recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo LU en Inwil LU staras por la svisa Kantono Lucerno. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Inwil**. |


---


**Inwil** estas komunumo en la distrikto Hochdorf en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 2140 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La Inwil etendiĝas de la suda fino de la montoĉeno *Lindenberg*, la tiel nomita *Inwilerberg* [monto de Inwil] ĝis la norda bordo de la rivero Reuss.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo limas en nordo al Ballwil, Sins kaj Dietwil (la lastaj du situas en Kantono Argovio), en oriento al Honau kaj Gisikon, en sudo al Root kaj Buchrain, kaj en okcidento al Eschenbach.

Trafiko
-------

Inwil estas konektita al la publika trafikreto per la loka buslinio 22 de Lucerno.

La komunumo disponas pri komunua alveturejo kun Gisikon al la nacia svisa aŭtovojo A14 en distanco de 4 km de la vilaĝo centro.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Inwil datiĝas el la jaro 1145 kiel *Ingenwilare*.

Sur la teritorio de la komunumo situas la restaĵoj de kastelo de la Senjoroj de Iberg. Inwil apartenis kune kun la preĝejo kaj kelkaj liberaj bienoj supozeble al la jurisdikcio de la *Baronoj de Eschenbach*. Apud *Fahr*, malnova pasejo trans la rivero Reuss troviĝas la restaĵoj de setlejo, kiu estis loĝita dum la 11-a kaj 12-a jarcentoj, kaj la ruinoj de la urbeto Eschenbach, kiu estis detruita en la jaro 1309. Tiu loko hodiaŭ nomiĝas *Alt-Eschenbach* (Malnoveschenbach).

Post la reĝmurdo en la jaro 1308 la Habsburgoj konfiskis la posedaĵon de la Senjoroj de Eschenbach, kaj Inwil fariĝis servuto de la Senjoroj de Aarburg kaj poste de Lütishofen, kiuj transdonis la rajtojn en la jaro 1479 al la Abatejo Beromünster, kiu siavice en la jaro 1480 integriĝis al Lucerno. Ĝis la jaro 1798 la komunumo apartenis al la lucerna voktejo Rothenburg kaj ek de tiam al la unue helveta kaj ek de 1803 lucerna distrikto Hochdorf.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Inwil

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Inwil LU en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Inwil
* Inwil en la Historia Leksikono de Svislando
* Profilo de la komunumo en la retejo de la kantono

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Inwil** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Preĝejo InwilPreĝejo Inwil
* Interno de la preĝejoInterno de la preĝejo
* VilaĝeniroVilaĝeniro
* Trafikcirklo en la vilaĝocentroTrafikcirklo en la vilaĝocentro

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Hochdorf |
| --- |
| Aesch  •  Altwis  •  Ballwil  •  Emmen  •  Ermensee  •  Eschenbach  •  Hitzkirch  •  **Hochdorf**  •  Hohenrain  •  Inwil  •  Rain  •  Römerswil  •  Rothenburg  •  Schongau |  |

 |
Iama Usona Prezidento Barack Obama rigardas duoblan stelon en la konstelacio Liro tra 8" Schmidt–Cassegrain teleskopo dum la Astronomia Nokto de la Blanka Domo de 2009.
La jaro 2009 estis deklarita **Internacia Jaro de Astronomio** fare de la Internacia Astronomia Unio kaj la Eduka, Kultura kaj Scienca Organizo de Unuiĝintaj Nacioj, Unesko. La jaro 2009 markas kvarcent jarojn ekde la unua astronomia uzo de teleskopo fare de Galileo Galilei. Dum la Internacia Jaro de Astronomio okazis multaj edukaj agadoj kaj diversaj projektoj en multaj landoj, kies celo estas alproksimigi la publikon al astronomio. Al la iniciato aliĝis naciaj akademioj de sciencoj en ĉirkaŭ 140 landoj, kune kun la ĉefaj kosmoagentejoj de la mondo (nome NASA, kaj la Eŭropa Kosma Agentejo (ESA)).

Tra la mondo, multaj miloj da vizitantoj vizitis astronomiajn centrojn dum la jaro de astronomio, krome interretaj retumantoj partoprenis en ciferecaj observoj kaj vivaj elsendoj de ĉielaj korpoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia Astronomia Unio

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Internacia Jaro de Astronomio** en Vikimedia Komunejo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 743775
* LCCN: sh2009001107
 |
Infanzorgado en Afganio.
**Infanzorgado** estas zorgado kaj superrigardo de infano aŭ infanoj, kutime el aĝo de ses semajnoj al aĝo de dek tri jaroj. Infanzorgado estas la agado aŭ kapablo zorgi infanojn kutime ĉe infanzorgejo, infanĝardeno, fare de infanvartisto aŭ de aliaj farantoj. Infanzorgado estas larĝa temo kiu kovras ampleksan gamon de kuntekstoj, agadoj, sociaj kaj kulturaj konvencioj, kaj institucioj. La majoritato de infanzorgaj institucioj kiuj estas disponeblaj postulas ke farantoj de infanzorgado havu etendan trejnadon en sukuro kaj korpulma revivigo. Aldone, kutime oni postulas historifonan esploradon, analizon pri drogoj aŭ aliajn postulojn.

Infanzorgado povas kosti ĝis $15,000 por unu jaro en Usono. La averaĝa ĉiujara kosto de tuttempa zorgado estas por infano en centro de infanzorgado game el $4,863 en Misisipio al $16,430 en Masaĉuseco.
Komenca infanzorgado estas tre grava kaj ofte tuŝas komponantojn de Infandisvolviĝo. Farantoj de Infanzorgado estas oniaj unuaj infaninstruistoj, kaj tiele ludas ŝlosilan rolon en oniaj sistemoj de komenca infan-eduko. Bonkvalita infanzorgado el juna aĝo povas havi grandan rezulton en la estontaj sukcesoj de infanoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Bebovartejo
* Elementa lernejo
* Gastvartisto
* Infanĝardeno
* Infandisvolviĝo
* Vartisto

Notoj
-----

1. ↑   The Cost of Child Care. Single Mother Guide. Alirita 18a de Junio 2014.

* Kategorio Infanzorgado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ica Bíró,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bíró Ica** estas hungara fotomodelo, aktoro, aerobikisto. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Borúzs Ilona*.

Ica Bíró
Ica Bíró naskiĝis la 30-an de majo 1957 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ica Bíró maturiĝis en mezlernejo kiel kudristo en sia naskiĝurbo, poste ŝi estis malkovrita kiel fotomodelo. En la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj ŝi estis la primara fotomodelo de la lando, menciindas, ke ŝi estis modelo lastfoje en 2016. En 1990 ŝi estis ankaŭ ŝlagrokantisto, post jaroj kelkfoje aktoro. En 2000 ŝi studvojaĝis al Ĉinio, kie ŝi okupiĝis pri sana-sporta vivmodelo. En 2003 ŝi akiris aerobikistan diplomon en Gimnastika Altlernejo. En 2005 ŝi prenis krediton, kiun post la monda krizo ŝi ne povis repagi. Ŝi edziniĝis dufoje, ŝi naskis filinon en 1985.

Ŝiaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Pierre Barillet-Jean-Pierre Grédy: *A kaktusz virága* (muzikala versio) - Stéphanie (ina ĉefrolo)
* Robert Thomas: *Nyolc nő* (8 femmes) - Perrette

Ŝiaj filmaj roloj (elekto)
--------------------------

* *Testszépítés* (2000)
* *Barátok közt* (televizia serio, 2010)

Ŝiaj libroj
-----------

* *Testszépítő kézikönyv* (1996)
* *A megújulás titkai test- és lélekszépítés bibliája* (2005)

Fontoj
------

* oficiala paĝo kun fotoj Arkivigite je 2021-07-13 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio Ica Bíró en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 732123
 |
Torijo ĉe la Itsukushima-sanktejo
**Icukuŝima** (japane 厳島 [icukŝima]; Transskribado Hepburn: **Itsukushima** ) aŭ **Mijaĵima** (japane 宮島, *sanktejinsulo*; Transskribado Hepburn: **Miyajima**) estas insulo en Seto-Enlandmaro, unu el la tri pli belaj pejzaĝoj de Japanio (la du aliaj estas Amanohaŝidate kaj Macuŝima). Ĝi situas ĉirkaŭ 20 kilometrojn okcidente de urbo Hiroŝimo nur iomete antaŭ la marbordo de Honŝuo en la Seto-maro kaj estas ĉirkaŭ 30 km² granda.

Ĝis la 3-a de novembro 2005 troviĝis tie la urbeto Mijaĵima-ĉo (宮島町) kun ĉirkaŭ 2.000 loĝantoj. Nun la insulo estas parto de la urbo Hacukaiĉi-ŝi.

Oni atingas la insulon per pramo el Hiroŝimo. Ekzistas ankaŭ pramo al Mijaĵimaguĉi por pasaĝeroj kaj veturiloj.

Historio
--------

Jam dum prahistorio la insulo estis sankta loko.

En la pasinteco devis okazi sur Icukuŝima nek naskiĝoj, nek mortoj, ĉar ambaŭ estas statoj de malpureco. Ankoraŭ hodiaŭ oni forveturigas mortintojn de la insulo. Virinoj rajtis suriri la insulon nur ekde la 20-a jarcento.

Nuntempe
--------

Sur la insulo estas multaj liberaj cervoj, kiuj alproksimiĝas al homoj, foje tro.

Tipa memoraĵo de la insulo estas lignaj rizkuleroj (shamoji). La insulo famiĝas pro rostitaj ostroj kaj *Momiĵimanĵu*, Hiroŝimaj dolĉaĵoj enhavantaj annon en formo de acerofolio.

Monto Misen
-----------

La 530 metrojn alta monto Misen (弥山, *Misen*) en la mezo de la insulo estas tute kovrita de arbaro (je la norda flanko ekzistas ankoraŭ praarbaro). Telfero ebligas facile atingi la pinton, sed ekzistas ankaŭ kruta pado de la ĉepieda sanktejo Daisho-in ĝis la pinto (ĉirkaŭ 90-minuta supreniro). La monto famiĝas pro la japanaj makakoj, kiu ĉirkaŭiras libere inter la vizitantoj, ĉefe je la supra haltejo de la telfero.

La monto ofertas unu el la tri plej belaj vidindaĵoj de Japanio.

Vidu ankaŭ
----------

* Itsukushima-Sanktejo
* Batalo de Icukuŝima
* Momiĵimanĵu
* Monto Misen (Icukuŝima)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Icukuŝima en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala ttt-ejo de Miyajima (japane, angle, koree, france, ĉine kaj germane) Arkivigite je 2020-02-18 per la retarkivo Wayback Machine
* Monda heredaĵo de UNESKO (angle)
* Bildoj de Miyajima Arkivigite je 2007-08-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Detalaj informoj pri Miyajima (germane) Arkivigite je 2007-08-21 per la retarkivo Wayback Machine

34° 16′ norde, 132° 18′ oriente Mapo
La ĉilia enirejo al la tunelo en vintro.
La **Internacia Montopasejo Los Libertadores** aŭ **Internacia Montopasejo La Liberigistoj** aŭ en hispana **Paso Internacional Los Libertadores**, nomata ankaŭ *Cristo Redentor*, estas montopasejo en Andoj inter Argentino kaj Ĉilio. Ĝi estas la ĉefa transporta vojo el la ĉilia ĉefurbo Santiago de Ĉilio al Mendoza en Argentino kaj tiele ĝi eltenas tre pezan trafikon.

Malfermita en 1980, la Tunelo de Kristo Elaĉetisto (en hispana: *Túnel Cristo Redentor*) estas 3 080 m longa, kaj servas kiel grava terpasejo inter Ĉilio kaj Argentino. Meze de la tunelo estas la landa limo, kio estas la finaĵo de la Ĉilia Ŝoseo 60 kaj la Argentina Ŝoseo 7. La vojo povas esti fermata dum vintro pro granda neĝokvanto kiu blokas ambaŭ pintoj kaj pro minacoj de rokofalo.

Ties nomo devenas el la 4-tuna statuo de Kristo Elaĉetisto de Andoj (*Cristo Redentor de los Andes*) lokigita en 1904 ĉe la montopasejo Uspallata je alto de 3 832 m. La montopasejo estis la plej alta pinto de la ŝoseo antaŭ la malfermo de la tnnelo malaltigis la maksimuman alton je 600 m, nuligante 65 kurbojn kaj mallongigante la ŝoseon je 10 km.

Vidu ankaŭ
----------

* Anda Kristo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Internacia Montopasejo Los Libertadores en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo Arkivigite je 2011-08-24 per la retarkivo Wayback Machine de Cristo Redentor de Argentina Nacia Polico
* Tuneloj en Argentino Arkivigite je 2008-10-07 per la retarkivo Wayback Machine
* Cristo Redentor, Statuo Arkivigite je 2007-09-09 per la retarkivo Wayback Machine
* Ĝisdatigita stato de diferencaj tuneloj kaj trapasejoj en Argentino Arkivigite je 2008-05-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Paso Las Leñas Arkivigite je 2006-07-17 per la retarkivo Wayback Machine ĉe Universidad Tecnológica Nacional, Facultad de San Rafael, Mendoza.
**Ida Komlóssy Kövérné** [komlOŝi kovErnE], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kövérné Komlóssy Ida** estis hungara aktoro, tradukisto. Ŝia patro estis Ferenc Komlóssy (aktoro), ŝia edzo estis Lajos Kövér, ŝia origina nomo estis *Ida Komlóssy*, ŝia geedziĝa nomvarianto estis hungarsisteme *Kövér Lajosné*.

Teatraĵa sceno en 1845 (Ida Komlóssy Kövérné sidas ĉe la piano) - grafikaĵo de József Tyroler
Ida Komlóssy Kövérné  naskiĝis la 11-an de marto 1822 en Székesfehérvár, ŝi mortis la 11-an de septembro 1893 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ida Komlóssy estis edukita en Miskolc fare de la geavoj, ŝi lernis ankaŭ lingvojn, muzikojn kaj desegnadon. Ekde 1834 ŝi ricevis dancajn rolojn en trupo de sia patro. Post 4 jaroj ŝi jam aktoradis en Teatro Magyar de Pest, baldaŭ en aliaj urboj. Inter 1845 kaj 1863 ŝi estis membro de Nacia Teatro de Pest. En 1856 ŝi studvojaĝis al Parizo. En 1861 ŝi edziniĝis, baldaŭ ŝi naskis filinon, sed en 1863 ŝi vidviniĝis, tial ŝi retiriĝis de la aktora vivo. Ŝi tradukis plurajn teatraĵojn, kelkaj estis prezentitaj, kelkaj restis en manuskriptoj.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* William Shakespeare:
	+ Reĝo Lear - Cordelia
	+ *A makrancos hölgy* - Kata
* József Katona: *Bánk bán* - Melinda
* Victor Hugo: *A király mulat* - Blanche

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo K, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio

* Kategorio Ida Komlóssy Kövérné en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Innocenzo Vincenzo Bartolomeo Luigi Carlo MANZETTI** (naskiĝis la 17-an de marto 1826 en Aosto, mortis la 17-an de marto 1877 en Aosta) estis itala inventisto.

Jam kiel junulo li interesiĝis pro fiziko. Li diplomiĝis en Torino je geodezio, poste revenis en sian naskiĝurbon. En 1844 Manzetti la unua parolis pri "parola telegrafo". En 1849 li konstruis flutantan aŭtomaton. Ĝi estis figuro vivgranda, sidanta sur seĝo. La aŭtomato estis funkciigita per horloĝmekanismo kaj povis prezenti 12 malsamajn ariojn.

En 1855 li inventis hidraŭlikan maŝinon malplenigi akvon de la puto.

Jam en 1864 Manzetti konstruis vaporfunkcian aŭton. En la sama jaro li geedziĝis, krome okupiĝis pri telefono. Post unu jaro li prezentis aparaton, kiu laŭ la ĵurnalistoj elektre sendis voĉojn, sed li ne faris patenton.

Aliaj maŝinoj inventitaj fare de Manzetti:

* geodeziaj instrumentoj
* biciklo
* piano
* speciala pantografo
* brakhorloĝo funkcianta aŭtomate unu jaron

* Kategorio Innocenzo Manzetti en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 329643
* LCCN: nb2011012501
* VIAF: 170752001
* ISNI: 0000 0001 1977 5349
 |
**INOUE Orihime** (Hepburn), 井上 織姫 estas grava fikciulo en la animea kaj mangaa serio *Bleach*. Ŝi estas altlerneja studento kaj samklasano de Iĉigo. Ŝi ekposedis propran spiritan povon, post ke Iĉigo iĝis ŝinigamio.

Resumo
------

Orihime havas longan oranĝ-brunan hararon, kiun ŝi aranĝas per harpinglo. Ŝi neniam demetas sian harpinglon, kiun ŝia frato donacis al ŝi, dum ŝi vestas longan hararon en honoro de la promeso, ke unufoje Arisaŭa Tacuki promesis protekti ŝin. Ŝi havas iom larĝan bruston, kiu estas iufoje uzata por subjekto de ŝerco.

Ŝi akiras bonan gradon en la lernejo. Ŝi havas iom karakterizan gustumon, ŝi kuiras kaj manĝas malordinarajn manĝaĵojn.

Historio
--------

Orihime vivas sole en Karakura kie la rakonto okazas. Antaŭe, ŝi vivis kun sia pliaĝa frato Sora. Orihime kaj Sora estis edukataj de drinkema patro kaj adulta patrino. Kiam ŝia frato estis 18-jaraĝa, li forkuris kun Orihime, kaj kreskigis Orihime mem. Dum ses jaroj, Orihime vivas kun sia frato. Iutage, li donacis al ŝi harpinglon, kiun ŝi konsideris infaneca kaj rifuzis surmeti, ĉar malbonaj knaboj turmentis ŝin kaj fortranĉis ŝiajn harojn, ŝi ne volis atentigi al si per harpinglo. En la sama tago, li estis mortigata de aŭta akcidento kaj finspiris en Kurosaki-Kliniko. Orihime surmetas la harpinglon ekde tiam.

En la rakonto, ŝi frato iĝis Kavulo (nomata *Acid Wire*). Li iĝis kavulo pro sia senco kaj soleco (ĉar Orihime ŝajnas forgesanta lin). *Acid Wire* atakis Iĉigo-n kaj Tacuki-n, kiun li konsideris kiu forgesigis Orihime lin. Ŝi estis savata de Iĉigo, tamen Orihime forgesis la eventon ĉar Rukia forgesigis ŝian memoron. Tiu ĉi fakto estas malkovrita de URAHARA Kisuke, kiam ŝi trovis sian spiritan povon.

Vidu ankaŭ
----------

* Loituma

| **Rolularo de *Bleach*** |
| --- |
| **Main Characters:** KUROSAKI Iĉigo | KUĈIKI Rukia
**Karakura High School:** Inoue Orihime | IŜIDA URJŪ | Sado "Ĉad" Jasutora
**Butiko Urahara:** URAHARA Kisuke | ŜIHŌIN Joruiĉi
**Shinigamioj (Gotei 13):**
3a: IĈIMARU Gin KIRA Izuru, 4a: UNOHANA Recu JAMADA Hanatarō, 5a: AIZEN Sōsuke, 6a: KUĈIKI Bjakuja ABARAI Renĵi, 8a: KJŌRAKU Ŝunsui, 10a: HICUGAJA Tōŝirō 11a: ZAKARI Kenpaĉi, 12a: KUROCUĈI Majuri, 13a: UKITAKE ĴūŝirōŜIBA Kaien.
**Vizardoj:** Ŝinĵi Hirako
**Arankaroj:** Grimmjow Jaegerjaquez | Ulquiorra Cifer |

* Kategorio Inoue Orihime en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Arabaj kaj okcidentaj virinoj.**Arabaj kaj okcidentaj virinoj.**
Plato ornamita per la simbolo "Internacia Interligo por la Balotrajto por Virinoj" de la konferenco de la organizo en Amsterdamo en 1908.
La **Internacia Alianco de Virinoj** (en angla: *International Aliance of Women*, *IAW*) estas internacia feminisma organizaĵo, fondita en 1904. Ĝi reprezentas pli ol 50 organizaĵojn en la mondo samkiel nombron de individuaj membroj. La Internacia Alianco de Virinoj havas konsultan statuson ene de la Ekonomia kaj Socia Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj kaj de la Konsilio de la partopreniga statuso ĉe la Konsilio de Eŭropo. Ĝi havas konstantajn reprezentantojn en Novjorko, Vieno, Ĝenevo, Parizo, Romo, Najrobio kaj en Strasburgo.  

La asocio origine nomiĝis *International Woman Suffrage Alliance*, IWSA (Internacia Virina Voĉdonado Alianco).

La baza principo de la Internacia Alianco de Virinoj estas ke ĉiuj knabinoj kaj virinoj egalrajte ĝuu homajn rajtojn.

Nuntempe
--------

Post pli ol jarcento de agado, la ĉefa misio de la organizo nuntempe estas la plena efektivigo de la Konvencio pri forigo de ĉiu diskriminacia formo kontraŭ virinoj (CEDAW). En la lastatempaj konferencoj de la organizo, la slogano "Virinaj rajtoj estas homaj rajtoj" estis adoptita kaj oni decidis, ke la organizo laboros por antaŭenigi aliajn aferojn, inkluzive justecon kaj homajn rajtojn, antaŭenigi demokration kaj pacon, forigi perforton kontraŭ virinoj kaj knabinoj, ŝanĝon de la klimato, antaŭenigante seksan sanon kaj reproduktadon kaj la progreso de virinoj en la ekonomio .

Bibliografio
------------

(angla) Leila J. Rupp : «Transnational Women's Movements», European History Online, Instituto de eŭropa historio, Majenco, 2011, konsultita la 22-an de majo 2018.

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia arabvirino forumo
* Soroptimist Internacia

Eksteraj ligiloj
----------------

Oficiala retejo : www.womenalliance.org

Referencoj
----------

1. ↑  angle Site officiel de l'Alliance internationale des femmes
2. ↑  Agadprogramo 2018 - 2020 - Internacia Alianco de Virinoj, en la retejo de la Internacia Virina Alianco, 2018 (angle).
*Instituto Geográfico Nacional*. Avenida Cabildo 381. Ciudad Autónoma de Buenos Aires (Bonaero).
La **Instituto Geográfico Nacional** (Nacia Geografia Instituto de Argentino) estis oraganizaĵo sencentrigita, dependa el la Ministerio de Defendo, kiu identiĝas kun la nasko de la *Oficina Topográfica Militar* (Topografia Militservo) okazinta la 5an de decembro de 1879 (antaŭ 144 jaroj). Tio estis rezulto de *Ekspedicio al Dezerto*, pro kio Julio Argentino Roca, tiama Militministro de la prezidanto Nicolás Avellaneda, kreis la oficejon (agentejo) kies estro estis la leŭtenento Manuel José Olascoaga, kiu estris la realigon de la topografia mapo de la Dezerta Kampanjo. Tiele la *Oficina Topográfica* naskiĝis kiel reago al la neceso de rekonigo de la teritorio nacia kreita pro la antaŭeniro de la landlimoj ĉefe sude.

En majo de 2009, la *Instituto Geográfico de la República Argentina* aliris al nova etapo: post 130 jaroj je militista medio, ĝi pasis al civila etoso, nome **Instituto Geográfico Nacional** (**IGN**).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Instituto Geográfico Nacional (Argentino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la *Instituto Geográfico Nacional*
**John MACLEAN** (la 14-a de aŭgusto 1879 – la 30-a de novembro 1923) estis skota marksista politikisto kaj aktivulo.

Maclean naskiĝis ĉe Pollokshaws apud Glasgovo, la filo de potisto kiu mortis pro silikozo en 1887.

Maclean finfine doktoriĝis ĉe Glasgova Universitato dum li laboris kiel instruisto.

Li aliĝis al la Sociala Demokratia Federacio (SDF) en 1902 kaj fariĝis unu el ĝiaj ĉefaj propagandistoj en Skotlando.

Li kontraŭstaris la kreskantan ŝovinismon de la gvidantaro de SDF en 1910 kaj ĉe la komenco de la milito en 1914 li asertis ke necesas krei klaspatriotismon, kaj rifuzi murdi reciproke por malnobla kapitalisma mondo.

Li starigis la tagĵurnalon *Vanguard* en kiu li deklaris en la unua eldono ke la milito montras ke la tagoj de reformo jam pasis. Oni malliberigis lin en 1915, 1916 kaj 1918 por tiaj opinioj.

Li estis brilega propagandisto kaj konvinkis multajn laboristojn pri marksismaj principoj sed ne sukcesis interveni efike en la grandegaj klasbataloj en la Glasgova regiono dum la milito aŭ ŝanĝi la antaŭjuĝojn de la sindikataj aktivuloj en pli politika direkto.
Lia kuraĝa lukto kontraŭ la milito ricevis internacian rekonon kaj en 1918 li fariĝis honora soveta konsulo en Glasgovo. Tamen li rifuzis subteni la Trian Komunist-Internacion aŭ aliĝi al la Komunista Partio de Britio kaj turnis sin al kampanjado por skota sendependismo.

MacLean starigis edukan organizon por la skota laboristaro, la *Scottish Labour College* (Skota Laboristaro-Kolegio). Inter la studobjektoj estis Esperanto.

En 1922 li starigis novan partion kiu subtenis skotan respublikisman vidpunkton, *Scottish Workers Republican Party* (Skota Laborista Respublikisma Partio). Ĝi forvelkis post kelkaj jaroj, sed samnoma politika partio restariĝis dum mallonga tempo dum la 1970-aj jaroj honore al li.

Tiu sama John MacLean aperas kiel rolulo Ĝon Maclean en la romano *La Granda Kaldrono* de John Francis.

* 

  

* Kategorio John Maclean en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 13625
* GND: 170101916
* LCCN: n50041829
* VIAF: 14899791
* ISNI: 0000 0000 8094 2006
* SUDOC: 110033663
* BNF: 12075551c 128502085, 12075551c
* NLA: 35320208
* NKC: mub2015893014
 |
Unu princa skermisto de persa deveno partoprenis la historian Someran Olimpikon 1900 en Parizo, tiam preskaŭ duonjarcenton neniu de la persa aŭ irana regno konkuris en olimpiko, ĝis instaliĝis la dinastio Pahlavi, finiĝis la Dua Mondmilito kaj en 1948 unuafoje **irana teamo** de 36 sportistoj partoprenis **olimpikon** - ekde tiam oficiala irana teamo partoprenas la somerajn olimpikojn, kaj ne maltrafis eventon ekde tiam, krom en 1980 kaj 1984, kiam la lando skuiĝis pro la Irana revolucio, iom poste per la erupcio de la Iran-Iraka Milito kaj nur flanka kialo estis bojkoto de Sovetunio en 1980 proteste al la invado de armeaj unuoj de Sovetunio en la najbaran Afganion kulture tre proksiman al Irano fine de 1979. En vintraj olimpikoj ekde 1956 estis malgrandaj teamoj de iranaj partoprenantoj, kiuj ankoraŭ neniam sukcesis atingi medalon. Tamen en la someraj olimpikoj la iranaj teamoj ne estas sensukcesaj: ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, la teamo sume atingis  24 orajn,  23 arĝentajn kaj  29 bronzajn medalojn. Fine ĝi havis la **43**-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.

La Olimpika Komitato de Irano (formale la *Nacia Olimpika Komitato de la Islama Respubliko de Irano*) kunordigas la teamojn - ĝi estas posteulo de organizaĵo de la dinastio Pahlavi kreita en 1947 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato samjare.

|  |  |
| --- | --- |
| *Emam-Ali Habibi* ricevas ormedalon en la Somera Olimpiko 1956 | kaj *Sohrab Moradi* en la Somera Olimpiko 2016 |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Irano en la Olimpikoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo (perse, angle, arabe kaj france)

Vidu ankaŭ
----------

* Suma medaltabelo de ĉiuj olimpikoj
Internacia lernejo en 2012 jaro39° 1′ 25″ N 125° 47′ 29″ O﻿ / ﻿39.02361 °N, 125.79139 °O﻿ / 39.02361; 125.79139 (mapo)

La **Internacia lernejo en Pjongjango** estas bazlernejo en Pjongjango, Nord-Koreio, ekskluzive por eksterlandaj infanoj. Ĝi ankaŭ havas instalaĵon por mezlerneja nivelo. La lernejo situas en la Munsudong diplomatia kvartalo en Pjongjango. En la lernejo plejperte studas infanoj de eksterlandaj diplomatoj, kunlaborantoj de Unuiĝintaj Nacioj kaj eksterlandaj komercistoj, plejparte ĉinoj. Ĉiuj instruistoj estas koreoj. La lingvo de instruado estas la angla. La lernejo uzas lokajn anglalingvajn lernolibrojn. Angla lingvo kaj matematiko estas ĉefaj lernofakoj, kaj korea lingvo, muziko, arto kaj gimnastiko estas pliaj lernofakoj; dekomence de klaso 3 pluen ankaŭ scienco estas provizita kiel plia lernofako. En la fruaj 1990-aj jaroj la oficiala anglalingva nomo de lernejo estis "Pyongyang Foreigners School", kio estas laŭvorta traduko de la nomo de la lernejo en Koreio (평양외국인학교), kiu ne ŝanĝiĝis.

La ambasado de Rusio ankaŭ havas internacian lernejon por ĉiuj eksterlandaj infanoj. La lingvo de instruado en la lernejo estas rusa lingvo.

Referencoj
----------

1. ↑  "Pyongyang Foreigners School" on YouTube

Eksteraj ligiloj
----------------

* site that references the Pyeng Yang Foreign School
* Video of the school 2015
* Video of the school 2015
* Video of the school 2015
* Video of the school 2017 -- starts at 40 seconds and at 9:40
* Video of the school
* Wikimapia location of the school
* External Photo
* Social Media site for students of the school
* Media story regarding a meeting with female teachers of the school
* Instagram photo collection[*rompita ligilo*]
* Media story about the life of foreigners who reside in Pyongyang, including attendance at the school.
**Irapuato** estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo estas Irapuato.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 463103 loĝantojn. El tiuj estas 220806 viroj kaj 242297 virinoj. La komunumo havas surfacon de 845,16 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1730 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 784 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 20° 40′ norda latitudo kaj 101° 21′ okcidenta longitudo.

Sociogeografio
--------------

En la komunumo vivas 380651 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 1031 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,27 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.

277003 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 250757 alfabetoj kaj 25946 analfabetoj. Do 9,37% de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Irapuato (komunumo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 Arkivigite je 2012-03-20 per la retarkivo Wayback Machine
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri unuiĝoj de ŝatoj. Por informoj pri internaciaj neregistaraj organizaĵoj (NRO), vidu la artikolon ne-registara organizaĵo.
**Internacia organizaĵo**, en la internacijura senco, estas unuiĝo de du aŭ pli ŝtatoj (aŭ aliaj internacijuraj subjektoj) por daŭra, kutime transnacia, kunlaboro kaj plenumas superŝtatajn celojn. La internaciaj organizaĵoj estas subjektoj de la publika internacia juro kaj membroj de la internacia socio, same kiel la ŝtatoj.

Karakterizo
-----------

Internacian organizaĵon karakterizas tio, ke *nur ŝtatoj povas konsistigi ĝin*. Simplaj individuoj, grupoj, asocioj k.s. ne povas esti membro de internacia organizaĵo.

Ankaŭ ekzistas *internaciaj neregistaraj organizaĵoj* (NRO), kies anoj ne estas ŝtatoj, kaj kiuj arigas membrojn ĉirkaŭ iu temo (homrajtoj, ekologio, internacia lingvo, malsato, ktp.)

La nuntempa internacia socio enkalkulas *multajn internaciajn organizaĵojn* – ĉirkaŭ 250.
Kelkaj konataj ekzemploj estas la Unuiĝintaj Nacioj (UN) kaj la Eŭropa Unio (EU).
Internaciaj organizaĵoj estas tre diversaj laŭ:

* siaj nombroj de ŝtatoj-membroj (ekz-e: UN: 189, Benelukso: 3),
* siaj celoj (ekz-e: UN: paco, OLEP: petrolo).

Tiuj organizaĵoj estas *derivaj subjektoj de la internacia juro*, t.e.:

* ilia kreado devenas de la ŝtatoj (la originaj subjektoj),
* ilia kompetenteco ne estas sama kiel tiu de la ŝtatoj: la internaciaj organizaĵoj havas specialan kompetentecon, dum la ŝtatoj havas universalan kompetentecon.

Kreitaj, tiuj organizaĵoj estas *aŭtonomaj*. El tio rezultas, ke:

* ili estigas rilatojn kun la ŝtatoj por ekz. difini la kondiĉojn, laŭ kiuj ili povos agadi sur la ŝtataj teritorioj kaj helpi la ŝtatojn.
* ili povas rilati kun aliaj internaciaj organizaĵoj:
	+ ĉu por esti membro de aliaj organizaĵoj (*Ekz.:* la Eŭropa Unio estas membro de la Monda Komerca Organizaĵo ekde 1995),
	+ ĉu por reciproke limigi siajn kompetencojn aŭ organizi komunajn agadojn.
* ene de la organizaĵo rilatoj estiĝas inter la ŝtatoj kaj la organizaĵaj organoj: por kontrolado, rekomendado, decidado ktp. (Ekz. la rilatoj inter la Konsilio kaj la Komisiono kadre de la Eŭropa Unio)

La internaciaj organizaĵoj estas *sendependaj unu de la aliaj*. Fondite per malsamaj traktatoj, iliaj rilatoj estas kunlaboraj rilatoj.

Ekzemploj
---------

* Kontinentaj organizaĵojKontinentaj organizaĵoj
* Regionaj organizaĵojRegionaj organizaĵoj
* Militecaj aliancojMilitecaj aliancoj
* Post-koloniismaj komunumoj kaj organizaĵojPost-koloniismaj komunumoj kaj organizaĵoj

Vidu ankaŭ
----------

* Monda registaro
* Ne-registara organizaĵo
* Listo de internaciaj organizaĵoj
* Internacia komunumo
* Internacia tribunalo
* Interregistara organizaĵo
* Mondaj organizaĵoj

* Kategorio Internacia organizaĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Internacia organizaĵo en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)
Helvetica estas unu el la tiparoj de la internacia stilo.
La **internacia tipografia stilo** (aŭ **internacia stilo**), same konata sub la nomo **svisa stilo**, estas grafika skolo, kiu sekvis al la Nova tipografio kaj disradiis internaciskale el Svislando en la 1950-aj jaroj.

Specifecoj
----------

Ĉi tiu stilo metas la akcenton sur sobrecon, legeblecon kaj objektivecon. La distingigaj elementoj de la internacia stilo estas nesimetria grafika aranĝo, uzo de kradoj, de senserifaj tiparoj kiel Akzidenz-Grotesk kaj kolumnoj maldekstre alĝustigitaj kun dekstraflanke neregulaj liniofinoj. Kiel ilustraĵon oni ofte preferas foton, ofte nigra-blankan, ol desegnoj. Multnombraj kreaĵoj de la internacia stilo uzas la tipografion, krom por tekstoj, ankaŭ kiel ĉefan elementon, kiu strukturas la grafikan aranĝon.

Vidu ankaŭ
----------

### Vidu ankaŭ

* Internacia stilo (arkitekturo)
* Helvetica
* Max Bill
* Adrian Frutiger
* Richard-Paul Lohse
* Herbert Matter
* Josef Müller-Brockmann
* Paul Rand
* Emil Ruder
* Jan Tschichold

### Bibliografio

* (en) Richard Hollis, Swiss Graphic Design : *The Origins and Growth of an International Style, 1920-1965*, New Haven, Yale University Press,‎ 2006 (ISBN 978-0-300-10676-3)
* (en) Josef Müller-Brockmann, Grid Systems in Graphic Design, Stuttgart, Arthur Niggli,‎ 1996, 2-a eld. (ISBN 978-3-7212-0145-1)

Notoj kaj referencoj
--------------------


* Kategorio Internacia tipografia stilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Arthur SCARGILL** (naskiĝis la 11-a de januaro 1938 apud Barnsley) estis la prezidento de la Nacia Sindikato de Ministoj (NUM) inter 1981 ĝis 2000 kaj nuntempe estas la ĉefo de la Socialisma Laborista Partio, kiun li fondis en Britio en 1996.

Lia patro estis karbministo kaj komunisto. Ankaŭ Arthur Scargill fariĝis ministo ĉe la minejo Woolley ekde 1953. Baldaŭ li fariĝis aktiva en la Ligo de Junkomunistoj inter 1955 kaj 1962. Li fariĝis ano de la Brita Laborista Partio inter 1962 kaj 1996.

Inter 1973 kaj 1981 li estis la gvidanto de la karbministoj en Yorkshire kaj fariĝis la ĉefo de la NUM en 1981. Li fariĝis tre bonkonata kiel arda oratoro. Li forte kontraŭstaris la industrian politikon de la registaro de Margaret Thatcher kaj fariĝis tre bonkonata nacie dum gravega nacia striko de karbministoj en 1984 kaj 1985. La longa striko fine malsukcesis, disigis la ministojn kaj la karbindustrio preskaŭ malaperis.

Li akre kritikis la Britan Laboristan Partion ĉar li opiniis ke ĝi dekstremiĝis do li fondis la Socialisman Laboristan Partion. Ĝis nun tiu nova partio vere ne sukcesis en balotado.

* Kategorio Arthur Scargill en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 12052
* GND: 119469650
* VIAF: 74663821
* ISNI: 0000 0000 1282 3646
* BNF: 123842991
 |
**Irena Jun** (naskiĝis la 17-an de oktobro 1935 en Hrubieszów) estas pola filma kaj teatra aktorino kaj reĝisorino.

Vivo
----

Irena Jun en 1958 finis en Krakovo Altlernejon por aktoroj kaj reĝisoroj kaj samjare debutis en teatro. Aktorino de Teatro Studio je la nomo al Stanisław Ignacy Witkiewicz en Varsovio. Ŝi ankaŭ gvidas Unupersonan Poezi-Teatron de Irena Jun en Varsovio.

Ŝi prezentiĝis en Televida Teatro, interalie en la spektakloj: *Edzo kaj edzino* de Aleksander Fredro (1969), *Bluaj urboj* de Aleksej Nikolajeviĉ Tolstoj (1969), *Someruloj* de Maksim Gorkij (1979), *La kampeto de Sinjoro Dio* de Erskine Caldwell (1971) kaj en *La nupto* de Stanisław Wyspiański (1972), *Balo ĉe Salomono* de Konstanty Ildefons Gałczyński (1980), *Elektro* de Eŭripido (1995) kaj en teatraĵo *Agnes* de Catherine Anne (2001).

Ŝi ankaŭ ludis en Teatro de Pola Radio kiel ekz. en radiodramoj *La patro* de Bruno Schulz (1980) kaj *La patrino forpasas* de Tadeusz Różewicz (2000). La 24-an de decembro 2008 rolis en la disaŭdigaĵo *Pastoralo migranta* laŭ sia scenaro, kiun ĝi ankaŭ reĝisoris.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Irena Jun en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Irena Jun sur la fotoj en bazo de Nacia Filmujo "Fototeka"
Albert Stanley, ĉ. 1920
**Albert Henry STANLEY** (n. la 8-an de aŭgusto 1874 - m. la 4-an de novembro 1948) estis subterfervojestro en Usono kaj poste en Britio (kie li naskiĝis). Li estis la unua barono Ashfield. Li migris (kun la gepatroj) en Usonon en 1880, kaj restis tie ĝis ĉ. 1907.

Frua vivo kaj kariero en Usono
------------------------------

Stanley naskiĝis la 8-an de aŭgusto, 1874, en Normanton, suda antaŭurbeto de Derby, Anglio, filo de Henry Knattriess kaj Elizabeth Twigg Knattriess. Lia patro laboris kiel vagonkonstruisto por la firmao Pullman. En 1880 la familio translokiĝis al Detrojto, Usono, kie la patro laboris en la ĉefa fabriko de Pullman. Dum la 1890-a jardeko la familio ŝanĝis sian nomon de Knattriess al Stanley.

En 1888, 14-jara, Stanley forlasis la lernejon kaj eklaboris kiel oficeja knabo ĉe la detrojta stratfervoja kompanio, kiu funkciigis reton de ĉevale tirataj tramoj. Li plu studis en vespera lernejo kaj laboris longajn horojn, ofte de la 7h30 ĝis la 22-a horo.  Oni baldaŭ rekonis lian lertecon kaj jam kiam li havis 17 jarojn oni donis al li la respondecon pri planado kaj pretigado de la horaroj. Post la pliampleksigo kaj elektrigo de la tramaro, li fariĝis la ĝenerala intendanto de la firmao en 1894.

* Kategorio Albert Stanley en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 368450
* BNF: 170484271
 |
*Rex rogat abbatem / Mathildim supplicat atque*.  
Hugo de Cluny, Henriko la 4-a, Matilda de Toskanio.  
Miniaturo de la origina kodekso pri "Vita Mathildis" de Donizono el Canossa (12-a jarcento). Vatikana Biblioteko, Romo. *Cod. Vat. lat. 4922* (1115).La esprimo ***iri al Canossa*** naskiĝis reference al la humiliĝo de Canossa kaj eniris en la komunan uzon en diversaj lingvoj kiel en tiu germana: "nach Canossa gehen", aŭ en angla: "go to Canossa", aŭ franca: "aller à Canossa".

Etimologio
----------

La esprimo fontas el la konata historia epizodo kaj signifas "humiliĝi, fleksiĝi antaŭ malamiko, repreni sian diritaĵon, agnoski esti erarinta, submetiĝi", kies modelo estas la okazintaĵo ĉe la kastelo de Canossa dum la rigida vintro de 1077 kiam imperiestro Henriko la 4-a atendis tri tagojn kaj tri noktojn, senŝue kaj vestite per nura froko,antaŭ ol esti ricevita kaj pardonita de la papo Gregorio la 7-a post propetado de Matilda de Toskanio. Sed la konflikto inter la du, la investitura konflikto, baldaŭ remalfermiĝis.

Citaĵoj
-------

En la 19-a jarcento la esprimo ricevis politikan signifon, ĉar eksignifis la submetiĝon de Germanio al fremda povo kia la Apostola Seĝo.

En 1872 Otto von Bismarck, kanceliero de la ĵusproklamita Germana imperio, dum la tieldirita *Kulturbatalo* kiu lin oponigis al la Katolika eklezio, en fama parolado deklaris: "ni neniam iros al Canossa - nek korpe, nek spirite". (*nach Canossa gehen wir nicht – weder körperlich noch geistig*), celante aserti ke Germanio akceptus neniun eksteran interferon en la politika medio, religia kaj kultura.

Notoj
-----

1. ↑  Accadde a Canossa Arkivigite je 2014-07-14 per la retarkivo Wayback Machine, Comune di Canossa.
2. ↑  La kulturbatalo naskiĝis por multaj celoj: bremsi la ekspansion de la katolika eklezio, mortigi kristanismon ĉar kontraŭan al scienco kaj al la aŭtonomio de la ŝtatoj ktp… Ekde 1879 la du partoj komencis alproksimiĝi kaj pretigi pacigajn kontaktojn. Kaj oni atingis kompromison, kiu, fakte, signifis venkon de la defenda pozicio de la Eklezio, kontentigante, tamen, almenaŭ parte, la naciajn povojn. La konflikto, male, daŭris en aliaj landoj kie ĝi tamen jam akiris malsamajn karakterizojn.

Bibliografio
------------

* Carlo Lapucci. *Il dizionario dei modi di dire della lingua italiana*. 1ª ed. Milano, Garzanti Editore - A. Vallardi, 1993. p. 316. ISBN 88-11-91707-7

Vidu ankaŭ
----------

* Pento-iro al Canossa
* Henriko la 4-a
* Gregorio la 7-a
* Matilda de Toskanio
* Kulturbatalo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Iri al Canossa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kolekto de proverboj kaj dirmanieroj.
La Masafuera rajadito estas endemia de Alejandro Selkirk
La formortinta endemio *Sephanoides fernandensis leyboldi*
**Insulo Alejandro Selkirk**, iam konata kiel **Más Afuera** (Pli For) kaj renomita laŭ Alexander Selkirk, estas la dua plej granda kaj plej okcidenta insulo de la Insularo Juan Fernández nome arkipelago of the Regiono Valparaiso de Ĉilio. Ĝi situantas je 168 km okcidente de la Insulo Robinson Crusoe en sudorienta Pacifika Oceano.

Geografio
---------

La insulo estas 11 km longa norde–sude kaj 6 km oriente-okcidente, kaj havas areon de 44.6 km². Ĝi estas dense arbara kaj tre montara kun krestoj kaj nombraj profundaj ravinoj ĉe deklivoj, kruta marbordo ĉe la orienta flanko de la insulo ĉe kiu estas enormaj profundoj. La marbordaj klifoj estas ĝis 1000 m altaj. La sudaj, okcidentaj kaj nordaj flankoj de la insulo havas sablajn strandojn kiuj etendas 161 m en kelkaj lokoj. La plej alta pinto, Cerro de Los Inocentes, staras je 1329 m ĉe la sudokcidenta flanko de la insulo Alejandro Selkirk, kaj ĉe la sudokcidenta pinto estas elstara roko kun truo tra ĝi.

Klimato
-------

Flaŭro kaj faŭno
----------------

Historio
--------

33° 45′ 04″ S 80° 47′ 00″ U﻿ / ﻿33.75111 °S, 80.78333 °U﻿ / -33.75111; -80.78333 (mapo)

* Kategorio Insulo Alejandro Selkirk en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Aerial view from south east
**Insulo Babel** estas el granito insulo, kun areo de 440 ha situanta ĉe la orienta marbordo de Insulo Flinders. Ĝi estas parto de la Insularo Furneaux, nome arkipelago ĉe la orienta pinto de la Markolo Bass, inter Viktorio kaj Tasmanio, Aŭstralio. Ĝi estis nomita tiel fare de Matthew Flinders pro la bruo fare de la tieaj marbirdoj. Ĝi estas privata posedo.

Faŭno
-----

La grupo de la insulo Babel estas klasita kiel Grava Birdareo. La insulo Babel mem estas hejmo de la plej granda kolonio de Fajnbeka pufino en la mondo, kun ĉirkaŭkalkulataj 2.8 milionoj da paroj, tio estas ĉirkaŭ 12% el la tutmonda populacio de tiu specio, kaj ĝi suferas ĉiujaran petrelidumon. Ĝi havas ankaŭ ĉefan kolonion de Blua pingveneto, kun 20,000 paroj. Same kiel ĉe la pufinoj kaj pingvenoj, aliaj marbirdoj kaj vadbirdoj registritaj kiel reproduktantaj sur la insulo estas la Blanka mevo, la Pacifika mevo, la Fulga hematopo kaj la Granda krestoŝterno. Ankaŭ Blankventraj maragloj reproduktiĝas en la insulo kaj Migrofalko nestumas sur la orientaj klifoj.

Estas multaj indiĝenaj reptilioj kiuj reproduktiĝas kaj hejmas en tiu insulo.

Referencoj
----------

1. ↑  Flinders, Matthew (1814), *A Voyage to Terra Australis*, London: G. and W. Nicol , entry for 9 February, 1798
2. 1 2 3  Brothers, Nigel; Pemberton, David; Pryor, Helen; & Halley, Vanessa. (2001). *Tasmania’s Offshore Islands: seabirds and other natural features*. Tasmanian Museum and Art Gallery: Hobart. ISBN 0-7246-4816-X
3. ↑   IBA: Babel Island Group. *Birdata*. Birds Australia. Alirita 2011-05-19.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2016-10-13. Alirita 2022-04-07.

Koordinatoj: 39° 56′ S 148° 19′ O﻿ / ﻿39.933 °S, 148.317 °O﻿ / -39.933; 148.317 (mapo)
Rekono de iriso per man-aparato.
La **irisrekono** aŭ **iris-rekono, irisa identigo, irisa rekono** estas metodo de biometriko por aŭtentigo aŭ identigo de homoj. Tiucele, specialaj kamerao-bildoj estas prenitaj de la iriso de la okulo, kaj la karakterizaj trajtoj de la respektiva iriso estas identigitaj per  algoritmaj proceduroj, konvertitaj en aron de nombraj valoroj (trajta vektoro, "ŝablono") kaj uzataj por rekono per enklasiga algoritmo, kiel konservita neŭrala reto, resp. komparata kun unu aŭ pluraj jam konservitaj ŝablonoj.

Historio de evoluo
------------------

La originala koncepto de uzado de irisbildoj por biometrika rekono estis disvolvita kaj patentita de Flom kaj Safir en 1987. La finiĝo de la patenta rajto en 2006 kondukis al pliiĝintaj esploroj tutmonde.

La plej disvastigita metodo kaj ŝablono (stato aprilo 2007) en komerca uzo estas la "irisa kodo" bazita sur algoritmoj de la matematikisto John Daugman.

La usona kompanio EyeLock ofertas la unuan irisan skanilon kun USB-konekto kongrua kun la U2F-protokolo de la FIDO-alianco ekde januaro 2015.

Trajtoj
-------

Komercaj rekonaj metodoj detektas ĉirkaŭ 260 individuajn optikajn ecojn de la iriso. Ĉi tiuj karakterizaĵoj disvolviĝas de hazarda morfogenetika procezo en la unuaj monatoj de homa vivo kaj restas plejparte senŝanĝaj dum la resto de sia vivo. Identaj ĝemeloj ankaŭ ne havas identan irizan strukturon.

La elstara eco de irisrekono en praktika apliko estas ĝia ekstreme malalta nombro da fals-pozitivaj komparrezultoj (angle "false matches") kompare kun aliaj biometrikaj metodoj, do la probablo konfuzi iriskodon kun tiu de alia homa okulo estas preskaŭ nula. Ĉi tio signifas, ke irisa rekono taŭgas ankaŭ kiel fidinda identiga metodo en granda datumbazo de milionoj da registroj pri personaj datumoj, kaj ankaŭ por identigo en alirkontrolaj situacioj sen ĉefa identigilo, t.e. sen ID-kartoj aŭ RFID-etikedoj.

Falsaj e-rezultoj ("falsaj ne-trafoj"), do kazoj de ne rekono de homo efektive registrita, povas aperi precipe en malfavoraj registraj kondiĉoj de la okulo, ekzemple se la iriso estas pro la randoj de okulvitroj, reflektoj sur okulvitroj aŭ la mallarĝaj palpebroj tipaj por plejparte orientazianoj (aŭ malproksimorientaj azianoj) ne estas sufiĉe videblaj.

Alia karakterizaĵo estas la malalta bezono de komputaj rimedoj por la iris-komparo. Sekve, la rekono kaj registrado de iriso estas aparte taŭga por poŝtelefona uzo en PDA-grandaj aparatoj.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 719886
 |
**Ignaz Wechselmann** [ignac veĥzelman], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj ortografio **Wechselman Ignác** estis germandevena hungara arkitekto.

Ignaz Wechselmann naskiĝis en 1828 en Nicolaj (Silezio, Prusio, nuntempa Mikołów en Pollando), li mortis la 17-an de februaro 1903 en Budapeŝto.

Ignaz Wechselmann en 1880 (staranta maldekstre la unua)

Biografio
---------

Ignaz Wechselmann studis en Teknologia Universitato Berlino, poste li estis asistanto en TU Wien ĉe en:Ludwig Förster. En 1856 li transloĝiĝis al Budapeŝto, kie li estis reprezentanto de Förster. Li ofte superrigardis projektojn de Miklós Ybl (ekzemple Granda Sinagogo de Budapeŝto). Inter 1870-1890 li projektis multajn palacojn, muelejojn, fabrikojn en Budapeŝto. Li ricevis reĝan premion en 1886, baldaŭ li estis levita al la hungara nobelaro. En 1890 li retiriĝis kaj li testamentis grandajn sumojn al speciala lernejo de blinduloj, pedagogoj kaj lernantoj.

Fontoj
------

* anglalingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Ignaz Wechselmann en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 691935
* GND: 1207424048
* VIAF: 308698924
 |
**Irma Alszeghy** [alsegi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Alszeghy Irma** estis hungara aktoro. Ŝia edzo estis Imre Császár, post la geedziĝo ŝi prenis la nomojn (laŭ hungara sistemo) *Cs. Alszeghy Irma* aŭ *Császárné Alszeghy Irma*.

Irma Alszeghy en 1895
Irma Alszeghy  naskiĝis la 26-an de februaro 1864 en Pest (urbo), ŝi mortis la 8-an de marto 1945 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Irma Alszeghy aĝis 4, kiam ŝi ricevis rolojn en teatro, ŝi aĝis 14, kiam frekventis Teatran Akademion. En 1884 ŝi membriĝis en Nacia Teatro (Budapeŝto). En 1918 ŝi ricevis la titolon eterna membro de la Nacia Teatro. En 1924 ŝi pensiuliĝis, tamen kelkfoje ŝi ludis en pli malgrandaj teatroj. Ŝi flegis sian edzon 2 jardekojn.

Elektitaj roloj
---------------

* József Katona: *Bánk Bán* - Melinda
* William Shakespeare: Somermeznokta sonĝo - Helena
* Jean Racine: *Britannicus* - Junia
* Géza Gárdonyi: *A Bor* - Barancsné

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun 2 fotoj Arkivigite je 2015-09-24 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Irma Alszeghy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Insulo Ischia** (elparolu: "Iskja"; esperanta nomo: Iskio?) estas la plej granda el la insuloj apud Napolo en Italio.

La origino de la insulo dependas de la vulkano Epomeo, kies lasta erupcio okazis en 1301. Hodiaŭ ĉeestas en pluraj lokoj varmaj fontoj, uzitaj por kuracado jam de la antikvaj Romianoj kaj Grekoj.

Homoj ekloĝis en la insulo jam en la prahistorio. La Grekoj fondis en ĝi la urbon *Pithekoussai*, verŝajne ĉirkaŭ 770 a.K. Iskion poste okupis la Romianoj kaj, ekde tiam, ĝia historio koincidas kun la historio de Napolo, krom dum kelkaj jardekoj en la 15a jarcento.

Hodiaŭ la insulo estas dense loĝata kaj enhavas multajn urbetojn. La plej gravaj estas Ischia, urbeto kun la sama nomo de la tuta insulo, kies haveno estas kreita en kratero invadita de la maro; Casamicciola, kiu estis la epicentro de terura tertremo en 1883; Forio, apud la loko de la antikva *Pithekoussai*; kaj Barano, en la suda parto.

* Insulo Ischia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Insulo Ischia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Albert Kardos** [kardoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kardos Albert** estis hungara literaturhistoriisto, instruisto. Lia origina nomo (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) estis *Katz Albert* ĝis 1884.

Albert Kardos
Albert Katz naskiĝis la  26-an de decembro 1861(nun 1861-12-26) en Récekeresztúr (Transilvanio, Aŭstra Imperio, nuntempa Recea-Cristur en Rumanio), li mortis la 9-an de januaro 1945 en Göstling an der Ybbs (nazia Germanio, nuntempe en Aŭstrio).

Biografio
---------

Albert Kardos devenis el juda familio. Li maturiĝis en kalvinana kolegio en Debrecen en 1880, post 5 jaroj li akiris 2 diplomojn en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Inter 1887-1891 li instruis en Szentes, poste en Debrecen ĝis 1912, poste li estis lernejestro ĝis 1929. Dum la nazia erao (1944) li estis deportita al la nazia Germanio, kie li mortis. Li edziĝis dufoje pro vidviĝo, la unua edzino naskis 2 filojn en 1891 kaj 1892, la dua 3 gefilojn inter 1898–1903. Li ricevis premion en 1886.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A XVI. század magyar lyrai költészete* (1883)
* *A magyar zsidóság nemzeti hivatása.* (1892)
* *Magyar irodalomtörténeti életrajzok.* (1913)
* *Csokonai barátja, Nagy Gábor.* (1940)
* *Csokonai ószövetségi látomása.* (1943)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831092
* VIAF: 121476087
* ISNI: 0000 0000 8014 352X
 |


* Portalo pri Biografio