recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
w1

Fronta vidaĵo
Sankta Maria de la Dorno ĉe la riverbordo de Lungarno
Flanka vidaĵo
La preĝejo **Sankta Maria de la Dorno** (itale *Santa Maria della Spina*) estas malgranda preĝejo en Pizo.

Ĝi dankas sian nomon al dorno el la dornokrono, kiun ĉi tiu preĝejo loĝigis gardis longan tempon. La dorno tamen devis estis fordonata al la preĝejo *Sankta Klara* kaj troviĝas nun en ties kapelo, kiu apartenas al la samnoma malsanulejo.

Konstruo kaj ekipaĵo
--------------------

Jam proksimume 1230 komenciĝis la konstruo de la preĝejo kiel adorejo de *Sankta Maria de l' Nova Ponto* (itale: *Santa Maria del Pontenuovo*). Origine ĝi estis konstruata sur la gruza fluejo de la rivero Arno kaj estis ĉirkaŭata de malferma arkaĵtegmento. De 1323 ĝis 1325 arĥitekto kaj skulptisto Lupo di Francesco pliampleksigis ĝin per abuna dekoracio el gablokampoj, pintturoj, statuoj, ĉemuraj templetoj kaj gabloj. Kiam la preĝejo en 1333 fariĝis la nova gardejo por la relikvo *dorno el la Krista dornokrono*, ĝi ricevis sian nunan nomon. La konstruaĵo estas tipa por la gotika arĥitekturo itala.

La konstruon de ĉi tiu preĝejo partoprenis la plej famaj artistoj de la14-a jarcento, ekzemple Lupo di Francesco, Giovanni di Balduccio, Andrea Pisano kaj Nino Pisano. Giovanni Pisano verkis interalie la Madonon kun Suĉinfano (itale: *Madonna col Bambino*) kaj la anĝelojn en la niĉo ĉe la fasado.

Plurfoje oni devis ripari la preĝejon pro difektoj kaŭzitajn de superakvego. En 1871 oni malmuntis la preĝejon pro la daŭre minacanta superakvego kaj dum la alikonstruado de la promenejoj de l' Arno en 1884 rekonstruita sur la nuna, pli alte situanta loko. Laste oni renovigis la etan preĝejon inter 1996 kaj 1998. Oni anstataŭis multajn statuojn ĉe la ekstera muro de la preĝejo per kopioj; la originaloj estas videblaj en la Nacia Muzeo Sankta Mateo.

Mamnutra Madono
En la preĝeja interno troviĝas statuoj de la *Madono kun Suĉinfano*, de *Sankta Petro* kaj de *Johano la Bapisto* de Andrea Pisano kaj Nino Pisano el la epoko de 1345 ĝis 1349. Ili validas kiel majstraĵoj de la gotika epoko. De Nino Pisano ankaŭ originas la Mamnutra Madono (itale: *Madonna del Latte*, laŭvorte Madono de l' Lakto), nun videbla en la Nacia Muzeo Sankta Mateo. Krom tio ankaŭ estas rigardebla la tabernaklo de Stagio Stagi, verkita en 1534 por la konservado de la dornokrona dorno

* Preĝejo Sankta Maria de la Dorno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Preĝejo Sankta Maria de la Dorno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Gábor Vágó,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Vágó Gábor** estas hungara politikisto, ĵurnalisto.

Gábor Vágó (politikisto) naskiĝis la  10-an de januaro 1984(nun 1984-01-10) en Kecskemét.

Biografio
---------

Gábor Vágó (politikisto) maturiĝis en sia naskiĝurbo, poste li akiris ekonomian-politologian diplomon en Universitato Corvinus de Budapeŝto en 2008. Post la diplomo li hejmenvenis kaj havis ekonomian postenon, krome li estis tre aktiva en kulturaj kaj medioprotektaj grupoj. En 2009 li estis fondinta membro de malgranda partio. Inter 2010 kaj 2014 li estis parlamenta deputito, sed poste li ne povis havi mandaton. Pli poste li estis ĵurnalisto, en 2019 li translokiĝis al Prago.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* parlamentaj paroladoj

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* datenoj hungare

Referencoj
----------

1. ↑   usona filma datenaro



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 854696
 |



* Portalo pri Biografio
**ILSA**, akronimo de **Intermodalidad de Levante S.A.**, estas hispana fervoja kompanio. Ĝiaj akciuloj estas: Trenitalia -itala ŝtata funkciigisto- (45%), Operador Ferroviario de Levante S.L. -konsistigita de la flugkompaniaj partneroj Air Nostrum- (31%), kaj Globalvia (24%).​

Ĝi funkcias sur la altrapida fervoja reto en Hispanio kun la marko Iryo. Ĝia celo estas servi la ĉefajn Altrapidajn itinerojn en Hispanio kaj precipe sur la linio Madrido - Barcelono kun 16 ĉiutagaj frekvencoj ĉiudirekte. ILSA komence ligos Madridon, Barcelonon, Valencion, Alakanton, Sevilon, Malagon, Kordovon, Zaragozon kaj Kvenkon, kaj montris intereson por iom post iom etendiĝi al aliaj Altrapidaj itineroj en Hispanio.​

La kompanio investis 797 milionojn da eŭroj en la akiro de 20 novaj trajnoj de la alianco Hitachi Rail kaj Bombardier Transportation de la serio ETR 1000. La motoroj estas konstruitaj de Bombardier Transportation en ĝia fabriko en Trápaga (Biskajo) kaj la tuta trajno estas kunmetita en Pistojo, Italio.

Eksteraj ligiloj
----------------



* Oficiala retejo
**Fianĉiĝo** estas la reciproka promeso de du personoj iam poste geedziĝi. Se temas pri aliseksa paro, vira (fianĉo) kaj ina (fianĉino). Se estas samseksa paro, tiam du fianĉoj aŭ du fianĉinoj.

En multaj modernaj socioj tiu interkonsento ne estas jure liga. Dum antaŭaj jarcentoj tamen la finanĉiĝo estis pli jura ago. Ekzemple en Germanio ankoraŭ ĝis la jaro 1988 ekzistis leĝo, kiu reguligis, ke kiam post fianĉiĝo ne sekvas edziĝo sed la paro dum la tempo de la fianĉeco sekskuniĝis, la viro devis pagi signifan financan kompenson al la partnerino.

Fianĉiĝo kiel kultura fenomeno
------------------------------

Fianĉiĝo aparte en kulturoj, en kiuj geedziĝoj (ankoraŭ) estas organizataj de la gepatroj, estas grava fazo en la laŭpaŝa aliro al geedziĝo. 

La antaŭpaŝo al fianĉiĝo estas la "varbado de fianĉino", kiu mem povas esti forte socia regulita. En iuj (grandparte historiaj) kulturoj eĉ ekzistis respektive ekzistas speciala profesio, varbistoj de fianĉinoj aŭ peristoj de fianĉiĝoj, kiuj aranĝas interkontraktojn inter familioj pri posta fianĉiĝo de po unu infano el ambaŭ familioj. 

Dum la eŭropa mezepoka kulturo, nobelaj familioj ofte aranĝis fianĉiĝojn de siaj idoj tuj post ties nasko, por garantii la daŭrigon de nobela dinastio aŭ por frue antaŭplani unuiĝon de du nobelaj familioj kun ties teritorioj. 

En tiuj kulturoj, en kiuj gravas fianĉeco, dum tiu vivoperiodo ne nur ekestas emocia ligo inter la du estontaj geedzoj, kiuj antaŭe tute ne aŭ nur malintense konis sin, sed ankaŭ kreiĝas jura kaj ekonomia alianco inter la du familioj de la gefianĉoj. La tempo de fianĉeco do ne nur servas al la elprovo, ĉu la gefianĉoj karaktere hermonias, sed ankaŭ al la elprovo, ĉu la estonta alianco inter la du familioj estas stabila.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Fianĉiĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Fianĉiĝo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Fianĉeco
* Fianĉiĝa ringo
* Provgeedziĝo
Grafo **György Szapáry** [djordj sapAri], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Szapáry György Béla Mária József István** estas hungara-belga ekonomikisto, ambasadoro, bankisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *szapári, muraszombati kaj szécsiszigeti* [sapAri murasombati sEĉisigeti]. Unu el liaj praavoj estis grafo Gyula Szapáry.

György Szapáry naskiĝis la  1-an de aŭgusto 1938(nun 1938-08-01) en Tiszabura.

Biografio
---------

György Szapáry frekventis benediktanan gimnazion en Győrszentmárton. Dum la hungara revolucio de 1956 li disidis al Belgio, kie li akiris ekonomikan diplomon en 1961, eĉ li doktoriĝis en Katolika Universitato de Loveno. Post la diplomo li esploris en la universitato (1961-1965), poste li estis oficisto de Eŭropa Ekonomia Komunumo, inter 1967-1990 li laboris en Internacia Monunua Fonduso en Vaŝingtono. Depost fino de la socialismo (1990) li revenis al Hungario kaj li rericevis la hungaran ŝtatanecon. Li estis tuj ligilo inter Hungarlando kaj la Monunua Fonduso, poste li estis vicbankestro de Hungara Nacia Banko (1993-1999 kaj 2001-2007), krome ĉefambasadoro en Vaŝingtono (2011-2015). Li edziĝis en 1965, vidviĝis en 2011, lia edzino naskis 2 filojn. Li ricevis hungaran premion en 2023.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Diffusion du progrès et convergence des prix, Europe-États-Unis, 1899–1962* (kunaŭtoro, 1966)
* *Moderate inflation. The Experience of Transition Economies* (kunaŭtoro, 1998)
* *Monetary Strategies for Joining the Euro* (2004)
* *Az euróövezet bővítése és euróbevezetési stratégiák* (kunaŭtoro, 2008)

Fontoj
------

* datenoj legeblaj pli malsupre
* intervjuo kun foto
* intervjuo kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   bazaj datenoj



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 853695
 |



* Portalo pri Biografio
**Doctor Arroyo** estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo estas Doctor Arroyo. Al Dr. Arroyo apartenas entute 269 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19014.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 33269 loĝantojn. El tiuj estis 16611 viroj kaj 16658 virinoj. La komunumo havas surfacon de 5106,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1720 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe ne konata mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ne konatata °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 29387 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 23 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,08 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

En Doctor Arroyo loĝis en la jaro 2000 19366 personoj, kiuj aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 17565 scipovis legi kaj skribi, sed 3474 personoj estis analfabetoj. Laŭ procentoj 16,5 % de la personoj pli aĝaj ol 15 ne scipovis legi kaj skrbi. Inter la viroj 16,08 % ne scipovis legi kaj skribi kaj inter la virinoj estis 16,92 %.

El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 24973 personoj apartenis al la katolika religio kaj 1380 personoj al la protestantisma religio. Neniu apartenis al la judisma relegio kaj 2276 personoj statistike apartenis al neniu religio.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Doctor Arroyo Arkivigite je 2007-04-03 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
La **luterana preĝdomo** estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Gyöngyös.

Historio
--------

La unua dokumento pri luterano devenis el 1553. La luteranoj ne havis kirkon, restis nur sopiro kaj procesoj kontraŭ la katolikoj. Inter 1876 kaj 1934 la kalvinanoj kaj luteranoj de Gyöngyös faris firman kunlaboron, poste la luteranoj apartenis al luterana grupo de Hatvan. Ili ankaŭ petis permeson por konstrui kirkon, Gyula Sándy faris planon sed konstruo ne okazis pro la alveninta 2-a mondmilito. Dum la socialismo la luteranoj aranĝis mesojn en konvena ĉambro de la kalvinanoj. Fine en 2010 ili aĉetis privatan etaĝan domon por la diservoj.

Konstruaĵo
----------

La preĝdomo estas familieca unuetaĝa domo kaj tute ne similas al ia preĝejo. Ĝi estis konsekrita fare de Tamás Fabiny en 2010, tial ĝi estas oficiale preĝdomo (preĝejo). La ŝtuparejo situas ekstere.

Fontoj
------

* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**El Naranjo** estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas El Naranjo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24058.

*El Naranjo* signifas en la hispana "la oranĝarbo".

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18454 loĝantojn. El tiuj estis 9197 viroj kaj 9257 virinoj. La komunumo havas surfacon de 834,07 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 270 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 1628,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 16514 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 122 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,74 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la 16514 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 15042 apartenis al la katolika religio kaj 564 al la evangelia religio. 908 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* El Naranjo Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Kopomá** estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Kopomá. La komunumo situas en la plej okcidenta parto de Yucatán. La regiono 7 nomiĝas "Litoral Poniente". Ĝi limas al la Meksika Golfo en la nordo, al la subŝtato Campeche en la okcidento kaj al la regiono 6 "Influencia Metropolitana" en la oriento. Krome ĝi havas limon kun la regiono 8 "Sur Poniente" en la sudoriento. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31045.

La situo de la regiono 7 en Yucatán

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2217 loĝantojn. El tiuj estis 1152 viroj kaj 1065 virinoj. La komunumo havas surfacon de 260,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 16 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe ND mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND  ℃. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1540 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1334 scipovis legi kaj skribi kaj 204 personoj estis analfabetoj. Do 13,25% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 2184 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1328 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 60,8% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kopomá Arkivigite je 2007-04-29 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
* Kopomá Arkivigite je 2010-12-28 per la retarkivo Wayback Machine en *Nuestros municipios" (niaj komunumoj; retejo de la registaro de Yucatán) (hispane)*
La **Muzeo pri Historio de Polaj Judoj** (pole *Muzeum Historii Żydów Polskich*) estas muzeo estanta mezurbe de Varsovio kaj dokumentanta plurjarcentan historion de judoj en Pollando. Ĝi troviĝas rekte ĉe la Strato de Ludoviko Zamenhof en Varsovio.

La muzeo situas en konstruaĵo starigata en la jaroj 2009–2013 laŭ projekto de finnaj arkitektoj sub gvido de Rainer Mahlamäki, kiu ricevis la unuan premion en solvita en 2005 internacia arkitekta konkurso. Ĝi komencis agadon en nova sidejo aprile 2013, kaj la ĉefa ekspozicio estis malfermita oktobre 2014. La muzeon iniciatis Asocio de Juda Historia Instituto en Pollando (SŻIH) kaj ĝi agas danke de monhelpo transdonata de la pola registaro (Ministerio pri Kulturo kaj Nacia Heredaĵo), teritoria aŭtonomio (ĉefurbo Varsovio) kaj Ne-registara organizaĵo, kiu kolektis rimedojn de donacintoj el Pollando kaj eksterlande (SŻIH).

La 28-an de oktobro 2014 prezidentoj de Pollando kaj Israelo malfermis la ĉefekspozicion, kiu konsistas el 8 galerioj, kie prezentiĝas 1000-jara historio de la polaj judoj.

La muzeo realigas du funkciojn: de tradicia muzeo kaj kultur-eduka centro. Diference de Jad Vaŝem en Jerusalemo aŭ United States Holocaust Memorial Museum en Vaŝingtono ĝi ne koncentriĝas pri la dua mondmilito kaj holokaŭsto, sed priskribas kontribuon de judoj al la pola kulturo, scienco kaj ekonomio. Ĝi prezentas ilian historion ekde alveno en ĉ. 960 sur la polan teritorion de la unuaj judaj komercistoj kaj komencojn de juda setlado sur areo de la antaŭa Unua Respubliko (t.e. ankaŭ sur la nuna teritorio de Litovio, Belorusio, Ukrainio kaj okcidenta parto de Rusio) ĝis la nuntempa historio de la juda socio en la Tria Pola Respubliko.

Septembre 2014 la muzeo aldonis al sia nomo la vorton „Polin" („Pollando" en la hebrea lingvo), aludante al legendo pri apero de la unuaj judoj sur la polaj teritorioj.

Historio
--------

**Koncepto kaj kreo de la muzeo**

La koncepto pri konstruo naskiĝis en 1993. En 1995 la urbo transdonis areon en kvartalo Muranów. La muzeo fondiĝis la 25-an de januaro 2005. Konstru-Komitaton de Muzeo eniris interalie: Władysław Bartoszewski, Włodzimierz Cimoszewicz, Marek Edelman, Bronisław Geremek kaj Andrzej Wajda. Patrono pri la kreado iĝis prezidento Aleksander Kwaśniewski kaj fronte de Internacia honora Komitato staris Ŝimon Peres.

Agado "Jonkviloj"
-----------------

Aprile 2013, dum la 70-a datreveno de la Ribelo en varsovia geto la Muzeo inaŭguris socian-edukan agadon „Żonkile" (Jonkviloj). Ĝin partoprenis 500 volontuloj. Ĝia celo estas rememorigo al Varsovianoj, gastoj el eksterlando kaj loĝantoj de aliaj polaj urboj pri herooj de la ribelo. Volontuloj disdonas al preterpasantoj paperajn jonkvilojn – la florojn, kiuj Marek Edelman, unu el gvidantoj de la ribelo, metis sur memorlokoj ligitaj kun ekstermo de judoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Irena Sendlerowa
* Konsilantaro por Helpo al Judoj
* Muzeo al poloj savintaj judojn

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo pri Historio de Polaj Judoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala paĝo
**Liberaj Sindikatoj de Supra Silezio** – Fonda Komitato de Liberaj Sindikatoj estiĝis la 23-an de februaro 1978 en Katowice fare de 6 personoj, i.a. Kazimierz Świtoń.

Dum la fonda kunveno oni prilaboris tekston de alvoko, en kiu apelaciis al laboristoj de la tuta lando por kreo de Liberaj Sindikatoj. En posta periodo la komitato direktis aliajn proklamojn kaj alvokojn, kolportatajn de ĝiaj membroj, kaj ankaŭ laŭdigitaj de la Defend-Movado de Homrajtoj kaj de Civitanaj Rajtoj (kun kiu kunlaboris Świtoń kaj Roman Kściuczek) kaj Komitato de Socia Memdefendo de la Komitato por Defendo de Laboristoj (kun kiu kunlaboris Władysław Sulecki). 

Komunistaj regopovoj reagis per reprezalioj. Sub ilia premo du membroj rezignis, sed du aliaj aliĝis. Oni aplikis diversajn rimedojn de la premo: avertaj interparoloj, uzo de premo al familianoj, minacoj, arestoj por 48 horoj , disvastigo de falsaj informoj por subfosi publikan fidon, vizitoj al hejmoj fare de aktivistoj de Pola Unuiĝinta Laborista Partio, administraciaj punoj – monpunoj (Świtoń, Kściuczek), ĉikanoj laborloke (Sulecki), 5-semajna aresto (Świtoń), batado en aresto (Świtoń), homforkapto de nekonataj farintoj kun bato en arbaro ĝis sveno (Cygan). Sub influo de tiaj agoj, kiuj estis kunordigitaj kaj inspiritaj de Sekureca Servo, la agado de Liberaj Sindikatoj en silezia regiono estis limigita.

Tamen sub influo de la Liberaj Sindikatoj de Supra Silezio aprile 1978 kreiĝis Liberaj Sindikatoj de Marbordo.

En 1979 Sulecki – savante sian familion de disfalo – forveturis por ĉiam de Pollando al Federacia Respubliko Germanio, kaj inspirataj de Sekureca Servo malintegrigaj agoj kaŭzis seriozan konflikton inter Świtoń kaj Kściuczek. Tio signifis faktan finon de la Liberaj Sindikatoj de Norda Silezio.

Septembre 1979 Kściuczek kaj Bal iĝis membroj-fondintoj de la Konfederacio de Sendependa Pollando. Świtoń plu kunlaboris kun grupo de Andrzej Czuma en la Defend-Movado de Homrajtoj kaj de Civitanaj Rajtoj.

Somere 1980 sindikataj aktivuloj de Supra Silezio jam ne ludis signifan rolon en kreo de strikaj komitatoj en laborfakoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Liberaj Sindikatoj de Marbordo

Bibliografio
------------

* Jarosław Neja, *Zanim nadszedł Sierpień* (Antaŭ ol alvenis Aŭgusto), "Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej" n-ro 6-7 2004, p. 108-113
Situo de la regiono Costa Grande en Guerrero
**La Unión de Isidoro Montes de Oca** estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas La Unión. La Unión de Isidoro Montes de Oca apartenas al la regiono Costa Grande ,kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la sud, sudokcidento de Guerrero. Al ĝi krome apartenas sep aliaj komunumoj. Al La Unión de Isidoro Montes de Oca apartenas entute 171 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12068.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 25230 loĝantojn. El tiuj estis 12675 viroj kaj 12555 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1142 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 60 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 1025 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND  ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 24097 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 69 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,29 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

16579 de la loĝantoj de La Unión de Isidoro Montes de Oca en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 3633 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 21,91 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 25,06 % (2078 el 8291 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 18,76 (1555 el 8288 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.

El la 24097 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 20809 apartenis al la katolika religio. 3288 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Unión de Isidoro Montes de Oca Arkivigite je 2007-06-01 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Situo de la regiono La Montaña en Guerrero
**Metlatónoc** estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Metlatónoc. Metlatónoc apartenas al la regiono La Montaña , kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero. La regiono "La Montaña" troviĝas en la orienta parto de la subŝtato. Krome dek-ok komunumoj apartenas al tiu regiono. Multaj komunumoj en tiu regiono apartenas al la plej malriĉaj komunumoj de Meksiko. Al Metlatónoc apartenas entute 156 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12043.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 17398 loĝantojn. El tiuj estis 8343 viroj kaj 9055 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1367,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2020 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 2400 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 24154 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 24025 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 99,47 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

13097 de la loĝantoj de Metlatónoc en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 8906 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 68.00 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 79,41 % (6398 el 8057 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 49,76 (2508 el 5040 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.

El la 24154 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 23161 apartenis al la katolika religio. 993 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Metlatónoc Arkivigite je 2007-09-30 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Mapo kiu montras ŝtatojn laŭ ilia situacio pri CEDAW traktato
Flago de Unuiĝintaj Nacioj
**Konvencio pri forigo de ĉiu diskriminacia formo kontraŭ virinoj** (angle: *Convention on the Elimination of all Forms of Discrimination against Women*, CEDAW) estas internacia traktato pro homaj rajtoj subskribata de la ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj la 18-a de decembro en 1979 en Novjorko. Ĝi ekvilis la 3-a de septembro en 1981. Ĝi difinas zorge diskriminacion kontraŭ virinoj kaj stabilas kiajn leĝojn pri virinajn rajtojn kaj nacioj devas promulgi por atingi genregalecon.

CEDAW estis ratifata de la reprezentantoj de 188 ŝtatoj, sed el tiuj pli ol 50 starigas rezervojn. Usono kaj Palaŭo subskribis sed ne ankoraŭ estas ratifikintoj traktaton.

Referencoj
----------

1. ↑   Deklaroj, rezervoj kaj obĵeto al CEDAW. Un.org. Alirita 2014-08-18.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Konvencio pri forigo de ĉiu diskriminacia formo kontraŭ virinoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* CEDAW oficiala TTT-ejo
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ĉi tiu artikolo temas pri iama restoracio en Stokholmo. Por planlingvo rigardu la paĝon Esperanto. Koncerne aliajn signifojn aliru la apartigilon Esperanto (apartigilo).* |

En Stokholmo ekzistis restoracio kaj drinkejo kun la nomo "Esperanto" inter la jaroj 2005 kaj 2018. Tiu restoracio estis rangigita kiel unu el la plej altkvalitaj en la lando. Ĝi ricevis unu stelon en la prestiĝa restoracia gvidlibro Michelin. Ekzistis tiam en Svedio naŭ restoracioj kiuj havis unu tian stelon kaj nur unu sola kun du steloj.

La manĝo-spionoj de Michelin vizitis la restoracion Esperanto en Stokholmo dufoje dum la jaro 2006. La duan fojon ili malkaŝis sin post la vizito, kaj jam tiam la ĉefo de la restoracio eksuspektis, ke povos aperi stelo en la sekva eldono de la gvidlibro. La 15-an de marto 2007 la libro estis publikigita, kaj efektive montriĝis, ke Esperanto iĝis la deka restoracio en Svedio kun Michelin-stelo.

Restoracio Esperanto en Stokholmo ne taŭgis por malriĉuloj - ĝi tute ne funkciis dum la lunĉ-horoj, kaj vespere ĝi proponis du plenajn menuojn inter kiuj la gastoj devas elekti. Ĉiuj ĉirkaŭ la sama tablo devis mendi la saman menuon. La menuo ŝanĝiĝis regule, kaj ĝi ne estis tradukita al Esperanto.

La restoracio Esperanto dekomence ricevis grandan atenton en la svedaj amaskomunikiloj, ĉar ĝiaj kuiristoj jam antaŭe estis premiitaj kiel la steloj de la jaro de prestiĝa sveda gvidlibro pri restoracioj, kaj la tute nova restoracio estis taksata kiel la tria plej bona en la lando. En 2013 kaj 2014 ĝi taksiĝis kiel la plej bona. En 2018 ĝi tamen bankrotiĝis.

La ĵurnaloj menciis la nomon de la restoracio sen komento. Ĝia elekto estis inspirita de la romano *La alkemiisto* de Paulo Coelho.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Stokholmo, Svedio (kun Michelin-stelo, vidu supre, restauracio fermita, paĝo aktiva sed apartenas al iu alia)
* Artikolo pri la restoracio "Esperanto" en Stokholmo en Libera Folio
Charles Edward Stuart, kromnomita *La Juna Pretendanto*, kaj surhavanta la skotan bluan ĉapon.
**Jakobitismo** (anglalingve *Jacobitism*) estis - kaj nur tre malgrave restas - la politika movado dediĉita al la resurtronigo de la stuarta dinastio sur la tronojn de Anglio kaj Skotlando. La nomo de la movado devenas de la latina vorto *Jacobus*, tio estas la latina formo de la nomo de Jakobo la 2-a de Anglio.

Jakobitismo aperis kiel respondo al la eksigo de Jakobo la 2-a en 1688, kiam li estis anstataŭita de sia filino Maria la 2-a kune kun ŝia edzo Vilhelm de Oranje. La Stuartoj vivis post tio sur kontinenta Eŭropo, kelkfoje provante reakiri la tronon per la helpo de Francio aŭ Hispanio. Ene de la britaj insuloj, la ĉefaj centroj de jakobitismo longe restis Irlando kaj Skotlando (precipe ties altlandoj). Ekzistis ankaŭ subtenantoj en Anglio, precipe en norda Anglio.

Multaj subtenis jakobitismon ĉar ili kredis, ke la parlamentanoj ne rajtis influi sur la reĝan heredecon. Plie, multaj katolikoj esperis, ke la reveno de la Stuartoj nuligus ĉiujn leĝojn malfavorajn al ili. En Skotlando, la jakobita movado progrese enmiksis en tradiciajn klanrivalecojn, kaj fariĝis ne plu realista, romantika movado.

La emblemo de la jakobitoj estas la blanka rozo de York. La "tago de la blanka rozo" estas celebrata ĉiujare la 10-an de junio, kiu estas la naskiĝdato de la pretendanta princo James Francis Edward Stuart en 1688.

Vidu ankaŭ
----------

* Unua jakobita ribelo
* Dua jakobita ribelo
* Batalo de Culloden

* Kategorio Jakobitismo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Situo de la regiono Tierra Caliente en Guerrero
**San Miguel Totolapan** estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas San Miguel Totolapan. San Miguel Totolapan apartenas al la regiono Tierra Caliente ,kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la nordokcidento de Guerrero. Al ĝi krome apartenas ok aliaj komunumoj. Al San Miguel Totolapan apartenas entute 215 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12054.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 27033 loĝantojn. El tiuj estis 13309 viroj kaj 13724 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2648,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 290 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 2000 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 24102 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 144 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,6 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

15085 de la loĝantoj de San Miguel Totolapan en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 3911 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 25,93 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 29,28 % (2281 el 7790 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 22,34 (1630 el 7295 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.

El la 24102 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 23075 apartenis al la katolika religio. 1027 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Miguel Totolapan[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
partiemblemo de DSU
**Deutsch-Soziale Union** (DSU), laŭvorte *Germana Sociala Unio*, estis germana etpartio de dekstra ekstremismo kiun establis Otto Strasser.

Ĉi tiu fine de la 1920-aj jaroj gvidis la nekapitalisman, socialrevolucian alon de NSDAP (kp. Straserismon). Fondodato estis en la 17-a de junio 1956 en Miltenberg. La partia neniiĝo venis jam en la 25-a de majo 1962. Sed la partio dum balatoj ne havis sukcesojn. En 1960 oni elektis partiestron Johann Löw, dume Strasser iĝis honora prezidanto. La malantaŭsekvinto Erhard Kliese fondis en 1962 kun dissplitiĝintoj la novan partion *Unabhängige Arbeiter-Partei*.

Literaturo
----------

* Richard Stöss: "Die Deutsch-Soziale Union." Ĉe: R. Stöss (eld.): *Parteienhandbuch. Die Parteien der Bundesrepublik Deutschland 1945–1980.* Opladen 1986, p. 1243 ss.
* raportoj antaŭparlamentaj fare de la Ministerio pri internaj aferoj de Nordrejn-Vestfalio pri dekstraj ekstremismuloj en 1963 (Berichte des Innenministeriums von NRW an den Landtag oder Landesbehörden 1963, p.13)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 853922
* GND: 5196152-0
* VIAF: 159124243
 |
Brita priskribo de momento en la batalo.
La **Batalo de Badajoz** (1812) kiel **Tria sieĝo al Badajoz** okazis inter la 16a de marto kaj la 6an de aprilo 1812 kadre de la Milito de Hispana Sendependigo. La landlima urbo Badajoz estis sieĝita de la brit-portugala armeo estrita de Arthur Wellesley (tiam grafo de Wellington). La sieĝo estis unu de la plej sangelverŝaj de la Napoleonaj Militoj, kun ĉirkaŭ 3 000 soldatoj mortintaj en nur malmultaj horoj de intensa batalado ĝis la atako finiĝis, per la kapitulaco kaj retiriĝo de la franca soldataro. 

Post la konkero de la urbo, britaj trupoj ebriiĝis kaj rabadis la urbon. Dume oni vandalis kaj ŝtelis privatajn propraĵojn, okazis perfortoj kaj murdoj de civiluloj kaj eĉ oni vundis soldatojn kiuj baraktis por haltigi la rabadon.

Vidu ankaŭ
----------

* Batalo de Badajoz (1936)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 854000
* LCCN: sh95001889
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Batalla de Badajoz (1812) en la hispana Vikipedio.*
Situo de la regiono Centro en Guerrero
**Zitlala** estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Zitlala. Zitlala apartenas al la regiono Centro , kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj situas en la centro de ĝi. Krome al tiu regiono apartenas dek-du aliaj komunumoj. Al Zitlala apartenas entute 30 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12074.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 19718 loĝantojn. El tiuj estis 9327 viroj kaj 10391 virinoj. La komunumo havas surfacon de 308,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1400 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 1000 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 14548 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 8842 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 60,78 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

9420 de la loĝantoj de Zitlala en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 4563 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 48,44 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 57,76 % (3004 el 5201 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 36,95 (1559 el 4219 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.

El la 14548 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 14009 apartenis al la katolika religio. 539 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Zitlala Arkivigite je 2006-11-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Sovetsk |

La Ripozloka distrikto, en kiu troviĝas Zelenogorsk, havas en tiu ĉi mapo numeron 9
**Zelenogorsk** (ruse *Зеленогорск*, ĝis 1947 *Терийоки*; finne *Terijoki*) estas urbo en federacia subjekto Sankt-Peterburgo de Rusio. Ĝi troviĝas en la 9-a distrikto de la administra unuo Sankt-Peterburgo (konsistanta el 20 distriktoj), en kiu troviĝas kelkaj urbetoj kaj vilaĝoj krom la urbego Sankt-Peterburgo mem.

Zelenogorsk estas populara ripozloko. Ĝin ĉirkaŭas sanatorioj, infanaj ripozejoj, hoteloj, ks.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 40281509.

Historio
--------

La urbo estis fondita en komenco de la 18-a jarcento. Ekde 1721 ĝi apartenis al Rusio (en konsisto de Finnlanda aŭtonomio), post disfalo de la imperio ĝi troviĝis en sendependa Finnlando, sed, rezulte de la milito inter Sovetunio kaj Finnlando, en 1940 la urbo Terijoki estis transdonita al Sovetunio kune kun kelkaj aliaj teritorioj. Dum la milito en la urbo rezidis por-sovetia politikisto Otto Wille Kuusinen, kiu estris la "demokratian registaron de Finnlando", nome de kiu Sovetunio militis kontraŭ la "burĝa registaro" de Finnlando.

Ĝi havas statuson de urbo ekde la jaro 1946. En 1947 la urbo ricevis nomon Zelenogorsk (signifas "urbo de verdaj montoj").

En 1939 finnlanda komunumo Terijoki havis 7 900 loĝantojn.

En jaro 1959 la urbo havis 12,5 mil loĝantojn. En jaro 2002 la urbo havis 12,1 mil loĝantojn.

Esperanto
---------

En 1995 en ripozejo ĉe Zelenogorsk, okazis la 51-a Internacia Junulara Kongreso (IJK), la unua en Rusio.

En 2001 en la sama ripozejo, okazis unuigita Esperanto-aranĝo de Rusia Esperantista Unio (REK) kaj Esperanto - Lingvo Arta (EoLA).

Konataj lokanoj
---------------

* Boris Holmston

Eksteraj ligiloj
----------------

* Terijoki.ru: novaĵoj de Zelenogorsk ĝis Sestroreck (ruse)
**Seweryn NOWAKOWSKI** (naskiĝis la 8-an de januaro 1894 en Piotrków Trybunalski, mortis en Sovetunio) - la lasta antaŭmilita urbestro de Bjalistoko.

En printempo 1931 pola ĉefministro nomumis lin la registara komisaro en Bjalistoko. En la posteno li laboris ĝis 1934 kaj tiam li iĝis la portempa urbestro de la urbo Bjalistoko. Post la komunuma baloto en 1935 oni elektis lin urbestro. En oktobro 1939 post atako de Sovetunio al Pollando li estis arestita de NKVD kaj malliberigita en bjalistoka malliberejo. Post la forveturigo al Sovetunio oni ne plu ricevis informojn pri lia vivo.

Lia antaŭulo ĉe la posteno de bjalistoka urbestro estis Wincenty Hermanowski.

Nowakowski kaj Esperanto
------------------------

La 11-an de aŭgusto 1937, dum UK 1937 oni organizis pilgrimon de kongresanoj al Bjalistoko. Tie la gastojn atendis Esperanto-programo organizita de Zamenhofa Esperanto-Societo. Kadre de la vizito ĉirkaŭ kvindek esperantistoj estis invititaj al la Urbodomo, kie okazis solena akcepto de Seweryn Nowakowski. La urbestro salutis la gastojn kaj esprimis la deziron de sukceso por la internacia lingvo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Seweryn Nowakowski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



1. ↑  pole Biografio de Nowakowski ĉe Wrota Podlasia
2. ↑  *Pilgrimo al Bialystok*, Esperanto 1937
La **Biblioteko Dag Hammarskjöld** (oficiale angle ***Dag Hammarskjöld Library***) estas biblioteko situanta ĉe la Ĉefsidejo de Unuiĝintaj Nacioj en Novjorko. Ĝi estas nomita laŭ la sveda politikisto kaj Nobelpremitao pri paco Dag Hammarskjöld, la dua Ĝenerala Sekretario de Unuiĝintaj Nacioj. Kiel speciala biblioteko, la mandato de la biblioteko estas servi la informbezonojn de misio kaj sekretariejo. Por fari tion, ĝi kolektas publikaĵojn de kaj pri la Unuiĝintaj Nacioj kaj, en kelkaj kazoj, la fakaj organizaĵoj. La Biblioteko Dag Hammarskjöld prizorgas la tutmondan biblioteksistemon de UN.

La biblioteko estis fondita en 1946 sub la nomo *Biblioteko de Unuiĝintaj Nacioj*, kaj la leĝdona mandato estis voĉdonita la 28-an de septembro 1949. La biblioteko poste renomis sin *Internacia Biblioteko de Unuiĝintaj Nacioj*. La Ford Foundation donacis 6.2 milionojn USD por konstrui novan bibliotekkonstruaĵon. Baldaŭ post la hazarda morto de Dag Hammarskjöld, la biblioteko estis renomita *Biblioteko Dag Hammarskjöld* la 16-an de novembro 1961. 

La Biblioteko Dag Hammarskjöld estas duoble specialigita. Unue, ĝi estas la ĉefa arkivo de oficialaj dokumentoj kaj publikaĵoj generitaj de la Organizaĵo. Ĝi ankaŭ havas kolekton de materialoj de la malsamaj agentejoj de la Unuiĝintaj Nacioj kaj ĝiaj filiaj korpoj. Aliflanke, la biblioteko enhavas librojn, specialiĝintajn periodajn eldonaĵojn kaj aliajn eldonaĵojn ligitajn al la agado de la Unuiĝintaj Nacioj. Ĝia misio estas disponigi dokumentajn fontojn al laboristoj de Unuiĝintaj Nacioj, inkluzive de la Sekretariejo, delegacioj de Membro-Ŝtatoj kaj aliaj dungitoj de la organizaĵo por la regula plenumado de iliaj funkcioj. 

La posedaĵoj de la biblioteko inkluzivas la Woodrow Wilson- kolekton pri la Ligo de Nacioj. La kolekto estis donacita al la biblioteko en 1950 fare de la Woodrow Wilson Foundation. Ĉirkaŭ 200 registraĵoj de intervjuoj kun konataj personecoj kaj pli ol 9,800 revuoj ankaŭ povas esti spektitaj. La biblioteko ankaŭ inkluzivas ampleksan mapkolekton kun pli ol 80,000 mapoj same kiel atlasoj, vojaĝgvidiloj kaj aliaj geografiaj referencverkoj kaj granda stokregistro de laŭleĝa kaj scienca literaturo. 

La biblioteko estas ligita al aliaj konstruaĵoj en la areo per tuneloj. Ĝi ne estas malfermita al la publiko, sed multaj dokumentoj estas disponeblaj ciferece. Presitaj materialoj ankaŭ estas stokitaj en proksimume 350 deponejbibliotekoj en 135 landoj ĉirkaŭ la mondo.

Referencoj
----------

1. ↑  Historio kaj Mandato, www.un.org, Dag-Hammarskjöld-Bibliothek, Unuiĝintaj Nacioj (angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de la Dag Hammarskjold Biblioteko
* Dag Hammarskjöld Biblioteko Katalogo por libroj kaj artikoloj
* UN cifereca biblioteko
* Retejo pri deponejaj bibliotekoj de UN


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 849379
* GND: 43117-5
* LCCN: n82117243 n79034835, n82117243
* VIAF: 134391889 131898432, 134391889
* ISNI: 0000 0001 2159 327X, 0000 0004 0638 4359
* LIBRIS: 112176
* SUDOC: 111056268 026361175, 111056268
* BNF: 11862424h
* NLA: 35032970
* BIBSYS: 90329653
* NKC: ko2010564329 kn20010711060, ko2010564329
* ICCU: UFIV053115
* BNE: XX133940
 |
Silvestraj artfajraĵoj en Sidnejo
**Silvestro** aŭ **jarfina tago** estas la nomo, kiun ricevas la lasta tago de la jaro laŭ la Gregoria kalendaro uzata en kristanaj landoj, nome la 31-a de decembro. En aliaj kulturoj, la jarfino havas alian daton (vidu *novjaro*). En okcidentaj landoj, oni festas la jarfinan tagon per dancado, drinkado (ĉefe oni drinkas multekostajn kaj specialajn alkoholaĵojn kiel ĉampano), festena manĝado kaj artfajraĵaj spektakloj. Iuj kristanoj ĉeestas diservon celebratan meznokte. La festado daŭras la tutan nokton, la "silvestran nokton", ĝis post la novjariĝo.

Tongo estas la unua loko kiu bonvenas la novan jaron, dum Usona Samoo estas la lasta. Preskaŭ ĉiu lando havas siajn proprajn tradiciojn por la jarfina tago, kutime rilataj al superstiĉoj pri bonŝanco je malsamaj kampoj; amo, monhavo, laboro aŭ sano. En multaj okcidentaj landoj, oni portas ruĝajn subvestojn dum la silvestra vespermanĝo por voki bonŝancon por la venonta jaro.

Nomo
----

Silvestro estas vira persona nomo. Silvestro la unua estis papo en la 4-a jarcento, kies nomtago okazas la 31-an de decembro. En iuj Eŭropaj landoj kiel Germanio, Francio aŭ Pollando, la lasta tago de la jaro havas sian nomon laŭ Silvestro la unua. Ĉi tiu nomo ankaŭ estis uzata de Zamenhof en lia traduko de *Fabeloj de Andersen*.

Pro la religieco de la nomo, iuj Esperantistoj ekuzis aliajn formojn pli priskribajn, kiel *jarfina tago*.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Silvestro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* artikolo "אחת ולתמיד: מי היה סילבסטר?", "Unufoje por ĉiam: Kiu estis Silvestro?", fine de 2001, ankoraŭ aktuala (hebree)
* teksteto "la vespero de nova jaro" kun aparta atento de la festadoj en Aŭstralio (angle)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**in-addr.arpa** estas speciala domajna zono destinita por identigo de nomo de retnodo laŭ ĝia IPv4-adreso helpe de PTR-rikordo. La adreso de retnodo AAA.BBB.CCC.DDD estas tradukata laŭ reversa notado kaj transformiĝas al DDD.CCC.BBB.AAA.in-addr.arpa. Danke al hierarkia modelo de administrado de nomoj aperas ebleco delegi administradon de la domajna zono al la posedanto de IP-diapazono. Por tio oni indikas en la rikordoj de la aŭtoritata nomservilo, ke pri la zono CCC.BBB.AAA.in-addr.arpa (tio estas pri la IP-reto AAA.BBB.CCC.DDD/24) respondecas aparta servilo.

Plenumo de reversa DNS-demando
------------------------------

Dum demandado estas legata la PTR-rikordo enhavanta la serĉatan domajnan nomon. Se tiu rikordo ne ekzistas aŭ respektiva subdomajno ne estas delegita, la IP-adreso estas opiniata ne havanta reversan nomon.

### in-addr.arpa

La nomsistema rikordo in-addr.arpa aspektas jene:

```
56.34.12.10.in-addr.arpa. IN PTR host1.example.net.
```

Tio signifos, ke al la IP-adreso *10.12.34.56* respondas la nomo de retnodo *host1.example.net*.

### ip6.arpa

La nomsistema rikordo ip6.arpa aspektas jene:

```
5.4.3.2.1.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.0.8.b.d.0.1.0.0.2.ip6.arpa. IN PTR host1.example.net.
```

Tio signifos, ke al la IPv6-adreso *2001:0db8::1:2345* respondas la nomo de retnodo *host1.example.net*.

Senklasa adresado
-----------------

Kaze de uzo de senklasa adresado estiĝas problemo kun delegado de apartaj subretoj ne koincidantaj laŭ la amplekso kun la klaso (tio estas kun subdomajno de laŭvica nivelo). Por solvo de la problemo estis verkita RFC 2317 priskribanta delegadon de subdomajnoj de in-addr.arpa en senklasa adresado.

Por delegado de diapazonoj de IPv6-adresoj estas uzata la domajna zono ip6.arpa.

*
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Simo MILOJEVIĈ**, nacilingve: **Milojević** (naskiĝis la 14-an de decembro 1936 en Bosnio, forpasis la 3-an de februaro 2022 en Bosnio) estis ĵurnalisto kaj profesia esperantisto. Li esperantistiĝis en 1956, estis membro de la Akademio de Esperanto dum la jaroj 1989-1998. 

Ekde 1959 li vivis en Beogrado. En ties parto Zemun li finis la gimnazion. En la universitato li ekstudis komparan literaturon. Fine de 1956 li eklernis en Zemun Esperanton. Dum sia vivo li ofte nomis tiun, al kiu li dankis sian movadan ekmoviĝon: Branko Rajšić (1900–1978). 

En la komenco de sia movada aktivado li estis sekretario de loka Esperanto-klubo, poste de Jugoslavia Esperantista Junulara Asocio kaj de Jugoslavia Esperanto-Instituto. En 1963 li estis ĉefredaktoro de *Jugoslavia esperantisto*, poste de *La suda stelo* (1964, 1967-69). Kiel komisiito de UEA li restadis pli ol jaron (1960-61) en Hinda Unio kaj Nepalo por instrui Esperanton. Post sia transloĝiĝo al Nederlando, Milojević redaktis la revuon *Kontakto* (1970-74).

En 1974 li eklaboris en la Centra Oficejo de UEA, kiel vicdirektoro (1974-80) kaj redaktoro de *Esperanto*. Inter 1983 kaj 1995 li estis Ĝenerala Direktoro de UEA. En sia 60-a vivojaro, 1996, li decidis formeti ĉiujn movadajn funkciojn kaj labori kiel libroservisto kaj bibliotekisto en UEA, ĝis la fino de 2002, kiam li pensiiĝis. Ekde la fino de 2007 li loĝas en Trebinje (Respubliko Serba, Bosnio kaj Hercegovino).

Milojeviĉ estis unu el la ĉefaj motoroj de UEA kaj Universalaj Kongresoj. Aŭtoro de sennombraj artikoloj.

| Antaŭe: | Ĝenerala Direktorode Universala Esperanto-Asocio | Poste: |
| --- | --- | --- |
| Victor Sadler | 1983–1996 | Osmo Buller |

|  |  |
| --- | --- |
|  | Por tiu ĉi artikolo estas uzitaj materialoj el la libro *Vojaĝo en Esperanto-lando* de Boris Kolker kun afabla permeso de la aŭtoro. |



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 27581
* GND: 1208235044
* VIAF: 735155042728572400360
* MBA: 7c9472d0-2ef2-49ee-b16b-8dd45cc18607
 |





1. ↑  Libera Folio: Simo Milojević – la bonkora aŭtoritato