recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Kisbudmér** [kiŝbudmEr], kroate **Mali Budmir** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Bóly. Kis signifas hungare: malgranda kaj faras diferencon de la apuda Nagybudmér.

Kirko de Kisbudmér

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 6  km²
* Loĝantaro: 120
* Poŝtkodo: 7756
* Telefonprefikso: 69
* Koordinatoj: 45°54′53″N 18°26'46″E

Situo
-----

Kisbudmér situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo. Urboj Villány troviĝas je 6, Bóly 10, Siklós 16, Beremend 18, Kozármisleny 21, Harkány 22, Mohács 25, Pécs 30 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1285 laŭ tiama hungara ortografio *"Budmer"*. Supozeble jam tiam estis 2 apudaj vilaĝoj: Suba kaj Supra Budmer. Ili baldaŭe iĝis Granda kaj Malgranda Budmér. Post la mezepoko Kisbudmér senhomiĝis pro la turkoj. Baldaŭe serboj, germanoj kaj hungaroj laŭvice alvenis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.

En Kisbudmér migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika klasikisma preĝejo omaĝe al Dipatrino (Eta) de 1812

* Kategorio Kisbudmér en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Kaspia pluvio** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birda klaso *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ĥaradrioformaj *Charadriiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Ĥaradriedoj *Charadriidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Charadrius *Charadrius* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Kaspia pluvio** *Charadrius asiaticus*Pallas 1773 |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Kaspia pluvio  |

 |
| v • d • r |

 *Charadrius asiaticus* - MHNT
La **Kaspia pluvio** (*Charadrius asiaticus*) estas eta kaj vigla pluvio, tio estas vadbirdo de la familio de ĥaradriedoj kaj genro *Charadrius* kiu enhavas multajn aliajn speciojn.

Disvastiĝo
----------

Ĝi reproduktiĝas en malferma kamparo de centra Azio, ĉefe norde kaj oriente de la Kaspia Maro el Kazaĥio ĝis Afganio. Tiuj birdoj migras suden vintre al orienta kaj suda Afriko el Egipto ĝis Namibio kaj ĉefe en Bocvano, kie restas ĉe herbejoj aŭ terkulturejoj. Tiu pluvio estas rara vaganto en okcidenta Eŭropo.

Aspekto
-------

Tiu bela pluvio estas iome pli granda ol la granda pluvio, ĉar ĝi estas 19 cm longa kun enverguro de ĉirkaŭ 60 cm kaj pezo de 70 gr, kaj ĝi rememoras laŭ aspekto aliajn pluviojn kiel la dezertpluvio kaj la malgranda dezertpluvio. Ĝi estas pli fajna kaj longkrura ol la dezertpluvioj kaj havas pli fortan blankan strion superokule — kiu atingas la nukon — kaj pli longan kaj fajnan bekon. Ĝi ne havas blankan vostobordon kaj apenaŭ flugilstrion. Ties vizaĝo estas bela pro tiu blanka strio superokula, alia griza strio sub tiu kaj griza krono super tiu; krome la gorĝo montras pli blanka zonon ol aliaj pluvioj.

Somera masklo havas grizbrunajn dorson kaj blankajn vizaĝon kaj ventron. La tuta brusto estas ruĝavelkolora kun nigra bordo sube. Aliuloj havas nur grizbrunan brustostrion, sed la somera ino povas montri iom da avelkoloro.

Kutimoj
-------

La alvoko estas akra "ĉip".

Ili manĝas kiel la aliaj pluvio plukante insektojn kaj aliajn etajn predojn, kiel helikoj aŭ semoj, ĉefe el herbejoj aŭ el plukitaj kulturejoj. Ties tekniko estas ĉiam kureto kaj halto.

Temas pri socia birdo, kiu ariĝas en grupoj de inter 30 kaj 50 membroj, sed en Bocvano kie vintras multnombre grupoj povas atingi milon. Ili piediras rektege; kaze de danĝero **kaŭras aŭ forkuras** prefere kaj ne forflugas. Ili ĉeestas sekajn lokojn, sed alproksimiĝas al akvopunktoj por refreŝiĝi.

Tiu birdo reproduktiĝas en izolitaj kolonioj de deko aŭ dudeko da paroj, demetante tri ovojn en surplanka nesto.

La kaspia pluvio estas protektita birdo laŭ internaciaj traktatoj.

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Charadrius asiaticus*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 05 May 2006.
*Kunsido de la kanonikaro de la trapista ordeno en Oelenberg* (Frédéric Lix, 1889).
La **kanonikaro**, aŭ **kapitulo**, en la Romkatolika Eklezio, Anglikanismo kaj Skandinava Luteranismo, estas asembleo de presbiteroj aŭ religiuloj, dotita per jura personeco kaj normiga aŭtoritato.

La kanonikaro ene de katedrala preĝejo, monaĥeja preĝejo (tipe Benediktana ) aŭ kolegia preĝejo, aŭ kavalira ordeno, estas aŭtonoma decid-povo pri la temoj kiuj koncernas ĝiajn membrojn, kaj tial en la voĉdonoj kaj debatoj povas partopreni nur tiuj, kiuj estas parto de ĝi.

En la antikvaj Benediktanaj monaĥejoj, nur la monaĥoj povis paroli dum la kunsidoj de la kanonikaro; eĉ se aliaj homoj estis allasitaj kiel observantoj, ili havis neniun rajton interveni. De ĉi tie venas la esprimo "havanta/ne havantan voĉon" en la kapitulo.

Kanonikoj de Bruĝo, Flandrio.

* Kategorio Kanonikaro (kristanismo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 811835
* NKC: ph121444
 |
**Kistótfalu** [kiŝtOtfalu] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós. La loknomo signifas: eta-slovaka-vilaĝo.

Panoramo al Kistótfalu
Kalvinana kirko en Kistótfalu
Vojo en Kistótfalu

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 11 km²
* Koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 45.9077/18.3083
* Loĝantaro: 330
* Poŝtkodo: 7768
* Telefonprefikso: 72

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de sakovojo, laŭ fervojo Pécs-Mohács. Siklós troviĝas 8, Harkány 11, Villány 15, Kozármisleny 17, Bóly 21, Pécs 24 km-ojn.

Historio
--------

Antaŭ la hungaroj vivis tie dum la Romia Imperio kaj dum la Grandmoravia Regno. Laŭ la onidiro la alvenintaj hungaroj trovis tie slavojn, kiuj tiutempe nomiĝis "tót". Lokoj de Kistótfalu dum la historio kelkfoje ŝanĝiĝis. En 1546 la vilaĝanoj elektis pli defendeblan lokon en la arbaro. En 1695 ili elektis lokon sur la proksima monteto, fine en 1829 lnĝenieroj planis tiutempe modernan komunumon. En 1857 la fervojo atingis la vilaĝon. Inter 1918-1921 la serboj okupis Kistótfalu-n. Vilaĝservoj estas klubo de maljunuloj, migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana klasikisma preĝejo de 1839
* loĝdomo de 1783
* vinkeloj

* Kategorio Kistótfalu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kansk** (ruse *Канск*) estas urbo en Krasnojarska regiono en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 04420.

La urbo estis fondita en jaro 1640.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1782.

La interurba telefona kodo estas 39161, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 56° 12′ N 95° 42′ O﻿ / ﻿56.200 °N, 95.700 °O﻿ / 56.200; 95.700 (mapo)Koordinatoj: 56° 12′ N 95° 42′ O﻿ / ﻿56.200 °N, 95.700 °O﻿ / 56.200; 95.700 (mapo).

La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Kan (Кан) (kiu enenfluas en riveron Jenisej (Енисей)).

En la urbo estas fervoja stacio Kansk-Jenisejskaja (Канск-Енисейская).

En jaro 1959 la urbo havis 73,8 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 103 mil loĝantojn.

Flago de Krasnojarska regiono
Urboj de Krasnojarska regiono

**Ĉefurbo**: Krasnojarsk

Aĉinsk |
Artjomovsk |
Bogotol |
Borodino |
Divnogorsk |
Dudinka |
Jenisejsk |
Ĵeleznogorsk |
Igarka |
Ilanskij |
Kansk |
Kodinsk |
Krasnojarsk |
Lesosibirsk |
Minusinsk |
Nazarovo 
Norilsk |
Sosnovoborsk |
Ŝaripovo |
Ujar |
Uĵur |
Zaozjornij |
Zelenogorsk
Kebeka Ponto maldekstre kaj Ponto Pierre Laporte dekstre, vintre.
La **Kebeka Ponto** (france *Pont de Québec* kaj angle *Quebec Bridge*) estas ŝosea, fervoja kaj piedira ponto super la plej suba Rivero Sankta Laŭrenco inter Sainte-Foy (ekde 2002 okcidenta antaŭurbo de Kebeko) kaj Lévis, Kebekio, Kanado. La projekto malsukcesis dufoje, koste de 88 vivoj, kaj bezonis ĉirkaŭ 30 jarojn por esti kompletita.

La Kebeka Ponto estas nitita ŝtala ĵaluzia strukturo kaj estas 987 m longa, 29 m larĝa, kaj 104 m alta. Kantilevraj brakoj 177 m longaj subtenas 195 m longan centran strukturon, por totala malfermo de 549 m, kaj estas la plej longa malfermo de kantilevra ponto en la mondo. (Ĝi estis eĉ la el ĉiuj kategorioj plej longa malfermo en la mondo ĝis la Ponto Ambassador estis kompletita en 1929.) Ĝi estas la plej orienta kompleta trapasejo de la rivero Sankta Laŭrenco.

La ponto hejmas tri aŭtoŝoseajn vojojn (neniu ĝis 1929, unu ĝis 1949, du ĝis 1993), unu fervojan relon (du ĝis 1949), kaj vojon por piedirantoj (origine du); iam ĝi havis ankaŭ linion por tramo. Ĝi estis posedo de la kanada fervoja entrepreno *Canadian National Railway* ekde 1993.

La Kebeka Ponto estis deklarita Nacia Historia Loko de Kanado en 1995.

Notoj
-----

1. ↑   Québec Bridge National Historic Site of Canada. Canadian Register of Historic Places.  Konsultita la 20a de julio 2015.

Bibliografio
------------

* (May 2008) "Why Bridges Have Failed Throughout History", *Civil Engineering* **78** (8), p. 64–71, 84–87.

* Cook, Richard J..  (1987) *The Beauty of Railroad Bridges in North America—Then and Now*. Golden West Books, California (USA). ISBN 0-87095-097-5.

```
Arkivigite je 2012-06-02 per la retarkivo Wayback Machine
```

* (April 1916) "Photos of Quebec Bridge", *The World's Work: A History of Our Time* **XXXI**, p. 662–663.  Alirita 2012-01-11..

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kebeka Ponto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* en franca Pont de Québec timeline
* The Collapse of the Quebec City Bridge
* Ritual of the Calling of an Engineer
* The Iron Ring (archive)
* Photo Centre Span Collapse Arkivigite je 1997-11-14 per la retarkivo Wayback Machine
* Article on "Bridge Collapse Cases/Quebec Bridge" ĉe MatDL Arkivigite je 2013-12-16 per la retarkivo Wayback Machine
* 3D model Arkivigite je 2012-01-11 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 529686
* LCCN: sh88001502
* VIAF: 315527088
* SUDOC: 030153727
* BNF: 121626945
 |
festaj tamburistoj
La **Kivelingsfest** estas historia festo en la germania urbo Lingen. Ĝi okazas pentekoste ĉiun trian jaron, kaj memorigas pri evento el la jaro 1372, kiam en milito inter la armeo de la grafo de Tecklenburg kaj de la ĉefepiskopo de Münster la vira loĝantaro de la urbo estis tiom malmultiĝinta, ke eblis defendi la urbon nur per batalado de la neplenkreskaj, needziĝintaj knaboj el la urba loĝantaro. Mirinde, la knaboj sukcesis en defendado de la urbaj remparoj, kaj responde la urba konsilantaro donis al ili la rajton regule celebri sian venkon. La junuloj ricevis la nomon *Kivelinge* (pluralo), singularo *Kiveling*, el la platgermana verbo "kiven", al kiu aldoniĝis sufikso *-el-* por diminutivo kaj sufikso *-ing* por substantivigo. En urba incendio de la jaro 1548 per forbrulo de la urba arkivo malaperis ĉiuj skribaj dokumentoj pri la tradicio de la festo antaŭ tiu jaro, sed pli postaj dokumentoj ekzemple el la jaroj 1557 kaj 1565 atestas ke la festo antaŭ tiuj jaroj jam havis longan tradicion.

la pulvoturo
La feston tradicie aranĝas diversaj historiaj grupoj de urbaj knaboj kaj junaj needziĝintaj viroj, kiuj aparte post la Unua Mondmilito plifortigis ankaŭ eksterfestajn kulturajn kaj sociajn agadojn, kaj ekde tiam ankaŭ pli kaj pli integrigis la membrecon kaj kunlaboron de urbaj knabinoj kaj junaj needziniĝintaj virinoj. La gejunuloj ekzemple en 1960/1961 restaŭris lastan restaĵon de la mezepoka urba remparo, la "pulvoturon", aĉetis kaj renovigis historian domon ĉe la merkatoplaco kaj helpas vivteni la historian urbodomon, sed ankaŭ helpis post naturkatastrofoj kaj engaĝiĝis en koncertoj kaj teatraj surscenigoj cele al vivteno de la platgermana lingvo.

Ekde la jaro 1972 la festo ĉiun trian jaron okazis tri plenajn tagojn (kaj la du internoktojn) inter sabato kaj lundo de la pentekosta semajnfino, kaj ekde 1996 havas la fortan karakterizaĵon dum tiuj tagoj revivigi la etoson de mezepoka celebraĵo: Multaj centoj da infanaj kaj plenkreskulaj urbanoj vestiĝas en mezepokaj vestaĵoj; bazaraj vendostandoj, muzikaj ensembloj, artistoj kaj porinfanaj amuzaĵoj estas aranĝataj laŭ stilo de la 14-a jarcento; kaj la loko de la festo sur kaj apud la historia urbocentra merkatoplaco donas historiecan kadron al la evento, kvankam la plej multaj apudplacaj konstruaĵoj ekestis nur iom post la mezepoko - en la 16-a kaj parte eĉ en pli postaj jarcentoj (ekzemple la urbodomo de 1555 kaj la domo de la urbaj junuloj el 1583).

Iom da fotaj impresoj pri la festo de junio 2011
------------------------------------------------

 * flagosvingantoj flagosvingantoj
* infana ludoinfana ludo
* juna kavalirojuna kavaliro
* kvar bardojkvar bardoj

 * la gvardio atendas la gvardio atendas
* festaj gravulojfestaj gravuloj
* parade parade
* junaj paradantojjunaj paradantoj

 

* Kategorio Kivelingsfest en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* retejo de la festo (germane)
* multaj fotoj pri la festo de 2011 (en tiu-ĉi kaj proksimaj kategorioj)
En Dianetiko kaj Scientologio, **Klara** estas unu el la ĉefaj videblaj "statoj" kiujn praktikantoj strebas atingi dum sia vojo super la Ponton al Tuta Libereco. La staton Klara oni atingas, kiam oni supozeble liberiĝas de la influo de engramoj, nevolataj emocioj aŭ doloraj traŭmatoj ne volonte disponeblaj al la konscia menso. Scientologoj kredas, ke homoj amasigas anksiecojn, psikosomatajn malsanojn, kaj aberacion pro ricevi engramojn tra siaj aktualaj aŭ pasintaj vivoj, kaj ke per apliki Dianetikon, ĉiuj homoj povas atingi la staton Klara.

Klarulo estas difinita de la Eklezio de Scientologio kiel persono, kiu ne plu havas "reagan menson" kaj do estas libera de la negativaj efikoj de la reaga menso. Klarulo estas dirita esti "ĉe kaŭzo super" (tio estas, en rego de) sia "mensa energio" (siaj pensoj) kaj kapabla pensi klare eĉ kiam alfrontita kun la situacioj kiuj mem en pli fruaj tempoj kaŭzis por ĝi malfacilecon. La sekva nivelo de spirita evoluado estas tiu de Funkcianta Tetano. Homo, kiu ne atingis la staton de Klara estas nomata "antaŭklara."

Dianetiko asertas, ke ies konscio estas influita de la stimul-responda naturo de la reaga menso. Atingi la staton de Klara signifas, ke homo venkis la reagan menson kaj estas en plena rego de sia analiza menso. Laŭ Hubbard: "Klarulo estas estaĵo, kiu ne plu havas sian propran reagan menson, kaj do suferas neniun el la malbonaj efikoj, kiujn la reaga menso povas kaŭzi. La Klarulo havas neniujn engramojn, kiuj, restimulitaj, elĵetas la pravecon de ĝiaj komputadoj, per enigi kaŝitajn kaj falsajn datumojn." Sociologo Roy Wallis notis, ke "Esti Klara signifis kapabli fari ĉiujn tiujn aferojn, kiujn neniu aktuale povis fari, kaj al kiuj oni aspiris tiel senespereme." Estas taksite, ke la kosto atingi la staton Klara en Scientologio estas $128 000.

Notoj
-----

1. ↑  Goldstein, Laurie. "Defectors Say Church of Scientology Hides Abuse", *The New York Times*, 6 Marto 2010.
2. ↑  Bromley, David G. "Making Sense of Scientology", in James R. Lewis. *Scientology*. Oxford University Press, 2009, p. 92.
3. ↑  What is Scientology web site
4. ↑   *{{{Titolo}}}*.
5. ↑  How Much Does Scientology Cost?

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 728866
 |
**Kiskinizs** [kiŝkiniĵ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Szikszó. Kis signifas: malgranda.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 7  km²
* Loĝantaro: 350
* Poŝtkodo: 3843
* Telefonprefikso: 46

Situo
-----

Kiskinizs situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Hernád, laŭ traira flankovojo. Kiskinizs havas ponton tra la rivero. Szikszó troviĝas 12, Encs 13, Abaújszántó 16, Miskolc (voje) 25 km-ojn.

Historio
--------

La loko estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio devenis el la 13-a jarcento en formo *"Keniz"*. Dum la historio 2 apudaj vilaĝoj formiĝis: Nagykinizs kaj Kiskinizs. La lastan la turkoj senhomigis en 1645. En 1990 defenda digo konstruiĝis ĉirkaŭ la vilaĝo. Vilaĝservo estas migra poŝto.

Vidindaĵo
---------

* kalvinana preĝejo de 1818, turo 23 m-ojn longa alkonstruiĝis en 1861, pligrandiĝis en 1912

Famuloj
-------

En Kiskinizs naskiĝis inĝeniero pri arbaroj Albert Béky.

* Kategorio Kiskinizs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kistapolca** [kiŝtapolca] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós. Signifo de la loknomo estas: kis hungare malgranda faranta diferencon de Tapolca, tapolca slave: varma fonto.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 4  km²
* Loĝantaro: 200
* Poŝtkodo: 7823
* Telefonprefikso: 72

Situo
-----

Kistapolca situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Beremend troviĝas 8, Siklós 9, Villány 10, Harkány 14, Bóly 24, Kozármisleny 29 kilometrojn.

Historio
--------

La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1294 en formo *"Topolcha"*. Post la mezepoko La komunumo apartenis al la Osmana Imperio dum 150 jarojn. En 1730 germanoj refondis la komunumon. Ĝis la 19-a jarcento estis tie varma fonto, poste ĝi havas nur normalan temperaturon. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. Vilaĝservo estas kuracejo (semajne po 2), migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Apoteozo de Sankta Kruco de 1783
* fiŝkaptista lago

Famuloj
-------

* en Kistapolca naskiĝis verkisto Lajos Barta

* Kategorio Kistapolca en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kisbucsa** [kiŝbuĉa] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg. Kis signifas: malgranda kaj faras diferencon de Bucsa.

Kisbucsa laŭ runa skribo

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 9km²
* Loĝantaro: 480
* Poŝtkodo: 8925
* Telefonprefikso: 92
* Koordinatoj: 46°48′58″N 16°56′32″E﻿

Situo
-----

Kisbucsa situas en Montetaro Zala en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo, ĉefvojo Balatonszentgyörgy-Zalaegerszeg kaj fervojo Szombathely-Nagykanizsa preteriras. Zalaegerszeg troviĝas 10, Pacsa 15, Zalaszentgrót 22, Hévíz 23, Keszthely 28 km-ojn.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko, poste keltoj vivis tie. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1268 laŭ tiama hungara ortografio *"Bwucha"*. Post la mezepoko pro la kontraŭturkaj militoj la vilaĝo senhomiĝis. Nuntempe oni minadas torfon. Vilaĝservoj estas biblioteko, interretejo, kuracejo, migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika sentura preĝejo omaĝe al Dipatrino (Granda) el la 20-a jarcento
* muzeeto
* fiŝkaptista lago

* Kategorio Kisbucsa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kastelo Aspel, nordorienta vidaĵo
**Kastelo Aspel** estas kastelo en Haldern, urboparto de Rees en la Distrikto Kleve, kiu ekde 1850 estas en la posedo de la monaĥina ordeno kaj estas uzata kiel monaĥinejo. La domo troviĝas tri kilometrojn nordoriente de Rees en malseka malaltaĵo ĉe la *Aspeler Meer*, restaĵo de iama meandro de Rejno. Ĝi elkreskis el alt-mezepoka kastela teramaso, kies monteto apartenas al la plej grandaj kaj plej bone konserviĝintaj ĉe la regiono Malsupra Rejno.

La kastelo estis preskaŭ ĉent jarojn posedaĵo de Familio de Wittenhorst-Sonsfeld, kiu siatempe novkonstruigis la ruiniĝintajn domojn en 1722. En la 19-a kaj 20-a jarcentoj pliamleksiĝinta kaj moderniĝinta, la nuna domensemblo konsistas el barokaj kaj novbarokaj loĝdomoj same kiel novgotika monaĥopreĝejo. La domoj ne estas viziteblaj interne, nur la preĝejo kaj la eksteraĵoj de la monaĥinejo estas malfermaj por vizitantoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Aspel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

*

Referencoj
----------

1. ↑  J. Wroblewski, A. Wemmers: *Theiss Burgenführer Niederrhein*, 2001, p. 21.
Koordinatoj: 63° 47′ 00″ N 18° 04′ 00″ U﻿ / ﻿63.78333 °N, 18.06667 °U﻿ / 63.78333; -18.06667 (mapo)

Kirkjugólf
Klimata diagramo de Kirkjubaejarklaustur
**Kirkjubæjarklaustur** [*kirkjubaijarkloistur*] estas malgranda loko kun ĉ. 135 (2006) loĝantoj en suda Islando, ĉe la ringvojo inter Vík í Mýrdal kaj Höfn.

La loko havas longan historion, plej verŝajne vivas tie homoj ekde la landokupo (tiam monaĥoj el Irlando. Inter 1186 kaj 1550 ekzistis tie konata monaĥina klostro, kies nomo memorigis je ĉarma akvofalo (*Systrafoss*) kaj lago *Systravatn* (islanda „Lago de la (klostro-)fratinoj"). Sagaoj fabelas pri kaŝitaj oraĵoj en la lago kaj pri ties danĝeroj. Kirkjubæjarklaustur estas nomata en la ĉiutaga parolo kiel "Klaustur" (~klostro).

Nun la loko servas por la loĝantoj de la ĉirkaŭo kaj por la turistoj, kiuj uzas la ringvojon.

La loko situas en proksimo de la Laki-kratero aŭ Eldgjá, kiuj estas vizitindaj vidindaĵoj. Je ĉ. 45 km troviĝas la Nacia parko Skaftafell.

Grava vidindaĵo en la loko estas la *Kirkjugólf*, la t.n. preĝeja pavimo el bazalto. Temas pri sesangulaj lafaj kolonoj, kiuj ter-niveligis pro glaĉera glito.

Kiam la 20-an de julio en 1783 la Laki-kratero aktiviĝis, la pastro *Jón Steingrimsson* tenis sian faman "fajropredikon". La lafo feliĉe preterfluis la komunumon en la riverejo de Skaftá. Je tiu evento memorigas en 1974 konsekrita kapelo.

Vidindaĵoj
----------

* krater-serio Lakagígar
* vulkana fosaĵo Eldgjá
**Kisdobsza** [kiŝdobsa] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szigetvár. En la loknomo kis signifas hungare: malgranda kaj tio faras diferencon de la simila kaj najbara komunumo Nagydobsza.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 10 6 km²
* Loĝantaro: 260
* Poŝtkodo: 7985
* Telefonprefikso: 73
* Koordinatoj: 46°01′52″N 17°39'15″E

Situo
-----

Kisdobsza situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Pécs-Barcs. La stacidomo troviĝas 2, Szigetvár 12, Barcs 19, Pécs 46, Kaposvár 52, Budapeŝto 231  km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1277 laŭ tiama hungara ortografio *"Dubza"*. Post invado de la tataroj du apartaj vilaĝoj fondiĝis: Granda kaj Malgranda Dobsza. Dum regado de la turkoj ekde 1566 la vilaĝo ne senhomiĝis, sed dume kroatoj alvenis. En 1979 ambaŭ Dobsza unuiĝis, sed ili disiĝis en 1992.

En Kisdobsza migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo de 1860
* 2 malnovaj kamparanaj loĝdomoj starantaj sur lignaj piedoj
* monumento pri falintoj dum la mondomilitoj
* skulptaĵo pri Sándor Petőfi

* Kategorio Kisdobsza en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Pauline & Paulette** estas flandra kaj franclingva belga filmo de 2001, kiu rakontas la historion de kvar pli maljunaj fratinoj: Pauline, kiu suferas de severa evolua intelekta handikapo kaj funkcias kiel kvarjara knabino, Paulette, operetkantistino kaj vilaĝstelulino kiu posedas florbutikon kaj estas amatora aktorino, kiu servas kiel objekto de admiro al Pauline, Cecile, la pli juna fratino kiu translokiĝis al la granda urbo kaj Marta, la plej aĝa fratino, kiu heredis ĉiujn posedaĵojn de la gepatroj kaj okupiĝas nur pri prizorgado de Pauline.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Marta estas sindona prizorganto de Pauline. Sed kiam Marta mortas, Paulette kaj Cecil malkovras ke estas maleble trovi terapiinstalaĵon por Pauline proksime de la loĝejo de Paulette. Ili ankaŭ malkovras ke neniu el ili povos prizorgi Pauline-n kun la dediĉo kiun Marta povis prizorgi, eĉ se ili retiriĝas de ĉiuj iliaj aliaj okupoj.

Marta testamentis la familian riĉaĵon al iu kiu prizorgos Pauline-n kaj la fratinoj Cecile kaj Paulette provas dividi la prizorgon de Pauline inter ili, sed la divido de prizorgo inter ili ankaŭ malsukcesas. Paulette ne povas daŭrigi ŝiajn antaŭajn okupojn eĉ kiel partatempa flegistino por Pauline kaj Cecile estas nekapabla daŭrigi normalan vivstilon kun sia amanto, Albert, kiam Pauline estas en ŝia prizorgo.

Albert parolas nur la francan dum Pauline nur parolas la flandran. Preter tio, Albert estas egoisma persono, kiu rifuzas preni Pauline-n en konsidero. La vivo en Bruselo, kune kun Albert kaj Cecile, ankaŭ tenas Paulinen for de Paulette - la objekto de ŝia admiro. Pauline eskapas reen al ŝia hejmurbo kaj al ŝia fratino Paulette. Paulette vokas Cecil al renkontiĝo kun la notario kaj sciigas ke ŝi elektas doni la heredon de la familio al bona kaj malproksima prizorga institucio, destinita por homoj kun intelektaj handikapoj, kiu traktos Pauline-n dum labortagoj. Paulette loĝos proksime de la institucio kaj prizorgos Pauline-n semajnfine. Cecil, kiu estas interesita pri la familia riĉaĵo, fortranĉas ĉiujn rilatojn kun ŝiaj fratinoj, post kiam la riĉaĵo forlasas iliajn manojn.

Por povi konservi kontakton kun Pauline dum la semajnfinoj, Paulette rezignas sian antaŭan vivstilon. Ŝi vendas la butikon, retiriĝas de la amatora teatro, kiu estis la centro de ŝia socia vivo, kaj luas apartamenton proksime de la institucio. Ŝi provas restarigi sian socian vivon en sia nova loĝloko, sed komencas ekkompreni ke la nura persono kiu vere zorgas pri ŝi estas ŝia fratino Pauline. Paulette akceptas la novan situacion kaj la semajnfinojn kun ŝia fratino, kiu havas intelektan handikapon, iĝas la granda plezuro de ŝia vivo.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831997
 |
Instruisto kaj klaso moderna klasejo 
 Instruisto kaj klaso malmoderna klasejo
**Klaso** estas termino el la kampo de edukado, kiu rilatas al la kadro, medio aŭ strukturo, en kiu studentoj studas. Klasĉambra lernado estas kutime farita en klaso, kun antaŭfiksitaj paŭzoj intere.

La klaso estas kutime parto de pli granda kadro kaj povas aperi en kelkaj edukaj institucioj kiel infanĝardeno, lernejo, kolegio kaj universitato.

Klasejo
-------

Ĉi tiu kunteksto rilatas al loko kie okazas la studo fare de grupo de studentoj. Ĉi tio estas kontraste al aliaj ĉambroj en la eduka institucio, kiuj ne estas uzataj por ke studentoj kunveni en ili por studceloj.

La klasĉambro estas kutime ekipita per tabloj kaj seĝoj por la studentoj. La klasĉambro ankaŭ havos skribajn kaj prezentajn ekipaĵojn por la instruisto kiel skribtabulo kaj tabulokreto.

Eduka medio
-----------

Ĉi tiu kunteksto rilatas al eduka kadro en kiu studentoj studas. Klasĉambra lernado estas farita en grupo kaj estas gvidita kaj administrita fare de instruisto, kiu estas profesiulo trejnita por okupiĝi pri la studkampo. La klasa kadro povas esti administrita kun la celo krei kunlaboran lernadon.

En lernejoj la klasoj konsistiĝas de samaĝaj studentoj, kaj ili kutime estas nomitaj en kreskanta sinsekvo, ekde 1-a ĝis 12-a grado, kaj foje ĝis 14-a grado. La nombro da studentoj en lerneja klaso ne estas fiksa kaj kutime varias de 15 ĝis 50 studentoj.

La klasa instruplano konsistas el diversaj temoj - de kapabloj kiuj helpos studentojn en siaj privataj vivoj (kutime en bazlernejo kaj mezlernejo) ĝis sciencaj studkampoj kiel ekzemple matematiko, kemio kaj biologio aŭ lingvoj.

Etoso
-----

La klasa etoso estas influita de la eduka klimato kiu regas en ĝi. La disciplino en la eduka kadro celas helpi lernadon kaj malhelpi diversajn kondutismajn problemojn kiuj povas malhelpi la leciono kaj difekti la kvaliton de instruado donita al la klaso. Tiucele la instruisto devas certigi, ke klaraj limoj estas fiksitaj por siaj studentoj. Puno estas ofte uzata kiel ilo por konservi klasĉambran disciplinon.

Vidu ankaŭ
----------

* Eduksistemo
* Lernejo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Klaso (eduko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kromaj Kreditoj: Gamifying Education - Klariga video pri instruado per ludado, kiu montras manierojn apliki en la klasĉambra kadro
**Hirokazu KOREEDA** (jap. 是枝裕和, *KOREEDA Hirokazu*; \* 6-a de junio 1962 en Kijose, Tokia gubernio, Japanio), ofte literumita *Kore-eda*, estas japana filmreĝisoro, scenaristo, filmmuntisto kaj filmproduktisto, kiu gajnis multajn internaciajn festivalajn premiojn.

Vivo
----

Koreeda unue studis literaturon en la universitato de Ŭaseda ĝis 1987, sed poste aliĝis al sendependa televida produkta entrepreno. Li faris multajn dokumentariojn por televido. Centraj temoj en tiuj dokumentarioj estis memoro, vivo kaj morto.

Lia unua plenlonga filmo *Maboroŝi no Hikari* gajnis premion ĉe la Festivalo de Venecio en 1995, kaj lia venonta sukcesa filmo *Wandafuru Raifu (mirinda mondo)* estis readaptita de la usona kinprodukta konzerno *20th Century Fox*. La tria plenlonga filmo de Koreeda *Distanco* （ディスタンス）estis en konkurado ĉe la Festivalo de Cannes de 2001.

Por la filmo Kaibutsu li en majo 2023 la sepan fojon ricevis inviton konkuri pri la Ora Palmo, la ĉefa premio de la
Festivalo de Cannes.

Referencoj
----------

1. ↑  *premioj de Hirokazu Koreeda* en la retejo *imdb.com*, laste alirita la 18-an de majo 2023.
2. ↑  la ĉefaktoroj de la filmo *Kaibutsu* kun Hirokazu Koreeda la 18-an de majo 2023 sur la ruĝa tapiŝo de la Festivalo de Cannes

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hirokazu Koreeda en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (japane)
* Hirokazu Koreeda ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
la flanka fasado, fotita en 1954
**Kastelo Asten** estas grandparte ruiniĝinta kastelo situante ĉe Heusden en la municipo Asten, en Nord-Brabanto, Nederlando. Ĝi estas 14-jarcenta kastelo, kiun novigis en 16-a jarcento Bernard van Merode. La lordoj kaj damoj de lordlando Asten loĝis en la kastelo ĝis 1981. Germanaj soldatoj detruis grandajn partojn de kastelo en 1944 per grenado. De tiam nur la antaŭ-kastelo el 17-a jarcento estis loĝebla. Hodiaŭ estas naŭ dometoj en la antaŭ-kastelo.

Fifame la kruela lordo Bernard van Merode torturis kaj mortigis en 1595 ĉirkaŭ 19 homojn kiel sorĉistojn, ĉefe virinojn. Li baldaŭ akiris konflikton kun la loka pastro kaj la episkopo de Den Bosch, kiuj avertis la landajn aŭtoritatojn. Ili haltis la torturojn kaj mortopunojn pro sorĉado en Norda Brabanto. Bernard van Merode uzis konfiskitajn posedaĵojn por renovigi la kastelon.

La kastelo havis duoblan fosaĵon, antaŭ-kastelon, kolomboturon, farmdomojn, ĉevalstalon kaj bakdomon.

Fotaro
------

* ŝtuparo gvidante al la korta arkaroŝtuparo gvidante al la korta arkaro
* Domoj en la antaŭ-kasteloDomoj en la antaŭ-kastelo
* Ruino de la kasteloRuino de la kastelo
* Interno de la ruinoInterno de la ruino

* Kategorio Kastelo Asten en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Soja Kurokaŭa** (japane 黒川想矢, nomo en kanao くろかわ そうや, per Hepburn-transskribo *Soya Kurokawa*, naskiĝis la 5-an de decembro 2009 en gubernio Saitama, do nun 13-jaraĝa) estas japana infana aktoro. Li ekaperis en japanaj filmaj produktaĵoj en 2018, do 8-jara. Unue li aperis en tri de la dek epizodoj de la televida serio *Tōkyōeirianburazāzu* (トーキョーエイリアンブラザーズ, kiu reprezentu la anglalingvan titolon *Tokyo alien brothers*, do "tokiaj fremdecaj fratoj"). Internacie li aparte konatiĝis pro la filmo *Kaibutsu* (2023) de la reĝisoro Hirokazu Koreeda, kie li aktoris kun la 2 jarojn pli juna Hinata Hiiragi (柊木陽太). La filmo havis sian mondpremieron ĉe la 76-a Festivalo de Cannes la 17-an de majo 2023, kie ĝi konkuras por la Ora Palmo. En kinejoj de Japanio ĝi ekvideblas la 2-an de junio 2023.

Referencoj
----------

1. ↑  informoj en la retejo *asianwiki.com* kun portreta foto (angle)
2. ↑  epizodoj 3,4 kaj 5 de *Tokyo alien brothers*, do "tokiaj fremdecaj fratoj" en la retejo *csfd.cz* (ĉeĥe)
3. ↑  la ĉefaktoroj de la filmo *Kaibutsu* kun la reĝisoro Hirokazu Koreeda la 18-an de majo 2023 sur la ruĝa tapiŝo de la Festivalo de Cannes

Eksteraj ligiloj
----------------

* Soja Kurokaŭa ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
* pluraj portretaj fotoj en lia oficiala paĝo de la retejo *instagram*
Kismakuloj sur la knabina kolo
**Kismakulo** aŭ **suĉmarko** (*love-bite* aŭ *hickey*) estas popola esprimo por dumtempa ekimozo aŭ makulo, kiu estiĝis per intensa kisado (ĉefe per arda suĉado sed eventuale ankaŭ per mordo), pro kio okazos damaĝigo de etaj subhaŭtaj vaskuloj. El kuracista vidpunkto temas pri malgranda hematomo. Ĝi havas blulilan koloron, t.e. similan kolorigon, kiel ĉe aliaj tipoj de ekimozoj, eventuale kreas ĝin aro da ruĝaj makuletoj. Ĝi povas esti rezulto de amludo kaj ĝi povas aperi kie ajn sur la korpo, ofte sur la kolo. Tempo, dum kiu la kismakulo estas videbla, balanciĝas; ekde kelke da tagoj ĝis kelke da semajnoj. La resaniĝadon rapidigas malvarmigado per glacio aŭ per kremoj kun vitamino K.

Ligiloj
-------

* Kategorio Kismakulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

### Referencoj

1. ↑   Romance Class. Alirita 2009-9-22.
2. ↑   Žena-in.

### Eksteraj ligiloj

* angle eSensuality - All About Love Bites Arkivigite je 2009-09-24 per la retarkivo Wayback Machine
* pole Kobiety - Z języczkiem czy bez? Arkivigite je 2009-10-12 per la retarkivo Wayback Machine
* nederlande Sex Woordenboek - Zuigzoen Arkivigite je 2009-09-09 per la retarkivo Wayback Machine
Koordinatoj: 33.55° 0′ N 81.64° 0′ U﻿ / ﻿33.550 °N, 81.640 °U﻿ / 33.550; -81.640 (mapo)

La **kantono Aiken** estas unu el la 46 kantonoj de la usona ŝtato Suda Karolino. Ĝi havis 142 552 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2000. La ĉefurbo de la kantono estas Aiken.

La kantono etendiĝas sur 2 797 km².

Historio
--------

La kantono Aiken estis fondita en la jaro 1871. Ĝi estis nomita tiel omaĝe al William Aiken (1779-1831), kiu estis la unua prezidanto de la South Carolina Railroad Company.

Demografio
----------

La lasta preciza taksado de la loka loĝantaro datiĝas de la jaro 2000, kiam oni nombris 142 552 loĝantojn. La Usona Censa Oficejo tamen taksis en 2005, ke tiujare loĝis en la kantono proksimume 150 181 loĝantojn.

Urboj
-----

Jen listo de ĉiuj urboj kaj lokoj de la kantono :

* Aiken
* Bath
* Beech Island
* Belvedere
* Burnettown
* Clearwater
* Gloverville
* Graniteville
* Jackson
* Langley
* Monetta
* New Ellenton
* North Augusta
* Perry
* Salley
* Vaucluse
* Wagener
* Warrenville
* Windsor

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de kantonoj de Suda Karolino

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kantono Aiken (Suda Karolino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* angle Oficiala retejo de la kantono Aiken
**Klaus Hofmann** (\* 20-an de marto 1939 en Würzburg) estas germana muziksciencisto.

Hofmann studis post la abituro (1958) ekde 1958 ĝis 1959 ĉe la Universitato de Erlangen. Poste li daŭrigis siajn studojn ĉe la Albert-Ludwigs-Universitato je Freiburg. En 1968 li doktoriĝis per tezo pri la temo „Untersuchungen zur Kompositionstechnik der Motette im 13. Jahrhundert, durchgeführt an den Motetten mit dem Tenor IN SECULUM". Ekde 1968 ĝis 1978 li laboris ĉe eldonejo *Hänssler-Verlag*. En 1978 li fariĝis scienca kunlaboranto ĉe la Johann-Sebastian-Bach-Instituto en Göttingen, kiu eldonas la *Neue Bach Ausgabe*. En 2004 li antaŭeniĝis en la postenon de direktoro. Li estas estrarano de *Verwertungsgesellschaft Musikedition*, kiu kontrolas kopirajtojn. En 1994 li fariĝis honorara profesoro de la universitato je Göttingen. En 2006 li pensiiĝis.

Referencoj
----------

1. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri Klaus Hofmann (muziksciencisto) en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Bach-Institut


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 316793
* GND: 131457152
* LCCN: n80123066
* VIAF: 100249636
* ISNI: 0000 0001 1691 7786
* SUDOC: 11761713X
* BNF: 14574814w
* BIBSYS: 2000538
* NKC: xx0179918
* BNE: XX1769223
 |
**Kiskundorozsma** [kiŝkundoroĵma] estas iama vilaĝo kun titolo vinvilaĝo 7 km-ojn okcidente de Szeged (Hungario), sed parto de Szeged ekde 1973.

Ventomuelejo en Kiskundorozsma

Historio
--------

La nomo de *Dorozsma* estis menciita en 1138 en donaca dokumento en formoj *Durusma, Drusma*. La komunumo longe estis fiŝkaptista vilaĝeto havanta jam en la 13-a jarcento abatejon, kiun la turkoj detruis kaj ties ŝtonojn uzis en la fortikaĵo de Szeged. En 1831 ankaŭ en tiu vilaĝo mortis multe pro epidemio ĥolero. En 1879 la inundo detruis ankaŭ Dorozsma-n. Spite la detruojn la vilaĝo longe estis distriktejo.

Ĉiuj hungaroj konas tiu ĉi iaman vilaĝon, ĉar Pista Dankó komponis kanton pri ventomuelejo de Dorozsma, kiu tutlande famiĝis. La muelejo mem estas historia monumento. Kiskundorozsma apartenas ekde 1876 al departemento Csongrád, ekde 1973 al urbo Szeged.

Famuloj
-------

* en Kiskundorozsma aŭ Dorozsma naskiĝis:
	+ János Jerney (1800-1855) akademiko, prahistoriisto, lingvisto
	+ Ferenc Márta, kemiisto
	+ Gyula Vedress, aktoro
* en Kiskundorozsma agadis ankaŭ Mihály Horváth (1832-1836 kiel vic-pastro), pli posta edukafera ministro.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Kiskundorozsma en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kastelo Berteroda disde okcicente
La **Kastelo de Berteroda** (germane *Berterodaer Schloss*) troviĝas en la eosta parto de Berteroda, kiu estas ekde 1994 urbokvartalo de Eisenach, Germanujo.

Historio
--------

Vido disde sude kun restintaj muroj
En la jaro 1170 transdonis certa Poppo de Sonneborn la bienon "Bernwarterode" al la Abatejo de Fulda. Tiu ĉi klostro kunposedantis ĝis la tempoj de Napoleono Bonaparte. La el Mihla originanta nobela familio Hastall akiris en la jaro 1452-a la bienon; tiutempe ili jam diversloke en la Werra-tal posedantis. Berteroda sekve iĝis flanka sidejo de la familio, de la Diedorf-linio. Ĉar la agrikulturaj rendimentoj malgrandis en Berteroda la bienosinjoroj ofte milite aktivis. En 1832 ĉesis tiu ĉi dinastia linio maskle post Sittich de Harstall. Nun aliaj linioj heredis por baldaŭ poste vendi la tuton en 1869 al lokuloj.

Arĥitekturo
-----------

La nuna kastelo estiĝis en 1626 sur masivaj fundamentaj muroj de antaŭulaj konstruaĵoj, inter kiuj nombriĝas ankaŭ la barelvolba kelo. Dum la Tridekjara milito marodis tie diversaj bandoj da dungosoldatoj; la ŝtelrompantoj eĉ ne ellasis la ŝajne sekurajn kastelojn de la landa nobelaro. La iama akurata aranĝo de la konstruaĵoj kaj de la bienejo ne plu klaras. Ankaŭ la iam defenda funkcio de la areo mallongis. La orienta flanko kun la hodiaŭa enirejo nur per antaŭmetita muraro protektiĝas. Intertempe ĉirkaŭas la muro etan parkon kaj maldirekte la bieno ricevis naturan protektilon vilaĝlagete kaj rojete (la torento nomiĝas Bober). Ĉe la norda flanko de la muro kastela estas malfrumezepoka krenelo kun en ŝtonon gravuritaj jarciferoj (1597).

Ĉe al okcidenta flanko oni antaŭmetis turon duonrondan, ĝuste je la plej malsekura loko de la burgo. La suda flanko hodiaŭ estas la plej ŝanĝita.

Sur la murojn de la teretaĝo konstruitis tradicia framskeleta etaĝo. La enskribitaĵo *Anno 1626* supre de la ĉefa pordo ĉe la eosta flanko dokumentas la konstrufazon. La interno de la konstruaĵo tre ofte alikonstruitis. Servis la kastelo diversfunkcie, kiel loĝejo nobela, lernejo, gastejo, loĝejo burĝa. Intertempe gastis ene ankaŭ administraciejo de la vilaĝo. En la jaro 1869 pluraj kamparanoj aĉetis kaj la konstruaĵaron kaj la terenojn kaj dividis ĉion intersi. Post ampleksaj restaŭradlaboroj la lastajn jarojn la kastelo prezentas sin bele.

Literaturo
----------

* Rainer Lämmerhirt: *Die Geschichte der Familie von Harstall.*, Mihla 1990.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo Berteroda en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

1. ↑  Rainer Lämmerhirt *Das Harstallschloß in Berteroda.* Herrenhöfe und Schloßbauten am Hainichrand. Werratal-Nachrichten. 1999, nr. 25
Kastelo Caernarfon
**Kastelo Caernarfon** estas kastelo en Caernarfon, Kimrio. Ĝi estas monda heredaĵo de Unesko. Ĝi okupas strategian lokon, rigardante trans la markolo Menai inter la ĉeflando de Kimrio kaj la insulo Môn. Kie la kastelo nun staras antaŭe estis romia fortikaĵo, kaj poste pli malforta normanda kastelo konstruita ĉirkaŭ 1090.

La kastelo estas inter la plej imponaj restantaj kasteloj de Britio, kaj viziteblas.

Historio
--------

La kastelo konstruiĝis tuj post kiam Eduardo la 1-a (Anglio) konkeris nordan Kimrion en 1283. Konstraudo daŭris ĝis 1323, sed neniam finiĝis: videblas lokoj kie oni planis aldoni pluajn ŝtonajn murojn. Eduardo la 1-a estis krucmilitinto kaj laŭdire la murplano imitis tiun de Konstantinopolo.

En 1284, frue dum la konstruado, Eduardo la 2-a (Anglio) naskiĝis ĉe la kastelo.

Dum kimra ribelo de 1294-1295 la kastelo kaptiĝis sed post nelonge la angloj regajnis ĝin. En 1403 kaj 1404 Owain Glyndŵr malsukcese sieĝis ĝin.

En 1646, dum la angla enlanda milito, reĝa garnizono cedis al parlamenta armeo.

Investituro de Princoj de Kimrio
--------------------------------

En 1301 estiĝis tradicio per kiu la plej aĝa filo de la angla monarko nomumiĝis princo de Kimrio kaj la unua investituro okazis ĉe Kastelo Caernarfon. Tie en 1911 kaj 1969 la estonta Eduardo la 8-a (Britio) kaj Karlo, princo de Kimrio nomumiĝis princo de Kimrio.

* Kastelo Caernarfon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kastelo Caernarfon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kirĵaĉ** (ruse *Киржач*) estas urbo en Vladimira provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 17230501.

La urbo estis fondita en mezo de la 14-a jarcento kiel loĝejo ĉe monaĥejo.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1778.

La interurba telefona kodo estas 09237, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.

La urbo estas ĉe rivero Kirĵaĉ (Киржач), kiu demaldekstre enfluas la riveron Klazjma (Клязьма).

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 2002 la urbo havis 22,7 mil loĝantojn, kaj laŭ la stato de 2018 en la urbo vivis 26 676 loĝantoj sur areo de 21 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 1 270 loĝantoj/km².

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (ruse)

Flago de Vladimira provinco
Urboj de Vladimira provinco

**Ĉefurbo**: Vladimir

Aleksandrov |
Goroĥovec |
Gusj-Ĥrustalnij |
Jurjev-Polskij |
Kameŝkovo |
Karabanovo |
Kirĵaĉ |
Kolĉugino |
Kosterjovo |
Kovrov |
Kurlovo |
Lakinsk |
Melenki |
Murom |
Petuŝki |
Pokrov 
Raduĵnij |
Sobinka |
Strunino |
Sudogda |
Suzdal |
Vjazniki 

 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 54429
* GND: 4592662-1
* VIAF: 245410586
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Winchester (apartigilo) |

La mezepoka enirejo
La historie grava urbo **Winchester** (esperantigebla **Vinĉestero**, kvankam pri tiu formo ĝis nun ne indikiĝis eĉ unusola vortara, literatura aŭ ĵurnalisma fonto) estas la ĉefurbo de la provinco Hampshire (mallongigo:Hants) en suda Anglio, en rivera valo de Itchen kun ĉirkaŭ 36.000 loĝantoj.

Winchester estis la ĉefurbo de la antikva regno Wessex.

Situo de la regiono alportis, ke jam la romianoj setlis tie. Tiam la urbo nomiĝis *Venta Belgarum*. En la 7-a jarcento, la okcidentaj saksoj translokigis la episkopan sidejon tien ĉi el Dorchester. Dum regado de Alfredo la Granda (871–899) kaj epoko de la saksaj episkopoj, ĝi iĝis spirita centro.

Tie estas entombigita reĝo Alfredo kaj aliaj reĝoj. Dum la dana reĝo Knuto la Granda (regis inter 1016–35), tie estis la reĝa sidejo. La florado de la komunumo daŭris eĉ post la normana konkero (1066), ĉar ĝi estis facile atingebla el la normandiaj bienoj de la reĝo. En la urbo okazis ekde fino de la 11-a jarcento ĝis la 19-a jc. la ĉiujara foiro de Sankta Edjed.

Dum regado de Stefano (1135–54) okazis civita milito kaj incendio neniigis la urbon. Poste Londono iĝis gvida komunumo kaj Winchester iĝis trankvila urbeto.

Gravaj historiaj konstruaĵoj estas la Katedralo de Winchester, konstruita en la 11-a jarcento, la Granda Halo (angle; The Great Hall) la sola restanta parto de la Reĝa Palaco (iama normana fortikaĵo) kaj la Kolegio Winchester (angle; *Winchester College*) prestiĝa privata lernejo fondita en 1382. Oni povas ankoraŭ hodiaŭ vidi la mezepokan urbopordon kaj urban krucon. Hospitalo Sankta Kruco estas datita je 1136.

S-ta Swithun estis episkopo de Winchester en la 9-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Vinĉestera Trezoro

* Winchester en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Winchester en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pri la komunumo
---------------

 **Kirchleerau** estas urbo
komunumo en la distrikto Zofingo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 746 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Kirchleerau situas ĉe la orienta marĝeno de la valo de la rivero Suro en flanka valeto de la Surovalo, kiu estas disigita de flankmoreno de la glaciepoka Reuss-Glaĉero de la efketiva Surovalo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Kirchleerau limas en nordo al Schlossrued, en oriento al Schmiedrued, en sudo al Moosleerau, kaj Staffelbach en okcidento.

Trafiko
-------

Kirchleerau situas ĉe la kantona ĉefvojo 24 de Araŭo al Sursee. La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per la poŝtaŭtolinio de Schöftland al Sursee.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 6 kilometrojn norde ĉe Kölliken.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Kirchleerau datiĝas el la jaro 1248 kiel *Lerowe*.

En mezepoko Kirchleerau estis unue sub la regado de la Grafoj de Lencburgo kaj poste de la Habsburgoj. Post la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415 Attelwil apartenis al la berna ĉefvoktejo Lencburgo. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Kirchleerau estis atribuita al la distrikto Zofingo de la nove fondita Kantono Argovio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Kirchleerau
* Kirchleerau en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Kirchleerau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Zofingo |
| --- |
| Arburgo • Attelwil • Bottenwil • Brittnau • Kirchleerau • Kölliken • Moosleerau • Murgenthal • Oftringen • Reitnau • Rothrist • Safenwil • Staffelbach • Strengelbach • Uerkheim • Vordemwald • Wiliberg • **Zofingo** |  |

 |
Tri tipoj de malgrandaj plumbaj kanpeziloj.
**Kanpezilo** estas pezilo uzata kun logaĵo kaj fiŝhoko en fiŝkano por fiŝhokado. Ili gamas el tre malgrandaj por neprofundaj akvo, kiaj por muŝfiŝhokado, al tre grandaj por mara fiŝhokado. Ili ricevas ankaŭ ampleksan gamon de formoj depende de la diversaj sistemoj de fiŝkaptado. Estas gravaj mediaj problemoj rilate al la tradicia uzado de kanpeziloj aŭ aliaj peziloj faritaj el plumbo kaj aliaj similaj materialoj, ĉefe ĉar ili povas esti okazigo de plumbovenenado.

Tipoj
-----

Materialoj
----------

Notoj
-----

1. ↑  Efforts to ban lead in fishing tackle Arkivigite je 2011-04-06 per la retarkivo Wayback Machine Konsultita la 8an de aprilo 2011.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rFiŝista instrumentaro |
| --- |
| Fiŝista instrumentaro | Blokreto • Driva reto • Eĥosondilo • Fiŝfadeno • Fiŝhoko • Fiŝreto • Fiŝista tenajlo • Fileilo • Fiŝkano • Fiŝtranĉilo • Flosilo • Harpuno • Haspelo • Ĵetreto • Kanpezilo • Logaĵpinglo • Logaĵujo • Logfiŝada reto • Naso • Trolo |

 |

* Kategorio Kanpezilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kastelo Carlisle
Kastelo Carlisle el la remparoj
**Kastelo Carlisle** estas kastelo en Carlisle (Kumbrio), Anglio.

Carlisle strategie gravis ĉar ĝi situas proksime al la landlimo inter Anglio kaj Skotlando, kaj estis antaŭaj fortikaĵoj, ekde la romia epoko. La nuna kastelo unue konstruiĝis malfrue de la 11-a jarcento, dum la regado de Vilhelmo la 2-a (Anglio) post kiam tiu forpelis la skotojn de Cumberland. En 1122 Henriko la 1-a (Anglio) ege pligrandigis kaj plifortigis la kastelon kaj ordonis la konstruon de ŝtonaj urbomuroj. Multfoje la skotoj klopodis regajni Carlisle, kaj ili sukcesis dum la longa enlanda milito kiam Stefano regis Anglion, sed post malmultaj jaroj la angloj rekaptis ĝin.

En 1568 Maria Stuart, reĝino de Skotlando, plurajn monatojn malliberiĝis en la kastelo.

Dum la angla enlanda milito reĝa garnizono dufoje sieĝiĝis, en 1644 kaj 1645.

Novembron 1745, dum la dua jakobita ribelo, Charles Edward Stuart sieĝis kaj kaptis Carlisle: Vilhelmo (Duko de Cumberland) rekaptis ĝin la sekvantan monaton. Tio estas la lasta batalado ĉe la kastelo.

Dum la 19-a jarcento parto de la kastelo malkonstruiĝis. En la resto troveblas muzeo kaj regimenta bazo.

* Kategorio Kastelo Carlisle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)