recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Cirilaj ciferoj** estas nombrosistemo (sistemo de priskribo de nombroj) uzanta literojn de la cirila alfabeto. Ĝi estis uzata de sudaj kaj orientaj slavoj. La sistemo estis uzata en Rusio ĝis komenco de la 18-a jarcento kiam Petro la Granda anstataŭigis ĝin per la arabaj ciferoj.

La sistemo estas kvazaŭ-dekuma, bazita sur la grekaj ciferoj (ionika cifereca sistemo) kaj skribita per la respektivaj signoj de la cirila alfabeto. Apartaj literoj estis asignitaj al ĉiu el la nombroj 1, 2, ... 8, 9, 10, 20, ... 80, 90, 100, 200, ... 800, 900. Por ricevi la valoron necesas adicii valorojn respektivajn al ĉiuj uzataj en la nombro signoj. Se la nombro estas pli granda ol 1000, la mila signo **҂** (Unikoda U+0482) estis skribata antaŭ la signo priskribanta la milojn, kaj estas uzata la litero asignita al la unuoj.

La nombroj estas skribataj kaj prononcataj plejparte de pli grandaj ciferoj al pli malgrandaj. La escepto estas nombroj 11 ... 19, kaj ankaŭ nombroj kiuj finiĝas je ĉi tiuj, do 111 ... 119, 211 ... 219, .... En ĉi tiuj nombroj la litero signifanta unuojn estas metata antaŭ la litero signifanta dekon, kaj ĝi estas respektive prononcata. Ekzemple, 17 estas prononcata kiel *sem-na-dcat* ("sep-super-dek"), simile al angla *seven-teen*.

Por distingi nombron de teksto, speciala supersigno titlo estis desegnata super la nombro, ĝi estas simila al longa tildo "~", tiel ke la sola titlo estas super ĉiuj literoj de la nombro.

maldekstra
  

Tura horloĝo kun cirilaj ciferoj en Suzdal
Ekzemploj:

* ҂АѰЅ = 1706
* ҂ЗРИІ = 7118

Glagolicaj ciferoj estas similaj, la nombraj valoroj estas asignitaj laŭ la alfabeta ordo de la glagolico.

En komenco de la 18-a jarcento estadis uzata ankaŭ kombina skribado de nombroj, kun uzo de cirilaj ciferoj kune kun ciferoj 0...9. Ekzemple, sur moneroj estis skribita jaro kiel 17К1 kio estas 1721.

Vidu ankaŭ
----------

* Arabaj ciferoj
* Babilonaj ciferoj
* Grekaj ciferoj
* Romiaj ciferoj
* Frua cirila alfabeto
* Glagolico

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNombrosistemoj |
| --- |
| Ciferoj | 
* Romaj ciferoj
* Babilonaj ciferoj
* Hindaj ciferoj
* Arabaj ciferoj
* Grekaj ciferoj
* Cirilaj ciferoj
 |
| Poziciaj nombrosistemoj | 
* Unuuma sistemo (bazo 1)
* Duuma sistemo (bazo 2)
* Triuma sistemo (bazo 3)
* Kvaruma sistemo (bazo 4)
* Sesuma sistemo (bazo 6)
* Okuma sistemo (bazo 8)
* Dekuma sistemo (bazo 10)
* Dekduuma sistemo (bazo 12)
* Deksesuma sistemo (bazo 16)
* Dudekuma sistemo (bazo 20)
* Dudekkvaruma sistemo (bazo 24)
* Trideksesuma sistemo (bazo 36)
* Sesdekuma sistemo (bazo 60)
 |
| Aliaj | 
* Ne-norma pozicia numeralo
* Signo-cifera prezento
 |
| * Bazo (nombrosistemo)
* Baza ekonomio
 |

 |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Cirilaj ciferoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2008-02-20 per la retarkivo Wayback Machine - «Титло» - programo por konvertado
**Leninsk-Kuzneckij** (ruse *Ленинск-Кузнецкий*) estas urbo en Kemerova provinco en Rusio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 32419.

La urbo estis fondita en fino de la 19-a jarcento.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1925.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Kolĉugino (Кольчугино) ĝis 1922; *(Ekzistas ankaŭ la alia urbo Kolĉugino en Vladimira provinco en Rusio.)*
* Lenino (Ленино) en 1922 ... 1925.

La interurba telefona kodo estas 38456, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 54° 39′ N 86° 10′ O﻿ / ﻿54.650 °N, 86.167 °O﻿ / 54.650; 86.167 (mapo)Koordinatoj: 54° 39′ N 86° 10′ O﻿ / ﻿54.650 °N, 86.167 °O﻿ / 54.650; 86.167 (mapo).

La urbo estas sur bordoj de rivero Inja (Иня) (kiu enenfluas en riveron Obj (Обь)).

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 1959 la urbo havis 132 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 112,3 mil loĝantojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2012-07-11 per la retarkivo Wayback Machine
*
**la larmoglanda sistemo**:   
a) larmoglando   

b) supra larma punkto   
c) supra larma kanalo   

d) larma saketo   
e) suba larma punkto   

f) suba larma kanalo   
g) nazolarma kanalo
**Larmo** laŭ PIV estas

1. guto de saleca likvaĵo, kiu elfluas el la okuloj pro fizikaj aŭ sentaj kaŭzoj,
2. tre malgranda kvanto da likvaĵo, kaj
3. io kun la formo de falanta guto.

Laŭ la unua, baza signifo de la vorto temas pri saleca korpolikvaĵo, kiun la larmoglandoj de homoj kaj aliaj mamuloj konstante sekrecias. La likvaĵo de larmo enhavas akvozan parton kaj grasan parton. Perturboj en la konsisto de la likvaĵo gvidas al la ĝena fenomeno de "seka okulo". Homa larmo pezas proksimume 15 miligramojn.

La larma likvaĵo de homo enhavas kontraŭinfektajn substancojn kiel homa lisozimo kaj protektas la okulan surfacon de malgrandaj korpofremdaj objektoj, kiuj de la malseka okula surfaco povas esti forviŝitaj per *palpebrumo*, do fermiĝo kaj remalfermiĝo de la palpebroj.

Se la okula surfaco estas forte ekscitita, ekzemple pro korpofremdaj substancoj, forta vento aŭ akraj gasoj aŭ enaeraj likvaĵogutoj, kiel ekzemple dum la distranĉado de cepo, en la cerbo aktiviĝas la reflekso aktivigi la larmajn glandojn kaj produkti pli da larma likvaĵo. Ekestas larmoj, kiuj estas elfluigataj el la okuloj.

Larmoj tamen ankaŭ povas ekesti sen neceso de okula purigo, ekzemple dum plorado.

Ankaŭ iuj okulaj malsanoj havas inter siaj simptomoj la troan produktadon de larma likvaĵo sen fiziologia neceso pri tia produktado.

Sociaj aspektoj
---------------

Plej multaj mamuloj produktas larmojn responde al intensa doloro kaj aliaj stimuloj, sed plorado kiel emocia respondo estas konsiderata de multaj kiel unika homa trajto, kiu probable devenas de la alta memkonscio de homo. Estas studoj montrante, ke elefantoj kaj goriloj ankaŭ povas plori.

La emociaj stimuloj, kiuj kondukas al ploro, kutime estas kolero aŭ malĝojo, sed ploro povas rezulti de malĝojo, ĝojo, timo, frustriĝo kaj similaj.

En multaj kulturoj ploro estas priskribita kiel la tipa konduto por beboj kaj infanoj. Iuj kulturoj konsideras plori kiel senrespekta kaj infana ago, precipe plori publike. En plej multaj okcidentaj kulturoj plori estas pli ofta inter virinoj ol inter viroj. En aliaj kulturoj, ekzemple en japana kulturo, male okazas.

Ekstera montrado de maljusta malĝojo kaj nereala pento nomiĝas "krokodilaj larmoj".

* Larmo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Larmo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Larmo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Leopold Kupelwieser** (naskiĝis la 17-an de oktobro 1796 je Markt Piesting en la distrikto Wiener Neustadt-Land; mortis la 17-an de novembro 1862 en Vieno) estis aŭstra pentristo.

Profesoro **Leopold Kupelwieser** (1851)

Vivo
----

Li estis membro de la amika rondo ĉirkaŭ Franz Schubert, la "Ŝubertianoj", kiuj somere ofte restadis en Kastelo Atzenbrugg. De kelkaj el ĉi tiu amikaro li verkis portretojn, inter ili de Franz Schubert, Franz Seraph Joseph Vinzenz von Bruchmann, Moritz von Schwind kaj Franz von Schober. La 17-an de septembro 1826 li geedziĝis kun Maria Johanna Evangelista Augustina Stephania Theodora Lutz, naskiĝinta la 26-an de decembro 1803, kun kiu li havis multajn gefilojn, el kiuj ok plenkreskiĝis. En 1831 Kupelwieser estis kunrektoro kaj ekde 1836 profesoro pri historia pentrado ĉe la viena akademio kaj okupiĝis pli kaj pli pri religiaj temoj kaj pri freskopentrado. Tie ankaŭ Adam Brenner apartenis al liaj lernantoj.

Atingo
------

Leopold Kupelwieser eĉ hodiaŭ estas konata pro siaj bildoj, kiujn li verkis pri Franz Schubert kaj ties amika rondo. Liaj ĉefverkoj estas religiaj altarbildoj kaj freskoj, kiujn li kreis por preĝejoj en Vieno kaj en la tuta teritorio de Aŭstrujo-Hungarujo. Ekde la kvardekaj jaroj de la 19-a jarcento la monumentpentrado enprenis pli kaj pli gravan pozicion en lia verkado. Kupelwieser estis ano de la nazaretana skolo kaj estas kune kun Joseph von Führich cefreprezentanto de la religiema romantisma pentrado en Vieno.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Ferenc Szoldatits

Literaturo
----------

* Constantin von Wurzbach: *Kupelwieser, Leopold*. En: *Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich*, volumo 13 (1865), pj. 392–396)
* Rupert Feuchtmüller: *Leopold Kupelwieser und die Kunst der österreichischen Spätromantik*, 1970
* Rita Steblin:  *Die Unsinnsgesellschaft Franz Schubert, Leopold Kupelwieser und ihr Freundeskreis*, Vieno 1998

* Kategorio Leopold Kupelwieser en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 409319
* GND: 11872553X
* LCCN: n85091129
* VIAF: 7652034
* ISNI: 0000 0000 7139 3578
* SUDOC: 18269870X
* BNF: 14803378k
* ULAN: 500015418
* MBA: 7ce425af-b321-42d1-883b-9bc33b1b15b1
* RKD: 46913
* NKC: mzk2009532623
 |
**Lenke Szentgyörgyi** [sentdjordji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szentgyörgyi Lenke** estis hungara aktoro, operetkantisto, subreto. Ŝia origina nomo estis *Sturm Magdolna Adél Mária*, ŝia fratino estis Márta Szentgyörgyi.

Magdolna A. M. Sturm naskiĝis la 22-an de julio 1884 en Zalaegerszeg, ŝi mortis depost 1930.

Biografio
---------

Lenke Szentgyörgyi akiris aktoran diplomon en privata lernejo de Szidi Rákosi. Ŝi apartenis al Teatro Magyar (1903), poste al la jam malkonstruita *Teatro Király* (1905–1909), sed ŝi havis rolojn ankaŭ en kabaredo kaj simila scenejo. En la sekvaj jaroj ŝi estis videbla en provincaj teatrejoj (ekzemple Győr, Pozono, Sopron). En 1912 ŝi edziniĝis, tial ŝi plene forlasis la aktoran karieron.

Ŝiaj teatraj roloj (elekto)
---------------------------

* Jenő Huszka: *Gül Baba* - Gábor diák (en 1906 centfoje prezentita)
* Károly Czobor: *A hajdúk hadnagya* - Gaston
* György Verő: *Falusi madonna* - Póli
* Leo Fall-Victor Léon: *Kedélyes paraszt* - Annamirle
* Ferenc Lehár-Victor Léon: *A drótos tót* - Zsuska

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Lenke Szentgyörgyi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 743047
 |


* Portalo pri Biografio
*La Samaritaine*.
***La Samaritaine***, estas la nomo kiun ricevis granda ĉiovendejo en Parizo, situanta en la unua arondismento de la urbo, apud la rivero Sejno, ĉe la Nova Ponto. Ĝi estas katalogita kiel historia monumento ekde 1990. Malfermita en 1860, ĝi estis fermita en 2005 por realigi reformon kiu intencis plibonigi la sekurecon de la konstruaĵo por antaŭvidita posta malfermo, planita en aprilo 2020. La remalfermo okazis la 23an de junio 2021.

Ĝia reklama tradicia moto: "On trouve tout à la Samaritaine" (En la Samaritaine oni trovas ĉion") ĝuis grandan popularecon.

La negoco dekomence malfermiĝis en la rue de la Monnaie kaj tuj prosperis per ampleksigo al apudaj konstruaĵoj en longa procezo kiu daŭris ĝis 1933 kaj en kiu partoprenis ĉefe du arkitektoj nome Frantz Jourdain kaj Henri Sauvage miksante *Art Nouveau* kun *Art Deco*. Fermita la ampleksigo, la granda ĉiovendejo atingis 10 etaĝojn kaj areon de 48 000 m².

Referencoj
----------

1. ↑  Le Mitouard, Eric, "Paris : et la Samaritaine se dévoile", *Le Parisien*, 21 januaro 2019. (france)
2. ↑  Garnier, Juliette, "En avril 2020, Paris retrouvera presque tout à la Samaritaine", *Le Monde*, 22 novembro 2019. (france)
3. ↑  franceLa Samaritaine : l'histoire du grand magasin parisien

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Samaritaine en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (en franca kaj angla)
* La historío de la konstruaĵo (en franca)

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 670753
 |
Larneja dentisto ekzamenante la dentojn de infanoj. Nederlando, 1935.
**Lernejaj sanservoj** aŭ **Lernejaj nutro kaj san-servoj** estas servoj havigitaj laŭ la tuta lerneja sistemo por plibonigi la sanon kaj bonfarton de la infanoj kaj en kelkaj kazoj el la koncernaj familioj kaj la ampleksa komunumo. Tiuj servoj estis disvolvigitaj en diferencaj manieroj ĉirkaŭ la mondo sed la fundamentaj estas konstantaj: nome frua detektado, korektado, preventado aŭ plibonigo de malsanoj, malkapabloj kaj subpremado pro kiuj la lernaĝaj infanoj povus suferi. En la landoj kie instruado estas deviga en difinita aĝo, tiu estas la taŭga epoko por plenumi la ĝeneralajn kampanjojn de vakcinado.

### Ekzemploj de ekzistantaj servoj

* Aŭstralio
* Kanado  Arkivigite je 2006-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Irlando
* Niĝerio havas neregistaran organizon dediĉitan al plibonigo de la sano de la niĝeriaj lernantoj
* Singapuro
* Pakistano  Arkivigite je 2011-01-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Barato havas neregistaran organizon dediĉitan al plibonigo de la sano de la barataj lernantoj

Notoj
-----
**La Torre del Valle** [laTOre delBAlje] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *La Torre del Valle* estas etimologie tradukebla al *La Turo de la Valo*.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj La Torre del Valle kaj Paladinos del Valle, okupas totalan areon de 16,59 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 138 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 84 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Pobladura del Valle, Matilla de Arzón, Morales del Rey kaj Villabrázaro.

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Graflando de Benavente.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (vinkeloj, rivero Órbigo).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755720
* VIAF: 240517693
* NKC: ge549326
 |
**Fluor-klor-karbono** (mallonge *FKKH*), **klor-fluor-karbon-aĵoj** (*KFK*) aŭ **klorfluorkarbono**, iafoje vulgare konata kiel **freono**, estas granda aro da organikaj ligoj.

Ili estas karbonhidrogenoj kiel metano kaj butano, en kiuj anstataŭiĝis la hidrogen-atomoj per la halogeno kloro aŭ fluoro. FKKH-molekuloj, kiuj neentenas hidrogenon, nomiĝas *KFK-oj*.

*FKKH-oj* estas tre persistaj, nebruleblaj kaj kutime ne aŭ nur malmulte venenas. Tial ĉi-gasoj pli kaj pli uzatis en teĥnika medio ekde la 1930-aj jaroj, precipe kiel malvarmigaĵoj kaj kiel enteno de malbruligiloj, sed ankaŭ kiel propelaĵoj por ŝaumaĵoj. En la 1980-aj jaroj oni eksciis ke FKKH detruas la ozonon en la supera atmosfero.

La 29-an de junio 1990 en Londono la internacia komisiono por la protektado de la atmosfero decidis, ke la farado kaj aplikado de *FKKH-oj* kaj *KFK-oj* estu malpermesotaj ekde 2000.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kloro-fluoro-karbono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 

maldekstra
**Lasswell-modelo de komunikado** (konata ankaŭ kiel **Lasswell-komunik-modelo**) priskribas komunikagon difinante kiu diris kion, per kiu kanalo, al kiu kaj kun kiu efiko. Ĝi estas konsiderata de multaj fakuloj pri Komunikado kaj Publikaj rilatoj kiel "unu el la plej fruaj kaj plej influaj komunikmodeloj.":109 Tiu modelo estis disvolvigita de la usona politiksciencisto kaj komunikteoriulo Harold Lasswell en 1948 kiam li estis profesoro en Jurlernejo de Yale. En sia artikolo de 1948 nome "The Structure and Function of Communication in Society", Lasswell verkis jene:

> [A] konvena vojo por priskribi komunikagon estas respondi la jenajn demandojn:
> 
> 
> * Kiu
> * diras kion
> * en kiu kanalo
> * al kiu
> * kun kiu efiko?:37
>

Notoj
-----

1. ↑   Shoemaker, Pamela; Tankard Jr. J.; Lasorsa, D. (2004). How to Build Social Science Theories. Thousand Oaks: Sage Publications. p. 120.
2. ↑  Muth, R..  (1990) *Harold D. Lasswell: An Annotated Bibliography.*. New Haven: New Haven Press.
3. ↑   Lasswell, Harold (1948). Bryson, L. (ed.). The Structure and Function of Communication in Society. The Communication of Ideas. New York: Institute for Religious and Social Studies. p. 117.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 713732
 |
***La Spleno de Parizo*** (france: *Le Spleen de Paris*, ankaŭ konata kiel *Paris Spleen* aŭ *Petits Poèmes en prose*), estas kolekto de 51 mallongaj prozpoemoj de Charles Baudelaire. La kolekto estas publikigita postmorte en 1869 fare de la fratino de Baudelaire, kaj estas rilata al la modernisma literatura movado.

Tiuj poemoj havas neniun akuratan ordon, havas neniun komencon kaj neniun finon kaj ili povas esti legataj kiel pensoj aŭ noveloj en konsciflua stilo. La esenco de la poemoj estas "kapti la belecon de vivo en la moderna urbego", uzante tion kion Jean-Paul Sartre etikedis kiel estante lia ekzistadeca perspektivo sur lia medio.

La libro estas esperantigita fare de Paul Lobut kaj eldonita de Eldonejo Koko el Kopenhago en la Serio Oriento-Okcidento en 1967.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |

* Katalogo de Biblioteko Hippolyte Sebert
* Katalogo de CDELI
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
* Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
* Katalogo de Universitato de Amsterdamo
Cinamo
**Cinamo** estas la aroma trunkoŝelo de la cinamarbo, nomo por ĉiu arbo aŭ trunkarbusto de genro cinamomo (latine: *Cinnamomum*).

En la kuirarto uzatas la muelita ŝelo de la planto kaj la cinamoleo, kiun oni produktas el la forĵetaĵoj de la ŝelo. Cinamo fajnigas ĉefe dolĉaĵojn, kukojn, biskvitojn, keksojn, fruktosalatojn, dolĉajn laktaĵojn, punĉon kaj likvorojn. Kelkaj homoj ŝatas ĝin por spici viandojn, ĉefe kokaĵojn kaj bovaĵojn.

Pro la intensa odoro cinamoleo ankaŭ estas uzata en la parfumindustrio.

Oni uzas infuzaĵon de cinamomo en tradiciaj medikamentoj ĉefe por helpi en gripo kaj post-nasko. Ĉar cinamomo stimulas tiriĝon de muskoloj de utero, ĝi ankaŭ estas uzita por fari abortojn en neindustriaj regionoj.

Ĝia precipa aktiva substanco estas volatila oleo el cinamata aldehido.

Sandanĝero
----------

Cejlona cinamo maldekstre kaj Indonesia cinamo dekstre
Ekde junio 2006 la germana instituto por riskotaksado (BfR) avertis kontraŭ troa konsumo de kasio-cinamo
(*cinnamomum cassia*).
Tia cinamo malpli kosta ol la Srilanko-cinamo enhavas  kumarinon, kiu estas taksita sanendanĝeriga. Kasio-cinamo enhavas po 2 gramojn da kumarino en ĉiu kilogramo, srilanka cinamo nur 0,02 gramojn.

Malbonaj efikoj trovitaj ĉe ratoj estis kapdoloroj, hepatdamaĝoj, hepatinflamoj kaj post granda konsumo eĉ kancero.

Pro la malalta prezo cassia-cinamo troviĝas en multegaj industriaj manĝaĵoj, kiel ekzemple kristnaskaj kuketoj. Konsumante nur 20 gramojn de tiaj kuketoj, t.e. ofte nur tri kuketoj, dum longa tempo, oni atingas la tolereblan kvanton por infanetoj.

Referencoj
----------

1. ↑  BfR: *Verbraucher, die viel Zimt verzehren, sind derzeit zu hoch mit Cumarin belastet*. Gesundheitliche Bewertung des BfR, Nr. 043/2006 vom 16. Juni 2006. PDF

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Cinamo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Spico
* Cinamomo
**Lendavske Gorice**, hungare **Lendvahegy** estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco **Prekmurje**, en statistika regiono **Pomurska**, en Občina Lendava.

Municipo Lendava en Slovenio, kie Lendavske Gorice troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 3  km²
* Alto super marnivelo: 280 m
* Koordinatoj: 46° 34′ 0.33″ N 16° 27′ 34.02″ O﻿ / ﻿46.5667583 °N, 16.4594500 °O﻿ / 46.5667583; 16.4594500 (mapo)Koordinatoj: 46° 34′ 0.33″ N 16° 27′ 34.02″ O﻿ / ﻿46.5667583 °N, 16.4594500 °O﻿ / 46.5667583; 16.4594500 (mapo)
* Loĝantaro: 580
* Poŝtkodo: 9220
* Aŭtokodo:
* Telefonprefikso:

Situo
-----

Lendavske Gorice situas sur malebenaĵo, laŭ flanka vojoj, inter Lendava kaj Hungario.

Historio
--------

Ĝis fine de la 1-a mondmilito Lendvahegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Depost 2007 Slovenio kaj Hungario apartenas al interna zono de traktato Schengen, sekve la limoj ne estas gardataj, ili estas trapaseblaj senkontrole ie ajn.

Vidindaĵo
---------

* kapelo omaĝe al Sankta Triunuo de 1728
Sergej kaj Viktoria Tatarenko, germanaj venkintoj de la turniro amatora pri latinamerikaj dancoj
**Latinamerikaj dancoj** aŭ **latinidaj dancoj** estas arnomoj por jenaj kvin pardancoj und turnirdancoj: sambo, ĉaĉao, rumbo, pasodoblo kaj ĝivo (angle: *jive*). Kune kun la salonaj dancoj la latinamerikaj dancoj konsistigas grandparton de la tiel nomata „tutmonda dancprogramo".

Nomo kaj aparteneco
-------------------

Malgraŭ la nomo, pri la aparteneco de danco al la latinamerikaj dancoj ne decidas ĝia origino. La kvin latinamerikaj dancoj intersimilas treege rilate la teĥnikeroj. La tutmondaj dancasocioj difinis la apartenecon, kiu dependas de la dancteĥniko. El la kvin tiel nomataj „latinamerikaj" dancoj fakte nur tri devenas el Latinameriko: rumbo, sambo kaj ĉaĉao. Jive ekestis en Nordameriko, pasodoblo devenas de Hispanujo kaj Francujo. Precipe **ne** al la ĉi-artikole priskribotaj „latinamerikaj dancoj" apartenas jenaj dancoj el Latinameriko: baĉato, mambo, merengo, salso, tango argentina. Tiuj ĉi estas kutime klasifikataj kiel sociaj aŭ modaj dancoj, kiujn ankaŭ dancas multaj popoloj en Latinameriko (ekzemple la Majaoj) kun tradicia muziko.

Karakterizaĵoj
--------------

Karakteriza por la latinamerikaj dancoj estas la komunikado inter la gekunuloj. Ĉiuj latinamerikaj dancoj temigas la parorilaton diversmaniere. Alia karakterizaĵo estas rapidaj turniĝoj same kiel la ofta alterno inter pelaj kaj trankilaj movofazoj kaj laŭtempe kaj ankaŭ de la diversaj korpopartoj (separo). La korpo ne estas rigardata kiel tutaĵo. Alie ol en la salondancoj, je kiuj unualinie la movo de la paro en la spaco peras la dancistan mesaĝon, jen la interagorditaj movojn de la unuopaj dancistoj staras en la malfono. La gedancistoj ne havas la celon, fariĝi unuecaj en sia movo kiel paro, sed per alternaj agadoj komuniki videble por la publiko kaj inkluzivi tiun ĉi ankaŭ.

Teĥniko
-------

La latinamerikaj dancoj intersimilas treege rilate teĥnikon kaj dancfigurojn. Male al la normdancoj, kiuj estas dancataj en liga dancpozicio, la dancokunuloj staras en la dancpozicio de latinamerikaj dancoj pli vaste disigitaj, kio pli facile vidigas la movojn en la korpo kaj por la publiko kaj ankaŭ por la kunulo. Supra kaj malsupra korpo same kiel brakoj kaj gamboj estas separataj, t.e. moviĝas sendepende unu de la alia. Escepte pasodoblon ĉiuj latinamerikaj dancoj montras klarajn koksomovojn. Paŝoj komenciĝas escepte pasodoblon preskaŭ ĉiam sur la antaua piedovolbo. Sed en aliaj dancoj ĉi tiu teĥniko ankaŭ estas uzata.

Literaturo
----------

* Walter Laird: *The Technique of Latin American Dancing*.

* Kategorio Latinamerikaj dancoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Tiu ĉi reliefa mapo de Kantabrio montras la abundecon de montoj en ties centro.
**La Montaña** (*La Monto* en la hispana) estas kromnomo de Kantabrio (norda Hispanio).

Oni uzas la historian nomon *La Montaña* ekde la 16-a jarcento. Per ĝi oni indikas historian montan teritorion en la Kantabra Kornico: precize tio estas la centro de Kantabrio, la nordo de la provincoj Palencio kaj Burgoso, kaj malvastaj areoj en Asturio, Leono, Biskajo kaj Rioĥo. Tamen, oni ne precize indikis la limojn de tiu teritorio.

Poste, oni rilatigis tiun nomon al provinco Santandero, aperinta en la 19-a jarcento (tiam pli granda ol nuna Kantabrio). Hodiaŭ oni uzas tiun ĉi loknomon por indiki la tutan aŭtonoman komunumon Kantabrio. Tiel, la laŭloka nomo *montañés* (tio estas, *montano* aŭ *monta*) estas same signifa al *kantabro*.

La kantabra lingvo ankaŭ ricevas la historian nomon *montañés*. Multaj asocioj kaj firmaoj en Kantabrio uzas la adjektivon *montañés* en siaj nomoj, kiel la ĉefa regiona ĵurnalo El Diario Montañés. Krome, la regiona himno de Kantabrio estas *Himno a la Montaña.*

Vidu ankaŭ
----------

* Kantabrio
|  |  |
| --- | --- |
|  | Ne konfuzu ĉi tiun artikolon kun leciono. |

lekcio en la teknologia universitato Akeno (Germanio)
Laurentius de Voltolina
**Lekcio** laŭ la difino de PIV estas leciono en formo de scienc-instrua parolado en universitato aŭ alia samranga instituto. Ĝin kutime prezentas universitata profesoro aŭ docento.

Origino
-------

La nomo "lekcio" - de la latina vorto *legere* ("kolekti", "elekti", "legi") - ekestis en la frua epoko de universitatoj en la eŭropa mezepoko, kiam libroj ankoraŭ ne estis presitaj, sed manskribitaj originaloj. La lekcio ĉefe konsistis en tio ke la docento legis el propraj aŭ fremdaj verkaĵoj kaj komentis ilin.

Nuntempo
--------

Ankaŭ nuntempe la docento ofte legas el skriba versio de la lekcio, aŭ el komputila prezentaĵo. Lekcio estas unudirekta edukado: Unu docento parolas al granda nombro - ofte centoj - da (kutime silentaj) auŝkultantaj studentoj.

Profesoroj por la lekcioj foje disdonas siajn skribajn versiojn aŭ vendigas ilin. Ekde la 1980-aj jaroj disvastiĝis la kutimo prezenti la skribajn versiojn en la koncerna universitata retejo. La kvalito de tiaj skribaj versioj estas tre malsama: foje la skribaj versioj nur estas kolekto de tabeloj kaj aliaj grafikaĵoj, inter kiuj la studentoj permane devas noti la kernajn informojn de la lekcio, sed foje ankaŭ temas pri la facile kompreneble prezentataj kompletaj informoj pri la koncerna temo, kiuj anstataŭigas sciencan libron.

Diferenco inter lekcio kaj prelego
----------------------------------

Koncepto tre simila estas tiu de prelego: Laŭ la difino de Reta Vortaro temas pri "parolado forme simila al lekcio, kiu tamen povas esti adresita al pli vasta aŭ malpli konstanta publiko".

* Kategorio Lekcio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La Trinidad Vista Hermosa** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *La Trinidad Vista Hermosa*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 556.

Geografio
---------

La Trinidad Vista Hermosa apartenas al la distrikto Teposcolula al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako, kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 235 loĝantojn. El tiuj estis 105 viroj kaj 130 virinoj. La komunumo havas surfacon de 31,90 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2160 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4 indiĝenoj. El tiuj unu persono aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingva (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Soloistoj de la Bolŝoj-baleto en la Flughaveno Schiphol de Amsterdamo, 9a de Junio 1960.
La **Bolŝoj-baleto** estas internacie fama kompanio de klasika baleto kun sidejo en la Bolŝoj-Teatro en Moskvo, Rusio. Fondita en 1776, la Bolŝoj-baleto estas inter la plej malnovaj balet-kompanioj de la mondo. Komence de la 20-a jarcento, ĝi iĝis de internacia elstareco kiam Moskvo iĝis la ĉefurbo de sovetunia Rusio. La Bolŝoj-baleto estis agnoskata kiel unu el la plej gravaj balet-kompanioj en la mondo. Ĝi havas branĉon en la Lernejo de Bolŝoj-baleto en Joinville, Brazilo.

Je la nomumo de Aleksander Gorskij kiel Baletestro en 1900 la kompanio ekdisvolvis sian unikan identecon, produktante laŭdatajn produktadojn de novaj aŭ resurscenejigitaj baletoj kiel *Don Kiĥot* (1900), *Koppelja* (1901), Cignolago (1901), *La fille mal gardée* (1903), *Giselle* (1911), *Le Corsaire* (1912) kaj *Bajaderka* (1917).

En tiu kompanio prezentiĝis plej famaj sovetuniaj dancistoj kaj komponistoj kiel Dmitrij Ŝostakoviĉ kaj Aram Ĥaĉaturjan.

Notoj
-----

1. ↑   Galayda, A. (11a de Februaro 2020). "Why the only Bolshoi Theater school outside Russia is in Brazil". Russia Beyond the Headlines. Alirita en 19a de Februaro 2020.
2. ↑  Arkivigite je 2014-01-30 per la retarkivo Wayback Machine The Bolshoi Ballet] en *Ballet Bag*. Arkivita la 16an de Aŭgusto 2010 en la Wayback Machine, 12an de Aŭgusto 2010.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bolŝoj-baleto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo ruse
* Oficiala retejo angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 743012
* GND: 2095717-8
* LCCN: no2006075752
* VIAF: 300549977
* ISNI: 0000 0001 2290 6610
* MBA: 4e0c2a0a-855c-4182-8bcd-a1f9f8f8eccf
* NKC: ko20201082492
 |
**Leó Kóber,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kóber Leó** estis hungara pentristo, grafikisto, karikaturisto. Lia familia nomvarianto estis *Köber*.

Hispana modelulino pentrita de Leó Kóber
Leó Kóber  naskiĝis la 24-an de septembro 1876 en Brünn (Aŭstrio-Hungario, nuntempa Brno en Ĉeĥio), li mortis la 17-an de septembro 1931 en Novjorko (laŭ alia informo la 18-an de septembro 1932).

Biografio
---------

Leó Kóber devenis el hungara familio. Li estis edukita jam en Hungarlando, sed li studis pentroarton en Vieno, poste en Munkeno (1896–1899). Lia majstro estis Simon Hollósy, kiun li akompanis al Artistkolonio (Nagybánya) en 1898. Inter 1898–1903 li vivis en Munkeno, poste en Parizo. Liaj karikaturoj regule aperis en francaj gazetoj. Ekde 1906 li vivis alterne en Vieno kaj Budapeŝto. Dum la 1-a mondmilito li estis armea pentristo. En 1921 li migris al Novjorko, liaj desegnaĵoj aperis eĉ en New York Times. Li ilustris ankaŭ librojn. Li frue mortis pro kancero.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Arthalo Budapeŝto (1898)
* Budapeŝto (1899, 1907, 1911, 1916)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Hispana modelulino (vidu la bildon dekstre!)
* Pariza striko
* Sidanta virino kun hundo
* Vestoaĉeto
* vidu la malsuprajn bildojn!

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2018-12-14 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio

* KartludantojKartludantoj
* La kritikoLa kritiko
* 
* 

* Kategorio Leó Kóber en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 612883
* GND: 1013647017
* VIAF: 2447934
* ISNI: 0000 0001 2275 6974
* LIBRIS: 256555
* RKD: 351892
* NKC: ola200209262
 |
**Lemnos** aŭ **Limnos** estas greka insulo en la norda baseno de la Egea maro, kun ĉ. 17.000 loĝantoj kaj surfaco de 476 km2.

La insulo konsistas ĉefe el vulkana rokaĵo. La okcidenta parto de la insulo altiĝas ĝis 430 m, monteta, senarba. La valoj kaj la orientaj ebenaĵoj de la insulo estas produktemaj.

La plej granda urbo kaj haveno estas la sudokcidente situanta Mirina. La dua plej granda urbo kaj haveno estas Mudros, kiu estas la plej bona natura haveno de la Egea areo. La insulo havas eĉ flughavenon.

Historio
--------

La insulo estas loĝata jam ekde la ŝtonepoko. La insulon okupis la persoj en la 6-a jc. a.K. poste ĝi venis sub regado de Ateno. Ĝi estis posedaĵo de la Romia imperio, la Bizanca imperio, Venecio (1204). La regantoj ofte ŝanĝis unu la alian.

Post 1670, la trukoj ekzilis tien prijuĝitojn. La insulo iĝis posedaĵo de la Greka Reĝlando dum la balkana milito (1912).

La aliancanoj de la unua mondmilito en 1918 subskribis armisticon kun Turkio en golfo de la Mudros (armistico de Mudros).

* Kategorio Lemnos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **latina eklezio** estas la plej granda de la 24 proprajuraj katolikaj eklezioj, kiuj konsistigas la Katolikan Eklezion.

Kiel proprajura eklezio, la latina eklezio estas fidelularo jure kunigita per hierarkio, kiun la plej alta aŭtoritato de la Eklezio agnoskas kiel apartajuran.

Samkiel la aliaj proprajuraj eklezioj, la latina eklezio havas sian propran heredaĵon liturgian, teologian, spiritan kaj disciplinan, kiun diferencigas la kulturo kaj la historiaj cirkonstancoj de la popoloj, kaj kiun ĉiu proprajura eklezio esprimas per sia maniero vivi la kredon.

Inter la eroj de la liturgia heredaĵo estas la latinaj liturgiaj ritoj. La plej vaste konata kaj uzata estas la roma rito. Al la teologia heredaĵo de la latina eklezio multe kontribuis grandaj intelektuloj kiaj Aŭgusteno de Hipono kaj Tomaso de Akvino. Grava faktoro estas Skolastikismo. La latina lingvo estis kaj ankoraŭ restas kaj perilo kaj trezorejo. Sennombraj estas la sanktuloj de la latina eklezio, ekde la antikva periodo ĝis personoj kiaj Patrino Teresa. Por distingi la apartajn erojn de la disciplina heredaĵo latina, sufiĉas kompari la jurkodon latinan, *Codex Iuris Canonici*, kun la kodo por la orientaj katolikaj eklezioj, *Codex Canonum Ecclesiarum Orientalium*.

La plimulto de la katolikoj estas latinoj, sed ne ĉiuj. Estas 23 orientaj katolikaj eklezioj. La latina eklezio originis en okcidenta Eŭropo kaj en latinlingva Nordafriko, la aliaj pli oriente. Tial oni foje parolas pri la latina eklezio kiel "la okcidenta eklezio". Tamen hodiaŭ troviĝas kaj latinoj kaj membroj de la orientaj katolikaj eklezioj en ĉiuj kontinentoj.

Iuj uzas la terminon "romkatoliko" aŭ "roma katoliko" por indiki latinan katolikon. En dokumentoj de la Sankta Seĝo tiu uzo ne troviĝas. En la encikliko *Humani generis* papo Pio la 12-a deklaris ke "la mistika korpo de Kristo kaj la roma katolika Eklezio estas unusamo".. Papo Benedikto la 16-a nomis la Katolikan Eklezion (tutan) la Romkatolika Eklezio, ekzemple, la 25-an de majo, la 23-an de novembro kaj la 30-an de novembro 2006.

Vidu ankaŭ
----------

* Katolika Eklezio
* Orientaj katolikaj eklezioj

Referencoj
----------

1. ↑  *Coetus christifidelium hierarchia ad normam iuris iunctus, quem ut sui iuris expresse vel tacite agnoscit suprema Ecclesiae auctoritas, vocatur in hoc Codice Ecclesia sui iuris* (Codex Canonum Ecclesiarum Orientalium, canon 27)
2. ↑  *patrimonium liturgicum, theologicum, spirituale et disciplinare cultura ac rerum adiunctis historiae populorum distinctum, quod modo fidei vivendae uniuscuiusque Ecclesiae sui iuris proprio exprimitur* ( Codex Canonum Ecclesiarum Orientalium, canon 28]).
3. ↑  *corpus Christi mysticum et Ecclesiam Catholicam Romanam unum idemque esse* (Litterae Encyclicae *Humani generis*)
4. ↑  en Varsovio (dufoje)
5. ↑  en Romo (trifoje)
6. ↑  en Istanbulo (unufoje)

* Kategorio Latina eklezio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Leon SCHLUMPF** estas svisa politikisto. Li naskiĝis la 3-an de februaro 1925 en Felsberg apud Koiro, Kantono Grizono, Svislando.

Politika Kariero
----------------

Leon Schlumpf estis profesie advokato. Kiel membro de la Svisa Popolpartio li okupis diversajn politikajn oficojn. Li estis registara konsilanto de la Kantono Grizono, nacia konsilanto kaj poste ŝtata konsilanto. La 5-an de de dembro 1979 li elektiĝis kiel membro de la Federacia Konsilio de Svislando. En tiu-ĉi funkcio li gvidis la Federacian Departementon pri Trafiko kaj Energio. En la jaro 1984 Leon Schlumpf estis Federacia Prezidanto. La 31-an de decembro 1987 li retiriĝis por emeritiĝi.

La filino sekvas la spurojn de la patro
---------------------------------------

Lia filino Eveline Widmer-Schlumpf en la jaro 1998 elektiĝis kiel unua virino al la registaro de la Kantono Grizono kaj en la jaro 2007 ŝi kiel jam antaŭe ŝia patro elektiĝis al la Federacia Konsilio. Ĉar tiu-elektiĝo okazis kontraŭ la deziro de la propra partio, la Svisa Popolpartio dissplitiĝis, kaj kreigiĝis la nova Burĝo-Demokrata Partio Svislando (germane *Bürgerlich-Demokratische Partei Schweiz*) al kiu aliĝis patro kaj filino.

Popolmuzikisto
--------------

Schlumpf ludas pianon, akordeonon, ŝvican akordeonon kaj sin dediĉis al la kamparana muziko. Sub la pseŭdonimo *Raetus Telena* li mem komponis, kiun li interpretis kun la kamparanmuzikorkestro Bernina de Felsberg. Sur kompaktdisko de la kampararmuzikorkestro Oberalp aperis 2004 polko de li.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de la federaciaj konsilantoj de Svislando

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Leon Schlumpf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Artikolo pri Leon Schlumpf en la Historia Leksiko de Svislando


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 261632
* GND: 118805002
* LCCN: n83068430
* VIAF: 3068712
* ISNI: 0000 0000 5509 7162
* SUDOC: 028921429
* BNF: 120657166
 |
En matematiko, serio aŭ integralo estas **konverĝa absolute**, se la sumo aŭ integralo de la absoluta valoro de la termo aŭ integralato estas finia. La nocio *absoluta konverĝo* estas grava, ĉar ĝi estas ĝenerale postulata por reordigoj kaj produtoj de sumoj.

Pli detale, serio

{\displaystyle \sum \_{n=1}^{\infty }a\_{n}}
estas **konverĝa absolute** se

{\displaystyle \sum \_{n=1}^{\infty }\left|a\_{n}\right|<\infty .}
Se {\displaystyle a\_{n}} estas kompleksa nombro (aŭ, pli ĝenerale, elemento de vektora spaco), ĉi tiu teoremo povas esti alĝustigita jene: la sumo de ĉiuj {\displaystyle a\_{k}} baziĝas sur la duvalenta operacio de vektora adicio en la kompleksa ebeno (respektive, la vektora spaco). Se la longo de la vojo, kiu estas la sumo de ĉiuj longoj {\displaystyle |a\_{k}|}, estas finia, la fina punkto estas en finia distanco de la 0.

Ankaŭ, integralo

{\displaystyle \int \_{A}f(x)\,dx}
estas **konverĝa absolute**, se la integralo de la respektiva absoluta valoro estas finia, t.e.

{\displaystyle \int \_{A}\left|f(x)\right|\,dx<\infty .}

Reordigoj
---------

Absoluta konverĝo signifas ke la valoro de la sumo aŭ integralo estas sendependa de la ordo en kiu la sumo estas kalkulata. Tio estas, reordigo de la serio

{\displaystyle \sum \_{n=1}^{\infty }a\_{\sigma (n)}}
kie σ estas permuto de la naturaj nombroj, ne ŝanĝas la sumon al kiu la serio konverĝas. Simile estas pri integraloj.

En la lumo de lebega teorio de integralado, sumoj povas esti traktataj kiel specialaj okazoj de integraloj, iom kiel aparta okazo.

Produtoj de serio
-----------------

La koŝia produto de du serioj konverĝas al la produto de la sumoj, se almenaŭ unu el la serioj konverĝas absolute. Estu:

{\displaystyle \sum \_{n=0}^{\infty }a\_{n}=A}
{\displaystyle \sum \_{n=0}^{\infty }b\_{n}=B}
La koŝia produto estas difinita kiel la sumo de termoj {\displaystyle c\_{n}} kie:

{\displaystyle c\_{n}=\sum \_{k=0}^{n}a\_{k}b\_{n-k}}
Tiam, se almenaŭ unu el sumoj de {\displaystyle a\_{n}} kaj {\displaystyle b\_{n}} konverĝas absolute, do

{\displaystyle \sum \_{n=0}^{\infty }c\_{n}=AB}

Kondiĉa konverĝo
----------------

**Kondiĉe konverĝa** serio aŭ integralo estas unu tiu kiu konverĝas sed ne konverĝas absolute. Bernhard Riemann pruvis ke kondiĉe konverĝa serio povas esti reordigita por konverĝi al ĉiu donita nombro, inkluzivante na ∞ kaj −∞. Vidu en *rimana seria teoremo*.

Vidu ankaŭ
----------

* Koŝia ĉefa valoro
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Boniswil (stacidomo). |



 **Boniswil** estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Najbaraj komunumoj estas en nordo Hallwil, en nordoriento Seengen, en sudoriento aliflanke de la Lago de Hallwil Meisterschwanden, en sudo Birrwil, en okcidento Leutwil, kaj en nordokcidento Dürrenäsch. Ĝi havis 1409 loĝantojn je la fino de 2008.

Aabach sube de Kastelo Hallwyl post la elfluo el la Lago de Hallwil
Boniswil situas ĉe la nordokcidenta fino de la Lago de Hallwil. Al la komunumo apartenas ankaŭ la vilaĝo Alliswil, kiu situas proksimume 1 km sude de la ĉefvilaĝo. En la ebenaĵo ĉe la lagobordo estas vasta marĉo kun kanokampoj, kiu estas naturrezervejo. La rivero Aabach formas la nordorientan komunumlimon al Seengen.

Trafiko
-------

Fervojlinio kaj kantona ĉefvojo ĉe la vilaĝeniro venante de Birrwil
Boniswil situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Lucerno, la *Seetal-Fervojo.* Ĉe la linio troviĝas la stacidomon de Boniswil. Tra la komunumo krome pasas buslinio de Teufenthal tra Seengen al Lencburgo.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Lencburgo tra Hochdorf al Lucerno. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas 13 km sude en Lencburgo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Boniswil datiĝas el ĉirkaŭ la jaroj 1217–1222 kiel *Bonoltswile*. En mezepoko en Boniswil unue regis la Grafoj de Lencburgo, ilin sekvis la Grafoj de Kiburgo kaj en 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj. En ties nomoj la habsburgaj vasaloj, la Senjoroj de Trostburg kaj ek de 1326 la Senjoroj de Liebegg plenumigis la malaltan jurisdikcion en la loko.

En Boniswil en la 13-a jarcento ekzistis majora bieno, kiu estis administra centro por la vastaj bienoj, kiujn la Monaĥejo Einsiedeln posedis en la regiono.

En 1415, la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion kaj Boniswil fariĝis nun parto de la berna regejo, nome de Berna Argovio. La senjoreco Trostburg jam en 1346 transiris al la Senjoroj de Rinach kaj en 1486 al la Senjoroj de Hallwyl. Ili bendis sian havaĵon en Boniswil en 1616 al la urbo Brugg. Ĉar Berno tamen ne toleris la potencokreskon de Brugg, ĝi transprenis la jurisdikcion rekte kaj kreis la tribunaldistrikton Trostburg, kiu estis subvoktejo de la voktejo Lencburgo.

Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Boniswil fariĝis komunumo de la distrikto Lencburgo en la nove fondita Kantono Argovio. En 1898, la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Alliswil estis integrita al la politika komunumo Boniswil.

Fontoj
------

1. ↑  Boniswil en Historia Leksikono de Svislando

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Boniswil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Boniswil
* Boniswil en la Historia Leksikono de Svislando

  


| Distrikto Lencburgo |
| --- |
|  |  |
| Ammerswil - Boniswil - Brunegg - Dintikon - Egliswil - Fahrwangen - Hallwil - Hendschiken - Holderbank - Hunzenschwil - **Lencburgo** - Meisterschwanden - Möriken-Wildegg - Niederlenz - Othmarsingen - Rupperswil - Schafisheim - Seengen - Seon - Staufen |
Mapo de Azerbajĝano.
**Lenkoran-Malaltebenaĵo** estas mallarĝa zono de malaltebenaĵo en suda Azerbajĝano apud Kaspio, kaj konstituas etendon de Kura-Aras-Malaltebenaĵo suden. Ĝi estas nomata laŭ la urbo de Lenkoran.

Ĝi estas limigita de Taliŝ-Montaro suden kaj atingas Iranon en Astara.

La ebenaĵa parto de la Nacia Parko de Hirkan ("Moskvo-Arbaro") situas ene de Lenkoran-Malaltebenaĵo. La Moskvo-Arbaro estas la sola konservita parto de la hirkaniaj-kaspiaj miksaj arbaroj kiuj kovris plejparton de la malaltebenaĵo, kiu poste estis senarbarigita por agrikulturo .
Tamen, estas rearbariga programo por la malaltebenaĵo, en signita ne-arbarizita areo kiu estas la sola ne-kultivata tereno en la ebenaĵo celinte ekologian restaŭradon al antaŭa arbarizita stato ( parte, ĉar la Lenkoran-Malaltebenaĵo klare estas tre altvalora por la agrikultara produktado por Azerbajĝano, kaj do oni ne povas cedi ĝin por rearbarigo). Tiu areo estiĝos la dua arbaro en la malaltebenaĵo malantaŭ Moskvo-Arbaro. Kiam ĝi estos rearbarigita, ĝi estiĝos suplemento al Nacia Parko de Hirkan .

La malaltebenaĵo kun sia humida duon-subtropika klimato ampleksas multajn plantejojn de teo, rizo kaj citruso.

La maksimuma jara precipitaĵo en Lenkoran-Malaltebenaĵo estas inter 1 600 mm kaj 1 800 mm, kiu laŭlonge de Taliŝ-Montaro estas la plej alta precipitaĵo en Azerbajĝano.

Vidu ankaŭ
----------

La ekoregiono de la hirkaniaj-kaspiaj miksaj arbaroj estas areo de abundaj malaltaĵaj kaj montaraj mezvarmaj pluvarbaroj kiuj parte okupas Lenkoran-Malaltebenaĵon.

Referencoj
----------

1. ↑  "Girkan Reserve" angle
2. ↑  angle Hirkan National Park Azerbaijan Home Page
**Mascouche** (ankaŭ nomita **exo5**, antaŭe konata dum planado kiel **Repentigny–Mascouche**) estas fervoja linio en Granda Montrealo, Kebekio, Kanado. Ĝin funkciigas exo, la organizo, kiu funkciigas publikajn transportajn servojn tra ĉi tiu regiono.

Malfermita la 1-an de decembro 2014, fare de la antaŭula agentejo de Exo, Agence Métropolitaine de Transport (AMT), la sesa linio de la Montreala regiono postulis konstruadon de 10 novaj stacidomoj, de pluraj konstruinĝenieriaj strukturoj kaj de 13 km da nova fervoja trako. Ĉi tio inkluzivas iun trakon en la mezo de la aŭtostrato A 40 inter Repentigny kaj Mascouche.

Komenciĝante la 11-an de majo 2020, linio Mascouche estis redirektita ĉirkaŭ la Tunelo Mount Royal, preterirante staciojn Mont-Royal kaj Canora pro la konstruado de la Réseau express métropolitain (REM). En 2023, Côte-de-Liesse malfermiĝos kiel nova suda finstacio de linio Mascouche, anstataŭante Central Station. Pasaĝeroj dezirantaj atingi Central Station povas transiri al REM ĉe Côte-de-Liesse.

  

Linio Mascouche

  

Reto de fervojaj linioj de Montrealo

Referencoj
----------

1. ↑  Thomas, Katelyn.  Here's how to get around the Mount Royal tunnel closure (angle). CTV News Montreal (Majo 11, 2020). Alirita Majo 17, 2020.

Vidu ankaŭ
----------

* Exo (Montrealo)
* Exo1 - Vaudreuil-Hudson
* Exo2 - Saint-Jérôme
* Exo3 - Mont-Saint-Hilaire
* Exo4 - Candiac
* Exo6 - Deux-Montagnes
* Stacioj de exo
* Korporacio de Transporto de Montrealo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Exo5 - Mascouche en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (exo)
* Oficiala retejo (Mascouche)

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rEXOexo Stacioj de exo E11-Vaudreuil-Hudson E22-Saint-Jérôme E33-Mont-Saint-Hilaire E44-Candiac E55-Mascouche E66-Deux-Montagnes |
| --- |
| E55-Mascouche | 
* Gare Centrale
* ~~Canora~~
* ~~Mont-Royal~~
* Ahuntsic
* Sauvé
* Saint-Michel–Montréal-Nord
* Saint-Léonard–Montréal-Nord
* Anjou
* Rivière-des-Prairies
* Pointe-aux-Trembles
* Repentigny
* Terrebonne
* Mascouche
 |
|  |

 |
**La Zaida** [laZAJda] estas municipo de Hispanio, en la sudokcidenta parto de la komarko *Ribera Baja del Ebro* kies ĉefurbo estas Quinto. Ĝi estas en la oriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

La Zaida estas municipa teritorio en la sudokcidenta parto de la komarko *Ribera Baja del Ebro*, kie ĝi okupas teritorion sude de tiu de Velilla de Ebro. La areo estas tute ĉe la valo de la rivero Ebro kun la loĝloko tute sur la maldesktra bordo de la rivero Aguasvivas, kiu ĝuste tie alfluas en Ebron.

La loĝloko La Zaida mem estas je 55 km sudoriente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je la dekstra bordo de la rivero Ebro je kurbo de la rivero. Ĝi estas sur 156 msm. La loĝloko mem estas konektita laŭ la ŝoseo A-221 kun Sástago oriente kaj kun pli fora Quinto norde, nome komarka ĉefurbo.

Historio
--------

La loknomo *(La) Zaida* devenas de la araba vorto زيدة , Zajda, de la propra nomo Zajd toponimiigita al "domo de Zajd". La ekzisto en Aragono de diversaj toponimoj kiuj inkludas la nomon Zajd (ekzemple en Vinaceite, Calaceite, Zaidín, Beceite, Binaced, ktp.), plus la distrikto -iklim- de Zaidún, sugestas setladon de ŝijaistoj de minoritato zajdi' en la distriktoj oriente de Zaragozo.​

La teritorio de La Zaida estis konkerita el islamanoj ĉirkaŭ 1133 fare de Alfonso la 1-a, kiu sekvis la fluejon de Ebro el Zaragozo. Post la konkero el islamanoj granda parto de la lokanoj estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj. Ilia forpelo en 1610 okazigis demografian kaj ekonomian krizon. Ĉefa familio de posedantoj estis Castellot.

La Zaida demografie kreskiĝis fakte jam ekde la dua duono de la 19-a jarcento. Laŭlonge de la 20-a jarcento kelkaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron, kaj ankaŭ en La Zaida oni malaltiĝis ĝis nunaj 435 loĝantoj (2022) pro malproksimeco el la regiona ĉefurbo.

Ekonomio
--------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo, brutobredado, kaj sekva nutrindustrio, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

1. ↑   Peña Gonzalvo, Javier (Januaro-junio 2015). «La torre de San Pablo de Zaragoza. ¿Torre mausoleo de los Tuchibíes?». *Rolde. Revista de Cultura Aragonesa* (152-153). ISSN 1133-6676.
2. ↑  Historia Arkivigite je 2023-01-16 per la retarkivo Wayback Machine en municipa retejo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Zaida en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la Municipo La Zaida Arkivigite je 2021-01-28 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808420
 |