recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Ne konfuzu ĉi tiun artikolon kun Lóránt Hegedüs. |

**Lóránt HEGEDŰS** [hegedUŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hegedűs Lóránt** estis hungara pastro, kalvinana episkopo.

Lóránt Hegedűs  naskiĝis la 11-an de novembro 1930 en Hajdúnánás. Li mortis la 26-an de januaro 2013 en Budapeŝto.
.

Biografio
---------

Lóránt Hegedűs abiturientis en sia naskiĝurbo, poste li lernis teologion en Budapeŝto inter 1949 kaj 1954. Post lernado li estis vicpastro en Bicske, poste en Budapeŝto. Li partoprenis en Hungara revolucio de 1956, post falo de la revolucio li devis servi plu en diversaj vilaĝoj aŭ urbetoj. Inter 1983-1996 li estis pastro en Budapeŝto. Li estis elektita episkopo en 1991. Li strebis multe pri fondo de kalvinana universitato. Post 2 jaroj li iĝis titulara profesoro en Veszprém (urbo). Li havis edzinon, kiu naskis 4 gefilojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

* Kategorio Lóránt Hegedűs en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 494457
* GND: 1166793044
* LCCN: n92014481
* VIAF: 55802349
* ISNI: 0000 0000 2934 3323
* NKC: jo2013779802
 |
Koordinatoj: 47° 56′ 30″ N 1° 49′ 18″ O﻿ / ﻿47.94167 °N, 1.82167 °O﻿ / 47.94167; 1.82167 (mapo)

**Ormes** estas urbeto en franca departemento Loiret, lime de la grenkreska ebenaĵa regiono Beauce.  

Ĝi estas banala enkampa urbeto, sed tenas unu apartan gravecon: enkadre de la KAP-sistemo de Eŭropa Unio, kiu aranĝis sistemon cele helpi kaj protekti merkatajn prezojn, estas difinitaj du apartaj punktoj : tiu kie la merkato pri grenoj estas la plej superprodukta - tiu ĉi estas Ormes - kaj alia, kiu estas la plej malsuper-produkta (tiu ĉi estas la riverhaveno de Duisburg).

  

foto de la grenejoj en Ormes:

Esperanto en Ormes
------------------

En Ormes troviĝas la sidejo de la departementa asocio, Esperanto-Loiret

Adreso:
Place Clément Marot 
45140 Ormes
ties ret-ejo Arkivigite je 2007-03-11 per la retarkivo Wayback Machine
  
  

Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 37 voĉojn (4,36% de voĉoj) en 2004, 19 voĉojn (1,93% de voĉoj) en 2009 kaj 25 voĉojn (2,35% de voĉoj) en 2014.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Ormes (Loiret) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Komunumoj de Loiret


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Léopold Robert
Louis **Léopold ROBERT** estas gravuristo kaj pentristo el Svislando. Li naskiĝis la 13an de majo 1794 en La Chaux-de-Fonds, Svislando, kaj mortis la 20an de marto 1835 en Venecio, Italio.

Li naskiĝis en protestanta franclingva familio, 7 tagojn post la incendio, kiu detruis la tutan urbon. Lia patro estis horloĝfaristo.

Li unue studis en Porrentruy, poste en Yverdon-les-Bains. En la jaro 1810 li iris al Parizo, kie li studis ĉe gravuristo el Le Locle Girardet. Ekde 1812 li studis ĉe la pentristo Jacques-Louis David. En 1814 li ricevis la duan grandan premion de Romo pro sia gravurado.

De 1818 al 1831 li studis kaj pentris en Romo. Tie li ĉefe pentris banditojn kaj belajn virinojn en tradiciaj kostumoj. Li rikoltis grandan sukceson.

Li provis pentri pri la kvar sezonoj per kvar grandegaj pentraĵoj:

* *Le retour du pèlerinage de la Madone de l'Arc*
* *L'Arrivée des moissonneurs dans les marais Pontins*
* *Le départ des pêcheurs de l'Adriatique*

Karlo la 10-a, (france: Charles X), reĝo de la Francoj, transdonis al li la Honoran Legion.

Li havis kiel lernantojn Louis-Napoléon Bonaparte kaj Charlotte Bonaparte. Léopold enamiĝas en Charlotte, tamen tiu amo tute ne eblis.

Li ekloĝis en Venecio kaj tie mortigis sin en 1835 per tranĉado de sia kolo.

La ĉefa avenuo de lia naskiĝurbo La Chaux-de-Fonds nomiĝas "Avenue Léopold-Robert".

La svisa filmisto Jean-Blaise Junod faris filmon pri Léopold Robert. La filmo nomiĝas "Léopold R." (1998).

Léopold havis fraton Aurèle Robert, same pentristo kaj gravuristo. Aurèle havis plurajn filojn, inter ili Léo-Paul Robert, pentristo.
Léo-Paul Robert havis plurajn filojn, inter ili tri estis pentristoj: Théophile, Philippe kaj Paul-André. Philippe Robert estis la avo de Mireille Grosjean - Robert. Philippe Robert estis rivalo de Ferdinand Hodler.

* Kategorio Léopold Robert en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 454007
* GND: 118975722
* LCCN: n83181009
* VIAF: 12574309
* ISNI: 0000 0001 1873 1272
* SUDOC: 027626733
* BNF: 119626963
* ULAN: 500027324
* RKD: 67284
* BNE: XX853884
 |
**Lívia Vizsolyi** [viĵoji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vizsolyi Lívia** estas hungara fagotisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto.

Lívia Vizsolyi naskiĝis la 18-an de majo 1952 en Ózd.

Biografio
---------

Lívia Vizsolyi frekventis muziklernejon en Eger, poste ŝi maturiĝis en muzikarta mezlernejo de Miskolc, fine ŝi akiris fagotistan diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1975. Ŝia ĉefinstruisto estis Gábor Janota. Post siaj studoj ŝi aliĝis al simfonia orkestro de Győr, krome ŝi instruis en muziklernejo en Budapeŝto. Inter 1978 kaj 1991 ŝi instruis en muzikarta mezlernejo en Győr, poste ŝi translokiĝis al Szeged. Ŝi iĝis primara fagotisto en la urba orkestro, krome ŝi instruis en Scienca Universitato de Szeged kiel docento. Kun la orkestro, pli malofte kiel solisto ŝi turneis tutmonde. En 1993 ŝi fondis fagotistan triopon. Ŝi ricevis dufoje konkursajn premiojn, baldaŭ en Szeged dufoje urbajn premiojn.

Aŭdu ankaŭ
----------

* 
*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 663841
 |
**Lépinas** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 191 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

La vilaĝo estas trafluata de la rivero Gartempe.

Geografio
---------

Lépinas etendiĝas sur 14,80 km², kaj havis 191 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 12 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Lépinas situas je alteco de 681 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Lépinas apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Elisabeth Bouchy-Pommier, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Lépinas apartenas al la kantono de Ahun, kies ĉefurbo estas Ahun. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Ahun
Abĥazio en Kartvelio
La **armenoj en Abĥazio** estas la dua plej granda etno en la regiono de Abĥazio post la abĥazoj mem. La armenoj ekloĝis en Abĥazio en malfrue 19-a kaj frua 20-a jarcento kaj nun estas la plej granda etno en Gagra, Suĥumo kaj Gulripsh-distriktoj formante 20% el la abĥazia loĝantaro kun 45,000 el totalo de 215,000.

Historio
--------

Kvankam kelkaj armenoj vivis en Abĥazio en la Mezepoko, signifa armena enmigrado al Abĥazio komenciĝis en la malfrua 19-a jarcento kiam Abĥazio multe senhomiĝis pro la amasa elirado de abĥazoj al la Otomana Imperio post la rusa subpremo kontraŭ la ribelo en Abĥazio; en la sama tempo kiam kontraŭ-armenaj pogromoj komenciĝis tie kaj la sinteno de la Sublima Pordo rekte iĝis pli kaj pli malbona. Tial pli da armenoj venis al Abĥazio en 1910-aj jaroj fuĝante de la Armena genocido.

Dum la milito en Abĥazio de 1992-1993 la plimulto de la armenoj apogis abĥazojn kaj multaj batalis je ilia flanko. Armenoj estis kvarono de la abĥazia armeo kaj dudek armenoj etis premiitaj per la titolo Abĥazia Heroo kaj 242 estis mortigitaj en batalo. Armena loĝantaro malkreskis post la milito kaj multaj armenoj forlasis la landon (plejparte al Rusio kaj Armenio) pro la ekonomiaj afliktoj.
**Helena Wolińska-Brus**, origine **Felicja** (**Fajga Mindla**) **Danielak**, pseŭdonomo "Lena" (naskiĝis la 27-an de februaro 1919 en Varsovio, mortis la 26-an aŭ 27-an de novembro 2008 en Oksfordo) – pola-juda komunistino, akuzistino, politikistino, akademia instruisto, akuzanta en politikaj procesoj de stalinismo en Pollando, en tio en t.n. justicaj murdoj.

Vivo
----

**Edukiteco kaj kariero en Pola Popola Respubliko**

En 1936 eniris al Komunista Asocio de Pola Junularo, antaŭ la dua mondmilito komencis studi en Jura Fakultato de Varsovia Universitato, kiun finis en 1948.

Dum la dua mondmilito Wolińska fuĝis de Varsovia geto. De la 1-a de aŭgusto 1942 ĝis la 31-a de julio 1944 ŝi servis en Popola Gvardio kaj Popola Armeo, gvidis buroon de la Ĉefa Stabo de Popola Armeo. De la 1-a de aŭgusto 1944 ĝis la 31-a de marto 1949 ĉefino de la Fakultato de Kadroj en Ĉef-Komandejo de Civitana Milico. De la 1-a de aprilo 1949 ĝis la tago de maldungo de la servo – la 25-an de novembro 1954 en Popola Pola Armeo, interalie en Supera Militara Akuzistaro.

La tombo de Helena Wolińska en la juda kvartalo de Wolvercote Cemetery en Oksfordo, en Britio
En 1949 en la aĝo de 30 jaroj iĝis subkolonelo, poste ektroviĝis en konfirma komisiono pri armeaj juĝistoj kaj akuzistoj, kadre de la ondo de purigoj kaj reprezalioj en Pola Soldataro lige al nomumo de sovetia marŝalo Konstanty Rokossowski al ministro pri nacia defeno. Dum tri jaroj estis sekretario de Baza Partia Organizaĵo de Pola Unuiĝinta Laborista Partio en Supera Militara Akuzistaro.

Doktorino pri jura scienco surbaze de laboraĵo *Rompo de gravedeco lume de puna juro*, anoncita prese en 1962. Ŝi laboris en Instituto de Sociologio ĉe Centra Komitato de PULP, de 1957 estis scienca laboristo de Supera Lernejo de Sociaj Sciencoj ĉe CK de PULP, de kie estis maldungita en 1968 dum komunistaj kontraŭjudaj purigoj post Marto 1968. Baldaŭ poste Wolińska kune kun la edzo, profesoro Włodzimierz Brus, forveturis de Pollando. Komence de la 1970-aj jaroj ŝi setlis en Britio, kie estis naturalizita.

**Puna agado kontraŭ Helena Wolińska post 1990**

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Helena Wolińska en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Three Lives of Helena Brus, 6 grudnia 1998, The Sunday Telegraph 1998


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 604444
* LCCN: no91005311
* VIAF: 102093429
* ISNI: 0000 0001 1694 3933
* SUDOC: 201716143
 |
Koordinatoj: 49° 31′ 5″ N 17° 37′ 43″ O﻿ / ﻿49.51806 °N, 17.62861 °O﻿ / 49.51806; 17.62861 (mapo)

La burga palaco
**Helfštýn** (ankaŭ Helfštejn, Helfenstein) estas burgoruino de unu el la plej grandaj burgoj en la ĉeĥaj landoj, kiu situas proksimume 3 km sudoriente de Lipník nad Bečvou super municipo Týn nad Bečvou.

La burgon fondis kontraŭleĝe komence de la 14-a jarcento verŝajne inter la jaroj 1306 - 1312 silezia nobelo Friduš z Linavy sur parceloj de drahotuŝa senjorujo. Reĝo Johano de Luksemburgio post punekspedicio en la jaro 1312 forprenis la burgon al Friduŝ kaj donis ĝin al Vok z Kravař. Ješek z Kravař, filo de Vok, juĝdisputis kontraŭ Čeněk el Drahotuše, kiu defendis per tio, ke la burgo estis konstruita sur ilia senjorujo, sed Helfštejn restis al Kravařidoj. La burgon karakterize disvastigis Lacek z Kravař a Helfštejna.

En la ajro 1444 aĉetis la burgon Lacek z Kravař a Helfštejna. Je dudek jaroj pli poste tenis la helštýnan senjorujon Kostkové z Postupic, ekde la jaro 1475 Vilém la 2-a z Pernštejna. Anoj de familio z Pernštejna plu ampleksigis kaj fortikigis la burgon. Ekde la jaro 1554 la varo estis en tenado de senjoroj el Ludanice, en 1580 akiris ĝin Petr Vok z Rožmberka pro edziĝo kun Kateřina z Ludanic. Ankaŭ dum tiuj ĉi tenantoj okazis pliampleksigado, el kiu fariĝis signifa fortikaĵo. Dum Petr Vok estis konstruita reprezentatiga renesanca duala palaco laŭ projekto de itala arkitekto Baldassare Maggi.

En 1593 aĉetis la burgon Hynek Bruntálský z Vrbna, sed al tiu ĉi dinastio la burgo estis post batalo sur Blanka Monto konfiskita kaj ĝi venis en tenadon de kardinalo Francisko el Dietrichstein. Ĝis la jaro 1656 la burgo servis kiel soldata fortikaĵo, post tio la fortikaĵo estis pro ordono nuligita kaj armilaro transveturigita ĝis Olomouc. En la 17-a jarcento la burgo estis neniigita kaj plu ĝi malkreskis. Kiel posedaĵo de familio de Dietrichsteinidoj la burgo restis ĝis komenco de la 20-a jarcento, kiam estis el ĝi ruino.

La ampleksaj ruinoj estas nun iom post iom rekonstruataj, okazas ĉi tie vico de kulturaj agadoj, al la plej konataj apartenas renkotiĝo de artistaj forĝistoj *Hefaiston*.

Pluaj fotoj
-----------

maldekstra



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Helga de Alvear** (Kirn, Germanio, 1936) estas germana galeriistino kaj kolektistino de arto loĝanta en Hispanio, kie ŝi komencis kaj disvolvis sian internacian profesian aktivecon.

En 1957 ŝi veturis al Hispanio cele al studado de la hispana lingvo, kaj konis la arkitekton Jaime de Alvear, kun kiu ŝi geedziĝis. Ĉirkaŭ 1967, Helga de Alvear kontaktis kun la artistoj de la grupo de Cuenca kaj de El Paso, kio interesigis ŝin al hispana arta etoso kaj kondukis ŝin al artokolektado. En januaro 1980 ŝi eklaboris por la galerio Juana Mordó, kie ŝi lernis pri administrado de artokolektado. Krome ŝi partoprenis en artofoiroj kiel Art Basel, Fiac en Parizo, la Foiro de Kolonjo, aŭ ARCO en 1982. Ŝi estis ankaŭ unu el fondintoj de la Fondaĵo Muzeo Reĝino Sofia de Madrido.​

Ekstera vido de la Muzeo de Nuntempa Arto Helga de AlvearEkstera vido de la Muzeo de Nuntempa Arto Helga de Alvear
Post jaroj laborante en la galerio Juana Mordó, en 1995 ŝi kreis sian propran artgalerion en Madrido.​ En 2006 ŝi fondis en Cáceres la Fondaĵon Helga de Alvear cele al promocio de nuntempa arto. Kun la kunlaboro de la regiona registaro kaj de la Universitato de Ekstremaduro, oni povis malfermi en februaro 2021 muzeon pri nuntempa arto, nome Muzeo de Nuntempa Arto Helga de Alvear.

Referencoj
----------

1. ↑  «Fundación Museo Reina Sofía | Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía». www.museoreinasofia.es. Konsultita la 5an de marto 2021.
2. ↑  «Galería de Arte Helga de Alvear». Turismo Madrid. Konsultita la 18an de februaro 2023.
3. ↑  «El Centro de Artes Visuales Fundación Helga de Alvear | Fundación Helga de Alvear». fundacionhelgadealvear.es. Konsultita la 8an de majo 2016.
4. ↑  «Exposiciones | Fundación Helga de Alvear». fundacionhelgadealvear.es. Konsultita la 8an de majo 2016.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de la Galerio Helga de Alvear
* Retejo de la *Fundación Helga de Alvear*

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Helga de Alvear en la hispana Vikipedio.*
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Helga FARUKUOYE** (naskite *Vokal*, naskiĝis en 1943 en Vieno, mortis tie la 12-an de Julio 2009) estis aŭstra instruistino pri lingvoj kaj afergvidantino de Aŭstria Socialista Ligo Esperantista (ASLE).

Jam en 1945 ŝia patro komencis paroli kun ŝi en Esperanto. La sperto de dulingveco, speciale la klara strukturo de Esperanto, poste multe helpis al ŝi pli facile lerni aliajn lingvojn. En la universitato de Vieno ŝi studis la latinidajn lingvojn kaj la germanan; en 1971 ŝi magistriĝis en la franca kaj la germana. 

En 1975 ŝi edziniĝis al niĝeriano kun kiu ŝi havas du filinojn. De aŭgusto 1980 ĝis aŭgusto 1984 la tuta familio vivis en Niĝerio. En *Adeyemi College of Education*, universitata institucio, ŝi instruis la francan kaj ankaŭ ofertis kurson de Esperanto kiun frekventis multe pli da gestudentoj ol la francajn lecionojn.
Pro la malboniĝinta situacio en Niĝerio ŝi devis reveni kun siaj filinoj al Aŭstrio, kie ŝi daŭrigis la Esperanto-instruadon al afrikanoj perkoresponde kelkajn jarojn. 

En la jaro 1992, kiam dum operacio elmondiĝis d-ro Ekhard Mahovsky, afergvidanto de ASLE (antaŭe ALLE), ŝi transprenis la funkcion de afergvidanto ĝis 1996. 

En 1998, dum la UK de Montpellier, ŝi ricevis pro tio la premion Deguĉi. Tamen baldaŭ poste la koresponda instruo finance ne plu eblis.

En 1994 ŝi magistriĝis pri interlingvistiko en la universitato de Budapeŝto. De 1995 ĝis sia frua pensiiĝo pro malsano fine de 2004 ŝi laboris en la Esperantomuzeo de Vieno kaj precipe kontribuis al la elektronika registrado de la Esperanto-kolekto en la datumbazo Trovanto. Pri la progreso de la laboro ĝi regule informis per dissendo-listo. 
Pli ol dudek jarojn ŝi instruis la internacian lingvon en la popola altlernejo Brigittenau, kiu situas en la samnoma 20-a distrikto de Vieno.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Libroj kaj aliaj dokumentoj[*rompita ligilo*] de kaj pri Helga Farukuoye en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo Arkivigite je 2007-12-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Mortoanonco de Helga Farukuoye Arkivigite je 2016-12-21 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 242156
* GND: 1077111258
* VIAF: 38144648185890347175
 |
**Inca** [INka] estas municipo kaj urbo situanta en la nord-centra parto de la mediteranea insulo Majorko, en la aŭtonoma komunumo de la Balearaj Insuloj apartenanta al Hispanio kaj la Eŭropa Unio. Ĝi limas al la municipoj Selva, Búger, La Puebla, Llubí, Sinéu, Costich, Sancellas, Binisalem kaj Lloseta. Laŭ la stato de 2022 en la komunumo vivis 34 093 loĝantoj sur areo de 58,65 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 581 loĝantoj/km².

La municipo estas unu el la dek tri unuoj kiuj konsistigas la tradician regionon *Raiguer*, kaj inkludas la administran centron de la municipo, kiu ankaŭ estas regiona ĉefurbo, kaj sidejo de la juĝa distrikto, kaj la disajn loĝlokojn Son Bordils, Son Perelló kaj Son Vivot.

La municipo estas grava insula centro de ekonomia evoluo. La ĉefaj agadoj kiel agrikulturo, konstruo, komerco kaj la manufaktura industrio generas 580 milionojn da eŭroj ĉiujare. En la industrio de ŝuoj, teksaĵoj kaj ledaĵoj estas iuj kompanioj, kiuj surmerkatigas siajn produktojn nacie kaj internacie, kiel *Camper, Barrats, Lottusse, Carmina, George's, Farrutx* kaj *Munper*, inter aliaj.

La semajna merkato ĵaŭde estas populara, kaj unufoje jare okazas la tiel nomata *Dijous Bo* (Bona Ĵaŭdo), merkato, kiu allogas homojn el la tuta insulo kaj en kiu diversaj kompanioj profitas por elmontri siajn produktojn. Ĉi tio estas antaŭita de la tiel nomata *Dimecres Bo* (Bona Merkredo), dum kiu okazas diversaj agadoj kiel koncertoj aŭ aliaj festaj aranĝoj.

* Kategorio Inca en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Rilatoj al Esperanto
--------------------

En Inca interalie en 1877 naskiĝis la pionira majorka esperantisto Bernardo Rabassa Boeras, inĝeniero, direktoro kaj posedanto de „International Institucion Luimica", kiu ekde sia fondo en 1913 uzis Esperanton en internaciaj rilatoj.

Fotogalerio
-----------

* kirko Sankta Magdalenakirko Sankta Magdalena
* klostro Sankta Franciskoklostro Sankta Francisko
* ĉiusemajna bazaroĉiusemajna bazaro
* historia domohistoria domo
* la festo "bona ĵaŭdo"la festo "bona ĵaŭdo"

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (katalune)
**In a Mellow Tone** (ankaŭ konata sub la titolo **In a Mellotone**) estas jazkanto, kiun komponis Duke Ellington kaj publikigis en 1940. Ĝi evoluis al ĵaza normkanto kaj apartenas al aro da pecoj, kiujn Ellington kiel pianisto per sia orkestro surdiskigis inter marto kaj oktobro de 1940 por diskeldonejo Victor, ekzemple *Concerto For Cootie*, *Cotton Tail, Bojangles, Harlem Air Shaft, Warm Valley* kaj *Ko-Ko*. Tiuj ĉi pecoj validas kiel klasikaĵoj de la *„Blanton-Webster-Band"* kaj iliajn unuajn sonregistradojn forte stampis la novalvenintoj Jimmy Blanton, Ben Webster kaj Billy Strayhorn. 


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Muzika analizo
--------------

La kanto baziĝas sur la harmonioj de la pli malnova ĵaza normkanto *Rose Room*, kiun estis verkintaj Art Hickman kaj Harry Williams en 1917. La temo efikas ripetfrazece. La peco havas la kantoformon ABAC kun 32 taktojn. Ĉar la peco interpretata laŭ mezrapida svingo-tempo daŭre staras en maĵoro, ĝi efikas senszorga. Ĝi havas kvartaktan enkondukon.

Akceptado
---------

Alie ol aliaj sonregistraĵoj de Ellington la peco ne fariĝis furoraĵo; daŭran sukceson ĝi atingis pro la lerta aranĝo kaj la maniero, per kiu la elingtonaj muzikistoj adaptiĝis en ĝi. Pro tio la origina versio ankoraŭ nun validas kiel grava sonregistraĵo. Ruland aparte akcentas la rolon de Johnny Hodges, kiu „per flua, malstreĉa ludo plene prezentiĝas kiel svingostelulo."

Literaturo
----------

* Hans-Jürgen Schaal (eldonisto): *Jazz-Standards. Das Lexikon.* 3-a eldono. Bärenreiter, Kassel 2004, ISBN 3-7618-1414-3.
* Hans Ruland: *Duke Ellington*. Oreos Verlag

Eksteraj ligiloj
----------------

* Recenzo de a kanto ĉe jazzstandards.com

Referencoj
----------

1. 1 2 3  Kantoportreto ĉe jazzstandards.com
2. ↑  Hans Ruland: *Duke Ellington*. Oreos Verlag, p. 84.
**Gitta Halász** [halAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Halász Gitta** estis hungara operkantisto (koloratursoprano), subreto. Ŝia origina nomo laŭ hungara sistemo estis **Holzer Margit**, ŝia geedziĝa nomo estis *Révész Sándorné*.

Gitta Halász  Arkivigite je 2016-10-18 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 15-an de aŭgusto 1889 en Kroata reĝlando en Lipik, ŝi mortis la 8-an de majo 1968 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gitta Halász devenis el juda familio. Ŝi lernis kantoteknikon en Vieno kaj Budapeŝto. Ŝi debutis en Reichenberg. En 1918 ŝi aliĝis al trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo. En 1928 ŝi edziniĝis en Budapeŝto. En 1938 ŝi katolikiĝis, tamen dum la nazia erao ŝi estis forigita el la Operejo. En 1948 ŝi pensiuliĝis, tiam ŝi ricevis la titolon eterna membro de la Operejo. Post la retiriĝo ŝi okupiĝis pri instruado de kantotekniko. En 1959 ŝi vidviniĝis.

Elektitaj roloj
---------------

* Wolfgang Amadeus Mozart:
	+ *Die Entführung aus dem Serail* – Blondchen
	+ *Don Giovanni* — Zerlina
	+ *Così fan tutte* — Despina
	+ *La geedziĝo de Figaro* - Susanna
* Giacomo Puccini:
	+ *La bohème* — Musette
	+ *Gianni Schicchi* — Lauretta
* Giuseppe Verdi:
	+ *Un balo in Maschera* — Oscar
	+ *Falstaff* — Alice Ford

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* Arkivigite je 2014-12-14 per la retarkivo Wayback Machine germane

* Kategorio Gitta Halász en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Géza Hofi,** hungare **HOFI Géza** estis hungara aktoro kaj humuristo.

Géza Hofi naskiĝis kiel *HOFFMANN Géza* la 2-an de julio 1936 en Budapeŝto. Li mortis la 10-an de aprilo 2002 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Géza Hofi frekventis gimnazion, poste parte li laboris en uzino, parte li frekventis lernejon de Kálmán Rózsahegyi. Li komencis sian aktoran karieron en 1960 en Debrecen. Post 3 jaroj li revenis al Budapeŝto, kie li akiris permeson por aktorado kaj li prezentis humurojn en provinco. Li akiris tutlandan konatecon en 1968, kiam li ludis en la Hungara Radio. Baldaŭe li aperis en Hungara Televizio kaj faris ankaŭ muzikdiskojn. En 1983 li aliĝis al stabo de filio de Teatro Madách, kie li prezentis ekzemple unupersonan humuran teatraĵon *Hofélia* (prezentanta 500-foje) kaj lia teatraĵo *Élelem bére* (*Lukro de la nutraĵo*) superis la pli frue menciitan teatraĵon. Li ofte kritikis la politikon, komunistan kaj poste eĉ la demokratie elektitan. Li ricevis premion Kossuth en 1998, inter 1970-2000 ankaŭ aliajn premiojn.

Memorigiloj
-----------

* skulptaĵo
* asteroido nomata 180857 Hofigeza
* 23 humoraj muzikdiskoj
* sennombraj televiziaj kaj radiaj prezentaĵoj

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Géza Hofi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 415931
* GND: 128601442
* LCCN: no2005012319
* VIAF: 28127531
* ISNI: 0000 0001 0962 1039
* BNF: 167775419
* MBA: e2faf8c4-5e0b-4d4e-8dbf-090457c6452b
 |
**Malpartida de Corneja** [malparTIda dekorNEĥa] estas municipo en la okcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. 

Malpartida de Corneja en la provinco Avilo.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,07 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 90 loĝantojn. Ĝi perdis 140 loĝantojn el 1991 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 71 km de Avilo, provinca ĉefurbo, 7 km de Piedrahíta, 61 km de Salamanko kaj 177 km de Madrido.

Ĝi limas norde kun Collado del Mirón, okcidente kun El Mirón, Santa María del Berrocal kaj San Bartolomé de Corneja, sude kun Piedrahíta kaj oriente kun Mesegar de Corneja kaj kun Becedillas. Trafluas la teritorion la rivero Corneja [korNEĥa].

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La fondo okazis ĉirkaŭ la 11-a al 12-a jarcentoj. La historio de Malpartida de Corneja estis ligita al disvolvigo de la episkopa rezidejo Bonilla de la Sierra, je la protektado de la Episkopeco de Avilo ekde 1224, retenante bonan rilaton kun la ĉefurbo de la Senjorlando de Valdecorneja, nome Piedrahíta. Plej frua mencio estas de 1572.

En la preĝejo estas gravaj barokaj retabloj.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Bildaro
-------

* Panoramo.Panoramo.
* Hufumejo.Hufumejo.
* Valo de Corneja.Valo de Corneja.
* Valo de Corneja.Valo de Corneja.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762897
* VIAF: 23146574879438150006
 |
**Git** estas disa versitena sistemo.

Inventis ĝin fama Linus Torvalds.

Nomo
----

La nomo devenas el la angla, kun la signifo de "stultulo" aŭ "aĉulo". Interese, ke Torvalds ŝercis, ke li kutimas nomi siajn projektojn per sia nomo, la unua fojo estis Linukso, la dua fojo estis Git (kial li nomas sin "aĉulo" ni ne scias).[*mankas fonto*]

Historio
--------

La linuksa kerno komence uzis la sistemon BitKeeper. Bitkeeper estas mallibera, multekosta programo, sed ekzistis speciala escepto por Linukso. Tamen post kiam la speciala permeso estis forprenita, s-ro TORVALDS decidis krei sian propran versitenan sistemon.

Ecaro
-----

1. Rego de senlinia disvolvado.
2. Disa.
3. Kongrueco kun jamaj sistemoj.
4. Efika traktado de grandaj projektoj.
5. Ĉifra atestado de la historio.
6. Komponantoj konekteblaj kaj interŝanĝeblaj.
7. Facila difinado de novaj algoritmoj.
8. Facila purigado (*git gc --prune*).
9. Aŭtomata pakado de dosieroj.

Operaciumoj
-----------

S-ro TORVALDS destinis Git-on por Linukso, do ĝi plej bone funkcias en tio kaj aliaj uniksaj operaciumoj (FreeBSD, Makintoŝo ktp). Oni alportis ĝin al Vindozo, sed ĝi estas multe pli rapida en uniksaj operaciumoj.

Kiu uzas Git-on?
----------------

Multaj projektoj uzas Git-on, Mercurial-on kaj similajn disajn sistemojn. Aliaj projektoj (ekz-e Apache, Free Pascal ktp) preferas la kliento-servilan modelon de CVS, Subversion ktp. La asertata avantaĝo de disaj sistemoj estas, ke disaj programistoj povas labori sen zorgo pri tio, kion aliaj programistoj faras. Kontraŭuloj asertas, ke ĝia postulo de tio, ke ĉiuj povas havi propran deponejon, estas ĝena kaj ke la kaŝema disa modelo mem estas postlasaĵo de malliberaj programoj.

Ankaŭ ekzistas gastigantoj de centraj git-aj deponejoj:

* BerliOS
* GitHub
* Gitorious
* Sourceforge
* GNU Savannah
* Kenai

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Git en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Orienta heleboro** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantae |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Magnoliophyta |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Magnoliopsida |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ranunculales |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Ranunculaceae |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Heleboro* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Orienta heleboro***Lam. 1789 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Orienta heleboro  |

 |
| v • d • r |

La **orienta heleboro** (*Helleborus orientalis*) apartenas al la genro Heleboro al kiu ankaŭ apartenas la Nigra heleboro (*Helleborus niger*). Ĝi estas staŭdo el la sekcio *Helleborastrum*, kiu dum florado krestas ĝis 45 cm alto.

La planto estas sovaĝe disvastiĝinta de Bulgario kaj la nordorienta parto de Grekio (Tracio) ĝis la Kaŭkazo kaj Turkio, kie ĝi kreskas en arbaroj, arbustaĵo kaj malfermaj lokoj ĝis alteco de 2000 m.

Ĝi estas tre venena pro la enhava heleborino, kiu estas diglikosido kaj amare gustas. Pluaj venenaĵoj estas saponino kaj protoanemonino.

La **orienta heleboro** (*Helleborus orientalis*) 'Freckel'
La **orienta heleboro** (*Helleborus orientalis*) *Helleborus* 'Early Purple'
La **orienta heleboro** (*Helleborus orientalis*) subsp. *guttatus*
*Pri la aliaj signifoj de EVO rigardu en EVO.*

---

Adamo kaj Evo, fare de Lucas Cranach la Maljuna je 1520

dekstra
**Eva** (hebree חַוָּה) laŭ la libro Genezo estis la edzino de Adamo. En la historia kaj fundamenta traduko de la libro Genezo fare de Ludoviko Lazaro Zamenhof uziĝas la nomformoj *Eva* kaj *Adam*, dum la nomformoj *Evo* kaj *Adamo* kun substantivaj o-finaĵoj kiel alternativoj ekuziĝis nur poste.

La nomo en Biblio aperas unue en Genezo, 3, 3.20 ("Kaj Adam donis al sia edzino la nomon Eva, ĉar ŝi estis patrino de ĉiuj vivantoj"). Tiu nomdono okazas nur post la forpelo el Eden kaj la malbeno de Tero.

La nomo "Eva" (Εύα) ekaperas en la greka traduko de Biblio (Septuaginto). La hebrea teksto sugestas la vorton por "vivo" (*ĥaj*), sed tiu klarigo estas duba. La esprimo "patrino de ĉiuj vivantoj" aperas en multaj praaj religioj.

Figurasence oni uzas la nomon por nomi la esencon de virineco.

Kvankam Genezo diras unue (1.27), ke Dio kreis la homon "en formo de viro kaj virino", ĝi poste (2.7) diras, ke viro (Adamo) estis kreita el "polvo de la tero", sed virino (Eva) el "unu el liaj ripoj" (laŭ kelkaj "el lia vivo"). El tio iuj konkludis antaŭecon de viro antaŭ virino. Tio grave influis la historion de ĉiuj judaj kaj kristanaj societoj.

* Eva en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Eva en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Eva en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
Saccharomyces cerevisiae vidita de mikroskopo
**Gisto** aŭ gistofungo estas unuĉelula fungo el la sekcio de askomicetoj (Ascomycetes), uzata en la pano- kaj bieroproduktado. La generado okazas aŭ sensekse tra ĝermado, dividiĝo aŭ tra seksa generado per askoestigo kun askosporoj.

Gisto estas fakultativa anaerobo: tio signifas, ke ĝi povas sen oksigeno kreski, plimultiĝi kaj fermenti. Se oksigeno alvenas, la fermentado haltas, bakterioj plimultiĝas, okazas putrado.
Dum la fermentado kun malmulta (!) aŭ sen oksigeno estiĝas karbonata acido kaj (normalokaze) etilalkoholo. Ĉe la "malpuraĵoj" le la fermentinda likvaĵo estiĝas metanolo (morte veneniga). Se okazas putrado pro ĉeesto de oksigeno, la bakterioj helpas estiĝon de vinagroacido.

kelkaj specioj
--------------

*Saccharomyces cerevisiae*(fornogisto, sinonimo: biergisto, bakista gisto) estis unuafoje izolita en 1888 far Emil Christian Hansen. En la komerco aperas la seka fornogisto.
*Saccharomyces uvarum* kaj *Saccharomyces carlsbergensis*tiuj ĉi specioj fermentas plimulton de la sukertipoj, ankaŭ ĉe malalta temperaturo. Ili uzatas por fermentado bieroj.
*Candida utilis*ĝi rolas en la produkto de kefiro.
*Saccharomyces boulardii*uzatas kontraŭ laksado

vidu ankaŭ
----------

* Biologio
* gistoproduktado
* *Candida albicans*

retpaĝoj
--------

* Arkivigite je 2005-02-06 per la retarkivo Wayback Machine germane pri ties rolo ĉe biero
* 
* Arkivigite je 2021-04-03 per la retarkivo Wayback Machine

* 
* 

  

* Kategorio Gisto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Klotz dum manifestacio de Schützen en 2008 en Bozen
**Eva KLOTZ** (naskita la 4-an de junio 1951 en Walten, St. Leonhard in Passeier) estas italia politikistino germanlingva el Sudtirolo. Ŝi estis membro de la Landa parlamento de Sudtirolo ekde 2007 por la partio Sudtirola Libereco.

Vivo kaj kariero
----------------

Eva Klotz estas la plej maljuna de la ses infanoj de la sudtirola liberecbatalanto Georg Klotz. Ŝi studis edukadon ĉe la Universitato de Innsbruck, specialiĝante pri historio, folkloro, kaj filozofio. Post sukcesa finstudo en 1974, ŝi instruis la germanan, geografion, la latinan, kaj historion ĉe mezlernejoj diversaj en Sudtirolo.

Inter 1980 kaj 1983 ŝi estis urbokonsilistino por la Sudtirola Popola Partio (SVP) en la grandurbo de Bozen, la ĉefurbo de Sudtirolo. En 1983 ŝi iĝis reprezentantino, denove por SVP. Ĉe tiu punkto ŝi decidis prirezigni instruadon kaj dediĉi sin sole al politiko por antaŭenpuŝi la sudtirolajn mem-determinadorajtojn.

En 1989, malfeliĉa pro la modera politiko fare de Silvius Magnago, ŝi forlasis SVP kaj kunfondis novan politikan movadon nomita *Union für Südtirol* (UfS). Ŝi estis elektita reprezentanto en la landa parlamento kaj restis deputitino de UfS inter 1989 kaj 2007.

En 2007 konfliktoj ekestis ene de membroj de UfS: Eva Klotz sur unu flanko kaj Andreas Pöder sur la alia. Nekapablaj trovi kompromison taksitan kontentiga, Eva Klotz, Sven Knoll kaj aliaj, forlasinte la sinon de UfS, fondis la menciitan partion "Sudtirola Libereco". Por tiu nova politika frakcio ŝi denove estis elektita asembleanino inter 2008 kaj 2013. En 2014, Klotz abdikis forlasante la parlamenton pro personaj kialoj.

Ŝi vivas nuntempe vivas en Bozen kun sia dua edzo Hans Bachmann.

Verkoj
------

* *Georg Klotz. Freiheitskämpfer für die Einheit Tirols*, Molden, Wien 2002 (ISBN 3-85485-083-2)
* (traduko itala) *Georg Klotz: una vita per l'unità del Tirolo*, Effekt! Buch, Neumarkt 2012, ISBN 978-88-9705-311-8

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Eva Klotz en la angla Vikipedio.*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Eva Klotz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj en la datenaro pri parlamentanoj sudtirolaj Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Biografio longega ĉe la hejmpaĝo de ŝia partio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 570995
* GND: 142319937
* LCCN: nb2003106957
* VIAF: 19194220
* ISNI: 0000 0000 8432 2226
* SUDOC: 172747201
 |
**Gitanjali** (en Bengala lingvo: গীতাঞ্জলি, laŭvorte. *Kantopropono*) estas kolekto de poemoj de la bengala poeto Rabindranath Tagore. Tagore ricevis la Nobel-premion pri literaturo, pro la angla traduko, *Gitanjali:Song Offerings*, kio faris lin la unua ne-eŭropano kiu ricevis tiun honoron.

Ĝi estas parto de la UNESKO-kolekto de reprezentaj verkoj. Ties centra temo estas adorado, kaj ties moto estas "Mi estas ĉi tie por kanti al ci kantojn" (No. XV).

La originala bengala kolekto de 156/157 poemoj estis publikigita la 14an de Aŭgusto, 1910. La poemoj estis bazitaj sur mezepokaj hindiaj vortumadoj pri adorado kun komuna temo pri amo tra plej granda parto de poemoj. Kelkaj poemoj enhavas ankaŭ konflikton inter la deziro por materiaj havaĵoj kaj la spirita altiro.

Notoj
-----

1. 1 2  "Gītāñjali | poetry by Tagore". Encyclopedia Britannica.
2. ↑  "Summary of Gitanjali by Rabindranath Tagore| Kaitholil.com". Arkivigite je 2022-12-10 per la retarkivo Wayback Machine kaitholil.com. Alirita en 2022-07-30.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gitanjali en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* retejo pri Gitanjali Arkivigite je 2020-09-27 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 804445
 |
**Ripeto** estas stila parolmaniero kiu celas reliefigi parton de la teksto kaj kiu konsistas je **ripetado de vortoj, sintagmoj, vorteroj, vortogrupoj aŭ tuta frazoj**. Per tiu rimedo la aŭtoro klopodas fiksigi la atenton de la leganto ĉe specifa ideo, koncepto, aĵo, rolulo, ktp.

Oni vidu kiel tio funkcias ekzemple je la komenco de la "Somnambula Romanco" de *Cigana Romancaro* de Federico García Lorca laŭ la traduko de Fernando de Diego.

"Verda, ĝin mi volas verda.

Verda vento. Verdaj branĉoj."

Per diversaj tipo de ripetoj -komenco kaj fino de verso, komenco de du sinsekvaj versoj, fino de verso kaj komenco de sekvonta, komenco de verso kaj komenco de la duonverso, ktp.- la aŭtoro ŝokas la leganton kaj atentigas ĝin pri la specifa graveco kiun havos dum la poemo la koncepto de tiu koloro, kiu vere ne konsistos je sia normala ideo inter koloroj nek sia kutima simbolo sed kiu baziĝos super pli persona signifaro.

Specifa speco de ripeto estas alia parolfiguro, nome la sinonimo aŭ pli precize la uzado de sinonimoj unu post la alia.

En komputiko, **ripeto** estas sinsekva ruligo de iu parto de programo, kutime per ciklo.

Vidu ankaŭ
----------

* Refreno

* Ripeto en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Neuville-sur-Escaut**  estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france *Hainaut* respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ] (okcidentflandre *Noorderdepartement*), en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). Fine de 2020 en la komunumo vivis 2 688 loĝantoj sur areo de 4,74 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 567 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Valenciennes* (france *Arrondissement de Valenciennes* respektive okcidentflandre *Arroundissement Valencyn*), kaj al la kantono *Denain*.

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *neuvillois(es)*.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Bouchain (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Neuville-sur-Escaut en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Palestina Esperanto-Ligo** estis esperantista asocio kreita de cionismaj judoj en mandata Palestino en la 1920-aj jaroj. Ĝi estis la antaŭaĵo de la nuna Esperanto-Ligo en Israelo, kiu en la Jarlibro de UEA de 1950 aperas unuafoje sub la nuna nomo, ĝis inkluzive 1959 ankoraŭ kun la landonomo *Izraelo*, kaj akceptiĝis kiel landa asocio de Universala Esperanto-Asocio en 1961.

Aparte grava motoro de la ligo estis la Tel-Aviva Esperanto-societo "Paca Stelo", fondita antaŭ 1924, en kiu aktive kunlaboris judaj kaj arabaj esperantistoj de la urbo. 

En 1934 Tel-Avivo gastigis Mezorientan Esperantistan Konferencon kun 100 ĉeestantojn, inkluzive de multaj eksterlandaj gastoj, inter ili el Egiptio. La Mezorienta Esperantista Konferenco, aŭ 'Kongreso', kiel ĝi nomiĝas en la artikolo en Revuo Esperanto, okazis dum tri tagoj – de la 10-a ĝis la 12-a de majo 1934, kadre de la kvara Orienta Foiro en la juda urbo Tel-Avivo. Tiu Foiro estis internacia ekspozicio kaj ĉefa jara allogaĵo de la urbo. En la foirejo estis oficiala pavilono de Esperanto, kiu allogis multajn homojn. La estro de la Orienta Foiro kaj tiam konata poeto Imanuel Harusi, paroladis al la kongresanoj. La duan tagon tagmeze okazis la solena inaŭguro de strato Zamenhof, "La unua Zamenhof-strato en la Mezoriento", far la unua urbestro de la nova urbo Tel-Avivo, Meir Dizengof, kiu paroladis longe kaj tre pozitive pri Zamenhof. En la laborkunsido estis pritraktata la neceso kaj eblo de kunlaboro inter la esperantistaro de la Levanteniaj (Proksim-Orientaj) landoj.

Dek jarojn poste, en 1944, la judo Josef Kohen-Cedek estis elektita honora membro de la tiujare refondita Egipta Esperanto-Asocio, kaj denove egiptiaj esperantistoj gastis en la Palestina Esperanto-Kongreso, kiu okazis la 14-an de aprilo 1944 en Jerusalemo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de la nuna Esperanto-Ligo en Israelo esperante kaj hebree
* artikolo *Araba-juda lingvo de paco: vera historio* pri la historio de la Esperanto-movado en Palestino, Egiptio kaj Libano en la revuo *Libera Folio* en 2006 esperante
Avokada kaĉo.
**Avokada kaĉo** aŭ **gvakamolo** estas nordamerika manĝaĵo tradicie farita el maturaj avokadoj. Kun avokadoj estas miksitaj ordinare limea suko kaj salo. Aliaj versioj havas ankaŭ koriandron, tomatojn, kuminon, ajlon, kaj aliajn spicojn. Manĝantoj tipe manĝas avokadkaĉon sur maizoĉipsoj.

Historio
--------

Post hispanaj konkerantoj renkontis aztekojn en nuna Meksiko en la 16a jarcento, ili enkondukis avokadan kaĉon en Eŭropon, kie ĝi populariĝis.

En la navatla lingvo, parolita en Prameksiko, oni nomis ĉi tiun manĝaĵon *āhuacamolli*, de *āhuacatl* (="avokado") kaj *molli* (="saŭco"). Internacie, la hispana vorto *guacamole* (pr. *gŭakamOle*) estas sufiĉe vaste uzata pli malpli senŝanĝe, kiel evidentigas la diverslingvaj vikipedioj.

En Usono, la 16-a de septembro estas agnoskita kiel "Tutlanda Tago de Avokadkaĉo." La sama tago estas la nacia sendependectago de Meksiko. Komitato nomata *The Hass Avocado Board* deklaras ke la 14-a de novembro estas "Tutlanda Tago de Pika Avokadkaĉo."

Vidu ankaŭ
----------

* Meksika kuirarto

* Kategorio Avokada kaĉo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ágota Tóth** [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tóth Ágota** estas hungara kemiisto, altlerneja instruisto.

Ágota Tóth naskiĝis la 13-an de aŭgusto 1967 en Szeged.

Biografio
---------

Ágota Tóth maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris kemiistan diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1990. Post 4 jaroj ŝi akiris Ph.D. en Universitato de Virginio, kiun Scienca Universitato Attila József akceptis valida en 1996. En 1995 ŝi havis postenon en la hungara universitato, inter 1996–1999 ŝi estis asistanto, inter 2000–2004 lektoro, poste docento, inter 2009–2012 vickatedrestro, ekde 2013 katedrestro. Intertempe en la studjaro 1998 ŝi esploris en Japanio. Ŝi doktoriĝis (DSc) en 2010 ĉe la Hungara Scienca Akademio, post 3 jaroj la habilitiĝo okazis en Scienca Universitato de Szeged. Ŝi ricevis premiojn en 1999, 2008 kaj 2011.

Ŝia disertaĵo
-------------

* "Chemical waves: The effects of geometrical constraints" (1994)

Elektitaj artikoloj (kun aliaj)
-------------------------------

* *NAVIGATING COMPLEX LABYRINTHS - OPTIMAL PATHS FROM CHEMICAL WAVES* (1995)
* *Phase diagram of precipitation morphologies in the Cu2+-PO43- system* (2007)
* *Osmotic contribution to the flow-driven tube formation of copper–phosphate and copper–silicate chemical gardens* (2018)
* *Surface-Tension-Driven Dynamic Contact Line in Microgravity* (2019)

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio kun foto
* hungarlingvaj datenoj kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 672559
* VIAF: 166147121
* ISNI: 0000 0001 1368 8367
 |
Unu el la mozaikoj de Deloso, Grekio, kun la simbolo de la punik-fenica diino Tanit. La procezo de helenigo estis dudirekta.
La Helena Dio de la suno Helios en mozaiko en la sinagogo en Beit Alpha
**Helenigo** (aŭ **Grekigo** aŭ **Helenismo**) estas la historia etendo de la antikvgrekaj kulturo, religio, kaj, je pli malgranda etendo, lingvo super eksterlandaj popoloj konkeritaj de la grekoj aŭ metitaj en sia influsfero, ĉefe dum la Helenisma periodo post la kampanjoj de Aleksandro la Granda en la 4-a jarcento a.K.

La Helenigo rezultis en la fakto, ke diversaj elementoj de greka origino kombinitaj en variaj formoj kaj gradoj kun lokaj elementoj, kaj tiuj grekaj influoj etendiĝis el Iberio en la okcidenta pinto de la Mediteraneo ĝis tiom for oriente kiom ĝis la teritorio de la nuntempa Pakistano. En modernaj epokoj, Helenigo estis asociata kun la adoptado de moderna greka kulturo kaj la etna kaj kultura homogenigo de Grekio.

Vidu ankaŭ
----------

* Transkulturigo
* Kultura asimilado
* Angligo
* Francigo
* Germanigo
* Latinigo
* Slavigo
* Hungarigo
* Rusigo

Notoj
-----

1. ↑  Zacharia 2008, p. 232.
2. ↑  Koliopoulos & Veremis 2002, paĝoj 232–241.

Bibliografio
------------

* Koliopoulos, John S.; Veremis, Thanos M. (2002). Greece: The Modern Sequel: From 1831 to the Present. New York University Press. ISBN 978-0-8147-4767-4.
* Zacharia, Katerina (2008). Hellenisms: Culture, Identity, and Ethnicity from Antiquity to Modernity. Ashgate Publishing, Limited. ISBN 978-0-7546-6525-0.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 708025
* GND: 4123366-9
* LCCN: sh85025262
* BNF: 120673157
 |
**Eva KEMLEIN** [eva kemlajn], origine: Eva Ernestine GRAUPE (naskiĝis la 4-an de aŭgusto, 1909, mortis la 8-an de aŭgusto, 2004) estis germana fotistino.

Kiel filino de juda familio ŝi naskiĝis en Charlottenburg (nuntempe parto de Berlino). Ŝi fariĝis medicin-teknika asistantino kaj pro medicinaj fotoj ŝi fine de la 1920-aj jaroj ekinteresiĝis pri la fotado.

En la jaro 1933 ŝi edziniĝis al Herbert KEMLEIN. Samjare ili fuĝis de la nazioj al Grekio. Ŝi tie vivtenis sin per la fotado kaj li laboris kiel ĵurnalisto por germanlingvaj gazetoj. Pro sia juda deveno Eva Kemlein ne plu rajtis labori, kaj ankaŭ ŝia edzo pro sia edzeco kun judino pli kaj pli havis problemojn, vendi siajn artikolojn. La patro de Eva Kemlein fine devis subteni la paron finance.

En 1937 ili devis forlasi Grekion. Ili revenis al Berlino, kaj Herbert Kemlein forlasis sian edzinon por denove povi labori. Eva Kemlein restis ĉe sia patrino en Berlino. La patro intertempe mortis kaj ŝiaj du fratoj vivis eksterlande.

Eva Kemlein dum tiu tempo konatiĝis kun la aktoro Werner Stein. Kun li – politika maldekstrulo – ŝi vivis mizeran vivon. Ili perdis preskaŭ ĉion, krom la fotilon, per kiu Eva Kemlein fotis sian detruatan hejmurbon.

Post la Dua mondmilito ambaŭ restis en Orienta Berlino. Per la fotilo, kiu travivis la militon, ŝi tiam dokumentis la detruojn, kaj jam en majo 1945 ŝiaj unuaj fotoj aperis en nov-fondita Berlina gazeto.

Influite de sia vivpartnero, ŝi poste koncentriĝis al fotoj en la teatra medio. Ŝi dokumentis la teatran ensemblon forigantan la ruinojn de la milito kaj poste ĉiujn surscenigojn de Bertolt Brecht.

Grandan atenton ŝia laboro akiris, kiam oni en 2002 decidis rekonstrui la urban kastelon, eksplodigitan en 1950. Ŝi dum la tempo de la detruo dokumentis ĉiun angulon de la kastelo kaj la fotoj povas fariĝi gravaj bazoj por la planita rekonstruo.

Eva Kemlein mortis en Berlino.

* Kategorio Eva Kemlein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 23282
* GND: 122046730
* LCCN: nr2006018050
* VIAF: 5804088
* ISNI: 0000 0000 5220 9376
* RKD: 321297
 |
**Ágoston Valentiny** [Agoŝton valentini], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Valentiny Ágoston** estis hungara politikisto, ministro, advokato.

Ágoston Valentiny  naskiĝis la 6-an de oktobro Kalocsa en 1888. Li mortis la 21-an de aŭgusto 1958 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ágoston Valentiny lernis juron en Universitato Francisko Jozefo de Koloĵvaro. En 1919 li aliĝis al la socialdemokratoj en Szeged, kiun tiutempe la francoj okupis. Pro la Hungara Sovetrespubliko li aranĝis kunsentan strikon, poste li estis arestita kaj deportita. En 1926 li doktoriĝis el juro en Szeged. En 1931 li advokatiĝis. Dum la germana okupo en 1944 li estis internigita. Depost alveno de Ruĝa Armeo li estis urbestro de Szeged, krome parlamentano, eĉ ministro pri justico. Pro atako de la komunistoj li forlasis la politikon kaj li estis advokato en Budapeŝto. Li estis arestita kaj juĝita en falsa proceso en 1950. Li ricevis amnestion post kvin jaroj. Post lia morto li estis rehabilitita.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero V, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio