recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***La Vojo*** estas sonkasedo de Ĝanfranko (Gianfranco Molle), eldonita de la nuova frontiera en 1977 (poste ĉe Edistudio: dua eldono en 1979, tria en 1986). Ĝi estis inter la unuaj komerce vendataj sonkasedoj en Esperanto, do iusence klasikaĵo.

La kasedo prezentas 15 kantojn tute malsamspecajn. Kelkaj estas movadaj kaj originalaj, ekzemple *Verda Ĉapo* kaj *Ludoviko*, aliaj politikaj kaj tradukitaj, kia *Franca Majo*, laŭ itala originalo de Fabrizio de André (*Canzone di Maggio*). La nomon de la kasedo donis la kanto *La Vojo*, poemo de Zamenhof lerte muzikigita de Ĝanfranko.

La kasedon akompanas tekstlibreto kun enkonduko de Humphrey R. Tonkin. La libreto uzas por ĉiuj nomoj minusklajn komencajn literojn, do ankaŭ « *la vojo* » kaj « ĝanfranko » estas skribitaj minuskle.

**Enhavo** de la sonbendo:

1. Verda ĉapo
2. Samtempaj sezonoj
3. Franca Majo
4. La milito de Pjero
5. Novembra spleno
6. Córdoba
7. Iu diras jes, iu diras ne
8. 70.000 (Petr Bezruč, Tomaŝ Pumpr, Ĝuljo Kappa)
9. Ŝpinu la lanon
10. Ja ni venkos
11. Vjetnama patrino
12. Ludoviko
13. La ŝipestro de Morogoro
14. La vojo (Ludoviko Lazaro Zamenhof, Ĝanfranko Molle)
15. Por Paco

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
**Vilmos Schulhof** [vilmoŝ ŝulhof], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Schulhof Vilmos** estis hungara kuracisto, balneologo, reŭmatologo. Lia frato estis Ödön Schulhof.

Vilmos Schulhof  naskiĝis la 10-an de junio 1874 en Budapeŝto. Li mortis en julio de 1944 en la koncentrejo (ekstermejo) en Auschwitz (Aŭŝvico).

Biografio
---------

Vilmos Schulhof devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris medicinan diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1897. Post siaj studoj li laboris komence en Berlino, poste en Budapeŝto. Inter 1901 kaj 1905 li laboris en balneologia hospitalo en sia naskiĝurbo, poste en Hévíz. En 1911 li establis privatan balneologian instituton. En 1944 li estis deportita, poste li estis viktimo de la holokaŭsto en la koncentrejo en Auschwitz (Aŭŝvico).

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Gégészeti tapasztalatok* (1899)
* *Rhino-pharyngologiai tapasztalatok* (1901)
* *Ujabb gyógyszerek inventariuma. I-III.* (1905-1907)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo kaj promenejo en Hévíz  Arkivigite je 2016-04-24 per la retarkivo Wayback Machine

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2016-04-25 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2014-07-26 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 556842
 |
**La vojo de Guermantes**, en franca *Le Côté de Guermantes*, estas la tria parto de *À la recherche du temps perdu* de Marcel Proust publikigita inter 1920 kaj 1921 ĉe Gallimard. En sia origina eldono, la romano estas dividata en du volumoj: nome *Le Côté de Guermantes I*, sekvita de *Le Côté de Guermantes II*. 

La familio de la rakontanto transloĝiĝas al la domo de la familio Germantes en Parizo. Li deziras proksimiĝi al la nobela medio de tiu familio kaj embarase sekvadas sinjorinon Germantes tra Parizo. Li vizitas sian amikon Robert de Saint-Loup en garnizona urbeto, esperante, ke tiu rekomendos lin por la aspirata nobela medio. Lia avino malsaniĝas. Robert de Saint-Loup vizitas lin en Parizo kaj trovas tie sian amatinon, kiun la rakontanto rekonas kiel eksan prostituitinon. La rakontanto frekventas la salonon de sinjorino de Villeparisis, amikinon de lia avino. Dum li promenas kun la avino, ĉi tiun trafas koratako.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rVerkoj de Marcel Proust |
| --- |
| *Reserĉe al la perdita tempo* | 
* *Sur la vojo de Swann*
* *En ombro de florantaj junulinoj*
* *La vojo de Guermantes*
* *Sodomo kaj Gomoro*
* *La kaptitino*
* *Albertine disparue*
* *Tempo retrovita*
 |
| Romanoj kaj eseoj | 
* *Plezuroj kaj tagoj*
* *Pastiĉoj kaj artikoloj*
* *Kontraŭ Sainte-Beuve*
* *Jean Santeuil*
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795217
* LCCN: n2002011945
* VIAF: 176334411
* SUDOC: 093325185
* BNF: 14518899t
 |
**Vilmos TOTIK** [vilmoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Totik Vilmos** estas hungara matematikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1993, ordinara en 2001) de Hungara Scienca Akademio.

Vilmos Totik  naskiĝis la 8-an de marto 1954 en Mosonmagyaróvár.

Biografio
---------

Vilmos Totik frekventis universitaton en Szeged inter 1973-1978. Post la diplomo ki eklaboris en la universitata matematika instituto. En la studjaro 1986 li estis vicdekano. Li doktoriĝis en 1987 antaŭ la akademio. Li profesoriĝis kaj samtempe li iĝis katedrestro en 1988. En la studjaro 1989 li instruis en universitato en Florido. Li partoprenas en redaktado de fakrevuoj, ekzemple *Journal of Approximation Theory*. Li ricevis hungarajn premiojn inter 1979-2012, krome usonan premion en 2000.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Logarithmic Potentials iwth External Fields* (1979, 1997)
* *Approximáció pozitív operátorokkal* (1986)
* *Halmazelméleti feladatok és tételek* (1997)
* *Metric Properties of Harmonic Measures* (2006)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva intervjuo Arkivigite je 2014-02-02 per la retarkivo Wayback Machine
* biografio angle
**Navadijos** [nabaDIĥos] estas municipo en la sudo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. 

Navadijos en la provinco Avilo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 32 loĝantojn. Ĝi perdis 260 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 51 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Garganta del Villar, Cepeda la Mora, San Martín de la Vega del Alberche, Navarredonda de Gredos, Hoyos de Miguel Muñoz kaj San Martín del Pimpollar.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La mezepoka domaro formis parton de la *sexmo* de la Sierra de Piedrahíta, integrita en Valdecorneja, senjorlando apartenanta el la 14-a jarcento ĝis la 19-a jarcento al familio Álvarez de Toledo, dukoj de Alba. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Estas preĝejo, ermitejo kaj pontoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762950
 |
**Salatiga** estas universitata urbego en la ĉefa insulo Javo, en provinco Centra Javo en Indonezio. Salatiga havas kvar distriktojn. 

Poŝtejo en Salatiga

Geografio
---------

Salatiga situas ĉirkaŭ meze de la insulo sur montetaro proksime de altaj montoj. Provinca ĉefurbo Semarang troviĝas 35, Surakarta 46, Jogjakarto 57, Surabajo 249, Bandungo 320, tutlanda ĉefurbo Ĝakarto 423, Tangerang 443, Serang 496, Palembang 795, Makassar 1017, Batam 1179, Padango 1326, Pekanbaru 1328, Medano 1784, Banda Aceh 2208 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Salatiga estis fondita frue jam en 750. La Nederlanda Orienthinda Kompanio konstruis fortikaĵon en 1746. La statuso estis levita al urbeto en 1917. Tiutempe la loĝantoj estis indiĝenoj, ĉinoj kaj nederlandanoj.

Ekonomio
--------

Salatiga estas agrikultura urbo, kie oni produktas kafojn, kaŭĉukojn, kakaojn, kotonojn, spicojn, tabakojn, tritikojn. Ili estas prilaboritaj grandparte en Semarang, sed la tekstilojn loke en Salatiga. Menciindas la komerca sektoro.

Trafiko
-------

Al Salatiga kuras ĉefvojoj el diversaj direktoj, kie aŭtobusoj helpas la trafikon.

Parko

Religio
-------

En Salatiga Islamo estas la plej ofta religio (78%), sekvita per protestantismo (16%) kaj katolikismo (5%). Aliaj religioj (budhismo, hinduismo, konfuceismo) estas malpli ol 1%. Salatiga estas tolerema, ekzemple en la urbego oni aranĝas subĉielajn religiajn festivalojn dum Kristnasko.

Eduko
-----

Salatiga havas plurajn universitatojn kaj altlernejojn.

Kampuso

Klimato
-------

Salatiga havas tropikan musonan klimaton (Am). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 2668 mm. Inter julio-septembro iomete malpli ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 23 °C kaj varias inter 18-28 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.

Vividindaĵoj
------------

* moskeoj kaj pluraj preĝejoj
* universitatoj
* muzeo

Fontoj
------

* WikiTrans

* KirkoKirko
* KonstruaĵoKonstruaĵo
* MuzeoMuzeo
* Armea oficejoArmea oficejo
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Heiden |

Pri la komunumo
---------------

**Heiden** (prononcu *Hajdn* en la loka alemana lingvo *Häädä*) estas komunumo en la kantono Apencelo Ekstera de Svislando (800 metrojn super marnivelo). Dum la jaro 2002, ĝi havis 4000 enloĝantojn. La areo de la komunumo estas 7.48 km².

Ĉirkaŭ la jaro 1650, la vilaĝoj Wolfhalden kaj Heiden ne povis interkonsenti pri la kontrolo super la vilaĝa preĝejo. Tio gvidis al la kreado de preĝejoj en ambaŭ vilaĝoj kaj sendependiĝo de ambaŭ.

Geografio
---------

Heiden situas proksumume 400 m super la Bodenlago kaj dum bela vetero oni ek de la vilaĝo havas mirindan panoramon supe la tuta Ŝvaba Maro, kiel oni popole ankaŭ nomas la Bodenlagon.
La rivereto Gstaldenbach fontas ĉe monteto Kaien, trafluas la vilaĝon kaj poste fosis profundan abismon alfluante la Bodenlagon en Rorschach.

Trafiko
-------

Heiden estas konektita per dentoradfervojo kun la urbo Rorschach, de kie ekzistas konekto al la rapidtrajnoj al Zuriko, Konstanco kaj Munkeno. Per poŝtbuslinio Heiden estas konektita kun Trogen.

Ekonomio
--------

Heiden estas kampara vilaĝo kaj vivas unuflanke de agrikulturo, nome bovbredado, kaj aliflanke nature de la turismo. Heiden estas konata pro siaj selaktokuroj. Ĉar en la Kantono Apencelo Ekstera la medicina profesio estas libere ekzercebla sen kuracista diplomo, en Heiden praktikas ankaŭ multaj naturkuracistoj kaj ŝamanoj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Heiden datiĝas el la jaro 1461 kiel *guot genant Haiden*.

Lasta hejmo de Henri Dunant
---------------------------

La fondanto de la Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento Henri Dunant pasigis siajn lastajn vivojarojn ĝis sia morto en Heiden. Staras muzeo pri Henri Dunant en Heiden.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Thomas Fuchs*: *Heiden* en *Historia Leksikono de Svislando* (2007-12-04)

Vidu ankaŭ
----------

* Heiden (stacidomo)
* Schwendi bei Heiden (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Heiden AR en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Heiden en germana lingvo
* Heiden AR en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Heiden** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Apencelo Ekstera |
| --- |
| UrsoUrsoBühler • Gais • Grub • Heiden • Herisau • Hundwil • Lutzenberg • Rehetobel • Reute • Schönengrund • Schwellbrunn • Speicher • Stein • Teufen • Trogen • Urnäsch • Wald • Waldstatt • Walzenhausen • Wolfhalden | Speicher-VögelinseggSpeicher-Vögelinsegg |

 |
**Navalilla** [nabaLIlja] estas municipo en la nordocentro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo *Navalilla* estas etimologie komprenebla kiel Altbieneto.

Navalilla en la provinco Segovio.
Preĝejo de Sankta Stefano.
Popola arkitekturo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 94 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 100 el 1991. 

Ĝi distas 59 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Fuentidueña, Cobos de Fuentidueña, Carrascal del Río kaj Fuenterrebollo. Ĝi estas atingebla laŭ la regiona ŝoseo CL-603 inter Fuenterrebollo sude kaj San Miguel de Bernuy norde. Oriente estas Burgomillodo kun grava akvorezervejo kaj Natura Parko *Hoces del Río Duratón*.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Stefano.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766820
 |
**Nava del Rey** [NAba delREJ] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Vintero* (Tero de Vino, en hispana *Tierra del Vino*) en la sudokcidento de la provinco. *Nava del Rey* estas komprenebla etimologie kiel *Altbieno de la Reĝo*.

Nava del Rey en la provinco Valadolido.
La *Vintero* de la provinco Valadolido, oranĝe, sudokcidente.
Panoramo.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 126,13 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 968 loĝantojn. 

Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 350 el la 1996. Ĝi distas 54 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun municipoj Pollos, Tordesillas, Rueda, Siete Iglesias de Trabancos, Villaverde de Medina, Alaejos, Castrejón de Trabancos kaj Nueva Villa de las Torres. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trapasata de la rivero Trabancos.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento kaj certe en la 12-a jarcento kiel Nava de Medina, ligita kaj subigita al la *Comunidad de Villa y Tierra* de Medina del Campo. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

En 1560 ĝi liberiĝis el la jurisdikcio de Medina del Campo, pasante de kategorio de domaro al tiu de *villa* kun nomo ekde tiam Nava del Rey. Dum jarcentoj oni senarbarigis montetojn por kultivado ĉefe de vitejoj. Tial vino iĝis ĉefa ekonomia enspezo dum la 18-a jarcento, rezulte en la riĉa arta heredo de la loko, same kiel nombraj subteraj vinkeloj, kelkaj el kiuj ankoraŭ viziteblaj.​ 

En 1833 ĝi iĝis ĉefurbo de la samnoma jurisdikcia partio kaj en 1864 alvenis la fervojo, kiu ludis fundamentan rolon en la komerco dum la venonta jarcento. En 1877 la reĝo Alfonso la 12-a havigis la titolon de urbo. 

Fine de la 19-a jarcento, la plago de filoksero rezultis en la krizo de la vinprodukta sektoro kaj etende de la propra urbo. Ekde 1980 la vino de Nava apartenas al la protektita devennomo *Denominación de Origen de Rueda*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo, ermitejoj, konventoj, blazondomoj kaj vinkeloj.

Bildaro
-------

* La turoLa turo
* Volbo de sakristioVolbo de sakristio
* ĈefretabloĈefretablo

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765295
* LCCN: n83150902
* VIAF: 159485214
 |
**Prayut Chan-o-cha** (Taja lingvo: ประยุทธ์ จันทร์โอชา; naskita la 21an de marto 1954) estas tajlanda politikisto, emerita generala oficiro de la Reĝa Taja Armeo kaj iama estro de la Nacia Konsilio por Paco kaj Ordo (NCPO), la armea estraro kiu regis Tajlandon inter la 22a de majo 2014 kaj la 10a de julio 2019. De aŭgusto 2019 li funkciis kiel ĉefministro de Tajlando, ministro pri defendo de Tajlando, kaj estro de la reĝa tajlanda polico. Krome, li plenumis la devojn de vicĉefministro Somkid Jatusripitak kiel estro de la ekonomia teamo de la registaro kaj kontrolas la Sekcion de Speciala Esploro (DSI) de la Justica Ministerio.

Prayut estas iama hundinstruisto kaj estro de Ĉefa Reĝa Armeo de oktobro 2010 ĝis oktobro 2014. Post sia nomumo kiel armeestro, Prayut estis karakterizita kiel reganto kaj kontraŭulo de eksa ĉefministro Taksin Ĉinaŭat. Konsiderata kiel fortliniisto ene de la militistaro, li estis unu el la ĉefaj subtenantoj de militistaj bendoj en la manifestacioj de la Ruĝa Ĉemizaro de aprilo 2009 kaj aprilo - majo 2010. Li poste celis moderigi sian profilon, parolante al parencoj de manifestaciantoj mortigitaj en la sanga konflikto, kaj kunlabore kun la registaro de Jinglak Ĉinaŭat kiu gajnis parlamentajn elektojn en julio 2011.

Dum la politika krizo, kiu komenciĝis en novembro 2013 kaj implikis protestojn kontraŭ la prizorgata registaro de Yingluck, Prayut asertis, ke la armeo estas neŭtrala, kaj ne lanĉos puĉon. Tamen en majo 2014, Prayut enscenigis armean puĉon kontraŭ la registaro kaj faris kontrolon de la lando kiel NCPO-ĉefo. Li poste publikigis intertempan konstitucion koncedante al si balaantajn potencojn kaj donante al si amnestion por enscenigado de la puĉo. En aŭgusto 2014, neelektita militistregita nacia leĝdonanto nomumis lin ĉefministro.

Post ekprenado de la potenco, la registaro de Prayut kontrolis gravan tumulton de malkonsento. Li formulis "dek du valorojn" bazitajn sur tradiciaj tajlandaj valoroj kaj sugestis, ke ĉi tiuj estu inkluzivitaj en lernejaj lecionoj. Tiu politiko estis efektivigita por limigi publikajn diskutojn pri demokratio kaj kritiko al la registaro, inkluzive kreskojn de interreto kaj amaskomunikilaron cenzurigis li. Prayut fariĝis ĉefministro de Tajlando post la tajlanda ĝenerala elektado en 2019.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Prayut Chan-o-cha en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* "Top 10 Prayuth Moments", *Khaosod English*, 2015-12-31
* "Prayuth's 12 Core Values", *Asian Correspondent*, 2014-09-22 Arkivigite je 2017-08-05 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698694
* GND: 1162539011
* LCCN: n2007226046
* VIAF: 83463182
* ISNI: 0000 0000 5686 6103
 |
**Navaconcejo** [navakonzEĥo] (municipa altebenaĵo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *navaconcejeños* oficiale, sed "ballenatos" populare laŭ legendo, ke la rivero Jerte pelis ion dum inundo kaj eble muloselon kaj iu ŝerce anoncis ke venas baleno en la riveron. La censita populacio en 2008 estis de 2.083 loĝantoj.

Situo
-----

Navaconcejo estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Jerte, je altitudo de 455 m kaj fakte estas la unua vilaĝo kiun oni trafas kiam oni vojaĝas norden laŭ la malsupro de la valo norden kaj laŭ la nacia ŝoseo al la Provinco de Ávila; je 110 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 170 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 51,4 km².

Geografio
---------

Temas pri vilaĝo konstruita laŭ la rivero Jerte (paralele) kaj laŭ la nacia ŝoseo ambaŭflanke. En la norda parto de la vilaĝo estas ponto kaj trnse estas alia strato kaj kvartaleto ege populara kaj tre tipa. En la ĉirkaŭaĵo estas montaraj pejzaĝoj kaj belaj naturaj lokoj.

En Navaconcejo hegemonias domoj kun tipa arkitekturo de lignaj traboj karaktera de tiu komarko ankaŭ kun lignaj balkonoj kaj tegmentorandoj. Estas ankoraŭ "La Fábrica", konstruita en la 17a jarcento por fabrikado de teksomaŝinoj.

Vidindaĵoj
----------

* Oni konservas du barokajn ermitejojn: tiu de la Plej Sankta Kristo de la Valo, kaj tiu de Sankta Georgo kun retablo de la 18a jarcento.
* Preĝejo de *Nuestra Señora de la Asunción*.
* Kanjono de Sankta Pedro aŭ rokoj en montopintoj.

Ekonomio
--------

Agrikulturo (ĉerizoj) kaj brutobredado (kaproj). Turismo (printempo kaj Festo de la ĉerizfloro)
**Nava de la Asunción** [NAba delasunZJON] estas municipo en la okcidento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Campiña Segoviana*. La loknomo *Nava de la Asunción* estas etimologie komprenebla kiel Altbieno de la Ĉieliro (de la Virgulino). 

Nava de la Asunción en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 83,15 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 2 748 loĝantojn. Estas du loĝlokoj nome Nava de la Asunción kaj Moraleja de Coca.

Ĝi distas 43 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Coca, Navas de Oro, Santiuste de San Juan Bautista, Miguelañez, Domingo García, Rapariegos, Codorniz, Aldeanueva del Codonal kaj Nieva.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. 

Konata dekomence kiel Nava de Coca, ĉar ĝi apartenas al la respektiva *Comunidad de villa y tierra* de Coca. 

En Nava de la Asunción naskiĝis Segismundo Casado López (1893-1968), militisto dum la Dua Hispana Respubliko, kiu estris puĉon en la fino de la Hispana Enlanda Milito.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo *de Nuestra Señora de la Asunción*.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767672
* LCCN: n00024208
* VIAF: 157068617
* BNE: XX459491
 |
***Kamp Koral: SpongeBob's Under Years*** (ankaŭ konata simple kiel *Kamp Koral*) estas usona komputile animita televida serio kreita de Stephen Hillenburg kaj evoluigita de Luke Brookshier, Marc Ceccarelli, Andrew Goodman, Kaz, Mr. Lawrence kaj Vincent Waller kiu premieris sur Paramount+ la 4-an de marto 2021. La serio estas antaŭdaŭrigo kaj kromprodukto de SpongeBob SquarePants de Nickelodeon, havante pli junajn versiojn de la roluloj dum ili ĉeestas someran tendaron. En aŭgusto 2021, la serio estis renovigita por 13-epizoda dua sezono.

Premiso
-------

La serio sekvas 10-jaraĝan SpongeBob SquarePants dum li pasigas sian someron ĉe dorma tendaro nomita Kamp Koral. La tendaro estas prizorgata fare de Mr. Krabs, unuopa patro kreskiganta sian bebinfilinon, Pearl. La agadoj de la tendaro estas kontrolataj fare de sinjorino Puff, kiu laboras kiel la skoltestro kaj art-kaj-metio-instruisto. SpongeBob kuŝas en kabano kun siaj amikoj Patrick Star kaj Sandy Cheeks. Ilia kabano estas prizorgata de Squidward Tentacles, pesimisma kamploĝanto kiu estas iomete pli maljuna ol la aliaj (preskaŭ adoleskanto) kaj estas juniora konsilisto. Nekonate al la kamploĝantoj, la loka kuiristo Plankton prizorgas sekretan laboratorion sub la tendaro kie lia komputila asistanto Karen helpas al li krei kompleksajn inventojn por konkeri la mondon. Epizodoj temigas SpongeBob kaj liajn amikojn lerni pli pri la kampadejo, esplori novajn lokojn kaj partopreni en someraj agadoj.
|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

**Paŝa pianludado** aŭ **paŝa piano** estas solo-pianostilo el la frua tempo de ĵazo. Ĝi reiras sur la ragtimon, estas male al tiu ne komponita, sed plejparte improvizata. Ĝin kreis proks. 1920 kiel „Harlem Stride piano" pioniroj kiel James P. Johnson kaj Willie „The Lion" Smith en Harlemo, kaj Fats Waller pluevoluigis ĝin kiel reganta stilo de svingo.

Je paŝa pianludado la maldekstra mano transprenas la funkcion de baso kaj harmonio, frapante alterne oktojn (aŭ eĉ dektojn) en la malalta kaj akordojn en la meza registroj, dum kiam la dekstra mano sur tio ludas resp. improvizas melodion. 

Ĉar la pianisto je la paŝa ludado regas, la frapinstrumentaro kaj kontrabaso kiel ritmoinstrumentoj paŝas en la fonon. La bandoj plejparte ne estas pli grandaj ol kvin ĝis ses muzikistoj. Nur malofte la stilo estis ludata kun pli grandaj bandoj, ekz. de Teddy Wilson. 

La kapablo ludi paŝan pianon dependas krom de ekzerco je improvizado parte ankaŭ de la anatomio de la manoj: nur malmultaj pianistoj povas ludi en ĉiu tonalo dektojn, egale ĉu kun du nigraj klavoj (relative facile), kun unu blanka kaj unu nigra klavoj (pli malfacile) aŭ kun du blankaj klavoj (malfacile, erara ludado de najbarklavoj evitende). Elstarulo de la paŝa pianludado estis ankaŭ Eubie Blake, kiu pro siaj eksterordinare longaj fingroj povis ludi dektojn.

Art Tatum kiel iaspeca perfektiganto de la stilo, ofte ludis pasaĵojn, kiuj paŝigis la dektojn en la baso laŭ kvaronnotoj kaj je tio tute rezignis la alternajn akordojn.

La terminon „paŝa pianludado" (*engl.* Stride-Piano) nur pli malfrue inventis kritikistoj, ĝi tamen fariĝis bazo por ĉiuj sekvontaj ĵazpianaj stiloj. Ralph Sutton nomis la lumanieron „Harlem Rhythm".

Vidu ankaŭ
----------

* Ragtimo, Novorleana ĵazo, Svingo
* Duke Ellington, Earl Hines, Art Tatum kaj Fats Waller

Eksteraj ligiloj
----------------

* Paŝa pianludado en BlueBlackJazz
* Notekzemplo
* Aŭdekzempl kaj anglalingva klarigo de Dick Hyman sur YouTube
En gramatiko, **objekto** estas tia komplemento de verbo, kiu (tipe) indikas personon aŭ aĵon trafatan de la ago de la verbo. Objekto povas konsisti el pluraj vortoj.

En Esperanto objekto povas esti substantiva, infinitiva aŭ povas formi subpropozicion.

La ago priskribata de verbo povas impliki unu aŭ plurajn objektajn rolojn:

*Transdoni leteron(1) de Petro(2) al Paŭlo(3).*
Ni ekzamenu tiujn tri objektojn pli detale,

Rekta objekto
-------------

Ĉi tie unu objekta rolo (1) aperas kiel «defaŭlta», ĝi malhavas semantikan precizigon per prepozicio; tian objekton oni nomas **rekta objekto**. En Esperanto verbo povas regi ne pli ol unu tian objekton; kaj se ĝin esprimas substantivo aŭ pronomo, tiam ĝin markas akuzativo. Simile estas en diversaj lingvoj: Latino, la rusa, la germana.

Aliaj lingvoj (la angla, la franca ktp) markas la rektan objekton per fiksita pozicio en la frazo. Aliaj lingvoj uzas specialan prepozicion aŭ postpozicion, sen propra (negramatika) signifo.

Ĉe pasivigo la rekta objekto iĝas subjekto:

*Letero transdonita al Paŭlo.*

Nerekta objekto
---------------

La objekto (2) indikas tion (tiun), de kio (de kiu) io estas apartigata, forprenata; oni povus nomi ĝin *disde*-objekto; PAG nomas tion *ablativa objekto* (laŭ la responda kazo latina; §176).

La objekto (3) indikas tiun, en kies intereso la ago estas plenumata, kiu profitas (aŭ suferas) de tiu ago. Oni povus nomi ĝin *al*-objekto, aŭ *objekto dativa*.

Iuj lingvoj esprimas la nerektajn objektojn per specialaj kazoj (kp la latinajn nomojn ĉi-supre); aliaj ankaŭ tiajn rolojn esprimas per vortordo, ekz-e tiel la dativon povas esprimi:

* angle: *Give me an apple, please*
* france: *Je la lui donne — Il me la donne.*

Reale la semantikaj roloj estas pli multenombraj ol la du pozicioj angla-francaj aŭ 6–7 kazoj latina-polaj; oni ankaŭ povus paroli pri «koncernata objekto», aŭ *pri*-objekto, ekz-e

*Rakonti al Petro(3) pri Heleno(4),*
ktp — proksimume pri tiom da nerektaj objektoj, kiom da prepozicioj estas en la lingvo.

Interna objekto
---------------

Pri la forme similaj esprimoj kiel *vivi malfacilan vivon, dormi eternan dormon* ktp vidu apartan artikolon: Interna komplemento.
Paĝoj de libro.
**Paĝo** estas ĉiu el ambaŭ flankoj de folio de libro, gazeto aŭ iu ajn publikaĵo. Alivorte, laŭ PIV *ĉiu el la du flankoj de paperfolio, sur kiu oni skribas aŭ presas*, kaj ankaŭ ties enhavo, nome *tio, kio estas skribita aŭ presita sur ĉiu flanko de paperfolio*, kaj ankaŭ figurasence *parto de verko aŭ okazaĵaro*. Pro konvencio la unua paĝo de libro estas dekstra, kaj tiele ĉiuj maldekstraj estas parnumeraj kaj inverse. Tio okazas ĉe plej parto de eŭropdevenaj lingvoj, inklude Esperanton. Tamen en aliaj lingvoj kiuj estas legeblaj el dekstra maldekstren (araba, hebrea kaj persa, krom la ĉina kaj japana, kiam ili estas skribitaj vertikale), la unua paĝo estas maldekstra kaj la leganto iras el maldekstro al dekstro.

Plej ofte ĉiu paĝo montras sian numeron ĉu supre ĉu malsupre kaj plej malofte, sed ankaŭ eble sur la ekstera flanko.

La nombroj de paĝoj de difinita libro estas unu el la ĉefaj informoj pri tiu libro post ties titolo, aŭtoro, eldonejo, eldonloko kaj dato. Ĝis antaŭ nelonge tiu informero pri difinita libro gravis por precizaj taskoj: kategoriigo, scienca esplorado, konkursoj, prezo-kosto ktp. Tamen ekde kiam ciferecaj tekstiloj povas senprobleme per unu klako diri kiom da vortoj aŭ karaktroj havas libro, tiu iama informero perdis gravon antaŭ la nombro de vortoj aŭ karaktroj kio estas pli signifa.

Kiam oni citas tekston prenita el libro, plej ofte necesas indiki la paĝon el kiu oni prenis la citaĵon.

La du flankoj de paperfolio nomiĝas averso kaj reverso.

Vidu ankaŭ
----------

* Libraroscienco
* Kovrilpaĝo

Notoj
-----

1. ↑  PIV, SAT, Parizo, 2002, paĝo 829.

* Kategorio Paĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
okcidenta pordego kun romiaj kvadro-ŝtonoj
La  **burgo Heidelsburg**estas iama defendinstalaĵo en la okcidenta Palatinata Arbaro (Rejnlando-Palatinato), kiu estis el la romia tempo aŭ eĉ pli aĝa. De la burgo konserviĝas restoj de du pordegoj, ŝtuparoj, muroj kaj cisterno.

Geografio
---------

rokvojo apud Heidelsburg
La burgruino situas 3 km sudoriente de Waldfischbach-Burgalben en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi troviĝa sur rokdorso de la monto *Drei-Sommer-Berg* en alteco de 340m super marnivelo, dekstre supre de la valo de la rivero Schwarzbach.

.

Historio
--------

Burgo
-----

 *Saltuario* kaj sia edzino (repliko de tomboplato)
En la vilaĝa muzeo de Waldfischbach-Burgalben troviĝas maketo de de la burginstalaĵo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Heidelsburg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Wanderung: Tour 56 Arkivigite je 2012-04-02 per la retarkivo Wayback Machine
* Wanderung: Tour 61 Arkivigite je 2012-04-02 per la retarkivo Wayback Machine
* Wanderung: Stippvisite 33
* Wanderung: Tour 36

49.26757.6919444444444Koordinatoj: 49° 16′ 3″ N, 7° 41′ 31″ O (mapo)

Referencoj
----------

1. 1 2  Landesvermessungsamt Rheinland-Pfalz: *Topographische Karte 1 : 25.000 mit Wanderwegen – Waldfischbach-Burgalben, Rodalben*. 3. Auflage 1999
2. ↑  Jürgen Keddigkeit: *Bunenstein*. In: *Pfälzisches Burgen-Lexikon I (A–E)*. Kaiserslautern 2007.
**Castrillo de Riopisuerga** [kasTRIljo deriopiSŬERga] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko *Odra-Pisuerga*. La loknomo *Castrillo de Riopisuerga* estas etimologie komprenebla kiel *Fortikaĵo de la Rivero Pisuerga*; ambaŭ konceptoj videblas en la municipa blazono.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 17,444 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 57 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Demografia evoluo| 1991 |  | 1996 |  | 2001 |  | 2004 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 109 |  | 97 |  | 79 |  | 87 |

Ĝi distas 63 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, estas inter Rezmondo kaj Zarzosa, trafluata de la rivero Pisuerga kaj trapasata de la Kanalo de Kastilio.

Historio
--------

Preĝejo de Sankta Bartolomeo.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Bartolomeo kun romanika absido, la preĝejo de Sankta Marteno, la Ponto de la Kamparanino kaj la Kluzo 10a de la Kanalo de Kastilio.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 269921
* VIAF: 2572156012377149700001
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Oberwil im Simmental (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Oberwil en Simme-Valo** (germane: **Oberwil im Simmental**) estas komunumo en Kantono Berno, Svislando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 ĝi apartenis al la malnova distrikto Suba Simme-Valo, kaj ek de la 1-a de januaro 2010 ĝi estas parto de la nova administra distrikto Frutigen-Suba Simme-Valo. Ĝi havis 804 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Oberwil estas la plej supra komunumo de la distrikto Suba Simme-Valo en la Berna Oberlando. La ĉefvilaĝo de la komunumo situas en la valfundo ĉe la bordo de la rivero Simme je alteco de 836 m s.m. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo mem la vilagoj (kiuj alemane nomiĝas *Bäuerten*) Hintereggen, Pfaffenried, Bunschen kaj Waldried.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Oberwil limas en nordo al Guggisberg kaj Rüschegg, en oriento al Därstetten, en sudo al Diemtigen, en sudokcidento al Boltigen kaj en okcidento al Plaffeien (Kantono Friburgo).

Trafiko
-------

La komunumo disponas pri bona trafiksituo. Ĝi havas du haltejojn ĉe la fervojlinio de Spiez al Zweisimmen, nome Oberwil kaj Enge, kaj tra ĝi pasas la kantona ĉefvojo tra la Simme-Valo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Oberwil datiĝas el la jaro 1278 kiel *Oberwile*. Supozeble ek de la 12-a jarcento Oberwil apartenis al la Senjorujo Weissenburg kaj fariĝis kun ĝi en la jaro 1439 posedaĵo de Berno.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Oberwil
* Oberwil im Simmental (stacidomo)
* Enge im Simmental (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Oberwil en Simme-Valo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Oberwil im Simmental

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la administra distrikto Frutigen Suba Simme-Valo |
| --- |
| maldekstraAdelboden • Aeschi ĉe Spiez • Därstetten • Diemtigen • Erlenbach en Simme-Valo • **Frutigen** • Kandergrund • Kandersteg • Krattigen • Oberwil en Simme-Valo • Reichenbach en Kander-Valo • Spiez • Wimmis |  |

 |



|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la iama distrikto Suba Simme-Valo ĝis 2009 |
| --- |
| maldekstraDärstetten - Diemtigen - Erlenbach en Simme-Valo - Niederstocken - Oberstocken - Oberwil en Simme-Valo - Reutigen - Spiez - Wimmis |  |

 |
**Henri MICARD** estis franca esperantisto, fondinto de la esperantista centro Greziljono.

Li estis filo de laboratori-helpanto ĉe Instituto Pasteur.
Kiam li estis infanaĝa, la gepatroj sendis lin al la patrinaj geavoj, apud La Flèche.
Post kiam li estis 3-jara, la gepatroj venis loĝi en tiu ĉi regiono (Sarthe) kaj Henri povis vivi ĝoje kun ili, ĝuante la kamparon. Li ankaŭ bone lernis kaj intencis fariĝi inĝeniero.

Malfeliĉe, kiam li aĝis je 12 jaroj, li ricevis kuglon en la genuo (ĉas-akcidento) kaj fariĝis kriplulo. Sekvis multe da klopodoj kaj zorgoj, sed li sukcesis per sia volo, kaj la helpo de sia kuzino Marie-Thérèse, denove paŝi.

Finfine (1918), li fariĝis instruisto en la elementaj lernejoj. En aŭgusto 1919, li edziĝis kun Marie Thérèse.

Dum sia kariero, Henri Micard estis ankaŭ vilaĝa administra sekretario, sed li multe agis por helpi siajn samvilaĝanojn (precipe la infanojn kaj junulojn) distriĝi kaj kleriĝi. Li senlace laboris kun sia edzino, eĉ dimanĉe, por organizi festojn kaj vojaĝojn. Li estis ano de la pedagogia movado de Celestin Freinet (*Institut Coopératif de l'Ecole Moderne*). Li ankaŭ aliĝis al la sindikato (SNI, *Syndicat National des Instituteurs*) kaj agadis en ĝi.

Ekde 1921, li fariĝis esperantisto, eklernis la lingvon. En 1934 li partoprenis en la "somera lernejo" organizita de Honoré Bourguignon en Bretonujo. En la sekvaj jaroj fondiĝis la GEE (Grupo de Esperantistaj Edukistoj) kies Ĝenerala Sekretario estis Henri Micard. Post la dua mondmilito, la someraj lernejoj denove okazis, sed estis malfacile trovi ĉiujare novan lokon por organizi tiujn aranĝojn.

Pro tio, Micard proponis la kreon de asocio, kiu estis leĝe starigita la 16an de septembro 1951. 

En oktobro, li trovis la kastelon Greziljono, vizitis ĝin... Post diversaj malfacilaĵoj (ne estis sufiĉe da mono), finfine okazis la aĉeto. Komence de 1952 la franca esperantistaro havis sian domon.

En 1953 oni povis aĉeti meblojn, kaj de tiam la geedzoj Micard dediĉis siajn tutajn fortojn al pluvivado kaj komforto de Greziljono.

Notoj
-----

1. ↑  podofo
2. ↑  pri Grezijono

Eksteraj ligiloj
----------------

* esperante Mallonga biografio de Micard ĉe la retpaĝo de Greziljono
* france Biografio de Micard


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Castromonte** [kastroMONte] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Montes Torozos* en la centrokcidento de la provinco. *Castromonte* estas etimologie komprenebla kiel *Kastrumo* aŭ *Fortikaĵo de la Monto*.

Castromonte en la provinco Valadolido.
La *Montoj Torozos* de la provinco Valadolido, flave, okcidente.
La preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 87,10 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 314 loĝantojn. Ĝi perdis 900 loĝantojn el 1910 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 36 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝia municipa teritorio estas trapasata de la rivero Bajoz.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, sekalo) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Estas ankaŭ ventogeneratoroj.

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kun turo de la 16-a jarcento kaj ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764591
* LCCN: n87931353
* VIAF: 147847202
 |
**Congosto** [konGOSto] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Bierzo, en la okcidento de la provinco. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan kaj la leonan.

Komarkoj de la provinco Leono; El Bierzo plej okcidente, oranĝece.
Sanktejo Vírgen de la Peña.
Monaĥejo de San Miguel de las Dueñas.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Almázcara, Cobrana, Congosto kaj San Miguel de las Dueñas, okupas totalan areon de 36,81 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 431 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 400 loĝantojn el la 1960-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj, post akiri 700 antaŭ tio pro funkciado de ferminoj. Ĝi distas 109 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Toreno, Bembibre, Cubillos del Sil, Ponferrada, Castropodame kaj Molinaseca.

Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado ĉirkaŭ la jaroj 970-980 pere de instalado de monaĥinejo. La areo apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj turismo. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo de monaĥejoj, ermitejoj, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 757281
 |
**Castronuevo de los Arcos** [kastroNŬEbo deloSARkos] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. *Castronuevo de los Arcos* estas etimologie tradukebla al *Nova Loĝfortikaĵo de la Arkoj*.

Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco Zamora.
Preĝejo.
Rivreo Valderaduey ĉe Castronuevo.
Kolombarejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 47,89 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 220 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 32 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝin trairas la rivero Valderaduey [balderaDUEJ], alfluante de la ĉefrivero Doŭro.

Estas tri liniigitaj dolmenoj, kiel atestaĵoj de prahistoria loĝado, krom postaj el romia epoko; en Mezepoko okazis reloĝado. En 1391, oni kreis la Senjorlando de Castronuevo, kun Pedro Gómez de Porres kiel unua senjoro de Castronuevo. En 1624, tiu senjorlando estis plialtigita al kategorio de graflando fare de la reĝo Filipo la 2-a, kaj dum la 17-a jarcento okazis konfliktoj inter la Grafo de Castronuevo, kaj la migraj brutobredistoj kiuj perdis rajtojn.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (tritiko, luzerno, [beto]]) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755795
 |
**Henri LAURENS** (18a de Februaro, 1885 – 5a de Majo, 1954) estis franca skulptisto kaj ilustristo.

Henri Laurens laboris kiel ŝtonmasonisto antaŭ iĝi skulptisto. En 1899 li studis desegnadon, kaj li produktis verkojn kiuj estis tre influitaj de la populareco de Auguste Rodin.

Later Laurens eniris en la artisma kreiveca etoso en Montparnasse. Ekde 1915 li ekskulptis laŭ kubisma stilo post renkontiĝi kun Pablo Picasso, Georges Braque, Juan Gris kaj Fernand Léger.

Laurens ne devis partipreni en la Unua Mondmilito, ĉar oni amputis al li kruron en 1909 pro osto-tuberkulozo.

*Amfiono* en la *Ciudad Universitaria de Caracas*, Venezuelo.
Plurtalenta, Laurens laborkis por afiŝoj, kaj kolaĝo, estis gravuristo kaj kreis teatrodesegnadon kaj dekoracion. En 1915 li ilustris libron por sia amiko, la verkisto Pierre Reverdy.

En 1937 li ricevis la premion Helena Rubinstein, kio rezultis en aldonaj komisioj. En 1938 li kunhavis ekspozicion kun Braque kaj Picasso kiu veturis al ĉefaj urboj de Skandinavio. En 1947, li farus presaĵojn por librilustraĵoj. En 1948 li ekspoziciis en la grava internacia *Venecia Bienalo*. Tiun saman jaron, li ekspoziciis ĉe la *Galerie d'Art Moderne* en Bazelo, Svisio.

Multaj el liaj skulptaĵoj estas amasaj objektoj. Ekzemplo de tiu stilo estas la monumenta peco *Amfiono*, kiun li dekomence desegnis je pli malgranda skalo antaŭ krei la finan version de 1952 por la *Ciudad Universitaria de Caracas*, Karakaso, post peto el la arkitekto Carlos Raúl Villanueva.

La skulpta verkaro de Laurens influis la verkaron de arkitekto Jørn Utzon, fama pro la Sidneja Operejo, precize ĉe tombo fare de Laurens por aviadisto desegnita por la tombejo de Montparnasse, Parizo, en 1924.

Notoj
-----

1. ↑  Christopher Green, *Cubism and its Enemies, Modern Movements and Reaction in French Art, 1916–1928*, Yale University Press, New Haven and London, 1987, p. 23.
2. ↑  Cooper, Philip. *Cubism*. London: Phaidon, 1995, p. 114. (ISBN 0714832502)
3. 1 2  Georges Braque (1964). Georges Braque (1882-1963), Henri Laurens (1885-1954): Drawings, Gouaches and Collages. J.P.L. Fine Arts. p. 22.
4. ↑  Frampton, Kenneth.  (1995) *Studies in Tectonic Culture*. Londono: The MIT Press, p. [htt://archive.org/details/studiesintectoni0000fram/e/277 277], 279. ISBN 0-262-56149-2.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Henri Laurens en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Henri Laurens en la kolektoj de V&A


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761168
* GND: 118726722
* LCCN: n81015770
* VIAF: 14790249
* ISNI: 0000 0000 8093 5308
* SUDOC: 028795792
* BNF: 12055767w
* ULAN: 500010480
* NLA: 35293468
* RKD: 48315
* NKC: jn19990004897
* ICCU: BVEV132753
* BNE: XX849125
 |
**Salcedillo** [salceDIljo] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la nordokcidento de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas. La loknomo *Salcedillo* estas etimologie komprenebla kiel Salikareto.

Geografio
---------

Ĝi estas je 89 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, kaj inter Allueva (okcidente) kaj Segura de los Baños (oriente). Ĝi estas en la nordo de la Iberia Sistemo. La loĝloko estas je 1195 msm pro kio la klimato estas malvarma. La municipa teritorio limas kun tiuj de Anadón, Segura de los Baños, Allueva kaj Torrecilla de Rebollar.

Historio
--------

La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema. En 1328, Alfonso la 4-a vendis Huesa kaj ĝiajn domarojn, inter kiuj Salcedillo, al Pedro de Luna, farante parton de la komunumaro *Sesma de la Honor de Huesa* ene de la komunumaro Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Salcedillo kie oni malaltiĝis el 170 loĝantoj en 1930 ĝis nunaj nur 11 loĝantoj; estis eĉ nur 7 en 2005.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj), minado, forstado kaj brutobredado. Nune rura turismo. 

Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801102
* VIAF: 316734542
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Jacquou le Croquant (apartigilo) |

***Jacquou le Croquant*** estas franca socia romano verkita de Eugène Le Roy de marto 1896 ĝis majo 1897, kaj publikigita en 1899.

Temo
----

En Perigordo en 1815, la patro de Jacquou, kiam tiu ĉi estis ok-jaraĝa, mortigas la intendanton de grafo de Nansac, estas arestita kaj mortas en punlaborejo. Ŝia patrino laboras kaj mortas pro tio. Paroĥestro instruas Jacquou kaj dungigas lin ĉe agrikulturisto. Jacquou aĉetas ringon por Lina. Li estas enfermita fare de la grafo, poste estas liberigita, sed Lina memmortigis sin. Jacquou estigas kamparanan ribelon kaj bruligas la kastelon de la grafo; arestita kun aliaj ribeluloj, li estas juĝita en Périgueux sed lia advokato senkulpigas lin, argumentante notinde pri la tiam okazanta revolucio en Parizo, kun kiu li komparas la insurekton de Jacquou.

Reveninte por loĝi en sia vilaĝo, Jacquou edziĝas kun Bertille, amikino de Lina, fariĝas lignokarbisto kaj havas dek tri infanojn.

Ag-lokoj
--------

Plejmulto el la lokoj priskribitaj en la romano ekzistas en la realo, sur la dekstra bordo de Valo de rivero Vézère:

* Interalie Kastelo de l'Herm, loĝloko de familio Nansac,
* Vilaĝoj Rouffignac-Saint-Cernin-de-Reilhac, Fanlac, kaj Bars.

Kinaj adaptoj
-------------

* 1969: *Jacquou le Croquant*, telenovelo de Stellio Lorenzi
* 2007: *Jacquou le Croquant*, filmo de Laurent Boutonnat

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |

*