recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ĝentlemanoj de la 19-a jarcento 
***Ĝentlemano*** (el la angla *gentleman* - ĝentila viro) signifas viron kiu apartenas al la nobelaro kaj kies sinteno respektas la bonajn morojn (t.e. ĝentileco, afableco, digno). Kvankam oni emas uzi tiun vorton por traduki la anglan *gentleman*, ĝi ne entenas la saman difinon. Efektive, en la angla, oni uzas la vorton por ĝentile nomi ĉiun: *ladies and gentlemen* kies esperanta traduko kompreneble estus tiukaze *geĝentlemanoj*.

En kulturo kaj verkaro
----------------------

*La Angla Ĝentlemano*, ilustraĵo de angla libro de 1630 detaliganta la trajtojn de la Ĝentlemano.
La figuro de la ĝentlemano estis establita kiel literatura arketipo en 20-a-jarcenta kulturo plejparte dank'al kulturaj verkoj kiuj traktis elstarajn ecojn de la karaktero kaj ĝian rilaton kun ĝia medio. Ekzemple, en preskaŭ ĉiuj libroj pri adoleskeco de Charles Dickens, la ĝentlemano troveblas kiel la objekto de envio de malriĉa junulo, kiu volas mem fariĝi sinjoro, kaj fariĝi ĝentlemano finfine estas la kulmino de la romano (ekz-e, Oliver Twist, David Copperfield, Pip en "High Hopes"), la The Pickwick Papers de Dickens enhavas la prototipojn de ĝentlemano kaj la Ĝentlemana Klubo. Ankaŭ en aliaj libroj de Dickens estas kutime la karaktero de la deca, riĉa viro, kiu emas esti bonkora kaj agas trankvile kaj sen peti rekompencon favore al la malfeliĉa ĉefrolulo.

Oscar Wilde diskutas kun ironio la tutan sistemon de leĝoj kaj reguloj, kiuj ligas viktorianan socion, kiam la ĝentlemano-figuro estas en ĝia centro. Tiel en *The importance of being earnest* ("La graveco de seriozeco") la junuloj konkurencas inter si, kiu estas pli ĝentlemano kaj en la *Fano de Lady Windermere* kaj Lord Darlington kaj Lord Windermere estas perfektaj ĝentlemanoj.

Jane Austen kaj Charlotte Brontë prezentas la sinjoron kiel serĉatan fraŭlon kaj la aspiron edziĝi al ĝentlemano kiel la aspiro de ĉiu knabino kiel elirejo de malalta socia statuso aŭ ekonomia malfacilo. Rochester en Jane Eyre de Brontë, Mr. Knightley en Emma, ​​Mr. Darcy kaj Mr. Bingley en Fiero kaj Antaŭjuĝemo, Henry Crawford en Mansfield Park kaj ĉiuj viraj roluloj de Austen preskaŭ saĝe kaj senteme reprezentas sinjorajn stereotipojn, kaj eĉ donas grandan gravecon al ĝi en la intrigo. Ekzemple, ĝentlemano Darcy tute ŝanĝas sian konduton publike post kiam la protagonisto de la romano Elizabeto akuzas lin, ke li ne agas kiel sinjoro. La libro de William Makepeace Thackeray, *The Vanity Fair*, ankaŭ ironie diskutas la samajn aferojn.

Emily Brontë en Wuthering Heights prezentas la malhelan karakteron de Heathcliff kiel kontraŭĝentlemanon: pasia, senatenta pri konvencioj, kolera kaj venĝema. Li estas prezentita kiel avidita de Catherine, kontraŭe al la reganta konvencio, ke ŝi devas voli geedziĝi kun deca sinjoro.

Jules Verne priskribas en "Ĉirkaŭ la mondo en okdek tagoj" la stereotipan rolon de la ĝentlemano Philias Fogg. En Usono, dekoj da gvidlibroj estis publikigitaj sub titoloj kiel: "Kiel Esti Sinjoro", "Gvidilo al Moderna Sinjoro" kaj simile, kiuj diskutas pri etiketo, kavalireca traktado de virinoj kaj maskla modo.

Vidu ankaŭ
----------

* Kavalireco
* Dando
Gvidantoj de la katolika eklezio ĵuras laŭ la konkordato.
La **Konkordato de 1801** estas interkonsento inter Napoleon Bonaparte kaj Pio la 7-a kiu restarigis la Katolikan Eklezion kiel la majoritata eklezio de Francio kaj restarigis plej grandan parton de ĝia burĝa statuso.

Dum la Franca Revolucio, la Nacia Asembleo konfiskis ekleziajn proprietojn kaj eldonis la Ĝentilan Konstitucion de la Pastraro, kiu igis al la eklezio sekcio de la Ŝtato, forigante ĝin de la papa aŭtoritato. Tio kaŭzis malamikecon inter la vendeanoj rekte al la ŝanĝo en la rilato inter la Romkatolika Eklezio kaj la franca registaro. Postaj leĝoj aboliciis la tradiciajn gregorian kalendaron kaj kristanajn feriojn.

Dum la Konkordato reestigis kelkajn aferojn de la papo, ĝi estis plejparte en favoro de la ŝtato. La ekvilibro de eklezi-ŝtataj rilatoj kliniĝis firme en la favoro de Napoleon Bonaparte. Nun, Napoleon povis gajni favoron de la katolikoj ene de Francio kaj en Romo. Kiel parto de la Konkordato, li prezentis alian aron da leĝoj konataj kiel Organikaj Artikoloj.

* Kategorio Konkordato de 1801 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kisbárapáti** [kiŝbArapAti] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Tab. En la loknomo kis signifas: malgranda.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 29 km²
* Loĝantaro: 530
* Poŝtkodo: 7282
* Telefonprefikso: 84

Situo
-----

Kisbárapáti situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Kaposvár-Siófok. Tab troviĝas 24, Balatonboglár 30 km-ojn.

Historio
--------

Post la hungara ŝtatiĝo diversaj komunumoj fondiĝis tie. En 1055 unuafoje menciiĝis *"Gyiszmó"* [djismO], kiu baldaŭ iĝis *Apáti*. En 1211 ankaŭ *"Füzegy"* [fuzedj] aperis. Ili poste unuiĝis kaj naskiĝis *"Füzesapáti"*. Post la turka erao en 1724 oni pligrandigis nombron de la loĝantoj. Post la 1-a mondmilito oni disdonis parcelojn, sed la plej granda bienesto restis episkopejo de Veszprém. Dum la socialismo kolĥozo formiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, biblioteko, migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika baroka preĝejo omaĝe al Sankta Teresia de 1769
* monumento pri falintoj de la mondomilitoj

Komunumoj pri *apát* (= abato) en Hungara reĝlando
--------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Alsónemesapáti | Apátfalva | Apáthegyalja | Apáti | Apátistvánfalva | Apátka |
| Apátkeresztúr | Apátlévna | Apátmarót | Apátújfalu | Apátvarasd | Aranyosapáti |
| Bajmócapáti | Bátaapáti | Bélapátfalva | Dobrácsapáti | Gagyapáti | Gencsapáti |
| Jászapáti | Kisapáti | Kisbárapáti | Körösszegapáti | Monostorapáti | Nemesapáti |
| Nyársapát | Oláhapáti | Olcsvaapáti | Pornóapáti | Pusztaapáti | Somogyapáti |
| Szászapátfalva | Széplakapáti | Vágapáti | Vicsápapáti | Zalaapáti | Zsitvaapáti |

Fontoj
------

* ĉefpaĝo
* http/maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu

* Kategorio Kisbárapáti en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Kongregacio por la institutoj de konsekrita vivo kaj societoj de apostola vivo** (latine: *Congregatio pro Institutis Vitae Consecratae et Societatibus Vitae Apostolicae*) estas unu el la naŭ Kongregacioj de la Roma Kurio.

Historia skizo
--------------

Tiu kongregacio devenigas siajn funkciojn el la *Kongregacio por la regululoj (religiuloj komunume vivantaj sub regulo)*, fondita de papo Siksto la 5-a per motu proprio *Romanus Pontifex* kaj konfirmita per la apostola konstitucio *Immensa Aeterni Dei* de la 22-a de januaro 1588. En 1601, papo Klemento la 8-a ĝin kunigis al la *Congregacio por la episkopoj* (kiu fariĝis *Congregacio por episkopoj kaj regululoj*). Ĝi estis denove farita aŭtonoma far papo Pio la 10-a en 1908 per la apostola konstitucio *Sapienti Consilio* (ĉikaze ĝi ricevis la nomon *kongregacio por la religiuloj* kaj, post la Dua Vatikana Koncilio, papo Paŭlo la 6-a al ĝi atribuis la titolon "Kongregacio por la religiuloj kaj sekularaj institutoj *per la apostola konstitucio* Regimini Ecclesiae Universale*, 1967).*
La nunan nomigon kaj sian novajn definitivan strukturon kaj celaron ĝi ricevis per la Konstitucio *Pastor Bonus* de papo Johano Paŭlo la 2-a (28-a de junio 1988).

Funkcioj
--------

Temas pri la administra ofico kiu, ankaŭ se konsiderita rilate la nura latinan Eklezion), okupigas pri ĉio kio koncernas la reliagiajn institutojn (nome, religiaj ordenoj kaj kongregacioj, jen viraj kaj virinaj), sekularaj institutoj kaj la societoj de apostola vivo rilate reĝimon, disĉiplino, studoj, rajtoj kaj privilegioj... Ĝi ankaŭ kompetentas pri aprobo de la statutoj de la novaj institutoj kaj la dimisiiĝo de votintoj.

Tiu kongregacio estas prezide regata de kardinalo, kiu nune estas (aŭgusto 2014) brazila kardinalo João Braz de Aviz kiu estis ŝarĝita de papo Benedikto la 16-a la 4-an de januaro de 2011.

Vidu ankaŭ
----------

* Kongregacio por la institutoj de konsekrita vivo kaj societoj de apostola vivo
* Societo de apostola vivo
* Latina Eklezio
* Instituto de konsekrita vivo
* Roma kurio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kongregacio por la institutoj de konsekrita vivo kaj societoj de apostola vivo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Plurlingve: Profilo de la Kongregacio por la institutoj de konsekrita vivo kaj societoj de apostola vivo.

Eksteraj ligiloj
Aŭkciejo de Christie's de Londono, en 1808.
**Christie's** estas unu de la entreprenoj de aŭkcio plej famaj de la mondo. Ĝi estis fondita en 1766 en Londono, Christie’s faris la ĉefajn aŭkciojn de la 18a, 19a kaj 20a jarcentoj, kaj nuntempe pluestas populara montrofenestro por unikaĵoj kaj belaĵoj. Christie proponas pli ol 450 ĉiujarajn vendojn en pli ol 80 kategorioj, inklude ĉiajn areojn de belartoj kaj ornama arto, juvelarto, fotarto, artikoloj por kolektoj, vinboteloj, inter multaj aliaj.

Christie’s havas tutmondan ĉeeston per 54 oficejoj en 32 landoj kaj 12 vendejoj en la tuta mondo, inklude Londonon, Novjorkon, Parizon, Ĝenevon, Milanon, Amsterdamon, Dubai, Zurikon, Hongkongon, Ŝanghajon kaj Mumbajon. Ekde 1998, la entrepreno estas propraĵo de la Groupe Artemis, nome la societo posedata de François-Henri Pinault.

La sidejo de Novjorko aŭkciis en la 4-a de majo 2010 pentraĵon de Picasso nomata *Nudaĵo, verdaj folioj kaj busto* por fina vendo de 106,482,500 usonaj dolaroj.  En 2015 la pentraĵo *Les Femmes d'Alger* (Versio de *O*) de Pablo Picasso, kiu vendiĝis kontraŭ 179,4 milionoj de dolaroj (160 milionoj de eŭroj, proksimume), faris novan rekordon en la merkato de arto iĝante la plej multekosta pentraĵo iam aŭkciita.  En 2022 la pentraĵo Marilina diptiko fare de Andy Warhol vendiĝis kontraŭ rekordo de 195 milionoj da dolaroj.  Per tiu cifero ĝi atingis novan mondan rekordon de plej alta prezo atingita en aŭkcio de unusola artikolo.

Ĉefestraro
----------

En la 1a de januaro 2017, Guillaume Cerutti iĝis Delegita Konsilisto de Christie's, pro rekomendo de Patricia Barbizet kaj de la familio Pinault. La Sro. Pinault ekhavis la postenon de Prezidento de la Konsilio kaj la Srino. Barbizet estis nomumita Vicprezidanto. Ekde decembro 2014, la nova prezidento de Christie's estas Patricia Barbizet: unu el la 50 plej povaj virinoj de la mondo laŭ la gazeto *Fortune*.

Referencoj
----------

1. ↑   «Our Company». www.christies.com.  Konsultita al 23an de Aprilo 2017.
2. ↑   «La obra más cara de la historia: pagan por un Picasso más de 100 millones de dólares». La Capital. 5an de majo de 2010. [www.lacapital.com.ar/contenidos/2010/05/05/noticia\_0027.html] Konsultita la 16an de Aprilo 2017.
3. ↑   Esman, Por Abigail R. «Las obras de arte más caras del mundo: ¿por qué siguen rompiendo los récords en subastas?».  Konsultita la 16an de Aprilo 2017.
4. ↑
5. ↑
6. ↑   Thomson, Adam (3a de decembro 2014). «Pinault loyalist Patricia Barbizet rises to top of Christie’s». Financial Times. ISSN 0307-1766.  Konsultita la 23an de Aprilo 2017.

* Kategorio Christie's en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 584400
* LCCN: no95020474
* VIAF: 143640357 152888287, 143640357
* ISNI: 0000 0004 0427 0067
* NKC: ko2011625323
 |
*Monaĥeja kirko de Sankta Paŭlo*.
La **Monaĥeja kirko de Sankta Paŭlo** estas unu de la plej simbolaj konstruaĵoj de Valadolido (Kastilio kaj Leono, Hispanio) kaj de la plej altiraj turismaj altiraĵoj. Ĝi estas ĉe la placo de Sankta Paŭlo, kie estas ankaŭ la Reĝa Palaco kaj la Palaco Pimentel, iam nomitaj "reĝaj lokoj". Ĝi estas apude al la Kolegio de Sankta Gregorio kaj proksima al la cetero de sidejoj de la Nacia Muzeo de Skulptarto. Ĝi estis konstruita inter 1445 kaj 1616 kaj apartenas al la ordeno de dominikanoj.

En tiu preĝejo estis baptitaj la reĝoj Filipo la 4-a kaj Filipo la 2-a kaj estis vizitita de Napoleono.

Ĝi estas Havaĵo de Kultura Intereso ekde la 3a de Junio 1931.

Bibliografio
------------

* García-Serrano, Francisco (1997). *Preachers of the City. The Expansion of the Dominican Order in Castile (1217-1348)*. New Orleans: University Press of the South. ISBN 1-889431-02-8.
* Vivar Cantero, Roberto (2006). *Guía de Arquitectura Urbana de Valladolid*. Ayuntamiento de Valladolid. VA. 1064-2006.
* Urrea, Jesús (1990). *Guía histórico-artística de la ciudad de Valladolid*. Caja de Ahorros Popular de Valladolid. ISBN 84-505-9431-6.

* Kategorio Kirko de Sankta Paŭlo (Valadolido) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 781947
* GND: 7592711-1
* LCCN: no2006126984
* VIAF: 155144703
* SUDOC: 261932500
 |
kirko de Kristo en *Petersburg*, kantono Marshall de Tenesio
La **Kirkoj de Kristo** (aŭ Eklezioj de Kristo, angle *Churches of Christ*; germane *Gemeinden Christi* kaj svede *Kristi församlingar*, kio tradukeblas al "komunumoj, kunvenoj aŭ paroĥoj de Kristo") estas sendependaj kristanaj paroĥaroj asociitaj unu kun la alia per apartaj kredoj kaj praktikoj bazitaj sur sia interpreto de la Biblio. Reprezentitaj precipe en Usono kaj unu el multaj branĉoj de reformismaj kristanoj tra la mondo, ili kredas je uzado de nur Bibliaj tekstoj por sia doktrino kaj praktikoj, citante ekzemplojn de la frua kristana eklezio kiel priskribite en la Nova Testamento. Ili identigas sin kiel senkonfesiaj.

La Eklezioj de Kristo ekestis de la pli larĝa Restariga Movado, evangeliisma fortostreĉo de la 19-a jarcento lanĉita en diversaj lokoj ĉirkaŭ la mondo kiam pluraj viroj serĉis revenon al tio, kion ili vidis kiel la originaj instruoj kaj praktikoj de la Nova Testamento. Kristanaj gvidantoj en Usono inkluzive de *Robert Sandeman, James O'Kelly, Abner Jones, Elias Smith, Rice Haggard, Thomas* kaj *Alexander Campbell* estis pioniruloj de similaj movadoj kiuj influis la finan fenomenon konatan kiel la Restariga Movado (angle *American Restoration Movement*).

La Restarigo-idealo ankaŭ estis simila kaj iom ligita al pli fruaj restarigoklopodoj en Eŭropo (kiel ekzemple tiuj de *John Glas, Robert* kaj *James Haldane*), same kiel puritanaj movadoj en brita kolonia Nordameriko. Kvankam iom malsama en detaloj, ĉiu grupo konsistis el samideanoj kiuj, kvankam ofte sendependaj unu de la alia, deklaris sendependecon de siaj diversaj konfesioj kaj la tradiciaj kredaroj, serĉante freŝan komencon reveni al siaj konceptoj de la doktrinoj kaj praktikoj de la Nova Testamento. Ili ne establis novan eklezion sed prefere serĉis "la unuigon de ĉiuj kristanoj en ununura korpo modeligita laŭ la origina eklezio de la Nova Testamento."

Ĉar en la Nova Testamento ne aperas muzikaj instrumentoj por diservoj, la kirkoj de Kristo nur uzas senmuzikilan kantadon. Krome, ekzistis ankaŭ malkonsento pri la taŭgeco de organizaj strukturoj super la paroĥa nivelo, kiel ekzemple tiuj de misiaj socioj kaj financado de orfejoj.

Kvankam ne oficiale rekonite kiel apartaj movadoj ĝis 1906, la apartigo de la kirkoj de Kristo kaj la aliaj kristanaj eklezioj en Usono okazis iom post iom dum jardekoj.

La Restariga Movado ne estis sole nordamerika fenomeno, kaj aktivaj misiaj klopodoj komenciĝis en la 18-a jarcento. Nun ekzistas kirkoj de Kristo en Afriko, Azio, Aŭstralio, Sudameriko, Mezameriko kaj Eŭropo. Tamen, inter iom pli ol 2 milionoj da anoj en 2020, pli ol 1,1 milionoj vivas en Usono.

* Kategorio Kirkoj de Kristo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Konglomeraĵo
**Konglomeraĵo** aŭ **Konglomerato** estas detrita sedimenta metro, konsistanta el minimume 50% da rondaj rokpecoj pli ol 2mm dimensiaj, kunligitaj da etgrajna cemento.

Laŭ Francisko Azorín **Konglomerato** estas *Kungluaĵo, konsistanta el nature kuniĝintaj diversaj ŝtonoj.* Li indikas etimologion el la latina *conglomeratus*, el *conglomerare* (konglomeri).

Estiĝo
------

Konglomeraĵo estiĝas el sedimentoj de riveroj, kun granda transportkapacito, glaĉeroj aŭ ĉe eroziaj bordoj. Ili kungluiĝas per ligilo, plej ofte kalko.

Apero
-----

Konglomeraĵo estas vaste disvastigitaj en la tuta mondo. Ĉar por ilia estiĝo necesas pli da transporta energio ol por sabloŝtono, tamen konglomeraĵo aperas konsiderinde malpliofte ol sabloŝtono. En mezeŭropo konglomeraĵo ekzistas ekzemple en la Antaŭalpoj precipe en la Svisa Mezlando. La plej alta konglomeraĵomonto en Eŭropo estas la monto Speer en Kantono Sankt-Galo, Svislando.

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 116.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Konglomeraĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Konglomeraĵo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Katmevo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birda klaso *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ĥaradrioformaj *Charadriiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Laredoj *Laridae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Larus *Larus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Katmevo** '**Larus crassirostris'**Louis Jean Pierre Vieillot 1818 |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Katmevo  |

 |
| v • d • r |

La **Katmevo**, Nigravosta mevo aŭ Nigrapinta mevo, (*Larus crassirostris*) estas granda mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj, kiu vivas en orienta Azio kaj pli precize kaj pli precize en plej sudorienta Siberio, Ĉinio, Japanio kaj Koreio. Ĝi estas vaganta ĝis Alasko.

Aspekto
-------

Temas pri granda mevo 46 cm longa kun enverguro de 126 ĝis 128 cm. Kiel multaj aliaj mevoj ĝi havas blankajn kapon, kolon, bruston, ventron kaj pugon kaj grizajn dorson kaj flugilojn kun mallarĝa blanka malantaŭa bordo kaj malhelaj flugilpintoj. **La vosto havas rimarkindan tre larĝan nigran antaŭfinan strion**, kio nomigas la specion. Ĝi havas flavajn krurojn kaj bekon kun **ruĝa makulo ĉepinte kaj nigra antaŭfina ringo**. La irizo estas flava kaj la okulringo ruĝa. Tiu mevo atingas plenkreskulan plumaron post 4 jarojn: unujaruloj havas tre brunajn dorson kaj flugilojn, blankan pugon kaj nigran voston; dujaruloj estas iom malpli brunaj kaj pli grizaj kaj ekhavas blankajn bordojn en flugiloj kaj vosto. Kiel la loka nomo sugestas, tiu birdo havas **katecan voĉon** de kie venas la nomoj japana *Umineko* (markato) kaj korea *Gwaeng-yi* mevo, tio estas "kato" mevo.

Kutimoj
-------

La **Katmevo** manĝas ĉefe etajn fiŝojn, moluskojn, krustulojn kaj viscerojn. Ĝi ofte sekvas ŝipojn por profiti restaĵojn kaj ankaŭ rabas manĝaĵojn el aliaj marbirdoj.

Ĝi estas kolonia nestulo, kun kolonioj formitaj en aprilo. La ino demetas 2-3 ovojn komence de junio. Kovado daŭras ĉirkaŭ 24 tagojn.

Bildaro
-------

* 
* Nematura KatmevoNematura **Katmevo**
*

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Larus crassirostris*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 11 May 2006.
* "National Geographic" *Field Guide to the Birds of North* *America* ISBN 0-7922-6877-6
* *Seabirds, an Identification Guide* de Peter Harrison, (1983) ISBN 0-7470-1410-8
* *Handbook of the Birds of the World Vol 3*, Josep del Hoyo editor, ISBN 84-87334-10-5
* "National Audubon Society" *The Sibley Guide to Birds*, de David Allen Sibley, ISBN 0-679-45122-6

* Katmevo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Katmevo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Katmevo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
Kongaparo
**Kongao** estas afrikdevena man-tamburo.

Konstrumaniero
--------------

Kongao estas proks. 70-90 cm alta mantamburo el ligno aŭ vitrofibro-fortigita plasto, kiu povas havi malsamajn diametrojn. La formo plimallarĝiĝas ekde sia dika mezo supren kaj malsupren. Kongao havas nur frapofelon kaj do estas malferma je la malsupra flanko. La tegaĵo konsistas el pli dika bestofelo. En Latinameriko oni preskaŭ nure uzas bovofelon, en Eŭropo kaj Nordameriko pro prezaj kialoj ofte bubalofelon.

Origino kaj evoluo
------------------

La eniĝo de kongao en orkestroj okazis en Latinameriko. Tie ĝi nomiĝas, ĉefe en kubo, ne *conga*, sed *tumbadora* kaj estas uzata kiel unuopa instrumento. Kongaon oni frapas en populara dancmuziko per-mane, en la tradicia kuba popolmuziko foje ankaŭ per bastonoj. La antaŭulo de kongao en okcidenta Afriko nomiĝas *bugarabuo*. En la okcident-afrikaj kulturoj la tamburoj havis religian gravecon, estis sanktaj kaj estis ludataj dum specialaj eventoj kaj festoj. Diversaj orient- kaj okcident-afrikaj popoloj, kiuj poste estis deportitaj kiel sklavoj al Latinameriko, adoris tri sanktajn tamburojn, kiuj havis malsamajn nomojn kaj estis konsekritaj al certaj dioj.

En latinamerika danca kaj ĵaza muziko oni ludis kongaon em aroj da du aŭ tri. Ĉi tiujn arigojn oni ankaŭ trovas en modernaj ensembloj same kiel en popmuziko. Jen ankaŭ malsamaj nomo por la unuopaj tamburoj. Antaŭ ĉio la kongao kun diametro de 11 ¾ coloj. Iomete pli altan tonon donas ĝia fratulo kvinto kun 11-cola diametro. La malaltajn tonojn generas la tumbao kun diametro de 12 ½ coloj.

Ludmaniero
----------

La gvida mano je dekstromanuloj la dekstra mano. La kvar bazaj frapoj estas malferma frapo, baso, klako kaj dampita frapo. La mano je tio principe kuŝas je la realigo de la frapoj plate sur la felo, por la baso en la mezo, por la aliaj frapoj per la transirejo de fingroj al manplato sur la rando de la kongao. Precipe la ne-gvida mano ofte ludas balanciĝe sur la felomezo, kio generas malpli laŭtajn tonojn. Je tio oni movas la manojn ekde la manartikoj al la fingropintoj kaj reen. Aŭ la manartiko aŭ la fingropintoj tuŝas la felon. En tradicia kuba popolmuziko oni foje frapas kongaojn per bastonoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Kuba muziko


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kongao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri kongaoj kaj forumo
* Paĝoj de profesia kongaludanto
Konkrecio el malsupra ardezo
Ŝtonigita fiŝo sur ardeza konkrecio
**Konkrecio** estas nocio el la geosciencoj. Por legi pri kalkecaj "ŝtonoj" en homaj organoj vidu: konkremento.

**Konkrecio** en la petrologio signifas neregulan, ofte ankaŭ rondece formitan mineralmason, kiu precipitiĝis el akveca, cirkulanta solvaĵo (poroakvo) ene de alispeca fajngrajna sedimento. La konkremento komenciĝas je kristaliĝocentro, plej ofte kaŭze de alia kemia procezo, kaj iom post iom plukreskas eksteren.

Ekzemploj por konkremento estas kretaceaj siliktuberoj en la kalko, geodoj en argilo kaj en leŭso. Tiuj lastaj, karbonatkonkrementoj ĝis grandeco de pilko, ankaŭ estas priskribitaj en la pedologio. Temas je tio plej ofte pri neregule rondecaj, ĝis nuksograndaj riĉigaĵoj de fero- kaj manganoksidoj, kiuj formiĝas dum kontakto kun aero en la aeroba fazo en glej- kaj pseŭdoglejgrundoj. Ili estas malhelbrunaj ĝis nigraj, kaj plej ofte dissolviĝas denove, kiam denove ekestas anaeroba fazo. Sed ankaŭ povas okazi formiĝo de marĉferoŝtono.

Notoj
-----

1. ↑  Rimarko de la tradukinto: Nenie trovinte esperantlingvan ekvivalenton por angle: *bog iron*, dane: *Myremalm*, germane: *Raseneisenstein*; pole: *ruda darniowa*, mi inventis ĉi tiun vorton: 'marĉferoŝtono*. Se ĝi ne estas trafa, mi volonte rezignas favore al pli bona vorto.*

* Kategorio Konkrecio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kisbárkány** [kiŝbArkAnj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Salgótarján. Kis signifas: malgranda. Paro de la vilaĝo estas Nagybárkány.

Panoramo al Kisbárkány
Kirko de Kisbárkány

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 8 km²
* Koordinatoj: 48° 01′ 01″ N 19° 41′ 06″ O﻿ / ﻿48.01694 °N, 19.68500 °O﻿ / 48.01694; 19.68500 (mapo)Koordinatoj: 48° 01′ 01″ N 19° 41′ 06″ O﻿ / ﻿48.01694 °N, 19.68500 °O﻿ / 48.01694; 19.68500 (mapo)
* Loĝantaro: 210
* Poŝtkodo: 3075
* Telefonprefikso: 32

Situo
-----

Kisbárkány situas sur deklivoj, fine de sakovojo. Bátonyterenye kaj Pásztó troviĝas po 13, Salgótarján 15, Szécsény 17 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1265. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Vilaĝservoj estas kulturdomo kaj migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al (Neĝa) Dipatrino de 1994
* sonorilostablo el la 18-a jarcento
* lago

Fontoj
------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2010-01-13 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Kisbárkány en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Dosiero:Sancristobalcathedral.jpgHavana katedralo
La **katolika eklezio en Kubo** estas dominanta en la lando, kun 8 episkopejoj, 523 parokoj, du pastrolernejoj, 1500 misihejmoj, 92 monaĥ(in)ejoj kaj 1200 pastroj. Rilate la aliaj eklezioj estas 600 evangeliaj preĝejoj, du ortodoksaj, 5 sinagogoj, unu islama ligo, 4 bahaaj spiritaj asembleoj kaj aliaj bahaaj grupoj sen asembleoj, ĉirkaŭ 1400 spiritismaj ejoj aŭ vuduejoj, kio vere estas la plej disvastigata kredo se konsideri la influon kaj eniron en multaj aspektoj de la vivo inkluzive tiu de la katolika kaj aliaj eklezioj.

La katolika eklezio ekzistas en Kubo ekde la alveno de la hispanoj fine de la 15-a jarcento ĝis nuntempe. Dum la kastrisma revolucio la rilatoj inter la katolika eklezio kaj la kuba ŝtato trapasis diversajn etapojn de malamikeco, kunekzistado kaj iompostioma malfermo de la ŝtato al la katolika eklezio kaj inverse.

En 1961 Castro proklamis en Kubo la komunismon kaj la ateismon, oni ŝtatigis la eduksistemon, la amaskomunikilojn kaj aliajn posedaĵojn: la eklezio restis senresursa kaj komenciĝis la epoko de malamikeco inter la ŝtato kaj la eklezio. En 1986 okazis la tutlanda kunsido de la kuba eklezio, kiu akceptis iamaniere la revolucion kaj adaptiĝis al tiu realaĵo, sen perdi sian identecon. En 1992 la ŝtato malradikaligis sian sintenon rilate tiun aferon kaj iĝis el atea al laika. En 1996 Castro vizitis la papon Johano Paŭlo la 2-a en Romo. Venontjare oni ekpermesis religiajn eventojn kiel la adoro al la **Caridad del Cobre** aŭ Kristnasko. En 1998 la papo vizitis Kubon kaj Castro ĉeestis amasdiservojn. De tie pli malpli la rilatoj inter la kuba ŝtato kaj la katolika eklezio pliboniĝis almenaŭ teorie. Praktike oni povus konsideri, ke iamaniere la katolika eklezio estas parto de la opozicio aŭ ke multaj katolikoj estas opoziciantoj.

* Kategorio Katolika eklezio en Kubo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En statistiko, **konfidintervalo** estas intervalo, en kiu stimata parametro kuŝas je specita probablo. Tia uzo de konfidintervaloj nomiĝas **intervala stimo**.

Difino
------

Supozu, ke:

* {\displaystyle \theta \in \mathbb {R} } estas la stimota reela parametro.
* {\displaystyle X\_{1},\dotsc ,X\_{n}\colon \Omega \to {\mathcal {X}}} estas serio de {\displaystyle n} stokastaj variabloj sur komuna probablospaco {\displaystyle \Omega }, kies valoroj estas en mezurebla spaco {\displaystyle {\mathcal {X}}}. Tiuj reprezentas la datenaron de {\displaystyle n} datenpunktoj. La distribuoj de tiuj variabloj povas dependi de {\displaystyle \theta }.
* {\displaystyle \gamma \in [0,1]} estas reelo inter 0 kaj 1, la **konfidnivelo** (1 estas kvazaŭplena konfidigo; 0 estas apenaŭa konfidigo).

Se ekzistas samplaj statistikoj

{\displaystyle A\_{+}(X\_{1},\dotsc ,X\_{n})\colon {\mathcal {X}}^{n}\to \mathbb {R} }
{\displaystyle A\_{-}(X\_{1},\dotsc ,X\_{n})\colon {\mathcal {X}}^{n}\to \mathbb {R} }
tiaj ke

{\displaystyle \Pr(A\_{-}\leq \theta \leq A\_{+})=\gamma }
por ĉiuj {\displaystyle \theta }, do la intervalo {\displaystyle [A\_{-},A\_{+}]} estas **konfidintervalo de {\displaystyle \theta } ĉe konfidnivelo {\displaystyle \gamma }**.

La konfidnivelo estas ofte skribita procente — ekz. {\displaystyle \gamma =0,5} respondas al la konfidnivelo 50%.

Oftaj konfidniveloj
-------------------

Plej ofte, konfidnivelo 95% estas uzata por konfidintervaloj. Tamen, kelkfoje uziĝas aliaj konfidniveloj, ekz. 90% aŭ 95%.

Grafika prezento
----------------

En bastonaj diagramoj, konfidintervaloj estas ofte montrata per malgranda streketo, kies longo respondas al la intervalo:

300
En tia diagramo, la konfidnivelo devas esti menciita aliloke, ĉar la streketo mem ne portas tiun informon.

Referencoj
----------

1. ↑   konfid/interval/o (esperante).

Vidu ankaŭ
----------

* p-valoro

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Konfidintervalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Interval estimation (angle). *Encyclopæedia Britannica*.
*Kapitulaco de la Regno de Granada* al la Katolikaj Gereĝoj, de Francisco Pradilla.
**Katolikaj Gereĝoj** estis nomitaj Fernando la 2-a kaj Izabela la 1-a, reĝoj de la antikvaj regnoj respektive de Aragono kaj Kastilio en Hispanio kaj pro tio la du unuaj de la moderna Hispanio. Ili estis geedzoj kaj pro tio heredigis al filino kaj poste al nepo, la posta Karolo la 1-a, la tutan Hispanion.

La Papo Aleksandro la 6-a donis al Fernando la 2-a de Aragono la titolon *Rey Católico* (Katolika Reĝo), kiel kompenso ĉar jam antaŭe estis doninta la titolon de *Plej Kristana reĝo* al Francisko la 1-a de Francio, regno kiu tiam disputis kun Aragono la regadon de Italio; poste, la historio kaj la kutimo, popularigis la nomon de Katolikaj Gereĝoj kune al ambaŭ geedzoj, Fernando kaj lia edzino, Izabela la 1-a de Kastilio.

Ili geedziĝis en la Palaco de la familio Vivero de Valladolid la 19-an de oktobro 1469, kaj poste ekloĝis en la Kastelo de Fuensaldaña (Valladolid).

La regado de la Katolikaj Gereĝoj koincidis kun la transiro de la mezepoka mondo al la moderna en Hispanio. Per tiu geedziĝo oni atingis uniigon, en la dinastio de la familio Trastamara, de la regnoj de Kastilio kaj Aragono.

La gereĝoj danke al helpo de urboj kaj eta nobelaro starigis fortan monarkion kontraŭ la povo de eklezianoj kaj nobeloj. Per la konkero de la regnoj de Granada, Navarra, Kanarioj, Melilo kaj aliaj afrikaj urboj atingis teritorian union sub unusola krono de la tuta teritorio — escepte Ceŭto kaj Olivenza — kio nuntempe konsistigas Hispanion. Krome ili ekis la etnan purigadon kiu dum postaj jarcentoj homogenigos la landon sen spuroj ĉu etnaj ĉu kulturaj de islamanoj aŭ judoj.

La gereĝoj organizis komunan eksteran politikon kiu estis markita de la diplomatia eco de Fernando la Katoliko, kiu donos al la hispana regno la unuarangan lokon por postaj epokoj. Malkovro de Ameriko en 1492, je la flanko ĉefe de Izabela la 1-a ŝanĝos la mondan historion.

Tiu cirkonstanco malfermis enormajn eblojn al ekonomio, scienco kaj kulturo kaj akcentis la atlantikan disvastiĝon de Hispanio kio pluokazos en postaj jarcentoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Forpelo de la judoj el Hispanio

* Kategorio Katolikaj Gereĝoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kongo Gumi** (japane: 株式会社金剛組, *Kabushiki Gaisha Kongō Gumi*) estis japana familia entrepreno, la en la mondo plej malnova kaj longdaŭra familia firmao. Ĝi estis fondita en 578 kaj ekzistis ĝis 2006, t.e. dum 1428 jaroj. Ĝi bankrotis pro malgrandiĝantaj mendoj kaj estis fine aĉetita de japana firmaego.

Laboristoj de Kongo Gumi komence de la 20-a jarcento

Historio
--------

En 578 la princo Shotoku Taishi venigis la familion Kongo el Baekje, Koreio, al Japanio por konstrui la budhisman templon Shitenno-ji en Osako. Laŭ la jarcentoj Kongo Gumi partoprenis la konstruadon de multaj konstruaĵoj kiel la kastelo de Osako kaj la templo Horyu-ji en Nara.

Malnova paperaĵo el la 17-a jarcento, pli ol 3 metrojn longa, priskribas la 40 generaciojn ekde la komenco. Kiel en multaj japanaj familioj, la bofiloj edziĝintaj en la klanon transprenis la nomon de Kongo. Tiel dum jarcentoj la klano daŭris aŭ pro filoj aŭ pro filinoj.

Kongo Gumi ne sekvis la tradician vojon, sed heredis la entreprenon tiu filo, kiu estis la plej kapabla. Ne nur filoj heredis, tiel ekzemple la 38-a gvidanto estis la avino de Masakazu.

En la 19-a jarcento - pro ĉeso de ŝtataj mendoj - ĝi ekokupiĝis eĉ pri konstruado de komercaj nemoveblaĵoj.

Unuafojon savis la firmao ventego, kiu detruis kvinetaĝan pagodon en la Shitenno-ji. Tiun pagodon Kongo Gumi tute rekonstruis.

La lasta gvidanto de la firmao estis **Kongo Masakazu**, 40-a gvidanto ekde la fondo.

Bankroto
--------

La bankroto okazis pro du kialoj: la entrepreno pruntis multe da mono en la 1980-aj jaroj por investi en nemoveblaĵojn, sed tiu mono perdiĝis en la jaroj 1992 kaj 1993. Alia kialo estis la malgrandiĝo de bezono de la templokonstruado. La mendoj draste falis ekde post 1998.

La enspezoj malaltiĝis je 35 % en 2004, Kongo Masakazu vane maldungis laboristojn, la entrepreno havis tro grandajn ŝuldojn. En januaro de 2006, la ŝuldojn aĉetis la plej granda konstrua entrepreno de Japanio, Takamatsu. Kongo Gumi iĝis filialo de la konglomerato.

Antaŭ la bankroto, la entrepreno havis ĉ. 100 dungitojn kaj laŭ raporto de aprilo 2005 havis spezon je 7,5 miliardoj da enoj (ĉ. 53 milionoj da eŭroj).

Referencoj
----------

1. ↑  The Chosun Ilbo: *End of the Road for World’s Oldest Firm* Arkivigite je 2009-12-31 per la retarkivo Wayback Machine, 15-a de decembro 2005

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kongo Gumi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala ttt-ejo (japane)
Satelita foto
La **digvojo de reĝo Fahd** (arabe جسر الملك فهد) estas kombinita ponto- kaj digokonekto inter Saud-Arabio kaj Barejno.

La digvojo estis konstruita inter 1982 kaj 1986, ĝi larĝas 25 m kun kvar aŭtotrakoj. La digvojo longas 26 km kaj konsistas el kvin pontoj, interligitaj kun digoj kaj insuloj. La inaŭguro de la digvojo okazis la 25-an de novembro 1986, tiel ĝi iĝas ekde tiam la sola landa konekto inter Barejno kaj la kontinento. La sukceso de tiu projekto instigis similajn planojn por digvojo inter Barejno kaj Kataro; Kataro kaj la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj.

La projekton financis tute Saud-Arabio per 1,2 md da USD. Oni bezonis por la konstruado 147.000 tunojn da ŝtalo. En 2001, la digvojon uzis 2,7 milionoj da veturiloj.

Sur duonvojo oni konstruis homfaritan insulon, grandan 66 hektarojn. Ĝi apartenas duone al Barejno kaj duone al Saud-Arabio. Sur ĝi estas la limo kaj doganejo de la du landoj.

* Digvojo de reĝo Fahd en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Digvojo de reĝo Fahd en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La kompleksa ebeno. La kompleksa nombro *z = x+iy* kaj ĝia kompleksa konjugito {\displaystyle {\bar {z}}}*=x-iy*.
En matematiko, la **kompleksa konjugito** de kompleksa nombro estas la kompleksa nombro ricevebla el la origina kompleksa nombro per ŝanĝo de la signumo de la imaginara parto.
Alivorte, la konjugito de la kompleksa nombro {\displaystyle z=a+ib} (kie *a* kaj *b* estas reelaj nombroj) estas difinita kiel {\displaystyle z^{\*}=a-ib}.

La notacio por la kompleksa konjugito de kompleksa nombro *z* kutime estas {\displaystyle z\_{}^{\*}} aŭ {\displaystyle {\overline {z}}\,\!}.

Ekzemple, {\displaystyle (3-2i)^{\*}=3+2i}, {\displaystyle i^{\*}=-i} kaj {\displaystyle 7^{\*}=7}.

La simbolo {\displaystyle A^{\*}\,\!} povas ankaŭ signifi la konjugitan transponon de matrico *A* do necesas atento por ne konfuzi la notacion. Se kompleksa nombro estas traktata kiel 1×1 vektoro, la notacio estas identa.

En reprezento de kompleksaj nombroj kiel punktoj en kompleksa ebeno kun karteziaj koordinatoj la *x*-akso havas la reelajn nombrojn, kaj la *y*-akso enhavas la imaginarajn kompleksajn nombrojn. El tiu vidpunkto, la kompleksa konjugado korespondas al reflekto kun la *x*-akso kiel la akso de reflekta simetrio.

En trigonometria prezento la konjugito de {\displaystyle re^{i\phi }} estas {\displaystyle re^{-i\phi }}.

Ecoj
----

Estu *z* kaj *w* iuj ajn kompleksaj nombroj. Do:

{\displaystyle (z+w)^{\*}=z^{\*}+w^{\*}}
{\displaystyle (zw)^{\*}=z^{\*}w^{\*}}
{\displaystyle \left({\frac {z}{w}}\right)^{\*}={\frac {z^{\*}}{w^{\*}}}} se *w* ne estas 0
{\displaystyle z^{\*}=z} se kaj nur se *z* estas reela
{\displaystyle \left|z^{\*}\right|=\left|z\right|}
{\displaystyle {\left|z\right|}^{2}=zz^{\*}}
{\displaystyle z^{-1}={\frac {z^{\*}}{{\left|z\right|}^{2}}}} se *z* ne estas 0
Se *p* estas polinomo kun reelaj koeficientoj, kaj {\displaystyle p(z)=0}, tiam {\displaystyle p(z^{\*})=0}. Tial ne-reelaj radikoj de reelaj polinomoj ĉiam aperas en kompleksaj konjugitaj paroj.

La funkcio {\displaystyle \phi (z)=z^{\*}} de **C** al **C** estas kontinua. Tamen, kvankam ĝi ŝajnas "bonkonduta" funkcio, ĝi ne estas holomorfa; alivorte, ĝi ne havas derivaĵon en la senco uzata en kompleksa analitiko.

Vidu ankaŭ
----------

* Konjugito
* Matrica transpono
* Konjugita transpono

* Kategorio Kompleksa konjugito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Dubaja Laguno** troviĝanta en Dubajo, U.A.E. konsistas el 53 loĝ-konstruaĵoj, kaj jam lanĉiĝis por vendado al aĉetantoj. La tuta projekta valoro estas tri miliardoj da UAE Dirhamoj. La 1-a fazo kompletiĝos en Septembro 2007. Dubaja Laguno konsistas el 4,166 loĝunuoj – t.e. studioj, 1-dormoĉambraj, 2-dormoĉambraj, 3-dormoĉambraj kaj 4-dormoĉambraj loĝejoj. Celanta por la meza kaj altmeza enspez-klasoj, ĉiuj konstruaĵoj havas lagunan al-vidon, kaj kun pli ol 75% de la tuta tero uzota por la pejzaĝ-arkitekturo kaj la laguno mem, la projekto certigas al loĝantoj ĉarman, trankvilan kaj luksan ĉirkaŭaĵon.

Unu el la plej rimarkindaj karakterizaĵoj de Dubaja Laguno estas la revolucia financa apogo rilate al ĝi por privata aĉetantaro. Speciala 7-jara financ-plano estas havebla, permesanta aĉetantojn pagi 50% dum 24-monata periodo kun la resto esti pagota dum 60 monatoj en egalaj monataj pageroj, tute sen prunto, hipoteko, aŭ postdataj ĉekoj. Ankaŭ taŭga por investantoj, la financado permesas aĉetantojn vendi la posedaĵon al la tria partio nur post pago de la 1-a pagero.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala Retejo de Dubaja laguno (en angla) Arkivigite je 2021-08-04 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Usedom** [**u**zedom] (jen germane, pole ***Uznam***) estas insulo en la Balta maro, situanta proksime al la kontinenta bordo antaŭ la Laguno de Szczecin. La plej granda parto de la insulo apartenas al Germanio (373 km²). En la oriento 72 km² ekde la jaro 1945 estas pola teritorio. Tie tamen loĝas la plimulto de la insulanoj; ĉirkaŭ 45 000 el tuto de 76 500 loĝantoj. En la okcidenta parto ankaŭ ekzistas samnoma urbo Usedom.

Geografio
---------

La limo inter Germanio kaj Pollando en Ozdom
La rivero Peene enfluas la Baltan Maron en la markolo nomata *Peenestrom*, kiu dividas la maran insulon Usedom de la kontinento.

**Situo:** 54° NO, 14° OR
**Loĝantaro:** proksimume 76 500 (2001)
**Areo:** 445 km²
**Horzono:** GMT+1h (+2h de aprilo ĝis oktobro)
Apud la sude situanta Laguno de Szczecin etendiĝas okcidente de Usedom la akvujo Peenestrom, kaj oriente Swina apartigas la insulon de la najbara Wolin.

Turismo
-------

Famaj banlokoj kaj natureca, senindustria pejzaĝo precipe dum la someraj monatoj allogas multajn turistojn. La insulo estas la plej sunoriĉa regiono de Germanio (meznombre 1917 sunhoroj).

* Usedom en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Usedom en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 31173
* GND: 4119322-2
* VIAF: 54144647637341095242 303918673, 54144647637341095242
* BNF: 13600757h 152859325, 13600757h
* NKC: ge131220
 |
**Kavango-regiono** aŭ simple **Kavango** estas unu el la 13 regionoj de Namibio. Ĝi situas en la nordoriento de la lando, ĉefurbo estas Rundu, la dua plej granda urbo de Namibio.

La nomo
La ĉefa loka etno estas la **kavangoj**, laŭ ili nomiĝas la *regiono Kavango*, same kiel la ĉefa *rivero Okavango*.

Geografio
---------

Kavango limas al Angolo (norde, Angola provinco *Cuando Cubango*), al aliaj Namibiaj provincoj (okcidente ĝis sude: Ohangwena, Oshikoto kaj Otjozondjupa), al Bocvano (sude kaj sudoriente) kaj al Namibia provinco Kaprivo (oriente).

Kalahari-dezerto (bruna) kaj -baseno (oranĝa)
Kavango estas norda parto de la Kalahari-baseno, altebenaĵo de ĉirkaŭ mil-metra alteco. Same kiel la tuta nordo de Namibio Kavango-regiono havas pli da pluvo, tiel ĝi estas multe pli verda ol centra kaj suda Namibio. La rivero Okavango kaj la inunditaj terenoj ĉirkaŭ ĝi estas karakteraj por la regiono. Foje troviĝas arbaroj, agrikulturo ĉefe produktas sorgon, maizon kaj legomojn.

Kavango havas plurajn naciajn parkojn: Kaudom- und Mangeti- kaj Mahango-parko.

Administra strukturo
--------------------

Kavango havas ok balotdistriktojn kun entute 202.694 loĝantoj:

* Balotdistrikto Kahenge kun 30.180 loĝantoj
* Balotdistrikto Kapako kun 25.653 loĝantoj
* Balotdistrikto Mashare kun 15.829 loĝantoj
* Balotdistrikto Mpungu kun 18.332 loĝantoj
* Balotdistrikto Mukwe kun 25.999 loĝantoj
* Balotdistrikto Ndiyona kun 19.150 loĝantoj
* Balotdistrikto Rundu (urbo) kun 19.597 loĝantoj
* Balotdistrikto Rundu (kamparo) kun 42.764 loĝantoj

Ekonomio
--------

La homoj vivas ĉefe de malgranda komerco, fiŝkaptado kaj agrikulturo. Viglas malgrandaj lokaj bazaroj. Iom da minado de kupro okazas ĉe Simanya kaj nafto ĉe Katwitwi.

Bildaro
-------

* Popa-rapidfluoPopa-rapidfluo
* Okavango ĉe UtokotaOkavango ĉe Utokota
* Okavango ĉe RunduOkavango ĉe Rundu
* RunduRundu

Notoj, referencoj
-----------------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Censo de 2001 Arkivigite je 2013-08-28 per la retarkivo Wayback Machine
* Oficiala retejo pri Kavango Arkivigite je 2011-07-22 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegionoj de Namibio |
| --- |
| Caprivi • Erongo • Hardap • Karas • Kavango • Khomas • Kunene • Ohangwena • Omaheke • Omusati • Oŝana • Oŝikoto • Otjozondjupa |  |

 |
La insuloj Apipé aŭ Apipeoj. Notu, ke ankaŭ kelkaj apudaj insuloj ĉirkaŭaj estas parto de Argentino, kiaj San Martín kaj Sarmiento.
La **Insuloj Apipeoj**, **islas Apipé** en hispana, estas riveraj insuloj de Argentino situantaj inter la provinco Corrientes (al kiu ili apartenas) kaj la departemento Misiones, Paragvajo.

La insularo estas formata de du insuloj: nome Granda Apipeo kaj Malgranda Apipeo, kiuj enhavas areon de 25 000 ha. Ambaŭ troviĝas ĉirkaŭataj de branĉoj de la rivero Paranao. La Akvobaraĵo Yacyretá-Apipé, kiu ekfunkciis en 1994, kaj kiu havigas energion al la insulo, okazigis ankaŭ ke la insuloj estas praktike preskaŭ kovritaj per akvo de la akvorezervejo. Granda Apipeo havas loĝantaron de preskaŭ 2000 loĝantoj; tiu insulo havas malgrandan vilaĝon nome San Antonio.

Kvankam la suvereneco de la insuloj estas argentina, la akvoj ĉirkaŭaj apartenas al Paravejo, kio iĝas el tiuj teroj enklavon; kaj tio generas foje konfliktojn, ĉefe kiam la loĝantoj de la insulo volas transportiĝi al la resto de la teritorio argentina.

Referencoj
----------

1. ↑    paĝo 12 :: Sociedad :: La isla perdida , 2009

Eksteraj ligiloj
----------------

* Reclamo de Ituzaingó e Isla Apipé por los límites del Paraná

27° 30′ S 56° 54′ U﻿ / ﻿27.500 °S, 56.900 °U﻿ / -27.500; -56.900 (mapo)
Kaula vidata el nordo
**Kaula** estas malgranda, duonlunforma insuleto ĉe Havajaj Insuloj.

Geografio
---------

Ĝi estas situanta je 37 km okcidente-sudokcidente de Kawaihoa en Niihau, kaj je ĉirkaŭ 280 km okcidente de Honolulu. La insulo estas fakte la pinto de vulkana krestokono kiu restas pinte de pli granda, merĝita ŝilda vulkano. Je ties plej alta pinto, la insulo atingas alton de 167 m. La oceano ĉizis grandajn marklifojn ĉe la flankoj de la insulo. Estas granda kavo en la nordokcidenta flanko de la insulo nome Kahalauaola (Ŝarkokavo).

La usona censo markas Kaula kiel 411 en Kantono Kauai. Tiu neloĝata insulo havas terareon de 0.640 km². Pro mara erozio, la insulo estas malrapide malpliiĝanta.

Historio
--------

Kaula estis unu el unuaj kvin insuloj viditaj de la kapitano James Cook en 1778.

Koordinatoj: 21° 39′ 17″ N 160° 32′ 29″ U﻿ / ﻿21.65472 °N, 160.54139 °U﻿ / 21.65472; -160.54139 (mapo)

Notoj
-----

1. ↑  Kaula Volcano John Seach, Volcano Live
2. ↑  Kaula Island Arkivigite je 2004-09-05 per la retarkivo Wayback Machine NOAA Ship Townsend Cromwell, Student Connection
3. ↑  Census Tract 411, Kauai County[*rompita ligilo*] United States Census Bureau

* Kategorio Kaula en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Fluejo de la rivero Kaveri.
**Kaveri** (aŭ foje **Cauvery** en angla lingvo) estas granda rivero de Barato. La origino de la rivero estas ĉe Talakaveri, Kodagu en Karnataka, fluas ĝenerale sude kaj oriente tra Karnataka kaj Tamil Nadu kaj tra la sudo de la Dekkana Altebenaĵo tra la sudorientaj malaltaj teroj, kaj elfluas en la Golfo de Bengalo tra du ĉefaj elfluejoj en Puharo, Tamil Nadu. La baseno de la rivero Kaveri estas ĉirkaŭkalkulita je 81,155 km² (31,334 sq mi). Ĝi kovras kvar subŝtatojn kaj ŝtatajn teritoriojn jene: Tamil Nadu, 43,856 km² (16,933 sq mi); Karnataka, 34,273 km² (13,233 sq mi); Kerala, 2,866 km² (1,107 sq mi), kaj Puducherry, 160 km² (62 sq mi). La rivero estas la fonto por etenda irigacia sistemo kaj por hidroelektra energio. La rivero havas subtenitan irigacian agrikulturon dum jarcentoj kaj utilis kiel savilo de la antikvaj regnoj kaj modernaj urboj de Suda Barato.

Referencoj
----------

1. ↑  "INTEGRATED HYDROLOGICAL DATA BOOK" (PDF).  Arkivigite je 2015-09-24 per la retarkivo Wayback Machine Alirita la 5an de oktobro 2016.
2. ↑   "Shivasamudram Falls". cauvery.com.  Alirita la 5an de Oktobro 2016.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kaveri en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Cauvery Prezentaĵo pri la rivero Kaveri
* The Cauvery Trail Arkivigite je 2014-07-02 per la retarkivo Wayback Machine Skema mapo de Kaveri kun gravaj lokoj (KRS al Mettur)
**Kisecset** [kiŝeĉet] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Rétság. La loknomo signifas: malgranda-peniko.

Kirko kun kampanilo de Kisecset

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 9 km²
* Koordinatoj: 47° 56′ 09″ N 19° 18′ 45″ O﻿ / ﻿47.93583 °N, 19.31250 °O﻿ / 47.93583; 19.31250 (mapo)Koordinatoj: 47° 56′ 09″ N 19° 18′ 45″ O﻿ / ﻿47.93583 °N, 19.31250 °O﻿ / 47.93583; 19.31250 (mapo)
* Loĝantaro: 190
* Poŝtkodo: 2655
* Telefonprefikso: 35

Situo
-----

Kisecset situas sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Rétság troviĝas 16, Balassagyarmat 17, Szécsény kaj Vác po 27, Salgótarján kaj Budapeŝto po 73 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1493 laŭ tiama hungara ortografio *"Echet"*. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika baroka preĝejo omaĝe al Emeriko de Hungario de 1773
* klasikisma kampanilo de 1820

* Kategorio Kisecset en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Ne miskomprenu kun Kisújszállás!*

**Kisszállás** (kiŝsalAŝ) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda Ebenaĵo**, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kiskunhalas. La nomo signifas eta tranoktejo.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 92 km²
* Loĝantaro: 2850
* Poŝtkodo: 6421
* Telefonprefikso: 77

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Baja-Szeged. Kiskunhalas troviĝas 25 km-ojn for.

Historio
--------

Ŝajnas, dum la mezepoko kumanoj loĝis tie. Dum la turkoj la vilaĝo senhomiĝis. Hungaroj refondis ĝin en 1736. Ekde 1846 ĝis la 2-a mondmilito la kampoj apartenis al aŭstra familio Stametz-Mayer, kiuj fondis modernan bienon kun uzinoj por glacio kaj alkoholo. Ankaŭ la bestbredado estis impona. En 1875 la komunumo iĝis vilaĝo. Inter 1918-1921 la serboj okupis la vilaĝon kaj kun la regiono formiĝis respubliko. Dum la socialismo kolĥozoj formiĝis.

Vidindaĵoj
----------

* kastelo kun parko
* lago nomata Kápolna

* Kategorio Kisszállás en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)