recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Osmanabad,** marate **उस्मानाबाद** Pri tiu ĉi sono prononco (proponita esti oficiale renomita kiel Daraŝiv) estas urbego, ankaŭ municipo en federacia ŝtato Barato, en subŝtato Maharaŝtro, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo. Osmanabad derivas sian nomon de la lasta reganto (1948) de Hajderabado: Mir Osman Ali Khan Siddiqi Bahadur.

Templo ĉe Osmanabad

Geografio
---------

Osmanabad situas en Dekkana Altebenaĵo laŭ rivero en alto 653 metrojn super la marnivelo. Barŝi troviĝas 38, Solapur 60, Latur 61, Bid 95, Ahmednagar 170, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 350, tutlanda ĉefurbo Delhio 1168, Kolkato 1374 kilometrojn (aere) .

Demografio
----------

Osmanabad havis populacion de 111 825 en 2011 kun legopovo de 74%. Osmanabad atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) en la 2000-aj jaroj.

Sanktejo ĉe Osmanabad
Fervoja ponto ĉe Osmanabad

Historio
--------

Historio de la iama Daraŝiv (Osmanabad) devenis de la epoko de la Ramajano, la hindua diaĵo Ramo laŭdire pasigis kelkajn jarojn ĉi tie en ekzilo. En la fruaj jarcentoj la areo estis regita fare de pluraj dinastioj, inter ili menciindas la Mogola Imperio. Fine princlando Hajderabado estis aligita al la jam sendependa Barato en 1948.

Lingvoj
-------

La oficiala lingvo estas la marata lingvo.

Religioj
--------

En Osmanabad vivas majoritate hinduoj 61%, krome minoritate islamanoj 24%, budhanoj 10,6%, ĝainistoj 3,7%, kristanoj malpli ol 1%.

Edukado
-------

Osmanabad havas plurajn altlernejojn.

Klimato
-------

En Osmanabad jare pluvas po 829 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-oktobro pli ofte pluvas (pro la musono), dum en decembro kaj januaro apenaŭ pluvas. La meza ĉiujara temperaturo varias inter 19-33 °C.

Trafiko
-------

Osmanabad havas fervojan kontakton kaj trairan ĉefvojon. Al la urbego kuras 4 aliaj vojoj. La loka flughaveno (IATA: OMN) situas 13 kilometrojn de la urbocentro, sed flugoj okazas nur escepte. La plej proksimaj funkciaj flughavenoj estas en Aŭrangabado (Maharaŝtro) kaj Nanded.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* maŭzoleo
* kavoj en la proksimo

Fontoj
------

* WikiTrans
La **Biblioteko de Davidov** estas unu el la plej famaj fruaj Esperanto-bibliotekoj, nomita laŭ sia kreinto Georgo K. Davidov en la apudvolga gubernia urbo Saratov, Rusio. Ĝi estis la plej ampleksa kaj kompleta kolekto de fruaj Esperanto-publikigaĵoj. Ĝi perdiĝis, kaj restis nur la katalogo, kiu estas grava bibliografia helpilo por studoj pri la frua periodo de Esperanto. Tiu biblioteko mem perdiĝis post la oktobra revolucio en la frua epoko de Sovetunio.

Ankaŭ estas atentindaj la statistikaj laboroj de Davidov pri eldonitaj Esperanto-lernolibroj, originala kaj tradukita Esperanta literaturo ("titolaroj") kaj pri Esperanto-gazetaro.

Ĝin poste superis la *Bibliografio de Internacia Lingvo* de Petro Stojan de 1929.

EdE raporto
-----------

En *Enciklopedio de Esperanto* raportis pri ĝi Ivan Ŝirjaev.

Ĝia katalogo aperis dufoje: en 1908 ĉe Möller & Borel en Berlino kaj en 1911 ĉe Germana Akademia Esperanto-Ligo. Laŭ tiu ĉi dua eldono la biblioteko havis 1996 titolojn de libroj, broŝuroj kaj propagandaj folioj presitaj kaj hektografitaj (10.000 titolojn de ĉiaj eldonaĵoj en kaj pri Esperanto enkalkulante muzikaĵojn, ilustritajn poŝtkartojn, fotografaĵojn, propagandajn markojn ktp.) jene dividitajn (statistiko de Esperantista Centra Oficejo - ECO) laŭ decimala klasifiko:

* Filologio-lingvoscienco 53.90%
* Literaturo 18.98%
* Historio-geografio 7.16%
* Bibliografio 3.00%
* Socialaj sciencoj 3.26%
* Aplikataj sciencoj 5.26%
* Belartoj 3.66%
* Religio 1.86%
* Ekzaktaj sciencoj 1.56%
* Filozofio 1.36%

Post la Rusa Revolucio 1917 la soveta registaro naciigis la bibliotekon, sed en 1921 pro malgrandigo de la regna buĝeto, "Saratova Polit-Prosvet" (Liberiga Regna Institucio) rifuzis ĝian administran kaj financan prizorgadon. Privataj Esperantistoj (Sajapin, E. Ananjeva) faris heroajn klopodojn por konservi la bibliotekon, (1. Sennaciulo, 1925, n-ro 33), kiam tiu magazena ejo, kie estis la biblioteko lokita, estis luigata al privatulo. En 1922 la bibliotekon prenis sub sian protekton Saratova Esperanto-Societo, en februaro 1923 la gubernia filio de Sovetlanda Esperantista Unuiĝo (SEU), kies generala sekretario Sajapin kun sia familio ekloĝis en ĝia malvasta trapolvita ejo. Ĉar la sama ejo servis ankaŭ kiel Esperanto-klubo, kursejo kaj librodeponejo, Sajapin estis devigata por du jaroj sigeli la ŝrankojn, por ke ne pereu la librotrezoro. Fine en 1925 la Saratova Gubernia Polit-Prosvet komencis akceptadi kaj inventarigi tiun ĉi multekostan popolan propraĵon, sume 9 500 ekzemplerojn ĉiuspecajn.

Referencoj
----------

*Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur la artikolo* Biblioteko de Davidov *el la **Enciklopedio de Esperanto**.*
**Literatura traduko** transigas al alia lingvo beletraĵojn, eseojn, kritikojn, ofte ankaŭ filozofiajn kaj religiajn tekstojn. Literatura teksto distingiĝas per originala aŭtora stilo kaj forta estetika kvalito, kiu klopodas efiki je fantazio kaj emocioj. La tradukisto devas peri ne nur ideojn kaj priskribojn, sed ankaŭ la menciitajn originalecon kaj estetikon.

Traduko de literaturo (romanoj, noveloj, teatro, poezio, ktp.) estas ofte konsiderata kiel literatura celo kaj verko en si mem.

Ekde la komenco de la socia kaj kultura vivo de Esperanto jam oni ektradukis gravajn kaj konatajn verkojn de la universala literaturo, precize por pruvi, ke Esperanto taŭgas por anstataŭgi ĉiun ajn lingvon.

* **Tradukistoj al Esperanto**

Kabe - Gerrit Berveling - Antoni Grabowski - William R. Harmon - Rudolf Hromada - Sonja Lang - Theodor Kilian - Jiří Kořínek - Miloš Lukáš - Tomáš Pumpr - Georgo Saville - Josef Vondroušek - L. L. Zamenhof - Fernando de Diego
* **Aliaj tradukistoj**

Claude Piron (por la Unuiĝintaj Nacioj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Benedikto |

Sankta **Benedikto de Skalka** (naskiĝis en nekonata dato, eble en Pollando, mortis en Skalka u Trenčína ĉirkaŭ la jaro 1037) estis ermito. 

Ni havas malmulte da informoj pri la sankta Benedikto. Ununuran raporton pri li mencias la sankta Maŭro de Pécs, ankaŭ hungara episkopo, kiu konis Benedikton. Li skribas, ke post la morto de sankta Andreo Svorad, Benedikto decidis loĝi en la sama loko. Laŭ la modelo de sia instruisto li vivis tre strikte. Post tri jaroj venis rabistoj, ĉar ili pensis, ke li havas multe da mono. Ili venigis lin al la rivero Vah, ŝnurligis kaj ĵetis en la akvon. Oni longe serĉis lian korpon, sed ne povis trovi ĝin. Oni tamen vidis, ke dum tuta jaro aglo sidis apud Vah, kvazaŭ ĝi observus ion. Iu viro eniris la riveron kaj trovis tie la neputritan korpon de Benedikto. Li estis entombigita en la baziliko de la sankta Emeramo en Nitro kune kun la sankta Andreo-Svorad. 

Benedikto estis lia monaĥa nomo. La baptonomo ne estas konata. Li estas konsiderata kiel slovaka sanktulo, kvankam iuj fontoj diras, ke li devenis de Pollando. Li venis al Andreo Svorad, kiam Andreo jam estis en la maljuna aĝo kaj bezonis helpanton. Ili kune vivis tre strikte, en preĝoj, meditoj, laboro kaj fasto. Benedikto daŭrigis ĉi tiun vivstilon post la morto de Andreo. Preskaŭ tuj post lia entombigo la kredantoj de Nitro kaj ĉirkaŭaĵo kultis lin kune kun la sankta Andreo. Papo Gregorio la 7-a en la jaro 1083 sanktproklamis lin kune kun Andreo, la hungara reĝo Stefano la 1-a, lia filo Emeriko kaj la episkopo Gerardo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 564836
* GND: 121661768
* VIAF: 42699948 7155464787502041005, 42699948
* NKC: hka20191027892
 |
**Augusto MACEDO** (n. 1902 en Lisboa; m. 17an de januaro 1997 samloke) estis portugala taksi-ŝoforo kiu vivis en Lisbono. Li estis tre konata originalulo. Li probable estis la plej aĝa aktiva taksiŝoforo de ĉiuj tempoj.

Vivo
----

Augusto Macedo estis taksiŝoforo dum sia tuta profesia vivo. De 1928 ĝis 1996 li dum preskaŭ 70 jaroj ŝoforis. Lia taksio estis Oldsmobile F-28 Cabriolet, preskaŭ samaĝa kiel li mem.

Per ĝi li veturis pli ol 2 milionoj da km kaj ĉiam li mem riparis ĝin. Siajn klientojn li distris per senlima aro de anekdotoj kaj rakontoj.

La germana reĝisoro Wolf Gaudlitz reĝisoris en 1996 filmon Táxi Lisboa, kiu priskribis la vivon kaj ĉiutagajn okazojn de li.

Dum la sama jaro Augusto Macedo je la aĝo de 93 jaroj ĉesis ŝofori pro malsano. Je la tago de la inaŭgura montrado de la filmo li mortis la 17an de januaro 1997.

Oni nomis straton *Rua Augusto Macedo* en Lisbono por lia memoro. Lia taksio estas ekspoziciita somere en la arkadoj de la *Páteo da Galé* je la placo *Praça do Comércio*, vintre en la domo de la urba administracio, *Câmara Municipal de Lisboa*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 342781
* GND: 1061948145
* VIAF: 311672219
 |
akvarelo el la 17a jarcento de burgo Schlossböckelheim
 Gravuraĵo el la 17 jarcento
La **burgo Schloßböckelheim**, antaŭe ankaŭ nomata *burgo Böckelheim*, estas la ruino de montburgo sur monta deklivo de Nahegau apud la komunumo Schloßböckelheim en la distrikto Bad Kreuznach, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Historio
--------

La burgo estis konstruita verŝajne en la 0a jarcento el restaĵoj de romia setlejo.La unua mencio okazis en la jaro 824 kune kun Ludwig der Fromme Becchilenheim. En la 11a jarcento ĝi estis en posedo de la dukoj de Loreno. En la jaroj 1044/1045 ĝi estis detruita de Heinrich la 3-a.

Ekde 1065 la posedaĵo venis al la episkopo de Speyer (Spiro), kiudonis en 1105 la burgon al la grafoj de Sponheim kiel feŭdo. Post divido Heinrich von Sponheim vendis la burgon al la ĉefepiskopo de Majenco. La frato de Heinrich provis nuligi la vendon. Tio kaŭzis kverelon inter Sponheim kaj Majenco. La rezulto de tiu kverelo estis la perdon de la burgo. La burgon ricevis post pluraj ŝanĝoj Kurpfalz en 1471. En 1688 komence de la milito de palatinata sukcedo ĝi estis detruita komplete de francaj trupoj.

En la jaro 1105 imperiestro Heinrich la 4-a estis arestita de sia filo kaj sekvanto Heinrich la 5-a en la burgo.

Priskibo
--------

La ruino ankoraŭ montras iaman pordegoturon kun restaĵoj de ŝtupara turo.

Literaturo
----------

* Alexander Thon, Stefan Ulrich, Achim Wendt: *„… wo trotzig noch ein mächtiger Thurm herabschaut" - Burgen im Hunsrück und an der Nahe*. 1. Auflage. Verlag Schnell und Steiner, Regensburg 2013, p. 36–39.
* Gustav Schellack, Willi Wagner: *Burgen und Schlösser im Hunsrück-, Nahe- und Moselland*. Aloys Henn Verlag, Kastellaun 1976

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Burgo Schloßböckelheim en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ruine Schloßböckelheim auf der Seite burgenwelt.de
La **biblioteko de Babelo** (hispane "La biblioteca de Babel") estas internacie tre konata fikcia romano fare de la argentina verkisto Jorge Luis Borges. La romano priskribis biblioteko en kiu troviĝas ĉiuj penseblaj libroj kaj ĉiuj tiuj libroj estas de sama formato kaj grandeco. La libroj estas ordigitaj hazarde, aŭ sen ordo, kaj la biblioteko per si mem antaŭas la homaron kaj estas senfina.

Precizaj parametroj
-------------------

Ĉiu libro havas 410 paĝojn, sur ĉiu paĝo estas 40 linioj kaj en ĉiu linio troviĝas 80 signoj. La teksto estas skribita sole per 22 diversaj literoj, al kiuj aldoniĝas ankoraŭ la punkto, la komo kaj la spaceto, tiel ke la nombro de diversaj signoj uzataj en la libroj estas sume 25.

Fono
----

la rakonto ripetas la temon de la eseo de Borges en 1939 "La Totala Biblioteko" ("La Biblioteca Totala"), kiu siavice agnoskas la pli fruan evoluon de tiu ĉi temo de Kurd Lasswitz en lia rakonto de 1901 "La Universala Biblioteko" ("*Die Universalbibliothek*" ) kaj de lia alia verkaĵo *Traumkristalle* ("sonĝaj kristaloj").

Vidu ankaŭ
----------

* Babelo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kompleta teksto de *La biblioteca de Babel* (hispane)
* La Biblioteko de Babelo Arkivigite je 2006-06-14 per la retarkivo Wayback Machine (traduko en esperanto)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 131351
* GND: 7609879-5
* VIAF: 215964311
* SUDOC: 035701471
* BNF: 13330513f
 |
bildo de J. C. Scheuren el la jaro1834
La **burgo Sponheim**, origine nomata *Spanheim* , estas la ruino de Spronburgo sur alteco de 245 m rande de la mezmontaro Hunsrück, komunumo Burgsponheim en la distrikto Bad Kreuznach en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Geografia Situo
---------------

La burgo situas sur 250 m longa montsprono kies la suda kaj orienta flanko la rivero Ellerbach ĉirkaŭflosas. La hodiaŭa burgruino estas portata de ĉ. 130 m longa pinto de la montsprono.

Historio
--------

Priskribo
---------

Restaĵoj de la detruita burgo Sponheim - turo
Restaĵoj de la detruita burgo Sponheim, rigardo al la valo
La burgo konsistis el palaco, el ortangula impona burgfrido ĉirkaŭita de ringmuro. La burgrido el bosoj estis el la meza 12a jarcento. aliaj turoj kun bosaj ŝtonoj nur troviĝas sude de la rivero Nahe.

Ceteraĵo
--------

La sanktulino Jutta von Sponheim († 1136) kaj sia frato, la kolonja ĉefepiskopo Hugo von Sponheim († 1137), estis naskita sur la burgo.

Literaturo
----------

* Alexander Thon, Stefan Ulrich, Achim Wendt: *„… wo trotzig noch ein mächtiger Thurm herabschaut" - Burgen im Hunsrück und an der Nahe*. 1. Auflage. Verlag Schnell und Steiner, Regensburg 2013, p. 138–143.
* Stefan Köhl: *Burg Sponheim*. In: Burgen und Schlösser, 1992/I, p. 6–19.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Burgo Sponheim en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ŝablono:Ebidat
* *Burgruine Sponheim* auf der Seite burgenwelt.de
Komponisto de la „Lieder ohne Worte" (Kantoj sen vortoj) kaj samtempe kreinto de nova ĝenronomo: Felix Mendelssohn Bartholdy
Sub la titolo ***Lieder ohne Worte*** (Kantoj sen vortoj) aperis ok kajeroj kun po ses lirikaj pianopecoj de la komponisto Felix Mendelssohn Bartholdy. La esploro supozas, ke la titolo estas memkreitaĵo de Mendelssohn.[1]

La ok kolektoj
--------------

Kajero 1 (op. 19, komponita ĉirkaŭ 1829–30) komence nomiĝis *Melodioj por piano* (Londono 1830); tamem kajero 2 2 (op. 30, komponita ĉirkaŭ 1833–34) jam portis la titolon *Lieder ohne Worte* jam en la unua eldono (Bonn 1835).[2] Ene de la sekva jardeko aperis kajero 3 (op. 38, komponita ĉirkaŭ 1836–37), kajero 4 (op. 53, komponita ĉirkaŭ 1839–41), kajero 5 (op. 62, komponita ĉirkaŭ 1842–44) kaj kajero 6 (Op. 67, komponita ĉirkaŭ 1843–45), nur plurajn jarojn post la morto de Mendelssohn aperis kajero 7 (Op. 85, komponita ĉirkaŭ 1834–45) kaj kajero 8 (op. 102, komponita ĉirkaŭ 1842-45).

*Venetianisches Gondellied* fis-Moll Op. 30 Nr. 6, Allegretto tranquillo
Nur kvin de la pecoj havas indiviuajn orignatitolojn: *Venecia gondolkanto* g-minora op. 19 n-o 6,  *Venecia gondolkanto* f#-minora op. 30 n-o 6, *Dueto* Ab-maĵora op. 38 n-o 6, *Popolkanto* a-minora op. 53 n-o 5 und  *Venecia gondolkanto* a-minora op. 62 n-o 5.[3]

Jenaj disvastigitaj nomoj ne devenas de la komponisto: *Ĉasista kanto* A-maĵora op. 19 n-o 3, *Funebra marŝo* e-minoro Op. 62 n-o 3, *Printempa kanto* A-maĵora op. 62 n-o 6, *Ŝpinista kanto* C-maĵora op. 67 n-o 4 und *Infanpeco* A-maĵora op. 102 n-o 5.

Muzika karaktero
----------------

Mendelssohn ligis en la plejmulto de siaj *Lieder ohne Worte* kanteblajn melodiojn kun trairaj akompanaj figuroj; malpli oftas ĥorecaj pecoj. Mankas kontrastaj mezpartoj tipaj por la karakterpeco de la 19-a jarcento.[4] Ofte komencas la akompanado, antaŭ ol la melodio ekas. Apudas „kantoj" kun mallongaj, kadencaj antaŭ- kaj postludoj, sed ankaŭ pecoj, en kiuj la melodio eksonas je la komenco. La perfektaj figuraĵoj alproksimigas multaj komponaĵojn al virtuozaj koncertetudoj.

Pluaj verkoj
------------

Inter la verkoj de Mendelssohn troviĝas pluraj *kantoj sen vortoj* ne enprenitajn en la kolektojn samkiel *Lied ohne Worte* por violonĉelo kaj piano. Kelkaj aliaj komponistoj, inter ili Ĉajkovskij kaj Schönberg, transprenis la titolon de Mendelssohn por propraj verkoj (angl. *song without words*, frc. *chanson / chant / romance sans paroles*).

Fontoj
------

1. ↑  *Riemann Musiklexikon*. Mainz 1967 (Sachteil). Artikel *Lied ohne Worte*.
2. ↑  *The New Grove Dictionary of Music and Musicians*. London 1980. Artikel *Felix Mendelssohn*.
3. ↑  *The New Grove Dictionary of Music and Musicians*. London 1980. Artikel *Song without words*.
4. ↑  *Harvard Dictionary of Music*. London 1970. Artikel *Lieder ohne Worte*.
*Fumantoj en interno*, ĉ. 1637, oleo sur panelo
"La Bildkolekto de arkiduko Leopoldo". Teniers mem povas esti vidita en la centro de la bildo, tenante sian ĉapelon.
*Kamparanoj ludanta kartojn en interno*, inter 1630 kaj 1645, oleo sur kupro
Sankta Antonio abato ([2], verko de David Teniers la pli juna, 1633-1667.
**David TENIERS** (La pli juna; la 15an‏ de decembro 1610 - la 25-an de aprilo 1690) estis flandra pentristo.

Vivo
----

Li naskiĝis en Antverpeno de la flandra pentristo David Teniers la pli aĝa, kiu estis lernanto de la fama pentristo Petro Paŭlo Rubens. En 1632 Teniers estis akceptita kiel membro de la Societo de Artistoj nomita laŭ Sankta Luko en Antverpeno. En 1637 li geedziĝis kun Anne Bruegel, la nepino de la fama flandra pentristo Pieter Bruegel la pliaĝa.

Teniers estis ĉefe influita de la pentraĵoj de la nederlanda pentristo Adriaen Brouwer kiu mortis en 1638. En 1644 li estis elektita fare de la Antverpena urbodelegitaro por funkcii kiel la estro de la Societo de Artistoj de Sankta Luko. En 1648 li translokiĝis al Bruselo kaj funkciis kiel la kortega pentristo de Arkiduko Leopold Wilhelm, kiu estis la guberniestro de la Malaltaj Landoj nome de Filipo la 4-a, reĝo de Hispanio. La arkiduko, kiu estis fervora artamanto, dungis Teniers kiel la kuratoron de sia bildkolekto. En tiu kapacito, Taniers aĉetis valorajn bildojn por sia dunganto, inkluzive de bildoj de italaj farbistoj (plejparte de Venecio en la 16-a jarcento). Post kiam Leopoldo Vilhelmo revenis al Vieno, Teniers iĝis la protektito kaj tutoro de la nova guberniestro, Don Juan, kiu estis la filo de Filipo la 4-a, reĝo de Hispanio.

En 1656 lia edzino mortis, kaj Teniers geedziĝis kun Isabella de Fren, filino de la sekretario de la Konsilio de la Duklando Brabanto (kiu inkludis Antverpenon kaj Bruselon). Teniers faris sian plej bonan por ricevi kavaliraron de la Reĝo de Hispanio (kiel Peter Paul Rubens kaj Antoon van Dyck ricevis antaŭ li). Reĝo Felipe IV kondiĉigis tion ĉesante vendi bildojn, kondiĉon kiun Teniers estis nekapabla renkonti.

Teniers fondis la Akademion de Arto en Antverpeno, kiu akiris la statuson de ŝtata akademio en 1663. Dum lia kariero Teniers pentris pli ol 900 bildojn. Ĉirkaŭ 200 el ili estas nuntempe elmontritaj en muzeoj ĉie en Eŭropo. En siaj lastaj dek jaroj, li ĉefe okupiĝis pri fotokomerco. Li mortis en Bruselo en 1690.

Eksteraj ligiloj
----------------

* **David Teniers la pli juna** en Vikimedia Komunejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 820492
* GND: 118907832
* LCCN: n79059287
* VIAF: 88765161
* ISNI: 0000 0000 8078 0545
* SUDOC: 029758963
* BNF: 121313636
* BPN: 21754771
* ULAN: 500001443
* MBA: fa3518cf-5462-4516-b69a-10806ea57f9e
* NLA: 35724369
* BIBSYS: 90543270
* RKD: 76786
* NKC: mzk2004228246
* BNE: XX1148611
 |
La **Paroĥa preĝejo Trovo de Sankta Kruco** (hungare *Szent Kereszt feltalálása*) estas katolika monumento historia en vilaĝo Vértesacsa (Hungario).

Historio
--------

En tiu loko paroĥa kirko Sankta Maria estis konstruita en la 13-a jarcento. Dum dominado de turkoj la loĝaantoj estis kalvinanoj, tial ili uzis la kirkon. En fino de la turka periodo en 1688 la turkoj detruis ĝin. En 1741 oni konstruis kapelon kun sonorilostablo. En 1765 la katolikoj reakiris la kirkon. La plena preĝeja rekonstruo okazis nur inter 1768 - 1780 laŭ baroko, sed la sanktejo restis mezepoka. Oni konstruis ankaŭ sakristion. La fasado klasikismiĝis en 1845. En 1982 la turo kaj la fasado estis renovigita.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en parko. Sur la fasado meze la turo altiĝas kun piramida turopinto. Krom la enirejo estas niĉoj, ene statuoj pri Sankta Sebastiano kaj Johano Nepomuko, fine granda ligna kruco. La absido estas oklatera kaj ekstere pilieroj apogas ĝin. interne estas baroka murpentraĵo pri Apoteozo de Sankta Kruco. La preĝejo havas Biblion el la 16-a jarcento.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto[*rompita ligilo*]
* hungare kun foto Arkivigite je 2021-01-16 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare[*rompita ligilo*]


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Fehren** estas komunumo en la distrikto Thierstein en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 616 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Fehren situas oriente de la Baseno de Laufen ĉe la norda deklivo de *Mettenberg*, kiu apartenas al Soloturna Ĵuraso. La komunumo konsistas el la ĉefvilaĝo kaj la setlejoj Lämmlismatt en nordo, Bachtelen en nordoriento, Bölschberg en sudoriento kaj Stütz en sudokcidento. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,50 km², de kiuj 30% estas kovritaj de arbaro, 56% servas pro agrikulturo kaj 13% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Fehren limas en nordo al Breitenbach, en nordoriento al Nunningen, en oriento al Zullwil, en sudo al Meltingen, kaj en okcidento al Büsserach.

Trafiko
-------

Tra Fehren pasas la kantona vojo ĉefvojo n-ro 267 (de Laufen tra Breitenbach al Liestal). Per poŝtaŭtolino laŭlonge de tiu vojo, la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Vidindaĵoj
----------

La ĉefa rekonilo kaj vidindaĵo de Fehren estas la katolika preĝejo Sankta Otilia, kiu estis konstruita en la jaro 1967. En la jaro 1902 Fehren ricevis de la konsilio de Soloturno la permeson konstrui modestan kapelon, kiu estis dediĉita al Sankta Otilia. En la jaro 1936 Fehren ricevis kiel donaco relikvion de la sanktulino kaj estiĝis deziro konstrui novan preĝejon, kio realiĝis fine en la 1960-aj jaroj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Fehren datiĝas el la jaro 1371 kiel *Hofe in Ferren*. Dum mezepoko Fehren estis parto de la Senjorujo Gilgenberg, kiu apartenis al la nobelbaronoj de Ramstein. En la jaro 1527 ĝis fariĝis havaĵo de Soloturno, kaj estis atribuita al la voktejo Thierstein. Ĝis en la 18-a jarcento Fehren estis parto de la komunumo Breitenbach, en la jaro 1789 ĝi disiĝis de Breitenbach kaj fariĝis propra komunumo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Lukas Schenker*: *Fehren* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-10-25)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fehren en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Fehren en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Oficiala retejo de la komunumo Fehren

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Fehren** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Katolika preĝejo Sankta OtiliaKatolika preĝejo Sankta Otilia
* Vilaĝeniro de Fehren, venante de BreitenbachVilaĝeniro de Fehren, venante de Breitenbach
* Domgrupo ĉe la ĉefstratoDomgrupo ĉe la ĉefstrato
* Rigardo de la preĝejo nordenRigardo de la preĝejo norden

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Thierstein |
| --- |
| Bärschwil  •  Beinwil  •  **Breitenbach**  •  Büsserach  •  Erschwil  •  Fehren  •  Grindel  •  Himmelried  •  Kleinlützel  •  Meltingen  •  Nunningen  •  Zullwil |  |

 |
La Malnova Biblioteka Konstruaĵo
*Sfera con Sfera* (*Sfero ene de Sfero*) fare de Arnaldo Pomodoro ĉe La Berkeley Biblioteko
La **Biblioteko de Trinity Kolegio (Dublino)** (irlande *Leabharlann Choláiste na Tríonóide*) estas akademia biblioteko en Irlando, la ĉefbiblioteko de Trinity College en Dublino kaj la plej granda biblioteko en la lando. Ĝi servas Trinity Kolegio kaj la Universitato de Dublino. Ĝi estas deponeja biblioteko aŭ "kopirajta biblioteko", sub kiu, eldonejoj en Irlando devas deponi kopion de ĉiuj iliaj eldonoj tie, sen kosto.

Ĝi havas 4,5 milionojn da eroj, kaj la bibliotekaj kolektoj inkludas librojn, inkunablojn aŭ malnovajn presaĵojief, mapojn, historiajn manuskriptojn, revuojn, gazetojn, muzikdokumentojn, kaj fotojn.

La manuskriptoj en tiu biblioteko inkludas la naŭjarcentan Libron de Kells. Tiu libro estas konstante konservita ĉi tie ekde la malfrua 17-a jarcento, ekde kiam Henry Jones, anglikana Episkopo de Distrikto Meath deponis ĝin en Kolegio Triunuo.

Konstruaĵoj
-----------

Detalo de Longa Ĉambra bretaro
Akvarelo de Longa Ĉambro antaŭ la tegmento estis levita
La bibliotekkonstruaĵo estis dum tempo etendita al pluraj konstruaĵoj, kvar el kiuj situas sur la kampuso de Trinity College

La malnova biblioteko inkluzivas

* Legoĉambro kun malnovaj libroj
* Legoĉambro de manuskriptoj

La Berkeley-Lecky-komplekso inkluzivas

* Berkeley Biblioteko
* Biblioteko Lecky
* Biblioteko James-Ussher
* Glucksman Map Library

Hamilton Biblioteko de Scienco-kaj-Inĝenierarto

Legejo de 1937

John-Stearne Medicina Biblioteko

Por plia legado
---------------

* Charles Benson; Paul Corrigan: *La Trinity College Biblioteko, Dublino.* Trinity College Dublin Press, Dublino 2003, ISBN 1-871408-22-9

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Biblioteko Trinity College (Dublino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774627
* GND: 84180-8
* LCCN: n50027615
* VIAF: 3145424474186830928 261059942, 3145424474186830928
* ISNI: 0000 0001 2150 4601
* SUDOC: 031044336
* BNF: 12233848b
* ULAN: 500307257
* NLA: 35775895
* NKC: ko2003191519
 |
**San Pedro de Macorís** estas urbego kaj universitata urbo en Domingo. Ĝi estas ĉefurbo de la samnoma provinco, krome ĝi estas universitata urbo ekde 1970.

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 185,255 (en 2010)
* Horzono: UTC - 4

Geografio
---------

San Pedro de Macorís situas laŭ la suda marbordo de la lando ĉe enfluejo de rivero. La Romana (urbo) troviĝas 35, Sankta Domingo 63, Higüey 66, San Cristóbal (Dominga urbo) 84, San Francisco de Macorís 138, Concepción de la Vega 154, San Felipe de Puerto Plata 208 km.

Historio
--------

Parko en San Pedro de Macorís
San Pedro de Macorís estis fondita en la malfrua 19-a jarcento fare de kubanoj, kiuj fuĝis de la sendependiĝa milito de sia lando. Ili alportis siajn ampleksajn sukerkanajn terkultivadsciojn. Tio iĝis la plej grava ekonomia agado en la areo. La unua sukeruzino estis fondita en 1879.

Ekonomio
--------

Ankaŭ nun gravas la sukerkano. La haveno partoprenas en la landa eksportado: sukero, melaso, brutoj kaj lignoj.

Klimato
-------

San Pedro de Macorís havas tropikan klimaton. Jare pluvas po 1190 mm. Rn ĉiuj monatoj pluvas, plej ofte en septembro, plej malofte en marto. La temperaturoj varias inter 24-26 °C.

Trafiko
-------

San Pedro de Macorís situas laŭ la ĉefa ŝoseo, kiu ligas Santo Domingon kun Higüey.

Fontoj
------

* Angla Vikipedio helpe de WikiTrans
* angle
* hispane
* mapo, distancoj Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* vetero
Logotipo de Airbus Defendo kaj Kosmo
**Airbus Defendo kaj Kosmo** (angle ***Airbus Defence and Space***) estas parto de Airbus respondeca pri defendo kaj aerkosmaj produktoj kaj servoj. La dividado estis formita en januaro 2014 dum la entreprena restrukturado de European Aeronautic Defence and Space (EADS), kaj konsistas el la antaŭaj *Airbus Military*, *Astrium*, kaj *Cassidian* sekcioj. Ĝi estas la dua plej granda kosma kompanio de la mondo post Boeing kaj unu el la plej bonaj dek defendokompanioj en la mondo.

Airbus Defendo kaj Kosmo havas ĝian entreprenan ĉefsidejon en Ottobrunn, Germanio kaj estas estrita de Michael Schoellhorn. La firmao havas kvar programliniojn: Militaviadiloj (estrita de Alberto Gutiérrez), Kosmaj Sistemoj (estrita de Jean-Marc Nasr), Komunikado-Inteligenteco-Sekureco (estrita de Evert Dudok) kaj Senpilotaj Aeraj Sistemoj (estrita de Jana Rosenmann). Kun ĝia ĉeesto en 35 landoj, la firmao laborigas 40,000 homojn el 86 naciecoj kaj kontribuas al 21% de Airbus-enspezoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Parker, Andrew (2 January 2014). "EADS changes name to Airbus". FT.com. 25-a de februaro 2014
2. ↑  "Airbus Defence and Space-built PeruSAT-1 delivers first images[*rompita ligilo*]". Space Daily. 12-a de Oktobro 2016.
3. ↑  "Executive and operational committees", Airbus
4. ↑  "Airbus Defence and Space Global presence". ADS. 20-a de Julio 2014.
5. ↑  "Investors & Shareholders". airbusgroup.com. 25-a de Aŭgusto 2016.

* Kategorio Airbus Defendo kaj Kosmo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753713
* GND: 1053345429
* VIAF: 309624588
* ISNI: 0000 0004 1773 8482
 |
**Izor GEBAUR** (1839-1916), katolika pastro, estis hungara volapukisto, ano de Kadem Volapuka. Li estis direktoro de la ĉefgimnazio en la urbo Pécs kaj en 1888 ricevis diplomon je *mondolingvo-profesoro*. Li verkis lernolibrojn de Volapuko kaj tradukis Volapuken la verkon La trezorejo de Karpatoj de Ferenc Kölcsey. En Volapuko li verkis Du mondmirakloj en Hungario, en kiu li priskribis la gutŝtonan groton ĉe Aggtelek kaj la glacigroton ĉe Dobŝina. Plurajn artikolojn li publikigis en la Volapuka revuo Zi vol lölik, eldonita en Vieno kaj Prago. Rezulto de tiu verkaro estis lia akademianeco de 1890 ĝis 1895.

En 1906 la jam 67 jara Izor Gebaur estis plebano en la vilaĝo Hercegfalva, kiam li informiĝis pri Esperanto kaj aliĝis al la movado.

Verkoj
------

* Volapük. Namapenäd pebüköl. Pécs, 1887. – Volapük. = A Pécs-Zircz-Ciszterczi Rend Pécsi Főgimnáziumának jelentése. Pécs, 1888. 1-60 p.1-60. – Világnyelv, volapük, Schleyer J.M. rendszere szerint. Nemzetközi kereskedelmi és társalgási, közlekedési nyelv. Tan- és olvasókönyv. Gyakorlatokkal és kulccsal. Pécs, 1888


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 247233
* VIAF: 289500137
* ISNI: 0000 0003 9488 921X
 |
La **burgo Pfarrköpfchen** estas ruino de montburgo sur la altaĵo „Pfarrköpfchen" je la orienta rando de la Soonwald apud Stromberg en la distrikto Bad Kreuznach, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Historio
--------

La burgo Pfarrköpfchen estas supozeble la "malnova Stromburg". Ĉiuj dokumentaj mencioj el la 11a kaj 12a jarcento rilatis al tiu ĉi loko. Ĉ. 1200 oni forlasis la burgon kak konstruigis la nova Stromburg. La burgo finfine detruiĝis pro fosado al kalko en la 19a jarcento.

Arĥitekturo
-----------

Laŭ arĥeologiaj elfosadoj kaj laŭ la trovitaj fundamentoj devis estis vasta burga instalaĵo. Troviĝis restaĵoj de romiakvarkoluma kapelo. La mozaika planko de al impona kapelo hodiaŭ troviĝas en la loka muzeo de Stromberg.

Literaturo
----------

• Antje Pöschl: *"Castrum nostrum Struomburc funditus destrŭit"? Die archäologischen und bauhistorischen Untersuchungen der Stromberger Burg auf dem Pfarrköpfchen im Hunsrück*. In: Horst Wolfgang Böhme, Otto Volk (Hrsg.): *Burgen als Geschichtsquelle*. Marburg 2003, p. 25−40.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Alte Stromburg – Oficiala retejo
**Bovanenkova minejo** estas unu el la plej grandaj en la mondo naftogasokondensataj minejoj kiu situas en Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto, Tjumena provinco (Rusio), 340 km nord-okcidente de vilaĝo Nov-Porto kaj estas parto de la Okcidentsiberia naftogasa provinco. Ĝi estis malkovrita en 1971 kaj ekspluatata ekde 2012. Laŭ kapacito ĝi okupas la trian lokon en Rusio (post la Urengoja kaj Jamburga minejoj) kaj la kvinan en la mondo.

Geologio
--------

La minejo estas ligita al la Nurminska megamuro kaj laŭ tegmento de cenomanianaj sedimentaĵoj de supera kretaceo formas braĥiantiklinalan faldon grandan je 65 x 30 km, kun amplitudo 150 m.

La minejo havas hidrokarbonojn je la fundo 532 ĝis 4008 m ene de du strukturaj etaĝoj. Gaskuŝejoj de la 1a etaĝo je la fundo 532-1732 m estas ligitaj al grejso-aleŭrolitaj kretaceaj sedimentaĵoj de cenomaniano, albiano, aptiano. La 2a etaĝo inkluzivas serion da gasokondensataj kuŝejoj ligitaj al haŭteriviano-baremianaj malsuprekretaceaj kaj ĵurasiaj grejso-aleŭrolitaj sedimentaĵoj. 

Entute haveblas 23 kuŝejoj. En tavolo TP18 estas trovita gasonafta kuŝejo. La plej grandaj laŭ gaskapacito estas tavoloj PK1 (cenomaniano), ĤM1 kaj ĤM2 (albiano), TP1-6 (aptiano), BJa1 (baremiano). 

Enhavo de gasokondensato kreskas kun kresko de la fundo: de 0,65 g/m³ (tavolo TP1-6 ĝis 230 g/m³ (tavoloj Ju2-Ju12). Tavolpremo kreskas samdirekte: 6,9 MPa (tavolo PK1 — cenomaniano), 48,5 MPa (tavolo Ju12). Elminigado malkreskas samdirekte: de 500-960 mil m³/diurne (tavoloj PK1 — cenomaniano, TP1-6 — aptiano) ĝis 200 mil m³/diurne kaj malpli (ĵurasiaj sedimentaĵoj).

La plej granda gaskuŝejo de tavolo TP1-6 de aptiano-novkomia tanopĉa tavolaro, granda je 57 x 28 km, alteco 287 m, situas je la fundo 1192 ĝis 1473 m. La kuŝejo estas tavolo-masiva, averaĝa efika gasohava dikeco estas 48,4 m, poreco 26,5%, komenca tavolpremo 14,61 MPa.

Konsisto de la gaso en tavolo TP1-6: metano 96,36%, etano 2,89%, propano 0,05%, butano 0,03%, pentano kaj superaj hidrokarbonoj 0,01%, azoto 0,43%, karbondioksido 0,23%; en tavolo Ju6-7: metano 86,13%, etano 7,06%, propano 2,07%, butano 0,56%, pentano kaj superaj hidrokarbonoj 1,87%, azoto 0,06%, karbondioksido 2,25%

En 2002 la komenca gaskapacito estis taksita je 4900 miliardoj da kubaj metroj.

Literaturo
----------

* Старосельский, В. И..  [2004] Р. И. Вяхирев: *Бованенковское месторождение // Российская газовая энциклопедия* (ruse). Москва: Большая Российская энциклопедия, p. 33. ISBN 5-85270-327-3.
La **Airbus A318** estas pasaĝeraviadilo de Airbus, kiu estis ellaborita kiel malgrandiĝita modelo de Airbus A320. Nuntempe Franca aerlinio Air France kaj Romana aerlinio TAROM operacias A318.

Historio
--------

La A318 estas bazita sur Airbus A320, la originala modelo de A318. A320 estis introdukita en 1987 kaj derivita en pluraj modeloj, kiel A319 (mallongigita modelo) kaj A321 (longigita modelo).

En 1997, dum la vizito de franca prezidanto Jacques Chirac en Ĉinio, Airbus kaj Aermacchi, Aviadaj industrioj de Ĉinio subskribis interkonsenton por prilaboro de 100-seĝa pasaĝeraviadilo. La komuna prilaboro de A318 estis komencita por prilaboro de regiona jetaviadilo. Dum la prilaboro, 9/11 kaj nova jetmotoro de Pratt & Whitney influis al ellaboro de modelo. A318 unue flugis en aerdromo Finkenwerder la 15-an de januaro 2002.

En komparo kun konkurantaj modeloj kiel Bombardier CRJ900 kaj Embraer E-Jet serioj, nur 80 A318 estis produkita. Laŭ 31-an de julio 2017, 69 A318 restas en servo en multaj aerlinioj. La ĉefa operacianto de A318 estas Air France (18).

Dezajno
-------

La A318 estas la plej malgranda pasaĝeraviadilo de Airbus. A318 estas certigita por krutproksimiga kapableco de EASA en 2006.

Specifaĵo
---------

| Diametroj |
| --- |
|  | **A318** |
| Longo | 31.44m (103ft 2in) |
| Alto | 12.56m (41ft 2in) |
| Enverguro | 34.10m (111ft 11in) |
| Maso |
| Maksimuma Ekfluga Maso(MTOW) | 59.0t (103,100 lb) |
| Maksima Surteriga Maso(MLW) | 56.0t (149,900 lb) |
| Povumo |
| Transporta kapableco | 107 pasaĝeroj |
| Povejo | Du CFM56-5B aŭ PW-6000A |
| Maksimuma operaciadaMaĥa nombrilo (Mmo) | Mach 0.82 (829 km/h, 515 mph) |
| Flugdistanco | 5,750 km (3,100 nm) |
|

Notoj
-----

1. ↑  Itala aviadfabrikanto

Referencoj
----------

1. ↑   Ordoj kaj liveroj, *Airbus*. Arkivita el la originalo je 2017-12-04. Alirita 2017-08-06.
2. ↑  [ Informa paĝo pri A318, *Airbus* angle. Arkivita el la originalo je 2017-07-31. Alirita 2017-08-04. Informa paĝo pri A318, *Airbus* angle]

Vidu ankaŭ
----------

* Airbus
* Airbus A319
* **Airbus A320** : Originala versio de A318.
* Airbus A321

* Airbus A318 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Airbus A318 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Max MANGOLD** (naskiĝis la 8-an de majo 1922 en Basel, mortis la 3-an de februaro 2015) estis germana lingvisto.

Li estis dum preskaŭ tridek jaroj profesoro pri fonetiko kaj fonologio ĉe la Universitato de Sarlando en Saarbrücken kaj konatiĝis i.a. kiel aŭtoro de "Aussprache-Duden", la plej grava vortaro pri germana prononco.

Li ne rekte aktivis en la Esperanto-movado, sed parolas la lingvon kaj publikigis - kiel renoma lingvisto - favoran opinion pri ĝi. 

Ekde 1968 Reinhard Haupenthal estis instrukomisiito pri esperantologio en lia universitata departemento. Ekde la komenco de la 1990-aj jaroj sendaĵoj pri didaktiko de la lingvo-lernado produktitaj de li kaj Günter Becker (poste anstataŭe Oliver Walz) apartenis al la regula radioprogramo de Publika Kanalo Saarbrücken. Elstarajn meritojn li akiris pro la alfabetigo de afrikaj lingvoj.

Verkoj
------

* *Lingvokonsciaj konsideroj pri la facila lernebleco de Esperanto*, en: Horizonto, n-ro 2, marto-aprilo 1976
* *Sprachwissenschaftliche Überlegungen zur Frage der leichten Erlernbarkeit des Esperanto.* Saarbrücken: Saarländischer Esperanto-Bund, 1976, 11 p.
**Garáb** estas tre malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Pásztó.

Panoramo al Garáb
Strato en Garáb

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 8 km²
* Koordinatoj: 47° 58′ 42″ N 19° 38′ 27″ O﻿ / ﻿47.97833 °N, 19.64083 °O﻿ / 47.97833; 19.64083 (mapo)Koordinatoj: 47° 58′ 42″ N 19° 38′ 27″ O﻿ / ﻿47.97833 °N, 19.64083 °O﻿ / 47.97833; 19.64083 (mapo)
* Alto super marnivelo: 375 m
* Loĝantaro: 65
* Poŝtkodo: 3067
* Telefonprefikso: 32

Kirko en Garáb

Situo
-----

Garáb situas sur malebenaĵo sub monto 575 m-ojn alta, fine de sakovojo. Pásztó troviĝas 10, Bátonyterenye 17, Salgótarján 22, Budapeŝto 75 km-ojn. Ĉe la najbaraj montoj la tutlanda (blua) turista pado trairas.

Historio
--------

La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1179 laŭ latina formo *"Grabensia"*, sed apude abatejo funkciis inter 1171-1436. Nuntempe parte la loĝdomoj estas feriejaj dometoj.

En Garáb migra poŝto servas.

Vidindaĵo
---------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Alajos el la 18-a jarcento, en 1920 renovigita

* Kategorio Garáb en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Friederikenschlösschen** estas ĝardena vilao en la urbokerno de Bad Langensalza.

Historio
--------

La kasteleto nomitis por la duka vidvino Friederike von Sachsen-Weißenfels (1715-75), kiu estis filino de duko Frederiko la 2-a de Sachsen-Gotha-Altenburg. La urbo kaj la regiono Langensalza apartenis de 1657-1746 al la albertina duklando Sachsen-Weißenfels. Post la morto de Johano Adolfo la 2-a (en 1746) lia dua edzino transloĝiĝis en la 24.11.1746 al Kastelo Dryburg en Langensalza. En 1749 ŝi akiris antaŭ la ĉirkaŭfortikaĵo en la oriento de la urbo burĝan ĝardenon kaj grundon kaj konstruigis surloke someran palaceton. La super la portalo vddebla alianca blazono en kartuŝo montras ĝis nun la dinastian unuecon inter la dukaj dinastioj de Sachsen-Gotha kaj Saksio-Weißenfels. Post la morto de la dukino ŝia iama persona kuracisto Christian Friedrich Stöller aĉetis la tuton (en 1775).

Priskribo
---------

La privata uzo por loĝado ĝis 1945 provokis alikonstruojn diversajn interne, dume la ekstero restis apenaŭ ŝanĝita kaj barokstila. La meza pavilono de la unuetaĝa konstruraĵo ekzemple plialtigitis; en la nova supra etaĝo troviĝas granda salono. Du kvinalaj kavalirdometoj (originantaj el la plej frua konstrufazo) estas je ambaŭ flankoj. Friedrike pligrandigis la parkon kaj farigis lin vera baroka ĝardena ensemblo. Ĉe la norda flanko konstruitis veturilejo kaj stalaro kie troviĝas ekde marto de 2008 historia gappresejo de la urbo. Sude viziteblas varmkulturejo de la 19-a jarcento konstruite laŭ la Tudor-stilo. En la malantaŭo de la ĝardeno estas historia pavilono el 1878. Tie fontas el bronza pelvo sulfuroza akvo, kiu uzatas ekde 1812 kiel kuracakvo.
Grandstilaj restaŭradlaboroj estis de 1994-2000. La parko surbaze de historiaj planoj reproduktitis kia ĝi estis en la 1751-a jaro. Ekde la 1946-a jaro okazas regule kulturaj aranĝoj kaj kastelete kaj parke. La kastelo ankaŭ ofte servas kiel loko por geeziĝaj ceremonioj.

Fonto
-----

Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 1*, 2009, ISBN 978-3-7954-2249-3 , p. 30-31

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Friederikenschlösschen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Pri la kastelo kaj la parko sur la urba porturista retpaĝaro.
**Gisèle ORY** naskiĝis en Bielo, kantono Berno, Svislando, en la jaro 1956. Ŝi estas politike aktiva virino svisa kaj franclingva. Ŝi apartenas al la socialisma partio.
Ŝi studis en Lausanne en universitato kaj diplomiĝis en la jaro 1978 pri politika scienco. Poste ŝi laboris en la universitato de Berno.
Ŝi estis prezidanto de la neŭŝatela sekcio de WWF. Ŝi subtenis la kreadon de naciaj parkoj kiel tiu de la Doubs (Du) valo.
De 1996 ĝis 2000 ŝi membris en la vilaĝa konsilio (ekzekutiva povo, komunuma nivelo) de Chézard-Saint-Martin en kantono Neuchâtel.
De 2001 ĝis 2007 ŝi membris en la kantona konsilio (legislativa povo, parlamento, kantona nivelo) de la kantono Neŭŝatelo. Ekde la jaro 2002 ŝi estis oficiala parolisto de la Federa Departamento pri Internaj Aferoj en Berno kaj tie kunlaboris kun Ruth Dreifuss kaj Pascal Couchepin.
De 2006 ĝis 2007 ŝi prezidis la Kantonan Konsilion (leĝofara instanco, parlamento, kantona nivelo) en Neuchâtel.

En 2003 ŝi estis elektita kiel membro de la Kantona Konsilio (leĝofara instanco, parlamento, supera ĉambro, federa nivelo) en Berno. Ŝi reelektiĝis tie en la jaro 2007.

Gisèle Ory

Poresperanta agado
------------------

Kun Francine John-Calame ŝi proponis la internacian lingvon Esperanto (Universala Esperanto Asocio) por Nobel-premio pri Paco en 2008. Esperanto, kandidato por Nobel-Premio pri Paco estas unu el la rezultoj de la informado al svisaj instancoj kaj politikistoj farita de Mireille Grosjean.

* Kategorio Gisèle Ory en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Gisbert Schneider** (\* 1934 en Bochum-Wattenscheid) estas emerita profesoro por arta orgenludado kaj improvizado ĉe la Folkwang-altlernejo Essen kaj eklezimuzikdirektoro.

Naskiĝinte en Wattenscheid li alkreskis en Weimar. Tie li ricevis sian unuan orgeninstruon de p-ro Johannes Ernst Köhler. Jam 12-jaraĝa li publike koncertis. Eklezimuzikon kaj direktadon li studis Siegfried Reda ce la Folkwang-altlernejo Essen. Sekvis posteno kiel eklezimuzikisto en Velbert kaj Mülheim an der Ruhr. Ekde 1963 li krome estis docento ĉe la Folkwang-altlernejo Essen, kie li en 1970 ricevis profesoran katedron, kiu faris lin tiam la plej juna profesoro de Nordrejn-Vestfalio.

Li estas premiito de internaciaj orgenkonkursoj kaj ricevis la Förderpreis (progresigan premion) de la lando Nordrejn-Vestfalio. Krom la internacia koncertado li ankaŭ renomiĝis kiel ĵurimembro je internaciaj orgenkonkursoj. De Gisbert Schneider ekzistas registraĵoj por radio kaj sondisko samkiel lumdisko. Li direktas la preĝejan ĥoron Kantorei Velbert. En 1996 li estis dekoraciita per la ordeno Bundesverdienstkreuz.

Schneider en junaj jaroj estis rigardata kiel "mirinfano" ĉe la orgeno kaj apartenas hodiaŭ al la plej profilita interpretistoj precide la la orgenmuziko de J.S.Bach.

Diskografio (malkompleta)
-------------------------

* **Wilhelm Middelschulte (1863-1943): Orgelwerke**, Gisbert Schneider ĉe la granda Alexander-Schuke-orgeno en la katedralo de Erfurt, Audio-CD 1997, Cybele Records
* **J. S. Bach: orgenverkoj sur la granda Silbermann-orgeno en la katedralo de Freiberg**, Gisbert Schneider, plurkanala SACD ludebla ankaŭ per kutimaj KD-iloj, 2003, Cybele Records


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 228159
* GND: 135128404
* LCCN: no91021340
* VIAF: 26628447
* ISNI: 0000 0000 5551 1140
* MBA: 85710ea9-c8b1-410a-a4ad-57d071e1fff9
 |
murrestaĵoj de la burgo
La **burgo Tannenfels** etas la ruino de montburgo sur alteco de 460 supre de la komunumo Dannenfels ĉe la monto Donnersbergen la distrikto Donnersberg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

La burgo sur kastela teramaso (Motte) estis menciita la unuafojo en 1330 kiam grafo Philipp kaj ties edzino Lisa de Katzenelnbogen donacis kapelon en la burgo. La burgo apartenis kun kune kun la Herrschaft Kirchheim al la senjoroj de Bolanden. Fine de la 13a jarcento la plej granda parto fariĝis posedo de la grafoj de Sponheim. Burgo Tannenfels fariĝis la devenburgo de la Sponheim-a flanklinio *Bolanden-Dannenfels*. Post ilia pereo en 1393 la burgo fariĝis posedo de la grafoj de Nassau-Saarbrücken, en 1431 parto de la burgo fariĝis posedo de la grafoj de Palatinato.
En la Palatinata kamparana milito 1525 la burgo estis detruita de la ribelantaj kamparanoj. La ruino restis ĝis 1797 posedaĵo de la domo Nassau-Saarbrücken.

Literaturo
----------

* Marin Dolch/Stefan Ulrich: *Tannenfels*. In: Jürgen Keddigkeit, Ulrich Burkhart, Rolf Übel (Hrsg.): Pfälzisches Burgenlexikon. Band 4.2. Kaiserslautern 2007. p. 83-88

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Burgo Tannenfels (Palatinato) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Burg Tannenfels* auf der Seite pfalzlexikon.de
Koordinatoj: 48° 16′ 54″ N 3° 14′ 44″ O﻿ / ﻿48.28167 °N, 3.24556 °O﻿ / 48.28167; 3.24556 (mapo)

**Gisy-les-Nobles** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 498 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Gisy-les-Nobles etendiĝas sur 10.91 km², kaj havis 498 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 46 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Patrick Babouhot, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Gisy-les-Nobles apartenas al la kantono de Pont-sur-Yonne, kies ĉefurbo estas Pont-sur-Yonne. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Pont-sur-Yonne
**Ceinos de Campos** [zeInos deKAMpos] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco. 

Ceinos de Campos en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 36,10 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 209 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 61 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Becilla de Valderaduey, Villacid de Campos, Cuenca de Campos, Villavicencio de los Caballeros, Villalán de Campos, Cuenca de Campos, Aguilar de Campos kaj Moral de la Reina.

Historio
--------

En la municipa teritorio de Ceinos de Campos ĉe Fuente de Santiago kaj Carrecastro esta romia vilao el la 2-a al 4-a jarcentoj. 

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Ceinos disvolviĝis pere de la Templanoj. De la preĝejo de Sankta Maria oni konservas arkaron en la Nacia Muzeo de Skulptaĵo de Valadolido. Aktuale ĉiujare, inter la 10a kaj la 12a de Aŭgusto okazas la *Encomienda Templaria*, nome mezepokecoa kampadejo de templana temaro; oni organizas atelierojn, rekreadon de la vivo templana kaj prelegojn. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763808
 |