recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ekzemplo de taso kun formo de testudo.
Afiŝo kun dekoraĵo de Otto Gussmann.
La **Aplikataj artoj** rilatas al fasonado kaj dekoracio de la interno de konstruaĵoj kun celo de utileco kune kun estetiko kaj plaĉo; ili koncernas ankaŭ ĉiutagajn objektojn. La aplikataj artoj do estas helpartoj de la arkitekturo kaj konsekvenco de la apero de la termino Belartoj, baze sur komuna teknika kono. Poste ĉe la kazo de la aplikataj artoj la tekniko iĝos teknologio, kio nuntempe igos kunhavi agadkampon kaj teritorion kun la Inĝenierarto.

Kontraste al la belartoj, oni diras, ke la celo de la aplikataj artoj ne estas unurangigo de beleco por satigi la elitisman senton de estetika ĝuo dezirata en specifa epoko, sed ĉefe klopodante serĉi bonfarton ĉe la ĉiutaga praktika agado de la vivo de la individuoj ene de socio.

Inter la aplikataj artoj oni trovas la fakojn de Industria fasonado, Grafika fasonado, Internarto, fasonado pri modo kaj fotografio. La Dekoraj artoj estas ankaŭ konsiderataj kiel branĉo de la aplikataj artoj, sed ili ĉefe klopodas pri la belaspekto de objektoj, kontraue al la aplikataj artoj, kiuj precipe interesiĝas pri la praktika uzo.

Inter la plej tradiciaj aplikataj artoj klasifiĝas Mozaiko, Emajlo, Juvelarto, Meblarto, Vestfasono, Frizado kaj Kudrado.

Vidu ankaŭ
----------

* Artdekora stilo
* Baŭhaŭso
* Secesio (stilo)

* Kategorio Aplikataj artoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Gábor Uherkovich** [uherkoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Uherkovich Gábor** estis hungara hidrobiologo, limnologo, algosciencisto, altlerneja instruisto.

Gábor Uherkovich naskiĝis la 20-an de oktobro 1912 en Dobsina (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Dobšiná en Slovakio), li mortis la 7-an de marto 2002 en Pécs (Hungario).

Biografio
---------

Gábor Uherkovich naskiĝis en minurbo, kie oni parolis hungare, germane, slovake. La familio translokiĝis al restHungario post Traktato de Trianon. La juna Gábor akiris diplomojn en Scienca Universitato Ferenc József en 1935 kaj 1937. Li pasis jaron ankaŭ en instituto en Prago. Inter 1938-1940 li instruis laŭvice en altlernejoj de Pápa kaj Budapeŝto, samtempe li esploris algojn. En 1940 li doktoriĝis en Universitato de Vieno. En 1948 li fondis katedron kaj botanikan ĝardenon en altlernejo en Pécs. Li partoprenis en la Hungara revolucio de 1956, post la falo li ricevis devigan laborlokon en esplora instituto en Szeged. Inter 1972-1978 li esploris en Medicina Universitato de Pécs, krome li esploris ankaŭ eksterlande ĝis 1989. Li estis gastopreleganto en diversaj eksterlandaj universitatoj. En 1971 lia doktoriĝo ĉe la Hungara Scienca Akademio estis rifuzita (pro la Hungara revolucio), sed en fino de la socialismo en 1990 tio jam sukcesis. Li ricevis hungarajn kaj slovakan premiojn. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.

Lia disertaĵo
-------------

* *A Tisza lebegő paránynövényei (A Tisza fitoszentonja)* (1971)

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A korszerű biológiai oktatás* (1940)
* *Die Scenedesmus-arten Ungarns* (1966)
* *A zöldalgák rendjének kishatározója* (kunaŭtoro, 1976)
* Membiografiaj notoj (manuskripto, verkita ekde 1987)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 674143
* VIAF: 12829909
* ISNI: 0000 0001 1039 1242
 |
**Carlos Salinas de Gortari** (naskiĝis la 3-an de aprilo 1948 en Meksikurbo) estas meksika politikisto kaj ekonomikisto.

Carlos Salinas (maldekstre), George H. W. Bush kaj Brian Mulroney dum la inica ceremonio de NAFTALi diplomiĝis pri ekonomiko ĉe la Nacia Aŭtonoma Universitato de Meksiko (1969), magistriĝis pri publika administrado (1973) kaj politika ekonomiko (1976), kaj poste doktoriĝis pri politika ekonomio ĉe Universitato Harvard (1978).

Li membriĝis al Revolucia Institucia Partio (PRI), en kiu li havis diversajn postenojn. Ankaŭ estis profesoro ĉe la UNAM, la ITAM kaj reserĉisto en Harvard.

Lia publika kariero komenciĝis en 1966 kaj kulminis en 1987, kiam li estis nomita prezidenta kandidato de la PRI por la periodo 1988-1994.

Dum lia prezidenta periodo disvolviĝis la negocado kun Usono kaj Kanado por la traktato por libera komerco en Nordameriko, kiu efektiviĝis ekde la 1-a de januaro 1994. Li nomis sian ekonomian politikon "socia liberalismo", kiu fakte estis siaspeca versio de novliberalismo.

Ankaŭ dum lia periodo eksplodis la ribelo de la Zapatista Armeo por Nacia Liberigo (EZLN), formita de majaaj indiĝenoj en la ŝtato Chiapas. Post kelkaj tagoj da bataloj, estis deklarita militpaŭzo; monatojn poste komenciĝis negocadoj inter la registaro kaj la indiĝenoj, kiuj kulminis per akordo (la tiel nomataj "akordoj de San Andrés"). Tamen, tiu akordo ne estis plenumita de la registaro kaj fakte, Salinas lasis la situacion senŝanĝa ĝis la lasta tago de sia periodo, la 30-a de novembro 1994.

Post la fino de lia periodo, eksplodis la plej grava ekonomia krizo en Meksiko, pro kio li perdis ĉian popolan apogon kiun li havis. Lia persona situacio komplikiĝis kiam lia frato, Raúl, estis arestita kaj akuzita je murdo. Post nelonge, Carlos Salinas ekzilis sin libervole en Dublinon, de kie li revenis en Meksikon meze de 2003.

Aliaj projektoj
---------------

* Carlos Salinas de Gortari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Carlos Salinas de Gortari en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Carlos Salinas de Gortari en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2014-08-16 per la retarkivo Wayback Machine Etendita biografio
* Arkivigite je 2009-08-05 per la retarkivo Wayback Machine
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758
* GND: 119278707
* LCCN: n82146887
* VIAF: 54954516
* ISNI: 0000 0001 0910 7945
* SUDOC: 033931658
* BNF: 124838492
* NDL: 00738176
* BNE: XX1125473
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Unukolora blua muŝkaptulo** |
| --- |
|  |
| Unukolora blua muŝkaptulo, ĉe IISc Bengaluro, Barato.Unukolora blua muŝkaptulo, ĉe IISc Bengaluro, Barato.
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Cyornis* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***C. unicolor*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Cyornis unicolor****(Blyth, 1843) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Unukolora blua muŝkaptulo  |

 |
| v • d • r |

La **Unukolora blua muŝkaptulo** (***Cyornis unicolor***) estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro *Cyornis* aŭ de Bluaj muŝkaptuloj kiu laŭnome enhavas speciojn de tre bluaj maskloj ĉefe en la supraj partoj kun brunaj inoj. Ĝi estas birdo troviĝanta en granda parto de Sudorienta Azio el Himalajo al Indonezio nome en Bangladeŝo, Butano, Brunejo, Kamboĝo, Ĉinio, Barato, Indonezio, Laoso, Malajzio, Birmo, Nepalo, Tajlando kaj Vjetnamio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj.

Tiu specio estas laŭ aspekto ege simila al la ne proksima Lazura muŝkaptulo, sed iom **pli helblua**, kun **helgrizecaj subaj partoj** el gorĝo al subpugo (kio diferencigas la specion el plej parto de la specioj samgenraj kiuj en subaj partoj havas oranĝecajn bruston kaj flankojn), tiele ke tiu estas pli **ĝenerale blueca birdo** (kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie *unicolor* devenas el la latinaj radikoj "unus" por "unu" kaj "color" por koloro). La beko estas granda kaj longa kompare kun la kapo, nigra kaj iom hokoforma en la supra makzelo. La masklo havas mallarĝan nigrecan strion inter la okuloj kaj la bekobazo kiu estas ĉirkaŭata de harecaj plumetoj. La gorĝo kaj brusto estas helbluaj kaj nuanciĝas al helgriza en ventro kiu iĝas striata en subpugo. En supraj partoj estas helbluaj nuancoj en frunto, superokula striareo kaj ŝultroj, dum en flugiloj estas brunaj nuancoj. Ambaŭ similaj specioj la **Unukolora blua muŝkaptulo** kaj la Lazura muŝkaptulo povas koincidi en la sama teritorio.

Ino havas brunajn suprajn partojn, tiele temas pri kazo de seksa duformismo. Krome ŝi povas montri helbrunan traokulan strion al la beko kaj okulringon, en flugiloj malhelbrunajn kaj ruĝecajn nuancojn kaj en vosto tre ruĝecan nuancon; sube ŝi havas tre palan gorĝon, helgrizajn bruston kaj ventron kaj flavecan subpugon.

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Cyornis unicolor[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 25an de julio 2007.
La **Unuiĝintaj Provincoj de Agra kaj Oudh** estis provinco de Hindio dum la epoko de la Brita Hindio, kiu ekzistis el 1902 al 1947; kies oficiala nomo estis mallongigita pere de la Leĝo 1935 de la Registaro de Hindio al **Unuiĝintaj Provincoj**, laŭ kiu la provinco fakte estis komune konata, kaj laŭ kiu ĝi estis ankaŭ provinco de sendependa Barato ĝis 1950. Ĝi korespondis proksimume al la nuntemapa barata ŝtatoj Utar-Pradeŝo kaj Utarakando. El 1856 al 1902, la regiono ekzistis kiel du separataj provincoj, nome Nordokcidentaj Provincoj kaj Oudh. Alahabado iĝis ties ĉefurbo en 1902 kaj plue estis ĝis 1920. Laknaŭo ne iĝis ĉefurbo ĝis post 1921

Referencoj
----------

1. ↑  Ashutosh Joshi.  (1 Jan 2008) *Town Planning Regeneration of Cities*. New India Publishing, p. 237. ISBN 8189422820.
2. ↑  Kerry Ward.  *Networks of Empire: Forced Migration in the Dutch East India Company*. *Cambridge University Press*, p. 340. ISBN 978-0-521-88586-7.
3. ↑  Ashutosh Joshi.  (2004) *History, Religion and Culture of India, Volume 5*. Gyan Publishing House, p. 176. ISBN 8182050642.

Vidu ankaŭ
----------

* Rivero Jamuna
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri filmbendo. Por informoj pri produkto de kino, vidu la artikolon Filmo.
Filmo 35mm de Kodak.
**Filmo**, **filmbendo** estas bendo farita el celuloido aŭ celuloza acetato, unuflanke kovrita de fotoemulsio konsistanta el mikroskopaj, lum-sentemaj (impresiĝemaj) kristaloj. La kvalito de la kristaloj determinas la sentemon, kontraston kaj distingivon de la filmo. Ĝi estas uzata en fotografio kaj kinematografio.

La filmo estas uzata por tre mallonga eksponado al lumo, kio donas tre malgrandan kemian ŝanĝon de la emulsio, proporcian al la kvanto de lumo absorbita de ĉiu kristalo. La efekto de la eksponado postulas kemian rivelon por doni videblan foton.

Vidu ankaŭ
----------

* filmformato
* Kodak

Piednotoj
---------

1. ↑  Difino (1) de filmo en PIV
2. ↑  Eichholz, Rüdiger: *Esperanta Bildvortaro*, p. 208

* Kategorio Filmo (fotografio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 524993
* LCCN: sh85101225
* BNF: 11957894z
* NDL: 00563257
* NKC: ph120324
 |
La **Esperantomobilo** estis oficiala projekto de UEA/TEJO, ĝia Amerika komisiono, ELNA/USEJ, ESK/KEJO kaj E@I. Ĝia vojaĝanta teamo konsistas el kelkaj esperantistoj: Chuck Smith (Usono), Loren Mitchel (Usono), Kejlina Elcich (Kanado), Rafael Despradel (Domingo) kaj Olga Gribovan (Ukrainio) kiuj decidis aĉeti la aŭtobuseton kaj vojaĝi tra Ameriko instruante Esperanton komence de junio 2004.

Fermo de Esperantomobilo
------------------------

Tamen, la 28-an de majo, 2004, Chuck rezignis de Esperantomobilo ĉar li planas eventuale starigi E-centron en Bostono kiel parton de la ĉeno de komercaj E-centroj kiuj komenciĝas en la mondo. Tamen li ne bedaŭris tiun decidon kiu montriĝis en sia privata rezigna letero al la projektpartoprenintoj: 

Mi dankas al vi ĉiuj pro via partopreno en la projekto de Esperantomobilo. La revo estis bela, la laboro estis profesia, sed tamen la mono mankis. Mi devintus jam scii antaŭe ke kiam oni volas aktivi en Esperantio, ne nur bezonatas la energio, sed ankaŭ la mono. Tio estas bedaŭrinda, sed tiel estas la vivo.
Mi (kaj espereble ankaŭ la teamo) tamen lernis multege de la projekto. Mi lernis kiel volontuloj laboras kaj pri la (ne)donacemo de esperantistoj. Mi ne estas sola kun tiaj spertoj. Tamen, mi ĝojas ke mi iniciatis la projekton, ĉar alikaze mi tute ne scius kiel rezultintus. Mi ĉiam diras ke pli bonas provi fari kaj malsukcesi ol nenion fari.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Historio de Esperantomobilo
**Kacj,** serbe **Каћ,** slave **Kać,** germane **Katsch,** hungare **Káty** [katj] estas vilaĝo (kvazaŭ eturbo) en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda Baĉka** en municipo de Novi Sad.

Kacj situas en la mapo en la verda municipo
Ĉefstrato de Kacj
Municipoj Novi Sad kaj Petrovaradin

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 73  km²
* Alto super marnivelo: 86 m
* Loĝantaro: 11 160
* Poŝtkodo: 21241
* Telefonprefikso: 21
* Aŭtokodo: NS

Situo
-----

Kacj situas sur ebenaĵo.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1276 en latina formo villa *"Hatt"*. Dum la turkoj la loĝantaro malpliiĝis. En 1900 vivis en Káty 4211 homoj (2895 serboj, 1120 germanoj, 190 hungaroj. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bács-Bodrog, al distrikto de Titel, poste al estonta Jugoslavio. Hungario reokupis ĝin inter 1941-1944. En 2002 loĝis en Kacj 11 166 homoj, (10 094 serboj (90 %), 456 hungaroj (4 %), 155 jugoslavianoj, 60 kroatoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* serba preĝejo de 1840
* luterana preĝejo de 1894

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Kacj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 298102
* LCCN: n99054299
* VIAF: 138560645
* BNF: 12479090j
 |
**Esperanto - la nova latino de la Eklezio** estas esperanta versio de la germanlingva libro "Esperanto – das neue Latein der Kirche" de Ulrich Matthias. La germanlingva versio estis verkita, laŭ instigo de Bernhard Eichkorn, ĉefe en la jaro 1996 kaj aperis en 1999 en la eldonejo Gmeiner. La esperanta versio sekvis en 2001, eldonita de Flandra Esperanto-Ligo (FEL). Ĝi estis tradukita aŭ reverkita de la aŭtoro mem kaj enhavas ne malmultajn ŝanĝojn aŭ aktualigojn kompare kun la germana versio. La libron "Esperanto - la nova latino de la Eklezio" ĉiu rajtas traduki kaj eldoni en naciaj lingvoj sen ajna licencpago. Krom en la germana kaj Esperanto, la libro aperis ankaŭ en la angla, rusa, portugala, litova, franca kaj hungara, parte kun subvencio de la Fonduso Max Josef Metzger.

Enhavo
------

La libro rakontas pri la historio kaj nuntempo de la katolika kaj protestanta Esperanto-movado. Kaj ĝi vortigas la argumentojn por lingvo, pri kies avantaĝoj kristanaj esperantistoj ĉiam denove konsciiĝas.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo pri la diverslingvaj eldonoj de la libro
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience (franclingva eldono)
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
* (franca) Artikolo pri eklezioj kaj Esperanto Arkivigite je 2022-05-21 per la retarkivo Wayback Machine laŭ kiu kontraŭe al kelkaj el la ĉefaj lingvofrankaoj *(lingau franca)* de la mondo Esperanto *ne* estas proksime identigebla kun unusola religio,

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Esperanto |
**Kabos Hegyfoky** [kaboŝ hedjfoki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hegyfoky Kabos** estis hungara verkisto pri meteologio, katolika pastro.

Kabos Hegyfoky  naskiĝis la 7-an de julio 1847 en Hungara reĝlando en Újleszna, li mortis la 7-an de februaro 1919 en Túrkeve.

Biografio
---------

Kabos Hegyfoky studis teologion en Eger, li pastriĝis en 1871. Li estis pastro en Fegyvernek, poste en diversaj lokoj, fine en Túrkeve. Ekde 1883 li okupiĝis ankaŭ pri meteologio. Li establis bibliotekon en Kunszentmárton, en la sama urbo kaj en Tardos kaj Bánhorváti ankaŭ meteologiajn staciojn. Liaj meteologiaj kontribuoj aperis ankaŭ germane en diversaj gazetoj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A májushavi meteorologiai viszonyok Magyarországon* (1886)
* *Folyóink vízállása és a csapadék* (1897)
* *Az eső évi periódusai Magyarországon* (1909)
* *Az esőről* (1916)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo H, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
**Mangalagiri** (telugue **మంగళగిరి**) estas urbego en Barato, en subŝtato Andra-Pradeŝo, en Distrikto Guntur. Ĝi estas grava antaŭurbo de la Vijayawada kaj parto de la urbaro de Vijayawada.

Ĉefvojo en Mangalagiri

Geografio
---------

Mangalagiri etendiĝas sur ebenaĵo en alteco de 29 metrojn de la marnivelo proksime al rivero. Distrikta ĉefurbo Guntur kaj Tenali troviĝas po 24, Kakinada 188, Hajderabado 245, subŝtata ĉefurbo Amaravatio 365 (supozeble malĝusta informo), Mumbajo 862, Kolkato 1084, tutlanda ĉefurbo Delhio 1412 kilometrojn (aere) .

Demografio
----------

Laŭ la censo en 2011 Mangalagiri havis populacion de 107 197. La legopovo estas 76,16 %.

Historio
--------

Onidire Mangalagiri ekzistis ekde 225 antaŭ Kristo. Dum la historio pluraj dinastioj regis. En la 1970-aj jaroj ekzistis granda akvomanko en la urbo, tial oni alportis akvon tra akvoduktoj al la publiko. Dek vilaĝoj estas kunfanditaj en Mangalagiri Municipon. La temo de la fuzio nun estas pritraktata en la tribunalo.

Ekonomio
--------

La produktado de manfaritaj tinkturfarbitaj ŝtofoj estas la plej grava okupo de la urbanoj jam dum 500 jaroj.

Klimato
-------

Mangalagiri situas en tropika klimato kun influo de musono. La urbego ricevas sudokcidentan musonon inter julio-oktobro kaj nordorientan musonon meze de decembro. La meza jara pluvo estas 50-60 cm. La someraj temperaturoj varias inter 44-46 °C kaj la vintraj temperaturoj inter 22-23 °C.

Trafiko
-------

Mangalagiri situas ĉe aŭtovojo Kolkato-Ĉenajo, krome estas ankaŭ malpli gravaj vojo ĉiudirekte (ekzemple al Tenali). Tra la rivero 2 vojaj kaj fervoja ponto funkcias. La plej proksime flughaveno estas ĉe Vijayawada.

Edukado
-------

2 universitataj kampusoj funkcias en Mangalagiri.

Vidindaĵoj
----------

* templo videbla en la informkesto kaj aliaj temploj
* historiaj kavernoj

Mangalagiri
**Nestabila kondensato** (ankaŭ nomata **saturita kondensato**, **malseka kondensato**) estas likvaj hidrokarbonoj C5H12 + supraj, en kiuj estas diluitaj gasaj hidrokarbonoj kaj nehidrokarbonaj komponantoj.

Ĝi eliĝas en la aparatoj pri kompleksa gaspreparado el tavolgaso ĉe certaj premo kaj temperaturo, ĉe kiuj gaso separiĝas de kondensato. Post la separiĝo la gaso venas al mezurilo kaj poste al gaskondukilo. La kondensato estas mezurata en aparta ujo aŭ en separilo helpe de likvomezuriloj. Laŭ la kvanto de gaso, trafluinta la mezurilon (en kubaj metroj) kaj kvanto de la amasiĝinta en la ujo kondensato (en cm³), estas kalkulata la kvanto de la nestabila kondensato, kiu eliĝis el kuba metra da gaso.

La nestabila kondensato enhavas preskaŭ ĉiujn komponantojn de kruda gaso, foje de akvo kaj iun kvanton de mekanikaj almiksaĵoj.

La primara pritraktado de la nestabila kondensato okazas en kondensatostabiligaj aparatoj en gasminejoj, sekve de kio oni ricevas stabilan kondensaton, larĝan frakcion de la hidrokarbonoj, diversajn likvajn naftogasojn ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Stabila kondensato

Referencoj
----------

1. ↑  Гриценко, И. А..  [2004] Р. И. Вяхирев: *Стабильный конденсат // Российская газовая энциклопедия* (ruse). Москва: Большая Российская энциклопедия, p. 266–267. ISBN 5-85270-327-3.
**Edvardas Piščikas** (naskiĝis la 16-an de aŭgusto 1960 en urbeto Užventis, komunumo Kelmė, okcidenta Litovio) estas gvidanto de la internacie populara muzika grupo "Asorti".

Lernis li en urbo Šiauliai, tie koncertis kaj eĉ elprovis pentroarton (en 1979). Muzikanto li estis ĉiam – jam 14-jara li ludis en profesia bando kaj gajnis monon. Dum la jaroj 1979-1981 Edvardo militservis en Kazaĥio. En 1981 E. Piščikas venis al urbeto Visaginas, tiam Sniečkus, konstruita por laborantoj ligitaj kun Ignalina atoma centralo (kies unua reaktoro ekfunkciis fine de 1983). Ĝis la jaro 1983 li laboris kiel pentristo (!) de tiama Sniečkus, poste ĝis 1993 kiel arbaristo kaj samtempe kiel soninĝeniero, estro de muzika studio Asorti en la urba Junulara domo de verkado (ankaŭ nun).

La muzika trupo ASORTI kreiĝis en 1982, komence kiel muzikanta duopo: estis Edvardo kaj veninta el la latva Daugavpils Jelena. Ilia amiko, kiu kunludis, proponis la muzikan ensembleton titoligi "ASORTI" (ja estis plenumata buntstila muziko – france assorti signifas taǔge komponita). Baldaǔ Edvardas kaj Jelena (amikforme – Lena) geedziĝis kaj fine de 1984 enmondigis talentan fileton Edgaras, kiu nun estas la
tria, brila ano de la familia trupo ASORTI.

Henrik Peniuta, la gvidanto de ĵus fondiĝinta (en 1989) urba E-klubo "Espero" konvinkis ilin eklerni por tio la internacian lingvon Esperanto kaj partopreni belartan konkurson "Muzo" en Vilno. Estis la jaro 1992, kiam la triopo "Asorti" koncertis antaǔ vasta E-publiko kaj estis tuj rimarkita. Pasis nur ankoraŭ kelkaj jaroj kaj ĝi ekgastrolis ankaŭ eksterlande.

Multaj landoj, inter ili, Finnlando kaj Germanio, Pollando, Svedio, Belgio, Nederlando, Italio, Japanio estas en la listo de gastigantoj. Memkomprene, en la programo de Asorti ĉiam eniras ankaŭ Eeroj.
Ekde kiam en 1991 en Visaginas komenciĝis tradicia internacia muzika festivalo "Visagino Country", "Asorti"
kiel unu el gastigantoj ofte plenumas eksterkonkursan programon. Edvardas Piščikas, kiel esperantisto, sen kia ajn dubo, restas centra figuro en Visaginas. Ekde 1993 li estas senŝanĝa gvidanto de la urba klubo "Espero". Li senĉese kaj aktive laboras sur E-kampo.
**Edvino** (m. 1071) estis grafo de Mercia ekde 1062.

Li estis filo de Aelfgar de Mercia kaj frato de Morcar de Northumbria.

Morcar iĝis grafo de Northumbria en 1065, post kiam la northumbrianoj sukcese ribelis kontraŭ Tostig Godwinson. La sekvantan jaron Tostig invadis Mercia sed Edvino kaj Morcar forpelis lin. La saman jaron, post la morto de Eduardo la Konfesanto, la norvega reĝo Harald Hardrada invadis nordorientan Anglion, subtenate de Tostig kaj flandraj dungsoldatoj. Edvino kaj Morcar rezistis la invadantojn sed estis venkataj ĉe Fulford (proksime al Jorko).

Verŝajne en frua 1066, Edita, fratino de Edvino, edziĝis al Harold la 2-a (Anglio).

Post la morto de Harold la 2-a dum la batalo de Hastings, Edvino kaj Morcar unue subtenis Edgar Aetheling sed ili baldaŭ omaĝis al Vilhelmo la Konkerinto.

En 1068 Morcar ribelis en Mercia sed denove kapitulaciis kiam la armeo de Vilhelmo marŝis kontraŭ ilin. Kvankam ili ricevis pardonojn, ili denove ribelis en 1071. Edvino estis prefidata kaj mortigata, sed Morcar aliĝis al la ribelo de Hereward the Wake.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 280153
 |
La **eŭropa ŝoseo 18** (mallonge E 18) estas eŭropa ŝoseo, kiu inter okcidento kaj oriento kondukiĝas tra Irlando, Britio, Norvegio, Svedio, Finnlando kaj Rusio.

Itinero
-------

### Urboj

Gravaj urboj, kiu situas laŭlonge de la ŝoseo, estas en Irlando Craigavon, Belfast kaj Larne, kaj en Britio Stranraer, Gretna Green, Carlisle kaj Newcastle. Sekve la vojo daŭriĝas en Norvegio. Tie laŭlonge de la ŝoseo situas la urboj Kristiansand, Arendal, Porsgrunn, Larvik, Sandefjord, Horten, Drammen, Oslo kaj Askim. En Svedio la ŝoseo pasas la urbojn Karlstad, Örebro, Västerås kaj Stokholmo kaj en Finnlando Mariehamn (Alando), Turku, Helsinko kaj Kotka. Fine en en Rusio ĝi pasas la urbojn Viborg kaj Sankt-Peterburgo.

### Pramŝipaj linioj

La ŝoseo E 18 enhavas plurajn pramŝipajn liniojn. La pramŝipan vojon tra la Balta Maro de Kappelskär tra Mariehamn al Naantali nuntempe provizas ŝipoj de la kompanio *Finnlines*.

la ŝoseo E 18 en Vantaa, Finnlando

* Kategorio Eŭropa ŝoseo 18 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Autafond** estas komunumo en la distrikto Sarino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 72 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Autafond, kiu laŭ loĝantaro estas la plej malgranda komunumo de la distrikto Sarino kaj malgraŭ ĝia proksimece al la urbo Friburgo konservis sian kamparan karakteron, situas en la Friburga Mezlando, proksimume 7 kilometrojn okcidentnordokcidente de la kantonĉefurbo Friburgo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Autafond kaj la du setlejoj Combes kaj Chenaleyres.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,42 km², de kiuj 30,0% estas kovritaj de arbaro, 66,3% servas por agrikulturo kaj 3,7% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Autafond limas en nordo al Grolley, en oriento al Belfaux, en sudo al Chésopelloz, en sudokcidento al Noréaz, kaj en okcidento al Ponthaux.

Trafiko
-------

Autafond situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj kaj atingeblas nur pere de tri mallarĝaj flankaj vojoj de Belfaux. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 troviĝas proksimume 6 kilometrojn oriente de la komunumo norde de Friburgo. La komunumo ne disponas pri propra konekto al la publika transportreto. La stacidomo de Belfaux situas du kilometrojn oriente de la vilaĝocentro de Autafond.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Autafond datiĝas el la jaro 1236 kiel *Auta-fonz*. La ekleziaj interezoj apartenis dum mezepoko al la katedralo de Laŭzano. En la jaro 1442 Autafond estis atribuita al la Malnova Kamparo de Friburgo sub la Hospitala Flago. Ek de la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1848 ĝi apartenis al la distrikto Friburgo, tiam ĝi sub la nova kantona konstitucio estis integrita al la distrikto Sarino.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Marianne Rolle*: *Autafond* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-09-01)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Autafond en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Autafond

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Autafond** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Chenaleyres, komunumo AutafondChenaleyres, komunumo Autafond
* Kamparana domo en AutafondKamparana domo en Autafond
* Biena setlejo CombesBiena setlejo Combes

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Sarino |
| --- |
| Arconciel • Autafond • Autigny • Avry • Belfaux • Chénens • Chésopelloz • Corminboeuf • Corpataux-Magnedens • Corserey • Cottens • Ependes • Farvagny • Ferpicloz • **Friburgo** • Givisiez • Granges-Paccot • Grolley • Hauterive • La Brillaz • La Sonnaz • Le Glèbe • Le Mouret • Marly • Matran • Neyruz • Noréaz • Pierrafortscha • Ponthaux • Prez-vers-Noréaz • Rossens • Senèdes • Treyvaux • Villars ĉe Glano • Villarsel ĉe Marly • Vuisternens-en-Ogoz |  |

 |
La **eŭropa ŝoseo 40** (E 40) estas la plej longa eŭropa ŝoseo, havante 8 000 km. Ĝi trairas mezan kaj orientan Eŭropon kaj centaan Azion per okcident-orienta direkto. Ĝi komencas je Kalezo apud la Manika Kanalo kaj finas je Ridder en orienta Kazaĥio.

Dum la okcidenteŭropa parto plejparte konsistas el aŭtovojoj, la plej orienta parto estas nur gruzaj stratoj.
Tamen la stratoj de la centralazia parto apartenas al la Azia ekspres-strata projekto.

Vojo
----

La ŝoseaj kodoj metitaj antaŭ la urbonomoj indikas, kun kiuj naciaj aŭ eŭropaj ŝoseoj la ŝoseaj partoj identas. Ŝoseaj kodoj metitaj malantaŭ la urbonomoj indikas nodopunktojn kun aliaj eŭropaj ŝoseoj.

Francio
* A16 (*autoroute 16*): Kalezo

Belgio
* A18: Veurne, Nieuwpoort, Ostendo
* A10: Ostendo, Bruĝo, Gento, Aalst, Bruselo
* A3: Bruselo, Loveno, Lieĝo, Eupen

Germanio
* A44 (*Bundesautobahn 44*)
* A4: Aachen, Kolonjo, Olpe
* A45: Olpe, Siegen, Veclaro (ankaŭ parto de la eŭropa ŝoseo 41)
* A480: Gießen
* A5: Gießen, Kirchheim
* A4: Kirchheim, Eisenach, Erfurto, Vajmaro, Jena, Gera, Chemnitz, Dresdeno, Görlitz

Pollando
* A4 (*autostrada 4*):Zgorzelec, Bolesławiec, Vroclavo, Gliwice, Zabrze, Jaworzno, Krakovo, Szarów (ĉe Poddębice)
* 4: Szarów, Jarosław
* 77: Jarosław, Przemyśl, Korczowa (ĉe Radymno)
* 4: Przemyśl, Korczowa

Ukrainio: Lvivo, Rivno, Kievo, Poltavo, Ĥarkivo, Luhansko
Rusio: Volgogrado, Astraĥano
Kazaĥio: Atıraw
Uzbekio
Turkmenio: Daŝoguzo
Uzbekio: Samarkando, Taŝkento
Kazaĥio: Ŝimkento
Kirgizio: Biŝkeko
Kazaĥio: Almato, Öskemen, Ridder

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Eŭropa ŝoseo 40 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Transporto en Ukrainio
Koordinatoj: 47° 33′ 56″ N 4° 01′ 19″ O﻿ / ﻿47.56556 °N, 4.02194 °O﻿ / 47.56556; 4.02194 (mapo)

**Angely** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 135 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.

Geografio
---------

Angely etendiĝas sur 8.62 km², kaj havis 124 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 14 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Rémy Rappeneau, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Angely apartenas al la kantono de L'Isle-sur-Serein, kies ĉefurbo estas L'Isle-sur-Serein. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de L'Isle-sur-Serein
**Edward Augustus Inglefield** (27-an de marto 1820 en Cheltenham - 5-an de septembro 1894 en Londono) estis brita admiralo kaj polusa esploristo.

Vivo
----

Inglefield jam ekservis en 1834 en la mararmeo. Lin komisiis en 1852 Lady Jane Franklin veturi al Barrow-marvojo, por partopreni la serĉadon de la brita polusa esploristo John Franklin sur areo de la Insuloj de reĝino Elizabeto kaj por liveri helpmaterialojn por la tie troviĝinta eskadro. Dume li ankaŭ esploris la nordajn bordojn de la Baffin-golfo. Li nomumis en 1852 la Ellesmere-insulon post Siro Francis Egerton, unua earlo de Ellesmere.

Li atingis la 16-an de aŭgusto Upernavik kaj eniris Smithsund (ĝis 78° 28' 21'' norda latitudo). John Ross asertis, ke tiea vojo estas fermita, sed Inglefield trovis ilin malfermite kaj tiel montris la ĝustan vojon por ĉiu posta ekspedicio. Li ankaŭ atingis Jonessund ĝis 84° 10' okcidenta longitudo.

Li ekveturis denove en 1853 kaj 1854, por transporti stacionantajn homojn sur la Beechey-insulo reen al Grand-Britio. 

Inglefield iĝis en 1875 vicadmiralo.

Inglefield ricevis pro siaj povumoj Oran medalon fare de la Reĝa Geografia Societo en Londono.

Siro Edward August Inglefield mortis la 5-an de septembro 1894 en Londono.

Verkoj
------

* *Report on the Return of the Isabel from the Arctic Regions*. (In: Journal of the Royal Geographical Society. 1853, S. 136)
* *A Summer Search for Sir John Franklin*. Londono 1853

* Kategorio Edward Augustus Inglefield en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 306515
* GND: 1157705359
* LCCN: n99830150
* VIAF: 54149196261074790682
* ISNI: 0000 0001 1970 5500
* SUDOC: 059843535
* BNF: 15342514r
* ULAN: 500014437
* NLA: 36574472
* BIBSYS: 12014904
* RKD: 41056
 |
La **Insulo Cerrito** [zerIto] aŭ en hispana **Isla del Cerrito** (de la monteto) estas rivera insulo situanta ĉe la kunfluo de la rivero Paragvajo kun la rivero Paranao. Ĝi formas parton de la departemento Bermejo, en la orienta pinto de la Provinco Ĉako, Argentino. La nomo devenas el malgranda monteto kiu staras inter 15 kaj 20 metroj super la rivernivelo, makutima situacio inter la aro de lagetoj kaj inunditaj lokoj kiuj formas la delstran bordon de la riveroj Paranao kaj Paragvajo. Estas disaj loĝantoj en diversaj punktoj de la insulo, sed majoritate ili koncentriĝas en la ununura urbo de la insulo: nome la samnoma vilaĝo *Isla del Cerrito*.

La insulo havas kuriozan formon similan al hufofero, kaj estas limigita de la ĉefaj fluejoj de la riveroj Paragvajo kaj Paranao kaj de la rojo Ancho [Anĉo] (larĝa) aŭ Atajo [atAĥo] (ŝparvojo). La ĉefaj aktivaĵoj estas fiŝkaptado kaj turismo, nome la ĉefa turisma centro de la provincio. Ties strategia situo kondukis al la fakto ke ĝi formis parton de nombraj historiaj okazintaĵoj, inter kiuj elstaras ties partopreno en la Milito de la Trilanda Alianco kaj esti sidejo de la unuaj argentinaj aŭtoritatoj de la *Territorio Nacional del Gran Chaco*. Dum granda parto de la 20a jarcento oni instalis tie kontraŭlepran malsanulejon kiu post ties nuligo permesis la usadon de la insulo por turismaj celoj.

Eksteraj lifgiloj
-----------------

* Kategorio Insulo Cerrito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Las singularidades de los sistemas ecológicos en la Isla del Cerrito. Propuesta de conservación y gestión Arkivigite je 2008-07-14 per la retarkivo Wayback Machine
* Isla del Cerrito Arkivigite je 2011-01-14 per la retarkivo Wayback Machine
La **golfo de Morrosquillo** [morosKIjo] estas golfo situa en la sudo de la Kariba Maro, en la norda marbordo de Kolombio, apartenanta al la departementoj Sukreo kaj Kordovo. Ĝi ampleksas, de okcidento al oriento, proksimume ĉirkaŭ 80 kilometroj, el la pinto Mestizos, la golfeto Cispatá kaj la elfluo de Tinajones, elfluo de la rivero Sinú, en Kordovo, ĝis la pinto San Bernardo, en Sukreo.

Partikulare menciindas la fakto ke en Morrosquillo finas la oleodukto Caño Limón–Coveñas, el kie oni liveras la nafton devenan el la areo de *piedemonte llanero*. En la norda pinto de la golfo troviĝas la insularo San Bernardo, populara turisma destino kiu etendas marinternen ĉirkaŭ 15 km kaj estas komponita de la insuloj Cabruna, La Palma, Mangle, Tintipán, Panda, El Islote, Múcura, Maravilla kaj Ceycén.

Referencoj
----------

1. 1 2  Efraín Otero Álvarez, Lina Mosquera Aguirre, Gerardo Silva Castro, Julio César Guzmán Victoria. «Golfo de Morrosquillo». Golfos y bahías de Colombia. Bogotá: Banco de Occidente. ISBN 978-958-95504-2-7.  Konsultita la 20an de Aŭgusto 2016.
**Eŭropa ĉarto por la egaleco de la virinoj kaj viroj en la loka vivo** estas enkondukita en majo 2006 de la Konsilio de la Komunumoj kaj Regionoj de Eŭropo. La ĉarto estas adresata al la lokaj aŭtoritatoj. Oni proponas al ili subskribi tiun ĉi dokumenton kaj enkonduki ĝiajn regulojn en koncerna komunumo aŭ regiono.

Ses bazaj reguloj
-----------------

* Egaleco de virinoj kaj viroj en observado de bazaj rajtoj;
* Por garantii egalecon de virinoj kaj viroj devas esti rigardataj aspektoj de diversa diskriminacio, bazata sur raso antaŭjuĝoj, handikapo, seksa orientiĝo, religio kaj soci-ekonomia situacio;
* Ekvilibra partopreno de virinoj kaj viroj en decidprozecoj en demokratia socio;
* Oni devas nuligi ĉiujn stereotipojn rilate al sekso, rilatojn kaj antaŭjuĝojn rezultataj de ili;
* Lokaj aŭtoritatoj alprenante iun ajn decidon devas rigardi bezonojn de ambaŭ seksoj kiel samgravaj;
* Uzo de monrimedoj devas esti konvene planita kaj realigita.

Komenco de la ĉarto
-------------------

La Konsilio de la Komunumoj kaj Regionoj de Eŭropo jam delonge laboris pri nuligo de ajna diskriminacio, ankaŭ tiu rilata al sekso. En 2005, kunlabore kun la Eŭropa Komisiono, ĝi kunordigis projekton *Urbo por egaleco*. Plej grava celo de tiu ĉi projekto estis kolekti informojn pri realaj ekzemploj de egalecigado de seksoj fare de lokaj aŭtoritatoj en Eŭropo, kaj ekkreo de metodologio kiu helpus al lokaj oficistoj atingi realan egalecon en komunumoj. En la fina etapo de la projekto, la Konsilio, uzante la monrimedojn de la Eŭropa Komisiono, engaĝiĝis en novan projekton kiu celis ekkrei ĉarton por la egaleco de la virinoj kaj viroj en la loka vivo. Tiu ĉi entrepreno celis instigi lokajn politikistojn subskribi la dokumenton kaj enkonduki ĝiajn regulojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* La ĉarto Arkivigite je 2012-02-05 per la retarkivo Wayback Machine (angle)
Birjano prezentata kun barataj pladoj
**Birjano** (arabe/urdue: بریانی, bengale: বিরিয়ানি, hindie: बिरयानी, panĝabe: ਬਿਰਯਾਨੀ, malajale: ബിരിയാണി, sinhale: බුරියානි, tamile: பிரியாணி, telugue: బిర్యాని) estas riz-bazita plado kun spicoj, rizo (kutime la varianto Basmatio) kaj kokidaĵo, ŝafaĵo, fiŝaĵo, ovoj, aŭ legomoj.

La nomo devenas de la persa vorto beryā(n) (بریان) [berjaan] kiu signifas ion fritita aŭ rostita. Oni portis ĝin al Barato fare de islamaj vojaĝantoj kaj komercistoj de Persio. Ĝi estis populara plado en la kuirejo de la mogalaj imperiestroj. Ĝi nun estas grava parto de la sudazia kuirarto.

La eroj de la birjano inkluzivas jenajn: la gio, muskato, nigra pipro, kariofilo, kardamomo, cinamo, cinamaj folioj, kultiva koriandro, mento, zingibro, cepo, kaj ajlo. La altkostaj birjanoj inkluzivas la safranon. Por la nevegeterano, la ĉefaj viandoj estas la bovaĵo, kokidaĵo, kapraĵo, ŝafaĵo, fiŝaĵo aŭ salikokoj. Oni prezentas la pladon kun raita, kareaĵo, melongenaĵo, boligita ovo, kaj salato.

Sinda Birjano
La diferenco inter birjano kaj pilafo estas, ke oni kuiras ĉion en la pilafo kune. Sed en la birjano, oni kuiras la rizon kun la spicoj aparte de la legoma aŭ vianda saŭco. Oni poste kunigas la rizon kaj la saŭcon. En bone farita birjano, la plado estas pli-malpli seka. La rizgrenoj restas apartaj, malsame al rizoto, en kiu la rizo estas kremece malseka.

* Kategorio Birjano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **eŭropa ŝoseo 4** (E4) estas eŭropa ŝoseo, kiu etendiĝas inter nordo kaj sudo plejparte tra Svedio, sed iom ankaŭ tra Finnlando. Ĝi esence vojas ĉe la okcidenta bordo de la Balta Maro, komenciĝas en Tornio en Finnlando kaj finiĝas en Helsingborg en Svedio. Ĝi estas la dua plej longa eŭropa ŝoseo de Svedio post la eŭropa ŝoseo 45.

Ĉar en Svedio ne ekzistas naciaj kodoj por aŭtoŝoseoj, la ŝoseo ĉie signiĝas per la eŭropa kodo *E4*.

En multaj partoj de la vojo, precipe en suda kaj meza Svedio, ĝi havas  aŭtoŝosean konstruon, do almenaŭ du lenojn po vetura direkto. En aliaj, malpli frekventataj partoj ĝi havas aŭ sume tri lenojn, kies meza en iuj partoj servas por preterrapido en unu, en aliaj partoj en la alia direkto, kaj en ankoraŭ malpli frekventataj partoj estas simpla eksterurba ŝoseo kun po unu leno po direkto. En tiuj partoj ankoraŭ estas multaj en- kaj elveturejoj, kiuj ĝis nun ne havas elveturejajn numerojn. Se plia parto de la vojo plivastiĝas al aŭtoŝosea konstruo, la en- kaj elveturejoj de tiu parto ankoraŭ ricevas numerojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Eŭropa ŝoseo 4 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* fota serio pri la ŝoeso E4 (germane)
Griza pelikano, Blankakapa mikterio, kaj Egreto videblas en tiu foto.
Vido de la Birdorezervejo de Lago Vedanthankal.
Blankakapa mikterio flugante super la lago.
Enirejo.
Pelikanoj nestumantaj.
**Birdorezervejo de Lago Vedanthankal** (en tamila வேடந்தாங்கல் பறவைகள் சரணாலயம்) estas Birdorezervejo de 30 hektaroj situanta en la Distrikto Kanĉipuram de la ŝtato de Tamilnado, Barato. Tiu Birdorezervejo situantas je ĉirkaŭ 75 km el Ĉenajo ĉe la Nacia Aŭtoŝoseo 45 (NH45) sude de Ĉengalpattu.

Vedanthangal estas hejmo por migrantaj birdoj, kiaj la Pintvostanaso, la Marĉanaso, la Montarmotacilo, la Bluflugila anaso, la Blankventra tringo kaj multaj pliaj.

Vedanthangal estas je veturo de ĉirkaŭ unu horo kaj duono el Ĉenajo. Ĝi estas unu el plej malnovaj rezervejoj por akvobirdoj en la lando. Vedanthangal en Tamila lingvo signifas 'domareto de la ĉasisto'. Tiu area estis favora ĉasejo por la lokaj senjoroj jam antaŭ 301 jaroj. La regiono allogas grandan varion de birdoj ĉar ĝi disponas malgrandajn lagojn kiuj utilas kiel manĝejoj por la birdoj. Konstatinte ties ornitologian gravon, jam la Brita registaro entreprenis paŝojn por disvolvigi Vedanthangal al Birdorezervejo tiom frue kiom ĝis 1798. Tiu estis establita en 1858 laŭ ordono de la registo de la distrikto Ĉingleput.

Plej taŭga epoko por viziti tiun Birdorezervejon estas el novembro al marto. Dum tiu tempo birdoj estas plej aktivaj pro konstruo kaj riparado de siaj nestoj.

Vilaĝanoj ĉe tiu Birdorezervejo ege engaĝiĝas al konservo de la Birdorezervejo kaj de la birdoj kiuj venas al tiu Birdorezervejo, kaj ili entreprenis demarŝojn por eviti ĝenadon al la alfluo de la birdoj.

Historio
--------

Birdospecioj
------------

Notoj
-----

1. ↑  Vedanthangal - M.Krishnan paĝo 9
2. ↑  Universitato de Ĉenajo - Tamil Lexicon[*rompita ligilo*]

* Kategorio Birdorezervejo Vedanthangal en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***The Birds of the Western Palearctic*** (plena titolo ***Handbook of the Birds of Europe, the Middle East, and North Africa: The Birds of the Western Palearctic***; ofte aludita per inicialoj ***BWP*** kaj en Esperanto *La birdoj de la Okcidenta Palearktiso*) estas naŭvolumena Ornitologia manlibro pri la birdoj de la okcidenta parto de la Palearktisa ekozono.

*BWP* estas kompleta priskribo de regiona avifaŭno por Okcidenta Palearktiso. Ĝi konsistas el 9 volumenoj, kies unua estis publikita en 1977 kaj la naŭa en 1996. La formato kaj amplekso de *BWP'* ege influis la disvolviĝon de regionaj avifaŭnoj por aliaj mondopartoj, ekzemple por *The Birds of Africa*.

Duvoluma resuma elsono *Concise Edition* estis produktita en 1998. Kaj la kompleta kaj la resuma eldonoj estis publikitaj de Oxford University Press (OUP).

La limaro uzita por la regiono inkludis (a) Islandon, sed ne Gronlandon, (b) la tutan Makaronezion, (c) Nordafrikon, (d) la nordajn partojn de la Araba Duoninsulo, (e) Irakon kaj Kuvajton, sed ne Iranon, kaj (f) Rusion okcidente de la Uraloj. Kelkaj studoj pridiskutis la taŭgon de tiu limaro, partikulare pro ties suda kaj sudorienta limigoj, inter ili Martins & Hirschfeld (1994). Martins kaj Hirschfeld publikigis detalan artikolon en 1998, disputante la limaron en Irano kaj la Araba Duoninsulo. Ili konkludis, ke la montaraj okcidentaj kaj nordaj areoj de Irano, kaj la Araba Duoninsulo, escepte pri du malgrandaj enklavoj en la sudo, estu inkludita en la Okcidenta Palearktiso. Ullman (2000) malkonsentis el tiaj konkludoj pri la arabaj enklavoj, tamen, aserte ke ĝia malriĉa birdaro, kompare kun la speci-riĉaj areoj de nordorienta Afriko, justigus inkludon de la tuta Arabio en la Okcidenta Palearktiso. Roselaar (2006), analizante la reproduktan distribuadon de 1037 paserinaj birdospecioj en la Palearktisa regiono, kaj nordaj partoj de Afrotropisaj kaj Orientalisaj regionoj, proponis ankaŭ sudan limon iome pli sudan ol tiu uzitan de *BWP*. Li ekskludis plej sudajn partojn de Arabio, kun iome diferenca limo ol tiu uzita de Martins & Hirschfeld.

Notoj
-----

1. ↑  Martins, R. P. & Hirschfeld, E. (1994) Where are the limits of the Western Palearctic? *Bulletin of the British Ornithologists' Club* 114: 207-08
2. ↑  Martins, R. P. & Hirschfeld, Erik (1998) Comments on the limits of the Western Palearctic in Iran and the Arabian Peninsula *Sandgrouse* 20(2): 108-34
3. ↑  Ullman, Magnus (2000) The limits of the Western Palearctic *Sandgrouse* 22(1): 74-75
4. ↑  Roselaar, Kees (2006) The boundaries of the Palearctic region *British Birds* 99(12): 602-18
La doktrino de protestantismo baziĝas sur kelkaj principoj, kiuj elstarigas certajn ununurecojn.

La termino solae, singulara sola, estas latina termino signifanta "nur" aŭ "nur tiel" tio estas, nur tia estas la maniero konduti kaj ne ekzistas alia maniero krom tiuj principoj. La kvin principoj klare esprimas la ĉefajn diferencojn inter la Romkatolika Eklezio kaj la Luterana Eklezio. La solae evoluis kaj formiĝis en la tempo de Martin Luther kaj Philip Melanchthon en la 16-a jarcento ĝis la protestantaj teologoj de la 20-a jarcento. La unuaj tri solae - Sola scriptura, Sola fide, Sola gratia, estis formulitaj en la tempo de Martin Luther surbaze de liaj tri gravaj skribaĵoj publikigitaj en 1520: "An den christelichen Adel deutcher Nation" (Al la kristana nobelaro de la germana popolo), "De Captivitate Babylonica Ecclesiae" (Pri la babilona kaptiteco de la eklezio) kaj "Von der Freiheit eines Christenmenschen" (Pri la libereco de la kristana viro). Du pliaj solae - Solo Christo, Soli Deo gloria, estis formulitaj poste.

Ĉi tiuj principoj formas la koron kaj fundamenton de lutera reformo kaj ilia signifo estas grandega. La bezono, ke la eklezio peru la rilaton inter la homo kaj Dio, estas nula, la graveco de la pastro kaj liaj ceremonioj estas nuligita, la graveco de plej multaj sakramentoj estas nula, ne plu valoras teologiaj interpretoj, la kanonaj leĝoj, la epistoloj de la papoj kaj la kultado al la sanktuloj, ne plu necesas monaĥeco kaj asketeco.

La principoj havas latinajn nomojn, kiuj komenciĝas per la adjektivo "solus/a":

* **sola scriptura**: Nur el la Biblio venas teologia vero.
* **solus Christus**: nur el Kristo venas savo, ne ekzemple de sanktuloj.
* **sola gratia**: nur per dia graco, ne per homaj agoj eblas savo.
* **sola fide**: nur per fido, ne per bonaj faroj oni atingas savon; fido estas rezulto de graco, sed kondukas al bonaj faroj.
* **soli Deo gloria**: ĉia gloro estas de/al Dio. Neniu homo meritas gloron pro religiaĵoj.

Por plua legado
---------------

* Introduction to Protestantism - The Five Solas - www.proestantism.co.uk/solas.

* Bible Brodown - www.biblebrodown.com/blog/the-five-solas.
* The Five Solas - www.reformationbiblecollege.org/blog/the-five-solas.

Vidu ankaŭ
----------

* Dogmo
**Hardado** aŭ **metalhardado** estas en la metalurgio unu el tuta gamo da procedoj, per kiuj oni prilaboras la internan strukturon de (ĉefe feraj) metaloj, por akiri deziratajn ecojn rilate al eksteraj mekanikaj strenoj. Ekzemplas pli altgrada rezistemo kontraŭ tro rapida foruziĝo, kontraŭ fleksado, premado, tordado. La procedoj efektiviĝas per varmo, kemiaj substancoj aŭ kombinoj el ambaŭ. La diferencon inter la strukturoj eblas bildigi per la ekzemplo de grafito kaj diamanto, kiuj konsistas ambaŭ el pura karbono. Ofte miskomprenita estas la koncepto de pligranda hardeco de laborpeco post malvarma transformigo (ekz. martelado, laminatado). Tio estas subranga kaj ofte eĉ nedezirata, ĉar por sekvaj procedoj damaĝa efekto.

Oni varmigas la ŝtalon je hardiĝa temperaturo kaj abrupte malvarmigas ĝin en akvo, oleo aŭ alblovo de aero, tiel elformiĝas certa kristala strukturo (martensito), kiu igas la ŝtalon harda, sed ankaŭ rompema. Depende de konsisto de la ŝtalo, diferencas la procedaj parametroj kiel temperaturo, malvarmigaĵo aŭ daŭro.

Oni povas paroli ekzemple pri hardita glavo, martelo, ĉizilo.

* Kategorio Hardado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
birdoĥorie disvastigita ĉerizarbo (*Prunus avium*)
**Birdoĥorio** aŭ **ornitoĥorio** estas disvastigmeĥanismoj de planto ĉe kio birdoj transprenis la rolon de la disvastiganto de diasporoj.

Alkutimiĝoj
-----------

Simile al la zoogamio ankaŭ ĉe la zooĥorio okazis kunevoluo inter planto kaj la disvastiganto. Sed oftas poliĥorio.
Ĉar birdoj havas bonan vidkapablon la generativaj) diasporoj (tio povas esti fruktoj, plurfruktoj aŭ fruktaroj) estas plej ofte ruĝaj, flavaj, aŭ brile nigraj, ili formas fortan kontraston al la ĉirkaŭo.La odoro de la diaporo ne multe gravas. Krome la diasporoj restis ankaŭ post la maturiĝo al la planto, ili estas malgrandaj kaj havas molan ŝelon.

Ekologia signifo
----------------

Birdoj tre gravas por la semdisvastigado. Nur en Mezeŭropo oni konas 186 specioj de lignoplantoj, kies diasporoj estas disvastigataj birdoĥorie. Multaj birdoj, ekzemple eŭropazia garolo kaj nuksrompulo kovras la diasporoj en depoton kaj tielmaniere disvastigante la planton. Tio okazas ekzemple ĉe kverko, fago, avelujo kaj cembro.
La plej granda parto estas tamen disvastigata pere de endoĥorio.

Ankaŭ epifitoj kaj paparazito (ekzemple visko) estas birdoĥoriaj, iliaj semoj estas transporotataj de birdoj al tiu loko, kie ili povas ekburĝoni..

Ekzemploj
---------

Ekzemploj de birdoĥoriaj specioj estas:

* karnecaj semoj kiel diasporoj
	+ oficina peonio
	+ magnolio-specioj
* drupoj kiel diasporoj
	+ ĉerizarbo
	+ olivarboj
	+ sambuko
* beroj kiel diosporoj
	+ ligustroj
	+ riboj
	+ vitoj
	+ viskoj
	+ mirtacoj
	+ tepino (prsformo de kapsiko-specio *Capsicum annuum*)
* plurfruktoj kiel diasporoj
	+ rozoj
	+ Rubuso
	+ sorbuso (pomfrukto)