recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Galericenoj**, nomitaj ankaŭ *hararerinacoj*, estas tipo de mamuloj apartenanta al la subfamilio *Galericinae*, en la familio *Erinaceidae* (Erinacedoj) kaj la ordo *Eulipotyphla*. Galericenoj similas al ratoj, sed ne estas tiom rilataj, ĉar ili ne estas roduloj; anstataŭe ili estas rilataj al erinacoj, kiuj same apartenas al la Erinacedoj. Oni supozas, ke ili aperis en Orienta Azio antaŭ iliaj plej proksimaj parencoj, kaj ŝanĝis malmulte el la origina praulo, kiu estas konsiderata ankaŭ la praulo de la sorikoj.

Galericenoj vivas en humidaj areoj de ĝangalo en variaj arealoj de Sudorienta Azio, kiel en Vjetnamo, Sumatro, Ĉinio kaj la Malaja Duoninsulo.

Klasigo de vivantaj taksonoj
----------------------------

*Hylomys suillus*
Tiu subfamilio estis alternative nomata *Echinosoricinae*, *Galericinae*, kaj *Hylomyinae*. Kelkaj esploristoj preferas *Hylomyinae* ĉar la specifaj rilatoj de la formortinta genro *Galerix* al vivantaj erinacedoj estas necertaj.
Estas ok nuntempaj specioj en kvin genroj:

* Genro *Echinosorex*
	+ *Echinosorex gymnura*
* Genro *Hylomys*
	+ *Hylomys megalotis*
	+ *Hylomys parvus*
	+ *Hylomys suillus*
* Genro *Neohylomys*
	+ *Neohylomys hainanensis*
* Genro *Neotetracus*
	+ *Neotetracus sinensis*
* Genro *Podogymnura*
	+ *Podogymnura aureospinula*
	+ *Podogymnura truei*

Notoj
-----

1. ↑  Gould, G.C. (1995). "Hedgehog phylogeny (Mammalia, Erinaceidae) – the reciprocal illumination of the quick and the dead", *American Museum Novitates* **3131**, p. 1–45.
2. ↑   Hutterer, R. (2005). Wilson, D.E.; Reeder, D.M. (eld.). Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3a eld.). Johns Hopkins University Press. pp. 212–217. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494.

* Kategorio Galericenoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Galericenoj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 730884
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Suda kronokolombo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kolomboformaj *Columbiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kolombedoj *Columbidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Goura* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***G. scheepmakeri*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Goura scheepmakeri****(Finsch, 1876) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Vundebla** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Suda kronokolombo  |

 |
| v • d • r |

La **suda kronokolombo**, *Goura scheepmakeri* estas birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn. Temas pri granda surterema kolombo kiuj loĝas en la malaltaj sudaj pluvarbaroj de Nov-Gvineo, de grando kiel de meleagro aŭ ĉirkaŭ 75cm longa, blugriza kun tre eleganta **blua punta kresto** surkape kaj malhelbluaj (preskaŭ nigraj) maskoplumoj ĉirkaŭ siaj okuloj kaj ruĝa irizo, krom **malhelgrenata aŭ ruĝbruna brusto**. Ambaŭ seksoj estas similaj.

Estas **du subspecioj** de Suda kronokolombo, diferencaj pro la koloro de la ŝultro kaj de la ventro. *Goura scheepmakeri sclateri* de sudokcidenta Nov-Gvineo kun grenatkoloraj ŝultroj kaj blugriza ventro, kaj la nomiga raso *Goura scheepmakeri scheepmakeri* de sudorienta Nov-Gvineo kun blugrizaj ŝultroj kaj grenata sube.

Tiu specio estis unue malkaŝita al la scienco de Otto Finsch kiu trovis vivan birdon ricevitan de la liveristo C. Scheepmaker en la Bestoĝardeno de Amsterdamo kaj nomigis ĝin pro li.

Ĉar ĝi estas maltimida kaj estis troĉasita pro siaj viando kaj plumoj, la Suda kronokolombo estas konsiderata kiel Vundebla ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacatj Specioj. Ĝi estas listita en Apendico 2 de CITES.

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Goura scheepmakeri*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 10 Majo 2006. vundebla

Eksteraj ligiloj
----------------

* Suda kronokolombo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Suda kronokolombo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Suda kronokolombo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* BirdLife Specidatumbazo Arkivigite je 2009-01-03 per la retarkivo Wayback Machine
* IUCN Ruĝa Listo
* Ruĝa Datumlibro Arkivigite je 2006-10-13 per la retarkivo Wayback Machine
**Suda Tangerang** (indonezie *Tangerang Selatan*) estas eksterdistrikta urbo, ankaŭ milionurbo en Indonezio, en la insulo Javo, en provinco Banteno, kie ĝi apartenas al urbaro Jabodetabek. La municipo de Suda Tangerang estas dividita en sep distriktojn.

Mateno en Suda Tangerang

Geografio
---------

Suda Tangerang situas en nordorienta parto de la insulo. Ĉefurbo Ĝakarto troviĝas 20, Tangerang 23, provinca ĉefurbo Serang 71, Bandungo 114, Bandar Lampung 194, Semarang 412, Palembang 434, Surabajo 670, Batam 884, Pekanbaru 964, Makassar 1409, Medano 1423 kilometrojn (aere) .

Urbodomo de Suda Tangerang

Historio
--------

Tangerang formiĝis kiel aŭtonoma urbo en 1993, el tio Suda Tangerang estis administre apartigita en 2008.

Ekonomio
--------

Suda Tangerang estas naveda urbo, oni laboras en Ĝakarto.

Religio kaj eduko
-----------------

En Suda Tangerang plejparte moskeoj funkcias. Suda Tangerang havas plurajn publikajn kaj privatajn universitaton.

Trafiko
-------

Suda Tangerang havas bonajn vojkontaktojn kun la najbaraj urbegoj. Ene aŭtobusoj kaj taksioj servas, sed en kelkaj lokoj rikiŝoj haveblas. Ĉe la urbolimo flughaveno funkcias por armeaj kaj civilaj servoj.

Klimato
-------

La klimato de Suda Tangerang estas klasifikita kiel ekvatora klimato. Jare pluvas averaĝe po 2328 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen pli ofte inter oktobro kaj majo. La averaĝa temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 22-32 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.

Moskeo

Vidindaĵoj
----------

* moskeoj

Fontoj
------

* WikiTrans

* Ĉefsidejo de kompanioĈefsidejo de kompanio
* VendejegoVendejego
* DomoDomo
Larĝa panoramo en Hŭajnano je julio 2008Larĝa panoramo en Hŭajnano je julio 2008

Vido en Hŭajnano
**Hŭajnano** aŭ **Huainan** (ĉine: 淮南市; pinjine: Huáinán) estas milionurbo kaj universitata urbo en la ĉina provinco Anhujo. La urbo estas grava centro por terkarbo-minado.

Geografio
---------

Hŭajnano troviĝas en centro de la lando.

Historio
--------

La unua mencio pri Hŭajnano okazis en 203 a.K. En 164 a.K. la tiea regno estis dividita en tri partoj. Poste la urbo apartenis al diversaj regnoj. En 1630 pro granda ŝtormo preskaŭ la tuta urbo ruiniĝis. Dum la 2-a mondmilito la japanoj okupis la urbon. En 1949 la komunista partio renomis la areon Hŭajnano Karbomino Speciala Distrikto por siaj riĉaj karboresursoj. Nun 3 universitatoj funkcias en la urbo.

Klimato
-------

En Hŭajnano jare pluvas po 698 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-aŭgusto pli ofte. Tiam la temperaturo superas la 30 °C-ojn, dum vintro foje ĝi falas sub frostopunkto.

Ĝemelurboj
----------

* Bulgario Ruse, Bulgario

Vidu Ankaŭ
----------

* Listo de urboj de Ĉinio
* Listo de milionurboj

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Verda Reto Arkivigite je 2007-06-10 per la retarkivo Wayback Machine listigas proksimume dek esperantistojn en Huainan.
**zompist.com** estas retpaĝo pri planlingvoj kreita kaj kreata de la usonano **Mark Rosenfelder** – ĝi temas kaj pri liaj planlingvoj, kaj pri planlingvoj ĝenerale. Verdurian de la fikcia lando Verduria, en la fikcimondo Almea, estas eble la pli konata lingvo de Rosenfelder. En la retpaĝo, oni ankaŭ trovas la konatan *Language Construction Kit* – angla por "Ekipaĵo por lingvokonstruado" – uzata de lingvokreantoj.

Lingvoj
-------

Kelkaj arta lingvo kreitaj de Mark Rosenfelder, en zompist.com, krom Verdurian:

**Cuêzi** [cuezi] estas luda arta lingvo de Rosenfelder, kiu kreis multajn fikciajn planlingvojn nur por kompari ilin per filologia metodo. Pro tio, Cuêzi estas fantazia, sed ne kompleksa, la influo de Volapuko estas nerekta, sed sentebla. La laboro de Rosenfelder estas amuza al kiuj studis historian lingvistikon.

**Elkarîl** publikiĝis en 2002. Elkarîl estus lingvo de fikciaj uloj *Elcar.* La lingvo havas tre fantazian, kvankam simplan, gramatikon kaj fonologion. Ekzemplo:

* Bbêth elkarqebat bbê jên chninthatqebet lênguqaj qôchet êbb qaphdat.

*Elcar plendis ke sia edzino volis multajn luksajn aferojn.*
**Kebreni** estas lingvo de fikcia etno Kebri. Ĝi estas kreiva projekto, la aŭtoro plendis krei gramatikon malsaman al la angla, kiu estas ĝia gepatra lingvo[*klarigu*]. La verboj ne estas fleksiitaj laŭ persono, numero aŭ tempo, sed pli simile al la japana lingvo, la verbaj kategorioj estas aspekto, bonmaniero, volo kaj efekto. Vortprovizo estas apriora. Ekzemploj:

* Uneitsu Kebri. Nuutsi śava?

*Pri Kebri, kion vi pensas?*
* Fal kebren immi nuitsu orat kurite.

*Vi parolas kebrinion ĉar vi pensas tiel.*[*klarigu*]
**Obenzayet** estis kreita en 2001. Ŝajne estas nur baza vortprovizo de la lingvo, sen informoj pri gramatiko. Ŝajne la vortprovizo estas apriora.

**Wede:i** (ne konfuzigu al Wede) havas fonologio influita de la angla. Ĝia gramatiko estas algluiga kaj vortprovizo apriora. La gramatiko estas fantazia, sed la influo de la angla estas klara.

Vidu ankaŭ
----------

* Ekipaĵo por lingvokonstruado
* Verdurian
**SZONDA Szabolcs** [sonda] estas rumanuja hungara poeto, verkisto, ĵurnalisto, ano de E-MIL naskita la 27-an de oktobro 1974 en Sfântu Gheorghe.

Kariero
-------

Szabolcs Szonda diplomiĝis en Bukareŝto pri hungara rumana lingvoj (1997). Li estis redaktoro de Romániai Magyar Szó. De 1998 li estis universitata instruisto en la Katedro de Hungarologio de [[Universitato de Bukareŝto. De 2000 li redaktis la suplimenton *Szabad Szombat*, de 2005 la kulturan suplimenton *Színkép* de Új Magyar Szó; li estis redaktoro de la porinfana *Cimbora*. De 2008 li estas direktoro de la distrikta biblioteko de [Sfântu Gheorghe]].

Volumoj
-------

* Kiegyezés a tükörrel (poemoj, Pont Kiadó, Budapest), 1998;
* Vagyontárgyalás (poemoj, Erdélyi Híradó, Kolozsvár – Fiatal Írók Szövetsége, Budapest), 2002.
* Robogni örök úthengeren avagy mit vétettek a dáliák? (kunulaŭtoro Periszkóp Pál – Bakter Bálint, t. e. Szonda Szabolcs – Gábor Cseke, poemoj, Státus Kiadó, Csíkszereda), 2003

Fonto
-----

* Erdélyi Magyar Írók Ligája Arkivigite je 2016-03-31 per la retarkivo Wayback Machine
* RMIL Arkivigite je 2016-04-17 per la retarkivo Wayback Machine
**Fuente el Olmo de Íscar** [fŭentelOLmo deISkar] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo *Fuente el Olmo de Íscar* estas etimologie komprenebla kiel Fonto de la Ulmo de Íscar.

Fuente el Olmo de Íscar de en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 7,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 49 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 300 el la 1900-aj jaroj. 

Ĝi distas 59 km de Segovio, provinca ĉefurbo, 25 km de Cuéllar, 15 km de Iscar, kaj 8 km de Coca. Ĝi limas kun municipoj Villaverde de Íscar, Íscar (Valladolid), Villaverde de Íscar, Fresneda de Cuéllar kaj Coca. Fuente el Olmo de Íscar estas atingebla laŭ la provinca ŝoseo SG-V-3341 inter Coca kaj Chañe, dum la plej proksima loĝloko estas Villaverde de Íscar.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La unua mencio de Fuente el Olmo kun tiu nomo estas en dokumento de la Katedrala Arkivo de Segovio, kiu datas de la 1a de Junio 1247.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj), brutobredado (ŝafoj) kaj forstado (pinaroj). Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la baroka preĝejo de Sankta Kristoforo de la 18-a jarcento kun muzeo kaj alia muzeo pri terkultivado.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766667
 |
**Fuente el Olmo de Fuentidueña** [fŭentelOLmo defŭentiDŬEnja] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo *Fuente el Olmo de Fuentidueña* estas etimologie komprenebla kiel Fonto de la Ulmo de Fuentidueña.

Fuente el Olmo de Fuentidueña en la provinco Segovio.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 31,18 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 135 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 60 el 1991. 

Ĝi distas 60 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Fuentepiñel, Valles de Fuentidueña, San Miguel de Bernuy kaj Torrecilla del Pinar. Al la loĝloko fluas la rojo *de las Bragadas*, kiu poste iĝas la rojo *de las Redondas*. La loko estas atingebla laŭ la provinca ŝoseo SG-V-2136 inter Torrecilla del Pinar (okcidente) kaj San Miguel de Bernuy (oriente).

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado) dum plej parto de loĝantaro maljunas. 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Petro.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766605
* VIAF: 316736289
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Vlkovice |

Koordinatoj: 49° 43′ 19″ N 17° 50′ 47″ O﻿ / ﻿49.72194 °N, 17.84639 °O﻿ / 49.72194; 17.84639 (mapo)

**Vlkovice** estas vilaĝo, apartenanta administrative al la urbo Fulnek en Ĉeĥio etendiĝanta sur ambaŭ flankoj de moravia-silezia limo. Ĝi situas proksimume 3 km okcidente de Fulnek en valo de rojo Husí potok, kiu trafluas tra la vilaĝo kaj kreas preskaŭ la tutan limon inter du devene memstaraj municipoj, nome Moravské Vlkovice kaj Slezské Vlkovice, kunigitaj en la jaro 1949, kaj kreas samtempe historian landan limon de Moravio kaj Silezio. Vivas ĉi tie 302 loĝantoj (2021).

Vlkovice situas en katastra teritorio **Moravské Vlkovice** kaj **Slezské Vlkovice**.

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1374, kie Moravské Vlkovice estas indikata kiel Malé Vlkovice kaj Slezské Vlkovice kiel Velké Vlkovice. Moravské Vlkovice apartenis la tutan tempon de feŭdismo al senjorujo Fulnek, dume Slezské Vlkovice estis konsisto de senjorujo Odry.

En la jaroj 1357-1380 Moravské Vlkovice estis alparoĥigita al Fulnek kaj Slezské Vlkovice al Véska. Ambaŭ vilaĝoj havis komunan lernejon en la silezia flanko ekde la 18-a jarcento.

Dum okupado ambaŭ municipoj estis almembrigitaj al Germanio. Liberigitaj ili estis la 5-an de majo 1945.

La kunigo de Moravské kaj Slezské Vlkovice en municipon Vlkovice estis farita al la 20-a de decembro 1949.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 461 |
| 1880 | 458 |
| 1890 | 492 |
| 1900 | 454 |
| 1910 | 419 |
| 1921 | 415 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 437 |
| 1950 | 261 |
| 1961 | 361 |
| 1970 | 353 |
| 1980 | 367 |
| 1991 | 367 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 339 |
| 2011 | 299 |
| 2021 | 302 |

Fotogalerio
-----------

* Vlkovice, domoj malantaŭ pontoVlkovice, domoj malantaŭ ponto
* Vlkovice, preĝejoVlkovice, preĝejo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Fulnek (11) |
| --- |
| Děrné ~ Dolejší Kunčice ~ Fulnek ~ Jerlochovice ~ Jestřabí ~ Jílovec ~ Kostelec ~ Lukavec ~ Pohořílky ~ Stachovice ~ Vlkovice |

 |
**Gusj-Ĥrustalnij** (ruse *Гусь-Хрустальный*) estas urbo en Vladimira provinco de Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 17420.

La urbo estis fondita en jaro 1756.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1931.

La interurba telefona kodo estas 09241, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 55°37' norde, longitudo 40°39' oriente.

La urbo estas ĉe rivero Gusj (Гусь), kiu demaldekstre enfluas la riveron Oka (Ока).

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 2002 la urbo havis 67.1 mil loĝantojn, kaj laŭ la stato de 2018 en la urbo vivis 54 533 loĝantoj sur areo de 43 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 1 268 loĝantoj/km².

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (ruse)

  

kapelo de Sankta Barbara

Flago de Vladimira provinco
Urboj de Vladimira provinco

**Ĉefurbo**: Vladimir

Aleksandrov |
Goroĥovec |
Gusj-Ĥrustalnij |
Jurjev-Polskij |
Kameŝkovo |
Karabanovo |
Kirĵaĉ |
Kolĉugino |
Kosterjovo |
Kovrov |
Kurlovo |
Lakinsk |
Melenki |
Murom |
Petuŝki |
Pokrov 
Raduĵnij |
Sobinka |
Strunino |
Sudogda |
Suzdal |
Vjazniki
La **Gurungoj**, nomitaj ankaŭ Tamu, estas etna grupo el diversaj partoj de Nepalo.

Ili estas Budhistoj kun granda minoritato de Hinduoj.

La gurunga popolo parolas sian propran lingvon. Laŭ lingva kaj etna ecoj ili parencas al magar, thakali kaj kirati gentoj. La gurungoj estas ankaŭ fama pro sia honesta pensmaniero kaj siaj riĉaj danca kaj muzika tradicioj. Ili estas ĉiam ridemaj malgraŭ siaj penegaj vivoj. La plimulto de ili vivas en la alta Lamĝung- kaj Kaski-distriktoj laŭ la flanko de la rivero Marsangdi. La vivo de tiuj montaraj homoj estas modesta, ĉar laboro sur la deklivoj estas peniga. La montareto tie estas kovrita de arbaro de rododendroj, la belegaj naciaj floroj de Nepalo. Tie oni ĝuas vidon de nigraj simioj, cervoj kaj diversaj specoj de birdoj montaraj.

Referencoj
----------

1. ↑   "Ethnohistory of Gurung People" (PDF). Alirita la 5an de Junio 2013.
2. ↑  Broŝuro "LA 12-A INTERNACIA HIMALAJA RENKONTIĜO, 26-a de februaro - 8-a de marto, 2017.

Literaturo
----------

* P. T. Sherpa Kerung, Susan Höivik (2002). *Nepal, the Living Heritage: Environment and Culture*. University of Michigan: Kathmandu Environmental Education Project.
* William Brook Northey (1998). *The Land of the Gurkhas, Or, The Himalayan Kingdom of Nepal*. Asian Educational Services. ISBN 81-206-1329-5.
* Murārīprasāda Regmī (1990). *The Gurungs, Thunder of Himal: A Cross Cultural Study of a Nepalese Ethnic Group*. University of Michigan: Nirala Publications.

* Kategorio Gurungoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Haussy** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 1 547 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Blazono de Haussy.

Geografio
---------

Haussy situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.

Haussy etendiĝas sur 16,22 km².

Historio
--------

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Annie Rosselle, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Monumentoj
----------

La preĝejo Saint-Pierre estis konstruita en 1849 laŭ nov-romanika stilo.

Lokaj famuloj
-------------

La franca politikisto Pierre Mauroy enloĝiĝis en Haussy en la jaro 1936, kiam li estis okjara. Lia patro estis la direktoro de la vira lernejo.

Administrado
------------

Haussy apartenas al la kantono de Solesmes, kies ĉefurbo estas Solesmes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Solesmes

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Haussy Arkivigite je 2011-09-03 per la retarkivo Wayback Machine
**Aranka Nagy** [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Nagy Aranka** estis hungara operkantisto, primadono (koloratursoprano). Ŝia plena origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Hochrein Aurélia Erzsébet*.

Aurélia Hochrein naskiĝis la 30-an de marto 1882 en Budapeŝto, li mortis la 20-an de januaro 1972 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Aranka Nagy lernis muzikon de Imre Bellovics en sia naskiĝurbo, aktoradon en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi. Ŝi debutis en Népszínház. Inter 1905-1910 ŝi estis membro de Hungara Teatro en Kassa. Ŝiaj sekvaj stacioj estis teatra kompanio de Endre Almássy en Szeged (1910-1914), Debrecen, fine Győr. Ŝi edziniĝis en 1920 kaj en la sekva jaro ŝi forlasis la aktoradon.

Ŝia repertuaro (elekto)
-----------------------

* Georges Bizet: Carmen (opero) — titolrolo
* Ferenc Erkel:
	+ *Bánk bán* — Melinda
	+ *Hunyadi László* — Maria
* Jenő Huszka: *Bob herceg* — Annie
* Pietro Mascagni: *Cavalleria rusticana* — Santuzza
* Giacomo Puccini:
	+ La Bohème — Mimi
	+ Tosca — titolrolo
	+ Madama Butterfly — titolrolo
* Giuseppe Verdi:
	+ La traviata – titolrolo
	+ Il trovatore – Leonora
* Carl Maria von Weber: Der Fliegende Holländer – Agatha

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 789653
* VIAF: 308778410
 |


* Portalo pri Biografio
**Casas de Reina** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *casarreños*. La censita populacio en 2008 estis de 201 loĝantoj, kio faras de la vilaĝeto unu el la malplej loĝata en la provinco.

Situo
-----

Casas de Reina estas situa en la suda parto de Ekstremaduro, je altitudo de 635 m; je 124 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 55,6 km². Ĝi situas en la distrikto de la Campiña Sur, sudoriente de la provinco, tre proksima al ties limo kun la provinco de Sevilo. Ĝi situas nur je 6 km sude de la urbo de Llerena. Oni atingas la vilaĝon pere de la komarka ŝoseo  **EX-200**.

Historio
--------

La plej antikvaj arkeologiaj restaĵoj estas de la paleolitiko, tamen la plej gravaj estas de la Romia Imperio. En la municipa teritorio de Casas de la Reina, je 1.500 m de la vilaĝo, troviĝas la ruinoj de la romia urbo *Regina Turdulorum*, situa je la *Vía de la Plata*.

La kialoj de la fondo de la urbo estis ekonomiaj: abundo de minejoj, bonkvalitaj agrikulturjoj, arbaroj kaj abundo de akvo. La urbo troviĝis en la akso de malnovaj vojoj kiuj ligis la tiamajn romiajn urbojn de Kordovo, Sevilo kaj Mérida. El diversaj antikvaj aŭtoroj, inter ili Plinio la pli maljuna, oni scias pri la gravo de la urbo kaj el restaĵoj oni supozas, ke la urbo estis loĝata ankaŭ de elmigrintoj de Italio aŭ eĉ de Oriento, kiuj kultis la oficialajn diaĵojn de la ŝtato, kaj ankaŭ orientalajn kaj indiĝenajn.

Dum la araba epoko la urbo malloĝiĝis kaj la nova setlejo estos sur la proksima nuna monteto.

Monumentoj
----------

En la municipo elstaras la menciita arkeologia kuŝejo de *Regina Turdulorum*, kie videblas la forumo kie rimarkindas kaj vizitindas teatro sufiĉe bone konservita kaj ĵus restaŭrita.

La preĝejo de Santiago, de mudeĥara fasado de la 15a jarcento, kun elstara turo ekstere kaj internaj kapeloj ornamitaj per pentraĵoj.
Ajlolea saŭco kun olivoj
**Ajlolea saŭco** (france *aïoli*) estas malvarma saŭco, farita el ajlo, ovoj, acido (citronsuko aŭ vinagro), kaj olivoleo. En Francio oni tradicie servas ajlolean saŭcon kun marfruktoj, bujabeso kaj krustetoj.

Ajlolea saŭco jam iĝis populara kondimento en Aŭstralio, ofte servata kun *potato wedges* (dikaj, spicitaj terpom-fritoj).

Formoj de ajlolea saŭco
-----------------------

### Aïoli

En Provenco, *aïoli* (aŭ *alhòli* en la okcitana) ankaŭ signifas kompletan pladon, kiu enhavas boligitajn legomojn (karotojn, terpomojn... fazeolojn), boligitan fiŝaĵon (precipe sensaligitan moruon), kaj boligitajn ovojn – la tuta plado servita kun ajlolea saŭco.

### Allioli

**Allioli** (el *allioli*, katalane "ajlo kaj oleo", eldirita IPA [aʎi'ɔli]) estas tipa pasto de Valencio kaj Katalunio. Oni faras ĝin per pistado de ajlo kun olivoleo kaj salo en pistujo. Ĝi diferencas de provenca ajlolea saŭco pro tio, ke ĝi ne enhavas ovojn.

### Aillade

Aillade estas la nomo, uzata en suda Francio por signifi du diferencajn kondimentojn. En Provenco, ĝi estas ajla vinagrosaŭco, dum en aliaj lokoj, ĝi estas speco de ajla majonezo.

Vidu ankaŭ
----------

* Ajlo-kaj-papriko

* Kategorio Ajlolea saŭco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ajiaco de Bogoto, Kolombio.
Ajiaco de Ĉilio, kiu karakteriziĝas pro uzado de rostitaj viandaĵoj restintaj de la antaŭa tago.
***Ajiaco*** [aĤJAko] estas la nomo por iaj tipaj supoj de intertropika Hispanameriko. Ĝi konsistas kutime en supo aŭ stufaĵo kun bazo sur diversaj solidaj ingrediencoj kiel legomoj aŭ tuberoj dispecigitaj, kaj ankaŭ malgrandaj pecetoj el diversaj viandoj. Depende el la zono aŭ la lando ĝi povas inkludi kapsiketon aŭ avokadon.

Tiu plado havas variantojn en Kolombio, Ĉilio, Peruo kaj Kubo.

Notoj
-----

1. ↑   Medellín Becerra, Jorge Alejandro; Fajardo Rivera, Diana.ajiaco, Diccionario de Colombia (2005). p. 19. ISBN 958-04-8561-5.

Bibliografio
------------

* Ramírez Sendoya, Pedro José (1952). Diccionario Indio del Gran Tolima. Editorial Minerva LTDA. R498.6 R15d 19 ed. (Biblioteca Luis Ángel Arango).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ajiaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 'Washington Post' elstarigis *ajiaco* kiel unu el la tipaj pladoj plej servita en Vaŝingtono[*rompita ligilo*]
**Ajjar** aŭ **Áyyār**, (perse عیار *Ayyâr*, pl. *Ayyârân*, arabe عيار *ʿayyār*, pl. *ʿayyārūn*) referencas al persono asocia kun klaso de militistoj en Irako kaj Irano el la 9a al la 12a jarcentoj. La voto laŭlitere signifas *vagabondo*. Ajjaroj estis asociaj kun *futuŭŭa*, aŭ mezepokaj islamaj organizoj situaj en urboj.

'*Ayyarun* ŝajne rabmilitis la tutan Islamon, kvankam plej referencoj aludas al ili centre en Bagdado el la 10a al la 12a jarcentoj. Bagdado estis regata de Bujidoj (945–1055), kaj ĝi estis tre ĥaosa urbo, pro la luktoj inter Sunaistoj kaj Ŝijaistoj. Ili faraĉis kiel trudi impostojn en ŝoseoj kaj merkatoj, bruli riĉajn kvartalojn kaj merkatojn, kaj rabadi hejmojn de riĉuloj nokte. Dum kelkaj jaroj (1028–33), Al-Burjumi kaj Ibn al-Maŭsili, estroj de 'ajjarun, regis la urbon pro la rega nestabileco.

Referencoj
----------

* AYYĀR, Encyclopædia Iranica

Eksteraj ligiloj
----------------

* Vortodifino
* Primary Source reference
* Gazeta artikolo Arkivigite je 2007-04-17 per la retarkivo Wayback Machine
**Colonia Dignidad** ("Kolonio Digneco"), nun konata kiel **Villa Baviera**, "Bavaria Vilaĝo"), estas germana kolonio fortikaĵeca en la izolita regiono de Maule en suda Ĉilio, proksime de la vilaĝo Parral. Ĝin fondis grupo de enmigrintoj sub gvidado de Paul Schäfer en 1961. La kompleta nomo de la kolonio estis **La Sociedad Benefactora y Educacional Dignidad**.

La kolonio kreskis ĝis 300 enloĝantoj, germanoj kaj ĉilianoj, kaj kovris 137 km². La ĉefa aktiveco estis agrikulturo, sed ankaŭ funkciis lernejo, senpaga malsanulejo, restoracio ktp.

Akuzoj pri misuzo
-----------------

Certaj kontraŭantoj de la kolonio ĝin portretis kiel kulto, gvidata diktatore de Paul Schäfer. Ili pretendas ke enloĝantoj ne rajtas forlasis la kolonion kaj ke ili estis strikte malmiksitaj laŭ sekso. Televido kaj telefono estis malpermesataj, same kiel seksumado. Severa disciplino kaj formo de batado kaj torturado estis komunaj -- Schäfer deklamis ke tio estis spirite pliriĉiga.

### Infana seksa misuzo

Paul Schäfer, iama medicinisto de la Luftwaffe (germana aerarmeo), fondis Colonia Dignidad kaj ĝin estris. Li forlasis Germanion en 1961 post kiam oni lin akuzis pri seksa misuzo de du knaboj. En majo 1997 li fuĝis el Ĉilio, ĉar tiu ŝtato lin akuzis pri perforto de 26 infanoj en la kolonio. En marto 2005 li arestiĝis en Argentino kaj deportiĝis al Ĉilio. 

Dudek du aliaj membroj de Colonia Dignidad estis kulpigitaj helpi en la perfortadoj, inkluzive de d-ro Harmut Hopp, la vic-prezidento.

La 26-an de aŭgusto 2005 la ĉiliaj aŭtoritatoj invadis la enklavon. La komunumo nun estas gvidata de advokato komisiita de la ŝtato.

* Kategorio Colonia Dignidad en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Colonia Dignidad en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)
**Cañizo de Campos** [kaNJIzo deKAMpos] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. *Cañizo de Campos* estas etimologie tradukebla al *Kanejo de Kampoj*, alude al kanejoj de la tieaj riveroj, kiuj eble utilis por konstrui la unuajn loĝejojn.

Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco Zamora.
Ruinoj de muelejo.
Urbodomo.
Rivero Valderaduey ĉe Cañizo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 42,01 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 220 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 40 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Estas atestaĵoj de prahistoria kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado en 9-a jarcento, eble fare de mozaraboj; en la 10-a jarcento estis loĝloko Toldanos (Toledanoj) alude al mozaraboj venintaj el Toledo. Tiam ĝi apartenis al la teritorio de Villalpando ĝis la 18-a jarcento. Plej frua mencio estas de la jaro 940.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755799
 |
Vektoro de dupoluso konsistanta el du kontraŭaj ŝargoj de iu ajn speco
Kampolinioj de la elektra kampo estigita de elektra dupoluso. Videblas kiel la dupoluso el du kontraŭaj elektraj ŝargoj havanta finian dimension transformiĝas al punktoforma dupoluso.
**Dupoluso** aŭ **dipolo** estas fizika aranĝaĵo de du polusoj. Ĝi estiĝas per alproksimiĝo de du kontraŭaj ŝargoj fortiĝantaj tiel, ke la produto de ŝargo kaj distanco restas konstanta.

Dupolusoj estas karakterizataj de ilia dupolusa momanto {\displaystyle {\vec {p}}\_{Q}}, kiu estas vektora grando egala al:

{\displaystyle {\vec {p}}\_{Q}:=\lim \_{|{\vec {p}}|\to 0;\,\,|{\vec {p}}|\cdot Q={\text{konst.}}}\,\{{\vec {p}}\cdot (+Q)\},}
kie la konstanto estas pozitiva nombro.

Dupoluso povas estiĝi per elektraj ŝargoj, sed ĝi povas estiĝi ankaŭ kiam ne ekzistas apartigeblaj kontraŭaj ŝargoj kiel en la magneta dupoluso. Tie fakte la magnetaj ŝargoj estas nur fikciaj, ĉar ne vere ekzistas magneta unupoluso.

Ekster la elektromagnetismo dupolusoj troveblas ankaŭ en aliaj fizikaj branĉoj kiel akustiko, fluida dinamiko kaj elasta teorio.

Karakteriza trajto de statikaj dupolusoj estas la fakto, ke la produktita kampo malpliiĝas kun la faktoro {\displaystyle 1/r^{3}} por grandaj distancoj  *r*.

Dupolusoj en elekromagnetismo
-----------------------------

Elektra dupoluso estiĝas per apartigo de pozitivaj kaj negativaj ŝargoj. La plej simpla ekzemplo estas paro da elektraj ŝargoj de egala grandeco sed kontraŭa signo, apartigita de malgranda distanco.
Elektraj dupolusoj estiĝas en nesimetriaj molekuloj kiel ekzemple en la molekulo de akvo.
Por la simpla elektra dupoluso, la dupolusa momanto direktiĝas de la negativa ŝargo al la pozitiva ŝargo kaj havas grandecon egalan al la produto de la valoro de ĉiu ŝargo kaj de ĝia distanco.

Kampolinioj de longoforma magneto
Magneta dupoluso estiĝas el fermita cirkulado de elektra kurento aŭ dependas de la spino de la partikloj. Simpla ekzemplo estas ununura volvo de drato kun konstanta kurento tra ĝi.
Pro la ne ekzisto de magnetaj unupolusoj la magnetaj kampoj estas produktitaj ĉiam de magnetaj dupolusoj kaj de ĝia interfero. Sekve en magnetismo ankaŭ el makroskopa vidpunkto la dipolusaj kampoj tre oftas. Longoforma magneto bone proksimiĝas al magneta dupoluso kaj ankaŭ la magneta kampo de la tero ekster ĝi similas al dupolusa kampo.

Statika dupolusa kampo malgrandiĝas ~ 1/r³ (r estas la distanco de la dupoluso). Je grandaj distancoj la statika dipolusa kampo fakte malaperas. Tio estas facile komprenebla, ĉar el granda distanco la du polusoj ne estas space distingeblaj kaj iliaj kampoj kompensiĝas.

Dupolusoj kiuj estas tempe ŝanĝiĝantaj kondutas alimaniere. Dank'al ili eblas observi tre malproksimaj steloj. Matematika modelo de simpla ŝanĝiĝanta dupoluso estas la dupoluso de Hertz. Sistemoj, kies longo estas en la grandordo de la ondolongo nomiĝas dupolusa anteno.

* Kategorio Dupoluso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **rivero Duratón** estas rivero ĉe la centro de Hispanio, alfluanto je la maldekstra flanko de la rivero Doŭro, kiu trapasas la provincojn de Madrido, Segovia kaj Valadolido. Ĝi longas 106 km kaj drenas basenon de 1.487 km².

Etimologio
----------

Ebla deveno de ĝia nomo estas la antikva mallongigo en la hispana «ón» sume al la vorto «Duero» (Doŭro) , do «Duratón» signifus  «malgranda Doŭro». Ankaŭ eblas ke ĝi signifu «Fonto el grandaj akvofaloj»

Geografio
---------

Unu el la riveroj kiu enfluas al Duratón. Proksime de San Miguel de Bernuy.
La rivero Duratón naskiĝas en la proksimeco de la municipo Somosierra (Madrido), ĉe la kunfluejo de la rivero Pedrizas kaj  la rivero De la Peña, kie troviĝas la ruinaĵoj de la muelilo "Peña del Chorro", apud la monto "peña Cebollera", ĉe la montoĉeno Ayllón. Forlasas Madridon preskaŭ je la komenco kaj interniĝas en la provinco de Segovia, kie ĝi pasas apud la vilaĝo Duratón, kies nomo ĝi prenas el la rivero, poste la rivero trapasas la municipon Sepúlveda. Tie ĝi estas uzita por la akvorezervujoj de la urboj Burgomillodo kaj San Miguel de Bernuy. Ankaŭ ĝi estas uzita por la akvorezervujoj de aliaj urboj kiel Vencías kaj Fuentidueña. fine ĝi enfluas en la maldekstran flankon de rivero Doŭro, apud la vilaĝo Peñafiel, en la Provinco Valadolido. Ĝiaj alfluantoj estas la riveroj Hoz (Falĉilo), Serrano, Caslilla kaj San Juan.

La rivero traboris valon kiu nomiĝas Natura Parko Hoces del Río Duratón. Ĝi gravas ĉar de tie la rivero enfluas en Peñafiel kaj kreas la river-bordon nomatan Ribera del Duero. Sur unu el la riveretoj kiuj formas la valojn, meze de la parko, stariĝas ermitejo dediĉita al Sankta Frutos, la plej vizitata loko de la parko. Lia situo, ĉe rando de la klifo, permesas bonan rigardadon de la kanono kiun formas la rivero Duratón kaj la fluohaltado kiu kreiĝas kun la akvorezervujo de Burgomillodo.

La rivero Duratón pasas apud la valadolida vilaĝo Rafano, kiu situas je naŭ kilometroj for el Peñafiel, kie enfluas la riveron. La vilaĝo estas populara fiŝkaptejo pro la ekzisto de la truto ĉielarko kaj ankaŭ de la krabo señal (Krabo signalo).

Vidu ankaŭ
----------

* Hispanaj riveroj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Duratón en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Duque de Caxias** (=Duko de Caxias) estas municipo kaj metropolo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio. Ĝi estas ankaŭ sidejo de diocezo. La municipo kuŝas en urbaro de Rio-de-Ĵanejro, kie estas la tria plej popolriĉa komunumo. La komunumo limas kun Rio-de-Ĵanejro, kiel ties antaŭurbo, eĉ Duque de Caxias estas la dua plej popolriĉa antaŭurbo de la iama ĉefurbo. La loknomo venis de Luís Alves de Lima e Silva, kiu estis duko de Caxias, ankaŭ soldato kaj patrono de la brazila armeo naskiĝis ĉi tie en 1803.

Bazaj informoj
--------------

En la subŝtato (ruĝe).
* Areo: 465  km²
* Supermara alteco: 7 m
* Loĝantaro: 873,921 en 2013
* Horzono: UTC -3
* Poŝtkodo: 25000-000
* Telefonkodo: +55 21
* Aŭtokodo:

Geografio
---------

Librejo de Duque de Caxias
Vido en Duque de Caxias
Duque de Caxias kuŝas ĉe la okcidenta bordo de la Guanabara Golfo de Atlantiko en sudorienta parto de la lando. **Rio-de-Ĵanejro** kaj Nova Iguaçu troviĝas po 15, Magé 33, Belo Horizonte 326, Guarulhos 338, San-Paŭlo (urbo) 348, Campinas 387, Curitiba 670, **Braziljo** 917, Goiânia 923, Porto Alegre 1125, Campo Grande 1197, Salvador de Bahio 1202, Maceió 1668, Recife 1869, Teresina 1970, Natalo (Brazilo) 2081, São Luís 2257, Belém 2438, Manaus 2834 km.

Historio
--------

La historio komenciĝis en 1568 tiam nomata "Miriti". La loĝantoj kultivis sukerkanojn, maizojn, fabojn kaj rizojn. En la 16-a jarcento la loko apartenis al Nova Iguaçu. La loko estis ankaŭ ripozejo de komercistoj. Pro apero de la homaj malĝustaj agoj en la proksimeco marĉoj estiĝis, la amase aperintaj moskitoj donis al la homoj febrojn. En 1850 la situacio estis katastrofa, ĉar la epidemio aperis dum kelkaj jardekoj. En 1888 la sklavoj liberiĝis, samtempe malario kaj aliaj malsanoj disvastiĝis. Tamen tiutempe ankaŭ la fervojo atingis Meriti, tial Rio-de-Ĵanejro kaj aliaj urboj estis tuj atingeblaj. En 1931 estis kreita la distrikto de Caxias, en 1943 oni deklaris municipon ricevanta la nomon de Duque de Caxias.

Vido en Duque de Caxias

Ekonomio
--------

En Duque de Caxias la ĉefaj ekonomiaj agadoj estas la industrio (kemiaĵoj, petroloj, metalurgioj, plastoj, meblaro, teksaĵoj, vestaĵoj) kaj komercado.

Klimato
-------

Duque de Caxias havas tropikan klimaton. La temperaturo varias inter 14-40 °C.

Eduko
-----

Kelkaj kampusoj funkcias en Duque de Caxias.

Vidindaĵoj
----------

* kirko
* muzeo
* teatro ĉe la urbodomo estis inaŭgurita en 1975
* la plej malnova publika teatro estis fondita en 1967

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Duque de Caxias en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Municipoj de Rio-de-Ĵanejrio

Eksteraj ligiloj
----------------

* portugale Oficiala paĝaro
* portugale Asocio de Municipoj de Rio-de-Ĵanejrio
* angle
* angle mapo, distancoj Arkivigite je 2015-12-10 per la retarkivo Wayback Machine
En nombroteorio, la **dua konjekto de Hardy-Littlewood** koncernas la kvanton de primoj en intervaloj. Se π(*x*) estas kvanto de primoj supren ĝis kaj inkluzivante *x* tiam la konjektaj statas ke

π(*x* + *y*) ≤ π(*x*) + π(*y*)
kie *x*, *y* ≥ 2.

Ĉi tiu signifas ke kvanto de primoj inter *x+1* kaj *x+y* estas ĉiam malpli ol aŭ egala al kvanto de primoj inter 1 kaj *y*. Ĉi tiu estas verŝajne malvera ĝenerale kiel ĝi estas nekonsekvenca kun la pli verŝajna unua konjekto de Hardy-Littlewood, sed la unua difekto verŝajne okazas por tre grandaj valoroj de *x*. Ekzemple, konsentebla *k*-opo  (aŭ prima konstelacio) de 447 primoj povas troviĝi en intervalo de *y=3159* entjeroj, sed π(3159) = 446. Se la unua konjekto de Hardy-Littlewood veras, tiam la unua ĉi tia *k*-opo estas atendita por *x* pli granda ol 1,5×10174 sed malpli granda ol 2,2×101198 .

Eksteraj ligiloj
----------------

1. ↑
2. ↑

* Thomas J Engelsma, *k-opaj permesitaj ŝablonoj*
* Tomás Oliveira e Silva, *Konsenteblaj primaj konstelacioj*
|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Frato, ni pensu al Jesuo Kristo kiel al Dio, kiel al juĝisto de la vovantpj kaj mortintoj, kaj ne subtaksu nian savon **"** |
| — omenco de la "Dua letero de Klemento. |

 |

|  |
| --- |
| KRISTANAJ VERKISTOJ |
| *"Klemento la 1-a"* |
| Dosiero:San Clemente de Roma.jpg |

La ***Dua letero de Klemento***, aŭ ***2-a Klemento***, estas apokrifaĵo de la Nova Testamento pseŭdografe atribuita al la episkopo de Romo, nome al papo Klemento la 1-a (88-97), greklingve verkita en la jaroj kurantaj inter 130 kaj 160.

Same kiel la *La 1-a letero de Klamento,* konsiderata, tamen, aŭtentika, estas inkluzivita en la tieldirita subapostola literaturo. Spite de la nomo, ĝi ne estas letero sed prediko pri memregado, pri Pento kaj Juĝo.. La verko gravas ankaŭ pro atesto favora al la ekzisto de evangelio, praktike malaperinta, kiu deveniginta el la harmonizado de la tri Sinoptikaj evangelioj, nome Mateo, Marko kaj Luko.

La 2-a letero de Klemento estis transdonita kune kun la 1-a per la *Codex Alexandrinus* (Malfrue de la 4-a jarcento) kaj per la *Kodekso jerusalema* (1056).

Pri la enhavo, spertuloj rimarkias ke tiu letero citas dirojn de Jesuo, kiuj estis parte reportataj ankaŭ en papirusoj. Kritikistoj en ĝi trovas ankaŭ partajn similaĵojn kun la apokrifaj ĵus retronita kopta Evangelio de Tomaso kaj de tiu perdita de Petro.

Notoj
-----

1. ↑  Grekkojnee: Κλήμεντος πρὸς Κορινθίους, Klemento al la Korintanoj.
2. ↑  Vidu: Robert Grant, *The Anchor Bible Dictionary*, v. 1, p. 1061.
3. ↑  Udo Schnelle, *The History and Theology of the New Testament Writings*.

Vidu ankaŭ
----------

* Subapostola literaturo
* Apokrifoj de la Nova Testamento
* Klemento la 1-a
* Unua de Klemento

Eksteraj ligiloj
----------------

* Traduko al la itala lingvo Arkivigite je 2012-01-26 per la retarkivo Wayback Machine el la retejo liturgia.it
* Teksto en la angla


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 420104
 |
Dua batalo de Homs
La **Dua batalo de Homs** okazis en okcidenta Sirio la 29-an de oktobro 1281, inter la armeoj de la mamelukoj de Egiptujo kaj Ilĥanato, divizio de la Mongola Imperio centrita en Irano. La batalo estis parto de la provo de Abaqa Ĥan preni Sirion al la mamelukoj.

Post la mamelukaj venkoj super la mongoloj en Ain Jalut en 1260 kaj Albistano en 1277, la Ilĥano Abaqa sendis al sia frato Mengu-Temuro kiel gvidanto de granda armeo el 80,000 homoj: 50,000 mongoloj kaj 30,000 helpantoj, ĉefe kartveloj sub reĝo Demetrio la 2-a kaj armenoj sub Leono la 2-a.

La du armeoj renkontiĝis sude de Homs, urbo en okcidenta Sirio. En akra batalo, la kartveloj, armenoj kaj oiracoj sub Reĝo Leono la 2-a kaj mongolaj generaloj forpelis la mamelukojn, sed poste la mamelukoj gviditaj de la sultano Qalawun detruis la mongolan centron. Mengu-Temuro estis pafvundita kaj fuĝis. Tamen, Qalawun elektis ne persekuti la venkitan malamikon, kaj la kartvelaj kaj armenaj soldatoj retiriĝis.

La sekvantan jaron, Abaqa mortis kaj sia posteulo, Tekuder, inversigis sian politikon. Li konvertita al Islamo imitis aliancon kun la mameluka sultano.

Vidu ankaŭ
----------

* Unua Batalo de Homs (1260)

* Kategorio Dua batalo de Homs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Rumanio en 1949, norda Transilvanio estas flava
La **Dua Viena Arbitracio** estis decido, per kiu Rumanio estis devigita cedi nordan parton de Transilvanio al Hungario.

La decido estis proklamita la 30-an de aŭgusto 1940 de la eksterlandaj ministroj germana, Joachim von Ribbentrop, kaj itala, Galeazzo Ciano, en Vieno. Pli frue okazis senperaj kaj senrezultaj pritraktadoj en Turnu Severin. Ambaŭ landoj akceptis la Arbitracion.

Hungario ricevis de Rumanio areon de 43.492 km². Rumanio ricevis garantion pri la limoj de cetera Transilvanio. Laŭ la rumana popolnombrado en 1930 en norda Transilvanio la rumanoj iom estis pli, laŭ la hungara popolnombrado en 1910 kaj en 1941 la hungaroj iom estis pli, dume ankaŭ germanoj vivis tie. Nepre menciindas, ke en 1920 kaj en 1941 grandaj migradoj okazis inter la 2 popoloj, kiuj solvis la diferencojn. En suda Transilvanio ĉirkaŭe 400 000 hungaroj restis.

Samtempe kun la Dua Viena Arbitracio Rumanio kaj Bulgario okazis pritraktadoj, kies rezulto estis, ke
Bulgario rericevis 2 departementojn de Rumanio.

* Kategorio Dua Viena Arbitracio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La dua sklava milito** estis la dua en la serio de grandaj sklavribeloj okazintaj en la Romia Respubliko. La ribelo okazis sur la insulo Sicilio inter 104-100 a.K, preskaŭ 30 jarojn post la unua sklaveca milito.

Tiu okazis pro la rifuzo de la sklavposedantoj obei rezolucion de la Romia Senato, kiu postulis la liberigon de ĉirkaŭ 8 000 Bitiniaj sklavoj por helpi la romianoj malhelpi germanajn tribojn invadi la imperion.

Ĉirkaŭ 230 sklavoj, kiuj vane esperis sian liberigon pro la senata ordono, komencis ribeli kontraŭ siaj mastroj. Sed eĉ ĉi tiu ribelo baldaŭ finiĝis, kiam la teritorioj, en kiuj fortikiĝis la ribeluloj, estis okupitaj de la romaj trupoj. Baldaŭ poste komenciĝis la dua ondo de la ribelo gvidita de sklavo nomata Selvius, prenante kiel ekzemplon la iaman sklavgvidanton Eunus, kiu proklamis sin Antioĥo de la Seleŭkida linio, li alprenis la nomon Trifono. La sklavarmeo de Slavius ​​kaŭzis malvenkon al la loka gardistaro de la Roma Legio. Paralelan ribelon aliflanke de la insulo gvidis sklavo nomata Athenion. La romianoj sendis tri konsulojn al Sicilio por subpremi la ribelon; kaj kvankam ili sukcesis venki la ribelajn fortojn, ili ne sukcesis fini la ribelon. Ĝis 101 a.K. la ribelo finiĝis en duelo inter la konsulo Aquillius kaj la sklavestro Athenion, la posteulo de Selvius. La konsulo mortigis Athenion kaj la ribelantoj kapitulacis.

Vidu ankaŭ
----------

* Sklavmilitoj
* Unua sklava milito
* Tria sklava milito


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 734750
* LCCN: sh85115117
 |
Burke Shelley
**Budgie** estas la kimra rokgrupo, kiu estis formita en la jaro 1967 en Cardiff. La grupo influis multajn rokmuzikistojn, kiel Metallica, Iron Maiden, Megadeth, Van Halen, ktp.

La bando konsistis el Burke Shelley (basgitaro, voĉo), Tony Bourge (gitaro) kaj Ray Phillips (drumoj). Post la albumo "Never Turn Your Back on a Friend", Ray Phillips forlasis la muzikgrupon kaj estis anstataŭigita de Pete Boot, sed post la albumo "In For the Kill" Steve Williams anstataŭigis Pete Boot. Post la albumo "Impeckable" Tony Bourge forlasis la grupon kaj lian lokon elprenis Rob Kendrick kaj en la jaro 1979 aliĝis John Thomas. Tamen, en la jaro 1999 John Thomas forlasis la grupon kaj estis anstataŭigita de Andy Hart. Poste en la jaro 2003 aliĝis Simon Lees kaj en la jaro 2008 li estis anstataŭigita de Craig Goldy.

Post la malsano de Burke Shelley en la jaro 2010, la bando oficiale disfalis.

Ĉi tiu bando ne estis tro populara en multaj landoj, krom ilia denaska Britio, Pollando (kie ili multfoje koncertis, unufoje en la jaro 1982) kaj la urbo San Antonio en Usono.

Diskaro
-------

* Budgie (1971)
* Squawk (1972)
* Never Turn Your Back on a Friend (1973)
* In for the Kill (1974)
* Bandolier (1975)
* If I Were Brittania I'd Waive the Rules (1976)
* Impeckable (1978)
* Power Supply (1980)
* Nightflight (1981)
* Deliver Us from Evil (1982)
* You're All Living in Cuckooland (2006)

* Kategorio Budgie en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614558
* GND: 10275112-2
* LCCN: n91075438
* VIAF: 130960776
* ISNI: 0000 0001 1548 0287
* BNF: 13902175s
* MBA: 517566c5-3d43-4a81-8f78-9a78f3209e09
* BIBSYS: 11021534
* NKC: osa2010542067
 |
La brita organizaĵo ***Lawn Tennis Association*** (**LTA**, "asocio de teniso sur herbeja grundo") estas la tegmenta organizaĵo por ĉiuj kluboj kaj regionaj asocioj pri teniso de Britio, la Kanalinsuloj kaj la insulo Mankso.

Historio
--------

La asocio fondiĝis en Londono la 26-an de januaro 1888. Kiel unu el la unuaj oficialaj agoj, la reguloj por herbeja teniso estis fiksitaj. Unua prezidanto iĝis William Renshaw. La asocio estas la organizanto de la Wimbledon-Ĉampionecoj, kio ankaŭ estas ĝia ĉefa fonto de enspezo. Ĝis 1985, la organizaĵo estis administrita fare de honora ĉefestraro.

Unu el la memstarigitaj taskoj de la asocio estas eduki kaj kuraĝigi junajn britajn tenisludantojn. Tamen tio funkciis nur en la kazo de *Tim Henman* (n. en 1974). La malmultaj aliaj ĉefaj britaj ludantoj ricevis sian edukon eksterlande, kiel ekzemple *Greg Rusedski* (n. en 1973, Kanado) kaj Andy Murray (n. en 1987, Hispanio). Tial la asocio estas regule kritikata.

Referencoj
----------

1. ↑  Matt Slater: artikolo pri la asocio de marto 2010 en la retejo de la radiofonia kaj televida dissenda instanco BBC (angle)

Vidu ankaŭ
----------

* la vikipedian kategorion pri britaj tenisistoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (angle)