recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ĝjilina Universitato** (ĉine :**吉林大学**, pinjine : **Jílín Dàxué**, angle *Jilin University* akronime: **JLU**) estas gvida universitato en Ĉinio sub la edukministerio .

La universitato, situanta en Ĉangĉuno, la ĉefurbo de provinco Ĝilinio en nordorienta Ĉinio, havas 7 kampusojn en ses distriktoj, kiuj enhavas 39 malsamajn altlernejojn pri filozofio, internaciaj rilatoj, ekonomiko, juro, literaturo, edukado, historio, scienco, Inĝenieristiko, Agrikulturo, Medicino, Administrado kaj Militsciencoj.

Ĝjilina Universitato estas konsiderata unu el la ĉefaj en Ĉinio kaj regule aperas en la listo "10 gvidantaj universitatoj de Ĉinio" .

Historio
--------

En 1946, ĝi estis fondita kiel la "Nordorienta Kolegio de Administrado en Harbino" en Hejlongĝjango. Ĝjilina Universitato kunfandis multajn universitatojn kaj altlernejojn en ĝin kaj eĉ plurfoje ŝanĝis sian nomon. En majo 1948, la "Nordorienta Kolegio de Administrado" kunfandita kun Universitato Harbin kaj estis renomita la "Nordorienta Akademio de Sciencoj." En novembro 1948, ĝi moviĝis al Ŝenjango, Ljaŭningo kaj estis renomita la "Nordorienta Akademio de Administrado." En 1950, ĝia nomo estis ŝanĝita al "Nordorienta Popola Universitato".

Post la eksplodo de la Korea milito, ŝi estis proponita al Changchun, Ĝjilino. En 1958, ĝi estis renomita "Ĝjilina Universitato" (JLU) .

En 2000, Ĝjilina Universitato de Teknologio, Bethune Medicina Universitato, Changchun Universitato de Scienco kaj Teknologio kaj Changchun Instituto de Poŝtoj kaj Telekomunikado estis aneksitaj al ĝi.

En 2003, la Zhuhai-kampuso estis establita .

En aŭgusto 2004, la Universitato de Armea Loĝistiko iĝis unu el la kampusoj de JLU.

Referencoj
----------

1. ↑   China-Rice Advanced Leadership Forum. Arkivita el la originalo je 2008-08-29. Alirita 2007-09-03.

 Arkivigite je 2008-08-29 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑   University in China - China Education Center. Alirita 15 July 2015.
3. ↑   China to develop 42 world-class universities - People's Daily Online.
4. ↑   A Survey of Jilin Province. Arkivita el la originalo je 2007-09-27. Alirita 2007-09-03.

 Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
5. ↑   China Zhuhai. Arkivita el la originalo je 2007-09-27. Alirita 2007-09-03.

 Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ĝjilina Universitato  Arkivigite je 2020-03-16 per la retarkivo Wayback Machine (angla)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 829842
* GND: 133648-4
* LCCN: n50053487
* VIAF: 146549583
* ISNI: 0000000417605735
* SUDOC: 179916718
 |
**Ĵornava,** ukraine **Жорнава** estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Velikij Bereznij, en municipo de Zahorb.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Velikij Bereznij en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 59′ 27″ N 22° 38′ 14″ O﻿ / ﻿48.99083 °N, 22.63722 °O﻿ / 48.99083; 22.63722 (mapo)Koordinatoj: 48° 59′ 27″ N 22° 38′ 14″ O﻿ / ﻿48.99083 °N, 22.63722 °O﻿ / 48.99083; 22.63722 (mapo)
* Areo: 48 km²
* Alto super marnivelo: 337 m
* Loĝantaro: 600
* Poŝtkodo: 89012
* Telefonprefikso: 3135

Situo
-----

Ĵornava situas laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1602. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Ĵornava. En 1944 la hungaroj konstruis defendan bunkeraron kontraŭ Ruĝa Armeo, kiun la sovetoj ne povis rekte okupi, nur poste tra Transilvanio. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
**Émile Constant LEVASSOR** (21a de januaro 1843 – 14a de aprilo 1897) estis franca inĝeniero kaj pioniro de la aŭtomobilaj industrio kaj konkurencoj en Francio. 

Panhard kaj Levassor (1890-1895).
Post studi inĝenieradon kaj gradiĝis el la École Centrale Paris, li startis karieron en 1872 en kompanio kiu produktis porlignajn maŝinojn, kie li renkontiĝis kun René Panhard. La kompanio ankaŭ konstruis gasmotorojn kaj kiam en 1886, belga industriisto Edouard Sarazin akiris permesilon pon fabriki Daimler motorojn, li elektis Levassor por konstrui ilin en Francio. Kiam Sarazin mortis en 1887, Levassor edzinigis sian vidvinon, Louise, kaj kune kun Panhard ili ekfabrikis aŭtojn. Levassor, Peugeot kaj Daimler renkontiĝis en 1888 ĉe la fabriko de Peugeot de Valentigny por kunhavi sian sciaron, celo kiu kondukis Levassor kaj Peugeot al kunlaboro por eksperimentado pere de motoroj Daimler kaj Benz. Tamen, Levassor plej interesiĝis pri la dezajno kaj funkciigo de la nova aŭto ol Benz, Daimler kaj Peugeot, ĉiuj el kiuj estis pli interesitaj por la enkonduko de sukcesa motoro en tio kio estis ankoraŭ ĉefe malgranda ĉareto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636346
* VIAF: 289057040
* ISNI: 0000 0003 9452 4480
* SUDOC: 164334858
* BNF: 165372012
 |
Homoj en Japanio ofte malaperas por eviti socian honton
**Ĝohacu** (japane: 蒸発, elp. ĝóhacu) tradukita kiel "tiu kiu vaporiĝis" estas la japana nomo por la fenomeno de malaperantaj homoj kiuj intence decidis forlasi siajn antaŭajn vivojn kaj malaperi en anonimecon. Memmortigo, laborado ĝismorte (japane: 過労死 , elp. karoŝi), hikikomoro kaj iĝi ĝohacu estas interrilataj fenomenoj.

La kialo povus esti io ajn. Plej ofte ĝi estas sento de malsukceso pro ekz. maldungo, malsukceso en ekzamenoj, ŝuldoj, droga dependeco, divorco, ktp. La fenomeno troviĝas en la tuta mondo - ekz. en Usono, Britio kaj Germanio, sed ĝi estas pli ofte en Japanio pro certaj kulturaj faktoroj.

Referencoj
----------

1. ↑  (en) Lufkin, Bryan, "*The companies that help people vanish*". BBC Worklife, la 3-an de septembro 2020.
2. ↑  (en) Hincks, Joseph, "*Japan's Missing People: On the Trail of the Johatsu*". Time, la 2-an de majo 2017.
3. ↑ .  The Johatsu: The Evaporated People of Japan (2019-10-04). Alirita 2020-10-04.
4. ↑   The companies that help people vansih (2020-09-03). Alirita 2020-10-04.

Rilataj artikoloj
-----------------

* Hikikomori
* Karoŝio
**Arbitracio**, en Juro, estas formo solvi juĝ-aferon sen turni sin al la ordinara juĝinstanco.

La koncernaj partoj, interkonsente, decidas elekti trian sendependulon, nomita arbitracianto, kiu estos la respondeculo solvi la konflikton. La arbitracianto, siavice, vidos sin limigita de tio interpaktita inter la koncernaj partoj por setligi la arbitran traktaton. Tiu devos fari ĝin kompreneble laŭ la leĝaro elektita de la koncernaj partoj, aŭ eĉ kun bazo en la simpla egaleco, se tion oni ne interkonsentis de antaŭe.

Kiam arbitracio kongruas kun la leĝareco, anstataŭas komplete la ordinaran juraĵon, kiu devos sin deteni sin eĉ de koni la konflikton. Tamen, necese oni devos turniĝi al tiu (pere de plenuma agado) kiam estos necesa la interveno de las aŭtoritatoj por plenumigi la arbitran traktaton.

Inter la avantaĝoj de la arbitracio troviĝas rapideco, fleksibleco kaj la fakto ke oni povas interkonsenti antaŭe la kostojn.

Tipoj de arbitracio
-------------------

Ekzistas du tipoj de arbitracio, la jenaj:

1. Institucia: tiu kiu plenumiĝas en arbitra institucio ĝenerale laŭ siaj propraj reguloj kun fermita listo de arbitraciantoj.
2. Ad Hoc: tiu kiun plenumas la partoj, ĉar tiuj elektas la arbitraciantojn kaj la regulojn regontajn la arbitracion.

Ĝenerale tiuj du tipoj de arbitracio baziĝas sur reguloj similaj al tiuj de Uncitral, realigitaj de Ununiĝintaj Nacioj.

Arbitraciaj klaŭzoj
-------------------

Ĝenerale, la partoj en konflikto turnas sin al arbitracio, ĉar estas jam enmetita en la kontrakto arbitracia klaŭzo kie oni decidis, ke la koncernaj partoj en konflikto devigas sin al submeto al arbitracia tribunalo. Prezentiĝas multaj problemoj pro la interpretado de tiuj klaŭzoj, speciale pri tio rilata al la juro.

Vidu ankaŭ
----------

* Internacia arbitracio
* Konstanta Kortumo de Arbitracio
* Mediacio
* Traktado
* Tribunalo de Arbitracio pri Sporto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 257930
* GND: 4121615-5
* LCCN: sh85006456
* BNF: 11948901f
* NDL: 00573925
* NKC: ph125261
* BNE: XX525213
 |
Ŝaolina templo
**Ŝaolina templo** estas templo en Ĉinio, en kiu oni instruas batalarton de ŝaolinoj.

Historio
--------

La historio de la templo mem estas tre malnova. Plej multe ĝi famiĝis en la jaro 698. En tiu ĉi jaro imperiestro Tĥaj Gung postulis monaĥojn pri helpo kontraŭ ribeliĝinta generalo Wong Ŝ’ĉĥung. La ŝaolinoj montris, ke ili estas tre lertaj batalantoj kaj helpe de sia majstreco en kung-fuo ili laŭvorte dispolvigis la malamikan armeon. La imperiestro estis tre dankema al ili kaj li donis al ilia templo apartajn privilegiojn. La historio ripetiĝis en la jaro 1647, ĉar imperiestro en tiu ĉi periodo denove elvokis ŝaolinajn batalantojn, ĉifoje por defendado de limoj antaŭ atakantoj. La ŝaolinoj denove montris siajn kapablojn, sed tio fariĝis paradokse fatala por ili, ĉar la imperiestro ektimis ilian forton kaj li sendis kontraŭ ili sian armeon. Tiu enpenetris nokte en la templon tra sekreta koridoro, kiun malkaŝis unu perfidema monaĥo, kaj preskaŭ ĉiujn ili mortigis. Eskapis sole 128 ŝaolinoj, kies nombro dum la persekutado maldikiĝis al solaj kvin, kiuj savis sin per fuĝo trans la limo kaj ili fondis ĝis hodiaŭ ekzistantan organizaĵon Triado. Tiu partoprenis en kelkaj ribeloj en Ĉinio kaj en la 20-a jarcento ĝi komenciĝis partopreni en ĉantaĝo kaj en komerco kun drogoj.

La templo estis rekonstruita komence de la 20-a jarcento kaj hodiaŭ ĝi estas kultura kaj historia memorigaĵo. Ĝi konsistas el la templo mem, kie vivas monaĥoj kaj el apudaj konstruaĵoj destinitaj precipe por turistoj kaj servantaj kiel lernejoj de batalartoj. Hodiaŭaj ŝaolinoj aranĝas tra la mondo prezentadojn en kung-fuo.

* Ŝaolina templo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ŝaolina templo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 156783
* GND: 4264223-1
* LCCN: n82106225
* VIAF: 248646384 123114942, 248646384
* ISNI: 0000000085233866
* NKC: olak2009488574
 |
**Émile SCHUFFENECKER** (8a de decembro 1851 – 31a de julio 1934) estis franca postimpresionisma artisto, pentristo, artinstruisto kaj artokolektanto. Amiko de Paul Gauguin kaj Odilon Redon, kaj unu el la unuaj kolektantoj de verkoj de Vincent van Gogh, Schuffenecker ludis gravan rolon en la establado de la Ekspozicio Volpini, en 1889. Lia propra verkaro, tamen, estis iom forgesita post lia morto — kaj eĉ pli malbone pro gazetarkampanjoj ekde la 1920-aj jaroj antaŭen, kiuj distrumpetis la aferon ke Schuffenecker estas suspektita imitanto (artofalsisto) de la verkaro de siatempaj artistoj, inter kiuj, ĉefe Van Gogh. Tamen ankoraŭ ne estis certigita ĉu li produktis aŭ ne produktis falsaĵojn. Dume, serioza esplorado fare de fakuloj almenaŭ havigis la bazon por historia alproksimiĝo al la vivo kaj verkaro de Schuffenecker.

En 1880, Schuffenecker edziĝis al sia kuzino, Louise Lançon (1860-); ilia filino Jeanne naskiĝis en 1882, ilia filo Paul en 1884. En tiuj jaroj, tamen, la ekonomia situacio malaltiĝis. Ĉirkaŭ 1880, kaj Schuffenecker kaj lia amiko Gauguin evidente estis enspezante sufiĉe da mono por lasi sian komerciston Bertin - ĝuste antaŭ ekonomia krizo. Gauguin decidis iĝi sendependa artisto, dum Schuffenecker iĝis instruisto.

Paul Gauguin, *La familio Schuffenecker* (1889), Musée d'Orsay. Analizo de tiu pentraĵo sugestis tensiojn inter la geedzoj Schuffenecker, kiuj finfine disiĝis.
Multo oni diris pri la pentraĵo de Gauguin nome "le bon Schuff" kaj lia familio, pentrita komence de 1889 en la studio de Schuffenecker, tuj post la reveno de Gauguin el Arles: por kelkaj per analizo de la pentraĵo de Gauguin, oni povas kompreni, ke la personaj rilatoj de la paro estas klare konsiderataj kiel malfacilaj. Ekde la reveno de Gauguin el Danio, en 1885, li estis estinta bonvene resti ĉe Schuffenecker, sed tuj post sia reveno el Bretonio en 1890, Gauguin devis serĉi hejmon aliloke. Onidiroj (plej probable komencitaj de Émile Bernard) disvastigis, ke Schuffenecker estis perfidita de sia edzino, kaj dum jaroj, li apartiĝis el sia familio, ĝis en 1899, lia edzino postulis divorcon kaj ricevis la rajton zorgi la gefilojn.

Bibliografio
------------

* Boudot-Lamotte, Maurice: Le peintre et collectionneur Claude-Emile Schuffenecker (1851-1934), L'Amour de l'Art XVII/8, October 1936, pp. 284
* Puget, Catherine, & Grossvogel, Jill-Elyse: Emile Schuffenecker 1851-1934, Musée de Pont-Aven & (Saint-Germain-en-Laye,) Musée Maurice Denis "Le Prieuré", 1996 ISBN 2-910128-08-3 [1]
* Grossvogel, Jill-Elyse: Claude-Emile Schuffenecker, Catalogue raisonné, volume I, Alan Wofsky Fine Arts, San Francisco, 2000 ISBN 1-55660-297-9
* Grossvogel, David I.: Behind the Van Gogh Forgeries, Authors Choice Press (March 2001) ISBN 0-595-17717-4 / ISBN 978-0-595-17717-2


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 691295
* GND: 121455432
* LCCN: n78062740
* VIAF: 29642540
* ISNI: 0000 0000 8108 6715
* SUDOC: 034527567
* BNF: 12527491n
* ULAN: 500013470
* RKD: 71296
 |
**Ŝapuro la 2-a** aŭ **Saporo la 2-a** (mezpersa lingvo *Šābuhr* ; nova persa lingvo: شاپور , *Šāpur*, 309 - 379), ankaŭ konata kiel **Ŝapuro la Granda** , estis la deka sasanida *Reĝo de Reĝoj* (ŝahanŝaho) de Irano. La plej longe reganta monarko en irana historio, li regis por sia tuta 70-jara vivo de 309 ĝis 379. Li estis la filo de Hormizdo la 2-a (ĉ. 302-309).

Lia regado vidis la militan revigliĝon de la lando, kaj la vastiĝon de ĝia teritorio, kio markis la komencon de la unua Sasanida ora epoko. Li estas tiel kune kun Ŝapuro la 1-a, Kavado la 1-a kaj Ĥosrov la 1-a, rigardita kiel unu el la plej gloraj sasanidaj reĝoj. Liaj tri rektaj posteuloj, aliflanke, estis malpli sukcesaj.

Ŝapuro la 1-a traktis severan religian politikon. Sub lia regado, la kolekto de la Avesto, la sanktaj tekstoj de Zaratuŝtrismo, estis finita, herezo kaj rezignado estis punitaj, kaj kristanoj estis persekutitaj. Ĉi-lasta estis reago kontraŭ la kristanigo de la Romia Imperio fare de Konstanteno la Granda. Ŝapuro la 2-a, same kiel Ŝapuro la 1-a, amikis al judoj, kiuj vivis en relativa libereco kaj akiris multajn avantaĝojn en tiu periodo. Dum la morto de Ŝapuro, la Sasanida Imperio estis pli forta ol iam ajn, kun ĝiaj malamikoj en la oriento pacigitaj kaj Armenio sub sasanida regado.

Referencoj
----------

1. ↑  Daryaee 2014, p. 16.
2. ↑  Al-Tabari 1991, p. 50.
3. ↑  Frye 1983, p. 136.
4. ↑  Shahbazi 2004, pp. 461-462.
**Gaja Vido**, aŭ en hispana origine kaj oficiale **Vista Alegre**, estas kvartalo de la sudoriento de Madrido, apartenanta al la distrikto de Karabanĉelo, kun 48.499 loĝantoj (laŭ Municipa Censo, 2007).

Situanta en Karabanĉelo, ĝi troviĝas limigita norde kun la Kvartalo Sankta Isidro per la Avenuo Nuestra Señora de Valvenera kaj la strato Oca, oriente kun la Kvartalo Bela Pordo, stratoj Eugenia de Montijo, Melisa kaj General Ricardos, sude kun la Avenuo Poblados kaj la Kvartalo Bonavido kaj okcidente kun la distrikto Latina (Via Carpetana, Camino de los Ingenieros kaj metrovojoj.

Historio
--------

Carabanchel Alto kaj Bajo estis du vilaĝoj sendependaj de Madrido. En 1948 ili unuiĝis al Madrido formante la distrikton Karabanĉelo. Tio tuŝis ankaŭ aliajn vilaĝojn kiaj Vicálcaro, Vallecas, Villaverde aŭ Fuencarral kiuj perdis sian memregadon, kaj iĝis distriktoj de Madrido.

En la 1950-aj jaroj Carabanchel Alto kreskis pro rura enmigrado kiu allogis laboristojn el la tuta Hispanio, ĉefe el Andaluzio, Kastilio-Manĉo kaj Ekstremaduro, al Madrido.

Estas taŭrludejo kaj palaco.

Notoj
-----

1. ↑  
 Padrón Municipal - Carabanchel (Paĝo 119), Ayuntamiento de Madrid, konsultita la 02-06-2008

Vidu ankaŭ
----------

* Vista Alegre (metroo de Madrido)
Ĵudro Moraviaslovakiaj budoj en Uherské Hradiště, kiu estis konstruita omaĝe de ekspozicio Moravia Slovakio 1937. La nuntempa aspekto de la ornamaĵo estas proporcie netipa – aŭtoro estas pentristo Moarcho Eveno, devene el Bretonio
Ĵudro ĉe enirejo en restoracion en Svatobořice
**Ĵudro** (ĉeĥe: *žudro*) estas volbita alkonstruaĵo uzata ĉe la enirejoj en domoj en popola konstruafero de Moravia Slovakio kaj parto de Slovakio. Ĝiajn flankajn partojn kreas rondaj aŭ prismaj pilieroj portantaj super si arkan volbaĵon, kiu estadas de supre kovrita per tegmentaj tegoloj aŭ per alia ŝirmo kontraŭ klimataj kondiĉoj. Ties celo estis ŝirmo de eniro en la domon antaŭ malfavora vetero. Kutime ĝi estadas ornamita per koloraj pentritaj ornamaĵoj kun kreskaĵaj kaj popolaj motivoj.

En suda Bohemio ĝi estadas nomata "**ŝijo**".

Literaturo
----------

* Malgranda ĉeĥoslovaka enciklopedio, moto žudro; ACADEMICA, eldonejo ĈSAS, 6-a volumeno Š-Ž, Prago 1987.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Ĵudro en Vikimedia Komunejo
Larĝa foto pri la kolegia biblioteko en Ĝubajl
**Ĝubajl,** arabe **الجبيل** estas marhaveno kaj urbego en Sauda Arabio, en Regiono Ŝarkija. Ĝi estas la plej granda industria urbo de Proksima Oriento kaj la kvara plej granda petrolkemia firmao de la mondo.

Industria parto en Ĝubajl
Haveno de Ĝubajl

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Supermara alteco: 7 m
* Loĝantaro: 411,700
* Horzono: UTC+3 (ankaŭ somere)
* Telefonkodo:
* Poŝtkodo: 31961
* Koordinatoj: 27° 00′ 00″ N 49° 40′ 00″ O﻿ / ﻿27.00000 °N, 49.66667 °O﻿ / 27.00000; 49.66667 (mapo)

Geografio
---------

Ĝubajl situas en orienta parto de la lando sur la marborda ebenaĵo laŭ la Persa Golfo. Katif troviĝas 64, Dammam 96, Ĥubar 104, Rijado 490, Medino 1331, Mekao 1360, Ĝido 1444 km .

Historio
--------

Ruino de malnova preĝejo ĉe Ĝubajl
Vojo en Ĝubajl
Ĝubajl estis fondita inter la 18-a kaj 19-a jarcentoj kiel malgranda fiŝkaptista vilaĝo. En tiu loko ekde 1933 geologoj komencis esplori petrolojn. En 1975 la registaro indikis Ĝubajl-on kiel lokon por nova industria grandurbo.

Ekonomio
--------

Loĝantoj de Ĝubajl laboras en la naftoindustrio. Oni okupiĝas en ĉiuj branĉoj de petrolindustrio.

Trafiko
-------

Ĝubajl havas 2 aŭtoŝoseojn, fervojan ligon al la menciita Dammam, 2 havenojn (por komerco kaj industrio). La flughaveno - kiu estas la plej granda en la mondo - estas komuna kun la najbaraj urbegoj, sed estas loka flughaveno, kiun la armeo profitas.

Klimato
-------

Ĝubajl havas dezertan klimaton. Tre malofte pluvas.

Fontoj
------

* WikiTrans
* 

* StrandoStrando
* KonstruaĵoKonstruaĵo
* HoteloHotelo
* HavenoHaveno
* StratoStrato
* MoskeoMoskeo
* Turo el la otomana dominadoTuro el la otomana dominado
**La Akacioj**, en hispana origine **Las Acacias**, estas la nomo de unu de la administraj kvartaloj de la distrikto Arganzuelo, en Madrido (Hispanio). Ĝi havas formon kvadrangulan kaj estas situanta en la centro-okcidento de la distrikto, limigita de la rondiro de la Pordego de Toledo, la *ronda* de Toledo kaj la rondiro Ambasadoroj norde; la strato Ambasadoroj, la rondiro de Santa María de la Cabeza, la Promenejo de Santa María de la Cabeza kaj la ponto Praga oriente, la rivero Manzanares kaj la avenuo de la Virgen del Puerto sude kaj la ponto Toledo, la rondiro de Piramidoj kaj la strato Toledo okcidente. Estas ĉirkaŭata de la kvartaloj, apartenantaj al sama distriko, de Palos de Moguer, Delicoj kaj Laĉopero oriente kaj Imperia okcidente; norde limas kun la kvartalo Ambasadoroj (distrikto Centro) kaj sude kun el de Komiljo (distrikto Karabanĉelo). Ene de la aktuala sistemo de divido de la urbo, la distrikto Arganzuelo havas la kodon 02 kaj Akacioj la 22.

La Akacioj
La Pordego de Toledo aktuale.

Historio
--------

Populacio
---------

Stratoj
-------

Turismo
-------

Kulturo
-------

Transporto
----------
ŝargilo por 12-V-aŭtoakumulatoro kun kontaktingoj flanke de la elektra reto kaj tenajlklemo por la akumulatoraj polusoj
**Ŝargilo** estas uzata por ŝargi akumulatorojn per elektro. La plej ofte en la aparato enkonstruita elektrona ŝaltilo, la ŝargoregulilo, regulas la ŝargadon per stabila kontinua tensiofonto kun limo de kurento aŭ inverse. Ofte la ŝargoregulilo estas enkonstruita en la akumulatora aparato. La provizado per elektro okazas plej ofte trans retadaptilo.

ŝargilo por transistora radioaparato *Kosmos* (ĉ. 1969)
* trifaza elektroŝargilo por aŭtoakumulatorotrifaza elektroŝargilo por aŭtoakumulatoro
* ŝargilo por akumulatoraro de elektrobiciklo kun aldona kontakto por la kontrolo de la ĉeloŝargilo por akumulatoraro de elektrobiciklo kun aldona kontakto por la kontrolo de la ĉelo
* ŝargilo por rondĉelojŝargilo por rondĉeloj

### Poŝtelefonaj ŝargiloj

#### Sunkolektantaj ŝarĝiloj

faldebla sunmodulo kun 7 WP kaj poŝtelefono kun USB-adaptilo
#### Aldona akumulatoro

ekzemplo por aldona akumulatoro
Aldona akumulatoro ofte estas uzata por poŝtelefonaj elektraj aparatoj ekzemple por tabulkomputilo kaj kompufonoj. Ili ĝenerale havas litiuma-polimera- aŭ litiumjonan akumulatoron.

Qi-signo

### Qi-ŝargiloj

Ŝargiloj por induktiva ŝargo (Qi).

Literaturo
----------

* Kategorio Ŝargilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ulrich Passern: *Akkus & Ladegeräte für den Modellsport: Grundlagen, Ladetechniken, Praxistipps* (mit CD-ROM). vth, Baden-Baden 2004, ISBN 3-88180-736-5.
* Ludwig Retzbach: *Akkus und Ladegeräte*. 14. Aufl. Neckar, Villingen-Schwenningen 2008, ISBN 978-3-7883-4142-8.
* Thomas Riegler: *Akkus und Ladegeräte*. vth, Baden-Baden 2009, ISBN 978-3-88180-785-2.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 583843
* GND: 4166384-6
* LCCN: sh85012410
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ĉi tiu artikolo temas pri parto de urbo Madrid. Por komunumo en Italio rigardu la paĝon Suno (Italio). Por stelo legu la artikolon Suno.* |

**Suno**, aŭ en hispana **Sol**, estas unu el la ses administraj kvartaloj, kiuj formas la distrikton Centro de la urbo Madrido. Ĝi enhavas la Sunpordon, sidejo de la Madrida Regiono, kaj la popularan punkton de la Kilometro Nulo de la ses radiaj ŝoseoj de Hispanio.

Situo ene de la distriktoĜi okupas la lastan rangon pri loĝantaro en la distrikto kun 12.453 loĝantoj kaj denseco de 2.000 loĝantoj por km².

Geografio
---------

Suno situas en la centro de la distrikto (kaj de la urbo), limigita nordokcidente de Universitato, nordoriente de Justico, oriente de Kortesoj, sudoriente de Ambasadoroj, sudoriente kaj sude de Justico kaj oriente kaj sudoriente de Palaco. Pri stratoj, el nordo kaj laŭ la horloĝa direkto, ĝi estas limigita de la stratoj Jacometrezo, Plaza del Callao, Gran Vía, Clavel, Virgen de los Peligros, Sevilla, Plaza de Canalejas, Cruz, Plaza de Jacinto Benavente, Concepción Jerónima, Plaza de Puerta Cerrada, Cuchilleros, Fuentes, Arenal, Costanilla de los Ángeles kaj la Placo Santo Domingo.

La Sunpordo estas je 2,23 km de la bordo de la rivero Manzanares kaj je 12,39 km de la Flughaveno Madrido-Baraĥo. Ĝi situas sur ebenaĵo je 500 m super marnivelo.

En la areo estas multaj ebloj transportaj (metroo, busoj, taksioj) kaj alta denseco de vendejoj inter kiuj kelkaj famaj kiaj Corte Inglés, FNAC, Casa del Libro, H & M aŭ Zara, inter aliaj. Estas ankaŭ la preĝejo de Sankta Kruco kun turo.

Referencoj
----------

* Municipo Madrido: *Barrio de Sol[*rompita ligilo*]*.
Eltiro el la ĵuroj de Strasburgo
La **Ĵuroj de Strasburgo** (latinlingve *Sacramenta Argentariae*) estas jura akto redaktita en Strasburgo la 14-an de februaro 842, kaj kiu simbolas la naskiĝon de la franca lingvo. La teksto mem estas promeso pri militasistado inter du nepoj de Karolo la Granda, Karlo la Kalva kaj Ludoviko la Germano, kontraŭ ilia frato Lotaro.

La akto estas historie la unua pruvo, ke ekaperis tiam nova lingvo parolita en Francio, klare malsama ol la latina lingvo. Tiu lingvo, nomita la *romana lingua*, estas la rekta praulo de la franca lingvo.

La ĵuroj de Strasburgo estis traktitaj kaj skribitaj ambaŭ en la *romana* kaj la *teudisca* (estonta germana) lingvoj, por ke la du fratoj kaj iliaj subuloj komprenu unu la aliajn.

Unu jaro poste, la traktato de Verdun oficialigis la dividon de la iama Karolida Imperio.

Teksto en *teudisca lingvo*
---------------------------

Skribita en estonta germana lingvo. Prononcita de Karlo la Kalva.

*In Godes minna ind in thes christianes folches ind unser bedhero gealtnissi, fon thesemo dage frammordes, so fram so mir Got geuuizci indi mahd furgibit, so haldih tesan minan bruodher, soso man mit rehtu sinan bruodher scal, in thiu, thaz er mig sosoma duo ; indi mit Ludheren in nohheiniu thing ne gegango, zhe minan uuillon imo ce scadhen uuerhen.*

Teksto en *romana lingvo*
-------------------------

eltiraĵo de la *ĵuroj*
Skribita en la praulo de la franca lingvo, klare malsama el latino, sed sen multaj trajtoj kiuj distingas la nunan francan lingvon de la unuaj tekstoj literaturaj. Prononcita de Ludoviko la Germano.

*Pro deo amur et pro christian poblo et nostro commun salvament, d'ist di in avant, in quant deus savir et podir me dunat, si salvarai eo cist meon fradre Karlo et in aiudha et in cadhuna cosa, si cum om per dreit son fradra salvar dist, in o quid il mi altresi fazet, et ab Ludher nul plaid nunquam prindrai, qui meon vol cist meon fradre Karle in damno sit.*

Traduko al Esperanto
--------------------

Traduko de la teksto en *romana lingvo*:  

*Por la amo de Dio kaj por la kristana popolo kaj nia komuna saveco, el tiu ĉi tago antaŭen, tiom da saĝo kaj povo kiom Dio donas al mi, tiel mi savos, tiun ĉi, mian fraton Karlon kaj en helpo kaj en ĉiu okazo, tiel ke oni per rajto devas savi sian fraton, dum li faras same al mi, kaj mi neniam akceptos akordon el Lotaro vole kiu metas, tiun ĉi, mian fraton Karlon en malutilo.*

* Kategorio Ĵuroj de Strasburgo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ĝuĝou,** ĉine **株洲** estas metropolo kaj grava industria urbo en Ĉinio. La historia loknomo estis *Jianning*. La municipo administras ankaŭ la proksimajn distriktojn kaj aliajn zonojn.

Geografio
---------

Ĝuĝou etendiĝas en la suda parto de la lando laŭ navigebla rivero Ksiang.

Ekonomio
--------

En Ĝuĝou oni okupiĝas pri metalurgio, maŝinofabrikado, kemiaĵoj kaj konstrumaterialoj. La industria zono en la proksimo fondiĝis en 1992.

Klimato
-------

Ĝuĝou havas subtropikan klimaton kun influo de musono. Jare pluvas po 1400 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter marto-aŭgusto. Inter junio-septembro la temperaturo estas ĉirkaŭe 30 °C, vintre foje frostas.

Trafiko
-------

Ĝuĝou estas nodo de fervojaj linioj, ekzemple la Pekino-Kantono-Fervojo trairas la urbon. Same ankaŭ aŭtovojoj troviĝas tie. La flughaveno estas fore (37 km). La rivero estas navigebla.

Vidindaĵoj
----------

* televizia turo

Ĝemelurboj
----------

* Norvegio Fredrikstad, Norvegio

Fontoj
------

Stacidomo en Ĝuĝou
* Angla Vikipedio
* Urbomapo Arkivigite je 2008-05-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Fotoj pri la urbo Arkivigite je 2014-01-19 per la retarkivo Wayback Machine

Turo 293 m. en Ĝuĝou

* Ĝuĝou en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ĝuĝou en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Époisses. |

Époisses (fromaĝo)
**Époisses AOP** estas franca fromaĝo, nomumita laŭ la loĝloko kum la sama nomo Époisses el la regiono Burgonjo. La fromaĝo ĉefe venas el la departemento Côte-d'Or. Ĝi estas unu el la 44 francaj fromaĝoj kiuj rajtas porti la ruĝflavan AOC/AOP-kontrolmarkon, kiu ekde januaro 2012 anstataŭas la AOC-markon.

Laŭ onidiro la fromaĝo estas farata ekde la 16-a jarcento en la regiono. Klare estas ke certe en la 18-a jarcento oni faris la fromaĝon en la farmejoj. En ĉiaj administraj skribaĵoj la fromaĝo aperas, kaj estas referencata al la maniero de preparado.

Post la Unua Mondmilito la farado de fromaĝo stagnas, pro la malapero de granda parto de la vira populacio la tasko de la virinoj sur la kamparo fariĝas multe pli peza. Sekvo estas ke mankas tempon por la laborintensa fromaĝofarado. La fromaĝo iom post iom malaperas kaj en 1954 ĝi estas tute for, ĝis en 1956 eta grupo da kamparanoj denove volas produkti ĝin kaj kolektas la ankoraŭ ĉeestantan sperton. La dediĉo ne estis vana, en 1991 la fromaĝo oficiale estis rekonata kaj rajtas porti la Nomo de Regata Origino-kontrolmarkon.

* Kategorio Époisses (fromaĝo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ŝavkat Miromonoviĉ Mirzijojev** (uzbeke *Shavkat Miromonovich Mirziyoyev*) estas uzbekia politikisto naskiĝinta la  24-an de julio 1957(nun 1957-07-24) proksime de *Zomin*, Uzbeka SSR, do nun 66-jara) estas. Ekde la 12-a de decembro 2003 li estas la ĉefministro de Uzbekio, do la gvidanto de la nacia registaro. La ŝtata prezidanto Islom Karimov nomumis lin posteulo de *Oʻtkir Sultonov*.

Mirzijojev studis en Taŝkento ĉe la Instituto pri Agrikultura Mekanikigo kaj Akviga Tekniko. Li estas diplomita maŝinkonstrua inĝeniero. De 1974 ĝis la kolapso de Sovetunio li profesie laboris pri agfikultura akviga tekniko. Politike li aktivis kiel Komsomol-sekretario de sia alterlernejo. Pli poste li ankaŭ havis postenojn en la Komunista Partio de Sovetunio (KPSU) kaj estis altlerneja docento. 

Post la sendependiĝo de la ŝtato Uzbekio li estis estro de la provinco Ĵizzaĥ (Jizzax) kaj de 2001 ĝis 2003 de la Provinco Samarkando. De 1999 ĝis 2004 li estis membro de la uzbekia parlamento *Olij Maĝlis*. En 2003 li je propono de la ŝtata prezidanto Islom Karimov elektiĝis gvidanto de la ŝtata registaro, do ĉefministro. En januaro 2005 li estis konfirmita en tiu posteno fare de la parlamento. Ĉar tamen en Uzbekio neniu alia politika posteno havas kompareblan signifon al tiu de la prezidanto, ankaŭ ne la posteno de ĉefministro, Ŝavkat Mirzijojev eĉ en Uzbekio mem estas relative nekonata. Post kiam la 2-an de septembro 2016 mortis la ŝtata prezidanto Islom Karimov, Ŝavkat Mirzijojev la 8-an de septembro deklariĝis provizora prezidanto, ĝis okazigo de prezidanta baloto - en la aŭtokratia reĝimo de la lando tiu posteniĝo preskaŭ antaŭdeklaras lian definitivan prezidantecon.

En oktobro 2021, Shavkat Mirziyoyev estis reelektita Prezidanto de Uzbekio.

Fontoj
------

* 
* Arkivigite je 2012-01-11 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 336466
* GND: 1113311452
* LCCN: n2017057396
* VIAF: 988147373396241580005
* ISNI: 0000000497234689
* SUDOC: 25284582X
 |
**Limeso** estas fortikita limo, kiu dum la romia epoko defendis la Romian Imperion kontraŭ norde loĝantaj triboj. Ĝi etendiĝas en Britio en la norda parto de la nuna Anglio (Muro de Hadriano) kaj en Ĝermanio oriente de la rivero Rejno kaj norde de Danubo (Ĝermania Limeso). Grandaj partoj de ĝi konserviĝis kaj konsistigas arkeologian monumenton. Aliaj partoj estis ekzemplocele rekonstruitaj.

La romiaj provincoj, kiujn protektis la Ĝermania Limeso, estis *Germania Superior* (Supra Ĝermanio) kaj *Raetia*. Kie ĝi renkontas la limon de la du provincoj, proksime de nuna urbo Lorch, ĝi abrupte ŝanĝas sian direkton (irante unuflanke al okcidento, aliflanke al sudo). Ĝia situo en tiu regiono ne estas tute klara. Tiu supraĝermania-retia limeso longas 548 kilometrojn.

rekonstruita turo ĉe limeso, proksime de Niedernhausen, Taunus (Germanio)
La Ĝermanian Limeson gardis ĉ. 900 gardoturoj kaj 120 fortikigitaj armeaj posteno (kasteletoj, latine *castellum*). Ĉe bona vetero oni vidis de ĉiu turo la du najbarajn kaj do povis sendi lumajn, fumajn, kornajn aŭ aliajn signalojn, precipe por disvastigi alarmon pro atakoj.

En la jaroj 259/260 alemanoj atakis la romiajn provincojn en Ĝermanio kaj konkeris la muron, kiu poste ne plu estis uzata. Post kelkaj jarcentoj eĉ homoj proksime loĝantaj ne memoris la iaman celon de la konstruaĵo.

mapo de la Ĝermania Limeso
Ekde la jaro 1987 la Muro de Hadriano estas monda kulturheredaĵo.
La 29-a kunveno de la mondheredaĵa komitato de UNESKO, kiu okazis de la 10-a al la 17-a de julio 2005, je la 15-a de julio aldonis al tio ankaŭ la Ĝermanian Limeson, kreante transnacian mondan kulturheredaĵon.

Palisaro kaj ĉirkaŭfosaĵo de la Ĝermania Limeso en la muzea romia fortikaĵo Saalburg ĉe Bad Homburg (Germanio)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Limeso (fortikaĵo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Limeso (fortikaĵo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* paĝoj pri la limeso en Nederlando Arkivigite je 2014-07-10 per la retarkivo Wayback Machine
* paĝoj pri la limeso en Germanio Arkivigite je 2015-10-25 per la retarkivo Wayback Machine
* la germania limesa komisiono
* pliaj ligiloj pri la temo
Preĝejo de la Sankta Nikolao
**Łęgowo** (prononcu: Ŭengovo) (germane *Langenau* (prononcu: Langanaŭ) – vilaĝo en Pollando en Pomeria Vojevodio, en distrikto Gdański, en komunumo Pruszcz Gdański ĉe la rivero Kłodawa (prononcu: Kŭodava), ĉe la landa vojo n-ro 91.

Ĝis la jaro 1954 la vilaĝo estis la sidejo de la komunumo Łęgowo. Dum la jaroj 1975 - 1998 la vilaĝo administre apartenis al Gdanska Vojevodio.

En la vilaĝo estas Centro de Kulturo, Sporto kaj rekreado de la komunumo Pruszcz Gdański. La 9-an de oktobro 2009 en la centro ekfunkciis la Kinejo kaj Teatrejo je la nomo de Władysław Starewicz, kaj en la jaro 2011 la centron oni translokigis al **Cieplewo**.

Historio
--------

Vilaĝrajtoj de la jaro 1302 kaj la vilaĝo estis donacio por la Cisterciana Ordeno en Oliva de la Gdanska Vojevodo ĝis la unua dispartigo de Pollando en 1772.
Dum la jaroj 1773-1918 Łęgowo administre apartenis al prusia dispartigo, de la jaro 1919 en la limoj de Libera Urbo Gdansko/Dancigo. De la 1-a de septembro 1939 (la komenco de la Dua Mondmilito) en Tria Regno. De la printempo 1945 Łęgowo estas denove en Pollando. De la jaro 1990 la vjetnama entreprenisto Tao Ngoc Tu establigis en Łęgowo grandan firmaon **Tan-Viet International** kun la kapitalo ĉirkaŭ 200 milionoj da zlotoj.

Transporto
----------

Historiaj monumentoj
--------------------

* La unua preĝejo (en la Parokejo de la Sankta Nikolao) estis konstruita fare de Cistercianoj de Oliva en la 1409. En la jaro 1748 en la sama loko de pli frua preĝejo oni konstruis la nunan ununavan barokan preĝejon kun transepro kaj turo. La turon oni alikonstruis post la incendio (brulego) kiu okazis en la jaro 1862, en ĝi troviĝas du sonoriloj, kiujn germanoj forrabis dum la Dua Mondmilito - unu el ili estis en la germana urbo Viersen, kaj la dua en Augsburg – feliĉe ili ambaŭ revenis al Łęgowo en la jaro 2008.

Religiaj komunumoj
------------------

* Parokejo de Sankta Nikolao
* Komunumo de Atestantoj de Jehovo

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  , kaj la tria sonorileto (el la 17-a jc)
2. ↑  pruszczgdanski.naszemiasto.pl
3. ↑  Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 29 stycznia 2013.
**Othón P. Blanco** estas unu el la 10 komunumoj de la meksika subŝtato Quintana Roo, kiu situas sur la duoninsulo Jukatano en la centro-orienta parto de Meksiko (ofte oni diras ke temas pri la suda parto de Meksiko, sed laŭ la latidudo, la komunumo situas je preskaŭ sama nivelo kiel la ĉefurbo de Meksiko)

La ĉefurbo de la komunumo estas Chetumal, kiu samtempe estas la ĉefurbo de la subŝtato Quintana Roo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto, estas 23004. La komunumo laŭ la popolnombrado de la instituto INEGI en 2010 havis 244 553 loĝantojn. En februaro 2011 la norda parto de la komunumo kun la ĉefa loĝloko Bacalar fariĝis memstara administra komunumo, kaj do tiam minusiĝis ne nur parto de la antaŭa areo, sed ankaŭ parto de la loĝantaro de 2010.

Geografio
---------

La komunumo en 2010 havis surfacon de 18 760 km² kaj tiel reprezentis 36,9 % de la tuta subŝtato Quintana Roo. En februaro 2011 forpreniĝis nordaj 7 161 km² kaj sekve restis 11 599. La alteco super la marnivelo ĝenerale estas malalta. Ĝi varias inter 2 ĝis ĉ. 250 metroj super la marnivelo. Ĝenerale la reliefo altiĝas de oriento al okcidento. Plej alta la reliefo ĝenerale estas ĉe la limo al la meksika subŝtato Campeche. La plej granda parto de la teritorio estas sub 100 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 182048 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 24957 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 13,7 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La plej multaj el ili parolas la jukatanan majaan lingvon (memnomigo: Màaya t'àan (Mayathan).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Othón P. Blanco Arkivigite je 2012-05-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Ŝaŭmsukeraĵo** estas estas nutraĵindustria produktgrupo. La pli aŭ malpli molaj aŭ vizkozaj ŝaŭmoj estas dreseblaj sur vafloj aŭ aliaj submetaĵoj. Ofte la ŝaŭmoj estas kovrataj de ĉokolado aŭ kakaohava glazuro. Al la ŝaŭmsukeraĵoj apartenas ŝokokisoj (aŭ ŝaŭmkisoj), tekukoj kaj ŝaŭmflavoj. Al la duone firmaj, elastaj produktoj, kiuj parte produktiĝas per mogulteĥniko en formo gisata, apartenas marŝmaloj, kaj tiel nomataj „lardaĵoj" (dolĉaj, fruktaj aŭ sukeraj) kaj ‘‘musolardon‘‘ kaj simile. Ankoraŭ iom pli viskozaj estas bonbonoj kaj orientaj specialaĵoj el rostitaj ŝaŭmaĵoj, kiel turka nugato kaj halvao. La plej malmolaj specioj nomiĝas „alabastro". Ilin oni uzas por tortodekoraĵoj.

Ŝaŭmsukeraĵoj en superrigardo
-----------------------------

### Marŝmalo-tekukaĵo

tekuko
En la Unuiĝinta Reĝlando  tiuj konfektaĵoj nomiĝas *Marshmallow Teacake*

### Çokomel

En Turkujo la ŝaŭmkiisoj aŭ simila bakaĵoj nomiĝas „Cokomel‘'.

### „Flødebolle / Negerbolle / Negerkys"

Flødebolle
En Danlando ili intertempe nomiĝas krembulkoj.

### „Krembo"

Krembo
Krembo („Creme-in-it"= kremo enestas) estas la nomo de ŝaŭmsukeraĵo en Israelo

### "Mallomars"

Estas la nomo de sukeraĵo, kiu similas al marŝmaloj.

### "Mohrenkopf / Negerkuss / Schokokuss"

Jen la ŝaŭmsukeraĵo en Germanujo.

### "Negerinnetetten" aŭ "Negerzoenen"

La nomo en Belgio kaj Nederlando.

### "Whippets"

„Whippet Cookies" estas ŝaŭmsukeraĵo en Kanado.

### "Choco Mallows"

Sur la Filipinoj produktataj ŝaŭmsukeraĵoj.

### "Beso de Moza"

Jen la nomo en Peruo. Ĝi signifas kison de fraŭlino.

### „Bombocas"

La portugala nomo.

### „MallowPuffs"

La ŝaŭmsukeraĵo en Nov-Zelando.

### „MunchMallow"

Tiun nomon uzas la firmao Jaffa en Kroatujo kaj Serbujo.

### „Zefir"

Zefir
Zefir estas produkto el frukt- kaj ber-kompoto.
**Ŝebekino** (ruse *Шебекино*) estas urbo en Belgoroda provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 14450.

La urbo estis fondita en jaro 1713.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1938.

La interurba telefona kodo estas 07248 (ĝis 2005), 47248 (ekde 2006), la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 50° 25′ N 36° 54′ O﻿ / ﻿50.417 °N, 36.900 °O﻿ / 50.417; 36.900 (mapo).

La urbo estas ĉe enenfluo de rivero Neĵegol (Нежеголь) en riveron Severskij Donec (Северский Донец) (baseno de rivero Don (Дон)).

En la urbo estas fervoja stacio Neĵegol (Нежеголь).

En jaro 1959 la urbo havis 13,9 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 45,1 mil loĝantojn.

* Ŝebekino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ŝebekino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Flago de Belgoroda provinco
Urboj de Belgoroda provinco

**Ĉefurbo**: Belgorodo

Aleksejevka |
Birjuĉ |
Grajvoron |
Gubkin |
Koroĉa |
Novij Oskol |
Starij Oskol |
Stroitel |
Ŝebekino |
Valujki
Ĥalao kun sezamgrajnoj
Ronda ĥalao

* Kategorio Ĥalao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

**Ĥalao** estas dolĉa, pufa, gista bakaĵo, plej ofte tritika, havanta la formon de bulka plektaĵo ronda aŭ longforma. Ĝi estas rita por la judoj, precipe aŝkenazoj, kiuj manĝas ĝin dum Ŝabato kaj judaj festoj.

Ingrediencoj kaj preparado
--------------------------

Tradiciaj aŝkenazaj receptoj de ĥalao uzas multajn ovojn, fajnan blankan farunon, akvon, sukeron, giston, kaj salon, sed ekzistas ankaŭ t.n. *akva ĥalao* farata sen ovoj. Modernaj receptoj povas proponi plengrajnan tritikan, avenan aŭ speltan farunon, aldonon de mielo aŭ melaso.

El la ŝvelinta gista pasto oni formas kelkajn rulaĵojn kaj kunplektas ilin simile al harplekto. Ene de la rulaĵoj povas troviĝi sekvinberoj, pomoj aŭ aliaj aldonaĵoj. La bakitan panon oni povas ŝmiri per ovkirlaĵo kaj surŝuti per sukero aŭ sezamo.

Referencoj
----------

1. ↑  Juda pano: Ĥalao, *Esperantista Vegetarano* 2012/2, p. 38
2. ↑  angle *Water Challah recipe* ĉe food.com
**László Nyikos** [lAslO njikoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Nyikos László** estis hungara ekonomikisto, altlerneja instruisto, parlamentano, entreprenisto.

László Nyikos naskiĝis la  22-an de novembro 1943(nun 1943-11-22) en Kassa (Hungara reĝlando, nuntempa Košice en Slovakio).

Biografio
---------

László Nyikos maturiĝis en gimnazio en Sopron en 1962, poste li akiris an diplomon en Universitato Károly Marx en 1967. Post la diplomo li praktikadis jaron en fabriko en Budapeŝto, samtempe li membriĝis en Hungara Socialista Laborista Partio. Ekde 1968 li havis altajn postenojn en la ekonomia aŭ financa vivoj, baldaŭ li ankaŭ estis docento en Universitato de Okcidenta Hungario. Intertempe li doktoriĝis en universitato en 1971, li kandidatiĝis (CSc) en 1968 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, lia habilitiĝo okazis en 2000. Depost fino de la socialismo li ankaŭ establis propran entreprenon, en 2001 li estis levita profesoro. En 2010 li ekhavis mandaton en la parlamentejo.

Li edziĝis en 1981. Li ricevis ŝtatan premion kaj memormedalojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Információ, tervezés és döntés a vállalati gyakorlatban* (kunaŭtoro, 1970)
* *Gazdasági szabályozás és vállalati magatartás* (1984)
* *Ellenőrzési kézikönyv* (1994)
* *A közpénzek ellenőrzése* (2001)

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑   biblioteka datenaro



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 851307
 |



* Portalo pri Biografio
w1

Pejzaĝa vidaĵo pri Puĝeta Fjordo kaj la Olimpika Montaro, de Broadview
**Broadview** estas loĝkvartalo en la nordokcidenta angulo de la urbo Seattle, en Vaŝingtonio, Usono. Ĝi havas ĉirkaŭ 13 000 loĝantojn.

Geografiaj limoj
----------------

Broadview situas sur altaĵo apud la bordo de Puĝeta Fjordo, kiu situas okcidente. La norda limo de Broadview (kaj de Seattle) estas la strato NW 145th St; la orienta limo de la kvartalo estas la strato Greenwood Ave N; la suda limo estas malpli rekta, konsistanta el la suda limo de Parko Carkeek, kaj neregule kurbega linio de la sudorienta angulo de la parko ĝis la strato N 105th St.

Nomo
----

Broadview ricevis sian nomon (signifanta "Vasta vido") pro la panoramaj pejzaĝoj de la fjordo kaj la Olimpika Montaro trans la fjordo.

Historio
--------

Terkultivistoj komencis setli la regionon en 1889, post la granda seatla incendio. Pro manko de vojoj, ili devis sendi siajn rikoltaĵojn al Seatlo per boatoj. Ĝi jure aneksiĝis kiel parto de la urbo Seattle en 1954.

La fervojo pasas tra Carkeek Park apud la plaĝo

Cetere
------

Fervojo (BNSF Railway) sekvas la bordon de la fjordo. La sudorienta angulo de la kvartalo konsistas el Parko Carkeek, granda urba parko plejparte arbokovrita kun plaĝo ĉe la fjorda strando.

Notoj
-----

1. ↑   , Louis Fiset, "Seattle Neighborhoods: Broadview & Bitter Lake -- Thumbnail History", HistoryLink.org, 19a de Majo, 2001, korektita la 19an de Decembro, 2005
**Étrœungt** estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france *Hainaut* respektive flandre *Henegouwen*), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ] (okcidentflandre *Noorderdepartement*), en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). 

Fine de 2021 en la komunumo vivis 1 273 loĝantoj sur areo de 25,1 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 51 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Avesnes-sur-Helpe* (france *Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe*, nederlande *Arrondissement Avenne aan de Helpe*), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono *Avesnes-sur-Helpe / Avenne aan de Helpe*.

Blazono de Étrœungt.Blazono de Étrœungt.

Geografio
---------

Étrœungt estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Étrœungt etendiĝas sur 25,1 km², do sur tre granda tereno : ĝi havas landlimojn kun 9 najbaraj komunumoj, kaj preskaŭ atingas la departementon Aisne.

La vilaĝo troviĝas ĉe la "Nacia vojo 2" (*Route Nationale 2*) inter Parizo kaj Bruselo. Ĝi situas proksimume 20 kilometrojn el Maubeuge kaj el la belga landlimo. La plej proksima SNCF-stacidomo estas tiu de Avesnes-sur-Helpe.

Vidindaĵoj
----------

Étrœungt disponas plurajn fontanojn kaj malnovajn publikajn lavejojn. La plej bone konservita lavejo estis farita el loka blua ŝtono. Ĝi situas centre de la vilaĝo kaj estas alirebla nur per tri piedireblaj vojetoj. Tie ankoraŭ fluas klara kaj pura akvo.

Estas en Étrœungt "malnova muelejo", kiu origine estis faruno-muelejo. Ĝi fariĝis en 1839 lan-ŝpinejo. En 1898, loka firmao akiris ĝin kaj aliformis ĝin en elektro-produktejon. Étrœungt do akiris elektron tre frutempe, antaŭ pli grandaj urboj kiel Fourmies. La produktejo malaktiviĝis en 1939.

Administrado
------------

Étrœungt apartenas la kantono de Avesnes-sur-Helpe-Sud, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Avesnes-sur-Helpe-Sud
Katzhütte, Kirko Sankta Miĥaelo
La **Preĝejo Sankta Miĥaelo** (germane: *Michaeliskirche*) estas luterana preĝejo en Katzhütte, Germanujo, kies komunumo apartenas al la paroĥo Oberhain en la eklezidistrikto Rudolstadt-Saalfeld de Evangelia Eklezio en Meza Germanujo. Donacis la baroke novkonstruitan kirkon la fabrikestro Johann Wolfgang Hammann.

Priskribo
---------

La deklive staranta, masiva halokirko kun uesta tegmentoturo konstruigitis inter 1754 kaj 1756 en modesta kampula baroko anstataŭ antaŭreformacia kapelo aŭ eĉ kirko. Partoj de la pli malnova ejo reutiligitis ekde 1753. La longa navo havas ardezan mansardtegmenton. La turo havas spajron sur kiu kuŝas lanterno. La portalon oni atingas tra alikonstruitaĵo. Apudkirke estas ligna kampanileto.

La interno havas duetaĝajn galerion. Ĝin transkovras ligna ebena plafono. La ambonaltaro ela la mezo de la 18-a jarcento kreitis fare de Johann Jeremias Daniel el Leutenberg. Ĝin dekoracias rokajlaĵo, ĉiroj kaj laŭraj branĉetoj. Dekstre de la altaro estas sonorilo kiun muldis en 1815 en Katzhütte mem Adolf Erdmann en la feruzino okaze de la edziĝo de Gotthelf Christian Friedrich Greiner. Kiam la martelo de tiu unikaĵo rompiĝis ĝi elprenitis. Tamen ĝi ne fandiĝis sed pendigitis en ligna konstruaĵo kiu staras dekstre de la altaro. La baptujo estas de 1742.

La orgenfasado estas kun stilaj karakterizoj rokokaj. La orgeno kun 17 registroj sur du klavaroj kaj pedalo konstruitis en 1757 fare de Johann Michael Wagner el Schmiedefeld am Rennsteig.

Restaŭritis la kirko en 1803 kaj 1986.

Literaturo
----------

* *Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Thüringen.* Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2003, ISBN 3-422-03095-6.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Miĥaelo (Katzhütte) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Notoj
-----

1. ↑  Ĉi prie ĉe EKMD
2. ↑  La gisfera sonorilo
3. ↑  Informoj priorgenaj
4. ↑

50.5517411.054202Koordinatoj: 50° 33′ 6″ N, 11° 3′ 15″ O (mapo)