recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Sahib Shihab** (\* 23-an de junio 1925 en Savannah, Georgio, kiel *Edmund Gregory*; † 24-an de oktobro 1989 en Knoxville, Tenesio, estis usona ĵazmuzikisto (aldo-, bariton- kaj sopransaksofono, fluto).

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Vivo kaj verkado
----------------

Shihab studis post privatlecionoj ĉe Elmer Snowden en 1941/42 je la konservatorio de Bostono. Antaŭe li jam en 1938/39 ludis en la bandoj de Luther Henderson kaj de Larry Noble. Ekde 1944 ĝis 1946 lin dungis Fletcher Henderson kiel unuan aldiston; krome li prezentis ĉe Roy Eldridge kaj Ray Perry. En 1946 li konvertiĝis al islamo kaj alprenis sian novan nomon. Inter 1946 kaj 1948 li muzikis kun Phil Edmund kaj Buddy Johnson.

Post tio Shibab laboris en Novjorko ĉe Thelonious Monk (kun kiu li estis intime amika), Tadd Dameron, Art Blakey kaj Dizzy Gillespie. Inter 1952 kaj 1955 li membris en la bando de Illinois Jacquet, kun kiu li ankaŭ koncertvojaĝis tra Eŭropo. En ĉi tiu tempo li transiris al baritonsaksofono kaj trovis je ĉi tiu instrumento memstaran ludmanieron; li kunlaboris kun Dakota Staton, Oscar Peterson kaj denove kun Gillespie. En 1956/57 li surdiskigis kun propra sesopo, sed ankaŭ kun Phil Woods. En 1959/60 li koncertvojaĝis kiel membro de la bandego de Quincy Jones al Eŭropo, kie li ekloĝis en Svedujo kaj poste en Danujo. Li laboris kiel ĉefa soloisto kun la bandegoj de Kenny Clarke/Francy Boland, de George Gruntz kaj gaste en la orkestroj de la radiostacioj, partoprenis projektojn kiel *Flute Summit* kun Jeremy Steig, James Moody kaj Chris Hinze kaj surdiskigis je propra nomo. En 1973 li reiris al Nordameriko, por denove reveni al Eŭropo, kie li laboris kun Thad Jones kaj la Dana Radio-Bandego. En 1984 li definitive reiris al Usono, kie li instruis ĉe la Universitato Rutgers.

Shihab evoluigis aparte je transversa fluto per preterblovado memstaran stilon kaj kontribuis – simile kiel ankaŭ Frank Wess – decide al la venko de la instrumento en ĵazo.

Disko
-----

* *Jazz Sahib* (Savoy, 1957) kun Phil Woods, Benny Golson, Bill Evans, Hank Jones, Paul Chambers, Oscar Pettiford, Art Taylor

Fonto
-----

* + Martin Kunzler, *Jazzlexikon* vol. 2, Reinbek 2002; ISBN 3-499-16317-9 Bd. 2


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 380181
* GND: 134521250
* LCCN: nr90020312
* VIAF: 21755890
* ISNI: 0000 0003 6850 2261, 0000 0000 8156 9565
* BNF: 13899744j
* MBA: 5f741d12-4aa0-46fc-8e49-e2424455a108
* BIBSYS: 1012209
* NKC: xx0120504
* ICCU: DDSV061970
* BNE: XX1121150
 |
Monumento al Che Guevara en la Placo de la Revolucio, Santa Clara.
Blazono de la urbo Santa Clara.
**Santa Clara** estas la ĉefurbo de la provinco Villa Clara en Kubo (kiu kune kun la provincoj Cienfuegos kaj Sancti Spiritus konsistigis la antaŭan provincon **Las Villas**). Ĝi havas ĉirkaŭ 217.000 enloĝantojn (1994). Estas komerca centro kaj ankaŭ havas flughavenon. La bovbredado estis la tradicia ekonomia aktivaĵo ĝis la 19-a jarcento kiam sukerkano iĝis grava. Santa Clara, la provinca ĉefurbo estis fondita la 15-an de julio 1689. La urbo estis gvidata de la komandanto Che Guevara en decembro 1958 dum la revolucio gvidata de Fidel Castro kontraŭ Fulgencio Batista.
La Centra Universitato de Las Villas troviĝas oriente de la urbo.
En la Placo de la Revolucio estas la maŭzoleo konstruita de la skulptisto José Delarra, dediĉita al Ernesto Guevara de la Serna (Che Guevara).

* Kategorio Santa Clara (Kubo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Santa Clara (Kubo) en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)
La rivereto **Sahrbach** estas 15,3 km longa, orografie maldekstra flankrivero de la rivero Ahr en Nordrejn-Vestfalio kaj Rejnlando-Palatinato, Germanio.

Geografio
---------

### Rivervojo

La Sahrbach fontas kiel „Winkelbach" (15,3 km – 13,2 km) en la arbaro de Flamersheim. La fonto situas norde de Scheuren sur la teritorio de Euskirchen kaj alteco de 384 m super marnivelo. De ĉi tie la rojo fluas orienten. Ĝi fluas poste suden inter la urbopartoj Scheuren kaj Maulbach de Bad Münstereifel. Kiel „Houverather Bach" (13,2 km – 10,0 km) ĝi trafluas la Naturprotekejon *Houverather Bach und Nebenbäche* kaj pasad la urboparto Houverath. De tie la rojo fluas kiel Sahrbach tra Kirchsahr kaj la komunumpartoj Binzenbach kaj Burgsahr. Ĝi fluas orienten kaj enfluas en Kreuzberg en la de sudo venantan riveron Ahr.

### Akvokolekta areo kaj alfluantoj

Sur la 15,3 km longa vojo la rojo pasas altodiferencon de 213 metroj, kiu egalas avaraĝan deklivecon de 13,9 ‰. La akvokolekta areo havas grandecon de 46 km².

**Jen listo de alfluantoj (rivermalsupren):**

| nomo | akveja kodo | longeco (km) | direkto | enfluejoĉe km | loko | rimarkoj |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Hoestsiefen | 2718812 | 0,7 | maldekstre | 14,4 | Maulbach | ankaŭ nomata *Breidenwasser* |
| Geißenbach | 271882 | 9,4 | dekstre | 13,2 | Scheuren |  |
| Maulbacher Siefen | 27188312 | 1,1 | maldekstre | 12,9 | Maulbach |  |
| Hasenbach | 2718832 | 2,3 | maldekstre | 11,4 | Lanzerath | la supra parto nomata *Eichener Siefen* |
| Limbacher Bach | 2718833112 | 1,6 | dekstre | 10,4 | Limbach |  |
| Wormsbach | 2718833192 | 1,4 | dekstre | 10,0 |  |  |
| Binzenbach | 2718834 | 1,0 | maldekstre | 7,9 | Binzenbach |  |
| Effelsberger Bach | 271884 | 6,6 | dekstre | 7,7 |  |  |

Referencoj
----------
Australian humpback dolphins, Tin Can Bay, 2016.jpgAustralian humpback dolphins, Tin Can Bay, 2016
La **Sahula delfeno** aŭ **Aŭstralia ĝibodelfeno** (*Sousa sahulensis*) estas specio de ĝibodelfeno kaj la kvara agnoskita specio de ĝibodelfeno kronologie. La specifa nomo *sahulensis* estas derivita el la Sahula Breto, kiu situas inter norda Aŭstralio kaj suda Nov-Gvineo, kie la Aŭstralia ĝibodelfeno vivas.

La specio estis science priskribita la 31an de julio 2014 en la gazeto *Marine Mammal Science* (Marmamula Scienco). En aŭgusto 2014, ne estis populacia ĉirkaŭkalkulo de la Sahula delfeno, sed baze sur la disponebla informaro pri vidaĵoj temas pri "kelkaj miloj".

Aspekto
-------

La Sahula delfeno estas iom diferenca el la aliaj tri ĝibodelfenaj specioj en ĝenerala longo, nombro de dentoj, vertebroj kaj geografia distribuado. La dorsa naĝilo de la Sahula delfeno estas pli malalta kaj pli larĝ-baza ol tiuj de la Atlantika ĝibodelfeno kaj de la Plumba delfeno, kaj ties koloraro estas malhelgriza, dum ties plej proksima ĝibodelfena parenco, nome la Ĉina ĝibodelfeno, havas distinje blankan (ofte kun roskolora nuanco) koloraron. La Sahula delfeno havas ankaŭ distingan malhelan dorsan formon, kiu similas al elstaraĵo.

Konata grando de la Sahula delfeno gamas el 1-2.7 m. La dorsa naĝilo estas mallonga, triangula, kaj ne havas la dorsan "ĝibon" tipan de la atlantikaj kaj hindaj ĝibodelfenoj. La korpo estas ĉefe malhelgriza, kun flankoj nuancaj al helgrizaj. Diagonala mantellinio etenda el ĝuste super la okulo malsupren de la kolo ĝis la urogenera areo separas la malhelan dorson el la pli hela ventro. Blankaj cikatroj kaj malhelaj makuletoj en kapo, dorso, dorsa naĝilo, kaj vosto estas komunaj ĉe plenkreskuloj. Denaska pezo estas inter 40–50 kg kaj plenkreskula pezo estas inter 230–250 kg.

Referencoj
----------

1. 1 2 3 4 5   Scientists name new species of cetacean: The Australian humpback dolphin. EurekAlert! (1a de aŭgusto 2014). Alirita 1a de aŭgusto 2014.
2. ↑   (2014) "Taxonomic revision of the humpback dolphins (*Sousa* spp.), and description of a new species from Australia", *Marine Mammal Science* **30** (4), p. 1494–1541. doi:10.1111/mms.12152.
3. ↑  Berta, Annalisa, eldonisto. Whales, Dolphins & Porpoises: A Natural History and Species Guide. University of Chicago Press, 2015.

* Kategorio Sahula delfeno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Sahula delfeno en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 699768
 |
**Santa Cristina de la Polvorosa** [santakrisTIna delapolboROsa] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono, borde de la rivero Órbigo. 

Preĝejo.
Urbodomo.
Romia mozaiko devena el la romia vilao de Requejo en la Muzeo de Zamora.
Fromaĝofabriko.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 39,03 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 070 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 350 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 72 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj nur 5 km de Benavente, kio helpis ties disvovligon. Ĝi limas kun Quiruelas de Vidriales, Manganeses de la Polvorosa, Villanázar, Milles de la Polvorosa, Arcos de la Polvorosa kaj Benavente.

Estas gravaj restaĵoj de la Romia Imperio (nun en la Muzeo de Zamoro, kiel atestantoj de tiama loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĉirkaŭ 876 okazis la batalo de Polvoraria kontraŭ maŭroj de Al Andalus. Ĝi apartenis al la Regno de Leono kaj poste al la Graflando de Benavente. La 10an de Aprilo 1979 okazis en la municipa teritorio terura trafikakcidento kiam buso falis al la rivero Órbigo, en kiu mortis 49 personoj, 45 el ili infanoj inter 12 kaj 14 jaroj.​ 

Plej grava enspezofonto estis agrikulturo kaj brutobredado, kaj rilataj fabrikoj de fromaĝo kaj kukoj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755628
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Saint-Martin-du-Tertre |

Koordinatoj: 48° 12′ 52″ N 3° 15′ 36″ O﻿ / ﻿48.21444 °N, 3.26000 °O﻿ / 48.21444; 3.26000 (mapo)

**Saint-Martin-du-Tertre** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1521 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.

Geografio
---------

Saint-Martin-du-Tertre etendiĝas sur 6.91 km², kaj havis 1521 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 220 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Joseph Agache, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Martin-du-Tertre apartenas al la kantono Sens-Ouest, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono Sens-Ouest
**Saint-Julien-la-Genête** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 213 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Julien-la-Genête etendiĝas sur 11,91 km², kaj havis 213 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 17 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Julien-la-Genête situas je alteco de 522 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Julien-la-Genête apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Georges Chirade, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Julien-la-Genête apartenas al la kantono de Évaux-les-Bains, kies ĉefurbo estas Évaux-les-Bains. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Évaux-les-Bains
**Santa Cruz Xitla** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Cruz Xitla*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 384.

Geografio
---------

**Santa Cruz Xitla** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3933 loĝantojn. El tiuj estis 1820 viroj kaj 2113 virinoj. La komunumo havas surfacon de 38,27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1820 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2523 indiĝenoj. El tiuj 2043 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2043 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Cruz Xitla Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santa Cruz de Boedo** [santaKRUZ deboEdo] estas municipo en la centroriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Páramos-Valles* kaj pli precize en la subkomarko Boedo-Ojeda. La loknomo *Santa Cruz de Boedo* povas esti komprenata etimologie kiel Sankta Kruco de Boedo, alude al la subkomarko.

Geografio
---------

Preĝejo de Sankta Marteno en Hijosa de Boedo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,51 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 49 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 300 loĝantojn el la jaro 1950. Ĝi distas 66 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

La municipa teritorio enhavas ankaŭ la loĝlokon Hijosa de Boedo (en la foto de la tabelo).

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Fruaj mencioj de la monaĥejo de Santa María de las Muelas, ĉirkaŭ 1029 aludas al limo kun pramonaĥejo (preĝejo) de *Sancta Cruçe*. En la 11-a jarcento estis aliaj mencioj al Santa Cruz de Boedo kaj apudaj lokoj.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj.

Bildoj de la Preĝejo de Sankta Marteno en Hijosa de Boedo
---------------------------------------------------------

* Absido de la preĝejo de Sankta Marteno en Hijosa de Boedo.Absido de la preĝejo de Sankta Marteno en Hijosa de Boedo.
* Preĝejo de Sankta Marteno en Hijosa de Boedo.Preĝejo de Sankta Marteno en Hijosa de Boedo.
* Dekstra kapitelo de la fenestro de la preĝejo de Sankta Marteno en Hijosa de Boedo.Dekstra kapitelo de la fenestro de la preĝejo de Sankta Marteno en Hijosa de Boedo.
* Maldekstra kapitelo de la fenestro de la preĝejo de Sankta Marteno en Hijosa de Boedo.Maldekstra kapitelo de la fenestro de la preĝejo de Sankta Marteno en Hijosa de Boedo.
* Pordego.Pordego.
* Sunhorloĝo ĉe la turo.Sunhorloĝo ĉe la turo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770757
 |
***Nordisk Tonefilm*** estis sveda filmoproduktada kompanio fondita en 1930 kiel filio de la dana filmoproduktada kompanio *Nordisk Film*. La plej fama filmo de la kompanio estis *Hon dansade en sommar* ("ŝi dancis dum unu somero", de 1951).

Komence de 1941, la kompanio petis permeson distribui la nazian kontraŭjudisman propagandan filmon *Jud Süß* de Veit Harlan en Svedio sed ĝi estis malpermesita de la cenzuro.

La ekonomio de la kompanio malboniĝis fine de la 1960-aj jaroj kaj la kompanio vendiĝis en 1969 al "Omega Film AB", kiu translokiĝis al la adreso Apelbergsgatan 58. "Omega Film AB" nuligis siajn pagojn la 2-an de aprilo 1971 kaj estis deklarita bankrota la 19-an de septembro 1972. Tonefilm, kiu estis filio de Omega Film, forlasis Apelbergsgatan en 1974-75.

La posteula kompanio *Nya Svenska AB Nordisk Tonefilm* estis formita de Ingemar Ejve en junio 1973. La unua registrado estis *Maria* (1975) reĝisorita de Mats Arehn. La kompanio ŝanĝis sian nomon al "Nordisk Tonefilm AB" en septembro 1976. En 1984, Ingemar Ejve administris sian kompanion kune kun William Aldridge, Björn Henricson kaj Lennart Norbäck. *Nordisk Tonefilm* kaj Ingemar Ejve estis produktantoj de Mio, mia Mio (1987), malfacile majstrebla kunproduktado inter Svedio, Norvegio kaj Sovetunio laŭ kortuŝa rommano de Astrid Lindgren. La filmo fariĝis la plej multekosta ĝis nun en la sveda filmhistorio. *Nordisk Tonefilm AB* ŝanĝis sian nomon al *Gamma-film Aktiebolag* en januaro 1989. Tiel la komerco ĉesis.

Referencoj
----------

1. ↑   Gunnar Sorelius: *Shakespeare and Scandinavia: a collection of Nordic studies* (angle: Ŝekspiro kaj Skandinavio: kolekto de nordiaj studoj), eldonejo de la Universitato de Delavaro, ISBN 978-0-87413-806-1, paĝo 194
2. 1 2 3   ​​historio de Nordisk Tonefilm (en la sveda)
**Saint-Martin** (en Esperanto: *Sankta Marteno*) estas komunumo en la distrikto Vevejso en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 965 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

La komunumo Saint-Martin situas en sudokcidento de la Friburga Mezlando, proksiumume 15 kilometrojn okcidentsudokcidente de la urbo Bulle kaj 14 kilometrojn norde de Vevey. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Besencens, Fiaugères kaj Saint-Martin, kaj la setlejoj Villard, Clos Devant, La Jailla kaj Haut de Fiaugères, kaj multnombraj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,79 km², de kiuj 16,1% estas kovritaj de arbaro, 77,0% servas por agrikulturo kaj 5,6% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Saint-Martin limas en nordo al Le Flon, en oriento al La Verrerie, en sudoriento al Semsales, en sudo al Maracon (VD), kaj en okcidento al Oron (VD).

Trafiko
-------

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 154 de Vaulruz al Oron. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 4 kilometrojn oriente de la vilaĝo apud Châtel-Saint-Denis. Per la buslinio de Bulle al Oron la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Saint-Martin datiĝas el la jaro 1228 kiel *Sanctus Martinus*. Dum mezepoko la posedantoj de Saint-Martin estis la senjoroj de Oron, Rue kaj Illens. Parto de Saint-Martin fariĝis havaĵo de la urba ŝtato Friburgo per la konkeroj de la jaro 1536, la reston Friburgo akiris post la bankrotiĝo de la Grafoj de Grejerco en la jaro 1555. Saint-Martin tiam estis atribuita al la Voktejo Rue, kiu post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto kaj en la jaro 1748 sub la nova friburga konstitucio estis integrita al la distrikto Vevejso. La 1-an de januaro la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Besencens kaj Fiaugères estis integritaj al Saint-Martin.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Saint-Martin

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Jean-Claude Vial*: *Saint-Martin FR* en *Historia Leksikono de Svislando* (2011-02-08)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Saint-Martin

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Saint-Martin** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Vevejso |
| --- |
| Attalens • Bossonnens • Châtel-Saint-Denis• Granges • La Verrerie • Le Flon • Remaufens • Saint-Martin • Semsales |  |

 |
**Santa Cruz de Yanguas** [Santa Cruz de Yanguas] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, norde de la provinco Sorio kaj komarko *Tierras Altas* (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco, kaj en la subkomarko Almarza.

Geografio
---------

*Tierras Altas* en la nordo de la provinco Sorio.
Loko de Santa Cruz de Yanguas en la provinco Sorio.
Maketo de stegosaŭro kiel reklamo por kusejoj de piedpremoj de dinosaŭroj.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 33,52 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 62 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 300 loĝantojn el la 1910-aj jaroj. 

Ĝi distas 49 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Santa Cruz de Yanguas, Valdecantos kaj Villartoso.

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Riberas del Río Cidacos y afluentes*, okupanta 22 hektarojn, nome 1% de la teritorio, la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Sierras de Urbión y Cebollera*, okupanta 1 890 hektarojn, nome 56% de la teritorio kaj la Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel *Sierra de Urbión*, okupanta 1 895 hektarojn, nome 57% de la teritorio.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Meze de la 19-a jarcento la municipa teritorio ĉar aligis Villartoso.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, popola arkitekturo kaj piedpremoj de dinosaŭroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTierras Altas |
| --- |
| Aldealices• Almarza• Arévalo de la Sierra• Ausejo de la Sierra• Carrascosa de la Sierra• Castilfrío de la Sierra• Castilruiz• Cerbón• Cigudosa• El Royo• Estepa de San Juan• Fuentes de Magaña• Fuentestrún• La Póveda de Soria• Las Aldehuelas• Magaña• Oncala• Rebollar• Rollamienta• San Felices• San Pedro Manrique• Santa Cruz de Yanguas• Sotillo del Rincón• Suellacabras• Trévago• Valdeavellano de Tera• Valdegeña• Valdelagua del Cerro• Valdeprado• Valtajeros• Villar del Ala• Villar del Río• Vizmanos• Yanguas |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351611
 |
**Santa Cruz del Valle Urbión** [santaKRUZ delbalje urBJON] estas loĝloko kaj municipo en la oriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Montes de Oca*. La loknomo *Santa Cruz del Valle Urbión* estas komprenebla kiel *Sankta Kruco de la Valo Urbión*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Montes de Oca, oriente kaj flavecbruna.
Preĝejo.
Ermitejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 33,92 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 101 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 44 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Frua mencio estis de 1146, en la foruo havigita al Cerezo de Río Tirón. Inter 134 domaroj menciitaj kiel apartenantaj al la *alfoz de Cerezo*, aperas *Sancta Crux del Valle* kun Halariza kaj Valmala. 

Santa Cruz del Valle Urbión formis parton de la *Concejo de Santa Cruz, Soto y Garganchón* en la *partido de Santo Domingo de la Calzada*,​ kun jurisdikcio de senjorlando plenumita de la grafo de Erbauz kiu nomumis urbestron.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Petro kaj la ermitejo de *San Millán*.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776673
* VIAF: 316733203
 |
**Saint-Maurice-la-Souterraine** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 1048 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Maurice-la-Souterraine etendiĝas sur 39,72 km², kaj havis 1048 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 26 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Maurice-la-Souterraine situas je alteco de 422 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Maurice-la-Souterraine apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Gilbert Tixier, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Maurice-la-Souterraine apartenas al la kantono de La Souterraine, kies ĉefurbo estas La Souterraine. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de La Souterraine
* Aliaj lokoj kun la nomo Saint-Maurice

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Saint-Maurice-la-Souterraine
**Santa Elena de Jamuz** [santaeLEna deĥaMUZ] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de La Bañeza* (Tero Banjeza), en la suda centro de la provinco ĉe la rivero Jamuz. 

Komarkoj de la provinco Leono; *La Bañeza* sude, centre, violkolora.
Preĝejo.
Ceramiko el Jiménez de Jamuz.
Preĝejo de Villanueva de Jamuz.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Jiménez de Jamuz, Santa Elena de Jamuz kaj Villanueva de Jamuz, okupas totalan areon de 62,34 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 029 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 69 km de Leono, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado rilate al monaĥejo. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste suferis pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. Dum jarcentoj estis orminado en apudaj areoj.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (legomoj, cerealo, terpomoj, beto) kaj brutobredado (bovoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado) krom tradicia industrio de ceramiko (pri kio estas simbolo en la supra dekstra kvarono de la blazono) kaj gastejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758476
* VIAF: 316735945
 |
La plej konataj ruinoj de la misiejo **Sankta Ignaco Minio**, jezuita misiejo fondita de la pastro, hodiaŭ sankta Roque González de Santa Cruz komence de la 17-a jarcento por enkonduki la evangelion inter la indiĝenaj gvaranioj, troviĝas en la nuna loĝloko San Ignacio, en la argentina provinco Misiones, nur je 60 km de la provinca ĉefurbo, Posadas. Kvankam la komenca setlejo de Sankta Ignaco Minio situas en la norda ekstremo de la nuna brazila subŝtato Parano kiam en la 16a kaj 17a jarcentoj ĝi apartenis al la hispana-jezuita regiono La Guayrá.

La unua misiejo kun la nomo Sankta Ignaco Minio estis starigita de la pastroj José Cataldino kaj Simón Maceta en la regiono kiun indiĝenoj nomis Guayrá kaj la hispanoj *La Pinería* en hispania teritorio kiu nun apartenas al Parano (Brazilo). 

Nuntempe, Sankta Ignaco Minio estas la plej bone konservata el la misiejoj en Argentino. La stilo estas simila al la ceteraj misiejoj konstruitaj de la tiuepokaj jezuitoj: ĉirkaŭ centra placo troviĝas preĝejo, pastrodomo, tombejo, domoj kaj la urbodomo. La konstruado de Sankta Ignaco estis farita per loka ŝtono, uzante grandajn pecojn. Tio permesis, ke malgraŭ la dekadenco de multa tempo, la plejparto el la muregoj staradas.

La ruinoj de la misiejo kune kun aliaj misiejoj estis deklaritaj Monda heredaĵo de Unesko en 1984.
**Sankta Johana de la Buĉejoj** (germane *Die Heilige Johanna der Schlachthöfe*) estas teatraĵo de la germana modernisto kaj dramisto Bertolt Brecht verkita inter 1929 kaj 1931, post la sukceso de lia muzikalo La Trigroŝa Opero kaj dum la periodo de lia radikala eksperimenta laboro Lehrstücke. Ĝi estas bazita sur la muzikalo kiun li verkis kune kun Elisabeth Hauptmann, Feliĉa fino (1929). En tiu versio de la rakonto pri Johana de Arko, Brecht ŝanĝas ŝin al "Johana Dark," ano de la *Black Straw Hats*, grupo de la Armeo de Savo en la 20-a jarcenta Ĉikago. La teatraĵo lokigas johanan batalon kun Pierpont Mauler, la posedanto de viand-pakuma planto. Kiel ŝia antaŭulo, Johana estas kondamnita virino, martiro kaj (komence, almenaŭ) naivulo en mondo de malstrikuloj, grasaj katoj, kaj malriĉegaj laboristoj. Kiel multaj el la ludoj de Brecht ĝi estas ligita kun humuro kaj kantoj kiel parto de ĝia eposa dramaturgia strukturo.

La teatraĵo estis elsendo de Berlina Radio la 11-an de aprilo 1932, kun Carola Neher kiel Johana kaj Fritz Kortner kiel Mauler. La rolantaro ankaŭ inkluzivis Helene Weigel, Ernst Busch, Peter Lorre, Paul Bildt kaj Friedrich Gnass. La teatraĵo ne ricevis sian unu-teatran produktadon ĝis la 30-a de aprilo 1959, ĉe la Deutsches Schauspielhaus en Hamburgo, post la morto de Brecht.

Brecht verkis du aliajn versiojn de la rakonto pri Johana de Arko: La Vizioj de Simone Machard (1942) kaj La Atesto de Johana de Arko de Proven, 1431 (1952).

* Kategorio Sankta Johana de la Buĉejoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Santa Eulalia Bajera** [santaeŭLalja baĤEra] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudorienta Komarko de Arnedo, ene de la komarkaro Malsupra Rioĥo, en la orienta triono de la regiono laŭ vertikala divido (orient-okcidente). La loknomo *Santa Eulalia Bajera* estas etimologie komprenebla kiel *Malsupra Sankta Eŭlalio*; estas alia loĝloko nome Santa Eulalia Somera, submunicipo de Arnedillo, kiu estas etimologie komprenebla kiel *Supra Sankta Eŭlalio*.

La municipa teritorio de Santa Eulalia Bajera, en la oriento de la regiono.

Geografio
---------

Santa Eulalia Bajera estas en montetara areo de la valo de la rivero Cidacos. Santa Eulalia Bajera estas tre aparta loĝloko kiu havas komunikadon laŭ la regiona ŝoseo LR-115, kiu komunikas oriente kun Herce kaj okcidente kun Arnedillo. Krome la regiona ŝoseo LR-380 komunikas kun Préjano sude.

Historio
--------

Ĝi estis domaro de Herce. En notaria dokumento oni mencias la lokon "Santa Eulalia de Miromnes" date de la 11-a jarcento. Kun Herce ĝi iĝis dependaĵo de la monaĥinejo de Bernardaninoj en 1246 post la donaco de Alfonso López de Haro kaj lia edzino. Konsekvence la loko iĝis de abatlando, kaj la abatino nomumis la ordinaran urbestron.

Kiel la cetero de Rioĥo ĝi iĝis parto de la provinco Sorio ĝis la kreado de la provinco Logronjo kaj poste de la regiono Rioĥo.

La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj estis terura ĉe Santa Eulalia Bajera, kie oni malaltiĝis el 278 en 1960-aj jaroj ĝis nunaj 100. La elmigrado okazis ĉefe ekde la 1960-aj jaroj.

Aktualo
-------

La ekonomio estis bazata ĉefe sur la agrikulturo kaj brutobredado. Krome estas rura turismo. 

Vizitindaĵoj estas la preĝejo, naturaj lokoj, ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----

Bibliografio
------------

* Diago Hernando, Máximo (1994). «Los Haro de Cameros en los siglos XIII y XIV: Análisis del proceso de su afianzamiento político en el ámbito regional». Anuario de estudios medievales (Madrid: Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC), Institución Milá y Fontanals. Departamento de Estudios Medievales) (24): 775-806. ISSN 0066-5061.
* Pérez Carazo, Pedro (2008). *Santa María de Herce y su abadengo en la Edad Media*. Dos tomos, el II «Documentos» en CD. Logroño: Instituto de Estudios Riojanos y Universidad de La Rioja. ISBN 978-84-96637-47-4.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797071
 |
**José BOVÉ** [Ĵoze Bove] (propranome: **Joseph BOVÉ**) estis ĝis 2004 parolperanto kaj inter la estruloj de franca agrikulturista sindikato *Confédération paysanne* ("Kamparana konfederacio", ano internaciskale de Via Campesina). En decembro de 1999, Li iĝis fama mondskale kritikante la politikon de la Monda Organizaĵo pri Komerco dum la Protestoj kontraŭ MOK en 1999 en Seattle. Li estas inter la fondintoj de la unue franca, nun internacia asocio ATTAC. Li rezignis el siaj sindikataj respondecoj en 2004 por ne personigi la agadon de sia sindikato, ĉar li estis iĝinta intertempe ia famulo en la amaskomunikiloj. Li nun oficas kiel parolperanto de la internacia teamo de *Via Campesina*.

Li estas precipe fama pro:

* Siaj alternativaj proponoj al la liberala tutmondiĝo.
* Sia kontraŭstaro al la GMO-oj.
* Sia kontraŭstaro al tiu kiun li nomas "mismanĝo". T.e. la hastmanĝaĵoj.

Li estas porulo kaj efektivinto de Civila malobeo kaj pro ĝi estas regule malliberigita en Francio. Tamen, li daŭrigas sian simbolan agadon, kiel la malmunto de McDonald's aŭ la detruo de GMO-ajn kampoj, por kontraŭstari internaciajn firmaegojn kaj veki homajn konsciojn. 

Li anoncis sian kandidatiĝon por la prezidanta baloto de 2007 en Francio la 1-an de februaro 2007 en la sindikatejo (*Bourse du Travail*) de Saint-Denis (Seine-Saint-Denis), por esti la *Parolportanto de la senvoĉuloj*. Li ricevis 483 008 voĉdonojn, t.e. 1,32% de la nesindetenaj voĉdonantoj en la unua baloto la 22-an de aprilo 2007. Por la dua baloto, li deklaris voĉdoni por Ségolène Royal.

Malpli serioze, pro liaj lipharoj kaj lia vigleco defendi la malgrandajn kaj nesubmetiĝemajn oni foje komparis lin je Asteriks.

En 2009, li estas elektita eŭropdeputito kaj kampanjas kun la movado Eŭropo-Ekologio, grupiĝo de aktoroj kaj asocioj el la civila socio kaj la verduloj.

Vidu ankaŭ
----------

### Internaj ligiloj

* Agrikulturo
* Vandana Shiva
* Kontraŭ-tutmondiga movado

### Eksteraj ligiloj

* José Bové en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio José Bové en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* (franc-lingve)
* (franc-lingve)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 22503
* GND: 122985435
* LCCN: n2001100911
* VIAF: 44466303
* ISNI: 0000 0001 2130 5303
* SUDOC: 052637107
* BNF: 13570784p
* NDL: 00843768
* BIBSYS: 2067222
* NKC: jo2016928580
* ICCU: RAVV230429
* BNE: XX1002673
 |
**Saint-Loup** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 175 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Loup etendiĝas sur 18,82 km², kaj havis 175 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 9 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Loup situas je alteco de 462 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Loup apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Anne Bridoux, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Loup apartenas al la kantono de Chambon-sur-Voueize, kies ĉefurbo estas Chambon-sur-Voueize. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Chambon-sur-Voueize
**Saint-Léger-Bridereix** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 174 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Léger-Bridereix etendiĝas sur 8,1 km², kaj havis 174 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 21 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Léger-Bridereix situas je alteco de 405 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Léger-Bridereix apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Michel Burille, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Léger-Bridereix apartenas al la kantono de La Souterraine, kies ĉefurbo estas La Souterraine. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de La Souterraine
**Santa Inés del Monte** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santa Inés del Monte*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 388.

Geografio
---------

**Santa Inés del Monte** apartenas al la distrikto Zaachila al kiuj apartenas entute 6 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2275 loĝantojn. El tiuj estis 1100 viroj kaj 1175 virinoj. La komunumo havas surfacon de 34,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2400 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 21 indiĝenoj. El tiuj 18 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 18 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Inés del Monte Arkivigite je 2005-08-31 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Saint-Léger-le-Guérétois** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 425 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Léger-le-Guérétois etendiĝas sur 13,98 km², kaj havis 425 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 30 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Léger-le-Guérétois situas je alteco de 683 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Léger-le-Guérétois apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Patrick Rougeot, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Léger-le-Guérétois apartenas al la kantono de Saint-Vaury, kies ĉefurbo estas Saint-Vaury. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Saint-Vaury
Monda heredaĵo de UNESKO

**Sankta Mikaelo de la Misioj** (portugale *São Miguel das Missões*) estas brazila municipo de la subŝtato Suda Rio-Grando.

En la urbo troviĝas la ruinoj de la jezuita misiejo de "Sankta Mikaelo", deklaritaj ekde 1983 Monda heredaĵo de Unesko. Ĝi estas unu el la pluraj jezuitaj misiejoj kiuj ekzistas en Brazilo, Argentino kaj Paragvajo, fonditaj de la jezuitoj dum la 18-a jarcento kun la celo instrui la evangelion al la gvaranioj kaj protekti ilin de la sklavo-komercistoj de la regiono.

La misiejo estis konstruita en 1735-1745, malgraŭ la penoj de la jezuitoj, la komerco de sklavoj fare de la portugala kaj hispana imperioj fine konkeris la misiejon. La nunaj ruinoj estas protektitaj de Unesko, kaj viziteblas la antikva preĝejo, la misia kruco, muzeo pri misioj, sakristio, tombejo, la placo kaj ĉiunokte okazas luma kaj son-spektaklo.

La ruinoj estis la scenejo en 1986 por filmado de La misio, ĉefrolita de Robert De Niro kaj Jeremy Irons. En 2003 ĝi havis 7.263 loĝantojn kaj okupas areon de 1.229,8 km².
*Sankta Mikaelo luktanta kontraŭ la drako* de Albrecht Durero.
La vendotaj presaĵoj estis man-kolorigitaj.
**Sankta Mikaelo luktanta kontraŭ la drako** estas lignogravuraĵo de 1498 farite de Albrecht Dürer, parto de lia serio por la Apokalipso, kiu ilustraciis la Apokalipso aŭ Revelacio de Sankta Johano. La bildo montras militan scenon en kiu anĝeloj venkas super diabla estaĵo.

Laŭ la rakonto en la Biblio la komandanto de la Armeo de Dio, nome la ĉefanĝelo Sankta Mikaelo estras aliaj anĝelojn en batalo kontraŭ la malbono, reprezentata en tiu bildo per sepkapa drako. Ĉiu el la dragokapo reprezentas po unu el la sep gravegaj pekoj. Durero elektis montri tiun batalon inter bono kaj malbono en la momento kiam Sankta Mikaelo ŝovas sian glavon en unu el la drakokapoj. Ĉirkaŭ Sankta Mikaelo estas tri aliaj anĝeloj pretaj ataki. Sub la batalo kuŝas kalma kaj serena pejzaĝo kun montoj kaj urbeto, markita per preĝejo kun alta spajro, kaj alia en la fono. Plej sube en la centro de la bildo Durero metis sian distingan monogramon "AD" kiu estas en ĉiuj liaj gravuraĵoj.

La influo de la trejnado de Durero kun Michael Wolgemut povas esti vidata en la kvanto de detaloj de la presaĵo. Durero inkludas detalojn kiuj gamas el la arbetoj ĉirkaŭ la urboj al detaloj de la vizaĝo de Sankta Mikaelo. Durero uzas atmosferan perspektivon por krei la iluzion de spaco priskribante la montojn per malpli da detalo. Li kreas diferencan lumon kaj malhelajn tonojn pere de sia uzado de linioj. Pri la pozoj de la figuroj, speciale Sankta Mikaelo, Durero elrompis el la tradicia pozo de heroo luktanta kontraŭ malbono kiu estas pli eleganta kaj anstataŭe metas Sanktan Mikaelon en pozo, kiu kaptas la enormecon de la entreprenata tasko. La brovoj de Sankta Mikaelo montras koncentron kaj liaj manoj estas sur la glavo, kaj kuraĝe atakas la drakon. Ĉiuj originalaj lignogravuraĵoj de la serio estis faritaj el ligno el pirarbo.

Referencoj
----------

* Kleiner, Fred S. kaj Helen Gardner. Gardner's Art Through the Ages: A Global History. Boston, MA: Thomson/Wadsworth, 2009.
* "Sixteenth Century." Sixteenth Century: A Heavenly Craft, The Woodcut in Early Printed Books. 3a de oktobro 2005. Library of Congress. 7a de marto 2010
* "St. Michael Fighting the Dragon by Albrecht Durer." BackToClassics.com Virtual Art Gallery. 2009. BackToClassicals.com. 1a de marto 2010
* "The Revelation of St John: 11. St Michael Fighting the Dragon." Web Gallery of Art. 28a de februaro 2010.
* Zuffi, Stefano. Dürer. London: DK, 1999. Print.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sankta Mikaelo luktanta kontraŭ la drako en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Web Gallery of Art
* Back to Classics Article
* Sixteenth Century: A Heavenly Craft
Sankta Nikolao en Kalkar
La katolika preĝejo **Sankta Nikolao** en Kalkar ĉe Kleve kaj Ksanteno ĉe la Malsupra Rejno estas konata interalie pro siaj naŭ (el origine almenaŭ 16) ĉizitaj retabloj, siaj vitraloj, sia ĥorseĝaro kaj sia historia orgeno.

Sankta Nikolao estas trinava halopreĝejo kun du paralelaj ĥorejoj kaj enkonstruita okcidenta turo. La konstruo verŝajne jam komenciĝis en 1230. En 1409 okazis brulego, post kiu oni en pluraj fazo konstruis la nun ekzistantan trinavan halon. La survolbigo de la ĥorejo okazis en 1421, dum la transiro de la 19-a al la 20-a jarcento oni vaste resanigis la preĝejon. La gravaj militkaŭzitaj difektoj intertempe estas forigita.

Altaroj
-------

La altarojn kreis majstro Arnt de Zwolle (ĉefaltaro, altaro Sankta Georgo), Jan van Halderen (ĉefaltaro), Jan Joest (efaltaro), Henrik Douvermann (Altaro de la Sep Doloroj), Hendrik Grotens (Altaro de la Sep Doloroj), Ferdinand Langenberg (Altaro de la Sep Doloroj), Derick Baegert (Georgo-Altaro), Ludwig Jupan (Maria-Altaro, Georgo-Altaro), Kersken de Ringenberg (Krispino-Altaro), Arnt van Tricht (Altaro Sankta Triunuo, Altaro Johano la Baptisto), Majstro Rutgero (Johano-Altaro), lerninto de Majstro Arnt (Jakobo-Altaro) kaj nekonataj artistoj (Ana-Altaro, Georgo-Altaro, Maria-Altarp) plejparte dum la unua duono de la 16-a jarcento.

* ĈefaltaroĈefaltaro
* Altaro Sankta TriunuoAltaro Sankta Triunuo
* Altaro de la Sep DolorojAltaro de la Sep Doloroj
* Altaro Sankta AnaAltaro Sankta Ana
* Altaro Sankta JakoboAltaro Sankta Jakobo

Literaturo
----------

* Georg Dehio: *Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler - Rheinland.* 1967.
* Hans Peter Hilger: *Stadtpfarrkirche St. Nicolai in Kalkar. Pfarrei Sankt Nicolai (Kalkar).* Boss, Kleve 1990, ISBN 3-89413-181-0.
* Hans Huth: *Künstler und Werkstatt der Spätgotik.* Darmstadt 1967.
* Ludwig Juppe, Franz Josef Nüß (eldoninto): *Der Passionsaltar des Meisters Loedewich in der St. Nikolaikirche zu Kalkar.* Insel, Wiesbaden 1956 (*Insel-Bücherei.* 625/1)
* Guido de Werd: *Die St. Nikolaikirche zu Kalkar.* Munkeno-Berlino. 2-a eldono 1986.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sankta Nikolao (Kalkar) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retpaĝo de la paroĥo
*
**Saint-Pardoux-d'Arnet** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 150 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Saint-Pardoux-d'Arnet etendiĝas sur 16,44 km², kaj havis 150 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 9 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Pardoux-d'Arnet situas je alteco de 743 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Pardoux-d'Arnet apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Bernard Sidoux, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Saint-Pardoux-d'Arnet apartenas al la kantono de Crocq, kies ĉefurbo estas Crocq. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Crocq