recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Koordinatoj: 33° 57′ 00″ N 130° 56′ 00″ O﻿ / ﻿33.95000 °N, 130.93333 °O﻿ / 33.95000; 130.93333 (mapo)

**Ŝimonoseki** (*Shimonoseki*, japane 下関市) estas urbo sur sudokcidento de ĉefinsulo Honŝu, Japanio, apartenas al Gubernio Jamaguĉi.

Geografio
---------

Ŝimonoseki situas kontraŭ urbo Kitakjuŝu sur insulo Kjuŝuo, kun kiu ĝi estas ligata tra tuneloj, kampoj kaj la Kammon-ponto.

Historio
--------

Ĝis novepoko, oni nomis la komunumon *Akamagaseki*, mallonge *Bakan*. La alinomado okazis la 1-an de junio 1902 al Ŝimonoseki.

En la urbo okazis en 1895 la subskribo de traktato de Ŝimonoseki, kiu finis la unuan japanan-ĉinan militon (daŭris de 1894 ĝis 1895).

Ekonomio
--------

Ŝimonoseki estas grava fiŝada haveno. Krom la prilaboro de la fiŝoj (precipe fuguoj) estas ekonomie gravaj branĉoj: ŝipkonstruado, kemiaj fabrikoj, inĝenieraj burooj kaj ankaŭ turismo. La plej grava turisma allogaĵo estas la Akama-jingū, kiu estas dediĉita al la japana infana imperiestro Antoku.

Ŝimonoseki estas grava trafika punkto. Jam en 1905-45 trafikis tage fervojaj pramoj al Pusan (Busan)/Koreio kun rekta aliĝo al la transsiberia fervojo: Pusan-Seul-Uiju (Ĉinio), Andong-Mukden-(Rusio/Sovetunio), Manĝurio ktp..
Ekde 1967 oni reestablis denove la regulan pasaĝeran trafikon al la aziaj najbaroj. Hodiaŭ trafikas ĉiutage pramoj al Busan/Koreio, dufoje semajne - al Quingdao/ Ĉinio ktp..

Esperanto
---------

Ŝimonoseki estas konata de la plej frua tempo en Esperantujo danke al la du aktivuloj Nohara Kiuiĉi kaj Ueyama Masao. De 2013 Ŝimonoseki estas la hejmo de la Esperanto-Biblioteko en Ŝimonoseki, fondita kaj prizorgata de Nitta Takamichi.

Instruado
---------

* Publika
	+ Urba Universitato de Ŝimonoseki

Gravaj personoj de la urbo
--------------------------

* Joŝimasa Hajaŝi (\* 1961), ministro pri defendaj aferoj
* Kinujo Tanaka (aktorino kaj reĝisorino)
* Norio Ŭakamoto (voĉaktoro)
* Joŝiaki Takaki (politikisto)

Partneraj urboj
---------------

* Qingdao (Ĉinio)
* Busan (Sud-Koreio)
* Istanbulo (Turkio)
* Picburgo (Usono)
* Santos (Brazilo)

Najbaraj urboj kaj komunumoj
----------------------------

* Nagato
* Sanyō-Onoda
* Mine

Referencoj
----------


* Ŝimonoseki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ŝimonoseki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **grekokatolika katedralo** estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Hajdúdorog.

Historio
--------

En 1312 en tiu loko jam estis kirko. En 1616 ortodoksaj hajdukoj alvenis, kiuj 2 lignajn preĝejojn konstruis. En la unua oni mesis rumane, en la alia slave. En 1640 ili konstruis brikan turon, kiu estas fundamenta parto de la nuna katedralo. Baldaŭe unu el la preĝejoj cindriĝis, tial oni konstruis brikan barokan konstruaĵon en la 18-a jarcento. En 1868 oni pligrandigis la preĝejon. En 1912 la papo nomumis la preĝejon katedralo kaj samtempe permesis la hungarlingvajn mesojn. Dum la historio la katedralo kelkfoje estis renovigita, lastfoje en 2006.

Konstruaĵo
----------

La katedralo havas 3 navojn kaj unu altan turon. Interne la ikona muro havas 54 bildojn kaj ĝi estas 11 metrojn alta, 7 metrojn larĝa (la plej granda en Hungario). Interne estas ankaŭ 3 galerioj kaj diversaj flankaj altaroj. En la norda parto sakristio funkcias. En la ĝardeno estas 3 krucoj, restaĵo de defenda muro kun 30 diversaj memorarboj.

* Provizore sankta bildo en la katedraloProvizore sankta bildo en la katedralo
* Parto de la katedraloParto de la katedralo
* La katedralo kun la ĝardenoLa katedralo kun la ĝardeno
* La paroĥoLa paroĥo
* La defenda muroLa defenda muro
* La orgeno kun la galerioLa orgeno kun la galerio
* Unu el la flankaltarojUnu el la flankaltaroj

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Grek-katolika katedralo (Hajdúdorog) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Madrido noktiĝe. El la *Movida* pluestas en la madrida vortotrezoro esprimoj kiaj *Madrid nunca duerme* (Madrido neniam dormas), *Esta noche todo el mundo a la calle* (Ĉinokte ĉiuj sustraten) aŭ *Madrid me mata* (Madrido mortigas min).
Pedro Almodóvar (en la foto kun Penélope Cruz) estis unu el la simboloj de la *Movida* kaj estas unu el la plej prosperintaj.
La **Movida madrileña**, *La Movida* aŭ *Madrida movado* (esperante) estis movado kontraŭkultura aperinta dum la unuaj jaroj de la Transiro de hispana postfrankismo, kiu generaliĝos kaj iĝos tuj la **Movida española** (hispana movado) kaj pludaŭros ĝis fino de la 1980-aj jaroj, komence per fama *Koncerto omaĝa al Canito* fare de tiuj kiuj poste estos Los Secretos kaj pinte en 1981 kun "La Koncerto Printempa".

La gazeto *La luna de Madrid*, kun *Madrid Me Mata* de Oscar Mariné, kaj aliaj publikaĵoj financataj de la municipoj de Madrido kaj de Vigo (kie estis ankaŭ simila movado), estis la iniciatintoj de la movado, kiu famiĝis danke al kelkaj televidaj programoj kiaj *La bola de cristal*, *Si yo fuera presidente* de Fernando García Tola kaj ĉefe *La edad de oro* de Paloma Chamorro, kaj estis uzata de kronikistoj kiaj Francisco Umbral, ĵurnalisto de *El País*, kaj estis popularigita de kantistoj kiaj Enrique Urquijo kaj Olvido Gara, plej konata kiel Alaska, poetoj kiaj Eduardo Haro Ibars, gazetoj de bildstrioj kiaj *Madriz*, kaj havis heroojn kiaj Andy Warhol kaj Miquel Barceló kaj preferatajn trinkejojn, dancejojn kaj distrejojn kiaj Rock-Ola, Carolina, El Sol, El Penta, La Vía Láctea, ktp.

Al ĉi tiu movado apartenis artistoj kiel Pedro Almodóvar. De ĉi tiu epoko estas la muzikaj grupoj de Alaska, Aviador Dro, Loquillo, Los Nikis, Tino Casal, Gabinete Caligari, Orquesta Mondragón, Radio Futura, Los Secretos kaj Mecano kiu estas la hispana grupo kiu vendis plej multe da diskoj (proksime de 25 milionoj).

Pro sia popularigo, tiu movado estis helpata de politikistoj, ĉefe socialistoj, kiaj la urbestro de Madrido Enrique Tierno Galván, kiu studis ĝin kaj aperis en multaj eventoj organizataj de movidanoj aŭ kun tiuj.

Vidu ankaŭ
----------

* Tino Casal
* Fabio McNamara

Notoj
-----

1. ↑  *Popgrama: concierto de Tos*, informa filmeto, konsultita la 6an de februaro de 2010, rtve, 8a de oktobro de 2008, Corporación de Radio y Televisión Española
2. ↑  *Baazar de la Postmodernidad*, blogo konsultita la 11a de Aprilo de 2010, Javier Reguera, 10a de Marto de 2010, Así se fundo Carnaby Street

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 356851
 |
**Ernst Viktor SCHELLENBERG** (naskiĝinta la 30-an de novembro 1827 en Altenberg, mortinta la 19-an de julio 1896 en Vajmaro) estis germana instruisto kaj sekreta kortega konsilisto. Li verkis sub la pseŭdonimo *Ernst Veit*.

Vivo
----

*Kleines Lieder- und Bilderbuch*, Dresdeno 1876
Schellenberg studis en Jena kaj doktoriĝis pri filozofio samloke. En 1846 li estis aliĝinta al la studenta korporacio *Burschenschaft auf dem Fürstenkeller* kunfondonte pli malfrue la klubon *Burschenschaft Germania Jena*. Tie li iĝis honora membro. Sekve li aktivis kiel doma, privata kaj publika instruisto en diversaj landoj. Sed en la 1858-a jaro li vokiĝis Vajmaron al la Supera Porknabina Lernejo *(Sophienstift)*. Ties estro li fariĝis en 1870, kaj la profesoran titolon akiris li jaron pli malfrue. Ekde 1878 li rajtis nomiĝi kortega konsilisto kaj de 1889 eĉ sekreta kortega konsilisto.

La tekston por la kanto *Thüringen, holdes Land* publikigis li en 1876 en sia kolekto *Kleinen Lieder- und Bilderbuch*, kiun muzikigis Carl Müllerhartung. Ĝi estiĝis la himno de la nova fondita lando Turingio en la 1920-a jaro.

Lia filo Ernst Ludwig Schellenberg estis verkisto.

Verkoj
------

* 1858 *Ulk oder Des Guten zu viel*
* 1876 *Kleines Lieder- und Bilderbuch*
* 1892 *Das große Jahr (1870-1871)*

Literaturo
----------

* *Deutsches Literatur-Lexikon* (Wilhelm Kosch), volumo 14, kol. 403; ĉe: Francke Verlag, Bern 1992.
* Helge Dvorak: *Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft.* Band II: *Künstler.* Winter, Heidelberg 2018, ISBN 978-3-8253-6813-5, p. 605.

Notoj
-----

1. ↑  Gustav Heinrich Schneider: *Die Burschenschaft Germania zu Jena. Eine Festschrift.* Jena 1897, p. 564.

* Kategorio Ernst Viktor Schellenberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 815983
* GND: 117215848
* LCCN: no2017086014
* VIAF: 40149991
 |
**Navacarros** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparo Ruta de la Plata.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Navacarros kaj Vistahermosa, okupas totalan areon de 8,55 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 104 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn el la 1970-aj ĝis la 1980-aj jaroj.

La municipa teritorio de Navacarros estas trapasejo survoje Nord-Suden de la *Sierra de Béjar*. Pro sia etendo, estas nombraj la vojoj kaj padoj kiuj trapasas ĝin, tre uzataj (piede, bicikle kaj ĉevale) fare de la naturamantoj. Unu de la vojoj kiuj trapasas la vilaĝon estas la longitinera pado GR-10, kiu komunikas la valencian urbon Puçol kun Lisbono, unuigante la Mediteraneon kaj la Atlantikon. 

Tradicie agrikulturo kaj brutobredado estis ĉefa enspezofonto, ekde mezo de la 20-a jarcento ankaŭ tekstila industrio, poste, el la 1970-aj jaroj, koincide kun la komenco de la tekstila krizo, multaj familioj elmigris al urboj: Avilés, Barcelono, Madrido, Valadolido, ktp. kaj startis la senloĝigo de Navacarros, dum fekundaj teroj estis abandonitaj. 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752289
 |
**LENDL Adolf** estis hungara zoologo ano korespondanta de MTA (1917) naskita en Orczyfalva la 6-an de majo 1862 kaj mortinta en Budapeŝto la 25-an de septembro 1943.

Biografio
---------

Adolf Lendl studis en la universitatoj de Budapeŝto. Li doktoriĝis en 1887 kaj faris vojaĝojn eksterlande. En 1888 li iĝis privatprofesoro pri zoologio. De 1890 li estis helpmuzeologo en la bestarejo kaj gvidanto de la laboratorio de la Hungara Nacia Muzeo. En li malfermis instituton en 1894 por bestpreparado kaj lernikonstruado. De 1901 li estis landkunvena deputito. En 1906 li gvidis ekspedicion al Meza Azio, en 1907 kolektis en Kordilero por la muzeoj de La Plata kaj Buenos Aires. En 1911 li fariĝis direktoro de la bestĝardeno, kiun li modernigis. Dum dek jaroj li eldonis kaj redaktis (kune kun Károly Lakatos dum ses jaroj) la revuon *Természet*.

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

* Kategorio Adolf Lendl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 359175
* GND: 1019193239
* VIAF: 71382824
* ISNI: 0000000115739690
* BNF: 108648913
 |
**Degenero** (de la latinaj vorteroj *de-* mis-; genus *specio*, *genero*) unuarange estas la perdo de la originaj kvalitoj de sia raso aŭ specioj. Duarange ankaŭ temas pri la perdo de valoroj kaj pri la ricevos de malplibona formo. 

En medicino tute konkrete temas pri la malsanema ŝanĝiĝo de histo en organo, sed en sociologio la vorto uziĝas en multe pli vasta senco, por ĉiuspecaj procesoj de malprogreso kaj genetika malboniĝo. La ideoj de degenero de la homa civilizo inter la mezo de la 19-a ĝis la meto de la 20-a jarcentoj havis grandan influon al la scienco, la arto kaj la politiko de la industriigitaj ŝtatoj. 

Prosime ligitaj al tiuj ideoj de socia malsaniĝo dum tiu epoko estis la konceptoj de "rasa purigo kaj saniĝo", kaj aliaj rasismaj teorioj. Laŭ la hodiaŭa konscio la vorto ligiĝas unuflanke al devigaj steriligoj kaj mortigoj de handikapitoj, malsanuloj kaj ideologie "rase malplivaloraj homoj" dum la reĝimoj de Nazia Germanio kaj aliaj faŝismaj diktaturoj, sed aliflanke ankaŭ al socia kritiko de la *Fin de siècle*, la "fino de epoko" inter la jaroj 1890 kaj 1914, kiu kompreniĝis kiel degenera epoko post antaŭaj florantaj du jardekoj.

Vidu ankaŭ
----------

* la artikolon pri dekadenco.
La divido de kolonioj inter Hispanio kaj Portugalio en Sudameriko kaŭzis disputojn kaj konfliktoj dum jarcentoj. La Traktato de Tordesiljas, kiu oficiale markis la limojn inter tiuj teritorioj, neniam validis fakte. En la 18-a jarcento, la solvo de tiu kverelo iĝis bezona kaj Portugalio kaj Hispanio decidis fari traktaton, kiu solvu fine la problemon.
La **Traktato de Madrido** estis signita en la 13-a de januaro 1750 de reĝoj Jozefo la 1-a kaj Fernando la 4-a pere de iliaj ambasadoroj.

La traktato bazigis sur la **Mapo de l' Kortegoj** (*Mapa das Cortes*) kaj favoris Portugalion. La kapablo de portugalaj diplomatoj, ĉefe Alexandre de Gusmão, kiu kreis la principon *Uti Possidetis*, estis decida al la portugala venko. Laŭ tiu principo, ĝis nun bazo de Brazila internacia politiko, la teritorioj apartenu al tiuj, kiuj tie loĝas kaj laboras.

Krome detaletoj, la traktato rekonis la rajton de Hispanio pri Filipinoj kaj aliaj insuloj en Azio, kiuj, laŭ antaŭa Traktato de Tordesiljas apartenus al Portugalio. Kompense, Hispanio rekonis la posedon de Portugalio pri preskaŭ tutaj Amazonio kaj Mato-Groso (kiu inkluzivis la nunajn Sudan Mato-Groson kaj Rondonion). Krome Portugalio donis al Hispanio la kolonion Sakramento kaj ricevis la kolonion *Sete Povos das Missões*, nunan Sudan Rio-Grandon. Krome, Hispanio ricevis la ekskluzivecon navigi en rivero Prata, sanĝe la nuna Urugvajo, kiu estas donita al Portugalio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Traktato de Madrido en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La tutan tekston de la traktato Portugallingve[*rompita ligilo*]
La **Kanada kortumsistemo** formas la justican branĉon de la registaro, formale konata kiel "The Queen on the Bench" (La reĝino sur la benko), kiu interpretas la leĝaron kaj estas formita de multaj tribunaloj en diferencaj niveloj de jura supereco kaj separate laŭ jurisdikcio. Kelkaj el la tribunaloj estas federaciaj nature, dum aliaj estas provincaj aŭ teritoriaj.

La Konstitucio de Kanado havigas al la federacia registaro la ekskluzivan rajton leĝofari pri kriminala juro, dum la provincoj havas ekskluzivan kontrolon super multo de civila juro. La provincoj havas jurisdikcion super la Administracio de Justico en sia teritorio. Preskaŭ ĉiuj kazoj ĉu krimaj aŭ civilaj, estas aŭditaj en provincaj aŭ teritorie establitaj tribunaloj. La tre malgranda sistemo de federaciaj tribunaloj aŭdas nur kazojn kiuj temas pri aferoj kiuj estas sub ekskluziva federacia kontrolo, kiel federacia impostado, federaciaj administraciaj agentejoj, intelekta posedrajto, kelkaj partoj de konkurenca juro kaj kelkaj aspektoj de nacia sekureco.

Notoj
-----

1. ↑   MacLeod, Kevin S. (2008), A Crown of Maples (PDF) (1a eld.), Ottawa: Queen's Printer for Canada, p. 17, ISBN 978-0-662-46012-1, arkivita el la originalo (PDF) la 10an de Novembro 2012, alirita la 19an de Januaro 2015

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 710000
 |
La **paroĥa preĝejo Sankta Mikaelo** estas sakrala monumento historia en Hungario, en urbo Lenti (Hungario).

Interna parto

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1334 pri kirko Sankta Georgo de Lenti. Tiu kirko neniiĝis dum la kontraŭturkaj bataloj. En 1660 menciiĝis ligna preĝejo, kiun la germanaj fortikaĵdefendistoj konstruis, sed ĝi plene ruiniĝis en 1690. Post 8 jaroj estis preta la sekva kirko, kiu en 1747 estis pligrandigigita. La unua orgeno ekfunkciis en 1778, sed estis kreita nova en 1883. Ĝi estis renovigita en la 1980-aj jaroj.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola ĉe la ĉefplaco inter arboj, antaŭ la kirko estas statuoj pri Sankta Triunuo (1755) kaj Sankta Floriano (1882). La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La turpinto estas alta plurlatera piramido. La ĉefenirejo funkcias tra la turo. La navo estas apogitaj per ŝtupaj pilieroj. La dekstra navoflanko havas plian enirejon. La navo finiĝas en kvarangula absido, kiu estas pli malalta kaj mallarĝa, ol la navo. Dekstre etaĝa sakristio aliĝas al la absido. Interne iu el ambaŭ István Dorfmeister pentris la freskojn, same la ĉefaltaran bildon en 1807 pri Sankta Mikaelo. La altaro kaj predikejo estis kreitaj en fino de la 18-a jarcento. József Palka faris la 5 vitralojn inter 1909-1915.

Kermeso okazas en la 29-an de septembro aŭ en la lasta dimanĉo de septembro.

La turo kun statuo Sankta Floriano

Fontoj
------

* oficiala paĝo kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2023-09-29 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* sonorado


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Rekonstruo aktuala de karavelo portugala.
Isabel la 1-a de Kastilio
La princo Johano de Portugalio.
La **militŝipa batalo de Gvineo** estis milita kontraŭstaro kiu okazis en 1478 en Elmina (ĉe la marbordo atlantika de Gvineo) inter ŝiparoj portugala kaj alia kastilia en la kadro de la Milito de Kastilia Sukcedo.

La gereĝoj de Kastilio estis preparinte du ŝiparojn: unu por komerci ĉe la Ormino (nuna Elmino) kaj alia por la konkero de la insulo Gran Canaria. Ambaŭ navigis kunaj el Sanlúcar de Barrameda ĝis la Kanarioj kaj tie separiĝis. La alveno de portugala ŝiparo fuĝigis plej parton de la kanaria ŝiparo, kiu pro tio ne povis konkeri la insulon. La portugaloj siaflanke ankaŭ ne kapablis elŝipiĝi en Gran Canaria kaj decidis retiriĝi al la Iberia Duoninsulo, sed tiam bonŝance kaptis kelkajn kastiliajn ŝipojn ŝarĝitajn el manĝo, kaj pro tio ili ŝanĝis planojn kaj direktis sin al Gvineo.

La alia kastilia ŝiparo alvenis al Elmina senprobleme kaj akiris grandajn kvantojn de oro ŝanĝe de diversaj objektoj. Tamen la tro enspezemo de la komerca reprezentanto de la ŝtato restigis ilin kelkajn monatojn kaj la portugala ŝiparo povis alveni. La kastilianoj, kiuj estis malfortiĝintaj pro tropikaj malsanoj kaj senaktiveco, estis atakataj surprize, malvenkitaj kaj enprizonigite alportitaj al Lisbono.

Danke al oro akirita per tiu venko, la portugala reĝo Alfonso la 5-a povis rekomenci militon teran kontraŭ Kastilio, kie krome la novaĵo de la gvinea malvenko senkuraĝigis la loĝantaron kaj estigis kritikojn kontraŭ la reĝo Fernando. Kiam oni subskribis la pactraktaton venontjare, la rezulto de la ŝipbatalo de Gvineo estis probable pozitiva kaj decidiga por ke Portugalio akiru disdonon de la Atlantiko ege favoran, akirante ekskluzivan kontrolon de tuta Gvineo, krom aliaj teritorioj atlantikoj.
**KOÓS Ferenc** (ko:ŝ) estis hungara reformita pastro, instruisto, verkisto naskita en Magyarrégen la 19-an de oktobro 1828 kaj mortinta en Braŝovo la 27-an de novembro 1905.

Biografio
---------

Ferenc Koós estis servullernanto en reformita kolegio en Marosvásárhely (1840–48). Post la hungara liberecbatalo (1849 li estis lernanto, publikinstruisto en Marosvásárhely. Li partoprenis en la Makk-komploto (1851); oni arestis lin, sed lasis libera. Li estis reformita pastro kaj instruisto en Bukareŝto (1855–69). Li eldonis kaj parte verkis la ĵurnalon Bukaresti Magyar Közlöny (1860–61). Li trairis parton da vilaĝoj de ĉangoj (1858) kaj faris tabelon pri iliaj nombroj. Li estis porinstruista instruisto, prezidanto de filio de Braŝovo de Erdélyi Magyar Közművelődési Egyesület (EMKE) (1885–94). Li esti ano de la braŝova framasona loĝio. Li tradukis ciganajn, rumanaj popolfabelojn, italajn rakontojn, kun Vasile Goldiş li verkis lernolibron por lernejoj rumanaj de Transilvanujo. Inter la du mondmilitoj en Bukareŝto funkciis rondo sun nomo Koós Ferenc Kör por helpi la universitatan studentojn kaj kiel memkulturiga asocio ĝis 1939.

Verkoj
------

* *Cigány népdalok és mesék gyűjteménye* (Brassó, 1903);
* *Életem és emlékeim 1828-1890* (I-II. Brassó, 1890).

Literaturo
----------

* Beke György: K. F. (Anyaŭparolo al volumo K. F.: *Életem és emlékeim*, Bukarest, 1971).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Józef Obrembski** (naskiĝis la 19-an de marto 1906 en Skarżyn Nowy apud Zambrów, mortis la 7-an de junio 2011 en Maišiagala (Vilnius (subdistrikto)) – pola katolika kleriko, prelato aganta en Vilno-regiono.

Li devenis de Łomża-regiono. Filo de Justyn Wincenty kaj Anna el domo Kołaczkowski. En 1926 komencis studojn en animzorga seminario en Wilno, edukiĝis en Teologia Fakultato de Universitato Vilno je la nomo al Stefan Batory. La 12-an de junio 1932 ordiniĝis. Animzorgan laboron komencis kiel vikario en Turgiele (proksime al Šalčininkai). De 1950 plenumis funkcion de paroĥestro en Mejszagole. Malgraŭ malpermesoj li daŭrigis sian agadon: instruon de katekismo inter infanoj, donis sakramentojn (ankaŭ sekrete), vizitis familiojn dum Kristnasko-tempo, kaj malsanulojn. Plurfoje estis enketata de funkciuloj de soveta sekureca servo.

Regopovoj de la Vilno-regiono atribuis al li la titolon Honora Civitano de Vilno-Regiono. En 2008 li ricevis el la manoj de ambasadoro Janusz Skolimowski la unuan grandkrucon de merito de Pollando en Litovio. La 19-an de marto 2007 Mezlernejo en Mejszagole ricevis solene nomon de la pastro Józef Obrembski.

Distingoj
---------

* Komandora Kruco de la Ordeno Polonia Restituta – 1994
* Granda Kruco de la Merit-Ordeno de Pola Respubliko – 2011
* Komandora Kruco kun Stelo de la Merit-Ordeno de Pola Respubliko – 2001
* Honora distingilo "Merita por Pola Kulturo"

Bibliografio
------------

* (PAP): *Autorytet na Wileńszczyźnie. Karta Polaka dla 102-letniego prałata Obrembskiego* (Aŭtoritato en Vilno-regiono. Karto de polo por la 102-jara prelato Obrembski), "Dziennik Polski" el 13-a de junio 2008, p. 13,
* Katarzyna Zuchowicz, *Ksiądz, który był dla Polaków święty* (Pastro, kiu estis sanktulo por poloj), "Rzeczpospolita" el la 9-a de junio 2011, p. A 12.

* Kategorio Józef Obrembski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Loko de la provinco de Cáceres en Hispanio Loko de la municipa teritorio de Cañaveral en sia provinco
**Cañaveral** [kanjaverAl] (Kanejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *cañaveraliegos*. La censita populacio en 2008 estis de 1.294 loĝantoj.

Situo
-----

Cañaveral estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la centra parto de la provinco de Cáceres; je 40 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 30 km de Plasencia, la plej proksima urbo. La areo de ĝia teritorio estas de 86,48 km².

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado. Produktado de korko, tradicia industriado ĉe la fervoja stacio, nun nefunkciantaj. La vilaĝo bone situas ĉe la iama Nacia Ŝoseo, nun aŭtovojo de Cáceres al Plasencia, proksima al la Montopasejo de la Kaŝtanarboj. Tamen oni perdis la iaman fervojon.

Demografio
----------

|  |
| --- |
| **Demografia evoluo de Cañaveral inter 2001 kaj 2006**
 |
| **2001** | **2002** | **2003** | **2004** | **2005** | **2006**
 |
| 1403 | 1357 | 1351 | 1309 | 1304 | 1309 |
La *Aŭstria Centro Vieno*, kie ankaŭ okazis la UK 1992
**Kongresejo**, **kongresocentro** aŭ **konferencejo** servas por organizi kaj okazigi kongresojn aŭ konferencojn de kutime pli ol 1000 partoprenantoj. Grandaj instalaĵoj tendencas esti referitaj kiel kongresejoj, dum malgrandaj tendencas esti referitaj kiel konferencejoj au seminariejoj - la vortoj kunvenejo iel estas malpli difinita: kunvenejo povas esti granda kongresejo aŭ koncertejo, ankaŭ povas esti pli malgranda konferencejo au seminariejo, sed ankaŭ publikaj eventejoj sen tegmento kiel amfiteatro aŭ sporta stadiono estas kunvenejo.

*Konferenca centro* do servas por organizi kaj okazigi grandajn, plejparte internaciajn kongresojn kaj kongresojn - ĉu politikaj aŭ sciencaj konferencoj aŭ alispecaj kunvenoj. Tiaj centroj kutime kombinas almenaŭ du kondiĉojn:

* la konferenca konstruaĵo kun malsamgrandaj asembleoj aŭ prelegosalonoj, rilataj komunaj, helpaj kaj administraj salonoj kaj ampleksaj antaŭhaloj por ke la konferencanoj ankaŭ ekster la oficialaj kunvenoj en etaj grupoj povu interbabili, manĝeti aŭ trinketi, povu sidiĝi ie en pli trankvila angulo por legi iujn materialojn, skribi iujn notojn papere aŭ per sia tekokomputilo aŭ uzi saĝtelefonon, kaj nelaste ankaŭ por povi gastigi iujn informstandojn de gastaj institucioj kaj eventuale grandan libroservon (tiaj libroservoj ne nur kutimas en Esperanto-kongresoj aŭ en fakaj kongresoj de instruistoj pri aliaj lingvoj, sed ankaŭ same kutimas en ĉiaj sciencaj kunvenoj, kaj aparte multaj libroj estas en kongresoj pri psikologio kaj psikoterapio),

* la kapablo organizi la kunvenojn: profesia dungitaro, administrado kaj infrastrukturo,

* ofte ankaŭ loko de komerca spaco por eksteraj organizaĵoj implikitaj en la konferencoj - do ne nur tablon por informstando en la antaŭhalo, sed proprajn salonojn ludonatajn al eksteraj organizaĵoj, por aldonaj prelegoj ekster la oficiala programo aŭ por ekspozicioj de tiuj institucioj.

Kunvenejoj preskaŭ ekskluzive situas en grandaj urboj kaj postulas bonajn transportajn ligojn al la respektiva ĉefstacidomo aŭ flughaveno per tramoj, busoj, subtera fervojo kaj por propraj aŭtoj per rapidvojoj (por la lasta trafika vojo ankaŭ necesas sufiĉaj aŭtoparkejej, kiuj pro manko da spaco ofte konstruiĝis subtere). Loko ekster la urbocentro principe faciligus la starigon de novaj transportaj ligoj, sed la proksimeco de universitato aŭ - pro la speciala etoso - loko en historia urbocentro estis kutime preferata. Krome loko en historia urbocentro garantias mallongajn vojojn al diversaj restoracioj kaj ankaŭ hoteloj.

Multaj kongresejoj estis ekipitaj por la aldona funkcio de kultura centro, aŭ foirocentro. Tiam ankaŭ eblas okazigi grandajn koncertojn, prezentojn de operoj, baledoj kaj teatraĵoj tie, ankaŭ grandaj baloj tiam eblas. Kelkaj ankaŭ havas propran hotelon en la kongresejo mem.
**La promesse de l'aube** (La promeso de ektagiĝo) estas romano de Romain Gary publikigita en 1960, kiu temas pri lia rilato kun lia patrino.

La rakonto estas romano, ĝi ne estas biografio, nek de Romain Gary nek de Mina Owczyńska, lia patrino. Ĝi estas romano pri patrina amo. Ĝi rakontas humure kaj tenere la batalon, kiun lia patrino regis kontraŭ ĉiuj malfacilaĵoj de la vivo, por havigi al sia filo plej bonan estontecon, kaj la streboj de Romain por helpi ŝin al realigo de ŝiaj revoj kaj esperoj. 

La unua parto priskribas la infanaĝon en la tiam pollanda urbo Vilno, kiam lia patrino instigis lin al diversaj artaj edukadoj. Ŝi ankaŭ tie planas elmigradon al Francio, kiun ŝi ornamas per ĉiuj ajn virtojn kaj kvalitojn.

La dua parto traktas la adoleskaĝan epokon de Romain en Nico, kie ŝia patrino estras hotelon, kaj malsaniĝas, sed daŭre strebas por la brila estonteco de sia filo.

La tria parto rakontas la duan mondmiliton de Romain en la Libera Franca Aerarmeo, en kiu li militas en Britio kaj Afriko kiel observisto kaj mitralisto de bombaviadilo. Dume li ricevas kuraĝigajn leterojn de sia patrino, kaj malkovros post la milito, ke ŝi fakte mortis antaŭ tri jaroj, kaj sendigis de amikinon antaŭskribitajn leterojn.

El tiu romano Jules Dassin en 1971 kaj Éric Barbier en 2017 faris filmojn.
**Anselm Peter SCHWAB** (naskiĝinta la 3-an de junio 1910 en Bergheim, mortinta la 23-an de majo 1983 en Salcburgo) estis aŭstra benediktano, pastro kaj apoganto de la t.n. ligurgia movado. Frokulo li estis ĉe la Arkiabatejo Sankta Petro.

Vivo
----

Estante filo de masonisto li frekventis la salcburgan benediktanan gimnazion ekde 1922 kaj trapasis la abiturientan ekzamenon ĉe Kollegium Borromaeum Salzburg en 1930. Baldaŭ poste li iĝis monaĥo kaj faris la votojn en aŭgusto 1931 respektive en septembro 1934. Post fino de la teologistudoj ĉe la Salcburga universitato li ordiniĝis sacerdoto en julio 1936 en la Katedralo de Salcburgo. 

De septembro 1936 ĝis majo 1939 li studis klasikan filologion ĉe la Universitato de Innsbruck, kion pli malfrue malebligis la nazioj. Ĝis 1946 Schwab estis helpa pastro en Abtenau kaj kapelano ĉe la prepostejo de Wieting kaj en sia salcburga klostro. En februaro 1946 ekeblis la daŭrigo de la filologistudo kaj doktoriĝo sukcesis en majo 1949.

Agadoj
------

Jam somere de 1948, do antaŭ la doktoriĝo, Schwab nomumigis prioro de la pilgrimejo Maria Plain kiun oficon li plenumis ĝismorte. 

Inter 1952 kaj 1972 li posteulis Adalbero Raffelsberger, ĉefo de la Aŭstria Liturgia Instituo kaj eldonisto de la periodaĵo "Heiliger Dienst". Ekde 1949 li redaktis ĉiun latinlingvan mortanoncon por la salcburgaj konventaj mortintoj.

Catholica Unio
--------------

En julio 1953 Schwab iĝis krome ĝenerala sekretario de "Catholica Unio" (pontifika instituto de la kongregacio por la orienteŭropaj eklezioj). Eĉ la sidejo lokiĝis al Maria Plain. Ĝis 1960 Schwab gravegis por la menciita instituto.

Verkoj
------

* Studien zur Kosmologie der Naassener (Innsbruck: disertaĵo nepresita, 1949).
* Die Überwindung der Daseinsangst durch die christliche Heilsordnung in Spätantike und Gegenwart. Ĉe: *Heiliger Dienst* 5 (1951), p. 15–19, 108–113.
* Das Taufbecken. Ĉe: Der Dom zu Salzburg. Symbol und Wirklichkeit. Hg. zur Vollendung des Wiederaufbaues 1959 (Salzburg: Österreichisches Borromäuswerk 1959), p. 34–36.
* artikolserio ĉe *Rupertibote* pri la nova paska liturgio (de papo Pio la 12-a).
* Zur 10. Wiederkehr des Todestages von P. Adalbero Raffelsberger O.S.B. Ĉe: *Heiliger Dienst* 3 (1962), p. 69–72.
* Votiva Planidis Gaudia. Ĉe: *Maria Plain 1674–1974. Festschrift* (=Studien und Mitteilungen zur Geschichte des Benediktinerordens und seiner Zweige. 84), p. 240–248.

Fontoj
------

* mortanonco, Archiv der Erzabtei St. Peter in Salzburg, Hs. A 616, 1983 V 24.
* votfara registro de Friedrich Hermann, Archiv der Erzabtei St. Peter in Salzburg, Akt 3122, nr. 578.

Notoj
-----

1. ↑  Gerald Hirtner: *Netzwerk der Tugendhaften neuzeitliche Totenroteln als historische Quelle*, St. Ottilien 2014, ISBN 978-3-8306-7678-2, p. 189
2. ↑  Gottfried Glaßner: "Ostkirchenarbeit und ostkirchliche Initiativen im Vorfeld der Gründung der Salzburger Sektion der Stiftung PRO ORIENTE." Ĉe: *Ostkirchliches Christentum in Salzburg*. Salzburg 2006, p. 67–68


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818482
 |
**Giordano BRUNO** (prononco laŭ IFA d͡ʒɔrˈdano ˈbruno, per esperantaj literoj [ĝorDAno BRUno], esperantigite **Ĝordano Bruno**) naskita en 1548 en Nola (Italio), ekzekutita kiel herezulo la 17-an de februaro 1600 en Romo, estis itala monaĥo kaj filozofo.

Bruno, baptita je la nomo Filippo, post studado en Napolo en 1565 aniĝis en la ordeno de la dominikanoj kaj alprenas la ordenan nomon Giordano.

Li interesiĝis pri la teorio de Koperniko pri la suncentreco de la universo kaj pluevoluigis ĝin. Interalie li asertis, ke steloj estas similaj al la Suno. Liaj opinioj estis kontraŭ la dogmoj de la kristanismo, kaj ĉar li ne emis al diplomateco, li renkontis multe da rezisto kaj malamikeco.

Je la 22-a de majo 1592 la inkvizicio arestis lin; post severa pridemandado li reprenis siajn teoriojn. Tamen oni en 1593 transportis lin al Romo kaj malliberigis lin en la papa Kastelo de la Anĝeloj. Sep jarojn li malliberis, dum oni preparis proceson kontraŭ li.

Je la 8-a de januaro 1600 li estis ekskomunikita kaj kondamnita al morto sur ŝtiparo, precipe ĉar li ne akceptis la personan kaj triunuan dion de katolikismo kaj la plenan homecon de Jesuo Kristo. Bruno komentis la verdikton per "kun pli da timo vi proklamas la verdikton, ol mi ĝin akceptas".

Bruno estis torturata kaj je la 17-a de februaro 1600 ŝtiparumita sur placo *Campo dei Fiori*. Liaj verkoj eniris la indekson de malpermesitaj libroj kaj tie restis ĝis 1965 (nuligo de la indekso).

400 jarojn post lia ekzekuto la katolika eklezio, pere de papo Johano Paŭlo la 2-a, oficiale esprimis "profundan doloron" kaj konfesis, ke ĝi eraris kondamnante Brunon al morto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Giordano Bruno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Giordano Bruno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Giordano Bruno en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* GiordanoBruno.info
* Página de Filozofia Moderna
* Consciencia.org
* Intratext.com

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 32832
* GND: 118516221
* LCCN: n79090025
* VIAF: 68926311
* ISNI: 0000 0001 2281 2585
* LIBRIS: 179482
* SUDOC: 027344010
* BNF: 11894377x
* ULAN: 500338736
* MBA: 7aaf809c-3e88-450b-929c-977be9e74c00
* NLA: 35023139
* NDL: 00434649
* BIBSYS: 90269020
* NKC: jn20000700247
* ICCU: CFIV011211
* BNE: XX1154866
 |
**Giorgi Saakadze** (naskiĝis ĉ. 1580, mortis la 3-an de oktobro 1629) estis kartvela militisto, nacia heroo de Kartvelio.

En la 90-aj jaroj de la 16-a jarcento soldatservis en armeo de kartvela reĝlando Kartli kontraŭ Turkio. Dum sekvaj jaroj rapide avancis, interalie danke al geedzeco de lia fratino kun reganto de la lando. Li iĝis guberniestro de Tbilisi, fronte de kartvelaj taĉmentoj batalis kontraŭ Turkio kaj Persio strebantaj subigi reĝlandojn de Kartvelio. Li venkis turkojn en 1609 en la batalo de Taŝiskari. Post murdo de la reĝo fare de komplotintoj en 1612, proksime ligita kun la mortinto, estis devigita fuĝi al Persio, kie islamiĝis iĝante konsilisto de la ŝaĥo de Persio. En 1623 estis unu el la persaj militistoj dum militiroj kontraŭ Bagdado kaj Kandaharo. En 1625 partoprenis en ekspedicio kontraŭ Kartvelio, tamen dum ĝia daŭro transiris al la flanko de samlandanoj, ekkomandis la kartvelan armeon kaj venkis la persan armeon apud Marabda, ĝis ektronigo de Kartli kaj Kaĥeti fare de Teimuraz la 1-a. Baldaŭ ekziligita de Teimuraz, fuĝis al Turkio, kie iĝis komandanto de turka armeo dum venkaj kampanjoj kontraŭ Persio en la jaroj 1627-1628. Kiam decidis reveni al sia patrio estis mortigita de turkaj regopovoj en 1629.

* Kategorio Giorgi Saakadze en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 535861
* GND: 128853379
* LCCN: n94050076
* VIAF: 6624022
* ISNI: 0000 0000 4527 2318
 |
**Notepad++** estas senpaga tekstoredaktilo por Vindozo. Danke al la facileco kaj riĉeco de ĝiaj funkcioj, oni povas uzi ĝin por multaj celoj, sed ĝi estas kreita ĉefe por programado (ĝi rekonas ĉiujn plej konatajn programlingvojn kaj multajn aliajn). Notepad++ enhavas multajn funkciojn, kiuj helpas dum legado kaj redaktado de tekstdosieroj, inter kiuj estas la ebleco malfermi multajn dokumentojn samtempe, tuta menuo kun opcioj por signarkodoj (unikodaj kaj regionaj), tre povaj funkcioj pri serĉado; aliaj funkcioj estas tre utilaj por redaktado de fontkodo, ekzemple rekono kaj kolorigo je ŝlosilvortoj, evidentigo je krampoj, aŭtomataj krommarĝenoj, kreado/rekono de nova programlingvo, rekono de funkcioj (C++) ktp.

Kvankam kreita ĉefe por programado, eblas facile personigi ĝin laŭ onia gusto aŭ bezonoj.
La funkcioj estas ofte plimultigitaj je novaj versioj, aldone la programo permesas la kreadon kaj instalon de kromaĵoj.

Notepad++ estis longtempe elŝutebla de retejo Sourceforge, kie en junio 2010 ĝi estis elŝutita pli ol 25 milionojn da fojoj.

Teĥnikaĵoj
----------

La programo estas verkita en C++ uzante nur API Win32, sen Microsoft Foundation Classes (MFC). Ĝi estas bazita sur Scintilla, kiu estas projekto kun malfermita fontkodo uzata de aliaj tekstoredaktiloj.

Tradukoj
--------

La programo estas plurlingva, kun ĉirkaŭ 70 lingvoj, sed ĝi ne estas 100% tradukebla, ĉar iuj tradukeroj estas enkodigitaj kaj vidataj en la angla en ĉiuj versioj. Ekde 2011 ĝi havas ankaŭ tradukon en Esperanto, tradukita de Francesco Costanzo, kiu okupigas ankaŭ pri ĝia ĝisdatigo.

En pasinteco, diversaj lingvoj estis defaŭlte haveblaj en Notepad++, sed nuntempe (2013) por havi la tradukojn al ĉiuj lingvoj, oni devas elekti ilin dum instalado; se ne nur la angla estos uzebla.

Aliaj informoj
--------------

Inter la programlingvoj rekonataj de Notepad++ estas:

* C
* C++
* Java
* C#
* XML
* HTML
* PHP
* JavaScript
* makefile
* ASCII art
* doxygen
* ASP
* VB/VBScript

* Unix Shell Script
* BAT
* SQL
* Objective-C
* CSS
* Pascal
* Perl
* Python
* Lua
* TeX
* Tcl
* Assembly
* Ruby

* Lisp
* Scheme
* Smalltalk
* PostScript
* VHDL
* FORTRAN
* Ada
* Caml
* AutoIt
* KiXtart
* MATLAB
* Verilog

Referencoj
----------

1. ↑  Statistikoj ĉe SourceForge

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Notepad++ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
**Panĝjin,** ĉine **盘锦** / **盤錦** estas metropolo en Ĉinio. La municipo administras ankaŭ 4 proksimajn distriktojn.

Geografio
---------

Panĝjin etendiĝas en nord-orienta parto de la lando en proksimeco de la maro.

Historio
--------

En Panĝjin inter 1931-1945 la japanoj havis la urbon. Dum la socialismo la nafto donis novan perspektivon al la urbo.

Ekonomio
--------

Panĝjin estas grava petrolo-produktanta urbo en Ljaŭningo kun naftorafinejo. La agrikulturo en la ĉirkaŭaĵo kultivas altkvalitan rizon. Kelkaj okupiĝas pri fremdultrafiko (turismo).

Klimato
-------

Panĝjin troviĝas en la mezvarma zono kaj havas 4 apartajn sezonojn. La averaĝa temperaturo estas 8 °C.

Trafiko
-------

Panĝjin havas fervojan kontakton, ankaŭ aŭtovojo estas proksime.

Vidindaĵoj
----------

* naturrezervejo precipe por gruoj kaj aliaj birdoj

Ĝemelurboj
----------

* Usono Billings, Usono
* Meksiko Tijuana, Meksiko
* Hungario Orosháza, Hungario
* Turkio Yalova, Turkio

Fontoj
------

* Angla Vikipedio
* Mapo pri Panĝjin
**Gasfaktoro** estas enhavo de gaso en la produktoj de la naftoputoj. Ĝi estas mezurata en kubaj metroj por kuba metro aŭ por tuno kaj povas atingi kelkmil kubometrojn por tuno da nafto. Gasa volumento estas kalkulata kondiĉe ke premo egalas al 1,01 x 10⁵ kaj temperaturo estas 20 ⁰C.

Povas esti komenca kaj kuranta gasfaktoroj. La komenca karakterizas naftokuŝejon komence de ĝia ekspluatado, dum tiu kuranta karakterizas ĝin je ĉiu etapo. Se tavolpremo en la kuŝejo superas saturiĝopremon (do diluita gaso ne eliĝas el nafto) la gasfaktoro restas stabila kaj egalas al la komenca enhavo de la gaso en tavola nafto.

Krome la gasfaktoron influas ekspluata reĝimo de la kuŝejo. 

* la *akvoprema reĝimo* — la gasfaktoro ne ŝanĝiĝas dum la tuta ekspluata periodo;
* la *gasoprema reĝimo* — en la lasta ekspluata etapo la gasfaktoro rapide kreskas;
* la reĝimo de *gasigita likvaĵo* — unue la gasfaktoro rapide kreskas, poste rapide malkreskas samtempe kun elĉerpiĝo de la kuŝejo.

Literaturo
----------

* [2004] Р. И. Вяхирев: *Газовый фактор // Российская газовая энциклопедия* (ruse). Москва: Большая Российская энциклопедия, p. 94. ISBN 5-85270-327-3.

Vidu ankaŭ
----------

* Natura gaso
* Naftokuŝejo
|  |
| --- |
| Parto pri la Naftogasa geologio |
| Naftogasaj regionaj unuoj |
| 
Grandskala niveloHidrokarbona sfero Naftogasa zono
 |
| 
Regiona niveloNaftogasa provinco • Naftogasa baseno Naftogasa distrikto Naftogasa sektoro Naftogasa zono
 |
| 
Loka nivelo**Hidrokarbona minejo** Gasminejo • Gasohidrata minejo • Gasokondensata minejo • Gasokondensato-nafta minejo • Gasonafta minejo • Naftogasa minejo • Naftogasokondensata minejo • Naftominejo**Hidrokarbona kuŝejo**Gaskuŝejo • Gasohidrata kuŝejo • Gasokondensata kuŝejo • Gasokondensato-nafta kuŝejo • Gasonafta kuŝejo • Naftogasa kuŝejo • Naftogasokondensata kuŝejo
 |
| v • d • r |

**Gasminejo** estas aro de gaskuŝejoj, ligitaj al komuna surfaca tereno kaj kontrolataj per komuna struktura elemento.

Klasifiko
---------

Gasminejoj povas esti unutavolaj kaj plurtavolaj. En la sekco de plurtavola gasminejo en la sama areo haveblas kelkaj gaskuŝejoj, kiuj situas unu sub alia, je malsamaj profundecoj. Iuj gaskuŝejoj povas havi propran gasakvan kontakton. En iuj intervaloj de la sekco de la sama gasminejo povas ĉeesti kuŝejoj de malsamaj tipoj, dume kiel gasohavaj tavoloj povas servi malsamdevenaj kolektujoj — kavernaj, intergranulaj, fendaj. Plejparto de la gasminejoj grupiĝas en gasaj zonoj, ofte renkontiĝas en gasaj aŭ gasonaftaj distriktoj (volbaj levaĵoj, interneplatformaj depresioj ktp) de la geosinklinala (intermontaj depresioj, mezaj masivoj) kaj transira (antaŭmontaj fleksejoj kaj depresioj) tipoj.

Ekspluatado
-----------

Transpolusa gasminejo. Rusio
La plurtavolaj gasminejoj estas ekspluatataj aparte — per putoj boritaj por ĉiu horizonto kaj per putoj, kiuj samtempe malfermas ĉiujn kuŝejojn. Dum la aparta ekspluatado por malpliigi la nombron de la putoj oni ofte uzas disigilojnen. Tiukaze gaso el la malsupra horizonto iras al fontanaj tuboj, dum tiu el la supra horizonto sekvas al ekstertubejo.

La gasminejoj estas ekspluatataj sen subtena premo, uzante la naturan premon.

Ofte ilia gaso enhavas 94-99% da metano kaj iom da etano kaj propano. Pli pezaj hidrokarbonoj plej ofte ĉeestas forme de spuroj. En la gaso de la gasminejoj haveblas ankaŭ CO2, N2, H2S, He.

Literaturo
----------

* [2004] Р. И. Вяхирев: *Газовое месторождение // Российская газовая энциклопедия* (ruse). Москва: Большая Российская энциклопедия, p. 80. ISBN 5-85270-327-3.

Vidu ankaŭ
----------

* Gaskuŝejo

* Kategorio Gasminejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Gasminejo en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)
La **kroata Nacia Teatro en Zagreb** (kroate *Hrvatsko narodno kazalište u Zagrebu*), ofte mallongigata kiel **HNK Zagreb**, estas teatro, opero kaj baleta domo troviĝanta en Zagrebo.

Interno de la teatro
La teatro evoluis el la unua urba teatro malfermita en 1834 en la hodiaŭa Malnova Urba Halo. La nuna teatro estis establita kiel la *kroata Nacia Teatro* en 1860 kaj en 1861 ĝi akiris registaran subtenon metanta ĝin sur saman nivelon kun multaj aliaj eŭropaj naciaj teatroj. En 1870 opera ensemblo estis aldonita al la teatro kaj en 1895 ĝi moviĝis al la nova tiucele konstruita konstruaĵo sur la placo de Kroatia Respubliko en la pli malalta urboparto de Zagrebo, kie ĝi estas bazita ĝis hodiaŭ.

La Aŭstro-hungara imperiestro Franz Joseph la 1-a estis ĉe la inaŭguro de la nova konstruaĵo dum lia vizito al la urbo en 1895.
La konstruaĵo mem estis la projekto de famaj vienaj arkitektoj Ferdinand Fellner kaj Herman Helmer, kiuj planis plurajn teatrojn en Vieno. Festo markanta la 100-an datreveno de la konstruaĵo celebriĝis la 14-an de oktobro 1995.

Ĉe la enirejo de la teatro troviĝas la mura fontano *La Fonto de Vivo* (*Zdenac života*), desegnita de kroata artisto kaj skulptisto Ivan Meštrović en 1905.

Multaj el la plej gravaj artistoj de Kroatio laboris en la teatro. La unua manaĝero kaj dramisto estis la greka-kroata poeto Dimitrija Demeter, eminenta aktivulo de la kroata nacia reviviĝa movado, kun Ivan Zajc kiel unua dirigento. Jakov Gotovac estis la opera dirigento de 1923 al 1958. La fama kroata teatra direktoro Branko Gavella komencis sian karieron ĉi tie, kiel faris la unua kroato primabalerino Mia Čorak Slavenska. 

La teatro ankaŭ vidis multajn internaciajn artistojn inkluzive de Franz Liszt, Sarah Bernhardt, Franz Lehár, Richard Strauss, Gérard Philipe, Vivien Leigh, Laurence Olivier, Jean-Louis Barrault, Peter Rivereto, Mario Del Monako kaj José Carreras.

Eksteraj ligoj
--------------

* Oficiala retejo (in Croatian)

Ŝablono:Zagreb

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 816930
 |


1. 1 2 3 4   Povijest zgrade (kroate). *hnk.hr*. Croatian National Theatre in Zagreb. Arkivita el la originalo je 20 May 2016. Alirita 12 January 2015.
2. ↑  Eraro vokante la ŝablonon {{citaĵo el la reto}}: la parametroj **url** kaj **titolo** estu ambaŭ precizigitaj .
3. ↑  Eraro vokante la ŝablonon {{citaĵo el la reto}}: la parametroj **url** kaj **titolo** estu ambaŭ precizigitaj  (kroate).
4. ↑  Eraro vokante la ŝablonon {{citaĵo el la reto}}: la parametroj **url** kaj **titolo** estu ambaŭ precizigitaj  (kroate).
5. ↑  Eraro vokante la ŝablonon {{citaĵo el la reto}}: la parametroj **url** kaj **titolo** estu ambaŭ precizigitaj Eraro vokante la ŝablonon {{citaĵo el la reto}}: la parametroj **arkivurl** kaj **arkivdato** estu ambaŭ precizigitaj aŭ ambaŭ nemenciitaj  (kroate). Arkivita el [{{{URL}}} la originalo] je 23 December 2016.
Piedapogilo (kvarnajla fazo) ĉe Gerokruco (fine de la 10-a jc.) en la Katedralo de Kolonjo
Kruco sen piedapogilo (trinajla fazo) en Borum-Preĝejo je Århus, Danujo
**Piedapogilo** (latine: *Suppedaneum*) estis en la Romia Imperio je krucumo apoga piedotabulo ĉe kruco, kiu plilongigis la torturmortigadon de la krucumato. *Suppedaneum* ankaŭ nomiĝas la supra ŝtupo de altaro en katolika preĝejo kiel planko, sur kiu staras la altaro.

Piedapogilo por krucumo
-----------------------

Dum romia krucumo la apogilo fiksita ĉe la kruco servis por la sinapogo de la piedoj kaj per tio de la korpa pezo. Per tio la mortigata povis senstreĉigi siajn brakojn, kio plifaciligis al li la spiradon kaj prokrastis la morton pro sufoko. Precipe, se oni donis al la krucumato akvon, povis pasi plurajn tagojn, ĝis kiam okazis la krucomorto (komparu krucumado). Supozeble pli disvastiĝinta kiel la piedapogilo estis sidilo, tabulo en alto de la postaĵo, sur kiu la torturata povis sidi.

Se oni volis akceli la morton, oni rompis al la viktimoj la gambojn, por ke ili ne plu povis apogi sin sen doloregoj. Pri tio ekzemple raportas la evangelio laŭ Johano:

*Tiam la soldatoj venis, kaj rompis la krurojn de la unua kaj de la alia krucumita kun li; sed kiam ili venis al Jesuo, kaj vidis, ke li jam mortis, ili ne rompis liajn krurojn* --Joh 19, 32-33
La kristana ikonografio prezentas Jesuon ĉe la kruco ofte kun piedapogilo, karakterize tamen nur en la post- romanika epoko. Oni distingas ekde tiu ĉi tempo je la prezentado de la Krucumito la tiel nomatan *trinajlan fazon* (manoj kun dun najloj, unu najlo tra la du piedradikoj) de la antaŭe kutima *kvarnajla fazo*, je kiu ĉiu piedo estis montrata unuope alnajligita.
**Ilia Ponomarenko** (ukraine: Ілля Пономаренко) estas ukraina ĵurnalisto, militraportisto kaj analizisto pri defendo kiu skribas por *The Kyiv Independent*. En januaro 2023, pro lia eminenta rolo en la raportado pri la rus-ukraina milito, li estis priskribita de *Der Spiegel* kiel "probable la plej fama ukraino post la prezidento Volodimir Zelenskij". 

Mallonge post la invado de Ukrainio en 2022, Ponomarenko vidis sian sekvantaron ĉe Tvitero grandiĝi ĝis superi unu milionon da sekvantoj, pro tio ke multaj serĉis lokan informanton en la unuaj tagoj de la invado; *Der Spiegel* skribis ke "por homoj tutmonde, li fariĝis la plej grava kronikisto de la milito dum ĉi tiu periodo". Ekde tiam, li estis regule citita en la internacia amaskomunikilaro, kaj skribis tradukitajn opinioartikolojn, ekzemple por la norvega gazeto *Aftenposten*.

Ponomarenko kreskiĝis en Volnovaĥa, kaj studis en la Ŝtata Universitato de Mariupolo. Li asertis ke li estis studanta internaciajn rilatojn en Mariupolo kiam la urbo estis okupita en 2014 de fortoj subtenitaj de Rusio. Li ekis raporti pri la batalado por BBC Radio dum ĉi tiu periodo. Ĝis 2021, li laboris por la *Kyiv Post*, sed post la abrupta reformatigo kaj portempa fermigo de la *Kyiv Post* novembre de 2021, Ponomarenko estis en la teamo de ĵurnalistoj kiuj fondis *The Kyiv Independent*.

Notoj kaj referencoj
--------------------

* Ĉi tiu artikolo estas traduko de la anglalingva artikolo « Ilia Ponomarenko »



1. ↑   Ilia Ponomarenko. Twitter.
2. 1 2  "Fighting on the Twitter Front in Ukraine", *Der Spiegel*, la 5-an de septembro 2022
3. ↑  "Arbeidet mitt er blitt min egen personlige tragedie", *Afterposten*, la 9-an de junio 2022
4. ↑  "Kuuluisa ukrainalais­toimittaja ylisti yhtäkkiä Suomea Twitterissä – kertoo nyt, miksi", *Ilta-Sanomat*, la 9-an de junio 2022
5. ↑  "Illia Ponomarenko: Ukraine’s most-followed war journalist is a "dude" from Donbas", *Bulletin of the Atomic Scientists*, la 28-an de aprilo 2022