recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Fiŝkaptejo de salmo en la Naturrezervejo Becharof de suda Alasko, Usono.
Ĝenerale, **Fiŝkaptejo** estas unuo kiu okupiĝas pri kaptado aŭ rikoltado de fiŝoj kiu estas determinita fare de iu aŭtoritato koncerna pri fiŝkaptado. Laŭ la FAO, fiŝkaptejo estas tipe difinita laŭ la "homoj engaĝitaj, specioj aŭ speco de fiŝoj, areo de akvo aŭ marfundo, metodo de fiŝkaptado, klaso de boatoj, celo de la agadoj aŭ kombinaĵo de la antaŭceloj". La difino ofte inkluzivas kombinaĵon de fiŝoj kaj profesiaj fiŝkaptistoj en regiono, ĉi-lastaj fiŝkaptante por similaj specioj per similaj ilarospecoj.

Fiŝkaptejo povas impliki la kapton de sovaĝaj fiŝoj aŭ breditaj fiŝoj pere de fiŝbredado aŭ akvokulturo.

Rekte aŭ nerekte, la porviveblo de pli ol 500 milionoj da homoj da en evolulandoj dependas de fiŝkaptejoj kaj akvokulturo.

Troa fiŝkaptado, inkluzive de la prenado de fiŝoj preter daŭrigeblaj niveloj, reduktas fiŝarojn kaj dungadon en multaj mondoregionoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Fiŝkapta scienco

Notoj
-----

1. ↑  Fletcher, WJ; Chessonio, J; Fisher, M; Sainsbury KJ; Hundloe, T; Smith, ADM and Whitworth, B (2002) *The "How To" guide for wild capture fisheries* Arkivigite je 2008-10-29 per la retarkivo Wayback Machine. National ESD reporting framework for Australian fisheries: FRDC Project 2000/145. Page 119–120.
2. 1 2  
FAO: *Fisheries glossary*
3. ↑  Madden, CJ and Grossman, DH (2004) *A Framework for a Coastal/Marine Ecological Classification Standard* Arkivigite je 2008-10-29 per la retarkivo Wayback Machine. NatureServe, page 86. Prepared for NOAA under Contract EA-133C-03-SE-0275
4. ↑  NOAA: *Fisheries glossary* p. 24.

* Kategorio Fiŝkaptejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 438234
* GND: 4017310-0
* LCCN: sh85048666
* NDL: 00562672
 |
**SÁNDOR József** [s'ndor] estis rumanuja hungara politikisto, verkisto, redaktoro. Li naskiĝis la 16-an de novembro 1853 en Bukareŝto kaj mortis en 1945 en Kluĵo.

Kariero
-------

József Sándor pristudis ekde 1874 ĝis 1884 medicinon kaj filologion en Budapeŝto, Bukareŝto kaj Koloĵvaro. En 1885 li estis unu el la fondintoj de la Erdélyi Magyar Közművelődési Egyesület (EMKE). El tiu elbranĉiĝis la Erdélyrészi Kárpát Egyesület en 1891, kiu organizis la movadon turistan. Li luktis por estigo de Székely Szövetség en 1892 por disvolvigo de Sikullando. Inter 1895 kaj 1905 li estis landkunvena deputito. En 1921 li estis unu el fondintoj de la Erdélyi Magyar Párt, ekde 1922 li estis ano de rumana parlamento. Li estis la unua hungara tradukisto de Mihai Eminescu.

Verkoj
------

* *Erdélyi útikalauz* (kun Lajos Merza, Kolozsvár, 1891).
* *Kossuth Lajos történelmi küldetése* (Kolozsvár, 1892);
* *Valótlanságok* (Kolozsvár, 1899).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 305524
* GND: 138423008
* VIAF: 63994520
* ISNI: 0000 0001 2264 4219
* SUDOC: 204199913
* BNF: 10334335r
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio József Sándor (politikisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Gyula CSORTOS** [djula ĉortoŝ], hungare **Csortos Gyula** aŭ *Csortos Gyula József,* Esperante **Julio Csortos** estis elstara hungara aktoro.

Tombeja skulptaĵo de Gyula Csortos
Gyula Csortos naskiĝis la 8-an de marto 1882 en tiam hungara urbo *Munkács* (nuntempa Mukaĉeve en Ukrainio). Li mortis la 1-an de aŭgusto 1945 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Csortos frekventis la aktoran ĉeflernejon en Budapeŝto, poste li eklaboris en Teatro Csokonai (Debrecen). En 1907 li revenis al la ĉefurbo ĝismorte. En 1914 li edziĝis, en 1922 li eksedziĝis, en 1926 li denove edziĝis. Li aktoradis en la plej elstaraj teatroj. Lia dikeco kaŭzis sian morton.

Roloj (selekto)
---------------

* multe da teatraĵoj
* 12 mutaj filmoj inter 1912-1925
* poste 64 laŭtaj filmoj, la plej menciindaj estas *Hyppolit, a lakáj* (**Hyppolit, la lakeo**), kiel Hyppolit en 1931 kaj *János vitéz* (Johano la Brava) en 1939

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

* Kategorio Gyula Csortos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**József Sós** [jOĵef ŝOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sós József** estis hungara kuracisto, fiziologo, dietisto, profesoro, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1961). Lia origina nomo estis *Soós József*.

József Sós  naskiĝis la 21-an de novembro 1906 en Orosháza. Li mortis la 4-an de januaro 1973 en Budapeŝto.

Biografio
---------

József Sós frekventis mezlernejon en Szeged, poste li akiris medicinan diplomon en Universitato István Tisza en 1932. Li komencis kuracadi en sia naskiĝurbo. En 1936 li ricevis postenon en la universitata instituto en Pécs, kie li ankaŭ ekinstruis en 1940 kiel privata profesoro. En 1941 li ricevis taskon en tutlanda instituto. Post la 2-a mondmilito li eklaboris en la ministerio. En 1948 li profesoriĝis en Medicina Universitato de Budapeŝto, kie li estis katedrestro en 1950, rektoro en 1964. En 1953 li doktoriĝis antaŭ la akademio. Li okupiĝis precipe pri la nutrado-dieto. Li ricevis premion Kossuth en 1959, memormedalon en 1972.

Verkaro (elekto)
----------------

* *A gyakorló orvos laboratóriuma* (1941, ĝis 1968 koje eldonita)
* *Kórélettan* (1949)
* *A rosszindulatú daganatok megelőzése* (1952)
* *Táplálkozás, egészség, betegség* (1965)
* *A táplálkozás művészete* (1970)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre)
**József Száva-Kováts** [jOĵef sAva-kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Száva-Kováts József**  estis hungara meteologiisto, profesoro, klimatologo, instruisto.

József Száva-Kováts  naskiĝis la 30-an de novembro 1898 en Füzesabony. Li mortis la 14-an de marto 1980 en Budapeŝto. (La fontoj mencias ankaŭ malsamajn datenojn!)

Biografio
---------

József Száva-Kováts batalis dum la 1-a mondmilito, poste li akiris pedagogian diplomon en altlernejo, fine li plulernis en Scienca Universitato Péter Pázmány. Li doktoriĝis el geografio en 1922 poste li instruis en lernejo en Budapeŝto ĝis 1943. Li estis nomumita privara profesoro en 1930, publika eksterordinara profesoro en 1943. Post la 2-a mondmilito li iĝis katedrestro pri klimatologio. En 1953 li estis false akuzita, poste deportita. En la sekva jaro la verdikto nuliĝis, temen li ne rericevis sian postenon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Verteilung der Luftfeuchtigkeit auf der Erde* (1938)
* *Die Anomalien der Luftfeuchtigkeit* (1940)
* *Talajközeli légállapotok irányítása a növénytermelés érdekében* (1948)
* *Általános légkörtan* (1952) - studenta lernolibro

Memorigiloj
-----------

* busto en la universitato

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Champigny |

Koordinatoj: 48° 19′ 10″ N 3° 07′ 39″ O﻿ / ﻿48.31944 °N, 3.12750 °O﻿ / 48.31944; 3.12750 (mapo)

**Champigny** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 2021 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

Champigny etendiĝas sur 21.28 km², kaj havis 2021 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 95 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Marie-France Gaujal-Joseph, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Champigny apartenas al la kantono de Pont-sur-Yonne, kies ĉefurbo estas Pont-sur-Yonne. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Pont-sur-Yonne
* Champigny-sur-Yonne (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Persona retejo pri Champigny
**Supra akvofalo de Nefcerka** (slovake *Vyšný nefcerský vodopád*) estas akvofalo en valo Nefcerka (slovake *Dolina Nefcerka*), kiu estas flanka valo de Kôprová dolina (esperante: Aneta valo) en montaro Altaj Tatroj en distrikto Poprad en Slovakio. Ĉi tiu valo troviĝas malantaŭ de monto Kriváň. Sur la teritorio de valo troviĝas nacia natura rezervacio. Tuta teritorio apartenas al urbo Vysoké Tatry kaj troviĝas sur la teritorio de Nacia parko Vysoké Tatry, kiu estas la plej malnova nacia parko en Slovakio.
La akvofalon kreas Torento de Nefcerka (sk:Potok Nefcerka), kiu apartenas al riverbaseno de Váh kaj estas en la alteco de 1875 m.s.m, super la akvofalo de Kmeť, kiu estas la plej alta akvofalo en Slovakio. Ĝia alteco estas 9 m. La akvo falas en roka fendo tra sojlo, kiu restas post la retiriĝo de glaciaro en la montaro post la fino de lasta glaciepoko. Rokaĵo en kiu kreiĝis akvofalo estas granodiorito.

Aliro
-----

Nuntempe akvofalo estas ne alirebla por vizitantoj pro la naturprotekto.

Vidu ankaŭ
----------

Listo de slovakaj akvofaloj

Fonto de informoj kaj bildo de akvofalo
---------------------------------------

Paĝaro de Stata protekto de naturo de Slovakio pri slovakaj akvofaloj (slovake):

*
**August LEHRMANN** (naskiĝinta la 24-an de februaro 1878 en Schweinfurt, mortinta la 28-an de februaro 1945 en Vajmaro) estis germana arĥitekto kaj urba planisto.

Agadoj profesiaj
----------------

Inter 1908 kaj 1937 li deĵoris kiel urba konstrukonsilisto en Vajmaro. Li planis la faman Asbach-verdzonaron. Parto de ĝi estas nun la Vajmarhaloparko. Aliaj eroj estas la sporta kaj ripozuma centro kun Schwansee-naĝejo kaj la Vimaria-stadiono (kiu iam nomiĝis *Thüringische Landskampfbahn*).

En 1912 li starigis suĉinfanejon norde de Jakobo-kirko nomite Feodora-hejmo. Aliaj laboraĵoj de li estis en 1930 la iama laborpostenperada oficejo de ĉe Roll-placo, en 1925–28 la Pestalozzi-lernejo de ĉe William-Shakespeare-strato kaj en 1928/29 la Schiller-gimnazio de ĉe Thomas-Mann-strato.

Taksatas Lehrmann peranto inter la tiam konservema vajmara urboadministrado kaj modernaj ideoj konstruaj-urboplanadaj kio ne ĉiam malkunigeblis. La verda Asbach-strio estis siatempe unu el la plej ambiciaj verdozonaj projektoj en tuta Germanujo. Pri konceptoj siaj modernaj li ankaŭ teorie verkis.

Li entombigitis sur la Historia tombejo vajmara.

Literaturo
----------

* Artikolo "Lehrmann, August", ĉe: Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1998 p. 275.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Altlerneja esplorado pri Lehrmann

Notoj
-----

1. ↑  Ĝi parte malkonstruiĝis post Turniĝo pro disponigo spaca al la polico.
2. ↑  August Lehrmann: *Neue Stadtbaukunst: Weimar*, Weimar, Berlin k.a. 1928.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724426
* GND: 1120529603
* LCCN: no2016029844
* VIAF: 572145856920622920377
 |
**Supratona harmoniko** oder **supratona melodiko** estas en la muziko speco de harmoniscienco. 

En supratona harmoniko la gamoj ne orientiĝas je matematike kondiĉitaj skaloj kiel plen- aŭ duontonoj, sed je la suprotonoj de baztono. Melodioj kaj akordoj sekvas relative rigidan skemon.

Supratona skemo
---------------

Suprotonoj estas tonoj, kiuj kunsonas je la ludado de baza tono. Ili oblas la frekvencon de baza tono. Jen la plej gravaj supraj tonoj de baza tono:

1. Baza tono – ekz.: C
2. Oktavo (duobla frekvenco) - ekz: c
3. Kvinto (triobla frekvenco) - ekz: g
4. Kvarto (kvarobla frekvenco) - ekz: c'
5. Granda tercio (kvinobla frekvenco) - ekz: e'
6. Malgranda tercio (sesobla frekvenco) - ekz: g'
7. Malgranda tercio (sepobla frekvenco) - ekz: b' (vd. malsupren)
8. Granda sekundo (okobla frekvenco) - ekz: c''

je kio ĉiu intervalo superas la antaŭan supratonon. Tiel la tria supra tono situas du oktavojn super la baza tono. La sepa suprotono situas iomete malsupre de la „pura" malgranda tercio. Tial oni nomas la septimon inter la 4-a kaj 7-a suprotono ankaŭ naturseptimo male al la t.n. pura septimo (vd. tamen pri tio ankaŭ : bontemperata agordo). 

Supratona harmoniko plejofte uzas nur la ĉi tie listigitajn suprotonojn. Foje oni kombinas la suprantonan harmonikon kun kvintonismo, kiel ekz. en andolanda muziko .

Disvastiĝo
----------

Supratona harmoniko estas disvastiĝinta precipe en tradiciaj muzikstiloj de Azio kaj Sudameriko. Apartan signifon ĝi havas en la tradicia muziko de la andaj landoj, kiuj nur post la alveno de la hispanoj en la 15-a jarcento alprenis la diatonismon.

Vidu ankaŭ
----------

Suprotono, Agordoj (muziko), Cendo (muziko), Kromata gamo, Pura agordo, bontemperata agordo, Egalŝtupa agordo
Nivelprofilo de la *Canal du Midi* en metroj. La nivelo de *Étang de Thau* egalas nulo. La distanco estas indikata ekde *Toulouse* (1) en metroj. (2) kanalverto, (3) *Castelnaudary*, (4) *Carcassonne*, (5) *Trèbes*, (6) *Béziers*, (7) *Agde*, (8) *Étang de Thau*
La **supra interkluzejo** au **kanalverto** de kanalo kun supra interkluzejo estas la interkluzejo, kies akvonivelo estas la plej alta. Ĝi ekzistas nur sur la kanaloj, kiuj ligas du valojn (« kunliga kanalo »).

La ĉefa problemo de tiuj interkluzejoj estas ilia provizo per akvo. Fakte, ĉiufoje kiam boato transiras unu el la du kluzoj, kiuj limigas interkluzejon, kvanto da akvo senescepte eliras malsupren. Por teni la akvonivelon por la navigado sur la supra interkluzejo, estas necese provizi la interkluzejon per la perdita kvanto da akvo.

La akvoprovizo eblas per unu el la du sekvantaj sistemoj :

* enverŝo per provizkanalo kun pordoj, malsupreniranta de akvorezervujo situanta pli alte. Tiuj rezervujoj en Francio estas ĝenerale malnovaj (ekz. lago Der, baraĵo de Torcy, lago de Saint-Ferréol, ktp.) ;
* pumpado el rivero dank'al pumpa stacio (ekz. kanalo de la Nordo (Francio), kanalo de Roubaix, ktp.). Modernaj kanaloj kiel la Rejn-Herne-Kanalo ofte ankaŭ havas retropumpstacion, kiu pumpas la akvon forfluantan valen je la uzado de la kluzoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Akvodislimo
* Preterportado


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri akvo |
**Rezső BOKOR** [reĵO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bokor Rezső** estis hungara inĝeniero pri arbaroj, profesoro, biologo pri grundoj.

Rezső Bokor  naskiĝis la 30-an de majo 1898 en Sopron. Li mortis la 17-an de marto 1959 en Sopron.

Biografio
---------

Rezső Bokor post abituriento en 1916 soldatiĝis ĝis 1918, poste li akiris arbaristan diplomon en altlernejo de Sopron en 1924. Li komencis instrui en la altlernejo jam pli frue ekde 1923. Li ankaŭ plulernis en universitatoj de Vieno, Berlino, Göttingen kaj en arbarista altlernejo en Eberswalde. Li doktoriĝis en Göttingen en 1928. Li atingis la instruajn rangojn en la altlernejo (iom poste universitata kampuso) adjunkto en 1927, privata profesoro en 1935, ordinara profesoro en 1938. Li estis nomumita institutestro pri arbaroj en 1947, post 2 jaroj li akiris signifan postenon en arbarista instituto, sed en Budapeŝto. Li kandidatiĝis en 1952. La instituto translokiĝis al Sopron en 1958. Li okupiĝis pri arbaroj kaj pri ties grundoj.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A Nyírség erdői* (1925)
* *Untersuchungen über die Mikrobiologie des Waldbodens* (1933)
* *A mykorrhiza-kérdés erdőgazdasági vonatkozásai* (1943)
* *Gyantatermelésünk* (1949)
* *Adatok a házigomba fertőzésének kérdésének kérdéséhez* (1954)
* *Újabb talajbiológiai módszerek* (1958)

Fontoj
------

* hungare
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
**Rezmondo** [rezMONdo] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko *Odra-Pisuerga*.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 6,70 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 21 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 6 el 1991. 

Demografia evoluo| 1991 |  | 1996 |  | 2001 |  | 2004 |  | 2006 |  | 2010 |  | 2012 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 27 |  | 26 |  | 27 |  | 25 |  | 23 |  | 17 |  | 16 |

Ĝi distas 62 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la maldekstra bordo de la rivero Pisuerga, oriente de Castrillo de Riopisuerga.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. 

Rezmondo formis parton de la *partido de Villadiego* en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon *Intendencia de Burgos*, kaj la abato de la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo estis ordinara urbestro.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774882
 |
**Hanequin de Bruselas** (Flandrio, ? - Toledo, 1494), arkitekto kaj skulptisto de flandra deveno de la 15a jarcento, konsiderita la enkondukinto de la flandraj formoj en Toledo.

Pordo de la Leonoj. Katedralo de Toledo
Li alvenis en Hispanion ĉirkaŭ 1440, kaj setlis en Toledo por labori kiel ĉefmajstro de la ties katedralo en 1448 y 1470, kie estris ekzemple la Pordon de la Leonoj. Li ankaŭ finigis la katedralan turon kaj eble ankaŭ ekkonstruis la kapelon de Álvaro de Luna kaj tiun de lia frato, ambaŭ en la katedralo; pro tio eble li laboris ankaŭ ĉe la Kastelo de Escalona.

En 1454 li translokiĝis kun sia frato Egas Cueman por realifi la verkon de la seĝaro de la Katedralo de Kvenko, kaj oni kredas ke li ankaŭ reformis la absidon de la templo imitante la modelon toledan. EStas lia verko ankaŭ la kapelo de ordenestro Pedro Girón.

Plej verŝajne en 1456 li desegnis la skizon de la Kastelo de Belmonte en Kvenko por don Juan Pacheco. Temas pri kastelo unika en en sia ĝenro laŭ la ekstera aspekto, kun naŭ muregeroj kaj ses turegoj kiuj el aero impresias kiel tenajloj.

En 1465 aperas en Cuéllar kun sia filo Hanequin de Cuéllar por fari la verkoj de renovigo kaj ampleksigo de la kastelo, posedo de Beltrán de la Cueva, unua duko de Alburquerque, kiu estis ekposedinta la vilaĝon antaŭ unu jaro, kaj volis plifortigi la konstriaĵon pro la konstanta reklamado kiun la princino Isabel faris pri la posedrajto de Cuéllar. Por tio oni konstruis barbakanon kiu ĉirkaŭas la konstruaĵon, kaj ampleksigis la ĉefkorton.

Bibliografio
------------

* MONDÉJAR MANZANARES, Mª Rosario (2007). El Castillo de Cuéllar: Apuntes para la interpretación de un castillo. Segovia. ISBN 84-612-1200-2.
* Artehistoria: Biografio de Hanequin de Bruselas Arkivigite je 2009-11-09 per la retarkivo Wayback Machine
* Biografioj de la familio Egas[*rompita ligilo*]
**Lajos RELL** [lajoŝ rel], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rell Lajos** estis hungara instruisto, gimnaziestro, muzeestro.

Lajos Rell  Arkivigite je 2016-12-23 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 14-an de oktobro 1874 en Hungara reĝlando en Zobor (nuntempa Zombor en Slovakio), li mortis la 3-an de aprilo 1952 en Szekszárd.

Biografio
---------

Lajos Rell frekventis gimnaziojn en Lučenec kaj Szarvas, poste li akiris 2 diplomojn en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1898 kaj 1901. Jam pli frue en 1897 li ekinstruis en kalvinana kolegio de Kolozsvár. Ekde la sekva jaro li instruis en luterana gimnazio de Békéscsaba, kie li estis gimnaziestro inter 1916 kaj 1935. Li estis ankaŭ muzeestro inter 1914-1932, li kolektis etnografiajn objektojn en la regiono. Jam kiel pensiulo li translokiĝis al sia filo al Szekszárd en 1944.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Latin szók a magyar népnyelvben* (Kolozsvár, 1898)
* *A békéscsabai múzeum. Története, épületének és gyűjteményeinek leírása.* (Békéscsaba, 1914)
* *Benka Gyula életrajza* (Budapeŝto, 1928)
* *Békéscsaba népe* (Békéscsaba, 1930)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo kaj strato en Békéscsaba (1992)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 73-a paĝo)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2016-12-23 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio
**László Csapody** [lAslO ĉapodi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csapody László** estis hungara jezuita monaĥo, instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis *szalalövői*, lia familia nomvarianto estis *Csapodi*. Lia frato estis Lajos Csapody.

László Csapody  naskiĝis la 27-an de junio 1724 en Hungara reĝlando en Petőfalva (nuntempa vilaĝparto en Pečeňady en Slovakio). Li mortis en 1791 en Sopron.

Biografio
---------

László Csapody lernis teologion en Trencsén, kie li aliĝis al la jezuitoj en 1740. Post siaj studoj li instruis komence en Győr, poste en Vieno li instruis la hungaran lingvon, fine en Buda li instruis teologion. post jaroj li estis predikisto laŭvice en Buda, Győr, Sopron. En 1773 la ordeno estis malpermesita, tial li plene retiriĝis en Sopron.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Theresias* (1750) - poemo
* *Laudatio funebris excell. d. com. Joannis Pálffy ab Erdőd, regni Hungariae palatini* (1751)
* *Historia Theumaturgae Virginis Claudiopolitanae* (1753)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
En aritmetiko, **mem nombro** estas entjera nombro,
kiu, en iu numeralo, ne skribeblas kiel alia
nombro plus la sumo de la ciferoj de tiu alia nombro.
Ekzemple, 21 ne estas mem nombro, ĉar 21 = 15 + 1 + 5.
Ne ekzistas tia sumo, kiu egalas al 20, pro tio, 20 estas
mem nombro. Tiuj nombroj estis unue priskribitaj en la
jaro 1949 de la barata matematikisto
Dattathreya Ramachandra Kaprekar.

La unuaj mem nombroj en numeralo 10 estas:

1, 3, 5, 7, 9, 20, 31, 42, 53, 64, 75, 86, 97, 108,
110, 121, 132, 143, 154, 165, 176, 187, 198, 209,
211, 222, 233, 244, 255, 266, 277, 288, 299, 310,
312, 323, 334, 345, 356, 367, 378, 389, 400, 411,
413, 424, 435, 446, 457, 468, 479, 490, 501, 512,
514, 525

Prima mem nombro estas mem nombro, kiu estas ankaŭ
primo. La unuaj primaj mem nombroj estas:

3, 5, 7, 31, 53, 97, 211, 233, 277, 367, 389

En oktobro 2006, Luke Pebody pruvis, ke la tiama
plej granda konata primo de Mersenne, kiu estas
ankaŭ mem nombro estas 224036583 - 1. Tio
estas do la tiama plej granda konata prima mem nombro.
**Membibre de la Hoz** [memBIbre delaHOZ] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo *Membibre de la Hoz* estas etimologie komprenebla kiel Vimeno de la rojo Hoz, siavice serpilforma valo.

Membibre de la Hoz en la provinco Segovio.
Preĝejo de Sankta Marteno.
Ermitejo de la *Virgen del Rehoyo*.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 15,68 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 35 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 325 el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 68 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Vegafria, Canalejas de Peñafiel, Aldeasoña kaj Fuentesaúco de Fuentidueña. En la teritorio ekfluas kelkaj fontoj kiuj nutras la rojon Hoz.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Fruaj mencioj estas de 1123, 1136 kaj 1200. En 1349, la komarko ege suferis pro nigra pesto.

En 1721 (ĝis 1739 kaj 1756) okazis jura procezo pro limoj inter Membibre de la Hoz kaj Vegafría.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la romanika preĝejo de Sankta Marteno, la ruinoj de la kastelo kaj la ermitejo de la *Virgen del Rehoyo*.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766819
 |
**Membribe de la Sierra** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. *Membribe de la Sierra* estas tradukebla etimologie al *Bembibre de la Montaro*, alude al la loĝloko Bembibre de la Provinco Leono de kie venis reloĝantoj post la *Reconquista*.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Coquilla, Garriel, Membribe, Navagallega kaj Segovia del Doctor, okupas totalan areon de 46,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 123 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 36 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis. En la municipa teritorio estas la ventogeneratora stacio Las Dueñas, kun 31,46 MW instalitaj. 

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753287
* VIAF: 316732780
 |
Koordinatoj: 47° 46′ 47″ N 3° 04′ 23″ O﻿ / ﻿47.77972 °N, 3.07306 °O﻿ / 47.77972; 3.07306 (mapo)

**Champignelles** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1041 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.

Geografio
---------

Champignelles etendiĝas sur 53.29 km², kaj havis 1041 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 21 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jacques Gilet, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Champignelles apartenas al la kantono de Bléneau, kies ĉefurbo estas Bléneau. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Bléneau
**August SCHLEICHER** ([ˈaʊ̯ɡʊst ˈʃlaɪçɐ]; Esperantigite **Aŭgust Ŝlejĥer**) naskiĝis la 19-an de februaro 1821 en Meiningen; mortis la 6-an de decembro 1868 en Jena) estis germana lingvisto. Li estas fondinto de la genealogiarba teorio en la kompara lingvistiko kaj kune kun Franz Bopp vojpreparinto de la hindeŭropaj studoj.

August Schleicher esploris la interrilatojn de la hindeŭropa lingvaro. La komparan lingvistikon li vidis kiel parton de la naturscienco. Li difinis lingvon kiel naturan viveron, kies ŝanĝoj - simile al evoluo de biologiaj specioj, dependas de la leĝoj de la evoluismo. Surbaze de siaj esplorrezultoj li desegnis en aŭgusto 1853 unu el la unuaj genealogiaj arboj de la hindeŭropaj lingvoj. Oni rigardas la *Compendium der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen* (kompara gramatiko de la hindeŭropaj lingvoj) lia ĉefverko, en kiu li rekonstruis la hindoeŭropan pralingvon kaj eĉ verkis mallongan fabelon en tiu rekonstruita lingvo.

En 1864 li iĝis honora membro de Hungara Scienca Akademio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio August Schleicher en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Linguistic Creation of Man: Charles Darwin, August Schleicher, Ernst Haeckel, and the Missing Link in Nineteenth-Century Evolutionary Theory Arkivigite je 2004-02-03 per la retarkivo Wayback Machine angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 123074
* GND: 118759302
* LCCN: n80113306
* VIAF: 64164510
* ISNI: 0000 0001 0909 411X
* SUDOC: 050328425
* BNF: 11935160t 13524889m, 11935160t
* NLA: 35480584
* NKC: jn20000728604
* ICCU: SBLV041481
 |
Tashko-Koço (2002). Albania poŝtmarko.Tashko-Koço (2002). Albania poŝtmarko.
**Tefta TASHKO-KOÇO** (naskiĝis en Fajumo, Egiptujon, la 2-an de novembro de 1910 kaj mortis en Tirano, ĉefurbo de Albanio, la 22-an de decembro de 1947) estis fama albana kantisto de la 1930-aj jaroj. Ŝi estis postmorte premiita kun la prestiĝa titolo Popola Artisto de Albanio.

Vivo
----

Tefta Tashko estis naskita en Faiyum kie ŝiaj gepatroj elmigris ĉe la fino de la 19-a jarcento. En 1921, la familio moviĝis reen al Korçë, Albanio, kaj en 1927 Tashko forlasis Francion por lerni kanti ĉe la Konservatorio de Montpellier. De 1932 ĝis 1936, ŝi studis kantadon en la Pariza Konservatorio sub André Gresse, lirikan deklamon kun Salignac kaj imitan arton kun G. Wague. Ŝi revenis permanente al Albanio en 1936 kie ŝi aperis en opereca kaj ĉambromuziko same kiel albanaj urbaj kantoj. Ŝi estis petita al ripeto de la kantoj plurajn fojojn en ĉiu koncerto kiun ŝi prezentis en Albanio.

Ŝi surbendigis albanajn urbajn lirikajn kantojn por la Columbia Socio en Italio en 1937 kaj 1942. Ŝi estis kantisto en Radio-Tirano ekde ĝia fondo la 28an de novembro 1938.

Tefta Tashko estis akompanita fare de Lola Gjoka kaj ŝi kantis kantojn skribitajn specife por ŝi de la albana komponisto Kristo Kono.

Persona vivo
------------

Ŝi geedziĝis kun Kristaq Koço kaj havis filon, Eno Koçon, meritita artisto de Albanio, konatan albanan muzikakademiulon kaj muzikdirektoron. Tefta Tashko mortis neatendite en 1947, en la juna aĝo de 37.

Portreto
--------

Pentraĵo de Myrteza Fushekrati, farita en 1976 (100x120 cm), estis dediĉita al tiu artisto kaj ĝis 1990 ĝi estis eksponita ĉe la Galerio de Arto en Tirano.

Referencoj
----------

1. 1 2  Robert Elsie.  (2012) *A Biographical Dictionary of Albanian History*. New York: I.B. Tauris. ISBN 978-1-78076-431-3.
2. ↑  Eno Koço.  (2004) *Albanian Urban Lyric Song in the 1930s*. Scarecrow Press. ISBN 978-0-8108-4890-0. Koço, pp. 60–62
3. ↑  Eno Koço.  (2004) *Albanian Urban Lyric Song in the 1930s*. Scarecrow Press. ISBN 978-0-8108-4890-0. Koço, p. 53

Literaturo
----------

* Eno Koço, *E vërteta e vdekjes së babait*, rozm. Blerina Goce, Tirana Observer 25 III 2005.
* Alma Mile, *Teuta Koço, jo thjesht një pinjolle*, Shekulli 28 IX 2007.
* Flori Slatina, *Portrete artistesh*, Tirana 1999.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Tefta Tashko-Koço en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Eno Koço - Tefta Tashko Koço Section
* PERLAT e Tefta Tashkos-1 ĉe YouTube
* PERLAT e Tefta Tashkos −2 ĉe YouTube
* PERLAT e Tefta Tashkos −3 ĉe YouTube
* Tefta Tashko Koco dhe Kenga lirike qytetare shqiptare ĉe YouTube


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 645370
* GND: 123463599
* LCCN: n2003072209
* VIAF: 64915331
* ISNI: 0000 0000 3656 1580
 |
**August REINBRECHT** (naskiĝinta la 11-an de septembro 1882 en Borxleben, mortinta la 27-a de marto 1929 en Sondershausen) estis germana juristo kaj politikisto kiel ankaŭ reprezentanto oficiala de la Duklando Schwarzburg-Sondershausen.

Vivo
----

Reinbrecht studis jursciencon inter 1902 kaj 1906 en Lepsiko, Gießen kaj Jena. Sian staĝon devigan li trapasis inter 1906 kaj 1907 ĉe la tribunalo de unua instanco sur Kastelo Frankenhausen. Unue li estis komisiita landa konsilisto de la oficejo Königsee, poste - dum malfacilaj tempoj - registarkonsilisto en la oficejo pri nutrado de la Turingiaj ŝtatoj en Vajmaro, poste landa konsilisto de la oficejo landa de Frankenhausen kaj de la landa distrikto Sondershausen.

Kulture li estis ŝtata komisaro por la Loh-orkestro, la Landa teatro en Sondershausen, la Altlernejo pri muziko en Sondershausen kaj estro de la Princo-Guntero-fondaĵo.

Inter 1919 kaj 1922 dum la landa konsilanteco de la Frankenhausen-distriko li engaĝiĝis estrante la Guntero-fondaĵon pri la ŝvarcburga subreganteco Frankenhausen ege pri la fondo de muzeo por la urbo kaj la ŝvarcburgaj ĉirkaŭaĵoj en la supraj ĉambroj de Kastelo Frankenhausen. Dum la konsilanteco Reinbrecht eĉ loĝis intertempe kun la familianoj enkastele.

De 1922 ĝismorte li estis landa deputito de la nove fondita Distrikto Sondershausen (inkluzive de la malnova distrikto Frankenhausen).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio August Reinbrecht en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri la muzefondinto Reinbrecht


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 625705
* GND: 143345702
* VIAF: 161199239
 |
fortikaĵo Cetin
La ruino de la mezepoka fortikaĵo **Cetin** troviĝas en la komunumo Cetingrad de Kroatio (geografiaj koordinatoj 45.138° norde, 15.732° oriente).

Dum la mezepoko Cetin estis podedaĵo de la kroatia nobela dinastio *Frankopanidoj*. *Ivan Frankopan Cetinski* mortis dum la jaro 1493 en la historia armea batelo sur kampo Krbava. Lia filo *Franjo Frankopan* (hungare *Ferenc Frangepán*) estis arkiepiskopo de la arkiepiskopejo Kalocsa-Kecskemét kaj episkopo de la arkiepiskopejo Eger. La 1-an de januaro 1527 la anoj de la kroatia parlamento *Sabor* en Cetin elektis Ferdinandon la 1-a de la dinastio Habsburg reĝo de Kroatio.

Inter la 16-a kaj 19-a jarcentoj Cetin estis lima fortikaĵo: dum la militoj inter Aŭstrio-Hungario kaj la Osmanida Imperio la fortikaĵo grave difektiĝis. Dum la 19-a jarcento la loĝantoj de la fortikaĵo forlasis la lokon kaj la loka juĝejo translokiĝis al la apuda loĝloko Cetingrad.

vidaĵo de la fortikaĵa ruino al Bosniovidaĵo de la fortikaĵa ruino al Bosnio

* Kategorio Cetin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 50° 05′ 29″ N 12° 18′ 08″ O﻿ / ﻿50.09139 °N, 12.30222 °O﻿ / 50.09139; 12.30222 (mapo)

**Cetnov** (germane *Zettendorf*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, unu el partoj de urbo Cheb, troviĝanta en distrikto Cheb. Tio estas plejparte kabana kaj refreŝiĝeja vilaĝo. En la jaro 2021 daŭre vivas ĉi tie 104 loĝantoj.

**Cetnov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio.

Geografio
---------

Cetnov situas en supermara alteco 450 metrů, proksimume 5 ilometroj nordokcidente de Cheb. Ĝi najbaras kun vilaĝo Bříza. Ĝi troviĝas sur la norda bordo de akva rezervujo Skalka, en proksimeco de ŝtatlimo kun Germanio.

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1221, kiam sub nomo *Zetendorf* ĝi plenumis funkcion de ministerialita sidejo kun propraj remparoj. En la jaro la vilaĝo estis konkerita ĉeĥaj soldataroj kaj forbruligita. Sed la senjora sidejo estis denove konstruita kaj ĝi supervivis ĝis incendio en la jaro 1892. En la jaroj 1961–1964, kiam oni komencis konstrui akvan rezervujon Skalka, la nivelo de rivero Ohře komencis alproksimiĝi al la vilaĝo, Cetnov finfine troviĝis rekte ĉe la rando de rezervujo. Ĉar plimulto de bienoj kaj devenaj domoj estis en la pasinteco detruita, komenciĝas el Cetnov fariĝi refreŝigeja regiono. El la devena konstruareo restis nur du bienoj. En la jaro 1930 ĉi tie vivis en dek kvin domoj 97 homoj. En la jaro 1980 jam ĉi tie estis registritaj nur ses daŭraj loĝantoj.

Ekde la 16-a jarcento Cetnov apartenis en posedaĵon de Cheb, en la jaro 1850 ĝi fariĝis loka parto de municipo Pomezí nad Ohří, kaj fine, en la jaro 1976 ĝi falis kil loka parto de Cheb, kiu ĝi estas ĝis hodiaŭ.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 119 |
| 1880 | 127 |
| 1890 | 97 |
| 1900 | 102 |
| 1910 | 97 |
| 1921 | 97 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 106 |
| 1950 | 29 |
| 1961 | 24 |
| 1970 | 14 |
| 1980 | 6 |
| 1991 | 0 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 17 |
| 2011 | 52 |
| 2021 | 104 |

Turismo
-------

Tra Cetnov kondukas ruĝe markita turisma vojo ruĝa turisma marko. Troviĝas ĉi tie kelke da gastejoj kaj pensionoj.

Memorindaĵoj
------------

* Trabfaka domo de ĥeba tipo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Cheb (19) |
| --- |
| Bříza ~ Cetnov ~ Dolní Dvory ~ Dřenice ~ Háje ~ Horní Dvory ~ Hradiště ~ Hrozňatov ~ Cheb ~ Chvoječná ~ Jindřichov ~ Klest ~ Loužek ~ Pelhřimov ~ Podhoří ~ Podhrad ~ Skalka ~ Střížov ~ Tršnice ~ ceteraj: Krásná Lípa ~ Slapany |

 |
**Cevico de la Torre** [zeBIko delaTOre] estas municipo en la sudo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *El Cerrato*. La loknomo *Cevico de la Torre* estas etimologie komprenebla kiel Fortikaĵo de la Turo.

Geografio
---------

La preĝejo de Sankta Marteno.
La preĝejo de Sankta Ana.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 50,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 479 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 700 loĝantojn el la 1900-aj jaroj. Ĝi distas 26 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Hontoria de Cerrato, Valle de Cerrato, Vertavillo, Alba de Cerrato, Población de Cerrato, Cubillas de Cerrato kaj kun la Provinco Valadolido kaj Dueñas.
redaktata

Historio
--------

Estis restaĵoj de antaŭromia kaj romia fortikaĵo kaj setlado. La setlado sekvis en epoko de visigotoj kaj mozaraboj.

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Fine de la 9-a jarcento la kristanoj fortikigis kaj reloĝigis la lokon kiu tiel iĝis poste area ĉefurbo nome "Cabeza de Alfoz". Ŝajne la mezepoka turo (de la nomo kaj de la restaĵoj) estis sur la monteto kie nun estas la preĝejo de Sankta Marteno. Plej verŝajne por la konstruado de tiu preĝejo, oni reuzis ŝtonojn el la turo aŭ gvatoturo.

Plej frua mencio estas de 1059. En 1119, la reĝino Doña Urraca de Kastilio donacis Cevico de la Torre al sia fratino doña Estefanía Armengol, nevino de la grafo Pedro Ansúrez. En la 12-a jarcento estis konstruita la palaco kiu poste apartenis laŭlonge de la jarcentoj al diversaj nobeloj inter kiuj la Duko de Arcos kaj la Grafo de Oñate. Tiu palaco havis kvar turetojn, barbakanon kaj muregon; nun restas el tio malmultaj restaĵoj. La Ermitejo de Nuestra Señora de Palacios apartenis al la Templanoj.​

En la 13-a jarcento estis konstruita la Monaĥejo de Aguachal; en 1255, la reĝo Alfonso la 10-a donis al doña Mayor Arias, vidvino de Garci Fernández, la senjorlandon de Cevico de la Torre, escepte la jura suvereneco kaj imposto nomita "moneda" (monero); krome, tiu monarko ordonis detrui la "turon" kaj malpermesis konstruadon de kastelo aŭ turo, sen lia rajtigo.​

En 1474, estis judoj en Cevico de la Torre; la distribuado de impostoj fare de Rabbi Jacob Aben-Núñez, rilatis al la judaroj de Cevico de la Torre, Castrillo de Onielo kaj Pinilla.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj, blazondomoj, la ermitejoj, vinkeloj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 772380
* VIAF: 316735597
* BNE: XX4931795
 |
Monda heredaĵo de UNESKO

Strato en la historia centro de Coro
**Coro** (elparolu *Koro*) estas venezuela urbo, ĉefurbo de la ŝtato Falcón. Ĝi estis fondita en 1527 de hispanaj koloniistoj, kun plennomo*Santa Ana de Coro*. La nomo "Coro" estas supozeble indiĝena vorto signifanta "venton". Coro estas la plej malnova urbo en la okcidento de Venezuelo. En kolonia tempo la urbo suferis multnombrajn atakojn. En 1806 ĝi estis prenita de Francisco de Miranda, kiu estis batalanta por la sendependeco de Latin-Ameriko de la hispana krono, kaj ĝia haveno de *La Vela* estis la unua loko en Venezuelo kie la landa trikolora flago estis altigita.

Ekde la 1950-aj jaroj Coro estas konsiderita kiel nacia monumento, kaj en 1993 Coro kaj ĝia haveno estis difinita de Unesko kiel Monda Heredaĵo. Tamen, en 2005 Coro estis enskribita en la Listo de Mondaj Heredaĵoj de UNESKO en danĝero.

De historia, kolonia arkitekturo al unika natura pejzaĝo, Coro prezentas diversan aron de turistaj allogaĵoj. Sur ĝia nordorienta limo, la urbo enhavas "Los Médanos de Coro", ampleksajn sablajn dunojn, kiuj formas la nuran dezerton en Venezuelo. La dunoj estas flanke de la vojo inter la kolonia zono de Coro kaj ĝia haveno La Vela kiu estas kvin mejlojn for de la centro.

La Monda Heredaĵo prezentas urban pejzaĝon de tipe aspekto de 18-a kaj 19-a jarcentoj kun densaj stratoj kaj centoj de historia kaj tradiciaj konstruaĵoj. Iuj konstruaĵoj reflektas la Hispanan stilon "mudeĥara" (kun influo araba, aliaj reflektas la kulturan influon de Nederlando tra ĝia kolonio de Curaçao. Estas interesaj katolikaj preĝejoj kaj malnova Hebrea tombejo. Aliaj koloniaj urboj en Venezuelo ne tiel bone konservas sian heredon, kaj ĉiukaze la kruco de kulturaj influoj de Coro estas probable unika.

La tradiciaj konstruaĵoj de Coro estas faritaj de tero – *adobe*, aŭ tero refortigita per tekniko konata kiel "bahareque". Tia terozaj strukturoj estas damaĝeblaj per la pluvo, kaj alta kvanto de pluvo en lastatempaj jaroj (eble rilata al klimatŝanĝo) en ĉi tiu arida regiono de Venezuelo estas kaŭzinta damaĝojn al Coro - ĉi tiu pluvdamaĝoj estas unu faktoro en la aktuala statuso *de risko* de Coro kiel Monda Heredaĵo de UNESKO. Aliaj faktoroj rilatas al konsideroj de planado kiuj povas damaĝi la historian medion.

Vojaĝante unu horon norden, la turisto povas trovi mondfamajn plaĝojn por velsurfado en la Duoninsulo Paraguaná. Unu horon suden, "La Sierra de Coro" prezentas malgrandaj urbojn kun pli modera klimata klimato kaj vidojn de la urbo. En klaraj tagoj, vizitantoj kapablas vidi la *Médanos* kaj malantaŭ ilin la Duoninsulon Paraguana kun ĝia Monteto Santa Ana

Veturante okcidenten turistoj povas ankaŭ viziti Urumaco, grava fosilia ejo.

La ekonomio en Coro estas alte dependa de ŝtataj elspezoj. Pomalgranda komercado, civila konstruado kaj profesiaj servoj estas la ĉefaj fontoj de la urba ekonomio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo dediĉita al Coro Arkivigite je 2004-08-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Uneska Monda Hereda Centro - Coro kaj ĝia Haveno
* Paĝo de la urbestraro.[*rompita ligilo*]
* PRegiona registaro de Falcón. Arkivigite je 2009-12-08 per la retarkivo Wayback Machine
La **Itala Braco** (itale: *Bracco Italiano*) estas raso de hundo kun blanka felo makulita de oranĝo aŭ de bruno (ruana-kaŝtankolora) disvolvita en la lastaj jarcentoj kiel halthundo. Estas dirate, ke hundoj kun simila morfologio jam ekzistis en la tempo de Ksenofono, en Francio kaj norde de Italio en la 15-a jarcento en la reĝaj kortegoj.

Historio
--------

Ĝi devenas de fonto, kiu ankaŭ donis *pointer-on*. Unue destinita al ĉasado per reto, ĝi iom post iom evoluis al halthundo. Komence de la 20-a jarcento, estis hundo iom masiva, rustika, perfekte adaptita al ĉasado per pafilo praktikata sub la varmo kaj en sekaj terenoj. La felo estis blanka, makulita de bruno. Per aldono de pointer-tipa sango, ĝia morfologio evoluis. Ĝi nun estas pli fajna kaj pli rapida hundo.

Unu el la unuaj reprezentoj en arto datiĝas de la itala Renesanco. Andrea Mantegna desegnas ĝin ĉe la piedoj de sia mastro en unu el la freskoj de la *Dormoĉambro de geedzoj* en la Kastelo San Giorgio de la duka palaco de Mantovo. Ĝi aperas en la 19-a jarcento en la portretoj de riĉaj familioj kiel *La Junulino kaj ŝia itala braco*, de Paul Saint-Jean (1842 - 1875) kaj ankaŭ en la fama pentraĵo de Gustave Courbet pentrita en 1856, portreto reprenita en lia tolaĵo *Entombiĝo ĉe Ornans*.

Priskribo
---------

La S.A.B.I. (Società Amatori Bracco Italiano) okupiĝas pri disvastigo, specialigo kaj perfektigo de la raso en la mondo. Ĝi en decembro 2009 festis siajn 60 jarojn da aktiveco.

Hodiaŭ estas Italaj Bracoj en Italio, Francio, Belgio, Danio, Germanio, Nederlando, kaj ankaŭ en Brazilo, Ĉilio, Usono kaj Japanio.

Bildoj
------

* Umago dei Ronchi, bruna braco, ĉasantaUmago dei Ronchi, bruna braco, ĉasanta
* Hundido de Itala Braco, kun ruana-kaŝtankolora feloHundido de Itala Braco, kun ruana-kaŝtankolora felo
* Hundido de Itala Braco, kun blanka-oranĝa feloHundido de Itala Braco, kun blanka-oranĝa felo
* Giotto, Itala Braco, kun blanka-oranĝa feloGiotto, Itala Braco, kun blanka-oranĝa felo

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fédération Cynologique Internationale
2. ↑  "Larousse"
3. ↑  De Cézanne al Van Gogh, grandaj impresionistoj aŭkciataj, arĥivoj de Les Echos.fr

Eksteraj ligiloj
----------------

* Itala braco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Itala braco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Rasa normo nr-o. 202 de la FCI: Itala braco (PDF-dokumento)
* Oficiala retejo de S.A.B.I.
* Retejo de E.N.C.I. (Ente Nazionale Cinofilia Italiana)
* Nederlanda retejo pri Itala braco
* Finna retejo pri Itala braco Arkivigite je 2009-04-14 per la retarkivo Wayback Machine
* Usona retejo pri Itala braco
**Gyula Dobay** [djula dobai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dobay Gyula** estis hungara naĝisto, trifoja olimpiano, trejnisto. Lia ofta familia nomvarianto estis **Dobai**, lia edzino estis Csilla Madarász.

Gyula Dobay en 1958 (dekstre)
Gyula Dobay naskiĝis la 18-an de novembro 1937 en Szeged, li mortis la 11-an de junio 2007.

Biografio
---------

Gyula Dobay akiris diplomon, sed pri tio mankas informoj (li uzis titolon D-ro). Pli frue li disidis al Usono depost fiasko de la hungara revolucio de 1956, sed ne trovis stabilan laboron, tial post 16 monatoj li revenis al Hungario, kie li denove estis naĝisto. Post sia aktiva sporta kariero li malfermis sportbutikon, krome li longe estis trejnisto en Kecskemét. Li ricevis ŝtatan premion en 1960.

### Sporta kariero

Gyula Dobay supozeble estis hungara ĉampiono, sed pri tio datenoj ne estis trovitaj. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1956, Hungario en la Somera Olimpiko 1960 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1964 sen medalo, krome en eŭropa ĉampionumo en 1958 li estis la tria dufoje.

Fontoj
------

* hungarlingva biografieto kun foto
* datenoj
* datenoj kun foto
* hungarlingva mencio kun foto
* datenoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio Gyula Dobay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808704
 |



* Portalo pri Biografio
**Gyula BŐKE** [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bőke Gyula** estis hungara kuracisto, otorinolaringologo, profesoro. Lia familia nomo foje estis *Beck*. Li estas fondinto de la hungara okulkuracado.

Gyula Bőke  naskiĝis la 8-an de novembro 1832 en Tata (Hungario). Li mortis la 5-an de marto 1918 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Bőke devenis el juda familio. Li frekventis piaristajn gimnaziojn en sia naskiĝurbo kaj Pest (urbo), poste li plulernis en universitato de Vieno inter 1852 kaj 1858. Post siaj studoj li kuracadis en hospitalo en la sama urbo, post monatoj li faris la samon en Moson. En 1860 li ricevis stipendion por plulerni 2 jarojn en Würzburg. Hejmenveninta al Pest li eklaboris en hospitalo pri judoj, poste li kristaniĝis kaj laboris plu en Malsanulejo Rókus. En 1868 li estis nomumita privata profesoro, en 1879 titulara profesoro, en 1902 eksterordinara profesoro en Universitato de Budapeŝto. Li estis ankaŭ klinikestro.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A külhangvezeték általában és mellső és alsó falának megcsontosodása különösen* (1863)
* *A fülgyógyászat tankönyve* (Lernolibro de la orelokuracado), (1868)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio


* Kategorio Gyula Bőke en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)