recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Občina Vodice
**Občina Vodice** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi estas unu el 25 municipoj en Regiono Osrednjeslovenska. La municipo havas 16 vilaĝojn, kiuj estas distribuitaj super tuta areo de 31,4 km². Komence de 2014 tie loĝis 4820 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Vodice.

Komunumoj
---------

La komunumo konsistas el la sekvaj 16 vilagoj:
Bukovica pri Vodicah, Dobruša, Dornice, Koseze, Polje pri Vodicah, Povodje, Repnje, Selo pri Vodicah, Skaručna, Šinkov Turn, Torovo, Utik, Vesca, Vodice, Vojsko, Zapoge.

Loko, priskribo
---------------

La meza alteco de la municipo estas ĉirkaŭ 350 m. Tra la komunumo de nordo al sudo iras la A2 aŭtovojo.


Ĉirkaŭ **Vodice**| Občina Šenčur | Občina Cerklje na Gorenjskem | Občina Komenda |
| Občina Medvode | Vodice | Občina Mengeš |
|  | Urba municipo Ljubljana |  |

Apudaj municipoj estas: Občina Cerklje na Gorenjskem en la nordo, Občina Komenda la nordoriento, Občina Mengeš en la oriento, sude Urba municipo Ljubljana, Občina Medvode en la okcidento kaj nordokcidento Občina Šenčur.
**Občina Sveta Trojica v Slovenskih goricah** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Podravska. La konsistas el 8 komunumoj kovrante areon de 25,9 km². Komence de 2018 tie loĝis 2065 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Sveta Trojica v Slovenskih goricah.

Loko, priskribo
---------------

Občina Sveta Trojica v Slovenskih goricah
La municipo estas ĉirkaŭ 17 km oriente de Mariboro. La rivero Pesnica traflugas tra la suda parto. De la nordo al la sudo, la rivereto Drvanja trairas la areon, fluanta al Pesnice. Ĉirkaŭ la mezo de la municipo estas artefarita Trojiško lago. La alteco estas ĉirkaŭ 250-300 m.

Malgraŭ la municipo kondukas al la Al5 / E653 al Maribor de oriento de Murska Sobota kaj en Lendava.

La apudaj municipoj estas:
Občina Benedikt nordo, Občina Gornja Radgona en la Nordoriento, Občina Cerkvenjak la Sudorienta , Občina Trnovska Vas en la sudo, Občina Lenart la okcidento .


Ĉirkaŭ **Občina Sveta Trojica v Slovenskih goricah**|  | Benedikt | Gornja Radgona |
| Lenart | Občina Sveta Trojica v Slovenskih goricah |  |
|  | Trnovska Vas | Cerkvenjak |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 8 vilaĝoj:

Gočova, Osek, Spodnja Senarska, Spodnje Verjane, **Sveta Trojica v Slovenskih goricah**, Zgornja Senarska, Zgornje Verjane, Zgornji Porčič.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Sveta Trojica v Slovenskih goricah en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
**Občina Solčava** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas el 4 komunumoj kovrante areon de 102,8 km². Komence de 2018 tie loĝis 513 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Solčava.

Loko, priskribo
---------------

Občina Solčava
La municipo situas en la nordo de Slovenio, ĝia monta areo estas formita de la Alpoj Kamno-Savinj. La plej alta monto estas Planjava (2.394 m super marnivelo), sed ĝia pinto situas preter la limoj de la vilaĝo. En la okcidenta parto de la Valo Logar, la Savinja, maldekstra alfluanto de la Sava, estas formita de la kunfluejo de la riveroj Jezera kaj Črna.

La apudaj municipoj estas:
Občina Crna na Koroškem en la nordoriento, Občina Luĉe en la sudoriento kaj sudo, Občina Kamnik en la sudo kaj Občina Jezersko la okcidento. En la nordo kaj nordokcidento ĝi limas la aŭstran urbon Eisenkappel-Vellach.


Ĉirkaŭ **Občina Solčava**| Eisenkappel-Vellach. | Eisenkappel-Vellach. | Crna na Koroškem |
| Jezersko | Občina Solčava |  |
|  | Luĉe
Kamnik | Luĉe |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 4 vilaĝoj: Logarska Dolina, Podolševa, Robanov Kot, **Solčava**

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Solčava en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
**Občina Tabor** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipov konsistas el 7 komunumoj kovrante areon de 34,8 km². Komence de 2018 tie loĝis 1668 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Tabor.

Loko, priskribo
---------------

Občina Tabor
La norda parto de la lando situas en la malaltaj teroj de la Bolska Rivero. Estas alteco de ĉirkaŭ 300 m. Tamen, sude ĝi leviĝas al la montoj kie la alteco atingas pli ol 1200 m. (Monto Črni estas 1205 msm).

La apudaj municipoj estas: Občina Braslovče en la nordo, Občina Prebold oriente, Občina Trbovlje kaj Občina Zagorje ob Savi sude kaj Občina Vransko okcidente.


Ĉirkaŭ **Občina Tabor**|  | Braslovče |  |
| Vransko | Občina Tabor | Prebold |
|  | Trbovlje
Zagorje ob Savi |  |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el la sekvaj 7 vilaĝoj:

Črni Vrh, Kapla, Tabor, Loke, Miklavž pri Taboru, Ojstriška vas, Pondor.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Tabor en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj: 

Geografia loko:
**Ise Monogatari** (japane 伊勢物語, esperantigate *La rakontoj de Ise*) estas japana kolekto de rakontoj en versformo kaj prozo, verkita en la klasika japana dum la Heian-epoko. Ĝi originis komence de la 10-a jarcento kaj estas kolekto de 125 epizodoj el la vivo de la protagonisto kaj pri ties vojaĝaj, oni ofte identigas lin kun la poeto Ariwara no Narihira (825 - 880). La verko influis multe la klasikan literaturon japanan.

Ĉiuj epizodoj enhavas unu aŭ plurajn enmetojn lirikajn (*waka* kun 5-7-5-7-7 ), kiuj estas kadrigataj kaj komentariataj kun prozaj pasaĝoj. La skizoj ĉiufoje komencas kun la vortoj *"mukashi otoko"* ("Iam estis viro..."). Tio incitis multajn interpretojn dum la lastaj 1000 jaroj. Malgraŭ tio, nedeterminataj estas multfoje okazejoj, datoj kaj personoj.

Ekde la Kamakura-epoko ĝis hodiaŭ tradiciiĝas standardversio kun 125 epizodoj, kion originis *Fujiwara no Teika* (1162 - 1241). Diferencoj al tekstoj de fragmentoj el pli fruaj jaroj permesas konkludojn pri la ekestigo kaj distvastigo de la verko.

Pri la nomo *Ise* ekzistas pluraj nocioj. Estas certe ke la verko jam dum la 10-a jarcento tiel nomiĝis. En la *Genĵi monogatari* de Murasaki Shikibu en la ĉapitro 'konkurso pri bildoj *ĝi jam estas citita laŭ sia nomo "malnova" literaturo.*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ise monogatari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bitversio de l’Ise monogatari


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 205802
* GND: 4505047-8
* LCCN: nr00029821
* VIAF: 182175898
* SUDOC: 028422899
* BNF: 12026122w
* NDL: 00629985
* BIBSYS: 1098878
* BNE: XX3573459
 |
**Vesa-Matti LOIRI** (naskiĝinta la 4-an de januaro 1945 en Helsinko, mortinta la 10-an de aŭgusto 2022 samloke) estis finna aktoro, muzikisto kaj humuristo. Li aktoris en kaj filmoj kaj teatro kaj televido.

Grandajn ne-humurajn rolojn li estis aktoranta en teatro ekzemple en *Lapualaisooppera* de Arvo Salo (1962), kaj en filmoversio *Sep fratoj*, en filmoj kiel *Pojat* de Mikko Niskanen (1962), *Rakastunut rampa* (1975), en *Pedon merkki* (1981), en *Sokkotanssi* (1999) kaj en *Pahat pojat* (2003). Eble lia plej konata rolo estis la ĉefrolo Uuno Turhapuro en multaj humuraj filmoj. Liaj aliaj humuraj roloj estas ekzemple rolo en televidprogramo ''Jatkoaika'' en la 1960-aj jaroj kaj sola rolo en televidprogramo Nasse-setä (Nasse-setä, esperante onklo Nasse, karikaturo pri malbonega ĉefulo de televidprogramo por infanoj).

Loiri kantis ekzemple poemojn de Eino Leino.

Oni konsideris, ĉu Vesa-Matti Loiri ricevos ŝtatan entombigon. La plano ne realis. Baldaŭ antaŭ lia morto, Loiri mem diris ke li ne volis ŝtatan entombigon.

* Kategorio Vesa-Matti Loiri en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 384947
* GND: 1112570233
* LCCN: n2011053197
* VIAF: 175977131
* ISNI: 0000 0003 7268 9161
* MBA: c0f8b899-b3d3-44dc-8148-5ce21d670d5a
* BIBSYS: 1615360581948
 |
**LÁSZLÓ Antal** (la:sloe:) estis hungara prikemia inĝeniero, universitata profesoro, laŭreato de Kossuth-premio (1952. Li naskiĝis en Joseni la 7-an de junio 1922 kaj mortis en Veszprém la 8-an de decembro 1982. Li estis la filo de arkitekto Antal László.

Premioj, distingoj
------------------

* 1961- Vince Wartha-memormedalo,
* 1965- Akademia Premio, 1-a grado.

Biografio
---------

Antal László havigis diplomon de inĝeniero pri kemio en la teknikuniversitato de Budapeŝto (1945). Ekde 1944 kaj 1950 li estis asistanto, pli poste adjunkto. En 1950 li estis sekciestro de la *Eksperimenta Hungara Instituto de Oleo kaj Tergaso* en Veszprém. En 1953 oni nomumis lin ĉefinĝeniero de la *Hungara-Rumana Kemia Eksperimentuzino*. En 1957 oni invitis lin katedrestro universitata profesoro al *Universitato Kemiindustria de Veszprém*.

Verkoj
------

* *Über die Zusammenhänge von Zündungsparametern eines Strömenden Gases* (kun Németh András, Fáy László, Bp. 1963);
* *A vegyészmérnöki tudomány alapjai* (kun Benedek Pál, Bp. 1964; germane: Lipcse, 1965, 1967; ruse: Leningrád, 1970).

Fonto
-----

* Magyar életrajzi lexikon
**Trobo** estas poemeto de kvar-oksilabaj versoj en kiuj la unua verso rimiĝas kun la tria, kaj la dua kun la kvara. Trobo bezonas simplecon, klarecon, koncizecon kaj esprimpovon.

La vorto "trobo" estas neologismo proponita de brazila poeto Diderto Freto (el la portugala vorto "trova"), sed aliaj verkistoj preferas vorton "truvo", kiel, inter aliaj, Sylla Chaves.

  

En Esperanto oni povas adopti kvartrokeojn (ĉefacentoj sur la 3-a kaj 7-a silaboj) aŭ oksilabojn (ĉefasentoj sur la 4-a kaj 7-a silaboj). Jen ekzemploj:

a) Trobo el kvartrokeoj:

*Por la venk' de Esperanto*
iru ni al la labor'!  

Sur la lipoj varma kanto,  

firma kredo en la kor'! *(Walter Francini)*

b) Trobo el oksilaboj:

*Ho! Sankta Niĉjo, tardiĝas*
la poŝta servo al vi...  

Multaj leteroj perdiĝas...  

Multaj povruloj sen i'... **(Sara Kanter, trad. Walter Francini)**

Eblas ankaŭ alispeca trobo: tiu en kiu rimiĝas nur la dua verso kun la kvara:

c) *Trobo rakontas pri ĉio*
trobo parolas pri belo  

Gravas anim' por ĝin fari  

kaj por ĝin aŭdi orelo. **(Luís Otávio, trad. Walter Francini).**

En Esperanto estas troba libro Sur flugiloj de trobo kaj Esperanto.
**Isetskoje** (ruse *Исетское*) estas vilaĝo en Tjumena provinco (Rusio), centro de Isetska distrikto.

Geografio
---------

La vilaĝo situas en suda parto de Turinska ebenaĵo, ĉe la rivero Iseto, 72 km sude de Tjumeno kaj 68 km sud-okcidente de la fervojstacio Jalutorovsko.

Historio
--------

En 1898 ĝi estis nomita de vojaĝanto Konstantin Nosilov negranda, sed «vigla riĉa vilaĝo, konsiderante ĝian geografian situon, estonta urbeto». Li skribis ke iam tie ekzistis tatara urbeto, transformita de rusaj koloniistoj je remparburgo. En 1898 la vilaĝo havis bonan brikan preĝejon, vastan foiran placon kaj butikojn. Nosilov konstatis ke ĉiujare la rivero Iseto subfosas la bordon, sur kiu staras la vilaĝo, pro kio konstruaĵoj devas densiĝi en ĉiam pli malvasta areo. Li prognozis kun certeco ke fine la rivero ĉirkaŭos la vilaĝon, transforminte ĝin je insulo. En Isetskoje kuniĝis kvar landvojoj — la Kurgana, Ŝadrinska, Jalutorovska kaj Tjumena — kio faris ĝin grava transporta nodo. Rande de la vilaĝo staris antaŭneloge konstruita granda malsanulejo, kie laboris kuracisto kaj sukuristo. Sabate okazis bazarvendado, sed foiroj estis subevoluintaj kompare al apudaj vilaĝoj. Tie haveblis tamen riĉaj negocistoj, el kiuj unu eĉ vendis birdaĵojn, ledojn kaj grason ĉiujare eksterlanden tra Rigo, enspezante po 500 000 rublojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Isetska distrikto
* Jalutorovska distrikto (1782-1923)
* Krasnogorskoje (Tjumena provinco)

Referencoj
----------

1. ↑  Носилов, К. (сентябрь 2002). "По Туре, Тоболу и Исети", *Лукич* (ru) (3), p. 167.
2. ↑  Носилов, К. (сентябрь 2002). "По Туре, Тоболу и Исети", *Лукич* (ru) (3), p. 168.
**Erzsébet Légrády** [erĵEbet lEgrtAdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Légrády Erzsébet** estis hungara apotekisto.

Erzsébet Légrády  naskiĝis la 15-an de novembro 1874 en Budapeŝto. Ŝi mortis la 15-an de novembro 1959 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Erzsébet Légrády abiturientis en sia naskiĝurbo en gimnazio (tiam nur por fraŭloj). Ŝi faris ekzamenon pri farmacio en 1903, ŝi akiris diplomon en 1905, en la sekva jaro ŝi doktoriĝis en Reĝa Universitato de Budapeŝto. En la universitato ekde tiam ricevis virinoj farmacian diplomon, tamen en Hungario kelkajn monatojn pli frue jam virino ricevis tian diplomon en Universitato Ferenc József. En 1913 ŝi partoprenis en Hago en farmacia kongreso, kie ŝi parolis pri la hungaraj inaj apotekistoj. Inter 1916 kaj 1928 ŝi havis propran apotekon en Budapeŝto. Ŝi ricevis memormedalon en 1937. Ŝi strebis por egaleco inter viroj kaj virinoj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A fémeknek a fotográfus-lemezre való hatásáról* (1906)
* *Levél a hágai kirándulásról* (1913)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 549971
 |
dekstra
**DHCP** (angle ***D**ynamic **H**ost **C**onfiguration **P**rotocol*, "Dinamika Gastig-Agorda Protokolo") estas protokolo rilata al komputiloj kaj komputilaj retoj. Ĝi estis farita por ke komputiloj povu konektiĝi al aliaj komputiloj (en reto) aŭtomate. Por povi aliri la Interreton (aŭ ajnan komputilan reton), necesas IP-adreso. DHCP ebligas aŭtomate akiri ĉi tiun IP-adreson. Aliaj datumoj, kiel DNS, aŭ tempservilo ankaŭ povas esti akiritaj tiel. Fine, komputiloj kiuj subtenas ĝin povas eĉ ricevi diskobildon, kiun ili ekfunkciigas tra la reto.

La adreso povas esti dinamika (ĝi povas ŝanĝi), aŭ ĝi povas esti statika (ĝi restas la sama). Post iom da tempo, la adres-atribuo devas esti renovigita.

DHCP estas unu el la plej komplikaj IP-protokoloj en komputilaj retoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio DHCP en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* PXE

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Dynamic Host Configuration Protocol en la baza angla Vikipedio.*
**Aleksandra Nikolajevna Paĥmutova** (ruse *Александра Николаевна Пахмутова*; 9a de novembro 1929) estis unu el la plej konataj figuroj en soveta kaj poste rusa popola muziko ekde kiam ŝi atingis famon en sia patrolando en la 1960-aj jaroj. Ŝi komencis karieron ludante pianon kaj komponante muzikon je frua aĝo. Ŝi estis akceptita en la prestiĝa Moskva Ĉajkovskij Konservatorio kaj gradiĝis en 1953. En 1956 ŝi kompletigis post-gradan kurson kondukitan de la elstara komponisto Vissarion Ŝebalin.

Ŝia kariero elstaris pro ŝia sukceso en ampleksa gamo de diversaj ĝenroj. Ŝi komponis pecojn por la simfonia orkestro (La Rusa Suito, la koncerto por trumpeto kaj orkestro, La Juna Overturo, la koncerto por orkestro); la baleta Iluminigo; muziko por infanoj (kantatoj, serio de ĥorpecoj, kaj nombraj kantoj); kaj kantoj kaj muziko por ĉirkaŭ dekduo de diversaj filmoj el *El tiu mondo* en 1958 al *Pro Panjo* en 2001.

Ŝi estas konata ĉefe pro kelkaj el siaj 400 kantoj, kiaj daŭre popularaj kantoj kiaj *La melodio*, *Rusa valso*, *Tenereco*, *Espero*, *La malnova acero*, *La kanto de la perturbita junularo*, serio de *Gagarina Konstelacio* (pri Jurij Aleksejeviĉ Gagarin, nome unua kosmonaŭto el la mondo kiu iris en la ekstera spaco), *La birdo de feliĉo* (el la filmo de 1981 nome *Ho Sporto, vi - la mondo!*, kies kanto estis sekven tre konata kaj en Rusio kaj en Ĉinio kiam ĝi estis kantita de rusa kantisto Vitas ekde 2003) kaj *Adiaŭ Moskvo* kiu estis uzata kiel adiaŭa melodio por la 22a Olimpiko en Moskvo en 1980. *Nezhnost* (Tenereco) estis uzata kun granda efiko en la filmo de Tatjana Lioznova de 1967 nome *Tri poploj en Plucĉiĥa*. Ŝia edzo, la elstara sovetepoka poeto Nikolai Dobronravov, kontribuis per vortumado al ŝia muziko foje, inklude kantojn uzitajn en tri filmoj.

Ŝia nomo estis uzata por Asteroido # 1889, registrita de la planetaria centro en Cincinnati, Ohio, Usono.

* Kategorio Aleksandra Paĥmutova en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 552101
* GND: 123716241
* LCCN: no93031669
* VIAF: 68502959
* ISNI: 0000 0000 8147 9287
* SUDOC: 243818939
* BNF: 16406011s
* MBA: 4ae31952-1637-4732-9824-3a8f59c94199
* BIBSYS: 3043854&feltselect=bs.autid 1085108, 3043854
* NKC: xx0056494
 |
*La informkesto donas falsan informon!*

**Erzsébet Gaál** [erĵEbet gAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gaál Erzsébet** estas hungara-usona harpisto, altlerneja instruisto.

Erzsébet Gaál supozeble naskiĝis en la 20-a jarcento en Hungario.

Biografio
---------

Pri lernojaroj de Erzsébet Gaál plene mankas informoj. Ŝi estas aktiva parte en Hungario, parte en Usono. Ŝi profundigis siajn studojn en en:Indiana University Bloomington de en:Susann McDonald. Ŝi instruas harpomuzikon en Bloomington (Indianao) laŭ muzikmetodo de Zoltán Kodály. Ŝi esploras ankaŭ ĝustan korpopozon dum muzikado por gardi la sanon. En 2000 ŝi doktoriĝis el sciencoj pri harpoj. Ŝi ricevis hungaran premion en 2006.

Elektitaj koncertoj kun orkestro
--------------------------------

* Palaco de Artoj (2012)
* Klubo Fészek (2018-2019)

Diskografio
-----------

* Harpa Hungarica, 2001. (hungaraj harpludoj de la 16-a jarcento ĝis la 20-a jarcento)
* Harp Playing for Life (Harpa Ludado por Vivo), 2002. (Instruo montrante la aplikon de la Kovács-metodo)

Fontoj
------

* persona paĝo
* hungarlingva intervjuo
* Gaál aŭdebla

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Erzsébet Gaál en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 652095
 |
**Emilo kaj la tri ĝemeloj** (germane *Emil und die drei Zwillinge*) estas daŭriga romano al *Emil kaj la detektivoj* de Erich Kästner.

La romano estis publikigita en 1934, en tempo kiam Kästner estis bojkotata fare de la nazioj kaj libroj de liaj romanoj estis bruligitaj, do ĝi ne estis tiel populara en Germanio kiel *Emil kaj la detektivoj*. La intrigo okazas du jarojn poste kaj multaj el tiuj, kiuj partoprenis en la antaŭa romano, ankaŭ partoprenas en ĝi: Emil Tischbein, lia barbira patrino, lia kuzino Pony, lia avino, la policisto Jeŝke, la detektivoj – la profesoro, Gustavo, la malgranda Dienstag kaj pli.

La romano havas aŭtobiografiajn verkliniojn kiel li priskribis en sia romano *Kiam mi estis knabeto*. Lia patrino estis barbiro kaj li helpus ŝin en ŝia laboro. Li kutimis pasigi siajn feriojn sur la marbordoj de la Balta Maro kiel priskribite en ĉi tiu romano.

Intrigo
-------

Du jarojn post la okazaĵoj en la intrigo de *Emil kaj la detektivoj*, Emil ricevas leteron de la profesoro en kiu li sciigas lin ke li heredis domon sur la marbordo de la Balta Maro de sia parenco. Li ferias hejmen kune kun siaj gepatroj kaj invitas Emil, Pony, la avinon kaj la detektivojn. Ili ferias en la domo apud la strando kaj ekkonas triopon de ĵonglistoj nomataj "la tri Byrons" kiuj prezentas en proksima hotelo. La triopo konsistas el la "patro" Byron kaj liaj "ĝemelaj" filoj McKee [Maki] kaj Jackie [Ĝaki].

Dum la disvolviĝo de la intrigo iĝas pli kaj pli klare ke ekzistas neniu familia rilato inter la triopo kaj ke tiuj fakte ne estas iliaj realaj nomoj. Jackie estas pli granda ol McKee kaj la "patro" intencas seniĝi de li kaj lasi lin sola en la hotelo ĉar li iĝas peza kaj tio malfaciligas ke ili ĵonglu.

Emil kaj liaj amikoj volas helpi Jackie kiu estas lasita sola. Ili kolektas donacojn de la infanoj en la areo kaj atingas interkonsenton kun la posedanto de kino kie la filmo *Emil kaj la detektivoj* estas montrata, ke ili aperos kiel si mem ĵus post la filmo antaŭ la spektantaro kaj ke la enspezo de la unuaj tri spektakloj estos transdonitaj al Jackie.

Ankaŭ en ĉi tiu romano, kiel en la antaŭa, estas emfazita la mobilizado de la tuto (ĉiuj) por unu (individuo). Kästner ankaŭ traktas la problemon de la rilato inter Emil kaj lia patrino. La policano Jeŝke petas geedziĝi kun la vidvigita patrino de Emil kaj ŝi konsentas nur se Emil ne kontraŭas. Emil havas malfacilan tempon decidi ĉar li estas ligita al sia patrino kaj deziras ŝin por si mem. Nur post anima interparolo kun la avino, kiu klarigas al li, ke lia patrino ĉiam amos lin sed ŝi ankaŭ havas sian propran vivon, Emil konsentas pri tio.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 813398
* GND: 1193433185
 |
**Emil ZÁTOPEK** (naskiĝis la 19-an de septembro, 1922 en Kopřivnice, Ĉeĥoslovakio, mortis la 22-an de novembro, 2000 en Prago) estis ĉeĥa atleto.

Ĉeĥa atleto kiu apartenas al plej sukcesaj longdistancaj kurantoj en la historio de la sporto. Li gajnis oran medalon en konkurso trans 10.000 metroj dum la Olimpiaj ludoj 1948 en Londono kaj tri orajn medalojn 1952 ĉe la Olimpiko en Helsinki: en la 5,000- and 10,000-metra. konkursoj kaj en maratono. Dum lia sporta kariero li metis 18 mondajn rekordojn. Li posedis la rekordon trans 10.000 metroj ekde 1949 ĝis 1954. Lia plej bona tempo estis 28 minutoj kaj 54,2 sekundoj; li estis la unua kiu bezonis malpli ol 29 minutoj. Li ankaŭ metis mondajn rekordojn trans 5.000 metroj, 10 mejloj, 20.000 metroj, 25.000 metroj kaj 30.000 metroj.

Tombo de Emil Zátopek en Valaĥia muzeo en naturo. Li deziris esti entombigita ĉi tie.
Zátopek komencis kuradi en la jaro 1940. Li laboris en ŝufabriko, kie oni instigis lin partopreni en 1.500metra konkurso. Sen antaŭe trejni li venis dua al la celo. Ekde tiam li dediĉis sin al la trejnado. En 1946 Zátopek, kiu tiutempe armeservis, unuafoje altiris internacian atenton, kiam biciklinte de Prago al Berlino, li partoprenis 5.000metran konkurson de Aliiĝintaj okupadaj trupoj (Allied Occupation Forces) kaj venkis. Lia plej bona rekordo estis 1951 59 minutoj kaj 51,8 sekundoj trans 20 kilometroj. Dum la Olimpiaj ludoj 1952 en Helsinko li metis olimpikan rekordon en la 5.000metra kaj 10.000metraj konkursoj kaj kuris la ĝis tiam plej rapidan maratonon. La sukceso de Zátopek baziĝas grandaparte je lia neortodoksa trejnprogramo. Li senĉese eksperimentadis pri novaj ekzercoformoj kaj pluevoluigis intervalan trejnadon. Zátopek faris grandan nombron da ripetaĵo kaj malrapide trotis en la intervaloj, dum aliaj kutimis simple paŭzi. Komence oni mokis pri tio sed finfine tio iĝis fundamenta ŝtono en la ekzercosistemo de preskaŭ ĉiuj ambiciaj kurantoj.

Zátopek retiriĝis kiel elita kuranto en 1958.

Lia edzino estis ĉeĥoslovaka atletino Dana Zátopková.

Emil Zátopek estas enterigita en subĉiela muzeo Valaĥia muzeo en naturo.

Vidu ankaŭ
----------

* Longdistanca kuro

* Kategorio Emil Zátopek en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 21913
* GND: 118842781
* LCCN: n88114683
* VIAF: 57411859
* ISNI: 0000 0000 7732 0337
* SUDOC: 035535415
* BNF: 131952022
* NDL: 00621676
* BIBSYS: 90894943
* NKC: jk01152198
 |
**Cat STEVENS** (naskiĝis la 21-an de julio, 1948) estis populara kantisto, muzikisto kaj kantverkisto dum la 1970-aj jaroj. Li kiel **Stephen Demetre GEORGIOU** naskiĝis en Londono, kaj post la transiro al islamo en la jaro 1978 li ŝanĝis sian nomon al **Yusuf ISLAM**.

Cat StevensCat Stevens kiel filo de greko el Kipro kaj svedino pasigis sian junaĝon en Londono. Tie lia patro posedis restoracion. En la malfruaj 1960-aj jaroj li verkis siajn unuajn kantojn kaj turneis kun meza sukceso.

En 1967, kiam li havis 19 jarojn, li malsaniĝis pro tuberkulozo kaj devis sufiĉe longan tempon pasigi en hospitalo. Komence de la 1970-aj jaroj li tamen revenis al sia kariero. En 1971 li kreis la muzikon por la filmo *Harold and Maude*; neforgeseblaj kantoj kiel ekz. *Morning Has Broken*, *Peace Train*, *Wild World* kaj *Father and Son* estiĝis.

Lia vivo radikale ŝanĝiĝis, kiam li kiel 30-jarulo donace ricevis la Koranon. Li ĝis tiam vivis nur por sia muziko, sed ĉiam serĉis idealon, kiun la okcidenta kulturo evidente ne povis doni al li. En 1978 li konvertiĝis al islamo, ŝanĝis sian nomon kaj ĉesigis sian muzikistan karieron.

Nuntempe Yusuf Islam estas patro de kvin idoj, kaj li ankoraŭ vivas en Londono. Li revenis al la muziko, kiu tamen klare distingiĝas de la muziko de Cat Stevens: anstataŭ gitaroj perkutinstrumentoj aŭskulteblas.
En 2003 li unuafoje post 25 jaroj faris anglecan muzikon: li nov-registris *Peace Train* por kompil-disko kaj agadis en koncerto. En 2006 li publikigis la diskon *An Other Cup*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Cat Stevens en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La retejo de Cat Stevens



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 18807
* GND: 1162459727 103789243, 1162459727
* LCCN: n2008073190 n88014408, n2008073190
* VIAF: 21146152987505251273 84231098, 21146152987505251273
* ISNI: 0000 0001 2030 4544
* LIBRIS: 321409
* SUDOC: 069726779
* BNF: 170296382
* MBA: e2345fdf-2be7-47c5-a6dd-be64353ad134 bf27c046-38b4-4b0f-ad65-358ed588cddf, e2345fdf-2be7-47c5-a6dd-be64353ad134
* NLA: 35523952
* BIBSYS: 2104659&feltselect=bs.autid 8062588, 2104659
* NKC: jo2011630344, js20040107049 jo2011630345, jo2011630344, js20040107049
* ICCU: SBLV179897
* BNE: XX1453070 XX877206, XX1453070
 |
**Emil Vidor,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vidor Emil** estis hungaraarkitekto, majstro de la germana secesio. Lia bopatro estis Vilmos Freund.

Emil Vidor naskiĝis la 27-an de marto 1867 en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis la 8-an de junio 1952 en Budapeŝto (laŭ alia fonto la morta monato estas julio).

Bierfareja sidejo en Kőbánya

Biografio
---------

Emil Vidor devenis el juda familio. Li maturiĝis en luterana gimnazio en 1885 en sia naskiĝurbo, poste li studis laŭvice en Reĝa Teknikniversitato József, en Teknologia Universitato Munkeno (1890) kaj Teknologia Universitato Berlino (1891). Lia plej grava instruisto estis de:Friedrich von Thiersch en Munkeno. Hejmenveninta li laboris ĉe Miklós Ybl. En 1894 li malfermis propran atelieron, li projektis la unuan domon laŭ art nouveau en Hungario. Li estis ankaŭ amatoraj lingvisto kaj aldviolonisto. Li edziĝis en 1903, lia edzino naskis trifoje.

Elektitaj planitaj konstruaĵoj
------------------------------

* vilao de Egger (1901-1902, la unua art-nouveau)
* vilao de Schwarz (1902-1903)
* domo de Bedő (1903)
* vilao de Vidor (1905-1906)
* domoj laŭ Danubo (1911)
* pluraj domoj de bierofarejo en Kőbánya (1914-1922)

* Domoj laŭ DanuboDomoj laŭ Danubo
* Domoj laŭ DanuboDomoj laŭ Danubo
* VilaoVilao
* DomoDomo

Lia libro
---------

* *Kalandozás a szavak világában* (pri lingvaj temoj, 1942)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2019-04-24 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

* Kategorio Emil Vidor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 691862
* VIAF: 96585241
* ULAN: 500122565
 |
**María Isabel Pérez Cerezo**, pli konata per ŝia artista nomo *Belle Perez*, naskiĝis la 29-an de januaro 1976 en Neerpelt, Limburgo, estas belga kantisto. Ŝi kantas siajn kantojn en la hispana kaj la angla. Ambaŭ ŝiaj gepatroj estas de Hispanio.

Kariero
-------

Ŝi estis malkovrita de Patrick Renier ĉe talenta konkurso en 1997 kiam ŝi aĝis 21 jarojn. En 1999, ŝi partoprenis la nacian selektadon por la Eŭrovido-Kantokonkurso 2000 kun la debutunuopaĵo "Hello World" kie ŝi finis en tria loko. Malgraŭ tio, la kanto konatiĝis eksterlande kaj lokiĝis sur la simpla furorlisto de najbaraj Nederlando ĝis Nov-Zelando. Venontjare ŝi publikigis sian debutalbumon kun la sama titolo kiel la debutunuopaĵo.

En 2006, ŝi refoje partoprenis la nacian konkurson de Belgio pri la Eŭrovido-Kantokonkurso kaj finis en la tria loko, same kiel lastfoje. Ĉi-foje ŝi kantis hispanan kanton titolitan "El Mundo Bailando". Kvankam la kanto ne gajnis la konkurson, ĝi superis la unuopaĵojn en Belgio dum tri semajnoj sinsekve.

Dum sia kariero, ŝi publikigis 12 albumojn, inkluzive de 7 studialbumoj, 3 kompilaĵoj kaj 2 koncertdiskoj. Kun ŝia plej nova kanto "Skuu ĝin", kiu aperis en 2011, ŝi ankaŭ publikigis 28 unuopaĵojn. Ŝi plurfoje travojaĝis en la lastaj jaroj kaj en Belgio kaj Nederlando.

Diskografio
-----------

### Studioalbumoj

* 2000 – *Hello World*
* 2002 – *Everything*
* 2003 – *Baila Perez*
* 2004 – *Arena 2004*
* 2006 – *Gotitas de amor*
* 2008 – *Gipsy*
* 2011 – *Back to Back*

### Ceteraj albumoj

* 2005 – *Que viva la vida* (nur en Nederlando )
* 2005 – *The Best of Belle Perez* (nur en Belgio )
* 2007 – *Greatest Latin Hits* (nur en Nederlando )
* 2007 – *Gotitas de amor*
* 2009 – *Diez: Live - Acoustic*

Belle Pérez en 2014

Eksteraj ligiloj
----------------

* retejo de Belle Pérez

* Kategorio Belle Pérez en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 738551
* GND: 135113482
* VIAF: 79971908
* ISNI: 0000 0000 5789 0009
* MBA: e889cbb6-fca8-43ba-a755-f0c8940032bf
 |
Cathair Chonaill – malfone muro laŭlonge de vojo

**Cathair Chonaill** (irlande) aŭ **Caherconnell** (angle) estas granda ŝtonfortikaĵo en An Bhoireann en la graflando An Clár en Irlando. La instalaĵoj An Chathair Gheal (Cahergall), Leaca na Buaile (Lacanabuaile) kaj Cathair an Lóthair, la Staigue Fort (ĉiuj en la graflando Ciarraí), Dun Aengus kaj Dún Chonchúir sur la Aran-insuloj en la graflando Galivo kaj la Grianán von Aileach en la graflando Dún na nGall apartenas al la malmultaj instalaĵoj en la okcidento de Irlando kiuj similas al la konstruo de Cathair Chonaill. Caher estas la angligita formo de la irlanda vorto „*cathair*" (kiu signifas *dún* respektive ŝtonfortikaĵo), sed ne nepre havis fortifikan uzon.

La granda, preskaŭ ronda fortikaĵo havas eksteran diametron de 140–145 m. Ĝiaj muroj dikas 12 m kaj altas 6 ĝis 14 m. La masonaĵo konsistas el grandaj ŝtonblokoj. Cathair Chonaill estis en sia ora epoko impona instalaĵo. Ĝi verŝajne estis konstruita ĉ. 500 p.K. kaj ĝi verŝajne ankoraŭ estis loĝataj dum la 15a jarcento.

La fortikaĵo situas ĉ. unu kilometron sude de la Dolmeno Poll na Brón.

Literaturo
----------

* Matthew Stout: *The Irish Ringforts*. Dublin. 1997. ISBN=1-85182-582-7
* T. J. Westropp: *Archaeology of the Burren: Prehistoric Forts and Dolmens in North Clare.*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Cathair Chonaill en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* Arkivigite je 2014-09-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2014-04-23 per la retarkivo Wayback Machine
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Henryk Herbert PARUZEL** (naskiĝis la 4-an de 1913 en Piekary Śląskie, mortis la 17-an de januaro 1977) - pola katolika esperantisto, ekumena aganto, bibliisto.

Katolika vivo
-------------

Paruzel lernis Esperanton kiel studento en 1925 kaj ekde tiam daŭre aktivis, precipe en la Katolika Esperanto-movado kaj IKUE (1948-1974 kiel prezidanto de ties pola filio, kiun reprezentis dum UK 1959). La 8-an de aŭgusto 1959 gvidis unuan pilgrimadon de esperantistoj al Jasna Góra. La laŭvican al Częstochowa organizis en 1966 okaze de la miljara datreveno de la bapto de Pollando. En 1973 donacis al preĝejo de Sankta Josefo en Zabrze la figuron de beatigita Maksimiliano Kolbe - patrono de esperantistoj. Oktobre 1974 (21-a ĝis 23-a) aranĝis en Niepokalanów (Distrikto Sochaczewski) Internacian Seminarion omaĝe al Kolbe, dum kiu esperantan meson kuncelebris episkopo Władysław Miziołek. Kunorganizanto de 36-a IKUE-Kongreso en Romo, dum kiu en Baziliko Sankta Petro unuafoje en la historio de Esperanto eksonis Esperanto. Sanktan meson celebratan de 40 sacerdotoj gvidis episkopo Władysław Miziołek kaj li mem liturgie predikis en Esperanto. Dum la kongreso polaj esperantistoj vizitis tombaron de polaj soldatoj mortfalintaj dum la batalo de Monte Cassino.

Vivo de sciencisto
------------------

Lia ĉefverko estas la "Biblia Vortaro", kiun li kunordigis kune Edward Tadeusz Wojtakowski. Preparaj laboroj aperis en la faka periodaĵo *Biblia Revuo*, kiun li redaktis dum la lastaj jaroj. Li krome kunlaboris en la nova (nun prilaborata) traduko de *La Biblio*. Paruzel estis aŭtoro ankaŭ de la simpligita muziksistemo *Muzilo*. Kreinto de Esperanto-biblioteko ĉe Katolika Universitato de Lublin.

Verkoj
------

* *La Kantoj* (de Caspar Ballestrem. Eld. sub la nomo de Henriko Paruzel)
* 1975: *Biblia Vortaro* (sub la direkcio de H. Paruzel kaj E. Wojtakowski); repr. 1984, XVII, 830 p.
* *Muzilo-kajeroj*
* *Lernolibro de Muzilo* (H. Paruzel)
* *Mi Ludas Muzilon* (P. H. Paruzel)
* *Wieniawski-kajero* (H. Paruzel. Antaŭparolo P. Kaplanek)

Interesaĵoj
-----------

Henryk Paruzel neoficiale helpis al Solidareco, pro kio li estis gvatata de komunistaj sekurecaj servoj, kion komunikis al proksimuloj. Pereis, revenante el eksterlando, post trapaso de landlimo direkte al Bolesławiec dum eksplodo de sia aŭto sur malplena vojo.

Ne sukcesis partopreni 37-an IKUE-kongreson, kiun li komencis prepari, nek aranĝi la sekvan 38-an en Jerusalemo aŭ fondi Ekumenan Instituton en Romo.

Vidu ankŭ
---------

* Czesław Biedulski
* Andrzej Paluchowski
Kanada patentapliko,
**Henry Woodward** estis kanada inventisto kaj grava pioniro en la disvolvigo de la inkandeska lampo.

La 24an de julio, 1874, Woodward kaj lia partnero, Mathew Evans, hotelzorganto, postulis kanadan patenton por elektra elektran lumon. Ĝi estis akceptita la 3an de aŭgusto 1874 kiel kanada patento numero 3,738. Woodward estis medicina studento tiame. Ties lampampolo enhavis vitran tubon kun granda peco de karbono konektita al du kabloj. Ili plenigis la tubon el inerta nitrogeno por havi pli longan brulvivon en la filamento. Ties lampampolo estis tute efika kaj sufiĉe promeshava; ili vendis sian usonan patenton 181613 al Thomas Edison kaj danke al tio Edison estas nune konata pro la invento de la lumampolo. Thomas Edison akiris ekskludan permesilon por la kanada patento. Thomas Edison disvolvigis sian propran desegnon de inkandeska lampo kun altrezistanca fajna filamento de karbono en tre alta vakuo enhavita en tre sigelita vitrampolo kiu havis sufiĉe longdaŭran vivoservon por esti komerce praktika.

Notoj
-----

1. 1 2 3  Electrical World and Engineer, vol 35, No 15 (14a de aprilo, 1900) "Invention of the Incandescent Lamp",. Arkivita el la originalo je 19a de februaro, 2005.
2. 1 2  Library and Archives Canada Incredible Inventions: Light Bulb. www.collectionscanada.ca
3. ↑  Library and Archives Canada. "Electric Light." Patent no. 3738, postulita de Henry Woodward kaj Mathew Evans, 1874.
4. ↑  "Canadian Patents: List of patents granted August 3 to August 13, 1874", Scientific American, Vol XXXI – No. 11, September 12, 1874 p 172.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 656681
 |
Guagarko, la plej supra provinco.
**Gugarko** (armene Գուգարք, kartvele გოგარენე, latine *Gogarene*) estis la 13-a provinco de la antikva Reĝlando Armenio. Ĝi nun konsistas el partoj de norda Armenio, nordorienta Turkio, kaj sudokcidenta Kartvelio.

Unue, Gugarko estis parto de Urarto; ekde la 6a jarcento, ĝi fariĝis parto de Orontida Armenio. En la 3-a jarcento la teritorio estis konkerita de la reĝlando Iberio, sed dum la regado de Artaŝes la 1-a, ĝi rekuniĝis. Dum la regado de artaksia kaj arŝakida dinastioj de Armenio, Gugarko funkciis kiel unu el la reĝlandaj kvar *bdeŝĥ-oj*, respondecaj protekti la nordan landlimon de la ŝtato. Dum la 4-a jarcento, la regiono estis regita de la nobela familio Mihran. En 387, Armenio estis dividita inter la bizancaj kaj sasanidaj imperioj kaj Gugarko, kun la escepto de la kantono de Taŝiro, iĝis parto de kaŭkazia Iberio. La reganto ĉirkaŭ 425 estis Arŝuŝo. En 652, la armena princo Teodoros Rŝtuni permesis al la araboj kunigi Gugarkon kun siaj regnoj.

En la sekvaj jarcentoj Gugarko kaj ĝiaj kantonoj falis sub la regadon de pluraj regantoj. En la 8-a jarcento, ĝi iĝis parto de la emirlando de Tbiliso; meze de la 9-a jarcento, ĝi estis prenita de la kartvelaj bagrationi, dum la armenaj bagratidoj transprenis ĝiajn orientajn kantonojn.

Armena katolikoso Hovhannes Drasĥanakertci diras en siaj libroj, ke la plimulto de ĉi tiu regiono estis ne-armenaj homoj, rilate al kaŭkazaj iberoj. Ankaŭ armena historiisto Ghazar Parpeci mencias la reĝon Arŝuŝo kiel kartvelo.

Referencoj
----------

1. ↑  Kiril Tumanov. Introduction to Christian Caucasian History, II: States and Dynasties of the Formative Period. *Traditio* 17 (1961), p. 38.
2. ↑  Armena Soveta Enciklopedio
3. ↑  Armena Soveta Enciklopedio
**Etes** [eteŝ] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Salgótarján.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 16 km²
* Koordinatoj: 48° 06′ 37″ N 19° 42′ 58″ O﻿ / ﻿48.11028 °N, 19.71611 °O﻿ / 48.11028; 19.71611 (mapo)Koordinatoj: 48° 06′ 37″ N 19° 42′ 58″ O﻿ / ﻿48.11028 °N, 19.71611 °O﻿ / 48.11028; 19.71611 (mapo)
* Loĝantaro: 1500
* Poŝtkodo: 3136
* Telefonprefikso: 32

Situo
-----

Etes situas en kaldrono sur mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj. Rande la plej alta monto estas 399 m-ojn alta. Salgótarján troviĝas 8, Bátonyterenye 19, Pásztó 26 km-ojn.

Historio
--------

Apud la iama minista komunumo multe da forlasitaj minejoj troviĝas. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, biblioteko, kulturdomo, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Jozefo el la 18-a jarcento
* loĝdomo el la 19-a jarcento
* fiŝkaptista lago

Famuloj
-------

En ekstera parto de Etes naskiĝis László György (aktoro) kaj kuracisto István Cserháti.

* Kategorio Etes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Bodrogkisfalud** (bodrogkiŝfalud) estas vilaĝo kaj municipo kun rango vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Tokaj. La nomo signifas: Bodrog-malgranda-vilaĝo.

Blazono de Bodrogkisfalud
* Areo: 15  km²
* Alto super marnivelo: 103 m
* Loĝantaro: 1010
* Poŝtkodo: 3917
* Telefonprefikso: 47

Situo
-----

Bodrogkisfalud situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Bodrog, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Miskolc-Sátoraljaújhely. Tokaj troviĝas 7, Szerencs 15, Sárospatak 27, Miskolc 50 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1220 en formo *"Kysfalud"*. En la 16-a jarcento la turkoj bruldetruis la vilaĝon. Dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la vilaĝo senhomiĝis. Inter 1950-1991 Szegi kaj Bodrogkisfalud estis unuigita komunumo. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto, gastejo.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo
* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Anna

Famuloj
-------

En Bodrogkisfalud naskiĝis:

* pastro-lingvisto József Kassai
* zoologo Lajos Méhelÿ.

* Kategorio Bodrogkisfalud en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Guess Inc.** (stiligita kiel **GUESS** aŭ **Guess?**) estas usona vesto-entrepreno kun sidejo en Losanĝeleso, kiu ankaŭ vendas brakhorloĝojn, ornamaĵojn kaj parfumon.

Historio
--------

La entrepreno estis fondita en 1981 fare de la el Maroko devenintaj sefardaj fratoj Maurice kaj Paul Marciano kaj havis en la komenco grandajn reputaciajn problemojn pro la malbonaj laborcirkonstancoj ĉe sub-entreprenoj. En oktobro 1997 ĝi eĉ estis celo de la video Rage Against the Machine (*Kolero Kontraŭ la Maŝino*). Malgraŭ tio la entrepreno daŭre kreskis, ne laste pro la enmeto de erotikaj reklamokampanjoj, i. a. kun Claudia Schiffer. Ĝiaj varomarkoj GUESS, GUESS Kids, Baby GUESS, kaj GUESS by MARCIANO apartenas al la plialtaj prezoklasoj.
Proksimume la duono de la ĉ. 1 600 Guess-butikoj mondvaste apartenas al la entrepreno mem, la alia duono estas komercata de licencprenantoj.
En 2013 la malneta profito estis 200 Milionoj da usonaj dolaroj, proksimume 10 % de la vendosumo.

Retejoj
-------

* Business Week

Referencoj
----------

1. ↑   siehe "Tom Morello". Arkivita el la originalo je 2014-03-14. Alirita 2018-05-20.
2. ↑  Modelreihe bei Coed

* Kategorio Guess en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ethiopian Airlines** en la amhara lingvo: የኢትዮጵያ አየር መንገድ (*Yäitəyop'əya 'äyärə mänəgädə*), mallonge: የኢትዮጵያ(*Yäitəyop'əya*) estas flugkompanio kun sidejo en Adis-Abebo, Etiopio. Ĝia ĉefa centro estas la Internacia Flughaveno Bolo. Etiopio Airlines estas la plej granda kaj aktiva el la flugkompanioj en Afriko kun 80 destinoj en la tuta mondo. Ethiopian Airlines flugas al pli ol 30 lokoj de Etiopio (2008).

Aviadilo de Ethiopian Airlines

Historio
--------

Ethiopian Airlines estis fondata la 30-an de decembro 1945, far la imperiestro Haile Selassie, kun la asisto de TWA. Ĝi ekfunkciis la 8-an de aprilo 1946, per semajna flugo inter Adis-Abebo kaj Kajro kun 5 Douglas DC-3.

Ĝi ekiĝis kun la longdistancaj flugoj al Frankfurto en 1958 kaj inaŭguriĝis ĝia unua jeto en januaro 1963 per flugo de Adis-Abebo al Najrobio. En 1965, ĝi sukcesis internacie kaj ŝanĝis sian nomon *Ethiopian Air Lines* al *Ethiopian Airlines*. La Etiopa Registaro estas la posedanto de la tuta kompanio kaj ĝi dungas al 4.700 personoj (marto 2007).

Kvankam en la komenco ĝi baziĝis sur laboristaro (teknikistoj kaj aviadistoj) el Usono, okaze de ĝia 25-a datreveno en 1971, Ethiopian Airlines iom post iom komencis funkcii per etiopaj laboristoj. En 1998, ĝi komencis realigi transatlantikajn flugojn. Ĝi estas unu el la malmultaj profitodonaj flugkompanioj de Afriko. La flugkompanio estis menciita en The Economist kiel ekzemplo fine de 1987. La flugkompanio ĉiam flugis al la ĉefurbo de Eritreo, Asmero, ĝis la milito inter la du landoj en 1998. En 2002, la flugkompanioj transportis al 1.054.687 da pasaĝeroj.

Aer-floto
---------

**AerFloto de Ethiopian Airlines**| Aviadiltipo | Totalo |
| --- | --- |
| Boeing 737-700 | 5 |
| Boeing 737-800 | 3 |
| Boeing 757-200 | 10 |
| Boeing 767-300ER | 10 |
| Fokker 50 | 5 |
| De Havilland Canada DHC-6 Twin Otter Series 300 | 3 |
| Boeing 787-8 | (8 mendoj) |
| Boeing 787-9 | (2 mendoj) |
| Totalo de aviadiloj | **35**(10 mendoj) |

* Ethiopian Airlines en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ethiopian Airlines en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Loko de la provinco de Onubo en Hispanio
**Berrocal** (Rokejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *berrocaleños*. La censita populacio en 2008 estis 375 loĝantoj kaj la denseco estas 2,98 loĝ./km².

Situo
-----

Berrocal estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Mineja Zono en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj nordo de la provinco de Onubo, je altitudo de 283 m; je 79 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 126 km². La geografiaj koordinatoj estas 37° 60′ N 6° 53′ O﻿ / ﻿38.000 °N, 6.883 °O﻿ / 38.000; 6.883 (mapo) **Koordinatoj: latitudaj minutoj >= 60**  
Koordinatoj: 37° 60′ N 6° 53′ O﻿ / ﻿38.000 °N, 6.883 °O﻿ / 38.000; 6.883 (mapo) **Koordinatoj: latitudaj minutoj >= 60**  
 **Koordinatoj: latitudaj minutoj >= 60**  
 **Koordinatoj: latitudaj minutoj >= 60**  
.

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Historio
--------

Notoj
-----
Situo de Tsushima
La insulo **Cuŝima** (japane 対馬島 [cuŝima-tō], simple 対馬 [cuŝima]; Hepburn: Tsushima; Kunrei: Tusima) estas insulo en la japana maro. Ĝi troviĝas en la Korea vojo inter Koreio kaj la japana insulo Kyūshū en la gubernio Nagasaki. Ĝi estas insulo longa je 82 km en nordo-sudo, sed en la mezo estas artefarita kanalo trans la insulo. Tial oni foje mencias pri la Norda Insulo kaj la Suda Insulo.

Historio
--------

Cuŝima aperas jam en la pri-historia libro redaktita en Ĉinio ĉ. 300 jarojn antaŭ nia erao, kiel insulo inter Ĉinio kaj la tiam supozata parto de Japanio. Okaze de la Mongolaj invadoj al Japanio en la 13a jarcento, la insulo fariĝis grava batalkampo.

Pri la Batalo de Cusima, legu sube ĉe "Markolo Cuŝima".

La 1-an de marto 2004 la vilaĝoj kaj urboj de la insulo estis kunigitaj por formi la urbon Cuŝima. Antaŭ la kunigo Izuhara estis la plej granda urbo.

Markolo Cuŝima
--------------

La maro oriente de la insulo Cusima ĝis la japana insulo Kiuŝuo, parto de la Japana Maro estas nomata Markolo Cuŝima. La 27-an de majo 1905 okazis sur la maro ĉirkaŭ la insulo la Batalo de Tsushima (Marbatalo de Cuŝima), kie la japana floto venkis la rusan orientmaran floton ĉe la rusa-japana milito.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Cuŝima en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Cuŝima en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Fotoj de la insulo
* Arkeologaj esploroj angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 122476
* LCCN: sh85138352
* VIAF: 240800127
* NDL: 00640049
* NKC: ge749916
 |
**Eŭgleno** (*Euglena*) estas genro de unuĉeluloj el klaso de Euglenoida. Ili apartenas al la eŭkariotoj. 

**Eŭgleno**-specioj estas verdetaj pro la internaj kloroplastoj, longe ovo-, spindelformaj, kun buŝeto, unu flagelo.

Ĝiaj specioj vivas en ĉiu akvo, la plej kutima estas la E. viridis, longa 0,12-0,13 mm. Ĝia "okulmakulo" helpas la fototaksison de la unuĉelulo. la reproduktado okazas nesekse, per dividiĝo de la unuĉelulo.

Specioj
-------

La genro havas ĉ. 125 speciojn, kelkaj el ili

* *Euglena acus*
* *Euglena deses*
* *Euglena ehrenbergii*
* *Euglena gracilis*
* *Euglena haematoda*
* *Euglena intermedia*
* *Euglena oxyuris*
* *Euglena pisciformis*
* *Euglena sanguinea*
* *Euglena spirogyra*
* *Euglena terricola*
* *Euglena texta*
* *Euglena tripteris*
* *Euglena variabilis*
* *Euglena viridis*

Plej grava kiel modela organismo estas *Euglena gracilis*.

* Eŭgleno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Eŭgleno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Eŭgleno en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
Bildoflanko de la Bernvardo-Pordo
La **Bernvardo-Pordo** (germane : *Bernwardstür* estas du-ala pordo devenanta el la jaro 1015 el bronzo en la okcidenta portalo de la katedralo de Hildesheim. Ĝia abunda biblia figurornamaĵo, kiu kontraŭmetas scenojn el Genezo kaj el la vivo de Jesuo Kristo, validas kiel unua bildociklo de la germana plastiko. Pro konservokaŭzoj nuntempe la pordaj aloj estas instalitaj kun la bildoflanko enen; iam tamen ili montris eksteren kaj prezentis al alvenanto *porta salutis*, la pordon al la saviĝo. La pordo, kiu ricevis sian nomon laŭ sia mendinto, episkopo Bernvardo de Hildesheim (983–1022), validas kiel unu el la ĉefverkoj de la otida arto.

Referencoj
----------

1. ↑   Hans Jantzen: Ottonische Kunst. 2-a eldono. Rowohlt, Hamburgo 1959, p. 115.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bernvardo-Pordo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Konciza priskribo de la Bernvardo-Pordo en la retpaĝoj de episkopujo Hildesheim Arkivigite je 2013-12-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Detalaj registraĵoj de ĉiuj scenoj Arkivigite je 2010-10-18 per la retarkivo Wayback Machine

52.1488888888899.9463888888889Koordinatoj: 52° 8′ 56″ N, 9° 56′ 47″ O (mapo)
Por la samnoma eldonejo vidu Eldonejo Bero.

---

Beroj de vakcinio
**Bero** estas la plej ofta speco de *simpla karneca frukto*, kies tuta ovolujo kreskas al manĝebla ĉirkaŭfrukto. La semoj estas internaj en la karnaĵo de la ovario, kiu havas unu aŭ plurajn ĉelojn.
Se la ekstera haŭto estas malmola, kiel ĉe kukurboj aŭ kukumo, la frukto nomiĝas **kirasbero**. Se la floro havas plurajn ovariojn, kiuj poe formas beran frukton, tiam ekestas plurbero.

Ekzemploj de beroj estas vinberoj kaj tomato, sed multaj aliaj oftaj fruktoj estas rigardataj de botanikistoj kiel beroj. Citrusoj, oranĝo kaj citrono, enestas klason de beroj nomata hesperidio. Ankaŭ daktilo, avokado kaj melongeno estas beroj por botanikistoj.

Laŭ kuirarto, la termino "*bero*" signifas ian ajn malgrandan frukton. Laŭ ĉi tiu senco frago estas bero, sed tomato ne. Aliaj kuirartaj beroj, kiuj ne estas botanikaj beroj, estas framboj, grosoj, ĥamemoroj, mirteloj, riboj kaj rubusoj.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rFruktaj specoj |
| --- |
| Sekaj fruktoj | Akeno • Foliklo • Guŝo • Nukso • Piksido • Kapsulo • Kariopso • Flugakeno • Silikvo |
| Karnecaj fruktoj | Bero • Drupo • Pomofrukto • Rozbero |
| *Vidu ankaŭ ŝajnfrukto kaj fruktaro* |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

* Kategorio Bero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)