recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Propraverka ornama grafikaĵo sur facado de la domo de Ruda Kubíček en Uherské Hradiště
**Ruda KUBÍČEK** (naskiĝis la 18-an de marto 1891 en Uherské Hradiště, mortis la 6-an de aprilo 1983 en Uherské Hradiště) estis ĉeĥa esperantisto, fondinto kaj prezidanto de la Slovaka Esperanto-Klubo en Uherské Hradiště; profesie akademia pentristo, kustodo de la grafikaj kolektoj de la Muzeo de Moravia Slovakio kaj direktoro de la Artindustria mezlernejo en Uherské Hradiště.

En sia naskiĝurbo kaj ties ĉirkaŭaĵo li estas konata pentristo kaj grafikisto; unu strato en la loĝdoma kvartalo Východ en la urbo-parto Mařatice konstruita fine de la 1980-aj jaroj portas nomon "Rudy Kubíčka" (ĉeĥa genitivo de "Ruda Kubíček").

Ruda Kubíček studis ĉe la gimnazio en Uherské Hradiště kaj esperantistiĝis en 1932 en kurso gvidata de lia grafikista kunlaboranto Dolfa Bartošík. Lia filo **Ruda Antonín Kubíček** (naskiĝis la 13-an de aprilo 1924, mortis la 27-an de aŭgusto 2009), kiu ĝis sia morto vivis en Uherské Hradiště kaj pro la konataĵoj de sia patro mem pasive komprenis esperanton, kontaktiĝis en 2004 kun tiama studento ĉe la urba gimnazio kaj nov-esperantisto Marek Blahuš, al kiu li donace transdonis kelkajn esperantaĵojn el la postlasaĵo de sia patro.
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Roger IMBERT** naskiĝis la 19-an de oktobro 1938 en Migennes mortis la 21-an de septembro 2009 en Zagrebo. Li esperantistiĝis en 1954 kaj ekde 1960 ĝis sia morto (2009) loĝis en Kroatio. En 1957 li estis oficisto en la CO de UEA en Roterdamo. Li organizis kursojn kaj festivalojn (PIF, Pupteatra Internacia Festivalo). Li tradukis el la franca kaj kroata literaturoj. Libroforme aperis kelkaj liaj tradukoj el Ivo Andrić, Colette, Jean Anouilh k.a. Originalaj kontribuoj al la Esperanta satiro faritis de li sub la pseŭdonimo **Histriko**. Li ankaŭ kontribuis al Zagreba metodo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Verkoj de kaj pri Roger Imbert en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo Arkivigite je 2016-08-02 per la retarkivo Wayback Machine

Fontoj
------

* Nekrologo en la revuo Esperanto 11/2009 (1230), p. 238


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 327292
* GND: 141667915
* VIAF: 161475425
* ISNI: 0000 0001 1793 0499
 |
Usona ŝiparo de Perry dum sia dua vizito al Japanio en 1854.
***Sakoku*** (鎖国, ****Sakoku****? "fermita lando") estis la izoliga priekstera politiko de la japana Tokugava ŝogunlando (alinome "Bakufu") laŭ kiu, dum periodo de 214 jaroj, la rilatoj kaj komerco inter Japanio kaj aliaj landoj estis severe limigitaj, oni malpermesis la eniron de preskaŭ ĉiuj eksterlandanoj en Japanion kaj japanaj normaluloj estis malrajtigitaj lasi la landon. Tiu politiko estis aprobita de la Tokugava ŝogunlando dum la regado de Tokugava Iemicu pere de nombraj dekretoj kaj politikoj el 1633 ĝis 1639, kaj finis post 1853 kiam la usona ŝiparo nomita "Nigraj Ŝipoj komandita de Matthew C. Perry devigis perforte la malfermon de Japanio al Usono (kaj etende al Okcidento), nome la komercon pere de serio de maljustaj traktatoj.

Tio estis antaŭigita per periodo de ege limigita komerco kaj disvastigita pirateco. Japanaj maristoj kaj komercistoj veturis tra Azio, foje formante komunumojn "nihonmaĉi" en kelkaj urboj, dum oficialaj ambasadoj kaj senditoj vizitis aziajn ŝtatojn, Nova Hispanio (ekde la komenco de la 19a jarcento Meksiko), kaj Eŭropo. Tiu periodo famis pro la granda nombro de eksterlandaj komercistoj kaj piratoj kiuj estis loĝantaj en Japanio kaj aktivaj en japanaj akvoj.

La termino *sakoku* originiĝis ek manuskripta verko *Sakoku-ron* (鎖国論, **Sakoku-ron**?) verkita de japana astronomo kaj tradukisto Ŝizuki Tadao en 1801. Ŝizuki inventis la vorton dum la traduko de verkoj de la 17a-jarcenta germana veturisto Engelbert Kaempfer pri Japanio.

Notoj
-----

1. ↑
2. ↑  Gunn, Geoffrey C (2003), *First globalization: the Eurasian exchange, 1500 to 1800*, p. 151, (ISBN 9780742526624),

Bibliografio
------------

* Hall, John Wesley. (1955) Tanuma Okitsugu: Forerunner of Modern Japan. Cambridge: Harvard University Press.
* Oshima, Akihide. (2009) Sakoku to iu Gensetsu.（大島明秀『「鎖国」という言説）Kyoto in Japan: Minerva Publisher.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 708798
 |
Sakramenta Beno
La **Sakramenta Beno**, ankaŭ nomata eŭkaristia beno, estas katolika rito: La benanto faras la krucosignon super la benataj ne per la mano, sed per la monstranco aŭ, malpli solene, per la ciborio.

Antaŭ ĉi beno kutime la komunumo aŭ la ĥoro kantas unu el la eŭkaristiaj himnoj de Tomaso el Akvino, plej ofte *Tantum ergo* aŭ *O salutaris hostia* (ADORU 392). Povas sekvi la versiklo *Panem de cælo* kaj la preĝo *Domine Iesu Christe, qui nobis sub sacramento mirabili* (ADORU 378-379). La benonto surmetas vualtukon, t. e. tuko, metita ĉirkaŭ la ŝultroj, por vuali la manojn, kiuj tenas la monstrancon aŭ la ciborion. La beno mem ne estas akompanata de vortoj. Dum ĝi kutime la ministrantoj sonorigas la sonoriletojn, kaj la sub la signo de l' pano ĉeestanta Kristo estas honorata per incenso. Ĉiu benato faras per sia mano super si la krucosignon. Poste la ciborio, respektive la hostio el la monstranco, estas remetata en la tabernaklon.

Speciala tradicio ekzistas en la germana diocezo Treviro. Anstataŭ tomasa himno, versiklo kaj preĝo ili konas manplenon da kantoj, kiuj entenas (trifojan) sankta-vokon. Dum la homoj tre esprimplene kantas tiujn "sankta", la celebranto benas ilin per la monstranco.

De la frua 13-a jarcento ĝis la Dua Vatikana Koncilio oni multajn edifajn Diservojn, sendepende de iliaj temoj, eĉ mesojn, celebris antaŭ la elmetita Plejsanktaĵo kaj finis ilin per la sakramenta beno. Hodiaŭ tiaj mesoj estas malpermesitaj. Same malpermesita estas elmeti nur por doni la eŭkaristian benon. Elmetado kaj sakramenta beno havas sian lokon nur kadre de eŭkaristia adorado.

* Kategorio Sakramenta Beno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 47° 44′ 48″ N 2° 53′ 03″ O﻿ / ﻿47.74667 °N, 2.88417 °O﻿ / 47.74667; 2.88417 (mapo)

**Rogny-les-Sept-Écluses** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 701 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.

BlazonoBlazono

Geografio
---------

Rogny-les-Sept-Écluses etendiĝas sur 32.59 km², kaj havis 701 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 22 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Claude Samyn, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Rogny-les-Sept-Écluses apartenas al la kantono de Bléneau, kies ĉefurbo estas Bléneau. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Bléneau
La rojo **Butarque** [butarke] (aŭ Butarko) estas akvofluaĵo en la Regiono Madrido (Hispanio), apartenanta al la baseno de la rivero Manzanares —alfluanto siavice de la rivero Jarama kaj tiu de Taĵo—, en kiu ĝi elfluas dekstre.

Fluo
----

Ĝi ekfluas okcidente de la urbo Madrido, ĉe Boadilla del Monte, pasante poste tra la municipaj teritorioj de Alcorcón, Leganés kaj Madrido. En tiu lasta elfluos en la rivero Manzanares en la areo de la Parko ''Lineal'' de Manzanares, en la distrikto Vilaverdo, kie ĝi nomigas kvartalon.

La rojo estas kanaligita dum granda ero en Alkorkono kaj Madrido, kvankam fluas libere ekde la Parko Presillas, nordoriente de Alkorkono, ĝis ties eniro en la municipa teritorio de Madrido. En Leganés ĝi pasas tra la areo de la kvartalo Fortuna por alveni kelkajn metrojn poste al lago Butarque, kaj plue kelkajn kilometrojn ĝis industria zono Prado Overa, antaŭ eniri en kanaligejo kiu alportos ĝin ĝis la rivero Manzanares. Inter la kvartalo Fortuna kaj la ŝoseo de Leganés al Carabanchel, la rojo trapasas malgrandan riverarbaron konata kiel *Parque Lineal Arroyo Butarque*.

En la rojobordoj troviĝis nombraj kuŝejoj de aĵoj el loĝantoj de tiuj bordoj, ekde la Paleolitiko ĝis la Mezepoko, kiam la vilaĝoj troviĝis ĉe la rojo, kiaj Butarque aŭ Overa, kiuj poste estos abandonataj pro malbonaj sankondiĉoj de la zono, kaj kies loĝantoj fondos kun aliaj setlantoj la domaron de Leganés, en 1282.

La rojo enhavas abundan populacion de karpoj, kvankam estas programo por anstataŭi ilin per trutoj, kiuj ege malpliiĝis.

* Kategorio Rojo Butarque en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Karbisto defendanta la princon Ernesto kontrau Kunz von Kauffungen
La **Saksia princforkapto** (germane: *Sächsischer Prinzenraub* aŭ *Altenburger Prinzenraub*) estis la forkapto de la saksiaj princoj Ernesto kaj Alberto, la filoj de Frederiko la Milda fare de Kunz von Kauffungen el la Kastelo je Altenburg nokte inter la 7-a kaj la 8-a de julio 1455.

Detaloj
-------

Kauffungen estis servinta al la princo-elektisto Frederiko dum la milito kontraŭ la frato Vilhelmo la Bravulo inter 1446 kaj 1451 kaj ricevis pro brulkonsumiĝo de posedaĵoj turingiaj rekompence bienon en Erlau-Schweikershain. Ĝin li ne volis redoni post militofiniĝo kaj sekve la princo-elektisto prenis la posedaĵon perforte de li. Ĉar Kunz ne sukcesis per juraj instancoj rehavigi la perditajn aferojn li koaliciis kun la kavaliroj von Mosen kaj von Schönfeld por kidnapi la dukajn idojn.

La konspirantoj separiĝis por atingi diversitinere la kastelon en Jezeří (Distrikto Most) kie kastelestris Kunz. Proksime de la landlimo al Bohemio Alberto laŭdire kaptis la okazon malkaŝi la identecon al la karbisto Schmidt kiu liberigis la infanojn kun grupo da viroj kaj arestis Kunz. Li estis transportita en la cistercian monaĥejon de Grünhain. Kontraŭ la promeso de senpuneco la kunkidnapintoj forsendis Alberton.

Ŝtona kapo de *Kunz von Kauffungen* ĉe la urbodomo de Freiberg
Kunz estis senkapigita la 14-an de julio 1455 en Freiberg, dum la karbisto Schmidt ricevis bienon apud Zwickau kaj alinomiĝis Triller.

Franz skribis en 1891 verkon pri la dramigoj de la forkonduko en la 16-a jarcento (*Der sächsische Prinzenraub im Drama des 16. Jahrhunderts* Marburg 1891) kaj Koch unue atentigis pri historiaj malkredendaĵoj de la tuta aferoj (*Das Ungeschichtliche der Überlieferung*, kaj *Die Stiftung Kaspar Trillers und der Stammbaum der Tryller*, Meiningen 1884 kaj 1889).

Fonto
-----

* *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 17. Leipzig 1909, p. 404 (tie ĉi interrete)

* Kategorio Saksia princforkapto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Rosiers-de-Juillac** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 194 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Rosiers-de-Juillac etendiĝas sur 9,85 km², kaj havis 194 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 19 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Rosiers-de-Juillac antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Daniel Duloy, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Rosiers-de-Juillac apartenas al la kantono de Juillac, kies ĉefurbo estas Juillac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Juillac
Koordinatoj: 50° 47′ 14″ N 14° 29′ 16″ O﻿ / ﻿50.78722 °N, 14.48778 °O﻿ / 50.78722; 14.48778 (mapo)

**Roka teatro Prysk** (aŭ ankaŭ **Preŝkava roka teatro**) troviĝas en distrikto Česká Lípa en Regiono Liberec en supermara alteco proksimume 500 m sur la orienta deklivo de monto Šenovský vrch (632 m s. m.) super Horní Prysk. Tiu ĉi arbara amfiteatro estos solene malfermita vendrede la 6-an de julio 2018 je la 19.00 horo per teatra prezento "Geedzeco centfoje alie" ludita de
Preškava teatra societo "Pryskadlo". Ĝi estis konstruita de civitanoj de municipo Prysk en loko de tiea plej granda eksa minejo por grejsaj kvadroj. La areon de la natura teatro Prysk kreas grandegaj rokmuroj, ligna scenejo kaj benkoj. Ĝi estas destinita por somera sezono, kiam ĉi tie povas okazi teatraj prezentoj, koncertoj samkiel aliaj kulturaj agadoj.

Priskribo
---------

Montrilo kun blazono al la roka teatro
La spaco de la roka teatro rememorigas ravinon en longeco proksimume 50 metroj kaj kun larĝeco proksimume 20 metroj limigita de preskaŭ perpendikularaj grejsaj rokmuroj (kun spuuroj post maŝina tranĉado de la grejso) kun alteco preskaŭ 15 ĝis 20 metroj. En la malantaŭa spaco de la eksa minejo troviĝas ligna scenejo. La spacon antaŭ ĝi eblas plenigi per lignaj benkoj por spektantoj. En unu el la rokaj muroj eblas vidi silueton de vizaĝo kreita de la naturo. Tiu ĉi silueto sen pli grandaj reguligoj fariĝis blazono de tiu ĉi roka teatro. La blazono estas bildigita sur lignaj tabuletoj – vojmontriloj de direkto kun ŝipetoj al la roka teatro en la ĉirkaŭa tereno.

Alirebleco
----------

Laŭ flava flava turisma marko turisma marko de Panská skála ĉe Kamenický Šenov proksimume tra norda direkto ĝis disvojiĝo "sub Šenovský vrch", kie de la flava apartiĝas verda verda turisma marko turisma marko. La flave markita vojo daŭrigas sur ŝoseo denove proksimume norden direkte al municipo Horní Prysk. Proksimume en duono de tiu ĉi sektoro estas en maldekstra flanko de la ŝoseo devojiĝo ĝis monto kondukanta poste ĝis la roka teatro.

Ligiloj
-------

### Referencoj



1. 1 2 3   Otevření Preškavského skalního divadla. www prysk cz. Arkivita el la originalo je 2021-05-22. Alirita 2021-05-22.
2. 1 2 3 4   Skalní divadlo Prysk. www informuji cz.
3. 1 2 3   Lužické a Žitavské hory. www luzicke-hory cz.
4. 1 2 3 4 5 6 7   V Prysku chtějí vybudovat skalní divadlo v bývalém lomu. Premiéru bude mít Maryša. liberec rozhlas cz.
5. 1 2 3   Výlet: Prysk – za Rumcajsovou jeskyní, skalním divadlem i koupáním (Výlet na území města: Horní Prysk). www informuji cz.
6. ↑   PREŠKAVSKÉ SKALNÍ DIVADLO. www starostove pro liberecky kraj cz.

### Rilataj artikoloj

* Horní Prysk
* Kaverno Lipka
* Altano Rudolfinum
* Arbara teatro Mlýny
* Arbara teatro ĉe Srbská Kamenice
* Arbara teatro (Sloup)

### Eksteraj ligiloj

* Roka teatro Prysk ĉe YouTube – Aŭtoro: Folklor Rataj; Longo: 04:12; Datumo: 9-a de junio 2020
* Roka teatro Prysk ĉe YouTube – Aŭtoro: Výlety , subterejo kaj Urbex - Galbytour; Longo: 11:13 (Roka teatro Prysk estas de komenco de la video ĝis tempa marko 03:15); Datumo: 24-a de marto 2020
* Roka teatro Prysk ĉe Facebook
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Tabulo kun la nomo de la nomdoninto Rudolf Riemann
Barono **Rudolf Ehrenfried RIEMANN** (naskiĝinta an 1825 en Poznano, mortinta en 1885) estis turisma pioniro en la salcburgia regiono Pinzgau.

Vivo
----

Montara kabanego *Riemannhaus*, 2018
En la 1864-a jaro la posedanto de kavalira bieno en Vroclavo venis unuafoje kune kun sia edzino diliĝence al Pinzgau. Entuziasmiĝinte pri la montaro li jam la sekvintan jaron denove vizitis la urbon Zell am See por povi praktiki grimpadon. La gastanto en la hotelo apud la poŝtoficejo "Zur Post", kiun gvidis la energiplena kaj decidema gastejestrino Poschacher, estis renkontiĝanta tie kun la regiona burĝaro babilade. Iom post iom li amikiĝis kun la paroĥestro, la urbestro kaj la notario, kiuj helpis lin konvinki la aliajn influajn urbanojn pri la ekonomia gravo de turismo instalota stimulenda subteninda tiuloke.
Kiam dum migrado al Thumersbach (hodiaŭ urboparto de Zell am See) li observis kampulon ekdehakontan belegajn montajn acerojn, li senhezite aĉetis la tutan Pocherau-grundon kun la arbareto. Poste li starigis tie dometonlaü pinzgaua stilo ĉirkaŭatan de parko, kiu en la 1940-a jaro komunumiĝis kaj fariĝis kuracparko de rava beleco.

Baldaŭ li sukcese fondis lokan sekcion de alpa klubo ("Alpenverein") en la 1871-a jaro, kies estro li estis dum la jaroj 1872-1880 post la demisio de ĝia unua prezidanto, la urbestro Josef Salzmann. Tiam multaj padoj kaj pontetaj vojetoj instaliĝis, ekzemple ĉe la akvofaloj de Krimml, ĉe la ravinoj Kitzlochklamm resp. Vorderkaserklamm, ĉe la monteto Kühbichl en Saalfelden, krome la longa tiel nomata Pinzga-a Promenadvojo inter Schmittenhöhe kaj Gaisstein - sen mencii la konstruon eĉ de montaj kabanoj kiel de la Kürsingerhütte, de la Rudolfshütte, de la Kaindlshütte kaj precipe de la Riemannhaus apud la montobreĉo Ramseider Scharte sur la montara ĉeno Steinernes Meer ĉe la landlimo kun Bavarujo.

Ĝis hodiaŭ memorigas onin pri Rudolf Riemann la kabanego Riemannhaus, la Riemann-memorŝtono en la parko en Thumersbach, la belvidejo Riemann-pupitro ĉe la akvofaloj de Krimml kaj la Rudolf-Riemann-strato en Zell am See. Ekde 1924 ĝis la fino de la Dua Mondmilito dizelmotora ŝipo sur la lago Zeller See portis lian nomon, la boato "Rudolf Riemann".

Literaturo
----------

* Horst Scholz, "Rudolf Riemann - Pionier aus Norddeutschland", en: *Der Hippolyt*, nr. 42/junio 2011.
* Josef Lahnsteiner: *Unterpinzgau*, Hollersbach 1980, p. 82.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rudolf Riemann en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Elrigardejo Riemann-pupitro ĉe la Krimml-kaskadoj
* Riemannhaus sur la retpaĝaro de la Germana Alpa Klubo
* Arkivo reta de la oficiala gazeto de la komunumo Zell am See "Der Hippolyt".
Rokajloj kaj suprafenestro, ĉirkaŭ la jaro 1760 (Palaco de familiaro Kinski, Prago)
Porcelanaj sanktakvujoj kun motivo de rokajlo (Nymphenburg 1760)
**Rokajlo** (fr. *rocaille* – konĥeto) estas abstrakta kaj ofte nesimetria ornamaĵo, laŭ kiu estis nomita arta stilo rokoko. Ĝi ofte havas formon de duflanka helicera konko aŭ flametoj, kutime kombinata kun diversspecaj folioj aŭ drapaĵaro. Bazo estas formo de konko, kiu estas farita en formo de flametoj aŭ kurbaj krestetoj. 

Ĝi origine ekestis en artefaritaj grotoj de kastelaj parkoj, kiuj ofte estis ornamataj per realaj konkoj, kaj en tempo de la franca reĝo Ludoviko la 15-a ĝi disvastiĝis preskaŭ en la tutan Eŭropon. Estis ofte uzata en la jaroj 1745–1780 kaj poste ankaŭ en periodo de la "dua rokoko" fine de 19-a jarcento.

Ĝi troviĝas sur fasadoj, separate aŭ apud fenestroj kaj alkovoj, kiel dekoracio de lignaj, ofte orumitaj kadroj de speguloj, bildoj kaj diversaj kartuŝoj, sed ankaŭ sur dekoraciaj pentraĵoj kaj freskoj, sur mebloj kaj porcelano.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Rokaj en la ĉeĥa Vikipedio.*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Saint-Priest |

**Saint-Priest** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi havis 192 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Priest etendiĝas sur 22,34 km², kaj havis 192 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 8 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Priest situas je alteco de 585 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Priest apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Albert Bondieu, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Priest apartenas al la kantono de Évaux-les-Bains, kies ĉefurbo estas Évaux-les-Bains. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Évaux-les-Bains
{{Taksonomio
|nomo = Rokkalidro
|koloro = pink
|dosiero=Rock Sandpiper.jpg
|dosiero2 = Calidris\_ptilocnemis1.jpg
|regno = Animaloj *Animalia*
|regno aŭtoritato = 
|regno2 = animalo
|filumo = Ĥorduloj *Chordata*
|filumo aŭtoritato = 
|klaso = Birda klaso *Aves*
|klaso aŭtoritato = 
|ordo = [[Ĥaradrioformaj]] *Charadriiformes*
|ordo aŭtoritato = 
|familio = [[Skolopedoj]] *Scolopacidae*
|familio aŭtoritato = 
|genro = [[*Calidris*]] '**Calidris'**
|genro aŭtoritato = 
|specio = **Rokkalidro** '**Calidris ptilocnemis'**
|specio aŭtoritato = Coues 1873
| dosiero larĝo=300px
| dosiero2 larĝo=300px
|mapo de vivoteritorioj =Calidris ptilocnemis map.svg
|mapo de vivoteritorioj larĝo = 300px
|priskribo de mapo de vivoteritorioj = 
}}

La **Rokkalidro**, *Calidris* aŭ *Erolia ptilocnemis* estas kalidro kaj eta vadbirdo de la familio de Skolopedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj birdoj.

Disvastiĝo
----------

Ties reprodukta medio estas norda tundro de arktaj marbordoj de Pacifiko en Alasko kaj la Aleuta kaj Pribilof insularoj. Tiu birdo reproduktiĝas ankaŭ en orienta Siberio, nome Kamĉatko kaj la insularo Kuriloj. 

Tiuj birdoj migras suden al rokaj senglaciaj marbordoj de Pacifiko vintre. La diversaj subspecioj koincidas vintre, kiam pli da nordaj reproduktantoj pasas suden ol sudaj reproduktantoj. Ili povas formi grandajn arojn vintre. Ekzemple la *Calidris ptilocnemis tschuktschorum* kiu reproduktiĝas en Alasko, sed ankaŭ en orienta Siberio -duoninsulo Ĉukotko- je ĉirkaŭ 10,000 reproduktantoj, kiuj migras kun la tuta loĝantaro unue al Alasko aŭtune kaj poste iom pli sude kie koincidas kun aliaj subspecioj. La entuta loĝantaro de la specio estas pli ol **160,000 birdoj**.

Aspekto
-------

Plenkreskuloj havas mallongajn flavajn krurojn kaj mezmaldikan malhelan bekon. La korpo estas malhela supre kun **violaj nuancoj** -dorse kaj krone-kaj ĉefe blanka sube. La brusto estas grizmakulita kaj la pugo estas nigra. La subspecio de insularo Pribilof montras nigran ventran makulon.

Kutimoj
-------

La reproduktanta paro estas kutime monogama, kaj la paro kutime daŭras kelkajn jarojn. Ili konstruas neston surplanke ĉu sur rokoj ĉu en malsekaj malaltaj lokoj. La masklo faras kelkajn truojn; la ino elektasunu kie demetas 4 ovojn. Ambaŭ gepatroj kovas, sed nur la masklo zorgas la idojn. 

Tiuj birdoj manĝas en **rokaj marbordoj**. Ili manĝas ĉefe insektojn, moluskojn, marvermojn kaj ankaŭ iom da planta materialo. Ĝi ofte eniras en akvon ĝis la brusto kaj ofte naĝas. Ĝi ripozas en rokoj ĉe siaj manĝajoj supre la linio da alta tajdo.

Referencoj
----------

* {{{assessors}}} ({{{year}}}). *{{{title}}}*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita {{{downloaded}}}.
* "National Geographic" *Field Guide to the Birds of North* *America* ISBN 0-7922-6877-6
* *Handbook of the Birds of the World Vol 3*, Josep del Hoyo editor, ISBN 84-87334-10-5
* "National Audubon Society" *The Sibley Guide to Birds*, de David Allen Sibley, ISBN 0-679-45122-6
Sudafrikaj pingvenoj ĉe Golfo Boulders
Banantoj ĝuantaj la relative trankvilajn akvojn de la ŝirma strando ĉe la pingvena kolonio
**Rokostrando** aŭ en angla *Boulders Beach* estas ŝirma strando formita de akvejoj inter rokegoj el granito el kio originiĝis la nomo. Ĝi situantas ĉe la Kaba Duoninsulo, ĉe Simonurbo ĉe Kabkabo en Kaburbo en la provinco Okcidenta Kablando de Sudafriko. Ĝi estas komune konata ankaŭ kiel Golfo Boulders aŭ Rokogolfo. Ties areo enjavas nombrajn malgrandajn ŝirmitajn golfetojn, parte fremitaj de la rokoj el granito kiu estas ĉirkaŭ 540 milionoj da jaroj aĝaj.

Ĝi estas populara turisma allogaĵo pro kolonio de Sudafrika pingveno kiu setlis tie en 1982. Kvankam ene de rezideja areo, ĝi estas unu el malmultaj lokoj kie tiu vundebla birdospecio (*Spheniscus demersus*) povas esti observata de proksime, vaganta libere ene de protektita natura medio. El nur du reproduktaj paroj en 1982, la pingvena kolonio kreskis ĝis ĉirkaŭ 3,000 birdoj en lastaj jaroj.

Koordinatoj: 34° 11′ 49″ Sudo 18° 27′ 04″ Oriento﻿ / ﻿34.197 °S, 18.451 °O﻿ / -34.197; 18.451 (mapo)
**Salamon Gajzágó** [ŝalamon gajzAgO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gajzágó Salamon** estis hungara-armena magnato, juristo, politikisto, parlamentano, oficiro, dramisto, la unua prezidanto de la hungara financkontrolejo. Li havis armenajn radikojn. Lia pseŭdonimo estis „Sali Bank".

Foto pri Salamon Gajzágó en 1892
Salamon Gajzágó  naskiĝis la 2-an de februaro 1830 en rando de Túrkeve, li mortis la 9-an de marto 1898 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Salamon Gajzágó frekventis gimnaziojn en Szolnok kaj Pest (urbo), poste li akiris diplomon en Reĝa Jura Akademio (Pozsony) en 1847. Li eklaboris ĉe István Széchenyi. Li partoprenis en la Hungara revolucio de 1848, poste li batalis en la liberecbatalo kiel leŭtenanto. Li estis militkaptito, sed li liberiĝis jam en 1849, poste li okupiĝis pri sia bieno kaj ankaŭ kontribuis en Hölgyfutár. En 1853 li edziĝis, baldaŭ li havis 2 gefilojn. En 1861 li estis nomumita ĉefnotario de Belső-Szolnok, en 1867 ties ĉefjuĝisto. Li estis unua prezidanto de la financkontrolejo en 1870. Li estis parlamenta deputito (1892–1901), en 1893 senatano. En 1892 li pensiuliĝis, samtempe ricevis ordenon kaj titolon vera interna sekreta konsilisto.

Liaj dramoj
-----------

* *Békesi* (premiita dramo prezentita en Nacia Teatro (Budapeŝto))
* *Majláth Margit* (prezentita en Nacia Teatro (Kolozsvár))

Memorigiloj
-----------

* premio fondita depost la socialismo

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildo[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio kun foto
**Rudolftelep** estas malgranda freŝa vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Kazincbarcika.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 4  km²
* Alto super marnivelo: 182 m
* Loĝantaro: 800
* Poŝtkodo: 3742
* Telefonprefikso: 48

Situo
-----

Rudolftelep situas sur deklivoj en valo de rojo, fine de sakovojo. Kazincbarcika troviĝas 10, Miskolc 27 km-ojn.

Historio
--------

En la 19-a jarcento oni komencis minadi karbon, apude ministoj loĝadis. La kampoj apartenis al Izsófalva. En la 20-a jarcento la minado prosperis, sed en 2000 finiĝis. Nova municipo fondiĝis en 1995. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, kuracejo, familihelpa servo, poŝto, 4 vendejoj.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Reĝo Stefano la 1-a (Hungario) de 2002
* kalvinana preĝejo
* muzeeto

Fontoj
------

* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* w.nagyvofely.hu
* w.gyaloglo.hu

* Kategorio Rudolftelep en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La sportisto 1970 en Novosibirsko. Roland-Matthes-naĝohalo en suda Erfurto. **Roland Matthes** (naskiĝinta en la 17-a de novembro 1950 en Pößneck - 20-a de decembro 2019) estis rekordcela sportisto. Li estas ĝis hodiaŭ la plej sukcesa germana dorsonaĝisto.

Sportista vivo
--------------

De marto 1966 ĝis aŭgusto 1974 Matthes - kvarfoja olimpika ĉampiono - restis nevinkita en la disciplino de dorsonaĝado. Dum tiuj 8 jaroj li superis sep fojojn la rekordon je 100 metroj, naŭ fojojn la mondan rekordon je 200 metroj. En 1968 kaj 1972 li iĝis je tiuj distancoj duobla ĉampiono podiscipline. Krome li ĉampionis sinsekve ĉe 3 mondĉampionadoj kaj 5 eŭropaj ĉampionadoj.

La atleto de la sportklubo *SC Turbine Erfurt* dominis tiel, ke lia varieco ofte estas forgesita. Ĉar longan tempon li tenis ankaŭ la eŭropan rekordon pri medley-naĝado (200 m) kaj papilia naĝado (100 m). Dum olimpikoj li krome gajnis du arĝentajn kaj du bronzajn medalojn. Trifoje li sukcesis en GDR-stafetoj. Ok fojojn li estis honorita per la titolo *sportisto de la jaro*.

Agado nesportiva
----------------

Paralele al la sportkariero li studis sportsciencojn, poste medicinon. Nuntempe li laboras kiel ortopedo.

Honoroj
-------

En Erfurto oni nomis je lia honoro la sudan naĝohalon *Roland-Matthes-naĝohalo*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Roland Matthes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eta biografio.
* Informoj pri la Roland-Matthes-naĝohalo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 469708
* GND: 1061865649
* VIAF: 315523264
 |
**Rueda de Jalón** [RŬEda deĥaLON] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Valdejalón kies ĉefurbo estas La Almunia de Doña Godina, en la centro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Rueda de Jalón estas municipa teritorio en la nordo de la komarko Valdejalón, kie ĝi estas norde de Lumpiaque. Ĝi estas sur la valo de la rivero Jalón.

La loĝloko Rueda de Jalón mem estas je 48 km okcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 301 msm. Ĝi estas ĉe la rivero Jalón kaj transe estas pli granda loĝloko Lumpiaque (A-122); paradokse tiu havas tre malgrandan municipan teritorion, dum Rueda de Jalón (ŝoseo A-2304) tre grandan kompare.

Historio
--------

Restaĵoj de la kastelo.
Araboj kreis reton por irigacio kaj loknomon. La vorto "Rueda" ŝajne devenas de la araba ruta aŭ rutba ( روطة , doganejo), kio indikas la gravon de la loko por kontroli la aliron al la ĉefurbo Zaragozo. La kastelo ludis gravan rolon ekzemple en la jaro 934 kiam an-Nāṣir povis aliri al Zaragozo, nur post konkeri Ruta. Simile poste, dum la invado de almoravidoj en 1110 kaj posta konkero de Zaragozo en 1118. Post diversaj sanĝoj la loko estis konkerita por kristanoj fare de la aragona reĝo Alfonso la 1-a kaj sekvaj reĝoj donis la lokon al diversaj senjoroj.

La loĝantaro post la kristana konkero restis grandparte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo. En 1610 la islamdevena loĝantaro estis definitive forpelita, kio rezultis en la forigo de centoj da moriskoj, nome ekonomia kaj demografia krizo. 

Rueda de Jalón demografie kreskiĝis ekde la dua duono de la 19-a jarcento. Profite de la internacia manko pro la filoksero en Francio, kreskiĝis la kultivado de vitejoj.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Rueda de Jalón oni malaltiĝis ĝis nunaj 317 loĝantoj.

Ekonomio
--------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo kaj brutobredado, kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. 

Altiraĵoj estas tre diversaj, nome la restaĵoj de la kastelo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rueda de Jalón en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 807414
* VIAF: 316734637
 |
**Rostovjaticja,** ukraine **Ростов'ятиця,** rutene **Ростовятиця** [rostovjaticja], ruse **Ростовятица** [rostovjatica], hungare **Rosztovátovci** [rostovAtovci], slovake **Rostovatice** estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Mukaĉeve, en municipo de Kopinivci.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Mukaĉeve en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 34′ 59″ N 22° 38′ 26″ O﻿ / ﻿48.58306 °N, 22.64056 °O﻿ / 48.58306; 22.64056 (mapo)Koordinatoj: 48° 34′ 59″ N 22° 38′ 26″ O﻿ / ﻿48.58306 °N, 22.64056 °O﻿ / 48.58306; 22.64056 (mapo)
* Areo: 0.3 km²
* Alto super marnivelo: 355 m
* Loĝantaro: 190
* Poŝtkodo: 89631
* Telefonprefikso: +380 3131
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Rosztovátovci apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Rostovjaticja. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
Subskribo de Rolf Wanka
**Rolf WANKA** naskiĝis la 14-an de februaro de 1901 en Aŭstrio en Vieno kaj mortis la 28-an de novembro de 1982 en Munkeno en Germanio.

Post siaj antaŭuloj li havis ĉeĥan-francan-germanan devenon. Studadon en universitato en Innsbruck li finis per doktoreco. Li estis malkovrita kiel ekzotike aristokrata tipo de filma amanto. En la jaroj 1934 – 1939 li rolis kiel ĉefrolulo en ĉeĥaj filmoj, el kiuj kelkajn oni filmis ankaŭ en germana versio. Dum la dua mondmilito li rolis kaj li estis teatra direktoro en Vieno, en pli malfruaj jaroj li validiĝis en malpli grandaj karakteremaj roloj en aŭstriaj kaj germanaj filmoj.

Filmografio
-----------

* reĝisoro: Profitemaj virinoj (1937)
* rolulo: Paŝo en mallumon (1938) – Rony

Flugo de Líza ĉielon (1937) – d-ro Petr Tumlíř
Mesaĝisto de amo (1937) – Pavel Toman
Profitemaj virinoj (1937) – inĝ. Marek
Pastro Vojtěch (1936) – Vojtěch Dvorecký
Koro en krepusko (1936) – Paŭlo
Romaneto de Irinjo (1936) – Lexa Hora
Sovaĝulo (1936) – Mirko Rolím
Sekstanino (1936) – profesoro Jiří Hron
Kiso en neĝo (1935) – filma aktoro Bard
Malfrua majo (1934) – inĝ. Nedbal
Patrino Kráčmerka (1934) – MUC Václav Zdeborský
* kantoj: Romaneto de Irinjo (1936)

Malfrua majo (1934)
Patrino Kráčmerka (1934)

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 47442
* GND: 1027310419
* VIAF: 216309774
* ISNI: 0000 0003 5927 1211
* SUDOC: 128248777
* NKC: xx0168962
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Hipoteza rekonstruo de la Roswell-incidento
La **Roswell-incidento** atingis je la 8-a de julio 1947 la ĵurnalajn frontpaĝojn en Usono. Temis pri la postsavado de kraŝaĵoj apud Roswell, Nov-Meksiko, en julio 1947. Ĉi tiuj kraŝaĵoj devenis de grandalta (stratosfera) spiona balono, kiaj celis detekti unuan atombomban eksplodigon de la rusoj. Por kaŝi tion, la usona armeo disvastigis la Nifo-legendon. Laŭ la nifo-kredantoj eĉ hodiaŭ, temas pri kraŝo de neidentigita fluganta objekto (nifo), kiu estis paffaligita de la aerarmeo.

Mistera kraŝo
-------------

En julio 1947, en la dezerto apud Roswell, okazis incidento, ĉe kiu la nokta kraŝo de nekonata objekto kaŭzis mondnovaĵon. La usona aerarmeo nome deklaris en oficiala gazetara komunikaĵo, ke oni postsavis kraŝintan nifon (*Usona aerarmeo kaptis Nifon* legeblis en diversaj usonaj gazetoj). Unu tagon poste venis nova komunikaĵo, en kiu oni parolis pri kraŝinta veterbalono. Post tio oni dum tridek jaroj silentis.

Nur en 1978 la Roswell-incidento refariĝis novaĵo, kiam la konata kanada nifo-esploranto Stanton T. Friedman kontaktis eksmajoron Jesse Marcel. Marcel en 1947 kunhelpis dum la postsavado de la restaĵoj de la (laŭ la aerarmeo) veterbalono. Kiel eksmajoro, Marcel deklaris en 1978 al Friedman, ke ĝi ne estis veterbalono, sed tamen ekstertera kosmoŝipo. Friedman trovis en Roswell ankoraŭ dekojn da aliaj ĉeestantoj, inter kiuj eĉ generalo, kiuj konfirmis la interpreton de Marcel. Friedman verkis libron, post kio ankoraŭ pli da ĉeestantoj anoncis sin kaj ankoraŭ dekoj da libroj aperis.

Novaj deklaroj de la usona aerarmeo
-----------------------------------

La diskuto pri la Roswell-incidento, kiu ankoraŭ daŭras, kondukis al demandoj en la usona kongreso kaj nova deklaro de la usona aerarmeo. En 1998 la usona aerarmeo prezentis la novan eksplikon en gazetara konferenco, kiu eĉ en Eŭropo rekte videblis. En tiu ekspliko la aerarmeo venis kun la rakonto pri "Project Mogull" (Projekto Mogolo). La kraŝo ne estis tiu de veterbalono, sed de multe pli granda spionada balono, per kiu la usonanoj klopodis observi la rusajn progresojn en la nuklea kampo.

Intertempe la aerarmeo prezentis trian deklaron pri la Roswell-incidento. Laŭ tiu lasta interpreto okazis kraŝo de kajut-imitaĵo kun manekenpupoj. La nova deklaro kaj antaŭ ĉio la daŭra ŝanĝo de la ekspliko fare de aŭtoritatuloj ankoraŭ pli konvinkis la adeptojn de la nifo-teorio, ke en Roswell okazis pli, ol la aerarmeo volas ŝajnigi.

Okulfrapa detalo estas, ke dum la 1940-aj jaroj en Roswell la ununuraj nukleaj bomboj en la mondo estis deponitaj. Roswell ankaŭ estis la bazo de la aviadiloj, kiuj faligis la nukleajn bombojn sur Hiroŝimo kaj Nagasako en aŭgusto 1945.

Vidu ankaŭ
----------

* Roswell (televidserio)

* Kategorio Roswell-incidento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Rollamienta** [roljaMJENta] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, norde de la provinco Sorio kaj komarko *Tierras Altas* (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco, kaj en la subkomarko *El Valle y La Vega Cintora*.

Geografio
---------

*Tierras Altas* en la nordo de la provinco Sorio.
Loko de Rollamienta en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,62 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 41 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 180 loĝantojn el la 1910-aj jaroj. 

Ĝi distas 25 km de Sorio, provinca ĉefurbo. En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Riberas del Río Duero y afluentes*, okupanta 15 hektarojn, nome 1% de la teritorio, la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Sierras de Urbión y Cebollera*, okupanta 1 428 hektarojn, nome 77% de la teritorio kaj la Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel *Sierra de Urbión*, okupanta 1 428 hektarojn, nome 77% de la teritorio.​

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo kaj popola arkitekturo.

Notoj
-----

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Rollamienta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Municipoj de provinco Sorio

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTierras Altas |
| --- |
| Aldealices• Almarza• Arévalo de la Sierra• Ausejo de la Sierra• Carrascosa de la Sierra• Castilfrío de la Sierra• Castilruiz• Cerbón• Cigudosa• El Royo• Estepa de San Juan• Fuentes de Magaña• Fuentestrún• La Póveda de Soria• Las Aldehuelas• Magaña• Oncala• Rebollar• Rollamienta• San Felices• San Pedro Manrique• Santa Cruz de Yanguas• Sotillo del Rincón• Suellacabras• Trévago• Valdeavellano de Tera• Valdegeña• Valdelagua del Cerro• Valdeprado• Valtajeros• Villar del Ala• Villar del Río• Vizmanos• Yanguas |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351592
 |
Municipa teritorio de Ruesga, oriente de Kantabrio.
**Ruesga** [RŬESga] estas municipo en nordorienta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Asón-Agüera.

Geografio
---------

Matienzo.
La municipo disdividiĝas en du partoj, el kiuj la plej malgranda estas okcidente de la municipo Arredondo. Ĝi limas kun Solórzano kaj Voto, norde; Soba, sude; Rasines kaj Ramales de la Victoria, oriente; kaj kun Arredondo, Riotuerto kaj Entrambasaguas okcidente. Ĝi estas je 50 km de Santandero.

Estas multaj grotoj en la areo, el kiuj unu estas pli ol 20 km longa.

Demografio
----------

Por areo de 87,96 km² estas 826 loĝantoj (laŭ censo de 2021). Tiuj 826 loĝantoj estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: Calseca, Matienzo, Mentera Barruelo, Ogarrio, Udalla kaj Vear de Udalla.

Historio
--------

Blazono de la Palaco de Valle.
Oni menciis ĝin per la nomo Valle de Ruesga en la testamento de Ordoño la 2-a, konservita en la *Liber Testamentorum* de la Katedralo de Oviedo. Estas registro de ĝia ligo al la Kapitula Kirko de Valpuesta, sidejo de la episkopo ĝis la 11-a jarcento.

La ekspansio de la senjorlando de la stirpo de Velasco al Ruesga estas registrita en la libro *Becerro de las Behetrías* (1352), laŭ kio tiu Valle de Ruesga estis de Pedro Fernández de Velasco. En 1392, Johano la 2-a de Kastilio konfirmis al sia ĉefservisto, Juan de Velasco, ĉiujn liajn posedaĵojn en Ruesga kaj en Soba. En 1434 estis registrita la pago de impostoj al la Duko de Haro, kun mencio de la loĝlokoj Matienzo, Barruelo kaj Riba en Solares.

La censo de Floridablanca, en la 18-a jarcento, konfirmis la senjorecon al la posteuloj de Velasco, nome la Dukoj de Frías, kiuj nomumis urbestron kaj vicurbestron.

En la 19-a jarcento la Valle de Ruesga dividiĝis en du modernaj municipoj, sude Arredondo, kaj la cetero kun ĉefurbo en Riva, kun Riva, Matienzo, Mentera kun ties kvartalo Barruelo, Garrio kaj Valle. En 1822 ĝi havis 2 524 loĝantojn.

Ekonomio
--------

Palaco de Valle.
Ĉirkaŭ 36,2 % de la municipa laboristaro dediĉas sin al la unuaranga sektoro, 14,5 % al konstruado, 11,4 % al industrio kaj 37,9 % al sektoro servoj.

Heredo
------

De ĝia heredo elstaras tri Havaĵoj de Kultura Intereso, nome:

* Groto "El Patatal".
* Groto "Cofresnedo".
* Groto "Los Emboscados".

Krome, la Palaco de la familio Valle aŭ de Bárcena estas katalogita havaĵo.

Bildoj
------

* Valle.Valle.
* Rivero Asón ĉe Valle.Rivero Asón ĉe Valle.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 784393
* VIAF: 316734448
 |
La **Rom-Persaj** aŭ **Rom-Iranaj Militoj** estis serio de konfliktoj inter ŝtatoj de la grek-romia mondo kaj du sinsekvaj persaj imperioj: la parta kaj la sasanida. Bataloj inter la Parta Imperio kaj la malfrua Roma Respubliko komenciĝis en -54; militoj plu okazadis tra la daŭro de la Romia (kaj la frua Orient-Romia (Bizanca)) kaj Sasanida imperioj. Multe da vasalaj regnoj kaj aliancanaj nomadaj nacioj rolis kiel bufroŝtatoj kaj prokurantoj. La Rom-Persajn militojn finis la islama ekspansio, kiu faligis la Sasanidan Imperion kaj forprenis grandegajn teritoriojn de la Bizanca Imperio nelonge post la fino de la lasta milito inter tiuj.

Kvankam militoj inter romanoj kaj persoj okazadis tra sep jarcentoj, la limo inter la imperioj restis stabila krom kelkaj ŝanĝoj en la nordo. La armeoj de la du flankoj, kvankam komence malsimilaj je taktikoj, lernadis unu de la alia, kaj en la dua duono de la 6-a jarcento ili jam estis similaj kaj egalfortaj.

La elĉerpado de resursoj por la Rom-Persaj Militoj fine montriĝis katastrofa por ambaŭ imperioj. La longaj kaj pliintensiĝantaj militoj de la 6-a kaj 7-a jarcentoj lasis ilin facile konkereblaj por la Raŝiduna Kaliflando. Iuj historiistoj rigardas la falon de la Sasanida Imperio kaj la orientaj provincoj de la Bizanca kiel la efektivan finon de la Antikva Epoko.

Referencoj
----------

1. ↑  Curtis, Vesta Sarkhosh.  (24-an de marto 2010) *The Age of the Parthians – Google Knihy*. ISBN 978-18-4511-406-0.
2. ↑ .  Byzantine–Iranian Relations – Encyclopaedia Iranica. Alirita 31-an de marto 2018.

Vidu ankaŭ
----------

* Geoffrey Greatrex
Koordinatoj: 47° 56′ 05″ N 3° 14′ 33″ O﻿ / ﻿47.93472 °N, 3.24250 °O﻿ / 47.93472; 3.24250 (mapo)

**Saint-Romain-le-Preux** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 180 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Saint-Romain-le-Preux etendiĝas sur 10.36 km², kaj havis 180 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 15 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Claude Didout, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Romain-le-Preux apartenas al la kantono de Saint-Julien-du-Sault, kies ĉefurbo estas Saint-Julien-du-Sault. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Saint-Julien-du-Sault
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Salikfolia inulo** |
| --- |
|  |
| Salikfolia inulo (Inula salicina)Salikfolia inulo (*Inula salicina*) |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Subregno: | trakeofitoj *Tracheobionta* |
|
|
|
|
| Divizio: | angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | dukotiledonoj *Magnoliopsida* |
| Subklaso: | asteredoj *Asteridae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | asteraloj *Asterales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | **asteracoj** ***Asteraceae*** |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Inula* Inulo |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | *salicina* salikfolia |
|

 |
| Dunomo |
| ***Inula salicina L. 1753*** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Salikfolia inulo  |

 |
| v • d • r |

**Salikfolia Inulo**, latine *Inula salicina*, estas herbo el la genro Inulo, el la familio Asteracoj.

Priskribo
---------

Temas pri plurjara planto rizomhava, alta inter 30 kaj 75 cm. La tigo senharas, tamen iom raspas. La neparaj folioj longas kaj lancformas, ili iom raspas sube. La subaj havas mallongan petiolon sed ne la supraj, kiuj fariĝas iom ĉirkaŭtigaj. La kapituloj, 25-40 mm, ĝenerale solas. En tiu kapitulo estas kaj centraj kaj ĉirkaŭaj (ligulaj) floroj, kiuj ambaŭ flavas. Florado okazas finprintempe kaj somere.   

Tiu planto kreskas en herbejoj, kopsoj kaj torfejoj de preskaŭ tuta Eŭropo.

Etimologio
----------

La nomo Inulo povus derivi el latina vorto uzata de la romianoj por nomi tiun ĉi planton. Aliaj aŭtoroj proponas grekan devenon: "enàein" (purigi) referencante al medicinaj karakteroj. La epiteto *salicina* venas el la simileco kun la folioj de salikoj.

* Salikfolia inulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Salikfolia inulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Salikfolia inulo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776252
 |
Roma Meslibro en Esperanto (1995)
Papo Johano Paŭlo la 2-a kaj la Esperanta Meslibro kaj E-Legaĵaro (E-lekcionario), sur la foto estas la momento de la enmanigo (en septembro 1997), tio estis finalo de la streboj de episkopo Władysław Miziołek el Varsovio. Episkopo Miziołek gvidis la komisionon por la aprobo de la Roma Meslibro en Esperanto. Tiu ĉi aprobo efektiviĝis jam en 1990
Teksto *Quo primum*, en la romia misalo de Pio la 12-a de 1956
La **Roma Meslibro** (latine: *Missale Romanum*) estas la precipa liturgia libro de la Katolika Eklezio. Ĝi enhavas preĝojn de la meso kaj priskribas la liturgiajn agojn.

La Esperanta *Meslibro kaj legaĵaro por dimanĉoj kaj festoj* aperis, kun vatikana imprimaturo, en 1995 enforme de du bele binditaj volumoj. Krome ĝi estis eldonita kiel la lumdisko *OekuRom* de IKUE kaj KELI en 2002.

Vidu ankaŭ
----------

* Meslibroj de kristanaj eklezioj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Roma Meslibro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La kompleta meslibro en Esperanto de ĉe fontoj.net


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 107687
* LCCN: n78040210
* VIAF: 292902102
* SUDOC: 028198719
* BNF: 120082525
 |