recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Bernhard Henrik CRUSELL** (naskiĝis la 15-an de oktobro 1775 en Uusikaupunki, mortis la 28-an de julio 1838 en Stokholmo) estis finnlanda muzikisto. Lia naskiĝurbo (svede *Nystad*) situas en Finnlando, kiu ĝis 1809 estis parto de la Sveduja regno, kaj li plej multe laboris en Stokholmo, la ĉefurbo de Svedujo. Finnlando konsideras lin unu el la pioniroj de sia muzika vivo. 

Li komencis ludi klarneton kvarjaraĝe, kaj rimarkita de loka bienulo kiu prezentis lin al armea orkestrestro, la juna virtuozo estis dungita. Baldaŭ li iĝis regimenta orkestrestro en Stokholmo, kie li loĝis dum sia tuta posta vivo.

En 1795 li unue ludis en solo, kaj de 1801 ĝis 1833 li estis unua klarnetisto de la kortega orkestro. Li vojaĝis al Berlino, Parizo, Peterburgo ktp. kaj tie donis koncertojn kaj gajnis famon.

Li komponis tri klarnetkonĉertojn, kvaropojn kun klarneto kaj klarnetduopojn. Liaj plej ampleksaj komponaĵoj estas la opero *Den lilla slafvinnan* (La eta sklavino) kaj muziko por la poezia rakonto *Frithiofs saga* de Esaias Tegnér. Li estas la unua finna komponisto, kies verkoj estis eldonataj.

Ĉiujare en Uusikaupunki okazas muzikfestivalo nomata *Crusell-semajno*. Ĝia specialaĵo estas muziko por lignaj blovinstrumentoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Crusell-semajno (finne, svede kaj angle)

* Bernhard Henrik Crusell en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bernhard Henrik Crusell en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 19943
* GND: 103131876
* LCCN: n83073638
* VIAF: 2655780
* ISNI: 0000 0001 2118 111X
* LIBRIS: 182938
* SUDOC: 148152902
* BNF: 13892864r
* MBA: 8b5ef312-4e5d-4ef3-9a66-c97f01d4fefd
* NLA: 35900029
* NDL: 01094414
* BIBSYS: 90359936
* NKC: xx0156501
* ICCU: MUSV019223
* BNE: XX5662324
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Le Temps
En rekta demokratio kiel Svislando libera, sendependa kaj multfaceta gazetaro estas esenca piliero de la socio kaj publika vivo. La gazetara libereco estas unu el la ĉefaj atingaĵoj de la Helveta Revolucio de la jaro 1798 kaj ĝi estas garantiita kiel ne tuŝebla rajto en la Federacia Konstitucio de 1848 kaj ĉiuj postaj versioj.

La gazetara pejzaĝo de Svislando en iu senco estas spegulo de la politika strukturo de la lando. Eĉ la plej granda svisa gazeto ne 20 Minuten ne atingas pli ol 10% de la loĝantaro de la lando. Ĉiu regiono, ĉiu kantono ja preskaŭ ĉiu vilaĝo disponas pri almenaŭ unu loka gazeto. Jam sole en la Kantono Zuriko aperas pli ol 10 taggazetoj, kaj la semajnaj gazetoj kaj revuoj estas apenaŭ pretervideblaj.

Listo de gazetoj kaj revuoj de Svislando
----------------------------------------

### En naciaj lingvoj de Svislando

#### Germana lingvo

##### Taggazetoj

* 20 Minuten
* Blick
* Neue Zürcher Zeitung
* Der Bund

##### Semajnaj gazetoj

* Die Wochenzeitung

##### Revuoj kaj magazinoj

##### Ne plu aperantaj gazetoj kaj revuoj

* Eisbrecher
* Brächise

#### Franca lingvo

##### Taggazetoj

##### Semajnaj gazetoj

##### Revuoj kaj magazinoj

#### Itala lingvo

##### Taggazetoj

##### Semajnaj gazetoj

##### Revuoj kaj magazinoj

#### Romanĉa lingvo

##### Taggazetoj

* La Quotidiana

##### Semajnaj gazetoj

##### Revuoj kaj magazinoj

### En aliaj lingvoj

#### Angla lingvo

#### Hispana lingvo

#### Esperanto

* SES informas

Eksteraj ligiloj
----------------

WEMF - Varbadmediespolrado kun eldonstatistiko

* Superrigardo pri la svisaj gazetoj Arkivigite je 2008-02-09 per la retarkivo Wayback Machine

* Listo de la gazetoj kaj revuoj de Svislando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Listo de la gazetoj kaj revuoj de Svislando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Granucillo** [granuZIljo] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono.

Ermitejo de San Adrián, Granucillo.
Dolmeno de Las Peñezuelas.
Dolmeno de San Adrián, Granucillo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Granucillo, Cunquilla de Vidriales kaj Grijalba de Vidriales, okupas totalan areon de 32,55 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 117 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 320 loĝantojn el la 1970-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 83 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Estas dolmenoj, kiel atestantoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado kaj la tuta areo apartenis al la Graflandoj de Benavente.

Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755505
 |
Blanka paĝo en tipa papera adresaro.
Adresaro de Jack L. Warner ekspoziciata ĉe la Nacia Muzeo de Usona Historio.
**Adresaro** (ankaŭ **Adreslibro**) estas kolekto de adresoj, kiuj havas ion komunan. Ili povas esti adresoj de konatoj, klientoj, telefon-posedantoj, korespondemuloj, membroj de organizaĵoj aŭ adresoj de organizoj, de firmaoj, institucioj k.s. Pluraj organizaĵoj aŭ unuopuloj eldonas adresarojn de korespondemuloj.

La adresaro povas havi formon de folio, kajero, libro aŭ komputila dosiero.

Kolektado de adresoj estas iomete tikla afero, ĉar adresaroj estas facile misuzeblaj. En pluraj landoj ekzistas specialaj leĝoj pri protektado de personoj, kiuj ankaŭ diras, sub kiaj kondiĉoj oni povas adresojn kolekti, teni, respektive publikigi. Nuntempe la eldonado de adresaroj estas limigita de la supre menciitaj leĝoj.

En Esperanto-movado
-------------------

La Esperanto-movado de sia komenco eldonadis adresarojn por esperigi kaj kuraĝigi esperantistojn, montri al ili, ke ili ne estas solaj kaj izolaj, ebligi al ili reciprokan korespondadon, vizitadon, kunlaboron (vidu: Unua adresaro, Adresaro de Esperantistoj, Adreslibro de Pollandaj Esperantistoj, BES-a Adresaro).

Adresaro de la nuntempa movado de Jarlibro de UEA, kiu enhavas adresarojn de esperantistaj organizoj kaj de la Delegita reto de UEA.

Pasporta Servo prezentas adresaron de personoj, kiuj volontas loĝigi en sia hejmo vojaĝantajn esperantistoj (malmultekoste aŭ senkoste, sed ĉiam post antaŭa interkonsento).

Fine de oktobro 2012 aperis reta adresaro de la fondaĵo Esperanto Internacia. La adresaro troviĝas ĉe. La adresaro iom diferencas de aliaj adresaroj, ĉar temas pri kombinita adresaro, kiu enhavas parton por vojaĝemuloj, parton por korespondemuloj kaj ĝeneralan adresaron.

Referencoj
----------

*Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur la artikolo* Adresaroj *el la **Enciklopedio de Esperanto**.*

Vidu ankaŭ
----------

* Adreso

* Kategorio Adresaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kategorio Adresaro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Adresaro en Vikifontaro (Universala biblioteko)
**Julius HOPF** (naskiĝinta la 20-an de oktobro 1839 en Gotha, mortinta samloke en la 12-a de julio 1886) estis germana juristo.

Vivo
----

Post la frekvento de gimnazio en Gotha Hopf studis en Berlino kaj Göttingen. Post la doktoriĝo li akceptis deĵoron en la justica servo de Gotha.

Jam ekde la junuleco li konfrontiĝis al asekuraj temoj; tiel li transprenis en la 1875-a jaro la postenon de banka sekretario en la incendi-asekuro de Gotha. En 1876 li elektitis deputito de la Duklando de Gotha por la germana parlamento kie Hopf estis ĝis ties dissolvo en 1878 ano de la naciliberala partio. Poste li rifuzis novan elekton. Tial ke lia bofrato August Gier, kiu estis afergvidanto de la fajroasekurbanko, malsanĝis gravege en 1879, Hopf iĝis ties posteŭlo. Sed bedaŭrinde ankaŭ li malsaniĝis jam je la fino de la 1880-a jaro je la pulmo kion neniea restado kuracloka (Bad Soden am Taunus, San Remo, Falkenstein im Taunus) povis mildigi. Li mortis perdinte la unuan edzinon Gertrud (nask. Besser) jam en 1875. Post la morto li postlasis la duan edzinon Anna (nask. Lorenz), filon kaj tri filinojn.

Graveco
-------

Kiam Hopf estis banka sekretario revenis la 100-a datreveno naskiĝtaga de la fondinto de la banko Ernst Wilhelm Arnoldi. Je tiu okazo Hopf verkis la festskribaĵon: "E. W. Arnoldi und seine Schöpfung, die Feuerversicherungsbank für Deutschland". Duan libron, kiu famigis lin inter fakulo, li eldonis en 1880. Ĝi havis la titolon: "Aufgaben der Gesetzgebung im Dienste der Feuerversicherung". Trian meritoplenan verkon pri temoj fajroasekuraj koncerne privatecon kaj publikecon Hopf prilaboris en la malsanula lito en Falkenstein.

Krom verkoj sur la kampo de asekurado Hopf antaŭe jam estis verkinta pri juraĵoj. La en Franclando kaj Anglio lernintajn aferojn li priskribis en: "Die Rechtsschulen in Frankreich" kaj "Die Genossenschaften der Anwälte in England". Plurajn jarojn li eldonis - komence ankaŭ kun Samwer - la de Martens fondinta fakserion *Recueil des Traités*. Ĉiuj verkoj de Hopf estas karakterizitaj per klara, objektiva kaj nobla prezentado kaj brilega stilo.

Eksteraj ligiloj
----------------

Biografio ĉe *ADB*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 509550
* GND: 116981261
* LCCN: n85351610
* VIAF: 25367783
* ISNI: 0000 0000 8104 6908
* SUDOC: 087962527
 |
**Győrszemere** (djOrsemere) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Tét.

Administraciejo de Győrszemere
Blazono de Győrszemere
Restoracio en Győrszemere

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9121
* Telefonprefikso: 96
* Areo: 33  km²
* Loĝantaro: 2970

Situo
-----

Győrszemere situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo kaj ĉefvojo inter Győr kaj Pápa. Aŭtoŝoseo M1 inter Budapeŝto kaj Vieno estas ne tro for. Győr troviĝas 18 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1237. La vilaĝo ofte suferis dum la militadoj, unue de la turkoj, poste pro liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a, fine en 1848. Laŭ leĝo en 1681 Győrszemere apartenis al artikolaj lokoj. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. En 1960 2 kolĥozoj unuiĝis. Vilaĝservoj estas apoteko, 2 kluboj de maljunuloj, sportejo. Apud Győrszemere neuzata termala puto troviĝas.

Vidindaĵoj
----------

* Preĝejo Sankta Laŭrenco (Győrszemere)

Famuloj
-------

En Győrszemere naskiĝis Ágnes Dukkon, literaturhistorio.

Fontoj
------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2020-06-26 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Győrszemere en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Adrada de Haza** [aDRAda deAza] estas vilaĝo kaj municipo, kodo-003, situanta en la provinco Burgoso, memstara komunumo Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero. La municipo troviĝas je 110 km de la ĉefurbo. La municipo havas kiel maksimume 1.200 loĝantojn kio kontrastas kun la 385 registritojn laŭ la registrado en 2000. Ĝi havas areon de 10,28 km².

Tiu loĝloko formis parton de la *Comunidad de Villa y Tierra de Aza*, kaj dependis jurisdikcie de Aza ĝis 1738, kiam kun Filipo la 5-a ĝi aĉetis sian sendependecon el Aza, kvankam ankoraŭ dependa de la grafo de Miranda (del Castañar) kaj duko de Peñaranda de Duero ĝis la 19-a jarcento kiam oni nuligis la senjorlandojn.

Ĝi perdis pli ol 500 loĝantojn ekde la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Diputación Provincial de Burgos - Adrada de Haza Arkivigite je 2005-09-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Amikoj

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 269318
* VIAF: 316735391
 |
**Győröcske** [djOroĉke] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Záhony.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 2  km²
* Loĝantaro: 120
* Poŝtkodo: 4625
* Telefonprefikso: 45

Situo
-----

Győröcske situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso (kontraŭe troviĝas Slovakio, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Nyíregyháza-Záhony. Záhony kaj samtempe Ukrainio troviĝas 3 km-ojn for.

Historio
--------

Ĝi apartenis al la fortikaĵa departemento Ung. La nomo venas el la persona nomo *György* (prononcu *Djordj*, hungara formo de Georgo), kiu estis filo de banuso Aleksandro (*Sándor*) el la genro de *Gut-Keled*. En 1291 banuso Paŭlo vendis ĝin al Hodoŝ same el la Gut Keled-familio. La vilaĝeto estis enmane de familioj, parencaj al Gut-Keled-familio. Ĝi estis en la 16-a jarcento posedaĵo de *István Várdai* (Stefano el Várda); tiam oni nomis la vilaĝon *Gyern*, *Gyeur*, kelkfoje *Győr*. Fine de la 16-a jarcento, ĝi apartenis al familio de *Drugeth* el Homonna, al la posedaĵo de Ungvár. Pli poste akiris ĝin la familio Senyey [ŝenjei] (17-a jc.), Ghillányi [gila'nji](18-a jc.). La vilaĝo uzas sian nunan nomon fine de la 18-a jc.. La bienulo de la vilaĝo ĉe malservutigo estis la etnobela familio *Györöcskey* [djoroĉkei]. Tiam loĝis tie 278 loĝantoj kaj havis kalvinanan preĝejon.

En Győröcske migra poŝto servas.

Ekonomio
--------

Plej grava laborejo de la loko estas la *Danubius Beton Kft.*, kiu okupiĝas pri betonproduktado. Aliaj loĝantoj laboras en la najbaraj, proksimaj komunumoj, ĉefe en Záhony.

Eksteraj ligiloj
----------------

* hungare Arkivigite je 2007-09-28 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Pascal Martin** estas administranto de la societo Linterweb sed ankaŭ kaj ĉefe ligita al Vikipedio per du projektoj.

Unue per la projekto Kiwix  laŭ malfermita kodo kiu ebligas eksterretan legadon de elektitaj artikoloj.

Due, per la projekto WikipediaSearch  kiu reuzas la serĉorganon de Kiwix por ricevi videblecon sur la Interreto.

La societon Linterweb li fondis en 2002. Ĝi ambicias krei retserĉilon surbaze de noveca procedo: semantiko. Tiu ĉi liveras al la uzanto la informon en la kunteksto de lia demando.

Por financi siajn esplorojn, la societo disvolvis aktivaĵojn sur la tereno de servoj en informadiko.

Linterweb fariĝis Anonima Societo kun Limigita Respondeco (en la franca: SARL: Société Anonyme à Responsabilité Limitée) ekde la 1-a de aprilo 2006, kun kapitalo de 40 000 €.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑   diskuto
3. ↑   diskuto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Rajtoj je uzo de la marko Wikipedia Arkivigite je 2008-11-20 per la retarkivo Wayback Machine
* Blogo
* Projekto en preparo
**Bence Mocsári** [moĉAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mocsári Bence** estis hungara paranaĝisto, paratriatlonisto.

Bence Mocsári naskiĝis la 29-an de marto 2000 en Makó.

Biografio
---------

Bence Mocsári naskiĝis sen kubuta artiko en sia maldekstra brako. Li estis edukita en Sándorfalva. Li komencis naĝi en la aĝo de ses pro siaj sanproblemoj. Tamen, kiam la lernejo komenciĝis, li rezignis naĝi. Ses jarojn poste en 2012 li spektis televide la paralimpikojn, kiam li decidis iĝi paralimpiano. Li komencis naĝi denove kaj havis internacie bonajn rezultojn, ankaŭ li estis hungara paraĉampiono plurfoje. Li ĉiam estis lerta pri kurado dum trejnado kaj en 2018 lia trejnisto persvadis lin fariĝi paratriatlonisto. En sia unua internacia triatlona konkurso en Madejro (2018) li gajnis bronzan medalon, baldaŭ en 2021 en Alanya jam oran medalon. Li nun studas en Scienca Universitato de Szeged kaj lia celo estas partopreni en la Paralimpikaj Ludoj en 2024.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio kun foto
* rezultoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 807956
 |


* Portalo pri Biografio
Vidaĵo de Haitia Kabo.
**Haitia Kabo** (france *Cap-Haïtien*, aŭ mallonge *Le Cap*) estas grandurbo kun 111.094 loĝantoj en 2013 en la norda marbordo de Haitio. Ĝi estas la ĉefurbo de la Departemento Nordo. Pro ĝia proksimeco al la plaĝoj de Karibio, kiuj troviĝas nordokcidente, Haitia Kabo estis tradicie la turisma destino plej ŝatata de la altaj klasoj de Haitio. Nuntempe la urbo kaj la departemento troviĝas sub la ĉilia militista protektado, konsistanta el kuniĝo de la Armeo de Ĉilio kaj la Mararmeo de Ĉilio, laŭ la mandato de Unuiĝintaj Nacioj.

La Citadelo Laferrière, ankaŭ konata kiel *La Citadelle*, estas granda fortikaĵo situanta en la nordo de Haitio, pli malpli je 17 mejloj sude de la urbo Haitia Kabo. Temas pri la plej granda fortikaĵo de la okcidenta hemisferio, la plej granda el tuta Ameriko kaj enlistigita kiel Monda heredaĵo de Unesko en 1982. Nuntempe ĝi estas unu el la plej popularaj turismaj vizitindaĵoj de la turistoj en Haitio.

19° 45′ N 72° 12′ U﻿ / ﻿19.750 °N, 72.200 °U﻿ / 19.750; -72.200 (mapo)

* Haitia Kabo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Haitia Kabo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Stanley Matthews
**Stanley MATTHEWS** (naskiĝis la 1-an de februaro 1915 en Stoke-on-Trent, mortis la 23-an de februaro 2000) estis brita futbalisto.

Li estas konsiderata unu el la plej talentaj Britaj futbalistoj el la tuta historio, kaj dum lia kariero li kolektis multajn rekordojn.

Li estis la plej aĝa futbalisto kiu iam ajn ludis por la Angla nacia teamo, ludante sian lastan matĉon por ili je la aĝo de 42 jaroj, en 1957. La unua fojo kiam li ludis por Anglio estis en 1934, nekredeble 23 jarojn antaŭe! Entute li ludis en 54 oficialaj matĉoj por Britio, farante 11 golojn.
Li retiriĝis de Brita profesia futbalo kiam li estis jam 50-jara, en 1965, kaj ankaŭ tio reprezentas rekordon. Matthews estis vegetarano kaj neniam trinkis alkoholon, kaj eble tio helpis lin resti en bona fizika kondiĉo ĝis tiu aĝo.

Matthews ludis ĉefe por la teamoj Stoke City kaj Blackpool F.C. dum sia kariero. Li estis konata kiel ege genia driblanto. Li ankaŭ estis tre honesta ludisto, kiu neniam ricevis flavan karton dum ludo malgraŭ la fakto ke li ludis pli ol 700 matĉojn en la Brita Ĉampioneco.

Matthews havis la okazon ludi en la Futbala Mondpokalo en du okazoj, en 1950 kaj en 1954, kiam Britio atingis la kvaron-finalon.

En 1956 li ankaŭ ricevis la unuan premion kiel Eŭropa futbalisto de la jaro.

Ĉi tiu rimarkebla figuro daŭre ludis en ne-oficialaj futbal-ludoj ĝis li estis pli aĝa ol 60.

Matthews mortis en la jaro 2000.

* Kategorio Stanley Matthews en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 115861
* GND: 128615109
* LCCN: nb90052334
* VIAF: 18281026
* ISNI: 0000 0000 4024 1176
 |
**Pasarón de la Vera** estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres *(Kacereso)*, regiono Ekstremaduro.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *pasaroniegos*. La censita populacio en 2008 estis 666 loĝantoj.

Situo
-----

Pasarón de la Vera estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto La Vera kiel ties nomo sugestas, je altitudo de 602 m; je 128 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 188 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 38 km².

Ĝi troviĝas en la deklivoj de la Sierra de Tormantos, en la plej okcidenta parto de la Sierra de Gredos. Integras, kun aliaj vilaĝoj de similaj karakteroj, la komarkon nome **La Vera**, formata per municipoj kiuj situas inter la suda daklivo de la Sierra de Gredos kaj la fluejo de la **rivero Tiétar**.

Demografio
----------

En la jena tabelo aperas la demografia evoluo de Pasarón de la Vera el 1996 al 2006 laŭ la informo de la hispana *Instituto Nacional de Estadística*.

| Demografia evoluo de Pasarón de la Vera |
| --- |
| 1996 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 |
| 730 | 714 | 719 | 701 | 700 | 711 | 708 | 698 | 689 | 691 | 702 |

Historio
--------

Eble la nomo estas antaŭromia el la eŭska (aŭ simila lingvo) en la parto de *arAn* kiel "valo"; "pas" estus la latina radiko (samsignifa en Esperanto), do valo por pasi el la Valo de Jerte al La Vera kaj inverse. En la 14a jarcento jam apartenis kaj al la urbo Plasencia kaj al faŭdaj senjoroj. En la 16a jarcento estis rilatoj de tiuj senjoroj kun Italio, de kie devenas la renesancaj elementoj de ties palaco.

Ekonomio
--------

Agrikulturo (ĉerizoj) kaj brutobredado (kaproj). Forstado. Turismo.

Vidindaĵoj
----------

* **Preĝejo de *Salvador*** (Savinto), datiĝas el la 16a jarcento
* **Ermitejo de *La Blanca***, de la 16a jarcento
* **Palaco de Manrique de Lara**, de la 16a jarcento, kun renesancaj elementoj
* **Domo de Luis Prieto**, de la 18a jarcento
* **Ermitejo de la Kristo *de la Misericordia***
* **Ermitejo de Sankta Blas**
* **Ermitejo de la Senmakula**

Tamen la plej grava riĉo estas la propra domaro kun trankvilaj stratetoj de arkitekturo tipe de la komarko.

Elstaras ankaŭ la arbaroj de kverkoj kaj kaŝtanarboj, olivarbaroj, kaj kampoj de figarboj kaj ĉerizarboj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de la komarko de la Vera
**György Érdi Krausz** [djordj kraŭs], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Érdi Krausz György** estis hungara inĝeniero, geodeto, profesoro.

György Érdi Krausz  naskiĝis la 31-an de aŭgusto 1899 en Budapeŝto. Li mortis la 25-an de septembro 1972 en Budapeŝto.

Biografio
---------

György Érdi Krausz akiris inĝenieran diplomon en Berlino (pli precize en Charlottenburg) en 1924. Komence li laboris en privataj firmaoj, inter 1942 kaj 1945 en topografia instituto, poste en kartografia entrepreno. Inter 1958 kaj 1960 li instruis en Scienca Universitato Eötvös Loránd. Li strebis multe por sciencopopulara societo kaj spacveturada komisiono. Li kreis novan kartografian sistemon, krome "Navicard" en 1961, kiu estis helpilo por sekvi sputnikojn. En 1968 li ricevis memormedalon.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Vetületanalízis* (1958)
* *Földrajzi térképvetületek* (1959)
* *Geodéziai kézikönyv* (Geodezia manlibro), (1960)
* *Repülőgépvezetők kézikönyve* (Manlibro de pilotoj), (1962)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.



* Kategorio György Érdi Krausz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Győző CONCHA** [djOzO konĥa], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Concha Győző** estis hungara juristo, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio.

Győző Concha  naskiĝis la 10-an de februaro 1846 en Marcaltő. Li mortis la 10-an de aprilo 1933 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Győző Concha frekventis universitatojn en Pest (urbo) kaj Vieno. Li komencis sian karieron en juĝejo. Inter 1872-1892 li instruis en Universitato Kolozsvár, poste en ELTE. Baldaŭe li iĝis senatano kiel fakulo pri juro. En la 1920-aj jaroj li havis postenojn en MTA. Baldaŭe Artúr Balogh estis daŭriganto de lia vidmaniero.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Újkori alkotmányok* (Novepokaj konstitucioj) 1884-1888
* *Politika* (Politiko) 1894 premiita verko de MTA
* *Báró Eötvös József állambölcselete és a külföldi kritika* (Ŝtatsaĝeco de barono József Eötvös kaj la eksterlanda kritiko) 1908

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

* Kategorio Győző Concha en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Wilchingen-Hallau (stacidomo). |



**Hallau** (en Esperanto ankaŭ **Halaŭo**) estas komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 2000 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Rigardo al la vilaĝoj Siblingen, Gächlingen kaj Hallau
Hallau situas en Kletgau en oriento de Kantono Ŝafhaŭzo.

Najbaraj komunumoj
------------------

Najbaraj komunumoj de Hallau estas en okcidento Eggingen kaj en nordokcidento Eggingen (ambau en Germanio en Baden-Virtembergo), en nordoriento Oberhallau, en sudoriento Neunkirch, en sudo Wilchingen kaj en sudoriento nur en unu pinto Trasadingen.

Vidindaĵoj
----------

En Hallau troviĝas la Ŝafhaŭza Vinkultivigmuzeo (germane *Schaffhauser Weinbaumuseum). Sur jugo de la Monto de Hallau troviĝas la monta preĝejo Sankta-Maŭricio, kiu estis konstruita en la jaro 1491.*

Trafiko
-------

Hallau posedas stacidomon de la tiel nomita *Hochrheinbahn* de Deutsche Bahn inter Ŝafhaŭzo kaj Bazelo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Hallau datiĝas el la jaro 1095 kiel *Hallaugia superiori et inferiori* [Halaŭo supra kaj malsupra]. Ĝis la jaro 1531 ĝi formis unu komunumon kune kun Oberhallau. Post la disiĝo ĝis 1934 la komunumo nomiĝis *Unterhallau*. Dum mezepoko la plej granda parto de la bienoj en Hallau apartenis al la Monaĥejo Allerheiligen en Ŝafhaŭzo.

Vidu ankaŭ
----------

* Wilchingen-Hallau (stacidomo)

* Kategorio Hallau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Hallau
* Hallau en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Ŝafhaŭzo |
| --- |
| Kaprikorno, blazono de ŜafhaŭzoKaprikorno, blazono de ŜafhaŭzoBargen • Beggingen (Guntmadingen) • Beringen • Buch • Buchberg • Büttenhardt • Dörflingen • Gächlingen • Hallau • Hemishofen • Lohn • Löhningen • Merishausen • Neuhausen ĉe Rejn-Akvofalo • Neunkirch • Oberhallau • Ramsen • Rüdlingen • Ŝafhaŭzo (Hemmental) • Schleitheim • Siblingen • Stein ĉe Rejno • Stetten • Thayngen (Altdorf • Bibern • Hofen • Opfertshofen) • Trasadingen • Wilchingen | Panoramo de ŜafhaŭzoPanoramo de Ŝafhaŭzo |

 |
**Hajabusa** (japane はやぶさ, Hepburn: 'Hayabusa', tio esperante signifas "Migra falko")-- la 20-a scienca satelito MUSES-C -- estas la japana asteroidsondilo (formala nomo estas 'teknike ekzamena sondilo'), kiun Instituto de Kosma kaj Astronomia Scienco (ISAS) lanĉis en 9a de majo 2003 je 13:29:25. Hajabusa ekzamenis jonpelilon, kaj atingis Itokaŭa, alinome 25243 el Apolonaj asteroidoj, en 2005. Ĝi detale observis la surfacon. Post ĝi provis elpreni specimenon, ĝi daŭre flugas al la tero.

Hajabusa estis lanĉita per 5a M-V raketo, kaj suncentra orbito. Poste ĝi rapidiĝis per jona puŝilo kaj gravit-asistiĝis (*swing by*) per tera gravito en majo 2004. Ĝi atingis al Itokaŭa en septembro 2005, kaj ĝi ekrevenis al la tero en aprilo 2007, post observado kaj surteriĝo. Okazis multaj akcidentoj dum la reveno. Ekz. la rompado de sinten-regilo, la tralikiĝo de bruaĝo ktp. Sed la personaro antaŭpensis pri tiuj akcidentoj, kaj nun ĝi daŭre revenas portante la specimenon de la asteroido. La 13-an de junio 2010 ĝi atingis la terglobonon en Aŭstralion sur la armean terenon de Woomera.

JAXA (Japana Kosmoesplora Agentejo) intencas la mision 'Hajabusa 2a' post la esploro de Itokaŭa.

Vidu ankaŭ
----------

* Hajabusa 2

Eksteraj ligiloj
----------------

* Asteroid Explorer "HAYABUSA" (MUSES-C) Arkivigite je 2014-01-05 per la retarkivo Wayback Machine (angla)

* Kategorio Hajabusa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Győrasszonyfa** [djOrasonjfa] estas malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Pannonhalma. La loknomo estas hungare: ringo-virino-vilaĝ', signifante tion, ke la vilaĝo estis reĝina bieno.

Blazono de Győrasszonyfa

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9093
* Telefonkodo: 96
* Areo: 7  km²
* Loĝantaro: 500

Situo
-----

Győrasszonyfa situas sur malebenaĵo laŭ ĉefvojo kaj fervojo inter Győr-Veszprém.

Historio
--------

La vilaĝo estis loĝata jam dum la neolitiko kaj ferepoko. Antaŭ la hungaroj romianoj vivis tie. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1150 en latina formo *"villa Ahchyn"*. La turkoj detruis la vilaĝon kaj ĝi iĝis senhoma. En 1862 incendio okazis.

En Győrasszonyfa migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

En 1793 romkatolika preĝejo konstruiĝis.

Famuloj
-------

En Győrasszonyfa naskiĝis lingvisto Emil Jakubovich.

* Kategorio Győrasszonyfa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Hajbuno** (japana 俳文 *haibun*, trad. *komika priskribo*) estas japandevena formo de literaturo, kombinanta prozon kun hajko. Hajbuno estas simpla, subjektiva, impresionista skizo, en kiu la enhavitaj hajko aŭ hajkoj ĝenerale ne simple daŭrigas nek rediras la enhavon de la prozo, sed ligiĝas kun ĝi pli subtile, plimalpli kiel ligiĝas strofoj de renko.

Hajbuno estas tradicie ĉapitro de literatura taglibro. Tia pli konata ekzemplo estas Oku no Hosomichi (*Mallarĝa Vojo al la Interno*) de Matsuo Bashō. En tiu kompilado de vojaĝimpresoj, formigas 43 hajbunoj kompletan sinsekvon, ilustrante 43 staciojn de la vojaĝo de la poeto en 1689. Kelkaj pritraktas la vojaĝon, aliaj skizas homojn, gravajn lokojn, kaj pejzaĝojn konatajn al literatura homo.

Kun la rilataj formoj hajko, renko, hajgao kaj senrjuo, hajbuno estas parto de la japandevena literatura ĝenro hajkajo.

Hajbuno fariĝas populara ankaŭ en okcidentaj landoj, precipe en la anglalingva literaturo, kie ĝi eldoniĝas kiel memstara formo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Streta vojo al fora interno*[*rompita ligilo*], plena traduko de *Oku no Hosomichi* fare de Sasaki Teruhiro.
**ENTZ Géza** (enc) hungara arthistoriisto, politologo, universitata profesoro: Kluĵo, 1949.

Biografio
---------

Géza Entz finis historion-arthistorion en 1973 en ELTE, kie en 1977 li doktoriĝis. Inter 1973 kaj 1990 li estis kunlaboranto de la *Arthistoria Esplorgrupo* de la MTA, inter 1986—1990 li estis la sekretario de la faksekcio de *Arkeologia kaj Arthistoria Societo*. Ekde 1990 ĝis 1992 li estis politika ŝtatsekretario de la *Oficejo de Ministerprezidanto* por problemoj de hungaroj trans la landlimoj. Inter 1992—1994 li estis titolita ŝtatsekretario, prezidanto de la *Oficejo por Translandlimaj Hungaroj*. En 1991 komisiite de ministerprezidanto li organizis la fondaĵon *Teleki László Alapítvány* (TLA). Ĝis 1995 li estis la kunulprezidanto de kuratorio TLA, ekde 1995 la eksterna kunlaboranto de *Mezeŭropa Instituto* de TLA. Ekde 1992 li estis la prezidanto de *Fondaĵo Pro Professione*. En 1998-1999 li estis la przidanto de la *Landa Artmonumentdefenda Oficejo*. Inter 2000—2002 li estis ĉefdirektoro de la Nemzeti Kultuális Örökség Kulturális Intézetek Igazgatósága*. Lia ĉefa esplorkampo estas la arktekthistorio kaj arttopografio en mezepoko de Hungarujo, kompara eŭropa politiko, regiona politiko kaj nacionalismo. li estas kunulredaktoro de revuo* Regional and Federal Studies*.*

Verkoj
------

* *Fejér megye művészeti emlékei* (kune kun Sisa József 1998)

Fonto
-----

* Hungarlingva vikipedio

* Kategorio Géza Entz (pli juna, arthistoriisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Město |

Koordinatoj: 49° 46′ 51″ N 18° 25′ 50″ O﻿ / ﻿49.78083 °N, 18.43056 °O﻿ / 49.78083; 18.43056 (mapo)

**Město** situas en Ĉeĥio kaj ĝi estas parto de urbo Havířov en distrikto Karviná. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/11. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 1520 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 28 871 loĝantoj.

Město situas en katastra teritorio **Havířov-město** kun areo 6,43 km².

Ĝuste en tiu ĉi parto de urbo Havířov eblas trovi plej multe da loĝdomoj kaj urbaj konstruaĵoj konstruitaj en stilo de socialisma realismo, kiu estas krom alia Nacia Memorinda Instituto proklamita Signifa kultura memorindaĵo. Plej multe de tiuj ĉi objektoj troviĝas en strato Hlavní třída, ekz. Kultura domo Radost, la tuta vico de loĝdomoj sur ambaŭ flankoj de la ŝoseo. Sur tiuj ĉi domoj eblas klare videblaj la socialisma temaron - laboristoj kaj agrikulturistoj en starpozoj kun siaj laboriloj. La tuta areo, kiu estas konstruita en tiu ĉi stilo, situas de kajo ĝis arbaroparko Stromovka, de trafikocirklo kaj preĝejo de sankta Anna ĝis granda lumvojkruciĝo en placo Náměstí Republiky.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 0 |
| 1880 | 0 |
| 1890 | 0 |
| 1900 | 0 |
| 1910 | 0 |
| 1921 | 0 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 0 |
| 1950 | 0 |
| 1961 | 39 606 |
| 1970 | 48 736 |
| 1980 | 45 708 |
| 1991 | 38 384 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 35 570 |
| 2011 | 31 394 |
| 2021 | 28 871 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de statuta urbo Havířov |
| --- |
| Bludovice ~ Dolní Datyně ~ Dolní Suchá ~ Havířov ~ Město ~ Podlesí ~ Prostřední Suchá ~ Šumbark ~ Životice |

 |
**Géza G. Fekete** [gE], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj plena nomo **Galántai Fekete Géza** estis hungara skulptisto, restaŭristo. Lia nobela antaŭnomo estis (supozeble) *galántai*, lia filo estis Géza Dezső Fekete.

Gyula Benczúr en Nyíregyháza fare de G. Fekete Géza
Géza G. Fekete  naskiĝis la 27-an de februaro 1906 en Budapeŝto, li mortis la 17-an de aprilo 1976 (laŭ  la mortotago estas la 7-a) en Budapeŝto.

Biografio
---------

Géza G. Fekete abiturientis en industriarta mezlernejo en 1925 en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Belarta Altlernejo en 1932. Liaj plej gravaj instruistoj estis István Szentgyörgyi (skulptisto) kaj Ede Telcs. En 1935 li ricevis stipendion. En la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj li ofte restaŭradis. Li ricevis premiojn ekde 1935.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Budapeŝto (1935, 1939, 1973)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Arthalo Budapeŝto (1931, 1935, 1944, 1950-1954)
* Budapeŝto (1935, 1940, 1943, 1948, 1960)

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* Gyula Benczúr (ŝtono, 1940, Nyíregyháza)
* Úttörő (1950, Szeged)
* Hajóműszerész (ŝtono, 1955)
* Nő könyvvel (1962, Szikszó)
* Ülő, olvasó lány (ornamputo, ŝtono, 1975, Budapeŝto)
* tombomonumentoj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Géza G. Fekete en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 620982
 |
La unua eldono de *Vekayi-i Misriye*, publikigita en 1828 (Aleksandria Biblioteko).
***Al-Waqa'i' al-Misriyya*** (en araba: الوقائع المصريّة / latinliterumite: *al-Waqā’i‘ al-Miṣriyyah* kaj esperantlitere *al-Ŭakā’i‘ al-Miṣrijjah*; signife "egiptaj aferoj"), estis gazeto de Egiptio establita en 1828 je ordono de Muhammad Ali, Ĥedivo de Egiptio, origine nomita "Vekayi-i Misriye" (en Osmanida turka lingvo: وقایع مصریه) kaj verkita en osmanida turka en unu kolumno kun araba traduko en dua kolumno (la osmanidturka teksto estis dekstre kaj la araba teksto maldekstre), kaj poste nur en araba sub la araba titolo.

Ĝi estis presita en Amiri Presejo. Al-Waqa'i' estis la oficiala gazeto de Egipto, kaj estas nune publikigita kiel apendico de la Oficiala Ĵurnalo.

Notoj
-----

1. ↑   Tripp (ed.), p. 2; Amin, Fortna & Frierson, p. 99; Hill, p. 172.
2. ↑  "La ĝenerala organizado por registara presoficejo" Arkivigite je 2022-01-19 per la retarkivo Wayback Machine (en araba). Alirita la 21an de marto 2020.

* Kategorio Al-Waqa'i' al-Misriyya en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Makedono la 1-a** estis du fojojn (342-346, 351-360) episkopo-patriarko de Konstantinopolo. Eble li estis duon-arianisma adepto de la grupo de Bazilo de Ankira.

Okaze de la morto de Aleksandro, episkopo de Konstantinopolo, Makedono estis elektita al la episkopa seĝo iniciate de arianoj, en opono al Paŭlo la 1-a. Post diversaj kontrastaj eventoj, li estis definitive eloficigita, en 360, iniciate de la akacianoj.

Post lia morto, prenis lian nomon teologia pensfluo, poste deklarita hereza, tiu de Pneŭmatokoj aŭ makedonianoj. En la jaroj antaŭ lia morto, li eklaboris pri ekspozicio, eble korektoj, pri sia penso cele de repaciĝo kun la tradicia religio.

Lia teologia penso
------------------

La pneŭmatokoj estis difinitaj malamikoj de la Sankta Spirito ĉar ili negis la diecon de la Sankta Spirito kaj faris el Li eminenta kunlaboranto de la Patro; se ili rekonis al Jesuo Kristo almenaŭ ian egalecon kun la Patro (tamen ne la diecon), al la Sankta Spirito eĉ tion ili negis (vidu ĉe: Makedonismo). Tiu doktrino esis deklarita hereza en la Unua koncilio de Konstantinopolo (381).

Vidu ankaŭ
----------

* Makedonismo
* Patriarko
* Arianismo

Bibliografio
------------

* J. QUASTEN, Patrología, II, Madrid 1962, 22 ss.
* G. BARDY, Macedonius et les Macédoniens, en DTC 9,1464-78
* H. GOETZE, Dissertatio historica de macedonianis, en Biblioth. hist. haeresiologicae, I, Hamburgo 1723, 165-199
* F. LOOFS, Macedonius und die Macedonianer, en Protest. Realenzycl. t. 12, 3 ed. Leipzig 1903, 41-48


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 537267
 |
Niccolò Machiavelli
**Makiavelismo** estas amplekse uzata negativa termino por karakterizi senskrupulajn politikistojn kiel tiuj kiujn Makiavelo priskribis en *La Princo*. En La Princo Makiavelo konsilas la princon pri siaj aferoj: militoj, ribeloj, armeoj, ligoj, provincoj, la sento de la popolo, ktp. La princo, laŭ Makiavelo, por gajni kaj reteni potencon, iafoje devas agi senmorale: mensogo, perforto, perfido, ĉantaĝo, mortigo, hipokriteco, ktp. Leĝo kaj moralo estas sub la princo, ne super la princo, tio estas la reganto. La celo pravigas la rimedon. La respekto de la princo por leĝo, moralo, tradicio, ktp, estas tute oportuna, ne sincera aŭ bonkora.

Bibliografio
------------

* Anglo, Sydney. Machiavelli – the First Century: Studies in Enthusiasm, Hostility, and Irrelevance, p. 229, Oxford University Press, 2005, ISBN 0-19-926776-6, ISBN 978-0-19-926776-7 Google Books
* Spielberger, Charles D; Butcher, James N. Advances in Personality Assessment, vol. 9. (Hillsdale, NJ): Lawrence Erlbaum Associates, 1992

Eksteraj ligiloj
----------------

* Machiavellianism in *The Dictionary of the History of Ideas*, rete
* Makiavelisma testo.
* Barbara Oakley's Evil Genes page Oakley verkis libron *Evil Genes*, kiu temas ĉefe pri Psikologia Makiavelismo
**Géza Dukai,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dukai Géza** estis hungara naĝisto, paralimpiano, paralimpika ĉampiono.

Géza Dukai naskiĝis la 29-an de majo 1956 en Berhida, li mortis la 1-an de februaro 2006.

Biografio
---------

Géza Dukai estis edukita en en sia naskiĝurbo. Li lernis naĝi, tamen li estis sukcesa juna luktisto. Li akiris licencon pri faklaboristo en 1973, poste li eklaboris en kemia uzino. Post 2 jaroj li perdis siajn piedojn pro motorakcidento, poste li provis plurajn parasportojn, ekde la 1980-aj jaroj li estis paranaĝisto. Li estis paralimpiano en Somera Olimpiko 1984 kaj Somera Olimpiko 1988 kun po tri oraj kaj bronzaj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua dufoje en 1986. En 1985 li estis la unua paranaĝisto, kiu tranaĝis la Balatonon. Lia edzino naskis filon.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio legebla pli malsupre
* hungarlingva biografio legebla pli malsupre

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808805
 |


* Portalo pri Biografio
**Robertsonpet,** kanare **ರಾಬರ್ಟ್ಸನ್ ಪೇಟೆ** estas urbego en distrikto Kolar, en subŝtato Karnatako, en suda Barato. Ĝi estas unu el la unuaj laŭplanaj urboj en la nuntempa Barato.

Geografio
---------

Robertsonpet situas en altebenaĵo en alteco 843 metrojn de la marnivelo. Distrikta sidejo Kolar troviĝas 24, Hosur 51, subŝtata ĉefurbo Bengaluro 73, Mumbajo 886, Kolkato 1514, tutlanda ĉefurbo Delhio 1748 kilometrojn (aere) .

Demografio
----------

En 2011 populacio de Robertsonpet estis 162 230 (kun la aglomeraĵo). La legopovo estis 91.7%.

Historio
--------

En la malfrua 19-a kaj frua 20-a jarcento la minado de oroj disetendiĝis en la areo. La urbeto unue estis establita en 1901 kiel Nova Urbo por loĝigi la populacion laborantan en la minejoj. En 1903 la urbeto estis renomita kiel Robertsonpet. Ĝi estis nomita pri Sir Donald Robertson, kiu multe strebis por normalaj loĝeblecoj de la ministoj. En la urbeton tuj migris ankaŭ komercistoj, ĉiuspecaj metiistoj kaj ili instalis butikojn en Robertsonpet.

Ekonomio
--------

Ekde la malfrua 19-a jarcento ĝis 2001 okazis la orminado, poste la ekonomion transprenis la serva sektoro.

Religio
-------

Laŭ la barata censo en 2001 la hinduismo estas la plimulta religio en Robertsonpet kun preskaŭ 78%. Estas ankaŭ kristanoj (12%) kaj islamanoj (9%).

Lingvoj
-------

Laŭ la censo en 2001 la ĉeflingvo estas en Robertsonpet kiel oficiala lingvo la kanara lingvo, tamen ankaŭ la angla estas vaste konata, kiel heredaĵo de la brita dominado.

Popoloj
-------

Iam estis signifa brita populacio, el iliaj posteuloj restis iom. Robertsonpet estas fandopoto de kulturoj kun homoj de malsamaj komunumoj. Krom la indiĝenoj kaj britoj alvenis enmigrintoj ĉiuspecaj.

Klimato
-------

En Robertsonpet jare pluvas averaĝe 879 mm. Inter aŭgusto-oktobro pli ofte pluvas, en januaro kaj februaro apenaŭ pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 18-30 °C.

Vidindaĵoj
----------

* impona urbodomo simila al aŭstralaj urbodomoj
* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
**Antal Tibád,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tibád Antal** estis hungara juĝisto, parlamenta deputito, departementa kaj ministeria oficisto, subministro.

Antal Tibád
Antal Tibád naskiĝis en 1843 en Kadicsfalva (Transilvanio, Aŭstra Imperio, nuntempa urboparto de Odorheiu Secuiesc en Rumanio), li mortis la 1-an de februaro 1902 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Antal Tibád akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest, poste li estis advokato-kandidato en Udvarhely. Ekde 1867 li estis departementa oficisto (ekzemple subprokuroro, ĉefnotario, juĝisto). Inter 1885 kaj 1901 (kun interrompo) li estis parlamentano. En 1889 li estis nomumita subministro. Baldaŭ li estis ankaŭ juĝisto. Li neniam edziĝis, li mortis pro kormalsano.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A román kérdés és a magyar nemzetiségi politika* (1894)
* parlamentaj paroladoj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2020-11-25 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Antal Tibád en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 709173
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Jaritatako** |
| --- |
|  |
| Jaritatako Conepatus semistriatusJaritatako *Conepatus semistriatus* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Bestoj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Mamuloj *Mammalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Karnomanĝuloj *Carnivora* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Mefitedoj *Mephitidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Konepato* Conepatus |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Conepatus semistriatus***(Boddaert, 1785) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Jaritatako  |

 |
| v • d • r |

La **jaritatako** (*Conepatus semistriatus*) estas malgranda karnovora mamulo kiu alpartenas al la familio Mefitedoj. Ĝi estas komuna besto en ceradoj, kampoj kaj en la Kaatingo. Ĝi vivas ekde Meksiko ĝis meridionala Brazilo. En Brazilo ĝi vivas ekde la nordorienta Brazilo ĝis la subŝtato Paranao. Ĝi defendas sin per maleltenebla fetora likvaĵo kiun ĝi ejakulas el ĉirkaŭanusaj glandoj.

Fizikaj karakterizoj
--------------------

La jaritatakoj estas malgrandaj bestoj. Ili longas proksimume 40cm korpe, 20cm voste kj peziĝas proksimume 1600g. Ilia koloro varias inter la malhelbruna kaj la nigra. Ekde sur la pinto de la vosto ĝis la kapo estas du blankaj strioj.

Dieto
-----

La jaritatakoj estas ĉiovoraj. En ilia dieto inkludas insektojn, malgrandajn vertebrulojn kaj fruktojn.

Socia vivo
----------

Jaritatakoj estas solaj bestoj, kiuj nur vivas pare dum reprodukta sezono.

Literaturo
----------

* Reis, Nélio; Peracchi, Adriano; Wagner, Pedro; Lima, Isaac (Eds). Mamíferos do Brasil. Londrina: Universidade Federal de Londrina, 2006


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |
| Portala ikono | Portalo pri Zoologio |

* Jaritatako en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Jaritatako en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Jaritatako en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**VASS Antal** (vaŝ) estis hungara arkitekto, ĉeflerneja instruisto, Ybl-premiito (1957) naskita en Nadjvarado la 4-an de aprilo 1917 kaj mortinta en Budapeŝto la 4-an de oktobro 1988.

Kariero
-------

Vass finis en la Arta Altlernejo de Budapeŝto en 1946. Inter 1941 kaj 1948 li laboris ĉe privatentreprenisto. En jaroj 1948-54 kaj 1957-71 li estis projektisto en ŝtataj firmaoj (Középülettervező Vállalat, Lakóépülettervező Vállalat). Inter 1971-83 li estis profesoro de la arta altlernejo. Li faris plurajn projektojn: Bruselo (1958, kun kunaŭtoroj), Vieno (1959), Parizo (1963), Londono (1966), Moskvo (1960), Milano (1973, kun György Tokár).

Liaj konstruaĵoj
----------------

* Vendejdomo en Győr kaj Salgótarján (1957), Miskolc, sindikatsidejo (1959), kabineto de kuracisto en Szekszárd (1963), Hotelo de SZOT Kuracejo en Budapest (1967), kolumbario en Tatabánya (1972).

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Tibor Pál Tóth

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

* Kategorio Antal Vass en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Antal Reischl** [rejŝl], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Reischl Antal** estis hungara arkitekto, inĝeniero, profesoro.

Antal Reischl  naskiĝis la 30-an de decembro 1916 en Budapeŝto. Li mortis la 15-an de aprilo 1978 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Antal Reischl akiris diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1939, poste li eklaboris en la ĉefurbo. Post jaroj li soldatiĝis, militkaptitiĝis, sed ankaŭ tie li ricevis arkitektajn taskojn en Sovetunio. Li hejmenvenis en 1947. En la sekva jaro li ekinstruis en la teknikuniversitato, kie li estis katedrestra docento en 1951, post jardeko katedrestro kaj kandidato. Li planadis ĉefe loĝdomojn. Li ricevis premiojn en 1970 kaj 1972.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* György Skardelli

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* ’’Contemporary Principles of Hospital Building’’ (1954)
* ’’Mérnöki kézikönyv’’ (Inĝeniera manlibro), (1960)
* ’’Lakóépületek tervezése’’ (Planado de loĝdomoj), (1973) – lernolibro por studentoj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Roberto TRESOLDI** naskiĝis la 14-an de marto 1958 en Milano, Italio.

Li esperantistiĝis en 1974, lernis klasikajn lingvojn kaj literaturojn kaj studis italan lingvon kaj literaturon, historion, lingvistikon kaj filologion ĉe la Katolika Universitato de Milano, kie li diplomiĝis pri ĝermana filologio. Pere de stipendio de la Sveda Instituto li pasigis jaron en Svedio, kie li daŭrigis la studadon ĉe la Universitatoj de Stokholmo kaj Uppsala, kaj kie li verkis disertacion pri teorio kai teĥniko de tradukado.

Roberto Tresoldi laboras kiel tradukisto (*el pluraj modernaj lingvoj*) kaj verkisto kaj kiel kunlaboranto de revuoj kaj eldonejoj. El inter liaj itallingvaj libroj, kelkaj verkoj pri historio de kulturo kaj antropologio aperis ankaŭ franclingve kaj hispanlingve.

Li estis prezidento de la Itala Esperantista Junularo (1977 — 1980) kaj (1982 — 1983) (Respondeculo de prezidantaro).

Li verkis rakonto n nomatan *KRONIKOJ PRI BADIK.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801145
 |