonaj iloj de neandertaloj el la paleolitiko, kiuj pruvas, ke jam antaŭ jarmiloj en Schwende vivis homoj.

Apud la preĝejo de Schwende situis en mezepoko turo, kiu supozeble estis la sidejo de la Senjoroj de Doppelstein, ministranoj de la Abato de Sankt-Galo. Laŭ la legendo la civitanoj de Schwende detruis la turon, kiu kaŭzis la Apencelajn Militojn.

La disktrikto-komunumo estis fondita en la jaro 1873 el la samnoma rodo, kiu estisĝis supozeble inter 1204 kaj 1220.

Referencoj
----------

1. ↑  Fonto: *Hermann Bischofberger*: *Schwende* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-07-26)

Vidu ankaŭ
----------

* Schwende.
* Schwende (stacidomo)
* Wasserauen (stacidomo)
* Steinegg (stacidomo)
* Hirschberg (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schwende AI en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Paĝo pri Schwende en la retjeo de la kantono Arkivigite je 2011-08-31 per la retarkivo Wayback Machine
* Schwende en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj respektive distriktoj de Kantono Apencelo Interna |
| --- |
| Apencelo • Gonten • Oberegg • Rüte • Schlatt-Haslen • Schwende | Landkomunuma Placo en ApenceloLandkomunuma Placo en Apencelo |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Schöftland (stacidomo) kaj Schöftland Nordweg (stacidomo). |



 **Schöftland** estas komunumo en la distrikto Kulm de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3610 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Lerneja domo en Schöftland
Schöftland situas en la valo de la rivero Suro proksimume 12 kilometrojn sude de la kantona ĉefurbo Araŭo. La rivereto Ruederche alfluas en Schöftland al Suro.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,28 km², de kiuj 2,48 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,49 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 648 m s.m. sur la monteto *Gschneit* la plej malalta punkto sur alteco de 443 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Suro.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Schöftland limas en nordo al Hirschthal, en oriento al Unterkulm, en sudoriento al Schlossrued, en sudo al Staffelbach, sudokcidento al Uerkheim, kaj en nordokcidento al Holziken.

Trafiko
-------

Turisma informtabulo en la centro de Schöftland
En Schöftland situas la finhaltejo de la trama etŝpurfervojo *Suhrentalbahn* (Suroval-Fervojo), kiu konektas la komunumon kun Araŭo. Schöftland estas la elipunkto de du poŝtaŭtolinioj al Schmiedrued kaj al Sursee kaj de buslinio al Zofingo.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo 24 de Araŭo al Sursee. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 estas Araŭo-Okcidento norde en distanco de proksimume 10 kilometroj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Schöftland datiĝas de la 15-a de julio 1220 kiel *Schofftelang*. La Senjorujo Schöftland, kies mastroj estis la Senjoroj de Liebegg, dum la 13-a jarcento estis havaĵo de la Baronoj de Arburgo kaj post tiels formortoj estis heredita de la Senjoroj de Rüssegg, kiuj ĝin vendis en la jaro 1467 al la urbo Berno. Ĝis la Helveta Revolucio de 1798 ĝi estis vira feŭdo de la urbo Berno interne de la Voktejo Lencburgo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Vidu paĝo pri historio en la retejo de la komunumo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: *Markus Widmer-Dean*: *Schöftland* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-08-25)

Vidu ankaŭ
----------

* Schöftland (stacidomo)
* Schöftland Nordweg (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Schöftland

* Kategorio Schöftland en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Kulm |
| --- |
| Beinwil ĉe la lago • Birrwil • Burg • Dürrenäsch • Gontenschwil • Holziken • Leimbach • Leutwil • Menziken • Oberkulm • Reinach • Schlossrued • Schmiedrued • Schöftland • Teufenthal • **Unterkulm** • Zetzwil |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 310081
* GND: 4408697-0
* LCCN: nr95045591
* VIAF: 151721229
 |