Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

 
***Tra l' Silento***. 
estas poemaro de Edmond Privat publikigita en jaro 1912, en kiu li evidentigas grandan senton de ritmo kaj harmonieco de la versoj. Tiuj talentaj kaj kortuŝaj poemoj estis skribitaj de junulo maksimume 23 jara, sed ili ŝajnas esti skribitaj de maljunulo kruele stampita de la vivo.

Jen inter ili eble la plej bona kaj konata poemo de Edmond Privat:

 I

Sur vojo de l’vivo vaginte tre sola  

Dum jaroj bruemaj de l’knaba juneco,  

Kaj multe plorinte sen vorto konsola  

Dum sonis ridad’ el apuda gajeco,  

Tagon mi renkontis voje  

La rigardon de princino,  

Tuŝis mian manon foje  

Dolĉa mano de fratino.  

La manon mi kaptis kaj premis tremante.  

El miaj okuloj ŝi plorojn ĉesigis,  

Kaj sulkoj de l’frunto forigis kisante.  

Ni manon en mano la vojon daŭrigis.  

Blue brilis la ĉielo ;  

Ĉie floris la ĝardenoj.  

Por la haroj de l’anĝelo  

Kreskis rozoj kaj jasmenoj.  

Sur vojo de l’vivo nun dolĉa kaj bela  

Ni, kvazaŭ du cignoj sur blua rivero,  

Malpeze glitadis al revo ĉiela,  

Dum harpoj kantadis pri l’ama mistero.  

Pura ŝajnis tuta mondo,  

Bona ĉiu, bela ĉio.  

Ĉirkaŭ ni dancadis rondo  

De petaloj el lilio.  

Ni revon mirindan komencis sen limo  

Pri lando eterna de paco kaj ĝojo ;  

Kaj kanton de nia komuna animo  

Plej pure ŝi ritmis laŭlonge la vojo.  

Niajn rozojn ŝi disdonis  

Al lacegaj vojirantoj,  

Kaj infanoj ofte kronis  

Per kronetoj el diantoj.  

 II

Sur vojo de l’vivo nun vagas mi sola,  

Senzorge al kie la tempo min blovas ;  

Ĉar, kvankam min celus eĉ vorto konsola,  

En aĝ’ mia nuna mi vivi ne povas.  

Haltis mia koro voje  

Ĉe la tombo de l’princino,  

Kiu donis al mi foje  

Dolĉan manon de fratino.  

La tagon, en kiu ŝi haltis kun larmo  

Kaj blankan la manon forŝiris el mia,  

Mi kial ne povis en morta malvarmo  

Ŝin sekvi sub teron al tombo glacia ?  

For de l’tomb’ en nuna horo,  

Min disrompas per tirado  

Malantaŭen rememoro  

Kaj antaŭen plu-vivado.  

Sur vojo de l’vivo, pro kia mistero  

Eĉ amo nur estas pruntaĵo momenta ?  

Ĉielon ni trovas kaj perdas sur tero,  

Kaj blovas ankoraŭ la tempo turmenta.  

Tamen ĉesu, plendo mia,  

Se antaŭen vokas devo.  

Kantu, harpo melodia,  

Pri la land’ de nia revo ;  

Ĉar iam ni revon komencis sen limo  

Pri lando eterna de paco kaj gojo ;  

Sed kanto de nia komuna animo  

Kun voĉo karega perdiĝis sur vojo.  

Kaj vagadas nun fantome  

Mi, kun floroj en la manoj  

Por disporti ŝianome  

Al laculoj kaj infanoj.  


---

La hodiaŭa leganto kritike rimarkas la uzon de adasismoj:  

juneco-gajeco  

princino-fratino  

tremante-kisante  

ĉesigis-daŭrigis.  

Aliflanke troveblas ankaŭ aro da interesaj rimparoj, kie foje eĉ respondas unu rimvorto al la alia enhave:  

ĉielo-anĝelo  

ĝardenoj-jasmenoj  

mistero-sur tero  

plendo mia-melodia  

fantome-ŝianome.

Recenzoj
--------

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Privat staras sur la unua vico de la Esperantaj poetoj kaj la eldonistoj tute pravis farante bonan kolekton de kelkaj poemoj en eleganta publikaĵo. Ni citu fragmenton de la poemo "Kantas amo".  Pli bela ol la ondo, pli forta ol la vento,  Kantadas la amo plej dolcan muzikon,  Ĝi kantas en koro, ĝi kantas al sento,  Ĝi kantas orgene ravadon mistikan.   kaj kiel la kanto de l' amo, la kanto de l' poeto iras al la animo ĝin trafas, ravas kaj plialtigas. **"** |
| — 1913, Historio de Esperanto I, paĝoj 384-385 |

 |

Referencoj
----------

1. ↑  Stojan, Petro 1929 : *Bibliografio de Internacia Lingvo*, numero 4786, paĝo 401
2. ↑   Literumita "Tra l' Silento" ĉe Sutton, Geoffrey 2008 : *Original Literature of Esperanto*, Mondial, New York, 728 paĝoj, paĝo 54, ISBN 978 1 59569 090 6

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |

* *Enciklopedio de Esperanto*/Privat en sia originala formo en la Interreto
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience