recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Pariza Malfermo** (ECO A00) ankaŭ konata kiel Amar malfermo kaj Amoniaka malfermo (pro la Kemia formulo de la Amoniako NH3 [laŭ la angla algebra ŝaka notado **N**=Ĉevalo **h3**=pozicio]) estas ekstravaganco, kiu nenion atingas. Ĝi estis ludita de la pariza amatoro Charles Amar en la 1930-aj jaroj kaj estas ekster ĉiuj principoj de malferma teorio. La nivela ludanto, kiu eniras ĉi tiun planon estas atakema ludanto, kiu scias ke li multe superas sian rivalon kaj poste venkos lin. Tiu movo donas tempon al la kontraŭlo. Plej bone estas ne nervoziĝi kaj ludi kun logiko. Nigro devas konsideri ke oni atakos lin per la principoj de la hipermoderna skolo, tio estas, atakante la centron el la flankoj, do li devas bone teni la centron. Vi povas trovi vin en tiaj skemoj ludante fulmajn ludojn.

Ĉefa linio
----------

**1.Ĉh3**
1.Ĉh3 d5 2.g3 e5 3.f4 Kxh3 4.Kxh3 exf4

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de ŝakaj malfermoj
* Malfermita malfermo
* Fermita malfermo
* Duonfermita malfermo
* Duonmalfermita malfermo
* Neregula malfermo
* Flanka malfermo
**Hans GREINER** (naskiĝinta ĉirkaŭ 1550 en Langenbach, mortinta antaŭ 1609 en Lauscha; kromnomo *Schwabenhans*) estis germana entreprenisto kaj vitrofaristo. Unu li ido estis Gotthelf Greiner, porcelaninventisto.

Transdono de la firmao-fondodokumento al Greiner kaj Müller fare de la duko, 1597

Vivo
----

Hans Greiner estis naskita ĉirkaŭ 1550 en Langenbach (hodiaŭ parto de la municipo de Schleusegrund). Ĉirkaŭ 1571 li geedziĝis kun Margarethe Mosert (1554-1618), filino de la plej riĉa farmisto de la urbo. Post la morto de lia patro, li iĝis lia posteulo kiel vitrofaristo kaj majstra metiisto ĉe la Langenbach-vitrofarejo, kiun li gvidis ĝis ĝia forpaso en 1589.

En 1590, Hans Greiner kaj lia dungito, la vitromajstro Christoph Müller (ĉ. 1545-ĉ. 1628), konstruis Marktiegel-Hütte Lauscha 1 en areo de la marŝaloj de Pappenheim. Verŝajne pro diferencoj kun la aŭtoritatoj ambaŭ vitromajstroj baldaŭ rezignis pri tiu ĉi fandejo, kiu poste estis malkonstruita. De 1595 Greiner kaj Müller funkciigis la Lauscha-2-vitrofarejon sur la teritorio de la distrikto de Sonneberg, kiu apartenis al la Duklando de Saksio-Koburgo. La 10-an de januaro 1597, Greiner kaj Müller ricevis heredan feŭdan leteron de duko Johano Kazimiro (Saksio-Koburgo), kiu aljuĝis al ili duonon de la fandejo, same kiel tri domojn, tranĉmuelejon, 30 akreojn de kultivebla arbartereno, 42 akreojn de kampoj kontraŭ la sumo de po 12 guldenoj lupago porjara.

La urbo Lauscha eliris el tiu vitrofarejo kaj ĝi ĝis nun estas mondfama pro siaj kristnaskarbornamadoj. Kiel ĉeffirmao, la vitrofarejo mem iĝis modelo por multaj novaj firmaoj en Turingio, plejparte de idoj de Hans Greiner.

Hans Greiner havis dek unu infanojn. Li mortis antaŭ 1609 en Lauscha. Unu el liaj posteuloj, kiu ankaŭ estis nomita Hans (Hanß Jacob) Greiner kaj laŭdire venis de Augsburg, konstruis vitrofarejon en Bavario en la 17-a jarcento, unue en Konstein (Wellheim), en 1648 en Stützerbach kaj en 1649 en Solnhofen, dum lia filo Kaspar transprenis la gepatran entreprenon en Konstein. Lia filo, alia Hans Jakob Greiner, naskiĝis en Konstein en 1648 kaj mortis la 1-an de marto 1707 en Walkersbach kiel vitrofarejestro.

Vidu ankaŭ
----------

* Kristnaska globo

Literaturo
----------

* Rudi Greiner-Adam: *Der Schwabenhans und seine Nachkommen: Die Gründer von Lauscha und Limbach.* Hildburghausen 1997.
* Stadt Lauscha (eld.): *Festschrift 400 Jahre Lauscha.* Sonneberg 1996.
* Gerhard Greiner: *Der Schwabe Hans Greiner 1465–1532. Familiengeschichte der Thüringer-Greiner als genealogische Stammfolge über XI/XII Generationen.* Rödental 1988.
* Walter Greiner: *Auf den Spuren der Glasmacher von der Neuzeit bis in die Antike.* Selbstverlag. Sonthofen 2005.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758326
* GND: 136137229
* VIAF: 80532829
 |
Kafejo Zeman en 2010
**Kafejo Zeman** (ĉeĥe: *Zemanova kavárna*) en Brunno, Ĉeĥio, estas verko de la konata ĉeĥa arĥitekto Bohuslav Fuchs kaj frua ekzemplo de la stilo de la moderno funkciiga.

Estiĝo kaj malkonstruiĝo
------------------------

Fuchs komisiitis en 1925 konstrui kafejon en la parko de la strato Na Kolišti, kie antaŭe estis estina la iama kafeja pavilono Schopp el ligno. En 1926 iĝis la inaŭguro; temis pri unu el la unuaj konstruaĵoj faritaj laŭ la t.n. funkiiga stilo en Ĉeĥoslovakio. Jam en la 1950-aj jaroj, post ŝtatigo, ĝi utiliĝis kiel infanĝardeno. Sed la konstruo de la nova Janáček-teatrejo en 1964 necesigis la malkonstruon kafejan.

Rekonstruo
----------

En 1991 ekplanitis rekonstruo de tiu ĉi fama konstruaĵo. La arĥitektoj Zbyněk Pech kaj Jana Janíková komisiitis per tiu tikla tasko ĉar fotoj de la interno ne konserviĝis. Oni ja devis demandi al okulatestoj kiuj bedaŭrinde ofte malkonsentis prie. Fine oni simple venigis meblojn el la 1920aj kaj 1930aj jaroj por krei tiutempan atmosferon. La brunna urboadministrantaro ja apogis la projekton disde la komenco kaj fakte en 1994 ekis la laboro; en la 24.3.1995, okaze de la datreveno 100-a naskiĝtaga de Fuchs, estis solena reinaŭguro. Por la publiko malfermitis la pordo en la 15.4.1995.

Post 2012 aldonitis pavilono laŭ la ligna originalo schopp-a; la brunna merkatulo Igor Fait krome iniciatis riparon de du aliaj samtempaj konstruaĵoj (Era-kafejo kaj Münz-vilao). Kvankam la rekonstruaĵo ne estas monumentprotektita oni ekverelis pri postaj ŝanĝetoj (ekz. koncerne la internspacajn parceligon aŭ la iluminadon).

Literaturo
----------

* Robert Schediwy: *Rekonstruktion: wiedergewonnenes Erbe oder nutzloser Kitsch?* Lit, Wien / Berlin / Münster 2011, ISBN 978-3-643-50262-9.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kafejo Zeman en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kafeja historio kaj bildoj Arkivigite je 2015-12-01 per la retarkivo Wayback Machine

Notoj
-----

1. ↑  *In der tschechischen Stadt stehen mehr als 100 Originale der Klassischen Moderne* ĉe: *Stern*,4.4.2006
Ero klostra
**Monaĥinejo Donndorf** (germane: *Kloster Donndorf*, latine: *Monasterium monialium in Thundorff*) estas iama abatejo de cistercianinoj en Wiehe, Germanujo. Ĝi situas ueste de Donndorf (ekde 1928 parto de Wiehe) malantaŭ sudeoste antaŭiĝinta arbareto kun stratligilo rekta al Donndorf ĉe la rando de Turingia Baseno.

Historio
--------

Menciitas la monaĥinjo unuafoje en la 1250-a jaro. Ankoraŭ antaŭ 1272 translokiĝis cistercianinoj el Bachra (Rastenberg) ĉi tien.

Dum la kamparanaj ribeloj sturmprenis en 1525 krimemaj uloj la ensemblon kaj post Reformacio la tuto malfonditis kaj iĝis latina lernejo.  Pri la eksa klostro ordonis ekde 1540 la grafoj de Werthern-Wiehe kaj ekde 1869 la grafoj de Werthern-Bachra. Kontinue servis la eksa klostra kirko kiel funebra kaj entombiga preĝejo al la menciitaj senjoroj kion atestas la ĝis hodiaŭ konserviĝanta kripto. Oni kultivis 170 hektarojn da tereno kaj ekspluatis 250 hektarojn da arbaro.

Komunista lernejmalkonstruo kaj reviviĝo post Turniĝo
-----------------------------------------------------

En 1945 la komunistoj eksproprietigis la Werthern-ojn sen rekompenco. La en 1887 sude alkonstruita lernejo, masiva trietaĝa konstruaĵo, forigitis en 1947 fare de la komunistaj humanistoj kiel simbolo de nobelara regado. Inter 1994 kaj 1996 restaŭritis la plej gravaj eroj klostraj kaj fine eblis ekgasteco de la lernejo *Ländliche Heimvolksschule*

La tuta ensemblo kun parte historia stratopavimo kaj ĝiaj malnovaj ejoj indas esti vizitataj.

* enirejo alklostraenirejo alklostra
* ŝtupoj enklostrajŝtupoj enklostraj
* Werthern-blazono supre de la maŭzoleoWerthern-blazono supre de la maŭzoleo
* preĝejopreĝejo

Literaturo
----------

* Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen. Unua eldono. Deutscher Kunstverlag München/Berlin 1998, ISBN 3-422-03050-6, p. 710.
* Matthias Ludwig: *Donndorf*. Ĉe: *Die Mönchs- und Nonnenklöster der Zisterzienser in Hessen und Thüringen*, volumo, prilaboris Friedhelm Jürgensmeier und Regina Elisabeth Schwerdtfeger (= Germania Benedictina Bd. IV/1). St. Ottilien 2011, p. 370–382, ISBN 978-3-8306-7450-4.
* Johannes Mötsch: "Bachra". Ĉe: Historische Sektion der Bayerischen Benediktinerakademie (eld.): *Die Mönchs- und Nonnenklöster der Zisterzienser in Hessen und Thüringen.* (= Germania Benedictina, IV/1), EOS Verlag Erzabtei St. Ottilien, München 2011, ISBN 978-3-8306-7450-4

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monaĥinejo Donndorf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la fondaĵo *Deutsche Stiftung Denkmalschutz* kun informoj pri Donndorf

Notoj
-----

1. ↑  Mötsch 2011, p. 193-196
2. ↑   E. Böhme kaj E. Geiling: "Beiträge zur Geschichte von Kloster und Klosterschule Donndorf", Wiehe 1911
3. ↑  Hejmpaĝo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 757275
* GND: 7861018-7
* VIAF: 234419622
 |
Sidejo korusa, Suhl (Rimbachstraße 43), ene de Muzikdomo/Haus der Musik
**Knaba ĥoro de Suhl** (germane: *Suhler Knabenchor*) estas en Suhl, Germanujo, aktiva koruso kiun fondis Hubert Voigt en la 1972-a jaro. Ĝia sidejo estas en la ejo *Haus der Musik* (Rimbach-strato 43).

Ĝeneralaĵoj
-----------

Invititis tiu ĉi ĥoro je koncertoj ene de tiama GDR, al České Budějovice, Estonujo kaj post Turniĝo ankaŭ en ŝtatoj de iama Okcidenta Germanio; iris oni en 2005 al Nipono. Ĝi ankaŭ surbendigis siajn voĉojn kompaktdisken.

La reperturaro etendiĝas de voĉa muziko ĝis grandaj oratorioj. La kantemaj knaboj ankaŭ kunlaboras kun Turingiaj filharmoniistoj Gotao-Eisenach (antaŭaj nomoj *Turingiaj filharmonistoj Gotao-Suhl* respektive *Filharmoniistoj Suhl*). En 2012 ekkorusestris Robert Grunert.

Strukturo
---------

Eĉ antaŭ bazlerneja aĝo, ekde kvar jaroj, eblas korusani en la kadro de *Musikalische Früherziehung*. Post pozitivaj spertoj eblis frekventi ekde la 1-a elementarlerneja jaro la grupon *Vorchor* kie instruatas muzikaj elementaj konoj kaj la sperto de propraj muzikaj kapabloj.

Ene de la grupo *Nachwuchschor* la knaboj lernas ludante legi notojn kaj postkanti simplajn melodiojn. Apogile oni ofertas instrumentludadlernigon.

Finfine, post akceptiĝo al la grupo *Haupt- und Konzertchor* la kantistoj rajtas partopreni koncertvojaĝojn.

Dirigentoj
----------

* Hubert Voigt (1972–1993)
* Karsten Sprenger (1993–1999)
* Markus Teutschbein (1999–2007)
* Matthias Beckert (2007–2012)
* Robert Grunert (ekde 2012)

Premioj (konkursaj)
-------------------

* 1985: Max-Reger-Kunstpreis
* 1990: du arĝentaj medaloj okaze de la Korusaj tagoj de Karlstein
* 2006: *Silbernes Diplom* (internacia koruskonkurso en Malto)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝoj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756685
 |
La kvara plej malnova fakultato de la Masaryk-universitato estas la Filozofia Fakultato, kiu hodiaŭ estas la plej granda ĉeĥa fakultato entute. Ĝi do situas en pluraj lokoj, sed ĉefe en la komplekso de konstruaĵoj de la strato Arne Novák, kie troviĝas ankaŭ ĝia biblioteko. 

La Fakultato de Filozofio ofertas multajn bakalaŭrajn, magistrajn kaj doktorajn studprogramojn ene de siaj filologiaj fakoj (ĉeĥa lingvo, ĉeĥa literaturo kaj bibliotekoscienco, anglaj kaj usonaj studoj, germanaj studoj, nordiaj studoj kaj nederlandaj studoj, baltaj studoj, latinidaj lingvoj kaj literaturoj, slavaj studoj, same kiel ĉinaj kaj japanaj studoj) kaj aliaj institutoj kaj fakoj (arkeologio kaj muzeologio, helpsciencoj de historio kaj arkivscienco, eŭropa etnologio, filozofio, religiaj studoj, psikologio, arthistorio, estetiko, muzikologio, teatraj studoj, filmo kaj aŭdvida kulturo aŭ pedagogiaj sciencoj).
En la katedro de baltaj studoj estas instruataj ankaŭ kreitaj lingvoj kaj interlingvistiko.

* interlingvistiko
* Konstruataj lingvoj

Eksteraj ligoj
--------------

* Oficiala retejo de la fakultato

Fonto
-----

* Ĉeĥa Vikipedio
Parka banejo, Vajmaro
La **Parkbanejo** (germane: *Parkbad*) en Vajmaro, Germanujo (Über dem Kegeltor 1) estis publika duŝ- kaj banuja banejo *(Volksbad)* kio ebligis al la neriĉa enloĝantarero de Vajmaro lavi sin kaj la vestaĵojn. Tio helpis kontraŭbalai kontaĝajn malsanojn, ekz. la oftan ĥoleron.

Historio
--------

La nekutima brika konstruaĵo troviĝas en areo iel separita de Ilm-parko kie antaŭe estis estinta la en 1785 brulkonsumiĝinta domo *Rotes Haus*. Ĝi unue nomiĝis *Wasch- und Badeanstalt* kaj konstruitis laŭ berlinaj modeloj. Ĝi ne estas tipa por Turingio. La planon verŝajne ne faris Carl Heinrich Ferdinand Streichhan sed tute elpensitis en Berlino. E.F. Eisenach estis transpreninta en 1858 la komision pri konstruadgvidado antaŭ profundaj surlokaj studoj en Berlino. 

La ejo faritis en 1859/60. Krom similaj materialoj (ekz. la - intertempe kolore - glazuritaj brikoj en formo de kasonaĵoj kun rozvitraloj) ambaŭ elsantantaj kolonoj okulfrapas. La fasado havas stilelementojn de itala renesanco. En la 1920-aj jaroj venis alikonstruiĝo kaj etendiĝo. En 1922 akiris ĝin la asekurkompanio *Allgemeine Ortskrankenkasse Weimar*. Tiam la tuto gajnis sian nunan aspekton. Ene faritis loĝejoj por kio la menciita kompanio estis ricevinta avantaĝajn kreditojn.

La groptegmento kun mansardo supren metitis en 1922. Sekve la hodiaŭa utiligo tute ne plu servas al la origina celo baneja. Ekde januaro 1996 ĝi estas konvaleska stacio de la malsanulejo *Sophien- und Hufeland-Klinikum*. La ejo figuras sur listo de monumentprotektotaĵoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

50.98088055555611.334680555556Koordinatoj: 50° 58′ 51″ N, 11° 20′ 5″ O (mapo)
 
*

Notoj
-----

1. ↑  Pri la berlinaj banejoj ekde 1847: Paul Clauswitz: *Die Städteordnung von 1808 und die Stadt Berlin*, Heidelberg 1986, p. 184.
2. ↑  Kerstin Vogel: *Carl Heinrich Ferdinand Streichhan. Architekt und Oberbaudirektor in Sachsen-Weimar-Eisenach 1848–1884.* (=Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Thüringen. Kleine Reiche, 36), Böhlau Verlag Köln/Weimar/Wien 2013, ISBN 978-3-412-20955-.
3. ↑   Kp p. 149, noto 10
4. ↑
5. ↑  Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaŭs Nachfolger, Weimar 1998, p. 346.
6. ↑
7. ↑  zeitsprung.animaux.de
8. ↑
**Johann Heinrich Franz STRAUBE** (naskiĝinta en 1773, mortinta en 1848) estis germana metalisto kaj latunvarfaranto en Vajmaro.

Ĉerko por grandduko Karlo Aŭgusto, gisite en la Straube-atelieroLi estis patro de la skulptisto Adolph Straube (1810-1839). Straube la pli maljuna ŝajne famiĝis kiel artmetiisto ĉar oni menciis lin plurfoje ĉe "Journal des Luxus und der Moden". Pri Straube ekzistas en la Urba arkivo de Vajmaro. Temis pri postulo de 1816 kie li petis la cedon de grundo antaŭ Jakobo-pordego al si. Li estis kortega metalisto kaj en 1787 li eĉ gajnis premion. Sekve li temis disĉiplo ĉe Princa libera desegnadlernejo de Vajmaro. Kiel la frato Carl Wilhelm Siegmund Straube (atelierkompaniano) li premiitis en la 28.12.1830 fare de grandduko Karlo Frederiko (Saksio-Vajmaro-Eisenach) per arĝenta meritmedalo. Liaj produktoj estis tiom altvaloraj ke li rajtis fare en gravaj salonegoj de la Urbokastelo vajmara kandelabrojn. Ilia ateliero estis la domo Grimmenstein, Gerbergasse 3 (la nuna adreso *Gerberstraße 3)*. La konstruaĵo ĝis hodiaŭ videblas. Samlaboreje ankaŭ faritis la sarkofago por grandduko Karlo Aŭgusto kiu troviĝas je Princa kripto.

Ĉe Goeto-Ŝilero-Arkivo ekzistas tri kartonoj kun postlasitaĵoj de lia filo Adolph Straube.

Notoj
-----

1. ↑  "Straube, Adolph." Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 435.
2. ↑
3. ↑   archive-in-thueringen.de
4. ↑  Hellmut Seemann (eld.): *Anna Amalia, Carl August und das Ereignis Weimar.* 2007, p. 74 (books.google.de).
5. ↑  *Großherzoglich Sachsen-Weimar-Eisenach'sches Regierungs-Blatt auf das Jahr 1830*, p. 117-118(books.google.de)
6. ↑  Kp. pri ambaŭ Straube-oj la informojn de Axel Stefek (eld.): *Energie in Weimar: Vom Mittelalter bis in die Neuere Zeit* (= *Energiegeschichte der Stadt Weimar.* Band 1). Stadtwerke Weimar Stadtversorgungs-GmbH, Weimar 2016, p. 375-386.
7. ↑  klassik-stiftung.de (PDF).

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753306
* GND: 1245962744
* VIAF: 5784163756440434480005
 |
**Mezlernejo de Elektrotekniko Brno** (abbr. **SPŠE Brno** ) estis mezlernejo kun elektroteknikaj fakoj en Brno. La lernejo estis fondita de Sudmoravia Regiono kaj situis proksime de la urbocentro ĉe strato Kounicová 16 (antaŭe strato Leninova).

La decido de la regiona konsilio aprobis la institucian kunfandiĝon de la lernejo kun la tiama Mezlernejo pri Informaj Teknologioj kaj Socia Prizorgo, Brno, Purkyňova 97 (SŠITaSP) la 1-an de julio 2012 .

Historio
--------

Jam en 1885 fondiĝis en Brno la unua mezlernejo kun fokuso pri tiaspeca industrio. Ekde 1917, tiu industrilernejo ankaŭ inkludis la Superan Lernejon de Elektrotekniko, kiu poste estis sekvita fare de SPŠE. En 1952, la lernejo estis dividita en inĝenieran kaj elektran sekcion, kiu translokiĝis al konstruaĵo ĉe Kounicová-strato 16.

Hodiaŭ la elektroteknikajn fakojn kun mezlerneja diplomo kaj instruatestilo instruas la Teknika Mezlernejo Brno, Purkyňova,

En la konstruaĵo nuntempe troviĝas la Supera Profesia Lernejo de Sano en Brno .

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Oficiala retejo de la Mezlernejo de Elektrotekniko kaj Informaj Teknologioj Brno, la posteula organizo de la origina SPŠE Brno


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Brno |
Nordaj Pareaj Montoj
La **Pareaj Montoj** estas monta ĉeno en nordorienta Tanzanio, nord-okcidente de la Usambaraj Montoj. Administre, la montoj estas parto de la Kilimanĝara Regiono. Estas du montaj ĉenoj - Nordaj kaj Sudaj Pareaj ĉenoj, kiu altas 2 463 m ĉe Ŝengena Pinto. Ili estas parto de la Orienta Monta Arko. Popolo nomata Pareoj vivas en la areo.

La Pareaj Montoj estas alireblaj per tutterenaj aŭtoj, sed estas malmultaj ŝoseoj en la Sudaj Pareoj. Specioj en la Pareaj montoj inkluzivas la endemian Sudparean blankokululon (*Zosterops winifredae*), la montobuteon (*Buteo oreophilus*), la olivec-pegon (*Mesopicos griseocephalus*).

Dum la germana okupo, la areo ĉirkaŭ Neu-Hornow (moderna Shume) estis uzita por ligno-eksportaĵoj per la Usambara Fervojo.

Notoj
-----

1. ↑   (June 2015) *Tanzania travel guide*, 6‑a eldono, Lonely Planet, p. 148. ISBN 978-1742207797.

* Kategorio Pareaj Montoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 728284
* GND: 4044649-9
* LCCN: sh94005528
* VIAF: 315527869
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Pareao** |
| --- |
|  |
| 
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kolomboformaj *Columbiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kolombedoj *Columbidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Hemiphaga* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***H. chathamensis*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Hemiphaga chathamensis****(Rothschild, 1891) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| ? |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Pareao  |

 |
| v • d • r |

La **Pareao** (laŭ lingvo Moriori) aŭ **Ĉathama kolombo** (*Hemiphaga chathamensis*) estas aŭstralazia birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn. Temas pri granda kolombo kiu estas loĝanta kaj reproduktanta birdo endemiaj en la insuloj Ĉathamo de Novzelando. La nomo devenas el la nomo en Morioria lingvo. Ĝi estas ĝis 800 g peza kaj ĝis 55 cm longa, do Pareao estas pli granda ol Kereruo aŭ Novzelanda kolombo (*Hemiphaga novaeseelandiae*), kaj ĝi havas ankaŭ pli fortikan bekon.

Ĝi ne estas konsiderata de IUCN (kie ĝi aperas kiel subspecio de Kereruo), ĝi estas minacata specio, kun populacio de ĉirkaŭ **150 birdoj** tre limigita al la sudaj arbaroj de la insulo Rekohu (ĉefe ĉe tiuj ĉirkaŭ la rivero Tuku). Kelkaj estis vidataj alie en insulo Ĉatham aŭ alie en insulo Pitt aŭ en Sudorienta Insulo. Ili estis komunaj en la 1870aj jaroj, sed pro mediperdo kaj predado de enmetitaj mamuloj, la loĝantaro malpliiĝis ĝis 40 ĉirkaŭ 1990. Ekde tiam, predantokontrolo kaj aranĝado de teritorio plibonigis la reproduktan sukceson kiu pliigis denove la loĝantaron.

Tradicie konsiderata kiel subspecio de Kereruo, oni proponis en 2001 ke iie stas sufiĉe diferencaj por esti plena specio. Malmultaj fakuloj de ekster Novzelando sekvis tiun proponon kaj plej parto ankoraŭ konsideras ĝin kiel subspecio.

Notoj
-----

1. 1 2  Barrie Heather and Hugh Robertson, *"The Field Guide to the Birds of New Zealand" (revised edition)*, Viking, 2005
2. ↑  Millener, P. R. and R. G. Powlesland. (2001). The Chatham Island pigeon (Parea) deserves full species status; *Hemiphaga chathamensis* (Rothschild 1891); Aves: Columbidae. *Journal of the Royal Society of New Zealand* **31**:365-383.
3. ↑  Clements, J. (2007). *The Clements Checklist of the Birds of the World.* Edition 6. Christopher Helm. ISBN 9780713686951
4. ↑  Dickinson, E. (2003). *The Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World.* Edition 3. Christopher Helm. ISBN 0713665362

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Birdoj |

* Parea recovery plan 2001-2011 (PDF). Department of Conservation, Wellington, New Zealand (2001). Alirita 2007-09-19.
Tomboŝtono de Seebach sur la Historia tombejo vajmara
Grafo **Friedrich Johann Christian Heinrich von SEEBACH** (naskiĝinta la 17-an de novembro 1767 en Eisleben, naskiĝinta la 22-an de majo 1847 en Vajmaro ĉe Altenburg estis supera ĉevalaĵestro kaj prusia generalmajoro. Lia edzino estis Henriette Sophie Wilhelmine von Seebach.

Vivo kaj agado
--------------

Vajmare estis Seebach en 1790 ĉefleŭtenanto, ĉambra junkro kaj ĉevalaĵestro. Li krome karieris en 1802 (ĉambelano kaj majoro), 1808 (kolonelo), 1814 (supera ĉevalaĵestro) kaj en 1815 generalmajoro.

Seebach estis amiko de grandduko Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach) kiun li akompanis vojaĝe. En 1813, post kiam la grandduko eniris la kontraŭnapoleonan aliancon, Seebach komisiitis pri kreo de batalono de volontuloj. En 1811 Seebach starigis Altenburg-domegon en Vajmaro kiu iĝis, ankaŭ danke al Franz Liszt, kulturcentro. Lia tomo troviĝas sur la Historia tombejo vajmara. La tomboŝtonenskribaĵo nomumis lin *savinto de Vajmaro kontraŭ la francoj* en 1813.

Seebach savitis en la 22.10.1813 dumbatale fare de sia hundino Belotte. En somero 1822 oni starigis por ĝi en la Altenburg-ĝardeno memorigŝtonon.

Bagatelaĵoj
-----------

Ekzistas interesa bildo pri ĉasadeliro de grandduko Karlo Aŭgusto el la jaro 1825 *(Jagdgesellschaft mit Großherzog Carl August von Sachsen-Weimar-Eisenach)* kiun pentris en 1831 Carl August Schwerdgeburth. Bedaŭrinde ne klaras kiu estas Seebach kaj kiu la ĉefforstisto Friedrich August von Fritsch.
Ŝia filino Amalie (1802-1879) iĝis konata verkistino. Ŝiaj gefratoj estis Helene (\* 1807) kaj Gustav Wilhelm Adolf (1813-1862).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Portreto
* Historia familileksikono de Svislando
* Portreto
* Zum la rilato de Johann Wolfgang von Goethe al generaloj dum la kontraŭnapoleonaj militoj: Erich Weniger: *Goethe und die Generale der Freiheitskriege*, Metzler Verlag, Stuttgart 1959<ref> ref>

Notoj
-----

1. ↑
2. ↑  Jutta Hecker: *Die Altenburg. Geschichte eines Hauses*, Gustav Kiepenheuer, Weimar 1958, p. 73.
3. ↑  *Goethes Gespräche Biedermannsche Ausgabe*, Bd. V: *Nachklang/Nachträge/Register*, eldonis Wolfgang Herwig, München 1998, p. 508.
4. ↑  "Seebach 1. Friedrich Johann von", ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (Hrsg.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 397-398
5. ↑  Tie tekstas: *Hier ruht Belotte. Sie war ihrem ersten und letzten Herrn treu*; poste *Sie rettete ein Menschenleben*; flanke *1808-1822* - laŭ la artikolo "Gedenkstein Hund Belotte", ĉe Günther 1998, p. 137 kaj laŭ Jutta Hecker: *Die Altenburg – Geschichte eines Hauses*. Kiepenheuer Verlag, Weimar 1958, p. 57
6. ↑  Gedenkblatt mit Friedrich von Seebach und Friedrich August Freiherr von Fritsch

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 738165
* GND: 117446645
* VIAF: 13085090
* ISNI: 0000 0000 1334 2481
 |
**Samrolaj frazmembroj** estas frazmembroj kiuj havas unu saman gramatikan rolon (funkcion), rilatas al unu sama frazmembro, kaj kiujn oni povas, sen ŝanĝi la sencon, kunigi per konjunkcio(j). Ekz‑e [PAG, §9]

* *Petro, Paŭlo kaj Karlo* estas amikoj *(3 subjektoj)*
* Mi aĉetis *plumon, paperon kaj inkon* (3 objektoj)
* Ŝi estas *juna, bela, afabla* (3 predikativoj)
* Parolu *forte, kuraĝe kaj elegante* (3 adjektoj).

La samrolajn frazmembrojn oni kutime grupigas en liston kaj prononcas kun speciala enumeracia intonacio, skribe esprimata per komoj.

Samrolaj epitetoj
-----------------

La ĉi-supra difino bezonas precizigojn pri la epitetoj. La epitetoj ne nepre estas samnivelaj, unu el ili povas precizigi alian, aŭ eningigitan epitetan grupon, aŭ karakterizi la ĉefelementon en malsamaj manieroj (ekz‑e kvalite ­≠ rilate):

* *Granda* (kvalita adj.) *latina* (rilata adj.) *poeto*
* *Ŝiaj* (rilata adj.) {*longaj* (kvalita adj.) *haroj*}

En okazo de dubo oni provu enŝovi konjunkcion; tio eblas por la samrolaj epitetoj:

* Juna, bela virino = Juna kaj bela virino.
* *Granda latina poeto* ≠ *Granda ~~kaj~~ latina poeto.*
*Tio estas kataluna nomo. La patronomo estas* **Cardona** *kaj la patrinonomo estas* **Florit**

**Maria Àngels CARDONA i Florit** (naskiĝis la  8-an de oktobro 1940(nun 1940-10-08) en Ferreries, mortis la 24-an de decembro 1991 en Barcelono) estis biologiistino, ekologiistino kaj botanikistino el Minorko, kiu ĉefe laboris en Barcelono.

Biografio
---------

Ŝi vivis dum infanaĝo en Ciutadella antaŭ ol transloĝiĝi al Barcelono por iri al universitato.

Ŝi diplomiĝis en Biologio en Universitato de Barcelono en 1963. De 1964 ĝis 1971 ŝi kompletigis sian doktoran tezon pri la ciklo de vivo de plantoj en malsamaj plant-komunumoj, esence ĉirkaŭ areo de Collserola, en Barcelono. Per tiu tezo ŝi komencis novan esplor-linion en geobotaniko en Katalunio, kiu enkondukis signifan ŝanĝon en sciencaj kaj metodologiaj aliroj. En 1972 ŝi gajnis la Premion *Pius Font i Quer* de "Institut d'Estudis Catalans".

Ekde la komenco de sia doktora tezo ŝi laboris kiel profesoro en la Universitato de Barcelono, kaj ŝi instruis en la Botanika Departemento de 1975 ĝis 1985, kiam ŝi transiris al Aŭtonoma Universitato de Barcelono. En 1986 ŝi akiris plentempan profesoran postenon pri Legoma Biologio kiun ŝi tenis ĝis sia morto.

Ŝi kunlaboris kun pluraj internaciaj profesoroj, specife Juliette Contandriopoulos de Universitato de Marsejlo fakulo pri Citogenetiko. Ŝi publikigis pli ol kvindek sciencajn publikaĵojn kaj partoprenis en la kreado de *Enciclopèdia de Menorca*. Ŝi estis membro de Naciaj kaj Internaciaj Societoj kaj Komisionoj.

Ŝi suferis malbonan sanon kaj mortis pro apopleksio en Barcelono la 24-an de decembro 1991.

Mallongigo
----------

La norma aŭtora mallongigo **Cardona** estas uzata por indiki tiun individuon kiel la aŭtoron dum citado de botanika nomo.

Literaturo
----------

* Marti Llufriu, J. Manel (1999). M. Àngels Cardona i Florit: La flora i el paisatge de Menorca. Maó: Institut Menorquí d'Estudis.
* "Maria Àngels Cardona i Florit", Dones de ciència, calendari 2007. En internet: .
* "Àngels Cardona i Florit", L'Enciclopèdia, Grup Enciclopèdia Catalana:

Referencoj
----------



1. 1 2 3 4 5  Perez Molina, Isabel.  Maria Àngels Cardona Florit. *Diccionari Biogràfic de Dones*. Arkivita el la originalo je 2016-08-07. Alirita 2 marto 2017.
2. ↑   Àngels Cardona i Florit (katalune). *Gran Enciclopèdia Catalana*. enciclopedia.cat.
3. ↑  IPNI Cardona

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 582451
* GND: 1056603038
* LCCN: n82093209
* VIAF: 55496306 237232677, 55496306
* ISNI: 0000 0000 6890 7734, 0000 0004 3077 2407
* SUDOC: 178427209
* BNE: XX877778
 |

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Maria Àngels Cardona i Florit en la angla Vikipedio.*
La **Parko Strando Huntington**, en angla origine *Huntington Beach State Park*, estas malgranda marborda rezervejo kaj ŝtata parko ĉer Murrells Inlet (Suda Karolino), Usono, kun granda sabla strando kaj strandaj aliroj. La parko, originale posedo de Archer M. Huntington, estis donacita post lia morto kaj portas lian nomon. Lia vintra hejmo, nome Atalaya Castle, situantas en la parko. Konstruita dum la Granda depresio nur de lokaj laboristoj, ĝi estis dezajnita por rezisti uraganojn.

La parko gastigas diversajn speciojn de birdoj de la sudorienta marbordo de Usono ĉefe por birdorigardado. Ĝi estas hejmo de multaj tipoj de anasoj kaj vadbirdoj kiaj la Ajajao vintre kaj en nesalakvaj kaj en salakvaj marĉoj. Eblas trovi ankaŭ pli rarajn marbirdojn kiaj suloj, kolimboj, maranasoj kaj eventuale Alcedoj kiaj aŭkoj kaj urioj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Parko Strando Huntington en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Huntington Beach State Park - South Carolina State Parks
* Huntington Beach State Park Website[*rompita ligilo*]
* Details on Atalaya Castle Arkivigite je 2010-01-01 per la retarkivo Wayback Machine
* Friends of Huntington Beach State Park[*rompita ligilo*]
* photos of Huntington Beach State Park
Interno de butiko en Gillette, Vajomingo
**Office Depot** (la nomo en la angla signifas oficieja deponejo) estas usona merkatika ĉeno, unu el la plej grandaj provizantoj de oficejaj provizoj en la mondo. La firmao estis establita en 1986 en Florido, Usono .

Ili estas vicigitaj kiel la due plej granda oficejprovizanto de la monda kaj la firmao kunfandita kun tiam konkuranto kaj la tria plej granda de la monda en *Officemax Inc*, por alfronti la mondan plej grandan en la industrio en Staples Inc.

Office Depot havas enspezojn de pli ol 15 miliardoj da dolaroj jare, havas pli ol 1,800 butikojn kaj dungas 52 000 dungitojn en 56 landoj tutmonde.

Referencoj
----------

1. ↑   Office Depot (en-US). Alirita 2018-11-26.

 Arkivigite je 2018-11-27 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Office Depot en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835581
* VIAF: 138679189
* ISNI: 0000 0004 0440 6868
* BNF: 145107628
 |
Parkumŝildo
Parkumejo de la flughaveno Kolonjo/Bonn
Kamionparkumejo Schnaittach
Subtera parkumejo en Schnaittach
Parkumejo ĉe turisma loko
**Parkumejo** estas surfaco sur publika aŭ privata grundo por parkumi veturilojn. Parkumejo estas areo de pli ol unu parkumloko.

Publikaj parkumejoj estas gravaj eroj de la trafika substrukturo. Ilia planado estas parto de la trafikpolitiko. Uzo de parkumejoj estas regulita per trafikregularo.

Eco
---

Parkumejo povas esti ekstera tereno aŭ troviĝi en veturil-enirebla konstruaĵo. Tiukaze la parkejo povas esti en domo, aŭ en subtera konstruaĵo.

Apartaj parkumejoj
------------------

Laŭ situo aŭ funkcio ekzistas diversaj parkejoj.
Aŭtovoja parkumejo similas al restejo, sed havas nek restoracion, nek benzinstacion.

Migrulparkumejoj estas parkumejoj, kiuj estas elirpunktoj por migradvojoj.

Klientoparkumejo estas parkumejo disponigita de aŭ antaŭ vendejo aŭ entrepreno por ties klientoj dum la daŭro de la aĉetumo aŭ vizito.

Busparkumejo troviĝas ofte ĉirkaŭ stacidomo, flughaveno, hotelaro, stadio, kongresejo, turisma vidindaĵo, ktp. Urboj, kiel Parizo, Romo, Salzburg, kiuj ricevas grandan nombron da vizitantoj, disponigas apartajn parkumejojn por vojaĝbusoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Parkhorloĝo
* Parkado
* Trafiko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Germana serĉilo por senpagaj parkejoj
* Kiel parki sian aŭton
* Busparkejoj. Parkado de vojaĝbusoj en Munkeno Arkivigite je 2007-10-26 per la retarkivo Wayback Machine
* Busparkplätze. Trafikpolitiko de la urbo Parizo rilate al busoj Arkivigite je 2008-06-11 per la retarkivo Wayback Machine

* Parkumejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Parkumejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Parlamenta Asembleo ĉe la Unuiĝintaj Nacioj**, nomata mallonge ankaŭ **UN-Parlamento** (arabe الجمعية البرلمانية للأمم المتحدة, Al-Ǧamʿīyah al-Barlamānīyah lil-ʾUmam al-Muttaḥidah, ĉine 联合国议会大会, Liánhéguó Yìhuì Dàhuì, france *Assemblée parlamentaire des Nations Unies*, hispane *Asamblea Parlamentaria de las Naciones Unidas*, angle *United Nations Parliamentary Assembly* kaj ruse *Парламентская Ассамблея Организации Объединенных Наций*, Parlamentskaja Assambleja Organizacii Ob'edinennij Nacij) estas proponita institucio por la sistemo de Unuiĝintaj Nacioj, kiu permesos la partoprenon de parlamentanoj de ĝiaj ŝtatoj membroj, kaj laste, la rektan elektadon de Parlamento de la UN.

En aprilo 2007 formiĝis la *Kampanjo por la establo de Parlamenta Asembleo ĉe la Unuiĝintaj Nacioj* kiel internacia reto de neregistaraj organizaĵoj kaj parlamentanoj. Ĝia sola celo estas realigi tian asembleon. La koncernan alvokon subskribis ankaŭ la esperantaj organizaĵoj UNU MONDO kaj Esperanta Civito.

La ideo de Parlamenta Asebleo ĉe UN tamen estas jam simile aĝa kiel la UN mem. Jam en 1958 en sia libro Federala Sperto, Edmond Privat pledis por "dua kunveno" (= dua ĉambro) de UN, kiu estu elektata de la popoloj laŭ proporcio de la loĝantoj. Tiu ĉi dua ĉambro reprezentu ne la interesojn de la ŝtatoj, sed tiujn de la homaro, kaj tiamaniere helpu certigi la pacon.

Vidu ankaŭ
----------

* Kosmopolitismo
* Mondfederistoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Alvoko por la establo de Parlamenta Asembleo ĉe la Unuiĝintaj Nacioj (en Esperanto)
**Respondisto** (germane/angle: *Respondent*; el la latina formo *respondens* - ulo respondanta) estas persono kies tasko estas (oficiale) reagadi diversfake.

Psikologie
----------

Ĉi-kampe respondisto estas intervjupartnero aŭ demandito en enketo.. Depende de la demandaro kaj kontekstaro la respondoj povas esti donataj fare de unuopuloj por si mem aŭ fare de unuopuloj por simila grupo (ekz. por ĉiuj loĝdomblokloĝantoj aŭ ĉiuj anoj de organizaĵo kiun oni membras). La esprimo *respondista sinteno* povus esprimi aŭtomatan reagon sendepende de intencita, antaŭe pripensita reago. Temas pri speco de kondiĉa reflekso.

Jurscience
----------

Dum proceduro respondisto estas persono akuzita (uzo aparte en anglalingvaj ŝtatoj: ekzemple en Usona Senato dum elpostenigo-proceso.

Universitate
------------

Dum mezepoko kaj moderna epoko respondisto estis persono kiu dum disputo reciprokis je tezo. Al li kontraŭmetitis opoziciisto *(opponens)* por defendi la kontraŭon.
En akademiaj disertaĵoj de la 17-a kaj 18-a jarcentoj respondisto ofte skribis propran juĝon pri la kvalito de la prezentita fakskribaĵo, laŭ komisio de la universitato.

Dum disputokverelaj prilogikaj estis dialogoj inter proponisto *(proponens)* kaj respondisto tuj reaganta je tio..

Referencoj
----------

1. ↑  *Respondent*, Arkivigite je 2018-11-22 per la retarkivo Wayback Machine Dorsch Lexikon der Psychologie
2. ↑  Friedrich Jäger (eld.): *Enzyklopädie der Neuzeit*. Band 2. J.B. Metzler, Stuttgart/Weimar 2005, kol. 1053 s.
3. ↑  Ekz. ĉe Thomas Duve: "Die Bedeutung des Lebensalters im frühneuzeitlichen Recht." Ĉe: Arndt Brendecke, Klaus-Peter Fuchs, Edith Koller (eld.): *Die Autorität der Zeit in der Frühen Neuzeit.* LIT Verlag, Berlin 2007, p. 109.
4. ↑  Douglas Walton: *Informal Logic. A pragmatic approach.* Dua eldono. Cambridge University Press, 2008, p. 125.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 732000
 |
***Mario Kart 7*** (マリオカート7, *Mario Kāto Sebun*?) estas veturila konkursa videoludo kreita en 2011. Ĝi estas la sepa ĉefa ludo de la serio *Mario Kart*, kaj la tria ludo por porteblaj videoludiloj. Nintendo EAD kaj Retro Studios kreis ĝin por la videoludilo Nintendo 3DS. Kiel en la antaŭaj ludoj de la serio, ludantoj partoprenas en konkursoj de gokartoj sur diversaj lokoj de la universo de Mario. Ludanto povas elekti rolulon inter la 17 roluloj disponeblaj. Dum konkurado, ludantoj povas uzi diversajn aĵojn por helpi sin aŭ malhelpi aliajn ludantojn. Novaj ebloj en tiu ludo estas uzi manan glisilon, veturi subakve, vidi laŭ la okuloj de la kondukisto, kaj ŝanĝi partojn de onia gokarto. *Mario Kart 7* permesas ludi rete kun ĝis 7 aliaj ludantoj samtempe. La ludo aperis tutmonde je la komenco de decembro 2011.

*Mario Kart 7* estas la dua ludo por 3DS, kiu vendiĝis je pli ol 5 milionoj da kopioj, post *Super Mario 3D Land*. Nintendo anoncis ke la ludo relanĉiĝos kun aliaj pli fruaj ludoj por 3DS, kiel elŝutebla ludo por Nintendo eShop. La elŝutebla versio aperis la 4-an de oktobro 2012 en la PAL-regiono, la 18-an de oktobro 2012 en Nordameriko, kaj la 1-an de novembro 2012 en Japanujo. Je la dato de la 31-a de marto 2017, la ludo vendiĝis je pli ol 15,22 milionoj da kopioj tutmonde. Ĝi estas unu el la plej venditaj ludoj por Nintendo 3DS, malantaŭ *Pokémon Sun* kaj *Moon* kaj *Pokémon X* kaj *Y*. La recenzistoj ŝatis la ludon, ĝi atingis la poentaron de 85% en Metacritic kaj de 84,96% en GameRankings.

Referencoj
----------

1. 1 2   Nintendo 3DS Price Drops to $169.99, as Great Value and New 3D Games Come Together. Nintendo. Alirita 13 August 2011.

Arkivigite je 2017-04-07 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑   Mario Kart 7 at Nintendo :: Games. Nintendo. Alirita 22 August 2011.

Arkivigite je 2019-04-05 per la retarkivo Wayback Machine
3. ↑  Hill, Jason (6 December 2011) Mario Kart 7 = fun. *The Sydney Morning Herald's Digital Life*. Alirita 12 May 2012.
4. ↑   Mario Kart 7 Related Games. GameSpot. Alirita 1 March 2012.
5. ↑ .  Nintendo launches early 3DS games on EU eShop today. ComputersandVideoGames.com (4 October 2012). Alirita 5 October 2012.
6. ↑ .  Mario Kart 7, Zelda, Mario 3D Land, Star Fox 3D on 3DS eShop. IGN (4 October 2012). Alirita 5 October 2012.
7. ↑ .  More 3DS Download Titles Coming To Japan's eShop. Nintendo Life (3 October 2012). Alirita 4 October 2012.
8. ↑   Top Selling Software Sales Units - Nintendo 3DS Software (30 September 2016). Alirita 30 September 2016.

* Kategorio Mario Kart 7 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Der Kluge Capitalist*, Nürnberg 1766
**Johann Friedrich Kobe von KOPPFENFELS** (naskiĝinta en 1737 en Koburgo, mortinta en 1811 en Vajmaro) estis germana juristo, sekreta konsilisto kaj kanceliero.

Vivo
----

Estante filo de la kortega kaj registara konsilisto de la Duklando Saksio-Koburgo-Saalfeld, Johann Sebastian Kobe von Koppenfels li studis jursciencon ĉe la Universitato de Göttingen. Poste li deĵoris tie ĝis 1716 kiel respondisto. En 1768, dekon da jaroj post la morto de edzo sia, vokis lin dukino Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach por registrarkonsilado Vajmaron. La sekvan jaron li ankaŭ nobeliĝis. En 1772 Koppfenfelis iĝis kortega konsilisto kaj en 1776 sekreta registara konsilisto.

Ekde 1783 ekestis lia tasko gvidi la financministerion. Duko Karlo Aŭgusto nomumis lin en 1789 kanceliero kaj aljuĝis al li la titolon *ekscelenco* en 1804.

Krom urbopalacon proksime de la Goethe-loĝdomo en Vajmaro li posedis ankaŭ Kastelon Rohrbach situantan 13 km for en direkto nordokcidenta. La 12 jarojn pli maljuna Johann Wolfgang Goethe estis lia najbaro frekventante lin ofte en Rohrbach. Goethe krome iĝis baptopatro de lia filino Louise kaj peris ke la kortega skulptisto Martin Gottlieb Klauer kreis en 1799 ankoraŭ ekzistantan tomboreliefon por la jam en 1795 mortinta Louise.

Idoj
----

* Johanna Wilhelmine (1764-?) ∞ 1795 kun kolonelo Heinrich von Witzleben
* Johanna Louise Bernhardine (1767–1795)
* Amalie Caroline Friederike (1771–1825) ∞ 1803 kun Heinrich Meyer (Maler)

Verkoj
------

* *Commentatio iuris praesertim Germanici tam consonantis ŝuam dissonantis de pecunia mutuaticia tuto collocanda* (kune kun aliaj)
* *Der Kluge Capitalist Oder Politisch und Rechtlicher Unterricht, wie Gelder am sichersten zu benutzen und anzulegen?* (kun Karl Friedrich Tröltsch), Nürnberg 1766

Literaturo
----------

* Jochen Klauss: *Der Kunschtmeyer: Johann Heinrich Meyer: Freund und Orakel Goethes*, Metzler-Verlag, Weimar 2001, ISBN 3-7400-1114-9, ISBN 978-3-7400-1114-7
* Ĉe *Deutsche Biographie*
* Ĉe *Deutsche digitale Bibliothek*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 731993
* GND: 116338970
* VIAF: 77064754
 |
Karl Buchholz, *Webicht* (ĉ. 1885)
**Webicht** estas pejzaĝo arbara ene de Vajmaro, Germanujo. Ĝi etendiĝas nordoriente de la urbo inter la kvartalo Tiefurt kaj taluso fervoja (de la linio inter Halle-Bebra) proksime de Webicht-aleo ĝis la komunum-elirejo ĉe Jenaer-strato. Tie troviĝas ankaŭ la forstistejo.

Priskribo
---------

Ĝin konsistigas plejparte foliarboj (ĉefe fraksinoj, aceroj kaj ulmoj). El la faŭno menciindas Arum maculatum, Corydalis cava kaj Aconitum lycoctonum. La areo nomiĝis en 1378 *Webit* aŭ *Wepet*, kio signifas koton. Ĝi ankaŭ forstekonomie ne malgravas kion atestas i.a. la tiea troviĝo de la vajmara forstadministradejo. Parto arbara proksime al la pafejo nomiĝas *Schießhaushölzchen*, alia *Fuchsleite* al kiu tuj apudas Schießhaushölzchen. Troviĝas *Fuchsleite* kontraŭe al Webiĉt ĉe la strato *Tiefurter Allee*.

Historio
--------

Dum barokaj tempoj Webicht estis tre ŝatata ĉasadejo kie multaj dukaj ĉasadkampanjoj okazis. En 1778 la kartografo Franz Ludwig Güssefeld faris planon de Webicht.

Krome Webicht ofte aliritis fare de pentremuloj kaj pentrado-studentoj. Arbaran pejzaĝon *Waldlandschaft (Webicht bei Weimar)* pentris ekz. en 1875 la artisto Karl Buchholz kiun kromnomis Lovis Corinth *geniulo de la vajmara pentradoskolo*. Ĝi admireblas ĉe Muzeo Lindenau (Altenburg). Ankaŭ Christian Rohlfs ĉerpis de ĝi inspiradon ne malmultan. 

Krom klasika Vajmaro (pro la proksimeco de Kastelo Tiefurt), iam meze starinta fazanejo (malkonstruita en 2011) aŭ Kastelo Kromsdorf estas koneksoj ankaŭ al krimoj naziaj. Ĉar en la 5.4.1945 anoj de Gestapo sub la gvidado de SS-ano Hans Helmut Wolff mortpafis tie ĉi 149 kaptitojn tuj antaŭ la enmarŝado de la Usona Armeo kaj sinekstradicio al la amerikanoj. La murdoj faritis kelkajn cent metrojn for de la nuna situo de la memorŝtono. Ĝi metitis en la 3.8.1963 kaj alilokigitis pli malfrue al Tiefurter-aleo apud enirejŝildo komunuma por pli bona atentigo. Tamen la ŝtono ne facile troveblas pro verdo superkreskinta. Dum eltombigo en julio 43 uloj laŭnome povis identiĝi. La viktimoj kremaciitis kaj entombigitis en aŭgusto 1946 ĉe parcelaro de la ĉeftombejo vajmara.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Webicht en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Memorĉtono ĉe Webicht - Tiefurter Allee
* Fantomo ĉe Webicht
* Plano de Webicht fare de Franz Ludwig Güssefeld[*rompita ligilo*]

Notoj
-----

1. ↑  Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 483.
2. ↑  Hannelore Henze, Ilse-Sibylle Stapff: *Streifzüge durch das alte Weimar.* Weimar 2004, ISBN 3-86160-156-7, p. 101-102 - Rilate al la rolo de Goethe koncerne ĉasadojn kp. Maria Wagner: *Goethe und die Forstwirtschaft*, Verlag Kessel, Remagen 2011. ISBN 3-935638-86-8; Ilse-Sibylle Stapff: *Jagd im weimarischen Land: vom Mittelalter bis ins neunzehnte Jahrhundert* (Weimarer Schriften Heft 47), Verlag Stadtmuseum Weimar 1992. ISBN 978-3-910053-23-6
3. ↑

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Webicht en la germana Vikipedio.* 



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 731748
* GND: 7857925-9
 |
La urba kirko de sudo
Vido disde altarejo ĝiskirke
Altaro, krucifikso kaj baptujo
La **Preĝejo Sankta Petro** (germane: *Stadtkirche St. Peter*) estas la protestantisma urba kirko en Eisenberg en Germanujo. La malfrugotika halokirko troviĝas ĉe la norda flanko de la ĉefa bazarplaco post la urbodomo.

Historio
--------

Jam en la 12-a jarcento eble estis surloke kapelo kies unua mencio estis en 1219. Post kirkokonstruo sekvis multaj alikontruoj. En 1494 faritis la plej malnova parto, la malfrugotika ĥorejo. La navo estas de 1585 dume la turo orienta eĉ multe pli aĝas. Ĝis Reformacio la - nun jam ne ekzistanta - monaĥeja kirko ĉefa por la tuta urbokomunumo (sur grundo nomita *In der Donitzschkau*). Nur post 1530 la paroĥaj privilegioj venis al la ĝis tiam malunuaranga Petro-kirko de ĉebazarplace.

Meblaro
-------

Pentristo el Gera, Samuel Claus, kreis inter 1622 kaj 1629 la altaron: ĝi havis predelon kun la Lasta Vespermanĝo, supre kiu depende de la eklezijaro alterne spekteblis aliaj bildoj pri Kristnasko, Krucumado kaj Pentekosto. De tiu ĉi altaro ankoraŭ konserviĝis la pentraĵoj. La inter 1985 kaj 2008 restaŭritaj artaĵoj pendas hodiaŭ en la navo malsupre de la galerioj.
La nuna meblaro datumas de la tempo inter 1878 kaj 1880. Kreitis kverkan altaron kun predikejo kaj ambono en 1880 la kortega skulptisto G. Kühn. La saman jaron donacis la baptujon Marie von Sachsen-Altenburg. Malantaŭ la altaro estas baroka gablokruco trovite en 1918 en la subtegmentejo de la katolika tombeja kirko *(Eisenberger Gottesackerkirche)*.

Orteno
------

Konstruits la orgenon en 1977 la firmao de Rudolf Böhm el Gotha. Krome uzatas orgeneto de 1919 de Keates) kun naŭ registroj sur du klavaroj kaj kun pedalo.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑  Prie sur la paĝoj de la subdistrikto eklezia je Eisenberg
3. ↑  Priorgenaj informoj
4. ↑  "Orgelprojekt Eisenberg"

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Petro (Eisenberg) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 
* Wilhelm Schaffer: *Die Stadtkirche St. Peter in Eisenberg*, eldonis Landratsamt Saale-Holzland-Kreis, 2012

50.96852211.906031Koordinatoj: 50° 58′ 7″ N, 11° 54′ 22″ O (mapo)
 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 730409
* GND: 7733244-1
* VIAF: 246354878
 |
La **Parlamenta Palaco** (rumane *Palatul Parlamentului*) estas konstruaĵo en rumana ĉefurbo Bukareŝto, pli frue nomita „Domo de la Popolo" (*Casa Poporului*), estas la dua plej granda konstruaĵo de la mondo – post la Pentagono.

Konstruado
----------

La ĉefa konstruado okazis de 1984 ĝis 1989 kaj laboris pri ĝi 700 arkitektoj kaj 20.000 laboristoj. La grunda surfaco okupas 65.000 m², la konstruita surfaco 364.000 m² (kompare, la surfaco de Pentagono estas 660.000 m²). La tutajn kostojn oni kalkulas je ĉ. 3,3 md. da usonaj dolaroj. La konstruo postulis siatempe 40 % de la malneta enlanda produkto de la lando. La plej granda halo de la konstruaĵo longas 150 m, altas 16 m, havas surfacon de 2200 m².

La ĉefa arkitekt(in)o estis Anca Petrescu (n. 1949), kiu nun agadas en „Partidul România Mare" (Grand-Rumania Partio), tiel ofte vizitas sian konstruaĵon. 

Oni alinomis la palacon en aprilo 1991 al „Palaco de la Parlamento" kaj ekde 1997 servas ĝi kiel sidejo de la rumana parlamenta ĉambro, ekde 2005 ankaŭ tie laboras la senato.

Teknikaj detaloj
----------------

* Nombroj:
	+ Grunda surfaco: 65.000 m²
	+ Alto: 84 m super la teretaĝo; 15 m en subetaĝoj
	+ Longo: 275 m
	+ Larĝo: 235 m
	+ 5100 ejoj, el kiuj 3000 ĉambroj, la restaj estas haloj kaj koridoroj
	+ 200 necesejoj
	+ 28 liftoj
	+ 1 miliono da m³ da marmoro el Transilvanio
	+ 3500 tunoj da kristalo
	+ 700.000 t da ŝtalo kaj bronzoj
	+ 900.000 m³ da ligno
	+ 200.000 m² da or- kaj arĝentkovraĵoj

* Kategorio Parlamenta Palaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)