recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Laŭdo de l' Stulteco***  (greka titolo: Μωρίας Εγκώμιον (Morias Enkomion), latina: Stultitiae Laus, nederlanda: Lof der Zotheid) estas eseo verkita en 1509 de Erasmo de Roterdamo kaj unuafoje presita en 1511. Erasmus reviziis kaj plilongigis la laboron, kiun li originale skribis en la daŭro de semajno kun sinjoro Thomas More ĉe la biendomo de More en Bucklersbury. Laŭdo de l'Stulteco estas konsiderata unu el la plej rimarkindaj verkoj de Renesanco kaj unu el la kataliziloj de la Reformacio.

Ĝi komenciĝas per satira erudicia panegiro, laŭ maniero de la greka satiristo Lukiano, kies laboron Erasmo kaj Sinjoro Thomas More ĵus tradukis en la latinan. Ĝi poste prenas pli malluman tonon en serioj de paroladoj, kiam Stulteco laŭdas memtrompon kaj frenezon kaj moviĝas al satira ekzameno de piaj sed superstiĉaj misuzoj de katolika doktrino kaj koruptaj praktikoj de la Romkatolika Eklezio, al kiu Erasmo iam estis fidela. Erasmo ĵus revenis seniluziigita de Romo, kie li malakceptis proponojn de la Kurio. Pli kaj pli Stulteco parolas laŭ la propra voĉo de Erasmo. La eseo finiĝas per simpla deklaro de kristanaj idealoj. La eseo estas plena de klasikaj aludoj en stilo karakteriza por la kleraj humanistoj de Renesanco.

La Esperanta traduko de Gerrit Berveling aperis en 1988 en la Serio Oriento-Okcidento de Universala Esperanto-Asocio.

* Plumdesegnaĵo de Hans Holbein la malpliaĝa en marĝeno de la ekzemplero de Oswald Myconius de la eldono de 1515.Plumdesegnaĵo de Hans Holbein la malpliaĝa en marĝeno de la ekzemplero de Oswald Myconius de la eldono de 1515.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Laŭdo de l' Stulteco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |

* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
**János Victor** [jAnoŝ viktor?], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Victor János** estis hungara kalvinana pastro, altlerneja instruisto.

János Victor naskiĝis la 4-an de junio 1888 en Budapeŝto, li mortis la 29-an de junio 1954 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Victor maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1906, poste li akiris teologian diplomon en 1910, pli poste li studis filozofion (komprenu: sciencojn) 2 jarojn, fine jaron en Princeton (Nov-Ĵerzejo), kie li denove akiris diplomon. Tiutempe li jam redaktis eklezian gazeton. Ekde 1913 li ekinstruis en Budapeŝto. Li doktoriĝis el filozofio en 1924. Inter 1925-1932 li instruis en Kalvinana Teologia Akademio, inter 1932-1949 li estis pastro en Preĝejo de Hejmenveno, fine li ĝismorte instruis en la akademio. Li havis ankaŭ ekleziajn postenojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Az átalakult élet* (1912, tradukaĵo)
* *Nemzetünk jövendő hivatása* (1915)
* *Lelkidolgok* (1923)
* *Térj magadhoz drága Sion* (1930)
* *Református eucharistia* (1938)
* *Református hiszekegy* (1943, 1981)
* *Egyház és egyházalkotmány* (1949)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2020-10-24 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 682923
 |
**Ariel Ŝaron Parko** (nomita ankaŭ: **Ajalon Parko**) estas granda publika urba parko, kiu konstruita sude de la Telaviva Metropola Areo, ĉirkaŭ kelkaj el la riverebenaĵoj de la Ajalon rivero. La Azor Rivero kaj la Kofer Rivero estas konektitaj al la rivero en la parka areo. Aŭtovojo 1 (Israelo) kaj Aŭtovojo 44 (Israelo) trapasas tra la laŭplana areo de la parko. La parko estas planita por esti malfermita en la jaro 2020 sude Tel Aviv kaj ankaŭ inter la urboj de Holon, Azor kaj Ramat Gan. La parko estas konektita al la Menachem Begin Parko (Suda Parko) en suda Tel-Avivo kaj la Mikveh Israelo agrikultura lernejo en Holon. la parko tuj estos unu el la plej grandaj parkoj en Israelo kaj unu el la plej grandaj en la Mezoriento.

Jam estas vojeto por bicikloj en la parko.

Malnova Bnei Brak
-----------------

En la areo de la parko estas la Malnova Urbo Bnei Brak, kiu estas menciita en la Hagado libro en la Juda Ferio de Pasko.

Reciklado parko
---------------

Inter la jaroj 1952 kaj 1998, la areo estis rubodeponejo nomita Hiriya. En 2002, la israela registaro decidis rehabiliti la ejon kaj konstrui grandan parkon ĉirkaŭ la centro por nekropsio kaj reciklado. En 2004, germana pejzaĝa arkitekto gajnis la postenon por la nova dezajno de la parko. En 2007, la Ekologia Studo Centro malfermiĝis en la reciklada parko. En 2010, la reciklada parko gajnis premion de la Eŭropa Centro de Arkitekturo en la kategorio de "Pejzaĝo Arkitekturo" por la plej verda dezajno por tiu jaro.

Konstruaĵoj kaj monumentoj
--------------------------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ariel Ŝaron Parko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ariel Sharon Park Arkivigite je 2015-11-17 per la retarkivo Wayback Machine
* Hiriya website Arkivigite je 2010-07-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Removing Hiriya Garbage Dump, a Test Case
Lenapehoking.
**Lenapehoking** (Lenape: *Lënapehòkink*) estas nomo kiun ricevas la teritorioj historie loĝitaj de la indianoj konataj kiel lenapoj, en nun nordorienta Usono. Kvankam ĝi foje laŭdire estas vorto en la lenapa lingvo por la areo, ĝi ankaŭ estas uzata implikante lingvojn en la algonkenoj. Ekzistas ia konfuzo pri la signifo kaj historio de la nomo. Multe da tiu areo estas urbigita.

Dum la alveno de la eŭropanoj en la 16-a kaj 17-an jarcento, la Lenap-patrujo ĝenerale ampleksiĝis al la teritorio najbara al Delavaro kaj pli malaltaj rivervaloj Hudson, ankaŭ la ĉe teritorio inter ili. Ĝi etendiĝis de nuntempa Delavaro al okcidenta Konektikuto kaj Long-Insulo kaj inkludis partojn de orienta Pensilvanio kaj nuntempa Nov-Ĵerzejo, kaj la sudaj distriktoj de Novjorkio, inkluzive de la distrikto Nassau, kaj la kvin urbetoj de Novjorko.

Laŭ kelkaj homoj, la lenapoj nomis ilian hejman teritorion "Lenapehoking", signifante "en la tero de lenapoj". Tiu aserto akiris ĝeneraligitan akcepton kaj estas vaste trovebla en lastatempa literaturo pri lenapoj. Ray Whritenour, filologo, diras ke la esprimo ne aperas en fontoj de la 18-a jarcento, sed estas moderna nomo elpensita de Nora Thompson Dean.

Referencoj
----------

1. ↑   Lenape Talking Dictionary.
Paro de ruĝ-blankaj sportŝuoj de marko All-Stars.
40 koloraj kaj formaj variantoj de la tradiciaj "Converse" ŝuoj, kiuj estas precipe popularaj inter junuloj. Ĉi tiuj estas speco de malpezaj libertempaj ŝuoj faritaj el ŝtofo, kun laĉoj, mola plando kaj unika dezajno originale de la 1950-aj jaroj.
**Sportŝuo** (angle **sneaker** aŭ **trainer**) estas principe sportaj ŝuoj por ĉiutaga uzo. La nomo estas ĝenerala termino por diversaj specoj de malpezaj ŝuoj por libertempa uzo. Sportŝuoj estas faritaj el fleksebla materialo, kutime kun kaŭĉuka plando kaj supra parto el ledo aŭ kanvaso. Tiaj ŝuoj kutime havas laĉojn, teksajn suprojn kaj molajn plandojn faritajn el kaŭĉuko aŭ artefaritaj materialoj. Ili ofte estas en laŭmodaj koloraj kombinaĵoj. Sneakers similas al tradiciaj sportaj kaj ŝtofaj ŝuoj kiel tenisaj kaj gimnastikaj ŝuoj. Modernaj sneakers ankaŭ povas havi velkron kaj pli fortajn plandojn kaj esti faritaj el mola ledo. Nuntempe, sneakers estas tre popularaj. 

La vorto *sneakers* estas origine usona angla kaj efektive signifas "sneakers", t.e. ŝuoj, kiujn oni povas facile kaj trankvile enŝteliri. Kuradaj kaj trejnaj ŝuoj estas ofte ankaŭ nomataj *trejnistoj* en la angla.

La termino "ŝuoj" ankaŭ povas priskribi iujn specojn de sportaj ŝuoj destinitaj por certaj sportaj agadoj, kiel basketbalaj ŝuoj, tenisaj ŝuoj aŭ kructrejnaj (angle *Crosstraining*) ŝuoj.

Kelkaj ekzemploj de bonkonataj kaj popularaj markoj de tiaj sportŝuoj estas: Air Jordan, Adidas, Asics, Converse (faristo de Allstar-ŝuoj), Fila, Mizuno, Keds, New Balance, Nike, Puma AG, Reebok, Skechers, Vans kaj DC Shoes.

Sneakers fariĝis grava parto de hiphopo - (ĉefe Puma, Nike kaj Adidas) kaj rokenrolo - (Converse kaj Macbeth) kulturo ekde la 1970-aj jaroj.

Estas pluraj specoj de sportŝuoj:

* Altaj ŝuoj ĝis super la maleolo.
* Malaltaj ŝuoj, kiuj ne atingas super la maleolo.
* Meze tranĉitaj ŝuoj, kiuj estas inter altaj kaj malaltaj ŝuoj.
* Sneakerbotoj kiuj atingas ĝis la gastroknemia muskolo. Ĉi tio estas tipo de ŝuo, kiu imitas la tipan aspekton de sneakers, sed ekipita kun alta kalkanumo. La kalkano fakte ne permesas ilin esti uzataj kiel sportaj ŝuoj, sed nur kiel elegantaj ŝuoj.

Galerio
-------

* Ŝuoj de Nike Air Force 1Ŝuoj de *Nike Air Force 1*
* Paro de sneakers de AdidasParo de sneakers de Adidas
* "Mid-cut" ŝuoj"Mid-cut" ŝuoj
* Altaj ŝuojAltaj ŝuoj
* Malaltaj ŝuojMalaltaj ŝuoj

Biblioteko
----------

Design studies: a reader, English ed, Oxford: Berg, 2009, ISBN 978-1-84788-236-3

Referencoj
----------

1. ↑ .  Global Footwear Industry: Positive Dynamics in 2018 (en-US). Alirita 2020-07-30.

Eksteraj ligiloj
----------------

* anglalingva libro "La ŝuo en sporto"
memportreto, 1823
*La lasta tago de Pompejo 1833*
**Karl Pavloviĉ BRJULOV** (ruse *Карл Павлович Брюллов*) naskiĝis la 23-an de decembro 1799 en Sankt Peterburgo, Rusia Imperio, mortis la 23-an de junio 1852 en Manziana, Italio. Li estis eminenta rusia (francdevena) pentristo.

Patro *Paŭlo Ivanoviĉ Brulleau* (1760 – 1833) estis akademiano pri pentrarto kaj skulpturo famiĝinta ĉefe pro siaj miniaturaĵoj. Li havis tri filojn. *Teodoron* naskis lia unua edzino, *Aleksandron* kaj **Karlon** naskis lia dua edzino. Ili poste iĝis same akademianoj de la Rusia Akademio de Belartoj.

En 1809 kiel adolesko Karl venis la Akademion, kie li studis pentrarton ĉe profesoro *Andrej Ivanov*. En 1821 li sukcese finis ĝin kaj meritis la Oran medalon. Ankaŭ ĝi rajtigis al li vojaĝon en Italion senpage por praktiki tie.

Dum dekdu jaroj (1823 – 1835) Karl laboris en diversaj lokoj de la lando. Ekde 1830 ĝis 1833 li pentris sian bildon *"La lasta tago de Pompejo"* , kiu estas lia plej fama verkaĵo (ĝi estas videbla en la Rusa Muzeo en Sankt Peterburgo). La urbon detruis vulkano Vezuvio en 79 p.K.

Li faris plurajn pentraĵojn, sed lia kormalsano obstrukcis lian laboron. En 1849 –1850 li kuracis sin en  Madejro, kie aperis kelkaj liaj bildoj. En 1850 li revenis en Italion.

**Karl Brjulov** mortis en urbeto Manziana situanta proksime de Romo la 23-an de junio 1852.

Eksteraj ligiloj
----------------

* biografio kaj kelkaj bildoj ruse
* Arkivigite je 2010-08-25 per la retarkivo Wayback Machine liaj bildoj angle

* Karl Brjulov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Karl Brjulov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* la monakino sonĝas 1842*la monakino sonĝas* 1842
* Italia tagmezo 1827*Italia tagmezo* 1827
* U.Smirnova 1840*U.Smirnova* 1840
* Anatolo Demidov, Princo de San Donato 1831*Anatolo Demidov, Princo de San Donato* 1831


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 345452
* GND: 119521482
* LCCN: n82263271
* VIAF: 76488284
* ISNI: 0000 0001 1675 5385
* LIBRIS: 179229
* SUDOC: 055319157
* BNF: 136072732
* ULAN: 500011741
* NLA: 35715169
* RKD: 12710
* NKC: jn20011018800
* BNE: XX866396, XX866397 XX1517609, XX866396, XX866397
 |
***La Elmigruloj*** (svedlingve *Utvandrarna*) estas la kolektiva nomo de vico da kvar romanoj, fare de la sveda verkisto Vilhelm Moberg inter 1949 kaj 1959. La romanoj priskribas la longan, penigan vojaĝon de grupo da homoj el Småland (Svedio), kiam ili elmigras al Minesoto (Usono). La rakonto situas kore de la amasa sveda elmigrado al Usono, kaj trairas plurajn generaciojn ekde la 1850-aj jaroj.

La kvar romanoj estas la jenaj :

* ***La Elmigruloj*** (1949)
* ***Sur Bonan Landon*** (1952)
* ***La Kolonianoj*** (1956)
* ***La Lasta Letero Hejmen*** (1959)

La svedlingvaj titoloj estas : *Utvandrarna*, *Invandrarna*, *Nybyggarna* kaj *Sista brevet till Sverige*. Ĉiuj volumoj estis tradukitaj al la angla kaj al pli ol 20 aliaj lingvoj. La romanoj estas ĝenerale klasifikitaj inter la plej bonajn brilaĵojn de la sveda literaturo.

Vidu ankaŭ
----------

* Sveda elmigrado al Usono

* Kategorio La Elmigruloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 223064
 |
Kastelo de Caccamo.
La  **Kastelo de Caccamo** (itale: **Castello di Caccamo**) estas kastelo en Caccamo, Sicilio. Ĝi estas inter la plej grandaj kaj plej konservitaj normandaj kasteloj en Sicilio, kaj unu el la plej grandaj en Italio.

La kastelo estis konstruita sur kruta klifo, 521 metrojn super marnivelo. Ĝi preteratentas la ĉirkaŭan kamparon, inkluzive de la river-valo San Leonardo kaj la artefaritan Rosmarina lago.

La kastelo kiel ĝi hodiaŭ aspektas, estis konstruita de Matteo Bonnello en la 12-a jarcento. Ĝi poste estis modifita de la familio Chiaramonte en la 14-a jarcento, kaj de aliaj regantoj ĝis la 17-a jarcento. La kastelo estas granda strukturo konstruita el blanka ŝtono, havanta neregulan planon. Ĝi havas murojn kun kreneloj V-formaj, turoj, ĉirkaŭfosaĵo kaj korto. La interno konsistas el labirinto de ĉambroj kaj ŝtuparoj.

La plej rimarkinda ĉambro en la kastelo estas la *Sala della Congiura*, ankaŭ konata kiel la Konspira Salono. En 1160, iuj normandaj baronoj kunvenis en ĉi tiu ĉambro por konspiri kontraŭ Vilhelmo la 1-a, sed la ribelo malsukcesis.

Partoj de la kastelo disfalis dum tertremo en 1923. La kastelo estis loĝita de posteuloj de la Dukoj de Caccamo ĝis ĝi estis aĉetita de la Regiono de Sicilio en oktobro 1963. Ekde tiu momento, la kastelo estis en ruinoj. Restariga laboro financata de la Regiono de Sicilio komenciĝis en 1974.

* Kategorio Kastelo de Caccamo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Costa Kafo** (angle: **Costa Coffee**) estas la dua plej granda ĉeno de kafejoj en la mondo, post Starbucks, kaj la plej granda en Britio. En januaro 2019, ĝi estis aĉetita de Coca-Cola Company por $ 4.9 miliardoj .

Historio
--------

En 1971, fratoj Bruno kaj Sergio Costa fondis rostadfabrikon de kafo en Londono, kiu liveris siajn produktojn al provizantoj kaj kafejoj en la areo. En 1978 la firmao turnis al podetala komerco kun la malfermo de la unua butiko sur Vauxhall Bridge Road en Londono. En 1995 la komerco estis aĉetita fare de la brita firmao Whitbard kaj iĝis tute posedata filio. En 2009, la 1,000-a filio de la firmao estis malfermita en Cardiff. Poste, Whitbard ankaŭ akiris la ĉenon de kafejoj "Coffeeheaven" kiu funkciigis plejparte en Centra kaj Orienta Eŭropo kaj remarkis la butikojn kiel parto de la Costa ĉeno. Ĉe la fino de 2010, Costa iĝis la gvida kafejĉeno en Britio kun merkatparto de 37.6% (de enspezoj) .

Hodiaŭ la firmao funkciigas proksimume 3,900 filiojn, la plej grandan parton de ili en Britio, kaj plurcent en Centra kaj Orienta Eŭropo, Mezoriento kaj Ĉinio. Multaj filioj troviĝas en librovendejoj "Waterstones", en vendejoj "WH Smith", en hoteloj de la Marriott-ĉeno, en la brita kinejĉeno "Odown", en la vendejĉeno Tesco, kaj en filioj de Pizza Hut. La plej granda filio en la ĉeno estas en Dubajo kaj havas 320 sidlokojn.

Referencoj
----------

1. ↑   COSTA LIMITED overview - Find and update company information - GOV.UK (angle) (28 July 1976). Alirita 13 August 2023.
2. ↑   The Coca-Cola Co completes US$4.9bn Costa Coffee buy (3 January 2019).
3. ↑   Coca-Cola to buy Costa coffee for £3.9bn. BBC News (31 August 2018). Alirita 13 September 2018.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835832
 |
Farmo Miró, la bieno de Joan Miró
***La Farmo*** (katalune: *la masia*) estas oleo-pentraĵo sur kanvaso de Joan Miró farita inter 1921 kaj 1922. La pentraĵo mezuras 123,8x141,3 cm kaj estas konservita en Nacia Galerio de Arto de Vaŝingtono, kiu ricevis ĝin kiel donacon de Mary Welsh Hemingway, edzino de la verkisto Ernest Hemingway. La verko estas ankaŭ konata sub la titolo *Montroig: la fattoria*.

Ĝi estas subskribita de la artisto per la subskribo "Miro. / 1921-22".

Ĝi datiĝas de la frua periodo de la artisto kaj la temo de la pentraĵo estas bazita sur liaj propraj memoroj el la infanaĝo: la loko reprezentita estas fakte la familia bieno en Mont-roig del Camp, en Katalunio.

En la pentraĵo pentrita en Parizo, oni ankoraŭ ne trovas signojn de superrealismo kaj abstraktismo kiuj karakterizos la venontajn verkojn de Miró: male, estas klopodo al realisma kaj detala priskribo, punkteroj en naiva stilo.

La rilato inter la figurativaj elementoj estas markita de la ĉeesto, en la centro de la kanvaso, de eŭkalipto, kiu apartigas la stalon disde la korto. La perspektivo ne estas matematike respektita: dum la interno de la garbejo estas vidita de malsupre, la ĝardeno estas rigardita de supre. Inter la etaj detaloj oni povas vidi helikon sur la grundo, la krudan tegaĵon de la muroj de la stalo, foran virinon kiu lavas vestojn kaj diversajn ilojn kaj bestojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *La Farmo* en retejo de Nacia Galerio de Arto de Vaŝingtono

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo La fattoria (Mirò) en la itala Vikipedio.*
Roboto bazita sur la programebla briko NXT
La serio de **Lego Mindstorm** konsistas el programaro kaj aparataro por krei programeblajn robotojn. Ĝi inkluzivas inteligentan komputil-blokon, kiu kontrolas la mekanikan sistemon kunmetitan el elektraj motoroj, modulaj sensiloj kaj LEGO-partoj de la Lego-Tekniko serio.

La aparataro kaj programaro de la sistemo Mindstorm Robotics Invention System havas siajn radikojn en la programebla bloko, kiu estis farita ĉe MIT Media Lab in 1987, bazita sur la Lego/LOGO programadmedio. Dua prototipo estis evoluigita meze de la 1990-aj kaj la surmerkatigo okazis en 1998.

La unua vida programadmedio estis nomata LEGOsheets. Ĝi estis kreita de la Universitato de Kolorado en 1994 bazita sur la grafika programlingvo AgentSheets.

Notoj
-----

1. ↑   Lego Mindstorms: A History of Educational Robots (2015-04-10). Alirita 2017-12-15.
2. ↑   To Mindstorms and Beyond: Evolution of a Construction Kit for Magical Machines (PDF). MIT Media Laboratory. Alirita 2017-12-15.
3. ↑   LEGOsheets. LEGOgang. Alirita 3a de Decembro 2008.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2008-10-13. Alirita 2018-10-09.

* Kategorio Lego Mindstorms en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Frontopaĝo de *Le Temps* el marto 1890.
***Le Temps*** (Franclingva prononco: [lə tɑ̃], La Tempo) estis unu el la plej gravaj ĉiutagaj gazetoj de Parizo aperinta el la 25a de aprilo 1861 ĝis la 30a de novembro 1942. Ĝi estis la serioza "gazeto de referenco".

La pariza eldono de *Le Temps* estis haltigita fare de la Pariza Komunumo, kaj tial ne estas numeroj el 7a de majo al 19a de majo 1871. La eldono de St. Germain, tamen, pluis kontinue dum 81 jaroj.

La 28an de novembro 1942, post la invado de la "Zone Libre" fare de Nazia Germanio, Jacques Chastenet kaj Émile Mireaux, nome la du kun-direktoroj de *Le Temps*, nuligis la gazeton. Je peto fare de Charles de Gaulle, *Le Monde* estis fondita la 19an de decembro 1944 por anstataŭi *Le Temps* kiel la "gazeto de referenco", prunteprenante la grafikan desegnon kaj la letertipon de *Le Temps* por la nova gazeto.

Notoj
-----

1. ↑  "Le Temps (Paris. 1861) - 82 Years available - Gallica". gallica.bnf.fr. Alirita la 11an de oktobro 2019.
2. ↑   Thogmartin, Clyde (1998). "The Golden Age and the War Years". The National Daily Press of France. Summa Publications, Inc. p. 113. ISBN 1-883479-20-7.

* Kategorio Le Temps (Parizo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 664771
* VIAF: 315697653
* BNF: 34431794k
 |
Pri la komunumo
---------------

**Laŭerco** (germane *Lauerz*) estas komunumo en la distrikto Ŝvico en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 1054 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Laŭerco situas nordoriente de la monto Rigi ĉe la nordokcidenta bordo de la samnoma lago. Al la komunumo apartenas ankaŭ la insulo Schwanau en la lago, sur kiu situas ruino de kastelo, kiu supozeble estis konstruita de la Grafoj de Kiburgo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Laŭerco limas en nordo al Steinerberg, en nordoriento al Steinen, en oriento al Ŝvico, en sudo al Ingenbohl, en okcidento al Gersau, kaj en nordokcidento al Arth.

Trafiko
-------

Tra Laŭerco pasas la kantona ĉefvojo n-ro 2 de Lucerno al Ŝvico. La svisa aŭtovojo A2 pasas aliflanke de la lago. Al ĝi la komunumo havas alvetureblon nordokcidente en Arth kaj sudokcidente en Ŝvico. La buslinio 1 de la Auto AG Schwyz de Arth-Goldau tra Ŝvico al Muotathal konektas la komunumon al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Laŭerco datiĝas el la jaro 1306 kiel *Lowertz*. Dum mezepoko Laŭerco apartenis unue al la Grafoj de Lencburgo, poste al ties heredantoj la Grafoj de Kiburgo kaj fine al la Habsburgoj. En la jaro 1480 estis menciita la kapelo Sankt Theodul kiel filio de la paroĥo Ŝvico. La kapelo estis rekonstruita en la jaro 1508 kaj 1509 post bruliĝo. En la jaro 1520 Laŭerco fariĝis kaplanejo kaj en la jaro 1581 propra paroĥo, kiu tamen ankoraŭ ĝis la 17-a jarcento dependis de Ŝvico. En la jaro 1675 la preĝejo Sankta Nikolao estis novkonstruita. La 19-an de septembro 1764 inscendio detruis la kernon de la vilaĝo. La 2-a de septembro 1806 grandaj partoj de la vilaĝo estis detruitaj per cunamo, kiuj kaŭzis la Montofalo de Goldau.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Andreas Meyerhans*: *Laŭerco* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-11-18)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Laŭerco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Laŭerco
* Laŭerco en la Historia Leksikono de Svislando


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Ŝvico |
| --- |
| maldekstraAlpthal • Arth • Illgau • Ingenbohl • Laŭerco • Morschach • Muotathal • Oberiberg • Riemenstalden • Rothenthurm • Sattel • Ŝvico • Steinen • Steinerberg • Unteriberg |  |

 |
***La Epoko de Racio: Esploro Pri la Vera kaj Fabela Teologio*** (*The Age of Reason: Being an Investigation of True and Fabulous Theology*) estas diista traktato, verkita de la angla radikalulo kaj usona revoluciulo de la 18-a jarcento Thomas Paine, kiu kritikas la religion kaj neas la biblian neeraripovon. Eldonita en tri partoj en 1794, 1795 kaj 1807, ĝi ĝuis de granda sukceso en Usono sed la brita publiko ricevis lin per malamikeco pro timo al la kresko de la politika radikalismo pro la Franca Revolucio.

*La Epoko de Racio* enhavas argumentojn tipe deismajn; ekzemple, ĝi reliefigas la koruptecon de la kristana eklezio kaj ĝi kritikas ties penon por akiri politikan povon. Paine pledas por la racio anstataŭ revelacio, kion lin stiras al malakcepti la miraklojn kaj al vidi la Biblion kiel simpla literatura verko kaj ne kiel teksto inspirita de la dio.

*La Epoko de Racio* ne estas ateisma teksto, ĉar ĝi promocias la naturan religion kaj ĝi pledas por Dio kreinto.

* Kategorio La Epoko de Racio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Distrikto Hérens** estas administra unuo de Kantono Valezo. Ĝi havis 10542 loĝantojn la 31-an de decembro 2008. Ĝia ĉefloko estas la komunumo Vex.

Geografio
---------

La Distrikto Hérens situas en la centro de Valezo je la franca flanko de la lingvolimo. Ĝi estas la plej supra distrikto de la Suba Valezo.

Komunumoj de la distrikto Hérens
--------------------------------

La distrikto Hérens konsistas (stato en 2011) el 7 komunumoj, el kiuj la komunumo Ayent estas la plej granda. Jen la listo:


| Blazono | Nomo | Loĝantoj(2011-12-31) | Areoen km² | Komunumkodo |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ayent | Ayent | 3680 | 55.0 | 6082 |
| Evolène | Evolène | 1712 | 210.0 | 6083 |
| Hérémence | Hérémence | 1391 | 107.6 | 6084 |
| Les Agettes | Les Agettes | 338 | 5.1 | 60825 |
| Mont-Noble | Mont-Noble | 911 | 43.0 | 6090 |
| Saint-Martin | Saint-Martin | 895 | 37.0 | 6087 |
| Vex | **Vex** | 1615 | 13.0 | 6089 |
|
| **Totale** | 7 | 10542 | 443,5 | 2305 |

Historio
--------

En la regiono de Hérens setlis homoj ek de la 10-a jarcento, sed pro la peŝto la valo en la 15-a jarcento perdis grandan parton de la loĝantaro. En la jaro 1260 la grafo Petro la 2-a de Savojo ĝin konceis al la episkopo Henriko de Raron. La valo tiam fariĝis setloteritroio de Zermatt kaj almigris multaj germanlingvaj familioj. En la jaro 1476 la Valezaj Dekonoj konkeris la Suban Valezon kaj integris kiel triono al la Dekono Siono kun escepto de la Valo de Hérménce, kiu fariĝis kolonio de la sep dekonoj. Post la Helveta Revolucio de 1798 el la du valoj estis formita la Distrikto Hérens, kiu ĝis 1802 apartenis al la Helveta Respubliko tiam dum 8 jaroj al la Respubliko Valezo kaj de 1810 ĝis 1814 estis kantono de la franca Departemento Sempiono. Poste ĝis fariĝis en 1815 dekono kaj en 1848 distrikto de Kantono Valezo. En 1848 estis aldonita al la distrikto la komunumo Ayent.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Rachel Siggen-Bruttin*: *Hérens (voktejo, distrikto)* en *Historia Leksikono de Svislando* (2007-12-11)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Hérens (distrikto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistriktoj de Kantono Valezo |
| --- |
| Distrikto Brigo • Distrikto Conthey • Distrikto Entremont • Distrikto Goms • Distrikto Hérens • Distrikto Leuk • Distrikto Martigny • Distrikto Monthey • Distrikto Okcidenta Rarono • Distrikto Orienta Rarono • Distrikto Saint-Maurice • Distrikto Sierre • Distrikto Siono • Distrikto Vispo |  |

 |
Medicina banejo de Leamington Spa
**Leamington Spa** estas urbo de Warwickshire, Anglio. En 2001, laŭ la tiujara censo, ĝi enhavis iom pli ol 45,100 loĝantojn.

La romianoj sciis ke ĉe Leamington Spa troviĝas medicina akvo, sed tio estis forgesata. La unua post-romia mencio de la loko okazis en la 1086-a Domesday Book, kie ĝi nomiĝis *Lamingtone*. Ĝi estis posedaĵo de la priorejo (poste abatejo) de Kenilworth, kaj tial akiris la nomon *Leamington Priors* (*Leamington de la prioroj*).

En 1784 reeltroviĝis la medicinaj ecoj de la akvo, kaj poste du kuracistoj popularigis la lokon, kiu dum la 19-a jarcento rapide pligrandiĝis kaj iĝis grava kuracbanloko.

Viktoria (Britio) dufoje vizitis la urbon - kiel princino en 1838, kaj kiel reĝino en 1858. Ŝi donis al la urbo la titolon "Royal" ("Reĝa"), kaj la urbo oficiale nomiĝas "Royal Leamington Spa".

Leamington Spa gravas rilate la historion de teniso: la unua tenisklubo de la mondo fondiĝis tie en 1872.

Dum la dua mondmilito la urbo estis la bazo de la Libera Ĉeĥa Armeo, kaj estas monumento honore al la kuraĝo de ĉeĥaj paraŝutistoj.

En kaj proksime al Leamington Spa situas la sidejoj de pluraj videoludkompanioj.
**La Forêt-du-Temple** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 156 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Geografio
---------

La Forêt-du-Temple etendiĝas sur 7,72 km², kaj havis 156 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 19 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de La Forêt-du-Temple situas je alteco de 462 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, La Forêt-du-Temple apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Evelyne Moulin, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

La Forêt-du-Temple apartenas al la kantono de Bonnat, kies ĉefurbo estas Bonnat. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Bonnat
Lehman Wendell
**Lehman WENDELL** (ŭendel), (naskiĝis la 2-an de januaro 1878 en Sycamore (Illinois - mortis en majo 1977 en Minneapolis, Usono) estis usona esperantisto kaj dentisto, esperantisto ekde 1907.

Li estis honora membro de ELNA, vicprezidanto de EANA, 1910; prezidanto de Esperanto-Grupo de Tacoma (Washington), 1913; prezidanto de Esperanto-Grupo de Minneapolis kaj Saint Paul (Minnesota), 1925; vicprezidanto de EANA, 1927. Instruis Esperanton en Universitato de Minnesota de 1926. Tradukis *Sub la Meznokta Suno*; *Sep Ridoj*; kaj *La lasta Usonano*.
Membro de UEA dum pluraj jardekoj.

En 1914 li venis al Minneapolis kie li post tri jaroj starigis oficejon kiel dentisto kaj ankaŭ instruis en la Kolegio de Dentistarto.

Verkoj kaj tradukoj
-------------------

* *Esperanto: the second language for all* (1930)
* *Indiana Legendo pri la Ventoj*
* *Sep Ridoj: amerikaj humuraĵoj*
* *Sub la Meznokta Suno* (traukaĵoj kaj originalaĵoj el la sveda lingvo, 1910)
* Mitchell, J. A.: *La lasta Usonano: fragmento el la taglibro de Kan-Li, princo de Dimf-Ju-Ĉur kaj admiralo en la persa maristaro* (1911, 1924)


|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
***La Galatea*** estas novelo de Miguel de Cervantes publikigita en 1585 en Alcalá de Henares kun la titolo *Primera parte de La Galatea, dividida en seis libros* (Unua parto de La Galatea, dividita en ses libroj).

*La Galatea* estas plej ofte klasigita kiel grava paŝtista novelo. Tia priskribo estas iom limigita. Vere ties roluloj estas paŝtistoj, sed tio estas nur ilo por psikologia studo pri amo, kaj tiu estas la vera celo de Cervantes kiam li verkis ĝin.

La novelo probable ekredaktiĝis kiam Cervantes revenis el sia kaptiteco en Alĝero (decembre 1580). Ĝi ne sukcesis en librovendejoj, ĉefe kompare kun la grandaj sukcesoj de la *Diana* de Montemayor kaj de la *Diana enamorada* de Gil Polo. Cervantes dum sia tuta vivo havis tre altan koncepton de sia novelo kaj montris intencon publikigi duan parton, sed li mortis ne farinte ĝin.

La agado okazas en iu loko – inter ideala kaj reala – borde de la rivero Taĵo. Estas ĉefa intrigo kaj kelkaj duarangaj. En la ĉefa, Elicio kaj Erastro estas du paŝtistoj enamiĝintaj de Galatea, belega paŝstistino kiu posedas ĉiujn virtojn de la cervantaj heroinojn: nome discreteco, inteligento, racio, honesteco kaj bonkoreco. Sed Galatea adoras sian spiritan sendependecon kaj ŝi ne volas vidi sin ligita per amaj ligiloj, kaj tiel ŝi suferigos pro malakcepto de la amproponoj de ambaŭ paŝtistoj.

Krom belaj poemoj kaj interesaj kaj distraj *novelle* intermetitaj en la ĉefa afero (same kiel Cervantes faros poste en *El Quijote* kaj en *Los trabajos de Persiles y Sigismunda*) oni trafas en la verko dialektikaj defioj pri la naturo de amo aŭ pri la psikologio amafera. La paŝtista etoso en la novelo de Cervantes reprezentas la idealon al kiu aspiras la homo de la Renesanco.

En la libro VI oni trovas la longan *Kanto de Kaliopo*: la muo de poezio aperas al la paŝtistoj kaj tio utilas kiel ekskuzo al Cervantes por trudi etendan kanton pre kiu li laŭdas ĉiujn vivajn geniulojn de la tiama hispana poezio. Li mencias kaj laŭdas konatajn figurojn kiel ekzemple Góngora, Lope de Vega, Alonso de Ercilla, Fray Luis de León, Francisco Díaz kaj multaj aliaj.

* Kategorio La Galatea en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 616987
* GND: 4411303-1
* VIAF: 213996244
* SUDOC: 229708536
* BNF: 13516762k
* BNE: XX1924322
 |
**Laĥio** (pole *Laszczyzna* aŭ *Lasko*, germane *Lachei*, angle *Lachia*) estas etnografia regiono en orienta parto de Ĉeĥa Silezio kaj en nordorienta terlango de Moravio, etendiĝanta ambaŭflanke de rivero Ostravice, plu poste en akvejoj de riveroj Odro, Lubina, Ondřejnice, Jičínka kaj Sedlnice. Laĥio eminentas pro sia folkloro, precipe poste pro sia tipa danca stilo. En Laĥio oni parolis per la laĥa dialekto. Hodiaŭ eblas aŭdi ĝin sole hazarde ĉe kelkaj maljunaj loĝantoj aŭ dum prezentadoj de laĥiaj folkloraj ensembloj, kelkaj elementoj kiel mallongigado de akcentaj vokaloj, sed akcento sur antaŭlasta silabo de vorto aŭ distingado de prononcado de la ĉeĥaj *i/y* daŭras ĝis hodiaŭ.

Geografia limigo
----------------

Teritorie temas pri neunuforma regiono ĉirkaŭ urboj Ostrava, Frýdek-Místek, Frýdlant nad Ostravicí, Frenštát pod Radhoštěm, Nový Jičín kaj Kopřivnice. La geografia centro de Laĥio estas Hukvaldy, vilaĝo apud burgopiedoj. la politika centro de la regiono estas Frýdek-Místek. Laĥio najbaras oriente kun ĉeha-pola regiono kun dialekto teŝina, norde kaj nordokcidente kun regionoj loĝigataj antaŭ milito plejparte de poloj kaj ĉeĥaj germanoj, okcidente kun Kravařsko kaj sude kun Valaĥio.

Referencoj
----------

1. ↑   {title}. Alirita 2010-09-08.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Lašsko - kultura a nářečí
* Slovník štramberského nářečí
**Lemuria** aŭ Lemurio  estis la nomo de hipoteza "perdita tero" diverse situa en la Hinda kaj en la Pacifika Oceanoj. Tiu koncepto de la 19a jarcento devenas el klopodoj klarigi diskonstantaĵojn en biogeografio, tamen, la koncepto de Lemuria iĝis eksmoda pro la moderna kompreno de la funkciado de Platotektoniko. Kvankam dronitaj kontinentoj ja ekzistas — kiel Zelando en la Pacifiko kaj la Kergelena Ebenaĵo en la Hindia Oceano — ne estas konata geologia formaĵo sub la Hindia aŭ la Pacifika Oceanoj kiuj korespondus kun la hipoteza Lemuria.

Kvankam Lemuria ne estas jam konsiderata valida scienca hipotezo, ĝi estis adoptata de verkistoj interesataj je Okultismo, same kiel de tamilaj verkistoj de Barato. Priskriboj de Lemuria diferenciĝas, sed ĉiu kunhavas komunan kredon je kontinento ekzistanta en antikva epoko kaj dronis en la oceano kiel sekvo de geologia ŝanĝo, ofte de katastrofo. Ne estas scienca pruvo kiu subtenas tiujn teoriojn.

En 1864 la zoologo kaj biogeografiisto Philip Sclater verkis artikolon pri "The Mammals of Madagascar" (La mamuloj de Madagaskaro) en *The Quarterly Journal of Science*. Uzante klasigon li parolas pri lemuroj kiuj inkludus la grupon de primatoj, kaj uzis la ekziston de fosilioj kaj en Madagaskaro kaj en Barato sed ne en Afriko aŭ Mezoriento, el tio Sclater proponis ke Madagaskaro kaj Barato iam estis parto de pli granda kontinento.

Notoj
-----

1. ↑  OED
2. ↑  Neild, Ted *Supercontinent: Ten Billion Years in the Life of Our Planet*, Harvard University Press (2a Nov 2007) ISBN 978-0674026599 pp.38-39

Pli da legado
-------------

* Ramaswamy, Sumathi.  (2004) *The Lost Land of Lemuria: Fabulous Geographies, Catastrophic Histories*. University of California Press. ISBN 0520240324.
* Frederick Spencer Oliver, *A Dweller on Two Planets*, 1905

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lemurio (kontinento) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Stanzas of Dzyan, de H.P. Blavatsky Arkivigite je 2008-09-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Manufactured folklore: Shasta Lemuria. Arkivigite je 2004-03-06 per la retarkivo Wayback Machine
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Lentuga kolombo** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birda klaso *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kolomboformaj *Columbiformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kolombedoj *Columbidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | Columba (genro) *Columba* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | **Lentuga kolombo** '**Columba guinea'**Carolus Linnaeus 1758 |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Lentuga kolombo  |

 |
| v • d • r |

La **Lentuga kolombo** (*Columba guinea*) estas membro de la familio de birdoj kolomboj nome Kolombedoj, kiu loĝas kaj reproduktiĝas en granda parto de Afriko sude de Saharo. Ĝi estas komuna kaj disvastigata specio en malfermaj medioj en granda parto de sia teritorio, kvankam estas ankaŭ grandaj malplenoj en ĝi.

Tiu ĉi specio konstruas grandan neston el bastonetoj en arbo kie la ino demetas du blankajn ovojn. La flugo estas rapida kaj per regulaj flugilfrapoj kaj eventuala vipado kio estas karaktera de kolomboj ĝenerale.

Aspekto
-------

Temas pri granda kolombo 41 cm longa. **Dorso kaj flugiloj estas brunruĝecaj kaj tre markitaj de blankaj lentugoformaj makuletoj**, de kie venas la nomo de la specio. La resto de supraj kaj subaj partoj estas blugrizaj, kiel la kapo, kiu montras rimarkindajn **ruĝajn makulojn ĉirkaŭ la okuloj** kaj ĝis la malhela beko kun blanka ceraĵo. La ventro estas pli senmarka, sed ankaŭ la kolo estas ruĝeca kun strioj; lakruroj estas ruĝaj. La voĉo estas laŭta *du-du-du*.

Ambaŭ seksoj estas similaj, sed nematuruloj estas pli brunaj ol plenkreskuloj.

La **Lentuga kolombo** estas ofte vidata ĉe homaj loĝejoj kaj terkulturejoj. Plej granda parto de ties dieto estas vegetala, kaj la specio ariĝas en grandaj grupoj kie oni povas trovi grejnojn aŭ nuksetojn.

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Columba guinea*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 08 May 2006. Ne minacata
* *Birds of The Gambia* de Barlow, Wacher kaj Disley, ISBN 1-873403-32-1

* Lentuga kolombo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lentuga kolombo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Lentuga kolombo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
la historia regiono Lanarkshire (ĝis proksimume 1890)
**Lanarkshire**, nomata ankaŭ *County of Lanark*, do *Distrikto de Lanark* (skotgaele Siorrachd Lannraig, skote *Lanrikshire*) estas historia regiono kaj graflando respektive distrikto en la geografia zono *centraj malaltejoj* de Skotlando.

Historio
--------

Historie, Lanarkshire estis la plej popolriĉa distrikto en Skotlando kaj, en pli fruaj tempoj, havis konsiderinde pli grandan teritorion, Granda Boundaries, inkluzive de la najbara historia areo *Renfrewshire* ĝis 1402. En modernaj tempoj, ĝi estas limigita norde de la historia distrikto *Stirlingshire* kaj dekroĉita porcio de la historia distrikto *Dunbartonshire*, nordoriente de *Stirlingshire*, *West Lothian* (skote *Wast Lowden*, skotgaele *Lodainn an Iar*), oriente de *Peeblesshire*, sudoriente kaj sude de *Dumfriesshire*, sudokcidente de *Dumfriesshire* kaj *Ayrshire* kaj okcidente de *Ayrshire, Renfrewshire* kaj *Dunbartonshire*.

Lanarkshire estis historie dividita je du administraj areoj. Meze de la 18-a jarcento ĝi estis redividita en tri sekciojn: la Supra, Meza kaj Malsupra sekcioj kun sia administraj centroj en Lanark, Hamilton kaj Glasgow, respektive, kaj restis tiel ĝis la leĝo de 1889 pri loka regado de Skotlando.

En 1975, la graflandaj konsilioj estis aboliciita kaj la areo iĝis parto de la pli granda regiono Strathclyde, kiu mem estis dividita al novaj areaj konsilioj en 1996. La malnova areo de Lanarkshire laŭ la stato de 1996 ĝis nun konsistas el la konsiliaj areoj de:

* Orienta Dunbartonshire
* urba konsilio Glasgow
* Norda Lanarkshire
* Suda Lanarkshire

Aktualo
-------

Norda Lanarkshire kaj Suda Lanarkshire havas komunan oficejon por statistika kalkulo kaj voĉdona registro. Ankaŭ ekzistas komuna sanservo, kiu tamen ne kovras la urbeton *Rutherglen* kaj la ĉirkaŭa regiono en Suda Lanarkshire.

En 2011, la regiono gastigis la Internaciajn Infanajn Ludojn.

Setlejoj
--------

* Dolphinton

* Kategorio Lanarkshire en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Le Pescher** - jen france, okcitane respektive gaskone *Lo Peschier* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Corrèze*, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de 2020 en la komunumo vivis 313 loĝantoj sur areo de 11,18 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 28 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono *Midi Corrézien / Migdia de Corresa*.

La teritorio havas komunan limon kun Beynat, Lagleygeolle, Lostanges, Ménoire, Saint-Bazile-de-Meyssac kaj Sérilhac.

Geografio
---------

Le Pescher situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Le Pescher antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono Beynat, malfondita en marto 2015

Eksteraj ligiloj
----------------

* Persona retejo pri Le Pescher Arkivigite je 2011-09-15 per la retarkivo Wayback Machine
Leo Putz, memportreto.
**Leo PUTZ** (Merano, Sudtirolo, Aŭstrio-Hungario, la 18-an de junio 1869 - Merano, Sudtirolo, Italio, la 21-an de julio 1940) estis tirola pentristo. Liaj fruaj verkoj estas atribuitaj al secesia stilo, poste li laboris ĉefe laŭ la stilo de impresionismo.

Vivo kaj laboro
---------------

La patro Karl Putz estis urbestro de Merano kie Leo pasis sian infanecon. Je la aĝo de dekses jaroj li translokiĝis al Munkeno kaj en 1889 li komencis studojn ĉe la Akademie der Belartoj kiujn li perfektigis sekve ĉe la Akademio Julian en Parizo. En 1897 li revenis al Munkeno kaj ekloĝis en sia unua studio. En la sama jaro li fariĝis ano de la Munkena Secesio. En 1899 li estis kunfondinto de la asocio de artistoj "*Die Scholle*". Fine de la 19-a jarcento li regule kontribuis al la konata secesia-gazeto Die Jugend. Li laboris ankaŭ kiel grafikisto kaj pentris afiŝojn laŭ la secesia stilo.

En 1905 Leo Putz estis nomumita kiel profesoro ĉe la Munkena arta akademio. En 1913 li geedziĝis kun la pentristino Frieda Blell. Ek de 1909 li multe laboris subĉiele kaj lia stilo ŝanĝiĝis de secesia al impresionisma, foje kun influoj de ekspresionismo. Li ĉefe pentris inajn figurojn, ofte ankaŭ nudaj.

De 1929 ĝis 1933 Putz vivis kaj laboris en Sudameriko kaj en 1931 li fariĝis profesoro de la Akademio de Belartoj en Rio de Janeiro. Post sia reveno al Munkeno li ekspoziciis siajn sudamerikajn verkojn kiuj estist markitaj kiel "Degenerita Arto" fare de la naciistaoj. Putz malkaŝe kontraŭis Naciismon kaj en 1936 li estis devigita fuĝi al sia hejmurbo en Sudtirolo, nun parto de Italio.

Dum siaj lastaj vivojaroj Putz ĉefe pentris pejzaĝojn en Suda Tirolo, ofte kun kasteloj.

En 1940 Leo Putz mortis en Merano post operacio.

Liaj verkoj estas ekspoziciitaj en diversaj muzeoj, inkluzive la urba muzeo kaj la Lenbachhaus en Munkeno, La Nacia Muzeo de Belartoj en Bonaero kaj la Palais Mamming Museum en Merano.

Galerio
-------

* Trankvila tago, 1902 Trankvila tago, 1902
* Sur la bordo, 1909 (Frieda) Sur la bordo, 1909 (Frieda)
* Frieda Frieda
* Frieda ĉe la Langbürgner-lago, 1909/1910 Frieda ĉe la Langbürgner-lago, 1909/1910
* Virino kun florenca ĉapelo Virino kun florenca ĉapelo
* Blonda kaj bruna Blonda kaj bruna
* Du knabinoj en la arbaro Du knabinoj en la arbaro
* Nudaj virinoj Nudaj virinoj
* Du virinoj en la boato Du virinoj en la boato
* Someraj sonĝoj Someraj sonĝoj

Literaturo
----------

* Ruth Stein: *Leo Putz.* Eldono Tusch, Wien o. J. (ISBN 3-85063-031-5) .
* Helmut Putz: *Leo Putz.* Umfassendes Werkverzeichnis in zwei Bänden. Kastner, Wolnzach 1994, (ISBN 3-9803-518-2-3) .

Eksteraj ligiloj
----------------

* germane Retejo pri Leo Putz
* germane Sehnsucht nach den Tropen, ekspozicio de verkoj de Putz

* Kategorio Leo Putz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 646982
* GND: 118597205
* LCCN: n84218994
* VIAF: 47554741
* ISNI: 0000 0000 8126 5828
* SUDOC: 146254767
* ULAN: 500013539
* RKD: 65141
* NKC: xx0122572
 |
**Landgrafo** (nederlande *landgraf*, germane *Landgraf*, france *landgrave*; venas de latine *comes magnus, comes patriae, comes provinciae, comes terrae, comes principalis, lantgravius*) estis nobela titolo uzata nur en la Sankta Romia Imperio kaj pli poste en ĝiaj disigitaj teritorioj. La titolo rilatas al feŭda devontigo de la imperiestroj de la Sankta Romia Imperio. Ĝia jurisdikcio etendiĝis al konsiderinda teritorio, kiu ne estis submetita al pera povulo kiel duko, episkopo aŭ palatino. Ĝia rango kaj decid-rajto estis komparebla al tiu de duko. En la Sankta Romia Imperio ekzistis pluraj **landgraflandoj** (teritorioj regataj de landgrafo), interalie Hesio-Kaselo kaj Turingio. La nobela titolo "landgrafo" oficiale ekzistis en Germanio ĝis la Unua Mondmilito.

Landgraflando
-------------

**Landgraflando** aŭ **landgrafujo** (germane *Landgrafschaft*) estis lando regata de landgrafo. La plej gravaj landgraflandoj en la Sankta Romia Imperio estis Landgraflando Turingio kaj Landgraflando Hesio (kiu poste disfalis en la pli malgrandajn landgraflandojn Hesio-Kassel, Hesio-Darmstadt kaj Hesio-Homburg). Ekzistis ankaŭ pluraj aliaj landgraflandoj, interalie Landgraflando Brisgovio (germane *Breisgau*), sed ili ne havis similan gravecon aŭ povon.

* Kategorio Landgrafo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La registra numero de fervoja vagono - la kontrolcifero "8" post la streketo estas kalkulita per algoritmo de Luhn de la antaŭaj 11 ciferoj
La **Algoritmo de Luhn** aŭ **formulo de Luhn**, ankaŭ konata kiel algoritmo "modulo 10" aŭ "mod 10", nomita laŭ ĝia kreinto, Hans Peter Luhn inĝeniero ĉe IBM, estas simpla kontrolcifera formulo uzata por validigi diversajn identigajn numerojn, kiel tiujn de kreditkartoj, poŝtelefonoj (numeroj IMEI, SIM-kartoj), malsanokosta asekuro en Usono, Kanado, Grekio, k.a. identigaj numeroj de Sud-Afriko, de Israelo kaj enketaj kodoj aperantaj sur kvitancoj de McDonald's, Taco Bell kaj Tractor Supply. Ĝi estas priskribita en la usona patento n-ro 2.950.048, prezentita la 6-an de januaro 1954 kaj atribuita la 23-an de aŭgusto 1960.

Algoritmo
---------

### Priskribo

La algoritmo procedas en tri etapoj. 

1. La algoritmo multobligas per du ĉiun duan ciferon, komencante per la antaŭlasta kaj irante de dekstre maldekstren. Se la duoblo de cifero estas pli granda ol naŭ (ekzemple 2 × 8 = 16), tiam ĝi devas esti reduktita al cifero inter 1 kaj 9 prenante ĝian reston en la eŭklida divido per 9. Estas 2 manieroj fari ĉi tion (por la sama rezulto):
	1. Aŭ ni adicias la ciferojn konsistigantajn la duoblon. En la ekzemplo de la cifero 8, 2 × 8 = 16, tiam ni adicias la ciferojn 1 + 6 = 7.
	2. Aŭ ni subtrahas 9 de la duoblo. Kun la sama ekzemplo, 16 - 9 = 7.
2. La sumo de ĉiuj akiritaj ciferoj estas farita.
3. La rezulto estas dividita per 10. Se la resto de la divido estas nul, tiam la originala nombro validas.

### Ekzemplo

Ni konsideru la identigon de la numero 972-487-086. La unua etapo estas duobligi ĉiun duan ciferon de la antaŭlasta ĝis la komenco, kaj adicii ĉiujn ciferojn, duobligitajn aŭ ne (se cifero estas pli granda ol 9, ni subtrahas 9, do la 3-a linio). La sekva tabelo montras ĉi tiun etapon (koloraj linioj indikas duobligitajn ciferojn):

| Ciferoj | Sumo |
| --- | --- |
| 9 | 7 | 2 | 4 | 8 | 7 | 0 | 8 | 6 |
| 9 | **14** | 2 | 8 | 8 | **14** | 0 | **16** | 6 |
| 9 | 5 | 2 | 8 | 8 | 5 | 0 | 7 | 6 | 50 |

La sumo, egala al 50, estas dividita per 10: la resto estas 0, do la nombro validas.

  

Se erare oni inversigis du ciferojn, la kontrolcifero de Luhn fariĝas malĝusta (krom se ĉi tiuj du ciferoj estas 0 kaj 9):

| Ciferoj | Sumo |
| --- | --- |
| 9 | 2 | 7 | 4 | 8 | 7 | 0 | 8 | 6 |
| 9 | 4 | 7 | 8 | 8 | **14** | 0 | **16** | 6 |
| 9 | 4 | 7 | 8 | 8 | 5 | 0 | 7 | 6 | 54 |

La sumo ne estas dividebla per 10 do la nombro ne validas.

Vidu ankaŭ
----------

* PESEL
* UIC-Landokodoj