recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Badajun**, laŭ hindie **बदायूँ**, urdue **بدایوں** estas urbego kaj municipo en norda Barato, en subŝtato Utar-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. 

Placo en Badajun

Demografio
----------

Badajun havis populacion de 159 285 en 2011.

Geografio
---------

Badajun situas sur ebenaĵo de Gango 155 metrojn super la marnivelo. Uĝhani troviĝas 12, Barejli 45 (voje 51), Kaskanĝ 55, Ĉandausi 60, Ŝahĝahanpur 78, Faruĥabad 83, ĉefurbo Delhio 199 (voje 234), Kanpur 204 (voje 253), subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 222, Kolkato 1109, Mumbajo 1195 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Laŭ legendo Badajun estis fondita en 905. Ĝi estis konkerita en 1085 fare de sultano, eĉ ĝi estis la ĉefurbo de sultanlando Delhi por kvar jarojn inter 1210-1214. En 1223 impona moskeo estis konstruita. En 1571 la urbo estis bruligita. Badajun kaj ĝia distrikto estis ceditaj al la brita registaro en 1801.

Ekonomio
--------

Badajun estas ĉefe agrikultura urbo, en la najbareco oni produktas tritikojn, rizojn, sukerkanojn, mentolojn kaj terpomojn. Ene de la urbego oni prilaboras sukerojn, rizojn, produktas partojn de aŭtoj kaj brikojn.

Lingvoj
-------

La vaste parolata lingvo en Badajun estas la hindia kaj la urdua kun la angla, sed la panĝaba ankaŭ estas signifa lingvo.

Religioj
--------

En Badajun la loĝantoj estas hinduoj (55%), islamanoj 44%, kristanoj kaj sikoj malpli ol 1%

Eduko
-----

Badajun estis centro por spirita lernado sufiismo ekde 1200. Nuntempe la plej alta edukado okazas en altlernejo.

Altlernejo en Badajun

Trafiko
-------

Badajun havas trairan fervoja linion, krome kvin ĉefvojoj kaj unu flankovojo kuras al la urbego. Enurbe grava trafikilo estas la rikiŝo.

Klimato
-------

Badajun situas en tropika regiono. Ĝia averaĝa temperaturo estas ĉirkaŭ 30 °C. La klimatcirkonstancoj estas taŭgaj por agrikulturo.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj, precipe hinduaj temploj kaj islamaj moskeoj
* fortikaĵo
* 2 maŭzoleoj
* monumento

Fontoj
------

* WikiTrans

* StacidomoStacidomo
* TemploTemplo
* VojoVojo
* MoskeoMoskeo
**Alcuéscar** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *alcuesqueños*. La censita populacio en 2008 estis de 3.001 loĝantoj.

Situo
-----

Alcuéscar estas situa en la centra parto de Ekstremaduro kaj sudo de la provinco de Cáceres en la komarko aŭ distrikto Sierra de Montánchez, je altitudo de 488 m tute apud la limo kun la Provinco de Badajoz; je 39 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 32 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. Madrido estas je 290 km. La surfaco de ties teritorio estas de 108,93 km².

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Geografio
---------

Alcuéscar situas inter la Montaroj Centinela kaj Lombriz, inter la Sierra de Montánchez kaj la Sierra de San Pedro, ksj markas la finon de la preskaŭebenaĵo de Cáceres sude. La plej altaj pintoj estas 696 kaj 698 m altaj respektive.

Demografio
----------

La jena tabelo montras la datumojn de la Nacia Instituto pri Statistiko Instituto Nacional de Estadística español pri la demografia evoluo de Alcuéscar inter 1996 kaj 2006.

| Evolución demográfica de Alcuéscar |
| --- |
| 1996 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 |
| 3.144 | 3.110 | 3.176 | 3.131 | 3.064 | 2.919 | 3.006 | 3.033 | 3.016 | 2.980 |

Historio
--------

La fondo de Alcuéscar okazis en la jaro 830 dum islama epoko. Laŭ la historiisto de la 17a jarcento Bernabé Moreno de Vargas fine de la 15a jarcento estis reloĝara de araboj devenaj el loko de Andaluzio nome "Güescar" [guESkar], eble la aktuala Huéscar, de la Provinco de Granada.

Eble ankaŭ dum la 16a jarcento kaj post reloĝado fare de moriskoj, oni konis la vilaĝon kiel "Güescar" kiel la toponimo araba-andaluza. Eble la prefikso "al" estis poste aldonita poste por diferencigi ĝin el la andaluza enklavo de kie devenus la menciitaj moriskoj, rezulte fine per la arabeca nomo de "Algüéscar", aŭ "Alcuéscar".

Vidindaĵo
---------

Proksime de la vilaĝo estas gravega kaj unika en la regiono preĝejo de la epoko de Visigotoj nome Sankta Lucía del Trampal.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 283525
* GND: 4624334-3
* LCCN: n2001025977
* VIAF: 124525036
 |
**Alcubilla de las Peñas** [alkuBIlja delasPEnjas] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, sude de la provinco Sorio kaj en la komarko *Tierra de Medinaceli* en la plej sudoriento de la provinco, nome en la subkomarko de Arcos de Jalón. La loknomo *Alcubilla de las Peñas* estas etimologie komprenebla kiel *Tureto de la Rokoj*.

Geografio
---------

*Tierra de Medinaceli* en la sudoriento de la provinco Sorio.
Loko de Alcubilla de las Peñas en la provinco Sorio.
Urbodomo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 86,06 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 51 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 300 loĝantojn el la 1920-aj jaroj. 

Ĝi distas 68 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Alcubilla de las Peñas, Mezquetillas kaj Radona. Ĝi limas kun Adradas, Taroda, Baraona, Almaluez, Yelo kaj Medinaceli.

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Altos de Radona*, okupanta 3 239 hektarojn, nome 38 % de la teritorio kaj la Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel *Altos de Radona*, okupanta 4 089 hektarojn, nome 48 % de la teritorio.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Fine de la 20-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Mezquetillas kaj Radona.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj, tradicia arkitekturo kaj gvatoturo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Eksteraj ligiloj
----------------

* [http:// Oficiala retejo] (hispane)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTierra de Medinaceli |
| --- |
| Alcubilla de las Peñas• Alpanseque• Arcos de Jalón• Baraona• Medinaceli• Miño de Medinaceli• Villasayas• Yelo |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 218384
 |
**Alcobaça** estas portugala urbo kiu apartenas al la distrikto de Leiria, Centra regiono kaj subregiono Okcidento kun ĉ. 15 800 loĝantoj. Alcobaça estis deklarita kiel urbo en 1995. Alcobaça estas sidejo de distrikto kun 417,05 km² kaj 56 794 loĝantoj (2001), subdividita en 18 fregezioj.

Kulturheredaĵo
--------------

Alcobaça estas konata pro ĝia cistercia monaĥejo, el kie naskiĝis la ĉirkaŭaj vilaĝoj de la regiono. La monaĥejo estis fondita sub ordono de Alfonso la 1a de Portugalio en la jaro 1148, kaj estis finkonstruita en 1222, el gotika stilo kun maŭraj influoj. Dum la Mezepoko eĉ rivalis kun aliaj grandaj cisterciaj monaĥejoj en Eŭropo; la ĉirkaŭfermita tereno de Alcobaça estis unu el la plej grandaj privataj proprietaĵoj en la Portugala Regno, ampleksante kelkajn najbarajn municipojn de Alcobaça kiel Nazaré.

Tie estas la restaĵoj de du eternaj enamiĝintoj: la reĝo Petro la 1a de Portugalio (1357-1367) kaj lia amatino Inés de Castro.

  

* Alcobaça
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Vidu ankaŭ
----------

* Aljubarrota

* Alcobaça en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Alcobaça en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ayotzintepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Ayotzintepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 009.

Geografio
---------

**Ayotzintepec** apartenas al la distrikto Tuxtepec al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la Papaloapana regiono, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6524 loĝantojn. El tiuj estis 3228 viroj kaj 3296 virinoj. La komunumo havas surfacon de 169.69 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 100 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3253 indiĝenoj. El tiuj 2441 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2441 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). Entute 57.47 % de la loĝantoj estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Ayoó de Vidriales** [aĝoO debiDRJAles] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono.

Ermitejo de San Mamés.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Ayoó de Vidriales, Carracedo de Vidriales kaj Congosta, okupas totalan areon de 59,97 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 287 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 96 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Iam estis monaĥejo, kiun en 1154 la reĝo Alfonso la 7-a de Leono donacis al abato don Suero de la monaĥejo de Ageo por establi tie konventon de Benediktanoj. En 1156 tiu sama Suero, jam episkopo de Coria, donacis al Pedro Pérez, monaĥo kaj diakono, la monaĥejon de Ageo por establi tie konventon de Benediktanoj. Poste, tiu iĝis unu el la priorecoj de la monaĥejo de San Martín de Castañeda, kaj en la dua duono de la 12-a jarcento Ayoó ekdependis de la Templanoj.

Iam Ayoó apartenis al la Provinco Leono, sed kiam en 1833 oni establis la aktualajn provincojn ĝi estis atributa al la provinco Zamoro.

Agrikulturo (produktado de vino) kaj brutobredado estas la tradiciaj enspezofontoj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis. Vidindaĵoj estas preĝejoj kaj ermitejoj, krom akvorezervejo de Congosta.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755250
 |
**Luque** [luke] estas urbego en Paragvajo. Ĝi apartenas al urbaro de Asunciono. Luque estas sidejo de CONMEBOL.

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 25° 16′ S 57° 29′ U﻿ / ﻿25.267 °S, 57.483 °U﻿ / -25.267; -57.483 (mapo)
* Areo: 188 km²
* Loĝantaro: 224 000 en 2006
* Supermara alteco: 120 m
* Horzono: UTC-4h
* Poŝtkodo: 2060
* Telefonkodo: 021

Geografio
---------

Luque situas sur ebenaĵo inter Paragvajo (rivero) kaj lago Ypacaraí. Asunciono troviĝas 10, San Lorenzo (Paragvajo) 8 km.

Internacia flughaveno en Luque

Historio
--------

En la iama loko de Luque komence loĝis kelke da ĉasistoj, kamparanoj. En 1570 oni establis tie malliberejon nomatan "Las Salinas". Luque estis menciita unuafoje en 1635. Franciskanoj konstruis kapelon en la 1750-aj jaroj kaj ankaŭ vilaĝo kreiĝis. Luque leviĝis al elstareco kiel la provizora nacia ĉefurbo dum la sanga paragvaja milito kun Argentino, Brazilo kaj Urugvajo en 1868. Post jaroj Luque estis ripozloko de la loĝantoj de Asunciono.

Ekonomio
--------

Luque estas centro de produktadoj de gitaroj kaj harpoj, krome oni okupiĝas pri juveloj. En la apudaĵo oni kultivas oranĝojn, sukerkanojn, tabakojn, kotonojn, fine oni bredas brutojn.

Trafiko
-------

La internacia flughaveno funkcias loke. Fervojo kaj ŝoseo ligas Luque-n al Asunciono.

Sidloko de CONMEBOL

Klimato
-------

En Luque tropika klimato regas. Jare pluvas (neniam neĝas) ĉ. 1400 mm. La pluvokvanto kulminas en aprilo kaj malkulminas en julio. La averaĝa temperaturo estas inter 23 °C, la varmo kulminas en januaro kun 27 °C, malkulminas en junio kun 19 °C.

Fontoj
------

* angla Vikipedio helpe de WikiTrans
* hispana Vikipedio helpe de Guglo
* mapo, distancoj Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* angle
* vetero
**Gyula Farkas** [djula farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Farkas Gyula** estis hungara violonisto. Lia karesnomo estis *Faresz* [fares].

Gyula Farkas  naskiĝis la 18-an de aŭgusto 1921 en Budapeŝto, li mortis la 14-an de majo 1990 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Farkas devenis en malriĉa cigana muzikista familio. Li ricevis violonĉelon en aĝo 6. Komece li lernis muzikon hejme, poste en muziklernejo, sed jam violonmuzikon. En aĝo 13 li aliĝis al cigana orkestro, ili muzikadis en signifaj restoracioj. En 1939 li fondis jam propran orkestron. Inter 1950 kaj 1960 li estis membro de la Ŝtata Popola Orkestro, krome ekde 1953 li estis arta gvidanto de 24-membra cigana orkestro ĝismorte. Li konstante varbis junajn talentajn muzikistajn ciganojn por la orkestro (ekzempe Zoltán Mága).

Memorigiloj
-----------

* reliefa memortabulo en Budapeŝto (2018)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 646875
* LCCN: no98060325
* VIAF: 68547079
* BNF: 13893792z
 |
**Huba Őry** [Ori], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Őry Huba** estis rumania hungara-germana inĝeniero, profesoro, membro (ekstera (1990)) de Hungara Scienca Akademio.

Huba Őry  naskiĝis la 16-an de julio 1927 en Arad (urbo), li mortis la 4-an de decembro 2015 en Bremeno.

Biografio
---------

Huba Őry apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. La plena familio translokiĝis al tiam hungara urbo Munkács en 1941. Li soldatiĝis, tial la abituriento okazis nur depost la 2-a mondmilito, poste li studis en Teknikuniversitato de Budapeŝto akirinta diplomon. Ekde 1949 li estis asistanto, poste docento en la menciita universitato. Dum la Hungara revolucio de 1956 li migris al Francio, kie li partoprenis en projekto de flugmaŝinoj suprenflugantaj vertikale. Ekde 1959 li okupiĝis pri raketoj, li kunlaboris ofte kun germanoj, tial post jaroj li iris al Okcidenta Germanio. Intertempe li doktoriĝis en Munkeno. Inter 1977-1999 li estis katedrestro en Universitato de teknikuniversitato de Aachen. Li ricevis hungaran kaj germanan premiojn. Li estis kunlaboranto de signifaj spacaj kaj flugmaŝinaj projektoj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Kiegészítés az általános géptanhoz* (1954) - libro
* *BIEGESTEIFIGKEIT UND TRAGFÄHIGKEIT VON DÜNNWANDIGEN RINGEN… (1980) - libro*
* *A survey of works on the theory of toroidal shells and curved tubes* (1999)

Fontoj
------

* angle
* Arkivigite je 2010-12-04 per la retarkivo Wayback Machine hungare
**Gyula Csikai** [djula ĉikai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csikai Gyula** (malofte *P. Csikai Gyula*) estis hungara fizikisto, profesoro, rektoro, vicministro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1985), membro de Academia Europaea.

Gyula Csikai  naskiĝis la 31-an de oktobro 1930 en Tiszaladány kaj mortis la 19-a de aprilo 2020.

Biografio
---------

Gyula Csikai frekventis universitaton en Debrecen inter 1948-1953. Li ekhavis postenon en instituto pri atomoj, kiu estis filio de MTA. En 1967 li ekinstruis en la universitato de Debrecen, kie li estis rektoro inter 1981-1986. Li okupiĝis ĉefe pri atomoj, neŭtronoj, nukleoj. Lia edzino estas same fizikisto. Li ricevis divesajn premiojn inter 1957-2005.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Photographic Evidence for the Existence of the Neutrino* (1957)
* *Observation of the (n, He3) Reaction* (1965)
* *Magreakciók kísérleti vizsgálata 14 MeV körüli neutronokkal* (1968)
* *A gyors neutron adatok és a fúziós reaktorok* (1987)
* *Improved Gas-cell D-D Neutron Sources* (1994)
* *Activation Cross-sections of Long-lived Products of Proton-induced Nuclear Reactions on Zinc* (2005)

Fontoj
------

* biografio kun foto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 430351
* LCCN: n86036310
* VIAF: 21157264
* ISNI: 0000 0001 1043 752X
 |
**Eisenhüttl,** kroate **Jezero,** hungare **Kisvaskút** [kiŝvaŝkUt] estas iama vilaĝo, nun parto de Kukmirn en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodo: 7543
* Telefonkodo:
* Aŭtokodo: GS
* Loĝantaro:
* 47° 06′ 15″ N 16° 11′ 50″ O﻿ / ﻿47.10417 °N, 16.19722 °O﻿ / 47.10417; 16.19722 (mapo)Koordinatoj: 47° 06′ 15″ N 16° 11′ 50″ O﻿ / ﻿47.10417 °N, 16.19722 °O﻿ / 47.10417; 16.19722 (mapo)

Situo
-----

Eisenhüttl situas laŭ rojo. Güssing troviĝas je 12 km-oj.

Historio
--------

Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. Kroatoj fondis la vilaĝon en la 16-a jarcento. La unua mencio devenis el 1576. En 1910 Kisvaskút havis 389 loĝantojn (kroatoj en majoritato, aŭstroj en minoritato). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). Eisenhüttl aliĝis al Kukmirn en 1971.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Georgo de 1796

* Kategorio Eisenhüttl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Bildigo de karbeno.
Metileno estas la plej simpla karbeno.
Formaldehido
**Karbeno** estas molekulo enhavanta neŭtran karbon-atomon kun valento du kaj du neligitaj valentelektronoj. Karbenoj estas tre reakciemaj specoj en organika kemio kaj povas esti ekstreme malstabilaj. La alta reakcieco de la molekulo estas atribuita al la fakto, ke la komponaĵo prezentas specon mankantan elektronojn kun du nekonektitaj elektronoj en la karbono. La ĝenerala formulo estas R-(C:)-R' aŭ R=C: , kie R estas alkilo aŭ hidrogenatomoj. La termino "karbeno" povas ankaŭ referi al la plej simpla kaj plej ofta kombinaĵo H2C:, ankaŭ nomita metileno, la antaŭaĵa hidrido el kiu ĉiuj aliaj karbenaj kombinaĵoj estas formale derivitaj. Ankaŭ ekzistas reakciemaj neorganikaj specoj kun granda simileco al karbenoj.

Formaldehido povas esti konsiderata aŭ kiel karbeno (kun sia hidrogenaj ligoj) aŭ kiel aldehido (kun sia duobla ligo al oksigeno).

Iaj karbenoj estas stabilaj kaj nomitaj **persistaj karbenoj** , kiel tiuj formitaj el derivaĵoj de imidazolino.

Vidi ankaŭ
----------

* Kategorio Karbeno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Alkilo
* Eteno
* Etino
* Metilo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rFunkciaj grupoj |
| --- |
| Aldehido  •  Alkano  •  Alkeno  •  Alkilo  •  Alkino  •  Alkilooksida grupo  •  Alkoholo  •  Amido  •  Aminogrupo  •  Benzeno  •  Estero  •  Etero  •  Etila grupo  •  Fenoloj  •  Fosfonata acido  •  Halogenido  •  Hidroksila grupo  •  Izonitrilo  •  Karbeno  •  Karbonila grupo  •  Karboksila grupo  •  Karboksilata acido  •  Ketono  •  Metila grupo  •  Nitrilo  •  Sulfonata acido  •  Tiocianatoj  •  Tioloj  •  Ureo |

 |
Karbidpafado dum Silvestro 2017
**Karbidpafado** estas loka kutimo en kelkaj sudaj, nordaj kaj orientaj regionoj de Nederlando. Ĝi kutime okazas je aŭ ĉirkaŭ silvestro, kvankam en la sudo de Nederlando ĝi estas tradicie ankaŭ multe farita vespere de la geedziĝa enskribiĝo. La tradicio ekzistas ankaŭ en Belgio kaj en la lastaj jaroj okazis reviviĝo kun silvestro, kaj ankaŭ ĉe geedziĝoj. 

Kalcia karbido estas metita en laktujon, farboskatolon aŭ modifitan gasbotelon kaj iomete malsekigitan, ekz. kun salivo aŭ akvo, post kio oni fermas la ladskatolon per la kovrilo aŭ (plasta) pilko. La formiĝanta etino estas ekbruligita tra malgranda truo (aŭ per sparkilo) kaj eksplodas kun bata frapo, kun la kovrilo aŭ pilko pafante el la ladskatolo kaj surteriĝanta dekojn de metroj for. Ĉe granda laktujo, la bruego estas ofte surdigebla. Tial oni rekomendas porti aŭdan protekton dum pafado de karbido.

Por malhelpi difekton de la fluganta kovrilo, ĝi estas kutime ligita per fortika ŝnuro de kelkaj dekoj da metroj longa.

La defio de karbura pafado kuŝas en eltrovi la ĝustan tempon por ekbruligo. Estas sporto krei optimuman eksplodon variigante la kvanton de karbido kaj akvo kaj la tempon por ekbruligi. En kelkaj vilaĝoj, dekoj da ujoj estas pafitaj samtempe kaj gravas bone direkti la pafadon, por ke la aŭtobusoj ĉiuj regule popu sinsekve. Tiu ĉi formo de organizita karbidpafado ofte estas en la manoj de sporta asocio, aŭ speciala karbido aŭ silvestra asocio.

Por kaŭzi eĉ pli grandajn eksplodojn, foje pli granda materialo estas uzata, kiel transformitaj flusterkujoj.

La historio de karbidpafado ne estas konata. La tradicio eventuale iras reen al la ĝermanaj Julo-festadoj. En la 19-a jarcento, kaj en la kamparo kaj en la urbo, estis kutimo brui en specialaj tagoj. La tradicio de pafado de kanonoj en urboj malaperis komence de la deknaŭa jarcento kiam ĝi estis malpermesita. En la kamparo la kutimo pafi dum geedziĝa enskribiĝo, daŭre ekzistas. Pro tio verŝajne originis la karbidpafado. Karbido iĝis havebla ĉe la fino de la deknaŭa jarcento.

Karbido ankaŭ estis uzataj por biciklolumo antaŭ 2-a Mondmilito. Antaŭ ol boteloj da acetilengaso iĝis haveblaj, karbido estis uzita fare de la plej multaj vilaĝforĝistoj por veldado. Do ĝi estis facile akirebla kaj malmultekosta. Laktujoj ankaŭ estis vaste haveblaj en la kamparo ekde la fino de la 19-a jarcento. En la daŭro de la dudeka jarcento, pafado per laktoskatoloj iĝis modo.
**Krisztián Cser** [kristiAn ĉer], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Cser Krisztián** estas hungara operkantisto, (baso).

Krisztián Cser  Arkivigite je 2012-04-09 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 9-an de decembro 1977 en Szeged.

Biografio
---------

Krisztián Cser frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, sed li lernis ankaŭ muzikon. Li akiris fizikistan diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 2002. Li plulernis en biologia instituto, sed samtempe inter 2002-2006 li lernis en muzika altlernejo en Szeged, en 2008 li akiris operan diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto. Lia plej grava instruisto estis Éva Marton. Dum la studentaj jaroj li havis roleton en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Li debutis kiel oratorikantisto en 1998, kiel operkantisto en 2008. Ekde 1998 li partoprenas en koncertoj (ankaŭ eksterlande). Inter 2008 kaj 2010 li havis stipendion en Budapeŝta Operejo, poste li estis gastokantisto. Li kantadas ankaŭ en Teatro Erkel kaj en la Muzikakademio. Li ricevis premiojn inter 2004-2016. Li havas edzinon, kiu naskis ĝemelojn.

El ŝia repertuaro
-----------------

* Ferenc Erkel: *Hunyadi László* — Cillei
* Béla Bartók: *Burgo de la Blubarbulo* – titolrolo
* György Ránki: *Pomádé király új ruhája* – titolrolo
* Giuseppe Verdi: *Il Trovatore* – Ferrando
* Richard Wagner:
	+ *Die Walküre* — Hunding
	+ *Das Rheingold* — Wotan, Fasolt
* Giacomo Puccini: *La bohème* — Colline
* Gioachino Rossini: *La Cenerentola* — Don Magnifico (debuta rolo)
* Wolfgang Amadeus Mozart:
	+ *La geedziĝo de Figaro* – titolrolo
	+ *Don Giovanni* - *Leporello*
	+ *Die Zauberflöte* - *Sarastro*
* Carl Maria von Weber: Der Freischütz - *Kaspar*
* Gaetano Donizetti:
	+ *Anna Bolena* – Henriko la 8-a
	+ *Lucia di Lammermoor* – Raimondo
* diversaj oratorioj

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* Arkivigite je 2014-07-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2014-07-10 per la retarkivo Wayback Machine
**Hub** urdue حب estas urbego en provinco Baluĉistano (Pakistano), en kantono Lasbela, kie Hub estas sidejo de la samnoma distrikto.

Bazaj informoj
--------------

* loĝantaro: 175 376 (2017, )
* horzono: UTC+ 5
* poŝtkodo: 90250
* telefonkodo: +92-853-XXX XXX
* Supermara alteco: 24 m
* Areo:

Geografio
---------

Hub situas en la suda parto de la lando laŭ dekstra bordo de rivero. Hub kuŝas nur ĉirkaŭ 10 kilometrojn de la maro, same de Karaĉio jam trans la rivero.

Historio
--------

Dum la sendependiĝo de Pakistano en 1947 la ne-islamaj minoritatoj migris al la alia nova ŝtato Barato, samtempe alvenis islamanoj el Barato. En 2007 ĉe Hub atako okazis kontraŭ konvojo de loka polico akompanantaj ĉinojn. La eksplodo detruis veturilon mortigante 16 pakistanajn policistojn kaj vundante aliajn 18. Ĉinoj ne estis vunditaj.

Ekonomio
--------

Hub estis brita kontrolpunkto. Nun Hub estas unu el la plej grandaj industriaj centroj de Baluĉistano kaj pro sia proksimeco al Karaĉio ĝi fariĝis komuta urbo de la Karaĉia urbaro. La bazaroj kaj merkatoj plenas de varoj, sed Hub malhavas universitatojn.

Loĝantaro
---------

Loĝantaro| 1981 | 1998 | 2017 |
| --- | --- | --- |
| 4 249 | 62 763 | 175 376 |

La loĝantaro pliiĝis pli ol kvardekoble inter 1981 kaj 2017 laŭ oficialaj censoj. Inter 1998 kaj 2017 la meza jara kresko estis 5,5%, multe pli alta, ol la tutlanda mezumo (2,4%).

La plimulto de la loĝantaro estas islama, dum estas hinduaj kaj kristanaj minoritatoj.

Trafiko
-------

Hub havas trairan vojon unuflanke al la maro, aliflanke al ĉefvojo al Karaĉio. La plej proksima stacidomo, ankaŭ internacia flughaveno nature en Karaĉio funkcias.

Klimato
-------

Hub havas aridan klimaton laŭ klimata klasifiko de Köppen (BWh) regata de longa somero dum moderigita per oceana influo de la Araba Maro. La vintra klimato estas seka kaj daŭras inter decembro kaj februaro. La jara precipitaĵo estas ĉirkaŭ 250 mm, plej ofte pluvas dum julio-aŭgusto (musona sezono).

Fontoj
------

* WikiTrans
**Kálmán Nádasdy** [nAdaŝdi], hungare **Nádasdy Kálmán** estis hungara reĝisoro, altlerneja instruisto, teatrestro, tradukisto kaj scenaristo. Lia edzino estis Lilian Birkás, lia filo estis Ádám Nádasdy.

Kálmán Nádasdy naskiĝis, kiel *Graff Kálmán* la 13-an de septembro 1905 en Budapeŝto. Li mortis la 17-an de aprilo 1980 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Kálmán Nádasdy eklaboris en Budapeŝta Ŝtata Operejo, kiel helpreĝisoro en 1923. Inter 1926-1932 li frekventis Muzikakademion, kie li lernis komponadon de Zoltán Kodály. En 1941 li iĝis ĉefreĝisoro en la Operejo, dume ofte li reĝisoradis ankaŭ eksterlande (Italio, Aŭstrio, Suomio). Inter 1959-1966 li estris la tutan Operejon kaj reĝisoradis ekzemple en Nacia Teatro (Budapeŝto), Teatro Madách, Operetoteatro (Budapeŝto). Ekde 1950 li edukis reĝisoradon por aktoroj en ĉeflernejo, kie li estis ĉefdirektoro inter 1964-1974. La havis edzinon kaj filon. Li emeritiĝis en 1966, spite tion liaj reĝisoraĵoj ne ĉesis. Li ricevis premiojn Kossuth en 1950, 1954, 1965, en 1952 ankaŭ alian premion.

Liaj reĝisoraĵoj (elekto)
-------------------------

* diversaj operoj en teatroj, ekzemple Ferenc Erkel: Ladislao Hunyadi; Béla Bartók: *A kékszakállú herceg vára* (Fortikaĵo de Blubarbulo); Beethoven: Fidelio
* diversaj dramoj en teatroj, ekzemple Ŝekspiro: Otelo; Rikardo la 3-a
* diversaj kinejaj filmoj, ekzemple *Ludas Matyi*, 1949

Liaj verkoj (elekto)
--------------------

* 7 operoj inter 1922-1955
* 4 scenarlibroj inter 1953-1978
* 2 muzikaĵoj

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Sándor Beke (reĝisoro)
* Péter Dóczy
* András Kalmár
* Katalin Kőváry
* László Laczina
* Tibor Orbán
* József Szivler

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Kálmán Nádasdy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 411093
* GND: 123013909
* LCCN: n87813124
* VIAF: 50123741
* ISNI: 0000 0000 7995 2303
* BNF: 164041227
 |
**NÉMETH Kálmán** [ne'met], *P. Gellért*, (pseŭdnimoj Fegyverneki, Krónikás, Pukk Pál) (7-a de aprilo 1897, Szamosújvár – 26-a de marto 1966, Brownsville, (USA) ?), estis rumanuja hungara romia katolika eklezia verkisto, redaktoro.

Biografio
---------

Li komencis la mezlernejon en sia naskiĝurbo kaj finis en Medgyes en seminario de franciskanoj (1916). Siajn teologiajn studojn li finis en Vajdahunyad en la franciscana instituto teologia (1919). Li estis instruisto en Odorheiu Secuiesc, Făgăraş (1922-24), vikario en Kluĵo (1924-31). Li estis kunredaktoro de A Hírnök (1926-28) kaj de Katholikus Világ (1926-30). Ekde 1931 li estis pastro en Dej, poste en Bukovino en vilaĝoj Józseffalva, Hadikfalva kaj Istensegíts. Post la forbrulo de tiu lasta vilaĝo li organizis la helpadon de damaĝitoj. Li partoprenis en la transloĝigo de la vilaĝanoj al Bácska (Hungarujo), poste li rifuĝigis la loĝantojn al Dunántúl por savi ilin de militfronto. Post 1945 li loksidiĝis en Usono kaj iĝis pastro de kongregacio en Brownsville. Ekde 1963 li estis la redaktoro de la hungarlingvaj paĝoj de la kvarlingva gazeto *Catholic World*. Li verkis ankaŭ arthistoriajn studojn (Albrecht Dürer).

Pli gravaj verkoj
-----------------

* *Kis uram, hogy volt?* (Egy "komojodó" fiú feljegyzései. kun la desegnaĵoj de Sándor Szopos. Kv. 1930);
* *Égő hegy* (Alkalmi sorok a kolozsvári Alvernáról. Kun Ferenc Mael kaj Béla Pap Jánossy, kun la ilustraĵoj de Sándor Tomcsa. Kv. 1930);
* *Százezer szív sikolt* (Hazatért és hazavágyó magyarok verőfényes Golgotája. "Zenélő kút" Könyvműhely, Bácsjózseffalva 1943).

Fontoj
------

* Romániai Magyar Irodalmi Lexikon
**Kálmán Petrovics** [petroviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Petrovics Kálmán** estas hungara kajakisto, dufoja mondĉampiono, inĝeniero pri manĝaĵoj.

Kálmán Petrovics naskiĝis la 10-an de aprilo 1961 en Vác.

Biografio
---------

Kálmán Petrovics akiris diplomon en Szeged. En la sensporta vivo li estis postenulo en la sama urbo. Lia edzino naskis filon. Li ricevis ŝtatan premion en 2009.

### Sporta kariero

Kálmán Petrovics inter 1974-1979 estis kajakisto en Nagymaros sur Danubo, poste en Szeged sur Tiso ĝis 1992. Li estis hungara ĉampiono trifoje inter 1984-1990 ĉiam kvarope, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1982-1992. Li ne estis olimpiano pro bojkoto, sed en mondĉampionumoj li estis la unua dufoje en 1985 kaj 1990 kvarope, respektive individue. Li venkis ankaŭ en Universiado en 1987 kvarope. Liaj partneroj en kajako estis ekzemple Attila Ábrahám kaj Tibor Helyi. Depost sia aktiva sporta kariero li havis postenojn en la hungara akvasporta vivo.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* medaloj
* hungaraj ĉampionoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 813197
 |


* Portalo pri Biografio
**Kálmán Molnár,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Molnár Kálmán** estis hungara grafikisto, afiŝisto, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Katalin Sárváry.

Kálmán Molnár  naskiĝis la 10-an de aprilo 1943 en Budapeŝto, li mortis la 21-an de junio 2017.

Biografio
---------

Kálmán Molnár abiturientis en industriarta mezlernejo en 1961 en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Belarta Altlernejo en 1967. Liaj plej gravaj instruistoj estis Géza Fónyi kaj György Konecsni. Li debutis en ekspozicio jam en 1966. Post la diplomo li iĝis memstara, profesia grafikisto. Plej ofte li kreis afiŝojn, krome kovrilpaĝojn, ilustraĵojn. Li studvojaĝis en Egiptio, Irano, Kuvajto, Alĝerio, Barato, Tajlando, Nepalo, Japanio, Novjorko. En 1990 li ekinstruis en la Belarta Altlernejo, post du jaroj li gvidis la grafikan katedron. Inter 1992–2004 li estis vicrektoro. Li ricevis premiojn inter 1971-2014.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Sárvár, Körmend (1979)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Budapeŝto (1966, 1969, 1976, 1980, 1986, 1990, 1993)
* Berlino (1977)
* Londono (1978, 1989)
* Pécs (1983)
* Helsinko (1992)
* Zagrebo (1996)

Elektitaj afiŝoj
----------------

* filmaj: A 22-es csapdája (1970), Virágot Algernonnak (1972), Ragadozó madarak (1978)
* teatraj: Bernarda Alba Háza (1976), Petruska (1976)
* politikaj: VIZILÉPCSŐD (1989), ERŐ-MŰ-TÉT (1989)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Zsófi Barabás

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2018-08-29 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 629695
 |
**Kálmán Ruffy Varga** [rufi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ruffy Varga Kálmán** estis hungara altlerneja instruisto, senatano. Liaj familiaj nomvariantoj estis *Ruffy-Varga* aŭ *Varga*.

Kálmán Ruffy Varga naskiĝis la 29-an de aŭgusto 1871 (laŭ hungara Vikipedio la naskiĝjaro estas 1873) en Léva (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Levice en Slovakio), li mortis la 9-an de novembro 1942 en Debrecen (Hungara reĝlando).

Biografio
---------

Kálmán Ruffy Varga maturiĝis en gimnazio en Körmöcbánya, poste li akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio (Magyaróvár) en 1893, fine li doktoriĝis el filozofio en Scienca Universitato Ferenc József en 1897. Li instruis en la akademio, poste en simila akademio en Kolozsvár, inter 1900-1920 en Kassa. Ekde 1921 ĝis la emeritiĝo en 1935 li estis akademiestro en Ekonomia Akademio (Debrecen), ekde 1931 li estis deputito de la akademioj en la hungara senato. Li ricevis la titolon reĝa konsilisto en 1912, krome ŝtatajn premiojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Termesszünk babot és vigyük a világpiacra* (sen eldonjaro)
* *A takarmányrépa termesztése a m.-óvári szarvasmarha-tenyésztési egylet téli előadásaihoz* (1899)
* *Divatosan* (komedio, 1903)
* *Adatok a búza rozsdaellenálló képességének ismeretéhez* (1906)
* *A gyomnövények irtása* (1912)
* *Termesszük a kukoricát jobban* (1918)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724440
 |
**Kálmán Szepesi** [sepeŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szepesi Kálmán** estis hungara-sveda tablotenisisto, mondĉampiono, agento.

Kálmán Szepesi naskiĝis la 13-an de januaro 1930 en Ózd, li mortis la 29-an de septembro 1992 en Stokholmo.

Biografio
---------

Kálmán Szepesi en nekonata tempo translokiĝis al Budapeŝto, kie li vivis. Li disidis al Svedio depost la hungara revolucio de 1956 kaj svediĝis. Li estis agento en asekura firmao. Li ricevis hungaran premion en 1955. 

### Sporta kariero

Kálmán Szepesi komence estis futbalisto, kiun li finis pro sportakcidento. Li estis tablotenisisto en la 1950-aj jaroj en Budapeŝto. Li estis hungara ĉampiono sesfoje inter 1951-1956. Li estis la unua en mondĉampionumoj en 1952 kaj 1955 teame, respektive variduope (kun Éva Kóczián), krome li estis malferma brita ĉampiono. Li ludis sub sveda flago en mondĉampionumo en 1957 sen medalo.

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto kun foto legebla pli malsupre
* WikiTrans

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 820524
 |



* Portalo pri Biografio
*Baisieux* ankaŭ estas parto de la belga municipo Quiévrain. Krome atentu la paĝon pri la loka stacidomo.

**Baisieux** - prononco laŭ sistemo IFA bɛzjø - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, *Frans-Vlaanderen* respektive *Flandre française*. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ], nederlande/flandre *Noorderdepartement*, en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). Fine de 2020 en la komunumo vivis 4 993 loĝantoj sur areo de 8,68 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 575 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Lille* (france *Arrondissement Lille*, nederlande *Arrondissement Rijsel* respektive okcidentflandre *Arroundissement Rysel*), kaj al la kantono *Templeuve-en-Pévèle*. 

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *basiliens* respektive *basiliennes*.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Baisieux (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Baisieux en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (france)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Mollisquama mississippiensis** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
| Subfilumo: | Vertebruloj *Vertebrata* |
| Infrafilumo: | Makzeluloj *Gnathostomata* |
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Kartilagaj fiŝoj *Chondrichthyes* |
| Subklaso: | Elasmobrankuloj *Elasmobranchii* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Superordo: | **Ŝarko** *Selachimorpha* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| v • d • r |

**Mollisquama mississippiensis** (**Misisipa poŝoŝarko**) estas specio de ŝarko. Ĝi estis la plej malgranda ŝarko, 14 cm longa. Ĝi estis malkovrita en la Golfo de Meksiko.

La ŝarko unue estis malkovrita de sciencistoj de la Universitato Tulane, kiu faris studon pri spermo-balenoj en 2010. En la jaro 2013, la Nacia Oceana kaj Atmosfera Administracio identigis ĝin kiel poŝoŝarkon.

Antaŭe trovita specimeno de malsama poŝoŝarka specio estis kaptita for de la marbordo de Ĉilio en jaro 1979.

La ŝarko havas "poŝojn", kiuj sekrecias luman fluon. Ĝi ankaŭ havas fotoforojn ĉirkaŭ la korpo, kiuj kapablas produkti lumon.
**Lajos Mészáros** [lajoŝ mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mészáros Lajos** estis hungara bazlerneja kaj altlerneja instruisto.

Lajos Mészáros naskiĝis la 30-an de novembro 1913 en Csicsó (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Číčov en Slovakio), li mortis la 24-an de januaro 1969 en Gödöllő (Hungario).

Biografio
---------

Lajos Mészáros maturiĝis akiris pedagogian diplomon en 1936, pedagogian diplomon por agronomio en la sekva jaro. Post siaj studoj li instruis en diversaj bazlernejoj. Dum la 2-a mondmilito li estis soldato kun militkaptiteco. Li povis hejmenveni nur en 1948 kaj poste li instruis en pluraj agrikulturaj lernejoj. Inter 1951 kaj 1964 li estis asistanto kaj lektoro en Agrikultura Universitato. Intertempe ekde 1952 li havis postenon en la ministerio kaj en 1954 li akiris agronomian diplomon, ĝuste post jardeko li estis nomumita docento. Li kandidatiĝis en 1968 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li partoprenis ankaŭ en redakto de agrikultura revuo.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724238
 |
**Lajos Mack** [lajoŝ mak], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mack Lajos** estis hungara ceramikisto, skulptisto.

Lajos Mack: Blazono de Hungara reĝlendo sur Ĉefposto de Pécs
Lajos Mack  naskiĝis en 1876 en Pozsony (Hungara reĝlando, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis en 1963.

Biografio
---------

Lajos Mack studis skulptoarton en Akademio de Belartoj de Vieno de Hermann Helmer inter 1892-1896, poste en majstrolernejo de Carl Kundmann 3 jarojn. Inter 1899 kaj 1916 li laboris en ceramika metiejo de Vilmos Zsolnay en Pécs. Lia unua tasko estis krei husarajn figurojn al mondekspozicio de Parizo en 1900. En la sekvaj jaroj li planadis ceramikajn vazojn, ujojn kaj ankaŭ reliefojn, skulptaĵojn. En 1916 li soldatiĝis, post la 1-a mondmilito li revenis al sia naskiĝurbo. Liaj artaĵoj estis tiel popularaj, ke en la 1930-aj jaroj li revenis al Pécs kaj laŭ la gipsaj formoj li denove rekreis ceramikajn artaĵojn.

Elektitaj artaĵoj
-----------------

* Blazono de Hungara reĝlendo (1904, vidu la bildon!)
* Madono kun Jesuo (Pécs, 1914 reliefo)
* Lampo (ceramikaĵo)
* Ornamvazo

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto
* hungarlingva biografieto[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografieto (la koncerna teksto estas legebla en la 66-a paĝo)

* ceramikaĵo de Mackceramikaĵo de Mack
* ceramikaĵo de Mackceramikaĵo de Mack


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614822
 |
**Lajos Megyeri** [lajoŝ medjeri], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Megyeri Lajos** estas serbia hungara komponisto, dirigento, muziklerneja instruisto.

Lajos Megyeri  naskiĝis la 5-an de majo 1935 en Baĉko Gradiŝte (Jugoslavio, nun en Serbio).

Biografio
---------

Lajos Megyeri apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio/Serbio. Li frekventis muzikan bazlernejon en sia naskiĝurbo, ekde 1952 en muzika mezlernejo en Subotica, fine li akiris diplomon en Muzikakademio de Beogrado en 1963. Lia plej grava instruisto estis Predrag Milošević. Post siaj studoj li instruis en pluraj muziklernejoj. Li ofte okupiĝis pri akordionoj, en 1969 li fondis klubon pri akordionoj, li longe gvidis ĝin. Inter 1974-1977 li instruis en Herceg Novi, poste inter 1977-1981 li estis muzika gvidanto kaj dirigento de teatro en Subotica. En 2007 li ricevis hungaran premion.

Li edziĝis en 1959, en 1967 filino naskiĝis.

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Subotica (1969, 1995, 2000)

Elektitaj komponaĵoj
--------------------

* Suito (por piano, 1959)
* A kacsa és a békák (por kantovoĉo kaj piano, 1959)
* Prelúdium és scherzo (por akordiono, 1967)
* Út a paradicsomba (teatra akompana muzikaĵo, 1978)
* Fölszállott a sármány (por koruso, 1997)
* Adagio (por simfonia orkestro, 2002)

Fontoj
------

* aŭdebla muziko de Megyeri
* aŭdebla muziko de Megyeri
* aŭdebla muziko de Megyeri

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 647385
 |
**FIM-92 Stinger** estas infraruĝe direktita aerdefenda raketo, kiu estas lanĉebla desur la ŝultro kontraŭ aeraj celoj. Ĝin produktas la usona entrepreno Raytheon.

*FIM-92 Stinger* estis evoluigita kiel homportebla grund-aera raketo (angle *Man Portable Air Defense System (MANPADS)*). Ĝi estis posteulo de FIM-43 Redeye, kies evoluo komenciĝis en 1959. La Stinger estis ekproduktita en 1980 en Usono kaj disvastiĝis dismonde. La originala produkta firmao estis General Dynamics, kiu vendis la produktajn rajtojn al reketa specialisto Raytheon, pli frue Hughes MSC. 

La misilo famiĝis post sukcesa uzo kontraŭ la soveta helikoptero Mi 24 en Afganistano en la 1980-aj jaroj. Post forlaso de Afganistano en 1989, multajn misilojn povis reakiri la Usono por eviti ties uzon kontraŭ civilaj aviadiloj. CIA ankaŭ apogis per Stinger la angolajn ribelantojn de UNITA en Angolo ekde 1986.

Teknikaj informoj
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
| Tipo | Infraruĝe direktita aerdefenda raketo |
| **Povumo** |
| Rapideco (Vmaks) | Maĥo 2,2 |
| Maksimuma flugdaŭro | ĉ. 20 sekundoj |
| Efika atingopovo | * FIM-92A: 4 km
* FIM-92B: 4,8 km
 |
| Maksimuma atingopovo | okaze de bonaj cirkonstancoj: 10 km |
| Minimuma atingopovo | 0,2 km |
| Maksimuma batalalto | * FIM-92A: 3,5 km
* FIM-92B: 3,8 km
 |
| Minimuma batalalto | praktike grund-nivele |
| Pelaĵo | solidaĵo (*Dual-ŝub*) |
| **Maso** |
| Kompleta sistemo | 15,8 kg |
| Direkta armilo | 10,1 kg |
| Eksploda parto | 3 kg, el kiu 310 g HTA-eksplodaĵo |
| **Mezuroj** |
| Longo | 1,52 m |
| Diametro | 0,07 m |
| Envergur(et)o | 0,091 m |

La misilo eklanĉas post ellaso de iom da gaso en distanco de kelkaj metroj de la homo. La misilo direktas sin mem al la celo kaj eksplodas per ioma malfruo post la trafo, ene de la celo. Okaze de maltrafo, la misilo eksplodas post 12 sekundoj.

Similaj sistemoj
----------------

* SA-18 Grouse
* SA-16 Gimlet
* Mistral
* QianWei-2

* FIM-92 Stinger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio FIM-92 Stinger en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Champfèr** estas vilaĝo en Supra Engadino. Politike la vilaĝo estas dividita inter la komunumoj Silvaplana kaj Sankta Maŭrico.

Geografio
---------

Champfèr situas oriente de la Lago de Silvaplana ĉe la norda bordo de la rivero Eno. La norda parto de la Lago de Silvaplana cetere nomiĝas *Lago de Champfèr*. La vilaĝon dividas la rojo *Ova da Suvretta*. La parto okcidente de la rojo politike apartenas al la komunumo Silvaplana, dum la teritorio okcidente de la rivereto estas parto de Sankta Maŭrico.

Trafiko
-------

Sude de la vilaĝo Champfèr pasas la kantona ĉefvojo n-ro 27, kiu en Silvaplana unuiĝas kun la kantona ĉefvojo n-ro 3. La vilaĝo estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinio de Sankta Maŭrico al Chiavenna en Italio. Tra la vilaĝo mem pasas flanka vojo de Silvaplana al Sankta Maŭrico.

Lingvoj
-------

La plej granda parto de la loĝantaro estas dulingva parolante la romanĉan kaj la germanan.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Champfèr datiĝas el la jaro 1139 kiel *Campofare*. Champfèr dividas sian historion kun la tuta Supra Engadino. La reformita preĝejo Sankt Rocchus estis konstruita en la jaro 1521. Ĝi restis filio de la paroĥo Silvaplana. Sub la nova administracia ordo de 1851 la vilaĝo estis dividita inter Silvaplana kaj Sankta Maŭrico. En publika baloto de la jaro 1883 kun nur unu plia nea voĉo la popolo kontraŭstaris kreon de memstara komunumo Champfèr.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Silvio Margadant*: *Champfèr* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-01-04)
2. ↑  Fonto: Artikolo pri la vilaĝo en la vilaĝa retejo Arkivigite je 2011-08-29 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Champfèr en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la vilaĝo Champfèr
* Champfèr en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

Bildoj
------

* La rojo Ova da Suvretta, kiu dividas la vilaĝon inter la du komunumo Silvaplana kaj Sankta MaŭricoLa rojo Ova da Suvretta, kiu dividas la vilaĝon inter la du komunumo Silvaplana kaj Sankta Maŭrico
* Reformita preĝejo de ChampfèrReformita preĝejo de Champfèr
* Detalo de domo en la vilaĝoDetalo de domo en la vilaĝo
* Orielo en la vilaĝocentroOrielo en la vilaĝocentro
* Strateto en la vilaĝocentroStrateto en la vilaĝocentro
Blazono
**Champs-sur-Marne** estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Seine-et-Marne kaj en la regiono Francilio, apud Torcy. Ĝi havas proksimume 25 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomas *Campésiens*.

Tiu mezgranda urbo ĝuas bonajn vivkondiĉojn : 50% el ĝia areo konsistas el verdaj parkoj aŭ akvujoj. La kastelo de Champs-sur-Marne, rekonstruita dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj, estis loĝita interalie de Madamo de Pompadour, fama amantino de Ludoviko la 15-a.

Geografio
---------

Champs-sur-Marne troviĝas proksimume 20 kilometrojn el Parizo, kaj ĉe la flanko de plataĵo apud la rivero Marno, je la limo kun la departemento Seine-Saint-Denis. Ĝi havas landlimojn kun la komunumoj Chelles norde (preter la Marno), Noisiel oriente, Émerainville sude, Noisy-le-Grand okcidente kaj Gournay-sur-Marne nordokcidente.

Vidindaĵoj
----------

La **preĝejo de Champs-sur-Marne** situas apud la urbdomo, kaj estis menciita ekde la 7-a jarcento en malnova libro : ĝi estis rekonstruita ĉirkaŭ la 12-a jarcento far la loĝantoj de la dependa vilaĝeto Malnoue (kiu nun apartenas al Émerainville). La **pastrejo** (*presbytère*), renovigita en 2001, troviĝas tute antaŭ la preĝejo, kaj estas hodiaŭ uzata kiel ekspoziciejo aŭ kunvenigejo.

La **kastelo de Champs-sur-Marne** estas klasifikita kiel « nacia palaco » kaj cetere kiel « historia monumento ». Ĝi entenas francstilan ĝardenon, anglastilan parkon kaj rimarkindajn meblojn, elektitajn far Madamo de Pompadour dum la 18-a jarcento.

Ĝemelurboj
----------

Champs-sur-Marne estas ĝemelita kun :

* Quart de Poblet en Hispanio
* Bradley Stoke en Unuiĝinta Reĝlando

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Seine-et-Marne
* Listo de urboj de Francio
* Noisy - Champs (pariza metrostacio)
* Noisy - Champs (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala TTT-ejo

Kastelo de Champs-sur-Marne

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 200639
* GND: 4673615-3
* LCCN: n2002033569
* VIAF: 138567703
* SUDOC: 050339915
* BNF: 15275424z
 |
**Ceyroux** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 107 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Ceyroux etendiĝas sur 12,13 km², kaj havis 107 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 8 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Ceyroux situas je alteco de 516 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Ceyroux apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Daniel Daguet, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Ceyroux apartenas al la kantono de Bénévent-l'Abbaye, kies ĉefurbo estas Bénévent-l'Abbaye. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Bénévent-l'Abbaye