recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**San Pedro Jicayán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Pedro Jicayán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 312.

Geografio
---------

**San Pedro Jicayán** apartenas al la distrikto Jamiltepec al kiuj apartenas entute 24 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10252 loĝantojn. El tiuj estis 4963 viroj kaj 5289 virinoj. La komunumo havas surfacon de 65,07 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 400 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7867 indiĝenoj. El tiuj 6551 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 6551 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Pedro Jicayán Arkivigite je 2007-05-28 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Vidu ankaŭ la apartigan liston *Ocotepec*. |

 **San Pedro Ocotepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Pedro Ocotepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 323.

Geografio
---------

**San Pedro Ocotepec** apartenas al la distrikto Mixe al kiuj apartenas entute 17 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Norte, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2171 loĝantojn. El tiuj estis 1104 viroj kaj 1067 virinoj. La komunumo havas surfacon de 136,51 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1600 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1479 indiĝenoj. El tiuj 1223 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1223 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Pedro Ocotepec Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Pedro Pochutla** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Pedro Pochutla*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 324.

Geografio
---------

**San Pedro Pochutla** apartenas al la distrikto Pochutla al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 38798 loĝantojn. El tiuj estis 18957 viroj kaj 19841 virinoj. La komunumo havas surfacon de 421,02 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 150 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2523 indiĝenoj. El tiuj 1828 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1828 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio San Pedro Pochutla en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* San Pedro Pochutla Arkivigite je 2011-05-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**San Pedro Teozacoalco** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Pedro Teozacoalco*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 329.

Geografio
---------

San Pedro Teozacoalco apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1298 loĝantojn. El tiuj estis 615 viroj kaj 683 virinoj. La komunumo havas surfacon de 108,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1590 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 27 indiĝenoj. El tiuj 19 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Pedro y San Pablo Ayutla** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Pedro y San Pablo Ayutla*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 337.

Geografio
---------

**San Pedro y San Pablo Ayutla** apartenas al la distrikto Mixe al kiuj apartenas entute 17 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Norte, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4319 loĝantojn. El tiuj estis 2050 viroj kaj 2269 virinoj. La komunumo havas surfacon de 108,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2180 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4622 indiĝenoj. El tiuj 3997 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3997 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Pedro y San Pablo Ayutla Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**San Pedro y San Pablo Teposcolula** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Pedro y San Pablo Teposcolula*. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristanaj sanktuloj Petro kaj Paŭlo, kiuj ofte komune estas kristanaj patronoj de paroĥo aŭ komunumo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 339.

Geografio
---------

San Pedro y San Pablo Teposcolula apartenas al la distrikto Teposcolula al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako, kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3664 loĝantojn. El tiuj estis 1765 viroj kaj 1899 virinoj. La komunumo havas surfacon de 162,03 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2180 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 91 indiĝenoj. El tiuj 65 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Román de Cameros** [sanroMAN dekaMEros] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la suda komarko Malnova Kamero. 

La municipa teritorio de San Román de Cameros, en la sudo de la regiono.
Tipa angulo de San Román de Cameros.
Fontano vintre.

Geografio
---------

Ĝi estas sur la valo de la rivero Leza kaj ĉe la regiona ŝoseo LR-250; laŭ tiu estas sude Jalón de Cameros kaj norde Terroba kaj aliaj lokoj de la komarko. Ĝi estas je 36 km sude de Logronjo. El Logronjo oni venas laŭ tiu LR-250, kiu trapasas sinsekve la loĝlokojn Villamediana de Iregua, Ribafrecha, Leza de Río Leza, Soto en Cameros kaj Terroba. Laŭ tiu interesa veturado oni povas kontempli la kanjonon de la rivero Leza, inter Leza kaj Soto.

Krom la urba kerno, formas parton de la municipo la loĝlokoj Santa María, Montalbo, Velilla, Vadillos, Avellaneda kaj Valdeosera, el kiu plej parto estas senhomaj. San Román mem havas kelkajn kvartalojn: Solano, Cantarranas, Cava kaj Carretera (ŝoseo). San Román limas norde kun Terroba, sude kun Jalón de Cameros, oriente kun Santa María, okcidente kun Torrecilla en Cameros, Torre en Cameros kaj Muro en Cameros.

Historio
--------

Plej frua mencio estas de 1076 Iñigo López, unua senjoro de Biskajo, aĉetis domojn en San Román de Cameros. En 1366, la reĝo Henriko la 2-a de Kastilio inkludis San Román en la senjorlando de Cameros kiun li havigis al Juan Ramírez de Arellano.

Dum la Moderna Epoko, San Román prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio.

Inter 1842 kaj 1857, la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Valdeosera kaj Velilla. Inter 1970 kaj 1981, la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Montalbo en Cameros kaj Santa María en Cameros.

Aktualo
-------

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tial oni malaltiĝis el 745 loĝantoj ĝis nunaj 131.

La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo, forstado, kaj la rura turismo.

Vizitindaĵoj estas du preĝejoj, la ermitejo, fontanoj, popola arkitekturo, muzeoj, arkivo, naturaj lokoj kaj mirindaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.

Bildoj
------

* Preĝejo.Preĝejo.
* Ermitejo.Ermitejo.
* Tegolforno Tejera.Tegolforno *Tejera*.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796262
* VIAF: 316733318
 |
**San Román de Hornija** [sanroMAN deorNIĥa] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Vintero* (Tero de Vino, en hispana *Tierra del Vino*) en la sudokcidento de la provinco. *San Román de Hornija* estas komprenebla etimologie kiel *Sankta Romano de Hornija* alude al la rivero Hornija.

San Román de Hornija en la provinco Valadolido.
La *Vintero* de la provinco Valadolido, oranĝe, sudokcidente.
La preĝejo.
Restaĵo el San Román de Hornija de Bronzepoko, nun en la Muzeo de Valadolido.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 41,62 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 303 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 58 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas okcidente kun la provinco Zamoro, en municipoj Toro kaj Morales laŭ la rivero Bajoz; sude kun la rivero Doŭro kiu estas la limo kun Villafranca; oriente kun Castronuño kaj norde kun Pedrosa del Rey. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca, sableca (grava por vitejoj) kaj trapasata de la rivero Doŭro.

Historio
--------

Estas restaĵoj de Bronzepoko. En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. La preĝejo de Sankta Romano staras sur antikva monaĥejo fondita de Ĉindasvinto, rekonstruita en la 10-a jarcento en stilo mozaraba; de tiu frua epoko konserviĝis ses kapiteloj visigotaj kaj mozaraba kolono. La aktuala preĝejo estas baroka konstruaĵo ununava. En ĝo oni enterigis la restaĵojn de la visigotaj Ĉindasvinto kaj de lia edzino Reciberga.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Vinproduktado eblas laŭ protektita devennomo *Denominación de Origen Toro*.

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kun rimarkinda portikohava sonorilturo, kiu aperas stiligita en la blazono.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765313
* VIAF: 308716872
 |
Koordinatoj: 28° 6′ 0″ N 17° 7′ 0″ U﻿ / ﻿28.10000 °N, 17.11667 °U﻿ / 28.10000; -17.11667 (mapo)

**San Sebastián de la Gomera** estas unu el ses municipoj de la insulo La Gomera, parto de la insularo Kanarioj en la Atlantika Oceano, kiu geografie apartenas al Afriko sed politike estas parto de Hispanio. Temas pri la laŭ nombro de loĝantoj plej granda insula municipo, kaj la samnoma marborda loĝloko San Sebastián de La Gomera estas la precipa insula haveno kaj ties administra ĉefurbo. La municipo kovras la orientan marbodan parton de la insulo, kaj etendiĝas okcidenten al la alta insula centro.

Historio
--------

San Sebastián de La Gomera estas inter la setlaj regionoj de la indiĝena etno de guanĉoj, kiuj pace vivis sur la insulo proksimume 2500 jarojn, ĝis en 1440 hispanaj soldatoj gvide de *Hernán Peraza* okupis la marbordan golfeton kie poste ekestis la hispana urbeto San Sebastián de La Gomera.

La unuaj hispanaj konstruaĵoj, kiuj pretiĝis antaŭ ol la soldatoj finkonkeris la insulon, estis la kapelo *Ermita de San Sebastián*, kun iom ekster la loĝloka centro, la domo *Casa de los Peraza*, la preĝejo *Iglesia de La Asunción* kiu komence nur estis eta kapelo, kaj la 15 metrojn alta, trietaĝa fortikaĵa turo *Torre del Conde* (turo de la grafo) en la vala centro. La loĝloko pliampleksiĝis de du flankoj, de la domo *Casa de los Peraza* kaj de la preĝejo *Iglesia de la Asunción* - inter tiuj du punktoj konstruiĝis la vojo *Calle Real* kaj plimultiĝis loĝdomoj.

Kristoforo Kolumbo de ĉi tie ekvojis la 6-an de septembro 1492 cele al Barato, sed por la eŭropanoj malkovris Amerikon. La vidvino de la grafo Hérnan Peraza permesis al li en la loĝloka haveno ripari sian plej rapidan ŝipon, *Pinta*, kaj donis al la ŝipanaro provizon da freŝa akvo. La municipa blazono, kiu bildigas la tri kolumbajn ŝipojn, ankoraŭ nuntempe mencias en hispanlingva teksta rubando, ke "de ĉi tie ekvojis Kolumbo".

panoramo de San Sebastián de la Gomera
  

San Sebastián de La Gomera, fone la najbara insulo Tenerifo kun la monto TejdoSan Sebastián de La Gomera, fone la najbara insulo Tenerifo kun la monto Tejdo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 401516
* GND: 4710399-1
* LCCN: n88025075
* VIAF: 140821401
 |
**San Simón Almolongas** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomigas *San Simón Almolongas*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 351.

Geografio
---------

**San Simón Almolongas** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1847 loĝantojn. El tiuj estis 844 viroj kaj 1003 virinoj. La komunumo havas surfacon de 38,27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1520 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 15 indiĝenoj. El tiuj 14 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 14 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Simón Almolongas Arkivigite je 2007-05-26 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Vicente del Valle** [sanbiZENte delBAlje] estas loĝloko kaj municipo en la oriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la oriento de la komarko *Montes de Oca* lime kun Rioĥo. La loknomo *San Vicente del Valle* estas komprenbebla kiel *Sankta Vincento de la Valo*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Montes de Oca, oriente kaj flavecbruna.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,42 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 27 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 52 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj la municipo estas formata de la loĝlokoj Espinosa del Monte (foto de la ponto en la tabelo), San Clemente del Valle kaj San Vicente del Valle.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Sed la origino de San Vicente del Valle estas pli frua, ĉar la preĝejo estas devena de visigotoj de la 6-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776672
 |
**Sanchidrián** [sanĉiDRJAN] estas municipo en la nordoriento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *La Moraña* aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Ávila, en la centro de la provinco. La nomo *Sanchidrián* estas kunmetaĵo de Sankta Hadriano aŭ de Sanĉo Hadriano.

Sanchidrián en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Arévalo norde, brune.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 26,60 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 727 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 32 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Pajares de Adaja, Adanero, Muñopedro (provinco Segovio), Blascosancho, Vega de Santa María kaj Maello.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

En Sanchidrián havis loĝejon la familio de la renesanca komponisto Tomás Luis de Victoria kaj oni supozas, ke li naskiĝis en tiu urbeto. La predikejo de la preĝejo estis verko en 1612 de la skulptisto Diego González de Montemayor, kaj la ĉefretablo estis verko de Juan de Arbites kaj de Diego González de Montemayor: oni petis la pagon en 1631.​ La fervojo kiu trairis Sanchidrián el Avilo al Valadolido estis finkontruita en Marto 1863.​ 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761859
 |
**Sancho Abarca** [sanĉoaBARka] estas vilaĝeto en la komarko Cinco Villas, kiu apartenas al la municipo Tauste, en provinco Zaragozo de la historia hispana regiono Aragono.

Loknomo
-------

Ĝi portas la saman nomon kiel la ermitejo de la "Virgulino de Sancho Abarca", patronino de Tauste, kiu estas en la plej alta parto de la *Bardena*.

Geografio
---------

La urbeto Sancho Abarca situas je 293 m sur la marnivelo. 

Ĝia distanco al Tauste estas iom pli ol 8`5 km, kaj ĝia distanco al la aragona ĉefurbo Zaragozo estas 54 km.  

Sur la placo kaj antaŭ la administra kvartala urbodomo, troviĝas la preĝejo, kiu, kiel kojno, dividas la cirkuladon per du simetriaj stratoj. Ĉi tiu spaco havas altiran potencon.

Historio
--------

Sancho Abarca estas unu el la 15 koloniigaj vilaĝoj, kiuj estis konstruitaj en Aragono kaj Navaro inter 1953 kaj 1960, ene de la "Ĝenerala Plano por Koloniigo" de la irigacia zono de "Bardenas", aprobita en 1954.

La komenca projekto de 1954 inkludis 84 domojn, kaj alvenis tien 80 familioj, sed poste tiu nombro estis pligrandigitaj ĝis 131 kaj tiam estis pli ol cent familioj en la koloniiga urbeto. La konstruado de la domoj estis kompletigita en 1959 kaj ĝiaj unuaj setlantoj ekloĝis en 1963, la plimulto venanta de la urboj Tauste kaj Castejón de Valdejasa. 

La arkitekto Carlos Sobrini Marín projektis centran placon, en kiu troviĝis la plej gravaj konstruaĵoj de la urbo: la urbodomo, la preĝejo, la sindikatejo, la lernejo, kaj la domoj situis ĉirkaŭ tiu centra areo.

La kvartalo "Sancho Abarca", de la municipo Tauste, festis sian duonjarcenton de vivo en 2013, kiel koloniigurbo enkadrigita ene de la *Bardenas* irigaci-sistemo. Ĝi estis fine fondita en 1963.

Festoj
------

* La 15-an de majo honore al "San Isidro labrador" (Sankta Isidro labradoro).

* La unua semajnfino de la monato septembro, en honoro al "Virgen de Sancho Abarca" (ĝia patronino, la Virgulino de Sancho Abarca).

Vidu ankaŭ
----------

* Aragona regioneto Cinco Villas.

Referencoj
----------

1. 1 2
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sancho Abarca en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 806296
 |
Flago de la 13 Kolonioj (vidu Union Jack)
**Dek tri Kolonioj** estis la nomo kiun ricevas la historiaj koloniaj posedaĵoj de Britio en la atlantika marbordo de Nordameriko inter Nov-Skotio kaj Florido, kiuj fine de la 18-a jarcento kuniĝis sub sendependa registaro por la kreado de la nuna Usono.

Britio establis koloniojn en Nordameriko ekde 1607, kiam la unua plentempa setlejo estis fondita de britoj en Jamestown (Virginio). Laŭlonge de la 18a jarcento la loĝantaro pliiĝis en tiu setlejo kaj multaj aliaj britaj kolonioj fondiĝis, kiu havis grandan aŭtonomion en internaj aferoj sed submetataj al Britio.

Menciindas ke la loĝantaro el eŭropa deveno de ĉi kolonioj estas tre diveras, ĉar la originaj britaj enmigrintoj miksiĝis kun skotoj, irlandanoj, germanoj, kimroj, flandroj kaj francaj hugonotoj kaj meze de la 17a jarcento venis enmigrintoj el Svedio kaj Nederlando
En la 1770-aj jaroj jam estiĝis pluraj etaj urbaj centroj kun ĵurnaloj, vendejoj, komercistoj kaj metiistoj. Filadelfio, kun 28.000 loĝantoj, estis la plej granda urbo, sekve de Nov-Jorko, Bostono, kaj Ĉarlestono. Male al la aliaj nacioj, Usono ne havis feŭdan aristrokataron laŭ la eŭropa stilo. En la kolonia epoko la tero estis abunda kaj la laborbortoj malabundaj kaj ĉiu libera homo povis atingi la prosperecon aŭ almenaŭ la ekonomian sendependecon.

La kolonioj militis kontraŭ la britoj en 1775, kies komenca evoluo ŝajnis favorigi la britojn sed tio ŝanĝiĝis post la batalo de Saratoga kaj poste Francio kaj Hispanio intervenis apogante la sendependismajn usonanojn.

La 4-an de julio 1776 reprezentantoj de la Dek tri Kolonioj rekatis la Dklaron de Sendependeco, per kiu naskiĝis Usono, unua sendependa nacio de Ameriko. Fine, en 1783 pere de la Traktato de Parizo, Britio estis devigita agnoski la sendependecon de la kolonioj.

Kolonioj
--------

* Britaj kolonioj en Nordameriko, ĉirkaŭ 1750. 1: Novlando; 2: Nov-Skotio; 3: la Dek tri Kolonioj; 4: Bermudo; 5: Bahamoj; 6: Brita Honduro; 7: Jamajko; 8: Britaj Soteven-insuloj kaj BarbadoBritaj kolonioj en Nordameriko, ĉirkaŭ 1750. 1: Novlando; 2: Nov-Skotio; 3: la Dek tri Kolonioj; 4: Bermudo; 5: Bahamoj; 6: Brita Honduro; 7: Jamajko; 8: Britaj Soteven-insuloj kaj Barbado
* Nordamerikaj kolonioj en 1763-1776Nordamerikaj kolonioj en 1763-1776

Vidu ankaŭ
----------

* Kontinenta Armeo

* Kategorio Dek tri Kolonioj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Elŝutante la stratnomŝildon "Adolf Hitler strato".
**Sennaziigo** nomiĝas la politiko de la Kvar Potencoj realigita ekde 1945, kiu celis liberigi la germanajn kaj aŭstrajn socion, kulturon, gazetaron, ekonomion, judikativon kaj politikon el ĉiuj influoj de la naziismo. Esenca fundamento por la sennaziigo estis la kontrakto de Pocdamo de aŭgusto de 1945. La leĝo devis realigi la celojn de sennaziigo per rimedaro, kiu konsistis interalie el vasta demokratiigo kaj senarmeigo.

Al la sennaziigo apartenis la persekuto de krimoj faritaj dum la nazia regado. Krom ebla kriminala persekuto la koncernaj personoj estis grupigataj laŭ la n-ro 104 de la Alianca Kontrol-Konsilantaro pri la liberigo de naziismo kaj militismo de la 5-a de marto 1946 laŭ kvin kategorioj:

1. ĉefaj kulpuloj (militkrimuloj)
2. kulpatoj (aktivuloj, militistoj kaj fruktuzantoj)
3. malpli kulpatoj
4. oportunistoj
5. senkulpigataj.

Por Germanujo la Alianca Kontrol-Konsilantaro en Berlino survojigis ekde januaro de 1946 multnombro da sennaziigaj ordonoj, per kiuj oni difinis kaj poste enigis en ĵuĝan enketon certajn persono-grupojn.

Referencoj
----------

1. ↑   Plena teksto. Arkivita el la originalo je 2017-06-21. Alirita 2014-02-01.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sennaziigo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Literaturo pri la temo „sennaziigo"[*rompita ligilo*] en la katalogo de la Germana Nacia Biblioteko
* Sennaziigo en Aŭstrujo
* Ekzemplo pri sennaziigo en Wasserburg ĉe Inn[*rompita ligilo*]
**Seno** [SEno] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudo de la nordorienta komarko *Bajo Aragón*, kies administracia ĉefurbo estas Alcañiz.

Geografio
---------

Monto nomita "Los fantasmas" (La fantomoj), en Seno (Teruel).
Ĝi estas laŭ ŝoseo je 127 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 792 msm de altitudo.​ La municipa teritorio estas en la sudo de la komarko en kiu ĝi limas kun tiu de Berge okcidente. La teritorio estas propra de la transiro al la Iberia Sistemo de la Provinco Teruelo, pro kio ĝi estas de alta altitudo kaj kun variaj montetaj zonoj kaj ravinoj. 

Los Olmos estas inter Molinos okcidente, Mas de las Matas (oriente) kaj Castellote (tute apude, sude) laŭ la regiona ŝoseo A-226.

Historio
--------

Gravaj restaĵoj atestas pri la pasinteco de Seno. Estas arkeologiaj restaĵoj de Bronzepoko kaj Ferepoko kaj setlejo de iberoj. La historio de la loko estas ligita al la templanoj kiu havis sidejon en Castellote. Plej frua mencio estas de 1194. En la 12-a jarcento la reĝo de Aragono donis Seno al la templanoj kun Cuevas de Cañart, Castellote, Bordón kaj Santolea. En 1789 ĝi sendependiĝis disde Castellote.

Dum la Hispana Enlanda Milito la loko restis en teritorio de la respubliko el julio 1936 ĝis marto 1938.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Seno pro rura elmigrado ĉefe en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj oni malaltiĝis el 351 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 44 loĝantoj.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da fruktarboj, legomoj). Nune gravas rura turismo. 

Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo kun mudeĥara turo, ermitejo, urbodomo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ekzemple al naturaj fontoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801474
 |
La **senpintigita dudek-dekduedro** estas pluredro, arkimeda solido. Ĝi havas 30 regulajn kvadratajn edrojn, 20 regulajn seslaterajn edrojn, 12 regulajn deklaterajn edrojn, 120 verticojn kaj 180 laterojn. Ĉar ĉiu el la edroj havas centran simetrion (aŭ 180° turnan simetrion), la senpintigita dudek-dekduedro estas zonopluredro.

Nomoj
-----

La aliaj nomoj de la pluredro estas:

* **Granda rombo-dudek-dekduedro**
* **Rombotranĉita dudek-dekduedro**
* **Entutotranĉita dudekedro**
* **Entutotranĉita dekduedro**
* **Lateroverticotranĉita dudekedro**
* **Lateroverticotranĉita dekduedro**

Dudek-dekduedro
La nomo *senpintigita dudek-dekduedro*, donita originale de Keplero, estas iom iluzia. Se oni senpintigas dudek-dekduedron tranĉante la anguloj for, la rezulto estas ne unuforma pluredro, iuj el la edroj estos ortanguloj kiu ne estos kvadratoj. Tamen, la rezultanta plurero estas topologie ekvivalenta al la unuforma senpintigita dudek-dekduedro kaj povas esti misformita ĝis kiam la edroj estas regulaj.

La alternativaj nomoj *granda rombo-dudek-dekduedro* kaj *rombotranĉita dudek-dekduedro* referas al tiu fakto ke la 30 kvadrataj edroj kuŝas en la sama ebenoj kiel la 30 edroj de la romba tridekedro kiu estas duala al la dudek-dekduedro. Komparu kun malgranda rombo-dudek-dekduedro.

Tamen estas ankaŭ ebleco de konfuzo: ekzistas nekonveksa unuforma pluredro kun la sama nomo. Vidu en unuforma granda rombo-dudek-dekduedro.

Areo kaj volumeno
-----------------

La surfaca areo *A* kaj la volumeno *V* de la senpintigita dudek-dekduedro de latera longo *a* estas:

{\displaystyle {\begin{aligned}A&=30\left[1+{\sqrt {2\left(4+{\sqrt {5}}+{\sqrt {15+6{\sqrt {6}}}}\right)}}\right]a^{2}\\&\approx 175.031045a^{2}\\V&=(95+50{\sqrt {5}})a^{3}\approx 206.803399a^{3}.\\\end{aligned}}}

Karteziaj koordinatoj
---------------------

Karteziaj koordinatoj de verticoj de senpintigita dudek-dekduedro centrita je (0, 0, 0) estas ĉiuj paraj permutoj de

(±1/τ, ±1/τ, ±(3+τ)),
(±2/τ, ±τ, ±(1+2τ)),
(±1/τ, ±τ2, ±(-1+3τ)),
(±(-1+2τ), ±2, ±(2+τ)) kaj
(±τ, ±3, ±2τ),
kie τ = (1+√5)/2 estas la ora proporcio.

Vidu ankaŭ
----------

* Dekduedro
* Granda senpintigita dudek-dekduedro
* Dudekedro
* Senpintigita kubokedro

Referencoj
----------

* Williams, Robert.  (1979) *The Geometrical Foundation of Natural Structure: A Source Book of Design - La Geometria Fundamento de Natura Strukturo: Fonta Libro de Dizajno*. Dover Publications, Inc. ISBN 0-486-23729-X. (Sekcio 3-9)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eric W. Weisstein, *Senpintigita dudek-dekduedro* en MathWorld.
* La unuformaj pluredroj
* Virtualaj realaj pluredroj - la enciklopedio de pluredroj
**Senrjuo** (el japana 川柳, *senryū* : rivera saliko) estas tradicia japana poeziaĵo, kiu tradicie aperas en unu vertikala 17-silaba linio, enhavanta tri fonetikajn partojn de 5, 7, 5 silaboj. En Esperanto kaj aliaj lingvoj krom la japana, senrjuoj aperas en tri horizontalaj linioj de 5, 7, 5 silaboj. Ĝi similas al la pli konata hajko, sed kiam hajko kutime priskribas naturon kaj estas plimalpli serioza, senrjuo temas pri etaj homaj malfortaĵoj kaj estas cinika aŭ plena de nigra humuro. Kontraste de hajko, senrjuo ne enhavas *kireĵion* (cezurvorton) nek *kigon* (difinitan sezonan vorton aŭ frazaĵon).

La vorto devenas de la japana poeto Senryū Karai (柄井川柳, 1718-1790), kies poemaro *Haifūyanagidaru* (誹風柳多留) famigis la ĝenron.

Kun la rilataj formoj hajko, renko, hajgao kaj hajbuno, senrjuo estas parto de la japandevena literatura ĝenro hajkajo.

Ekzemploj
---------

Jen konata ekzemplo el Haifūyanagidaru:

泥棒を 捕えてみれば 我が子なり
dorobō wo/ toraete mireba / wagako nari
La rabiston,
Kiam oni kaptis:
Sia propra filo
Ĉar ili havas similan strukturon, oni legas poemojn, kiuj ŝajnas esti hajkoj, sed per pliatenta lego oni komprenas ilian cinikecon, aŭ absurdecon. Oni rimarkas cetere ilian mankon de kigo. 

### Senrjuoj en esperanto

Jen senrjuoj far Feiko Munniksma, publikita en *Pensoj kaj protestoj*, kaj poste en Laŭte! (n° 193) :

Morti tutsola,
jen ekzisto-sorto en
vivo ja fola
Monda kantato,
ja revenaj motivoj:
sano, malsato
Jen aliaj senrjuoj, de Masakato, el SAT-retejo, el serio *Senrjue al "Abeĉjo"[*rompita ligilo*]*:

Intermortiga
kolektivdefendrajto
plorigas pacon.
Proksimiĝanta
soldatservo ne, ne, ne,
absolute ne !
Sensiloj en la kolizio-avertsistemo kiu inkludas radaron (bluan) kaj infraruĝajn fotilojn (rozkolorajn) instalitajn en aŭto de modelo Lexus LS 600 
Ilustraĵo montranta la funkciadon de la averta kaj preventa sistemo kontraŭ akcidento. Kiam la veturilo malantaŭe eniras la rozkoloran areon, averta sono aŭdiĝos. Kaj kiam la ĝi eniras la ruĝan zonon, la bremsoj estos aktivigitaj aŭtomate
Senŝofora aŭto Waymo
EasyMile EZ10 kun pordoj malfermitaj
**Senŝofora aŭto** estas tipo de aŭto, kiu ne havas ŝoforon. Malgraŭ tio, ĝi povas moviĝi sen homa helpo, per detektiloj kiuj kolektas diversajn informojn pri la ĉirkaŭo, kaj per komputilo kiu decidas kiel bone reagi al la nuna situacio. (Ekzemple per bremsado aŭ turnado).

Sekureco
--------

Esploroj montris ke tiuj veturiloj estas pli sekuraj ol tiuj kun homaj ŝoforoj, ĉar komputilo ne emas malrespekti kondukregulojn, povas kolekti pli da informoj ol homoj (ekzemple pri aŭto kaŝita malantaŭ alia aŭto), kaj povas reagi pli rapide al situacioj. Senŝoforaj aŭtoj ankaŭ povas komuniki inter si por malpermesi miskomprenojn kaj solvi malsimplajn elektojn pri prioritato aŭ evitado.

Uzoj
----

Kvankam tiu aŭtomata sistemo povas esti multekosta, la nebezono havi ŝoforon estas avantaĝa en lokoj, kie mankas ŝoforistoj aŭ kie ili kostas tro multe. Pro tio, senŝoforaj aŭtoj por publika transportado estas provata en kelkaj landoj kiel Nederlando kaj Japanio, kie publikaj busoj estas uzataj por solvi problemojn de danĝero aŭ de izoleco.

Firmao kiel Uber multe enspezas je senŝoforaj aŭtoj por komerca transportado. Uber okazigis plurajn testojn de taksi-sistemo uzante senŝoforajn aŭtojn.

Malgraŭ tio, en 2017, senŝoforaj aŭtoj ankoraŭ ne estas grandskale aĉeteblaj kaj uzeblaj por individuoj.

Ekzemploj
---------

En januaro 2018 la Centra Scienc-Esplora Aŭtomobila kaj Aŭtomotora Instituto (Rusio) publikigis informojn pri la kreita de ĝi senŝofora versio de LADA Kalina. Tiutempe ĝi jam kapablis veturi kun rapideco ĝis 50 km/hore, sekvi alian aŭton, sin turni, rekoni aperantajn obstaklojn, vojsignojn kaj vojmarkilojn. Ĝi ankaŭ povis veturi malantaŭen kun rapideco ĝis 5 km/hore, sekvi itineron laŭ mapo, doni sonajn kaj lumajn signalojn. La aŭto povis memstare ekmoviĝi, lanĉinte elektran motoron, povan je 30 kVt (maksimume 72,4 kVt), ebligantan veturi ĝis 50 km.

Referencoj
----------

* Kategorio Senŝofora aŭto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑   Japanio provas senŝoforajn busojn por helpi izolitajn maljunulojn. Alirita 13a de Septembro 2017.
2. ↑   Uber komencis la unuan testan servadon de senŝoforaj aŭtoj. Alirita 13a de Septembro 2017.
3. ↑   Универсал Lada Kalina превратился в беспилотный автомобиль (ruse). AutoNavigator.ru (2018-01-22). Alirita 2019-09-16.
|  |  |
| --- | --- |
|  Kunigi | **Oni sugestas kunigi ĉi tiun artikolon kun Liberalaj artoj.

---**
Bonvolu diskuti en la Diskuto:Liberalaj artoj. Nur ensalutintaj uzantoj povas aranĝi tion. |

La sep liberaj artoj – bildo el Hortus deliciarum de Herrad von Landsberg (12-a jarcento)
Oni instruas la **sep liberajn artojn** en la mezepokaj universitatoj, kies latina nomo estis **septem artes liberales**. La nomo venas el tio, ke nur tiuj artoj estis indaj por la „liberaj homoj." Oni dividis la sep liberajn artojn je du grupoj:

I. **Trivium** [trivium] – scienca branĉo pri paroloj, tekstoj

1. Grammatica – gramatiko
2. Rhetorica – retoriko, parolarto; ekzakta parola esprimo de la pensoj
3. Dialectica – dialektiko, logika esprimo de la pensoj

II. **Quadrivium** [kvadrivium] – komuna nomo por la sekvaj kvar sciencoj

1. Astronomia – astronomio
2. Arithmetica – aritmetiko
3. Geometria – geometrio
4. Musica – muziko

La sep liberaj artoj havis gravan rolon ankaŭ en la ikonografio de la mezepoko, multaj miniaturoj prezentas ilin.

Vidu ankaŭ
----------

* Marciano Kapela
* Liberalarta kolegio

* Sep liberaj artoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Sep liberaj artoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La sep pontoj:
1 - benka, 2 - verda, 3 - akcesora, 4 - forĝa, 5 - ligna, 6 - alta, 7 - miela
La pontoj
Grafeo de la pontoj
La **sep pontoj en Königsberg** estas logika enigmo inspirita de fakta loko kaj situacio. La urbo Königsberg (Kenigsbergo), Prusio (nun Kaliningrado) situas ĉe la rivero Pregel, kaj inkluzivas du grandajn insulojn kiuj estas reciproke interligitaj, kaj kun la ĉeftero, per sep pontoj.

La demando estas ĉu eblas promeni laŭ itinero transirante ĉiun ponton nur unufoje, kaj reveni al la komenca punkto. En 1736, Leonhard Euler pruvis ke tio ne eblas. Ĉu eblas aŭ ne eblas decidas malpara kvanto de finoj de pontoj sur la insuloj kaj sur la tero. Li konsideris pli ĝeneralan problemon, peninte trovi kondiĉojn, kiuj devas esti plenumitaj, por ke grafeo povu esti prezentita tiel ke ĉiu eĝo estus nur unu foje skribita. Euler pruvis, ke eblas fari tion, tiam kaj nur tiam, kiam kvanto de la grafeaj verticoj kun malparaj kvantoj de eĝoj estas 0 aŭ 2.

La pontoj
---------

### Benka ponto

(ruse *Лавочный мост*, germane *Krämerbrücke*)

### Verda ponto

(ruse *Зелёный мост*, germane *Grüne Brücke*)

Konstruaĵo de borso, konstruita en 1875 kaj restanta ĝis nun; kaj la Verda ponto konstruinta en 1322 kaj ne restinta.
  

### Akcesora ponto

(ruse *Рабочий мост*, germane *Köttel Brücke*)

### Forĝista ponto

(ruse *Кузнечный мост*, germane *Schmiedebrücke*)

### Ligna ponto

(ruse *Деревянный мост*, germane *Holzbrücke*)

### Alta ponto

(ruse *Высокий мост*, germane *Hohe Brücke*)

### Miela ponto

(ruse *Медовый мост*, germane *Honigbrücke*)

Miela ponto. Vido desupre.
Miela ponto. Vido deflanke.
Miela ponto.

Vidu ankaŭ
----------

* Glosaro de grafeteorio
* Grafeteorio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sep pontoj en Königsberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Keningbergo
* Kolegio Dartmouth:  originala eldono de Eŭler
* Arkivigite je 2007-10-27 per la retarkivo Wayback Machine «Kaliningrada provinco: spuroj de la pasinto»
* 
* Arkivigite je 2012-03-19 per la retarkivo Wayback Machine esploro de la pontoj en 2000
la malsupra burgo vidata de la alia riverflanko
La **malsupra burgo Kobern**, estas ruino de montburgo supre de la komunumo Kobern-Gondorf en la distrikto Mainz-Bingen, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Situo
-----

malsupra burgo (maldekstre) kaj supra burgo Kobern (dekstre)
la ruino de la malsupra burgo staris sur alteco de 150 m s.m. sur montkresto apud la Mozelo. Sur la sama montkresto, ĉ. 50 m pli alta staras la supra burgo Kobern kun la kapelo de la St. Mateo.

la malsupra burgo el la direkto Maifeld

Historio
--------

malsupra burgo supre de Kobern

Referencoj
----------

Literaturo
----------

* Ortsgemeinde Kobern-Gondorf (Hrsg.), Kobern-Gondorf, 1980
* Landesamt für Denkmalpflege - Burgen, Schlösser, Altertümer Rheinland-Pfalz (Hrsg.), Führer der staatlichen Schlösserverwaltung des Landesamtes für Denkmalpflege Rheinland-Pfalz, Führungsheft 7, Mainz 1999
* WdH, 65

Eksteraj ligiloj
----------------

* Malsupra burgo Kobern en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Malsupra burgo Kobern en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eintrag zur Burg in der wissenschaftlichen Burgendatenbank des Europäischen Burgeninstituts (EBIDAT)
**Kawasaki Heavy Industries Ltd.** (japane 川崎重淥女株式会社, Kawasaki Jūkōgyō Kabushiki-kaisha; angle ***Kawasaki Heavy Industries Motorcycle & Engine***) estas japana kompanio, kiu estas unu el la mondaj ĉefaj produktantoj de motorcikloj, akvoskoteroj, kvadoj kaj motorsledoj. La firmao ankaŭ produktas traktorojn, trajnojn, industriajn robotojn, aviadilojn kaj spacan ekipaĵon inkluzive de militaviadiloj.

Ĝi estis fondita en 1896 fare de Shuzo Kawasaki. La firmao havas ĉefsidejon en Minato-ku, Tokio kaj Kobe. Ĝi estas nomita laŭ sia fondinto Shuzo Kawasaki kaj havas nenion komunan kun la urbo de Kaŭasako .

"Kawasaki Heavy Industries" konstruis 4 modelojn de aŭtoj: "452-2", 452-3", "452-4", "452-5" tipo **Star21** (eksperimenta Ŝinkanseno 952/953 evoluigita en 1992 fare de la Orienta Fervojo Kompanio Japanio por testi la teknologion kiu estos korpigita en la venonta generacio) .

Referencoj
----------

1. ↑   History of Kawasaki Heavy Industries, Ltd. – FundingUniverse. Alirita 2020-09-19.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835737
* LCCN: n83236822
* VIAF: 136085708
* ISNI: 0000 0004 1797 176X
* NDL: 00286855
* NKC: osa2013740764
 |
**Septuaginto** estas greka traduko de la hebrea Biblio, la laboro de 70 aŭ 72 helenigitaj judoj en Aleksandrio sub la Ptolemeoj ĉirkaŭ 280 a.K. Septuaginto estis la ĉefa greka traduko inter helenigitaj judoj ĝis la 1-a jarcento. Ĝi estas la versio de la Biblio citita en la Nova Testamento kaj la Grekaj Patroj. Eĉ hodiaŭ, ĝi estas la preferata versio de ortodoksismo.

La nomo devenas de la latina vorto *septuaginta* ("sepdek"). La mallongigo estas **LXX**.

Laŭ Josephus, la 70 tradukistoj laboris sendepende sed mirakle produktis la saman tradukon. La traduko estis por la Biblioteko de Aleksandrio.

La hebrea teksto, de kiu Septuaginto estas traduko, ne estis la Masora Biblio, sed alia, pli antikva hebrea teksto, kiu nun estas perdita.

Sankta Hieronimo, en sia latina traduko (la Vulgato), uzis Septuaginton sed kontrolis ĝin per la Masora teksto.

Tiu Septuaginto, kiun ni havas, estis redaktita de Origeno en la 3-a jarcento.

La plej antikvaj manuskriptoj de la Septuaginto estas la *Codex Vaticanus* el la 4-a jarcento kaj la *Codex Alexandrinus* el la 5-a jarcento.

La libroj kaj ordo en Septuaginto:

1. Genezo
2. Eliro
3. Levidoj
4. Nombroj
5. Readmono
6. Joŝuo
7. Juĝistoj
8. Rut
9. Reĝoj (kvar libroj: 1 k 2 Samuel, 1 k 2 Reĝoj)
10. Kroniko (du libroj) 1-a libro de la Kroniko 2-a libro de la Kroniko
11. Ezra (du libroj: la dua libro estas la Ezra de la protestanta Biblio)
12. Neĥemja
13. Ester
14. Judit
15. Tobit
16. Makabeoj (kvar libroj)
17. Psalmaro
18. Manase
19. Sentencoj
20. Predikanto
21. Alta Kanto
22. Ijob
23. Saĝeco
24. Siraĥido
25. Hoŝea
26. Joel
27. Amos
28. Obadja
29. Jona
30. Miĥa
31. Nahum
32. Ĥabakuk
33. Cefanja
34. Ĥagaj
35. Zeĥarja
36. Malaĥi
37. Jesaja
38. Baruĥ
39. Plorkanto
40. Jeremia
41. Jeĥezkel
42. Daniel
43. Kanto de Tri Junuloj
44. Susana (= Daniel 13 en la katolika Biblio)
45. Bel kaj la Drako (= Daniel 14 en la katolika Biblio)

* 
* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* Nova testamento
* Evangelio
* Apokrifoj
* Duakanonaj Libroj
* Letero de Aristea

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Septuaginto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Teksto de la Septuaginto kun angla traduko.
* Studoj de la Septuaginto (angle).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 4064
* GND: 1030607044
* VIAF: 198040132 295128581, 198040132
* NKC: unn2008491065
 |
La **serba ortodoksa preĝejo** aŭ **Preĝejo arkianĝeloj Sankta Mikaelo kaj Sankta Gabrielo** estas religia Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Grábóc. La preĝejo kun la apuda monaĥejo estis longe centro de hungaria serba pastro-edukado (ekde 1585) kaj centro de hungaria serba kulturo.

Historio
--------

En 1580 serbaj monaĥoj alvenis el la Osmana Imperio, kie nun estas Serbio, ĉar pli frue jam serbaj rifuĝintoj alvenis sen pastroj. Ili konstruis komence lignan preĝejon, poste en la malfruaj 1580-aj jaroj ŝtonan preĝejon, ĉar ili havis permeson de la turkoj. En 1610 pro la konstanta militado la monaĥejo senhomiĝis, en 1619 denove alvenis monaĥoj, en 1663 jam 60 monaĥoj vivis tie. En 1667 la turkoj denove rabadis kaj murdis monaĥojn, spite tion poste denove la preĝejo kaj la monaĥejo funkciis. En 1703 hungaraj liberecbatalantoj faris la samon, ol pli frue la turkoj. En 1712 iomete oni renovigis la preĝejon. En la 1730-aj jaroj oni plene rekonstruis la preĝejon, eĉ oni konstruis novan turon poste en 1761. La nova ikonostazo pretiĝis en 1768. La nun videbla monaĥejo estis konstruita en 1787, poste renovigita en 1895.

Monaĥejo de Grábóc
Dum la socialismo la monaĥejo estis maljunulejo. En la 1980-aj jaroj ambaŭ konstruaĵoj estis renovigitaj. En 1994 la posedanto estas la hungaria serba ortodoksa eklezio, tamen la porpastra lernejo jam ne funkcias.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo kune kun la monaĥejo situas sola. En mezo de preĝejofasado etendiĝas la turo, kies malsupra parto enirejo funkcias. Tamen flanke tuj post la fasado estas alia enirejo. La navon fermas la duonronda sanktejo iomete pli mallarĝa, ol la navo. Super la navo kupolo etendiĝas. Interne la plej menciinda estas ikono pri Anunciacio, kio estas pilgrimejo.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2014-12-11 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun multe da fotoj

* 
* 
* 
* 

Ortodoksa preĝejo en Grábóc
Aerfoto pri la ortodoksa preĝejo kaj monaĥejo en Grábóc

* Kategorio Serba ortodoksa preĝejo (Grábóc) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ekde la 28-a de julio 2004-a, **Serge Rialuth VOHOR** estas la ĉefministro de la Respubliko Vanuatuo.

Li naskiĝis en la jaro 1955 kaj aniĝas al la "**U**nion des **p**artis **m**odérés" (Unuiĝo de la centristaj partioj (?)], konservativa partio de francparolantoj. Dum ekrego de la partio **UPM**, en decembro 1991, Vohor fariĝis ministro pri la eksteraj rilatoj en la registaro de Maxime Carlot ĝis 1993. Li estis ĉefministro de decembro 1995 ĝis februaro 1996, poste de septembro 1996 ĝis marto 1998.

La parlamenta balotado en 1998 ne ebligas al la UPM krei koalician registaron, sed Vohor tamen sukcesas partopreni la registaron kiel ministro pri eksteraj rilatoj de 1999 ĝis 2001.
Same okazis koncerne la balotadon parlamentan de 2002, kaj en la registaro de Edward Natapei, li denove zorgas pri la eksteraj rilatoj ĝis 2003.

Post la balotado en 2004, la UMP ne plu havigas al si pli ol 8 deputitaj sidlokoj el la 52 de la Parlamento. Tamen, li sukcesas trovi efikajn aliancojn kun sendependaj deputitoj kaj membroj de aliaj partioj por prezenti registaron kiun li estras, pere de 28 voĉoj kontraŭ 24 por sia kontraŭlo Ham LINI.

(Traduko de la franca teksto de la 27-a de junio 2005.)

* Kategorio Serge Vohor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 49866
 |