recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**La Châtelaine** estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Jura*, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (france *Bourgogne-Franche-Comté*). Fine de 2020 en la komunumo vivis 152 loĝantoj sur areo de 13,17 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 12 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.

Geografio
---------

La Châtelaine situas sur la unua altebenaĵo de Ĵuraso ĉe la bordo de la klifo de la sakvalo de Les Planches-près-Arbois.

Historio
--------

Oni trovis spurojn de homoj el la Prahistorio sur la teritorio de la komumuno.
La unua skribaĵo kiu parolas pri la mezepoka kastelo datiĝas de la 11-a jarcento. Ĝi estis rekonstruita dum la 14-a jarcento, sed en 1480, la armeo de Ludoviko la 11-a detruis la kastelon.
La Châtelaine iĝis franca en 1678 post la traktato de Nijmegen, kiam la Franĉ-Konteo iĝis franca.

Vidindaĵoj
----------

### artefaritaj vidindaĵoj

La preĝejo de la vilaĝo estis konstruita dum la 17-a jarcento, kaj la sonoril-turo estis aldonita dum la 19-a jarcento. Ene videblas riĉa heredaĵo, notinde oni trovas statuon de Dipatrino kun Infano el alabastro(16-a jarcento), relikvujo-n(18-a jarcento) kaj hostiujo-n el arĝento (17-a jarcento).

La ĉapelo "Notre-Dame" datiĝas de la 19-a jarcento.

Ĉeestas ankaŭ ruinaĵoj el la kastelo mezepoka.

### naturaj vidindaĵoj

* Sakvalo de Les Planches-près-Arbois
* Groto de Les Planches-près-Arbois

Loka famulo
-----------

La grafino *Mahaut d'Artois* vivis en la kastelo dum la 13-a jarcento.

Ekonomio
--------

La loĝantoj de la Châtelaine, kiuj laboras surloke, perlaboras en la unuaranga sektoro (agrikulturo kaj arbara mastrumado).
Ĉeestas ankaŭ turismaj laboroj (Estas hotelo kaj restoracio en la vilaĝo).
Plejparte la loĝantoj iras perlabori eksteren.

Demografio
----------

**Loĝantara evoluo en La Châtelaine ekde 1793**  
 


**Loĝantara evoluo en La Châtelaine ekde 1793**| 1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1831 | 1836 | 1841 | 1846 | 1851 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 210 | 234 | 237 | 204 | 186 | 202 | 190 | 159 | 185 |

Loĝantara evoluo en La Châtelaine ekde 1793, daŭrigo (1)| 1856 | 1861 | 1866 | 1872 | 1876 | 1881 | 1886 | 1891 | 1896 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 183
 | 203 | 213 | 180 | 178 | 172 | 177 | 166 | 209 |

Loĝantara evoluo en La Châtelaine ekde 1793, daŭrigo (2)| 1901 | 1906 | 1911 | 1921 | 1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 188
 | 178 | 167 | 158 | 119 | 134 | 120 | 123 | 119 |

Loĝantara evoluo en La Châtelaine ekde 1793, daŭrigo (3)| 1962 | 1968 | 1975 | 1982 | 1990 | 1999 | 2006 | 2008 | 2009 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 107
 | 111 | 108 | 123 | 120 | 133 | 137 | 130 | 127 |

Notoj kaj fontoj
----------------

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Jura
* Listo de urboj de Francio

Eksteraj ligiloj
----------------

* paĝo de la Châtelaine sur la retejo de la Communauté de communes Arkivigite je 2008-11-12 per la retarkivo Wayback Machine
* La Châtelaine en la retejo de l'Institut géographique national
**Kirko Naskiĝo de Maria** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en Héhalom, en mezo de la vilaĝo.

Historio
--------

Dum la mezepoko jam paroĥa preĝejo funkciis en la vilaĝo, en ties rando apud la tombejo. Dum la jarcentoj ĝi ruiniĝis, tial oni malkonstruis ĝin en la 19-a jarcento. La nun videbla kirko konstruiĝis en la frua 19-a jarcento tre longe pro financaj problemoj. La orgeno alvenis en 1850, ĝi estis trakonstruita en 1936. En 1944 oni pentris malfreskojn sur la murojn. En 1960 la konstruaĵo estis trakonstruita, la navo iĝis pli longa, interne nova galerio, ekstere nova turo konstruiĝis. En 2008 renovigaj konstruadoj komenciĝis.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola, antaŭe kruco kaj statuo pri Johano Nepomuko estas videblaj. La fasado komenciĝas per kvadrata turo, kie malsupre estas la enirejo. Malantaŭ la turo la pli larĝa navo etendiĝas, kiu finiĝas en rektangula absido, apude la sakristio funkcias.

Kermeso okazas en la 8-an de septembro aŭ en la plej prosima dimanĉo.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare
**Nikon** (japane 株式会社ニコン, Kabushiki-gaisha) estas japana transnacia firmao situanta en Tokio, kiu specialiĝas **pri** optiko kaj fotografio. La firmao estas grava produktanto de fotiloj, mikroskopoj kaj binokloj .

Nikon estis fondita en 1917 sub la nomo Japan Optical Industries Corporation (*Nippon Kōgaku Kōgyō Kabushikigaisha*) kaj nuntempe estas parto de la giganta japana korporacio Mitsubishi .

Historio
--------

La Nikon korporacio estis fondita en 1917 kiam tri gvidaj optikaj fabrikoj kunfalis por krei unu gvidan kaj ampleksan firmaon por krei optigajn produktojn. Dum la sekvaj jardekoj, la firmao iĝis optika potenco kaj tiel lasis sian markon en tiu kampo dum la 20-a jarcento. Dum la Dua Mondmilito, la firmao pliigis la nombron da ĝiaj fabrikoj al proksimume 19 kaj dungis proksimume 23 000 laboristojn liverante binoklojn, lensojn, periskopojn kaj malpezajn bombojn al la japana armeo. Post la milito, la firmao revenis al fabrikformato kaj en 1948 liberigis la markprodukton, Nikon fotilon, al la merkato.

Nikon F FTN Fotilo
En 1982, la firmao komencis establi filiojn en Usono. Unue en la nordo de Usono en Belmont, Viskonsino. Post mallonga tempo, Nikon altiris multajn klientojn, kaj malfermis filion en Novjorko kiu inkluzivas vendadon kaj evolucentron. Nuntempe, Nikon laborigas proksimume 17,000 homojn tutmonde. En 2006, la kompanio anoncis, ke ĝi ĉesos produkti filmajn fotilojn kaj ŝanĝos al nur ciferecaj fotiloj.

Nuntempe la firmao produktas gamon da fotografia ekipaĵo, kiel ekzemple ciferecaj fotiloj, lensoj, fulmlumiloj, kaj binokloj.

En marto 2011, kelkaj ĉefaj fabrikoj posedataj de Nikon estis difektitaj dum la tertremo kaj cunamo en Sendai (2011) kiuj okazis en Japanio, kaj kiel rezulto la produktadagado de la fotproduktoj destinitaj por la profesia fotistspektantaro estis ĉesigita.

Referencoj
----------

1. ↑   Nikon Group Companies. Nikon Corporation. Alirita 2010-02-05.

 Arkivigite je 2019-10-16 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑   Nikon Company Profile. mitsubishi.com committee. Arkivita el la originalo je 2011-09-27. Alirita 2011-01-27.

 Arkivigite je 2011-09-27 per la retarkivo Wayback Machine

Vidu ankaŭ
----------

* Canon
* Sony

Eksteraj ligiloj
----------------

* Nikon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Nikon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835819
* VIAF: 144382861
* ISNI: 0000 0004 0621 6187
* NDL: 00295405
 |
La **popola komunumo** (ĉine 人民公社, pinjine rénmín gōngshè) estis formo de agrikultura kolektivigo en la Popola Respubliko de Ĉinio.

Post unuaj provoj de agrikulturaj reformoj en la Soveto Jianĝi kaj la "liberigitaj teritorioj" en la nordo de Ĉinio, post la fondo de la Popola Respubliko de Ĉinio la 1-an de oktobro 1949 organiziĝis transproprietigan agraran reformon, en kiu la *Senjoriestroj*, kiuj tamen kutime ne posedis pli ol 10 hektaroj da grundo, estis malproprigitaj kaj la grundo estis disdonita inter la "malriĉaj kamparanoj".

Ĝis la jaro 1955 ekzistis unuaj kampanjoj pri kolektivigo de la agrikultura grundo, samtempe la ŝtato transprenis la monopolon pri komerco pri agrikulturaj produktoj. En 1956 interalie kadre de la kampanjo "tri ruĝaj standardoj" la kolektivigo estis rapidigita, la tuta posedaĵo de ĉiuj kamparanoj iĝis ŝtata kaj la kamparanoj ricevis monon sole laŭ la principo de persona bezono, kiun difinis la komunisma kolektivo.

Kadre de la publikigo de la politiko de "Saltego Antaŭen" en 1957 estis kreitaj ankoraŭ pli grandaj agrikulturaj produktounuoj, la popolaj komunumoj. En tuta Ĉinio estis 24,000 da ili: La popolaj komunumoj ampleksis proksimume 5,000 kamparajn familiojn kaj ne plu estis kompareblaj al la tradiciaj vilaĝoj, sed kunligis multajn eksajn vilaĝojn. La laborfortoj estis centre administrataj kaj senditaj en laborbrigadojn, kiuj ne plu havis ligon al la konataj kampoj antaŭe prikultivitaj. Laŭ la volo de la politikaj gvidantoj la popolaj komunumoj ankaŭ anstataŭigu la familiojn: infanoj kaj maljunuloj do estis metitaj en komunajn instituciojn, kiuj prizorgis ilin, kaj geedzoj estis dum longaj periodoj dividitaj. La laboristoj dormis en amasloĝejoj kaj estis nutrataj en amasmanĝejoj, kunportitaj personaj posedaĵoj - ekzemple manĝiloj aŭ potoj - estis donata al la komunumo. Samtempe la popolaj komunumoj estis la modelo por la organizado de la kamparana milico, kreita paralele al la Popola Liberiga Armeo.

* Popola komunumo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Popola komunumo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Johann Michael Heinze, portreto laŭ Johann Ernst Heinsius, 1790, en la Gleim-domo en Halberstadt
**Johann Michael HEINZE** (naskiĝinta la 21-an de marto 1717 en Bad Langensalza, mortinta la 6-an de oktobro 1790 en Vajmaro) estis germana pedagogo, lernejestro kaj klasika filologo.

Vivo
----

Heinze, kiu ankaŭ membris ĉe la lingvosocieto *Deutsche Gesellschaft* en Göttingen, iĝis en 1749 vicrektoro de Michaelis-lernejo (Lüneburg) kaj ekde 1753 ĝia ĉefo. En 1770 oni vokis lin Vajmaron je la Vilhelmo-Ernesto-gimnazio. La postenon tiun li havis ĝis pensiuliĝo. Ambaŭloke li skribis plurajn pedagogiajn skribaĵojn. Tamen tiutempe pli furoris tradukoj liaj de verkoj de Cicerono, Seneko kaj Demosteno.

Lia antologio latinlingva *Chrestomathia poetica* admiritis tre ankaŭ de la fama filologo kaj bibliotekisto Johann Matthias Gesner kaj ĝuis inter 1755 kaj 1787 tri eldonojn.

Friedrich Adolf von Heinze, medicinisto kaj urbestro, estis filo lia.

Literaturo
----------

* Artikolo "Heinze, Johann Michael" de Karl Ernst Hermann Krause, ĉe: Allgemeine Deutsche Biographie, herausgegeben von der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, Band 11 (1880), p. 664, (tie ĉi interrete)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724943
* GND: 115640061
* LCCN: no/2009/6620
* VIAF: 52425119
* ISNI: 0000 0000 6677 486X
* SUDOC: 098149911
* BNF: 105689131
* NKC: mzk2009529335
 |

* Kategorio Johann Michael Heinze en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Franciskana preĝejo de Naskiĝo de Maria** estas romkatolika preĝejo kaj iama monaĥejo en Hungario, en urbo Pápa.

Historio
--------

Oni supozas, ke franciskanoj alvenis jam en la 15-a jarcento. La nuna preĝejo kun la monaĥejo konstruiĝis en la1670-aj jaroj. En 1707 la Habsburgoj bruldetruis ilin. En 1747 pro incendio la preĝejo denove bruldetruiĝis, sed en 1764 ĝi renoviĝis. Baldaŭe la preĝejo renoviĝis en 1822, 1921 kaj en 1940. En 1950 la franciskanoj estis forigitaj kaj neniam ili revenis. La fama biblioteko malaperis. La monaĥejo estas neuzata kaj ruina.

Konstruaĵo
----------

Super la enirejo estas videblaj skulptaĵoj pri Dipatrino, Sankta Francisko el Asizo kaj Sankta Katerino. La turo estas laŭ kutimoj de franciskanoj ĉe la duonronda sakristio. La impona ĉefaltaro pretiĝis en 1921. La flankaj altaroj estas dediĉitaj al Sankta Antonio, Sankta Jozefo, Sankta Francisko kaj Koro de Jesuo. Fresko de la navo prezentas Dipatrinon.

Kermesoj okazas en la 2-an de aŭgusto kaj en la 8-an de septembro.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* (hungare)

Fronto de la preĝejo
Fresko de la navo

* Kategorio Preĝejo Naskiĝo de Maria (Pápa) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Popolpartio** (is. *Alþýðuflokkurinn*) estis politika partio en Islando kiu ekzistis inter 1916 ĝis 1998.

Ĝi fondiĝis 12-a de marto 1916 kiel politika parto de la samtage fondita (kaj ankaŭ ekzistanta) islanda laborista asocio. Ĉefiniciintoj estis Ólafur Friðriksson, Jón Baldvinsson, Ottó Þorláksson kaj Jónas Jónsson.

La partio estis la unua klaspartio en Islando, sed la ĝistiamaj partioj ĉefe debatis pri diversaj vojoj al la sendependeco de la lando.

La Popolpartio malaktive kontribuis al la rego de la Progrespartio 1927-1931, sed partoprenis en multaj registaroj poste, kaj ofte partiano estis ĉefministro. En mallongtempa registaro en 1979-1980 la Popolpartio estis la sola registara partio.

La partio tradicie havis ĉ. 15% de la parlamentelektaj voĉoj, kiel montras la tabelo.

| Jaro | % |  | Jaro | % |  | Jaro | % |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1916 | 6,8 | \* | 1942 | 14,2 | \* | 1971 | 10,5 |
| 1919 | 6,8 | \* | 1946 | 17,8 | \* | 1974 | 9,1 |
| 1923 | 16,2 | \* | 1949 | 16,5 | \* | 1978 | 22 |
| 1927 | 19,1 | \* | 1953 | 15,6 | \* | 1979 | 17,4 |
| 1931 | 16,1 | \* | 1956 | 18,3 | \* | 1983 | 11,7 |
| 1933 | 19,2 | \* | 1959 | 12,5 | \* | 1987 | 15,2 |
| 1934 | 21,7 | \* | 1959 | 15,2 | \* | 1991 | 15,5 |
| 1937 | 19 | \* | 1963 | 14,2 | \* | 1995 | 11,4 |
| 1942 | 15,4 | \* | 1967 | 15,7 |  |  |  |

La partio estis socialdemokrata partio, kaj ofte partigis "maldekstren". 

En 1998 la partio malfondiĝis kiam ĝi kuniĝis kun la Popolunuiĝo kaj la Naciveko de Jóhanna Sigurðardóttir (ambaŭ partioj kiuj partigis el la Popolpartio antaŭe) kaj la Virinpartio en la nova partio Alianco.

La jenaj estis partiestroj de la Popolpartio:

Ottó N. Þorláksson: 1916 ĝis 1916

Jón Baldvinsson: 1916 ĝis 1938

Stefán Jóh. Stefánsson: 1938 ĝis 1952

Hannibal Valdimarsson: 1952 ĝis 1954

Haraldur Guðmundsson: 1954 ĝis 1958

Emil Jónsson: 1958 ĝis 1968

Gylfi Þ. Gíslason: 1968 ĝis 1974

Benedikt Sigurðsson Gröndal: 1974 ĝis 1980

Kjartan Jóhannsson: 1980 ĝis 1984

Jón Baldvin Hannibalsson: 1984 ĝis 1996

Sighvatur Björgvinsson: 1996 ĝis 1998
**Agnesa el Potevo** (france *Agnès de Poitiers*; naskiĝis en la 6-a jarcento, mortis en 588 en Potevo) estis abatino franca kaj sanktulino de la Katolika Eklezio. Ŝi estis adoptofilino, eble eĉ nur edukofilino de reĝo Klotaro la 1-a kaj de ties edzino Radegundo.

En la de sia patrina amikino fondita Monaĥinejo Sankta Kruco en Potevo ŝi fariĝis la unua priorino. Tie ŝi enkondukis la regulojn de Sankta Cezario el Arles estrante la konventon kun saĝeco kaj klarvida prudento. Same kiel Radegundo ŝi havis amikajn kontaktojn kun Venantius Fortunatus, en kies verko ŝia persono ja postlasis klarajn spurojn.

Ŝia festotago estas la 13-a de majo. Ŝi mortis kun la samordenanino Disciole; ŝian konsekron je virgeco faris la sanktulo kaj episkopo Germanus el Autun.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Agnesa el Potevo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie en franca nomsignifa listaro
* *Sant’ Agnese di Poitiers*, etbiografio itallingva el leksikono pri sanktuloj

Notoj
-----

1. ↑  *Venantius Fortunatus* (hymnarium.de)
2. ↑  *Dulce decus nostrum*, poemo latinlingva de Fortunatus por Agnesa, kun angla traduko

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 723072
* GND: 1147235899
* VIAF: 16151246514144131160
 |
La **Popolunuiĝo** (is. *Alþýðubandalagið*) estis islanda politika partio. Ĝi fondiĝis unue, en 1956, kiel voĉdonada kunlaborprojekto inter la Socialistpartio kaj forlasintoj de Popolpartio, gviditaj de Hannibal Valdimarsson.

En 1968 ĝi iĝis memstara partio, samtempe kun la malfondiĝo de la Socialistpartio (sekve prominentaj anoj, ekz. Hannibal Valdimarsson kaj Björn Jónsson, forlasis ĝin kaj fondis la partion Liberalaj maldekstruloj).

La Popolunuiĝo malfondiĝis en 1998 kiam la plej multaj maldekstraj kaj centraj partioj unuiĝis en la nova Alianco. Parto de la partianoj ne aniĝis en la Alianco kaj fondis la pli maldekstran partion Maldekstraj verduloj.

La Popolunuiĝo ricevis 13-20% de la voĉoj dum parlamentvoĉdonadoj.

| Jaro | % |  | Jaro | % |  | Jaro | % |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1956 | 19,2 | \* | 1971 | 17,1 | \* | 1983 | 17,3 |
| 1959 | 15,3 | \* | 1974 | 18,3 | \* | 1987 | 13,3 |
| 1959 | 16,0 | \* | 1978 | 22,9 | \* | 1991 | 14,4 |
| 1963 | 16,0 | \* | 1979 | 19,7 | \* | 1995 | 14,3 |
| 1967 | 17,6 | \* |  |  |  |  |  |

Partiestroj estis la jenaj:

Hannibal Valdimarsson: 1956 ĝis 1968

Ragnar Arnalds: 1968 ĝis 1977

Lúðvík Jósepsson: 1977 ĝis 1980

Svavar Gestsson: 1980 ĝis 1987

Ólafur Ragnar Grímsson: 1987 ĝis 1995

Margrét Frímannsdóttir: 1995 ĝis 1998

* Kategorio Popolunuiĝo (Islando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En aroteorio, **nefinia aro** estas aro kiu ne estas finia aro. Nefinia aro povas esti kalkulebla aŭ nekalkulebla. Iuj ekzemploj estas:

* la aro de ĉiuj entjeroj, {... -1, 0, 1, 2, ...}, estas kalkuleble nefinia aro, ĝia kardinala nombro estas alef-nulo;
* la aro de ĉiuj reelaj nombroj estas nekalkuleble nefinia aro, ĝia kardinala nombro estas kardinalo de kontinuumo.

Propraĵoj
---------

La aro de naturaj nombroj (kies ekzisto estas certigita per la aksiomo de senfineco) estas nefinia. Ĝi estas la nura aro kiu estas rekte postulita per la aksiomoj al esti nefinia. La ekzisto de ĉiu la alia nefinia aro povas esti pruvita en aroteorio de Zermelo-Fraenkel kun aksiomo de elekto (ZFC) nur per montrado ke ĝi sekvas el la ekzisto de la naturaj nombroj.

Aro estas nefinia se kaj nur se por ĉiu natura nombro la aro havas subaron kies kardinala nombro estas tiu natura nombro.

Se la aksiomo de elekto veras, tiam aro estas nefinia se kaj nur se ĝi inkluzivas kalkuleblan nefinian subaron.

Se aro de aroj estas nefinia aŭ enhavas nefinian eron, tiam ĝia kunaĵo estas nefinia. La potencaro de nefinia aro estas nefinia. Ĉiu superaro de nefinia aro estas nefinia. Se nefinia aro estas fendita en finie multajn subarojn, tiam almenaŭ unu de ili devas esti nefinia. Ĉiu aro kiu povas esti mapita sur nefinian aron estas nefinia. La kartezia produto de nefinia aro kaj nemalplena aro estas nefinia. La kartezia produto de nefinia kvanto de aroj, ĉiu el kiuj enhavas minimume du erojn estas malplena aŭ nefinia; se la aksiomo de elekto veras, do ĝi estas nefinia.

Se nefinia aro estas bonorda, tiam ĝi devas havi nemalplenan subaron kiu ne havas plej grandan eron.

En aroteorio de Zermelo-Fraenkel sen aksiomo de elekto (ZF), aro estas nefinia se kaj nur se la potencaro de ĝia potencaro estas dedekindo-nefinia aro, havanta propran subaron samampleksa al si. Se ankaŭ la aksiomo de elekto estas vera, nefiniaj aroj estas precize la dedekindo-nefiniaj aroj.

Se nefinia aro estas bone-ordigebla, do ĝi havas multajn bonajn ordojn kiuj estas ne-izomorfiaj.

Vidu ankaŭ
----------

* Malfinio
* Alef-nombro
* Kardinala nombro
* Kardinalo de kontinuumo
**Preĝejo Patrono de Hungaroj** (hungare Magyarok Nagyasszonya) estas katolika konstruaĵo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Józsefváros, en kolonio de oficistoj.

Historio
--------

En la 1880-aj jaroj kolonio por oficistoj estis konstruita, poste ankaŭ laborista kolonio. La katolikoj havis kapelo, kie oni aranĝis mesojn ekde 1897. La katolika grupo formiĝis en 1918, en la sekva jaro paroĥo estis fondita, la mesoj okazis plu en lernejo.

La solena konstruado de la preĝejo komenciĝis en 1924, la praktika konstruado komenciĝis en 1929 kaj finiĝis en 1931. Dum la oficiala melfermo partoprenis Miklós Horthy. La menciita kapelo estis malkonstruita, sed kelkaj partoj trovis lokon malantaŭ la preĝejo. En 1977 la kirko renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola laŭ placo. En mezo de la fasado malsupre estas la enirejo, sed antaŭe klasikismaj kolonoj estas videblaj. La navo havas grandan kupolon, sed en la 4 anguloj estas ankaŭ turetoj kun kupoloj.

Kermeso okazas en la 8-an de oktobro.

Fontoj
------

* hungare
* hungare kun fotoj
* fotoj
La **Preĝejo Patrono de Hungaroj** estas unika religia kavo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, ĉe piedo de Monto Gellért. Ĝi estas vaste konata, kiel roka kapelo, kie la temperaturo estas konstante 21 °C. Apud la preĝejo ankaŭ novromanika abatejo por paŭlanoj konstruiĝis en 1934.

Historio
--------

La preĝejo ne konstruiĝis, sed per eksplodoj oni faris preta la lokon. En 1936 oni metis krucon super la rokon. Ekde 1939 polaj rifuĝintoj ofte vizitis la preĝejon. En 1951 la ŝtato malpermesis funkciadon de la ordeno, baldaŭe betona muro malebligis la eniradon. La Tutlanda Baleta Instituto ricevis lokon en la abatejo. En 1989 la ordeno rericevis la lokon, tamen la preĝejo denove funkcias nur ekde 1992. Ankaŭ tiam okazis la rekonsekro. En 2001 oni remetis la krucon.

Konstruaĵo
----------

La ĉefaltaro pretiĝis el ceramikaĵo. Sur la rokon oni ne faris freskojn.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

La Ĉefenirejo

* Kategorio Preĝejo Patrono de Hungaroj (Monto Gellért) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Floraro el porcelano farita en la Reĝa Fabriko fare de la familio Bautista en la 18a jarcento (N.A.M. Madrido).
La **Porcelano de Buen Retiro** estis unu el la reĝaj fabrikoj de luksaj produktoj kiu estis favorata de la politiko por merkantilismo fare de la hispana Klerismo en Madrido, Hispanio. Ties kvalito ixgis internacie rekonita, kaj ties teknikoj de fabrikado restis ŝtata sekreto. Ĝi situantis en loko de la Ĝardenoj Buen Retiro, ĉe la aktuala loko de la Fontano de la Falinta Anĝelo, kaj estis detruita dum la Milito de Hispana Sendependiĝo.

La **Reĝa Fabriko de Buen Retiro** (nome populare *La China* (ĉinaĵo)) fondiĝis en Madrido en 1760 post iniciato de la propra reĝo Karlo la 3-a , kiu jam estis favoranta la similan fabrikon de Capodimonte kiam li estis reĝo de Napolo. Precize el tie alvenis metiistoj specializitaj, kaj tri ekspedicioj kun la necesa ilaro kaj la speciala kruda materialo por produkti porcelanon.

La destino de multaj el la fabrikaĵoj estis la dekorado de la Reĝa Palaco de Madrido kaj de aliaj reĝaj palacoj, kie ankoraŭ konserviĝas bonaj kolektoj. La Dometo de la Princo de la Monaĥejo de El Escorial havas ĉambron totale dekorita per porcelano el Buen Retiro, kun etoso proksima al stilo Rokoko. Same en la madrida Reĝa Palaco tuta salono montraa murojn kovritajn el tiu materialo, devena el la Reĝa Fabriko. Ĉiukaze la majstroverko de tiu skolo estis la porcelansalono de la Reĝa Palaco de Aranjuez, dezajnita kaj realigita de la metiistaro de Giusseppe Gricci.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Porcelano de Buen Retiro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* retejo pri Porcelano de Buen Retiro ĉe la *Centro Virtual Cervantes*, kun historio, produktado kaj fotoj.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 433825
* LCCN: n97016947
* VIAF: 130862178
* ULAN: 500336159
 |
**Paul HÄNDEL** (naskiĝinta la 14-an de decembro 1927 en Mannheim, mortinta la 18-an de aprilo 2011 en Niederndorf apud Kitzbühel) estis germana kaj aŭstra filologo klasika.

Vivo
----

Paul Händel studis klasikan filologion ĉe la Universitato de Heidelberg kie li doktoriĝis en 1951 ĉe Otto Regenbogen per disertacio pri teknikoj epikaj de Apolono de Rodo (*Beobachtungen zur epischen Technik des Apollonios Rhodios*, Munkeno 1954). Por la jaro universitata 1952/53 li ricevis studvjaĝostipendion de la Germana Arkeologia Instituto. Ekde la vintra semestro 1956/57 li estis scienca helpanto ĉe la hajdelberga altlernejo, habilitiĝis en 1957 kaj nomumitis en 1963 eksterorda profesoro. Unu jaron poste li sekvis vokiĝon al Innsbruck kie li iĝis orda profesoro kaj restis ĝis emeritiĝo. Li katedrestris inter 1964 kaj 1993 estante posteulo de Wolf Steidle.

Händel aparte okupiĝis pri la literaturaj teknikoj de helenaj aŭotoroj. Disertacie li esploradis pri la helenisma verkisto Apolono de Rodo, habilitacie pri la komediskribanto Aristofano. Krome li ade verkis artikolojn por la enciklopediego de Pauly-Wissowa *Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft*.

Literaturo
----------

* *Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender*, eldono 2003, volumo 1, p. 1103.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri Paul Händel en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Mortanonoco lia (Tiroler Tageszeitung)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 717659
* GND: 117757535
* LCCN: n88277160
* VIAF: 117990142
* ISNI: 0000 0001 2033 1606
* LIBRIS: 344850
* SUDOC: 110959957
 |
Vido je la Gertrudo-kirko
La **Preĝejo Sankta Gertrudo** (germane: *Gertrudiskirche*) estas protestantisma kirko en Graba, urbokvartalo de Saalfeld en Germanujo. Ĝi staras majeste sur roko super de la Saale-terasoj.

Historio
--------

Skulptita altaro ligna de la Skolo de Saalfeld
La orgeno
La jam antaŭ la urbofondo ekzistanta praparoĥujo Graba havis kapelon sub la patroneco de Sankta Gertrudo aŭ eble eĉ kapelegon. Sekve ĝi pliaĝas ol la najbara Abatejo de Saalfeld sur Petersberg-monto. Ĝi estas nuntempe memkompreneble la eklezia centro de la en 1922 al Saalfeld enkorpigita vilaĝo. La patroneco maloftas en Turingio: temas pri Gertrudo, abatino de Nivelles, filino de Pipino de Landen. Sekve verŝajnas rilatoj al la karolida reĝa kortego kio ankaŭ gravis por la abatejo-fondo.

La iama kirko konsistis el ĥorejo kaj transepto kun tripartita romanika longa navo. Inter 1477 kaj 1479 konstruitis la nova turo kun pinta spajro. Inter 1510 kaj 1520 alvenis la malfrugotika altarejo.

Meblaro
-------

Riĉe ornamita estas la interno kun pentrita stela volbo; ĝin faris i.a. la loka pentristo Johann Friedrich Fasold. La baptujo staras en la centro; la longa navo estas nur de 1778 kiam estis malkonstruita kadukega romanika navo kaj nova modesta barokstile konstruitis de Georg A. Ellmer kaj Johann A. Enders. La plafonpentraĵoj ĉirkaŭatas de stukaĵo montrante koncerton de anĝeloj je honoro de bibliaj elstaruloj, krome la alegoriojn de la dudek saĝuloj ĉirkaŭ la dia trono kaj la ŝafido de Dio kun la justularo (laŭ la Apokalipso johana). Ankaŭ ĉe la triumfarko estas pentraĵo de la sonĝo de Jakobo pri la ŝtuparo enĉielen. En la duetaĝa galerio estas ankaŭ loĝio duka por Ernestro Frederiko (Saksio-Koburgo-Gotao) kun monogramo lia, antaŭeniganto de la baroka alikonstruo.

La predikejo kun resonigilo supra datumas de 1870, la orgeno de 1778: de tiam konserviĝas nur la orgenfasado dume la nuna orgeno faritis en 1927 fare de la halberstadta firmao C. Voigt & Sohn (kun etaj sonaj ŝanĝoj). 

#### Altaro impona

La sep metrojn alta triptiko estas de 1520 el la Skolo de Saalfeld (Hans Gottwalt). Centras Sankta Gertrudo kun Benedikto de Nursio kaj Anno el Kolonjo, la fondinto de la benediktana abatejo najbara. Rande staras Sebastiano, Jakobo, Katarino kaj Barbaro. Pli supre estas la Dipatrino kun la bebo inter Petro kaj Paŭlo; plejsupre videblas la Sankta Triunuo. La artistaĵo fareblis danke al mono el fondaĵo de la lasta benediktana abato Georgo de Thüna. Inter 1773 kaj 1940 ĝi flankenmetite staras ne en la ĉefa altarejo.

Referencoj
----------

1. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Gertrudo (Graba) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Detalaĵoj sur tutsaalfelda paĝaro eklezia

50.6554711.358565Koordinatoj: 50° 39′ 20″ N, 11° 21′ 31″ O (mapo)
 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 712026
* GND: 4322827-6
 |
Ekstera fasado de la Pordego Kambrono.
La **Pordego Kambrono** estas enirejo de islama deveno situanta en la okcidento de la urbo de Toledo, Hispanio, al kiu oni eniras el tiu parto tra la murego. Ties nomo devenas de la dornaj plantoj, *Rhamnus catharticus*, nome kambronoj, kiuj kreskis tiuloke. Ĝi estis nomata ankaŭ *Pordego de la Judoj*, ĉar estas la natura enirejo al la iama juda kvartalo de Toledo kaj proksime situantis la laŭmore bestobuĉejoj de kaj islamanoj kaj judoj.

Ties aktuala aspekto estas rezulto de la rekonstruo realigata el 1572 al 1577 en kiu oni rebaptis ĝin kiel "pordego de Sankta Leokadio", nome patronino de la urbo, kies figuro prezidas, sub la blazono de la reĝo Filipo la 2-a, la internan parton.

En la interna korto estas skribaĵo kiu diras jene:
SON LIBRES DE PORTAZGO LOS VECINOS DE TOLEDO Y DE SUS MONTES Y DE LOS LUGARES DE LA JURISDICION,
nome nur la loĝantoj de Toledo kaj ties ĉirkaŭoj ne devis pagi por trapasi la pordegon.

Averto de la Pordego Kambrono.
Tiu monumento suferis gravajn damaĝojn en 1936, dum la Hispana Enlanda Milito.
**Alfred LEY** (naskiĝinta la 11-an de aprilo 1872 en Arnstadt, mortinta en Brandenburgio dum deportado fare de komunistoj la 7-an de decembro 1945) estis germana inĝeniero kaj pioniro de aŭtokonstruado.

Vivo
----

Vilao de Ley ĉe la Lana bazarplaco de Arnstadt
Post lernejfrekvento Alfred Ley komencis trejniĝon lernoknaban ĉe maŝinfabriko en Arnstadt kiun estis transpreninta patro lia Rudolf Ley en 1886 de ties iama ĉefo *(Maschinenfabrik Rud. Ley)*. Ĝi specialiĝis pri la konstruo de kudra kaj ŝufara maŝinoj. Ĉe ekzameniĝo submajstra li devis plibonigi la de la patro elpensitan lignonajlmaŝinon kun la serio-numero 100. Poste li studis maŝinkonstruadon kaj elektroteknikon. Post ekkompanieco en la patra firmao en 1893 li pligrandigis la sortimenton je elektromotoroj kaj dinamoj. Por provizi sekure kaj la maŝinojn kaj la urbon mem per kurento starigitis centralo kiu venditis en 1903 al la municipo. La saman jaron evoluigitis de Alfred Ley aŭtomobilo. En 1905 jam oni prezentis la modelon *Loreley*. Ŝajne estis Ley, kune kun la firmao *Adlerwerke*, la unua germana entrepreno kiu serie enkdondukis motortransmisiilan blokon. Same li estis la unua konstruisto ekipanta etan aŭtomobilo per sescilindra motoro.

En 1913 Alfred Ley honoritis pri meritoj siaj pri la Duklando Schwarzburg-Sondershausen fare de princo Guntero Viktoro (Schwarzburg-Rudolstadt) per nomumiĝo je komercista konsilisto. Ley eniris la aŭtomobilhistorion per la konstruo kaj probo de la unuaj aŭtoj en flulinia formo laŭ sciencaj esploroj sur la bazo de patento de Paul Jaray. Inter 1913 kaj 1918 Ley ankaŭ paralel al la entreprenisteco politikistis en la urba konsilio de Arnstadt.

En 1933 ĉesis aŭtokonstruo ĉe Ley kvankam maŝinkonstruado daŭris. En septembro 1945 sovetaj oficiroj venis por eskorti Alfred Ley je *oficiala interparolado* de kiu li ne revenis kaj sekve deklaritis malaperinta. En la kuro de rehabilitiĝklopodoj en 1995 ricevis la filino post duona jarcento da malfruktodonoj serĉesploroj la unuan konkretan informon pri la patra sorto fare de la Rusia ministerio pri eksteraj aferoj: ŝajne mortis Ley en decembro 1945 dum transporto al Frankfurto ĉe Odro.

Literaturo
----------

* Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Lexikon*. Kirchschlager, Arnstadt 2003, ISBN 3-934277-07-1, p. 331–336

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informo pri la Ley-oj kaj ilia firmao
* *Kulturbetrieb* pri Ley Arkivigite je 2021-03-01 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Alfred Ley en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

1. ↑  Laŭ parolonoto de la Rusia ministerio pri eksteraj aferoj al la ambasadejo germania de Moskvo de la 17.4.1995

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 712005
* GND: 1076260179
* VIAF: 317278274
 |
**Honorado de sanktuloj** aŭ **kultado de sanktuloj** estas la ago montri specialan honoron aŭ respekton al persono (forpasinta, plej ofte sanktulo aŭ beatulo, kaj multe pli malofte, vivanta) aŭ al sankta objekto (ekzemple, al relikvo).

La latina vorto por tiu koncepto, *veneratio*, simile en la itala, *venerazione*, kaj en aliaj eŭropaj lingvoj, devenas el la latina verbo *venerare*, kiu signifas montri riverencon kaj respekton. Tiu vorto devenas el la sama radiko de la nomo *Venuso*, la diino de la amo de la antikva roma panteono.

Honorado de sanktuloj estas praktikata en kristanismo, sed ankaŭ aliaj gravaj religioj praktikas ĝin en iuj branĉoj.

Honorado de sanktuloj en kristanismo
------------------------------------

Honorado en Noto (Sicilio) ĉe statuo de Konrado de Piaĉenco, nomata Sankta Konrado
En kristanismo, speciale en romkatolikismo kaj ortodoksismo, oni honoras sanktulojn, sed oni ne adoras ilin – sole Dio estas adorata, do objekto de adorado, *latria* (greke *λατρεία*). Kredantoj povas peti sanktulon pri porpeto ĉe Dio. La sanktuloj estas konsiderataj troviĝi, post sia morto, proksime de Dio, kie ili povas peti por la kredantoj. Ili estas objekto de honorado, *dulia* (greke *δουλεία*).

Maria havas elstaran pozicion inter kristanaj sanktuloj kaj estas objekto de speciala honorado, *hyperdulia* (greke *‘υπερδουλεια*) laŭ la katolika doktrino de "Dipatrino". La distingoj inter *latria*, *hyperdulia* kaj *dulia* ekestis dum la 3-a kaj 4-a jarcento kaj estis precizigitaj ĉe la Dua koncilio de Niceo en 787.

La romkatolika eklezio, la ortodoksaj kaj la orientaj katolikaj eklezioj ĉiuj havas ian proceduron, la kanonizon, por formale agnoski ke iu persono estas sanktulo kaj inda je honorado. Kredantoj povas, ekz-e, kliniĝi au krucosigni antaŭ bildo au relikvo de la sanktulo por montri sian respekton. Ili povas fari pilgrimadon al ties dediĉita sanktejo kaj festi dum ties tago de festo, kaj povas direkti siajn porpetojn al la sanktulo.

Kelkaj protestantaj eklezioj praktikas honoradon de sanktuloj, sed multaj ne faras tion.

Vidu ankaŭ
----------

* sankteco
* sanktulo
* adorado
* porpeto
* patroneco
* kanonizo
* beatulo
* relikvo
* *latria*
* *dulia*

Referencoj
----------

1. ↑  Identigita pli poste kun la greka Afrodito.
2. ↑  *Vi katoliker tillber endast Gud*, "Ni katolikoj adoras sole Dion", Johannes Forsblom, 2011-05-11. svede
Pogwisch-domo ĉe la eosta deklivo ĉe Ilm-parko
**Pogwisch-domo** (germane: *Pogwischhaus*) estas iama viteja domo el la frua 17-a jarcento en Vajmaro, Germanujo. Ĝi najbaras al la fama Goeta ĝardendomo kaj al Haus am Horn. Temas pri unu el maloftaj ĝis hodiaŭ konserviĝintaj vinberĝardenejoj en Vajmaro. Vinkultivado ĉesis fakte jam en 1650.

Situo
-----

Pogwisch-domo situas en la orienta parto de Ilm-parko ĉe Am Horn 4a, sude de la Goeta ĝardendomo. Ĝi alikonstruitis de Johann Christoph Schmidt, ministro pri financoj en Saksio-Vajmaro-Eisenach post akiro en 1772. Laŭ informoj de W. Daniel Wilson li loĝis tie kiel fraŭlo kune kun la kortega kuracisto Heinrich Friedrich Abt. En 1806 aĉetis la tuton grafino Eleonore Maximiliane Ottilie Henckel von Donnersmarck, kiu servis ekde 1804 kiel supera kortegdamo ĉe ŝia granddukina moŝto Maria Pavlovna Romanova kaj estis la avino de Ottilie von Pogwisch. Ŝi uzis la domon dumsomere kun la filino Henriette kaj la nepino.

Priskribo
---------

La domo en 2012
La konstruaĵo havas kvazaŭ kvadratan horizontalan projekciaĵon kun pucita trabfakaĵo kuŝanta sur masiva ŝtona soklo. Ĝi havas angulajn kvadraĵojn kaj du respektive tri fenestrokovrilojn ĉevande. Disde oriento la konstruaĵo atingeblas de grimpintoj tra alta naturŝtonŝtuparo kies aspekto ankoraŭ pli fortimpresigatas per multangula enirejantaŭkonstruaĵo kun arkadoj kaj parapeto. La tegmento estas ebena groptegmento.

Sian historian gravecon la domo havis pro la posedanto August von Goethe, kiu edzinigis Ottilie von Goethe, fraŭline *von Pogwisch*. Por la bofilino de Johann Wolfgang von Goethe la domo fine nomiĝis. La filo de August kaj Ottilie, Walther Wolfgang von Goethe, la lasta praido goeta, ankaŭ loĝanto tiea estis inter 1848 kaj 1869 (li nomis la domon *Villetta*). Li kvazaŭ retiriĝis tien ĉi vidante ke li malsukcesis vere profiti de fama nomo sia kaj renome egaligi la malidojn. Inter 1927 kaj 1936 ene estis Sofio, eksa princino de Albanio, kiu enstalis tie sian privatan muzejon. Ŝia posteulanto estis, de 1936 ĝis 1942, Anton Kippenberg, posedanto de Insel-eldonejo.

Restaŭradoj ekis en 2003. Nuntempe la komplekso servas kiel gastigejo por Klassik Stiftung Weimar, kiu estis akirinta la domon jam en la jaro 1991-a. En estas originala meblaro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pogwisch-domo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Gazetara prezento de la domo fare de Klassik-Stiftung Weimar, 2006
* books.google.de: Weimar / Kerstin Sucher, Bernd Wurlitzer
* books.google.de: Goethes Weimar und die Französische Revolution: Dokumente der Krisenjahre / W. Daniel Wilson

Notoj
-----

1. ↑  Rolf Haage: *Weimar. Ein Führer durch die Klassiker-Stadt*, Sutton-Verlag, Erfurto 2011, ISBN 3-86680-829-4, p. 56

50.975511.337555555556Koordinatoj: 50° 58′ 32″ N, 11° 20′ 15″ O (mapo)
 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 734201
* GND: 7832934-6
* VIAF: 237529337
 |
Blazio-kirko en Zella-Mehlis
Ambona altaro
Politikista loĝio (urbaj konsilianoj) kun orgena galerio
Orgeno
La luterana **Preĝejo Sankta Blazio** (germane: *Kirche St. Blasius*) estas belega, baroka halkonstruaĵo en Zella-Mehlis, Germanujo, kiun prizorgas la Eklezidistrikto Meiningen ene de la Evangelia Eklezio de Meza Germanujo.

Historio kaj arĥitekturo
------------------------

Konstruitis nova kirko en la kvartalo Zella inter 1768 kaj 1773 por anstataŭigi Blazio-kapelon kiu detruitis per incendio en la 25.5.1762. Ĉefkonstruisto estis Johann David Weidner kaj konsekriĝo eblis en la 27.11.1774. Modelis por ĝi la ĉefverko de Weidner, la dum la Dua mondmilito ruinigita ĉefverko Preĝejo Sankta Miĥaelo (Ohrdruf). Kun siaj kverovala, horizontala projekciaĵo, sela groptegmento kaj meze elsaltanta norda turo ĝi nombriĝas inter la plej gravaj ekleziaj egalaksaj konstruaĵoj de tuta Turingio.

La halo evoluigitis tre eble per orientiĝo je la planoj de Gottfried Heinrich Krohne por Preĝejo Sankta Georgo (Eisenach) el rektangulo kun rondigitaj mallarĝaj flankoj. La ekstero havas parceliĝon kun ĉeangulaj pilastraj frisoj el naturŝtono estantaj en kontrasto al la pucitaj fasadoj. Altaj malkrutarkaj fenestroj lumigas la internon kaj mansardotegmento kun lukarnoj finis la arĥitekturan juvelaĵon. Ĉe ĉiuj flankoj estas enirejoj kaj sude ĝi - kvazaŭ ĝi estu alia elstaraĵo krom la rekte kontraŭa turo - pli zorge aranĝitis per triflanka antaŭkonstruaĵo kun triangula gablo.

Havas la interno du neinterrompitajn galeriojn. La teatrosimila metiĝo de la benkoj kaj la fokusiĝo alaltara ĉe la longa akso ankoraŭ plifortigas la centrigitan karakteron de tiu ĉi luterana predikada loko.

Meblaro
-------

La baroka ambona altaro kun rokajla dekoracio troviĝas sur la suda longa flanko dume malsamflanke estas la politikista loĝio kun orgeno supra. Tiu instrumento havas orgenfasadon el la 1778 jaro kun laŭraj ĉiroj kaj rokajlaĵoj. La orgeno disponigas 25 registrojn, du klavarojn kaj pedalon. Ĝin restaŭris en 1990 la firmao de Alexander Schuke el Potsdamo.

Literaturo
----------

* Georg Dehio: *Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen.* Deutscher Kunstverlag München/Berlin 1998, ISBN 3-422-03050-6, p. 1414–1415.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Blazio (Zella-Mehlis) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo Arkivigite je 2022-02-04 per la retarkivo Wayback Machine

Notoj
-----

1. ↑   Detaloj orgenaj]

50.65499310.670712Koordinatoj: 50° 39′ 18″ N, 10° 40′ 15″ O (mapo)
Turoj KIO en Madrido
Pordo de Eŭropo
La du turoj kiuj konformas la t.n. **Pordo de Eŭropo** (hispane *Puerta de Europa*, ankaŭ konataj kiel **Turoj KIO** (ĉar ili estis promociataj de la kuvajta entrepreno KIO, *Kuwait Investments Office*) estas du klinataj turoj unu kontraŭ la alia, 15° vertikale kun alteco de 114 m kaj 26 etaĝoj. La Turoj KIO troviĝas en la Avenuo de la Kastilia en Madrido (Hispanio), proksime de la financa centro AZCA.

La turoj estis inaŭguritaj en 1996 kaj ili estas verkaĵoj de la usonaj arkitektoj Philip Johnson kaj John Burgee. Ili estis la unuaj klinataj nubskrapuloj konstruataj en la tuta mondo. La turoj estis konstruitaj kaj projektataj inter la 80-a kaj 90-a jardekoj por dignigi la ĉirkaŭaĵon de la Avenuo de la Kastilia (kie troviĝas la monumento omaĝe al José Calvo Sotelo).

La maldekstra turo kun direkto al la periferio de Madrido estas konata kiel Pordo de Eŭropo I dume la alia estas la Pordo de Eŭropo II. Por eviti misojn la unua havas heliporton blue farbita kaj la dua ruĝe. La maldekstra turo havas la logoon de la Ŝparkaso Madrido, dume la alia havas la logoon de Realia, kiu estas nemoveblaĵ-entrepreno. La logoo de Realia estis poste aldonata.

En 2007 Ŝparkaso Madrido decidis aĉeti la Turon Repsolo, kien ĝi translokiĝos post fino de la konstrulaboroj.

La lastaj scenoj de la filmo *La tago de la besto* (1995) okazas en la bazo kaj en la eno de unu el la turoj ankoraŭ konstruata.

Post la konstruado okazis la juĝo nomata "Afero KIO", en kiu estis kondamnita la kataluna entreprenisto Javier de la Rosa pro la devojigo de pli ol 375 milionoj da eŭroj de la KIO-grupo kaj de ĝia hispana filio Grupo Torras.

Unu el la akuzitoj de la madridaj atakoj de la 11-a de marto 2004 laŭdire deklaris antaŭ la atako sian intencon ne laciĝi ĝis la detruado de la Turoj KIO.

* Pordo de Eŭropo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Pordo de Eŭropo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Hande Kader dum Istanbul Pride 2015
**Hande KADER** estis turka transgenra virino, kiu politike aktivis pri la defendo de GLAT-rajtoj.

Ŝi iĝis konata de milionoj da turkoj kiel figuro de la Turka GLAT-a movado post kiam oni fotografis ŝin en la antaŭfronto de la rezisto kontraŭ la polico, kiu subpremis la 2015-an GLAT-fieran eventon en Istanbulo.

Aktivismo
---------

Hande Kader konatiĝis dum la marŝo por GLAT-a fiero en Istanbulo, post kiam ŝi alfrontis la policon post kiam la guberniestro malpermesis la marŝon.

Pro sia aktivismo, Hande Kader estis priskribata kiel "ikono" aŭ "heroino" de la GLAT-fiera marŝo. Ŝia vizaĝo estis rekonebla de milionoj da turkoj pro sia gazetara famo post la fier-marŝo de 2015.

Ŝia kunloĝanto deklaris al la gazetaro, ke ŝi ĉeestis ĉiun gejfieran marŝon pro tio, ke ŝi estis konvinkita pri la graveco de sia batalado. Ŝin precipe tuŝis la mortoj de transgenruloj; ekde 2008, pli ol 2000 transgenruloj estas murditaj en Turkio.

Murdo
-----

Sennoma kaj kontraŭleĝa standardo memore al Hande Kader sur muro en Berno, Svislando.
En aŭgusto 2016, ŝia kunloĝanto Davut Dengiler raportis ŝian malaperon, kiam ŝi ne revenis hejmen la venontan semajnon. Oni trovis ŝian korpon, seksperfortita, mutilita, kaj brulita, flanke de la vojo en la Zekeriyaköy-a luksa kvartalo la 12-an de aŭgusto 2016. Kvankam tre mutilita, la korpo de Kader estis identigita de Dengiler en la urba kadavrejo helpe de proteziko.

Kader laboris en la seksindustrio kiel amoristino, kaj oni laste vidis ŝin eniri la aŭton de kliento. Ŝi aĝis 23 jarojn kiam ŝi mortis. La oficiala mortokaŭzo ankoraŭ ne estas disponata, sed oni vaste konjektas, ke Kader estis brulita vive. Ankaŭ ekzistas raportoj, ke la korpo estis brulita post ŝia morto, eble por malhelpi la identigon de la murdinto aŭ murdintoj.

### Reago

Post ŝia morto estis publika ekkrio kontraŭ la mistraktado de transgenraj personoj en la Turka socio. La 21-an de aŭgusto okazis marŝo en Istanbulo honore de Hande Kander, en kiu partoprenis centoj da homoj, inkluzive de kelkaj anoj de la turka parlamenta opozicio kaj diversaj GLAT-asocioj naciaj kaj lokaj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hande Kader en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* BBC Hande Kader cinayeti: Kimse sesimizi duymuyor
Manifestacio dum ĝenerala striko en 2017 en Katalunio kontraŭ policbrutaleco.
**Policbrutaleco** estas termino uzita por priskribi la troan uzadon de fizika forto, batado, parolaj atakoj kaj minacoj fare de policanoj kaj membroj de ajna korpuso de subpremaj fortoj. La termino povas estis aplikata al simila konduto fare de la funkciuloj de prizonoj. Ĝi estas tre disvastigita en multaj landoj, eĉ en tiuj kiuj teorie estas kontraŭ tiu praktiko.​ La brutaleco estas unu de la formoj de malbona konduto polica, kiu inkludas ankaŭ falsajn arestojn, timigon, politikan subpremadon, rasismon, troan gardadon, seksan perforton kaj polican korupton.

Se la polica brutaleco okazas en prizonoj, arestejoj, policejoj ktp. estas malfacile denonci kaj eviti ĝin. Se tio okazas surstrate en landoj kie la homaj rajtoj estas respektataj, ekzistas mekanismoj por eviti tion, ekzemple klara montro de la matrikulo de policanoj, filmaj registroj de la agado ktp. Krome la universala funkciado de poŝtelefonoj povas kontribui al registro de tiaj kondutoj. En landoj kie la homaj rajtoj ne estas tiom respektataj, la justica strukturo povas protekti la fian konduton de policanoj, ekzemple kaŝante la identigilojn de olicanoj, malpermesante la registradon de ilia konduto ktp.

La disvastigitaj okazoj de polica brutaleco povas influi politikan vivon de la landoj. Ekzemple en Usono konataj kazoj de policbrutaleco estis tiuj de Rodney King kaj George Floyd, kiu rezultis en la akrigo de la movado *Black Lives Matter*.

Vidu ankaŭ
----------

* Amnestio Internacia
* Ŝtata terorismo
* Torturo

Notoj
-----

1. ↑  «Amnesty International Report 2007». Amnesty International. 2007. Arkivita el la originalo en la 7a de Aŭgusto 2007. Konsultita la 8an de Aŭgusto 2007.

* Kategorio Policbrutaleco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 731493
* LCCN: sh95010616
* BNF: 125379212
 |
La **Preĝejo Sankta Bonifaco** (germane *Kirche St. Bonifatius*) en Sundhausen, Germanujo estas monumentprotektotaĵo kiu apartenas al la paroĥuja subdistrikto Kirchheilingen sub la observado de Mühlhausen.

Priskribo
---------

La halokirko el naturŝtono starigitis en al 15-a jarcento. Eoste ĝi havas triflankan finaĵon. Pligrandiĝo ĝia faritis inter 1591 kaj 1592 kiam la turo ricevis pintan kaj okangulan ardezan spajron. La parto okcidenta renovigitis en la jaro 1930-a kaj norde alkonstruitis sakristio.

La interno je tri flankoj havas galeriojn. La ambonaltaro el la komenco de la 18-a jarcento havas korbe bildojn de Jesuo Kristo, Johano la Baptisto, Petro, Paŭlo kaj Mateo. Nordvande oni spektas grupon de la krucumitoj. Kazublo emontrata el la fino de la 15-a jarcento broditis kun scenoj de la deponado elkruca, entombigo kaj resurekto de Jesuo. La orgeno kun 21 registroj sur du klavaroj kaj pedalo faritis en 1870 fare de Friedrich Petersilie.

Literaturo
----------

* *Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Thüringen.* Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2003, ISBN 3-422-03095-6, p. 1208.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Bonifaco (Sundhausen) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la paroĥujo kirchheilingen-a

Notoj
-----

1. ↑  Prie ĉe EKMD
2. ↑  Priorgenaj interesaj informoj
**Georg JÜTERBOCK** (naskiĝintoj la 7-an de aŭgusto 1892 en Bad Kösen, mortinta la 4-an de novembro 1940 en Rincón del Tigre en Bolivio) estis germana pioniro de aviado kaj la unua el la t.n. aermilionuloj de la firmao *Junkers*.

Vivo
----

Jüterbock deĵoris en 1920 en Svedujo ĉe *Svenska Lufttrafik AB* antaŭ laborpostenŝanĝo je *Junkers*. En 1923/24 li estis - pro interkonsento inter dunginto lia kaj Sovetunio - piloto ĉe la ŝtata flugmaŝinkompanio Dobroljot kie li i.e. inter la 8-a kaj 15-a de septembro 1923 en aviadilo de marko Junkers F 13 priesploris la 3400 km longan distancon inter Moskvo kaj Novosibirsko en pluraj etapoj. La nura flugtempo de Jüterbock kaj lia sovetia ĉeflugmaŝinmeĥanikisto estis de 20 horoj. En la jaro 1927-a li starigisi rapidecrekordon kaj en 1928 altecorkordon per Junkers W34. Ekde 1925 Jüterbock laboris en Persio ĉe en 1924 forndiata filio *Junkers Luftverkehr*. En 1939 Jüterbock estis piloto ĉe la firmao *Lloyd Aéreo Boliviano* en Bolivio kie li la saman jaron mortis dumkraŝe.

Notoj
-----

1. ↑  Günter Schmitt: *Junkers und seine Flugzeuge.* Transpress, Berlin 1986, ISBN 3-344-00192-2 p. 139-140
2. ↑
3. ↑  Mencio de Georg Jüterbock
4. ↑  deklaro de la morto de flugkapitano Georg Jüterbock

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 733193
 |