recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La sidejo de Instituto Camões en Seixas Palaco, ĉe *Avenida da Liberdade* en Lisbono, Portugalio.
La **Instituto Camões** estas institucio kreita por proponi kaj plenumi politikon de portugala kunlaborado, same kiel la promocio de la portugala lingvo kaj de ĝia kulturo tra la tuta mondo. La Instituto Camões tiel nomiĝis honore al Luís de Camões, nome la plej konata kaj prestiĝa verkisto de Portugalio.

Historio
--------

La Instituto Camões estis kreita en 1992 kiel posteulo de la *Instituto da Cultura e Língua Portuguesa* laŭ superrigardo de la Ministerio de Eksteraj Aferoj de Portugalio, kaj aktuale ĝi havas aŭtonomecon kaj administracian kaj heredan. Nuntempe, la Instituto estas en pli ol 30 landoj, kaj en tiuj kreas serion de *Centros de Língua Portuguesa* kaj de *Centros culturais portugueses* (en la unuaj oni instruas la lingvon kaj en la duaj la kulturon kaj tradiciojn de Portugalio).

Tial ĝi funkcias simile al la Instituto Cervantes pri la hispana lingvo, la itala Società Dante Alighieri, la franca Alliance Française, la brita British Council kaj la germana Goethe-Institut. Ĉiuj el ili laboras por disvastigi siajn respektivajn kulturojn tra la tuta mondo, favorante tiel la kono pri kelkaj el gravaj lingvoj.

Centroj de Lingvo
-----------------

La Centroj de Lingvo Portugala de la Instituto (*Centros de Língua Portuguesa* aŭ *CLP*) estas centroj kies celo estas promocii la portugala lingvo, same kiel kunlabori en diversaj landoj en la edukfako.

### Lokoj

Lingvocentro de Instituto Camões en Lisbono.

* **Germanio**: Hamburgo
* **Angolo**: Benguela kaj Lubango
* **Argentino**: Bonaero
* **Ĉilio**: Santiago de Chile
* **Kaboverdo**: Praia
* **Sud-Koreio**: Pusan (*Instituto Português do Oriente*)
* **Hispanio**: Barcelono, Cáceres, Madrido kaj Vigo
* **Usono**: Newark
* **Francio**: Lille, Lyon, kaj Poitiers
* **Gvineo-Bisaŭo**: Bissau
* **Hungario**: Budapest
* **Barato**: Goa
* **Indonezio**: Ĝakarto (*Instituto Português do Oriente*)
* **Meksiko**: Meksikurbo
* **Mozambiko**: Beira, Maputo kaj Nampula
* **Pollando**: Lublin
* **Britio**: Newcastle kaj Oksfordo
* **Ĉeĥio**: Prago
* **Rumanio**: Bukaresto
* **Santomeo kaj Princo**: Santomeo
* **Sudafriko**: Johanesburgo
* **Orienta Timoro**: Dili
* **Tunizio**: Tunizo
* **Venezuelo**: Karakaso

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Instituto Camões en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 799854
* GND: 5291179-2
* LCCN: no96017864
* VIAF: 146885617
* ISNI: 0000 0001 2260 0697
* SUDOC: 06987008X
* BNF: 14520098j
* NLA: 35591047
* NKC: ko2002152749, ko2002158388 kn20021108001, ko2002152749, ko2002158388
* BNE: XX181023
 |
Insulo Malpelo
Klifoj de Malpelo.
La **Insulo Malpelo** (hispane *Isla de Malpelo*) estas oceana insulo situanta en la zono de la Pacifika Oceano kiu apartenas al Kolombio. Ĝi estas, kun la insulo Gorgona, la ununura insulo de Kolombio en la menciitaj akvoj. Estas parto de la departemento Valo de Kaŭko, apartenanta al la jurisdikcio de la municipo de Buenaventura.

Estas unu de la insuloj plej vizitataj de la Kolombia Pacifiko ĉiujare de sciencistoj kaj submaristoj de la tuta mondo, kaj estas kontrolata de stabanaro de la Nacia Armeo de Kolombio, kiuj zorgas por la konservado de la areo evitante la kontraŭleĝa fiŝkaptado de ŝarkoj, inter aliaj specioj.

*Malpelo* signifas en la hispana *Malbona haro*.

Ekosistemoj
-----------

Rokaj marbokaj koralrifoj.

Martelŝarkoj estas grupo de ŝarkoj de la familio **Sfirnedoj**, nomitaj tiele pro sia malkutima, rara kaj distinga strukturo de ties kapoj, kiuj estas ebenaj kaj flanke etendita al specifa "martel"-formo. Kelkaj el tiuj ŝarkaroj povas troviĝi ĉe Insulo Malpelo en Kolombio, Kokosa insulo ĉe Kostariko, kaj ĉe Molokajo en Havajo. Grandaj martelŝarkaroj estas vidataj ankaŭ en suda kaj orienta Afriko.

Insulo Malpelo estas protektata kiel nacia parko kaj apartenas al la Mara Koridoro de la Tropika Orienta Pacifiko.

Populacio
---------

Nek estis nek estas loĝantaro, nur malgranda soldataro kiu okupas malgrandegan areon.

* Kategorio Insulo Malpelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Insulo Lisianski** (en havaja: *Papa‘āpoho*) estas unu el la Nordokcidentaj Havajaj Insuloj, kun terareo de 1,556 km² kaj maksimuma alto de 12 m super marnivelo. Ĝi estas malalta, ebena sabla kaj korala insulo je 905 mejloj (1,676 km) nordokcidente de Honolulu. Lige al Lisianski estas la etenda Neva Sablejo. Aliro al la insulo estas limigita per helikoptero aŭ ŝipo al mallarĝa sabla insuleto en la sudorienta flanko de la insulo.

La vulkana insulo suferas pro malrapida procezo de erozio, kaj montras depresion inter du altaj sablaj dunoj, kio supozeble estis iam laguno kiel tiu de Lajsano, ties plej proksima loko. Pro tiu tialo, la insula selektita havaja nomo, *Papa‘āpoho*, signifas "insulo kun depresio". Ĉirkaŭ tri kvaronoj de la populacio de Bonina petrelo kiu nestumas en Havajo nestumas tie. Ĵusa malkovro de subfosilioj en la insulo indikas, ke la Lajsana anaso populaciis en tiu insulo, eble kiel rezulto de la iama laguno.

26° 03′ 51″ Nordo 173° 57′ 57″ Okcidento﻿ / ﻿26.064031 °N, 173.965802 °U﻿ / 26.064031; -173.965802 (mapo)Koordinatoj: 26° 03′ 51″ Nordo 173° 57′ 57″ Okcidento﻿ / ﻿26.064031 °N, 173.965802 °U﻿ / 26.064031; -173.965802 (mapo)

* Kategorio Insulo Lisianski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Híjar** [Iĥar] estas rivero de norda Hispanio, el kies akvokvanto elfluas la rivero Ebro. Tio estis konfirmita jam en 1862 fare de Pedro Antonio de Mesa en la unua konata hidrogeografia rekono en la lando.​ Tiu rivero fluas pli ol 20 km el ekfluejo en Valle de Campoo, post kio parto de ĝia akvokvanto filtriĝas kaj faras mallongan subteran iradon de 800 m, por reaperi kun aliaj kvar fontoj ĉe Fontibre, kie ĝi ricevas la nomon "Ebro". La akvokvanto de la rivero Hijar kiu ne subteriĝas pluas sursurface en direkto oriente kaj kuniĝas en Reinosa, post kelkaj pluaj kilometroj, al Ebro. Tiu fakto povis estis science pruvita de teknikistoj de la Instituto pri Geologio kaj Minindustrio de Hispanio en 1987, post meti en la riveron fluoresceinon, kaj observi, ke la sama akvokvanto filtrita de Híjar estas tiu kiu eliras kolorigita en la fonto de Fontibre.​

Vidu ankaŭ
----------

* Montaro Híjar

Notoj
-----

1. ↑   RL. PARDO (M.). La conquista del Ebro. Zaragoza, 1931
2. ↑  El glaciarismo cuaternario en las montañas de Reinosa. Memorias de la Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales, TOMO X (1944). Francisco Hernández-Pacheco de la Cuesta.
3. ↑   Revuo *Confederación Hidrográfica del Ebro*, numero 7, jaro II, Zaragoza, 1928
4. ↑   Aguas subterráneas, paisaje y vida: acuíferos de España. Miguel del Pozo Gómez. Madrid, Instituto Geológico y Minero de España, 2001. ISBN 84-7840-429-5. pp. 70-84. ¿Un nacimiento doble para un mismo río? El Ebro.

* Kategorio Híjar (rivero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 782510
 |
Ŝablono:Informkesto insulo/zorgado/areo mankas

La **insulo *Null*** estas fikcia insulo en la gvinea golfo, ĉirkaŭ 600 km for de Afriko, imagita de la geografia datumbazo *Natural Earth*. Tiu insulo havas la formon de kvadrato kun 1-metraj flankoj kaj troviĝas je la vojkruco de ekvatoro kaj de grenviĉa meridiano, do je la koordinatoj 0°N 0°E,.

Tiun insulon oficiale kreis en 2011 la datumbazo *Natural Earth*. "Respubliko de Insulo Null" tiam estis kreita kiel mikronacio kun sia propra retejo, kiu poste malaperis.
Ĝia apartaĵo estas ties koordinatoj. Pro tiuj, iuj geokodaj programoj kiuj uzas (0;0) kiel defaŭltajn valorojn indikas tiun insulon kiam ili ne sukcesas determini validajn geografiajn koordinatojn. La nomo ***Null*** venas de informatika ĵargono, en kiu ĝi celas termon kiu ne havas difinitan valoron.
Mapo de tiu fikcia insulo estis kreita, baze de insulo kiu aperas en la videoludo Myst, publikigita de Macintosh en 1993 kaj tiam taksita kiel sufiĉe realeca.

Je la loko de insulo *Null* nun troviĝas veterstacio, instalita de la organizo *Prediction and Research Moored Array in the Atlantic* (PIRATA) por arigi oceanajn kaj meteologiajn observojn en Atlantiko.

Referencoj
----------

1. ↑  Laura Kurgan.  (2013) *Close Up at a Distance* (angle), p. 157. ISBN 978-1-935408-28-4.
2. 1 2   Null Island (angle). Arkivita el la originalo je 2013-10-01. Alirita la 1an oktobron 2013..
3. ↑   Natural Earth version 1.3 release notes (angle) (2011-01-31). Alirita la 1an oktobron 2013..
4. 1 2  Tim St. Onge (22a aprilo 2016).  The Geographical Oddity of Null Island (angle). blogs.loc.gov.
5. ↑  Bruno Cravo (11a majo 2016).  Null Island, cet endroit parmi les plus visités du monde qui n'existe pas (france). Slate. Alirita la 12an majon 2016.
6. ↑   PIRATA - France PIRATA - France (france).

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Null Island en la franca Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Geografio |

* Kategorio Insulo Null en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Imre Csenki** [ĉenki], hungare **Csenki Imre,** Esperante **Emeriko Csenki** estis hungara komponisto, dirigento kaj instruisto. Lia nepo estis Alex Szilasi.

Imre Csenki naskiĝis la 7-an de aŭgusto 1912 en Püspökladány - mortis la 15-an de julio 1998 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Csenki studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en Budapeŝto inter 1935-1937, kie li lernis de Zoltán Kodály, Jenő Ádám, Viktor Vaszy, Zoltán Vásárhelyi kaj Lajos Bárdos. Li instruis kantadon en gimnazio de Mezőtúr inter 1937-1940, poste li instruis en Debrecen. Li fondis, poste estris koruson, sed li estris ankaŭ koruson de Hungara Radio. Kun koruso li gastroladis en multe da urboj. Li esploris muzikon de hungaraj ciganoj. Li ricevis premion Kossuth en 1952, poste ankaŭ aliajn premiojn.

Liaj komponaĵoj (elekto)
------------------------

* operoj: *A bajusz* (La lipharo) en 1959; *Cigányok* (Ciganoj) en 1973
* 20 muzikaĵoj por korusoj
* diversaj aliaj komponaĵoj

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Imre Csenki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Insulo Petro la Unua** (norvege *Peter I Øy*) estas neloĝata vulkana insulo en la Maro Bellingshausen, je 450 km el Antarkto. Ĝi estas postulita kiel dependaĵo de Norvegio, kaj kun la Lando de Maud kaj la Buvet-Insulo estas unu el la tri norvegaj dependaj teritorioj]] en Antarkto kaj ĉeantarkto. La **Insulo Petro la Unua** estas 11 por 19 km longa kaj enhavas 156 km². La plej alta pinto estas la elstara 1 640 m alta *Monto Lars Christensen*. Preskaŭ la tuto de la insulo estas kovrata de glaĉero kaj estas ĉirkaŭata plej parton de la jaro de flosglacio, kio faras ĝin neatingebla preskaŭ la tutan jaron. Estas malmulte da vivo en la insulo, sed estas kelkaj marbirdoj, kiaj la Suda fulmaro, kaj fokoj.

Historio
--------

La insulo estis unuafoje vidata de Fabian Gottlieb von Bellingshausen la 21-an de januaro 1821 kaj estis nomata laŭ la rusa caro Petro la Granda. Neniu surteriĝis sur la insulo antaŭ la 2an de februaro 1929 kiam la dua ekspedicio de *Norvegia* kaj precize *Nils Larsen* kaj *Ola Olstad*, financataj de *Lars Christensen*, estis sukcesa. Ili postulis ĝin por Norvegio, kiu aneksis ĝin en 1931 kaj faris ĝin dependaĵo en 1933. La venonta surteriĝo okazis nur en 1948 kaj de tiam la insulo estis celo de kelka scienca reserĉado kaj de limigita kvanto de turismo. La insulo iĝis temo de la Antarkta traktato en 1961. Ekde 1987, estis aŭtomata meteorologia stacio sur la insulo. Okazis tri ekspedicioj de radioamatoroj kaj sporadaj surteriĝoj fare de turistoj.

Notoj
-----

1. ↑  Peter I Øy  Arkivigite je 2011-09-28 per la retarkivo Wayback Machine Norwegian Climate and Pollution Agency 29a Aŭgusto 2011  Arkivigite je 2014-02-03 per la retarkivo Wayback Machine

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de maraj ekoregionoj
* Buvet-Insulo
* Lando de Maud
* Norvegio
* Antarktio

### Bibliografio

* Barr, Susan (1987). Norway's Polar Territories. Oslo: Aschehoug. ISBN 82-03-15689-4.
* Kyvik, Helga, ed. (2008). Norge i Antarktis. Oslo: Schibsted Forlag. ISBN 82-516-2589-0.
* LeMasurier, W. E.; Thomson, J. W. eds. (1990). Volcanoes of the Antarctic Plate and Southern Oceans. American Geophysical Union. ISBN 0-87590-172-7.
* Rubin, Jeff (2005). Antarctica. Lonely Planet. ISBN 1-74059-094-5.

La unua surteriĝo sur la insulo (1929).
Marbordo de la Insulo Petro la Unua, vizitita dum ekspedicio de *Polarstern* en 1994.

* Kategorio Insulo Petro la Unua en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Grafo **Imre Festetics** [feŝtetiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Festetics Imre** estis hungara genetikisto, ĉambelano, bienulo. Lia nobela antaŭnomo estis *tolnai*, lia familia nomvarianto estis *Festetich* [sama prononco]. Lia patro estis Pál Festetics (departementestro), liaj fratoj estis György Festetics (agronomo) kaj Julianna Festetics.

Imre Festetics naskiĝis la 2-an de decembro 1764 en Simaság, li mortis la 1-an de aprilo 1847 en Kőszeg.

Biografio
---------

Imre Festetics estis edukita hejme, en la aĝo de 18 li soldatiĝis. Li batalis kontraŭ la turkoj kiel kapitano, post 8 jaroj li forlasis la armeon pro vundiĝo. En 1791 li edziĝis, baldaŭ li havis 3 gefilojn. En 1812 li denove edziĝis, pli frue li heredis bienon kaj li okupiĝis ĉefe pri bredado. Ekde 1803 li bredis ŝafojn. Post 15 jaroj liaj ŝafoj estis la plej bonaj en la regiono. Li verkis artikolon pri tio ("Genetikaj leĝoj de la naturo", kie li uzis la esprimon genetiko por la unua fojo) kaj poste li fondis societon pri ŝafobredistoj. En 1818 li aranĝis ekspozicion pri bredado en Kőszegpaty. Li apartenis al bredista rondo en Moravio, kiu estis centro de ŝafobredantoj de Habsburga Imperio.

Lia ĉefkontribuo
----------------

* "Über Inzucht" (1819)

Memorigiloj
-----------

* bestoĝardeno en Keszthely

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva teksto kun foto Arkivigite je 2019-12-15 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Imre Festetics en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 672866
* GND: 1266899006
* LCCN: n2020049443
* VIAF: 3294159941677725440005
 |
**Höll,** kroate **Paklišće,** hungare **Pokolfalu** estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Deutsch Schützen-Eisenberg.

Panoramo de Höll

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro:
* Telefonprefikso:
* Poŝtkodo: 7474
* Aŭtokodo: OW
* 47° 08′ 30″ N 16° 26′ 20″ O﻿ / ﻿47.14167 °N, 16.43889 °O﻿ / 47.14167; 16.43889 (mapo)Koordinatoj: 47° 08′ 30″ N 16° 26′ 20″ O﻿ / ﻿47.14167 °N, 16.43889 °O﻿ / 47.14167; 16.43889 (mapo)

Situo
-----

Höll situas laŭ la hungara landlimo. Oberwart troviĝas je 32, Szombathely je 17 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1221. La kampoj longe apartenis al grafoj de Németújvár. En 1529 kaj en 1532 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1910 vivis en Pokolfalu 125 homoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szombathely, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1971 Höll aliĝis al Deutsch-Schützen.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj signifoj de Höll

Vidindaĵoj
----------

* Kategorio Höll (Burgenland) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ŝablono:Informkesto insulo/zorgado/Bildo mankas

**Insulo Ĉanjaralo** aŭ en hispana **Isla Chañaral** (foje literumita kiel **Isla Chanaral**) situantas je 6 km el la norda marbordo de Centra Ĉilio, je ĉirkaŭ 100 km norde de la urbo La Serena. Kun la insuloj Choros kaj Damas, la insulo formas la Nacian Rezervejon Pingüino de Humboldt, kiu estas administrata de la Ĉilia Forsta Instanco (CONAF). La tri insuloj eltenas populaciojn de Humboldta pingveno, sed estas habitato ankaŭ por kelkaj aliaj raraj kaj endanĝeritaj animalaj specioj kiaj la Perua merĝopetrelo aŭ la sudamerika marlutro. Lastajn jarojn la rezervejo espertis fortajn pliiĝon en turisma agado, ĉefe pro la esto de la Botelnaza delfeno kiu loĝas en la akvoj de la rezervejo. Tamen, ĵusaj lokaj fiŝkaptistoj informis pri pliiĝantaj konstato de delfena foresto kiu sciencistoj supozas konektita kun ĝenado fare de tiuj ege neregulataj agadoj.

**Insulo Ĉanjaralo** estas la plej granda el la rezervejaj insuloj. Aliro al la insulo estas permesita nur per permesilo. La insulo konsistas el du altebenaĵaj niveloj. La ĉefa altebenaĵo inter 50 kaj 70 metroj super marnivelo estas dividita en okcidenta kaj orienta partoj fare de dua pli alta altebenaĵo (>100 m). La vegetaĵaro de la altebenaĵoj diferencas konsiderinde. Dum la ĉefa altebenaĵo estas dominata de arbustaro kaj kaktoj dum la alta altebenaĵo havas malfekundan aspekton kun nur kelkaj malgrandaj kaktaj agregaĵoj.

Eksteraj ligiloj kaj referencoj
-------------------------------

* Insulo Ĉanjaralo: plej granda kolonio de Humboldta pingveno
* kolonio de Humboldta pingveno en Insulo Ĉanjaralo, Ĉilio
* Humboldta pingveno en la retejo de *International Penguin Conservation*
**Imre Földi** [foldi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Földi Imre** estis hungara halterlevisto, kvinfoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, trejnisto. Lia filino estis Csilla Földi.

Imre Földi naskiĝis la 8-an de majo 1938 en Kecskemét, li mortis la 23-an de aprilo 2017 en Tatabánya.

Biografio
---------

Imre Földi akiris trejnistan diplomon en instituto de Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Li edziĝis en 1961, poste filino naskiĝis. Li ricevis premiojn inter 1960-2016.

### Sporta kariero

Imre Földi inter 1955-1978 estis halterlevisto en sportklubo de Tatabánya. Li estis hungara ĉampiono 13-foje inter 1959-1975, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1959-1977. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1960, Hungario en la Somera Olimpiko 1964, Hungario en la Somera Olimpiko 1968, Hungario en la Somera Olimpiko 1972 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1976 kun ora medalo en 1972, krome en mondĉampionumoj li estis kvinfoje la unua inter 1965-1972. Li kreis 20-foje mondrekordojn kaj 50-foje hungarajn rekordojn. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1977, poste li estis trejnisto en Tatabánya ĝis 1988.

Sporthalo Imre Földi

Memorigiloj
-----------

* sporthalo en Tatabánya portas la nomon "Földi Imre" (vidu la foton!)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto kaj videoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Imre Földi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 813988
* GND: 1266471588
* VIAF: 6486166237111296380008
 |



* Portalo pri Biografio
antaŭ la renovigo
La **Insulo Ellis** (angle *Ellis Island*) estas insulo en la Supra Novjorka Golfo. Ĝi estis la ĉefa enmigranto-akcepta centro de Usono en periodo de 1892-1943 (enmigrado en Usonon). La insulo situas ĉirkaŭ 1,5 km sudokcidente de Battery (Manhattan) kaj ĉirkaŭ 400 m oriente de bordoj de New Jersey. Ĝi okupas ĉirkaŭ 11 hektarojn.

La insulo estis nomumita post Samuel Ellis, kiu posedis ĝin en la 1770-aj jaroj. Oni ofte demetis tie balaston de la ŝipoj. La Novjorka ŝtato vendis ĝin en 1808 al la federacia registaro je 10.000 dolaroj. Oni uzis ĝin kiel fortikaĵo kaj pulvorejo.

Ĝi estis la ĉefa enmigranto-akcepta centro de Usono en periodo de 1892-1943. Laŭ kalkuloj, la insulon trairis ĉirkaŭ 17 milionoj da enmigrantoj. La enmigraj instancoj tie efektivigis la oficialan proceduron kaj donis permeson je eniro al Usono.

Post kiam oni translokigis la akcepton de la enmigrantoj al Novjorko (1943), la insulo estis ĝis 1954 provizora restadejo de la neakceptitaj kaj rifuzitaj personoj.

La Insulo Ellis en 1965 iĝis nacia memorejo - apartenanta al la Statuo de Libereco - kaj oni malfermis ĝin en 1976 por la turistoj. Oni renovigis, rekonstruis la ĉefan kaj la aliajn konstruaĵojn en la 1980-aj jaroj kaj oni malfermis ilin en 1990 kiel Enmigra Muzeo de la Insulo Ellis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Insulo Ellis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* senkosta enmigra arĥivo / angle
La insuloj **Whitsunday** estas aro da 74 ĉekontinentaj insuloj de variaj grandoj ĉe la centra marbordo de Kvinslando, Aŭstralio, proksimume je 900 kilometroj norde de Brisbano. La plej norda el la insuloj estas ĉe la marbordo de la urbo Bowen, dum la plej sudaj insuloj estas ĉe la marbordo de Proserpine. La insularo estas centrita ĉirkaŭ la insulo Whitsunday, sed la komerca centro de la insularo estas la insulo Hamilton. La tradiciaj posedantoj de la areo estas la Ngaro kaj la Gia kies Juru-a popolo estas la nura kiu havas jure agnoskita indiĝena titolo en la regiono Whitsunday.

La insuloj estas ene de la municipo Whitsundays, ene de la loja regareo de la regiono Whitsunday.

En 2009 kiel parto de la celebroj Q150, la insuloj Whitsunday estis anoncitaj kiel unu el la Ikonoj Q150 de Kvinslando pro sia rolo kiel "Natura altiro".

20° 18′ S 148° 56′ O﻿ / ﻿20.300 °S, 148.933 °O﻿ / -20.300; 148.933 (mapo)

Notoj
-----

1. ↑   Perfectly places: The Whitsundays: The place to live. Whitsunday Regional Council. Alirita 26a de januaro 2020.

[*rompita ligilo*]
2. ↑  Prior on Behalf of the Juru (Cape Upstart) People v The State of Queensland (No.2) [2011] FCA 819 (26 July 2011), Federal Court (Australia).
3. ↑  "Queensland Globe". State of Queensland. Alirita la 12an de novembro 2019.
4. ↑  Bligh, Anna.  PREMIER UNVEILS QUEENSLAND’S 150 ICONS. Queensland Government (10a de junio 2009). Arkivita el la originalo je 24a de majo 2017. Alirita 24a de majo 2017.

* Kategorio Insuloj Whitsunday en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Imre Izsák** [iĵAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj pli komplete **Izsák Imre Gyula** estis hungara matematikisto, astronomo, profesoro.

Imre Izsák  naskiĝis la 21-an de februaro 1929 en Zalaegerszeg. Li mortis la 1965 en Parizo.

Biografio
---------

Imre Izsák frekventis bazlernejon en sia naskiĝurbo, poste li plulernis en militlernejo en Kőszeg. Li estis tiel talenta lernanto, ke li estis sendita al armeteknologia lernejo de Esztergom. En 1944 la lernejo translokiĝis al Germana Regno, kie li iĝis militkaptito de Usono. Post la 2-a mondmilito li hejmenvenis kaj lernis plu en gimnazio, poste ekde 1947 en Sciencuniversitato Pázmány Péter. En 1951 li eklaboris en astronomia observatorio en Budapeŝto. Post 2 jaroj li ekinstruis en Scienca Universitato de Szeged, krome li okupiĝis astronomio. Post la Hungara revolucio de 1956 li forlasis la landon, en 1957 li havis postenon en observatorio en Zuriko. En la sekva jaro li havis diversajn esplorajn kaj instruajn postenojn en Usono. Li precize kalkulis formon de la Tero laŭ la sputnikoj en 1961. Li konstatis, ke la Tero ne estas preciza globo. Tio portis al vi tutmondan famon. Li havis postenon en NASA, krome li instruis en Harvardo. Li vojaĝis al astronomia renkontiĝo en Parizon, kie li mortis pro koratako. Li estis entombigita en Kambriĝo.

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Zalaegerszeg
* lernejo en Zalaegerszeg de 1994
* kratero en Luno
* 1546 Izsák

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2015-12-23 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Imre Izsák en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 543249
* GND: 1089259891
* LCCN: n2006011663
* VIAF: 63429796
* ISNI: 0000 0000 7999 5741
 |
**Imre Roboz,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Roboz Imre** estis hungara teatrestro, redaktoro. Oni aprezas lin, kiel la unua filma scenaristo. Lia origina familia nomo supozeble estis *Roth*.

Imre Roboz  naskiĝis la 15-an de februaro 1892 en Budapeŝto, li mortis en januaro de 1945 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Roboz devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li havis posteneton en filmproduktejo kaj li redaktis filman periodaĵon. En 1912 kaj post 2 jaroj li verkis po unu scenarlibrojn. En 1914 li estis kinejestro kun familia apogo, la kinejon li trakonstruis kabaredo, kie estis aktoro Endre Nagy (verkisto). Iom poste li soldatiĝis, en 1917 li vundiĝis. Lia edzino estis Ica Lenkeffy inter 1918 - 1923. En 1921 li estis financa direktoro de Gaja Teatro inter 1926-1939 li estis ankaŭ luanto de la teatro. En tiu periodo la privata teatro estis finance firma. En 1939 pro la kontraŭjudaj leĝoj li ne plu estis teatrestro. Dum la nazia erao spite la permeson li ne forlasis la landon, fine li estis mortpafita surstrate.

Liaj scenarlibroj
-----------------

* *Ma és holnap* (1912)
* *Az éjszaka rabja* (1914)

Memorigiloj
-----------

* fondaĵo fondita en 1991

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

* Kategorio Imre Roboz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Hüttlingen |


**Hüttlingen** estas komunumo en la distrikto Frauenfeld de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 837 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007,, kiu nombro modeste malkreskis al 828 ĝis la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Hüttlingen situas ĉe la norda flanko de la Turvalo ĉe la bordo de la rivero Turo. La komunumo konsistas el la municipoj Eschikofen, Harenwilen, Hüttlingen kaj Mettendorf.

Najbaraj komunumoj
------------------

Hüttlingen limas en nordo al Pfyn kaj Müllheim, en oriento al Wigoltingen kaj Amlikon-Bissegg, en sudo al Thundorf, kaj en okcidento al Felben-Wellhausen.

Trafiko
-------

La stacidomo Hüttlingen-Mettendorf, kiu situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Vinterturo al Romanshorn, estas servita per regionaj trajnoj de la fervojkompanio THURBO AG, kiu okupiĝas pri la regiona kaj loka trajn-trafiko en orienta Svislando.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Hüttlingen datiĝas el la jaro 1336 kiel *Hutlingen*.

Kun efiko je la 1-a de januaro 1999 kadre de la turgovia komunumreformo la lokkomunumoj Hüttlingen, Eschikofen (BFS-N-ro 4581), Harenwilen (BFS-N-ro 4582), Hüttlingen (BFS-N-ro 4583) kaj Mettendorf (BFS-N-ro 4584) estis kunigitaj al la akutala politika komunumo Hüttlingen.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Hüttlingen
* Hüttlingen-Mettendorf (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Hüttlingen
* Hüttlingen en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Hüttlingen TG en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Frauenfeld |
| --- |
| Basadingen-Schlattingen • Berlingen • Diessenhofen • Eschenz • Felben-Wellhausen • Frauenfeld • Gachnang • Herdern • Homburg • Hüttlingen • Hüttwilen • Mammern • Matzingen • Müllheim • Neunforn • Pfyn • Schlatt • Steckborn • Stettfurt • Thundorf • Uesslingen-Buch • Wagenhausen • Warth-Weiningen |  |

 |
**Insulo Kuper** estas unu el la sudaj Golf-insuloj inter Vankuvera Insulo kaj la ĉeftera marbordo de Brita Kolumbio (Kanado). La insulo apartenas al la Penelakuta Nacio kaj ĉ. 300 membroj de la Penelakuta Tribo loĝas sur Insulo Kuper.
Mediteranea klimato de mildaj vintroj kaj varmaj, sekvaj someroj subtenas unikan ekosistemon kaj bona vivmedio. Insulo Kuper estas en la pluvombro de Vankuvera Insulo, kun jara pluvkvanto de ĉ. 860 mm. Sur la insulo estas katolika preĝejo sed neniu komerca entrepreno. Ĉar la tuta tereno de la insulo estas indiĝena rezervejo, ne eblas ĉi tie aĉeti terenojn.

Britaj maristoj esplorantaj ĉi tiun regionon en 1851 alvenis al grupeto de kvin (de eŭropanoj) ankoraŭ ne nomitaj insuloj en la Georgia Markolo kaj donis al la du plej grandaj la nomojn Kuper kaj Thetis, laŭ ilia estro, Kapitano Augustus Leopold Kuper R.N. (1809-1885), kaj lia fregato, HMS Thetis, 36-kanona fregato de la Reĝa Mararmeo sur la Pacifika Stacio inter 1851 kaj1853.

La 20-an de aprilo 1863 la brita mararmea kanonboato Forward atakis la indiĝenan vilaĝon sur Insulo Kuper. La oficiroj kredis la vilaĝoj donis rifuĝejon al personoj implikitaj en du lastatempaj atakoj kontraŭ eŭropaj ŝipoj en la Golf-Insularo. La kanonboato pafis al la vilaĝo kaj estis repuŝita kun vunditoj post feroca batalo kun manpleno da indiĝenaj batalantoj. Post ĉi tiu malvenko la kolonia registaro respondis per unu el la plej grandaj militaj operacoj en la historio de Brita Kolumbio, kiu okazis je la orienta marbordo de Vankuvera Insulo kaj etendiĝis ĝis la akvoj kaj insuloj de Pasejo Active, Markolo Trincomali, kaj Markolo Stuart.

Oni povas atingi la insulon per regula pramŝipa servo por aŭtoj kaj piedirantoj kies bazo troviĝas en Chemainus sur Vankuvera Insulo.

* Kategorio Insulo Kuper en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Imre Stefániai** [ŝtefAniai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Stefániai Imre** estis hungara pianisto, komponisto, altlerneja instruisto.

Imre Stefániai  naskiĝis la 13-an de decembro 1885 en Budapeŝto, li mortis la 4-an de julio 1959 en Santiago de Chile.

Biografio
---------

Imre Stefániai estis disĉiplo de István Tomka en sia naskiĝurbo, de Ferruccio Busoni en Berlino, fine de Ernő Dohnányi. En aĝo 17 li gajnis premion Mendelssohn, poste li donis koncertojn en Eŭropo kaj Ameriko. En 1914 li iĝis kortega pianisto en Hispanio. Inter 1926 kaj 1936 li instruis en la Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, samtempe li estis muzika konsilisto de Hungara Radio kaj direktoro de Societo Ferenc Liszt. Ekde 1929 li ankaŭ redaktis muzikan revuon. En 1947 li estis nomumita katedrestro de katolika universitato en Ĉilio.

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* Elgaszimfónia
* Preludiumok (1934)
* Magyar képek (1935)
* Magyar pusztai jelenetek (1956, premiita)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Katalin Nemes

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Imre Stefániai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 634996
* VIAF: 87191927
* NKC: mzk2015861794
* BNE: XX1446049
 |
**Hội An** estas urbo en centra Vjetnamio ĉe la bordo de la Sudĉina maro. La urbo situas en la provinco Quảng Nam kaj havas ĉ. 120 000 loĝantojn. Tiu antaŭa havenurbo de la reĝlando Ĉampa situas je la estuaro de la rivero Thu Bồn kaj estis grava komerca centro en la 16-a kaj 17-a jarcento. Tiam venis tie komercistoj el Ĉinio, Japanio, Nederlando kaj Hindio. Dum la komercaj rilatoj kun Ĉinio la urbo nomiĝis *Hai Pho* (loko apudmara), dum la franca okupacio *Faifo*. Origine Hai Pho estis dividita en du urbopartoj; je la transa flanko de la "Japana ponto" situis japana setlejo.

En 1999 la malnova urbo de Hoi An estas parto de la Monda heredaĵo-listo de UNESCO, kiel bone konservita ekzemplo de Sud-oriente azia komerca urbo el la 15-a ĝis la 19-a jarcento, kun konstruaĵoj kiuj montras unikan mikson de lokaj kaj eksterlandaj influoj. Ekzemplo de tio estas la 'Japana ponto' (Chùa Cầu).

Administraciaj unuoj
--------------------

Hội An konsistas el naŭ phường-oj kaj kvar xã-oj:

* Phường Cẩm An
* Phường Cẩm Châu
* Phường Cẩm Nam
* Phường Cẩm Phô
* Phường Cửa Đại
* Phường Minh An
* Phường Sơn Phong
* Phường Tân An
* Phường Thanh Hà
* Xã Cẩm Hà
* Xã Cẩm Kim
* Xã Cẩm Thanh
* Xã Tân Hiệp

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle La retejo de UNESCO
* Stanislavo Belov (2014-03-04) La lasta vojaĝo al Vjetnamio: Danango, Hojano kaj inundo (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2017-09-18. Alirita 2017-09-18. *(blogaĵo pri vojaĝo al la urbo)*

Referencoj
----------

1. ↑  Ministry of Public Information in Vietnam

* Kategorio Hội An (Quảng Nam) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Interact** estas servoklubo patronita de Rotario Internacia por junuloj de 12 ĝis 18 jaroj kiu serĉas helpi la gvidantemon, la amikecon kaj la bonan volon tra la servo al la komunumo. Kvankam la kluboj Interact estas aŭtonomaj kaj memsufiĉaj, ĉiu klubo ĝuas la patronecon de Rotario, kiu proponas al ĝi apogon kaj orientadon.

La socia kadro de la kluboj varias tre. Estas kluboj kun nur knabinoj aŭ viroj kaj aliaj miksaj; la nombro de partneroj varias ankaŭ. Povas esti integritaj de la studentoj de unu aŭ pliaj lernejoj, aŭ en la sama loko. Ĉiujare, la kluboj Interact realigas, minimume, projekton de servo al la komunumo kaj alian por la stimulado de la bona volo kaj la monda kompreno. Tra ĉi tiuj projektoj, la interact-ianoj forĝas reton de amikecoj kun la lokaj kluboj kaj de la ekstera kaj, en ĉi tiu interago, ili lernas teknikojn de estreco kaj la valoron de la laboro. La servo estas ke kio karakterizu la interact-ianojn. Tra siaj aktivecoj de servo, ili prenas konsciencon pri la graveco de la:

* Disvolvo de la gvidantemo kaj de la persona tuteco.
* Respekto kaj la dispozicio servi la aliajn.
* Valoro de la individua respondeco kaj la tenaceco en la laboro.
* Stimulado de la bona volo kaj la internacia kompreno.

Kiel unu de la programoj de servo Rotario pli signifaj kaj de pli rapida kresko, kun pli ol 10.700 kluboj en proksimume kaj 250.000 membroj, Kluboj Interact en pli ol 110 landoj kaj geografiaj regionoj, akiris tutmondan disvolviĝon. La interact-ianoj ofte impulsas la formadon de kluboj Rotaract kaj ili partoprenas en la Seminarioj de Rotary por Junaj Gvidantoj (RYLA). La interact-anoj partoprenas en la programoj de Interŝanĝo de Junaj kaj Stipendioj de Bona Volo.

* Kategorio Interact en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Grafo **Imre Széchényi** [sEĉEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Széchényi Imre** estis aŭstrohungara aristokrato, magnato, komponisto, diplomato, parlamentano, senatano. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *sárvári kaj felsővidéki* [ŝArvAri felŝOvidEki]. Li estis nepo de Ferenc Széchényi kaj frato de Dénes Széchényi.

Imre Széchényi en 1879
Imre Széchényi  naskiĝis la 15-an de februaro 1825 en Vieno, li mortis la 11-an de marto 1898 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Pro la pozicio de la familio, Imre Széchényi estis edukita en kortego de Habsburgoj kune kun Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) kaj Maksimiliano (Meksiko). Inter 1838-1843 li frekventis lernejon en Pozsony. Imre Széchényi parolis 5 lingvojn, pianludis kaj komponis muzikon. En 1845 lia komponaĵo aperis, en la sama jaro li iĝis diplomato en Romo. En 1848 li servis en Stokholmo, de 1850 ĝis 1851 en Frankfurto ĉe Majno, kie li amikiĝis kun la estonta kanceliero Otto von Bismarck. En 1852 li servis en Bruselo kaj Parizo, post 2 jaroj en Sankt-Peterburgo, kie lia amiko estis Johann Strauß (filo). En 1860 li estis nomumita ambasadoro en Napolo, en 1878 en Berlino, fine en 1892 li forlasis la diplomation kaj estis parlamenta deputito. Intertempe en 1867 li edziĝis kaj 4 filoj naskiĝis. Plej ofte li komponis danceblajn kantojn (valsoj, mazurkoj, polkoj, ĉardaŝoj) aŭ kantojn poe poemoj. Komponaĵoj de Széchényi paŝo post paŝo forgesiĝis, tamen en la frua 21-a jarcento familiano de Széchényi esploris la verkojn. Ili estis reeldonitaj, en 2016 koncerto okazis pri liaj verkoj. Grafo Széchényi ricevis aŭstran kaj prusan ordenojn.

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Berlino (1886, kie Széchényi prezentis siajn proprajn verkojn)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildoj
* hungarlingva biografio kun bildo
* germnanlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Imre Széchényi (komponisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649193
* GND: 1042167141
* LCCN: no2015030071
* VIAF: 340891
* ISNI: 0000 0000 1070 8011
* BNF: 157647006
* MBA: 515988ce-c586-43e9-ae13-c5f0c7be8421
 |
En zoologio, **Intergradado** estas la vojo per kiu du distingataj subspecioj estas konektataj ĉe areoj kie la populacioj havas karakterojn de ambaŭ. Estas du tipoj de Intergradado:

**Unuaranga intergradado:**  

Okazas kie du subspecioj estas konektataj per unu aŭ pliaj intermezaj populacioj, ĉiu el kiuj estas siavice intermezaj al siaj apudaj populacioj kaj montras pli malpli la saman kvanton de variableco kiel aliaj populacioj ene de la specio. Apudaj populacioj kaj subspecioj estas objekto de klina intergradado, kaj en tiuj situacioj oni subkomprenas, ke la klinoj estas kaŭze rilataj (pro selektado) al mediaj gradoŝanĝoj.

**Duaranga intergradado:**  

Kiam oni restarigas kontakton inter geografie izolata subspecio kun la ĉefa kerno de la specio aŭ kun alia izolata subspecio, okazas interreproduktado tiom longe kiom la izolataj ne evoluis per efikaj izolataj mekanismoj. Sekve, relative distingita zono de hibridado disvolviĝos depende de la grado de genetika kaj fenotipa diferenco kion plenumis la antaŭe izolata subspecio.

Referencoj
----------

1. 1 2  Mayr E, Ashlock PD. 1991. Principles of Systematic Zoology. Second edition. McGraw-Hill, Inc. 475 pp. ISBN 0-07-041144-1.
Pacmonumento en Pähkinäsaari.
La **Interkonsento de Nöteborg** aŭ **Traktato de Nöteborg**, konata ankaŭ kiel *Traktato de Oreŝek* (svede *Freden i Nöteborg*, ruse: *Ореховский мир,* finne *Pähkinäsaaren rauha*), estas konvencia nomo por pactraktato subskribita en Oreŝek aŭ Ŝlisselburg (svede *Nöteborg*, finne *Pähkinäsaari*) la 12-an de Aŭgusto 1323. Ĝi estis la unua interkonsento inter Svedio kaj la Novgoroda Respubliko regulanta iliajn landlimojn. Tri jarojn poste, Novgorodo subskribis la Traktaton de Novgorodo (1326) kun la norvegoj. Tio markis la finigon de longdaŭraj konfliktoj nomitaj sved-novgorodaj militoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Tria sveda krucmilito

Notoj
-----

Bibliografio
------------

* Jarl Gallén, John Lind (1968) *Nöteborgsfreden och Finlands medeltida östgräns* (Svenska litteratursällskapet i Finland)
* Ingrid Bohn *Finland: From the Origins to Our Times* (Riva Publishers) (ISBN 978-954-320-088-7)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Interkonsento de Nöteborg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Nöteborgsfreden och Finlands medeltida östgräns. Andra delen* (Svenska litteratursällskapet i Finland, Nr 427:2, VIII + s. 239-509. Jarl Gallén, John Lind. 1991)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 717014
* GND: 125880798X
* BNF: 12353538s
 |
Ilustraĵo pri interkrura seksumado inter la dio (Eroso aŭ  Zefiruso) kaj junulo, verŝajne Hiakinto
La plej frua ekzemplo de interkrura sekso en artaĵo; laŭ la aŭtoro de Greka Erotiko Martin F. Kilmer, ĝi prezentas "la pozicion plej ofte adoptitan". [1]
**Interkrura seksumado**, ankaŭ konata kiel interfemura seksumado, estas ne-penetra seksa praktiko, en kiu viro metas sian penison inter la kruroj de alia viro (aŭ virino, kvankam ĉi tiu agado inter aliseksemoj estas malpli ofta), kaj kun la pelva movado ĝi produktas frotadon ĝis li atingas orgasmon.

La interkrura seksumado estis speco de komuna geja seksa praktiko de pederastio en antikva Grekio ĉar penetrema seksumado estis konsiderata humiliga ago por la pasiva membro de la paro. Nuntempe ĝi ne estas tiel komuna praktiko. La biografo de Oscar Wilde diras, ke la verkisto preferis ĉi tiun praktikon anstataŭ anusan aŭ buŝan seksumadon.

Historie, ĝi havis gravecon en socioj, kiuj donis grandan gravecon al la virgeco.

* Kategorio Interkrura seksumado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Imre Szalay** [salai], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Szalay Imre Ignác** estis hungara bienulo, politikisto. Lia nobela antaŭnomo estis *lellei* (laŭ hungara Vikipedio *szalai*).

Imre Szalay naskiĝis la 2-an de februaro 1846 en Dég, li mortis la 21-an de februaro 1902 en Lelle.

Biografio
---------

Imre Szalay lernis en Veszprém (urbo), Székesfehérvár kaj Pest (urbo), poste li faris agronomian praktikadon en bieno en Enying. Iom poste li laboris en la familia bieno en Lelle, tiutempe li loke komencis politikadi. Li studvojaĝis al Francio, Germanio kaj Aŭstra Imperio. Inter 1875 kaj 1896 li estis parlamentano. Tiutempe li estis fakulo pri vit- kaj vinkulturo. En Lelle estis li, kiu plantis la unua vitojn. Li ankaŭ fondis someran banlokon en la vilaĝo kaj li ĉasadis ne nur en Eŭropo, sed ankaŭ en Afriko kaj Indio. Li ricevis reĝan premion en 1890 pro sukcesa aranĝo de vinekspozicio.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Balatonmenti vadászrajzok* (1869)
* *Török vendégeink elé Rustsukig és velök vissza Pestre* (1877)
* *Vitorlás kalandok a Balatonon* (1885)
* *A burgonya termelése* (1889)
* *A pyramisok hazájából. Utazási Emlék.* (1895)
* *A rubinok hazájából. (Ceylon).* (1897)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 4-a punkto)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al digramo SZ, poste seĉu la nomon)
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Imre Szalay (politikisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 726042
 |
La plej alta nordokcidenta pinto de Roca Partida kun la sudorienta pinto nevidebla.
Fronta vido de Roca Partida.
**Roca Partida** [ROka parTIda] (Dispartigita Roko) estas la plej malgranda kaj malloĝebla insulo de la Insuloj Revillagigedoj, Meksiko. Reale temas pri insuleto kun maksimuma alto de 35 msm kiu estas je 19º 00' de norda latitudo kaj 112º 05' de okcidenta longitudo. Ĝi havas maksimuman longon de 245,56 m kaj larĝon de 73,37 m, kun areo de 0,014 km². La rokinsulo estis malkovrita en historia epoko en 1542 fare de la hispana navigisto Ruy López de Villalobos.

Tiu neloĝata insulo enhavas tre malgrandan areon, kaj multaj subakvistoj rangigas ĝin inter la plej belaj subakvejoj en Meksiko. Subakvistoj devas ricevi permeson el la Meksikaj Armitaj Fortoj por veni en tiun militistan zonon.

Roca Partida ne havas grundon taŭgan por la kresko de surtera vegetaĵaro, kaj ankaŭ ne estas amfibioj, nesalakvaj fiŝoj nek reptilioj.

18° 59′ 50″ N 112° 03′ 54″ U﻿ / ﻿18.99722 °N, 112.06500 °U﻿ / 18.99722; -112.06500 (mapo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Insulo Roca Partida en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Marvivo de Roca Partida
* Subakvado en Roca Partida Arkivigite je 2009-08-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Informa retejo kun mapo
La Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj proklamis la unuan jardekon de la 21a jarcento kaj de la tria jarmilo, nome la jarojn 2001 ĝis 2010, la **Internacia Jardeko por Kulturo de Paco kaj Senperforto por la Infanoj de la Mondo**. Tio sekvis rezoluciojn pri la Internacia Jaro por la Kulturo de Paco kaj la Internacia Tago pri Paco.

La agadplano por la jardeko proponas ok sferojn de agado en kiuj labori por la antaŭenigo de la kulturo de paco:

* Plifortikigi kulturon de paco per edukado
* Progresigi ekonomie kaj sociale daŭripovan disvolviĝon
* Progresigi la respekton de ĉiuj homaj rajtoj
* Certigi la egalecon inter virinoj kaj viroj
* Subteni demokratan partoprenon
* Disvolvi komprenon, toleremon, kaj solidaron
* Subteni komunikadon kaj la liberecon de movado kaj de informo kaj scio
* Progresigi internacian pacon kaj sekurecon

Je la 29a de novembro 2000, la Ĝenerala Asembleo decidis doni al Unesko la respondecon kunordigi "la agadojn de la organizaĵoj de la sistemo de la Unuiĝintaj Nacioj por progresigi kulturon de paco, kaj interlabori kun aliaj organizaĵoj rilataj al tiu afero." En 2009, la Ĝenerala Asembleo de la Unuiĝintaj Nacioj, en rezolucio pri la Internacia Jardeko por la Progresigo de Kulturo de Paco kaj Senperforto por la Infanoj de la Mondo, aprobis la daŭrantan laboron de la Novaĵreto Kulturo de Paco kiel grava parto de la daŭranta atento de la Unuiĝintaj Nacioj al kulturo de paco.

Eksteraj ligoj
--------------

* Internacia Koalicio por la Jardeko
* Retejo de Jardeko por Kulturo de Paco
* Kulturo de Paca Sciigo Reto

Referencoj
----------

1. ↑  United Nations General Assembly Session 53 *Resolution* **A/RES/53/25** 10a de novembero 1998. Alirita 2007-08-10.

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo International Decade for a Culture of Peace and Non-Violence for the Children of the World en la angla Vikipedio.*
**Imre Waldbauer** [valdbaŭer], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Waldbauer Imre** estis hungara violonisto, orkestrestro, altlerneja instruisto.

Imre Waldbauer (staranta la dua maldekstre) en 1910
Imre Waldbauer  naskiĝis la 13-an de aprilo 1892 en Budapeŝto, li mortis la 3-an de decembro 1953 en Iowa City (Iovao) (Usono).

Biografio
---------

Imre Waldbauer ricevis la unuajn violonlecionojn hejme. Li aĝis 13, kiam li gvidis jam violonkvarteton. Li studis en la Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio, lia violonmajstro estis Jenő Hubay. En 1909 li establis mondfaman violonkvarteton kune kun Jenő Kerpely. Ilia repertuaro estis ekzemple verkoj de Zoltán Kodály, Béla Bartók, László Lajtha, Leó Weiner, Paul Hindemith, Arnold Schönberg. Ili koncertis en Eŭropo ĝis 1945. Pli frue en 1913 Waldbauer ankaŭ instruis en muziklernejo en Budapeŝto, poste li batalis dum la 1-a mondmilito. En la lernojaro 1918 li instruis jam en la Muzikakademio, poste denove inter 1927 kaj 1946. Li translokiĝis al Iowa City, kie li instruis en la loka universitato ĝis sia morto.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Vera Dénes
* Loránd Fenyves
* László Kelemen (instruisto pri violono)
* Endre Kemény (dirigento)
* Pál Lukács
* György Pauk
* Frigyes Sándor
* János Starker
* Vilmos Tátrai
* Dénes Zsigmondy

Fontoj
------

* biografio kun foto angle, hungare
* biografio germane

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Imre Waldbauer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 640557
* GND: 1233396765
* VIAF: 539155284867887062079
 |
La **Internacia Komisiono pri Balenĉaso** (angle *International Whaling Commission* (mallongigite **IWC**) estas internacia organismo kreita la 2an de decembro 1946 fare de la Internacia Konvencio por la Regulado de la Balenkaptado, subskribita en Vaŝingtono, kaj fondita kun la celo reguli la balenkaptadon kaj la komercon de cetacoj. La centra sidejo de la IKB estas en Brighton, Anglio. La organizo konsistas de tri ĉefaj komitatoj: nome scienca, teknikaj kaj financo/administrado.

Tradicie, la IBK kunsidas jare en majo aŭ junio. Ĉiu membro-ŝtato partoprananta estas reprezentata de po unu komisionano, kiu povas esti akompanata de fakuloj kaj konsilistoj.

Historio
--------

En la 1970-aj jaroj ekis forta kampanjo por protekti balenspeciojn kaj por tio malpermesi ties kaptadon. En 1982 la IBK proklamis la finon de la komerca balenkaptado, per de internacia moratorio al tiu, kio ekvalidiĝis en la sezono 1985-1986. Dum Islando kaj Sud-Koreio uzis la regularon por atingi specialajn permesilojn, Japanio, Norvegio, Peruo kaj Sovetunio defiis la decidon plukaptante, ĉar la moratorio ne baziĝis sur la konsilado de la Scienca Komitato. Japanio kaj Peruo finfine ŝanĝis siajn sintenojn pro premoj fare de Usono.

Spite la moratorion, la artikolo VIII de la Konvencio kiu regulas la balenkaptado permesas la kapturon kun sciencaj celoj. Profitante tion, Japanio finfine agnoskis la komercan malpermeson, sed trompas ĝin farante "sciencan" kaptadon. Japanio kaptas ĉirkaŭ 400 balenojn jare.

La IKB estas formata de 88 landaj membroj. Inter la landaj membroj de la IBK estas du sintenoj: landoj kiuj intencas protekti kaj konservi la cetacojn kaj landoj kiuj stimulas kontrolitan balenkaptadon por komerca uzado, kiel estas Norvegio, Islando kaj Japanio. En decembro 2018 Japanio anoncis sian retiron de la Komisiono por refari komercan balenkaptadon.

Notoj
-----

1. ↑  «Historio kaj celo». Arkivigite je 2018-11-29 per la retarkivo Wayback Machine iwc.int. Konsultita la 30an de decembro 2018. (jam ne plu)
2. ↑  «Perú respetará la prohibición de cazar ballenas a partir de 1986». El País. 25a de julio 1983. ISSN 1134-6582. Konsultita la 28an de marto 2020.
3. ↑  «ANTÁRTIDA - LEGISLACIÓN: Reglamento caza de la ballena - 1ª parte». natureduca.com. Konsultita la 28an de marto 2020.
4. ↑   Victor, Daniel (29a de decembro 2018). «¿Por qué Japón planea volver a cazar ballenas?». The New York Times. ISSN 0362-4331. Konsultita la 28an de marto 2020.