recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Menuo |

**Menuo** estas ordona elemento en uzant-interfacoj, ekzemple de komputilo. Ĝi konsistas el listo de elekteblaj sub-elementoj. Oni elektas ilin per musklako, ekrantuŝo, tajpado de numero aŭ litero, elparolado de numero (ĉe telefono) aŭ io simila.

Komanda menuo de Ubuntu 9.04
Kontraste al elektaj elementoj, ekzemple listoj, la elekto de menuero kutime tuj ekigas certan operacion. Escepto estas menueroj, kiuj baskuligas inter du valoroj de certa agordo.

Menuo povas esti hierarkia; tio signifas, ke la elementoj de menuo povas esti aliaj menuoj. En grafikaj uzantinterfacoj tiaj sub-menuoj ofte disfaldiĝas apud la super-menuo; alikaze ili ofte anstataŭas ĝin.

Komputilaj programoj ofte proponas al uzanto kuntekstajn menuojn; tio signifas, ke la operacioj de menuo rilatas speciale al elektita objekto. En grafikaj uzantinterfacoj tiajn menuojn ofte aktivigas certa klavo de muso, puŝata sur la koncerna objekto. Ne-kunteksta menuo ofte troviĝas ĉe la supra rando de fenestro aŭ ekrano.

Telefonaj menuoj
----------------

Ĉar telefona uzantinterfaco estas aŭda, aŭtomataj respondiloj de telefonaj servoj ofte voĉe listigas la eblajn komandojn, ligante ilin al numero (ekz.: "Se vi deziras scii la staton de via konto, elektu 4"). La kliento povas tiam diri la numeron aŭ, se li havas klavan telefonon, puŝi la respondan klavon. Ankaŭ tie eblas hierarkiaj sub-menuoj; kutime estas eblo por reiri al la super ŝtupo.

Etimologio
----------

Tiu ĉi signifo de la vorto *menuo* aldoniĝis el la angla lingvo, kie la vorto *menu* signifas ne nur "menuo", sed ankaŭ "menukarto". Ĉar en interfaca menuo oni elektas simile kiel en menukarto, la angla vorto povis akiri la aldonan signifon. Aliaj lingvoj, ankaŭ Esperanto, transprenis ĝin, kvankam en ili "menuo" ne signifas "menukarto"; la esperanta radiko "menu-" do fariĝis homonima.

Vidu ankaŭ
----------

* Homa-komputila interfaco

* Kategorio Menuo (komputilo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Merita Aŭtonoma Universitato de Puebla** (hispane *Benemérita Universidad Autónoma de Puebla*, akronime **BUAP**) estas la plej malnova kaj plej granda universitato en Puebla, Meksiko. Fondita la 15an de aprilo 1578 kiel *Colegio del Espíritu Santo*, la lernejo estis sponsorita de la Societo de Jesuo dum plejparto de la hispana kolonia epoko antaŭ turnanta en publika altlernejo en 1825 kaj poste en publika universitato en 1937. La religiaj devenoj povas esti vidita en multaj de la konstruaĵoj de BUAP en Puebla urba centro, kiuj estis unufoje kolonia-epokaj preĝejoj.

Centra Biblioteko de la Merita Aŭtonoma Universitato de Puebla 
La ĉefa kampuso estas troviĝita en la urbo de Puebla, kvankam pli da ol naŭ servoj estas distribuita tra la ŝtato. Nuntempe, ĝi estas unu el la 105 institutoj partoprenanta en la Alice Eksperimento ĉe CERN .

Historio
--------

La universitato estis malfermita en 1943 fare de guberniestro Maximino Ávila Camacho, kvankam ĝia antaŭulo ekzistis ekde 1578. En la 1970-aj jaroj, la universitato estis plurfoje la sceno de studentaj protestoj. Post kiam studento Joel Arriaga Navarro estis mortigita fare de nekonataj personoj, protestoj okazis en kiuj pliaj ses studentoj estis pafmortigitaj fare de sekurecaj taĉmentoj.

Famaj eks-studentoj (diplomiĝintoj) estas John Holloway, Jesús Martínez kaj Gustavo Díaz Ordaz. Lobos BUAP estas la futbala klubo de la universitato.

Referencoj
----------

1. ↑  Benemérita Universidad Autónoma de Puebla. "Historia" (in Spanish). Archived from the original on 2017-08-07. Retrieved 2008-06-18.
2. ↑  Benemérita Universidad Autónoma de Puebla.
3. ↑  CERN The ALICE Collaboration. Arkivita el la originalo je 2008-05-22. Alirita 2008-06-18.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Merita Aŭtonoma Universitato de Puebla en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Historio de BUAP

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831848
* LCCN: n95027466
* VIAF: 267619564
* ISNI: 0000 0001 2112 2750
* NKC: kn20090209013 ko2009297643, kn20090209013
 |
Merkeno troviĝas foje kiel polvo, foĵe kiel eretoj da kapsiko.
Merkeno en ligna bovlo.
La **merkeno** (hispane *merkén* aŭ *merquén*; mapuĉe *mezkeñ* [meʐˈkeɲ] aŭ *merkeñ* [meɻˈkeɲ]) estas fumita kapsiketo (hispane *ají*) uzata kiel spicaĵo kiu estas ofte kombinita kun aliaj ingrediencoj. La merkeno estas tradicia spicaĵo ĉe la mapuĉa kuirarto, en Ĉilio.

Ingrediencoj
------------

La baza ingredienco de la merkeno estas la fumita pipro nomata hispane «*cacho de cabra*» (kaprero, *Capsicum annuum* var. *Longum*), tio estas, sekigita, fumita, ruĝa pipro al kiu foje oni aldonas rostitajn koriandrajn semojn kaj salon. La pipro estas sekigita nature sub la suno, kaj poste estas fumita super ligna fajrego. Ili estas tiam pendigitaj por ke ili sekiĝu; poste la spicaĵo estas muelata. Post kiam oni disigas ĝin kiel polvo aŭ etaj eroj, la pipro estas ofte miksita kun salo kaj rostita kune kun koriandraj semoj. En la komerco, la merkena pipro kun nur aldono de salo estas konata kiel «natura merkeno» (*merkén natural*), dum «speciala merkeno» (*merkén especial*) eĉ enhavas koriandrajn semojn. La ingrediencoj de la speciala merkeno estas 70% kapsiketoj, 20% salo, kaj 10% koriandraj semoj.

Kuirarta uzo
------------

La merkeno devenas precipe de la kuirarto de la mapuĉoj de la Araŭkania regiono de Ĉilio, sed estas ankaŭ uzita en la ĉilia kuirarto por anstataŭi freŝajn kapsikojn. Ekde la komenco de la 21-a jarcento, la merkeno altiris la atenton de profesiaj ĉefkuiristoj, kaj startis trovi internacian merkaton, havante, samtempe, vastan uzon en ĉilia kuirarto.

La merkeno estas plej ofte uzita kiel spicaĵo:

* Por sezonaj pladoj kiel, ekzemple, lentoj, oraj terpomoj kaj legomoj *sautéed*
* En receptoj kun tinuso, ŝafido, porkaĵo aŭ anaso
* Kun manĝaĵoj de maro, inkluzivante krabon
* En la cebiĉo
* Aldono al bovina aŭ kaprina fromaĝo
* Aldono al arakidoj aŭ salaj olivoj

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4 5  Williams, Laura.  The exotic, smoky flavor of Chile comes to America (angle) (2011-09-29). Alirita 2014-04-22.

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Merkén en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 805460
 |
**Merketal** en Vajmaro, Germanujo estas valeto sude de la federacia ŝoseo B 85 kondukanta al Weimar-Gelmeroda en la zono de la argila tavoloj de la supra konkokalko. La tie komenciĝanta incizo, kiu transiras eoste la Ilmvalo-perturbaĵo, estas vualita de leŭsa argilo. Temas pri longa erozia-valo.

Historio
--------

La valo unuafoje menciitis en 1594 sub la nomo "Im mergenthale", kiu eble referencas al la Dipatrino. Ne temas pri rivero aŭ rojo kiu estis nomdonanta. En la valo *Märgedaal* estis venerota Mario-bildo kio eble estis en konekso kun la Monaĥinejo Oberweimar kaj/aŭ kun la Mario-kirko en la najbara vilaĝo (kaj hodiaŭa vajmara urbokvartalo) Ehringsdorf. Por la malsupra parto de Merketal-valo ankaŭ konatas la nomo *Schanzengraben* kiu devenas el la remparoj de la iama burgo kaj plezurkastelo *Falkenburg*. La nur reprezentaj remparoj starigitis en 1731 laŭ ordono de duko Ernesto Aŭgusto la 1-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach). Sportejo en Oberweimar ankaŭ nomiĝas por ĝi altentenante la memoron je Falkenburg.

Banalaĵoj
---------

Vajmare ekzistas strato nomita por tiu ĉi valo, *Merketalstraße*, kaj bushaltejo *Im Merketal*. En la direkto de Kastelo Belvedere estas la arbaro *Gehädrich*. En la Merketal-strato hejmas la porstudenta societo *Studentenclub Merketal e.V.* en studenta hejmo. 

La konstruplanoj kiujn la vajmara urba konsilantaro kun malgranda plejmulto jesis de multaj najbare loĝantoj malŝatatas, aparte de anoj de Neu-Ehringsdorf. Pluse temas ekde la 3.5.2001 pri protektata pejzaĝaro, etendiĝante ĝis Schanzengraben.

La buslinioj nr 8 kaj (malpli ofte) nr 2 cirkulas disde la ĉefa stacidomo ĝis Merketal.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Merketal en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

1. ↑  Art. *Merketal*, ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998, p. 295.
2. ↑  Prie-ĉi informoj sur tabulo ĉe la eosta enirejo vala.
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2021-05-27. Alirita 2021-05-27.
Ryuthela.tanikawai.female.-.tanikawa.jpgRyuthela.tanikawai. ino.
***Mesothelae*** estas subordo de araneuloj (ordo *Araneae*) kiu inkludas unusolan vivantan familion, nome Lifistiedoj aŭ *Liphistiidae*, kaj nombrajn formortintajn familiojn. Tiu subordo ŝajne formas la fratan grupon de ĉiuj aliaj vivantaj araneuloj, kaj retenas praularajn karakterojn, kiaj segmentata abdomeno kun teksiloj en la mezo kaj du paroj de libraj pulmoj. Membroj de Lifistiedoj estas mez- al grandaj araneoj kun ok okuloj grupigitaj en tuberkulo. Ili troviĝas nur en Ĉinio, Japanio, kaj Sudorienta Azio.

La Heptateledoj estis iam konsidata propra familio; nuntempe ili estas konsiderata subfamilio de la Lifistiedoj (t.e. kiel Heptatelenoj).

Taksonomio
----------

Reginald Innes Pocock en 1892 estis la unua kiu konstatis ke la esceptaj karakteroj de la genro *Liphistius* (la nura membro de la grupo tiam konata) signifis ke ĝi estas pli diferenca el la ceteraj araneoj ol ili estas inter si. Laŭe, li proponis dividi araneojn en du subgrupojn, nome *Mesothelae* por *Liphistius*, kaj *Opisthothelae* por ĉiuj aliaj araneoj. La nomoj referencas al la situacio de la teksilaj organoj, kiuj estas en la mezo de la abdomeno en *Liphistius* kaj pli proksime de la fino ĉe ĉiuj aliaj araneoj. En greka, μέσος (mesos) signifas "mezo", kaj θήλα (thēla) "cico".

Referencoj
----------

1. ↑   Song, D.X.; Zhu, M.S. & Chen, J. (1999). The Spiders of China. Shijiazhuang: Hebei University of Science and Technology Publishing House. ISBN 978-7-5375-1892-5.
2. ↑   Pocock, R.I. (1892). "Liphistius and its bearing upon the classification of spiders". Annals and Magazine of Natural History, series VI. 10: 306–314. doi:10.1080/00222939208677416. Retrieved 2016-02-05.  Alirita la 2an de Aprilo 2017.
3. ↑   Liddell, Henry George & Scott, Robert (1889). "μέσος". An Intermediate Greek-English Lexicon. Oxford: Clarendon Press. Alirita 2016-02-05.
4. ↑   Slater, William J. (1969). "θήλα". Lexicon to Pindar. Berlin: De Gruyter. Alirita 2016-02-05.
**Meszes** [meseŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény. La loknomo signifas: kalka.

Vojo en Meszes
Kalvinana kirko de Meszes

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 11  km²
* Alto super marnivelo: 166 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.4381/20.7972
* Loĝantaro: 210
* Poŝtkodo: 3754
* Telefonprefikso: 48

Situo
-----

Meszes situas sur malebenaĵo, fine de sakovojo. Szendrő troviĝas 12, Edelény 27, Miskolc 45 km-ojn.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1317 laŭ tiama ortografio *"Mezes"*. Dum la mezepoko la kampoj apartenis al la reĝino. En 1961 kolĥozo formiĝis. Vilaĝservoj estas biblioteko, interretejo, kuracejo, kuratoro, migra poŝto, vendejo, kafejeto.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo de 2001
* kalvinana preĝejo
* kastelo de Karola
* akvorezervujo nomata Rakaca 2 km-ojn for de 1962, koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 48.4396/20.7955, la digo estas 850 m-ojn longa, 8 m-ojn alta, la akvo estas 4-13 m-ojn profunda

Fontoj
------

* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.vendegvaro.hu
* www.gyaloglo.hu
* www.meszes.hu

* Kategorio Meszes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mesztegnyő** [mestegnjO] estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Marcali.

Preĝejo kaj abatejo de Mesztegnyő
Etfervojo de Mesztegnyő
Lago apud la etfervojo en Mesztegnyő
Etfervojo en arbaro en Mesztegnyő

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 45 km²
* Loĝantaro: 1460
* Poŝtkodo: 8716
* Telefonprefikso: 85

Situo
-----

Mesztegnyő situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Balatonszentgyörgy-Barcs, laŭ fervojo Balatonfenyves-Somogyszob. Marcali troviĝas 12, Balatono 24, Zalakaros 29, Nagyatád 37, Kaposvár 39 km-ojn.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la kuprepoko kaj bronzepoko. Antaŭ la hungaroj romianoj vivis tie. La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1332. Fine de la 15-a jarcento la komunumo ekhavis la titolon kampurbo. En 1925 la etfervojo ekfunkciis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika baroka preĝejo omaĝe al Johano Nepomuka de 1757 kun abatejo (nun lernejo)

Fontoj
------

* hungara Vikipedio
* 
* w.iranymagyarorszag.hu
* w.gyaloglo.hu
* w.nagyvofely.hu
**Mesĥeti** estas historio-geografia regiono en suda Kartvelio, en la elfluo de la rivero Mtkvari (Kura). Dum mezjarcentoj ĝi estis lulilo de nacia renesanco, kovrita de granda aro de kristanaj arkitekturaj monumentoj. Oni konsideras, ke fama poeto Ŝota Rustaveli, originis de ĉi tiu regiono. Nobeluloj de Mesĥeti ĉefrolis en la unuigaj procesoj de la lando.

De 16-a jarcento estis okupita de Turkio. En 1829 unu triono de la teritorio aŭ modernaj provincoj Samcĥe kaj Ĝavaĥeti, estis aligita al Rusia Imperio, aliaj provincoj (Tao, Klarĝeti, Speri, Kola, Artaani, Ŝavŝeti) restis en la konsisto de Osmana Imperio. Post la rusa-turka milito de 1829-31 jaroj okazis grandaj elmigradoj: anstataŭ muzulmanaj kartveloj, kiuj estis forpelitaj al centraj regionoj de Turkio, oni venigis ĉi tie armenojn kaj kurdojn el Orienta Turkio.

Moderna Mesĥeti nun prezentas du provincojn kun enmiksita kartvela-armena loĝantaro. Gravaj urboj estas Aĥalciĥo kaj Aĥalkalako. La plimulto de lagoj de Kartvelio estas arigita ĉi tie: Paravani, Tabackuri, k.a. Rimarkindaj vidindaĵoj estas: kaverna urbo *Vardzia* (12-a jc), temploj *Safara, Ĥertvisi, Zarzma*, fama ripozejurbo *Borĝomi* kaj centro de vintraj sportoj *Bakuriani*.

Vidu ankaŭ
----------

* Mesĥetaj turkoj
Vidu ankaŭ: Lacoste (Hérault).
**LACOSTE S.A.** estas tutmonde konata franca entrepreno produktanta modajn, sportajn kaj libertempajn vestaĵojn. Ĝi apartenas al la entreprena grupo *Devanlay SA* kun firma sidejo en Parizo. Emblema simbolo estas krokodilo. Krom vestaĵojn, Lacoste produktas kaj distribuas ankaŭ ŝuojn, parfumojn, ledaĵojn, sunokulvitrojn, horloĝojn, ombrelojn kaj aliajn multekostajn modaĵojn. En 110 ŝtatoj ekzistas entute 870 Lacoste-butikoj, la plej granda el ili en la pariza Avenuo de la Elizeaj Kampoj, kaj pliaj 2000 licence ligitaj vendejoj, en kiuj haveblas la produktaĵoj (stato de januaro 2006). En 2005 vendiĝis entute 48 milionoj da Lakoste-produktaĵoj.

tenisa ĉemizo de la firmao el la printempa kolektaĵo 2006La firmao fondiĝis de la sukcesa franca tenisisto René Lacoste. La probable plej konatiĝinta vestaĵo de la firmao estas la poloa ĉemizo konata sub la artikolokodo "1212" kaj de René Lacoste en 1933 kiel tenisa ĉemizo. Ĝis tiu tempo, teniso estis ludata en normalaj blankaj kotonaj ĉemizoj. La poloaj ĉemizoj pri la speciale evoluigita ĵerseja teksaĵo havis la avantaĝon esti pli elastaj ol la nesportaj ĉemizoj, esti pli "aeraj" kaj pli bone forkonduki la ŝviton de la haŭto. La unua poloa ĉemizo de la firmao Lacoste laŭ la tradicio de teniso kompreneble blankis.

Lacoste estis la unua firmao pri vestaĵoj, kiu montris la firmaan emblemon bone videble antaŭe sur siaj produktaĵoj.

tenisaj ŝuoj de la firmao
Inter la jaroj 1963 kaj 2005 la entreprenon gvidis la filo *Bernard Lacoste*. Tiam li pro malsaniĝon devis cedi sian postenon, kaj ekde septembro 2005 Michel Lacoste, frato de Bernard, gvidas la entreprenon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* internacia entreprena retejo (angle, ĉeĥe, france, germane, hinde, hispane, japane, kroate, koree, portugale, ukraine, taje kaj turke)

Notoj
-----

1. ↑  Claudia Leu: Index Logo, MITP, ISBN 3-8266-1507-7, paĝo 116

* Kategorio Lacoste en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Aktuale de junio 2020, **leĝoj tra la mondo pri oficiala agnosko de bestaj sentoj kaj sufero:**
**blua** - nacia rekono de bestaj sentoj, **verda** - parta rekono de bestaj sentoj,

**flava** - nacia agnosko de besta sufero, **oranĝa** - parta rekono de besta sufero,

**ruĝa** - neniu rekono Oficiale en la sentoj aŭ sufero de bestoj, **griza** - nekonata
**Bestaj rajtoj** estas la ideo ke la bazaj interesoj de nehomaj bestoj (ekz. la intereso al la evitado de doloro) devas havi la saman konsideron kiel la bazaj interesoj de homoj. Subtenantoj de bestaj rajtoj aliras la temon de diversaj filozofiaj pozicioj, sed konsentas ke bestoj estu jure rigardataj kiel personoj kaj estu konsiderataj membroj de la morala komunumo, ne kiel havaĵo, kaj ke oni ne uzu ilin kiel manĝaĵon, kiel esplor-objektojn, por vestaĵoj aŭ por distrado. 

Zibeto fotita en la «Popola bestoĝardeno Zigong», Siĉuano, 2001, per la Azia Besto-Protektada Reto (AAPN). La AAPN skribas ke la besto estis tenita malsate por ke vizitantoj povu manĝigi al li vivantajn angilojn de ĉerpilo.Dum preskaŭ ĉiuj socioj derivas bestajn rajtojn kiel peritajn (kaj nur kiel peritajn) de homaj interesoj, bestrajtistoj diversmaniere argumentas por la konsiderado de baze nehomaj interesoj.

Kritikantoj argumantas ke bestoj ne kapablas eniri socian kontrakton aŭ fari moralajn elektojn, kaj sekve ne povas esti rigardataj kiel posedantoj de rajtoj. Tiu ĉi pozicio estis resumita de la filozofiisto Roger Scruton, kiu skribis ke nur homoj havas devojn, kaj ke "[la] sekvo estas neevitebla: nur ni havas rajtojn."

Ideoj pri bestaj rajtoj ofte estas la bazo de veganismo.

Vidu ankaŭ
----------

* Anarkiismo kaj bestaj rajtoj
* Bestoprotektado
* Rajtoj
* Rajtoj de la naturo
* Speciismo
* Veganismo
* Vegetarismo
* Itala Animalisma Partio
* Besta Politiko en EU
* Asocio kontraŭ bestofabrikoj (en Svislando kaj Aŭstrio)
* Marianne Thieme
* Nicolas Micheletti

* Kategorio Bestaj rajtoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Bestaj rajtoj en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

Referencoj
----------

1. ↑  "Animal Rights." *Encyclopædia Britannica*. 2007.
2. ↑  "'Personhood' Redefined: Animal Rights Strategy Gets at the Essence of Being Human", Association of American Medical Colleges, retrieved July 12, 2006; Taylor, Angus. *Animals and Ethics: An Overview of the Philosophical Debate*[*rompita ligilo*], Broadview Press, 2009.
3. ↑  "Sichuan 2001", Asian Animal Protection Network.
4. ↑  Scruton, Roger. "Animal Rights" Arkivigite je 2016-03-03 per la retarkivo Wayback Machine, *City Journal*, summer 2000.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 125301
* GND: 4998381-7
* LCCN: sh89005495
* BNF: 12155796n
* NKC: ph115910
 |
***Mediterraneo*** estas itala milita komedi-drama filmo de 1991 reĝisorita de Gabriele Salvatores kaj scenarita de Enzo Monteleone. La intrigo okazas dum la Dua Mondmilito kaj koncernas grupon de italaj soldatoj kiuj estis ellasitaj sur greka insulo en la Egea Maro kaj. La filmo gajnis la Akademian Premion por Plej Bona Fremdlingva Filmo en 1992 .

La filmo estis filmita sur la greka insulo Kastellorizo ​​​​en la Dodekanesa insularo, la plej orienta el la insuloj, tuj sude de la marbordo de Turkio.

Intrigo
-------

La haveno de Kastellorizo, kie la filmo estis filmita.
En 1941, jaron post kiam Italio aliĝis al Nacisocialisma Germanio en la Dua Mondmilito, grupeto de malsukcesaj italaj soldatoj estis sendita al malgranda greka insulo en la Egea Maro por kvar monatoj da garddeĵoro. La soldatoj inkluzivis art -amantan leŭtenanton, malmolan serĝenton, farmiston sekvitan fare de lia kara azeno Silvana, kaj aliajn miskapabulojn. Ili ne estis bonaj soldatoj, sed sekcio de ordinaraj, sendependaj viroj.

La soldatoj atendis atakon de ekstere kaj sur la insulo, kaj prenis ĉiun formon de preparo. Ili trovis urbeton sen loĝantaro. Ili vidis bombadon ĉe la horizonto kaj ekkomprenis ke la ŝipo sendita por preni ilin estis mallevita. Tiam la loĝantaro mistere reaperas en la vilaĝo. La vilaĝanoj diras, ke ili kaŝiĝis, ĉar la germanoj kaptis ĉiujn virojn. Ili tiam decidis akordigi sin kun la italoj. Ne bezonis longe, por ke ĉies pli amika naturo aperos. La italaj soldatoj estis absorbitaj en la vivo, varmo kaj pejzaĝo de la idilia insulo.

La loka grek-ortodoksa pastro petas la leŭtenanton, kiu estas amatora pentristo, reestigi la murpentraĵojn ene de la loka preĝejo. Du soldatoj, kiuj estas fratoj, amikiĝas kun bela juna virino, kiu paŝtas ŝafojn. La serĝento komenciĝas per popoldanco kaj la plej timema kaj plej modesta el la soldatoj enamiĝas tutkape al la nurunua kaj trolaborita prostituitino de la insulo, Vassilissa.

Direkte al la fino de la filmo, tri el la soldatoj estas reunuigitaj kiel maljunuloj .

Rolantaro
---------

* Diego Abatantuono kiel "Serĝento Nicola Lo Russo"
* Claudio Bigagli kiel "Leŭtenanto Raffaele Montini"
* Giuseppe Cederna kiel "Privato Antonio Farina"
* Claudio Bisio kiel "Privato Corrado Noventa"
* Luigi Alberti kiel "Privato Eliseo Strazzabosco"
* Ugo Conti kiel "Privato Luciano Colasanti"
* Memo Dini kiel "Privato Libero Munaron"
* Vasco Mirandola kiel "Privato Felice Munaron"
* Vana Barba kiel "Vasilisa"

Referencoj
----------

1. ↑  «Mediterraneo (1991)». 22. mars 1992. Review/Film Festival; Roundelay Of Love On an Isle In Wartime

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Mediterraneo*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* Mediterraneo ĉe Rotten Tomatoes
* *Mediterraneo* ĉe Varia Disdonado


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838607
* GND: 7568967-4
* VIAF: 186564316
* SUDOC: 11934789X
 |
Panorama vido sur la urbo Bakar kaj Golfo de Bakar.

La **Golfo de Bakar** estas golfo en Kroatio ĉe la adriatika marbordo, ene de la Golfo de Kvarner. Ekzistas du urboj en la centro de la golfo, Bakar kaj Kraljevica. Ekster tiu golfo, ekzistas industriaj zonoj kaj liberkomercaj zonoj de Kukuljanovo.

La golfeto enhavas la grandkargoterminalon apartenantan al la haveno de Rijeka, kiu pritraktas pograndan kargon de karbo kaj fererco. Ĝia jara kapacito estas proksimume 4 milionoj da tunoj, inkluzive de kapecaj  ŝipoj. Pligrandigo de la haveninstalaĵoj estas planita per la konstruado de aŭtoterminalo en la golfeto .

La golfeto kovras ĉirkaŭ 4,5 kvadratajn kilometrojn - 4,5 kilometrojn longa kaj unu kilometron larĝa. Riveroj de dolĉakvo fluas en ĝia nordokcidenta parto.

Referencoj
----------

1. ↑   Terminals. Luka Rijeka d.d.. Arkivita el la originalo je 2011-10-03. Alirita August 23, 2011.
2. ↑  Tamara Opačak-Klobučar. "Gradi se "riječki suhi dok" za 250 milijuna € u Dugom Selu", la 2an de januaro 2011. Kontrolita August 27, 2011. (la kroata)

* Kategorio Golfo de Bakar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 826369
* VIAF: 316639088
 |
La **Grupo Pentland** (angle ***Pentland Group***) estas brita sporta kaj moda podetala firmao, establita en 1932 en Liverpool. La firmao posedas firmaojn kiel ekzemple JD Sports kaj Speedo. Nuntempe, la ĉefsidejo de la firmao situas en Londono kaj ĉirkaŭ 50 mil homoj estas dungitaj de ĝi tutmonde .

Historio
--------

La firmao estis fondita en 1932 en Liverpool, ĉefe en la kampo de piedvesto. 

La kompanio evoluis iom post iom. En 1981 ŝi aĉetis 55% de la akcioj de la kompanio Reebok. En 1983/84 Reebok respondecis pri 70% de la spezo de la firmao. En 1985, la akcioj de Reebok estis proponitaj por vendo en la Novjorka Borso.

La firmaon estis listigita por komerco sur la Londono-Borso en 1964, sed retenis proprieton de la plej multaj el la akcioj. En 1989 la unua publika oferto estis farita, sed en 1999 la familiaj reprezentantoj reaĉetis la akciojn kiuj estis eldonitaj al publiko. En 2019 la posedanto Stephen Robin estis la plej granda impostpaganto en Britio kaj li pagis 181,6 milionojn da pundoj.

En 2005 la firmao akiris 45% de JD Sports kaj poste ĝi pliigis sian parton al 55%. Ĉi tiu firmao havas 2,500 butikojn tutmonde.

En 2016, la vendo de la firmao atingis 2,4 miliardojn da pundoj kaj profitoj pliiĝis al 220 milionoj.

En 2018, estis anoncita la kreadon de ŝuaĵa komunentrepreno kunlabore kun Lacoste. En la sama jaro, JD Sports aĉetis ĉenon de butikoj en Kalifornio kiu inkludas 83 butikojn.

Referencoj
----------

1. ↑   Pentland Brands / Pentland Group. Arkivita el la originalo je 13 December 2019. Alirita 22 February 2022.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835827
 |
Mapo de la insuloj Pelee (pli granda) kaj Meza Insulo pli sude al la landlimo.
**Meza Insulo**, en angla *Middle Island*, estas la plej suda punkto de tero de Kanado, situanta ĉe 41°41'N, 82°41"Ok, aŭ ĉirkaŭ 41.7 gradoj de norda latitudo. La plej suda parto de la insulo kuŝas je kelkaj metroj el la usona limo. Ĝi kuŝas en la Eria Lago, ĝuste sude de la insulo Pelee, kaj estas parto de la Nacia Parko de Terpinto Pelee. Ĝi formas parton de la provinco Ontario. Ĝi estas je ĉirkaŭ la sama latitudo kiel plej sudaj punktoj en Miĉigano, kaj Mentor (Ohio), kiu estas preskaŭ la plej nordorienta pinto de tiu ŝtato usona.

La plej suda pinto de la Meza Insulo estas je latitudo Nordo 41°40'53". Dudeksep usonaj ŝtatoj kuŝas entute aŭ parte norde de tiu punkto. Dume 13 ŝtatoj estas entute norde de tiu latitudo (nome Alasko, Vaŝingtonio, Idaho, Minesoto, Montano, Norda Dakoto, Miĉigano, Majno, Viskonsino, Oregono, Suda Dakoto, Nova Hampŝiro kaj Vermonto).

oblique view of Middle Island, Ontario CanadaMeza Insulo, Ontario, Kanado, la 29a Majo 2006, Eria Lago
Koordinatoj: 41° 40′ 53.38″ N 82° 40′ 55.5″ U﻿ / ﻿41.6814944 °N, 82.682083 °U﻿ / 41.6814944; -82.682083 (mapo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Meza Insulo (Eria Lago) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Point Pelee National Park, oficiala retejo
* Middle Island Joins Point Pelee National Park (Parks Canada news release)
* Carolinian Canada Coalition
* Middle Island's Hidden Treasures
* 27 Ŝtatoj Norde de Kanado Arkivigite je 2011-05-18 per la retarkivo Wayback Machine
* Nacia Atlaso de Kanado
* U.S. Census Bureau, retejo
Miniaturo pri mezepoka bankedo.
**Mezepoka kuirarto** inkluzivas manĝaĵojn, manĝkutimojn kaj kuirajn metodojn de diversaj eŭropaj kulturoj dum la Mezepoko, kiuj daŭris de la 5-a ĝis la 15-a jarcento. Dum ĉi tiu periodo, dietoj kaj kuirado ŝanĝiĝis malpli ol en la frua moderna periodo sekvanta, kiam tiuj ŝanĝoj helpis meti la bazojn por moderna Eŭropa kuirarto. Cerealoj restis la plej grava bazo dum la Alta Mezepoko ĉar rizo estis enkondukita malfrue, kaj la terpomo estis nur enmetita en 1536, kun multe pli posta dato por ampleksa konsumado. Hordeo, aveno kaj sekalo estis la manĝaĵoj de malriĉuloj. Tritiko estis por la regantaj klasoj. Ĉi tiuj estis konsumitaj kiel pano, kaĉo, gruelo kaj pasto de ĉiuj membroj de la socio. Faboj kaj legomoj estis gravaj suplementoj por la cereal-bazita dieto de la pli malaltaj klasoj. La faboj estis el la Nova Mondo kaj estis enkondukitaj post la kolumba interŝanĝo en la 16-a jarcento.)

La viando estis pli multekosta kaj do pli prestiĝa. Ĉasbestoj, formo de viando akirita de ĉasado, estis ofta nur sur la tabloj de la nobelaro. La plej oftaj viandoj estis porkaĵo, kokidaĵo kaj aliaj hejmaj birdoj; bovaĵo, kiu postulis pli grandan investon en tero, estis malpli ofta. Moruo kaj haringo estis ĉefaj inter la nordaj loĝantaroj; sekigitaj, fumaĵitaj aŭ salitaj, ili iris al malproksime interne, sed ankaŭ manĝis grandan diversecon de aliaj salakvaj kaj dolĉakvaj fiŝoj.

Malrapidaj teknikoj pri transportado kaj konservado de manĝaĵoj (bazitaj sur sekigado, saligado, fumaĵado kaj peklado) faris multekostan komercadon de multaj manĝaĵoj. Pro ĉi tio, la manĝaĵoj de la nobelaro estis pli inklina al fremda influo ol la kuirarto de malriĉuloj; ĝi dependis de ekzotaj spicoj kaj multekostaj importadoj. Ĉar ĉiu nivelo de socio imitis ĝin, novigoj de internacia komerco kaj eksterlandaj militoj de la 12-a jarcento disvastiĝis tra la alta meza klaso de mezepokaj urboj. Krom ekonomiaj mankoj de luksaĵoj kiel spicoj, dekretoj kontraŭ leĝa konsumado de certaj manĝaĵoj inter certaj sociaj klasoj, limigis videblan konsumon inter la novaj riĉuloj. Sociaj normoj ankaŭ diktis, ke la manĝaĵo de la laborista klaso estu malpli rafinita, ĉar oni kredis, ke ekzistas natura simileco inter onia laboro kaj onia manĝaĵo; mana laboro bezonis pli malkaran kaj malmultekostan manĝon.

Speco de rafinita kuirado disvolviĝis en la Malalta Mezepoko, kiu starigis la standardon inter la nobelaro tra la tuta Eŭropo. Oftaj spicoj en la tre spica dolĉa repertuaro tipaj de mezepoka kuirarto inkludis verdsukon, vinon kaj vinagron kombine kun spicoj kiel nigra pipro, safrano kaj zingibro. Ĉi tiuj, kune kun la ĝeneraligita uzo de sukero aŭ mielo, donis al multaj pladoj dolĉan guston. Migdaloj estis tre popularaj en supoj, kuiraĵoj kaj saŭcoj, precipe kiel migdala lakto.

* Kategorio Mezepoka kuirarto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La Batalo de Azincourt (1415). La bataloj kampaj ne estas kutimaj en la mezepoka milito, ĉar, kiel ĉe Azincourt, rezultis en la detruo de la malvenkita armeo.
La termino **mezepoka milito** estas uzata por tipo de milito okazinta en la historia periodo de la Mezepoko, difinita de la karakteroj propraj de la tipo de konfliktoj okazintaj tiuepoke, bazitaj sur la kontrolo de la fortikaĵoj. La tradicia rigardo al la eŭropaj militoj de la Mezepoko konsistis je bildo en kiu la kavaliroj estas la kontrolantoj de la batalkampo. Laŭ tiu konsidero, la kavaliroj atakis kontraŭ la kamparana infanterio, dum iliaj servistoj helpis por apogo. Laŭ tiu versio, la povo de la kirasitaj rajdantoj estus fininta kiam la infanterio, pere de pafarmiloj kaj la teknikoj de kompaktaj formacioj de soldatoj armitaj per pikolancoj kaj halabardoj, rekuperis sian povon en la batalo. Tiu vido, nutrita de la arto kaj kronikoj de la epoko, montris la nobelojn batale surĉevale ignorante la popolanojn kaj kamparanojn kiuj luktis piede. Tio ĉio montriĝis falsa, ĉar la trupoj de infanterio estis grava parto de la mezepokaj armeoj. Tiuj trupoj luktis unuj kontraŭ aliaj korpe kontraŭkorpe foje kiel trupoj de artilerio (per arkoj, arbalestoj kaj poste per pafiloj). La infanterio ludis gravan rolon en la sieĝoj kontraŭ fortikaĵoj.

La mezepokaj militoj resumiĝas en sieĝoj kaj elĉerpigaj militoj. Tiu lasta variaĵo, konsistanta en operacoj de rabado celantaj al la malfortigo kaj politika malstabiligo de la rivaloj, militakiroj, liverado al trupoj ktp. La kontraŭstaroj inter armeoj en malferma batalkampo estis maloftaj. Plej oftis la manovroj por konkeri kastelojn kaj urbojn, dum oni evitis batalojn kiuj rezultas en altaj homperdoj. Kelkaj reĝoj eĉ malpermesis, ke iliaj armeoj entreprenu batalojn kiuj iĝis homperdaj. En la malmultaj okazoj en kiu eblis kampobatalo, estis probable, ke la venkon atingu la partio kiu faris pli bonan uzadon de la ĉefaj komponantoj de la mezepoka armeo: nome la truparo de infanterio, la kavalerio kaj la arkopafistoj kun la primitiva artilerio. Aliaj gravaj faktoroj estis la moralo, la estrecforto, la disciplinemo kaj la taktiko, same kiel la kono de la tereno.

Vidu ankaŭ
----------

* Mezepokaj fortikaĵoj

Notoj
-----

1. ↑  Contamine, Ph.:*La Guerra en la Edad Media*, Labor, Barcelona, 1984, p. 286.

Bibliografio
------------

* Rodríguez Casillas, Carlos J. (2018). La batalla campal en la Edad Media. La Ergástula. ISBN 9788416242443.

* Kategorio Mezepoka militado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 737623
 |
Masko de Sargono
**Mezopotamia arto** estas kronologia kaj geografia dividaĵo de la historio de arto kiu temas pri Mezopotamio dum la Antikva Erao. Ĝi referencas al la artaj montroj de la kulturoj kiuj floris ĉe la bordoj de la riveroj Tigriso kaj Eŭfrato el la Neolitiko (ĉirkaŭ la 6-a jarmilo a.K.) ĝis la falo de Babilono antaŭ la persoj en la jaro 539 a.K.

Inter ambaŭ datoj disvolviĝis la civilizacioj de sumeroj, akadianoj, Babilono (aŭ ĥaldeoj), kasitoj, huritoj (Mitano) kaj Asirio (Asira arto).

Post jarmiloj oscile inter la hegemonio de la Supra kaj Malsupra Mezopotamio, la regiono, kiam formiĝis la persa imperio, aliĝis al spaca areo de pli supera ordo, kiun la imperio de Aleksandro la Granda kaj la helenismo konektis kun la Romia Imperio (persa arto, helenisma arto). Eĉ en la epoko antaŭa al la persoj, la Mezopotamia arto havis kelkajn kontaktovojojn, pere de militoj, diplomatio kaj komerco longdistanca, kun la arto de la ceteraj civilizoj de la Antikva Proksima Oriento (arto de la civilizacio de hititoj kaj aliaj de Malgranda Azio; fenica arto, de la antikva Israelo kaj de aliaj civilizacioj de la mediteranea Levantenio; kaj la arto de la Antikva Egipto), eĉ kun la arto de Hindio kaj de Centra Azio.

Babilona, ĥaldea artoj
----------------------

Laŭ Francisko Azorín **Babilona arto** estas *Azia arto de 2.000 j.; fama pro la Babela turo, citata de la Biblio k. de Herodoto, kiu ruiniĝis dum la persa regado(V-IV jc.) k. kiun findetruis Aleksandro la granda k. la araboj.*

Laŭ Francisko Azorín **Ĥaldea arto** estas *Arto disvolviĝinta en azia lando de la 30-6 jc. a.K. La arkitekturo estis elvolba k. ĉefaj verkoj estis grandegaj palacoj k. temploj similantaj ŝtuparigitaj turoj.* Li indikas etimologion el greka *ĥaldaios* kaj de tie la latina 'chaldaei*.*

Bildaro
-------

* Ina figureto devena el Samarra, ĉ. 6000 a.K.Ina figureto devena el Samarra, ĉ. 6000 a.K.
* Fragmento de la Steleo de la gipoj, komenco de la periodo de la 3a dinastio, 2600–2350 a.K.Fragmento de la Steleo de la gipoj, komenco de la periodo de la 3a dinastio, 2600–2350 a.K.
* Unu el la eburaĵoj de Nimrud, periodo nov-asira, 9-a al 7-a a.K.Unu el la eburaĵoj de Nimrud, periodo nov-asira, 9-a al 7-a a.K.
* Rekonstruaĵo de la Iŝtar-pordo (Babilono, 575 a.K.) en la Pergamo-muzeo (Berlino).Rekonstruaĵo de la Iŝtar-pordo (Babilono, 575 a.K.) en la Pergamo-muzeo (Berlino).

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 29.
2. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 91.
3. ↑  Azorín, samloke.
4. ↑  British Museum, fonto citita en en:Nimrud ivories

Vidu ankaŭ
----------

* Asira arto
Ĉevalo de raso *Trakehnena* plenumante dresrajdon.
**Mezsanga ĉevalo** aŭ **mezsangulo** estas la ĉevalo de grupo de mezpezaj ĉeval-tipoj kaj rasoj, ĉefe originintaj en Eŭropo, registritaj de organizoj kiuj estas karakteraj pro malferma politiko de bredoregistroj, studlibra selektado, kaj la celo bredadi por ĉevala sporto. Tiu termino distingas tiujn ĉevalojn el kaj pezaj tirĉevaloj ("malvarmsangaj") kaj rafinitaj malpezaj selĉevaloj kiaj la *pursanguloj* kaj la arabaj ("varmsangaj"). Kvankam modernaj varmsanguloj estas descendintoj el pli pezaj agrikulturaj tipoj sisteme suprengradigitaj de varmsanga influo, la termino ne implikas ke varmsanguloj estas rektaj krucoj de "malvarmsangaj" and "varmsangaj".

Vidu ankaŭ
----------

* Pursangulo

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

* Edwards, E. H. (1994), *The Encyclopedia of the Horse*, London: Dorling Kindersley, (ISBN 1-56458-614-6) .

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mezsangulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* International Museum of the Horse
* World Breeding Federation for Sports Horses
Fajez Mansur Strato (Mezzeha Aŭtoŝoseo).
**Mezzeh** (arabe المزة, ankaŭ kiel al-Mazzah, el-Mezze, ktp.) estas municipo en Damasko, Sirio, ĝuste okcidente de Kafr Susa. Ĝi kuŝas sudokcidente de centra Damasko, laŭlonge de la Mezzeha aŭtoŝoseo (konata ankaŭ kiel Fajez Mansur).

Ĝi ekgraviĝis kiam la francoj konstruis la Mezzehan Militistan Flughavenon, kiu estis la ĉefa flughaveno en Damasko ĝis malfermiĝis la Damaska Internacia Flughaveno. Ĝi enhavis ankaŭ la konatan Mezzehan prizonon ĝis 2000. La municipo inkludis ankaŭ la instalaĵojn de la Damaska Universitato kaj enhavas multajn ambasadejojn. La nuna prezidenta palaco kuŝas sur la pinto de la Monto Mezzeh kaj superrigardas la tuton de Damasko.

It is one of the most modern and expensive areas of Damascus, especially the areas along the highway.

Distriktoj
----------

* Al-Jalaa (loĝ. 3,514)
* Fe'alat al-Gharbijah (loĝ. 12,393)
* Fe'alat al-Ŝarkijah (loĝ. 13,776)
* Mezzeh 86 (loĝ. 33,191)
* Mezzeh al-Kadimeh (Malnova Mezzeh) (loĝ. 13,555)
* Mezzeh Jabal (Monto Mezzeh) (loĝ. 22,655)
* Al-Rabŭa (loĝ. 10,002)
* Al-Sumarijah (loĝ. 14,227)

33° 30′ 11″ N 36° 15′ 30″ O﻿ / ﻿33.50306 °N, 36.25833 °O﻿ / 33.50306; 36.25833 (mapo)Koordinatoj: 33° 30′ 11″ N 36° 15′ 30″ O﻿ / ﻿33.50306 °N, 36.25833 °O﻿ / 33.50306; 36.25833 (mapo)

Referencoj
----------

1. ↑   Syria, the uprising and Mezzeh.
2. ↑   Syrian protestors fill streets of Damascus.
3. ↑  "Heavy fighting rocks Damascus neighborhood". Alirita la 21an de majo 2019.
4. ↑  Damascus governorate population 2004 census Alirita la 21an de majo 2019.
**Meĵdureĉensk** (ruse *Междуреченск*) estas urbo en Kemerova provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 32425.

La urbo estis fondita en jaro 1955 kiel loĝejo ĉe minejo.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1955.

La urbo antaŭe estis nomita Olĵeras (Ольжерас) inter 1946 kaj 1955.

La interurba telefona kodo estas 38475, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj.

La urbo estas ĉe enenfluo de rivero Usa (Уса) en riveron Tomj (Томь), alfluanto de Obo.

En la urbo estas fervoja stacio.

En el jaro 1959 la urbo havis 54,5 mil loĝantojn, en la jaro 2002 temis pri 102 mil.

La minejo
---------

La loka karbominejo "Raspadskaja" estas la plej granda de la Rusa federacio. En la minejo la 8-an de majo 2010 okazis du eksplodoj pro metano. Rezulte de tio pereis 12 kaj vundiĝis 41 ministoj. Pli ol 50 ministoj kaj 20 savistoj evidentiĝis esti blokitaj subtere post la dua eksplodo.

Laŭ la kanada satelita kompanio GHGSat kunlaboranta kun la Unuiĝintaj Nacioj, la karbominejo almenaŭ ekde la komenco de 2022 eligas grandegan kvanton de la klimat-damaĝa forcejgasa metano en la atmosferon. Laŭ tio, 90 tunoj da la gaso estis elsenditaj ene de unu horo dum januaro 2022, kaj mankas informoj, ke tiu kvanto intertempe iel malgrandiĝis. Kune kun karbondioksido, metano estas unu el la plej grandaj kaŭzoj de la klimata ŝanĝo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Arkivigite je 2007-07-30 per la retarkivo Wayback Machine
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑  Gefährliches Treibhausgas: Satellit misst Rekord bei Methan-Ausstoß aus russischer Mine (Danĝera forceja gaso: persatelite registriĝas rekorda metan-emisio el rusa minejo), en informa retejo de Deutsche Telekom en junio 2022 (germane)
2. ↑  Methane leak at Russian mine could be largest ever discovered (Metanfluo ĉe rusa minejo povus esti plej granda iam malkovrita), en la retejo de The Guardian en junio 2022 (angle)
La rivero Kljazma, en la norda areo de Meŝĉora.
La regiono **Meŝĉora** (ruse *Мещёрская низменность*) estas vasta (ĉirkaŭ 25 000 km²) regiono de malaltebenaĵoj, etenda en la centra areo de la eŭropa Rusio. La nomo derivas de tiu de la finn-ugra tribo de Meŝĉoroj, kiu loĝis en la zono en la jarcento antaŭ la alveno de la slavaj popoloj. La Meŝĉora estas en la teritorio de la oblastoj Moskvo, Vladimiro kaj Rjazanjo, kaj tiel oni parolas pri la Moskva Meŝĉora, la Vladimira Meŝĉora kaj la Rjazanja Meŝĉora. 

La regiono havas formon ĝenerale ortangula, limigita sude kaj oriente per la fluejo de la rivero Okao, norde per la Kljazma kaj okcidente per la Sudogda kaj la Kolp, kaj estas trapasata de la riveroj Pra kaj Gus.

Temas pri regiono relative malaltebena, eĉ en la panoramo de la Orienteŭropa ebenaĵo, ĉar la niveloj de la regiono oscilas inter 80 kaj 130 m super marnivelo, pro kio la malfacila drenado de la supraĵa akvo favoras la disvolvigon de etendaj marĉaj zonoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Istituto Geografico De Agostini. *Enciclopedia geografica, edizione speciale per il Corriere della Sera, vol. 6*. RCS Quotidiani s.p.a. Milano, 2005. ISSN 1824-9280. *(en itala)*
* Redazioni Garzanti. *Enciclopedia Geografica, prima edizione*. Garzanti, Milano, 1995. ISBN 8811504619. (en itala)

* (en rusa) Granda Soveta Enciklopedio

55° 10′ 00″ N 40° 20′ 00″ O﻿ / ﻿55.16667 °N, 40.33333 °O﻿ / 55.16667; 40.33333 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 742899
* VIAF: 315125034
* NKC: ge824049
 |
**Mglin** (ruse *Мглин*) estas urbo en Brjanska provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 15236501.

La urbo estis fondita en jaro 1389.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1781.

La interurba telefona kodo estas 08339, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 53° 03′ N 32° 51′ O﻿ / ﻿53.050 °N, 32.850 °O﻿ / 53.050; 32.850 (mapo)Koordinatoj: 53° 03′ N 32° 51′ O﻿ / ﻿53.050 °N, 32.850 °O﻿ / 53.050; 32.850 (mapo).

La urbo estas ĉe rivero Sudinka (Судынка).

En jaro 1959 la urbo havis 5,7 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 8,3 mil loĝantojn.

Flago de Brjanska provinco
Urboj de Brjanska provinco

**Ĉefurbo**: Brjansk

Djatkovo |
Fokino |
Ĵukovka |
Karaĉev |
Klinci |
Mglin |
Novozibkov |
Poĉep |
Selco |
Sevsk |
Starodub |
Suraĵ |
Trubĉevsk |
Uneĉa |
Zlinka 

 

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Mezuro asignas nenegativan reelon aŭ nefinion al ĉiu aro en sigma-alĝebro.
En analitiko, **mezuro** estas funkcio, kiu asignas al ĉiu mezurebla aro (elemento de sigma-alĝebro) nenegativan reelon aŭ nefinion, laŭ ia koncepto de "grandeco" (longo, areo, volumeno ktp.) de tiuj aroj.

Difino
------

Supozu ke {\displaystyle \Sigma } estas sigma-alĝebro super la aro {\displaystyle X}. Do, **mezuro** super {\displaystyle \Sigma } estas funkcio

{\displaystyle \mu \colon \Sigma \to [0,\infty ]}
kiu plenumas la ĉi-suban aksiomon (**kalkuleblan sumecon**):

* Pri ajna kalkulebla kolekto {\displaystyle (S\_{i})\_{i\in I}} de elementoj de {\displaystyle \Sigma }, se ili estas senkomunaĵaj (t.e. pri ajna {\displaystyle i,j\in I}, se {\displaystyle i\neq j}, do {\displaystyle S\_{i}\cap S\_{j}=\varnothing }), do la mezuro de la kunaĵoj estas la sumo de la mezuroj:
{\displaystyle \mu \left(\bigcup \_{i\in I}S\_{i}\right)=\sum \_{i\in I}\mu (S\_{i})}.

Specife, se {\displaystyle I=\varnothing }, do {\displaystyle \mu (\varnothing )=0}.

Ekzemploj
---------

Sur ajna sigma-alĝebro {\displaystyle \Sigma } sur ajna aro, oni povas difini la **kalkulan mezuron**:

{\displaystyle \mu \_{\text{kalk}}(S)={\begin{cases}|S|&|S|<\aleph \_{0}\\\infty &|S|\geq \aleph \_{0}\end{cases}}}
Sur ajna sigma-alĝebro {\displaystyle \Sigma } sur ajna aro, oni povas difini la **trivialan mezuron**:

{\displaystyle \mu \_{\text{triv}}(S)=0}.
Sur la reela linio (aŭ, pli ĝenerale, ajnadimensia eŭklida spaco), oni povas difini la sigma-alĝebron de Lebesgue-mezureblaj aroj kaj sur tiuj la mezuron de Lebesgue.

Referencoj
----------

1. ↑  Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto: mezur/o 6 "Funkcio sur familio de aroj, kiu mezuras ilian amplekson"

Vidu ankaŭ
----------

* Lebega mezuro
* Mezurebla funkcio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eric W. Weisstein, *Measure* en MathWorld.
**Miafizitismo** estas kristologia doktrino laŭ kiu en Jesuo Kristo estas nur unu naturo, naskiĝinta el la *unio* de la dia kaj homa kiu ilin unuigas *sendividaj sed ne miksitaj*.

Historiaj aludoj
----------------

La miafizitoj konfese akceptis ĉiujn decidojn de la ekumenaj koncilioj, kaj do ankaŭ tiujn de la Koncilio de Efezo (431). Per la Koncilio de Kalcedono (451), la ekumena kredo enkondukis la koncepton pri la du naturoj en Kristo. La miafizitoj ne konsenti kun la kalcedona difino, preferante paroli pri "unusola naturo en la enkarniĝinta Verbo" (laŭ la esprimo de Cirilo de Aleksandrio[1] tiel kiel interpretita de Severo de Antioĥio: la naturo de Kristo estas unika, kaj estas frukto de la unio de tiu homa kaj tiu dia. Tia doktrino baziĝas sur la, supozite biblia, ideo laŭ kiu al ĉiu naturo korespondas persono. Estante Kristo unusola Persono ene de la Sankta Triunuo, Li devas nepre esti en unusola naturo; du naturoj, male, konstituos du personojn.

En la sinsekvaj dekoj la miafizitaj Eklezioj malproksimiĝis de la Eklezioj de la Romia Imperio (latina kaj bizanca). De tiam la miafizitaj Eklezioj ne plu estas en *"komuneco"* kun la aliaj Eklezioj de la kristana mondo.

Kristologio
-----------

Miafizitismo distingiĝas el: 

* monofizitismo, laŭ kiu en Jesuo Kristo la dia naturo tute absorbas la homan naturon (laŭ la konfeso de Eŭtiko, 378-454);
* arianismo, kiu konfesas la kreitecon de la Verbo enkarniĝinta, neante tial la samsubstancecon de la Filo kun la Patro (Ario, 256-336);
* nestorianismo kiu asertas ke Jesuo estas jen homo jen Dio (kunekzistas tial ne nur du naturoj, sed du apartaj personoj), sed ne akceptas la samtempeco de tiuj naturoj (Nestorio 381 - ĉirkaŭ. 451).
* kalcedona kristanismo (konfesata de katolikoj, ortodoksuloj kaj protestantoj), laŭ kiu en Jesuo Kristo kunekzistas "du naturoj en unusola persono", kunekzistanaj «sen kunfandiĝo, senŝanĝaj,, nedividitaj, nedisigeblaj» (Koncilio de Kalcedono, 451).

Modernaj miafizitaj Eklezioj
----------------------------

Nian epokon miafizitismo havas precipe historian kaj ne komplete referencan al nunaj Eklezioj: la katekismoj kutime respektas la komunan kredon, ankaŭ se teorie tio malfacilas.

Konfesas miafizitismon la Kopta Ortodoksa Eklezio de Aleksandrio  (ne la kopta Katolika Eklezio).

La samo direblas pri la kopta eklezio de Etiopio kaj la Armena Apostola Eklezio

Historia karto
--------------

Evoluo de Kristanismo. Aktiva mapo.

Notoj
-----

1. ↑   « μία φύσις τοῦ θεοῦ λόγου σεσαρκωμένη (*mía phýsis toû theoû lógou sesarkōménē*, 'Unusola estas la naturo (mia physis) de la enkarniĝinta Dia Verbo'). »

Vidu ankaŭ
----------

* Kristanismo
* Orienta Kristanismo
* Kristologiaj doktrinoj de la unuaj jarcentoj
* Monofizitismo
* Docetismo
* Orientaj ortodoksaj eklezioj
* Dialogo de la Katolika Eklezio kun la Antikvaj Orientaj Eklezioj

Bibliografio
------------

1. *H.H. Pope Shenouda III* «THE NATURE OF CHRIST»
2. MAIN DOCTRINES AND PRACTICE OF THE CHURCH - Ethiopian Orthodox Tewahedo Church.
**Micfalău** [mikfaləŭ] (hungare: **Mikóújfalu** [miko:u:jfalu]) estas vilaĝo kaj komunuma sidejo en Rumanio sur la bordo de Olt (rivero), norde de Sfântu Gheorghe. Administre ĝi apartenis ĝis 2004 al Malnaș; de tiam ĝi estas aparta komunumo.

Loĝantaro
---------

En 1910 ĝi havis 1 570 loĝantojn (hungaroj), en 1992 1 975 (99 % da hungaroj).

Historio
--------

Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (*Háromszék*).

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.

Renomaj personoj
----------------

* András Zsolt Ilyés (n. 3-a de septembro 1980): ĵurnalisto, verkisto, fotoartisto
* Béla Szabó: grafikisto
* Erzsébet Zakariás (n. 12-a de novembro 1956): etnografia esploristino.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Micfalău en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hungare Popolnombrado 2002

Notoj
-----

1. ↑   artportal. Arkivita el la originalo je 2007-08-31. Alirita 2011-10-16.

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.