recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**OLOSZ Lajos** (olos) rumanuja hungara poeto (Ágya, 23-a de aŭgusto 1891 – 26-a de aprilo 1977, Kisjenő).

Biografio
---------

La mezlernejon li finis en Szeged (1909), poste li akiris diplomon pri juro en Universitato Koloĵvaro (1913). Li komencis sian karieron kiel juĝisto en Kisjenő kaj poste estis advokato (1913-59). Li estis unu el fondintoj de Erdélyi Helikon; li havis proksimajn amikajn rilatojn kun Lajos Áprily kaj Sándor Reményik. Li estis kunlaboranto de Erdélyi Szemle, Pásztortűz, Ellenzék; ano de KZST (1930). En 1943-44 li estis ĉefredaktoro de Havi Szemle. Post 23-a de aŭgusto 1944 oni internigis lin laborkampon al monto Bihar.

Ĉefaj verkoj
------------

* *Gladiátorarc*, v. Kvár, 1923;
* *Égő csolnakon*, v. Kvár, 1926;
* *Barlanghomály*, v. Kvár, 1931;
* *Versek, Bk. 1968;*
* *Legszebb versei*, Bk. 1971;
* *Hattyúének, v. 1968-1971, Bk. 1972;*
* *Szeplőtlen oltár*. Arad 1997.
* *Félig élt élet*. Korespondado inter Olosz Lajos kaj Reményik Sándor.

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon
**Lajos Podhorszky** [lajoŝ podhorski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Podhorszky Lajos** estis hungara lingvisto, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1858).

Lajos Podhorszky [*rompita ligilo*] naskiĝis en 1815 en Hungara reĝlando en Feketelehota (nuntempa Čierna Lehota (distrikto Rožňava) en Slovakio). Li mortis la 26-an de aŭgusto 1891 en Parizo.

Biografio
---------

Lajos Podhorszky post lernado komence li instruis pianoludon, dume li lernis diversajn lingvojn. Inter 1838-1840 li estis ĉehejma edukisto en barona familio, poste en Pest (urbo) li instruis skermadon. Baldaŭe li edukis filojn de István Széchenyi, dume li lernis eĉ la sanskriton. En 1848 li apogis la revolucion, li instruis la soldatojn pri skermado. Li rifuĝis al la Turka Imperio en la sekva jaro, kie li lernis turke, poste li esploris en biblioteko en Parizo. Baldaŭe li ricevis postenon en urbo Pest.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Iliade chant premier traduit en Française du XIII-me siècle par E. Littré et redigé…* (1876)
* *Etymologisches Wörterbuch der magyarischen Sprathe genetisch aus chinesischen Wurzeln und Stämmen erklärt* (1877)
* La tragedio de l' homo tradukita al la franca

Fontoj
------

* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio
**Lajos Ordass** [lajoŝ ordaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ordass Lajos** estis hungara pastro, luterana episkopo. Lia origina nomo estis *Wolf Lajos*.

Memortabulo pri Lajos Ordass
Lajos Ordass  naskiĝis la 6-an de februaro 1901 en Hungara reĝlando en Torzsa (nuntempa Savino Selo en Serbio). Li mortis la 14-an de aŭgusto 1978 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Lajos Ordass frekventis gimnaziojn en Újverbász kaj Bonyhád, poste li lernis teologion en Budapeŝto, Sopron kaj Wittenberg. Li pastriĝis en 1924, poste li estis vicpastro en Harta, Mezőberény, Budapeŝto, Soltvadkert. En 1927 li studvojaĝis en Svedio, poste li denove estis pastro en diversaj lokoj. En 1945 li estis elektita episkopo, post 2 jaroj prezidanto de Tutmonda asocio luterana. En 1948 li akre protestis kontraŭ ŝtatiĝo de la ekleziaj lernejoj, tial li estis akuzita per falsaj pruvoj, li vivis plu en prizonoj ĝis 1950. Post la liberiĝo li ne ricevis sian postenon, eĉ li devis silenti. Inter 1956- 1958 li denove estis episkopo, sed poste li denove devis abdiki, poste li okupiĝis pri tradukadoj.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Útravaló az év minden napjára* (1967)
* *Válogatott írások* (Elektitaj verkoj), (1982)
* *Jó hír a szenvedőknek: Ordass Lajos evangélikus püspök igehirdetései* (1992)
* '’Nem tudok imádkozni: imádkozóknak és imádkozni akaróknak szóló tanácsok *(2001)*

Memorigiloj
-----------

• premio fondita en 2008

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio

* Kategorio Lajos Ordass en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 492496
* GND: 118943758
* LCCN: n97030629
* VIAF: 74652644
* ISNI: 0000 0000 7860 9829
 |
**Lajos Pál** [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pál Lajos** estis hungara oraĵisto, restaŭristo, altlerneja instruisto.

Lajos Pál  naskiĝis la 29-an de aprilo 1899 en Kétegyháza, li mortis en 1963 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Lajos Pál frekventis mezlernejon en Arad (urbo), poste militistan lernejon en Lugos. Li batalis en la 1-a mondmilito en Galicio en 1917, poste li malsoldatiĝis. Li studis inter 1918-1922 en Industriarta Lernejo, poste li estis samloke asistanto, inter 1932-1950 ordinara instruisto. En la jaro 1945 dum mallonga tempo li transprenis la rektorajn taskojn. En la fruaj instruaj jaroj li studvojaĝis al Francio, Belgio, Nederlando. Liaj kontribuoj pri juveloj aperis en la fakliteraturo.

Elektitaj juveloj
-----------------

* pokalo Corvin

Elektitaj restaŭraĵoj
---------------------

* hungara (sankta) krono
* krono de hu:Monomakhosz-korona
* orkapo pri Ladislao la 1-a (Hungario)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 621589
 |
**LUKÁCS Béla** [lukaĉ bela] estis hungara politikisto kaj ministro naskita la 27-an de aprilo 1847 en Zalatna kaj mortinta la 7-an de januaro 1901 en Budapeŝto.

Béla Lukács

Biografio
---------

Béla Lukács pristudis juron en Budapeŝto kaj laboris kelkajn jarojn ĉe la financkortumo, poste en la financministerio. En 1872 li iĝis deputito Deákpartia. En 1886 li iĝis la prezidanto-direktoro de reorganizitaj Hungaraj Ŝtatfervojoj, ekde 1884 kun titolo kaj karaktero ministerikonsilanta, de 1887 ŝtatsekretario pri publiklaboraj kaj trafikaj aferoj, resp. de 1889 komercafera ŝtatsekretario. De la 16-a de julio 1892 ĝis la 15-a de januaro 1895 li estis ministro pri komercaferoj en registaroj de Gyula Szapáry kaj Sándor Wekerle. En la 1900-jara mondekspozicio de Parizo li estis la registarkomisaro de la hungara sekcio. La 16-an de majo 1899 oni elektis lin vicprezidanto de la Liberala Partio. Li memmortigis.

Verkoj
------

* *A magyar keleti vasút* (Kolozsvár, 1870);
* *Az 1848 – 49-iki pénzügy* (Pest, 1871);
* *Ausztria és Magyarország pénzügyei és adórendszere* (Bp. 1876);
* *Államháztartás és adózás Angol- és Franciaországban* (Bp. 1884; li ricevis la grandpremion de MTA pro ĝi).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

* Kategorio Béla Lukács en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 255468
* GND: 1019752580
* LCCN: n2021066979
* VIAF: 232491053
* ISNI: 0000 0003 6659 6671
* BNF: 10246184x
 |
**Almendra** estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo Ledesma. *Almendra* estas tradukebla al *Migdalo*.

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 39,07 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 164 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 800 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj, post ekhavi denove 900 loĝantojn dum la konstruado de akvobaraĵo dum la 1960-aj jaroj. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj. 

Limas kun loĝlokoj Fermoselle (Provinco Zamora), Cibanal (Provinco Zamora), Salce (Provinco Zamora), Trabanca, Sardón de los Frailes, Cabeza de Framontanos, Ahigal de Villarino, El Manzano. Ĝi distas 73 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Estas restaĵoj el prahistoria epoko, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752717
* VIAF: 7542148451587215970000
 |
**Bretigny-sur-Morrens** estas komunumo en la Distrikto Centro de Vaŭdo en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 737 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Bretigny-sur-Morrens situas en la sudo de la regiono Centro de Vaŭdo en la Vaŭda Mezlando, proksimume 5 kilometrojn norde de la kantonĉefurbo Laŭzano. En okcidento de la komunumo fluas la rivero Talent, orienta alfluanto de Thielle. La komunumo konsistas el la vilaĝo Bretigny-sur-Morrens kaj la setlejoj Le Rié kaj Béthusy, kaj diversaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,86 km², de kiuj 23,8 % estas kovritaj de arbaro, 65,0% servas por agrikulturo kaj 10,8% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Bretigny-sur-Morrens limas en nordoriento al Bottens, en sudoriento al Laŭzano, en sudo al Cugy, en okcidento al Morrens, kaj en nordokcidento al Assens.

Trafiko
-------

Tra Bretigny-sur-Morrens pasas la kantona ĉefvojo n-ro 150 de Laŭzano al Thierrens. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas 4 kilometrojn sude de la komunumo apud Laŭzano. Pere de la loka buslinio n-ro 60 de la regiona laŭzana transportentrepreno la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Bretigny-sur-Morrens datiĝas el la jaro 1224 kiel *Britignie*. Dum mezepoko Bretigny-sur-Morrens apartenis al la Senjoroj de Bretigny kiel feŭdo de la Baronoj de Cossonay. Dum la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Bretigny-sur-Morrens apartenis al la Voktejo Laŭzano. Post la revolucio ĝi apartenis al la Distrikto Echallens, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 ĝi kun efiko de la 1-a de januaro 2008 ĝi estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Bretigny

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo Arkivigite je 2013-12-03 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Marianne Stubenvoll*: *Bretigny-sur-Morrens* en *Historia Leksikono de Svislando* (2004-08-24)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bretigny-sur-Morrens en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Bretigny-sur-Morrens

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Bretigny-sur-Morrens** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Centro de Vaŭdo |
| --- |
| Assens • Bercher • Bettens • Bioley-Orjulaz • Bottens • Boulens • Bournens • Boussens • Bretigny-sur-Morrens • Cugy • Daillens • Echallens • Essertines-sur-Yverdon • Etagnières • Fey • Froideville • Goumoëns • Jorat-Menthue • Lussery-Villars • Mex • Montanaire • Morrens • Montilliez • Ogens • Oppens • Oulens-sous-Echallens • Pailly • Penthalaz • Penthaz • Penthéréaz • Poliez-Pittet • Rueyres • Saint-Barthélemy • Sullens • Villars-le-Terroir • Vuarrens • Vufflens-la-Ville |  |

 |
**Almendral** [almendrAl] estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. **Almendral** signifas en la hispana "amigdalarbejo".

La loĝantoj nomiĝas *Almendraleños*. La censita populacio en 2007 estis de 1.273 loĝantoj.

Situo
-----

Almendral estas situa en la sudokcidenta parto de Ekstremaduro, tre proksime de Portugalio, je altitudo de 324 m; je 36 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je ties sudo. La surfaco de ties teritorio estas de 67,5 km².

Historio
--------

Retablo kun pentraĵoj en la ermitejo de Finibus, konstruaĵo de templanoj
Oni supozas, ke la teritorio de Almendral estis loĝata de antaŭromiaj triboj de iberoj, ĉar la teritorio inter tiu vilaĝo kaj Barcarrota, havas unu el la plej multnombraj aroj de megalitaj tombejoj de la Provinco de Badajoz. Oni trovis ankaŭ restaĵojn de la epoko de romianoj kaj visigotoj.

La aktuala Almendral, estis fondita de araboj fine de la 14a jarcento, je du km de la antikva setlejo de la preĝejo de *San Matías*, ĉar tiu antaŭa setlejo estis detruita de portugaloj kiuj eniris en Ekstremaduro post la batalo de Aljubarrota.

Almendral estis vilaĝo de Badajoz kaj formis parton de la feŭdo de Feria en la epoko de Gome Suárez de Figueroa. Dum la 17a jarcento, kiel ĉe la aliaj ekstremaduraj vilaĝoj proksimaj al la portugala limo, ankaŭ Almendral suferis la kontraŭstaron inter ambaŭ landoj.

### La amerika konkero

Lau la libro *La epopeya de la raza extremeña en Indias*, de la pastro Vicente Navarro del Castillo, 29 loĝantoj de Almendral partoprenis la konkeron de Ameriko. Ili ĉeestis en Meksiko, Centrameriko, Kolombio, Peruo kaj Venezuelo.

Demografio
----------

|  |
| --- |
| **Demografia evoluo de Almendral inter 1991 kaj 2004**
 |
| **1991** | **1996** | **2001** | **2004**
 |
| 1.522 | 1.494 | 1.430 | 1.352 |
|  |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Provinco de Badajoz/Municipo de Almendral Arkivigite je 2009-08-16 per la retarkivo Wayback Machine
* Distrikto de Olivenza[*rompita ligilo*]
* Veturado de la Krucoj
**Chatka pod Niemcową** estas sezona ŝirmejo en la pola montaro Beskid Sądecki, kiu apartenas al Karpatoj. La nomo estas tradicia, sed erariga, ĉar la ŝirmejo ne troviĝas ĝuste sur la montopinto de Niemcowa (963 m), kiel oni vidas sur la mapoj, sed sur rokrando Złotułki (nomata Trześniowy Groń) 1001 m s.m. kaj sur herbejo nomata ankaŭ Trześniowy Groń. Laŭ administra divido la ŝirmejo apartenas al urbeto Piwniczna-Zdrój.

Priskribo de la ŝirmejo
-----------------------

Ĝi konsistas el du lignaj konstruaĵoj kovritaj per ŝindoj. Ĝi funkcias en la reto de la studenta ĥataro, kiu ĝenerale estas malmultekosta kaj modestkondiĉa. Elektra energio en la ŝirmejo ekzistas, tamen oni ne uzas ĝin por lumigado. La ĉambrojn oni lumigas pere de kandeloj. En la ĥatoj mankas fluanta akvo - oni portas ĝin el la fonto. La ŝirmejo oferas 50 tranokt-lokojn en amasejoj, sed oni devas havi la propran dormosakon. En la ŝirmejo troviĝas memzorga kuirejo, tamen la manĝaĵon oni devas kunporti. La ĥatoj funkcias dum tri monatoj en la somera periodo, en tempo de studentaj ferioj kaj semajnfinoj. Apud la ŝirmejo oni povas starigi propran tendon.

Historio
--------

Ĝi estas unu el la plej malnovaj studentaj ĥatoj en Pollando. Ĝi troviĝas en stilaj, lignaj konstruaĵoj devenantaj de la duono de la 20-a jarcento. La konstruaĵoj funkciis iam kiel bieno. En 1974 ĝi iĝis la krakova filio de Almatur kaj de Politechnika Krakowska. Nun ĝi estas propra posedaĵo. Malgraŭ ŝanĝo de la posedanto la ŝirmejo konservis sian unikan etoson.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Chatka pod Niemcową en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La oficiala fejsbukpaĝo

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Chatka pod Niemcową en la pola Vikipedio.*
La **Chatham-insularo** [ĉetem], Esperantigite **Ĉathamo**, estas arkipelago kun du ĉefaj insuloj oriente de Nov-Zelando. Laŭ censo de 2001 ili havis 717 loĝantojn. Kulture la insularo apartenas al Polinezio, politike al Nov-Zelando.

Historio
--------

La Chatham-insularo estis unue ekloĝata de polinezianoj alvenintaj ŝipe. Supozeble ili estis idoj de la maorioj el Nov-Zelando, sed alia teorio sugestas idecon de pli nordaj polineziaj insuloj.

Pro la izoliteco de la insularo formiĝis propra identeco; la praloĝantoj nomas sin moriorioj. Antaŭ la kontakto kun eŭropanoj ili konsistigis primitivan, paceman socion de ĉirkaŭ 2.000 loĝantoj.

La kontakto kun Eŭropo ekestis je la 29-a de novembro 1791, je la alveno de velŝipo *HMS Chatham*, komandata de leŭtenanto William Broughton. Poste la insuloj iĝis bazo por ĉasado de balenoj kaj fokoj.

En 1835 la insulojn invadis ĉirkaŭ 500 maorioj, kiuj alvenis de Nov-Zelando sur du velŝipoj je la 19-a de novembro kaj la 24-a de decembro. Ili masakris la pliparton de la praloĝantaro, kiuj pro sia pacamo ne rezistis. La malmultaj postvivintoj formis miksitan socion kun la maoriaj invadintoj kaj la eŭrop-devenaj balen-ĉasistoj.

En 1842 la Chatham-insularo iĝis parto de Nov-Zelando, tiutempe kolonio de Britio.

En 1843 alvenis grupo da luteranaj misiistoj el Germanio.

Geografio
---------

La insularo situas ĉirkaŭ 43° 59′ 17″ S 176° 27′ 13″ U﻿ / ﻿43.98806 °S, 176.45361 °U﻿ / -43.98806; -176.45361 (mapo), proksimume 800 km oriente de Nov-Zelando.

Loĝataj estas du insuloj: Chatham (Rehoku en la morioria, Wharekauri en la maoria) kaj Pitt-insulo (Rangiauria). La aliaj insuloj, kiaj Rangatira, formas natur-rezervejon. Plej malproksime de Chatham situas insuloj Forty-Fours (Motuhara), ĉirkaŭ 50 km oriente. Norde estas la tri *fratinoj* nome *Sisters* aŭ Rangitatahi.

La precipaj loĝlokoj estas Waitangi (ĉ. 200 loĝantoj), Te One, Kaingaroa, Owenga kaj Port Hutt. Waitangi havas malsanulejon kaj plurajn vendejojn; ĝi estas la ĉefa haveno. En la insularo ekzistas tri lernejoj, kiuj provizas ok jarojn da instruado.

La flughaveno, kun kurejo el batita tero, troviĝas ĉe Hapupu, norde en insulo Chatham. Kompanio *Air Chathams* ofertas regulajn servojn al tri nov-zelandaj urboj: Auckland, Wellington kaj Christchurch.

Neoficiala flago de la insularo
Kvankam la insularo situas oriente de la internacia datlinio, ĝi havas la saman daton kiel cetera Nov-Zelando, okcidente de ĝi. Ĝia horo tamen antaŭas tiun de Nov-Zelando je 45 minutoj.

La (neoficiala) flago de la insularo prezentas (leviĝantan) sunon kaj la verdan formon de insulo Chatham sur blua fono (maro). La blanka makulo estas lago Te Wahanga.

Naturo
------

Pro la izoliteco de tiu insularo disvolviĝis en ĝi tre apartaj specioj de animaloj, ekzemple birdoj, kiel la Pareao aŭ Ĉathama kolombo, *Hemiphaga chathamensis*, la Ĉathama anaso, *Pachyanas chathamica*, la Ĉathama petrelo, *Pterodroma axillaris* aŭ la Ĉathama tufkormorano, *Phalacrocorax onslowi*, diferencaj multfoje el similaj specioj de Novzelando.

* Kategorio Chatham-insularo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Chasteaux** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 510 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2004.

Geografio
---------

Chasteaux etendiĝas sur 18,75 km², kaj havis 510 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 27 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Chasteaux antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Paul Fronty, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Lokaj famuloj
-------------

André Lajoinie estis membro de la Franca Komunista Partio kaj kandidato por la prezidenta baloto de 1988. Li naskiĝis en Chasteaux en 1929.

Administrado
------------

Chasteaux apartenas al la kantono de Larche, kies ĉefurbo estas Larche. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Larche
La **personeca psikologio** studas la kaŭzojn de diferencoj en kondutoj de homoj kaj estas branĉo de la psikologio kiu studas la personecon kaj ties variadon inter la individuoj. La plej klasika aŭtoro de la fako estas la usona psikologo Gordon Allport, kiu en 1936 publikigis la libron «La personeco».

La personeco ankaŭ referencas al la modelo de pensaroj, sentoj, sociaj aranĝoj kaj kondutoj montritaj konsistece laŭlonge de la tempopado, kiu ege influas sur la propraj esperoj, memperceptoj, valoroj kaj agadoj. La personeco ankaŭ antaŭdiras la homajn reagojn al aliaj personoj, problemoj kaj estreso.​ Allport (1937) priskribis du ĉefajn formojn studi la personecon: nome la nomotetika kaj la idiografia. La nomotetika psikologio celas ĝeneralajn leĝojn kiuj povas esti aplikitaj al multaj diversaj personoj, kiel principo de memrealigo aŭ la trajto de la ekstraverto. La idiografia psikologio celas kompreni la unikajn aspektojn de preciza individuo.

Bibliografio
------------

* Lersch, Philip. (1966). *La estructura de la personalidad*. Scientia.
* Pinillos, José Luis (1966). *Constitución y personalidad*.
* Polaino-Lorente, Aquilino (dir.) (2005). *Fundamentos de Psicología de la Personalidad*. Instituto de Ciencias para la Familia.
* Montaño Sinisterra, Merfi Raquel ; Palacios Cruz, Jenny Liliana & Gantiva Díaz, Carlos Andrés (2009). *Teorías de la personalidad. Un análisis histórico del concepto y su medición*.

Notoj
-----

1. ↑   Winnie, J.F. & Gittinger, J.W. (1973) "Una introducción al sistema de evaluación de la personalidad". *Revista de Psicología Clínica, Suplemento de Monografía*, 38,1=68
2. ↑   Krauskopf, C.J. & Saunders, D.R, (1994) *Personalidad y habilidad: El sistema de evaluación de la personalidad*. Universidad Press of America, Lanham, Maryland.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 800737
* GND: 4075996-9
* NDL: 01067299
* NKC: ph115951
 |
Koordinatoj: 47° 32′ 35″ N 4° 02′ 12″ O﻿ / ﻿47.54306 °N, 4.03667 °O﻿ / 47.54306; 4.03667 (mapo)

**Montréal** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 181 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Montréal etendiĝas sur 7.41 km², kaj havis 181 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 24 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gilbert Cassin, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Montréal apartenas al la kantono de Guillon, kies ĉefurbo estas Guillon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Guillon

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala retejo de Montréal
Preĝejo de Crna Bara
**Crna Bara,** serbe **Црна Бара,** hungare **Feketetó** estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto **Norda Banato**, en municipo de Ĉoka.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 34  km²
* Koordinatoj: 45°58′14″N 20°16'19″E
* Alto super marnivelo: 83 m
* Loĝantaro: 560
* Poŝtkodo: 23328
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: KI

Situo
-----

Crna Bara situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo.

Historio
--------

Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Torontál, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Crna Bara 568 da homoj, (hungaroj 267 (47 %), serboj 235 (41 %), ciganoj 21 (4 %), jugoslavianoj 12 (2 %) kaj aliaj).

Vidindaĵo
---------

* Romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Vendelo

Gravaj personoj
---------------

* Szilárd Bogdánffy (1911 - 1953), episkopo (1949 - 1953)

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino
**Béla Környey** [kornjei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Környey Béla** estis hungara operkantisto (tenoro). Lia origina familia nomo estis *Lehner*, lia filino estis Paula Környey. Unu el la 3 edzinoj estis Elza Szamosi.

Béla Környey en 1908
Béla Környey [*rompita ligilo*] naskiĝis la 18-an de majo 1873 en Krumau (Aŭstrio-Hungario, Ĉeĥio) (nuntempa Český Krumlov en Ĉeĥio), li mortis la 28-an de aprilo 1925 en Budapeŝto (laŭ alia informo la mortotago estis la 30-a).

Biografio
---------

Béla Környey lernis kantadon en privata lernejo de Elek Solymossy, poste li kantadis en koruso en 1896.post 2 jaroj li jam kantadis operetojn en Teatro Magyar. Ekde 1899 li kantadis en Debrecen, post 2 jaroj en pluraj teatroj en Budapeŝto. Inter 1908 kaj 1915 li apartenis al Reĝa Operejo de Budapeŝto, poste 3 jarojn al simila operejo en Vieno, fine li revenis al la Reĝa Operejo. Li ricevis la titolon "eterna membro de la Operejo" en 1918. Li faris turneon en Usono en la teatra jaro 1921. Li edziĝis trifoje, la unua edzino naskis 2 gefilojn.

Li kantadis ankaŭ operetojn kaj hungarecajn kantojn.

Lia repertuaro (elekto)
-----------------------

* Pietro Mascagni: *Cavalleria Rusticana* - Turiddu
* D’Albert: de:Tiefland (Oper) - Padro
* Giacomo Puccini: La fanciulla del West - Johnson Dick
* Giuseppe Verdi: Aida - Radames

Fontoj
------

* -
* hungarlingva biografio kun foto
* gramafondiskoj

* Kategorio Béla Környey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Panoramo de Deganja (meze Deganja Bet, supre maldekstre Deganja Alef)
Mapo de Israelo. Deganja estas je suda rando de lago, montrita en dekstra duono de la mapo, proksime de tie kie el ĝi defluas la rivero.
**Deganja** (hebree דגניה) estas nomo de du kibucoj en norda Israelo, kiuj situas sude de la Genezareta lago, proksime al defluo de rivero Jordano.

Se oni parolas simple pri "Deganja", tiam oni plej ofte aludas je **Deganja "A"** (kiel "Alef"). Deganja A estas la plej malnova israela kibuco, kaj tiel antaŭulo, modelo por ĉiu posta komunumaj setlejoj. Ĝin fondis en 1909 rusaj enmigrantoj, kiuj poste apogis eĉ fondon de aliaj kibucoj. Antaŭ fondo de la israela ŝtato, Deganja estis grava defendejo. Dum la batalo por la sendependeco en 1948, la judoj provis haltigi la siriajn fortojn ĉe tiu loko.

Deganja A estas konata kiel naskiĝloko de la israela generalo kaj politikisto Moŝe Dajan.

**Deganja "B"** (kiel "Bet") estiĝis en 1920 en proksimo de la pionira kibuco, pro la membrokresko de la iama setlejo.

* Deganja en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Deganja en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Apartisma signalo en Sudafriko; apartisma leĝaro tuŝis ĉiujn areojn de la vivo.
La **Defia Kampanjo kontraŭ maljustaj leĝoj** (en angla: *Defiance Campaign against unjust laws*), konata pli mallonge kiel **Defia Kampanjo**, konsistis en serio de neviolentaj aktivecoj, kiuj defiis la leĝojn de la reĝimo de apartismo en Sudafriko. La Kampanjo estis lanĉita de la Afrika Nacia Kongreso (ANK) en sia kunsido de Bloemfontein de Decembro 1951 kaj de la Sudafrika Kongreso de Hindianoj de 26a de Junio 1952.​ Tiuj pacemaj agoj inkludis: vojaĝi en trajnoj nur por blankuloj, eniri en publikaj oficejoj same rezervitaj nur por blankuloj kaj eniri en urboj kaj kvartaloj same malpermesitaj por nigruloj. La personoj kiuj faris tion estis volontuloj, kaj ne faris reziston kiam ili estis arestitaj fare de la policanoj; nur en la unua tago de la movado, estis arestitaj 250 manifestaciantoj, el kiuj kelkaj estis blankuloj kiuj simpatiis kun la idealo de la protesto.​

Tiu kampanjo estis planita por sekvi la vojon de neperforta rezisto influita de Mahatma Gandhi; kelkaj subtenis tion pro etikaj tialoj, sed Nelson Mandela anstataŭe konsideris tion praktike utila. Dum manifestacio en Durban en 22a de Junio, Mandela diskursis al homamaso de 10 000 personoj, iniciate de la kampanjaj protestoj pro kio li estis arestita kaj por mallonge malliberigita en la prizono Marshall Square. Tiuj okazaĵoj establis Mandela kiel unu el la plej bone konataj nigrulaj politikaj figuroj en Sudafriko. Pro pluaj protestoj, la membreco de la ANK kreskiĝis el 20 000 ĝis 100 000 anoj; la registaro respondis per amasarestoj kaj aprobis la Leĝon de Publika Sekureco en 1953 por permesi la deklaron de militleĝo.

Notoj
-----

1. ↑   Johnson, 2005, p. 267.
2. ↑   Kallen, Stuart A. (2011). Open the Jail Doors - We Want to Enter: The Defiance Campaign Against Apartheid Laws, South Africa 1952. Twenty-First Century Books. ISBN 9780761363514.
3. ↑   Benson 1986, pp. 44–46; Meer 1988, pp. 56–58; Mandela 1994, pp. 182–183; Smith 2010, pp. 77, 80; Meredith 2010, pp. 88–89; Sampson 2011, pp. 66–67.
4. ↑   Mandela 1994, pp. 183–188; Lodge 2006, p. 52, 53.
5. ↑  Lodge 2006, p. 47.

Bibliografio
------------

* Benson, Mary (1986). Nelson Mandela. Harmondsworth: Penguin Books. ISBN 978-0-14-008941-7.
* Johnson, R.W. (2005). Historia de Sudáfrica: el primer hombre, la última nación. Barcelona: Debate. p. 421. ISBN 84-8306-633-5.
* Lodge, Tom (2006). Mandela: A Critical Life. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-921935-3.
* Mandela, Nelson (1994). Long Walk to Freedom Volume I: 1918–1962. Little, Brown and Company. ISBN 978-0-7540-8723-6.
* Meer, Fatima (1988). Higher than Hope: The Authorized Biography of Nelson Mandela. London: Hamish Hamilton. ISBN 978-0-241-12787-2.
* Meredith, Martin (2010). Mandela: A Biography. New York: PublicAffairs. ISBN 978-1-58648-832-1.
* Sampson, Anthony (2011) [1999]. Mandela: The Authorised Biography. London: HarperCollins. ISBN 978-0007437979.
* Smith, David James (2010). Young Mandela. London: Weidenfeld & Nicolson. ISBN 978-0-297-85524-8.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 731492
 |
**János ERDŐ** [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Erdő János** estis hungara pastro, unitariisma episkopo, profesoro.

János Erdő  naskiĝis la 28-an de aprilo 1913 en Hungario en Kézdivásárhely (nuntempa Târgu Secuiesc en Rumanio). Li mortis la 27-an de julio 1996.

Biografio
---------

János Erdő frekventis baz- kaj mezlernejojn en sia naskiĝurbo. Inter 1931 kaj 1935 li lernis en unitariisma akademio, poste li plulernis en Oksfordo. Li estis vicpastro en Clij en 1937. Li profesoriĝis en 1946 en la unitariisma akademio. Li interrompis la instruadon inter 1959-1963, ĉar la tiama komunista reĝimo sendis lin al prizono. En 1972 li iĝis eklezia ĉefnotario. Li estis elektita unitariisma episkopo en 1994.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* ’’Az Unitárius Egyház történetének rövid áttekintése’’ ,

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**János Eisler** [jAnoŝ ejzler], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Eisler János** estis hungara inĝeniero, profesoro.

János Eisler  naskiĝis la 27-an de novembro 1907 en Kiskőrös. Li mortis la 14-an de novembro 1981 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Eisler abiturientis en Budapeŝto en 1926, poste li akiris inĝenieran diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1930. Post siaj studoj li restis en la universitato por instrui ĝis 1936. Ekde 1935 li havis postenon en diversaj firmaoj, sed li plene ne forlasis la universitaton. Dum la frua socialismo li estis komence docento, poste universitata profesoro kaj katedrestro, inter 1954 kaj 1957 dekano. Li doktoriĝis en 1955, li pensiuliĝis en 1971. Li okupiĝis ĉefe pri elektraj izoliloj.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Transzformátorok gyártása és minőségi ellenőrzése* (1952)
* *Szigetelőanyagok alkalmazása villamos gépekben és készülékekben* (1957)
* *Bevezetés a nagyfeszültségű technikába* (1965)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Magaña** [maGAnja] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, norde de la provinco Sorio kaj komarko *Tierras Altas* (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco.

Geografio
---------

*Tierras Altas* en la nordo de la provinco Sorio.
Loko de Magaña en la provinco Sorio.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 58,51 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 68 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 430 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 38 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio eshavas loĝlokojn Magaña, Pobar kaj Villarraso.

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Oncala-Valtajeros, okupanta 199 hektarojn, nome 3% de la teritorio, kaj la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Cigudosa-San Felices, okupanta 875 hektarojn, nome 15% de la teritorio.​

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento, ŝajne fare de eŭskoj.

Fine de la 20-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar ĝi aligis Pobar.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la kastelo, la preĝejo de Sankta Marteno, ermitejoj kaj pontoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTierras Altas |
| --- |
| Aldealices• Almarza• Arévalo de la Sierra• Ausejo de la Sierra• Carrascosa de la Sierra• Castilfrío de la Sierra• Castilruiz• Cerbón• Cigudosa• El Royo• Estepa de San Juan• Fuentes de Magaña• Fuentestrún• La Póveda de Soria• Las Aldehuelas• Magaña• Oncala• Rebollar• Rollamienta• San Felices• San Pedro Manrique• Santa Cruz de Yanguas• Sotillo del Rincón• Suellacabras• Trévago• Valdeavellano de Tera• Valdegeña• Valdelagua del Cerro• Valdeprado• Valtajeros• Villar del Ala• Villar del Río• Vizmanos• Yanguas |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351598
* VIAF: 316735132
 |
Termika motoro (maldekstre supre) kun elektromotoro (dekstre malsupre)
**Hibrida veturilo** estas veturilo, kiu povas ĉerpi energion el du aŭ pli diversaj fontoj por la pelado, tipe elektran energion kaj energion de likva aŭ gasa fuelo per internobrula motoro. Ekzemplo estas Toyota Prius.

La hibrida veturilo uzas elektran energion ĉe malrapida, mallonga antaŭeniro, aŭ okaze de malfunkcio de la brulmotoro. Tiel ĝi malpliigas la eligon de damaĝaj ellasitaj gasoj.

Veturiloj, en kiuj du aŭ pli da formoj de energia stokado kunekzistas, por generi meĥanikajn energiojn, nomitaj *hibridaj veturiloj*.

Ne konfuzu kun *du-modusaj veturiloj*, kiuj estas veturiloj, kiuj povas funkcii kun energifonto dum unu parto de siaj vojaĝoj kaj alia energifonto dum la alia parto de siaj vojaĝoj.

Konektebla hibrida elektra veturilo estas hibrida veturilo, kies baterioj povas esti reŝargitaj uzante elektran konektilon (t.e. Chevrolet Volt).

Du-modusa veturilo estas ankaŭ "SABRE-motoro" de Ĉielono, Skylon: la motoro estas jet-motoro kaj ankaŭ raketomotoro.

Vidu ankaŭ
----------

* Elektro-dizela lokomotivo
* Motorizita biciklo
* Trolebuso

* Kategorio Hibrida veturilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kvanto** estas filozofia kategorio, unu el karakteroj de materio, esprimanta eksteran determinon de la objekto: ĝian grandon, nombron, volumenon, nivelon de la evoluo de ecoj ktp. La ŝanĝo de kvanta determino, atinganta ĝis ia grado, kaŭzas la ŝanĝon de la kvalito.

Kvanto de apartaj objektoj estas priskribata per nenegativa entjero: 0 - neniu objekto estas, 1 - sola objekto estas, ktp.

La rilataj konceptoj de **kvanto** estas:

* Grando
* Mezuro
* Nombro
* Funkcio
* Transformo
* Strukturo
* Statistiko
* Datumprilaboro

Proverbo
--------

Ekzistas proverboj pri kvanto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Ne kvanto, sed kvalito decidas pri merito.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Pago de ŝuldanto estas bona en ĉiu kvanto.* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑   Lernu. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2009-04-13.

* Kategorio Kvanto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kvanto en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **dek plagoj de Egiptujo** (aŭ simple **egiptaj plagoj**) helpis - laŭ Eliro, dua libro de Moseo en la Malnova Testamento de la Biblio - Moseon por ke la judoj sukcese eskapu la egiptan sklavecon. La dek plagoj:

1. la riveroj iĝis sangoj (ruĝaj), mortis la fiŝoj
2. ranoj inundis Egiptujon
3. pikmuŝoj
4. fiinsektoj
5. besta pesto nur je la egiptaj brutoj
6. abscesoj kovras la homan, bestan haŭton
7. hajlo detruas plimulton de la fruktoj
8. akridoj
9. tritaga mallumeco
10. mortis ĉiu unuenaskito da egiptanoj, brutoj

Ebla scienca klarigo
--------------------

Laŭ kelkaj sciencistoj, la plagoj okazis en la Nil-delto, kie oni trovis pruvaĵojn en restaĵoj de la praa urbo Avaris (Hut-waret), kiu urbo estis ĉefurbo de Egiptujo dum regado de Ramseso la 2-a, en 1279-1213 a.K. Laŭ la arkeologiaj trovitaĵoj, la urbo estis forlasita antaŭ ĉ. 3000 jaroj. Tiutempe la loka klimato ŝanĝiĝis de humida al seka, laŭ esploro de la kavernaj stalagmitoj (gutoŝtono). 

Laŭ Augusto Magini -klimatologo de la Hajdelberga universitato -, ekde regadfino de Ramseso, draste sekiĝis la klimato kaj tio havis seriozajn sekvojn.

Pro la sekiĝo, Nilo iĝis malrapida, ŝlima rivero, kies akvon kolorigis al ruĝa la venena akva algo (*Oscillatoria rubescens*). Laŭ fakuloj, la algoj kaŭzis la 2-4-aj plagojn, ĉar la venena akva organismo devigis la ranojn forlasi siajn vivlokojn. Plimulto da ili formortis, tiel ĉesis unu grava natura konsumanto de la insektoj. La plimultiĝantaj insektoj rapide disvastigis diversajn malsanojn kaj malsaniĝis bestoj, homoj. 

Oni klarigas la 7-9-aj plagojn al erupcio de la vulkano Santorini. La lastan plagon la scienco ne povas klarigi, kelkaj supozas ke la novnaskitoj unuafoje prenis el fungoinfektita greno. La lasta plago estas komprenebla nur simbole, ke la judoj mem plenumis deziron de Dio, kaj murdis ununaskitojn por premi la egiptan faraonon lasi ilin libere foriri. 

Multaj asertas, ke la bibliaj plagoj ne estas klarigeblaj per scienco, tio estas akceptebla nur simbole.

* Dek plagoj de Egiptujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Dek plagoj de Egiptujo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Lipót Ács** [Aĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ács Lipót** estis hungara pentristo, instruisto, muzeologo, ceramikisto. Lia origina familia nomo estis *Auerbach* [aŭerbaĥ] ĝis 1904.

Lipót Auerbach  naskiĝis la 6-an de aŭgusto 1868 en Vizsoly, li mortis la 11-an de julio 1945 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Lipót Ács devenis el juda familio. Li frekventis lernejon en sia naskiĝvilaĝo, poste mezlernejon en Kassa, fine li akiris diplomon en Modela Desegna Lernejo en 1895. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gyula Aggházy, János Greguss, Frigyes Schulek, Alajos Stróbl és Bertalan Székely, Károly Lotz. Jam dum la studentaj jaroj li instruis en Abaúj-Csány (1888), gimnazio en Budapeŝto, Sümeg (1895), gimnazio de Szekszárd (1896–1912). En Szekszárd en 1901 li konstruis fornon por ceramikaĵoj, tiutempe li helpis laboron de la loka muzeo. Li estis muzeologo de etnografia muzeo en Budapeŝto inter 1912–1921. Li pensiuliĝis en 1932.

Eb tiu longa periodo li ne forlasis la pentradon. Li studvojaĝis en Venecio (1894, 1899, 1903, 1908), Firenze (1894, 1903), Munkeno kaj Vieno (1895). Li havis edzinon, kiu naskis filinon.

El liaj ekspozicioj
-------------------

* Milano (1906) (lia ceramikaĵo atingis oran medalon)
* Pécs (1907) (lia ceramikaĵo atingis arĝentan medalon)
* Londono (1908)
* Miskolc (1911)
* Budapeŝto (1914)
* Helsinko (1922)

Elektitaj artikoloj
-------------------

* *Sárközi hímzések* (1905, 1998)
* *Népművészet és népiskola* (1912)
* *Die Volkskunst im Dienste der Volks-Schule* (1916)
* *Népművészeti gyűjtés* (1928)
* *Mit tanulhat a magyar iparművészet a magyar népművészettől?* (1934)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
Zebro/azena hibrido
**Hibrido** estas kunmiksiĝo el du diversaj aferoj, ĉu de bestoj, plantoj, artspecoj, mitologioj ktp.

Ekzemple, mulo estas hibrido inter azeno kaj ĉevalo, bildliteraturo estas hibrido inter belarto kaj literaturo.

Naturaj ekzemploj pri plantoj
-----------------------------

* *Nepenthes × cincta*
* Klementino (*citrus x clementina*)

Artefaritaj ekzemploj
---------------------

### Hibrido kun homo

Teamo de la universitato de Kalifornio kreis hibridon ŝafo-homan, kiu estis ĉesigita post 28 tagoj. Homaj stemĉeloj estis aldonitaj al ŝafaj embrioj. La rezulta enhavo estis 99,99% ŝafa kaj 0,01% homa. Tiu teamo antaŭe kreis similan porko-homan hibridon. La celo estas krei hibridan beston, kies organoj ne estas atakitaj de la homa imuna sistemo. Tiuj bestaj tolerataj organoj povus poste esti uzataj por organtransplantado por tiuj, kiuj senespere atendas organdonacon.

Etendo de signifo ekster biologio
---------------------------------

La termino "híbrido" ofte uzatas kiam du teĥnologioj estas kombinitaj. Komputiloj, kiuj povas funkcii kiel ordinaraj tekokomputiloj aŭ tabulkomputiloj, estas ankaŭ nomataj "hibridoj". Aŭtomobiloj, kiuj povas funkcii kun termikaj motoroj kaj elektraj motoroj, estas ankaŭ nomataj "hibridoj".

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Biologio |

* bastardo
* hibrida veturilo
* hibridospeciiĝo
* ĥimero

Referencoj
----------

1. ↑   hibridaj bestoj por produkti sufiĉe da organoj por la senesperaj pacientoj?. *ISAE*. Arkivita el la originalo je 2018-03-02. Alirita 2018-03-02.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2004-08-24 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2006-03-08 per la retarkivo Wayback Machine
* 

* Kategorio Hibrido en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Elbasano** estas urbo en meza parto de Albanio kun ĉirkaŭ 100.000 loĝantoj, sur norda bordo de rivero Ŝkumbin, inetr la montoj, ĉe orienta rando de akvoriĉa, produktema ebenaĵo.

Ĝin fondis en 1466 sur loko de la antikva *Scampis* Mehmed la 2-a, osmana sultano. Ĝi servis kiel militara apogstacio kontraŭ la albana heroo, Skanderbeg.

La urbo estis la plej grava centro de la albana nacia movado dum la turka okupo. Antaŭ la dua mondmilito, ĉ.85% de la loĝantoj estis muslimoj, la aliaj ortodoksoj. La ruinoj de la malnova urbomuro estas ankoraŭ hodiaŭ bone videblaj. La urbo estas komerca centro de olivbera, maiza kaj tabaka kultivado.

La urbon kunligas aŭtoŝoseo kaj fervojo kun haveno Durrës kaj aliaj urboj. Gravas en la urbo, la produktado de cemento, sapo kaj olivoleo. En 1978 eklaboris metala kombinato por prilabori la fer- kaj nikelercojn. En la komunumo de Cërrik funkcias du naftorafinejoj.

* Elbasan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Elbasan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 82225
* GND: 4234621-6
* LCCN: no90013802
* VIAF: 136319943
* SUDOC: 167716026
* NKC: ge1118901
 |
Nakovo troviĝas en (verda) Municipo Kikinda en Serbio
Mapo pri municipo Kikinda
Ortodoksa preĝejo en Nakovo
**Nakovo,** serbe **Наково,** germane **Nakodorf,** hungare **Nákófalva** estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Norda** Banato, en municipo de Kikinda.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 21  km²
* Koordinatoj: 45°52′16″N 20°34'01″E
* Alto super marnivelo: 91 m
* Loĝantaro: 2410
* Poŝtkodo: 23311
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: KI

Situo
-----

Nakovo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Rumanio-Kikinda, laŭ la rumana landlimo (kontraŭe estas Comlosu Mare). Inter ili limpasejo funkcias.

Historio
--------

En 1799 oni trovis tie trezorojn de avaroj. Dum la mezepoko la vilaĝo nomiĝis *"Szöllős"*, kiu hungare signifas: vinberejo. La turkoj faris senhoma la vilaĝon en la 18-a jarcento. Ekde 1782 la kampoj apartenis al grekaj fratoj "Nako". Post 2 jaroj 50 loĝdomoj konstruiĝis por la alvenantaj hungaroj. En 1790 germanoj kaj iomete francoj alvenis. Ekde 1876 ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Nakovo 2419 homoj, (2301 serboj (95 %), 46 jugoslavianoj, 19 hungaroj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Nakovo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Memorgtabulo je Otto Weidt, ĉe la domo.
La **Memorigloko Silentaj Herooj** (germane *Gedenkstätte Stille Helden*) en la centro de Berlino memoras la kuraĝon de homoj, kiuj helpadis judojn dum ties persekutado en Nazia Germanio. Montratas ke jes ja eblis aktive helpi kuncivitanojn - kvankam sub grandegaj riskoj - eĉ dum la nazia diktaturo.

Priskribo
---------

La daŭra ekspozicio troviĝas en la domo kie estis la ateliero de Otto Weidt, kiu dungis blindulojn - el kiuj pluraj judoj. Oni prezentas (foje ankaŭ laŭ supozo) la intencon de la helpemuloj kaj de la rigore persekutitoj kiuj aliĝis al subteraj movadoj respektive simple vivis subtere. Videblas ankaŭ ekzemploj de malsukcesoj.

Respondecas pri la tuto la fondaĵo *Gedenkstätte Deutscher Widerstand*.

Libroj
------

* *Gedenkstätte Stille Helden. Widerstand gegen die Judenverfolgung 1933 bis 1945* ekspozicia katalogo, eldonis Stiftung Gedenkstätte Deutscher Widerstand, Berlin 2010
* Inge Deutschkron: *Wir entkamen. Berliner Juden im Untergrund*, Berlin 2007

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de la memorigloko, kun multaj ligiloj.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 479341
* GND: 16075559-1
* LCCN: no2010134832
* VIAF: 135615643
 |
**Komarapalayam,** aŭ **Kumarapalayam,** (tamile குமாரபாளையம்) estas tekstila urbego? en Distrikto Namakkal, en subŝtato Tamilnado, en sudorienta Barato.

Geografio
---------

Komarapalayam situas sur montetaro en averaĝa alteco de 178 metrojn laŭ rivero. Erode troviĝas 10, Salem (Barato) 49, Tiruppur 59, Karur 60, subŝtata ĉefurbo Ĉenajo 321, Mumbajo 995, Kolkato 1674, tutlanda ĉefurbo Delhio 1916 kilometrojn (aere) .

Demografio
----------

En 2011 Komarapalayam havis 71 594 laŭ , 194 992 laŭ. La meza legopovo de la urbo estis 72.14%.

Historio
--------

Komarapalayam akiris statuson triagrada municipo en 1978, duagrada municipo en 1984, unuagrada municipo nuntempe.

Ekonomio
--------

Komarapalayam estas fama pri teksaj industrioj kaj ĝiaj rilataj agadoj. Ekzistas multaj ŝpinejoj, muelejoj. La urbo estas centro por tamilaj filmoj.

Trafiko
-------

Nacia aŭtovojo 47 pasas proksime de la urbo donanta alirojn al Salem kaj Koimbatore. Ponto trairas la riveron. En la urbo kaj aliaj urboj aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. La plej proksima stacidomo estas ĉe Erode kaj la plej proksima flughaveno ĉe Salem.

Klimato
-------

Erode havas duonaridan klimaton kun influo de musono. Averaĝe pluvas jare malpli ol 1000 mmm. La temperaturo varias averaĝe inter 23-34 °C.

Religio
-------

Laŭ la religia censo de 2011 Kumarapalayam havis 97.12% hinduojn, 1.58% islamanojn, 1.22% kristanojn.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |