recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Lampenberg-Ramlinsburg (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Ramlinsburg** estas komunumo en la distrikto Liestal en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 714 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Ramlinsburg situas sur suna teraso super la valo de Waldenburg, kiun fosis la rivero Antaŭa Frenke en la mezo inter Liestal kaj Waldenburg. La areo de la komunumo kovras 2,26 km², de kiuj 1,02 km² estas kovritaj de arbaro, 1,015 km² servas por agrikulturo, kaj 0,225 km² al setlejoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 555 m s.m. ĉe la limo al Zunzgen, la plej malalta punkto je 397 ĉe la trajnhaltejo Ramlinsburg-Lampenberg.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Ramlinsburg limas al en nordo al Lausen, on oriento al Itingen, en sudoriento al Zunzgen, en sudo al Hölstein, en sudokcidento al Lampenberg, kaj en okcidento al Bubendorf.

Trafiko
-------

La komunumo estas konektita al la reto de la publika trafiko per du haltejoj de la kampara tramo Fervojo de Waldenburg, nome *Talhaus* kaj *Lampenberg-Ramlinsburg*, kaj loka buslinio.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Ramlinsburg datiĝas el la jaro 1367 kiel *Remlisperg*.

En la 15-a jarcento *Henman Sevogel*, la estro de Kastelo Wildenstein, estis la posedanto de la regiono Sallando. De li la posedo transiris al la urbo Bazelo. Dum longa tempo la loko konsistis el la du sendependaj bienoj *Supra Ramlinsburg* kaj *Suba Ramlinsburg*, kiuj nur en la 16-a jarcento transformiĝis al vilaĝo. En la jaro 1926 la administrado de la ĝis tiam disigita civitana havaĵo estis kunigita.

Vidu ankaŭ
----------

* Lampenberg-Ramlinsburg (stacidomo)
* Talhaus (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Ramlinsburg
* Ramlinsburg en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Kategorio Ramlinsburg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Liestal |
| --- |
| LiestalLiestalArisdorf  •  Augst  •  Bubendorf  •  Frenkendorf  •  Füllinsdorf  •  Giebenach  •  Hersberg  •  Lausen  •  **Liestal**  •  Lupsingen  •  Pratteln  •  Ramlinsburg  •  Seltisberg  •  Ziefen | Liestal |

 |
**Quintanilla de Trigueros** [kintaNIlja detriGEros] estas municipo en la nordocentro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Campiña del Pisuerga* en la centro de la provinco. *Quintanilla de Trigueros* estas etimologie komprenebla kiel *Bieneto de Tritikistoj*. 

Quintanilla de Trigueros en la provinco Valadolido.
La *Campiña del Pisuerga* de la provinco Valadolido, helblue, nordocentre.
Ermitejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 32,16 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 105 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 35 km de Valadolido, provinca ĉefurbo, 13 km de Cigales, komarka ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vinproduktado) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764903
 |
**Quintanilla del Molar** [kintaNIlja delmoLAR] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco. *Quintanilla del Molar* estas etimologie komprenebla kiel *Bieneto de la Muelejo*. Tiukadre aperas en la supra duono de la blazono domo, kiel simbolo de la bieno, super du muelradoj, kiel simbolo de la muelejo.

Quintanilla del Molar en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 14,67 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 57 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 83 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Quintanilla del Molar formas parton, kun la municipo de Roales de Campos, de eksklavo de la provinco Valadolido ene de la provinco Zamoro (nome *Enclave de Roales y Quintanilla*). La municipo estas trapasata okcidente per la rojo *de la Vega*, kaj parto de ĝia municipa teritorio formas parton de la Birdoprotekta Areo ZEPA Penillanuras-Campos Sur kaj de la ZEPA Penillanuras-Campos Norte.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764067
* VIAF: 316735680
 |
Ekzemplo de restingaa vegetaĵaro.
**Restingao** (portugale : *Restinga*) estas tipo de marbordaj tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj kiu troviĝas en Brazilo. Restingaoj formiĝas sur sablaj, acidaj, kaj nutraĵ-malriĉaj grundoj, kaj karakteriziĝas per mezgrand-dimensiaj arboj kaj arbedoj taŭgaj por la pli sekaj kaj nutraĵ-malriĉaj cirkonstancoj.

La Monda Natur-Fonduso (WWF) konsideras du restingaajn ekoregionojn. La atlantik-marbordaj restingaoj troviĝas en pluraj enklavoj laŭlonge de la brazila marbordo ekde Norda Rio-Grando en nordorienta Brazilo ĝis Suda Rio-Grando en suda Brazilo, kovrante areon de 7 900 kvadrataj kilometroj kiu etendiĝas ekde la Tropikoj ĝis la Subtropikoj. Ĝiaj flaŭro kaj faŭno samhavas similecojn kun tiuj de la humidaj atlantikaj arbaroj de orienta Brazilo. Tiu ĉi ekoregiono estas parto kaj de biodiverseco-riĉaĵejo de Naturprotekto Internacie kaj de tutmondaj 200-regiono de la WWF.

La nordorient-brazilaj restingaoj situas laŭlonge de la norda marbordo de Brazilo, en la subŝtatoj de Maranjo, Piaŭio, kaj Cearao. Ĝiaj flaŭro kaj faŭno distingiĝas de tiuj de la atlantik-marbordaj restingaoj, kaj havas pli grandajn similecojn al tiuj de la humida amazona arbaro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Restingao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

* angle Ekoregiono NT0102 : Atlantik-marbordaj restingaoj (WWF)
* angle Ekoregiono NT0144 : Nordorient-brazilaj restingaoj (WWF)
* angle Tutmondaj 200; numero 48 : Atlantikaj arbaroj (WWF)
* angle Atlantikaj arbaroj (Naturprotekto Internacia)
* portugale Informo pri la restingaoj en Brazilo (*Restinga Net*) Arkivigite je 2009-05-17 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Brazilo |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Geografio |
**Ramocsa** [ramoĉa] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti. Simila komunumo estas Ramocsaháza.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 3 km²
* Loĝantaro: 45
* Poŝtkodo: 8973
* Telefonprefikso: 92
* Koordinatoj: 46°46′35″N 16°26'41″E

Situo
-----

Ramocsa situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Őriszentpéter troviĝas 9, Lenti 22, Zalaegerszeg 38 km-ojn.

Historio
--------

La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo el 1378 laŭ tiama hungara ortografio *"Ramcha"*. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la komunumon. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj vilaĝanoj el la grandbieno. Dum la socialismo kolĥozo nomata Ruĝa Stelo funkciis. En Ramocsa migra poŝto servas. La municipa administracio en Csesztreg funkcias.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Patrono de Hungaroj
* kalvinana malfrubaroka preĝejo de 1802, turo alkonstruiĝis en 1842
* sonorilostablo katolika kaj kalvinana de 1993
* nobeldomo de Mikecz [mikec]

* Kategorio Ramocsa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vidaĵo de la vilaĝo el la kamparo, tipa vidaĵo en la regiono
**Retamal de Llerena** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. 

La loĝantoj nomiĝas *retamalenses*. La censita populacio en 2008 estis de 497 loĝantoj.

Situo
-----

Retamal de Llerena estas situa en la sudokcidenta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 467 m; je 138 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 66 km de Mérida, la regiona ĉefurbo; je 57 km estas Don Benito kaj je 56 km Llerena de kiu dependis historie laŭnome kaj je 159 km estas Cáceres, la ĉefurbo de la alia provinco de la regiono. La surfaco de ties teritorio estas de 96,1 km². 

Ĝi situas ĉe la deklivoj de la *sierra* de Argallanes, norde de la komarko *Campiña*, sufiĉe malproksima de Llerena, kies nomon portas tamen pro la jura dependo de tiu. La plej grava proksima vilaĝo estas Zalamea de la Serena. La municipo estas ankaŭ proksime de aliaj vilaĝoj kiel Campillo de Llerena, Higuera de la Serena, Hornachos kaj Castuera.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado (ŝafo, bovo, porko kaj kapro. Ne estas grava irigacio de akvorezervejoj, sed nur tradicia el rojoj aŭ putoj. La tradiciaj plantoj enhavas arbojn kiel la anzino kaj la korkokverko, kun aliaj plantoj de makiso kiel la cisto, ruĝa lavendo, ulekso ktp. La kutivata tero estas nur 39,3 % de la teritorio, kie abundas ĉaŝejoj por kunikloj, perdrikoj kaj aproj.

Demografio
----------

La populacio de Retamal regule kaj konstante kreskis ĝis meze de la 20a jarcento. Post 1950 la elmigradon suferegis tiu municipo tiele ke ĝi forportis ĝis 1981 preskaŭ 70 % de la iama populacio. Poste iome reekkreskis danke al la reveno de kelkaj elmigrintoj. Pro elmigrado okazis ankaŭ maljuniĝo de la populacio kaj pliiĝo de la mortindico kaj falo de la naskindico.

  

### Evoluo de la populacio

1900 ------ 863
1950 ------2081

1910 -----1137
1960 ------1788

1920 -----1348
1970 ------ 917

1930 -----1685
1981 ------ 661

1940 -----1795
1986 ------ 747

Eksteraj ligiloj
----------------

* Municipo de Retamal de Llerena
Vidu ankaŭ *Struma (ŝipo)*

---

Strume de proksima urbo Blagoevgrad vintre

Struma komencas sian fluon en la kaverno de Duhlata de la Vitocha
**Struma** (bulgare *Струма*, greke *Strimonas* aŭ *Στρυμόνας*, turke *Karasu* (nigra akvo), pragreke *Strumon*) estas rivero en Bulgario kaj Grekio.

Geografiaj dtenoj
-----------------

La rivero fontas sur suda deklivo de la Vitosa-montaro en alto de 2.180 m, en Bulgario, 30 km sude de Sofio. Ĝi fluas ĉefe en suda direkto kaj alfluas la Egean maron 75 km oriente de Tesaloniko.

La akvokolekta areo de la rivero en Bulgario estas 10.797 km². Ĝi longas 408 km, el kiu 104 km en Grekio. La meza akvoporta kvanto ĉe la bulgara-greka limo (*Marino Pole*) estas 76 m³/s.

Aliaĵoj
-------

En riverdelto de Struma estis konstruita la atena antikva kolonia urbo Amfipolis, en 437 a.K.. La Batalo de Kleidion okazis en 1014 inter la rivero kaj la Belasica montaro kaj en kiu la bulgaroj venkis la grekojn.

Alfluantoj de la rivero estas Rila kaj Strumica.

Gravaj urboj apud la Struma: Blagoevgrad kaj Sandanski.

La tiroida malsano strumo ricevis la nomon de la rivero, ĉar apud la rivero oftis tia malsano.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Struma en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Lago Kerkini
La **Rezolucio 1441 de la Konsilio de Sekureco de Unuiĝintaj Nacioj** estis rezolucio adoptita unuanime fare de la Konsilio pri Sekureco de Unuiĝintaj Nacioj la 8an de novembro 2002, proponante Irakon sub regado de Saddam Hussein "finan oportunon por plenumi sian senarmigajn devigojn" kiuj estis establitaj per kelkaj antaŭaj rezolucioj (Rezolucij 660, 661, 678, 686, 687, 688, 707, 715, 986, kaj 1284). Tiu rezolucio havigis pretekston por la posta usonaregata Invado de Irako en 2003.

Dekomence la rezolucio reportigis UN-inspektistojn al Irako por eltrovi, ĉu la lando laŭleĝe senarmiliĝis. Oni akuzis Irakon pri la neplenumo de devigoj por la senigo de amasdetruaj armiloj, kiuj poste ne aperis kio pruvis la akuzojn sentialaj kaj nur justigoj por la posta invado.

Notoj
-----

1. ↑  "Text of U.N. resolution on Iraq - Nov. 8, 2002". CNN.com. Arkivita el la originalo la 22an de novembro 2007. Alirita la 20an de septembro 2020.
2. ↑  "Gulf war - PBS Frontline Interviews". PBS Frontline. Alirita la 20an de septembro 2020.
**Ramousies** estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france *Hainaut* respektive flandre *Henegouwen*), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ] (okcidentflandre *Noorderdepartement*), en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). 

Fine de 2020 en la komunumo vivis 227 loĝantoj sur areo de 9,6 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 24 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Avesnes-sur-Helpe* (france *Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe*, nederlande *Arrondissement Avenne aan de Helpe*), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono *Fourmies*.

Blazono de Ramousies.Blazono de Ramousies.

Geografio
---------

Ramousies estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarberoj kaj etaj vilaĝoj. Ramousies etendiĝas sur 9,6 km².

La komunumo estas trafluata de la rivero Helpe Mineure, kaj troviĝas en la natura baseno de la rivero Escaut, sude de la heĝo de Avesnes (eble unu el la lastaj restaĵoj de prahistoria forsto en norda Francio).

Historio
--------

Ramousies estas agrikultura, paŝtaĵa komunumo, kies historio estas precipe ligita al la ekspluatado de la proksima forsteto. Ĝi estis en la 18-a jarcento etapo laŭlonge de la rivero Helpe Mineure, post la vilaĝoj Vaudrecy (hodiaŭa Flaumont-Waudrechies) kaj Sémeries (okcidente).

Vidindaĵoj
----------

La ĥorejo de la preĝejo de Ramousies datiĝas de la 11-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
**Quitupan** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Quitupan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 069.

Geografio
---------

**Quitupan** apartenas al la regiono Sureste kiu situas en la sudoriento de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8491 loĝantojn. El tiuj estis 3833 viroj kaj 4658 virinoj. La komunumo havas surfacon de 658,31 km². La meza alteco estas 1660 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19,6 C. En la komunumo estas 807,3 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3045 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2315 scipovis legi kaj skribi kaj 727 viroj estis analfabetoj. Do 23.88 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 4031 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3203 sciis legi kaj skribi kaj 818 virinoj estis analfabetoj. Do 20,29 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Quitupan vivis 10252 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 1 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,01 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Quitupan Arkivigite je 2007-05-20 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Ruĝbeka malkohao** |
| --- |
|  |
| 
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kukoloformaj *Cuculiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kukoledoj *Cuculidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Phaenicophaeus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***Ph. javanicus*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Phaenicophaeus javanicus****(Horsfield, 1821) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Sinonimoj |
|  |
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Ruĝbeka malkohao  |

 |
| v • d • r |

La **Ruĝbeka malkohao** (***Phaenicophaeus javanicus***) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. 

Ĝi estas loĝanta birdo en Brunejo, Indonezio, Malajzio, Birmo, Singapuro kaj Tajlando.

Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj.

Tiu ĉi specio estas ĉefe griza, sed kun ĉefe du kontrastegaj partoj, nome **ruĝega beko** (tre akra kaj subenkurba ĉepinte), kio nomigas la specion, kaj **ruĝecoranĝa supra brusto**, kiel la Avelbrusta malkohao; sed tiu ĉi havas tian ankaŭ la suban bruston kaj eĉ ventron, do preskaŭ ĉiu suba parto ĉe tiu estas oranĝeca. Krome la **Ruĝbeka malkohao** havas rimarkindajn bluajn okulringojn, kio kontrastigas la nigrajn okulojn. La longa vosto montras blankajn plumopintojn.

* Ruĝbeka malkohao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ruĝbeka malkohao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Ruĝbeka malkohao en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

Referenco
---------

* BirdLife International 2004. Phaenicophaeus javanicus[*rompita ligilo*].
* 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. 24a Julio 2007.
Diebskeller (Ŝtelista Kelo)**Quirl** (prononcu: kvirl, kun tre mallonga i) estas tablomonto en la germana parto de Elba Grejsmontaro. Ĝi situas apud la urbeto Königstein je la maldekstra flanko de la rivero Elbo. La monto atingas altecon de 349 m. Malpli alta ol la ĉirkaŭaj tablomontoj, ĝia supro tamen havas la plej grandan (koheran) areon. Ĝin kovras tavolo el argilo, kiun verŝajne alblovis vento dum la lasta periodo de malvarmo. Pro tiu ĉi specifaĵo en la historio tie troviĝis agroj. Ilian situon ankoraŭ montras malnovaj forst-limŝtonoj.

Speciale interesa estas la kavernoj de tiu tablomonto. Ĉe la nordorienta flanko situas kaverno kiu ricevis sian nomon de la geologiisto GUTBIER. Plej ofte ĝi tamen estas nomata *Diebskeller*, tio estas Ŝtelista Kelo , aŭ *Diebshöhle* (~kaverno). Tiu ĉi kaverno apartenas al la plej grandaj de la montaro. En ĝia mezo staras ŝtona tablo, konstruita en la jaro 1755. Je la sudokcidenta flanko troviĝas pluraj kavernoj, kiuj ekestis per falo de rokoj. Plej konataj estas la du Sterl-kavernoj. Ĉirkaŭ la jaro 1885 ili servis kiel rifuĝejo de rabobando. Pro la proksimeco al la Fortreso Königstein Quirl estis strategie iom grava. Tial en 1865 la saksa ŝtato aĉetis la kampojn sur ĝi kaj baris la aliron al la monto.

Ĉirkaŭ la monton kondukas vojo (*Obere Quirlpromenade*). Ĝi estas unu el la plej belaj arbaropadoj de Saksa Svislando.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Quirl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* informoj por migrantoj kaj foto[*rompita ligilo*]


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Flago de la Reĝa Niĝeria Kompanio
La **Reĝa Niĝeria Kompanio** aŭ **Reĝa Niĝera Kompanio** kaj en angla **Royal Niger Company** estis komerca kompanio formita de la registaro de Britio en la 19a jarcento. Ĝi estis formita en 1879 kiel *United African Company*  (Unuiĝinta Afrika Kompanio) kaj renomigita al *National African Company* (Nacia Afrika Kompanio) en 1881 kaj al *Royal Niger Company* (Reĝa Niĝera Kompanio) en 1886.

Tiu kompanio ekzistis dum kompare mallonga periodo (1879–1900) sed ludis gravegan rolon por la formado de la Kolonia Niĝerio, ĉar ĝi permesis al la Brita Imperio establi kontrolon super la malsupra fluejo de la Niĝero kontraŭ la germana konkurenco fare de Bismarck dum la 1890-aj jaroj. En 1900, la teritorioj kontrolitaj de la kompanio iĝis la Sudniĝeria Protektorato, kiu siavice unuiĝis kun la Nordniĝeria Protektorato por formi la Kolonion kaj Protektoraton Niĝerion en 1914 (kiu eventuale akiris sendependecon ene de la samaj limoj kiel la Federacia Respubliko Niĝerio en 1960).

Referencoj
----------

Literaturo
----------

* "Nigeria" en *Encyclopædia Britannica*, 11a eld. 1911.
* "Sir George Dashwood Taubman Goldie" en *Encyclopædia Britannica*, 11a eld.
* "Sir Frederick John Dealtry Lugard" en *Encyclopædia Britannica*, 11a eld.
dekstra
unu el la salonoj de la palaco.
La **Reĝa Palaco de Aranjuez** estas unu el la rezidejoj de la Hispana Reĝa Familio. Ĝi troviĝas en Aranjuez (Madrida Regiono) kaj estas administrata de la publika organismo Nacia Heredaĵo. Ĝi situas ĉe la bordoj de la rivero Taĵo inter la avenuo de la Palaco kaj la placo de la Paroj sude, la ĝardeno de Partero oriente, la Riverbuŝo norde kaj la placo de Ebeno de la Stelo okcidente.

Kiam la imperiestro Karlo la 5-a ekinteresiĝis pri la disvolvigo de Aranjuez kiel vilaĝo kun ampleksa ĉirkaŭfermita tereno por ĉasado, oni elpensis la konstruadon de la palaco por la rezidejo de la reĝo dum la ferioj.

Ĝi estis starigita de Filipo la 2-a, kiu konfidis la projekton al la arkitekto Juan Bautista de Toledo, kiu forpasis dum la konstruado, kaj lia disĉiplo Juan de Herrera estis, kiu daŭris kaj finis la laboradon. Dum la 17-a jarcento la konstruado haltis, ĝis la regado de Fernando la 6-a, kiu ampleksigas ĝin, kaj daŭrigo de Karlo la 3-a. Alia malgranda palaco, nomata *Domo de la Plugisto*, situas for de la palaco, ene de la *Ĝardeno de la Princo*. Estas ampleksaj ĝardenoj, konstruitaj por plibeligi la reĝan rezidejon pro la seka kaj arida plataĵo de la centro de Hispanio, kaj ŝprucigataj per la akvo de la riveroj Taĵo kaj Ĥaramo.

Vidu ankaŭ
----------

* Porcelano de Buen Retiro

* Reĝa Palaco de Aranjuez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Reĝa Palaco de Aranjuez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Randogne** estas komunumo en la distrikto Sierre en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 4201 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Randogne situas en la supra parto de la franclingva Supra Valezo, ĉe la norda flanko de la Valo de Rodano. Ĝi apartenas al la turisma regiono Crans-Montana. En nordo la komunumo etendiĝas ĝis al la Wildstrubel-Masivo kaj la suda bordo de la Plaine-Morte-Glaĉero. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Randogne, Bluche, Loc, Dardona kaj Montana-Station, kaj parto de la vilaĝo Montana-Vermala.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 16,88 km², de kiuj 27,8% estas kovritaj de arbaro, 29,3% servas por agrikulturo kaj 12,1% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Randogne limas en nordo al Lenk en Simme-Valo, en oriento al Mollens, en sudoriento al Venthône, en sudo al Sierre, en sudokcidento al Montana, en okcidento al Lens, kaj en nordokcidento al Icogne.

Trafiko
-------

Tra Randogne pasas la ringforma kantona ĉefvojo, kiu konektas la komunumojn kaj vilaĝojn de la turisma regiono Crans-Montana kun la urbo Sierre. Per [mallarĝspura trama fervojo de Sierre al Montan-Station kaj diversaj poŝtaŭtolinioj al Crans-sur-Sierre, Montana kaj al Sierre la komunumo estas konektita al la publika transportreto. De Montana-Station aertelfero kondukas al la marĝeno de Plaine-Morte-Glaĉero.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Randogne datiĝas el la jaro 1224 kiel *Randonni*. Dum mezepoko Randogne apartenis al la episkopa Subvoktejo Sierre, el kiu fariĝis sub la malnova valeza reĝimo la regiono Noble Contrée, kies superan trionon formis Randogne kaj Mollens. En la jaro 1578 Randogne al si donis civitajn statutojn. Post la fino de la malnova reĝimo en la jaro 1839 post longaj disputoj fariĝis la civitanaroj Randogne kaj Mollens, kiu en la jaro 1851 fariĝis memstaraj komunumoj.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Bernard Truffer*: *Randogne* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-07-27)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Randogne Arkivigite je 2016-10-07 per la retarkivo Wayback Machine

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Randogne** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Sierre |
| --- |
| Anniviers  •  Chalais  •  Chermignon  •  Chippis  •  Grône  •  Icogne  •  Lens  •  Miège  •  Mollens  •  Montana  •  Randogne  •  Saint-Léonard  •  Sierre  •  Venthône  •  Veyras |  |

 |
**Francis Stanley "Gabby" Gabreski** (pole: *Franciszek Gabryszewski;* (naskiĝis la 28-an de januaro 1919 en Oil City, Pensilvanio; mortis la 31-an de januaro 2002 en Huntington, Novjorkio) estis poldevena usona piloto, flug-aso, nomata de kolegoj "Gabby", la tria sur la listo de la batal-asoj de USAF (usonaj aerfortoj), aviadisto de la dua mondmilito. Dum la korea milito pafe alterigis 6,5 aviadilojn de malamiko. Entute gajnis 34,5 certajn paftrafojn kaj 3 verŝajnajn. Kavaliro de la Kruco de Bravuloj. Dufoje vizitis Pollandon - en 1992 kaj 1999.

Vivo
----

### Infaneco kaj juneco

Liaj gepatroj estis malriĉaj polaj elmigrintoj. La patro laboris en fervojo kaj poste havis malgrandan nutraĵ-vendejon. La patrino helpis al li kaj poste laŭvica kvinono da infanoj. Francis rememoris, ke kiel dekkelkjarulo pli bone parolis pole ol angle. En la lernejo kelkaj lernobjektoj estis lekciataj en la pola lingvo.

En 1938 estis akceptita al kuracista fakultato de Notre Dame University, sed ne finis ĝin. Li mem konfesis, ke trotaksis siajn fortojn – mezlernejo en pola diaspora geto de Oil City ne donis sufiĉajn fundamentojn. Apenaŭ finis la unuan studjaron. Tamen ekinteresiĝis pri aviado. Post reveno el ferioj iris al aviadilejo apud South Bend kaj komencis lerni pilotadon en la lernejo de Homer Stockert. Li pasigis nur 6 horojn en la aero, sed tio sufiĉis kiel bazo. Kiam frekventis la duan studjaron la altlernejon vizitis grupo de varbaj oficiroj de Usona aerarmeo. Francis plenumis la enketon, sed ne ligis kun tio pli grandan atenton. Li miriĝis kiam dum laŭvicaj ferioj ricevis leteron el War Department informantan, ke estis akceptita al kurso de armeaj pilotoj en East St. Louis en Ilinojso.

Vidu ankaŭ
----------

* Stanisław Skalski
* Witold Urbanowicz
* Josef František

Bibliografio
------------

* Francis Gabreski, Carl Molesworth: Gabby: A Fighter Pilot's Life, Francis Gabreski as Told to Carl Molesworth. New York: Orion Books, 1991. ISBN 0-517-57801-8.
* Col. Francis S. Gabreski, U.S. Air Force

* Francis Gabreski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Francis Gabreski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 365355
* GND: 1071604791
* LCCN: n91014159
* VIAF: 94027394
* ISNI: 0000 0001 0999 1021
* NKC: jn20000700577
 |
La Reĝa familio de Francio en klasika vestaĵaro dum la regado de Ludoviko la 14-a.
**Reĝa familio** estas la tuja familio de reĝanta reĝo aŭ reĝino, kaj foje lia aŭ ŝia etendita familio. La termino **imperia familio** taŭge priskribas la familion de imperiestro aŭ imperiestrino, kaj la termino **papa familio** priskribas la familion de papo, dum la terminoj **barona familio**, **grafa familio**, **duka familio**, **grandduka familio**, aŭ **princa familio** estas pli taŭgaj por priskribi la parencojn de reganta barono, grafo, duko, grandduko aŭ princo. Tamen, en komuna parolo membroj de ajna familio kiu regas (havas rajtigan titolon) pro hereda rajto estas ofte referencataj kiel "reĝfamilianoj." Estas ankaŭ kutimo en kelkaj cirkloj referenci al etendaj rilatoj de elpostenigita monarko kaj liaj aŭ ŝiaj posteuloj kiel *reĝa familio*. Dinastio estas foje referencata kiel "la Domo de ...". Je Julio de 2013, estas 26 aktivaj suverenaj monarkioj en la mondo kiuj regas aŭ reĝas sur 43 landojn entute.

La etendo de la reĝa familio dependas ĉu temas pri nur la tuja aro de samfamilianoj, nome edz(in)o de la regant(in)o, plus gefiloj, aŭ pri la etenda familio, aldonante gefratojn, gepatrojn, genevojn, genepojn ktp. Same tiu etendo dependas ankaŭ de la juro de la koncerna lando, foje kun mencio en la Konstitucio. Eblas ankaŭ diferenco inter la *reĝa familio* (tuja) kaj la *familio de la reĝo* (etenda). Foje tio dependas de precizaj okazoj, por ekzemplo la aktuala Reĝo de Hispanio nome Filipo la 6-a, forigis sian fratinon Cristina el la familio de la reĝo, post kiam ŝi estis procesita pro korupto: kongrue ŝi malaperis el la oficialaj ceremonioj, portretoj, retejoj ktp.

Familioj
--------

* Brita reĝa familio
* Hispana reĝa familio

Notoj
-----

1. ↑   Meet the world’s other 25 royal families,  Alirita la 22an de Majo 2018.

* Kategorio Reĝa familio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Domego de iama altlernejo pri Kölcsey, nun kampuso PéterfiaDomego de iama altlernejo pri Kölcsey, nun kampuso Péterfia
La **Kalvinana Teologia Universitato de Debrecen,** hungare kun mallongigo: Debreceni Református Hittudományi Egyetem (DRHE) estas eklezia universitato en Hungario, en urbo Debrecen, kie studas 1200 studentoj.

Muzeo en la universitato

Historio
--------

Historio de la universitato komenciĝis jam en 1538. Tiam oni establis reformitan kolegion, kiu seninterrompe funkciis dum jarcentoj. En 1912 oni kreis reĝan sciencan universitaton el la kolegio, ĝi funkciis kun 3 fakultatoj. La universitato prenis la nomon István Tisza en 1921 kaj ĝis la socialismo oni instruis ankaŭ teologion. En 1949 la teologia fakultato forlasis la universitaton kaj ĝi funkciis plu sub nomo Kalvinana Teologia Akademio de Debrecen. Depost la socialismo la akademio rericevis la rangon universitato, dume ĝi havas fortajn kontaktojn kun Universitato de Debrecen. En 2011 aliĝis Pedagogia Altlernejo pri Ferenc Kölcsey al Kalvinana Teologia Universitato de Debrecen, do kreiĝis pli nova kampuso.

Ĉefdomo de la universitato
Universitata gimnazio

Kampusoj
--------

La ĉefa kampuso situas malantaŭ Kalvinana kirkego (Debrecen), origine tie funkciis la kalvinana kolegio. Nun tie funkcias ankaŭ instituto, gimnazio kaj biblioteko.

Proksime etendiĝas la alia kampuso, origine gimnazio, poste altlernejo pri Kölcsey.

Interne aparta muzeo prezentas historion de la universitato.

Elektitaj instruistoj
---------------------

* Margit Balog
* Béla Levente Baráth
* Benő Békefi
* Sándor Berkesi
* Károly Fekete (episkopo)
* Előd Hodossy-Takács
* Áron Németh
* Imre Peres
* István Török (teologo)
* Sándor Virágh

Iamaj studentoj (elekto)
------------------------

* Zoltán Balog
* Péter Bihari
* Vivien Edelényi
* Károly Fekete (episkopo)
* Gábor Herpay
* Előd Hodossy-Takács
* Attila Lénárt
* Áron Németh
* Géza Szentmártoni Szabó

Fontoj
------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2016-03-03 per la retarkivo Wayback Machine hungare

* Kategorio Kalvinana Teologia Universitato de Debrecen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Savhelikoptero AugustaWestland A109S Grand Da-Vinci
**REGA (Svisa Aersavservo)** (en la germana lingvo **Schweizerische Rettungsflugwacht**, en la franca lingvo **Garde aérienne suisse de sauvetage**, en la itala lingvo **Guardia aerea svizzera di soccorso)**) estas memstara komunutila fondumo por la privata aersavo, kiu estis fondita en la jaro 1952 de membroj de la Svisa Vivosava Societo.

Historio
--------

En la jaro 1946 la svisaj armeaj pilotoj, Victor Hug kaj Pista Hitz, savis la pasaĝerojn de usona dakota-aviadilo, kiu akcidentiĝis sur la Gaŭli-Glaĉero. Tiu evento povas estis konsiderata kiel la naskiĝhoro de la aersavado en Svislando. En la jaro 1952 de membroj de la Svisa Vivosava Societo estis fondita la svisa aersavservo REGA. En 1960 la institucio estis sub Fritz Bühler restrukturita kaj apartigita de la Svisa Vivosava Societo. En tiu jaro komenciĝis ankaŭ la rehejmigaj flugoj de svisoj, kiuj akcidentiĝis aŭ malsaniĝis eksterlande. La unuan de maro 1965 per decido de la Federacia Konsilio REGA estis nomumita kiel helporganizaĵo de la Ruĝa Kruco.

Operacibazoj
------------

REGA disponas pri 10 operacibazoj, nome en Dübendorf (Rega 1), Bazelo (Rega 2), Berno (Rega 3), Laŭzano (Rega 4), Untervaz (Rega 5), Lokarno (Rega 6), Sankt-Galo (Rega 7), Erstfeld (Rega 8), Samedan (Rega 9) kaj Wilderswil (Rega 10, ĉi-lasta ĝis 2010 havis sian sidejon en la helikoptera bazo de Gsteigwiler).

Ciferoj
-------

En la jaro 2010 REGA plenumigis entute 13726 savomisiojn, el inter kiuj 729 koncernis montaroakcidentojn, 1518 vintrosportoakcidentojn, 920 trafikakcidentojn, 78 lavangoakcidentojn, 720 rehejmigojn kaj 352 rekondukojn kun liniflugoj. La nombro de la subtenantoj de 2009 al 2010 kreskis je 3,8% al 2,294 milionoj da personoj.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: La informoj de ĉi-tiu artikolo estas ĉerpitaj el la germanlingva vikipedio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio REGA en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion REGA (aersavservo)** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* Retejo de REGA (germane, france, itale kaj angle)
* REGA en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale
**Lucjan Masłocha** (naskiĝis la 15-an de junio 1912, mortis la 3-an de januaro 1945) – pola oficiro, leŭtenanto de akva transporto, soldato de rezistomovado en Danio.

Vivo
----

Edukito de gimnazio en Piotrków Trybunalski, abiturinta en 1931. Post la germana invado en Pollandon en 1939 malliberulo de la oflago XC, kaj post forkuro el la mallibero en 1943 komandanto kaj kunorganizanto de flankataka-spiona reto en Kopenhago kadre de la organizaĵo kun kodnomo "Felicja", subigita al la komandejo de Polaj Armitaj Fortoj en Londono. La 31-an de decembro 1944 nuptis Anna Louisa *Lone* Mogensen, tradukistinon, kurierinon kaj aktivulinon de la rezistomovado. 3 tagojn poste, dum sieĝo fare de Gestapo de la vilao, en kiu troviĝis radiostacio, ambaŭ pereis.

Memorigo
--------

Rekone de lia heroeco kaj meritoj danoj metis liajn cindrojn en la Aleo de Merititoj sur la ĉefurba tombejo Mindelunden en Ryvangen. Li estas unusola fremdlandano tie entombigita.

En Lodzo troviĝas strato al Lucjan kaj Lone Masłoch, kaj ankaŭ, apuda obelisko ilin memoriganta. 

En 1977 aperis dokumenta filmo *Felicja*, reĝisorita de Magda Żurowska, rakontanta pri la pola-dana organizaĵo de la rezistomovado, kies komandanto estis Lucjan Masłocha.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Lokalizacja pomnika upamiętniającego małżeństwo Masłochów w Łodzi Lokigo de la monumento memoriganta la geedzecon de gesinjoroj Masłoch
* Janusz Roszko: Polski Orzeł nad Ryvangen Arkivigite je 2007-08-19 per la retarkivo Wayback Machine Pola Aglo super Ryvangen, glos.com.pl
* filmpolski.pl: Felicja Pola filmo *Felicja*
* Maria Małaśnicka Miedzianogóra: „Felicja" – pod takim kryptonimem w okupowanej Danii działała polska organizacja wywiadowcza. Jej mózgiem byli 31-letni Polak i 21-letnia Dunka artikolo pri *Felicja* - sub tia kodnomo en okupata Danio aktivis pola spioagentejo. Ĝia cerbo estis 31-jara polo kaj 21-jara danino,onet.pl


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 613570
 |
Novjara Aranĝo (mallongigita kiel NOVA) estas renkontiĝo organizita de Brazila Esperantista Junulara Organizo.

Listo de okazintaj NOVA-oj
--------------------------

### 1a NOVA - 2010 - Charqueada - SP

La unua Novjara Aranĝo okazis en Charqueada-SP, de la 5-a ĝis la 9-a de januaro de 2010. En ĝi, partoprenis 24 homoj el Brazilo kaj el Nederlando. 

### 2a NOVA - 2010/2011 - Paranapiacaba - SP

La dua Novjara Aranĝo okazis en Paranapiacaba-SP, de la 30-a de decembro de 2010 ĝis la 2-a de januaro de 2011. En ĝi, partoprenis 28 homoj.

### 3a NOVA - 2012 - Formiga - MG

La tria Novjara Aranĝo okazis en Formiga-MG, de la 11-a ĝis la 15-a de januaro de 2012.

### 4a NOVA - 2013 - Pipa - RN

La kvara NOVA okazis de la 3-a de januaro ĝis la 6-a de januaro en 2013 en Pipa-RN. Ĝi estis la unua NOVA ekster Sudoriento de Brazilo. estas eta dokumentario pri ĝi en Youtube.

### 5a NOVA - 2014 - Petropolis - RJ

La kvina Novjara Aranĝo okazis en Petropolis-RJ, de la 5-a ĝis la 15-a de januaro de 2014.

### 6a NOVA - 2014/2015 - Aracaju - SE

La sesa Novjara Aranĝo okazis en Aracaju-SE, de la 31-a de decembro de 2014 ĝis la 4-a de januaro de 2015.

### 7a NOVA - 2016 - Manaus kaj Presidente Figueiredo - AM

La sepa Novjara Aranĝo okazis en Manaus kaj Presidente Figueiredo - AM, de la 15-a ĝis la 20-a de januaro de 2012. Ĝi estis la unua evento de BEJO okazinta en Amazonia regiono de Brazilo.

### 8a NOVA - 2017 - Torres - RS

La 8a NOVA okazis en Torres - RS.

### 9a NOVA - 2018/2019 - Piaçabuçu - AL

La naŭa Novjara Aranĝo okazis en Piaçabuçu - AL , de la 28-a de decembro de 2018 ĝis la 2-a de januaro de 2019.

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. 1 2
6. ↑
**Revellinos** [rebeLJInos] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. *Revellinos* estas etimologie derivinta el loko de kie venis reloĝantoj eble *Revelle*. 

Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco Zamora.
Vinkelo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 27,86 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 257 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 40 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi estas sur etenda senarba ebenaĵo, grava por ebenaĵaj birdoj (en la blazono videblas granda otido).

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado el frua Ferepoko; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Ordeno de Santiago.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, kolombejoj, birdobservejoj, vinkeloj).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755815
 |
La **Reĝlando Jemeno** - arabe المملكة المتوكلية اليمنية - estis monarkio sur la teritorio de Norda Jemeno, kiu ekzistis de la akiro de ŝtata sendependeco dum la jaro 1911 ĝis la enkonduko de respubliko dum la jaro 1962.

Post kiam Britio gajnis armean kaj politikan kontrolon de Suda Jemeno dum la unua duono de la 19-a jarcento, la Otomana Imperio dum la jaro 1872 konkeris la urbon Sanao kaj Nordan Jemenon. Tio gvidis al pluraj ribeloj de lokaj triboj. Dum la jaro 1911 la aŭtoritatoj de la Otomana Imperio devis agnoski la faktan sendependecon de Norda Jemeno sub imamo *Jahja bin Muhammad* (1904–1948). La sendependecon dum 1925 ankaŭ rekonis la ŝato Britio. La sekva reganto *Ahmad ibn Jahja* (1948–1962) sukcesis forpeli la politikan opozicion de la lando en ekzilon al la urbo Adeno en la sudo de Jemeno, sed lia posteulo *Muhammad al-Badr* jam dum la unua jaro de regado, dum 1962 devis demisii sub premo de armea puĉo. Dum mallonga tempo de nur kvar jaroj inter 1958 kaj 1961 Norda Jemeno kune kun la Unuiĝinta Araba Respubliko (unio inter Egiptio kaj Sirio) konsistigis la konfederacion *Unuiĝintaj Arabaj Ŝtatoj*. Meze de la 20-a jarcento la plej multaj judoj de Jemeno, kiuj antaŭe konsistigis riĉan parton de la landa kulturo, ekonomio kaj scienco, forlasis la landon kaj elmigris al Israelo.

Post la armea puĉo de la jaro 1962 la ĝistiama monarkio iĝis respubliko kaj kreiĝis la Jemena Araba Respubliko.
Monteto Moran
Popoloj dancas en la parko
**Moran Monteto** (koree: 모란봉; **Moranbong**) estas monteto de Pjongjango, Nord-Koreio. Ekde Kogurjo-epoko Moran Monteto estis Fortikaĵo de Pjonjango. Nun ankoraŭ restas burgaj muroj kaj pavilonoj.

La monteto estas fama por ĝia kurioza karakterizaĵoj kaj pejzaĝoj, kiel politika signifo.

La monteto estas asociita kun la revolucia historio de prezidento Kim Il-sung, ĉefo Kim Ĝong-il kaj kontraŭ-japana heroino Kim Jong Suk. Ĉe la piedo de la monteto Kim Il-sung en la 1940 supozeble donis publikan paroladon post reveni de la ekzilo. Ekzistas multnombraj monumentaj strukturoj lokita sur Moran Monteto. Krome ili inkluzivas la Triumfan Arkon de Pjongjango, Kim Il-sung-an Stadionon, la monumentojn al Prezidanto Kim Il-sung ktp. Ĉe la piedo de la monteto estas la Jonsung revolucia loko, kiu transdonas la "revolucian atingojn" de Prezidento Kim Il-sung kaj la Hungbu revolucia loko kiu estas asociita kun la historio de ĉefo Kim Jong-Il kaj inkluzivas arbojn portante sloganojn skribitajn dum la kontraŭ -japana revolucia lukto.

* Kategorio Monteto Moran en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ljudmila RUDENKO** (ruse *Людми́ла Влади́мировна Руде́нко*; naskiĝis la 14-an de julio[jul.]/ 27-an de julio 1904[greg.], morits la 4-an de marto 1986) estis rusa grandmajstrino de ŝakludo.

Ŝi naskiĝis en Lubni, Rusia Imperio. Ŝia patro lernigis ŝakon al ŝi kiam ŝi estis 10-jaraĝa, sed ŝi preferis naĝadon. Nur en 1925, kiam ŝi enloĝis Sankt-Peterburgon — tiame Leningrado — ŝi dediĉis sin al ŝako. En 1944, ŝi iĝis ĉampiono de Leningrado, kaj en 1950 ŝi iĝis ŝaka majstrino kaj mondĉampiono. En 1976, ŝi iĝis grandmajstrino.

Grigori Levenfiŝ estis unu el ŝiaj trejnistoj.

En 2002, estis ludata la *Ludmila Rudenko Memorial* (Ljudmila Rudenko Memorigo) konkurson, la venkistino estis Sandugaĉ Ŝajdulina (ELO-rangata 2.454).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ljudmila Rudenko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Chess Patronesses: Ludmilla Vladmirovna Rudenko
* E. Bishard about L. Rudenko
* Chessgames.com: Lyudmila Rudenko



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 34769
 |
**Revillarruz** [rebiljaRUZ] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Alfoz de Burgos*. Ĝi enhavas la loĝlokojn Humienta kaj Olmosalbos.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Alfoz de Burgos, centre kaj malhelverde.
Revillarruz.
Turego en Olmosalbos.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 16,98 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 564 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 16 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. 

Olmosalbos formis parton de la *Jurisdicción de Saldañuela* en la *partido de Burgos*, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon *Intendencia de Burgos*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj la turo de Olmosalbos.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775657
 |
**Rabanera del Pinar** [rabaNEra delpiNAR] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Sierra de la Demanda*, proksime al la provinco Sorio (al kies Komarko Pinares ĝi estas krome atribuita). La loknomo *Rabanera del Pinar* estas komprenebla kiel Rafanejo de la Pinaro, kaj tiukadre aperas tri rafanoj en la malsupra parto de la municipa blazono), kvankam iu fakulo rilatas la loknomon Rabanera al rivero.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Sierra de la Demanda, ruĝe, sudoriente.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 33,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 98 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 550 loĝantojn ekde la mezo de la 19-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 76 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Palacios de la Sierra, Moncalvillo, Cabezón de la Sierra, La Gallega, Aldea del Pinar, Espejón kaj Hontoria del Pinar.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Laŭlonge de la historio estis diversaj literumadoj, nome Ravaneira, Ravenaria, Ravanera, Rauanera. Dum la Moderna Epoko la loko estis konata kiel Rabanera de la Sierra ĝis mezo de la 19-a jarcento, sed en dokumento de 1733 jam estis nomita Rabanera del Pinar. 

La loknomo estis dokumentita por la unua fojo en la 1a de Majo 1075, kiam ekzistis la monaĥejo de Sankta Maria de Ravaneira (aŭ Ravenaria, depende de la literumado). En 1304, Fernando la 4-a havigis al la loĝloko ĉarton de privilegioj. En 1495 la lokanoj ricevis privilegion por la uzado de la montoj.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, ŝtonminado kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun aparta sonorilturo, la ermitejoj, arbaroj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 779756
* VIAF: 316733768
 |

º
La Reĝlando **Lombardio-Venetio** aŭ **Lombardujo-Venetio** (germane *Königreich Lombardo-Venetien*, itale *Regno Lombardo-Veneto*) estas unuiĝinta lando de Lombardujo kaj Venetio, kiu estis kreita ĉe la Viena Kongreso en la jaroj 1815 kaj ĝis 1859/1866 estis lando sub regado de habsburga-lorena dinastio. Ĝi estis regiono, kiu poste iĝis parto de la Itala reĝlando.

Historio
--------

La Viena kongreso kombinis la teritoriojn de Lombardujo (kiuj estis regitaj de la  Habsburgoj ekde la 16-a jarcento) kaj  Veneto (kiu estis sub aŭstra rego intermite ekde 1797) en ununuran unuon sub la regado de habsburga-lorena dinastio.

Administre la regno konsistis el du sendependaj registaroj en la du partoj. Lombardujo inkludis la regionojn Milano, Como, Bergamo, Breŝo, Pavio, Kremono, Mantova, Lodi-Crema, kaj Sondrio. Venetia inkludis la regionojn Venecio, Verono, Padova, Vicenza, Trevizo, Rovigo, Beluno, kaj Udine.

La Reĝlando Lombardujo-Venetio unue estis regitaj fare de Francisko la 1-a de 1815 ĝis lia morto en 1835, dum Ferdinando la 1-a regis de 1835 ĝis 1848. En Milano la 6-an de septembro 1838 li iĝis la lasta reĝo estanta kronita per la Fera Krono de Lombardujo. La krono poste estis alportita al Vieno post la perdo de Lombardio en 1859, sed estis reestigita al Italio post la perdo de Venetio en 1866. Post populara revolucio la 22-an de marto 1848 ("kvin tagoj de Milano") la aŭstroj fuĝis el Milano, kiu iĝis la ĉefurbo de la provizora registaro de Lombardujo. La sekvan tagon ankaŭ Venecio ekstaris kontraŭ la aŭstroj kaj kreis provizoran registaron. La aŭstroj, post venkado de la sardiaj soldatoj ĉe la Batalo de Custoza (24-a/25-a de julio 1848), reeniris Milanon (6-a de aŭgusto) kaj Venecion (24-a de aŭgusto 1849), kaj reestigis aŭstran regon.

Francisko Jozefo la 1-a regis la reĝlandon dum la resto de ĝia ekzisto. Lia pli juna frato Maksimiliano (kiu poste iĝis Imperiestro de Meksiko), funkciis kiel lia vicreĝo en Milano inter 1857 kaj 1859. Lombardio estis aneksita al la embria itala ŝtato en 1859, per la Traktato de Zuriko post la Dua Itala Milito de Sendependeco; Venetio estis cedita al la Regno de Italio en 1866 en la sekvo de la sepsemajna milito (ankaŭ konata kiel Tria Itala Milito de Sendependeco), per la Paco de Prago.

* Kategorio Reĝlando Lombardujo-Venetio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 454109
* GND: 4215793-6
* LCCN: n82166980
* VIAF: 157135068
* LIBRIS: 272118
* ICCU: TSAV555842
 |