recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Bükkábrány** [bukAbrAnj] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Mezőkövesd.

Administrejo de Bükkábrány

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 18  km²
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.8865/20.6849
* Alto super marnivelo: 130 m
* Loĝantaro: 1680
* Poŝtkodo: 3422
* Telefonprefikso: 49

Situo
-----

Bükkábrány situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Miskolc. Mezőkövesd kaj Emőd troviĝas po 13, Eger 28, Miskolc 33 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1221. La vilaĝo iĝis kampurbo en la 14-a jarcento. Ekde la 15-a jarcento 2 apudaj komunumoj formiĝis: Suba kaj Supra Ábrány. Ili unuiĝis en 1950. Apud la vilaĝo oni trovis lignitojn. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, klubo de maljunuloj, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

Kalvinana preĝejo de 1802 en vilaĝparto Supra Ábrány, en 1914 pligrandigita

Unu el la tri ekspoziciitaj arboj ĉe Ipolytarnóc. Ĝi altas ĉirkaŭ 3 metrojn. 
Romkatolika baroka preĝejo omaĝe al Sankta Spirito de 1750 en vilaĝparto Suba Ábrány

### Prahistoria arbaro

En la pasinteco oni trovis dum minado veran raraĵon: vertikale starantajn trunkojn de marĉa cipro! La draŝmaŝino elfosis sur 100x10 metra teritorio entute 15 arbotrunkojn. Ili situas sur la supraĵo de la lignitkuŝejo. Do, supozeble oni povas vidi la lastan epizodon de la vivo de la pra-marĉo. En la suda antaǔtereno de la montaro Bükk, ĉe vilaĝo Bükkábrány, troviĝas unu el la plej grandaj subĉielaj minejoj de Hungario. Oni ekspluatas tie la ligniton por la karbo-baza elektrocentralo ekde 1984. En la lignito mem, kaj en la „sterilaj" intertavoloj de la kuŝejo ankaŭ, jam estis trovitaj kunpremitaj trunkoj kaj branĉoj. La restaĵoj de arbotrunkoj estas 4-6 metrojn altaj, kun diametroj ĝis 3 metroj (!). Fosiliĝintaj arbaroj estas konataj el preskaǔ ĉiu epoko de la terhistorio. Sed tiuj estas silikiĝintaj, pro tio ili rezistis al la fizikaj kaj kemiaj efikoj. Sed en Bükkábrány konserviĝis la originala ligna materialo, sen silikiĝo..

Famuloj
-------

En la vilaĝo naskiĝis dramisto kaj aktoro István Géczy.
En la iama Alsóábrány (Suba Ábrány) naskiĝis aktoro Ida Hort kaj kriminologo József Vigh.

Vidu ankaŭ
----------

Prahistoria arbaro en la hungara, angla kaj franca versioj de vikipedio

Notoj kaj referencoj
--------------------

* Kategorio Bükkábrány en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


1. ↑  (esperanto, hungara) La arboj mortas starante, Nordhungaria Informo, septembro 2007
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Hidalgo (apartigilo). |

Heraldika krono de hispana hidalgo
**Hidalgo** estis malalta nobelo de Hispanio. Ili ne devis pagi impostojn, tamen eble ili havis bienon aŭ aliajn malmultajn posedaĵojn. Pro la nedevigo pagi impostojn ili diferenciĝis el la impostuloj aŭ malalta popolo, de kiuj ili laŭ la riĉeco foje ne multe diferenciĝis. Jam ekde la 7-a jarcento ekzistas dokumentoj kiuj atestas pri ekzistado de tiuj malaltaj nobeloj.

La tipa hidalgo estas Don Kiĥoto, kiu estas iufoje konata kiel "La Hidalgo". En tiu verko kaj ankaŭ en la antaŭa Lazarillo aperas tiaj basnobeluloj kaj en postaj verkoj kiel kompatindaj roluloj kiuj ne havis riĉaĵojn kaj tamen devis aspekti kiel riĉuloj.

Multaj hidalgoj dum la 16-a jarcento kaj venontaj formigris el Hispanio al Ameriko por serĉi riĉaĵojn kiujn ili ne havis en Hispanio. Kelkaj el ili iĝis famaj konkeristoj de teritorioj nekonataj ĝistiame de eŭropanoj. Aliaj dum tiuj jarcentoj serĉis pli bonajn postenojn ĉu en la armeo (ekzemple en kampanioj en Italio aŭ Flandrio) ĉu en la katolika eklezio.

En Asturio ili estis iam eĉ preskaŭ 80 % de la tuta loĝantaro kaj ankaŭ trois en aliaj nordaj regionoj. Je la 18-a jarcento estis preskaŭ duonmiliono da ili kaj pro tio, ke ili ne pagis impostojn, tio kaŭzis malmulte da damaĝo al la ŝtato. Pro tio ekis reformo kiu malpliigis ilin. Komence de la 19-a jarcento preskaŭ ne estis jam hidalgoj en Hispanio.

Vidu ankaŭ
----------

* Nobelo
* Burbonoj
* Hispana koloniado de Ameriko
* Pikareska romano

* Desegnaĵo de la 16-a jarcento pri iu hidalgo en hispanaj koloniojDesegnaĵo de la 16-a jarcento pri iu hidalgo en hispanaj kolonioj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hidalgo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2006-09-01 per la retarkivo Wayback Machine
La **Sveda Nacia Sono- kaj Filmarkivo** (svede *Statens ljud- och bildarkiv*, mallongigita **SLBA**) estas arkivo en Svedio dezajnita por kolekti kaj konservi ĉiujn registritajn filmojn kaj sonojn produktitajn en la lando.

La arkivo estis establita en 1979 kaj estis prizorgita kiel sendependa institucio, sub la inspektado de la sveda edukministerio. Laŭleĝe, ĉiu plurmedia produktaĵo en Svedio, inkluzive de televidprogramoj, devigas ĝiajn kreintojn sendi kopion al la arkivo.

Ekde 1979, la leĝo pri devigaj kopioj ankaŭ validas por aŭd- kaj video-propraĵoj kaj komunikiloj kaj tiuj devas esti liveritaj al la Reĝa Biblioteko. 

La kolektoj de la arkivo konsistas el kaj materialoj de privataj donacintoj kaj materialoj de la Sveda Elsenda Korporacio. La arkivo klopodas vaste pri ciferecigo, kaj multaj el ĝiaj materialoj estis transdonitaj al cifereca formato.

Registara enketo, trovis en 2004 ke la kosto estus proksima al SEK 900 milionoj por ciferecigi la tutan arkivon de SLBA de preskaŭ ses milionoj registritaj horoj. 

En 2008 la arkivo estis transdonita al la Nacia Biblioteko de Svedio.

Vidu ankaŭ
----------

* Muzika biblioteko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Sveda plurmedia datumbazo
* Sekcio de Aŭdvida Amaskomunikilaro ĉe la Reĝa Biblioteko

Referencoj
----------

1. ↑  Pri Filmarkivet.se Filmarkivet.se - Cent jaroj en movaj bildoj (angle), www.filmarkivet.se

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774630
* GND: 6068464-1
* LCCN: nb2007021189
* VIAF: 134722871
* ISNI: 0000000107411783
* SUDOC: 225851113
* BIBSYS: 3083485
* NKC: ko2008387849 kn20080113002, ko2008387849
 |
Narrow Water Castle: rigardo al la sudo
La **burgo an Chaoil** aŭ **Narrow Water Castle** (skotgaele *Caisleán an Chaoil*, ulsterskote: *Narra Wattèr*) estas burga ruino apud Warrenpoint en la nordirlanda graflando an Dúin. La loĝturo havas malgrandan kurtinon el la 16a jarcento. La ruino situas apud la ŝoseo A2 kaj ĉe la riverbordo de la rivero Newry , kiu ĉ. 1,6 km sude de la lago Carlingford elfluas. La burgo estis ekde 1956 propraĵo de la ŝtato.

Historio
--------

En la jaro 1212 Hugh de Lacy, la unua grafo de Ulster konstruigis sur sian teritorion loĝturon, por eviti atakojn al la urbo Newry el la rivero. En la 1560aj jaroj estis konstruitaj la loĝturo kaj la la kurtino. Temas pri loĝturo, kiu estis tipa por Irlando inter la 14a kaj la komenco de la 17a jarcento. Tiuj konstruaĵoj havas ortangulan horizontalan projekciaĵon kaj tri ĝis kvar etaĝojn.

La origina konstruaĵo estis detruita en la irlanda ribelo (1641).

La 27an de aŭgusto 1979 18 soldatoj de la brita armeo estis mortigitaj en atenco fare de la IRA apud Narrow Water Castle. Tiu atenco estis la atenco kiu okazigis la plej multajn mortintojn pri kiu IRA respondecis.

Referencoj
----------

1. ↑  *Jordan's Castle*, Ulster-Scots-Übersetzung. Department of the Environment. Arkivigite je 2012-09-03 per la retarkivo Wayback Machine Alirdato 21 oktobro 2015.
2. ↑   Narrow Water Castle. *Environment and Heritage Service NI - State Care Historic Monuments*. Alirita 2015-10-21.
3. ↑  "On this day - 27 August: 1979: Soldiers die in Warrenpoint massacre", *BBC News*, 1979-08-27. Kontrolita 2015-10-21.

* Kategorio Burgo an Chaoil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Barnabás Kovács** [barnabAŝ kovAĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kovács Barnabás** estas hungara geofizikisto, politikisto.

Barnabás Kovács naskiĝis la  10-an de junio 1962(nun 1962-06-10) en Csenger.

Biografio
---------

Barnabás Kovács estis edukita en Porcsalma. Li maturiĝis en gimnazio en Nyíregyháza en 1980, poste li akiris geofizikistan diplomon en Pezindustria Teknika Universitato en 1986, ekonomian diplomon en Ekonomia Universitato (Budapeŝto) en 1993, fine majstran komercan diplomon en Universitato de Veszprém en 1997. Jam ekde la unua diplomo li eklaboris en nafta esplorado enlande, ekde 2001 li gvidis plurajn firmaojn, krome inter 2002-2019 li havis postenon en municipo de Gödöllő. Lia edzino naskis 2 gefilojn en 1992 kaj 2001. Li ricevis premiojn inter 1948-1998.

Liaj libroj
-----------

* *Harminckilenc firkás tanmese* (2001)
* *Hatvannyolc új tanmese* (2014)

Fontoj
------

* traduko el Hungarlingva Vikipedio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 848796
 |



* Portalo pri Biografio
**"Mudd's Women"** [Virinoj de Mudd] estas la sesa epizodo de la Star Trek: The Original Series, usona scienca fikcio. Verkita fare de Stephen Kandel bazite sur rakonto de Gene Roddenberry kaj reĝisorita de Harvey Hart, ĝi unue elsendiĝis la 13-an de oktobro 1966.

Ĝi estas la unua el du epizodoj, kiu prezentas rolulon Harry Mudd.

Intrigo
-------

En steldato 1329.1, la kosmoŝipo USS Enterprise (NCC-1701), sub la komando de Kapitano James T. Kirk , trovas j-klasan kosman kargoŝipon. Tiu kosmoŝipo detruas siajn motorojn en fuĝa provo tra aro de asteroidoj. La okupantoj de la kargoŝipo estis transportitaj sur la "Enterprise". Ĉi tiu ago detruas preskaŭ ĉiujn litiaj kristalaj cirkvitoj de la  *Enterprise*  (vere la vorto *dilitiumo* ankoraŭ ne estis uzita en ĉi tiu epizodo).

En la transporta ĉambro, la viro (Roger C. Carmel) donas sian nomon kiel Leo Walsh. La tri virinoj, kiuj akompanas lin, estas mirinde belaj, kaj ili distras multajn virseksajn membrojn de la "Enterprise". La virinoj estas destinitaj al esti edzinoj por kolonianoj en la planedo Ophiuchus III kaj estas enkondukitaj kiel Ruth Bonaventure (Maggie Thrett), Eve McHuron (Karen Steele) kaj Magda Kovacs (Susan Denberg).

Kirk faras aŭdiencon, dum kiu la komputilo kontraŭdiras la ateston de Walsh, devigante lin malkaŝi sian "vera"n nomon, Harcourt Fenton Mudd (vere ankoraŭ kaŝnomo), krimulo. La aŭdienco finiĝas kiam la fina litia kristalo malfunkcias.

Sen litiaj kristaloj, la "Enterprise" devas uzi rezervan potencon al la ŝtorma plagita planedo Rigel la 12-a por akiri novajn kristalojn de la ministoj tie. Childress, la estro-ministo, kaj lia asociita Gosset, kontaktinte Mudd, postulis sian liberigon kune kun la virinoj kontraŭ la kristaloj. Kirk rifuzas, sed la cetera potenco de Enterprise estas nesufiĉa por subteni la orbiton de la stelŝipo dum pli ol kelkaj tagoj. Kirk devas negoci por la kristaloj, kiujn la ŝipo bezonas. 

La kapitano malkaŝas, ke Mudd donis al la virinoj la nomitan Venusan drogon, kiu kreas transitan, iluzian belecon. Dum Childress alfrontas Mudd pri la trompo, Eva kaptas dozon de tio, kio ŝajnas esti la Venusa drogo, sed fakte estas placebo. Ĉi tio restarigas sian memfidon al la punkto, ke Childress trovas ŝin tiel alloga kiel antaŭe. Kirk fine ricevas siajn anstataŭajn kristalojn.

Mudd provas persvadi Kirk forlasi lin malantaŭen Rigel XII kiel puno. Kirk rifuzas, sed promesas aperi kiel atestanto ĉe sia juĝo.
La romaa flagoLa flago de Ciganio
**Ciganio**, la "lando" de la ciganoj aŭ pli bone romaoj, estas kvazaŭ ŝtato sen propra lando, kiun fondis 250 delegitoj el kvardek landoj julie 2001 kunvenintaj en Prago el Eŭropo, Afriko, Aŭstralio kaj Latin-Ameriko, okaze de la 5-a **mondkongreso de la ciganoj**.

Laŭ la reprezentantoj de la tri ciganaj etnoj (ekz. sintioj kaj kaleoj) temas pri senteritoria civito, kun propraj flago, himno kaj parlamento (ĉiuj elektitaj en Prago). La cigana flago estas blua-verda kun ĉara rado, kiu simbolas la vagadon kaj serĉadon de la propraj identeco kaj lando. Ĝi ankaŭ aludas la flagon de Barato. La cigana himno nomiĝas *Gelem, gelem*. La parlamento (kun 45 membroj) havos sidejon en Bratislavo, kie situos ankaŭ la unua cigana universitato.

La cigan-lingva literaturo havas propran PEN-centron en Berlino.

Inter la celoj de la mondkongreso, organizita de la Internacia Romaa Unio, estis aprobo de stabiliga programo por helpo al ciganoj en ĉiuj landoj de Eŭropo, kie vivas ok el dek du milionoj da diasporaj ciganoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Noto pri 'romaoj': La lingva komisiono de la Internacia Romaa Unio decidis uzi sole la terminon *Roma* kiel ĝenerala termino por membroj de la cigana malplimulto, al kiu ajn subgrupo ili apartenis, kaj tiel anstataŭigi ĉiujn konkurencajn eksterajn nomojn
**Muhammad Salih Baraghani** (naskiĝis en 1753) estis unu el tri aŭ kvar fratoj de Baraghan kiuj ĉiu establis sin kiel gvidantoj de mujtahidoj en Kazvin. Li malfermis la Salehiyya Madrasa en Kazvin en 1817; ĝi baldaŭ akiris eminentecon en tuta Irano kaj Hindio. Ĉirkaŭ 700 studentoj sekvis ĝin. La madraso ankaŭ havis la sekcion por virinoj.

Muhammad Salih geedziĝis kun Amineh Salehi, kun fratino de influa ŝajĥio, Abd al-Wahhab, imamo de la ŝaha moskeo en Kazvin. La edzino de Baraghani same kiel liaj kvar filinoj studis en la madraso. Lia plej maljuna filino, Fatimah, estis unu el la plej religiemaj akademiuloj de la 19jarcenta Irano. Ŝi poste iĝis sekvanto de Babismo kaj estis poste ekzekutita pro malakcepto de ortodoksa ŝijaismo. Liaj aliaj filinoj, Marziye, Robabeh kaj Khadija Sultan, ankaŭ iĝis religiemaj aŭtoritatoj, kvankam neniu estis same elstara kiel Fatimah.

Muhammad Salih Baraghani estas memorita pro liaj interpretoj de la Korano, liaj gloradoj de la tragedioj de Karbala, lia fervoro por la plenumo de punoj, kaj aktiva opozicianto al la konsumo de vino.
|  |  |
| --- | --- |
|  Sen fontoj! | **Ĉi tiu artikolo pri sociologio citas neniun fonton**.

---

Vi povas plibonigi ĝin, aldonante fidindajn fontojn. Senfontaj asertoj povas esti forigitaj. *(Decembro 2005)*Bonvolu krei Kategorio:Senfontaj artikoloj pri sociologio!Bonvolu krei Kategorio:Senfontaj artikoloj ekde decembro 2005! |

**Industrio de mizero** estas sociologia koncepto uzata en Brazilo. Registaroj de malriĉaj landoj kaj NROj kiuj petas helpon al mizeruloj, tre ofte, havas estrarojn kiuj ricevas, rekte aŭ nerekte, "monhelpon" por laborado, kaj por ili — ju pli da mizeroj, des pli bone. Registraroj ofte deturnas la monon al aliaj celoj, aŭ persona profito de korupteca registraranoj. Pro tio, ili ofte troigas la imagojn de sufero ĉar tio estas utila al monpeto.

Ofte, la originalaj celoj de tiuj NROj kaj registaroj estas sinceraj, sed jaro post jaro, ĝia strukturo rigidiĝas kaj la daŭro de la NRO iĝas pli grava ol la originala helpcelo. Ekzemple, multaj NROj aperas por protekti prostituitinojn en X lando, se malaperos la prostitueco en tiu lando, la NRO ne plu ekzistos. Sekve, ĝiaj estraranoj zorge serĉos novajn prostituistinojn kaj kreos novajn konceptojn pri prostitueco. 

Tiu okazis en Brazilo dum la registraro de Fernando Collor de Mello, tiam la Monda Banko kreis krediton al registraroj, ĉefe de Azio, por eviti la infanan prostituecon, Brazila registraro, sekve, informis al Monda Banko ke estus 90 mil infanaj prostituistinoj en Brazilo nur por ricevi helpon de Monda Banko. Pro tio, oni kreis novan leĝon kiu rigardas kiel "infanon" ĉiuj homoj ĝis 18-jaraĝa. Sed, ankoraŭ vere ne estis 90 mil "infanaj" prostituistinoj, do la brazila registraro konsideris ĉiuj malriĉaj knabinoj ĝis 18-a jaraĝo kiel "infanoj en seksa danĝero". Laŭ la nova koncepto estas 500 mil "eblaj infanaj prostituistinoj" en Brazilo, kaj brazila registraro povas peti monhelpon por eviti ke ili prostituiĝis. La Internacia Labor-Organizo (ILO) kaj brazila registraro diris ke en tiu lando ekzistas 1819 ***eblaj*** infanprostituejoj, t.e. lokoj kie oni *povus* prostituigi infanojn kaj faras monhelpan kampanon por eviti ke iu, iam, eble pensos prostituigi infanojn tie.
**Tal Afar,** aŭ *Tel Afar,* laŭ araba lingvo *تلعفر,* turke *Tal Afar* estas urbego de Gubernio Ninivo en norda Irako.

Saluton en Tal Afar!
Tanko sur strato en Tal Afar en 2005

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 15 km²
* Supermara alteco: 410 m
* Loĝantaro: 200,000 (takso en 2014)
* Horzono: UTC+3
* Telefonkodo:
* Poŝtkodoj:
* 36° 22′ 27″ N 42° 26′ 36″ O﻿ / ﻿36.37417 °N, 42.44333 °O﻿ / 36.37417; 42.44333 (mapo)Koordinatoj: 36° 22′ 27″ N 42° 26′ 36″ O﻿ / ﻿36.37417 °N, 42.44333 °O﻿ / 36.37417; 42.44333 (mapo)

Geografio
---------

Tal Afar situas en dezerta regiono de norda parto de la lando. Sirio kaj Mosulo troviĝas po 60, Kirkuk 202, Sulajmanija 284, Ramadi 337, Faluĝa 357, Bagdado 382, Kut (Irako) 531, Divanija 539, Amara (urbo) 666, Nasirija 689, Basra 822 kilometrojn.

Historio
--------

De eble la 25-a jarcento antaŭ Kristo trae ĝis la 7-a jarcento post Kristo tiu ĉi loko estis parto de Asirio. Supozeble Tal Afar estis menciita en la Biblio kiel Telassar aŭ Thela'sar, ĝi estis menciita ankaŭ fare de fruaj arabaj geografiistoj. Iam dum la Otomana Regno la otomana turka armeo fondis la urbon kiam sola armea antaŭposteno, ili konstruis la fortikaĵon. Post falo de la Otomana Regno Tal Afar apartenis al Irako.

Vidindaĵoj
----------

* fortikaĵo

Fontoj
------

* WikiTrans
* mapo, distancoj[*rompita ligilo*]
**Waldemar Henrique da Costa Pereira** (Belem do Para, 15-an de februaro 1905 - Belén, 29-an de marto 1995 ) estis brazila dirigento, pianisto, verkisto kaj komponisto. Simbola artisto de Pará, la urbo Belém havas placon kaj teatron, kiuj portas lian nomon.

Biografio
---------

Waldemar Henrique estis filo de praulo de portugalaj kaj indiĝenaj homoj. Li perdis sian patrinon tre frue, en la aĝo de unu jaro. En la aĝo de ses jaroj, li iris kun sia patro al Portugalio, revenante al Brazilo en 1918. Li praktikis pianon kaŝite de sia patro, ĉar li malpermesis al li tion. Sammaniere li ekprenis pianolecionojn, ankoraŭ en 1918. 

La unua furora kanto de Waldemar Henrique estis *Minha Terra* (mia tero), komponita en 1923. En 1929 li studis ĉe la konservatorio *Carlos Gomes*. Lia familio kontraŭis ĝin, kaj lia patro insistis, ke li deviu de sia alvokiĝo dungante lin en banko.

Li translokiĝis al Rio-de-Ĵanejro en 1933, kie li studis pianon, komponadon, instrumentadon kaj dirigentadon. Liaj verkoj ĉefe baziĝas sur amazonia, indiĝena, norda kaj brazila folkloroj. Waldemar forpasis la 29-an de marto 1995 je la aĝo de 90 jaroj kiel kancera viktimo.

Waldemar Henrique da Costa Pereira naskiĝis en la urbo Belém, ŝtato Pará, la 15-an de februaro 1905. Lia patrino, Joana da Costa Pereira, estis de indiĝena origino kaj mortis kiam Waldemar Henrique estis unujara, li estis edukita de lia onklino, Estefânia Rosa da Costa, kiu edziĝis al lia patro, portugala Thiago Joaquim Pereira.

Kantoj
------

* Boi-Bumbá
* Foi Bôto, Sinhá!
* Cobra-Grande
* Tamba-Tajá
* Matintaperêra
* Uirapuru
* Curupira
* Manha-Nungára
* Fiz da Vida uma Canção
* Trem de Alagoas
* Cabocla Bonita
* Essa Nega Fulô
* No Jardim de Oeira

Referencoj
----------


* CLAVER FILHO, José. Waldemar Henrique: O Canto da Amazônia. Rio-de-Janeanejro: Funarte, 1978.
* GODINHO, Sebastião. Waldemar Henrique: Só Deus sabe porque. Belém: Registaro de la Ŝtato Pará: Ŝtata Sekretario pri Kulturo: Kultura Agentejo de Pará "Tancredo Neves", 1989.
* GODINHO, Sebastião. Waldemar Henrique da Costa Pereira. Belém: Registaro de la ŝtato Pará: ŝtata sekretario pri kulturo, 1994.
* MIRANDA, Ronaldo. Waldemar Henrique - Compositor Brasileiro. Belém: Falangola, 1979.
* SALLES, Vicente. Música e Músicos do Pará. 2-a eld. rev. Secult / Seduc/Amu-PA, Belém, 2007.
* SANTOS, Isabela de Figueiredo. Lendas amazônicas de Waldemar Henrique: um estudo interpretativo. Belo Horizonte: Federacia Universitato de Minas Gerais, 2009.
* Majstra disertacio Arkivigite je 2019-08-27 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 727087
* GND: 119059975
* LCCN: n83189482
* VIAF: 264165291
* ISNI: 0000 0001 1960 9324
* SUDOC: 162520158
* BNF: 14036355w
* MBA: 9a6b9b92-da87-420b-a734-f27687b854e0
 |
**Szabolcs Kerék-Bárczy** [sabolĉ kerEk-bArci], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kerék-Bárczy Szabolcs** estis hungara politikisto, ŝtata oficisto, altlerneja instruisto, diplomato.

Szabolcs Kerék-Bárczy naskiĝis la  25-an de marto 1971(nun 1971-03-25) en Székesfehérvár.

Biografio
---------

Szabolcs Kerék-Bárczy maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1989, poste li akiris 2 diplomojn en Eksterlanda Komerca Altlernejo en 1992 kaj 1994. Inter la diplomoj li laboris en la ĉefministra oficejo, inter 1994-2001 (kun interrompoj) li instruis en la altlernejo. En 1997 li akiris majstran diplomon en filio de Universitato Harvard. Inter 1999-2001 li denove estis ŝtata oficisto, poste 3 jarojn ĉefkonsulo en Los Anĝeleso, pli poste li havis politikajn taskojn en diversaj lokoj, inter 2017-2019 li instruis en Universitato Milton Friedman.

Liaj libroj
-----------

* *Tükörkép* (2019)
* *Csatasorban. Egy homo politicus visszaemlékezései (1994-2016)* (2022)

Fontoj
------

* oficiala paĝo kun foto

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* video

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 848324
 |



* Portalo pri Biografio
La **Internacia Fonetika Asocio** (**IFA**; angle *International Phonetic Association*; **IPA**) estas organizaĵo kiu akcelas la sciencan studon de fonetiko kaj la diversajn praktikajn uzojn de tiu scienco. La plej granda kontribuo de la IFA estas la Internacia Fonetika Alfabeto--norma ortografio por la fonetika alskribo de ĉiuj lingvoj. La mallongigon IFA (angle IPA) oni uzas kaj por la Asocio kaj por la Alfabeto. La Asocio ankaŭ publikigas la *Journal of the International Phonetic Association* (*Ĵurnalo de la Internacia Fonetika Asocio*).

Historio
--------

En 1886, en Parizo, grupeto de lingvinstruistoj kreis asocion por akceli la uzadon de fonetika skribo en lernejoj por helpi infanojn akiri pli bone la elparolojn de fremdaj lingvoj kaj ankaŭ por plifaciligi legan instruadon por infanoj. La grupo, kies estro estis Paul Passy, unue nomiĝis *Dhi Fonètik Tîtcerz' Asóciécon* (la *FTA*). Dum januaro 1889, la nomo de la Asocio ŝanĝiĝis al *L'Association Phonétique des Professeurs de Langues Vivantes (AP)*, kaj fine, en 1897, al *L'Association Phonétique Internationale (API)* -- esperante, la *Internacia Fonetika Asocio (IFA)*.

Ĉirkaŭ 1914 la organizaĵo havis sian plej grandan anaron kaj influon inter instruistoj, kiam estis 1751 IFA-anoj loĝantaj en 40 landoj. La Unua mondmilito kaj la sekvantaj okazoj severe disrompis la Asocion, kaj la Ĵurnalo ne republikiĝis ĝis la jaro 1922.

Evoluo de la Alfabeto
---------------------

La unua celo de la grupo estis krei fonetikan simbolaron al kiu diferencaj artikulacioj povis apliki, tiel ĉiu lingvo havus alfabeton speciale taŭgan por priskribi la sonojn de la lingvo. Fine ili decidis ke universala alfabeto, kun la samaj simboloj uzataj kiel la samaj sonoj en malsamaj lingvoj estus la idealo, kaj la evoluo de la Internacia Fonetika Alfabeto rapide progresis ĝis la komenciĝo de la 20-a jarcento. Ekde tiam, la Alfabeto ŝanĝiĝis multfoje, kun aldonoj kaj elprenoj kiujn necesigis la scienco de fonetiko.

Ekzamenoj
---------

La IFA disponigas ekzamenojn pri fonetiko ekde 1908, donante Atestojn de Kapableco pri la fonetiko de la angla, franca, aŭ germana lingvo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retpaĝo de la IFA (angle) Arkivigite je 2004-06-02 per la retarkivo Wayback Machine
* IFA simbolaro (angle)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **ortodoksa serba katedralo Ĉieliro de Maria** serbe *Саборна црква* [saborna crkva], konata ankaŭ Katedralo Belgrád aŭ Beogrado estas signifa eklezia historia monumento en Hungario, en urbo Szentendre, en la urbocentro.

Historio
--------

En tiu loko jam dum la mezepoko kirko fumkciis. Grekaj, serbaj, bosniakaj rifuĝintoj pro Osmana Imperio alvenis ekde 1521. Ili konstruis preĝejon jam post jaroj. La plej granda rifuĝintaro alvenis en 1690. Post 6 jaroj ili fondis diocezon en Szentendre. La nun videbla katedralo estis konstruita en la 18-a jarcento. En 1881 la vento detruis la turopinton, post 4 jaroj incendio okazis. Depost la 20-a jarcento nur en la katedralo okazas mesoj, en la ceteraj ortodoksaj kirkoj jam ne.

Konstruaĵo
----------

La katedralo situas inter grandaj arboj en korto. Apude troviĝas la episkopa palaco kaj ortodoksa muzeo. En la korto estas entombigita interalie Tihamér Vujicsics.

En mezo de la fasado la turo altiĝas, malsupre la enirejo funkcias. La turopinto estas cepa kupolo. La navo interne havas 3 partojn: sanktejo, starlokoj de viroj, starlokoj de virinoj. La sanktejo estas okangula. La interna meblaro estas baroko aŭ malfrubaroko. La impona ikonostazo estis kreita inter 1777–1781. La predikejo estis skulptita el tilio.

Fontoj
------

* hungare Arkivigite je 2014-08-12 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare
* hungare
* hungare

Pordo

* Kategorio Katedralo Ĉieliro de Maria (Szentendre) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Gerilo dum la Duoninsula Milito, pentrita de portugala artisto Roque Gameiro. La termino "gerilo" estis kreita dum ĉi tiu konflikto, kiu okazis komence de la 19a jarcento.
**Gerilo** estas milito lanĉita de malgrandaj batalgrupoj, disigitaj tra iu regiono, sen fronta linio. La ĉefaj taktikoj de gerilo estas embusko kaj sabotado.

Etimologio
----------

La vorto devenas el la hispana *guerrilla*, kiu signifas *"militeto"*. Ĝi estiĝis duma la hispana rezistado al la franca invado de Napoléon Bonaparte komence de la 19-a jarcento. La taktikoj, kompreneble, ekzistis de longe antaŭe.

Celo
----

La fina celo de gerilo estas skui kaj eventuale renversi establitan reĝimon. Grava faktoro por tiu sukceso estas la popola apogo, kiun la gerilanoj povas akiri, por sinkaŝado for de la oficiala armeo kaj provizado de manĝaĵoj kaj informado pri la malamikoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Improviza eksploda aparato
* Milito
* Partizano
* Terorismo
* Vjetnama milito

* Gerilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Gerilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Gerilo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2005-11-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2009-05-30 per la retarkivo Wayback Machine.
* Arkivigite je 2005-11-25 per la retarkivo Wayback Machine
*
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri la helena koncepto. Por informoj pri la fiaj diaĵoj de kristanismo kaj aliaj religioj, vidu la artikolon demono.
**Dajmono** aŭ **Daimono** (helene "Δαίμων", latine *Daemon* aŭ Genius) estas en la helena mitologio eksterordinara dia estaĵo, kiu influas sortojn de la homo. Dajmonoj povas ankaŭ esti komprenataj kiel spiritoj de la mortintoj.

En mitologio
------------

Deveno de la Dajmono ne estas iel destinita. Ĝi mem povis efiki bonon aŭ malbonon. Kristanismo apartigis bonan anĝelon (gardanĝelon) de dajmono kiel "malbona spirito" aŭ "afrito", kun ĉiuj ĝiaj malbonaj kaj mavaj ecoj.

Esprimo Dajmono signis ankaŭ diversajn pli malaltajn estaĵojn, vivantajn en subteraj grotoj, en montoj aŭ ravinoj. Kutime ili estis ligataj kun diino Cibelo, nomata iam la Granda Patrino, kiel ŝiaj akompanantoj. La plej signifaj estis

* Kuretoj - montaj demonoj el Kreto
* Koribantoj - pastroj kaj adorantoj de malgrandazia diino Cibelo
* Daktiloj - nanoj, kiuj apartenis al pastroj de la diino Cibelo

En filozofio
------------

Per diminutivo "dajmoneto" signas Sokrato voĉon de konscienco, kiu avertas lin antaŭ io mahonesta.

Referencoj
----------

1. ↑

Vidu ankaŭ
----------

* Demono
* Genio
* Ĝino

* Kategorio Dajmono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Walid Khalidi* kaj en Esperanto **Ŭalid Ĥalidi** (en araba: وليد خالدي‎, 1925 en Jerusalemo) estas historiisto el Palestino edukita en la Oksforda Universitato kiu verkis etende pri la "Nakba" nome la ekzilo de Palestinanoj. Li estis kun-fondinto de la Instituto por Palestinaj Studoj, establitaj en Bejruto en Decembro 1963 kiel sendependa centro por esplorado kaj disvastigo de la problemoj de Palestinanoj kaj de la Araba-israela konflikto, kaj estis ties Ĝenerala Sekretario ĝis 2016.

La unua instruposteno de Ĥalidi estis en la Oksforda Universitato, el kio li rezignis en 1956 kiel protesto pro la invado de Suezo fare de Britio. Li estis Profesoro pri Politikaj Studoj en la Usona universitato de Bejruto ĝis 1982 kaj esploristo en la Harvarda Centro por Internaciaj Aferoj. Li instruis ankaŭ en la Universitato Princeton.

Li estas membro de la Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj. Li estis influa por fakularo, institucia disvolvigo kaj diplomatio. Lia akademia laboro partikulare, laŭ Raŝid Ĥalidi, ludis gravan rolon en la formado kaj de Palestino kaj de pli ampleksaj arabaj reagoj al la perdo de Palestino, kaj por la skizado de la neceso ke ili restu videblaj en la etoso de Mezoriento.

Notoj
-----

1. ↑   Hirsch & Housen-Couriel, 1995, p. 98.
2. ↑   Rashid Khalidi, 'Walid Khalidi,' en Philip Mattar, Encyclopedia of the Palestinians, Facts on File, rev. ed. 2005 pp. 280-284.

Bibliografio
------------

* Hirsch, Moshe kaj Housen-Couriel, Deborah (1995). Whither Jerusalem?: Proposals and Positions Concerning the Future of Jerusalem. Martinus Nijhoff Publishers. ISBN 90-411-0077-6


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 708505
* GND: 108063399
* LCCN: n82258185
* VIAF: 110123843
* ISNI: 0000 0001 2147 5556
* LIBRIS: 33138
* SUDOC: 028737121
* BNF: 12051171h
* BIBSYS: 90148389
 |
**Niccolò Cacciatore** (n. la 26-an de januaro 1770 - m. la 28-an de januaro 1841) estis itala astronomo.

Cacciatore naskiĝis en Casteltermini, en Sicilio. Studante Matematikon kaj Fizikon en Palermo, li ekkonis Giuseppe Piazzi, estro de la Astronomia Observatorio de Palermo, kaj fariĝis studento asistanto ĉe la observatorio en 1798. Du jarojn poste, en 1800, la jaro antaŭ ol Piazzi malkovris Cereson, Cacciatore estis formale dungita.

Cacciatore helpis Piazzi kompili la duan eldonon de la Stelkatalogo de Palermo (1814). Li faris la plej grandan parton de la laboro, fakte gvidante la projekton ekde 1807. Li ankaŭ publikigis verkojn pri la kometoj de 1807 kaj 1819.

Cacciatore sukcedis Piazzi kiel direktoro de la Observatorio de Palermo en 1817. Kiel tia, lia plej rimarkinda observo estis la malkovro de globa stelamaso NGC 6541 la 19-an de marto 1826. La observatorio estis atakita, kaj li estis malliberigita dum la sicilia revolucio de 1820, li postvivis por restarigi la instalaĵon kaj gvidi ĝin dum du pliaj jardekoj.

Aldone al astronomio, li estis fakulo pri meteorologio kaj verkis kelkajn librojn pri la temo. Plue, post la politikaj problemoj de 1820, li servis kiel membro de la parlamento de la Reĝlando de la Du Sicilioj. Cacciatore estis elektita Fremda Honora Membro de la Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj en 1837.

Li geedziĝis kun Emmanuela Martini en 1812, kun kiu li havis kvin infanojn. Lia filo, Gaetano, sukcedis lin kiel direktoron de la observatorio.

* Kategorio Niccolò Cacciatore en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 637160
* GND: 117668125
* LCCN: no2002041092
* VIAF: 32779748
* ISNI: 0000 0004 1978 6445
* SUDOC: 157833941
* ICCU: PALV021101
 |
**Bulbizaro** (japane フシギダネ *Fushigidane*, germane Bisasam, france Bulbizarre) estas unua-generacia pokemono de tipo herba kaj venena. Ĝia pokedeksa numero estas 1.

Nomdeveno
---------

Ĝia japana nomo, フシギダネ Fushigidane, devenas el unuigo de la vortoj 不思議 fushigi (mistera, mirakla, stranga) kaj 種 tane (semo).

Ĝia angla nomo, Bulbasaur, devenas el unuigo de la angla vorto *bulb* (bulbo) kun la greka vorto σαῡρος sauros (lacertulo). La sama nomo estas uzata en la multaj lingvoj, kiuj uzas la anglajn nomojn, ekzemple en la hispana kaj la itala.

Ĝia germana nomo, Bisasam, devenas el unuigo de la vortoj *bisamratte* (ondatro) kaj *samen* (semo).

Ĝia franca nomo, Bulbizarre, devenas el unuigo de la vortoj *bulb* (bulbo) kaj *bizarre* (stranga).

Ĝia korea nomo, 이상해씨 Isanghaessi, devenas el unuigo de la vortoj 이상하다 isanghada (stranga, eksternorma) kaj 씨 ssi (semo).

Evoluo
------

Bulbizaro evoluas al Herbizaro je nivelo 16, kiu evoluas al Florizaro je nivelo 32.

* Kategorio Bulbizaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mono** estas unu el la dek du departementoj de Benino, kun ties ĉefurbo Lokossa. Ĝi estas nomita por la Mono Rivero kiu formas multe de la landlimo kun Togo. La nordaj areoj de la departemento estis fendita de krei la lastatempe formita Kouffo Departemento en 1999. Mono estas sudividita en ses municipoj, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj, nome, Athiémè, Bopa, Comè, Granda-Popo, Houéyogbé kaj Lokossa. Ĝi havas areon de 1,396 kvadrataj kilometroj.

Laŭ censo de 2013, la totala loĝantaro de la departemento estis 497 243, kun 241 554 viroj kaj 255 689 virinoj. La tuta urba loĝantaro estis 49.70% dum la totala labora forto en la departemento nombris 142 220. La proporcio de familioj kun neniu nivelo de atingita formalan edukadon estis 48.70%

Merkato en Granda Popo

### Loĝlokoj

Lokossa estas la departementa ĉefurbo; aliaj gravaj kolonioj inkluzivas Athiémè, Bopa, Comè, Granda-Popo, Houéyogbé, Possotomè kaj Sè.

Ekonomio
--------

nesalakva kaj marakva fiŝkaptado estas la grava okupo en la regiono. Nafto estis eltrovita en la 1960aj jaroj en eksterlandaj areoj, dum titanio, malalte superkvalita fera erco, ilmenite kaj chromite estas la gravaj mineraloj.

Administracia divido
--------------------

Communes de Mono
Kelkaj teritorioj de Mono estis movita al la lastatempe formita departementon de Kouffo en 1999. Mono estas sudividita en ses communes, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Athiémè, Bopa, Comè, Granda-Popo, Houéyogbé kaj Lokossa. Ĝi havas areon de 1,396 kvadrataj kilometroj.

* Kategorio Departemento Mono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


1. ↑   *{{{Titolo}}}*. ISBN 9780816072293.
**Plateau** estas unu el la dek du departementoj de Benino. La departemento de Plateau estis kreita en 1999 kun areo de 2,835 kvadrataj kilometroj kiam ĝi estis fendita de de Departemento Ouémé. Plateau estas sudividita en kvin communes, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Adja-Ouèrè, Ifangni, Kétou, Pobè kaj Sakété.

Laŭ censo de 2013, la totala loĝantaro de la departemento estis 622 372, kun 300 065 viroj kaj 322 307 virinoj. La totala urba loĝantaro estis 45.20%. La totala labora forto en la departemento estis 185 815, de kiu 43.10% estis virinoj. La proporcio de familioj kun neniu nivelo de edukado estis 65.50%.

### Loĝlokoj

Sakété estas la departementa ĉefurbo; aliaj gravaj kolonioj inkluzivas Idigny, Ifangni, Ita-Djèbou, Kétou kaj Pobè.

Administracia divido
--------------------

Communes de Plateau
La departemento de Plateau estis kreita en 1999 kiam ĝi estis fendita de de Departemento Ouémé. Ĝi havas areon de 2,835 kvadrataj kilometroj. Plateau estas sudividita en kvin communes, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Adja-Ouèrè, Ifangni, Kétou, Pobè kaj Sakété.

* Kategorio Departemento Plateau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



1. ↑   *{{{Titolo}}}*. ISBN 9780810871717.
La **Gvatturo de Wehnden** (germane *Wehnder Warte*) troviĝas iomete antaŭ Tastungen, en la direkto de Wehnde, Germanio. La interno de ĝi estas ankaŭ interne vizitebla de ĉiuj.

Priskribo
---------

Tiu ĉi gvatturo estis parto da altkvalita inform- kaj sekurigsistemo, kio videblas pro sia elstara situo surmonteta. Ĝi konstruitis verŝajne en la 2-a duono de la 15-a jarcento (ne ekzistas skribaj mencioj pri konkreta dato estiĝa nek pri la nomo de la konstruinto). Ĝia dua nomo "Feuerhakenwarte" (fajrohoka gvatejo) rilatas al signo de forna skrapilo sur sabloŝtonero; nuntempe ĝi ornamas la turon. La signo estis parto de la dinastia blazono de la Wintzingerod-anoj kiuj ekde 1448 posedis sole Kastelon Bodenstein kaj al kies posedo apartenis ankaŭ la vilaĝoj Tastungen kaj Wehnde. Laŭ fakula opinio tiu ĉi gvatejo nur post 1448 estiĝis kun apogado de la konsilantaro de Duderstadt. En 1481 dungitis la unua konstanta gvatisto.

En 1920 instalitis sur ĝi fare de grafo Adolf Ernst von Wintzigenrode-Knorr meteologia stacio kiu ĝis la Dua mondmilito servis por observado vetera. Pro kunlaboro kun ŝtataj prusiaj institucioj (Preußisches Meteorologisches Institut Berlin/Flugwetterdienst) tiu ĉi meteologioberservejo aperis eĉ sur la oficiala prusia vetermapo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gvatturo de Wehnde en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo Arkivigite je 2017-04-21 per la retarkivo Wayback Machine
**Walnut Creek** (esperante, juglanda rivereto) estas urbo en norda Kalifornio, en Kantono Contra Costa, oriente de Golfo de San-Francisko. Kiel de la 2000 popolnumbrado, la urbo havis tutan loĝantaron de 64.296.

Historio
--------

La unuaj loĝantoj en la regiono estis la Saklana (angle: Saclan), Volvona (angle: Volvon), kaj Taktana (angle: Tactan) triboj de Miŭokaj (angle: Miwok) indiĝenoj.

Walnut Creek estis unue konata je "La Anguloj," kie du vojoj el Pacheco kaj Lafayette transiris. Tiu angulo esta nun konata kiel la angulo inter *Mount Diablo Boulevard* kaj *North Main Street*. La unua setlanto de la areo was William Slusher, kiu konstruis domon sur la riverbordo de Walnut Creek, kiu estis tiam konata kiel "Nuts Creek" en 1849. Hodiaŭ, Walnut Creek (la rivereto) estis venigata sub la centro tra serio de tuneloj. La domo de SLUSHER estis konstruata en la areo de moderna tago *Liberty Bell Plaza* (Placo de Libereca Sonorilo).

Milo HOUGH de Lafayette konstruis la hotelon kiu estas nomata "Walnut Creek House" en "La Anguloj" en 1855. Forĝejo kaj vendejo konstruiĝis, kaj jaro poste, Hiram Penniman (kiu konstruis Shadelands Ranch, metis la formon de la urbo kaj reliniigis la ĉefan straton (Main Street).
En decembro 1862 Usono Poŝtoficejo estis establata, ĉirkaŭ kiu la komunumo estis renomata "Walnut Creek." La strataj desinoj de pioniro Homer SHUEY en 1871-1872 estas ankoraŭ aktuala hodiaŭ.

Sur la 21-a de oktobro, 1914, la urbo kaj la ĉirkaŭiganta areo de 500 akreoj (2 km²), estis enkorpigata kiel la 8-a urbo en Kantono Contra Costa.

Geografio
---------

Walnut Creek estas lokata ĉe 37° 54′ 36″ N 122° 2′ 51″ U﻿ / ﻿37.91000 °N, 122.04750 °U﻿ / 37.91000; -122.04750 (mapo). Ĝi estas lokata en granda valo sub la okcidentaj deklivoj de Mount Diablo (Monto de Diablo).
Laŭ la Popolnombrada Buroo de Usono, la urbo havas tutan areon de 51,6 km² (19,9 mejlo²). 51,6 km² (19,9 mejlo²) de ĝi estas tero kaj 0,05% estas akvo.

Demografioj
-----------

Kiel de la popolnombrado de 2000, estis 64 296 homoj, 30 301 domaroj, kaj 16 544 familioj loĝanta en la urbo. La loĝantara denseco estis 1 246,9/km² (3 229,6/mejlo²). Estis 31 425 komadaj unitoj ĉe mezanombra denseco de 609,4/km² (1,578.5/mejlo²). La rasa konsisto de la urbo estis 83,89% blankuloj, 1,07% nigruloj (afrika usonanoj), 0,33% indiĝenoj, 9,36% azianoj, 0,15% pacecaj insulanoj, 1,96% el aliaj rasoj, kaj 3,25% al du aŭ pli rasoj. 5,99% de la loĝantaro estas hispaniana aŭ latinana de ĉiu raso.

Ĝemelurboj
----------

* Hungario Siófok, Hungario

Eksternaj ligoj
---------------

* Urbo de Walnut Creek TTT-ejo
* Wiki Vojaĝa paĝo por Walnut Creek (angle)
Statuo de Viriato en Viseu, Portugalio.
**Viriathus** (konata kiel Viriato en la portugala kaj hispana lingvoj) (? - 138 a.K.) estis la plej grava gvidanto de la luzitanoj kiuj rezistis la romian vastiĝon en la regionoj de Okcidenta Hispanio, kie la romia provinco Luzitanio estis establita (en la areoj konsistante el nunaj Portugalio, sudo de la rivero Douro, kaj Ekstremaduro en Hispanio). Viriato kondukis la luzitanojn al pluraj venkoj kontraŭ la romianoj inter 147 a.K. kaj 139 a.K. antaŭ ol li estis perfidita kaj mortigita.

Sciante ke la luzitana rezisto estis plejparte sukcesa pro la gvidado de Viriathus, Quintus Servilius Caepio subaĉetis Aŭdakso, Ditalko kaj Minuro, kiuj estis senditaj de Viriathus kiel ambasado por establi la pacon. Tiuj ambasadoroj revenis al lia tendaro kaj mortigis Viriathus dum li dormis.

Viriathus elstaras kiel la plej sukcesa gvidanto en Iberio kiu iam kontraŭbatalis la romian konkeron. Dum la kurso de liaj kampanjoj li estis ne venkita en batalo kontraŭ la romianoj kaj li estis unu el la plej sukcesaj generaloj iam kontraŭbatalinta la vastiĝon de Romio ie ajn en la mondo. Finfine eĉ la romianoj rekonis ke estis pli prudente uzi perfidon prefere ol malfermi alfrontiĝon por venki la luzitanan ribelon. 

Viriathus iĝis delonga simbolo de portugala Nacieco kaj Sendependeco.

En Hispanio dum multaj jardekoj kaj precize dum la frankisma reĝimo knaboj devis parkerigi inter aliaj tiun lecionon kaj multaj 6 aŭ 7jaraĝaj knaboj sciis parkere almenaŭ la unua frazon de la legaĵo pri Viriato (ĉar estis unu el la unuaj en la libro pri historio) el kio plej partoj preskaŭ nenion komprenis eĉ la signifon de *luzitano*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 347070
* GND: 12921244X
* LCCN: no90014302
* VIAF: 192791202 45375460, 192791202
* SUDOC: 079147186
* BNE: XX1179377
 |
La **Duŝana Kodo** (en serba Душанов законик, *Dušanov zakonik*, konata historie kiel *Закон благовјернаго цара Стефана*) estas kompilaĵo de kelkaj leĝaj sistemoj kiuj estis validigitaj de Stefano Uroŝo la 4-a, Duŝano de Serbio en 1349. Ĝi estis uzata en la Serbia Imperio kaj en la sukceda Serbia Despotato. Ĝi estas konsiderata frua konstitucio, aŭ proksime al tio; nome serio de leĝoj kiuj regulis ĉiajn aspektojn de la vivo.

Ĝi estis la dua serba konstitucio, post la Nomokanono de Sankta Sava (Zakonopravilo). La Kodo estis bazita sur romi-bizanca juro. La laŭleĝa transplantado estas rimarkinda ĉe la apartaĵoj 171 kaj 172 el la Kodo de Dušan, kiu reguligis la juran sendependecon. Ili estis prenitaj de la bizanca Kodo Basilika (libro VII, 1, 16-17).

Referencoj
----------

1. ↑  Grumeza, p. 112

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Duŝana Kodo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* THE CODE OF SERBIAN TSAR STEPHAN DUSHAN Arkivigite je 2010-08-03 per la retarkivo Wayback Machine, de Radoman Stankovic angle
La **Internacia Konsilio de Scienco** (angle *[The] International Council for Science*, mallongigita : **ICSU**, antaŭe: **la Internacia Konsilio de Sciencaj Unioj**) estis ne-registara organizo, fondita an 1931 por kunigi natur-sciencistojn per internacia klopodado. Ĝi konsistas el 98 mult-fakaj Naciaj Sciencaj Membroj (sciencaj esploraj konsilioj aŭ sciencaj akademioj) kaj 26 internaciaj, unu-fakaj Sciencaj Unioj, por provizi diversan sciencan ekspertizon ebligante al la membroj pritrakti gravajn internaciajn interfakajn aferojn kiujn neniu povus sole pritrakti. La Konsilio havas ankaŭ 28 Sciencajn Asociitojn.

Inter la membraj Sciencaj Unioj estas la Internacia Matematika Unio, la Internacia Astronomia Unio, kaj la Internacia Unio de Pura kaj Aplikata Ĥemio.

La Konsilio fondiĝis en Bruselo, kie ĝi lokiĝis. La fondiĝo okazis en 1931, post la disiĝo de la Internacia Esplora Konsilio, kiu fondiĝis en 1919 kaj kiu mem evoluis de la Internacia Asocio de Akademioj kreita en 1899. La nomo ŝanĝis al la nuna Internacia Konsilio de Scienco en aprilo 1998, por plibone speguli la dupartan membraron (naciaj sciencaj akademioj kaj internaciaj sciencaj unioj). Sed la mallongigon ICSU (de la angla nomo) oni konservis pro diversaj kialoj. La nuna loko de la Konsilio estas en Parizo, Francio, kie lokiĝas ĝia Sekretariejo.

La Konsilio celas rompi barilojn de specialiĝo per iniciati kaj kunordigi gravajn internaciajn interfakajn programojn kaj per krei interfakajn grupojn kiuj entreprenas agadojn kaj esplorajn programojn kiuj interesas plurajn membrojn. La Konsilio celas la interŝanĝon de ideoj kaj informo kaj la evoluigon de normoj. Centojn da kongresoj, simpozioj, kaj aliaj sciencaj kunvenoj organizas la Konsilio ĉiujare tra la mondo, kaj diversajn novaĵ-bultenojn, manlibrojn, kaj gazetojn ĝi eldonas.

La ĉefa financa fonto de la Konsilio estas kontribuoj de siaj membroj. Aliaj fontoj de enspezo estas kontraktoj de Unesko kaj donacioj kaj kontraktoj de UN-aj instancoj, fondaĵoj, kaj faktorioj, kiujn utiligas la Konsilio por subteni sciencajn aktivaĵojn de siaj membroj kaj intermembraj grupoj. Unu el ĝiaj plej gravaj fortoj, tamen, estas la tempo kontribuita senpage de la miloj da sciencistoj dediĉitaj al la celoj de la Konsilio.

*La TTT-ejo de la Konsilio en la angla* 

* Kategorio Internacia Konsilio de Scienco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Esplorado kaj Evoluigo**, mallongigita kiel **R&D (Research & Development)** en la angla, rilatas al procezo- kaj produktnovigado. Alia nomo en Esperanto por tio estas **reserĉo** **kaj evoluigo**. La angla termino *Research and Development* aŭ la mallongigo **R&D** estas ofte uzata en la scienca mondo. La angla termino ***Product Development* (Produkta Evoluigo)** ankaŭ estas uzata.

Esplorado kaj Evoluigo (R&D)
----------------------------

Kutime, R&D estas precipe vidita kiel unusola procezo pro la ekzisto de tielnomataj R&D-sekcioj. En la praktiko, la plej multaj firmaoj ŝajnas apartigi esploradon (la R de *Research*) de la efektivigo de teknologio en novaj produktoj (la D de *Development*). Post esplorado al la bazaj principoj, prototipo evoluigeblas, kiu estos ekzamenata je praktika aplikeblo en pilotfazo aŭ pilotstudo. Finfine, la produkto estas evoluigita kiu tiam povas esti komercigata. Precipe grandaj entreprenoj havas ampleksan R&D-sekcion. La R&D-sekcio de entrepreno povas kunlabori kun universitato aŭ alia teknologia partnero por fundamenta esplorado. Estas tendenco en komerco kontrakti kun universitatoj kaj esplorinstitutoj (ekz. en Germanio la Max-Planck-Societo) por iuj specifaj R&D-agadoj. Firmaoj ĉiam pli faras esploradon kunlabore kun scioinstitucioj kaj aliaj entreprenoj ĉar ili ne plu kapablas kaj volas fari ĉiujn esplorojn interne.

Esplorado kaj evoluo en diversaj landoj
---------------------------------------

| Landoj kiuj plej elspezas por esplorado kaj evoluigo |
| --- |
| lando |  |  |  | % de MEP |
| Israelo |  | 5.44 |
| Koreio |  | 4.81 |
| Svedio |  | 3.53 |
| Belgio |  | 3.48 |
| Usono |  | 3.45 |
| Japanio |  | 3.26 |
| Aŭstrio |  | 3.20 |
| Svislando |  | 3.15 |
| Germanujo |  | 3.14 |
| Danio |  | 2.96 |
|  |

Referencoj
----------

1. ↑  (eo) Erich-Dieter Krause, *Reserĉo kaj evoluigo*, Plena vortaro germana-Esperanto, Mondial, 2023
**Walter Mittelholzer** (naskiĝis la 2-a de aprilo 1894 en Sankt-Galo, Svislando; mortis la 9-an de majo 1937 en Stirio, Aŭstrio) estis svisa aviadpioniro. Li aktivis kiel piloto, fotisto, vojaĝverkisto kaj kiel unu de la unuaj aviadentreprenistoj.

Memorejo pri Walter Mittelholzer en Kloten malantaŭ la Flughaveno ZurikoEn la jaro 1917 Mittelholzer akiris la civilan fluglicencon kaj en la jaro 1918 li finis la edukadon kiel armepiloto.

La 5-an de nomvembro 1919 li fondis la *Comte, Mittelholzer und Co. Luftbildverlagsanstalt und Passagierflüge* [Kompanio por elaeraj fotoj kaj pasaĝeraj flugoj]. 1920 tiu ĉi kompanio unuiĝis kun la pli financforta Ad Astra Aero. Mittelholzer fariĝis direktoro kaj ĉefpiloto de la Ad Astra Aero, el kiu poste naskiĝis la firmao Swissair.

Kiel unua li flogis super Afriko de nordo al sudo. Li bezonis por tiu ĉi flugo 77 tagojn. Li startis la 7-an de decembro 1926 en Zuriko, flugis tra Aleksandrio kaj al teriĝis la 21-an de februaro 1927 en Kaburbo. La 8-an den januaro 1930 li superflugis kiel unua homo la Kilimanĝaron.

1931 li fariĝis la unua teknika direktoro de la nova svisa flugkompanio Swissair.

Li mortis en la jaro 1937 pro akcidento en la montaro en Stirio, Aŭstrio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Walter Mittelholzer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Walter Mittelholzer en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 233352
* GND: 118582844
* LCCN: no95024103
* VIAF: 10638010
* ISNI: 0000 0001 0869 7453
* SUDOC: 111670357
* BNF: 16699954g
* RKD: 401994
* NKC: jo2015864752
 |