recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ekzemplo de eldono fare de Möller & Borel.
**Möller & Borel** estis eldonejo de Esperanto-Literaturo en Berlino, fondita en 1903. Ĝia adreso estis *Prinzenstraße 95* en la kvartalo *Kreuzberg*, kie okazis ankaŭ la fondo de la Berlina Esperanto Grupo 1903, poste *Lindenstr. 18-19, Berlin S.W.*, same en la kvartalo *Kreuzberg*. Ĝin posedis Wilhelm Möller kaj Jules Borel. Ĝi i.a. eldonis *Esperantan Bibliotekon Internacian*, la revuon *Germana Esperantisto* kaj multajn lernolibrojn, vortarojn kaj gramatikojn de Esperanto.

Jean Borel laŭ  propraj rememoroj de 1924 povis konvinki sian fraton Jules al la fondo de Esperanto-branĉo en la eldonejo sub la kondiĉo, ke li restos en Berlin kaj mem zorgos pri la afero. La eldonejo okupiĝis pri diversaj temoj, ekz. naturkuracado, informoj por bankistoj, judismo en Germanio kaj kiel dirite Esperanto.

* Der Naturarzt, Möller und Borel GmbH, Berlin, Dez. 1911
* Schneider, J. Die Entwicklung des Kindes im Mutterleib, Berlin, sen indiko
* Deutscher Bankbeamten-Verein Berlin (Hrg.), Taschenbuch für Bankbeamte 1911, Berlin
* Centralverein deutscher Staatsbürger jüdischen Glaubens (Hrsg.) Neunte Spendenliste für den Jubiläums-Fonds, Berlin, 1918

* Abwehr-ABC / hrsg. vom Verein zur Abwehr des Antisemitismus, Berlin, 1920, 128 S.

La presejo de **Möller & Borel** laboris ankaŭ por aliaj klientoj.

* revuo *Der Naturarzt* por Deutscher Bund der Vereine für naturgemäße Lebens- und Heilweise
* Die nationale Gefahr der geschlechtlichen Ansteckung Fr. Schönenberger, Kriegsflugblatt des Deutschen Bundes der Vereine für naturgemäße Lebens- u. Heilweise Nr. 5 (flugfolio por soldatoj, kiuj evitu kontakton kun virioj kaj rezigun pri alkoholo)

La presejo regule kaj dum jardekoj laboris por la "Deutscher Bund der Vereine für naturgemäße Lebens- u. Heilweise", kies estro Paul Schirrmeister eldonis la revuon "Der Naturarzt" kaj aliajn verkojn, kiuj apartenas al la vivreforma movado.

Ekzemple verko de la aŭxtorino Rose Stolle, kiu publikikis en la jaro 1900 en la eldonejo de Möller verkon kun la titolo *Schönheits-Pflege : Winke und Ratschläge zur Erhaltung der Schönheit des Weibes* (Flegado de beleco: Konsiloj por konservi la belecon de la virino), aperis en traduko de Jean Borel kiel N-ro 17 en la serio Esperanta Biblioteko Internacia sub la titolo *Konsiloj pri Higieno*

En 1944 la kvartalo, kie troviĝis la eldonejo, estis detruita per aviadila bombardado. En la proksimeco estis multaj eldonejoj kaj presejoj, interalie de la socialdemokrata gazeto "Vorwärts", pri kiu ekde 2013 informas memortabulo, kiu informas pri la strukturo kaj historio de la kvartalo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Libroj Arkivigite je 2016-03-07 per la retarkivo Wayback Machine eldonitaj de Möller & Borel en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo Arkivigite je 2007-12-21 per la retarkivo Wayback Machine
La **Eŭropa Agentejo pri Landlimaj kaj Marbordaj Patroloj** (EALMP), ofte konata kiel **Frontex** (france ***Front**ières **Ex**térieures*, "Eksteraj Landlimoj", foje esperantigita **Frontekso**), estas la Eŭropunia agentejo respondeca pri kontrolado kaj administrado de la eksteraj limoj de la Schengen-spaco.

Ĝi estis oficiale kreita la 6-an de oktobro 2016. Ĝi konsistas el oficistoj en Varsovio kaj la marborda patrolaro kaj la ĉeborda gardistaro de la membroŝtatoj de la Schengen-areo por kunigi siajn rimedojn ĉeloke kaj apliki reformitan kaj plifortigitan version de la rolo de la antaŭa Eŭropa agentejo por la mastrumado de kunagado ĉe la eksteraj limoj de la membroŝtatoj de Eŭropa Unio, kiu malaperas favore al tiu ĉi nova agentejo.

Prezentita en decembro 2015 de la Eŭropa Komisiono responde al la Eŭropa migra krizo, ĉi tiu propono ebligas doni plifortigitan mandaton kaj plivastigitajn funkciojn al eŭropaj agentoj. La agentejo celas krei komunajn normojn por la administrado de la eksteraj limoj kaj konstante kontroli ĉi tiujn limojn, kun regulaj riskanalizoj kaj devigaj "vundebleco-testoj" celantaj identigi kaj solvi malfortajn punktojn. Ligaj oficiroj estas senditaj al Membro-Ŝtatoj, kies eksteraj limoj prezentas riskon. Ili povos aliri naciajn informsistemojn kaj transdoni ĉi tiujn informojn al la agentejo. Por ebligi al la organo plenumi tiujn taskojn, ĝia buĝeto estos iom post iom pligrandigita, de 143 milionoj da eŭroj komence planitaj por 2015 al 238 milionoj da eŭroj en 2016, 281 milionoj da eŭroj en 2017, por fine atingi 322 milionojn da eŭroj en 2020. La stabo de la agentejo devus tiel iom post iom pliiĝi de 402 membroj en 2016 ĝis 1 000 en 20203. Rezerva forto de 1 500 gardistoj, uzante rapidajn intervenajn rimedojn, estos starigita.

Ekde 2019, la agentejo estas akuzita de ĵurnalistoj de pluraj eŭropaj landoj pri malobservo de la fundamentaj rajtoj de rifuĝintoj kaj pri kunlaboro kun ŝtatoj kiuj ne respektas homajn rajtojn.

Referencoj
----------

1. ↑  La Eŭropa Limgardista Agentejo inaŭguris ĉe la bulgara-turka landlimo , ĉe *Le Monde*, 6-a de oktobro 2016
2. ↑  Eŭropa Tagordo pri Migrado: Sekurigi la Eksterajn Limojn de Eŭropo, ĉe la retejo de la Eŭropa komisiono, 15-a de decembro 2015

* Kategorio Eŭropa Agentejo pri Landlimaj kaj Marbordaj Patroloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755743
* GND: 1121686001
* VIAF: 8716148209319600460000
 |
Malnova ponto super la flueto Säveån
**Lerum** estas malgranda urbo kaj komunumo, situanta proksime de Gotenburgo en Västra Götalands län en okcidenta Svedio. Historie kaj tradicie, ĝi apartenas la provincon Västergötland. La urbo estas unu de du urboj ĉe la lago Aspen – la alia estas Jonsered. Lerum ankaŭ estas fervoja stacio.

Historie la setlejo kie la fluetoj Säveån kaj Lerån kuniĝas disvastiĝis al aliaj partoj de la valeto. La nomo "Lerum" venas de *ler-,* ’argilo’, kaj *-um,* ’hejmo/farmo/vilaĝo’. La nuntempa preĝejo estis konstruita dum la 17-a jarcento. La fervojo ekster la urbo konstruiĝis en 1855–1857, kaj Lerum iĝis fervoja stacieto en 1858. La nuntempa stacidomo estis konstruita en 1892.

En la komunuma gimnazio, dum 12-jara periodo iam antaŭ 2019, eblis studi Esperanton. La esperanto-librejo en Stannum (statistike iĝinta parto de Gråbo) ankaŭ estas lokita en la komunumo de Lerum.

La plej grandaj, statistike difinitaj, loĝejoj en la komunumo de Lerom, laŭ Statistiska centralbyrån, 2015:

| Nr-o | Loĝejo | Loĝantaro |
| --- | --- | --- |
| 1 | **Lerum** | &0000000000026913.00000026 913 |
| 2 | Gråbo | &0000000000006021.0000006 021 |
| 3 | Björboholm | &0000000000001036.0000001 036 |
| 4 | Sjövik | &0000000000000929.000000929 |
| 5 | Tollered | &0000000000000920.000000920 |
| 6 | Öxeryd | &0000000000000544.000000544 |
| 7 | Slätthult | &0000000000000231.000000231 |
| 8 | Norsesund/Ingared (parto de) | &0000000000000151.000000151 |

Noto: Ingared (Norseund) estis dividita inter du komunumoj: Lerum kaj la komunumo de Alingsås. La tuta komunumo havis tiam 40 181, kaj 43 020 loĝantojn en 2020.

Bildgalerio
-----------

* Situo en SvedioSituo en Svedio
* Situo en Västra Götalands länSituo en Västra Götalands län
* Stacidomo de Lerum en 2006Stacidomo de Lerum en 2006
* Blazono de la komunumoBlazono de la komunumo

Referencoj
----------

1. ↑  Ora Ĵurnalo n-ro 19, p. 7 (2019)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Lerum en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lerum en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Komunuma retejo
* Retejo de la gimnazio la 3-an de majo 2017 (arkiva kopio)
Ekstera aspekto, 2011. La granda salonego por kunsidoj. La **Federacia laborjura tribunalo** (germane: *Bundesarbeitsgerichtshof - BAG*), estas tutgermane responsa kortumo kun sidejo en Erfurto. Tiu ĉi kortumo estas sur la pinto de la laborjura jurisdikcio en Germanujo. Administras kaj inspekte kontrolas la BAG-on la ministerio pri laboro kaj socialaj aferoj en akordigo kun la mInistro pri justico, kvazaŭ simile al la reguligo koncerne la Federacian tribunalon pri socialaj aferoj *(Bundessozialgericht)* en Kaselo.

Historio
--------

Nur post la Dua mondmilito la laborjura jurisdikcio separitis disde la ĝenerala. La en 1949 ekvalidiginta Germana konstitucio en la artikolo 96 (hodiaŭ: art. 95) projekte igis la laborjuraĵojn memstara branĉo de la jura sistemo kun propra kortumo. La 1-an de oktobro 1953 realigitis la leĝo per la instalo de tia kortumo, kiu ekfunkciis en aprilo 1954 en Kaselo.

Transloĝiĝo kiel signo de germana reunuiĝo
------------------------------------------

Post la Turniĝo la sendependa Federacia komisiono *(Föderalismuskommission)* decidis en majo de 1992 transloki la tribunalon en Turingion; en la 1993-a jaro oni voĉdonis por Erfurto kiel sidejo. Ek de 1999 finiĝis la translokiĝo kaj la tribunalo estis inaŭgurita ĉe ekstera fortikaĵa remparo de la citadelo Petersberg en moderna kaj arkitekture elstara konstruaĵo.

Estris la kortumon ek de la 1-a de marto s-rino Ingrid Schmidt.

Kompetenteco
------------

Laborjura jurisdikcio ĉefe okupiĝas pri kvereloj inter dungantoj kaj dungataj, sed fojfoje ankaŭ pri tiuj inter la dungitoj mem. Ekster tio tiaj kortumoj tiras al si kvereletojn sekvantajn el kolektivaj laborkontraktoj kaj pretas prijuĝi agadojn jure neklarajn dum strikoj.

De la komenco, la ideo separi la tuton de civila jurisdikcio estis plirapidigo de decidoj kaj ŝparo de mono, en la intereso de la dungitoj (kiuj plejfoje estas la akuzantoj). Per arbitracioj tamen nenio estu juĝita, krome kazoj koncerne salajrojn, se la du kontraŭuloj antaŭe estis konsentintaj pri arbitraciado.

Referencoj
----------

1. ↑  Pri la historio de laborjura jurisdikcio sur la kortuma retpaĝaro.

Literaturo
----------

* Hartmut Oetker, Ulrich Preis, Volker Rieble: *Festschrift 50 Jahre Bundesarbeitsgericht.* Verlag C. H. Beck, München 2004, ISBN 3-406-51533-9
* Gesine Weinmiller, Klaus Kinold: *Das Bundesarbeitsgericht zu Erfurt*, Richter Verlag; 2003. ISBN 3-933807-41-7.

Vidu ankaŭ
----------

* Laborjura tribunalo de Erfurto

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Federacia laborjura tribunalo de Germanujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo germane
* Arkivo pri decidoj, ankaŭ gazetara arkivo. Arkivigite je 2018-06-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Gazetartikolo el 1999 pri la arkitekturo de la kortumo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 462830
* GND: 2116689-4
* LCCN: no2003009864
* VIAF: 158960509
* ISNI: 0000 0004 0432 3456
 |
La urbokvartalo Untermhaus kun kirko, ponto kaj rivero; foto el la jaro 2007
La **Kirko Sankta Mario** (germane: *Marienkirche; Kirche St. Marien*) troviĝas en Gera-Untermhaus, Germanio, sur la placo Mohrenplatz.

Priskribo
---------

Ĝuste apud la Otto-Dix-domo estas belega Kirko de la Virgulino, kiun oni konstruis ĉ. la jaro 1420 sur la fundamentoj de transvadeja kapelo ĉe la rivero Weiße Elster, estante el sabloŝtono de Falka. Falka estas ekde 1994 urbokvartalo sudorienta de Gera.

Al la jaro 1203 grandaj partoj de la altarejo konstruhistorie reiras, kie estas ankaŭ altvalora skulptita altaro de 1420. La Mario-statuo en la mezo de la kesto portas la etan Jesuon ĉirkaŭitaj de skulptaĵoj kiuj rakontas la eventojn de la naskiĝo de la Savinto. La triptikeroj havas pentraĵojn belajn.

En 1736 la kirko gajnis la rangon de paroĥa preĝejo. En 1882 fariĝis plilongigo de la longa navo kun du orientaj turetoj novgotikaj. Inter 1802 kaj 1854 la Kirko de la Dipatrino estis ankaŭ garnizona preĝejo por la armeo de la Reuß-a dinastio.

La situo ĉe la rivero Weiße Elster kun ponto igis la tutan ensemblon treege idilieca.

Fonto
-----

Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 4*, 2011, ISBN 978-3-7954-2501-2, p. 95

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Mario (Gera) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo komunuma
* Informoj pri la urbaj retpaĝoj oficialaj
**Lee Harvey OSWALD** (18-an de oktobro 1939 – 24-an de novembro 1963), estis marksisto, eks-ano de la Usona Mararmeo, kaj laŭ esplorado de kvar registaraj agentejoj de Usono, krimulo de atenco kontraŭ John Fitzgerald Kennedy. La atenco estis krimita la 22-an de novembro 1963 en urbo Dallas, ŝtato Teksaso.

Oswald ekdeĵoris en oktobro de 1956 (kiel deksepjarulo) ĉe Marista infanterio de Usono. Ĉi tie li trairis tra ekzerco kun pafarmilo M1 Garand kaj plenumis testojn por snajpero. En oktobro de 1959 Oswal decidiĝis fini la servon ĉe la maristaro, dum kio kiel oficiala motivo li indikis malbonan sanstaton de sia patrino, pri kiu li volis zorgi. Sed Oswald elmigris Sovetunion, ĉar jam ekde la junaĝo li inklinis al komunismo. En la jaro 1962 li revenis Usonon kaj en 1963 li estis akuzita pro murdo de dallasa policisto J. D. Tippit kaj sekve ankaŭ pro murdo de la usona prezidento John F. Kennedy. Sed Oswald rifuzis kian ajn konekson kun tiuj ĉi murdoj. Du tagoj post sia kaptiĝo, dum transporto al arestejo, dum ĉeesto de televidaj kameraoj, li estis pafmortigita fare de Jacob Rubinstein. En la jaro 1964 komisiono de Warren venis al konkludo, ke Oswald vere pafmortigis prezidenton Kennedy-on. En la jaro 1979 *Aparta komitato por esploro de la atenco de Usona Domo de Reprezentantoj*, okupiĝanta per la kazo, indikis, ke Oswald estis membro de ampleksa komploto kontraŭ Kennedy kaj ĝi aldonis, ke la komisiono de Warren sufiĉe ne traesploris tiun ĉi eblecon.

* Lee Harvey Oswald en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lee Harvey Oswald en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 264515
* GND: 118590553
* LCCN: n50049686
* VIAF: 77108416
* ISNI: 0000 0000 8396 1341
* LIBRIS: 82014
* SUDOC: 027317749
* BNF: 119386273
* MBA: f38997d3-d710-484c-9ca2-a9b80397a59a
* NDL: 00621241
* BIBSYS: 90052925
* NKC: jn20000701353
 |
**János Romhányi** [jAnoŝ romhAnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Romhányi János** estis hungara arkivisto. Lia origina familia nomo estis *Roháts* [rohAĉ] ĝis 1907.

János Roháts naskiĝis la  16-an de junio 1865(nun 1865-06-16) en Privigye (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Prievidza en Slovakio), li mortis la 24-an de novembro 1918 en Nitro (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nun en Slovakio).

Biografio
---------

János Romhányi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝloko, poste li studis teologion en Pázmáneum, filozofion en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Ekde 1891 li instruis en mezlernejo en Budapeŝto. Inter 1892 kaj 1896 li laboris en instituto, poste li akiris arkivistan licencon, pli poste li estis arkivisto en Versec, ekde 1900 en Nitro.
Li frue mortis pro disenterio. En 1893 li edziĝis, lia edzino naskis 2 gefilojn en 1894 kaj 1897.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Kis-Bári községnek 1695. évi birtoktörténetéhez. Mesko Jakab adományos földesúr beiktatása. Adalékok Zemplén vármegye történetéhez.* (1912)
* *Nemességigazolás Nyitra vármegyében 1754-55-ben* (1914)
* *A Haláchy-család czímeresnemes-levele 1507-ből* (1915)
* *Tisztelendő Pepikius Simon származási bizonyítványa* (1916)
* *Kárász Lukács hadi commissarius utazása 1672-ben* (1917)

Fontoj
------

* traduko el Hungarlingva Vikipedio
* WikiTrans

Referencoj
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 842855
 |


* Portalo pri Biografio
Reĝa ĉarto donita de Reĝo Georgo la 4-a en 1827, establanta King's College, en Toronto, nuntempe la Universitato de Toronto 
**Reĝa Ĉarto** estas dokumento en kiu monarko garantias certajn rajtojn al urbo, universitato aŭ komerca kompanio. Tiu dokumento donas rajtojn kaj potencojn al jura personeco, kiu estis utiligita en diversaj monarkioj kiel oficiala rekono fare de la reĝa regado en la ekzisto de loka aŭtoritato .

Dum sia historio, la brita monarkio disdonis pli ol 1 000 reĝaj ĉartoj. De ĉi tiuj pri 750 restas en ekzisto.

Anglio
------

En mezepoka Anglio, la Reĝa Ĉarto estis uzata por oficiale deklari urbojn, t.e. lokajn entojn kun rajtoj kaj devoj. La dato de la donado de la ĉarto estas konsiderita la fondodato de la urbo, eĉ se la loko sur kiu ĝi situas estis loĝita pli frue. En la pasinteco, la donado de reĝa ĉarto estis la ununura maniero kiel en kiu asimilita organizaĵo povus esti kreita, kaj nuntempe diversaj organizaĵoj kiel ekzemple la Registristo de Kompanioj estas uzitaj por tiu celo.

Inter la organizaĵoj kaj grupoj establitaj per reĝa ĉarto estas la Brita Orienthinda Kompanio, la Kompanio de la Hudsona Golfo, la Brita Sudafrika Kompanio kaj la britaj kolonioj en Nordameriko (kaj specife la Dek tri Kolonioj). La urbo Bath, ekzemple, ricevis sian reĝan ĉarton de la reĝino Elizabeto la 1-a en 1590, kiu estas konsiderata la jaro de sia fondo, kvankam ĝi jam estis loĝigita en la romia periodo de Britio. Reĝaj ĉartoj ankaŭ estis donitaj de la Brita Reĝa Konsilio.

Inter nuntempe gravaj organizaĵoj estas la Banko de Anglio kaj la BBC.

En Usono, pluraj el la plej fruaj instruejoj estis establitaj per reĝa ĉarto, inter ili Kolegio Harvard en la aktuala Universitato Harvard, kaj Universitato Yale.

Referencoj
----------

1. ↑   The University's original charter. University of Toronto. Alirita 15 February 2019.
2. ↑   (1845) *Charter* **1**. Society for the Diffusion of Useful Knowledge, p. 331–332.
3. ↑   Magna Carta 1215. British Library. Arkivita el la originalo je 2022-10-03. Alirita 3 February 2019.
4. ↑  Peter Crooks (July 2015). "Exporting Magna Carta: exclusionary liberties in Ireland and the world", *History Ireland* **23** (4).
5. ↑   Chartered bodies. Privy Council. Arkivita el la originalo je 21 June 2019. Alirita 3 February 2019.
6. ↑   (1923) *British Borough Charters*. Cambridge University Press, p. [htt://archive.org/details/britishboroughc00balluoft/e/25 25]–26.
7. ↑  BBC Trust | Charter and Agreement Arkivigite je 2022-05-19 per la retarkivo Wayback Machine.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Reĝaj ĉartoj, retpaĝo de la privata konsilio
* Research briefing from the House of Lords library on Royal Charters and Parliamentary Scrutiny


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 842736
 |
**Kirko Sankta Vincento de Paul** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Budapeŝto, en distrikto Ferencváros.

Historio
--------

En 1875 en la proksimeco ekde 1875 la monaĥoj funkciigis lernejon, post jaroj ankaŭ infanĝardenon. Ili konstruis ili konstruis preĝejon kaj monaĥejon. En 1930 paroĥo formiĝis. La preĝejo konstruiĝis en 1928, samtempe paroĥo kreiĝis. Post 2 jaroj la katolikoj akiris parcelon, kie oni konstruis la nun videblan kirkon en la jaroj 1935 kaj 1936. Apude paroĥejo konstruiĝis post 2 jaroj.
La orgeno estis kreita en 1943, en 1985 ĝi trakonstruiĝis.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola laŭ la trotuaroj de vojkruciĝo. La fasado estas malsimetria, dekstre kaj iomete malantaŭe la kvadrata turo altiĝas. En mezo de la ĉefnavo estas la enirejo, kiun kovras 3 arkadoj. Super la arkadoj granda fenestrorozo situas, sed antaŭe kalkaskulptaĵo pri Sankta Vincento de Paul estas videbla fare de Jenő Bory. La ĉefnavo havas krucnavon, la absido estas duonronda. Ĉe la absido funkcias la sakristio kaj urnejo (kie oni disŝutas kaj ne gardas la cindrojn), ili estas konektitaj per koridoro.

En mezo de la ĉefaltaro mozaiko estas videbla. La 5 fenestrobildoj de la sanktejo prezentas Sanktan Vincenton. Fenestrobildoj de la navoj prezentas la hungarajn sanktulojn. La predikejo estis farita el ŝtonoj kaj marmoroj. En 2015 László Dinyés pentris la alan altaron.

Kermeso okazas en la 27-an de septembro. En la kirko oni aranĝas foje koncertojn.

Fontoj
------

* (hungare kun 2 fotoj)
* (hungare kun foto) Arkivigite je 2016-10-03 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare
* hungare
* hungare
* hungare kun multe da fotoj Arkivigite je 2016-03-12 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj

* Kategorio Preĝejo Sankta Vincento de Paul (Budapeŝto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Shaftesbury**, malgranda urbo en Dorset, Anglio.

En 2001, laŭ censo, estis 6,665 loĝantoj. La urbo enhavas multajn malnovajn pajltegmentajn domojn. Bulŝtona strato, Gold Hill, estas ofte fotogragita por reklamoj kaj libraj kovriloj.

Gold Hill, Shaftesbury
En 880 Shaftesbury akiris la oficialan rangon de municipo. En 888 Alfredo la Granda kaj lia filino Ethelgiva fondis abatejon por monaĥinoj. Tien oni translokigis la restaĵojn de Eduardo la martiro, kaj poste la abatejo iĝis portempe la plej riĉa benediktana monaĥinejo de Anglio, kaj grava pilgrimcelo. Laŭdire, en la frua deksesa jarcento, se la abatino de Shaftesbury kaj la abato de Glastonbury povus geedziĝi, ili estus pli riĉa ol la reĝo mem.

De 1536 al 1539 Henriko la 8-a subpremis la monaĥejojn kaj konfiskis iliajn posedaĵojn: la Abatejo Shaftesbury fermiĝis en 1539 kaj poste estis malkonstruata. Oni kaŝis la restaĵojn de Eduardo la martiro. En 1931 arkeologo eltrovis ilin ĉe la loko de la abatejo kaj donis ilin al la Rusa Ortodoksa Eklezio Ekster Rusio, kiu reentombiĝis ilin en tombeja preĝejo en Woking.

En la romanoj de Thomas Hardy la urbo nomiĝis *Shaston* kaj *Palladour*.

* Shaftesbury en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Shaftesbury en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Shah Alam** estas metropolo kaj universitata urbo en Malajzio, en subŝtato Selangoro. Ĝi estis la unua laŭplana grandurbo en Malajzio post la sendependeco en 1957.

Moskeo de Shah Alam
Muzeo de Shah Alam
Vendejego en Shah Alam

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 584 340 en 2007
* Areo: 290 km²
* Horzono: UTC + 8
* Koordinatoj: 03° 05′ N 101° 31′ O﻿ / ﻿3.083 °N, 101.517 °O﻿ / 3.083; 101.517 (mapo)

Geografio
---------

Shah Alam situas en Malaja duoninsulo inter Kuala-Lumpuro kaj Klang. La ĉefurbo troviĝas 25 km-ojn.

Historio
--------

La loko estis longe konata pri kaŭĉuko kaj palmoleo. Shah Alam fondiĝis en 1963. La urbo estas antaŭurbo de Kuala-Lumpuro, sekve precipe loĝkvartaloj kaj vendejoj konstruiĝis, sed tie produktiĝas aŭtoj. En la urbo funkcias universitato, 22 mezlernejoj, 1 faklernejo kaj 37 bazlernejoj.

Trafiko
-------

Shah Alam havas bonajn vojkontaktojn kun la ĉefurbo kaj kun la marbordo. La ĉefurba internacia flughaveno troviĝas 35 km.

Klimato
-------

Shah Alam havas tropikan klimaton. Jare pluvas po 2400 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter novembro-januaro. La temperaturo estas tre konstanta kaj varias inter 25-30 °C.

Vidindaĵoj
----------

* moskeo Blua kun 4 minaretoj de 1988
* muzeo, apude biblioteko
* botanika ĝardeno
* parko kun 7 artefaritaj lagoj

Ĝemelurboj
----------

* Indonezio Bekasi, Indonezio

* Shah Alam en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Shah Alam en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 369406
* GND: 3012252-1
* LCCN: n78075264
* VIAF: 137187995
 |
**Shaolin Sándor Liu** [ŝaolin ŝAndor], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Liu Shaolin Sándor,** ĉine **刘少林** estas hungara-ĉina mallongdistanca rapid-sketisto, olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono. Lia frato estis Shaoang Liu.

Shaolin Sándor Liu naskiĝis la 20-an de novembro 1995 en Budapeŝto.

Shaolin Sándor Liu en 2019

Biografio
---------

Shaolin Sándor Liu devenis en varia hungara-ĉina familio. Li konatiĝis pri la rapidsketado en sia aĝo 11. Ekde 2005 li estis rapidsketisto en pluraj sportkluboj en sia naskiĝurbo. Li estis hungara ĉampiono kvarfoje inter 2012-2019 en pluraj distancoj. Li estis olimpiano en Hungario en la Vintra Olimpiko 2018 kun ora medalo stafete, krome en mondĉampionumo li estis la unua dufoje en 2016 kaj 2021. En 2022 li ŝanĝis landon kaj konkursis plu en Ĉinio, ĉar lia sportano Csaba Burján ofendis Ĉinion. Li ricevis hungarajn premiojn inter 2018-2022.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* video ĉine

Fontoj
------

* artikolaro kun fotoj
* aprezo kun foto
* aprezo kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 822358
 |



* Portalo pri Biografio
**Shenzhou 6** [ŝenĵu 6] (ĉine: 神舟六号) estis la dua homportanta kosma flugo de la Popolrespubliko Ĉinio. Por la misio oni uzis la kosmokapsulon el konstrua serio Shenzhou, kiu je la 12-a de oktobro 2005 liveris en la kosmon la du kosmonaŭtojn Fei Junlong (komandanto) kaj NIE Haisheng (piloto), en la teran orbiton, kie ili restis 119 horojn.

La partoprenantoj testis la novajn pli leĝerajn kosmovestojn, gvidis unuafoje sciencajn esplorojn. Oni elprovis ĉiutagaĵojn kiel ekz. novan necesejon. Oni ne planis kosman promenon, tio okazos en la sekvaj misioj. La tera orbito variis inter 250 kaj 350 km, la fluga deklinacio estis ĉ. 42,4.

„Shenzhou 6" konsistis el returna kapsulo kaj orbita parto. La orbita satelito restas duonjaron en la kosmo, dum la returna kapsulo revenis post 5 tagoj.

La lanĉo okazis publike, la kosmonaŭtoj adiaŭis sur la neĝata lanĉejo.
La porta raketo estis la Longa Marŝo 2F.

Vidu ankaŭ
----------

Ĉina kosmoesplorado

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Shenzhou 6 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2020-07-11 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* pri la kosmoflugo de 2005 en Esperanto[*rompita ligilo*]
* pri la kosmoflugo de 2005 en Esperanto[*rompita ligilo*]

* 
*
**Ŝiraz HOŜIARI** (perse شیرازه هوشیاری**‏**; la 15-an de januaro 1955) estas irana skulptistino kaj instalaĵartisto.

Vivo
----

New East Window of St Martin-in-the-Fields (2008) by Shirazeh HoushiaryNova Orienta Fenestro de St Martin-je-la-Kampoj (2008) de Shirazeh HoushiaryHoushiary naskiĝis kaj kreskis en Ŝirazo, Irano. Ŝi translokiĝis al Londono en 1973, kaj studis ĉe la Chelsea Lernejo de Arto, Londono (1976-1979) kaj tiam gajnis stipendion kiel kompanulo en Cardiff College of Art (1979-1980).

Houshiary ekstaris al publika konscio en la 1980-aj jaroj. Ŝi estis identigita kun aliaj junaj skulptistoj de sia generacio, kiel ekzemple Richard Deacon kaj Anish Kapoor, sed ŝia verkado deviis de ilia pro la forta persa influo en ĝi. Ŝi partumis kun Kapoor spiritan aliron, kun ideologio bazita sur mistika Sufi- doktrino, kaj pri Ĝalal ad-Din Rumi, la 13-a-jarcenta persa mistika poeto , aldone al kampoj kiel ekzemple fiziko kaj renesanca arto. Ŝia verkado inkluzivas pentraĵon, filmon, instalaĵojn, kaj arkitekturajn projektojn. Centra temo en ŝiaj verkoj estas la tendenco de la universo disfali, kaj la homa deziro stabiligi ĝin. 

En 1994 Houshiary estis nomumita por la Premio Turner. En 2008, verkaĵo de ŝi kaj Pip Horn estis instalita en la orienta fenestro de St Martin-in-the-Fields Church en Londono.  La verkoj de Houshiary estas inkluzivitaj en multaj publikaj kaj privataj kolektoj, inkluzive de la Muzeo de Moderna Arto en Novjorko, kaj la Tate Gallerio en Londono. En 2005, la artorganizo Creative Time komisiis verkaĵon de Houshiary kaj Horn por la *Creative Time Art sur la Plaza* serialo, [4] kiuj havis la monumentan *Spiroturon* en Novjorko. Ŝia verkado ankaŭ estis inkluzivita en la ekspozicio de Perry Deftari *Without Boundary: Seventeen Ways of Looking*,  ĉe la Muzeo de Moderna Arto en 2006, kaj en la Bienalo de Sidnejo, Aŭstralio, en 2010. 

En 2005 (*Veil*),  kaj 2008 (*Shroud*),  Houshiary laboris kun animacisto Mark Hechard de Hotbox Studios por krei animaciojn por instalaĵoj ĉe la Lyman Maufan Gallery en Novjorko, kaj la Leeson Galerio en Londono.

Referencoj
----------

1. ↑  Harries, Richard.  (2016-03-03) *The Image of Christ in Modern Art* (angle). Routledge. ISBN 978-1-317-02790-4.
2. ↑  "Biografio" tate.org.uk.
3. ↑  Top 10 Female Artists From The Middle East, C. A. Xuan Mai Ardia, Culture Trip, 12 January 2017
4. ↑  Glancey, Jonathan, The Guardian, 25 April 2008
5. ↑  Without Boundary: Seventeen Ways of Looking
6. ↑  "Shirazeh Houshiary" 17th Biennale of Sydney. 2010.
7. ↑  "Veil preview" Oneartworld.com.
8. ↑  "Shroud Preview" ArtFacts.net.
9. ↑  "Shirazeh Houshiary interview". *Aesthetica*. 2008

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836500
* GND: 119248573
* LCCN: nr88007033
* VIAF: 266704419
* ISNI: 0000 0000 7861 0336
* SUDOC: 179859420
* ULAN: 500098954
* RKD: 241247
 |
La glaĉero.
**Siaĉen** (angle Siachen) estas glaĉero inter Barato kaj Pakistano. Ĝi longas 74 km kaj situas ĉe sudokcidenta rando de la montara masivo Himalajo, ĉe meza norda rando de Kaŝmiro.

Teritoriaj disputoj
-------------------

La aparteno de la glaĉero estas kaŭzo de milita kaj politika konflikto inter Barato kaj Pakistano, ĉar ĝi situas ĉe la norda ekstremo de la Linio de Kontrolo inter Pakistano kaj Barato en Kaŝmiro. La limo dividas la glaĉeron, sed la preciza limo ne estas fiksita. La barata armeo okupis antaŭ 20 jaroj plimulton de la glaĉero.

La akvoabundeco en ambaŭ landoj grave dependas de la glaĉero, do regado super tiu ĉi senhoma glacikovrita terpeco situanta ĉe averaĝa alteco 5400 metroj super marnivelo, havas strategian signifon. Barataj trupoj okupis ĝin en 1984, post kio jen kaj jen okazis konfrontiĝoj kontraŭ pakistanaj militistoj, finiĝintaj nur post pafĉesigo en 2003. Cetere obli pli da homoj pereis tie pro severa klimato kaj danĝeraj cirkonstancoj. Ekzemple en aprilo 2012 lavango pereigis 129 militistojn kaj 11 civilulojn, entombiginte sub neĝo pakistanan militbazon apud sektoro Gayari.

La mapo de la glaĉero.
Dum antaŭeniĝo de ĉinaj militistoj ĉe Linio de Aktuala Kontrolo en junio 2020 trafiko de barataj militistoj direkte al la glaĉero Siaĉen estis grave malfaciligita. Se Pakistano ekregos la glaĉeron, ĝi iĝos ponto, konektanta la pakistanan Gilgit-Baltilandon kaj la ĉinan Akesajĉinon.

Skoltado kaj vortomilitoj daŭras senhalte. En februaro 2019 barata militaviadilo flugis apud la glaĉero, kio instigis protestojn de Pakistano. Ekde majo 2020 en barataj veterprognozoj aperas informoj pri la tuta Kaŝmiro kaj Gilgit-Baltilando kaj barataj armeestroj deklaris, ke ili pretos okupi tiujn teritoriojn kaze de respektiva ordono.

Ekde 2005 okazis traktadoj pri paca solvo de la konflikto. Sed en aŭgusto 2020 Pakistano prezentis novan oficialan mapon, sur kiu la glaĉero estas prezentita kiel ĝia parto, kio ekstreme indignigis Baraton.

Dokumenta filmo
---------------

Du svislandaj montogrimpistoj kaj filmistoj Fulvio Mariani kaj Mario Casella finpretigis en 2005 filmon pri la glaĉero kaj la konflikto (angle ***"Siachen – A war for Ice"*** (Siachen — milito por glacio).

* Kategorio Siaĉen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Siaĉen en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

35° 28′ 2″ N 77° 3′ 0″ O﻿ / ﻿35.46722 °N, 77.05000 °O﻿ / 35.46722; 77.05000 (mapo)Koordinatoj: 35° 28′ 2″ N 77° 3′ 0″ O﻿ / ﻿35.46722 °N, 77.05000 °O﻿ / 35.46722; 77.05000 (mapo)
**Sangarcía** [sangarZIa] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Campiña Segoviana*. La loknomo *Sangarcía* estas etimologie aludanta al Sant García, benediktena abato de la Monaĥejo de Sankta Petro de Arlanza en Hortigüela, Burgoso, kaj konsilisto de la reĝo Ferdinando la 1-a de Leono. 

Sangarcía en la provinco Segovio.
Domo de "arrieros".
Domo de "arrieros".
Preĝejo de Cobos de Segovia.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 37,52 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 306 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 650 el la 1970-aj jaroj. 

Ĝi distas 31 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Santa María la Real de Nieva, Marazuela, Muñopedro, Bercial, Marugán kaj Marazoleja.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La historio de Sangarcía​ estas ligita al tiu de la iama Abatejo de Párraces (12-a jarcento), nuntempe en la teritorio de Bercial, sub kies eklezia jurisdikcio estis ankaŭ Marugán, Bercial, Muñopedro, Aldeavieja (Avila), kaj la propra Cobos de Segovia kaj Etreros, nune apartenantaj al la municipa teritorio de Sangarcía. 

La loĝantoj de la 18-a jarcento estis famaj transportistoj kiuj komercis ĉefe farunon kaj tritikon al Madrido. Tio rezultis en luksaj domoj nomitaj de "arrieros" kun mudeĥarstilaj ornamitaj fasadoj. Krome estis kvar muelejoj de ĉokolado, kun survivanta marko Garcisánchez. Estas du dependantaj domaroj, nome Etreros kiel kvartalo kaj Cobos de Segovia kiel submunicipo. 

Krom Sangarcía, estas aliaj loĝlokoj en la municipo:

* Cobos de Segovia, municipo sendependa ĝis 1970, submunicipo ekde 1980.​
* Etreros, municipo sendependa ĝis 1969.
* Ermitejo de San Miguel de Párraces, proksime al Caserío de Velagómez
* Caserío de Velagómez aŭ San Miguel de Párraces

Dum la periodo inter 1970 kaj 1982 la aktuala municipo Marazoleja apartenis al la municipo Sangarcía.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de SAnkta Bartolomeo kaj la ermitejo de Sankta Roĥo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767844
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo BE en Sankt-Stefano BE staras por la svisa Kantono Berno. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Sankt-Stefano**. |


---

Pri la komunumo
---------------

**Sankt-Stefano** (germane: **St. Stephan**, france: **Saint-Etienne**) estas de Kantono Berno en Svislando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 ĝi apartenis al la malnova distrikto Suba Simme-Valo, kaj ek de la 1-a de januaro 2010 ĝi estas parto de la nova administra distrikto Supra Simme-Valo-Saanen. Ĝi havis 1364 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Sankt-Stefano situas ĉe la bordo de la rivero Simme en la supra parto de la Supra Simme-Valo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Ried, Häusern, Grodey, Matten, Fermel, Obersteg kaj Zu Hähligen, kiuj en la loka alemana dialekto nomiĝas *Bäuerte*. Loko respektive vilaĝo, kiu portas la komunuman nomon Sankt-Stefano, ne ekzistas.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 60,90 km², de kiuj 31,8% estas kovritaj de arbaro, 50,6% servas por agrikulturo kaj 2,4% por setlado.

Trafiko
-------

Stacidomo Sankt-Stefano
Sankt-Stefano situas ĉe la mallarĝŝpura trajnlinio de la Montreux-Berna Oberlanda-Fervojo de Zweisimmen al Lenk en Simme-Valo, per kiu ĝi estas bone konektita al la publika trafikreto.

En Sankt-Stefano troviĝas iama armeaerodromo, kiu hodiaŭ servas por privata velflugado. Ĝia ICAO-kodo estas *LSTS*. Ĝi disponas pri betona kurvojo kun longeco de 1650 metroj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de vilaĝo de la komunumo Sankt-Stefano estas la mencio de Matten en donacdokumento de reĝino Adelheid al la alzaca Monaĥejo Selz el la jaro 994. La paroĥo Sankt-Stefano estis fondita en la jaro 1352 en Ried.

Dum mezepoko la terneo de la komunumo apartenis al la *Senjorujo Mannenberg* kaj estis akirita en la jaro 1456 de la Senjoroj de Bubenberg. En 1494 ĝi fariĝis posedaĵo de la urbo Berno kaj fariĝis parto de la Voktejo Supra Simme-Valo. Dum la tempo de la Helveta Respubliko (1798-1803) la komunumo apartenis al la tiama Kantono Oberlando, kiu en 1803 estis reintegrita al Kantono Berno.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj signifoj de Sankt-Stefano
* St. Stephan (stacidomo)
* Matten i.S. (stacidomo)
* Stöckli (stacidomo)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Sankt-Stefano
* Matten en la Historia Leksikono de Svislando

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Sankt-Stefano** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la administra distrikto Supra Simme-Valo-Saanen |
| --- |
| Boltigen • Gsteig ĉe Gstaad • Lauenen • Lenk en Simme-Valo • Saanen • Sankt-Stefano • Zweisimmen |  |

 |


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la iama distrikto Supra Simme-Valo ĝis 2009 |
| --- |
| maldekstraBoltigen - Lenk en Simme-Valo - Sankt-Stefano - Zweisimmen |  |

 |
Koordinatoj: 52° 42′ 00″ N 58° 39′ 00″ O﻿ / ﻿52.70000 °N, 58.65000 °O﻿ / 52.70000; 58.65000 (mapo)

**Sibaj** (ruse *Сибай*) estas urbo en Baŝkirio en Rusio.

Loĝantaro:

* 28,8 mil (1959)
* 58.9 mil (2001)
* 67,2 mil (2009)

Sibaj estis fondita je la jaro 1939, sed statuton de urbo ĝi akiris jare 1955.

La urbo estas sur orienta deklivo de suda Uralo.

Jare 1913 apud la vilaĝo Starosibajevo oni trovis kupro-mineralon, kaj poste tie fondis metalurgian vilaĝon Sibaj. Sibaj estas persona nomo. En la urbo funkcias Kupra-sulfura kombinato (t.e. fabriko), viandkombinato, bierfarejo kaj teatro.

En la urbo estas fervoja stacio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 80443.

La interurba telefona kodo estas 34775, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 
* 
* 

Flago de Baŝkirio
Administra divido de Baŝkirio

**Ĉefurbo**: Ufa

**Urbaj distriktoj**:
Agidel |
Kumertau |
Meĵgorje |
Neftekamsk |
Oktjabrjskij |
Salavat |
Sibaj |
Sterlitamak |
Ufa 

**Municipaj distriktoj**:
Abzelilova |
Alŝeeva |
Arĥangelska |
Askina |
Aurgaza |
Bajmaka |
Bakala |
Baltaĉeva |
Belebeja |
Belokataja |
Belorecka |
Biĵbuljaka |
Birska |
Blagovara 
Blagoveŝĉenska |
Buzdjaka |
Burajeva |
Burzjana |
Ĉekmaguŝa |
Ĉimŝa |
Davlekanova |
Duvana |
Djurtjulia |
Fjodorovka |
Gafura |
Ĥajbulina |
Janaula |
Jermekejeva |
Iglina |
Iliŝeva |
Iŝimbaja 
Kaltasa |
Karaidela |
Karmaskala |
Kiga |
Krasnokama |
Kugarĉa |
Kuŝnarenkova |
Kujurgaza |
Meleuza |
Meĉetlina |
Miŝkina |
Mijaka |
Nurimanova |
Salavata |
Sterlibaŝeva |
Sterlitamaka |
Ŝarana 
Tatiŝla |
Tujmaza |
Uĉala |
Ufa |
Zianĉura |
Zilaira 

 

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Sibaĉ,** serbe **Сибач,** slave **Sibač** estas malgranda vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Pecjinci.

Loko de la municipo en Serbio
Mapo pri la municipo

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 15  km²
* Koordinatoj: 44°54′21″N 19°55'58″E
* Supermara alteco: 71 m
* Loĝantaro: 544 en 2002
* Poŝtkodo: 22440
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: RU

Geografio
---------

Sibaĉ situas laŭ traira flankovojo apud Pecjinci.

Historio
--------

Post la mezepoko la loko longe apartenis al Osmana Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Sibaĉ 519 serboj (95 %), 9 ciganoj, 6 jugoslavianoj kaj aliaj.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejo de Sankta Nikolao de 1767

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

Fontoj
------

* Hungara kaj franca Vikipedioj
* Mapo pri Sibaĉ

* Kategorio Sibaĉ en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ĉi tio ĉiam okazas por diktatoroj** (latine: **Sic sempre tyrannis**) estas frazo, kiu originas en la latina lingvo, kiu priskribas la misuzon de potenco aŭ protestojn kontraŭ tia ebla uzo.

Historio
--------

La frazo estas atribuita al Marko Bruto, kiu estis unu el la eminentaj konspirantoj en la atenco kontraŭ Julio Cezaro okazinta la 15-an de marto 44 a.K. Tamen eblas, ke la frazo estis dirita en posta periodo, ĉar ĝi havas neniun registron en la verkoj de romiaj historiistoj de tiu periodo.

La uzo de la frazo
------------------

### En Usono

 La emblemo de Virginio kun la devizo.
"Tiel ĉiam al la diktatoroj" estas uzata kiel la moto de pluraj instancoj en Usono. En 1776, la usona patrioto George Mason rekomendis al la Virginia Asembleo adopti la frazon kiel parton de la ŝtata sigelo. En la sigelo de la ŝtato aperas figuro de virino kun glavo en la mano, staranta super homa korpo reprezentanta tiranecon kaj apud ĝi krono kaj sub ĝi la esprimo en la latina. La sigelo estis desegnita de masonisto kaj desegnita de George Whit, kiu subskribis la Usonan Deklaron de Sendependeco kaj instruis juron al Thomas Jefferson. La frazo ankaŭ estas la moto de la submarŝipo de atako de la Usona Mararmeo nomata laŭ la lando. Ĝi ankaŭ funkcias kiel la moto de la urbo Allentown, kiu estas la tria plej granda urbo en Pensilvanio, kaj estas menciita en la himno de Marilando.

Dufoje en la historio de Usono la frazo estis asociita kun sangaj eventoj. La unua estis kiam John Wilkes Booth supozeble kriis ĝin post sia murdatenco kontraŭ la prezidanto Abraham Lincoln la 14-an de aprilo 1865. La dua fojo estis kiam la raportoj, ke teroristo Timothy McVeigh surhavis ĉemizon kun la frazo kaj bildo de Lincoln, estis arestita la 19-an de aprilo 1995 post la bombado en Oklahoma City.

* Kategorio Sic sempre tyrannis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 725360
 |
Sieber – blazono
Sieber – orienta parto
Sieber – okcidenta parto
Koordinatoj: 51° 41′ 52″ N 10° 25′ 24″ O﻿ / ﻿51.69778 °N, 10.42333 °O﻿ / 51.69778; 10.42333 (mapo)
La vilaĝo **Sieber** (prononcu: *zijber*) situas 340 metrojn super marnivelo en la valo de samnoma rivero en la sudo de la mezalta montaro Harco en Malsupra Saksio, federacia lando de Germanio. La vilaĝo estas parto de la urbo Herzberg am Harz – la Esperanto-urbo. Sur areo de 114 hektaroj loĝas 749 loĝantoj (2011). Sieber atingeblas per buso kaj aŭto.

Historio
--------

La vilaĝo origine estis setlejo, kiu evoluis komence de la 16-a jarcento pro la fondo de ferminejoj kaj -produktejoj.

En la jaro 1574 oni menciis tri fandejojn en Sieber. Iliaj nomoj estis Königshofhütte (reĝkorta fandejo), Sieberhütte (Sieber-fandejo) kaj Untere Sieberhütte (malsupra Sieber-fandejo).

La vilaĝo ekevoluis en la ĉirkaŭaĵo de la nuna Hüttehof (fandejkorto), kie situis la unua fandoforno de la ferfarejoj Keydel kaj Neuse.

Blazono
-------

La vilaĝa blazono montras s-forman arĝentan linion sur verda fono, supre de kiu estas ora cervokornaro. La suba parto de la blazono montras krucigitajn oraj minejajn martelojn. La s-forma linio simbolas la arĝentokoloran rivereton Sieber, kiu trafluas la verdajn herbejojn kaj arbarojn. La minejmarteloj indikas la originon de Sieber, kiu estas unu el la plej malnovaj min-vilaĝoj en la Harc-montaro. La cervokornaro estas simbolo por la arbar-kulturado.

Turismo kaj Esperanto
---------------------

Esperanto-hotelo en Sieber.
Unu el la vizitindaj lokoj de la ĉirkaŭaĵo estas la monto "Großer Knollen". La tiea turo ofertas panoraman rigardon al arbokovritaj montoj kaj valoj kaj al setlejoj en la antaŭmontara ebenaĵo. Restoracieto havas esperantlingvan menukarton. Tiom ŝatata kiel ekskursocelo estas ankaŭ la Hanskühnenburg.

Somere 2011 esperantista familio el Pollando aĉetis en Sieber 3-stelan hotelon *Zum Pass*. Tiutempe Teresa Liberska jam de kelkaj monatoj loĝis en Herzberg am Harz, helpis la lernejan instruadon kaj agadis kiel kunlaboranto de Interkultura Centro Herzberg kaj administranto por ILEI.

En julio 2016 okazis en la hotelo *Zum Pass* la 89-a SAT-Kongreso 2016.

Vidindaĵoj
----------

* Kirko Sankta Benedikto

Referencoj
----------

1. ↑  Hotels in anderen Händen (gazetartikolo: *Hoteloj en aliaj manoj*) germane
2. ↑  Esperanto-urbo: Juniaj-juliaj eventoj esperante

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Sieber (vilaĝo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Sierra Estronad** estas vilaĝo en la provinco Zaragozo, sed ĝi apartenas al la komarko Hoya de Huesca, en la aragona municipo Santa Eulalia de Gállego (Santolaria de Galligo en la aragona lingvo), ĝi apartenas al jurisdikcia distrikto Ejea de los Caballeros de la historia hispana regiono Aragono.

Koordinatoj
-----------

Sierra Estronad situas je latitudo: 42º 15' 54" N kaj je longitudo: 0º 47' 21" U.

Geografio
---------

Ĝi situas je alteco de 670 m super marnivelo, je distanco de ĉirkaŭ 4,5 km de Santa Eulalia de Gállego laŭ vojo kaj aŭtovojo, kaj iom pli ol 3 km laŭ vojeto.

Demografio
----------

Sierra Estronad estis senhomigita ekde la komencaj 1960-aj jaroj, ĝis la jaro 1999, kiam ĝi ricevis denove la du unuajn stabilajn loĝantojn. Jen la evoluo de la loĝantoj de Sierra Estronad dum la unuaj jaroj de la 21-a jarcento:  

2 (2000) -- 2 (2002) -- 3 (2004) -- 3 (2006) -- 5 (2008) -- 6 (2010)  

7 (2012) -- 9 (2014) -- 5 (2016) -- 10 (2018) -- 7 (2020)

Historio
--------

Ĝi havis paroĥan preĝejon, lernejojn, komunuman grandan fornon por baki panon kaj forĝiston. Ĝi estis forlasita en la 1960-aj jaroj, malgraŭ ke ĝi havis elektroprovizon, sed la manko de komunikado kaj trinkakvo malhelpis ĝian evoluon. Post estado senhoma dum preskaŭ kvar jardekoj, ĝi komencis esti loĝata denove ekde la malfruaj 90-aj jaroj. 

En 1999 nederlanda familio aĉetis la tutan vilaĝon kaj ekloĝis en unu el la plej bone konservitaj domoj, kaj de tiam estas homoj, kiuj vivigis ĝiajn stratetojn.

Priskribo
---------

En pluraj stratetoj troviĝas multaj domoj kun belegaj dovelitaj pordoj kaj grandaj balkonoj orientitaj suden, por pli bone profiti la sunradiojn, precipe dum la pli malvarmaj monatoj. 

Elstaras bela duetaĝa vinfarejo, finita en duonronda formo. Kelkaj flankaj stratoj estas ŝtopitaj de ruinoj kaj fiherboj.

Monumentoj
----------

* **Paroĥa preĝejo "San Antonio"** (Sankta Antonio): Ĝi estas templo kun ununura navo kaj plata absido, kun bela sonorilturo konstruita el bonkvalitaj ŝtonoj. Ĝi restas ŝlosita, ĉar estas danĝero de kolapso de iu parto.

Estas menciinde
---------------

Ĝi estas unu el la tre malmultaj neloĝataj vilaĝoj, kiuj reviviĝis.

Vidu ankaŭ
----------

* Aragona regioneto Cinco Villas.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. 1 2 3 4
5. ↑
6. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------


  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808772
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo traktas la montaron *Sierra Nevada* en Meksiko. Krome ankaŭ ekzistas samnomaj montaroj en Hispanio kaj en Usono. |

la vulkano *Popocatépetl*, fotita dum grimpo sur la najbaran vulkanon *Iztaccíhuatl*
La **Sierra Nevada** ( hispane "neĝa montaro" ) aŭ **Novvulkana Montaro** – estas montoĉeno en Meksiko, kiu longas pli ol 900 kilometrojn kaj larĝas ĉirkaŭ 30 kilometrojn. La regiono ankaŭ konatas kiel "regiono de vulkanoj" (hispane *Región de los Volcanes*) kaj estas parto de la Kordilero Vulkana (hispane *Cordillera Volcánica*, alternativaj nomoj estas *Sierra Volcánica*, *Sierra Neovolcánica Transversal*, *Eje Volcánico Transversal* kaj *Eje Neovolcánico Transversal*).

La montoĉeno situas sudoriente de Meksik-urbo, ene de la nacia parko *Izta-Popo, Zoquiapan y Anexas*.

La plej gravaj montoj estas la vulkanoj *Popocatépetl* (5482 m) kaj *Iztaccíhuatl* (5280 m).

La montaro gastigas la neĝmontarajn pinarojn-kverkarojn kiuj estas parto de la centramerikaj pinaroj-kverkaroj kaj de la madreaj pinaroj-kverkaroj. En la plej altaj pintoj troviĝas la Zakatonalo, ekoregiono el la biomo montaraj herbejoj kaj arbustaroj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sierra Nevada (Meksiko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* retejo de la nacia parko *Izta-Popo, Zoquiapan y Anexas* Arkivigite je 2018-09-08 per la retarkivo Wayback Machine