recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Bourg-en-Bresse (stacidomo). |

**Bourg-en-Bresse** estas mezgranda franca komunumo lokita en la departemento Ain kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi estas la prefektejo de la departemento.

Geografio
---------

Bourg-en-Bresse situas 60 kilometrojn nordoriente de Liono. La urbo troviĝas okcidente de la montaro Ĵuraso, sed etendiĝas sur la verdaj pastaĵoj de la natura regiono Bresse.

Bourg-en-Bresse estas trafluata de la rivero Reyssouze, kiu sekve enfluas en la Saonon.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

Interno de la preĝejo de Brou.
Bourg-en-Bresse, kiel montras sia nomo, estas la ĉefurbo de Bresse, kiu estis reĝa provinco antaŭ la franca revolucio de 1789.

Bresse longe apartenis al la savoja dinastio, kaj estis finfine cedita al Francio en 1601.

Vidindaĵoj
----------

La historia kvartalo de Bourg-en-Bresse estis ĉirkaŭita de muroj ĝis la 19-a jarcento, kiam ili estis detruitaj. En tiu malnova kvartalo elstaras la gotika preĝejo *Notre-Dame*, kies konstruado ekis en 1505 kaj finis nur du jarcentojn poste.

Ekzistas cetere pluraj privataj, klasikstilaj hoteloj.

La preĝejo de Brou estis starigita inter 1505 kaj 1536, pro iniciato de la vidvino de Filiberto la 2-a de Savojo.

Oni finfine devas mencii la rimarkindan *Hotel-Dieu*, eksa malsanulejo kiu hodiaŭ fariĝis ejo por resaniĝantoj kaj la Hotelon de la Teyssonnière.

Esperanto-movado
----------------

Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Estas esperanta grupo tie.

Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 19 voĉojn (0,22 %) en 2004, 6 voĉojn (0,07 %) en 2009 kaj 24 voĉojn (0,27 %) en 2014.

Referencoj
----------

1. ↑  Esperanta grupo

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Ain
* Listo de urboj de Francio
* Bourg-en-Bresse (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bourg-en-Bresse en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bourg-en-Bresse en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 161960
* GND: 4246164-9
* LCCN: n80072463
* VIAF: 133234388
* SUDOC: 026362244
* BNF: 11862500s
* NKC: ge392188
 |
Manpremoj de De Groot en la Promenejo de l' famo en Roterdamo.
**Boudewijn de Groot** (naskiĝis la 20-an de majo 1944) estas nederlanda artisto, kiu famiĝis per kantoj kiel *Meneer de President*, *Land van Maas en Waal* kaj *Annabel*.

Biografio
---------

Boudewijn de Groot naskiĝis en 1944 en japana koncentrejo en Batavio (hodiaŭ Ĝakarto) en Nederlanda Hindio, kie mortis sia patrino en 1945. En 1946 lia familio revenis al Nederlando. Lia unua granda sukceso estis la kanto *Meisje van 16 jaar* (Knabino 16-jara), traduko de kanto de Charles Aznavour. Inspirita de Bob Dylan kaj Donovan li faris la protestkanzonon *Welterusten Mijnheer de President* (Dormu bone sinjoro prezidanto), protesto kontraŭ la milito en Vjetnamo. Komence de 1967 aperis lia plej granda sukceso *Land van Maas en Waal* (Lando inter Mozo kaj Vakalo), inspirita de la pentristo Jeroen Bosch. Lia amiko Lennaert Nijgh verkis la tekstojn de la plej sukcesaj kantoj.

Diskaro
-------

Boudewijn de Groot  

Voor de overlevenden  

Picknick  

Nacht en ontij  

Hoe sterk is de eenzame fietser   

Waar ik woon en wie ik ben  

Van een afstand  

Concert   

Bo de Groot  

Maalstroom   

Een nieuwe herfst   

Wonderkind aan het strand   

Een hele tour   

Boudewijn de Groot Tour (DVD)   

Andere Tour  

Het Eiland In De Verte

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Boudewijn de Groot en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Artista retpaĝaro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 22413
* GND: 172839327
* LCCN: n2007060465
* VIAF: 21595650
* ISNI: 0000 0000 4035 3442
* MBA: eb4b6d16-9d9d-481e-85ad-fd972827bc91
 |
**Dalpe** estas komunumo de la Komunumaro Quinto kaj la Distrikto Leventina en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 172 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Dalpe situas en la Valo Piumongna, flanka valo en sudo de la supra Leventina, proksimume 25 kilometrojn norde de Belinzono sur altebenaĵo ĉe la okcidenta flanko de la Valo Leventina. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Dalpe kaj Cornone, kaj la setlejoj Buzza, Cleuro di Prato kaj Vidresch

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 14,52 km², de kiuj 43,3% estas kovritaj de arbaro, 20,9% servas por agrikulturo kaj 2,1% por setlado. Proksimume triono de la komunuma teritorio konsistas el altmontara dezerto.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Dalpe limas en nordo al Prato (Leventina), en oriento kaj sudo al Faido, kaj en okcidento al Lavizarra.

Trafiko
-------

Dalpe situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj ja de ĉiuj trafikvojoj entute. Al Dalpe kondukas nur mallarĝa flanka vojo de Ambri tra Prato (Leventina). Pere de poŝtaŭtolinio al Faido respektive al Airolo la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Dalpe datiĝas el la jaro 1217 kiel *Albe*. En Dalpe estis trovita malgranda tombokampe de la Glasecca-Kulturo el la 5-a jarcento antaŭ Kristo. En la 14-a jarcento la vojo al la Gotardo-Pasejo pasis de Faido tra Corone al Parto (Leventina). La unua mencio de la preĝejo de Dalpe datiĝas el la jaro 1338, dum la preĝejo de Cornone datiĝas el la 15-a jarcento. En la jaro 1640 Dalpe disiĝis de la Paroĥo Parto. La hodiaŭa pastra preĝejo de la Sanktuloj Karlo kaj Bernardo datiĝas el la jaro 1661. En la jaro 1866 Dalpe ankaŭ politike disiĝis de Parto kaj fariĝis memstara komunumo. Pro formigrado ĉefe al Francio en la 2-a duono de la 19-a jarcento la loĝantaro de Dalpe kiel en multaj aliaj tiĉinaj vilaĝo forte malkreskis. Nur en la 1950-aj jaroj tiu tendenco ŝanĝiĝis pro kreo de konstruofirmao kaj konstruo de turismaj loĝejoj.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Mario Fransioli*:  *Dalpe* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-01-20)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Dalpe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Dalpe

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Dalpe** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Leventina |
| --- |
|  **Komunumaro Airolo:** **Airolo**  •  Bedretto **Komunumaro Faido:** **Faido** **Komunumaro Giornico:** Bodio  •  **Giornico**  •  Personico  •  Pollegio  •  Sobrio **Komunumaro Quinto:** Dalpe  •  Prato (Leventina)  •  **Quinto** |  |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 437119
* GND: 4749403-7
* LCCN: n2005054679
* VIAF: 132736071
 |
Damoklo kun glavo super sia kapo
**Glavo de Damoklo** estas fiksita vorta kunmetaĵo, kiu eniris en vortaron kiel esprimo, komparo. Oni uzas ĝin por esprimi situacion, kiam homo ne devas esti trankvila aŭ indiferenta, ĉar atendas lin io, kio estas grave danĝera por ĝi – kaj kio eble finos nur malbone. Ĝi esprimas ankaŭ staton de endanĝerigita feliĉo pro danĝero.

Estiĝo de legendo
-----------------

Sirakuza armeestro Dionisio la 1-a (4-a jarcento a. K.) estis markata kiel despoto kaj tirano, kiu apogis sin precipe sur soldista armeo kaj kiu vivis en lukso, sed ankaŭ en eterna timo, ke li estos punita, se subpremitoj ekribelos. Ĉirkaŭita de persona gardistaro li vivis kiel en malliberejo.

Kiam lia kortegano Damoklo diris, ke certe neniu estas pli feliĉa ol la reganto mem, Dionisio respondis al li: *Ĉu vi volas gustumi mian feliĉon?* Ĉirkaŭata de juveloj kaj delikataĵoj, Damoklo jam ĝuis la ontan feliĉon. Meze de manĝado kaj feliĉego la reganto igis lasi malsupren de la plafono pendanta per maldika ĉevalharo akran glavon, celanta al la kapo de Damoklo. Tiu, rigardinte supren ekvidis la pendantan minacon, jam pro timo ne vidis la belecon, riĉecon eĉ ne abundecon – kaj li rezignis pri sia posteno kaj avanco.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Damoklův meč en la ĉeĥa Vikipedio.* 

* Kategorio Glavo de Damoklo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La aparta konstruaĵo en la plusupra dekstra parto de la palaco estas *Bit Ĥilani*.
La ***Bit Ĥilani*** (akada lingvo: *Bīt-Ḫilāni*) estis tipo de palaco, kiu unue estis atestita en norda Sirio, aperante poste en Anatolio, Mezopotamio kaj eble en la tuta Levanteno, sed ĉi tio estas disputata. La apero de la *Bit Ĥilani* estis plilongigita ortangula palaco kiu havis pordon meze de unu de la longaj flankoj.

Estis malkonvene pligrandigi *Bit Ĥilani*, do kelkfoje oni konstruis multajn da *Bit Ĥilani* apude.

Kolonoj
-------

Estas scienca diskuto pri la graveco de kolonoj por la difino de la *Bit Ĥilani*. Gaku Takata argumentas ke la edifico priskribita en la asiriaj tekstoj havis kolonojn. Ĉi tiu difino ekskluzivas sud-levanteniajn palacojn identigitajn kiel *Bīt-Ḫilāni*. Rami Arav en sia priskribo de palaco en Betsaida uzas difinon, kiu rigardis kolonojn kiel fakultativajn.

Ankaŭ laŭ Lehmann kaj Killebrew la konstruaĵoj en Izraelo kaj Judeo ne estas *Bīt-Ḫilāni*, sed adaptaĵoj de la indiĝena plano de la "kvar-parta centra halo", uzata por domoj, turoj, citadeloj kaj ankaŭ palacoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Gaku Takata, "Problems in the Chronology of the Iron Age IIA in Palestine and Research on *Bīt-Ḫilāni*", en *Orient*, 15 (2005).
2. ↑  Rami Arav, "Bethsaida", en James H. Charlesworth, *Jesus and Archaeology*, 2006, 153.
3. ↑  Gunnar Lehmann kaj Ann E. Killebrew, "Palace 6000 at Megiddo in Context: Iron Age Central Hall Tetra-Partite Residencies and the *Bīt-Ḫilāni* Building Tradition in the Levant", en *Bulletin of the American Schools of Oriental Research*, 359 (Aŭgusto 2010), 14.
**Epiteto** (de la greka kaj latina *epitheton*; laŭvorte signifas 'altrudita') estas priskriba vorto aŭ frazo. Ĝi havas diversajn nuancojn de signifo kiam oni uzas ĝin en lingvistiko, religio kaj biologio.

Lingvistiko
-----------

En lingvistiko epiteto ofte estas metafora, esence reduktita aŭ densigita apozicio. Epitetoj estas foje konektitaj kun nomo de persono, kion oni povus priskribi kiel gloran kromnomon. Ne ĉiu adjektivo estas epiteto, eĉ ne komunaj kliŝoj. Epiteto estas ligita al ĝia substantivo per longe establita uzo kaj kelkaj ne estas uzataj alimaniere.

Religio
-------

En malnovaj paganaj religioj, ne nur grekaj kaj romiaj (ekz. egiptaj), la epiteto de dio (aŭ pli precize ĉiu de tiuj: precipe la ĉefaj dioj posedis multajn) ĝenerale respegulis iun konkretan aspekton de la vivo kaj rolo de la dio, kiel ekzemple *Apollo Musagetes* estas "Apolono, [kiel] gvidanto de la Muzoj" kaj tial do patrono de arto kaj sciencoj (de tio devenas la vorto *mouseion* = *muzeo*!), dum *Phoibos Apollo* estas la sama dio sed kiel brilanta sun-dio.

Beletro
-------

Epitetoj estas karakterizaĵo de la *stilo de la antikva epopeo,* plej rimarkinde de tiu de Homero. Kiam James Joyce uzas la frazon "the snot-green sea" (*la nazgut-verda maro*) li aludas la Homeran konatan epiteton "the wine-dark sea" (*la vin-malhela maro*) per speco de *mok-epiteto*.

Biologio
--------

**Epiteto** estas vorto en la scienca nomo de organismo, sekvanta la nomon de la genro. Tio aperas en la nomoj de specioj (konzistantaj de ĝenerala nomo kaj "specia epiteto"), de subdivizio de la genro, aŭ de infraspecia [1] taksono, kiel ekzemple vario. 

**Ekzemploj**

* *Arisaema candidissimum* - *candidissimum* estas la epiteto.
* *Passiflora edulis* var. *flavicarpa* - *edulis* kaj *flavicarpa* estas epitetoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Plena Ilustrita Vortaro 2002 p. 475
**Dalnereĉensko** (ruse *Дальнереченск*) estas urbo en Ĉemara Regiono en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 05408.

La urbo estis fondita en jaro 1894.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1917.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Iman (Иман) en 1894 ... 1972.

La interurba telefona kodo estas 42356, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 7 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 45°56' norde, longitudo 133°44' oriente.

La urbo estas ĉe rivero Bolŝaja Ussurka (Большая Уссурка) (kiu enenfluas en riveron Ussuri (Уссури)).

En la urbo estas fervojaj stacioj Dalnereĉensko-1 (Дальнереченск-1), Gruŝevoje (Грушевое), Lazo (Лазо).

En jaro 1959 la urbo havis 25.4 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 30.1 mil loĝantojn.

Flago de Ĉemara regiono
Urboj de Ĉemara regiono

**Ĉefurbo**: Vladivostoko

Arsenjev |
Artjom |
Bolŝoj Kamen |
Fokino |
Dalnegorsk |
Dalnereĉensk |
Lesozavodsk |
Naĥodka |
Partizansk |
Spassk-Dalnij |
Ussurijsk |
Vladivostoko
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Kaspia paruo** |
| --- |
|  |
| Kaspia paruoKaspia paruo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Paruedoj *Paridae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Poecile* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***P. hyrcanus*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Poecile hyrcanus****(Zarudny & Loudon, 1905) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Kaspia paruo  |

 |
| v • d • r |

La **Kaspia paruo** (*Poecile hyrcanus*, iam *Parus hyrcanus*) estas paseroforma birdo de la familio Paruedoj. Ĝi estis ofte enmetita en la specio de la Funebra paruo *Poecile lugubris* (del Hoyo et al. 2007), sed kelkaj studoj sugestas, ke ĝi estas separa specio, pli rilata al la Salikparuo kaj al la Songara paruo (Harrap & Quinn 1996). 

Ĝi estas disvastigata en la deciduaj montarbaroj de norda Irano, ĝuste etende al Azerbajĝano. 

La 12.5 cm longa Kaspia paruo havas **malhelbrunajn kronon kaj gorĝon**, tre brunajn suprajn partojn kaj subajn partojn kiuj estas rozokraj frue, sed kiuj iĝas pli palaj kaj grizaj kiam la plumaro estas eluzita. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas iom pli senkoloraj.

La plej komuna alvoko de tiu kutime silentema birdo estas fajna *zsit*, sed ankaŭ naza duobla noto, *ĉu ĉu*.

La Kaspia paruo elfosas sian propran nestotruon, kutime en putriĝanta stumpo aŭ arbo, pli malpli dekadenca. Plej nestoj estas tasformaj el felteca materialo, kiel ledo, haro kaj ligneroj, sed ankaŭ plumoj. La nombro de ovoj varias el 5 al 7, kiuj estas blankaj kun ruĝecaj punktoj aŭ makuletoj.

Ili manĝas raŭpojn, aliajn insektojn kaj semojn, multe pli ol aliaj paruoj.

Referencoj
----------

* Del Hoyo, J. Elliot, A. & Christie D. (eds). (2007). *Handbook of the Birds of the World*. Volume 12: Picathartes to Tits and Chickadees. Lynx Edicions. ISBN 978-84-96553-42-2
* Harrap, S. & Quinn, D. (1996). *Tits, Nuthatches and Treecreepers*. Christopher Helm. ISBN 0-7136-3964-4
*por pliaj signifoj, vidu DPI*

---

**dpi** estas la angla mallongigo de *dots per inch* (esperantigita kiel **pec** por "punktoj en colo"), t.e. montras la nombron de bildaj punktoj en angla colo (25,4 mm).

Bilda datumaro kaj aparatoj, kiuj ĝin produktas, prilaboras aŭ redonas, havas ĝenerale *absolutan diseriĝon* (distingivon), same ankaŭ *relativan diseriĝon*.

Absoluta diseriĝo
-----------------

Absoluta diseriĝo signigas la nombron de bildaj punktoj (pikseloj) en unu direkto aŭ tute (megapikselo ĉe ciferecaj fotiloj). La absoluta diseriĝo difinas la damuan kvanton kaj tiel la eblan reaperigan kvaliton de la bilda datumaro. (Legu bildo-distingivo)

Relativa diseriĝo
-----------------

Relativa diseriĝo montras la nombron de bildaj punktoj je longounuo (dpi, pikselo je "inĉ"-o, lpi = linio je "inĉ"-o (*lines per inch*)), ankaŭ nomata *piksela denso*. Dpi estas la angla mallongigo de *dots per inch* (punktoj je colo), t.e. montras la nombron de bildaj punktoj je angla colo (25,4 mm). Ĉe bildaj ekranoj, skaniloj kaj printiloj, la relativa diseriĝo montras la denson de la bildaj punktoj.

Diseriĝo de 1200 dpi horizontale kaj 600 dpi vertikale egalas al punkta grando de 21,167 × 42,333 µm².

kalkuloj
--------

{\displaystyle dpi={\frac {punktoj}{colo}}}

1 colo = 25,4 mm

{\displaystyle dpi={\frac {punktoj}{25{,}4\ mm}}}

Historia noto
-------------

La unua firmao, kiu produktis alt-distingajn punkt-matricajn presilojn, estis AGFA, kiu ĉirkaŭ 1983 produktis presilon *P 400*. Ĝia distingivo estis indikita laŭ internaciaj SI-unuoj per 16/mm, do 16 eroj en unu milimetro. Tamen konkurencaj firmaoj insistis uzi la colan sistemon. AGFA, pretere, estis forpuŝita el la presila merkato.

Vidu ankaŭ
----------

* Bilda distingokapablo
* Bilddetaligeblo

* Dpi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Epistoloj** verkitaj en latino fare de Dante Alighieri konserviĝis danke al du tekstokolektoj de la 14a jarcento.

Unua kolekto
------------

La unua kolekto, fare de Boccaccio (Laurenziano XXIX), enhavas tri epistolojn: la unua datebla de 1305-1306 direktita al Cino da Pistoia, la dua sendita al la italaj kardinaloj post la morto de la papo Klemento la 5-a la 20an de aprilo 1314 kaj la tria al amiko de Florenco pri la ribelo de 19a de majo 1315.

Dua kolekto
-----------

La dua kolekto enhavas naŭ epistolojn: la unua verkita en la printempo de 1304 al la kardinalo Niccolò da Prato nome de la Blankoj de Florenco, la dua, ankoraŭ en 1304, direktita al Oberto kaj Guido da Romena, la tria al Moroello Malaspina dateble 1307-1308, la kvara pro la morto de Henriko la 7-a, oktobre 1310, direktita al la Senjoroj kaj Popoloj de Italio, la kvina kun dato de la 31a de marto 1311 al Florencanoj, la sesa datata en 17a de aprilo 1311 al la imperiestro Henriko, la oka kaj la naŭa, verkita nome de la grafino Gherardesca di Battifolle al la edzino de la imperiestro, Margarita de Luksemburgio.

Temoj
-----

La ĉefa temo de la majoritato de la epistoloj de Dante, escepte tiujn al Cino da Pistoia kaj al Malaspina pli pri temo literatura, estas politika kaj ĉefe ligata al Henriko la 7a kaj al lia entrepreno.

Bibliografio
------------

* Saverio Bellomo, Filologia e critica dantesca, Brescia, La scuola, 2008, pp. 115–24.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 578358
 |
La filipina pramŝipo **Doña Paz** sinkis la 20-an de decembro 1987 post kolizio kun naftoŝipo *Vector*, kiu transportis 8.800 barelojn da nafto-produktoj.

*Doña Paz* estis survoje de insulo Leyte al la filipina ĉefurbo Manilo. La kolizio okazis en la markolo inter la insuloj Tablas kaj Mindoro.

Pro la kolizio okazis eksplodo kaj poste rapidege disvastiĝanta incendio, brulanta oleo kovris la akvon ĉirkaŭ la ŝipoj. La pramŝipo sinkis ene de kelkaj minutoj. Oni ne sukcesis surakvigi eĉ unu savboaton. Saviĝis nur 24 vojaĝantoj de *Doña Paz* kaj 2 ŝipanoj de *Vector*, kiuj devis subakve naĝi ekster la zonon de la brulanta oleo.

Laŭ la oficiala raporto pereis 4.317 pasaĝeroj kaj 58 dungitoj de *Doña Paz* kaj 11 dungitoj de *Vector*. La pramŝipo estis licensiita por maksimume 1.518 personoj. Krome montriĝis, ke la dungitoj de *Vector* ne estis sufiĉe kvalifikitaj kaj ke *Vector* ne plu havis validan funkcipermeson.

La akcidento estis la plej severa katastrofo, kiu trafis pramŝipon.   

Ĝi estis ankaŭ la plej granda pactempa ŝipdroniĝo.
Nur dum la Dua Mondmilito okazis ŝipkatastrofoj, en kiuj mortis pli multaj homoj: inter januaro kaj majo 1945 dronis en la Balta Maro pluraj ŝipoj, kiuj transportis civilulojn, vunditajn soldatojn, kaptitojn el koncentrejoj, entute pli ol 30.000 homoj, la dronigitaj ŝipoj estis:

* Wilhelm Gustloff - 30-an de januaro 1945 - 9.000 germanaj fuĝintoj
* Steuben - 9-an de februaro 1945 - 4.000 germanaj fuĝintoj
* Goya - 16-an de aprilo 1945 7.000 germanaj fuĝintoj, soldatoj
* Cap Arcona - 3-an de majo 1945 - 7.000 kaptitoj de koncentrejo Neuengamme
* Orion - 4-an de majo 1945 - 4.000 - fuĝintoj

* Kategorio Doña Paz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Nes Ciona**  (hebree: נס ציונה) estas urbo en la centra distrikto de Israelo. Laŭ la stato de 2018 en la urbo vivis 50 200 loĝantoj sur areo de 15,58 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 3 222 loĝantoj/km².

Historio
--------

La urbo fondiĝis dum la jaro 1883. Ĝia nomo devenas de la biblia frazo Jeremio 4,6.

Edukado
-------

Laŭ la statistiko, ekzistas 14 lernejoj kaj 5.019 lernantoj en la urbo. Inter ili 2.821 lernantoj vizitas unu el la 10 bazlernejoj, kaj 2.198 unu el la 4 mezlernejoj.

La urbo estas sidejo de la *Israela Instituta por Biologia Esplorado* (IIBR), plej sekreta esploreko por kemiaj kaj biologiaj armeaj defenciloj, kiu laborigas proksiume 350 dungitojn, kaj de la scienca parko *Kiryat Weizmann*, kiu estas la forĝejo de multaj israelaj burĝonantaj entreprenoj, kiel la produktejo de komputilaj printiloj *Indigo*, kiu aĉetiĝis dum la jaro 2002 de la usona firmao *Hewlett-Packard*.

Partneraj urboj
---------------

* Qingdao
* Le Grand-Quevilly
* Freiberg
* Solingen
* Alatri

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficialaj pagoj de la urbo (en la hebrea kaj angla) Arkivigite je 2021-01-03 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Nes Ciona en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Schloss Heiligenberg** - prononco [ŝlos HAJ:li:gnberk] - estas kastelo en la renesanca stilo en la komunumo Heiligenberg de la distrikto Bodensee kaj la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio, norde de la Bodenlago. Ĝi estas posedata de la familio Fürstenberg. Videbla de malproksime, la kastelo tronas sur alta altebenaĵo ĉirkaŭ 730 metrojn super la Bodenlago kun vido malsupren super la lago kaj la alpa ĉeno.

Historio
--------

La graflando Heiligenberg havis siajn originojn en la okcidenta kastelo *Altheiligenberg* (hodiaŭ nur rekonebla kiel kastela loko en la arbaro). Ĉirkaŭ 1250, grafo Berthold von Heiligenberg konstruis alian kastelon en la loko de la hodiaŭa kastelo, kiu komence nomiĝis Neuheiligenberg kaj estis aĉetita en 1277 de grafo Hugo von Werdenberg. Sub la grafoj de Werdenberg-Heiligenberg, la komplekso pligrandiĝis kaj pligrandiĝis en la malfrua mezepoko, dum Altheiligenberg estis forlasita post 1300. 

Kastelo Heiligenberg dedistance
La palaca komplekso estas karakterizita per kavalira halo etendiĝanta sur du etaĝoj en la suda alo kun sia arte ĉizita ligna plafono kaj la palaca kapelo en la okcidenta alo, kiu ankaŭ estas monumento al la familio Fürstenberg. 

De tempo al tempo, membroj kaj gastoj de la princa familio tranoktas en la kastelo. Ĝi funkciis kiel somera loĝejo de la princa familio ĝis 2013. Hereda princo Christian zu Fürstenberg loĝas en la palaco kun sia familio ekde 2013. Por tio, la orienta alo estis renovigita kaj loĝebla. Parto de la instalaĵo videblas kiel parto de gvidata vizito.

* Kategorio Kastelo Heiligenberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Tiu amaso de ferbuletoj estos uzataj por produktado de ŝtalo.
**Groco** aŭ **Grocado** estas var-ŝarĝo kiu estas transportata nepakita en grandaj kvantoj. Laŭ PIV groco estas termino kiu referencas fakte al *dekduo da dekduoj*, do al grandaj kvantoj. De tie *grocisto* estas komercisto, kiu vendas nur po grandaj kvantoj, kaj do ne liveras rekte al ordinara konsumanto.

Groco referencas al materialo ĉu likvida aŭ greneca aŭ amaso de relative malgrandaj solidoj, kiaj nafto/oleo, greno, karbo, aŭ gruzo. Tiu ŝarĝo estas kutime ĵetita aŭ faligita al ŝutvarŝipa holdo, ŝarĝovagono, aŭ kamiono/remorko. Pli malgrandaj kvantoj (ankoraŭ konsiderataj "groco") povas esti metitaj en skatoloj (aŭ tambur-ujoj) kaj surpaledigitaj. Groco estas klasita kiel likvaĵo aŭ sekaĵo.

La esprimo "groco" ankaŭ estas uzata en la fako de vendo. Groca vendado implicas vendi konsumajn produktojn sen pakumo. La 2010-aj jaroj vidis tre fortan pliiĝon en la grocvenda sektoro en Eŭropo. Estis kalkulata, ke en 2023 la kvanto da pakumoj, kiujn ŝparos senpakumaj butikoj en Eŭropa Unio, estos ĉirkaŭ 5.500 tunoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Groco (nombro)
* Pogranda komerco

Literaturo
----------

* George, William.  (2005) *Stability and Trim for the Ship's Officer*. Centreville, MD: Cornell Maritime Press. ISBN 978-0-87033-564-8.
* Hayler, William B..  (2003) *American Merchant Seaman's Manual*. Cornell Maritime Pr. ISBN 0-87033-549-9.

* United Nations Conference on Trade and Development (UNCTAD).  (2006) *Review of Maritime Transport, 2006*. Nov-Jorko kaj Ĝenevo: United Nations.

* United Nations Conference on Trade and Development (UNCTAD).  (2007) *Review of Maritime Transport, 2007*. Nov-Jorko kaj Ĝenevo: United Nations.

```
Arkivigite je 2017-12-07 per la retarkivo Wayback Machine
```

Referencoj
----------

1. ↑   (arkivo)

* Kategorio Groco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
burgo Lichtenstein
La **burgo Lichtenstein** estas ruino de rokburgo sur la „Lichtensteiner Berg", flankaĵo de la Hohen Loog sur alteco de ĉ. 270 m s.m. en la palatinata arbaro  okcidente de la komunumo Neidenfels, distrikto Bad Dürkheim en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Historio
--------

La burgo estis konstruita ĉ. 1200. Ĝi estis parto de la defendsistemo de la ŝtaŭfoj kaj protektu la vojon de Speyer al Kaiserslautern. La genrto de Lichtenstein-anoj havis ĉi tie sian originan seĝon. La unua mencio de la burgo okazis en kunteksto kun Cuonradus de Lichtenstein.

1281 la burgo estis detruita de episkopaj trupoj el Spexer sub gvido de Johann von Lichtenstein, kuzo de la brgestro. Ili riproĉis al la burgestrj Albrecht kaj Konrad von Lichtenstein esti rabkavaliroj. Ili ankaŭ marodis posedaĵojn de la episkiopa urbo Speyer. oni neniam rekonstruis la burgon, anstataŭ je la alia flanko de la valo konstruiĝis la burgo Neidenfels.

Inter 1838 kaj 1849 la ruino servis kiel ŝtonrompejo por la konstruo de la palatinata fervojo.

Instalaĵo
---------

Literaturo
----------

* Jürgen Keddigkeit (Hrsg.): *Pfälzisches Burgenlexikon, Band 3, I-N*. Institut für pfälzische Geschichte und Volkskunde, Kaiserslautern, Ŝablono:Falsche ISBN.
* Friedrich-Wilhelm-Krahe: *Burgen des Deutschen Mittelalters*. Augsburg 1996.
* Günter Stein: *Burgen und Schlösser in der Pfalz*. Frankfurt/Main 1976.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Kontakto. |

**Kontakto** estas parolludo kun celo diveni vortojn. Minimuma kvanto de ludantoj estas tri: unu gvidanto kaj du divenantoj.

Regularo de la ludo
-------------------

La gvidanto elektas unu vorton kaj diras al aliaj ludantoj nur la unuan literon de tiu vorto. La vorto devas esti substantivo kaj prefere ne devas esti nomo de iu. Poste la ludantoj penas trovi ajnajn vortojn, kiuj komencas de tiu unua litero de la ĉefa vorto.

Kiam iu ludanto rememoris ajnan vorton kiu komencas de la unua litero de la ĉefa vorto, tiu ludanto diras determinon de sia vorto (ankaŭ eblas uzi gestojn). Gvidanto kaj aliaj ludantoj penas diveni pri kiu vorto tiu ludanto parolas. Sed la gvidanto devas tuj diri vorton se tiu gvidanto certas, ke tiu gvidanto scias vorton de ludanto. Se gvidanto eraris, la ludanto kiu klarigis vorton simple diras "Ne" kaj povas daŭrigi klarigadon de sia vorto kaj gvidanto povas daŭre diri siajn variantojn.

Samtempe tiuj ludantoj kiuj certas ke ili scias tiun vorton diras "Kontakto!" kaj komencas dekalkuli "1..2..3.." ĝis 10. Do tio estas tempo kiun havas gvidanto por diri la vorton de ludantoj. Se gvidanto ne sukcesis diveni vorton ĝis 10 ludantoj kiuj diris "Kontakto!" samtempe diras siajn supozatajn vortojn. Se ĉiuj vortoj de ludantoj kongruas, la gvidanto devas diri sekvan literon de sia ĉefa vorto. Se gvidanto ekzakte diras vorton de ludanto, ludantoj devas denove trovi ajnajn vortojn kiujn komencas de la unua litero de la ĉefa vorto. Kaj divenado ripetiĝas.

La celo de la ludantoj estas elpensi tiujn vortojn, kiujn la gvidanto ne povas facile diveni.

La ludo finiĝas kiam ludantoj malkovras sufiĉe da literoj kaj diros la vorton de la gvidanto. La sekva gvidanto povas esti tiu persono, kiu unue divenis la vorton de la gvidanto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Trunko (apartigilo) |

En geometrio, **trunko** estas la parto de solido, kiu komence estas konuso aŭ piramido, kiu kuŝas inter du paralelaj ebenoj, tranĉantaj la solidon.

Ĉiu el du ebenaj sekcoj estas *bazo* de la trunko. La *akso* de la trunko estas tiu de la originala konuso aŭ piramido, se ĝi ekzistas. Trunko estas *cirkla* se ĝi havas cirklajn bazojn; ĝi estas *neklina* se la akso estas perpendikulara al ambaŭ bazoj kaj *oblikva* alie.

Konusoj kaj piramidoj povas esti konsiderataj kiel degeneraj okazoj de trunkoj, ĉe kiuj unu el la tranĉantaj ebenoj trapasas la apekson, tiel ke respektiva) bazo reduktiĝas al punkto.

Cilindroj kaj prismoj povas esti konsiderataj kiel la aliaj degeneraj okazoj de trunkoj, ĉe kiuj la apekso estas en malfinio antaŭ la tranĉo kaj la bazoj estas egalaj.

La piramidaj trunkoj estas subklaso de la prismosimilaĵoj.

Du trunkoj kuniĝitaj je iliaj bazoj estas dutrunko.

Formuloj
--------

La volumeno de trunko estas la diferenco inter la volumeno de la konuso antaŭ la fortranĉo de la apekso, minus la volumeno de la konuso kiu estas fortranĉata:

{\displaystyle V=\left|{\frac {1}{3}}h\_{1}B\_{1}-{\frac {1}{3}}h\_{2}B\_{2}\right|.}
kie *h1* kaj *h2* estas la perpendikularaj altoj de la apekso al la ebenoj de la pli malgranda kaj pli granda bazo, *B1* kaj *B2* estas la areoj de la du bazoj.

Estu *h* la alto de la trunko, la perpendikulara distanco inter la du ebenoj *h=h2-h1*. Konsiderante tion ke {\displaystyle {\frac {B\_{1}}{h\_{1}^{2}}}={\frac {B\_{2}}{h\_{2}^{2}}}}, rezultiĝas la alternativa formulo por la volumeno:

{\displaystyle V={\frac {1}{3}}h(B\_{1}+{\sqrt {B\_{1}B\_{2}}}+B\_{2})}
Aparte, la volumeno de cirkla konusa trunko estas

{\displaystyle V={\frac {1}{3}}\pi h(R\_{1}^{2}+R\_{1}R\_{2}+R\_{2}^{2})}
kie *R1*, *R2* estas la radiusoj de la du bazoj.

* Kategorio Trunko (geometrio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eric W. Weisstein, *Piramida trunko* en MathWorld.
* Eric W. Weisstein, *Konusa trunko* en MathWorld.
* Arkivigite je 2005-10-30 per la retarkivo Wayback Machine
**Andiŝe,** persalingve  **انديشه**  estas urbego en la Provinco Teherano, en norda Irano. La loknomo devenis de la vorto "Andiŝ" (= "penso, reflekto, meditado").

La granda merkato en Andiŝe

Bazaj informoj
--------------

* Supermara alteco: inter 1,200 - 1,250 m
* Loĝantaro: 116,062 en 2016
* Horzono: UTC + 3:30; somere UTC + 4:30

Placo kun la granda merkato en Andiŝe
Andiŝe situas sur altebenaĵo en ĝenerale ebena areo, tamen nordoriente en monteta areo. Ĝi troviĝas de Teherano 30 km kaj situas nordokcidente de Ŝahrijar (3 km) kaj sudoriente de Karaĝo (7 km). La areo ĉirkaŭ la urbego konsistas ĉefe el herbejoj.

Historio
--------

Andiŝe estis konstruita ekde 1992, pli frue zorgeme planita laŭ la tradiciaj iranaj principoj. Ĝi havas triangulan formon. La sudaj kaj okcidentaj flankoj etendiĝas 5 km, la nordorienta 4 km. En mezo de la 2000-aj jaroj estis ĉirkaŭ 50.000 da urbanoj. La finkapacito estos 150,000 loĝantoj.

Klimato
-------

En Andiŝe la plenjara meza temperaturo estas 17 °C. La plej varma monato estas julio, kiam la meza temperaturo estas 32 °C kaj la plej malvarma estas januaro kun 2 °C. La averaĝa jara precipitaĵo estas 348 mm. La plej seka monato estas marto (52 mm), la plej seka monato estas aŭgusto (3 mm).

Trafiko
-------

En Andiŝe aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. Alia kompanio faras kontaktojn kun Teherano kaj Karaĝo. Sude de la urbego kuras la aŭtovojo inter Malard-Ŝahrijar.

Vidindaĵoj
----------

* granda merkato
* naĝejo estis konstruita en 2015 kun 2 separitaj kompleksoj por viroj kaj virinoj; ambaŭ enhavas naĝejojn kun profundo 4 m.

Fontoj
------

* interalie WikiTrans

* Kategorio Andiŝe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Bitbildo** estas la plej simpla speco de rastruma bildo, en kiu ĉiujn rastrumerojn eblas kodi per po unu bito (duuma cifero: 0 aŭ 1). Ĉe eligo sur ekranon 0 plej ofte indikas nigran rastrumeron, kaj 1, blankan; ĉe eligo sur paperon la interpreto de la valoroj povas esti inversa.

La vorton «bito» en la termino «bitbildo» oni interpertu ne kapacite, sed logike: sufiĉas unu duuma cifero, sed en la komputiloj tre ofte pli rapide funkcias perbajta adresado, tial unu duuman ciferon oni povas kodi per tuta bajto. Tamen oni povas uzi kompaktan pakitan prezenton en ekz-e dosiero.

Ekzemploj
---------

### Uzo de bitbildoj en rastruma BDF-tiparo

```
Duume      Rastrumo  16-ume

00000000               00
00001000      █        08
00010100     █ █       14
00100010    █   █      22
00000000               00
00111101    ████ █     3D
01000010   █    █      42
01000010   █    █      42
01000010   █    █      42
00111100    ████       3C
01000000   █           40
00111110    █████      3E
01000001   █     █     41
01000001   █     █     41
00111110    █████      3E
00000000               00

```

### La punktisma grizo

Bitbildo de folio
Varia koncentro de nigraj rastrumeroj povas efiki kiel variado de griznivelo, kvankam fakte la rastrumeroj restas unubitaj. Tiajn bitbildojn oni vaste uzas en la preso.
Granda andono en moderna Japanio
Virino skribanta leteron per andona lumo (foto el 1933)
Andono en tradicia japana domo
En japana kulturo, la **andono** (japane 行 (あん)灯 (どん), andon [andoɴ]) estas tradicie japana papera lampo.

Priskribo
---------

La andono konsistas el flamo, ĉirkaŭata de papera ŝelo subtenata de rigida kadro. La kadro povas konsisti el ligno, bambuo, aŭ metalo. La papero ĉirkaŭas la flamon kaj protektas ĝin kontraŭ vento.

Tradicie, la flamo tipe brulas sur kotona meĉo en oleo entenata de ŝtona aŭ ceramikaĵa oleujo; la oleo estis tradicie naposema oleo aŭ, pli malmultekoste, fiŝoleo. Kandeloj estas ankaŭ uzata. Moderna andono ofte uzas ampolon.

Historio
--------

La andono populariĝis en Japanio dum la Epoko de Edo (17-a – 19-a jarcentoj). Ĝi estis uzita kiel la ĉefa lumfonto (kandeloj ekzistis, sed estis tre multekosta). La unuaj andonoj estis mane portata (tial la nomo, kiu etimologie signifas "vojaĝlampon"); postaj formoj de andoj estis metita en ĉambro aŭ pendanta.

Post la Mejĝi-reformo (19-a jarcento), la disvastiĝo de la naftolampo arĥaikiĝis la andonon. La andono malaperis unue en urboj; la andono restis en uzo en kamparoj ĝis proksimume la 1930-aj jaroj.

Nuntempe, la andono restas nur kiel tradicieca dekoracio.

Referencoj
----------

1. ↑  Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto: andon/o

* Kategorio Andono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Castejón de las Armas** [kasteĤON delaSARmas] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo *Castejón de las Armas* estas etimologie komprenebla kiel *Kasteleto de la Armiloj* pro iama fortikaĵo kaj historia fabrikado de armiloj, inter kiuj precipe glavoj. Tiukadre aperas pafarko en la municipaj flago kaj blazono.

Geografio
---------

Castejón de las Armas estas municipa teritorio en la centro de la komarko *Comunidad de Calatayud*, kie ĝi estas inter Ateca norde kaj Carenas sude.

La loĝloko Castejón de las Armas mem estas je 103 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 660 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Jalón (ĉe la enfluejo de la rivero Piedra) kaj la kvaropa komunikakso (aŭtoŝoseo, ŝoseo, rivero kaj fervojo) okcident-oriente en direkto al Calatayud kun Bubierca kaj Alhama de Aragón okcidente kaj Ateca (tute apude) kaj Terrer oriente. La plej proksima loĝloko estas Ateca. Sude estas Carenas kaj la Akvorezervejo La Tranquera.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| *Nordokcidente:* Bubierca | *Norde:* Ateca | *Noreste:* Ateca |
| *Okcidente*: Bubierca |  | *Oriente:* Ateca |
| *Sudokcidente:* Godojos | *Sude:* Carenas | *Sudoriente:* Carenas |

Historio
--------

Ermitejo.
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Calatayud. Dekomence la loko nomiĝis Castejón de Ateca, sed en la 16-a jarcento ĝi eknomiĝis "de la Armiloj". Jam en la komenco de la 16-a jarcento Fernando la Katolika vizitis kaj favoris la lokon.

Iam estis paperfabriko.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Castejón de las Armas kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 82 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.

Aliaj altiraĵoj estas la gotika preĝejo de la 13-a jarcento, la restaĵoj de la kastelo, la ermitejo, fontoj, rigardejo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Castejón de las Armas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803182
 |
**János Pásztor** [jAnoŝ pAstor], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pásztor János** estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia patro estis János Pásztor (skulptisto).

János Pásztor  naskiĝis la 23-an de marto 1914 en Budapeŝto, li mortis la 14-an de majo 1984 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Pásztor frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Teatra Akademio en 1938. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), kie li ludis ĝis la emeritiĝo en 1979. Dum la 2-a mondmilito li apartenis al amika rondo de Tamás Major kaj Hilda Gobbi, eĉ li partoprenis en iliaj deklamaj spektakloj por laboristoj. Li deklamadis ankaŭ en Hungara Radio kaj li havis rolojn ankaŭ en filmoj.

Li ricevis premiojn en 1974 kaj 1979. Lia dua edzino estis Erzsi Somogyi.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* William Shakespeare:
	+ Somermeznokta sonĝo - Puck
	+ *Epifanio...* - Fábián
* Mihály Vörösmarty: *Csongor és Tünde* - Kurrah
* Áron Tamási: *Tündöklő Jeromos* - Bálint

Elektitaj kinaj filmaj roloj
----------------------------

* *Gül baba* (1940) – studento
* *Sári bíró* (1943) – stultulo
* *Úri muri* (1949)
* Budapeŝta printempo (filmo) (1955)
* Dolarpaĉjo (1956)
* *Ballagó idő* (1976)

Elektitaj televiziaj filmaj roloj
---------------------------------

* *Hűség* (1964)
* *Sas meg a sasfiók* (1975)
* *Petőfi* (serio, 1981)

Lia verko
---------

* *Hosszú az út* (1962)

Dubladaj roloj
--------------

* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj de Massimo Serato kaj aliaj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
***Kriterion Könyvkiadó***, rumane: ***Editura Kriterion*** (Libroeldonejo Kriterion) estas ŝtata libroeldonejo en Rumanio.

Historio
--------

Ĝi estis fondita en 1969 en Bukareŝto.

Fondintanoj
-----------

La fondintanoj estis: Géza Domokos (direktoro 1969-1990), Lajos Bálint (teknikredaktoro en Cluj-Napoca, Pál Bodor, Emma Botár, Gyula Dávid (redaktoro en Cluj-Napoca), Ferenc deák, Hedi Hauser, Kacsó Gáborné, Erzsébet Kovács.

Redaktoroj
----------

La pli malfruaj redaktoroj: János András, V. András Bodor, László Csiki, Éva Gergely, Judit Kacsó, Gusztáv Molnár, Rudolf Németi, Judit M. Szemlér, Annamária Osvát, Gyula H. Szabó, Sándor Szilágyi N. Readaktoroj en Cluj-Napoca: Ferenc Bréda, László Csiki, Tibor Kálmán Dáné, Péter Egyed, János Géczi (teknikredaktoro), Ferenc Hatházy, Imre Mikó, Géza Páskándi, Anikó Salamon, Zsolt Szabó, Mária Vofkori.

Eldonaĵoj
---------

Ĝi eldonis originalajn kaj tradukitajn verkojn unuavice beletristikajn, sed ankaŭ sciencajn, artajn, historiajn kaj etnografiajn en la lingvoj de nacimalplimultoj kaj en rumana lingvo por rumanoj pri la rumaniaj nacimalplimultoj. Ĝi eldonis ĝis 1990 entute 3504 (2158 hungare) titolojn en 13 lingvoj, en 28 milionoj da eldonnomro (24,5 milionoj hungare). La duono de la libroj aperintaj en hungara lingvo en Rumanio en tiu periodo estis eldonitaj de tiu eldonejo. La nuna direktoro estas Gyula H. Szabó.

Bibliografio
------------

* Domokos Géza: *Igevár*. Pallas-Akadémia Könyvkiadó, Csíkszereda, 2002.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ĝia retpaĝo.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

 
Retejo de la eldonejo
**János Greguss** [jAnos greguŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Greguss János** estis hungara pentristo, ilustristo, altlerneja instruisto.

Desegnaĵo de János Greguss pri ciganoj
János Greguss  naskiĝis la 3-an de majo 1838 en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la 31-an de majo 1892 en Budapeŝto. (Laŭ alia informo la naskiĝdato estas 1837.)

Biografio
---------

János Greguss frekventis teknikuniversitatojn en Vieno kaj Buda, poste li studvojaĝis al eksterlando helpe de stipendio. Li lernis ankaŭ en arta akademio de Munkeno. Hejmenveninta li ekinstruis en Reĝa Desegnista Edukejo. Li estis ilustristo de poemoj de Sándor Petőfi. Plej ofte li desegnis pejzaĝojn kaj ĝenrojn.

Elektitaj pentraĵoj, desegnaĵoj
-------------------------------

* *Ebéd után* (1867)
* *A csíkrákosi Pogányvár*
* *Lépcsőn lépő alak drapériával* (1870)
* *Tiltott gyümölcs*

Liaj elektitaj disĉiploj
------------------------

* Gyula Boross
* István Bosznay
* Károly Cserna
* István Csók
* Aladár Edvi Illés (pentristo)
* Ferenc Eisenhut
* Adolf Fényes
* Gyula Háry
* Jenő Koszkol
* Dániel Mihalik
* Antal Neogrády (1861)
* János Tornyai

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

* Kategorio János Greguss en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 576847
* LCCN: nb2008017659
* VIAF: 70923584
* ISNI: 0000 0000 3938 3425
 |
**Hondschoote** - jen france, prononco [[onsKOT]], origine nederlande *Hondschote*, prononco [HONDsĥoŭte] respektive okcidentflandre **Oundschote** - estas komunumo kaj florita urbeto de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, *Frans-Vlaanderen* respektive *Flandre française*. Ĝi situas en la departemento Nord [nɔʁ], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [o d(ə) fʁãs] Pri tiu ĉi sono aŭskulti, pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale']). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono *Wormhout*. La komunumo situas proksimume 25 kilometrojn de Dunkirko kaj sur la belga landlimo.

la historia administrejo
Ĝi estas la ĉefurbo de kantono.

En 449 tie pasis la armeo de Atilo la Huno kaj konstruigis fortikaĵon. La loknomo sekve ne aludas al la vorto "hundo" sed al la vorto "huno". La urbeto havas tre belan preĝejon (el la dek-sesa kaj dek-sepa jarcentoj) kaj urbodomon (de 1558).

Ankaŭ tre malnova pivota muelejo (eventuale jam de 1127) fiere stariĝas en la flandra ebenaĵo. 

Grava milito dum la franca Revolucio okazis en septembro 1793.

Ekde 1979 la komunumo estas ĝemeligita kun Osterburken en Germanio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (france, jen arkiva versio de 2006)
**János Ranolder** [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Ranolder János Nepomuk** estis hungara pastro, kanoniko, episkopo, abato, altlerneja instruisto.

János Ranolder
János Ranolder  naskiĝis la 16-an de majo 1806 en Pécs, li mortis la 12-an de septembro 1875 en Veszprém (urbo).

Biografio
---------

János Ranolder frekventis cistercianan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste seminarion en Pest (urbo), fine li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Li pastriĝis en 1829 kaj li komencis sian pastran karieron en sia naskiĝurbo. En 1831 li doktoriĝis en Vieno. Inter 1831-1840 li instruis en seminario en Pécs, ekde 1834 ankaŭ bibliotekisto. Inter 1840 - 1846 li ekinstruis en la menciita universitato, poste li estis seminaria prefekto. Intertempe en 1845 li estis nomumita kanoniko. En 1849 li havis postenon en ministerio en Vieno, en la sama jaro li estis nomumita abato kaj episkopo. Li havis la titolojn vera interna sekreta konsilisto (1854) kaj papa apudulo (1862). En 1861 li konstruigis kastelon en Csopak, apude vitejo etendiĝis. Libertempe li okupiĝis pri vinberoj. Li estis mecenato de instruado kaj sanafero. Li ricevis reĝan premion en 1854.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Hermeneuticae biblicae generalis principia rationalia christiana et catholica* (1838, 1859)
* *Sermones sacri auditoribus suis oblati* (1842)
* *A katholikus anyaszentegyház szertartásai a veszprémegyházmegyei népiskolák számára* (1851, 1853)
* *Elisabeth – Gisela – Herzogin in Baiern, erste Königin von Ungarn* (1854)
* *R. J. veszprémi püspök körlevele az egyházmegye papságához és híveihez* (1866)

Memorigiloj
-----------

* premio Ranolder
* lernejo en Keszthely

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

* Lernejo en KeszthelyLernejo en Keszthely

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio János Ranolder en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 616515
* GND: 130058130
* LCCN: n90605050
* VIAF: 40472635
* ISNI: 0000 0000 7873 8292
* SUDOC: 189380136
 |
Pri la komunumo
---------------

**Hergiswil ĉe Willisau** (prononcu *hergisvil ĉe vilisaŭ* en la germana **Hergiswil bei Willisau**) estas komunumo en la distrikto Willisau en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 1799 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. La komunumo ankaŭ estas konata kiel **Hergiswil LU** kaj **Hergiswil ĉe Napf** (germane **Hergiswil am Napf**).

Geografio
---------

La komunumo Hergiswil ĉe Willisau situas sude de la monto Napf. Ĝia tre vasta teritorio plej parte konsistas el monta kaj monteta kamparo kun valoj, kiujn fosis la diversaj fontoriveroj de Wigger. La komunumo konsistas el multnombraj malgrandaj vilaĝetoj, setlejoj, domgrupoj kaj izolitaj bienoj. Krom la ĉefvilaĝo Hergiswil ĉe la bordo de *Enziwigger* pli signifaj vilaĝetoj kaj setlejoj estas Hübeli sur alteco de 704 m s.m. Opfersei sur alteco de 712 m s.m. Unterskapf sur alteco de 870 m s.m. St. Joder sur alteco de 945 m s.m. kaj Mörisegg sur alteco de 708 m s.m.

Trafiko
-------

Hergiswil ĉe Willisau situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Hübeli al Willisau. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas en distanco de 17 km sudoriente en Dagmersellen.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Hergiswil datiĝas al la jaro 1217 kiel *Hergiswile* el bienlisto de la Monaĥejo Einsiedeln.

Hergiswil apartenis dum mezepoko al la Grafoj de Lencburgo kaj poste al ties heredantoj, du unue al la Grafoj de Kiburgo kaj poste al la Habsburgoj. Por ili la regionon administris unue la *Baronoj de Habsburgo* kaj post ties formorto la *Grafoj de Arbergo-Valangin*, kiuj vendis en la jaro 1407 kun permeso de la Habsburgoj la tutan Grafejon Willisau al la urbo Lucerno. Hergiswil tiam ĝis la Helveta Revolucio estis parto de la lucerna voktejo Willisau. Post la restauracio en la jaro 1803 ĝi fariĝis komunumo de la distrikto Willisau de Kantono Lucerno.

Bildoj
------

* Bakejo kaj kafejo ThalmannBakejo kaj kafejo Thalmann
* Gastejo KreuzGastejo Kreuz
* Katolika pastropreĝejoKatolika pastropreĝejo
* Hergiswil flagojHergiswil flagoj

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Hergiswil

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hergiswil ĉe Willisau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Hergiswil ĉe Willisau
* Profilo de Hergiswil ĉe Willisau en la retejo de Kantono Lucerno[*rompita ligilo*]
* Hergiswil en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Willisau |
| --- |
| Alberswil • Altbüron • Altishofen • Dagmersellen • Ebersecken • Egolzwil • Ettiswil • Fischbach • Gettnau • Grossdietwil • Hergiswil ĉe Willisau • Luthern • Menznau • Nebikon • Ohmstal • Pfaffnau • Reiden • Roggliswil • Schötz • Ufhusen • Wauwil • Wikon • **Willisau** • Zell |  |

 |