recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Okcidenta Pordego de la Katedralo Sankta Paŭlo en Londono.
**Areosistilo** (Gr. αραιος, "mallarĝe", kaj συστυλος, "kun apudaj kolonoj"), estas arkitektura termino aplikita al kolonaro, en kiu la interkolonejo estas alterne larĝa kaj mallarĝa, kiel ĉe la okcidenta fasado de la Katedralo Sankta Paŭlo (Londono) kaj ĉe la orienta fasado de Luvro fare de Claude Perrault.

Laŭ Francisko Azorín **Areosistilo** estas *Kolonaro, elpensita de la franca arkitekto Klaŭdio Perrolt, kies interkolonaraj spacoj distancas alterne 2 ĝis 4 moduloj kaj 8 aŭ pli.*

Vidu ankaŭ
----------

* Areostilo
* Interkolonaro

Notoj
-----

1. ↑   Chisholm 1911, p. 312.
2. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 18.

Bibliografio
------------

* Tiu artikolo enhavas tekston el publikaĵo nune en la publika havaĵo: Chisholm, Hugh, eld. (1911). "Araeosystyle". Encyclopædia Britannica. 2 (11a eld.). Cambridge University Press. p. 312.
**El Vallecillo** [elbaljeZIljo] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko *Sierra de Albarracín*. La loknomo *El Vallecillo* estas tradukebla kiel *La Valeto*.

Geografio
---------

Ĝi estas ĉe la montaro *Sierra de Albarracín*, je 55 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj. El Vallecillo estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la komarko, de la provinco kaj de la regiono.

El Vallecillo estas sur tre montara areo je 1 421 msm, sur la supra fluejo de la rivero Cabriel kaj tre malfacile komunikebla laŭ montara ŝoseo al Toril y Masegoso, ĉirkaŭe al Gea de Albarracín kaj poste oriente al Teruelo.

Historio
--------

La originoj de la loĝloko estus de fino de la 12-a jarcento je la konkero fare de kristanoj kaj posta reloĝado de la montaro fare de navaranoj. Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, El Vallecillo kaj ĉirkaŭaj loĝlokoj ekformis parton de la komunumo *Sesma de Frías de Albarracín* en la komunumaro *Comunidad de Santa María de Albarracín*, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.

Aktualo
-------

akvofalo Molino de San Pedro.
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis el 342 loĝantoj en 1900-aj jaroj ĝis nunaj 21 loĝantoj.

Altiraĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, popola arkitekturo, naturaj lokoj, pinaroj, ekfluejo de la rivero Cabriel, akvofalo Molino de San Pedro, groto La Obriga, piedirado tien, rokejo Peña del Castillejo, reveno tra ravinoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797446
 |
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri *Paŝo* laŭ komuna senco. Por aliaj signifoj vidu la artikolon Paŝo (apartigilo).
Animacio de irado
**Paŝo**, aŭ **piediro**, estas speco de mekanika movo eluzanta subajn ekstremaĵojn, kiu estas propra al dupiedaj animaloj kiel estas ekzemple homo, ebliganta transporton el unu loko al loko alia. La piediro konsistas el unuopaj paŝoj, kiam regule alternas unu kruro post la alia, per kio okazas la irado.

Por la difino de paŝo, oni konsideras staton, kiam estas ĉiam almenaŭ unu kruro en kontakto kun la grundo. Se en la kontakto kun tero estas ambaŭ kruroj, temas pri starado. Se la movo estas tiom rapida, ke ambaŭ kruroj estas en la aero, temas pri kurado aŭ salto. Dum paŝo, la gravitocentro estas movebla kaj ĝi estas transprenata depende de la unuopaj paŝoj. Ĉe homo, la paŝo estas kunigita per tri artikoj - piedartiko, genua artiko kaj koksa artiko. Por pli facila kaj pli komforta paŝo la homo estas ekipita helpe de ŝuoj.

Teknika paŝo
------------

En la tekniko paŝo estas la distanco inter du punktoj. Ekzemple inter la pintoj de du dentoj de dentrado.

Sporta paŝo
-----------

En la moderna kompreno paŝo estas ankaŭ atletika sporta fako praktikata en la tuta mondo en formo de rapid-paŝo, tio estas la **atletika marŝo**. Temas pri olimpika sporto, en olimpikoj oni konkursas en la marŝo por 20 kilometroj kaj 50 km.

Rapideco de paŝo kaj marŝo
--------------------------

Permesante iri pli rapide ol paŝo estas kuro. Dum kuro, oni povas iri nur pli mallongtempe ol paso, oni povas kuri senpaŭze. Do dum la mezproksima rapideco de la paŝo estas 5km/horo, rapideco de la kuro povas esti eĉ 24,5 km/horo (vidu kenja kuristo Ngany en olimpiko en Sidnejo 2000, kiu distancon 1500 m pasis per kuro kontraŭ 3 minutoj kaj 32 sekundoj).

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Paŝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Paŝo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Marŝado
* Marŝapogilo
* Marŝo
* Paŝado (rajdarto)
* Piediranto
* Promenado


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 362299
* GND: 4140871-8
* LCCN: sh85144900
* BNF: 131627530
* NDL: 01189098 00563376, 01189098
* NKC: ph119237
 |
**Arfeuille-Châtain** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 168 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Arfeuille-Châtain etendiĝas sur 20,5 km², kaj havis 168 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 8 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Arfeuille-Châtain situas je alteco de 690 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Arfeuille-Châtain apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Robert Servant, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Arfeuille-Châtain apartenas al la kantono de Évaux-les-Bains, kies ĉefurbo estas Évaux-les-Bains. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Évaux-les-Bains
**Zsuzsanna Fábry** [ĵuĵana fAbri], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fábry Zsuzsanna** estas hungara-usona biologo, imunologo, profesoro, membro (ekstera en 2013) de Hungara Scienca Akademio.

Zsuzsanna Fábry  Arkivigite je 2015-01-09 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis en 1956 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Zsuzsanna Fábry frekventis universitaton en sia naskiĝurbo. Ŝi atingis la sciencan gradon PhD en 1984 en Universitato Eötvös Loránd. En la sekva jaro ŝi ricevis stipendion en Parizo. Inter 1986-1995 ŝi apartenis al universitato en Iovao, en la lastaj 2 jaroj ŝi estis direktoro de la laboratorio. Ekde 1995 ŝi instruas kaj esploras en universitato en Madisono (Viskonsino). Ŝi multe okupiĝas pri multloka sklerozo.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Influence of adhesion molecule expression by human brain microvessel endothelium on cancer cell adhesion* (1998)
* *The blood-brain barrier and its role in immune privilege in the central nervous system* (2003)
* *Murine models of B-cell lymphomas: promising tools for designing cancer therapies* (2012)

Literaturo
----------

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre)
* biografio kun foto Arkivigite je 2015-01-09 per la retarkivo Wayback Machine angle


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Areuse** estas la plej grava rivero en Kantono Neŭŝatelo. Ĝi havas longecon de 31,7 km kaj ĝia akvokoleta regiono mezuras 405 km². Ĝi alfluas apud Boudry al la Lago de Neŭŝatelo.

Fonto
-----

La karstfonto de Areuse situas en la Kluzo de Saint-Sulpice sur alteco de proksimume 800 m s.m.. La fonton nutras la subtera elfluo de la Lago de Taillères en la altmontara valo de La Brévine.

Fluvojo
-------

Post la karstfonto la rivero fluas unue orienten tra la kluzo de Saint-Sulpice ĝis al Fleurier, kie al ĝi alfluas la riveto Butte, kiu kun 13 kilometroj da surtera longeco aspektas pli longe ol Areuse, sed evidente alkondukas multe malpli da akvo. Konsiderante la subteran vojon, evidente la ĉefrivero estas Areuse kaj ne Butte. Post Fluerier la rivero nun trafluas la tutan valon de Travers, kies multnombraj vilaĝoj formas la komunumon Val-de-Travers. En la vilaĝo Areuse al la rivero alfluas la alia menciinda alfluanto, nome Noiraigue. Post la trafluo de Val-de-Travers, la rivero en profunda ravino pasas la plej sudan ĉenon de la Ĵurasa Montaro kaj tiam alfluas al Boudry.

Alfluejo
--------

Apud Boudry Areuse alfluas sur alteco de 429 m s.m. al la Lago de Neŭŝatelo. Kune kun Orbe Areuse estas la ĉefa alfluanto de la lago. Post plurjara restado ĝia akvo tra Zihl-Kanalo elfluas tra la Lago de Bielo, Aro al Rejno.

Akvofluo
--------

La averaĝa akvofluo de Areuse forte dependas de la sezono kaj vetero. Dum seka periodo en majo 2011 la averaĝa akvofluo ests 1,49 m³/s dum en januaro en la sama jaro estis averaĝa akvofluo de 13,9 m³/s, mezurita en la mezurejo Boudry. La maksimumo mezurita dum 2011 estis la 13-an de januaro kun 43,2 m³/s.

Ekonomio
--------

La rivero Areuse liveras 70% de la trinkakvo de Kantono Neŭsatelo. En Champ du Moulin estas kaptita la akvo por la urbo Neŭŝatelo en Les Moyats por la urbo La Chaux-de-Fonds kaj en Treymont por Boudry. Diversaj industriaj entreprenoj kaj elektrejoj utiligas la akvonenergion laŭlonge de la rivero.

Historio
--------

Dokumentaj mencioj de Areuse datiĝas el la jaro 1280 kiel *Arosa*, kaj el 1590 kiel *La Reuse*. La akvoenergio de la rivero estis uzita jam dum mezepoko, kiel pruvas la mencio de mueliloj en la jaro 1337 en Saint-Sulpice.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Informoj pri Areuse en la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko
2. ↑  Fonto: *Eric-André Klauser*: *Areuse* en *Historia Leksikono de Svislando* (2001-10-11)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Areuse en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Areuse en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Areuse** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)
Koordinatoj: 50° 46′ 36″ N 15° 20′ 22″ O﻿ / ﻿50.77667 °N, 15.33944 °O﻿ / 50.77667; 15.33944 (mapo)

**Polubný** (germane *Polaun*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kořenov en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nordokcidente de Kořenov. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 114 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 166 loĝantoj.

**Polubný** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 20,87 km². En la katastra teritorio Polubný situas ankaŭ Kořenov.

Historio
--------

Polubný estas ekde la jaro 1793, kiam ĉi tie estis konsekrita preĝejo de sankta Johano Baptisto, sidejo de paroĥejo, la 19-an de oktobro 1899 ĝi estis avancita je kampurbo. Municipo Polubný konsistis el partoj kaj domaroj Dolní Polubný, Horní Polubný, Kořenov, Černá Říčka, Zelené Údolí, Ničovy domky, Kobyla, Merklov, Novina, Růžodol, Souš, Václavíkova Studánka. Dolní Polubný estis forŝirita de municipo Polubný kaj alligita al Desná en la jaro 1949. Ĝis la jaro 1959 ĉi tie tra mezo de rivero Jizera kondukis ŝtatlimo kun Pollando, do nun estas konsisto de la katastro de Polubný ankaŭ parceloj, kiuuj situas sur historia teritorio de Silezio.

En la municipo en la 19-a jarcento havis sidejon signifa vitrofarejo de Josef Riedel (1816 - 1894), kiu produktis premitan vitron. Al ĝiaj plej karakterizaj profuktoj apartenis miniaturaj statuoj de habsburgaj imperiestroj kaj armeestroj, por kiuj ĝi ricevis premion en ekspozicio en Vieno en la jaro 1888.

Tombo de Riedel en Pustiny troviĝas proksime de dentorela fervojlinio en memstara pseŭdogotika kapelo de sanktaj Jozefo kaj Virgulino Maria kun tureto.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 4 311 |
| 1880 | 4 566 |
| 1890 | 5 012 |
| 1900 | 5 368 |
| 1910 | 5 655 |
| 1921 | 4 614 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 4 823 |
| 1950 | 1 576 |
| 1961 | 524 |
| 1970 | 381 |
| 1980 | 277 |
| 1991 | 215 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 164 |
| 2011 | 182 |
| 2021 | 166 |

Memorindaĵoj
------------

* Ventomuelejo – nefinita objekto de muelejo, teknika memorindaĵo

Personecoj
----------

* Josef Riedel (1816–1894) – vitrofaristo kaj fabrikisto ("bida reĝo"), li mortis ĉi tie en la jaro 1894.

Pluaj fotoj
-----------

* Unueca agrikutura kooperativo en PolubnýUnueca agrikutura kooperativo en Polubný
* Objekto de malpeza fortikaĵoObjekto de malpeza fortikaĵo
* Objekto de malpeza fortikaĵoObjekto de malpeza fortikaĵo
* Zubačka, fervoja ponto trans JizeraZubačka, fervoja ponto trans Jizera

Referencoj
----------

1. ↑  Dana Stehlíková, Miniatury pomníků, in: Metamorfózy politiky, katalog výstavy, editorky Kateřina Kuthanová a Hana Svatošová, Archiv hl. m. Prahy 2013, s. 131, obr. 59

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Kořenov (5) |
| --- |
| Jizerka ~ Kořenov ~ Polubný ~ Příchovice ~ Rejdice |

 |
**Iquitos** [iKitos] estas urbego kaj universitata urbo en norda Peruo, en Departemento de Loreto. Ĝi estas departementa kaj provinca ĉefurbo kaj ĝi apartenas al urbaro.

Mapo pri urboj en Peruo, kie estas trovebla Iquitos en la norda landparto

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 422 055 (en 2012)
* Supermara alteco: 104 m
* Areo: 1 213 km²
* Telefonkodo: 75
* Poŝtkodo:
* Horzono: UTC - 5
* 03° 44′ 00″ S 73° 15′ 00″ U﻿ / ﻿3.73333 °S, 73.25000 °U﻿ / -3.73333; -73.25000 (mapo)

Geografio
---------

Iquitos situas laŭ branĉaro de Amazono. Trujillo (Peruo) kaj Chiclayo troviĝas po 804, Chimbote 838, Limo 1014, Callao 1020, Cusco 1096, Arequipa 1419, Tacna 1619. Atlantika Oceano [3.700 km.

Historio
--------

Aerfoto en Iquitos
Vido en Iquitos
Iquitos estis origine tendaro de indianoj. En 1757 jezuitaj misiistoj alvenis. La vera Iquitos estis fondita en 1864 kaj ĝi fariĝis signifa merkata loko, samtempe haveno por kolektantoj de kaŭĉuko. La vilaĝo tuj altiris multajn eŭropajn enmigrintojn. Post 1912, kiam la kaŭĉuko-produktado falis draste, la loĝantaro malpliiĝis. Iquitos vekiĝis en la 1950-aj jaroj, interesoj aperis en la ekonomia disvolviĝo. La universitato estis fondita en 1961. Nun la urbego estas la kultura, religia kaj turisma centro de orienta Peruo, krome oni serĉas nafton en la ĉirkaŭaĵo.

Trafiko
-------

La unua kinejo en Iquitos
Malnova hotelo
Iquitos estas atingita nur per aviadilo (internacia flughaveno funkcias) aŭ ŝipo, kun la escepto de vojo al urbeto Nauta, ĉirkaŭ 100 km sude. Ĝi estas la plej granda urbo en la mondo, kiu estas nealirebla laŭ vojo.

Klimato
-------

Iquitos havas tropikan aŭ ekvatoran klimaton. La pluvo tre ofte pluvas, seka sezono mankas. La temperaturo varias inter 21-33 °C. La ĉiujara averaĝtemperaturo estas 26.7 °C. La meza plenjara pluvokvanto en Iquitos estas 2,616 milimetroj.

Vidindaĵoj
----------

* kirkoj
* vizito al la praarbaro

Kulturo
-------

En tiu urbo okazas plej parto de la agado de la fama romano *Pantaleón y las visitadoras* de la Nobel-premiito Mario Vargas Llosa.

Larĝa riverborda panoramo de Iquitos

Ĝemelurboj
----------

* Brazilo Manaus, Brazilo
* Kolombio Leticia, Kolombio

Fontoj
------

* Angla Vikipedio helpe de WikiTrans
* angle
* mapo, distancoj Arkivigite je 2014-08-08 per la retarkivo Wayback Machine

* Iquitos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Iquitos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 490432
* GND: 4253747-2
* LCCN: n82037388
* VIAF: 147765330
* SUDOC: 167315684
* BNF: 137445704
 |
**Karur** (tamile கரூர்) estas urbego en la samnoma distrikto Karur (kie ĝi estas ties ĉefsidejo), en subŝtato Tamilnado, en suda Barato.

Nokta panoramo en Karur

Geografio
---------

Karur situas en suda parto de la lando sur ebenaĵo en averaĝa alteco 101 metrojn super la marnivelo laŭ ambaŭ bordoj de rivero. Erode troviĝas 57, Komarapalayam 60, Dindigul 67, Salem (Barato) 78, Tiruppur 83, Tiruĉirapali 115, Maduraj 116, subŝtata ĉefurbo Ĉenajo 329 (voje ĉirkaŭ 370), Mumbajo 1055, Kolkato 1691, tutlanda ĉefurbo Delhio 1967 kilometrojn (aere). 

Panoramo en Karur

Demografio
----------

En 2021 Karur havis 358 468 da loĝantoj. La averaĝa legopovo de la grandurbo estis 81.71%.

Historio
--------

Dum la malnova historio Karur havis plurajn nomojn, ekzemple Karuvur kaj ĉe Ptolemeo Karoura. Ĝi apartenis ekzemple al la Viĝajanagara imperio, Majsura reĝlando, fine al Brita Imperio ĝis la sendepediĝo en 1947. La komunumo iĝis municipo en 1874, unuaklasa municipo en 1969, fine ĝi estis levitaj al pli altaj statusoj en 1983 kaj 1988.

Ekonomio
--------

Karur havas proksimume 19% de sia suma areo sub agrikultura kultivado. La plej gravaj kultivaĵoj estas rizoj, kotonoj kaj sukerkanoj, dum la plej gravaj hortikulturaj kultivaĵoj estas kokosoj, banano kaj mangoj. La urbego estas komerca centro de la agrikulturaj krudvaroj. La ĉefa ekonomia branĉo komence estis agrikulturo. En 1936 oni establis la unuan kotonan ŝpinejon. Poste pli da teksaĵfabrikoj ekfunkciis. Hodiaŭ Karur estas grava centro de la teksa industrio kun pluraj muelejoj kaj granda kotonmerkato.

Religioj
--------

En 2011 en Karur vivis 91.41% hinduoj, 5.62% islamanoj, 2.88% kristanoj.

Lingvoj
-------

La tamila estas la ĉeflingvo parolita en Karur, sed uzo de la angla estas relative ofta. La angla estas la instrulingvo en la plej multaj instruejoj kaj oficoj en la serva sektoro.

Eduko
-----

En Karur kelkaj kolegioj kaj institutoj signifas la altan edukon.

Klimato
-------

Karur situas en duonarida klimato (BSh) kun musono laŭ la klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas averaĝe po 594 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen tre multe en oktobro. La averaĝa temperaturo estas 29 °C kaj varias inter 23-34 °C.

Stacidomo de Karur

Trafiko
-------

Karur situas en mezo de la subŝtato, tial la urbego voje estas atingebla el ĉiuj direktoj. Ekzistas 2 naciaj aŭtovojoj kaj aliaj gravaj ŝtatŝoseoj. La aŭtobusa stacidomo funkcias en mezo de la urbego. La fervoja stacidomo estas signifa nabo. Pontoj helpas la trafikon. La plej proksima internacia flughaveno funkcias en Tiruĉirapali. 

Hindua templo en Karur

Vidindaĵoj
----------

* ĉefe hinduaj temploj

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
**Arestordono** estas skriba ordono subskribita fare de juĝisto, instrukciante la policon aresti personon kiu, laŭ la opinio de la mandata petanto, havas akcepteblan suspekton aŭ prima facie indicon ke li faris kriman delikton.

Internacia arestordono
----------------------

Jura reciproka rekono en Eŭropo
-------------------------------

En 2002, la principo estis aplikita por la unua fojo al eŭropaj arestordonoj (EAW) kaj ekstradiciaj proceduroj. Laŭ ĉi tiu principo, la rekomendo estas, ke la formalaj ekstradiciaj proceduroj aplikeblaj en la membroŝtatoj estu aboliciitaj kaj anstataŭigitaj per simpla mekanismo por translokigo de krimuloj inter landoj. Ĉar tiuj mekanismoj povas havi vastajn sekvojn koncerne homajn rajtojn, ili estas bazŝtono de la tuta principo de jura reciproka rekono en krimaj aferoj.  Unu el la problemoj estas ke ne ekzistas eŭropa mekanismo por kontrolado ĉar ja la membroŝtatoj subtenas la principojn de libereco, demokratio, protekto de homaj rajtoj kaj la principo de laŭleĝeco. Krome, raporto de 2002 elstarigis fiaskojn de membroŝtatoj en la kampo de protektado de fundamentaj rajtoj, tamen la principo de reciproka rekono ne estis subfosita.

La principo akiris impeton post la okazaĵoj de la 11-a de septembro 2001 kaj la bezono de la Unio pruvi sian kapablon batali internaciajn krimojn. Samtempe, la Eŭropa Parlamento rimarkis, ke ĉi tiuj eventoj ne konsistigis bazon por peti urĝajn procedurojn, ĉar la propono inkluzivas plurajn krimojn kaj ne nur tiujn rilatajn al preventado de terorismo.

La propono de la Komisiono por eŭropa arestordono estis akceptita en malpli ol tri monatoj kaj adoptita fare de la Konsilio en junio 2002.  La decido estas deviga rilate al la rezulto, sed la maniero kiel la rezulto estos atingita estas ĉe la bontrovo de la aŭtoritatoj de ĉiu lando mem. La decido ne postulas realan ratifikon kaj post kiam aprobite de la Konsilio, naciaj parlamentoj devas aprobi necesajn ŝanĝojn en naciaj leĝoj por la celo de efektivigo de la decido.

Referencoj
----------

1. ↑  Susie Alegre and Marisa Leaf, Mutual recognition in European Judicial Cooperation: A Step too far too soon? Case study- the European Arrest Warrant. Pg 201
2. ↑  Luxembourg JHA Council, Council Framework Decision on the European arrest warrant (and surrender procedures between member states), (2002/584/JHA) OJ L 190/1 of 18.7.02

Vidu ankaŭ
----------

* Interpol

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Arrest warrant en la angla Vikipedio.*
.
La **Mossos d'Esquadra** (hispane *Mozos de Escuadra*, esperante **Skadraj Junuloj**) estas la aŭtonoma polico de Katalunio, refondita, kiel polica korpuso, en 1983 de la Parlamento de Katalunio pere de la leĝo 19/1983, de la 14-a de julio.

Laŭlonge de la jaroj, ĉi tiu polica institucio devis alfronti plurajn malfacilaĵojn. Ĝi estis nuligita en 1939, post la enlanda milito. Estis en 1950 kiam dekreto de la Ministerio de la Regado permesis al la Provinca Deputitaro de Barcelono la organizadon de *sekcio de Mozos de Escuadra*, militista disciplino, kies tasko konsistis el la gardado de la nemoveblaĵoj de la Deputitejo kaj pli folklora karaktero ol funkcia. En 1980, la *Mossos d'Esquadra* transdonitaj al la Generalitat de Catalunya, kaj en 1983 la Parlamento de Katalunio, laŭ la hispana konstitucio kaj la statuto de aŭtonomio de 1979, aprobis la leĝon per kiu estis kreita la polico de Katalunio kiu prenis kiel nukleon la jam ekzistantajn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mossos d'Esquadra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retpaĝo de la Mossos d'Esquadra


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 327953
* LCCN: n82145547
* VIAF: 141921200
* BNE: XX5732422
 |
**Krisztina Egerszegi** [kristina egersegi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Egerszegi Krisztina** estas hungara naĝisto, trifoja olimpiano, kvinfoja olimpika ĉampiono, dufoja mondĉampiono.

Krisztina Egerszegi naskiĝis la 16-an de aŭgusto 1974 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Krisztina Egerszegi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1992. Ŝi ricevis krom la sportaj premioj ankaŭ ŝtatajn premiojn inter 1988-2013. Ŝi edziniĝis en 1999 kaj naskis trifoje inter 2002 kaj 2004.

### Sporta kariero

Krisztina Egerszegi en 1985 jam estis ĉampiono inter la junuloj, sed en la sekva jaro ankaŭ inter la plenkreskuloj. Ŝi estis hungara ĉampiono 85-foje ofte kun rekordoj. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1988, Hungario en la Somera Olimpiko 1992 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1996 kun kvin oraj, po unu arĝenta kaj bronza medaloj, krome en mondĉampionumoj ŝi estis la unua dufoje en 1991. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 1996, poste ŝi havis postenon en la naĝsporta vivo.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva intervjuo kun biografio kaj foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Krisztina Egerszegi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 806855
 |



* Portalo pri Biografio
Mapo de regiono ĉirkaŭ la fuortaro Eben-Emael
Enirejo en la fuortaron
**Fuortaro Eben-Emael** estas belga fuortaro en Bassenge, apud Eben-Emael - laŭ kiu ĝi ricevis la nomon - inter la urboj Lieĝo kaj Maastricht, proksime de Kanalo de Albert, kiu defendis la belga-germanan limon. Ĝi estis konstruita en la jaroj 1931 - 1935 kaj ĝi estis konsiderata kiel nekonkerebla. Sed la 10-an de majo 1940 85 paraŝutistoj el la germana *1-a paraŝutista divizio* alteriĝis en la fuortaro helpe de glisiloj (tipo DFS 230). Je unu tago pli poste ili estis plifortikigitaj de la germana *151-a infanteria regimento* kaj je la 13:30 horo la 11-an de majo la fuortaro kapitulaciis. Falis en militkaptitecon 1200 belgaj soldatoj.

Dum la sieĝado de la fuortaro ludis gravan rolon du novaj armiloj - glisiloj, kiuj kapablis transporti la paraŝutistojn precize al malgranda celo (sen disiĝo, kiu okazus dum desalto per paraŝuto) kaj kumula eksplodaĵo, helpe de kiuj estis rapide likviditaj blendaj kupoloj (kun kanonoj) sur la tegmento de la fuortaro. Tion, ke sur la tegmento de la fuortaro ne estas mina kampo kaj la alteriĝo de la glisiloj estas ĉi tie sekura, la germanoj ekkonis laŭ tio, ke la belgaj soldatoj iradis tien ludi futbalon.

Ankaŭ gravan rolon ĉi tie estis rolinta fakto, ke la germanaj paraŝutistoj havis eblecon prepariĝi por tiu ĉi operaco en ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj. Ilia komandanto notis en sian taglibron post la atako kontraŭ la fuortaro, ke kontraŭ la ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj la fuortaro Eben-Emael estis kiel infana ludilo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Eben Emael
* Oficialaj paĝoj de la fuortaro Eben Emael
* Fotografioj el Eben Emael kaj pluaj fortikaĵoj Arkivigite je 2007-11-30 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Fuortaro Eben-Emael en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Reedukejo** estas malliberejo por neplenaĝuloj, kiujn oni ne povas ankoraŭ kondamni al la vera malliberejo por plenkreskuloj, sed kiuj pro sia maldisciplinemo ne estas edukeblaj en normalaj lernejoj, nek de iliaj gepatroj.

Oficiale oni povas nomi ilin ankaŭ **diagnostika instituto**, ĉar tie la problemaj lernantoj estas unue submetitaj al psikologiaj testoj, kiuj klopodas malkovri la kaŭzojn de spitema kaj neregebla konduto kaj trovi metodojn por la korekto de la miskonduto.

Reedukejo havas karakteron de internulejo kun iom kazerna reĝimo. La zorgatoj tie loĝas, ne rajtas forlasi la domon sen speciala permesilo. La edukistoj unue penas krei higienajn kaj laborajn kutimiĝojn - vespere kaj matene sin lavi, ĉiam vesti purajn vestaĵojn, ĝustatempe enlitiĝi kaj ellitiĝi, fari matenan gimnastikon, komune manĝi, komune viziti lernejon, regule skribi hejmtaskojn kaj regule lerni. Organizita estas ankaŭ la libera tempo por sportado, ĝardenado kaj similaj, kutime kolektivaj aktivadoj, kiuj instruas labori kaj kunlabori, ne konflikti en la kolektivo, kompreni avantaĝojn de agado en amikara rondo.
La rivereto **Wahnbach** estas 15,3 km longa, norda kaj dekstra alfluanto de la rivero Prims en Rejnlando-Palatinato. Ĝi fluas grandparte sur la teritorio de la urbo Wadern en la distrikto Merzig-Wadern en Sarlando.

Riveriro
--------

La rivereto Wahnbach havas sian fonton en Rejnlando-Palatinato sur la orienta flanko de la 695,0 m alta Teufelskopf okcidente de Wadrill. Post nelonge li estas la limrivereto inter Rejnlando-Palatinato kaj Sarlando. Sur la teritorio de Sarlando ĝi trafluas la naturprotektejo Oberes Wahnbachtal kaj poste la naturprotektejo Unteres Wahnbachtal - Kirmesbruch okcidente de Wadern. Ĝi fluas Steinberg, Morscholz kaj la naturprotektejo Noswendeler Bruch. Portemoe la rivereto dividiĝas kaj fluas tra la lago Noswendeler See kaj poste tra Bardenbach. Ĝi fluas sude de Bardenbach je la norda rando de la vilaĝo Büschfeld en la rivereto Prims.

Alfluanto
---------

* Kübelbach (dekstre), 1,5 km
* Jostenrodbach (dekstre), 0,2 km
* Behtengraben (dekstre), 0,7 km
* Brodbüschbach (maldekstre), 1,0 km
* Steinbergbach (maldekstre), 0,9 km
* Büschelchenbach (maldekstre), 0,3 km
* Haasbruchbach (dekstre), 0,8 km
Larĝa panoramo de PalakadLarĝa panoramo de Palakad

**Palakad,** malajalame പാലക്കാട് Pri tiu ĉi sono aŭdu estas urbego, sidejo de la samnoma distrikto Palakad en subŝtato Keralo en sudokcidenta Barato. Ŝajnas, la loknomo estas fuzio de du malajalaj vortoj: pāla kaj kātŭ kun signifo arbaro "Alstonia scholaris".

Vojo en Palakad

Geografio
---------

Palakad situas sur ebenaĵo laŭ rivero en alteco 84 metrojn de la marnivelo. Koimbatore troviĝas nur 7, Trissur 94, Koĉi (Barato) 135, subŝtata ĉefurbo Tiruvanantapuram 265, Mumbajo 995, Kolkato 1771, tutlanda ĉefurbo Delhio 1966 kilometrojn (aere) .

Demografio kaj religio
----------------------

En 2011 populacio de Palakad estis 130 955.

Hinduoj formas 68% de la populacio, poste sekvas islamanoj kun 27,9% kaj kristanoj (3,8%).

Historio
--------

La areo estis praa komerca vojo inter la Malabara Marbordo kaj Tamilnado. La oficiala regamto estis raĝo. La fortikaĵo de Palakad estis konstruita en la 18-a jarcento. La pli malgrandaj princaj ŝtatoj en norda Kerala estis unuigitaj sub Majsuro, kiu faris 2 militojn kontraŭ la Brita Orienthinda Kompanio. Fine Palakad estis sub brita dominado ĝis 1947. Municipo de Palakad estis formita en 1866, la subŝtato Kerala en 1956. 

Kolegia kampuso

Ekonomio
--------

Palakad estas unu el la plej grandaj industriaj naboj en Kerala kaj ankaŭ estas konata kiel la rizbovlo de Kerala. La urbego estas sidejo de diversaj firmaoj.

Eduko kaj lingvoj
-----------------

En Palakad la unua kolegio estis establita jam en 1866. Baldaŭ estis fonditaj pluraj aliaj institutoj.

En Palakad la malajala estas la plej parolata lingvo. Ankaŭ la hinda, angla kaj tamila estas vaste parolataj en la urbego.

Klimato
-------

Palakad situas en tropika musonklimato (Am) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas averaĝe po 1838 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-novembro pli ofte pluvas. La temperaturo varias averaĝe inter 23-32 °C.

Stacidomo

Trafiko
-------

La plej proksima eksterlanda flughaveno estas en Koimbatore, sed ankaŭ Koĉi kaj Kalikuto servas. Palakad havas gravan fervojan stacidomon kaj 4 aŭtobusajn stacidomojn.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans

* FortikaĵoFortikaĵo
* Aŭtobusa stacidomoAŭtobusa stacidomo
* UrbopanoramoUrbopanoramo


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
**Ŝum** (internacie ofte **Choum**) estas urbo en norda Maŭritanio, situanta en la Regiono Adrar, proksima al la limo kun Okcidenta Saharo. Ŝum havas populacion de proksimume 5.000.

Historio
--------

La urbo kreskis de sia pozicio ĉe trans-saharaj komercaj itineroj. Ĝi malkreskis kun la komerca malkresko kaj en 1977 ĝi estis atakita fare de francaj soldatoj kiel ŝajna bazo de la Fronto Polisario, la nacia liberiga movado batalanta por sendependeco de Okcidenta Saharo.

Transporto
----------

Ŝum nun estas haltejo por la Maŭritania fervojo de Nuadibu ĉe la atlantika marbordo ĝis Zuerato, kaj transporta vojnodo por aliro al la Altebenaĵo Adrar kaj la maŭretana ĉefurbo Nuakŝoto. Ĝi estas la fervojo kiu faris Ŝum fama - aŭ fifama - en la eŭropa kolonia heredaĵo de Afriko.

Nacia fervojo pasante tra fremda teritorio
------------------------------------------

La urbo staras sur sprono de tero kiu portas la plej gravan turnopunkton ĉe la limo inter Maŭritanio kaj Okcidenta Saharo. En la fruaj 1960-aj jaroj la francaj koloniaj aŭtoritatoj en Maŭritanio deziris konstrui la linion de Nuadibu ĝis Zuerato por ekspluati la ferercajn rezervojn ĉe Zuerato. La hispanaj aŭtoritatoj tiam respondecaj por Okcidenta Saharo negocis por permeso, ke la fervojo estu konstruata tra hispana teritorio sur relative ebena dezerto sed provis trudi kondiĉojn neakcepteblaj al la francoj. La francaj inĝenieroj tiel konstruis linian paralelan kun la limo kaj tunelis tra la Ŝum-monteta - du kilometrojn tra solida granito ĵus por resti ene de franca teritorio. La tunelo estis nomita "monumento al eŭropa stulteco en Afriko". La absurdaĵo estis prilumata, kiam la suda parto de la teritorio de Okcidenta Saharo estis dum nelonge administrata fare de Maŭritanio, post kiam la hispanoj retiriĝis en 1975-76. La tunelo estas jam ne en uzo kaj 5-km-a sekcio de la fervoja tranĉo rekte trairas parton de la Okcidenta Saharo, kontrolata de POLISARIO.
**József Rankay** [jOĵef rankai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rankay József** estis hungara oficiro, juristo.

József Rankay naskiĝis la 8-an de februaro 1899 en Visk (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Viŝkove en Ukrainio), li mortis la 15-an de julio 1961 en Budapeŝto.

Biografio
---------

József Rankay finis armean lernejon, poste li batalis dum la 1-a mondmilito en 1918 kiel leŭtenanto. Ekde 1919 li servis en Kercaszomor, kie en la sekva jaro iom da soldatoj de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj senrajte okupis la vilaĝon. Rankay aranĝis trupon kaj ili forpelis la soldatojn. En la fruaj 1920-aj jaroj Rankay akiris juran diplomon sed samtempe li estis profesia oficiro en diversaj lokoj. Inter 1940-1944 li havis postenon en la ministerio, li ankaŭ plulernis kaj li havis la rangon majoro. Poste li batalis dum la 2-a mondmilito, li vundiĝis, fine usonanoj kaptis lin. Post la milito li hejmenvenis kaj li faris nur simplajn laborojn dum la socialismo. Li ricevis armean premion. Li havis edzinon, kiu naskis filinon en 1929.

Lia libro
---------

* *A tartalékos tiszt jogállása* (1941)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 706635
 |
|  |  |
| --- | --- |
|   | **Ĉi tiu artikolo estas orfa, ĉar malmultaj aŭ neniuj aliaj artikoloj ligas al ĝi**.

---

Bonvolu enmeti ligilojn al ĉi tiu paĝo el rilataj artikoloj; sugestoj estas troveblaj ĉi tie.Precizigu la daton: {{Orfa|temo|monato jaro}} |

|  |  |
| --- | --- |
|   | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

"**D-Frag!**" (ディーふらぐ!, *Diifuragu!*) estas komediaj kaj mangaaj serioj per Haruno Tomoja kiuj komencis en "Media Factory"-a "Monthlu Comic Alive" en Septembro, 2008.

Rakonto
-------

La studento Kenji Kazama de Fujou Akademio estas la ĉefo de malgranda grupo de krimuloj kiuj planas detrui la aliajn lokajn bandojn por konkeri la teritorian lernejon. Tamen, frue trovas sin devigita aliĝi al la klubo por krei lernejan teatraĵon, formita per kvarteto de strangaj knabinoj kiuj faras ke li estas freneza, ĉiam per siaj ekscentrecoj. Kiel li klopodas akiri tiel malproksimen kiel eble de la klubo, ne nur finu venanta trans pli kaj en liaj membroj, sed ankaŭ en aliaj studentoj egale unikaj personecoj.

Roluloj
-------

### Ludo-Kreo-Klubo (Provizore)

* Kazama Kenĝi
* Ŝibasaki Roka
* Karasujama Ĉitose
* Mizukami Sakura
* Osaŭa Minami
* Ŝiou Haĉi

### Ludo-Kreo-Klubo (Reale)

* Takao
* Inada Cucumi
* Sakuragaoka
* Jamada

### Kazama-Partio

* Kaŭahara Ataru
* Jokoŝima
* Nagaŭara Hiroŝi

### Eks-studento-konsilo

* Sakai Tama
* Naganuma
* Macubara Azuma
* Ŝinsen

### Ailoj

* Kazama Noe
* Ŝibasaki Cucuĝi
* Funabori
* RaGaiGar
* Ŝon Kone Kone
|  |  |
| --- | --- |
|   | Ĉi tiu artikolo bezonas atenton kaj kontroladon de **fakulo** pri la temo, ĉar ĝi povas enhavi sencajn erarojn aŭ malĝustaĵojn, kiuj ne konformas al bona kvalitnivelo. |

**La Anima Evoluado** (france *L’Évolution Animique*) estas verko de Gabriel Delanne, publikita en 1897. La libro traktas pri la rilatoj inter biologia kaj anima evoluado. Surbaze de diversaj sciencaj laboroj de sia tempo, Delanne defendas ke la evoluo de la specioj ne havas sole materiajn kaŭzojn. Tial li revenigas koncepton de vivfluidaĵo, vivforto aŭ vivprincipo. 

"Havas (...) la vivo specialan modon, *vivantan*, por procedi, por teni sian funkciadon; ekzistas en organizita estulo *io* neekzistanta en korpoj neorganikaj, io operianta per privataj metodoj, *sui generis*, kaj ke ne nur fabrikas, kiel riparas organojn. Al tiu *io* oni nomas vivforton". (DELANNE, 1937, pp. 33). 
Ankaŭ li prenas koncepton de perispirito cele ekspliki fenomenojn psikologiajn sub spiritualista vidpunkto.

Vidu ankaŭ
----------

* Spiritismo

Referenco
---------

* *A Evolução Anímica* (portugale). 9a eldono. Tradukita de Manuel Quintão. Brazilo, Braziljo: FEB, 1937.
**József Reményi** [jOĵef remEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Reményi József** estis hungara skulptisto, medalisto.

József Reményi  naskiĝis la 23-an de januaro 1887 en Kassa (nuntempa Košice en Slovakio). Li mortis la 25-an de decembro 1977 en Budapeŝto.

Biografio
---------

József Reményi lernis industriarton inter 1902 kaj 1905, poste li lernis arton pri medaloj de Ede Telcs kaj Adolf von Hildebrand. En 1909 li lernis helpe de stipendio en Munkeno de Georg Roemer. Hejmenveninta li instruis industriarton, krome li havis signifan postenon en fabriko pri medaloj. Li kreis la unuan medalon en 1903, poste ĉ. 900 medalojn. Ekde 1912 li havis signifajn sukcesojn. Li aranĝis individuajn ekspoziciojn en Budapeŝto en 1922, 1960, 1972.

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* ’’Ignaz Semmelweis *(memortabulo) 1934*
* *Ernő Dohnányi* (busto)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* László Garami
* István Iván
* Walter Madarassy
* Dóra Pédery-Hunt
* Ernő Szakál
* Árpád Turcsányi

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio József Reményi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 495994
* GND: 140191682
* LCCN: n81133505
* VIAF: 28404259
* ISNI: 0000 0001 1048 5249
* RKD: 436525
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Dodo (apartigilo). |

Biero Dodo
La **Dodo** (realnome **Bourbon**) estas blonda biero produktata kaj vendata en Reunio de bierfarejo "Brasseries de Bourbon" de la grupo Heineken, kies unua produkto ĝi estas, la plej konata kaj vendata. Ĝi estas kromnomita tiel, reference al hodiaŭ formortinta birdo de Maŭricio, kies logoo ĝi estas, t.e. ridetanta dido.

Historio
--------

La recepto de biero Bourbon estis ellaborita helpe de bierfaristo nomita Gérard Avanzini, de tiu kiu fondis la "Brasseries de Bourbon" en 1962, iu Stevenson.

La unua Dodo eliris el bareloj la 9-an de junio 1963. Ĝi estis unue vendita sub la nomo **Dodo-Pils** en boteloj de 75 cl.

La trinkaĵo alprenis la nomon Biero Bourbon en 1970, sed la alinomigo estis fiasko, klientoj daŭre uzis la nomon *dodo*. Tiam, la bierfarejo decidis komuniki per tiu neoficiala nomo kaj maksimume valorigi la simpatian bildon de la dika birdo kiu estas desegnita sur etikedoj.

Tial, tiu reklama emblemo kun buntaj koloroj hodiaŭ tre ofte aperas sur muroj de tradiciaj reuniaj etbutikoj, akompanata de slogano « *la dodo lé la!* », kio signifas « *la dodo estas ĉi tie!* » en la kreola.

Meze de la jaro 2005, muzeo "Domo de biero Dodo" al ties gloro estis inaŭgurita de la produktisto en Saint-Denis (Reunio).

Multaj surloke pentritaj reklamoj por la *« Dodo »* kovras la murojn de Reunio.

Konkurenco
----------

La kvazaŭ-monopolon de **Dodo** en Reunio povus minaci:

* Three Horses Beer el Madagaskaro
* Phoenix (biero) el Maŭricio

Vidu ankaŭ
----------

* Biero
* Listo de famaj bierfaristoj kaj -bazaroj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Dodo (biero) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* www.ladodo.com oficiala retejo de Bierfarejo de Bourbon
* Foto-grupo "La dodo lé la" ĉe Flickr.com
**Siegfried TRANSLATEUR** [**zik**frit tranzla**tor**] (naskiĝis la 19-an de junio 1875, mortis la 1-an de marto 1944) estis vienana dirigento kaj komponisto de valsoj, marĉoj, kaj alia dancmuziko. Hodiaŭ li plejparte konatas pro la valso *Wiener Praterleben*.

La komponisto naskiĝis en Bad Carlsruhe, Silezio. Li komencis muziklernadon en Vieno, Lepsiko, kaj Breslau, kaj ankaŭ estis instruata de la franca dancmuzika komponisto Emile Waldteufel. En 1900 Translateur translogiĝis en Berlinon, kie li iĝis orĥestra dirigento. Dek unu jaroj post tio, en 1911, li fondis la eldonejon "Myra", kiu plejparte eldonis liajn verkojn, sed ankaŭ komponaĵojn de (interalie) Marc Roland, Franz von Blon kaj Paul Lincke. La filo de Translateur, Hans, poste ekpartoprenis en la profesion.

Laŭlonge de sia tuta vivo Translateur verkis pli-malpli 200 komponaĵojn; lia plej konata verko hodiaŭ estas la valso *Wiener Praterleben*, opus 12, kiun li komponis deksepjaraĝe.

Post kiam la nazioj venkis Vienon, Translateur devis likvidi sian eldonejon, ĉar la estraro konsideris lin kiel "duona-judo" pro lia juda parencaro. Li vendis la eldonejon al la londona publikanto Bosworth en 1938. Oni malmulte scias pri lia vivo post tio. Translateur, kune kun sia edzino, deportatis en la koncentrejon ĉe Theresienstadt en 1943. Li mortis tie je la marto de 1944, kiam li estis 68-jaraĝa.

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Liberaj komponaĵoj fare de Translateur


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 395619
* GND: 134541898
* LCCN: no98130621
* VIAF: 24788639
* ISNI: 0000 0001 0880 2284
* BNF: 13900542f
* MBA: 2ebf6791-23d7-4bf4-a8c7-c69086191ded
* NKC: jx20070329008
* BNE: XX1077114
 |
**Polonița** [polonica] (hungare: **Lengyelfalva** [lendjelfalva]) estas vilaĝo en Rumanio. Administre ĝi apartenas al Feliceni. La oficiala hungara nomo estis **Lengyelfalva** ĝis 1899, poste por fari diferencon inter samnomaj vilaĝoj tiu ricevis la antaŭnomon *Székely* (= sikula).

Kaj la rumana kaj la hungara nomo signifas proksimume "pol-vilaĝo".

Situo
-----

La vilaĝo situas en valo de rojo, Odorheiu Secuiesc troviĝas 5 km-ojn sud-oriente. Tie troviĝas la plej proksima fervoja stacio.

Unu kilometron oriente preterpasas la nacia vojo DN13A al Odorheiu Secuiesc. Ĉi tiun urbon necesas traveturi por atingi la komunuman sidejon Feliceni.

Demografio
----------

En 1910 oni kalkulis tie 503 homojn, en 1992 314 homojn (escepte unusolan germanon ĉiuj hungaroj).

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.

Vidindaĵo
---------

* romkatolika preĝejo de 1802

Komunumoj pri *lengyel* (=polo) en Hungara reĝlando
---------------------------------------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Lengyel | Lengyelfalva | Lengyeltóti | Nagylengyel |
| Székelylengyelfalva | Újlengyel |  |  |

Renomaj personoj
----------------

* Balázs Orbán, grafo, etnografo, historiisto.
* Benedek Szente (n. 2-a de januaro 1942), skulptisto, meblodezajnisto
* Walter Levente Zavaczky skulptisto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Interaga mapo de la distrikto
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Polusa gado** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Aktinopterigoj *Actinopterygii* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Gadoformaj *Gadiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Gadedoj *Gadidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | ***Boreogadus*** |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***B. saida*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Boreogadus saida****Lepechin, 1774 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Polusa gado  |

 |
| v • d • r |

La **polusa gado** (*Boreogadus saida*) apartenas al la familio de gadedoj. Ĝi estas strikte parenca al moruo (*Gadus morhua*).

Disvastiĝo kaj biologio
-----------------------

La polusa gado vivas en al malvarmaj akvoj de la arkta Nordpolusa Maro. Tiu specio disvastiĝis ĉirkaŭ la poluso, t.e. ĝi vivas en norda Atlantiko kaj Pacifiko. La polusa gado vivas, kreskas kaj idoproduktas en salakvo kun temperaturo de 0° Celsiuso aŭ sub tio. Ĝi ŝanĝas la vivon direkte sub la mara akvosurfaco kaj akvogrundo.

La unu-dujaraj polusaj gadoj longas 6–17 cm kaj vivas ĉe kavernoj kaj fendoj de glaciaroj. Tie povas ili sin kaŝi kontraŭ la rabobestoj kaj rabemaj gepatroj, same trovi riĉan oferton da besta planktono.

La pli malnovaj fiŝoj vivas en malprofundaj akvoj surfunde aŭ en pli prodfundaj akvotavoloj ĝis 700 m. Tie ili nutras sin per etaj, libere naĝantaj krustacoj kiel amfipodoj aŭ kriloj. Ili atingas nur post 4 jaroj la korpolongon de ĉ. 20 cm kaj iĝas sekse maturaj. la plenkreskaj bestoj atingas la longon de 25 cm ĝis 40 cm, laxu regiono.

Ekologio
--------

Polusa gado estas grava parto de la nordpolusa glacifaŭno. Iliaj malamikoj estas la fiŝmanĝantaj maraj birdoj, mamuloj kaj diversaj fiŝaj specioj. Tiel ĝi estas la plej grava specio de la Polusa Maro, kiu interligas la energiofluon inter la planktonaj organismoj kaj sur la glacio vivantaj vertebruloj.

Kiel nutra rivalo aperas la (germane Lodde: *Mallotus villosus*) samaree.

Vidu ankaŭ
----------

* Arkta gado
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Tristana turdo** |
| --- |
|  |
| Tristana turdoTristana turdo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Turdedoj *Turdidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Nesocichla* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***N. eremita'*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Nesocichla eremita****(Gould, 1855) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| **Konserva statuso: Preskaŭ minacata** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Tristana turdo  |

 |
| v • d • r |

La **Tristana turdo** (***Nesocichla eremita***) estas specio de birdo de la familio de Turdedoj. Ĝi estas monotipa, tio estas la ununura specio, en la genro ***Nesocichla***. Ĝi estas endemia de la tre izolita teritorio de Sankta Heleno en la mezo de Atlantiko inter Afriko kaj Sudameriko.

Ties natura habitato estas moderklimata makiso, moderklimata herbejo kaj rokaj strandoj. Ili estas nekomunaj, sed scivolemaj, do relative facile videblaj, ĉefe lokataj per siaj altatonaj alvokoj. Ili estas des pli komunaj ju pli alte.

Ili havas malhelajn nigrecajn bekon kaj okulojn, tre kontrastajn ĉe **ĝenerale bruna birdo, pli malhela en supraj partoj kaj pli hela kaj makulita per strioj de grandaj malhelaj punktoj en subaj partoj**. La vizaĝo estas pli hela ol la krono.

Fonto
-----

* BirdLife International 2004. Nesocichla eremita[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Elŝutita la 26an de julio 2007.
La **ĝarvoj** estas etno sur la Andamanoj. Hodiaŭ vivas ankoraŭ nur proksimume du cent ĝarvoj, precipe en la sudo de la Andamanoj.

La ĝarvoj estas malaltstaturaj, tre malhelhaŭtaj kaj krispharaj kaj estas nombrataj al la "negritoj". Tradicie ili vivas kiel ĉasistoj-kolektistoj en la tropikaj pluvarbaroj. Ili ĉasas per sago kaj arko aprojn, reptiliojn kaj birdojn. Per retoj ili kaptas fiŝojn, kankrojn kaj salikokojn en la malprofunda akvo de la riveroj kaj la bordoproksima maro. Krome ili kolektas fruktojn kaj aliajn plantopartojn. Tiun tradician vivmanieron ili konservas plu ankaŭ hodiaŭ.

La ĝarvoj parolas propran lingvon, kiu parencas kun la andamanaj lingvoj de la indiĝenaj popoloj de la Andamanoj. *Ĝarvoj* estas fremdnomigo, kiu en la formortinta aka-bea lingvo signifas "fremduloj"; oni ne scias la memnomigon, sed ĝi eble estas simile al "onge" - la nomo kiun uzas iliaj plej proksimaj parencoj, la Ongeoj. Ĝi signifas "malamikojn" en la formortinta lingvo Aka-Bea.

Post la konstruado de transvetur-linio tra ilia teritorio en la jaro 1989 la ĝarvoj pli intense serĉis kontakton kun la enmigrinta plimulta loĝantaro de la Andamanoj. Sed tiuj kontaktoj kaŭzis sanecoproblemojn ĉe la ĝarvoj kaj kulturajn konfliktojn ambaŭflanke. En 1999 kaj 2000 ekzemple ekestis morbil-epidemioj inter la ĝarvoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Sentinelanoj
* Ongeoj
* Indiĝenaj etnoj en Azio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Artikolo pri la ĝarvoj Arkivigite je 2009-03-02 per la retarkivo Wayback Machine (anglalingva)
* Artikolo pri la Andaman Trunk Road Arkivigite je 2006-08-22 per la retarkivo Wayback Machine (anglalingva)
* Survival International pri la ĝarvoj Arkivigite je 2009-07-14 per la retarkivo Wayback Machine (anglalingva)
* Pri debato "ĉeffluigi" la ĝarvojn (en Esperanto)