recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
malnova pinglo de germanaj baptistoj, kun la moto: Unu Sinjoro, unu kredo, unu bapto.
La **Baptista Monda Alianco** (angle ***Baptist World Alliance***, akronime **BWA**), estas internacia tegmenta organizo por kunlaboro inter diversaj baptistaj konfesioj kaj misiorganizoj.

La BWA estis formita en 1905 en Exeter Hall en Londono dum la unua baptista Monda Kongreso.

Ekde tiam la BWA organizis pliajn 19 mondajn kongresojn: En Filadelfio 1911, Stokholmo 1923, Toronto 1928, Berlino 1934, Atlanta 1939, Kopenhago 1947, Klevlando 1950, Londono 1955, Rio-de-Ĵanejro 1960, Miamo 1960, Miamo 1960, Miamo 1960, Miamo 1975, Toronto 1980, Los-Anĝeleso 1985, Seoul 1990, Bonaero 1995, Melburno 2000, Birmingham 2005 kaj Honolulu 2010.

BWA hodiaŭ havas 214 membropreĝejojn  kun preskaŭ 36 milionoj baptitaj membroj kaj prizorgas, interalie, komunan helporganizon, Baptist World Aid.

Gazet-agentejo: Baptist World (kvaronjare eldonata).

La *Mesaĝo de la Centjara Kongreso* (angle) priskribas la teologian bazon de la Baptisma Monda Alianco.

La nuna prezidanto de la BWA estas David Coffey. David Coffey vizitis Svedion kaj la Göteborg-renkontiĝon en 2008. 

La European Baptist Federation (EBF) estas unu el ses regionaj socioj en la Baptista Monda Alianco.

Referencoj
----------

1. ↑  Baptist World Alliance i - About BWA Arkivigite je 2009-08-04 per la retarkivo Wayback Machine (el Retarkivo 20090804195042) la 16an de julio 2008
2. ↑  Baptist World Alliance i - President of the Baptist World Alliance Arkivigite je 2007-10-24 per la retarkivo Wayback Machine (el Retarkivo 20071024181830) 16 juli 2008
3. ↑  Göteborgsmötets webbplats (el Retarkivo 20080606162558) 16 juli 2008

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835228
* GND: 82001-5
* LCCN: n80020431
* VIAF: 135839727
* ISNI: 0000 0001 0663 8345
* SUDOC: 031436870
* BNF: 12265142f
* BIBSYS: 2089142
* NKC: ko2002151666
 |
**Piroska Péczely** [piroŝka pEceli], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Péczely Piroska** estis hungara pentristo, restaŭristo, muzeologo. Ŝia nobela antaŭnomo estis *középgulácsi* [kozEpgulAĉi].

Piroska Péczely  naskiĝis la 17-an de junio 1899 en Kiskomárom (nuntempa parto de Zalakomár), ŝi mortis la 27-an de februaro 1978 en Keszthely.

Biografio
---------

Piroska Péczely studis en Reĝa Belarta Altlernejo de Budapeŝto kaj Akademio de Belartoj de Vieno. Post siaj studoj ŝi ne nur pentradis, sed ankaŭ muzikadis kaj poemadis. Ŝiaj ekspoziciitaj pentraĵoj ne portis sukcesojn. En 1932 ŝi havis ekspertan postenon en brokanta firmao en Budapeŝto. Inter 1952-1954 ŝi estis muzeologo de Hungara Muzeo pri Metia Arto, poste de Keszthely. Ŝi faris ankaŭ restaŭrajn laborojn en Keszthely. Ŝi pensiuliĝis en 1959.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A keszthelyi Festetics kastély és belső berendezése* (1958)
* *A 200 éves keszthelyi kórház* (kun aliaj, 1959)
* *Keszthely és környéke* (kun aliaj, 1962)
* *A keszthelyi Festetics-kastély* (1964. 1968)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Arckép
* Faun

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto kaj bildoj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 615116
* GND: 1297478347
* LCCN: nr2003023635
* VIAF: 25609034
* ISNI: 0000 0000 4854 7567
* BNF: 11507002j
 |
**Opština Tearce** (Albane: *Komuna e Tearcës* Makedone: *Општина Теарце*) estas unu el 80 komunumoj de Norda Makedonio. Laŭ la censo de septembro 2021 en la komunumo loĝis entute 17 694 homoj sur areo de 136,54 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 130 loĝantoj/km². Administra centro de la komunumo estas la vilaĝo Tearce.

Loko, priskribo
---------------

maldekstra
Ĝi situas en la nordorienta parto de la regiono Polog. La sudo de la komunumo situas en la norda parto de la valo Polog, laŭ kiu la regiono nomatas, la pli granda parto de la komunumo situas sur la sudorientaj deklivoj de la Montoj Šar, en la Nacia Parko Šar Planina. La alteco de la areo estas ĉirkaŭ 400 m en la valo ĝis 2650 m en la montoj.

La regiona vojo R1203 etendiĝas laŭ la nordokcidenta rando de la valo. Esence ĉiuj vilaĝoj de la komunumo situas ĉe la vojo. Laŭ la sudorienta rando de la komunumo pasas fervoja linio, kiu kondukas de la urbo Tetovo al Skopjo, la ĉefurbo de la respubliko.

La komunumo konsistas entute el 13 vilaĝoj, kiuj estas:

Tearce, Brezno, Varvara, Gloĝi, Dobrošte, Jelošnik, Lešok, Neprošteno, Nerašte, Odri, Prvce, Pršovce kaj Slatino. 

Najbaraj komunumoj estas:

Opština Jegunovce en la oriento kaj sudo kaj Opština Tetovo en la okcidento. Norde transiras la ŝtata limo kun Kosovo.


Ĉirkaŭ **Opština Tearce**|  | Kosovo |  |
|  Tetovo | Opština Tearce |  Jegunovce |
|  |  Jegunovce |  |

Loĝantaro
---------

Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 22.454 homoj.

El la suma nombro, estis 18.950 albanoj (84,40 %), 2.739 makedonoj (12,20 %), kaj la ceteraj.

Laŭ religioj: 19.508 islamanoj, 2.757 ortodoksaj kristanoj, kaj 189 aliaj.

Referencoj
----------

1. ↑  loĝantaro de la komunumo laŭ la censo de septembro 2021 el oficiala statistika retejo (makedone kaj angle)
2. ↑  nombroj de komunumanoj laŭ la censo de 2021 el la retejo *citypopulation.de* (germane kaj angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (makedone)

Noto
----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Општина Теарце en la makedona Vikipedio.*
**Araba skribo** estas skribsistemo uzata por skribi kelkajn lingvojn de Azio kaj Afriko, kiaj la Araba, Mandinkaj dialektoj, Sorana lingvo aŭ Centra Kurda, Luriaj dialektoj, Persa, Urdua, Paŝtoa, kaj aliaj. Eĉ ĝis la 16a jarcento, ĝi estis uzata por skribi kelkajn tekstojn en arabhispana. Ĝi estas la tria plej amplekse uzata skribsistemo en la mondo, post la Latina kaj la Ĉina.

La Araba skribo estas skribata de dekstro maldekstren en kursiva stilo. En plej kazoj la literoj transskribas konsonantojn, aŭ konsonantojn kaj malmultajn vokalojn, kaj tiele plej arabaj alfabetoj estas abjad.

Tiu skribo estis unue uzata por skribi tekstojn en la araba lingvo, ĉefe Korano, la sankta libro de Islamo. Kun la etendo de Islamo, ĝi iĝis uzata por skribi lingvojn de multaj diversaj lingvofamilioj, kio kondukis al la aldono de novaj literoj kaj de aliaj simboloj, kaj tiele kelkaj versioj, kiaj Kurda, Ujgura, kaj malnova Bosna iĝis abugidaj aŭ veraj alfabetoj. Ĝi estas ankaŭ la bazo por la tradicio de Araba kaligrafio.

La Araba skribo havas la kodojn ISO 15924 *Araba* kaj *160*.

Referencoj
----------

1. ↑  Mahinnaz Mirdehghan. 2010. Persian, Urdu, and Pashto: A comparative orthographic analysis. *Writing Systems Research* Vol. 2, No. 1, 9–23.
2. ↑   Exposición Virtual. Biblioteca Nacional de España. Bne.es. Alirita 2012-04-06.
3. ↑   Arabic Alphabet. Encyclopaedia Britannica online. Arkivita el la originalo je 26a de Aprilo 2015. Alirita 2015-05-16.

Eksteraj ligiloj
----------------



* *Why the right side of your brain doesn't like Arabic*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 559052
 |
**Opština Gostivar** estas unu el 80 komunumoj de Norda Makedonio. Laŭ la censo de septembro 2021 en la komunumo loĝis entute 59 770 homoj sur areo de 513,39 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 116 loĝantoj/km². Administra centro de la komunumo estas la urbo Gostivar.

Loko, priskribo
---------------

Ĝi situas en la nordokcidenta parto de la ŝtato, en la regiono Polog. Ĝi havas surfacon de 513,39 km².
La okcidenta parto etendiĝas alte en la montojn (Šar Planina) kie la alteco superas 2000 m, la najbareco de la urbo situas en la malaltebenaĵo de la rivero Vardar kun alteco de ĉirkaŭ 500 - 700 m.

Tra la komunumo pasas la ĉefa vojo A2 / E65 de Skopjo tra Tetovo, Gostivar, Kičevo al Lago Ohrid.

maldekstra
Samtempe ekzistas ankaŭ fervoja linio. Tamen ĝi finiĝas en Kičevo.

La komunumo konsistas el la urbo Gostivar kaj 34 aliaj vilaĝoj:

Balin Dol, Belovište, Brodec, Vrutok, Gornja Banjica, Gornja Đonovica, Gornje Jelovce, Debreše, Donja Banjica, Donja Đonovica, Donje Jelovce, Železna Reka, Zdunje, Korito, Kunovo, Lakavica, Lešnica, Malo Turčane, Merdita, Mitrovi Krsti, Padalište, Pečkovo, Simnica, Srbinovo, Sušica, Strajane, Raven, Rečane, Trnovo, Tumčevište, Forino, Čajle kaj Čegrane. 

Najbaraj komunumoj estas:

Opština Vrapčište kaj Opština Brvenica norde, Opština Makedonski Brod oriente, Opština Kičevo sude, Opština Mavrovo kaj Rostuša sudokcidente.

Krome ĝi limas kun Albanio okcidente kaj Kosovo norde.


Ĉirkaŭ **Opština Gostivar**|  | Kosovo, Vrapčište,  Brvenica |  |
| Albanio | Opština Gostivar |  Makedonski Brod |
|  Mavrovo kaj Rostuša |  Kičevo |  |

Loĝantaro
---------

Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie albanoj 54 038 (66,6%), makedonoj 15 877 (19,5%), turkoj 7991 (9,8%), romaoj 2237 (3,8%) kaj la ceteraj.

Laŭ religio: ortodoksaj 15 613 (19,3%), islamanoj 52 644 (65%), katolikoj kaj aliaj.

La oficialaj lingvoj ĉi tie estas makedona, albana kaj turka.

Referencoj
----------

1. ↑  loĝantaro de la komunumo laŭ la censo de septembro 2021 el oficiala statistika retejo (makedone kaj angle)
2. ↑  nombroj de komunumanoj laŭ la censo de 2021 el la retejo *citypopulation.de* (germane kaj angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (makedone)

Noto
----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Општина Гостивар en la makedona Vikipedio.*
***Pokémon Gold Version*** kaj ***Silver Version*** (ポケットモンスター 金・銀, *Poketto Monsutā Kin Gin*?, "Pocket Monsters: Gold & Silver") estas la dua paro de rolaj videoludoj de la serio Pokémon, kreitaj de Game Freak kaj eldonitaj de Nintendo por la videoludilo Game Boy Color. Ili aperis en Japanio en 1999, en Aŭstralio kaj Nordameriko en 2000, kaj en Eŭropo en 2001. *Pokémon Crystal*, speciala versio de la ludoj, aperis ĉirkaŭ post jaro en ĉiu regiono. En 2009, Nintendo refaris la ludojn por Nintendo DS sub la nomoj *Pokémon HeartGold* kaj *SoulSilver*.

La ludoj enkondukas 100 novajn malsimilajn Pokémonojn. Ili sekvas la aventuron de rolulo, kiu celas iĝi la plej bona je Pokémon-batalado. Kompare al *Pokémon Red* kaj *Pokémon Blue*, la ĉefa celo estas sama, sed la aventuro malsamas. La ludanto devas viziti la novan regionon Johto, kie troviĝas novaj Pokémonoj, tipoj de Pokémonoj, trejnistoj, malamikoj kaj defioj. Por kapti ĉiujn Pokémon-ojn, kiuj ekzistas, la ludanto devas trovi ludantojn de la alia versio kaj de la antaŭaj ludoj, kaj interŝanĝi Pokémonojn per Game Link Cable.

Recenzistoj tre ŝatis *Pokémon Gold* kaj *Silver*. Ili laŭdis la multajn novajn eblojn de la ludoj (kiel la ciklon tago-nokto, la eblon doni aĵon al Pokémono, la telefonsistemon ktp.) Je 2010, pli ol 23 milionoj da kopioj de *Gold* kaj *Silver* estis venditaj. Pro tio, la ludoj estas en la listo de la plej venditaj ludoj.

* Kategorio Pokémon Gold kaj Silver en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
ALMA-a bildo de la HL Tauri-a praplaneda disko.
Praplanedaj diskoj en la Nebulozo de Oriono (Foto el Hubble)
**Praplaneda disko** estas ĉirkaŭstela disko konsistanta el gaso kaj polvo el kiuj formiĝas korpoj (planedoj, nanplanedoj, malgrandaj korpoj kaj iliaj satelitoj).

Steloj formiĝas el nubo de gaso kaj polvo kies centra parto kolapsas sur si mem. Tiam, ene de la resta nebulozo, la materio kolektiĝas en disko
 , kiu naskos la planedojn. Astronomoj parolas pri praplaneda disko.

El primitiva nebulozo ĝis protoplanedoj
---------------------------------------

La nuna scienca sciostato nur ebligas al oni skizi kredindajn evoluajn skemojn, inter kiuj estas la sekvanta, kiu kongruas en klasikan stelan evoluskemon.

Komence, nubo de interstela materio atingas kritikan staton (perturbado aŭ regula mekanismo) kie ĝia kuntiriĝo komenciĝas. Tiu ĉi nubo, turniĝanta sur si mem, posedanta internan magnetan kampon, enhavantan masojn da plasmo, estas la sidejo de interagoj inter gravitaj, centrifugaj, termikaj kaj magnetaj fortoj; ĝi kuntiriĝas dum ĝi varmigas, akcelante sian rotacion, kaj platiĝas en neforman diskon. Ĉirkaŭ la pezocentro evoluas masiva prastela kondensaĵo, kiu al si altiras la plej grandan parton (99%) de la nuba materialo (esence hidrogeno kaj heliumo). La neforma disko, aliflanke, malvarmiĝas, maldensiĝas kaj ŝrumpas, alprenante ringoforman strukturon kie aperas ekvatora kondensaĵo de pli densaj korpuskloj (polvo, kristaloj, glacio, rokaj korpoj, ktp.), animita de kaosaj movoj en tre malsamaj orbitoj.

Estis sugestite ke la trairejo de multaj interstelaj objektoj tra praplaneda disko povus helpi pliigi la rapidecon de planedformado.

Notoj
-----

1. ↑  Lastatempe formita stelo estas kutime ĉirkaŭita de unu disko. En la aparta kazo de la duopa sistemo IRS 43 oni observis tri diskojn: unu ĉirkaŭ ĉiu stelo kaj tria ĉirkaŭ la stela paro. Tiuj ĉi tri diskoj ne estas en la sama ebeno (kaj neniu el ili estas en la enorbita ebeno de la du steloj).

Referencoj
----------

1. ↑   Christian Brinch, Jes K. Jørgensen, Michiel R. Hogerheijde, Richard P. Nelson et Oliver Gressel, « Misaligned Disks in the Binary Protostar IRS 43 », The Astrophysical Journal Letters, vol. 830, no 1,‎ 11-a de oktobro 2016 (DOI 10.3847/2041-8205/830/1/L16)
2. ↑  Kiel planedoj formiĝas? (arkivo) ĉe  *hubblesite.org*
3. ↑  Susanne Pfalzner kaj Michele Bannister, *« A Hypothesis for the Rapid Formation of Planets »*, The Astrophysical Journal Letters, vol. 874, no 2,‎ 8-a de aprilo 2019

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753722
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion ***Pisonia grandis*** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj, *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj, *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kariofilaloj, *Caryophyllales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Niktaginacoj, *Nyctaginaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Pisonia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | *P. grandis* |
|

 |
| Dunomo |
| ****Pisonia grandis****R.BR. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri  *Pisonia grandis*  |

 |
| v • d • r |

*Pisonia grandis* kreskanta en urba parko en Malajzio.
***Pisonia grandis***, aŭ trivialnome **ungego de la diablo**, estas specio de florplanta arbo ene de la Niktaginacoj (*Nyctaginaceae*), kiel *Bugenvilo*.

Priskribo
---------

La arbo havas larĝajn maldikajn foliojn kaj portas verdajn, odorantajn florojn. La arbo ofte reproduktiĝas vegetative.

Disvastiĝo
----------

*Pisonia*- arboj disvastiĝis de la koralgolfoj en la Hinda kaj Pacifika oceanoj. La specioj dominas la flaŭron de la golfoj. *Pisonia* kreskas sur strandoj ĝis alteco de 20 m. 

*Pisonia* arbaroj estas bonaj nestolokoj por marbirdoj. Unu el la plej bonaj restantaj *Pisonia*-arbaroj estis sur Palmira atolo.

La insulo Sankta Petro, kiu apartenas al la Farquhar-grupo de la Sejŝeloj, iam estis kovrata de *Pisonia grandis*-arbaro. La arbaro malaperis dum la ekspluatado de guano inter 1906 kaj 1972. La natura vegetaĵo detruiĝis pro la forpreno de guano kaj la insuloj fariĝis malfekundaj.

Uzado
-----

La folioj estas tradicie uzataj kiel folilegomoj en kelkaj landoj. Tiu estas parto de la tradicia Maldiva kuirarto en menuoj kiel por *mas huni*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pisonia grandis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Pisonia grandis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Pisonia grandis en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Nature Seychelles - Seabird deaths caused by *P. grandis* Arkivigite je 2007-04-27 per la retarkivo Wayback Machine. Accessed 11 May 2007.
* Eating on the Islands - As times have changed, so has the Maldives' unique cuisine and culture
veterstacio subĉiela
**Veterstacio** estas kunmetaĵo de diversaj vetermezuriloj, kiu servas por mezuri meteorologiajn datenojn kaj tielmaniere servas al la veterobservado je certa loko kaj helpas al la klimato-esploroj.

Veterstacio estas uzataj por ŝtataj vetermezuradoj kaj veterprognozoj – ekzemple tiuj de la Germana Veterservo (DWD) – kaj aliaj veterservoj. Oni distingas analogajn kaj ciferecajn veterstaciojn.

La germana veterservo havas 131 aŭtomatajn (senhomajn). Male al tio, la 51 veterobservejoj havas deĵorantojn, kiuj kolektas grandskale veterdatojn kaj faras veterobservojn.

La plej malnova veterstacio estas la stacio ce la stelobservejo Kremsmünster (benediktana kolegiato en supra Aŭstrio). Ĝi estas ekipita en 1762 kaj havas tutmonde la plej longe kontinuajn mezurdatojn.

Analogaj veterstacioj
---------------------

horloĝa veterstacio sur la "Aufsessplatz" en Nürnberg
Analogaj veterstacioj estas ofte la tiel nomataj *veterkabanoj* (ankaŭ termometra kabano). Estas malgrandaj „kestoj" el ligno aŭ veterpersista plastiko, kiuj protektas la mezurinstrumentojn kontraŭ pluvo kaj malpuraĵo.

### Avantaĝoj de analogaj stacioj

* elektro ne necesas
* pli bona prijuĝo kiel precizaj kaj fidindaj la mezurdatenoj estas.
* la observanto ankaŭ faras pliajn tuj loke videblajn observojn (ekzemple vetersinsekvo, videbleco), kiuj estas tre valoraj.

### Malavantaĝoj

* la mezurdatenoj nur estas notitaj en certaj tempospacoj (ekzemple ĉiu hore).
* veterdatenoj devas esti notitaj "per la mano", kio kaǔzas altajn kostojn.

Ciferecaj veterstacioj
----------------------

veterradarstacio de la Germana Veterservo DWD en Dreieich-Offenthal
cifereca veterstacio kun specialaj funkcioj
La ciferecaj veterstacioj havas kontraŭajn avantaĝojn kaj malavantaĝojn (vidu mslsupre). Ili konsistas el du aŭ pluraj partoj:

* la baza stacio, kiu ricevas datenojn kaj analizas ilin;
* la sentiloj por mezuri la datenojn kaj ilia transsendado.

La plej multaj sentiloj estas :

* termometro (interne kaj ekstere), higrometro (interne kaj ekstere), barometro (plej ofte interne),
* pluvmezurilo kaj ventmezurilo (ekstere).

### Simpla veterprognozo

malmoderna veterstacio
veterstacio Hockenheim
Modernaj stacioj konsideras ankaŭ la evoluon de la temperaturo, kun iuj eĉ ĉiuj aliaj datenoj kolektitaj ekstere. Tielmaniere la antaŭvidoj estas pli fidindaj kaj faras la ĝustan antaŭdiron de la vetero loke por 70 ĝis 90 elcentoj de la kazoj.

Literaturo
----------

* (germane) Jürgen W. Schmidt: *Zur Geschichte der Wetterstation auf der Schneekoppe.* In: *Fachprosaforschung - Grenzüberschreitungen.* Bd. 7, Baden-Baden 2012, S. 351–370, ISSN 1863-6780.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Veterstacio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Verzeichnis privater Wetterstationen weltweit Arkivigite je 2007-09-29 per la retarkivo Wayback Machine
* monatliche Weltklimameßdaten (*station-data.zip*)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 577599
* GND: 4305719-6
* LCCN: sh85084331
* SUDOC: 028082974
* BNF: 11998904h
* NDL: 00566016
* NKC: ph115268 ph136697, ph115268
* BNE: XX525838
 |
Stelo de Pola Negri en Holivudo
Subskribo kaj spuroj de Pola Negri antaŭ ĉina teatro en Holivudo
**Pola NEGRI**, aŭ realnome **Barbara Apolonia CHAŁUPIEC** (naskiĝis en 1897 - mortis en 1987) estis pola filmaktorino, internacia stelulino de muta kino.

Junaĝo
------

Kiam Pola estis infano, ŝia patro estis arestita de rusoj kaj forportita al Siberio. En 1902 kun patrino ŝi ekloĝis en Varsovio. Tie ŝi finstudis teatran lernejon kaj komencis aktori en teatroj: la Granda, la Malgranda kaj la Somera. Dum la 1-a Mondmilito Pola malsaniĝis je ftizo kaj estis kuracata en Zakopane. Post reveno el la kuracloko kinofirmao *Sphinx* proponis al ŝi rolon.

La filmodebuto de Pola Negri estis *Sklavino de sensoj*. Ŝi ludis ankaŭ en *Edzino*, *Studentoj*, *Bestio* kaj en la filmoserio *Misteroj de Varsovio* (*Arabella*, *Ĉambro n-ro 13*, *Lia lasta ago*). Tiam ŝi ekuzis la pseŭdonimon Pola Negri honore al sia plej ŝatata itala poetino - Ada Negri.

Fameco
------

En 1917 Pola Negri forveturis al Berlino; tie ŝi ludis ĉe Max Reinhardt kaj en germanlingvaj filmoj: *La okuloj de mumio Mia*, *Carmen*, *Madame du Barry*, *Sumurun* kaj aliaj, reĝisoritaj interalie de Ernst Lubitsch.

En 1923 ŝi veturis al Holivudo kaj ludis en *Hispana dancistino*, *Malpermesita paradizo* (alte taksata pro la rolo de imperiestrino Katerina), *Hotel Imperial*, *Amo de aktorino* kaj multaj aliaj. Ŝi estis serioza konkurantino al Gloria Swanson.

En Usono Pola Negri iĝis stelulino de muta kinoarto kaj seksosimbolo, interalie pro amaĵoj kun Charlie Chaplin kaj Rudolph Valentino (oni akuzis Pola, ke ŝi eluzis la entombigan ceremonion de Valentino por sinprezento) kaj pro onidiroj pri amo inter Pola kaj Margaret West.

Poste Pola ekludis en sonaj filmoj (*Pro devigo de virino*) sed tio ne finiĝis sukcese pro ŝia malagrabla, malalta voĉo kaj pola akĉento. Tial ŝi revenis al Germanio komence kun famaj sukcesoj, sed kiam nazioj ekregis, la ministro pri propagando Joseph Goebbels malpermesis al ŝi engaĝiĝi en kinoarton pro onidira, juda deveno. En la afero intervenis Hitlero mem, kiu tre ŝatis Pola; ŝi ludadis denove en germanaj filmoj: *Mazurka*, *Moskvo-Ŝanhajo*, *Madame Bovary* (1937), *Tango Notturno* kaj aliaj.

Antaŭ la 2-a Mondmilito ŝi revenis al Ameriko. Ankoraŭ kelkfoje ŝi aperis en filmoj, interalie *He Diddle Diddle* kaj *The Moonspinners*. Lastan fojon filme ŝi ludis en la jaro 1965.

En 1970 estis eldonita libro kun ŝiaj rememoroj - *Taglibro de stelulino*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 275225
* GND: 118843249
* LCCN: n90679150
* VIAF: 66594789
* ISNI: 0000 0001 1781 9141, 0000 0001 1767 9580
* LIBRIS: 339649
* SUDOC: 052468070
* BNF: 12868371b
* MBA: 3a07d627-6566-4d50-8568-c5ad52df3c6f
* BIBSYS: 14021733
* NKC: js2012676376
* BNE: XX1744853
 |
Portreto de **Praskovia Kovaljova-Ĵemĉugova** en scena kostumo por *La edziĝfestoj de Samaritanoj* far André Grétry
Ostankino
**Praskovia KOVALJOVA** (ruse *Прасковья Ивановна Ковалёва-Жемчугова*) estis fama aktorino en Rusio. Ŝi naskiĝis la 31-an de julio 1768 en vilaĝo *Berezino*, Jaroslavla provinco de Rusio. Ŝia patro, *Ivano Kovaljov* estis servutulo de la grafo Ŝeremetev kaj laboris kiel forĝisto.

grafo Nikolao Petroviĉ Ŝeremetev *ĉ.1803*
Kiam **Praskovia** iĝis sepjaraĝa, ŝin oni alveturigis en *Kuskovo*-n, kie en la submoskva bieno de la grafo funkciis la teatro. Oni komencis instrui la knabinon kiel estonta aktorino. Pro denaska talento kaj bela voĉo ŝi jam post du jaroj debutis sur la sceno kun granda sukceso. Iom post iom ŝi scipovis bone ludi klavicenon kaj harpon. Ŝi ankaŭ ellernis la italan kaj la francan lingvojn. Baldaŭ ŝi iĝis la primadono de la teatro, kiu precipe furoris en la grafa palaco "Ostankino". La spektaklon *"La edziĝfestoj de Samaritanoj"*, en kiu ŝi ĉefrolis, eĉ alveturis spekti la imperiestrino Katerino la Granda. 

centra enirejo de la malsanulejo
Surscene oni kromnomis ŝin *Ĵemĉugova – (Perla)*, pro tiamaj kutimoj. La grafo Nikolao Ŝeremetev enamiĝis al ŝi kaj neniel sukcesis malvarmigi sian pasion. En 1798 li formale liberigis ŝin mem kaj ŝiaj gefamilianoj de servuteco. La 6-an de novembro 1801 en la moskva preĝejo de Simeono Stolpnik okazis sekreta geedziĝo de la grafo kaj lia eksa servutulino.

Post ilia translokiĝo al Sankt Peterburgo, kiu estis tiam la ĉefurbo de Rusia Imperio, **Praskovia** grave malsaniĝis. Tamen ŝi sukcesis naski la 3-an de februaro 1803 filon, kiun oni baptis kiel *Dimitrio*. Bedaŭrinde la patrino ne vartis sian bebon, ĉar ŝi la 23-an de februaro 1803 mortis. Tre ĉagreniĝinta edzo ordonis por bona memoro pri lia amata edzino konstrui malsanulejon por malriĉuloj kaj mizeruloj, kiu funkcias ĝis nun.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2008-12-22 per la retarkivo Wayback Machine filmo "Grafino Ŝeremeteva" ruse

* Praskovia Kovaljova en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Praskovia Kovaljova en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 258203
* GND: 13564139X
* LCCN: no96011399
* VIAF: 3695262
* ISNI: 0000 0001 0949 5554
* SUDOC: 134038878
* BNF: 16176970q
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Pisco (Peruo) kaj Piskó. |

Vinberoj, Pura pisko kaj *Mosto Verde*, produktitaj en Peruo.
Zonoj produktaj de pisko (ruĝe) laŭ leĝoj kaj peruaj kaj ĉiliaj. En verda zonoj produktaj de singani starigitaj laŭleĝe en Bolivio.
En Peruo, Ĉilio kaj en aliaj sudamerikaj landoj **Pisko**, en hispana *pisco*, estas origina nomigo rezervata al la alkoholaĵo nome brando farita el vinberoj kaj produktita ĉefe en Peruo jam ekde fino de la 16a jarcento.[1] Ĝi ĝuas eksterlandan famon kiel atestas la registroj de eksportado el la haveno de Pisco al Eŭropo kaj aliaj zonoj de Ameriko ekde la 17a jarcento, kiaj Anglio, Hispanio, Portugalio, Gvatemalo, Panamo, kaj al Usono, ekde mezo de la 19a jarcento. 

Estas diferencoj laŭ fabrikmetodoj, konsisto kaj jura traktado de la piskoj produktataj en Ĉilio kaj Peruo.

Notoj
-----

1. ↑   Huertas Vallejos, Lorenzo, Historia de la producción de vinos y piscos en el Perú, 2004, Revista Universum, volumeno 19, numero 2http://www.scielo.cl/scielo.php?pid=S0718-23762004000200004&script=sci\_arttext
**Johann Heinrich ZANG** (naskiĝinta la 15-an de aprilo 1733 en Zella, mortinta la 18-an de aŭgusto 1811 en Würzburg) estis pli ol kvin jardekoj kantoro en Mainstockheim.

Memortabulo ĉe Blazio-kirko en ZellaTiutempoe li komponis du kompletajn jarkolektojn da ekleziaj kantatoj. Sep el ili ankoraŭ hodiaŭ ekzistas akj troviĝas en la posedo de Bavara Ŝtata Biblioteko. Li publikigis kaligrafion, pluraj manlibrojn (*Der vollkommene Orgelmacher* kaj *Der vollkommene Büttner oder Küfer*) kaj postlasis diversajn muzajn pentraĵojn.

Vivo
----

Estante filo de tanisto li lernis hejme la lingvojn latinan kaj helenan. Lia artista talento furoris jam lerneje kaj sekve li migris en la aĝo de 15 jaroj por la daŭro de du jaroj Lepsikon. Tie li havis kontaktojn en 1748 kaj 1749 kun Johann Sebastian Bach mem. Poste li iris Koburgon por disĉipli ĉe Johann Kilian Heller iĝonte oficisto ĉe Abatejo Banz kaj orgenisto ĉe Kastelo Hohenstein en Ahorn.

Inter 1751 kaj 1752 li deĵoris kantore en Walsdorf kaj ekde la 7.11.1752 kantore kaj instruiste en Mainstockheim.

Graveco
-------

Ne tute duonan jarcenton (1752-1801) Zang tre influis la muzikan vivon en Mainstockheim. Li fondis ĥoron, kreis multajn muzikaĵojn kaj gravis ankaŭ ekster la vilaĝo danke al multo da publikigoj kaj verkoj. Krome li estis aktive pedagogo, artisto kaj orgena fakulo. Li mortis en la Julius-hospitalo en Würzburg.

Verkaro
-------

La sekvaj aferoj de Zang estas konserviĝintaj:

skribaĵoj
* *Calligraphia oder Selbstlehrende Schönschreibkunst*, eble 1762 en memeldono.
* *Vollkommene Büttner- oder Küferlehre*, Mainstockheim 1790, Selbstverlag, Schweinfurt 2/1794, J. S. Fr. Riedel, m. dem Titel *Des Kunst- u. Handwerksbuchs erster Theil*, dua eldono Nürnberg 1804, A. G. Schneider u. Weigel.
* *Des Kunst- u. Handwerks Buchs zweyter Theil … Der vollkommene Orgelmacher oder Lehre v. der Orgel u. Windprobe*, Nürnberg 1804, Schneider u. Weigel, 2/1810, 3/1829.

komponaĵoj
* Sieben Kirchenkantaten den Sonntagen 1. Advent, 1. Weihnachtstag, Osterfest, 3. Sonntag nach Ostern, 2. Pfingsttag, Trinitatisfest, 3. Sonntag nach Trinitatis gewidmet.

bildoj
* 4 *Musivgemälde* el ciklo de monataj bildoj, ĉe:

*Der Monat Oktober* (1799) kaj *Der Monat Dezember* (1807); posedas "Mainfränkisches Museum", Würzburg.
*Der Monat Maÿ* (1807); posedas "Pelham Galleries", Paris kaj London.
*Die Geschichte des Propheten Elia, / Von der Wittwe zu Zarpath*, (1805); posedas privatulo
* prilaboraĵo de kupra gravuraĵo de la urbo Kitzingen (1770) laŭ originalo de Johann Valentin Schmid (1705).

ne plu troveblas
* *Singende Muse am Mayn*, Nürnberg kaj Würzburg 1776.
* 2 Jahrgänge Kirchenkantaten.
* 6 Klavier-Sonaten.
* 12 Trios für Orgel mit 2 Klavieren und obligatem Pedal.

Fonto
-----

Rezumo de informoj sur la paĝaro de *Johann-Heinrich-Zang-Gesellschaft e.V.* kiu ekzistis ĝis 2009.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Johann Heinrich Zang ĉe jhzang.de

Notoj
-----

1. ↑  Meusel: *Teutsches Künstlerlexikon.* Bd. 3, Lemgo 1808–1814, p. 575-576

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776504
* GND: 118880500
* LCCN: nr/95/20852
* VIAF: 50023498
* ISNI: 0000 0000 5335 2289
 |
La **Partio de la komunisma refondiĝo** (itale *Partito della Rifondazione Comunista*) estas itala komunisma politika partio. Ĝi estis kreita en 1991, kaj ĝia nuna estro estas Paolo Ferrero. La plej konata politikisto de la partio estis Fausto Bertinotti, kiu gvidis ĝin ĝis 2006, kiam li iĝis prezidanto de la itala malalta parlamentĉambro.

Dum la registara periodo 2006-2008 la partio estis parto de La Unio, koalicio de centraj kaj maldekstraj partioj kiuj tiam regis Italio. Ĝi ankaŭ estas parto de la Partio de la Eŭropa Maldekstro, tutkontinenta koalicio de radikalaj maldekstraj partioj.

La Partio de la Komunisma Refondiĝo estis kreita en 1991, kiam la Itala Komunisma Partio ŝanĝis sian nomon al Demokrata Partio de la Maldekstro kaj rezignis pri komunismo. Kelkaj el ĝiaj membroj kiuj kontraŭis la ŝanĝon forlasis la partion kaj kreis Rifondazione Comunista, kiu restu fidela al la komunisma idealo.

La partio longe ricevis inter 5 kaj 8% de la voĉdonoj en la naciaj elektoj. Dum la lastaj jaroj, la partio fariĝis tre proksima al la movadoj kontraŭ tutmondiĝo kaj al la pacifismaj movadoj.

Ekde la nacia balotado en 2008, kiun neprigis la disfalo de la ĝistiama registara koalicio de partioj, populara subteno por la partio falegis, kaj ĝiaj anoj ne plu sukcesis akiri postenojn en la itala nek en la eŭropunia parlamento.

Notoj
-----



|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rItalaj politikaj partioj Italio |
| --- |
| Ĉefaj | Demokrata Partio – La Popolo de Libereco - MoVado 5 Steloj |
| Mez-grandaj |  Civitana Elekto – Norda Ligo – Unio de Kristanaj kaj Centraj Demokratoj/Unio de Centro - Maldekstro Ekologio Libereco  |
| Sen reprezentantojen la itala parlamento |  Italio de Valoroj – Civila Agmovado – Fratoj de Italio - Nacia Centrodekstro – Alianco por Italio – Italaj Radikaluloj – Movado por la Aŭtonomecoj – Ni Sudo – Partio de la Komunisma Refondiĝo – Partio de Italaj Komunistoj – Federacio de Verduloj – Itala Socialista Partio – Itala Respublika Partio – Movado de Eŭropaj respublikanoj – Liberalaj Demokratuloj – Alianco de Centro – Estonto kaj Libereco por Italio – Mi Sudo – Fari por Ĉesigi la Dekadencon - UDEUR-Popoluloj – Itala Liberala Partio – Demokrata Centro - La Dekstro – Trikoloraj Flamo – Komunisma Partio de laboristoj – Asocia Movado Italoj Eksterlande  |

 |

* Kategorio Partio de la Komunisma Refondiĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Germana Fotista Societo** (germane: *Deutscher Photographen-Verein*) estis la unua fotista unuiĝo en Germanujo. Ĝi fondiĝis en 1876.

Historio
--------

En la konstitucia asembleo la 29-an de decembro 1876 en Gotha estis komence fondita *Turingia Fotista Asocio* (Thüringer Photographen-Verein). Monaton poste, ĉe la unua vaganta renkontiĝo en Jena la 31-an de januaro 1877, tiu ĉi nomo estis ŝanĝita je *Deutscher Photographen-Verein*. Karl Schwier, kiu studis ĉe Berlina Industria Akademio ĉe Hermann Wilhelm Vogel kaj prizorgis studion en Vajmaro, estis unu el la iniciatintoj. La sidejo de la asocio estis en Vajmaro.

La fakto ke la fotista asocio en Berlino estis decidinta en 1868 nomi sin same ŝajne ne gravis. Meze de 1869, tamen, la berlinanoj dividiĝis en nove fonditan *Verein zur Förderung der Photographie* kaj *Photographischer Verein zu Berlin*.

Post la Francia-Prusia Milito (1870/71) kaj la fondo de Germana Regno modis krei tutgermanan asocion (kiel ankaŭ ĉe aliaj profesioj!). "Photographisches Wochenblatt" estis la unua organo de la asocio. Post kiam Schwier kaj la posedanto de la gazeto, s-ro Benekendorf, ekkverelis en 1877 "Deutsche Photographen-Zeitung" aperis kiel la organo de la asocio, kiun Schwier publikigis en Leipzig de 1876 ĝis 1920. La gazeto ĉesis aperon en 1924. La eldono ricevis kvanton de 3.300 ekzempleroj en 1895.

Ekde 1882 "Deutscher Photographen-Kalender" estis eldonita kiel jarlibro kompletiga por "Deutsche Photographen-Zeitung" Ĝi ekzistis ĝis 1918.

Unufoje jare okazis *vagantaj renkontiĝoj* en diversaj lokoj, pri kiuj aperis regule interesaj raportoj. Foje ankaŭ aljuĝitis premioj.

Grava aspekto de la laboro de fotisto estis diskutita dum la 22-a vaganta kunveno en Hildesheim pri la fakto ke fotistoj devas eĉ dimanĉe labori. Iliaj atelieroj kaj studioj estis pli vizitataj dimanĉe ol en aliaj tagoj.

Germana Fotista Societo nombriĝis inter la plej grandaj unuiĝoj fotistaj en en tuta Eŭropo. En 1895 ĝi havis 802 membrojn. Interese estis ankaŭ la vaganta ekzpozicio en septembro 1895 en Vroclavo kien venis fakuloj el Germanujo Aŭstrio-Hungario, Rusio kaj Svislando.

Referencoj
----------

1. ↑  "Officielle Fest-Zeitung", paĝoindiko ne eblas
2. ↑  Hoerner 1989, p. 11-13
3. ↑  Hoerner 1989, p. 11-13.
4. ↑
5. ↑
6. ↑  Listo de la ĝis tiam eldonitaj aĵoj troviĝas ĉe "Officielle Fest-Zeitung für die 24. Wanderversammlung".
7. ↑  "Die Hildesheimer Wanderversammlung", ĉe: *Photographische Correspondenz*, 30/1893, p. 441, 31/1894, p. 448 kaj 34/1897, p. 56

Literaturo
----------

* "Officielle Fest-Zeitung für die 24. Wanderversammlung und Ausstellung des Deutschen Photographen-Vereins zu Görlitz 1895"
* Ludwig Hoerner: *Das photographische Gewerbe in Deutschland 1839–1914*, GFW-Verlag, Düsseldorf 1989, ISBN 3-87258-000-0.
* Ludwig Hoerner, Photographen-Innungen Hannover und Hildesheim (eld.): *Photographie und Photographen in Hannover und Hildesheim.* Festschrift zum 150jährigen Geburtstag der Photographie, Berufsförderungswerk Bad Pyrmont 1989.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de Deutscher Verein für Fotografie


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775517
* GND: 5189032-X
* VIAF: 126341245
 |
La **Unio de Franclingvanoj** – france *Union des Francophones* (UF) – estas franclingva liberalisma balotolista grupiĝo en Belgio, kiu partoprenas en regionaj, provincaj kaj komunumaj balotoj en la precipe nederlandlingva belga provinco Flandra Brabanto. Kiel la nomo indikas, la ĉefa celo estas la franclingvaj loĝantoj de Flandra Brabanto - aparte tiuj kiuj vivas en la administra arondismento *Halle-Vilvoorde* kaj la, nun plejparte franclingvaj komunumoj proksime de la Brusela Ĉefurba Regiono.

La UF estas kunlaboraĵo inter la tri plej gravaj franclingvaj politikaj partioj em Belgio: la Movado Reformista *(Mouvement Réformateur)*, la Centro Demokrata Humanista *(Centre Démocrate Humaniste)* kaj la Partio Socialista *(Parti Socialiste)*.

Ĉar temas pri plurpartia (dekstra-centra-maldekstra) koalicio, ĝi ne sekvas specifan politikan ideologion. Tamen, konsiderante la socian strukturon de la loĝantaro de tiuj relative privilegiaj antaŭurboj de la ŝtata ĉefurbo, granda parto de la elektitaj oficialuloj apartenas al la konservativa Movado Reformista. La koalicio luktas por larĝigo de la dulingva Brusela Ĉefurba Regiono al la bruselaj antaŭurboj kun granda kvanto de franclingvanoj kaj kontraŭas planojn pri disigo de la nun dulingva balota distrikto Bruselo-Halle-Vilvoorde.

La balotolista grupiĝo laŭ la stato de oktobro 2009 havas unu reprezentanton en la Flandra Parlamento, ses en la provinca konsilio de Flandra Brabanto kaj plurdekon en pluraj urbaj konsilioj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo (france)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPolitikaj partioj en Belgio |
| --- |
| 
Reprezentata en la federacia aŭ la regiona parlamento |
| Nederlandlingva | Groen!  •  CD&V  •  listo Dedecker  •  N-VA  •  SP.a  •  SLP  •  Vlaams Belang  •  Open VLD |
| Franclingva | CDh  •  Ecolo  •  FN  •  FDF  •  MR  •  PS  •  UF |
| Germanlingva | CSP  •  Ecolo  •  ProDG  •  PFF (parto de MR)  •  SP  •  Vivant |

 |
La **Eritrea Liberiga Fronto** (en tigraja : ተጋደሎ ሓርነ ኤርርራ ; en araba: جبهة التحرير الإريترية; en itala: Fronte di Liberazione Eritrea) konata en Eritreo kaj Etiopio kiel la **Ĵabĥa** (arabe: **Fronto**) estis organizaĵo kiu batalis por la eritrea sendependeco de Etiopio dum la Eritrea milito de sendependiĝo kaj la Etiopia Enlanda Milito.

Historio
--------

La organizaĵo estis fondita en fruaj 60-aj jaroj de la 20-a jarcento en Egiptio kaj batalis kontraŭ Etiopio kaj ĝia tiama reganto, la imperiestro Haile Selassie. La movado prezentis defiojn al la etiopa registaro sed ne sukcesis atingi sian ĉefan celon - la sendependecon de araba Eritreo. La membroj de la organizaĵo estis plejparte islamanoj de la nomadaj triboj de okcidenta Eritreo kaj marbordaj regionoj. En la 1970-aj jaroj, grupo de membroj de la organizaĵo demisiis kaj establis rivalan maldekstreman organizaĵon nomitan Ŝaabija. Dum la 1980-aj jaroj, la Ŝaabija anstataŭigis Ĵabĥa kiel la ĉefa ribelantorganizaĵo. Dum la sendependecdeklaro de Eritreo en 1993, la Ŝaabija organizaĵo ŝanĝis sian nomon al la Popola Fronto por Demokratio kaj Justeco kaj estis rekonita kiel la nura partio en Eritreo. La Ĵabĥa fariĝis malgranda ribela organizaĵo funkcianta ĉe la limo kun Sudano. En la konferenco de la organizaĵo en 1995 en la urbo Gondar en Etiopio la organizaĵo prezentis alian ideologion ol tiu de la fondintoj, hodiaŭ la Ĵabĥa estas frakcio en la Eritrea Nacia Alianco kiu estas tegmenta organizaĵo kiu kunigas ĉiujn opoziciajn grupojn al la eritrea registaro.

Gvidantoj
---------

* Idris Mohammed Adem (1961–1975)
* Ahmed Mohammed Nasser (1975–1982)
* Abdella Idris (1982–2011)
* Hussein Kelifah (2011–present)

Eksteraj ligiloj
----------------

Piednotoj
---------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 744804
* LCCN: n82029034
* VIAF: 133263757
* ISNI: 0000 0001 2286 9071
* LIBRIS: 404725
* SUDOC: 028523415
* NKC: kn20080129019
 |
Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Uĵhorodo en Transkarpatio
**Pithorb,** ukraine **Підгорб,** hungare **Hegyfark** [hedjfark] estas iama vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo, en municipo de Baraninci.

Bazaj informoj
--------------

* 48° 33′ 06″ N 22° 21′ 44″ O﻿ / ﻿48.55167 °N, 22.36222 °O﻿ / 48.55167; 22.36222 (mapo)Koordinatoj: 48° 33′ 06″ N 22° 21′ 44″ O﻿ / ﻿48.55167 °N, 22.36222 °O﻿ / 48.55167; 22.36222 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro:
* Poŝtkodo: 89425
* Telefonprefikso:

Situo
-----

Pithorb situas sur ebenaĵo sub piedo de monto 301 m-ojn alta.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Hegyfark apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio, dume rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Pithorb apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
**Gregor EISVOGEL**, (naskiĝinta *Paul Eisvogel* la 18-an de majo 1873 en Wadgassen-Schaffhausen, mortinta la 19-an de novembro 1950 en Engelhartszell an der Donau) estis germana romkatolika ordenpastro kaj inter 1931 kaj 1950 la unua trapista abato de Konvento Engelszell. 

Gregorius Eisvogel, abato de Engelszell

Vivo
----

Eisvogel frokuliĝis en 1900 ĉe Abatejo Oelenberg en Reiningue, Haut-Rhin. En la 29.6.1902 li faris la solenan duan religian voton. Ĉe la Pontifika Gregoria Universitato li doktoriĝis pri teologio kaj filozofio. En la 25.6.1906 li ordinitis pastro en Romo. Poste li estis ĝis la detruo de la menciita abatejo tie docento pri teologio kaj ekonomia administranto. En 1915, jaro de la malapero de la konventaj domoj, li sekvis sian abaton Petrus Wacker sekretariece ekzilen al Freiburg im Breisgau.

Post fino de la Dua mondmilito li iris kun aliaj germanaj monaĥoj el Oelenberg al Abatejo Banz. En 1925 transprenis li la sub imperiestro Jozefo la 2-a sekularigitan cistercian konventon en Engelhartszell en Supra Aŭstrio. En la 3.12.1931 li elektitis abato kaj abatkonsekriĝo faritis en la 13.12.1931 en Wilhering (Distrikto Linz-Land) fare de episkopo Johannes Maria Gföllner. Li estis la 35-a prelato ekde la konventfondiĝo en 1293. Post fermo en 1939 fare de la nazioj arestis lin Gestapo. Post liberiĝo li senditis en alia govio. En 1945 li revenis kun triono de la iamaj monaĥoj kaj reekigis la konventan vivon.

Krom abata deĵoro li ankaŭ estis komisiinto por la redemptoristinoj de Ried im Innkreis. La konventon de Engelszell li estris ĝismorte en 1950. Entombigo faritis en la abata kripto en Engelszell. Inter la bieraj markoj farataj surloke portas Gregorius-biero lian nomon.

Blazono kaj moto
----------------

La abato blazono de Gregor Eisvogel montras gruon kun ŝtono en la ungegoj kaj flaman koron; malsupre tekstas *Volo victima fieri pro fratribus* (mi volas oferiĝi por fratoj miaj).

Honoroj
-------

* episkopa konsistorikonsilisto
* honora frato de la ordeno de la Mizerikordaj fratoj de Johano de Dio

Literaturo
----------

* Biografio ĉe OeBL
* Eisvogel ĉe Biographia Cisterciensis
* Abtei Engelszell (eld.): *Abtei Engelszell an der Donau.* Passau 1932.
* Karl Pömer, Eduard Wiesner: *Engelszell. Ein bayerisch-österreichisches Grenzkloster.* Wernstein 1993.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770372
* GND: 143987186
* VIAF: 170070649
* ISNI: 0000 0001 1897 0206
 |
Jakob Bernstein-Kohan, kuracisto kaj cionisto; kontraŭulo de Theodor Herzl
**Jakob BERNSTEIN-KOHAN** (ruse: *Яков Матвеевич Бернштейн-Коган*; naskiĝinta en 1859 je Kiŝinevo, mortinta la 12-an de majo 1929 en Dnipro) estis rusia kuracisto kaj cionisto. Lia filino estis la verkistino kaj aktorino Miriam Bernstein-Cohen.

Vivo
----

Bernstein-Kohan estis frua membro de Ĥibat Cion, de 1897 ĝis 1905 membro de la Granda agadkomitato, de 1905 ĝis 1907 de la Pli konreta agadkomitato. Bernstein-Kohan ankaŭ estis ĉefo de *Cionisma korespondado-agentejo* por Ruslando kun sidejo en Kiŝinevo: tiun ĉi pozicion, tre al la malkontento de Theodor Herzl, li uzis per maljusta cirkuler-skribado en aŭgusto 1901, por kontraŭstaradi kaj eksciti publikan senton kontraŭ la cionisma gvidantaro.

Bernstein-Kohan estis unu el la gvidantoj kaj ideologoj de *Demokratia cionisma frakcio* (1901) kaj gvida ruslanda kontraŭulo de la Brita Ugando-programo pri setligo de judoj ekstere de Eŭropo.

De 1907 ĝis 1910 li laboris kiel kuracisto en Palestino, kiun li forlasis pro konfliktoj kun konservativaj setlantoj (kp. la perfortan intergeneracian konflikton en Petaĥ Tikva en somero de 1909: tiam li estis la prezidanto de la vilaĝa komitato, favorita de la junaj reformemuloj, de kiu posteno li devis retiriĝi).

Li revenis en 1925 kaj baldaŭ akceptis kuracistan postenon en judaj agrikulturaj setlejoj en Ukrainio.

Dum la Dua cionisma kongreso en 1898 en Bazelo li kaŭzis embarason ĉar li daŭre parolis pri la malriĉeco de la cionisma movado, dum Herzl volis impresi kaj persvadi turkojn pri elmigro de judoj al Palestino substrekante la judan internacian influon kaj ĝeneralan bonstaton de venemuloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jakob Bernstein-Kohan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Яков Моисеевич Бернштейн-Коган, biografio en la rusa
* Jacob Bernstein-Kogan Arkivigite je 2018-11-14 per la retarkivo Wayback Machine, biografio en la angla


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767543
* GND: 1023398540
* VIAF: 308275699
* ISNI: 0000 0004 3411 0507
 |
**Prato (Leventina)** estas komunumo de la Komunumaro Quinto kaj la Distrikto Leventina en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 429 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Prato (Leventina) situas en la supra Leventina ĉe la okcidenta valflanko. La rivero Tiĉino formas la orientan komunumlimon. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Prato, Mascengo, Morasco, Rodi kaj Fiesso. Sur alteco de 1851 m s.m. situas en okcidento de la komunumo en valkaldrono la Lago Tremorgio.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 16,85 km², de kiuj 42,3% estas kovritaj de arbaro, 20,4% servas por agrikulturo kaj 3,4% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Prato (Leventina) limas en nordo al Quinto, en oriento al Faido, en sudo al Dalpe, kaj en okcidento al Lavizzara.

Trafiko
-------

Tra Rodi kaj Fiesso pasas la kantona ĉefvojo n-ro 2 kaj inter la du vilaĝoj situas la stacidomo Rodi-Fiesso ĉe la gotarda linio de Svisaj Federaciaj Fervojoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2, kiu en nordo ankaŭ pasas la komunuman teritorion, siutas rekte norde de la komunumo en Varenzo. La vilaĝo Prato atingeblas pere de kurboriĉa montarvojo de Rodi. Al ĝi kondukas poŝtaŭtolinio. Aertelfero kondukad de Rodi al la Lago Tremorgio sur alteco de 1827 m s.m..

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Prato (Leventina) datiĝas el la jaro 1211 kiel *Prato*. Dum mezepoko Parto formis la centron de najbararo, al kiu ĝis 1866 ankaŭ apartenis Dalpe, kiu tiam sendependiĝis kaj fariĝis aparta komunumo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj signifoj de Prato

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Mario Fransioli*:  *Prato (Leventina)* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-11-24)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Prato (Leventina) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Prato (Leventina)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Prato (Leventina)** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Leventina |
| --- |
|  **Komunumaro Airolo:** **Airolo**  •  Bedretto **Komunumaro Faido:** **Faido** **Komunumaro Giornico:** Bodio  •  **Giornico**  •  Personico  •  Pollegio  •  Sobrio **Komunumaro Quinto:** Dalpe  •  Prato (Leventina)  •  **Quinto** |  |

 |
**Maasdam** (nederlande *Maasdam* [ˈmaːsdɑm]) estas nederlanda fromaĝo en svisa stilo. Farita de bovina lakto, ĝi estas maturigita dum almenaŭ 4 semajnoj. Ĝi maturiĝas pli rapide ol aliaj nederlandaj fromaĝoj. Maasdam havas internajn truojn de la maturigprocezo, kaj glata flava lardhaŭto. Foje ĝi estas parafinita kiel Gaŭdo-fromaĝo. La fromaĝo estis kreita por konkuri kun la populara svisa Emental estante malpli multekosta kaj pli rapida produkti. En la procezo de farado de fromaĝo kun la samaj ĝeneralaj komponentoj de svisaj fromaĝoj, la nederlandanoj kreis fromaĝon kiu estas nuksa kaj dolĉa, sed pli mola ol Emental pro pli alta humidenhavo.

La stilo estis lanĉita en 1984 fare de la Barsfirmao kiel la varmarkita Leerdammer fromaĝo, kvankam ĝi nun estas farita fare de aliaj nederlandaj firmaoj sub la nomo Maasdam.

Referencoj
----------

1. ↑  • Cheesemania.Ru: Сыр «Маасдам» Arkivigite je 2011-11-13 per la retarkivo Wayback Machine ruse
2. ↑   Maasdam.

 Arkivigite je 2012-05-08 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-05-08. Alirita 2015-11-19. france
3. ↑  Maasdam — Characteristic Dutch cheese Arkivigite je 2012-06-04 per la retarkivo Wayback Machine angle

* Kategorio Maasdam (fromaĝo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Buĉin** (makedone *Бучин*) estas vilaĝo en Opština Kruševo en Norda Makedonio. En 2002 vivis tie 738  loĝantoj.

Loko, priskribo
---------------

La vilaĝo situas en la sudo de Opština Kruševo. La areo de la vilaĝo estas ĉirkaŭ 13,6 km².

La alteco estas ĉirkaŭ 600 - 1490 m.

La Nigra Rivero fluas tra la norda parto de la vilaĝo.

La regiona vojo R2339 pasas tra la vilaĝo kaj al ĝi ligas la regiona vojo 2335. La vojo 2339 iras de la urbo Demir Hisar al la urbo Prilep kaj la vojo R2335 kondukas al la urbo Bitola.

Loĝantaro
---------

Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 738 homoj. Ĉiuj loĝantoj estas makedonoj.

La vilaĝo baze havas agrikulturan funkcion. Hortikulturaj kultivaĵoj estas kultivitaj: paprikoj, tomatoj, poreoj, ajloj, faboj kaj pli. Tritiko, maizo, hordeo kaj aliaj furaĝkultivaĵoj estas semataj.

En la vilaĝo estas agrikulturaj kooperativoj, butikoj kaj manĝejoj.

Vilaĝa ekipaĵo
--------------

La vilaĝo havas bazlernejon, sancentron, veterinaran stacion, kulturan centron kaj sporthalon.

La altiroj de la vilaĝo inkludas:

Preĝejo de la Nativeco de la Benita Dipatrino - la ĉefa vilaĝa preĝejo konstruita en 1876;

Preĝejo "Sankta Georgo" - monaĥeja preĝejo;

Preĝejo de Sankta Dimitri - la plej nova vilaĝa preĝejo.

Bučinski Monaĥejo, kiu situas nordokcidente de la vilaĝo.

Malnova ponto - kultura monumento

Ekzistas ankaŭ pluraj arkeologiaj lokoj en la vilaĝo.

Pluaj fotoj
-----------

* Bučin - loko de la vilaĝo Kruševo municipo**Bučin - loko de la vilaĝo Kruševo municipo**
* Bučin - Domo de KulturoBučin - Domo de Kulturo
* Bučin - Monaĥejo BuchinskiBučin - Monaĥejo Buchinski
* Bučin - sportejoBučin - sportejo
* Bučin - baza lernejoBučin - baza lernejo

Referenco
---------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Бучин en la makedona Vikipedio.* 

Statistikoj: