recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Goparaju Ramachandra RAO** (ankaŭ konata kiel **Gora**; (15-a de novembro 1902-1975) estis Barata (Hinda) subtenanto de ateismo.

Rao naskiĝis en alt-kasta familio de Hinduisto en 1902. En 1922 li geedziĝis kun Saraswathi Gora, kiam ŝi estis ankoraŭ dek-jaraĝa, ĉar iliaj familioj ambaŭ estis ortodokse Hinduismaj, kaj laŭ iliaj moroj knabinoj devis geedziĝi antaŭ ol ili atingis adoleskecon.

Rao en la fino fariĝis ateisto, kaj dediĉis sian vivon al la disvastigado de ateismo en Barato. En 1940, kune kun sia edzino, li kreis centron pri ateismo en eta vilaĝo en la Barata ŝtato Andra-Pradeŝo, sed en 1947 la centro estis movita al la urbo Vijayawada.
Rao faris kampaniojn por forigi la kastan sistemon kaj la koncepton de "netuŝebleco" el lia lando. Li mortis en 1975, sed la centro pri ateismo, kiun li fondis, ankoraŭ ekzistas, kaj ĝi interalie kampanjas kontraŭ superstiĉo kaj falsaj "sanktuloj", promocias geedziĝojn inter homoj de malsamaj kastoj, provas agi kontraŭ infanaj geedziĝoj kaj oferi seksan edukon al ĉiuj.

* Kategorio Goparaju Ramachandra Rao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 122828
* GND: 1041801742
* LCCN: n50059521
* VIAF: 20931562
* ISNI: 0000 0000 2255 9412
 |
Kadavraĵo pentrita de Rembrandt.
**Viandindustrio** estas tipo de nutrindustrio kiu okupiĝas pri produktado, procezado kaj distribuado de viando de animaloj al la konsumejoj. Tiuj ejoj estas ĉefe grandaj merkatoj de urboj. La produktado restas sub respondeco de la bestobredado/ĉasado el kio buĉado de gregoj estas la unua paŝo de la produktoĉeno de la Viandindustrio.

Karaktero
---------

La ŝinko de Guijuelo, BEHER "Bellota Oro" estis elektita "Plej bonkvalita ŝinko de la mondo" en la IFFA Delicat 2007 kaj 2010.
La Viandindustrio estas la nutrindustrio kiu plej grandan vendovolumon movas. Tiu tipo de nutrindustrio laboras kun la krudaĵoj de la viando devenaj el gregobuĉado por la homa konsumo de kokoj, porkoj, ŝafoj kaj bovoj ĉefe. En kelkaj okazoj ankaŭ oni parolu pri ĉevaloj kaj kameloj. La buĉejo estas la komenca elemento de la procezo de prilaborado kaj ties specifaj procezoj estas la *buĉado* kaj la *senostigo*; la laboristoj de tiu industrio, sendepende el la viandotipo, kutime estas tre specialigitaj en la dispecigo de la viandoj. Parton de la viando oni dediĉas rekte al la homa konsumo, kaj parton oni alportas al aliaj industrioj por procezado de diversaj kolbasoj, ĉu fumitaj, enladigita, bestomanĝo ktp. La viandindustrio kutime havas kiel finaj produktoj en la produktoprocezo la frostitan viandon, la viandhaketaĵo, la freŝa viando proponita laŭ diversaj tranĉomanieroj, kaj diversaj kolbasoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Carolina Amerling, (2003), *Tecnología de la carne: antología*, EUNED, paĝo 34

* Kategorio Viandindustrio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**William Marsters** (naskiĝis kiel **Richard Masters**) (6-an de novembro 1831 – 22-an de majo 1899) estis angla aventuristo el Walcote, Leicestershire kiu ekloĝis sur Palmerston Insulo unu el la Kukinsuloj je la 8-a de julio 1863, kun sia polizinezia edzino kaj du polizineziaj konkubinoj. Manpleno de liaj posteuloj ankoraŭ vivas sur la insulo, dum la plejmulto nun vivas en Rarotonga, aŭ aliloke sur la Kukinsuloj, Nov-Zelando kaj Aŭstralio.

Vivo
----

William Marsters naskiĝis kiel Richard Masters en 1831. Li originis el Leicestershire, Anglio, kaj alvenis en la Pacifiko ĉirkaŭ 1856. Li unue ekloĝis sur Penrhyn, la plej norda Kukinsulo. Li geedziĝis kun la filino de unu el la estroj de la insulo kaj en 1862 ili foriris al Manuae kaj poste al Palmerston je la 8-a de julio 1863. Li estis akompanitaj de la kuzino de sia edzino kun kiu li pliposte havis gefilojn. Lia tasko estis produkti kopron kaj kolekti *markukumojn* por tahitia negocisto nomita Brander, sed tiu neniam revenis. William Marsters decidis permanente loĝigi sian familion sur la insulo. Li prenis trian edzinon, kaj la posteuloj de tiu tri virinoj el Penrhyn fariĝis la antaŭuloj de la hodiaŭaj loĝantoj de Palmerston. Marsters mortis la 22-an de majo 1899 je la aĝo de 68 jaroj (kvankam lia tomboŝtono mencias lian aĝon kiel 78). Li havis 23 gefilojn kaj 134 genepojn.

Referencoj
----------

1. ↑   Palmerston Island: A Strange Man's Home. Auckland Star (12 January 1895).
2. ↑   The Descendants of William Marsters of Palmerston Island. Arkivita el la originalo je 2012-02-23. Alirita 26 September 2012.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-02-23. Alirita 2015-10-28.

Literaturo
----------

* *Stories of Palmerston*, compiled by Maureen Marama Hilyard (2007); ISBN 978-0-473-12062-7
* *The Masters of Walcote, Leicestershire*, Maureen Marama Hilyard (2008); ISBN 978-0-473-13416-7

Eksteraj ligiloj
----------------

* William Richard Marsters and Richard Masters Arkivigite je 2020-06-19 per la retarkivo Wayback Machine by Maureen Hilyard
* The Marsters of Palmerston Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine - The definitive story of a unique family saga.
* The slice of paradise with a West country lilt (*The Daily Telegraph*, 28 Apr 2008)
* The English adventurer who settled on a tiny Pacific island (*London Evening Standard*, 30 Apr 2008)
* The Masters of Walcote, Leicestershire (*The Cook Islands Herald*, 4 Aug 2008)
* William Marsters at the New Zealand Electronic Text Centre
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Diessenhofen (distrikto) kaj Diessenhofen (stacidomo). |



**Diessenhofen** estas historia urbo kaj komunumo de la distrikto Frauenfeld (ĝis la 31-a de decembro ĝi estis ĉefurbo de la tiama distrikto Diessenhofen) en Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 3 160 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 3 350 ĝis la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Diessenhofen situas en nordokcidento de Kantono Turgovio ĉe la suda bordo de la rivero Rejno inter Stein ĉe Rejno kaj Ŝafhaŭzo. La urbeto konservis ĝian belan mezepokan strukturon kun restaĵoj de la urbomuro kaj domoj el la 16-a jarcento.

Al Diessenhofen apartenas krom la urbeto Diessenhofen mem ankaŭ la municipo Willisdorf.

Najbaraj komunumoj
------------------

En nordo norde de la rivero Rejno Diessenhofen limas al Büsingen am Hochrhein (baden-virtemberga enklavo), al Dörflingen (Kantono Ŝafhaŭzo), al Gailingen am Hochrhein (Baden-Virtembergo, Germanio) kaj Ramsen (Kantono Ŝafhaŭzo), samflanke de la Rejno en okcidento al Wagenhausen, en sudokcidento al Unterstammheim (Kantono Zuriko), en sudo al Basadingen-Schlattingen kaj en oriento al Schlatt.

Trafiko
-------

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 de Ŝafhaŭzo al Kreuzlingen. Diessenhofen disponas pri stacidomo ĉe la fervojlinio de Ŝafhaŭzo al Romanshorn. La komunumo disponas pri ŝiphaltejo por la liniaj ŝipoj sur la Rejno de Shafhaŭzo al Konstanco.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Diessenhofen datiĝas el la jaro 757 kiel *Deozincova*.

En la jaro 1178 la Grafo Hartmann la 3-a de Kiburgo koncedis al la tiama vilaĝo Diessenhofen la urborajton.

Okaze de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 kaj la liberigo de Turgovio Diessenhofen fariĝis la ĉefurbo de la samnoma distrikto.

En la jaro 2000 la ĝis tiam aŭtonoma politika komunumo Willisdorf estist integrita al la urbo Diessenhofen.

Vidu ankaŭ
----------

* Iama distrikto Diessenhofen
* Diessenhofen (stacidomo)
* St. Katharinental (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la urbo Diessenhofen
* Diessenhofen en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Diessenhofen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Frauenfeld |
| --- |
| Basadingen-Schlattingen • Berlingen • Diessenhofen • Eschenz • Felben-Wellhausen • Frauenfeld • Gachnang • Herdern • Homburg • Hüttlingen • Hüttwilen • Mammern • Matzingen • Müllheim • Neunforn • Pfyn • Schlatt • Steckborn • Stettfurt • Thundorf • Uesslingen-Buch • Wagenhausen • Warth-Weiningen |  |

 |



|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la iama distrikto Diessenhofen |
| --- |
| Basadingen-Schlattingen • **Diessenhofen** • Schlatt |  |

 |


  


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 267360
* GND: 4090794-6
* LCCN: n82233496
* VIAF: 168032553
* BNF: 12259688w
* NKC: ge238618
 |
Pri la komunumo
---------------

**Elsau** estas komunumo en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3242 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Elsau situas en la Eulachvalo oriente de Vinterturo. Al la komunumo apartenas la vilaĝoj *Elsau*, Räterschen, Rümikon, Ober-Schottikon, Unter-Schottikon, Fulau, Unter-Schnasberg, Ober-Schnasberg kaj Tolhusen.

Najbaraj komunumoj
------------------

Norde ĝi limas al Wiesendangen kaj Bertschikon, oriente al Elgg kaj Hofstetten kaj sude al Schlatt ZH.

Trafiko
-------

Stacidomo Räterschen
Sur la teritorio de la komunumo Elsau troviĝas du stacidomoj, nome en la municipoj *Räterschen* kaj *Schottikon*. Ili situas sur la trajnlinio de Vinterturo al Fraŭenfeld kaj estas servitaj de la privata fervojkompanio THURBO, kiu apartenas al la Zurika Trafik-Unio. La ceteraj municipoj de Elsau estas servitaj per la poŝtaŭtobuslinio 680 al Vinterturo.

Historio
--------

Apud *Tolhusen* estis trovitaj restaĵoj de romia bieno.

La unua dokumenta mencio de la municipoj *Rümikon* kaj *Schottikon* datiĝas el la jaro 829. La unua dokumenta mencio de *Elsau* kiel *Elnesouva* el la jaro 1043. En mezepoko Elsau apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj poste al la Habsburgoj. Kune kun la urbo Vinterturo Elsau fariĝis en la jaro 1462 posedaĵo de la urbo Zuriko.

En la jaro 1922 la municipoj Unter-Schottikon kaj Ober-Schottikon estis integritaj en la komunumon Elsau.

Vidu ankaŭ
----------

* Räterschen (stacidomo)
* Schottikon (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Elsau
* Elsau en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Elsau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Vinterturo |
| --- |
| Altikon • Bertschikon • Brütten • Dägerlen • Dättlikon • Dinhard • Elgg • Ellikon ĉe Turo • Elsau • Hagenbuch • Hettlingen • Hofstetten • Neftenbach • Pfungen • Rickenbach • Schlatt • Seuzach • Turbenthal • Wiesendangen • **Vinterturo** • Zell |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Feuerthalen (stacidomo). |


**Feuerthalen** estas komunumo en la distrikto Andelfingen. Je la 31-a de decembro 2007 ĝi havis 3324 loĝantojn. Feuerthalen konsistas el la municipoj *Feuerthalen* kaj *Langwiesen*.

Geografio
---------

Feuerthalen situas je la norda limo de la distrikto rekte ĉe la rejnbordo vidalvide de la urbo Ŝafhaŭzo kun belega rigardo al la fama kastelo Munot. Al Feuerthalen apartenas ankaŭ la municipo Langwiesen (poŝtkodo 8246).

Nomo
----

Feuerthalen (alemane *Füürtale*) devenas de la alemana kaj germana vorto *Furt*, kiu signifas travadejo. Ekzistis inter Feuerthalen kaj Ŝafhaŭzo en mezepoko ĉe tiu loko travadejo tra la Rejno.

Trafiko
-------

**Feuerthalen** apartenas kaj al la Zurika Trafik-Unio kaj al la Ŝafhaŭza Tarif-Unio Flextax. La komunumo troviĝas sur la fervojlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Ŝafhaŭzo al Rohrschach.

Historio
--------

Unue dokumente menciita estis la municipo *Langwiesen* en la jaro 876 kiel *Langewisa* en letero, per kiu la abato Wolvene de Rejnaŭo transdonis la bienojn al la grafo Gozbert. En la 10-a jarcento la posedaĵo transiris al la Episkopejo Konstanco.

La unua dokumenta mencia de Feuerthalen mem okazis nur en la jaro 1318 kiel *Furtal an dem Rine*. Ek de 1528 Feuerthalen posedas la merkatrajto.

La 13-an de aprilo 1799 la trupoj de Napoléon Bonaparte bruligis la konatan lignoponton konstruitan en la jaroj 1754 ĝis 1756 de la arkitekto Johann Ulrich Grubenmann. Dum tiu milito en Feuerthalen estis lokita dum 14 monatoj regimento de 10'000 francaj soldatoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Feuerthalen (stacidomo)
* Langwiesen (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Feuerthalen

* Kategorio Feuerthalen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Andelfingen |
| --- |
| Adlikon • **Andelfingen** • Benken ZH • Berg ĉe Irchel • Buch ĉe Irchel • Dachsen • Dorf ZH • Feuerthalen • Flaach • Flurlingen • Henggart • Humlikon • Kleinandelfingen • Laufen-Uhwiesen • Marthalen • Oberstammheim • Ossingen • Rejnaŭo ZH • Thalheim ĉe Turo • Trüllikon • Truttikon • Unterstammheim • Volken • Waltalingen |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Henggart (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Henggart** estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1932 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Henngart situas inter Ŝafhaŭzo kaj Zuriko en la Zurika Vinlando. Antaŭ la malfermo de la svisa aŭtovojo A4, la komunumo multe suferis pro la granda transirtrafiko.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Henggart limas en nordo al Humlikon, en oriento al Dägerlen, en sudoriento al Hettlingen, kaj en sudokcidento al Neftenbach.

Trafiko
-------

En Henggart troviĝas stacidomo de la linio de Vinterturo al Ŝafhaŭzo de la Svisaj Federaciaj Fervojoj. La komunumo tiel estas bone ligita al la Zurika Trafik-Unio kaj ankaŭ havas aliron al la svisa aŭtovojo A4.

Historio
--------

Unuajn spurojn de setlejoj el la romia epoko oni trovis ĉe la loko de la preĝejo. Unua dokumenta mencio de la komunumo Henggart datiĝas el la jaro 1228 kiel *Hengart*. Henggart apartenis al la grafejo Andelfingen kiu en la jaro 1434 respektive 1452 estis aligita al la Grafejo Kiburgo kaj tiel al Zuriko. La 25-an de majo 1798 okazis en Henggart batalo inter la aŭstra armeo kaj la alvenantaj trupoj de Napoléon Bonaparte.

Dum mezepoko en Henggart oni praktikis la trikampan ekonomion, kio daŭris ĝis la frua novepoko (menciita en la jaro 1471). Krome ĝis hodiaŭ oni paŝtadis kaj ankaŭ kultivis vinon. En Turpenloch oni ekspluatis ĝis en la 20-a jarcento torfon. En la 1960-aj jaroj la agrikulturo perdis signifon. Komenciĝis konstruado de loĝdomoj, kaj Henggart fariĝis ŝatata loĝloko ĉefe de personoj, kiuj laboras en Vinterturo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Valentin Zandonella*: *Henggart* en *Historia Leksikono de Svislando* (2007-12-11)

Vidu ankaŭ
----------

* Henggart (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Henggart
* Henggart en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Henggart en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* PreĝejoPreĝejo
* Stacidomo de Henggart vespereStacidomo de Henggart vespere
* Stacidomo de HenggartStacidomo de Henggart
* Vilaĝocentro vespereVilaĝocentro vespere
* FaktrabdomoFaktrabdomo
* Ponto trans la svisa aŭtovojo A4Ponto trans la svisa aŭtovojo A4
* Historia Terbaraĵo SchlossbuckHistoria Terbaraĵo Schlossbuck

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Andelfingen |
| --- |
| Adlikon • **Andelfingen** • Benken ZH • Berg ĉe Irchel • Buch ĉe Irchel • Dachsen • Dorf ZH • Feuerthalen • Flaach • Flurlingen • Henggart • Humlikon • Kleinandelfingen • Laufen-Uhwiesen • Marthalen • Oberstammheim • Ossingen • Rejnaŭo ZH • Thalheim ĉe Turo • Trüllikon • Truttikon • Unterstammheim • Volken • Waltalingen |  |

 |
La **kipra pundo** ĝis la 31-a de decembro 2007 estis la valuto de la Respubliko Kipro: Ekde la 1-a de januaro 2008 la oficiala pagilo en la respubliko estas la komuna eŭropa valuto Eŭro. Unu pundo (enlande kutima mallongigo «C£») egalvaloris al 100 cendoj.

Cirkulis la sekvaj monbiletoj:

* C£ 1 | C£ 5 | C£ 10 | C£ 20

La sekvaj moneroj estas cirkulantaj:

* 1 cendo | 2 cendoj | 5 cendoj | 10 cendoj | 20 cendoj | 50 cendoj

Ĉar krom la greka lingvo la turka lingvo estas dua oficiala lingvo de la Respubliko Kipro, la monbiletoj havis surskribojn en ambaŭ lingvoj.

La kipra pundo tamen ne estis objekto de valuta komerco ekster Kipro. La enlandaj komercaj bankoj ĉiutage fiksis kurzon de la kipra pundo rilate al ĉiuj eksterlandaj komercaj valutoj, kaj la nacia banko de Kipro ĉiutage publikigis oficialan kurzon de la pundo kompare al la eŭro, la usona dolaro kaj la brita pundo.

Importo kaj eksporto de eksterlandaj valutoj kaj oro
----------------------------------------------------

Post la aliĝo de Kipro al la Eŭropa Unio, la 1-an de majo 2004, eksterlandaj valutoj aŭ oro povis estis importataj kaj eksportataj ĝis valoro de 7.300 C£ respektive 12.500 €.

Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo II
-------------------------------

La Respubliko Kipro la 1-an de majo 2004 iĝis ŝtatomembro de la Eŭropa Unio. La 29-an de aprilo 2005 la kipra valuto kune kun la valutoj de la insula lando Malto kaj la balta ŝtato Latvio aliĝis al la Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo II: ekde tiam la kipra pundo — prepare al la estonta enkonduko de la komuna eŭropa valuto Eŭro en Kipro — estas ligita al la Eŭro kun kurzo, kiu rajtas maksimume ŝanĝiĝi je 1 procento.

La 12-an de februaro 2007 la registaro de la Respubliko Kipro oficiale petis pri la enkonduko de la Eŭro en sia lando. La 16-an de majo 2007 la Eŭropa Komisiono deklaris sian subtenon akcepti kaj Malton kaj la Respublikon Kipro en la Eŭrozono. La 5-an de junio ankaŭ la kunveno de ĉiuj financaj ministroj de la ŝtatoj de la Eŭrozono jesis al la enkonduko de la Eŭro en Malto. La 10-an de julio 2007 fiksiĝis la devinitiva kurzo de 1 eŭro po 0,585274 kipraj pundoj. Unuaj eldonoj de la kipraj eŭro-moneroj delonge estis produktitej. La Respubliko Kipro do ekde la 1-a de januaro 2008 uzas la eŭropan valuton kiel ŝtata pagilo.

Vidu ankaŭ
----------

* la paĝon pri la kipraj eŭro-moneroj.

Norda Kipro
-----------

En la internacie plejparte ne agnoskata Turka Respubliko Norda Kipro en la nordo de la insulo Kipro daŭre uzatas la valuto de Turkio, do la turka liro. Pri tio nenio ŝanĝiĝis post la 1-a de januaro 2008.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNaciaj eŭropaj valutoj, kiuj enfluis la eŭropan valuton Eŭro |
| --- |
| Aŭstra ŝilingo • Belga franko • Estona krono • Finna marko • Franca franko • Germana marko • Hispana peseto • Irlanda pundo • Itala liro • Kipra pundo • Kroata kunao • Latva lato • Litova lido • Luksemburga franko • Malta liro • Moderna Greka draĥmo • Nederlanda guldeno • Portugala eskudo • Slovaka krono •Slovena tolaro | Flago de la Eŭropa Unio |

 |

* Kategorio Kipra pundo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Langnau |

Pri la komunumo
---------------

**Langau ĉe Albis** estas komunumo en la distrikto Horgen en la Kantono Zuriko. Je la 31-a de decembro 2007 ĝi havis 6971 loĝantojn, kiu nombro kreskis al 7178 ĝis la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Langnau ĉe Albis situas inter la montoĉenoj Albis kaj Zimmerberg en la Sihlvalo en arbara regiono. En Langau troviĝas la bestoparko Langenberg, kie videblas diversaj sovaĝaj bestoj, kiuj vivas en Svislando de la apro ĝis la bruna urso. Al la komunumo apartenas krom la ĉefa vilaĝo la setlejoj Rängg, Striempel, Unteralbis, Mittelalbis kaj Albis sur la kulmino de Albispasejo. La teritorio de la komunumo Langnaŭ ĉe Albis etendiĝas sur areo de 8,66 km², de kiuj 47,5% estas kovritaj de arbaro, 25,8% servas por agrikulturo kaj 19,1% por setlado; 6,1% estas trafiksurfaco kaj 0,9% akvejoj.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Langnau limas en nordo al Adliswil, en nordoriento al Rüschlikon, en oriento al Thalwil, en sudoriento al Horgen, en sudokcidento al Hausen ĉe Albis, en okcidento al Aeugst ĉe Albis, kaj en nordokcidento al Stallikon.

Trafiko
-------

En la komunumo estas stacidomo de la Sihlvalo-Zuriko-Uetliberg-Fervojo, kiu hodiaŭ apartenas al la Zurika Trafik-Unio. En Langau ĉe Albis ekiras la strato al la Albispasejo, kiu kondukas al Hausen ĉe Albis. Tra Langau ankaŭ pasas la kantona ĉefvojo n-ro, kiu konektas Zuriko kun la Gothard-Aŭtoŝoseo. Tial la komunumo multe suferas pri grandega trafiko. Per la malfermo de la Uetliberg-Tunelo en la jaro 2009 kaj la la finkonstruo de la svisa aŭtovojo A4 tra la distrikto Affoltern la transirtrafiko rimarkeble malpliiĝis.

Historio
--------

Unua dokumenta mencio de Langnaŭ ĉe Albis kiel komunumo datiĝas el la jaro 1397. La vilaĝo tiam apartenis al la Senjorujo de Maschwanden, kiun la urbo Zuriko akiris en la jaro 1406 kaj integris en la jaro 1512 al la nova voktdistrikto Knonaŭo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Langnau
* Langnau-Gattikon (stacidomo)
* Wildpark-Höfli (stacidomo)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Statistikaj informoj pri Langnau ĉe Albis en la retejo de la kantono

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Langnau ĉe Albis
* Langnau ĉe Albis en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* Kategorio Langnau ĉe Albis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Horgen |
| --- |
| Adliswil • Hirzel • Horgen • Hütten • Kilchberg • Langnau ĉe Albis • Oberrieden • Richterswil • Rüschlikon • Schönenberg • Thalwil • Wädenswil |  |

 |
**Leander** (/liˈændər/ lee-AN-dər) estas urbo en Williamson kaj Travis gubernioj en la Usona ŝtato Teksaso. La loĝantaro estis 26,521 je la 2010 censo. Ĝi estas unu el la plej rapide kreskantaj antaŭurboj norde de Aŭstino kaj estas parto de la pli granda metropola areo de Aŭstino. Leander fondiĝis en 1882 sur tero vendita de la Aŭstino kaj Nordokcidenta Fervojo Co. al prospektivaj civitanoj. La urbo nomiĝis en honoro de Leander "Katfiŝo" Bruna, unu el la fervojaj oficialuloj priresponda por la kompletiĝo de la linio.

Estis trovita proksime al Leander la Leandertala Sinjorino, skeleto datiĝanta reen 10,000 al 13,000 jaroj; la ejo estis unu el la plej fruaj sendifektaj entombigejoj trovitaj en Usono.

Geografio
---------

Laŭ la Usona Censo Buroo, la urbo havas totalan areon de 7.5 kvadrataj mejloj (19.3 km.²). Neniom da la areo estas kovrita de akvo.

Edukado
-------

Leander estas la centro de la Leander Sendependa Lerneja Distrikto. Lernejoj en la distrikto estas Leander Mezlernejo, Perspektiva Spino Mezlernejo, Cedra Parko Mezlernejo, Charles Rouse Mezlernejo, Vandegrift Mezlernejo, Wiley Mezlernejo (Bernice Knox Wiley Mezlernejo), Leander Meza Lernejo, Henry Meza Lernejo, Kuranta Brushy Meza Lernejo, Cedro Parko Mezan Lernejo, Kanjona Spino Meza Lernejo, Parkside Elementa Lernejo, Agrabla Monteto Elementa Lernejo, Rutledge Elementa Lernejo, Whitestone Elementa Lernejo, Jim Klara Elementa Lernejo kaj Bloka Domo Rivereto Elementa Lernejo, Winkley Elementa Lernejo kaj Bagdad Elementa Lernejo.

Sovaĝaj Fajroj de 2011
----------------------

La 15an de aŭgusto kaj 5a de septembro 2011, Leander estis la sceno de du detruaj Sovaĝaj Fajroj kiu balais tra du centraj najbarejoj, kune brulantaj 330 akreojn (130 ha) kaj detruantaj 26 hejmojn.

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2015-11-17. Alirita 2015-11-12.
2. ↑
3. 1 2   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2015-11-17. Alirita 2015-11-12.
4. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2015-12-10. Alirita 2015-11-12.
5. ↑  Texas Historical Commission Leanderthal Lady - Texas Historical Marker. StoppingPoints.
*Marso*, oleopentraĵo de Diego Velázquez.
**Mardo** estas la dua tago de la semajno, laŭ internacia normo ISO 8601. Tiu nomo venas el la franca *mardi*, kiu siavice venas de la latina *dies Martis*, tago de la dio Marso. El tiu venas la vortojn *martes* kaj *martedì* ankaŭ.

Oni kopiis la ideon en ĝermanidaj lingvoj, uzante tial la nordian militdion *Tiw* anstataŭ Marso, en *Tuesday*, dinsdag kaj *Dienstag*.

Simile en Hinda lingvo tio nomiĝas mangalvâr मंगलवार t.e. tago de Marso.

En multaj mondpartoj, mardo estas la dua tago de la laborsemajno.

Mardo sekvas lundon kaj antaŭvenas merkredon. Vidu: Gregoria kalendaro.

En hispanlingvaj kulturoj, mardo estas malbonaŭgura tago. Proverbo diras, *En martes, no te cases ni te embarques* (marde, nek edziĝu nek enŝipiĝu). La **mardo la 13-a** estas por hispanlingvanoj malbonaŭgura, kiel vendredo la 13-a por anglalingvanoj aŭ franclingvanoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mardo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Mardo en la Vikivortaro (Universala vortaro)
* Mardo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
* Mardo en ReVo

* Arkivigite je 2008-05-17 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2006-02-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2007-03-12 per la retarkivo Wayback Machine
* 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTagoj de la semajno |
| --- |
| lundo • mardo • merkredo • ĵaŭdo • vendredo • sabato • dimanĉo |

 |
**Nuŝabad** (perse نوش آباد: نوش آباد‎‎, ankaŭ latinigita kiel Nūshābād; ankaŭ sciita kiel **Noshābād** kaj en Esperanto **Nuŝabado** aŭ **Nuŝurbo**) estas urbo en la Centra Distrikto de Aran va Bidgol Gubernio, Isfahan Provinco, Irano. Laŭ la censo de 2006, ĝia loĝantaro egalis al 10,476 personoj, en 2,859 familioj.

Subtera urbo
------------

La subtera urbo de Ouyi (Nuŝabad) en la norda Kashan - Isfahan provinco - estas konsiderata unu el la majstroverkoj de antikva arkitekturo. Ĉar Nuŝabad troviĝas en la centra dezerta regiono de Irano, ĝia vetero estas tre severa. Dum la tago Nuŝabad havas tre varman temperaturon kaj dum la nokto ĝi iĝas sufiĉe malvarma.

La kialo pro kiu la urbo estas nomita Nuŝabad (signifanta la urbo de malvarma bongusta akvo) estas, ke en la antikvaj tempoj unu el la Sassaniaj reĝoj, kiu estis pasanta tra ĉi tiu areo, haltis ĉi tie kaj trinkis akvon de puto kaj li trovis ĉi tiun akvon ekstreme klaran kaj malvarman. Sekve li ordonis konstrui urbon ĉirkaŭ la puto kaj nomis ĝin Anoushabad kiu poste estis turnita al Nuŝabad.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Schwerzenbach ZH (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Schwerzenbach** estas komunumo en la distrikto Uster, Kantono Zuriko, Svislando. La komunumo havis 4426 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

**Schwerzenbach** situas ĉe la norda bordo de la lago Greifensee ĉe la elfluo de la rivero Glatt el la lago.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Schwerzenbach limas en nordokcidento al Dübendorf, en sudokcidento al Fällanden, en sudoriento al Greifensee kaj en nordoriento al Volketswil.

Trafiko
-------

Stacidomo de Schwerzenbach
Schwerzenbach apartenas al la Zurika Trafik-Unio. Sur ĝia teritorio troviĝas stacidomo de la trajnlinio de Uster al Zürich Stadelhofen kaj ankaŭ buse ĝi estas bone ligita kun la najbaraj komunumoj.

La komunumo havas aliron al la aŭtoŝoseo A53 de Brüttisellen al Uster.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Schwerzenbach datiĝas de la jaro 1064 post Kristo. En mezepoko la komunumo apartenis al la regejo Greifensee. Post la pereo de la malnova Zuriko en la helveta revolucio en la jaro 1798 Schwerzenbach fariĝis sendependa komunumo en la Kantono Zuriko, kiu ek de 1831 apartenas al la distrikto Uster.

Vidu ankaŭ
----------

* Schwerzenbach ZH (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Schwerzenbach

* Kategorio Schwerzenbach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Uster |
| --- |
| Dübendorf  •  Egg ZH  •  Fällanden  •  Greifensee  •  Maur  •  Mönchaltorf  •  Schwerzenbach  •  Uster  •  Volketswil  •  Wangen-Brüttisellen |  |

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Thalheim-Altikon (stacidomo). |



**Thalheim ĉe Turo** estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 799 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Lernejo de Gütighausen
Thalheim ĉe Turo situas en la Zurika Vinlando ĉe la norda bordo de la rivero Turo. Al la komunumo apartenas ankaŭ la municipo Gütighausen, kiu situas ĉe la bordo de la rivero Turo. En la jaro 1862 tie estis konstruita la fervojponto trans la rivero Turo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Thalheim ĉe Turo limas en nordokcidento al Ossingen, en nordoriento al Neunforn (Kantono Turgovio), en oriento al Altikon, en suro al Dinhard, en sudokcidento al Dägerlen, kaj en okcidento al Adlikon.

Trafiko
-------

Thalheim ĉe Turo estas per la trajnlino de Vinterturo al Stein ĉe Rejno de la Svisaj Federaciaj Fervojoj kaj per poŝtaŭtobuslinio al Andelfingen bone konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio.

Historio
--------

La origina nomo de la vilaĝo Thalheim ĉe Turo estis **Dorlikon**. Oni supozas, ke tio estis nomo de alemano, kiu en la 7-a jarcento post Kristo fondis la setlejon. La unua dokumenta mencio de Thalheim ĉe Turo datiĝas el la jaro 1166 kiel *Torlinchovin*. Ĉar en la alemana lingvo *Tor* signifas *idioto* oni ofte mokis pri la dorlikonanoj, kaj tial la registara konsilantaro de la Kantono Zuriko permesis en la jaro 1878 la ŝanĝon de la nomo al Thalheim ĉe Turo.

En la jaro 2004 cetere grupo da loĝantoj deponis petskribon al la komunuma konsilantaro renomi la komunumon laŭ la malnova nomo **Dorlikon**. Estiĝis tiam komitato, kiu ekzamenas tiun-ĉi peton. Ĉar tamen laŭ la kantona konstitucio nomŝanĝoj estas permesataj nur laŭ tre restriktivaj kriterioj, oni ne devas atendi baldaŭan renomiĝon.

Vidu ankaŭ
----------

* Thalheim-Altikon (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Thalheim ĉe Turo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Thalheim ĉe Turo
* Thalheim ĉe Turo en la Historia Leksikono de Svislando

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Thalheim ĉe Turo** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Turponto apud GütighausenTurponto apud Gütighausen
* Turponto apud GütighausenTurponto apud Gütighausen
* Faktrabdomo en GütighausenFaktrabdomo en Gütighausen

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Andelfingen |
| --- |
| Adlikon • **Andelfingen** • Benken ZH • Berg ĉe Irchel • Buch ĉe Irchel • Dachsen • Dorf ZH • Feuerthalen • Flaach • Flurlingen • Henggart • Humlikon • Kleinandelfingen • Laufen-Uhwiesen • Marthalen • Oberstammheim • Ossingen • Rejnaŭo ZH • Thalheim ĉe Turo • Trüllikon • Truttikon • Unterstammheim • Volken • Waltalingen |  |

 |
*La Juda Ŝtato*
***La Juda Ŝtato*** (germane *Der Judenstaat*) estas libro de la juda aŭstria ĵurnalisto Theodor Herzl, la unua prezidento de la cionisma movado. Ĝi estas konsiderata kiel startpunkto de la cionismo kaj argumentas, ke la problemo de la kontraŭjudismo estos solvita, kiam la disaporaj judoj disaj tra la mondo kunrevenos kaj kreos sendependan ŝtaton en la lando de izraelo.

Theodor Herzl, literatura eldonisto de la ĵurnalo Neue Freie Presse, skribis la verkon *Juda Ŝtato* en 1896. Post la Unua Cionista Kongreso, realigita en Bazelo la 29-an de aŭgusto 1897, estis kreita la Monda Cionisma Organizaĵo, kies unua prezidanto iĝis Herzl.

Ĉi tiu libro kaŭzis trafon sen precedenco en la juda mondo fine de la 19-a jarcento. Ĝis tiam, la judoj parolis pri la kontraŭjudismo en fermitaj rondoj, kaj la plimulto eĉ ŝajnigis ignori ĝin, por ne altiri la atenton de malfavoraj malamikoj. Herzl denuncis la kontraŭjudismon, kiel neniu antaŭe faris. Antaŭ li, nur la juda ruso Leono Pinsker traktis la problemon similmaniere en la libro «Mememancipiĝo». Herzl mem akceptis, ke se li mem estus leginta ĝin, eble li ne estus verkinta la *Judan Ŝtaton*, kiu nur iom post la publikigo aperis ankaŭ en angla, rusa, jida, hebrea, franca kaj hispana tradukoj. En sia eldoneja komento, la angla ĵurnalo *The Jewish Chronicle* publikigis: «Iu Moseo ĵus naskiĝis. Li nomiĝas Theodor Herzl.»

Esperanto-traduko de Bernhard Selzer aperis en 1934 ĉe la eldonejo Literatura Mondo en Budapeŝto, kun antaŭparolo de Emil Pfeffer.

Vidu ankaŭ
----------

* La Malnova Nova Lando
* Promesita Lando
* Ĥibat Cion
* Ciono

Referencoj
----------

1. ↑  portugala traduko de la citaĵo en artikolo de la brazila retejo *Morashá* Arkivigite je 2009-10-23 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Juda Ŝtato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 325854
* GND: 4461314-3
* VIAF: 191527462
 |
La **piramido de la komplekseco** estas skemo klasifikanta, sub formo de piramido, la apartajn konatajn strukturojn de la Universo, de la plej simplaj ĝis la plej kompleksaj (ĉe la pinto).

Jen unu el la eblaj versioj de la piramido de la komplekseco
* **Maldekstre vertikale** : Malkreskanta temperaturo
* **Dekstre vertikale** : Sago de la tempo
* **Malsupre (bazo), kaj poste sinsekve supren** :
	+ demandopunktoj ????
	+ kvarkoj, elektronoj
	+ protonoj, neŭtronoj
	+ atomoj
	+ molekuloj
	+ ĉeloj
	+ organismoj
	+ konscienco
	+ ?

Versio de la piramido de la komplekseco laŭ la kutima uzo, kiun Hubert Reeves faras el ĝi.
**Ĉi apude, sinsekve, de la bazo pinten :**

??? — kvarko, elektrono — neŭtrono, protono — atomo — stelo — molekulo, makromolekulo — ĉelo — organismo — ideo — ?

Origino
-------

La piramido de la komplekseco estis plurfoje uzata en verkoj  de la astrofizikisto kaj astronomo Hubert Reeves cele al vulgarigo de certa strukturado de la Universo ekde ĝia origino, okaze de la praeksplodo ĝis nun.

Ĝi estas ankaŭ uzebla por ĉirkaŭlimigi la studkampon de la specialigitaj fakoj, kio helpas en la priskribo de la funkciado kaj kunligo en la branĉoj de la homa scio.

Priskribo
---------

Unu el la gvidaj ideoj de la piramido de la komplekseco estas, ke la naturo ŝajnas esti strukturita tiel, kiel lingvaĵo.

En lingvaĵo, estas literoj, kiuj formas vortojn; vortoj, kiuj formas frazojn; frazoj, kiuj formas paragrafojn; paragrafoj, kiuj formas ĉapitrojn; ĉapitroj, kiuj formas librojn; libroj, kiuj formas bibliotekon; ktp.

Koncerne la naturon, estas kvarkoj, kiuj formas protonojn kaj neŭtronojn; protonoj kaj neŭtronoj, kiuj formas, kun elektronoj, atomojn; atomoj, kiuj formas molekulojn; molekuloj, kiuj formas ĉelojn; ĉeloj, kiuj formas vivantajn organismojn; vivantaj organismoj, kiuj formas ekosistemojn.

En 2008, la stato de la homa scio ne ebligas scii, ĉu ni atingis la bazon aŭ la pinton de la piramido de la komplekseco.

Ankaŭ en 2008, laŭ la teorio de la norma modelo en fiziko pri partikloj, la kvarkoj estas konsiderataj, kun la leptonoj, kiel elementaj konsistigantoj de la materio.

En la nuna momento, laŭ ekologio, la ekosistemoj estas konsiderataj, kiel konsistigantoj la plej kompleksaj de la naturo.

Koneksaj artikoloj
------------------

* fr:Frise chronologique du Big Bang Kronologia skemo pri la praeksplodo.
* fr:Big Bang Praeksplodo.
* esperante Hubert Reeves.
* fr:Chronologie du Big Bang Kronologio de la praeksplodo.
* fr:Frise chronologique de notre univers Kronologia skemo pri nia universo.

Notoj
-----

1. ↑   Hubert Reeves "**L'Heure de s'enivrer**" (La horo por ebriiĝi). Parizo : Seuil, 290 p..
2. ↑   "**Une histoire de l'univers**" (iu historio pri la universo), **Canal Savoir**, 85 minutoj,
3. ↑  Diskonigo de scio por ebligi kaj faciligi aliron al ĝi kaj komprenon pri ĝi al la ĝenerala publiko.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Pyramide de la complexité en la franca Vikipedio. Numero de revizio ne estis difinita.*

* Kategorio Piramido de la komplekseco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Franciskana preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en Veszprém (urbo), en Fortikaĵo de Veszprém.

La preĝejturo kaj monumento Sankta Triunuo

Historio
--------

En 1681 alvenis franciskanoj, kiuj konstruis propran preĝejon. Ĝi pretiĝis en 1730, bruliĝis en 1909. En la sekvaj jaroj oni rekonstruis la fasadon kaj oni konstruis turon. La freskoj estis pentritaj inter 1798-1801. En 2012 la preĝejo renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas laŭ la trotuaro kune kun monaĥejo. Antaŭ la preĝejo kruco estas videbla. La turo altiĝas en la maldekstra flanko de la fasado. La enireja pordo restis origina el la baroka periodo. Apud la enirejo estas memortabulo ekde 1902 pri Pál Ányos, kiu estas entombigita en la kripto en 1784. Interne en la sanktejo la fresko montras Sanktan Triunuon, en la navo reĝon Stefanon, super la galerio Sanktan Emerikon. La ĉefaltara bildo prezentas same Stefanon.

Monaĥejo
--------

Koridoro ligas la preĝejon al la monaĥejo, kiu konstruiĝis kune kun la preĝejo. En 1950 la franciskanoj estis forigitaj, poste oni profitis la domon kiel stokejo de legomoj. Depost la socialismo maljunaj pastroj vivas en la iama monaĥejo.

La monaĥejo havas L-formon, ĝi havas kun la preĝejo internan korton. Menciindas originaj italaj pentraĵoj en la tagmanĝejo. En la unua etaĝo troviĝas la sakristio.

Fontoj
------

* hungare
* hungare kun 2 fotoj
* hungare
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Astrid Maria Bernadette Joosten** (Beverwijk, 22-an de marto 1958) estas nederlanda, prezentistino, verkistino kaj aktorino.

Biografio
---------

Astrid Joosten studis hispanan lingvon kaj literaturon je la Universitato de Amsterdamo. Dum la studado ŝi laboris ekde la komenciĝo de la jaro 1983 kiel prezentistino ĉe la VARA. Post tio ankaŭ sekvis etskala prezentada laboro: de inter aliaj veterprezentistino *Bij Koos* de Koos Postema ĝis kursoj de Teleac. En 1987 ŝi transiris al la TROS. Tie komenciĝis en 1988 ŝia unua sukceso: *Jongbloed & Joosten*, kun Jaap Jongbloed.

En 1990 Marcel van Dam revokis ŝin al la VARA. La programo *In het Nieuws* (En la novaĵo), kun Paul Witteman, ne fariĝis granda sukceso. Ekde 1991 ŝi prezentas la de la VARA elsendatan kvizon *Twee voor twaalf* (Du antaŭ la dekdua aŭ du por dekdu). Krom tio ŝi prezentis *Anno Joosten* (Jaro de Joosten 1995), *De show van je leven* (La spektaklo de via vivo 1996-2000), *Oog in oog* (Okulo en okulo 2001), *Dat zoeken we op* (Tio ni serĉos 2004), *Zestien miljoen rechters* (Dekses milionoj da juĝistoj 2006) kaj *Het hof van Joosten* (La korto de Joosten 2007). La lasta programo estis renoviĝinta versio de *Zestien miljoen rechters*.

De la somero de 2009, Joosten prezentis la televidprogramon *Alles draait om geld* (Ĉio temas pri mono) dum du sezonoj. En la dua kvaronjaro de 2011 ŝi komencis la satiran televidan konsumprogramon *Kanniewaarzijn* (Nevereblas). En 2011, Joosten ankaŭ havis gastadon en la komediserialo *Zie Ze Vliegen* (Vidu ilin flugi) kiel ŝi mem.

En 2005 Joosten ludis rolon kiel ŝi mem en la filmo *Off Screen* (For de l' ekrano) de reĝisoro Pieter Kuijpers.

Joosten estis ambasadoro por la Epilepsia Fondaĵo ekde 2003. Ŝi apogas la fondaĵon kun informaj kaj varbaj agadoj.

Joosten interesiĝas pri vino. Kune kun Thérèse Boer ŝi havas retbutikon por vino kaj kune ili verkis du librojn pri vino.

Referencoj
----------

1. ↑  bekende Nederlanders doen opnieuw examen. - Binnenland - Voor nieuws, achtergronden en columns|bezochtdatum=2018-01-07|werk=De Volkskrant|taal=|datum=2007-05-25

* Kategorio Astrid Joosten en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 693277
* VIAF: 281232590
* ISNI: 0000 0003 6904 4450
* BNF: 15537608f
 |
**Austra Pumpure (**alinomita **Anna Bukševica** aŭ **Bukshevich)** naskiĝis la 26-an novembro 1928 kaj mortis la 3-an januaro 2017.

Ŝi estis latva muzikistino kaj kantistino de popolkantoj, sed ankaŭ konata esperantistino.

Biografio
---------

Plejparto de la vivo ŝi pasigis en Liepāja, Latvio. Ŝia patro estis latva dirigento.

De 1956 ĝis 1975 Austra Pumpure estis koncertmajstro en la Teatro de Liepāja. Ŝi estas precipe konata pro la kanto-interpretoj de la Balta Maro. 

En 1998 Austra Pumpure estis premiita per kvar steloj en la ordo de la Tri Steloj. En 2011 estis premiita pro sia kontribuo al la latva muziko-evoluado. En 2012 ŝi ricevis "la latvian Grammy", la plej grandan latvan muzikpremion, pro sia vivlonga kontribuado al la evoluo de la latva muziko.

Ŝi estis membro de la folklora grupo "Atshtaukas" kaj interpretas muzikon de la fama latva komponisto Imants Kalniņš.

Austra Pumpure kaj Esperanto
----------------------------

Ŝi estis ankaŭ esperantistino. Dum kantvesperoj kaj koncertoj dum Baltiaj Esperanto-Tagoj kun ŝi kaj ŝia ensemblo "Animo" (grupo de gejunuloj al kiuj Austra instruis Esperanton per kantoj) kutime venis ankaŭ loka publiko, ĉar Austra estis ege populara en Latvio. Ankaŭ dum siaj koncertoj al ĝenerala publiko Austra Pumpure ofte menciis Esperanton, per kiu ŝi trovis amikojn en la tuta mondo, kaj eĉ kantis po unu kanton en Esperanto.

Unu el ŝiaj lernantinoj estis Anta Eņģele.

Referencoj
----------

1. ↑  (latva) «Vēsture» Arkivigite je 2016-12-08 per la retarkivo Wayback Machine. liepajasteatris.lv.
2. ↑  (latva) «Mūžībā aizgājusi dziesminiece Austra Pumpure». tvnet.lv.
3. ↑  (latva) *В Вечность ушла Аустра Пумпуре Arkivigite je 2017-09-12 per la retarkivo Wayback Machine*, liepajnikiem.lv, 4-a januaro 2017, konsultite la 6-an julio 2017;
4. ↑  *BET-53 inaŭgurita en Liepajo, Latvio*, HEKO (650 2-A), 2-a de julio 2017.
5. ↑  *Niaj landaj movadoj: Esperanto-movado en Latvio*, Eŭropa Bulteno numero 111, decembro 2011.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Aŭstra Pumpure kantas en Esperanto ekde 24:20 (filmo el la jaro 2008)
* Austras Pumpures
* Austras biedrība


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 588708
* GND: 1025733266
* LCCN: n2011074201
* VIAF: 186862949
* ISNI: 0000 0003 5705 8484
* MBA: 33ad4510-dfbf-4615-825b-dc76d4639a82
 |
*Ne miskomprenu kun Bácsbokod!*

**Bácsborsód** (bAĉborŝOd) estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Suda Ebenaĵo**, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Bácsalmás.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 78 km²
* Loĝantaro: 1250
* Poŝtkodo: 6454
* Telefonprefikso: 78

Situo
-----

Bácsborsód situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Baja troviĝas 19 km-ojn for.

Historio
--------

La komunumo estis loĝata dum la bronzepoko, poste sarmatoj kaj keltoj loĝis tie. La nomo aperis unuafoje en 1333 en formo *Bursous*. Dum la turkoj la vilaĝo restis viva, sed alvenis sudslavoj. Poste dum mallonga tempo la komunumo senhomiĝis. La kampoj longe apartenis al familio Latinovits, kiuj konstruis 3 kastelojn. En 1897 la vilaĝo ricevis la nomon Bácsborsód. Inter 1918-1921 la serboj okupis la vilaĝon kaj kun la regiono formiĝis respubliko. En 1945 la germanoj estis deportitaj al Germanio.

Vidindaĵoj
----------

* postbaroka katolika preĝejo de 1781
* baroka nobeldomo de familio Latinovits (latinoviĉ) de 1767

Famulo
------

* pentristo László Moholy-Nagy naskiĝis en 1895

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2014-10-19. Alirita 2014-10-28.

* Kategorio Bácsborsód en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Viba Nougat-Welt. En la muzea parto de *Viba Nougat-Welt*. Fakuloj lernigis al vizitantoj krei proprajn artaĵojn el nugato.
La entrepreno **Viba sweets GmbH** fabrikas dolĉaĵojn, havas la sidejon en Floh-Seligenthal kaj dungis ĉ. 240 homojn.

Historio
--------

Fondis en la jaro 1893-a Willi Viebahn kun la fratino Anna Reim kafejon en Schmalkalden. En 1920 ekis pluse produktado de nugato kaj marcipano kaj ili sukcesis vendadi tion en tuta Germanlando. En la jaro 1927-a oni starigis propran fabrikon, kiu ĝis 1935 havis 350 kunlaborantojn kaj faris 500 diversajn produktojn.

En 1958 la entrepreno ŝtatigitis parte, en 1972 plene. La *VEB Nougat- und Marzipanfabrik* faris ekde 1967 ankaŭ vafeletojn kun farĉo el fruktoj. En 1989 revenis la malnova nomo *Viebahn Süßwaren*. Privatigo de la entreprento okazis en 1992 kaj en 1996 ĝi nomitis *Viba Süßwaren GmbH*. En 1997 oni translokis la ejojn de Schmalkalden al Floh-Seligenthal. En 2002 aperis unuafoje la nomo angla *Viba sweets*.

Ekde 2004 oni instalis retejon vendadan en tuta Germanio.

Produktoj
---------

* Briketoj el nugato kaj marcipano (vendita kvoto en Germanlando en 2010 laŭ AC Nielsen: 62%)
* Vafeletoj kun farĉoj el fruktoj
* Mint-Kissen (bombonoj)
* Ĉokoladaĵetoj

Trivia
------

La 15-an de septembro 2000 faris Viba la plej grandan nugatbrikon en la mondo pezantan 750 kg, kun 38 m da longo kaj diametro je 50 cm.  Temas pri oficiale agnoskita Guiness-rekordo.

Viba Nougat-Welt
----------------

La *Mondo Viba* en Schmalkalden estas muzeo pri la entrepreno kaj pri nugato-produktado en Schmalkaladen. Eblas samloke aĉeti dolĉaĵojn el grandega gamo. Pluse oni rajtas krei proprajn ĉokoladaĵetojn sub la gvidado de fakuloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Viba en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la entrepreno. Arkivigite je 2014-07-14 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2014-07-14. Alirita 2014-07-06.
2. ↑  Größte Nougatstange der Welt Arkivigite je 2014-07-14 per la retarkivo Wayback Machine  
Guinness-rekord sur la firmaa retpaĝaro Arkivigite je 2008-12-06 per la retarkivo Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 486906
* GND: 7636733-2
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la psikoanalizisto kaj priinfana psikoterapiisto Hans Hopf. Pri la samnoma tenoro vidu apartan artikolon. |


**Hans Heinz Hopf**, kutime nomata nur **Hans Hopf** (naskiĝis la 9-an de septembro 1942 en Teplitz-Schönau (Teplice), nuna Ĉeĥio), estas germana psikoanalizisto kaj priinfana psikoterapiisto.

Vivo
----

Post la abituro li studis pedagogion kun la fokusaj fakoj matematiko kaj fiziko, kaj plurajn jarojn laboris kiel instruisto en elementaj lernejoj kaj bazaj mezlernejoj de Germanio. En Stutgarto li edukiĝis kiel psikoanaliza psikoterapiisto de infanoj kaj adoleskuloj, kaj en 1979 iĝis fondomembro de la psikoanaliza instrua kaj eduka instituto "stutgarta grupo", kiu poste rebaptiĝis Psikoanaliza Instituto Stutgarto. En la instituto li transprenis funkciojn de preleganto kaj kontrolanalizisto. Ekde la jaro 1987 li studis medicinan psikologion, fiziologion kaj psikiatrion en la Universitato de Ulm kaj en 1989 doktoriĝis – samtempe kaj en la fakultato pri teoria medicino de tiu universitato kaj en la esplorejo pri psikoterapio en Stutgarto, pri montro de la psikologiaj konceptoj de "oknofilismo" kaj "filobatismo" (pri tio vidu la artikolon pri Michael Balint) en la sonĝoj de infanoj kaj adoleskuloj.

Sekve li laboris kiel psikoterapiisto de infanoj kaj adoleskuloj en memstara praktikejo, kaj inter la jaroj 1995 kaj 2003 krome estis terapia direktoro en porinfana terapia vivejo nomata "Osterhof" en Baiersbronn.

Hans Hopf verkis sciencajn publikaĵojn precipe pri agresoj, sonĝoj kaj specifaj neŭrozoj de infanoj kaj adoleskuloj, krome verkis literaturajn artikolojn, radiofoniajn kaj foje televidajn programojn. Ekde la jaro 1999 li eksperte juĝas la financindon de profundpsikologiaj kaj psikoanalizaj psikoterapioj de infanoj fare de aliaj terapiistoj. Intertempe al la funkcioj de preleganto kaj kontrolanalizisto en la Psikoanaliza Instituto Stutgarto aldoniĝis samaj funkcioj en parencaj institutoj ankaŭ en Frajburgo kaj Würzburg. Sed ankaŭ ekster la kadroj de tiuj institutoj li ofte prelegas kaj gvidas fakajn seminariojn, ekzemple en la tradiciaj ĉiujaraj psikoterapiaj konferencoj en Lindau borde de la Bodenlago.

Fontoj
------

* persona retejo germane
* ampleksa artikolo de li en la retejo de la germana porkuracista periodaĵo "Deutsches Ärzteblatt" okaze de lia 70-a naskiĝdato en oktobro 2012, paĝo 468/2012, en formato PDF germane
* ekzempla faka artikolo de li: "Novaĵoj pri timaj perturboj kaj novaj timoj: prilerneja timo kaj prilerneja fobio" (2013) Arkivigite je 2014-02-07 per la retarkivo Wayback Machine germane
* personaj notoj el prelega serio de li de la 7-a ĝis 11-a de aprilo 2014 en la psikoterapia konferenco en Lindau borde de la Bodenlago

* Kategorio Hans Hopf (psikoterapiisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)