recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **preĝejo apostoloj sanktaj Simono Zeloto kaj Judaso Tadeo** estas sakrala historia monumento en Simontornya (Hungario).

Monaĥejo

Historio
--------

Depost fino de dominado de turkoj en 1694 franciskanoj alvenis kaj trakonstruis la moskeon al kirko, kiu supozeble estis la iama mezepoka katolika kirko. En 1702 oni fondis paroĥon. En alia loko oni konstruis novan kirkon inter 1728-1760, sed interne oni aranĝis diservojn ekde 1734. La ĉefaltaro estis kreita en 1768, la orgeno ĉirkaŭ 1770, trakonstruita en 1942. La murpentraĵoj estis pentritaj en 1775. Restaŭradoj okazis en 1944, sed poste militaj damaĝoj estiĝis, fine en 1973 la necesaj riparoj finiĝis. Novaj renovigaj laboroj okazis en 2002, fine en 2021 la tegmento renoviĝis.

### Monaĥeja historio

La monaĥejo estis konstruita same ekde 1728, sed post kelkaj jaroj ĝi finiĝis. En la 19-a kaj 20-a jarcentoj kelkfoje malgrandaj trakonstruoj okazis. En 1950 la monaĥoj estis forigitaj. En 2002 la fasado plene estis renovigita.

Krucifikso

Preĝejo
-------

La preĝejo situas sola kune kun la monaĥejo ĉe stratangulo laŭ la trotuaroj. La fasado estas simetria, se oni priatentas dekstre la krucifikson faritan en 1890. Meze malsupre la ornamriĉa enirejo estas videbla, la plej supre la turo altiĝas. En la turo origine estis 3 sonoriloj, nun nur 2. La fasado havas ankaŭ 2 fenestrojn teretaĝe kaj 3 fenestrojn en la etaĝo. La navo finiĝas en pli mallarĝa absido. Interne 8 altaroj troviĝas.

### Monaĥejo

La unuetaĝa konstruaĵo kun kelo rekte maldekstre aliĝas al la preĝejo same laŭ la trotuaro. La brikoforma konstruaĵo havas internan korton.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Zacharias GÖTZE** (ankaŭ: *Goeze, Goezius*; naskiĝinta la 1-an de majo 1662 en Mühlhausen, mortinta en Osnabrück la 6-an de majo 1729) estis germana pedagogo.

Vivo
----

La avo de Götze estis konsiliano urba, la patro bierfaristo kaj gildestro de la forĝistoj. La unua edukado estis en la publika lernejo, sed paralele instruis lin privata instruisto hejme. En 1678 li iris al la latina gimnazio de Lemgo kiu tiutempe famegis. En 1680 li ekstudentis ĉe la Universitato de Jena por dediĉi sin al la studoj de filozofio, lingvoj kaj teologio. En 1683 eksepidemiis en sia naskiĝurbo la pesto. Pro tio Goetze ne plu rajtis reiri en sian hejmurbon ĝis la fino de la epidemio: tiam mortis ankaŭ liaj gepatroj. La neantaŭvidebla libertempo uzitis de Goetze por pasigi teologian ekzamenon kaj ekzercadi la predikadon. Poste li iris al Lepsiko por kontinuigi la filozofiajn kaj teologiajn studojn. Tie li ricevis en 1685 la magistriĝon. La saman jaron ankoraŭ li vokitis viclernejestro al Lemgo kaj samfunckie en 1690 al Lippstadt. La lernejestreco lia komenciĝis en 1693. La konsilio urba de Osnabrück nomumis lin kontraŭvole lernejestron de la Konsilantargimnazio (Ratsgymnasium) por anstataŭigi la maldungitan Ponatus. Tiun ĉi postenon Goetze havis ĝismorte.

Graveco
-------

La karaktero de Götze laŭŝajne ne estis tro agrabla. Tio evidentiĝis tree en lia rilato kun la antaŭulo en Osnabrück, Ponatus. Kun li li kvereladis pro la distribuo de la instruhoroj kaj pro la salajro. Ponatus riproĉis al li - ŝajne ne sen kaŭzo - esti farinta intrigojn kaj kalumniojn por akiri la demisiigo de la lernejgvidanto. La reciproka tono en leteroj interŝangita inter ili estis do tre malĝentila-

Koncerne la scienculecon Götze publikigis multajn aliajn verkojn pri multaj temoj. La tie prezentitaj opinioj defiis la samtempulojn pro iliaj strangecoj. Kun pluraj scienculoj li estis en kontakto - la leteroj skribitaj kun ili eldonitis parte ĉe *Celeberrimorum virorum epistolae de re numismatica ad M. Zachariam Goezium, illustr. Gymn. Osnabrug. R. d. Accessit Musaeum Goezianum etc.* (Wittenberg 1716). En tiu ĉi verko li priskribis kolekton certan kun parte tre strangaj objektoj sed ankaŭ altvaloraĵoj (ekz. manuskriptoj) kio bedaŭrigas onin ke ili nun estas malaperintaj.

Literaturo
----------

* J. C. Strodtmann’s Historie des Schulwesens und der Akademie zu Osnabrück, veröffentlicht vom Director em. Stüve im Programm des Rathsgymnasiums 1869, p. 25 sqq (kun indiko de la skribaĵoj de Götze)
* Runge, *Geschichte des Rathsgymnasiums zu Osnabrück*, Osnabrück 1895

Fonto
-----

Art. „Götze, Zacharias" fare de Friedrich Runge. Ĉe: *Allgemeine Deutsche Biographie*, Band 49 (1904), p. 494 (interrete ĉi tie)
La montaro Troodos kun la kipra monto Olimpo - la plej alta punkto de la insulo Kipro.
La kipra monto **Olimpo**, altas 1952 metrojn kaj estas la plej alta punkto de la insulo Kipro en la Mediteranea Maro. Ĝi ne miksendas kun la monto Olimpo sur la kontinenta parto de Grekio.

Superrigardo
------------

La pinto de la monto en la kipra montaro Troodos ne alireblas, ĉar sur la plej alta punkto troviĝas radara instalaĵo de la armeo de Britio. La instalaĵo ekde la jaro 1974 kontrolas la ĉielon ĉirkaŭ la monto en radiuso de inter 1500 kaj 3000 kilometroj.

Eblas aliri la monton, krom la pinto, per strato aŭ piede per vojetoj tra valo, en kiu ekzistas pluraj akvofaloj. En la proksimeco de la monto troviĝas la konata monaĥejo Kykkos.

Ĉe la deklivoj de la monto inter januaro kaj marto ekzistas la sola ski-regiono de la insulo Kipro kun kvar ski-liftoj de inter 150 kaj 500 metroj da longeco. Krome eblas ski-migri. Ĉe la norda flanko de la monto ekzistas ski-tereno kun 120 da altecodiferenco kaj kun longo de 370 metroj, kiu estis agnoskata de la Federacio Internacia pri Skiado (FIS). Ekde la jaro 1977 ĉi-tie ĉiujare okazas internacia ski-konkurso de la federacio FIS.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Olimpo (Kipro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* paĝo pri la monto, anglalingva[*rompita ligilo*]
la plej ofte atingitaj diplomoj

| Amatora radio |
| --- |
| Internacia radioamatora simboloInternacia radioamatora simbolo
Amatora radio
ILERA
konfirmkarto
Eĥolink
IARU
Kontakto
Radioamatora operatoro
Paket-radio
Radioamatoraj programoj
Q-kodo
QRP
Radioamatora diplomo
Radioamatora konkurso
Radioamatora vortaro
RST-kodo
Radioamatora stacio
SSTV
Voksigno
Radioamatoraj bendoj |
| v • d • r |

**Radioamatora diplomo** povas esti atingata de radioamatoro, kiu havis kontaktojn kun aliaj amatoraj stacioj.

Organizantoj kaj esponsoroj
---------------------------

Diplomoj estas eldonitaj de

* naciaj amatoraj asocioj
* radioamatoraj revuoj
* specialaj kluboj

Ĉiu diplomo havas siajn specialajn regulojn. Depende de tiuj reguloj la diplompetanto devas sendi kiel pruvo la konfirmkartojn. Aŭ li devas sendi liston subskribitan de konata aprobita amatoro aŭ klubĉefo.

Ekzemploj de radioamatoraj diplomoj
-----------------------------------

Ekzistas miloj da diversaj diplomoj. Tre popularaj estas DXCC *DX Century Club* kaj WAC *Worked all Continents*, kontaktis ĉiujn kontinentojn kaj plej defiaj kiel la Worked All Zones, Islands on the Air (IOTA) kaj la VHF/UHF Century Club (VUCC) diplomoj. Aliaj popularaj diplomoj inkludas kontaktojn kun insuloj, lumturoj ktp. Por ricevi la DXCC diplomon oni devas havi kontaktojn kun minimume 100 diversaj oficialaj landoj. Laŭ stato 2012 ekzistas 341 "radiolandoj" kaj teritorioj en la radioamatora listo. Estas pluraj landaj versioj de tiu diplomo.

Esperanto-Diplomo
-----------------

En 19??[*kiam?*] Laszlo, HA7PW establis la Esperanto-diplomon. Amatoroj, kiuj povas prezenti konfirmkartojn de minimume 10 diversaj stacioj, presitaj en Esperanto, aŭ kun alia Esperanto-teksto, povas ricevi ĝin. Poste pli altaj gradoj eblas. DL1CC kiel unua atingis la gradon 200 per prezentado de 200 kartoj.
Pri la detalaj reguloj vidu en nia Yahoo-grupo (rigardu sube ĉe eksteraj ligiloj).
Post la morto de Laszlo nun Riĉardo, LY2FN prizorgas la diplomon.

Referencoj
----------

1. ↑  oficiala retpaĝo de DXCC diplomohttp://www.arrl.org/awards/dxcc/
2. ↑  Oficiala retpaĝo de WAC  Arkivigite je 2008-06-21 per la retarkivo Wayback Machine
3. ↑  Oficiala retpaĝo WAZ diplomo
4. ↑  Oficiala retpaĝo de IOTA
5. ↑  Listo de ricevintoj de la ILERA diplomo   Arkivigite je 2019-02-22 per la retarkivo Wayback Machine

Vidu ankaŭ
----------

* Amatora radia konfirmkarto
* Amatora radio
* DX Century Club
* VHF/UHF Century Club
* Worked All Continents
* Worked All States
* Worked All Zones

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kasteloj per radio cashota UK Arkivigite je 2010-08-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Yahoo-grupo de ILERA Arkivigite je 2012-11-08 per la retarkivo Wayback Machine
* nova google grupo de ILERA
La **paroĥa preĝejo Sankta Spirito** estas sakrala historia monumento en Soltvadkert (Hungario).

Historio
--------

Dum dominado de turkoj tiu areo senhomiĝis, poste en la frua 18-a jarcento alvenis ŝvaboj, slovakoj kaj hungaroj. La katolikoj fondis eklezian grupon en 1737, kiu estis filio de Kecel. En 1767 la grupo memstariĝis kun matrikula rajto. La kirko mem estis konstruita en 1808, pligrandigita inter 1916 kaj 1926. La orgeno estis kreita en 1910 kaj trakonstruita en 1979.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola en korto, sed la fasado rekte kontaktiĝas kun la trotuaro. Antaŭe estas videblaj statuo pri Sankta Triunuo kaj kruco. En la korto estas ankoraŭ statuo pri Johano Nepomuko el la 19-a jarcento. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo iomete reliefas. La turpinto estas piramideca. La fasado havas ankoraŭ po unu niĉojn, interne estas statuo pri Sankta Petro. La ĉefaltara bildo prezentas alvenon de la Sankta Spirito, kiun László Patay pentris en 1988. Resume 16 vitraloj troviĝas en loko de la fenestroj. 

Kermeso okazas dimanĉe en Pentekosto.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* datenoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Navo flankeNavo flanke
* ĈefaltaroĈefaltaro
**Zsuzsa Koncz** [ĵuĵa konc], hungare **Koncz Zsuzsa,** Esperante **Susano Koncz** estas elstara hungara ŝlagrokantisto. Ŝia frato estas András Koncz.

Zsuzsa Koncz en 2011
Zsuzsa Koncz
Zsuzsa Koncz naskiĝis la 6-an de marto 1946 en Pély.

Biografio
---------

Zsuzsa Koncz komencis sian kantistan karieron en Hungara Televizio, kie kune kun alia gimnaziano ili atingis la 2-an lokon en konkurso pri kantado. En 1967 ŝi havis ĉefrolon en filmo *Ezek a fiatalok* (Tiuj gejunuloj), dume ŝi koncertadis, precipe kun bando *Illés* ne nur enlande, sed ankaŭ en Germanio (en ambaŭ partoj), en Sovetunio, en Francio ktp. Ŝi estis la plej konata ŝlagrokantistino dum estreco de János Kádár. Kelke da ŝlagroj estis malpermesitaj, sed la aliaj furoris. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2008, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.

Diskografio
-----------

* 90 hungaraj kaj 18 eksterlandaj muzikdiskoj memstare, krome ŝi partoprenis en aliaj diskoj
* Ŝia kanto "Kiel rakontu mi" ("Hogy mondjam el neked") publikiĝis en Esperanto en 1981 sur sondisko kaj en 2015 ĉe YouTube.

Ŝiaj filmoj
-----------

* *Ezek a fiatalok* (Tiuj gejunuloj), 1967
* *Szevasz, Vera!*, 1967
* *Bűbájosok*, 1970

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* www.konczzsuzsa.hu (ŝia propra paĝo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Zsuzsa Koncz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Zsuzsa Koncz kantas en Esperanto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 410510
* GND: 133991490
* VIAF: 20890249
* ISNI: 0000000078797161
* MBA: ff001ae1-f1b8-4fbe-a87e-05eff8550b41 8a7974bf-ac23-404d-9782-9b04439bcb99, ff001ae1-f1b8-4fbe-a87e-05eff8550b41
* NKC: xx0033367
 |
Afido
Rastrumelektronmikroskopa bildo de afido
**Afido** estas malgranda insekto el la ordo de hemipteroj, subordo de sternorinkoj, superfamilio de **afidoidoj** kaj familio de **afidedoj**, kiu suĉas sukon de plantoj. Ĝia popollingva sinonimo estas **plantlaŭso** aŭ ankoraŭ **folilaŭso**.

Ekzistas 3.000 specioj de la afidoidoj, 850 el ili en Mezeŭropo, ĉiuj sin nutrantaj per plantosuko, kaj pro tio ili ĝenerale estas konsiderataj damaĝbestoj. Krome multaj specioj povas kontaĝi plantmalsanojn en formo de virusoj aŭ kaŭzi gajlojn.

Formikoj bredas afidojn (kiel homoj bredas bovinojn), por manĝi ilian mielroson.

Aliflanke kokcineloj estas naturaj predantoj kontraŭ afidoj.

Sistematiko de la afidoidoj
---------------------------

Afidoidoj estas tre diversa grupo, kiu ankaŭ en Mezeŭropo estas reprezentata de vico da taksonoj en rango de familioj.

* Afidoidoj (*Aphidoideae*)
	+ Afidedoj (*Aphididae*)
		- *Myzus persicae*
		- *Aphis fabae*
	+ Adelgedoj (*Adelgidae*)
	+ Hormafidedoj (*Hormaphididae*)
	+ Filokseredoj (*Phylloxeridae*)
	+ Laknedoj (*Lachnidae*)
	+ Pemfigedoj (*Pemphigidae*)
		- *Pemphigus spirothecae*
		- *Pemphigus bursarius*)
	+ Mindaredoj (*Mindaridae*)
	+ Telaksedoj (*Thelaxidae*)
	+ Aneciedoj (*Anoeciidae*)
	+ Drepanosifiedoj (*Drepanosiphiodae*)
	+ Flemizedoj (*Phloemyzidae*)

* Afidoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Afidoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Afidoj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Zoologio |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 209566
* LCCN: sh85005957
* BNF: 12000650n
* NDL: 00560051
* NKC: ph184834
 |
La duobla pinto de Ilinizoj.
**Illinizas** aŭ **Ilinizoj** estas paro de vulkanaj montoj kiuj estas situaj sude de Kito, Ekvadoro. Ili situas en la Ekologia Rezervejo *Reserva Ecológica Los Illinizas*. Tiuj ĝemelaj montoj estas separataj per montoselo kiu estas ĉirkaŭ unu kilometron longa. La pintoj estas inter la plej altaj en Ekvadoro, el kiuj Illiniza Suda staras iome pli alta ol Illiniza Norda, ties norda partnero, kun 5248 metroj kaj 5126 metroj respektive.

Plej gvidlibroj (ekzemple, *Lonely Planet Ecuador, Ecuador: A Climbing Guide*) literumas la monton kun nur unu "l" kiel en *Iliniza*. La nomo Illinizas estas derivita el la Kunzaj vortoj por "maskla monteto."

Dum Illiniza Sur (la suda pinto) estas pli malfacile grimpebla pro sia glacia naturo, dum Illiniza Norte postulas malmultan aŭ nenian grimposperton, kaj povas esti grimpita kiel piedira pinto. Tamen estas rekomendata uzi gvidiston, ĉar la pado malfaciliĝas alproksimiĝinte al la montopinto.

La Ilinizoj estas bonegaj montoj por alklimatiĝo al altitudo, kaj estas ofte uzataj kiel grimpado prepara al pli altaj pintoj kiaj Cotopaxi, Chimborazo kaj Cayambe.

Estas rura rifuĝejo situan inter la norda kaj suda pintoj. Ĝi povas esti atingita post unu horo per aŭto el El Chaupi, sekvita de tri-hora grimpado. La rifuĝejo havas gasfornojn, potojn kaj patojn kaj litojn. Necesas kunporti varmajn dormosakojn kaj manĝon, sed akvo estas disponebla por esti boligita.

0° 39′ 34″ S 78° 42′ 49″ U﻿ / ﻿0.65944 °S, 78.71361 °U﻿ / -0.65944; -78.71361 (mapo)

Referencoj
----------

1. ↑   Climbing in Ecuador: Illiniza Sur. ecuaworld.com. Arkivita el la originalo je 2008-06-17. Alirita 2010-02-23.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ilinizoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Climbing Trip Report Arkivigite je 2007-09-29 per la retarkivo Wayback Machine
Afrika elefanto en Sud-Afriko.
African-Elephant-Scale-Chart-SVG-Steveoc86.svgAfrican-Elephant-Scale-Chart-SVG-Steveoc86
Distribua mapo de afrika elefanto sen landlimojn
La **afrika elefanto** (latine: *Loxodonta africana*) estas specio de la familio de la elefantoj. Ĝi estas nuntempe la plej granda surtere viva mamulo de la mondo. La arbarelefanto (*Loxodonta cyclotis*) antaŭe klasigita kiel subspecio de la afrikana elefanto estas nuntempe plej ofte konsiderata aparta specio. Por distingi la afrikan elefanton de la afrikarbara, oni foje nomas ĝin ankaŭ **stepa elefanto**.

Disvastiĝo
----------

La afrika elefanto troviĝas i.a. en jenaj ekoregionoj : la angolaj mopanearoj, la angol-eskarpaj savano kaj duonarbaroj, la Kaoko-Dezerto, la okcident-sudana savano kaj la orient-sudana savano.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Afrika elefanto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Afrika elefanto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Afrika elefanto en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Zoologio |

* Evoluo de la nombro kaj disvastiĝo de la afrika elefanto (IUCN, PDF) Arkivigite je 2016-04-18 per la retarkivo Wayback Machine
* *Pachyderm. Journal of the African Elephant, African Rhino and Asian Rhino Specialist Groups.* African Elephant Specialist Group (AfESG) Arkivigite je 2009-08-20 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 316319
* GND: 4140577-8
* LCCN: sh85001722
* NKC: ph187978
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

Proksim situo e la Okcidenta Ejfelo
Sub la geografia eprimo **Westeifel** aŭ **Okcidenta Efelo**  ni konas tiun parton de la mezmontaro Eifel, kiu situas ĉirkaŭ la urbo Prüm ĝis la landlimo al Belgio kaj Luksemburgio. Ĝi geologie ne estas precize difinita, sed kovras ĉ. 60 % de la Schneifel),dum la geologoj kalkulas la nordan parton de la Westeifel al la Vulkaneifel kaj la sudan parton al la Südeifel.

La montpinoj preskaŭ samaltas ol la altecoj de la Vulkaneifel, sed la pejzaĝo estas ofte pli malakra.  
Geografie-topologie la du parto povas esti distingeblaj:

* Schneifel – pinto (alteco 699,1 m) apud Schwarzer Mann (alteco 697, 8m), montoĉeno apud la belga lanflimo
* belgischa Ejfelo – ne preciza esprimo
* Islek (in la sudokcidento) – ĝis la germana-luksemburgia landlimo

La regiono estas maldense loĝata en la nordo (Schneifel kaj ĉirkaŭo).La Aŭtoŝoseo A 60 al Lieĝo iras ofte tra densaj arbaroj. Iam la regiono havas signifon en minado (rigardu Bleialf). En la suda parto –ekzemple en la valo de la rivero Prüm kaj la [flanka valo| flankaj valoj]] – la regiono estas pli dense loĝataj j. Tiu regiono ankaŭ apartenas al la Germana-Luksemburga Naturpark.

Vidu ankaŭ
----------

* belga Ejfelo
* Nordejfelo
* Ösling (Lusemburgio)
* Südeifel
* Vulkaneifel

Referencoj
----------

1. ↑
La monto **Breitenberg** apud Sankt Martin en la rejnlando-palatinata distrikto Südliche Weinstraße estas 545,2 m alta  antaŭpinto de la monto Kalmit en la Palatinata Arbaro kaj ties parto Haardt.

Geografio
---------

### Situo

La Breitenberg situas en la biosfera rezervejo Palatinata Arbaro – Nordaj Vogezoj kaj en la Naturparko Palatinata Arbaro. Ĝia pinto estas 1,3 km nordokcidente de Sankt Martin kaj 3 km okcidentnordokcidente de Maikammer. Kiel la monto Stotz (alteco 603,2), kun kiu ĝi en la nordokcidento estas ligita trans malalta montoselo (ĉ. 535 m), kaj la montoj Wetterkreuzberg (alteco 400,7 m), Taubenkopf (alteco 603,8 m), Hüttenberg (alteco 620,1 m) kaj Kanzel (alteco 531,7 m) la Breitenberg apartenas al la antaŭmontoj de Kalmitmasivo (alteco 672,6 m). Ĝi troviĝas rande de la Haardt.

Bildgalerio
-----------

* Kalmitmasivo vidata de Maikammer kun Breitenberg, Kalmit, Kanzel kaj WetterkreuzbergKalmitmasivo vidata de Maikammer kun Breitenberg, Kalmit, Kanzel kaj Wetterkreuzberg
* BreitenbergBreitenberg

Referencoj
----------

1. ↑  LANIS:Topographische Karte |url= |zugriff=2014-03-26

* Kategorio Breitenberg (Haardt) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ruĝa linio – Transsiberia fervojo;  
 Verda linio – Bajkal-Amura fervojo
transsiberia trako kolorfotado de ĉ. 1910
La **transsiberia fervojo** (aŭ Trasiberia Fervojo, ankaŭ konata per mallongigo **Transsib**) (ruse *Транссибирская магистраль*, mallonge ruse *Транссиб*) estas la plej longa fervojlinio de la mondo, tre grava trafikvojo de Rusio, kiu trapasas Siberion. Ĝi etendiĝas kun longo de 9.288 km de Moskvo al Vladivostoko ĉe Pacifiko kaj pli precize ĝis la Haveno Vostoĉnij.

Historio
--------

La ekkonstruo okazis maje en 1891 proksime al Vladivostoko (ĝin ĉeestis princo Nikolao, la estonta imperiestro Nikolao la 2-a), kaj la linio malfermiĝis oktobre en 1916 per inaŭguro de la ponto trans Amur ĉe Ĥabarovsk. La plena elektrigado finpretiĝis nur la 25-an de decembro 2002.

Priskribo
---------

Ĉiun duan tagon forlasas la legenda "Trajno N-ro. 2" ("Rossija" = Rusio) la Jaroslavlan stacidomon, por atingi post 7 tagoj — post 9 288 km — Vladivostokon ĉe la Japana maro. Ĝi havas du numerojn (same kiel ĉiuj aliaj trajnoj en Rusio, laŭ direkto), do la trajno kiu sekvas el Vladivostoko al Moskvo havas la numeron 1.

Kelkaj gravaj urboj apud la linio: Moskvo, Niĵnij Novgorod, Kirov, Permo, Jekaterinburgo, Tjumeno, Omsko, Novosibirsko, Krasnojarsko, Irkutsko, Ĥabarovsko, Vladivostoko, Ĉita. Unu grava paralela devojo trairas la urbon *Petropavlovsk* de Kazaĥstano.

La transsiberia fervojo transiras 16 grandajn riverojn kiel:
Volgo, Vjatka, Kama, Tobol, Irtiŝ, Ob, Tom, Ĉulim, Jenisejo, Oka, Selenga, Seja, Bureja, Amur, Ĥor kaj Ussuri.

Iom grandaj akvaĵoj, kiuj apudas la fervojon: 207-kilometre preter la Bajkala lago kaj 39-kilometre preter Amura golfo.

La transsiberia fervojo debranĉiĝas ankaŭ al Centra Azio Astana, Taŝkent, Aŝgabat, Ĉinio kaj Mongolio (Ulan-Batoro), Pekino kiel Bajkal-Amur-ĉeflinio.

Literaturo
----------

### Beletre

La Transsiberia fervojo iĝis ofte inspirfonto romana aŭ poezia: la franclingva svisa poeto Blaise Cendrars dediĉis al ĝi sian plej faman prozpoemo: *prozo de l'Transsiberia fervojo*.

La vojo kaj Esperanto
---------------------

Inter 1928 kaj 1932, Lucien Péraire, franca esperantisto, trairis Eŭropon kaj Azion per biciklo. Inter Kazano (junio 1929) kaj Vladivostoko (julio 1930), li uzis aparaton por bicikli sur la reloj de la transsiberia fervojo.

Somere de 2012 jaro laŭ la fervojo el Moskvo ĝis Ulan-Ude vojaĝis **Karavano al Hanojo** el 23 esperantistoj

Referencoj
----------

1. ↑

Vidu ankaŭ
----------

* Jaroslavla linio
* Ufa (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Transsiberia fervojo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Transsiberia fervojo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* esperante ĉe Vojaĝo.info: Vojaĝo laŭ Trasiberia Fervojo kaj Vojaĝo laŭ Trasiberia Fervojo (alia)
* germane Die Transsibirische Eisenbahn Transsib
* germane Die Transsibirische Eisenbahn Routen
* germane Transsibirische Eisenbahn individuelles Reisen Arkivigite je 2015-02-15 per la retarkivo Wayback Machine
*
**Ceclavín** estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres, regiono Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *ceclavineros*. La censita populacio en 2008 estis de 2,096 loĝantoj.

Situo
-----

Loko de la provinco de Cáceres en Hispanio
Ceclavín estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 322 m kaj je 82 km de Cáceres, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 159 km². Ĝi siruas en la angulo inter la riveroj Alagono okcidente kaj Taĵo sude.

Historio
--------

Laŭ la *Libro de los Millones* en la 16a jarcento tiu vilaĝo apartenis al la historia distrikto Tierra de Alcántara ene de la tiam nomta Provinco de Trujillo. En 1842 la vilaĝo enhavis 850 familiojn kaj 4656 loĝantojn. De tiam la loĝantaro duoniĝis.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Monumentoj
----------

En Ceclavín konserviĝas perfekte la jurisdikcia pilorio de la vilaĝo. La stilo estas gotiko. Ĝi enhavas bazon, kolonon (dekorita per buloj inter helikoidoj) kaj kvar krucaj brakoj kiuj figuras bestajn kapojn.


|  |
| --- |
| Ceclavín: pilorio |

En arkitekturo elstaras la Preĝejo de *Nuestra Señora del Olmo* (Virgulino de la Ulmo).
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**piĵibajo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Monokotiledonuloj *Monocotyledones* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | *Arecales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | *aracacoj*  *Arecaceae*  |
|
|
|
|
|
| Genro: | "Bactris" |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **B. gasipaes** |
|

 |
| Dunomo |
|  ****Bactris gasipaes**** Kunth |
|
|
|
|
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri piĵibajo  |

 |
| v • d • r |

Trancaĵoj de la frukto
**Bactris gassipaes (sin. Guilhielma speciosa)** aŭ **peĵibajopalmo** ( portugala.: *Pupunheira*; hispana: *Chonta*,Pejibaye, *Pijuayo*; angla: *Peach Palm*), estas vaste disvastigita palmo, kiu originas en la tropika Ameriko. La ĉ. 20 m alta trunko kaj la folioj parte havas pikilojn.

fruktoj de la peĵibajopalmo
*Bactris gassipaes* estas plantospecio apartenanta al la familio Arakacoj, kultivita de la sudamerikaj praloĝantoj.
La frukto estas drupfrukto kun manĝebla fruktokarno, kiu ĉirkaŭas la ununuran kernon je dikeco de 3 ĝis 5 cm. La fruktoj (peĵibajoj) estas ruĝaj, oranĝkoloraj aŭ oranĝflavaj. Tio dependas de la maturecgrado kaj de la kultivaro.

La granda avantaĝo de la planto estas ĝia alta kresko. Oni povas kultivi plantidojn en la ombro de la plantkrono. La planto kreskas rapide. Jam post 18 ĝis 24 monatoj oni povas rikolti la unuajn fruktojn. Ankaŭ birdoj ŝatas la fruktojn, precipe la papagoj.
La palmo estas kultivata en Brazilo, Trinidado kaj Tobago, Kostariko, Nikaragvo, Ekvadoro , Peruo, Venezuelo, Bolivio, Panamo kaj Kolombio.

Utiligado
---------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bactris gasipaes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bactris gasipaes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Bactris gasipaes en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Beschreibung, Fotos Arkivigite je 2012-11-22 per la retarkivo Wayback Machine
* plantapalm
* Mora-Urpi, J. Weber, J. & Clement, C. R. Peach palm (*Bactris gasipaeas*) engl.(pdf Datei). (1002 kB)

Referencoj
----------

1. ↑  Die Matis brasilienportal.ch
**Universitato Quisqueya** (france *Université Quisqueya*) estas privata universitato, situanta en la ĉefurbo de Haitio, Portoprinco. Ĝi estis fondita en 1988. La nuna rektoro estas Jackie Lomark.

La fondinto de la universitato estas Jacques Edward Alexis, kiu ankaŭ estis la unua rektoro de la universitato, inter la jaroj 1990 ĝis 1995, kaj poste estis la ĉefministro de Haitio. La universitato estas konsiderata la plej bona kaj gvida privata universitato en Haitio.

Nomo
----

Quisqueya, kiu signifas "granda afero" aŭ "granda lando", estas unu el la antaŭaj nomoj de la insulo Hispaniolo, kiu inkluzivas Haition kaj Dominikan Respublikon.

Historio
--------

La universitato estis establita en 1988, fare de Jacques Edward Alexis, poste la Ĉefministro de Haitio. Alexis ankaŭ estis la unua rektoro de la universitato, inter 1990 kaj 1995 .

Ekde 1993, la universitato estas administrita de la Fondaĵo Educat-uniQ. La institucio sukcesis venki ĉiujn politikajn kaj naturajn katastrofojn kiujn ĝi renkontis, gajnante la reputacion de la gvida privata universitato en Haitio.

Malgraŭ la efikoj de la sismo en 2010, kiam la nombro da studentoj falis al 721, antaŭ 2015 rekrutado pliiĝis al rekorda nombro de 3,500 studentoj.

En 2011, la Centro por entreprenemo kaj Novigado estis fondita en la universitato. La centro estis komence apogita fare de la Clinton Bush Haiti Foundation.

Nuntempe
--------

La universitato havas neniun politikan aŭ religian apartenon. La devizo de la universitato estas "Hominis beneficio cognoscere et agere", kaj tradukita "Scio kaj agado por la servo de la homaro".

La universitato havas ses ĉefajn studfakojn: agrikulturo kaj medio, administrado kaj ekonomio, inĝenieristiko kaj arkitekturo, juro kaj politika scienco, kaj edukado kaj sansciencoj. La universitato ofertas bakalaŭrojn kaj magistrojn. La universitato precipe antaŭenigas entreprenemon kaj ekonomian evoluon.

Estas ĉirkaŭ 360 instruistoj en la universitato kaj pli ol 3500 studentoj.

Famaj eks-studentoj
-------------------

* Jovenel Moïse, prezidanto de Haitio
* Martin Moïse, edzino de Jovenel Moïse
* Ariel Henri, ĉefministro de Haitio kaj deĵoranta prezidanto
* Fincy Pierre, fondinto de Balistrad
* Vanessa Dalzon, ĉefredaktisto de Balistrad

Referencoj
----------

1. 1 2 3  Michael R. Hall, Historical Dictionary of Haiti, Scarecrow Press, 2012-01-12, ISBN 978-0-8108-7549-4. (angla)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (en la franca)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 829478
* GND: 1115679384
* LCCN: no2001019314
* VIAF: 156265059
* ISNI: 0000000460163979
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo traktas la bulgarian urbon Banja. Pri la rusia speco de vaporbanejo vidu la artikolon vaporbanejo. |


**Banja** (bulgare Баня) estas urbo en la komunumo (*obŝtina*) Karlovo en la bulgara provinco Plovdiv. Ĝi situas 47 km norde de Plovdiv kaj 12 km sud-oriente de Karlovo. La rivero Strjama preterfluas okcidente de la urbo.

En Banja ekzistas naŭ termofontoj, kiuj interalie nutras publikan naĝejon. La fontoj kutime estas nomataj Karlovaj Mineralaj Banejoj (Карловски минерални бани). La bulgara vorto "Banja" signifas "banejo". En 1927 tie gastis caro Boriso la 3-a, kiu pro la mildigo de sia reŭmatismo tie konstruis propran domon. Por li oni konstruis la "Caran Banejon" (Царската баня).

La kuraca efiko de la minerala akvo estas ekonomie grava por la urbo. Aliaj komercaj aktivadoj estas pri la kultivado de vino kaj rozoj (por produkti oleon).

Banja estas regula trejnejo de la junula nacia futbal-teamo kaj de regionaj futbalaj kluboj.
**Aeugst ĉe Albis** ( prononcu: *ojkst ĉe albis*; en la germana lingvo **Aeugst am Albis**) komunumo en la Distrikto Affoltern, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1701 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis ĝis la 31-a de decembro 2009 al 1737.

Geografio
---------

La komunumo Aeugst ĉe Albis situas okcidente de la montoĉeno de Albis. Aeugst kaj la al la komunumo apartenantaj setlejoj formas kvazaŭ cirklon ĉirkaŭ la *Monto de Auegst* kun alteco de 829 m. En la sudo situas duone sur la komunumo teritorio la Lago de Türlen, kiu estas la fonto de la rivero Reppisch. La komunumo konsistas krom Aeugst mem el la vilaĝetoj kaj setlejoj Aeugstertal, Habersaat, Mühleberg kaj Wengi. En sudokcidento la komunuma limo sekvas la rivereton Jonenbach. La orientan limon de la komunumo formas la kresto de la montĉeno de Albis.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,91 km², de kiuj 28,4% estas kovritaj de arbaro, 53,0% servas por agrikulturo kaj 12,5% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

Aeugst ĉe Albis limas al Affoltern ĉe Albis, Hausen ĉe Albis, Langnau ĉe Albis, Mettmenstetten, Rifferswil kaj Stallikon.

Trafiko
-------

Aeugst ĉe Albis estas kun poŝtaŭtobuslinio bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A4 situas ek de la jaro 2009 en distanco de 3 kilometroj sudokcidento apud Affoltern ĉe Albis.

Historio
--------

Unua setlejo sur la komunuma teritorio estis *Aeugst*, kiu estis menciita unuan fojon dokumente en la jaroj 876 kaj 887 kiel *Ousta*. La hodiaŭ ne plu ekzistanta setlejo *Borsikon* estis menciita sub la nomo *Porsinchova* jam en dokumento de la jaro 883. Ek de la jaro 1512 Aeugst apartenis al la voktdistrikto Knonaŭo. En la jaro 1667 estis konstruita la reformita preĝejo de Aeugst. La teologo Hansrudolf Wirz konvinkis la zurika registaron, ke preĝejo en Aeugst estus ankaŭ strategia fortikaĵo kontraŭ la malamikoj katolikaj en la sudo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Ernst Benninger*: *Aeugst ĉe Albis* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-06-23)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Aeugst ĉe Albis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Gemeinde
* Aeugst ĉe Albis en la Historia Leksikono de Svislando

Bildoj
------

* Reformita preĝejo de Aeugst ĉe AlbisReformita preĝejo de Aeugst ĉe Albis

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Affoltern |
| --- |
| Aeugst ĉe Albis • **Affoltern ĉe Albis** • Bonstetten ZH • Hausen ĉe Albis • Hedingen • Kappel ĉe Albis • Knonau • Maschwanden • Mettmenstetten • Obfelden • Ottenbach ZH • Rifferswil • Stallikon • Wettswil ĉe Albis |  |

 |
La Marŝo al Vaŝingtono por Laboro kaj Libero de 1963 ĉe National Mall oriente el Lincoln Memorial
King estas eble plej fama pro sia parolado - "Mi havas Revon", farita antaŭ la Monumento de Lincoln dum la 1963-a Marŝado je Vaŝingtono por Laboroj kaj Libereco
Polico atendas la marŝantojn ĉe la ponto Edmund Pettus dum la *Sanga dimanĉo*, 7a de Marto, 1965.
Martinluterkinga marŝo
La **Afrikusona Civilrajta Movado** aŭ **Usona movado por civilaj rajtoj** (en la angla: **African-American Civil Rights Movement**) enhavas la agadon de sociaj movadoj en Usono kies celo estas finigi rasisman segregaciadon kaj diskriminaciadon kiuj funkciis kontraŭ afrik-usonanoj kaj sekurigi la konstitucian balotrajton al ili. Tiu artikolo kovras la fazon de la movado inter 1954 kaj 1968, partikulare ĉe la Sudo.

Tiu movado estis karakterizata de grandaj kampanjoj de civila rezistado. Inter 1955 kaj 1968, okazis agoj de senperforta protestado kaj civila malobeo kiu okazigis krizajn situaciojn inter aktivuloj kaj registaraj aŭtoritatoj. Federalaj, subŝtataj, kaj lokaj registaroj, negocoj kaj komunumoj ofte devis respondi tuje al tiuj situacioj kiuj fokusigis la malegalecojn kiujn devis fronti la afrik-usonanoj. Formoj de protesto kaj/aŭ civila malobeo estis bojkoto kiaj la sukcesa busa bojkoto de Montgomery (1955–56) en Alabamo; surstrata "amassidado" kiaj la influaj amassidadoj de Greensboro (1960) en Norda Karolino; manifestacioj, kiaj la Marŝo el Selma al Montgomery (1965) en Alabamo; kaj ampleksa gamo de aliaj neperfortaj aktivaĵoj.

Aktivuloj
---------

* Martin Luther King
* Martin Luther King (patro)
* Martin Luther King la 3-a
* Malcolm X

Vidu ankaŭ
----------

* Sudkristana Estrokonferenco
* Marŝo al Vaŝingtono por Laboro kaj Libero
* Marŝado el Selma al Montgomery
* Trans Vjetnamo
* Kampanjo de la Malriĉa Popolo
* Murdo de Martin Luther King
* Martinluterkinga Tagofesto
* Alfred Daniel Williams King
* Letero el la Birmingama prizono
* We Shall Overcome

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Afrikusona Civilrajta Movado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Civil Rights Greensboro Arkivigite je 2014-07-06 per la retarkivo Wayback Machine provides access to archival resources documenting the modern civil rights era in Greensboro, North Carolina, from the 1940s to the early 1980s
* St. Augustine Civil Rights Movement and Freedom Trail marking its sites.
* Civil Rights Resource Guide, from the Library of Congress
* The Civil Rights Era Library of Congress
* Civil Rights Digital Library Arkivigite je 2009-04-02 per la retarkivo Wayback Machine Digital Library of Georgia
* Civil Rights Movement Veterans ~ Movement history, personal stories, documents, and photos.
* Civil Rights Movement 1955–1965
* Civil Rights as a People's Movement American University Course Syllabus
Cпеціальний підрозділ міліції громадської безпеки «Беркут».pngСпеціальний підрозділ міліції громадської безпеки «Беркут»Devizo

Безпека народу — найвищий ЗаконPublika sekureco estas la supera leĝo
**Berkut** (ukraine *Беркут*) estas specialigita unuo de ukraina milico, subigita al Ministerio pri Internaj Aferoj. Ĝi kreiĝis post akiro de la sendependeco de Ukrainio, en la loko de soveta milico OMON. Ĝia ĉefa celo estis batali kontraŭ krimaj organizaĵoj kaj protekti manifestaciojn. Nomo de la unuo devenas de la ukraina nomo de reĝa aglo. Laŭ ordono de Ministerio pri Internaj Aferoj, n-ro 144 de la 25-a de februaro 2014 pri likvido de specialaj taĉmentoj de la milico pri publika sekureco, Berkut estis malfondita.

Dum Eŭromajdano en la jaroj 2013-2014 Berkut senpere partoprenis en batoj, torturoj kaj mortigoj de protestantaj homoj. Unua murdita estis programisto Pavlo Mazurenko (mortis la 22-an de decembro 2013 en malsanulejo). La 18-an de februro 2014 post mortigo de 15 protestantaj personoj estis mortigita unua laboranto de Berkut.

Ĝia likvido ampleksis 80% procentojn da gvidantaro kaj 30% da laborantoj, kiuj estis maldungitaj. Parto fuĝis al Rusio kaj al okupata Krimeo, kie rekreiĝis samnoma unuo, kiu nombras 400 membrojn kun ties subunuoj en Kerĉo kaj Jalto.

Estinta estro el Kievo Serhii Kusjuk partoprenis en forpelo de manifestacio kontraŭ korupto en Moskvo la 13-an de junio 2017.

Vidu ankaŭ
----------

* Eŭromajdano
* Politika krizo en Krimeo (2014)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Berkut en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kyiv’s riot police brutal, ‘begrudging’ by Kyiv Post, Dec. 5, 2013
* (Ukrainian) Truth about special unit "Berkut" TSN. 1+1.
* Berkut and naked hostage
***Neĝosento de Smilla*** (en angla *Smilla's Sense of Snow*, en germana *Fräulein Smillas Gespür für Schnee*, en dana *Frøken Smillas fornemmelse for sne* kaj en sveda *Fröken Smillas känsla för snö*) estas dan-german-sveda mistera trilera filmo de 1997 reĝisorita de Bille August en kiu stelulas Julia Ormond, Gabriel Byrne, kaj Richard Harris. Bazita sur romano de 1992 same nomita *Frøken Smillas fornemmelse for sne* de la dana aŭtoro Peter Høeg, la filmo sekvas translokigita gronlandaninon, Smilla Jaspersen, kiu esploras la misteran morton de inuita knabo kiu loĝis apud ŝi en Kopenhago. Suspektante malbonaĵon, Smilla malkovras serion de ŝlosiloj kiuj kondukas al sekretema korporacio kiu faris kelkajn misterajn ekspediciojn al Gronlando.

Scenoj el la filmo estis filmitaj en Kopenhago; Kiruna, Svedio; kaj okcidenta Gronlando. La filmo aliris al la 47a Berlina Internacia Kinfestivalo, kie la reĝisoro August estis nomumita por la Ora Urso.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***
**Mengabril** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. 

La loĝantoj nomiĝas *mengabrileños*. La censita populacio en 2008 estis de 477 loĝantoj.

Situo
-----

Mengabril estas situa en la centra parto de Ekstremaduro, je altitudo de 253 m; je 117 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 40 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 43,8 km². La vilaĝo estas survoje el Guareña al Don Benito je nur 5 km de tiu urbo el kiu dependas por provizoj, komerco, administrado ktp.

Historio
--------

Spite sia malgrandeco la vilaĝeto suferis dum la du lastaj militoj, nome dum la Milito de Hispana Sendependiĝo okazis la nomata Batalo de Medellín inter Medellín, Don Benito kaj Mengabril, kie mortis pli da 10,000 hispanoj. Dum la Hispana Enlanda Milito Mengabril restis en respublika flanko el 1936 ĝis 1938, sed Guareña jam estis en la teritorio de Francisco Franco, do la vilaĝo senloĝiĝis pro proksimeco de la fronto kaj militaj operacioj.

Eksteraj ligiloj
----------------

(en la hispana)
Informaro pri Mengabril
Laŭsupoza rekonstruo de perdita mondmapo de Hekateo el Mileto
**Hekateo el Mileto** (naskiĝis ĉirkaŭ 550 a. K. mortis ĉirkaŭ 475 a. K.) estis la frua helena historiisto kaj geografiisto.

Lia *Priskribo de la Tero* (Περίοδος Γῆς / Períodos Gễs aŭ Περιήγησις / Periêgêsis) konsistigas unu el la plej unuaj priskriboj de la mediteranea mondo. En ĝi li provizas precizajn informojn pri la vizititaj regionoj, prezentas la mitologiojn de la popoloj, ties loĝmanierojn, la faŭnojn kaj flaŭrojn. Li estas la unua provinta elfari realecajn priskribojn. Li diris: "Mi estas skribonta tion, kio ŝajnas al mi esti la vero; ĉar tiuj paroloj de la helenoj estas, ŝajnas al mi, multnombraj kaj ridindaj."

En liaj primitaj genealogioj li provis korekti tion, kio ŝajnis al li malvera. Kun li aperas la unua provo (provo! kompreneble, la rezulto ne estas je la alto de la celo) elfari racian kronologion.

Herodoto, vivinta unu generacion poste, multe ĉerpis el liaj verkoj, ne menciante tion.

* Kategorio Hekateo el Mileto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 18269
* GND: 118773585
* LCCN: n87931007
* VIAF: 42198007, 125578134, 4841160667826903560003, 244159474184127661614, 681159234107303370881, 122158790621138851116 280396534, 42198007, 125578134, 4841160667826903560003, 244159474184127661614, 681159234107303370881, 122158790621138851116
* ISNI: 0000000371195266
* LIBRIS: 307713
* SUDOC: 081332203
* BIBSYS: 95003009
* ICCU: LIAV041390
 |
**Fuente del Maestre** estas municipo de Hispanio, en la Provinco Badaĥozo, regiono de Ekstremaduro.

Ĝi apartenas al la distrikto de Zafra (distrikto) kaj al la jura distriko de Villafranca de los Barros.

Situo
-----

Ĝi situas ĉe la sierra (montetaro) de San Jorge, je 45 km de Mérida (regiona ĉefurbo), je 68 km de Badajoz (provinca ĉefurbo), je 17 km de Almendralejo kaj je 14 km de Zafra ambaŭ gravaj urboj de la zono, je 8 km de la Aŭtoŝoseo de la Plata (antikva Ruta de la Plata, Arĝenta Vojo), laŭ la elirejo 666, kaj je 5 km de la Nacia Aŭtoŝoseo Badajoz-Granada.

En ties municipa teritorio distingiĝas du zonoj: la nordorienta kun mildaj ondaĵoj kaj malhelruĝa grundo tipa de la distrikto Tierra de Barros kaj la sudokcidenta multe pli kruta kaj kun grundoj pli silikaj.

Ekonomio
--------

Laboris en 2005 la 43%. En la distribuo laŭ sektoroj hegemonias la unuaranga (ĉefe agrikulturo) kiu laborigas 53% de la populacio, sekvata de la servoj 32%, industrio 10% kaj konstruado 5%.
La bazo de la ekonomio estas agrikultur, kie elstaras vito kaj olivarbo, krom brutobredao.

Historio
--------

Oni trovis prahistoriajn restaĵojn en diversaj lokoj de la municipa teritorio de Fuente del Maestre kiu pruvas la loĝadon de la zono ekde fruege. Laŭ kelkaj fakuloj, la fondiĝo kiel vilaĝo eble okazis ĉirkaŭ la jaro 38 a.K. en tempo de la imperiestro Aŭgusto Cezaro, kiam eknomiĝis *Castra Vinaria*. Poste estis urbeto de islamanoj, kiuj donis al ĝi la nomon de Fuente Roniel. En tiu epoko la vilaĝo ĝuis defendan mureton el sekigita koto (adobo).

Poste, en la 13-a jarcento, ĝi estis konkerita de la reĝo Alfonso la 9-a de Leono, 
kaj pasis al la Ordeno de Santiago, sub kies jurpovo restis ĝis la 19-a jarcento, kvankam ekzistas pruvoj ke ankaŭ la Templanoj setlis en la vilaĝo.

Al *Maestre* (superulo) Lorenzo Suárez de Figueroa oni atribuas la definitivan nomigon de la loko kiel Fuente del Maestre (Fonto de la Superulo), tiel kiel pri la blazono de la vilaĝo.

Eble en la 13-a jarcento oni rekonstruis la muregon per kalko kaj ŝtono, el kio iom ankoraŭ konserviĝas nuntempe.

Dum la Mezepoko la urbeto loĝigis gravan judkvartalon krom moriskoj, survivante ambaŭ ĝis ties definitivaj forpeloj.

Dum la 16-a jarcento la vilaĝo spertis ekonomian kaj socian prosperon, kaj la populacio eketendiĝis for de la murego.

En 1899, dum la regentado de Doña Mª Cristina, oni donis (vendis) al Fuente del Maestre la titolon de urbo kiun ankoraŭ posedas.

Ĝi estis deklarita *kultura havaĵo* kun kategorio de "conjunto histórico" en 1998 de la *Junta de Extremadura* (regiona registaro).
Turo de la kastelo (Aprilo 2021)
La fortikaĵo de Kamjanec
La **Kastelo de Kamjanec-Podilskij** estas fortikaĵo situanta en Ĥmelnickija provinco, Ukrainio. La kastelo situas en la historia urbo Kamjanec-Podilskij, en la regiono Podolio de okcidenta Ukrainio. La kastelo kaj ĝia ĉirkaŭaĵo estas unu el la sep mirindaĵoj de Ukrainio.

La kastelo estis konstruita sur duoninsulo skulptita per la kurba rivero Smotriĉ, formante naturan defendan sistemon por la kastelo kaj la kvartalo de la Malnova Urbo de Kamjanec-Podilskij; ponto super la rivero formas la nuran enirejon al la kastelo. La nomo de la kastelo devenas de la radiko Kamin, la slava vorto por ŝtono. Hodiaŭ, kune kun la malnova urbo, la kastelo estas en la listo de historiaj lokoj de la Sanktejo "Kamjanec", kreita por protekti arĥitekturon kaj kulturan heredon. Ĝi estas ankaŭ kandidato al Monda Heredaĵo de Unesko, nomumita en 1989 de reprezentantoj de Ukrainio. 

Malgraŭ la multaj arĥitekturaj kaj inĝenieraj ŝanĝoj al la origina strukturo de la kastelo, la konstruaĵo de Kamjanec-Podilskij daŭre konsistigas koheran arĥitekturan dezajnon kaj estas unu el la malmultaj mezepokaj konstruaĵoj en Ukrainio kiu estas relative bone konservita. Ĝi estas la plej konata monumento en la urbo, kiu rolas kiel grava regiona kaj nacia turisma vidindaĵo.

Referencoj
----------

1. ↑   Карпаты. Буковина (ruse). bon-voyage.com.ua. Arkivita el la originalo je 11 septembro 2011. Alirita 14 februaro 2012.
2. ↑   7 чудесних замків, фортець та палаців визначено (ruse). 7chudes.in.ua. Arkivita el la originalo je 20 aŭgusto 2007. Alirita 14 februaro 2012.

Vidu ankaŭ
----------

* Kamjanec-Podilskij
* Malnova Urbo (Kamjanec-Podilskij)
* Fortikaĵo de Ĥotin

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo de Kamjanec-Podilskij en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Кам'янець-Подільська фортеця
* TSN: Кам'янець-Подільська фортеця
ringmuro de la Fortikaĵo de Ĥotin (Ukrainio)
La **ringmuro** (ankaŭ nomata **ĉefa muro** aŭ **ĉirkaŭmuro**) estas defendmuro, kiu ĉirkaŭas la internon de burgo aŭ de similaj fortikaĵoj. Unuopa parto inter du turoj estas nomata *kurtino*.

Karakterizaĵoj
--------------

Ringmuro povas esti libera konstruparto aŭ ligita al aliaj konstruaĵoj.
Ĝi ne nur protektas pasive la internajn partojn de la burgo, sed havas preskaŭ ĉiam ankaŭ defendkoridorojn kun embrazuroj por aktive defendi la burgon.

Castillo de Elda (provinco Alikanto, Hispanio), ringmura burgo el la 13ª jarcento

Aliaj defendmuroj
-----------------

Mantelmuro estas speciala tipo de ringmuro, kiu pro ĝia alteco similas al ŝildmuro (vidu sube).

Diference al ringmuro ŝildmuro nur ekzistas ĉe certaj lokoj, kiuj estas speciale endanĝeritaj. Ĝi estas konstruita speciale dika kaj alta (dikeco ĝis 5 m kaj alteco pli ol 30 m).

Referencoj
----------

1. ↑  Otto Piper: *Burgenkunde. Bauwesen und Geschichte der Burgen.* Neue, verbesserte und erweiterte Auflage. R. Piperer u. a. München u. a. 1967, S. 319.

Literaturo
----------

* Horst Wolfgang Böhme, Reinhard Friedrich, Barbara Schock-Werner (Eld.): *Wörterbuch der Burgen, Schlösser und Festungen.* Philipp Reclam jun. GmbH & Co. Stuttgart 2004, ISBN 3-15-010547-1. S. 184–186
* Friedrich-Wilhelm Krahe: *Burgen des deutschen Mittelalters. Grundriss-Lexikon.* Flechsig, Würzburg 2000, ISBN 3-88189-360-1, S. 19−20.
* Friedrich-Wilhelm Krahe: *Burgen und Wohntürme des deutschen Mittelalters.* Band 1. Thorbecke, Stuttgart 2002, ISBN 3-7995-0104-5, S. 25−26.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Ringmuro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Urbomuro
* Ringremparo