recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Dum la mezepoko kaj la en Francio tielnomita "malnova reĝimo" (antaŭ la Franca revolucio de 1789) ekzistis uzadrajto, kiu ebligis paŝti senpage siajn gregbestojn ekster sia propra grundo, sur bordoj de vojoj, la senkulturejoj, aŭ grundoj postrikolte senigitaj de siaj kulturoj, la alttrunkaj arbaroj, aŭ la arbidejoj malpli ol 4-5 jaraj.
Dum la feŭda epoko, posedanto de grundo perdas sian ekxskluzivan rajton je ĝi depost la rikolto, aŭ la unua falĉado ĉe herbejo, la stoploj aŭ falintaj spikoj povas rajte uzati de iu ajn.
Tiu praktiko ebligis dum jarcentoj la malriĉuloj tamen vivi kaj vivteni gregbestojn (unu-du maksimume) eĉ ne havante teron al si.
Tiu rajto, kiu malhelpis ke oni forbaru la grundpecojn, estis disputita en la 18-a jarcento (en Anglio, ekde la 16-a, legu pri tio la unuan ĉapitron de Utopio de Thomas More) far posedantoj dezirante utiligi siajn terenojn dum tuta jaro, laŭ novaj kulturmetodoj. En Francio reĝa edikto en 1761 donis rajton ĉirkaŭbari pluggrundojn kaj herbejojn. Sed ĝi estis malbone akceptita kaj estis multa da procesoj kaj perfortaj rompoj de bariloj. Multaj el la *Cahiers de doléances* (= plendo-kajeroj) verkitaj en 1789 petas la restarigon de la rajto de libera paŝto.
Koordinatoj: 50° 11′ 18″ N 16° 25′ 14″ O﻿ / ﻿50.18833 °N, 16.42056 °O﻿ / 50.18833; 16.42056 (mapo)

**Nebeská Rybná** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Rokytnice v Orlických horách en distrikto Rychnov nad Kněžnou en Regiono Hradec Králové. Ĝi situas proksimume 4 km de Rokytnice v Orlických horách sur monteto inter riveretoj Zdobnice kaj Říčka. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 97 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 73 loĝantoj.

**Nebeská Rybná** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 11,99 km².

Historio
--------

La estiĝo de municipo koneksas kun ekzistado de burgo Rychmberk, al kies posedanto Vilém Rychmburk apartenis Nebeská Rybná ekde la jaro 1310. Pli poste estis alligitaj al ĝi ankaŭ domaroj Popelov kaj Hutě. La municipo falis en posedaĵon de vico de posedantoj, lastaj el ili estis Kolowratidoj el Rychnov nad Kněžnou. Antaŭe la municipo (same kielvico de pluaj en la ĉirkaŭaĵo) loĝigita de sudetaj germanoj. Ĝi estis ankaŭ konata sub nomo *Himmlisch Rybnei*. Post la dua mondmilito okazis sekve de dekretoj de Beneš al granda senhomigo el la municipo, kiu tiel akiris prefere refreŝigejan karakteron.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 1 317 |
| 1880 | 1 291 |
| 1890 | 1 273 |
| 1900 | 1 133 |
| 1910 | 1 049 |
| 1921 | 869 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 823 |
| 1950 | 198 |
| 1961 | 204 |
| 1970 | 108 |
| 1980 | 116 |
| 1991 | 108 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 82 |
| 2011 | 69 |
| 2021 | 73 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Rokytnice v Orlických horách (2) |
| --- |
| Nebeská Rybná ~ Rokytnice v Orlických horách |

 |
La **International Association of Music Information Centres (IAMIC)** aŭ en Esperanto *Internacia Asocio de informcentroj pri muziko,* estas tutmonda reto de organizaĵoj fondita en 1986, kiu dokumentas kaj antaŭenigas nuntempan muzikon. En 2010 IAMIC kunigis 37 organizaĵojn en 33 landoj (2021). IAMIC havas sian ĉefsidejon en Bruselo.

Ĉiu el la muzikaj informcentroj dokumentas kaj antaŭenigas vastan variecon de muzikaj ĝenroj de sia lando, inkluzive de nuntempa muziko, klasika muziko, mondmuziko, ĵazo kaj popmuziko. Dum ĉiu el la centroj ĉefe zorgas pri la muziko de sia propra lando, IAMIC antaŭenigas internaciajn interŝanĝajn kaj komunajn muzikajn projektojn. En epoko en kiu interkulturaj renkontiĝoj iĝas pli intensaj, tiuj informcentroj povas ludi gravan rolon ekzemple en la disvastigo de la imago de iu lando aŭ helpi krei pli egalecan ludkampon por eŭropaj kantistoj en la tutmonda muzka merkato kie dominas anglaj kaj usonaj grupoj.

La muzikaj informcentroj konservas ampleksajn kolektojn de partituroj, sonregistraĵoj, artistaj biografioj kaj muzikologiaj verkoj aŭ interligi (virtuale) jam ekzistantajn kolekojn. Ili organizas festivalojn, koncertojn, konkursojn kaj konferencojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Kultura Agado Eŭropo Arkivigite je 2015-02-05 per la retarkivo Wayback Machine
* Kulturo 360


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 717600
* GND: 3013665-9
* LCCN: n91060797
* VIAF: 133222314
 |
Emblemo de flughaveno
**Flughaveno de Leoš Janáček Ostrava** (ĝis decembro de 2006 **Flughaveno Ostrava-Mošnov**) estas publika internacia flughaveno. Ĝi troviĝas 20 km sudokcidente de Ostrava inter municipoj Mošnov, Albrechtičky kaj Petřvald.

Historio
--------

En la loko de la nuntempa flughaveno estiĝis unue en la jaro 1939 kampa flughaveno de la germana Luftwaffe por atako kontraŭ Pollando. Konstruado de daŭra flughavena areo komencis en la jaro 1956 kaj ĝi estis finita en oktobro de 1959. En la sama tempo estis al Mošnov aligvidita ĉiu trafiko el netaŭganta flughaveno en Ostrava-Hrabůvka. Civilan flugtrafikon certigis kompanio ČSA, parto de la flughaveno servis por armeaj celoj. La 21-an de aŭgusto 1968 surteriĝis sur la moŝnova flughaveno persekuta bombarda regimento (APIB) de la soveta tanka regimento kun aviadiloj Su-7B kaj konkeris la flughavenon. De tie ankaŭ ian tempo agadis sovetaj transportaj aviadiloj An-12. Por revolucio en 1989 la armea uzado de la flughaveno estis finita kaj trafikanto fariĝis Ĉeĥa administracio de flughavenoj. La 1-an de julio 2004 la moŝnova flughaveno estis transgvidita en proprumadon de Moraviasilezia regiono kaj ties trafikanto fariĝis kompanio Flughaveno Ostrava, a. s. En la jaro 2004 la flughaveno estis senigita de rajto de enirloko por farado de plantkuracistaj kontroloj, kiuj estis koncentritaj al flughaveno Praha-Ruzyně, kio limigis eblecon de ŝarĝtransporto de plant-nutraĵoj kaj furaĝoj. Tiu ĉi paŝo estis je propono de moravia deputito Zdeněk Koudelka forigita en la jaro 2006 per ŝanĝo de leĝo pri plantkuracista zorgo, kiam la flughaveno Ostrava kaj Flughaveno Brno-Tuřany fariĝis enirloko por farado de imperta plantkuracista kontrolo. Por 320 milionoj da kronoj estis konstruita nova forflugĉambrego, kiu estis malfermita la 13-an de decembro 2006. Tiun tagon hetmano Evžen Tošenovský komune kun direktoro de Flughaveno Ostrava, a. s. ankaŭ baptis la flughavenon kiel Flughaveno de Leoš Janáček Ostrava. Oni elektis el tri nomoj: Jan Amos Komenský, Leoš Janáček kaj Sigmund Freud.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ostrava |

Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Flughaveno de Leoš Janáček Ostrava en Vikimedia Komunejo

* Oficialaj paĝoj
* Spotistaj paĝoj
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

***International Crisis Group (ICG)*** aŭ **internacia krizogrupo** estas fama ne-registara organizo financita ĉefe de usonaj fondaĵoj kaj de subvencioj de naciaj buĝetoj. Ekde la fino de la 1990-aj jaroj ĝi proponas analizojn kaj solvproponojn por internaciaj konfliktoj.

En 2009 la organizaĵo havas 130 plentempajn dungitojn.

La organizaĵo estis fondita de la eksano de la Eŭropa Komisiono, Chris Patten (Lord Patten of Barnes). Ekde januaro 2000 la aŭstralia eksministro pri eksteraj aferoj, Gareth Evans, estas prezidanto kaj direktoro de la organizaĵo. 

La ĉefsidejo de ICG troviĝas en Bruselo, Belgujo, aliaj reprezentejoj en Vaŝingtono, Londono kaj Moskvo. La kunlaborantoj laboras en 15 ejoj tra la mondo kaj aktivas en krizejoj en ĉirkaŭ 50 landoj. 

La raportoj de ICG estas sendataj al ministroj pri eksteraj aferoj kaj internaciaj organizaĵoj, kaj publikigitaj sur la ttt-ejo de la organizaĵo al la publiko.

Kritiko
-------

Oni kritikas la organizaĵon pro partopreno en iuj konfliktoj, kiel ekzemple la postulo al EU en 2007 rapide agnoski la sendependecon de Kosovo. Serbujo kaj Rusujo konsideris tion provokado.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala TTT-ejo
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Nebesa |

Koordinatoj: 50° 11′ 50″ N 12° 13′ 43″ O﻿ / ﻿50.19722 °N, 12.22861 °O﻿ / 50.19722; 12.22861 (mapo)

**Nebesa** (germane *Himmelreich*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Aš, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi situas en supermara alteco 685 metroj. En la jaro 2021, vivis tie 27 loĝantoj.

La areo de Nebesa estas proporcia, sed plimulton el ĝi kovras arbaroj. Nebesa situas 3 kilometroj de Aš inter Mokřiny kaj Výhledy. Konservita restis kapelo de Virgulino Maria el la jaro 1907 kaj gastejo, kiu estas ĝis hodiaŭ ofta celo ne nur de ĉeĥaj, sed ankaŭ de germanaj turistoj.

**Nebesa** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,84 km².

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1598.

Plej grandan nombron de loĝantoj Nebesa atingis en la jaro 1930, kiam ĉi tie vivis en 19 domoj 152 homoj. Post fino de la dua mondmilito, kiam estis ellandigita la germana loĝantaro, la nombro de loĝantoj sinkis pli ol duono. Dum la sekvantaj jaroj ĝi nur sinkis al 11 domoj kaj 13 loĝantoj en la jaro 2001.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 122 |
| 1880 | 125 |
| 1890 | 107 |
| 1900 | 142 |
| 1910 | 138 |
| 1921 | 120 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 152 |
| 1950 | 65 |
| 1961 | 58 |
| 1970 | 30 |
| 1980 | 18 |
| 1991 | 19 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 13 |
| 2011 | 36 |
| 2021 | 27 |

Fotogalerio
-----------

* NebesaNebesa
* NebesaNebesa
* NebesaNebesa

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Aš (9) |
| --- |
| Aš ~ Dolní Paseky ~ Doubrava ~ Horní Paseky ~ Kopaniny ~ Mokřiny ~ Nebesa ~ Nový Žďár ~ Vernéřov |

 |
**International Sweethearts of Rhythm** estis ĵazbandego fondita en 1939 ĉe la lernejo Piney Woods Country Life en Misisipio, kiu konsistis nure el virinoj sen rasaj limigoj.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Historio
--------

Konata antaŭula virina bando estis *Ina Ray Hutton and her Melodears*, kiu ekzistis ekde 1934 ĝis 1939. Ekde 1941 Anna Mae Winburn (naskiĝinta en 1913) estis la direktistino (antaŭe ĉe la ensemblo *Lloyd Hunter Serenaders*), kiu ankaŭ prezentis kantiste. Dum la Dua Mondmilito, kiam multaj bandegomuzikistoj devis militservi, la bando havis grandan sukceson (per superaj vizitantonombroj de 35.000 dum unu semajno en Teatro Howard je Vaŝingtono) kaj koncertis precipe antau nigrula publiko. En 1946 ĝi faris kinofilmeton. La bandego ekzistis ĝis fine de 1949. Al ĝiaj muzikaranĝistoj apartenis interalie Mary Lou Williams, la sperta kansasurboĵaza muzikisto Eddie Durham (kiu jam ankaŭ aranĝis por la bando de Ina Ray Hutton) kaj Jesse Stone.

Winburn ree kaj ree ankaŭ en la 1950-aj provis fondis novajn posteulajn bandojn, sen tamen povi ekligi al malnovaj sukcesoj. Al la solistoj apartenis Viola „Vi" Burnside (tenorsaksofono), kunlernejanino de Sonny Rollins kaj antaŭe muzikisto de la ensemblo *Harlem Playgirls*.

Sonregistraĵoj
--------------

* *The Women, Classic Female Jazz Artists 1939–1952*, Bluebird, 1990, kelkaj pecoj en kompilaĵo de Leonard Feather.

### Filmdokumentaĵo

* *International Sweethearts of Rhythm* de Greta Schiller, Andrea Weiss (1986)

(Du muzikistinojn el la bando, solotrumpetisto Tiny Davis frapinstrumentisto Ruby Lucas, Greta Schiller kaj Andrea Weiss pli detale portretas en sia dokumenta filmo *Tiny & Ruby: Hell Divin’ Women* el 1988)

Literaturo
----------

* D. Antoinette Handy (1998): *The International Sweethearts of Rhythm: The Ladies Jazz Band from Piney Woods Country Life School* Scarecrow Press; ISBN 978-0-8108-3160-5
* Marian McPartland: *The untold story of the international sweethearts of rhythm*, in McPartland *All in good time*, 1980, ankaŭ presita en Gottlieb (eldonisto) *Reading Jazz*, Bloomsbury 1997

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2011-01-22 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Susan Fleet pri International Sweethearts of Rhythm Arkivigite je 2009-07-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Dokumentaĵo
**Liber pontificalis** [liber pontifikalis], aŭ *libro de la papoj*, sin prezentas kiel kroniko pri la eventoj de la roma papa kurio laŭlonge de pli ol mil jaroj. Ĝi, fakte, liveras koncizan biografion pri ĉiu papo ĝis la fino de la 9-a jarcento; kaj rekomenciĝis, sub malsama formo, tuj poste kaj longiĝis ĝis la 15-a jarcento: la lasta papo menciita estas Pio la 2-a, 1464. Ĉiu artikolo konsistas je la nombro de la jaroj laŭ kiuj servis la Eklezion ĉiu papo (el kio eblas dedukti la komencon kaj la finon de ĉiu papado), naskiĝloko, genta kaj familia deveno, imperiestroj kaj potenculoj rilatataj, konstruaĵoj (aparte preĝejoj kaj bazilikoj en Romo), ordenadoj, la precipaj dekretoj, entombiĝloko, la interegna tempo, regado de kontraŭpapoj, ktp.

### Historia fonto

Kia ĝia valoro kiel fonto de historio? Multa, certe! Sed necesas ne preterlasi, ke la libro de la papoj estis redaktita de malsuperaj oficistoj de la papa kurio, ke eroj de tiu ampleksa dokumento suferis, en ĝiaj eroj, malaperiĝon kaj refariĝon laŭ novaj vidpunktoj kaj foje falsadon. Malgraŭ tio, fakuloj opinias, ke la informa materialo ne estis damaĝata ĝis perdi la karakterizon de la fonto de historio, aparte rilate la biografion kaj dekretojn de la papoj. Ankaŭ la voĉoj rilataj al unuaj jarcentoj estas utilaj kiel ekzemplo pri tio kion oni sciis kaj pensis en la kvara kaj kvina jarcentoj, nome ekde la komenciĝo de la kroniko aŭ de kronikecaj tradiciaroj, pri la kristanaj originoj de la Roma Eklezio.

### Kritikaj nalizoj

Pritekstaj analizoj montras, ke estis du malsamaj versioj dekomencaj, antaŭantaj la vandalan disrabadon de Romo (455), post kiu la *liber pontificalis* restis praktike integra. Ek de la 7-a jarcento (je la epoko de Onorio la 1-a) la informaj voĉoj estas preskaŭ samtempaj al la eventoj aŭ aldonitaj tuj post la morto de ĉiu papo kaj, foje, reflektas la kronikistajn opiniojn. La du versioj entenas resumojn el *catalogus liberianus* (354) kaj *Index*.
Tia amaso de komplistoj kaj aŭtoroj, laŭ tratioma tempo, igas malfacila la kreadon de kritikaj eldonaĵoj per unuformaj kriterioj. Louis Duchesne kaj Theodor Mommsen editoris eldonojn (tiu lasta nekompleta) ĉe la fino de la 19-a jarcento. Tradukoj kaj kromaj komentoj aperis en la 20-a jarcento rilate la nivelon de historieco de iuj eroj.

### Bibliografio

* Raymond Davis, The Book of Pontiffs (Liber Pontificalis). Liverpool: University of Liverpool Press, 1989.
* Raymond Davis, The Book of Pontiffs (Liber Pontificalis). Liverpool: University of Liverpool Press, 2000.

### Eksteraj ligiloj

* Latinlingaj eroj de la liber pontificalis Arkivigite je 2008-07-24 per la retarkivo Wayback Machine
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 282783
* GND: 4167549-6
* LCCN: n97086921
* VIAF: 181961888
* SUDOC: 03537117X
* BNF: 13184920g
* NKC: unn2008457422
 |
Kovrilo de la revuo "La Militrezistanto", vintro 1936, numero 41.
La rompita fusila simbolo.
Post la unua mondmilito fondiĝis en 1921 la organizaĵo WRI (***War Resisters' International***) en la nederlanda loĝloko Bilthoven sub la nomo PACO, decide elektita Esperanto-nocio. En Esperanto la organizaĵo nomiĝas ***Internacio de Militrezistantoj***, kaj en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj ĝi eldonis la kvaronjaran esperantlingvan organon ***La Militrezistanto***.

La organizaĵo adoptis fondan deklaracion kiu restis senŝanĝa:

> Milito estas krimo kontraŭ la homaro. Mi do estas decidita ne subteni ian militon kaj klopodi por la forigo de ĉiuj kaŭzoj de milito.
> 
> 

Ĝi adoptis la simbolon de rompita fusilo kiel sian emblemon en 1931.

Fine de marto 1921 okazis en Hago internacia kontraŭmilita kongreso de la internacia kontraŭmiliteca unuiĝo, kiu nomatis germane *Internationale Antimilitaristische Vereinigung* (IAMV) kaj nederlande *Internationale Anti-Militaristische Vereeniging*, kiu antaŭvidis la fondon de oficejo nomata germane „Internationales Antimilitaristisches Büro" (IAMB) kaj nederlande *Internationaal Anti-Militaristisch Bureau*. Ĉeestis multaj fondomembroj de la Internacio de Militrezistantoj, kiuj ankaŭ apartenis al IAMV.

La Internacio de Militrezistantoj estas reto de membrogrupo. Internacia konferenco okazas almenaŭ unufoje ĉiujn kvar jarojn. La membroj elektas la prezidanton ĉe internaciaj konferencoj (Asembleoj) aŭ per poŝta voĉdono antaŭ la internacia konferenco.

Ekde la kreado de la posteno de prezidanto en 1926, la prezidantoj de la WRI estis:

* Fenner Brockway (1926–1934)
* Arthur Ponsonby (1934–1937)
* George Lansbury (1937–1940)
* Herbert Runham Brown (1946–1949)
* Harold Bing (1949–1966)
* Michael Randle (1966–1973)
* Devi Prasad (1973–1975)
* Myrtle Solomon (1975–1986)
* David McReynolds (1986–1988)
* Narayan Desai (1989–1991)
* Jørgen Johansen (1991–1998)
* Joanne Sheehan (1998–2006)
* Howard Clark (2006-2013)
* Christine Schweitzer (2014- )

Vidu ankaŭ
----------

* Amparo Poch y Gascón

Eksteraj ligiloj
----------------

* WRI
* Pri la historio de WRI (germanlingve)

|  |  |
| --- | --- |
|  | Ĉion pri la pacmovado, la agado kontraŭ la milito, organizoj, revuoj, homoj |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Diesbach-Betschwanden (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Betschwanden** estis ĝis la 31-a de decembro 2010 politika komunumo de Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 188 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumo Betschwanden estis integrita al la nova komunumo Glaruso Sudo.

Geografio
---------

Betschwanden situas ĉe la bordo de la rivero Linth en la supra parto de la Glarusa Grandvalo. La vilaĝokerno situas sur la flotokeglo de la rivereto *Diesbach* sur alteco de 600 m s.m. sur la tekstra flanko de la valo. La plej granda parto de la iama komunuma teritorio tamen ne situas en la valo fundo sed etendiĝas en la montara tereno de *Freiberg Kärpf*.

Najbaraj komunumoj ĝis la komunuma reformo
------------------------------------------

La komunumo Betschwanden limis en nordo kaj oriento al Luchsingen, en sudoriento al Elm, en sudo al Linthal, en sudokcidento al Rüti, kaj en okcidento al Braunwald.

Trafiko
-------

Betschwanden disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Rapperswil tra Glaruso al Linthal.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 17, kiu de Glaruso kondukas tra la Klausen-Pasejo al Altdorf en Kantono Urio.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Betschwanden datiĝas el la jaro 1240 kiel *Beswando*.

Betschwanden ĉiam devis vivi kun la naturaj fortoj. Ĝis la konstruo de la Baraĵlago de Limmeren en la jaro 1963 la vilaĝo estis regule inundita de la rivero Linth, kiu minacis ĉiujn vilaĝojn en la valo. La 20-an de januaro 1951 granda valolavango detruis plurajn feriodomojn kaj mortigis du homojn.

Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumoj Betschwanden, Braunwald, Elm, Engi, Haslen, Linthal, Luchsingen, Matt, Mitlödi, Rüti, Schwanden, Schwändi, kaj Sool estis surbaze de la glarusa komunumreformo kunigitaj al la nova komunumo Glaruso Sudo.

Vidu ankaŭ
----------

* Diesbach-Betschwanden (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Betschwanden
* Betschwanden en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Betschwanden en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* Hotelo Poŝto en BetschwandenHotelo Poŝto en Betschwanden
* Betschwanden kun rigardo al TödiBetschwanden kun rigardo al Tödi

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Glaruso |
| --- |
| ***Glaruso:*** Glaruso • Ennenda • Netstal • Riedern*Glaruso Nordo*: Bilten • Filzbach • Mollis • Mühlehorn • Näfels • Niederurnen • Oberurnen • Obstalden*Glaruso Sudo*: Betschwanden • Braunwald • Elm • Engi • Haslen • Linthal • Luchsingen • Matt • Mitlödi • Rüti • Schwanden • Schwändi • Sool | BlazonoBlazono |

 |
EdE-I

**International Language**. Por pli bone propagandi Esperanton, BEA decidis je la fino de 1923, partigi The British Esperanist en IL, kiu krom kelkaj ekzercoj estis nur skribita en angla lingvo kaj The British Esperantist, kiu aperis nur tre modeste kun plej ofte nur 4 paĝoj kiel oficiala organo de BEA, kaj enhavante nur la oficialajn sciigojn, kronikojn, recenzojn ktp. BIL plej bone karakterizas IL ene: "plej trafa nacilingva propagandilo, kiu prave forlasis malnovajn "verdstelajojn" neniel imponajn por ne-Esperantistoj. Anstataŭ ŝuti belajn frazojn, kiel faris antaŭmilitaj tipaj Esperantaj gazetoj, ĝi trankvile raportas pri faktoj, multe pli konvinkigaj." Ĉefe pro ekonomiaj kaŭzoj en junio 1931 oni denove kunigis la du gazetojn. La antaŭa suplemento al "The British Esperantist" (jan. 1922-dec. 1923) La juna Studanto poste La juna Lernanto fariĝis monata parto de IL sub la surskribo LJL ĝis dec. 1924. De jan: okt.1925 tiu lasta parto estis nomata: "For beginners young and old" kaj ankaŭ aparte publikigata sub la titolo LJL; de okt. 1925 ambaŭ estis nomataj The Esperanto Student. La paĝnombro de IL de 1924 -31 estas: 272, 304, 256, 280, 256, 244, 284,120-25x19.
P. TARNOW

"Oni de la komenco riproĉis al The British Esperantist, ke ĝi ne enhavis sufiĉe da materialo a) propaganda, b) oficiala, c) literatura. Oni penis kontentigi ĉiujn, farante The B. Esperantist oficiala organo, kaj fondante IL por propagando kaj Literaturo por lit. Sed pro financaj kaŭzoj oni ne povis subteni la du novajn gazetojn kaj IL havigis al BEA grandajn monperdojn, kaj ne altiris la publikon laŭ espero." (M. C. B.)

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
Aglo nigra, sigelo de reĝo Sanĉo la 7-a de Navaro
**Sanĉo la 7-a de Navaro**, kromnomita **la Forta** (naskiĝis ĉirkaŭ 1170, mortis la 7-an de aprilo 1234 en Tudela) regis super Navaro de 1194 ĝis 1234.

Biografio
---------

Li partoprenis en la Batalo de Las Navas de Tolosa (1212) kie la armeo de la Almohadoj komandita de Mohamedo An-Nasir estis venkita.

Per buleo de la 16-a de aprilo 1198 (nuligita la 29-an de januaro 1199), li estis ekskomunikita fare de papo Inocento la 3-a pro subteno al Abu Yusuf Yaqub al-Mansur (mortis en 1199), filo de Abu Yaqub Yusuf (mortis en 1184).

### Familio

Li estas la filo de Sanĉo la 6-a, la saĝulo kaj de Sanĉa de Kastilio (mortis en 1177 aŭ 1179?), foje nomita Beatrico de Kastilio.

Lia fratino Berengela edziniĝis kun Rikardo Leonkora la 12-an de majo 1191 en Limasolo sur la insulo Kipro.

### Edziĝoj kaj posteularo

Sanĉo la 7-a de Navaro edziĝis ĉirkaŭ 1195 kun Konstanca de Tuluzo, filino de grafo Raimundo la 6-a de kiu li eksedziĝis ĉirkaŭ 1190.

Iuj tekstoj parolas pri mistera Sanĉa, kiu povus estis la dua edzino de Sanĉo kaj filino de la kalifo, kiu mortus fruaĝe.

Fine, apud la tombejo de Sanĉo en Reĝa kolegiato de Roncesvalles, restaĵoj de virino estas konservitaj. Nekrologo de la abatejo registris ŝin "reĝino Klementa, filino de Frederiko, Imperiestro de Germania Magna".

Sen heredanto, Sanĉo la 7-a de Navaro havis kiel posteulon sian nevon Teobaldo la 1-a de Navaro.

Bibliografio
------------

* Chronique de Guillaume de Puy Laurens (*The Pamplona Bibles*) François Bucher eld. Yale 1970

Referencoj
----------

* Kategorio Sanĉo la 7-a (Navaro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  Genealogio de Sanĉo la 7-a de Navaro en retejo Medieval Lands
2. ↑  Eugène Goyhénèche, *Notre Terre Basque: Notions de géographie, histoire et culture populaire*, Société Nouvelle d'Éditions Régionales et de Diffusion, 1979, paĝo 50
3. ↑  Nevill Barbour, *The relations of King Sancho VII of Navarre with the Almohads* - Revue de l'Occident musulman et de la Méditerranée, année 1967, volume 4, n° 4 paĝo 13
4. ↑  Genealogio de Sanĉa de Kastilio en retejo Medieval Lands

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 416007
* GND: 118830899
* LCCN: n94079073
* VIAF: 6627897
 |
**La Botaj-kulturo** estas ĥalkolitika kulturo de la 4-a jarmilo a.K. en norda Kazaĥio. La nomdona trovejo situas ĉe la vilaĝo Botaj (Ботай), proksime al la ĉefurbo Astana. La Botaj-kulturo iĝis konata pro tio, ke kelkaj arĥeologoj tie vidas pruvojn por alhejmigo de la ĉevalo en 3500 a.K.

Esplora historio
----------------

La setlejo Botaj (ĉ. 3700–3100 a.K.) estis malkovrita en 1980 fare de la kazaĥa arĥeologo Viktor Zajbert kaj estas sisteme esplorata ekde tiam. Arĥeologoj el Carnegie Museum of Natural History, Pittsburg, Usono, same sciencistoj de University of Exeter, Britio esploras tie ekde jaroj intense la Botaj-kulturon.

La arĥeologoj malkovris restaĵojn de tri similaj setlejoj en la Koksetan-regiono, norda Kazaĥio, apud la rivero Iman-Burluk, ĉe vilaĝoj Krasnij Jar, Vasilkovka kaj Botaj, kiu estas nomdona por la kulturo.

Ties signifo estas la plej malnovaj arĥeologiaj pruvoj pri la ĉevala alhejmigo. La setlejo Botaj estas ĉ. 15 hektarojn granda kaj situas sur plata ebeno sur la dekstra bordo de la rivero Iman-Burluk. La spuroj de la fosdomoj estas grave rekoneblaj sur la surfaco. La arĥeologiaj elfosadoj trafis ĝis nun pli ol 10 000 m², elfosante ĉ. 100 loĝlokojn ĉ. 300.000 artefaktojn kaj plurcent mil bestajn ostojn, kies 99,9 % venas de ĉevaloj.
Oni trovis restaĵojn de kumiso sur ceramikaĵoj. La ceramiko estis plej ofte ornamita kun geometriaj kombilaj kaj ŝnurmotivoj.

Lingvo
------

Asko Parpola supozas, ke la lingvo de la Botaj-kulturo ne estas identigebla kun neniu konata lingvo aŭ lingvofamilio. Laŭ li, laŭ la hungara *ló*, mansa *lū* kaj ĥanta *law* oni povas rekonstrui la ugran vorton *\*lox* por la „ĉevalo", kies deveno ne estas konata kaj kiu ne similas al iu konata eŭrazia lingvofamilio, tiel ĝi estas pruntovorto el la lingvo de la Botaj-kulturo.

* Kategorio Botaj-kulturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Bostona Atletika Asocio** - angle *Boston Athletic Association (BAA*) estas neprofitcela, kurad-fokusita, organizita sporta asocio por la areo de Granda Bostono. 

Thomas Curtis, 23-jara asociano kun ora medalo en 100-metra barierokuro en la olimpiko de 1896
La asocio aranĝas tiajn okazaĵojn kiel la Bostona Maratono kaj multajn pliajn publikajn kuradojn. La misio de la asocio estas promocii sanan vivstilon per sportoj, precipe kurado.

Historio
--------

la bostona maratono de 2022
Inter la plej maljunaj sportkluboj de Usono, la Bostona Atletika Asocio estis establita la 15-an de marto 1887 kun la subteno de multaj gvidaj sportentuziasmuloj, entreprenistoj kaj politikistoj tiuepokaj. Unua klubejo en la urbocentro de Bostono estis kompletigita en 1888, sur la loko kie en 1970 konstruiĝis vastiĝo de la urba publika biblioteko. Krom tiaj instalaĵoj kiel gimnastekejo, boŭlejo, bilardejo, turkaj banejoj kaj tenisejoj, la asocio posedis ankaŭ pafejon kaj kamparan klubon.

Inter la aktivaj sportaj disciplinoj tiam estis precipe boksado, skermado, akvopilko kaj atletiko. La klubo okazigis sian unuan organizitan publikan kuradon en 1890, en 1896 la asocio kune kun du universitatoj provizis la usonajn atletojn por la unua moderna Olimpiko en Ateno kaj, nelaste pro la spertado de klasika greka maratono en la impresa Olimpiko, en 1897 la unua fama Bostona Maratono okazis. 

Unukornulo estis elektita kiel la simbolo de la asocio kaj aperas sur la medaloj de la Bostona Marathono ĝis la nuntempo.

La asocia glacihokea teamo venkis en la usona hokea ĉampioneco en la sezono 1922-23. En 1936, la origina klubejo estis fermita pro monproblemoj. La nuna centra oficejo estas ĉe la adreso *185 Dartmouth Street*. En januaro 2016, la asocio aĉetis plian oficejan konstruaĵon nur kelkajn metrojn de la startlinio de la Bostona Maratono en *Hopkinton*, Masaĉuseco. La oficeja konstruaĵo estos uzata de la asocio por la registriĝo de kuristoj kaj servoj por diversaj asociaj eventoj.

Eksplodoj de la Bostona maratono 2013
-------------------------------------

Internacian atenton la maratono precipe ricevis, kiam du eksplodoj ĉe la finlinio dum la maratono de 2013 mortigis tri homojn, inter ili 8-jaran knabon, kaj vundis pliajn proksimume 100 homojn poste medicine traktitaj en pluraj hospitaloj - almenaŭ 10 el la vunditoj havis distranĉitajn korpopartojn. La du atencintoj estis islamisma radikaliĝintaj fratoj de ĉeĉena deveno, pri kiuj jam du jarojn antaŭe la sekreta servo de Rusio avertis la registaron de Usono.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bostona Atletika Asocio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (angle)

|  |  |
| --- | --- |
| unu el la du eksplodoj de la Bostona maratono 2013, la 15-an de aprilo 2013 | Barack Obama kaj la asociestro Tom Grilk la 18-a de aprilo 2013 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 773802
* LCCN: no2008030293
* VIAF: 143452803
 |
**Sándor Rumán** [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rumán Sándor** estas hungara skulptisto, novigisto.

Sándor Rumán  naskiĝis en 1953 en Budapeŝto?.

Biografio
---------

Sándor Rumán akiris diplomon en malpezindustria altlernejo en 1978, poste plian diplomon en instituto de Industriarta Altlernejo en 1982. En la sekva jaro li ricevis jam premion por novigaj laboroj. Li vivas en Solymár, tie estas videblaj liaj skulptaĵoj. En 2006 li kreis markemblemon pri la universo, la medalo pri tio unue estis donacita al Barack Obama en 2009. Li komencis kampanjon pri urbo Universo (energia centro de la mondo), pri tio kaj pri similaj medaloj li serĉas mecenatojn. La markemblemo estas signo de la praaj elementoj: energio de la fajro, akvo, aero kaj tero, tio estas renoviga energio de la homaro.

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* "Galamberzsébet" (reliefo, 1996)
* 14 stacioj de kalvario en Solymár
* „Resurrexi" (skulptaĵo, 1999, Solymár)
* monumento "Rózsika-forrás" (2002)
* ornamputo de Matiaso la 1-a (Hungario), Solymár (2006)

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* Arkivigite je 2018-11-28 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 624737
 |
**Medinilla** [mediNIlja] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo *Medinilla* estas komprenebla etimologie kiel *Malgranda Urbo*, el araba vorto "medina" signifanta urbon, kiel tre ofta deveno en hispanlingvaj loknomoj, ekzemple ĉe Medina del Campo.

Medinilla en la provinco Avilo.
Placo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan montaran areon de 22,88 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 104 loĝantojn. Ĝi perdis 41 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 97 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Sorihuela, Santibáñez de Béjar (Salamanko), Puente del Congosto (Salamanko), Neila de San Miguel, El Tejado (Salamanko), Becedas, Gilbuena kaj Junciana.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762935
* VIAF: 316735806
 |
**Art SPIEGELMAN** (/ˈspiːɡəlmən/; denaske Itzhak Avraham ben Zeev la 15-an de februaro 1948) estas usona bildliteraturisto, eldonisto, kaj komiksa aktivulo plej bone konata pro sia grafika novelo *Maus*. Lia laboro kiel kun-eldonisto de la komiksaj gazetoj *Arcade* kaj *Raw* estis ege influa, kaj el 1992 li pasigis unu jardekon kiel kontribua artisto por *The New Yorker*, kie li faris kelkajn alt-profilajn kaj foje polemikajn kovrilpaĝojn. Li geedziĝis kun la desegnisto kaj eldonisto Françoise Mouly kaj estas la patro de la verkistino Nadja Spiegelman.

Spiegelman ekkarieris ĉe la entrepreno de kolektaĵoj *Topps* en la mezo de la 1960-aj jaroj, kio estis lia ĉefa financa subteno kaj enspezofonto dum du jardekoj; tie li kunkreis parodiajn seriojn kiel *Wacky Packages* en la 1960-aj jaroj kaj *Garbage Pail Kids* en la 1980-aj jaroj. Li akiris elstarecon en la scenejo de la kontraŭkultura komikso en la 1970-aj jaroj per mallongaj, eksperimentemaj, kaj ofte membiografiaj verkoj. Elekto de tiuj strioj aperis en la kolekto Breakdowns en 1977, post kio Spiegelman turniĝis al libro-longa formato de *Maus*, pri sia rilato kun sia patro, nome survivanto de la Holokaŭsto. La postmodernisma libro priskribas Germanojn kiel katoj, Judojn kiel musoj, kaj etnajn Polojn kiel porkoj, kaj li laboris dum dektri jaroj por krei ĝin ĝis sia finkompletigo en 1991. Ĝi ricevis specialan Premion Pulitzer en 1992 kaj akiris reputacion kiel ŝlosila verko, responsa pri la allogo de fakula atentaro al la komiksa medio.

Spiegelman kaj Mouly eldonis dekunu numerojn de *Raw* el 1980 al 1991. Tiuj grandformata komiksa kaj grafika gazeto helpis enkonduki talentulojn kiuj iĝis elstaraj en la mondo de la alternativa komikso, kiel Charles Burns, Chris Ware, kaj Ben Katchor, kaj enkondukis kelkajn eksterlandajn bildliteraturistojn al la angla-parolanta komiksa mondo. Komencinte en la 1990-aj jaroj, tiu paro laboris por The New Yorker, kion Spiegelman lasis por labori en *In the Shadow of No Towers* (2004), pri sia reago al la Atencoj de la 11-a de septembro 2001 en Novjorko.

* Kategorio Art Spiegelman en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 601772
* GND: 118971506
* LCCN: n85210380
* VIAF: 96596029
* ISNI: 0000 0001 2144 5066
* SUDOC: 029275652
* BNF: 12093705p
* ULAN: 500123900
* MBA: 8456c3b9-79e7-4079-9150-fc943a8bc6d4
* NLA: 35516771
* NDL: 00475423
* BIBSYS: 90292464
* RKD: 237509
* NKC: xx0018484
* ICCU: RAVV047192
* BNE: XX1127768
 |
stacio de la entrepreno en Aŭstralio
**Better Place** (esperante *Pli bona loko*) estas entrepreno, fondita en 2007 fare de iama SAP-manaĝisto *Shai Agassi*. La firmao celas elkonstrui larĝan infrastrukturon por amasuzado de elektraj aŭtomobiloj. Sidejo de la entrepreno estas en Palo Alto, Kalifornio.

La entrepreno jam konvinkis urbojn kaj landojn por apogo de efektivigo de la entreprena filozofio (Kiel igi la Mondon **pli bona loko** ĉe 2020? *Better Place* en la angla), tiel Israelon (eko en 2011), Danio kaj Japanio (urba testado okazas jam ekde majo 2009, kun stacio por akumulatora ŝanĝo).

Komerca modelo
--------------

Oni aĉetas nur la elektran aŭtomobilon (nuntempe nur la tipon Renault-Nissan) sen akumulatoro, kiu lasta restas posedaĵo de la firmao. La necesan elektran energion ofertas Better Place kun la ŝanĝata akumulatoro. La aĉetanto pagas nur por la uzata distanco, kalkulita de softvaro.

stacio de la entrepreno en Israelo
Oni planas akumulatorojn kun distancopovo de 160 km, tiuj estos ŝarĝeblaj hejme, laborloke aŭ en publikaj ŝarĝejoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Better Place en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Better Place
**Ottó Viczián** [viciAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Viczián Ottó** estas hungara aktoro, voĉoaktoro.

Ottó Viczián  naskiĝis la 5-an de junio 1974 en Kazincbarcika.

Biografio
---------

Ottó Viczián akiris aktoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1996. Lia ĉefinstruisto estis Imre Kerényi. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Madách, post jardeko al aliaj teatroj. Li meritis la titolon "eterna membro" de Teatro Madách, same de Teatro Petőfi (Sopron). Ekde 2011 li apartenas al *Teatro Turay Ida*, en la sama jaro li ricevis premion. Li estas pli konata pro la dubladaj roloj, krome li estas anoncisto hungarlingve en eksterlanda televizio. Li ofte havas rolojn ankaŭ en Hungaria Germana Teatro.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* William Shakespeare: Hamleto - titolrolo
* Mór Jókai: *A bolondok grófja* – grafo
* John Steinbeck: *Egerek és emberek* – Curley

Elektitaj filmaj roloj
----------------------

* *Szalmabábuk lázadása* (2001)
* *Ariadne barlangjai – Húsz év a Pilis mélyén* (rakontanto, 2013)

Dubladaj roloj
--------------

* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj de Bradley Cooper, Johnny Depp, Ralph Fiennes, Heath Ledger kaj aliaj

Fontoj
------

* 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
**Oszkár Asbóth** [oskAr aŝbOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Asbóth Oszkár,** en Aŭstrio **Oscar von Asboth** estis hungara-aŭstra grafikisto-pentristo. Li apartenis al la reprezentantoj de la tiel nomata "metafizika realismo".

Oszkár Asbóth  naskiĝis la 11-an de novembro 1925 en Budapeŝto, li mortis la 13-an de februaro 1991 en Vieno.

Biografio
---------

Oszkár Asbóth studis ĉefe en privata artlenejo de József Szécsy-Hacker. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Aŭstrio unue en Mödling, poste en Vienon. Li iĝis membro de aŭstraj grafikistoj, belarta asocio en Mödling, galerio de Linz, Monda Federacio de Hungaraj Artistoj en Novjorko, Asocio de Nuntempa Arto, akademio Árpád en Cleveland.

Ekspozicioj
-----------

Ekde la 1960-aj jaroj en Aŭstrio kaj Usono.

Elektitaj artaĵoj
-----------------

* Dimenziók
* Rocky landscape
* Verstrickung (1977)
* Zukunft
* So begann es, Innenleben oder Entstehen? (1972)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildoj
* germanlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2018-12-21. Alirita 2018-12-21.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 627059
* GND: 1018927816
* VIAF: 231033156
 |
**Oswaldo LEITE de MORAES** (os**val**dŭ **lej**tj djmo**rajz**) advokato. Naskiĝis en 1919. En 1932 skotisto, partoprenis, 13-jaraĝa, kiel flegisto de Pro-Konstitucia Revolucio en 1932, pro tio, estas oficiale omaĝita kiel heroo kaj en ĉiuj jaroj, ĝis hodiaŭe, partoprenas en publikaj festoj de subŝtato San-Paŭlio. Estis la aŭtentika pioniro de l' movado en urbo San-Paŭlo. Adoleskulo 17-jara en librejo aĉetis la libron "O Rádio en 16 palestras". Tiu libro estas nenio plia ol la traduko el Esperanto de tiam kaj fama verko Fine mi komprenas la radion de E. Aisberg. Tio estis la sparko, kiu ekflagris en la menso de skolto kaj radioŝatanto Oswaldo fine de 1936. En la lasta paĝo de tiu libro, konservita en biblioteko de Esperanto-Asocio de San-Paŭlo, estis la adreso de Brazila Ligo Esperantista. Li tuj petis informoj kaj ricevis amason da prospektoj kaj lernolibroj, kiujn Alberto Couto Fernandes kaj Ismael Gomes Braga sendis kun la rekomendo kontakti Alcindo Brito. Tion Oswaldo faris, jen timida junulo, kvankam popola heroo, fronte al jam matura, grava, altranga oficisto, direktoro de fama asekur-kompanio. Fondis San-Paŭla Esperanto-Klubo en 1937 kaj gvidis ĝin ĝis 1952, dum 15 jaroj sinsekve. 

En 1945 li estis ano de organiza komitato de 10-a Brazila Kongreso de Esperanto.

Li poste daŭre partoprenis ĝin kaj ree fariĝis ĝia prezidanto en 1986. Li organizis la 11-an Brazilan Esperanto-Kongreson.
La **Mirmidoj** estis popolo de militistoj, kiujn laŭ la greka mitologio, Zeŭso kreis el formikoj kaj de tie ilia nomo (μύρμηξ *mirmeks* estas la nomo de formiko, en la antikva greka). La Mirmidoj estis la plej potencaj militistoj de Grekio kaj dum Iliado ili batalis sub la komando de la greka heroo Aĥilo, la nepo de Eako.

La originrakonto de la Mirmidoj aperas en la sepa libro de metamorfozoj de Ovidio. Laŭ la tiea rakonto, Hera - la ĵaluza edzino de Zeŭso, la estro de la dioj - estis kolera ke li nomis la insulon Egino laŭ sia amantino, la nimfo Egina kaj sekve ŝi punis la insulon per pesto, kiu ekstermis la insulanojn. Reĝo Eako, la filo de Zeŭso kaj Egina, preĝis al Zeŭso reloĝigi la insulon, kaj li respondis per fulmo kiel signalo ke lia preĝo estos respondata. Eako vidas kolonion de formikoj kovrante arbon kaj li petas la saman nombron de personoj je sia dispono, kiel la nombro de formikoj en la kolonio. Nokte Eako sonĝas, ke la samaj formikoj falas sur la teron kaj fariĝas homoj. Kiam li vekiĝas la venontan matenon li trovas, ke lia insulo estis reloĝata kaj lia preĝo estis respondita. Li nomas tiujn homojn "Mirmidoj", laŭnome de la formikoj.

Laŭ alia versio de la kolekto de mitoj de la dua jarcento a.K. la Mirmidoj estas idoj kaj posteuloj de Mirmidono, Reĝo de Ftio en Tesalio, kiu estis la filo de Zeŭso kaj Eurymedousa, princino de Ftio. Zeŭso delogis ŝin iĝante formiko tiel ke ŝi nomis ilian filon laŭ la formiko.

Dum la Troja milito Aĥilo ordonis al ili ne batali kaj tiel estis, kaj al Grekio mankis la forta potenco de la Mirmidoj. La grekoj suferspertis gravajn perdojn de la trojanoj, kaj sekvante la petegojn de sia bona amiko Patroklo, Aĥilo permesis al li surmeti sian kirason kaj gvidi la Mirmidojn en batalon. Ili sukcesas forpuŝi la trojan armeon sed Patroklo estas mortigita en batalo fare de Hektoro, Princo de Trojo. Sekvante la morton de Patroklo, Aĥilo eniras la militon kaj helpas venki la trojanojn.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 745637
 |
**Attila DOBOZY** [dobozi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dobozy Attila** estas hungara kuracisto, haŭtkuracisto, imunologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2004).

Attila Dobozy  naskiĝis la 5-an de majo 1939 en Szeged.

Biografio
---------

Attila Dobozy frekventis universitaton en Szeged inter 1957-1963, poste li eklaboris samloke. Li parte instruis, parte kuracadis, inter 1997-2000 li estis rektoro. Li partoprenis en redaktado de fakrevuoj *Orvostovábbképző Szemle*, *Zeitschrift für Hautkrankheiten,* *Archives of AIDS Research,* *Bőrgyógyászati és Venerológiai Szemle*. Li ricevis premiojn, medalojn inter 1987-2009.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Immune Deficiencies Kaposi’s Sarcoma* (1973)
* *Az egérvörösvértestekkel rozettát alkotó humán lymphocyták* (1990)
* *Herpesviruslike DNA Sequence in Angiosarcoma in a Patient without HIV Infection* (1996)
* *Klinikai immunológia* (2000)

Fontoj
------

* biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 431511
* LCCN: n2017190346
* VIAF: 121380243
* ISNI: 0000 0000 7960 6216
 |
**Attila Adrovicz** [adrovic], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Adrovicz Attila** estas hungara kajakisto, olimpiano, mondĉampiono, trejnisto. Lia familia nomvarianto estis *Adrovitz* [adrovic].

Attila Adrovicz naskiĝis la 8-an de aprilo 1966 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Attila Adrovicz inter 1978–1996 estis kajakisto en ĉefurba sportklubo, pli precize en Újpest. Li estis hungara ĉampiono sesfoje inter 1986-1995 duope aŭ kvarope. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1996 kun arĝenta medalo kvarope, krome en mondĉampionumoj li estis la unua trifoje teame en 1986, 1991 kaj 1994. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1996, poste li havis postenojn en la hungara akvasporta vivo. Ekde 2004 li estis trejnisto en Sud-Afriko. Li ricevis signifan ŝtatan premiojn en 1996.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj kun foto
* datenoj angle
* rezultoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 810522
 |



* Portalo pri Biografio
**Attila Boros** [boroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Boros Attila** estas hungara grafikisto, pentristo, ilustristo, skulptisto.

Attila Boros  naskiĝis la 18-an de majo 1971 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Attila Boros frekventis industriartan mezlernejon (1985-1989) en sia naskiĝurbo, lia ĉefinstruisto estis Gábor Gacs. Lia unua ekspozicio okazis jsm dum la mezlernejaj jaroj. Li akiris grafikistan diplomon en Hungara Belarta Universitato en 1994. Lia ĉefinstruisto estis Gábor Pásztor. Post siaj studoj li eklaboris en eldonejo kiel ilustristo. Ekde 1998 li ankaŭ pentradas. Li ricevis germanan premion en 1997, hungaran en 2001. Li havas edzinon, kiu naskis filon en 2000, filinojn en 2003 kaj 2006.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Budapeŝto (1994, 1997, 2000, 2005)
* Arenshausen (1998)
* Arthalo Budapeŝto (2001)
* Osaka (2008)
* Romo (2013)

Elektitaj grafikaĵoj
--------------------

* *Az utolsó vacsora* (tuĉo)
* *Angyal és Oroszlán* (akvaforto)
* *Rinocérosz sétáltatás* (litografiaĵo, tuĉo)

Elektitaj similaj artaĵoj
-------------------------

* *Hold Leány* (pentraĵo)
* *Hot jazz* (pentraĵo, 2016)
* *Centaŭro* (skulptaĵo, 2013, Budapeŝto)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Attila Boros en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 627384
 |
En geometrio, la **plilongigita triangula ortodukupolo** estas unu el la solidoj de Johnson (*J*35). Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti konstruita per plilongigo de triangula ortodukupolo (*J*27) per enigo de seslatera prismo inter ĝiaj duonoj. La rezultanta solido estas simila al la rombokub-okedro (unu el la arĥimedaj solidoj), kun tiu diferenco ke ĝi havas 3-oblan turnan simetrion ĉirkaŭ ĝia akso anstataŭ 4-obla turna simetrio de rombokub-okedro.

La volumeno de *J*35 estas sumo de volumenoj de 2 kupoloj kaj de seslatera prismo.

La du kupoloj se estus kunmetataj rezultiĝas je kubokedro.

Estu *a* longo de la latero.

La volumeno de kubokedro estas {\displaystyle {\frac {5{\sqrt {2}}}{3}}a^{3}}.

La areo de seslatero, kiu estas bazo de la seslatero prismo, estas {\displaystyle {\frac {3{\sqrt {3}}}{2}}a^{2}}.

La volumeno de la seslatera prismo estas {\displaystyle {\frac {3{\sqrt {3}}}{2}}a^{3}}.

Do fine:
{\displaystyle V\_{J\_{35}}=({\frac {5{\sqrt {2}}}{3}}+{\frac {3{\sqrt {3}}}{2}})a^{3}}

La cifereca valoro:
{\displaystyle V\_{J\_{35}}=4.9550988153084743549606507192748a^{3}}

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eric W. Weisstein, *Solido de Johnson* en MathWorld.
**EBCDIC** (angle *Extended Binary Coded Decimal Interchange Code* — pligrandigita duume kodita dekuma interŝanĝa kodo) estas signara kodo por priskribi en komputilo literojn kaj aliajn signojn. Ĝi unue estis uzata en komputiloj de firmao IBM de la jaroj 1950-aj ka 1960-aj kaj ĝis nun estas uzata en iaj maloftaj grandaj komputiloj.

Estis minimume 6 variantoj de EBCDIC ne kongruaj unu kun la alia.

EBCDIC uzas 8 bitojn por ĉiu signo.

CCSID 500 estas pli nova varianto de EBCDIC kun aldonaj signoj.

|   | .0 | .1 | .2 | .3
  | .4 | .5 | .6 | .7
  | .8 | .9 | .A | .B
  | .C | .D | .E | .F
  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 0.
  | NUL | SOH | STX | ETX | PF | HT | LC | DEL
  |  |  | SMM | VT | FF | CR | SO | SI
  |
| 1.
  | DLE | DC1 | DC2 | TM | RES | NL | BS | IL
  | CAN | EM | CC | CU1 | IFS | IGS | IRS | IUS
  |
| 2.
  | DS | SOS | FS |  | BYP | LF | ETB | ESC
  |  |  | SM | CU2 |  | ENQ | ACK | BEL
  |
| 3.
  |  |  | SYN |  | PN | RS | UC | EOT
  |  |  |  | CU3 | DC4 | NAK |  | SUB
  |
| 4.
  | SP |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ¢ |. | < | ( | + | | |
| 5.
  | & |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  ! | $ | \* | ) | ; | ¬
  |
| 6.
  | — | / |  |  |  |  |  |  |  |  |  | , |  % | \_ | > |  ?
  |
| 7.
  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | : | # | @ | ' | = | "|
| 8.
  |  | a | b | c | d | e | f | g
  | h | i |  |  |  |  |  |  |
| 9.
  |  | j | k | l | m | n | o | p
  | q | r |  |  |  |  |  |  |
| A.
  |  |  | s | t | u | v | w | x
  | y | z |  |  |  |  |  |  |
| B.
  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | ` |  |  |  |  |  |  |
| C.
  |  | A | B | C | D | E | F | G
  | H | I |  |  |  |  |  |  |
| D.
  |  | J | K | L | M | N | O | P
  | Q | R |  |  |  |  |  |  |
| E.
  |  |  | S | T | U | V | W | X
  | Y | Z |  |  |  |  |  |  |
| F.
  | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7
  | 8 | 9 |  |  |  |  |  |  |

En iuj variantoj la kodpozicio 0x4F estas «!» aŭ neniu signo; kodo estas 0x5F «|»; kodo 0x6A estas «|»; kodo 0xB9 estas neniu signo.