recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Dosiero:Main tycho remnant full.jpgKomponita bildo je diversaj ondolongoj pri restaĵo de Supernovao 1572 (la *Nova de Tycho*). Supernovao de tipo Ia observita en 1572 de la dana astronomo Tycho Brahe.
**Supernovao de tipo Ia** estas kategorio de supernovaoj kiuj rezultas el eksplodo de Blanka nano. Blanka nano estas restaĵo de stelo kiu kompletigis sian vivciklon en kies eno la nuklea fuzio jam ĉesis; tamen, ĉe la blankaj nanoj de komuna kategorio la karbono-oksigeno daŭrigas produkti fuzion, kiu disvastigas grandan kvanton da energio kiam ilia temperaturo konserviĝas sufiĉe alta.

Vidpunkte de fiziko, la blankaj nanoj kun malalta procento de rotacio. estas limigitaj al masoj malpli altaj ol la limo Ĉandraseĥar 1,44 rilate la sunaj masoj. Tiu estas la maksima maso kiu povas esti subtenita de la elektronoj en degenera stelo; ĉe tiu limo la blankaj nanoj tendencus kolapsi. Se blanka nano iom post iom kreskigas sian mason ĝin forŝirante de stelo kamarada, oni opinias ke ĝia nukleo atingus la temperaturon postulitan por ke la elektrona premo degeneru. Ĉe tiu grando la blankaj nanoj tendencus kolapsi. Se blanka nano atingus la temperaturon postulitan por la fuzio de karbono-oksigeno en la momento de atingo de ĝia limo. Se blanka nano fandiĝas kun kararada stelo (evento vere malofta). ĝi povus superi la limon kaj komenci kolapsi, reakirante la temperaturon ĝis fuzipunkto. En la daŭro de kelkaj sekundoj, sufiĉa frakcio de la nana materio vorticas en termika reago sufiĉa por diserigi la stelon per eksplodo simila al tiu de supernovao. 

Tiu kategorio de supernovaoj produktas rimarkindan pintvaloron de lumeco, por la homogena maso de la blanka nano kiu eksplodus pro la kreska meĥanismo. La stabileco de tiu valoro permesas utiligi tiun tipon de eksplodo kiel standartan kandelon por kalkuli la distancon de la gastiganta galaksio, ĉar la videbla magnitudo de la supernovaoj dependas precipe de la distanco.

Notoj
-----

1. ↑  Mazzali, P. A.; K. Röpke, F. K.; Benetti, S.; Hillebrandt, W. (2007). A Common Explosion Mechanism for Type Ia Supernovae. Science 315 (5813): 825–828. DOI:10.1126/science.1136259
2. ↑  Yoon, S.-C.; Langer, L. (2004). Presupernova Evolution of Accreting White Dwarfs with Rotation. Astronomy and Astrophysics 419 (2): 623. DOI:10.1051/0004-6361:20035822.
3. ↑  
 Url konsultita la 7-an de junio 2011

Vidu ankaŭ
----------

* Supernovaoj de Ib kaj Ic
* Supernovao de tipo II
* Restaĵo de supernovao
* Nukleosintezo de la supernovaoj
* Detonacio de la karbono
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

 
***Het Esperanto in vijf lessen*** (Esperanto en kvin lecionoj), verkita kaj eldonita en 1910  de la flandra Esperanto-pioniro Antoon Jozef Witteryck, estas unu el la unuaj presitaj Esperanto-lernolibroj por nederlandlingvanoj en Flandrujo.

Enhavo
------

La libreto estas ege konciza kaj speciale destinita por la personoj kiuj sufiĉe bone scias la gramatikan regularon de la nederlanda lingvo. En tiu tempo oni kutimis emfazi la simplecon de la Esperanto-gramatiko.

Nuntempe la libreto antaŭ ĉio gravas el la vidpunkto de la historio de Esperanto. Efektive, Witteryck estis fidela esperantisto kiu klare avertis siajn samtempulojn kontraŭ la tiam danĝera Ido-movado (vidu paĝo 8).

Notinde estas ke la nederlanda lingvouzo de tiu libro tre malsimilas al tiu de nuntempe. Kontraŭe, la lingvaĵo esperanta estas tiom viva kvazaŭ ĝi estus skribata hieraŭ.

Referencoj
----------

1. ↑   *Bibliografio de Internacia Lingvo*, nro 2826a, paĝo 278; 3-a eldono 1912

Eltiraĵoj
---------

* 
* 
* 
* 
* Sendata eldonoSendata eldono

Vidu ankaŭ
----------

* *Het Esperanto in tien lessen*
* *Esperanto. Volledige Spraakleer*

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Lingvo |
| Portala ikono | Portalo pri Esperanto |

* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
* Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
La **preĝejo Koro de Jesuo** estas sakrala historia monumento (deklarita en 2002) en urbo Vésztő (Hungario).

Historio
--------

En ekstera parto de nuna Vésztő estis konstruita kirko en unua parto de la 11-a jarcento. Post jarcento ĝi estis trakonstruita, samtempe monaĥejo konstruiĝis. La paroĥo estis menciita en 1552, iam baldaŭ la komunumo senhomiĝis pro dominado de turkoj, la kirko kaj monaĥejo ruiniĝis. Post la rehomiĝo la loĝantoj jam estis kalvinanoj. La sporadaj katolikoj eklezie apartenis al Szeghalom. Memstara katolika grupo estis fondita en 1933. Nova preĝejo estis konstruita en 1940. La matrikulo estis skribita loke inter 1941-2004.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la svelta turo altiĝas, sed apude estas po 1 flankoturoj malpli altaj. La turpintoj estas plurlateraj piramidoj. La enirejo funkcias tra la ĉefturo.

Aŭdu ankaŭ
----------

* sonorado

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2023-11-25 per la retarkivo Wayback Machine
* datenoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Neuffons** - jen france, prononco [nøfˈɔ̃], okcitane respektive gaskone *Nau Honts* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Ĝirondio*, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Akvitanio. Fine de 2020 en la komunumo vivis 141 loĝantoj. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono *Le Réolais et Les Bastides*. 

la katolika kirko
La teritorio havas komunan limon kun Rimons, Coutures, Mesterrieux kaj Roquebrune.

Etimologio
----------

La okcitana artikolo amplekse klarigas ke la signifo de la nomo ĝenerale indikiĝas kiel "novaj fontoj", kvankam fakte la etimologio probable indikas bazan signifon de "naŭ fontoj". La ĉefa loĝloko longe nomiĝis okcitane *Torignat*, france *Tourignas*, kaj la nomo de la tuta teritorio de la komunumo longe estis parole transdonita, ne oficiale skribita. Tial la sola okcitana aŭ gaskona versio, verŝajne ne respondanta al la etimologio, kiu respektus la gaskonan fonetikon el la oriento de la natura regiono *Entre Duas Mars* okcitane aŭ Entre-deux-Mers france estus *Nau Fonts*. Sed nun kutimiĝis la formo *Nau Honts*, kiun la okcitanologo *Ernèst Negre* fiksis en la 20-a jarcento en sia laborĉambro. Kiu volus ankoraŭ pli detalajn informojn aŭ eĉ referencojn, devus turniĝi al la okcitana vikipedia artikolo pri la komunumo, kie ĉio estas, en la okcitana.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  La natura regiono *Entre Duas Mars* okcitane aŭ Entre-deux-Mers france havas la signifon "Inter du akvoj", celiĝas la Garonne sude kaj la Dordogne norde.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Gironde

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj
  

* Kategorio Neuffons en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 829623
* BNF: 15256355s
 |
***La perdita honoro de iu Katarino Blum*** (originale: *Die verlorene Ehre der Katharina Blum*) estas rakonto de la germana verkisto Heinrich Böll, aperinta en 1974. La aŭtoro kritikas per ĝi la agmanierojn de la gazetaro.

Enhavo
------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

La 27-jara protagonistino Katarino BLUM dum la Karnavalo konatiĝas kun Ludwig GÖTTEN kaj pasigas la nokton kun li. Sekvamatene la polico rompeniras la loĝejon de Katarino, por aresti la viron, kiu estis urĝe serĉata krimulo. Tiu tamen jam estas for: Katarino ebligis al li la fuĝon.

Poste la verko precipe temas pri policaj intervjuoj kun Katarino kaj personoj el ŝia ĉirkaŭaĵo. Gravan rolon ludas la ĵurnalistaro, kiu trafosas la privatan vivon de la virino kaj miksas en siaj raportoj faktojn kun inventitaj mensogoj. La protagonistino fine ne plu vidas elirvojon el sia situacio: Per armilo de konato ŝi mortpafas la ĵurnaliston Werner TÖTGES. Fine oni arestas ŝin.

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

La Esperanta eldono
-------------------

La verko en 1978 aperis ankaŭ en Esperanto. Ĝin tradukis Rikardo Ŝulco.

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** La tradukisto entreprenis ne facilan taskon : la fontteksto havis siajn obstaklojn, kelkloke eĉ embarasajn frazstrukturojn kaj stile malfacile adekvatigeblajn alineojn. La tradukisto klopodis serĉi la plej ĝustajn ekvivalentojn en la jam disvastiĝinta rimedaro de la Internacia Lingvo, kaj tie, kie li tion ne trovis (kaj estas kelkaj tiaj lokoj), li mem "kreis", ofte tre sprite kombinante la baz-morfemojn, la deziratajn, stile nuancitajn vortojn kaj vortrilatojn. Pri la eble diskutebla, sed tamen tolerebla transskribo de propraj nomoj, ankoraŭ ne ĝenerale akceptata en la lingvouzado, ni tuj notu, ke sian propran principon la tradukinto absolute konsekvence sekvas de la komenco ĝis la fino. La temo estas interesa; la verko leginda, ĝi nepre fariĝos tuj populara eble eĉ "sukces-libro" en la Esperantista publiko. **"** |
| — István Szerdahelyi |

 |

### Bibliografiaj indikoj

*La perdita honoro de iu Katarino Blum* aŭ *kiel potenco povas estiĝi kaj kien ĝi povas konduki*: rakonto / Heinrich Böll. [El la germana trad.
Rikardo Ŝulco]. - [Gerlingen-Stuttgart]: Bleicher, [1978]. – 154 p. +
korektoj  

ISBN 3-88350-500-5

Filmigo
-------

La rakonto en la jaro 1975 aperis kiel filmo. Reĝisoro estis Volker Schlöndorff. En la ĉefroloj estas videblaj : Angela Winkler (Katarino Blum), Mario Adorf (policano), Dieter Laser (Werner Tötges) kaj Jürgen Prochnow (Ludwig Götten).

Eksteraj ligiloj
----------------



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |

* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo de[*rompita ligilo*] Nacia Biblioteko de Esperanto
La stacidomo en 2016
La **Esperanto-Stacio** estas internacia renkontiĝejo kaj edukejo en la vilaĝo Halbo (germane *Halbe*, sorabe *Łobje*) tuj sude de Berlino. Ĝi konsistas el du domoj, la stacidomo kaj la stokejo kaj krome uzas la apudan eventejon Kaiserbahnhof (esperante Imperiestra Stacio).

Ĝia programo konsistas el programeroj pri esperanto kaj aliaj lingvoj, pac-aktivado, kulturo, modernigo de la esperanto-movado kaj homaj kaj lingvaj rajtoj. Ekzemploj estas la GLATula renkontiĝo "Fieru!", "La Printempo de Lingvoj", "La Ĥaoso-navigantoj" kaj la "Esperanto-Dialogo pri Paco kaj Sekureco".

La renkontiĝejo disponigas 10 loĝ-ĉambrojn en la eksaj fervojistaj loĝejoj kaj 2 grandajn salonojn en la eksa restoracio kaj la eksa biletejo de la stacidomo. Kompleta renovigo estas planata por 2021-22.

La stacidomo estas malfermita en la jaro 1866 kaj pligrandigita en 1915 kaj 1933 kaj nun estas tri-etaĝa domo kun 800 kvadrataj metroj. La stokejo estas unu-etaĝa kaj havas ĉirkaŭ 400 kvadratajn metrojn. La domaro estas protektita historia monumento kune kun la apuda imperiestra stacidomo.

**La Esperanto-Stacion oni atingas rekte de Berlino**

1. per ĉiuhora trajno RB 24 de stacidomoj Berlin-Ostkreuz (38 minutojn), aŭ Berlin-Schöneweide (29 minutojn) aŭ Königs Wusterhausen (15 minutojn)
2. aŭte laŭ aŭtoŝoseo A13 (30 minutojn)
3. piede ekzemple laŭ la fama 66laga marŝo-vojo (2 tagojn)
4. bicikle ekzemple laŭ la biciklovojoj Gurkenweg (esperante kukurba biciklovojo) aŭ Hofjagdweg (vojo de ĉasado de la reĝa/imperiestra kortumo) (minimume 3 horojn)
5. aviadile per flugado al flughaveno Berlino-Schönefeld (15 kilometrojn) aŭ flughaveno Berlino-Tegel (67 kilometrojn).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Fejsbuka paĝo de la Esperanto-Stacio
* Enkonduka prezento de Ralf Gion Fröhlich en decembro 2019
* Enkonduka filmeto filmita de Chuck Smith en aŭgusto 2019
* Retejo de la Esperanto-Stacio
* Esperanto-Stacio proponas lokon por kuna agado, artikolo en Libera Folio aperinta 2021-10-25 (esperante)

Referencoj
----------

1. ↑
Redakcio de *La Revuo* ĉ. 1909. De maldekstre: Félicien Menu de Ménil, Horace Huet, Carlo Bourlet, Camille Aymonier kaj Raoul Bricard
La Revuo Majo 1907

Mencio de *La Revuo* en *Vocabulaire Français-Esperanto*.
***La Revuo*** estis monata periodaĵo en Esperanto kiu aperis de septembro 1906 ĝis aŭgusto 1914, kiam la unua mondmilito malebligis pluan eldonadon.

La Esperanto-movado ricevis bonan impulson, kiam profesoro Carlo Bourlet komencis en 1900 propagandi Esperanton. Li instigis la konatan francan librejon Hachette kaj kompanio eldoni sub kontrolo de L. L. Zamenhof multajn bonajn esperantlingvajn librojn kaj komenci en septembro 1906 la eldonon de pure literatura revuo, kies direktoro fariĝis Bourlet dum Félicien Menu de Ménil estis ĝia ĉefredaktoro.

*La Revuo* tute ne okupiĝis pri diskutoj, sed rigardis Esperanton fakto, kiel Carlo Bourlet skribis en la unua numero: "*Por ni Esperanto estas fakto kaj ni uzas ĝin kia ĝi estas.*". La gazeto aperis dum 8 plenaj jaroj en sume 96 numeroj en formato B/5 kun entute 6144 paĝoj. Ĉiu jarkolekto havis 12 kajerojn kun po 48 paĝoj da literaturo (tio estis dum 8 jaroj 4032 paĝoj entute) kaj 16 paĝoj da informoj de societoj, diversaj sciigoj kaj anoncoj. Sur la unuaj 4-22 paĝoj *La Revuo* havis nur verkojn, tradukojn, kongresparoladojn ktp. de Zamenhof kaj sur la ceteraj verkojn de la plej bonaj Esperanto-tradukistoj kaj -verkistoj. Zamenhof fine, post ĉeso de *La Esperantisto* en 1895 havis denove gazeton, en kiu li povis publikigi siajn modelajn tradukojn el la Biblio kaj de diversaj verkistoj (Gogol, Schiller, Andersen, Goethe, Orzeszko, Molière).

Inter la kunlaborantoj estis la plej bonaj verkistoj de tiu epoko: Kabe, Grabowski, Hodler, Lambert, Bicknell, Vallienne, Kabanov, Boirac, Privat, Ŝidlovskaja, Hankel, De Ménil, Inglada, Aymonier, Noël, Rust, Čejka, Pillath, Simon, Dalmau ktp. La redakcio de *La Revuo* havis grandajn meritojn instigante la Esperanto-verkistojn ankaŭ per ĉiujara Literatura Konkurso. (La uzitan artikolon de E.d.E skribis P. TARNOW.)

La redaktaj principoj de *La Revuo* rilate la lingvouzon estis tre liberalaj. Tio kreis favorajn kondiĉojn por la evoluo de Esperanto kiel literatura lingvo. *La Revuo* do en certa grado estis antaŭaĵo de *Literatura Mondo*.

Referencoj
----------

* Haupenthal, Reinhard 1968 : La Esperanto-gazetaro, en *Enkonduko en la Librosciencon de Esperanto*, Nürnberg, Ludwig Pickel, paĝo 38

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Revuo (periodaĵo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* La Revuo (periodaĵo) en Vikifontaro (Universala biblioteko)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Esperanto |


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* *Enciklopedio de Esperanto*/L en sia originala formo en la Interreto
* Kelkaj artikoloj el "La Revuo" en Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA) (serĉu je "la revuo" en la kampo "Fonto")
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
La **Vesta familio** en la grafikaĵoj de la asteroida zono
  
 Klinangulo / Duona grandakso - Klinangulo / Discentreco
La **Vesta familio** estas grava familio da asteroidoj de la ĉefa asteroida zono, kiu anigas plejparton el la
V-tipaj kaj J-tipaj asteroidojn en la proksimo de sia plej granda ano 4 Vesta, tiu kiu donas sian
nomon al la familio.

Ĝi entenas ĉirkaŭ 6% el la asteroidoj de la ĉefa zono.

Ecoj
----

La familio entenas 4 Vesta, duan plej grandan asteroidon de la ĉefa zono kun diametro de 530 km, kaj plurajn korpojn de malpli
de 10 km de diametro. La plej brilaj, 1929 Kollaa kaj 2045 Peking, havas absolutan magnitudon de 12,2,
kiu kongras kun diametro de 7,5 km, se ili havas tiel grandan albedon kiel tiu de 4 Vesta (0,4228).

La Vesta familio naskiĝis pro granda alfrapo, kiun suferis la ĉefa korpo 4 Vesta. Verŝajne tiu-ĉi alfrapo kiu kreis la grandan
krateron ĉe la suda poluso de la asteroido. Oni opinias, ke tiu alfrapo estas ankaŭ la fonto de la
meteorŝtonoj HED (meteoritoj Hovardito - Eŭkrito - Diogenito).

La familio entenas kelkaj J-tipajn asteroidojn (malofta sub-tipo de la V-tipo) rigarditaj kiel erojn de la pli profundaj tavoloj de la krusto de Vesta. Ili similas la meteorŝtonojn diogenitojn.

Orbitoj
-------

Analizo fare de Vincenzo Zappalà en 1995 elmontris "kernon" de 235 anoj de la familio, kies propraj orbitaj elementoj estas :

|  | *ap* | ep | *ip* |
| --- | --- | --- | --- |
| min | 2,26 AU | 0,075 | 5,6° |
| max | 2,48 AU | 0,122 | 7,9° |

En la nuna epoko, la orbitaj elementoj de la familianoj estas :

|  | *a* | e | *i* |
| --- | --- | --- | --- |
| min | 2,26 AU | 0,035 | 5,0° |
| max | 2,48 AU | 0,162 | 8,3° |

En 2005, 6051 objektoj estis pruvitaj esti anoj de la familio.

Entruduloj
----------

La spektroskopia analizo de pluraj anoj montris, ke ili ne estas V-tipaj nek J-tipaj, pruvo ke ili estas
entruduloj. La ĉefaj estas 306 Unitas, 442 Eichsfeldia, 1697 Koskenniemi,
1781 Van Biesbroeck , 2024 McLaughlin. 2029 Binomi, 2086 Newell , 2346 Lilio ktp.

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle Mega-ejecta on asteroid Vesta - Martin Jutzi kaj Erik Asphaug - Geophysical Research Letters. Vol 38 Arkivigite je 2017-08-11 per la retarkivo Wayback Machine
* angle Origin and evolution of the Vesta asteroid family. - Marzari, F.; Cellino, A.; Davis, D. R.; Farinella, P.; Zappala, V.; Vanzani, V.- Astronomy and Astrophysics, v.316, p.248-262
La muzikgrupo en 1968.
***The Mamas & the Papas*** estis usona populara rokmuzikgrupo, kiu registris kaj ludis de 1965 ĝis 1968. La grupo estis difina forto en la muzika scenejo de la kontraŭkulturo de la 1960-aj jaroj. La grupo estis formita de John Phillips, Denny Doherty, Cass Elliot, kaj Michelle Phillips. Ilia sono estis bazita sur voĉaj harmonioj aranĝitaj de John Phillips, la kantverkisto, muzikisto, kaj gvidanto de la grupo kiu adaptis la popolan muzikon al la nova bitmuziko de la fruaj 1960-aj jaroj.

*The Mamas & the Papas* publikigis entute kvin studialbumojn kaj 17 unuopaĵojn dum kvarjara periodo, ses el kiuj restis ĉe la numero 10 en la Billboard Hot 100, kaj vendis ĉirkaŭ 40 milionojn da diskoj tutmonde. La bando estis enigita en la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo en 1998 pro siaj kontribuoj al la muzika industrio. La grupo kunvenis mallonge por registri la albumon *People Like Us* en 1971, sed ĉesis vojaĝi kaj koncerti en tiu tempo.

Albumoj
-------

* If You Can Believe Your Eyes and Ears (1966)
* The Mamas & the Papas (1966)
* The Mamas & The Papas Deliver (1967)
* The Papas & the Mamas (1968)
* People Like Us (1971)

* Kategorio The Mamas & the Papas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 640746
* GND: 5534784-8
* LCCN: n85213584
* VIAF: 229179345
* ISNI: 0000 0001 2289 7849
* SUDOC: 081715757
* BNF: 139048140
* MBA: ff294730-0315-440d-a543-54005779c15b
* BIBSYS: 4023592
* NKC: xx0010562
 |
**Eugen Pascu**, *Jenő Pászk* rumana, hungara rumania hungara pentristo, skulptisto naskita en Zenta la 2-an de aŭgusto 1885 kaj moritnta en Baia Mare la 5-an de septembro 1948.

Biografio
---------

Jenő Pászk edukiĝis sub influo de hungara kulturo, siaj prauloj ricevis hungaran nobilecon. La familio devenas el Dobra. El Zenta ili translokiĝis en Budapeŝton. En 1912-13 li komencis lerni en la *Belarta Altlernejo* de Budapeŝto, sed pro la unua mondmilito li povis fini nur en 1919. Li aliĝis al aktivista rondo de Lajos Kassák. Li loksidiĝis en Baia Mare, kie unue li estis en 1914. En 1922 oni elektis lin ano de asocio de pentristoj. Li instruis iom de tempo desegnon. En 1925 unu jaron li instruis skupltadon en *Belarta Lernejo* de Kluĵo. Inter 1935 kaj 1939 li vivis en Arad, sed en 1940 li revenis al Baia Mare.

Ekspozicioj
-----------

* 1920 - Baia Mare (grupa ekspozicio),
* 1962 - Baia Mare, memorekspozicio.
* 1973 - Pécs (grupa ekspozicio de hungaraj aktivistoj).

Fonto
-----

* Murádin Jenő: *Nagybánya- A festőtelep művészei*, Miskolc, 1994.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Pentraĵoj[*rompita ligilo*]
**Urszula Bogumiła DUDZIAK-URBANIAK** (naskiĝis la 22-an de oktobro 1943 en Straconka (nun kvartalo de Bielsko-Biała) estas pola ĵaz-kantistino kaj komponistino.

Krom ĵazo kantas ankaŭ verkojn de Johann Sebastian Bach, Frederiko Chopin, Ignacy Jan Paderewski. Kunlaboris kun eminentaj polaj artistoj kaj eksterlandaj, kiel ekz. Gil Evans.

Monda sukceso de la kanto *Papaya*
----------------------------------

Ŝia kanto *Papaya* de 1976 iĝis en 2007 ŝlagro en Filipinoj, Azio kaj en la Suda Ameriko, kie oni aldonis al ĝi karakterizan dancon *Papaya Dance*. La verkon malkovris denove radioprezentisto de Filipinoj. En 2008 pri la sukceso de *Papaya* kaj *Papaya Dance* informis usona radiotacio kaj dissenda programo ABC's Good Morning America. La danco *Papaya Dance* plenumas interalie filipina armeo dum paŭzoj en milita ekzercado.

La 11-an de novembro 2009 estis distingita de la prezidanto Lech Kaczyński per Kavalira Kruco de la Ordeno Polonia Restituta.

* Kategorio Urszula Dudziak en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 379928
* GND: 13463327X
* LCCN: n93039576
* VIAF: 53359548
* ISNI: 0000 0000 5552 9340
* BNF: 13958107s
* MBA: a08bc092-6254-456a-a86f-110664978f28
* BIBSYS: 4001488
 |
Mapo de Kantono Bazelo Kampara kun la subdivido laŭ distriktoj
La kvin **distriktoj de Kantono Bazelo Kampara** (stato de komenco de 2009) formas la administran subdividon de la kantono.

Historio
--------

La subdivido en origine 4 distriktoj estiĝis en la jaro 1833 kiam estis fondita la duonkantono Bazelo Kampara post la Bazela Kantondisiĝo, kiu kondukis al duonigo de la malnova Kantono Bazelo. La distrikto Laufen ĝis 1994 apartenis al Kantono Berno. La loĝantaro de la distrikto Laufen ne plu sentis sin hejme en sia malnova kantono, post kiam ĝi pro la apartiĝo de Kantono Ĵuraso de Berno fariĝis eksklavo sen rekta teritoria ligo kun la patrina kantono. Kaj Kantono Soloturno kies teritorio pro la Laufen-Valo dividiĝas kaj Kantono Bazelo Kampara deziris bonvenigi la regionon en sia kantono. Post baloto la loĝantaro de la distrikto Laufen decidis aliĝi al Kantono Bazelo Kampara, al kiu ĝi ek de la 1-a de januaro 1995 apartenas kiel kvina distrikto.

Taskoj de la distriktaj prefektejoj
-----------------------------------

Ĉiu distrikto disponas pri distrikta prefektejo. Ĝiaj taskoj estas la enketo en punkazoj, al aŭskultado de elpelarestitoj, la akcepto de petoj kaj pridemando en la kadro de la gastejleĝo, la administrado de trovitaj objektoj kaj la kontrolado de la geĉasistkontrolantoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Kantono Bazelo Kampara
* Distriktoj de Svislando

Listo de la distriktoj de Kantono Bazelo Kampara
------------------------------------------------


| **Blazono** | **Nomo** | **Ĉefloko** | **Loĝantoj**(2008-12-31) | **Areo**en km² | '*Distriktkodo* |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Arlesheim | Arlesheim | Arlesheim | 148527 | 96,24 | 1301 |
| Laufen | Laufen | Laufen | 18855 | 89,55 | 1302 |
| Liestal | Liestal | Liestal | 56897 | 85,83 | 1303 |
| Sissach | Sissach | Sissach | 33279 | 18,29 | 1304 |
| Waldenburg | Waldenburg | Waldenburg | 15589 | 104,93 | 1305 |
|  | **Totale** (5) |   | 273'147 | 518 |   |
|

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retpaĝo pri distriktaj administracioj de la Kantono Bazelo Kampara Arkivigite je 2009-03-02 per la retarkivo Wayback Machine



  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistriktoj de Kantono Bazelo Kampara |
| --- |
| Arlesheim • Laufen • Liestal • Sissach • Waldenburg |  |

 |
**Fachi** (ankaŭ: **Agram**) estas kampara komunumo en la departemento Bilma en la respubliko Niĝero.

Geografio
---------

saharaj dunoj de Fachi-Bilma
La oficiala nomo de la komunumo estas *Fachi*. Ĝi estas la nomo de la Tuaregoj, dum la enloĝantoj, kiuj apartenas al la popoloj kanurioj kaj tubuoj nomas sian komunumon *Agram* .

Historio
--------

Fachi estis fondita ĉirkaŭ la jaro 1865 sub la influo de la sufisma fratrio. La fratrio estis en la vilaĝo la alparolanto por la islamo, donas la kadion de la komunumo kaj estras la lokan koranan lernejon. La dominado de la sanusi-ordeno daŭris en Fachi ĝis la 1930aj jaroj. 

Ankoraŭ ĝis la komenco de la 20a jarcento ekzistis multaj sklavoj. La malpermeso de la sklaveco sub la franca kolonia potenco en la jaro 1906 kaŭzis ekonomiajn problemojn. Samtempe estis malfacile por la iamaj sklavoj forlasi la oazon. Tial ankoraŭ vivis en la 1940aj jaroj sklavoj ĉe iliaj iamaj mastroj.

Loĝantaro
---------

Laŭ la popolnombrado en 2001 Fachi havis 2629 loĝantojn. En 2012 estis 2215. En la oazo oni parolas la kanurian dialekton *Faĉi-Kanuri*, kiu proksime parencas al la *Bilma-Kanuri* en la oazo Bilma.

*beza*- kaj *kantu*-salo en Faĉi

Vidu ankaŭ
----------

* Salkaravanoj en la Saharo

Literaturo
----------

* Baumhauer, R.: Zur holozänen Klima- und Landschaftsentwicklung in der zentralen Sahara am Beispiel von Fachi/Dogonboulo (NE-Niger) en Berliner geographische Studien, numero 30, 1990, paĝoj 35–48.
* Peter Fuchs: Das Brot der Wüste. Sozio-Ökonomie der Sahara-Kanuri von Fachi. S teiner. Wiesbaden/Stuttgart, 1983. ISBN=3-515-03764-0
* Fuchs, P.: Fachi. Sahara-Stadt der Kanur. Steiner. Wiesbaden/Stuttgart.1989 .ISBN=3-515-05003-5
* Mainguet, Yann Callot: L’erg de Fachi-Bilma, Tchad-Niger: contribution à la connaissance de la dynamique des ergs et des dunes des zones arides chaudes. Éditions du Centre national de la recherche scientique. Paris. 1978. ISBN=2-222-02190-1.
* Ritter H. Salzkarawanen in der Sahara. Atlantis. Zürich. 1980. ISBN=3-7611-0580-0
Paĝo de la Kodekso de Verĉelo, entenanta la antikvan latinan (Vetus latina) version de la Evangelio laŭ Johano 16:23-30
***Vetus latina***, tradukebla al la esperanta per "Antikva latina" estas la konvencia sintagmo utiligita por indiki ĉiujn tradukojn de la Biblio al la latina lingvo faritajn de diversaj aŭtoroj, ekde la 2-a ĝis la 4-a jarcento, nome la jarcentoj antaŭantaj la Vulgaton, kiu estas la traduko de la Biblio al la latina zorgita de Sofronio Eŭsebio Hieronimo.

Krom la nombraj partaj tradukoj ekzistas du kompletaj tradukoj: unu, origininta en Afriko, ricevis la nomon de ***Afra***; la alia, uzata en Okcidento, eble devas esti identigita kun tiu komune nomata ***Itala*** pri kiu parolas Aŭgusteno de Hipono. La fonta lingvo de tiuj tekstoj estas ĉiam la antikva greka. Sed, malgraŭ tio, ilia kvalito estas multe nekontinua, ofte sence malsama, eble pro tio ke ĉio kreiĝis sen la kontrolo de hierarkio. Oni scias ke Sankta Aŭgusteno spertis veran naŭzon pro iliaj malprecizecoj kaj raspecojn. 

La teksto kiu oni sukcesas rekonstrui, startinte el la patristikaj tekstoj kaj el malmultaj integraj manuskriptoj, estis eldonita de la monaĥoj de Beuron (Germanio) ekde 1954 kaj poste. Iniciatis tiun rekonstruon germana pastro, Joseph Denk, kiu pasigis kolekton de miloj da slipoj al tiuj monaĥoj.

Notoj
-----

1. ↑  De doctrina christiana,2, 15.

Vidu ankaŭ
----------

* Vulgato
* Nova Vulgato
* Manuskripto Beza

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2011-07-09 per la retarkivo Wayback Machine Instituto *Vetus latina*
* Eroj de la Genezo tradukita al la antikvaj lingvoj inkluzive de la latino de la Vetus latina.
Koordinatoj: 57° 22′ 14″ N 22° 35′ 31″ O﻿ / ﻿57.37056 °N, 22.59194 °O﻿ / 57.37056; 22.59194 (mapo)

**Valdemārpils** estas urbo en Latvia historia regiono Kuronio, en la nordokcidento de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Talsi. Situante 14 km de Talsi, 72 km de Ventspils kaj 131 km de Rigo. Valdemārpils havis 1272 loĝantoj en 2021.

Nomo
----

La plej frua nomo de Valdemārpils ĝis 1926 estis Sasmaka, laŭ la proksima Sasmaka lago. Post tio, la urbo ricevis la nomon de latva instruisto, ekonomikisto kaj politikisto de la 19-a jarcento Krišjānis Valdemārs.

Historio
--------

Valdemārpils estis formita proksime de la Dupurkalns kasteltumulo en la teritorio de la antikva livona Ārlava kasteldistrikto, kiu en la 11-a jarcento estis subigita de kuronoj ŝtato Vanema. Kvankam antikvaj signoj de populacio estis trovitaj en la teritorio de la urbo, la vilaĝo de Sasmaka unue estis menciita en skribaĵoj en 1582.

La vilaĝo prosperis en la 19-a jarcento, kiam judoj komencis ekloĝi tie, komercante kun lokaj fiŝkaptistoj de Golfo de Rigo, kiu atingis la vilaĝon laŭ la rivero Roja. En 1863, judoj konsistigis 83% de la vilaĝo populacio kun totala populacio 1423.

Komence de la Unua Mondmilito, la teritorio de Kuronio estis okupita de germanaj trupoj en 1915-1918. Antaŭ la okupo, la rusa potenco deportis la plej multajn el la judoj de Kuronio, kaj la urbo neniam atingis sian iaman populacion. La Valdgale-Roja etŝpura fervojbranĉo estis konstruita tra Valdemārpils en 1915-1916, kiu ligis ĝin kun la Rigo-Ventspils larĝŝpura fervojo. En 1917 Sasmaka ricevis urborajtojn.

Geografio
---------

Valdemārpils situas ĉe la bordo de Sasmakas lago, en Orienta Kuronia altebenaĵo (latve *Austrumkursas augstiene*).

Averaĝa temperaturo: -5,5 °C en januaro, +16,5 en julio. Precipitaĵo 700 mm jare.

Bildoj
------

* "Idola tilio"."Idola tilio".
* Lutera preĝejo.Lutera preĝejo.
* Monumento de Krišjānis Valdemārs.Monumento de Krišjānis Valdemārs.
* Pentekosta preĝejo.Pentekosta preĝejo.
* Iama fervoja stacidomo.Iama fervoja stacidomo.

Referencoj
----------

1. ↑  Toponavi.com. Distancoj
2. ↑  lgia.gov.lv Datumbazo de loknomoj
3. 1 2  Valdemarpils.lv. Historio
4. ↑  Latvijas PSR Mazā Enciklopēdija - Latva Malgranda Enciklopedio, v. 3, p. 301.
5. 1 2  Latvijas ģeogrāfijas atlants - Latvia geografia atlaso. "Jāņa sēta", 2020

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Valdemārpils en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 754271
* VIAF: 810154380985430291110
 |
**KAMUTHI Farkas** [kamuti farkaŝ] estis hungara nobelo, bienulo, diplomato en Transilvanio naskita en ? la ? kaj mortinta en ? junio 1626.

Biografio
---------

Farkas Kamuthi estis en 1599 sendito de reganto Andreo Báthori en Prago, kie Rudolfo la 2-a internis lin por iom da tempo. Li estis adepto de vojvodo Mikaelo de Valaĥio, poste de Moseo Székely, en 1603 li iris Turkion. En 1604 li luktis en armeo de Stefano Bocskai. En 1606 pro suspekto de komploto kun vojvodo de Valaĥio li estis kaptito dum pluraj monatoj en Szamosújvár. Li estis konsilanto de reganto Gabrielo Báthori, de 1608 ĝis 1610 bano de Lugos kaj Karánsebes, en 1610 ĉefprefekto de departemento Torda. En 1611–12 li estis plurfoje sendito de Báthori ĉe la palatino kaj la reĝo. Dum regado de Gabrielo Bethlen li estis konsilanto. En 1618 li estis ĉefsendito en la turka kortego, en 1619 ĉefkapitano de Udvarhelyszék kaj generalo de sikuloj. En 1623 li estis ĉefkomisaro de Bethlen en la konferenco de Besztercebánya, en 1624 sendito ĉe la imperiestro (kun propono pri alianco kaj geedzo), poste ĉe la paŝao de Buda. En 1625 li estis unu el komisaroj de la reganto ĉe la pactraktato kun turkoj en Gyarmat. Pro liaj servoj li ricevis bienegojn de Báthori kaj Bethlen.

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Večeslavci**, hungare **Vasvecsés** estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Slovenio, en provinco **Prekmurje**, en statistika regiono **Pomurska**, en Občina Rogašovci. La oficiala loknomo estis **Vecseszlavec** ĝis 1887, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis pli hungarecan nomon. 

Municipo Rogašovci en Slovenio, kie Večeslavci troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 5 km²
* Alto super marnivelo: 233 m
* Koordinatoj: 46° 47′ 9.29″ N 16° 2′ 26.69″ O﻿ / ﻿46.7859139 °N, 16.0407472 °O﻿ / 46.7859139; 16.0407472 (mapo)Koordinatoj: 46° 47′ 9.29″ N 16° 2′ 26.69″ O﻿ / ﻿46.7859139 °N, 16.0407472 °O﻿ / 46.7859139; 16.0407472 (mapo)
* Loĝantaro: 390
* Poŝtkodo: 9262
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso:

Situo
-----

Večeslavci situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1365 laŭ hungara formo *"Wechezloufolua"* (=Veĉeŝlu-vilaĝo), apartenanta al fortikaĵo de Felsőlendva. Ĝis fine de la 1-a mondmilito Vasvecsés apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, kiu baldaŭe ŝanĝis nomon al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1958 vilaĝa festego okazis.

Vidindaĵo
---------

* kapelo omaĝe al Sankta Spirito de 1829
**PATSCH Ferenc** (paĉ) estis hungara inĝeniero pri minado, laŭreato de Kossuth-premio (1952). Li naaskiĝis en Verespatak 1-an de majo 1919 kaj mortis en Budapeŝto 4-an de aŭgusto 1979.

Premioj, distingoj
------------------

* Minadserva Meritmedalo (1960)

Biografio
---------

Ferenc Ptsch komencis siajn studojn en 1937 en la Politeknika Universitato Reĝo Karlo la 2-a en Bukareŝto, li daŭrigis ĝin en 1940 en Sopron, kie li havigis diplomon de inĝeniero pri minado en 1942. Ĝis 1950 li laboris plejparte ĉe MAORT (Hungara Oleoindustria Akcia Societo). Ĝis 1955 en Lovászi li estis uzinestra ĉefinĝeniero ĉe la Hungara-Soveta Oleindustria Akcia Societo. Inter 1957 kaj 1964 li estis ĉefinĝeniero de Transdanubia Ŝtonoleborada Uzino. Ekde 1-a de marto 1964 li estis gvidanto de Borada Ĉefsekcio de Landa Ŝtonolea kaj Gasindustria Trusto (OKGT), pli poste gvidanto de la Internacia Ĉefsekcio. Ĝis sia pensiuliĝo li estis la fakkonsilanto de ĝenerala direktoro de OKGT. Li havas gravajn fakverkojn kaj hungare kaj en fremdaj lingvoj.

Literaturo
----------

* Lendvai L.: P. F. (Kőolaj és Földgáz, 1979. 12. sz.).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon
**Brignac-la-Plaine** - jen france, okcitane respektive gaskone *Brenhac* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Corrèze*, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de 2020 en la komunumo vivis 966 loĝantoj sur areo de 18,72 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 52 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono *Yssandonnais*. 

La teritorio havas komunan limon kun Cublac, Louignac, Mansac, Perpezac-le-Blanc, Yssandon kaj Villac.

Geografio
---------

Brignac-la-Plaine situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Brignac-la-Plaine antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Ayen, malfondita en marto 2015
**Brivezac** - jen france, okcitane respektive gaskone *Brivasac* - estas eksa memstara komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Corrèze*, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de 2018 en la komunumo vivis 155 loĝantoj sur areo de 8,24 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 19 loĝantoj/km². Kun efiko de la 1-a de januaro 2019, la antaŭaj komunumoj Beaulieu-sur-Dordogne kaj Brivezac estis kunfanditaj por formi la novan komunumon Beaulieu-sur-Dordogne. Administre la nova komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono *Midi Corrézien / Migdia de Corresa*. 

La teritorio de la loĝloko Brivezac havas komunan limon kun Altillac, Bassignac-le-Bas, Beaulieu-sur-Dordogne, Chenailler-Mascheix kaj Nonards.

Geografio
---------

Brivezac situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Brivezac antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Monumentoj
----------

La loka preĝejo havas la plej malnovan romanikstilan portalon en Limoĝio.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Beaulieu-sur-Dordogne, malfondita en marto 2015
Koordinatoj: 57° 05′ 33″ N 24° 32′ 47″ O﻿ / ﻿57.09250 °N, 24.54639 °O﻿ / 57.09250; 24.54639 (mapo)

**Vangaži** estas urbo en Latvia historia regiono Vidzeme, en la centro de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Ropaži kaj situas en norda parto de la distrikto. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 22 km de Sigulda kaj 35 km de Rigo.

Historio
--------

Vangaži grandbieno unue estis menciita en skribaĵoj dum la sveda Vidzeme periodo en la 17-a jarcento.

Ĝis 1816 en Vangaži grandbieno funkciis la kuprofabriko. Kupro estis alportita el Sankt-Peterburgo kaj faris kandelingojn, potojn, fornonringojn. Poste, ĝis 1914, en Vangaži ekzistis la paperfabriko. Uzante vapormaŝinojn, la fabriko produktis kartonon kaj paperon. Digoj sur la bordoj de la Straujupīte pluvivis al tiu tago. Post la malfermo de la fervoja linio Rigo-Pskovo en 1889, proksimume 3 km de Vangaži grandbieno, estis konstruita Stoķi haltejo (nun Vangaži stacio). En la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj, felta laborrenkontiĝo funkciigis anstataŭe de la paperfabriko. Estis vitrofabriko proksime de la fervoja stacidomo.

Moderna urbo establite en 1957 kiel Oktobra laborista vilaĝo proksime de la Garkalne gruzŝtonminejo ĉe la novkonstruita ŝtalbetonfabriko. Urborajtoj ekde 1991.

La nomo supozeble originis de la livona lingvo - "rivereta herbejo" (*vang*).

Geografio
---------

La urbo situas en la Ropaži ebenaĵo de la Meza Latva malaltebenaĵo (latve *Viduslatvijas zemiene*). Vangaži situas 2,5 km sude de la rivero Gauja, ĝia alfluanto Straujupīte fluas tra la urbo.

Averaĝa temperaturo estas -5,5°C en januaro kaj +17°C en julio. Da precipitaĵo falas 750 mm jare.

Loĝantaro
---------

Laŭ la stato de la jaro 2023 en la urbo vivis 3 246 personoj sur areo de 5,19 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 625 loĝantoj/km².

### Etna strukturo

| Jaro | Homoj kune | Latvoj | Rusoj | Belorusoj | Ukrainoj | Poloj | Litovoj | La cetero |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2000 | 4172 | 1358 (33%) | 2040 (49%) | 264 (6%) | 245 (6%) | 115 (3%) | 37 (1%) | 113 (3%) |
| 2021 | 3278 | 1372 (42%) | 1249 (39%) | 169 (5%) | 171 (5%) | 77 (2%) | 20 (1%) | 175 (5%) |

Bildoj
------

* Fervoja stacidomo.Fervoja stacidomo.
* Lutera preĝejo.Lutera preĝejo.
* LoĝkvartalojLoĝkvartaloj
* Industria areo.Industria areo.

Referencoj
----------

1. ↑  Toponavi.com. Distancoj
2. ↑  Latvijas Padomju Enciklopēdija - Latva Soveta Enciklopedio, v. 10-1, p. 282.
3. ↑  Latvijas PSR Mazā Enciklopēdija - Latva Malgranda Enciklopedio, v. 3, p. 633.
4. ↑  ropazi.lv Vangažu vēsture (latve)
5. 1 2  Latvijas ģeogrāfijas atlants - Latvia geografia atlaso. "Jāņa sēta", 2020
6. ↑  stat.gov.lv

Eksteraj ligiloj
----------------

Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Vangaži en Vikimedia Komunejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758623
* VIAF: 307289812
 |
**Via Campesina** (hispane por "kamparana vojo") priskribas sin mem kiel "internacia movado kiu kunordigas kamparanajn organizojn de malgrandaj kaj mezgrandaj produktantoj, terkultivantaj laboristoj, kamparaj virinoj kaj indiĝenaj komunumoj de Azio, Afriko, Ameriko kaj Eŭropo".

Ĝi estus fondita en 1993 de Rafael Alegría. Komence ĝia ĉefsidejo estis en Tegucigalpo (Honduraso); nun ĝi estas en Ĝakarto, Indonezio.

Najrobo (Kenjo): Virinoj de Via Campesina, internacia organizo de kiu la Senteraj Kamparaj Laboristoj-Movado (MST) estas parto, dum laborrenkontiĝo ĉe la 7-a Monda Socia Forumo, januaro 2007.Najrobo (Kenjo): Virinoj de Via Campesina, internacia organizo de kiu la Movado de Senteraj Kamparaj Laboristoj (MST) estas parto, dum laborrenkontiĝo ĉe la 7-a Monda Socia Forumo, januaro 2007.
La valoroj de tiuj organizoj estas: alimondismo, defendo de malgrandskala familia kultivisteco kaj de la popoloj, precipe la indiĝenaj popoloj, kaj landoj kontraŭ la grandskala kultivado, la submetigo de agrikulturo je la transnaciaj firmaoj kaj kapitalismaj fortoj, lukto por agra reformo, rifuzo de la patentigo de vivantaĵoj, GMOj, rajto de ĉiu lando je nutraĵa sendependeco.

Ĝia nuna parolperanto estas Henry Saragih.

Literaturo
----------

* (en) Borras Jr. Saturnino M.: *La Vía Campesina and its Global Campaign for Agrarian Reform*, Journal of Agrarian Change 8, Nr. 2/3 (Aprilo 2008): p. 258-289.
* (de) Peter Clausing: *Die grüne Matrix: Naturschutz und Welternährung am Scheideweg*, Unrast-Verlag, 2013, ISBN 978-3-89771-517-2

Vidu ankaŭ
----------

Agroekologio

Agroforstumado

José Bové

Eksteraj ligiloj
----------------

* (en, es, fr) *La Via Campesina*, retejo de la internacia movado de kamparanoj
* Komunikoj de Kamparana Vojo en Esperanto, arkivita per la retarkivo Wayback Maŝino je la 5-a de majo 2021.
* Ĝiaj ideoj resumitaj en hispanlingva artikolo
* Listo de la anaj organizoj tutmonde Arkivigite je 2004-11-06 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑  (en) John Vidal, "*We have no choice to change the system*", The Guardian, la 17-an de junio 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 27710
* LCCN: no98131574
* VIAF: 158234459
* SUDOC: 120339137
* BNF: 16043463j
* BNE: XX4809793
 |
La **preĝejo Sankta Anna** estas sakrala historia monumento en Hungario, en urbo Zalalövő, ĝis la aliĝo en 1925 en vilaĝo Zalapataka.

Historio
--------

En tiam malgranda vilaĝo kirko estis konstruita inter 1747-1753. Plena priskribo postrestis el 1801. Laŭ tio estis ligna galerio sen orgeno, sed en la turo 3 sonoriloj loĝis. La ĉefaltaro estis dediĉita al Sankta Anna, la 2 flankaj altaroj al Sankta Kruco kaj Sankta Floriano. Sub la preĝejo estis kriptoj de la loka bienulo. La kirko renoviĝis en la dua duono de la 19-a jarcento, en 1908 kaj en la 1990-aj jaroj. La orgeno estis kreita en la dua duono de la 19-a jarcento.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola sur deklivo en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo, la turpinto estas plurlatera piramido. La absido estas oklatera, ankaŭ sakristio aliĝas al la absido.

Kermeso okazas en la 26-a de julio aŭ en la lasta dimanĉo en julio.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* datenoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Valdonė ČAPEK-BUDRAITYTĖ** - de 1985 ĝis post 2011 **Valdonė KASPERIŪNIENĖ**, naskiĝis la  13-an de februaro 1963(nun 1963-02-13), do nun 60-jara - estas litova statistikistino kaj esperantistino. Ŝi studis ekonomikon kaj statistikon en la Universitato Vilno, kaj en la 1980-aj jaroj estis inter la gvidaj membroj de la junulara Esperanto-klubo *Juneco* de Vilno.

Post fino de la studo en 1985, ŝi komencis profesian karieron en la Statistika Instituo de Litovio. En 1992 ŝi membriĝis en ties unuo pri statistikoj de ekstera komerco, kaj respondecis pri la metodologia evoluo de pridoganaj statistikoj kaj realigo de la internaciaj rekomendoj pri ili. Ekde la jaro 1995 ŝi gvidas tiun unuon.

En 2005 Valdonė Kasperiūnienė eklaboris en la Eŭropa Statistika Oficejo Eurostat, samtempe plutenanta sian postenon en Litovio, kaj en Luksemburgo respondecis pri la evoluigo kaj realigo de statistikaj projektoj kunlaboraj inter membroŝtatoj de la Eŭropa Unio kaj najbaraj nemembroŝtatoj (aparte en orienta Eŭropo kaj la mezaziaj landoj de eksa Sovetunio). Plie ŝi laboris pri la metologia pluevoluigo de la statistikoj pri komerco ene de la Eŭropa Unio.
Laŭ la stato de 2011, ŝi estis gvidantino de la sekcio pri statistiko de internacia komerco pri varoj kaj servoj en la unuo pri internaciaj transakcioj (angle *Section of International Trade in Goods and Services Statistics within the International Transactions unit*) de Eurostat en Luksemburgo. Inter ŝiaj plej gravaj respondecoj estis la starigo de eŭropaj reguligoj, de metodologiaj iloj, de ligoj kaj kunigoj de statistikoj je internacia komerco pri varoj kaj servoj. Post tio ŝi divorcis de la esperantisto *Arvydas Kasperiūnas*, mallongan tempon rehavis la denaskan familian nomon *Budraitytė*, en Luksemburgo duafoje edziniĝis kaj nun nomiĝas *Čapek-Budraitytė*. Nun ŝi laboras kiel libera konsilisto pri ekonomiko kaj statistiko en *Waldbillig-Christnach*, parto de la luksemburgia kantono Echternach. Du plenkreskaj infanoj de ŝi, Jonė kaj Jurgis, estas studentoj, respektive en Vieno kaj Luksemburgo.

#### Eksteraj ligiloj

* prelego anglalingva de ŝi en Monda Forumo pri Komercaj Statistikoj la 2-an ĝis 4-an de februaro 2011 en Ĝenevo
* biografieto anglalingva pri ŝi en retejo de la Statistika Divizio de Unuiĝintaj Nacioj
*Via Dolorosa*, Jerusalemo.
La ***Via Dolorosa*** (en Latino por "Dolorvojo" aŭ "Dolorstrato", ofte tradukita kiel "Sufervojo" aŭ "Strato de la Sufero"; en hebrea: ויה דולורוזה; en araba: طريق الآلام‎) estas strato de la Malnova Urbo de Jerusalemo. Tiu strato estis konsiderita, tradicie, kiel parto de la itineraro kiu supozeble estis farita de Jesuo Kristo, portante la krucon, survoje al lia krucumo. Sur tiu strato estas markitaj naŭ el la 15 stacioj de la *Via crucis* (Vojo de la Kruco). La ceteraj stacioj estas ene de la Baziliko de la Sankta Tombo. Estas grava loko de pilgrimado por kristanoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Via Dolorosa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kalvaria vojo : La 14 stacioj, la praktiko (esperantlingve) Arkivigite je 2020-11-21 per la retarkivo Wayback Machine Esperantlingvaj preĝtekstoj de la kalvaria vojo troviĝas en la libro ADORU, n-ro 020.

Fontoj
------

* Thurston, Herbert. *The Stations of the Cross*. London: Burns and Oates, 1906.

31° 46′ 45.84″ N 35° 13′ 55.46″ O﻿ / ﻿31.7794000 °N, 35.2320722 °O﻿ / 31.7794000; 35.2320722 (mapo)
**Végennes** - jen france, okcitane respektive gaskone *Vegena* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Corrèze*, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de 2020 en la komunumo vivis 179 loĝantoj sur areo de 10,11 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 18 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono *Midi Corrézien / Migdia de Corresa*. 

La teritorio havas komunan limon kun La Chapelle-aux-Saints, Curemonte, Queyssac-les-Vignes, Sioniac kaj Bétaille.

Geografio
---------

Végennes situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Végennes antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Beaulieu-sur-Dordogne, malfondita en marto 2015
Flago de Sicilio.
La **flago de Sicilio** (sicilie: **Bannera dâ Sicilia**, itale: **Bandiera della Sicilia**) estis unuafoje adoptita en 1282, post la sukcesa ribelo de Sicilio antaŭ la reĝo Karlo la 1-a de Sicilio. Ĉi tiu flago similas al la flago de la Manks-insulo.

La flago estas karakterizita per la ĉeesto de la triskelo en ĝia centro, la (flugila) kapo de Meduzo (Gorgono) kaj tri tritikaj oreloj. La tri fleksitaj kruroj supoze reprezentas la tri pintojn de la triangula formo de la insulo Sicilio, aŭ la historiajn tri valojn de la insulo. La nuna desegno fariĝis la oficiala publika flago de la Aŭtonoma Regiono Sicilio la 4-an de januaro 2000, post la aprobo de certa leĝo, kiu rekomendas ĝian uzon en publikaj konstruaĵoj, lernejoj, urbodomoj, kaj en ĉiuj aliaj lokoj, kie Sicilio estas reprezentita.

La flago estas dividita diagonale en regionojn ruĝan kaj flavan, en kiu la ruĝa koloro reprezentas la municipon Palermo, kaj la flava reprezentas Korleonon, kiu en mezepokaj tempoj estis agrikulturaj urboj. Palermo kaj Corleone estis la unuaj du urboj se temas pri fondado de konfederacio kontraŭ la anĵua regado. Hodiaŭ, la triskelo ankaŭ estas vaste konsiderata kiel reala simbolo de Sicilio. La simbolo ankaŭ estas konata kiel la *trinakrio*, kiu ankaŭ estas malnova nomo de Sicilio. La nomo ankaŭ estis revivigita kaj uzata dum la aragona periodo de la reĝlando Sicilio tuj post la Sicilia vespro (1282) kiu metis finon al la dinastia regado de la anĵuoj.

* Kategorio Flago de Sicilio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)