recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Trovanto** estas la reta katalogo de la Esperantomuzeo en Vieno kun ĉirkaŭ 35 000 listeroj (marto 2006). Ĝi estas la plej ampleksa, profesie farita kaj pro tio fidinda helpilo por trovi esperantajn printaĵojn (librojn kaj aliajn bibliografiajn unuojn) kaj periodaĵojn. Kvankam ĝi ne estas plena bibliografio de Esperanto, ĝi nuntempe praktike servas kiel tiucela precipa referenc-verko kaj kvazaŭa "nacia bibliografio" de Esperanto.

Krom libroj kaj gazetoj Trovanto ankaŭ registras manuskriptojn, flugfoliojn, aŭdvidajn kaj elektronikajn materialojn kaj mikrofiĉojn el la Kolekto pri Planlingvoj de la Esperanto-Muzeo. Ĝi ne nur notas la bibliografiajn datumojn de kolektivaj verkoj (ekzemple festlibroj k.a.), sed ankaŭ ties unuopajn artikolojn kaj kontribuojn.

Kiel kvazaŭa nacia bibliografio Trovanto estas la fakta precipa referenco pri verkoj de aŭtoroj en la esperanta Vikipedio en la rubriko "eksteraj ligiloj".

Eksteraj ligiloj
----------------

* Trovanto Arkivigite je 2020-12-07 per la retarkivo Wayback Machine germane
Nestotruo de *Heptathela kimurai*
La **Kimura araneo**, aŭ *kimura-gumo* en japana, *Heptathela kimurai*, estas araneo de la Malnova Mondo, kiu troviĝas ĉefe en Japanio kaj nomiĝas laŭ Arika Kimura, kiu kolektis ĝin en 1920. Ĝi apartenas al la subordo Mesothelae (nome primitivaj nestotruaj araneoj) kaj povas atingi ĝis 3 cm de longo. Ties nestotruoj estas kovritaj per kamufla klapopordo.

Kiel ĉe aliaj specioj de araneoj *mesothele*, la praaj trajtoj de la Kimura araneo inkludas centrajn teksilojn kaj signojn de segmentado en la abdomeno. Tiuj trajtoj ne estas vidataj ĉe Migalomorfuloj aŭ Araneomorfuloj, tiele studado de specioj kiaj la Kimura araneo havigas lumon pri evolucio de ĉiuj araneoj.

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

* Kaston, B.J. (1953). How to Know the Spiders, Dubuque, Iowa.
* Jackman, John A. (1997). A Field Guide to Spiders & Scorpions of Texas. Gulf Publishing Company. Houston, Texas. p. 127.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kimura araneo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kimura araneo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

*
Korporadumo farita de gimnastikisto en la traba aparato
Tordita korporadumoEn gimnastiko **korporadumo** estas la movo kie oni flanken (en radmovo kiel ĉaro sekvus) en rekta linio tenante la dorson rekta kaj metante la mano de la sama flanko grunden sekvita de la alia mano dum la kruroj pasas super la korpo kaj sekve grundiĝas restarigante la korpon. Vi povas ankaŭ fari korporadumo kun unu aŭ neniuj manoj.

La nomo korporadumo estas logika laŭ la aspekto de homo farante tiun movon (la kruroj moviĝas kiel dratoj de turnanta bicikla rado).

Dum tordita korporadumo, eĉ la korpo tordiĝas kaj la korpo alvenas en kontraŭa pozicio kompare al la komenca.

En klasika hinda danco, *Karana*, la korporadumo nomiĝas *talavilasitam*, kaj en kapoejro ĝi nomiĝas *aúo*.

Aŭo
---

|  |
| --- |
| * Aŭoj
* Aú Aberto (Aperta aŭo)Aú Aberto (Aperta aŭo)
* Aú Fechado (Fermita aŭo)Aú Fechado (Fermita aŭo)
 |

**Aŭo** (por. *Aú*) estas la kapoejra termino por tio, kio estas nomita ĝenerale korporadumo. Aŭo en ĝia baza formo estas farita kelkfoje tre malrapide, kun la brakoj kaj kruroj benditaj por teni malaltan celprofilon.

Vidu ankaŭ
----------

* cirklosalto
* gimnastiko
* ritma gimnastiko
* parkuro
* kapstaro

* Kategorio Korporadumo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Antaŭĉambrego de moderna kinejo en Budapeŝto.
Kinejo en Aŭstralio
**Kinejo** (el la greka *kineo* - mi moviĝas) estas kultura konstruaĵo destinata por praktikado de filmaj prezentiĝoj.

Laŭ la Akademia Vortaro, laŭ ties 8-a oficiala aldono, la vorto "kino" signifas: «kinematografio, filmarto».

La termino "kinematografio" devenas el la greka κίνημα, *kinema* (kiu signifas "movoj") kaj γράφειν, *graphein* (kiu signifas "registri") kaj signifas «registro de movoj».

Laŭ Francisko Azorín **kinematografo** estas *Aparato por projekcii moviĝantajn bildojn sur ekranon.* Li indikas etimologion el la greka *kinema + graphos* (mova bildo). Kaj li aldonas la terminojn *kinematografejo* aŭ *kinejo* por *Salono, teatreto, loko por projekciaj spektakloj*; *kinetofono*, por *parolanta filmo*.

Rilataj temoj
-------------

* Kinejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kinejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Filmarto en la Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)
* Kinejo en ReVo

* Kinejaro
* Kinematografio
* Filmo
* IMAX (grandegdimensiaj bildoj)

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 110.
2. ↑  Azorín, samloke.

Eksteraj ligiloj
----------------

* terminareto de kino
Fasado de la palaco, sidejo de la Deputitaro.
La **Kortesa Palaco**, (hispane *Palacio de las Cortes*), estas la sidejo de la Congreso de los Diputados (deputitataro) de Hispanio, kiu kuŝas ĉe la *Carrera de San Jerónimo* en Madrido, Hispanio. Temas pri novklasikisma konstruaĵo de la 19a jarcento. Tiam estis monaĥejo kaj fakte unuaj kunsidoj de 1834 okazis en ties preĝejo. La konstruo de la nova parlamentejo ekis en 1843 kaj inaŭguro okazis en 1850. Poste venis reformoj kaj ampleksigoj. La fasado montras portikon kun 6 grandajn kolonojn de korinta ordo, kiuj eltenas triangulan frontonon. Tiu granda pordego rezerviĝas por solenaj eventoj, dum ĉiutage oni uzas flankan enirejon. Flanke de la kolonaro deĵoras skulptaĵoj de du bronzaj leonoj; iam estis aliaj el malpli bona kvalito, kiuj estis anstataŭitaj de tiuj konstruitaj el bronzo fandita el kanonoj kaptitaj al la maŭroj en Maroko, 1860. La leonoj reprezentas klasikajn geheroojn, dum la popolo nomigas ilin foje Daoíz kaj Velarde pro du kapitanoj, martiroj de la insurekcio kontraŭ la francoj en 1808. En 2012 ekestis polemiko pri la kojonoj de la leonoj, ĉar tiuj mankas al unu el ili; tamen temas pri reprezento de heroino.

* Kortesa Palaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kortesa Palaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Itala kontraŭpersona mino Valmara 69.
La **kontraŭpersonaj minoj** estas tipo de tera mino. Ili estas desegnitaj por mortigi aŭ senkapabligi siajn viktimojn. Oni uzas ilin por kolapsi la medicinajn servojn de la malamikoj, senmoraligi ties trupojn, kaj damaĝi neblenditajn veturilojn. Pro tio, oni klopodas ĉefe akran vundadon aŭ mutiladon, kaj ne tiom mortigon, ĉar la konsekvencoj de vundito en la milito estas pli problemigaj ol tiuj de mortinto. Tiele, ties plej oftaj efikoj estas amputaĵoj, generorganaj mutilaĵoj, vundoj kaj muskolaj kaj en internaj organoj, aŭ brulaĵoj.

Oni kalkulas ke estas pli ol 110 milionoj de minoj disigitaj en pli ol 64 landoj (la majoritato en Afriko). Ĉiun jaron pli ol dudek ses mil personoj mortiĝas aŭ suferas traumatajn mutilaĵojn pro la eksplodoj de tiuj armiloj. Ili povas resti aktivaj dum pli ol kvindek jaroj post la fino de konflikto. Tre ofte oni ne signalas la minitajn zonojn, ĉar ili estas ofte lanĉitaj hazarde el aviadiloj aŭ el lanĉiloj sen ajna kontrolo sur la zono sur kiu ili falas. Ankaŭ ne oni prilaboras minmapojn, kio okazigas, kiel okazis en Bosnio-Hercegovino, ke multajn fojojn la soldatoj dum retiriĝo antaŭ kontraŭatako fare de la kontraŭulo estas viktimoj de la minoj kiujn ili mem estis lokigintaj antaŭe.

* Kategorio Kontraŭpersona mino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 49° 15′ 40″ N 19° 39′ 40″ O﻿ / ﻿49.26111 °N, 19.66111 °O﻿ / 49.26111; 19.66111 (mapo)

**Muzeo de oravia vilaĝo** (Muzeo de oravia vilaĝo Zuberec – Brestová) estas slovaka muzeo, kiu troviĝas en Zuberec-Brestová. Ĝi montras la vivon en oraviaj vilaĝoj en la pasinteco.

Historio
--------

Muzeo de oravia vilaĝo komencis estiĝi fine de la sesdekaj jaroj de la 20-a jarcento, fondita ĝi estis en la jaro 1967, kiaj estis la 24-a de septembro metita fundamenta ŝtono de la muzeo. Ĝi estis alirebligita por la publiko en la jaro 1975.

Galerio
-------

Preĝejo de sankta Elizabeto el Zábrežie el la 15-a jarcento
Muzeo de oravia vilaĝo
Muzeo de oravia vilaĝo
Muzeo de oravia vilaĝo
Muzeo de oravia vilaĝo
Preĝejo kun tombejo (objektoj n-roj 26, 27)
Muzeo de oravia vilaĝo
Fronta vido al la preĝejo
Muzeo de oravia vilaĝo
Interno de la preĝejo
Muzeo de oravia vilaĝo
Muzeo de oravia vilaĝo
Muzeo de oravia vilaĝo
Muzeo de oravia vilaĝo
Muzeo de oravia vilaĝo
Rojo Studený potok kun objektoj
Muzeo de oravia vilaĝo
Muzeo de oravia vilaĝo
Muzeo de oravia vilaĝo
Muzeo de oravia vilaĝo

Vidu ankaŭ
----------

* Skanzeno
* Zuberec

Eksteraj ligiloj
----------------

* Muzeo de oravia vilaĝo - 3D panoramoj Arkivigite je 2011-11-24 per la retarkivo Wayback Machine
* Mapo de la objektoj en la muzeo Arkivigite je 2012-03-06 per la retarkivo Wayback Machine
Barthels Hof **Korto Barthel** (germane: *Barthels Hof*) estas - unite kun la *Korto Weber* - la ununura konserviĝinta unuigkorto el la tempoj de la malnova varfoiro en Lepsiko, Germanio.

Historio
--------

Dum foiroj tiaj kortoj funkciis kiel etaj bazaroj. La en 1747-50 fare de George Werner por la komercisto Gottlieb Barthel konstruita komercdomo ĝis hodiaŭ montras sian funkciaron multan.

Teretaĝe estis la vendejoj kaj staloj, supre la kontoroj kaj loĝejoj. La subtegmentejoj pligrandigitaj servis kiel deponejoj kio videblas bone ĉe la traboj porgruaj. De la antaŭe surloke starinta domo *Zur goldenen Schlange* konserviĝis nur la orielo el la jaro 1523-a. Sekve ĝi estas la plej malnova fragmento de lepsika burĝa domo. La orielo kun la domsigno, ora serpento cirkaŭanta krucon, alimetitis dum alikonstruo en 1870/71 ĉe la kortan flankon de la domo.

La funkcio ĝis hodiaŭ ne ŝanĝitis - ĝi daurxe estas komerca domo. Ekde 1890 estas ankaŭ gastejo en la interna korto kun tipa saksa kuirarto. Ekde 2012 la Eldonejo Lehmstedt havas sian sidejon tie ĉi.

Fonto
-----

Mundus, Doris: *Leipzig an einem Tag. Ein Stadtrundgang*, Eldonejo Lehmstedt, Leipzig 2007 (6-a eldono de 2015), p. 26

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Korto Barthel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Hejmpaĝo eldoneja
**Kindu** estas grandurbo, diocezo kaj provinca ĉefurbo en Demokratia Respubliko Kongo (eksa Zairio). La historia loknomo estis **Kindu-Port Empain** (laŭ la nomo de barono Édouard Louis Joseph Empain).

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 110 km²
* Alto super marnivelo: 455 m
* Loĝantaro: 172.321 en 2012
* Horzono: UTC + 2
* 02° 57′ 00″ S 25° 57′ 00″ O﻿ / ﻿2.95000 °S, 25.95000 °O﻿ / -2.95000; 25.95000 (mapo)Koordinatoj: 02° 57′ 00″ S 25° 57′ 00″ O﻿ / ﻿2.95000 °S, 25.95000 °O﻿ / -2.95000; 25.95000 (mapo)

Geografio
---------

Kindu situas sur montetaro laŭ Kongo (rivero) en la meza landparto. Bukavu troviĝas 327, Goma 390, Mbuji-Mayi 441, Lubumbashi 984, Kinŝaso 1192, Boma 1466 km.

Historio
--------

Kindu estis grava centro por la eburoj, oroj kaj sklavoj dum la 19-a jarcento. Tiutempe araboj komercadis kun sklavoj, kiuj sendis ilin al Zanzibaro. Masakro okazis en 1961: dek tri italaj pilotoj estis murditaj.

Ekonomio
--------

Preĝejo en Kindu
Alvenas la unua trajno en Kindu-on
Kindu ĉiam estis grava komerca centro. La rivero estas navigebla kaj varoj alvenas laŭ trajnoj, flugmaŝinoj kaj kamionoj.

Trafiko
-------

Kindu havas flughavenon kaj havenon. Vojoj kuras el la urbo al Kabinda, Mbuji-Mayi kaj Kisangani, sed estas disbranĉiĝoj al aliaj urboj. Estas fervojaj kontaktoj al Kalemie kaj Kananga.

Klimato
-------

Kindu situas en tropika klimato, kie la averaĝa temperaturo varias inter 22 kaj 26 °C. En junio kulminas la varmo kaj en novembro la malvarmo. Jare pluvas po 1622 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en decembro kaj malkulminas en junio kaj julio.

Fontoj
------

* Hungara kaj franca Vikipedioj
* 
* mapo, distancoj Arkivigite je 2014-02-24 per la retarkivo Wayback Machine
* mapo[*rompita ligilo*]
* vetero
* mapo

Diagramo pri liverado, kie Kindu estas en la meza parto
**Kotovsk** (ruse *Кото́вск*) estas urbo en Tambova provinco en Rusio, kiu troviĝas sur la dekstra bordo de la rivero Cna (Цна).

* **loko**: 52° 38′ N 41° 34′ O﻿ / ﻿52.633 °N, 41.567 °O﻿ / 52.633; 41.567 (mapo).
* **horzono**: UTC+3h (la loka tempo estas la sama kiel moskva tempo) (en jaro 2005).
* **loĝantaro**:
	+ 25,5 mil 1959;
	+ 36,8 mil (en la aglomeraĵo en 2001) .

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 68410.

La interurba telefona kodo estas 07541, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

En la urbo estas fervoja stacio Tambov-2 (*Тамбов*-2).

La urbo estis fondita antaŭ la Unua mondmilito kiel vilaĝo por konstruistoj de ŝtata pulva uzino (1912), kvankam oficiala jaro de fondo estas 1940. Ĝis jaro 1940 la vilaĝo estas parto de urbo Tambov. Kotovsk iĝis urbo en 1940. Nomo de la urbo estas farita de nomo de la partoprenanto de Intercivitana milito Grigorij Kotovskij, kiu en la jaro 1921 rezistis kontraŭsovetan kamparanan ribelon en Tambova gubernio.

Ekonomiko de la urbo bazitas ĉefe sur ĥemia industrio. En Kotovsk funkcias uzino de plastoj, laka fabriko, kaj aliaj fabrikoj kaj uzinoj.
**Kossuth-premio** [KOŝut-PREmio] estas hungara ŝtata distingo pro elstaraj - internacie rekonitaj - rezultoj en la kulturo kaj arto. La premio estis nomita laŭ Lajos Kossuth, grava hungara politikisto.

Nomdonanto de la premio Lajos Kossuth
La premion iniciatis la Hungara Komunista Partio post la 1947-aj elektoj. La propono estis akceptita je la festa, centjara datreveno de la hungara revolucio kaj liberecbatalo, la 15-an de marto 1948 (leĝo XVIII.).

Komence oni distingis eĉ heroojn de la socialisma laboro sed ekde 1963 (kun fondo de la Ŝtata Premio) reduktiĝis al la nunaj branĉoj.

Oni disdonis 107 premiojn en 1953, en 1997 nur 14 unuopajn kaj 1 dividitan. La nomuma komisiono havas 23 membrojn kaj ilin nomumas la registaro por 5 jaroj. Ekde 1990 transdonas ĝin - la 15-an de marto - la hungara prezidento, laŭ propono de la ĉefministro. Komence ĝi havis du gradojn, ekde 1951 tri, ekde 1953 kvar, ekde 1977 denove du gradojn.

La premion akompanas monsumo, 5-oblo de la lastjara averaĝa salajro, rondumante je 50-100.000 unuaj hungaraj forintoj. La sumo ne estas impostdeva aŭ alimaniere pagdeva.

* 1950-aj jaroj: 20.000 Ft
* 1992: 750.000 Ft
* 1998: 2,28 milionoj Ft

La la nuna leĝo (XII. leĝo de 1990), la insigno de la premio havas la diametron de 22 mm, florkronosimila, du laŭraj branĉoj, kies tigojn interprenas nacikolora, emajlita rubando. Ĝi havas du gradojn: Grandan premion el oro kaj la arĝentan premion. La granda premio estas donebla nur pro unuopa rezulto kaj akompanas ĝin duobla monsumo.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de Kossuth-premiitoj

* Kategorio Kossuth-premio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kimĉon** (koree 김천시, laŭ ĉinaj literoj **金泉市**) estas universitata urbego en Sud-Koreio. La loknomo signifas: "ora printempa urbo".

Urbodomo de Kimĉon

Bazaj informoj
--------------

Panoramo en Kimĉon
* Areo: 1010 km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 142,247 en 2017
* Horzono: UTC + 9
* Poŝtkodoj:
* Telefonkodo: +82 54
* 36° 07′ 09″ N 128° 06′ 55″ O﻿ / ﻿36.11917 °N, 128.11528 °O﻿ / 36.11917; 128.11528 (mapo)

Geografio
---------

Kimĉon situas en la centra landparto en montara teritorio. Teguo troviĝas 65, Seulo 185 km .

Universitata librejo en Kimĉon

Historio
--------

En la malnovaj tempoj diversaj tribaj unioj nomataj situis sur la teritorio de nuna Kimĉon, baldaŭ ili kuniĝis en unu administra unuo. Inter 1392-1910 Kimĉon estis unu el la plej gravaj merkataj urboj de la lando. La nun uzata nomformo aperis en 1914. En 1949 Kimĉon oficiale urbiĝis. Ekde tiam la urbo havis malgrandajn administrajn reformojn kaj ŝanĝis siajn limojn plurfoje (la lasta ŝanĝo okazis en 2000).

Ekonomio
--------

Krom la komercado en la apudaĵo oni kultivas vinberojn (11% de totala vinberproduktado en la lando) kaj prunojn (29% de la totala prunproduktado en la lando).

Stacidomo en Kimĉon
La trietaĝa ŝtona pagodo en Kimĉon

Trafiko
-------

La aŭtovojo kaj fervojo inter Seulo kaj Pusano tuŝas Kimĉon-on. Ankaŭ multaj gravaj vojoj ligas la grandurbon al la aliaj ĉirkaŭaj regionoj.

Vizitindaĵoj
------------

* templo (직지사) estis konstruita en 418
* vinbera festivalo
* ceramika muzeo
* statuo Budho
* municipa biblioteko
* kultura kaj arta halo

Ĝemelurboj
----------

* Japanio Nanao, Japanio
* Ĉina Popola Respubliko Ĉengduo, Ĉinio

Fontoj
------

* 
* WikiTrans

Poŝtejo en Kimĉon
**Tiszakécske** [tisakEĉke] estas urbo kaj kuracbanloko en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Tiszakécske, kies centro ĝi estas.

Tiso apud Tiszakécske

Situo
-----

Tiszakécske situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso (kontraŭe situas Nagyrév), laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Kiskunfélegyháza-Szolnok. Tiu lasta urbo kaj Kecskemét troviĝas po 34, Kiskunfélegyháza 35, Budapeŝto 115 km.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1332. La turkoj faris preskaŭ senhoma la vilaĝon. Alvenis slovakoj kaj hungaroj, kiuj fondis apudan komunumon Új-Kécske (=nova Kécske), la malnova vilaĝo iĝis Ó-Kécske (=malnova Kécske). En 1867 la fervojo ekfunkciis. Ambaŭ vilaĝoj unuiĝis en 1950 havanta novan nomon Tiszakécske. Ĝi urbiĝis en 1986.

Katolika preĝejo en Tiszakécske

Salvo
-----

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Salvo en Tiszakécske.
Dum la revolucio amaso ariĝis en la ĉefplaco. Ankaŭ nun nekonatulo sendis mesaĝon al flughaveno de Kecskemét. Sekve batalaviadilo mitralis la senarmilan amason. Multaj mortis kaj grave vundiĝis. Post la tuja helpo en la preĝejo oni uzis eĉ ĉiujn tukojn preĝejajn.

Vidindaĵoj
----------

Banejo en Tiszakécske
* Preĝejo Sankta Triunuo (Tiszakécske)
* Kalvinana preĝejo (Tiszakécske)
* termala kuracakva banejo
* oni profitas mineralakvon nomatan Aqua viva

Famuloj
-------

En Újkécske naskiĝis:

* episkopo Izidor Marosi
* radiologo Károly Gefferth
* reĝisoro Sándor Buglya
* Miklós Kovács (tekstilartisto).

Ĝemelurboj
----------

* Rumanio Gyimesfelsőlok, Rumanio
* Germanio Lübbecke, Germanio

Fontoj
------

* distancoj[*rompita ligilo*]

* Kategorio Tiszakécske en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Tiszakécske en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)
**Kostas KARAMANLIS**, plennome *Konstantinos Aleksandru Karamanlis*, greke **Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Καραμανλής** (naskiĝis la 14-a de januaro 1956 en Ateno) estas greka politikisto. Li estas membro de la politika partio Nea Dimokratia kaj ekde 1997 estas ties prezidanto. Inter majo 2004 kaj oktobro 2009 li estis la ĉefministro de Grekio.

En 2008 li kaj sia registaro estis publike forte kritikitaj pro pridisputebla financa transakcio inter la greka ŝtato kaj la monaĥejo Vatopedi sur la sankta monto Athos. La monaĥejo pledis posedorajton de la lago *Vistonida*, kiun laŭdire la bizancaj imperiestroj antaŭ preskaŭ mil jaroj donacis al la monaĥejo. Kvankam la posedorajto neniel estis klara, la ŝtato akceptis ĝin. Fiksiĝis interkonsento, en kiu la monaĥejo donis la lagon al la ŝtato kaj koresponde ricevis 260 valorajn teritoriojn en turismaj regionoj de Grekio, interalie en la "olimika vilaĝo" en Ateno. Parte la monaĥejo tuj pluvendis la teritoriojn kun signifa profito.

La opoziciaj partioj tre kritikis, ke la ŝtato dubinde "aĉetis publikan posedaĵon kaj interŝanĝe disdonacis valorajn oficejojn, teritoriojn kaj konstruaĵojn en Ateno". La skandalo unue gvidis al la demisio de la markomerca ministro *Giorgos Vulgarakis*. Tre kritikiĝis ankaŭ la registara parolisto kaj ŝtata ministro *Theodoros Rusopulos*, amiko de la abato Efraim de la monaĥejo Vatopedi kaj samtempe proksima konsilisto de la ĉefministro – li demisiis en oktobro 2008.

Kaj la daŭre ne plene solvita skandalo kaj la ĝenerala finance kriza situacio de la lando fine en septembro 2009 instigis la ĉefministron peti la grekian prezidenton pri plifruigita parlamenta baloto. En la parlamenta baloto de la 4-a de oktobro 2009 li kaj sia partio draste perdis voĉojn (8 procentaĵojn kompare al la lasta baloto), kaj Kostas Karamanlis ankoraŭ dum la elkalkulo de la voĉoj deklaris sian demision kiel prezidanto de la partio Nea Dimokratia. Kiel sekva ĉefministro de Grekio la 6-an de oktobro deklariĝis lia konkuranto Georgios Papandreu.

* Kategorio Kostas Karamanlis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


| Antaŭe: | Ĉefministro de Grekio | Poste: |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Konstantinos Simitis | 2004–2009 | Georgios Papandreu |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 297513
* GND: 103291695
* LCCN: no2001020191
* VIAF: 74262626
* ISNI: 0000 0000 6315 936X
* NLA: 36041687
 |
La landoj kiuj estas subskribintaj la Konvencion de Berno, estas blue indikitaj.
La **Konvencio de Berno** de la 9-a de septembro 1886 fiksis kiel unua la rekonon de la aŭtorrajto inter suverenaj ŝtatoj.

Sub la Konvencio de Berno la rajto pri proprietaĵo estas aŭtomate donita al ĉiu kreita verko. La verkinto do ne devas aparte registri sian verkon, aŭ iel peti la protekton de sia kreaĵo. Tuj kiam la verko estas preta, tio signifas verkita kaj iel registrita sur aŭ en fizika medio (papero, filmo, ŝtono ...), la aŭtoro aŭtomate ĝuas la ekskluzivajn rajtojn pri la uzo de sia verko, kaj pri la uzo de la derivaĵoj (tradukoj, kopioj, fotoj ...), krom se li eksplicite rezignas pri siaj rajtoj, aŭ se la aŭtorrajto eksvalidiĝas. La eksvalidiĝo dependas de lando al lando, sed sub la Konvencio de Berno ĝi povas okazi plej frue 50 jarojn post la morto de la verkinto. En multaj landoj tiu eksvalidiĝo okazas 70 jarojn post la morto de la verkinto. Se difinitan verkon kreis pli ol unu persono, la eksvalidiĝo okazas tiom da jaroj post la morto de la plej laste mortinta aŭtoro.

Pro la fakto, ke la aŭtorrajto estiĝas aŭtomate, do ne estas necese aldoni tekston al via verko, kiu klarigas ke vi estas la proprietulo. Vortoj kiel *copyright © 2006* havas neniun sencon en lando kiu ratifis la Konvencion.

La aŭtorrajto ne validas nur por "artistoj", sed por ĉiu ajn. Se vi faras subeksponitan oblikvan foton de via urba preĝejo, ĝi estas same protektata kiel perfekta foto de profesia fotisto.

Post eksvalidiĝo de la aŭtorrajto, la verko eniras la publikaĵaron. Tiu eksvalidiĝo povas okazi pro leĝo, sed en iuj landoj (ekzemple Usono) ankaŭ pro deziro de la verkinto.

En pluraj landoj, i.a. en Belgio kaj Nederlando ekzistas la *rajto de la portretito*, kiu estas escepto al la Konvencio de Berno. Se persono estas portretita en foto, desegnaĵo aŭ pentraĵo, tiu povas rifuzi la publikigon, aŭ postuli rekompencon, eĉ se la portreto troviĝas en la publikpropraĵo. La rajto de la portretito ĝenerale validas ĝis 10 jarojn post la morto de la portretito. La rajton ne ĝuas "publikaj personoj" kiel ministroj, reĝoj, urbestroj k.s.

Landoj
------

Al la Konvencio aliĝis ĝis nun 162 ŝtatoj. En la jenaj 36 teritorioj la Konvencio ne validas:

1. Afganio
2. Angolo
3. Burundo
4. Tajvano
5. Eritreo
6. Etiopio
7. Irano
8. Irako
9. Jemeno
10. Kamboĝo
11. norda Kipro
12. Kiribato
13. Kuvajto
14. Laoso
15. Maldivoj
16. Marŝaloj
17. Moldavio
18. Montenegro
19. Mjanmao
20. Nauro
21. suda Osetio
22. Palaŭo
23. Palestino
24. Papuo-Nov-Gvineo
25. Okcidenta Saharo
26. Salomonoj
27. San-Marino
28. Sao-Tomeo kaj Principeo
29. Sejŝeloj
30. Sieraleono
31. Somalio
32. Orienta Timoro
33. Turkmenio
34. Tuvalo
35. Ugando
36. Vanuatuo

* Kategorio Konvencio de Berno (1986) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
la plej grandaj tektonaj platojj- la kokosa plato **blua** (super la bildocentra helblua plato Nazca) okcidente de Centra Ameriko
La **Kokosa plato** estas inter la mezgrandaj tektonaj platoj de la mondo. Kiel ĉiuj tektonaj platoj ĝi estas parto de la litosfero. La plato ampleksas parton de la Pacifika Oceano okcidente de Centra Ameriko kaj nomatas laŭ la Kokosa insulo de Nikaragvo.

Geografio
---------

La kompare eta kokosa situas okcidente de la ŝtatoj Meksiko, Gvatemalo, Salvadoro, Nikaragvo kaj Kostariko de Centra Ameriko. Ĝi okcidente limas kun la pacifika, norde kun la nordamerika, oriente kun al karibia platoj kaj sude kun la plato Nazca.

Ĉe la okcidenta kaj suda limoj de la oceana kaj bazalte peza kokosa plato, magmo suprenpuŝiĝas de la tera interno, dum la plato ĉe la orienta kaj norda limoj premiĝas sub la pli kompare malpezajn granitajn kontinentajn platojn kaj kreis la oceanan centramerikan fosaĵon. Sekve en la proksima Centra Ameriko, kiu apartenas al la karibia plato, ekestis zono de vulkanoj, el kiuj ekzemplo estas la 2381 metrojn alta vulkano *Santa Ana* en Salvadoro.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|   | Tektonaj platoj |  |
| --- | --- | --- |

 |
| **Grandaj (ĉefaj) platoj** |
| Afrika plato | Antarkta plato | Aŭstralia plato | Eŭroazia plato | Nordamerika plato | Pacifika plato | Sudamerika plato |
| **Malgrandaj platoj** |
| Amura plato | Apulia plato | Arabia plato | Filipina plato | Hindia plato | Jangzia plato | plato Juan de Fuca | Kariba plato | Kokosa plato | Oĥotska plato | plato Nazca | Skotia plato | Somalia plato | Sunda plato |
| **Mikroplatoj** |
| Anatolia plato | Banda plato | Birma plato | Egea plato | Galapaga plato | Karolina plato | Kermadeca plato | Mariana plato | Moluka plato | Okinava plato | Panama plato | plato Altiplano | plato Balmoral Reef | plato Birds Head | plato Conway Reef | plato Futuna | plato Juan Fernandez | plato Suda Bismarck | plato Manus | plato Maoke | plato Niuafouo | plato Novaj Hebridoj | plato Rivera | plato Norda Bismarck | Sandviĉa plato | Nordanda plato | Ŝetlanda plato | Solomona plato | Timora plato | Tonga plato | Paskinsula plato | plato Woodlark |


* Kategorio Kokosa plato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Konverto**, male al konvertiĝo, estas ideo ĉefe ligata al religioj kiel kristanismo kaj islamo, en kiuj la disvastigado de iliaj kredoj al ĉiuj homoj estas grava parto de ilia agado. En aliaj religioj, kiel judismo kaj ŝintoismo, konverto estas tre malofta, kaj oni ne ofte disvastigas sian religion ekster sia propra grupo. Fine en aliaj, kiel spiritismo kaj budhismo, kvankam oni disvastigas siajn ĉefajn ideojn al aliaj homgrupoj, la ideo de konverto estas fremda, parte ĉar temas - almenaŭ ideale - pri interparolo sen altrudo, kaj parte ĉar ĝenerale ili ne havas inicajn ritojn.

Kiu ŝanĝas religion, politikan kampon aŭ simile estas, el la perspektivo de la kampo kiun li forlasas, apostato aŭ renegato; el la perspektivo de la kampo al kiu li aliĝas, li estas konvertito aŭ konvertiĝinto.

**Konvertiĝo** estas radika ŝanĝo en pensmaniero, vivo, opinio ktp. ĉefe la ŝanĝo de unu religio al alia. Fama estas la konvertiĝo de Sankta Paŭlo, kiu estas rakontita en la Biblio.

Oni povas paroli pri konvertiĝo ankaŭ ene de religio, ekzemple kiam oni pentas siajn pekojn (se temas pri religio kiu enhavas tiun koncepton).

Vidu ankaŭ
----------

* Interreligia geedzeco
* Propagando
* Prozelitismo
* Religia libereco
* Varbado
* Zeloto

* Kategorio Konverto (religio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La kosmoteleskopo Herschel (artista bildo)
La **Kosmoteleskopo Herschel** estas infraruĝa kosmoteleskopo fasonita de la Eŭropa Kosma Agentejo (EKA) funkcianta inter 2009 kaj 2013. Ĝia scienca celo estas efektivigi astronomiajn observaĵojn en la malproksima infraruĝa kaj submilimetra intervaloj (ondolongoj 55 ĝis 672 µm) por studi la naskiĝon de steloj. , la formado kaj evoluo de primitivaj galaksioj same kiel la kemio de la kosma medio.

Kun ĝia primara spegulo 3.5 metrojn larĝa laŭ diametro, Herschel estis ĉe sia lanĉo la plej granda kosmoteleskopo enserviĝinta. Ĝi estas ekipita per tri specialigitaj detektiloj PACS, SPIRE kaj HIFI funkciigantaj ĉe tre malaltaj temperaturoj. Herschel, kiu postulis longan fazon de teknika maturiĝo, estis la lasta el la grandaj misioj de la longdaŭra scienca programo *Horizonto 2000*, evoluigita de la kosma agentejo en la 1980-aj jaroj, por esti lanĉita. Herschel sukcedas, por infraruĝa observado, la eŭropan ISO-teleskopon (1995-1998), la usonan Spitzer (2003-2020) kaj la japanan Akari (2006-2011).

La unuaj skizoj de la teleskopo estiĝis en 1982 kun la nomo *FIRST* (angle *Far InfraRed and Sub-millimeter Telescope*, "For-InfraRuĝa kaj Submilimetra Teleskopo"). Ĝi estis renomita en 2000 laŭ la astronomo William Herschel.
Herschel estis lanĉita en 2009 per lanĉilo Ariane 5, kun alia eŭropa kosmoobservatorio Planck, kaj metita en suncentran orbito ĉirkaŭ la Lagrange-punkto L2 de la Sun-Tera sistemo. Por observi malproksiman infraruĝan kaj submilimetran radiadon, Herschel devas malvarmigi siajn instrumentojn per likva heliumo. Tri jaroj kaj duono post la lanĉo, la enŝipa heliumo tute vaporiĝis, finante kiel planite la operaciojn de la sputniko, kiu estis en junio 2013 en enruborbitigita. Herschel plene plenumis siajn celojn, amasigante 22,000 horojn da observado, kies ekspluatado ekkomenciĝis kiam la misio finiĝis. La kosto de la misio estas taksita en 2010 je 1,1 miliardoj da eŭroj inkluzive de lanĉkostoj kaj operaciaj kostoj.

* Kategorio Kosmoteleskopo Herschel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753538
* GND: 1135746702
* LCCN: no2009067219
* VIAF: 156338256
* BIBSYS: 1512647518024
 |
**Kot**, hungare **Kót** estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco **Prekmurje**, en statistika regiono **Pomurska**, en Občina Lendava.

Municipo Lendava en Slovenio, kie Kot troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 2  km²
* Alto super marnivelo: 165 m
* Koordinatoj: 46° 32′ 33.24″ N 16° 23′ 10.69″ O﻿ / ﻿46.5425667 °N, 16.3863028 °O﻿ / 46.5425667; 16.3863028 (mapo)Koordinatoj: 46° 32′ 33.24″ N 16° 23′ 10.69″ O﻿ / ﻿46.5425667 °N, 16.3863028 °O﻿ / 46.5425667; 16.3863028 (mapo)
* Loĝantaro: 130
* Poŝtkodo: 9220
* Aŭtokodo:
* Telefonprefikso:

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Muro (rivero), kiu estas samtempe landlimo de Kroatio (kontraŭe troviĝas Sveti Martin na Muri), fine de sakovojo.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1773. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
bulberoj de ajlo; ĝi estas blastoĥoria planto
**Blastoĥorio** apartenas al la vegetativaj disvastigmeĥanismoj de planto. La lantoj formas stolonojn, kiuj servas al la vegetativa multigado.

Kelkaj plantoj, ekzemple la ĝardenfragoj kaj la arbaraj fragoj kapablas formi kelkmetrajn supergrundajn *stolonoj*. Tiuj formas adventivradiko kaj novan plantidon. herbeja kardamino formas en la rosetaj folioj bulbiloj,el kiu estiĝas junaj plantoj. La blastoĥia disvastigo esta por multaj plantoj kromstrategion. Arbaraj fragoj ekzemple multiĝas per la manĝado de la plurfruktoj, sur kiu troviĝas nuksetoj, kiujn bestoj manĝas kaj transportas certan distanson (endoĥorio). herbej kardamino disvastiĝas ĉefe per Balistoĥorio, t. s. per disigo de la semoj. Kelkfoje la fruktoj ne fariĝas maturaj, ĉar la klimato ne estas konvena. Tiam tiu formo de la mutigado garantias la pluekziston de la specio.

Tiu disvastigomeĥanismo estas subformo de la aŭtoĥorio. Ĝi estas tipa al multaj trudherboj, ekzemple ĉe kviko kaj kampa konvolvulo.apud la herpoĥorio, la baroĥorio kaj la balistoĥorio,

Al la blastoĥoriaj palntoj apartenas ankaŭ planto, kiuj multobligas sin per bulberoj, ekzemple ajlo aŭ tulipo.

Blastoĥorio estas tre grava en hortikulturo, ĉar tie oni praktikas ofte la multobligadon de planoj per stikaĵoj aŭ metodoj de la vegetativa multigado.

*Kalanchoe daigremontiana* folio
Tre ekstreman formon posedas la genro *Kalanchoe*. Tiu planto kapablas formi el ĉiu foliparto novan plantidon kaj ankaŭ planton post terenfalo de la nova folio.
Koordinatoj: 49° 54′ 16″ N 16° 17′ 51″ O﻿ / ﻿49.90444 °N, 16.29750 °O﻿ / 49.90444; 16.29750 (mapo)

**Končiny** estas vilaĝo en Ĉeĥio, kiu estas konsisto de municipo Sloupnice en distrikto Svitavy. Ĝi situas en valo de rojo Končinský potok inter Němčice kaj Netřeby, netutaj 2 km sude de Sloupnice, iomete pli ol 1 km norde de Kornice, parto de Litomyšl, kaj de Sedliště. Končiny perregistre dividiĝas en du partojn: pli malsupre situanta domaro Končiny 1.díl, kiu falas en katastran teritorion Dolní Sloupnice, kaj pli supre laŭ fluo solejo Končiny 2.díl en katastra teritorio Horní Sloupnice, distanco inter ili estas proksimume 1 kilometro. Ĉe la supra parto de Končiny kondukas transverse tra la valo ŝoseo kaj troviĝas ĉi tie aŭtobusa haltejo "Sloupnice, Končiny", ĝis Sloupnice kondukas el Končiny ankoraŭ du paralelaj vojoj. Laŭlonge laŭ longeco de la valo kondukas loka vojo, laŭ kiu estas verde markita piediranta vojo.

Ĉe la supra Končiny, sed sur teritorio de Kornice troviĝas fontejo, super kiu estas konstruita pilgrima kapelo de Virgulino Maria. En la jaro 1725 ĉi tie estis konstruita muelejo,komence de la 19-a jarcento en konekso kun kuracigaj efikoj de la fonto ankoraŭ gastejo. Hodiaŭ ĉi tie situas du domoj, ambaŭ daŭre loĝigitaj.

Referencoj
----------

1. ↑  Studánka v Končinách (1220), Národní registr pramenů a studánek, Naděžda Gutzerová, 3. 5. 2009, aktualizace 16. 10. 2011

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Sloupnice (4) |
| --- |
| Dolní Sloupnice ~ Horní Sloupnice ~ Končiny 1.díl ~ Končiny 2.díl |

 |
**Kotelnikovo** (ruse *Котельниково*) estas urbo en Volgograda provinco en Rusio. La urbo situas ĉe rivero Kurmojarskij Aksaj (Курмоярский Аксай) (kiu enfluas en Cimlanska akvujo (Цимлянское водохранилище).

La urbo estis fondita en jaro 1897 kiel loĝejo ĉe fervoja stacio Kotelnikovo (malfermita en 1899). Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1955. En 1959 la urbo havis 17,6 mil loĝantojn, en 2002 estis 19,7 mil.

Krom la fervoja stacio estas ankaŭ flughaveno en la urbo.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 18224501.

La interurba telefona kodo estas 84476, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005). Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 47° 38′ N 43° 08′ O﻿ / ﻿47.633 °N, 43.133 °O﻿ / 47.633; 43.133 (mapo)Koordinatoj: 47° 38′ N 43° 08′ O﻿ / ﻿47.633 °N, 43.133 °O﻿ / 47.633; 43.133 (mapo).

Flago de Volgograda provinco
Urboj de Volgograda provinco

**Ĉefurbo**: Volgogrado

Dubovka |
Frolovo |
Kamiŝin |
Miĥajlovka |
Ĵirnovsk |
Kalaĉ-na-Donu |
Kotelnikovo |
Kotovo |
Krasnoslobodsk |
Leninsk |
Nikolajevsk |
Novoanninskij |
Pallasovka |
Petrov Val 
Serafimoviĉ |
Surovikino |
Urjupinsk |
Volĵskij 

 

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Kokokruco transprenita el Nicov en placon en Kašperské Hory
Kopiaĵo sur la devena loko ĉe Nicov
Kokokruco en Úbislav
**Kokokruco** (aŭ Pasikruco) estas rara artista formo de krucifikso, kiu kreas elementon de popola arto kaj popola pieco en Šumava. Sur la kruco estas krom la korpo de Kristo mem lokigita ankaŭ Arma Christi – ilaro de la torturo de Kristo kaj plej alte lokigita koko rememoriganta neadon de Petro, laŭ la koko ricevis la nomon la tuta kruco. Tiu ĉi tipo de la bildigo de la krucumita Kristo havas devenon en Bavario, kie tiu ĉi tipo de krucoj en la 18-a kaj la 19-a jarcentoj kutima. Dum la 19-a jarcento ĝi venis ankaŭ ĝis Šumava, sed konserviĝis nur kelke da ekzempleroj.

Elementoj de la kruco
---------------------

La centraj elementoj restas la kruco mem kun la korpo de Jesuo Kristo, la kruco havas pli ol unu krucstangon, sur la pinto poste sidas koko. Plu la kruco estas plenigita per horloĝo, kiu montras la trian horon - tempon de la morto de Kristo. Sur la krucstangoj estas poste lokigitaj iloj de la torturado, ekz.: najloj, marteloj, tenajloj, glavoj, halebardoj, ŝtupetaro, kalikoj, lancoj, torĉoj, ŝovelilo, lanterno, dornokrono, hakilo, spongo, stango, manoj, monujo.

La kruco estis kutime fera, ekzistis ankaŭ lignaj krucoj (ekz. la devena kruco el Nicov, kiu estis en la jaro 1890 anstataŭigita per metala).

Rilataj artikoloj
-----------------

* Arma Christi
* Krucifikso
* Úbislav

Eksteraj ligiloj
----------------

* Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Kokokruco en Vikimedia Komunejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 769701
* GND: 4794176-5
 |
**Kostrinska Roztoka,** ukraine **Костринська Розтока,** ruse **Костринская Ростока** [kostrinskaja rostoka] estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Velikij Bereznij, en municipo de Kostrina.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Velikij Bereznij en Transkarpatio
Preĝejo de Kostrinska Roztoka

Bazaj informoj
--------------

* 48° 56′ 16″ N 22° 37′ 31″ O﻿ / ﻿48.93778 °N, 22.62528 °O﻿ / 48.93778; 22.62528 (mapo)Koordinatoj: 48° 56′ 16″ N 22° 37′ 31″ O﻿ / ﻿48.93778 °N, 22.62528 °O﻿ / 48.93778; 22.62528 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 335 m
* Loĝantaro: 510
* Poŝtkodo: 89022
* Telefonprefikso: 3135

Situo
-----

Kostrinska Roztoka troviĝas de Kostrina (kun stacidomo) je 3, Velikij Bereznij je 18, Uĵhorodo je 61 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1602. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Kostrinska Roztoka. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Vintre apud la vilaĝo skiejo funkcias.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejo

* Kategorio Kostrinska Roztoka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Komparo de la alto de eŭropano kaj de pigmeo.
**Korpoalto** estas esprimo por la alto de homoj, tio estas de la homa korpo, nome la distanco mezurita normale de la plandoj ĝis la kapopinto, en centimetroj aŭ metroj (respektive futoj aŭ coloj en la anglasaksa sistemo, estanta la persono stara, ĝenerale senŝua. La korpoalto de ĉiu persono varias laŭ la genetiko kaj la manĝokutimo, sed tio rilatas ankaŭ al faktoroj mediaj de la individuo antaŭ la matureco (fizika ekzerco, animstato ktp.).

La nuntempa plenkreska homo povas esti averaĝe inter 1,5 kaj 2 metrojn alta. La homa specio posedas rimarkindan seksan dimorfismon en anatomio, tiel ke la plenkreskaj viroj estas pli altaj kaj pli pezaj ol la plenkreskaj virinoj averaĝe, kvankam oni notis «historian tendencon» al la pliigo de la korpoalto en ambaŭ seksoj (speciale dum la 20a jarcento). La plenkreska viro povas esti, laŭ tutmonda averaĝo, inter 1,65 kaj 1,8 m alta; kaj la plenkreska virino povas esti, laŭ tutmonda averaĝo, inter 1,55 kaj 1,65 m.

Normale en la landoj de Norda Eŭropo, kiel en Nederlando aŭ Latvio, estis notitaj plej altajn plenkreskajn homojn en la mondo, kun averaĝo pli alta ol 1,80 m en viroj, kaj ĉirkaŭ 1,70 m en virinoj. Simile ankaŭ en kelkaj nacioj de kelkaj landoj de Afriko estas tre altaj homoj, kiel tutsioj, en Etiopio kaj Somalio, sed ankaŭ la plej malaltaj, nome Pigmeoj, Tvaoj ktp.

Pli larĝasence oni povas paroli pri korpoalto de aliaj mamuloj kaj birdoj; por aliaj vertebruloj oni parolus pri korpolongo.

Vidu ankaŭ
----------

* Nano
* Giganto

* Kategorio Korpoalto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 700996
* GND: 4125287-1
* LCCN: sh85127601
* BNF: 11933316d
* NDL: 00571173
 |
Burgo Kokořín
**Kokořín** estas burgo situanta en la samnomata vilaĝo - Kokořín, 11 km norde de distrikta urbo Mělník. Laŭ la nomo de burgo la tuta protektita regiono nomiĝas Kokořínsko.

La burgo estiĝis komence de la 14-a jarcento dum Hynek Berka el Dubé. Post dezertigo dum husanaj militoj ĝi estis renovigita pro fervoro de familio el Klinštejn, kiu donis al ĝi malfrue gotikan aspekton. Sed pri ties sorto decidis ordono de Ferdinando la 2-a, kiu timante, por ke la burgo ne fariĝu apogpunkto de malamikoj de la imperiestra potenco, igis la sidejon ruinigi. Nur en la jaro 1894 aĉetis la burgon burĝo Václav Špaček el Starburk. Dum alikonstruoj el la jaroj 1911 – 1918 la burgo akiris hodiaŭan aspekton.

Per formo de remparo la simpla dispono de la burgo rememorigas ŝipon, kies masto kreas 38 m alta turo kaj la alian dominaĵon palaco. Tiuj ĉi partoj de la burgo prezentas du bazajn funkciojn: loĝigan kaj defendan.

La burgo estas publike alirebla.

En la vilaĝo staradis foje burgaro, kies partoj estas konsiderataj grejskavernoj nomataj Staráky en eksa kastela parko. Baroka kastelo estas en aspekto el la jaro 1800.

* Kategorio Kokořín (burgo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Skeleto de afrika struto de antaŭe: 1 sternumo, 2 **korakoido**, 3 klaviklo, 4 skapolo (5 humero, 6 ripoj, 7 femurosto, 8 tibio, 9 fibulo)
La **korakoido** (latine *os coracoideum*) estas unu el la tri originaj ostoj de la ŝultra zono en la skeleto de vertebruloj (la aliaj du ostoj estas la klaviklo kaj la skapolo).

Ĉe ostaj fiŝoj la korakoido kune kun la skapulo konsistigas u-forman ostan apogon. Ĉe amfibioj ankoraŭ ekzistas eta kroma osto, la "prokorakoido". Ĉe reptilioj la korakoido ĝenerale estas nur kartilago, kaj ĉe serpentoj nur ekzistas kiel eta resto.

Ĉe la birdoj tamen la korakoido estas la plej forta osto de la ŝultra zono kaj estas bastonoforma, vertikala kaj iomete flanktenklinita apogilo antaŭ la brusto. En la ventra flanko de la birda korpo ĝi per artiko ligiĝas al la brusta osto sternumo kaj dorsoflanke artike konektiĝas kun skapolo, klaviklo kaj humero, do estas parto de la ŝultra artiko.

Ĉe la **mamuloj**, inter kiuj estas la homoj, la korakoido nur ĉe la monotremoj restis plene evoluinta. Ĉe la ceteraj mamuloj ĝi dum la evoluo reduktiĝis kaj nur restas proceso laŭ la anatomia signifo, do elstaraĵo, de la ŝultra osto skapolo: la ***proceso korakoida*** (latine *processus coracoideus*).

* Kategorio Korakoido en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kovilj,** serbe **Ковиљ,** hungare **Kabol** estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Suda** Baĉka, en municipo de Novi Sad.

Kovilj troviĝas en (verda) Municipo Beĉej en Serbio
Mapo pri municipoj Novi Sad kaj Petrovaradin
 Monaĥejo de Kovilj

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 105  km²
* Koordinatoj: 45°13′24″N 20°01'11″E
* Alto super marnivelo: 89 m
* Loĝantaro: 5590
* Poŝtkodo: 21243
* Telefonprefikso: 21
* Aŭtokodo: NS

Situo
-----

Kovilj situas sur ebenaĵo, laŭ iama branĉo de Danubo, laŭ flankovojoj, aŭtoŝoseo Novi Sad-Beograd tie trairas la riveron.

Historio
--------

Iam la vilaĝo konsistis el "Suba" kaj "Supra" partoj, havantaj apartajn preĝejojn. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bács-Bodrog, al distrikto de Titel, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la hungara armeo reokupis la vilaĝon. En 2002 loĝis en Kovilj 5599 homoj, (5056 serboj (90 %), 140 hungaroj, 97 jugoslavianoj, 71 kroatoj, 51 ciganoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* 2 ortodoksa preĝejo
* monaĥejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

Ambaŭ preĝejoj de Kovilj

* Kategorio Kovilj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kovrita ponto en Bursa, Turkio; konstruita en la 14-a jc.
Kovrita ponto en Kotohira, Japanio
Kovrita ponto en Bassano del Grappa, Italio
**Kovrita ponto** estas ponto kun enfermitaj flankoj kaj tegmento, ofte ebligante nur ununuran vojspuron por la trafiko. La plej multaj kovritaj pontoj estas ellignaj; kelkaj pli novaj estas el ŝtalbetono aŭ metalo kun vitraj flankoj. Ili estis konstruitaj ĉefe en la 19-a jarcento; la kovritaj pontoj ofte funkcias kiel eminentaj lokaj famaĵoj kaj longe altiris la atenton de historiaj konservistoj.

La kovraĵoj funkcias kiel veteroprotektiloj super la trafikata parto de la strukturo. Ekzemple, ponto konstruita tute el ligno, sen iu protekta tegaĵo, povas elteni 10 ĝis 15 jarojn. Konstruistoj malkovris, ke se la subkonstruaĵoj de la ponto estas protektitaj kun tegmento, la ponto povus elteni 70 aŭ eĉ 80 jarojn. Ekzistas kovritaj pontoj, kiuj estis renovigitaj uzante ŝtalbetonajn bazojn kaj ŝtalajn partojn por teni kroman pezon kaj anstataŭigi la originajn subtenajn lignojn. Kelkaj kovritaj pontoj, kiel ekzemple tiuj en Newton Falls, Ohio kaj Elizabethton, Tennessee, ambaŭ en Usono, ankaŭ havas integran kovritan piedvojon.

Ponto Rialto Venecio

* Kategorio Kovrita ponto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Leterkestoj inter koto post kotofluo en 1980.
**Kotofluo**, aŭ *kotinundo*, estas la plej rapida kaj flua tipo (ĉirkaŭ 80 km/h) de terglitoj. Ĝi konsistas el glitaĵo kun tre alta koncentro de detritaj materialoj, kiuj miksitaj al akvo (ekzemple de pluvo, sed ne nur) faras koton, kiuj venas al valo laŭ rapideco kiu povas atingi, kaj foje eĉ superi 10 m/s. La transportita materialo povas havi tre varian partiklograndaron, kaj simila fenomeno okazas foje pro portempaj ŝtopigo de la transportokanalo. Tiuj detritaj fluoj estas fenomenoj kiuj okazas foje en preskaŭ ĉiuj klimatregionoj, kaj estas tre gravaj okazoj kaj pro ties influo en la morfologia evoluo de la riverbasenoj en kiuj ili okazas, kaj pro la eventuala risko kiun ili povas okazigi ĉefe en montaraj areoj, pro ties alta detrukapablo, plej ofte pli damaĝa ol la teruo okazigita de la troa akvo de inundoj. Finfine akvo estas ĝenerale pli facile forigebla postinunde ol la koto, ĉefe se tiu sekiĝas kaj malmoliĝas enfermante havaĵojn kaj instalaĵojn. En tiuj areoj, la akvodisponeblo subite pliiĝas ofte pro tre fortaj precipitaĵoj (pluvo kaj neĝo plej ofte), kio povas okazigi pli grandan torentofluon de akvo sur la deklivoj, kio siavice trenas kaj transportas grandajn kvantojn de detrito kiuj poste aliĝos al la kotofluo.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Kotofluo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Inundo
* Laharo
* Terglito
**Koĵiki** aŭ **Koĝiki** (japane 古事記, Hepburne:*Kojiki*, kunreie:*Koziki* en Eo „Notado de malnovaj okazintaĵoj") priskribas japanan mitologion kaj fruan historion de Japanio, de la mita tempoepoko de la Dioj (kami) ĝis tempo de la imperiestrino Suiko. Ĝi servis siatempe ĉefe por leĝigo de regado de la imperiestra familio. Ĝi estas ne nur la unua detala skriba fonto de Japanio, sed ankaŭ entenas la unuajn uzojn de la japana lingvo (malnovjapana lingvo). Kvankam la granda parto de la teksto estas en klasika ĉina (kanbuna), sed kelkloke, precipe ĉe la poetaj partoj, la skribaj simboloj estas uzataj ne en ties vera senco, sed redonante la tiaman japanan elparolon. Pli malnovaj tekstoj ekzistas nur kelkaj verkitaj en la klasika ĉina, budhismaj religiaj artikoloj kaj regadaj ediktoj.

La Koĝiki estis notita de Ō no Yasumaro, skribisto ĉe la kortego, en ĉ. 712. La tekston diktis la tradicia majstro Hieda no Are, fidulo de la imperiestro Temmu, kiu majstro parkere lernis la japanan mitologion je komisio de la imperiestro.

Koĝiki priskribas la estiĝon de la Ĉielo kaj la Tero (do Japanio), kiujn generis la pradia paro Izanagi kaj Izanami. La plej konataj infanoj de la Dia paro estas sundiino Amaterasu kaj lia frato Susanoo. La nepo de Amaterasu, Ninigi descendas al la Tero kaj fondas la dinastion de la japana imperiestro (Tennō, kiu tiel redirektas sian genealogion al la sundiino). Resto de la verko prezentas la regadan periodon de la unuopaj imperiestroj, sed ankaŭ tie aperas mitologiaj temoj.

En 720 estiĝis Nihon Ŝoki, simila verko, sed kiu estis komplete skribita en la ĉina, detale kaj pli forte okupiĝante je realaj historiaj faktoj. Nihonŝoki estis traktita longtempe kiel pli grava fonto, ĝis kiam oni malkovris la praan lingvaĵon de la Koĝiki.

Koĝiki estas la unua konservita japana historiografia verko (la originalo ne konserviĝis, la plej malnova trovita kopio devenas de 1371).

Tradukistoj
-----------

* Okamoto Joŝicugu, japana esperantisto
* Karl Florenz, germana japanologo
* Wiesław Kotański, fondinto de pola japanologio kaj monda aŭtoritato pri Koĝiki

Referencoj
----------

1. ↑  La Harmonio N-ro 224 Eldonejo : Rondo Harmonia
2. ↑  NAO DEGUĈI Biografio de la Fondintino de Oomoto【3】[*rompita ligilo*]
3. ↑  Historio de la naciisma ideologio en Japanio Arkivigite je 2014-08-11 per la retarkivo Wayback Machine Tetu MAKINO

Vidu ankaŭ
----------

* Klasika japana lingvo
* 5454 Kojiki

* Kategorio Koĝiki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)