recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Lago en la Ringa Parko.
La **Ringa Parko** (armene: **Օղակաձեւ Զբոսայգի**); ankaŭ konata kiel **Junulara Parko**, estas publika parko en la distrikto Kentrono de Erevano, ĉefurbo de Armenio. Ĝi komenciĝas per la Katedralo de Sankta Gregorio sude sur la strato Tigrano la Granda, kaj finiĝas per la lago Poplavok norde proksime al avenuo Maŝtoco. La parko situas laŭ stratoj Ĥanĝjan, Jervand Koĉar, Aleks Manukjan, Moskovjan kaj Isahakjan, formante duonrondan ringan parkon ĉirkaŭ la orienta parto de la centra Erevano.  La parko havas proksimuman longon de 2500 metroj kaj averaĝan larĝon de 120 metroj.

Unu el la projektistoj kaj arkitektoj de la Ringa Parko el strato Terjan ĝis strato Abovjan konstruita en 1960-1985 estis Sasun Grigorjan.

Famaj strukturoj en la Ringa Parko
----------------------------------

La Ringa Parko estas hejmo de multaj artaĵoj inkluzive de la statuoj de Aleksandr Gribojedov, Andranik Ozanjan, Vardan Mamikonjan, Jeghiŝe Ĉarenc, Tigran Petrosjan, Mikael Nalbandjan, Armen Tigranjan, Fridtjof Nansen, Avetik Isahakjan kaj Vahan Terjan.

La promenejo de la bonfarantoj de la parko estis malfermita en oktobro 2012 kun la statuoj de 6 elstaraj armenaj bonfarantoj: nome Boghos Nubar, Aleksandr Mantaŝjan, Aleks Manukjan, Calouste Gulbenkjan, Mikael Aramjanc kaj Hovhannes Lazarjan.

Aliaj ornamaj monumentoj en la parko inkluzivas: la monumenton pri Amikeco inter Kararo kaj Erevano, la Renaskiĝan monumenton, la Atendan monumenton kaj la monumenton dediĉitan al Revivigita Armenio.

* Konstruaĵoj kaj strukturoj en la parko inkluzivas:
	+ Katedralo Sankta Gregorio la Iluminanto
	+ Kultura Centro Tekejan
	+ Erevana Ŝakdomo
	+ Tenisa Klubo de la Erevana Ŝtata Universitato
	+ Ĉambra Muzikdomo Komitas
	+ Metrostacio Jeritasardakan
	+ Poplavok-lago kaj kafejo Aragast.

Galerio
-------

* Manoj de amikeco el Kararo al ErevanoManoj de amikeco el Kararo al Erevano
* Monumento al Jeghiŝe ĈarencMonumento al Jeghiŝe Ĉarenc
* Statuo de Vardan MamikonjanStatuo de Vardan Mamikonjan

Referencoj
----------

1. ↑  Parkoj en Erevano }}

* Kategorio Ringa Parko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Retiro (Madrido) kaj Retiro (metroo de Madrido). |

**Retiro**, antaŭe **El Retiro**, estas kvartalo de orienta Bonaero, Argentino. Estas limigita de la Avenuo Kordobo kaj la stratoj Cecilia Grierson, Uruguay, Montevideo kaj Calle 10, kaj de ls Rivero Plata. Limas kun la kvartaloj Puerto Madero sudoriente, San Nicolás sude, Recoleta okcidente kaj kun havena zono al nodoriente. Ĝi apartenas al la Komunumo 1 de Bonaero.

La kvartalo enhvas zonon de oficejoj lima kun la areo konata kiel *la City*, financa centro de Bonaero, kaj alian klare loĝeja kun konstruaĵoj de alta kategorio ofte konsiderata parto de la neformala *Norda Kvartalo*. Krome ene de la formalaj limoj de Retiro troviĝas la *Villa 31*, unu de la plej grandaj nehomecaj setlejoj de Bonaero, etende ĉe terenoj kaj fervojaj kaj havenaj.

Retiro karacteriziĝas ankaŭ kiel nodo de transporto, kun tri fervojaj stacioj kaj alia de metroo kie kunvenas kelkaj linioj de fervojoj, busoj kaj simile. Proksime de la centro de transporto estas administra areo kie funkcias kelkaj justicaj dependaĵoj. La Placo San Martín estas unu el ĉefaj ĝardenaj spacoj kaj unu el plej tradiciaj de Bonaero.

La zono estis iam enirejo al Bonaero por milioneoj da enmigrintoj kiuj alvenis al la lando inter fino de la 19a jarcento kaj la Dua Mondmilito, loĝinte provizore en la Hotelo por Enmigrantoj kiu nune funkcias kiel muzeo.

34° 35′ 41″ S 58° 22′ 33″ U﻿ / ﻿34.59472 °S, 58.37583 °U﻿ / -34.59472; -58.37583 (mapo)

Fontoj
------

* El Retiro Arkivigite je 2008-10-23 per la retarkivo Wayback Machine de Carlos Horacio Bruzera
* Historia del Barrio del Retiro[*rompita ligilo*] de Josefina del Solar
* Historia del Barrio del Retiro Arkivigite je 2007-06-03 per la retarkivo Wayback Machine de Luis Lehmann

Eksteraj ligiloj
----------------

Barrio Norte Retiro
Retiro en Buenos Aires Argentina Arkivigite je 2015-01-05 per la retarkivo Wayback Machine
**Ágoston Ács** [Agoston Aĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ács Ágoston** estis hungara pentristo (ĝenristo). Lia origina familia nomo estis *Ascher* [aŝer].

Ágoston Ascher  naskiĝis la 25-an de junio 1889 en Budapeŝto, li mortis la 23-an de julio 1947 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ágoston Ács studis en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo. Lia ĉefinstruisto estis István Gróh. Post siaj studoj li estis oraĵisto, kiun li forlasis pri sanproblemoj. Ŝi estis konata pentristo, plej ofte li pentris ĝenrojn. Li edziĝis en 1913 kaj 1919. Li mortis pro kormalsano.

Ekspozicioj
-----------

* Arthalo Budapeŝto (plurfoje ekde 1939)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Varró asszonyok
* Paraszt életkép
* Beszélgetők az udvaron
* Délutáni szieszta az udvaron
* Délutáni tere-fere
* Falusi udvaron
* Hazafelé
* Körmenet
* Lányok a napfényes tornácon

Fontoj
------

* Arkivigite je 2019-02-03 per la retarkivo Wayback Machine
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 631148
* RKD: 120535
 |
**Ĉopivci,** ukraine **Чопівці,** rutene **Чoпôвцï** [ĉopovcji], ruse **Чоповцы** [ĉopovci], slovake **Čapovce,** hungare **Csapolc** [ĉapolc] estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en municipo de Rakoŝino.

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Mukaĉeve en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 29′ 20″ N 22° 36′ 53″ O﻿ / ﻿48.48889 °N, 22.61472 °O﻿ / 48.48889; 22.61472 (mapo)Koordinatoj: 48° 29′ 20″ N 22° 36′ 53″ O﻿ / ﻿48.48889 °N, 22.61472 °O﻿ / 48.48889; 22.61472 (mapo)
* Areo: 0.7 km²
* Alto super marnivelo: 131 m
* Loĝantaro: 430
* Poŝtkodo: 89620
* Telefonprefikso: 3131

Situo
-----

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Csapolc apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Ĉopivci/Csapolc. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------

* Kategorio Ĉopivci en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ákos Hadházy** [Akoŝ hadhAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Hadházy Ákos Ányos** estas hungara bestokuracisto, parlamenta deputito.

Ákos Hadházy naskiĝis la 4-an de marto 1974 en Debrecen.

Biografio
---------

Ákos Hadházy maturiĝis en gimnazio en Pécs, poste li akiris diplomon en Veterinara Universitato de Budapeŝto en 1998, dum li studis semestron en Universitato de Gießen. Post siaj studoj li estis bestokuracisto en Szekszárd, kie li fondis malgrandan klinikon pri bestoj en 2009. Intertempe inter 2006 kaj 2014 li politikadis en la municipa kunsido en Szekszárd kaj li estis membro de Fidesz. En 2013 li estis tutlande konata, ĉar li malkovris grandan korupton. Inter 2014 kaj 2018 li estis politikisto de Alia Politiko Eblas, poste li estas sen partio. Ekde 2016 li estas parlamentano, samtempe li ne povas esti bestokuracisto. Lia politika laboro specialiĝis pri malkovroj de koruptoj. Lia edzino naskis 3 gefilojn.

Fontoj
------

* hungarlingva membiografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 713698
* GND: 1214377149
* VIAF: 2346159613649341030006
 |
**Ĉortanovci,** serbe **Чортановци,** kroate **Čortanovci** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Inĝija.

Loko de la municipo en Serbio

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 37  km²
* Koordinatoj: 45°09′10″N 20°01'08″E
* Supermara alteco: 156 m
* Loĝantaro: 2308 en 2002
* Poŝtkodo: 22326
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: IN

Geografio
---------

Ĉortanovci etendiĝas laŭ dekstra bordo de Danubo, laŭ fervojo Beogrado-Novi Sad.

Mapo pri municipo Inĝija
Ortodoksa preĝejo de Ĉortanovci

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon aŭstria-hungara kontrolo okazis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio ĝi apartenis. En 2002 loĝis en Ĉortanovci 2087 serboj (90 %), 34 ciganoj, 25 kroatoj, 22 jugoslavianoj, 12 hungaroj kaj aliaj.

Vidindaĵoj
----------

* serba ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* Mapo pri Ĉortanovci

Ortodoksa preĝejo pli frue en Ĉortanovci

* Kategorio Ĉortanovci en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ákos Bizony** [Akoŝ bizonj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bizony Ákos** estis hungara advokato, politikisto.

Ákos Bizony naskiĝis la 24-an de novembro 1846 en Pest (urbo), li mortis la 27-an de julio 1922 en Miskolc (kelkaj fontoj mencias aliajn datenojn).

Biografio
---------

Ákos Bizony maturiĝis en gimnazio en Miskolc, poste li lernis germane jaron en Késmárk, pli poste li studis juron en Luterana Jura Akademio (Eperjes) kaj Reĝa Jura Akademio (Kassa), fine li advokatiĝis en 1869. En la sekva jaro li akiris specialan advokatan diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Post siaj studoj li estis advokato-kandidato en Miskolc, en 1876 li malfermis propran advokatan atelieron, en la sama jaro li estis prokuroro en la kalvinana eklezio. Lia politika kariero komenciĝis en 1901 en la hungara parlamento kaj finiĝis en 1918. Li havis edzinon, kiu neniam naskis, tial filino estis adoptita.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Politikai beszéd* (1904)
* *Bizony Ákos beszámolója* (1912)

Memorigiloj
-----------

* strato en Miskolc (en urboparto Hejőcsaba)
* jura premio ekde 2011

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 697367
 |
***Ĉudotvorec*** (ruse *Чудотворец*) filmita en la jaro 1922 estas filmo de reĝisoro Aleksandr Pantelejev.

La juna servutulo Jeremej Mizgir, pro siaj petolaj ruzoj, estas transcedita fare de la mastrino al la soldatoj. Mizgir alvenas en Petersburg en la gardistregimento. Eltrovema, rompita, gaja, li facile eltenas siajn oficialajn devojn kaj, kvankam li ofte ricevas de la serĝento pro petolo, li neniam malkuraĝiĝas. Sed tiam venis malĝoja novaĵo el la vilaĝo: bovino falis inter la maljunulojn, kaj la oficisto senĉese persekutas la novedzinon de Jeremej Dunja. La soldato estis malĝoja. Starante de la riĉa, diamant-fermita ikono de la Kazan Patrino de Dio kaj pensante pri kiel helpi la maljunulon kaj la novedzinon, Mizgir decidas fari malesperan paŝon. Li rompas la glason de la ikono kaj elektas grandan gemon el la kapeleto de la Dipatrino. Kiam la perdo estas malkovrita, Mizgir, sen batado de palpebro, sciigas ke la ŝtono ricevis al li fare de la Dipatrino mem.

Referencoj
----------

1. ↑  Чудотворец (1922)
2. ↑  ЧУДОТВОРЕЦ (1922)
**Ákos Pauler** [Akoŝ paŭler], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pauler Ákos** estis hungara filozofo, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio (1). Lia avo estis Tivadar Pauler, lia patro estis Gyula Pauler.

Ákos Pauler
Ákos Pauler  naskiĝis la 9-an de aprilo 1876 en Budapeŝto. Li mortis la 29-an de junio 1933 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ákos Pauler frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1894-1898, poste li plulernis en Lejpcigo kaj Parizo. Hejmenveninta li ekinstruis ĉefe en Universitato de Budapeŝto. Li estis elektita ankaŭ prezidanto de la filozofia societo. Li ricevis premion en 1930.

Verkaro (elekto)
----------------

* *A természetphilosophia fogalmáról és feladatairól* (1879)rete
* *Az ismeretelméleti kategóriák problémája* (1903)rete
* *A fogalom problémája a tiszta logikában* (1915) rete
* *Bevezetés a filozófiába* (Enkonduko al la filozofio), (1920) rete
* *Metafizika"" (1938)*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto
Lumturo ĉe Hoek van Holland, nun muzeo
Fotomontaĵo
**Lumturo** estas turo, kiu staras ĉe bordo, foje ankaŭ en la maro je eta distanco antaŭ la bordo, kaj nokte per forta lumo helpas la navigadon de preterpasantaj ŝipoj.

La lampo de lumturo estas provizita per lensoj, kies nombro, grando kaj koloro varias. La lensoj direktas la lumradiojn en certajn direktojn; ili rotacias ĉirkaŭ la lampo, tiel ke ankaŭ la radioj rotacias. De sur ŝipo oni vidas lumsignalojn en certa ritmo. Tiu ritmo, foje ankaŭ la koloro de la lumo, ebligas identigi certan lumturon kaj tiel trovi la pozicion de ŝipo laŭ jena maniero:

* La direkto al la lumturo indikas rekton, sur kiu troviĝas la propra pozicio;
* La distanco al la lumturo indikas punkton sur tiu rekto. Tiu distanco ne estas precize mezurebla, sed sciante la alton de la turo oni povas kalkuli la maksimuman distancon de videblo, do oni scias sian distancon en la momento, kiam ĉe bona vetero la lumo de la turo aperas ĉe la horizonto.

La teoria distanco de videblo, kiu konsideras nur la alton de la turo (kaj de la observanto), sed ne la lumforton kaj la atmosferajn kondiĉojn, kreskas laŭ la kvadrata radiko de la tura alto. Turo 50 metrojn super marnivelo estas videbla por observanto 10 metrojn super marnivelo el distanco ĝis 40 km. Se la altoj estas 15 kaj 2 metroj, la viddistanco estas nur 20 km. Pro tio oni ofte konstruis lumturojn sur montetoj.

La tutmonda loktrova sistemo GPS reduktis la signifon de la lumtura navigado. Pro tio oni malinstalis kelkajn lumŝipojn, kiuj iam plenumis la funkcion de lumturo en lokoj surmaraj, kie ne eblis konstrui lumturon.

Galerio
-------

* Lumturo ĉe la fino de la mondo en Ushuaia, ArgentinoLumturo ĉe la fino de la mondo en Ushuaia, Argentino
* Lumturo de la Hague (Cotentin, Francio)Lumturo de la Hague (Cotentin, Francio)
* Lumturo Chassiron je la norda bordo de la insulo OléronLumturo Chassiron je la norda bordo de la insulo Oléron
* Lumturo de la Marteso en Gaspésie (Kebekio, Kanado)Lumturo de la Marteso en Gaspésie (Kebekio, Kanado)
* Lumturo "Jan van Speijk" en Egmond aan Zee en NederlandoLumturo "Jan van Speijk" en Egmond aan Zee en Nederlando
* Lumturo Cordouan en la enfluejo de ĜirondoLumturo Cordouan en la enfluejo de Ĝirondo
* Lumturo de La Coubre en Charente-Maritime, FrancioLumturo de La Coubre en Charente-Maritime, Francio
* Brandaris sur la insulo Terschelling en NederlandoBrandaris sur la insulo Terschelling en Nederlando
* Lumturo "Lindesnes fyr" en NorvegioLumturo "Lindesnes fyr" en Norvegio

Vidu ankaŭ
----------

* Lumturo de Aleksandrio

* Lumturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lumturo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 161200
* GND: 4035481-7
* LCCN: sh85076918
* BNF: 119330900
* NDL: 00573146
* NKC: ph303430
 |
**Ákos Molnár** [Akoŝ molnAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Molnár Ákos** estis hungara advokato, parlamenta deputito.

Ákos Molnár naskiĝis la 11-an de junio 1868 en Székelyhíd (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Săcueni en Rumanio), li mortis la 8-an de majo 1922 en Budapeŝto.

Ákos Molnár

Biografio
---------

Ákos Molnár frekventis mezlernejojn en Nagyvárad kaj (por lerni la germanan lingvon) en Igló, ekde 1886 li studis juron en Reĝa Jura Akademio (Nagyvárad), Reĝa Universitato de Budapeŝto kaj Graz. Post siaj studoj li laboris en advokataj atelieroj en Budapeŝto, poste en Csíkszereda. Depost la necesaj spertoj li malfermis propran atelieron en Budapeŝto. Inter 1901 kaj 1905 li estis parlamentano. Li havis edzinon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Homokszemek* (1894, noveloj)
* *A bukaresti székely lány* (teatraĵo)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 704974
 |
Du modernaj ĉumoj en uesta Siberio
**Ĉumo** (el komia чум) estas komuna nomo de tradiciaj konusaj portempaj loĝejoj de nomadaj popoloj de Siberio kaj ekstrema nordo de Rusio. Ĝi estas varianto de tendo konstruita el rektaj branĉoj, alkuŝigitaj unu al alia en piramida maniero por krei konuson. Tiun ĉi skeleton oni kovras per betulŝelo, felto aŭ boacaj feloj (nuntempe oni ankaŭ uzas modernajn materialojn kaj tendajn teksaĵojn). Plej kutime la pinto de la konstruo ne estas kovrita kaj servas kiel kamentubo por fajro, kreita en la ĉumo. La planko estas farita el kelkaj lamenoj de peloj aŭ teksaĵoj, kio igas la loĝejon sufiĉe varma por tranoktumi.

Ĉumo estas supozeble unu el la plej simplaj formoj de homa loĝejo, simile al indiana tipio. Laŭ arkeologiaj esploroj, ĝi estas ankaŭ la plej antikva formo de artefarita (t.e. ne natura, kiel groto aŭ kaverno en arbo) homa loĝejo. Simpleco de ĝia konstruo kaj malkonstruo igis ĝin tre oportuna por plejparte nomadaj ĉasistoj kaj boacbredistoj de ekstrema nordo, ĉar oni povis rapide malkonstrui ĝin kaj movigi la partojn al nova loko per boacoj aŭ sledhundoj. Pro tio, ĉumoj estis popularaj inter popoloj de la tuta nordo de Eŭroazio, de ĉukĉoj ĝis sameoj. Por la ekstremnordaj popoloj ĉumoj estis hejmo por tuta familio. Iuj el ili estis tre grandaj, ĝis 10 metroj je diametro. Jurto kaj jarango devenas de ĉumo laŭ konstruo kaj funkcio, sed estas multe pli komplikaj.

En pli modernaj tempoj plejparto de iamaj nomadoj iĝis fikshejmaj, kaj ĉumoj perdis sian valoron kiel nomada portempa loĝejo. Nun ili estas plejparte uzataj kiel sezonaj helpaj konstruaĵoj. Marioj, udmurtoj, ĉuvaŝoj kaj tataroj uzas specon de ĉumo (kutime nomatan *ŝiŝ*) kiel garbejon. Suomoj kaj aliaj suomecaj popoloj de norda Suomio kaj Karelio uzas ĉumojn, nomatajn *kota*, kiel kuirejon dum somero. En tiuj oni kutime trovas ŝtonan kamenon sub la pinto, sur kiu oni kuiras. Ĝis nun uzas ĉumojn kiel loĝejojn nenecoj de Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto, ĥantoj kaj tuvoj, aparte la malriĉaj familioj. Sameoj de Svedio havas propran specon de ĉumo, nomatan *lavvu*, kiu estas kovrita per velteksaĵo kaj ĝis nun popularas por veturoj. Krome, turistoj iam utiligas ĉumojn en tendaroj. Ĉar ĉumo estas multe pli granda ol kutima tendo, oni povas uzi ĝin kiel komunan kuirejon aŭ por socialigi dum malbona vetero. Komerce produktitaj ĉumoj el modernaj materialoj estas sufiĉe popularaj por tiuj celoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Notes by Oxana Kharuchi Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine, Russian Association of the Indigenous Peoples of the North

* Kategorio Ĉumo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Saint-Sylvain-d'Anjou** estas eksa franca komunumo situanta en la departemento Maine-et-Loire en la regiono Luarlandoj. En 2012 ĝi havis 4 458 loĝantojn (2012). Efike de la 1-a de januaro 2016, la municipoj Pellouailles-les-Vignes kaj Saint-Sylvain-d'Anjou fariĝis nova komunumo kun la nomo Verrières-en-Anjou. La komunumo Saint-Sylvain-d'Anjou apartenias al la arondismento Angers kaj la kantono Angers-4.

Geografio
---------

Saint-Sylvain-d'Anjou situas je 10 km nordoriente de Angers. La aŭtoŝoseo A11 trapasas la komunumon.

Estas servareo de aŭtoŝoseo, nomita «Aire des Portes d'Angers», situanta sur la komunumo je la kilometro 238, ĉe la *Parc des Expositions* de Angers. Ĝi enhavas benzinejon, du restoraciojn kaj hotelon.

Bildaro
-------

* Preĝejo de Saint-Sylvain d'AnjouPreĝejo de Saint-Sylvain d'Anjou
* Lago de la parko André DelibesLago de la parko André Delibes
* Vido de la Kastelo MotteVido de la Kastelo Motte
* Domoj de Château à MotteDomoj de Château à Motte
* Turo de la Château à MotteTuro de la Château à Motte

### Eksteraj ligiloj

* Kategorio Saint-Sylvain-d'Anjou en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la municipo de Saint-Sylvain d'Anjou[*rompita ligilo*]
* Saint-Sylvain-d'Anjou ĉe la retejo de Insee Arkivigite je 2012-10-25 per la retarkivo Wayback Machine
**Álmosd** [Almoŝd] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Nyíradony. Álmos signifas dormema aŭ vidinte sonĝon, sed estas ankaŭ historia baptonomo kaj Álmos estis hungara tribestro.

Fresko pri batalo en Álmosd fare de István Kurucz D.
Preĝejo en Álmosd

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 34 km²
* Loĝantaro: 1670
* Poŝtkodo: 4285
* Telefonprefikso: 52

Geografio
---------

Álmosd situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, ĉe la hungara-rumana landlimo sen limpasejo. Létavértes estas proksime.

Historio
--------

La unua mencio devenis pri la komunumo el 1261. En 1604 Stefano Bocskay kun la hajdukoj venkis armeon de aŭstra Basta. En la vilaĝo vivis Ferenc Kölcsey inter 1812-1815. En 1919 la rumanoj okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon.

Apud la vilaĝo akvorezervujo (lago) troviĝas. Vidindaĵoj estas kalvinana preĝejo (Álmosd) kaj grekokatolika preĝejo kaj baroka pastrejo el la 18-a jarcento.

Vilaĝservoj estas poŝto, infanĝardeno, lernejo, biblioteko.

Famuloj
-------

En Álmosd naskiĝis:

* akvopilkisto István Barta (akvopilkisto)
* oficiro-inĝeniero Mihály Péchy (laŭ necerta informo).
* vicpalatino Imre Péchy
Stacidomo de Ĉunĝu
**Ĉunĝu** (koree 충주시, laŭ ĉinaj literoj **忠州市**) estas universitata urbego en meza Sud-Koreio.

Urbodomo de Ĉunĝu

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 153,45 km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro: 211,273 (2013)
* Poŝtkodoj: 27300-27599
* Telefonprefikso: +82 43-840-858,440-499
* Horzono: UTC+9
* 36° 58′ 14″ N 127° 55′ 56″ O﻿ / ﻿36.97056 °N, 127.93222 °O﻿ / 36.97056; 127.93222 (mapo)

Geografio
---------

Ĉunĝu situas en meza parto de la lando sur altebenaĵo. Seulo troviĝas 106 km .

Digo Ĉunĝu situanta proksime estas la plej granda digo de la lando. Ĝi kreas artefaritan lagon kun vasta akvoareo. 

Vojo en Ĉunĝu

Historio
--------

Ekde la 3-a jarcento en tiu loko diversaj triboj vivis. En la sekva jarcento ĝi jam estis apartenaĵo de pluraj reĝlandoj. En 475 jam fortikaĵo estis konstruita. Dum la invado ĉi tie la japanoj venkis la lokan armeon. Ĉunĝu estis administra kaj ekonomia centroj de la provinco ĝis 1909. Ĉunĝu ricevis urban statuson en 1956.

Ekonomio
--------

Ĉunĝu estis tradicie terkultura centro. Kultivado de la pomoj komenciĝis antaŭ jam 300 jaroj. En 1912 oni komencis amase planti pomarbojn. La urbo komencis disvolvi industrie en la 1950-aj jaroj. En Ĉunĝu 2 universitatoj funkcias.

Kampuso en Ĉunĝu

Klimato
-------

En Ĉunĝu jare pluvas aŭ neĝas 1213 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-septembro pli ofte pluvas. La jara averaĝa temperaturo estas 11,2 °C. Inter decembro-februaro ofte frostas.

Trafiko
-------

Ĉunĝu havas fervojan stacidomon. Rivero ligas la urbegon kun Seulo por transporti varojn.

Digo ĉe Ĉunĝu
Pagodo en Ĉunĝu

Vidindaĵoj
----------

* pagodoj

Ĝemelurboj
----------

* Tajvano Tajĉung, Tajvano (1969)
* Japanio Jugavara, Japanio (1994)
* Japanio Musaŝino, Japanio (1997)
* Popola Respubliko Ĉinio Dacin, Ĉinio (2001)

Fontoj
------

* WikiTrans
* 

* Kategorio Ĉunĝu en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Rogelio BUENDÍA Manzano** (Onubo, 14-a de februaro 1891 - Madrido, 27-a de majo 1969) estis hispana poeto apartenanta al la Generacio de la 27-a kaj kuracisto.

Biografio
---------

Li estis la lasta el kvin filoj de verkisto Rogelio Buendía Abreu kaj María Dolores Manzano. Iĝinte kuracisto, li fondis kaj direktoris en Onubo Kontraŭtuberkulozan Sanservon.​

Rogelio Buendia estis ege aktiva en kulturo de sia urbo, direktoris literaturajn revuojn *Renacimiento* kaj *Centauro*, kaj kunlaboris ofte en la pli avangardaj *Los Quijotes*, *Tableros*, *Grecia*, *Cervantes*, *Ultra*, *Horizonte*, *Alfar* kaj *Papel de Aleluyas*. Liaj tri unuaj poeziaj libroj enkadriĝas ankoraŭ ene de modernismo: nome *El poema de mis sueños* (1912), *Del bien y del mal* (1913) kaj *Nácares* (1916); sed per *La rueda de color* (1923), rikoltante jam publikigitajn poeziaĵojn, li aliĝis al ultraismo. Pere de tiu libro li kontaktis kun Fernando Pessoa, kies unua tradukisto al hispana li iĝis. 

En tendenco kaj de *neopopularismo* kaj de gongorismo estas *Guía de jardines* (1928). Eĉ pli avangarda estis *Naufragio en tres cuerdas de guitarra*, proksima al superrealismo. Post sia sesa poezia libro, Buendía ne plu publikigis librojn, sed ja en kelkaj revuoj: *Frente Literario*, *Hoja Literaria*, *Hojas de Poesía*, *Isla*, *Noroeste*, *Presencia* kaj *Ardor*.

Post la hisapna Enlanda Milito li estis elpostenigita kaj publikigis iom en gazetoj de la nova reĝimo, kiel *Garcilaso*, *Poesía Española*, *Fantasía*, *Espadaña*, *Cuadernos Literarios*, *Estilo*... Ekde 1946 ĝis emeritiĝo li estis denove kuracisto en Elĉe. Li estis verkinta ankaŭ du novelojn: nome *La casa en ruinas* (1913) kaj *La dorada mediocridad* (1923).

Poezio
------

* *El poema de mis sueños*. Madrid, Pueyo, 1912.
* *Del bien y del mal*. Madrid, Suc. de Hernando, 1913.
* *Nácares*. Sevilla, Talleres gráficos Joaquín López Arévalo, 1916.
* *La rueda de color*. Huelva, Imprenta Muñoz, 1923.
* *Guía de jardines*. Huelva, *Papel de Aleluyas*, 1928.
* *Naufragio en tres cuerdas de guitarra*. Sevilla, Imprenta de Manuel Carmona, 1928.
* *Obra poética de vanguardia*. Eld. José María Barrera, Huelva, Diputación, 1995.
* *Poemas, coplillas y elegías*. Eld. Ana Ávila kaj José María Barrera, Málaga, Unicaja, 1996.
* *Poesía inédita y dispersa*. Eld. Ana Ávila kaj José María Barrera, Huelva, Diputación Provincial, 1999.
* *El espejo irisado* (poezia antologio). Huelva, *La Voz de Huelva*, 1999.

Referencoj
----------

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Rogelio Buendía Manzano en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 850756
 |
Vido de la Kongreso de la Argentina Nacio ekde oriento de la Placo de la Kongreso, kun statuo La Pensanto de Rodin antaŭe.
La **Kongreso de la Argentina Nacio** aŭ en hispana **Congreso de la Nación Argentina** estas la oficiala nomo de la organizaĵo kiu plenumas la leĝdonan povon de la regado de la Respubliko Argentino. Temas pri asembleo duĉambra, formita de Deputitaro, kiu konsistas el 257 deputitoj, kaj Senato, kiu konsistas el 72 senatanoj.

La Kongreso faras sesiojn inter la 1-a de marto kaj la 30-a de novembro ĉiujare, kvankam la prezidento de Argentino povas kunvoki sesiojn eksterordinare aŭ pludaŭrigi ties etendon. En la unua kazo estas la prezidento kiu determinas la pritraktotajn temojn, dum ĉe la dua kazo la Kongreso havas liberan iniciaton. Laŭ la interpretado fare de la Ĉambroj, tiu pludaŭrigo de sesioj povas esti ankaŭ ordonita de la Kongreso.

Ties sidejo troviĝas en la Palaco de la Kongreso en la urbo Bonaero, ĉe la Placo de la Kongreso kiu troviĝas ĉe okcidenta pinto de la Avenuo Majo, kiu konektas ĝin rekte kun la Placo Majo, kie troviĝas la Rozkolora Domo, nome sidejo de la ŝtata plenuma povo. Ĝi estas konsiderata la dua parlamenta konstruaĵo plej granda en la mondo.

La Senato komponiĝas de tri (3) reprezentantoj el ĉiu el la provincoj federitaj, plus tri el la Federala Ĉefurbo (*Ciudad Autónoma de Buenos Aires*, Aŭtonoma Urbo Bonaero); ili estas elektitaj per rekta voĉdonado fare de la loĝantoj de ĉiu distrikto, pere de la sistemo de listo nekompleta, korespondante du al la listo kiu ricevis plej grandan kvanton de voĉdonoj kaj unu al tiu kiu postsekvos (el tiuj tri elektitaj senatanoj, almenaŭ unu devas esti virino). La Deputitaro komponiĝas de kvanto de reprezentantoj variebla laŭ la loĝantaro de ĉiu distrikto (ĉiu el la Provincoj kaj la Federala Ĉefurbo), sed tiu kvanto neniam povas esti malpli ol tri kaj ili estas elektitaj pere de la proporcia sistemo D'Hont.

La senatanoj daŭras ses jarojn en sia regotempo, sed la Senato renoviĝas trione ĉiun duan jaron, koresponde realigi la elektadojn por renovigo laŭ distriktoj alterne. Male, la deputitoj daŭras kvar jarojn kaj la Ĉambro renoviĝas duone; ĉiu distrikto elektas ĉiun duan jaron la duono de la reprezentantoj kiuj korespondas. Kaj senatanoj kaj deputitoj povas esti reelektitaj per nedifinita tempo.

Notoj
-----

1. ↑   Constitución Nacional: Artículo 63. Arkivita el la originalo je 2013-05-01. Alirita 2014-04-12.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kongreso de la Argentina Nacio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la Kongreso de la Argentina Nacio Arkivigite je 2014-02-09 per la retarkivo Wayback Machine

34° 36′ 34.75″ S 58° 23′ 33.29″ U﻿ / ﻿34.6096528 °S, 58.3925806 °U﻿ / -34.6096528; -58.3925806 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 477648
* GND: 118845-8
* LCCN: n80117176
* VIAF: 145417074
* ISNI: 0000000122938014
 |
Ĉurigera detalo de la baroka fasado de la Muzeo de Historio de Madrido.
Ĉefa Placo de Salamanko (1729-1755).
Ĉefa Retablo de la Monaĥejo de Sankta Stefano (1692-1694).
Ĉefa fasado de la monaĥejo de Uclés.
La stilo **Ĉurigera**, estas etapo, kaj stilo arkitektura de Hispanio okazinta en la epoko de la baroko kaj alvenis ĝis Nova Hispanio, kie ĝi estas konata kiel **baroko estípite**, atingante grandan disvolvigon.

La termino *Ĉurigera* devenas el la familinomo Churriguera [ĉurigEra]. La membroj de tiu familio Churriguera estis klano de barokaj arkitektoj kies verkaro karakteriĝis ĉar ĝi prezentis tre ŝarĝitan ornamaĵon. Etende, la termino estis uzata por nomigi la hispanan barokon de la unua triono de la 18a jarcento. Estis konsiderataj curigeraj ĉiuj kontrueroj kiuj montris markatan movŝajnon kaj buntan ornamon, ĉefe ĉe retabloj. Tiu stilo estas varianto de la stilo baroko, kiu prezentas pli da ornamo. Temis pri konstruo de retabloj efemeraj kaj simile pri arkitekturo.

En Hispanio
-----------

La unua Churriguera estis José de Churriguera (1665-1725), kiu formiĝis kiel muntisto de retabloj, prilaborante kelkajn ege gravajn por diversaj temploj de Salamanko, Madrido, Valadolido kaj aliaj urboj de Hispanio. Kelkaj malaperis kaj el ili nune restas nur kelkajn trajtojn:

* Retablo de la Monaĥejo de Sankta Stefano en Salamanko.
* Nuevo Baztán (Preĝejo de sankta Francisko Ksaviero kaj Palaco Goyeneche).
* Ĥorejo de la Nova Katedralo de Salamanko.
* Ĉefa Placo de Salamanko.
* Ermitejo de la Vera Kruco, en Salamanko.
* Lernejo Kalatrava, en Salamanko.
* Ĉefa enirpordo de la Muzeo pri Historio de Madrido.

En Meksiko
----------

En Meksiko estas konsiderataj majstroverkoj de la stilo Ĉurigera la Katedralo de Zacatecas, Zacatecas, ĉefurbo de la ŝtato de Zacatecas, same kiel la preĝejo de Sankta Priska, situanta en Taksko, ŝtato de Guerrero. La Antikvua Preĝejo en Salamanca, fondita la 24-an de aŭgusto de 1603; oni konkludis la konstruon de la verko en la jaro de 1690, kaj la pordego de stilo ĉurigera en 1740. La retablo de la templo de Sankta Francisko Ksaviero (Nacia Muzeo de la Virreinato), en Tepotzotlán, Estado de México, estas konsiderata, kun ties fasado, unu de la ĉefaj barokaj ĉurigeraj verkoj plej gravaj fare de la jezuitoj en Nova Hispanio. Ankaŭ estas reprezentaj la Altaro de la Reĝoj de la katedralo de Meksikurbo kaj la pordegoj de la *Sagrario Metropolitano*, apuda al sama Katedralo.

Vidu ankaŭ
----------

* Joaquín Churriguera
* Alberto de Churriguera
* Nicolás Churriguera
* Manuel de Lara Churriguera
* José de Lara Churriguera
* Barroco novohispano
La **Palaco de la Kongreso de la Argentina Nacio** aŭ en hispana **Palacio del Congreso de la Nación argentina** estas la konstruaĵo kie funkcias la Kongreso de la Nacio Argentina, kaj estas unu de la plej grandaj kongresejoj de la mondo, situanta en la urbo Bonaero, ĉe dombloko de 12 079,6 m² de areo, limigita de la Avenuoj Rivadavia, Combate de Los Pozos, Entre Ríos kaj strato Hipólito Yrigoyen en Balvanera.

Arkitekturo
-----------

Vido de la Palaco de la Kongreso de la Argentina Nacio ekde oriento de la Placo de la Kongreso, kun statuo La Pensanto de Rodin antaŭe.
La stilo de la verko estas grekromieca eklektikismo, ene de la itala akademiismo de la aŭtoro Vittorio Meano. La konstruaĵo karakteras per sia kupolo, kiu atingas 80 metrojn de alto kaj igis ĝin la plej alta konstruaĵo de Argentino je la epoko de ties konstruado. Ĝi signifis grandan verkon de inĝenierado, ĉar ties strukturo devis elteni la 30 mil tunojn de la superstrukturo de la centra kupolo. La kaloto estas reta strukturo el ŝtalo kaj la 4 pilieroj sub la kupolo havas 300 m² de sekcio el granita ŝtono. La altoj de la fasadoj estas de 27,50 m ĉe Hipólito Yrigoyen kaj 23,60 m ĉe Entre Ríos, Rivadavia kaj Pozos.

La kupolo havas kovrilon el kupro, sed la tempopaso kaj la humideco havigas al ĝi verdecan koloron. La kupolo finas per krono ornamita per figuroj ĥimerecaj, je 80 metroj de alto, el kiu staras fulmoŝirmilo.

34° 36′ 35.51″ S 58° 23′ 33.69″ O﻿ / ﻿34.6098639 °S, 58.3926917 °O﻿ / -34.6098639; 58.3926917 (mapo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Palaco de la Kongreso de la Argentina Nacio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Centro Argentino de Ingenieros
* Retejo de la Kongreso de la Argentina Nacio Arkivigite je 2014-02-09 per la retarkivo Wayback Machine
* Vizito al la kupolo de la Kongreso
* Congreso Ayer y Hoy Arkivigite je 2010-09-24 per la retarkivo Wayback Machine: Fotoj, priskriboj de la interno kaj mapo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 477662
* LCCN: sh90003855
 |
Ĉurug situas en la mapo en la verda municipo
Parko de Ĉurog, kie situis la katolika preĝejo ĝis 1948
Ventomuelejo en Ĉurog

Bazaj informoj
--------------

**Ĉurug,** serbe **Чуруг,** slave **Čurug,** hungare **Csurog** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Baĉka en municipo de Ĵabalj.

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 8880
* Poŝtkodo: 21238
* Telefonprefikso: 21
* Aŭtokodo: NS

Situo
-----

Ĉurug situas sur ebenaĵo. Nadalj kaj Ĵabalj troviĝas po 10 km-ojn for.

Historio
--------

La unua mencio devenis en 1238 en formo Churlack. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. En 1910 loĝis en Csurog 10 196 da homoj, (6685 serboj, 2490 hungaroj, 228 germanoj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, al distrikto de Zsablya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. En 1942 jugoslaviaj partizanoj suferigis la loĝantaron. Sekve la hungara armeo faris tutregionan razion, ĉi tie 800 da homoj esis murditaj. Hungario enkarcerigis estrojn de la raziuloj. En 1944 Jugoslavio reokupis la regionon, partizanoj alvenis la unua, kiuj venĝis la razion kaj murdis 3000 da homoj. La germanoj estis deportitaj. En 2002 loĝis en Ĉurug 8882 da homoj, (serboj 8200 (92 %), hungaroj 90 (1 %), ciganoj 284 kaj aliaj).

Vidindaĵo
---------

* neuzita ventomuelejo

* Kategorio Ĉurug en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ananda Kentiŝ Muthu Ĉómarasvami** (en tamila: ஆனந்த குமாரசுவாமி, Ānanda Kentiś Muthū Kumāraswāmī; en sinhala: ආනන්ද කුමාරස්වාමි; 22a de aŭgusto 1877 − 9a de septembro 1947) estis srilanka tamila metafizikisto, pionira historiisto kaj filozofo de Hindia arto kiu estis frua interpretisto de Hindia kulturo al Okcidento. Partikulare, li estis priskribita kiel "elrompa teoriulo kiu estis ĉefa responsulo pri la enkonduko de la arto de antikva Hindio al Okcidento."

Coomaraswamy faris gravajn kontribuojn al la filozofio de arto, literaturo, kaj religio. En Srilanko, li aplikis la instruojn de William Morris al la srilanka kulturo kaj, kun sia edzino Ethel, produktis elrompan studon de srilankaj metiartoj kaj kulturo. Dume en Barato, li estis parto de la literatura cirklo ĉirkaŭ Rabindranath Tagore, kaj li kontribuis al la movado "Sŭadeŝi", nome frua fazo de la lukto por la sendependigo de Hindio. En la 1920-aj jaroj, li faris pionirajn malkovrojn en la historio de la hindia arto, partikulare pri kelkaj distingoj inter la pentrarto de Rajputoj kaj de Mogoloj, kaj publikigis sian libron *Rajput Painting*. Samtempe li amasigis senegalan kolekton de Rajputaj kaj Mogolaj pentraĵoj, kiujn li portis kun li al la Muzeo de Belartoj, Bostono, kiam li aliĝis al ties kuratora stabanaro en 1917.

Tra 1932, el sia bazo en Bostono, li produktis du tipojn de publikaĵoj: brila fakulaĵaro en sia kuratora kampo sed ankaŭ graciaj enkondukoj al hindio kaj azia artoj kaj kulturoj, tipigitaj en la *The Dance of Shiva*, kolekto de eseoj kiuj restas presotaj ĝis nun. Tre influita de René Guénon, li iĝis unu el la fondintoj de la Tradiciisma Skolo. Liaj libroj kaj eseoj pri arto kaj kulturo, simbolismo kaj metafiziko, skribadarto, folkloro kaj mito, kaj aliaj temoj, proponas rimarkindan edukon al la legantoj kiuj akceptas la defiojn de interkultura perspektivo kaj insisto al revenigo al fontoj en multaj tradicioj. Li iam notis, "Mi fakte pensas en terminoj orientaj kaj kristanaj — greka, latina, sanskrita, palia, kaj je ioma etendo persa kaj ĉina."

Referencoj
----------

1. ↑  Murray Fowler, "In Memoriam: Ananda Kentish Coomaraswamy", Artibus Asiae, Vol. 10, No. 3 (1947), pp. 241-244
2. ↑  MFA: South Asian Art. Arkivita el la originalo la 15an de junio 2010 en Wayback Machine
3. ↑  Antliff, Allan.  (2001) *Anarchist Modernism : Art, Politics, and the First American Avant-Garde*. Ĉikago: University of Chicago Press, p. 129. ISBN 9780226021041.
4. ↑   Anand Coomaraswamy A Pen Sketch By - Dr. Rama P. Coomaraswamy. Arkivita el la originalo je 20a de aprilo 2008. Alirita 21a de novembro 2007.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698014
* GND: 119436655
* LCCN: n79066552
* VIAF: 9231
* ISNI: 0000000120954037
* SUDOC: 026798077
* BNF: 11897585t
* ULAN: 500122911
* NLA: 36591992
* NDL: 00520835
* BIBSYS: 90375085
* NKC: xx0092133
* ICCU: CFIV038739
* BNE: XX4579489
 |
**Ángel PESTAÑA** *[ANĥel pesTAnja]* (naskiĝis en Ponferrada, El Bierzo, Provinco de Leono en Hispanio, la 14-an de februaro de 1886, kaj mortis en Begas, Barcelono, la 11-an de decembro de 1937) estis hispana anarkiisto.

Li devenis el tre malriĉa familio kaj devis labori de tre juna. Laborinte en diversaj lokoj, en 1914 li ekloĝis en Barcelono kaj fariĝis sindikata aktivisto. Li partoprenis la kongreson de la Confederación Nacional del Trabajo de 1918, kie li estis elektita ĉefredaktoro de *Solidaridad Obrera*, la ĵurnalo de la asocio. Li estis plurfoje arestita.

En 1920, li vojaĝis al Sovetio, por reprezenti sian sindikaton en la 2-a Kongreso de la Tria Internacio kaj en la antaŭpreparoj de la Profintern, kaj tie li renkontiĝis kun Vladimir Lenin, Lev Trockij, Grigorij Zinovjev kaj aliaj bolŝevistoj.

Estis Pestaña kiu proponis al la 3-a Internacio la studon de la **rolo de Esperanto** en la asocio (vidu specifan artikolon).

Ángel Pestaña ĉiam kontraŭis la perfortajn metodojn uzitajn de aliaj sektoroj de la anarkiista movado. En 1922 li suferis atencon, dum la periodo en kiu ekzistis klopodoj de diversaj aŭtoritatoj murdi la sindikatajn gvidantojn.

Li ĉiam reprezentis la plej moderajn tendencojn en la CNT, kaj forte kontraŭis la doktrinojn de la pli radikala FAI. Post la alveno de la Dua Hispana Respubliko li estis unu el la subskribantoj de la Manifesto de la Tridek, kiu kondamnis tiujn taktikojn. Li estis elpelita de la CNT.

En 1932 li fondis la Partion Sindikatistan. En 1936 tiu partio formis parton de la Popola Fronto, kiu venkis la februarajn balotojn, kaj Pestaña estis elektita deputito. Post la komenco de la Hispana Enlanda Milito li estis elektita ĝenerala subkomisaro
por la milito, sed devis baldaŭ demisii pro sia malbona sanstato. Li mortis dum la milito, kaj la partio baldaŭ malaperis.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Artikolo pri lia propono de Esperanto en la Tria Internacio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 276683
* GND: 139932585
* LCCN: n79064726
* VIAF: 71519071
* ISNI: 0000000073269319
* SUDOC: 059849851
* BNF: 12819431k
* NLA: 35747121
* BNE: XX886467
 |
**ÁMON Ottó** (a:mon) (naskiĝis en 1879, mortis la 8-an de aŭgusto 1921 en Cluj) estis hungara esperantisto, ĵurnalisto, poŝtoficisto, instruisto de stenografio, aktiva pacifisto, poeto.

Kariero
-------

Li estis iniciatinto de la E-movado en Transilvanio (antaŭe en Hungario, nun en Rumanio), fondis klubon en Kolozsvár (Cluj), kies sekretario li estis. La agadon de la klubo rekonis eĉ la konata esperantisto Donald Evans Parrish (1889–1969), kiu vizitis Kluĵon. Ĉeestis la unuan kaj poste multajn aliajn UK.

Li mortis pro tuberkulozo en 1921. La nekrologo de la gazeto *Ellenzék* (la 10-an de aŭgusto 1921) karakterizas lin kiel mildan kaj lertan revanton: "Ĉi tiu Otto Ámon estis stranga viro. Li povis esti nur bona, li povis diri nur agrablajn aferojn, li povis nur konsoli, li ne povis ol ami. Li estis granda fantaziulo, granda revulo. Li ĉiam revis pri bluaj okuloj kaj blankaj servistinoj. Sed Otto Ámon ne estis bela viro, kaj bluaj okuloj kaj blankaj servistinoj ne vere revis; pri li. Li sciis tion, sed li ne estis kolera kontra la loko. Li ne koleris kontra io en la mondo. Li povis esti nur bona. Pro tiom da bono la bona Dio nun rekompencis lin kaj prenis lin el i tiu malbela mondo."

Fontoj
------

* Enciklopedio de Esperanto, Budapest, 1933.
* *Ellenzék*, la 10-an de aŭgusto 1921. p. 6.

Vidu ankaŭ
----------

Otto Ammon

Kluĵo poŝtkarto de la komenco de la 1900-aj jaroj, kun surskribo en Esperanto krom la hungara

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Ottó Ámon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
|  Kopirajto | Ĉi tiu artikolo baziĝas (parte aŭ tute) sur artikolo el la **Enciklopedio de Esperanto**.

---

La originala teksto kontroleblas en interreta arkivo de la fonto. |
Antaŭa transkapiĝsalto
**Transkapiĝa salto** aŭ **saltomortalo** estas sinsekvo de movadoj en kiuj la korpo rotacias ĉirkaŭ 360°, tiel ke la kruroj pasas super la kapo. La direkto de ĵeto povas esti antaŭen, malantaŭen aŭ flanken. Transkapiĝsalto povas esti farita en la aero aŭ sur la tero. Kiam transkapiĝsalto estas farita sur la tero, ĝi nomiĝas rulo. Saltoj estas praktikataj en pluraj sportoj, inkluzive parkuro, gimnastiko, trukado ktp.

La vorto originas de la latina lingvo, *saltus* - salti.

Ekzercoj
--------

En gimnastiko estas multaj ekzercoj nomataj saltoj. La transkapiĝsalto povas esti farita multmaniere, kaj ĉiu tia ekzerco ricevas iomete alian nomon. 

Ekzemple transkapiĝsalto farita en tenita kaj rekta korpo (kiel en starpozicio) nomiĝos rekta korpa kapsalto. Vizaĝa transkapiĝsalto farita kiam la korpo estas faldita kun rektaj gamboj, estos nomita antaŭa transkapiĝsalto en faldo. Estas vasta vario de kombinaĵoj, kie saltoj povas esti faritaj tien kaj reen, duoblaj kaj trioblaj saltoj aŭ kombinaĵo de multaj ĉirkaŭvojoj de la korpo.

 Faldita antaŭa transkapiĝsalto

Vidu ankaŭ
----------

* Gimnastiko
* Ritma gimnastiko
* Parkuro
* Cirklosalto
* Korporadumo

* Kategorio Transkapiĝsalto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pianego Neo-Bechstein en la Teknika Muzeo de Vieno
Komence de la 1930-aj jaroj Fizika Instituto de la Humboldt-Universitato en Berlino (estro: profesoro Walther Nernst) evoluigis kune kun la entreprenoj Bechstein (mekaniko) kaj Siemens / Telefunken (elektroniko) elektroakustikan pianon sub la nomo **Neo-Bechstein** aŭ **Bechstein-Siemens-Nernst-Flügel**, kies kordojn ekfrapis mikromarteletoj (patento: Hans Driescher). Ties svingadojn indukte registris sonpreniloj; valvoamplifilo ilin plifortigis (kaj influis la sonkoloron trans resonancocikloj), kaj laŭtparoliloj reproduktis ilin.

Oni krome povis alligi al la amplifilo fonografon kaj radion, kiu malfermus novajn ludeblecojn (ekz. orkestra partio de pianokonĉerto de la gramofondisko) kaj prosperigus aktivan hejmmuzikon kontraŭ pasiva radiaŭskultado.

Sonprenilo
Pro spacaj kaŭzoj oni kune kondukis po kvin kordojn sub unu sonprenilo. La respektiva patento devenas de Hans Driescher.

150 ekzempleroj estus konstruitaj, el kiu nuntempe ekzistas almenaŭ du funkciantaj, unu en Vieno kaj unu en Berlino. Ĉilasta estas foje uzata publike je avangardaj muzikeventoj. Nuntempe la starloko de 22 ekzempleroj estas konata.

La piankonstrua entrepreno *Petrof* (Hradec Králové) akiris en 1932 la licencon por produkti la instrumenton. Nur 4 "Neo-Petrof"-oj nuntempe estas konataj, unu staras en la muzikinstrumenta muzeo en Prago, unu en 2007 estis ludopreta restaŭrita en la teknika muzeo de Vieno kaj estas uzata por koncertaj celoj. La regulado estas ekstreme malfacila kaj oni devas translasi ĝin al fakuloj, kiuj sufiĉe bone studis la koncepton de la instrumento.

Literaturo
----------

* Fritz W. Winckel: *Das Radio-Klavier von Bechstein-Siemens-Nernst.* In: Die Umschau, 35, 1931. S. 840-843.
* Hans-W. Schmitz: *Der Bechstein-Siemens-Nernst-Flügel*. Technische Beschreibung. In: Das mechanische Musikinstrument, 16. Jahrgang No. 49, April 1990, S. 21-27.
* Peter Donhauser: *Technische Spielerei oder phantastische Realität? Telefunken und die ersten elektronischen Instrumente in Deutschland*. In: Katalog zur Ausstellung *Spiel mit Technik*, Berlin 2006.
* Peter Donhauser: *Elektrische Klangmaschinen. Die Pionierzeit in Deutschland und Österreich,* Boehlau Wien 2007, ISBN 978-3-205-77593-5

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Neo-Bechstein en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Neo-Bechstein
* Neo-Bechstein Arkivigite je 2008-04-17 per la retarkivo Wayback Machine
* Bildoj Neo Petrof
* Bildoj Neo Bechstein
Pri la komunumo
---------------

**Les Verrières** estas komunumo en la distrikto Val-de-Travers en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Ĝi havis 667 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

Geografio
---------

Les Verrières estas al plej okcidenta komunumo de la kantono. Ĝi situas en la Neŭŝatela Ĵuraso, proksimume 36 kilometrojn okcidentnordokcidente de la kantona ĉefurbo Neŭŝatelo. Per la rivereto *Morte* la surtera akvo de la komunumo alfluas okcidenten al Doubs kaj tra ĝi kaj Rodano al Mediteraneo. La subtera akvo tamen tra la karstaj kavernoj alfluas al Areuse kaj tra ĝi tra la Lago de Neŭŝatelo kaj Aro kaj Rejno al la Norda Maro. La komunumo Les Verrières konsistas el la ĉefvilaĝo Grand Bourgeau, kaj la vilaĝetoj Belle-Perche, Le Crêt, La Croix-Blanche, Meudon, Mont des Verrières, Petits Cernets kaj Grands Cernets.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 28,68 km², de kiuj 50,7% estas kovritaj de arbaro, 46,6% servas por agrikulturo kaj 3,3% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Les Verrières limas en nordo al Les Alliés (Francio), en oriento al Val-de-Travers, en sudo al La Côte-aux-Fées, en sudokcidento al Verrières-de-Joux, kaj en nordokcidento al Pontarlier.

Trafiko
-------

Tra Les Verrières pasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 10 de Neŭŝatelo al Pontarlier, kaj la internacia trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Neŭŝatelo tra Pontarlier al Besançon. Aktuale la stacidomo Les Verrières ne plu estas trajnhaltejo kaj la konekto al la publika transportreto okazas per poŝtaŭtolinio de Fleurier al Pontarlier.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Les Verrières datiĝas el la jaro 1311 kiel *Myezour*. Ĝis 1848 Les Verrières estis tribunalejo kaj centro de distrikto, al kiu apartenis Les Bayards kaj La Côte-aux-Fées. Ĝis 1825 La Côte-aux-Fées apartenis al la komunumo Les Verrières, ek de tiam ĝi formas apartan komunumon.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
2. ↑  Fonto: *Eric-André Klauser*: *Les Verrières* en *Historia Leksikono de Svislando* (2001-05-08)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Les Verrières en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Verrières.ch Oficiala retejo de la komunumo Les Verrières[*rompita ligilo*]
* *Les Verrières* en *Historia Leksikono de Svislando* (en la franca lingvo)

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Les Verrières** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Val-de-Travers |
| --- |
|  La Côte-aux-Fées • Les Verrières • **Val-de-Travers** |  |

 |