recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Giuliana SGRENA** [ĝulJAna ZGREna], naskita la 20-an de decembro 1948 en Masera (provinco de Verbano en Piemonto], estas itala ĵurnalisto.
Ŝi verkas precipe por la ĵurnaloj *Il Manifesto* (itala komunista gazeto) kaj *Die Zeit* (germana).
En 2003 la itala prezidento nomumis ŝin "kavaliro de la laboro".

Je la 4-a de februaro 2005 ŝi en Irako estis forkaptita de la organizaĵo Islama Ĝihado, kiam ŝi estis en Bagdado por fari raportojn.
La forkaptintoj minacis mortigi ŝin, se ne Italio retiros siajn trupojn el Irako.
En Italio okazis grandaj manifestacioj postulantaj ŝian liberigon (la 19-an de februaro en Romo manifestaciis duona miliono).

Je la 16-a de februaro 2005 la redakcio de Associated Press en Bagdado ricevis videoaĵon, en kiu Sgrena petas la retiriĝon de italaj trupoj kaj ke ŝia kolego kaj kunulo *Piero SCOLARI* [skoLAri] publike montru fotojn de irakaj infanoj trafitaj de usonaj bomboj.

Je la 21-a de februaro 2005 italaj ĵurnalistoj forlasas Bagdadon, laŭ peto de la sekretaj servoj.

Je la 4-a de marto 2005 italaj agentoj (de SISMI = Servo pri Informoj kaj Sekureco Militistaj) sukcesis traktade liberigi ŝin kaj intencis veturigi ŝin al la flughaveno de Bagdado por irigi ŝin al Italio.
Survoje usonaj soldatoj pafis al ilia aŭto, mortigis la italon *Nicola CALIPARI* [NIkola kaLIpari] kaj vundis aliajn, inter kiuj ankaŭ Sgrena.
Ne estas klare, kio precize okazis; la usonanoj asertis, ke

* la aŭto tre rapidis
* la aŭto ĉe kontrola stacio ne haltis post ordono
* ili ne estis informitaj pri la afero
* ili pafis nur al la motoro de la aŭto.

Italaj servoj asertas, ke

* la aŭto ne rapidis
* ne estis tie kontrola stacio, nek ordono halti aŭ iu alia averto antaŭ la pafoj
* la usona armeo estis informita ne nur pri la liberigo, sed ankaŭ pri la itinero de la aŭto kaj la tempo de ĝia alveno flughavene
* 300 ĝis 400 pafoj trafis la tutan aŭton kaj sen la protekto fare de Calipari certe mortigus Sgrena-n.

Estas onidiroj, ke Italio elaĉetis Sgrena-n je unu aŭ eĉ pluraj milionoj da eŭroj, kio estus kontraŭ la ordonoj de Usono, kiu rifuzas negocadon kun teroristoj.
En artikolo verkita en hospitalo Sgrena supozis, ke pro tiu negoco Usono provis mortigi ŝin.

---

Usonaj aŭtoritatoj promesis enketon pri la okazaĵoj.
Silvio Berlusconi, itala ĉefministro, du semajnojn post la okazo anoncis, ke Italio en septembro 2005 komencos retiri sian soldataron en Irako.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Giuliana Sgrena en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2005-02-16 per Archive.today
* 
* Arkivigite je 2006-02-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2006-02-18 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 36024
* GND: 130820997
* LCCN: no98087356
* VIAF: 79553425
* ISNI: 0000 0000 5873 450X
* SUDOC: 120930269
* BNF: 15501438r
* ICCU: LO1V149582
 |
La **ĉeĉena-rusia konflikto** (ruse Чеченский конфликт, *Ĉeĉenskij konflikt*) estas la ekde jarcentoj aktiva konflikto, ofte armita, inter la registaroj de la Rusia Imperio, de Sovetunio kaj nun la Rusia Federacio unuflanke kaj diversaj naciistaj kaj islamismaj fortoj en Ĉeĉenio aliflanke. Formalaj malamikecoj dokumentiĝis ekde la jaro 1785, kvankam elementoj de la konflikto povas esti spurataj en pli fruaj tempoj.

La Rusia Imperio komence havis malmultan intereson en la Norda Kaŭkazo mem, krom havi liberan komunikadan vojon al la aliancano Kartvelio kaj al la malamikoj regnoj Persio kaj la Otomana Imperio. Tamen kreskantaj streĉiĝoj pro la rusaj agadoj en la regiono rezultis en ribelo de ĉeĉenoj kontraŭ la rusa ĉeesto en 1785, sekvita per pliaj kolizioj kaj la ekapero de la Kaŭkaza Milito en 1817. Rusio nur sukcesis pri subpremado de la ĉeĉenaj ribeluloj en 1864.

Dum la Rusa Enlanda Milito, ĉeĉenoj kaj aliaj kaŭkazaj popoloj vivis en sendependeco dum kelkaj jaroj antaŭ ol ili estis "sovetuniigitaj" en 1921. Dum la Dua Mondmilito, parto de la ĉeĉenoj vidis la invadon de Nazia Germanio kiel ŝanco por memstariĝo kaj ribelo kontraŭ la sovetunia reĝimo. Responde, ili estis amase deportitaj al Centra Azio, kie ili estis devigitaj resti ĝis 1957.

La plej lastatempa konflikto inter ĉeĉenoj kaj la registaro de Rusio okazis en la 1990-aj jaroj. Kiam Sovetunio diseriĝis, la ĉeĉenaj separatistoj deklaris sendependecon de la regiono en 1991. Fine de 1994 la Unua Ĉeĉenia Milito eksplodis kaj post du jaroj de lukto, la rusiaj fortoj retiriĝis el la regiono. En 1999, la batalado rekomencis kaj ĝia plej akra etapo finiĝis la sekvan jaron, kiam la rusia armeo establis kontrolon super Ĉeĉenio. Poste la ĉeĉenaj taĉmentoj, lojalaj al la rusia registaro kaj la novelektitaj prezidantoj de Ĉeĉenio (Aĥmad Kadirov, poste lia filo Ramzan Kadirov) memstare ekstermis aŭ subigis plejparton de la gerilanoj, kies restoj fuĝis al apudaj respublikoj (ĉefe al Dagestano kaj Inguŝio) por tie daurigi ĝihadon.

Referencoj
----------

1. ↑  artikolo "kronologio pri ĉeĉenoj en Rusio" Arkivigite je 2013-12-20 per la retarkivo Wayback Machine en retejo de la Universitato de Marilando, vidita la 12-an de julio 2013 (angle)
2. ↑  artikolo "Ĉeĉenio" Arkivigite je 2016-09-02 per la retarkivo Wayback Machine en retejo de la Universitato de Suda Kalifornio, vidita la 12-an de julio 2013, same angle. Citaĵo (en traduko al Esperanto): *"Rusa armea implikiĝo en Kaŭkazio komenciĝis frue en la 18-a jarcento kaj en 1785-1791 okazis la unua grava ribelo en Ĉeĉenio kontraŭ la imperia regado."*
Cerdeira, vilaĝo kiu allogas artistojn kaj naturamantojn.
**Cerdeira** estas portugala tradicia vilaĝo (pt: *Aldeia do xisto*) en la municipo (pt: freguesia) de Lousã, en la distrikto (pt: *concelho*) de Lousã.

Cerdeira estas nuntempe (2023) parto de la reto Aldeias do Xisto *(vilaĝoj de ardezo)* kaj estas protektita heredaĵo. Dank' al novaj loĝantoj (8 familioj) la vilaĝo ne nur estis restarigita sed ankaŭ revivigita.

Panoramo super la vilaĝo Cerdeira
La projekto *Cerdeira – Home for Creativity* faras ĉi tiun lokon retiriĝejo por artistoj, naturŝatantoj kaj homoj kiuj serĉas silenton. Aldone al 9 feridomoj, ekzistas rezidejoj por artikstoj, trinkejo, malgranda biblioteko, kunvenejo por serminarioj kaj spacoj por atelieroj. Kursoj estas ofertitaj de marto ĝis oktobro, de ceramiko ĝis lignoĉizado aŭ desegnado.

Referencoj
----------

1. ↑  Artikel vom 2. August 2008 im Hamburger Abendblatt, abgerufen am 19. Januar 2013
2. ↑  (fr) Estrella, En: Echappée belle - **Les villages historiques du Portugal**, TV5 Monde, la 10-an de majo 2023.

Vidu ankaŭ
----------

* Historiaj vilaĝoj de Portugalio
* Serra da Estrela

Eksteraj ligiloj
----------------

* (en, pt) WebsRetejo de la vilaĝo Cerdeira[*rompita ligilo*]
* Fotoj de Cerdeira en Flickr
* (en, pt) Oficiala retejo de la ardezaj vilaĝoj (pt: *Aldeias do Xisto*)
**Anna Diósi** [diOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Diósi Anna** estis hungara aktoro, operetkantisto. Ŝia familia nomvarianto estis *Diósy*, ŝia persona nomvarianto (=karesnomo) estis *Nusi* [nuŝi], ŝia neuzita persona nomo estis *Gizella*.

Anna Diósi en 1913
Anna Diósi naskiĝis la 10-an de aprilo 1884 en Budapeŝto, ŝi mortis la 29-an de marto 1970 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Anna Diósi komencis sian aktoran karieron en 1903 en Hungara Teatro en Kassa. Ŝiaj sekvaj stacioj estis Nagyvárad (1908), Arad (urbo) (1909-1914), Gaja Teatro (1915–1916), *Budai Színkör* (1917-1918). Post la 1-a mondmilito ŝi forlasis la aktoran profesion (supozeble pro la geedziĝo). Ŝi edziniĝis dufoje pro vidviniĝo en 1918, respektive en 1929.

Ŝiaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Imre Kálmán: *Tatárjárás* - Mogyoróssy
* Hervé: *Mam'zelle Nitouche* - Denise
* Ferenc Lehár: *A víg özvegy* - Hanna Glavári

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
*

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Anna Diósi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 734405
 |
La **Universitato de Novkastelo** en Novkastelo en aŭstralia ŝtato Novsudkimrio, fondita en 1965, havas studentaron kun iom pli ol 20,000 membroj laŭ 2004 statistiko. Ili oferas pli ol 150 diplomotaj kaj diplomitaj kursoj, liveritaj pere de iliaj kvin fakultatoj: Komerco kaj Leĝo, Edukado kaj Artoj, Inĝeniero kaj Konstruita Ĉirkaŭaĵo, Sano, kaj Scienco kaj Informatiko.

Ekzistas du ĉefaj kampusoj, kiuj ambaŭ gajnis naciajn premiojn por arĥitekturo kaj simpatia ekologia administrado. La pli granda kampuso ĉe Callaghan kurŝas ĉ. 12 km for de la centro de Novkastelo sur natura boŝa loko. Alia kampuso estas ĉe Ourimbah ĉe la Centra Marbordo, ĉirkaŭ duonvoje inter Novkastelo kaj Sidnejo, kie ĉirkaŭ 1,800 studentaj ĉeestas.

La Ourimbah Kampusa estas noveca modelo kie servicoj kaj infrastrukturo estas dividitaj inter edukado-provizantoj. La kunligo titolita **La Centra Marbordo Kampusoj** estas kunligo inter:

* La Universitato de Novkastelo
* TAFE-NSK - Huntera Instituto
* Centra Marbordo Komunuma Kolegio
* konektita kun la Centra Marbordo Konservatorio de Muziko

La Universitato de Novkastelo ankaŭ ekzistas ĉe du aliaj lokoj ene de la Novkastela C.K.D. Lernejo pri Muziko kaj Konservatorio estas lokigitaj inter la Civika Teatro distrikto, kaj Lernejo pri Leĝo, Leĝa Centro, kaj Diplomitula Lernejo pri Komerco estas lokigitaj en Universitata Domo, grava "Art-deco" 
The University of Newcastle also has a presence on two other sites within the Newcastle C.B.D. School of Music and Conservatorium are located in the Civic Theatre precinct, while School of Law, Legal Centre, and Graduate School of Business are located in University House, a landmark art-deco grejsa konstrauĵo rekte kontraŭ Civika Parko.

La Universitato originas de la Novkastela Universitata Kolegio, unue establita en 1951 ĉe la sito de Novkastela Teĥnika Kolegio. Post konsiderinda lutado je la loka nivelo, la tute sendependa Universitato de Novkastelo etabliĝis en 1965. La studentaro ĉiujare celebras la datrevenon de la sendependiĝo de la institucio je *Aŭtonoma Tago*.

La Universitato estas membro de Innovative Research Universities Australia (IRU Australia).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Universitato de Novkastelo (Novsudkimrio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Universitato de Novkastelo
* 50a Datreveno de Universitata Edukado en Novkastelo 1951-2001 Arkivigite je 2005-10-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Opus Arkivigite je 2005-10-01 per la retarkivo Wayback Machine - Universitato de Novkastelo studenta gazeto
* Centra Marbordo Kampusoj Arkivigite je 2006-10-04 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 54529
* LCCN: n50056763
* VIAF: 154739102 128348693, 154739102
* ISNI: 0000 0000 8831 109X
* SUDOC: 139187197
 |
**Louisa Maria SMITH** (naskonomo **Louisa Maria Garrett**) (1835-1867) estis fratino de Millicent Garrett Fawcett kaj Elizabeth Garrett Anderson. Ŝi estis sekretario de la Kensington Society (Socio Kensington) antaŭ ŝia frua morto en 1867.

Vivo
----

Louisa Garrett naskiĝis en 1835, la unua el naŭ infanoj de Newson Garrett (1812-1893) kaj lia edzino Louisa Garrett (naskonomo Louisa Dunnell, 1813-1903). La patro posedis stokejon en Aldeburgh, Suffolk. Louisa estis fratino de Millicent Garrett Fawcett kaj Elizabeth Garrett Anderson.

Kun Elizabeth ŝi ĉeestis dum du jaroj (ĉ. 1849-51) la *Miss Brownings' Academy* en Blackheath, Londono. Ŝi poste loĝis hejme kun la familio ĝis 1857, kiam ŝi edziniĝis kun James Smith, la frato de ŝiaj lernejaj amikoj. La paro loĝis en Londono kaj Louisa naskis kvar infanojn.

En Londono, Smith estis ofte vizitita de ŝiaj fratinoj. Elizabeth loĝis kun ŝi dum sia medicina studado. Ŝi membris grupon de feministoj kiu nomiĝis la Langham Place Group (Grupo de Langham Place), ĉar ili kuniĝis en Langham Place, Londono. Aliaj membroj estis Elizabeth Garrett, Emily Davies, Barbara Leigh Smith Bodichon, Sophia Jex-Blake, Emily Faithfull kaj Anne Proctor. Tiu grupo kampanjis por John Stuart Mill en la parlamenta balotado de 1865.

En 1865, Smith kunfondis la Kensington Society (Socio Kensington) kaj partoprenis kiel sekretario en la London Suffrage Committee (Londona balotrajta komitato), helpanta de Harriet Cook. Tiu komitato organizis parlamentan petskribon pri virinbalotrajto. 

Ŝi mortis de apendicito en Februaro 1867.

Fontoj
------

* Elizabeth Crawford, The women's suffrage movement: a reference guide, 1866-1928, p640.
**Aelfric de Abingdon** (m. la 16-an de novembro 1005) estis ĉefepiskopo de Canterbury, Anglio.

Lia patro estis grafo de Kent. Li eniris Abatejon Abingdon (nun en Oxfordshire) kaj verŝajne iĝis ties abato antaŭ ol iĝi abato de la abatejo de St Albans. Kiam li iĝis episkopo, lia frato Leofric sekvis lin kiel abato de St Albans.

Inter 991 kaj 993 li iĝis episkopo de Ramsbury kaj Sonning, kaj en 995 ĉefepiskopo de Canterbury (kvankam li daŭris kiel episkopo de Ramsbury kaj Sonning ĝis sia morto). La monaĥoj de Canterbury malkontentis pro lia nomumiĝo kaj malsukcese klopodis persvadi la papon nomumi alian.

Verŝajne estis Aelfric kiu estris la edziĝan riton de Ethelred la Malpreta kaj Emma de Normandio en 1002. Aŭ Aelfric aŭ lia antaŭulo Sigeric verkis leteron al la episkopo de Sherborne pri la devo de episkopoj protekti preĝejojn kontraŭ la disraboj de laikoj kaj inspiri laikojn vivi pli virte. Li komisiis la unuan biografion de Sankta Dunstan.

Li entombiĝis unue en Abatejo Abingdon. Liaj restaĵoj estis poste reentombigataj en Katedralo Canterbury.

Ŝajnas ke li havis militajn devojn. Li testamentis ŝipojn al la popoloj de Wiltshire kaj Kent, kaj lian plej bonan militŝipon (ekipatan por 60 viroj) al Reĝo Ethelred.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 281653
* GND: 100956661
* VIAF: 22494630
* ISNI: 0000 0000 0486 4886
* SUDOC: 119820714
* BNF: 12215781z
 |
**Al-Gezira** (arabe ولياة الجزيرة) estas unu el la 15 landoj en Sudano. La lando situas inter la Blua Nilo kaj la Blanka Nilo en la orienta kaj centra regiono de Sudano. Ĝia areo estas ĉirkaŭ 28 000 kvadrataj kilometroj, kaj ĝia laŭtaksa populacio estas ĉirkaŭ 5 000 000 homoj en 2017. La nomo de la lando devenas de la araba vorto por duoninsulo. Wad Madani estas la ĉefurbo de la lando.

La lando kovras loĝitan areon kiu povas esti kultivita. Tre malmulto estis konata pri la areo ĝis la mezepoko. La areo kiu estas la suda teritorio de Nubio estis parto de la kristana regno de Elodia en la mezepoko, kaj tiam iĝis parto de la regno de Senar de la islamaj Punjaoj.

En 1925, la komuna brita - egipta kolonia registaro komencis la "Geziran Planon", kiu celas loĝigi kaj evoluigi la regionon. Senar akvobarilo kaj multaj irigaciaj kanaloj estis konstruitaj. Al-Gezira fariĝis la plej grava kaj centra agrikultura areo en Sudano, kun pli ol 10,000 kvadrataj kilometroj kultivitaj. Agrikulturo en la regiono estis naciigita de sendependa Sudano en la 1950-aj jaroj. Komence, agrikulturo estis bazita sur kultivado de kotono, sed en la 1990-aj jaroj, masiva kultivado de greno komenciĝis, kiu prenis trionon de la tero kiu estis komence asignita al kotono.

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Al Gezira (subŝtato)** en Vikimedia Komunejo

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rFederaciaj ŝtatoj de Sudano |
| --- |
| Ruĝa Maro | Ĥartumo | Al Gezira | Gedaref | Blanka Nilo | Blua Nilo | Norda | Suda Darfuro | Suda Kurdufano | Okcidenta Darfuro | Okcidenta Kurdufano | Kassala | Rivero Nilo | Sennar | Norda Darfuro | Norda Kurdufano | Orienta Darfuro | Centra Darfuro | Flago de Sudano |

 |
*Aegiceras corniculatum*.
Aegiceras corniculatum Blanco1 38 cropped.jpgAegiceras corniculatum Blanco1 38 cropped
***Aegiceras corniculatum***, ofte konata kiel **nigra mangrovo**, **rivermangrovo** aŭ **ĥalsi**, estas specio de arbusta aŭ arba mangrovo en la familio de Primolacoj, *Primulaceae*, kun distribuado en marbordaj kaj estuaraj areoj kun teritorioj el Barato tra Sudorienta Azio al suda Ĉinio, Nov-Gvineo kaj Aŭstralio.

*Aegiceras corniculatum* kreskas kiel arbusto aŭ malgranda arbo ĝis 7 metrojn alte, kvankam ofte konsiderinde malpli. Ties folioj estas alternaj, baze ovoformaj, 30–100 milimetrojn longaj kaj 15–50 milimetrojn larĝaj, tute, ledeca kaj kun etetaj punktoj. Ties bonodoraj, malgrandaj, blankaj floroj estas produktitaj kiel umbelaj floraroj de 10–30, kun pedunklo ĝis 10 mm longa kaj kun pediceloj 10–18 milimetrojn longaj. La kaliko estas 2–4 milimetrojn longa kaj la korolo 4–6 milimetrojn longa. La frukto estas kurbeca kaj cilindra aŭ kornoforma (el kio la specifa nomo), helverda ĝis rozkolora kaj 20–75 milimetrojn longa. Ĝi kreskas en koto en estuaroj kaj tajdaj fluejoj, ofte je la preciza marbordo de la mangrova zono.

Referencoj
----------

1. 1 2  "Aegiceras corniculatum". PlantNET - New South Wales Flora Online. Royal Botanic Gardens & Domain Trust. Alirita en 2019-04-24.
2. ↑  Neha Tusharbhai Patel (2009). "Salinity tolerance of Aegiceras corniculatum (L.) Blanco from Gujarat coasts of India", *Anales de Biología* **31**, p. 93–104.

* Kategorio Aegiceras corniculatum en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Aegiceras corniculatum en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705534
 |
**Cerecinos del Carrizal** [zereZInos delkariZAL] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco. *Cerecinos del Carrizal* estas etimologie tradukebla al *Ĉerizarbetoj* (laŭvorte) aŭ plej verŝajne *Cerealejo de la Kareksejo*, pro kio aperas tri kanoj en la malsupra duono de la blazono.

Municipoj de la komarko Tierra de Alba en la centro de la provinco Zamoro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 17,34 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 112 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 25 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Estas atestaĵoj de romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 1153 kiel aparteno al la Monaĥejo de San Martín de Castañeda. En 1183, la reĝo Fernando la 2-a de Leono pasigis la loĝlokon al la Ordeno de Sankta Johano kaj ĝi poste suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756407
 |
**Nohant-Vic** estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Indre*, en la regiono Centro-Valo de Luaro (france *Centre-Val de Loire*, prononco [sɑ̃tʁə val də lwaʁ]). Fine de 2020 en la komunumo vivis 448 loĝantoj. Administre la komunumo apartenas al la arondismento *La Châtre* kaj al la kantono *La Châtre*.

Ĝi situas proksime de la urbo La Châtre, ĉe la ŝoseo D943, proksimume je 36 km sudoriente de Châteauroux kaj ĝi konsistas el du vilaĝoj, nome Vic kaj Nohant, etende laŭlonge de la ŝoseo. 

La Domo de George Sand estas kampardomo el la fino de la 18-a jarcento, konstruigita por la guberniestro de Vierzon kaj akirita en 1793 de Madame Dupin de Francueil, avino de la verkisto. George Sand pasigis sian infanaĝon kaj adoleskon tie. Plej el ŝiaj verkoj estis verkitaj tie kaj tie ŝi ricevis kelkajn elstarajn gastojn: Liszt kaj Marie d'Agoult, Balzac, Chopin kaj Flaubert. Delacroix havis studion tie. La bieno estas nune ŝtata propraĵo administrata de la *Centre des monuments nationaux*.
**Doro** (helene  *Δῶρος*, latine *Dorus*) estis en la helena mitologio nepo de Deŭkaliono kaj de lia edzino Pirho, kiuj fariĝis fondintoj de la nova generacio de homoj post inundo de la mondo.

Laŭ volo de la plej alta dio Zeŭso estis elektitaj Deŭkaliono kaj Pirho, kiuj estis savitaj de kataklismo kaŭzita de la mondinundo. Ili savis sin en granda kestoŝranko, kiu post naŭ tagoj de pluvtorentoj kaj flusoj de akvo albordiĝis kun ili sur la montsupro de Parnaso. Ili petis diojn pri nova repopoliĝo de la mondo. La dioj konsilis, ke ili ĵetu malantaŭ sin ŝtonojn, metafore "ostojn de Geo" el kiuj naskiĝis novaj homoj. 

Deŭkaliono kaj Pirho havis filon Helenon, kiu fariĝis prapatro de ĉiuj grekoj. Heleno edzinigis nimfon Orseion, kaj ili kune naskigis tri filojn: 

* Eolon - fondinton de la gento de Eolianoj,
* Doron - fondinton de la gento de Doroj, kaj
* Ksuton - kies filoj Aĥajo kaj Iono estis fondintoj de la gentoj nomataj Aĥajoj kaj Ionoj.

Doro estis la plej juna filo de Heleno, elmigris sur monton Parnason kaj tie fondis la unuan doran komunumon. Verŝajne li ne havis posteulojn.

*Transprenita kaj malstrikte tradukita de*   

cs:Dóros
**Hormono Stimulina de Foliklo** konata kiel **Hormono Foliklostimulina** (**FSH** el la angla) estas hormono de la tipo gonadotropina, kiu situiĝas en homoj kaj aliaj inoj primataj.
 

Estas sintezita kaj sekreciita de ĉeloj gonadotropinaj de la antaŭa parto de hipofizo.

FSH regulas disvolviĝon, kreskon, maturiĝon puberecan, kaj procezojn reproduktadajn korpajn. En virinoj produktas maturiĝon de oocitoj kaj, en viroj, la produktadon de spermatozooj.

FSH kaj la hormono luteiga LH agas kunlabore en reproduktado.

FSH stimulas produktadon de oocitoj kaj de hormono nomita estradiolo dum la unua duono de ciklo menstrua.

En viroj, FSH stimulas produktadon de spermatozooj. 

FSH stimulas sekrecion de oestrogeno kaj, en pli malgranda mezuro, de inhibiciigo kaj aliaj produktoj poteinaj produktitaj de ĉeloj de foliklo ovola kaj de ĉeloj de Sertoli. Ankaŭ, ĝi pliigas la kvanton da riceviloj de LH, pliigante sentivecon de tiuj ĉeloj al LH.

Sekrecio de FSH estas reguligita de retroefiko, danke al ago de esteroidoj seksaj kaj aliaj hormonoj, kiuj atingas hipofizon.

Regulado espermatogeneza fare de FSH kaj testosterono
-----------------------------------------------------

* En virinoj,  FSH regulas la fazon foliklan de ovolado.
* En viroj, FSH sekreciita kuniĝas kun specifaj riceviloj lokitaj en ĉeloj de testikloj. Produktas ĉelan kreskon kaj sekrecio de substancoj espermatozogenezaj, stimulante produktadon de spermatozooj. Siavice, testosterono difuzas al testikoloj, kie ĝi havas efekton nutra grava en espermatogenezo.

Inhibina
--------

Inhibiciigo estas hormono produktita de ĉeloj de Sertoli de testikloj, kiu haltigas sekrecion de aliaj hormonoj el distanco. Estas la kazo de:

* Haltigado de FSH en hipofizo antaŭa.
* Haltigado de GnRH, gonadotropin-liberiga hormono en hipotalamo.

* Kategorio Hormono foliklostimulina en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Gobiconodon.jpgGobiconodon
Biologio - Zoologio - Mamulo - Mamul-nomenklaturo

**subklaso : † ALITERIOJ - Nontheria (Allotheria)**  

ordo : † dokodonoj - Docodonta  

familio : † morganukodonedoj - Morganucodontidae
genro : † morganukodono - Morganucodon
familio : † dokodonedoj - Docodontidae
genro : † dokodono - Docodon
genro : † perajocinodono - Peraiocynodon
ordo : † SIMETRIDENTULOJ - Symmetrodonta
familio : † spalakoteriedoj - Spalacotheriidae
genro : † spalakoterio - Spalacotherium
genro : † peralesto - Peralestes
genro : † tinodono - Tinodon
familio : † amfidonedoj - Amphidontidae
genro : † amfidono - Amphidon
genro : † manĉurodono - Manchurodon
ordo : † trikonodonoj - Triconodonta
familio : † trikonodonedoj - Triconodontidae
genro : † amfilesto - Amphilestes
genro : † faskoloterio - Phascolotherium
genro : † trikonodono - Triconodon
genro : † priakodono - Priacodon
ordo : † MULTOTUBERULOJ - Multituberculata - drsnozubci
familio : † plagiaŭlakedoj - Plagiaulacidae
genro : † ktenakodono - Ctenacodon
genro : † loksaŭlako - Loxaulax
genro : † plagiaŭlako - Plagiaulax
genro : † bolodono - Bolodon
familio : † ptilodonedoj - Ptilodontidae
genro : † cimolomiso - Cimolomys
genro : † mesodmo - Mesodma
genro : † kimbetobio - Kimbetobia
genro : † ptilodo - Ptilodus
genro : † mimetodono - Mimetodon
genro : † ektipodo - Ectypodus
genro : † djadoĥtaterio - Djadochtatherium
familio : † eŭkosmodonedoj - Eucosmodontidae
genro : † eŭkosmodono - Eucosmodon
familio : † teniolabedoj - Taeniolabidae
genro : † teniolabo - Taeniolabis
genro : † katopsalo - Catopsalis
genro : † prioneso - Prionessus
necerta enlistigo :

genro : † paŭlĥofatio - Paulchoffatia

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Aliterioj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Aliterioj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Coatecas Altas** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Coatecas Altas*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 015.

Geografio
---------

**Coatecas Altas** apartenas al la distrikto Ejutla al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4882 loĝantojn. El tiuj estis 2448 viroj kaj 2434 virinoj. La komunumo havas surfacon de 125.03 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1540 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2385 indiĝenoj. El tiuj 2034 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2034 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Coatecas Altas Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la komunumo Coatepec de la meksika subŝtato Veracruz, kaj pri ties ĉefa urbo. Ankaŭ en la meksika subŝtato Puebla ekzistas samnoma komunumo Coatepec. Ambaŭ referencas al mitologia loko kie laŭlegende naskiĝis la dio *Huitzilopochtli* kaj kien fuĝis la diino *Coatlicue*. |

**Coatepec** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Coatepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 038.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 79787 loĝantojn. El tiuj estis 38539 viroj kaj 41248 virinoj. La komunumo havas surfacon de 255.8 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 27 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 58 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1200 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 70430 personoj. En la jaro 2000 temis pri 73536, do temis pri kresko / malkresko je 0.87 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 65837 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 285 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.43 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Coatepec (Veracruz) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 Arkivigite je 2007-06-02 per la retarkivo Wayback Machine
La **Distrikto Sarkad** [ŝarkad] (hungare *Sarkadi járás*) estas distrikto en Hungario en departemento Békés. Ĝi situas sur ebenaĵo laŭ landlimo de Rumanio en la orienta parto de la departemento (same en la orienta parto de la lando).

Distrikto en Hungario
La distrikta ĉefurbo estas Sarkad, kiu estas urbo, la ceteraj 10 estas vilaĝoj.

La areo estas 570,97 km², kie loĝas 22 363 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (tritikoj, maizoj). Ĝis la 21-a jarcento en Sarkad uzino pri sukero funkciis, kiu prilaboris la sukerbetojn kultivitajn en la najbareco.

Historio
--------

Tiu distrikto funkciis jam en la historio ĝis 1966, poste la komunumoj apartenis al alia distrikto. Menciindas, ke la distrikta sistemo ne funkciis inter 1983-2013 en Hungario.

Komunumoj
---------

* distrikta ĉefurbo kaj urbo: **Sarkad**
* vilaĝoj:
	+ Biharugra
	+ Geszt
	+ Körösnagyharsány
	+ Kötegyán
	+ Méhkerék
	+ Mezőgyán
	+ Okány
	+ Sarkadkeresztúr
	+ Újszalonta
	+ Zsadány

Fontoj
------

* la datenoj venis el la Hungara Vikipedio
La **Ernst-Willner-premio** (germane *Ernst-Willner-Preis*) estis literaturpremio kiu aljuĝitis ĝis 2014 ĉiujare krom la renoma Ingeborg-Bachmann-premio dum frua somero okaze de la rekta laŭtlegadkonkurso *Tage der deutschsprachigen Literatur* en Klagenfurt, Austrio. Ĝis la 2013-a jaro ĝi kolektitis fare de pluraj germanlingviaj eldonejoj. Sed en 2014 la kompleta sumo donitis ekskluzive fare de la klagenfurta entrepreno Buchhandlung Heyn kio necesigis alinomon je *Mr. Heyn's Ernst-Willner-Preis*.

Tiu ĉi speciala premio donis al la partoprentintaj eldonejoj memkompreneble ankaŭ la eblecon de efika reklamad-platformhavigo. La monsumo gajnebla estis ĝis 2011 de 7.000 eŭroj, ekde 2012 de 5.000 eŭroj.

Historio
--------

Tiu ĉi premio elpensitis por memori la ĵurnaliston kaj kulturulon Ernst Willner, unu el la kunfondintoj de la Bachmann-spektaklego kiu okazas ĉiujare ekde 1977. Willner estis ĉefintendanto de la ORF-landa studio karintia.

Premiitoj
---------

* 1983: Bodo Morshäuser
* 1984: Helen Meier
* 1986: Arnulf Ploder
* 1987: Irina Liebmann
* 1988: Michael Wildenhain
* 1989: Sabine Peters
* 1990: Ludwig Roman Fleischer
* 1991: Marcel Beyer
* 1992: Ulrich Holbein
* 1993: Sandra Kellein
* 1994: Stefanie Menzinger
* 1995: Ingo Schulze
* 1996: Felicitas Hoppe
* 1997: Bettina Galvagni
* 1998: John von Düffel
* 1999: Thor Kunkel
* 2000: Andreas Maier
* 2001: Antje Rávic Strubel
* 2002: Mirko Bonné
* 2003: Ulla Lenze
* 2004: Simona Sabato
* 2005: Natalie Balkow
* 2006: Angelika Overath
* 2007: Jan Böttcher
* 2008: Clemens J. Setz
* 2009: Katharina Born
* 2010: Aleks Scholz
* 2011: Leif Randt
* 2012: Inger-Maria Mahlke
* 2013: Heinz Helle
* 2014: Katharina Gericke

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala ORF-paĝaro ĉi-prie, kun foto
* Aldonaj informoj pri la Willner-premio
* Alinomiĝaj cirkonstancoj en 2014

Notoj
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑  "Bachmannpreis 2014 vergeben"
**Duke Paoa Kahinu Mokoe Hulikohola KAHANAMOKU** (n. la 24-an de aŭgusto 1890 - m. la 22-an de januaro 1968 estis etne havaja usona konkursa naĝisto, kiu koniĝis ankaŭ kiel aktoro, policano, plaĝa flugpilkisto, kaj komercisto, kiun oni rekonas kiel tiun, kiu unue disvastigis la sporton de ondorajdado ekster Havajo.

Duke Kahanamoku, ĉ. 1912

Frua vivo
---------

Usona poŝtmarko, 2002

Naĝisto
-------

Kahanamoku gajnis kvin olimpikajn medalojn en naĝado, en la Olimpikoj de 1912 (po unu oran kaj arĝentan), 1920 (du orajn), kaj 1924 (1 arĝentan), naĝante por la usona teamo. Sed jam en 1911 li rompis mondan rekordon, naĝante 100 jardojn (91 metrojn) en 55,4 sekundoj, t.e. 4,6 sekundoj malpli da tempo ol la tiama monda rekordo. Tamen, la usona kontrolanta instanco, la Amatora Atleta Unuiĝo, rifuzis agnoski lian rekordon, asertante unue ke la juĝistoj uzis neĝustajn horloĝojn, kaj poste ke la rapidecon sendube pliigis oceanaj kurentoj. (La rekorda naĝo okazis en la sala akvo de la haveno Honolulu.)

Aktoro
------

### Listo de Kinofilmoj

Policano
--------

### *Duncan v. Kahanamoku* (Jurproceso)

Plaĝa Flugpilkisto
------------------

Komercisto
----------

Ondorajdisto
------------

Morto kaj Enmarigo
------------------

Heredaĵo
--------

La 24-an de aŭgusto 2015, okaze de la 125-a datreveno de lia naskiĝo, Google aperigis Google Doodle pri li, montrante lian vizaĝon sur ondorajdilo.

* Kategorio Duke Kahanamoku en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. ↑  Hall, Sandra Kimberly..  (2004) *Duke: A Great Hawaiian*. Honolulu, HI: Bess Press. ISBN 1-57306-230-8.
2. ↑  Duke Kahanamoku's 125th Birthday (Google Doodle)

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 531987
* LCCN: n92106045
* VIAF: 26263453
* ISNI: 0000 0000 6386 5803
* SUDOC: 231746512
* BNF: 16635621g
* NLA: 35256959
* NDL: 00620909
 |
Egalpaŝa tiparo (sube) kompare kun proporcia
**Egalpaŝa tiparo** estas tiparo kies ĉiuj tipoj havas egalan paŝon. Per tio ĝi diferencas disde proporcia tiparo, kies signoj povas avancigi je variaj paŝoj.

Antaŭfiksita, ĉiam egala paŝo malebligas aplikon de kunŝovo. Oni jes uzas la grafemajn ligaturojn (kiaj `æ` aŭ `ß`), sed la ornamaj tipografiaĵoj (kiaj `ﬁ` aŭ `ﬂ`) en tia tiparo estas malkonvenaj kaj evitindaj (krom se temas pri speciala uzo).

Egalpaŝa kaj egallarĝa
----------------------

Iam samcele oni uzas la terminon «egallarĝa tiparo», kaj difinas ĝin kiel tiparon kies signobildoj havas egalan larĝon. Tio estus alia nocio. En latinalfabeta tiparo la signobildoj `m` kaj `.` havas malsamajn netajn larĝojn; por egaligi la larĝojn necesas aldoni konvenajn (kaj malsamajn) flankaĵojn — kaj la rezulta «malneta larĝo» estas ĝuste la paŝo.

Askio en tiparo egalpaŝa
Aliflanke, ĉe multaj tiparoj proporciaj la literoj de (ekz-e) la vorto VASTA havas egalan netan larĝon; tiuj signobildoj do estas *egallarĝaj*. Sed pro la kunŝovo (de VA kaj TA) ili ne estas *egalpaŝaj* (kaj tial ne taŭgas por la celoj kiujn priservas la veraj tiparoj egalpaŝaj). Cetere, en iuj tiparoj oni uzas serifojn por egaligi la netajn larĝojn kaj tiel malgrangigi la variadon de la flankaĵoj (vd la signobildojn `Ii`, serifajn en la ĝenerale senserifa tiparo de la apuda Askio-bildo).

Historio
--------

Stojĥedona tekstopeco (ĉ. 485 a.K.)
En la moderna mondo la egalpaŝaj tiparoj firme asociiĝas kun tajpiloj, tamen la fenomeno ekzistis jam en la antikveco, en la greka skriba stilo *stojĥedono* (στοιχηδόν, «vice»).

La egalpaŝaj ciferoj
--------------------

Normale la ciferoj (kaj ankaŭ +, –, la cifera spaceto `U+2007` ktp) estas egalpaŝaj (sampaŝaj kiel la ciferoj) eĉ en la tiparoj proporciaj. Tio estas oportuna en tabeloj kaj similaj aranĝoj. Tamen iuj tiparoj (ekz-e *Arial*) malatentas tion.

* Kategorio Egalpaŝa tiparo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pri la komunumo
---------------

**Ernetschwil** estas komunumo en la elektodistrikto See-Gaster, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1352 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006. Ĝis la 31-a de decembro 2009 tiu nombro kreskis al 1422.

Geografio
---------

Ernetschwil situas norde de Uznach kaj sude de la Ricken-pasejvojo. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj *Ernetschwil*, Ricken sur la alteco de la pasejo kaj Gebertingen je duana vojo inter Sankt-Gallenkappel kaj Ricken, ĉe la pasejvojo, kaj krome el Schwarzholz.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Ernetschwil limas en nordokcidento kaj nordo al Sankt-Gallenkappel, en nordoriento al Wattwil, en sudoriento al Gommiswald, en sudo al Kaltbrunn, kaj en sudokcidento al Uznach.

Trafiko
-------

Ernetschwil estas atingebla de poŝtaŭtobusoj ek de Rapperswil-Jona, Uznach kaj Wattwil tra la Ricken-pasejo.

Historio
--------

La unua skriba mencio de Ernetschwil datiĝas el la jaro 885 el dokumento de la Monaĥejo Sankt-Galo.

Vidu ankaŭ
----------

* Ricken
* Ricken-pasejo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Ernetschwil Arkivigite je 2006-09-01 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Ernetschwil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto See-Gaster |
| --- |
| maldekstraAmden - Benken SG - Ernetschwil - Eschenbach SG - Goldingen - Gommiswald - Kaltbrunn - Rapperswil-Jona - Rieden SG - Sankt-Gallenkappel - Schänis - Schmerikon - Uznach • Weesen |  |

 |
Papo Johano Paŭlo la 2-a transprenas de Duilio Magnani la Esperantan Meslibron kaj Legaĵaron.
**Duilio MAGNANI** (naskiĝis la 11-an de junio 1928 en Misano Adriatico, 10 km sude de Rimini, en Italio; mortis la 20-an de aprilo 2010) en Rimini. Li estis katolika pastro kaj iama prezidanto de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE). Li estis honora prezidanto de IKUE kaj honora membro de UEA (ekde 2005).

Biografio
---------

Kiel filo de malriĉaj gekamparanoj, li deziris studi, kaj tiucele li eĉ almozpetis. Dum la Dua mondmilito, li vizitis la mezgradajn lernejojn en Trento, kaj poste la gimnazion en Rimini. Li studis teologion ĉe la regiona Papa Seminario en Bolonjo, kaj sacerdotiĝis la 28-an de junio 1953 en Rimini. Post tri-jara helpopastrado, li iĝis paroĥestro en kampara vilaĝeto ĉe Rimini, kaj, samtempe, dioceza Asistanto de la Virina Junularo de Katolika Agado. Ekde 1964 li paroĥestris en Rimini (kvartalo San Giuliano Mare). En 2003, okaze de sia 75-jariĝo, laŭ la preskriboj de la kanona juro, li prezentis siajn demisiojn al la episkopo. Dum multaj jaroj li estis "spirita" filo de Pio el Pietrelcina, gvidante multajn pilgrimojn al San Giovanni Rotondo kaj havante personajn kontaktojn kun la estonta Sanktulo.

En 1969 Pastro Magnani trapasis la unuagradan ekzamenon de Esperanto. Lasinte la spiritan gvidadon de la episkopujaj Katolika Blinduloj, li dediĉis sian tutan liberan tempon al la Esperanto-movado. En 1976 li estis elektita ĝenerala sekretario de la itala sekcio de IKUE. En 1979 li iĝis prezidanto de IKUE, kaj dum la jaroj li estis plurfoje reelektita, ĝis 1995, kiam li rezignis pri tiu ĉi posteno. La jaroj de lia prezidanteco estis tiuj dum kiuj, danke al lia senlaca, insista agado, la ĝenerala kaj la katolika movado havis gravajn atingojn: oficiala agnosko de IKUE kiel privata internacia asocio de fideluloj fare de la Sankta Seĝo; oficiala aprobo de la roma Meslibro kaj Legaĵaro por dimanĉoj kaj festotagoj en Esperanto (kaj ĝia eldono); aĉeto de roma sidejo por IKUE; esperantlingvaj salutoj de la Papo je Kristnasko kaj Pasko (ekde 1994).

Por la movado lia agado estis impona: helpo kaj asisto al orienteŭropaj esperantistoj (interalie: alsendo de nutrovaroj kaj vestaĵoj al polaj esperantistoj dum la periodo de la sieĝostato) kaj bonfara agado favore al esperantistoj de la evoluontaj landoj; la realigo de la plej vasta ZEO: esperant- kaj ital-lingvaj artaj mozaikoj en la Preĝejo de Sanktaj Johano kaj Paŭlo en Rimini; gastigo de Ekumena Esperanto-Kongreso kaj de la Kongreso de IFEF, kunlaboro kun Akademio Internacia de la Sciencoj, kontaktoj kun multaj gravuloj de la civila kaj religia mondo.

UEA distingis lin en 2007 per la Premio Onisaburo Deguĉi.

Magnani mortis la 20-an de aprilo 2010 post batalo kontraŭ tumoro

Preĝejo de Sanktaj Johano kaj Paŭlo, interna vido kun dulingvaj mozaikoj en la itala kaj en Esperanto

Piednotoj
---------

1. ↑  Eta biografio de Pastro Duilio Magnani

* Kategorio Duilio Magnani en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Duilio Magnani en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
Konstruado de loĝejo per betonblokoj
Apartiga muro kaj U-formaj ligblokoj
**Aerkamerbloko**  estas granddimensia konstruŝtono por muroj el betono aŭ malpeza betono  kun aeraj kameroj vertikalaj. La aerkameroj plibonigas la termoizoladon de la ŝtonoj. La aerkameroj de la betonŝtonoj plej ofte estas ortangulaj.

La aerkameroj sur la supra surfaco estas fermitaj por ke la mortero, kiu fiksas la ŝtonblokojn, ne trafalau. Je la malsupra surfaco la aerkameroj estas malfermitaj por ke la mortero de sube povu enpenetri la ŝtonon iomete. La plej ofta materialo por fari tiujn blokojn estas pumiko. Sed ankaŭ ekzistas ŝtonoj el kalksabloŝtono aŭ argilo kun vertikalaj aerkameroj.

Fabrikejo de tiuj ŝtonoj ekzemple ekzistas en la germana regiono Pellenz, kie oni uzas la pumiktavolon de la iamaj vulkanoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Betonbloko
* Betono

Eksteraj ligiloj
----------------

* germane
* germane  Arkivigite je 2009-01-17 per la retarkivo Wayback Machine (PDF-dosiero; 126 kB)
* germane  (PDF-dosiero)
**Egbert** (m. la 19-an de novembro 766) estis ĉefepiskopo de Jorko, Anglio, de 734 al sia morto.

Familio
-------

Egbert estis filo de Eata, kiu devenis de la fondintoj de la anglosaksa regno Bernicia, kiu poste iĝis parto de Northumbria. Lia frato estis Eadbert, kiu regis Northumbria de 737 al 758.

Frua vivo
---------

Li studis sub Bede, al kiu li amikiĝis kaj kun kiu li korespondis. Kun frato li iris al Romo kie li ordeniĝis kiel diakono.

Ĉefepiskopo
-----------

En 732 Wilfrid la 2-a, ĉefepiskopo de Jorko, demisiis. En 734 Ceolwulf, kuzo de Egbert kaj tiam reĝo de Northumbria, nomumis Egbert ties sekvulo. La sekvantan jaron papo Gregorio la 3-a sendis al li la paliumon. Ĉe Jorko li fondis gravan lernejon, kie studis Ethelbert (kiu sekvis lin kiel ĉefepiskopo), Alcuinus, kaj la misiisto Ludgero.

Bede konsilis lin dividi la tiamajn diocezojn ĉar ili tro grandis, sed Egbert ne konsentis. Bede ankaŭ donis konsilojn pri monaĥejoj: tiuepoke, nobelaj familioj ofte fondis monaĥejojn kiujn ili traktis kiel siaj propraj posedaĵoj, ĉar tiel ili malpligrandigis impostojn kaj servojn devigatajn de la reĝo. Tio restis problemo por la anglosaksa eklezio dum la venontaj jarcentoj.

Egbert verkis *Dialogus ecclesiasticae institutionis*, kiu enhavis regulojn kaj leĝojn por la eklezio.

Sankta Bonifacio petis lian subtenon kontraŭ Aethlebald, reĝo de Mercia. Bonifacio petis ankaŭ kopiojn de libroj de Bede, kaj kompense donis vinon por trinki "dum gaja tago kun la fratoj".


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 288239
* GND: 118884980
* LCCN: n85053573
* VIAF: 287337629
* ISNI: 0000 0000 6316 6391
* BNF: 16844148f
* NLA: 35816440
* BIBSYS: 90784789
 |
Venecia dukato de dogo Michele Steno (1400)
Aŭstra ora dukto
**Dukato** estis ora monero uzata en diversaj partoj de Eŭropo de la mezepoko ĝis la komenco de la 20-a jarcento. Dukatoj havis or-enhavon de 986/1000 kaj mason de 3,537 gramoj.

La dukaton enkondukis la respubliko de Venecio en 1284 sub doĝo *Giovanni DANDOLO* (1280–1289). Tiu monero montris averse la doĝon surgenua antaŭ Sankta Marko (la patrono de Venecio) kaj malaverse Jesuon Kriston kaj la surskribon "SIT T XPE DAT Q T – REGIS ISTE DVCAT". Tio signifas latine *sit tibi Christe datus quem tu regis iste ducatus* "signifante, "estu al vi, Kristo, donita, tiu ĉi duklando, kiun vi regas". Pro tiu surskribo la vorto "ducatus" [dukAtus] iĝis nomo de pluraj veneciaj moneroj, ankaŭ arĝentaj, sed poste la signifo reduktiĝis al la oraj. Alia nomo por la dukato estis zekino.

Dukatoj poste estis stampitaj de aliaj ŝtatoj (kun aliaj bildoj, sed la sama pezo), ĝis post la Unua Mondmilito. En Germanio ĝi estis deklaria "imperia pagilo" (*Reichsmünze*) en 1559; ĝia jura stato en Aŭstrio estas pridisputata. En 1857 la Germana Doganunio nuligis la oficialan statuson de la dukato, kaj en 1858 Aŭstrio deklaris, ke ĝi ne (plu?) estas oficiala pagilo.

Dukatoj estas nun komercataj nur laŭ la materia valoro de la oro kaj eventuala kolektista valoro.

Vidu ankaŭ
----------

* Itala florino
* Dinaro
* Kipper und Wipperzeit

* Dukato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Dukato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Dukato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Dukato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Temperaturo kaj meza molekula maso de aero depende de alto super la nivelo de maro.
**Aero** estas nomo por la miksaĵo el gasoj en la atmosfero de la Tero. Laŭ la kondiĉoj de norma stato, ĝia denso estas 1.2 kg/m3 (1,2 g/l aŭ 0,0012 g/cm3).

Seka aero konsistas je ĉirkaŭ 79% el azoto, je 20% el oksigeno, kaj je 1% el argono. Aero povas enhavi 0-7% da akvovaporo (la 79%, 20% kaj 1% laŭe malgrandiĝetas), kaj malpli ol 1% da karbona dioksido. La konsisto de aero ŝanĝiĝas laŭ alteco, kaj elspirita aero enhavas pli da karbona dioksido ol enspirita aero, ĉirkaŭ je 4,5%.

|
|  |
Kunmetaĵo de seka aero:| Substanco | Signo | % laŭ volumeno | % laŭ maso |
| --- | --- | --- | --- |
| Azoto | N2 | 78,084 | 75,50 |
| Oksigeno | O2 | 20,9476 | 23,15 |
| Argono | Ar | 0,934 | 1,292 |
| Karbonduoksido | CO2 | 0,0394 | 0,076 |
| Neono | Ne | 0,001818 | 0,0014 |
| Metano | CH4 | 0,000179 | 0,000184 |
| Helio | He | 0,000524 | 0,000173 |
| Kriptono | Kr | 0,000114 | 0,0003 |
| Hidrogeno | H2 | 0,000055 | 0,000008 |
| Ksenono | Xe | 0,0000087 | 0,00004 |

Aerpremo malgrandiĝas laŭ alteco; tial aviadiloj estas deinterne premigataj. Oni konservas la premon en la maŝino pli alta ol ekstere, por ke restu la komforto de la enaj homoj, sed por ŝpari brulaĵon la premo estas ete malpli alta ol ĉe la tersurfaco. Kiam la suma aerpremo malgrandiĝas, la parta premo de ĉiu konsista gaso (inkluzive oksigeno) malgrandiĝas. Montgrimpistoj devas kunporti oksigenon, kiam ili grimpas altajn montojn por konservi la partan premon de oksigeno en la sango ĉe normala nivelo; se ne, ili suferas hipoksion, kiam la parta premo de oksigeno estas malsupre ol 0,16 bar (16 kPa) en la aero.

Oni ofte uzas densigitan aeron dum subakva naĝado kiel malprofundakva spira gaso kaj por plenblovi flosilojn. Densigatan aeron oni uzas ankaŭ kiel energifonton por pneŭmatikaj motoroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Aero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Aero en la Vikivortaro (Universala vortaro)
* Aero en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
* Aero en ReVo

* Aerdenso
* Atmosfera absorbo kaj difuzo
* Silfino
* Tera atmosfero


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 23131
* GND: 4130887-6
* LCCN: sh85002570
* BNF: 11975670b
* NDL: 00566959
* NKC: ph115636 ph127303, ph115636
* BNE: XX524840
 |
**Egalsigna askiigo** (angle *quoted printable*) estas maniero por transformi tekstojn koditajn per 8-bita kodo (ekz. ISO 8859-3) per Askio (7-bita). Ĝi servas precipe por retpoŝto, ĉar tiu komence funkciis nur 7-bite; eĉ nun la perfekta traktado de bitokoj (bajtoj) ne estas garantiita.

Egalsigna askiigo estas uzata en la retpoŝta normo MIME, difinita en RFC 2045. Ĝi permesas kodi ĉiun bitokan valoron per vico el tri Aski-signoj: egalsigno (=) kaj du 16-umaj ciferoj, kiuj reprezentas la valoron de la bitoko. Por la bajtoj en la du intervaloj 33–60 kaj 62–126 ĝi permesas ankaŭ senŝanĝan transprenon. Numero 61 reprezentas ĝuste la egalsignon mem, kiun ĉiam necesas kodi. Kiel 16-umajn ciferojn eblas uzi la ciferojn 0–9 kaj la majusklajn literojn A–F. La egalsigno do estas kodata kiel "=3D", ĉar la 16-uma nombro 3D egalas al la dekuma 61.

Alivorte, la egalsigna askiigo estas do per-askia kodoprezento de 8-bitaj kodoj.

Egalsigna askiigo principe estas limigita al 8-bitaj kodoj, sed eblas uzi ĝin por pli longaj kodnumeroj, tranĉante ilian en bitokojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* RFC 2045 angle
La **svisa montara hundo** (germane *Sennenhund*) estas speco de hundo, kiu originas de la Svisaj Alpoj. Ekzistas kvar rasoj de svisaj montaraj hundoj. Dum la du pli grandaj havas pezan konstruon kaj trankvilan temperamenton, la du pli malgrandaj estas pli facilmovaj. La rasoj varias de mezgranda ĝis tre granda.

La antaŭuloj de ĉi tiuj hundoj estis uzataj de svisaj farmistoj por paŝtado de brutoj, kiel ŝafhundo kaj kiel gardhundo. Post kiam la graveco de ĉi tiuj farmhundoj malpliiĝis, ĉi tiuj hundospecoj preskaŭ malaperis fine de la 1800-aj jaroj.

Ĉirkaŭ 1900, pro la klopodoj de la svisa  geologo kaj  cinologo Albert Heim (1849 - 1937), pli kaj pli da atento estis atentata al ĉi tiuj hundoj. Sub la gvidado de Heim oni komencis "reprodukti" hundospecon, kiu montris pli da unueco ol la ĝis tiamaj tipoj. Kiel nomo por la nova raso, "Sennenhund" estis elektita, derivita de la germana vorto Senn (vira) / Senne (ina), kiu signifas (alpa) paŝtisto aŭ somera paŝtejo en la Alpoj. 

Finfine ekestis kvar hundaj rasoj:

* la svisa montara hundo de Appenzell
* la svisa montara hundo de Bern
* la granda svisa montara hundo
* la svisa montara hundo de Entlebuch

Jen kelkaj ekzemploj de svisaj montaraj hundoj montrantaj la similecon inter la rasoj kaj la tipa trikolora mantelo.

* Kategorio Svisa montara hundo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Svisa montara hundo de BernSvisa montara hundo de Bern
* Svisa montara hundo de EntlebuchSvisa montara hundo de Entlebuch
* Granda svisa montara hundoGranda svisa montara hundo
* Svisa montara hundo de AppenzellerSvisa montara hundo de Appenzeller