recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Kuito** aŭ *Cuito* estas grandurbo en Angolo. Ĝi estas provinca ĉefurbo de Provinco Bié. Dum la portugala erao la oficiala loknomo estis **Silva Porto**.

Loko de Kuito en Angolo
Klasĉambro en Kuito

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 113.624 (sed estas ankaŭ aliaj taksoj)
* Supermara alteco: 1695 m
* Horzono: UTC + 1
* Telefonkodo: +244 48

Geografio
---------

Kuito situas sur altebenaĵo en centro de la lando.

Historio
--------

Silva Porto fondiĝis en 1750, kiel ideala loko de sklavokomercado. Baldaŭe pro la bona vetero portugaloj loĝis tie. Komence de la 20-a jarcento la trajno faris kontakton al la maro. En la 1960-aj jaroj la urbo estis grava trejna bazo de la armeo. Dum la interna militado inter 1993-1999 la urbo travivis sieĝon kun blokado, multe da homoj mortis.

Klimato
-------

En Kuito la averaĝa temperaturo estas 18  ℃. Dum la historio malofte okzis frostoj, kaj foje mezuris 31  ℃. Jare pluvas po 1277 mm. En junio kaj julio ne pluvas.

Trafiko
-------

Kuito havas flughavenon, fervojan stacidomon kaj 3 vojojn al la aliaj landopartoj.

Fontoj
------

* Angla Vikipedio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 394526
* GND: 1123921636
* LCCN: n99909491
* VIAF: 150283812
* SUDOC: 152875212
 |
**Záhorská nížina**, esperante **Transmontara ebenaĵo** estas geomorfologia teritorio de subprovinco Viedenská kotlina (Viena valakldrono) en sudokcidenta Slovakio. Ĝi konzistas de geomorfologiaj unuecoj Borská nížina kaj Chvojnická pahorkatina.

Záhorská nížina reprezentas areojn inter Malgrandaj Karpatoj kaj rivero Moravo. Norde ĝi havas limojn kun montaro Blankaj Karpatoj, oriente kun Malgrandaj Karpatoj, sude kaj sudokcidente ŝtata limo kun Aŭstrio disigas ĝin de aŭstraj ebenaĵoj kaj nordokcidente ĝi limas kun Dolnomoravský úval.

Karakterizaĵo
-------------

Reliefo de teritorio estas tre diversa. Okcidenta kaj suda parto estas pli malpli ebenaĵa, direkte al nordo kaj oriento ĝia aspekto proksimiĝas al montetoj. La plej altaj montetoj estas Zámčisko (434 m), Veterník (316 m) kaj Barbajky (305 m).

Parton de ĉi-regiono oni uzadas por agrikulturaj celoj, grandajn areojn, sur ne fekundaj plejstocenaj sabloj reprezentas pinaj arbaroj. Inter sablaj dunoj troviĝas malplialtaj, humidaj areetoj, kiujn reprezentas rilate al pinaj arbaroj kontrastaj alnaj komunumoj. Krom Moravo, la plej gravaj riveretoj estas Myjava, Chvojnica, Rudava kaj aliaj.

Záhorská nížina apartenas inter slovakiaj regionoj kun varma klimato. En vintraj monatoj temperaturo atingas -1 ĝis −3 ℃, dum someraj monatoj averaĝaj temperaturoj estas ĉirkaŭ 19 ĝis 20 ℃. Nombro de tagoj kun neĝa kovraĵo estas ĉirkaŭ 50, nombro de someraj tagoj estas ĉirkaŭ 60 ĝis 70.

* Kategorio Záhorská nížina en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kosti** (foje Kusti),arabe : كوستي, *Kūstī* estas grandurbo kaj universitata urbo (ekde 1994) en Sudano. Ĝi estas ankaŭ duobla urbo kun Rabak.

Mapo pri Sudano, kie Kosti estas trovebla en la suda parto

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 13° 10′ N 32° 40′ O﻿ / ﻿13.167 °N, 32.667 °O﻿ / 13.167; 32.667 (mapo)
* Areo:  km²
* Loĝantaro: 487.982 (en 2012)
* Supermara alteco: 380 m
* Horzono: UTC +3

Geografio
---------

Vojo en Kosti
Kosti situas sur montetaro en la suda parto de la lando laŭ maldekstra bordo de Blanka Nilo. En la alia flanko etendiĝas Rabak, inter ili ponto funkcias. Rabak troviĝas je 7, Ĥartumo 270, Omdurmano 276, Kassala 476 km.

Historio
--------

En Kosti pro la civila milito en suda Sudano en 1982 oni ne povis konstrui rafinejon por petrolo, en 2007 nova plano naskiĝis pri tio.

Ekonomio
--------

En Kosti granda sukerrafinejo "Kenana" funkcias. Krome la urbo estas komerca centro por kotonoj kreskantaj laŭ Blanka Nilo.

Trafiko
-------

Stacidomo de Kosti
Kosti havas riveran havenon, sed flughavenon la najbara Rabak havas. Vojoj kuras al Ĥartumo, Omdurban, Sudanhavenurbo, Al Ubajjid kaj Sud-Sudano. Nun neuzitaj reloj kuras al Sudanhavenurbo kaj Al Ubajjid.

Klimato
-------

En Kosti la averaĝa temperaturo varias inter 27 kaj 32  ℃. La varmo en aprilo kulminas, en januaro malkulminas. Jare pluvas po 312 mm. La pluvo kulminas en aŭgusto. Inter decembro-marto neniam pluvas.

Vidindaĵoj
----------

* kopta preĝejo

Preĝejo de Kosti

Fontoj
------

* Angla Vikipedio
* mapo, distancoj Arkivigite je 2013-12-25 per la retarkivo Wayback Machine
* mapo
* loĝantaro
* vetero

* Kategorio Kosti en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Krugersdorp,** aŭ **Kruger's town** (nomvariantoj estas Kagiso (=paco) kaj Mogale) estas grandurbo (antaŭurbo de Johannesburg) en Sud-Afriko, en provinco Ĥaŭtengo. La municipo funkcias en Mogale.

Krugersdorp situas okcidente de Johanesburgo

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 196 km²
* Loĝantaro: 453.719 (en 2012)
* Supermara alteco: 1713 m
* Horzono: UTC +2 h
* Poŝtkodo: 1740

Geografio
---------

Krugersdorp situas sur montaro Witwatersrand en la norda parto de la lando en proksimeco de Johannesburg. Soweto troviĝas 21, Johannesburg 34, **Pretorio** 64, Durbano 525, Port Elizabeth 900, Kaburbo 1251 km.

Historio
--------

En tiu loko en 1880 6 000 viroj kolektiĝis por la sendependeco de Transvalo. En 1887 Marthinus Pretorius fondis la urbon, ĉar oni trovis orojn ĉi tie. La loko ricevis la nomon de Paulus Kruger. La britoj konstruis koncentrejon ĉi tie dum la 2-a Brita-bura milito por loĝigi virinojn kaj infanojn. La supre menciita Kagiso oficiale fondiĝis en 1920. Nuntempe estas kampanjo por la nova urbodomo Mogaleurbo.

Ekonomio
--------

Urbodomo de Krugersdorp
Ĉe Krugersdorp oni minadas orojn, manganojn, ferojn, uraniojn, asbestojn kaj kalkojn.

Klimato
-------

Krugersdorp havas subtropikan klimaton. En januaro la temperaturo estas averaĝe 26 ℃, en junio 16 ℃. Junie estas vintro, tiam malofte frostas kaj neĝas. Jare pluvas po 713 mm, precipe somere pluvas.

Fontoj
------

* Angla Vikipedio
* mapo, distancoj Arkivigite je 2010-08-17 per la retarkivo Wayback Machine
* loĝantaro

* Kategorio Krugersdorp en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 413166
* GND: 7671440-8
* LCCN: n82084285
* VIAF: 134890456
 |
*Ne konfuzu Santa Clara-n kun Santa Clarita!*

**Santa Clara** estas grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en la samnoma kantono. Laŭ la stato de la censo 2020 en la urbo vivis 127 647 loĝantoj sur areo de 47,67 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 2 677 loĝantoj/km².

Geografio
---------

Santa Clara situas sur la marborda ebenaĵo en la sudokcidenta landparto de Usono, en la okcidenta parto de la subŝtato. Ĝi troviĝas en Silicon Valley.

la hispana misiejo *Santa Clara*
sidejo de la firmao McAfee en Santa Clara
la biblioteko de Santa Clara

Historio
--------

Tiun lokon ektrovis la unua eŭropano en 1769. Tiam indianoj vivis tie. Santa Clara fondiĝis en 1777 kiel katolika misio, urbiĝis en 1852. La loknomo venis de patrono de la misio. La loĝantoj longe kulturis fruktojn kaj legomojn. En 1906 sismo okazis kaj mortis ĉirkaŭ 100 homoj. La historio ŝanĝiĝis en la 1960-aj jaroj, tiam la semikonduktaĵo-industrio aperis en la valo. La urbego estas hejmo de ĉefsidejo de Intel kaj aliaj gravaj firmaoj.

Trafiko
-------

Santa Clara havas du gravajn fervojajn stacidomojn, sed la urbego ne havas propran flughavenon. La loĝantoj uzas la proksiman flughavenon de San Jose (Kalifornio).

Klimato
-------

Santa Clara situas en mediteranea klimato. La temperaturo averaĝe varias inter 9-21  ℃, en julio kaj aŭgusto averaĝe 28  ℃, en decembro averaĝe 5  ℃. Jare pluvas ĉirkaŭ 400 mm.

Ĝemelurboj
----------

* Portugalio Coimbra, Portugalio ekde 1972
* Japanio Izumo, Japanio ekde 1986

Fontoj
------

* inter alie: Képes Világatlasz (hungare), ISBN 963 8475 38 2

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (angle)

  

Larĝa panoramo pri parko en Santa Clara

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 428629
* GND: 4224484-5
* LCCN: n79045555
* VIAF: 238960588
* ISNI: 0000000406388624
* SUDOC: 204070236
* BNF: 12048046h
* NKC: ge1046457
 |
Larĝa panoramo pri flughaveno de KendariLarĝa panoramo pri flughaveno de Kendari

**Kendari** estas marhavena urbego de Indonezio. Ĝi situas sur la insulo Sulaveso, kaj estas la administra centro de la provinco Sudorienta Sulaveso. Laŭ stato de la jaro 2010 la urbo havis 314 812 loĝantojn kaj konsistas el dek distriktoj.
[[Dosiero:Gerbang Masjid Al Kautsar.jpg|eta|maldekstra|{{centre|Vojo antaŭ moskeo en Kendari]]

Geografio
---------

Kendari situas en sudorienta marbordo de la insulo laŭ golfo sur ebenaĵo kaj montetoj. Palopo troviĝas 289, alia provinca ĉefurbo Makassar 375, Paluo 456, Ambon 620, Manado 654, Kupango 697, Balikpapan 708, Denpasar 967, Surabajo 1150, Semarang 1389, Jogjakarto 1418, Pontianak 1537, Bandungo 1690, ĉefurbo Ĝakarto 1764, Bandar Lampung 1928, Palembang 1983, Jayapura 2015, Jambi (urbo) 2128, Batam 2139, Pekanbaru 2402, Medano 2788, Banda Aceh 3209 kilometrojn (aere) .

Marko sur bildo

 Kendari

Historio
--------

En 1831 nederlanda kartografo faris kartografian laboron en Kendari. En la sekva jaro onidire okazis fondo de Kendari, kiu baldaŭ iĝis distrikta ĉefurbo. En 1942 abrupte japanoj surteriĝis kaj tenis la urbon propra ĝis 1945.

Ekonomio
--------

La ekonomio de Kendari estas plejparte agrikultura kun kelkaj industriaj centroj proksime.
[[Dosiero:Masjid al alam.jpg|eta|maldekstra|{{centre|Moskeo en Kendari]]

Religio
-------

La loĝantoj de Kendari estas plejparte islamanoj.

Eduko
-----

Ekzistas 133 infanĝardenoj, 141 bazlernejoj, 58 mezlernejoj, 20 metiaj mezlernejoj, diversaj altlernejoj de politekniko ĝis universitatoj en Kendari aktuale en 2020.

Klimato
-------

Kendari havas tropikan pluvarbaran klimaton (Af). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 2032 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 27 ℃ kaj varias inter 23-31 ℃. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
[[Dosiero:Unity Tower Kendari.jpg|eta|{{centre|La "turo de unueco" en Kendari]]

Trafiko
-------

Estas entute 614 kilometroj da vojo ene de la urbolimoj, el kiuj 472 kilometroj estis asfaltitaj. Granda ponto troviĝas tra la golfo. Kendari havas internacian marhavenon kaj enlandan flughavenon.

Vidindaĵoj
----------

* moskeoj
* strandoj
* botanika ĝardeno (2014)
* biblioteko (2021)
* monumento

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala urba retejo (indonezie) Arkivigite je 2014-05-23 per la retarkivo Wayback Machine

* La horloĝa turoLa horloĝa turo
* Rekonstruita domoRekonstruita domo
* PontoPonto
* OficejoOficejo


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Indonezio |

* Kategorio Kendari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Antarkta Konverĝareo
**Antarkta Konverĝareo**, **Antarkta Konverĝo** aŭ **Antarkta Konverĝozono** estas kurbo kontinue ĉirkaŭanta Antarkton kie malvarmo, norden fluantaj antarktaj akvoj trafas la relative pli varmajn akvojn de ĉeantarkto. Antarktaj akvoj hegemonie malsupreniras sub ĉeantarktaj akvoj, dum asociaj zonoj de mikso kaj Suprenfluo kreas zonon tre gravan por marproduktiveco, ĉefe por Antarkta krilo. Tiu linio, kiel la Arkta arbarlimo, estas natura limo pli ol artefarita, kiel linio de latitudo. Ĝi ne nur separas du hidrologiaj regionoj, sed separas ankaŭ areojn de distingaj marvivaj asocioj kaj de diferencaj klimatoj. Ne estas similaĵo en la Arkto, pro la kvanto de tero kiu ĉirkaŭas la nordan polusan regionon.

Historio
--------

La Antarkta Konverĝareo estis unuafoje trapasata de Anthony de la Roché en 1675, kaj priskribita de Edmond Halley en 1700.

Loko
----

La Antarkta Konverĝareo estas zono proksimume 32 al 48 km larĝa, varie iome laŭ latitudo laŭsezone kaj de diferencaj longitudoj, etende tra la Atlantiko, Pacifiko, kaj Hinda Oceanoj inter la 48a kaj la 61a sudaj paraleloj. Kvankam la norda limo varias, por la celoj de la Konvencio por Konservado de la Antarktaj Marvivaj Resursoj de 1980, ĝi estis difinita kiel "50°S, 0°; 50°S, 30°E; 45°S, 30°E; 45°S, 80°E; 55°S, 80°E; 55°S, 150°E; 60°S, 150°E; 60°S, 50°W; 50°S, 50°W; 50°S, 0°."  Kvankam tiu zono estas movebla, ĝi kutime ne apartiĝas pli ol duona grado de latitudo el sia ĉefa situo. La preciza situo je ĉiu ajn loko kaj tempo estas evidentata de subita falo en la marakva temperaturo el nordo al sudo, de averaĝe, 2.8 ℃ al 5.6 ℃ al minus 2 ℃.

La Falklandoj, Tristan da Cunha, Insulo Gough, Princeduardaj Insuloj, Krozetoj, Amsterdam-Insulo, Insulo Sankta-Paŭlo, Makvora Insulo , Kampbeloj, Aŭklandoj, Insuloj Snares, Insuloj Bounty, Insuloj Antipodoj, Insuloj Diego Ramírez, Fuegio kaj Insulo Estados kuŝas norde de la Antarkta Konverĝareo. La Kergelenoj kuŝas proksimume sur la Antarkta Konverĝareo. La Sud-Ŝetlandoj, Sudaj Orkadoj, Sud-Georgio kaj Sud-Sandviĉinsuloj, Insulo Bouvet, Insulo Heard kaj Makdonaldoj, Insuloj Balleny, Insulo Scott kaj Insulo Petro la Unua ĉiuj kuŝas sude de la Konverĝareo.

Vidu ankaŭ
----------

* Antarkto
* Antarkta Cirklo
* Antarkta Oceano
* Ĉirkaŭsudpolusaj fluoj
* Suda poluso

Referencoj
----------

1. ↑  R.K. Headland, *The Island of South Georgia*, Cambridge University Press, 1984.
2. ↑  Alan Gurney, *Below the Convergence: Voyages Toward Antarctica, 1699-1839*, Penguin Books, New York, 1998.
3. ↑  Konvencio por Konservado de la Antarktaj Marvivaj Resursoj de 1980, Artikoo 1(4).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mapo de Antarkta Konverĝareo Arkivigite je 2006-08-28 per la retarkivo Wayback Machine
Enirejo en la tunelo el la itala flanko (aŭgusto 2004).
La **Tunelo de la Blanka Monto** (en franca: *Tunnel du Mont-Blanc*; en itala: *Traforo del Monte Bianco*) estas ŝosea paga tunelo, kiu estas ligilo de Francio kun Italio kaj inverse, sub la Blanka Monto, inter Chamonix (Alta Savojo, Francio) kaj Courmayeur (Valo Aosta, Italio) kaj de tie al Torino.

Ĝi estas 11,6 km longa kaj servis ekde 1965. Ĝi estas unu de la ĉefaj transalpaj transportvojoj, ĉefe por Italio, kiu uzas ĝin por transporti ĝis unu triono de saiaj eksportoj al norda Eŭropo. 

La 24an de marto 1999, incendiita belga kamiono ene de la tunelo okazigis unu de la plej tragediaj trafikaj amasmortigoj en Eŭropo. La incendio propagiĝis rapide en la interno de la tunelo bruligante ĉiujn brulaĵojn kiuj trafis survoje. La enorma incendio daŭris 53 horojn kaj mortis 39 personoj, plimulte karbigitaj ene de siaj aŭtoj kaj aliaj fuĝoklopode perpiede. La 9-an de marto 2004, post riparaj kaj moderinigaj laboroj dum tri jaroj, la tunelo estis remalfermita kun novaj sekurecreguloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tunelo de la Blanka Monto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo
* Vintra filmeto el itala al franca flanko

45° 51′ 14″ Nordo 6° 54′ 50″ Oriento﻿ / ﻿45.854 °N, 6.914 °O﻿ / 45.854; 6.914 (mapo)Koordinatoj: 45° 51′ 14″ Nordo 6° 54′ 50″ Oriento﻿ / ﻿45.854 °N, 6.914 °O﻿ / 45.854; 6.914 (mapo)

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Túnel de Mont Blanc en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 855351
* LCCN: sh2005004866
* VIAF: 148577329
* SUDOC: 028889460
 |
Situo de la regiono Costa Chica en Guerrero
**Igualapa** estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Igualapa. Igualapa apartenas al la regiono Costa Chica , kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la sudokcidento de Guerrero kun limo al la pacifika oceano. Al ĝi krome apartenas dek-kvar aliaj komunumoj. Al Igualapa apartenas entute 16 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12036.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10312 loĝantojn. El tiuj estis 4992 viroj kaj 5320 virinoj. La komunumo havas surfacon de 266,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 460 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 1200 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 18 ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 8635 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2241 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 25,95 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

5503 de la loĝantoj de Igualapa en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1754 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 31,87 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 36,06 % (1000 el 2773 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 27,62 (754 el 2730 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.

El la 8635 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 8359 apartenis al la katolika religio. 276 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Igualapa Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Batalhakilo** aŭ **bataltoporo** estas armilo kiun oni tenas unu- aŭ du-mane.

Formoj
------

La metalhakilo estis armilo por la kavalerio aŭ infanterio. La armilo havis diversajn longecojn, klingo-larĝecojn, klingoformojn (duonluna, kojnoforma, duobla kaj unuobla klingo, diverslongaj barboj) kaj tenillongeco. Batalhakiloj ekzistis el ŝtono, obsidiano (Sudameriko), bronzo, fero kaj ŝtalo.

Batalhakiloj estas ĝenerale pli malpezaj ol ila hakilo por ke la portanto ne fariĝu tro rapide laca. Batalhakiloj pezas inter 0,5 kg kaj 3 kg, kaj longas inter 30 cm kaj 1,5 m. Parte la truoj en la klingo reduktas la pezon.

La plej konata neeŭropa batalhakilo estas la tomahoko, kiu ekzistas kun ŝtonklingo aŭ ferklingo. En Hindujo estas konata la tabarzino. Ĝi estis nur el ŝtalo kun duonlunforma klingo.

Historio
--------

### Pra- kaj fru-historio

batalhakilo en la Dana nacia muzeo
avara-slava batalhakilo en la arkeologia muzeo de Split (ĉ. 7a ĝis 8a jarcento)
Rekonstruo de vikinga batalhakilo
La batalhakilo povas esti rigardata kiel unu el la plej malnovaj armiloj de la homaro.

Ĉe la keltoj, la ĝermanoj kaj aliaj popoloj de la antikvo la batalhakilo estis uzata de batalistoj, kiuj ne havas la sufiĉan monon aŭ povon por uzi glavon, sed batalhakiloj samtempe estas statusa simbolo de estroj.

### Mezepoko

La frankoj de la frua mezepoko uzis la franciskon, nome granda ĵettoporo. En la alta mezepoko estis uzataj de piedsoldatoj (per du manoj) grandaj batalhakiloj. El tiuj evoluiĝis en la malfrua mezepoko la halebardo kaj aliaj similaj formoj (glefo, bardiŝo). La kavalerio uzis malgrandajn batalhakilojn.

princelektisto Johano Frederiko kun glavo kaj duko Morico kun batalhakilo (Guldengroschen 1543, monfarejo Buchholz)
Kiam la forĝisto en la mezepoko scipovis fari pli kaj pli bonajn glavojn el damaska ŝtalo ŝajnis, ke la tempo pasis por la batalhakiloj. La glavo estis tiam la armilo de la nobeloj, dum la simpla popolo uzis batalhakilojn aŭ aliaj armilojn kiel militmartelo, matenstelo kaj bataldraŝilo.

Je la fino de la 16a jarcento la batalhakilo malaperis iom post iom. Komencis la epoko de la nigra pulvo.

Uzadio de la batalhakilo en batalo
----------------------------------

 dana hakilo sur tapiŝo de Bayeux

Referencoj
----------

1. ↑  Gerhard Seifert, *Fachwörter der Blankwaffenkunde: dt. Abc der europäischen blanken Trutzwaffen ; (Hieb-, Stoß-, Schlag- und Handwurfwaffen)*, Verlag Seifert, 1981.
2. ↑  J. Wahl, H.-G. König: *Anthropologisch-traumatologische Untersuchung der menschlichen Skelettreste aus dem bandkeramischen Massengrab bei Talheim, Kreis Heilbronn.* In: Fundberichte aus Baden-Württemberg, Band 12, Konrad Theiss Verlag, Stuttgart 1987, S. 65–193.

Literaturo
----------

* Gustav Friedrich Klemm: *Handbuch der germanischen Alterthumskunde*. Dresden: Walthersche Hofbuchhdlg. 1836. (verfügbar unter )

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Batalhakilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Berdiŝo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 585623
* GND: 4221422-1
 |
Universitato de Ŝanhajo
La **Universitato de Ŝanhajo por Scienco kaj Teknologio** (angle *University of Shanghai for Science and Technology***,** akronime *USST*; ĉine 上海理工大学, Shànghǎi Lǐgōng Dàxué) estas publika universitato en Ŝanhajo, Ĉinio. Gih estis fondita en 1906 .

Kun pli da ol 110 jaroj de historio, USST nuntempe fariĝis ampleksa universitato, kiu kovras ses ĉefajn disciplinojn (realiganta, scienco, ekonomiko, administrado, literaturo kaj juro) .

Historio
--------

La antaŭulkolegio sur la tereno de la Teknika Universitato de Ŝanhajo estis fondita fare de amerikaj baptistoj kiel kolegio kaj teologia seminario. Ĝia unua gvidanto estis la misiisto John Thomas Proctor.

La hodiaŭa universitato estis formita en 1996 per la kunfandiĝo de *Orienta Ĉina Teknika Universitato* kaj *Ŝanhaja Instituto de Mekanika Inĝenierado*, antaŭe *Ŝanhaja Industria Lernejo*. Ĝis 1998 ĝi estis sub la direkto de la Ministerio de Mekanika Inĝenierado. En 1999 kaj 2003, la universitato ricevis plu antaŭe sendependajn pli altajn teknikajn trejnajn instituciojn por optiko, medicino kaj presado. La fokuso ankoraŭ estas klare sur la teknikaj kampoj, eĉ se ekzistas pli da instruado en fakoj kiel administrado, natursciencoj kaj medicino.

Instruado kaj Studoj
--------------------

Ĉirkaŭ 1,200 homoj instruas en la universitato, inkluzive de 469 profesoroj. Ĝi disponigas ses akademianojn. La universitato havas 15 altlernejojn, du sekciojn, 30 esplorinstitutojn, 12 esplorcentrojn kaj tri esplorakademiajn institutojn. Nuntempe (2012) pli ol 15,600 bakalaŭra?oj, proksimume 3,500 magistraj studentoj kaj 270 doktoraj studentoj studas en la Teknika Universitato de Ŝanhajo en 56 bakalaŭroj kaj 70 majstraj programoj same kiel 36 doktoraj kaj postdoktoraj kursoj.

Referencoj
----------

1. ↑  "Ϻ н ί ζ Ϻ ѧУ \_". Archived from the original on 2018-04-29.
2. ↑   提示信息. Arkivita el la originalo je 2016-11-01. Alirita 2023-08-06.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Universitato de Ŝanhajo por Scienco kaj Teknologio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala ejo
* 中国周边经济研究中心
* 上海理工大学上海―汉堡国际工程学院 Arkivigite je 2023-08-06 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831857
* VIAF: 134571129
* ISNI: 000000009188055X
 |
La Vala kirko, Schwarzburg
La bela interno kirka
La protestanta **Vala kirko** (germane: *Talkirche Schwarzburg*) troviĝas en Schwarzburg, Germanujo. Uzas ĝin diserve kaj protestantoj kaj katolikoj.

Historio
--------

Menciitis ĉ. 1100 en Schwarzatal-valo kapelo estanta sub patroneco de Margareta de Antioĥio. Novkonstruigis ĝin en 1572 grafo Anton Heinrich (Schwarzburg-Sondershausen) je la honoro de la Sankta Triunuo. En 1710 Schwarzburg ne plu apartenis al la eklezisubdistrikto de Allendorf formonte ĝis 1935 unuon kun Unterweißbach. Ekde 1935 la malnovaj ligoj reekvalidis. En 1712 faritis la unuaj restaŭradoj kaj unu jaron poste konstruitis la impona preĝejo de Kastelo Schwarzburg kiujn rajtis uzi kaj anoj de la duka dinastio kaj la vilaĝanoj. Pro tio la Vala kirko iĝis portombeja.

En la 2a duono de la 19a jarcento la kirketo pli kaj pli kadukiĝis kaj ĝin utiligis la entombigistoj kiel deponejon. Nur la turo kvazaŭ rifuzis kadukiĝi. En printempo 1882 la ejo malnova plejparte malkonstruitis kaj novkonstruo komenciĝis; jam en la 10a de decembro 1882 oni rekonsekris ĝin. Engaĝiĝantoj ĉefaj prie estis la kastela predikisto Kabis kaj la instruisto kaj kantoro Magnus Voigt. La ambona altaro de 1712 tute remetitis en la novan kapelon.

La turo estis malkonstruota en la 1973a jaro; nova finitis en 1976. De 1976 datumas ankaŭ kvar bronzaj sonoriloj kaj la malnova orgeno de 1882 (Eifert-produkto el Stadtilm) anstataŭigitis en 1982 per instrumento de la firmao Schönefeld (Stadtilm). La lastpasinta restaŭrado okazis inter 2006 kaj 2009.]]. Poste minacis ankoraŭ damaĝoj pro larmofungo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Jutubaĵo en kiu la Vala kirko nomiĝas "porbiciklista"

* Kategorio Vala preĝejo (Schwarzburg) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

1. ↑  Schwarzburger Talkirche wird 440 Jahre alt[*rompita ligilo*], gazetartikolo de la 14.4.2012.

50.64243311.194338Koordinatoj: 50° 38′ 32,76″ N, 11° 11′ 39,62″ O (mapo)
|  |
| --- |
| Strukturo de plen-fluoro-alkilooksida polimero |
| Denseco | 2150 kg/m3 |
| Fleksa modulo | 586 MPa |
| Dilata forteco | 24 MPa |
| Plilongiĝo je rompo | 300% |
| Falda eltenivo | Ne rompiĝas |
| Fandopunkto | 305 ℃ |
| Maksimuma operacia temperaturo | 260 ℃ |
| Akva absorbo | < 0,03 % post 24 horoj |
| Izola konstanto je 1 MHz | 2.1 |
| Izola tangento de angulo de perdado je 1 MHz | 0,0001 |
| Arka rezisto | < 180 sekundoj |
| Rezistanco je 50% relativa humideco | > 1016 Ω·m |

Tubo el PFA, komuna en kemiaj aplikoj
**Plen-fluoro-alkilooksida** polimero (**PFA**) estas speco de fluoropolimero kun propraĵoj simila al polikvarfluoretileno. Ĝi malsamas de la polikvarfluoretileno en tio ke ĝi estas fando-procezebla per la kutimaj injekta muldado kaj ŝraŭba elpuŝado.

PFA estis inventita de DuPont kaj estas vendata sub la komerca nomo *Teflon-PFA*. Simila produkto estas havebla de Daikin sub la komerca nomo *Neoflon-PFA* aŭ de Solvay Solexis sub la komerca nomo *Hyflon-PFA*.

PFA estas tre simila en komponaĵo al la fluoropolimeroj polikvarfluoretileno kaj fluorizita eteno-propeno (FEP). PFA kaj FEP ambaŭ komunigas utilaj propraĵoj de polikvarfluoretileno - malalta koeficiento de frotado kaj ne-reakciokapablo, sed estas pli facile formeblaj. PFA estas pli mola ol polikvarfluoretileno kaj fandas je 305 ℃.

Vidu ankaŭ
----------

* Polikvarfluoretileno
* Fluorizita eteno-propeno (FEP)

Eksteraj ligiloj
----------------

*. PTFE, FEP, and PFA Specifications - Specifoj de polikvarfluoretileno, FEP kaj PFA. Boedeker Corp (2007). Kontrolita en 2007-12-22.
Situo de la regiono Norte en Guerrero
**Pilcaya** estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Pilcaya. Pilcaya apartenas al la regiono Norte , kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la nordoriento de Guerrero. Al ĝi ankaŭ apartenas dek-kvin aliaj komunumoj. Al Pilcaya apartenas entute 37 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12049.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11035 loĝantojn. El tiuj estis 5242 viroj kaj 5793 virinoj. La komunumo havas surfacon de 62,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 240 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe ND mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 15  ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 9421 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 27 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,29 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

6619 de la loĝantoj de Pilcaya en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 944 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 14,26 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 15,96 % (562 el 3521 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 12,33 (382 el 3098 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.

El la 9421 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 9117 apartenis al la katolika religio. 304 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pilcaya Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Situo de la regiono La Montaña en Guerrero
**Xochihuehuetlán** estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Xochihuehuetlán. Xochihuehuetlán apartenas al la regiono La Montaña , kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero. La regiono "La Montaña" troviĝas en la orienta parto de la subŝtato. Krome dek-ok komunumoj apartenas al tiu regiono. Multaj komunumoj en tiu regiono apartenas al la plej malriĉaj komunumoj de Meksiko. Al Xochihuehuetlán apartenas entute 14 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12070.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7005 loĝantojn. El tiuj estis 3147 viroj kaj 3858 virinoj. La komunumo havas surfacon de 191,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1060 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 850 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24 ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 6761 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 74 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,09 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

4488 de la loĝantoj de Xochihuehuetlán en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1582 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 35,25 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 41,15 % (1076 el 2615 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 27,02 (506 el 1873 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.

El la 6761 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 6291 apartenis al la katolika religio. 470 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Xochihuehuetlán Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Ciudad Fernández** estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Ciudad Fernández. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24011.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 41052 loĝantojn. El tiuj estis 19702 viroj kaj 21350 virinoj. La komunumo havas surfacon de 449,99 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 980 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 562,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21,6 ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 34934 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 143 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,41 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la 34934 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 32829 apartenis al la katolika religio kaj 795 al la evangelia religio. 1310 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ciudad Fernández Arkivigite je 2007-10-28 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Charcas** estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Charcas. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24015.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 20173 loĝantojn. El tiuj estis 9855 viroj kaj 10318 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2164,66 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2010 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe ne konata kvanto mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 17,6  ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 18555 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 45 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,24 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la 18555 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 17960 apartenis al la katolika religio kaj 217 al la evangelia religio. 378 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Charcas Arkivigite je 2011-05-18 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Huehuetlán** estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Huehuetlán. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24018.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 14768 loĝantojn. El tiuj estis 7259 viroj kaj 7509 virinoj. La komunumo havas surfacon de 66,93 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 380 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 1800,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 23,5  ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 12356 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 8459 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 68,46 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la 12356 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 11181 apartenis al la katolika religio kaj 835 al la evangelia religio. 340 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Huehuetlán Arkivigite je 2011-05-18 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**San Ciro de Acosta** estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas San Ciro de Acosta. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24027.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9885 loĝantojn. El tiuj estis 4654 viroj kaj 5231 virinoj. La komunumo havas surfacon de 614,73 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 900 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 789,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21,0  ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 9250 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 42 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,45 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la 9250 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 8956 apartenis al la katolika religio kaj 92 al la evangelia religio. 202 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Ciro de Acosta Arkivigite je 2007-11-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Santo Domingo |

**Santo Domingo** estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Santo Domingo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24033.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11333 loĝantojn. El tiuj estis 5511 viroj kaj 5822 virinoj. La komunumo havas surfacon de 4446,94 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1970 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 474,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 7,5  ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 11229 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 32 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,28 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la 11229 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 10881 apartenis al la katolika religio kaj 115 al la evangelia religio. 233 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Domingo[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**San Vicente Tancuayalab** estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas San Vicente Tancuayalab. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24034.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13358 loĝantojn. El tiuj estis 6640 viroj kaj 6718 virinoj. La komunumo havas surfacon de 510,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 40 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 1062,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,0 ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 12385 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 3154 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 25,47 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la 12385 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 11097 apartenis al la katolika religio kaj 467 al la evangelia religio. 821 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Vicente Tancuayalab Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Tampamolón Corona** estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Tampamolón Corona. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24039.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13760 loĝantojn. El tiuj estis 6874 viroj kaj 6886 virinoj. La komunumo havas surfacon de 257,58 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 100 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 1213,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24,9 ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 11929 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 8128 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 68,14 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la 11929 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 10316 apartenis al la katolika religio kaj 1255 al la evangelia religio. 358 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tampamolón Corona[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Skemo de kategorioj por klasigi ekosistemojn laŭ la kriterioj de la Ruĝa Listo de Ekosistemoj de IIKN.
**Ekosistemo** estas **kolapsinta** kiam praktike certas, ke la biotaj aŭ nebiotaj karakteroj kiuj difinis ĝin malaperis entute, kaj ke la indiĝena bioto karaktera jam ne estas eltenata. La kolapso de ekosistemoj povas esti renversebla ĉar ĝi ne egalas al la formorto de specioj.​ La termino estas aplikebla ankaŭ al ekologia kolapso. 

La Arala maro estas ekzemplo de kolapso de ekosistemo pro kombino de faktoroj kiuj okazigis la malpliigon de ĝia areo, la ŝanĝon de la nebiotaj kondiĉoj kaj ĝian biotan kompono.​ 

La Ruĝa Listo de Ekosistemoj de la IUKN proponas metodon konsistantan por la taksado de la risko de kolapso de ekosistemo. La kategorion *Kolapsinta* (CO) oni uzas simile al la kategorio *Formortinta* (EX) en la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo de IUKN
* oficiala retejo de la RLE

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Colapso de ecosistemas en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 855412
 |
**Tanlajás** estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Tanlajás. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24041.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 19062 loĝantojn. El tiuj estis 9678 viroj kaj 9384 virinoj. La komunumo havas surfacon de 366,77 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 140 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 2488,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,0  ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 15555 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 13346 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 85,8 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la 15555 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 14273 apartenis al la katolika religio kaj 894 al la evangelia religio. 388 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Tanlajás[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
La **distrikto > municipo Alūksne** (latve: *Alūksnes novads*) estas municipo establita en 2009 en la nordoriento de Latvio en la kurso de administra-teritoria reformo. La urbo Alūksne kaj 15 paroĥoj de la antaŭa distrikto Alūksne estas unuigitaj en la distrikto, krom la paroĥoj de Ape, Gaujiena, Trapene kaj Virešu, kiuj formis distrikto Ape (ekde 2021 ĝi apartenas al distrikto Smiltene). 46,3% de la loĝantaro live en urbo Alūksne, sed 53,7% estos kamparaj. Ĝi limas al la municipo Smiltene en la okcidento, al la municipo de Gulbene kaj Balvi en la sudo, al la Pskova provinco en Rusio en la oriento kaj al la distrikto Võru en Estonio en la nordo.

Geografio
---------

La plej granda parto de la teritorio estas kovrita per monteta tereno. Laŭ speco de uzo, 57,1% estas okupitaj de arbaroj, 29,3% de agrikultura tero, 3,8% de marĉoj kaj 9,4% de alia tero. El la mineraloj estas torfo, dolomito, kalkoŝtono, gipso.

Averaĝa temperaturo: -6  ℃ en januaro, +16.5  ℃ en julio. Precipitaĵo 600–700 mm jare.

Gravaj riveroj:

* En la baseno de Daŭgavo - Pededze, Alūksne, Igrīve
* En la baseno de Gaŭjo - Melnupe, Palsa, Vaidava.
* En la baseno de Velikaja - Liepna, Kūdupe.

La plej grandaj lagoj: Alūksnes ezers 15,9 km².

La plej alta monteto - Dēliņkalns, 271 m.

Loĝantaro
---------

Distrikto de Alūksne havas 13 861 loĝantojn (2021) kaj la denseco estas 8,4 loĝantoj por kvadratkilometro.

La plej grandaj setlejoj| N# | Setlejo | Statuso | Loĝantaro (2020) |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | Alūksne | Urbo | 6539 |
| 2. | Liepna | Vilaĝo | 364 |
| 3. | Jaunanna | Vilaĝo | 267 |
| 4. | Alsviķi | Vilaĝo | 251 |

La etna konsisto nuntempe jenas (2016):

Latvoj 82.6%, rusoj 13.3%, ukrainoj 1.2%, aliaj 2.9%.

Administraj unuoj
-----------------

### Urbo (*pilsēta*)

Alūksnes pilsēta

### Paroĥoj (*pagasts*)

Alsviķu pagasts, Annas pagasts, Ilzenes pagasts, Jaunalūksnes pagasts, Jaunannas pagasts, Jaunlaicenes pagasts, Kalncempju pagasts, Liepnas pagasts, Malienas pagasts, Mālupes pagasts, Mārkalnes pagasts, Pededzes pagasts, Veclaicenes pagasts, Zeltiņu pagasts kaj Ziemeru pagasts.

Galerio
-------

* Ortodoksa eklezio en ĶuršiOrtodoksa eklezio en Ķurši
* Trajno de mallarĝa ŝpuroTrajno de mallarĝa ŝpuro
* En la stratoj de AlūksneEn la stratoj de Alūksne
* Biblia Muzeo en AlūksneBiblia Muzeo en Alūksne
* Alūksne Nova KasteloAlūksne Nova Kastelo
* Alūksne ortodoksa eklezioAlūksne ortodoksa eklezio
* Alūksne ArtlernejoAlūksne Artlernejo
* Ruinoj de la kastelo de AlūksneRuinoj de la kastelo de Alūksne
* Tumulo de Drusku CastleTumulo de Drusku Castle
* Lago AlūksnesLago Alūksnes

Referencoj
----------

1. ↑  stat.gov.lv
2. 1 2  Latvijas Padomju Enciklopēdija - Latva Soveta Enciklopedio, pp 1-186. Rigo, 1981.
3. ↑  PMLP.gov.lv

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 749233
 |
**Vanegas** estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Vanegas. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24044.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7098 loĝantojn. El tiuj estis 3565 viroj kaj 3533 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2543,13 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1730 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe ne konata kvanto mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 17,9  ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 6653 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 8 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,12 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

El la 6653 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 5955 apartenis al la katolika religio kaj 158 al la evangelia religio. 540 personoj apartenis al aliaj religioj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Vanegas Arkivigite je 2011-05-18 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Vilhelmo de Volpiano** (itale *Guglielmo da Volpiano*) (naskiĝis ĉirkaŭ 960, verŝajne apud Torino, mortis en 1031 en Fécamp) estis religiulo kaj reformisto liturgia el Piemonto.

Post multaj vojaĝoj tra Italio kaj restado en Venecio, Vilhelmo restis longtempe en Burgonjo, kie li iĝis en 990 abato de Saint-Bénigne en Dijon. Li ankaŭ restadis en Cluny.

En 1001, Vilhelmo iris al Normandio, vokite de la juna duko Rikardo la 2-a por renovigi inter aliaj la abatejon de Fécamp, loĝejo kaj tombejo dukaj.

Kiel reformisto li agis pri pli ol 80 monaĥejoj, ĉefe en Normandio (Fécamp, Jumièges, Troarn). Kio poste influis la monaĥejojn anglajn kaj danajn (ekzemple Winchcombe kaj Gloucester).

Li kunportis samtempe arkitekturajn ideojn de la norda Italio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Vilhelmo de Volpiano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Historiaj dosieroj de la Universitato de Caen (france)
* Vilhelmo de Volpiano en Normandio: demandoj (france kaj angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 128975
* GND: 118807315
* LCCN: n85327703
* VIAF: 60540828
* ISNI: 0000000117659870
* LIBRIS: 350243
* SUDOC: 031717632
* BNF: 12549723w 12288167x, 12549723w
* ULAN: 500057927
* NKC: jx20081219002
 |