recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
historia gastejo de la teritorio Sensenstein
La **25-a Internacia Seminario** de la Esperanto-Junularo okazis inter la 27-a de decembro 1981 kaj la 3-a de januaro 1982 en la seminariejo Sensenstein en Niestetal proksime de la urbo Kaselo de la federacia lando Hesio en la centro de Germanio. La kiel dum antaŭaj aranĝoj science altnivelajn prelegojn kaj laborgrupojn dumtage kaj la tutnoktan interkonatigan kaj festan programon partoprenis iom pli ol 150 regule aliĝintaj lernantoj kaj studentoj (plus iuj lastmomentaj aliĝintoj) el 12 eŭropaj landoj.

tipa seminaribroŝura pritema grafikaĵo
Post kiam jam la antaŭlastan, 23-an IS-n partoprenis nekutime granda kvanto da partoprenantoj kaj la organizantoj estis instigitaj eksperimenti per administra divido de la aranĝo, tiel ke la "Internacia Seminario" nur kovris la partoprenantojn ĝis aĝo de 25 jaroj, dum la pli aĝajn gastigis samloka kaj samenhava evento nomata "Internacia Festivalo", nun triafoje tiu formala divido ripetiĝis (apenaŭ senteble por la partoprenantoj). La organizan teamon de GEJ kaj de la IF konsistigis *Ursula Felhölter, Hans-Dieter Platz, Gerald Roemer, Elisabeth Kuhl* kaj *Elisabeth Schwarzer, Hellmut Grebe* kaj *Dirk Willkommen*. Kiel dum antaŭaj jaroj, la Federacia ministerio pri familioj, maljunuloj, virinoj kaj junuloj de Germanio subvenciis la aranĝon per plurdekmil germanaj markoj, tial ke ne nur la kotizoj estis parte pagitaj de la ŝtato, sed ĉiu partoprenanto sub 26 jaroj rericevis procentaĵon de siaj vojaĝkostoj (plejparte duonon), kio do aparte kuraĝigis partoprenantojn el pli foraj landoj alvojaĝi kaj kundiskuti.
  

bildigo de slogana esperantlingva pripaca insigno vendita ekde la 25-a IS
Ĉi-foje la temo de la semajno estis  

**"paco en la okdekaj jaroj"**

Elstaris interalie prelegoj de Dario Besseghini, Csaba Lendvay, Gerald Roemer, Thomas Bormann, Rob Heusdens kaj la neesperantisto leŭtenanto Heilemann de la federacia armeo de FRG, ĉi-lasta kun sekva diskuto tradukita al kaj el Esperanto, plus laborgrupoj de la prelegintoj kaj Rudolf Fischer, Hellmut Grebe, Eva-Maria Horz, Ulrich Brandenburg kaj Markus Beckmann, aldone al multaj pliaj diskutgrupoj, kursoj kaj pliaj programeroj.

La 25-a IS estis la dua el du sinsekvaj eventoj el la serio, kiu okazis en la ejo Sensenstein, kie aldone ankaŭ jam okazis la 20-a seminario. La cirkonstancoj kun abunda spaco kaj interalie granda kongreseja naĝejo kaj saŭno estis aparte plaĉaj, sed tamen post la 25-a IS la partoprenantoj kaj organizantoj decidis retransiri al kutimo ĉiujare serĉi novan ejon, kaj rekontentigi la dezirojn de la vojaĝemaj seminariemuloj en siaj feriadoj vidi ĉiam novajn lokojn.

Referencoj
----------

1. 1 2  el la seminaria broŝuro, titolita "paco en la okdekaj jaroj"
Sankta Georgo luktas kontraŭ drako
*Monstro naskita de Ŝafino*, 17-a jarcento
**Monstro** estas vivaĵo besta aŭ vegeta kun nenormala formo kaj strukturo.

En mitoj, fantaziaj verkoj, folkloro, ktp. monstro estas tiu estaĵo, kiu mirigas aŭ timigas pro siaj ekscesaj, nenormalaj ecoj.

Ekzemploj de monstroj
---------------------

* Monstro de Loch Ness
* Kingkongo
* Fluganta Spagetmonstro
* Chupacabras
* Jerseyerzo-Diablo
* Wendigo
* Jetio
* Ogro
* Drako
* Homlupo
* Demono
* Bugio

Monstroj en Esperanto
---------------------

Marjorie Boulton, en sia mikspota libro Faktoj kaj fantazioj, dediĉas ties 38-an ĉapitron "Monstroj de nia fantazio" al komentoj pri mitologiaj monstroj, inter kiuj ĥimero, pegazo, sfinkso, centaŭro, marvirino, kaprikorno, grifo, drako, katoblepo, bazilisko, fenikso, kaj aliaj. Ŝi mencias ankaŭ aliajn mitologiajn monstrojn, kies nomoj ne aperas en PIV, kiel mantikoro, ealo, tajgro, nasnaso, gaja borulo aŭ snoligostro, bekopugo, kapao, tienkuo, amfisbeno, garudo kaj aliaj.

Vidu ankaŭ
----------

* Kriptozoologio
* Seria murdisto

Proverbo
--------

Ekzistas proverboj pri monstro en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Nokte eĉ monstro estas belulo.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Eĉ monstron admiras, kiu ame deliras.* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑  Marjorie Boulton, Faktoj kaj fantazioj, progresiga libro, Universala Esperanto-Asocio, Roterdamo, 1984, dua eldono 1993. Paĝoj 303-308.
2. ↑  Samloke.
3. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2008-08-20.

* Kategorio Monstro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Monstro en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Glaŭko** (helene  *Γλαῦκος*) estis en la helena mitologio mara dio. Ankaŭ kelkaj aliaj mitaj kaj historiaj figuroj estis portantoj de tiu ĉi nomo.

Mara dio
--------

Glaŭko estis molkora mara dio, filo de la dio Pozidono. Onidire li estis origine mortideva ŝipisto, kiu malkovris herbon, kiu redonis al la fiŝoj vivon Li gustumis ĝin ankaŭ kaj tiamaniere akiris senmortecon, sed per ĝia efiko anstataŭ manoj surkreskis al li naĝiloj kaj anstataŭ kruroj fiŝa vosto kaj li devis resti en maro. Li estis kapabla profeti kaj helpis al fiŝistoj trovi riĉajn fiŝkaptajn regionojn. Iam oni asertas, ke li konstruis mitan ŝipon Argon. Al la Argonaŭtoj li dumvoje helpis. Li ekamis belan Skilon, kiun pro tio la ĵaluza sorĉistino Kirko ĵetis en malfeliĉon. Ĉi tion oni povas legi en kelkaj ĉapitroj de Metamorfozoj de Ovidio.

Mitaj Glaŭkoj
-------------

1. Filo de Sizifo, reĝo en Korintio.
2. Filo de Hipoloĥo kaj nepo de Belerofono. Li ĉeestis la Trojan militon flanke de trojanoj. Malgraŭ li estis brava batalanto, prefere evitis rektan batalon kontraŭ Diomedo.
3. Filino de Kreono nome Glaŭko, dua edzino de Jazono. Laŭ ŝi estas nomata asteroido 288 Glaŭko.

Glaŭko el Ĥio
-------------

Aludas lin Herodoto en sia Historio. Lidia reĝo Aliato onidire donacis al le delfa orakolejo grandan lutitan kruĉon, faritan de Glaŭko de Ĥio, kiu inventis lutadon de fero.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Glaukos en la ĉeĥa Vikipedio.* 

* Kategorio Glaŭko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Bouchain (stacidomo). |

**Bouchain**  estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france *Hainaut* respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ] (okcidentflandre *Noorderdepartement*), en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). Fine de 2020 en la komunumo vivis 3 937 loĝantoj sur areo de 12,39 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 318 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Valenciennes* (france *Arrondissement de Valenciennes* respektive okcidentflandre *Arroundissement Valencyn*), kaj al la kantono *Denain*.

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *bouchinois(es)*.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Bouchain (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bouchain en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
Usonaj 155mm haŭbizoj M-198 dum ekzerco la 20-an de novembro 2000 en UAE

**Haŭbizo** estas armilo kiu apartenas al la artileriaj armiloj, sed diference de la kanonoj, kiuj pafas kontraŭ la celo laŭ rekta linio, la haŭbizo pafas kun pli granda elevacio. La vorton la Plena Ilustrita Vortaro simple difinas kiel "mallonga kanono, destinita por pafi laŭ granda celangulo".

Difino
------

Haŭbizo estas artileria sistemo kun proporcie mallonga paftubo (kalibro 15-30) kaj do eĉ kun negranda paftuba rapideco de obuso (300-600 m/s). Ĝi estas destinita precipe por nerekta pafado, pro kio ĝi havas grandan amplekson de elevacio (preskaŭ 70°). La pafdistanco estas tiurilate pli granda ol ĉe la kanonoj.

Etimologio
----------

La vorto origine venis de la ĉeĥa termino „houfnice", poste transprenita al la germana kaj itala lingvo (obice), de tie al pliaj lingvoj (hungare haubic, pole haubica, ruse гаубица [gaŭbica] ktp). Ĉiam la antaŭlasta sono estas "c", neniam "z". **Nur** la esperantlingva vorto - kiu jam estas en la Plena Vortaro de Esperanto (ekde la dua eldono de 1934), kun la indiko ke jam Zamenhofo ĝin uzis, kaj ankaŭ estas en pliaj vortaroj - ŝanĝas la sonon, supozeble pro laŭaspekta miskopiado de la nuna germana literumo *Haubitze* (prononco "haŭbice", litero "z" estas sono 'c' aŭ 'ts', kombino de la du plozivaj, la germanaj senvoĉaj literoj "tz" eĉ duoble akcentas ke neniel povus esti la mola zumo de sono "z"). Sed la esperantlingva formo estas en tiu literumo oficiala vorto, ne mistajpo. Simple necesas noti ke en Esperanto ŝanĝiĝis la prononco kompare al ĉiuj fontolingvoj.

Rilataj temoj
-------------

* Kanono
* Minĵetilo

Referencoj
----------

1. ↑  indiko "haŭbizo" en la Plena Ilustrita Vortaro de 2020

* Kategorio Haŭbizo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Banoŝtor situas en la mapo en la verda municipo
Ortodoksa preĝejo de Banoŝtor
Mapo pri municipo Beoĉin
**Banoŝtor,** serbe **Баноштор,** slave **Banoštor,** hungare **Bánmonostor** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en Srem (regiono), en distrikto **Suda** Baĉka, en municipo de Beoĉin.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 21  km²
* Alto super marnivelo: 158 m
* Loĝantaro: 780
* Poŝtkodo: 21312
* Telefonprefikso: 21
* Aŭtokodo: NS

Situo
-----

Banoŝtor situas laŭ dekstra bordo de Danubo. Petrovaradin troviĝas 22 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1198 en formo *"Keu"*. Tiutempe ankaŭ abatejo formiĝis. En 1229 ĉefepiskopo de Kalocsa tie fondis episkopejon de Szerém. La tataroj detruis la vilaĝon en 1241. En la 1520-aj jaroj la turkoj okupis la regionon de Hungara reĝlando. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis. En 1910 vivis tie 1137 homoj, (serboj en najoritato, germanoj en minoritato. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Habsburga Imperio, al Szerém, al distrikto de Újlak. Post la 1-a mondmilito la loko apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 2002 loĝis en Banoŝtor 780 homoj, (serboj 732 (94 %), kroatoj 17, hungaroj 5, slovakoj 5, germanoj 3, slovenoj 3 kaj aliaj).

Vidindaĵo
---------

* ortodoksa preĝejo

* Kategorio Banoŝtor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Bano** signifas aŭ la ago sin bani aŭ lavi aŭ la fluaĵo, en kiu oni sin banas.

Krom purigilo, bano ankaŭ havas socian kaj religian signifon. En Egiptio kiam oni banis sin en la rivero Nilo, tiu eble estis ankaŭ religia ago. En Hindio oni baniĝas en la rivero Gango kiel religia devo. En la hebrea Biblio estis multaj rakontoj pri banoj. En Levidoj ĉapitro 15 estas longa instruo al Moseo pri la uzado de banoj por kuracado. Nuntempe, en Brazilo, ĉiutaga bano estas rigardata kiel unu el simboloj de nacieco.

La unua nacio, kiu enkondukis la banon en ĉiutagan vivon estis la greka. En ĉiu urbo estis publikaj banejoj. Poste la kutimon la grekoj establis en landoj, kiujn ili konkeris. La romianoj estis eĉ pli favoraj pri banoj. En ĉiuj landoj konkeritaj de ili, troviĝis grandaj banejoj. En la urbo Romo estis grandegaj banejoj kaj en Britio oni povas ankoraŭ vidi la banejojn de la urbo Bath. Alia urbo kiu havas sian nomon rilata al banoj estas Baden.

Malmultaj domoj en la pasintaj jarcentoj havis banĉambrojn. Multaj homoj ne banis sin aŭ ĉar ili ne havis akvon en la domo aû ĉar ili ne havis la rimedon por hejti la akvon. Do en multaj landoj estis publikaj banejoj. Ĉar la Islama religio ordonas la lavadon antaŭ preĝado, multaj arabaj urboj havis publikajn banejojn. La turkoj imitis ilin sed tamen la turka bano ne estas akvaj, la banado okazas pere de vaporo.

Ne ĉiuj banoj estas akvaj aŭ vaporaj, islamanoj en dezerto lavas sin per sablo. Krome, estas eble krei fantaziaj banoj, per lakto, vino aŭ alia substanco.

Vidu ankaŭ
----------

* Banĉambro
* Banoterapio
* Banloko
* Banujo

* Kategorio Bano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Bano en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Epistoloj de Paŭlo** estas grupo de libroj de Nova testamento atribuitaj al Sankta Paŭlo kaj liaj kunuloj. La leteroj de Paŭlo estas konsiderataj en la „Kanono", tial super ĉia kritiko, kun nediskutindaj aŭtoritato de ĉiuj ĉefaj kristanaj eklezioj. La leteroj de Paŭlo kompletigas laAgoj de la apostoloj kaj, tre eble, estas la unuaj kristanaj skribaĵoj. Oni pensas ke unua skribaĵo de Paŭlo estis la Epistolo al la Galatoj.

Epistoloj de Paŭlo estas dividita tradicie en du grupoj: *Ekleziaj Leteroj* kaj *Paŝtistaj (aŭ pastoraj) Leteroj*. Ekleziaj leteroj estas adresitaj al tiamaj kristanaj grupoj laŭ tradicia ordo: 

  

* Romanoj (ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ);)
* 1 Korintanoj (ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ A΄);
* 2 Korintanoj (ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄);
* Galatoj (ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ);
* Efesanoj (ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ);
* Filipianoj (ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ);
* Koloseanoj (ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ);
* 1 Tesalonikanoj (ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄);
* 2 Tesalonikanoj (ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄);

Al tiu grupo, tradicie, oni aldonis la Epistolo al la Hebreoj, sed hodiaŭa kritiko ne plu atribuas ĝin al li.

Paŝtistaj (aŭ pastoraj) leteroj estis senditaj persone al episkopoj de skolo de Paŭlo. Kaj estas: 

  

* 1 Timoteo (ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄);
* 2 Timoteo (ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β΄);
* Tito (ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ);

Krom tiuj du grupoj, ankaŭ estis la preskaŭ persona Epistolo al Filemon (ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ), la plej malgranda livro de Biblio.
1-a rango: Ford Modelo T
La **aŭto de la jarcento** (angle: ***Car of the Century (COTC)***) estis internacia premio por la plej influiga aŭto de la 20-a jarcento. La procedon de disdono superrigardis la *Global Automotive Elections Foundation*.
La gajninto, la Ford Modelo T, estis proklamita dum premiofesto la 18-an de decembro 1999 en Las Vegas, Nevado, Usono.

Finaj rezultoj
--------------

La ĵurio vicigis la kvin aŭtojn laŭ sia preferata ordo kaj la rezultoj estis laŭ poentosistemo. La finaj rezultoj montriĝas en la suba tabelo.

| Pozicio | Aŭtomodelo | Poentoj |
| --- | --- | --- |
| 1 | Ford Modelo T | 742 |
| 2 | Mini | 617 |
| 3 | Citroën DS | 567 |
| 4 | Volkswagen Tipo 1 | 521 |
| 5 | Porsche 911 | 303 |

Referencoj
----------

1. ↑  "Car of the Century", *Auto123*, 1999-12-22. Kontrolita 2006-04-29.

 Arkivigite je 2006-03-08 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  "Car of the Century? Ford's Model T, of course", *Joyrides*, 1999-12-20. Kontrolita 2006-04-29.

 Arkivigite je 2005-02-04 per Archive.today
3. ↑  "This Just In: Model T Gets Award", James G. Cobb, *The New York Times*, December 24, 1999
Batalo dum la Sengoku-epoko
La **Sengoku-epoko** (japane: 戦国時代, *sengoku-jidai*, laŭvorte **aĝo de la militantaj provincoj**) estis epoko de sociaj moviĝoj, politikaj intrigoj kaj de daŭraj militoj inter la mezo de la 15-a jarcento ĝis la komenco de la 17-a jarcento, t.e. de la Onin-milito en 1477 ĝis la fino de la Aŝikaga-ŝogunoj. En 1573 la Sengoku-epoko transiris al la Azuĉi-Momojama-epoko.

Kvankam la Aŝikaga-ŝogunoj daŭre uzis la *bakufu*-strukturon de Kamakura kaj fondis militistan registaron laŭ la samaj ekonomiaj kaj sociaj rajtoj kiel faris la Hojo-ŝogunoj en 1232, ĝi ne sukcesis konvinki la multnombrajn daimiojn, ĉefe tiujn, kies bienoj estis for de Kioto.

Komerco kun Ĉinio pligrandiĝis kaj uzo de mono disvastiĝis kun apero de bazaroj kaj komercaj urboj. Ĉio ĉi aldone al la evoluo de la agrikulturo kaj metioj kreis emon al pli granda aŭtonomio je ĉiuj tavoloj de la socia hierarkio.

Ekde la komenco de la 15-a jarcento doloroj kaj mizero provokitaj de naturaj katastrofoj kiel tertremoj kaj malsatego kaŭzis batalon de la kamparanoj pro troaj ŝuldoj kaj impostoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Filmoj *Kagemuŝa* kaj *Ran* de Akira Kurosawa

* Epoko Sengoku en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Epoko Sengoku en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Sengoku-epoko 戦国時代 Arkivigite je 2010-06-15 per la retarkivo Wayback Machine (el *Tevader.com*) Arkivigite je 2010-02-09 per la retarkivo Wayback Machine
**János Fleischhacker** [jAnoŝ flejŝhaker], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fleischhacker János** estis hungara juristo, altlerneja instruisto.

János Fleischhacker naskiĝis la 20-an de marto 1740 en Galgóc (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Hlohovec en Slovakio, li mortis la 17-an de januaro 1803 en Ürmény (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Mojmírovce en Slovakio).

Biografio
---------

János Fleischhacker akiris juran diplomon, poste li ekhavis postenon en edukejo en Vieno. Iom poste li estis prokuroro ĉe grafa familio. Li instruis en jura akademio de Nagyszombat (1777–1784) kaj en Reĝa Jura Akademio (Pozono) inter 1784-1800. En la lasta akademio li estis dekano kaj inter 1785–1800 ankaŭ vicrektoro. Pro malsanoj li abdikis kaj li retiriĝis.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Positiones historiae, juris hungarici* (1778)
* *Divus Ivo oratione panegyrica celebratus, dum in academica soc...* (1791)
* *Institutiones juris hungarici, praemissis ejusdem historia ac prolegominis...* (1792, 1795)
* *Tentamen publicum ex universo jure publico hungarico, ac jurisprudentia-criminali quod auctoritate et consensu…* (1796)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 699183
* LCCN: n93037190
* VIAF: 9054586
* ISNI: 0000 0000 3250 1580
 |
**Korođ**, hungare **Kórógy** [kOrodj] estas vilaĝo en Kroatio, en distrikto **Vukovarsko-Srijemska**, en municipo Tordinci. Iam la hungaroj nomumis la vilaĝon *Kologyvár*.

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 750
* Poŝtkodo: 31214
* Telefonkodo: 32
* Aŭtokodo: VK

Historio
--------

La unua mencio okazis pri fortikaĵo en 1290 en latina formo *"Castrum Kourougy (ultra fluvium Drawe)"*, kiu defendis la regionon. Dum la turka dominado la vilaĝo senhomiĝis. Baldaŭe hungaroj refondis la vilaĝon. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando (ekde 1868 pro ŝanĝo al Kroatio), al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1991 la serboj okupis la vilaĝon, la loĝantoj rifuĝis al Vése.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo, kiu detruiĝis en 1991, sed poste Hungario rekonstruis ĝin

Ĝemelkomunumo
-------------

* Hungario Vése, Hungario


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Bane,** perse kaj kurde **بانه‎‎** estas urbego en provinco Kurdistano de nordokcidenta Irano. Ĝi estas ankaŭ ĉefurbo de la samnoma distrikto. Plimulto de la loĝantoj estas kurdoj iam kun juda malplimulto, sed la judoj foriris al Israelo post la sendependiĝo. La loknomo kurde signifas "tegmento" pro la ĉirkaŭaj altaj montoj. 

Komerca kvartalo de Bane

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 1584,5 km²
* Supermara alteco: 1502 m
* Loĝantaro: 110,218 en 2016
* Horzono: UTC + 3:30; somere UTC + 4:30
* Telefonkodo: (+98) 875

Geografio
---------

Bane situas en altebenaĵo en la koro de la Zagros-montaro ĉe la landlimo de Irako en la nordokcidenta landoparto de Irano. Proksimaj urboj estas Sakezo, Marivan kaj Serdeşt.

Historio
--------

Antaŭ la Islamo jam estis tie urbo. Baldaŭ okazis tribaj kaj naciaj konfliktoj, tial la urbo ofte estis detruita.

Ekonomio
--------

Bane estas granda nabo por komerco en Irano. Pro la landlima komerco prosperis, la varprezoj falis. La urbego altiras vizitantojn ĉiun jaron (pli ol 2 milionoj da turistoj), kiuj aĉetas kaj vizitas la ĉirkaŭajn montojn.

Klimato
-------

En Bane pluvas/neĝas jare po 921 mm. La temperaturo ŝanĝiĝas inter 36 kaj -20 °C.

Fontoj
------

* interalie WikiTrans

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (perse)

Larĝa panoramo de Bane

* Kategorio Bane en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**János Fürst** [jAnoŝ furŝt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fürst János** estis hungara dirigento, violonisto, koncertmajstro, altlerneja instruisto.

János Fürst  naskiĝis la 8-an de aŭgusto 1935 en Budapeŝto, li mortis la 3-an de januaro 2007 en Parizo.

Biografio
---------

János Fürst studis violonadon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, sed post la Hungara revolucio de 1956 li disidis. Li daŭrigis la studojn en la konservatorio en Bruselo, sed li akiris diplomon en simila instituto en Parizo, kie li gajnis premion. Ekde 1958 li estis koncertmajstro en Irlando, post 5 jaroj li fondis orkestron. En 1971 li iĝis dirigento-asistanto, tiutempe li ne plu violonadis. Li estis ĉefdirigento aŭ muzikdirektoro en Malmö (1974-1977), Aalborg (1980-1983), Dublino kaj Winterthur (1990-1994). Li longtempe estis dirigento en Helsinko, krome li turneis en Eŭropo, Ameriko, Azio, Oceanio. Inter 1981 kaj 1990 li estis muzikdirektoro de Operejo de Marsejlo, poste ĝis 1995 en Winterthur. Ekde 1997 li precipe instruis en konservatorio de Parizo. Ekde 2002 li estis arta direktoro de Szeged, samtempe aktiva figuro de la hungara muzika vivo.

Lia libro
---------

* *Upbeat - Aspects of Conducting* (Budapeŝto, 2004)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* 
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2019-04-10. Alirita 2019-04-10.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 637642
* GND: 135497345
* LCCN: n83073609
* VIAF: 56802505
* ISNI: 0000 0000 6302 4457
* SUDOC: 158026276
* BNF: 13958035r
* MBA: 858959eb-1fc3-4696-ac4f-131e272c3f45
* BNE: XX1506294
 |
Banejkompleso Thermal
La **Banejkompleso Thermal** estas videbla el multaj lokoj de urbo Karlovy Vary. Oni ĝin konstruis ekde la jaro 1967 kaj finkonstruita ĝi estis en la jaro 1977. Dum la konstruado okazis multaj problemoj, ĉar estis necese ŝirmi la sub-terajn tavolojn pro kurac-fontoj. La tutan komplekson projektis arkitektoj Věra kaj Vladimír Machonin. La ĉefa konstruaĵo estas 65 metrojn alta, enhavas 244 ĉambrojn kun proksimume 500 litoj. La banejkomplekso THERMAL servas kiel banejhotelo kaj ankaŭ kiel **kultura centro**: en kiu estas aranĝataj internaciaj film-festivaloj, simpozioj, kongresoj kaj diversaj aliaj kulturaĵoj. Se ni rigardas al la banejkomplekso de la ĉefa poŝto, ni vidas maldekstre kongresan parton, dekstre malsupre parton de kelkaj restoracioj kaj meze hotelan parton. **Kongresa salonego** havas 1200 lokojn - tie eblas projekcii ne nur ĉiuformatajn filmojn, sed eblas tie aranĝi koncertojn, kulturajn programojn, sciencajn simpoziojn kaj internaciajn kongresojn. **Kultura salono** havas 250 lokojn, **konferenca salono** 300 lokojn kaj tri projekciejoj havas po 50 lokoj. Ĉio estas moderne ekipita, inkluzive tradukistan servon. En la parto destinita por manĝado estas restoracioj, manĝejoj por malsanuloj, kafejoj, vinejoj, salonetoj - sume proksimume: 1490 lokoj por gastoj. El la strato Pavlov oni povas veturi en subterajn etaĝojn de la komplekso, kie troviĝas aŭtorestadejoj kaj garaĝoj por 250 - 300 aŭtomobiloj.

Al la komplekso Thermal apartenas ankaŭ malfermita termala (Varmigata) naĝejo kun kafejo kaj restoracio. La naĝejo servas antaŭtagmeze nur por pacientoj, posttagmeze ĝi estas publika. Ĝi estis malfermita jam la 9-an de majo 1976. Distancoj de la naĝejo estas 50 oble 16 metrojn. Temperaturo de la gejserumita akvo estas 27 - 28 Celsius-gradoj. Ĝui banadon dum la kuracado somere estas normala agrabla afero. Ankaŭ vintre dum frosto kaj neĝo oni povas naĝi en la varma akvo. El la supro admiras rigardantoj ne nur banejon, sed ankaŭ parkon de Antonín Dvořák.

Esperanto-kongreso Ĉeĥa kaj Germana okazis en banejkomplekso THERMAL en la jaro 1993.

* Kategorio Banejkomplekso Thermal en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Armena Katolika Kirko** dediĉitaj al **Dipatrino elaĉetinta kaptitojn** kaj **Sankta Gregorio la Iluminanto** estas konstruaĵo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Újbuda, ĉe deklivoj de Monto Gellért.

Historio
--------

Post Traktato de Trianon alvenis multe da rifuĝintaj armenoj el Transilvanio al Budapeŝto. Ili kreis propran katolikan grupon en 1922. Alvenis armenaj pastroj el Vieno en 1934. La mesoj okazis en kapelo de Baziliko Stefano la 1-a (Budapeŝto). En 1947 laŭ aparta dekreto la armena grupo ricevis personan kaj regionan aŭtonomiojn. Post 2 jaroj la kapelo funkciis plu en alia domo. En 1974 la armenoj akiris duetaĝan domon, kie la nova kapelo ekfunkciis jam antaŭ akiro de la domo.

Konstruaĵo
----------

La domo mem situas laŭ la trotuaro. En la plej alta etaĝo estas videblaj kolektaĵo de ekleziaj kaj historiaj relikvoj. En la meza nivelo troviĝas hejmoj de la administrado kaj pastro. Sur la teretaĝo la kapelo funkcias. En la korto aparta ornama sonorilturo estas videbla.

Kermesoj okazas en la 24-an de septembro kaj en la kvara sabato post Pentekosto.

Fontoj
------

* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Armena katolika preĝejo (Budapeŝto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Cimanes del Tejar** [ziMAnes delteĤAR] estas municipo en la centro de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de León*, en la centroriento de la provinco.

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de León* centroriente, flave.
Karnavalo en Velilla de la Reina.
Karnavalo en Velilla de la Reina.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Alcoba de la Ribera, Azadón, Cimanes del Tejar, Secarejo, Velilla de la Reina kaj Villarroquel, okupas totalan areon de 73,94 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 737 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 28 km okcidente de Leono, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759787
 |
**Ambikapur,** laŭ (hindie **अम्बिकापुर**) estas urbego kaj municipo en orient-centra Barato, en subŝtato Ĉatisgaro, en la distrikto Surguja, kie ĝi estas ties sidejo. La loknomo estas derivita de la hindua diino Ambika (Mahamaja) Devi, kiu estas la centra figuro de kultado en la areo.

Demografio
----------

Ambikapur havis populacion de 264 575, kun la aglomeraĵo 343 173 en 2011 kun efika legopovo 88%, pli alta, ol la landeveraĝo.

Geografio
---------

Ambikapur situas en montaro 623 metrojn super la marnivelo sur arbarriĉa areo. Korba troviĝas 100, Singrauli 132, Rajgarh 137, Bilaspur 158, Ranĉio 219, subŝtata ĉefurbo Rajpuro 262, Ĝabalpur 334, Kolkato 534, tutlanda ĉefurbo Delhio 856, Mumbajo 1171 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Ambikapur estas unu el la plej malnovaj urboj en la ŝtato kaj ĝi estis longe ĉefurbo de la prinlando Surguja ĝis la landa sendependiĝo en 1947.

Ekonomio
--------

La naturaj resursoj inkludas baŭksitojn kaj arbarajn produktaĵojn en komenco de Ambikapur.

Eduko
-----

En Ambikapur universitato kaj medicina kolegio funkcias.

Religio
-------

79% de la populacio estas hinduoj, islamanoj 11%, kristanoj 8%, iomete ankaŭ aliaj religioj.

Trafiko
-------

En Ambikapur finiĝas la fervoja linio el Anuppur. Multe da vojoj kuras al la urbego el ĉiuj direktoj. La plej proksima flughaveno troviĝas en Rajpuro.

Klimato
-------

Ambikapur havas tropikan klimaton kun influo de musono. Jare pluvas 1399 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter junio-septembro. La averaĝa jara temperaturo varias inter 18-30 °C.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejoj
* palacoj, inter ili Reĝa Palaco

* AltlernejoAltlernejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 796575
* GND: 7649751-3
* LCCN: n82086614
* VIAF: 155961290 243905874, 155961290
* BNF: 124556617
 |
Bela faldfolio reklamanta por vagonara vojaĝo en Aŭstralio inkluzive de ĉiuj servoj, 1939 **Ambiente - Von der Kunst des Reisens** (laŭvorte: *Medio - pri la arto vojaĝi*) estas la titolo de vojaĝmagazino de la aŭstra kultura radikanalo Österreich 1.

Priskribo
---------

La posemajne unu fojon disaŭdigita radielsenda serio fonditis en la jaro 1987-a kaj apartenis ekde tiam al la regulaj standardprogramoj de la menciita stacio.

La serio konsistas el vojaĝrakontoj en formo de distra-informa stilo. Ĉiu numero daŭras 55 minutojn. La felietone faritaj rakontoj suplementiĝas per muziko el la trapasitaj regionoj.

La serio ekde novembro 1987 dissendatas je la 10.05 h dimanĉe kaj (post ŝanĝo programara de januaro 2010) ripetatas sekvantsemajne marde je la 16.00 h.

Kunfondintino estis la kulturĵurnalistino Ursula Burkert, kiu ekde 1991 estas respondeca surbendigestrino de la magazino.  La voĉo estas ekde 2006 tiu de la aŭstra aktoro Helmut Berger.

Ŝatite ankaŭ ekstere
--------------------

Samtempe *Ambiente* estas akustika kunvojaĝanto al la Ö1-studvojaĝoj, akompanataj kaj elpensitaj fare de redaktoroj radifoniaj. Kelkaj elsendoj transprenitis de alkaj radistaciaj neaŭstraj. Ekzemple la en 2009 disaŭdigita elsendo pri Ĉinio aŭskulteblis ankaŭ en la germanlingva programo de la publikjura radikanalo de RAI en Bozen  Amaskomunukile oni ofte citas certajn elsendojn de tiu ĉi vojaĝmagazino.

Literaturo
----------

* Gerhard Ruiss: *Handbuch für Autoren und Journalisten. Tips und Informationen, Urheberrecht, Förderungen, Steuern, Sozialrecht, Verträge, Medien, Österreich, Deutschland, EU.* Überarbeitete und erweiterte Neuausgabe. Verlag Buchkultur, Wien 1996, ISBN 3-901052-23-2, S. 414 (*Reihe Buchtip*, Bd. 1; Surrete.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Prezento de la serio sur la ORF-retpaĝaro.
* Elsendo jubilea je la 20-a datreveno estiĝa.

Piednotoj
---------

1. ↑  Gerhard Ruiss: *Handbuch für Autoren und Journalisten.* Verlag Buchkultur, Wien 1996, ISBN 3-901052-23-2, p. 414 Surrete
2. ↑  *Neues Schema für Ö1*.
3. ↑  *Ö1-Redakteurin Ursula Burkert mit „signaTOUR Award 2007" ausgezeichnet*.
4. ↑   Informoj pri Berger kun foto.. Arkivita el la originalo je 2011-09-20. Alirita 2014-04-06.
5. ↑  Radiprogramo de la 16-a de novembro 2010 de la menciita radistacio..
6. ↑  Kp. Citaĵo en blogo. Arkivigite je 2011-11-28 per la retarkivo Wayback Machine.
*El afilador*, oleo sur tolo de 68 × 50 cm, pentrita de Goya ĉirkaŭ 1790. Belarta Muzeo (Budapeŝto).
**Akrigilo** estas plej ofte rondoforma akriga ŝtono uzata por akrigi ferajn ilojn, kaj ĉefe tranĉilojn kaj tondilojn. Tiu akrigiloj estas kutime faritaj el sabloŝtono.

Akrigilaj maŝinoj kutime havas pedalojn por rapidigi kaj malrapidigi la ŝtonon kaj kontroli la akrigan procezon. Fakte oni supozas, ke tiu invento kontribuis al la apliko de la pedaloj al la senpedala biciklo por atingi la utilegan inventon de la moderna kunpedala biciklo. Poste oni kunigis ambaŭ kaj tiele vaganta akrigisto povis uzi sian biciklon por movigi la mekanismon de la akrigilo.

Notoj
-----

1. ↑  *Grindstones*, arkivita el la originalo en 2010-02-10,  Arkivigite je 2006-01-17 per la retarkivo Wayback Machine Alirita en 27a de Aprilo 2018.
2. ↑   Knight, Edward Henry (1876), Knight's American mechanical dictionary, Houghton, Mifflin, pp. 1022–1023. Alirita en 27a de Aprilo 2018.

* Kategorio Akrigilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**János Polónyi** [jAnoŝ polOnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Polónyi János** estas hungara fizikisto, profesoro, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (2001).

János Polónyi  Arkivigite je 2013-11-06 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 1-an de junio 1953 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Polónyi frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1972-1978. Post la diplomo li eklaboris en *Centra Fizika Esplora Instituto*. En 1979 li doktoriĝis, baldaŭe antaŭ la akademio en 1989. En 1981 li ricevis postenon en Darmstadt. En la sekva jaro li instruis jardekon en 2 universitatoj en Usono. Ekde 1992 li parte instruas en Universitato de Budapeŝto, parte en universitato en Strasbourg. Li okupiĝas interalie pri spaco de kvantumoj. Li havas edzinon, kiu naskis 4 filinojn. Li ricevis hungaran premion en 1985.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Sugárzás és részecskék* (Radiado kaj eroj)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2013-11-06 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografieto kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 457422
* VIAF: 121426965
* ISNI: 0000 0000 7967 0031
 |
**János Rátkai** [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rátkai János** estas hungara kajakisto, trifoja olimpiano, dufoja mondĉampiono, trejnisto, sportklubestro.

János Rátkai naskiĝis la 30-an de majo 1951 en Kunszentmiklós.

Biografio
---------

János Rátkai estis edukita plejparte jam en Budapeŝto. Li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Li edziĝis dufoje.

### Sporta kariero

János Rátkai ekde 1965 estis kajakisto en ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono 15-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1972, Hungario en la Somera Olimpiko 1976 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1980 kun arĝenta medalo en 1972 duope en distanco 1000 m. En mondĉampionumoj li estis la unua dufoje en 1973 duope kaj kvarope. Depost fino de sia aktiva sporta kariero li estis trejnisto, gvidanto de sportklubo kaj eldonisto de reklama periodaĵo.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto legebla pli malsupre
* hungarlingva intervjuo kun foto
* datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 811261
 |



* Portalo pri Biografio
**Cillaperlata** [ziljaperLAta] estas municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Las Merindades*.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 16,82 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 35 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 51 loĝantojn el la jaro 1991. Ĝi distas 73 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, 5 km de Trespaderne, 40 km de Briviesca, sidejo de "partido" (distrikto).

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, forstado) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj abelbredado). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun malgranda industrio (lakto) kaj kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 773197
* LCCN: n2005029021
* VIAF: 124544465
 |
**János PROSZT** [jAnoŝ prost], laŭ la hungara skribmaniero **Proszt János** estis hungara kemiisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio.

János Proszt naskiĝis la 6-an de februaro 1892 en Budapeŝto. Li mortis la 6-an de julio 1968 en Budapeŝto (?).

Biografio
---------

János Proszt frekventis universitatojn en Budapeŝto kaj Berlino. Li finbatalis la 1-an mondomiliton, poste li instruis en universitato (komence en Budapeŝto, poste en Sopron) havanta diversajn rangojn. Inter 1948-1963 li denove instruis en universitato de Budapeŝto, dume en 1952 li doktoriĝis. Li pensiuliĝis en 1963, sed ankaŭ poste aktivadis ekzemple li helpis fondon de kemia muzeo. Li ricevis premion Kossuth en 1953.

Li okupiĝis en la praktiko pri produktado de silikonoj, en la teorio pri historio de la kemio.

Liaj ĉefaj verkoj
-----------------

* *Physikai chemiai gyakorlatok (Fizikaj-kemiaj ekzercoj) 1926*
* *A selmeci Bányászati Akadémia mint a kémiai tudományos kutatás bölcsője hazánkban* 1938
* *Általános és szervetlen kémia* 1954
* *Bevezetés a polarográfíába* 1959

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* hungare


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 420349
* GND: 1157604420
* LCCN: n2004008458
* VIAF: 49748555
* ISNI: 0000 0001 1639 1593
* NKC: mub2012714350
 |
**Ambernat,** estas urbego, ankaŭ municipo en federacia ŝtato Barato, en subŝtato Maharaŝtro, en distrikto de Thane. Ĝi apartenas al urbaro de Mumbajo.

Templo en Ambernat

Geografio
---------

Ambernat situas sur ebenaĵo en alto 35 metrojn super la marnivelo. Ulhasnagar kaj Badlapur troviĝas po 7, Kaljan-Dombivali 14, Panvel 21, Murbad 22, distrikta sidejo Thane 25, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 46, tutlanda ĉefurbo Delhio 1128, Kolkato 1619 kilometrojn (aere) .

Stacidomo de Ambernat

Demografio
----------

Laŭ la censo en 2011 Ambernat havis populacion de 253 475.

Historio
--------

Ambernat jam ekzistis en fondo de la templo dediĉita al la hindua dio Ŝivao kiel "Sinjoro de la Ĉielo" en 1060. La templo evitis detruajn furiozojn de la islamanoj. La urbeto spertis novan ekprosperon sub la britoj kaj precipe post la hinda sendependeco en 1947.

Lingvoj
-------

La oficiala lingvo estas la marata lingvo.

Religioj
--------

En Ambernat vivas majoritate hinduoj preskaŭ 79%, krome islamanoj 10%, budhanoj kaj kristanoj po 5%, ĝainistoj kaj sikoj apenaŭ iomete.

Klimato
-------

Ambernat havas savanoklimaton laŭ klimata klasifiko de Köppen (Aw) kun influo de musono. Dum 7 monatoj regas sekeco kaj precipe en julio pluvas (tiam estas musono, kiu daŭras inter majo-novembro). Jare pluvas po ĉirkaŭ 2005 mm. La meza ĉiujara temperaturo varias inter 22-32 °C.

Trafiko
-------

Ambernat havas trairan fervojan linion kaj ĉefvojon inter urbegoj Ulhasnagar kaj Badlapur.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj, plej ofte hinduaj temploj

Fontoj
------

* WikiTrans
**János Repiczky** [jAnoŝ repicki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Repiczky Janos** estis hungara orientalisto, bibliotekisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1847).

János Repiczky  naskiĝis la 23-an de aprilo 1817 en Hungara reĝlando en Újbars (nuntempa Nový Tekov en Slovakio). Li mortis la 25-an de marto 1855 en Pest (urbo).

Biografio
---------

János Repiczky frekventis universitaton en Tübingen. Hejmenveninta li edukis ĉe familioj, baldaŭe li laboris en akademia biblioteko. Li ekinstruis en universitato en urbo Pest en 1851. Li okupiĝis precipe pri turkaj dokumentoj havantaj hungarajn rilatojn.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Keleti órák* (1848)
* *Gyakorlati török nyelvtan* (Praktika turka gramatiko), (1851)
* *Nagy-Kőrös város török levelei* (Turkaj leteroj de urbo Nagykőrös), (1859)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero R kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero R kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio
**Cilegon** [ĉilegon] (indonezie *Kota Cilegon*) estas grava pezindustria urbego en Indonezio, en la ĉefa insulo Javo, en Provinco Banteno. Cilegon havas ok distriktojn. 

Vojo en Cilegon

Geografio
---------

Cilegon situas en la nordokcidenta parto de la insulo ĉe buŝo de la samnoma rivero Cilegon. Provinca ĉefurbo Serang troviĝas 16, Tangerang 68, tutlanda ĉefurbo Ĝakarto 88, Bandungo 200, Palembang 366, Semarang 495, Jogjakarto 516, Surabajo 753, Batam 825, Padango 846, Pekanbaru 889, Medano 1345, Makassar 1484, Banda Aceh 1753 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Cilegon akiris la titolojn administracia urbo en 1987, municipo en 1999.

Ekonomio
--------

Inter la fabrikoj de Cilegon la plej konata estas la ŝtala firmao "Krakatau". La urbego estas la plej granda ŝtalproduktanto en Sudorienta Azio. Apartaj industriaj zonoj apartenas al Cilegon.

Trafiko
-------

Al Cilegon kuras 3 vojoj, inter ili la plej grava el Ĝakarto. Ankaŭ trajno trairas la urbegon.

Religio
-------

Loĝantoj de Cilegon kredas la Islamon.

Klimato
-------

La klimato de Cilegon estas klasifikita kiel ekvatora klimato. En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare ĉirkaŭ 2000 mm. Inter junio-septembro iomete malpli ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 22-32 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.

Vidindaĵoj
----------

* moskeoj

Fontoj
------

* WikiTrans

* 
* 
* 
* StacidomoStacidomo
**János Ruzsicska** [jAnoŝ ruĵiĉka], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Ruzsicska János Miklós** estis hungara katolika pastro, benediktana monaĥo, abato, altlerneja instruisto. Lia nomvarianto estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Ruzsicska Nepomuk Miklós*.

János Ruzsicska naskiĝis la 14-an de julio 1811 en Turzovka (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nun en Slovakio), li mortis la 3-an de septembro 1881 en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).

Biografio
---------

János Ruzsicska aliĝis al la benediktana ordeno en 1826, poste li studis teologion. Li monaĥiĝis en 1832, pastriĝis post 3 jaroj, li doktoriĝis en Vieno en 1837. Post siaj studoj li instruis en benediktana ĉefabatejo en Győrszentmárton, ekde 1853 ĝismorte en Reĝa Universitato de Pest. Li estis fakulo pri la orientaj lingvoj. Li estis dekano en la studjaroj 1863 kaj 1867. Li iam ricevis la eklezian postenon ĉefabato de Győrszentmárton.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Assertatio theologica* (1837)
* *R. a hittud. kar dékánjának a lelépett nagys. rectorhoz intézett beszéde* (1864)
* *Egyház, annak szerkezete s alkotmánya* (1868)
* *Additamenta J. Ruzsicska Prof. ad Josephi Porubszky Ius Ecclesiasticum*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 2-a alineo)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo R, poste serĉu la nomon)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 681926
 |
**Banoterapio**, aŭ **balneoterapio**, estas terapio per banado, ĝenerale en mara (marakvoterapio, talasoterapio) aŭ minerala akvo. Tiu estas unu el la plej malnovaj terapioj, kiujn la homo konas. Eĉ kelkaj bestoj baniĝas en specialaj fontoj por kuraciĝi. Hipokrato, Galeno kaj Celso jam citis banadon kiel kuracilo.

Akvo agas pleje pere de la haŭto, kies riĉa reto de kapilaraj angioj kaj nervaj fibroj transigas tiun agon sur la internajn organojn. Ĝustadire ne estas do la akvo, kiu kuracas, sed la reago de la organismo antaŭ la stimulo de la akvo. Tial la akvoterapiisto devas esti tre kompetenta kaj apliki tiun kuracilon ĝustatempe laŭ kelkaj elementaj reguloj kun speciala konsidero al la individua kondiĉaro de la malsanulo.

Oni povas meti en akvo kuracajn aŭ flarajn plantojn, banigi per malvarma aŭ varma akvo, ktp. Kelkaj homoj eĉ baniĝas per lakto, vino, koto aŭ alia likvo.

**Fangoterapio** estas **banoterapio** surbaze de geovarma ŝlimo.

**Skota duŝo** esta duŝo, dum kiu alternas varma kaj malvarma akvo.

Vidu ankaŭ
----------

* Akvoterapio
* Banloko
* Fizioterapio
* Kuracloko
* Mineralbanejo
* Saŭno
* Teroterapio
* Varmfonta banejo

* Kategorio Banoterapio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Diarenyë** estas arta lingvo de fikcia mondo **Dior** kreita de Aaron Morse. La prononco kaj ortografio estas tro influitaj de angla lingvo.

Specimeno (Babela Turo Gen. 11:1-7)

1-Le gaya Tel ablai las faras diarenyas, ya la faras diaras.
2- Ma omanya yesarai lum aurum, diristai si soldas umna las Telingas Senaaros.
3Didiarai alambrum, "Ai nium risar nengya ya hunar dias." Dibanarai nengya lo seyai ya bitumen lo initu.
4 Tera Didiarai, "Ai nium risar nium sia veanas, se ablar sia lirumas ya leos torlingum umna layas Toryas. Ai nium risar nium sia keningas, umna le shaira, se nitulse gaymun umna las Telas."
5-Le Athel kesarai lesat las veanas, ya las lirumas, se omanya ablai risar.
6-Ya le Athel diarai, "Ben, diesar si omai, ya niablar las faras diarenyas. Sa esar le rora remos nirisare. Ma sa vetar mazarai, nistenare te. AI nium yesar andr, ya motlar dios diaras, se nikonshare te alambras.
7-Le Athel tulse dias nor las veanas gaymun umna las Telas; ya distenarai las veanas risar. Ya leesar Babel, il tera le Athel motlai las diaras los Telos. Nor tera le Athel tulsai dias gaymun umna las Telas.

Eksteraj ligiloj
----------------
La **Aubach** estas rojo, kiu fluas tra la distrikto Neuwied en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. unue la rivereto fluas tra la Sayn-Wied-altebenaĵo, kiu apartenas al la malsupra Vestervaldo. Ĝi trafluas la komunumoj Straßenhaus (komunumaro Rengsdorf), Urbach (komunumaro Puderbach), Hardert (komunumaro Rengsdorf) kaj Anhausen (komunumaro Rengsdorf), ĉiam rande de la komunuma teritorio. Poste ĝi fluas trans Wollendorf-Gladbacher bazendeklivo, kiu apartenas al la Mezrejna bazeno) al la urba teritorio de Neuwied. Tie ĝi fluas la „Schwanenteich", digolago enla urboparto Oberbieber kaj Niederbieber kaj enbuŝiĝas en la rivero Wied, kiu poste enfluas la Rejnon.

Alfluantoj
----------

Pli grandaj riveretoj, kiu havas propran nomon estas:

* Jahrsbach (*dekstre*)
* Urbach (*maldekstre*)
* Embrichsbach (*maldekstre*)
* Born[s]bach (*maldekstre*)
* Dei[ch]selbach (*maldekstre*)
* Engelsbach (*dekstre*).

Referencoj
----------


* Kategorio Aubach (Wied) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pri la komunumo
---------------

 **Hellikon** estas komunumo en la distrikto Rheinfelden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 766 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Hellikon situas en la okcidenta parto de la Frick-Valo sur la nordorienta deklivo de la Tavolĵuraso en la supra parto de la *Möhlinvalo*. Ĝin trafluas la rivereto *Möhlinbach*.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Hellikon limas en nordokcidento al Zuzgen, en nordoriento al Obermumpf, en oriento al Schupfart, en sudo al Wegenstetten, en sudokcidento al Hemmiken (Kantono Bazelo Kampara), kaj en okcidento al Buus (Kantono Bazelo Kampara).

Trafiko
-------

La vilaĝo estas konektita al la publika trafikreto per la poŝtaŭtolinio de Möhlin al Wegstetten. La plej proksimaj konektoj al la nacia aŭtoŝoseo A3 situas apud Rheinfelden kaj Eiken.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Hellikon datiĝas el la jaro 1277 kiel *Hellincon*. Ĝis la konkero fare de la napoleonaj trupoj en la jaro 1797 la regiono de Hellikon apartenis al la habsburga senjorujo Rheinfelden. Hellikon kiel propra politika komunumo estis formita en la jaro 1803, kiam la Frick-Valo estis integrita al la svisa Kantono Argovio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Hellikon
* Hellikon en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Hellikon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Rheinfelden |
| --- |
| Hellikon • Kaiseraugst • Magden • Möhlin • Mumpf • Obermumpf • Olsberg • **Rheinfelden** • Schupfart • Stein • Wallbach • Wegenstetten • Zeiningen • Zuzgen |  |

 |