recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Občina Brezovica sur la mapo Slovenio.
**Občina Brezovica** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en Regiono Osrednjeslovenska. Ĝi estas unu el la 25 municipoj de ĉi tiu regiono. En la municipo estas 16 vilaĝoj. La populacio estas 16 homogeneoj kaj totala areo estas 91,2 km². En januaro 2014 tie loĝis 11761 homoj. La administra centro estas vilaĝo Brezovica en Ljubljano.

Situo, priskribo
----------------

Ĝi situas ĉe la rando de la Juliaj Alpoj, ĉirkaŭ 10 km sudokcidente de la centro de Ljubljano. La alteco super marnivelo estas ĉirkaŭ 280 m en la nordo ĝis preskaŭ 1000 m en la sudo. Ĉe la norda rando, ĝi transiras tra la A1 aŭtovojo de Ljubljana ĝis la Adriatika Maro al la haveno de Koper.


Ĉirkaŭ **Brezovica**|  | Dobrova-Polhov Gradec |  |
| Borovnica, Vrhnika, Log-Dragomer | Brezovica | Ljubljana, Ig, Velike Lašče |
|  | Cerknica |  |

Najbaraj municipoj estas: Dobrova-Polhov Gradec en la nordo, Ljubljana, Ig kaj Velike Lašče en la oriento, Cerknica en la sudo, Borovnica, Vrhnika kaj Log-Dragomer en la okcidento.

Interesaĵoj
-----------

En Podpeč estas ŝtonmino. La loka ŝtono estas konata kiel Podpečský marmoro. La arkitekto Joze Plečnik uzis ĝin en Ljubljana por multaj gravaj konstruaĵoj kiel ekzemple la Nacia kaj Universitata Biblioteko de Slovenio kaj aliaj.

Vilaĝoj
-------

**Brezovica pri Ljubljani**, Dolenja Brezovica, Gorenja Brezovica, Goričica pod Krimom, Jezero, Kamnik pod Krimom, Notranje Gorice, Planinca, Plešivica, Podpeč, Podplešivica, Preserje, Prevalje pod Krimom, Rakitna, Vnanje Gorice, Žabnica.
**Asturianos** [astuRJAnos] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sanabria, en la plej nordokcidento de la provinco, norde de plej nordorienta Portugalio. *Asturianos* estas etimologie tradukebla al *Asturianoj*, nome aludo al reloĝantoj venintaj el Asturio.

Ermitejo de Asturianos en la provinco Zamora.
Popola arkitekturo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Asturianos, Cerezal de Sanabria, Entrepeñas, Lagarejos de la Carballeda, Rioconejos kaj Villar de los Pisones, okupas totalan areon de 42,60 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 260 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 104 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Rosinos de la Requejada, Espadañedo, Palacios de Sanabria, Manzanal de los Infantes, Cernadilla kaj Manzanal de Arriba.

Estas romiaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo (Batalo de Prado de la Marquesa).

Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, somera feriloko, popola arkitekturo, fungokolektado, piedirado, naturaj lokoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754663
 |
**Občina Cerklje na Gorenjskem** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Gorenjska. La municipo konsistas el 30 komunumoj kovrante areon de 78 km². Komence de 2018 tie loĝis 7619 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Cerklje na Gorenjskem.

Loko, priskribo
---------------

Občina Cerklje na Gorenjskem
La apudaj municipoj estas:
Občina Preddvor en la nordo, Občina Kamnik oriente, Občina Komenda en la sudoriento, Občina Vodice en la sudo kaj Občina Šenčur okcidento.


Ĉirkaŭ **Občina Cerklje na Gorenjskem**|  | Preddvor  |  |
| Šenčur  | Občina Cerklje na Gorenjskem |  Kamnik |
|  |  Vodice |  Komenda |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 30 vilaĝoj:

Adergas, Ambrož pod Krvavcem, Apno, Cerkljanska Dobrava, **Cerklje na Gorenjskem**, Dvorje, Češnjevek, Glinje, Grad, Lahovče, Poženik, Praprotna Polica, Pšata, Pšenična Polica, Ravne, Sidraž, Spodnji Brnik, Stiška vas, Sveti Lenart, Šenturška Gora, Šmartno, Štefanja Gora, Trata pri Velesovem, Vašca, Velesovo, Viševca, Vopovlje, Vrhovje, Zalog pri Cerkljah, Zgornji Brnik,

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Cerklje na Gorenjskem en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
**Astronomia unuo**, mallonge **AU**, **au** aŭ **ua**, estas astronomia mezur-unuo por distancoj ene de stelaj aŭ stelaj-planedaj sistemoj.
Ĝi proksimume egalas al la meza distanco inter Suno kaj Tero, pli precize al la duono de la granda akso de la tera orbito, kaj longas 149 597 870 691 ± 30 metrojn.
Tio estas ĉirkaŭ 500 lumsekundoj aŭ iom pli ol 8 lum-minutoj.

Grava motivo por la uzo de tiu unuo estis, ke en tempoj, kiam ĝia valoro ne estis precize konata, ĝi ebligis tre precize indiki la sun-distancojn de aliaj planedoj, kalkuleblaj per la tria leĝo de Keplero.

Dum la 28-a ĝenerala asembleo de la Internacia Astronomia Unio (fino de aŭgusto 2012 en Pekino), la astronomia unuo estis difinita kiel ekzakte valoranta 149 597 870 700 metroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Lumjaro
* Parseko

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  The astronomical unit gets fixed, el "*Nature*" (angle)
2. ↑  RESOLUTION B2 on the re-definition of the astronomical unit of length. (angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* La astronomia unuo, nova difino france
* La Kosmo kaj ni – paĝoj 34- 37
* 
* Arkivigite je 2006-02-08 per la retarkivo Wayback Machine
**Esenj** (ukraine *Есень*, hungare *Eszeny*) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo. La historia ukraina nomo estis **Яворове** (javorove).

* 48° 23′ 0″ N 22° 16′ 0″ O﻿ / ﻿48.38333 °N, 22.26667 °O﻿ / 48.38333; 22.26667 (mapo)Koordinatoj: 48° 23′ 0″ N 22° 16′ 0″ O﻿ / ﻿48.38333 °N, 22.26667 °O﻿ / 48.38333; 22.26667 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 1670
* Poŝtkodo: 89461
* Telefonprefikso:
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Esenj situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso (kontraŭe troviĝas Tiszaszentmárton), laŭ la hungara landolimo, fine de sakovojo, laŭ fervojo Ĉop-Mukaĉeve. La lasta troviĝas 35, Uĵhorodo 30, Ĉop 8 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1270 en formo *Ezen*. Monaĥejo fondiĝis en 1358. Incendio okazis en 1879. En 1910 loĝis en Eszeny 2013 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Eszeny apartenis al Hungara reĝlando, al Szabolcs, al distrikto de Mándok, poste al Ĉeĥoslovakio. Eszeny rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La alveninta Ruĝa Armeo fine de 1944 deportis hungarojn al la gulago. Ekde 1945 Javorove apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Dum la socialismo kolĥozo funkciis, poste la kampojn disdonis inter la loĝantoj. En 2001 loĝis en Esenj 1677 da homoj, (1607 hungaroj). Vilaĝservoj estas baz- kaj mezlernejo, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, 7 vendejoj, uzino por kudrado.

Vidindaĵo
---------

* kalvinana preĝejo de 1794, turo alkonstruiĝis en 1812, renoviĝis en 1815 kaj en 1904

Ĝemelkomunumo
-------------

* Hungario Cegléd, Hungario

Nomportantoj
------------

En la budapeŝta telefonlibro 2008 listiĝis 41 nomoj Eszenyi, krome aktorino Enikő Eszenyi.
La **Flago de Teksaso** (subŝtato en Usono) estas rektangula, dividita en du samgrandajn horizontalajn partojn, blanka supre kaj ruĝa malsupre, kun bluakolora vertikala stango, kun larĝo de 1/3 de la longo de la flago, sur kiu situas blanka stelo kvinpinta. Ĝi estis adoptita en 1839.

Teksaso en sia historio vidis la hisadon de ses flagoj. Hispanio, Francio, Meksiko, la Konfederacio kaj la Respubliko Teksaso iam deklaris suverenecon sur la ŝtaton.

Teksaso estis respubliko preskaŭ dum dek jaroj, ĝis aneksiĝo al la Unuiĝintaj Ŝtatoj en 1845. La teksasa flago estas la oficiala simbolo de la ŝtato de la solula stelo, tiel nomata pro la ununura stelo de la ruĝa, blanka kaj blua flago. La koloroj de la flago reprezentas la kuraĝon (ruĝo), la purecon kaj liberecon (blanko), kaj lojalecon (bluo).

Kelkfoje oni konfuzas ĝin kun la flago de Ĉilio. Tamen, la precipa diferenco inter la du flagoj estas la blua kampo kun la blanka stelo kiu kovras nur duonon ĝis la supera duono, dum la teksasa okupas la tutan parton. Krome, la ĉilia flago estis 21 jarojn pli antikva ol la teksasa.

Onidire, la kreinto de la flago de Teksaso estis edzo de ĉilianino, pro kio li inspiriĝis sur ĝi por dizajni la teksasan flagon sed tio neniam estis konfirmita.

Historio
--------

Kiam en 1821 Meksiko deﬁnitive sendependiĝis de la Hispana Monarkio, Teksaso estis teritorio en la nordo de tiu nova amerika ŝtato. Cele provizi per loĝantaro tiun regionon, Meksiko favorigis la alvenon de novaj kolonianoj, plejmulte el ili usonanoj. En la jaro 1836 la teksasanoj ribeliĝis kontraŭ Meksiko kaj en tiu jaro Teksaso fariĝis nova sendependa ŝtato. Sur la unua teksasa ﬂago, kiel sendependa ŝtato, aperis sola ﬂava stelo sub blua fono. En la jaro 1838 teksasa senatano William H. Wharton prezentis leĝon kun la celo adopti novan ﬂagon. Tiu nova ﬂago baziĝis sur la jam ekzistanta usona flago, kvankam sur ĝi aperis nur unu stelo, kompreneble ĉar temis pri sola ŝtato. La uzo de tiu nova ﬂago jam anoncis la estonton de la sendependa Teksaso, tio estas, ties integriĝo en la najbaran Usonon, kio okazis ﬁne en la jaro 1846.

Notoj
-----

1. ↑  José M. Rodríguez, "La Usona Flago, inﬂuita kaj inﬂuanta simbolo", VENTO, numero 10, Decembro 2021. p. 5.

* Kategorio Flago de Teksaso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 531395
 |
**John BEVERIDGE** [BEveriĝ] (naskita la 29-an de junio 1857 en Ayr, Suda Erŝiro; mortinta la 29-an de julio 1943) estis skota esperantisto kaj pastro. Esperantistiĝis en 1907. Unua prezidanto de la Skota Esperanto-Federacio. Unu el la tradukintoj de la Nova Testamento. Artikoloj en multe da Esperanto-gazetoj.

Biografio
---------

John Beveridge naskiĝis en Ayr, la filo de solicitoro. Li estis edukita ĉe Akademio Ayr kaj Universitato de Glasgovo, kie li diplomiĝis antaŭ sia edukado ĉe Nova Kolegio en Edinburgo. Li estis ordinita kiel presbiteriano kaj predikis plurloke ĝis pensiiĝo en 1926. Li edziĝis al Alice Alexandra Henderson el Sidnejo, Aŭstralio. Liaj ĉefaj ŝatokupoj estis Esperanto kaj abelbredado.

Beveridge laboris por la Esperanto traduko de la Biblio, kaj tiuteme korespondis kun William Main Page, John Cyprian Rust, kaj L.L. Zamenhof. Li ankaŭ predikis Esperante ĉe servo en abatejo Dunfermline en 1937.

Granda parto de lia persona arkivo, dokumentoj kaj leteroj estis donacitaj post lia forpaso al la arkivejo de la Universitato de St Andrews.

  



| Enciklopedio de Esperanto | Enciklopedio de Esperanto | Flago de Esperanto
Ĉi tiu teksto estas prenita el la Enciklopedio de Esperanto 1934. Vi povas plibonigi ĝin per vikiigo kaj aktualigo de la enhavo. Kiam la origina teksto estos sufiĉe vikiigita kaj aktualigita, forigu ĉi tiun kadron, kaj anstataŭe enmetu la ŝablonon *EdE* en la artikolon. | Enciklopedio de Esperanto | Enciklopedio de Esperanto |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Beveridge (beveriĝ) John, skota, pastro. Nask. 29 jun. 1857 en Ayrshire E-istiĝis l907 Unua prez. de Skota EF. Unu el la tradukintoj de la Nova Testamento. Artikoloj en multe da E gazetoj. |

Referencoj
----------

1. ↑  *Niaj mortintoj 1939–1945,* en: *Esperanto* septembro-oktobro 1946, paĝo 2.
2. ↑  Dokumentoj de John Beveridge en la kolekto de la Universitato de St Andrews.

 

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
Junulino de Yde
La trovejo
La junulino
La **junulino de Yde** estas marĉomumio trovita proksime al la vilaĝo Yde en la marĉoj de *Stijfveen*, Nederlando. Ŝi estis malkovrita la 12-an de majo 1897 en escepte bona stato, ĉefe ŝia hararo. Sed pasis du semajnoj antaŭ ol la korpo estis sendita al la aŭtoritatoj kaj dum tiu tempo ĝi estis multe difektita.

La esploroj per la metodo karbono 14 montris ke la junulino mortis inter la jaroj -54 kaj 128, kiam ŝi estis ĉirkaŭ 16-jaraĝa. Ŝi havis longajn bondojn, iom rufajn harojn, sed parto de ŝia kranio eble estis razita antaŭ la ekzekuto. La tomografio montris, ke la junulino suferis pro skoliozo.

La korpo estis volvita en lana mantelo kaj portis ŝnureton kun penduma nodo ĉirkaŭ la kolo. Pro tio oni supozis, ke ŝi estis ekzekutita aŭ oferita. La korpo montras ankaŭ spuron de tranĉilfrapo ĉe la klaviklo, kiu tamen ne kaŭzis la morton. Kiel ĉe la plej multaj marĉomumioj la haŭto kaj la vizaĝtrajtoj estas prezervitaj danke al la acido de la torfo. Kiam ili malkovris la kadavron, la laboristoj distranĉis la korpon, detruinte la bruston. Dum jardekoj la korpo kuŝis en muzeo, antaŭ ol novaj esploroj estis faritaj en 1992.

En tiu jaro la profesoro Richard Neave de la universitato de Manchester, esploris la kranion per tomografio, determinis la aĝon de la mortinto kaj tiun de la kadavro. Oni parolis denove pri ŝi, kiam Neave publikigis la rekonstruaĵon de la vizaĝtrajtoj. La kadavro kaj la rekonstruaĵo videblas nun en la muzeo de Drenthe, en Assen.

Referencoj
----------

1. ↑  Novaj esploroj koncerne la mumio de Windeby I konkluas, ke la foresto de haroj sur parto de la kranio, povas esti simple pro pli longa ekspozo al la aero ol la cetero de la korpo.

Vidu ankaŭ
----------

* Virino de Haraldskær
* Lindow-homo
* Ötzi
* Viro de Tollund

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Junulino de Yde en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La muzeo de Drenthe (nederlande)
* La mumio kaj ties vizaĝa rekonstruaĵo (angle)
* Portreto (nederlande)

Koordinatoj: 53° 05′ 49″ N 6° 35′ 06″ O﻿ / ﻿53.09694 °N, 6.58500 °O﻿ / 53.09694; 6.58500 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 249150
* BPN: 17212319
 |



1. ↑  van der Sanden, Wijnand A. B..  (1990) *Mens en moeras: veenlijken in Nederland van de bronstijd tot en met de Romeinse tijd*. Assen: Drents Museum, p. 61 Fig 12. ISBN 90-70884-31-3.
2. ↑  van der Sanden, Wijnand A. B..  (1990) *Mens en moeras: veenlijken in Nederland van de bronstijd tot en met de Romeinse tijd*. Assen: Drents Museum, p. 61 Fig 12. ISBN 90-70884-31-3.
Pordkonstruaĵo de Abatejo Ramsey
**Abatejo Ramsey** estas iama benediktana abatejo en la malgranda urbo Ramsey, nun en Cambridgeshire. Ĝi situas sudoriente de Peterborough kaj norde de Huntingdon. Ĝi estis fondita de Oswald de Worcester kaj Athelwold, episkopo de Winchester, en 969. Oswald persvadis la abaton de Abatejo Fleury, Francio, alveni al Ramsey por instrui monaĥojn.

Ĉiun karesmon, la abatejo pagis 4,000 angilojn al la abatejo de Peterborough por la rajto mini kalkŝtonon ĉe Barnack (Cambridgeshire).

La abatejo ege prosperis, kaj iĝis la tria plej grava monaĥejo de Anglio (malantaŭ Abatejo Glastonbury kaj la abatejo de St Albans. Post kiam Henriko la 8-a (Anglio) aboliciis la monaĥejojn, ŝtonoj el la abatejo estis uzataj dum la konstruado de pluraj kolegioj de la Universitato de Kembriĝo. Tamen ankoraŭ videblas restaĵoj de la abatejo, kaj la pordkonstruaĵo (kiu datiĝas de la 15-a jarcento) estas posedata de la National Trust.

* Abatejo Ramsey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Abatejo Ramsey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 280853
* GND: 801573-9
* LCCN: nr90028068
* VIAF: 121821230
* ISNI: 0000 0001 0656 3793
* SUDOC: 076769690
* BNF: 16063479b
* NKC: kn20090127019
 |
Ekstera vido
La **Monaĥejo Cârța** (germane: *Kerz*, hungare: *Kerc*, latine: *Sancta Maria de candelis*) estis eksa abatejo cisterciana en Transilvanio.
Ĉe la maldekstra bordo de la rivero Olt estis iam tre riĉa abatejo de cistercianoj. Ĉirkaŭ ĝi iĝis la vilaĝo Cârța. Malantaŭ ĉirkaŭbaraĵo kaj ĉirkaŭite de ĝardeno bela troviĝas ĝis hodiaŭ imponaj restoj de la iama monaĥejo.

Historio
--------

La abatejo estis la plej sudorienta de tiu ordeno en la tuta Eŭropo. La mezepoka komplekso estis filio de la abatejo de Igriș, de kiu siaparte nenio restis. La estiĝo de la filio ŝuldiĝas al donacoj de la reĝo Andreo en la komenco de la 13-a jarcento. Post la kurataka veno de la mongoloj kaj la dezertigo fare de la turkoj en la jaro 1421 la abatejo renoviĝis. Sed post la kontinua diboĉa vivostilo de la monaĥoj sub la estrado de la viena abato Reymund Bärenfuss, la reĝo Matiaso la justa nuligis la tuton. Posedanto de la bieno iĝis la paroĥa kirko de Sibio.

La cistercianoj, bonkonataj majstroj de malsovaĝigo de pejzaĝo en la mezepoka Eŭropo ĝenerale, faris kultivebla la tutan regionon. Ĉar antaŭe la gotika stilo arkitekture estis nekonata tie en Transilvanio, ili ankaŭ arkitekture furoris.

Priskribo
---------

La ruine konservita preĝejo estis longa 54 metrojn. Ĝia ĥorejo utiliĝis por instali orgenon por protestantaj diservoj en la 16-a jarcento. Konserviĝis originale la altarejo, ero de la transepto, la eksteraj muroj de la navo flanka, tri kolonoj de la ĉefa navo, la pordega turo kaj kelkaj ejeroj de la eksaj klaŭzurejo.

Ekde 1928 estas ene de la iama ĉefa navo – sub libera aero – tomboj de soldatoj falintoj dum la Unua mondmilito.

Săcădate
--------

La vilaĝo Săcădate iam apartenis al la bieno de Cârța. Videblas frua romanikstila kirko, kies ege kadukiĝinta orienta portalo ankoraŭ memoras la grandan artistan konon de la tiamaj ŝtonskulptistoj.

Literaturo
----------

* Juliana Fabritius-Dancu: *Sächsische Kirchenburgen in Siebenbürgen.* 2. neu durchgesehene Auflage. Zeitschrift Transilvania, Sibiu (Hermannstadt) 1983.
* Carl Göllner: *Geschichte der Deutschen auf dem Gebiete Rumäniens.* Band 1: *12. Jahrhundert bis 1848.* Kriterion-Verlag, Bukarest 1979.
* Reinhardt Hootz (Hrsg.): *Kunstdenkmäler in Rumänien. ein Bildhandbuch.* Einleitung, Erläuterungen und Bildauswahl von Virgil Vătășianu. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 1986, ISBN 3-422-00332-0, S. 414–415, mit Grundriss und Fotos.
* Michael Thalgott: *Die Zisterzienser von Kerz. Zusammenhänge* (= *Veröffentlichungen des Südostdeutschen Kulturwerks.* Reihe B: *Wissenschaftliche Arbeiten.* Bd. 50). Verlag Südostdeutsches Kulturwerk, München 1990, ISBN 3-88356-061-8.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Abatejo Cârța en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de florenca monaĥejo kun informoj pri la rumana eksa monaĥejo.[*rompita ligilo*]
* Informoj en la rumana kun kelkaj informoj. Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Hejmpaĝo de la germanlingva protestanta komunumo.
moderna sketejo en Ilmenau
***Eishalle Ilmenau*** estas ejo por glacia sporto funkciigate fare de la municipo Ilmenau, Germanujo. Ĝi situas en la urbocentro ĉe fervoja ĉefa stacidomo sur la antaŭa loko de la fervoja hotelo kaj vitrofarejo kaj ĝuas pri la oferto de 1.200 sidlokoj; de tempo al tempo ĝi estas multfunkcia okazigejo sendepende de sporta karaktero.

Historio
--------

En kunveno de la urbodelegitaro la 12-an de majo 2005 estis decidita la konstruado de glaciejo en Ilmenau. Antaŭ tio ekzistis ekde 2000 movebla sketejo, kiu estis starigita vintre kiel tendo kun glacisurfaco de 25 je 25 metroj kaj estis tre ŝatata de la loĝantaro. En la kurso de tio, glacihokea klubo estis fondita fare de studentoj de Teknika Universitato Ilmenau, kiuj tiel revivigis tradicion el la epoko antaŭ la Unua mondmilito.

Konstruado sur la sketejo komenciĝis en marto 2006, post kiam la poluita subgrundo jam estis purigita fine de 2005. La konstrulaboroj estis finitaj en la somero de 2007 kaj la halo estis inaŭgurita la 20-an de oktobro 2007. La konstrukostoj sumiĝis al ĉirkaŭ 5,2 milionoj da eŭroj. La administra arkitekto estis Norbert Ruge el Ilmenau. Li dizajnis la tegmenton de la halo en la tradicia stilo de la surloka vitrofarejaro: unu el ili troviĝis sur la grundo de la hodiaŭa sketejo. La fasada ardezo ankaŭ alprenis tipan arkitekturon de la regiono.

La sketejo havas sidigan spektantejon kaj areon por gravulegoj. Starantaj lokoj estas haveblaj ĉe ĉirkaŭ la glacisurfaco kaj sur malgranda spektantejo sur la longa flanko de la glacisurfaco. Entute, la sketejo ofertas spacon por ĉirkaŭ 1200 spektantoj. La glacia surfaco estas 60 metrojn longa kaj 30 metrojn larĝa.

Uzo de la halo
--------------

Dum la vintra sezono, la sketejo estas regule malfermita al publiko por sketado. La halo ankaŭ estas uzita fare de diversaj sportaj kluboj por trejnado kaj konkuradoj. Ĝi funkcias kiel ejo por *Kickelhahn Rangers* kaj ankaŭ estas foje uzita fare de la *Black Dragons Erfurt*. La klubo *Kickelhahn Rangers* nuntempe ludas en la Turingia ligo. Aliaj Ilmenau-kluboj ankaŭ trejnas sin en arta sketado, bukloŝtofo kaj glaciakciosporto.

En la somermonatoj, la halo estas uzita por diversaj okazaĵoj, kiel por la evento *Ilmenauer Guggenmusik Spektakel*, kiu okazis la trian fojon en 2012.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Glacisporthalo de Ilmenau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo
**Miklós BODOR** [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bodor Miklós** estis hungardevena rumania-usonana kemiisto, farmakologo, profesoro, membro (ekstera (1995)) de Hungara Scienca Akademio. En Usono li estas konarta kiel *Nicholas Bodor*.

Miklós Bodor  Arkivigite je 2016-08-19 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 1-an de februaro 1939 en Satu Mare.

Biografio
---------

Miklós Bodor apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li akiris kemian diplomon en Universitato Babeș-Bolyai en Cluj, li ankaŭ doktoriĝis antaŭ la Rumana Scienca Akademio. Post siaj studoj li laboris en la sama urbo en farmakologia esplora instituto. En 1968 li pasis jaron en Usono, kie lia laboro estis tiel sukcesa, ke post la hejmenveno li denove vojaĝis al Aŭstino. Baldaŭ li laboris en esplora instituto en Kansaso, poste li havis inviton al universitato en Miami. Iom poste li estis nomumita katedrestro, en 1984 li ricevis la titolon "Sciencisto de Florido". Li ricevis japanan, hungarajn kaj usonajn premiojn inter 1988-2012.

Fontoj
------

* hungarlingva intervjuo
* hungarlingva biografieto kun foto
**Miklós Csemiczky** [ĉemicki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csemiczky Miklós** estas hungara komponisto, mezlerneja kaj altlerneja muzikinstruisto.

Miklós Csemiczky  naskiĝis la 16-an de marto 1954 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Miklós Csemiczky frekventis muziklernejon en sia naskiĝurbo (1973-1977), kie lia plej grava instruisto estis Miklós Kocsár. Li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1982. Liaj plej signifaj instruistoj estis Rezső Sugár kaj Emil Petrovics. Post siaj studoj li laboris jaron en muzika eldonejo, samtempe li aliĝis al grupo de junaj komponistoj. Ekde 1983 li senĉese instruas en la muziklernejo, kie iam li lernis, ankaŭ en filio de la Muzikarta Altlernejo en 1991 kaj 1998. Li estas docento de Universitato de Miskolc ekde 1999. Krom la instruado Csemiczky komponis kaj korusajn kaj instrumentajn verkojn. Li ricevis konkursajn premiojn ekde 1982, ŝtatajn premiojn en 1986 kaj 1996.

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* *A brémai muzsikusok* (fabelopero)
* *Antiphonae No. 2*
* *Commedia senza parole*
* *Supra firmam petram* (2005)
* *Carmina universitatis* (2009)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Péter Andorka

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* videoj

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2018-11-01. Alirita 2019-05-16.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 642540
* GND: 134352807
* LCCN: n83131638
* VIAF: 93441267
* ISNI: 0000 0001 0823 4029
* MBA: 6bef2631-2043-4dec-b673-d45d7995883c
 |
Parto de la ruinoj de Abatejo Sankta Aŭgusteno
**Abatejo Sankta Aŭgusteno** estis benediktana abatejo en Canterbury, Kent, tuj oriente de la katedralo.

Ĝi estis fondita de Aŭgusteno de Canterbury, la unua ĉefepiskopo de la urbo, ne longe post lia alveno al Kent en 597, tuj ekster la tiutempaj urbomuroj de Canterbury. La abateja preĝejo estis la tombejo de la reĝoj de Kent kaj ĉefepiskopoj de Canterbury. Inter la jaroj 670 kaj 710 Adriano de Canterbury estis la abato.

En 978 pli granda konstruaĵo estis dediĉata al Sankta Dunstan kaj dum la sekvantaj jarcentoj estis tiom da ŝanĝoj ke antaŭ 1100 restis preskaŭ nenio el la originala anglosaksa abatejo. Post incendio en 1168 estis iomete da rekonstruo. Dum la 13-a kaj 14-a jarcentoj okazis pligrandigo. En 1392 la abatejo estis difektita de tertremo.

La abatejo enhavis gravan bibliotekon, kiu en 1500 posedis pli ol 1,500 librojn, el kiuj multaj estis kreataj en la abateja skribejo.

En 1535 la enspezo de la abatejo estis pli ol 1,730 pundojn. En 1538 Henriko la 8-a (Anglio) fermis la abatejon, kaj poste okazis multe de malkonstruado, kvankam parto de la abatejo iĝis palaco por Anna de Kleve, la kvara edzino de Henriko la 8-a. Post ŝia morto la palaco estis luata al pluraj nobeloj, verŝajne ĝis 1703 kiam tempestego multe difektis ĝin.

* Kategorio Abatejo Sankta Aŭgusteno (Canterbury) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 284376
* LCCN: n89650828
* VIAF: 165174766
* ISNI: 0000 0001 2197 8479
* NKC: kn20090130002
 |
**Tibor Szalai** [salai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szalai Tibor** estis hungara geologo, paleontologo, profesoro.

Tibor Szalai  naskiĝis la 13-an de novembro 1900 en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la 29-an de septembro 1980 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Tibor Szalai akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1924. Post siaj studoj li laboris en Hungara Nacia Muzeo, ekde 1939 en la tutlanda geologia instituto (li iĝis ĉefgeologo en 1944, inter 1946 kaj 1950 li estis institutestro). Iom pli frue en 1938 li estis nomumita privata profesoro en Universitato István Tisza. En la frua socialismo li laboris en diversaj minejoj. En 1952 li kandidatiĝis. Ekde 1956 li estis konsilisto de geologia instituto ĝis la emeritiĝo en 1964.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Der Einfluss der Gebirgsbildung auf die Evolution des Lebens* (1936)
* *Az északkeleti Kárpátok geológiája* (1947)
* *Aufbau und Tektonik des Ostalpin- und Karpaten Blockes* (1966)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
La Turo de Sankta Nikolao, Abatejo Bec
**Abatejo Bec** estas benediktana fondaĵo en Normandio, mezvoje de Rouen al Le Havre.

Herluin, antaŭa normanda kavaliro, forlasis la kortegon de Gilbert, grafo de Brionne, en 1031 por sin dediĉi al religio. En 1039 li fondis la abatejon. La ĉirkaŭa komunumo Le Bec-Hellouin retenas lian nomon. Gilbert estis malavara patrono de Bec.

En 1042 Lanfranc eniris la abatejon. Herluin persvadis lin, en 1045, fondi lernejon kiu altiris virojn kiu poste iĝis tre influaj ekleziuloj. Lanfranc iĝis prioro, sed en 1062 aŭ 1063 eliris por iĝi abato ĉe Caen. Anselmo, la estonta ĉefepiskopo de Canterbury, sekvis lin kiel prioro kaj iĝis abato en 1079, post la morto de Herluin. La kvina abato, Teobaldo, ankaŭ iĝis ĉefepiskopo de Canterbury.

Vilhelmo la 1-a (Anglio) kaj siaj sekvantoj donis al Bec vastajn bienojn en Anglio. La nuna distrikto Tooting Bec en Londono tiel nomiĝis pro ke Abatejo Bec posedis la tiean mezepokan vilaĝon.

Dum la francaj religiaj militoj la abatejo grave difektiĝis. Ĝi tute ruiniĝis dum la franca revolucio. Tamen ankoraŭ restas la mezepoka turo de Sankta Nikolao.

En 1948 benediktanoj refondis la abatejon kaj komencis parte restaŭri la konstruaĵojn. La abatejo havas ligojn al la anglikana eklezio, kaj estas vizitita de pluraj ĉefepiskopoj de Canterbury.

* Kategorio Abatejo Bec en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 273348
* LCCN: n82005625
* VIAF: 125921960
* ISNI: 0000 0001 2152 3802
* SUDOC: 027491978
* BNF: 119519803
* NKC: kn20041110003
 |
**Johann Andreas Silbermann** (n. 26-a de junio 1712 en Strasburgo; m. 11-a de februaro 1783 samloke) estis alzaca Orgenkonstruisto.

Vivo
----

La fama orgeno en la preĝejo Thomaskirche en Strasburgo
Silbermann estis la filo de la alzaca orgenkonstruisto, devenanta el Saksio, Andreas Silbermann kaj la nevo de Gottfried Silbermann, kiu en Saksio samsukcese konstruis orgenojn. La orgenkonstruaj majstroj Johann Daniel Silbermann kaj Johann Heinrich Silbermann estis liaj fratoj.

Kiam la 16-an de marto 1734 mortis lia patro, Silbermann daŭrigis kunpermeso de la urbo la laboron de sia patro kaj iĝis ties posteulo.

Silbermann konstruis ĉ. 40 orgenojn en la katedralo de Arlesheim, Colmar, Strasburgo (Thomaskirche, Saint-Pierre-le-Jeune protestant) ktp. En 1775 li publikigis *Geschichte der Stadt Strassburg* (historio de la urbo Strasburgo).

En la aĝo de 71 jaroj Johann Andreas Silbermann mortis en Strasburgo.

Verkoj
------

* *Local-Geschichte der Stadt Strassburg*. - Strassburg : Lorenz, 1775

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Johann Andreas Silbermann en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Johann Andreas Silbermann en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Tastenwiki Arkivigite je 2007-05-17 per la retarkivo Wayback Machine - Portal Historischer Klavierbau


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 254078
* GND: 11923789X
* LCCN: n87114529
* VIAF: 12474848
* ISNI: 0000 0000 6653 6001
* SUDOC: 033845263
* BNF: 13575218q
* ULAN: 500051809
* RKD: 468784
 |
**Gilbert** estas grandurbo en Usono, en subŝtato Arizono, en distrikto Maricopa. La urbego apartenas al aglomeraĵo de Fenikso (urbo).

Situo de Gilbert en Arizono kaj en la distrikto

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 33° 21′ N 111° 47′ U﻿ / ﻿33.350 °N, 111.783 °U﻿ / 33.350; -111.783 (mapo)
* Areo: 122 km²
* Loĝantaro: 211 951 (en 2010)
* Supermara alteco: 377 m
* Horzono: UTC-7h
* Poŝtkodoj: 85233, 85234, 85295-85298
* Telefonkodoj: 480

Geografio
---------

Municipa administrejo en Gilbert
Gilbert situas sur montetaro sudoriente de Fenikso en la sudokcidenta landparto de Usono, en la meza parto de Arizono.

Historio
--------

Vilhelmo "Bobby" Gilbert disponigis teron al fervoja linio en 1902, tial la loko nimiĝis Gilbert. En 1912 multe da mormonoj alvenis el Meksiko. En 1920 Gilbert estis ĉefe terkultivadokomunumo instigita per la fervojlinio kaj konstruado de la Roosevelt Digo kaj la kanaloj. Baldaŭe Gilbert faris rapidan transformon de agrikultur-bazita komunumo al ekonomie varia antaŭurba centro ĉe Fenikso.

Trafiko
-------

Apudlaga panoramo en Gilbert
Teatrejo en Gilbert
Vojo en Gilbert
Gilbert havas ĉefvojan kontakton kun Fenikso. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.

Klimato
-------

En Gilbert la temperaturo averaĝe varias inter 14-30 °C. La varmo kulminas en junio kun 48 °C, inter oktobro-aprilo okazas eĉ frostoj. Jare pluvas po 236 mm. La pluvo kulminas en marto, malkulminas junie.

Vidindaĵoj
----------

* teatrejo

Ĝemelurboj
----------

* Unuiĝinta Reĝlando Newtownabbey, Nord-Irlando
* Ĉina Popola Respubliko Leŝan, Ĉinio

Fontoj
------

* Képes Világatlasz ISBN 963 8475 38 2
* Anglalingva Vikipedio

* Gilbert (Arizono) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Gilbert (Arizono) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 424273
* GND: 10202970-2
* LCCN: n81138256
* VIAF: 156968229
* SUDOC: 203160533
 |
okcidenta vido de la ruina kirko de Eldena
**Monaĥejo Eldena** (latine: *Abbatia Hilda*, germane: *Kloster Eldena*) estas ruino de eksa cistercia komplekso en Eldena, urbokvartalo de Greifswald, Germanujo.

Historio
--------

Fondis ĝin monaĥoj en 1199 ĉe enfluo de la rivero Hilda (poste *Ryk*). De tie ekis la setlado de la urbo Greiswald ekde la mezo de la 13-a jarcento. Dum la Tridekjara milito ĝi ege damaĝitis kaj komenciĝis kaduko ĝia. En la 17-a jarcento oni uzis ties brikojn por remparaj restaŭradoj kaj eĉ universitatanoj partoprenis tian barbaran agadon por siaj konstruaj celoj. Detruon kompletan malhelpis la pentristo Caspar David Friedrich kiu atentigis pri la bedaŭrinda stato de la restaĵoj kaj sekve en 1828 ĝi iĝis protektota objekto. Ĉirkaŭen oni kreis parkon kiu ĝis hodiaŭ invitas al romantikaj promenoj.

Inter 1926 kaj 1927 okazis surloke sciencaj elfosadoj por trovi originalajn aĵojn; la t.n. Eldena-bierkelo rezultiĝis, kiun utiligis jam la antaŭreformaciaj frokuloj. Ĝis 1932 bierfarejo surloka funkciis. En niaj tagoj gastis kele malofta speco de kiropteroj. La ruino kun siaj ĉirkaŭaĵoj gravas kiel scenejo dum paskaj festivaloj de *Theater Vorpommern* aŭ ĝi kulisas por mezepokaj festoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Abatejo Eldena en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* informoj porturistaj
* internacia cistercia-klostrosuperrigardpaĝaro
**Cadrete** [kaDREte] estas municipo de Hispanio, en la sudokcidenta parto de la Komarko Zaragozo kies ĉefurbo estas Zaragozo mem, sed ankaŭ oni konsideras kiel ĉefurbo Utebo-n, se oni ne konsideras tia Zaragozon, kiel provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas en la centroriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Cadrete estas municipa teritorio en la sudokcidenta parto de la Komarko Zaragozo, kie ĝi okupas teritorion norde de María de Huerva, kaj ĉe la rivero Huerva. Ĝi limas kun la teritorioj de Cuarte de Huerva kaj María de Huerva kaj kun la zaragoza kvartalo Casablanca.

La loĝloko Cadrete mem estas je 16 km sude de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 304 msm. La loĝloko estas tute inter Cuarte de Huerva nordoriente kaj María de Huerva sudokcidente laŭ la fluejo de la rivero Huerva.

Historio
--------

La kastelo.
La kastelo (elaere).
Estis iam setlejo de araboj, kiuj lasis irigacian reton kaj la hereditan loknomon. La loknomo estas dokumentita por la unua fojo en arabaj fontoj kiel Qadrit, kiu signifas nenion en araba, pro kio oni supozas ĝin kiel adapto al araba fonetiko de antaŭa loknomo, ĉu de antaŭromia lingvo kun signifo de "kalkoŝtrono", ĉu el vulgarlatina *cateracta*, devena siavice de la klasiklatina *cataracta*, nome "akvofalo".​

La araboj havis kastelon sur kruta monto kaj tipan loĝlokon kun moskeo, sur kiu oni konstruis preĝejon.

La konkero de Zaragoza fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ tiu areo estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. Post la konkero granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610, kio rezultis en ekonomia kaj demografia krizo. Tiutempe la loko apartenis al la Ordeno de la Hospitalanoj de Sankta Johano, kies kruco aperas sur la municipaj flago kaj blazono sur ruĝa fono.

Cadrete demografie kreskiĝis precipe ekde la dua duono de la 19-a jarcento, parte pro la epidemio de filoksero en Francio. Poste tamen multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en Cadrete oni plialtiĝis ĝis nunaj 4 473 loĝantoj (2022) pro proksimeco al la ĉefurbo kaj al la komunikvojoj de la akso de la valo de Ebro.

Ekonomio
--------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe kardo), brutobredado, kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.

El vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la kastelo, kaj naturaj lokoj ĉe la rivero kaj ĉe karstaj montetoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

1. ↑   Iturbe March, Mikel (2011). *Los nombres de Aragón: sus poblaciones*. Heraldo de Aragón. ISBN Z-1051-2011

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Cadrete en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Municipo Cadrete.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808149
 |
Astronomia horloĝo en sudgermana Heilbronn
**Astronomia horloĝo** (el la latina *horologium*) estas mekanika horloĝo kun aparta mekanismo, kiu krom la tempo montras ankaŭ situon de kelkaj ĉielaj astroj sur firmamento. Ĉi sence la astronomian horloĝon eblas konsideri kiel antaŭulo de planetario.

La aparatoj de simila celo ekzistis jam en tempoj de antikvo (Meĥanismo de Antikithera), sed ties konstrukcio estis pli poste forgesita. Denove ili aperis en la 14-a jarcento. La astronomiaj horloĝoj apartenis en interŝanĝo de mezepoko kaj novepoko al kulminaj produktoj de tiutempa astronomio, matematiko kaj mekaniko. Sed plimulte ili montris nur situon de Suno kaj Luno. Bildigo de la pluaj planedoj dum mekanika realigo kondukus al heliocentra konstrukcio, kio ne estis ideologie dezirata. Ununura heliocentra astronomia horloĝo en Ĉeĥio estas Astronomia horloĝo en Olomouc, konstruita en 50-aj jaroj en spirito de socialisma realismo. La astronomian horloĝon eblas trovi en multaj mezeŭropaj urboj.

Astronomia horloĝo de Prago - La astronomia ciferplato

Astronomiaj horloĝoj en eŭropaj urboj
-------------------------------------

Unu el la plej konataj astronomiaj horloĝoj situas en Prago en Malnovurba placo (Astronomia horloĝo de Prago). Pluaj signifajn astronomiajn horloĝojn ni trovos precipe en Germanio kaj en Francio (ekz. Rouen, Besançon, Strasburgo, Bern, Heilbronn, Rostock). Konata estas ankaŭ Astronomia horloĝo en Kremlo, kiu donis titulon ankaŭ al samnomata teatra ludo.

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Astronomio |

* Astronomia horloĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Astronomia horloĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Astrolabo
* Astronomia horloĝo de Prago
* Planetario


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 293785
* GND: 4003319-3
* LCCN: sh85008993
* BNF: 11946901z
* NKC: ph123816
 |
La **Nacia Aŭtoritato por la Ladina** (ladino: Autoridad Nasionala del Ladino; hebree הרשות הלאומית לתרבות הלאדינו) estas nacia aŭtoritato en Israelo kies celo estas konservi kaj nutri la heredaĵon de la judeo-hispana lingvo, ofte konata kiel la ladina. 

La aŭtoritato estis establita laŭ la "Leĝo sur la nacia aŭtoritato por kulturo de la ladina" realigita fare de la Kneset en 1996.

Eksa prezidanto de Israelo Yitzhak Navon funkciis kiel la unua prezidanto de la aŭtoritato kaj Aharon Cohen funkciis kiel ĝia unua direktoro. En 2015, Prof. Tamar Alexander estis elektita al la pozicio de prezidanto de la aŭtoritato.

Ĝi estas agnoskata kiel lingva akademio de la Asocio de Akademioj de la Hispana Lingvo .

Celoj
-----

1. profundigi la popolan konon de la ladina kaj de ĝia kulturo en ĉiuj ĝiaj formoj kaj tiucele kreskigi la studon de koncerna kulturo kaj ĝia instruado, inkluzive per la diversaj amaskomunikiloj;
2. promocii, helpi kaj kuraĝigi la nuntempan verkadon pere de la ladina;
3. helpi en la establado kaj konservado de institucioj kies agadoj estas ligitaj al la ladina kaj ĝia kulturo;
4. promocii, helpi kaj kuraĝigi la kolektadon, dokumentadon kaj katalogadon de la trezoroj de la parola popola kulturo kaj la skriba kulturo de la ladina;
5. antaŭenigi, helpi kaj kuraĝigi la publikigon de elektitaj verkoj el la popola kulturo, same kiel la verkadon ladinlingve, kaj en la originalo kaj en profesiaj tradukoj en la hebrean.

Agadoj
------

La aŭtoritato iniciatas kaj organizas konferencojn, seminariojn kaj vesperojn de muziko kaj kulturo en la ladina. La aŭtoritato subtenas ladinajn cirklojn kie ajn ili ekzistas en Israelo kaj kursojn en universitatoj. Ĝi ankaŭ aljuĝas premiojn al elstaraj studentoj studantaj la ladinan kaj ĝian kulturon.

La aŭtoritato subtenas ladinajn radioelsendojn sur la ŝtata kanalo Kan Reka, kiu elsendas en pluraj fremdaj lingvoj, kiuj ne estas la oficialaj lingvoj de Israelo.

Kadre de konservado de kontakto kun la hispanlingvaj komunumoj tra la mondo, la aŭtoritato establis la projekton Shadarim en 2018. Kadre de la projekto, reprezentantoj estis nomumitaj el inter la ladinaj aktivuloj en la mondo, kiuj prezentu la aŭtoritaton en siaj komunumoj, disvastigu informojn pri la aŭtoritato kaj ĝia laboroj por promocii la ladinan kaj hispanan kulturon, kaj sur loka, nacia kaj internacia niveloj

Vidu ankaŭ
----------

* Kuirarto de la Sefardaj Judoj
* Akademio de la Hebrea Lingvo, lingva reguligisto por la hebrea
* Nacia aŭtoritato por la jida
* YIVO, lingva reguligisto por la jida

Referencoj
----------

1. ↑  Leĝo de la Nacia aŭtoritato por la ladino, תשנ"ו-1996
2. ↑  Sam Jones (1 aŭgusto 2017). "Hispanio honoras la ladinan de judaj ekzilitoj". *The Guardian*. Prenite la 1an de aŭgusto 2017.
3. ↑  Ŝadarim-projekto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (en la ladina kaj hebrea)
* La oficiala Facebook paĝo de la Autoridad Nasionala del Ladino i su Kultura
* *Aki Yerushalayim* revuo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 816880
* LCCN: no2002014387
* VIAF: 137540246
 |
Diagramo priskribanta la disĵeto de fotono incida de maldekstre al sur libera elektrono. La trajektorioj estas bildigitaj, dum la ondolongo de la nova fotono elsendita de l'partiklo egalas tiun de la incida: {\displaystyle \lambda '\,=\,\lambda \,}.
La **disĵeto de Thomson**, aŭ **difuzo de Thomson**, estas difuzo de fotono sur  partiklon ŝargitan kaj relative malrapidan, kutime valentan elektronon nomitan "libera", t.e. ne forte ligitan al la kerno de atomo. La disĵeto de Thomson estas aparta kazo de la Kompton-efiko. Tiu aparta difuzo estis klarigita de Joseph John Thomson.
Tiu disvastiĝo okazas je malaltaj energioj, t.e. pri ondolongoj multe pli granda ol la ondolongo de Komptono, tiam la elektromagneta radiado sorbiĝas kaj estas re-elsendita de la partiklo. Dum tiu interago, la energio transdonita de la fotono al la ŝargita partiklo estas neglektita, ĝistiom ke la fotona energio ne superas la valoron 45 keV, estas tiele elasta difuzo. La propagiĝa direkto de la elektromagneta ondo ligita al la fotono ŝanĝas sen malkresko de energio.

Tiu disĵeto similas la disĵeton de Rayleigh kun la diferenco, ke la lasta rilatas al ŝargitaj partikloj kunligitaj ("ne-liberaj") al atomoj.

Pri altaj energioj de fotonoj, inter 100 keV kaj 10 MeV, okazas la efiko de Komptono, dum kiu la disĵeto de Thomson vidiĝas neglektebla.

Vidu ankaŭ
----------

* Joseph John Thomson
* Disĵeto de Rayleigh
* Efiko de Komptono
La rojo **Eselsbach** (en Esperanto: „azenrojo") estas 12,3 km longa, orografia dekstra flankrivero de la rivereto Lauter en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Geografio
---------

La rojo Eselsbach fontas je la okcidenta rando de Enkenbach-Alsenborn je alteco de 304 m super marnivelo kaj fluas ĉefe okcidenten. Nordokcidente de Kaiserslautern je alteco de 226 m super marnivelo ĝi enfluas la rivereton Waldlauter.

Sur sia 12,3 km longa vojo la rojo superas altodiferencon de 78 m, kiu egalas al meza dekliveco de 6,3 ‰. Ĝi deakvigas areon de 27,888 km² tra la Lauter, Glan, Nahe kaj Rejno al la Norda Maro.

Al la Eselsbach fluas nur mallongaj flankriverojn. Sekvas listo de la flankriveroj de la Eselsbach de la fonto al la enfluejo. Indikita estas la orografia situo, la longeco, la grandeco de la akvokolekta areo,la alteco de la enfluejo kaj la Germana Akveja Kodo.

| Name | Lage | Länge[km] | Einzugsgebiet[km²] | Mündungshöhe[m. ü. NN] | DGKZ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Dauborner Graben | maldekstre | 1,1 | 4,000 | 259 | 2546642 |
| Schalbrunnenbach | dekstre | 0,6 | 1,320 | 240 | 2546646 |

Referencoj
----------

1. 1 2  Topografische Karte 1:25.000
2. 1 2 3   Wasserwirtschaftsverwaltung Rheinland. Arkivita el la originalo je 2018-10-18. Alirita 2014-08-16.
**Graue Kopf** estas la nomo de 543,4 m alta monto en la germana mezmontaro Taunus, apud Laufenselden en la hesa distrikto Rheingau-Taunus kaj  Rejnlando-Palatinata distrikto Rhein-Lahn. Post la monto Mappershainer Kopf (548,0 m) ĝi estas la dua plej alta monto en la okcidenta Taunus.

Geografio
---------

La monto *Graue Kopf* altiĝas en la okcidenta malantaŭa Taunus sur la „Kemeler Rücken", en la historia pejzaĝo Kemeler Heide. La hesa montoparto apartenas al la Naturparko Rhein-Taunus kaj la rejnlando-palatinata alla Naturparko Nassau. La pinto de la arbarkovrata monto situas sur hesa teritorio 3,3 km okcidente de Laufenselden, 1,8 km nordoriente de Grebenroth kaj 2,2 km orientnororiente de Martenroth, ĉiuj komunumpartoj de Heidenrod (Hesio), kaj 3 km orientsudoriente de Holzhausen an der Haide (komunumo; Rejnlando-Palatinato). Ĝi troviĝas ĉ. 100 m sudoriente de la landa limo.

Sur la orienta flanko de la monto fontas la rojo Ackerbach kaj aur la nordokcidenta flanko la rojo Hasenbach. Ambaŭ alfluas la rivereton Dörsbach. Iom pli sude fontas la Bärbach, alfluanto de *Gronauer Bach* aŭ Klausbach, alfluanto de la rivero Mühlbach.

rigardo de okcidento trans la Nastätter Mulde kun Nastätten al la *Grauen Kopf* (meze) kaj Kemeler Rücken

Kastrumo Holzhausen
-------------------

Sur la noda deklivo de *Grauen Kopfs* situas la Kastrumo Holzhausen, romia fortikaĵo de la supraĝermana-raeta limeso formas ĉi tie malgrandan arkon pro la montpinto.

rigardo de oriento al la „Kemeler Rücken" kaj la Schönauer Küppel), la monto *Grauem Kopf* (dekstre) kaj Laufenselden

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de montoj en Rejnlando-Palatinato

Referencoj
----------

<references>
Origina ventomontrilo de 1568, konata kiel *Giraldillo*.
La supra parto de Giraldo, pintita de la statuo.
***Giraldillo*** [ĥiralDIljo] (Giraldeto) estas la popola nomo kiun ricevas la skulptaĵo de virino kiu pintas en la Giraldo de Sevilo, Hispanio. Ĝi ricevis la nomojn de *Fe, triunfo de la iglesia* (Fido, triumfo de la eklezio), *Coloso de la fe victoriosa* (Koloso de la venkinta fido) kaj *Alegoría de la fortaleza de la Fe* (Alegorio de la Fidoforto).​ Ĝi estis farita en 1568 de la metalurgo Bartolomé Morel.

La virina figuro portas grandan ŝildon aŭ labaron, kiu funkciigas la skulptaĵon kiel ventomontrilo, en la dekstra mano kaj palmofolion en la maldekstra mano. La ŝildo estas ligita al lanĉo kiu pinte havas kristanan krucon. La damo vestas kaskon ĉirkaŭitan de krono kun dek du lilifloroj.​

La statuo estas el bronzo kaj 3,47 m alta kaj nur la korpo de la statuo pezas 1,2 tunojn.​ Ĝi funkcias kiel ventomontrilo, supozeble reprezentas la Fidon, kaj estas la pinto de la arkitekturaj reformoj de la renesanco faritaj al la islama minareto. Precize la kapablo ĝiri laŭ la direkto de la vento nomis la figuron *Giralda* origine, vorto kiu poste referencis la tutan turon.​

Oni indikis multajn similecojn kun aliaj renesancaj skulptaĵoj tra tuta Eŭropo.

Kopio el bronzo de 1998 antaŭ la Pordo de la Princo de la Katedralo de Sevilo.

Referencoj
----------

1. 1 2   MARÍA JESÚS SANZ, Universidad de Sevilla. España. «El Giraldillo, La Mujer Guerrera, y su relación con la pequeña escultura». Konsultita la 4an de aprilo 2014.
2. ↑   Teodoro Falcón Márquez (1999) [1989]. *La Giralda: rosa de los vientos*. Sevilla: Diputación de Sevilla. p. 53. ISBN 84-7798-153-1.
3. ↑   Aurora Flores. ABC. Publikigita en Artesacro.com (2005). «El giraldillo original volvió ayer a su torre entre un repicar de campanas». Konsultita la 5an de aprilo 2014.
4. ↑   Teodoro Falcón kaj Alfonso Jiménez (Junio-Julio 1981). «El Giraldillo». El Giraldillo. Monte de Piedad y Caja de Ahorros de Sevilla. pp. 43-46. «D. L. SE-212-1981 ».

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Giraldillo en la hispana Vikipedio.*

* Kategorio Giraldillo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 823561
 |