recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Tardes** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 127 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Tardes etendiĝas sur 21,4 km², kaj havis 127 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 5 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Tardes situas je alteco de 514 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Tardes apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Gabriel Rouchon, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Tardes apartenas al la kantono de Chambon-sur-Voueize, kies ĉefurbo estas Chambon-sur-Voueize. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Chambon-sur-Voueize
La **bulgara nacia televido** (bulgare *Българска национална телевизия*, transskribo: Balgarska nacionalna televizija, mallonge *BNT* ) estas la publika, ŝtata televida korporacio de Bulgario. Ĝia centra oficejo situas en la bulgara ĉefurbo Sofio. Por radiofonio, ekzistas la bulgara nacia radio (BNR).

la centra konstruaĵo
Ekde la 1-a de januaro 1993, BNT estas membro de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido, tiel ke ĝi, nome de Bulgario, povas sendi kontribuantojn al la Eŭrovido-Kantokonkurso, la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso kaj la Eŭrovido-Dancokonkurso. Bulgaraj partoprenantoj en la Eŭrovido-Kantokonkurso estis unuafoje en 2005, en la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso unuafoje en 2007. En 2015 la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso okazis en Sofio.

La korporacio produktas programdojn por du televidaj kanaloj, kun regionaj studioj en:

* Blagoevgrad,
* Varna,
* Plovdiv kaj
* Ruse.

* Kategorio Bulgara nacia televido en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo
**Dina Rodrigues** (Nazaré, 12-an de januaro 1981) estas portugala kantistino kiu jam pli ol dek jaroj loĝas en Belgio.

Jam en la junaĝo ŝi estis tre pasiigita pro muziko. Ŝi studis popularan kantadon kaj pro tio ŝi aliĝis al la grupo "*Hoje Canto Eu*" kio signifas "*Hodiaŭ kantas mi*". Kun tiu grupo ŝi laboris por radio Benedita kaj tiel multe spertiĝis. En 2001 ŝi transloĝiĝis al Belgio. Tie ŝi decidis registriĝi je la popakademio por staĝi kantlecionoj, arta sentesprimo kaj danco. En februaro 2006 ŝi faris aŭdicion ĉe RCP MusicProductions el Roeselare, ne sen sukceso ĉar oni kontraktis ŝin. Nuntempe oni laboregas je repertuaro de portugala fadomuziko kaj la registrado de la unua KD jam komenciĝis.

Je la 20-a de oktobro 2006 ŝi estis invitita por la 14-a festparado de radio Central FM en Fatima. Ŝi estis unu el la kandidatoj kaj gajnis la premion "plejbona novulo de la jaro 2006". La spektaklo vidiĝis je la nacia televido de Portugalio.

Ŝia unua unuopa disko, *Uma Casa Portuguesa* (Portugala domo), la kanto per kiu Amalia Rodrigues mondfamiĝis, eldoniĝis je la 21-a de novembro 2006.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo Arkivigite je 2011-12-28 per la retarkivo Wayback Machine
Timbo el aluminio.
**Timbo** (portugale: ***timba***, pli malofte ankaŭ: *timbal* oder *timbau*) estas mantamburo de brazila muziko. La konusa korpo de timbo konsistas el lakita premligno kaj altas proksimume 70 ĝis 90 centimetrojn. La frapofelo el plasto diametras de 12 ĝis 14 colojn. La tamburon oni portas plejparte per ŝultrozono kaj pendantan antaŭ la ventro, pli malofte la instrumento staras en starigilo.

Kutimaj frapoj estas la malferma tono kaj la aparte laŭta frapo. La baso en la mezo de la felo ludas malpli gravan rolon ol je kompareblaj mantamburoj kiel ĝembeo aŭ kongao.

Ĝis fine de la 1980-aj jaroj timbo aperis precipe en pagoda sambo. Je ĉi tiu muzikspeco oni ludas ĝin kiel „mansurdon" (*surdo de mão*) kuŝantan transverse sur la genuoj. Aliaj mansurdoj estas *rebolo*, *repique de mão* kaj *tantan*. Carlinhos Brown estis la unua, kiu en la 1980-aj jaroj uzis la timbon kiel mantamburon en sia muzikistaro *Timbalada* kaj per tio ekigis muzikan revolucion en Salvador de Bahio. La timbo fariĝis stampa instrumento de samboregeo kaj de *blocos afros*. Ĝis tiam atabako estis la superreganta brazila mantamburo, kiu tamen estas tro peza por portado kaj tial ne estis ludata en la karnavalaj bandoj. Ĝis nun timbo ne eniris en la samboprezentadojn de la grandaj sambolernejoj de Rio-de-Ĵanejro, ludas tamen en grupoj, kiuj ligas tradician kun modernan muzikon, gravan rolon.

Vidu ankaŭ
----------

* Timbalo
* Timbaleo
**La nigra urbo,** origine hungare *A fekete város* estas signifa historia romano de Kálmán Mikszáth en Hungario. Ĝi aperis por la unua fojo serie inter 1908–1910 en Vasárnapi Ujság, kaj en 1911 jam libroforme. Ĝi konsistas el 15 ĉapitroj. Ĝia rakonto estas libere adaptita de veraj okazoj.

Enhavo
------

Urbodomo de Lőcse, la "nigra urbo"
La rakonto okazas en naskiĝis en Supra Hungarujo, la naskejo de Kálmán Mikszáth kaj preskaŭ senescepta okazejo de liaj romanoj, antaŭ kaj dum la Liberecbatalo de Rákóczi. Ĝi temas pri Paŭlo Görgey, la nobela kaj aroganta subdepartementestro de Szepes, kaj lia filino Rozalia. La patrino de Rozalia mortas naskinte, kaj ŝin vartas la bofratino de Paŭlo, ĉar ties filino mortis samtempe. 

Paŭlo Görgey kaj Karolo Kramler, la saksa ĉefjuĝisto (t.e. urbestro) de Lócse (nun Levoča en Slovakio) vivas jam longe malamike. Foje okazis, ke ili ĉasadis samtempe kaj samloke kun aliaj urbanoj. Ili kuras post cervo. La besto rifuĝas el departementa kampo en urban kampon, kie la urbanoj pafas ĝin. Samtempe ĉashundo de Görgey kuras post leporo en urban kampon. Abrupte la juĝisto mortpafas la hundon en urba teritorio kaj iu alia mortpafas la leporon. Görgey, vidinte tion, krias "Hundon por hundo" kaj pafas la juĝiston. La urbanoj anstataŭ helpi prenas la vunditon kaj kuregas al departementa teritorio. Tie ili rondiras kiel eble plej grandan parcelon, markanta ĝin per la sango de la juĝisto, ĝis li mortas. Poste ili deklaras, ke tiu parcelo fariĝis apartenaĵo de la urbo, citante mezepokan rajton donitan al la urbo pro servo de ĝia ĉefjuĝisto en la konflikto inter Roberto Karlo kaj Mateo Csák: "Al sango de la ĉefjuĝisto de Lőcse teron akiranta rajto donendu" (*Effusio sangvinis judicis Lewchoviae terrae acquisitiones vigorem obtineat*).

En la urbo oni deklaras funebron. Ĉiuj devas vesti sin en nigro ĝis oni venĝos la murdon. Oni balzamas manon de la mortinta juĝisto kiel memorigilon. Por protekti Rozalian Görgey post la morto de ŝia onklino, Paŭlo kaŝas ŝin en Lőcse kun la falsa nomo Rozalia Otrokócsy, esperante ke oni ne serĉos ŝin tiel proksime al ŝia hejmo. Tie Rozalia ekamas Antonion Fabricion, la plej junan senatanon de Lőcse.

La nova ĉefjuĝisto, Nustkorb, faras malmulte kaj malsukcese por kapti Paŭlon Görgey. Li mortas en akcidento kun statuo de la mortinta Kramler, kaj la urbanoj supozas ke ties fantomo venĝis sin kontraŭ la viro kiu lasis lin morti por marki teron per lia sango.

La pli venĝema Fabricio fariĝas ĉefjuĝisto. Li sukcesas kapti Görgey kaj tuj ekzekucias lin. Nur tro malfrue li ekscias, ke tiu estis la patro de lia amatino, dum la urbanoj ĝojas ĉirkaŭ li pri la farita venĝo.

Adaptoj
-------

El la romano oni kreis televidfilmon en 1971, kies ĉefaktoroj estis Ferenc Bessenyei kaj Vera Venczel, kaj bildromanon en 1981.

Esperanta traduko
-----------------

Ekzistas traduko en Esperanto farita de László Pásztor, alirebla ĉi tie:

Vidu ankaŭ
----------

* La nigra urbo (filmo)

Fontoj
------

* hungare
* hungare

* Kategorio La nigra urbo (romano) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Satelita foto de **Tarim-baseno** kun dezerto Taklamakan; en sudokcidento videbla etendiĝoj de Himalajo
La **Tarim-baseno** (ĉine 塔里木盆地, ujgure تارىم ئويمانلىقى‎) estas geografiaĵo en tre-okcidenta parto de Ĉinio, kun areo de ĉirkaŭ 530.000 km², tiel la plej granda baseno en Centra Azio.

Geografio
---------

La baseno havas la longon de 1500 km en okcidenta-orienta direkto, larĝon de ĉirkaŭ 600 km en norda-suda direkto. Ĝi troviĝas en la suda parto de la Ujgura Aŭtonoma Regiono Ŝinĝango, en alto de 780 en oriento (ĉe lago Lop Nor) ĝis 1410 m en sudo (ĉe Ĥotan). 

Centra Azio kun Silka vojo
La baseno estas malfermita en direkto oriento al Ĉinio kaj Mongolio pro relative malaltaj montaroj, dum en aliaj direktoj ĉirkaŭas ĝin altegaj montaroj: norde Tjanŝano (alto 7439), okcidente la Pamiro (Pik Ismoil Somoni, pinto 7495 m), en sudokcidento Karakorumo (K2, alto 8611 m) kaj sude la Kunlun (Kongur, alto 7719 m). 

En centro de la *Tarim-baseno* etendiĝas la dezerto Taklamakan. La basenon trafluas la rivero Tarim.

Ekonomio
--------

Oni malkvoris grandan nafto- kaj tergaskampon en mezo de la Taklamakano. Por ekspluati tiujn, oni konstruis asfaltitan vojon (10 mio USD/km), kiu trairas la dezerton de Luntai (Bügür) al Minfeng (Niya), en norda-suda direkto. Oni devas la vojon amabaŭflanke fortigi pro la lozaj sablodunoj kaj oni devas purigi daŭre la vojon. 

Oazoj ekzistas ĉe rivero Tarim kaj ĉe ties alfluantoj same ĉe rando de la baseno.

Vidu ankaŭ
----------

* Sven Hedin
* Ĉina-sveda ekspedicio
* Dezerto Lop Nor
* Lop Nor
* Loulan
* Nuklea testejo Lop Nor
* Taklamakano
* Silka vojo

* Kategorio Tarim-baseno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Timeo hominem unius libri***, kiu laŭlitere signifas *Mi timas la homon de unusola libro*) estas latina lokucio kaj povas signifi du malsamajn mesaĝojn:  
 1) "Plibonas studi unusolan argumenton (libron) laŭ profunda maniero, anstataŭ studi plurajn argumentojn supraĵe": el tio la timo kiel rekono pri homo solide preparita en sia fako.  

2) Plejofte, male, la moto estas perceptata kiel kritiko al tiu kiu limiĝas al unusola scio-fonto aŭ al tro modesta erudicio, tradukeblas en : "malfidu pri tiu kiu legis unusolan libron!"

La vasteco de la saĝaj kompetentoj kaj la plureco de la fontoj kiuj kontribuis formi la kulturon de ĝia aŭtoro inklinigas al tiu dua interpreto kiel la pli konforma al la origina senco.

Ja, la aŭtoro. Preskaŭ unuanime tiu latina moto estas atribuata al sankta Tomaso de Akvino, en kies vastega verkaro, tamen, ankoraŭ ne estis trovita. Ne mankas, tamen, kelka izolita kiu ĝin atribuas al Aŭgusteno de Hipono surbaze de liaj pensoj kaj de maloftaj referencoj, sed vane oni serĉis konfirmon en liaj verkoj.

Ĉe literaturoj
--------------

Se citi koincidaĵojn kun la unua interpreto, italaj – kiel eble povas okazi ĉe aliaj literaturoj - literaturistoj atentigas ke Ugo Foscolo en lirikaĵo al "A Vincenzo Monti" diras pri si:  

**"Ĉar eĉ mi mem estas ŝatanto de malmultaj libroj".**

Kaj Alessandro Manzoni, en la "Enkonduko al la Gefianĉoj" (esperantigita de Battista Caddei):   

**"Pri libroj sufiĉas unu ĉiufoje, kiam ĝi ne supefluu".**

Kaj Giuseppe Giusti en epigramo al Gino Capponi:   

**"Ĝino mia, la homa talento**  

**Generis mirindaĵojn**  

**Kiam la homo havis tramane**  

**Malpli da libroj, pli da faroj",**

Vidu ankaŭ
----------

* Latinaj lokucioj
* Tomaso de Akvino
* Aŭgusteno de Hipono

* Kategorio Timeo hominem unius libri en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Julia Gutiérrez Caba** (Madrido, 20a de oktobro 1928) estas hispana aktorino.​

Biografio kaj kariero
---------------------

Ŝi devenas el familio de granda spektakla tradicio: filino de geaktoroj Emilio Gutiérrez kaj Irene Caba Alba, nepino de Irene Alba, nevino de Julia Caba Alba kaj fratino de Irene kaj Emilio Gutiérrez Caba; ŝi estas ankaŭ onklino de la produktoro José Luis Escolar kaj praonklino de la aktorino Irene Escolar. En majo 1964 ŝi edziniĝis al teatra reĝisoro Manuel Collado Álvarez (mortinta en 2009). Ŝi debutis en teatro en 1951 per *Mariquilla Terremoto*, kun la Kompanio de Catalina Bárcena, kaj ŝi poste pasis al tiu de Isabel Garcés. En sekvaj jaroj ŝi iĝis fama teatra aktorino, kun verkoj kiel *Las entretenidas*, *Petra Regalada* de Antonio Gala kaj *El jardín de los cerezos* de Anton Ĉeĥov. En 1970 ŝi fondis sian propran kompanion kun sia edzo.

Ŝia kina debuto okazis en 1960 kun Juan Antonio Bardem en la filmo *A las cinco de la tarde*. Ekde tiam en kino ŝi estis preskaŭ ĉiam ligita al ludado de dramaj roloj. En 1977 ŝi apartiĝis disde kino kaj revenis nur post 20 jaroj pere de *La herida luminosa* de José Luis Garci. Ŝia sekva kuna filmo, nome *You're the One (una historia de entonces)*, havigis al ŝi Goya-premion al la plej bona duaranga aktorino.

En televido ŝi debutis por Jaime de Armiñán kaj laboris ĉefe en TVE. En 1972 ŝi estis protagonisto de la serio *Buenas noches, señores*, en kiu ŝi ludis diferencan rolon en ĉiu epizodo. Same kiel ĉe kino, ŝi havis ankaŭ periodon de pli ol 20 jaroj ne farante televidon por centriĝis en teatra kariero. Ŝi revenis por la serioj *Los Serrano* (2003-2008), *Águila Roja* (2011-2012) kaj *Estoy vivo* (2017).

Kelkaj filmoj
-------------

* *A las cinco de la tarde* (1961)
* *Diferente* (1961)
* *Usted puede ser un asesino* (1961)
* *Accidente 703* (1962)
* *La gran familia* (1963)
* *Nunca pasa nada* (1964)
* *Tiempo de amor* (1964)
* *La familia y uno más* (1965)
* *La frontera de Dios* (1965)
* *Nuevo en esta plaza* (1966)
* *Operación Plus Ultra* (1966)
* *Los guardiamarinas* (1967)
* *Un millón en la basura* (1967)
* *Fortunata y Jacinta* (1970)
* *Doña Perfecta* (1977)
* *La herida luminosa* (1997)
* *El color de las nubes* (1997)
* *You're the One (una historia de entonces)* (2000)
* *Los Serrano (2007)*
* *Los ojos de Julia* (2010)

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* en imdb
* Filmoj kaj kritikoj en FilmAffinity.
* Julia Gutiérrez Caba en *El Teatro. Es*
* Intervjuo en *El País*
* Documental: *Compañía Caba Alba Gutiérrez Escobar*, de la programo de TVE *Imprescindibles*.

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Julia Gutiérrez Caba en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 844424
* LCCN: nr99011623
* VIAF: 86838235
* ISNI: 0000 0000 6084 8725
* SUDOC: 188109706
* BNF: 17702324n
* BNE: XX1130413
 |
Panorama bildo montras la konstrustilon de la urbo, kun plejparte lignaj domoj. Rulumu la bildon por pli vasta vido.Panorama bildo montras la konstrustilon de la urbo, kun plejparte lignaj domoj. *Rulumu la bildon por pli vasta vido.*

**Hanko** (Finna prononco ['haŋko], Sveda nomo *Hangö*) estas la plej suda urbo en Finnlando. Ĝi estas havena urbo ĉe la fino de longa duoninsulo (*Hanko-terpinto*), 130 kilometrojn okcidente de la ĉefurbo Helsinko. La urbo havas 9038 loĝantojn (2014). El tiuj 53 % estas Finnalingvaj kaj 43 % Svedlingvaj. La urbo estas oficiale dulingva.

La Hanko-terpinto estas la plej suda elstaraĵo de kontinenta Finnlando. Ĝi estas la okcidenta fino de longa terdorso, kiun formis la lasta glacia epoko kaj kies alia fino estas en orienta Finnlando. La grundo de la duoninstulo estas plejparte sabla kaj gruza, kun pina arbaro kaj arbustetoj de la erika familio.

La marbordoj de la urbo estas sume longaj je 130 km, kun 30 kilometroj da sabla strando. Al la urbo apartenas pli ol 90 insuloj kaj insuletoj.

La Hanko-terpinto estis longe konata alteriĝejo de ŝipoj kaj boatoj veturantaj laŭ la norda bordo de la Finna Golfo.

Dum sia historio, Hanko, en strategie grava loko ĉe la Balta Maro, travivis militojn kaj batalojn. En 1714, ĉe la norda flanko de la duoninsulo okazis la Batalo de Gangut inter la Rusa kaj Sveda flotoj. Ĝi estis la unua grava venko por la militŝiparo de Rusujo. Tiu batalo estas konata ankaŭ sub la nomoj *Batalo de Gangut* [laŭ la malnova Rusa nomo de Hanko, Gangut, el la Sveda nomo *Hangöudd*), Mrbatalo de Hangöudd *aŭ* Batalo de Rilax *(aŭ* de Riilahti*) laŭ la nomo de proksima vilaĝo.*

En la 1700-jaroj Svedujo konstruis fortikaĵojn sur insuloj proksimaj al Hanko. Tiujn transprenis Rusujo en 1809, kiam ĝi aneksis Finnlandon post milito kontraŭ Svedujo. Dum la Krimea Milito (1850-jaroj) la urbon bombadis Britaj militŝipoj.

En la Moskva Pactraktato (Marto 1940), post la Vintra Milito, Finnlando devis ludoni la urbon Hanko kun la ĉirkaŭa duoninsulo kaj maro al Sovetunio, por uzo kiel militbazo. La luon praktike finis la Daŭriga Milito (1941–1944). Post ĝi Sovetunio ricevis anstataŭe la pli orientan duoninsulon Porkkala kiel militbazon por 50 jaroj; tiu lukontrakto estis finita en 1956.

Ĝemelurboj
----------

* Danio Gentofte, Danujo
* Estonio Haapsalu, Estonujo
* Svedio Halmstad, Svedujo
* Norvegio Stord, Norvegujo

Gefiloj
-------

* Wolfgang Waldstein, juristo kaj historiisto

* Hanko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hanko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Tarnaszentmária** [tarnasentmAria] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Eger. Ĝis 1903 la loknomo estis nur *Szentmária* (= Sankta Maria).

Aerfoto pri Tarnaszentmária
Romkatolika preĝejo de Tarnaszentmária

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 11  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.8783/20.2058
* Alto super marnivelo: 260 m
* Loĝantaro: 290
* Poŝtkodo: 3331
* Telefonprefikso: 36

Situo
-----

Tarnaszentmária situas sur deklivoj de Mátra, laŭ rojo nomata Tarna, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Kál-Bátonyterenye. Eger kaj Parád troviĝas po 17, Gyöngyös kaj Bélapátfalva po 28 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1325 en formo *Torna*, en 1339 *Szentmária*. En 1552 la turkoj detruis la vilaĝon. En la 18-a jarcento precipe slovakoj refondis la vilaĝon. La vinvilaĝo apartenas al vinregiono de Eger.

En Tarnaszentmária migra poŝto servas.

Vidindaĵo
---------

* romkatolika Preĝejo Vizito de Maria (Tarnaszentmária) (la plej malnova kaj plej malgranda hungara preĝejo)
Koordinatoj: 50° 52′ 27″ N 14° 14′ 09″ O﻿ / ﻿50.87417 °N, 14.23583 °O﻿ / 50.87417; 14.23583 (mapo)

**Kamenice** estas rivero en distriktoj Děčín kaj Česká Lípa en Ĉeĥio, kiu fontas en Luzacia montaro. Ĝi estas longa 35,6 km. Areo de akvokolektejo mezuras 217,2 km².

Paso de fluo
------------

Ĝia fonto fontas sub monto Jedlová en ĉirkaŭaĵo de fervojlinio inter stacioj *Jedlová* kaj *Nová Huť v Lužických horách* en alteco 595 m s. m. kaj kunfluiĝas en fiŝlago Hraniční rybník. El ĝi elfluas malgranda rojo jam kiel **Kamenice**. Sur supra fluo ĝi havas karakteron de montara rojo. Ĝi defluas el deklivoj de Luzacia montaro, trafluas tra municipo Kytlice kaj en profunda valo ĝi fluas sub ruino de Pustý zámek. Poste en mallonga sektoro sur teritorio de distrikto Česká Lípa ĝi trankviliĝas kaj en larĝa valo trafluas tra Česká Kamenice, preter Rabštejn (dum la dua mondmilito koncentrejo) kaj Srbská Kamenice. Post kunfluejo kun sia ĉefa alfluanto Chřibská Kamenice ĝi enfluas ĝis Nacia parko Bohemia Svislando kaj trafluas tra Ferdinanda, Sovaĝa kaj Silenta ravinoj. Ĉi tie ĝi trafluas inter krutaj rokoj, kiuj ofte falas ĝis la akvo. *Silenta* kaj *Sovaĝa* ravinoj estas pligrandparte alirebligitaj per turismaj vojoj kaj navigado per pramoj, male en la supra parto de *Silenta* kaj la tuta *Ferdinanda* ravinoj ne estas vojo kaj parto de la regiono estas unua zono de la nacia parko kun severe malpermesita eniro. En Hřensko ĝi enfluiĝas de dekstre en Elbon.

### Pli grandaj alfluantoj

* maldekstraj – Pryský potok, Olešnička, Bynovecký potok
* dekstraj – Lísecký potok, Bílý potok, Chřibská Kamenice, Velká Bělá, Suchá Bělá

Akva reĝimo
-----------

Ravinoj de Kamenice ĉe Hřensko
Enfluejo de la rivero en Elbon
**Mezproksimaj pomonataj trafluoj de Kamenice (m³/s) en stacio Hřensko:**

**Anonca profilo:**

| loko | rivera km | areo de akvokolektejo | mezproksima trafluo (Qa) | centjara akvo (Q100) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Hřensko | 1,23 | 214,90 km² | 2,60 m³/s | 143,0 m³/s |

Eluzo
-----

### Akva turismo

La rivero estas alloga el akvaturisma vidpunkto, sed post establo de Nacia parko Bohemia Svislando la akvaj sportoj malpermesitaj, do eblas veturigi ilin nur tra kelkkilometra sektoro super la komenco de la parko kun malfacileco ĉirkaŭ WW I.

### Montogrimpado

Kanjono de rivero Kamenice inter Srbská Kamenice kaj Hřensko estas borderita per multaj grejsaj masivoj kaj rokturoj, kiuj estas taŭgaj por montogrimpistaj aktivecoj. Sume estas registritaj en tiu ĉi spaco, t.e. en Ferdinanda, Sovaĝa kaj Silenta ravinoj kaj en apudaj ravinoj sur 75 rokoj registritaj 412 montogrimpistaj vojoj, sed rilate al la reĝimo de la nacia parko kaj pluaj protektaja etareaj teritorioj kun certa limigo de alveno.

Rilataj artikoloj
-----------------

* Dolský mlýn
* Růžovský vrch
* Nad Dolským mlýnem
* Jetřichovická Bělá
* Kalkoŝtona grimpado

Referencoj
----------

1. ↑  Priskibo de la rokregiono
**Palokka** estas areo en norda Jyväskylä. Ĝis 2008 ĝi apartenis al Kampara komunumo de Jyväskylä. *Suur-Palokka* ("Grandpalokka") inkludas urboparton Palokka kaj najbarajn loĝareojn kaj kampojn kaj havas proksimume 14 000 loĝantojn, kaj la loĝantaro kreskas rapide. Palokka situas sur strandoj de Palokkajärvi, Tuomiojärvi (Jyväskylä) kaj Alvajärvi (Jyväskylä). Urbaj loĝareoj en Palokka estas ekzemple Ritoniemi, Pappilanvuori, Nuutti, Haukkamäki, Kirri, Heikkilä, Ollila kaj Piilola. Kamparaj vilaĝoj en Palokka estas ekzemple Puuppola, Matinmäki kaj Tanttila. En Palokka situas *Palokankeskus* ("centro de Palokka"), kie situas ekzemple Prisma kaj Citymarket. Tie aĉetas aferojn ankaŭ multaj aliaj homoj ol palokkaanoj. Antaŭe ekzistis setlejo Palokka, sed poste jam multaj jaroj antaŭ la area ligilo, kie Palokka fariĝis parto de urbo, la setlejo Palokka kaj urba setlejo de Jyväskylä kreskis do, ke setlejo Palokka ŝanĝis parto de setlejo Jyväskylä. En Palokka situas ekzemple biblioteko, lernejoj, kirko kaj manĝobutikoj ankaŭ alie ol en Palokankeskus.

* Kategorio Palokka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 794878
 |
**Taŭo Bovista** (latine *Tau Bootis*, mallonge *τ Boo*) estas duopa stelo kiu situas en la konstelacio Bovisto, proksimume 51 lumjarojn de la sunsistemo. Ĝi konsistas el du steloj, *Taŭo Bovista A* kaj *Taŭo Bovista B*. Okaze de sennuba vetero kaj foresto de la Luno, la ĉefstelo videblas ankaŭ nudokule en la nokta tera ĉielo.

Komponantoj de la sistemo
-------------------------

### Taŭo Bovista A

Taŭo Bovista A estas blank-flava nana stelo (spektra klaso F7 V) posedanta videblan magnitudon 4. Ĝia maso superas tiun de la Suno je 20%, kaj pro tio la stelo estas pli hela kaj pli varma. Ĝia radiuso egalas 1,9 sunradiusojn, kaj ĝi onitakse aĝas 1,3 milionojn da jaroj. Pro ĝia pli granda maso rilate al Suno, ĝia vivo estos iom malpli longa: nur 6 miliardojn da jaroj.

Ne estas pruvite, ke temas pri varianta stelo, kvankam kelkaj katalogistoj inkluzivas ĝin en listoj de suspektaj variantaj steloj.

### Taŭo Bovista B

Taŭo Bovista B estas malhela ruĝa nana stelo (spektra klaso M2 V). Ĝi orbitas ĉirkaŭ la ĉefstelo je distanco je 240 astronomiaj unuoj. Ĝia periodo estas pli ol jarmilo.

### Planeda sistemo

En 1996 oni malkovris planedon orbitantan ĉirkaŭ Taŭo Bovista A: ĝi ricevis la nomon *Taŭo Bovista Ab*. La planedo posedas mason kvaroblan ol tiu de Jupitero, kaj la radiuso de la orbito estas rimarkinde malgranda - nur 0,0481 astronomiaj unuoj.

Oni supozas pri la ekzisto de kroma planedo, pli ekstera, ĉirkaŭ Taŭo Bovista A; tamen, nuntempe ĝia ekzisto ne estas pruvita.

La planedon kaj la ĉefstelon karakterizas aparta rotacio; ŝajnas, fakte, ke la stelo spertas ligitan rotacion rilate al la planedo, kaj ne sendependan, kiel kutime okazas.

| Objekto | Maso | Granda duonakso(AU) | Orbita periodo(tagoj) | Discentreco | Malkovrita je |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| b | >4,13 MJ | 0,0481 | 3,312463 ± 0,000014 | 0,023 ± 0,015 | 1996 |

Referencoj
----------

1. ↑  Space.com - Role Reversal: Planet Controls a Star (angle)

Literaturo
----------

* Butler et al. (1997). "Three New 51 Pegasi Type Planets", *The Astrophysical Journal* **474**, p. L115–L118.

```
Arkivigite je 2000-12-03 per la retarkivo Wayback Machine
```

Eksteraj ligiloj
----------------

* SIMBAD component A entry (angle)
* SIMBAD component B entry (angle)
* The Extrasolar Planets Encyclopaedia entry Arkivigite je 2006-10-03 per la retarkivo Wayback Machine (angle)
* Extrasolar Visions entry (angle)
* Tau Boötis 2 at SolStation.com. (angle)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rĈefaj steloj en la konstelacio Bovisto |
| --- |
| Arkturo *(α Boo)* • Epsilono Bovista *(ε Boo)* • Eto Bovista *(η Boo)* • Gamo Bovista *(γ Boo)* |
| 
Vidu ankaŭ: Kategorio:Steloj en la konstelacio Bovisto |

 |
Pejzaĝo de la Tasilin-Aĝer
Satelita bildo de la Tasilin-Aĝer
**Tasilin-Aĝer** estas 500 km longa montaro en Alĝerio, ĉe la Saharo (de N 26°20’ Or 5°00’ ĝis N 24°00’ Or 10°00’). Ĝia plej alta pinto estas Adrar Afao (N 25°10’ Or 8°11’) kun 2158 m. La rokaĵo de la montaro estas sabloŝtono, kies erodiĝo rezultis interesajn montoformojn. Danke al la alteco, kaj la akvodepona propreco de la rokaĵo, la plantaro estas pli riĉa ol tiu en la ĉirkaŭa dezerto. En la maloftaj, duonarbaroj kreskas endemiaj specioj, ekz. la sahara cipreso kaj sahara mirto.

Famaj desegnaĵoj
----------------

La montaro mondfamas pro la tie trovitaj kavernaj pentraĵoj, kiuj aperas sur listo de la Mondaj Heredaĵoj. Tiuj desegnaĵoj estiĝis en epoko, kiam la klimato estis pli humida kaj sur loko de la dezerto ekzistis savano. La unua pentraĵoj estis pretigitaj en la 5-9 jarmiloj a.K.. kaj prezentas ĉasadojn, ĝirafojn, gazelojn, kiuj dumtempe malaperis el la areo. Oni pretigis la pentraĵojn per pulvorigita ardezo, ovoblanko, kolorigaĵoj (flava, bruna, ruĝa).

Oni nomas la duan epokon „rondkapa", ĉar oni desegnis relative grandajn kapojn, ornamitajn per kornoj aŭ plumkrono. La sekvan epokon karakterizas figurigo de bovoj kaj signifas aperon de la brutobredado. Aperas eĉ ĉiutagaj aŭ kultaj scenoj.

En la sekva epoko, oni povas senti influon de la egipta arto. Oni povas rimarki tatuaĵojn sur la bildoj. Post tio okazis dekliniĝo en la figurigoj. Pro la malboniĝanta klimato, formigris la triboj, la desegnoj estis forgesitaj.

La pentraĵojn publikigis Henri Lhote en la 1850-aj jaroj. La pentraĵoj kaj la Nacia Parko Tasilin-Aĝer nun estas protektita aro de la Monda Heredaĵo. Unesko estas signinta la Nacian Parkon kiel biosferan rezervejon.

Vidu ankaŭ
----------

* Ahaggar
* Okcident-saharaj montar-kserofitaraj duonarbaroj

* Kategorio Tasilin-Aĝer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Afriko |

* Nacia parko Tasilin-Aĝer ĉe UNESCO angle
* La nacia parko
**Iván Köves** [koveŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Köves Iván** estis hungara-germana violonĉelisto, fotisto, altlerneja instruisto.

Iván Köves naskiĝis la 26-an de majo 1926 en Kiskunhalas, li mortis la 20-an de aŭgusto 2015 en Budapeŝto.

Memfoto de Iván Köves en 1964
Foto de Iván Köves

Biografio
---------

Iván Köves dum la nazia erao estis trudlaboristo. Post la 2-a mondmilito li studis violonĉeladon en en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, same filozofion en Scienca Universitato Péter Pázmány. En 1949 li estis kondamnita al duonjara malliberejo pro provo de malpermesata forlaso de la lando. Dum la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Vieno, kie kun Zoltán Rozsnyai establis simfonian orkestron el hungaraj disidantoj. Post koncerto-serio la orkestro translokiĝis en 1960 al Marl (Okcidenta Germanio). Jam en Vieno Köves interesiĝis pri fotado kaj uzis ĝin kiel ilon por sia krea laboro. En 1958, ĉe la Internacia Fotografa Ekspozicio en Parizo, li estis premiita, eĉ en 1962 lia foto estis la "Plej Bona Bildo de la Mondo" en Palermo. En la sekvaj jaroj li partoprenis en fotekspozicioj en diversaj okcidentgermanaj urboj. En 1964 li edziĝis, baldaŭ filino naskiĝis. Köves verkis ankaŭ didaktikajn, art-teoriajn kaj kulturpolitikajn verkojn. Depost fino de la socialismo en 1994 li revenis al sia naskiĝlando. Li ricevis germanan premion en 2015. Oni aprezis Köves majstro de la dialektikaj fotoj kaj filozofo de la kamerao.

Elektitaj libroj
----------------

* *Marl – Marler Impressionen* (1966)
* *Marl* (1971)
* *Kommunikative Meditation – Beispiel Jugendburg Gemen* (1984)
* *Philharmonia Hungarica 1957–2001* (kunverkinto, 2006)
* *ABSZTRÁCIÓ – Vizuális kommunikáció és dialektikus képnyelv* (2007)
* *Zsinagóga Kiskunhalason* (kunverkinto, 2014)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj Arkivigite je 2019-08-02 per la retarkivo Wayback Machine
* germanlingva biografio Arkivigite je 2019-08-02 per la retarkivo Wayback Machine
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 652708
* GND: 174318561
* LCCN: nb2017007578
* VIAF: 195296510
* RKD: 432280
 |
Restaĵoj de Kastelo Tintagel
**Tintagel** estas la nomo de vilaĝo kaj kastelo ĉe la norda marbordo de Kornvalo, Anglio. Laŭ la 2001-a censo la vilaĝo enhavis ĉ. 1,800 loĝantojn. La kastelo situas sur duoninsulo ligata al la ĉeflando per mallarĝa vojo.

Historio
--------

Tintagel estis loĝata ekde la bronzepoko, kaj en la ĉirkauaĵoj estas restaĵoj de bronzepokaj tumuloj. Post la foriro de la romianoj, konstruiĝis kastelo, verŝajne sur la sito de antaŭa fortikaĵo. Eble la kastelo estis somerloĝejo de reĝoj de Dumnonia.

En 1233 Rikardo (1-a grafo de Kornvalo) konstruis ŝtonan kastelon kies restajoj ankoraŭ videblas. Li estis influata de la verkoj de Geoffrey de Monmouth, laŭ kiu Tintagel ludis gravan rolon en la legendoj pri Reĝo Arturo. La kastelo ne havis militan gravecon. Post nelonge ĝi iĝis malliberejo kaj kadukiĝis.

Arturaj legendoj
----------------

Laŭ la legendoj pri Reĝo Arturo, estis ĉe Tintagel ke Uther Pendragon amoris Igraine kiu poste naskis Arturon. En la legendo de Tristan kaj Iseult, Tintagel estis la ĉefa kastelo de Reĝo Mark de Kornvalo, onklo de Tristan kaj edzo de Iseult.

Apuda kaverno nomiĝas la *kaverno de Merlin* laŭ la magiisto de Arturo.

Poŝtoficejo
-----------

Antkiva konstruaĵo kiu estas la nuna poŝtoficejo
En la vilaĝo estas poŝtoficejo, kiu situas en konstruaĵo datanta de la 14-a jarcento. La konstruaĵo estas posedata de la National Trust.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo temas pri la hungara vilaĝa Tass. Pri la sovetunia novaĵagentejo TASS vidu apartan artikolon. |

**Tass** (taŝ) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Kunszentmiklós. Tas estis hungara gentestro, pri li estas nomumita ankaŭ Nyírtass.

Preĝejo de Tass

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 75 km²
* Loĝantaro: 2950
* Poŝtkodo: 6098
* Telefonprefikso: 76

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Danubo, ĉe kunfluejo de Danubobranĉo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Baja. Kontraŭe estas Rácalmás, proksime estas Kunszentmiklós kaj Dömsöd. Tass estas grava haveno.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1325 en formo **Tas**. Tiutempe tie loĝadis reĝaj servistoj. Dum la turkoj la vilaĝo restis viva, precipe nobeloj loĝadis. En la 19-a jarcento sekvis vico de tragedioj: inundo, incendio kaj ĥolero. La fervojo atingis la vilaĝon en 1882.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo de 1886, la turo estas 53 m-ojn alta
* kluzo fine de la Danubobranĉo de 1925

Famaj nomportantoj
------------------

* Olga Tass

* 
* 
*
Tiocianata anjono
**Tiocianatoj** (antaŭe ankaŭ nomataj **rodanidoj**) estas la saloj kaj esteroj de la nekonstanta Tiociana acido HSCN. La nomo „rodanido" devenas de la greka vorto Ρόδος (rodos) por "ruĝa" respektive "rozo", ĉar fero-III-tiocianato havas malhelruĝan koloron. La saloj plej facile havigeblas per fando de la koncernaj cianidoj pere de sulfuro. ´

Kalia tiocianato estas la plej konata salo, kiu uzatas interalie cele al la pruvo de fero3+-jonoj, en kio ekestiĝas la supre jam menciata malhelruĝa fero-III-tiocianato Fe(SCN)3.

La tiocianida jono (SCN−) en ĥemiaj kompleksoj povas ligiĝi al la centra atomo kaj pere de la nitrogena kaj pere de la sulfura atomo. Tial ĝi en la *spektroĥemia serio* aperas dufoje. Laŭ sia ĥemiaj ecoj ĝi similas al la halogenidoj kaj tial foje nomatas en la grupo de "pseŭdohalogenidoj".

La homa hepato produktas tiocianatojn dum la digesto de cianidoj pere de specifa enzimo (nomata "rodanido-sintetazo"). Ankaŭ el iuj nutraĵoj kiel ekzemple brasikoj tiocianatoj povas esti enzime havigataj. Ĉar la tiocianata jono malfaciligas la absorbon de jodo en la tiroidon, la manĝado de troaj kvantoj de brasiko (laŭ specoj necesas 500 gramoj ĝis pluraj kilogramoj potage) povas subteni malsanan troŝveliĝon de la tiroido. Krome en la homa korpo tiocianatoj ankaŭ ekzistas en la metabolo de tabakaj produktaĵoj.

|  |
| --- |
| **Tiocianatoj** |
| Metila tiocianato | Etila tiocianato | Propila tiocianato | Izopropila tiocianato | Fenila tiocianato |
| **Metila tiocianato** | **Etila tiocianato** | **Propila tiocianato** | **Izopropila tiocianato** | **Fenila tiocianato** |
| **Benzila tiocianato** | Fenetila tiocianato | Natria tiocianato | Tiocianata acido | Tiocianata jono |
| **Benzila tiocianato** | **Fenetila tiocianato** | **Natria tiocianato** | **Tiocianata acido** | **Tiocianata jono** |

Vidu ankaŭ
----------

* Cianidoj
* Cianatoj
* Izocianatoj
* Tiocianatoj
* Izotiocianatoj
* Natria tiocianato
* Tiocianata acido
* Metila tiocianato
* Etila tiocianato
* Propila tiocianato
* Izopropila tiocianato
* Fenila tiocianato
* Benzila tiocianato
**Taszár** [tasAr] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár.

Flughaveno de Taszár

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 17 km²
* Loĝantaro: 2070
* Poŝtkodo: 7261
* Telefonprefikso: 82

Situo
-----

Taszár situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Dombóvár-Kaposvár. La lasta urbo troviĝas 11, Dombóvár 23 km-ojn.

Historio
--------

La unua preĝejo konstruiĝis jam dum regado de Stefano la 1-a (Hungario), tial Taszár iĝis ekleziejo. La unua skriba mencio okazis pri la vilaĝo en 1358. Komence de la socialismo milita flughaveno konstruiĝis. En la vilaĝo oficiroj konstruis urbecajn domojn. En 1995 NATO prunteprenis la flughavenon, kaj tio iĝis bazo al atako kontraŭ Jugoslavio. Vilaĝservoj estas infanvartejo, infanĝardeno, lernejo, biblioteko, kulturdomo, interretejo, kuracejo, dentokuracejo, apoteko, poŝto, policejo.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika (iam mezepoka) baroka Preĝejo Patrono de Hungaroj (Taszár) rekonstruita en 1748, la turo estas 21 m-ojn alta
* statuo de Jurij Gagarin de 1971
* muzeo pri flugado
* monumento de pilotoj

Fontoj
------

* hungara Vikipedio
* http/maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu
La alabastra altaro en la kapelo Maes de la Katedralo de Bruselo. Tiu montras la Pasionon de Kristo kaj estis farita ĉirkaŭ 1538 - 1541 fare de Jean Mone. Tiu estis unu el la unuaj retablon el ŝtono en Malaltaj Landoj, ĉar ĉiuj antaŭaj ekzemploj estis lignoĉizitaj.
**Jean MONE** (ĉirkaŭ 1500 – ĉirkaŭ 1548) estis skulptisto de Brabanto, alvokita el Hispanio al Nederlando fare de la Imperiestro Karlo la 5-a en 1520.

Mone naskiĝis en Metz. Li laboris por enkonduki la stilon de la Itala Renesanco en la Brabanta skulptarto. Mone pasigis plej el sia kariero ene Nederlando kaj laboris en Bruselo, Antverpeno kaj Mechelen. La alta altaro ĉe Bruselo (1533) estis unu el liaj unuaj verkoj por la imperiestro. Li faris ankaŭ la statuojn de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo en la Domo de la Reĝo en Bruselo. Li mortis en Bruselo.

Notoj
-----

1. ↑   *The Register of the Museum of Art*. University of Kansas.

Bibliografio
------------

* Kategorio Jean Mone en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 649167
* GND: 121816338
* VIAF: 15635412
* RKD: 202842
 |
**Mario CASAS Sierra** (Korunjo, 12a de junio 1986) estas hispana aktoro kaj reĝisoro]], ricevinto de la Goya-premio al la plej bona protagonista aktoro pro la filmo *No matarás* (2020). Li populariĝis pro la televidaj serioj *Sin miedo a soñar* (2006-2007) kaj *Los hombres de Paco* (2007-2010) kaj pro la filmo *Tres metros sobre el cielo* (2010).

Biografio kaj kariero
---------------------

En 2006 li ricevis fiksan rolon en la porjunulara serio *SMS*. Samjare, li debutis en kino kun Antonio Banderas, kiu ebligis lian partoprenon en *El camino de los ingleses*. Pli gravaj roloj venis en 2009 ĉe *Fuga de cerebros* kaj *Mentiras y gordas*, ambaŭ biletvendaj sukcesoj. Post lia partopreno en la serio *Los hombres de Paco*, en kiu li ludis dum ses sezonoj (2007-2010) la rolon de la policano Aitor Carrasco, la 3an de decembro 2010 premieris la kinadaptaĵo de *Tres metros sobre el cielo*, al kio sekvis sekvaĵo *Tengo ganas de ti* (22a de junio 2012). Poste li partoprenis en la filmo *Carne de neón*, reĝisorita de Paco Cabezas, en kiu Mario ludis la rolon de la protagonisto, Ricky, junulo kun sociaj problemoj kiu renkontas kun sia patrino (Ángela Molina) elirinta el prizono. Ankaŭ en 2012 li estis protagonisto de *Grupo 7* de Alberto Rodríguez.

Filmoj
------

Eksteraj ligiloj
----------------


* 



* en IMDb

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Patricia López Arnaiz en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 845792
 |
**Anobii** estas socia retejo kaj apo por legantoj kiuj volas kunhavigi personajn bibliotekojn kaj librolistojn, iom simila al LibraryThing.

Nuntempe, kaj danke al la kontribuo de uzantoj en pli ol 20 landoj, la retejo havas bibliotekon de pli ol 40 milionoj da virtualaj libroj en diversaj kategorioj kaj en 15 diversaj lingvoj, inter kiuj Esperanto.

Ĝiaj uzantoj rajtas enretigi siajn librolistojn uzante la kodon ISBN (Internacia Sistema Bibliografia Numero) aŭ laŭtitolan retserĉilon, kaj tiel komunigi recenzojn, komentojn, pritaksojn, informojn pri aĉetado kaj legado, dezirlistojn kaj sugestojn kun aliaj uzantoj, ĉu rekte, ĉu per uzantogrupoj. La retejo ankaŭ faciligas interŝanĝon kaj vendadon de libroj al aliaj uzantoj.

Anobii naskiĝis dum aŭgusto 2005 en Honkongo, kaj oni konsideras ĝin kiel ekzemplon de Interreto 2.0 .

La nomo Anobii devenas el *Anobium punctatum*, kiu estas la scienca (latinlingva) nomo de la paperborilo; en anglalingvaj landoj, tiu nomo figure karakterizas tiujn, kiuj ŝatas pasigi sian tempon legante librojn.

La 29-an de majo 2019, Anobii Ltd estis vendita al la itala poŝtelefona kaj programista kompanio Ovolab.

Ecoj de Anobii
--------------

Anobii ebligas foliumadon de alies librobretaroj kaj aŭtomate kalkulas ilian kongruecon kun la librobretaro de la uzanto, en formo de procentaĵo. Per tiu ĉi ilo oni povas trovi la librarojn plej similajn al sia kaj ricevi sciigojn pri novaj libroj kaj aŭtoroj kiujn geamikoj kaj proksimuloj aldonos al la retejo. Krome, per Anobii eblas kalkuli statistikojn pri sia librokolekto, kiel ekzemple la kvanto da paĝoj legataj jare, la kvanto da vizitantoj al nia reta librobretaro, la kvanto da uzantoj kiuj malkovris novajn librojn danke al ni.

Eblas aldoni librojn al la propra reta bretaro per ISBN kodo aŭ per rekta serĉado de la titolo. Uzantoj rajtas modifi la kovrilojn de libroj se ili ne aperas aŭ malĝustas pro manko en la ena serĉilo.

Apo
---

Estas aplikoj kaj por iPhone kaj por Android per kiuj eblas skani la strekkodon de iu ajn libro por akiri recenzojn kaj bibliografiajn informojn, aldoni la koncernan libron al dezirlisto aŭ dezirlisto kaj rapide alŝuti vian personan bibliotekon al Anobii.

Referencoj
----------

1. ↑  (eo) Stanislavo Belov (2011-11-06) Konfeso de librovermulo (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2017-09-18. Alirita la 10-an de januaro 2022.
2. ↑   Web 2.0.
3. ↑   Web 2.0 'Made in Hong Kong'. Arkivita el la originalo je 2007-11-21. Alirita 2010-10-12.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2007-11-21. Alirita 2010-10-12.
4. ↑  (it) Andrea Trapani, *Anobii cambia proprietà*, Tecnogazzetta, la 29-an de majo 2019.
5. ↑  (it) *Ovolab cresce con l’acquisizione di anobii, il social network dei libri Arkivigite je 2020-08-06 per la retarkivo Wayback Machine*, la 29-an de majo 2019, alirite la 10-an de januaro 2022

Vidu ankaŭ
----------

* LibraryThing
* Babelio
* Goodreads
* Litte Free Library
* DAISY (sonlibra formato)
* Retkomunumo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Serĉo de Esperanto en Anobii[*rompita ligilo*]
***Apokalipsa Rajdanto*** estas pentraĵo kreita de Nabil Kanso en 1980. Ĝi estas oleo sur kanvaso mezuranta 7x9 futojn (2x2,65 metrojn) kaj estas parto de serio prezentanta rajdantojn en aranĝoj traktantaj apokalipsajn temojn.

La pentraĵo prezentas scenon en kiu rajdanto aperas rajdante antaŭen inter du horizontale apudigitaj ĉevaloj. La "Rajdanto", kiu simbole reprezentas rajdantojn de la Apokalipso, estas montrita movanta al homa figuro falanta proksime al patrino tenanta infanon. La aranĝo de la sceno koncentras atenton al sur la bildo formita de la rajdanto kaj ĉevaloj en la meza ebeno. Ĝia loko, kiu okupas multon da la bildo-spaco, ŝajnas ligi la fonon kaj malfonon kaj plifortigi la streĉan atmosferon kreitan de la temo kaj la faradon de densaj tavoloj de farbo aplikitaj per larĝaj strekoj tra la tuta surfaco. La tono montras kontraston de blu-nigro kontraŭ ruĝo. Kelkaj artaj kritikantoj interpretis la laboron kiel metaforon por la militoj en Centra Ameriko kaj la Meza Oriento. Aliaj sugestas ke la aranĝo-koncepto de la figuroj, koloroj, simboloj kaj teksturoj donas senton de alproksimiĝanta minaco emfazanta la prezentatan temon.

Referencoj
----------

1. ↑  *Nabil Kanso:The Split of Life: Paintings 1974-94*, p.56, NEV Editions, Atlanta 1996
2. ↑  Erminy, Peran: *The Apocalyptic Paintings of Nabil Kanso*, Instituto Nacional de Cultura, Panama, 1988; El Nacional, pp.2-3, April 26, 1987, Caracas, online
3. ↑  Contramaestre, Carlos, *Nabil Kanso Mouth of the Apocalypse* Arkivigite je 2016-03-03 per la retarkivo Wayback Machine Arkivigite je 2016-03-03 per la retarkivo Wayback Machine
4. ↑  *Expressions*, Panorama, April 17, 1985, Maracaibo
5. ↑  Rossi, I, *Nabil Kanso: Expressions*, Panorama, April 15, 1985, Maracaibo,
6. ↑  Erminy, *The Apocalyptic Paintings of Nabil Kanso*, El Nacional, pp.2-3, 1987

Eksteraj ligiloj
----------------

* Serio de apokalipsaj rajdantoj
***El portero*** (La golulo) estas hispana filmo de 2000 reĝisorita de Gonzalo Suárez  kun ĉefaktoroj Carmelo Gómez, Antonio Resines kaj Maribel Verdú.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

1948. Unu nokton, fremdulo alvenas per kamioneto al la drinkejaĉo de asturia vilaĝeto. Temas pri Ramiro Forteza, golulo de Unua Divizio kiu pro rezulto de la milito, devis eliri el stadionoj al placoj de vilaĝetoj. Tiukadre li organizas kun lokanoj spektaklon, nome defio de penaloj per kio li klopodas monakiri evitante la golojn. Tiukadre li ekkona entusiazman Tito, filo de Manuela, kuraĝa virino kiu survivas vintene per kudrado por Úrsula, la edzino de la policestro Andrade, kiu siavice riskas kiel amikino de ebriulo, nome la loka kuracisto.

Dum Forteza, Tito kaj Manuela danĝere ekamikiĝas, Don Constantino, la arda loka pastro, pretas helpi la golulon kontraŭ aparta favoro. Sed la spektakloj de Forteza kaj lia rilato kun Manuela estas ŝanĝitaj per propono de la policestro Andrade al kio la golulo ne povas malakcepti kaj kion Nardo, estro de la kontraŭreĝimaj gerilanoj, klopodas profiti. La historioj kaj de amo kaj de milito interplektiĝas marborde kun la fono de la marborda (stranda) spektaklo de la penaloj. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Carmelo Gómez ... Forteza
* Maribel Verdú ... Manuela
* Antonio Resines ... Sargento Andrade
* Roberto Álvarez ... Don Constantino
* Eduard Fernández ... Nardo
* Elvira Mínguez ... Úrsula
* Abel Vitón ... Doktoro
* Andoni Gracia ... Emilio

Referencoj
----------

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo El portero (película de 2000) en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 838489
 |
**Tatsuya Nakadai** (仲代 達矢, *Nakadai Tatsuya*?, denaske **Motohisa Nakadai**; 13a de Decembro, 1932) estas japana kinarta aktoro fama pro la ampleksa vario de roluloj kiujn li portretis kaj multaj kunlaboroj kun famaj japanaj kinreĝisoroj.

Li aperis en 11 filmoj reĝisoritaj de Masaki Kobayashi, kiel la trilogia serio de *La homa kondiĉo*, en kiu li stelulis kiel la ĉefa rolulo Kaji, plus *Harakiri*, *Samuraja ribelo* kaj *Kŭaidan*.

Nakadai laboris kun nombraj japanaj plej bone konataj kinistoj — stelule aŭ kunstelule en ses filmoj reĝisoritaj de Akira Kurosawa (nome *La sep samurajoj*, *Joĝimbo*, *Sanĵuro*, *Ĉielo kaj infero*, *Kagemuŝa* kaj *Ran*), same kiel li estis elektita por gravaj filmoj reĝisoritaj de Hiroshi Teshigahara (*Tanin no kao*), Mikio Naruse ( *Onna ga kaidan o noboru toki*), Kihachi Okamoto (*Kiru* kaj *Dai-bosatsu Tōge*), Hideo Gosha (*Goyokin*), Shirō Toyoda (*Jigokuhen*) kaj Kon Ichikawa (*Enjō* kaj *Kagi*).

Entute, el 1954 per *La sep samurajoj* de Kurosawa ĝis 2021, li aperis en 129 filmoj. Krome li partoprenis en animeaj filmoj, en klasika teatro, inter aliaj por kelkaj verkoj de William Shakespeare, en televidaj programoj ktp.

Referencoj
----------

1. ↑   Tatsuya Nakadai. *The New York Times*. Arkivita el la originalo je 2013-10-08. Alirita 2021-03-16.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2013-10-08. Alirita 2021-08-20.

Eksteraj ligiloj
----------------

* En webarchive Eighth Samurai: Tatsuya Nakadai de Chuck Stephens, 13a de Decembro, 2007
* Tatsuya Nakadai ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
* 
* 
* Arkivigite je 2020-06-05 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 718600
* GND: 135950953
* LCCN: n81030488
* VIAF: 85111405
* ISNI: 0000 0001 1030 3548
* SUDOC: 059349344
* BNF: 14001213v
* NDL: 00112637
* NKC: pna2007370779
* BNE: XX1297069
 |
**János Betlen** [jAnoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Betlen János** estas hungara ĵurnalisto, televida prezentisto, tradukisto. Lia patro estis Oszkár Betlen.

János Betlen naskiĝis la  27-an de julio 1946(nun 1946-07-27) en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Betlen maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1964, poste li akiris diplomon en Universitato Károly Marx en 1969, en la sekva jaro li akiris ĵurnalistan licencon. Post la diplomo li laboris en la Hungara Radio ĝis 1994, sed vere jam ekde 1965 li praktikadis en la Radio. Inter 1973-1989 li estis ankaŭ tradukisto kaj interpretisto, sed li verkis ankaŭ por la subtera politika movado. Ekde agonio de la socialismo (1989) li ricevis taskojn ankaŭ en la Hungara Televizio, sed ekde 1994 li jam estis tie plenrajta kolego. Li estis eksedziĝinta kun filino. Li ricevis premiojn en 1990 kaj 1997.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Fekete felhő Olaszország felett* (1972)
* *Az emberi jogok a Gulyás-szigetcsoporton* (subtera eldono, 1978)
* *Aktuális volt* (2002)

Elektitaj tradukoj
------------------

* Antonio Gramsci: *Az új fejedelem* (1977)
* André Brink: *Fekete éjbe nézve* (Európa, 1980)
* Gore Vidal: *Teremtés* (Európa, 1985)
* Winston Churchill: *A második világháború* (1989)
* George Orwell: *Hódolat Katalóniának* (Interart Studió, 1989)
* Primo Levi: *Akik odavesztek és akik megmenekültek* (Európa, 1990)

Vidu ankaŭ
----------

* video

Fontoj
------

* intervjuo kaj biografieto hungare kun fotoj
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 845817
 |



* Portalo pri Biografio