recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Aparta historio de **Germanujo en la mezepoko** okupiĝas pri la mezepoka tempo inter proksimume 800 ĝis proksimume 1500 en la teritorio de nuntempa Germanujo.

La karolida franka imperio, kiu supriĝis proksimume 800 al nova grandpotenco en Eŭropo, disfalis en la 9-a jarcento en la okcidentfrankan kaj la orientfrankan imperiojn, la „ĝermoj" de Francujo kaj Germanujo, kvankam ankoraŭ longan tempon poste ne evoluis „germana identeco". En orientfrankujo supreniĝis en la 10-a jarcento la Liudolfidoj (Otidoj). Ili akiris la okcident-„romian" imperiestrorangon kaj metis la fundamenton por la romia-germana imperio, kiu ne havas nacian, sed pli ĝuste supranaciecan karakteron. Ekde la malfrua 13-a jarcento ĝi ankaŭ nomiĝis *Sankta Romia Imperio* kaj entenis ĝis en la frua novepoko la „imperian" (nordan ) Italujon.

La romiogermanaj reĝoj kaj imperiestroj sin konsideris kadre de la *translatio imperii* (transiĝo de la imperio) en la tradicio de antikva Romio. Otidoj kaj la postsekvaj regantaj dinastioj de la Salioj kaj Ŝtaŭfoj sin apogis diversgrade sur la imperian eklezion kaj postulis rilate la novigitan imperian regecon universalan validecon. Dumpase de la mezepoko tial refoje okazis kvereloj inter la du universalaj potencoj imperio (*imperium*) kaj papo (*sacerdotium*). Aparte konturitaj estis ĉi tiuj konfliktoj dum la batalo pri investituro en la malfrua 11-a kaj frua 12-a jarcentoj, en malfruŝtaŭfida epoko kaj denove en la unua duono de la 14-a jarcento.

En malfruŝtaŭfida epoko la reĝeco perdis da potenco, ankaŭ la influo de la imperio en latina Eŭropo reduktiĝis. La romiogermanaj reĝoj disponis sen tio tamen male al la reĝoj de Francujo kaj Anglujo pri tro forta centra regopotenco, pli ĝuste oni akcentis la neceson de interkonsenta regado en ligo kun la imperiaj potenculoj. La pozicioj de la multaj ekleziaj kaj malekleziaj landestroj kontraŭ la reĝeco plifortikiĝis en la malfrua mezepoko, je kio ekde la dua duono de la 13-a jarcento la elektoprincoj postulis ekskluzivan elektorajton pri la reĝo. La Ora Edikto el 1356 finfine legitimis elektoprincan elektomonarĥion, kvankam ekde la mezo de la 15-a jarcento la Habsburgoj prezentis ĝis la fino de la imperio en la jaro1806 preskaŭ seninterrompe la reĝojn kaj imperiestrojn. La reĝeco en la malfrua mezepoko devis sin apogi precipe sur la propra dinastia teritorio kaj povis efike interveni ankoraŭ nur en la sudo kaj parte en la apudrejnaj teritorioj.

Fontoj
------

* Rainer A. Müller (eldoninto): *Deutsche Geschichte in Quellen und Darstellung.* Band 1–2, Reclam, Stutgarto 1995–2000.
* *Freiherr vom Stein-Gedächtnisausgabe. Reihe A: Ausgewählte Quellen zur deutschen Geschichte des Mittelalters.* Band 1 ff. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1955 ff.

Vidu ankaŭ
----------

* Orientfranka imperio
* Sankta Romia Imperio
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Gerniko kaj Gerniko (pentraĵo). |

La arbo kun preĝejo en la fono.
La **Gerniko-arbo** (eŭske *Gernikako Arbola* kaj ankaŭ Arbo de Gerniko) estas kverko en Gerniko, kiu simbolas liberecon de la eŭskoj, Eŭskio, regiono Biskajo. Ĝi situas en ĝardeno de olda eŭska parlamentejo. La gvidantoj de Biskajo ĵuris sub tiu ĉi arbo, ke ili estimas la liberecon. Tie ĵuras ankaŭ la Lehendakari, eŭskiaj guberniestroj same je la libereco.

La hodiaŭa arbo estas posteulo de la originala olda arbo, kies trunkon oni rezervas en la sama parko, konservante ĝin. Oni konstatis en 2004, ke tiu olda arbo estas morta, la ĝardenistoj de la registaro de Biskajo, kreskigas multajn plantidojn el glano de la arbo, kiuj transprenas ties rolon.

Vidu ankaŭ
----------

* Malatu zuhaitza (eŭske), *Malato*, alia arbo, same grava por la eŭska naciismo.
* Bombardado de Gerniko

* Gerniko-arbo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Gerniko-arbo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Brime de Sog** [BRIme deSOĤ] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *Brime de Sog* estas etimologie rilatebla al vimeno kaj sambuko.

Preĝejo kaj tombejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 17,93 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 128 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 88 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun San Pedro de Ceque kaj Santibáñez de Vidriales.

Estas atestantoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado post la Batalo de Polvoraria en 878. Poste ĝi apartenis al la Graflando de Benavente.

Agrikulturo (produktado de vino) kaj brutobredado estas la tradiciaj enspezofontoj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755261
 |
**Adolphe SAX**, efektive **Antoine Joseph Sax**, (naskiĝis la 6-an de novembro 1814 en Dinant ĉe la bordo de Mozo, mortis la 7-an de februaro 1894 en Parizo) estis belga instrumentkonstruisto, la inventisto de la saksofono kaj saksofonisto.

La patro de Charles Joseph Sax estis artlignaĵisto. Li translokiĝis en la jaro 1835 al Bruselo, kie li malfermis sian propran instrumentkonstruejon.

Vivo
----

Adolphe Sax estis unu el dek unu gefratoj. Li vizitis la konservatorion en Bruselo kaj tie studis fluton, klarneton, kantadon kaj harmonion. Lia unua memstara laboro kiel instrumentokonstruisto en la lignaĵejo de sia patro estis perfektigo de klarneto kaj basklarneto en la jaro 1840.

Sen rimedoj (lia patro foruzis multe da mono por eksperimentoj kaj ricevis plurfoje subtenon de la registaro) Sax iris en la jaro 1842 al Parizo kaj kunportis kiel sola rekomendo ekzempleron de la de li inventita komplete nova instrumento, la sopransaksofono. Li baldaŭ akiris la atenton de diversaj personoj de la muzikista mondo de Parizo, nome de Jacques Fromental Halévy, Daniel-François-Esprit Auber kaj aliaj. Precipe en la persono de Hector Berlioz li trovis aktivan subtenanton al kiu baldaŭ aliĝis sponsoroj.

Literaturo
----------

* *Sax, Mule & Co*, Jean-Pierre Thiollet, H & D, Paris, 2004 (ISBN 2 914 266 03 0)

Vidu ankaŭ
----------

* 3534 Sax

Fonto
-----

Tiu ĉi artikolo baziĝas sur traduko el la teksto Adolphe Sax de la germana vikipedio.

* Adolphe Sax en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Adolphe Sax en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 247788
* GND: 117023531
* LCCN: nr93029578
* VIAF: 34720954
* ISNI: 0000 0000 8113 9864
* SUDOC: 027384896
* BNF: 11943831w
* BPN: 45223280
* ULAN: 500332407
* MBA: eb5859cf-017e-486a-86e7-eeb66b26623e
* NKC: xx0099199
* BNE: XX1300090
 |
***Adonaj***, hebree אֲדֹנָי, signifas "mia Sinjoro" aŭ "la Sinjoro", kaj estas unu el la plej disvastigitaj inter la prononcataj nomoj en la Biblio de la Dio de la Abrahamaj religioj: en la juda tradicio oni per ĝi anstataŭas dum la voĉlegado la Biblian Tetragramon, kiun oni pro respektego ne prononcas.

Pro longtempa uzado tiakonteksta, la judoj evitas priparoli Dion ekster la legado de la Sankta Skribo uzante eĉ la vorton (*Adonaj*), kaj preferas uzi aliaj frazojn, kia *HaŜem* (השם = "La-Nomo").

Kiam en la Biblio la masoretoj de la 8-a jarcento de nia erao ekuzis vokalajn diakritilojn, tiam al la konsonanta teksto, per kiu la ŝemidaj kulturoj skribis siajn lingvojn, ili aldonis al la Biblia Tetragramo יהוה (JHVH) la vokalojn de la vorto *Adonaj’*, por indiki ke oni ne prononcu la sanktegan nomon kaj diru anstataŭe "*Adonaj*". Rezultis la kombinaĵo יְהֹוָה (t.e. יהוה kun la vokalaj signoj de אֲדֹנָי). Pro miskompreno, oni pensis mezepoke ke oni devas elparoli la Biblian Tetragramon kiel "Jehova" (vidu Javeo).

En la Tanaĥo, la vorto אֲדֹנָי troviĝas 434 fojojn, dum la kombinaĵo יְהֹוָה aperas 6519 fojojn.

Al la vorto hebrea אֲדֹנָי (*Adonaj*) korespondas la greka Κύριος (*Kyrios*), termino kiu ĝenerale aperas en la manuskriptoj de la traduko greka de la hebrea Biblio (la Septuaginto) reprezentante la Biblian Tetragramon de la teksto originala hebrea. Ankaŭ la Nova Testamento uzas la saman terminon por traduki citaĵojn el la Tanaĥo, kiuj entenas la Tetragramon.

Kiel אֲדֹנָי (*Adonaj*), tiel ankaŭ Κύριος (*Kyrios*) havas sencon, kiu ne nepre rigardas al la Dio de la Abrahamaj religioj. Indikas ĝenerale iun ajn, kiu havas potencon aŭ aŭtoritaton, kaj oni utiligas ĝin, kiel "Sinjoro" en Esperanto, kiel respektema maniero alparoli iun. La Nova Testamento aplikas ĝin al Dio, Jesuo, kaj al multaj aliaj personoj kaj aferoj.

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Judismo |

* Biblia Tetragramo
* Dio de la Abrahamaj religioj
* Elohim
* Javeo
* Nomoj de Dio en la Biblio

Referencoj
----------

1. ↑  Angla Vortaro
2. ↑  "La nomoj de Dio en la Malnova Testamento" en *Blue Letter Bible*
3. ↑  Henry George Liddell, Robert Scott, *A Greek-English Lexicon*: κύριος
4. ↑  κύριος in the New Testament
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Adolphe Moynier**, naskiĝinta en 1860 en Ĝenevo kaj mortinta en 1933, estis la filo de Gustave Moynier, kunfondinto de la Internacia Ruĝa Kruco. Li post studado de juro laboris kiel borsisto. Aldone li funkciis ekde la jaro 1887 kiel honora konsulo de Belgio en Ĝenevo kaj inter la jaroj 1898 ĝis 1918 kiel trezoristo de la Internacia Ruĝa Kruco. En tiu funkcio li en 1918, fine de la Unua Mondmilito, kunsubskribis la alvokon de la Internacia Ruĝa Kruco kontraŭ la uzo de venenaj gasoj.

Dum la 4-a UK en Dresdeno dum somero 1908, por la unua fojo reprezentis sin la Internacia Ruĝa Kruco per Adolphe Moynier, kiu ĉeestis eksperimenton de ekzerca flegado de diverslingvaj vunditoj; ordonoj, demandoj kaj aliaj estis farataj sole en Esperanto. Partoprenis 50 portilistoj kaj multaj militaj kuracistoj en la korto de la Saksa Ruĝa Kruco.

Referencoj
----------

1. ↑  angla vortumo de la alvoko de la Internacia Ruĝa Kruco kontraŭ la uzo de venenaj gasoj de la 8-a de februaro 1918, kun listo de la subskribintoj
**Kornél Rados** [radoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rados Kornél** estis hungara arkitekto, profesoro.

Kornél Rados  naskiĝis la 25-an de februaro 1901 en Hungara reĝlando en Pozsonynádas (nuntempa Trstín en Slovakio). Li mortis la 27-an de majo 1985 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Kornél Rados akiris inĝenieran diplomon en Teknikuniversitato József en 1926. Komence li laboris en privataj firmaoj, sed en 1932 li establis propran arkitektan firmaon. En 1944 li estis trudlaboristo, eĉ li estis deportita. Inter 1945 kaj 1948 li estis ĉefkonsilisto de la ĉefurba municipo, inter 1948-1950 li estis institutestro, poste li instruis en la menciita universitato. Li fondis novan katedron, kiun li gvidis ĝis la pensiuliĝo en 1971. Li estis rektoro inter 1952-1954 kaj 1957-1960. Li kandidatiĝis en 1959. Li ricevis plurfoje premiojn. Li okupiĝis precipe pri projektoj de fabrikoj.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Ipari épületek tervezése* (1953)
* *Ipartelepek építészete 1-5* (1956-1979)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion***Artocarpus odoratissimus*** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj, *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj, *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Rozaloj, *Rosales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Morusacoj, *Moraceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Artokarpo, *Artocarpus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | *A. odoratissimus* |
|

 |
| Dunomo |
| ****Partocarpus odoratissima****BLANCO
* *Artocarpus mutabilis* BECC.
* *Artocarpus tarap* Becc.</sma
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri *Artocarpus odoratissimus*  |

 |
| v • d • r |

arbo.
***Artocarpus odoratissimus***, ankaŭ nomata kiel **terapo**, **marango** kaj aliaj nomoj estas planto el la genro Artokarpo. Ĝi hejmiĝas en Borneo, en filipina provinco Palavano, kaj sur la filipina insulo Mindanao. Ĝi estas proksime parenca al la jakvo, ĉempedako, kaj panarbo kaj apartenas al la sama genro, nome *Artocarpus*.

Priskribo
---------

*Artocarpus odoratissimus* estas ĉiamverda arbo, kiu atingas altecon de 25 m. La folioj longas 16–50 cm kaj larĝas 11–28 cm, ĝi similas al la panarbo, sed la folioj estas malpli lobaj.

Frukto
------

frukto kaj folioj.
Maturaj fruktoj (Filipinoj).
La gusto de la frukto estas inter jakvo kaj panfrukto. Ĝi estas globa ĝis oblonga. Kaj pezas ĉ. unu kilogramon. Ĝi longas 15–20 cm kaj larĝas 13 cm. La frukto ŝanĝas sian koloron de verdece al flave dum la maturiĝo. La interno de la frukto similas al tiu de la jakvo, sed la koloro estas blanka kaj la fruktokarno estas pli mola. La kernoj estas relative grandaj. La manĝeblaj partoj de la frukto estas pli malmultaj. La ariloj estas blankaj kaj grandas kiel vinberoj. La semoj estas manĝeblaj, kaj boligitaj kaj rostitaj.

Kultivaro
---------

*Artocarpus odoratissimus* estas kultivata por la fruktoj en Brunejo, Indonezio, Malajzio, la Filipinoj, suda Tajlando kaj en barata Tripura. La specio estas kultivata multe por loka merkato.

La planto ne toleras malvarmon. Ĝi estas kultivebla inter la 15° norda kaj suda latitudo kaj en marbordaj regionoj, kie la temperaturo neniam estas sub 7 °C.

Similaj fruktoj
---------------

La fruktoj de *Artocarpus sericicarpus* (konata sub la nomoj *pedalai*, aŭ *buah tarap*) kaj *Artocarpus sarawakensis* (*pingan* aŭ *montara tarap*) tre similas al *Artocarpus odoratissimus*.

Referencoj
----------

* FAO.org: Under-utilized tropical fruits
* *Artocarpus odoratissimus* Marang/Tarap — with pictures of the fruit Arkivigite je 2007-04-30 per la retarkivo Wayback Machine

* Artocarpus odoratissimus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Artocarpus odoratissimus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Artocarpus odoratissimus en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
Moai sur insulo Rano Raraku.
La **Arto de Oceanio** estas markita de la multeco de insulaj teritorioj kiuj bordas la Pacifikan Oceanon, elstare la insuloj de Aŭstralio kaj Novzelando, kaj tri ĉefaj areoj de insuloj kaj insularoj: Polinezio, Melanezio kaj Mikronezio.

Diversaj kulturoj
-----------------

La unua kulturo disvolvigita en la zono estis la Lapita kulturo (1.500-500 a.K.), kiu karakterizas pro sia ceramiko ornamita pere de motivoj dentecaj faritaj per kombiloj aŭ pikiloj, same kiel pro objektoj el obsidiano kaj konkoj. En Aŭstralio elstaras la rokpentraĵoj, kiuj estas ege skemecaj, alvenante ĝi la geometria simpligo. Poste okazis la etendo al la pacifika periferio kaj oni produktis grandan kulturan diversecon. La majoritato de artaj montroj estis de rita karaktero, rilataj kun dancoj kaj ceremonioj de religia tipo: en Mikronezio oni produktis prilaboritajn arkitekturajn kompleksojn kun skulptaĵoj el ŝtono kaj megalitoj; en Guamo kaj la Marianaj Insuloj elstaras la domoj konstruitaj sur kolonoj el ŝtono (*latte*); en Havajo oni konstruis grandajn templojn (*heiau*), kun skulptaĵoj el ligno de ĝis tri metroj kiuj reprezentis diojn; en Novzelando, la maorioj disvolvigis tipon de lignoĉizado kun figuroj de politikaj kaj religiaj estroj; en Paskinsulo oni konstruis la famajn unuŝtonajn kapojn (Moai) inter la jaroj 900 kaj 1600; en Melanezio elstaras la grandaj kunsidejoj aŭ «domoj de la spiritoj», dediĉitaj al ceremonioj rilataj kun la kulto al la prauloj; la maskoj estis karakteraj de Nov-Gvineo (*mai*), Nova Irlando (*malanggan*) kaj Nov-Kaledonio (*apuema*); la Asmatoj de *Irian Jaya* (Okcidenta Nov-Gvineo) konstruis memorfostojn (*bisj*) de 5 al 10 metroj altajn, ĉizitaj kun figuroj antropomorfaj; en la insuloj Salomonoj oni produktis statuojn el ligno (*indalo*) de figuroj ĉu homaj ĉu bestaj, kun inkrustaĵoj el konkoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Onians, John (2008). Atlas del arte. Ed. Blume, Barcelona. ISBN 978-84-9801-293-4. p. 208-209.

Bibliografio
------------

* Honour, Hugh y Fleming, John (2002). «Historia mundial del arte». Ed. Akal, Madrid. ISBN 84-460-2092-0.
* Onians, John (2008). Atlas del arte. Ed. Blume, Barcelona. ISBN 978-84-9801-293-4.

* Kategorio Arto de Oceanio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kupinik,** serbe **Купиник,** hungare **Balátpuszta** [balAtpusta] estas malgranda vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato, en municipo de Plandiŝte.

Kupinik troviĝas en (verda) Municipo Plandiŝte en Serbio
Mapo pri municipo de Plandiŝte
Preĝejo de Kupinik

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 22  km²
* Koordinatoj: 45°17′19″N 21°08'07″E
* Alto super marnivelo: 78 m
* Loĝantaro: 340
* Poŝtkodo: 26368
* Telefonprefikso: 013
* Aŭtokodo: VŠ

Situo
-----

Kupinik situas sur ebenaĵo, laŭ la rumana landlimo, fine de sakovojo el ĉefvojo Plandiŝte-Zrenjanin.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la germanoj okupis la vilaĝon. En 2002 loĝis en Kupinik 349 homoj, (334 serboj (96 %), 3 makedonoj, po 1 hungaro, slovako, ruteno, kroato kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Kupinik en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Huevos de oro*** hispana drama filmo de 1993 reĝisorita de Bigas Luna en kiu stelulas, inter aliaj, famaj geaktoroj kiel Javier Bardem, Maribel Verdú, Maria de Medeiros kaj Benicio del Toro.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

La filmo temas pri viro nomita Benito González (Javier Bardem), ambicia kiĉulo, kiu plenuminta la militservon en Melilo, sopiras al du celoj: nome edziĝi al sia amatino kaj konstrui grandan ĉielskrapulon. Tuj la unua celo estos neplenumebla, ĉar li ekscias, ke lia fianĉino trompis lin kun lia plej bona amiko. Tiel li dediĉas sin al la konstrudo de la ĉielskrapulo en marborda urbo. Tiucele li bezonas monon kaj por akiri ĝin li edziĝas al Marta (Maria de Medeiros), filino de milionulo. Pere de la mono de sia bopatro li povos plenumi almenaŭ unu de siaj iluzioj, kiu estos la komenco de sia granda riĉo, sed kiam li atingas la pinton, li deziras plie kaj tio estos la elirejo por lia falo. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Komentoj
--------

Grava estetika fono de la filmobildaro estas la entuziasma admiro de Benito, inter aliaj kiĉaj plaĉoj, por Salvador Dalí, kio aperas en liaj vestaĵoj, arkitekturaj elementoj ktp. Tiukadre unu el plej memorindaj scenoj estas amtriopo de Benito kun Maribel Verdú kaj Maria de Medeiros samtempe: li estis desegninta tirkestojn de komodo sur la nudaj korpoj de la virinoj, same kiel en kelkaj verkoj de Dalí.

La titolo *Huevos de oro* estas tradukeblaj kiel *Oraj ovoj*, kaj tio rilatas al obsedo de Benito (kaj de Dalí) per figuro de ovoj. La Muzeo Dalí estas pintigita de gigantaj ovoj, kaj ovoj estas arkitekturaj elementoj de la domego de Benito. Sed la titolo estas tradukeblaj ankaŭ kiel *Oraj kojonoj* kaj tio rilatas ĉefe al la kondutaj gestoj de Benito, kiu ofte maĉisme fanfaronas pri siaj kojonoj kaj vireco (vidu afiŝon de la anglalingva versio ĉe Golden Balls, kiu elektis la duan tradukon).

Referencoj
----------

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Huevos de oro en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 819867
 |
**Monte Grande** estas urbego en Argentino en Provinco Bonaero. Ĝi apartenas al urbaro de Granda Bonaero. La loknomo signifas: "monto granda" kaj celas pri la komencaj arbaroj, kiuj estis pli altaj, ol la ĉirkaŭaj paŝtejoj.

Vido kun kirko en Monte Grande

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 23 km²
* Loĝantaro: 109 644 en 2001
* Supermara alteco: 17 m
* Horzono: UTC-3h
* Poŝtkodo: B 1842
* Telefonkodo: +54 11

Strata vido en Monte Grande

Geografio
---------

Monte Grande situas sur la apudmara ebenaĵo. Quilmes troviĝas 22, Bonaero 31, La Plata 50, Rosario 289, Mar del Plata 364, Paraná (Argentino) 392, San Miguel de Tucumán 1097, Saltaurbo 1300 km.

Historio
--------

Monte Grande estis fondita en 1889 fare de hispanoj. Praktike tiam firmao aĉetis tiun terenon. La kampoj komence estis kovritaj per arboj, ili ŝanĝiĝis al vitejoj kaj persikujoj, sed ankaŭ la industrio trovis tie liberan lokon. La unua uzino estis brikofarejo, kiu produktis brikojn ekzemple por la stacidomo. 

Vido en Monte Grande
Placo en Monte Grande

Vidindaĵoj
----------

* kirkoj

Klimato
-------

Monte Grande situas en subtropika klimato, kie jare pluvas ĉ. 1100 mm. La averaĝa temperaturo estas en januaro 26 °C, en julio 31 °C.

Fontoj
------

* angla Vikipedio helpe de WijiTrans
* hispana Vikipedio helpe de Guglo
* Arkivigite je 2014-05-05 per la retarkivo Wayback Machine germane
* mapo, distancoj Arkivigite je 2014-05-05 per la retarkivo Wayback Machine
**Klabo numero 3 - La malplena domo** estas korea filmo, kies originala titolo estas 빈 집 (per latina alfabeto: *Bin-jip*, t.e. Malplena domo) direktita fare de la reĝisoro Kim Ki-duk. Tiu filmo partoprenis en la 61an Filma Festivalo de Venecio kiel surpriza konkursanto, kaj ĝia titolo rivelita nur dum la festivalo.

La nomo "klabo (numero) 3" estas en la tradukitaj titoloj ĉar tiel volis la reĝisoro, kaj rilatas al la golfoklabo kiun la ĉefaktoro uzas dum la filmo, kiu estas la "numero 3", unu el la plej malmulte uzataj golfoklaboj.

Dum 2005 ĝi venkis la premion kiel "pli bona filmo de la jaro" en la tria fojo de la Italaj interretaj filmaj premioj (*Italian Online Movie Awards*).

Rakonto
-------

La filmo rakontas pri Tae-Suk, knabo kiu emas eniri en domoj kies posedantoj ne estas kaj tie vivas dum kelkaj tagoj, kiel se li estus la posedanto: li lavas malpurajn vestaĵojn, kaj eĉ riparas rompitajn ilojn.

En unu el domoj li estas vidata de Sun-Hwa, juna virino, kiu estas edzino de violentulo. Kiam la edzo revenas en domon, vidas Tae-Suk en la ĝardeno. Tae-Suk ĵetas al la edzo pilketojn per sia golfoklabo, kiel puno pro la konduto de la viro kun sia edzino. Do, ambaŭ Tae-Suk kaj la virino forkuras, eĉ se ili ne interparolis. La junuloj loĝas en malplenaj domoj ĝis kiam ili ekloĝas en domo de maljunulo, kiun ili trovis morta, kaj afable enterigis en la gardenon. Sed kiam la filo kaj lia edzino alvenas kaj ne trovas la maljunulon, ili telefonas al polico, kaj Tae-Suk estas arestita ĉar akuzata pri murdo je la maljunulo, forrabo je la virino, kaj ŝtelado.
Sed kiam li estos libera, li reiros en la domon de la virino kaj ŝia edzo, vivos kaŝita kun ili, kaj igas sin videbla nur tiam, kiam la virino estas sama.

Ĉefrolantoj
-----------

* Seung-yeon Lee: Sun-Hwa
* Hee Ja: Tae-Suk
* Hyuk-Ho Kwon: Myn-Kyu
* Jin-Mo Joo: Detektivo Cho
* Jeong-Ho Choi: provoso
* Joo-Suk Lee: Filo de la maljunulo
* Mi-Sook Lee: Bofilino de la maljunulo
* Sung-Hyuk Moon: Sung-Hyuk
* Jee-Ah Park: Jee-Ah
* Jae-Yong Jang: Hyun-Soo
* Dah-Hae Lee: Ji-Eun
* Han Kim: Viro en la studoĉambro
* Se-Jin Park: Virino en la studoĉambro
* Dong-Jin Park: Oficiro Lee
* Jong Sub Lee: Viro reveninta de familvojaĝo
* Ui-Soo Lee: Virino reveninta de familvojaĝo

Premioj
-------

* 61a Filma Festivalo de Venecio:
	+ Arĝenta leono
* Italaj interretaj filmaj premioj (*Italian Online Movie Awards*):
	+ Pli bona Filmo

Eksteraj ligiloj
----------------

* IMDB pri la filmo
**Beaurain** estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Nord* de la regiono Hauts-de-France (prononco [o dəˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio"). Fine de 2020 en la komunumo vivis 232 loĝantoj sur areo de 1,01 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 230 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Lille*, la centra parto de la departemento, kaj al la kantono *Caudry*.

Geografio
---------

Beaurain situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente. 

Beaurain etendiĝas sur 1,01 km².

Historio
--------

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Noël Cauderlier, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Beaurain apartenas al la kantono de Solesmes, kies ĉefurbo estas Solesmes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Solesmes
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Mar-okulo |

maldekstra

Rigardo je la lago de la sudo. Monto Snina ŝtono malantaŭ.
**Naturrezervejo Mar-okulo** estas protektita areo en Slovakio - nacia naturrezervejo en montaro slovake *Vihorlatské vrchy* norde de vilaĝo Remetské Hámre en katastroj Remetské Hámre kaj Vyšná Rybnica. La teritorio estis deklarita por preservado de naturaj valoroj kaj ekosistemoj en 1984 (redeklarita 1988) sur teritorio 108,48 ha. Preservita estas lago kaj praarbaroj ĉirkaŭ la lago.
Dum estanteco en la lago okazas rapidiga proceso de natura malnovigo de la lago, kio estas konektita kun ŝanĝo de konzisto de fiŝa faŭno en ĝi (originaj specioj de fiŝoj estas:*Salmo trutta*,*Barbatula barbatula*) kaj rulado de surfaco de la lago. Ĉefa arbo ĉirkaŭ la lago estas fago. Kunkonsistaĵo de naturprotekto estas naturaj kreskaĵaroj de fagaj arbaroj kun animalaj kaj kreskaĵaj komunecoj tipaj por vulkanaj grundoj.

Ĝi apartenas al Landprotektita areo Vihorlat. Naturo de ĉi rezervejo ankaŭ apartenas al protektita areo Vihorlat, kiu estis deklarita per UNESCO, kiel monda naturheretaĝo de homaro kune kun aliaj 9 slovakaj kaj ukrainiaj fagaj praarbaroj sub la komuna nomo de ensemblo - Karpataj fagaj praarbaroj. Ĉi areo enhavas supraj partoj de ĉefa montoĉeno de la montaro iranta de Vihorlat (okcidente) Snina ŝtono, Nežabec ĝis Fedkov (oriente) kaj kun arbaroj en la valo ĉirkaŭ **Mara okulo**.

Aliro
-----

* La markita blua piedvojo  de vilaĝo Remetské Hámre iras al la lago.
* De nordo iras piedvojoj de Snina  blua kaj de Snina tra Zemplínske Hámre  verda.

Aliaj vikiprojektoj
-------------------

* Kategorio Naturrezervejo Mar-okulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Vidu ankaŭ
----------

* Geomorfologia divido de Slovakio
* Listo de protektitaj areoj de Slovakio

Eksteraj ligiloj
----------------

Nacia naturrezervejo Arkivigite je 2008-09-29 per la retarkivo Wayback Machine slovake

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rMonda heredaĵo en Slovakio |
| --- |
| Kultura heredaĵo | Banská Štiavnica • Bardejov • Spiŝa burgo kaj ĉirkauaĵo (Spišská Kapitula, Žehra, Spišské Podhradie) • Vlkolínec • Lignaj preĝejoj en slovaka parto de Karpatoj |
| Natura heredaĵo | Baradla • Slovakio Dobšinská ľadová jaskyňa • Jaskyňa Domica • Gombasecká jaskyňa • Jasovská jaskyňa • Krásnohorská jaskyňa • Silická ľadnica • Ochtinská aragonitová jaskyňa • Havešová • Stužica • Rožok • Vihorlat • Čornohora • Kuzij-Tribušany • Maramoroš • Stužica-Užok • Svydovec • Uholka - Šyrokyj luh |

 |
**Preĝejo Senmakula Koro de Sankta Maria** (hungare Szűz Mária Szeplőtelen Szíve) estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en Megyaszó.

Historio
--------

En Megyaszó estis kirko supozeble en la 13-a jarcento. Pro invado de tataroj en 1241 ĝi neniiĝis, sed poste oni konstruis pli novan kirkon. Ĉirkaŭ en 1550 la loĝantoj iĝis kalvinanoj. La katolika grupo refondiĝis nur en 1946. La nun videbla katolika konstruaĵo estis konstruita inter 1950 kaj 1952. Dum la konstruado oni profitis ŝtonojn kaj aliaj materialojn el la malkonstruita kastelo.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola en korto. La fasado estas simetria. Interne estas videbla Krucifikso fare de János Fadrusz en 1891. Tiu objekto estis metita en 1951 en la preĝejon. Estas videbla ankaŭ alia skulptaĵo de Fadrusz: Pieta.

Fontoj
------

* 
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Preĝejo Senmakula Koro de Sankta Maria (Megyaszó) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **preĝejo Senmakula Koncipiĝo** estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Vizslás (Hungario).

Historio
--------

Laŭ arkeologoj tiu ĉi kirko estis konstruita laŭ gotiko dum la mezepoko. En 1680 la loka bienulo rekonstruigis ĝin, sed ĉefe la fundamento kaj kelkaj partoj restis originaj. En 1731 trakonstruo, en 1745 renovigo okazis. La turo estis konstruita en 1814, supozeble tiam konstruiĝis interne la galerio el ligno. La kirko plene renoviĝis en 2014.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sur monteto sola. La fasado estas preskaŭ simetria, meze la svelta, kvadrata turo plene reliefas. La turpinto estas piramida. Maldekstre ĉe la turo estas aparta malferma ŝtuparo al la galerio, nur tio rompas la simetrion. La enirejo funkcias tra la turo. La navo havas nur du fenestrojn en la dekstra flanko. La absido estas oklatera, al kiu sakristio aliĝas. La absido havas 4 apogpilierojn.

Kermeso okazas en la 8-an de decembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto Arkivigite je 2020-02-15 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**la romkatolika preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Cserhátsurány.

Historio
--------

La gotika preĝejo estis konstruita en 1344, sed la (same gotika) turo nur en la 16-a jarcento. En 1711 dokumento mencias la pentritan baldakenon, en la sekva jardeko sonorilostablon. Oni supozas, ke la baroka galerio konstruiĝis post jardekoj. En 1934 nova alo estis konstruita en loko de iama sanktejo, sed ankaŭ aliaj signifaj ŝanĝiĝoj okazis (la malnova navo iĝis la nova sanktejo). La orgeno estas aŭdebla de 1949.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola sur monteto apud la tombejo. Ĝi formas T-majusklon. La plej okulfrapa estas la turo, kies malsupra parto estas kvadrata, sed ĝi traformiĝas al okangulo ĉe la unua etaĝo. Rondforma pli malalta turo por ŝtuparo aliĝas al la turo. Ekstere pilieroj apogas la malnovan navon. Estas interese, ke 2 sakristioj aliĝas al la malnova navo. La sanktejo estas plurlatera. Fenestroj de la sanktejo kaj turo estas gotikaj. Same la enirejo kaj la niĉo estas gotikaj. Interne en kelkaj lokoj restis mezepokaj pentraĵoj. La nuna ĉefaltaro estis farita en 1689.

Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* hungare kun 3 fotoj
* hungare kun multe da fotoj
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Mihály Balogh** [mihAj balog], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Balogh Mihály** estas hungara oraĵisto, instruisto.

Memortabulo pri Ladislao la 1-a (Hungario) fare de Mihály Balogh
Mihály Balogh  naskiĝis la 11-an de julio 1949 en Kübekháza.

Biografio
---------

Mihály Balogh akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1972. Lia ĉefinstruisto estis József Engelsz. En la sekva jaro li partoprenis en trienalo de Milano, kie li ricevis laŭdon. En 1975 li finis majstrokurson. Inter 1975 kaj 1983 li instruis en la industriarta mezlernejo. Ekde 1985 li estas memstara artisto, oraĵisto. En 2010 li ricevis la honoran titolon "eterne membro de la industriarta mezlernejo". Li ricevis kelkajn premiojn.

Ekspozicioj
-----------

Li aranĝis ekspozicion en Hungara Muzeo pri Metia Arto memore al József Engelsz.

Elektitaj artaĵoj
-----------------

* ĉefbordo de Hotelo Pannónia
* memortabulo pri Ladislao la 1-a (Hungario) en Székesfehérvár (vidu la bildon!)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 631219
 |
**Preĝejo Senmakula Koncipiĝo** (hungare Szeplőtelen Fogantatás) estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Zalacsány.

Historio
--------

En Zalacsány estis kirko Sankta Mikaelo dum la mezepoko. En erao de la kontraŭturkaj bataloj verŝajne ĝi plene ruiniĝis, poste en 1749 ĝi estis rekonstruita. La nova patrono estis Senmakula Koncipiĝo ekde 1899. En 1913 oni konstruis la sakristion kaj la oratorion. La orgeno ekfunkciis en 1928, renovigaj laboroj okazis en la 1960-aj jaroj, ekstere en 2013. Arkeologoj ne esploris la preĝejon, videbla mezepoka parto ne estas videbla.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola ĉe vojkruciĝo. Ĉe la preĝejo troviĝas ŝtona kruco el la 19-a jarcento. La preĝejo havas kvadratan turon, kiun sekvas la navo. Super la enirejo en niĉo situas statuo *Immaculata* (Senmakula). Dekstre de la navo la etaĝa oratorio, maldekstre la sakristio aliĝas. La navo finiĝas en plurlatera absido.

Kermeso okazas en la 8-an de decembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Leo PARKER** (\* 18-an de aprilo 1925 en Vaŝingtono; † 11-an de februaro 1962 en Novjorko, Novjorkio) estis usona ĵazsaksofonisto.

Parker komencis sian muzikan karieron per aldosaksofono kaj faris kelkajn studioregistradojn kun Coleman Hawkins. Parker transiris en 1944 al baritonsaksofono, kiam li koncertvojaĝis kun la bibop-orientita bandego de Billy Eckstine. La sekvan jaroj li membris en la bando "Unholy Four". La aliaj membroj de la saksofonsekcio estis Dexter Gordon, Sonny Stitt kaj Gene Ammons, sed je kelkaj okazoj Eckstine dungis ankaŭ samnomulon Charlie Parker, kiu verŝajne plej grave influis la ludon de Leo Parker. Leo Parker transmetis la bibop-frazigojn sur la baritonsaksofonon kaj establis per tio la instrumenton en moderna ĵazo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj de www.answers.com


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 369447
* GND: 135421403
* LCCN: n81058242
* VIAF: 92581250
* ISNI: 0000 0000 7144 9017
* SUDOC: 157340198
* BNF: 138982516
* MBA: 1b7f8a79-51f3-401c-b162-6b6eea218290
* NKC: xx0095994
* BNE: XX1405784
 |
La **preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Nyírkarász.

Historio
--------

La katolika gotika kirko (tiam Ĉieliro de Maria) en tiu ĉi vilaĝo ekzistis jam en la 14-a jarcento. Dum la kontraŭturkaj bataladoj la turkoj okupis ĝin. Iom poste la kalvinanoj uzis ĝin, sed dum la kontraŭreformacio la katolikoj reakiris ĝin. La preĝejo en 1786 barokiĝis, inter 1859-1860 klasikismiĝis, ekde tiam estas videbla la hodiaŭa formo. Inter 1856-1991 la paroĥo funkciis loke, poste en Baktalórántháza. La orgeno estis farita en 1860, poste estis trakonstruita en 1929 kaj 1963.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en mezo de la vilaĝo laŭ vojo en korto, sed apude estas ankaŭ ŝtona kruco. En mezo de la fasado la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo estas tra la turo. Ankaŭ sakristio aliĝas al la absido. Interne la predikejo estas farita en mezo de la 19-a jarcento.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en vilaĝo Écs.

Historio
--------

La romanika kirko estis konstruita en la 11-a jarcento. Ekstere ankaŭ nun estas videblaj kelke da originaj fenestroj. En la 18-a jarcento kaj ankaŭ en la sekva jarcento la preĝejo trakonstruiĝis, tial ĝi havas barokan kaj klasikisman partojn. La orgeno estas aŭdebla de 1870. En 1983 la turo ricevis novan supron. Plena renovigo okazis en 1992.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo havas unu turon super la ĉefenirejo. La sanktejo estas duonronda. Bildo de la ĉefaltaro prezentas reĝon Stefanon la 1-an, kiam li dediĉas la hungaran kronon al Sankta Maria. La predikejo fariĝis en 1800 kaj la 4 evangeliistoj ornamas ĝin. Parto de la skulptaĵoj devenis el Győr. La flanka altaro estas dediĉata al Sankta Antonio el Padovo. 

Kermeso okazas la 20-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* hungare
* hungare
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Sajószentpéter.

Historio
--------

Gotika katolika kirko de Sankta Petro konstruiĝis en la 14-a jarcento en la tiama *Zenthpeter*, nuntempa Sajószentpéter, kiun la kalvinanoj akiris en la 1550-aj jaroj. Nova katolika rondo kreiĝis en 1763. La katolika preĝejo estis konstruita inter 1763-1765, kiu baldaŭe kadukiĝis, tial en la frua 19-a jarcento ĝi estis renovigita kaj trakonstruita. La orgeno ekfunkciis en 1934. En 1950 kaj 2008 la preĝejo estis renovigita.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola apud tombejo havanta 3 ĉefajn partojn: navon, kvadratan turon kaj duonrondan sanktejon. La turo estas kovrita per bulba kupolo. Sur la muro ekstere oni metis memortabulon pri la deportitaj germanoj. Interne la ĉefaltara bildo estis pentrita en 1850 kaj ĝi prezentas Stefanon la 1-an (Hungario), kiam li dediĉas la landon al Sankta Maria.

Fontoj
------

* hungare
* hungare
* hungare kun bildoj
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Koordinatoj: 50° 19′ 00″ N 17° 01′ 00″ O﻿ / ﻿50.31667 °N, 17.01667 °O﻿ / 50.31667; 17.01667 (mapo)

**Vojtovice**, (germane *Woitzdorf*) estas vilaĝo (domaro) en Ĉeĥio, loka parto de municipo Vlčice. Ĝi troviĝas en Riĥleba montaro 3 km sude de Vlčice, laŭlonge laŭ rojo Mlýnský potok. Vivas ĉi tie 17 loĝantoj (2021).

**Vojtovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,46 km².

Historio
--------

Vojtovice (antaŭe ankaŭ *Vojtěchov*) estas unuafoje menciata en la jaro 1567 kaj ĝi estis fondita verŝajne mallongtempe antaŭ tio, sed sur loko de pereinta samnomata mezepoka vilaĝo, post kiu restis preĝejo menciata jam en la jaro 1500. Ĝi estas do la plej malnova kaj la plej grandaj el la etaj domaroj, kiuj estiĝis ĉirkaŭ Vlčice. Ĝi ankaŭ havis kun Vlčice pluajn sortojn.

Vojtovice estis plejparte agrikultura vilaĝo. Ekde la jaro 1812 ĉi tie funkciis lernejo.

Post la dua mondmilito kaj post ellandigo de la devenaj germanaj loĝantoj la vilaĝo estis ĝisloĝigita proksimume ĝis 60 %, sed poste la nombro de loĝantoj denove sinkis. En la vilaĝo konserviĝis kelkaj popolaj konstruaĵoj, sonorilo kaj kapeleto, sed unu kapelo estis antaŭ nelonge detruita.

Sur la katastro de Vojtovice, sude kontraŭ fluo de rojo Mlýnský potok, troviĝas ankaŭ arbarista kaj paŝtista domaro **Nová Véska** (ger. *Neudörfel*), estiĝinta ĉirkaŭ la jaro 1760. En la jaro 1836 ĉi tie estis 17 domoj kaj en la jaro 1930 estis da ili 15. Nun ĉi tie troviĝas nur kelke da konstruaĵoj ĉirkaŭ arbaristejo.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 345 |
| 1880 | 343 |
| 1890 | 355 |
| 1900 | 302 |
| 1910 | 256 |
| 1921 | 282 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 276 |
| 1950 | 149 |
| 1961 | 113 |
| 1970 | 79 |
| 1980 | 61 |
| 1991 | 35 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 42 |
| 2011 | 21 |
| 2021 | 17 |

En Vojtovice estas registritaj 24 adresoj, 16 daŭraj objektoj kaj 6 refreŝigejaj aŭ dumtempaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 15 domoj, 9 daŭre loĝigitaj.

Fotogalerio
-----------

* Preĝejo de sankta IgnacoPreĝejo de sankta Ignaco
* StatuoStatuo
* Kapeleto sur rando de la vilaĝoKapeleto sur rando de la vilaĝo
* VojmontriloVojmontrilo
* Granda domoGranda domo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Vlčice (4) |
| --- |
| Bergov ~ Dolní Les ~ Vlčice ~ Vojtovice |

 |
**Reina** [REJna] (Reĝino) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. 

La loĝantoj nomiĝas *reginos*. La censita populacio en 2008 estis nur de 196 loĝantoj.

Situo
-----

Reina estas situa en la suda parto de Ekstremaduro, je altitudo de 705 m; je 126 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 64,7 km².

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Historio
--------

La aktuala vilaĝeto de Reina devenas el la antikva romia urbo de Regina Turdolorum, vojkruce de la du ŝoseoj kiuj ligis la urbojn de Córdoba kaj Mérida. En tiu epoko estis pli loĝata vilaĝo, de preskaŭ 4.000 loĝantoj, kiuj disponis el trinkebla akvo pere de akvedukto. La stratoj estis ampleksaj kaj kunarkaj, kun subtera kloakaro kiu enfluis en la aktualaj rojoj de San Blas kaj San Pedro.

Monumentoj
----------

* ***Alkazabo***

La murigita konstruaĵaro havis 14 turojn kaj defendis alian internan areon el kio restas malmulte. Estas ankaŭ cisternoj, similaj al tiuj de Cáceres kaj Medellín. La murego kiu konserviĝas estas de la epoko de almohadoj (12-a jarcento), kun diversaj postaj restaŭroj. Inter ili tiuj de la Superlo de la Ordeno de Santiago don Alonso Cárdenas (15-a jarcento) kaj aliaj en 1515 kaj 1575.

* ***Ermitejo***

En la antikva alkazabo konserviĝas ermitejo de la 15a jarcento kies deveno iras al la epoko de Visigotoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo pri iom da historio de kasteloj. Arkivigite je 2008-02-27 per la retarkivo Wayback Machine

* Fotoj de la Ermitejo kaj Alkazabo.[*rompita ligilo*]

* Foto de la Alkazabo.
Bavaniŝte troviĝas en (verda) Municipo Kovin en Serbio
Municipo de Kovin
Ortodoksa preĝejo de Bavaniŝte
**Bavaniŝte,** serbe **Баваниште,** slave **Bavanište,** rumane **Bavanişte,** hungare **Homokbálványos** estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato, en municipo de Kovin.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 91  km²
* Koordinatoj: 44°49′05″N 20°52'20″E
* Alto super marnivelo: 82 m
* Loĝantaro: 6100
* Poŝtkodo: 26222
* Telefonprefikso: 013
* Aŭtokodo: PA

Situo
-----

Bavaniŝte situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo inter Panĉevo kaj Kovin.

Historio
--------

La vilaĝo apartenis ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, al distrikto de Temes (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Bavaniŝte 6106 homoj, (5457 serboj (89 %), 411 ciganoj, 37 hungaroj, 36 makedonoj, po 16 rumanoj kaj jugoslavianoj, ktp).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Bavaniŝte en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La domo de la verkisto, hodiaŭ muzeo. Memorigtabulo ĉe la enirejo. Monumento por la poeto surloke. La **Baumbach-domo** (germane: *Baumbachhaus*) estas literatura muzeo pri Rudolf Baumbach en Meiningen, Burggasse nr 22.

Historio
--------

La muzeo troviĝas en la iama loĝdomo de la poeto, kies verkoj estis tre modaj tiutempe. Li pasigis siajn junajn jarojn surloke (1846-60) kaj revenis en 1885 post studoj, longjara deĵoro kiel privata instruisto kaj liberprofesia verkisto. Liaj volumoj da proziaĵoj kaj poeziajoj kongruis ekzakte al la gusto de la samtempuloj. Por kelkaj de liaj poemoj estas eĉ komponita muziko. La poemo *Ehre, Freiheit, Vaterland* iĝis la kanto de la Asociaro de germanaj studentaj korporacioj. Lia ankoraŭ hodiaŭ konata kanto *Hoch auf dem gelben Wagen* muzikigitis fare de la apotekisto Heinz Höhner en 1937.

La duetaĝa modesta burĝa domo estas trabfakaĵo konstruita en la 18-a jarcento. En 1816 akiris ĝin la avo de Baumbach kaj ĝi servis kiel loĝejo ankoraŭ ĝis 1920. Estante ekde 1921 en la posedo de la urbo ĝi malfermitis kiel regionhistoria kaj literatura muzeo en 1937.

Kolektoj
--------

Ĉiu vizitanto sentus la spiriton de Baumbach dum la trairo de la ĉambroj, kiel skribis entuziasmigite okaze de la inaŭguro la loka ĵurnalistino Leine Graef: "Jen sur la ronda tablo plumo, krajono kaj skribilaro de la poeto, kontraŭe de sur la vando salutas la bierkruĉoj ofte malplenigitaj; leteroj kaj originalaj aŭtografoj ankaŭ tre efikas..." La salonoj en la ĉefa domo montras bildojn malnovajn de la urbo, meblojn kaj portretojn en la stilo de Bidermajro. Tiel postsekvi eblas la burĝan vivostilon el la 19-a jarcento.

Originalaj domumentoj informas ankaŭ pri aliaj verkistoj kiuj agadis en la regiono de Meiningen de la 18-a ĝis la 20-a jarcentoj, kiel Friedrich Schiller, Jean Paul, Adolf Schaubach kaj Ludwig Bechstein. Post profundaj restaŭradlaboroj ankaŭ la ĉambroj en la malantaŭa domo (i.a. kun la biblioteko de Baumbach) peras baumbach-an etoson. Apud la domo troviĝas krome sursokla busto de la verkisto.

Vidu ankaŭ
----------

Baumbach-domo (Kranichfeld)

Literaturo
----------

Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3*, 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 127-128

Eksteraj ligiloj
----------------

Hejmpaĝo. de la muzeo. Arkivigite je 2014-12-04 per la retarkivo Wayback Machine
**Hamminkeln** estas komunumo en Germanio kaj situas ĉe la malsupra Rejno nordokcidente de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio kaj estas mezgranda urbo. Ĝi apartenas al la distrikto Wesel en la distriktaro Duseldorfo kaj membras en la translima german-nederlanda komunumligo Euregio Rhein-Waal. Fine de decembro 2019 la urba komunumo havis 26 858 loĝantojn.

Geografio
---------

### Geografia situo

La urbo Hamminkeln situas inter Bocholt en la nordo (ca. 15 km) kaj Wesel en la sudo (ca. 10 km). La Issel trafluas, venante el Raesfeld, la urboteritorion ĝis al la urbolimo de Wesel, kie ĝi, pasinte ekde tie nordokcidenten, forlasas la urboteritorion direkten al Isselburg. La Rejno troviĝas ekde la urboparto Hamminkeln ĉirkaŭ 12 kilometrojn okcidente. Ekde Hamminkeln ĝis la nederlanda landlimo estas nur ĉirkaŭ 16 kilometrojn. Plimalpli du trionoj de la urboteritorio situas en la *Naturparko Hohe Mark*. Je la urbolimo al Wesel situas la naturprotektujo *Großes Veen*. Hamminkeln laŭaree estas la plej granda komunumo en la distrikto Wesel.
Geografie la komunuma teritorio apartenas al la regiono Malsupra Rejno.

### Urba subdividiĝo

La urbo Hamminkeln subdividiĝas en sep partkomunumojn, el kiuj Hamminkeln (ĉ. 6.600 loĝantoj) kaj Ringenberg (ĉ. 1.900 loxantoj) formas la geografian centron de la urboteritorio, granda je 164,44 km². La partkomunumo Dingden (ĉ. 6.800 loĝantoj) estas la dua setlocentro en la urbostrukturo. La aliaj partkomunumoj estas Brünen (ĉ. 4.000 loĝantoj) kun Marienthal (ĉ. 350 loĝantoj), Loikum (ĉ. 740 loĝantoj), Mehrhoog (ĉ. 6.600 loĝantoj) kaj Wertherbruch (ĉ. 1.100 loĝantoj).

### Najbaraj komunumoj

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| urbo Isselburg(distrikto Borken) | urbo Bocholt,urbo Rhede(ambaŭ distrikto Borken) | urbo Borken(distrikto Borken) |
| urbo Rees(distrikto Kleve) |  | urbo Raesfeld(distrikto Borken),komunumo Schermbeck |
|  | urbo Wesel | urbo Hünxe |

  

maldekstra

Esperanto en la proksimeco
--------------------------

* Essen: Esperanto-Grupo Essen kunsidas ĉiun 2-an ĵaŭdon monate je la 19.30-a en Kulturdomo Grend, Westfalenstr. 311, 45276 Essen-Steele.
* Duisburg: Asocio por internacia kompreniĝo Duisburg renkontiĝas en *Ludgerushaus*, Heinrich-Bertmans-Str. 2, stratangulo *Klöcknerstraße*.

* Kategorio Hamminkeln en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 177113
* GND: 4251522-1
* VIAF: 247736095
 |