recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
1:2, 2:3, 3:5, 4:5
**Flago de Skotlando** (angle *Flag of Scotland*, skote *Banner o Scotland*, skotgaele *Bratach na h-Alba*) estas oficiala historia simbolo de Skotlando. Ĝi prezentas bluan ortangulan tukon kun blanka oblikva (Andrea) kruco. Oni ne reglamentas proporcion de flankoj kaj kutime uzas tukojn 2:3 aŭ 3:5. Larĝo de la diagonalaj strioj, kiuj derivas la oblikvan krucon, estas 1/5 parto de larĝo de la flago.

Laŭ legendo, en la jaro 832 la reĝo Oengus la 2-a, kiu gvidis l’armeon de piktoj kaj skotoj kaj preparis sin al batalo kontraŭ engla reĝo Adelstano, en la nokto antaŭ la batalo preĝis al Dio pri donado de venko, kaj votis, ke en okazo de venko li deklaros la sanktan apostolon Andreon kiel la patrono de Skotlando. Matene nuboj super la batalkampo derivis en blua ĉielo la literon «X», ripetinta formon de la kruco, sur kiu en la jaro 70 p.K. en greka urbo Patraso estis krucumita la sankta Andreo. Piktoj kaj skotoj inspiriĝis per tiu ĉi dia antaŭsigno, kaj englojn atakis timo. Kiel rezulto, la armeo de Oengus la 2-a, malplia je kvanto ol la engla armeo, venkis en la batalo, kaj la apostolo Andreo estis deklarita kiel la sankta patrono de Skotlando.

La reĝa standardo
Fakte, unuan fojon la oblikva kruco estis uzita kiel nacia simbolo en 1286 sur sigelo de la skota gvardio, kaj la flago mem aperis en la jaro 1542.

En 1601 la skota kaj la angla flagoj estis kunigitaj en la flagon de Britio.

Vidu ankaŭ
----------

* Flago de Skotlando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Flago de Skotlando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Listo de britaj flagoj
**Hester JONAS** (naskiĝis ĉ. 1570 en Monheim am Rhein; mortis la 24-an de decembro 1635 en Neuss, Germanio) estis la tiel nomata sorĉistino de Neuss.

Post sia edziniĝo al la muelisto Peter Meurer, Hester translokiĝis al la muelejo de Neuss. Tie ŝi multe suferis epilepsion. Ŝi agis kiel akuŝistino kaj sciis pri la sanigaj efikoj de plantoj, inter kiuj ankaŭ de la mandragoro.

En novembro de la jaro 1635 ŝi estis arestita, sesdekkvarjara, pro sorĉoj, kaj torturita. La urbestra tribunalo akuzis ŝin pri damaĝigaj sorĉoj, forfalo de dio, pakto kun la diablo, ktp. Jam jarojn antaŭe oni rakontis, ke Hester estis sorĉistino, sed pro la pligrandiĝo de la rumoroj, la altranguloj sentis sin devigataj agi. 

Dum la du unuaj pridemandadoj la 15-an kaj 22-an de novembro, Hester kontestis la riproĉojn. La 19-an kaj 20-an de decembro ŝi estis sidigata dum po 3 horoj sur sorĉistinan seĝon, torturseĝon kun feraj najloj. Post tio ŝi konfesis laŭ atendo de la akuzantoj. Ŝi konfesis, ke ŝi armoris plurfoje kun nigra viro nomita *"Hans Beelzebub"* kaj ke ŝi malhelpis homojn kaj bestojn per sorĉoj. Ŝi diris ankaŭ, ke la diablo estis en ŝi. Dum la sama nokto ŝi sukcesis eskapi el la malliberejo, sed iom pli poste ŝi estis rekaptita kaj malliberigita en la muelejturon. Tie ŝi malagnoskis sian "konfeson", sed post vipado per *"akraj vergoj"* la sekvan tagon ŝia rezisto rompiĝis kaj ŝi konfesis ĉion, pri kio oni akuzis ŝin. La tribunalo kondamnis ŝin al morto. La 24-an de decembro 1635 Hester Jonas estis senkapigita per glavo, post kio ŝia korpo estis forbruligita. La saman tagon ŝiaj cindroj estis disŝutitaj en la venton. 

La kompleta protokolo de la pridemando estas videbla en la urba arkivo de Neuss.

Bibliografio
------------

* „Die Ballade der Hexe Hester" de Peter Maiwald
* Wessels, Helmut, Neuss und St. Quirinus zu Fuß, Bachem 2004, ISBN 3761618018


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 247864
* GND: 189540605
* VIAF: 220994095
 |
La sanktulo franca
**Jean-Baptiste de La Salle** (naskiĝinta la 30-an de aprilo 1651 en Reims, mortinta la 7-an de aprilo 1719 en Rouen) estis franca teologo kaj pedagogo. Lia memortago sanktula (kanonizo solena estis en majo 1900) estas la 7-a de aprilo.

Vivo
----

La fondinto de la Fratoj de lernejoj kristanaj *(Frères des écoles chrétiennes)* naskiĝis kiel filo de justiculo. Ekde la infanaĝo li estis tre pieca. Post la sukcesega finstudado de teologio en la Seminario de Sankta Sulpicio en Parizo li ordinitis sacerdoto en 1678. Poste li doktoriĝis kaj iĝis katedrala kapitulano en Reims. Sed baldaŭ li abdikis de tiu renomita posteno por vivi ekskluzive por la edukado de junuloj!

En 1679/80 li donace fondis lernejojn de senkosta frekvento en Reims kaj profunde trejnadis instruistojn al kiuj li ofertis bonajan loĝadkondiĉojn. Tiamaniere estiĝis la fondaĵo de la Fratoj lernejaj kiuj baldaŭ disvastiĝis en la tuta lando. Novicejojn li fondis en Reims, poste en Parizo kaj Rouen. En 1684 li distribuis ĉiujn posedaĵojn inter la malriĉuloj. Li vere klopodis vivi nur por la tasko pedagogia ene de kongregacio fondita de li.

En 1717 li eksestris kaj komencis prepari la propran forpason. En 1719 papa Benedikto la 13-a konfirmis lian laboron. Tiaj institutoj ĝis hodiaŭ funkcias en multaj landoj.

Fonto
-----

Vollständiges Heiligen-Lexikon, Band 3. Aŭgsburg 1869, p. 336-337, kio legeblas tie ĉi interrete.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jean-Baptiste de La Salle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Internacia kongregacia retpaĝaro
* Lernejoj tiaj en Aŭstrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 572913
* GND: 118726595
* LCCN: n82032319
* VIAF: 76334166
* ISNI: 0000 0001 0917 0530
* LIBRIS: 174432
* SUDOC: 028612884
* BNF: 12041307r
* BPN: 74097718
* NDL: 001128161
* BIBSYS: 1055670
* NKC: jn20000603622
* ICCU: CFIV003114
* BNE: XX1039510
 |
**Mariann Engrich** [engriĥ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Engrich Mariann** estis hungara karateisto, tekvondisto, piedbatboksisto, trejnisto. Ŝia persona nomvarianto estis *Marianna*.

Mariann Engrich naskiĝis la 16-an de januaro 1964 en Budapeŝto, li mortis la 7-an de novembro 1996 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mariann Engrich akiris pedagogian diplomon en Pedagogia Altlernejo (Zsámbék), poste trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Kelkfoje ŝi estis ankaŭ stuntisto en filmoj, kie necesis speciala luktado. Ŝi mortigis sin eble pro neatendita malvenko.

### Sporta kariero

Mariann Engrich ĝis sia morto estis luktosportisto en pluraj ĉefurbaj sportkluboj. Ŝi estis la unua en mondĉampionumo en 1987 kaj 1988 (tekvondo, lukto, respektive rompo), krome estis eŭropa ĉampiono en 1988 (piedbatbokso). En la lastaj jaroj ŝi estis ankaŭ trejnisto.

Fontoj
------

* hungarlingva aprezo kun foto
* datenoj angle
* medaloj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   facebook

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 819438
 |



* Portalo pri Biografio
**Büttenhardt** estas komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 348 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Büttenhardt situas norde de la urbo Ŝafhaŭzo sur deklivo de la montoĉeno Randen. La komunumo Büttenhardt konsistas el la setlejoj Maulenhof, Tannerhof kaj Verenahof.

Najbaraj komunumoj
------------------

Büttenhardt limas en nordo al la komunumo Tengen (Baden-Virtembergo-Germanio) kaj Opfertshofen, en oriento al Lohn, en sudoriento al sureste al Stetten, en sudo al Ŝafhaŭzo kaj en okcidento al Merishausen.

Trafiko
-------

Büttenhardt atingeblas de Ŝafhaŭzo per la loka buso H24 de Schaffhauser Verkehrsbetriebe. La veturado per la buso de la vilaĝo-centro ĝis la stacidomo de Ŝafhaŭzo daŭras 22 minutojn. La busoj trafikas en duonhora kadenco.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Büttenhardt datiĝas el la jaro 1238 sub la nomo *Butinhart*. En mezepoko la vilaĝo Büttenhardt konsistis el la tri bienoj Verenahof, Maulenhof kaj Tannerhof, kiuj estis sub la juridikcio de la Monaĥejo Paradies. En la jaro 1529 la jurisdikcio pri Tannerhof transiris de Paradies al Ŝafhaŭzo dum la jurisdikcio pri Maulenhof apartenis al la familioj *Im Thurn* kaj *Peyer*. Verenahof dume apartenis al la Grandukejo Baden kaj estis tial ĝis 1967 germana enklavo, kiu per ŝtata kontrakto transiris tiam al Kantono Ŝafhaŭzo.

Ĉe la fino de la dua mondmilito en la jaro 1945 oficiroj de al *Waffen SS* fuĝis al Verenahof esperante tie eskapi la areston fare de la alianciĝintaj trupoj. Post longa negocado kun svisaj negocistoj ili finfine kapitulaciis.

* Kategorio Büttenhardt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Büttenhardt
* Büttenhardt en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Ŝafhaŭzo |
| --- |
| Kaprikorno, blazono de ŜafhaŭzoKaprikorno, blazono de ŜafhaŭzoBargen • Beggingen (Guntmadingen) • Beringen • Buch • Buchberg • Büttenhardt • Dörflingen • Gächlingen • Hallau • Hemishofen • Lohn • Löhningen • Merishausen • Neuhausen ĉe Rejn-Akvofalo • Neunkirch • Oberhallau • Ramsen • Rüdlingen • Ŝafhaŭzo (Hemmental) • Schleitheim • Siblingen • Stein ĉe Rejno • Stetten • Thayngen (Altdorf • Bibern • Hofen • Opfertshofen) • Trasadingen • Wilchingen | Panoramo de ŜafhaŭzoPanoramo de Ŝafhaŭzo |

 |
**Marianna Sastin** [ŝaŝtin], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Sastin Marianna** estas hungara luktisto, kvarfoja olimpiano, mondĉampiono.

Marianna Sastin naskiĝis la 10-an de julio 1983 en Mosonmagyaróvár.

Biografio
---------

Marianna Sastin naskis filon en 2018. Ŝia edzo estis ankaŭ ŝia trejnisto. Ŝi ricevis premion en 2015.

### Sporta kariero

Marianna Sastin komence estis luktisto en sia naskiĝurbo, poste en ĉefurbaj sportkluboj. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2008, Hungario en la Somera Olimpiko 2012, Hungario en la Somera Olimpiko 2016 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2020 sen medalo, krome en mondĉampionumo ŝi estis la unua en 2013.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2023-04-03 per la retarkivo Wayback Machine
* datenoj kun foto
* datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   post nasko ĉampiono

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 817345
 |


* Portalo pri Biografio
**Bert WILLIAMS** (naskiĝis la 12-an de novembro, 1875, mortis la 4-an de marto, 1922) estis la plej fama afrik-usona amuzisto de sia epoko.

*A Natural Born Gambler (1916)*Williams naskiĝis **Egbert Austin WILLIAMS** sur la insulo de Antigvo, tiam parto de la Britia Karibaj Antiloj. En 1888 lia familio translokiĝis al Los-Anĝeleso, Kalifornio. Li komencis sian amuzadan karieron en 1892 en San-Francisko, Kalifornio.

Bert Williams estiĝis unu de la plej supraj artistoj de Vodevilo, ambaŭ kiel sola ludisto kaj kiel parto de la sukcesa duobla ago "WILLIAMS & WALKER" kun kunludanto George Walker. Kune il popularigis la Kukpaŝo. Williams estis ankaŭ fama por siaj ludaĵoj en nigra-vizaĝo. Post la morto de Walker li ludis kun Eddie Cantor por kelkaj jaroj.

Bert Williams estis ŝlosila figuro en la disvolvigo de afrik-usona muziko. En ero kiam rasa neegaleco kaj stereotipo estis socie vaste 'akceptataj', li estiĝis la unua nigra usona kiu prenis ĉefan rolon sur la Broadway (Manhatano, Usono), kaj faris multe puŝi malantaŭen la rasajn barierojn dum sia kariero. Liaj kantoj (pleje mem-verkita kaj montrantaj sekan spriton kaj observataj humoroj) kiel *Nobody* (Neniu) kaj *Ĉiom Iranta Ekstere Kaj Neniom Venanta Ene* estis popolaraj ĉe tutaj rasoj, preparantaj la vojon por estontaj generacioj de nigraj artistoj.

Williams kolapsis sur la scenejo la 25-an de februaro 1922 kantante *Under The Bamboo Tree* (Sub la Bambua Arbo). Li mortis post unu semajno en hospitalo.

Williams agis en kelkaj silentaj filmaj mallongoj kaj faris serion de sonbendoj por *Columbia Records*, ambaŭ sur fonografaj cilindroj kaj gramofonaj registradoj.

Citiloj pri Bert Williams
-------------------------

* "Li faris pli por nia raso ol mi. Li ridetis sian vojon en la gehomajn korojn; mi devis batali pro mia vojo." -- Booker T. Washington

Eksternaj ligoj
---------------

* Bert WILLIAMS hejmopaĝo Arkivigite je 2003-12-26 per la retarkivo Wayback Machine
* 1906 Bert Williams cilindro sur Tinfoil.com[*rompita ligilo*] mp3 aŭ RealAudio formato

* Kategorio Bert Williams en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 36139
* LCCN: n82115395
* VIAF: 103647176
* ISNI: 0000 0001 1695 4579
* SUDOC: 139931902
* BNF: 12316454n
* MBA: 0e578f5c-bdfc-43fa-bd9a-9d5b67ef353b
* NKC: xx0196630
* BNE: XX4617665
 |
**Jerry Wald** (vere *Jervis Wald*; naskiĝis la 15-an de januaro 1918 en Newark, Nov-Ĵerzejo; mortis en septembro de 1973 je Las-Vegaso, Nevado) estis usona klarnetisto kaj bandestro.

Vivo
----

Wald direktis ekde la 1940-aj ĝis en la 1950-aj jaroj proprajn bandegojn, kun kiuj li muzikis por kelkaj ŝelakdisko por diskeldonejo Majestic; li prezentis kun siaj orkestroj dum la unua duono de la 1940-aj jaroj en Novjorko kaj Ĉikago, fine de la 1940-aj jaroj en Holivudo kaj revenis en 1952 al Novjorko.

Lia admiro por Artie Shaw ne nur kondukis al similecoj laŭ stilo kaj sono, sed ankaŭ al la dungo de multaj iamaj muzikistoj el la orkestro de Shaw, inter ili Bernie Privin, Les Robinson, Sid Weiss, kantistino Anita Boyer, la muzikaranĝistoj Ray Conniff, Bill Challis kaj Jerry Gray. Krom tio je diversaj tempoj interalie Nelson Riddle, Ray Sims, Les Elgart, Bob Dukoff, Al Cohn, Bill Perkins, Lee Konitz, Al Haig, Billy Bauer, Art Ryerson, Irving Cottler kaj Manny Albam laboris en la orkestro de Wald.

La unua disko aperis en 1942 ĉe Decca Records; sekvis aliajaj. En 1946 Columbia Pictures produktis mallongan muzikfilmon ku la orkestro de Wald. En 1952 li surdiskigis kun Chris Connor. Pianisto Bill Evans kunverkis komence de sia kariero du albumojn de Wald, *Top Pops - Jerry Wald & His Orchestra* (MGM/Lion, 1953) samkiel *Listen to the Music of Jerry Wald* (Kapp, 1955), dancan kaj distran muzikon kun tiam popularaj titoloj kiel „*I Love Paris*" aŭ „*Mad About the Boy*".

Literaturo
----------

* Carlo Bohländer (eld.): *Reclams Jazzführer*. Reclam, Stuttgart 2000, ISBN 3-15-010464-5 1977 (Reclam)/1980 (Ed. Peters, Leipzig)
* Hanns E. Petrik: *Bill Evans - Sein Leben, Seine Musik, Seine Schallplatten*, OREOS Verlag, 1989

Referencoj
----------

1. ↑  komp. Roger D. Kinkle: *The Complete Encyclopedia of Popular Music and Jazz, 1900-1950: Biographies*, L through Z. Arlington House, 1974
2. ↑  komp. Carlo Bohländer k. a.: *Reclams Jazzführer*. Stutgarto, Reclam, 1977
3. ↑  Vidu la diskoregistron de Bill Evans ĉe www.jazzdisco.org

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jerry Wald en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

* Jerry Wald Orch
* Jerry Wald
* Jerry Wald "Clarinet High Jinks" ĉe www.bigbandlibrary.com


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 390025
* LCCN: nb2002087457
* VIAF: 12493193
* ISNI: 0000 0000 4278 6911
* SUDOC: 156479974
* BNF: 13900957k
* MBA: 88dfefe6-0260-4b06-ae6e-7a31a98ae6e8 eea71295-453b-48ec-8733-10115dd899be, 88dfefe6-0260-4b06-ae6e-7a31a98ae6e8
 |
**Vaskeresztes** [vaŝkeresteŝ] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szombathely. La vilaĝo signifas hungare: ferokruca. La germana nomo estas **Grossdorf**.

Panoramo de Vaskersztes
Preĝejo de Vaskersztes ĉe la rojo Pinka

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 9795
* Telefonprefikso:
* Areo: 9  km²
* Loĝantaro: 350

Historio
--------

Vaskeresztes estis loĝata jam en la ferepoko. Ankaŭ keltoj postlasis ŝpurojn. Dum la mezepoko ĝi longe apartenis al abato de Pornóapáti. Baldaŭe estiĝis du vilaĝoj: Magyarkeresztes kaj Németkeresztes (hungara kaj germana "keresztes"). En 1920 la vilaĝoj trovis sin apud la nova landlimo, en la aŭstra flanko. Iom poste la landlima komisiono redonis ilin al Hungarlando. En 1929 la du vilaĝoj unuiĝis. Post 1945 ferkurteno konstruiĝis laŭ la aŭstra limo. La vilaĝo estis vizitebla nur per permesilo. En 1989 la ferkurteno estis malkonstruita, oni trovis ĉe la limo netuŝitan zonon dum 40 jaroj. La loĝantaro plejparte estas germanlingva kaj okupiĝas pri vinberoj.

En Vaskeresztes migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

Vidindaĵo estas romkatolika Preĝejo Sankta Nikolao (Vaskeresztes).
**Alessandro ALGARDI** (Bolonjo, 31a de julio 1595 - Romo, 10a de junio 1654) estis itala skulptisto de la malfrua baroko, aktiva preskaŭ nur en Romo, kie dum la lastaj jardekoj de sia vivo, estis la ĉefa rivalo de Gian Lorenzo Bernini.

Kiam li estis 20-jaraĝa, en 1608, li eniris al la servo de Fernando la 1-a Gonzaga, duko de Mantovo, kiu komencis mendi al li artaĵojn; li laboris ankaŭ por la lokaj juvelistoj por figuraj desegnoj. Post mallonga tempoperiodo en Venecio, li translokiĝis al Romo en 1625, kun rekomendo de la duko de Mantovo al la nevo de la papo Gregorio la 15-a, nome Ludoviko, kardinalo Ludovisi, kiu dungis lin dum ia tempo en la restaŭrado de antikvaj statuoj. Tiuj restaŭritaj statuoj ankoraŭ formas la kernon de la Kolekto Bonacorsi-Ludovisi en la Palaco Altemps. La restaŭrado de skulptaĵoj estis kutima laboro eĉ por la plej elstaraj skulptistoj de la epoko, inkluzive de Bernini kaj Ercole Ferrata.

*La forpelo de Atilo fare de la papo Sankta Leono*, Baziliko Sankta Petro.
Li faris poste la tombon de la papo Leono la 11-a (1640-1644), imitante tiun de la papo Urbano la 8-a fare de Bernini (1627-8). Li estis ankaŭ aŭtoro de la fama reliefo *La forpelo de Atilo*, majstroverko de la Baroko.

Bibliografio
------------

* Jennifer Montagu (1985). Yale University Press, ed. Alessandro Algardi. ISBN 0-300-03173-4.
* Bruce Boucher (1998). Thames & Hudson, World of Art, ed. Italian Baroque Sculpture.

* Kategorio Alessandro Algardi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 601267
* GND: 118808761
* LCCN: n85223975
* VIAF: 76326555
* ISNI: 0000 0003 6943 4694
* SUDOC: 028151526
* BNF: 12004299v
* ULAN: 500024200
* NLA: 35778404
* BIBSYS: 90616901
* RKD: 1110
* NKC: mzk2008458715
* ICCU: BVEV000578
* BNE: XX826100 XX4434718, XX826100
 |
**Simon Szidon** [ŝimon sidon], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szidon Simon** estis hungara matematikisto. Lia familio nomo ĉefe eksterlande estis *Sidon*. Li estis nomdonato de en:Sidon sequence.

Simon Szidon naskiĝis en 1892 en Versec (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Vršac en Serbio), li mortis la 25-an de aprilo 1941 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Simon Szidon devenis el rabena juda familio. Li akiris pedagogian diplomon supozeble en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Post la diplomo li nelonge instruis kaj li apartenis al skolo de Lipót Fejér. Baldaŭ li laboris en asekura firmao. Pli poste li malriĉiĝis. En 1941 li suferis akcidenton, spite la hospitalan servon li mortis. Li verkis ankaŭ matematikajn artikolojn.

Elektitaj artikoloj
-------------------

* *A függvény ugrásának meghatározása Fourier sorából* (1918)
* *Ein Satz über positive harmonische Polynome* (1926)
* *Über lakunäre trigonometrische Reihen* (1936)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 670266
 |
**Alessandro Piccinini** (\* 30-a de decembro 1566 en Bolonjo; † ĉ. 1638 samloke (?)) estis itala liutisto, teorbisto kaj komponisto.

Piccinini naskiĝis en Bolonjo kiel ido de muzikema familio. Lia patro Leonardo Maria Piccinini instruis al li la liuton. Li ricevis postenojn ĉe la kortego de Este en Ferrara. En 1597 la papa legato dungis lin kiel liutisto, posteno kiun tenis Piccinini ĝis sia morto.

El lia verkaro nur malmultaj pecoj estas konservitaj. Piccinini estas plej bone konata pro siaj du volumoj de liutmuziko: *Intavolatura di Liuto et di Chitarrone, libro primo* (Bolonjo, 1632) kaj "Intavolaturo di Liuto" (Bolonjo, 1639), post lia morto publikita de lia filo Leonardo Maria Piccinini.

* Kategorio Alessandro Piccinini en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 181381
* GND: 120065827
* LCCN: n86130002
* VIAF: 12492475
* ISNI: 0000 0001 0871 0275
* SUDOC: 102535760
* BNF: 138984612
* MBA: 160d38f5-b724-43ae-94ba-f5110719a0e7 d76a4a35-cc20-4386-9a63-fe242aa820de, 160d38f5-b724-43ae-94ba-f5110719a0e7
* BIBSYS: 3037325
* NKC: xx0023837
* ICCU: CFIV000033
* BNE: XX1760666
 |
Trabo antaŭ kaj malantaŭ la apliko de forto
La **flekso** de korpo (kutime trabo), estas la streĉo, kiu deformas ĝin perpendikle al ĝia longa akso. Tiu deformado estas la rezulto de fortoj, kiuj agas perpendikle al la longa akso mem. La flekso okazas, kiam la vektoro de la momanto aganta al la trabo estas orta al ĝia akso kaj la rezultanta deformado estas orta al la vektoro de la momanto kaj al la akso.

Dum pura flekso la materialo estas nur tirata kaj kunpremata, ne okazas tondo. En la meza parto de la trabo ekzistas neŭtrala fibro, kiu estas senstreĉa. Ĝi estas nek tirata nek kunpremata.

flekso de trabo - neŭtrala fibro
Laŭ la teorio de Euler-Bernoulli la streĉo kreskas proporcie al la distanco de la neŭtrala fibro.

{\displaystyle {\sigma \_{f}}={\frac {M\_{f}}{J}}\cdot } y
* {\displaystyle \sigma \_{f}} estas la streĉo en (MPa);
* Mf estas la fleksa momanto (Nmm)
* y estas la distanco de la konsiderata areo de la neŭtrala fibro (mm);
* J estas la inercimomanto de la sekco rilate al la neŭtrala fibro (mm4)

* Kategorio Flekso (mekaniko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Amanda MacKinnon PALMER** estas usona kantistino kaj muzikistino. Ŝia ĝis nun plej sukcesa muzikprojekto estas The Dresden Dolls (La Dresdenaj Pupoj), duete kun Brian Viglione.

Palmer naskiĝis en Novjorko sed kreskis plejparte en Lexington, Masaĉuseco. Kvin-jaraĝe, ŝi ektrejniĝis kun la hejma piano. Ŝia fruaj influoj estas The Beatles kaj adoleske The Legendary Pink Dots, The Swans, The Cure kaj Depeche Mode. Antaŭ perlabori sian vivtenon kiel muzikisto, ŝi interalie estis viva statuo en diversaj publikejoj en Usono. Palmer nun vivas en Boston.

Kunigante en 2000 kun Brian Viglione, ili formis la muzikgrupon The Dresden Dolls. Amanda respondecas pri la tutaj tekstoj, kiujn ŝi verkis de ŝia adolesko, kaj piano (aŭ eventuale sintezilo) aŭ eĉ ukulelo. La tekstoj de Amanda estas ofte plursencaj kaj dependaj de interpretado de la aŭskultanto.

Ŝiaj spektakloj inspiriĝas de kabareda etoso kaj estetiko kun multe da teatreco kaj iom da seksa ambigueco. kaj ŝi diligente provas senĉese interagi intime kun la publiko.ŝi verkis sian unuan muzikalon kiam ŝi estis dek-unu, sed ĝi neniam realiĝis. Ŝi tamen starigis alian muzikalon fine 2006, *The Onion Cellar* kun *La Dresdenaj Pupoj*

Dum la turneo *Yes, Virginia* (dua albumo de La Dresdenaj Pupoj, aperita en 2006), persistemaj rumoroj komencis rondiri pri la grupa disiĝo. Tio ĉi ja ne okazis sed Amanda Palmer diris ke ĉirkaŭ tiu tempo, ŝi skizis la ĉefpunktojn de sia soloa entrepreno.

*Who Killed Amanda Palmer?* (Kiu mortigis na Amanda Palmer?) kiu aperis 16-an de septembro 2008 estis la unua soloa albumo de la kantisto, sendepende de Brian Viglione. Ben Folds produktis la albumon kaj «havis tutan liberecon» por grandparte rebaki la kanzonojn kiuj parte estis novajsed parte malnovaj kreitaĵoj, skribitaj dum Amanda estis maturiĝanto, kaj neuzita de La Dresdenaj Pupoj ĉar taksitaj ne sufiĉe «ritmaj» de Brian. Ĝia nomo estas senpera referenco al Twin Peaks de David Lynch: *Who Killed Laura Palmer*. La albumo lokiĝis 77-a en la usona furorlisto kaj estis taksita tre «diversa» de la komunikiloj. Dum sia turneo, ŝi kunlaboris kun *The Danger Ensemble* (La danĝerensemblo) kaj Jason Webley.

Diskografio
-----------

*Vidu The Dresden Dolls por la albumaro de la grupo*

* *Who Killed Amanda Palmer?* (2008)
* *Theatre is Evil* (2012)
* *Jack & Amanda Palmer: You Got Me Singing* (2016)
* *Piano Is Evil* (2016)
* *Amanda Palmer & Edward Ka-Spel: I Can Spin a Rainbow* (2017)

Bildaro
-------

*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Amanda Palmer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* anglalingva aŭtobiografio de Amanda Palmer Arkivigite je 2015-01-02 per la retarkivo Wayback Machine
* Oficiala blogo
* Retejo *Who Killed Amanda Palmer*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 263189
* GND: 13538088X
* LCCN: no2008139569
* VIAF: 71213377
* ISNI: 0000 0001 1999 199X
* SUDOC: 183364899
* BNF: 16143567c
* MBA: 3c0eb318-d2ba-45aa-9077-b83746cc56da
* NDL: 001237155
* BIBSYS: 13051919
* NKC: js20060505021
* BNE: XX5478498
 |
titolpaĝo de la seminaria broŝuro
La **34-a Internacia Seminario** de la Esperanto-Junularo okazis inter la 27-a de decembro 1990 kaj la 3-a de januaro 1991 en la urbo Finnentrop de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio en la centro de Germanio. La kiel dum antaŭaj aranĝoj science altnivelajn prelegojn kaj laborgrupojn dumtage kaj la tutnoktan interkonatigan kaj festan programon partoprenis 377 lernantoj kaj studentoj (plus iuj lastmomentaj aliĝintoj) el dudek sep eŭropaj landoj. La organizan teamon de GEJ konsistigis *Christian Nitsche* (kunordigado, financoj), *Werner Breitung* (memzorgantoj), *Nicola Buskotte* (surloka programo, ekskurso), *Simone Fischer* (distra programo, loĝigo), *Matthias Funke* (tema programo), *Bianka Jacobsen* (kuireja servo), *Marko Lins* (administrado, sporta programo), *Thomas Pusch* (presaĵoj, ekstera informado) kaj *Heidi Schiller* (vespera programo). Kiel dum antaŭaj jaroj, la Federacia ministerio pri familioj, maljunuloj, virinoj kaj junuloj de Germanio subvenciis la aranĝon per preskaŭ 20.000 DEM, tial ke ne nur la kotizoj estis parte pagitaj de la ŝtato, sed ĉiu partoprenanto rericevis procentaĵon de siaj vojaĝkostoj, kio do aparte kuraĝigis partoprenantojn el pli foraj landoj alvojaĝi kaj kundiskuti.

Ĉi-foje la temo de la semajno - kiu laŭ nombro de partoprenantoj kaj komparoj de aliaj Esperanto-aranĝoj estis pli "kongreso" ol "seminario" - estis sociopolitika:  

**"Mezeŭropo - kien vi iras?"**

La titolpaĝo de la seminaria broŝuro aludis al tio, ke la antaŭajn monatojn oni entombigis la politikan fenomenon de Malvarma Milito inter la Okcidenta kaj Orienta blokoj de ŝtatoj, respektive inter Usono kaj Sovetunio - la ŝtato Sovetunio, pri kies transformo temis la tuta antaŭa Internacia Seminario, eĉ ĉesis ekzisti dum la seminaria semajno. Falis la Fera Kurteno, kiu dividis Eŭropon, reunuiĝis la urbo Berlino kaj la ŝtato Germanio, sed ankaŭ por la resto de Mezeŭropo, la ŝtatoj Pollando, Hungario kaj (tiam ankoraŭ) Ĉeĥoslovakio - en pli vasta difino ankoraŭ iom da najbaraj ŝtatoj - la politikaj ŝanĝoj rilate al la malapero de Sovetunio signifis grandajn skuojn. Ne mirige do ke la Internacia Seminario, en kiu cetere la ekse okcidentgermana kaj ekse orientgermana junularaj Esperanto-organizaĵoj unuiĝis al tutŝtata Germana Esperanto-Junularo, tiumomente elektis la traktatan temon.

Referencoj
----------

1. 1 2  el la seminaria broŝuro, titolita "Mezeŭropo - kien vi iras?"
Madame de Pompadour, amantino de Ludoviko la 15-a, ĉirkaŭ 1750.
**Amantino** (kaj ankaŭ *amatino*) estas virino kiu estas en relative longdaŭra seksa kaj amafera rilato kun viro kiu estas edzo de alia virino aŭ pri iu ajn kialo (ekzemple granda socia, rasa, religia, etna diferenco ktp.) ne intencas edziĝi al ŝi.

Amantino estas en longdaŭra rilato kun sia koncerna amanto, kaj estis ofte referencata kiel "la alia virino" aŭ eĉ simple "la alia" en konversacia nivelo, literaturo, filmoj ktp. Ĝenerale, la rilato estas stabila kaj almenaŭ duon-permanenta, sed la paro kutime ne kunvivas malferme kaj la rilato estas kutime, sed ne ĉiam, sekreta. Estas ofte ankaŭ konotacio, ke la amantino estis foje "vivtenita" – t.e. la amanto kontribuas al ŝia vivtenado.

Kvankam gramatike amantino estas sama kiel amanto, konsiderinte la tradician rolon de subeco de virinoj rilate al viroj en la plej sociaj niveloj, plej ofte la koncepto rilatas al virino, kvankam same oni povus diri pri la inversa situacio, multe malpli kutima kaj pli escepta.

Historie tre bone konataj kaj studitaj kazoj de amatinoj de reĝoj estas okazoj en la vivo de eŭropaj monarkoj, por ekzemplo, Agnès Sorel, Diane de Poitiers, Barbara Villiers, Nell Gwyn kaj Madame de Pompadour.

Notoj
-----

1. ↑  [ "Mistress definition and meaning | Collins English Dictionary".[ www.collinsdictionary.com. Alirita la 20an de Aŭgusto 2020.
2. ↑  "MISTRESS | definition in the Cambridge English Dictionary". dictionary.cambridge.org. Alirita la 20an de Aŭgusto 2020.
3. ↑   The Free Dictionary. "Mistress". Alirita la 6an de Majo 2012.
4. ↑   Love-Lessions. "The Role of a Mistress: Is it as Glamorous as it Seems?". Alirita la 6an de Majo 2012.
5. ↑   Derrick, Kiri. "Top 10 Philandering English Monarchs". Alirita la 6an de Majo 2012.

Bibliografio
------------

* Cronin, Vincent (1974). *Louis and Antoinette*. London: HarperCollins Publishers Limited. ISBN 0-00-211494-1.
* Mitford, Nancy (1954). *Madame de Pompadour*. London: Hamish Hamilton Ltd.

* Kategorio Amantino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 217166
* GND: 4391190-0
* LCCN: sh85086253
* NDL: 00567574
 |
La **Nacia Konsilio de Nigerio kaj Kameruno** (angle *National Council of Nigeria and the Cameroons* aŭ *NCNC*) estis politika partio en Nigerio de 1944 ĝis 1966. Ĝia nomo inkluzivis Kamerunon pro tio, ke Kameruno fariĝis administra subdivido de Nigerio en 1945. Ĝi estis fondita de D-ro Nnamdi Azikiwe kaj Herbert Macaulay. Macaulay estis ĝia unua prezidanto, dum Azikiwe fariĝis ĝia unua sekretario.

La partio renomiĝis al "Nacia Konsilio de Nigeriaj Civitanoj" en 1959, kiam la popolo de Suda Kameruno preferis unuiĝi kun franca Kameruno. Ĝi sekve fariĝis la dua plej grava partio de Nigerio, kaj Azikiwe eĉ fariĝis prezidanto en 1963. En 1966, puĉo eksigis la prezidanton kaj cetere kaŭzis la disiĝon de la partio.

Referencoj
----------

* Peter C. Lloyd, *The Development of Political Parties in Western Nigeria*. The American Political Science Review > Vol. 49, No. 3 Sep. 1955.
* Tekena N. Tamuno, *Separatist Agitations in Nigeria since 1914*. The Journal of Modern African Studies > Vol. 8, No. 4 Dec. 1970.
**Alesanco** [aleSANko] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Nájera kaj precize en la nordokcidento de la regiono. La loknomo *Alesanco* estas etimologie rilatebla al homnomo, eble Aleksandro kiu estis episkopo aŭ Alesianko, proksima al Alesia.

La municipa teritorio de Alesanco, en la nordokcidento de la regiono.
Ermita de AlesancoErmitejo de Alesanco 2016

Geografio
---------

Tiu municipo estas ĉe la meza fluejo de la rivero Tuerto en la Supra Rioĥo. Tiu valo havas ebenan terenon kaj estas bordita de diversaj niveloj de teraso kiuj staras ekde la valo ĝis la montetoj. 

Ĝi estas loĝloko kun komunikvojo laŭ la regiona ŝoseo LR-206 inter Azofra norde kaj la ceteraj lokoj de la valo sude, nome Torrecilla sobre Alesanco, Canillas de Río Tuerto, Cañas kaj Villar de Torre sude. Ĝi estas je 565 metroj super marnivelo.

Historio
--------

La plej fruaj dokumentaj mencioj datas de la 10-a jarcento. En la *Codex Albeldensis* oni mencias la faman ekspedicion de Alfonso la 1-a, reĝo de Asturio laŭ la bordo de la rivero Ebro en la jaro 740. En tiu rakonto oni referencas la detruitajn loĝlokojn: Mirandam (aktuala Miranda de Ebro), Revendecam, Carbonariam, Abeicam (Ábalos, kie li trapasis la riveron Ebro), Brunes (eble Briones sed ne tute certe), Cinissariam (aktuala Cenicero) kaj Alesanco. 

La historio de la loko estas ligita al la Jakoba Vojo. Tiukadre en la municipa blazono montriĝas bildo de Sankta Jakobo kaj la simbola konko kun grapolo, simbolo de la vinprodukta nuna ekonomio.

En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la 1940-aj jaroj oni malaltiĝis el 1 199 loĝantoj ĝis la nunaj 500.

Aktualo
-------

La bazo de la ekonomio estas agrikulturo, kaj ĉefe vinproduktado, sekvita de tritiko kaj hordeo, krom la fruktoĝardenoj.

La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵoj estas la preĝejo kaj la ermitejo ktp.

Bildaro
-------

* Preĝejo.Preĝejo.
* Ermitejo de la Virgen del Prado.Ermitejo de la *Virgen del Prado*.
* Ermitejo de la Virgen del Prado, flanke.Ermitejo de la *Virgen del Prado*, flanke.
* Monumento al la Markizo de la Ensenada.Monumento al la Markizo de la Ensenada.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795989
 |
La **preĝejo Emeriko de Hungario** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Sáska.

Historio
--------

Laŭ onidiro en tiu loko kapelo funkciis, kiun la tataroj detruis en 1242. En la saman lokon oni konstruis la nun videblan preĝejon en 1250. Laŭ la onidiro dum la konsekro partoprenis Béla la 4-a (Hungario). En 1548 la turkoj bruldetruis la vilaĝon, baldaŭ ĝi estis senhoma. En 1759 jam loĝis tie vilaĝanoj, tiutempe la kirko estis renovigita, oni trovis barokajn partojn el tiu epoko. Flóris Ferenc Rómer faris notojn kaj skizojn pri la preĝejo.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas en rando de la vilaĝo en korto. Antaŭ la preĝejo skulptaĵo estas videbla. Iam estis defenda muro ĉirkaŭ la preĝejo, sed nun nur kelkaj spuroj restis. En la fasado la kvadrata turo plene reliefas. Rande po unuj pilieroj apogas la turon. Inter la pilieroj estas la enirejo tra la turo. Supro de la turo estas piramido el ŝtonoj. La absido estas rektangula kaj sakristio aliĝas al tio kun ekstra enirejo. Sur la ekstera muro estas videbla restaĵo pri fresko.

Kermeso okazas en la 5-an de novembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* Arkivigite je 2018-05-01 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **kristana preĝejo de Johano Baptisto** estas romkatolika moderna konstruaĵo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Hegyvidék.

Historio
--------

La katolika preĝejo estis konstruita en 1934, la paroĥo post 5 jaroj. Jam en 1941 la konstruaĵo ne sufiĉis por la preĝej-vizitantoj. Oni komencis konstrui pli novan, sed pro la 2-a mondmilito nur la subpreĝejo pretiĝis. Dum la frua socialismo ne okazis plukonstruo, nur en 1967 serva domo estis konstruita. En la 1960-aj jaroj la malnova preĝejo estis iom pligrandigita kaj sakristio estis konstruita. Depost la socialismo la katolikoj aĉetis la servan domon kaj en la iama subpreĝejo oni establis tombejon pri urnoj. Ankaŭ estas projekto trakonstrui la domon al impona preĝejo. En 2001 la originala preĝejo estis denove pligrandigita.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola. La fasado estas simetria, kie meze estas la enirejo, pli supre la kvadrata turo altiĝas. La navo formas longan brikon, la sanktejo estas rektangula. Menciindas la vitraloj.

Fontoj
------

* hungare kun bildo
* informoj hungare
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Olly Pálffy** [oli pAlfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pálffy Olly** estis hungara operetkantisto, primadono, subreto. Ŝia familia nomvarianto estis *Pálfi*, ŝia persona nomvarianto estis *Olga*.

Olly Pálffy naskiĝis la 10-an de junio 1900 en Budapeŝto, ŝi mortis depost 1931 (la datenoj estas kvazaŭ supozataj).

Biografio
---------

Olly Pálffy lernis en sia naskiĝurbo, ŝi studis aktoradon-kantadon ĉe Imre Szirmai. Ŝi komencis sian aktoran karieron en teatra trupo de Ödön Faragó en Košice. Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis Nyíregyháza, Târgu Mureș (ĉe Mihály Szendrey en 1924), Rožňava (1925), pli poste en diversaj transilvaniaj urboj, same en restintaj partoj de Hungarlando. Ŝiaj baldaŭaj jaroj restis neniuj datenoj.

Ŝiaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Jenő Huszka:
	+ *Gül Baba* - studento Gábor
	+ *Bob herceg* -
* Leo Fall: *Sztambul rózsája* - Midili
* Albert Szirmai: *Mágnás Miksa* - Marcsa
* Imre Farkas: *Nótáskapitány* - Boris; Kati
* Béla Zerkovitz:
	+ *Csókos asszony* - Rica Maca
	+ *Muzsikus Ferkó* - Boris
* Viktor Jacobi: *Leányvásár* - Bessy
* Pongrác Kacsóh: *János vitéz*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 740629
 |
La **preĝejo gardanĝeloj** estas katolika monumento historia en vilaĝo Szákszend (Hungario) (ĝis 1984 en memstara vilaĝo *Szák*).

Historio
--------

En la vilaĝo Szák estis konstruita abatejo kun gotika kirko ĉirkaŭ 1500. Pri erao de turkoj informoj mankas. En 1766 la plena kirko estis trakonstruita laŭ planoj de Jakab Fellner. Intertempe la mezepoka abatejo neniiĝis.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola apud la tombejo en rando de la vilaĝo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo grandparte reliefas. En flankoj de la navo kaj turo ŝtupaj gotikaj pilieroj estas videblaj. La turopinto estas piramida. La navo havas vestiblon ĉe la turo (tie estas la enirejo), en la alia flanko sakristion ĉe la rektangula absido. La navo kaj la absido havas samajn larĝon kaj alton.En la malantaŭa parto de la absido ekstere estas niĉo kun Sankta Maria. Interne la plafonaj freskoj estas barokaj, same la predikejo kaj altaroj. La benkoj estis faritaj en la 19-a jarcento.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* 
* 
* 
*
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Olle OLSSON** (naskiĝis en 1909, mortis la 13-an de oktobro 2003) estis sveda esperantisto, honora membro de UEA kaj de ILEI en Svedio. 

Esperanton li lernis fine de la 1920-aj jaroj kune kun sia frato Nils Olsson. En 1930 li fondis E-klubon de Lund (kies honora membro li fariĝis en 1936). Poste li kreis Studentan Klubon de Lund, kaj li prizorgis ĝin preskaǔ ĝis sia morto. Eĉ dum siaj lastaj jaroj en hejmo por maljunuloj li gvidis esperantokursojn. Kiel profesia instruisto li gvidis multajn E-kursojn kaj estis unu el la pioniroj de ILEI. De 1965 gis 1982 li plenumis la taskojn unue kiel dua sekretario kaj ekde 1974 kiel kasisto de ILEI.
Dum multaj jaroj li estris la Svedan sekcion de ILEI. Por helpi junulojn partopreni en internaciaj aranĝoj li kreis kun aŭstria donacinto Fondaĵon Erika Linz.

Li estis estrarano de la Sveda Sekcio de KELI, kelkjare kiel prezidanto, kaj li estis prezidanto de Suda Distrikto de Sveda Esperanto Federacio 1963-1983. Dum tiuj jaroj la laboro estis tre vigla kun kunvenoj, seminarioj kaj kursoj.

Dum jardekoj li kunaranĝis Dan-Svedajn Tagojn.

Li heredigis monon al Fonduso Olle Olsson por informo kaj disvastigo de Esperanto.
**Preĝejo de Johano Baptisto** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Szada.

Historio
--------

La nun videbla preĝejo estis konstruita en 1794, sed jam dum la mezepoko funkciis tie kirko, kis fundamentojn havas la nuna konstruaĵo. En 1858 tertremo okazis. La orgeno estis farita en 1886.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas sola havanta po unu turon kaj navon. En mezo de la fasado estas la enirejo, pli supre la turo altiĝas. 4 grandaj pilieroj apogas la fasadon, kiuj estis konstruitaj post la preĝejo. Ankaŭ en flankoj de la preĝejo estas pilieroj. La absido estas arkoforma, maldekstre la sakristio troviĝas. Interne la predikejo estas origina el la 18-a jarcento. Mór Than pentris la ĉefaltaran bildon. Ĝi prezentas bapton de Kristo.

Kermeso okazas en la 24-an de junio.

Fontoj
------

* hungare kun multe da fotoj
* hungare
* hungare kun foto
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Donald Winnicott en 1952
La **Malvera Mio** aŭ la **Falsa Memo** *(The False Self, Das falsche Selbst, Le faux self)* estas la nomo por psikoanaliza koncepto de personeca teorio kiu estis evoluigita fare de la brita psikanalizisto kaj infankuracisto Donald Winnicott (1896-1971). Winnicott estis studanto de Melanie Klein kaj elpensis tiun terminon en la psikoanaliza komunumo en 1960. La termino poste iĝis konata preter specialistaj cirkloj tra popularaj sciencaj publikaĵoj. Winnicott kontrastis la falsan Mion al la vera Mio. La falsa Mio ne estas rilata al malsano en si mem. Ĝi ebligas sanajn homojn konduti en maniero konforma al la normo, sed ĝi ankaŭ povas havi manifestaĵojn kiuj indikas mensan malordon.

La konceptoj de Vera kaj Malvera Mio estas ofte uzataj lige kun narcisismo.

bebo en rideta vida kontakto kun gepatro
Winnicott vidis la veran mion kiel radikita de frua infanaĝo en la sperto esti vivanta, inkluzive de sangopumpado kaj spirado per la pulmoj - kion Winnicott nomis "simple esti". El tio, la bebo kreas la sperton pri sento de realeco, senton ke la vivon valoras vivi. La spontaneaj, ne-vortaj gestoj de la bebo venas de tiu instinkta senco, kaj se gepatroj ame respondas al tiuj gestoj, iĝas la bazo por la daŭra evoluo de la vera mio.

Tamen, kiam tio, kion Winnicott zorgis priskribi kiel "sufiĉe bonan gepatradon" - tio signifas, ne nepre perfekta - ne estis, kiam la bebo bezonis la ne-vortan respondon, la spontaneeco de la bebo estis en danĝero de esti trudita per la bezono de observo de la deziroj/atendoj de la gepatroj. La rezulto por Winnicott povus esti la kreado de kion li nomis la falsa mio, kie "la atendoj de aliaj homoj povas iĝi de superrega graveco, superkovrante aŭ kontraŭdirante la originan sencon de mio, tiu ligita al la radikoj mem de la estaĵo". La danĝero kiun li vidis estis ke "tra tiu falsa mio, la bebo konstruas malveran aron de rilatoj, kaj per introjekcioj eĉ ekhavas impreson ke ili estas realaj", dum, fakte, la sendepend-ŝajna fasado simple kaŝas senfruktan malplenon malantaŭ la fasado.

La danĝero estis precipe akra kiam la bebo devis disponigi harmoniigon por la patrino/gepatroj. Sed dum tia patologia falsa mio sufokis la spontaneajn gestojn de la vera mio favore al senviva imito, Winnicott tamen konsideris ĝin de esenca graveco por malhelpi ion pli malbonan: la neniiga sperto de la ekspluato de la kaŝita vera mio mem.

Vidu ankaŭ
----------

* Mi (filozofio)
* Mio, Supermio, kaj Ĝio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 769396
 |
***A History of British Birds*** (Historio de britaj birdoj) estas libro pri natura historio de Thomas Bewick, publikita en du volumoj. Volumo 1, "Land Birds" (Terbirdoj), aperis en 1797. Volumo 2, "Water Birds" (Akvobirdoj), aperis en 1804. Suplemento estis publikita en 1821. La teksto de "Land Birds" estis verkita de Ralph Beilby, dum Bewick respondecis pri la teksto de la dua volumo. La libro estis admirir ĉefe pro sia belo kaj klareco de la bildoj de Bewick, kiuj estas amplekse konsiderataj lia plej fajna verko, kaj inter la plej fajnaj en tiu etoso.

Ĝeneralaĵoj
-----------

*British Birds* estis komparata kun verkoj de poezio kaj literaturo. Ĝi ludas elstaran rolon en la roamno de Charlotte Brontë nome *Jane Eyre*. William Wordsworth gratulis Bewick en la unuaj versoj de lia poemo "The Two Thieves" (la du ŝtelistoj): "Oh now that the genius of Bewick were mine, And the skill which he learned on the banks of the Tyne."

La libro estis fakte la unua "kampogvidilo" por nefakuloj. Bewick havigas taŭgan ilustraĵon de ĉiu specio, el naturo se eblis, aŭ el haŭtaĵoj. Oni listigas kaj komunajn kaj sciencajn nomojn, citante la nomigajn aŭtoritatojn. La birdospecio estas priskribita, kun ties distribuado kaj kutimaro, ofte kun etenda citaĵaro el presitaj fontoj de korespondantoj. Tiuj kiuj havigis haŭtaĵojn aŭ informaron estis dankitaj. La specioj estas grupitaj en familioj kiaj tiuj "Of the Falcon" (de falkoj), uzante la tiamajn limigitajn kaj konfliktajn sciencajn fontojn. La familioj de terbirdoj estas poste grupigitaj en rabobirdoj, ĉiomanĝantaj birdoj, insektomanĝantaj birdoj, kaj grenovoraj birdoj, dum la familioj de akvobirdoj estas simple listitaj, sen rilataj familioj.

La informo pri ĉiu specio komencas en nova paĝo; ĉiuj spacoj ĉe la fino de informo estas plenigita per bildetoj, ofte humoraj eltranĉĵoj de kampara vivo. *British Birds* restas presebla, kaj allogis la atenton de aŭtoroj kiaj Jenny Uglow. La kritikistaro notis la kapablon de Bewick kiel naturalisto same kiel gravuristo.

Priskribo
---------

Klasigo
-------

Ricevo
------

En kulturo
----------

Bildaro
-------

Jene estas selekto de bildetoj el la libro, kie ne estas notaj klarigoj.

* Knaboj en senbirda ĉaroKnaboj en senbirda ĉaro
* Virinoj kolektantaj krustulojnVirinoj kolektantaj krustulojn
* Ĉasisto zorge kaptante anason el riveroĈasisto zorge kaptante anason el rivero
* Maljunulino kun anasojMaljunulino kun anasoj
* Industrio ĉe riverflanko, eble ĉe Tyne ĉe NewcastleIndustrio ĉe riverflanko, eble ĉe Tyne ĉe Newcastle
* Ludilaj boatoj sur riveroLudilaj boatoj sur rivero
* Ĉasisto surneĝeĈasisto surneĝe
* Pise kontraŭ muroPise kontraŭ muro
* Putoro kaptanta angilon vintrePutoro kaptanta angilon vintre
* Lignokruro kaj PavoLignokruro kaj Pavo

Notoj
-----


* Kategorio A History of British Birds en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*A Princesa e o Robô* (La Princino kaj la Roboto) estas la dua longdaŭra movbilda filmo de *Turma da Mônica* (Grupo de Monika), kio estas bildliteratura serio. Tiu brazila filmo estis kreita de *Maurício de Sousa* - jen la desegnisto kaj kreanto de la serio - kaj *Reinaldo Waisman*. La filmo estas aventura filmo.

La historio okazas en la planedo Tero, en la fikcia planedo *Cenourando* (portugallingva supozata gerundio de *cenoura* (cenoura+ando), *cenoura* signifas karoto, ebla esperanta traduko: Karotato), en la sidera spaco kaj en la fikcia stelo nomata je *Pulsar* (Pulsi aŭ Brilpulsi). La komenco estas klarigo pri la ekzisto de la stelo *Pulsar* kaj la legendo pri tiu stelo; post tio la loko estas ŝanĝita al la Tero kie ekaperas la gravulo kaj li ekklarigas pri kio okazis al li. En momento de tiu klarigo la loko ŝanĝas al la *Cenourando* kie estas okazinta konkuro kie la gravulo estas maljuĝita kaj forte tirita al Tero. La gravulo bezonas trovi koron por povi edziĝi kun la princino Mimi, kaj tio estas la plej grava elemento de la filmo, tio estas trovi koron por edziĝi.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Amara Arkivigite je 2015-07-09 per la retarkivo Wayback Machine
* IMDB
* Youtube
Flosligno ĉe la norda marbordo de Vaŝingtonio, UsonoFlosligna skulpturo de ĉevalo fare de artisto Heather Jansch ĉe Projekto Eden, Cornwall
**Flosligno** estas tiu ligno, kiu flosas en la akvo aŭ albordigas ĝin vento, tajdo, fluo aŭ ondado.

Flosligno povas esti:

* arbo(trunko) aŭ parto de arbo, kiu nature elteriĝas/disiĝas kaj venas en la akvon
* ligna parto de konstruaĵoj aŭ domaj mebloj, kiujn kunportas inundo, cunamo aŭ vento en la akvon
* lignaĵo, kiu estis portita intence en la akvon, sed ties alligaĵo malkombiniĝas
* restaĵoj de lignaj ŝipoj aŭ boatoj
* ŝipaj kargoj, kiuj defalis

En areo de Arkto, la flosligno estis ofte la sola lignofonto por inuitoj kaj aliaj popoloj, kiuj vivis super la arkta arbolimo, antaŭ intensa komerca kontakto al pli sudaj landopartoj.

En la nord-ĝermana mitologio la unuaj homoj estis skulptitaj el flosligno fare de Odin, Hönir kaj Lodur. El frakseno skulptis ili viron *Ask* kaj el ulmo la virinon *Embla*. Ask kaj Embla iĝis tiel pragenerintoj de la homa raso.

Hodiaŭ, flosligno estas uzata kelkfoje kiel bazmaterialo por artaĵoj.

* Flosligno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Flosligno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)