recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**László Hortobágyi** [lAslO hortobAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hortobágyi László** estas hungara komponisto, sitaristo, orkestrestro, hungara reprezentanto de mondmuziko.

László Hortobágyi
László Hortobágyi  naskiĝis en 1950 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Hortobágyi studis muzikologion kaj indologion laŭ la eblecoj, krome li laboris kiel orgenfaristo en Hungario. Ekde 1967 li entreprenis plurajn privatajn vojaĝojn al norda Barato, kie li studis tradician muzikon laŭ sitaro kaj similaj hindaj instrumentoj. Li ankaŭ registris lokajn melodiojn, krome li legis en bibliotekoj. En 1980 li fondis muzikan societon *Gayan Uttejak Mandal*, post 4 jaroj arkivon pri orientaj muzikoj, kiu estas unika en Mez-Eŭropo. Li konstante komponas hindajn muzikojn. Li estas membro de esplora projekto por komputila muziko de Instituto de Muzikologio de la Hungara Scienca Akademio. Li ankaŭ publikas muzikologiajn artikolojn pri la hinda muziko. El la kompanio naskiĝis ankaŭ orkestro, kiu registris pli ol 50 muzikdiskojn aŭ KD-ojn. Ilia muziko estas hida kun influo de komputilaj sonoj. Ili estis eldonitaj en pluraj landoj, eĉ la orkestro ricevis premiojn eksterlande.

Elektitaj filmaj muzikoj
------------------------

* Haláljog (1992, dokumenta filmo)
* Megbocsáthatatlanul szeretem a földet (1996, dokumenta filmo)
* Hagyaték (2001, dokumenta filmo)
* "Tisztítótűz tetején álltunk" - Tóth Ilona drámája (2008, dokumenta filmo)
* Por és Istenpor vagyunk (2011, dokumenta filmo)

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio László Hortobágyi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 645865
* GND: 134876121
* LCCN: n94070472
* VIAF: 2665569
* ISNI: 0000 0000 7981 2036
* SUDOC: 243995814
* BNF: 13983470s
* MBA: b3290caa-49a8-4968-8140-77d72603abbd 4765e499-5540-4655-a149-845884864c27, b3290caa-49a8-4968-8140-77d72603abbd
 |
**László Ördögh** [lAslO ordog], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ördögh László** estis hungara pentristo, modelaviadisto.

László Ördögh  Arkivigite je 2018-07-17 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 12-an de marto 1923 en Miskolc, li mortis la 5-an de junio 2007 en Szombathely.

Biografio
---------

László Ördögh akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1949. Lia ĉefinstruisto estis Rezső Burghardt. Ĝis 1947 li vizitis ankaŭ la artistkolonion en Miskolc, poste li vivis en Budapeŝto. Post la diplomo li studvojaĝis al Florenco, poste li estis asistanto en la altlernejo. Intertempe en 1950 li edziĝis, en la sekva jaro filo naskiĝis. En la sekvaj jaroj li estis ankaŭ elstara modelaviadisto, li atingis la unuan lokon en Eŭropa ĉampionado kaj kiel membro, unuan lokon en mondĉampionado en 1956. Tiu sporto tre helpis la pentristan karieron, dum sportaj konkursoj eksterlande li ankaŭ ekspoziciis. (Memoru, tiutempe hungaroj ĝenerale ne ricevis pasporton!) Ekde la 1960-aj jaroj li plej ofte pentradis en Zsennye, fine en 1985 li vivis nur tie. Lia stilo estis impresionismo. Krom la pentraĵoj li kreis ankaŭ industriartaĵojn.

Ekspozicioj
-----------

* Miskolc (1945)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Városligeti fasor
* Piknik a napfényes domboldalon
* Ladik a tengeren
* Piknik a napfényes domboldalon
* Csendélet

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun bildoj

* Kategorio László Ördögh en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614844
* VIAF: 309903355
 |
**Ludwig Emil MEIER** [majer] (naskiĝis la 16-an de februaro 1847 en Munkeno, mortis en 1919 en Munkeno) estis germana esperantisto, ekskapitano kaj verkisto.

Meier partoprenis en la Prusia-Aŭstria milito en 1866 kaj estis vundita.

Li estis jam almenaŭ depost 1883 volapükisto, sed fariĝis vere grava germana aktivisto por Esperanto, ne nur en Munkeno. Jam en 1889 li konatiĝis kun Esperanto. La „nestoro" de la germanlingva Esperanto-movado fondis en 1891 la „Societon Esperantistan" en Munkeno. Jam de februaro 1891 li kunlaboris per artikoloj en la tiuepoke sola esperanta periodaĵo *La Esperantisto,* kaj zorgis, ke tiu gazeto troviĝis en kelkaj publikaj legadĉambroj de Munkeno. Li ankaŭ varbe parolis ĉiam denove. En la Marta numero de *La Esperantisto* tiam krome aperis varbanonco por *La Lingvo Internacia Esperanto*.

Antaŭe ankoraŭ dum marto Meier varbparolis tiom sukcese publike en la komercista societo *Merkur* en Munkeno, ke oni decidis baldaŭ komenci instruan Esperanto-kurson en tiu ĉi societo, kaj fakte aperis poste en *Lokal-Anzeiger der Münchener Neuesten Nachrichten* No. 189 anonco pri senpaga instruado de Esperanto en la societo Merkur. Varbado laŭŝajne ankaŭ estis iom sukcesa.

Poste translokiĝinte al Nürnberg, li tie daŭrigis sian agadon. En 1903 li intencis fondi tutlandan asocion GES, sed je lia alvoko adresita al 100 konataj de li esperantistoj alvenis nur 10 aliĝoj. En 1904 li revenis al Munkeno. En la ĵurnaloj *Münchener Neuesten Nachrichten*, *Allgemeine Zeitung* kaj en *Neues Münchener Tageblatt* aperis artikoloj pri Esperanto skribitaj de L. E. Meier. En 1905 li estis nomumita de Zamenhof membro de la unua (ĝis 1906 ankoraŭ provizora) Lingva Komitato (LK).

Meier fariĝis idisto en 1908, sed du jarojn poste revenis al Esperanto.

Verkoj
------

Meier verkis lernolibron por germanlingvanoj (unua eldono 1891, dua eldono 1903) kaj *Esperantistan Kantaron* (unua eldono 1907, dua eldono 1913). Li tradukis *Wilhelm Tell* de Schiller (1906), *Edziĝa festo en Capri* de Heyse (1906), ĉapitron el la *Ama vivo* de Bolsche (1906), *La monaĥejo de Sendomir* de Grillparzer (1907), *Fabloj* de Lessing, 1921. Li kunlaboris al *La Esperantisto, Revuo Internacia* kaj *Danubo;* en 1904 li redaktis la gazeton *Münchena Esperantisto.* Krome en 1911 publikiĝis lia traduko de *Esperanto kaj Ido* de Gustave Gautherot, volumo 4 de la serio 10-spesdeka biblioteko Esperantista.

Rete legeblaj verkoj
--------------------

* Verkoj de Ludwig Emil Meier[*rompita ligilo*] en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo Arkivigite je 2016-08-02 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑  Esperantista Dokumentaro, kajero 1, Paris aŭg. 1906, p. 22.

|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |

* Kategorio Ludwig Emil Meier en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**László Mattyasovszky Zsolnay** [lAslO matjaŝovski ĵolnai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mattyasovszky Zsolnay László** estis hungara pentristo, ceramikisto, membro de Societo Szinyei Merse Pál (1921). Lia nobela antaŭnomo estis *alsómátyásfalvi* [alŝOmAtjAŝfalvi], lia avo estis Vilmos Zsolnay.

Virino vestita en verda bluzo pentrita de László Mattyasovszky Zsolnay
László Mattyasovszky Zsolnay  naskiĝis la 17-an de junio 1885 en Pécs, li mortis la 18-an de julio 1935 en Vieno.

Biografio
---------

László Mattyasovszky Zsolnay studis en privataj lernejoj en Munkeno, poste ekde 1903 en Parizo, kie li jam ekspoziciis. Hejmenveninta li pentradis en Hungarlando. Inter 1918 kaj 1921 li laboris en porcelana uzino fondita de Vilmos Zsolnay, ekde 1926 li estis arta gvidanto de la uzino. Post 2 jaroj li establis memormuzeon pri porcelanoj de Vilmos Zsolnay.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Parizo (1903)
* Budapeŝto (1916, 1921, 1927)
* Venecia Bienalo (1924)
* Pécs (1930)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* A Művész anyja
* Virágok és madarak
* vidu la bildojn!

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio kun bildoj Arkivigite je 2018-06-24 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio

* Dormanta nudulino (1930)Dormanta nudulino (1930)
* Kroĉtrikanta virino (1913)Kroĉtrikanta virino (1913)
* Rozkolora virinoRozkolora virino
* Aĵpentraĵo kun abrikotojAĵpentraĵo kun abrikotoj
* Fraŭlina portretoFraŭlina portreto

* Kategorio László Mattyasovszky-Zsolnay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 613953
* GND: 122243056
* VIAF: 5809414
* ISNI: 0000 0000 7969 9379
 |
*Frauenkirche* en Dresdeno – bombdetruata februaron de 1945 fine de la Dua Mondmilito, post ruino, rekonstruo de 1994 ĝis 2005
Ponto en Mostar, monda heredaĵo de Unesko ekde 2005.
**Rekonstruado** estas en arĥitekturo kaj monumento-konservado la plejeble identa restarigo de detruitaj historiaj monumentoj, konstruaĵoj aŭ konstrupartoj. Laŭ senco de la arthistorio tio estas reproduktado resp. refarado. Rilate la monumentkonservadon la difino de la termino diferencas laŭ la respektiva landa kulturo.

Rekonstruado okazas kutime kun la celo, re-ekestigi konstruaĵojn kaj konstruajn ensemblojn, kiujn detruis milito aŭ naturkatastrofoj, laŭ kiel plejeble identa formo.

Pri la neceso de rekonstruoprojektoj la taksado povas treege diferenci: Ekzemple la realigita rekonstruo de la ponto de Mostar neniam estis pridubata, malsame kiel en la kazo de la Frauenkirche en Dresdeno. La rekonstruon de la Mondkomerca Centro en Usono oni definitive rezignis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rekonstruado (arĥitekturo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Asocia paĝo, kiu jesas rekonstruon
* Pozicio de monumentprotektisto kontraŭ rekonstruo Arkivigite je 2014-12-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Kritika raporto pri nova remparo de Datong[*rompita ligilo*]
* Rezultoj de konferenco en Zuriko en 2008 – resumo de la argumentoj
* Uta Hassler: Ruinoj kar rekonstruaĵoj[*rompita ligilo*]
**Luyano** (prononcu *lujan**o***) estas kvartalo de la municipo Diez de Octubre en la Provinco de Havano en Kubo.

Geografio
---------

Luyanó situas en la centro de la municipo Diez de Octubre sude de la urbo Havano. La origine kampara vilaĝeto estis dum la 19-a jarcento komplete absorbita de la kreskanta ĉefurbo.

Historio
--------

La vilaĝo Luyanó estis fondita en la jaro 1849 kiel kampara vilaĝeto apud ponto trans la rivereto, laŭ kiu la loko estis nomita. Origine Luyanó estis setlejo de la municipo San Miguel del Padrón. Post kvereloj inter Havano kaj Guanabacoa Luyanó finfine estis atribuita al la urbo Havano. En la jaro 1976 ĝi estis integrita al la tiam kreita municipo Diez de Octubre.

Evoluo de la loĝantaro
----------------------

En la jaro 1853 Lyuano havis 49 loĝantojn. Laŭ la kuba popolnombrado ĝi nombris en 1919 14439 loĝantojn, en 1931 jam 35720 kaj en 1949 41038. Nuntempe pli ol 100000 personoj vivas en la intertempe komplete urba Luyanó.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Luyanó en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Luyanó** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* Retpaĝo pri Luyanó

Bildoj
------

* Strato en LuyanóStrato en Luyanó
* Domo en klasika stilo en LuyanóDomo en klasika stilo en Luyanó
* Preĝejo de LuyanóPreĝejo de Luyanó
* Preĝejo de LuyanóPreĝejo de Luyanó


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**SÁSKA László** (ŝa:ska) estis rumanuja hungara kuracisto, vojaĝisto, universitata profesoro, ano de Rumana Medicinscienca Akademio (1972) naskita en Nagyenyed la 26-an de septembro 1890 kaj mortinta en Arusha, (Tanzanio) la 8-an de novembro 1978.

Biografio
---------

Sáska finis siajn medecinsciencajn studojn en Budapeŝto kaj Vieno kaj poste li estis distriktkuracisto en Isaszeg. En 1933 li elmigris Afrikon, kaj li loksidiĝis en Somalio. Pro la klimato li translokiĝis Etiopion, kie li iĝis la kuracisto de imperiestra familio kaj li organizis la sanservon de la armeo. De tie li translokiĝis al Arusha. Pro lia kuracista agado la *Kanceresplora Instituto* de Britujo elektis lin sia ano. Li havis amikajn rilatojn kun Albert Schweitzer, li plurfoje vizitis en Tanzanio la verkiston Ernest Hemingway. Li estis pasia ĉasisto, liajn trofeojn konservas la *Természettudományi Múzeum* (Naturscienca Muzeo) de Budapeŝto kaj la kolegio de Aiud.

Verkoj
------

* *Életem Afrika* (sajtó alá rendezte Xantus János, Bukarest, 1969);
* *Maláriától a rákig* (Arusha, 1939).

Bibliografio
------------

* R. P.: S. L. halálára (Magy. Nemzet, 1978. dec. 22.);
* Kovács András: S. doktor Afrikában (A Hét, 1979. jan. 12.).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

* Kategorio László Sáska en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 243603
* GND: 1073699714
* LCCN: no2015023052
* VIAF: 121395530
* ISNI: 0000 0000 7919 707X
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: László Kiss |

**László KISS** [lAslO kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kiss László** estas hungara-serba-aŭstraliana astronomo, fizikisto, pedagogo, membro (korespondanta (2013), ordinara (2019)) de Hungara Scienca Akademio. Li uzas la nomformon *Kiss L. László* dum publikado.

László Kiss [*rompita ligilo*] naskiĝis la 8-an de aŭgusto 1972 en Jugoslavio, en Subotica.

Biografio
---------

László Kiss apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, universitaton jam en Szeged (pro la enlanda milito en la disfalanta Jugoslavio), kie li ankaŭ doktoriĝis. Li komencis instrui samloke en la universitato en 1991. Inter 2002-2009 li esploris en Sidnejo. Reveninta al Hungario li ekhavis postenon en Budapeŝto, en astronomia instituto de MTA. Ĝis tiam li malkovris multe da asteroidoj. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filojn.

La asteroido 113202 Kisslászló estis nomita en lia honoro.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Amatőrcsillagászok kézikönyve* (Manlibro de amatoraj astronomoj), (1999) kune kun aliaj
* *Meteor csillagászati évkönyv 2013* 2012, kune kun aliaj

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  JPL Small-Body Database Browser : 113202 Kisslászló (2002 RY111) (angle)

Fontoj
------

* biografio angle
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio:Malkovrita de László Kiss

* Kategorio László Kiss (astronomo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ludwig Schorn, karikaturo de Johann Christian Reinhart (1833)
**Ludwig von SCHORN** (naskiĝis la 10-an de junio 1793 en Castell, mortis la 17-an de februaro 1842 en Vajmaro) estis germana arthistoriisto kaj akademiano. Li estis nobeligita fare de la grandduko vajmara por povi digne edziĝi al Henriette von Schorn.

Vivo
----

Schorn studis ĉe la Universitato de Erlangen inter 1811 kaj 1814 evangelian teologion. Ekde 1810 li estis estinta membro de la studenta korporacio *Corps Onoldia*. Post la fino de la studoj li translokiĝis al Munkeno. Inspirite de kontaktoj en la rondoj ĉirkaŭ Friedrich Thiersch li aliorientiĝis je arthistorio kaj arkeologio. La kolektisto kaj arthistoriisto Sulpiz Boisserée atentiĝis je Schorn, kiam li publikigis en 1818 sian unuan verkon *Über die Studien der griechischen Künstler*. Boisserée peris en 1819 kontakton al la stutgarta grandeldonisto Johann Friedrich Cotta, kiu komisiis Schorn en 1820 pri la redaktado de "Kunstblatt" (aneksaĵo regula por la gazeto *Morgenblatt für gebildete Stände*. Post la transloko Vajmaron la gazeto iĝis la plej grava artfakgazeto de Germanlando. Schorn sukcesis skribigi fakajn altkvalitulojn kiel Carl Friedrich von Rumohr, Karl Otfried Müller, Johann David Passavant, Franz Kugler, Gustav Friedrich Waagen kaj Karl Schnaase.

En 1826 Schorn ekprofesoriĝis ĉe la munkena Akademio de plastikaj artoj kaj ĉe la Universitato ludovika-maksimiliana de Munkeno pri mitologio kaj arthistorio. Malamikaĵoj fare de la amikaro de Peter von Cornelius decidigis lin sekvi en 1833 la vokon de grandduko Karlo Frederiko iri al Vajmaro. Tie li fariĝis direktoro de la artaj institutoj posteulante al Heinrich Meyer. Kune kun Karl Friedrich Schinkel li aranĝis la memorsalonegojn por la vajmaraj poetoj en la Urba kastelo. Lia filino estis la verkistino Adelheid von Schorn.

Honoroj
-------

* eksterordinara membreco ĉe Bavaria akademio de la sciencoj (1830)
* Orden der Württembergischen Krone (1838)
* Sekreta konsilisto kaj kavaliro de la ordeno "Hausorden vom Weißen Falken" (1839)
* Nobeliĝo fare de grandduko Karlo Frederiko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ludwig von Schorn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri Ludwig von Schorn en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Biografio ĉe NDB

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Ludwig von Schorn en la germana Vikipedio.* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 575475
* GND: 116922850
* LCCN: n87856878
* VIAF: 13071152
* ISNI: 0000 0000 8199 852X
* SUDOC: 122351304
* NKC: mub2018994179
 |
**Léontine LIPPMANN** (1844–1910), plej bone konata laŭ sia edzina nomo Madame Arman aŭ Madame Arman de Caillavet, estis la muzo de Anatole France kaj la gastigantino de tre enmoda literatura salono dum la Franca Tria Respubliko. La rolulo Madame Verdurin en la verko de Marcel Proust nome *Reserĉe al la perdita tempo* estis modelita laŭ Lippmann.

Merkrede, Mme de Caillavet tenis konversaciajn vespermanĝojn laŭ la modelo de tiuj de Mme Aubernon, kie estis Alexandre Dumas, la helenisto Brochard, la profesoro Pozzi, Leconte de Lisle, José-María de Heredia, Ernest Renan kaj kompreneble Anatole France.

Elstaraj partoprenantoj de la salono de Madame Arman de Caillavet menciindas Maurice Barrès, Louis Barthou, Tristan Bernard, Sarah Bernhardt, geprincoj Bibesco, Léon Blum, la skulptisto Antoine Bourdelle, Georg Brandes, Aristide Briand, Georges Clemenceau, Colette kaj ŝia unua edzo Henry Gauthier-Villars (konata kiel Willy), Michel Corday, Dro. Paul-Louis Couchoud, François Crucy, Marie kaj Pierre Curie, Jean-Élie, Duko Decazes, Gugliemo Ferrero, Robert de Flers, la dancistino Loïe Fuller, Fernand Gregh, Paul de Grunebaum, la aktoro Lucien Guitry kaj lia filo Sacha Guitry, Gabriel Hanotaux, Jean Jaurès, Léopold Kaher, Jules Lemaitre, la Grafo de Lisle, Pierre Loti, Charles Maurras, Pierre Mille, Robert de Montesquiou, la abato kaj astronomo Théophile Moreux, la abato Arthur Mugnier, la pentristo Mihály Munkácsy, Anna de Noailles, Hugo Ogetti, Raymond Poincaré, Prof. Samuel-Jean Pozzi, Marcel Prévost, Grafo Giuseppe Primoli, Marcel Proust, Charles Rappoport, Joseph Reinach, la aktorino Gabrielle Réjane, la komandanto Rivière, J.-H. Rosny la Aĝa, gebaronoj Rothschild, Marcel Schwob, kaj Marcelle Tinayre.

Notoj
-----

1. ↑   Farrell, Adrienne (July 4, 1971). "Strolling, Novel in Hand, To Recapture the Paris of Proust". New York Times. Alirita la 7an de Septembro 2021 kaj la 7an de Septembro 2022.

Bibliografio
------------

* Jeanne Maurice Pouquet, *Le Salon de Madame Arman de Caillavet*, 1926.
* George Painter, *Marcel Proust*, London, Cratton kaj Windus, 1959.

* Kategorio Léontine Lippmann en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 794919
* GND: 122136896
* LCCN: n85102018
* VIAF: 68926459
* ISNI: 0000 0000 8391 1520, 0000 0003 6851 8087
* SUDOC: 026762188
* BNF: 118947980
* NLA: 35430572
* NKC: xx0224855
 |
**Ludwig SENFL** (naskiĝis ĉirkaŭ 1482, mortis ĉirkaŭ 1542 aŭ 1543) estis Germana-Svisa komponisto.

Vivo
----

Senfl studis kun Heinrich Isaac. Li probable estis ĥorano en la kortega kapelo de Maksimiliano la 1-a en 1496 kaj kantisto en la imperiestra kapelo de 1507. Senfl sekvis Isaac kiel la kortega komponisto post la morto de Isaac. En 1518, la imperiestra kapelo malaperis, kiam Maksimiliano mortis. Senfl trovis laboron en Passau tiam, en 1523, fariĝis la *unua Muzikisto* en la munkena kortego.

Senfl restis katolika, sed li admiris Luteron kaj korespondadis ofte kun la protestanta duko Albreĥto de Prusio.

Verkoj
------

SENFL verkis sep mesojn kaj multajn motetojn kaj Magnifikatojn por la katolika liturgio. Li verkis ankaŭ enmuzikigojn por fruaj Luteranaj ĥoraloj kaj pli ol 250 Germanajn kantojn. La kantoj estas treege diversaj je stilo kaj metodo. Iuj estas simplaj akordaj harmoniigoj. Aliaj estas tre kompleksaj kontrapunktoj en kanona formo.

SENFL finis la *Choralis Constantinus*, kiun ISAAC lasis nefinita je sia morto. Ĉi tiu tre granda verko estas la unua kompleta enmuzikigo de la variaj partoj de la Meso, ciklo de mesoj por la tuta jaro. SENFL finis la serion sed ĝi ne eldoniĝis ĝis 1555 post lia morto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ludwig Senfl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* Arkivigite je 2005-10-29 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2015-04-17 per la retarkivo Wayback Machine
* 


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 35422
* GND: 118764551
* LCCN: n81020085
* VIAF: 19866990
* ISNI: 0000 0000 8099 1748
* SUDOC: 11178607X
* BNF: 151272747 138996599, 151272747
* MBA: eb04ac66-3259-425a-a6c5-cf404258500f
* NLA: 35614952
* BIBSYS: 2096056
* NKC: xx0025380
* BNE: XX1118432
 |
**Gamma Ray** (la angla por "gama-radio") estas germana potencmetala grupo, fondita de Kai Hansen kaj Ralf Scheepers en 1989, post kiam li forlasis Helloween. Hansen estas gitaristo kaj la nuna kantisto de la muzikgrupo. La basisto (estinte gitaristo) estas Dirk Schlächter kaj Henjo Richter estas alia gitaristo. Michael Ehré estas la nuna frapinstrumentisto kaj Frank Beck estas kantisto de 2015. Frue la kantisto estis Ralf Scheepers, kiu nun kantas por Primal Fear.

Gamma Ray ludas rapidan stilon de potenca metalo, ofte per draŝaj elementoj.

Historio
--------

Hansen kaj Scheepers fondis la grupon en 1989, post Hansen forlasis Helloween dum la fino de 1988. Baldaŭ la aliaj anoj estos basgitaristo Uwe Wessel kaj frapisto Mathias Burchardt. La unua albumo de Gamma Ray estas *Heading for Tomorrow*, aperinte en 1990. Post tio la grupo ekhavis la novajn membrojn gitaristo Dirk Schlächter kaj frapinstrumentisto Uli Kusch.

La dua albumo estis *Sigh No More*, eldonita en 1991. Wessel kaj Kusch forlasis Gamma Ray en 1992. Jan Rubach estis la nova basgitaristo kaj Thomas Nack estis la nova frapinstrumentisto, ili ambaŭ venis de la potencmetal-grupo Anesthesia. Gamma Ray eldonis en 1993 sian trian albumon *Insanity and Genius*. Scheepers forlasis Gamma Ray post tiu albumo pro sia distanco de Hamburgo, kie la aliaj anoj loĝis. De tiam Hansen estos la ĉefkantisto.

Oni kreis *Land of the Free* en 1995, la kvara albumo, tre populara kaj sukcesa eldonaĵo kaj bone akceptita de kritikistoj. Michael Kiske kaj Hansi Kürsch estis gastkantistoj sur la albumo.

Vidu ankaŭ
----------

* Freedom Call
* Helloween
* Iron Savior
* Primal Fear
* Unisonic

* Gamma Ray en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Gamma Ray en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Léopoldine Cécile Marie-Pierre Catherine Hugo** (28a de aŭgusto 1824 – 4a de septembro 1843) estis la plej aĝa filino de Victor Hugo kaj de Adèle Foucher.

Ŝi edziniĝis al Charles Vacquerie en la preĝejo Saint-Paul-Saint-Louis la 15an de februaro 1843.

Tamen nur kelkajn monatojn poste, nome la 4an de septembro 1843, ŝi mortis tragike en Villequier, en la rivero Sejno, drone kun sia edzo Charles Vacquerie en vrako de ilia boato. Ŝajne li klopodis savi sian edzinon, sed pro la pezo de la malsekegaj vestoj, li ne sukcesis kaj ambaŭ dronis.

Hugo estis tiam en Pireneoj, kun sia ama(n)tino Juliette Drouet, kaj li eksciis pri tiu tragedio per la gazetaro en Rochefort. La verkisto estis terure kortuŝita pro tiu morto, kiu inspiris al li plurajn poemojn de *Les Contemplations* ĉefe elstare «Demain, dès l'aube…». Ekde tiam kaj ĝis sia ekzilo, Victor Hugo produktis nenion, nek teatron, nek romanon, nek poemon. Kelkaj vidis en la morto de Léopoldine kaj en la malsukceso de *Les Burgraves* tialon de seniluziigo por la literatura kreado.. Aliaj vidis tialon anstataŭe en la politiko, kio havigis al li alian parolejon.

Notoj
-----

1. ↑  Léopoldine Hugo en la memorretejo .
2. ↑  Jean Delalande, *Victor Hugo, dessinateur génial et halluciné*, p. 11.
3. ↑  Adèle Hugo, 1863, samloke, t. 2, p. 478.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Léopoldine Hugo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Teksto de *Contemplations*, en Wikisource
* The Maison Vacquerie, en Villequier, estas hejmo de Muzeo de Victor Hugo
* Reely's Poetry Pages Hear "Demain, des l'aube"


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 701426
* GND: 136206115
* LCCN: n2006021490
* VIAF: 51770927
* ISNI: 0000 0000 5510 8933
* SUDOC: 032886020
* BNF: 123828876
 |
**László Vörös** [lAslO voroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vörös László**  estis hungara politikisto, ministro, parlamentano. Lia nobela antaŭnomo estis *farádi*.

László Vörös  naskiĝis la 7-an de junio 1848 (1849?) en Dombegyház. Li mortis la 23-an de oktobro 1925 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Vörös lernis juron, poste li eklaboris en ministerio en 1871. Li multe okupiĝis pri kursoj por telegrafistoj. En 1895 li estis elektita parlamenta deputito, samtempe li estis subministro. Li multe okupiĝis pri tramoj kaj metroo en Budapeŝto. Li estis ministro pri komerco en Kabineto Fejérváry. En 1896 li ricevis premion.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 3-a punkto)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero V, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero V, poste serĉu la nomon)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio László Vörös en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri islama lernejo. Por informoj pri la barata urbo iam nomita Madraso, vidu la artikolon Ĉenajo.
***Madrasa***, arabe: **مدرسة** (pluralo مدارس, madāris), origine estas araba vorto por **islamlernejo**, sed hodiaŭ tiu vorto estas uzata ankaŭ en aliaj lingvoj de islama kulturo. En Esperanto kutime uzatas la vortformo **madraso**, kvankam en unuopaj kazoj ankaŭ aplikiĝis la variaĵo **medreso** - kialo por tiu vario estas, ke en la araba lingvo skribiĝas nur la konsonantoj de vortoj, kaj la interkonsonantaj vokaloj estas transdonataj nur per parola tradicio.

Origine *madrasa* estas lernejo en aŭ apud moskeo. Tradicia lernoformo en *madrasa* estas alia ol okcidentaj lernejoj. Parkere lerni estas pli grave ol en okcidentaj lernejoj. Normale instruisto legas libron laŭte kaj lernantoj kune rediras tion. Ofte studentoj vivas en la *madrasa* kaj rilato al instruisto estas pli intima kaj grava ol en okcidenta lernejo. Formalaj klasoj laŭ aĝo aŭ lerna nivelo ne estas kutimaj. Hodiaŭ *madrasa* ofte estas ŝanĝita laŭ okcidenta modelo kaj ne nur islamlernejo.

* la madraso Mir-i-Arab en Buĥaro (Uzbekio)la madraso Mir-i-Arab en Buĥaro (Uzbekio)
* kolonoj de la madraso Bou Inania en Fes, Marokokolonoj de la madraso *Bou Inania* en Fes, Maroko
* madraso Ŝir Dar en Samarkando (Uzbekio)madraso *Ŝir Dar* en Samarkando (Uzbekio)
* madraso de la urbo Meknès (Maroko)madraso de la urbo Meknès (Maroko)
* korto de la madraso Divan Begi, same en Buĥarokorto de la madraso *Divan Begi*, same en Buĥaro
* ruino de historia madraso en Delhio, Baratoruino de historia madraso en Delhio, Barato

Famaj madrasoj
--------------

* Universitato de Sankore
* Madraso de Ĝingerejber

Vidu ankaŭ
----------

* Maktabo, ĉefe por bazinstruado

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Madraso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* retejo "Islama Vojo", *faizani.com* angle
* artikolo "Komprenante Madrasojn" de Alexander Evans en la usona retejo *foreignaffairs.org* Arkivigite je 2009-01-05 per la retarkivo Wayback Machine same angle
* *Voyage à l’intérieur des madrasa pakistanaises* ("vojaĝo al la interno de la madrasoj de Pakistano") de William Dalrymple, Le Monde diplomatique, marto 2006 france
**Endre Szekér** [sekEr], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szekér Endre** estis hungara instruisto.

Endre Szekér naskiĝis la  3-an de julio 1935(nun 1935-07-03) en Budapeŝto, li mortis la 11-an de julio 2013 en Kecskemét.

Biografio
---------

Endre Szekér maturiĝis en gimnazio en Kecskemét, poste pro lia patro ne apartenis al la laborista klaso, li malfacile povis plulerni. Li studis en pedagogia altlernejo en Budapeŝto (1953–1955) kaj en Scienca Universitato Loránd Eötvös (1960-1963). Intertempe li instruis province en bazlernejoj inter 1955-1960, poste en gimnazioj ĝis la emeritiĝo en 1993, dum en 1993 li doktoriĝis. Dum sia aktiva periodo li ofte kontribuis. Li edziĝis en 1967 kaj 2 gefiloj naskiĝis en 1971 kaj 1974. Li ricevis premiojn inter 1970-1999.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Stilisztikai szöveggyűjtemény és példatár* (1970)
* *Érték és írás* (studoj, 1981)
* *Benedek Marcell* (monografieto, 1995)
* *Márai Sándor világa* (studoj, 2010)

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836210
* LCCN: n83120795
* VIAF: 30912251
* ISNI: 0000 0000 2661 2890
* BNF: 127529897
 |



* Portalo pri Biografio
Luis Hernández Lahuerta parolas dum inaŭguro de tabulo al LLZ dum la 17-a SAT-Kongreso en Valencio
**Luis HERNÁNDEZ LAHUERTA** (naskiĝis en 1906 en Valencio, mortis en 1961) estis propagandisto, litografo kaj verkisto en Esperanto. Ligita al la laborista movado valencia, li organizis en tiu urbo la 14an kongreson de Sennacieca Asocio Tutmonda. Dum la Hispana Enlanda Milito li redaktis la revuon *Popola Fronto*, kiu propagandis la vidpunktojn de la respublikana flanko tutmonde, en tre flua lingvo.

En 1947, post sia liberiĝo el la karceroj de Franco, li helpis fondi la novan asocion de esperantistoj, Hispana Esperanto-Federacio, estis ties sekretario kaj dum multaj jaroj redaktis ĝian bultenon, *Boletín*.

Li tradukis pecon de la verko *Don Kiĥoto de la Manĉo*, de Miguel de Cervantes: la rakonton de "La malprudenta scivolulo". Li ankaŭ tradukis verketon "Filozofio de Fantomo" de Wenceslao Fernández Flórez kaj "Babiladetoj, diversaj pensoj kaj aforismoj" de Santiago Ramón y Cajal.

Antaŭ la milito Luis Hernández aktivis ankaŭ en la kultura valencilingva societo Lo Rat Penat kaj fariĝis sekretario de ties junulara sekcio.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 33032
* GND: 1075553083
* VIAF: 90689542
* ISNI: 0000 0001 2282 8819
* BNE: XX4810353
 |
**Gong** estis bando de blus-roka kaj kontraŭkultura muziko, fondita en Sevilo (Hispanio) en la jaro 1967, kaj malaperinta komence de 1971, sub la influo de soulo, bluso, Rolling Stones kaj Traffic. Ili estis de la unuaj hispanaj muzikgrupoj kiuj faris muzikon distordita laŭte.

Dekomence, la bando estis komponita de Mané (gitaroj), Ricki (orgeno kaj piano), José Mª Ruiz (basgitaro) kaj Pepe Saavedra (drumoj). En 1968, Silvio Fernández, anstataŭis José Mª Ruiz en basgitaro, iĝante la ĉefkantisto, sed li transiris al Smash. Poste, pro influo de la ĵaz-roko de grupoj kiel Blood, Sweat & Tears (aŭ *Los Canarios*, nacinivele), aligis metalmuzikon, nome de José Luis (trumpeto) kaj Pepe Sánchez (saksofono), dum Luis Cobo "El Manglis" (poste fondinto de Guadalquivir) anstataŭis Mané, kaj Manuel Marinelli (poste membro de Alameda, same faris pri Ricki. La lasta membraro, inkludis Manolo Rosa, en la basgitaro, kaj Tele Palacios (poste en Triana), en drumoj.

Diskaro
-------

* "A Leadbelly (Keep Your Hands off Her) / There's a Man Going Round" (unuopaĵo, 1971)
* "El botellón / That's Right" (unuopaĵo, 1971)

Referencoj
----------

1. ↑   Carrasco, Diego: *Rock sevillano*, *Vibraciones*, nº Extra de 1977, Rock de aquí, Eld.Iniciativas Editoriales, Barcelona, p. 9

### Bibliografio

* Luis Clemente: *Rock Andaluz: Una discografía*. Sevilla, 2006. ISBN 84-896-1994-4

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Gong (banda andaluza) en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 823481
* MBA: be394596-f183-4a4b-9195-7336692cab37
 |
**László Urbányi** [lAslO urbAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Urbányi László** estis hungara kemiisto, profesoro. Lia alternativa familia nomo estis *Urbanek*.

László Urbányi  naskiĝis la 29-an de januaro 1902 en Rákosszentmihály. Li mortis la 7-an de majo 1974 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Urbányi frekventis mezlernejon en Budapeŝto, poste li akiris kemian diplomon en Reĝa Teknika Universitato palatino József en 1926. Post siaj studoj li esploris en la Veterinara Altlernejo apud József Marek. En 1928 li doktoriĝis, ekde 1931 li estis asistanto en universitato József. En 1935 li estis nomumita universitata laboratoriestro, en 1937 privata profesoro, en 1943 publika ordinara profesoro (aŭ katedrestro ĝis 1957), en 1947 institutestro, en 1950 vicdekano. Li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 1952. En la lernojaro 1956 li gvidis la veterinaran altlernejon, dum la hungara revolucio de 1956 li defendis la altlernejon, tial post la falo li estis translokita al instituto. En 1967 li pensiuliĝis, sed ĝis 1973 li estis konsilisto. Li ricevis 4 premiojn inter 1961-1973. Li okupiĝis pri bestaj nutraĵoj, li kreis tabelon pri la necesaj elementoj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Takarmányozási tabella és útmutató* (Nutraĵa tabelo kaj gvidilo), (1928)
* *Háziállatok takarmányozása* (1943)
* *Rachitis* (1930, 1932)
* *Általános kémia* (Ĝenerala kemio), (1956)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2015-06-01 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2016-08-12 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio László Urbányi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Madrigal de las Altas Torres** [madriGAL delasaltasTOres] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *La Moraña* aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. La termino *Madrigal* estis rilatita al *pluvosulko* kiel ĉe Madrido kaj Madrigal de la Vera, dum *de las Altas Torres* (de la Altaj Turoj) rilatis al la mezepoka fortikaĵo.

Ĉi tie naskiĝis la fama reĝino Isabel la Katolika la 22an de Aprilo 1451.

Ruĝe, Madrigal en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Arévalo norde, brune.
Pordego de Cantalapiedra.
Pordego de Arévalo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko (sed estas ankaŭ loĝloko El Villar de Matacabras je 3 km de la urbokerno, nun preskaŭ senhoma), okupas totalan areon de 106,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 380 loĝantojn. Ĝi perdis 2 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 74 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Carpio (Valladolid), Fresno el Viejo (Valladolid), Bobadilla del Campo (Valladolid), Moraleja de Matacabras, Blasconuño de Matacabras, Cantalapiedra (Salamanca), Castellanos de Zapardiel, Horcajo de las Torres, Rasueros, Mamblas, Bercial de Zapardiel, kaj Barromán.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Ĝi estas sendependa el Arévalo ekde 1017 kaj en 1302 revenis al jurisdikcio de Arévalo. En Madrigal naskiĝis la fama reĝino Isabel la Katolika la 22an de Aprilo 1451. El historia pasinteco restis murego, monaĥejo, preĝejoj kaj multaj aliaj vidindaĵoj.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Bildaro
-------

* Modernisma domo.Modernisma domo.
* Iama Hospitalo, nune preĝejo kaj turisma oficejo.Iama Hospitalo, nune preĝejo kaj turisma oficejo.
* Konvento, naskoloko de la reĝino Isabel la Katolika.Konvento, naskoloko de la reĝino Isabel la Katolika.
* Preĝejo de San Nicolás de Bari.Preĝejo de San Nicolás de Bari.
* Mudeĥara absido de la preĝejo de Villar de Matacabras.Mudeĥara absido de la preĝejo de Villar de Matacabras.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 381245
* GND: 1096841576
* LCCN: n95061024
* VIAF: 125648196
* BNE: XX452176
 |
**Lénárddaróc** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Ózd.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 5  km²
* Alto super marnivelo: 269 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.1495/20.3737
* Loĝantaro: 360
* Poŝtkodo: 3648
* Telefonprefikso: 48

Situo
-----

Lénárddaróc situas sub norda piedo de montaro Bükk en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Ózd troviĝas 15, Miskolc 47 kilometrojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1220 en formo *"villa Dranczy"*. En 1647 la vilaĝo ricevis nobelajn privilegiojn. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kuracejo, vendejo, migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Apostolo Sankta Johano
* baptista preĝejo
* monumento pri falintoj

Fontoj
------

* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.gyaloglo.hu
* www.lenarddaroc.hu

* Kategorio Lénárddaróc en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Lumino** estas komunumo de la komunumaro Belinzono kaj la distrikto Belinzono en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 1362 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Lumino situas ĉe la bordo de la rivero Moësa ĉe la fino de la Valo de Mesoko. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Lumino kaj parto de Monticello, kaj la setlejo La Crola sude de la rivero.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,95 km², de kiuj 75,7% estas kovritaj de arbaro, 12,2% servas por agrikulturo kaj 6,4% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Lumino limas en nordooriento kaj oriento al San Vittore (GR), en sudsudoriento al Roveredo (GR), en sudo kaj okcidento al Arbedo-Castione, kaj en nordokcidento al Claro.

Trafiko
-------

Tra Lumino pasas la kantona ĉefvojo 13 kaj la svisa aŭtovojo A3, kies plej proksima alveturejo Belinzono-Nordo situas 1 kilometrojn okcidente de la komunumo en Arbedo-Castione. De Monticello aertelfero kondukas al Monti Savoru sur alteco de 1215 m s.m..

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Lumino datiĝas el la jaro 1168 kiel *locus Lugomini*. La tablobienoj de la episkopo de Como en Lumino estis donita en la 12-a jarcento kiel feŭdo al la kapitanoj de Locarno. En la jaro 1335 Lumino estis menciita en la komunuma listo de la Grafejo Belinzono. Ek de 1442 Lumino formis komunumon kun Castione, kiu estis formale disolvita surbaze de dekreto de la svisa vokto en Belinzono en la jaro 1599, kiu dekreto tamen realiĝis nur en la jaro 1818. Fine de la 20-a jarcento la komunumo kunkreskis kun la aglomeraĵo de Belinzono kaj fariĝis ĉefe loĝloko de la kantonĉefurbo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Giuseppe Chiesi*: *Lumino* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-07-29)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lumino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Lumino

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Lumino** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Belinzono |
| --- |
|  **Komunumaro Belinzono:** Arbedo-Castione  •  **Belinzono**  •  Lumino **Komunumaro Giubiasco:** Cadenazzo  •  Camorino  •  **Giubiasco**  •  Isone  •  Pianezzo  •  Sant'Antonino  •  Sant'Antonio **Komunumaro Tiĉino:** Gnosca  •  Gorduno  •  Gudo  •  Moleno  •  Monte Carasso  •  Preonzo  •  **Sementina** |  |

 |
***Country Joe and the Fish*** (Kampara Joĉjo kaj la fiŝo) estis usona psikedela rokmuzika grupo formita en Berkeley, Kalifornio, en 1965. La grupo estis inter la influaj grupoj en la muzika sceno de San-Francisko meze de kaj malfruaj 1960-aj jaroj. Granda parto de la muziko de la grupo estis verkita de fondaj membroj Country Joe McDonald kaj Barry "The Fish" Melton, kun kantotekstoj klare traktantaj aferojn gravajn por la kontraŭkulturo, kiel ekzemple kontraŭ-militaj protestoj, libera amo, kaj distra droguzo. Tra kombinaĵo de psikodelo kaj elektronika muziko, la sono de la bando estis markita de novigaj gitaraj melodioj kaj distorditaj organoj, kiuj estis signifaj por la evoluo de acida roko.

Kantoj
------

* *I-Feel-Like-I'm-Fixin'-to-Die Rag*

* Kategorio Country Joe and the Fish en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 640798
* GND: 5512785-X
* LCCN: n92031214
* VIAF: 121026944
* ISNI: 0000 0001 1939 0430
* SUDOC: 171290348
* BNF: 139027267
* MBA: 5c57506f-9967-4503-9dc0-0b9254b6697b
* BIBSYS: 4023600
 |
**László Csillagh** [lAslO ĉilag], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Csillagh László Gábor** estis hungara juĝisto, parlamenta deputito. Lia nobela antaŭnomo estis *csáfordi* [ĉAfordi].

László Csillagh naskiĝis la 19-an de aprilo 1824 en Bekeháza (nun urboparto de Zalaegerszeg), li mortis la 11-an de decembro 1876 en Bekeháza.

Biografio
---------

László Csillagh akiris juran diplomon, poste li aliĝis al politika rondo de Ferenc Deák. Jam komence de la Hungara revolucio de 1848 li estis memserva soldato kaj li batalis laŭeble la plej longe. Post falo de la revolucio li estis trudsoldato en la aŭstra armeo, fine en 1851 li liberiĝis kontraŭ pago. Hejmenveninta li estis oficisto en la departementa administracio. En 1861 li iĝis nobela ĉefjuĝisto. Inter 1872-1875 li estis parlamentano kaj havis postenon en la ministerio, poste li ĝismorte estis juĝisto en la ĉefjuĝejo. Li havis edzinon ekde 1856, ŝi naskis 3 filinojn.

Memorigiloj
-----------

* busto en Zalaegerszeg (1999)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio László Csillagh en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698042
 |
**László Berki** [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Berki László** estis hungara violonisto, orkestrestro, komponisto.

László Berki  naskiĝis la 22-an de majo 1941 en Budapeŝto, li mortis la 24-an de oktobro 1997.

Biografio
---------

László Berki devenis el muzikista cigana familio, li lernis violonadi unue hejme. Li interrompis la lernadon en gimnazio-muziklernejo en 1955, ĉar li aliĝis la orkestro "Rajkó", kies anoj estas nur junaj muzikistaj ciganoj. Li estis ano ĝis 1960, en la lasta periodo li estis la primara violonisto. Poste li muzikadis en la Ŝtata Popola Orkestro, sed la soldatservo rompis ĝin. Post 2 jaroj li revenis al la Popola Orkestro, kiel koncertmajstro. En 1967 li estis altrangigita al primara violonisto kaj arta gvidanto. En 1985 li estis fondinta membro de la Centmebra Cigana Orkestro. Kun tiuj orkestroj li koncertis tutmonde, sed li neniam muzikadis en restoracioj, hoteloj. Li iam fondis ankaŭ propran orkestron, malofte li komponis aŭ tralaboris kantojn. Li ricevis 3 premiojn, la lastan jam postmorte.

Liaj taskoj en filmoj
---------------------

* A vén bakancsos és fia, a huszár (televida filmo, 1985)
* Szaffi (1985)

Memorigiloj
-----------

* reliefa memortabulo en Budapeŝto (2013) 2013

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* intervjuo

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio László Berki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 646682
* LCCN: n90714592
* VIAF: 39570348
* ISNI: 0000 0000 0338 0070
* SUDOC: 124597602
* BNF: 139771863
 |
Situo de grandaj partoj de la gisŝtalfabriko okcidente de la urbocentro de Essen (proksimume 1920)
Administrejo kun horloĝturo en 1861
La **gisŝtalfabriko Krupp** en Essen estis la ĝermo de la pezindustria entrepreno Friedrich Krupp AG, kiu post la kunfandiĝo kun Thyssen al ThyssenKrupp nun estas la plej granda ŝtal kaj armilprodukta entrepreno. Fondita en 1811 fare de Friedrich Krupp, la gisŝtalfabriko entenis en 1912 ĝis kvin kvadratajn kilometrojn da areo. Ĉefa enspezofonto estis la armilindustrio, kio al la fabriko donis en la epoko de naziismo la kromnomon *armilforĝejo de la Germana Regno*. Post grava detruoj dum la Dua Mondmilito la restaĵoj de la fabrikinstalaĵo estis demuntitaj kaj kiel kontribucipagoj portataj en eksterlandon. Ekde tiam grandaj partoj de la iama fabiktereno restis neuzataj. Nur en 2009 la nova Ĉefkomandejo de ThyssenKrupp ĉi tie ekloĝis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Gisŝtalfabriko Krupp en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Historio de ThyssenKrupp: fondado de la gisŝtalfabriko fare de Friedrich Krupp[*rompita ligilo*]
* Historia broŝuro pri la Krupp-Zono[*rompita ligilo*]

Referencoj
----------

1. ↑  Harold James: *Krupp - Deutsche Legende und globales Unternehmen*; Verlag C.H. Beck, Munkeno 2011, ISBN 978-3-406-62414-8.

51.466.9888888888889Koordinatoj: 51° 27′ 36″ N, 6° 59′ 20″ O (mapo)
**Léon Champy** (naskiĝis en 1863 en Bruselo; mortis la 7-an de septembro 1938 en Antverpeno) estis unu el la pioniroj de Esperanto en Belgujo kaj membro de la iama "Antverpena Grupo Esperantista". Kune kun Frans Schoofs, A. Van der Biest-Andelhof, J. Van Laere kaj Oscar Van Schoor li en 1908 starigis la revuon *Belga Esperantisto*. Li skribis por la unua numero enkondukan artikolon "Nia Programo", en kiu li - estis la tempo de la Ido-skismo - alvokis "ĉiujn admirantojn de la Esperanto de D-ro Zamenhof kaj de neniu alia" al kunlaboro kaj apogo.

Post la skismo li iĝis la ĝenerala sekretario de Belga Ligo Esperantista ĝis 1914 kaj post la milito fakte funkciis kiel vicprezidanto de tiu ligo ĝis 1927. Li poste iom retiriĝis el la aktiva movado sed ankoraŭ partoprenis la belgan kongreson en Antverpeno (1937) .

En 1911 li havis la ŝancon akcepti en sia familia domo d-ron Zamenhof, okaze de la sepa Universala Kongreso en Antverpeno .

Lia filino Elza Champy heredis de sia patro la poresperantan idealon kaj loĝante en Lieĝo estis kasistino de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista.

Bildaro
-------

* Antverpenaj Esperantistoj en 1922; maldekstre Léon ChampyAntverpenaj Esperantistoj en 1922; maldekstre Léon Champy
* Genta menuo el 1913 desegnita fare de Elza ChampyGenta menuo el 1913 desegnita fare de Elza Champy
* Slipo el la arĥivo de Flandra Esperanto-LigoSlipo el la arĥivo de Flandra Esperanto-Ligo
* Kovrilo de Belga EsperantistoKovrilo de *Belga Esperantisto*

Referencoj
----------

1. ↑   Arĥivoj de Flandra Esperanto-Ligo
2. ↑   Louis Muller 1984 : Je la Memoro de Elza Champy, *Espero Katolika*

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Esperanto |
| Portala ikono | Portalo pri Historio |

* nederlande 1998 : De Gasfabriek Champy A. '*t Bruggeske*, *Heemkring Hoghescote*, Kapellen.