recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Monte Albán
**Monte Albán** (hispane „Blanka Monto") estis la ĉefurbo de la zapotekoj. Ĝi situas sur bone defendebla montopinto, 10 km fore de Oaxaca, la hodiaŭa ĉefurbo de la samnoma federacia ŝtato en suda Meksiko. La unuaj signoj pri ekzisto de la urbo venas el la 8-a jc. a.K. En la 1-a jc. a.K. montriĝas signoj de la setliĝo de la zapotekoj

Reliefo
Oni jam konas el la unua periodo (600-300 a. K.) skribojn kaj ciferojn. Inter 300 kaj 500 montriĝas kulturaj kontaktofadenoj al Teotihuacán. En la 5-a-6-a jc. atingis Monte Albán la pinton de sia potenco. Ĝis 30.000 homoj vivis tie sur deklivoj de la monto. Ekde 700 perdis la urbo grave sian signifon kaj en ĉ. 950 tute senhomiĝis. Pli poste servis ĝi nur kiel tombigejo. La ĉetombejaĵoj montras ekde la 14-a jc. gravan influon de la mikstekoj. El tiu tempo venas la fama tombejo nro. 7 kun siaj unikaj trovitaĵoj el oro, arĝento kaj jado.

En la lasta fazo antaŭ la hispana konkero, en Monte Albán ekloĝis la mikstekoj.

* Monte Albán en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monte Albán en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Monte Albán en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Monte Albán en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Museo Municipal Carmen Funes**, aŭ **Muzeo Carmen Funes**, estas muzeo de paleontologio en Plaza Huincul, Provinco Neŭkeno, Argentino. Ĝi estas plej bone konata pro sia kolekto de fosilioj de dinosaŭroj, inklude la nuran specimenon de la plej granda registrita el la dinosaŭraj restoj, nome la *Argentinosaurus huinculensis*, kaj la nura konata embrio de saŭropodo, kiuj estis malkovritaj ĉe granda nestoloko en Auca Mahuida, Patagonio. Ties standarda mallongigo estas **MCF-PVPH**, aŭ simple **PVPH** por aludi al la paleontologia kolekto.

Priskribo
---------

La fondinto kaj direktoro de la muzeo estas la argentina paleontologo Rodolfo Coria. La muzeo havas ekspozician areon, atelierojn por prepari fosiliojn, ktp. La laboro, ofte kunlabore kun usonaj muzeoj, pluas en fosili-riĉa Patagonio. La muzea kolekto inkludas 11 holotipajn specimenojn.

La muzeo estis starigita en 1984 danke al municipa financo, kaj iĝis grava turisma allogaĵo ĉe la provinco Neŭkeno. La muzeo situantas ĉe 55 Córdoba Avenuo, Plaza Huincul, Provinco Neŭkeno (poŝta kodo 8318), oriente de la kruciĝo de la Nacia Ŝoseo 22 kun la Provinca Ŝoseo 17.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Muzeo Carmen Funes. *Inter Patagonia*. angle
* hispane

Koordinatoj: 38° 55′ 52″ S 69° 11′ 38″ U﻿ / ﻿38.93111 °S, 69.19389 °U﻿ / -38.93111; -69.19389 (mapo)
La **Muzeo Joaquín Peinado** estas kolekto centrita en la verko de la pentristo Joaquín Peinado, situanta en la Palaco de la Markizoj de Moktezumo de Arundo, Provinco Malago, Andaluzio, Hispanio. Ĝi montras la diversajn kreivajn etapojn de la pentristo tra 190 grafikaj verkoj, olepentraĵoj, akvareloj kaj enkaŭstikoj. Ĝi estis konstruita komence de la 20a jarcento kaj tievideblas elementoj de baroka, hispan-islama kaj renesanca stiloj. Ĝi havas du kortojn kun toskaniaj kolonoj sur kiuj apogiĝas la balkonoj de la unua etaĝo. Unicaja investis pli ol 830.000 € en la Muzeo Peinado por rekuperi la instalaĵoj, kie troviĝas la verkoj de la arunda pentristo.

La muzeo organiziĝas en 7 salonoj, kie estas ekspoziciataj verkoj pri diversaj temoj:

* Salono 1 Pejzaĝoj
* Salono 2 Meksiko
* Salono 3 Animaloj
* Salono 4 Portretoj
* Salono 5 Nudaĵoj kaj erotikaj
* Salono 6 Kiĥoto
* Salono 7 Mudeĥara

Notoj
-----

1. ↑   Muzeo Joaquín Peinado. Arkivita el la originalo je 2009-04-18. Alirita 2014-05-11.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de la muzeo
**Dubaja Internacia Flughaveno** (IATA: DXB, ICAO:OMDB) estas la plej grava flughaveno en Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj. Ĝi estas la hejma flughaveno por la internacia flugkompanio Emirates/al-Imarat.

En 2005 la flughaveno servis 24,7 milionojn da pasaĝeroj.

Dubajo havos aldone alian flughavenon, Dubaja Monda Centra Internacia Flughaveno, kiu ebligos plenumi la kreskantajn bezonojn de aera trafiko en Dubajo.

Historio
--------

Dubaja Internacia Flughaveno, la unua flughaveno en UAE, estis konstruita en 1959, post kiam Ŝejko Raŝid bin Saeed Al Maktum mendis la konstruadon. La unuaj aviadiloj alvenintaj okaze de la inaŭguro en 1960 estis DC-3-tipaj.

Je la 3-a de julio 1988 aviadilo de flugo 655 de Iran Air, sur la vojo Teherano - Bandar Abbas - Dubajo, estis pafita el la usona misila krozoŝipo USS Vincennes kaj ĝi falis en la Persan Golfon.

Parto de Terminalo 3 de la flughaveno disfalis je la 28-a de septembro 2004 dum la konstruada fazo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Dubaja Internacia Flughaveno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2009-01-05 per la retarkivo Wayback Machine retpaĝoj de la aerhaveno, arabe kaj angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 122929
* LCCN: no2002082635
* VIAF: 159117371
* ISNI: 0000 0001 0710 5065
 |
**Muntado** estas esprimo kiu estis uzita en diversaj kuntekstoj. Ĝi estas tekniko en filma muntado en kiu serio de mallongaj filmaĵoj estas eldonita en sekvenco por kondensi spacon, tempon, kaj informaron. Ĝi estis enkondukita en kinarto ĉefe fare de Sergej Miĥajloviĉ Ejzenŝtejn, kaj frue sovetiaj reĝisoroj utiligis ĝin kiel sinonimon por kreiva eldonado. En Francio la vorto "muntado" simple indikas tranĉi. La esprimo "muntosekvenco" estis uzita ĉefe fare de britaj kaj usonaj studioj, kio aludas al la komuna tekniko skizita en tiu artikolo.

La muntadsekvenco kutimas kutime sugesti la trairejon de tempo, prefere ol por krei simbolan signifon kiel ĝi faras ene de sovetia muntadoteorio.

De la 1930-aj jaroj ĝis la 1950-aj jaroj, sekvencomuntado ofte kombinis multajn mallongajn filmopafojn kun specialaj optikaj efikoj (svagiĝoj, bilddissolvaj transiroj, dividitaj ekranoj, duoblaj kaj trioblaj malkovroj), danco kaj ĉefe muziko kaj sonefektoj. Ĝi estas kutime farita de iu krom la reĝisoro aŭ la redaktisto de la filmo.

Vidu ankaŭ
----------

* Filma muntado

Notoj
-----

1. ↑  Bordwell, David.  (2005) *The Cinema of Eisenstein*. Nov-Jorko, NY: Routledge. ISBN 0415973651.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Movie Montages Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine ĉe Cracked.com
* Muntado ĉe TV Tropes
La **Muzeo pri agrikulturaj tekniko kaj laboro** (germane: *Museum für Landtechnik und Landarbeit*) troviĝas en Börry, vilaĝoparto de Emmerthal, Germanio, Frenker Straße nr 22. Ĝi malfermitis en 1990.

Priskribo
---------

Paŝtiĝantaj ŝafoj ĉe la rivereto Emmer, tre proksime de la muzeo
Historia rondirado tra du jarcentoj da agrikulturo en la regiono Weserbergland atendas onin en la muzeo en Börry. Monumentprotektiaj kontruaĵensemboj kun farmista domo (1818), garbejo (1851), ŝafujo, bakejo kaj malnova romanikstila preĝejo en Niederbörry. Ĝi estas de 1288. La ekzpoziciojn prizorgas amikara societo, kiu okazigas ankaŭ ĉiujare solenan Tagon de rikolto kaj Metiistan tagon ene de la muzeo. Dum tiaj tagoj surbiene kaj en enripareje oni laboris laŭ malnovaj manieroj.

En la konstruaĵoj kaj sur la granda liberaera zono (kun tri remizoj) ekspozicioj pri diversaj temoj kondukas onin tra la evoluo de personare intensa farmbieno al altteknika bieno de hodiaŭ. Krome eblas admiri malnovajn atelierojn de diversaj metiistoj (ĉarfaristoj, forĝistoj, ŝufaristoj ktp.). En la remzijoj parkumas grandaj instrumentoj por surkampa uzo kaj traktoroj konstruitaj de post 1937.

Dum la tuta tempo muzea kafejo ene de la malnova bakejo dorlotas la vizitantojn gastronomie.

Fonto
-----

Arbeitskreis der Museen im Landkreis Hameln-Pyrmont (eld): *Museumsführer für den Landreis Hameln-Pyrmont*, faldfolio, 1-a eldono, 2014.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo
* Gazetartikolo pri la datreveno 25-a de la muzeofondo
**Muono** estas nestabila elementa partiklo kun negativa ŝargo kaj spino 1/2. En norma modelo de partikla fiziko ĝi, kune kun elektrono, taŭono kaj neŭtrinoj, apartenas al leptona familio de fermionoj. Samkiel ĉiu alia elementa partiklo, muono havas kontraŭpartiklon kun sama maso kaj spino, sed kun ŝargo de alia signo. Iam en malnova literaturo muonoj nomiĝas μ−mezonoj. Tiu nomo ekzistas pro historiaj kialoj, sed vere muonoj ne estas mezonoj. Muono masas 207-oble pli ol elektrono, sed vere ĝi agas kiel treege peza elektrono. Muonoj markiĝas kiel μ−, kontraŭmuonoj kiel μ+.

Muonoj registriĝas en kosmaj radioj, kie ili aperas pro disfalo de ŝargitaj pionoj. Pionoj aperas en supraj tavoloj de Tera atmosfero je unua kontakto de radioj kun ĝi. Ili disfalas al muonoj post kelkaj nanosekundoj. Muonoj ankaŭ havas kurtan vivdaŭron - ĉ. 2.2 mikrosekundoj - sed pro efekto de tempa malrapidiĝo de speciala teorio de relativeco ili travivas kaj observeblas eĉ ĉe Tera surfaco.

Kiel al ĉiuj ŝargitaj leptonoj, al muono respondas neŭtrina partiklo - la muona neŭtrino. Ili markiĝas kiel νμ.

Feynman-diagramo de muona disfalo
En plimulto de okazoj, muonoj disfalas al elektrono, elektrona kontraŭneŭtrino kaj muona neŭtrino. En pli raraj okazoj ankaŭ aperas aldona fotono aŭ elektrono kaj pozitrono.

Muonaj atomoj
-------------

Muonoj estis unuaj malkovritaj elementaj partikloj, kiuj ne troviĝis en normalaj atomoj. Sed negative ŝargitaj muonoj povas aliĝi al atomoj, kie ili rolas kiel elektronoj. Solvo de Ekvacio de Schrödinger por hidrogen-simila atomo montras ke karaktera valoro de akirataj ondaj funkcioj (t.e. radiuso de Bohr, se la ekvacio estas pri normala unuelektrona atomo de hidrogeno estas kontraŭproporcia al maso de partiklo, kiu orbitas nukleon. Ĉar muono estas pli ol 200-oble pli peza, la "muona orbitalo" estas proporcie malpli granda ol orbitalo de kutima elektrono. Rezulte, por nukleoj kun atomnumero Z=5-10 aŭ pli muona orbitalo estas malpli ol 10-oble pli granda ol la kerno mem. Do, la nukleo influas la ondfunkcion de muono, kaj studo de muonaj atomoj povas doni novan informon pri strukturo de atomkerno.

Pozitiva muono (kontraŭmuono) en normala materio povas kunigi elektronon, tiel formante kvazaŭ-elementon muonion (Mu) - nestabilan atomon, en kiu muono rolas kiel nukleo. Reduktita maso de muonio kaj, do, ĝia radiuso de Bohr estas proksima al tiuj de hidrogeno. Sekve tiu atomo kemie kondutas kiel ege malmultepeza izotopo de hidrogeno.

* Kategorio Muono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La muzeo en eksa oficejo entreprena. La **Muzeo pri tanistmetia kaj urba historio** (germane: *Museum für Gerberei- und Stadtgeschichte*) troviĝas en Hirschberg (Saale), Saalgasse nr 2.

Historio de la konstruaĵo
-------------------------

La muzeon gastigas iama oficejo de la leda fabriko rekte ĉe la en 1997 malfermita Heinrich-Knoch-ponto. Tiu laborejo destinis en la 20-a jarcento pri la ekonomia kaj urba profilo de la urbo.

Ĝis 1945 la fabriko estis la pli granda en la farado de plandumaj ledaĵoj. Pli ol 2 milionoj da kvadratmetroj da supraj ledaĵoj por ŝuoj kaj vestaĵoj forlasis la fabrikon. En 1992 ĝi bankrotis kaj malkonstruo iĝis de 1993-96.

Por konservi kaj dokumenti la 250 jarojn daŭrintan historion de hirschberg-a ledofarado la urbo akiris la monumentprotektitan oficejon de la eksa fabriko, ties arkivon kiel ankaŭ multe da iloj kaj objektoj ledofaradaj.

La ekspozicioj
--------------

Post alternantaj nedaŭraj ekspozicioj je la komenco, oni instalis post la finrestaŭrado la daŭran ekspozicion kun la titolo *De la bovino al la ŝuo* por montri kiel eble plej interese la vojon de la bestofelo neprilaborita ĝis la finfarita ledaĵo.

Tanistaj kaj ŝufaristaj maŝinoj i.a. videblas kaj la historia oficejo kun en origina stato konservita lifto facile imagebligas la iaman uzon de la tuta komplekso. En la arkivejo estas pli ol 3000 aktaj unuoj kiuj invitas al industrihistoriaj reserĉadoj.

La urbo ĝis 1989 troviĝis en por neapudloĝantoj restriktita areo de GDR. Pri la vivo ĉe la landlimo interngermana informas pluraj fotoserioj.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 96

Eksteraj ligiloj
----------------

Hejmpaĝo de la muzeo. Arkivigite je 2014-08-20 per la retarkivo Wayback Machine
**Muzik analizo** analizas muzikverkon laŭ diversaj aspektoj per diversaj metodoj. Muziko estas ekzemple analizebla interalie laŭ formaj, harmoniaj, ritmaj kaj motivaj-temaj aspektoj.
La forma analizo de komponaĵo estas la provo, postplenumi la kompozician strukturon de muzikverko. Per tio oni eventuale povas malkaŝi la arta intenco de la komponisto. Formaj vidpunktoj estas ankaŭ rigardeblaj kiel kvalitokriterioj de komponaĵo. Dum la paso de la jarcentoj evoluis kaj firmiĝis en kanta kaj instrumenta muziko formaj skemoj. La studo de la tradiciaj formoj estas rekomendinda ankaŭ por la kompreno de pli novaj formadoj.

Je la analizo de muzikpeco oni serĉas komence distingilojn de la maldetala subdivido (entranĉojn, kadencojn ktp.), por poste antaŭenpenetri al pli malgrandaj formeroj (temoj, taktaroj, motivoj). Tiamaniere oni kontraŭagas al la danĝero, perdiĝi en detaloj kaj negravaĵoj, kiuj kondukas al neniu esenca eldiro pi la verko. Nur ekzakta formanalizo ebligas multkaze logikan kaj dramaturgie ĝustan interpretadon. Ne laste ĝi ankaŭ povas esti grava rimedo por la parkerigo de komponaĵo.

Vidu ankaŭ
----------

* Muzikscienco

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzika analizo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Muzika analizo ĉe musikanalyse.de
* AnaVis – Instruilo pri videbligo de muzikaj analizoj
**Muraszemenye** estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Letenye.

Blazono de Muraszemenye
Preĝejo apostolo Bartolomeo en Muraszemenye

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 16 km²
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.4767/16.624
* Loĝantaro: 650
* Poŝtkodo: 8872
* Telefonprefikso: 93

Situo
-----

Muraszemenye situas sur mildaj deklivoj, laŭ maldekstra bordo de Muro (rivero) (kiu samtempe estas la kroata landlimo), laŭ flankovojoj, aŭtoŝoseo M70 preteriras. Letenye troviĝas 11, Lenti 21, Nova 29 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1248. Poste 3 apudaj vilaĝoj formiĝis: *Csernec*, *Suba* kaj *Supra* Szemenye. Ili unuiĝis en 1938. Inter 1977-1992 tiu unuigita vilaĝo unuiĝis kun setlejo Csörnyeföld (ĉornjefold). La nova nomo estis Szemenyecsörnye. La vilaĝanoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. Muraszemenye apartenas al vinregiono Zala. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika, iam gotika Preĝejo apostolo Bartolomeo (Muraszemenye) el la 14-a jarcento, en 1741 plene rekonstruita
* fiŝkaptista lago

Trilanda punkto Muraszemenye-Dekanovec-Pince
--------------------------------------------

Ĝis Traktato de Trianon la punkto troviĝis en interna parto de Hungara reĝlando, poste nova limo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj aperis. Pro sendependiĝo de Slovenio aperis la 3-a limo. Precipe Pince situas for de la simbola punkto.
Filma afiŝo por la muzika filmo *Top Hat* de 1935
**Muzika filmo** estas filmo en kiu kantoj kantitaj de la karakteroj estas interplektitaj en la rakonton, kelkfoje akompanataj de dancado.

La kantoj kutime antaŭenigas la intrigon aŭ evoluigas la gravulojn de la filmo, sed en iuj kazoj ili servas nur kiel rompiĝoj aŭ "paŭzoj" en la rakonto.

La muzika filmo estis natura evoluo de la sursceneje prezentita muzikalo post la apero de sonfilma teknologio. Tipe, la plej granda diferenco inter muzikaj filmoj kaj muzikaloj estas la uzo de malhelaj fono-scenoj kaj lokoj, kiuj estus nekredeblaj en teatro. Muzikaj filmoj karakterize enhavas elementojn kiuj memoras teatron. La interpretistoj ofte traktas siajn kantojn kaj dancajn nombrojn kvazaŭ viva aŭdienco rigardadus. Fakte, la filma spektanto iĝas la teatra spektantaro, ĉar la prezentisto rigardas rekte en la kameraon kaj prezentas al ĝi.

*Kiam Parizo estis Parizo eĉ por ni esperantistoj* de 1989, kun la muziko de la belga kantistino kaj gurdisto Nikolin', laŭdire estas la unua muzika filmo en Esperanto.

Ekzemploj de iuj muzikaj filmoj
-------------------------------

Ekzemploj de iuj muzikaj filmoj kun propraj artikoloj en esperantlingva Vikipedio:

* *Rocky Horror Picture Show*
* *Evita (filmo)*
* *Aventuroj de Priscilla, Reĝino de la dezerto*
* *Faubourg 36*
* *Les Choristes*
* *Al Compás de tu Mentira*
* *L' Amore di Norma*
* *Annie Get Your Gun*
* *Arrabalera*
* *Arzoo*
* *At War with the Army*
* *Bhai Bahen*
* *Bólidos de acero*
* *Buenos Aires a la vista*
* *Let's Make Love*
* *Pennies from Heaven*
* *Sleeping Beauty* (1959)
* *Kiam Parizo estis Parizo eĉ por ni esperantistoj* (esperantlingva, 1989)

* Kategorio Muzika filmo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Murillo de Gállego** [muRIljo deGAljego] (en aragona *Morillo de Galligo*, *Murillo de Galligo*, aŭ *Moriello de Galligo*) estas municipo de Hispanio, en la nordokcidenta parto de la komarko *Hoya de Huesca* (ĉefe de la Provinco Huesca) sed apartenanta al la plej nordorienta parto de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La municipo enhavas ankaŭ la loĝlokojn Concilio kaj Morán.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas en la nordokcidenta parto de la komarko *Hoya de Huesca*, inter tiuj de Agüero okcidente, Las Peñas de Riglos oriente kaj Santa Eulalia de Gállego sude. La loĝloko mem sur la maldekstra bordo de la rivero Gállego (543 msm) estas komunikata laŭ la ŝoseo A-132 kun Ayerbe oriente kaj la akvorezervejo La Peña norde; oriente estas Riglos. Proksima Santa Eulalia de Gállego estas alirebla nur tra Ayerbe. 

Preĝejo.

Historio
--------

La plej frua mencio estas de la 19a de marto 1033. 

Ĝi atingis maksimuman loĝantaron komence de la 20- jarcento (1 213 loĝantoj en 1910). Poste la rura elmigrado malaltigis la loĝadon ĝis nunaj 197 loĝantoj (2022), kiam okazas nur somera reveno de emerituloj kaj junuloj cele al projektoj de loka disvolvigo.

Concilio en 1845 kuniĝis al Riglos kaj en 1950-1960 venis al la municipo de Murillo de Gállego. Ĝia urba kerno (inklude monaĥejon kaj hospitalon) estis detruita ankaŭ ok jarcentoj pro incendio kaj restis sentuŝe; poste ĝi estis rekonstruita el restaĵoj de la iama loĝloko de mozaraboj.

Ekonomio
--------

La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado al turismaj servoj. La devennomo de lokaj vinoj "Ribera del Gállego - Cinco Villas" helpis la vinproduktadon.

Vidindaĵoj
----------

### Religiaj monumentoj

* Ermitejo de la Virgen de la Liena
* Preĝejo de Sankta Savinto
* Preĝejo de Concilio de la 13-a jarcento

### Civilaj vidindaĵoj

* Urbodomo
* Restaĵoj de kastelo de la 11-a jarcento
* Muzeo pri elektro

Kulturo
-------

En la loĝloko (ĉefe ĉe la maljunuloj) pluas la uzado de la aragona lingvo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

1. ↑  (Ubieto Arteta, Cartulario de San Juan de la Peña, n.º 60)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Murillo de Gállego en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Murillo de Gállego


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808785
* VIAF: 316735876
 |
**Murski Petrovci,** hungare **Murapetróc** estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občina Tišina.

Municipo Tišina en Slovenio, kie Murski Petrovci troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 2 km²
* Alto super marnivelo: 200 m
* Koordinatoj: 46° 39′ 52.01″ N 16° 3′ 6.73″ O﻿ / ﻿46.6644472 °N, 16.0518694 °O﻿ / 46.6644472; 16.0518694 (mapo)Koordinatoj: 46° 39′ 52.01″ N 16° 3′ 6.73″ O﻿ / ﻿46.6644472 °N, 16.0518694 °O﻿ / 46.6644472; 16.0518694 (mapo)
* Loĝantaro: 120
* Poŝtkodo: 9251
* Aŭtokodo: MS

Situo
-----

Murski Petrovci situas laŭ la aŭstra landlimo, laŭ traira flankovojo, Muro (rivero) preterfluas.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1365 en formo *"Petrolch"*. Dum la historio ofte okazis inundoj. Dum la hungara regado oni nombris en Murapetróc 20 domojn kaj 135 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.

Fontoj
------

* hungara kaj slovena Vikipedioj
* w.vasidigikonyvtar.hu
* w.ms.sik.si
* w.geopedia.si

* Kategorio Murski Petrovci en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Muñotello** [munjoTEljo] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. 

Muñotello en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,94 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 66 loĝantojn. Ĝi perdis 700 loĝantojn el la 1920-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 41 km de Avilo, provinca ĉefurbo, sur la Valo Amblés.

Ĝi limas kun Amavida, Muñana, La Torre, Pradosegar, Narros del Puerto, Villatoro kaj Mengamuñoz.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Bildaro
-------

* Preĝejo.Preĝejo.
* La Serrota, vidita el Muñotello.La Serrota, vidita el Muñotello.
* Pilorio.Pilorio.
* Pilorio kristnaske.Pilorio kristnaske.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762203
 |
Tipa muskedo, jen de la marko "Brown-Bess" kun bajoneto.
Muskedo el la epoko de la usona enlanda milito pafita por la filmo „Gods and Generals"
**Muskedo** (tiel laŭ PIV 2002 kaj PV 1934) aŭ **musketo** (tiel laŭ PIV 1970) estas peza, longa pafilo, ŝarĝita de antaŭe tra la paftubo. Fine de la 16-a jarcento ĝi iom post iom anstataŭigis arkebuzon kiel armilo de la piedirantaj soldatoj kaj fariĝis la ĉefa pafilo de la infanterio en la 18-a jarcento. Fruaj muskedoj estis tiel longaj kaj pezaj ĝis 15 kg, ke oni apogis ilin sur forko dum pafado. 

La unuaj modernaj amasaj produktadoj de muskedoj estis enkondukitaj de la franco Honoré Le Blanc kaj la usonano Eli Whitney.

Historia uzo: Pikistoj flanke apudas muskedistojn

Literaturo
----------

* Hughes, B. P. Feuerwaffen - Einsatz und Wirkung 1630-1850
* Ortenburg, Georg. Heerwesen der Neuzeit, Band II1 und III1.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Muskedo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Muskedo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Armiloj sur "Preussenweb" (kun bildoj kaj klarigaj tekstoj en la germana)
La termino **muskola distrofio** referencas al grupo de heredaj kaj pliiĝantaj malsanoj kiuj okazigas malfortigon de la strihavaj muskoloj, kiuj estas tiuj kiuj produktas la deziritajn movojn de la homa korpo. Ili estas karakterizataj per ŝanĝoj en la muskolaj proteinoj kiuj okazigas la morton de la ĉeloj kiuj komponas tiun histon; tiel ĝi povas tuŝi ankaŭ la kormuskolon kaj okazigi simptomojn de kora malsufiĉo. 

Temas pri maloftaj misordoj kies unuaj simptomoj kutime aperas en la infanaĝo. Ekzistas diferencaj variaĵoj de muskola distrofio, ĉiu el ili kun specifaj karakteroj. La plej ofta formo estas la muskola distrofio de Duchenne kiu suferigas virojn kaj estas transpasata genetike fare de la virinoj, okazanta en po unu kazo por ĉiu 3500 naskoj de maskla sekso.

Karakteroj
----------

La muskola distrofio estas distingata disde aliaj neŭromuskolaj malsanoj per kvar kriterioj:

1. Estas "miopatio", tio estas, tuŝas la muskolojn laŭ unuaranga maniero.
2. Ĝi havas genetikan devenon.
3. La malsankurso estas progresema, tio estas iom post iom pliiĝanta.
4. En iu momento de la malsano la muskolaj fibroj degeneras kaj mortas, okazigante malhelpon al la dezirataj movoj.

Notoj
-----

1. ↑   Kolektiva. Farreras-Rozman (1991). Farreras-Rozman. Medicina Interna. Barcelona: Ediciones Doyma. ISBN 84-7592-4369-1.
2. ↑   Ferry: Consultor clínico 2006-2007. Konsultita la 1-7-2010

* Kategorio Muskola distrofio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 729911
* LCCN: sh85088693
* NDL: 00571063
* NKC: ph255242
 |
**Montet** estas  komunumo en la distrikto Glano en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 355 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Montet situas en la Friburga Mezlando, ĉe la orienta bordo de la rivero Brojo, proksimume 10 kilometrojn okcidentsudokcidente de la urbo Romont. La komunumo konsistas el la vilaĝo Montet, la setlejo Verchire kaj kelkaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,19 km², de kiuj 20,1% estas kovritaj de arbaro, 70,3% servas por agrikulturo kaj 7,8% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Montet limas en nordo al Chavannes-sur-Moudon (VD), en oriento al Ursy, en sudo al Rue, en okcidento al Ecublens, en nordokcidento al Vuillens (VD), kaj en nordnordokcidento en unu punkto al Moudon (VD).

Trafiko
-------

Tra montet kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 151 de Rue al Moudon kaj la kantona ĉcefvojo nr-0 151.1 de Romont al Moudon. La plej proksima alveturejo al la sivsa aŭtovojo A12 situas proksimume 18 kilometrojn sude apud Châtel-Saint-Denis. Pere du buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Montet datiĝas el la jaro 1255 kiel *Montez*. Sur la teritorio estis trovitaj tri brakringoj el la bronzepoko kaj tombejo el la frua mezepoko. Dum mezepoko Montet formis kune kun Vuarmarens la Senjorujon Montet-Vuarmarens. La kastelo supre de Brojo, de kiu konserviĝis nur kelkaj murrestaĵoj estis deturita en la 16-a jarcento. En la jaro 1536 Montet estis konkerita de Berno kaj koncedita al Friburgo. Friburgo ĝis atribuis al la Voktejo Rue, kiu post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto kaj en la jaro 1848 sur baze de la nova friburga konstitucio estis integrita al la Distrikto Glano.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Montet

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 24-an de decembro 2012
3. ↑  Fonto: *Evelyne Maradan*: *Montet (Glano)* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-11-27)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Montet[*rompita ligilo*]

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Montet)** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Glano |
| --- |
| Auboranges • Billens-Hennens • Chapelle • Châtonnaye • Ecublens • Grangettes • La Folliaz • Le Châtelard • Massonnens • Mézières • Montet • **Romont** • Rue • Siviriez • Torny • Ursy • Villaz-Saint-Pierre • Villorsonnens • Vuisternens-devant-Romont |  |

 |
***My Autobiography*** (Mia membiografio) estas libro de Charlie Chaplin, unue publikigita de Simon & Schuster en 1964. Kun *Chaplin: His Life and Art* de David Robinson, ĝi havigis la fontan materialon por la filmo de 1992 *Chaplin* de Richard Attenborough. 

En Septembro 1964 okazis la publikigo de la memorlibro *My Autobiography*, por kio li estis laboranta ekde 1957. La 500-paĝa libro, kiu fokusiĝis al siaj fruaj jaroj kaj persona vivo, iĝis tutmonde sukcesa verko, spite la kritikojn pri la manko de informaro pri lia kinkariero.

Ĝi havigas privilegian rigardon al la vivo de famulo kaj kinisto de la 20-a jarcento. *The Chicago Tribune* diris, ke la libro estis "La plej bona membiografio iam verkita de aktoro. Eksterordinara verko."

Notoj
-----

1. ↑  Robinson, pp. 602–605.
2. ↑   Robinson, pp. 605–607; Lynn, pp. 510–512.
3. ↑  My Autobiography (Neversink) Alirita la 13an de Septembro 2018.

Bibliografio
------------

* Lynn, Kenneth S. (1997). Charlie Chaplin and His Times. New York, NY: Simon & Schuster. ISBN 0-684-80851-X.
* Robinson, David (1986) [1985]. Chaplin: His Life and Art. London: Paladin. ISBN 0-586-08544-0.
**MycoBank** estas komputila datumbazo, kiu pritraktas novajn mikologiajn nomojn kaj kombinaĵojn, finfine kombinitaj kun priskriboj kaj ilustraĵoj. Ĝi estas mastrumita de la Funga Biodiverseco Centro - *Centraalbureau voor Schimmelcultures* en Utreĥto .

Ĉiu novaĵo, post ekzameno fare de nomenklaturaj ekspertoj kaj esti trovita konforme al la Internacia Kodo de Nomenklaturo por algoj, fungoj kaj plantoj ( *ICN* ), ricevas unikan MycoBank-numeron antaŭ valida publikigo de la nova nomo. Tiam tiu numero povas esti citita far la nomdoninta aŭtoro en la publikaĵo kie la nova nomo estas enkondikita. Nur tiam, tiu unika numero estiĝas publika en la datumbazo.

Tiamaniere farante, tiu sistemo povas helpi por solvi la problemon de scii kiuj nomoj jam estis valide publikigitaj kaj en kiu jaro.

MycoBank estas ligita al aliaj gravaj mikologiaj datumbazoj kiaj *Index Fungorum*, *Life Science Identifiers*, *Global Biodiversity Information Facility* kaj aliaj datumbazoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Hawksworth DL. (2005). "Universal fungus register offers pattern for zoology", *Nature* **438** (7064), p. 24. doi:10.1038/438024b.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

* MycoBank. angle
* Funga Biodiverseco Centro. Arkivigite je 2017-01-30 per la retarkivo Wayback Machine angle
* Index Fungorum. angle
* Global Biodiversity Information Facility. Arkivigite je 2008-05-01 per la retarkivo Wayback Machine angle

Bibliografio
------------

* Pedro W. Crous, Walter Gams, Joost A. Stalpers, Vincent Robert and Gerrit Stegehuis (2004). "MycoBank: an online initiative to launch mycology into the 21st century", *Studies in Mycology* **50**, p. 19–22.
* Crous PW, Gams W, Stalpers JA, Cannon PF, Kirk PM, David JC, Triebel D (2004). "An online database of names and descriptions as an alternative to registration.", *Mycological Research* **108**, p. 1236–1238. doi:10.1017/S0953756204221554.
La CUE-konstruaĵo
La **Muzeo Horniman** estas muzeo en *Forest Hill*, London Borough of Lewisham, Anglio. Fondita de viktoria teo-komercisto Frederick John Horniman, Ĝi enhavas kolektojn de naturhistorio, kulturaj artefaktoj kaj muzikaj instrumentoj de Frederik John Horniman, kiu antaŭ 1891 fariĝis la plej granda komerca entrepreno pri teo en la mondo.

### CUE-konstruaĵo

La Muzeo Horniman enhavas la konstruaĵon de la CUE (Centro por Kompreni la Vivmedion) kiu malfermiĝis en 1996 kaj estis projektita de la loka arkitektura firmao Architype. La konstruaĵo havas herban tegmenton kaj estis konstruita el daŭripovaj materialoj. Ĝi ankaŭ inkluzivas pasivan aerumado.

### Kolektoj

La muzeo Horniman specialiĝas pri kolektoj en antropologio, natura historio kaj muzikaj instrumentoj. en formo de kolekto de 350.000 objektoj. La etnografiaj kaj muzikaj fakoj ricevis premion por muzeoj, arkivoj kaj bibliotekoj kun nacia kaj internacia graveco (angle: "*Designated status")*. Unu el la plej famaj ekspozicioj estas la granda kolekto de remburitaj bestoj. La akvario ankaŭ estas konata pro sia unika dezajno. 

La nova galerio "World Gallery" kies celo estas kundividi rakontojn pri kulturoj tra la mondo - el ĉiuj landoj en ĉiuj epokoj.

La homaro en la House of Circumstances.

### Ĝardenoj

La muzeo havas 6,5 hektarojn de ĝardenoj, inkluzive de:

* vintroĝardeno protektita kiel nacia monumento
* muzikkiosko de 1912
* bestejeto
* natureduka pado
* ornama ĝardeno
* Sona ĝardeno kun grandegaj muzikinstrumentoj

Transporto
----------

La muzeo estas atingebla el Londono pere de la metroa linio "East London Line" ĝis haltejo Forest Hill aŭ kun la londona buso n-ro 363 ĝis haltejo "Horniman Park".

Referencoj
----------

1. ↑  (en) "*Horniman Museum*". *Time Out London*.
2. ↑  (en) "*Horniman Public Museum and Public Park Trust - GOV.UK*". *www.gov.uk*.
3. ↑  (en) *The Horniman Museum’s new gallery contains the entire world*, TimeOut, la 29-an de junio 2018.

Eksteraj ligiloj
----------------

Oficiala retejo de la muzeo: 

Bildoj de la muzeo
La kastelo kun Goethe-ekspozicio. La Amatora teatrejo. La **Muzeo Kastelo Kochberg** (germane: *Museum Schloß Kochberg*) troviĝas en Großkochberg.

Historio
--------

La akvokastelo kun valfosego estiĝis ĉ. la jaro 1600 kiel alkonstruaĵo de nobela rezidejo. En 1733 akiris ĝin la familio Von Stein kaj alikonstruigis la tuton. Ankaŭ dum la 19-a jarcento fariĝis aliaj alikonstruoj. Ĝis la jaro 1946-a (perforta eksproprietigo) posedis ĝin la Stein-oj. 

Apartenas al la kastela ensemblo ankaŭ eta Amatora teatrejo *(Liebhabertheater)*, kie okazas ankoraŭ nun enscenejigoj. Ĝi estis starigita en 1796-99 laŭ mendo de Gottlob Karl Wilhelm Friedrich von Stein, filo de Charlotte von Stein (intima amikino de Goethe). Detalo speciala tie estas la marmorumitaj vandtapiŝoj, kiujn oni uzis kaj por la scenejo kaj por la spektantarejo. Sur la spuroj de Goethe oni povas paŝi disde Kochberg Vajmaron sur la Goeto-migradopado.

La pejzaĝparko kun naĝlageto, rojujoj kaj florĝardeno aranĝitis dum la 1-a triono de la 19-a jarcento. Post profundaj restaŭradlaboroj la kastelo remalfermitis en 1975. El la posedaĵoj de Kastelo Kochberg en Distrikto Saalfeld-Rudolstadt estiĝis la ĉasa Kastelo Hirschhügel.

Kolektoj
--------

Goethe-memorigloko ekzistis jam je la fino de la 19-a jarcento. Ĝi nove aranĝitis kaj estis plietendita. En salonoj kie abundas mebloj kaj artaĵoj poseditaj de Charlotte von Stein oni memorigas nenombreblajn vizitojn de la poeto inter 1775 kaj 1788 faritajn ĉe lia amikino kaj konfidenculino.

Pri la historio de la kastelo kaj de la bienaro informas ekspozicio en du salonoj de la teretaĝo.

Literaturo
----------

* Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 91-92

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo Kastelo Kochberg (Großkochberg) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri la muzeo sur la retpaĝaro de *Klassik Stiftung Weimar*.
Vilao la Grimpette.
Preĝejo de Sankta Georgo.
**Monthyon** estas komunumo en la departemento Seine-et-Marne en la regiono Francilio de nord-centra Francio. Ĝi estis loĝejo de Eugène Boch, amiko de Vincent van Gogh pentrita en la portreto "la pentristo ĉe steloj". Eugène Boch loĝis en la Vilao La Grimpette.

Ĝi enhavas 1707 loĝantojn. La lokanoj estas nomataj *Monthyonnais*.

Estas kvar mallongaj rojoj. Estas 82,7 % de plugebla tero.

Historio
--------

La vilao *La Grimpette* estis renkontigejo de artistoj el la komenco de la 19a jarcento. Kiel loĝejo de la pentristo Eugène Boch, ĝi estis hejmo de unu de la plej gravaj pentrokolektoj de impresionistoj de tiu tempo en la pentraĵoj de Vincent van Gogh, Henri de Toulouse-Lautrec, Pablo Picasso, Henri Matisse, Émile Bernard kaj Anna Boch.

La Batalo de la Marno tuŝis la komunumon en septembro 1914.

Julio González (1876-1942), hispana skulptisto kaj pentristo loĝis tie el 1925 ĝis 1940 kaj tie faris plurajn skulptaĵojn el ŝtono de Monthyon inter 1933 kaj 1936, inspirite de la statuaro de la katedraloj.

Notoj
-----

1. ↑  Villa La Grimpette
2. ↑  Julio González, collection du Musée national d'art moderne, sous la direction de Brigitte Léal, éditions MNAM, 2007, p. 162-163 (ISBN 978-2-84426-323-0).

Bibliografio
------------

* Monthyon, «La Butte». Des origines à nos jours, Annie Chambault, Lys Éd. Amatteis, 2007.
La muzeo *Neues Schloß Rauenstein*. La **Muzeo Nova Kastelo Rauenstein** (germane: *Museum Neues Schloß Rauenstein*) estas i.a. regionhistoria muzeo en Frankenblick, Schloßstraße nr 3.

Priskribo de la loko
--------------------

La muzeo malfermitis en 1999 kiel *Porcelankabineto de Rauenstein*. Fundamento ĝia estis diversaj antaŭaj kolektoj. En la konstruaĵo mem estis de 1783-1930 firmao sidejo de la fabriko *Friedrich Christian Greiner & Söhne*. Ĝi renomitis inter la turingiaj porcelanaĵfarejoj! Sendepende de la saksaj majstroj de Meißen, Turingio povas fieri pri 250 jaroj da reinvento de porcelana arto.

La ejo estas baroka bieno kun modesta sed tamen sentebla rezideja karaktero. Ĝi konstruitis en 1690 kaj alikonstruitis kaj ĉ. la jaro 1820 kaj en 1880. Restaŭradlaboroj ampleksaj komenciĝis en 1999. 

#### Priporcelana sekcio

Superrigardo pri la bunta gamo de la produktitaĵoj, pri la entreprena historio kaj ties influo je regionaj evoluoj konsistigas la unuan sekcion de la muzeo.

Krom historiaj kolektoj interesas ankaŭ nuntempaj porcelanaĵoj kaj ceramikaĵoj el Turingio.

#### Fervojo kaj industriigo

En 2002 aldonitis dua ekspozicia parto. Ĝia temo estas la historio pri la estiĝo kaj la funkciigo de la fervoja linio inter Eisfeld kaj Sonneberg, kiu estas ja en rekta konekto kun la porcelanaĵfarado respektive - poste - de aliaj industriaj branĉoj. 

Bildoj, tekstoj kaj aliaj (sciencaj) dokumentoj faras tie ĉi la kadron por aparta kaj de multaj ŝatata kolektotemo - la maketaj trajnoj de la firmao *Märklin*. 

#### Nedaŭraj ekspozicioj kaj kunlaboro intermuzea

En la dua supra etaĝo servas salonego por la aranĝo de nedaŭraj elmontradoj. Ofte oni jam kunlaboris ekzemple kun la Muzeo Otto Ludwig en Eisfeld. Ambaŭ muzeoj tiel esprimis la deziron krei en suda Turingio unu grandan muzeon pri porcelano.

#### Regionhistoriaĵoj

Ne neglektatas la regiona historio. La objektoj servas al la kreado de fundamentoj por aliaj taŭgaj lokoj en la ĉirkaŭaĵo. Jam en la 2004-a jaro malfermitis unua ekstermuzea elmontrejo ĉe la kastelo en Effelder: atestiloj bildaj tekstaj libraj rakontas la rilaton de la juna Friedrich Rückert kun Friederike, filino de la paroĥestro Timotheus Heim.

Literaturo
----------

Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 131-132

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo Nova Kastelo Rauenstein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la kastelo. Arkivigite je 2015-02-28 per la retarkivo Wayback Machine
La Malsupra kastelo en Greiz, fone la turo de la paroĥa preĝejo.
La **Regionhistoria muzeo Unteres Schloss** (germane *Heimatmuseum im Unteren Schloß*) troviĝas en Greiz, Burgplatz nr 12.

Historio
--------

La muzeo de la urbo Greiz troviĝas en la Malsupra Kastelo, kiu formas kune kun la paroĥa kirko imponan ensemblon kun konstrustilaĵoj de la romaniko ĝis la 19-a jarcento. Ĝi fonditis en 1929 sub la titolo *Reußisches Heimatmuseum*. Krom la regionhistoria sekcio kaj la gapsalonoj pri tekstilaĵoj gastigas la ejo ankaŭ la porturisman informagentejon kaj la muziklernejon. En la nobla supra etaĝo, la iamaj salonoj loĝadaj kaj reprezentaj de la reganto, estas la muzeo. Menciindas aparte la galerio kun la vintra ĝardeno, la vestiĝsalono de la princino kaj belaj aliaj privataj salonoj.

Kolektoj
--------

### Daŭraj ekspozicioj

La en la daŭra ekspozicio prezentitaj temoj jenas:

* Konstruhistorio de la Malsupra Kastelo
* Historio de la eta princolando Reuß älterer Linie
* Sinjoroj, grafoj kaj princoj de la princolando Reuß älterer Linie
* Vivostilo kaj ĉiutaga vivo de la princoj kaj landaj regantoj
* Henriko la 22-a de Reuß-Greiz kaj sia komplika kaj opona rilato al la prusa kanceliero Otto von Bismarck
* Personuloj de la kortego kaj de la publika vivo en la rezideja urbo
* Historio de la konservema evangelia landa eklezio
* Historio de la urbo Greiz
* Historio de la muzeo
* La porcelanfabriko Fraureuth
* La Kolekto pri skulptaĵoj *Carl Röder*
* Kio signifas *Der Freya*?

Per nedaŭraj specialaj ekspozicioj regule okazantaj ankoraŭ pli detale esploratas temoj rilataj al la regiono.

### Gapsalonoj pri teksaĵoj

La teksejoj kaj poste la tekstilindustrio influis la evoluon de Greiz dum pli ol duona jarmilo. En interaktiva gapateliero ene de iamaj ekonomiaj ĉambroj infanoj kaj maturuloj povas ne nur gapi, legi, aŭskulti sed ankaŭ mem fabriketi. La daŭra ekspozicio montras dokumentojn pri la komencoj de la greiz-aj teksaĵindustrio, rakontas la evoluon ĝis la 20-a jarcento kaj videbligas funkciantajn teksmaŝinojn, Jaquard-teksilojn, mekanikajn teksmaŝinojn kaj bobenilojn.

Krome okazas de tempo al tempoj aldonaj nedaŭraj ekspozicioj.

Literaturo
----------

* Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 87-88

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo Unteres Schloss (Greiz) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Informoj pri la muzeo. Arkivigite je 2017-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
Muzeo al poloj savintaj judojn
La monumento en **Markowa** (distrikto Łańcucki) omaĝe al la viktimoj de la germana murdo (Antaŭkarpatio, en Pollando)
**Muzeo al poloj savintaj judojn en Antaŭkarpatio je la nomo de Familio Ulma** (pole *Muzeum Polaków Ratujących Żydów na Podkarpaciu im. Rodziny Ulmów*) estas muzeo en la vilaĝo Markowa (distrikto Łańcucki) konstruata ekde 2013 de la Muzeo – Kastelo en Łańcut. Inaŭgurita la 17-an de marto 2016.

La muzeo memorigos polojn savantaj judojn dum holokaŭsto. Ĝi nomiĝis laŭ la nomo de la familio Ulma (Józef Ulma, lia edzino Wiktoria kaj sesopo da infanoj estis murditaj de germanaj ĝendarmoj la 24-an de marto 1944, kune kun ok judoj, kiujn ili kaŝis.

En Markowa ses aliaj familioj kaŝis laŭvicajn ĉirkaŭ 20 judojn. 17 el ili travivis ĝis fino de la dua mondmilito.

Historio
--------

La decidon entreprenis vojevodia parlamento de Ĉekarpata provinco junie 2008. Sur la surfaco de 500 m² oni ekplanis rekonstruon de la domo de la familio Ulma, kreon de ekspoziciejo, lekciejo kaj scienca laborejo. Taksata kosto de la konstruo estas ĉirkaŭ 6,5 mln da zlotoj.

Mezuzo ĉe la enirejo de la muzeo

Familio Olesiuk
---------------

La 7-an de novembro 1943 en vilaĝo Chominna germanaj ĝendarmoj pafmortigis, proksime al Biała Podlaska, 5-personan familion de Olesiuk pro kaŝo de judo — inter pafekzekutitoj estis 3 infanoj en la aĝo de 3, 9 kaj 14 jaroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Operaco Reinhardt
* Konsilantaro por Helpo al Judoj
* Pola katolika protesto kontraŭ holokaŭsto de judoj
* Zofia Kossak-Szczucka
* Irena Sendlerowa
* Aleksander Ładoś
* Jan Karski
* Raportoj de Pilecki

Interesaĵo
----------

15.01.1944: Dum genocida Volinia masakro taĉmento de la Ukraina Ribela Armeo masakris 55 loĝantojn de pola vilaĝo **Markowa** (Ternopila provinco).
Monto Almanzor.
**Almanzor** estas la plej alta monto en centra Hispanio. Situanta en la Sierra de Gredos en la provinco Avilo, Almanzor estas 2,591 metrojn alta. Ĝi konsistas el granito, kaj estas malmulte eroziita. La monto estas konata ankaŭ en la hispana kiel *Pico de Almanzor* kaj *Moro Almanzor* (Montopinto Almanzor kaj Maŭro Almanzor, respektive). Ties medio estas habitato de subspecio de salamandro nome *Salamandra salamandra almanzoris*, kiu prenis sian nomon el la monto kaj kiu estas endemia de kelkaj malmultaj glaĉeraj valoj de tiu montaro Gredos.

Historio
--------

La monto ricevis sian nomon de Almanzor aŭ Al-Mansur (araba por "la venkinto"). Al-Mansur Ibn Abi Aamir estis generalo kaj ŝtatisto en islama Hispanio (Kalifujo de Kordovo) dum la fino de la 10-a jarcento. Muhammad bin Abi Amir estis lia reala nomo; la maŭroj en Hispanio donis al li la titolon de Al-Mansur pro liaj venkoj super la kristanoj.

Dum liaj multaj kampanjoj, Al-Mansur pasis laŭdire proksime de tiu monto kaj li estis ensorĉita per ĝia beleco. Laŭ kelkaj legendoj li eĉ supreniris la montopinton, laŭ kelkaj ĉevalrajde.

Almanzor estis grimpita por la unua fojo laŭ registroj en septembro 1899 fare de M. González de Amezúa kaj José Ibrián. Espada, Ontañon kaj Abricarro faris la unu-vintran supreniron en 1903. En 1960, 1 m alta ferkruco estis metita sur la montpinton.

Notoj
-----

1. ↑  Instituto Geográfico Nacional (eld.). «Principales cumbres montañosas de la provincia de Ávila»  Arkivigite je 2013-01-06 per Archive.today Alirita la 30an de Junio 2016.
2. ↑  Ministerio de Medio Ambiente (2006). «Salamandra salamandra almanzoris».  Arkivigite je 2012-04-13 per la retarkivo Wayback Machine Alirita la 30an de Junio 2016.
La **Muzeo pri Islama Arto** estas muzeo situanta en urbo Doho, ĉefurbo de Kataro, dediĉita al Islama arto de la 7-a ĝis la 19-a jarcento, inkluzive de diversaj objektoj kiel manuskriptoj kaj teksaĵoj. La konstruaĵo estas la verko de ĉin-usona arĥitekto Ieoh Ming Pei kaj ĝi estis inaŭgurita kaj malfermita al publiko la 1-an de decembro 2008.

Konstruaĵo
----------

Moskeo de Ibn Tulun, kiu inspiris al Ieoh Ming Pei la konstruaĵon de la Muzeo
La muzeo situas sur artefarita insulo ĉe fino de la Golfo de Doho ĉirkaŭita de kurba moleo. Ĝi okupas areon de 35 000 m² plus konstruaĵon por edukaj celoj, kiu havas pliajn 2 700 m². La komplekso estas ĉirkaŭita de parko de 10 ha.

La konstruaĵo estis dezajnita de la usona arkitekto Ieoh Ming Pei, kiu komencis sesmonatan preparan vojaĝon vizitante la ĉefverkojn de la Islama arkitekturo, de la Alhambro en Granado en Hispanio ĝis la moskeoj en Kairo. 

Finfine la arkitekto trovis inspiron en la Moskeo de Ibn Tulun en Kairo kies simplecon de geometriaj formoj, kion la arkitekto nomis *la esenco de islama arkitekturo*, li provis enkorpigi en sian dezajnon de muzeo. La internaj dezajnoj de la muzeo estis aranĝitaj fare de la franca arkitekto kaj dezajnisto Jean-Michel Wilmotte.

Kolektoj
--------

La muzeo enhavas kolekton, ne tre ampleksan kvante, sed tre altkvalitan, de pecoj el diversaj materialoj: ceramiko, metalo kaj vitro. Ĝi ankaŭ havas manuskriptojn kaj teksaĵojn, kolektitajn dum la lastaj dudek jaroj. La objektoj venas el vasta gamo da landoj, de Hispanio, de kie venas iuj interesaj pecoj de andaluzia arto, Egiptio, Irano, Turkio kaj eĉ Barato.

Referencoj
----------

1. ↑   Museum of Islamic Art. The architect (angle). Alirita 20 decembro 2010.
2. ↑   Museum of Islamic Art. The collections. (angle). Alirita 20 decembro 2010.
3. ↑  Ouroussoff, Nicolai (23 novembro 2008).  In Qatar, an Art Museum of Imposing Simplicity (angle). The New York Times. Alirita 20 decembro 2010.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo pri Islama Arto (Doho) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Museo de arte islámico de Doha en la hispana Vikipedio.* 

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 746570
* GND: 10369515-1
* LCCN: nr2003016488
* VIAF: 262940985
* ISNI: 0000 0004 4653 4948
* SUDOC: 103683585
* BNF: 150832970
* NKC: kon20211122488 ko20211121564, kon20211122488
 |
**Fülöp** estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Ebenaĵo**, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono de Hajdúhadház. Fülöp signifas: Filipo.

Blazono de Fülöp

Bazaj informoj
--------------

* 47° 36′ 00″ N 22° 04′ 00″ O﻿ / ﻿47.60000 °N, 22.06667 °O﻿ / 47.60000; 22.06667 (mapo)Koordinatoj: 47° 36′ 00″ N 22° 04′ 00″ O﻿ / ﻿47.60000 °N, 22.06667 °O﻿ / 47.60000; 22.06667 (mapo)
* Areo: 56 km²
* Loĝantaro: 1870
* Poŝtkodo: 4266
* Telefonprefikso: 52

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, ĉe la hungara-rumana landlimo sen trapasejo. Debrecen troviĝas je 38, Hajdúhadház je 51, Budapeŝto je 259 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio devenis pri la komunumo el 1325. Figuro *Fülöp* ricevis la kampojn en la 13-a jarcento. La vilaĝo jam senhomiĝis antaŭ la turkoj. Kapelo konstruiĝis en 1796. Longe la loko apartenis al Nyírábrány. En 1919 la rumanoj okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon. En 1946 la loko iĝis memstara municipo.

Vidindaĵoj
----------

* kapelo

* Kategorio Fülöp (vilaĝo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)