recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La lago Avasa estas la malgranda lago ĉe suba parto de la mapo, ĝuste okcidente de la urbo Avasa.
Sunsubiro ĉe lago Avasa.
**Lago Avasa** estas senelflua baseno en Etiopio, situanta en Etiopia Rifto sude de Adis-Abebo. La lago estas 16 km longa kaj 9 km larĝa, kun areo de 129 km². Ĝi havas maksimuman profundon de 10 metroj kaj estas situanta ĉe alto de 1,708 metroj.

Ĉar ĝi estas relative atingebla fare de sciencistoj, la lago Avasa estas la plej studata de la Riftvalaj lagoj en Etiopio. Laŭ William Taylor, membro de studgrupo pri afrikaj lagoj kaj riveroj de la Universitato de Waterloo, la lago Avasa estas, spite sian mankon de elfluejo, "esence nesalakva lago (kondukeblo estas varia, sed malpli da 1,000) indike ke eble estas subtera elfluejo."

Notoj
-----

1. ↑  Lago Avasa Arkivigite je 2007-08-07 per Archive.today, retejo de la Universitato de Waterloo (konsultita la 1an de oktobro 2006)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lago Avasa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* ILEC Database entry for Lake Awassa Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
**Laura Capon Fermi** (Romo, 16a de junio 1907 – Ĉikago, 26 December 1977) estis itala kaj poste usona verkisto kaj politika aktivulo kaj edzino de la Nobel-premiito pri fiziko Enrico Fermi.

Biografio
---------

Capon renkontiĝis kun Enrico Fermi kiam ŝi estis studento pri ĝenerala scienco en la Universitato de Romo. La paro geedziĝis en 1928.

Ili havis du gefilojn: nome filino, Nella (1931–1995), kaj filo, Giulio (1936–1997), nomita laŭ pli aĝa frato de Enrico, kiu estis mortinta en 1915. En 1936 Laura kuniĝis kun Ginestra Amaldi, edzino de Edoardo Amaldi, por verki libron kiu rilatas alkemion kun la nuklea transmutacio plenumita de iliaj edzoj.

En 1938, la Fermi-oj elmigris al Usono por fuĝi el la kontraŭ-judaj leĝoj de la faŝisma registaro de Benito Mussolini; fakte Laura estis juda. Kvankam la prestiĝo de Fermi kaj lia membreco en la faŝisma Reĝa Akademio de Italio povus esti mildigantaj la frapon de la leĝoj, ili elektis ĉiuokaze foriri. Ili veturis al Stokholmo por ricevi la Nobel-premion de Fermi, kaj poste veturis el Stokholmo al Usono, kie Fermi estis akceptinta postenon en la Kolumbia Universitato. Ili atingis la usonan civitanecon en 1944.

En 1954 Laura plue verkis. Ŝia libro *Atoms in the Family*, pri ŝia vivo kun Enrico, aperis tuj antaŭ li mortis pro stomaka kancero.

En aŭgusto 1955 Laura veturis al Ĝenevo por la Internacia Konferenco por la Paca Uzado de Atomenergio kio kondukis al la Internacia Atomenergia Organizo. Laura Fermi estis la Oficiala Historiisto de la Konferenco kaj publikigis *Atoms for the World*, prie.

Notoj
-----

1. ↑  Laura Fermi & Ginestra Amaldi (1936) *Alchemia del Tempo Nostro*
2. ↑  Bruzzaniti, Giuseppe.  (2016) *Enrico Fermi: The Obedient Genius* (angle). Springer. ISBN 9781493935338.
3. ↑  Laura Fermi el Atomic Heritage Foundation.
4. ↑  Atoms for the World el Kirkus Reviews

* Kategorio Laura Fermi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 675142
* GND: 172073901
* LCCN: n50001277
* VIAF: 17602485
* ISNI: 0000 0000 8361 0082
* LIBRIS: 233799
* SUDOC: 076141101
* NLA: 35081394
* NDL: 00439407
* BIBSYS: 90305972
* NKC: jo20010084936
* ICCU: RAVV026436
* BNE: XX1006820
 |
Vido de la lagoj **Nahuel Huapi** kaj **Moreno** el la *Punto Panorámico* (rigardejo) en la *Circuito Chico* (malgranda itinero).
La **lago Moreno** (bruna) estas lago de glaĉera deveno situanta en la provinco Río Negro, Argentino, en la departemento Bariloche.

Ĝi havas proksimuman areon de 1.640 hektaroj. Ĝi estas situanta proksime de la urbo San Carlos de Bariloche, kaj estas turisma celo tre populara kaj por loĝantoj kaj por vizitantoj. Ĉe ties bordoj estas du malgrandaj turismaj setlejoj, nome Colonia Suiza kaj Villa Llao Llao.

Sude de la lago staras la montoj **cerro López**, kies kruta konturo dominas la pejzaĝon, kaj la **cerro Goye**. Norde, ĝi estas separata disde la tre proksima lago Nahuel Huapi, en kiu ĝi elakviĝas tra mallonga kanalo, danke al serio de montetoj inter kiuj la **cerro Llao Llao** kaj la **cerro Campanario**.

Kurioza karaktero de tiu lago estas ke ĝi estas dividita en du partoj similgrandaj, nome Lago Moreno Oeste aŭ Inferior (okcidenta aŭ malsupra), kaj la Lago Moreno Este aŭ Superior (orienta aŭ supra). Ili troviĝas separataj de mallarĝa terkolo, kiu siavice estas superata de ŝosea ponto, de la pado kiu formas parton de la marŝa itinero, tre visitata de turistoj okcidente de la urbo Bariloche, kaj kiu ĉirkaŭas tute la Lagon *Moreno Oeste*.

El ĉiuj lagoj de la zono de Bariloche, la lago Moreno estas kiu plej vidis siajn bordojn kaj ĉirkaŭojn plej modifitajn de la homa interveno. La borda loĝantaro ege pliiĝis en la lastaj jardekoj. La densaj arbaroj de *coihue*, nome *Nothofagus dombeyi*, kaj cipresoj, estis parte forhakitaj, kaj anstataŭitaj de pinoj de eŭropa deveno. La plej parto de ties bordoj estas de privata propraĵo kaj korespondas al turismaj loĝejoj. Nur la norda areo de la lago *Moreno Oeste* apartenas al la Municipa Parko Llao Llao, disigita en la 1980-aj jaroj el la Nacia Parko Nahuel Huapi.

Ties akvoj estas modertemperaturaj kompare kun aliaj lagoj de la zono, ĉar ties ĉefa akvenhavo venas ne el malglaciiĝo de vintaj neĝoj, sed el pluvoj vintraj-printempaj. Pro tio ĝi estas kun la lago Gutiérrez unu el preferitaj celoj de turistoj kaj loĝantoj de Bariloche por akvosportoj kaj naĝado. Ĝi havas variajn strandajn zonojn, sed nur kelkaj el ili estas facile atingeblaj pere de pavimitaj vojoj. La lago estas navigebla kaj facile atingebla el la Nahuel Huapi.

Koordinatoj: 41° 05′ S 71° 29′ U﻿ / ﻿41.083 °S, 71.483 °U﻿ / -41.083; -71.483 (mapo)

* Kategorio Lago Moreno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Laurentius de Canterbury** (aŭ iom pli esperantlingve **Laŭrenco de Canterbury**, mortis la 3-an de februaro 619) estis la dua arkiepiskopo de Canterbury en Anglio. Li alvenis dum la jaro 597 sur la insulo Thanet, por partopreni en la roma ekspedicio pri la kristanigo de la regiono Kent en sudorienta Anglio. Kiam la angla reĝo Ethelbert de Kent kristaniĝis, Laŭrenco estis resendita al Romo, por raporti al la papo Gregorio la 1-a pri tiu atingaĵo. Ĉirkaŭ la jaro 604 li post Aŭgusteno iĝis la dua arkiepiskopo de Canterbury.

Dum la arkiepiskopa regotempo de Laŭrenco mortis Ethelbert (616), lia filo Eadbald revenis al la prakristana kredaro kaj multaj kristanaj misiistoj fuĝis reen al Gaŭlio. Sed Laŭrenco fine sukcesis konvinki la novan reganton reveni al la kristanismo.

Post sia morto, la arkiepiskopo estis entombigita en la abatejo Sankta Petro de Canterbury, kiu poste estis rebaptita al la nomo "abatejo Sankta Aŭgusteno".

* Kategorio Laŭrenco de Canterbury en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 275912
* GND: 102498113
* VIAF: 24992474
 |
**Ottó Süpek** [ŝupek], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Süpek Ottó** estis hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.

Ottó Süpek naskiĝis la  14-an de februaro 1928(nun 1928-02-14) en Marcaltő, li mortis la 29-an de marto 1995 en Miskolc (laŭ alia informo en Budapeŝto).

Biografio
---------

Ottó Süpek maturiĝis en benediktana gimnazio en Pápa en 1948, sed inter 1944-1946 li estis soldatkandidato, poste militkaptito reveninta el Francio. Li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1952, poste li estis samloke asistanto (1959-1963). Li kandidatiĝis en 1962, li doktoriĝis en 1980 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li estis katedrestro inter 1970-1990, sed li prelegis ankaŭ en privata pseŭdouniversitato hu:Miskolci Bölcsész Egyesület. Lia literatura esploro fokusiĝis al François Villon. Li edziĝis en 1953 kaj 2 filinoj naskiĝis, li ricevis francan premion en 1978, hungarajn en 1983 kaj 1993.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Esquisse d'une Historie des Français* (1962)
* *Villon Kis Testamentumának keletkezése* (1966)
* *Szolgálat és szeretet. A feudális személyiség alapvonásai* (1980)
* *Eretnek hitvallók. Anonymus, Villon, Rabelais, József Attila* (1996)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835576
* GND: 128230185
* LCCN: nb91020067
* VIAF: 64133815
* ISNI: 0000 0000 7835 511X
* SUDOC: 074458353
* BNF: 128823463
 |



* Portalo pri Biografio
Skemo de dupolusa dinamo (tia maŝino povas funkcii ankaŭ kiel elektromotoro).
**Dinamo** estas ĉiu maŝino de rotacia indukto, kiu aliformigas meĥanikan energion en energion elektran kontinuan.

Unu el la principoj estas la jena: la elektra fluo generita estas produktita kiam la magneta kampo kreita de magneto aŭ senmova elektromagneto, la *induktanto*, tra bobeno, la *induktato*, lokata en la centro; la alterna induktita fluo en la movanta bobeno estas transformita en kontinuan tension per la ago de rotacian ŝaltilo (fiksita al la ŝafto) nomita *kolektanto*, konsistanta el elektrodoj nomitaj *lamenoj*; la kurento estas kondukita eksteren tra aliaj senmovaj kontaktoj nomitaj *brosoj*, kiuj estas konektitaj per frotado kun la kolektanto.

Dinamoj eblas kun ventoturbinoj, turbinoj de la akvoelektraj centraloj, vaporturbinoj aŭ en intern-brulaj generatoroj.

Dinamoj funkcias simile al la elektromotoro laŭ la Amper-leĝo kaj Faraday-leĝo, sed en la elektromotoro ĉio okazas male, elektra energio transformiĝas en meĥanikan energion.

Dum dinamoj produktas kontinuan kurenton aŭ tension, alternatoroj liveras alternan tension, kiu ŝanĝas la polusecon laŭ difinita frekvenco (po 50, 60 aŭ 400 cikloj je sekundo). Por obteni grandan elektran povumon oni ligas multajn alternatorojn al la elektra reto, sed tiuj devas funkcii per la sama frekvenco; tiaj maŝinoj estas la t.n. *sinkrongeneratoroj*. Ekde la 1970aj jaroj en veturiloj, la dinamoj estas laŭgrade anstataŭitaj de alternatoroj sekvitaj de rektifiloj.

La eltrovro de la elektromotoro kaj dinamo estas ligita al Ányos Jedlik, hungara universitata instruisto, kiu ne plupensis pri ties praktika uzado.

La unuan praktike uzatan dinamon konstruis la franca inventisto kaj inĝeniero Zénobe-Théophile Gramme fine de la 1860-aj jaroj. Tiu estis la t.n. *Gramme-dinamo*.

Vidu ankaŭ
----------

* Elektra maŝino
* Generatoro

Referencoj
----------

1. ↑  Vidu la artikolon Dinamo  en ReVo

* Kategorio Dinamo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
arbolaŭsoj ĉe pingloarbo
La **laĥnidoj** (*Lachnidae*), ankaŭ nomata **arbolaŭsoj**, estas familio de la plantlaŭsoj (*Sternorrhyncha*) kaj apartenas al la superfamilio de la afido (*Aphidoidea*). La plejparto de tiuj insektoj estas forstaj domaĝbestoj, sed kelkaj specioj estas tre gravaj por la abelujoj kiel produktanto de mielroso, la krudmaterialo de arbara mielo.

Karakterizaĵoj
--------------

La ekstera aspekto similas al afidoj. Kelkfoje la besteto estas diverskolora, koloraj ekzemple verda, helverda, helgriza, nigra kaj bruna. Kelkaj specioj havas blankan vaksan kokonecan teksaĵon.

### Genroj kaj specioj (elekto)

kolonio de nigraj piceaj arboŝelaj laŭso jĉe la trunko de piceo
* *Cinara*
	+ *Cinara pilicornis* – fonto de enportaĵo por arbara mielo
	+ *Cinara piceae* – fonto de enportaĵo por arbara mielo
	+ *Cinara pini'' L. – forsta damaĝinsekto*
	+ *Cinara pectinatae*) – fonto de enportaĵo püor arbara mielo
	+ *Cinara confinis*
* *Essigella*
* *Eulachnus*
* *Lachnus*
	+ kverka laĥnido (*Lachnus roboris*)
* *Longistigma*
* *Maculolachnus*
* *Nippolachnus*
* *Protrama*
* *Pterochloroides*
* *Schizolachnus*
* *Stomaphis*
* *Trama*
* *Tuberolachnus*

Literaturo
----------

* Gerhard Liebig: *Die Waldtracht – Entstehung – Beobachtung – Prognose.* Eigenverlag Stuttgart 1999.

* Kategorio Laĥnidoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Laĥnidoj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Kühkopf** estas la nomo de 382 m alta monto en la mezmonaro Hunsrück. Ĝi situas en la sudo de la sendistrikta urbo Koblenz en la im Koblenca urboarbaro kaj apartenas al la urboparto Karthause. Sur ĝia pinto troviĝas la telekomunika turo Koblenco.

Geologio
--------

La rokaĵo ĉirkaŭ la monto estas el la rokaĵo de la tiel nomata *Ems-epoko*. Origine ĝi estas sablecaj sedimentaĵoj, kiuj estiĝis antaŭ ĉirkaŭ 400 milionoj da jaroj (frua devonio), kiam la sedimentaĵoj deponiĝis en malprofundan maron. Sur la pinto konserviĝis malmolan – kiel ankaŭ sur aliaj pintoj de la montoj de Hunsrück – relative veterrezistan kvarcito; la Kühkopf, altiĝas kiel solmonto super la ĉirkaŭejo, nomiĝas tial ankaŭ durroka monto. Krome troviĝas sur la monto Kvarcsabloŝtonoj (*neveraj kvarcitoj*) kaj ardezo.

Naturo kaj pejzaĝo
------------------

La monto estas komplete arbarkovrata. Fagoj dominas, nur unuope staras kverkoj, piceoj kaj larikoj. La apudgrunda flaŭro konsistas el filikoj, pariso kaj asperulo. ĉirkaŭ la telekomunika turo ankaŭ [[mirtelo

Sube de la pinto troviĝas en alteco de 295 m la fonto *Kühbornquelle*.

Historio
--------

Forsthaus Kühkopf
La regiono jam frue estis loĝata. Oni trovis ĉirkaŭ la pinto keltajn tombojn. En la romia epoko sube de la pinto estis gravaj interregionaj stratoj inter Confluentes (Koblenco) kaj Augusta Treverorum (Treviro).

Keltaj tomboj
-------------

La tombogrupo ĉe la norda deklivo de la Kühkopf – *Am Lösskopf* – estas ankoraŭ ne komplete esplorita. Arĥeologoj datiĝas la trovaĵoj en la 5a jarcento a.K. kaj metas ilin al la Hunsruko-Ejfelo-kulturo. La tombomontetoj estas ĉirkaŭ 60–80 cm altaj kaj havs diametron de ĉirkaŭ 12–16 m. Dum la vintra sezono ili estas bone videblaj.

Literaturo
----------

* Hans Bellinghausen: *2000 Jahre Koblenz. Geschichte der Stadt an Rhein und Mosel*, Boppard am Rhein 1971.
* *Lehrpfade im Koblenzer Stadtwald*, hrsg. von der Stadt Koblenz, Amt für Liegenschaften und Forsten, Koblenz 1993.
* *Unser Stadtwald : Die grüne Lunge von Koblenz*, hrsg. von der Stadt Koblenz, Amt für Liegenschaften und Forste, Koblenz 1993.

Referencoj
----------

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de montoj en Rejnlando-Palatinato

* Kategorio Kühkopf (monto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Isérables** estas komunumo en la distrikto Martigny en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 883 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

La komunumo Isérables situas en la franclingva Suba Valezo sur la monta deklivo ĉe la suda flankode la Valo de Rodano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Isérables kaj la setlejoj Bulle, Champroux, Cotayer, Grands Esserts, Les Boutses, Les Chenevieres, Les Crêtaux, Les Enteillires kaj Teisa.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 15,23 km², de kiuj 45,5% estas kovritaj de arbaro, 24,9% servas por agrikulturo kaj 3,5% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Isérables limas en nordoriento kaj oriento kaj sudoriento al Nendaz, kaj en sudokcidento kaj okcidento kaj nordokcidento al Riddes.

Trafiko
-------

Isérables situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝis la konstruo de la aertelfero en la jaro 1942 la komunumo estis atingeble nur pere de piedpadoj el la valo. En la jaro 1960 estis konstruita la veturebla vojo al Riddes kaj Nendaz. Pere de la aertelfero de Riddes al Isérables la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Isérables datiĝas el la jaro 1227 kiel *Aserablos*. Dum mezepoko Isérables estis senjorujo kun diversaj sinsekvaj posedantoj, inter kiuj la Senjoroj de Turn kaj la Senjoroj du Châtelard. En de 1490 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Isérables estis parto de la episkopa tablohavaĵo. Eklezie Isérables en 1801 fariĝis memstara paroĥo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Werner Bellwald*: *Isérables* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-08-16)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Isérables en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Isérables[*rompita ligilo*]

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Isérables** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Martigny |
| --- |
| Bovernier  •  Charrat  •  Fully  •  Isérables  •  Leytron  •  **Martigny**  •  Martigny-Combe  •  Riddes  •  Saillon  •  Saxon  •  Trient |  |

 |
La **latva gambito** (ECO C40) estas gambito dum ŝaka malfermo. La ideo estas oferi flankan peonon por centra peono kaj ataki la centron. Se blanko akceptas ĝin tendencas atingi malsuperan pozicion kaj se ĝi ne estas akceptita estas nigro kiu havas la ŝancon kapti. Vi devas zorgi pri ĉi tiu gambito ĉar post Kc4 mallonga aroko fariĝas preskaŭ neebla. La plej bona strategio estas arokegi kaj lanĉi atakon kontraŭ la reĝa flanko.

La movo estas karakterizita per la ofero de la peono f5 al la kontraŭulo. Blanko kiel ĝenerala regulo ne akceptas ĉi tiun peonon. La nigraj ŝatantoj de la gambito estas agresemaj ludantoj, kiuj serĉas rektan atakon.

Ĉefa linio
----------

**1.e4 e5**
**2.Ĉf3 f5**
1.e4 e5 2.Ĉf3 f5 **3.Kc4**
1.e4 e5 2.Ĉf3 f5 3.Kc4 fxe4 4.Ĉxe5 Dg5 5.Ĉf7 Dxg2 6.Tf1 d5 7.Ĉxh8 Ĉf6
1.e4 e5 2.Ĉf3 f5 3.Kc4 fxe4 4.Ĉxe5 d5
1.e4 e5 2.Ĉf3 f5 3.Kc4 fxe4 4.Ĉxe5 Ĉf6
1.e4 e5 2.Ĉf3 f5 **3.Ĉxe5** Df6 4.d4 d6 5.Ĉc4 fxe4 6.Ĉe3
1.e4 e5 2.Ĉf3 f5 3.Ĉxe5 Ĉc6

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de ŝakaj malfermoj
* Malfermita malfermo
* Fermita malfermo
* Duonfermita malfermo
* Duonmalfermita malfermo
* Neregula malfermo
* Flanka malfermo
**Künten** estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1613 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Sulz
Künten situas ĉe la nordorienta bordo de la rivero Reuss en la rivera ebenaĵo ĉe la vojo inter Bremgarten kaj Baden. Al la komunumo Künten apartenas krom la vilaĝo Künten mem ankaŭ la vilaĝo Sulz, kiu estis ĝis 1973 memstara komunumo.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 489 km², de kiuj 1,32 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,62 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 530 m s.m. ĉe la limo al Bellikon, dum ĝis plej mallata punkto situas ĉe la bordo de la rivero Reuss je 354 m s.m.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Künten limas en nordo al Remetschwil, en oriento al Bellikon, en sudo al Eggenwil, en sudokcidento aliflanke de la rivero Reuss al Fischbach-Göslikon, en okcidento ankaŭ aliflanke de la rivero al Niederwil, ken en nordokcidento al Stetten.

Trafiko
-------

Informtabulo apud la poŝtaŭtohaltejo
Künten situas ĉe la kantona ĉefvojo de Bremgarten al Argovio, sur kiu cirkulas poŝtaŭtolinio en duonhora kadenco.

Dum la someraj monatoj de Sulz al Fischbach-Göslikon trans la rivero Reuss cirkulas pramŝipo por migrantoj kaj biciklistoj.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas proksimume 9 kilometrojn norde en Dättwil.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Künten kaj Sulz datiĝas el la *Acta Murensia* kiel *Chünten* kaj *Sulzo* el ja jaro 1160.

En mezepoko en Künten kaj Sulz regis la Habsburgoj. En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris la regionon, kaj la du vilaĝoj fariĝis parto de la voktejo Rohrdorf en la Grafejo Baden.

Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la du vilaĝoj apartenis dum kvin jaroj al la tiama Kantono Baden. Post ties integriĝo al la hodiaŭa Kantono Argovio, Künten kaj Sulz fariĝis politikaj komunumoj de la argovia distrikto Baden.

En la jaro 1973 Künten kaj Sulz estis kunigitaj al unu sola politika komunumo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Künten
* Künten en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Künten en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Baden |
| --- |
| **Baden** • Bellikon • Bergdietikon • Birmenstorf • Ehrendingen • Ennetbaden • Fislisbach • Freienwil • Gebenstorf • Killwangen • Künten • Mellingen • Mägenwil • Neuenhof • Niederrohrdorf • Oberrohrdorf • Obersiggenthal • Remetschwil • Spreitenbach • Stetten • Turgi • Untersiggenthal • Vetingo • Wohlenschwil • Würenlingen • Würenlos |  |

 |
**Isuzu** (japane **いすゞ 日本语株式会社**, Isuzu Jidōsha Kabushiki-Kaisha, angle ***Isuzu Motors Ltd***) estas japana firmao kiu produktas vehiklojn  kaj dizelmotorojn. La firmao estis fondita en 1916. Ĝia ĉefsidejo estas en Tokio, kaj muntaj kaj produktadfabrikoj en Fujisawa, Toĉigi kaj Hokajdo. 

Ekde ĝia establado, la firmao produktis pli ol 23 milionojn da dizelmotoroj kiuj estas uzitaj en vehikloj ĉirkaŭ la mondo. Isuzu produktis kaj personaŭtojn kaj kamionojn, sed retiriĝis de la personaŭtomerkato ekde 2002.

La kompanio estas nomita honore de la Rivero Isuzu, la kanji de *Isuzu* (五十鈴) signifas "kvindek sonoriloj".

Aŭtomodeloj
-----------

* Isuzu Hillman Minx
* Isuzu Florin
* Isuzu 117 Coupe
* Isuzu Balat
* Isuzu Traga
* Isuzu Piazza

### Kamionoj

* Isuzu 810
* Isuzu Giga

### Aŭtobusoj

* Isuzu BU
* Isuzu C
* Isuzu Cubic
* Isuzu Journey K
* Isuzu Gala Mio
* Isuzu Super Cruiser

Referencoj
----------

1. ↑  Modeloj de la kompanio ranker.com/list/full-list-of-isuzu-models
2. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835589
* ISNI: 0000 0004 1754 9016
 |
Kelkaj kritikaj sciencistoj diras, ke la **industria agrikulturo** rigardas farmon kiel fabrikon kun "enigoj" (kiel pesticidoj, nutraĵoj, sterko kaj bruligaĵo) kaj "eligoj" (kiel greno, kokoj, ktp). La celo estas plialtigi la gajnon (t.s. la rikolto po hektaro) kaj plimalaltigi la elspezojn por produktado, ĉefe ekspluatante ekonomion de skaloj.
Industria agrikulturo dependas de altekostaj enigoj de ekster la farmo (ekzemple pesticidoj kaj fekundigiloj), multaj el kiuj kaŭzas restaĵojn damaĝantajn la medion. Ĝi uzas grandajn kvantojn da ne-renovigeblaj fosilaj bruligaĵoj, kaj ĝi tendencas al koncentrigi la produktadon, forpelante malgrandajn produktantojn kaj subfosas kamparajn komunumojn. La sekvaj mediaj zorgoj kaj jenaj rilate al la publika sano akompanas la kutimajn produktadmetodojn:

* Monokulturoj erozias biodiversecon kaj inter la plantoj kaj inter la bestoj.
* Sinteze faritaj kemikaĵoj (pesticidoj kaj fekundigiloj) malpurigas la grundon, akvon kaj aeron, minacante la medion kaj homan sanon.
* La grundo eroziiĝas multe pli rapide ol ĝi povas esti replenigita, forprenante la fekundecon kaj la nutraĵojn kiuj nutras plantojn kaj tiujn ili manĝantajn.
* Akvo konsumiĝas laŭ ne-daŭripovaj kvantoj en multaj kamparaj regioj.

* Kategorio Industria agrikulturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Külsősárd** [kulŝOŝArd] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti. Külső signifas: ekstera.

Blazono de Külsősárd

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 2km²
* Loĝantaro: 80
* Poŝtkodo: 8978
* Telefonprefikso: 92
* Koordinatoj: 46°37′40″N 16°29′10″E﻿

Situo
-----

Külsősárd situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, kiu interligas la preterirantajn ĉefvojojn Lendava-Keszthely kaj Lendava-Szombathely, laŭ fervojo Zalaegerszeg-Rédics. La lasta komunumo troviĝas 2, Lenti kaj Slovenio po 5, Nova 20 km-ojn.

Historio
--------

Komence estis unusola vilaĝeto "Sárd", kiu disiĝis al Interna kaj Ekstera Sárd. La lasta fondiĝis en la 18-a jarcento. La loĝantoj estis nobeloj. Vilaĝservoj estas vendejo (ne ĉiutage funkcianta) kaj migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* sonorilostablo el la 19-a jarcento
* monumento pri falintoj dum la mondomilitoj
* ŝtonkruco
* fiŝkaptistaj lagoj
* bunkroj el la 1950-aj jaroj

* Kategorio Külsősárd en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Lasztonya** [lastonja] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Letenye.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 9 km²
* Loĝantaro: 86
* Poŝtkodo: 8887
* Telefonprefikso: 93
* Koordinatoj: 46°33′25″N 16°43'07″E

Situo
-----

Lasztonya situas en Montetaro Zala en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ etfervojo el Csömödér. Letenye troviĝas 17, Nova 18, Lenti 19, Nagykanizsa 29 km-ojn.

Historio
--------

La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo el 1381 laŭ tiama hungara ortografio *"Lazthonya"*. En 1828 vivis tie 42 impostantoj en 17 domoj. En 1945 oni disdonis parcelojn al 96 malriĉaj vilaĝanoj el la grandbieno. Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, kuracejo, migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino (Reĝino de Rozario) en vilaĝparto Kámaháza
* kampanilo el la 18-a jarcento
* monumento pri falintoj dum la mondomilitoj

* Kategorio Lasztonya en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Moderna vidaĵo de la fronta fasado, kun la Lenina statuo antaŭe.
La **Instituto Smolnij** (ruse *Смольный институт*, Smol'niy institut) estas paladieca konstruaĵo en Sankt-Peterburgo, kiu ludis gravan rolon en la historio de Rusio.

En 1917, Vladimir Lenin elektis tiun konstruaĵon kiel la sidejon de Bolŝevikoj ĵus antaŭ kaj dum la Oktobra Revolucio. Ĝi estis la rezidejo de Lenin dum kelkaj monatoj, ĝis la landa registaro estis translokigita al la Moskva Kremlo en Marto 1918. Post tio, la Instituto Smolnij iĝis la sidejo de la loka aparato de la Komunista Partio, kaj fakte la urbodomo. En 1927, oni starigis monumenton al Lenin antaŭ la konstruaĵo, desegnita de la skulptisto Vasilij Kozlov kaj la arkitektoj Vladimir Ŝĉuko kaj Vladimir Gelfreiĥ. La Instituto Smolnij estis ankaŭ la loko de la murdo de Sergej Kirov en 1934, kion Stalin prenis kiel ekskuzon por la Granda Purigo, kiu celis la forigon de opoziciantoj.

Notoj
-----

1. ↑  "Saint Petersburg - Smolny Monastery: Smolny Institute - The Green Guide Michelin". Arkivigite je 2021-05-01 per la retarkivo Wayback Machine travelguide.michelin.com. Alirita la 30an de Julio 2018.
2. ↑  Kirov smolny

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Instituto Smolnij en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* vidaĵoj de Smolnij
* Smolny Chapter 4 el *Six Red Months in Russia* (1918) de Louise Bryant

59° 56′ 47″ N 30° 23′ 47″ O﻿ / ﻿59.94639 °N, 30.39639 °O﻿ / 59.94639; 30.39639 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 721302
 |
ENIAC en Ballistic Research Laboratory
Programistino Betty Jennings kaj Frances Bilas Spencer laboras ĉe ENIAC
La **Electronic Numerical Integrator and Computer** (**ENIAC**) estis la unua pure elektronika komputilo. Ĝi estis uzata de la Usona terarmeo por la kalkulado de balistikaj tabeloj.

Historio
--------

ENIAC estis projektata ek de la jaro 1943 ĉe la Universitato de Pensilvanio fare de teamo gvidata de J. Presper Eckert kaj John W. Mauchly. La tuta projekto estis financiita de la Usona Armeo. Ĝi estis finita kaj publike prezentita la 14-an de februaro 1946 .

En 1946 Mauchly kaj Eckert fondis firmaon, nome la Eckert-Mauchly Computer Corporation, kiu en 1947 akirisi patenton rilate al la komputilo.  Pri la valideco de tiu patento en 1967 komencis longdaŭra jura disputo. Fine, en 1973, la patento estis abĵurita, ĉar kelkaj ecoj de ENIAC estis konataj jam de la Atanasoff-Berry Komputilo, finkonstruita en la jaro 1942.

En 1947 ENIAC estis transloĝigita de Filadelfio al *Ballistic Research Lab* en Aberdeen.
Tie ĝi funkciis ĝis la 2-an de oktobro 1955.

Teknikaj ecoj
-------------

Simile al Atanasoff-Berry Komputilo (1938–1942) kaj al la brita Colossus (1943), la ENIAC uzis elektronaj valvoj por prezenti ciferojn kaj elektrajn pulsojn por la transmisio de ili. Tio ebligis signife pli altan kalkulkapablon ol tiu de la komputiloj de Konrad Zuse Z3 (1941), kiuj havis pli bonan kalkularktekturon, sed estis bazitaj sur elektromekanikaj relajsoj.

Por prezenti nombrojn, ENIAC uzis la dekuman sistemon.

ENIAC konsistis el 40 paralele funkciantaj komponantoj, kiuj ĉiuj estis 60 cm longaj, 270 cm altaj kaj 70 cm largaj. La tuta instalaĵo estis U-forma kaj kovris areon egalan al 10 m × 17 m. Ĝia tuta maso egalis al 27 tunoj. La komputilo estis kompononita el 17.468 elektronaj valvoj, 7.200 diodol, 1.500 relajsoj, 70.000 rezistiloj kaj 10.000 kondensatoroj. La necesa elektra povumo egalis al 174 kW. Rilate al ĝiaj antaŭuloj la ENIAC estis impresa aparte pro ĝia grandeco.

Kapabloj
--------

ENIAC kapablis adicii, subtrahi, multipliki, dividi kaj eltiri la kvadratan radikon.
Adicio aŭ subtraho daŭris 0,2 ms, multipliko 2,8 ms, divido 24 ms kaj eltiro de kvadrata radiko pli ol 300 ms.

Literaturo
----------

* J. P. Eckert Jr. J. W. Mauchly, H. H. Goldstine, J. G. Brainerd: *Description of the ENIAC and Comments on Electronic Digital Computing Machines*. Moore School of Electrical Engineering, University of Pennsylvania, 1945.
* H. H. Goldstine, A. Goldstine (1946): *The Electronic Numerical Integrator and Computer (ENIAC)*. In B. Randell (Eds.): *The Origins of Digital Computers*, Springer-Verlag (1982).
* Herman Lukoff, *From Dits to Bits: A personal history of the electronic computer*, Robotics Press, Portland, Oregon 1979
* J. Van der Spiegel, J. F. Tau, T. F. Ala'ilima, and L. P. Ang (2000). *The ENIAC: History, Operation and Reconstruction in VLSI*. In R. Rojas (Eds.): *The First Computers; History and Architectures*, MIT Press.

Referencoj
----------

1. ↑  Patent|Land=US|V-Nr=3120606

* ENIAC en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio ENIAC en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Las Quintanillas** [laskintaNIljas] estas loĝloko kaj municipo en la centrokcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Alfoz de Burgos*. La loknomo *Las Quintanillas* estas etimologie komprenebla kiel *La Bienetoj*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Alfoz de Burgos, centre kaj malhelverde.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 24,783 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 379 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.

Ĝi distas 16 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas trafluata de la rivero Úrbel. Ĝia municipa teritorio enhavas la loĝlokojn Santa María Tajadura kaj Villarmentero. Limas norde kun Pedrosa de Río Úrbel; sude kun Hornillos del Camino, Rabé de las Calzadas kaj Tardajos; oriente kun Alfoz de Quintanadueñas; kaj okcidente kun Villanueva de Argaño.

Historio
--------

Estas sektoro de romia ŝoseo. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775580
* VIAF: 1254156858475649780000
 |
**Alifataj kunmetaĵoj**, aŭ prefereble **alifataj kombinaĵoj**, en organika kemio estas klaso de kombinaĵoj de karbono kaj hidrogeno: fakte tiuj kombonaĵoj divideblas laŭ du klasoj: la aromataj kombinaĵoj kies simbolo estas **Ar**, kaj la 'alifataj kombinaĵoj' kies simbolo estas **R**. En la alifataj kombinaĵoj, la atomoj de karbono povas sin ligi konstruiĝante laŭ liniaj ĉenoj, branĉoformaj aŭ ringoformaj.

Povas realiĝi ligoj *unuopaj* (alkanoj aŭ saturitaĵoj), *duoblaj* (alkeno), kaj triplaj (alkinoj). Krom hidrogeno, aliaj kemiaj elementoj povas ligiĝi al la ĉeno de karbono, la plej komunaj estas oksigeno, azoto, sulfuro kaj kloro.

Kutime oni indikas per **serio alifata**, **serio grasa** aŭ **serio necikla** la tutan klason de alifataj kombinaĵoj laŭĉene malfermitaj.

La plej simplaj alifataj kombinaĵoj estas la metano(CH4).

Inter la alifataj kombinaĵoj oni klasifigas la alkanojn (la grasacidojn kaj la parafinon), hidrokarbidojn, la alkenojn (la etenon) kaj la alkinojn (etinon)

La plej granda parto da alifataj kombinaĵoj estas flamiĝemaj.

Ekzemploj
---------

* EtenoEteno
* IzobutanoIzobutano
* EtinoEtino

Vidu ankaŭ
----------

* aromatoj

* Kategorio Alifataj kombinaĵoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**John Presper Eckert** (naskiĝis la 9-an de aprilo 1919 en Filadelfio, Pensilvanio, mortis la 3-an de junio 1995 en Bryn Mawr, Pensilvanio) estis usona komputilpioniro. Kune kun John W. Mauchly li konstruis la ENIAC komputilon en 1946. Mauchly elpensis la totalan fasonon de la vakutubokomputilo dum Eckert evoluigis la elektronikajn cirkvitojn.

La Eckert-Mauchly Computer Corporation baldaŭ estis komisiita fare de la *National Institute of Standards and Technology* (Usona Nacia Instituto de Normoj kaj Teknologio) por konstrui la unuan komerce produktitan komputilon, la Universal Automatic Computer (UNIVAC). Post kiam la Eckert-Mauchly Computer Corporation renkontis monmalfacilaĵojn en 1950, ĝi estis aĉetita fare de la Remington Rand Corporation.

En decembro 1950 la UNIVAC I estis preta. Eckert restis kun Remington Rand, pli posta Sperry kaj Unisys, kaj havis altrangajn postenojn. En 1989 li forlasis Unisys, sed restis disponebla por la firmao kiel konsultisto.]

La Eckert-Mauchly Premio por Komputila Arkitekturo de la ACM kaj IEEE Computer Society estas nomita laŭ li kaj Mauchly. 

La ENIAC je foto de la usona armeo, kun Betty Snyder en la malfono kaj Glen Beck en la fono
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Küssnacht am Rigi (stacidomo). |


**Küssnacht** estas komunumo en la distrikto Küssnacht en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 12126 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

La komunumo Küssnacht situas sude de la monto Rigi inter la Lago de Zugo en okcidento kaj la Kvarkantona Lago en okcidento. Kvankam la komunumo kun pli ol 12000 loĝantoj statistike estas urbo, ĝi sin ne konsideras kiel tia. La komunumo konsistas el la lokoj Küssnacht, Fänn, Haltikon, Immensee kaj Merlischachen.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Küssnacht limas en nordo al Meierskappel (LU), en nordnordoriento al Risch Rotkreuz (ZG), en nordoriento denove al Meierskappel, en oriento aliflanke de la Lago de Zugo al Walchwil (ZG), en sudoriento al Arth, en sudo al Greppen (LU), en sudokcidento al Meggen (LU), en okcidento al Adligenswil (LU), kaj en nordokcidento al Udligenswil (LU).

Trafiko
-------

Tra Küssnacht pasas la svisa aŭtovojo A4, al kiu la komunumo disponas pri alveturejo apud Immensee. Pasas tra la komunumo la kantona ĉefvojo n-ro 2 de Ŝvico al Lucerno. La komunumo disponas pri stacidomoj en Küssnacht kaj Immensee ĉe la trajnlinio de Arth-Goldau al Lucerno, krome flanke trajnlinio kondukas de Immensee al Zugo. De Küssnacht diversaj buslinioj kondukas al la najbaraj komunumoj kaj aertelfero al Seebodenalp.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Küssnacht datiĝas el la jaro 830 kiel *Cossiniacum*. Dum mezepoko la Monaĥejo Sankt-Leodegar en Lucerno kaj aliaj habsburgaj monaĥejoj posedis bienojn en Küssnacht. Fine de la 12-a jarcento la Monaĥejo Engelberg posedis la partronecon pri la preĝejo de Küssnacht. Ĝis la 14-a jarcento en Küssnacht superregis la influo de Lucerno, tiam kreskis la influo de Ŝvico. En la jaro 1402 Johanna de Tottikon vendis la voktorajtojn pri Küssnacht la la civitanoj de Ŝvico kaj de Küssnacht. En la jaro 1424 la civitanoj de Küssnacht ĵuris kun la ŝvicanoj la landorajtokontrakton, kiu garantiis la Küssnacht vastan aŭtonomion kaj liberecon interne de la Lando Ŝvico. Dum la epoko de la Helveta Respubliko Küssnacht formis distrikton kune kun Arth. Dum la secesio de 1831 ĝis 1833 Küssnacht aliĝis dumtempa Kantono Ekstera Ŝvico. Ek de 1833 Küssnacht estas propra distrikto de Kantono Ŝvico.

Vidu ankaŭ
----------

* Küsnacht en apud Zuriko, kun kiu oni ne miksu la komunumo Küssnacht apud la monto Rigi.
* Astrid de Svedio
* Küssnacht am Rigi (stacidomo)
* Immensee (stacidomo)
* Merlischachen (stacidomo)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Teksto pri la historio de la distrikto Küssnacht en la retejo de la komunumo kaj distrikto Küssnacht Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Küssnacht en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Küssnacht

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistriktoj de Kantono Ŝvico |
| --- |
| Einsiedeln • Gersau • Höfe • Küssnacht • March • Ŝvico |  |

 |
2.5-in Serial ATA SSD
mSATA SSD
**Solidstata disko** (**SSD**) estas datenstora aparato, kutime uzata en komputilo. Ĝi uzas fulmomemoron por stori datenojn eĉ post kiam ĝi estas malŝaltita. SSD-oj estas dezajnitaj por aliri datenojn en la sama maniero kiel tradiciaj malmolaj diskoj (HDD). Malmola disko (HDD) kutime povas esti rekte anstataŭigita per solidstata disko (SSD).

La plej bona afero pri solidstataj diskoj estas, ke ili havas multe pli rapidan leg-/skriban rapidon ol malmolaj diskoj. Ili ankaŭ ne havas moviĝantajn partojn, kio signifas, ke ili ne bruas aŭ ne rompiĝas tiom facile. Tamen, SSD-oj povas esti pli multekostaj ol malmolaj diskoj. Ĉi tio ankaŭ signifas, ke kontraŭ la sama prezo, iu povas akiri multe pli da kapacito se tiu anstataŭe elektas HDD.

Hibrida disko kombinas la funkciojn de HDD kaj SSD en unu unuon. Ĝi enhavas grandan HDD kaj pli malgrandan SSD por kaŝmemoro por plibonigi rendimenton de ofte aliritaj dosieroj. Hibrida disko povas oferti preskaŭ la saman rendimenton kiel SSD kaj ĝi povas enhavi pli da kapacito. La prezo ankaŭ estas pli malalta ol tiu de SSD. La ĉefa merkato por ĉi tiu disko estas tekokomputiloj, ĉar ĉi tiuj aparatoj povas enteni nur unu diskon.

La teĥnologio de solidstata disko rapide pliboniĝas kaj novaj SSD-modeloj ofte estas enkondukitaj. Tamen ili ne gajnis popularecon inter multaj uzantoj. Ni ankoraŭ trovas, ke HDD-oj ankoraŭ regas la merkaton. Oni antaŭvidas ke vendo de SSD-oj pligrandiĝos kaj renversos tiun de HDD-oj post 2020. La plej granda malavantaĝo de SSD-oj kompare kun malmolaj diskoj estas, ke SSD-oj havas limigitan kvanton da leg-/skriboj, kiun ĝi povas efektivigi antaŭ ol sektoro malsukcesas, kio ne estas granda problemo kun tradiciaj malmolaj diskoj.

Referencoj
----------

1. ↑   SSD vs HDD. StorageReview.com. Alirita 2012-06-14.
2. ↑  Kyrnin, Mark.  Getting the Performance of an SSD with the Capacity of a Hard Drive (angle). Lifewire. Alirita 2019-11-20.
3. ↑   HDDs and SSDs: global shipments 2015-2021 (angle). Statista. Alirita 2019-11-20.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Solidstata disko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Disko (komputiko)
* Diskaparato
* RAID
* Ĉefmemoro

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Solid-state drive en la baza angla Vikipedio.*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Le Bémont JU (stacidomo). |



**Le Bémont** estas komunumo en la distrikto Franches-Montagnes en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 326 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Le Bémont situas oriente de la distriktĉefloko Saignelégier. La vilaĝa kerno troviĝas sur sudodeklivo norde de la altebenaĵo de la Liberaj Montoj. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo mem la vilaĝetoj La Bosse, Les Communances, Les Cufattes, Sous-le-Bémont kaj Les Rouges-Terres.

Najbaraj komunumoj
------------------

Le Bémont limas en nordo al Les Enfers, en oriento al Montfaucon, en sudo al Tramelan (BE), kaj en okcidento al la distriktĉefloko Saignelégier.

Trafiko
-------

La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de la Ĵurasaj Fervojoj de Saignelégier al Glovelier. Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 18 de La Chaux-de-Fonds al Delemonto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Le Bémont datiĝas el la jaro 1330 kiel *Le Belmont*.

Dum mezepoko Le Bémont apartenis al la Senjorejo Liberaj Montoj, kiu troviĝis sub la regado de la Princepiskopejo Bazelo. Post la Franca Revolucio de 1792 Le Bémont apartenis dum unu jaro al la Raŭraka Respubliko kaj tiam de 1793 ĝis 1800 al la franca departemento *Mont-Terrible*, kiu tiam estis integrita al la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis Le Bémont al la distrikto Franches-Montagnes de la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Le Bémont apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Claude Rebetez*: *Le Bémont* en *Historia Leksikono de Svislando* (2006-04-11)

Vidu ankaŭ
----------

* Le Bémont JU (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Le Bémont en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Le Bémont en la Historia Leksikono de Svislando

Bildoj
------

* Trajno de la Ĵurasaj Fervojoj en Le BémontTrajno de la Ĵurasaj Fervojoj en Le Bémont
* Gastejo apud la kantona ĉefvojo n-ro 18Gastejo apud la kantona ĉefvojo n-ro 18
* Les Rouges-TerresLes Rouges-Terres
* Vilaĝeniro de Le BémontVilaĝeniro de Le Bémont

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Franches-Montagnes |
| --- |
| maldekstraLa Chaux-des-Breuleux • Lajoux • Le Bémont • Le Noirmont • Les Bois • Les Breuleux • Les Enfers • Les Genevez • Montfaucon • Muriaux • **Saignelégier** • Saint-Brais • Soubey |  |

 |
**Apatin,** ankaŭ hungare; serbe **Апатин,** germane **Abthausen** estas urbo en Serbio, en Vojvodino, en distrikto distrikto **Okcidenta** Baĉka, en municipo de Apatin. La nomo devenas el la hungara, signifanta abaton. Ankoraŭ 4 vilaĝoj apartenas al la municipo.

Distrikto Apatin en Serbio

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 19300
* Poŝtkodo: 25260
* Telefonprefikso: +381 25

Situo
-----

Apatin situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Danubo, fine de ĉefvojo el Szeged. Sombor troviĝas 15 km.

Katolika preĝejo de Apatin

Historio
--------

La hungaroj okupis la Karpatan basenon en 895. La unua skriba mencio devenis el 1337 en formo *Apatti*. Episkopo de Kalocsa havis tie fortikaĵon en 1453. La turkoj faris senhoma la komunumon, kiun germanoj refondis en la 18-a j.c. Tiutempe la regiono apartenis al Habsburga Imperio. La urbo apartenis al Bács-Bodrog, al distrikto de Apatin, kies distriktejo estis. En 1910 en la urbo loĝis 13 136 da homoj (11 661 germanoj, 1067 hungaroj, krome kroatoj). En 1918 taĉmentoj de SHS (=Serba-Kroata-Slovena Reĝlando) okupis la regionon kaj kun okupitaj regionoj de Pécs, Baja kaj aliaj ili proklamis respublikon. Ekde 1920 Apatin apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 kiel Jugoslavio. Inter 1941-1944 la hungaroj okupis la urbon. En 1944 la serbaj partizanoj forpuŝis trudlabori en Sovetunion 2400 da germanoj kaj hungaroj, en 1945 8000 da loĝantoj al serbaj labortendaroj, kie multe mortis.
En 2002 loĝis en la urbo 19 320 da loĝantoj (serboj 13 990, rumanoj 967, hungaroj 878, kroatoj 658).

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo

Famuloj
-------

* en la urbo naskiĝis:
	+ hungaraj arkitektoj Gyula Pártos kaj Ferenc Raichle
	+ hungara-germana arkitekto János Prokopp
	+ Lajos Szűcs (defendisto)
	+ hungara juristo Béla Pártos
	+ hungara komponisto Pál Ábrahám
	+ hungara kuracisto Béla Horn
	+ hungara lingvisto Ferenc Kiefer
	+ hungara-jugoslava verkisto Ervin Sinkó
	+ Anton Schwob, germanisto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 231376
* GND: 4002395-3
* LCCN: n83135978
* VIAF: 150135008
* NKC: ge1096391
 |
**Kőszegszerdahely** [kosegserdahej] estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Kőszeg.

Katolika preĝejo de Kőszegszerdahely
Ĉefstrato de Kőszegszerdahely

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9725
* Telefonprefikso: 94
* Areo: 7  km²
* Loĝantaro: 490

Historio
--------

En Kőszegszerdahely loĝis keltoj en la ferepoko. En la romia epoko tie oni faris brikojn. En la frua hungara epoko ĉiumerkrede okazis foiro, tiun gardis la vilaĝnomo: hungare Kőszeg-merkredo-loko. La vilaĝo apartenis al bieno de fortikaĵo Rohonc. En 1532 la turkoj faras ruina la tutan ĉirkaŭaĵon. Baldaŭe laŭvice familioj Sibrik, Nádasdy kaj Batthyany (batjAnji) posedis la komunumon. Ekde 1920 Rechnitz iĝas aŭstra, la vilaĝo trovis sin ĉe la nova ŝtatlimo. Inter 1948-1989 laŭ la aŭstra limo oni faris **fer-kurtenon**. Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, la limo estas senĝene trapasebla. En Kőszegszerdahely migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika Preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj (Kőszegszerdahely)

Komunumoj pri *szerdahely* en Hungara reĝlando
----------------------------------------------

La vorto signifas: loko, kie merkrede okazis bazarado.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Alsószerdahely | Bodrogszerdahely | Dunaszerdahely | Felsőszerdahely |
| Kaposszerdahely | Kisszerdahely | Kőszegszerdahely | Magyarszerdahely |
| Muraszerdahely | Nyitraszerdahely | Szerdahely | Tótszerdahely |

* Kategorio Kőszegszerdahely en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
1 GB de SDRAM muntita en persona komputilo. Ekzemplo de ĉefmemoro.
40 GB diskaparato (HDD); konektite al komputilo ĝi servas kiel *akcesora* memoro.
Diversaj formoj de memoro, dividitaj laŭ sia distanco de la ĉefprocesoro. La fundamentaj komponantoj de ĝeneral-cela komputilo estas aritmetika kaj logika unuo, stirorgano, memora spaco, kaj enigo-eligaj aparatoj. Teknologio kaj kapacito estas kiel estis kutime en hejmaj komputiloj ĉirkaŭ 2005.
Diskaparato kun tegilo forprenita.
Granda benda biblioteko. Bendaj kartoĉoj estas lokitaj sur bretaroj en la antaŭo, robota brako moviĝas malantaŭe. Videbla alto de la biblioteko estas proksimume 180 cm.
1 GB modulo de DDR senvice atingebla memoro
**Memoro** en komputiko estas ilo per kiu komputilo konservas datumojn. Memoro estas de diversaj specoj laŭ sia destino. La malsameco estas ĉefe je rapideco de aliro kaj tempodaŭro kaj kondiĉoj en kiuj la memoro kapablas konservi la datumojn.

Malfruiĝa memorlinio
Specoj de komputila memoro estas:

* KD-ROM
* Ĉefmemoro
* Efemermemorilo
* Energidependa memoro
* Energinedependa memoro
* EREPROM
* Malfruiĝa memorlinio

Vidu ankaŭ
----------

* Dosiersistemo
* Fulmomemoro
* Virtuala memoro

* Kategorio Memoro (komputiko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)