recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Chamberaud** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 121 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Chamberaud etendiĝas sur 7,44 km², kaj havis 121 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 16 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Chamberaud situas je alteco de 586 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Chamberaud apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro André Roudier, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Chamberaud apartenas al la kantono de Saint-Sulpice-les-Champs, kies ĉefurbo estas Saint-Sulpice-les-Champs. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Saint-Sulpice-les-Champs

Eksteraj ligiloj
----------------

* Persona retejo pri Chamberaud
***Das Wachsfigurenkabinett*** (esperante "La vaksfigur-kabineto") estas fantazia kaj horora muta filmo aperinta en 1924 kaj reĝisorita de Paul Leni. La filmo temas pri verkisto, kiu akceptas postenon proponitan de la proprietulo de vaksmuzeo : li verku serion da artikoloj pri la ekspozicioj de la kalifo de Bagdado (Emil Jannings), Ivano la Terura (Conrad Veidt) kaj Ĵakvo la Buĉisto (Werner Krauss) en la muzeo, cele al pli multaj vizitantoj.

Kvankam *Das Wachsfigurenkabinett* estas plejofte rigardata kiel horora filmo, ĝi fakte estas tre diversa kaj multĝenra, kaj enhavas ekzemple partojn de fantazia aventuro kaj historia dokumento. La filmo estis la lasta verko de Paul Leni antaŭ lia elmigro al Usono, kie li poste filmis *The Cat and the Canary* (1927).

Vidu ankaŭ
----------

* House of Wax (filmo)

* Kategorio Das Wachsfigurenkabinett en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 254160
* GND: 4351384-0
* VIAF: 316753294
* BNF: 13561549n
 |
Koordinatoj: 47° 51′ 40″ N 3° 02′ 30″ O﻿ / ﻿47.86111 °N, 3.04167 °O﻿ / 47.86111; 3.04167 (mapo)

**Chambeugle** estas loĝloko, delegita komunumo kaj eksa franca komunumo lokita en la situas en la departemento *Yonne* kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo: La 1-an de januaro 2016 la loĝloko kun 13 najbaraj antaŭe sendependaj komunumoj kreis novan komunumon Charny Orée de Puisaye. Fine de 2018 en Chambeugle vivis 49 loĝantoj. Administre la loĝloko apartenas al la arondismento *Auxerre* kaj al la kantono *Charny*.

Geografio
---------

Chambeugle etendiĝas sur 7.28 km², kaj havis 65 loĝantojn laŭ la antaŭa censo de 2006. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la historia regiono Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Lionel Moreau, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Chambeugle apartenas al la kantono de Charny, kies ĉefurbo estas Charny. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Charny
**Hamza bin Osama bin Mohammed bin Awad bin Laden** (arabe: حمزة بن أسامة بن محمد بن عوض بن لادن; naskiĝis en 1989, mortis en 2017 gxis 2019), pli konata kiel **Hamza bin Laden**, estis sauda arab-naskita membro de la grupiĝo Al-Kaida. Li estis filo de la grupestro Osama bin Laden kaj, post sia morto en 2011, estis priskribita kiel emerĝanta estro ene de la grupo.
Enhavo

Oni kredas, ke Hamza naskiĝis en Ĝido, sauda Arabio, iam en 1989, sed la usona registaro listigis 1986 kiel alian eblan jaron de naskiĝo. Hamza edziĝis kun filino de Abdullah Ahmed Abdullah kiam li estis 17-jara.

En januaro 2001, Hamza, lia patro kaj aliaj familianoj partoprenis la geedziĝon de sia frato Mohammed bin Laden en la urbo Kandahar de suda Afganio. Filmetoj faritaj en la provinco Gazni de Afganio en novembro de la sama jaro montras Hamza kaj iujn el liaj gefratoj pritraktantaj la ruinon de usona helikoptero kaj laborantaj kune kun la talibanoj. 

En marto 2003, estis asertite ke Hamza kaj lia frato Saad bin Laden estis vunditaj kaj kaptitaj en Ribat, Afganio. Ĉi tiu aserto fine pruviĝis falsa. 

La 14-an de septembro 2019, la usona prezidanto *Donald Trump* konstatis, per mallonga oficiala anonco de la Blanka Domo, ke Hamza bin Laden estis mortigita dum usona kontraŭterorisma operaco.

La anonco menciis nek daton, nek ekzaktan lokon de la mortigo. La supozita pereo de Hamza estis antaŭe raportita en la amaskomunikiloj en la fino de julio 2019, laŭ necertigitaj raportaĵoj.

La Blanka Domo prikomentis la aferon: *«Hamza bin Laden, la altranga ano de al-Kaida kaj filo de Osama bin Laden, estis mortigita en kontraŭterorisma operaco de la Unuiĝintaj Ŝtatoj en la regiono de Afganio kaj Pakistano. La perdo de Hamza bin Laden ne nur malhavigas al al-Kaida gravajn estrajn spertojn kaj la simbolan ligon al la patro, sed ankaŭ subminas gravajn operaciajn aktivaĵojn de la grupo. Hamza bin Laden havis respondecon pri planado kaj intertraktado kun aliaj terorismaj grupoj.»*

 *Pli detale ĉe Vikinovaĵoj*.
**Hamŝenida** (Հոմշեցի Homŝeci lizu "la Hamŝenida lingvo", turke: Hemşince) estas arkaika okcident-armena dialekto parolata de la orienta kaj norda grupo de hamŝenidoj (Hemşinli), popolo loĝanta en nordorienta Turkio, Abĥazio, Rusio kaj Centra Azio.

Ĝi ne estas tute komprenebla kun la ceteraj armenaj lingvoj kaj dialektoj. Ĝi ne estis skribita lingvo ĝis 1995, kiam lingvisto Bert Vaux dizajnis ortografian sistemon por ĝi surbaze de la turka alfabeto; la armena alfabeto estis uzata de kristanaj enmigrintoj de Hamŝeno, kiuj aludas la lingvon kiel Homŝecma (Հոմշեցմա) en Rusio kaj Abĥazio.

Homŝenida estas parolata lingvo inter la orienta Hemŝinli, ankaŭ konata kiel la Hopa Hemŝinli, kiu loĝas en malgranda nombro de vilaĝoj en la provinco Artvin de Turkio kaj Centra Azio. La Okcidenta aŭ Rize Hamsheni estas parenca, geografie aparta grupo vivanta en Provinco Rize, kiu parolis la homŝenidan ĝis iam en la 19-a jarcento. Ili nun parolas nur turkan kun multaj pruntvortoj el la homŝenida. Tria grupo, la norda Homŝencika, kiu vivas en Rusio, Kartvelio (Abĥazio), Armenio, ankaŭ parolas la homŝenidan.

Homŝenida dialekto havas lingvajn trajtojn, kiuj indikas, ke ĝi apartenas al la okcidenta armena dialekta grupo; tamen, la du estas ĝenerale ne reciproke kompreneblaj. Homŝenida dialekto havas proksimajn ligojn al la armenaj dialektoj antaŭe trovitaj en nordorienta Turkio, precipe en Ĥodorĉur kaj, en plej malgranda mezuro, en Trabzon. Pro ĝia etendita izoleco, homŝenida enhavas multajn arkaismojn, kiuj distingas ĝin de ĉiuj aliaj armenaj dialektoj. La lingvo konservas formojn trovitajn nur en Klasika kaj Meza Armena, kaj samtempe konservas fremdajn (ĉefe arabajn kaj turkajn) gramatikajn kaj leksikajn komponentojn, kiuj estis forprenitaj de moderna armena dum la dudeka jarcento. "Homŝenida tial donas al ni unu el niaj solaj vidpunktoj pri la armena en ĝia "pura "formo", skribis Bert Vaux.

UNESKO klasifikis la homŝenidan dialekton kiel lingvon "sendube endanĝerigitan".

Referencoj
----------

1. ↑  Uwe Blaesing, "Armenian in the Vocabulary and Culture of the Turkish Hemshinli", in Hovann Simonian.  (2007) *The Hemshin: History, Society and Identity in the Highlands of Northeast Turkey*. Londono: eldonejo *Routledge*. ISBN 978-1-135-79830-7.
2. ↑  Bert Vaux, "Homshetsma, The language of the Armenians of Hamshen", in Hovann Simonian.  (2007) *The Hemshin: History, Society and Identity in the Highlands of Northeast Turkey*. Londono: eldonejo *Routledge*. ISBN 978-1-135-79830-7.
3. ↑  Hovann Simonian.  (2007) *The Hemshin: History, Society and Identity in the Highlands of Northeast Turkey*. Routledge. ISBN 978-1-135-79830-7. paĝo 257
La **Hamrin Montoj** (en araba: جبل حمرين *Jabāl Hamrīn*, en kurda: Çiyayê Hemrîn aŭ Çiyayên Hemrîn), estas malgranda montara krestaro en nordorienta Irako. La plej okcidenta krestaro de la pli granda Zagros-montaro; nome la Hamrin montoj etendas el la Gubernio Dijala borde kun Irano, nordokcidente de la rivero Tigris; trapasante al nordo el la Gubernio Saladino kaj al sudo el la Gubernio Kirkuk.

En antikveco, la montoj estis parto de la landlima regiono inter Babilonio sude kaj Asirio norde. En mezepokaj tempoj, Babilonio kaj Asirio iĝis lingve arabigita kaj kurdigita respektive, kaj nuntempe la areo formas parton de la lingva limo inter plej el la arab-parolanta Irako kaj kurd-parolanta Irako.

Notoj
-----

1. ↑  Maisels, Charles Keith.  (1999) *The Near East: Archaeology in the 'Cradle of Civilization'*. Routledge, p. 126. ISBN 0-415-18607-2.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hamrin Montoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ĝabal Hamrin - Irako

Koordinatoj: 35° 01′ 57″ Nordo 43° 38′ 47″ Oriento﻿ / ﻿35.0325 °N, 43.6463889 °O﻿ / 35.0325; 43.6463889 (mapo)
**Dejtár** estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Nógrád, en subregiono de Balassagyarmat.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 22  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.0371/19.173
* Loĝantaro: 1490
* Poŝtkodo: 2649
* Telefonprefikso: 35

Geografio
---------

Dejtár situas sur mildaj deklivoj, proksime de maldekstra bordo de Ipeľ (kiu samtempe estas ankaŭ la slovaka landlimo), laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Vác-Balassagyarmat. La lasta troviĝas 13, Budapeŝto 70 km-ojn. Ekde 2008 ambaŭ ŝtatoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas trairebla ie ajn senĝene.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1255 en formo *"Dehter"*. Ekde 1435 la kampoj apartenis al ĉefepiskopejo de Esztergom. Tiutempe la komunumo estis kampurbo. En la 19-a jarcento kelkfoje incendioj okazis. Post Traktato de Trianon Dejtár trovis sin apud al nova landlimo. Vilaĝservoj estas biblioteko, kuracejo.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo de 1810
* monumento pri Sankta Floriano de 1855
* monumento pri Sankta Triunuo

* Kategorio Dejtár en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Jugend jazzt** (eo: junularo ĵazas) estas germana ĵazmuzika konkurso por junuloj kaj junaj plenkreskuloj ĝis la aĝo de 24 jaroj, kiu celas la progresigon de aparte talentaj junuloj. Junaj muzikistoj kaj iliaj bandoj havas la ŝancon pruvi sian povon antaŭ ĵurio kaj publiko.

*Jugend jazzt* estas la kontraŭparto al la konkurso Wettbewerb *Jugend musiziert* (junularo muzikas).

La konkurso celas ĵazensemblojn kun du ĝis dek kunmuzikistoj. Ĝi okazas komence je federaciera nivelo. Jen la ensembloj prezentas plurajn muzikpecojn, kiujn poste juĝas ĵurio. Ekde la jaro 2010 ankaŭ bandego kun dek unu kaj pli muzikistoj rajtas konkursi. La unuaj premiitoj de ĉiu federaciero sin komparas poste sur federacia nivelo. La ĉefa konkurso ĉiujare ŝanĝas sian okazejon. Ekzemple post fondado de „Jugend jazzt" en la jaro 1997 okazis konkursoj en Duseldorfo (1997), Rostock (1999), Erfurto (2001), Bonno (2003), Koblenco (2005), Halle (2007) kaj Hanovro (2009). Krom efektiva konkurso „Jugend jazzt" ankaŭ estas festivalo, koncertpodio, kontakto- kaj informoborso, sed ĝi ankaŭ ofertas kursojn kaj seminariojn.

Subtenanto de la konkurso estas la germana muzikista asocio *Deutscher Musikrat*, ĉefaj subvenciantoj estas la ministrejo por familiaj aferoj kaj la Germana Radio DR.

Premioj progesigoj
------------------

Rezulte de la konkurso oni disdonas jenajn premiojn kaj progresigojn: 

Studioregistradoj ĉe DR, ĉefa ĵazkurso, premio de la federacia ĵazorkestro, subvencio por ekipo, Premio Jutta Hipp, "Premio Arithmeum", "Baltamara Ĵazpremio", "Premio Radisson", vojaĝojn eksterlanden, progresigo de solistoj, sonregistraĵoj, atestoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de Deutschen Musikrates
* Ampleksaj informoj pri la konkurso
**"Dek kvin minutoj da gloro"** estas frazo, kiu rilatas al mallonga kaj pasema gloro de homo kiu famiĝas en la mondo de kulturo kaj distro, precipe en la kunteksto de popola kulturo.

Historio
--------

Usona artisto Andy Warhol kreis la frazon en 1968, kiam li diris, ke "en la estonteco, ĉiu persono havos 15 minutojn da tutmonda reklamo". Kiel pioniro de poparto, kun signifa kaj distinga arta deklaro pri la temo de la nova popola kulturo de la 1960-aj jaroj, Warhol en ĉi tiu deklaro aludis la koncepton de famo kaj reklamado en la sama spirito, en kiu sia verko fariĝis varomarkoj tiaj kiel Kokakolao kaj Marilyn Monroe. En 1979, li ripetis la frazon, dirante: "Mia antaŭdiro de la 1960-aj jaroj realiĝis: en la estonteco, ĉiu persono havos 15 minutojn da tutmonda reklamo." Laciĝinte reagi al la rimarko ree kaj ree, Warhol humure ripetis la frazon en diversaj sed malsamsignifaj versioj kiel "en la estonteco, 15 homoj estos famaj" aŭ "post 15 minutoj, ĉiuj estos famaj".

La deklaro de Warhol estis farita en la fono de la fenomeno "famulo", kiu montras, ke la potenco de la modernaj amaskomunikiloj kaŭzas tutmondan diskonigon kaj ankaŭ igas certan personecon preskaŭ tute forgesita en momento. La koncepto "15 minutoj da famo" ekhavas pli grandan impeton en la cifereca kaj multkanala epoko, kiun eĉ Warhol ne povis antaŭvidi.

Hodiaŭ la termino estas vaste uzata en la distra industrio kadre de "Steloj por Momento". Ĝi ofte aludas simplajn homojn, kiuj gajnis momentan diskonigon kaj fariĝis konataj famuloj dum tre mallonga periodo danke al televida programo aŭ al evento rilata al ili. Precipe la frazo rilatas al homoj, kiuj afiŝis en la interreto en retejoj kiel YouTube, sociaj retoj kiel Facebook aŭ partoprenas en realeca televidserio.

Ĉi tiu koncepto estas ofte menciita en la frazo "profiti siajn 15 minutojn" rilate al "stelo dum momento", kio signifas agi dum tiuj metaforaj 15 minutoj, kiam la atenton de la spektantaro altiras famulo, por altiri al si pli da famo kaj publika atento por ke tiu daŭre famiĝos, aperos en la amaskomunikiloj kaj ne baldaŭ malaperos en obskurecon.

La frazo ŝajnas esti disvastigita eĉ en la fino de la 19-a jarcento. En sia libro "Bourbon Hall" estas artikolo "La lernejo de la ĵurnalisto", kiu estas, en kiu Theodor Herzl pritraktis la francan parlamenton, inter 1891-1895. Herzl priskribis la prototipojn de politikistoj, inkluzive de "tiuj kiuj iam vivis kaj iam havis kvaronhoron da gloro". De la verkmaniero ŝajnas, ke Herzl citas ekzistantan frazon, kaj ke li ne inventis ĝin.
**Fresno el Viejo** [FRESno elBJEĥo] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Vintero* (Tero de Vino, en hispana *Tierra del Vino*) en la sudokcidento de la provinco. *Fresno el Viejo* estas komprenebla etimologie kiel *Malnova Frakseno* kaj alude al tio estas frakseno en la blazono.

Fresno el Viejo en la provinco Valadolido.
La *Vintero* de la provinco Valadolido, oranĝe, sudokcidente.
La preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 64,46 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 848 loĝantojn. Ĝi perdis 1 100 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 74 km de Valadolido, provinca ĉefurbo, kaj 30 km de Medina del Campo.

Ĝi limas kun la provincoj Salamanko kaj Avilo kaj precize kun la municipoj Torrecilla de la Orden, Castrejón de Trabancos, Carpio, Tarazona de Guareña, Cantalapiedra (Salamanko), Madrigal de las Altas Torres (Avilo).

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Dum la Mezepoko, Fresno el Viejo formis dekomence parton de la Regno Leono kiel la ĉefurbo de la *Encomienda de Fresno el Viejo* de la Ordeno de Sankta Johano, kiu estis orienta limo de la leona regno kun la *Comunidad de Villa y Tierra* de Medina del Campo en la kastlia regno. Pro tia teritoria situacio, en la tiam parlamenta *Cortes*, Fresno estis reprezentita de Toro, apartenanta ĝis la 19-a jarcento fakte al la tiama Provinco de Toro.​ Je la kreado de la aktualaj provincoj en 1833 Fresno el Viejo estis atribuita al la provinco Valadolido, kaj al la tiama regiono Malnova Kastilio. Fine, je la kreado de la aktualaj regionoj en 1983 kiel "aŭtonomaj komunumoj" ĝi estis atribuita al Kastilio-Leono, kun la ceteraj municipoj de la provinco Valadolido.​ 

Tradicie lokanoj estis kestistoj (vimeno) kaj meblistoj, kaj la loko havis du mil loĝantoj meze de la 20-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, terpomoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la romanik-mudeĥara preĝejo, kolombejo, kaj muzeo en la Kulturdomo en barokstila palaceto.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765276
* VIAF: 316733558
 |
Trajno en Bruenig-Hasliberg; stacio: *Brünig-Hasliberg*
Profilo Lucerno-Interlaken *Ost* (oriento)
La **Bruenig-Fervojo**, (germana skribo: *Brünig*, prononco: Bruenig) pasas la *"Bruenig"*(-n) (aŭ germane *"Brünig"*), aŭ Bruenigpasejon, **Brünigpasejon** kaj estis frua fervoja linio de SBB, hodiaŭ **centra fervojo** (en germana lingvo la hodiaŭa: **Zentralbahn**),

Tra la pasejo pasas la dentorado-fervojlinio de la fervojkompanio centra fervojo (en germana lingvo la hodiaŭa: Zentralbahn), kiu estas konata sub la **tradicia nomo** Brünig-Fervojo. La kompanio estas subentrepreno de SBB, Svisaj Federaciaj Fervojoj, kaj fakte ties ununura dentoradfervojlinio. Sur la pasejkulmino situas la stacidomo Brünig-Hasliberg. La fervojlinio komenciĝas en Lucerno kaj iras tra Sarno, Meiringen kaj Brienz al Interlaken.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bruenig-fervojo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La Brünigpasejo en la Historia Leksikono de Svislando
* Retejo de la fervojkompanio centra fervojo Zentralbahn ankaŭ konata kiel *Brünig*-Fervojo, Bruenig-Fervojo
**Abu Mansur al-Maturidi** aŭ *Abū Manṣūr Muḥammad b. Muḥammad b. Maḥmūd al-Samarḳandī* (853-944; en persa: محمد بن محمد بن محمود أبو منصور ماتریدی سمرقندی حنفی ), ofte nomita *Imam Māturīdī* por sunaismaj islamanoj, estis sunaisma Hanafisto, juristo, teologo kaj ekzegezisto de la skribaĵoj de la 9-a jarcento en Samarkando, kiu iĝis kodigisto de unu de la ĉefaj ortodoksaj skoloj de sunaisma teologio, nome la skolo de Maturidismo, kiu siavice iĝis la teologia dominanta skolo por la sunaismaj islamanoj en Centra Azio kaj poste havis hegemonian statuson kiel elektita skolo kaj por la Otomana Imperio kaj por la Mogola Imperio.

Kontraste al Abu al-Hasan al-Aŝ'ari (mortinta en 936), fondinto de unu de la ĉefaj ortodoksaj teologiaj sunaismaj skoloj, Maturidi aliĝis al la doktrino de Abu Hanifah (772) transmitita kaj prilaborita de la teologoj hanafistaj de Balĥo kaj Transoksiano. Tiun teologion Maturidi sistemigis kaj uzis por refuti ne nur la opiniojn de la mutazilanoj, de la karmatoj kaj de aliaj heterodoksaj grupoj inter la sunaismaj islamanoj, sed ankaŭ teologiojn neislamanajn kiel tiuj de kalcedona kristanismo, la miafizitismo, la maniĥeismo, la markionismo kaj la bardesanismo.

La epiteto aŭ *nisba* de Maturidi referencas al Māturīd (aŭ Māturīt), loĝloko en Samarkando.

Notoj
-----

1. 1 2 3 4 5  Madelung, W. "al-Māturīdī", en: *Encyclopaedia of Islam, Dua Eldono*, P. Bearman, Th. Bianquis, C.E. Bosworth, E. van Donzel, W.P. Heinrichs
2. ↑  G. Vajda, *Le témoignage d’al-Māturīdī sur la doctrine des Manichéens, des Daysanites et des Marcionites*, en *Arabica*, xii [1966], pp. 1-38 kaj pp. 113-128

* Kategorio Abu Mansur al-Maturidi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 728504
* GND: 11908581X
* LCCN: n83047889
* VIAF: 72145067131266630830
* ISNI: 0000 0000 7820 7395
* LIBRIS: 33498
* SUDOC: 077108744
* BNF: 13185748j
* NLA: 49284250
* BIBSYS: 90738296
* NKC: jn20031111009
 |
**Abu Ĥasib** aŭ kun artikolo **Abu al Ĥasib,** laŭ araba lingvo **أبو الخصيب‎**, scienca latinliterigo *Abū al-Khaṣīb*, estas antaŭurbo, ankaŭ urbego en Gubernio Basra en sudorienta Irako. Ĝi situas rekte ĉe la suda bordo de la rivero Ŝatt al-Arab. La loknomo signifas: "la fekunda agrikulturejo".

Bazaj informoj
--------------

* Supermara alteco: 14 m
* Loĝantaro: 203 155 laŭ oficiala takso de 2018
* Horzono: UTC+3
* Telefonkodo: 01
* Poŝtkodoj: 3678

Geografio
---------

Abu Ĥasib situas sur ebenaĵo en valo de Ŝatt al-Arab. Basra troviĝas 17, Zubajr 27, Fao (Irako) 71, Amara (urbo) 173, Nasirija 178, Samava 275, Kut (Irako) 306, Divanija 337, Naĝaf 389, Hilla 406, **Bagdado** 467, Faluĝa 512, Ramadi 552, Sulejmanijo 616, Kirkuk 651, Mosulo 795, Dahuk 849 kilometrojn.

Historio
--------

Oni establis la komunumon en 1873. La pli historio de Abu Ĥasib ligiĝis al proksima Basra.

Ekonomio
--------

Abu Ĥasib estas agrikultura urbo, oni produktas precipe daktilojn laŭ la rivero.

Trafiko
-------

Abu Ĥasib havas trairan vojon.

Klimato
-------

Jare pluvas en Abu Ĥasib ĉ. 150 mm. Inter junio-septembro ne pluvas. La averaĝa temperaturo estas 24 °C. Inter junio-aŭgusto foje oni mezuras 50 °C, inter decembro-februaro malofte iomete frostas.

Fontoj
------

* mapo, distancoj Arkivigite je 2017-08-19 per la retarkivo Wayback Machine
*

Referencoj
----------

1. ↑  Loĝantaro laŭ oficiala takso de 2018 de la retejo *citypopulation.de* (serĉu pri *Abū al-Kahṣīb*, ne *Khaṣīb*) (germane)
|  |
| --- |
| **Klasifiko de entjeroj laŭ dividebleco** |
| Formoj de faktorado: |
| Primo |
| Komponita nombro |
| Pova nombro |
| Kvadrato-libera entjero |
| Aĥila nombro |
| Nombroj kun limigitaj sumoj de divizoroj: |
| Perfekta nombro |
| Preskaŭ perfekta nombro |
| Kvazaŭperfekta nombro |
| Multiplika perfekta nombro |
| Hiperperfekta nombro |
| Unuargumenta perfekta nombro |
| Duonperfekta nombro |
| Primitiva duonperfekta nombro |
| Praktika nombro |
| Nombroj kun multaj divizoroj: |
| Abunda nombro |
| Alte abunda nombro |
| Superabunda nombro |
| Kolose abunda nombro |
| Altkomponita nombro |
| Supera altkomponita nombro |
| Aliaj: |
| Manka nombro |
| Bizara nombro |
| Amikebla nombro |
| Kompleza nombro |
| Societema nombro |
| Nura nombro |
| Sublima nombro |
| Harmondivizora nombro |
| Malluksa nombro |
| Egalcifera nombro |
| Ekstravaganca nombro |
| Vidu ankaŭ: |
| Divizora funkcio |
| Divizoro |
| Prima faktoro |
| Faktorado |

En matematiko, **abunda nombro** aŭ **ekscesa nombro** estas nombro *n* por kiu *Σ*(*n*) > 2*n*. Ĉi tie *Σ*(*n*) estas la dividanta funkcio, kiu estas la sumo de ĉiuj pozitivaj divizoro jde *n*, inkluzivante *n* mem. La valoro *Σ*(*n*) − 2*n* estas la **abundeco** de *n*. Ekvivalenta difino estas ke abunda nombro estas tiu ĉe kiu sumo de la *propraj divizoroj* de la nombro (la divizoroj escepte la nombron mem) estas pli granda ol la nombro.

La unuaj kelkaj abundaj nombroj estas:

12, 18, 20, 24, 30, 36, 40, 42, 48, 54, 56, 60, 66, 70, 72, 78, 80, 84, 88, 90, 96, 100, 102, …
Kiel ekzemplo, konsideru la nombro 24. Ĝiaj divizoroj estas 1, 2, 3, 4, 6, 8, 12 kaj 24, kies sumo estas 60. Ĉar 60 estas pli granda 2 × 24, la nombro 24 estas abunda. Ĝia abundeco estas 60 − 2 × 24 = 12.

La plej malgranda nepara abunda nombro estas 945. Marc Deléglise montris en 1998 ke la natura denseco de abundaj nombroj estas inter 0.2474 kaj 0.2480.

Malfinie multaj paraj kaj neparaj abundaj nombroj ekzistas. Ĉiu nombro kiu estas produto de perfekta nombro kun pozitiva entjero estas abunda nombro. Ĉiu nombro kiu estas produto de abunda nombro kun pozitiva entjero estas denove abunda nombro. Ankaŭ, ĉiu entjero pli granda ol 20161 povas esti skribita kiel la sumo de du abundaj nombroj.

Abunda nombro kiu estas ne duonperfekta nombro estas bizara nombro; abunda nombro kun abundeco 1 estas kvazaŭperfekta nombro.

Proksime rilatantaj al abundaj nombroj estas perfektaj nombroj kun *Σ*(*n*) = 2*n*, kaj mankaj nombroj kun *Σ*(*n*) < 2*n*. La naturaj nombroj estis unue klasifikitaj kiel mankaj, perfektaj aŭ abundaj per Nicomachus en lia *Introductio Arithmetica* (ĉirkaŭ 100).

Vidu ankaŭ
----------

* Alte komponigita nombro
* Kvazaŭperfekta nombro
* Superabunda nombro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Abunda nombro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La Prima Glosaro: Abunda nombro
* MathWorld: Abunda nombro
Generatoro (500 MW) per vaporturbino.
**Elektrogenerado** estas la procezo de generado de elektra energio pere de fontoj de primara energio. Por elektraj servaĵoj, ĝi estas la unua procezo en la livero de elektro al konsumantoj. La aliaj procezoj kiel dissendo, distribuo, konservado de energio kaj normaligo uzanta stokadajn metodojn estas normale aranĝitaj fare de la elektra industrio.

Karakterizaĵo de elektro estas, ke ĝi ne estas primara energio libere en naturo en rimarkindaj kvantoj kaj ĝi devas esti produktita. Produktado estas aranĝita en elektrocentraloj. Elektro plejofte estas generita ĉe centralo fare de elektromekanikaj generatoroj, ĉefe movitaj per termikaj motoroj instigitaj per bruligado aŭ fisio sed ankaŭ de aliaj rimedoj kiel ekzemple la kineta energio de torenta akvo kaj vento. Aliaj energifontoj estas suna fotovoltaiko kaj geoterma energio.

* Kategorio Elektrogenerado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 707526
* GND: 4133665-3
* LCCN: sh85041913
* NDL: 00563020
 |
**Elektrocentraloj de Zaramag** (ruse *Зарамагские ГЭС*) estas aro de konstruataj kaj projektataj elektrocentraloj, uzontaj energion de la fluo de la rivero Ardon en Nord-Osetio. Laŭ la projekto, la aro konsistos el kvar elektrocentraloj (Ĉefa, Zaramag-1, Zaramag-2, Tamisk) kun komuna potenco 520 megavatoj kaj averaĝa jara produktado de 1,1 mlrd.Kvt.h.

Konstruado komenciĝis en la jaro 1976, stagnis en 1989-1995, kaj la nuna planata jaro de ekfunkcio estas 2009; la Ĉefa centralo ekfunkcios en junio 2009.

Aro de elektrocentraloj de Zaramag uzos 14-kilometran tunelon por forkonduki la akvon de la rivero al najbara intermonto. La tunelo jam estas plene konstruita. Rezulte de tio la akvobaraĵo 79 metrojn alta estigos kolumnon de akvo je 674 metroj.

Funkciigo de la elektrocentraloj faros respublikon Nord-Osetio grava produktanto de elektro, plene kovranta siajn bezonojn pri elektro. Nun pli ol duono de la uzata en la respubliko elektro estas produktata en Stavropola regiono kaj aliaj federaciaj subjektoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Elektrocentraloj de Zaramag en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala paĝaro de "Elektrocentraloj de Zaramag"
* Priskribo de la elektroncentraloj en la paĝaro de projektanta organizo Arkivigite je 2007-03-12 per la retarkivo Wayback Machine
Elektrodukto aera en Gloucestershire.
La **Elektrodukto** estas inĝeniera reta infrastrukturo destinita por transportado de alt-tensia elektro, inkluzivanta kaj la suprajn kurantajn lineojn kaj la subterajn kablajn lineojn en specialaj strukturoj aŭ ene de kablaj tuboj.

La aro de elektraj kurentkonduktiloj konsistigas la primaran reton, sur kiu la transdono de elektro (transporto de alt-tensia elektro je longaj distancoj) kaj la distribuado de elektro (transporto de mez-malalta tensia energio per kapilara reto) sur la teritorio ĝis la finaj uzantoj. Subtenaj turoj de la elektroduktoj estas kutime faritaj el ligno (natura aŭ laminita) aŭ, pli ofte, el ŝtalo (aŭ krado-strukturoj aŭ tubaj stangoj). Nudaj dratoj en la linio estas kutime aluminiaj (ĉu plataj ĉu plifortigitaj per ŝtalo, ĉu kompozitaj materialoj kiel karbono kaj vitrofibro), kvankam fadenoj el kupro foje estas uzataj en la distribuaj retoj de meza kaj precipe malalta tensio. Grava celo de la projektado de supraj kurentkonduktiloj estas konservi adekvatan disiĝon inter energizitaj konduktiloj kaj la grundo por eviti kontakton, tre danĝere kun la linio, kaj provizi fidindan subtenon por konduktiloj, rezistaj al ŝtormoj, glaciaj ŝarĝoj, tertremo kaj aliaj kaŭzoj de ebla damaĝo. Hodiaŭ kompanioj uzas, kutime, por tensioj pli grandaj ol 765.000 voltojn (765KV) inter konduktiloj, kaj eĉ eblas en iuj kazoj ĉe pli altaj tensioj.

* Kategorio Elektrodukto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Elektroforeza ĝelo post migrigo de DNA havigita pere de PĈR (migrotrako 2 kaj 3). En la migrotrako 1 estis migrigita la molekula pezmarkilo.
**Elektroforezo** estas apliko de elektra kurento ĉe ĝelo kiu enhavas DNA-fragmentojn por ilin migrigi. Tiuj DNA-fragmentoj povas disiĝi laŭ sia longeco en agara aŭ akrilamida ĝelo. La miksaĵo kiu enhavas la DNA-n tranĉitan de restrikt-enzimo au ne estas deponita preter la ĝel-bordo, en putojn, kaj estas poste submetata al elektra kampo.

La DNA-molekuloj (negative ŝarĝitaj) migras en la elektran kampon al anodo laŭ la trako kongrua kun la puto en kiun ĝi estis deponita. Trapasante agarajn aŭ akrilamidajn maŝojn, ili disiĝas laŭ sia longeco: la pli longaj molekuloj havas avantaĝon esti pli retenataj kaj bremsataj ol pli etaj kaj migras malpli rapide kaj konsekvence malpli foren de la start-migr-punkto. Akrilamido havas pli gravan disigan povon ol agaro. Tamen, akrilamida ĝel-farado malpli facilas kaj krome la produktaĵo mem toksas.

Por videbligi la DNA-fragmentojn post elektroforezo, oni trempas la ĝelon en solvaĵon enhavanta broman etidiomon (mi ne trovis esperantan nomon). Tiu molekulo ŝoviĝas inter nukleajn bazojn kaj havas la trajton elradii ruĝ-oranĝan fluoreskon kiam ĝi eksitiĝas pro ultravioleta lumo. La ĝelo tiam observeblas sub UV-lampo kaj DNA-molekuloj kompleksitaj kun BE videbliĝas. Ĉar la migra distanco proporcias je la nukleotid-nombro-logaritmo, estas eble determini la havigitajn tranĉitajn fragmentoj-longecojn komparante ties eletroforezan moviĝ-kapablon kun tiuj de la referencaj DNA-fragmentoj kies longecojn oni konas (molekula pezmarkilo). Ankaŭ ekzistas markiloj kiuj ebligas taksi por ĉiu fragmento la dufadenan DNA-kvanton.

Iukaze, la disigendaj molekuloj estas unue markitaj per enkorpigo de radioaktiva izotopo. Tio ebligas facilan detekton per memradiografio: la energi-plenaj partikloj, elradiataj de radioizotopoj impresas fotografian filmon lokita ĉe la ĝelo. Necesas poste nur riveli la filmon kiel ordinaran fotografian filmeton por vidi la aperon de nigraj signaloj (bendoj) kiuj korespondas al pozicioj de radioaktivaj molekuloj.

Elektroforezo de la gliadinoj uzatas interalie por determini la variecojn de tritiko.

* Elektroforezo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Elektroforezo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 58943
* GND: 4014373-9
* LCCN: sh85042438
* BNF: 119412861
* NDL: 00561327
* NKC: ph119874
 |
transmisia elektrona mikroskopo (TEM)
**Elektrona mikroskopo** estas teknika speco de mikroskopo, kiu povas bildigi la enon aŭ surfacon de objekto pere de elektronoj.

Pro tio, ke rapidaj elektronoj havas multe pli etan ondolongon ol la videbla lumo, kaj la pligrandigo-faktoro de mikroskopo estas limigita per la ondolongo, elektrona mikroskopo atingas multe pli grandan pligrandigon (nuntempe proksimume 0,1 nanometroj) ol optika mikroskopo laboranta per videbla lumo (proksimume 0,2 mikrometroj).

Tekniko
-------

La ĉefaj eroj de elektrona mikroskopo estas:

* elektrona kanono, kiu kreas liberajn elektronojn kaj rapidigas ilin en la direkton de ringoforma *anodo*. Inter *anodo* kaj *katodo* estas elektra tensio de - laŭ la speco de mikroskopo - inter malmultaj kilovoltoj ĝis 3 megavoltoj.
* elektronaj lensoj, kiuj influas la flugovojon de la elektrodoj. Plej ofte uziĝas magnetaj lensoj, ene de la elektrona kanono parte ankaŭ elektrostatikaj.
* vakuumo, kiu certigas, ke la elektrona kanono bone funkcias kaj la elektronoj dum sia vojo ne misvojas pro kolizio kun aeromolekuloj,
* fiksigilo por la objekto, kiu certigas stabilan poziciigon de la objekto, kaj deziratan ŝanĝiĝon de tiu poziciigo,
* kaj detektoroj, kiuj registras la elektronojn mem aŭ duarangajn signalojn.

Historio
--------

La unua lenso funkcianta per magneta forto estis konstruita en 1926 de Hans Busch.

La unua *elektrona mikroskopo* estis konstruita en 1931 de Ernst Ruska kaj Max Knoll, ĝi estis
**transmisia elektronmikroskopo (TEM)**, kies radioj trairis la specimenon. La unuaj specimenoj bildigitaj estis kristalecaj metalstrukturoj. Pro tiu laboro Ernst Ruska ricevis la Nobel-premion pri fiziko en 1986.

En 1938 Ruska konstruis la unuan vendeblan *elektronmikroskopon* por firmao Siemens.

Vidu ankaŭ
----------

* Histologio
* Mikrotomo

* Elektrona mikroskopo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Elektrona mikroskopo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Elektra fornelo kun gisferaj kuirplatoj
Elektrofornelo kun vitroceramika supraĵo
**Elektrofornelo** estas kuirilo, servanta por prepari manĝaĵon.

Ĝenerala nocio
--------------

De vidpunkto de la elektrotekniko, elektrofornelo estas varmiga elektroaparato, ĉar trairo de la kurento tra rezistiloj (varmigaj elementoj) laŭ la Ĵula leĝo estas akompanata de eliĝo de varmiga energio, uzata por kuiri manĝaĵon.

Tipoj de forneloj
-----------------

### Laŭ variaĵo de preparo

* La forneloj kun klasika rezista varmiga elemento;
* La induktaj forneloj.

### Laŭ maniero de konekto al elektroreto

* Unufazaj
* Trifazaj

Principo de funkciado
---------------------

### Klasikaj

De vidpunkto de la elektrotekniko, la principo baziĝas sur eliĝo de varmiga energio dum trairo de la kurento tra rezista varmiga elemento (Ĵula leĝo). Varmiga elemento estas kondukilo el metalo kun altgrada specifa rezisto, plenumita ordinare en la formo de spiralo.

### Induktaj

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Indukta kuirplato.
Ĉi tiuj forneloj ne havas varmigan elementon kiel tia. Anstataŭ ĝi aplikiĝas induktilo, radianta elektromagnetan kampon, kiu senpere varmigas la fundon de kuirvazo.

Prevento de akcidentoj
----------------------

* Laboroj por konekti elektrofornelon devas fari specialisto, havanta necesan kvalifikon.
* Korpo de la fornelo devas esti terkonektita, se tio estas antaŭzorgita de konstrukciaĵo de la fornelo.
* Konektado al la elektroreto devas esti plenumita laŭ validaj reguloj.
* Ne tuŝi varmigitajn partojn por preventi brulvundojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Gasfornelo
* Indukta kuirplato
* Vitroceramika kuirmaŝino

* Kategorio Elektrofornelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Grieselstein** (hungare *Köröstyén* [koroŝtjEn]) estas iama vilaĝo, nun urboparto de Jennersdorf en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando.

Grieselstein en la mapo

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 8380
* Telefonprefikso: 0 33 29
* Aŭtokodo: JE
* Loĝantaro: 670[*kiam?*]

Situo
-----

Grieselstein situas laŭ rojo. Jennersdorf troviĝas je 3 km-oj.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1352 laŭ tiama hungara ortografio *"Cristayn"*, tiam apartenanta al abatejo de Szentgotthárd. En 1787 loĝis en Köröstyén 689 homoj en 116 domoj, en 1830 672 homoj en 103 domoj, en 1857 800 homoj en 125 domoj. En 1910 loĝis en Köröstyén 1043 homoj, plejparte aŭstroj. Ĝis 1921 la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). Grieselstein aliĝis al Jennersdorf en 1971.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika kapelo omaĝe al Sankta Kruco
* vulkana protektata monto Steinberg kun trovaĵoj el la neolitiko
Trapasejo en direkto de Tirolo (magnezitejo en Hochfilzen) kun malĝusta altecindiko: veras nur 975 metroj!
**Trapasejo Grießen** (germane: *Grießenpaß* aŭ *Paß Grießen*) nomiĝas la alta valo en Aŭstrujo inter *Kitzbüheler Alpen* (Orientaj Alpoj) kaj *Leoganger Steinberge* (Nordaj Kalkalpoj). Tria nehistoria nomiĝo estas *Hochfilzensattel* (Hochfilzen-selo/kreso).

Geografio
---------

Grießen-trapasejo unuiĝas la tirolan komunumon Hochfilzen/Distrikto Kitzbühel kaj la vilaĝon salcburgian Leogang. Tamen ĝi tute situas sur salcburgia teritorio. Ĉirkaŭ unu kilometron sudoriente de Hochfilzen estas ĝia plej alta punkto je 975 metroj. Ĉe la verto de la valgrundo (valakva dislimo Fieberbrunner Ache/ Leoganger Ache) troviĝas la lago *Grießensee* kaj la marĉo *Grießener Moor*, kiuj etimologie patronis ambaŭdirekten. Ĉar *Gries* signifas *bordosablon* kaj *Filz* marĉon.

Trafiko
-------

Ekde la Viena kongreso de 1815 tiu ĉi trapasejo estas unu el la plej malaltaj enaŭstriaj koneksejoj inter Tirolo kaj la nordorientaj landoj inkluzive de Malsupra Aŭstrio kaj Supra Aŭstrio. Trans la trapasejo kondukas la grava Gisela-fervojo. Paralelas sude la federacia ŝoseo B 164, dum norde estas biciklovojo asfaltita. Ĝis la 28.5.1995 ekzistis ankaŭ propra haltejo fervoja *Berg Grießen*. Nuntempe ekzistas nur bushaltejo de Salzburger Verkehrsverbund.

Historio
--------

Plano de la Solari-reduto
Jam frue la marĉa zono estis landlimo inter Salcburgio kaj Tirolo. Pro granda konkurenco inter la du landoj la fortikaĵoj estis masivaj. La unua mencio de trapasejo estis en 1424 en transdondokumento de arkiepiskopo salcburga Eberhardo la 3-a. En 1525 dum la kamparana ribelo la trapasejo okupiĝis. En 1636 la remparoj fortikigitis laŭ ordono de princ-ĉefepiskopo Paris von Lodron. Jam kvar jarojn poste li komisiis la katedralĉefkonstruiston Santino Solari konstrui reduton tie.

En la 17-a apartenis Grießenpaß al la trapasejoj kiuj ebligis ne nur enkasigi multe da impostoj kaj doganmono sed ankaŭ ĉirkaŭiri ĝenajn komercadajn barojn. Por kontraŭi tion la salcburgiaj aŭtoritatoj dungis gvardiston por rekte ĉe la trapaseja pinto. Pro multaj plibonigoj strataj tiu ĉi vojo pli kaj pli ŝatitis de komercistoj. Tre gravis la transportado de porkoj kaj, en la 18-a jarcento, de brando el la Adiĝo-regiono.  Kiam Salcburgio definitive iĝis parto de Aŭstrio en 1816 la signifo milita malekgravis kaj sekve la fortikaĵoj pereis. La vokto de Hochfilzen ricevis en 1858 la permeson uzi ŝtonojn de la ruino por konstrui la preĝejon en Hochfilzen.

Dum la konstruo de la fervojlinio inter 1873 kaj 1875 malaperis la lastaj restaĵoj redutaj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Grießen-transpasejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Grießenpaß ĉe Alpenpassbiker.de

Notoj
-----

1. ↑  Steffan Bruns: *Alpenpässe – vom Saumpfad zum Basistunnel*. Band 4
2. ↑
**Griegos** [GRJEgos] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko *Sierra de Albarracín*. La loknomo *Griegos* estas komprenata en la hispana lingvo kiel *Grekoj* sed sen etimologia rilato signifa.

Geografio
---------

Ĝi estas ĉe la montaro *Sierra de Albarracín*, je pli ol 1500 msm ĉe la altebenaĵo Muela de San Juan. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj kaj transmigra brutobredado de ŝafoj. Griegos estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la komarko, kaj estas ĉe la limoj kun la provincoj Gvadalaĥaro kaj Kvenko. 

Ĝi estas norde de Villar del Cobo kaj Guadalaviar.

Historio
--------

La mezepoka historio de Guadalaviar, Villar del Cobo kaj Griegos estas interligita. La uzado de la komunumaj paŝtejoj en tiuj tiom apartaj kaj limaj areoj ne ĉiam estis klara kaj aperis tiurilate konfliktetoj inter la tri lokoj. Finfine, la reĝoj Marteno la 1-a de Aragono, kaj Henriko la 3-a de Kastilio iniciatis la 8an de Oktobro 1404 negocadon por interkonsento validigita en 1407. 

Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Griegos ekformis parton de la komunumo *Sesma de Villar del Cobo* en la komunumaro *Comunidad de Santa María de Albarracín*, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.

Aktualo
-------

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis el preskaŭ 500 loĝantoj en 1920 ĝis nunaj 138 loĝantoj.

Vidindaĵoj estas preĝejo, ermitejo, tranĉeoj de la Hispana Enlanda Milito, skiejo, piedirado, kaj rura turismo.

Bildoj
------

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797203
 |
Koordinatoj: 49° 08′ 36″ N 13° 30′ 45″ O﻿ / ﻿49.14333 °N, 13.51250 °O﻿ / 49.14333; 13.51250 (mapo)

**Klášterský Mlýn** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Rejštejn en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas sur la maldekstra bordo de rivero Otava proksimume 1 km norde de Rejštejn. Estas ĉi tie registritaj 16 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 33 loĝantoj.

Klášterský Mlýn situas en katastraj teritorioj **Klášterský Mlýn I** kun areo 0,52 km² kaj **Klášterský Mlýn II** kun areo 0,32 km².

La vilaĝo situas apud kunfluejo de riveroj Otava kaj Losenice, kiu fluas de Rejštejn.

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1654.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 187 |
| 1880 | 173 |
| 1890 | 171 |
| 1900 | 173 |
| 1910 | 165 |
| 1921 | 164 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 151 |
| 1950 | 116 |
| 1961 | 31 |
| 1970 | 57 |
| 1980 | 57 |
| 1991 | 47 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 52 |
| 2011 | 38 |
| 2021 | 33 |

Vitrofarejo
-----------

En la jaro 1836 fondis en Klášterský Mlýn Johann Baptist Eiesner vom Eisenstein vitrofarejan gisejon. Pli poste transprenis la vitrofarejon firmao Lötz, kiu famiĝis pro produtado de irizita vitro, t.e. vitro irizita de varmaj metalaj vaporoj, kiuj kaŭza ĉielarkan kolorigon. Fine de la 19-a jarcento, kiam plimulton de produktoj proponis artista direktoro de la vitrofarejo Max von Spaun, la firmao akiris multnombrajn honorigojn. La plej grandan sukceson post la vitrofarejo havis en la monda ekspozicio en Parizo en la jaro 1900. Multe da dekoroj kaj iliaj nomoj la firmao Lötz lasis patenti. En la jaro 1913 estis fondita nova kompanio Johann Lötz Witwe, kiu produktis secesian vitron koloran, kun irizita surfaco aŭ listra surfaco kaj ŝtonan vitron. Komence de la 20-a jarcento kunlaboris kun la firmao vienaj dezajnistoj Josef Hoffmann kaj Michael Powolny kaj Louis Comfort Tiffany de novjorka firmao Tiffany & Co. kiu abonis florpotojn, pokalojn, lampojn kaj vitralajn vitrojn. En la jaro 1930 la vitrofarejo forbrulis kaj en la jaro 1939 la firmao proklamis bankroton. La vitrofarejo pereis en la jaro 1947.

Memorindaĵoj
------------

* secesia vilao de Spaun (n-ro 4, kultura memorindaĵo de Ĉeĥio, de arkitekto Leopold Bauer)

Pluaj fotoj
-----------

* Klášterský MlýnKlášterský Mlýn
* Klášterský Mlýn, gastejoKlášterský Mlýn, gastejo
* Klášterský MlýnKlášterský Mlýn
* Klášterský Mlýn, vilao de SpaunKlášterský Mlýn, vilao de Spaun
* Vitra lumigilo kaj florpotoVitra lumigilo kaj florpoto

Referencoj
----------

1. ↑   *Šumava Karla Klostermanna : příběh šumavské podmalby : průvodce výstavou*. V Českých Budějovicích: Jihočeské muzeum, p. 11. ISBN 978-80-86260-88-4. OCLC 298778867.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Rejštejn (9) |
| --- |
| Jelenov ~ Klášterský Mlýn ~ Malý Kozí Hřbet ~ Radešov ~ Rejštejn ~ Svojše ~ Velký Kozí Hřbet ~ Velký Radkov ~ Zhůří |

 |
**Litostrato** (*greke*: Λιθόστρατος, *latine:* Lithostratos, *hebree*: Gabbatà) estis ŝtona korto je 2500 kvadratmetroj, pavimita romistile en Jerusalemo. Ĝi etendiĝas, kiel indikas la evangelio de Johano, ĝuste kie komenciĝis la korto de la Antona Fortreso de la romia garnizono. Tie, dum la paskaj festoj kaj dumvintre, loĝadis la romia prokuroro. Se la greka termino aludas la pavimon, la hebrea termino, altrudita pro la fakto ke la Antona Fortreso situis sur la monteto plej alta el la kvar de la antikva Jerusalemo, aludas tiun "altaĵon", 

Jo 19,13 "Kiam do Pilato aŭdis tiun vorton, li elkondukis Jesuon, kaj sidiĝis sur tribunala seĝo en loko nomata La Pavimo (Litostrato)". Latine: "et sedit pro tribunali in loco, qui dicitur lithostratos", sed en la hebrea lingvo "Gabata".

Tiu pavimo revestas ion gravan ĉar en Jerusalemo ne videblis, eĉ inter arkeologiaj restaĵoj, similajn pavimojn: tio ŝajnis konfirmi la opinion de kelkaj laŭ kiuj la evangelio de Johano estas teksto malfrua kaj verkita de la hazardulo. Sed la franca arkeologo Vincent, konsiderinte serioza la ĵohanan tekston, kaj spitante la sarkasmojn kaj mokaĵojn de "spertuloj", ekfosis en la loko indikita: en 1927 oni povis vidi kaj treti la saman pavimon supozeble tretitan de Kristo kaj de Pilato juĝanta [*rompita ligilo*].

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bildo de la litostrata pavimo
* Bildo de la litostrato Arkivigite je 2010-01-19 per la retarkivo Wayback Machine

En arkeologio Litostrato signifas ankaŭ paviman mozaikon konstituatan je pecoj de marmoro kaj ŝtono varikoloraj kaj enŝovitaj sur bazo de eroj neregulaj.
**Stepan Gevorgi Ŝaumjan** (armene Ստեփան Գեւորգի Շահումյան; ruse *Степан Георгиевич Шаумян*, Stepan Georgijeviĉ Ŝaumjan; la 1-an de oktobro 1878, Tifliso, la Rusia imperio — la 20-an de septembro 1918, apud Krasnovodsk, Sovetunio) estis bolŝevika komunista politikisto kaj generalo en Kaŭkazio. Ŝaumjan estis etne armena kaj lia rolo kiel gvidanto de la rusa revolucio en Kaŭkazio donis al li la kromnomon la "kaŭkazia Lenin", referenco al la gvidanto de la Rusia revolucio de 1917, Vladimir Lenin.

Kvankam fondinto kaj redaktisto de pluraj gazetoj kaj ĵurnaloj, Ŝaumjan estas plej konata kiel la estro de la Bakua Komunumo, mallongdaŭra komisiono nomumita de Lenin en marto 1918 kun la giganta laboro gvidi la revolucion en Kaŭkazio kaj Okcidenta Azio. Lia permanenta ofico kiel gvidanto de la Bakua Komunumo alfrontis multajn problemojn inkluzive de etna perforto inter la armenoj de Bakuo kaj azeroj, provante defendi la urbon kontraŭ progresa turka armeo. Male al multaj el la aliaj bolŝevikoj de tiu epoko, li preferis solvi multajn el la konfliktoj pace, prefere ol kun forto kaj teruro.

Ĝenerale en lia revolucia vivo, li havis plurajn kaŝnomojn inkluzive de "Suren", "Surenin" kaj "Ajaks. Ĉar la Bakua Komunumo voĉdonis forpeli lin de la potenco en julio 1918, Ŝaumjan kaj liaj anoj, konataj kiel la dudek ses komunumanoj fuĝis tra la tuta Kaspia Maro. Tamen, li, kune kun la resto de la komisaroj, estis kaptita kaj mortigita de brit-aliancitaj kontraŭbolŝevikaj fortoj la 20-an de septembro 1918.

* Kategorio Stepan Ŝaumjan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 379208
* GND: 119531097
* LCCN: n84025330
* VIAF: 47573755
* ISNI: 0000 0000 8380 1954
* SUDOC: 167753533
* BNF: 16993533g
* NKC: js2014817716
 |
* Kategorio Deka I (cirila alfabeto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

**і** estas litero de la cirila alfabeto. Ĝia majuskla formo estas **І**.

Rusa (pre-1918)
---------------

En la rusa lingvo (pre-1918), Tio ne estas uzata nun.), ĝi estas la 11-a litero de la alfabeto,
kaj ĝi havas la nomon "Deka I" (И десятеричное) kaj la prononcon [IFA: i], sekve sama kiel И.

* Distingo de І kaj И
	+ Vorto "миръ" (paco) kaj "міръ" (mondo). Tiuj vortoj estas skribata kiel "мир" nun.
	+ Antaŭ vokalo aŭ Й, "І" estas uzata. (Ekz:истор*і*я, русск*і*й, *І*ерусалимъ)

Ukraina
-------

En la ukraina lingvo, ĝi estas la 12-a litero de la alfabeto,
kaj ĝi havas la nomon "I" kaj la prononcon [IFA: i]. La litero "И" havas sonon [IFA: ɨ] en ukraina.

Kazaĥa
------

En la kazaĥa lingvo, ĝi estas la 38-a litero de la alfabeto,
kaj ĝi havas la nomon "I" kaj la prononcon [IFA: i/ɪ].

Malnovslava\_lingvo
-------------------

En la malnovslava lingvo, ĝi estas la 11-a litero de la alfabeto, ĝia varianto estas Ї.
Ankaŭ ĝi havas la nomon "I" kaj la prononcon [IFA: i].

Unikodo
-------

* Minuskle:
	+ Laŭ dekuma sistemo, 1110
	+ Laŭ deksesuma sistemo, 456
* Majuskle:
	+ Laŭ dekuma sistemo, 1030
	+ Laŭ deksesuma sistemo, 406