recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Aniñón** [aniNJON] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Aniñón estas municipa teritorio en la nordo de la komarko *Comunidad de Calatayud*, kie ĝi estas inter Villarroya de la Sierra okcidente, Cervera de la Cañada sudokcidente kaj Torralba de Ribota sudoriente.

La loĝloko Aniñón mem estas je 96 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 729 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Ribota, apud la montaro Virgen. Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 inter Sorio kaj Calatayud. La plej proksima loĝloko estas Cervera de la Cañada ĉe tiu ŝoseo.

Historio
--------

Preĝejo gotik-mudeĥara.
Proksime estas restaĵoj de setlejo de keltiberoj.

Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud. Estas dokumento de 1262 kiu rakontas viziton al Aniñón de la monarko Jakobo la 1-a, en kiu li donis rajtojn al teroj de reĝlando (ne de feŭdaj senjorlando).

Dum jarcentoj, la rivero Ribota estis limo inter Aragono kaj Kastilio, pro kio oftis militoj inter ambaŭ regnoj, kaj Aniñón suferis ekzemple dum la Milito de la du Petroj, meze de la 14-a jarcento, kiam Petro la 4-a ordonis senhomigi la lokon en 1357 — eble ĉar mankis kastelo —, kaj tiel Aniñón estis kaptita de kastilianoj en 1362. Post unu jarcento —1452—, pro nova milito kontraŭ Kastilio, Aniñón iĝis stabanaro de la aragona armeo. Sekve oni konstruis ĉirkaŭ la preĝejo muregon, de kiu ankoraŭ estas restaĵoj.

Meze de la 19-a jarcento estis publika gastejo, du panfornoj, unu farunmuelejo, kelkaj fabrikoj de brando, du tolvendejoj kaj kelkaj nutrovendejoj. Dum granda parto de la 20-a jarcento estis fervojo.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Aniñón kie oni malaltiĝis el 1 861 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 671 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.

Aliaj altiraĵoj estas la gotik-mudeĥara preĝejo de la Virgulino de la Kastelo kun tre svelta kaj ornamita mudeĥara sonorilturo, renesanca retablo kaj baroka kapelo, la preĝejo de Sankta Petro, kvin ermitejoj, iama arka pordego, popola arkitekturo, olemuzeo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Aniñón en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Neoficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803260
 |
**Dagmar Pecková** (naskiĝis la 4-an de aprilo 1961 en Medlešice ĉe Chrudim) estas ĉeĥa kaj internacie aprezata operkantistino, mezosopranistino.

Jam dum sia studado en Praga Konservatorio ŝi estis opereta solistino en Pilseno kaj en Muzika teatro en Karlín (Prago). Post dujara studado en Dresdeno en 1987 ŝi estis akceptita kiel solistino de la Saksa Ŝtatoperejo (Semperoperejo) en Dresdeno, unu jaron pli poste ŝi fariĝis solistino de Ŝtatoperejo en Berlino. Krome ŝi prezentiĝis en aliaj mondaj operscenejoj (Stutgarto, Ĝenevo, Munkeno, San Francisco, Parizo, Barcelono k.a.) kaj en londona reĝa operejo en Covent Garden. Ŝi koncertis en Vieno, Madrido, Londono, Tokio, Zuriko, Montrealo, Moskvo kaj multaj aliaj urboj; ŝi kantis ankaŭ en novjorka Carnegie Hall. Ŝi partoprenis en internaciaj muzikfestivaloj en Bregenz, Salzburgo, Prago, Edinburgo kaj Sankta Sebastiano.

Ŝi ofte kunlaboras kun orkestro Ĉeĥa filharmonio (Jiří Bělohlávek, Sir Charles Mackerras, Richard Hickox, Libor Pešek k.a.), kun kiu ŝi realigis turneon en Japanio, Suda Koreio kaj Honkongo.

Al ŝiaj plej elstaraj registraĵoj apartenas KD kun arioj de Gustav Mahler kaj Wolfgango Amadeo Mozart.

En 1995 estis nomita laŭ ŝi asteroido 18460 Pecková. En 1999 ŝi ricevis premion de *Thalia* en fako de opero pro la rolo Carmen en Nacia Teatro en Prago.

Nuntempe ŝi vivas en Heuweiler (Germanio) kun sia edzo, germana muzikisto Klaus Schiesser. Ŝi havas du gefilojn, filon Theodor, kies patro estas violonĉelisto Aleš Kaspřík,
kaj el la nuntempa geedziĝo naskiĝintan filinon Dorothea. Ŝia unua edzo estis ĵurnalisto Jiří Vejvoda.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Dagmar Pecková en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retpaĝaro de Dagmar Pecková[*rompita ligilo*] angle, germane

### Muzikaj videoregistraĵoj

* Dagmar Pecková kaj Kamerfilharmonio Pardubice Solena koncerto en Chrudim la 4-an de aprilo omaĝe al kvindeka naskiĝdatreveno de la artistino
* Ario de Sorĉistino el la opero *„Najado"* de Antonín Dvořák
* *„Kantoj de mortaj infanoj"* de Gustav Mahler
* Ario *„Parto, parto"* el la opero de W.A.Mozart *„La clemenza di Tito"*
* Ario de Eliza Doolittle *„Mi volus danci nur"* el la muzikalo de F. Loewe *„My Fair Lady"*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 380732
* GND: 123752612
* LCCN: no95049434
* VIAF: 19892333
* ISNI: 0000 0000 5516 453X
* SUDOC: 075170035
* BNF: 14214642t
* MBA: 72264e7f-2035-46fe-bebe-b02fa9363dd1
* BIBSYS: 6022821
* NKC: jn19990209639
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Dafodilo** |
| --- |
|  |
| Narcissus pseudonarcissus*Narcissus pseudonarcissus* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj ‘‘Plantae’’ |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Unukotiledonaj plantoj *Monocotyledones* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Asparagaloj *Asparagales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Amarilidacoj *Amaryllidaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Narciso *Narcissus*L. 1753 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Narcissus pseudonarcissus***L. 1753 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Dafodilo  |

 |
| v • d • r |

*Narcissus pseudonarcissus* - Muzeo de Tuluzo
La **dafodilo** (*Narcissus pseudonarcissus*) estas bulbkreskaĵo kiu origine troviĝas en herbejoj, arbaroj kaj sur rokecaj lokoj. La planto estas multope kultivata kaj la kultivita formo ofte troviĝas en sovaĝiĝinta stato.

Priskribo
---------

La folioj kaj la flortigo elteriĝas el bulbo, kiu estas tre venena. La folioj estas grize verda, liniforma kaj havas longon de 12-35 cm. Dafodiloj altas ĝis 20-35 cm.

La tepaloj estas flavaj, la petalo estas forte flava kaj trumpetforma. La trumpeto estas proksimume samlonga kiel la tepaloj aŭ iom pli mallongaj. La foliingo estas bruna kaj papereca. La floroj staras knikante sur iom platigitaj flortigo. La dafodilo floras sole staranta dum la printempo: de marto ĝis majo. La frukto estas kapsulo.

Parencaj specioj:

* Dafodilo
* Poeta Narciso
* Jonkvilo (Narcissus jonquilla)

* DafodiloDafodilo
* JonkviloJonkvilo
* PoetnarcisoPoetnarciso

Retejoj
-------

nederlande (*Narcissus pseudonarcissus* subsp. *pseudonarcissus*)}} Arkivigite je 2015-06-02 per la retarkivo Wayback Machine   

angle Brita enciklopedio

* Dafodilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Dafodilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Dafodilo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Daharki** (urdue ڈھرکی‎‎) estas urbego en provinco Sindo (Pakistano) en kantono de Gotki, kie ĝi estas distrikta sidejo. Laŭ historiistoj la loknomo devenis de araboj memore al iu, kiu akceptis islamon.

Katolika preĝejo en Daharki

Bazaj informoj
--------------

* areo: km²
* supermara alteco: 73 m
* loĝantaro: 103,557 (2017)
* horzono: UTC+ 5 (PKT)
* poŝtkodo: 65010
* telefonkodo:

Geografio
---------

Daharki situas sur ebenaĵo en proksimeco de Induso. Daharki situas ĉirkaŭ 100 km de Sukur, kiu estas la plej granda urbego en la ĉirkaŭaĵo. Malpli grandaj, sed pli proksimaj urboj estas Gotki, Mirpur Matelo kaj Ubauro.

Historio kaj populacio
----------------------

En 711 la araboj konkeris ĉi tiun areon. En Daharki naskiĝis kelkaj eminentuloj, la urbeto havas respekton kaj prestiĝon. Post la sendependeco de Pakistano en 1947 alvenis islamaj rifuĝintoj. Samtempe la hinduoj plejparte migris al la alia nova ŝtato Barato.

Daharki atingis la loĝantarnombron de cent mil en 2017, tial laŭ la internacia klasifiko ĝi estas jam urbego. La fervojo estis konstruita dum la brita dominado, tio helpis la evoluon. La nuntempa helpo pri la evoluo estas la tergaso trovita en la apudaĵo.

Loĝantaro| 1972 | 1981 | 1998 | 2017 |
| --- | --- | --- | --- |
| 7 013 | 17 417 | 34 615 | 103 557 |

En Daharki parolas plejparte urdue, vivas ĉefe islamanoj kaj hinduoj kun malgrandaj kristana kaj sikha minoritatoj.

Ekonomio
--------

En apudaĵo de Daharki la agrikultura sektoro produktas kotonojn. En la urbo dominas la komercado kaj la industrio, kie uzinoj prilaboras la kotonojn. Aliaj uzinoj produktas artefaritajn sterkojn, fine estas tergasaj instalaĵoj. Ekzistas ankaŭ 235MW-centralo, kiu produktas elektron.

Granda skalo da lernekoj funkcias en la urbego.

Mapo pri ĉirkaŭaĵo de Daharki

Trafiko
-------

Ĉe Daharki preteriras ĉefŝoseo inter Karaĉio-Lahoro, en la urbego stacidomo funkcias laŭ la arteria ĉeflinio Karaĉio-Peŝavaro, kiu faras kontaktojn al la menciitaj milionurboj. La najbaraj stacidomoj troviĝas en Reti kaj Mirpur Matelo. Apud Daharki flughaveno estas videbla laŭ la mapo.

Klimato
-------

Daharki situas en arida klimato (BWh) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun ioma efiko de musono. Somere estas varmego kun mezaj ĉiutagaj temperaturoj de 35 °C, foje eĉ 50 °C. La vintro estas milda kun 7-22 °C. La jara precipitaĵo estas malpli ol cent mm. La musono portas nesufiĉan pluvon por la agrikulturo.

Vidindaĵoj
----------

* diversaj preĝejoj
* hinduaj spiritaj lokoj
* turo 125 metrojn alta

Fontoj
------

* WikiTrans
**Adalbert Béla Lengyel** [lendjel], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lengyel Adalbert Béla** estis hungara matematikisto, profesoro, fizikisto.

Adalbert B. Lengyel  naskiĝis la 10-an de oktobro 1910 en Budapeŝto. Li mortis la 31-an de oktobro 2002 en Kalifornio en Irvine.

Biografio
---------

Adalbert B. Lengyel komence lernis en Reĝa Teknika Universitato József, poste en Scienca Universitato Pázmány Péter, kie li akiris pedagogian diplomon en 1933, post 2 jaroj li doktoriĝis (Ph.D.). En la studjaro 1935 li plulernis en Harvardo helpe de stipendio, poste li pasis jaron en Hungario, fine li iris al Usono, kie li vivis ĝismorte. Li instruis matematikon en diversaj universitatoj. Ekde 1946 li laboris en laboratorio en Vaŝingtono, ekde 1952 en laboratorio en Kalifornio. En 1962 li verkis la unuan fundamentan libron pri lasero, samtempe li kreis metodon pri laserego. En la jaro 1964 li instruis en Uppsala. Li pensiuliĝis en 1977.

Fontoj
------

* angle
* hungarlingva biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 549976
* LCCN: n83827205
* VIAF: 110302916
* ISNI: 0000 0001 1004 2130
* SUDOC: 116294477
* BNF: 11553074g
* NKC: mzk2015870021
 |
|  |
| --- |
| Adalaroj (Krimeo)Adalaroj (Krimeo)DMS |
| Situo de Adalaroj sur la mapo de Krimeo Koordinatoj: 44° 32′ 32″ N 34° 17′ 46″ O﻿ / ﻿44.542277777778 °N, 34.296055555556 °O﻿ / 44.542277777778; 34.296055555556 (mapo) |

Vidaĵo al la rokoj (maldekstre videblas la monto Ajudago)**Adalaroj** (ruse *Адалары*), foje nomataj ankaŭ *rokoj-ĝemeloj*, estas du negrandaj enakvaj rokoj en la Nigra maro apud la loĝloko Gurzufo.

La minimuma distanco inter la rokoj kaj la bordo estas ĉ. 250 metroj; la minimuma distanco inter ili estas proksimume 60 metroj. La diametro de la rokoj estas ĉ. 20-30 metroj, la alto — 35 kaj 48 metroj. La mar-profundo ĉe la bazoj de la rokoj estas inter 14 kaj 38 metroj.

Laŭ la deveno la rokoj estas "rokoj-forpelitoj": antaŭe ili estis parto de la Krimea montaro, sed iumomente apartiĝis de ĝi kaj malrapide moviĝis malsupren (same kiel la fama roko Ruĝa Ŝtono).

En la 19-a jarcento sur la pli proksima roko estis konstruita restoracio, kiu ekzistis ĝis la Granda Krimea Tertremo (1927).

La rokoj estas unu el la simboloj de Gurzufo kaj de la tuta Suda bordo de Krimeo. Kune kun ili kaj la fona monto Ajudago la Gurzufa kreko prezentas tre pentrindan vidaĵon.

Laŭ unu el la plej famaj krimeaj legendoj la rokoj estas du ŝtoniĝintaj fratoj, kiuj ne obeis sian instruiston-edukiston kaj uzis la magiajn ilojn (kiuj ebligis al ili veturi sur la mar-fundo kaj vidi la marajn trezorojn) por malnoblaj celoj.

* Kategorio Adalaroj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Júlia Komár,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Komár Júlia** estis hungara aktoro. Ŝia edzo estis Antal Páger inter 1933-1961.

Júlia Komár  naskiĝis la 25-an de januaro 1912 en Temeŝvaro (laŭ alia informo en Miskolc), ŝi mortis la 28-an de novembro 1976 en Bonaero (Argentino).

Biografio
---------

Júlia Komár komencis sian aktoran karieron en sia naskiĝurbo (?), poste en la teatra jaro 1930 en la hungarlingva teatro de Cluj. Ekde 1932 ŝi havis rolojn jam en Budapeŝto (ekzemple: 

* Teatro Belvárosi (1932)
* filia teatro de Gaja Teatro (1933, 1937)
* Gaja Teatro (1937-1939)
* Teatro Magyar (1940)).

Intertempe en 1933 ŝi edziniĝis, en 1940 kaj 1942 ŝi naskis filinojn. Ŝi ne akceptis la socialismon, tial ŝi kun sia familio migris al Argentino. Ŝi apartenis al Hungara Nacia Teatro en Argentino inter 1949-1954. En 1961 ŝi eksedziniĝis, ĉar Páger pli frue hejmenvojaĝis.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* Ferenc Molnár: *Liliom* - Mari
* Bruckner: *Halálos ifjúság* - Lucy
* Krausz: *Papucs* - Marguerite

Elektitaj filmaj roloj
----------------------

* *Az okos mama (1935) - edzino de bienulo (ina ĉefrolo)*
* *A sárga csikó* (1936) - Bakaj Erzsike (ina ĉefrolo)
* *Hotel Kikelet* (1937) - hotela servistino
* *A miniszter barátja* (1939) - ungistino (ina ĉefrolo)

Akuzo
-----

Jam en la 21-a jarcento ĵurnalisto akuzis ŝin, ke Komár estis sekreta amatino de Béla Imrédy

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* anglalingva biografieto Arkivigite je 2017-09-10 per la retarkivo Wayback Machine
**Pahaĉareo** aŭ **Pahacharhe** estas unu el gravaj festivaloj de Katmando (Nepalo). Ĝi okazas iu malluma tago de marto, laŭ la nepala luna kalendaro.

Estas tri-taga festivalo de protektantaj diinoj. Dum la periodo, la nevaroj, la indiĝenoj de la Katmando-Valo preĝas al diinoj protektantaj en tiuj tagoj. Oni kredas ke Katmando-Valo estas protektita de ok diinoj en ok anguloj ĉirkaŭ la valo. Tio jam estas la kutimo de centoj da jaroj.

Disvolviĝo
----------

La **unua tago** estas la ĉefa tago de Pahaĉareo. Oni preĝas al diinoj en iliaj temploj, invitas gastojn al hejmo. Estas kutimo de lokanoj inviti geamikojn kaj najbarojn al siaj hejmoj. Vespere, oni preĝas al la sin kaŝanta Ŝivo. Laŭ la legendo, la dio iam malvenkiĝis en vetludo kun sia edzino, perdis eĉ sian vestaĵon kaj pro honto li iris suben al la tero. Li do aperas unufoje en la jaro kaj lin oni nomas "Lukumahadjo". Ni ankaŭ havas eksterordinaran kutimon preĝi Ŝivon kaj proponi viandon kaj alkoholaĵojn.

**Dua tago** estas la "Salajaa" (Ghodajatra) la konkurso de ĉevalrajdantaj soldatoj. Estas specialaj ĉevaloj en la urbeto Patan kie iu templo posedas ĉevalon. Origine, la tago estas por la ĉevalo de diino Balkumari. Laŭ legendo, en tiu tago, iu reĝo vidis ke simpla farmisto venis al la palaco en Patan kun mirakloj kaj la reĝo tuj donis al li rajton rajdi lian ŝatatan ĉevalon. Tiu farmisto poste rajdis ĝin ĝis la templo de diino Balkumari. Poste tiu tago fariĝis ĉiujara evento.

Sed ĉirkaŭ antaŭ 80 jaroj, tiama reĝanto adoptis tiun tagon por prezenti programon de ĉevalrajtandaj soldatoj, por feliĉigi la reĝon (kaj la prezidenton nun). La prezidento, ĉefministro kaj aliaj altrangaj oficistoj sidas dum tuta tago kiam la soldatoj prezentas luksajn ludojn.

La **tria tago** de la festivalo estas procesio de diinaj palankenoj. Onidire, ili estas fratinoj kaj kune protektas la valon kontraŭ katastrofoj ktp. Oni starigas tri palankenojn antaŭ la temploj de tri diinoj – Lumari Aĝima, Otu Aĝima kaj Kanga Aĝima. Homoj metas idolojn de diinoj en malgrandaj palankenoj kaj portas ilin ĉirkaŭ la malnovaj stratoj. Ludante per tradiciaj tamburoj, flutoj kaj aliaj muzikinstrumentoj ili sekvas la palankenojn laŭ la stratoj.

Homoj de tri kvartaloj venas en grandaj procesioj kun diverskoloraj ĉapeloj. La sekvantoj de Lumari venas kun flava ĉapelo, de Otu kun blua ĉapelo kaj de Kanga kun ruĝa ĉapelo. Kaj, kompreneble, ili miksiĝas surstrate kaj kune partoprenas en la religia karnavalo. Homoj en diversaj kvartaloj disdonas senpagajn manĝetojn sur la strato al partoprenantoj kaj preterpasantoj.
Koordinatoj: 46° 43′ 56″ N 16° 04′ 17″ O﻿ / ﻿46.73222 °N, 16.07139 °O﻿ / 46.73222; 16.07139 (mapo)

**Beznovci,** hungare **Búzahely** estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en občina Puconci. La hungara historia loknomo estis **Beznóc**, kiu maloficialiĝis pro la hungareca politiko.

Situo
-----

Beznovci situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ flanko vojo.

Historio
--------

Dum la hungara regado oni nombris en Búzahely 38 domojn kaj 193 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1924, 1947, 1958, 1971 kaj en 1979 vilaĝaj festegoj okazis.

Fontoj
------

* slovena Vikipedio
* w.vasidigikonyvtar.hu
* w.ms.sik.si
* w.geopedia.si
**Culcha Candela** - prononco [KALĉa KanDEla] estas muzikgrupo el Berlino kun internacia muzikanaro kies muzikstilo havas multkulturan kaj plurlingvan fonon. La malsamaj naciecoj permesas miksaĵon de kantotekstoj kiujn ili kantas en la germana, la angla, la hispana kaj la jamaika kreola. Ĉi tiu multkultureco estas evidenta en ilia retejo kaj muzikfilmetoj.

La kantotekstoj estas parte enhave socikrititaj kaj politikaj (kiel la muzikaĵoj *Una cosa...* [unu afero], *Schöne neue Welt* [bela nova mondo]). Culcha Candela ĉeestas en la DVD "*Kein Bock auf Nazis*", iniciato kontraŭ kiu la ekstermdekstra partio NPD protestis.

Parte iuj kantotekstoj tamen ankaŭ estas festokantoj senpretende etosigaj kaj dancigaj (kiel *Partybus* [festa buso]).

La plej granda sukceso de la grupo venis en la somero de 2007 kun la unuopaĵo *Hamma!* , ĉar la kanto iĝis la plej populara somera sukceso de la jaro en Germanio. Li vicas №1 en Germanio, №3 en Aŭstrio kaj №13 en Svislando dum semajnoj.

Nomo
----

La muzikgrupa nomo „Culcha Candela" konsistas unuaparte el fantazia vorto kiu similu al kreola laŭprononca variaĵo de la angla vorto *culture*, (prononco en internacia fonetika alfabeto ˈkʌlt͡ʃə(ɹ) (kulturo), kaj duaparte el la latinlingva vorto *candela*, "kandelo", kaj do signifu "kandelo de kulturo" aŭ "lumo de kulturo".

Ekstera ligilo
--------------

Oficialo retejo de la grupo

* Kategorio Culcha Candela en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 436128
* GND: 10336231-9
* VIAF: 145041986
* ISNI: 0000 0000 9795 1208
* MBA: a7a1d1ff-1aa7-4a91-a066-cf48976bf92e
* NKC: olak2010605901
 |
Daft Punk en 2010
**Daft Punk**  (1993-2021) estas franca ensemblo formita en 1993 de Guy-Manuel de Homem-Christo kaj Thomas Bangalter, kiu ludas elektronikan muzikon. Ilia stilo kunigas haŭzon, funkon kaj sintezil-muzikon. Ambaŭ membroj portas (kutime) robotan maskon kaŝanta sian vizaĝon, kaj rifuzas aperi antaŭ la publiko aŭ amaskomunikiloj sen ili. (krom en la komenco de iliaj karieroj).

Ili estis premitaj la 26-an de januaro 2014, ĉe 56-a ceremonio de Grammy Awards por "get lucky" en Los-Anĝeleso in Staples Center,
kaj Aleksandrovanoj antaŭvidas kanti "get lucky" okaze de la malferma ceremonio de la Vintra Olimpiko 2014.

Studiaj albumoj
---------------

* Homework (1997)
* Discovery (2001)
* Human After All (2005)
* Random Access Memories (2013)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Les Chœurs de l'armée Rouge chanteront Daft Punk aŭ J.O. de Sotchi Lefigaro.fr 30-an de januaro 2014

Eksteraj Ligiloj
----------------

* Kategorio Daft Punk en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* Video: 14-a de julio 2017: Daft Punk laŭ Armea versio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 469675
* GND: 10198300-1
* LCCN: no97063566
* VIAF: 131208258
* ISNI: 0000 0001 2353 1208
* SUDOC: 080492193
* BNF: 139764066
* MBA: 056e4f3e-d505-4dad-8ec1-d04f521cbb56
* NDL: 001155868
* BIBSYS: 2026799
* NKC: xx0018926
 |
Domkato
**Ailurofobio** (malnovgreka: αἴλουρος *aílouros*, kato kaj φόβος *phóbos*, fobio)[1] aŭ katofobio estas specifika fobio, la malsanema timo por katoj.[2][3]

Eble ĉiu havas iu pratimon por katoj, ĉar ili estas predobestoj, sed pri vera fobio nur temas se persono estas tiel timema ke li aŭ ŝi tiel eble plej multe evitas katojn aŭ dum konfrontado kun la bestoj eĉ akiras panikatakojn.

Plej ofte la fobio, kiu povas malkaŝi sin je severa maniero, povas kun helpo de psikologia akompanado esti forigata. La maniero kiel dependas de la persono kaj la maniero de ekesto de la fobio.[4]

Kelkaj historiaj personoj kiuj verŝajne havis ailurofobion estis Napoleon Bonaparte, Julius Caesar,[5] Ĝingis-Ĥano, Benito Mussolini kaj Adolf Hitler. Ankaŭ La Toya Jackson kaj Jodie Foster havas ailurofobion.[6]

Aliaj nomoj por la fobio estas Felinofobio kaj Galeofobio.

Mitoj kaj rakontoj
------------------

Malnova rakonto temas pri katoj kiuj povas ŝteli spiron; ili ekkuŝas sur la brusto de iu kaj forprenas la spiron. Tio ne akordiĝas kun la realeco, sed la premo de la pezo de kato sur la brusto povus kaŭzi ke la streĉado por spiri por korpo de malfortiĝinta persono fariĝas tro granda.

Referencoj
----------

1. ↑  Liddell, H.G. & Scott, R. (1940). *A Greek-English Lexicon. revised and augmented throughout by Sir Henry Stuart Jones. with the assistance of. Roderick McKenzie.* Oxford: Clarendon Press.
2. ↑  Anderson, D.M. (2000). *Dorland’s illustrated medical dictionary* (29ste uitgave). Philadelphia/London/Toronto/Montreal/Sydney/Tokyo: W.B. Saunders Company.
3. ↑  Everdingen, J.J.E. van, Eerenbeemt, A.M.M. van den (2012). *Pinkhof Geneeskundig woordenboek* (12de druk). Houten: Bohn Stafleu Van Loghum.
4. ↑  Priskribo de la psikologia traktado de katofobio je NCBI-pubmed
5. ↑  Ailurofobio de Napoleon kaj Caesar
6. ↑  Konataj personoj kiu havas Ailurofobion
Du virinoj vestitaj en voluptaj vestaĵoj kaj akcesoraĵoj asociigitaj al junaĝo, inklude specialan frizon. Aĝoludo orientita al junaĝo ne penas simuli pedofilion sed prefere celas emfazi emociaj asociigoj al diferenca aĝo. 
**Aĝoludo** estas formo de rolludo en kiu partoprenantoj rolas personon de alia aĝo ol ili fakte havas. Ĝi povas esti regresa kun celo resperti infanaĝon aŭ sekseca. Kutime ĝi inkluzivas rolludadon de malpli aĝa persono sed pli rare oni rolludas ankaŭ pli aĝan.

Seksa aĝoludo
-------------

Seksaj variaĵoj povas inkluzivi diversajn tipojn ekzemple incesto-ludon en kiu partoprenantoj seksigas rilatojn ene de familio  kaj fetiŝismon *knabino de patro* kiu baziĝas je diferenco de realaj aŭ imagataj aĝoj kaj femalo rolas malpli aĝan partneron.

Profesiaj psikologoj konsideras ke aĝoludo ne rilatas al pedofilio.

Seksa aĝoludo mem ne inkluzivas seksan emon al biologiaj neplenkreskuloj. Akcepto de rolludo povas esti motivita per emo resperti emociajn statojn kaj socian interagadon de ies juneco, kiu estas plezura ankaŭ en seksa kunteksto por partoprenantoj. Ekzemple rolludado je "instruist(in)o/student(in)o", "patr(in)o/fil(in)o", aŭ "doktor(in)o/pacient(in)o" dum seksumado povas esti kutima en aĝoludo.

Kvankam rolludado je malpli aĝa persono estas sufiĉe kutima en seksa aĝoludo, oni povas rolludi ankaŭ pli aĝan personon.

Unu specifa formo de aĝoludo povas inkluzivi infanecan parafilion en kiu persono ludas rolon de bebo.

Neseksa aĝoludo
---------------

En neseksa aĝoludo oni rolas personon de diferenca aĝo sen inkludigo de seksumo, ofte kun celo resperti infanaĝon.

Aĝoludon kutime praktikas ankaŭ infanoj ludante ludon en kiu oni rolas familion kiu kutime konsistas de patro, patrino, infano(j) kaj/aŭ bebo.

* Kategorio Aĝoludo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. 1 2 3  Anil, Aggrawal.  [2008] *Forensic and medico-legal aspects of sexual crimes and unusual sexual practices* (angle). CRC Press. ISBN 9781420043082.
2. ↑   (1996) *Consensual Sadomasochism : How to Talk About It and How to Do It Safely* (angle). Daedalus Publishing Company. ISBN 1-881943-12-7.
3. ↑  MD Weiss (2006). "Working at play: BDSM sexuality in the San Francisco Bay area", *Anthropologica* **48** (2), p. 229–246. doi:10.2307/25605313.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Ageplay en la angla Vikipedio.* 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPraktikoj de BDSM |
| --- |
| Aĝoludo • Bestoludo • Deviga ambaŭseksemo • Deviga feminigo • Deviga samseksemo • Elektroludo • Fetiŝo • Fornifilio • Hundoludo • Hejma servisto • Katenado • Kastrado • Kaviaro • Laktado • Mumifikado • Pisado • Pugnokoito • Rololudo • Servistino • Seksbatado • Sidado sur vizaĝo • T/D • Toaleta sklavo • Torturado de vira generilo • Transvestado • Trejnado kun artefarita peniso • Trotado • Viola vergo • Vira servistino • Zono de ĉasteco |

 |
Ranoj generas kune multajn grupojn de ovoj. Do ili havas reproduktan strategion r
Ido de Afrika elefanto suĉanta de sia patrino. Elefantoj uzas k-reproduktan strategion kaj produktas nur unu idon ĉiu tempe.
Ĉe ekologio, **R/K-strategio** rilatas al selektado de kombinoj de trajtoj ĉe organismo kiuj kompensas inter kvanto kaj kvalito de idaro. La emfazo ĉu pliiĝanta kvanto de idaro danke al individua patra investado, aŭ malpliigita kvanto de idaro kun koresponda pliiĝanta patra investado, varias por helpi sukceson en precizaj medioj aŭ cirkonstancoj. Tiu teorio estis populara en la 1970-aj kaj la 1980-aj jaroj, kiam ĝi estis uzata kiel heŭristika ilo, sed perdis gravon komence de la 1990-aj jaroj kiam ĝi estis kritikata de kelkaj empiriaj studoj. La modelo de la r/K selektado estis anstataŭata de modelo pri "viv-historio". Tamen tiu plue enhavas multajn el la temoj gravaj por la modelo r/K.

La termino "r/K-selektado" aŭ r/K strategio estis konita de la ekologiistoj Robert MacArthur kaj E. O. Wilson baze sur sia verko pri insula biogeografio.

Matematika priskribo
--------------------

  

{\displaystyle {\frac {dN}{dt}}=rN\left(1-{\frac {N}{K}}\right)\qquad \!}

* {\displaystyle N} estas la nombro de anoj.
* {\displaystyle t} estas la tempo.
* {\displaystyle r} estas la procentaĵo de kresko,
* kaj {\displaystyle K} estas la lima valoro de la loĝantaro.

Referencoj
----------

1. ↑  Roff, D. (1992). "The Evolution of Life Histories: Theory and Analysis. London: Routledge, Chapman and Hall.".
2. ↑  Stearns, S.C. (1992). "The Evolution of Life Histories. Oxford: Oxford University Press.".
3. ↑  
Reznick D, Bryant MJ kaj Bashey F (2002). "r- and K-selection revisited: The role of population regulation in life-history evolution", *Ecology* **83** (6), p. 1509–1520.
4. ↑  Eric Pianka (1970). On r and K selection. *American Naturalist* **104**, 592–597.
5. ↑  Robert MacArthur kaj E. O. Wilson (1967). *The Theory of Island Biogeography*, Princeton University Press (2001 reprint), ISBN 0-691-08836-5M.
***Heuriger*** (rekta traduko en eo: ĉijara) signifas en Aŭstrujo kaj novvinon kaj ankaŭ la lokon, kie la vino estas poglase aŭ pokruĉe vendata por surkoka trikado. Je tio povas temi pri laŭsezone limigita vintrinkejo aŭ pri profesia entrepreno. La rajto de la vinkulturistoj, vendi mem kulturitan kaj produktitan vinon en la propra domo sen aparta rajtigilo, en Aŭstrujo devenas de dekreto de Jozefo la 2-a el 1784. Origine oni okazigis la distrinkigon por prezenti al la vinkulturistoj kaj la loĝantaro de la loko kaj de la tuja ĉirkaŭaĵo la vinon de la aktuala rikolto. Dua ĉiujara dato estis kutima, por malplenigi la barelojn por la venonta vinberorikolto.

Tia laŭsezona distrinkigo de vino okazas ankaŭ en aliaj germanlingvaj regionoj, kie ili havas nomojn kiel *Straußwirtschaft* aŭ *Heckenwirtschaft*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Heuriger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Viena leĝo pri debito de vino
* *Heurigenkalender* Kalendaro de *Verein zur Förderung der Heurigenkultur in Österreich*
**Martin Theodor von HEUGLIN** (20a de marto 1824 – 5a novembro 1876), estis germana esploristo kaj ornitologo.

Heuglin naskiĝis en Hirschlanden ĉe Leonberg en Württemberg. Lia patro estis protestanta pastro, kaj trejniĝis kiel mininĝeniero. Li sopiris iĝi scienca priserĉisto de nekonataj regionoj, kaj por tiu celo li studis naturajn sciencojn, ĉefe pri zoologio.

En 1850 li iris en Egiption kie li lernis araban, kaj vizitis la Ruĝan Maron kaj Sinajon. En 1852 li akompanis Doktoron Christian Reitz, aŭstrian konsulon ĉe Ĥartumo, en veturado al Etiopio, kaj post la morto de Reitz li estis nomumita lian sukcedanton en la konsulejo. Dum tiu posteno li veturis tra Etiopio kaj Kurdufano, kie komponis valoran kolekton de naturaj specimenoj. En 1857 li veturis laŭ la marbordaj teritorioj de la afrika flanko de la Ruĝa Maro, kaj laŭlonge de la marbordo de Somalio.

En 1860 li estis elektita estro de ekspedicio serĉonta Eduard Vogel, kun Werner Munzinger, Gottlob Kinzelbach kaj Hermann Steudner. En junio de 1861 la grupo atingis Massawa, kun ordono iri rekte al Ĥartumo kaj de tie al Regno Uadaio, kie oni supozis, ke estis haltigita Vogel. Heuglin tamen, akompanita de Hermann Steudner, devojiĝis al la landoj Abisenio kaj de Oromoj, kaj sekve perdis la estrecon de la ekspedicio. Li kaj Steudner atingis Ĥartumon en 1862 kaj tie kuniĝis kun la grupo organizita de Alexandrine Tinné. Kun ŝi aŭ sianome, ili veturis al la Blanka Nilo ĝis Gondokoro kaj esploris grandan parton de Bahr-el-Ghazal, kie Steudner mortis pro febro la 10an de aprilo de 1863.

Heuglin revenis al Eŭropo fine de 1864. En 1870 kaj 1871 li faris gravan serion de esploradoj en Svalbardo kaj Nova Zemlo; sed en 1875 li jam estis denove en nordorienta Afriko, en la landoj de Beni, Amer kaj norda Abisenio. Li estis preparante esploradon al la insulo de Sokotra, kiam mortis en Stutgarto. Li gravis proi siaj taskoj pri zoologio, kaj ĉefe pri ornitologio.

Liaj ĉefaj verkoj estas *Systematische Übersicht der Vögel Nordost-Afrikas* (1855); *Reisen in Nordost-Afrika, 1852-1853* (Gotha, 1857); *Syst. Übersicht der Säugetiere Nordost-Afrikas* (Vienna, 1867); *Reise nach Abessinien, den Gala-Landern, &c. 1861-1862* (Jena, 1868); *Reise in das Gebiet des Weissen Nil, &c. 1862-1864* (Leipzig, 1869); *Reisen nach dem Nordpolarmeer, 1870-1871* (Brunswick, 1872-1874); *Ornithologie von Nordost-Afrika* (Cassel, 1869-1875); *Reise in Nordost-Afrika* (Brunswick, 1877, 2 volumoj).

Referencoj
----------

* Ĉi tiu artikolo estas bazita parte sur la *Encyclopaedia Britannica* (eldono de 1911), kiu nun estas publikaĵo.

* Kategorio Theodor von Heuglin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 296029
* GND: 116782226
* LCCN: n87879808
* VIAF: 32296780
* ISNI: 0000 0000 8111 8107
* LIBRIS: 190661
* SUDOC: 094478880
* BNF: 152889306
* BIBSYS: 90390126
 |
Blazono de la Komunumo Nieborów
Palaco de la magnat-familio / la familio de princoj **Radziwiłł**
La interno de la palaco en Nieborów - la pentraĵo de fama pentristo **Zdzisław Pągowski** - la amanto de Łowicz / Loviĉo kaj Łowicz-Tero
La Ruĝa Salono en la palaco de la magnat-familio / la familio de princoj **Radziwiłł**
**Nieborów** (prononcu: njeboruf) estas la komunuma vilaĝo en la pola vojevodio Łódź / Lodzo, en la distrikto Łowicki nur kelkaj kilometroj de la urbo Łowicz / Loviĉo.

La vilaĝo estas parto de la **komunumo Nieborów** kaj havis 900 loĝantojn en 2006 kun la fama palaco de la magnat-familio / la familio de princoj **Radziwiłł**. La vilaĝo devenas el la fino de la 12a jc. Unue ĝi estis posedaĵo de familio Nieborowski (legu: Njeborofski). Fine de la 17a jc la vilaĝon aĉetis la primaso de Pollando Michał Radziejowski (legu: Mikaelo Radzjejovski) kiu en la loko de gotik-renesanca nobela domo konstruis la barokan palacon laŭ projekto de **Tylman el Gameron**. Dum mallonga tempo ĝi estis la posedaĵo de familio Ogiński kaj en la jaroj 1774-1945 aĉetis ĝin la magnat-familio / la familio de princoj **Radziwiłł**. Posta la Dua Mondmilito pri palaco kaj la arta kolektaĵo zorgas la Nacia Muzeo en Varsovio. La rezidejon ornamas baroka ĝardeno en la franca stilo.

La belecon de la palaco kaj ĝiaj internoj montris en siaj pentraĵoj **Zdzisław Pągowski** (prononcu: zdzjisŭaf pongofski) (li naskiĝis la 4an de aŭgusto 1909 en Łowicz / Loviĉo, mortis la 15an de aŭgusto 1976 en Varsovio - pola pentristo, la ano de postimpresionisma **realismo** kaj **kolorismo**, aŭtoro de multaj oleopentrtaĵoj, akvareloj, desegnaĵoj, pentraĵoj, afiŝoj, sigeloj, ekslibrisoj, li estis projektanto de skulptaĵoj kaj monumentoj, memortabuloj, standardoj kaj ornatoj, li estis ankaŭ literskribartisto, scenografo, populariganto de arto kaj sociaganto, amanto de la urbo Łowicz kaj Łowicz-Tero (i.a. la pentraĵo de la interno de la Palaco en Nieborów).

La fruktoj kaj folioj de platano kreskanta en la parko ĉe la palaco de la familio de princoj **Radziwiłł** en Nieborów.
La informtabulo pendanta ĉe la platano en la parko ĉe la palaco de princ-familio **Radziwiłł** en Nieborów - kun la dato 1770 (MDCCLXX) - kiam oni plantis ĝin, ĝuste t.e. la plej aĝa platano en Pollando

Vidu ankaŭ
----------

* Akademio de sinjoro Makulo (filmo)

* Nieborów en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Nieborów en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Santa Maria** estas grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Santa Barbara (Kalifornio).

Situo de Santa Maria en Kalifornio kaj en la kantono

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 34° 57′ N 120° 26′ U﻿ / ﻿34.950 °N, 120.433 °U﻿ / 34.950; -120.433 (mapo)
* Areo: 61 km²
* Loĝantaro: 100.062 (en 2010)
* Supermara alteco: 67 m
* Horzono: UTC-8h (en somero UTC-7h)
* Poŝtkodoj: 93454-93458
* Telefonkodo: 805

Geografio
---------

Montoj ĉe Santa Maria
ĉeflernejo en Santa Maria
Santa Maria situas sur montetaro en la sudokcidenta landparto de Usono, en la sudokcidenta parto de la subŝtato. Limo de Los-Anĝeleso troviĝas 120, la urbocentro 150 mejlojn.

Historio
--------

En la nuna Santa Maria la plej frue indianoj vivis. En 1769 hispanoj alvenis, misio estis establita en 1772. En 1850, kiam Kalifornio akiris ŝtatiĝon la riĉa grundo de la areo altiris usonajn terkultivistojn. En 1875 oni fondis setlejon nomatan "Santa Barbara", poste "Grangerville", fine Santa Maria. En 1901 oni trovis petrolojn en la komenco.

Ekonomio
--------

Agrikulturo ludas gravan rolon en ekonomio de la grandurbo. Multe laboras en vitejoj, vinfarejoj. Aliaj kultivas fragojn, celeriojn, pizojn, florbrasikojn, spinacojn, brokolojn kaj fabojn. La petrolindustrio ankaŭ nun funkcias.

Trafiko
-------

El Santa Maria aŭtoŝoseoj kuras al Los Anĝeleso kaj San Francisko. Fervojo same trafikas en la najbara urbeto. En la urbego (kaj al la fervoja stacidomo) aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.

Klimato
-------

En Santa Maria regas mediteranea klimato. La temperaturo averaĝe varias inter 8-21 °C. La malvarmo kulminas en decembro averaĝe 3 °C. Jare pluvas po 356 mm. preskaŭ neniam neĝas.

Fontoj
------

* Képes Világatlasz ISBN 963 8475 38 2
* Tiu ĉi artikolo tradukiĝis helpe de WikiTrans, estis prenitaj nur tiuj frazpartoj, kiuj estis sencohavaj el anglalingva Vikipedio

Mapo pri Kalifornio, kie estas trovebla Santa Clarita en la sudokcidenta parto
**Withburga** (m. 743) estis anglosaksa sanktulino kaj abatino.

Ŝi estis la plej juna filino de Anna, reĝo de East Anglia. Ŝiaj fratinoj aŭ duonfratinoj estis

* Sankta Aethelburg (m. 664), kiu iĝis abatino de Faremoutiers, Seine-et-Marne
* Sankta Saethryth, kiu iĝis abatino de la sama abatejo
* Seaxburh, edzino de Eorcenberht, reĝo de Kent, Anglio, kaj poste abatino
* Sankta Aethelfryth, edzino de Ecgfrith de Northumbria kaj abatino

Post la morto de sia patro (653), ŝi fondis monaĥinejon ĉe East Dereham, Norfolk. Laŭlegende, dum la konstruado ŝi havis nur sekan panon por doni al la laboristoj: ŝi preĝis al Sankta Maria, kiu respondis ke ĉiumatene ŝi sendu du servistinojn al akvoputo: tie ili trovis du cervinojn, kiuj provizis lakton por la viroj. Withburga kaj siaj mirakloj malplaĉis al loka gravulo, kiu decidis ĉasi la cervinojn per hundoj por malebligi la melkadon. Tamen li estis punata per falo el sia ĉevalo, kiu rompis al li la kolon. Signo en la centro de Dereham priskribas la legendon.

Withburga entombiĝis en la abateja tombejo. Post ĉirkaŭ 55 jaroj oni elfosis ŝian kadavron, kiu ne putriĝis, kaj reentombiĝis ĝin en la preĝejo, kaj Dereham iĝis pilgrimcelo.

En 974 Brithnoth, abato de Ely, venis kun armataj kunuloj al Dereham por ŝteli la restaĵojn de Withburga por ke Ely profitus de pilgrimoj. Li aranĝis bankedon kaj kiam la loĝantoj de Dereham ebriis li forprenis la kadavron. Kiam la loĝantoj eltrovis tion, ili persekutis Brithnoth, kaj batalis kontraŭ li kaj liaj sekvantoj per pugnoj kaj lancoj. Tamen, kiam la du grupoj ekalproksimiĝis al Ely, la ŝtelintoj eskapis ĉar ili konis la vojon tra la ĉirkaŭaj marĉoj. Tiel Withburga estis reentombita en Ely.

Kiam la loĝantoj de Dereham revenis hejmen, nova akvofonto fluis el la disrabita tombo. La fonto neniam sekiĝis. Pilgrimoj daŭre alvenis por trinki la miraklan akvon.

* Kategorio Withburga en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 284817
 |
La **Ĝenova Respubliko** en la Mezepoko estis unu el la italaj Maraj Respublikoj kune kun Venecio, Amalfi kaj Pizo. La Ĝenova Respubliko, kiu ampleksis la hodiaŭan Ligurion kaj koloniojn en Mezoriento, Grekio, Nordafriko, Sardio kaj Korsiko, finiĝis en la jaro 1815, kiam ĝi estis aneksata de Piemonto-Sardio.

Inter ĝiaj kolonioj aŭ komercaj bazoj estis Pera, Kaffa kaj Trebisonda.

La ŝtaton regis oligarĥio de komercistoj, kiu elektis registon kun la titolo de *doĝo*. Unu el la plej famaj doĝoj estis Simone Boccanegra, fakte la unua.

Historio
--------

La urbo Ĝenovo jam estas fondita en la romia epoko, sed tiam ne havis grandan influon. En la frua Mezepoko, ĝi komencis esti centro komerca kaj konkuris kun Pizo, alia grava komerca haveno ĉe la okcidenta marbordo de Italio. Estiĝis nodo komerca inter Bizanca imperio, la araba mondo kaj Eŭropo okcidenta. La engaĝiĝo de Ĝenovo en la krucmilitoj pligrandigis sian gravecon komercan, tiel ke tiutempe ĝi estis la plej grava komerca haveno Mediteranea kun Venecio. La varoj plaj gravaj en la komerco ĝenova estis aziaj, kiel spicoj kaj silko. En la 13-a jarcento fondiĝis pluraj komercaj kontoroj en la marbordoj de orienta Mediteraneo kaj la Nigra Maro, ekzemple en Konstantinopolo, Teodozio, Famagusto kaj Smirno. Ĉi tiuj urboj estis partoj da la granda komerca imperio de Ĝenovo. En la jaro 1284 Ĝenovo venkis sian rivalan urbon Pizo, tiele gajnis Korsikon kaj Sardion, kaj pligrandigis sian potencon. La Ĝenova banko *Casa di San Giorgio*, fondita en la jaro 1407, estis unu inter la plej gravaj financaj institutoj en Eŭropo.

Komence de la Renesanco, Ĝenovan ekregis fremdaj regnoj, unue Milano, kaj due Francio. Pro la kresko de Otomana imperio kaj la perdo de graveco de la Mediteranea komerco, alidirektita al la Atlantiko, Ĝenovo perdis sian grandan komercan influon dum la 16-a jarcento.

En la jaro 1797 Napoleono refondis la Ĝenovan respublikon kiel la **Respubliko Liguria**. Inter la jaroj 1805 kaj 1815 ĝi estis parto de Francio. Post la Napoleonaj militoj ĝis la unuiĝo de Italio en la jaro 1861, Ĝenovo apartenis al Regno de Sardio.

Vidu ankaŭ
----------

* Genova (gazeto, 1639–1646)

* Kategorio Ĝenova Respubliko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Aiman NUR** (arabe أيمن نور *Aiman Nūr*; angla transskribo *Ayman Nour*; naskiĝis en 1964 en al-Mansura) estas egipta politikisto kaj prezidanto de la politika partio *al-Ghad* (la Morgaŭo), kiun reprezentas en la egipta subĉambro 7 deputitoj el 454 parlamentanoj.

Li studis juron kaj diplomitiĝis en 1985 en la *Universitato Al-Mansura*, li akiris gradon de Majstro pri politika historio kaj doktoran titolon pri internacia juro.

Li fondis la partion *al-Ghad* en 2004, oni arestis lin la 29-an de januaro de 2005, pro onidira falsigo de dokumentoj. Tio okazis antaŭ la parlamentaj elektoj de 2005 en Egiptio. La partio akuzis la registaron pro politika malebligo, timigo fare de la registaro. Usono presis la egiptan registaron por liberigo de Nur. Li liberiĝis post sessemajna enprizonado (la 12-an de marto 2005), kontraŭ kaucio de ĉ. 1.300 eŭroj.

La egipta elekta komisiono permesis al li la partoprenon en la prezidenta elektado en septembro de 2005. Li akiris - oficiale - 7,3 % de la donitaj voĉdonoj, tiel li iĝis la plej favorata opozicia kandidato. La elektadon partoprenis nur 23 % de la voĉdonrajtaj ŝtatanoj, sed tio estis - laŭ multaj raportoj - ofte manipulita.

Oni denove enprizonigis lin la 24-an de decembro 2005 je 5 jaroj, ĉar li onidire falsigis dokumentojn por fondi la partion. La juĝa decido estis akre kritikita. Aiman Nur estis liberlasita nur la 18-an de februaro 2009 pro sanstato.

* Kategorio Aiman Nur en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 301824
* GND: 134161726
* LCCN: nr90008276
* VIAF: 43048214
* ISNI: 0000 0001 2100 9256
 |
Koordinatoj: 47° 52′ 32″ N 3° 21′ 06″ O﻿ / ﻿47.87556 °N, 3.35167 °O﻿ / 47.87556; 3.35167 (mapo)

**Aillant-sur-Tholon** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1434 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.

Geografio
---------

Aillant-sur-Tholon etendiĝas sur 18.20 km², kaj havis 1434 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 79 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro William Lemaire, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Aillant-sur-Tholon estas la ĉefurbo de la kantono de Aillant-sur-Tholon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Aillant-sur-Tholon

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala retejo de Aillant-sur-Tholon Arkivigite je 2011-09-26 per la retarkivo Wayback Machine
Poŝtuko kun aĵuro ĉe la rando, farita en Germanio aŭ Svislando dum la 19-a jarcento. La aĵuraj truoj estas diverse ornamitaj per kunfaskigo kaj nodado de fadenoj.
Aĵurita kaj brodita tablotuko. La brodo kaj aĵuro kune montras tritikojn kaj florojn.
En teksaĵoj, **aĵuro** estas parto de teksaĵo kun ornamentaj truoj aŭ fadenmankoj.

Priskribo
---------

Aĵuro estas ornama tekniko uzata sur teksaĵoj, ofte ĉe la randoj. En aĵuroj, oni fortiras aŭ fortondas iom da fadenoj en teksaĵo, tiel kreante travideblan truon aŭ fadenmankon. Tio estas farata regule. Ofte, en la truo, oni faras plian ornamentadon, ekzemple per kunfaskigo aŭ kunnodado de kelkaj fadenoj, farante geometriajn formojn klare videblajn en la truo.

Analoge, oni kelkfoje nomas aĵuro analogajn ornamajn truojn en aliaj artaĵoj (metalaĵoj, latisoj, konstruaĵoj).

Aĵuroj povas mise formiĝi simple pro misteksado aŭ damaĝo; tiaj nomiĝas **misaĵuroj**.

Etimologio
----------

La termino devenas de la franca termino *ajour*, kiu estas substantivigo de la sintagmo *à jour* "al tago", ĉar aĵuroj en ekz. kurtenoj enlasas la tagan lumon.

Referencoj
----------

1. ↑  Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto: aĵur/o
2. ↑  Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto: mis/aĵur/o

* Kategorio Aĵuro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Aĥeo**  (greke *Αχαΐα*, Aĥaia) estas historia pejzaĝo de Grekio. Ĝi kovras areon de 3 209 km² kaj dum la jaro 2001 havis proksimume 323 000 loĝantojn. Aĥeo krome ĝis administra reformo efektivita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomiĝas Νομός, do "nomos"). Ĉefa loĝloko estas la urbo *Patraso*.

La provinco **Aĥeo** troviĝas sur la preskaŭinsulo Peloponezo, sude de la kontinenta parto de Grekio, sed ne apartenas al la administra regiono Peloponezo, sed kune kun la najbara provinco Eliso al la administra regiono Okcidenta Grekio.

Apud *Kato Lusi*, norde de *Kastria*, Aĥeo

Historio
--------

### Romia provinco Achaea

La romia provinco Achaea, kiu ricevis sian nomon de la historia greka pejzaĝo, kovris multe pli grandan areon. Pri ĝi legu en aparta artikolo.

### Princlando Aĥeo

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Princlando Aĥeo.
Blazono de la Princlando Aĥeo
De 1204 ĝis 1432 ekzistis la Princlando Aĥeo, unu el la Krucmilitistaj ŝtatoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Aĥeo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficialaj paĝoj de la insulo respektive provinco Arkivigite je 2011-07-02 per la retarkivo Wayback Machine

  

La orienta mediteraneo kaj ĉirkaŭaĵo 1500 antaŭ nia erao: Aĥeo helverde maldekstre supre
|  |
| --- |
| **Klasifiko de entjeroj laŭ dividebleco** |
| Formoj de faktorado: |
| Primo |
| Komponita nombro |
| Pova nombro |
| Kvadrato-libera entjero |
| Aĥila nombro |
| Nombroj kun limigitaj sumoj de divizoroj: |
| Perfekta nombro |
| Preskaŭ perfekta nombro |
| Kvazaŭperfekta nombro |
| Multiplika perfekta nombro |
| Hiperperfekta nombro |
| Unuargumenta perfekta nombro |
| Duonperfekta nombro |
| Primitiva duonperfekta nombro |
| Praktika nombro |
| Nombroj kun multaj divizoroj: |
| Abunda nombro |
| Alte abunda nombro |
| Superabunda nombro |
| Kolose abunda nombro |
| Altkomponita nombro |
| Supera altkomponita nombro |
| Aliaj: |
| Manka nombro |
| Bizara nombro |
| Amikebla nombro |
| Kompleza nombro |
| Societema nombro |
| Nura nombro |
| Sublima nombro |
| Harmondivizora nombro |
| Malluksa nombro |
| Egalcifera nombro |
| Ekstravaganca nombro |
| Vidu ankaŭ: |
| Divizora funkcio |
| Divizoro |
| Prima faktoro |
| Faktorado |

En matematiko, **aĥila nombro** estas entjero kiu estas pova sed ne perfekta povo. Pozitiva entjero *n* estas pova nombro se por ĉiu prima divizoro *p* de *n*, ankaŭ *p2* estas dividanto. Ĉiu aĥila nombro estas pova. Tamen, ne ĉiuj pova nombro estas aĥila nombro, sed nur tiu kiu ne povas esti prezentita kiel *mk*, kie *m* kaj *k* estas pozitiva entjeroj pli grandaj ol 1.

Vico de Aĥilaj nombroj
----------------------

La aĥilaj nombroj inter 1 kaj 5000 estas:

72, 108, 200, 288, 392, 432, 500, 648, 675, 800, 864, 968, 972, 1125, 1152, 1323, 1352, 1372, 1568, 1800, 1944, 2000, 2312, 2592, 2700, 2888, 3087, 3200, 3267, 3456, 3528, 3872, 3888, 4000, 4232, 4500, 4563, 4608, 5000.

Ekzemploj
---------

108 estas pova nombro. Ĝia prima faktorigo estas 22×33, kaj tial ĝiaj primaj faktoroj estas 2 kaj 3. Ambaŭ 22=4 kaj 33=27 estas divizoroj de 108. Tamen, 108 ne povas esti prezentita kiel *mk*, kie *m* kaj *k* estas pozitiva entjeroj pli grandaj ol 1, tiel 108 estas aĥila nombro.

784 ne estas aĥila nombro. Ĝi estas pova nombro, ĉar nur estas 2 kaj 7 ĝiaj primaj faktoroj, kaj ankaŭ 22=4 kaj 72=49 estas divizoroj de ĝi. Tamen, ĝi estas perfekta povo:

784=24×72 = (2×2×7)2
kaj do ĝi ne estas aĥila nombro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* MathWorld: Aĥila nombro
* A052486 en OEIS - vico de aĥilaj nombroj