recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |
| --- |
| BIBLIAJ MINORAJ PROFETOJ |
| *"Obadja"* |
| [[Dosiero:Opera del duomo (FI), nanni di bartolo, abdia, 1422 circa.JPG|eta| | Sur flanko de la katedralo de Florenco statuo de Nanni di Bartolo reprezentas la profeton Obadjan kiel fortikan nudkapan junulon, envolvita en riĉa mantelo kun tamen la libro, lanĉantan profetaĵon kontraŭ Edomo kaj edomitoj.]] |
| sekso = **vira** |
| nacio = **hebrea de la regno de Judujo** |
| epoko = **6-a jarcento a.K.** |
| apartaĵo = **profeto** |
| kulto = **venerata kiel sanktulo ĉe la Katolika Eklezio kiu lin liturgie honoras la 19-an de novembro.. Simile faras ĉiuj eklezioj konfesantaj la komunecon kun la sanktuloj** |

Obadja, (en hebrea ‛Obadyāh; en antikva greka Ἀβδίας kaj Ὀβδιού; en latina Abdīas) (... – 6-a jarcento a.K.), estis laŭ la Biblio juda profeto.

Biografio
---------

Dio aperis al Obadja. Miniaturo el Libro de Obadja (13-a jarcento. Bourges, Bibliotheque Municipale, ms. 0007, f. 155v.
**Obadja**, kiu estis profeto en Izraelo en la 6-a jarcento a.K. (hebree: Obadyāh; greke: Ἀβδίας kaj Ὀβδιού; latine: Abdīas) signifas *servisto de Javeo*.

Kvara de la dekdu minoraj Profetoj, Obadja eble vivis post la falo de Jerusalemo de la jaroj 587-586 a.K.; li estas aŭtoro de profeteca vizio en 21 versikloj, entenantaj profetaĵon pri dia venĝo kontraŭ la edoma popolo, ĉiam malamika al israela popolo.

Kulto
-----

La antikvaj latinaj martirologoj ne menciis Obadjan, kiu eksperis male en la roma martirologio kiu aperas, male, en la roma martirologio kaj konstantinopolitana sinaksario en la dato de 19-a de novembro, dato ankoraŭ konservata en la Katolika Eklezio. Li estas liturgie honorata ĉe ĉiuj kristanaj eklezioj konfesantaj la komunecon kun la sanktuloj.

La multaj artaj prezentaĵoj pri Obadja atestas la vastan devotecon havigitan, pasinte, al tiu sanktulo. *Profeto malgranda rilate la nombron de versikloj, sed ne rilate la ideojn,* diras pri li Sankta Hieronimo.

Rusa ikono kun profetoj Amos kaj Obadja (18-a jarcento).

Aliaj projektoj
---------------

* KOMUNA: Italligve
* Vikifontaro: Franclingve

Vidu ankaŭ
----------

* libro de Jona
* Malaĥi
* Ĥagaj
* Zeĥarja
* Ĥabakuk
* Cefanja
* Naŭm
* Jona
* Miĥa

Fontoj
------

* 'Biblio
	+ Katolikaj enciklopedioj:
	+ Enciclopedia\_Cattolica
	+ Cathopedia:Voci\_indispensabili
	+ Catholic\_Encyclopedia

Notoj
-----


* Kategorio Obadja (profeto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 498489
* GND: 118641387
* LCCN: n2009012251
* VIAF: 85050107
* ISNI: 0000 0000 5597 7370
 |
Loko de la municipa teritorio de Zarza de Montánchez en sia provinco
Loko de la provinco de Cáceres en Hispanio
**Zarza de Montánchez** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *zarzeños*. La censita populacio en 2009 estis de 619 loĝantoj.

Situo
-----

Zarza de Montánchez estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Montánchez, je altitudo de 450 m; je 45 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 80 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 36.82 km².

Ĝi situas ĉe la regiona ŝoseo kiu iras el Miajadas al Cáceres; post Valdemorales dekstren. Ĝi estas en la deklivaro de la Sierra de Montánchez.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Demografio
----------

|  |
| --- |
| **Demografia evoluo de Zarza de Montánchez inter 2001 kaj 2006**
 |
| **2001** | **2002** | **2003** | **2004** | **2005** | **2006**
 |
| 591 | 617 | 605 | 608 | 609 | 631 |

Historio
--------

Zarza de Montánchez: ornamita steleo.
En Zarza de Montánchez oni trovis dekoritan steleon el granito kun gravuraĵoj reprezentantaj viron, ŝildon, glavon, lancon, kaskon, spegulon kaj ĉaron. Ĝi datiĝas el la Bronzepoko (9a aŭ 8a jarcento a.K.).

Vidindaĵoj
----------

* Katolika preĝejo.
* Popola arkitekturo kun porĉai enirejoj.
* Popola ludo de banujoj.
* Plej granda anzino de la regiono kaj plej verŝajne el Hispanio nome *La Terrona*.
Občina Kamnik
**Obĉina Kamnik** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Osrednjeslovenska. La municipo enhavas 102 komunumojn kaj ĝia areo estas 265,6 km². Komence de 2017 tie loĝis 29 416 homoj. La administra centro estas la urbo Kamnik.

Loko, priskribo
---------------

Občina kuŝas en la nordo de centra Slovenio kaj inkluzivas grandan parton de la monteto kaj monta regiono de la Kamnicko-Savinjsk-Alpoj. Ĝia alteco supper la marnivelo estas proksimume 350 m en la sudo ĝis proksimume 2500 m en la nordo.

De nordo ĝis sudo, tra la areo fluas la rivero Kamniška Bistrica. En la urbo Kamnik, la rivero Nevljica fluas en ĝin de la maldekstra.

Funkcias fervoja linio kondukanta al Kamnik, kiu finiĝas ĉi tie.

Najbaraj municipoj estas: Občina Jezersko kaj Občina Solčava en la nordo, Občina Luče, Občina Gornji Grad kaj Občina Nazarje en la nordoriento, Občina Vransko en la oriento, Občina Lukovica en la sudoriento, Občina Domžale en la sudo, Občina Mengeš en la sudokcidento, Občina Komenda, Občina Preddvor kaj Občina Cerklje na Gorenjskem okcidente.


Ĉirkaŭ **Občina Kamnik**|  | Občina Jezersko, Občina Solčava | Občina Luče, Občina Gornji Grad, Občina Nazarje |
| Občina Komenda, Občina Preddvor, Občina Cerklje na Gorenjskem | Občina Kamnik | Občina Vransko |
| Občina Mengeš | Občina Domžale | Občina Lukovica |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el 102 vilaĝoj:

Bela Peč, Bela, Bistričica, Brezje nad Kamnikom, Briše, Buč, Cirkuše v Tuhinju, Češnjice v Tuhinju, Črna pri Kamniku, Črni Vrh v Tuhinju, Gabrovnica, Godič, Golice, Gozd, Gradišče v Tuhinju, Hrib pri Kamniku, Hruševka, Jeranovo, Kališe, **Kamnik**, Kamniška Bistrica, Klemenčevo, Kostanj, Košiše, Kregarjevo, Krivčevo, Kršič, Laniše, Laseno, Laze v Tuhinju, Liplje, Loke v Tuhinju, Mali Hrib, Mali Rakitovec, Markovo, Mekinje, Motnik, Nevlje, Okrog pri Motniku, Okroglo, Oševek, Pirševo, Podbreg, Podgorje, Podhruška, Podjelše, Podlom, Podstudenec, Poljana, Poreber, Potok v Črni, Potok, Praproče v Tuhinju, Pšajnovica, Ravne pri Šmartnem, Rožično, Rudnik pri Radomljah, Sela pri Kamniku, Sidol, Smrečje v Črni, Snovik, Soteska, Sovinja Peč, Spodnje Palovče, Spodnje Stranje, Srednja vas pri Kamniku, Stahovica, Stara Sela, Stebljevek, Stolnik, Studenca, Šmarca, Šmartno v Tuhinju, Špitalič, Trebelno pri Palovčah, Trobelno, Tučna, Tunjice, Tunjiška Mlaka, Vaseno, Velika Lašna, Velika Planina, Veliki Hrib, Veliki Rakitovec, Vir pri Nevljah, Vodice nad Kamnikom, Volčji Potok, Vranja Peč, Vrhpolje pri Kamniku, Zagorica nad Kamnikom, Zajasovnik, Zakal, Zavrh pri Črnivcu, Zduša, Zgornje Palovče, Zgornje Stranje, Zgornji Motnik, Zgornji Tuhinj, Znojile, Žaga, Žubejevo, Županje Njive

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Kamnik en la slovena Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 629191
* LCCN: n89110845
* VIAF: 124454285
* ISNI: 0000 0004 0403 489X
 |
|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

**Yesterdays** estas balado de Jerome David Kern kun teksto de Otto Harbach el la jaro 1933.

*Yesterdays* ekestis por la muzikalo *Roberta* (1933, filmversioj de 1935 kaj 1952). La balado, origine en 2/4-takto, staras en minoro kaj efikas „melankolia, sen esti senespera". La komponaĵo havas 32 taktojn laŭ la kantoformo A-B-A-B, en modere malrapida tempo. La kanto temas pri la memoro je la pasinta tempe de la junaĝo, kiu havas krom la malgajan ankaŭ konsolan flankon: „Sad am I, glad am I."

Harmonia strukturo
------------------

La peco staras daŭre en c-minoro. La akordprogresoj estas similaj al tiu de la kanto „Alone Together" en la unuaj kvar taktoj (i – vi – ii7 – V7) kaj havas kromate falantan baslinion kiel en „My Funny Valentine" en la duaj kvar (laŭ la tonalo Cm – G7/B – Eb/Bb – Am7(b5). Sekvas kvintfalo-sekvenco en taktoj 9-12, kondukanta al A♭ kaj D♭, kiu surprize iras duontonon supren al ii7 kaj poste kromate malsupren al toniko.

Efikohistorio
-------------

La unua sonregistraĵo de *Yesterdays* fare de Leo Reisman kaj sia orkestro kun kantisto Frank Luther atingis en 1933 rangon 3 en la usonaj ranglistoj. En la muzikalfilmo el 1935 ĝin kantis Irene Dunne.

La kanto fariĝis post surdiskigo fare de Artie Shaw ĵaza normkanto en svingo kaj poste ankaŭ en moderna ĵazo: Kiel esencaj validas la sonregistraĵoj de Billie Holiday (1939), Bud Powell (1950), Lee Konitz (1951, kun Miles Davis) kaj Coleman Hawkins (1960, kun Oscar Pettiford, same kiel en 1963, kun Sonny Rollins. Tre ofte Stan Getz interpretis la kanton. Unu el la plej atentintaj sonregistraĵoj de *Yesterdays* devenas de Ella Fitzgerald, aperinta en sia albumo *Ella Fitzgerald Sings the Jerome Kern Songbook* (1963). Pli novaj versioj devenas de Fred Hersch/Bill Frisell, Branford Marsalis, Joshua Redman, Lynne Arriale kaj Melissa Walker.

Literaturo
----------

* Carlo Bohländer, Karl-Heinz Holler, Christian Pfarr: *Reclams Jazzführer*. 4-a eld. Reclam, Stutgarto 1990, ISBN 3-15-010464-5.
* Hans-Jürgen Schaal (eldonisto) *Jazz-Standards. Das Lexikon*; Bärenreiter, Kassel, 2004 (3-a eldono); ISBN 9783761814147

Eksteraj ligiloj
----------------

* Portreto de la kanto ĉe jazzstandards.com
* Kantoteksto Arkivigite je 2010-10-11 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑  Marcus A. Woelfle, en Schaal, *Jazz-Standards*, p. 557
2. ↑  „Malgajas mi, gajas mi."
3. ↑  minuskloj: minora ŝtupo de la koncernaj romiaj ciferoj. majusklo: maĵoro
4. ↑  Ĝin ankaŭ interpretis laŭ tradicia ĵazo Peanuts Hucko kaj laŭ pionira ĵazo Franz Koglmann.
Občina Sodražica
**Občina Sodražica** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Sudorienta Slovena‎. La municipo enhavas 22 komunumojn kaj ĝia areo estas 49,5 km². Komence de 2018 tie loĝis 2171 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Sodražica.

Loko, priskribo
---------------

La teritorio de komunumo povas esti priskribita kiel monta. La alteco estas ĉirkaŭ 520 m. Multaj bekoj havas altecon de pli ol 900 m, kies plej alta parto en la sudoriento estas 1117 m super marnivelo (Kalični vrh).

La apudaj municipoj estas: Občina Velika Lašče en la nordo, Občina Ribnica en la nordo kaj oriento, Občina Loški Potok en la sudo kaj Občina Bloke en la okcidento.


Ĉirkaŭ **Občina Sodražica**|  | Občina Velika Lašče, Občina Ribnica |  |
| Občina Bloke | Občina Sodražica | Občina Ribnica |
|  | Občina Loški Potok |  |

De la okcidento al la oriento, tra ĝi pasas la sola ŝoseon n.212 de Cerknice ĝis Ribnice. En la sama direkto ankaŭ fluas rivero Bistrica, kiu leviĝas en la nordokcidento komunumo.

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el 22 vilaĝoj:

Betonovo, Globel, Janeži, Jelovec, Kotel, Kračali, Kržeti, Lipovšica, Male Vinice, Nova Štifta, Novi Pot, Petrinci, Podklanec, Preska, Ravni Dol, Sinovica, **Sodražica**, Travna Gora, Vinice, Zamostec, Zapotok, Žimarice.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Sodražica en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj:
Monumento omaĝe de pereintoj en la Dua Mondmilito kaj preĝejaj konstruaĵoj en Zavidovo
**Zavidovo** (ruse *Завидово*) estas vilaĝo en Konakova distrikto de Tverja provinco ĉe rivero Dojbica (*Дойбица*). Ĝi estas parto de la vilaĝa loĝloko "Zavidovo". Ĝis la jaro 2012 ĝi estas administra centro de ĉi tiu loĝloko, poste centro de la vilaĝa loĝloko estas vilaĝo Mokshino (*Мокшино*).

Historio
--------

Zavidovo estas menciata ekde la 1560-a jaro, kiel Nova Zavidovo (*Новое Завидово*). Supozeble ĝi estis fondita de Novgorod-a urbano kies nomo estis Zavid (*Завид*). En la rusa lingvo la nomo Zavidovo povas esti komprenita kiel "de Zavid".

En feŭdismaj tempoj, la vilaĝo estis posedaĵo de Ivano la Terura, Boris Godunov, greka ĉefepiskopo Arsenij Elassonskij (ruse *Арсений Элассонский*, greke *Αρσένιος Ελασσώνος*). Per ĉevala poŝta vojo, priservata de koĉeroj loĝantaj en Zavidovo, en la 18-a kaj 19-a jarcentoj veturadis multaj konataj homoj de Rusio de tiu tempo.

En 19-a koj komencio de la 20-a jarcentoj la vilaĝo estis centro de Zavidova subdistrikto (*Завидовская волость*) de Klina distrikto (*Клинский уезд*) de Moskva gubernio (*Московская губерния*). En la jaro 1929, post neniigo de gubernioj, en Moskva provinco estis kreita Zavidova rajono (*Завидовский район*) kun centro en la urbotipa loĝloko Novozavidovskij (*Новозавидовский*). La vilaĝo iĝis centro de la plej granda en ĉi tio rajono vilaĝa soveto. En la jaro 1935 la rajono estas fordonita de Moskva provinco al Tverja provinco (tiam la provinco havis la alian nomon), kaj en la jaro 1960 Zavidova rajono estis aligita al Konakova rajono.

Vidindaĵoj
----------

La ĉefa vidindaĵo estas Uspenskij (*Успенский*) preĝejo, kies historio estas ligita kun la imperiestro Aleksandro la 1-a.

Transporto
----------

Tra la vilaĝo estas aŭtovojo Moskvo - Sankt-Peterburgo, kies kodoj estas М10 kaj E105. Fervoja stacio Zavidovo (*Завидово*) de linio Moskvo - Sankt-Peterburgo, nomita laŭ nomo de la vilaĝo, estas en 6 km al nord-okcidento de la vilaĝo. Ĉe la stacio aperis urbotipa loĝloko Novozavidovskij (*Новозавидовский*).

Eksteraj ligiloj
----------------

* "Завидово". Ĉapitro el libro de Valerij Pisigin (*Валерий Писигин*) Vojaĝo el Moskvo enen de Sankt-Peterburgo (*Путешествие из Москвы в Санкт-Петербург*). - Moskvo, ЭПИЦентр, 1997
* Arkivigite je 2008-06-01 per la retarkivo Wayback Machine Historio de Zavidovo
**Yeşil Sol Parti** (trad. Verda Maldekstra Partio aŭ mallongigite **YSP**) estas politika partio en Turkio fondita la 25-an de novembro 2012. Ŝia simbolo konsistas el arbo kies viola trunko formas homan formon, la krono konsistanta el unuopaj, verdaj folioj kaj la flava suno formanta la kapon de la homa formo en la mezo de la krono. Ĝiaj kunprezidantoj estas Çiğdem Kılıçgün Uçar kaj İbrahim Akın.

Historio
--------

La YSP, antaŭe nomita *Yeşiller ve Sol Gelecek Partisi* (Verda kaj Left Future Party), estis formita la 25-an de novembro 2012 tra fuzio de la Eşitlik ve Demokrasi Partisi (Partio por Egaleco kaj Demokratio) kaj la Yeşiller Partisi (Verda Partio). Ĝi difinas sin kiel verdan partion kun maldekstra-liberalaj ideoj.

En 2014, la partio apogis Selahattin Demirtaş kiel la prezidenta kandidato en la turka prezidant-elekto en 2014. Ili ankaŭ apogis la HDP en la senatelekto de junio 2015.

Ĉe la Dua Ordinara Partia Kongreso la 2-an de aprilo 2016, la partio ŝanĝis sian nomon al *Yeşil Sol Partisi* (YSP). La hodiaŭa partia emblemo povas esti spurita reen al la decido farita ĉe la dua Eksterordinara Kongreso la 16-an de oktobro 2022. Selahattin Demirtaş poste sugestis ke se la HDP estus malpermesita, ĉiuj HDP-frakciokandidatoj kurus nome de la YSP en la parlamenta balotado en 2023.

Kun la decido de la 24-a de marto 2023, la HDP, la Emekçi Hareket Partisi (Laborista Movado-Partio) kaj la Toplumsal Özgürlük Partisi (Socia Liberecpartio) decidis stari kunigitaj en la YSP-listoj por la prezidantaj kaj parlamentaj elektoj. Ĉi tio estas por plifortigi la aliancon Millet İttifakı (Alianco de la Nacio) de opoziciestro Kemal Kilicdaroglu. La YSP estas tial traktita kiel ŝlosila partio por la prezidant-elektoj de 2023.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 820479
* LCCN: n2018022371
* VIAF: 3660147665818960670009
 |
33° 46′ 19″ N 76° 50′ 43″ O﻿ / ﻿33.7719174 °N, 76.8453493 °O﻿ / 33.7719174; 76.8453493 (mapo)

Mapo de la Indusrivera Sistemo - nome Zanskar estas alfluanto de la Induso.
La kunfluo de la rivero Zanskar (el supre) kaj la Induso (malsupre fluanta el maldekstro dekstren) estas 3 km sudoriente de la vilaĝo Nimmu en Ladako.
La rivero **Zanskar** aŭ **Zanskaro** estas norden fluantan alfluanto de la riverego Induso. En ties supraj atingoj, la Zanskar havas du ĉefajn branĉojn. La unua el tiuj, nome rivero Doda, havas sian fonton ĉe la montopasejo Pensi-la 4,400 m (14,400 ft) alta kaj fluas sudorienten laŭlonge de la ĉefa valo Zanskara al Padum, nome ĉefurbo de la subdistrikto Zanskar. La dua branĉo estas formata de du ĉefaj alfluantoj konatajn kiel riveroj Kargjago, kun fonto ĉe Ŝingo La 5,091 m (16,703 ft) alta, kaj Carapo, kun fonto ĉe Baralaĉa-La. Tiuj du riveroj unuiĝas ĉe la vilaĝo Purne por formi la riveron Lungnak (konata ankaŭ kiel Lingti aŭ Carapo). La rivero Lungnak poste fluas nordokcidenten laŭlonge de mallarĝa gorĝo al la centra valo de Zanskaro (konata surloke kiel *gzhung ĥor*), kie ĝi unuiĝas kun la rivero Doda por formi la ĉefan riveron Zanskar. Tiu rivero poste faras nordorientan fluadon tra la spektakla Zanskara Gorĝo ĝis ĝi kuniĝas kun la rivero Induso ĉe Nimmu en Ladako.
**Zavijka** ukraine **Завийка** estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja, en municipo de Prislip.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Miĵgirja en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 42′ 46″ N 23° 33′ 20″ O﻿ / ﻿48.71278 °N, 23.55556 °O﻿ / 48.71278; 23.55556 (mapo)Koordinatoj: 48° 42′ 46″ N 23° 33′ 20″ O﻿ / ﻿48.71278 °N, 23.55556 °O﻿ / 48.71278; 23.55556 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 848 m
* Loĝantaro: 180
* Poŝtkodo: 90014
* Telefonprefikso: 03146

Situo
-----

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1600. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Zavijka. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
| klasa simbolo |
| --- |
| simbolo de la velboata klaso |
| **Boataj mezuroj** |
|
| longo: | 6,35 m |
|
| larĝo: | 1,73 m |
|
| alto de la ŝipa trunko super la akvosurfaco : | ĉ. 45 cm |
|
| alto sub la akvosurfaco (kun kilo): | 105 cm
 |
|
| pezo (velopreta): | ĉ. 645 kg |
|
| vela areo (sume): | 14 m² |
| **Ceteraj informoj** |
|
| velboata indico: | 112 |
|
| velŝipa klaso: | internacia, olimpika de 2004 ĝis 2008 |

La velŝipa klaso **Yngling** estas grupo da normigitaj velŝipoj kun fiksa kilo. En la Someraj Olimpikoj de 2004 en Ateno kaj 2008 en Pekino en la klaso okazis olimpika virina regatto.

La velŝipa tipo konstruiĝis en 1967 de la norvego *Jan Herman Linge*, kiel aldono al la pli granda olimpika veljaĥto Soling.

La nomo ne aludas al la skandinavia reĝa dinastio *Yngling*, sed de la norveglingva vorto por "junulo" - Jan Herma Linge konceptis la boaton por sia tiutempe adoleska filo.

La ŝipoj de la klaso ne povas komplete subakviĝi. Tion kaŭzas aerujoj en la ŝipaj pruo kaj poŭpo. Ekde la jaro 1991 la novaj boatoj estas konstuataj per duobla fundo, kio aldone altigas la sekurecon.

aŭstria ŝipo de la klaso
Pro la striktaj klasaj reguloj, kiuj unuecigas la ŝipan trunkon, la rigilaron kaj velaron kaj estas kontrolataj per la internacia velada federacio ISAF, eblis eviti ke pli kaj pli multekostaj materialaj konstruaj karakterizaĵoj tre influus la rapidecon. Tiel en internaciaj regattoj de la velŝipa klaso malnovaj kaj pli novaj ŝipoj same konkuras pri la unuaj rangoj. Ekzemple la mondĉampiona teamo de la jaro 2000 uzis ŝipon jam konstruitan en 1971.

Ankaŭ en uzo de la granda spinaker-velo, kiu rapidigas la ŝipon kiam la vento venas preskaŭ de malantaŭe sed kompense ankaŭ malstabiligas ĝin, la ŝipo facile regeblas per du velistoj, kaj ne necesas aparte granda fizika forto. Por internaciaj regattoj la klasaj reguloj tamen preskribas tripersonan velistaron.

Someraj Olimpikoj
-----------------

La 10-an de novembro 2000 la klaso de la internacia velada federacio ISAF estis elektita kiel olimpika virina kilŝipa klaso por la Somera Olimpiko 2004 en Ateno. Sume virinaj teamoj estis permesitaj al la koncerna regatto en Ateno. Samspeca regatto okazis en la Somera Olimpiko 2008. En la Somera Olimpiko 2012 la klaso estis anstataŭita pere de la velŝipa tipo Elliott 6m .

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Yngling en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* retejo de la internacia Yngling-asocio
Dancisto de zaouli
**Zaouli** estas tradicia danco de membroj de nacio Guro el la centra parto de Ebur-Bordo. La masko, kiun la dancistoj uzas dum ĝi, estis kreita en la jaro 1950, onidire inspirita de knabino de nomo "Djela Lou Zaouli", kio signifas Zaouli, filino de Djela. Tamen da okazintaĵoj pri la deveno de la masko estas pluraj kaj ili reciproke diferenciĝas. Ĉiu masko povas havi sian propran simbolan historion.

Ĉiu guroa vilaĝo havas sian propran danciston de zaouli (ĉiam temas pri viro), kiu dancas dum sepultoj kaj festoj. Guroj kredas, ke la danco plialtigas fekundecon en la vilaĝo, en kiu ĝi estas farata, kaj ili konsideras ĝin kiel ilo unuiganta la tutan nacion kaj sekve la tutan landon.

En populara kulturo
-------------------

La brita kantistino M.I.A. envicigis dancon zaouli en sian videon *Matahdatah Scroll 01: Broader Than A Border*.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑   Arkivigita kopiaĵo. Arkivita el la originalo je 2017-08-15. Alirita 2017-08-15.
3. ↑   Archivovaná kopie. Arkivita el la originalo je 2015-12-08. Alirita 2017-08-15.
4. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Zaouli en Vikimedia Komunejo
* M.I.A.*Matahdatah Scroll 01: Broader Than A Border*
* Montro de la danco
* Alia montro de la danco
**Zapardiel de la Cañada** [zaparDJEL delakaNJAda] estas municipo en la okcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo *Zapardiel de la Cañada* estas komprenebla etimologie kiel *Zapardiel de la Brutovojo*, alude al apuda rivero Zapardiel. Tiu nomo eble devenas el hebrea vorto *capardelh* kiu signifus «rivero de ranoj» nome «ranrivero», transigita tra la lokaj araboj.

Zapardiel de la Cañada en la provinco Avilo.
Panoramo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Zapardiel de la Cañada, Castellanos de la Cañada kaj Serranos de la Torre (kie estis kastelo de la 15-a jarcento). Ĝi okupas totalan areon de 40 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 85 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 73 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Narrillos del Álamo, Horcajo Medianero (Salamanko), Martínez, El Mirón, Zapardiel de la Cañada, Collado del Mirón kaj Becedillas.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. En la 14-a jarcento estis sendependa senjorlando. En 1488 kaj 1492, la Katolikaj Gereĝoj rajtigis la lokanojn kontraŭ ambicio de senjoro Pedro de Barrientos. En la 14-a jarcento la institucio de transmigra brutobredado Mesta konstruis hospitalon, rilatan al la brutovojo, el kio restas fasado kaj arko. La preĝejo estas de la dua duono de la 16-a jarcento.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763218
 |
Bizanca solido de Odoakro nome de la legitima imperiestro Zenono. Tiu monero atestas la formalan submetiĝon de Odoakro al Zenono.
**Odoakro** (ĉ. 433 – 493), eble derivas de la praĝermana \**Audawakraz* ("kiu serĉas la riĉon") estis tribestro ĝermana de la popolo de heruloj, de origino el hunoj kaj sciroj. En la historio elstaras ĉar estis kiu elpostenigis la lastan romian imperiestron de Okcidento, Romulo Aŭgustulo, en 476, kiu estis portita al 'Ovokastelo' en la golfeto de Napolo.

Post elpostenigi Romulon Aŭgustulon Odoakro povis nomumi novan imperiestron kaj regadi tra li, aŭ regadi kiel agentejo de la romia imperiestro de Oriento. Diference el multaj prauloj, kiel Ricimero, decidis la duan eblon, redonante la imperiajn simbolojn de Okcidento al la imperiestro Zenono en Konstantinopolo, kun letero kiu petis esti konfirmita *dux* de Italio. Zenono akceptis tiun peton kaj donis al li la postenon de patricio.

Ĝis sia morto en 480, la legitima imperiestro de Okcidento Julio Nepote pluestis teorie la superulo de Odoakro, dum tiu eĉ stampis moneron je lia nomo. Tamen Odoakro titoliĝis ankaŭ *rex Italiae* (*Reĝo de Italio*) kaj tiele ĝi estis agnoskita dum la resto de sia vivo.

Tamen la rilatoj inter Odoakro kaj la orienta Romio malboniĝis poste, kaj en 489, kun apogo de la imperiestro Zenono, la ostrogotoj sub Teodoriko la Granda invadis la regnon de Odoakro, detruis sian armeon de ĝermanoj *foederati* (*federaciigitaj*) (kaj la malmultaj trupoj romiaj kiuj ankoraŭ ekzistis), kapitulacigante lin en 493. Teodoriko invitis lin al bankedo, kaj oni supozas, ke li murdis lin, kaptante lian tutan regnon.

Vidu ankaŭ
----------

* Falo de la Okcidenta Romia Imperio
* Reĝo de Italio

Bibliografio
------------

* Thompson, E. A. *Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire*. Madison: University of Wisconsin Press, 1982. ISBN 0 299 08700.

Notoj
-----

1. ↑   Pere Maymó, *Odoacro, el primer rey bárbaro. El final de Roma*, en *Historia National Geographic*, nº 95, novembro de 2011, p. 62.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Odoakro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* (angle) Odoacer (biografio)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 484415
* GND: 118735942
* LCCN: n84095996
* VIAF: 678154381141030292816, 1833159474220427661978, 310159474047927660389 43239906, 678154381141030292816, 1833159474220427661978, 310159474047927660389
* ISNI: 0000000061475764
* SUDOC: 129958077
 |
"Zaporoĵec" ZAZ 968-M en Sankt-Peterburgo
**Zaporoĵec** estas marko de sovetiaj aŭtoj de la malgranda klaso. La aŭtoj de tiu marko estis produktataj en fabriko "Kommunar" (poste "Zaporojŝkij avtomobilnij zavod", ZAZ) en la jaroj 1960—1994. Ĝi estis relative populara pro la malgranda prezo kaj pro ekzisto de specialaj modifoj por invalidoj (plene mana stirado).

Sub la marko "Zaporoĵec" estis produktataj fakte du diversaj modeloj: en la jaroj 1960—1969 — ZAZ-965 kaj ZAZ−965А (bazita sur la itala modelo FIAT 600 de 1956) kaj en la jaroj 1966—1994 ZAZ-966В, ZAZ−966, ZAZ−968, ZAZ−968А kaj ZAZ−968М (ĝia prototipo estis la okcident-germana modelo NSU Prinz 4 de 1961).

En 1994 la produktado de tiuj aŭtoj ĉesis pro falinta kvanto de mendoj el Rusio (ĉ. duono de la produktado en 1980-aj jaroj estis mendo de invalidprotektaj sociaj institucioj ekster Ukrainio).

"Zaporoĵec" ĉiam estis la malplej prestiĝa sovetia aŭto, ekzistis diversaj humuraj folkloraĵoj pri ĝi, ĝia dimensio kaj ĝia nekutima lokigo de la motoro (malantaŭe). En la 21-a jarcento tamen fortiĝas movado, kies hobio estas restaŭro kaj uzo de "Zaporoĵec" kiel retroaŭto.

Vidu ankaŭ
----------

* Volga

Eksteraj ligiloj
----------------

* ZAZ.ru: Multaj fotoj de "Zaporoĵec"-oj, fotitaj en la stratoj de Moskvo Arkivigite je 2007-09-28 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Zaporoĵec en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Ora Rozo** estas ordeno, medalo kaj ornamaĵo donita de la Papo al eminentaj katolikaj elstaruloj, kutime geimperiestroj, gereĝoj, kaj dukoj, kaj kelkaj patronecoj de la Virgulino Maria, kreita de Leono la 9-a en 1049, konsistanta el ora rozo kun floroj, butonoj kaj folioj, metitaj en renesanca arĝenta vazo el pirito kun la papa ŝildo kaj kiu estas benita en la kvara dimanĉo de Karesmo, unktita per la *sankta oleo* kaj la incenso, tiel ke ĝi estas sakramenta.

La unika institucio de la Ora Rozo devenas de 1049. Oni diras, ke Papo Leono 9-a volis submeti la monaĥejon de Sankta Kruco de Alzaco, fondita de siaj geavoj kiu estis devigita per traktato sendi ĉiun jaron al la koncerna papo kaj ties posteuloj en la kvara dimanĉo de Karesmo, oran rozon aŭ du gramojn da oro. Ĉi tio estis konfirmita kaj kun ĉi tiu motivo estis establita la rito de la beno kaj la sanktoleado de la ora rozo, per kiu ili volis reprezenti Kriston reprezentitan ĉe la oro, la plej nobla el ĉiuj metaloj, kaj la Resurekto de la Savanto. En la pasinteco la rozo estis pentrita por reprezenti la sangon de Jesuo.

La papo kutime sendis ĉi tiun rozon ĉiujare al iu aparta preĝejo aŭ al iu princo aŭ princino de kristanismo. La Venecia respubliko havis kvin rozojn en la trezoro de la katedralo de Sankta Marko, kiuj malaperis dum la militoj en Italio kaj la Papo Gregorio la 16-a sendis tiun, kiun li benis en 1834 al la urbo Venecio.

* Kategorio Ora Rozo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Zapotitlán Palmas** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Zapotitlán Palmas*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 568.

Geografio
---------

Zapotitlán Palmas apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1373 loĝantojn. El tiuj estis 612 viroj kaj 761 virinoj. La komunumo havas surfacon de 59,96 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1910 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 321 indiĝenoj. El tiuj 261 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La rivero **Piedra** (Ŝtono), nomita en ĝi supra fluejo, ĝis Embid, **río de San Nicolás del Congosto**, estas rivero de nordorienta Hispanio, alfluanto de la rivero Jalón dekstre kaj apartenanta al la baseno de la grandrivero Ebro. Gi estas 76 km longa kaj ĝia akvokvanto estas tre malregula ĉar temas pri rivero de mediteranea pluvkaraktero, nome dependa siavice de neregula precipitado.

La akvo de la rivero havas altan koncentriĝon de kalcia karbonato kiu elirant el la fonto kuŝiĝas sur grundo, plantoj, musko, ktp. produktante tiel karstan fenomenon de grundokreado.

Geografio
---------

*Ojos del río Piedra*
La rivero Piedra ekfluas ĉe Rueda de la Sierra (provinco Gvadalaĥaro), proksime de Cillas. Tie la fluejo restas seka preskaŭ la tutan jaron kaj kiam ĝi alvenas al Cimballa ĝiaj fontoj, nomitaj os llamados *Ojos del río Piedra* (*Okuloj de la rivero Ŝtono*, havigas kontinuan fluadon al la rivero. En la supra fluejo estas la Gorĝoj de Piedra, en Aldehuela de Liestos kaj Torralba de los Frailes.

Akvofaloj de la rivero en la Monaĥejo de Piedra.
En meza fluejo estas hidroelektra centralo Requijada, la Monaĥejo de Piedra, la municipo Nuévalos kun la akvobaraĵo Requijada, la enfluejo de la rivero Ortiz kaj la Akvorezervejo Tranquera.

La rivero Piedra enfluas en la meza pluejo de la rivero Jalón, inter la enfluejoj de la riveroj Monegrillo kaj Manubles, en la municipa teritorio de Ateca trapasinte Castejón de las Armas.

Bibliografio
------------

* Paulo Coelho; "Na Margem do Rio Piedra Eu Sentei e Chorei", ISBN 972-711-053-3

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Piedra (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La ruta del río Piedra


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 802608
 |
**Maria Gabriella SAGHEDDU** (naskiĝinta la 17-an de marto 1914 en Dorgali, mortinta la 23-an de aprilo 1939 en Grottaferrata) estis itala trapistino kaj estas beatulino romkatolika.

Vivo
----

Kreskinte en familio de paŝtistoj ŝi estis laŭ okulatestantoj ribelema kaj kolera. En la aĝo de 18 jaroj ŝia karaktero tuj ŝanĝiĝis kaj tri jarojn poste ŝi decidis konsekri sin kaj sian vivon al Dio. Laŭ instigo de ŝia konfesprenanto ŝi eniris la ordenon de la trapistinoj. Kiam la priorino Maria Pia Gullini komisiis la ordenaninojn preĝi por la unueco de la kristanoj, Maria eksentis la deziron oferi sian vivon por tiu ĉi intenco. La tuberkulozulino mortis kiel 25-jaraĝa dum vespro. Rapide memoro de ŝi disvastiĝis kaj en 1957 oni trovis ŝian kadavron sendifekta. Ĝi poste transportitis al la klostro je Vitorchiano.

Papo Johano Paŭlo la 2-a beatigitis ŝin la 25-an de januaro 1983. En sia ekumenisma encikliko *Ut unum sint* li atentigis pri ĉi-rilata intenco de Maria Gabriella:

*Sister Maria Gabriella, called by her vocation to be apart from the world, devoted her life to meditation and prayer centered on chapter seventeen of Saint John's Gospel, and offered her life for Christian unity. This is truly the cornerstone of all prayer: the total and unconditional offering of one's life to the Father, through the Son, in the Holy Spirit. The example of Sister Maria Gabriella is instructive; it helps us to understand that there are no special times, situations or places of prayer for unity. Christ's prayer to the Father is offered as a model for everyone, always and everywhere.*
Ŝia festotago estas la 22-a de aprilo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Maria Gabriella Sagheddu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Maria Gabriella Sagheddu en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* dokumentoj el la beatig-proceso
* memoro pri shi fare de la anoj de la klostro de Vitorchiano


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796711
* GND: 118811924
* LCCN: n85090574
* VIAF: 57411258
* ISNI: 0000 0000 6153 8614
* SUDOC: 027669440
* BNF: 11966259r
* NKC: jx20141017001
* BNE: XX1016258
 |



1. ↑  angla traduko de la encikliko
**Érsekhalma** (Erŝekhalma) estas malgranda freŝa vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda Ebenaĵo**, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono Baja. La nomo signifas monteto-de-ĉefepiskopo.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 28 km²
* Loĝantaro: 700
* Poŝtkodo: 6348
* Telefonprefikso: 78

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, ĉefvojo Kecskemét-Baja preteriras.

Historio
--------

La vilaĝo estis loĝata jam dum la bronzepoko. La turkoj faris senhoma la regionon. La kampoj longe apartenis al la ĉefepiskopejo, nur dum la socialismo ĝi iĝis ŝtata bieno. La vilaĝo naskiĝis en 1986. La loĝantoj okupiĝas pri vinkulturo, agrikulturo kaj bredado.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, interretejo, kuracejo, dentokuracejo.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo de 1989
* kastelo

Komunumoj pri *érsek* (=ĉefepiskopo) en Hungara reĝlando
--------------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Érsekcsanád | Érsekhalma | Érsekkéty | Érsekújvár | Érsekvadkert |
La **Prezidanto de Srilanko** (sinhale ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති, Śrī Laṃkā Janādhipathi; tamile இலங்கை சனாதிபதி, Ilankai janātipati) estas la Ŝtatestro kaj Registarestro de la Demokrata Socialisma Respubliko de Sri Lanka. La prezidanto estas la ĉefa kadro de la unia registaro kaj la Ĉefkomandanto de la Srilankaj Armitaj Fortoj.

Ĝis 1972, Srilanko estis gvidita fare de la Guberniestro ĝenerala, kaj la Konstitucio de Srilanko realigita tiun jaron kreis tiun pozicion. En la unuaj jaroj, la prezidanto havis ĉefe simbolajn potencojn kaj devojn, kaj la ĉefa potenco ricevis al la Ĉefministro de Srilanko. En 1978, la konstitucio estis ŝanĝita, kaj la sistemo de registaro en Srilanko, kiu estis bazita sur la brita modelo, estis ŝanĝita al modelo pli simila al la sistemo uzita en Francio. Dum la balotkampanjo de 1994 Chandrika Kumaratunga, promesis restarigi la malnovan sistemon de registaro, sed finfine la sistemo ne ŝanĝiĝis.

La prezidanto estas elektita en rekta voĉdono, kaj li ne devenas sian potencon de la parlamento. Li gvidas la armeon kaj la registaron, kaj li nomumas la ĉefministron sub li. La prezidanto ankaŭ havas la aŭtoritaton dissolvi la parlamenton. Malgraŭ la simileco al la franca sistemo, en la praktiko, la prezidanto de Srilanko estas pli domina ol sia franca ekvivalento. Tradicie, la prezidanto de Francio okupiĝas ĉefe pri ekstera politiko kaj sekureco. La Prezidanto de Srilanko, aliflanke, estas implikita en ĉiuj agadkampoj de sia registaro, kaj eĉ havas la aŭtoritaton plenumi registaran oficon. Jes, la prezidanto ĝuas imunecon. Puno de la prezidanto fare de la parlamento postulas dutrionan plimulton de ĝiaj membroj.

| Komenco de mandato | la prezidanto |
| --- | --- |
| la 22-an de majo 1972 | William Gopalawa |
| la 4-an de februaro 1978 | Junius Jayawardena |
| la 2-an de januaro 1989 | Ranasingha Pramadasa |
| la 2-an de majo 1993 | Dingiri Banda Vijetunga |
| la 12-an de novembro 1994 | Chandrika Kumaratunga |
| la 19-an de novembro 2005 | Mahinda Rajapaksa |
| la 9-an de januaro 2015 | Maithripala Sirisena |
| la 18-an de novembro 2019 | Gottaviya Rajapaksa |
| la 14-an de julio 2022 | Ranil Wickremesinghe |

Referencoj
----------

1. ↑   The President – Presidential Secretariat of Sri Lanka (en-US). Alirita 2022-11-26.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Prezidanto de Srilanko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La oficiala retejo de la Prezidanto de la Demokrata Socialisma Respubliko de Sri Lanka Arkivigite je 2011-07-25 per la retarkivo Wayback Machine enarkivigita
* La oficiala retejo de la Prezidenta Sekretariejo de la Demokrata Socialisma Respubliko de Sri Lanka
* La oficiala retejo de la Parlamento de Sri Lanka - listo de ŝtatestroj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 839061
 |
**Zdenka TICHARICH** [tiĥariĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ticharich Zdenka** estis hungara pianisto, komponisto, altlerneja muzikpedagogo.

Zdenka Ticharich pentrita de József Rippl-Rónai (1921)
Zdenka Ticharich  Arkivigite je 2016-09-21 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 26-an de septembro 1900 en Budapeŝto, ŝi mortis la 15-an de februaro 1979 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zdenka Ticharich komencis lerni muzikon en sia naskiĝurbo en nacia muziklernejo, poste en Universitato de Artoj Berlino. Ŝi lernis precipe de Franz Schreker kaj Ferruccio Busoni. Ŝi aĝis 17, kiam ŝi komencis fari koncertojn ĉefe en Berlino, Romo, Vieno, Skandinavio, baldaŭ en Usono. Inter 1947 kaj 1969 ŝi instruis en Muzika Altlernejo de Budapeŝto. Tiutempe ŝi ofte estis aŭdebla en la Hungara Radio. Ŝi komponadis diversajn muzikaĵojn por piano aŭ kanto.

Memorigiloj
-----------

* kapriĉo por Ticharich en 1927
* portretoj pri Ticharich fare de Ödön Márffy kaj József Rippl-Rónai
* skulptaĵoj pri Ticharich fare de Pál Pátzay kaj Käthe Kollwitz

Fontoj
------

* 
* Arkivigite je 2016-09-11 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Zdenka Ticharich en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Érsekvadkert** [Erŝekvadkert] estas granda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Balassagyarmat. Érsek signifas ĉefepiskopo, vadkert: ĝardeno kun sovaĝaj bestoj.

Aerfoto pri Érsekvadkert

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 55  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.9976/19.1968
* Loĝantaro: 3740
* Poŝtkodo: 2659
* Telefonprefikso: 35

Situo
-----

Érsekvadkert situas en la montaro Börzsöny, laŭ la ĉefvojo nro 22, inter la urboj Vác kaj Balassagyarmat. Ĉi lasta troviĝas je 11, la urbo Vác je 30 km-oj.

Preĝejo de Érsekvadkert

Historio
--------

La unua mencio devenis pri ĝardeno de la ĉefepiskopo de Esztergom el 1227. La kampoj apartenis al la ĉefepiskopo, en la komunumo loĝadis ties servistoj. En mezo de la 16-a jarcento la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. En 1733 *Vadkert* ricevis la rangon kampurbo kun rajto pri bazar-komercado jare po 4.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo kun baroka paroĥo de 1743

Famuloj
-------

En Érsekvadkert naskiĝis:

* fizikisto Rezső Gáspár
* kuracisto János Boda.

Komunumoj pri *érsek* (=ĉefepiskopo) en Hungara reĝlando
--------------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Érsekcsanád | Érsekhalma | Érsekkéty | Érsekújvár | Érsekvadkert |

* Kategorio Érsekvadkert en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mateo la 2-a Izmirljan** (armene: **Մատթէոս Բ. Կոնստանդնուպոլսեցի** (**Իզմիրլեան**), aŭ *Mateo la 2-a de Konstantinopolo*; n. la 22-an de februaro 1845 - m. la 11-an de decembro 1910) estis la Katolikoso de Ĉiuj Armenoj de la Armena Apostola Eklezio ĉe la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin en 1908-1910. Li sukcedis la katolikoson Mkrtiĉ la 1-a Ĥrimjan, kiu regis kiel Katolikoso de 1892 ĝis 1907.

Mateo la 2-a, *Katolikoso de Ĉiuj Armenoj*.Mateo la 1-a naskiĝis en 1845 en Istanbulo kiel Simeon Martirosi Izmirlian (Սիմէոն Մարտիրոսի Իզմիրլեան). Li estis ordinita pastro en 1869 kaj servis kiel persona sekretario al patriarko Mkrtiĉ Ĥrimjan kiam ĉi tiu ankoraŭ estis armena patriarko de Konstantinopolo en la fruaj 1870-aj jaroj. Li estis elektita en 1872 kiel sekretario de la armena religia konsilio de Konstantinopolo, kaj altigita al nivelo de "dzajrakujn vardapet" aŭ supera arkimandrito en 1873 kaj episkopo en 1876.

Post mallonga periodo kiel Episkopo de Egiptio por la Armena Apostola Eklezio de 1886 ĝis 1890, li estis elektita kiel Patriarko de Konstantinopolo en 1894. Lia insisto pri demokrataj reformoj kaj rajtoj de la armenoj en la Otomana Imperio same kiel lia protesto kontraŭ la Hamidaj masakroj kontraŭ la otomanaj armenoj en 1894–1896 gajnis al li la titolon "Fera Patriarko"..

Pro lia aktivismo, en 1896 la otomanaj aŭtoritatoj detronigis lin kiel armena patriarko de Konstantinopolo kaj ekziligis lin al Jerusalemo. Li revenis nelonge de ekzilo en 1908 post kiam la Komitato Unio kaj Progreso deklaris la restarigon de la konstitucio en 1908 kaj estis reelektita kiel Patriarko de Konstantinopolo dum kelkaj monatoj. Post la morto de Katolikoso Ĥrimjan, Izmirljan estis elektita kiel *Katolikoso de Ĉiuj Armenoj* kiel Mateo la 2-a kaj foriris al Eĉmiadzin por sia konsekro. Li posedis la postenon de Katolikoso de Ĉiuj Armenoj dum tri jaroj antaŭ ol li mortis. Dum lia permanenta ofico, li iĝis la unua Katolikoso pilgrimanta al Anio, la ruinigita ĉefurbo de mezepoka Armenio.

Scienca heredaĵo
----------------

Li ankaŭ estis fekunda aŭtoro kaj multe eldonis, inkluzive grandan volumon en 1881 pri la historio de la Armena Apostola Eklezio kaj la Katolikosejoj de Siso kaj Aĥtamar. En 1911, kolekto de liaj leteroj (Նամականի) estis publikigitaj en Kairo.

Referencoj
----------

* Kategorio Mateo la 2-a Izmirljan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  Balakian, Grigoris. *Armenian Golgotha: A Memoir of the Armenian Genocide, 1915-1918*. Trad. Peter Balakian kaj Aris Sevag. New York: Alfred A. Knopf, 2009, pp. 71-72. (ISBN 0-307-26288-X).
2. ↑  armene Sargsyan, G. «Մատթեոս Բ. Կոնստանդնուպոլսեցի». Armena Soveta Enciklopedio. Erevano: Armena Akademio de Sciencoj, 1981, vol. vii, p. 288.
**Mathole Serofo MOTHSHEKGA** (naskita la 2-an de aprilo 1949 en Provinco Limpopo) estas sudafrika politikisto kaj advokato. Li estas parlamentano kaj ĉefa disciplinisto de la Afrika Nacia Kongreso. De januaro 1998 ĝis junio 1999 li estis la provincestro de Ĥaŭtengo. Ekster politiko, li estas prelegisto en la jura fako de la Universitato de Suda Afriko.

Kritikoj pri Homo naledi kaj pri homevoluaj teorioj
---------------------------------------------------

La 11-an de septembro 2015, unu tagon post la anonciĝo de la malkovro de nove trovita homa specio *Homo naledi*, Motshekga forte reagis kontraŭ tiu anonco, asertante en intervjuo ĉe ''eNCA'' interalie ke la eltrovo estas pseŭdoscienca, kaj ke ĝin motivas deziro en Okcidento aserti devenon de nigruloj el pavianoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Mathole Motshekga Arkivigite je 2012-02-23 per la retarkivo Wayback Machine Who's Who South Africa profile angle
2. ↑  Homo naledi promotes Africans as subhuman: Mathole Motshekga Arkivigite je 2015-09-13 per la retarkivo Wayback Machine (eNCA) angle
3. ↑  It’s ‘pseudo science’: Motshekga stands by his views on Homo naledi Arkivigite je 2015-09-13 per la retarkivo Wayback Machine (*The Citizen*, gazeto ĥaŭtenga) angle
4. ↑  Homo Naledi an attempt to ‘link black ancestors to baboons’ Arkivigite je 2015-09-14 per la retarkivo Wayback Machine (*news24.com*) angle

* Bazita ĉefe sur la artikolo en la angla Vikipedio.
Koordinatoj: 47° 31′ 19″ N 3° 55′ 15″ O﻿ / ﻿47.52194 °N, 3.92083 °O﻿ / 47.52194; 3.92083 (mapo)

**Étaule** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 409 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Étaule etendiĝas sur 8.89 km², kaj havis 409 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 46 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

Étaule estis menciita ekde la 12-a jarcento sub la nomo *Stabulae*. La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Olivier Rauscent, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Étaule apartenas al la kantono de Avallon, kies ĉefurbo estas Avallon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Avallon

Yonne
**Meridiano** estas imaga cirklo, pasanta tra la ĉielaj polusoj aŭ la zenito de iu loko sur Tero (loka meridiano) aŭ iu astro (astra meridiano). Tiu termino estas tiele uzata en astronomio. Meridiano estas ankaŭ la duoncirklo de la tera sfero, trairanta ambaŭ ĝiajn polusojn: ĉiu meridiano orte sekcas la ekvatoron; ĉiuj lokoj kuŝantaj sur sama meridiano havas saman horon (rilate al la suno). La Grenviĉa meridiano estas la referenca por difini la horzonojn.

En la ĉina medicino, iu el la specifaj energiopunktoj laŭlonge de difinitaj korpolinioj (ankaŭ nomataj *kanaloj*) tra kiuj energio kaj sango cirkulas tra la homa korpo por kuraci,ripari la energio-ekvilibron (la tiel nomata *chi*) inter jino kaj jango aŭ por mildigi doloron. Ajurvedo havas sian propran akupunkturan sistemon.

*Ekzemple: la masaĝo celas agi rekte ĉe la meridianoj*
En geometrio, rivolua surfaco difiniĝas per sia akso kaj unu el siaj meridianoj; intersekco de rivolua surfaco kun ebeno trairanta ĝian akson estas ebena kurbo; ĉiuj meridianoj de cirklaj konusoj aŭ cilindroj estas rektoj.

Meridiano (Sao Paulo), urbo en Brazilo.

Fotogalerio
-----------

* La origino de meridianoj en Greenwich (Anglujo)La origino de meridianoj en Greenwich (Anglujo)
* La Grenviĉa meridiano (2) estas la referencoLa Grenviĉa meridiano (2) estas la referenco
* Ĉiuj meridianoj trairas la polusojnĈiuj meridianoj trairas la polusojn

Referencoj
----------

1. ↑  Peng Jianjun: Skizo de masaĝo, Monato, 1997:3

Vidu ankaŭ
----------

* Cirklo de latitudo
* Horzono
* Latitudo
* Longitudo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Meridiano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Geografio |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Zavadka |

**Zavadka,** ukraine **Завадка,** hungare **Rákócziszállás** [rAkOcisAlAŝ] estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Volovec, en municipo de Verbjaĵ.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Volovec en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 47′ 24″ N 23° 07′ 40″ O﻿ / ﻿48.79000 °N, 23.12778 °O﻿ / 48.79000; 23.12778 (mapo)Koordinatoj: 48° 47′ 24″ N 23° 07′ 40″ O﻿ / ﻿48.79000 °N, 23.12778 °O﻿ / 48.79000; 23.12778 (mapo)
* Areo: 2 km²
* Alto super marnivelo: 528 m
* Loĝantaro: 1080
* Poŝtkodo: 89113
* Telefonprefikso: 03136

Situo
-----

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1630 en formo *"Zavodka"*. Francisko Rákóczi la 2-a tie faris manifeston 1703. En 1899 memore al la manifesto la vilaĝo ricevis novan loknomon Rákócziszállás. En 1910 vivis tie 790 loĝantoj (646 rutenoj, 134 germanoj, 10 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Alsóverecke, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Zavadka. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------