recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**San Juan Lachigalla** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Lachigalla*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 203.

Geografio
---------

**San Juan Lachigalla** apartenas al la distrikto Ejutla al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3363 loĝantojn. El tiuj estis 1690 viroj kaj 1673 virinoj. La komunumo havas surfacon de 136.51 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1700 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3 indiĝenoj. El tiuj 2 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan Lachigalla Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Juan Quiahije** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Quiahije'. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 213.*

Geografio
---------

**San Juan Quiahije** apartenas al la distrikto Juquila al kiuj apartenas entute 12 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4154 loĝantojn. El tiuj estis 1941 viroj kaj 2213 virinoj. La komunumo havas surfacon de 91.86 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1960 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3168 indiĝenoj. El tiuj 2569 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2569 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan Quiahije Arkivigite je 2004-12-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Juan Quiotepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Quiotepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 214.

Geografio
---------

**San Juan Quiotepec** apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2429 loĝantojn. El tiuj estis 1170 viroj kaj 1259 virinoj. La komunumo havas surfacon de 325.34 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1920 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2146 indiĝenoj. El tiuj 1910 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1910 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan Quiotepec Arkivigite je 2004-12-05 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Juan Sayultepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Sayultepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 215.

Geografio
---------

San Juan Sayultepec apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 655 loĝantojn. El tiuj estis 304 viroj kaj 351 virinoj. La komunumo havas surfacon de 16.59 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2090 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7 indiĝenoj. El tiuj 6 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Juan Tamazola** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Tamazola*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 217.

Geografio
---------

San Juan Tamazola apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3170 loĝantojn. El tiuj estis 1551 viroj kaj 1619 virinoj. La komunumo havas surfacon de 156.93 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2080 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1564 indiĝenoj. El tiuj 1239 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1239 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon San Juan del Río (Querétaro). |

 **San Juan del Río** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan del Río*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 194.

Geografio
---------

**San Juan del Río** apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1227 loĝantojn. El tiuj estis 544 viroj kaj 683 virinoj. La komunumo havas surfacon de 108.44 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1180 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1186 indiĝenoj. El tiuj 1078 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1078 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan del Río Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Llorente** [sanljoRENte] estas municipo en la oriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Campo de Peñafiel* (Kamparo de Peñafiel) en la sudoriento de la provinco. Ĝi estas konata kiel San Llorente del Valle. 

San Llorente en la provinco Valadolido.
La komarko *Campo de Peñafiel* de la provinco Valadolido, malhelblue, sudoriente.
Panoramo el Robledal.
Iamaj vinkeloj.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,87 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 98 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 370 el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 60 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj 17 km de Peñafiel; ĝi estas proksima al Corrales de Duero. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trairata de la rojo Concejo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj), brutobredado (ŝafoj) kaj forstado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, vinkeloj). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la gotika preĝejo de la 16-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766166
 |
**Luma poluo** tiel oni nomas novan formon de poluo, ŝajne malsama al la aliaj, sed kiu tamen havas la saman fonton: industria malŝparado kaj malestimo al la naturo kaj al spiritaj valoroj. Tion kaŭzas la superabundo kaj intenso de lumoj ĉiuspecaj ĉe stratoj, vojoj, industriejoj, parkoj (ofte sen iu ajn promenanto ene!) ktp. La luma poluo nun malhelpas al la homoj vidi la stelojn, kaj plu scii kaj sperti, kio estas vera nokto kaj vera lunlumo! Krome ĝi malutilas al la agado de la astronomoj, kiuj estas ĝiaj ĉefaj oponantoj. Sed ĉiu homo povas bedaŭri la perdon je la efekta vido de nokta ĉielo, kiun ankoraŭ ĝuis niaj avoj, oni povas diri ke temas pri grava kultura perdo. Kaj ankaŭ ekologiajn kaj higienajn misefektojn tio havas.

Astronomaj studoj
-----------------

La esperantisto David Galadí-Enríquez ricevis la prestiĝan premion "Hoag/Robinson" de la *International Dark-Sky Association*. Ĉi tiu usona asocio celas rezervi la ĉielon kontraŭ la luma poluo. Jam en la jaro 2005 David Galadí redaktis teknikan informon, kiu utilis poste por reguligi la luman poluadon en Hispanio.

Bildaro
-------

* Satelitaj bildoj de la Tero nokte. Fonto NASA kaj NOAA.Satelitaj bildoj de la Tero nokte. Fonto NASA kaj NOAA.
* Meksikurbo nokte, kun tre brile lumigita ĉielo.Meksikurbo nokte, kun tre brile lumigita ĉielo.
* Los-Anĝeleso dumnokte, kun hele lumigita ĉielo.Los-Anĝeleso dumnokte, kun hele lumigita ĉielo.
* Ĉi tiu foto de Novjorko montras troan ĉielan ardon, nome formo de luma poluo, parte kaŭzita per multa(j) lumoj.Ĉi tiu foto de Novjorko montras troan ĉielan ardon, nome formo de luma poluo, parte kaŭzita per multa(j) lumoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Lumigo

Notoj
-----

1. ↑  Por la tuta ĉapitro "Prestiĝa premio ricevita de DAVID GALADÍ", Gazeto Andaluzia, 33-a Jarkolekto, Septembro 2019, N-ro 114, pp. 6-7.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Dosiero luma poluo (france) Arkivigite je 2006-08-18 per la retarkivo Wayback Machine
* usona societo kontraŭ luma poluo (angle)
* luma poluo en Svisio (germane)

* Luma poluo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Luma poluo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Loggia dei Lanzi*, 360-grada ĉirkaŭrigardo

Vidaĵo de *Loggia dei Lanzi*
La ***Loggia dei Lanzi*** estas konstruaĵo ĉe la *Piazza della Signoria* en Florenco. La arkaĵodomo estis konstruata inter 1376 kaj 1382 de Benci di Cione kaj Simone di Francesco Talenti. La konstruaĵo servis origine por manifestacioj kaj aŭdiencoj de la respubliko Florenco kaj pli malfrue ĝi nomiĝis laŭ la germandevenaj dungosoldatoj (*Lanzichenecchi*) de Kozimo la 1-a de Mediĉo. Ĝi estas krom tio skulptaĵgalerio, kiu entenas aron da famaj skulptaĵoj, inter ili:

* *La rabo de la junaj Sabininoj* (Giambologna, 1583)
* *Herkulo kaj la Kentaŭro* (Giambologna, 1599)
* *Perseo kaj Meduza* (Benvenuto Cellini, 1554)

Konstruita en epoko, kiam la gotika pintarko ankoraŭ estis enmoda, la Loggia kun siaj rondarkoj estas retrorigardo sur la klasikan antikvon kaj antaŭprezentaĵo de tio, kion estis prezentonta la renesanco, kaj antaŭanta la revolucian arĥitekturon de Brunelleschi.

Inter 1841 kaj 1844 Ludoviko la 1-a konstruigis la *Feldherrnhalle* [Militestrohalon] ĉe Odeon-Placo en Munkeno laŭ la modelo de la *Loggia dei Lanzi*

La statuoj en la Loggia dei Lanzi
---------------------------------

En 1560 ĉefduko Kozimo komisiis Benvenuton Cellini per la poste plej eminenta bildo de la Loggia, la bronza *Perseo*. La bildo celis atentigi la malamikojn de Kozimo pri la sorto, kion ili atendos.

*La rabo de la Sabininoj* estas verko de Giambologna, naskiĝinta kiel Jean de Boulogne en Dowaai, kiu tiam apartenis al la graflando Flandrujo. La luktantaj figuroj de maljunulo, junulo kaj virino estas skulptitaj el unu marmorpeco. Ĝi estas unu el la unuaj skulptaĵoj rigardeblaj de ĉiuj flankoj.

La galerio estas tagnokte libere alirebla; ĝin mastrumas la muzeo de Uffizi.

Galerio
-------

* Romia statuo, 4-a jarcento]Romia statuo, 4-a jarcento]
* La rabo de la Sabininoj (Giambologna)La rabo de la Sabininoj *(Giambologna)*
* Perseo kun la kapo de Meduza (Benvenuto Cellini)Perseo kun la kapo de Meduza (Benvenuto Cellini)
* La rabo de Poliksena (Pio Fedi)La rabo de Poliksena (Pio Fedi)
* Menelao ĉe la korpo de PatrokloMenelao ĉe la korpo de Patroklo
* Heraklo kaj NesoHeraklo kaj Neso
* La Mediĉo-LeonojLa Mediĉo-Leonoj

* Loggia dei Lanzi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Loggia dei Lanzi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

43.76920277777811.255658333333Koordinatoj: 43° 46′ 9″ N, 11° 15′ 20″ O (mapo)
 
}}Bibliotekoj}}
**Sermur** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 128 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Sermur etendiĝas sur 19,50 km², kaj havis 128 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 6 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Sermur situas je alteco de 725 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Sermur apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Brigitte Lenoir, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Monumentoj
----------

Meze de la vilaĝo elstaras la turo de Sermur, kiu datiĝas de la 11-a jarcento. Restas hodiaŭ nur la bazo de la turo, proksimume 10-metrojn alta.

Administrado
------------

Sermur apartenas al la kantono de Auzances, kies ĉefurbo estas Auzances. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Auzances
**Sernf** estas suda flanka rivero de Linth en Kantono Glaruso en Svislando.

Fontoj
------

La fontoj de Sern situas en Elm sub la monto *Gross Chärpf* je alteco de 2700 m s.m. kaj ĉe Vorab-Glaĉero je alteco de proksimume 2900 m s.m.. Unu el la fontriveroj naskiĝas sub Paniksa-Pasejo trans kiu siatempe marŝis Generalo Suvorov kun siaj trupoj.

Fluo
----

La diversaj fontriveroj rapide perdas altecon kaj kolektiĝas sudoriente de Elm je alteco de proksimume 1000 m s.m.. La rivero nun fluas nordorienten al Elm, kie ĝis kurbiĝas norden, kaj kie al ĝi alfluas de oriento Raminerbach. La rivero nun norden fluas kaj pasas tra la komunumoj Matt, tiam turniĝas nordokcidenten pasas Engi kaj fine fluas okcidenten. Ĝi formas tiam dum 2 kilometroj la limon inter Sool kaj Schwanden kaj fine trafluas la teritorion de Schwanden.

Alfluo
------

Unu kilometron antaŭ ĝia alfluejo al Linth de sudo al Sernf alfluas la rivereto *Niederenbach*. Ĉe la kunfluejo de Sernf, kiu venas de oriento, kaj Linth, kiu venas de okdicednto, troviĝas baraĵlageto sur alteco de 528 m s.m. kun elektrejo.

Monda naturheredaĵo
-------------------

La Sernf-Valo apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.


Monda heredaĵo de UNESKO

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retpaĝo de la turisma regiono Elm-Sernfvalo
* Sernfvalo en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Sernf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Serov** (ruse *Серов*) estas urbo en Sverdlovska provinco en Rusio.

* loko: 59° 40′ N 60° 30′ O﻿ / ﻿59.667 °N, 60.500 °O﻿ / 59.667; 60.500 (mapo)Koordinatoj: 59° 40′ N 60° 30′ O﻿ / ﻿59.667 °N, 60.500 °O﻿ / 59.667; 60.500 (mapo)
* horzono: UTC+5h (diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).)
* loĝantaro:
	+ 98 mil (1959)
	+ 99 mil (2001)

En jaro 2002 la urbo havis 99,8 mil loĝantojn.

**Serov** estis fondita jare 1894 kiel loĝejo dum konstruado de fera uzino, sed akiris statuton de urbo nur jare 1926. La urbo nomiĝis malsame dum lia historio:

de 1926 ĝis 1934: *Nadeĵdinsk* (Espera, Надеждинск)
de 1934 ĝis 1937: *Kabakovsk* (Drinkeja, Кабаковск)
de 1937 ĝis 1939: *Nadeĵdinsk* (Espera, Надеждинск)

La urbo troviĝas sur orienta deklivo de norda Uralo sur la rivero *Kakva* (Каква), en 9 km de ĝia enenfluo en riveron Sosjva (Сосьва) (baseno de rivero Obj). Jare 1894 la vilaĝo estis fondita rilate al fundamento de Nadeĵdinska metalurgia fabriko. Jare 1926 la vilaĝo estiĝis urbo. Serov estas la lasta nomo de la urbo. *Serov* estis familia nomo de aviadisto kaj nacia heroo de Sovetio.

En la urbo estas fervoja stacio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 65492.

La interurba telefona kodo estas 34315, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Arkivigite je 2007-06-22 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2007-10-12 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Fortikaĵ-konstru-sektoro Opava** (sektora mallongigo **OP**) estas unu el la plej longaj kaj la plej komplikaj sektoroj en la tuta ĉeĥoslovaka antaŭmilita fortikaĵsistemo. Ĝi komencas per fuortaro Smolkov, kiu ja konstrue apartenis al sektoro Moravská Ostrava, sed iliaj ĉefaj armiloj – 10 cm haŭbizoj en la artileria fuorto – plifortigis la dekstran alon de la defendo de Opava-regiono. Ĉi tieaj objektoj estis planataj en ebenaĵo laŭlonge laŭ rivero Opava, la fortikaĵoj poste daŭrigis en milde ondiĝinta kaj trarigardebla tereno ĉirkaŭ urbo Opava, por ke ili ĉe urbeto Horní Benešov transiru ĝis arbaroriĉa kaj per profundaj ravinoj sulkigita tereno de montaro Jeseníky, konkrete en ties parton Hrubý Jeseník. Ĉe vilaĝo Nové Heřminovy la fortikaĵoj denove renkontiĝas kun supra fluo de la rivero Opava volvante sur ĝia suda riverbordo ĝis vilaĝo Karlovice, kie ili transiras la riveron. Ĉi tie jam la defendlinio ascendis ĝis supermara alteco ĉirkaŭ 800 m, en vilaĝo Mnichov norde de urbo Vrbno pod Pradědem ĝi lastfoje transiris valon de fonto de la rivero Opava kaj poste ĝi grimpis al monto Suchý vrch kun supermara alteco 941 m. Ĉi tie ankaŭ en la jaro 1938 fakte finis konstruata parto de la fortikaĵoj, kiun kontrolis kaj administris pionira grupa komandantejo IV en urbo Opava.

Sume 85 pezaj fortikaĵoj estis ekzistontaj en tiu ĉi sektoro kaj granda nombro de malpezaj fortikaĵoj, kiuj ĉirkaŭ la urbo Opava kreis eĉ tri sinsekvajn liniojn. En la sektoro oni komencis konstrui ankaŭ fuortaron Šibenice, kiu estis konstruata, sed nefinita pro eventoj en septembro 1938, okcidente de la urbo Opava proksime de vilaĝo Sádek.

Vidu ankaŭ
----------

* Ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj
* Sektoro Moravská Ostrava

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rFortikaĵoj en Ĉeĥoslovakio |
| --- |
| Establitaj sektoroj | Staré Město pod Sněžníkem • Moravia Ostrava • Králíky • Opava • Náchod • Trutnov • Liberec • Most • Domažlice • Rokytnice v Orlických horách • Hrušovany nad Jevišovkou • Bratislava |
| Divido de la fortikaĵoj | Malpeza fortikaĵo • Malpeza fortikaĵo modelo 36 (variantoj A-F) • malpeza fortikaĵo modelo 37 (variantoj A-H + K1-4) • Peza fortikaĵo • infanteria fuorto • artileria fuorto • artileria turniĝonta turo • artileria gvatturo • minĵetila fuorto • enireja objekto • komandanteja fuorto |
| Artileriaj fuortaroj de la ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj | Adam • Babí (Stachelberg) • Bartošovice • Bouda • Dobrošov • Hanička • Hůrka • Jírova Hora • Kronfelzov • Milotický vrch • U Orla • Orlík • Poustka • Skutina • Smolkov • Šibenice |
| Armiloj uzataj en la ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj | Malpeza mitralo modelo 26 • Peza mitralo modelo 37 • 4cm kanono modelo 36 • 85mm kanono modelo 44/59 • 100mm haŭbizo |

 |


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Sektoro Opava en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Sekvenco "Lauda Sion" (Kristokorpa Festo).
En la eklezia muziko kaj literaturo de la mezepoko **sekvenco** estas tekstigo (tropo) de la gregoria haleluja (*klasika sekvenco*) aŭ lirika, himneca kanto ekestinta el tiu. La nocio *sekvenco* devenas de la latina vorto *sequi* (esperante „sekvi"), ĉar la kanto en la liturgio tuj sekvis la interkanton.

La historio de la sekvenco komencas je 850 per tekstigo de la Aleluja-finmelismoj (*klasika sekvenco*). Ĝis la 12-a jarcento formiĝas la *rimsekvenco* sendependa de la haleluja kun rimitaj kaj ritme adaptitaj versoj. Ĝi kondukas al la grandaj *strofosekvencoj* de la 13-a jarcento (gravaj aŭtoroj Tomaso de Celano kaj Tomaso de Akvino). Rimsekvencoj havas la strukturon de plurstrofaj, metrike ordigitaj kaj rimataj himnoj.

Sequencoj iĝis tre ŝatataj en la malfrua mezepoko. Oni konas ĉ. 5000 rimsekvencojn. La Koncilio de Trento (1545–1563) tamen allasis nur kvar sekvencojn en la oficiala romkatolika mesliturgio:

* Victimae Paschali Laudes (je pasko)
* Veni Sancte Spiritus (je pentekosto)
* Lauda Sion Salvatorem (je Kristokorpa Festo, laŭplaĉe)
* Dies irae (mortosekvenco en la rekviemo, vd. malsupren)

La Stabat Mater (je la memortago pri la doloroj de Maria, laŭplaĉe) alvenis en 1727 kiel kvina sekvenco.

La *Dies irae* ne plu estas uzata en la oficiala liturgio pro la imago de kolera Dio („Tago de la kolero ..."), kion montras la sekvenco, tamen estas allasata je la granda rekviemo je Memorado de la fidaj mortintoj, por ke oni povas flegi la trezoron de la eklezia muziko (M. Haydn, Mozart).
—Skulptaĵo super la enirejo ĉe la ĉefvendejo de Selfridges en Strato Oxford, Londono (2013)
**Selfridges**, ankaŭ konata kiel **Selfridge & Co.**, estas luksa brita ĉeno de ĉiovendejoj aŭ magazenoj ĉeno en la UK. Ĝin fondis Harry Gordon Selfridge, usona entreprenisto kiu komencis sian karieron en la ĉikaga magazenfirmao Marshall Field.

La ĉefvendejo de la ĉeno, en Strato Oxford, Londono, malfermis siajn pordojn al la publiko la 15-an de marto 1909. Ĝi estas la dua plej granda vendejo en Britio, post Harrods. Tri aliaj grandaj vendejoj de la firmao estas fonditaj ekde 1998 en Manĉestro kaj Birmingamo.

En 1940 John Lewis Partnership aĉetis la malpli grandajn vendejojn de Selfridges ekster Londono. La ĉefvendejon londonan en 1951 aĉetis la liverpule bazita ĉeno Lewis. En 1965 ĝin akiris la brita firmao Sears kaj en 2003 la kanada firmao Galen Weston aĉetis la ĉenon Selfridges kontraŭ 598 milionoj da pundoj.

Du britaj televidaj serioj rakontis la historion de la firmao: *The Paradise* (BBC, 2012) kaj *Mr. Selfridge* (ITV, 2013).

Fonto
-----

La artikolo estas bazita sur la versio en la afrikansa Vikipedio.
Peter Gabriel vestita kiel "Britannia", dum kantado de "Dancing with The Moonlit Knight", 1974
***Selling England by the Pound*** estas la kvina studialbumo fare de la muzika grupo de progresiva roko Genesis, publikigita la 12an de oktobro 1973 per entreprenoj Charisma Records (Eŭropo) kaj Atlantic Records (Usono). Ĝi sekvis post *Foxtrot* kaj estis la plej sukcesa komerca pinto ĝis tiam, atingante numeron 3a en Britio kie ĝi restis en la listo dum 21 semajnoj. La albumo ricevis oran atestigilon en Usono en 1990. Ĝi ricevis ankaŭ sukcesan akcepton de kritikaro.

La albuma kovrilo estas pentraĵo de Betty Swanwick nome *The Dream* (revo). La origina pentraĵo ne aperigis gazontondilon; la bando mendis al Swanwick aldoni ĝin poste kiel aludo al la kanto "I Know What I Like."

Kantaro
-------

Ĉiuj kantoj estis verkitaj kaj komponita de Tony Banks, Phil Collins, Peter Gabriel, Steve Hackett kaj Mike Rutherford.

* Flanko unua
* 1. "Dancing with the Moonlit Knight" 8:04
* 2. "I Know What I Like (In Your Wardrobe)" 4:07
* 3. "Firth of Fifth" 9:35
* 4. "More Fool Me" 3:10
* Flanko dua
* 1. "The Battle of Epping Forest" 11:49
* 2. "After the Ordeal" 4:13
* 3. "The Cinema Show" 11:06
* 4. "Aisle of Plenty" 1:32

Muzikistaro
-----------

* Tony Banks – piano, klavaroj, ĥoraj voĉoj, akustika gitaro en "The Cinema Show"
* Phil Collins – drumoj, tamburoj, ĥoraj voĉoj, ĉefa voĉo en "More Fool Me"
* Peter Gabriel – ĉefa voĉo, fluto, hobojo, tamburoj
* Steve Hackett – ĉefa gitaro
* Mike Rutherford – basgitaro, baspedalaro, ritma gitaro, elektra sitaro, violonĉelo en "Dancing With The Moonlit Knight", akustika gitaro en "The Cinema Show"

Notoj
-----

1. ↑   UKChartHits, 2465, Genesis hits
Pri la komunumo
---------------

**Selma** estas komunumo de la komunumaro Calanca kaj la distrikto Moësa en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 38 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Selma situas en la mezo de la Valo de Calanca ĉe la orienta bordo de la rivero Calancasca. Kun nur 38 loĝantoj ĝi estas unu el la plej malgrandaj komunumoj de Kantono Grizono, tamen ĝiaj civitanoj deziras konservi la politikan sendependecon. Al Selma apartenas ankaŭ la frakcio Bersach sur alteco de 1322 m s.m. sur teraso oriente de la vilaĝo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Selma limas en nordo al Cauco, en oriento al Santa Maria in Calanca, en sudo al Braggio, kaj en okcidento al Arvigo.

Trafiko
-------

Selma situas kiel la tuta Valo de Calanca flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la vilaĝo pasas la vala vojo de Grono al Rossa. Per la poŝtaŭtolinio, kiu cirkulas sur tiu vojo, la komunumo estas konektita al la publika transportreto. De Selma aertelfero kondukas al la vilaĝeto Landarenca, al kiu krom la aertelfero nur kondukas dekliva piedpado.

Historio
--------

Ĝis la administracia reformo de Kantono Grizono de 1851 Selma estis parto de la tribunalkomunumo Calanca, post ties divido en 1796 al la interna flago. En 1851 ĝi fariĝis memstara politika komunumo de la komunumaro Calanca en la distrikto Moësa. En la 18-a kaj la 19-a jarcento multaj loĝantoj pro ekonomiaj kialoj elmigris al Francio kiel vitrofaristo, kaj Aŭstrio kaj Germanio kiel peĉovendistoj. Nuntempe la komunumo vivas de agrikulturo kaj modesta turismo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj signifoj de Selma

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Cesare Santi*: *Selma* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-12-16)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Selma
* Selma GR en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Selma** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Vala stacio de la aertelfero de Selma al LandarencaVala stacio de la aertelfero de Selma al Landarenca

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Moësa |
| --- |
| 
**Komunumaro Calanca:** **Arvigo**  •  Braggio  •  Buseno  •  Castaneda  •  Cauco  •  Rossa  •  Santa Maria in Calanca  •  Selma

**Komunumaro Mesoko:** Lostallo  •  **Mesoko**  •  Soazza

**Komunumaro Roveredo:** Cama  •  Grono  •  Leggia  •  **Roveredo**  •  San Vittore  •  Verdabbio |  |

 |
**Selmer Company** fondiĝis komence de la 20-a jarcento en Parizo kaj produktis muzikinstrumentojn. Selmer estis fama pro altkvalitaj lignaj blovinstrumentoj, aparte saksofono kaj klarnetoj. Multaj famaj ĵazmuzikistoj kiel John Coltrane, Benny Goodman, Coleman Hawkins, Louis Armstrong kaj Harry James preferis instrumentojn de la etikedo Selmer.

La ĉefan kompanion *Selmer Industries* de Selmer Company transprenis en 1995 la entrepreno *Steinway Musical Properties*, ĉefa kompanio de la pianofaristo Steinway & Sons, kaj ŝanĝis ĝian nomon al Steinway Musical Instruments, Inc.. En 2003 Steinway kunfandis la kompanion Selmer kun alia filio, latunblovinstrumenta produktisto C.G. Conn, al Conn-Selmer, Inc..

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retpaĝaro de Selmer Company (anglalinva) Arkivigite je 2012-09-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Retpaĝaro de Selmer Deutschland (germanlingva)
* Muzikinstrumentoj de Steinway (anglalinva)
* Retaĝo pri klasikaj gitaramplifiloj de Selmer (anglalinva)
* Woodwind.org (anglalinva)
* Maccaferri-gitaroj de Selmer (anglalinva))
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Sembrancher (stacidomo). |



**Sembrancher** estas komunumo kaj la ĉefloko de la distrikto Entremont en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 891 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Sembrancher situas en la valo de la rivero Dranse ĉe la kunfluejo de Dranse de Bagne kaj Dranse de Entremont.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 17,63 km², de kiuj 61,0% estas kovritaj de arbaro, 19,6% servas por agrikulturo kaj 4,3% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Sembrancher limas en nordo al Vollèges, en oriento al Bagnes, en sudo al Orsières kaj en okcidento al Bovernier.

Trafiko
-------

Tra Sembrancher pasas la kantona ĉefvojo n-ro 21 de Valezo trans la montopasejo Granda Sankt-Bernardo al Aosta. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 10 kilometrojn sude de la komunumo apud Aigle. Pere de la trajnlinioj de Orsières kaj de Bagnes al Martigny la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Sembrancher datiĝas el la jaro 1177 kiel *Sancti Pancratii de Branchi*. En la 11-a jarcento ĝi fariĝis parto de la regno de la Grafoj de Savojo. En la jaro 1239 la grafo Amadeo la 4-a de Savojo koncedis al la loko merkatorajton. La civitanoj de Sembrancher en la jaro 1376 konkludis civitan kontrakton kun Aigle, kiu estis renovigita en la jaroj 1676, 1736, 1766 kaj 1776. Post la konkero fare de Valezo en la jaro 1475 la subvoktejo Sembrancher estis ĝis la Helveta Revolucio unu el la flagejoj de la Kamparvoktejo Saint-Maurice. En 1798 Sembrancher fariĝis ĉefloko ĝis 1802 de la helveta distrikto Entremont, poste ĝis 1810 de distrikto de la Respubliko Valezo, tiam de kantono de la franca departemento Sempiono kaj ek de 1815 de dekono kaj ek de 1848 de la Distrikto Entremont de Kantono Valezo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *David Rey*: *Sembrancher* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-07-19)

Vidu ankaŭ
----------

* Saint-Bernard Express
* Sembrancher (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sembrancher en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Sembrancher

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Sembrancher** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Entremont |
| --- |
| Bagnes  •  Bourg-Saint-Pierre  •  Liddes  •  Orsières  •  **Sembrancher**  •  Vollèges |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Semsales (stacidomo). |



**Semsales** estas urbo kaj komunumo en la distrikto Vevejso en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1304 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Semsales situas en la Friburgaj Antaŭalpoj, proksimume 10 kilometrojn okcidentsudokcidente de la urbo Bulle, norde de la urbeto Châtel-Saint-Denis. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Semsales kaj La Rougève kaj multnombraj izolitaj bienoj. Sur la komunuma teritorio situas la fontoj de la riveroj Brojo kaj Sionge.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 29,36 km², de kiuj 48,2% estas kovritaj de arbaro, 46,5% servas por agrikulturo kaj 3,4% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Semsales limas en nordo al Sâles, en nordoriento al Vaulruz, en oriento al Grejerco, en sudoriento al Haut-Intyamon, en sudo al Châtel-Saint-Denis, en okcidento al Maracon (VD), en okcidentnordokcidento al Saint-Martin, kaj en nordokcidento al La Verrerie.

Trafiko
-------

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 12 de Friburgo al Laŭzano kaj la svisa aŭtovojo A12, kies plej proksima alveturejo situas proksimume 3 kilometrojn sude de la komunumo en Semsales. Per stacidomo ĉe la trajnlinio de Bulle al Palézieux la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Semsales datiĝas el la jaro 1100 kiel *septem salis*. En la jaro 1177 Semsales estis menciita kiel ĉelo de la Monaĥejo Mont-Joux sur la Grnda Sankt-Bernardo. En la jaro 1536 Semsales estis konkerita de la urba ŝtato Friburgo kaj en la jaro 1537 integrita al la Voktejo Rue kaj poste en la jaro 1581 al la Voktejo Châtel-Saint-Denis, el kiu okaze de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 fariĝis distrikto, kiu poste en la jaro 1848 sub la nova friburga konstitucio estis integrita al la distrikto Vevejso. En la jaro 1968 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo La Rougève estis integrita al Semsales.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Jean-Claude Vial*: *Semsales* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-11-23)

Vidu ankaŭ
----------

* Semsales (stacidomo)
* La Verrerie (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Semsales en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Semsales

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Semsales** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Vevejso |
| --- |
| Attalens • Bossonnens • Châtel-Saint-Denis• Granges • La Verrerie • Le Flon • Remaufens • Saint-Martin • Semsales |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon SENA (Metroo de Medellín). |

**Sena** [SEna] estas municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko *Monegros* (kies ĉefurbo estas Sariñena) apartenanta al la sudokcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas en la oriento de la komarko *Monegros*, oriente de la teritorio de Castejón de Monegros kaj okcidente de tiu de Villanueva de Sigena. Estas abundaj montetoj. 

La loĝloko Sena (221 msm) estas je 61 km de Huesko, provinca ĉefurbo, sur la maldekstra bordo de la rivero Alcanadre. La municipa teritorio estas trapasata per la ŝoseo A-131 paralela al la rivero Alcanadre kiu komunikas kun apuda Villanueva de Sigena oriente kaj kun Sariñena nordoriente. Krome laŭ la ŝoseo A-1217 norde estas Castelflorite.

Historio
--------

La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis irigacian reton kaj ankaŭ loknomojn kiel Alkanadre. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj. 

La Monaĥejo de Sigena estis ege influa por ĉiuj loĝlokoj de la komarko Monegros, promociis la reloĝadon kaj havigis al la novaj loĝantoj loĝcartojn, tipe en la Mezepoko kiel feŭdisma kontrakto inter la Monaĥejo kaj la lokanoj, kiu precizigis devojn kaj rajtojn.

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Sena: oni malaltiĝis ĝis nunaj 496 loĝantoj.

Demografio
----------

Demografia evoluo| 1900 | 1910 | 1920 | 1930 | 1940 | 1950 | 1960 | 1970 | 1981 | 1991 | 1996 | 2001 | 2006 | 2022 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 942 | 992 | 1225 | 1206 | 1065 | 1011 | 1014 | 883 | 765 | 610 | 615 | 577 | 556 | 496 |

Aktualo
-------

La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al natura, kultura kaj rura turismo.

Vidindaĵoj
----------

* Proksima Monaĥejo de Sigena
* Urbodomo kaj preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Ŭesko

Referencoj
----------

1. ↑  Edad Media

Bibliografio
------------

* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* CONTE OLIVEROS, Jesús. "Personajes y Escritores de Huesca y Provincia". Ed. Librería General (Zaragoza 1981)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sena en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 810091
* VIAF: 277903482
 |
**Schöntal** (en esperanto: bela valo) estas urboparto de la palatinata sendistrikta urbo Neustadt ĉe la Vinvojo aŭ Neustadt ĉe la Vinŝoseo en Rejnlando-Palatinato.

Geografia situo
---------------

La urboparto situas sur alteco de 150 ĝis 200 m super marnivelo ĉe la okcidenta eniro de Neustadt en la ankoraŭ mallarĝa valo de la rivereto Speyerbach, kiu tie trarompas la montaran ĉenon de la Haardt kaj enfluas la montetolandon ambaŭflanke de la Germana vinvojo antaŭ ĝi atingas la Malaltebenaĵon de la supra Rejno. La *Schöntal*, de kie la urboparto ricevis sian nomon, etendiĝas de nordokcidento al sudoriento.

Norde, maldekstre de la Speyerbach, troviĝas kiel suda etendaĵo de la 554 m alta Weinbiet la montoj *Wolfsberg* (alteco 490,7 m) kun la naturprotektejo *Am Wolfsberg* kaj la burgruino Wolfsburg. Dekstre de la rojo situas sudokcidente de la Schöntal la monto Königsberg (alteco 427,3 m) kaj sudsudoriente la monto *Nollenkopf* (alteco 490,3 m). Ĉe ties norda deklivo troviĝas la tiel nomata "afrika kvartalo".

Tra la Schöntal iras de Neustadt direkte al Kaiserslautern la B 39, kiu en Neustadt nomiĝas *Talstraße* (vala strato), kaj la fervoja linio Mannheim–Saarbrücken.

Historio
--------

La urboparto ekestis en la 19-a jarcento en la ĉirkaŭo de fabrikoj, kiuj tie ĝis 1902 per la helpo de la akvo de la Speyerbach el la ligno de la Palatinata Arbaro fabrikis paperon. Hodiaŭ la industrio pli kaj pli cedas al loĝdomoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* situo de la loĝloko
**Jang Kjung-ĵong** (koree 양경종; 3-an de marto 1920 - 7-an de aprilo 1992) estis soldato korea, kiu batalis enkadre de la Imperia Japana Armeo, de la Ruĝa Armeo de Sovetunio kaj finfine de la Germana Armeo dum la Dua Mondmilito. Do lia reklamo al famo estas kiel la plej internacia soldato en la moderna epoko. Tamen nuntempaj esploroj multe dubas pri la vereco de tia afero.

Lia vivo
--------

En 1938, en la aĝo de 18 jaroj, Jang estis perforte rekrutita en la Guan Dong-Armeon de la Japana Imperia Armeo, kiu funkciis en Manĉurio. Jaron poste, li estis kaptita de la Ruĝa Armeo kaj sendita al laborpunejo, post batalado en la Batalo de Halhin Gol.

Post tri jaroj en sovetia kaptiteco kaj pro manko de batalantoj, Jang estis rekrutita en la Ruĝan Armeon en 1942, kune kun miloj da aliaj kaptitoj. Komence de 1943, li estis kaptita de la germana armeo, kadre de la Batalo de Ĥarkivo, Ukrainio. En 1944, li estis sendita por servi en la Laborista Bataliono kiel parto de la germana armeo, kies tasko estis helpi plifortigi la Atlantikan Muron ĉe la bazo de la Cotten Duoninsulo.

Post la usona invado al Normandio en junio 1944, Jang estis kaptita de usonaj militfortoj, komence taksita kiel japana soldato, sed poste rivelita kiel korea. Jang estis nelonge transdonita al brita militkaptitejo kaj poste translokita al Ilinojso en Usono, kie li restis ĝis sia morto en aprilo 1992.

En decembro 2011, primilita filmo nomata "Laŭ mia maniero" estis publikigita en Sud-Koreio, inspirita de la rakonto de Jang.

Piednotoj
---------

1. ↑  "다시보기 : SBS 스페셜". wizard2.sbs.co.kr (en korea). Arkivita el la originalo la 4an de Marto, 2016. Alirita la 12an de Aprilo, 2021.
2. ↑  Antony Beevor, La soldato devigita batali por tri flankoj en WW2, DailyMail, 2a de junio 2012
3. ↑  LIZ K-POPPED, MIA VOJO INSPIRITA DE LA FOTO DE LA DUA MONDA MILITO, K-krevita, 7a de aprilo 2012
Klient-servila modelo
En la fako de komputado, la termino **servilo** povas aperi precipe en du signifoj:

* komputilo, kiu provizas klient-komputilojn per servoj;
* programaro, kiu provizas klient-programarojn per servoj.

Striktasence, la vorto servilo estas uzata nur por servil-programaro, sed ĉar kutimiĝis, ke ofte oni uzas unu dediĉitan servilon por unu servo, la signifo ampleksiĝis kaj etendiĝis ankaŭ al la komputiloj.

La alia flanko de la afero estas la kliento, kiu konektiĝas al la servilo kaj faras petojn. Konata ekzemplo por tio estas la servoj rilataj al TTT: foliumilo (= kliento) konektiĝas al la TTT-serviloj kaj petas retpaĝojn.

Difino
------

En komputado, **servilo** estas peco de komputila aparataro aŭ programaro (komputila programo) kiu disponigas funkciecon por aliaj programoj aŭ aparatoj, nomitaj "klientoj". Tiu arĥitekturo estas nomita "Klient-Servila modelo". Serviloj povas disponigi diversajn funkciojn, ofte nomitajn "servoj", kiel ekzemple dispartigo de datenoj aŭ resursoj inter multoblaj klientoj, aŭ elfarado de komputado por kliento. Unu servilo povas servi plurajn klientojn, kaj unu kliento povas uzi plurajn servilojn. Klienta procezo povas funkcii per la sama aparato aŭ povas konektiĝi tra reto al servilo sur malsama aparato. Tipaj serviloj estas datumbazaj serviloj, dosier-serviloj, retpoŝtaj serviloj, print-serviloj, retserviloj, ludserviloj kaj aplikaĵ-serviloj.

Klient-servilaj sistemoj kutime estas efektivigataj per (kaj ofte identigataj kun) la peto-responda modelo: kliento sendas peton al la servilo, kiu elfaras iun agon kaj sendas respondon reen al la kliento, tipe kun rezulto aŭ agnosko. Nomi komputilon "servilklasa aparataro" implicas, ke ĝi estas specialigita por funkciigado de serviloj sur ĝi. Tio ofte implicas, ke ĝi estas pli potenca kaj fidinda ol ordinaraj personaj komputiloj, sed alternative, grandaj komputilgrapoloj povas esti kunmetitaj el multaj relative simplaj, facile anstataŭigeblaj servilkomponentoj.

Gravaj servoj en la interreto
-----------------------------

Klient-servila modelo tra Interreto
* retpoŝto (SMTP, POP3 kaj IMAP)
* retservilo (HTTP)
* FTP
* DNS
* babilejoj kiel IRC
* tujmesaĝiloj kiel ICQ, AIM
* datumbazoj, precipe SQLaj

Bildgalerio
-----------

* 
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑   (2011) *Windows Server Administration Fundamentals*, Microsoft Official Academic Course. ISBN 978-0-470-90182-3.
2. ↑  Comer, Douglas E..  (1993) *Vol III: Client-Server Programming and Applications*, Internetworking with TCP/IP, p. 11d. ISBN 978-0-13-474222-9.

Vidu ankaŭ
----------

* Klingo-servilo
* Prokurilo
* Laborstacio
* Komputila reto

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Arkivigite je 2005-08-18 per la retarkivo Wayback Machine
*
**Serón de Nágima** [seRON deNAĥima] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la oriento de la provinco Sorio kaj en la komarko *Campo de Gómara* en la oriento de la provinco.

Geografio
---------

*Campo de Gómara* en la oriento de la provinco Sorio.
Loko de Serón de Nágima en la provinco Sorio.
Ruinoj de la kastelo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 60,16 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 130 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 800 loĝantojn el la 1920-aj jaroj. 

Ĝi distas 54 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Ĝi estas inter Gómara (norde) kaj Monteagudo de las Vicarías (lime kun Aragono).

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Quejigares de Gómara-Nájima*, okupanta 2 167 hektarojn, nome 35 % de la teritorio.

Historio
--------

En islama epoko jam estis grava strategia loko, kun murego. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 12-a jarcento, konkero okazis antaŭ kelkaj jardekoj. Estis grava juda komunumo. En 1158 oni subskribis la Interkonsenton de Serón de Nágima, konata ankaŭ kiel "Traktato de Haxama", inter la reĝo Sanĉo la 3-a kaj Ramon Berenguer la 4-a, grafo de Barcelono kaj princo de Aragono. En 1296 Alfonso de la Cerda, helpita de Henriko de Aragono, eniris al teroj de Soria, proklamante sin reĝo de Kastilio, kaptinte Serón, Soria, Osma, Almazán kaj Deza, kiuj estis poste redonitaj.

En la 1a de Aprilo 1707, kadre de la Hispana Milito de Sukcedo la trupoj de la aŭstria pretendanto rabadis la lokon, dum la trupoj partianaj de la franca pretendanto rifuĝiĝis en la kastelo. Post unu jarcento, en 1819, estis francaj trupoj kiuj detruis la kastelon kadre de la Hispana Milito de Sendependigo.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, tradicia arkitekturo, ruinoj de la kastelo, placo kaj tiel plu.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rCampo de Gómara |
| --- |
| Alconaba• Aldealafuente• Aldealpozo• Aldealseñor• Aldehuela de Periáñez• Aliud• Almajano• Almaluez• Almazul• Almenar de Soria• Bliecos• Buberos• Buitrago• Cabrejas del Campo• Candilichera• Cañamaque• Carabantes• Cihuela• Ciria• Cirujales del Río• Deza• Fuentecantos• Fuentelmonge• Fuentelsaz de Soria• Gómara• Hinojosa del Campo• La Losilla• Los Villares de Soria• Monteagudo de las Vicarías• Narros• Pinilla del Campo• Portillo de Soria• Pozalmuro• Quiñonería• Renieblas• Reznos• Santa María de Huerta• Serón de Nágima• Tajahuerce• Tejado• Torlengua• Torrubia de Soria• Villar del Campo• Villaseca de Arciel |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351469
* VIAF: 316736028
 |