recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ferenc Lesenyi** [leŝenji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lesenyi Ferenc** estis hungara inĝeniero, profesoro.

Ferenc Lesenyi  Arkivigite je 2016-12-01 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 28-an de aprilo 1887 en Hungara reĝlando en Geletnek (nuntempa Hliník nad Hronom en Slovakio), li mortis la 6-an de septembro 1962 en Sopron.

Biografio
---------

Ferenc Lesenyi abiturientis en Kolozsvár, poste li studis en Akademio de Selmec inter 1905-1909. Li faris la kutimajn praktikajn laborojn en ĉirkaŭaĵoj de Selmecbánya kaj Kolozsvár, poste li akiris diplomon en 1912. Li komencis labori en Görgényszentimre, poste en Beszterce. En 1917 li havis postenon en la agrikultura ministerio. Li plulernis en Reĝa Teknikuniversitato palatino József, en 1923 li estis nomumita eksterordinara profesoro en Minada kaj Arbarkultura Altlernejo (Sopron). En 1934 li atingis la instruan rangon publika ordinara profesoro. En 1951 li pensiuliĝis, tamen li instruis plu ĝis 1959.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az erdőgazdasági politikai tanszék munka tervének és céljának ismertetése* (1925)
* *Die Lage der ungarischen Fortswirtschaft und das neue Fortsgesetz* (1935)
* *Erdészeti jogunk kódexéhez* (1942)
* *A centenárium évszázada és az erdőgazdaság* (1948)
* *Erdészeti enciklopédia* (Budapeŝto, 1954)
* *A Selmecbányái Erdészeti Tanintézet története, (1808—1846)* (Sopron 1959)
* *Haladó erdőgazdasági törekvések a két világháború közötti korban* (1962)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla en la 85-a paĝo)
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Feurat ALANI** (arabe : فرات العاني ) estas franca ĵurnalisto, filmproduktoro kaj verkisto. Li naskiĝis en Parizo la 5-an de decembro 1980.

Li devenas de iraka familio en Francio, kien lia patro alvenis en 1972 fuĝinte el la diktatora reĝimo de Saddam Hussein.

Li komencis sian ĵurnalistan karieron en 2003 kiel korespondanto en Bagdado de pluraj francaj ĵurnaloj kaj revuoj.

En 2008 li reiris en Parizon kaj faris televidajn reporteraĵojn en Irako, Usono, Egiptio kaj Alĝerio.

En 2010 li kreis sian filmproduktan societon kaj reiras en Faluĝahon, devenloko de sia patra familio kaj faras tie esploron pri la konsekvencoj de la uraniaj bomboj amase uzitaj de la Usona armeo en tiu urbo. Lia rezultanta filmo *Irako: la foroferitaj infanoj de Faluĝaho*, ricevis premiojn en pluraj kinfestivaloj (Lille, Monte-Carlo, Kataro, Maroko).

Li ankaŭ skribas artikolojn en *Le Monde diplomatique*, la retejo *Orient XXI*, kaj la revuo *Géo*.

En 2019, li ricevis la premion Albert Londres pro sia libro *Le Parfum d'Irak*.

En 2023 li publikigis sian unuan romanon, *Je me souviens de Falloujah*, inspiritan de la vivo de lia patro Amir.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 815196
* GND: 1179903358
* LCCN: n2023026357
* VIAF: 308782895
* ISNI: 0000 0004 8338 2146
* SUDOC: 176888780
* BNF: 17872121p
 |



1. ↑
2. ↑
3. ↑
**Mary Loretta HARTLEY**, kiu uzas artnomon **Mariette Hartley** (naskita la 21-an de junio 1940) estas usona aktorino. 

Ŝi estas nepino de teoria psikologo John B. Watson. En 1990-a membiografio *Breaking the Silence* verkita kun Anne Commire, Hartley parolis pri siaj luktoj kontraŭ psikologiaj problemoj, indikante rekte la praktikan aplikon de Watson de liaj teorioj kiel la fonto de la misfunkciigo de la familio. Ŝi ankaŭ parolis publike pri sia sperto kun bipolara malordo kaj estis fondinto de la fondaĵon American Foundation for Suicide Prevention [Usona Fondaĵo por Prevento de Memmortigo]. Ŝia patro memmortigis.

Ŝi diplomiĝis ĉe Carnegie Mellon University (tiam *Carnegie Institute of Technology*).

Kariero
-------

Li komencis sian karieron 8-jaraĝa ĉe *White Barn Theater* en Westport, Connecticut. Ŝia unua apero estas kiel nelistigita ekstrulo en "From Hell to Texas" (1958). 

En 1962 ŝi rolis en filmo *Ride the High Country* kaj ŝi aperis en epizodo de televidserio Gunsmoke. En 1963, ŝi ĉefrolis en *Drums of Africa* [Tamburoj de Afriko] kaj en epizodoj de Jack Lord, "The Travels of Jaimie McPheeters", *The Twilight Zone* kaj Stoney Burke. En 1964 Hartley havis rolis kiel Susan Clabon en filmo Marnie de Alfred Hitchcock kaj ankaŭ partoprenis televidserion *The Virginian*. 

En la dua parto de 1960-aj jaroj ŝi ankaŭ rolis en televidserioj kiel *Death Valley Days*, Daniel Boone, The Legend of Jesse James kaj *Bonanza*. En 1969, ŝi aperis en antaŭlasta epizodo de *Star Trek*, "All Our Yesterdays.

Dum sekvaj jardekoj ŝi laboris en filmoj kiel *Barquero* (1970) kaj *The Magnificent Seven Ride* (1972),*The Return of Count Yorga* (1971), *Skyjacked* (1972), *Improper Channels* (1981), *O'Hara's Wife* (1982), *1969* (1988), *Encino Man* (1992), kaj *Novel Romance* (2006).

* Kategorio Mariette Hartley en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 635581
* GND: 173932681
* LCCN: n81093834
* VIAF: 51891818
* ISNI: 0000 0000 5937 856X
* SUDOC: 120498707
* BNF: 14050417k
* BIBSYS: 14028089
* NKC: xx0152386
* BNE: XX1579416
 |
**MÁRKI Zoltán** (ma:rki) estas hungara poeto, redaktoro naskita en Temeŝvaro la 22-an de majo 1928. Li estas la aĝa frato de Alpár Márki.

Kariero
-------

Márki Zoltán studis en Universitato Bolyai hungaran kaj francajn fakojn (1951). Li fariĝis redaktoro (Igazság (1948), Utunk (1948-60), Igaz Szó (1960-62), lekciisto de la Pedagogia Altlernejo de Târgu Mureș (1962-66). Pli poste denove ĉe Utunk (1966-71), ĉe A Hét (1973-75). Li estis direktoro de la Kolozsvári Állami Magyar Opera (1978-81), fine redaktoro de la gazeto Előre ĝis sia pensiiĝo (1981-88).

Volumoj
-------

* *Hűség* (versek, 1954);
* *A tengerész és a halál* (poemoj, 1960);
* *A dobrudzsai dervis* (poemoj, 1963);
* *A tavasz nem hasonlít semmihez* (romano, 1965);
* *Napszakok éhsége* (poemoj, 1969);
* *A láthatatlan kesztyű* (poemoj, Kv. 1970);
* *A megsebzett harangjáték* (kvindek poemoj, 1972);
* *Minden egyszerre kezdődött* (versek és átmenetek, 1976);
* *A kertben szerda van* (poemoj, 1981).

Fonto
-----

* Romániai magyar irodalmi lexikon
**Václav Švejcar** (naskiĝis la 12-an de julio 1962 en Písek - mortis la 25-an de decembro 2008 samloke) estas ĉeĥa pentristo, aŭtoro de meditaj bildoj.

Kvankam estante figurarta aŭtodidakto, en la sfero de medita pentroarto li apartenas al la plej konataj kaj plej popularaj artistoj en Ĉeĥio.

Biografio
---------

Li lernis metion de ŝipmekanikisto (1980), faris abiturientan ekzamenon en maŝinindustria mezlernejo en Strakonice (1983) kaj finstudis en maŝinindustria fakultato de Teknika altlernejo en Prago (1990).

Laborante kiel markapitano, en 1991 dum akuta apendicitooinflamo ĉe bordoj de Liberio (Afriko) li ekhavis travivaĵojn de klinika morto, kiuj profunde ŝanĝis lian vivkoncepton kaj vidmanieron.

Por esprimi siajn viziojn li ekpentris meditajn bildojn, samjare forlasis sian profesion kaj komencis okupiĝi plene pri pentroarto, celante transdoni al la spektantoj trankviligan kaj harmoniigan energion kaj laŭeble inspiri ilin dum ilia propra spirita serĉado.

Verkaro
-------

dekstra
Ekde 1991 Václav Švejcar realigis multajn apartajn ekspoziciojn en tuta Ĉeĥio, en 1991 ankaŭ en Novjorko, kaj partoprenis en pluraj komunaj ekspozicioj, krom Ĉeĥio ankaŭ en Germanio (1990), Aŭstrio (1996,1997 kaj 2004) kaj Florido, Usono (2006). Detalan liston vidu en la oficiala retpaĝo de la aŭtoro (*vidu sube*).
Liaj bildoj aperas krome en diversaj magazinoj, libroj kaj kovertoj por kompaktdiskoj pri spirita muziko.

Literaturo
----------

Funk, Karel: *Tři duše naboso. Meditace nad duchovní cestou.(Táňa Fišerová, Dana Majdová, Václav Švejcar).* Olomouc: Fontána, 2002. 254p. ISBN 80-86177-89-3.

* 
* 
*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Václav Švejcar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retpaĝo de la aŭtoro ĉeĥe, angle, kun bildgalerio
* Spirit of International Art Blog


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 236144
* VIAF: 85388471
* NKC: xx0013750
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
***Marina di Ragusa***, ankaŭ konata kiel ***Mazzarelli***, estas suda itala vilaĝo kaj vilaĝeto (frazione) de Raguzo, municipa sidejo de la samnoma provinco de Sicilio. En 2011 ĝi havis 3,468 loĝantojn, kiuj dum la somero pliiĝas al pli ol 60,000.

La restaĵoj de greka setlejo de la 5-a jarcento a.K. kiam ĉi tiu areo estis sub la regado de Kamarino, estis trovita sur la bordo de la apuda rivero Irminio, kiu estis uzata kiel kanalpordo. La vilaĝo estis konata ekde la bizanca epoko (5-a jarcento), kiam ŝarĝa moleo estis konstruita por eksporti la lokajn produktojn. La araba geografiisto Idrisi skribis, ke dum la araba regado (827-1091) ĝi nomiĝis Marsa A'Rillah (malgranda haveno) kaj dum la jaroj 1584 kaj 1596 oni konstruis gvatoturon konatan kiel Turo Cabrera laŭ ordono de la grafo B. Cabrera apud la haveno de la vilaĝo pro defendaj kialoj. Ĝi restis kiel dormema fiŝkaptista vilaĝo ĝis la 1870-aj jaroj, kiam ĝia haveno estis grandskale uzata por eksportado de la loka asfalto, prenita en Raguzo, al multaj eŭropaj ĉefurboj. Ĝi estis nomita Mazzarelli ĝis 1928 kiam la loka konsilio ŝanĝis la nomon al la nuna Marina di Ragusa. Dum la 1960-aj jaroj ĝi fariĝis turisma feriejo, kiun ĝi ankoraŭ konservas.
**Vágáshuta** [vAgAŝhuta], slovake **Vágašská Huta** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Sátoraljaújhely. Vágás signifas: hako, kiu faras diferencon de la ceteraj "huta".

Vágáshuta, fone la preĝejo
Parto de Vágáshuta

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 2  km²
* Alto super marnivelo: 213 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.4238/21.5439
* Loĝantaro: 110
* Poŝtkodo: 3992
* Telefonprefikso: 47

Situo
-----

Vágáshuta situas sur malebenaĵo, fine de longa sakovojo. Sárospatak troviĝas 32, Miskolc 95 km-ojn.

Historio
--------

En tiu loko en la 18-a jarcento vitrofarejo ekfunkciis. Tio estis ĝermo de la estonta vilaĝo.

En Vágáshuta migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al (Granda) Dipatrino
* elvidejo sur monto 581 m-ojn alta ([koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 48.4209/21.5346)
* muzeeto
* subĉiela teatro, kie ĉiujare okazas renkontiĝo de ĥoroj

Komunumoj pri *huta* (=vitrofarejo) en Hungara reĝlando
-------------------------------------------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Almaszeghuta | Háromhuta | Kishuta | Murányhuta |
| Nagyhuta | Répáshuta | Szalánchuta | Vágáshuta |

Fontoj
------

* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.vendegvaro.hu

* Kategorio Vágáshuta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mário de Magalhães CHAVES**, kuracisto, naskiĝis en 1920. Li diplomitiĝis pri odontologio kaj medicino en Rio-de-Ĵanejro kaj frue fariĝis profesoro pri ambaŭ fakoj. Kiel stipendiulo de Fondaĵo Kellogg li magistriĝis pri publika sano en la Universitato de Miĉigano. 

Li lanĉis pioniran kurson pri sanitara odontologio en la Universitato de San-Paŭlo, kies lernolibro fariĝis modelo por la odontologiaj fakultatoj de Sudameriko. Li plurjare agadis pri odontologio en OPS (Tutamerika San-Organizo, Vaŝingtono), kiel ties respondeculo pri sanitara odontologio en Latinameriko. Agadis plurjare pri odontologio kaj medicino en MSO (Monda San-Organizo, Ĝenevo), kie interalie li studis la dentan situacion en Afriko kaj ellaboris planon por prizorgo de denta sano en la tuta mondo. Li estis kundirektoro de ALAFO (Latinamerika Asocio de Odontologiaj Fakultatoj) kaj de FEPAFEM (Tutamerika Federacio de Asocioj de Medicin-Facultatoj). Li kundirektis Fondaĵo Kellogg, respondece pri teknika helpo al Latinameriko en ĉiuj kampoj.

Post sia emeritiĝo, Mário ankoraŭ intense laboris por la plibonigo de san-sistemoj de la tuta mondo. Tiucele li partoprenis en la Monda Konferenco okazinta en Edinburgo (1988) por restrukturi la medicinajn fakultatojn por pli bone respondi al la nunaj bezonoj kaj konceptoj, por adekvate sekvi la rekomendojn faritajn en Alma-Ata (1978) kaj por atingi iliajn celojn.

En lia longa kaj riĉa profesia kariero rezultis multaj gravaj libroj kaj artikoloj.

En Esperanto aperis lia verko

* Chaves, Mário M. (1988): Sano. Strategio por ŝanĝo. (tradukis Paulo Sérgio Viana), 1988


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 66280
 |
Telfero *Flugiloj de Tatev*

**Flugiloj de Tatev**  (armene: ***Տաթևի թևեր*** "Tatevi tever") estas 5,7 kilometra telfero inter Halidzor kaj la monaĥejo Tatev en Armenio. Ĝi estas la plej longa reigebla aera tramo konstruita en nur unu sekcio, kaj havas la rekordon de *Plej longa senhalta dutraka telfero.*  Konstruo estis finita la 16-an de oktobro 2010.

La telfero Flugiloj de Tatev situas en la regiono Sjuniko, 250 km sude de Erevano.

Totala vetura tempo de Halidzor-stacio al monaĥejo Tatev estas ĉirkaŭ 12 minutoj; multe pli mallonga vojaĝo ol la 40-minuta veturo laŭ la kruta serpentuma vojo, kiu sekvas la gorĝon de Vorotan. Flugante super la gorĝo, la aera telefera kabino atingas sian maksimuman altecon de 320 metroj. Kiam la unua kabino atingas la stacion Tatev, la dua alvenas al la stacidomo Halidzor. Post kiam la Flugiloj estas reŝargitaj, la movado rekomenciĝas en la kontraŭa direkto. Ĉiu kabino gastigas 30 pasaĝerojn kaj unu stevardo. La telfero povas gastigi ĉirkaŭ 240 pasaĝerojn hore. Potencaj kolonoj dividas la telferon en kvar sekciojn. La plej longa sekcio estas 2,7 km kaj superas la monaĥejan komplekson Tatev.

la Flugiloj de Tatev estas nekomerca projekto; la tuta profito de la projekto estas investita en la restarigo de la Monaĥejo Tatev kaj la disvolviĝo de la loka komunumo. La Tatev Revivliga Projekto implikis investon de pli ol 22 milionoj da usonaj dolaroj. 16 milionoj USD de ĉi tiu sumo estis uzata por la konstruado de la telfero; ĉirkaŭ 1 miliono da usonaj dolaroj por la konstruado de restoracio Tatevatun; ĉ. 1,5 milionoj por disvolvigi infrastrukturojn; kaj ĉirkaŭ $ 670,000 por la plibonigo de la reto.

Referencoj
----------

1. ↑   Longest non-stop double track cable car. Guinness World Records. Alirita 23-a de augusto 2011.
2. ↑   Official website of Wings of Tatev, technical information.

* Kategorio Flugiloj de Tatev en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mark LENARD** estas artnomo de **Leonard ROSENSON** (1924 – 1996) jud-usona aktoro.

Li aliĝis al la Usona Armeo en 1943 kaj trejnis por esti paraŝutisto dum la Dua Mondmilito sed li ne ĉeestis batalon kaj estis liberigita en 1946 kiel teknika serĝento. 

Post akiri magistran diplomon pri teatro kaj parolado de la Universitato de Miĉigano, li fariĝis konata en Novjorko pro gravaj dramoj, inkluzive de Ibsen, Bernard Shaw kaj Anton Ĉeĥov. Meze de la 1960-aj jaroj li loĝiĝis en Los-Anĝeleso, kie li rolis en la biblia filmo *The Greatest Story Ever Told*.

Lenard estas konata por liaj aperoj en la Star Trek, aparte en la papero de Sarek, la patro de Spock, tamen, sia unua apero de Star Trek estis en la unua sezono de Star Trek: The Original Series, rolante la unuan el la Romulanoj iam ajn viditan en la serio, en la epizodo "Balance of Terror" (1966). Li ekrolis Sarekon en la dua-sezono epizodo "Journey to Babel" (1967). Li poste rolis klingonan kapitanon en *Star Trek: The Motion Picture* (1979), tiu donis al li la distingon esti la unua aktoro kiu rolis Romulanon, Vulkanon, kaj Klingonon en Star Trek.

Krom Star Trek, li partoprenis televidseriojn kiel *Here Come the Brides*, *Planet of the Apes* (kiel la gorilo Urko), *Mission: Impossible*, *Little House on the Prairie*, *Gunsmoke* kaj *Buck Rogers in the 25th Century* kaj filmojn *Hang 'Em High* (1968), *Noon Sunday*, *The Radicals* inter aliaj.

* Kategorio Mark Lenard en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636602
* LCCN: n93040867
* VIAF: 45973087
* ISNI: 0000 0000 3361 5942
* SUDOC: 257360948
* BNF: 141984312
 |
**Akademio de Sciencoj** estas asocio de homoj kleraj pri sciencoj kaj institucio subtenanta sciencan esploron: Baza ideo estas grupigi anojn de diversaj branĉoj de sciencoj kaj vigligi la interŝanĝon de ideoj kaj spertoj inter ili. Ekzistas internaciaj, naciaj kaj regionaj respektive urbaj Akademioj de Sciencoj. Krom Akademioj de Sciencoj ankaŭ ekzistas Akademioj de Artoj, kiuj - kiel montras la nomo - dediĉas sin al la subteno de diversspecaj studoj pri artoj.

Signifo
-------

En la fokuso de la ofte tradiciaj akademioj estas la grupigo de altrangaj kleruloj, kiuj regule kunvenas por scienca interŝanĝo de informoj kaj ideoj. La vorto akademio devenas de la Akademio de Platono en Ateno, kiun kunvokis la filozofo Platono kaj kiu iĝis la modelo por postaj interfakaj sciencaj diskutejoj. Honore al la helena heroo Akademo, kiu laŭ helena legendo estas entombigita en olivarbaro aĉetita de Platono, la filozofo nomis la kunvenejon "akademio". Akademioj de Sciencoj estas aŭ privataj aŭ ŝtataj institucioj. Ili diferencas de universitatoj per tio, ke ili ne science instruas.

Diversaj akademioj
------------------

Artikoloj en la esperantlingva vikipedio ĝis nun ekzistas interalie pri la sekvaj naciaj Akademioj de Sciencoj:

 Brazilo:

* Brazila Beletristika Akademio

 Britio:

* Reĝa Societo de Londono

 Francio:

* Akademio de Sciencoj de Francio

 Hungario:

* Hungara Scienca Akademio

 Israelo:

* Israela Akademio de Sciencoj kaj Beletroj

 Litovio:

* Litovia Akademio de Sciencoj

 Pollando

* Pola Akademio de Sciencoj

 Rumanio:

* Rumana Akademio

 Rusio:

* Rusia Akademio de Sciencoj

 Sovetunio:

* Akademio pri Sciencoj de Sovetunio

 Svedio

* Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj

  Svislando:

* Akademioj de sciencoj Svislando
* Akademio de natursciencoj Svislando

 Usono

* Usona Nacia Akademio de Sciencoj

Vatikano

* Papa Akademio de la Sciencoj

* Kategorio Akademio de Sciencoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**François ASSELINEAU** ​[fʁɑ̃swa asəlino], franco, alta ŝtatfunkciulo, kreis en 2007 la politikan partion Popola Respublika Unuiĝo (UPR), kies ĉefa programpunkto estas eliro de Francio el Eŭropa Unio kaj el Nord-Atlantika Traktat-Organizo. Li estas ankaŭ kontraŭ la ununuran valuton Eŭro. Tiu partio celas iĝi movado por apogo al Eŭroskeptikismo. 
Por ŝtatŝuldo, enmigrado kaj energia politiko li proponas organizi referendumojn. Por sia programo li inspiriĝas de tiu de la Nacia Konsilio de la Rezistado de 1944. 

La 3-an de decembro 2012, li kanditatiĝis al la prezidanta baloto, sed ne sukcesis kolekti la necesajn 500 subskribojn de urbestroj (li sukcesis nur 17 subskribojn).

En 2013, li kandidatiĝis en la speciala pordeputita baloto de Villeneuve-sur-Lot, kaŭzita pro la eksiĝo de Jérôme Cahuzac. Li ricevis 189 voĉojn (0,58 %).

En 2014, okaze de la eŭropaj balotoj, lia listo en Francilio ricevis 17 864 voĉojn (0,58 %).

François Asselineau estas edzo kaj havas du gefilojn.

Plendoj
-------

S-ro Asselineau, okaze de sia kandidatiĝo plendis, ke li suferis bojkotadon de la grandaj francaj amaskomunikiloj, kio malebligis lin disvastigi siajn ideojn sur same justa bazo kiel aliaj kandidatoj. Polemiko ankaŭ estiĝis pro la plurfoja forviŝado de artikolo lianoma en la franclingva Vikipedio.

Vidu ankaŭ
----------

* Prezidanta baloto de 2017 en Francio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio François Asselineau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la partio
* Asselineau eldirante paroladon
* François Asselineau respondas pri Esperanto. Surprizite pro tiu neatendita demando, kaj videble sciante nenion pri la lingvo, naŭfoje li diras la vorton "eh" dum 50 sekundoj. Poste, la cetera parto konsistas nur el banalaĵoj.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 381884
* GND: 1249605652
* VIAF: 55158912294849771957
 |



1. ↑  Ministrejo pri internaj aferoj
**Váncsod** (vAnĉod) estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Ebenaĵo**, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono de Berettyóújfalu.
Blazono de Váncsod

Bazaj informoj
--------------

* 47° 12′ 00″ N 21° 39′ 00″ O﻿ / ﻿47.20000 °N, 21.65000 °O﻿ / 47.20000; 21.65000 (mapo)Koordinatoj: 47° 12′ 00″ N 21° 39′ 00″ O﻿ / ﻿47.20000 °N, 21.65000 °O﻿ / 47.20000; 21.65000 (mapo)
* Areo: 34 km²
* Loĝantaro: 1350
* Poŝtkodo: 4119
* Telefonprefikso: 54

Situo
-----

Váncsod etendiĝas sur ebenaĵo, fine de sakovojo el Mezőpeterd, la ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Nagyvárad estas ne tro for. Ĉe la komunumo fluas rojo Eta-Körös, ŝatata fiŝkaptista loko. Berettyóújfalu troviĝas je 15, Debrecen je 51, Budapeŝto je 230 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1213 pri la vilaĝo. Baldaŭe la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1919 la rumanoj okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon.

Vidindaĵoj
----------

La postbaroka kalvinana preĝejo konstruiĝis en 1790 (laŭ alia informo en 1806, la turo estas 36 metrojn alta. Apud la vilaĝo oni trovis restaĵon de Remparo de Ĉorso.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kuracejo, apoteko, poŝto.

* Kategorio Váncsod en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La enirejo de *Villa Empain* en 2012 
La **Fondumo Boghossian**, kiu situas en la renoma Vilao Empain, ĉefe celas esti kultura centro por antaŭenigi la dialogo inter Oriento kaj Okcidento. Ĝi deklaris, ke "interkultura dialogo ŝajnas esenca en la kunteksto de tutmondiĝo, sed ankaŭ ĉar ekzistas multaj streĉoj kaj miskomprenoj inter diversaj kulturoj". Tiucele ĝi organizas ekspoziciojn, prelegojn, debatojn kaj aliajn kulturajn aranĝojn.

***Villa Empain*** (ankaŭ foje nomata *Villa Roosevelt*) estas artdekorstila vilao konstruita de la arkitekto Michel Polak en 1931, situante en Bruselo. Ĝin konstruigis en la 30-aj jaroj Louis Empain, filo de la belga industriisto kaj barono Edouard Empain kiu riĉiĝis kiel konstruisto de la metroo en Parizo aŭ la fervojo en Ĉinio, Turkio kaj la eks-belga kolonio Kongo

Fondumo Boghossian
------------------

maldekstra
En 2010 la industriisto Jean Boghossian, de armena deveno, kies familio devis fuĝi en 1915 aĉetis kaj komplete renovigis la vilaon por malfermi en ĝi internacian kulturan centron, malfermita al la mondo de kulturaj kaj sociaj diversecoj. Li mem vivis en Antverpeno dum tridek jaroj kaj estis estro de familia juvelarta kompanio kun tutmondaj branĉoj. Li fondis la Fondumon Borghossian kiu ekde la komenco de 2007 estas la posedanto de la Vilao Empain, kiu nun ankaŭ estas kune kun la ĉirkaŭaj ĝardenoj sur la listo de protektitaj monumentoj de Bruselo.

Ankaŭ la apuda domo (n-ro 65, hejmo Bernheim), estis kunligita por la celoj de la Fondumo. Parto de la Vilao servas kiel loĝejo por dek kvin 'artistoj en rezidejo', kiuj volas tie labori por kontribui al la kompreno inter oriento kaj okcidento.

Arto kiel kulturperila lingvo
-----------------------------

La Fondumo regule interagas kun artistoj el Belgio kaj eksterlande, ekzemple Wim Delvoye (transformo de antikvaj palacoj en centrojn de nuntempa arto en Kaŝano, Irano), Taysir Ratniji (lingvo kaj tekst-arto), Mekhitar Garabedian (lingvo kaj identeco). Arto kiel lingvo helpas rigardi la mondon per alia maniero. Jean Boghossian esprimis ĝin tiel en intervjuo en Arte.tv: "Arto estas perilo por kunigi kulturojn kaj ĉefe ponti ilin por ke ili interparolu kaj eble konduku al reciproka interkompreniĝo".

Vidu ankaŭ
----------

Instituto de la Araba Mondo

Mathaf; Araba Muzeo de Moderna Arto

Eksteraj ligiloj
----------------

Oficiala retejo de la Fondumo Boghossian - Villa Empain Informfilmeto pri la Fondumo Boghossian

Vilao Empain filmita kun droneo (flugroboto)

Referencoj
----------

1. ↑  (fr) Mireille Roobaert, Louma Salamé - inter Oriento kaj Okcidento, Juliette & Victor, revuo pri franc-belga vivarto,
2. 1 2 3  (fr) *Tout le Baz'art avec Louma Salam[*rompita ligilo*]*é (+ filmeto), ARTE.TV, la 4-an de decembro 2019.
3. ↑  Villa Empain (Bruselo) Arkivigite je 2017-07-13 per la retarkivo Wayback Machine, Irana Esperantisto, p. 8, aŭtuno 2014.
4. ↑  (fr) *Ekphrasis, l’écriture dans l’art[*rompita ligilo*]* (ekspozicio 'Ekfrazado, la skribo en la arto'), Fondumo Boghossian

* Kategorio Fondumo Boghossian (Villa Empain) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Friedrich Christian Lesser, 1743
**Friedrich Christian LESSER** (naskiĝinta la 12-an de majo 1692 en Nordhausen, mortinta la 17-an de septembro 1754 samloke) estis germana teologo kaj historiisto.

Vivo
----

Estante filo de pastoro li frekventis la gimnazion en sia naskiĝurbo antaŭ iro al Halle (Saale) por studi medicinon. Sed sub la influo de August Hermann Francke li ŝanĝis la interesojn je teologiaĵoj. La pietismon li neniam plu forlasis. Teologion li studis ĝis 1712 ĉe la universitato de Lepsiko, poste en Halle. Laŭ patra volo li post ses monatoj de restado berlina revenis hejmen. 

Lesser estis edukisto en Kinderode kaj Großwerther ĝis kiam li paroĥestris je la preĝejo Nia Sinjorino surmonte en decembro 1716. En novembro 1717 Lesser nuptis, denove en 1729. En 1741 Lesser iĝis paroĥestro ĉe la preĝejo Sankta Jakobo en Nordhausen. La novkonstruo de tiu ĉi kirko li mem moderigis.

Lesser estis predikisto, naturscienculo kaj historiisto. Lia ampleksa konaro senteblis ankaŭ en siaj predikoj plenaj de praktika kaj humanisma konsilado. Li favoris la t.n. *fizikan teologion*, do ekspliko de teologiaj demandoj pere de natursciencoj. Lesser krome gravis kiel kartografo. 

Al siaj samurbanoj li donacis la en 1740 publikigitan kronikon kun la titolo *Historische Nachrichten von der Kaiserlichen und des Heil. Röm. Reiches Freien Stadt Nordhausen*. Lesser estis ano de Leopoldina (akademio) kaj de Prusa Akademio de Sciencoj.

Honoroj
-------

La Historia komisiono por Turingio aljuĝas de 2009 ĉiun jaron premion por societoj kiuj meritas pri efika historia eksplikado. En Nordhausen ekzistas ŝtuparo *Neue Lesserstiege*, de majo 2017 ankaŭ *Lesserplatz*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* hejmpaĝo de Lesser-fondaĵo Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine (biografio)

Notoj
-----

1. ↑  Thomas Müller: "Areal unterhalb der Stadtterrasse wird Lesserplatz heißen." - TA, 17.5.2017
**Flega kunveno** (finne *hoitokokous*) en la konservativa lestadianisma movado de Finnlando en la 1970-aj jaroj estis kunveno, kiun oni devis alveni por ke oni plu estu membro de la movado. Komence de la nova jarmilo, la temo denove aperis en vasta diskuto. Multaj eksaj konservativaj lestadianoj, kiuj estis forigitaj el la movado pro flegaj kunvenoj kaj ricevis en tia kunveno longdaŭrajn traŭmatojn, postulis pardonpeton de la administrado de la konservativa lestadianismo. Pri tio oni multe skribis, ekzemple, en la oulua gazeto Kaleva, kie oni ankaŭ multe diskutis pri konservativa lestadianismo, ĉar la revuo estas eldonita en loko, kie loĝas multe da membroj de la movado. SRK, la centra asocio de finnaj pac-asocioj (maloficialaj paroĥoj de konservativa lestadianismo), komence anoncis, ke eblas ke iuj flegaj kunvenoj estis malĝustaj, sed eĉ la gvidantoj de la centra asocio ne plu povas peti pardonon ĉar la gvidantoj ŝanĝiĝis. Fine, tamen, la centra asocio petis pardonon pro la kunvenoj. Dum 1970-aj kaj 1980-aj jaroj konservativa lestadiano povis esti vokata al tia kunveno ekzemple ĉar la membro posedis televidilon, uzis kontraŭkoncipon, estis en luterana kirko kiam tiel predikis alia pastro ol konservativa lestadiana, apogis maldekstran partion aŭ legis iujn librojn aŭ gazetojn. Se tiu lestadiano ne plenumis ŝanĝi sian opinion, normale la membro estis forigita el la movado. Ekzistis ankaŭ eventuale, ke iu estis forigita, ĉar ne obeis vokon al kunveno. Tiuj forigoj peris traŭmatojn, ĉar tiuj personoj kredis, ke se ili mortos ne apartenante al la movado, ili iros al infero. Krome, forigi la maljunan membrecon estis dolora por multaj ĉar klara plimulto de iliaj parencoj kaj amikoj ankoraŭ apartenis al la movado kaj la movada direktado malpermesis al movadanoj esti en kontaktoj kun tiuj, kiuj estis eksigitaj el la movado.

Aini Linjakumpu kiu esploris multe lestadianismon, ankaŭ flegajn kunvenojn, difinis ilin "publikajn kaj devigajn paŝtistajn situaciojn, kies celo estas taksi kaj korekti aferojn rilatajn al la religia vivo de homo".

Laŭ nuntempaj informoj kaj esploristoj, la kunvenoj estis jam organizitaj en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj, sed ŝajne ne laŭ la skalo en kiu ili estis okazigitaj en la 1970-aj jaroj, kaj renkontiĝoj daŭre estis okazigitaj ĝis la mezo de 1980-aj jaroj.

Laŭ esploristo Miikka Ruokanen, kritikisto de la movado, la celo de la kunvenoj estis "konservi la veran doktrinon de Kristo". En la jaroj 1960–1962, la plejparto de la pastroj kaj teologoj el konservativa lestadianismo forlasis la movadon, ĉar ili forte malapogis la flegajn kunvenojn.

Laŭ esploristo Markku Ihonen, post la 1980-aj jaroj, klopodoj estis faritaj por forlasi la proceduron de traktado-renkontiĝoj. La Centra Asocio de Finnaj Pacaj Asocioj (SRK) anoncis en aŭgusto 2011, ke la reviviĝo-movado ne plu organizos flegajn kunvenojn kaj ne plu akceptos spiritan perforton. Iuj asertas tamen, ke iuj samtipaj kunvenoj en la konservativa lestadianismo oni aranĝis ankaŭ post tio. La eksa ĝenerala sekretario de SRK Tuomas Hänninen anoncis, ke li konsideras la kunvenoj bedaŭrindaj (*Helsingin Sanomat* 17.07.2011).
**Harold BROWN** (naskiĝis 1925, mortis 2004) estis angla esperantisto kaj verkisto. Post la pensiiĝo, li en 1985 translokiĝis de Londono, kie li antaŭe estis unu le la motoroj de la Esperanto-klubo, al Svedio kaj sekve loĝis en Högsby dum 19 jaroj. Li verkis multajn librojn, teatraĵojn kaj artikolojn en Esperanto kaj prelegis pri literaturo. Unu el multaj ekzemploj estas *Eduko Danĝera - kaj aliaj teatraĵoj*, eldonita je la centjariĝo de Sveda Esperanto-Federacio, en 2006. Lia teatraĵo *La Pesto* estas tradukita en plurajn lingvojn. Li mortis la 10-an de marto 2004 post denova apopleksio. 

Harold rapide lernis la svedan, kio ebligis al li enprofundiĝi en svedan gazetaron kaj facile moviĝi en la nova lando. Li ekkonis la svedan tiomgrade, ke li kune kun sia amikino Kerstin Rohdin, tradukis al Esperanto: "Emilo de Smolando" kaj kontribuis al la traduko de "La fratoj Leonkoro" de Astrid Lindgren, kiujn oni konsideras perloj de sveda literaturo. 

Kune kun Kerstin, li faris plurajn vojaĝojn al diversaj eǔropaj kaj ekstereǔropaj landoj. Ili vizitis ankaǔ plurajn lokojn en de li tre ŝatata Svedio. Kvarope, kune kun amika geedza paro el Japanio ili denove vizitis plurajn vidindaĵojn vaste tra Svedio. De ĝi ekestis raportaĵo de Kerstin kaj Harold: "Svedio du bildoj". Harold planis verki aliajn librojn. Unu antaǔanoncitan li titolis "Barelo malplena". 

Li verkis ankaǔ anglalingve; poemojn, foje tradukante ion interesan al la sveda. Lia membiografio, angle nur distribuita en malgranda kvanto, por amikoj kaj aparte lia filo Mark, titoliĝis: *"Five self portraits"* (Kvin aǔtoportretoj). Mem li verkis ankaǔ po du ĉapitrojn en la sveda kaj Esperanto. Dua lia anglalingva libro: *"Always summer"* (Ĉiam somero) ampleksas ĉ. 100 paĝojn. Kerstin intencas ilin eldoni. Ambaǔ rilatas la arton vivi kaj estas verkitaj en flua, facila angla lingvo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo de Kerstin Rohdin kaj Harold Brown
* Zofia Banet-Fornalowa: artikolo "Kontribuo de Harold Brown al Esperanto-teatro" en tiu retejo
* la romano *Emilo de Smolando* en Esperanto
**Georgo la 6-a de Armenio** (armene : Գևորգ Զ. Չորեքչյան (Նորնախիջևանցի) , n. la 2-an de decembro 1868 - m. la 9-an de majo 1954) estis la Katolikoso de la Armena Apostola Eklezio de 1945 ĝis 1954.

La posteno restis vaka de 1938 ĝis 1945 pro la purigado de Josif Stalin kontraŭ religio, kulminante per la murdo de la tiama katolikoso Ĥoreno la 1-a en 1938. Eĉmiadzin ricevis la ordonon fermiĝi kaj la posteno de *Katolikoso de Ĉiuj Armenoj* restis vaka dum 7 jaroj de 1938 ĝis 1945.

Sed kiam Stalin mem ordonis mildigi limojn kontraŭ religio, ĝi estis permesita la asignon de episkopo Georgo kiel nova Katolikoso de Ĉiuj Armenoj kiel Georgo la 6-a (ankaŭ konata kiel Georgo la 6-a de Armenio) kaj fine rajtis reveni al Eĉmiadzin .

Dum la sovetia reĝimo, la gazetaro laŭdis Georgon la 6-a kiel unu el la plej elstaraj subtenantoj de la "lukto por paco". Li mortis en 1954 kaj nova katolikoso Vazgen la 1-a estis elektita en 1955 kiel Katolikoso de Ĉiuj Armenoj. Tomboŝtono de Georgo la 6-a, Katolikoso de Ĉiuj Armenoj, ĉe la Patrina Katedralo de Sankta Eĉmiadzin memorigas lin.

Referencoj
----------

* Kategorio Georgo la 6-a (Armenio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑   Patriarchs of Constantinople, Armenia, and the East. spiritualrestoration.org. Arkivita el la originalo je 2010-10-03. Alirita 10an de oktobro 2010.
**Várdomb** (vArdomb) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda Transdanubio**, en departemento Tolna, en subregiono de Szekszárd. La nomo signifas: fortikaĵo-monteto.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 10  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.2468/18.6891
* Loĝantaro: 1260
* Poŝtkodo: 7148
* Telefonprefikso: 74

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Mohács, laŭ fervojo Budapeŝto-Bátaszék. La lasta urbo troviĝas 6, Szekszárd 12 km-ojn for.

Historio
--------

La romianoj havis tie fortikaĵon nomatan „Ad Statuas" (=al statuoj). Germanoj fondis la vilaĝon en la 18-a jarcento. La posteuloj estis deportitaj post la 2-a mondmilito, alvenis deportitaj hungaroj el Ĉeĥoslovakio. Dum la socialismo kaj kolĥozo, kaj ŝtata bieno funkciis.

La vilaĝo apartenas al vinregiono de Szekszárd. Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, aŭtonomio de germanoj.

Vidindaĵoj
----------

* baroka Preĝejo de Johano Nepomuka (Várdomb) de 1787
* monumento pri revolucio en 1956
* monumento pri datrevenoj de Jesuo kaj vilaĝofondo
* monumento pri Elizabeto de Hungario
**ROSKA Márton** (roŝka) estis hungara praarkeologo naskita en Magyarköblös la 15-an de junio 1880 kaj morinta en Budapeŝto la 16-an de julio 1961.

Biografio
---------

Ekde 1900 Márton Roska estis studento de Universitato de Koloĵvaro, ekde 1913 universitata privatprofesoro pri praarkeologio. Ekde 1901 li laboris kiel praktikanto en Koloĵvaro en *Medal- kaj Antikvaĵejo de Erdélyi Múzeum*, pli poste direktoro de arkeologiaj kolektaĵoj de la Erdélyi Múzeum-Egyesület, ĝis 1937 direktoro de la *Etnografia Muzeo de Erdélyi Kárpátegyesület*, ekde 1938 profesoro de arkeologio en universitato de Debreceno, direktoro de *Régészeti Intézet* (Instituto de Arkeologio). Ekde 1939 li estis redaktoro de la eldonaĵo de instituto de *Közlemények*. Ekde 1945 ĝis 1950 li instruis en universitato de Segedo.

Verkoj
------

* *Az ősrégészet kézikönyve* (I – II.; Kolozsvár, 1926 – 27);
* *Erdély őskora* (Asztal Miklós. A történeti Erdély c. műben, Bp. 1936);
* *A Torma Zsófia gyűjtemény az Erdélyi Nemzeti Múzeum Érem és Régiségtárában* (Kolozsvár, 1941);
* *Erdély régészeti repertoriuma* I. Őskor (Kolozsvár, 1942).

Bibliografio
------------

* Kerek József: R. M. (Archaeol. Ért. 1962.)

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 246710
* GND: 1135434883
* LCCN: nb2022002159
* VIAF: 23175311
* ISNI: 0000 0000 7828 6337
* SUDOC: 264223195
* BNF: 116945445
 |
**Várgesztes** [vArgesteŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Tatabánya. Vár signifas fortikaĵo.

Fortikaĵo de Várgesztes

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 12  km²
* Loĝantaro: 500
* Poŝtkodo: 2824
* Telefonprefikso: 34

Geofrafio
---------

Várgesztes situas en montaro Vértes, fine de sakovojo. Tatabánya troviĝas 17 km-ojn for.

Feriejo de Várgesztes

Historio
--------

Pri Várgesztes la unua mencio aperis en 1009 en formo **Geztes**. Dum regado de Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) jam estis tie fortikaĵo. La turkoj kelkfoje sieĝis ĝin, sed okupis ĝin nur en 1543, tiam la vilaĝo detruiĝis. En 1693 familio Esterházy akiris la fortikaĵon kaj la kampojn. En 1730 katolikaj germanoj refondis la vilaĝon sub nomo de *Pusztagesztes*. La nuna nomo formiĝis en 1917. Apud la vilaĝo en 1991 feriejo konstruiĝis. La vilaĝo profitas ankaŭ el fremdultrafiko. En 2011 tertremo okazis, precipe la preĝejo difektiĝis.

En Várgesztes migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* fortikaĵo
* preĝejo

Famuloj
-------

En Várgesztes mortis skermisto Tamás Mendelényi.

* Kategorio Várgesztes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Márton SZILÁGYI TÖNKÖ** [silAdji toenkoe] hungara reformita episkopo, filozofo, instruisto. Li naskiĝis en Szilágyborzás la en 1642 kaj mortis en Debreceno la 3-an de januaro 1700.

Kariero
-------

Márton Szilágyi Tönkő studis en Debreceno, poste en Nederlando (1666–1669 Utrecht, Franeker, Groningen, Lejdeno). Reveninte en Debrecenon, li instruis la lingvojn de Biblio kaj filozofion. Lia filozofia lernolibro aperinta en 1678 en Hejdelbergo estis uzita en kolegio de Debreceno ĝis elpaŝo de György Maróthi. En 1681 li fariĝis instruisto de dogmatiko kaj li popularigis la ideojn de Amesius (W. Ames), poste de Cocceius (R. Koch). Pro tio de lasta en 1692 oni faris akuzon kontraŭ lin, sed li igis sin klara. En 1699 oni elektis lin episkopo.

Verkoj
------

* *Philosophia ad usum scholarum praesentim Debrecinae applicata* (Filozofiopor lernejoj, ĉefe al debrecena uzo), Heidelberg, 1678.
* *Biga pastoralis*, Debrecen, 1684.
* *Triga divortialis*, Debrecen, 1690.

Fonto
-----

* Hungara vikipedio
« Mi bezonas vin por la Vikipedi-armeo ». Pastiĉo de la fama afiŝo de la onklo Sam, « *I want you for* *U.S. Army* ».**Pastiĉo** (de la itala *pasticcio*, «*pasteĉo*») estas imito de la stilo de aŭtoro aŭ artisto kiu ne celas plagiaton. Oni povas malkovri pastiĉojn en ĉiuj literaturaj kaj artaj kampoj. Pastiĉo ne estas la sama ol parodio aŭ karikaturo, kvankam la vorto «pastiĉo» foje estas uzata kiel sinonimo de «parodio».

Pastiĉo en pentroarto
---------------------

La pastiĉo de pentraĵo estas pentraĵo en pentrarto en kiu la artisto serĉas imiti la manieron (lertecon aŭ kulturon) de alia influa pentrista skolo pentristo (ekzemple Luca Giordano) respegulante la influon de majstro sur artisto malpli dotita aŭ ankoraŭ juna.

* Originalo 1Originalo 1
* Originalo 2Originalo 2
* PastiĉoPastiĉo

Pastiĉo en muziko
-----------------

Pastiĉoj en muziko estis realigitaj de Frank Zappa en tute sia verkaro.

Pastiĉo en arkitekturo
----------------------

Ekzistas ekzemple multnombraj replikoj de la kastelo de Versailles en la mondo.

Pastiĉo en aliaj aferoj
-----------------------

* *La granda diktatoro*, de Charlie Chaplin, pastiĉo historia de la supreniro al la povo de Adolf Hitler.
* La *Neciklopedio*, pastiĉo de Vikipedio kiun gastigas Wikia.

* Sankta Gralo de Monty Python, pastiĉo de la legendo de la ronda tablo.
* Granda parto de la klasikaj Disney-filmoj pastiĉas fabelojn kaj romanojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Parodio
* Pseŭdonimo

Referencoj
----------

1. ↑  (fr) Pastiche, Ortolang, CNRTL, 2012
2. ↑  (fr) Pastiche en larousse.fr

* Kategorio Pastiĉo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Vásárosmiske** [vaŝaroŝmiŝke] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Sárvár. Vásáros signifas tion, ke la komunumo rajtis aranĝi foiron.

* Poŝtkodo: 9552
* Telefonkodo: 95
* Areo: 13  km²
* Loĝantaro: 390.

Vásárosmiske situas proksime de ĉefvojo inter Sopron kaj Balatono, Celldömölk kaj Sárvár flankovoje estas bone alireblaj.

Historio
--------

La vilaĝo dum la historio estis opidumo. La komunumo havas preĝejon omaĝe al **Ĉiuj Sanktuloj** el 1790. Stefano **Dorfmeister** pentris la altarbildon.

En Vásárosmiske migra poŝto servas.

Komunumoj pri *vásár* (= foiro aŭ bazaro) en Hungara reĝlando
-------------------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Vásáros | Vásárosbéc | Vásárosdombó | Vásárosfalu | Vásárosmiske | Vásárosnamény | Vásártelke |
|

Vidu ankaŭ
----------

* Hódmezővásárhely

* Kategorio Vásárosmiske en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Hejma Evangelia Studo** konsistas en hejma studado de la Evangelio. 
Por ĝin efektivigi, la familio, aǔ unuopa persono, devas elekti la plej konvenajn semajntagon kaj horon (kiu poste devas iĝi kutima, sed ne malsanĝebla). En la elektita tago kaj horo la partoprenantoj kutime kunsidas ĉirkaŭ tablo kaj komencas la studon per preĝo. Sekvas la legado de iu parto de "La Evangelio laŭ spiritismo" kaj komentoj pri la instruoj en etoso de frateca interkonsento, sen disputo pri la afero. Tuj post la komentoj, oni preĝas por la suferantoj, malamikoj kaj aliaj. Laste, per danka preĝo pro la asistado de bonfaraj spiritoj, oni finas la studon, kiu ordinare daŭras ĉirkaŭ dudek minutojn.

Ĝiaj celoj
----------

1. Evangelizi la homon, la familion, la socion, la tutan Teron.
2. Unuigi la homojn sub la inspiro de Jesuo.
3. Higienizi la atmosferon de la hejmo per altigo de la pensoj kaj per morala memreformo.
4. Faciligi la agadon de protektantaj spiritoj favore al la ĉeestantoj.
5. Helpi, instrui kaj liberigi el nescio, el malbono kaj el iluzio la enkarniĝintajn kaj la elkarniĝintajn spiritojn (suferantojn, mokemulojn, obsedantojn k.c.).

Procedo
-------

1. Malferma preĝo;
2. Legado de la Evangelio;
3. Komentado;
4. Preĝo por suferantoj, malsanuloj, malamikoj, senharmoniaj hejmoj ktp;
5. Fina dankpreĝo.

Pri la termino
--------------

Bv legi la diskutpaĝon pri spiritismaj terminoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Monda Spiritisma Asocio

Referencoj
----------

1. ↑  Surbaze de portugallingva broŝureto[*rompita ligilo*] eldonita de Brazila Spiritisma Federacio
**Rondodanco** (germana titolo **Reigen**) estas teatraĵo de Arthur Schnitzler. La unua prezentado okazis la 23-an de decembro 1920 en Berlino kaj estis unu el la plej grandaj teatroskandaloj de la 20-a jarcento.

La teatraĵo priskribas en dek erotikaj dialogoj la sekskuniĝon (kiu ne estas montrita en la teatraĵo) kaj ĝian ĉirkaŭon de potenco, delogo, sopiro, seniluziiĝo kaj deziro je amo. Ĝi desegnas bildon pri la moralo en la socio de la *Fin de siècle* kaj trapasas ĉiujn sociajn ŝtupojn de la proletaro ĝis la aristokratio.

Pro ĝiaj seksa temo, la teatraĵo ekigis unu el la plej longajn skandalojn en la germana literaturo. Preter la demando de "bonaj moroj" kaj de cenzuro, ĝi estis uzata kiel batalilo en la antisemitismo.

Enhavo
------

Dek personoj renkontiĝas kiel paroj dialogante dek fojojn kaj ĉiufoje la paro sekskuniĝas.

Schnitzler uzas kiel principon la strukturon de la rondodanco, dum kiu unu figuro tuŝas la manon de nova figuro por la sekva sceno. La aŭtoro priskribas la situacion antaŭ kaj post la koito, la sekskuniĝo ne montriĝas, ĝi estas nur aludata en la teksto per strekoj. Post ĉiu sceno unu partnero interŝanĝiĝas kaj samtempe la socia pozicio altiĝas, de la prostituitino kaj la soldato al la ĉambristino tra la fraŭlo, edzino, edzo kaj dolĉa knabino ĝis la poeto, la aktorino kaj la grafo, kiu fine renkontas la ĉiesulinon kaj tiel fermas la "rondon".

Referencoj
----------

1. ↑  (de) Alfred Pfoser, Kristina Pfoser-Schewig kaj Gerhard Renner, , t. 1 : *Der Skandal. Analysen und Dokumente*, Frankfurt am Main, Fischer Taschenbuch Verlag, kolekto. « Information und Materialen zur Literatur », junio 1993 (1a eld. 1993), 421 p. (ISBN 978-3-596-10894-7)
2. ↑  Dolĉa knabino (süßes Mädel) estis antaŭurba amatino de juna sinjoro el pli alta socia rango loĝanta en la urbocentro de Vieno dum la Fin de siècle.

* Kategorio Rondodanco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**György Rózsahegyi** [djordj rOĵahedji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rózsahegyi György** estis hungara karikaturisto, pentristo, grafikisto.

György Rózsahegyi  naskiĝis la 21-an de novembro 1940 en Budapeŝto, li mortis la 28-an de junio 2010 en Budapeŝto.

Biografio
---------

György Rózsahegyi aĝis 14, kiam li frekventis krom gimnazio ankaŭ artajn klubojn, fine altlernejan preparan kurson, kie li lernis de János Kmetty. Komence li estis litografo en presejo, poste li estis redaktoro en eldonejo. Intertempe liaj desegnaĵoj aperis en signifaj hungaraj gazetoj, tial li ŝanĝis la plenan postenon al duonposteno. Rózsahegyi evoluigis unikan karikaturstilon, li kreis desegnojn laŭ la unua impreso dum sekundoj. Liaj pentraĵoj kaj karikaturoj estis prezentitaj al la publiko en 40 ekspozicioj. Li desegnis ekzemple pri Liz Taylor, Roger Moore, Pelé, Franz Beckenbauer, Alberto Moravia, Pablo Neruda, Helmut Schmidt, Fidel Castro. Li pentradis ankaŭ pejzaĝojn, aĵpentraĵojn kaj nature portretojn.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Esztergom (1968)
* Arthalo Budapeŝto (1969)
* Montrealo

Elektitaj libroj
----------------

* Új magyar parnasszus, 1967
* Maszk nélkül, 1973
* Skalpok és Trofeák, 1982
* Karikatúrastadion, 1983

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 616084
* LCCN: nr2005024030
* VIAF: 27022639
* ISNI: 0000 0000 8018 9325
 |



1. ↑
Ingrediencoj por gazpaĉo.
La **Mediteranea dieto** estas dieto inspirita de la manĝkutimoj de Grekio, Suda Italio, kaj Hispanio en la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj. La ĉefaj aspektoj de ĉi tiu dieto estas proporcie altaj konsumoj de olivoleo, guŝoj, nerafinitaj cerealoj, fruktoj, kaj legomoj, modera eĉ alta konsumado de fiŝaĵoj, modera konsumado de laktaĵoj (plejparte kiel fromaĝo kaj jogurto), modera vino-konsumado , kaj malalta konsumado de ne-maraj viandaj produktoj.

Estas kelkaj indicoj, ke la mediteranea dieto malpliigas la riskon de kora malsano kaj frua morto. Olivoleo povas esti la ĉefa parto de lareklamoj de ĉi dieto. Ekzistas pruvoj, ke regula konsumado de olivoleo ankaŭ povas redukti aŭ preventi malsanojn kaj riskojn je kancero, kardiovaskula malsano, neŭrodegenerado kaj kelkaj kronikaj malsanoj. 

La mediteranea dieto, difinita de nutristoj, estas loze ligita al la kulturaj praktikoj, kiujn Unesko listigs en 2010 sub la rubriko "Mediteranea dieto" en la Reprezenta Listo de la Nemateria Kultura Heredaĵo de la Homaro: "aro de kapabloj, scioj, ritoj, simboloj kaj tradicioj koncerne kultivaĵojn, rikoltadon, fiŝkaptadon, bredadon, konservadon, prilaboradon, kuiradon, kaj precipe la disdonadon kaj konsumadon de manĝaĵoj ", ne kiel aparta aro de manĝaĵoj. Ĝiaj sponsoroj inkludas Italion, Hispanion, Portugalion, Marokon, Grekion, Kipron, kaj Kroation.

Vidu ankaŭ
----------

* *A Book of Mediterranean Food*
* Levantena kuirarto

* Kategorio Mediteranea dieto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Meisental** estas 1,5 km longa entranĉovalo en la Haardt, la orienta rando de la Palatinata Arbaro (Rejnlando-Palatinato). Sur la teritorio de la sendistrikta urbo Neustadt ĉe la Vinvojo aŭ Neustadt ĉe la Vinŝoseo ĝi separas de sudoriento al nordokcidento, en la masivo de la 554 m alta monto *Weinbiet* la sudorientan etendaĵon Schlossberg de la suda- kaj sudokcidenta etendaĵo Wolfsberg.

Geografio
---------

### Situo

La masivo de la Weinbiet situas sur la okcidenta montoŝultro de la Malaltebenaĵo de Supra Rejno. Tiu supra rejna fosaĵo enrompiĝis antaŭ ĉ. 50 milionoj da jaroj kaj poste forsedimentiĝis je la nivelo de la hodiaŭa malaltebenaĵo de Supra Rejno.

La Meisental havas valokomencon de apenaŭ 400 m sudoriente de la pinto de Weinbiet. La fino de la valo al la urboparto Haardt de Neustadt situas ĉe alteco de 195 m. Je la orienta kaj nordorienta flanko de la valo troviĝas la 409,3 m alta monto Schlossberg, al sudo kasj sudokcidento la Wolfsberg (alteco 490,7 m).

### Akvejoj

La Meisental estas trafluanta de la rojo Sulzwiesengraben, kiu formis la valon. Ĝi fontas iomete malsupre de la vala komenco sur alteco de 276 m kaj enfluas post 2,5 km en la kernurbo de Neustadt (alteco 132 m) maldekstre en la Floßbach. Tiu deduktaĵo de la rojo Speyerbach, kiu post 1,5 km ree unuiĝos kun tiu.