recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Dosiero:Platero kaj mi.jpgPlatero kaj mi
**Platero kaj mi** (*Platero y yo*) estas lirika verko de 1914 de la hispana poeto Juan Ramón Jiménez, kiu rekreas poezie la vivon de la azeno Platero, kvankam certe la verkisto havis diversajn azenetojn. La libro estas konstituita de mallongaj bild-epizodoj kiuj inter si ne trudas teman aŭ intrigan ordon kaj prezentas nur impresojn, sensaciojn kaj rememorojn de Moguer (Sudokcidenta Andaluzio) el infana kaj juna epokoj de Juan Ramón Jiménez mem. La verko aspektas taglibro en kiu oni detaligas la plej gravajn aspektojn de la realo, de la pensaro kaj de la sentoj de la verkisto. Tamen, ĝi estas nek taglibro nek membiografio, sed nur elekto de historioj el reala medio kaj inter multaj memoroj de la pasinteco.

*Platero y yo* estis tradukita en Esperanton fare de Liven Dek kiel 9a volumo de la kolekto Hispana literaturo. 

*Platero kaj mi* estas la plej populara verko de la poeto, estis ofte eldonita (ekzemple kiel porinfana literaturo kvankam la verko mem ne estas tio), tradukita al multaj lingvoj kaj konvertita en ĉefa kultura elemento de la devenloko Moguer, kie estas muzea domo *Casa Museo Zenobia y Juan Ramón Jiménez* kiu ekspozicias multajn tradukojn, inter kiuj la esperantlingvan.

Notoj
-----

1. ↑  Platero kaj mi; Juan Ramón Jiménez; tradukis Liven Dek; Málaga; Andaluza Esperanto-Unuiĝo; 2009

Eksteraj ligiloj
----------------

* Unua ĉapitro en Jutubo
* *Casa Museo Zenobia y Juan Ramón Jiménez*
* Fundación[*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 673096
* BNE: XX2032771
 |
Antoni Patek
Brakhorloĝo MG 2584
Poŝhorloĝo MG 2596
**Patek Philippe SA,** antaŭe **Patek Philippe & Co.** , **estas** svisa luksa produktanto de horloĝoj, kaj specife de brakhorloĝoj, kiu funkciadas ekde la meza 19-a jarcento.

Ekde 1932, Patek Philippe estis posedata fare de la Stern-familio kaj administrita fare de Henry Stern kaj lia filo (2008). Patek Philippe estas konata pro striktaj produktadnormoj portantaj la sigelon de Ĝenevo kaj en la fakto ke la firmao mem produktas la plej multajn el siaj horloĝkomponentoj.

Antaŭhistorio
-------------

Je la 1-a de majo 1839 la pola komercisto Antoni Patek kaj la pola horloĝisto Franciszek Czapek kune establis en Ĝenevo firmaon kun la nomo Patek, Czapek & Cie. Czapek vivis ekde 1832 en Svislando kaj ŝanĝis sian nomon al François Czapek kiam li estis naturalizita.  

La firmao bone funkciis sed ili disiĝis en 1844 kaj ambaŭ establis novan firmaon: Patek & Cie kaj Czapek & Cie.

Historio
--------

En 1844 Patek renkontis la francan horloĝiston Jean-Adrien Philippe, kiu demonstris sian novan inventaĵon: la unua brakhorloĝo sen streĉilo. Patek kaj Philippe decidis kunlabori ekde 1845 kaj en 1851 ili establis la firmaon Patek Philippe & Cie. En 1901 tiu nomo oficiale fariĝis Ancienne Manufacture d’Horlogerie Patek Philippe & Cie, S.A.

En 1932 Patek Philippe estis transprenita de Charles kaj Jean Stern, post kio ili ŝanĝis la firmanomon en Patek Philippe S.A.. Thierry Stern (4-a generacio) fariĝis en 2009 prezidanto. La firmao havas 70 patentojn kaj produktas la tutan horloĝon en propra laborejo. La Sky Moon Tourbillon (ref. 5002 P) estas la plej multekosta brakhorloĝo en la mondo, kvankam ĝis estas mekanika (mem streĉenda) kaj ne likimuna. Ĉiujare oni faras tri ekzemplerojn. La horloĝo konsistas el 686 partoj kaj havas multajn komplikajn funkciojn.

Patek Philippe kune kun Breguet kaj Rolex estas konsiderata kiel "la granda triopo" ene de la horloĝomondo. La tre luksaj horloĝoj estas de alta kvalito kaj tial liveras rekordan profiton dum aŭkcioj. Per unu en 1933 farita ekzemplero, dum aŭkcio en 1999 de Sotheby's, oni enkasigis 11 milionojn da dolaroj. En tiu momento mondrekordo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Patek Philippe en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de Patek: historio
* Sky Moon Tourbillon
La **Popola Ago-Partio** aŭ en angla *People's Action Party* (mallongige *PAP*) estis en Singapuro la reganta reganta politika partio ekde 1959. Ĝi estass unu el du ĉefaj politikaj partioj en Singapuro, el kiuj la alia estas la Laborista Partio.

Ekde la ĝenerala balotado de 1959, la PAP estis dominanta partio en la singapura parlamenta demokratio kaj ludis centran rolon por la rapidaj politika, socia, kaj ekonomia disvolviĝoj de la urboŝtato. Dum regado ĝi proklamis striktajn legojn kiuj enhavas parolliberecon kaj aliajn civilajn liberecojn, dum respondecas pri disponebla publika eduksistemo pere de kanaloj kiaj la Fondaĵo PAP Komunumo.

En la ĝenerala balotado de 2011, la PAP atingis 81 el la 87 konstitucie elektitaj (99 totale) sidlokoj en la Parlamento de Singapuro sed ricevis nur 60.14% el totalaj voĉdonoj, nome la plej malalta kvoto ekde la sendependeco.

Referencoj
----------

Notoj

1. ↑  "A History of Singapore: Lion City, Asian Tiger". Discovery Channel. 2005.
2. ↑ .  You can cage the singer. *United Nations*. journalism.sg. Arkivita el la originalo je 2013-10-22. Alirita 13a de aŭgusto 2011.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2013-10-22. Alirita 2014-11-03.
3. ↑  "You can cage the singer",  *The Economist*, 4a de novembro 2010. Kontrolita 13a de aŭgusto 2011.

Bibliografio
* Goh, Cheng Teik (1994). *Malaysia: Beyond Communal Politics*. Pelanduk Publications. ISBN 967-978-475-4.

Rete
* "Singapore – People's Action Party". Konsultita la 7an de novembro 2005.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Popola Ago-Partio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* People's Action Party – Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 501931
* LCCN: n50010779
* VIAF: 125456782
* ISNI: 0000 0001 0720 9577
* SUDOC: 03367812X
* NKC: ko2018977899
 |
***Pata Negra*** (nigra kruro, rilate al la plej bonkvalita ŝinko) estis hispana muzik-grupo de flamenko fondita, en 1978, en la kvartalo "las 3000 Viviendas" (la tri mil loĝejoj) de Sevilo kaj estrita de la ciganaj fratoj Raimundo Amador kaj Rafael Amador post la dissolvo de ilia antaŭa grupo, *Veneno* (el kiu formis parton ankaŭ la muzikisto Kiko Veneno).

Stilo
-----

Ilia stilo miksas flamenkon, rok-muzikon kaj, ĉefe bluso (sintezo kiun la grupo mem nomis "blueslería" (banalbluso). Ilia albumo "Blues de la Frontera" (1987) estis agnoskita kiel unu de la plej bonkvalitaj diskoj eldonitaj en Hispanio en la 1980-aj jaroj.

Kelkaj el ties membroj partoprenis en la registrado de la albumo *La leyenda del tiempo* de la kantisto Camarón de la Isla. La bando partorpenis ankaŭ en la filmo *Bajarse al moro* (1989) en kiu ili ludas sian muzikon.

En 1996 ili faris turneon kun la duopo "Navajita Plateá".

En 2005 Rafael revivigis la grupon jam sen sia frato Raimundo.

Notoj
-----

1. ↑  Biografio en todomúsica.org
2. ↑  «Navajita Plateá y Pata Negra abren Noches de Bohemia». lavozdigital. 3a de julio 2008. Konsultita la 16an de novembro 2019.
3. ↑   20Minutos. «Vuelve el blues y el flamenco Pata Negra». 20minutos.es - Últimas Noticias. Konsultita la 16an de novembro 2019.

* Kategorio Pata Negra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 669616
* LCCN: n96123303
* VIAF: 168166573
* ISNI: 0000 0001 1528 4059
* SUDOC: 052579816
* MBA: 025af705-1924-4b1a-9216-fd24b9fc5088
* NKC: xx0028060
 |
**Paspels** estas komunumo de la komunumaro Domleschg kaj la distrikto Malantaŭa Rejno en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 475 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Paspels situas sur la okcidenta deklivo de la monto Stänzerhorn sur suna teraso super la Malantaŭa Rejno. La komunumo konsistas el la tri frakcioj Canova, Dusch kaj Pardisla. Sur la komunuma teritorio situas la Lago de Canova.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Paspels limas en nordo al Tomils, en sudoriento al Almens, en sudo al Rodels, kaj en okcidento alilflanke de Malantaŭa Rejno al Cazis.

Trafiko
-------

La vilaĝoj de la komunumo Paspels situas flanke de la gravaj trafikvojoj, tamen ili bone atingeblas per konekta vojo de Pratval al Tomils. Laŭlonge de Malantaŭa Rejno pasas la svisa aŭtovojo A13 tra la komunuma teritorio. Al ĝi eblas alveturo 3 kilometrojn sudokcidente de la komunuma centro apud Tomils. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinioj al la stacidomo de Thusis kaj Rhäzüns.

Lingvoj
-------

Ĝis la komenco de la 20-a jarcento la granda plimulto de la loĝantaro de Paspels parolis la romanĉan lingvon. En la jaro 1880 89% de la loĝantaro parolis la sutselvan dialekton de la romanĉa. En la jaro 1910 estis ankoraŭ 77%, kiuj parolis la romanĉan. En la jaro 1941 la elcentaĵo de la romanĉlingvanoj jam falis al 56%. Okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 ankoraŭ 3,67% de la loĝantaro parolis la romanĉan, dum la granda plimulto de 94,38% parolis la germanan.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Paspels datiĝas el la jaro 1237 kiel *in villa Pascuals*. Oni trovis en Paspels diversajn objektojn el la neolitiko kaj la romia epoko. La *Burgo Alt-Süns* en la 13-a jarcento estis la centro de la senjorujo de la Senjoroj de Vaz. Paspels estis dum mezepoko sub la regado de la episkopo de Koiro, de kies feŭdo al paspelanoj sin liberaĉetis en la jaro 1527. Ĝis al administracia reformo de la jaro 1851 Paspels estis najbararo de la tribunakomunumo Ortenstein. Ek de tiam ĝi apartenas al la komunumaro Domleschg, kiu en la jaro 2001 estis integrita al la distrikto Malantaŭa Rejno.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Jürg Simonett*: *Paspels* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-08-13)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Paspels
* Paspels en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Paspels** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Malantaŭa Rejno |
| --- |
| 
**Komunumaro Avers:** **Avers**

**Komunumaro Domleschg:** Almens  •  **Fürstenau**  •  Paspels  •  Pratval  •  Rodels  •  Rothenbrunnen  •  Scharans  •  Sils en Domleschg  •  Tomils

**Komunumaro Rheinwald:** **Hinterrhein**  •  Nufenen  •  Splugo  •  Sufers

**Komunumaro Schams:** Andeer  •  Casti-Wergenstein  •  Donat  •  Ferrera  •  Lohn  •  Mathon  •  Rongellen  •  **Zillis-Reischen**

**Komunumaro Thusis:** Cazis  •  Flerden  •  Masein  •  **Thusis**  •  Tschappina  •  Urmein |  |

 |
P. Chester Beatty I, (P45) Folio 13-14, kun partoj de Evangelio de Luko
**Papirusoj Chester Beatty** estas grupo de bibliaj manuskriptoj sur papiruso. La manuskriptoj estas en malnovgreka lingvo kaj havas kristanan originon. Ekzistas 11 manuskriptoj de tiu tipo, sep entenas partojn de la Malnova Testamento, tri partojn de Nova Testamento (Gregory-Aland no. P45, P46 kaj P47), unu konsistas el partoj de etiopia henoĥlibro kaj unu neidentifigita homilio. Ili estas datataj je la 3-a jarcento. Plimulto de la ekzempleroj estas rezervataj en la Biblioteko Chester Beatty (Dublino) kaj Universitato de Miĉigano.

Plej verŝajne, la papirusoj estis akiritaj neleĝe de komercistoj de antikvaĵoj. Ilin akiris Alfred Chester Beatty, post kiu oni nomumis la fragmentojn, kvankam kelkajn paĝojn kaj fragmentojn aĉetis ankaŭ la Miĉigana Universitato kaj aliaj kolektistoj.

La papirusoj estis unuafoje prezentitaj la 19-an de novembro 1931, sed oni trovis en la sekva jarcento ankaŭ sekvajn fragmentojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de la papirusoj de la Nova Testamento
Playstation 2
**PlayStation 2** - nomo de videoludilo fare de firmao Sony kiu postvenis la PlayStation. Vendado de la videoludilo estis lanĉita en Japanio ekde la 4-a de marto 2000 (en Usono ek de 26 oktobro kaj en Eŭropo 24 novembro de la sama jaro). Dum vivo de **PlayStation 2** estis produktitaj 13 generacioj de *V0* ĝis *V12*. *V0*, *V1* kaj *V2* estis venditaj nur en Japanio kaj havis PCMCIA-ŝtopingon por *Type III*. Krom tio *V0* ne havis aparatan deĉifron DVD kaj bezonis specialan *DVD-kartoĉon*. *V3* estis muntita el kelkaj tabuloj, *V4* baziĝis sur unu tabulo (krom tabulo de bloko de elektrizo). *V5* kaj *V6* diferencis de *V4* per aldonoj kontraŭ MOD-ĉipoj kaj nova butono de ŝaltilo. En *V9* aperis IR-pordo kaj malaperis IEEE 1394, DVD-ROM ekkomprenis DVD-RW kaj DVD-9. En 2002 j Sony Linux Kit, kiu permesas uzi **PlayStation 2**, kiel ordinaran komputilon.

Teĥnika priskribo de **PlayStation 2**
--------------------------------------

* ĉefprocesoro: 128-bita Emotion Engine, frekvenco 299MHz; la procesoro konsistas el 64-bita ĉefprocesoro MIPS R5900 kaj 128-bita kromprocesoro FPU;
* ĉefmemoro: 32 MB RDRAM far firmao Rambus, 4 MB VRAM, 2 MB SPU;
* vidiga sistemo: *Graphics Synthesizer*, frekvenco 150 MHz, aparata malĉifro de MPEG-2, 1280x1024;
* sona sistemo: 48 voĉoj ADPCM kaj emulado de aldonaj kanaloj per ĉefprocesoro, 44,1 aŭ 48 KHz, optika cifereca eliro, 3D-sono, *Multi-Channel (5.1), MIDI/DLS 2;*
* diskilo: DVD-ROM 4x, 24x, DVD-9;
* interfacoj: IR, 2 USB 1.1, modemo;
* memorkartoj USB-poŝmemorilo;

Kalkulpovo: 6,2 GFLOPS en kalkuloj kun glitanta komo, geometria transformado en reĝimo 3D CG sen teksturoj kaj lumaj kaj koloraj efektoj - 66 milionoj plurlateroj ds, en realaj ludoj - ĝis 13 milionoj plurlateroj ds.
  

* PlayStation 2 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio PlayStation 2 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vidaĵo de la haveno de Skala en Patmos
**Patmos** (el la greka lingvo, *Πάτμος*) estas malgranda insulo de Grekio en la Dodekanesa Arkipelago, en la Egea Maro. Ĝi havas ĉ. 2.500 loĝantojn kaj areon de 34,6 km². La ĉefaj loĝlokoj de Patmos estas Skala, kiu ankaŭ estas ĝia sola haveno, kaj Hora, en la plej alta pinto de la insulo, la monto Profitis Ilias (Profeto Elija), je 269 metroj sur la marnivelo, kie troviĝas la monaĥejo Sankta Johano.

Patmos estas tutmonde konata pro mencio en la Apokalipso de Johano, en kies enkonduko oni diras ke la aŭtoro estis ekzilita al Patmos, kie li havis viziojn de Jesuo Kristo, kiuj estis la originoj de tiu biblia libro; la fruaj tradicioj de la kristanismo identigis tiun Johanon kun Sankta Johano la Evangeliisto.

Pro tiu kialo, Patmos estas grava kristana pilgrimejo; ĉi tie ekzistas pluraj monaĥejoj dediĉataj al Johano kaj la vizitantoj povas viziti la groton, kie laŭ la tradicio, li ricevis la viziojn. La preĝejoj kaj religiaj komunumoj de Patmos apartenas al la Ortodoksa Eklezio.

* Patmos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Patmos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 310196
* GND: 4044911-7
* LCCN: n2015026555
* VIAF: 315594361
 |
**Passo Oscuro** (ankaŭ **Passoscuro**, Malhela Trapasejo) estas malgranda urbo kaj stranda setlejo situa en la komunumo Fiumicino en la regiono Latio de Italio, okcidente de Romo, ĉe la Tirena Maro, 5 km norde de Fregene.

Historio
--------

La nomo *Passo Oscuro*, itale por *malhela pasejo*, onidire derive el ĉaspado. La nomo estis menciita en noto el la papo Benedikto la 13-a en 1724. La areo estis donacita al la hospitalo *Pio Istituto di Santo Spirito* en Romo de la familio Peretti, posedantoj de la najbara kastelo *Torre in Pietra*. La moderna urbo estis loĝata dum la 1920-aj jaroj ĉefe fare de fiŝkaptistoj, kaj la disvolvigo pluis post la Dua Mondmilito. Ankaŭ turismo disvolviĝis, pro tagaj vizitantoj el Romo same kiel pro kampadejoj. Ĝi estas la plej norda el ĉiuj banlokoj en Fiumicino, kaj ties malplej centra loko proponas preskaŭ neelĉerpitaj strandoj kaj sablodunoj.

Populara kulturo
----------------

La fina sceno de la filmo de Federico Fellini nome *La Dolce Vita* estis filmita sur la strando de Passo Oscuro.

Notoj
-----

1. ↑  Local info Arkivigite je 2012-03-16 per la retarkivo Wayback Machine, Camping Marina di Roma


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 672504
 |
Panoramo de la *plaza Mayor*. Centre, la *Casa de la Panadería*.
Vidaĵo de la Panejo en la Placo *Mayor* de Madrido.
Noktiĝo en la *plaza Mayor* de Madrido.
La **Plaza Mayor de Madrido** troviĝas en la ubocentro mem de la urbo, je kelkaj metroj de la Pordo de la Suno kaj iom pli de la Placo de la Vilaĝo apud la strato Mayor.

Priskribo
---------

Ĝi estas rektangula, 129 m longa por 94 m larĝa, tute fermita de loĝejoj trietaĝaj, kun totale 237 balkonoj al la placo. Disponas de naŭ alirpordoj, el kiuj la plej konata estas *Arco de Cuchilleros* [kuĉijEros] (arko de tranĉilistoj), en la sudokcidento de la placo, tiel nomita ĉar iam la tranĉilistoj liveris tranĉilojn al la buĉistoj kiuj profesiis ene de la placo.

Historio
--------

La komencoj de la placo originas en la 15-a jarcento, kiam la kunfluado de la vojoj (hodiaŭ stratoj) Toledo kaj Atocha, ekster la mezepoka vilaĝo, estis okazigata en tiu ĉi loko, la ĉefa bazaro de la vilaĝo. En la komenco oni konstruis domon kun portiko, kun la celo reguligi la komercon de la placo. Post la transloĝiĝo de la nobelaro kaj gereĝoj al Madrido en 1561, la reĝo Filipo la 2-a remodeligis la placon per la detruado de la malnovaj domoj kaj kreado de la nuna placo. La unua konstruita domo estis la *Casa de la Panadería* (laŭvorte Domo de la Panejo). Poste oni rekonstruis ankaŭ la Viandodomo. Dum la postaj jaroj la laboro daŭris ĝis la fino en la jaro 1619.

La Placo Mayor suferis plurajn incendiojn laŭ la paso de la tempo, la unua okazis en 1631, post kiu okupiĝis Juan Gómez de Mora en rekonstruado. La dua okazis en 1670 kaj la arkitekto Tomás Román okupiĝis pri la rekonstruado. La lasta el la incendioj, kiu brulis kvaronon de la placo, okazis en 1790, kaj Sabatini okupiĝis pri la fajrestingado.

En 1848, estis starigita la surĉevala statuo de Filipo la 3-a en la placocentro, verkaĵo de Juan de Bolonia kaj Pietro Tacca.

Uzado
-----

En la areo estas tipa zono por trinkejoj kaj restoracioj. Dimanĉe okazas ene de la placo merkato pri diversa kolektado ĉefe de poŝtmarkoj kaj moneroj. Kristnaske estas alitipa merkato por tiamaj produktoj ekde 1860. Maje kaj foje okazas koncertoj kaj aliaj festivaloj.

Iame ĝi estis scenejo de taŭrludado, aŭtodafeoj (kun diversaj eŝafodoj antaŭ diversaj domoj depende de la puntipoj), aliaj ekzekutoj ktp.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Plaza Mayor (Madrido) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Google Maps — Aera vido de la *Plaza Mayor*
* MultiMadrid.com — Retkamerao en la *Plaza Mayor*[*rompita ligilo*]
* Vido en 360 gradoj de la *Plaza Mayor*
* QTVR de la Plaza Mayor Arkivigite je 2010-11-14 per la retarkivo Wayback Machine (postlas Quicktime, senpage el la retejo de Apple)
* Plaza Mayor, priskribo kaj fotoj Arkivigite je 2011-07-11 per la retarkivo Wayback Machine
* «La plaza Mayor fue metáfora de buen gobierno», *El País*, 28/10/2008. Intervjuo de Rafael Fraguas al Jesús Escobar, fakulo pri historio de arkitekturo.

* Plaza Mayor (Madrido) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Plaza Mayor (Madrido) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **distrikto Pativilca**, **Pativilka** aŭ **Pativilko** estas unu el la kvin distriktoj de la Provinco Barranca en la Departemento Limo apartenanta al la Lima Regiono, Peruo.

Estas situanta ĉe la dekstra bordo de la rivero Pativilka, kiu venas el neĝomonto Kahatambo. Ĝi havas areon de 260.24 km2 kas estas ĉirkaŭ 81 msm; laŭ la censo de 2007 ĝi havis 18 749 loĝantojn.

Limas norde kun la distrikto Paramonga, nordoriente kun la distrikto San Pedro, oriente kun la distrikto Koĉas (Provinco Ocros), sude kun la distrikto Barranca kaj okcidente kun la Pacifiko.

Historio
--------

La unuaj loĝantoj de tiu zono estis ĉilkaoj kaj moĉikaoj inter la jaroj 200 al 600 p.K. kaj el 1000-aj jaroj al 1476 ĝi estis dominata de jungaoj. Fine de 1823 la *Libertador* Simón Bolívar starigis stabanejon en Pativilca, kaj gastis ĉe la geedzoj Juan Canaval kaj Luisa Samudio.

Setlejoj
--------

Ene de la distrikto troviĝas la jenaj setlejoj:

* Pativilca (distrikta ĉefurbo)
* Huayto
* Upacá
* Providencia
* Carretería
* Otopongo
* Caraqueño
* San José
* La Paz
* Las Vegas

Eksteraj ligiloj
----------------

* Turismo en Pativilca
La opereto *Don Pasticcio*, en 1922. **Pasticcio** estas nomo de ĉiutaga radielsendo muzika de la aŭstra radia kulturkanalo Österreich 1.

Historio kaj enhavoj
--------------------

La unua eldono estis radi-ondigita en la 2-a de januaro 1980. Ĝi disaŭdiĝas inter la 08.15 h kaj 08.55 h. Plejofte temas pri unu speciala temo muzikrilata, ekzemple: diversaj taktoj kaj ilia observado, instrumenta agordo, historiaj instrumentoj, komparo de epokoj ktp.

Moderigantoj rekrutiĝas el teamo de 4-5 muzikfakĵurnalistoj, kiuj de tempo al tempo invitas ankaŭ komponistojn studien.

La gamo da pritraktitaj muzikepokoj estas tre varia: de mezepoko tra baroko, klasiko ĝis ĵazo aŭ eĉ dekdutonismo.

Nomo
----

La nomo ŝuldiĝas al la muzika faktermino *Pasticcio*, ĉar dumelsende oni kutimiĝas kompari diversajn komponistojn, iliajn artistan teknikon kaj produktojn. Per tiu termino nomiĝas muzikaĵoj al kiuj kontribuis pluraj komponistoj respektive kiuj kunmetitis el pluraj verkoj de unu komponisto (tekniko tre ŝtatata ekz. fare de Georg Friedrich Händel).

Eksteraj ligiloj
----------------

Pri la elsendo sur la radistacia hejmpaĝo, kun podkastujo.
**Mizuno** (japane **ミズノ株式会社** aŭ 美津濃株式会社, Mizuno Kabushiki-gaisha) estas japana firmao por sporta ekipaĵo kaj vestaĵo. La firmao estis fondita en 1906 en Osako fare de Riaichi Mizuno. Nuntempe ĝi produktas ampleksan varion de sportaj ekipaĵoj kaj vestaĵoj por diversaj sportoj .

Historio
--------

En 1906 la fratoj Riaichi kaj Rizu Mizuno malfermis firmaon en Osako, Japanio nomita la **Mizuno Brothers Ltd.** kiu estis fakte vendejo kie ili vendis okcidentan sportekipaĵon kiel ekzemple basbalpilkoj kaj gantoj, kaj la sekvan jaron ili ankaŭ komencis vendi sportajn vestaĵojn. En 1913 ili mem ekproduktis la pilkojn kaj gantojn. En 1933, ili enkondukis la unuan japanan faritan golfklubon. En 1935, ilia golfekipaĵa ekspoziciejo estis la plej granda en la mondo. En 1961, la unua produktejo de la firmao en Usono estis establita en Los-Anĝeleso.

En la sekvaj jaroj, Mizuno subskribis sponsoradkontraktojn kun eminentaj atletoj, teamoj kaj naciaj teamoj kiel ekzemple Carl Lewis, la Nov-Zelanda rugbeo teamo, San Francisco '49, Joe Montana, Ivan Lendl kaj pli.

Krom Japanio kaj Usono, la firmao ankaŭ havas fabrikojn en Germanio, Ĉinio, Francio, Skotlando kaj Honkongo.

La firmao produktas golfbastonojn kiuj ankaŭ estas uzitaj fare de profesiaj golfludantoj. Interalie, Tiger Woods uzis golfklubon Mizuno de la tempo kiam li estis en kolegio ĝis post kiam li venkis sian unuan profesian turniron en 1997 .

Referencoj
----------

1. ↑   The Best Mizuno Running Shoes.

 **Skripteraro: Tia modulo ne ekzistas.**
2. ↑   Tiger Woods to switch to Nike irons soon. *Golf Today* (May 2002). Arkivita el la originalo je 2017-10-08. Alirita 2008-09-24.

 **Skripteraro: Tia modulo ne ekzistas.**
3. ↑   Mizuno Major Talent - The Next Generation (2 February 2022). Alirita 8 May 2022.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mizuno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* Mizuno Usono


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835817
* VIAF: 258771670
* NDL: 00645298
 |
***Pater Patriae*** (plurale *Patres Patriae*), ankaŭ kiel *Parens Patriae*, estas Latina honora titolo signifa "Patro de la lando", aŭ pli laŭvorte, "Patro de la Patrio" aŭ *Patripatro*. La honoro esti nomita *pater patriae* estis havigita de la Romia Senato.

Ĝi estis unuafoje havigita al la romia generalo Marko Furio Kamilo en 386 a.K. kiu pro sia rolo en la sekvo de la Gaŭla sieĝo de Romo estis konsiderita dua fondinto de la urbo, kies posteulo de Romulo.

Tri jarcentojn poste, ĝi estis atribuita al la oratoro kaj ŝtatestro Marko Tulio Cicerono pro ties parto en la subpremado de la Katilina konspiro dum sia konsuleco en 63 a.K. Ĝi estis poste havigita al Julio Cezaro kiu kiel diktatoro iĝis *de facto* reganto de la Romia respubliko kaj de ties *imperium*, ĉar li finigis la enlandajn militojn. La Senato voĉdonis la titolon al Cezaro Aŭgusto en la jaro 2 a.K. sed ĝi ne estis tiom grava, kiom aliaj titoloj kiaj *Imperator*, *Caesar*, *Augustus*, *princeps senatus*, *pontifex maximus* kaj *tribunicia potestas*. Laŭ la historiisto Suetonio, al la posteulo de Aŭgusto, nome Tiberio, oni proponis tiun titolon, sed li malakceptis ĝin.

Ĝi estis uzata ankaŭ de George Washington kaj de Viktoro Emanuelo la 2-a.

Vidu ankaŭ
----------

* Patro de la Lando

Notoj
-----

1. ↑  Suetonio • Vivo de Tiberio.  Alirita la 28an de Majo 2018.
Haveno de Paracas
**Paracas** {el keĉuaj *para* (pluvo) kaj *aco* (sablo), nome *Paraaco* aŭ "sablopluvo" hispanlingvigita al "Paracas"} estas havenurbo de la suda marbordo de Peruo, ĉefurbo de la samnoma distrikto, en la provinco Pisko, ene de la Departemento Ika.

Paracas, enhavas areon de 335 000 hektaroj, el kiuj 117 406 estas teraj kaj 217 594 maraj. La vizitantoj de Paracas, povas observi la diferencajn ekosistemojn, la arkeologiajn restojn de la kulturo Paracas, la lokon kie elŝipiĝis San Martín kaj la grandan diversecon de marbestoj de la zono.

Ĝi troviĝas ĉe la orienta marbordo de la Golfo Paracas, norde de la samnoma duoninsulo. Ĝi estas je 22 km sude de la urbo Pisko, je 75 km disde Ica kaj je 261 km de Limo. Ties klimato havas averaĝan temperaturon jare de 22 °C kaj estas ĉefe suna. Estas teritorio tre venta, kies fortaj ventofluoj portantaj de sablo estas konataj kiel *paracas*, havas averaĝan rapidon de 25 km/h kun maksimumo de 60 km/h.

La 7-a de septembro de 1820, en tiu urbo okazis la elŝipiĝo de la ŝipanaroj de ses ŝipoj de la Liberiga Armeo estrita de la generalo José de San Martín kiel parto de la Liberiga Ekspedicio de Peruo.

13° 50′ 15.71″ S 76° 15′ 6.12″ U﻿ / ﻿13.8376972 °S, 76.2517000 °U﻿ / -13.8376972; -76.2517000 (mapo)Koordinatoj: 13° 50′ 15.71″ S 76° 15′ 6.12″ U﻿ / ﻿13.8376972 °S, 76.2517000 °U﻿ / -13.8376972; -76.2517000 (mapo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de Paracas
* Tertremo de 2007 Arkivigite je 2010-03-01 per la retarkivo Wayback Machine
**Paracuellos de Jiloca** [paraKŬEljos deĥiLOka] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas apuda Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Preĝejo de Sankta Mikaelo.
Paracuellos de Jiloca estas municipa teritorio en la centro de la komarko *Comunidad de Calatayud*, kie ĝi estas inter Calatayud norde kaj Maluenda sude. 

La loĝloko Paracuellos de Jiloca mem estas je 86 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 586 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Jiloca estante la lasta loĝloko tie antaŭ la enfluejo de la rivero ĉe Calatayud. 

Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 kiu venas el Sorio. La plej proksima loĝloko estas Calatayud mem laŭ tiu ŝoseo.

Historio
--------

Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud. 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Paracuellos de Jiloca kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 567 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. 

Aliaj altiraĵoj estas la preĝejo de Sankta Mikaelo, ermitejo, krucmonumento kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Paracuellos de Jiloca en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803263
* VIAF: 316733388
 |
dekstra
La **Patershol** [Patra kaverno] (± 4,5 ha granda) estas malnova kvartalo en la historia centro de Gento. Origine estis grafa milita areo, posedaĵo de la grafoj de Flandrio. Fine de la 13a jarcento, kiam la patroj karmelanoj sin establis, la teritorio estis aldonita al la skabenlando de Gento.

Fine de la 15a jarcento la Konsilio de Flandrio estas loĝigita en la Gravensteen. En la antaŭa graflando - nun la Patershol - sin establis prokurantojn, advokatojn kaj juraj persekutistoj kiuj laboris ĉe la Konsilio. Ili estis sekvataj de mezklasuloj kaj metiistoj.

La ĉeesto de la riĉa burĝaro - kiu jam frue konstruis tre fortike (plej multaj domoj konstruiĝis en brikoj) - igis la Patershol respektatan kvartalon kiu estis nomita ĝis en la 18a jarcento la "milionokvartalo" de Gento.

Komence de la 19a jarcento, pro industriigo fabrikoj sin establis en liberaj lokoj. Ĉiam pli da homoj enmigris la urbocentron por labori; tio kaŭzis mankon de loĝlokoj. Oni multon ekkonstruis tiutempe. Tiu ĉi evoluo zorgis pri tio ke baldaŭ la kvartalo Patershol ŝanĝiĝis de kvartalo patricia al kvartalo laborista.

Ĝis la 70aj jaroj de la pasinta jarcento la kvartalo restis socie marĝena. Fine de la 70aj jaroj la urbo Gento decidis renovigi la Patershol-on. Celitaj investoj de diversaj ŝtataj instancoj kaj iniciatojn de individuoj revivigis la kvartalon al agrabla loĝokvartalo kiu ankaŭ allogis la hoteloj, restoracioj kaj trinkejoj. Fakte tra la jaroj tiom allogis restoraciojn la kvartalo, ke fine de la 90aj jaroj oni decidis ne plu toleri kromajn novajn restoraciojn por gardi bonan ekvilibron inter loĝado kaj elirado.

En la kvartalo ankaŭ troviĝas la (duon)renovigita Caermersmonaĥejo kaj la Huis van Alijn.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Patershol en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Tiu ĉi artikolo temas pri protestantaj pastroj. Pri la birdo nomita pastoro ekzistas aparta artikolo* Pastoro (birdo).

---

jen kiel ekzemplo la estona **pastoro** Jakob Hurt (1839 – 1907)
**Pastoro** laŭ PIV estas pastro de unu el la protestantaj eklezioj. La vortoradiko "pastor" venas el la latina lingvo kaj tie havas la signifon "paŝtisto". Kutime kaj viro kaj virino, post sufiĉa studado kaj specifa trejniĝo, povas fariĝi pastoro.

Eduko
-----

Multaj eklezioj postulas universitatan studon pri teologio plus, krom tio, specifan eklezian trejniĝon koncerne la praktika-teologia flanko de la laboro. Tamen kelkaj protestantaj eklezioj, plej ofte el la pli novtempaj movadoj, postulas nur la propran eklezian trejniĝon.

Taskaro
-------

La pastoro havas multajn taskojn; sed ili sufiĉe povas malsami laŭ la konfesioj. 

Por al ĝenerala publiko tamen doni ian impreson, jen la ĉefaj taskoj en la Remonstranta eklezio:

* prizorgi la diservon
* (kun)organizi la laboron de diakonoj
* atenti pri maljunuloj kaj malsanuloj
* eduki religie la junularon
* prizorgi edukadon (precipe koncerne religiajn kaj etikajn temojn) de la membroj de l' loka komunumo
* serĉi kie nur eblas je ekumenaj kaj interreligiaj kontaktoj
* laŭ loka bezono, prezidi diversajn grupojn aŭ organizaĵojn, ofte ankaŭ ekster eklezia rondo
* kunlabori en ĝeneralaj tutlandaj agadoj de etika aŭ religia enhavo
* kunlabori ĉe sinoda aŭ alia organiza eklezia laboro

En Protestantismo, la pastoro, estante la plej alta ofico en la eklezio, havas la rajton, interkonsente kun ĉu tutlanda eklezia organizo ĉu la regiona sinodo, ordini novajn pastorojn. Ankaŭ tiusence, la pastoro en protestantaj eklezioj do estas funkcie komparebla je la episkopo en la katolika eklezio.

Aliaj oficoj
------------

La du aliaj oficoj en la plimulto de l' protestantaj eklezioj estas kutime: diakono kaj presbitero (kvankam ofte nomata pliaĝulo); tute principe - teologie - ne ekzistas inter ili hierarkio, kvankam laŭfakte, ĉar li havas pli vastan taskaron, la pastoro funkcias kiel la ĉefa el la tri. 

La romkatolikoj ankaŭ havas tri oficojn: episkopo, presbitero kaj diakono, kiuj ja estas hierarkie ordigitaj.

En Esperanto
------------

Aperis verketo por doni pli konkretan impreson pri la vivo de pastoro:
**Ajnasemajne** (Fonto 2006, de Gerrit Berveling.
Por la geeza (etiopia) alfabeto, vidu sub Etiopia skribo

---


**Geeza lingvo** (propraskribe ግዕዝ elp. ɣɨʕɨz ; ankaŭ literumata *Ge'ez*, *Gi'iz*, *Gy'yz*, *Gə'əz* ktp ) estas antikva ŝemida lingvo de la regiono nun konsistanta el Eritreo kaj la norda parto de Etiopio, kiun plej multaj homoj malfacile komprenas, ne nur en Oromio sed tra tuta Etiopio.

Bildo de la Virgulino Maria kun sia filo en geeza manuskripto ĉirkaŭ la jaro 1875.Bildo de la Virgulino Maria kun sia filo en geeza manuskripto ĉirkaŭ la jaro 1875.
Ĉirkaŭ la 3-a ĝis la 6-a jarcentoj p.K. la geeza lingvo fariĝis la oficiala lingvo de la Reĝlando de Aksumio kaj de la etiopia imperia kortego. La geeza ŝajne ĉesis esti la kutima lingvo de la komunumo ĉirkaŭ la 14-a jarcento, kaj hodiaŭ restas uzata nur kiel liturgia lingvo de kelkaj kristanaj kaj judaj grupoj.

La geeza lingvo havigis al si fruan abugidan skribsistemon, kiun ĝi heredigis al la amhara kaj tigrinja kaj diversaj aliaj lingvoj de Etiopio kaj Eritreo.

Fonologio
---------

### Vokaloj

* a [æ], poste \*e < Praŝemida \*a
* u [u:] < Praŝemida \*ū
* i [i:] < Praŝemida \*ī
* ā [a:], poste \*a < Praŝemida \*ā
* e [e:] < Praŝemida \*ay
* i [i] < Praŝemida \*i, \*u
* o [o:] < Praŝemida \*aw

(*ankaŭ skribataj kiel* ǎ, û, î, â, ê, ě, ô)

### Konsonantoj

Geezaj konsonantoj havas trioblan kontraston inter senvoĉaj, voĉaj, kaj glote emfazaj. La praĝemida "emfazo" en la geeza estas ĝeneraligita por inkluzivi emfazan p. La geeza estas la sola ŝemida lingvo, kiu foneme distingas inter [p] kaj [f]. Ĝenerale diri, inter la ŝemidaj lingvoj la geeza estas relative konservativa rilate al fonologiaj ŝanĝiĝoj.

* Geeza lingvo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Geeza lingvo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Vidu ankaŭ
----------

* Amhara lingvo
* Oroma lingvo

Referencoj
----------

1. ↑  (en) Endalk, *A proposed administrative shift in the Ethiopian Orthodox Church stokes ethnic, religious tensions,* Global Voices, la 13-an de septembro 2019, alirite la 9-an de oktobro 2019
**Giovanni MARINONI** (\*naskiĝinta *Francesco* la 25-an de decembro 1490 en Venecio, mortinta la 13-an de decembro 1562 en Napolo) estis teatinano kaj estas beatulo romkatolika. Unu lia disĉiplo spirita estis la sanktulo Andrea Avellino.

Vivo
----

Post decido je klerika kariero Marinoni studis ĉe la Universitato de Padovo. Reveninte Venecion li iĝis unue sakristiano kaj poste kanoniko ĉe la Baziliko Sankta Marko en Venecio. En la 9.12.1528 li ricevis el la manoj de Giampietro Carafa, la posta papo Paŭlo la 4-a la frokon ordenan kaj ŝanĝis la antaŭnomon je Giovanni.

Dum la nigra morto kaj la malsatego veneca de 1528 li kun la samordenanoj organizis karitatajn strukturojn kaj fondis hospicon. Laŭ ordono de papo Klemento la 7-a Marioni kaj Gaetano Thiene Napolon por estingi la luteranajn movadetojn. Krom lia agado predikisto en senco de la roma katolikismo li taksis aĵojn ege gravajn la kultura kaj spirita klerigoj kaj la venko de analfabeteco.

Li mortis pro ĥolero en Napolo kaj apud Gaetano Thiene entombigitis en la Paŭlo-katedralo. En la 11.9.1762 li beatulo deklaritis fare de Klemento la 13-a.

Literaturo
----------

* Hans Kühner: *Lexikon der Päpste*, p. 290ss. Eldonejo Werner Classen, Zürich 1977, ISBN 3-925037-59-4.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Giovanni Marinoni en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Leksikono itallingva pri sanktuloj


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 722425
* GND: 14185071X
* VIAF: 147334916
* ISNI: 0000 0000 9928 463X
 |
Elizeo en la Paradizo, Jan Brueghel la pliaĝa
Elizeo en la Paradizo, Jan Brueghel la pliaĝa
*Adamo kaj Eva en la Paradizo*, Lucas Cranach (1530).
**Paradizo** (el la persa پرديس *Pardis*) estas pozitiva koncepto en diversaj religioj. Laŭ la Biblio bela ĝardeno, en kiu vivis Adamo kaj Eva antaŭ la peko, nomata Edena ĝardeno. La biblia rakonto, tamen, pli ol priskribi historian eventon intencas priskribi la kondiĉon de homo, nome lia kondiĉo de bezonulo de la dia graco por eviti la pekon, kaj ke la peko havas konsekvencojn.

Ĝi estas ankaŭ loko ĉiela, kie justuloj ĝuas post morto eternan feliĉon. Tamen, se oni diras "loko", el la Nova Testamento de Kristanoj, paradizo estas difinebla "esti kun Kristo" aŭ esti "ĉe la Patro" (laŭ Johana evangelio). Pro manko de pli klerigaj elementoj, oni facile sin servas je metaforaj imagoj kiujn la Dikredantoj taksas metaforaj. Teologioj kaj katekismoj de la diversaj kristanaj konfesioj pri paradizo kondukas fidelulojn al eliminado de ĉio materia aŭ tempa aŭ sperta.

La koncepto de paradizo ekzistas en preskaŭ ĉiuj religioj. La kredantoj ankaŭ parolas pri la « Regno de Dio » kiu manifestos en la fino de la mondo. Simila koncepto, la nirvano, ekzistas en la hinduismo, la ĝajnismo kaj la budhismo, eĉ se ĝi reprezentas en ĉi tiu kazo pli spiritan staton ol fizikan lokon.

Vidu ankaŭ
----------

* La Divina Commedia
* Paradise, lokoj en Usono
* Paradizo de la kontentaj dioj

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Paradis en la franca Vikipedio.* 

* Kategorio Paradizo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Paradizo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKristanismo |
| --- |
| Jesuo Kristo | Kristo • Filo de Dio • Virga naskiĝo • Krucumo • Reviviĝo • Enkarniĝo |
| Fundamentoj kaj Biblio | Eklezio • Kredodeklaro • Kanono • Malnova Testamento • Nova Testamento |
| Teologio | Dio • (Patro • Filo • Sankta Spirito) • Triunuo • Sankta tradicio • Sanktuloj • Savo • Sakramentoj • Bapto • Kanona juro • Kristologio • Eklezioscienco |
| Historio kaj Tradicio | Maria • Apostoloj • Petro • Paŭlo • Patroj • Apero • Konstanteno • Koncilioj • Aŭgusteno • Granda skismo • Krucmilitoj • Akvino • Reformacio • Lutero |
| Nomadoj | Adventismo • Anabaptismo • Anglikanismo • Baptismo • Kalvinismo • Katolikismo • Evangeliismo • Luteranismo • Metodisto • Pentekosto • Ortodoksa Eklezio • Orientaj Eklezioj |

 |
Forlasita loko Tanndorf
**Tanndorf** estas forlasita loko proksime de Oberhain en Germanujo. Ĝi situis inter Oberhain, Barigau kaj Lichta (parto de Königsee) sur malarboroza areo inter la Schwarza-valo sude kaj Rinne-valo norde.

Historio
--------

Vilaĝo ĉi tiu en la 19.11.1370 unue endokumente menciitis (la dokumento troviĝas en la Ŝtata arĥivo de Rudolstadt) kun aliaj 19 vilaĝoj. Ĝi verŝajne jam detruitis en 1447 dum la Saksia interfratara milito kvankam kelkaj tradicioj parolas ankaŭ pri malapero post la Tridekjara milito. En najbara Käsemarkt troviĝis gastejo kaj dancejo kiun uzis ankaŭ la tanndorf-anoj. En eklezia dokumento de 1466 menciatas impostodevoj de Tannendorf. Bienposedanto pagis la sonorilojn de la kirko de Allendorf kiun li vizitis regule. Kompense dimanĉe oni ne rajtis sonigi la sonorilojn antaŭ ekapero de la veturilo de la mecenato partoprenonta la diservon.

Legendo diras ke dimanĉe naskiĝintaj infanoj, se ili troviĝas en Tanndorf meznokte, povas eĉ hodiaŭ senti vilaĝan vivon en la forlasita loko. Ĉiuokaze la terasoj kie staris la domoj ankaŭ nun bone videblis. Iomete malsupre troviĝas la fonto por la necesa akvoprovizado.

Referencoj
----------


1. ↑  Kp. informtabulo surloke.

50.59669611.092415Koordinatoj: 50° 35′ 48″ N, 11° 5′ 33″ O (mapo)
 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 721585
 |
**Patak** estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Nógrád, en subregiono de Balassagyarmat. Patak signifas hungare: rojo.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 16  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.0188/19.1479
* Loĝantaro: 1010
* Poŝtkodo: 2648
* Telefonprefikso: 35

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Rétság troviĝas 12, Balassagyarmat 14 km-ojn.

Historio
--------

La unuaskriba mencio devenis el 1255. La kampoj apartenis al ĉefepiskopo de Esztergom. Baldaŭe la vilaĝo ricevis la rangon opidumo kun rajto de bazarado, ĉar situis laŭ grava komerca vojo. Tiutempe la loknomo estis Vásárospatak (=bazarada Patak). Fine de la turka erao la vilaĝo senhomiĝis. En 1860 incendio okazis. Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, poŝto, klubo de maljunuloj.

Vidindaĵoj
----------

* ŝtona ponto 22 m-ojn longa
* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Triunuo de 1801, kies turo estas 24 m-ojn longa
* kapelo omaĝe al Johano Nepomuka el la 19-a jarcento
* muzeeto

* Kategorio Patak en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
hundovianda manĝaĵo, Guilin, Ĉinio kun vosto metante sur rando de telero por garnado
**Hundoviando** serviĝas en kelkaj landoj kiel manĝaĵo, tiel ekz. en Koreio, Vjetnamio, Filipinoj kaj en kelkaj sudaj provincoj de Ĉinio kiel Kantonio. En plimulto de la landoj, evoluis kultura nutrotabuo pri konsumo de hundoj.

Historio kaj disvastiĝo de la konsumo
-------------------------------------

En la eŭropa kulturrondo, oni manĝis hundon nur en ekstremaj cirkonstancoj, malsategoj, militoj. Tio okazis dum sieĝo de Parizo (1870-1871) aŭ dum polusa ekspedicio de R. Amundsen. Oni trovas eĉ pruvojn pri tio, ke en kelkaj eŭropaj regionoj oni regule manĝis hundojn (ekz. en Apencelo kaj Grizono Svislando aŭ kelkaj urboj en Saksio). Laŭ oficialaj datenoj, en jaroj ĉ. 1900 oni buĉis en Chemnitz averaĝe 226, en Dresden 136 kaj en Zwickau 58 hundojn jare.

La unuaj skribaj pruvoj pri hundoviando kiel manĝaĵo aperas en la 4-a jarcento a. K. en Ĉinio. Tiam la filozofo Mengzi proponis nutradon de ĝi.

La informoj pri aktuala ŝatateco kaj disvastiĝo de la konsumado de hundoviando estas necertaj, nefideblaj. Dum bestoprotektistoj parolas pri milionoj da buĉitaj hundoj, samtempe ili akcentas malgrandan konsumon inter ĉinoj kaj koreoj. La konsumado de la hundoviando aperas en sud-orienta Azio, krom Ĉinio kaj Koreio ankaŭ en Laoso, Mianmaro, Malajsio. Ankaŭ en Kongo oni manĝas hundojn.

Ĉar la hundo staras sur pinto de la nutroĉeno, tiel ĝia bredado kostas multe. Nesanigaj materialoj akumuliĝas en ĝia korpo. Oni do ĝenerale ne nutras sin per karnovoraj bestoj.

Politiko
--------

Antaŭ la Someraj Olimpikoj de 1988 kaj Futbala mondpokalo de 2002 en Koreio, okazis internacia premo je Koreio por malpermesi la konsumadon de la hundoj. Vere tiu estas kulturcentra premo, ĉar nura racia kontraŭa argumento al uzo de hundoviando estus la troa sufero ke oni farus al bestoj por plibonigi la gustumon de viando, sed, en Eŭropo kaj Ameriko, porkoj, anasoj, kokoj kaj aliaj bestoj ankaŭ tro suferas pro malgranda spaco kaj perforta nutrado. Kvankam hundviando estas konsumita en certaj kamparaj lokoj de Koreio, ekzistas ofta premo de enlandaj kaj internaciaj bestprotektorganizoj malpermesi la kutimon en Koreio.

En Honkongo, la buĉado de hundoj kaj komercado de hundoviando estas malpermesata ekde 1950.

En EU, la buĉado de hundoj kaj komercado de hundoviando estas malpermesata ekde 1986. En Svislando, oni malpermesas nur la komercadon.

Literaturo
----------

* Erhard Oeser, *Hund und Mensch : die Geschichte einer Beziehung*, Darmstadt 2004 (ISBN 3-89678-496-X); Kapitel 7: Der Hund als Medizin und Nahrung, S. 143-151.
* Marvin Harris, Wohlgeschmack und Widerwillen : die Rätsel der Nahrungstabus (Übersetzung von "Good to eat"), Stuttgart 1988 (ISBN 3-608-93123-6).

Vidu ankaŭ
----------

* Bestoprotektado
* Ksenofobio, flava danĝero

Eksteraj ligiloj
----------------

* kontraŭ la konsumado
* por la konsumado
* Series of photos showing Vietnamese preparation of dog carcass for consumption

* Hundoviando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hundoviando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Portreto de W. Stanley Jevons 42-jaraĝa, fare de G. F. Stodart.
La **Paradokso de Jevons**, **Jevons-efiko** aŭ **rebata efiko** estas supozo en ekonomiko, laŭ kiu tiuj teknologiaj evoluigoj, kiuj plibonigas efikecon de produkta fonto, antaŭhelpas ties pli vastan uzadon, plikonsumon de la fonto.

La paradokson notis en 1865 la angla ekonomikisto William Stanley Jevons en sia libro *„The Coal Question"*. Li rimarkis, ke tiuj teknologiaj plibonigoj, kiuj ebligis pli efikan uzon de la karbo (pli efikaj vapormaŝinoj de James Watt kompare al tiuj de Thomas Newcomen), kondukis al pli granda uzafo de karbo en industrio. La pli efikaj metodoj igis la karbon kosto-efika energifonto.

Pliaj ekzemploj:

* La nove aldonitaj vojoj celas ebligi tempoŝparadon, eviton de axutomobilaj ŝtopiĝoj, sed tio helpas ekuzadon de vojoj de laboristoj eĉ el pli foraj lokoj, pli ofte, tiel la celita tempoŝparado perdiĝas, la trafik-ŝtopiĝo reaperas.
* Pli granda povumo de komputilo ebligas uzadon de pli kostaj kaj komplikaj programoj, povum-bezonaj ludoj.
Porcio de *patatas bravas*.
Porcio de *patatas bravas*.
**Patatas bravas**, nome ankaŭ ***patatas a la brava*** aŭ ***papas bravas*** (kuraĝaj terpomoj), estas terpomoj tranĉitaj forme de neregulaj kuboj aŭ pecoj ĉirkaŭ tri centimetroj granda kaj kiuj estis frititaj en olivoleo akompanitaj de kapsika pika tomatsaŭco , nome *salsa brava* (kuraĝa saŭco), kiun oni elverŝas sur la terpompecoj kaj estas servata la tuta aro tutvarme. Temas pri tradicia plado en parto de la regionoj de Hispanio, kie ili manĝatas akompane de biero aŭ vino, servite kiel kunmanĝebla porcio kiu enhavas proksimume unu kvaronon da kilo de terpomoj, aŭ kiel tapo aŭ aperitivo. La nomo *bravas* (kuraĝaj) aludas al la akreco de la pika spico kiun posedas tiun saŭco. Ĝi estas konsiderata unu el la plej malmultekostaj tapoj pro la malalta kosto de ties ingrediencoj kaj krome ĝi taŭgas ĉar estas manĝebla de vegetaranoj.

Notoj
-----

1. ↑   *The Cuisines of Spain: Exploring Regional Home Cooking*, Teresa Barrenechea, 2005, Ten Speed Press, isbn = 1-58008-515-6
2. ↑   *El Farol: Tapas and Spanish Cuisine*, James Campbell Caruso, 2004, Gibbs Smith isbn = 1-58685-101-2

* Kategorio Patatas bravas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Plešivica,** hungare **Kopaszhegy** [kopashedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Selnica.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 110
* Poŝtkodo: 40314
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 46° 28′ 15″ N 16° 23′ 20″ O﻿ / ﻿46.47083 °N, 16.38889 °O﻿ / 46.47083; 16.38889 (mapo)Koordinatoj: 46° 28′ 15″ N 16° 23′ 20″ O﻿ / ﻿46.47083 °N, 16.38889 °O﻿ / 46.47083; 16.38889 (mapo)

Situo
-----

Plešivica situas sur deklivoj. Selnica troviĝas je 3, Čakovec je 12 km-oj.

Historio
--------

La kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. Ĝis Traktato de Trianon Kopaszhegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
La **Patriota Popola Movado** (finne *Isänmaallinen kansanliike*; svede: *Fosterländska folkrörelsen*, mallongigite IKL) estis finna ekstremdekstra kaj faŝisma partio kiu estis fondita la 5-an de junio 1932 en Hämeenlinna por daŭrigi la Lapuan-movadon. IKL iĝis la plej signifa finna dekstra radikala grupo de la 1930-aj jaroj, kun maksimumo de 100 000 membroj. Male al la Lapuan-movado, IKL provis resti en laŭjuraj kaj parlamentaj proceduroj.

IKL kontraŭbatalis komunismon kaj socialismon, kaj ĝia celo, kiel la Akademia Karela Societo, estis unulingva Grandfinnlando. Ekonomie, la partio estis korporacia. La internaciaj rolmodeloj de la IKL estis la faŝistoj de Italio kaj la Nacisocialistoj de Germanio. La partio publikigis revuon nomitan *Ajan Suunta*; ĝis 1936 ĝia junulara organizo estis la Sinimustat organizo kaj post tio la Mustapaidat organizo.

La IKL partoprenis la elektojn por la unua fojo en la senatelektoj en 1933 en balotalianco kun la Nacia Koalicio kaj gajnis 14 sidlokojn en parlamento. La subtenantoj de IKL estis riĉaj farmistoj, studentoj, etburĝaj akademiuloj kaj pastroj. Laŭ la karakterizado de ĵurnalisto Sakari Virkkunen, la parlamentanoj de la IKL "konstante batalis kontraŭ aliaj partioj" en la parlamento. La IKL kaj ĝiaj suborganizoj estis aboliciitaj sub la Moskva Pacinterkonsento en la aŭtuno de 1944.

Inter la celoj de IKL realiĝis la elekto de la prezidanto de la respubliko per rekta popola elekto kaj la civitana iniciato – kvankam nur jardekojn poste. La nuna enspezpolitika triumviraro - organizoj de dungantoj kaj dungitoj kaj la registaro - havas trajtojn de la korporaciismo de IKL.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818274
 |