recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Masora Biblio** estas la hebrea versio de la Biblio agnoskita de judismo ekde 100, laŭ la tradicio nomata Masoro. Protestantismo agnoskas la Masoran Biblion kiel la
Malnova testamento. La Biblio tradukita de Zamenhof estas
la Masora Biblio.

La Malnova testamento de katolikismo kaj ortodoksismo devenas ne de la Masora Biblio sed de la Septuaginto, greka
traduko de alia hebrea versio de la Biblio. La Septuaginto havas
librojn, kiuj ne estas en la Masora Biblio: protestantoj nomas
tiujn librojn la apokrifo.

Alia antikva versio de la Biblio estis la Samariana Biblio. Ĝi nur havis la kvin librojn de la Torao.

En la 1-a jarcento la Masora Biblio nur estis unu el multaj
diversaj versioj de la Biblio. Sed ĉirkaŭ 100, la rabenoj
decidis normigi la Biblion laŭ teksto de la Masora.

Estas multaj gravaj kaj malgravaj diferencoj inter la Masora kaj
la Septuaginto. Origeno verkis la Heksaplan por
montri la diferencon inter la du versioj. Ĝenerale, la Septuaginto pli klare profetis pri Jesuo Kristo
ol la Masora. Ekzemple, Jesaja 7:14 en la Masora diras, ke la
Kristo estos naskita de *ha'almah* (junulino), sed la
Septuaginto diras *parthenos* (virgulino).

La Masora nur mencias pri demonoj 3-foje, dum la Septuaginto mencias pri demonoj 18-foje. Ekzemple, kie La Septuaginto (kaj la Vulgato) diras:

Ĉar ĉiuj dioj de la gentoj estas **demonoj**, sed la Sinjoro la ĉielojn faris.
La Masora Biblio diras (laŭ la traduko de Zamenhof):

Ĉar ĉiuj dioj de la popoloj estas nur **idoloj**; Sed la Eternulo kreis la ĉielon. (Psalmo 96:5)
La plej antikva manuskripto de la tuta Masora Biblio estas la *Codex Leningradensis* de 1008.

Libroj
------

Jen la libroj de la *Leningradensis*:

* **La leĝo:** Genezo, Eliro, Levidoj, Nombroj, Readmono

* **La profetoj:** Josuo, Juĝistoj, Samuel, Reĝoj, Jesaja, Jeremia, Jeĥezkel, la 12 Malgrandaj Profetoj (Hoŝea, Joel, Amos, Obadja, Jona, Miĥa, Naĥum, Ĥabakuk, Cefanja, Ĥagaj, Zeĥarja, Malaĥi)

* **La skriboj:** Kroniko, Psalmaro, Ijob, Sentencoj, Rut, Alta Kanto, Predikanto, Plorkanto, Ester, Daniel, Ezra-Neĥemja

La moderna juda ordo de la libroj de la skriboj estas iom malsimila:

Psalmaro, Sentencoj, Ijob, Alta Kanto, Rut, Plorkanto, Predikanto, Ester, Daniel, Ezra-Neĥemja, Kroniko
Protestantoj ordigas la librojn laŭ la katolika ordo de la libroj, kiu estas esence la
ordo de la Septuaginto.

Vidu ankaŭ
----------

* Vulgato
* Pergamenaro de Morta Maro

* Manuskripto de la dekalogo (2-a jarcento?) enhavanta variaĵojn de la Masora TekstoManuskripto de la dekalogo (2-a jarcento?) enhavanta variaĵojn de la *Masora Teksto*
* Skemo de la masora tekstoSkemo de la masora teksto
**Mellitus** (m. la 24-an de aprilo 624) estis sanktulo, la unua episkopo de Londono kaj la tria Ĉefepiskopo de Canterbury.

Mellitus

Familio. Misio al Kent
----------------------

Laŭ la anglosaksa historiisto Bede li devenis de nobela familio, kaj suferis pro podagro. En 601 li estis abato en Romo. Tiun jaron la papo, Gregorio la 1-a, sendis lin al Kent, kune kun aliaj misiistoj, post kiam Aŭgusteno de Canterbury petis pluajn pastrojn por sia misio en tiu anglosaksa regno.

Episkopo de Londono
-------------------

En 604 Aŭgusteno konsekris lin episkopo de Londono, ĉefurbo de la reĝoj de Essex. Tie li baptis reĝon Saebert, nevo de Aethelberht la 1-a, reĝo de Kent.

En 610 Mellitus ĉeestis ekleziajn konsiliojn en Italio.

En 616 la paganaj filoj de Saebert forpelis lin de Londono - laŭ Bede, ĉar li rifuzis doni al ili komunian panon. Li fuĝis al Francio, sed estis revenigata en Anglion de ĉefepiskopo Laŭrenco de Canterbury. Tamen li ne reiris al Londono, ĉar la regno de Essex restis pagana kaj malamika al kristanismo.

Ĉefepiskopo de Canterbury
-------------------------

Kiam Laŭrenco mortis en 619, Mellitus sekvis lin kiel ĉefepiskopo de Canterbury. Gregorio la 1-a skribis al li, urĝante lin rekonsekri paganajn templojn kiel kristanaj preĝejoj - sendube ĉar tio plifaciligus la konverton de paganoj.

Laŭlegende, en 623 granda incendio en Canterbury minacis la preĝejon: Mellitus estis portata en la flamojn kaj tuj la ventdirekto mirakle ŝanĝiĝis, tiel savante la konstruaĵon.

Li mortis en aprilo 624 kaj entombiĝis en Abatejo Sankta Aŭgusteno (Canterbury).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 286381
* GND: 102559708
* VIAF: 69324691
 |
**Matanza de los Oteros** [maTANza delosoTEros] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Esla-Campos*, en la sudoriento de la provinco kaj en la historia areo Los Oteros. *Matanza de los Oteros* estas komprenebla etimologie kiel batalkampo (legende) aŭ arbaro de la montetoj. Pri la legenda batalo la blazono montras kristantipan glavon super islameca cimitaro.

Komarkoj de la provinco Leono; *Esla-Campos* sudoriente, oranĝece.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Matanza de los Oteros, Valdespino Cerón kaj Zalamillas, okupas totalan areon de 53,58 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 167 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 52 km de Leono, provinca ĉefurbo; trapasas la municipan teritorion la rivero Esla. Ĝi limas norde kun Toral de los Guzmanes, sude kun Villamandos, oriente kun Villaornate y Castro, kaj okcidente kun Laguna de Negrillos.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758973
 |
**Deloitte Touche Tohmatsu Limigita** (/dəˈlɔɪt ˈtuːʃ toʊˈmɑːtsuː/), ofte referita mallonge kiel **DTTL** aŭ **Deloitte**) estas brita transnacia reto de profesiaj servoj, kiu estas unu el la plej grandaj mondaj provizantoj de profesiaj servoj en reviziado, konsultado kaj juraj servoj, kun 244,400 dungitoj en pli ol 150 landoj. 

La firmao estis fondita en 1845 kaj estas registrita en Britio. Nuntempe, la internacia ĉefsidejo de Deloitte situas en Novjorko, kaj la eŭropa ĉefsidejo estas en Londono.

Deloitte estas la plej granda profesia serva reto laŭ enspezo kaj nombro de profesiuloj en la mondo kaj estas konsiderita unu el la Granda Kvar kontadaj firmaoj kune kun EY, KPMG kaj PwC .

Aktuale en 2020, la tutmonda firmao disponigas servojn al proksimume 90% de la plej grandaj firmaoj en la mondo, tra proksimume 334,800 dungitoj disigitaj super pli ol 150 landoj. En Usono, Deloitte estas la kvara plej granda privata organizo aktuale en 2017. En la Unuiĝinta Reĝlando, aktuale en 2012, Deloitte havas la plej grandan nombron da klientoj inter la FTSE 250 firmaoj .

La financa spezo de la firmao por la fiska jaro 2020 estis 47,6 miliardoj da dolaroj .

En 2017 la revuo Fortune vicigas Deloitte en la unua loko inter firmaoj por liverado de profesiaj servoj kaj en la 11-a loko inter ĉiuj firmaoj en la listo de 100 firmaoj laborindaj .

Por plia legado
---------------

* Foye, Arthur Bevins.  (1970) *Haskins & Sells: Our first seventy-five years*. Haskins and Sells Publications.

* Richards, Archibald C. Touche Ross & Co 1899-1981, Londono, 1981

Referencoj
----------

1. ↑   Deloitte Touche Tohmatsu Limited. Companies House. Alirita 15 October 2018.
2. ↑  Rachael Singh, Deloitte overtakes PwC as FTSE 250 auditor, retejo Accountancy Age, la 29an de majo 2012
3. ↑  [https://www2.deloitte.com/global/en/pages/about-deloitte/articles/global-report-home.html retejo Deloitte],
4. ↑   Fortune 100 best companies #11 Deloitte. Arkivita el la originalo je 2020-11-24. Alirita 2023-09-26.

Eksteraj ligiloj
----------------

* https://www2.deloitte.com/in/en.html Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838446
* LCCN: n2002111003
* VIAF: 121815397 129815655, 121815397
* ISNI: 0000 0001 2247 8783
 |
**Mariana de Jesuo** (naskiĝis la 31-an de oktobro 1618 en Kito, mortis la 26-an de majo 1645 samloke) – ekvadora sanktulino de Katolika eklezio.

Vivo
----

Ŝi devenis de plurinfana familio, en la aĝo de 4 jaroj en 1622 mortis ŝia patro, kaj en 1624 la patrino. En 1639 eniris al Tria ordeno de Sankta Francisko. En 1645 en ŝia gepatra loko okazis tertremo kaj eksplodis epidemioj, tiutempe ŝi prizorgis malsanulojn. Mortis en la 27-a vivjaro en opinio de sankteco. Beatigita de papo Pio la 9-a en 1853, kaj kanonizita de papo Pio la 12-a en 1950. Parlamento de Ekvadoro proklamis ŝin nacia heroo.

Bibliografio
------------

* Bl. Mary Anne de Paredes Catholic Encyclopedia
* Św. Maria Anna od Jezusa z Paredes (1618-1645) Arkivigite je 2017-11-07 per la retarkivo Wayback Machine franciszkanie.pl

* Kategorio Mariana de Jesuo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 595929
* GND: 132284952
* LCCN: nr91038411
* VIAF: 3629272
* ISNI: 0000 0000 6134 502X
* SUDOC: 084057750
* BNE: XX826237
 |
La **Franc-Germana Brigado** (france ***Brigade Franco-Allemande***, germane ***Deutsch-Französische Brigade***) estas komuna brigado de la Bundeswehr (la germana armeo) kaj la Franca Terarmeo. La brigado plenumas multnaciajn taskojn servante ambaŭ landojn. Ĝia patrinbazo estas en Mülheim en Germanio, kaj ĝiaj komandantoj estas alterne francaj kaj germanaj generaloj.

La brigado estas inkluzivita en la kadro de Eŭrokorpo, kaj estas konsiderita la nukleo de sia potenco .

Historio
--------

La Franco-germana Brigada parado en Reims en honoro de la 50a datreveno de Franco-germana amikeco.
La decido establi la brigadon estis farita en pintkonferenco de franca prezidento François Mitterrand kaj germana kanceliero Helmut Kohl en 1987. La brigado mem estis oficiale establita la 2-an de oktobro 1989. La bazo de la brigado estas en la grandurbo de Mielheim en Germanio, kaj ĉiuj ĝiaj trupoj situas en tiu areo. La komandantoj de la forto estas alterne germanaj kaj francaj generaloj. En 2009, unu el la germanaj batalionoj de la brigado estis postenigita proksime de Strasburgo. Tio estas la unua fojo ekde la Dua Mondmilito ke germana trupo estas postenigita en Francio. En 2014, Francio sciigis ke ĝi resendis unu el siaj regimentoj de Germanio. Tiu paŝo signife reduktis la forton de la brigado, sed reduktis la ĉeeston de francaj trupoj en Germanio (kiuj estis tie ekde la fino de la Dua Mondmilito) al nur 500 homoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Franco-German Brigade. Arkivita el la originalo je 2008-02-20. Alirita 2008-02-23.

 Arkivigite je 2008-02-20 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑   Geschichte (germane). Arkivita el la originalo je 12 December 2007. Alirita 13 February 2008.

 Arkivigite je 2007-12-12 per la retarkivo Wayback Machine
3. ↑  "German battalion to be stationed in France", 7 February 2009.
4. ↑  Agence France-Presse (31 October 2013) France Dissolves Symbolic Regiment Based In Germany. *Space War*. Space Media Network.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Deutsch-Französischen Brigado ĉe Bundeswehr.de (germane)
* La Franco-germana brigado kaj la prova unuo de proponita ununura Eu27pean regimento de eŭropa Armeo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 837690
* GND: 10012653-4
* VIAF: 128748037
* SUDOC: 031738923
 |
Pau Gasol.
La **Memphis Grizzlies** (*Memfisaj Ursoj*, referencataj surloke kiel la *Grizz*) estas usona profesia teamo de korbopilko kun sidejo en Memfiso, Tenesio. La Grizzlies konkurencas en la *National Basketball Association* (NBA) kiel membro de la Okcidenta Konferenco de la ligo en la Sudokcidenta Divizio. La Grizzlies ludas siajn hejmludojn ĉe FedExForum. La teamo estas posedata de Robert Pera. La Grizzlies estas nun la nura teamo en la ĉefaj profesiaj nordamerikaj sportligoj kiu havas sian sidejon en la urbo Memfiso, kaj la nura profesia korbopilka teamo en la subŝtato Tenesio.

La teamo estis origine establita kiel *Vancouver Grizzlies* en Vankuvero, Kanado, ekstera teamo kiu aliĝis al la NBA por la sezono 1995–96. Post la fino de la sezono 2000–01, la Grizzlies lasis Vankuveron kaj translokiĝis al Memfiso.

Pau Gasol estis la NBA-Novulo de la Jaro en 2002 kun la Memphis Grizzlies, iĝante unu el nur tri ne-usonaj NBA-ludantoj gajnintaj tiun premion. Li estis grava ludisto en la epoko 2001–2007.

FedExForum.
La teamo ludis hejme en:

* General Motors (GM) Place (1995–2001)
* Pyramid Arena (2001–2004)
* FedExForum (2004–nun)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Memphis Grizzlies en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 785008
* LCCN: no2001096426
* VIAF: 157437759
 |
Tre proksime de la Malnova Bach-monumento troviĝas en Lepsiko, Germanio, belega monumento por Felix Mendelssohn Bartholdy, sur 4 metrojn alta granita soklo.

Priskribo
---------

La bronza statuo de tiu ĉi komponisto, al kiu la mondo ŝuldas la atentovekiĝo je la grandeco de Johann Sebastian Bach, estas 3 metrojn granda. Sur la ŝtupoj ĉepiede sidas la muzo Polimnio, ŝirmantino de la muziko. Ĉe la flankoj estas po du muzikantaj kaj kantantaj anĝeloj. Sur la malantaŭo de la soklo legeblas la eldiro de Mendelssohn *Edles nur künde die Sprache der Töne / Nur noblon anoncu la lingvo de la sonoj*.

Temas pri reproduktaĵo de en 1892 inaŭgurita bronza monumento, kreita fare de Werner Stein. Ĝi troviĝis iam antaŭ la koncertejo *Zweites Gewandhaus* kontraŭe al la Universitata biblioteko.

En la 9-a de novembro 1936 oni malkonstruis ĝin pro la juda deveno de la geniulo. La tiama ĉefurbestro Carl Friedrich Goerdeler post tiu skandalo demisiis. Ne antaŭ oktobro 2008 alvenis nova monumento en la urbo. Mendelssohn estis ekde 1835 ĉefdirigento de la Gewandhaus-orkestro. En 1843 li fondis en Lepsiko la unuan konservatorion de Germanio. Multo pri la komponisto admireblas en la lepsika Mendelssohn-domo.

Fonto
-----

Mundus, Doris: *Leipzig an einem Tag. Ein Stadtrundgang*, Eldonejo Lehmstedt, Leipzig 2007 (6-a eldono de 2015), p. 38-40

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mendelssohn-monumento en Lepsiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Pri la monumento Arkivigite je 2016-02-29 per la retarkivo Wayback Machine
logoo uzita de DMG el 1901.
Mercedes Knight 4.0 50Hp de 1912 en la Technikmuseum Sinsheim.
***Mercedes*** estis marko de fabrikanto de aŭtoj nome Daimler-Motoren-Gesellschaft (DMG). DMG ekdisvolviĝis en 1900, post la morto de sia kunfondinto, nome Gottlieb Daimler. Kvankam la nomo ne estis uzita kiel komerca nomo ĝis la 23a de junio 1902 kaj ne registrita jure ĝis la 26a de septembro, la markonomo estis tamen aplikita al aŭtomomodelo konstruita de Wilhelm Maybach por specifigoj fare de Emil Jellinek, kiu estis liverita al li la 22an de decembro 1900. Laŭ la kontrakto kun Jellinek, la nova modelo enhavis nove dezajnitan motoron kiu estis nomita "Daimler-Mercedes". Tiu motornomo estis la unua okazo de la uzado de la nomo, Mercedes, fare de DMG. La aŭtomobila dezajno estos poste nomita *Mercedes 35 hp*.

Emil Jellinek estis aŭstria diplomato kun sidejo en Nico kiu havis profitdonan negocon vendante aŭtojn, kaj kiel entuziasmulo de aŭtokuroj, estis konkurencanta per DMG aŭtoj sub la pseŭdonimo Mercédès, laŭ sia filino, Mercédès Jellinek. Poste li faris kontrakton kun DMG por malgranda serio de sportaj aŭtoj enhavantaj motorojn kiuj oficiale portis la nomon de lia filino. Li kurkonkurencis per ili tre sukcese, kaj akiris rekonon kiu pliigis intereson en la klientoj kaj tiele Jellinek eniris en la direktoraro de DMG. Tiu modelo estis grava progreso en la historio de aŭtomobiloj. Tiu modelo estis disponebla por vendado en 1901 laŭ la nomo Mercedes 35 hp kaj, pro la sukceso de la modelo, DMG ekaplikis la nomon al serio de aliaj modeloj kiel Mercedes 8/11 hp kaj Mercedes 40 hp Simplex. Jellinek aspektis obseda je la nomo kaj eĉ ŝanĝis sian nomon al Jellinek-Mercedes. Maybach forlasis DMG en 1907 kaj startis sian propran negocon.

La nomo, Mercedes, poste estis uzata por reprezenti DMG en alia nova markonomo, nome Mercedes-Benz, kreita en 1926 kiam ĝi aplikiĝis al ĉiuj vehikloj produktitaj de la nova kompanio, Daimler-Benz AG, rezultinta el la kunigo de Benz & Cie. kaj Daimler Motoren Gesellschaft okazinta tiun jaron. La familinomo de Karl Benz estis retenita en la nova marko, sed ĉar DMG estis vendinta ekskludajn permesilojn al eksterlandaj kompanioj, ili ne rajtis uzi la nomon de la fondinto, Daimler, laŭleĝe en ĉiuj landoj kaj decidis uzi la nomon de sia plej populara modelo. Ĉar Jellinek estis membro de la direktoraro en la epoko de la kunigo, la nomo estis promociita por havigi kontinue bonan sorton al la nova kompanio.

Notoj
-----

1. ↑  The history behind the Mercedes-Benz brand and the three-pointed star. Arkivigite je 2017-07-09 per la retarkivo Wayback Machine eMercedesBenz.com. 17a de aprilo, 2008.

Bibliografio
------------

* Wise, David Burgess. "Daimler: Founder of the Four-Wheeler", en Northey, Tom, ed. World of Automobiles, Volume 5, pp. 481–483. London: Orbis, 1974.
**Megyaszó** [medjasO] estas granda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Szerencs.

Kirko en Megyaszó

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 53  km²
* Alto super marnivelo: 160 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.1882/21.0572
* Loĝantaro: 3110
* Poŝtkodo: 3718
* Telefonprefikso: 47

Situo
-----

Megyaszó situas sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Szikszó kaj Szerencs troviĝas po 12, Abaújszántó 17, Encs 20, Miskolc 29 km-ojn.

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Dum regado de Stefano la 1-a (Hungario) la vilaĝo havis preĝejon. En 1656 la turkoj detruis la komunumon. Baldaŭe Stefano Bocskai rehomigis ĝin kun hajdukoj. En 1713 tertremo, en 1750 incendio okazis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, 2 kuracejoj, dentokuracejo, infanhelpa servo, hejmo por maljunuloj, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika Preĝejo Senmakula Koro de Sankta Maria (Megyaszó)
* Kalvinana preĝejo (Megyaszó) de 1615 ĉirkaŭita per defenda muro, la turo estas 38 m-ojn longa, en 1902 trakonstruiĝis

Famuloj
-------

En Megyaszó naskiĝis pentristo Frigyes Borszéky.

* Kategorio Megyaszó en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*La Fajfanta Knabo*, Frank Duveneck (1872)
**Fajfanta** sen la uzo de artefarita fajfilo povas okazi per la kreo de malgranda malfermo per oniaj lipoj kaj tiam blovanta aŭ suĉanta aero tra la truo. La aero estas manipulita per la lipoj, la lango, la dentoj aŭ la fingroj (lokita super la buŝo) por krei tumulton kaj la lango funkcias kiel resona ĉambro, kiu plibonigas la rezultintan sonon.

Kulturaj Kredoj
---------------

En multaj kulturoj, fajfanta aŭ faranta fajfanta bruoj nokte estas pensita allogi malbonan fortunon, malbonajn aferojn aŭ malbonajn spiritojn.

Por komunikadi
--------------

Sur La Gomera, unu el la Kanarioj de Hispanio, tradicia fajfita lingvo, *Silbo Gomero,* estas uzita. Almenaŭ naŭ apartaj fajfantaj sonoj estas uzitaj por produkti kutime kvar vokalojn kaj kvin konsonantoj, kiuj permesas ĉi tiun lingvon transporti senlimajn vortojn. Ĉi tiu lingvo permesis homojn (kiel ŝafistoj) komuniki malgraŭ longaj distancoj ĉe la insulo, kiam aliaj komunikadaj mezumoj ne estis haveblaj. Ĝi estas nuntempe instruita en lernejoj por ke ĝi ne estas perdita inter la pli juna generacio. Alia grupo de fajfintoj estas la Mazateco indianoj de Oaxaca, Meksiko. Fajfo estis uzita por helpi la transportantajn mesaĝojn trans longaj distancoj, sed estis ankaŭ uzita en proksimaj kvaronoj kiel unika formo de komunikado kun vario de tonoj.

Fajfo uziĝas por kontroli trejnitajn bestojn kiel hundoj. La fajfilo de ŝafisto estas ofte uzita.

Referencoj
----------

1. ↑   Lernejo (Junio 30, 2009). Arkivita el la originalo je 2010-11-11. Alirita 2019-08-04.
2. ↑   Fantazio. Arkivita el la originalo je 2019-11-16. Alirita 2019-08-04.
3. ↑  Busnel & Classe 1976

Vidu ankaŭ
----------

* fajfilo
* fajfbolilo
* fajflingvo
* siblo

Eksteraj ligoj
--------------

* Kategorio Fajfo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Stekelenburg, V. van "Fajfanta en Antikveco", *Akroterion*, vol. 45, pp. 65–74 (2000).
* Kahn, Ric. "Fine, fajfanta estas freŝa denove", *Boston Globo*, 27a de aŭgusto, 2007
* Alexandra Petri. "Ne nur iu ajn povas fajfi, ĉe la 2013 Internacia Fajfanta Kongreson", *Vaŝingtona Poŝto* (29a de aprilo, 2013).
* Casey, Liam. "Toronto whistler blovas pasintan la konkurso ĉe internacia konkurso", *Toronto Stela* (majo 3, 2013).
	+ Leciono de Toronto whistler sur kiel fari Palaton Fajfanta Arkivigite je 2014-11-09 per la retarkivo Wayback Machine
* Internacia Whistlers Muzeo Arkivigite je 2016-10-09 per la retarkivo Wayback Machine en Louisburg, Nord-Karolino
* Indiana Whistlers Asocia (IWA)
* Profesia whistler Dave Santucci provizas fajfanta elfarajn videojn kaj fajfanta seminariajn videojn (YouTube)
* "Historio de Muzika Fajfanta" donita de Linda Parker Hamilton ĉe la 2012 Internacia Whistlers Kongreso (YouTube)
* Norda Najtingala ejo kun fajfanta lecionojn kaj ligojn al alia whistlers' ejoj
* Biografia paĝo fajfi prezentiston Robert Stemmons kun ligoj al alia whistlers' ejoj[*rompita ligilo*]
skemo de la apeksa dominado. La primara tigopinto (ruĝa) subpremas la evoluon de la sekundaraj flanktigoj (rozea) kaŭzata de la transporto de aŭksino de la apekso direkte al la radikoj.
**Apeksa dominado** estas subpremo de kresko de la flanktigoj favore al la ĉefa tigo ĉe plantoj. Ĝi estas speciale forta ĉe plantoj, kiuj kreskas en ombro de aliaj plantoj kaj montras ombroevitreagon.

La primara tigo de la planto formiĝas unue pro la aktiveco de la primara tiga apeksa meristemo (TAM). Flanktigoj, ankaŭ nomataj sekundaraj aksoj, estiĝas el sukundare kreskanta meristemoj en la akseloj de la folioj. Post la estiĝo de la sekundara meristemo la kresko de la flankaj trigoj estas ofte subpremata de la primara tigopinto. Se la pinto estas forigata la flankaj tigoj finas sian „dormadon" kaj ekkeskas.

La efiko estas kaŭzata de la planthormono aŭksino. Aŭksino estas produktata en la tiga apekso kaj transportita ene de la planto direkte al la radikoj. Post la forigo de la primara tigoaplekso ne plu estas aŭksinfonto kaj la flanktigoj komencas kreski. En hortikulturo oni utiligas tiun fenomenon stucante la planton por ricevi pli kompaktan planton kun pli da flanktigoj.

Literaturo
----------

* Wagenitz, Gerhard: *Wörterbuch der Botanik*, p. 21, Nikol Verlag, Hamburg 2008, ISBN 978-3-937872-94-0.
* Gerhard Friedrich (Hrsg.): *Physiologische Grundlagen des Obstbaues*, p. 30ff, Ulmer Verlag, Stuttgart 2000, ISBN 3-8001-3475-6.
**Eklezia provinco** estas administra unuo en kristanaj eklezioj, konsistanta el grupo de najbaraj episkopujoj kaj gvidata de unu ĉefepiskopo aŭ metropolito.

En la nuntempa Latina Eklezio, regata per la Kodekso de la Kanona Juro de 1983, **eklezia provinco** (latine *provincia ecclesiastica*) estas arigo de najbaraj apartaj ekleziaj distriktoj, kun plenaj rajtoj de jura persono kaj administrata de provinca ĉefepiskopo asistata de provinca koncilio.

La ekleziaj provincoj originas el la administra organizado de la antikva Romia Imperio. En la malfrua Romia Imperio (ekde la Tetrarkio), la provinco estis parto de tio, kio tiam oni nomis diocezo.

En Eŭropo kaj en la mondo
-------------------------

Ekde la 4-a jarcento - 5-a jarcento, tiu organizado estis reprenita de la romkatolika eklezio, kiam inverso de signifo okazis : la diocezo fariĝis subdivido de la eklezia provinco.

La episkopoj, kiu sidis en la gravaj romiaj urboj, aŭ « provincaj », akiris la supervidan rajton sur la episkopoj de la malpli gravaj urboj : ili estis nomitaj ĉefepiskopoj ekde la 6-a jarcento.

Pluraj diocezoj konsistigas eklezian provincon, sub aŭtoritato de metropolita ĉefepiskopo, kies diocezoj havas rangon de ĉefepiskopujo. La episkopoj, kiuj dependas de li, estas sufraganoj.

En la Mezepoko, en la eŭropaj landoj, kiuj heredis de la Romia Imperio, la malnovaj romiaj provincoj estis konservataj.

### En Francio

Romkatolikaj provincoj en Francio ekde 2002
 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Listo de romkatolikaj distriktoj en Francio ekde 2002.
### En Germanio

Romkatolikaj ekleziaj provincoj kaj episkopujoj en Germanio post la germana reunuiĝo
 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Romkatolikaj episkopujoj en Germanio.
### En Hispanio

* Ĉefepiskopujo de Sevilo
* Ĉefepiskopujo de Toledo

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  CIC, c. 431 § 1 : « (...) la najbaraj apartaj ekleziaj distriktoj estos arigitaj ekleziaj provincoj ĉirkaŭlimigitaj sur iu teritorio ».
2. ↑  CIC, c. 432 § 2 : « La eklezia provinco plenrajtas je jura personeco ».
3. ↑  CIC, c. 432 § 1 : « La provinca koncilio kaj la provinca ĉefepiskopo aŭtoritatas sur la eklezia provinco laŭ juro ».

Vidu ankaŭ
----------

* Romia provinco


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri kristanismo |

* Kategorio Eklezia provinco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Tábor kaj Regiono Tabora. |

**Tabora** (aŭ *Tobora*) estas urbo en Tanzanio. Ĝi estas ĉefurbo de samnoma regiono kaj konsistigas unu el ties distriktoj.

La koordinatoj de la urbo estas 5° 1′ S 32° 49′ O﻿ / ﻿5.017 °S, 32.817 °O﻿ / -5.017; 32.817 (mapo). Ĝi havas 127.880 loĝantojn (censo de 2002).

La urbo estis fondita en 1852 de arabaj komercistoj kaj servis interalie al komercado pri sklavoj. Kiam en 1891 Germanio koloniigis la landon, ĝi igis la urbon administra centro de Germana Orienta Afriko. Post la unua mondmilito Britio transprenis la administradon.

Tabora estas fervoja nodo sur la linio Dodomao–Kigoma; tie ĉi debranĉiĝas linio norden al Shinyanga kaj plu al Mwanza ĉe la Viktoria Lago. La urbo posedas ankaŭ flughavenon.

Eksteraj ligiloj
----------------

* censo 2002

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rUrboj de Tanzanio |
| --- |
| 
* Daresalamo
* Mwanza
* Zanzibaro
* Aruŝo
* Mbeya
* Morogoro
* Tanga
* Dodomao
* Kigoma
* Moshi
* Tabora
* Songea
* Musoma
* Iringa
* Shinyanga
 |

 |
**Beatrix Visy** [viŝi beatriks], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Visy Beatrix** estas hungara kritikisto, esteto, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.

Beatrix Visy naskiĝis en 1974 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Beatrix Visy maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1993, poste ŝi akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1999, estetikan diplomon en 2003 samloke. Ŝi akiris sciencan gradon Ph.D. en 2009. Ŝi laboris en la universitata instituto inter 2008–2010, poste ŝi estis asistanto en Szarvas en pedagogia kampuso de Universitato Reĝo Sankta Stefano. Post unu jaro ŝi estis levita lektoro, pli poste ŝi instruis en aliaj universitatoj, interrompe inter 2013-2021 ŝi esploris en Tutlanda Biblioteko Széchényi. Ŝi ricevis stipendiojn en 1998, 1999 kaj 2016, premion en 2016.

Elektitaj libroj
----------------

* *A macskakő nyolcadik élete: Műfaj, narráció, emlékezet Lengyel Péter prózájában* (2007)
* *Szavakkal körbe: Válogatott tanulmányok, kritikák* (elektitaj studoj, kritikoj, 2015)
* *Madártávlat és halszemoptika: Irodalomkritikák* (kritikoj, 2017)
* *„Nem ahogy ma szokás". A narráció jegyei, szépirodalmi elbeszélőszerkezetek Babits Mihály* Az európai irodalom története *című művében* (2017)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare legebla fine
* biografieto hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838677
 |



* Portalo pri Biografio
**Grupo** **SK** (koree SK그룹, 에스케이그룹; angle *SK Group*) estas la dua plej granda Sud-koreia ĉaebolo malantaŭ Samsung Grupo. SK Grupo estas kunmetita de 186 filioj kaj filiaj kompanioj kiuj kunhavas la SKan markan nomon kaj la administradan kulturon de la grupo, nomita SKMS (SK Administrada Sistemo). Ĝi ŝanĝis ties nomo de **Grupo** **Sunkyong** (koree 선경그룹, Hanja: 鮮京그룹) al SK Grupo en 1998. La grupo estas kontrolita de Chey Tae kaj akrita uzante la akciara firmao, SK Inc. La fundamento de SK Grupo estas ties energia kaj kemiaĵa unuo .

La SK-grupo laborigas pli ol 70 mil dungitojn, kiuj estas dungitaj en proksimume 113 oficejoj tra la mondo. La ĉefkomerco de SK estas holdingoj en la energio, nafto, kaj kemiaj kampoj. Sed ĝi ankaŭ posedas SK Telecom, kiu funkcias en la kampoj de telefonio, interreto, konstruado, merkatado kaj liveroj.

En marto 2010, la grupo akiris kaj kunfandiĝis kun Hynix, la due plej grandan semikonduktaĵan produktanton en la mondo.

SK-telekomuniko
---------------

SK Telecom ( Hangul: **SKtelecom**, aŭ **에진이터서콵** ) estas sudkorea firmao establita en 1984 kaj okupiĝis pri sendrataj komunikadoj kaj operacioj. La firmao estas parto de la grandega SK-konzerno .

Aktuale en 2008, SK Telecom estas la plej granda sendrata ekipaĵprovizanto en Sud-Koreio kun parto de pli ol 50% de la totala merkato.

SK Komuniko
-----------

**SK Communication** (hangule: **SKcommunications** aŭ: **에진이스타이즈** ) estas sudkorea teknologia firmao kiu posedas kaj funkciigas la popularan interretan portalon "Nate" (angle: Nate). La firmao ofertas retaliron, kaj telekomunikajn servojn al loĝdomaj kaj komercaj lokoj. SK Communications estis fondita en 1999 sub la nomo "Lycos Korea" (angle: Lycos Korea) kaj estis tenita en egalaj partoj fare de la amerika Lycos-firmao kaj la korea Mira Doram-firmao. La firmao estis vendita en 2002 al SK Telecom kaj ŝanĝis sian nomon al SK Communications.

En 2003 SK Communications akiris la socian interkonektan retejon "cyworld".

Hynix
-----

Hynix SK (antaŭe: Hynix Semiconductors Ltd.) estas semikonduktaĵo- provizanto por DRAM-memoroj kaj la dua memorpecetoproduktanto kaj la sesa plej granda duonkondukta firmao en la mondo. Ekde 2012, post kiam SK Telecom iĝis la ĉefa akciulo en la firmao, Hynix ankaŭ fariĝis parto de la grupo. Kiel parto de tio, la nomo de la firmao estis ŝanĝita al "SK Hynix".

Referencoj
----------

1. ↑   Sunkyong Sets Sails as SK Group Today. Arkivita el la originalo je March 11, 2008. Alirita 2008-01-23.
2. ↑  "Korea's first locally developed drug gets KFDA approval", *Korean Integrated News Database System*, July 15, 1999.
3. ↑   SKtelecom.com. Arkivita el la originalo je April 28, 2008.

Vidu ankaŭ
----------

* Ĉaebolo
* Ekonomio de Sud-Koreio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836873
* VIAF: 171193956
 |
**Lajos Wagner** [lajoŝ vagner], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Vágner Lajos Sámuel** estis hungara kulturhistoriisto, instruisto. Lia familia nomvarianto estis *Zólyomi* [zOjomi].

Lajos Wagner naskiĝis la  1-an de aŭgusto 1846(nun 1846-08-01) en Besztercebánya (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Banská Bystrica en Slovakio), li mortis en 1917?.

Biografio
---------

Lajos Wagner frekventis mezlernejojn en sia naskiĝurbo kaj Selmecbánya, poste li studis teologion en Pozono, pli poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Komence li estis ĉefamilia edukisto 2 jarojn, poste li instruis en sia naskiĝurbo, en 1873 en Budapeŝto, ekde 1874 en Pozono. Intertempe li doktoriĝis en 1880 en Universitato Ferenc József (Kolozsvár). Liaj lastaj jaroj estas nekonataj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Safarik élete és művei* (1878)
* *Miklosich und die magyarische Sprachwissenschaft* (1883)
* *Kupeczky János festőművész élete* (1899)
* *A pozsonyi m. kir. állami tudományegyetem tervezete* (1900)
* *Erdőőri szakiskola a Kis-Kárpátok vidékén* (1908)

Fontoj
------

* biografio hungare, legebla post klako al majusklo W, poste serĉu la nomon

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838688
 |
**Josef HÖRL** (naskiĝinta la 31-an de marto 1928 en Saalfelden mortinta la 12-an de marto 2017 estis aŭstra kamparano, salcburgia parlamentano (1964-1984) kaj tria prezidanto de la landa parlamento de Salcburgio (1979-1984).

Vivo
----

Post fino de la deviga lernejtempo en Saalfelden li frekventis post la Dua mondmilito la agrikulturan faklernejon je Bruck an der Großglocknerstraße. Ekde 1957 li farmistece memstaris *(Hanslbauer)* en sia naskiĝurbo.

Sian politikan karieron li komencis sur lokala nivelo estante inter 1969 kaj 1977 ano de la urba konsilantaro saalfelden-a. Sed jam ekde 1959 li aktivis komunumpolitikiste. Inter 1977 kaj 1989 Hörl estis vicurbestro. Ekde la 19.6.1964 li ankaŭ membris ĉe la Landa parlamento salcburgia por Aŭstra Popola Partio (ÖVP). Inter 1977 kaj 1979 li estis partikluba vicestro kaj elektitis en la 15.5.1979 tria prezidanto parlamenta. Tiafunkcie li retiriĝis ekzakte kvin jarojn poste. Enpartie Hörl estis inter 1959 kaj 1972 partiĉefo por Pinzgau, krome inter 1963 kaj 1979 distrikta estro de la porfarmista unuiĝo *Salzburger Bauernbund*, unu el kvar klasaj organizaĵoj de ÖVP.

Hörl krome inter 1958 kaj 1998 agis kiel kontrolkomisionprezidanto de la disktrikta lakteja kooperativo *Pinzgauer Molkereigenossenschaft* estante inter 1970 kaj 1995 konsilisto de la Salcburgia agrikultura ĉambro. Inter 1983 kaj 1995 finfine li grivis la laborrondojn de la brutbredistoj *ARGE Pinzgauer Rinderzüchter*.

Honoroj
-------

* Goldenes Ehrenzeichen der Republik Österreich (1974)
* Ernennung zum Ökonomierat (1980)
* Goldenes Ehrenzeichen des Landes Salzburg (1985)
* Ehrenobmann der ARGE Pinzgauer Rinderzüchter (1995)
* Goldener Ehrenring der Gemeinde Saalfelden
* Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem (Ritter)

Literaturo
----------

* Richard Voithofer: Politische Eliten in Salzburg. Ein biografisches Handbuch 1918 bis zur Gegenwart (= Schriftenreihe des Forschungsinstitutes für Politisch-Historische Studien der Dr.-Wilfried-Haslauer-Bibliothek, Salzburg. Bd. 32). Böhlau, Vieno 2007, ISBN 978-3-205-77680-2.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Nekrologo
Koordinatoj: 50° 13′ 55″ N 16° 29′ 06″ O﻿ / ﻿50.23194 °N, 16.48500 °O﻿ / 50.23194; 16.48500 (mapo)

**Komáří vrch** (en traduko *Kula monto*, germane *Mückenberg*) estas monto en Ĉeĥio, en montaro Orlica montaro.

Situo
-----

Komáří vrch troviĝas en sudorienta finigo de Kunštátský hřbet - geomorfologia subdistrikto de Orlica montaro - proksimume 7,5 km norde de Rokytnice v Orlických horách. Temas pri dumonto. La ĉefa nivellinio estas lokigita sudoriente, same alta nordokcidenta estas en distanco proksimume 300 metroj. Suud la sudorienta deklivo troviĝas montoselo Mezivrší, kiu apartigas Kunštátský hřbet de Anenský hřbet. Precipe la nordorientaj kaj sudokcidentaj deklivoj montras grandan superiĝon kaj abruptecon.

Akvaro
------

Komáří vrch falas en akvejon de rivero Divoká Orlice, kiu trafluas sub ties nordorienta deklivo. Rojoj fontantaj en la sudokcidenta deklivo estas alfluantoj de rivero Říčka respektive Zdobnice, kiu ankaŭ kunfluiĝas kun Divoké Orlice.

Vegetaĵaro
----------

La montodorsan parton de Komáří vrch kovras devena montara faga arbaro, kiu estas protektata enkadre de samnomata naturrezervejo. La malpli altajn partojn kovras mastrumaj piceaj arbaroj. La montopinto apartenas en regiono de PPR Orlica montaro.

Komunikiloj
-----------

Tra la montoselo Mezivrší kondukas vintre neretenigata ŝosea komunikilo el Říčky ĝis Orlické Záhoří. Proksime de la montopinto kondukas en la orienta deklivo ruĝe ruĝa turisma marko markita Vojo de Jirásek, tra la okcidenta direkto poste biciklista vojo 4071. La deklivoj de la monto estas multaj retoj de skikuristaj vojoj.

Konstruaĵoj
-----------

Tra la nordorienta deklivo de la monto estis antaŭ la dua mondmilito konstruita linio de fortikaĵoj kontraŭ nazia Germanio. Troviĝas ĉi tie objektoj de malpezaj kaj pezaj fortikaĵoj, precipe infanteriaj fuortoj R-S 90/I kaj R-S 90/II. Sur la montopinto de Komáří vrch mem estis konstruita artileria gvatturo R-S 91.

Referencoj
----------

1. ↑  Naturrezervejo Komáří vrch en retpaĝoj de AOPK
2. ↑   Retpaĝaro de Administracio de PPR Orlica montaro. Arkivita el la originalo je 2010-01-07. Alirita 2020-03-15.
Karolina Dutka en 2018 jaro
**Karolina DUTKA** (naskiĝis la 18-an de januaro de 1995 jaro en urbo Bendero, Moldavio) — estas moldava plurdisciplina pentristino kaj GLAT-aktivulo. Dutka estas laŭreato de premio de la Fondaĵo de François Schneider (2021). Grupaj kaj personaj ekspozicioj de ŝiaj laboroj okazis en multaj eŭropaj landoj kaj ankaŭ en Brazilo.

Biografio
---------

Karolina naskiĝis en 1995 jaro en Ĉednestrio.

Post sia reveno el Rusio, kie ŝi studis, al hejmlando, Karolina debutis en fotografio en 2016 jaro per temo pri diskriminado de GLAT en Ĉednestrio. Dum tiu tempo okazis la unua ŝia fotoprojekto NO SILENCE pri tiu temo. Dutka provis organizi fotoekspozicion de NO SILENCE en tiraspola Klubo#19, sed ĉednestria ŝtata sekureco malpermesis tion  .

En 2017 jaro Karolina Dutka laboris kun virinoj - viktimoj de hejma violenco dum la projekto The Places of Violence.

Fontoj
------

1. ↑   Announcement of the winners Contemporary Talents 10th edition. Arkivita el la originalo je 2021-11-23. Alirita 2021-11-23.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2021-11-23. Alirita 2023-03-23.
2. ↑
3. ↑  Катя Мячина, Ксения Бабич Молчание и игнор»: жизнь ЛГБТ в зонах конфликта. Arkivita el la originalo je 2021-11-23. Alirita 2021-11-23.
4. ↑   Автор рассказала, как создать фотопроект о жертвах бытового насилия, сохраняя анонимность. Arkivita el la originalo je 2021-11-23. Alirita 2021-11-23.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 815924
 |
Merksem, rigardo al la grava akso *Bredabaan*.

  

**Merksem** estas distrikto de la municipo kaj grandurbo Antverpeno en la Flandra Regiono de Belgio. Ĝi havis 42 805 loĝantojn la 1-an de januaro 2013.

Historio
--------

La historio de Merksem komenciĝas en Gaŭlo-romiaj tempoj. Dum tiu periodo la regiono estis menciita kiel *Merk* (limo) kaj *Heim* (setlejo) estanta parto de la diocezo Kamerijk. Merksem dum jarcentoj estis parto de pli granda komunumo kune kun Schoten kaj Sint-Job-in-'t-Goor. En la 16-a jarcento Merksem estis apartigita de Schoten.

La vojo nuntempe konata kiel *Bredabaan* (Breda-vojo), iam grava norda aliro al Antverpeno, komenciĝas en Merksem kaj iras supren norden, la tutan vojon supren ĝis la limo kun Nederlando. Ĝi finiĝas en la nederlanda urbo Breda (tial la stratnomo). Alia grava akso inkludas *Lambrechtshoekenlaan, Groenendaallaan, Maantjessteenweg* kaj *Ringlaan*. Kune kun *Bredabaan* ili povus esti konsiderataj la limoj de la centro de Merksem. La ĉefa akso de alia antaŭurbo estas kanalo nomata: Kanalo Albert, kiu ligas la havenon de Antverpeno al la rivero Mozo.

Sporto kaj kulturo
------------------

Sportpaleis situas en la distrikto Merksem kaj gastigas gravajn sporteventojn, koncertojn kaj festivalojn.

Referencoj
----------

1. ↑   Bevolkingscijfers. Arkivita el la originalo je 2013-01-24. Alirita 2013-05-08.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Merksem:  Arkivigite je 2008-09-27 per la retarkivo Wayback Machine (nederlande).
* Novaĵretejo pri Merksem:  (nederlande).
***La vida inesperada*** (La neatendita vivo) estas hispana filmo de 2014 reĝisorita de Jorge Torregrossa, pri scenaro de la verkistino Elvira Lindo, kun ĉefroluloj Javier Cámara kaj Raúl Arévalo. Ĝi premieris en Hispanio la 25an de aprilo 2014. Temas pri la dua longa filmo de ĝia reĝisoro, post *Fin* en 2012.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

Juanito (Javier Cámara) estas aktoro kiu translokiĝis al Novjorko serĉe de sukceso. Tamen post tempo en Usono, li ne atingis tion. Unu tagon trafas lin la vizito de Jorge (Raúl Arévalo), kuzo lia kiu ŝajne ja sukcesis en la vivo, havante bonan laborpostenon, altan salajron kaj tujan geedziĝon. De la kunvivado inter ambaŭ oni malkovros la realon kiu estas malantaŭ la vivo de ĉiu el ambaŭ protagonistoj. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Javier Cámara estas Juanito.
* Raúl Arévalo estas Jorge.
* Tammy Blanchard estas Jojo.
* Sarah Sokolovic estas Holly.
* Carmen Ruiz estas Sandra.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo La vida inesperada en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838673
 |
***Mérope*** (aŭ ***La Mérope française***, *La franca Meropo*, aŭ plej simple *Meropo*) estas tragedio en kvin aktoj de Voltaire premierita en la Franca Komedio la 20an de februaro 1743.

Voltaire estis unu el la unuaj kiuj imitis la samtitolan tragedion de Scipione Maffei en sia *Mérope*. La verkisto estis praktikinta tradukante la verkaron de la itala dramaturgo, kiun li estis koninta en Parizo en 1733. Sed li traktis la temon laŭ tute persona stilo. Per amikema letero al Maffei, Voltaire laŭdis la naivon de sia *Meropo*, ne sen aldoni ke "Parizo kaj la franca scenejo postulas alian ĝenron de simpleco". Por Voltaire, fakte, la tirano, ne estas amiĝinta de la Reĝino, kaj vidas en la geedziĝo nur rimedon por certigi sian maldecan enpovigon. Same, li forigos la scenon kie Meropo postulas ke oni ligu Egiston kaj ŝi ĵetiĝas sur li, kun hakilo en mano.

Roluloj
-------

* **Meropo**, vidvino de Kresfonto, reĝo de Meseno.
* **Egisto**, filo de Meropo.
* **Polifonto**, tirano de Meseno.
* **Narbas**, maljunulo.
* **Eŭriklo**, favorito de Meropo.
* **Erokso**, favorito de Polifonto.
* **Ismenio**, konfidenculo de Meropo.

La sceno estas en Meseno, en la palaco de Meropo.

Vidu ankaŭ
----------

* Meropo (apartigilo)
* Meropo estas birdo, nome abelmanĝulo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 520905
* GND: 4575209-6
* LCCN: no2008169352
* VIAF: 6925147270615335700000
 |
**Avgustin Ivanoviĉ Voloŝin,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj ortografio **Volosin Ágoston,** ukrainie **Авґустин Іванович Волошин,** ĉeĥe **Augustin Vološin** estis hungaria-ĉeĥoslovakiana rusina grek-katolika pastro, politikisto, instruisto.

Avgustin Ivanoviĉ Voloŝin naskiĝis la  17-an de marto 1874(nun 1874-03-17) en Kelecsény (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Keleĉin en Ukrainio), li mortis la 19-an de julio 1945 (laŭ alia informo en 1946) en Moskvo (Sovetunio).

Voloŝin maljune

Biografio
---------

Statuo pri Voloŝin en Uĵhorodo
Avgustin Ivanoviĉ Voloŝin studis teologion en Ungvár, krome li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Li pastriĝis en 1897 kaj li servis en Ungvár, inter 1900-1917 li instruis en instituto en la sama urbo. Depost disfalo de Aŭstrio-Hungario li komencis politikadi en Užhorod. En 1924 li estis nomumita papa ĉambelano. Inter 1925–1938 li estis parlamenta deputito en Prago, krome ekde 1930 li instruis teologion en Užhorod. En 1938 li estis ministro pri sanaferoj de aŭtonoma regiono loke, en la sekva jaro li estis ĉefministro kaj deklaris sendependecon. Li ankaŭ establis gvardion en:Carpathian Sich, eĉ ankaŭ deportejon. En la sekva tago jam ĉesis la lando, ĉar Hungarlando aneksis la teritorion. Voloŝin rifuĝis al Ĉeĥio, kie li instruis. En 1945 la Ruĝa Armeo tuj arestis lin kaj en Moskvo li mortis en nekonataj cirkonstancoj. En 2002 Ukrainio deklaris lin senpekula kaj heroo de Ukrainio.

Elektitaj verkoj
----------------

* *Gyakorlati kis orosz (ruthen) nyelvtan* (1907)
* *Magyar abc és olvasókönyv* (1907)
* *Kis biblia a görög-katolikus népiskolai alsó osztály számára* (1909)
* *Módszeres útmutatás az olvastanító és számoltató géphez* (1910)

Memorigiloj
-----------

* memortabuloj, statuoj kaj stratoj en Ukrainio

Fontoj
------

* biografio hungare
* biografio hungare
* datenoj hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* MezaĝeMezaĝe
* LernolibroLernolibro
* MemortabuloMemortabulo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 837926
* GND: 119467852
* LCCN: no91018640
* VIAF: 13118741
* ISNI: 0000 0000 5536 8874
* SUDOC: 18091362X
* BNF: 16711399c
* NKC: jn19981002351
 |



* Portalo pri Biografio
**Latva diasporo** (latve *trimda*) estas formata de latvaj elmigrantoj, kiuj plejparte loĝas en Eŭropo, Nord-Ameriko kaj Aŭstralio. Plimulto de tiuj elmigrantoj forlasis Latvion dum la Dua mondmilito. Latvaj elmigrantoj estis ĉefe kontraŭuloj de Sovetunio kaj timis reokazon de stalinismaj reprezalioj, kaj kontraŭuloj aŭ sekvantoj de Nazia Germanio aŭ rifuĝintoj el la milito. Dum la sovetunia epoko, proksimume 150 000 latvoj loĝis ekster Latvio kaj Sovetunio .

Historio
--------

Latva luterana preĝejo en Otavo, Kanado
Post la fino de la Dua mondmilito, en liberigita Okcidenta Germanio loĝis 120 000 latvoj, inter ili 82 000 estis en rifuĝkampoj kaj 23 000 - en militprizonoj. Ankaŭ 3000 latvoj estis en rifuĝkampoj en Aŭstrio kaj preskaŭ 2000 en Danio. En Svedio estis 6000 latvaj rifuĝintoj, kiuj transiris la Baltan maron per boatoj

Post la kapitulacio de Germanio la Administrado de Unuiĝintaj Nacioj por helpo kaj renovigo, fondita en 1943 jaro, alprenis la zorgon pri rifuĝintoj. Laŭ la Jalta konferenco de la Aliancanoj, civitanoj de Sovetunio kaj Jugoslavio devis reveni al tiuj landoj sendepende al sia deziro. Sovetunio alprenis saman sendevigon. La 11-a de februaro estis subskribitaj la sovetunie-usonana kaj sovetunie-britia interkoncentoj pri ambaŭflanka repatriiĝo de civitanoj de Sovetunio, Usono kaj Britio. Sed latvoj ne estis konciderataj ke civitanoj de Sovetunio laŭ la opinio de okcidentaj aliancanoj.

Socia deveno de latvaj elmigrantoj en Germanio en 1946 jaro estis tiu: oficistoj, policistoj, inteligencio estis 82%, kamparanoj - 12%, laboristoj - 3%.

Vidu ankaŭ
----------

* Diasporo

Referencoj
----------

1. 1 2  Veigners, Ilgvars. Latvieši ārzemēs. Latvijas enciklopēdija. Rīga. 1993. (ISBN 5-89960-034-9) 16.lpp.
2. ↑   Павел ПОЛЯН "Не по своей воле : История и география принудительных миграций в СССР". old.memo.ru. Arkivita el la originalo je 2020-02-25. Alirita 2020-06-08.
3. ↑  В.Н.Земсков (2011-01-05) К вопросу о судьбе советских репатриантов в СССР (1944-1955). Онлайн-журнал Politpros.com. Arkivita el la originalo je 2020-06-08. Alirita 2020-05-19.
4. ↑  Рыбаковский Леонид Леонидович (2009) ТРАНСФОРМАЦИЯ МИГРАЦИОННЫХ ПРОЦЕССОВ НА ПОСТСОВЕТСКОМ ПРОСТРАНСТВЕ. rybakovsky.ru. Arkivita el la originalo je 2020-06-09. Alirita 2020-06-09.

 Arkivigite je 2020-06-09 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2020-06-09. Alirita 2022-09-15.

* Kategorio Latva diasporo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 794973
 |
*Oŭzo mastika* de Ĥio kaj likvoro *mastika*.
La **mastiko** (greke μαστίχα) estas origine likvoro spicita kun lentiska rezino, prenita el la lentisko, malgranda ĉiamverda arbo indiĝena de la mediteranea regiono kreskis sur la insulo Ĥio.

En Grekio oni konas du trinkaĵojn sub la nomo mastiko. Unu, la martiko de Ĥio, estas likvoro bazita sur brando devenanta de la insulo de Ĥio. Ĝi ofte akompanas migdalajn desertojn kaj servas dum geedziĝaj festoj kiel digestivo. Ĝi havas dolĉan odoron kaj similan guston al glicirizo. La alia trinkaĵo estas forta likvoro simila al oŭzo aŭ cikudio. Ĝi serviĝas malvarme aŭ en ĉambra temperaturo kun glacio. Ambaŭ fariĝas blankaj kun glacio aŭ miksitaj kun akvo, kaj formas malgrandajn kristalojn kiam ili frostiĝas. Ili serviĝis kun diversaj mezeoj (manĝetoj), kiel la polpo, salato, pilĉardo, kalmaroj, frititaj kukurbetoj kaj mituloj, inter aliaj.

La turka rako kaj la irana arako ankaŭ similas.

* Kategorio Mastiko (trinkaĵo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)