recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La domo kun la monumento desktre, dum vintro.
La plastiko antaŭ la domo.
La fasado malantaŭa, pentrita de Erich Enge.
La domo **Haus Zur Narrenschelle** (tradukite: *Domo ĉe la arlekena tintilo*) estas unu el la multnombraj monumentprotektitaj domoj en la urbokerno de Erfurto (Hefengasse nr. 13/An der Stadtmünze; apud la Haus Zum Großen Paradies und Esel).

Priskribo
---------

La domo troviĝas malantaŭ la urbodomo. La vandpentraĵo de Erich Enge referencas karnavalaĵojn kaj strigospeguladojn. Antaŭ la domo estas plastiko kun la sceno kie la burleskulo Til' Strigospegulo instruis la legadon al azeno. Ĝi faritis fare de Anke Besser-Güth en 2001. Unu jaron pli frue elektis la domon kiel sidejon la erfurta karnavala societo GEC. Dum multajn jarojn ĝi estis logopedia edukejo gvidita fare de Adelheid Daniel.

Historietoj strigospegulaj
--------------------------

Laŭ la legendo la pajaco gastintis en la domo Turniergasse nr. 17, kiam la profesoroj universitataj intencis mistifiki kaj poste prifajfi lin. Pro tio ili donis al li la taskon instrui al azeno legi. Li konsentis kaj faris kontrakton kun la altlernejanoj por la daŭro de 20 jaroj ĝis perfekta legadkapablo de la besto; por tio li lasis doni al si partan antaŭpagon.

Post kelka tempo li kunvokis la talarulojn kaj legigis la beston la literojn I kaj A. Tio eblis ĉar la ruzulo antaŭe disĵetis avenerojn inter la paĝoj de la libro. Kiam la malsata bruto jam ne trovis unu, ĝi simple komencis iai. La universitatanoj laŭdire ege impresiĝis pro la rapida progreso de inteligenta besto kapablanta legi jam du literojn.

La arlekeno baldaŭ poste maldungis la azenon, baptis anstataŭe la erfurtanojn azenoj kaj forlasis bone salajrite la urbon. Problemo kronika: La universitato fonditis nur post la supozita morto de la arlekeno (1350). Ĉu Strigospegulo eraris taksanta kelkajn erfurtanojn azenoj ankaŭ ne klaras.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pri la monumento en la taggazeto *Thüringer Allgemeine* de la 7-a de januaro 2012.[*rompita ligilo*]
*Sierra de Segura* nordoriente kaj verde.
Kanjono Zumeta en la *Sierra de Segura*.
Komarko *Sierra de Segura* de Ĥaeno en Andaluzio.
La dektri municipaj teritorioj de la komarko *Sierra de Segura* de Ĥaeno.
**Sierra de Segura** estas la nomo de komarko de la Provinco Ĥaeno en Hispanio. Granda parto de ĝia teritorio formas parton de la Natura Parko *Sierras de Cazorla, Segura y Las Villas*.

Tiu komarko havas 24,285 loĝantojn (INE 2017), areon de 1.931 km², kaj loĝdensecon de 13,8 loĝ/km².

Geografio
---------

Ĝi estas en la nordorienta pinto de la provinco, kaj limas kun la provincoj Albacete, Ciudad Real kaj Granado. Pro la granda etendo de la komarko, ĝi havas kelkajn administraci-komercajn centrojn: nome Beas de Segura, La Puerta de Segura kaj Orcera. La historia ĉefurbo estas Segura de la Sierra, sed la nuna munciparo *Diputación Provincial de Jaén* ne indikas ĉefurbecon por la komarko. Tiu komarko estas parto de pli granda natura regiono, kun la nomo de la *sierra* kiel unu de ties komunaj elementoj. Aktuale la natura regiono Sierra de Segura estas disa inter 3 regionoj nome "comunidades autónomas" (Andaluzio, Kastilio-Manĉo kaj Murcio), precize tra la nordoriento de Ĥaeno, sudoriento de Albacete kaj nordoriento de Murcio. Pro la provinca kaj regiona dividoj ili estas konataj apartaj, sed are ili kunhavas kulturajn kaj dialektajn trajtojn.

Municipoj
---------

**Municipaj trajtoj de la komarko Sierra de Segura**| Blazono | Domarkernoj | Loĝantoj (2009) | Etendo | Kernoj |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Arroyo del Ojanco | 2.353 | 56 | 2 |  |
|  | Beas de Segura | 5.275 | 160,30 | 3 |  |
|  | Benatae | 457 | 64,2 | 2 |  |
|  | Génave | 614 | 63,58 | 1 |  |
|  | Hornos | 631 | 117,58 | 6 |  |
|  | La Puerta de Segura | 2.396 | 98,2 | 5 |  |
|  | Orcera | 1.860 | 126 | 4 |  |
|  | Puente de Génave | 2.218 | 38 | 3 |  |
|  | Santiago-Pontones | 3.108 | 684 | 34 |  |
|  | Segura de la Sierra | 1.807 | 224 | 12 |  |
|  | Siles | 2.305 | 175 | 3 |  |
|  | Torres de Albanchez | 826 | 65 | 4 |  |
|  | Villarrodrigo | 425 | 78 | 1 |  |
|  | **Totaloj de Sierra de Segura** | 24.285 | 1949,86 | 80 |  |

Vidu ankaŭ
----------

* Sierra del Segura (Albacete)

Notoj
-----

1. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sierra de Segura en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de La Comarca de Las Villas kun informro pri siaj municipoj: Iznatoraf, Sorihuela del Guadalimar, Villacarrillo kaj Villanueva del Arzobispo
* Iznatoraf, unu de Las Villas Arkivigite je 2007-11-13 per la retarkivo Wayback Machine
*Sierra de Cazorla* sudoriente kaj helblue.
Komarko *Sierra de Cazorla* de Ĥaeno en Andaluzio.
La naŭ municipoj de la komarko *Sierra de Cazorla* de Ĥaeno.
**Sierra de Cazorla** (Montaro Kazorla, nomata ankaŭ *Alto Guadalquivir* (Supra Gcadalkiviro) aŭ *Comarca de Cazorla* (Komarko de Kazorla)) estas la nomo de komarko de la Provinco Ĥaeno en Hispanio. Granda parto de ĝia teritorio formas parton de la Natura Parko *Sierras de Cazorla, Segura y Las Villas*.

Tiu komarko havas 34 138 loĝantojn (INE 2007), areon de 1 330,72 km², kaj loĝdensecon de 25,5 loĝ/km².

Ekonomio
--------

La ekonomio de la komarko estas bazata ĉefe sur du pilieroj: la turismo (fundamente rura) kaj la agrikulturo. La unua ĉefe en Cazorla kaj ĉirkaŭoj kaj interno de la natura parko. La agrikulturo, siaflanke, estas pli grava en la cetero de la teritorio, elstare la kultivo de olivarboj, sed en la rivervaloj oftas ankaŭ fruktoĝardenoj kaj kultivoj kiel de asparagoj.

Municipoj
---------

* Cazorla
* Chilluévar
* Hinojares
* Huesa
* La Iruela
* Peal de Becerro
* Pozo Alcón
* Quesada
* Santo Tomé

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------

* Comarca Sierra de Cazorla
* Fotoj de la kastelo de La Iruela
* Kultura heredo de la municipoj kiuj formas la Comarca de Sierra de Cazorla
*Las Villas* oriente kaj eburkolorece.
Panoramo de la Sierra de Las Villas, el Alto del Blanquillo. Videblas Iznatoraf kaj Villacarrillo malproksime fone maldekstre.
Komarko *Las Villas* de Ĥaeno en Andaluzio.
La kvar municipoj de la komarko *Las Villas* de Ĥaeno.
**Las Villas** (La Urboj aŭ Urbetoj) estas la nomo de komarko de la Provinco Ĥaeno en Hispanio. Granda parto de ĝia teritorio formas parton de la Natura Parko *Sierras de Cazorla, Segura y Las Villas*.

Tiu komarko havas 21 215 loĝantojn (INE 2018), areon de 556,38 km², kaj loĝdensecon de 38 13 loĝ/km².

Tradicie, kun la komarko La Loma, oni konsideris, ke ambaŭ formas unusolan komarkon, nome "La Loma y las Villas". Tamen la 27an de marto 2003 laŭ la katalogo fare de la *Consejería de Turismo y Deporte* de la Junta de Andalucía, oni modifis la komarkojn de la Provinco Ĥaeno kaj Las Villas kaj La Loma restis du sendependaj komarkoj.

Municipoj
---------

* Iznatoraf
* Sorihuela de Guadalimar
* Villacarrillo
* Villanueva del Arzobispo

Notoj
-----

1. ↑   Mapa de comarcas de Andalucía. Listado comarcal definido por la Consejería de Turismo y Deporte de la Junta de Andalucía Konsultita la 22an de februar0 2020.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Las Villas (Ĥaeno) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de La Comarca de Las Villas kun informo pri siaj municipoj: Iznatoraf, Sorihuela del Guadalimar, Villacarrillo kaj Villanueva del Arzobispo
* Iznatoraf, unu de Las Villas Arkivigite je 2007-11-13 per la retarkivo Wayback Machine
**András Bordás** [andrAŝ bordAŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bordás András** estis hungara tornisto, staĥanovisto.

András Bordás naskiĝis la  25-an de aprilo 1921(nun 1921-04-25) en Prejmer (Rumanio), li mortis la 26-an de oktobro 1956 en Budapeŝto.

Biografio
---------

András Bordás apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Dum la frua socialismo li estis lerta tornisto en fabriko en Csepel (distrikto) kaj li partoprenis en la staĥanovista movado. Li ricevis ŝtatan premion en 1953, premion Kossuth en 1954. Dum la hungara revolucio de 1956 li mortis en nekonataj cirkonstancoj, supozeble li estis mortpafita. Depost fino de la revolucio la revenintaj komunistoj deklaris lin martiro kaj strato kaj lernejo prenis la nomon "Bordás András". Depost fino de la socialismo ambaŭ estis forigitaj.

Fontoj
------

* biografio hungare
* foto

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 856061
 |


* Portalo pri Biografio
Kriptana Manĉo, laŭ la historia La Mancha de 1765 (fragmento de la mapo de Thomás López Pensionista).
**Kriptana Manĉo** aŭ en hispana **Mancha de Criptana**, **de Quintanar** aŭ **Común de La Mancha** korespondas kun la municipoj de la historia-kultura medio de la Kamparo de Kriptano, respektive la perfekta ebenaĵo kiu etendiĝas el la samnoma municipo ĝis la provinco Albacete. Historie la zono identiĝas kun la teritorioj difinitaj en la antikva provinco Manĉo (jaro 1765), kiu tiam enhavis municipojn de la aktualajn provincoj Ciudad Real, Toledo kaj Kvenko (ĝis la kreo de la administrado provinca nune valida), ĉiuj el la senjoralndo de la Ordeno de Santiago: nome Horcajo de Santiago (Kvenko), Villamayor de Santiago (Kvenko), Los Hinojosos (Kvenko), Santa María de los Llanos (Kvenko), Villanueva de Alcardete (Toledo), Quintanar de la Orden (Toledo), Campo de Criptana (C. Real), El Toboso (Toledo), Miguel Esteban (Toledo), Socuéllamos (C. Real), Tomelloso (C. Real), Arenales de San Gregorio (C. Real), kaj Pedro Muñoz (C. Real). Oni povas pli precize kompreni kiel Kriptana Manĉo la grupon de municipoj nur de la provinco Ciudad Real kiuj pluapartenas al la Supra Manĉo, integrante la reston en ties respektivaj provincoj. Ties limoj estus la jenaj:

Norde, Toleda Manĉo kaj Kvenka Manĉo; sude la Kamparo de Montiel ciudadreala; okcident la Kamparo de Sankta Johano, kaj oriente la Supra Manĉo Albaceta.

Municipoj
---------

* Campo de Criptana
* Alcázar de San Juan
* Pedro Muñoz
* Arenales de San Gregorio
* Tomelloso
* Socuéllamos

Referencoj
----------

* Moreno Fernández, Francisco: *Toponimia de La Mancha: Caracterización general* Arkivigite je 2011-10-11 per la retarkivo Wayback Machine

* Web INE (areoj kaj loĝantaroj de municipoj Arkivigite je 2008-10-23 per la retarkivo Wayback Machine
La **germana luterana preĝejo** estas sakrala monumento historia en urbo Mezőberény (Hungario).

Historio
--------

En 1711 tiu areo estis senhoma pro la pli fruaj militoj. Aŭstro akiris la areon, kiu invitis slovakojn, iomete hungarojn, ekde 1723 germanojn. Ili estis preskaŭ senescepte luteranoj. La germanoj loke frekventis la slovakan preĝdomon, sed ili havis apartan tempon por la germanlingvaj diservoj. La slovakoj kaj germanoj renovigis kune la preĝdomon en 1766. La germanoj konstruis apartan kirkon en la jaroj 1788 kaj 1789. La orgeno estis kreita en 1796, renovigita aŭ riparita en 1840, 1954 kaj 2004. La lasta kirkorenovigo finiĝis en 2016, pli frue estis ekzemple en 1972 kaj 2003.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en mezo de la urbo en korto, kie estas ankaŭ memorkolono farita en 2004. Ĝi havas unusolan kvadratan turon, kiu plene reliefas en la simetria fasado. La enireja pordo troviĝas tra la turo. Super la enirejo estas granda fenestro, pli supre ronda fenestro, sub la bulboforma kaj komplika turpinto sonorilfenestro. En la turo 3 sonoriloj sonoras. Ankaŭ la navo havas enirejon. La fina parto de la navo estas kvazaŭ absido, tio estas senregula kvinlatera formo. Interne estas 3 galerioj. Soma Orlai Petrics pentris la altaran bildon kaj prezentas, ke Dio benas la infanojn.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
*

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* sonorado


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* ĈefenirejoĈefenirejo
* OrgenoOrgeno
* Interna partoInterna parto
* AltaroAltaro
* Altara bildoAltara bildo
La NeXT Cube
La **NeXT Computer** (ankaŭ nomata NeXT Computer System) estas komputila laborstacio disvolvita, surmerkatigita kaj vendita de NeXT Inc. kompanio fondita de Steve Jobs kaj pluraj aliaj veteranoj de Macintosh kaj Lisa teamoj, de 1988 ĝis 1990. Ĝi uzis la Mach- kaj BSD-derivitan, Unikso-bazitan NeXTSTEP mastruman sistemon, kun sola uzanto-interfaco uzante Display PostScript-bazitan dosieradministrilon. La ĉefkarto estas kvadrata kaj sidas en unu el kvar identaj kartingoj en la areo. La NeXT Computer areo konsistis el 1-futa (305 mm) injektita magnezio kubo-forma, nigra kesto, kiu kondukis al la maŝino esti neformale referita al "The Cube". Ĝi kostas US $ 6.500.

La NeXT Computer estis anstataŭita de la NeXTcube, plibonigita modelo, en 1990.

Akcepto
-------

La NeXT Computer ne estis granda komerca sukceso en la nivelo de grand-kvantaj personaj komputiloj kiel ekzemple la Apple II, Macintosh, aŭ Microsoft Windows; tamen, iuj el la laborstacioj estis venditaj al universitatoj, financaj institucioj kaj registaraj agentejoj.

Lanĉo
-----

La NeXT Computer estis revelaciita en pompa (invito nur) festo-vesta lanĉ-okazaĵo "NeXT Enkonduko - la Enkonduko al la sekva generacio de Komputiloj por Edukado" ĉe la Louise M. Davies Symphony Hall, Sankta Francisko, Kalifornio merkredon 12an de oktobro 1988. La sekvan tagon, selektitaj pedagogoj kaj programistoj estis invititaj (por $ 100 aliĝkotizo) ĉeesti la unuan publikan teknikan superrigardon de la NeXT komputilo en okazaĵo nomita "la postan tagon" okazinta en la Hilton de San Francisko. Tiu evento donis al la programistoj interesataj en evoluanta NeXT programaro penetradon en la softvara arkitekturo, objekta programado kaj disvolviĝo por la NeXT Computer. La parolanto en la lunĉo estis Steve Jobs.

Heredaĵo
--------

A NeXT Computer kaj lia celo orientita evoluo iloj kaj bibliotekoj estis uzitaj de Tim Berners-Lee kaj Robert Cailliau CERN disvolvi la monda unua retservilo softvaro, CERN httpd, kaj ankaŭ uzita por verki la unuan retumilon, nome WorldWideWeb.

Referencoj
----------

1. ↑   NEXT COMPUTERS. Arkivita el la originalo je 2006-12-01. Alirita 2014-12-20.
2. ↑  NeXT Computer Brochure
3. ↑  The Best of NeXT Computers

* Kategorio NeXT Computer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Clelia CONTERNO GUGLIELMINETTI** (Torino, 1915-1984) estis itala doktorino pri beletristiko, instruistino en alt- kaj mezlernejoj kaj verkistino en Esperanto kaj en itala lingvo.

Conterno eklernis Esperanton en 1934, vojaĝante trajne, laŭ kelkaj fontoj, de Torino ĝis Venecio per simpla legado de la reguloj, laŭ aliaj fontoj, de Torino ĝis Stokholmo (kie okazis la tiama Universala Kongreso) per parolado kun la esperantisto Roger Bernard. Tuj ŝi kunlaboris en *La Pirato*, komence per desegnaĵoj kaj poste per verkaĵoj. Dum la dua mondmilito, ŝi verkis por la virina itallingva revuo *In Marcia!*. En la internacia lingvo, ŝi kunlaboris kun la *Nica Literatura Revuo*; en Italio ŝi estris la revuon *L'Esperanto* kaj estis ankaŭ kunredaktorino de *Literatura Foiro* kaj de *Rivista Italiana di Esperanto*. Conterno havis diversajn postenoj en la itala movado kaj estis membro de la Akademio de Esperanto.

Belartaj Konkursoj
------------------

En la Belartaj Konkursoj ŝi klasifikiĝis dufoje unua, (en 1958 pro la versaĵo "*Kantiko por mia kreitaĵo*" kaj en 1959 pro la amuza rakonto "*Vivo kaj morto de Wiederboren*"), unufoje tria (en 1962 pro la rakonto "*Dometoj*") kaj ŝi akiris ankaŭ honoran mencion en 1962 ("*Aspazio*" - versaĵo) kaj laŭdan mencion en 1957 ("*Vivo perdita*" - versaĵo); ŝi estis premiita ankaŭ en itala konkurso.

Verkado
-------

Conterno esperantigis "*L'imitazione di Cristo*" (en 1946) kaj reviziis, komentis kaj pretigis la unuan (1964) kaj duan (1980) eldonojn de La Divina Commedia (La Dia komedio) de Dante, tradukita de G. Peterlongo. Ŝi dufoje prelegis en ISU. Kiel verkisto, ŝia ĉefa trajto estas la sprita satiremo, konvinkemo, vervo, kiu tre malofte mistrafas; kiel poeto, ŝi kapablas krei multaspektajn kunligojn inter melankolio, spleno, malespero, espero, miro kaj ĝojo pere de intesa priskriba stilo.

Ŝiaj verkoj estis tradukitaj en multaj lingvoj, inter ili - la ukraina (vidu Vsesvit, 2007, 3-4), trad. Viktor Pajuk.

Verkoj
------

* Una Piccola Vita (poemaro, 1957)
* *Eta vivo* (poemaro, 1969)
* *La Tempesta* (poemaro, 1959)
* *Kantiko por mia kreitaĵo* (versaĵo - Belartaj Konkursoj, 1958)
* *Vivo kaj morto de Wiederboren* (prozo - Belartaj Konkursoj, 1959)
* In tanti a dire di no (romano, 1968)
* Bambino mio tanto atteso - Lettera ad un bambino che e' nato (romano, 1977)
* *Unu tago post la alia* (traduko de "*Bambino mio tanto atteso*" fare de Roger Bernard, 1982)
* *Ho, tomboj de l'prapatroj* (romano, 172p, eldonita fare de Iltis, 2015). Familia kroniko kun fajne konceptitaj detaloj kaj psikologia realismo.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Clelia Conterno Guglielminetti en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 205282
* GND: 1057806889
* VIAF: 121749003
* ISNI: 0000000080351468
* SUDOC: 243820437
* ICCU: TO0V064092
 |
**Gottfried LUDOVICI** (ankaŭ *Gottfredus Ludovici* aŭ *Gottfried Ludwig*; naskiĝinta la 26-an de oktobro 1670 en Malschwitz-Baruth, mortinta la 21-an de aprilo 1724 en Koburgo) estis germana teologo, himnologo, pedaogog kaj verkisto de protestantismaj liturgiaj kantoj.

Vivo
----

Estante filo de pastoro li frekventis inter 1683 kaj 1689 la gimnazion de Bautzen. Poste li ekstudentis pri teologio ĉe la universitato de Lepsiko; tie magistriĝis li en 1691. Post kiam li prelegadis ĉe la lepsika altlernejo li iĝis samurbe en 1694 vicrektoro de Malnova Nikolaa Lernejo.

En 1696 li sekvis vokon estradi la Hennebergian Gimnazion. En la 9.6.1696 estis lia enkonduko je Schleusingen: tie li baldaŭ gajnis renomon de elstara pedagogeco. Tiam ankaŭ faris li multan verkadon de eklezikantoj. Krome li pioniris en la esploro de la vivo de eklezikantaj poetoj el Turingio, eldonante historion muzikologian por la regionoj hennebergia kaj koburga.

En la 1.12.1713 Ludovici fariĝis sekvanto de Ernst Salomon Cyprian ĉe Casimiranum-gimnazio en Koburgo. Tie li kaj instruis teologion kaj lernejestris. Doktoriĝo estis en la 27.6.1714 post defendo de la tezo *Disputatio inauguralis de valore sanguinis antediluviano* ĉe la universitato de Altdorf bei Nürnberg. Li forpasis antaŭ pensiiĝo.

Verkoj (elekto)
---------------

* *De philosophia imaginum*, Leipzig 1695.
* *Historia rectorum, gymnasiorum scholarumque celebriorum*, 5 Bände, Lanckisius, Leipzig 1708–1718.
* *Disputatio inauguralis de valore sanguinis antediluviano*, Kohles, Altdorf 1714.
* *Oratorische Nachricht von jetzigen Chrien, und deren Gebrauch bey langen und kürtzeren Orationen, Briefen und Abdanckungen, in zugänglichen Reguln und deutlichen Exempeln ... abgefaßt*, Pfotenhauer, Coburg 1714.
* *Universal-Historio: Vom Anfang der Welt bis auf jetzige Zeit*, Lankisch, Leipzig 1716.

Literaturo
----------

* Eduard Emil Koch: *Geschichte des Kirchenlieds und Kirchengesangs der christlichen evangelischen Kirche.* Tria eldono, volumo 5, Belser Verlagsbuchhandlung, Stuttgart 1868, p. 506-507
* Wilhelm Pökel: *Philologisches Schriftsteller-Lexikon*, Krüger, Leipzig 1882, p. 161
* Art. „Ludovici, Gottfried", ĉe:: Allgemeine Deutsche Biographie, volumo 19 (1884), p. 396 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj
----------------

* ligiloj ĉe DDB
* Ludovici ĉe interrete portreto-indekso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 856119
 |
La **preĝejo Patrono de Hungaroj** (hungare Magyarok Nagyasszonya) estas eklezia konstruaĵo en urbo Mezőkeresztes (Hungario).

Historio
--------

La unua mencio pri katolika kirko de Mezőkeresztes okazis en 1456. La turkoj detruis ĝin en 1544 kaj la loĝantoj kalvinaniĝis en 1576. La nun videbla preĝejo estis konstruita en 1898, sed la paroĥo estis refondita nur en 1946. La orgeno estis kreita en 1899.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en korto. La konstruaĵo havas komplikan formon kun meza ĉefturo kaj 2 flankoturojn. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas, flanke ambaŭ flankoturoj reliefas. La navo havas krucnavon kaj finiĝas en plurlatera absido, kiu estas iomete pli mallarĝa, ol la navo. kaj la navo kaj la absido havas pilierojn.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* sonorado

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* 

Preĝejo Patrono de Hungaroj en Mezőkeresztes

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Hamilton O. SMITH** (Novjorko, 23a de aŭgusto 1931) estas usona sciencisto.

Li studis matematikon en la universitatoj de Ilinojso kaj Berkelio, poste studis medicinon en la Universitato Johns Hopkins, de Baltimoro.

Li dediĉis sin fundamente al la esplorado en molekula biologio, en la Departemento de Esplorado de la Universitato de Miĉigano kaj en la Departemento de Mikrobiologio de la Universitato Johns Hopkins, kie li laboris kun Daniel Nathans. En 1975 li translokiĝis por labori en la Laboratorio de Molekula Biologio de la Politeknika Universitato de Zuriko.

Smith konfirmis la teoriojn de Werner Arber malkovrinte restriktan enzimon produktitan de la bakterio *Haemophilus influenzae*.

En 1978 li ricevis la Nobel-premion pri fiziologio aŭ medicino kunhavigita kun Werner Arber kaj Daniel Nathans.

Ekde 1998 li estis direktoro de la Departemento de Esplorado pri la DNA de *Celera Genomics*, kaj tial li ludis gravan rolon en la malkovro kaj disvastigo de la mapo de la homa genaro. Li estas membro de la usonaj akademioj de Sciencoj, de Mikrobiologio kaj de Biokemio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Biografio en la retejo de Nobel-premioj (en angla)
* Hamilton Smith, Fundación Príncipe de Asturias


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 856516
 |

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Hamilton O. Smith en la hispana Vikipedio.*
La **preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas sakrala konstruaĵo en urbo Rácalmás (Hungario).

Historio
--------

En 1805 estis konstruita la unua katolika kirko de Adony, sed la paroĥo estis fondita nur en 1848. Pli frue la katolikoj eklezie apartenis al Adony, ekde 1752 al Dunapentele. La kapelo estis konstruita en 1935. La kirko estis malkonstruita en 1969 kaj pli nova estis konstruita inter 1970-1972. La sakristio bruliĝis en 2022.

Konstruaĵo
----------

La malalta konstruaĵo situas en korto. La fasado estas simetria, meze malsupre la enirejo havas pluvŝirmilon. La plej supre tureto kun piramida turpinto estas videbla, sed ĉe la absida flanko. La navo havas dekstre 5 fenestrojn, maldekstre sakristion.

Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto.

La malkonstruita preĝejo

Fontoj
------

* oficiala paĝo kun foto
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* novaĵo hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Urbodomo de Ráckeve** estas impona historia monumento en mezo de Ráckeve.

Fasado de urbodomo en Ráckeve

Historio
--------

En la sama loko estis jam urbodomo en la mezepoko. En la jaroj 1900 kaj 1901 oni konstruis modernan konstruaĵon kun turo por la fajrobrigado. En la konstruaĵo funkcias ankaŭ la urba juĝejo kaj la porinfana biblioteko. Nun la turo funkcias kiel elvidejo de turistoj.

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa urbodomo situas laŭ la trotuaro. Ornamaj kolonoj por lampoj borderas la trotuaron. La fasado estas simetria, la meza parto estas malgranda rizalito. Meze funkcias la enirejo, pli supre en la etaĝo balkono estas videbla, la plej supre la turo kun impona rondbalkono troviĝas. El la balkono estas videblaj ne nur la plena urbo, sed ankaŭ la proksimaj kampoj, tial pli frue la fajrobrigado uzis la balkonon por trovi tuj la eblajn fajrojn.

Vido al la urbodomo en Ráckeve

Fontoj
------

* oficiala paĝo Arkivigite je 2016-03-01 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun 2 fotoj
* kun 2 fotoj
* nur fotoj
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Urbodomo de Ráckeve en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
panorama bildo de la Mariner-valoj, kiuj longas 4000 kilometrojn
Dosiero:Mars valles marineris east.jpgsunleviĝo super la Mariner-valoj el alteco de 50 kilometroj
La **Mariner-valoj** (Valles Marineris) estas ampleksa sistemo de fosaĵoj sur la surfaco de la planedo Marso, kiu etendiĝas laŭlonge de la planeda ekvatoro, oriente de la vulkana regiono *Tharsis*. Ili longas 4000 kilometrojn, larĝas ĝis 700 kilometorjn kaj profundas ĝis 7 kilometrojn - per tio ili estas la plej granda kanjono de la Sunsistemo (escepte unu kanjono sur Tero). La valoj havas sian nomon de la senpersona esplora spacŝipo *Mariner 9*, el kiu dum la jaro 1971 unuafoje eblis detale foti ilin. Tamen jam dum la jaro 1877 la astronomo *Schiaparelli* trovis kaj kartigis ilin.

La Mariner-valoj etendiĝas de la regiono *Noctis Labyrinthus* (latine, prononco "Noktus labirintus", do labirinta nokto) en okcidento ĝis la regiono *Eos Ĥasma* oriente (la greka vorto *Ĥasma* signifas "kruta kanjono"). En granda parto la Mariner-valoj konsistas el tri preskaŭ paralelaj kanjonoj, ĉiuj ĝis 200 kilometrojn larĝaj, el kiuj ĉiuj laŭ grandeco multoble superas la Grandan Kanjonon en la usona ŝtato Arizono, la plej grandan kanjonon de la Tero.

jen la valoj sur bildo de la tuta planedo
La valoj estas giganda fendo de la planeda surfaco, kiu laŭ ĝenerala scienca opinio ekestis jam antaŭ pluraj miliardoj da jaroj, kiam la roka krusto de la planeda surfaco regione altiĝis. Samtempe ekestis la altaĵo de la regiono *Tharsis* kun siaj tri imponaj vulkanegoj.

* Kategorio Mariner-valoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **luterana preĝejo** estas sakrala historia monumento en urbo Rudabánya (Hungario).

Historio
--------

Ĝis fino de la 19-a jarcento la loĝantaro de Rudabánya estis ĉefe kalvinisma, sed fererca minado komenciĝis en 1880. Estis varbitaj ministoj, precipe alvenis el Dobsina. Ili estis luteranoj kaj parolis ankaŭ germane. Sen propra kirko ili havis diservojn en la lernejo. La mankanta preĝejo estis konstruita inter 1932 kaj 1934 fare de Kálmán Lux. Menciindas, ke iam estis pastro Béla Harmati tie. Dum la socialismo nombro de la luteranoj malpliiĝis, ekde la 1960-aj jaroj pastoro el Sajókaza aranĝis diservojn monate po unu. En la 21-a jarcento la kirko jam ne estis uzata, oni pensadas pri ties estonta sorto.

Konstruaĵo
----------

Tiu luterana kirko situas sola en forlasita korto. La fasado estas malsimetria. Larĝaj ŝtupoj kuras al tri arkadoj, sed nur la meza estas enirejo. Pli supre estas videbla granda kruco. La kvadrata turo situas en la maldekstra navangulo. La turpinto estas piramideca. La altara bildo prezentas la emaŭsan vespermanĝon.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* informoj hungare
* pri la altaro kun fotoj

Aerfoto

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Koordinatoj: 48° 51′ 00″ N 15° 54′ 00″ O﻿ / ﻿48.85000 °N, 15.90000 °O﻿ / 48.85000; 15.90000 (mapo)

**Nacia parko Podyjí** estas ĝis nun ununura moravia nacia parko. Ĝi estis proklamita la 1-an de julio 1991 per reglamento de registaro de Ĉeĥio n-ro 164/1991 Sb. en la plej valoraj regionoj de eksa PPR Podyjí (tiu ĉi PPR estis proklamita en la jaro 1978 sur areo 103 km²). La nacia parko Podyjí estas kun sia areo la plej malgranda nacia parko en Ĉeĥio. En malsupraaŭstria flanko ligas al ĝi Nacia parko Thayatal.

Ĝia suma areo estas je 63 km². La plej alta punkto havas supermaran altecon 536 m s. m. La plej malalta punkto estas en 207 m s. m.

La parko estas arbarigita el 84 %, en la foliaj ĉi tie aperas multaj raraj lignaĵoj kaj ĉefe endemia blanka sorbuso hardegga.

NP Podyjí etendiĝas laŭlonge laŭ rivero Dijo trafluanta tra 40 km longa, profunda menadra valo inter Vranov nad Dyjí kaj Znojmo. Sur sudorienta rando de NP sur komuniklinio Znojmo - Hnanice troviĝas unika zono de stepaj erikejaj novaloj.

La valo de rivero Dijo havas kanjonan karakteron kaj Dijo ĉi tie kreas multe da meandroj borderitaj de rokformacioj kaj ŝtonaj maroj. Al la jam proklamita Nacia parko Podyjí ligis en la jaro 2000 proklamo de Nacia parko Thayatal sur aŭstria flanko de la limo. La teritorio de NP Thayatal ligas senpere al la teritorio de NP Podyjí sur la moravia flanko. La valoroj de la parko konsistas en unika geomorfologio kaj la suma konserveco de la dija kanjono. Ni trovos ĉi tie 42 km de preskaŭ neenloĝigita rivervalo – tio estas la plej konserviĝinta kaj la plej malmulte trafita rivervalo en Ĉeĥio. En la orienta parto de la nacia parko sur la rivero troviĝas akva rezervujo Znojmo.

Similaj valoj estis neniigitaj ekz. pro konstruado de valbaraĵoj aŭ kabana konstruado. Pro sia konserveco Podyjí dankas precipe al la tereno kaj situo sur la limo kaj ankaŭ al ekzistado de limzono en la 1950-aj ĝis la 1980-aj jaroj. Ekzistas ĉi tie neniaj funkciaj konstruaĵoj – sole sur la aŭstria flanko malgranda urbeto Hardegg, kie samtem havas sidejon administrado de la aŭstria parko. Subteraĵo de la parko estas plejparte kreata de Bohemia masivo – kio estas firma kaj tre malnova subteraĵo, ĝia orienta rando trafas en Dija-svratkan valegon. La plej signifa proceso de la pejzaĝo estis rapida entranĉado de Dijo en la pejzaĝon en terciaro, en profundaĵon 100–200 metroj, kaj frosta modeligo de la pejzaĝo en proksima geologia pasinteco. Aperas ĉi tie rokamfiteatroj, eskarpaj muroj, meandroj kaj pseŭdokarstaj kavernoj. La tipaj estas por Podyjí ampleksaj ŝtonaj kaj ŝtonegaj maroj kun la tipa faŭno kaj flaŭro.

Pluaj fotoj
-----------

* Erikejo en orienta rando de la nacia parkoErikejo en orienta rando de la nacia parko
* Roko Vraní skálaRoko Vraní skála
* Podyjí ĉe Vraní skálaPodyjí ĉe Vraní skála
* Belvidejo el Ŝtono de Sealsfield en valon de DijoBelvidejo el Ŝtono de Sealsfield en valon de Dijo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficialaj paĝoj de la nacia parko Podyjí
* Turismaj lokoj de regionoj de Znojmo kaj Podyjí
* Nacia parko Podyjí – video el ciklo de Česká televize Revenoj al sovaĝejo
**Elen Gócza** [gOca], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Gócza Elen** estas hungara biologo, altlerneja instruisto, koresponda membro de Hungara Scienca Akademio (2022).

Elen Gócza naskiĝis la  4-an de aprilo 1965(nun 1965-04-04) en Székesfehérvár.

Biografio
---------

Elen Gócza maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1983, poste ŝi akiris biologian diplomon en 1989 en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Inter 1989-1995 ŝi laboris en la universitata laboratorio en Göd, inter 1991-1995 ŝi havis liberecon pro infanedukado, poste ŝi esploris en instituto de Universitato Reĝo Sankta Stefano en Gödöllő, ekde 2021 ŝi estis ankaŭ katedrestro en Gödöllő. Intertempe ŝi doktoriĝis en Universitato Loránd Eötvös en 1993, post 3 jaroj ŝi ricevis sciencan gradon Ph.D. samloke, ŝia habilitiĝo okazis en 2007 en Gödöllő, ŝi doktoriĝis (DSc) en 2014 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝia ĉefintereso estas esplorado pri hejmbestaj praĉeloj. Ŝi edziniĝis kaj naskis 2 gefilojn en 1991 kaj 1993. Ŝi ricevis stipendiojn en 1997, 1998 kaj 2011, premiojn en 2021 kaj 2022.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Developmental Potential of Mouse Embryonic Stem Cells* (kunaŭtoro, 1993)
* *Pluripotens embrionális eredetű sejtvonalak fejlődési potenciájának vizsgálata* (disertaĵo, 1996)
* *Production of kappa-casein knock-out ES cell line derived chimeras* (kunaŭtoro, 2005)
* *Az ősivarsejt alapú génmegőrzésben alkalmazható steril interspecifikus baromfi hibrid recipiens előállítása* (kunaŭtoro, 2019)
* *A Nox4 gén szerepének vizsgálata a T2 toxicitásban in vitro* (kunaŭtoro, 2023)

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* aprezo kun foto (legebla pli malsupre)
* datenoj kun foto
* datenoj kun foto
* informoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 857039
 |


* Portalo pri Biografio
La **kuirarto de Filipinoj** estas aro da kuirartaj kutimoj asociaj kun la loĝantoj de Filipinoj. Tiu kuirarto estas influita kaj de la sudorientaziaj kuirartoj (indiĝenaj kaj ĉinaj) kaj de la hispana kuirarto pro tri jarcentoj de hispana koloniigo. Tiu efiko notindas en pladoj kiaj la suĉporkido, la preparado de rizoj kun stiloj similaj al paelo kaj la kocido, kaj multaj variaj desertoj kiel *leche flan* ("laktoflano"), *brazo de mercedes* ("brako de kompatoj"), *tocino de cielo* ("ĉiellardo"), kaj *lengua de gato* ("katlango"). Ĝenerale la filipinanoj tradicie faras tri manĝojn ĉiutage: *almusal* (matenmanĝo per la filipina), *tanghalian* (tagmanĝo per la filipina), kaj *hapunan* (vespermanĝo per la filipina), plus aperitivo aŭ manĝeto posttagmeze, nome *meryenda*.

Pladoj
------

* Baluto
* Celefannudelo
* Churro
* Espasolo
* Filipina ĉampurado
* Filipina kokoslaktaĵo
* Hopio
* Hundoviando
* Kokoslakto kun rizbuloj
* Pandesal
* Pionono
* Riznudeloj
* Siopao
* Ube-ignamo

Bildaro
-------

* Mungofaba kokoslaktaĵoMungofaba kokoslaktaĵo
* RizkukojRizkukoj
* SaguoSaguo
* Boligita bovaĵoBoligita bovaĵo
* HopioHopio
* ĈampuradoĈampurado
* EspasoloEspasolo
* Brazo de Mercedes*Brazo de Mercedes*
* Ube-ignama kukoUbe-ignama kuko
* Tocino de cielo*Tocino de cielo*

Referencoj
----------

1. ↑  Clavé, Montse. (1998). *Cocina filipina*. Barcelona: Icaria Editorial, S.A.

* Kategorio Kuirarto de Filipinoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Danapur,** hindie **दानापुर** estas urbego kaj municipo en nordorienta Barato, en centra kaj okcidenta partoj de la subŝtato Biharo, en kantono kaj distrikto de Patnao, kie ĝi estas antaŭurbo de Patnao.

Demografio
----------

En 2011 Danapur havis 182 241 loĝantojn kun legopovo 78%, pli alta, ol la landa mezumo. La loĝantaro atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) en dua duono de la 1990-aj jaroj.

Geografio
---------

Danapur situas sur la nordhinda ebenaĵo laŭ Gango. Subŝtata kaj kantona sidejoj Patnao troviĝas 11, Haĝipur 22, Ĉapra 34, Arrah 35, Ĝehanabad 42, Muzaffarpur 70, Begusaraj 117, Kolkato 482, ĉefurbo Delhio 839, Mumbajo 1452 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Dum la kolonia periodo Danapur estis brita garnizona urbo, poste eĉ distrikta sidejo. Ĝi estis konstituita kiel municipo en 1887. El nordo ĉiujare alvenas migrantoj dum la musona sezono por reproduktado kaj forlasas ĉi tiun lokon antaŭ la komenco de la vintra sezono. Dum ribelo en 1857 2 eŭropaj virinoj mortis en la loka katolika preĝejo. Monumento estis starigita tie por festi ilin. La areo estas ankaŭ signifa pilgrimejo de la sikoj.

Ekonomio
--------

Pro la elstaraj trafikaj eblecoj Danapur estas merkata centro de la komerco pri la agrikulturaj varoj. La industrio inkluzivas presadon, olean produktadon kaj metalajn prilaboradojn.

Religioj
--------

En Danapur vivas plejparte hinduoj preskaŭ 93%, poste islamanoj 6,5%.

Armea lernejo en Danapur

Lingvoj
-------

En Danapur la oficiala lingvo estas la hindia, sed la loka lingvo estas la en:Magadhi Prakrit.

Edukado
-------

En Danapur la plej altnivelaj instruadoj okazas en altlernejo kaj instituto.

Trafiko
-------

La plej proksima, eĉ internacia flughaveno funkcias en Patnao.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj
* templo kaj diversaj historiaj konstruaĵoj el la brita rego estas interesaj lokoj

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
Ventmuelejo
La **Ŝtata distriktmuzeo pri popola arĥitekturo kaj kutimoj** (ukraine: *Чернівецький обласний державний музей народної архітектури та побуту*) estas liberaera muzeo regionhistoria en Ĉernivco, Ukrainio (kvartalo Kempingu, Svitlovodska-strato nr. 2). Direktoras Ivan Vasiloviĉ Pilat. Ĝin vizitas po 35 miloj da vizitantoj por jaro.

Historio
--------

La konstruado de la muzeo komenciĝis la 19-an de julio 1977. Ĝi estas malfermita al vizitantoj ekde la 5-a de julio 1986. Ĝia unua direktoro, folkloristo Taras Hertsjuk Ŝnicer, muzeodizajnisto Panas Mikolajĉuk kaj la sciencistoj Konstantin Pavelĉuk kaj Basil Pavluk estis gravaj dum la muzea fondoperiodo.

Ofertoj
-------

La nuna ekspozicio konsistas el du arkitekturaj kaj etnografiaj areoj Hotinŝina (kun konstruaĵoj kaj ekspoziciaĵoj de la areo ĉirkaŭ Ĥotin, Kelmentsi kaj Sokirjan) kaj Okcidenta Dnestro (Kizman, Zastavna, Novoselitsja) (9.38 ha). Konstruado de aliaj areoj estas planita: Hutsulĉina (Putila kaj parte Viŝnitsja), Karpatoj (Storoŝinets kaj Viŝnitsja) (6.4559 ha) kaj la arkeologia sektoro de Malnova Bukovino. Ekzistas 35 konstruaĵoj sur la muzeogrundoj. Ili estas tipaj ekzemploj de popolarkitekturo de la dua duono de la 17-a ĝis la unua duono de la 20-a jarcento. Inkludiĝas i.a. loĝdomaj kaj komercaj konstruaĵoj, grenejoj, staloj, kokejoj, grenejoj, industriaj kaj publikaj konstruaĵoj, muelejoj, forĝejoj, gastejo, urbodomo kaj preĝejo kun sonorilturo. La arkitekturaj monumentoj estas provizitaj per epoke kaj funkcie taŭga meblaro.

La muzeo havas pli ol 8000 ekspoziciaĵojn, inkluzive de popolkostumoj, teksaĵoj, kamparanaj iloj, mastrumaj objektoj, mebloj, vazaroj, manfaritaĵoj, dekoraciaj artaĵoj, presaĵoj, fotoj, ktp. La muzeo enhavas konstantajn ekspoziciojn kaj provizorajn ekspoziciojn pri la popola kulturo de Bukovino: pri arto kaj metioj, tradicia vestaro, tapiŝoj, teksitaj zonoj, brodaĵo, bidoj/perloj ĉe popolkostumoj, ledaj produktoj, ceramikaĵo, lignaj bovloj, paskaj ovoj, popolaj muzikaj instrumentoj kaj ikonpentraĵoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ŝtata distriktmuzeo pri popola arĥitekturo kaj kutimoj (Ĉernivco) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo
* Muzepriskribo sur municipa gvidlibro por turistoj
Elektruma triona statero el la 640 a.K. el Lidio
**Statero** estas la nomo de diversaj moneroj uzataj dum antikvo. Ĝi estis unu el la plej gravaj grekaj moneroj. La nomo signifas *"tiu, kiu pesas"* kaj tiel indikas la plej malnovan funkcion de moneroj kiel normigitaj peziloj.

La plej disvastiĝintaj stateromoneroj estas la oraj moneroj de Filipo la 2-a kaj de Aleksandro la Granda de Makedonio.

La greka statero en la antikva monsistemo
-----------------------------------------

1 talanto = 60 minoj
1 mino = 100 drakmoj
1 statero = 2 drakmoj
1 drakmo = 6 oboloj

Famaj stateroj
--------------

* La atika orstatero, plej ofte stampita dum la 5-a jarcento, pezis ĉirkaŭ 8,6 g.
* La statero de Kizikos, ĉ. 16 g peza estis monero el alojo de oro kaj arĝento.
* La egina statero estas arĝenta didrachmo, 12,3 g peza.

Bibliografio
------------

* Tyll Kroha: *Münzen sammeln.* Ein Handbuch für Sammler und Liebhaber. Klinkhardt & Biermann, Braunschweig 1961, 1968, München 1985 (6.Aufl.). ISBN 3-7814-0249-5

* Kategorio Statero en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Dulce José da Silva PONTES** (Montijo, 8-a de aprilo 1969) estas portugala kantistino kaj komponistino de fado konata en la spektakla medio kiel **Dulce Pontes**.

Dulce Pontes estas konsiderata artistino de Mondmuziko. Ŝia arta agado kontribuis al la renaskiĝo de fado en la 1990-aj jaroj. Ŝi estas konata pro sia agado kun artistoj kiel Ennio Morricone, Joan Manuel Serrat, Cesária Évora, Caetano Veloso, The Chieftains, Carlos Núñez, Giorgos Ntalaras, Andrea Bocelli kaj José Carreras.

Kariero
-------

Ŝi populariĝis inter la portugala publiko tra televiprogramo *Regresso ao passado*. En 1991 ŝi venkis en la Festivalo RTP de Kanto kaj reprezentis Portugalion en la Eŭrovido-Kantokonkurso, kie ŝi kantis "Lusitana paixão". Ŝi rezultis la oka inter 22 partoprenantaj landoj, nome unu el la plej sukcesaj portugalaj rangigoj en tiu konkurso ĝis tiam. Sanjare ŝi partoprenus en la Festivalo OTI, okazinta en Akapulko, kie ŝi atingis la finalon, en kiu ŝi iĝis la 5a per la kanto "Ao sul da América".

En 1992 ŝi registris sian unuan albumon, *Lusitana*. En 1993 ŝi publikigis sian duan diskon, *Lágrimas*, de heterodoksa fado, kun modernaj ritmoj kaj instrumentoj, serĉe de novaj esprimaj muzikformoj. Ŝia disko, *Caminhos*, de 1996, enhavis klasikaĵojn kiel "Fado português", "Gaivota" kaj "Mãe preta", same kiel proprajn komponaĵojn. En la disko *O primeiro canto* (1999), Dulce enkondukis elementojn de ĵazo (kun kunlaboro de Maria João), antikvajn muziktradiciojn (eĉ kantas kanton en miranda lingvo) kaj malkovris jam forgesitajn melodiojn kaj instrumentojn.

Albumoj
-------

* Lusitana (CD, Edisom, 1992)
* Lágrimas (CD, Movieplay, 1993)
* A brisa do coração - Ao Vivo No Coliseu do Porto (2CD, Movieplay, 1995)
* Caminhos (CD, Movieplay, 1996)
* O primeiro canto (CD, Universal, 1999)
* Best Of (Kompilaĵo, Movieplay, 2002)
* Focus (CD, Universal, 2003) (kun Ennio Morricone)
* O coração tem três portas (2CD + DVD, ZM, 2006) en Koliseo de Elvas.
* Momentos (2CD, Farol Música, 2009)
* Peregrinação (2CD, 2017)
* Perfil (2022)

* Kategorio Dulce Pontes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 798536
* GND: 134931343
* LCCN: no99068877
* VIAF: 27265522
* ISNI: 0000000055168063
* BNF: 14024086n
* MBA: 69c045f9-2887-4400-a880-924e361b2e97
* BIBSYS: 4099938
* ICCU: LO1V173945
 |
Håkons Halo, Lillehammer
Norvega Olimpika Muzeo, ekspozicio ĝis 2015
La **Norvega Olimpika Muzeo** (norvege ***Norges Olympiske Muzeo***) estas sportmuzeo en Lillehammer, Norvegio. kaj estas parto de la Lillehammer muzea fondaĵo. Ĝi situas proksime de Lysgårdsbakken en Halo Håkons kaj estas parto de la subĉiela muzeo Maihaugen ekde la 12-a de februaro 2016. 

Ĉi tiu estas la ununura muzeo en Norda Eŭropo kiu prezentas la tutan historion de la Olimpikoj. La muzeo havas kolekton de pli ol 7,000 olimpikaj ekspoziciaĵoj.

La Norvega Olimpika Muzeo havas la statuson de la nacia muzeo de sporto en Norvegio. Kune kun la muzeoj Maihaugen, Aulestad, Bjerkebæk kaj la Norvega Poŝta Muzeo, la Norvega Olimpika Muzeo estas parto de la firmigita Lillehammer-muzeo.

Historio kaj priskribo
----------------------

La Olimpika Muzeo en Norvegio prezentas la historion de la Olimpikoj de antikvaj tempoj ĝis la nuntempo, kun la plej granda fokuso sur la Vintra Olimpiko de 1952 en Oslo kaj la Vintra Olimpiko de 1994 en Lillehammer; la muzeo ankaŭ inkluzivas la Galerio de Honoro de Norvega Sporto.

La olimpikaj kulminaĵoj estas prezentitaj per interagaj instalaĵoj, plurmediaj prezentoj kaj rakontoj rilataj al aŭtentaj objektoj. Krom la konstanta ekspozicio, la muzeo prezentas ankaŭ provizorajn ekspoziciojn kun temoj ligitaj al sporthistorio kaj sporto. La Paralimpiko kaj la Junularaj Olimpikoj havas siajn proprajn sekciojn en la muzeo. 

Krom impona kolekto de medaloj, inkluzive de ĉiuj originalaj medaloj de la plej sukcesa alpinisto de ĉiuj tempoj, Kjetil André Aamodt, la muzeo ankaŭ montras ampleksan kolekton de originalaj torĉoj el la olimpikaj torĉaj stafetadoj de la diversaj ludoj. 

La muzeo estis oficiale malfermita fare de Reĝo Harald la 5-a, Reĝo de Norvegio kaj lia edzino, Sonja, Reĝino de Norvegio la 27-an de novembro 1997, sed estis poste fermita kaj remalfermita en 2017 .

Referencoj
----------

1. ↑   Norges Olympiske Museum. lillehammer.com. Alirita la 1an de septembro 2017.
2. ↑   Norwegian Olympic Museum. Innovation Norway. Alirita la 1an de septembro 2017.
3. ↑   Norges Olympiske Museum. Norges Automobil-Forbund. Arkivita el la originalo je 2017-09-23. Alirita la 1an de septembro 2017.
4. ↑   A majestic opening for the Olympic Museum. IOC Young Reporters. Alirita la 1an de septembro 2017.

Vidu ankaŭ
----------

* Olimpika Muzeo en Laŭzano

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 856708
* VIAF: 112149105995168490033
* BIBSYS: 8021715
 |
La **preĝejo Sankta Triunuo** estas sakrala historia monumento en urbo Sellye (Hungario).

Historio
--------

La unua mencio pri la paroĥa preĝejo okazis en 1333. Ĉirkaŭ 1500 ankaŭ monaĥejo ekzistis. La turkoj okupis la plenan ĉirkaŭaĵon en 1532, dum la sekvaj jardekoj kaj la kirko kaj la monaĥejo malaperis, dum la loĝantoj iĝis protestantoj. La unua katolika pastro revenis nur en 1721. La loka bienulo konstruis kastelon kun kapelo en 1748 kaj franciskanoj alvenis por servi. En 1913 oni trakonstruis grenejon al kirko, sed la turo estis konstruita inter 1946-1980. La kirko ricevis paroĥan rangon en 1976. La orgeno estis kreita en nekonata jaro.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en herbejo laŭ placo. La fasado estas simetria, meze porĉo (arkitekturo) reliefas, la plej supre la malalta kvadrata turo altiĝas kun piramida turpinto. Ankaŭ la malantaŭ parto havas enirejon.

Kermeso okazas en la sekva dimanĉo post Pentekosta dimanĉo.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* datenoj

* Malantaŭa partoMalantaŭa parto
* ĈefenirejoĈefenirejo
La antaŭa enirejo de la Alcazar, en Marsejlo
La **Alcazar** estis spektaĵejo en Marsejlo, situanta ĉe la strato Belsunce, apud la Canebière (la plej fama avenuo en Marsejlo).

La **Alcazar** malfermis siajn pordojn la 10-an de oktobro 1857. Tamen, la 25-an de junio 1873 brulego detruis la teatrejon sen viktimoj.

Ĝi tamen akceptis plurajn famajn artistojn el la 20-a jarcento, kiel ekzemple Tino Rossi aŭ Yves Montand.

Ekde la dua duono de la 20-a jarcento, la spektaĵoj estis fermitaj. La spektantaro nur povis vidi malnovan ŝildon Art-Deco-stilan.

En 1966 la ejo estis aĉetita de meblo-vendisto kaj poste transformita en garaĝon.

La 30-an de marto 2004 la Alcazar denove malfermis siajn pordojn kiel regionskala komunuma biblioteko.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Alcazar (Marsejlo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la biblioteko de Marsejlo (france)
* Historio de l'Alcazar (france)
* L'Alcazar ĉe la retejo de la Marsejla urbodomo Arkivigite je 2007-02-05 per la retarkivo Wayback Machine (france)
Dosiero:Flago de Bretonio.svgLa *Gwenn ha Du*
***Gwenn ha Du*** (aŭ « *Gwenn-ha-Du* ») estas la bretonlingva nomo de la ĉefa kaj oficiala flago de historia Bretonio kaj ankaŭ de la regiono Bretonio. Pli malofte, ĝi estas nomita laŭ ĝia galolingva nomo, «Blanc e Neirr» kaj signifas «blanko kaj nigro.»

Hodiaŭ, ĝi estas uzita sur la oficialaj ejoj aŭ konstruaĵoj bretone kaj nature multaj personaj domoj aŭ ejoj.

La moderna flago estis dezajnita en 1923 de Morvan Marchal, arkitekto kaj naciista bretona batalanto.

La 9 horizontalaj strioj aludas al la 9 landoj (aŭ diocezoj) de Bretonio; 4 por la landoj de okcidenta -bretonlingva- Bretonio: Bro-Dreger, Bro-Gerne, Bro Gwened kaj Bro-Leon; 5 por la landoj de orienta -galolingva- Bretonio: Bro-Sant-Brieg, Bro-Naoned, Bro-Roazhon, Bro-Sant-Maloù kaj Bro-Zol.

La 11 (ĝi foje varias al 14) simboloj ĉe la supre-maldekstra flanko estas nomitaj *ermenoj* kaj aludas al la samnoma besto kaj la kunligata devizo, t.e. «prefere morto ol malpuriĝo».

Tiu besta simbolo kaj devizo havas laŭlegende saman originon, kiam la duko de Bretonio Alan al Louarn batalis kontraŭ la normanoj en la 10-a jarcento. Alan kaj siaj soldatoj estis fuĝantaj for de la normanoj kaj pelataj al ŝvelita kaj kota rivero; ĉe l'riverbordo, Alan tiam vidis ermenon pelita de vulpo kiu prefere ol plonĝi riveren kaj malpuriĝi elektis kontraŭstari la vulpon. Alan al Louarn sekvis ĝian ekzemplon kaj alparolis sian roton per tiuj vortoj «*kentoc'h mervel eget bezañ saotret*» «preferu morton ol malpuriĝon».

Historio
--------

La bretona kulturo estas tre malnova, en Bretonio staras megalitoj de la jaro 2000 a.K. Bretonio estas konsiderata kiel unu el la ses keltaj nacioj. Post la unua mondmilito aperis naciisma politika movado favore al la revivigo de la bretona kulturo, ĉefe rilate la lingvon. En 1927 fondiĝas la Bretona Aŭtonomista Partio, kelkajn jarojn antaŭe, en 1923, Morvan Marchal, unu el la ĉefaj bretonaj naciistoj, kreis la nuntempan bretonan ﬂagon, bazita sur tradiciaj nigra kaj blanka koloroj de la mezepoka bretona armeo. La aŭtoro de la ﬂago tiris inspiron el la flagoj de Usono kaj Grekio, konsiderataj de li kiel la luliloj de la libereco kaj la demokratio. La strioj reprezentas la bretonajn provincojn kaj sur la supra kantono aperas la simbolo de la bretona duk-lando.

Notoj
-----

1. ↑  José M. Rodríguez, "La Usona Flago, inﬂuita kaj inﬂuanta simbolo", VENTO, numero 10, Decembro 2021. p. 7.

* Kategorio Flago de Bretonio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDiocezoj de Bretonio |
| --- |
| Tregoro • Kernevo • Lando de Léon • Bro-Naoned • Lando de Rennes • Lando de Sankta Briego • Lando de Sankta Malo • Bro-Gwened • Lando de Dol | Flago de Bretonio |

 |