recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Vilao Fallet, proksime de CDELI kaj KCE
**Vilao Fallet** estas tradicia ĉaledo (alpdomo) situanta en La Chaux-de-Fonds, Svislando, je 750 metroj de CDELI kaj je 1 km nordeste de la Kultura Centro Esperantista. Ĝi estis projektita kaj konstruita de la dekokjara Charles-Édouard Jeanneret (1887–1965), kiu poste pli famiĝis kiel Le Corbusier. Jeanneret instruis al si arkitekturon irante al la biblioteko por legi pri arkitekturo kaj filozofio, vizitante muzeojn, skizante konstruaĵojn kaj konstruante ilin. En 1905, li kaj du aliaj studentoj, sub la superrigardo de ilia instruisto, René Chapallaz, projektis kaj konstruis unuan domon, la "Villa Fallet", por la gravuristo Louis Fallet. La domo estas laŭ la Stilo Sapin, la svisa varianto de la stilo Secesio (Art Nouveau). La kremaciejo de La Chaux-de-Fonds (1909–1910) estas la plej ampleksa ekzemplo de tiu stilo.

La ĉaledo sur la arbra deklivo proksime al La Chaux-de-Fonds, estas granda tradicia ĉaledo kun kruta tegmento en la loka alpa stilo kaj estas ornamita per zorgeme dezajnitaj koloritaj kaj geometriaj skemoj sur la fasado, kun desegno de triangula pino kaj strobiloj (pinkonusoj). La sukceso de ĉi tiu domo kondukis en la sama jaro al la konstruo de du similaj domoj, la Villaoj Jacquemet kaj Stotzer.

La vilao Fallet estis finkonstruita en 1905. Ĝi estas agnoskata kiel konstruaĵo de kultura signifo en Svislando.

Vidu ankaŭ
----------

Centro de Dokumentado kaj Esploro pri la Lingvo Internacia (CDELI)

Kultura Centro Esperantista (KCE)

Referencoj
----------

1. 1 2  (fr) *Journel* 2015, p. 49.
2. ↑  Villa Fallet, Chemin de Pouillerel 1, La Chaux-de-Fonds, arkivita pere de la arkivo de Wayback Maŝino, alirita en la 9-a de januaro 2021.

* Kategorio Vilao Fallet en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Volfgango el Ratisbono** (germane *Wolfgang von Regensburg*; naskiĝis ĉirkaŭ 924 apud Reutlingen, eble en Pfullingen, mortis la 31-an de oktobro 994 en Pupping) estis kapitula instruadestro *(magister scholarum)*, misiisto kaj ekde 972 episkopo de Ratisbono (germane *Regensburg*). Li sanktuliĝis en 1052.

Vivo
----

Post trejniĝi en Reichenau kaj Würzburg li frokuliĝis en 964 ĉe Monaĥejo Einsiedeln. Ĉi tie li aktivis kiel lernejestro kaj dekano inter 966 kaj 970/971. Poste li dediĉis sin al la kristanigo de la hungaroj. En 972 li nomumitis episkopo ratisbona kaj antaŭenigis la kreon de la diocezo de Prago. Kelkan tempon li vivis kiel ermito en la poste por li nomita loko Sankt Wolfgang im Salzkammergut. Li mortis vojaĝante al Orienta Markio.

germana poŝtmarko kun Volfgango-portreto, 1994
Papo Leono la 9-a deklaris lin sanktulo en 1052 en Ratisbono mem. Volfgango iĝis patrono de la kamparanoj kaj lignodehakistoj kaj estas ĝenerala helpanto el mizero. Lia kulto floris ekde la malfrua mezepoko en Suda Germanujo, Aŭstrio kaj Svislando (ekz. en Einsiedeln, en la volfganga pilgrimejo en Düdingen). Lia latinlingva hagiografio *Legenda sancti Wolfgangi* laŭ la verko *Vita Sancti Wolfgangi* de Otloh (el la ratisbona Emmeram-monaĥejo) estis presita en 1475 fare de la franciskanoj de Burgdorf. Ĝi estis verkita en la 11-a jarcento.

Fontoj
------

* Ernst Tremp: "Wolfgang (Heiliger)", ĉe: *Historisches Lexikon der Schweiz* (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Volfgango el Ratisbono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ligiloj ĉe DDB
* ĉi prie en Ekumenisma leksikono pri sanktuloj
* Uhlirz, Karl, "Wolfgang" ĉe: *Allgemeine Deutsche Biographie* 44 (1898), p. 118-123 (tie ĉi interrete)

Referencoj
----------

1. ↑   A. M. Pachinger: "Über Krankheitspatrone auf Heiligenbildern." Ĉe: *Sudhoffs Archiv* 2/1909, p. 351–374 (372)

Vidu ankaŭ
----------

Lokoj nomitaj laŭ Sankta Volfgango:

* Sankt Wolfgang, komunumo en Germanio
* Sankt Wolfgang im Salzkammergut, komunumo en Aŭstrio
* Wolfgangsee, lago en Aŭstrio
* Sankt Wolfgang (Balsthal), komunumparto en Svisio
* Sankt-Wolfgang (Düdingen), komunumparto en Svisio
* Wolfgang (Davos), komunumparto en Svisio

Preĝejoj:

* Kategorio:Preĝejoj sub patroneco de Sankta Volfgango
**Kiam Harry renkontis Sally** (angle *When Harry Met Sally…*) estas usona romantika komedia filmo, publikigita en 1989. Ĝi traktas la rilaton de Harry kaj Sally dum dek du jaroj - de ilia unua renkontiĝo, ĝis iliaj du hazardaj renkontiĝoj en la sekvaj jaroj, kaj ĝis la rilato kiu formiĝis inter ili post la tria renkontiĝo.

Intriga resumo
--------------

Harry (Billy Crystal) kaj Sally (Meg Ryan) renkontis la unuan fojon en 1977, kiam ili ambaŭ diplomiĝis ĉe la Universitato de Ĉikago, kaj bezonis partneron por vojaĝo al Novjorko. Dum la vojaĝo ili evoluigis antagonismon unu kontraŭ la alia. Ili renkontis denove hazarde kvin jarojn poste, en Novjorka flughaveno. Post pliaj ses jaroj, ili denove renkontiĝis, en librovendejo, kaj ekde tiam disvolviĝis inter ili proksima amikeco.

Ilia rilato estis platona por iom da tempo, sed unu nokton Harry kaj Sally seksumas. Hari, en momento de embaraso la sekvan matenon, decidis forgliti rapide, kaj Sally estis furioza. Li provis restarigi ilian rilaton dum iom da tempo. Ĉe la novjara festo ambaŭ sentis sin solecaj sen partneroj, poste troviĝis en la brakoj unu de la alia, kaj decidis fariĝi partneroj. La filmo finiĝas kun la novaĵoj ke Harry kaj Sally geedziĝis.

La filmo estas precipe memorita por sceno en la delikataĵejo de Katz en Nov Jorko, kie la paro kverelas ĉu viro povas koni kiam virino falsas orgasmon. Sally asertas ke ne, kaj por pruvi ĝin ŝi prezentas falsan orgasmon (kiam ŝi estas vestita) al la okuloj de tiuj ĉeestantoj en la restoracio, kaj ĉe la fino daŭre manĝas. Maljuna manĝanto ĉe la apuda tablo (la patrino de direktoro Rob Reiner) turnas sin al la kelnero kaj diras "I'll have what she's having" (Mi mendos tion, kion ŝi mendis) .

Akcepto
-------

La filmo estis nomumita al Oskaro por plej bona originala scenaro. Ĝi ankaŭ estis nomumita por kvin Premioj Oraj Globoj : Plej bona Komedio/Muzikalo, Plej bona Direktoro, Plej bona scenaro, kaj Plej bona aktoro kaj Plej bona aktorino en komedio/muzikalo (Billy Crystal kaj Meg Ryan, respektive). Sed ĝi ne venkis en neniu el la kategorioj.

La filmo eniris la liston de Entertainment Weekly de la dek plej bonaj romantikaj komedioj en 2002.

En la taksoj de la Usona Kininstituto ĝi estas en la sesa loko en la listo de romantikaj komedioj (2008), en la 23-a loko en la listo de komedioj kaj en la 25-a loko en la listo de "pasioj" (plej grandaj amrakontoj). La kanto "It Had to Be You" (*Tiu devintus esti vi*) aperis ĉe numero 60 en la listo de plej bonegaj kantoj kaj la stampilo "I'll have what she's having" ĉe numero 33 en la listo de citaĵoj.

Notoj
-----

1. ↑  When Harry Met Sally (1989) - Clip: I'll Have What She's Having

Eksteraj ligiloj
----------------

* *When Harry Met Sally...*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* When Harry Met Sally... ĉe Turner Classic Movies Datumbazo
* When Harry Met Sally... ĉe AllMovie (angle)
* When Harry Met Sally... ĉe Box Office Mojo
* When Harry Met Sally... ĉe Rotten Tomatoes
* When Harry Met Sally... ĉe Metacritic


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 816433
* GND: 1037861418
* VIAF: 304961939
* BNF: 142949560
 |
**Franz Xaver EICHERT** (pseŭdonimo: *Miles*; naskiĝinta en la 11-a de februaro 1857 en Děčínský Sněžník, mortinta en la 6-a de julio 1926 en Breitenfurt bei Wien / Distrikto Mödling) estis aŭstra ĵurnalisto kaj verkisto. Li apartenis al la movado de Renouveau catholique.

Vivo
----

Estante filo de forstisto li studis en Vieno ĉe la Altlernejo teknika kaj ĉe la Altlernejo pri agrikulturo. Poste li ekdeĵoris ĉe la ŝtataj fervojoj, sed devis retiriĝi de tie pro malsaneco jam en la 1893-a jaro.

Kiel redaktisto ĉe diversaj gazetoj li membriĝis al la katolika ligo "Gralbund" kaj eldonis ekde 1906 la organon "Gral". Li ankaŭ gravis ene de la katolika renovigmovado, por kiu li skribis ŝtatatajn poemojn.

Honoroj
-------

En 1932 oni nomis en la viena urbodistrikto Ottakring strateto por li, la t.n. *Franz-Eichert-Weg*.

Fonto
-----

Biografio ĉe ÖBL

Eksteraj ligiloj
----------------

Verkoj pri kaj de Eichert ĉe Deutsche Nationalbibliothek


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 524794
* GND: 116410302
* VIAF: 22892932
* ISNI: 0000 0000 7243 4378
* NKC: xx0208586
 |
**Vollèges** estas komunumo en la distrikto Entremont en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 1678 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

La komunumo Vollèges situas en la franclingva Suba Valezo sudoriente de Martigny ĉe la enirejo al la Valo de Bagnes, tra kiu fluas la rivero Dranse de Bagnes. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Vollèges, Cries, Chemin-Dessus, Etiez, Le Levron, kaj Vens.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 17,87 km², de kiuj 44,5% estas kovritaj de arbaro, 32,6% servas por agrikulturo kaj 7,3% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Vollèges limas en nordo al Saxon, en oriento al Bagnes, en sudo al Sembrancher, en sudokcidento al Bovernier, en okcidento al Martigny, kaj en nordokcidento al Fully.

Trafiko
-------

Tra Vollèges pasas la kantona ĉefvojo n-ro 205 de Sembrancher al Bagnes. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 6 kilometrojn nordokcidente de la komunumo apud Martigny. Pere de la mallarĝspura trajnlinio de Martigny al Bagnes la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Vollèges datiĝas el la jaro 1150 kiel *Octiet*. En la jaro 1178 aperis la mencio *Villezo*. En la jaro 1150 la Grafoj de Savojo koncedis parton de siaj rajtoj pri Vollèges al la Abatejo Saint-Maurice. Inter 1333 kaj 1335 en Vollèges estis dokumentita la ekzisto de komunumo. Ĝis la konkero fare de la Valezaj Dekonoj en la jaro 1475 Vollèges apartenis al la savoja Subvoktejo Entremont, kiu troviĝis sub la regado de la Abatejo Saint-Maurice. Poste ĝi estis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 sub la regado de la Voktejo Saint-Maurice. Post la Helveta Revolucio de 1798 ĝi estis atribuita al la Distrikto Entremont.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo Arkivigite je 2013-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Jean-Yves Gabbud*: *Vollèges* en *Historia Leksikono de Svislando* (2013-07-30)

Vidu ankaŭ
----------

* Saint-Bernard Express
* Etiez (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Vollèges en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Vollèges

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Vollèges** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* VollègesVollèges

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Entremont |
| --- |
| Bagnes  •  Bourg-Saint-Pierre  •  Liddes  •  Orsières  •  **Sembrancher**  •  Vollèges |  |

 |
**Johano Boano** (1511-1582) estis franca kirurgo kaj persona kuracisto de la reĝino de Navaro. La religia intereso, promociita per la studo de la traduko de la Nova Testamento farita de Erasmo, kondukis lin al akceptado de la reformita fido (1532). Persekutita, li fuĝis al Anglio, sed post tri jaroj li reen revenas al Francio kaj edziĝis al Jeanne Fontaine.

Post iom da tempo la persekutoj reekiĝas, li arestiĝas en Parizo kaj estas kondamnita al morto. Tamen, per la helpo de la princino Margareta, fratino de la reĝo Francisko la 1-a, li rekonkeras la liberecon kaj postenon kiel privatan kuraciston. Tamen, pelita de novaj persekutoj, li estis devigata fuĝi ree, ĉifoje al Amsterdamo, kie li aktivis kiel kuracisto.

Sed, persekutita ree de la inkvizicio li iras ĉifoje al Germanio kaj en 1542 al Antverpeno, kie li laboris kiel kuracisto. Bedaŭrinde protestantaj persekutoj kaptis kaj ekzekutis ĉiujn protestantojn en la urbo kaj li sukcesis fuĝi al Bazelo. Tie li trovis efemeran laboron kiel korektanto kaj revizianto en la konata presejo de Johano Frobeno.

Iom post iom li rekonkeris sian medicinan praktikadon, kiel asociitan profesoron en la Universitato de Bazelo kaj tio donis al li la rimedojn por eduki siajn filojn kaj vivteni sin. El li ili heredis siajn inklinojn al naturhistorio, aparte rilate al botaniko, kiu iĝis ilia ĉefa intereso. Li estis patro de la famaj kuracistoj kaj botanikistoj Gaspard Bauhin kaj Johann Bauhin (1541-1613).

Literaturo
----------

* Dictionnaire encyclopedique des sciences medicales publie sous la direction
* Aspects du libertinisme au XVIe siècle
* Dictionnaire de la conversation et de la lecture inventaire
* Allgemeine Deutsche Biographie
* Personensuche
* Histoire littéraire de la ville d'Amiens
* Herbals: Their Origin and Evolution
* Tolerance and Intolerance in the European Reformation
* BIU Santé

Vidu ankaŭ
----------

* Kasparo Boano (1560-1624)
* Johann Bauhin (1541-1613)
* Sébastien Châteillon (1515-1563)
* Guillaume Rondelet (1507-1566)

* Kategorio Jean Bauhin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 664649
* GND: 135869986
* VIAF: 80313191
* ISNI: 0000000058746770
 |
**Volodimir Petroviĉ KUC** - ukraine *Володимир Петрович Куц*, ruse *Владимир Петрович Куц*, do la persona nomo en rusa formo Vladimir - naskiĝis la 7-an de februaro 1927 en Oleksine, Sumia provinco, Ukrainio, Sovetunio kaj mortis la 16-an de aŭgusto 1975 en Moskvo. Li estis soveta oficiro kaj longdistanca kuranto, kiu posedis la mondan rekordon trans 5.000 metroj (1954–55, 1957–65), 10.000 metroj (1956–60) kaj tri mejloj (1954).

KUC gajnis la orajn medalojn trans 5.000 kaj 10.000 metroj dum la Somera Olimpiko 1956 en Melbourne. En 1954 li fariĝis eŭropa ĉampiono trans 5.000 metroj kaj ankaŭ soveta ĉampiono trans la sama distanco kaj trans 10.000 mertroj (1953–57).

Post 1957 malsano devigis lin retiriĝi de la konkursado, sed li daŭrigis dediĉi sin al la sporto kiel trejnisto.

Legu ankaŭ pri aliaj longdistancaj kurantoj !

Eksteraj ligoj
--------------

* Artikolo pri KUC en serio "Legendoj de Sporto" ruse


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 23364
* GND: 1053955332
* VIAF: 309643445
 |
Flago sendependisma de Sicilio
La **Volontula Armeo por Sendependeco de Sicilio** (EVIS), estis kaŝa paramilitista formado, kreita de Antonio Canepa (konata per la pseŭdonimo Mario Turri), kiu estis la unua komandanto de la formacio en aprilo 1944. Li reprezentis armitan formadon de de la Movado por la Sendependo de Sicilio (MIS).

Unuflanke oni celis la sabotadon de la itala registaro per gerilo-taktikoj, la alia por doni al la procezo sicilian separisman respublikanan solvon. En la komenco, la EVIS ne estis publike agnoskita de MIS, kaj la opozicio de kelkaj el ĝiaj gvidantoj, kiel Antonino Varvaro, kiu forlasis MIS kaj finos en PCI. Malfondita la 29-an de decembro 1945 kun la aresto de sia lasta "komandanto", Concetto Gallo.

La Volontula Armeo por la Sendependo de Sicilio naskiĝis en Katanio en februaro 1945, sub la gvido de Antonio Canepa, kiel grupo de la armita lukto, estante ankaŭ la unua kerno de kio fariĝos la hipoteza regula armeo de la estonta Respubliko Sicilio, kiel respondo al la daŭra perforto farita de italaj policaj agentejoj kontraŭ oficoj kaj reprezentantoj de la itala Sendependeca Movado de Sicilio (MIS), ankaŭ surbaze de perfortaj agoj, kiel ekzemple la masakro de pano, kiu okazis en Palermo en 1944.
elŝiro de planto en julio 2004
**Les faucheurs volontaires d'OGM** aŭ **Volontulaj Falĉistoj de GMO** estas en Francio grupo de homoj, kiuj defendas la publikan rajton manĝi sane aŭ sen genetikej modifitaj organismoj (GMO). Ankaŭ la ekologiaj agrikulturistoj subtenas tiun movadon kaj kelkfoje falĉas kun ĝia grupo ĉar la GMO detruas iliajn kampojn. Tiu estas ne leĝe permesita en Francio.

Leĝo
----

Ambaŭflanke kvalifikita el la civila kaj kriminala juro de « destruction grave du bien d'autrui en réunion », *Grava detruo de alies posedaĵo*, tiuj agoj fariĝas delikto. La maksimuma puno pensita por tiu delikto estas 5 jaroj de mallibereco kaj 75 000 eŭroj de monpuno (puno kiu povus estis duobligita se la persono agas denove).

Ĝiaj agoj depostulitanta de la falĉistoj kiel agoj de civila malobeo estas kontraŭanta el la kontraŭfalĉuloj kiuj diras ke la spirito de senperforto de civila malobeo fariĝas opono fakte de detruo.

Historio
--------

La movado naskiĝis dum la eventa renkontiĝo Larzac 2003, el la ideo de Jean-Baptiste Libouban. 400 personoj proklamis sin « Volontulaj Falĉistoj »; en junio 2005, pluraj personoj asertis ke « 4 800 uloj proklamis sin mem Volontulaj Falĉistoj ». La Confédération paysanne kaj la Verduloj interalie subtenas la «Falĉistojn».

En 2004, 2005 kaj 2006, « falĉistoj » detruis (en Sudo-Pireneoj, Akvitanio, Centro-Valo de Luaro kaj Charente) areojn kun genetike modifitaj plantoj kultivitaj en kampoj, senpermesa kulturo laŭ la falĉistoj. En 2006, falĉistoj detruis 3 maizkampojn de la firmao Monsanto. Tiujn detruojn sekvis jura persekuto. En junio 2005, falĉistoj anoncis esti detruintaj 70% de la en-Franciaj GMO-kampoj. La 31-an de julio 2006, la franca ministerio pri agrikulturo taksis ke ĉirkaŭ 40% estis detruita.

Ligoj
-----

### Vikipedie

Genetike modifita organismo
Jose Bove

### Eksteraj ligiloj

* Kategorio Volontulaj Falĉistoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Volontulaj Falĉistoj Arkivigite je 2007-07-09 per la retarkivo Wayback Machine *(Franclingve)*
**Marianna HILL** (naskita *Marianna Schwarzkopf* 1942), foje listigita kiel *Mariana Hill* aŭ *Marianna Renfred*, estas emerita usona aktorino.

Ŝi kreskis en Kalifornio, Hispanio, Britio kaj Kanado pro la laboro de sia patro kiel inĝeniero.

Marianna komencis sian profesian karieron kiel aktorino per televidaĵo The Man and the Challenge en 1960 kaj en kino per Married Too Young (1962). Ŝi aperis en multaj televidprogramoj kiel The Untouchables, Perry Mason, Gunsmoke, Bonanza, Dr. Kildare, Burke's Law, Batman, Star Trek, Hawk, My Three Sons, I Spy, The Wild Wild West, Mission: Impossible, Hogan's Heroes kaj The High Chaparral krom kinfilmoj kiel Black Zoo, Wives and Lovers, The New Interns, Roustabout, That Funny Feeling, Red Line 7000, Paradise, Hawaiian Style kaj Medium Cool. 

En 1970-aj jaroj ŝi partoprenis televidaĵojn Love, American Style, Daniel Boone, Kung Fu, Quincy M.E. S.W.A.T. ktp. kaj ankaŭ kinaĵojn kiel The Traveling Executioner, The Baby, High Plains Drifter, Messiah of Evil, The Godfather: Part II, kaj The Astral Factor

Krom en kinfilmoj kiel Schizoid, Blood Beach kaj *Chief Zabu* en 1980-aj jaroj ŝi aperis en televidaĵo *Remington Steele*. Lia lasta apero estis en 2005 en kina komedio *Coma Girl: The State of Grace*.

* Kategorio Marianna Hill en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 638194
* GND: 129187224
* LCCN: no2002076619
* VIAF: 56806304
* ISNI: 0000 0001 1950 2113
* SUDOC: 128797681
* BNF: 13998577w
* MBA: df888b8c-b50e-4253-abe2-0bf5b2a20542
* BIBSYS: 8078077
* NKC: xx0095377
* BNE: XX1549086
 |
**Johann Georg Gmelin** (1652-1705) estis germana kuracisto, speciala inspektoro kaj urba pastro en Herrenberg. Li estis la 10-a kaj lasta filo de la evangelia teologo Samuel Gmelin (1611-1676) kaj lia patrino, kies nomo estis Katharina, estis filo de la pastro M. Hegel, urbo Ehningen. Principe, li interesiĝis pri apoteko kaj studis en la Universitato de Tubingeno, poste en Bazelo kaj fine en Schaffhausen.

En 1675, li iĝis kuracisto en Marbach kaj iom poste li diplomiĝis kiel doktoro pri medicino. En 1679 li transloĝiĝis al Stutgarto, kiel eksterordinara privata kuracisto kaj inspektoro de la urba hospitalo, sed li devis atendi ĝis 1684 por esti leĝe promociita. En 1696, li estis vokita al Dresdeno kaj tie li iĝis privata reĝa kuracisto. Li mortis en Stutgarto, en la 7-a de marto 1705. Gmelin estis fondinto de renoma familia liniaro. Li edziĝis dufoje: En la 31-a de januaro 1676, en Tubingeno, kun Christiane Engel kaj en la 30-a de septembro 1684 kun Anna Sabine Sattler, en Stutgarto. Entute, ili havis dekdu infanojn, inter ili la klerikulo Georg Ludwig Gmelin (1687-1756).

Vidu ankaŭ
----------

* Dinastio Gmelin

Literaturo
----------

* Stammbaum der Familie Gmelin
* Acta historica Leopoldina
* Salomon Reisel (1625-1701)
* Pharmaceutical Journal
* Personensuche
* Geschichte der Stadt Marbach am Neckar


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649784
* GND: 116684909
* VIAF: 27829145
 |
**Volosjanka,** ukraine **Волосянка,** hungare **Hajasd** [hajaŝd] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Velikij Bereznij.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Velikij Bereznij en Transkarpatio
Panoramo de Volosjanka

Bazaj informoj
--------------

* 48° 58′ 51″ N 22° 48′ 26″ O﻿ / ﻿48.98083 °N, 22.80722 °O﻿ / 48.98083; 22.80722 (mapo)Koordinatoj: 48° 58′ 51″ N 22° 48′ 26″ O﻿ / ﻿48.98083 °N, 22.80722 °O﻿ / 48.98083; 22.80722 (mapo)
* Areo: 38 km²
* Alto super marnivelo: 481 m
* Loĝantaro: 1640
* Poŝtkodo: 89030
* Telefonprefikso: 3135

Situo
-----

Volosjanka situas inter montoj, proksime de Uĵ. Velikij Bereznij troviĝas je 37, Uĵhorodo je 80 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1768 en formo *"Voloszanka"*. En 1904 pro la hungariga politiko la komunumo ricevis hungarecan nomon Hajasd. En 1910 vivis tie 1586 loĝantoj, (1353 rutenoj, 115 hungaroj, 81 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Volosjanka/Hajasd. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
**Winkel** estas komunumo en la distrikto Bülach, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3775 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Winkel konsistas el la tri municipoj *Winkel*, *Seeb* kaj *Rüti*.

Geografio
---------

Komunuma domo
Winkel situas en la Zurika Unterlando rekte norde de la Flughaveno Zuriko. Sur la komunuma teritorio iam troviĝis lageto, kiu devis malaperi pro la konstruado de la norda kurvojo de la flughaveno.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo limas en nordokcidento al Bachenbülach, en nordo al Bülach, en nordoriento al Embrach, en sudoriento al Lufingen, en sudo al Kloten, en sudokcidento al Rümlang, kaj en okcidento al Oberglatt.

Trafiko
-------

De Winkel per poŝtaŭtobusoj, kiuj estas integritaj en la reton de la Zurika Trafik-Unio oni povas atingi facile la Flughavenon Zurikon kaj la distriktĉefurbon Bülach.

Historio
--------

Sur la teritorio de la municipo *Seeb* troviĝas restaĵoj de romia setlejo el la 1-a aŭ 2-a jarcento, kiu ankoraŭ hodiaŭ viziteblas. La unua dokumenta mencio de Winkel datas tamen nur el 1044.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Winkel (Zuriko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Winkel

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Bülach |
| --- |
| Bachenbülach • Bassersdorf • **Bülach** • Dietlikon • Eglisau • Embrach • Freienstein-Teufen • Glattfelden • Hochfelden • Höri • Hüntwangen • Kloten • Lufingen • Nürensdorf • Oberembrach • Opfikon-Glattbrugg • Rafz • Rorbas • Wallisellen • Wasterkingen • Wil • Winkel |  |

 |
**Wisen** estas komunumo en la distrikto Gösgen en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 414 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Wisen situas kiel ununura komunumo de la distrikto Gösgen norde de la kresto de la Soloturna Ĵuraso nordoriente de la Suba Hauenstein-Pasejo. En nordo la komunumon limas la monto Wisnerberg kaj en oriento leviĝas la impresa roko de Wisner Flue. La rivereto Wisnerbach, kiu fontas sude de la vilaĝo senakvigas la komunuman teritorion al la direkto de Zeglingen, kie la rojo alfluas al Eibach, kiu siavice en Sissach alfluas al Ergolz.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Wisen limas en nordo al Häfelfingen (BL), en nordoriento al Zeglingen (BL), en sudoriento al Lostorf, en sudo al Tribmach, en sudokcidento al Hauenstein-Ifenthal, kaj en okcidento al Läufelfingen (BL).

Trafiko
-------

Wisen situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi atingeblas per mallarĝa flanka vojo, kiu disbranĉiĝas de la kantona ĉefvojo n-ro 2 norde de Suba Hauenstein-Pasejo kaj kondukas tra Wisen al Zeglingen, tiel ke Wisen de Kantono Soloturno atingeblas aŭtomobile nur tra bazelkampara teritorio. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinioj al Ifenthal kaj al Olten.

Historio
--------

La unua skriba mencio de Wisen datiĝas el la jaro 1226 el dokumento de la Monaĥejo Schöntal. Dum mezepoko la senjoroj de Wisen estis la Grafoj de Froburgo, kies praburgo situas nur kelkcentmetroj sude la la komunuma limo sur la teritorio de Trimbach. En la jaro 1307 la jurisdikcio pri Wisen transiris de la Froburgoj al la Grafoj de Nidau, en la jaro 1376 al la Grafoj de Thierstein kaj en 1418 al la Grafoj de Falkenstein. En la jaro 1458 Wisen estis kun la cetera voktejo Gösgen aĉetita de la urbo Soloturno.

Bildaro
-------

* Wisner FlueWisner Flue
* Preĝejo Sankta JosefoPreĝejo Sankta Josefo
* La preĝejo de interneLa preĝejo de interne
* Vojindikilo al Moskvo kaj PekinoVojindikilo al Moskvo kaj Pekino
* Gastejo Löwen [Leono]Gastejo Löwen [Leono]
* Restoracio Sonne [Suno]Restoracio Sonne [Suno]
* Tombejo kaj malantaŭe Wisner FlueTombejo kaj malantaŭe Wisner Flue

Referencoj
----------

1. ↑  Fonto: Artikolo pri la historio de Wisen en la retejo de la komunumo

Vidu ankaŭ
----------

* Wiesen

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Wisen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Wisen

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Gösgen |
| --- |
| Erlinsbach  •  Hauenstein-Ifenthal  •  Kienberg  •  Lostorf  •  Niedergösgen  •  Obergösgen  •  Rohr  •  Stüsslingen  •  Trimbach  •  Winznau  •  Wisen |  |

 |
**Johannes AEPINUS** (familia nomo ankaŭ: Hoch, Hugk, Huch; naskiĝinta en 1499 en Ziesar, mortinta la 13-an de majo 1553 en Hamburgo) estis germana teologo.

Biografio
---------

Dum la studoj en Wittenberg li ekflamiĝis por la Reformacio kaj forpelitis pro siaj kredoj de instruista posteno en la Margraflando Brandenburgio. Li iris en Pomeranion; en Stralsund li deĵoris kiel lernejestro kaj komisiitis fare de la urba konsilantaro verki ordigon eklezian. En la 1529-a jaro li sekvis vokon al la Kirko Sankta Petro en Hamburgo kie li iĝis unua superintendanto en 1532. Samtempe kun Johannes Bugenhagen kaj Caspar Cruciger li doktoriĝis en Wittenberg.

En la 1534 li propagandis reformaciaĵojn en Anglio kaj faris menditan ekspertizon pri la intencita divorco de reĝo Henriko la 8-a. Kontraŭ la espero de la reĝo Aepinus ne jesis la eksedziĝon kaj liaj planoj prepari la enkondukon de reformaciaj ideoj laŭ germana modelo en Anglio fiaskis.

La konsilianoj de Hamburg igis lin prilabori la eklezian ordigaron de Bugenhagen en 1539, tamen la koncepto de Aepinus ne povis anstataŭi la malnovan regularon ĝis 1556. La kverelo pri la iro de Jesuo Kristo al la infero, kiun Aepinus taksis ties lasta pasiona stacio, ne solvitis.

Verkoj (elekto)
---------------

* Pinacidion de Romanae ecclesiae imposturis, Hamburg 1530
* Bekenntnisse u. Verklaringhe up dat Interim, ebenda 1548
* Responsio ad confessionem Andreae Osiandri, 1552 (mit J. Westphal).

Literaturo
----------

* Das luth. Hamburg, Aufsätze z. Gesch. u. Gegenwart d. Luthertums in Hamburg, hrsg. v. Th. Knolle, 1928 (P)
* H. Nirrnheim, Hamburgs Gesandtschaft an Kg. Heinrich VIII. v. England im J. 1534, in: Ztschr. d. Ver. f. Hamburg. Gesch. 40, 1949, S. 26 ff.
* K. Schottenloher, Bibliogr. d. Glaubensspaltung I, 1933
* Biografio ĉe *NDB*.
* Biografio en anglalingva enciklopedio eklezia.

* Kategorio Johannes Aepinus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 503001
* GND: 116296283
* LCCN: nr93006192
* VIAF: 54896425
* ISNI: 0000000109031311
* LIBRIS: 235369
* SUDOC: 225641976
* BNF: 16296045m
* NKC: ola2006340252
 |
**Beatulo SALKAHÁZI Sára** [ŝalkaha:zi ŝa:ra] (originale: *Schalkház Sára*) (Kassa, 11-an de majo 1899 – 27-an de decembro 1944, Budapeŝto) estis katolika fratino de Asocio de Socialaj Fratinoj. Ŝi savis vivojn de ĉ. 100 judoj dum la hungara nazia teroro. Ŝi iĝis martirino en 1944, kiam la nazioj pafis ŝin kaj ĵetis ŝian kadavron en la Danubon. Oni deklaris ŝin beata en 2006, la 17-an de septembro en la hungara Baziliko de sankta Stefano.

Li komence verkis por ĵurnaloj, estis fianĉino (1922-23) kaj konatiĝis en 1927 kun la Asocio de Socialaj Fratinoj, fondita de Margit Schlachta. Ŝi aliĝis en 1929 al la asocio, ĵurpromesis en 1930, laboris ne Kassa. Li translokiĝis en 1937 al Budapeŝto, en pentekosto de 1940 faris la eternan promeson *Alleluja! Ecce ego, mitte me!*.

Ŝin kaptis hungaraj nazioj en 1944 kaj murdis ŝin.

Laŭ novaj ordenoj de Benedikto la 16-a, Vatikano ne plu havis privilegion kiel deklarejo pri beatigo. Tiel okazis en 2006 la beatigo en Hungario, unua ekde post 1083.

Rekonoj
-------

* Justuloj inter la popoloj, 1972
* 1996, postmorta distingo „Pro la kuraĝo".

Külső hivatkozások
------------------

* Schéda Mária: Salkaházi Sára, a szociális szeretet apostola Arkivigite je 2006-08-19 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Sára Salkaházi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 129328
* GND: 1147229287
* LCCN: n2007076524
* VIAF: 48684167
* ISNI: 0000000108980531
* NKC: mzk2016898376
 |
La rivereto **Wiesbach** estas 44,4 km longa alfluanto de la rivero Nahe, kiu fontas en la Nordpfälzer Bergland (nordpalatinata montolando) (Rejnlando-Palatinato) kaj enfluas apud Grolsheim en la distrikto Mainz-Bingen (ankaŭ Rejnlando-Palatinato ) en la riveron Nahe.

Geografio kaj geologio
----------------------

La *Wiesbach*, flankrivero de la nahe, deakvigas kune kun la rojo *Appelbach* la nordokcidentan parton de Rejnhesio. Ĝia fonto troviĝas en la Nordpalatinata Montolando, kiu estas la norda etendaĵo de la pluvriĉa Donnersberg-masivo, okcidenten de Haide, urboparto de Kirchheimbolanden. En la unua triono de la riverujo estas magma rokaĵo kaj sedimento el la Rotliegend-tempo (285 - 255 Mio. da jaroj). Tie la valo estas ankaŭ relative mallarĝa.

Proksimume de Nieder-Wiesen ĝis Flonheim la rivereto trafluas la pitoreskan pejzaĝon de la Rejnhesa Svislando. Ĉi tie bundas miksarbarojnsur malfekundaj grundoj. Oberwiesen bomas sin mem „arbara komunumo". Dum longa tempo gravis en la regiono hidrargo-minado. Hodiaŭ oni fosas en la fontregiono de la „Winkelbach" magmatitojn de la Donnersberg. La plua rivervojo tra terciara sedimentado de la Rejnhesa montetlando montras malakraj deklivoj kaj larĝan valon. La pejzaĝo estas karakterizita de vitokulturo kaj agrokulturo sur fekundaj leŭso-grundoj. Post ĉ. 48 km la rivereto *Wiesbach* atingas apud Gensingen la riveron *Nahe*.

Alfluantoj
----------

* Steindellerbach (*maldekstre*)
* Schanzengraben (*dekstre*)
* Goßenbach (*maldekstre*)
* Ambach (*dekstre*), 2,5 km
* Bach aus den Molkenwiesen (*dekstre*), 2,6 km
* Kernbach (*maldekstre*), 3,9 km
* Nebelborn (*maldekstre*), 1,5 km
* Wörlebach (*dekstre*), 1,9 km
* Bach vom Spitzenberg (*maldekstre*), 1,2 km
* Oberwiesenbach (*maldekstre*), 4,6 km
* Schniftenbergerbach (*maldekstre*)
* Teufelsborn (*Teufelswiesenbach*) (*dekstre*), 2,7 km
* Dembach (*dekstre*), 2,1 km
* Dornbach (*dekstre*)
* Grubenbach (*maldekstre*)
* Nackbach (*dekstre*)
* Finkenbach (*maldekstre*), 7,4 km
* Moosbach (*dekstre*), 3,2 km
* Aulheimer Graben (*dekstre*), 1,8 km
* Bornheimerbach (*dekstre*), 1,6 km
* Mörschgraben (*dekstre*), 5,0 km
* Bernhardsgraben (*dekstre*)
* Wallertheimergraben (*dekstre*)
* Sulzheimer Bach (*dekstre*), 4,5 km
* Gau-Weinheimerbach (*dekstre*), 2,2 km
* Johannsbach (*dekstre*), 5,9 km
* Höllengraben (*dekstre*), 1,9 km
* Bach von der Sonnhöll (*dekstre*), 1,5 km
* Horrweiler Graben (*dekstre*), 4,7 km

Referencoj
----------


* Kategorio Wiesbach (Nahe) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Voltao-Lago** (situanta je 6° 30′ N 0° 0′ O﻿ / ﻿6.500 °N, 0.000 °O﻿ / 6.500; 0.000 (mapo)) estas la plej granda rezervujo en la mondo (pli granda ol Naserlago), situanta en Ganao kaj kovranta areon de preskaŭ 8.502 km² (3.275 kvadratmejloj). Ĝia plej norda punkto estas je urbo Yapei, kaj plej suda je la Akosombo Akvobaraĵo, 520 kilometroj malantaŭen laŭ la fluo.

La akvobaraĵo tenas dorse la akvojn de la Blanka Voltaa Rivero kaj de la Nigra Voltaa Rivero. Ĉi tiuj du riveroj antaŭe konverĝis kaj formis la ĉefan fluon de la Voltaa Rivero; ĉi tiu rivero nun fluas de la akvobaraĵo al la Atlantika Oceano.

Lago Voltao en Ganao.
La lago estis formita en 1965 kiam la Akosombo Akvobaraĵo estis konstruita. Pro la formado de lago Voltao, 78,000 personoj estis translokigitaj al novaj vilaĝetoj, kun ducent mil bredobestoj apartenantaj al ili; 120 konstruaĵoj estis detruitaj.

La akvobaraĵo produktas elektron por multo de la lando. Ĝi estas ankaŭ grava por transporto, pere kaj de pramoj kaj pere de kargaj boatoj.

La Nacia Parko Digya kuŝas sur parto de la laga okcidenta bordo.

La 9-an de aprilo, 2006, pasaĝera boato vrakis en la lago dronanta ĉirkaŭ 120 personojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Voltao (lago) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Voltao (lago) sur ghanaweb.cOM

Vidu ankaŭ
----------

* Gvinea arbara-savana mozaiko
* Orient-gvineaj arbaroj
* Voltao (rivero)


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Afriko |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Geografio |
**Juan Boscán Almogávar** (en kataluna **Joan Boscà i Almogàver**, en Esperanto **Johano Boskano**) (Barcelono, 1492 - Perpinjano, 21-a de septembro de 1542), estis hispana poeto kaj tradukisto de la Renesanco. Konata ĉefe ĉar li estis enkondukinta la italaneskan lirikon en la poezion en kastilia lingvo kun Garcilaso de la Vega. Same, li tradukis al la hispana la verkon *Il Cortegiano* (*La kortegano*) de Baldassare Castiglione.

Biografio
---------

Li naskiĝis el nobela familio, ricevis humanisman edukadon kaj servis en la Kortego de la Katolikaj Gereĝoj kaj poste en tiu de la imperiestro Karlo la 1-a (Hispanio). Li estis instruisto de Fernando Álvarez de Toledo, futura Granda Duko de Alba. En la Kortego li konis alian grandan poeton kaj amikon, don Diego Hurtado de Mendoza; tiu dediĉis al li la faman *Epístola a Boscán*. Boskano edziĝis al klera valencia damo, nome doña Ana Girón Rebolledo. Veturis al Italio kiel hispana ambasadoro. Tie li renkontis kun Garcilaso de la Vega, kun kiu li faris grandan amikecon; certe la aprezo kiun Boskano sentis al la verko de la valencia poeto Ausiàs March rilatas al ties influo sur kelkaj el la komponoj de la toleda poeto Garcilaso.

Boskano, kiu estis kultivinta antaŭe la konceptecan kaj kortegan kantaran lirikon, enkondukis la verson dekunusilaban kaj la italdevenajn strofojn (nome soneto, okverso, ĉenaj tercetoj, ktp), same kiel poemon en blankaj dekunusilaboj kaj la temaron kaj strukturojn de la Petrarkismo en la hispana poezio. Li persvadiĝis al tio post parolado en 1526 kun sia amiko, la ambasadoro venecia kaj humanisto Andrea Navagero, en Granado, kiel li mem rakontis, kaj same konvinkis al tiu novaĵo al siaj amikoj Garcilaso de la Vega kaj Diego Hurtado de Mendoza kaj verkis manifeston de la nova stetiko italeca de la Renesanco.

* Kategorio Juan Boscán en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 440643
* GND: 118662031
* LCCN: n83204767
* VIAF: 165164384
* ISNI: 0000000118506649
* SUDOC: 027627780
* BNF: 12259519s
* BIBSYS: 90626861
* NKC: js20020115037
* ICCU: BVEV022336
* BNE: XX856487
 |
kalistegio, rigardate de supre, dekstren volvanta,dekstra helico
ordinara dioskoreo, de supre rigardata volvante dekstren
**Volvanta planto** estas grimpoplanto, kiuj grimpas helpe de la volvanta tigo ĉe apogilo. Ĝi preferas kiel apogilo gresojn kaj maldikajn lignoplantojn; sed ankaŭ pendantajn grimpoplantojn, ekzemple lianoj. La volvado estas unu el kvar grimpoformoj de plantoj, kiu ebligas kreskon sen sufiĉe forta tigo por teni minimume la propran pezon de planto.

Depende de la direkto de la volvado oni distingas **maldekstre volvantaj**  kaj **dekstren volvantaj plantoj**. Nur malmultaj specioj povas volviĝi kaj dekstren kaj maldekstren. En la botanika literaturo oni ne trovas unuaniman difinon, kiu estas maldekstre volvanta kaj dekstre volvanta planto. Ekzistas jenaj difinoj:

Rigardo de supre
----------------

La difino de *Dioscorea communisiu* baziĝas sur la rigardo de la ŝraŭba moviĝo de supre. Ĝi estas antaŭ ĉio uzata en pli aĝaj flaŭraj verkoj.

Maldekstre volvantaj plantoj estas volviĝantaj grimpplantoj, kies tiga pinto, de supre rigardata turniĝas kontraŭ moviĝo de la horloĝmontriloj ĉirkaŭ grimpostango. Pro la kresko ekestas dekstreniranta helico aŭ ŝraŭbo. La heĝa kalistekio kaj la stangofazeolo estas maldekstrevolvantaj plantoj.

Dekstre volvantaj grimplantoj estas plantoj kies tigpinto de supre vidata turniĝas ĉirkaŭ apogilo laŭ la moviĝo de la horloĝmontriloj. Per ĝia kresko ekestas maldekstreniranta helico aŭ ŝraŭbo. La ordinara dioskoreo kaj la lupulo] estas laŭ tiu ĉi difino dekstrenvolvantaj plantoj.

Dekstrenvolvantaj plantoj formas laŭ tio dekstran ŝraŭbon (t.s. ŝraŭbo kun dekstra ŝraŭbaĵo. 
Maldekstrenvolvantaj plantoj formas laŭ tio maldekstran ŝraŭbon (t.s. ŝraŭbo kun maldekstra ŝraŭbaĵo).

Vidu ankaŭ
----------

* Rebo

Referencoj
----------

1. ↑  Windepflanzen, Universität Ulm
La **Eldonejo de Universitato Johns Hopkins** (angle : **Johns Hopkins University Press**; la eldonisto ankaŭ estas nomita **JHU Press** kaj mallongigite **JHUP**) estas la eldonfirmao de Universitato Johns Hopkins en Baltimoro, Marilando. 

Ĝi estis fondita en 1878, kaj ĝi estas la plej malnova universitata eldonejo inter ĉiuj funkciantaj en Usono. La eldonejo publikigas librojn kaj periodaĵojn, kaj sur ĝia nomo funkcias aliaj sekcioj kiuj funkciigas elektronikajn datumbazojn. La eldonejoj troviĝas en Charles Village.

Publikaĵoj kaj esplorfakoj
--------------------------

JHU Press publikigas 90 sciencajn ĵurnalojn kaj pli ol 200 novajn librojn ĉiun jaron. Ekde 1993, La eldonejo administras Project MUSE, retan datumbazon kiu inkluzivas pli ol 550 sciencajn revuojn kaj pli ol 20,000 elektronikajn librojn. La eldonejo funkcias en tri ĉefaj agadoj:

* Eldonado de libroj: aĉetoj, redaktado de manuskriptoj, ilia dezajno, produktado kaj merkatado
* Ĵurnala eldonado kaj elektronika eldonado, kiu inkludas Project MUSE
* Hopkins Fulfillment Services (HFS): mendopretigo, informsistemoj kaj distribucentro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818997
* GND: 16025888-1
* LCCN: no96037631
* VIAF: 157408888
* ISNI: 0000 0001 0747 2869
* NKC: ko2002149251 ko2002149252, ko2002149251
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Kunigi | **Oni sugestas kunigi ĉi tiun artikolon kun Laŭ La Rivero Dum Serena Festo.

---**
Bonvolu diskuti en la Diskuto:Laŭ La Rivero Dum Serena Festo. Nur ensalutintaj uzantoj povas aranĝi tion. |

La **volvaĵo Qingming** (ĉine: 清明上河圖 / 清明上河图 / pinyine: Qīngmīng Shànghé Tú) estas la plej fama pentraĵo de la ĉina pentristo Zhang Zeduan (1085-1145).

La pentrita volvaĵo montras la ĉiutagan vivon de la urbo Kaifeng, la ĉefurbo sub la norda dinastio Song en la memortago pri mortintoj Qingming.

La volvaĵo estas 24,8 centimetrojn alta kaj 528,7 centimetrojn longa.

La volvaĵo Qing-Ming de Zhang ZeduanLa volvaĵo Qing-Ming de Zhang Zeduan

Historio
--------

La aparta afero de la volvaĵo Qing-Ming estas, ke ĝi estas unu el la maloftaj pentraĵoj de la frua imperiestra kolektaĵo, kiu troviĝas nuntempe en Ĉinujo. Pu Yi alte taksis tiun bildon kaj kunportis ĝin kiam la japanoj igis lin imperiestro de Manĉuko. Tial ĝi ne troviĝis en la Malpermesita Urbo, kiam la Kuomintango fuĝis al Tajvano kunportanta la artaĵojn de la imperiestra palaco.

En la jaro 1945 Pekino reaĉetis la volvaĵon, kiu ekde tiam troviĝas en la palaca muzeo de Pekino.

Kaifeng estis la ĉefurbo de la norda dinastio Song.

Bildaro
-------

* TitoloTitolo
* PontoPonto
* Urba pordegoUrba pordego
* Surstrata scenoSurstrata sceno

Eksteraj ligiloj
----------------

* Volvaĵo Qingming en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La volvaĵo videbla rete Arkivigite je 2011-07-28 per la retarkivo Wayback Machine
* *'China's Mona Lisa' makes a rare appearance in Hongkong*, New York Times, 3-an de julio 2007
**Witterswil** estas komunumo en la distrikto Dorneck en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1 386 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010, kiu nombro un 1 387 je la 31-a de decembro 2012 estis praktike senŝanĝa.

Geografio
---------

Witterswil situas en vasta kaldrono ĉe la norda flanko de la Ĵuraso. La komunumo apartenas al kvinkomunuma eksklavo de Kantono Soloturno apud la franca landlimo. La eksklavo estas disigita de la cetera kantona teritorio de la bazelkampara Laufenvalo. En nordo la komunumon pasas la rojo *Binnbach*, kiu fontas en Hofstetten kaj en Biel-Benken alfluas al Birsig. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Witterswil mem la setlejoj Ebni en nordokcidento, Nassläng, Ob den Reben, Marchmatten kaj Strangenacker.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,65 km², de kiuj 20% estas kovritaj de arbaro, 67% servas por agrikulturo, kaj 13% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Witterswil limas en nordo al Biel-Benken (BL), en oriento al Therwil (BL), en sudoriento al Ettingen (BL), en sudo al Hofstetten-Flüh, kaj en okcidento al Bättwil.

Trafiko
-------

Tra la komunumo pasas la kantona vojo 273 de Bättwil al Therwil. Al la publika tranpsortreto Witterswil estas bone konektita per la tramlinio n-ro 10 de Bazelo al Rodersdorf. Sur la komunuma teritorio situas la haltejoj Witterswil kaj Sonnenrain.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Witterswil datiĝas el la jaro 1268 kiel *Witerswil*. En la 14-a jarcento la senjoroj de Rotberg posedis la malaltan kaj la superan jurisdikcion pri Witterswil. En la jaro 1515 la kavaliro Arnold de Rotberg vendis sian senjorujon al la urbo Soloturno, kiu jam en la jaro 1486 akiris la servutobienon de la abatino de Säkingen en Witterswil. En la jaro 1791 Witerswil estis aparta vikarejo kune kun Bättwil, tiu vikarejo pariĝis en la jaroj 1808 respektive 1818 memstara paroĥo. La pastra preĝejo konstruita en la jaro 1641 estis komplete renovigita kaj grandigita en la jaro 1842.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo Arkivigite je 2014-02-22 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Bernhard Stöckli*: *Witterswil am Fuss des kleinen Blauen* (artikolo en la retejo de la komunumo Witterswil) Arkivigite je 2011-09-29 per la retarkivo Wayback Machine
4. ↑  *Lukas Schneker*: *Witterswil* en *Historia Leksikono de Svislando* (2013-11-12)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Witterswil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Witterswil** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* Oficiala retejo de la komunumo Witterswil

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Dorneck |
| --- |
| Bättwil  •  Büren  •  Dornach  •  Gempen  •  Hochwald  •  Hofstetten-Flüh  •  Metzerlen-Mariastein  •  Nuglar-Sankt Pantaleon  •  Rodersdorf  •  Seewen  •  Witterswil |  |

 |
**Volĵskij** (ruse *Волжский*) estas grava industria urbo en Volgograda provinco de Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo estas 18410.

La urbo estis fondita en 1951, havas statuson de urbo ekde 1954.

La interurba telefona kodo estas 8443, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj.

La loka tempo estas moskva tempo.

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 48°47' norde, longitudo 44°46' oriente.

La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Volgo, ĉe komenco de rivero Aĥtuba (*Ахтуба*), kiu estas maldekstra branĉo de Volgo.

En la urbo estas fervoja stacio.

En 1959 la urbo havis 67 mil loĝantojn.
En 2002 la urbo havis 313,2 mil loĝantojn.
En 2006 la urbo havis 308,5 mil loĝantojn.

Esperanto en Volĵskij
---------------------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Esperanto en Volĵskij.
En 1986 en Volĵskij okazis dusemajnaj Esperanto-kursoj, aperis grupo de esperantistoj. Nun informo pri konsiderinda Esperanto-komunumo en la urbo mankas.

Vidu ankaŭ
----------

* Tramtransporto en Volĵskij

Flago de Volgograda provinco
Urboj de Volgograda provinco

**Ĉefurbo**: Volgogrado

Dubovka |
Frolovo |
Kamiŝin |
Miĥajlovka |
Ĵirnovsk |
Kalaĉ-na-Donu |
Kotelnikovo |
Kotovo |
Krasnoslobodsk |
Leninsk |
Nikolajevsk |
Novoanninskij |
Pallasovka |
Petrov Val 
Serafimoviĉ |
Surovikino |
Urjupinsk |
Volĵskij
Kripto en la preĝejo de Repton, kie entombiĝis Wiglaf (19-jarcenta gravuraĵo)
**Wiglaf** (m. verŝajne en 839) estis reĝo de Mercia, Anglio de 827 ĝis 829 kaj denove de 830 ĝis sia morto.

Deveno
------

Wiglaf probable apartenis al la reĝa familio de Mercia, sed pri lia deveno ne restas certaj informoj.

Regado
------

Li altroniĝis en 827. En 829 Egbert, reĝo de Wessex, invadis Mercia kaj forpelis Wiglaf. Laŭ la Anglosaksa Kroniko, Wiglaf regajnis la regnon en 830, verŝajne kiel sendependa reĝo, ne reganto sub la reĝo de Wessex. Eblas ke li pligrandigis la limojn de Mercia: la regio ĉirkaŭ la meza parto de la Tamizo, antaŭe okupita de la *Gewisse* kies teritorio evoluis en Wessex, estis parto de Mercia dum lia regado. Ĉarto priskribas la reĝon de Essex kiel "ministro" de Wiglaf: antaŭe Essex agnoskis la reĝo de Mercia kiel superulo, sed Mercia perdis influon tie - la ĉarto sugestas la reĝo de Essex denove omaĝis al tiu de Mercia. Londono, kie Egbert antaŭe posedis monfarejon, estis dominata de Wiglaf.

En 836 li okazigis konsilion de episkopoj kaj nobeloj: la ĉefepiskopo de Canterbury ĉeestis, kune kun pluraj episkopoj el Wessex.

Wiglaf mortis probable en 839. Li entombiĝis en Repton.

Wigmund, filo de Wiglaf, aŭ mallonge sekvis lin kiel reĝo de Mercia aŭ mortis antaŭ sia patro (eble post esti kunreĝo).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 287116
 |
**Wignehies** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 3 284 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Blazono de Wignehies.Blazono de Wignehies.

Geografio
---------

Wignehies estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Fourmies. Ĝi situas en la norda parto de natura regiono nomita *Thiérache*, inter la landlimo de Belgio kaj la departemento Aisne.

La vilaĝo Wignehies troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do cetere situas en alia natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Wignehies etendiĝas sur 13,86 km².

Lokaj famuloj
-------------

Marcel Dehoux, franca politikisto kaj deputito, naskiĝis en Wignehies kaj restis ties urbestro inter 1977 kaj 2001.

Administrado
------------

Wignehies apartenas al la kantono de Trélon, kies ĉefurbo estas Trélon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Trélon