recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
ISO

**La Orotava** estas urbo kaj municipo sur la kanaria insulo Tenerifo en la hispana provinco Santa Cruz de Tenerife.

La etimologio de la nomo ne estas certa. Multaj historiistoj derivas ĝin de la guanĉa nomo de la regiono, *Arautava* aŭ *Arautápala*. Sed ĝi povus deveni ankaŭ de la nomo de tiea guanĉa reĝlando (mencejlando), *Taoro*.

La municipo
-----------

La **municipo La Orotava** situas norde sur la insulo kaj ampleksas ties tutan centron kun la monto Teide. Laŭ alto super marnivelo ĝi etendiĝas de 0 m al 3.718 metroj. Per areo de pli ol 200 km² ĝi estas la plej granda municipo sur la insulo, eĉ post kiam Puerto de la Cruz sendependiĝis de ĝi en 1772. Ekde tiu tempo ĝi havas nur tute mallarĝan marbordon, oriente de Puerto de la Cruz.

Granda parto de la Nacia Parko de Teide apartenas al la municipo.

Administra sidejo kaj loĝcentro de la municipo estas la samnoma urbo, sed ekzistas aliaj signifaj loĝataj lokoj: Aguamansa, Barroso, Benijos, La Florida, La Perdoma, Pinoleris kaj San Antonio.

La urbo
-------

La **urbo La Orotava** situas super Puerto de la Cruz, en meza alto de 390 metroj. Ĝi havas kelkajn impresajn konstruaĵojn kaj monumentojn, ekzemple la preĝejon de nia sinjorino de la koncipiĝo (*Iglesia de Nuestra Señora de la Concepción*, nacia monumento), la "domon kun balkonoj", la ĝardenon *Victoria* kaj la "muelejan itineron", kiu memorigas pri la tradicia produktado de *gofio* (faruno el rostita greno).

* Preĝejo de nia sinjorinoPreĝejo de nia sinjorino
* La domo de la balkonojLa domo de la balkonoj
* Ĝardeno "Victoria"Ĝardeno "Victoria"

* La Orotava en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio La Orotava en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Sekureca afiŝo sur maŝino, 2007
**Laborprotekto** temas pri la empirioj kaj reguligoj, kiuj koncernas la protekton de laborantaj
homoj kontraŭ danĝeroj kaj misuzo ĉe la laboro, ekzemple:

* la uzado de danĝeraj maŝinoj kaj laboriloj
* la manipulado de danĝeraj substancoj, ekzemple toksaj aŭ bruleblaj kemiaĵoj
* ŝarĝoj, kaŭzitaj per laborprocesoj aŭ aliaj influoj, ekz. bruo
* instalaĵoj por riskprevento (ekzemple labormedicinistoj, laborsekureca specialistoj, laborloka taksado)
* la uzado de personaj protekt-ekipaĵoj
* klerigo de laborprenantoj, ekzamenoj pri la sanstata taŭgeco
* formigo de laborlokoj, laborĉambroj kaj higienaj aranĝoj
* la laborkondiĉoj por infanoj, junuloj kaj graveduloj
* la labortempo kaj la ripoztempo.

Prilabormaŝino, 2007
Bazante sur internaciaj interkonsentoj ekzistas en preskaŭ
ĉiuj ŝtatoj publikaj institucioj gardante la protekt-bezonojn de
la laborprenantoj.

Eŭropunia juro dekretas minimumajn normojn pri
la laborsekureco kaj pri la inspektado per ŝtata oficejo (ofte nomita "laborinspektejo").

La Internacia Organizo de Laboro (ILO) estas speciala organizo de Unuiĝintaj Nacioj, kiu celas akceli la socialan justecon per plibonigoj de la viv- kaj labor-kondiĉoj.
La ĉefa tasko de la organizo estas ellaboro kaj enkonduko de internaciaj labornormoj Arkivigite je 2007-06-13 per la retarkivo Wayback Machine por plibonigo de kondiĉoj de vivo kaj laboro por la homoj en la tuta mondo (labora juro). Tiuj normoj estas prezentitaj en konvencioj kaj rekomendoj, kiuj fiksas minimumajn internaciajn normojn pri pluraj demandoj, ligitaj al la labora agado, inkluzive bazajn homrajtojn ĉe laborloko, kiel ekzemple kontraŭdiskriminaciaj rajtoj, rajto je egala pago por la egalvalora laboro, likvido de deviga kaj laboro de infanoj, rajto je liberaj asocioj (sindikatoj) kaj kolektivaj kontraktoj. Post ratifiko de la registaro de certa lando la konvencioj de IOL fariĝas jure devigaj por tiu registaro.

Vidu ankaŭ
----------

* Laborkondiĉoj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informiloj pri laborprotekto de la Aŭstra Laborinspektejo Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine, parte ankaŭ en Esperanto
* Eŭropa agentejo por sekureco kaj sano ĉe la laboro Arkivigite je 2007-08-12 per la retarkivo Wayback Machine, kun ligiloj ankaŭ al aliaj mondopartoj.
* Monda Organizaĵo pri Sano (MOS)
* Internacia ligo de laborinspektoroj Arkivigite je 2007-07-02 per la retarkivo Wayback Machine, kun la koncernaj ŝtataj oficejoj en la adreslisto Arkivigite je 2007-09-29 per la retarkivo Wayback Machine
* ILOLEX -Internaciaj Labornormoj. Arkivigite je 2007-09-29 per la retarkivo Wayback Machine
* Internacia Labor-Organizo
**La Vojo** estas poemo de L. L. Zamenhof, pri la malfacilaĵoj de la Esperanta movado.

Priskribo
---------

### Metro kaj rimo

La poemo estas verkita en kvaramfibrakoj. En ĉiu okversa strofo, la dua, la kvara, kaj la lasta versoj estas katalektaj, estante nur triamfibrakoj. La nekatalektaj versoj estas dividitaj en du hemistikojn:

Tra densa mallumo, ‖ briletas la celo
Simile al stelo, ‖ en nokta ĉielo,
tial, tiuj estas iaj aleksandroj, havante silabojn po 12 kun cezuro.

La rimskemo estas ABAB CCĈĈ. Multaj rimoj estas adasismaj ("difinita" / "elektita", "flankiĝante" / "frapante", "laciĝas" / "perdiĝas", "hardita" / "signita").

### Temoj

La poemo uzas agrokulturajn metaforojn:

Ni semas kaj semas, neniam laciĝas
⋮
Cent semoj perdiĝas, mil semoj perdiĝas,
ni semas kaj semas konstante.
Se longa sekeco, aŭ ventoj subitaj,
velkantajn foliojn deŝiras,
⋮
La perdo de la semoj aludas al la biblia Parabolo de la semisto.

Laŭ Behrendt, tiuj « *vortoj […] havos sian valoron tiom longtempe, kiom oni ankoraŭ devos batali pro agnosko por Esperanto.* »

Historio
--------

La poemo estis unue presita en la numero junio-julio 1896 de *Lingvo Internacia*, en kiu Zamenhof aludis al la ĵus venkitaj malfacilaĵoj : « voĉdono en 1894 » kaj ĉeso de *La Esperantisto*.

La poemo estis muzikigita de Ĝanfranko kaj prezentita kiel unu el la eroj de la samtitola kasedalbumo *La Vojo* eldonita de la nuova frontiera (« la nova limo ») en 1977.

* La vojo (poemo) en Vikifontaro (Universala biblioteko)

Fontoj
------

1. ↑  *Kongresa Jubilea Libro*, 1933

Eksteraj ligiloj
----------------

* La vojo (poemo) en Vikifontaro (Universala biblioteko)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Esperanto |

* Kompleta teksto de *La vojo*
* *Enciklopedio de Esperanto*/L en sia originala formo en la Interreto
* *Enciklopedio de Esperanto* en elŝutebla versio (PDF).
* *La Vojo*, deklamita de Gabriel Chavet (1914)
***La Urso*** (ruse: *Medved*) estas teatraĵo en unu akto de Anton Ĉeĥov. La verkisto mem taksis ĝin kiel "ŝerco" kaj verkis dum unu nokto. La premiero okazis la 28-an de oktobro 1888 en la teatro "Korŝ" (Театр Корша) en Moskvo. La titolrolon transprenis la fama aktoro N. N. Solovcov, amiko de Ĉeĥov.

En Germanio okazis premiero la 12-an de Novembro 1900 en Berlino.

Esperanto
---------

La teksto estas tradukita de Vasilij Devjatnin en 1911, kiu prezentis la teatraĵon dum la 8-a UK en Krakovo 1912 kun tri rolantoj el tri landoj:

* ruso Vasilij Devjatnin
* anglino F. L. Adela Schäfer, supozeble Louisa Frederica Adela Schafer
* turko R(oman) Rifaat

Laŭ revuo Esperanto 1912, p. 232, la prezento okazis dum familia vesperfesto en la festhalo de le Arkitektura Ekspozicio merkrede. La traduko aperis 1925 kiel broŝuro.

Teksto
------

* *La Urso* (Medved),: komedieto en unu akto, Tabarz : Esperanta Komerca Servo, [ĉirkaŭ. 1925], 15 p. Popola Biblioteko Esperantista n-ro 11 ÖNB (tradukita el la rusa komedio de Anton Ĉeĥov, prezentita dum la 8-a UK en Krakovo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La urso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Katalogo de[*rompita ligilo*] Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Kulabah-eŭkalipto** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonaj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Mirtaloj *Myrtales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Mirtacoj *Myrtaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Eŭkalipto *Eucalyptus* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Eucalyptus coolabah***Blakey & Jacobs |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Kulabah-eŭkalipto  |

 |
| v • d • r |

**Kulabah-eŭkalipto** (*Eucalyptus coolabah*) estas eŭkalipto de ĉeriveraj areoj kaj troviĝas en Aŭstralio ekde landinternaj ĝis marbordaj regionoj. Angle la specio nomiĝas *coolibah* aŭ *coolabah*, estante fremdvorto el la indiĝen-aŭstraliana juvaalijaaj-vorto, *gulabaa* .

Priskribo
---------

Kulabah-eŭkalipto havas larĝ-branĉan habiton (ofte pli larĝa ol alta) kaj atingas altecon ĝis 15 m. La arboŝelo estas tiu de la *bokseŭkaliptoj* (persista, malhelgriza, dika, sulkigita) sur la trunko kaj la malsupraj branĉoj; sed glata palgriza supren-pinte.

Propagado dependas de periodoj de mergado sub akvo por steriligi sembedojn kaj kiel rezulto la specio estas limigita al ejoj kiuj travivas minimume periodan inundadon. Tamen la arbo troveblas en vastaj areoj de riverebenaĵoj, laŭlonge de permanenta akvo same kiel proksime de laŭsezone inunditaj fontejoj aŭ apud daŭraj akvaĵoj.

Similaj specioj
---------------

Floroj kaj folioj de kulabah-eŭkalipto.
Vasta kulabah-eŭkalipta duonarbaro en inundo-ebenaĵo en norda Aŭstralio. Notu la glatan blankan ŝelon je la supra trunko kaj grandaj branĉoj karakterize por la specio.
Kulabag-eŭkalipto estas tre simila al *E. microtheca*. La ĉefa ekstera diferenco estas ke tiu-ĉi havas malglatan ŝelon ĉe la malgrandaj branĉoj, dum ĉe *E.coolabah* la branĉoj havas glatan blankan, palgrizan aŭ rozkoloran ŝelon. Kulabah-eŭkalipto pasinte estis konata sub *E. microtheca* ( kiu nun havas kelkajn subspeciojn ), antaŭ la subdivido en du speciojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Sudorient-aŭstraliaj mezvarmaj savanoj

Referencoj
----------

1. ↑  The Macquarie Concise Dictionary, The Macquarie Library, Sydney, 1998, ISBN 0-949757-95-0

Bibliografio
------------

angle Holliday, I. 2002 : A field guide to Australian trees (3rd edition), *Reed New Holland*.
angle Cronin, L. 2000 : Key Guide to Australian Trees, *Envirobook*.
angle Hall, Norman; R.D. Johnston; G.M. Chippendale 1975 : Forest trees of Australia, *Australian Department of Agriculture, Forestry and Timber Bureau*, Canberra, 334 p. pp. 220-221. ISBN O 642 98480 8

Eksteraj ligiloj
----------------

angle Kulabah-eŭkalipto ( ITIS )
angle Kulabah-eŭkalipto ( KEW )

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |
La Parnaso
***La Parnaso*** estas fresko pentrata de la itala renesanca artisto Rafaelo en la Rafaelaj Ĉambroj ("*Stanze di Raffaello*"), en la Vatikana Palaco en Romo, pentrita laŭ komisio de la papo Julio la 2-a. Ĝi estis probable la dua muro de la *Stanza della segnatura* kiu estis pentrita, ĉirkaŭ 1511, post *La disputo* kaj antaŭ *La Lernejo de Ateno*, kiu okupas aliajn murojn de la ĉambro.

La tuta ĉambro montras la kvar areojn de la homa konaro: nome filozofio, religio, poezio kaj juro, kun *La Parnaso* reprezentante poezion. La fresko montras la mitologian monton Parnason kie loĝas Apolono; li estas en la centro ludante instrumenton (tiutempan violonon pli ol klasikan liron), ĉirkaŭata de naŭ muzoj, naŭ poetoj el la antikveco, kaj naŭ tiutempaj poetoj. Apolono, kun Kaliopo, la muzo de eposa poezio, inspiris poetojn.

Rafaelo uzis la vizaĝon de Laokoon el la klasika skulptaĵo *Laokoon kaj siaj filoj*, elfosita en 1506 kaj ankaŭ en la Vatikano, por sia Homero (malhelblue maldekstre de la centro), esprimante blindecon pli ol doloro. Du el la inaj figuroj en la fresko onidire estas rememoro de la *Kreado de Adamo* de Mikelanĝelo, nome Eŭterpo kaj Sapfo, kiu estas nomita sur de ŝi portata rulaĵo. Sapfo estas la ununura poetino montrita, eble identigita por ne esti konfuzata kun muzo; ŝi estas malfrua aldono kiu ne aperas en la presaĵo fare de Marcantonio Raimondi kiu registras la desegnon de la fresko.

La fenestro sub la fresko *La Parnaso* enkadras la vidon de la Vatikana Monto, supozate dediĉita al Apolono. Humanistoj, kiaj Biondo, Vegio, kaj Albertini, aludas al antikva suna dio de Vatikanurbo.

Bildaro
-------

* Statio, Talio, Klio, Eŭterpo kaj KaliopoStatio, Talio, Klio, Eŭterpo kaj Kaliopo
* Erato, Ludovico Ariosto kaj Giovanni BoccaccioErato, Ludovico Ariosto kaj Giovanni Boccaccio
* Dante Alighieri, Homero kaj VirgiloDante Alighieri, Homero kaj Virgilo
* SapfoSapfo
* TerpsikoroTerpsikoro
* ApolonoApolono

Notoj
-----

1. ↑  Paoletti, J.  (2005) *Art in Renaissance Italy*. London: Laurence King Publishing. ISBN 1-85669-439-9.
2. 1 2  Stinger, C.  [1985 (hardback)] (1998) *The Renaissance in Rome*. Bloomington, IN: Indiana Bloomington Press, p. 199. ISBN 0-253-33491-8.
3. ↑  Roger Jones kaj Nicholas Penny, *Raphael*, p. 74, Yale, 1983, ISBN 0300030614
4. ↑  Joannides, P.  (1983) *The Drawings of Raphael: With a Complete Catalogue*. Berkeley and Los Angeles, CA: University of California Press, p. 20. ISBN 0-520-05087-8.

* Kategorio La Parnaso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***La prezidanto estas mejdo!*** (japane 会長はメイド様!, kajĉo va mejdo-sama!) estas serio de japanaj bild-literaturaj  verkoj, celantaj knabinajn legantojn. La verkinto estas Hiro Fuĝivara. Nun 14 ĉef-rakontoj estas publikitaj. Kreado de la laŭa samnoma desegnofilmo komenciĝis en la 1-a de aprilo de 2010-a.

Rakonto
-------

Altlernejo Sejka, iam estinta nur por knaboj kaj konata pro ĝiaj sovaĝaj lernantoj kaj pro esti timiga loko por knabinoj, antaŭ-nelonge iĝis lernejo por kaj knaboj kaj knabinoj. Ĉar la knabinaj lernantoj plu estas pli malmultaj ol la knabaj, Misaki Ajuzava decidas mem ŝanĝi la lernejon kaj igi la knabinojn senti sin sendanĝeraj. Pene ekzercinte, lerninte kaj eĉ iĝinte la unua virina estro de la lerneja konsilantaro, Misaki nun estas konata inter knaboj kiel postulema knabo-malŝateganta kontrolisto, kaj por la instruistoj kaj amikinoj ŝi estas lumanta espero.

Sed kvankam ŝi tiel aspektas, ŝi kaŝe laboras kiel mejdo en mejdo-manĝejo por subteni sian familion. Bedaŭrinde la pene-gajnita respekto komencas esti en danĝero, kiam konata, bela, kaj malofte esprimanta iujn ajn sentojn Takumi Usui interesiĝas en ŝi post trovi ŝin en mejdo-vestoj post instruoj.

* Kategorio La prezidanto estas mejdo! en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***La Grandioza Gatsby*** (en: *The Great Gatsby*) estas romano de usona verkisto F. Scott Fitzgerald. Ĝi estis unue eldonita la 10-an de aprilo, 1925.

La romano okazis ĉe Longinsulo en Novjorko dum la sumero de 1922, post la Unua mondmilito. La romano rakontas pri la sovaĝaj 1920-aj jaroj kiam la usona ekonomio furiozis post la milito. Samtempe, leĝoj malpermesinte vendadon kaj faradon de alkoholo per la Dekoka Amendo de la Usona Konstitucio, kontraŭlegaj faristoj de alkoholo iĝis milionarduloj.

Post ĝia reeldonado en 1945 kaj 1953, ĝi furore estis legita kaj nun estas vaste konsiderata unu el la plej bonaj usonaj romanoj, kaj literatura klasiko. Ĝi estas ofta legindaĵo en altlernejoj, kaj universitataj kursoj ĉirkaŭ la mondo, kaj estas rangita due (post *Ulysses* de James Joyce) kiel la plej bona romano de la 20-a jarcento laŭ *Modern Library*.

La romano estis adaptita al kino en The Great Gatsby (2013).

Eksteraj ligiloj
----------------

* *La Grandioza Gatsby* ĉe Vikifontaro angle

* Kategorio La Grandioza Gatsby en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kulturzentrum Bahnhof-Langendreer, Bochum
La **Kulturzentrum Bahnhof-Langendreer** (prononcu: kulturcentrum banhof lagndrea) estas transregione konata *kulturdomo* en la Ruhr-regiono. Ĝi troviĝas en Bochum-Langendreer en la iama priservadodomo de la stacidomo Langendreer, kies malkonstrudadon malebligis civitana iniciativo. En 1986 oni submetis la domon post vastaj renovigoj sub momumentprotektado.

Ĝi loĝigas restoracion, diskludejon, kinejon kaj renkontiĝejojn. Ĝi estas parte subtenata per subvencioj de la urbo Bochum kaj estas rezidejo de multaj iniciativoj kaj asocioj. La halo de la diskludejo servas i.a. ankaŭn kiel eventejo por diversaj koncertoj proponas lokon por ĝis 600 personoj.

Koncertoj
---------

Jenaj konataj bandoj ludis i.a. jam en Bahnhof Langendreer:

* Adam Green
* Alpha Boy School
* At The Drive-In
* Black Ash
* Blumfeld
* Cara Dillon
* Chumbawamba
* Editors
* Helge Schneider und Band
* La Vela Puerca
* Les Cameleons
* Ma Valise
* Panteón Rococó
* Stereo Mc's
* Värttinä

Situo
-----

* Adreso: Stacidomo Langendreer Bochum, Wallbaumweg 108, 44894 Bochum
* Atingeblo per publika trafiko: Bochum, Haltestelle Bochum-Langendreer (urba fervojo kaj buso)

Literaturo
----------

* Antje Grajetzki, Gerd Spiekermann, Uwe Vorberg: *In Fahrtrichtung Links. Eine Odyssee durch Revue und Revolte.* Klartext Verlag, Essen. 2006. ISBN 978-3-89861-724-6

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kulturzentrum Bahnhof Langendreer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Bahnhof Langerdreer
* Route der Industriekultur Arkivigite je 2018-09-26 per la retarkivo Wayback Machine

51.4791666666677.3211111111111Koordinatoj: 51° 28′ 45″ N, 7° 19′ 16″ O (mapo)
 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 227970
* GND: 7555847-6
* VIAF: 237484965
 |
|  |
| --- |
| **La Ŝpinistinoj*****(Las Hilanderas)*** |
|  |
| **Diego Velázquez**, 1657 (?) |
| Oleo sur tolo |
| 167 × 252 cm |
| Prado-Muzeo |

**La Ŝpinistinoj** (hispanlingve *Las Hilanderas*) estas fama, malfrua pentraĵo fare de la hispana majstro Diego Velázquez por lia patrono Pedro de Arce. Pro la privata destino de la verko, ĝi ĉiam restis sufiĉe mistera, ekzemple koncerne la daton de sia kreado. Stilaj elementoj kiel lumo, ŝparema uzado de farbo kaj klara influo de la itala baroko instigis kelkajn komentistojn proponi la jaron 1657. Aliaj hipotezoj fruas la daton, iam inter 1644 kaj 1650, ĉar la pentraĵo iomete similas al pli fruaj verkoj.

La dua malhelpaĵo koncernas la temon de la pentraĵo. Oni tradicie kredis, ke la verko bildigis laborantinojn en la tapeto-fabrikejo de Santa Isabel. En 1948, Diego Angula tamen rimarkis, ke la sceno rememorigas la ovidan legendon de Arakna, kiu alfrontis la diinon Atena dum ŝpinkonkurso kaj, ĉar ŝi gajnis ĝin, estis aliformita en araneon. Oni hodiaŭ ĝenerale akceptas tiun hipotezon kiel la korektan interpretadon de la pentraĵo.

Vidu ankaŭ
----------

* Diego Velázquez

* Kategorio La Ŝpinistinoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Fremontodendro** |
| --- |
|  |
| Fremontodendron 'Ken Taylor'*Fremontodendron* 'Ken Taylor' |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj, *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonaj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: |  Malvaloj, *Malvales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Malvacoj, *Malvaceae* |
| Subfamilio: | Bombakoideoj *Bombacoideae* |
|
|
|
|
| Genro: | Fremontodendro *Fremontodendron* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Fremontodendro  |

 |
| v • d • r |

**Fremontodendro** (latine *Fremontodendron*, kromnome **flanelarbusto**) estas genro de du konataj specioj de arbedoj indiĝenaj al la sudokcidenta Usono kaj nordokcidenta Meksiko. La planto antaŭe estis klasifikita ene de la botanika familio Sterkuliacoj, tribo Fremontodendreae, kune kun la genro *Chiranthodendron*, sed nun estas inkludita en la familio Malvacoj. La genro estis nomita dediĉe al John C. Frémont.

La folioj havas ledecan kaj malklarkonturan teksturon rememorigan pri flanelo (tial la kromnomo), kaj la flavaj kaj oranĝaj floroj estas grandaj kaj spektaklaj. La haroj de la folioj kaj junaj ŝosoj povas kaŭzi haŭtiritiĝon.

Ekzistas du specioj, *F. californicum* (kalifornia flanelarbusto), kaj *F. mexicanum* (meksika flanelarbusto), kaj kelkaj populacioj de necerta klasifiko. Krome, kelkaj hibridaj kulturvarioj estis produktitaj, inkluzive de "California Glory", "Ken Taylor", kaj "Pacific Sunset".

Kultivado
---------

La du specioj kaj multaj kulturvarioj estas uzitaj en akvoŝparaj ĝardenoj en Kalifornio kaj Anglio

Referencoj
----------

1. ↑  Michael L. Charters Botanical Names: F. *California Plant Names: Latin and Greek Meanings and Derivations*. Alirita September 24, 2009.

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Fremontodendreae Paĝoj (*Fremontodendron* kaj *Chiranthodendron*)
* Paĝo pri Pine Hill Flannelbush Arkivigite je 2013-06-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Pine Hill endemiuloj[*rompita ligilo*]

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita maŝina traduko de WikiTrans de teksto el la artikolo Fremontodendron en la angla Vikipedio.* 

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Tiu ĉi paĝo jam estis permane reviziita kaj laŭeble ne enhavas erarojn.Se vi tamen trovas problemojn, vi povas ankoraŭ plibonigi jenon:
* Prilaboru tro rektan tradukon.
* Ĉe certaj kulturaj aŭ politikaj temoj povas ekzisti angleca neekvilibro de informoj.
* Kontrolu kaj korektu maltaŭgajn fakajn terminojn.

Se vi korektis unu el la menciitaj mankoj, bonvolu forigi la koncernan parametron de la ŝablono {{Pluraj problemoj}}. Detaloj estas en la dokumentado. |
La **Lago Hillier** etas 600 metrojn longa rozkolora sala lago sur insulo Middle Island, plej granda insulo de Insularo Reĉerĉe en federacia ŝtato Okcidenta Aŭstralio ĉe Esperance. Tiun la aŭstralianoj rigardas monda natura miraklo kaj oni povas observi el aviadilo, ĉar la insulo ne estas alirebla – kiel ĉiuj aliaj 103 insuloj de tiu ĉi insularo (escepte de Woody Island)- por protekti la naturon.

Priskribo
---------

La Lago Hillier ne havas alfluanton kaj ĝin dividas de la oceano malvasta landostrio. Tiu landostrio konsistas el sabla duno, kiun kovras vegetaĵo. La lagon malkovris la brita esplora vojaĝisto Matthew Flinders, kiam li estis sur la insulo de la 15-a ĝis la 17-a de aprilo 1802 kaj grimpis monteton altan de 185 metroj, por akiri trarigardon pri la insularo.
Post la grimpado, li „baptis" la insulon je Middle Isle; la monteto estis nomata pli poste kiel Flinders Peak. Por Flinders ŝajnis, ke Middle Isle estas mezo de la insularo. Li sciigis post la grimpado pri la rozkolora lago.
La kaŭzo por la koloriĝo de la lago estis esplorita, sed ne centprocente klarigita.
Oni supozas, ke la nutraĵo-densiĝo el diversaj oganikaj kaj neorganikaj materialoj, same diversaj bakterioj kaj algoj (precipe Dunaliella salina) en la lago kaŭzas la intensan roz-kolorigon. La akvo-koloro ne ŝanĝiĝas, eĉ se oni prenas iom da ĝi kaj metas en glason. Unuopa estas rilate al lago Hillier, ke ties rozkoloro daŭre restas, dum ekzistas kelkaj salaj lagoj, kiuj montras tiun raran koloriĝon nur en specifaj veteraj kondiĉoj kaj lumefikoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lago Hillier en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Fotoj
* Pluaj rozkoloraj lagoj
**La Libro de Mediumoj** estas unu el la 5 bazaj libroj de Kardecisma Spiritismo, kunordigita de Allan Kardec en 1861, tradukita al Esperanto en 1964 de la akademiano Luiz da Costa Porto Carreiro Neto kaj Ismael Gomes Braga. *La Libro de Mediumoj* enhavis la specialan instruadon de la Spiritoj pri la teorio de ĉiaspecaj manifestiĝoj, la rimedojn de komunikado kun la nevidebla mondo, la disvolviĝon de la mediumeco, la malfacilaĵojn kaj rifojn, kiujn oni povas renkonti en la praktikado de Spiritismo. 

Kovrilo de la plej freŝdata esperanta eldono de "La Libro de la Mediumoj", ilustrita de Cecconi.

Vidu ankaŭ
----------

* Fantomloĝita domo
* Telekinezo
* Perispirito

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Spritismo |

* esperante *La Libro de la Mediumoj* Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine, ĉe paĝaro de Brazila Spiritisma Federacio
* esperante Aliaj bazaj spiritismaj verkoj Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine, ĉe paĝaro de Brazila Spiritisma Federacio
* portugale Brazila Spiritisma Federacio, oficiala paĝaro
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
**Kumi,** ankaŭ literumita *Gumi,* (koree 구미시, laŭ ĉinaj literoj **龜尾市**) estas urbego en Sud-Koreio.

Urbodomo de Kumi
Stacidomo de Kumi

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 617 km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro: 402,607 (2010)
* Poŝtkodo:
* Telefonprefikso: +82 54
* Horzono: UTC+9
* 36° 07′ 00″ N 128° 21′ 00″ O﻿ / ﻿36.11667 °N, 128.35000 °O﻿ / 36.11667; 128.35000 (mapo)

Geografio
---------

Reloj kaj vojo en Kumi
Teknologia instituto de Kumi
Domoj en Kumi
Kumi situas en la meza parto de la lando laŭ rivero en montara regiono. Seulo troviĝas 202 km .

Historio
--------

Dum la historio tiu areo apartenis al pluraj regnoj. La unua mencio okazis en 1914 kaj la urbiĝo okazis en 1978. En la 1960-aj jaroj Kumi evoluis el malgranda kampara urbo al unu el la plej grandaj industriaj centroj de la lando. En 1995 proksimaj areoj aliĝis al la urbego.

Ekonomio
--------

Kumi estas industria centro de la lando kun multaj firmaoj, inkluzive de Samsung, Daewoo kaj LG Group. La primaraj industrioj estas la elektroniko, tekstiloj, fibroj, kaŭĉuko, plasto- kaj metalproduktoj. En la urbego 1,772 firmaoj laborigas pli ol 80,000 laboristojn. La lokaj agrikulturaj produktoj inkluzivas rizojn, akvomelonojn, aliajn fruktojn kaj fungojn.

### Laborakcidento

En 2012 laboristoj malŝarĝis acidon, kiam eksplodo okazis. 5 homoj mortis kaj 4,260 homoj ricevis kuracistan kontrolon en lokaj hospitaloj. Loka rizo kaj vinberkultivaĵoj estis detruitaj pro la acido, ĉirkaŭ 3,200 brutaro estis eksponita kaj 1,000 veturiloj havis difektojn.

Trafiko
-------

Kumi estas ligita voje kaj fervoje al la ceteraj landopartoj.

Klimato
-------

En Kumi la jara averaĝa temperaturo estas 12,5 °C. En la plena jaro oni mezuras precipitaĵojn averaĝe 1,073 mm. En ĉiuj monatoj pluvas (aŭ neĝas), sed inter junio-septembro pli ofte pluvas.

Statuo en Kumi
Poŝtejo en Kumi

Vidindaĵoj
----------

* kelkaj antikvaj budhismaj temploj
* kaverno (nuntempe nevizitebla)
* proksima monto kun akvofalo kaj ŝtona eltranĉado de Budho
* fortikaĵo

Famuloj
-------

* Bak Ĝeong-Hui, prezidanto; lia naskiĝdomo nun estas muzeo

Ĝemelurboj
----------

* Usono Plano (Teksaso), Usono (1986)
* Japanio Ocu, Japanio (1990)
* Kirgizio Biŝkeko, Kirgizio (1991)
* Ĉina Popola Respubliko Ŝenjango, Ĉinio (1997)
* Ĉina Popola Respubliko Ĉangŝa, Ĉinio (1998)
* Meksiko Mexicali, Meksiko (1998)
* Nederlando Eindhoven, Nederlando (2003)
* Ĉina Popola Respubliko Vejnan, Ĉinio (2014)
* Barato Bengaluro, Barato (2018)

Fontoj
------

* WikiTrans
*
**Ladislav ŠPÍNA** (naskiĝis la 11-an de julio 1935 - mortis la 7-an de aŭgusto 2010) estis ĉeĥa esperantisto-fervojisto, eksprezidanto de Esperanto-klubo en Liberec.

Esperanton li komencis lerni kiel 13-jara en kurso de Stanislav Knížek kaj en sia 14-a jaro li fariĝis membro de loka kongresa komitato, kiam en 1948 okazis en Liberec la tutŝtata ĉeĥoslovaka kongreso. En plenkreskeco li fariĝis komitatano de loka klubo por propagando kaj ligis kunlaborajn kontaktojn kun la polaj urboj Jelenia Góra kaj Wroclaw. Post refondo de ĈEA en 1969 li reaktivigis la klubon en Liberec kaj fariĝis ĝia prezidanto. Samjare li partoprenis UK-on en Helsinki, travojaĝis ankaŭ Svedion kaj Danlandon kaj ligis novajn kunlaborojn kun finnaj, svedaj kaj danaj esperantistoj. Kiel fervojisto li membris ankaŭ en la ĉeĥa sekcio de IFEF.

La 18-an de februaro 1972 ludis Naiva Teatro en Liberec komedion de la klasika ĉeĥa verkisto de komedioj Václav Kliment Klicpera, nome komedion **Lavtrogo** en traduko de Ladislav Špína, sole kantojn esperantigis Jiří Kořínek.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 331050
 |
***La Lampiro*** estas la oficiala organo de Esperanto-Asocio de San-Paŭlo (EASP). Ĝi estas konsiderata unu el la plej longedaŭraj Esperantaj organoj en Brazilo.

Historio
--------

En 1947 ekaperis la gazeto São Paulo Esperantista kiel organo de tiu Asocio, sed ĝi ne preterpasis la n-ron 4, kiu enhavis raporton pri la 11a Brazila Kongreso de Esperanto. En 1949 la Asocio informis, ke ĝi povos aperi nur mimeografe, tamen ĝi ne aperis. En 1959 post la sugesto de Atualidades Esperantistas aperis la unua *La Lampiro* sub zorgo kaj redaktado de Darcy Pedroso Machado Gaia. La n-ro 8 de aprilo 1960 estis dediĉita entute al kolonelo Cândido Bravo, kiu tiam ĵus mortis kaj estis unu el la motoroj de la tiama Esperanto-movado en São Paulo; tiam oni eldonis 1.500 ekzemplerojn. La apero, kiu pretendis esti monata, ekde n-ro 09 (julio 1960) saltis al trimonata. En eksterordinara asembleo en 1961 oni proponis komitaton por *La Lampiro* kaj en 1962 José Dias Pinto estis proponita por zorgi pri la organo. Krom kunlaborado per artikoloj, ne restis spuroj pri tiuj proponoj.

En decembro 1961 aperis la n-ro 12 kaj en majo 1962 la n-ro 13. La n-ro 14 saltis 10 jarojn ĝis aprilo 1972 ankoraŭ sub redaktado de Darcy P. M. Gaia. Intertempe kadre de kunveno en la jaro 1970 oni proponis internan bultenon La Moskito, dum en 1970 la estraro diskutis pri bezono je literatura revuo. La n-ro 15 de *La Lampiro* aperis en oktobro 1972 post klarigo de malfacilaĵoj. En 1972 ankaŭ aperis fare de la asocio Boletim Informativo sub la zorgoj de Elvira Fontes, kiu eldonis 16 numerojn. La n-ro 16 de *La Lampiro* havas la daton de junio 1973, jam sub redaktado de Elvira Fontes. De tiam ĝis n-ro 27 de 1976 ĝi aperis ĉiam post du aŭ tri monatoj, do pli-malpli regule. Tamen en 1974 estis sugesto anstataŭi *La Lampiron* per revuo en kuneldono de Kultura Kooperativo de Esperantistoj, kies nomo estus Dialogo.

Reapero en la 80aj jaroj
------------------------

La n-ro 28 de *La Lampiro* saltis al septembro 1978, kaj n-ro 32 reaperas nur en septembro 1983 kiam Symilde Schenk Ledon prenas sur sin la redaktadon dum 19 jaroj. Ekde tiam, la bulteno estis seninterrompe regule eldonita kvarfoje jare.
En 2002 la redaktan taskon heredis José Roberto Tenório, kiu dum du jaroj aperigis 6 numerojn. Sekvis Genildo Martins Coelho, tiama prezidanto de la Asocio, kiu dum 6 jaroj redaktis 11 numerojn (108 - 125) de la revuo. La n-roj 126, 127 kaj 128 reaperas sub la redakto de José Roberto Tenorio. Ekde 2012 ĝian redaktadon transprenis Francisco Stefano Wechsler, kiu dum 4 jaroj aperigis 8 numerojn (129 - 136).

Nuntempe
--------

Nuntempe redaktas ĝin d-ro Paulo Sérgio Viana, kiu estas ankaŭ estrarano de la Asocio. Ekde 2016 aperas en presita formo la jarkolekto de la revuo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de la Asocio. Pluraj numeroj de La Lampiro estas elŝuteblaj.
* N-ro 140, aǔg. 2016 PDF-forma
* La Lampiro ĉe BitArkivo

Referencoj
----------

1. ↑  Laǔ la *Analoj de EASP* disponeblaj en la sidejo de la Asocio
kovrilo de 1918
**La subulo**, germane ***Der Untertan***, estas romano de Heinrich Mann. La manuskripto estis finita unu monaton antaŭ la komenco de la unua mondmilito en 1914. Jam en 1912 eltiraĵo estis presita en la magazino *Simplicissimus* kun la titolo *Die Neuteutonen* (la novaj teŭtonoj). La romano aperis ekde januaro 1914 ĝis iom post la fino de la milito kiel antaŭpresaĵo en la magazino *Zeit im Bild*. Kiel libro ĝi aperis nur en 1918 en Leipzig. Post ĝia aperigo okazis fortaj disputoj.

Enhavo
------

La romano rakontas pri Diederich Heßling, ekzemplo de ia tipo de homo en la societo de la germana imperio sub Vilhelmo la 2-a.

### Filmo

1951 Wolfgang Staudte produktis la romanon kiel filmo.

Referencoj
----------

1. ↑  Andreas Kötzing: Zensur von DEFA-Filmen in der Bundesrepublik.
2. ↑  Dirk Hentschel: *Der Untertan - revisited in Düsseldorf*.

Bibliografio
------------

* Heinrich Mann: *Der Untertan*. Frankfurt a.M. 2008, ISBN 978-3-596-13640-7

* Kategorio La subulo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La Patriota Kanto** estas la oficiala nacia himno de Rusio en 1991-2000. Muziko de la granda rusa komponisto Miĥail Glinka. La himno ne havis vortojn.

Komence la verko havis francan nomon *«Motif de chant national»*.

La 27-an de novembro 1990, ĉe malfermo de la 2-a ekstervica Kongreso de popolaj deputitoj, oni plenumis la melodion de Glinka kaj faris ĝin unuanime la ŝtata himno de Rusia Federacio. Ĝi restis la himno ĝis 2000.

Planita teksto
--------------

Iu agnoskita teksto mankis, kvankam Administracio de la prezidanto Jelcin planis enkonduki en 2000 tiun tekston:

#### Rusa

Славься, славься, родина — Россия!  

Сквозь века и грозы ты прошла  

И сияет солнце над тобою  

И судьба твоя светла.

Над старинным московским Кремлём  

Вьётся знамя с двуглавым орлом  

И звучат священные слова:  

Славься, Русь — Отчизна моя!

#### Traduko

Glora estu, glora, patrujo Rusio!  

Vi pasis tra jarcentoj kaj fulmotondroj,  

Kaj la suno brilas super vi,  

Kaj via sorto estas hela.

Super la antikva moskva Kremlo  

Ŝvebas la standardo kun duobla aglo,  

Kaj sonas la sanktaj vortoj:  

Estu glora, Rusio, mia patrujo!

Vidu ankaŭ
----------

* Dio savu la Caron
* Himno de la Rusia Federacio

Naciaj himnoj de Rusio

La preĝo de rusoj (1816–1833) •
Dio Savu la Caron (1833–1917) •
Laborista Marseljezo (1917–1918) •
La Internacio (1918–1944) •
Himno de Sovetunio (1944–1990) •
La Patriota Kanto (1990–2000) •
Himno de la Rusia Federacio (depost 2000)

 

* Kategorio La Patriota Kanto (Rusio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La Reforma** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *La Reforma*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 076.

Geografio
---------

**La Reforma** apartenas al la distrikto Putla al kiuj apartenas entute 10 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3096 loĝantojn. El tiuj estis 1416 viroj kaj 1680 virinoj. La komunumo havas surfacon de 496.30 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 830 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 37 indiĝenoj. El tiuj 22 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 22 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Reforma Arkivigite je 2004-12-09 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**La Revilla y Ahedo** [lareBIlja iaEdo] estas municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Sierra de la Demanda*.

Geografio
---------

Mapo de la komarkoj de Burgoso. Sierra de la Demanda, ruĝe, sudoriente.
Ahedo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 15,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 102 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.

Ĝi distas 57 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. La municipo estas formata de du loĝlokojs, nome La Revilla kaj Ahedo kaj estas proksime al Barbadillo del Mercado kaj Salas de los Infantes.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

Ekde 1927 estis Fervojo Santander-Mediteraneo, kiu funkciis ĝis 1984.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj, fosilioj kaj kolonio de gipoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 779581
 |
La **Laga Distrikto** (*Lake District*) estas nacia parko en la provinco Kumbrio en la nordokcidento de Anglio. Ĝi estas unu el dek tri naciaj parkoj en Britio.

Ĝi estas monta regiono. Ĉiuj montpintoj en Anglio pli altaj ol 900 metroj super marnivelo situas en ĉi tiu areo. La plej alta montpinto en Anglio estas la pinto de *Scafell Pike* (978 m).

La Laga Distrikto havas 16 lagojn.
La plej konataj estas: Windermere (14,7 km²), Coniston Water, Ullswater, Thirlmere, Derwent Water kaj Bassenthwaite-Lago.

La klimato estas humida: Multe pluvas kaj neĝas. Vivrimedoj estas ŝafobredado kaj forstokulturo. Ankaŭ turismo jam ekde longa tempo estas grava ekonomia faktoro.

Dum la jaro 2001, la regionon multe tuŝis afta febro inter farmbestoj. Krom la farmistoj mem, suferis ankaŭ preskaŭ ĉiuj kiuj dependis de la turismo, pro tio ke la aliro al la kamparo estis malpermesita por provi regi la disvastiĝon de la malsano, kaj multaj tiamaj vizitontoj nuligis siajn planitajn vojaĝojn tien.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 
* 
* Arkivigite je 2005-12-14 per la retarkivo Wayback Machine


* Kategorio Laga Distrikto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 41826
* LCCN: sh85074000
* VIAF: 244088687
* NKC: ge445273
 |
**Kunfluejo**, **kunfluo** estas tiu loko, kie du aŭ pli akvokorpoj renkontiĝas, kunfluas, unu alfluas la alian. Ĝi estas plej ofte referata al rivero, kiu alfluas pli grandan kaj formas kunfluejon. Malofte du samgrandaj riveroj kunfluas kaj formas unu riveron sub nova nomo. Ekzistas ankaŭ kazoj, en kiuj fakte la rivero post la kunfluo ne nomiĝas laŭ la pli akvoriĉa el la du kunfluantoj sed laŭ la malpligranda, signifa ekzemplo por tia kazo estas Aro (rivero), kiu estas laŭ la nomo konsiderate kiel alfluanto de Rejno, kvankam efektive la akvokoleta areo de Aro (akvokoleta areo de Aro antaŭ la kunfluo kun Rejno: 17601 km², averaĝa akvofluo: 397,00 m³/Sek.) kaj ĝis akvokvanto en la loko de la kunfluo estas konsiderinde pli granda ol tiu de Rejno (akvokoleta areo de Rejno antaŭ la kunfluo kun Aro: 15902 km², averaĝa akvofluo: 311,81 m³/Sek.).

Kelkaj ekzemploj de gravaj kunfluejoj
-------------------------------------

* La rivero Ohio estas formata per kunfluo de Rivero Monongahela kaj Rivero Allegheny, lokitaj en Pittsburgh, Pennsylvania.
* Kuala Lumpur, ĉefurbo de Malajzio, situas ĉe la kunfluo de Rivero Gombak kaj la Rivero Klang.
* Passau estas konata kiel tririvera urbo, ĉar tiu kunfluas la riverjoj Danubo, Eno kaj Ilz.
* Belgrado, ĉefurbo de Serbio situas ĉe kunfluo de Sava kaj Danubo.

Vidu ankaŭ
----------

* Doab
* Riverdelto

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Hidrologiaj datumoj pri Arto en la retejo de Svisa Federacia Ofiejo pri Medio[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Hidrologiaj datumoj pri Rejno en la retejo de Svisa Federacia Ofiejo pri Medio[*rompita ligilo*]
 

* Kategorio Kunfluejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Lago Aleksandrina
La **Lago Aleksandrina** estas lago en Suda Aŭstralio apuda al la marbordo de la Suda Oceano, je ĉirkaŭ 100 km sudoriente de Adelajdo.

Nomo
----

La lago ricevis nomon laŭ la Princino Aleksandrina, nevino kaj sukcedonto de Vilhelmo la 4-a de Granda Britio kaj Irlando. Kiam la princino ascendis al la trono kaj adoptis la nomon de Reĝino Viktoria oni iome parolis pri la ŝanĝo de la nomo de la lago al Lago Viktoria, sed la ideo finfine falis.

Priskribo
---------

La **Lago Aleksandrina** estas situanta norde de la Golfo Encounter kaj oriente de la Duoninsulo Fleurieu. La Rivero Murray estas la ĉefa rivero kiu fluas en la Lago Aleksandrina.

Historio
--------

Medio
-----

### Birdoj

35° 25′ S 139° 07′ O﻿ / ﻿35.417 °S, 139.117 °O﻿ / -35.417; 139.117 (mapo)Koordinatoj: 35° 25′ S 139° 07′ O﻿ / ﻿35.417 °S, 139.117 °O﻿ / -35.417; 139.117 (mapo)

Notoj
-----

1. ↑   Alexandrina, Lake. *Place Names of South Australia*. State Library of South Australia. Alirita 2007-01-12.

* Kategorio Lago Aleksandrina (Suda Aŭstralio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Lady Susan*** estas mallonga leternovelo de Jane Austen, verkita eble en 1794 sed ne publikigita ĝis 1871. Tiu frua kompleta verko, kiun la aŭtoro neniam proponis por publikigo, priskribas la skemojn de la titolrolulo.

Tiu leternovelo konsistas de 41 leteroj verkitaj de kaj por la ĉefaj protagonistoj. Tiel oni priskribas la planojn de la protagonistino, la ĵus vidvino Lady Susan, dum ŝi serĉas novan edzon kaj samtempe klopodas edzinigi sian 16-jaraĝan filinon kun Sir James. Kvankam la studo de la karaktero kaj de la moralo de la personoj estas proksime de aliaj verkoj de Austen (ankaŭ *Sense and Sensibility* estis origine verkita per letera formo), ĝia perspektivo estas tre diferenca, ĉar la (anti)-heroino havas malmultajn paralelojn en la literaturo de la 19-a jarcento. Lady Susan estas tre bela, alloga virino konsiderinte ŝian aĝon (pli ol 30 jaroj) sed egoisma, kiu klopodas kapti la edzon plej taŭgan eble, dum havas rilaton kun edziĝinta virino. La verko kontraŭas ĉiujn normojn de la romantisma romano: la virino havas aktivan rolon, ne nur ŝi estas bela, ses ankaŭ inteligenta kaj ingenia, kaj ŝiaj pretendantoj estas sufiĉe pli junaj ol ŝi (kontraste kun *Sense and Sensibility* kaj *Emma*, kiu montras geedzecojn de viroj kun edzinoj 16 jarojn pli junaj). Tamen finfine oni inkludas premion de la tradicia moralo: Lady Susan mem estas traktita multe pli milde ol la adoltulino de *Mansfield Park*, kiu estas tre severe punita.

La adapto fare de Whit Stillman de *Lady Susan*, retitolita *Love & Friendship* laŭ la frua verko de tiu nomo de Austen, estis inkludita en la Filmfestivalo de Sundance en Januaro 2016. Oni elsendis la filmon en Usono la 13an de Majo, 2016. En la filmo stelulis Kate Beckinsale, Chloe Sevigny, Xavier Samuel kaj Stephen Fry. Ĝi ricevis tre pozitivajn rezencojn.

Notoj
-----

1. ↑   IMDb Love and Friendship. Alirita 8a de Aprilo 2016.
2. ↑  Robey, Tim, "Love & Friendship shows just how funny Jane Austen can be - review",  *The Telegraph*, 26a de Majo 2016. Kontrolita 14a de Junio 2016.

Bibliografio
------------

* Austen, Jane; Eld. Peter Washington (1996). Sanditon and Other Stories. New York: Alfred A. Knopf.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lady Susan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Novels |
| Portala ikono | Portalo pri Literature |

* Austen, Jane. "Lady Susan" Arkivigite je 2020-07-19 per la retarkivo Wayback Machine, Richard Bentley and Son, 1871, pp 203–291. Literature in Context: An Open Anthology[*rompita ligilo*].
* Verkoj de Lady Susan ĉe Projekto Gutenberg
* Jane Austen Information Page
* Jane Austen Centre, Bath, England
* *Lady Susan: Jane Austen's Distinguished Flirt* by Bonnie Milne Gardner


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 719619
* GND: 7721645-3
* LCCN: n88168613
* VIAF: 183486135
* SUDOC: 030822521
* BNF: 12216087b
* BNE: XX3384694
 |
La **Pucelo de Orleano** (france: La Pucelle d'Orléans ) estas satira poemo de François-Marie Arouet, pli bone konata per la plumnomo, Voltero. Ĝi estis unuafoje eldonita en 1899, sed Voltero verkis ĝin unu jarcenton antaŭe, dum li komencis skribi la tekston en 1730, sed neniam tute finis ĝin.

Johana de Arko, protagonisto de la poemo.Voltero estis sendube unu el la plej polemikaj verkistoj kaj filozofoj de la klerismo, kaj La Pucelo de Orleano estis ankaŭ certe unu el liaj pli malpacemaj verkoj. Epopea kaj skandala satiro pri la vivo de la ankoraŭ ne kanonizita Johana de Arko ("la Pucelo de Orleano"), la poemo estis malpermesita, bruligita kaj konfiskita en granda parto de Eŭropo dum la 18-a kaj 19-a jarcentoj.

Malgraŭ la ofte seksisma kaj maldeca enhavo de la teksto, ĝia disvastigo kaj kontrabanda statuso igis ĝin unu el la plej larĝe legitaj tekstoj pri Johana de Arko dum pluraj jarcentoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Pucelo de Orleano (poemo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *La Pucelle d’Orléans* (originalo)
* *The Maid of Orleans* (angla traduko)
**Kuncsorba** [kunĉorba] estas malgranda vilaĝo en meza Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en subregiono de Törökszentmiklós. Kun signifas hungare: kumano, csorba slave: breĉeto. Verŝajne antaŭ la hungaroj loĝis ĉi tie slavoj, poste la hungaroj permesis la loĝadon de kumanoj.

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 47° 07′ 26″ N 20° 33′ 14″ O﻿ / ﻿47.12389 °N, 20.55389 °O﻿ / 47.12389; 20.55389 (mapo)Koordinatoj: 47° 07′ 26″ N 20° 33′ 14″ O﻿ / ﻿47.12389 °N, 20.55389 °O﻿ / 47.12389; 20.55389 (mapo)
* Poŝtkodo: 5412
* Telefonkodo: 56
* Areo: 34 km²
* Loĝantaro: 740

Situo
-----

Kuncsorba troviĝas inter urboj Mezőtúr, Túrkeve, Kisújszállás kaj Törökszentmiklós. La vilaĝo estas tipa agrara loko, kiu ne havas fervojon, nur flankovojon.

Historio
--------

La komunumo senhomiĝis post la turka epoko. Antaŭ la 20-a jarcento Kuncsorba memstariĝis.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Reĝo Stefano la 1-a (Hungario)
* kalvinana preĝejo

* Kategorio Kuncsorba en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*La ŝtonumado de Sankta Stefano*
**La ŝtonumado de Sankta Stefano** estas la unua subskribita pentraĵo de la nederlanda artisto Rembrandt, farita en 1625 estante 19-jaraĝa, unu el liaj plej fruaj verkoj nome olepentraĵo sur ligno kaj nun ekspoziciita en la Musée des Beaux-Arts de Lyon.

Tiu figuro, enmetita inter Sankta Stefano kaj la viro kiu tenas grandan rokon super sia kapo, estas la unua survivanta memportreto de Rembrandt.
Tiu verko estas inspirita de la martirigo de Sankta Stefano kiu estas rakontita en Agoj 7. Tiu pentraĵo estis influita de la arto de Caravaggio kaj Adam Elsheimer. Ĝi reprezentas la momenton en kiu Stefano estis ŝtonumita ekster la urbo fare de siaj multaj tormentantoj (ĉirkaŭ du dek roluloj), kaj li krias siajn lastajn vortojn al Kristo dum la lumo ĉirkaŭ li montras, ke la ĉieloj malfermiĝas.

La pentraĵo estas dividita en du diferencaj zonoj apartigitaj per diagonalo kreanta efikon de *chiaroscuro*: maldekstre, viro ĉevalrajda estas en umbro, kaj dekstre, Stefano kaj liaj persekutantoj estas en la lumo. Saŭlo de Tarso estas videbla side fone tenate la mantelojn de la ŝtonumantoj. Estas kelkaj malkongruoj en la pentraĵo. La rolulo malantaŭ Stefano ŝajnas memportreto farita en pli ampleksa kompono, kiel la hispana pentristo Diego Velázquez en *Las Meninas*. John Durham sugestas, ke Rembrandt "prezentas sin mem kun alarmita mieno, partoprenanto kiu povus havi duajn pensojn pri tio kio okazas."

Oni asertis ankaŭ, ke la pentraĵo montras ĝis sep diferencajn variaĵojn de memportretoj de Rembrandt.

Referencoj
----------

1. ↑  Starcky, Emmanuel.  (1990) *Rembrandt*. Hazan. ISBN 2-85025-212-3.
2. ↑  Wallace, Robert.  (1968) *The World of Rembrandt: 1606-1669*. New York: Time-Life Books.
3. ↑  Françoise Caillet-Mangin (28 March 2006) Rembrandt ou la lumière réinventée (france). Convivialité en Flandre. Alirita 19a de Marto 2010.
4. 1 2   Harmensz van Rijn Rembrandt (Leyde, 1606 - Amsterdam, 1669), *La Lapidation de Saint Etienne* (france). Musée des Beaux-Arts de Lyon. Arkivita el la originalo je 22a de Julio 2011. Alirita 19a de Marto 2010.
5. ↑  Karel Vereycken (13a de Decembro 2006) Rembrandt : 400 ans et toujours jeune ! (france). Solidarité et Progrès. Alirita 19a de Marto 2010.
6. ↑  Durham, John I..  (2004) *Biblical Rembrandt: Human Painter In A Landscape Of Faith*. Macon: Mercer University Press. ISBN 0865548862.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La ŝtonumado de Sankta Stefano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ĉe *Musée des Beaux-Arts* de Lyon
* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo The Stoning of Saint Stephen en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 818811
* GND: 7605568-1
 |