recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Juan Manuel MONTILLA Macarrón** (Madrido, 1a de novembro 1979), plej ofte konata kiel El Langui, estas hispana aktoro kaj repisto. Li formis parton de la grupo *La Excepción*. 

Li suferis pro cerba paralizo, sed baraktas por havi normalajn vivon kaj karieron.

Biografio kaj kariero
---------------------

En 2008 li partoprenis en la filmo *El truco del manco*, pro kiu li ricevis post unu jaro la Goya-premiojn al plej bona novula aktoro kaj al plej bona kanto.

En 2010 li kunlaboris en la kanto de Andrés Calamaro «Te extraño», de la albumo *On the Rock* kaj publikigis libron kun rakontoj pri sia kvartalo.​

Li estis invittita foje al la programo Buenafuente, speciale en ties lasta etapo, en kiu li partoprenis en la fako *Super Pollos*, en kiu Andreu kaj Berto priparolis la politikan kaj ekonomian situacion, mikse kun aliaj aferoj de la programo, dum oni kantis repe.

Li kunlaboris en la programo *Levántate y Cárdenas* matene kaj kunlaboris frumateniĝe en la programo *La noche es nuestra* en la radio Europa FM de la grupo Atresmedia.

En 2014, li aktoris en la serio *Chiringuito de Pepe*, de Telecinco, ludante la rolon de Vicente.

Eksteraj ligiloj
----------------


  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo El Langui en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 845339
 |
La **Taubenkopf** apud Diedesfeld sur la teritorio de la sendistrikta urbo Neustadt ĉe la Vinstrato en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato estas 603,8 m alta antaŭpinto de la monto Kalmit en la montĉeno Haardt, kiu apartenas al la mezmontaro Palatinata Arbaro.

Geografio
---------

### Loko

La monto situas en la biosfera rezervejo Palatinata Arbaro-Nordaj Vogezoj kaj en la Naturparko Palatinata Arbaro. Ĝia pinto troviĝas 3,7 km okcidente de la vilaĝa kirko de Diedesfeld, urboparto de Neustadt ĉe la Vinstrato, 100 m sudoriente de la Kalmit-pinto. La Taubenkopf apartenas same kiel Breitenberg (545,2 m), Wetterkreuzberg (400,7 m), Hüttenberg (620,1 m) kaj la „Kanzel" (alteco 531,7 m) al la antaumonoj de la Kalmitmassivs (alteco 672,6 m).

panoramo de la Taubenkopf

pinto de la Taubenkopf

Vidu ankaŭ
----------

* listo de montoj en Rejnlando-Palatinato

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Taubenkopf (Haardt) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------
La **moldava leo** (laŭ la rumana vorto *leu*, pluralo *lei*, por "leono") estas la oficiala valuto en Moldavio. Unu leo egalvaloras al 100 *bani* (*ban*, pluralo *bani*, mallongigo "b"). La monero de plej eta valoro egalas al 1 *ban*. Post la malfondiĝo de Sovetunio kaj la ŝtata sendependiĝo de la Respubliko Moldavio, dum novembro 1993 la rusia rublo perdis la funkcion de oficiala valuto en la lando, kaj enkondukiĝis la propra ŝtata valuto.

Inter la jaroj 1993 kaj 1999 la kurzo de la valuto tre malstabilis kaj tial daŭre ne tre aprezatas de la landa civitanaro. Pli kaj pli la homoj kutimiĝis kalkuli kaj pagi per usonaj dolaroj. Daŭre la usona dolaro en Moldavio estas ĝenerale akceptata, ekonomie stabila pagilo. Kaze ke usona monbileto estas en nedifektita stato, apenaŭ ie en Moldavio estas problemo pagi per ĝi. Ekde pli-malpli la jaro 2005 la komuna eŭropa valuto eŭro pli kaj pli aprezatas, kaj pli kaj pli da vendaĵoj ŝanĝas siajn prezojn de usonaj dolaroj al eŭroj.

Ankaŭ la bankoj de Moldavio ne estas alte respektataj de plej multaj civitanoj. Plej multaj homoj ne ŝparas monon en kontoj, sed hejme stokas rezervojn da dolaro- aŭ eŭro-monbiletoj.

moneroj
-------

monero: 1 moldava *ban*
* 1 ban
* 5 bani
* 10 bani
* 25 bani
* 50 bani

* Moldava leo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Moldava leo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

monbiletoj
----------

monbileto: 1 moldava leo
* 1 Leu - "Mănăstirea Căpriana"
* 5 Lei - "Biserica Sf. Dumitru din Orhei"
* 10 Lei - "Mănăstirea Hîrjauca"
* 20 Lei - "Cetatea Soroca"
* 50 Lei - "Mănăstirea Hîrbovăţ"
* 100 Lei - "Cetatea Tighina"
* 200 Lei - "Primăria Municipiului Chişinău"
* 500 Lei - "Chişinău Catedrala"
* 1000 Lei - "Parlamentul Republicii Moldova"

Eksteraj ligiloj
----------------

* paĝoj de la nacia banko de Moldavio (en la angla kaj rumana lingvoj)
* informoj pri la moneroj de Moldavio (en la angla)[*rompita ligilo*]

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rValutoj de Eŭropo |
| --- |
| Albana leko • Belorusa rublo • Brita pundo • Bulgara levo • Ĉeĥa krono • Ĉednestria rublo • Dana krono • Eŭro • Feroa krono • Ĝibraltara pundo • Hungara forinto • Islanda krono • Ĵerseja pundo • Konvertebla Marko de Bosnio kaj Hercegovino • Makedona denaro • Moldava leo • Norvega krono • Pola zloto • Rumana leo • Rusa rublo • Sveda krono • Svisa franko • Serba dinaro • Turka liro • Ukrainia hrivno | Situo de Eŭropo |

 |
**Tiszatarján** (tisatarjAn) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Mezőcsát.

Blazono de Tiszatarján

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 40  km²
* Alto super marnivelo: 91 m
* Loĝantaro: 1470
* Poŝtkodo: 3589
* Telefonprefikso: 49

Situo
-----

Tiszatarján situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, fine de mallonga sakovojo. Mezőcsát troviĝas 9, Polgár kun aŭtoŝoseo 12, Tiszaújváros 14 km-ojn.

Historio
--------

Antaŭ la hungaroj skitoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1214 en formo *"Tarian"*. La komunumo akiris la rangon opidumo en la 15-a jarcento. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, infanĝardeno, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo
* lerneja kapelo

Famuloj
-------

En Tiszatarján naskiĝis ministro Béla Jurcsek.

Komunumoj pri *Tarján* en Hungara reĝlando
------------------------------------------

Tarján apartenas al la 7 hungaraj gentoj.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Köröstarján | Salgótarján | Tarján | Tarjánpuszta | Tiszatarján |

* Kategorio Tiszatarján en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Triangulo de Sierpinski.
Triangulo de Sierpinski (nomata ankaŭ kiel hermetilo de Sierpiński) estas unu el la pli simplaj fraktaloj. Ĝi estis konata longe antaŭ ekesto de la nocio (vidu Benoît Mandelbrot). Konstruo de tiu ĉi aro estis donita de pola matematikisto Wacław Sierpiński en 1915.

La triangulon de Sierpiński oni ricevas jene: en egallatera triangulo oni ligas mezpunktojn de lateroj, dividante ĝin tiamaniere al pli malgrandaj trianguloj. La mezan triangulon oni forigas, kaj la operacion oni ripetas koncerne la tri ceterajn triangulojn, dividante ĉiun el ili al kvar pli malgrandaj trianguloj, forigante la mezan, kaj kontraŭ la ceteraj la agado ripetiĝas. Punktoj restantaj post senfine multaj ripetiĝoj de la operacio kreas la triangulon de Sierpiński.

La fraktalon oni ankaŭ povas krei de la Triangulo de Pascal, farbante nigre ties senparajn nombrojn.

Literaturo
----------

* W. Sierpinski, *Sur une courbe dont tout point est un point de ramification*, "C. R. Acad. Sci. Paris" 160 (1915): 302-305
* Math Forum: Pascal's Triangle

Vidu ankaŭ
----------

* Aro de Cantor
* Tapiŝo de Sjerpinski
* Spongo de Menger

Eksteraj ligiloj
----------------

* Triangulo de Sierpinski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Triangulo de Sierpinski en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La triangulo de Sierpiński (angle) en enciklopedio MathWorld
Insigno de la Blanka Domo
Jeff Zients, WHCOS, ekde februaro 2023.
La **Stabestro de la Blanka Domo** (angle, *White House Chief of Staff*) estas la plej altranga oficisto en la Blanka Domo (se ne enkalkuli la ŝtatprezidanton); la Stabestro estas Asistanto al la Prezidento, kaj la posteno havas ministran rangon.

La nuna Stabestro estas Jacob Lew, kiu enposteniĝis la 27-an de januaro, 2012, post la demisio de William M. Daley.

Historio
--------

La unua Stabestro de la Blanka Domo estis John R. Steelman, kiu enposteniĝis en 1946 dum la prezidentado de Harry Truman.

Rolo
----

La Stabestro rolas kaj administre kaj konsile; la specifaj taskoj estas deciditaj de la ŝtatprezidanto, sed eblas inter aliaj:

* Elekti gravajn oficistojn de la Blanka Domo, kaj estri ilin
* Structuri la sistemon de oficado en la Blanka Domo
* Regi la enfluadon de homoj al la Ovala oficejo
* Administri informadon
* Gardi la interesojn de la prezidento
* Intertraktadi kun la Usona Kongreso, kun aliaj ministroj, kaj kun eksterregistaraj politikaj grupoj por antaŭenigi la celojn de la prezidento

Listo de Stabestroj de la Blanka Domo
-------------------------------------

Citaĵoj
-------


* Kategorio Stabestro de la Blanka Domo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En la Roma respubliko, la **tribaj komicioj** estis popola asembleo, laŭ kelkaj[1] sama de la pleba koncilo ekde la Lex Hortensia de 287 a. K. laŭ aliaj[2] ne. Tiu asembleo elektis la subajn magistratojn (kvestorojn kaj kurulajn edilojn), pribalotis leĝojn proponitajn al si, kaj prijuĝis negravajn procesojn (la plej gravajn prijuĝis la centuriaj komicioj).

Por la elektoj kaj balotoj, la popolo estis disigita je triboj (komence laŭ loĝloko, poste laŭ la volo de la censoroj do fakte laŭ riĉeco[3]): je kvar urbaj kaj je multaj kamparaj; ĉiom je verŝajne dudek fine de la 5-a jarcento a. K. kaj je tridek kvin ekde meze de la 3-a. Ĉiu tribano voĉdonis publike; decidis la plimulto de la triboj.

Vidu ankaŭ
----------

* Plebaj konciloj
* Komicioj

Referencoj
----------

1. ↑  G. Bloch kaj J. Carcopino, Des Gracques à Sylla, PUF, "Glotz", Paris, 1935, p. 23 (citita en Rougé, p. 24)
2. ↑  Rougé (vidu ĉe *Literaturo*)
3. ↑  Rougé, p. 25

Literaturo
----------

* Rougé, Jean: *Les institutions romaines. De la Rome royale à la Rome chrétienne*, Armand Colin, 1969 (1991) ISBN 2-200-32201-1 , p. 24 - 25
***Cleopatra 2525*** estas sciencfikcia televida serio elpensita de Renaissance Pictures kaj tute filmita en Nov-Zelando. La serion oni elsendis unuafoje en januaro 2000 en Usono.

Temo
----

La serio estas interpretita de Jennifer Sky en la rolo de Cleopatra: aspiranta aktorino, kiu laboras kiel ventrodancistino pro neceseco.

Post enhospitaligo en kirurgian klinikon por operacio al la sino, Cleo eniras en komaton kaj estas retrovita post kvin jarcentoj de Hel (Gina Torres) kaj Sarge (Victoria Pratt) en subtera laborejo. Cleo tiel troviĝas en apokalipsa estonto: la tero estas dominata de la Baileys, batalemaj fluĝantaj kreitaĵoj, kiuj estraĉas sur la tera surfaco devigante la homojn sin rifuĝi subteren. La tri knabinoj, kune kun Mauser, konsistigas grupon estratan de la Voĉo, kies aktivecoj estas la kontraŭbatalado de la Baileys kaj la ordotenado subtere.
Krom la Baileys, en la televida filmo plurfoje aperas homaj malamikoj (Creegan kaj Raina), kiuj konfliktas kun la grupo.
La serion oni poste interrompis pro nekonataj kialoj.

Epizodoj
--------

| Sezono | Epizodoj | Originala unua TV |
| --- | --- | --- |
| Unua sezono | 22 | 2000 |
| Dua sezono | 6 | 2001 |
**Geert Wilders** (naskiĝis la 6-an de septembro 1963 en Venlo, provinco Limburgo) estas dekstra politikisto nederlanda. Li estas prezidanto de la politika partio *Partij voor de Vrijheid* ("partio por la libereco"), kiu surprize eliris el la eŭropaj balotoj 2009 en Nederlando kiel klara venkanto. Ĝis 2004 li estis membro de la Popola Partio por Libereco kaj Demokratio (*VVD*). Ekde 1998 li estas membro de la dua ĉambro de la nederlanda parlamento de Nederlando.

Wliders plenkreskis en romkatolika medio. La 31-an de julio 1992, li edziĝis je la dua fojo kun la hungarino Krisztina Márfai. Ili ne havas infanojn.

Wilders transprenis multajn ideojn de Pim Fortuyn en sian politikan programon. Li havas precipe simpation pri Israelo kaj antipation pri la islamo. En lia politika programo, Wilders volas multe bridi enmigradon al Nederlando de novaj islamanoj, resendi kriminalajn enmigrintojn al siaj landoj de origino, kaj plene malpermesi la konstruadon de novaj moskeoj. Li ankaŭ fortege rezistas al aliĝo eventuale de Turkio al la Eŭropa Unio.

Je la fino de 2007, Wilders ankaŭ kritikis la paroladon de la reĝino Beatrikso. Li diris ke ŝi devas paŝi malantaŭen.

En marto 2008, Wilders publikigis en la Interreto sian mallongan filmon *Fitna*, en kio li denuncis intense la islaman terorismon kaj la Koranon. Post kiam Wilders fariĝis pli kaj pli populara en Nederlando mem, sed ankaŭ estis minacata. Ekster Nederlando, oni ofte kulpigis lin pro la dekstra ekstremismo. La eniro de Wilders en Anglion por publikigo de filmo *Fitna* estis rifuzita en februaro de 2009, sed ŝanĝita al permeso en oktobro samjare. 

La 21-an de januaro 2009, tribunalo de Amsterdamo dekretis leĝan proceson kontraŭ Wilders, pro lia alvoko je malamo kontraŭ la islamanoj. Laŭ Wilders, ĉi tiu decido atestas malrespekton por la libereco de parolo.

La 23-an de junio 2011, Wilders estis absolvita de ĉiuj akuzoj. Nederlanda kortumo notis, ke lia parolado leĝe konformis al politika debato, sed ĉe la limo..

Referencoj
----------

1. ↑  "Nederlanda MP Geert Wilders denove en kortumo pro *malamparolado*", *BBC*, 7-a februaro 2011. Kontrolita 31-a majo 2011. (angle)
2. ↑  "Nederlanda kortumo absolvas malamparoladon, disriminacion kontraŭ islamanoj", *Fox News*, 23-a junio 2011. Kontrolita 23-a junio 2011. (angle)
3. ↑  News article el NRC, titolo *Wilders op alle punten vrijgesproken* 23-a junio 2011 (nederlande)
4. ↑  News item el WSJ, titolo *Nederlanda politikisto estas absolvita pri malamparolada proceso* 23-a junio 2011 (angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Geert Wilders en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo kaj diskutejo de Geert Wilders (nederlande)
* biografieto de Geert Wilders en la retejo de la "parlamenta dokumenta centro" de la universitato Leiden (same nederlande)
*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Leuk (distrikto) kaj Leuk (stacidomo). |



**Leuk** (prononcu *Lojk*, en la franca lingvo **Loèche**) estas historia urbo komunumo kaj ĉefloko de la Distrikto Leuk en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 3675 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

La komunumo Leuk situas en la valfundo de Valezo meze inter Sierre kaj Vispo. La komunumo Leuk konsistas el la urbo Leuk kaj la vilaĝo Susten kaj Erschmatt, kaj la vilaĝetoj Brunnen, Lichten, Rotafen, Sankt-Barbara, Thel, Briannen, Feithieren, Gampinen, Pfyn kaj Pletschen. Du trionoj de la loĝantaro de la komunumo vivas en Susten.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 55,36 km², de kiuj 40,8% estas kovritaj de arbaro, 24,1% servas por agrikulturo kaj 6,2% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Leuk limas en nordo al Varen, Albinen, Inden kaj Guttet-Feschel, en nordoriento al Goppenstein, en oriento al Gampel-Bratsch, en sudoriento al Turtmann-Unterems, en sudsudoriento al Agarn, en sudokcidento al Chandolin, kaj en okcidento al Salgesch.

Trafiko
-------

Tra Leuk pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9 kaj la svisa aŭtovojo A9 (en konstruo). Pere de la grava trajnlinio de Laŭzano al Brigo, kiu estas parto de la linio de Parizo al Milano, la komunumo estas konektita al la publika tranpsortreto. Krome de Leuk diversaj poŝtaŭtolinioj kondukas al la flankaj valoj.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Camorino datiĝas el la jaro 515 kiel *villa de Leuca*. En la 6-a jarcento Leuk apartenis al la kronaj bienoj de la burgonja reĝo Sigismundo.

En la jaro 1256 al Leuk estis koncedita la urborajto. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Erschmatt estis integrita al la komunumo Leuk.

Vidu ankaŭ
----------

* Distrikto Leuk
* Leuk (stacidomo)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011 (Erschmatt + Leuk)
3. ↑  Fonto: *Alois Grichting*: *Leuk* en *Historia Leksikono de Svislando* (2008-11-25)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Leuk en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Leuk

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Leuk** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Turo de la episkopa kasteloTuro de la episkopa kastelo
* Stacidomo de LeukStacidomo de Leuk
* Domoj en la urbocentroDomoj en la urbocentro

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Leuk |
| --- |
| Agarn  •  Albinen  •  Ergisch  •  Gampel-Bratsch  •  Guttet-Feschel  •  Inden  •  Leuk  •  Leukerbad  •  Oberems  •  Salgesch  •  Turtmann-Unterems  •  Varen |  |

 |
**Joe Nanton**, naskonomo Joseph N. Irish, ŝercnomo „Tricky Sam" Nanton, (naskiĝis la 1-an de februaro 1904 en Novjorko; mortis la 20-an de julio 1946 en San-Francisko) estis usona ĵaz-trombonisto, kiu estas fama pro sia noviga grumblego-ludo (ŭa-ŭa) en la Duke Ellington Orchestra.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Vivo kaj verkado
----------------

Nanton estis komence de la 1920-aj jaroj ĉe Cliff Jackson, Fraziers Harmony Five (1923/4) kaj Elmer Snowden (1925), antaŭ ol li en 1926 aliĝis al Duke Ellington. Tie li perfektigis la ludon per dampilo, kiun jam evoluigis trumpetisto Bubber Miley en la bando de Ellington kaj kontribuis esence al la karakteriza ĝangalosono de la bando. Je tio li ludis per konusdampilo enmetita en la trombonon aldone al sonorildampilo, kio tre faciligis la ludon, ĉar ĝi reduktis la ĉiaman per-lipan reĝustigon de la agordo. Pro sia novigo de la dampil-uzo, kiu ebligis al li imiti la plej diversajn voĉojn per la trombono, li ricevis la kromnomon *Tricky Sam* (Artifika Sam). Sian melodie simplan, sed Sonne kaj ritme nuancitan ludmanieron li povis realigi sur vasta kampo inter animkapta plendokanto kaj humura imitado de la homa voĉo.

Krom sia muzikado en la bando de Ellington-Band Nanton verkis diskojn kun muzikistoj de Ellington kiel Johnny Hodges, Rex Stewart, Sonny Greer kaj Cootie Williams.

Nanton mortis en 1946 en hotelo en San-Francisko pro apopleksio, post kiam li jam antaŭe er pro sanproblemoj (li estis alkoholmaniulo) forestis pli longajn fazojn. Ellington serĉis post tio daŭre homoj, kiuj similis laŭ sono kaj povo al Nanton, trovis tamen neniam samvaloran anstataŭanton.

Al la plej bonaj surdiskigoj de solaĵoj de Nanton, ĉiuj kun la orkestro de Duke Ellington, apartenas *Black And Tan Fantasy*, *Washington Wobble*, *Red Hot Brand* 1927, *Jubilee Stomp*, *Tishomingo Blues*, *The Blues With A Feeling* 1928, *Flaming Youth, Tiger Rag, Harlemania, Harlem Flat Blues, Stevedore Stomp, Nights In Harlem, Old Man Blues* 1930, *Echoes Of The Jungle* 1931, *It Don´t Mean a Thing*, *Lightin* 1932, *Harlem Speaks* 1933, *In A Jam* 1936, *New Black and Tan Fantasy* 1938, *Ko Ko, Side Walks Of New Yorks, Chloe* 1940 , *Blue Serge, Jump For Joy* 1941, *Main Stam* 1942, *Work Song* 1944, *Black And Tan Fantasy* 1945.

Diskoj
------

* *Duke Ellington at Fargo, 1940 Live*

Literaturo
----------

* Kurt Dietrich: *„Dukes bones- Duke Ellingtons trombonists"*, Advance Music 1996

Rimarkoj
--------

1. ↑  Jam antaŭe li estis uzinta dampilojn, plulernis tamen laŭ Ellington precipe de kunbandano Miley, Collier *Ellington*, knaur, 1992, p.103


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 405424
* GND: 1114999350
* LCCN: no93032156
* VIAF: 34644014
* ISNI: 0000 0000 6309 6434
* SUDOC: 243819269
* BNF: 13897852z
* MBA: b1669585-019f-483d-80c2-caada4275157
* ICCU: DDSV111585
 |
Katalogo de la unua *Salon d'Automne*, 1903.
*Salon d'Automne*, 1905, katalogo. Faŭvismo estis lanĉita en tiu ekspozicio.
La ***Salon d'Automne*** (franclingva prononco: [salɔ̃ d‿otɔn]; nome Aŭtuna Salono, aŭ **Société du Salon d'automne**, estas arta ekspozicio okazinta ĉiujare en Parizo, Francio. Ekde 2011, ĝi okazas en la Champs-Élysées, inter la Grand Palais kaj la Petit Palais, meze de Oktobro. La unua *Salon d'Automne* estis kreita en 1903 fare de Frantz Jourdain, kun Hector Guimard, George Desvallières, Eugène Carrière, Félix Vallotton, Édouard Vuillard, Eugène Chigot kaj Maison Jansen.

Perceptita kiel reago kontraŭ la konservema politiko de la oficiala Pariza Salono, tiu amasa ekspozicio preskaŭ tuj iĝis la mejloŝtono de la disvolvigoj kaj plinovigoj en la pentrarto, desegnarto, skulptarto, gravurarto, arkitekturo kaj ornamaj artoj de la 20-a jarcento. Dum la dekomencaj jaroj de la Salono, establitaj artistoj kiel Pierre-Auguste Renoir montris sian subtenon al la nova ekspoziciejo kaj eĉ Auguste Rodin montris tie kelkajn siajn verkojn. Ekde ties komenco verkoj de artistoj kiel Paul Cézanne, Henri Matisse, Paul Gauguin, Georges Rouault, André Derain, Albert Marquet, Jean Metzinger, Albert Gleizes kaj Marcel Duchamp estis tie ekspoziciitaj. Krom la inaŭgura ekspozicio de 1903, tri aliaj jaroj restis historie gravaj por la *Salon d'Automne*: en 1905 aperis la Faŭvismo; en 1910 oni lanĉis Kubismon; kaj 1912 rezultis en ksenofoba kaj kontraŭ-modernisma kverelo en la Nacia Asembleo (Francio).

La celo de la salono estis kuraĝigi la disvolvigon de la Belartoj, servi kiel platformo por junaj artistoj (el ĉiuj naciecoj), kaj por ampleksigi la disvastigon de Impresionismo kaj de ties etendoj al populara publiko. La elekto de la aŭtuna sezono por la ekspozicio estis strategio diversmaniere: tio ne nur ebligis, ke la artistoj ekspoziciu pentraĵojn realigitajn subĉiele dum la somero, sed ankaŭ elstaris for la aliaj du grandaj salonoj (nome *Société Nationale des Beaux-Arts* kaj *Salon des artistes français*) kiuj okazas en la printempo. La *Salon d'Automne* distingiĝis pro sia multfaka konsidero, malferma al pentraĵoj, skulptaĵoj, fotoj (el 1904), desegnoj, gravuraĵoj, aplikitaj artoj ktp.

Notoj
-----

1. ↑  Salon d'automne; Société du Salon d'automne, Catalogue des ouvrages de peinture, sculpture, dessin, gravure, architecture et art décoratif. Exposés au Petit Palais des Champs-Élysées, 1903
2. ↑  Salon d'automne; Société du Salon d'automne, Catalogue des ouvrages de peinture, sculpture, dessin, gravure, architecture et art décoratif. Exposés au Petit Palais des Champs-Élysées, 1903

* Kategorio Salon d'Automne en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 734644
* GND: 2065827-8
* LCCN: no2011101562
* VIAF: 142655121 135536860, 142655121
* ISNI: 0000 0001 2163 1125
* SUDOC: 032302479
* BNF: 118781517
 |
Batiskafo *Trieste* pendanta de gruo
**Trieste** estis batiskafo (grandprofunda submarŝipo), konstruita de Auguste Piccard speciale por la profundmara esplorado. La unuajn planojn skizis Piccard en 1952, la submarŝipo estis produktita en Italio en 1953. Ĝi estis konstruita por subakviĝo ĝis profundo de ĉ. 6.096 metroj.

Trieste faris jam la 30-an de septembro 1953 rekordan subakviĝon en la Tirena maro ĉe insulo Ponza. En la submarŝipo sidis Auguste Piccard kaj lia filo Jacques Piccard. Ili atingis la profundon de 3.150 metroj. Tiun rekordon baldaŭ superis la franca batiskafo *FNRS-3* en 1954, kiu antaŭ bordoj de Senegalo subakviĝis ĝis 4.050 m.

La submarŝipon transprenis la usona mararmeo en 1958 kaj uzis ĝin por serĉagado pri sinkintaj ŝipoj kaj submarŝipoj (ekz. pri la malaperinta nuklea submarŝipo *USS Thresher (SSN-593)*. Ekde 1958, la ŝipo estis alikonstruita por atingi pli grandan profundecon.

La batisferon (la novan premkorpan globon) konstruis la firmao Krupp en Essen. Post tio, ebliĝis la subakviĝo ĝis 11.000 m. Specifa sekureca propreco estis tiu parto de la balasto, kiu konsistis el ŝtalaj globoj, kiujn tenis elektromagnetoj. Okaze de ĉeso de elektra prizorgo, la globoj tuj defalis kaj la ŝipo memstare suprenleviĝis. Kiel suprenleva forto servis ĉ. 110 tunoj da benzino en cilindroforma lado.

*Trieste* en Muzeo de la Usona Mararmeo en Vaŝingtono.
La 23-an de januaro 1960, *Trieste* estis la unua submarŝipo, kiu atingis la Marianan Fosegon en profundo de 10.910 m kaj releviĝis. En tiu profundo regas la premo de pli ol 1 tuno je kvadrata centimetro. La subakviĝon partoprenis la svisa Jacques Piccard kaj la usona Don Walsh.

* Trieste (submarŝipo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Trieste (submarŝipo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Thomas Moran - *Chicago World's Fair* - Broklina Muzeo
La **Monda Kolumba Ekspozicio** aŭ **World's Columbian Exposition** (oficiala mallongigita nomo por **World's Fair: Columbian Exposition**, konata ankaŭ kiel **The Chicago World's Fair**, **Ĉikaga Mondofoiro**) estis internacia ekspozicio okazinta en Ĉikago, Usono, en 1893 por celebri la 400an jariĝon de la alveno de Kristoforo Kolumbo al la Nova Mondo en 1492. La ikona centra peco de la Foiro, nome la granda akvobaseno, reprezentis la longan veturon kiun Kolumbo faris ĝis la Nova Mondo. Ĉikago superis Novjorkon, Vaŝingtonon, Sanktluison por la honoro gastigi la foiron. La Ekspozicio estis influa socia kaj kultura evento kaj havis profundan efikon sur arkitekturo, sansistemo, artoj, ĉikaga membildo, kaj usona industria optimismo. La **Ĉikaga Kolumba Ekspozicio** estis, grandparte, desegnita de Daniel Burnham kaj Frederick Law Olmsted. Ĝi estis la prototipo de tio kion Burnham kaj liaj kolegoj pensis por ideala urbo. Ĝi estis dezajnita por sekvi la dezajnprincipojn de la arkitektura stilo nome *Beaux Arts*, nome principoj de franca novklasika arkitekturo bazita sur simetrio, ekvilibro kaj brilo.

41° 47′ 24″ N 87° 34′ 48″ U﻿ / ﻿41.79000 °N, 87.58000 °U﻿ / 41.79000; -87.58000 (mapo)

Notoj
-----

1. ↑  Truman, Benjamin.  (1893) *History of the World's Fair: Being a Complete and Authentic Description of the Columbian Exposition From Its Inception*. Philadelphia, PA: J. W. Keller & Co..
2. ↑   Bird's-Eye View of the World's Columbian Exposition, Chicago, 1893 (1893). Alirita 2013-07-17.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Monda Kolumba Ekspozicio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Columbian Exposition in American culture.
* Photographs of the 1893 Columbian Exposition Arkivigite je 2007-08-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Photographs of the 1893 Columbian Exposition from Illinois Institute of Technology Arkivigite je 2012-11-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Interactive map of Columbian Exposition Arkivigite je 2005-04-04 per la retarkivo Wayback Machine
* The Story of the Columbian Expo Battleship Illinois Bell Arkivigite je 2015-02-06 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 512426
* GND: 5003738-9
* LCCN: n80008759
* VIAF: 140256887
* SUDOC: 032623275
* BNF: 122550241
* NKC: kn20070222012
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ĉi tiu artikolo temas pri muzika termino. Por medicina termino rigardu la paĝon Pulso.* |

La **pulso** estas en la muziko la subdivido de la fluanta tempo per egalaj impulsoj. Alia nomo estas **bato**. La mezuro estas strikte ligita kun la mezuro de la muziko, ĉar ĝi markas tiun mezuran tavolon, kiu aperas speciale emfazita (komp. Mezuro kaj pulso).

La rapideco de la pulso estas grava faktoro por la tempo de muzikaĵo. Kutime estas la indiko de batoj por minuto. La plej konata ilo por fiksi la pulson estas la metronomo.

Se la sinsekvo de batoj grupiĝas en ripetaj nombroj, tiel ke ĉiu 2-a, 3-a, 4-a ktp. impulso elstaras pli akcentita ol aliaj, ekestas takto; en ĉi tiu ĉiu bato prezentas pokaze diverse akcentatan taktotempon.

Taktotempo
----------

La **taktotempo** formas rastron ene de takto. Taktotempoj krome plifaciligas fiksadon de la pozicio ene de takto.

La faskigo de batoj en taktoj donas al la batoj referencpunkton: En takto la batoj unuflanke estas numeritaj unu post la alia (komencante per 1), aliflanke pro la uzataj mezuroj certaj taktotempoj en la taktoskemo estas pli forte akcentitaj ol aliaj, pro kio diferencaj taktotempoj ene de takto ricevas diferencajn akcentojn. La unua bato de ĉiu takto plejofte tenas la ĉefakcenton.

Taktoj ja povas estis plenigitaj per pli mallongaj notoj, ol la numeratoro de la taktindiko indikas; la „subtaktaj tempoj", sur kiuj tiuj ĉi notoj do estas ludataj, kutime ne estas akcentataj.

Vidu ankaŭ
----------

* Mezuro (muziko)

* Kategorio Pulso (muziko) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Thiemo de Salcburgo** (latine: *Thiemo Salisburgensis*; naskiĝinta ĉ. 1040 en Bavarujo, mortinta en 1101 aŭ 1102) estis abato de la arkiabatejo Sankta Petro kaj poste ĉefepiskopo salcburga. Li konsideriĝas sanktulo.

Vivo
----

Estante filo de grafo Thiemo la 2-a de Vornbach (Neuhaus) li iĝis benediktano en la monaĥejo de Niederaltaich. Talentegon li havis ankaŭ en pentrado kaj ŝtonskulptado. En 1077 li ekabatis Salcburge apogante la papan flankon dum la investitura konflikto. La politike aliflanka kontraŭepiskopo Bertoldo de Moosburg forpelis Thiemo-n en la 1081-a jaro disde Salcburgo. Sekve Thiemo vivis en klostroj de Hirsau (Calw) kaj Schaffhausen (Mönchsdeggingen). Reveneblo Salcburgon estis en 1084; tamen li preferis tuj poste restadon en la konvento de Admont. 

Kune kun la pap-obeema ĉefepiskopo Gebehardo li reiris Salcburgon kaj post ties morto en la 25.3.1090 li elektiĝis arkiepiskopo. En la 7.4. estis la konsekriĝo kaj poste la ricevo de la paliumo fare de papo Urbano la 2-a. Ĉe la monaĥoj de Admont iĝis reformoj instigitaj de Thiemo; en 1095 li partoprenis sinodon je Piaĉenco. Sed dum bataleto en 1097 apud Saaldorf li estis venkita fare de Bertoldo kaj enkarceriĝis ĝis elprizona fuĝo-eblo danke al helpo de monaĥo. 

Thiemo sekve ĉeestis la krucmiliton de 1101 ene de la taĉmentoj de Vilhelmo la 3-a (Akvitanio). Post la batalo de Ereğli li verŝajne iĝis militkaptito. Laŭdire li mortis kiel martiro en 1101 apud Ĥorasano suferante eltiriĝon de la intestoj. Alia tradicio asertas samajn suferojn nur por la jaro 1102 fare de la fatimidoj kaj en Aŝkelon.

Baldaŭ postmorte la homoj de Salcburgo, Niederaltaich kaj Admont komencis kultadon de sanktulo por li sen oficiala kanonizo. Festotago lia estas la 28-a de septembro; atributo lia sur bildoj estas intesta spindelo.

Literaturo
----------

* Heinz Dopsch: "Thiemo von Salzburg." Ĉe: *Lexikon der Heiligen und der Heiligenverehrung*. (R-Z) 3. Band. Herder, Freiburg i. B. 2003, ISBN 3-451-28193-7.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Thiemo (Salcburgo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ortner, Franz, "Thiemo". Ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 26 (2016) p. 127-128 (tie ĉi interrete)
* pri Thiemo ĉe AEIOU-leksikono


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 834286
* GND: 10314725X
* VIAF: 416415
 |
**Triglifo** centrigita super la lasta kolumno de la romia dorika ordo
**Triglifo** laŭ la Esperanto-vortaro PIV estas "elemento en dorika friso, ŝtonplato skulptita per tri kaneloj, en imito de la origina trabfino". La rektangulaj, plej ofte kvadrataj, kaj ofte pentre aŭ skulptite dekoritaj ŝtonplatoj inter la triglifoj de dorika friso estas nomataj metopoj. Sub la triglifoj pendas la gutoj.

La triglifo ĝenerale konsideriĝas ŝtona simboligo de la lignaj trabofinoj de la tipa primitiva kabano de prahistoria Grekio, kiel priskribis la antikva arkitekto Vitruvio kaj aliaj antikvaj kaj renesancaj verkistoj. La klasika greka kaj poste romia arkitekturo konservis tiun econ, samkiel multajn aliajn karakterizaĵojn de arkaikaj lignaj konstruaĵoj, kiel tributo al la origino de la arkitekturo kaj ĝia rolo en la historio kaj evoluo de la homaro.

Strukture, triglifoj povas esti ĉizitaj el unu bloko kun metopo, aŭ la metopoj povas esti ĉizitaj unuope kaj poste esti enmetataj en la triglifajn blokojn kiel en la templo de la diino *Afea*.

Laŭ Francisko Azorín **triglifo** estas *Plataĵo havante tri strekojn aŭ plurajn vertikalajn kanelaĵojn, uzata ofte ĉe la dorikstila friso.* Li indikas etimologion el la greka *triglophos*, el *trais + gliptos* (tri ĉizaĵoj), kaj de tie la latina *triglyphus*. Kaj li aldonas la terminojn *hemitriglifo*, por duontriglifo, foje uzata ĉe la anguloj de la friso; *glifo*, por ĉizita kanelaĵo, duoncilindra, diedroforma, k.c.; *hemiglifo*, por duono de glifo; *anaglifo*, por kruda reliefo; *hieroglifo*, por sankta, mistera skribaĵo, farita unue per strekoj.

Jen kvar fotoj de triglifoj
---------------------------

* blokoj kun spacoj por la enmeto de metopoj en Delfoblokoj kun spacoj por la enmeto de metopoj en Delfo
* metopoj kun dekoraj skulptaĵoj en la doria friso de la Trezorejo de la Atenanoj en Delfometopoj kun dekoraj skulptaĵoj en la doria friso de la Trezorejo de la Atenanoj en Delfo
* friso de la Templo de la diino Afea, kun triglifoj kaj spacoj por metopojfriso de la Templo de la diino *Afea*, kun triglifoj kaj spacoj por metopoj
* doria friso kun skulptitaj metopoj en la templo de la dio Hefesto en Atenodoria friso kun skulptitaj metopoj en la templo de la dio Hefesto en Ateno

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 203.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Triglifo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Lajto** (germane **Leitha**, hungare iam **Sár**, nun **Lajta**) estas flankorivero de Danubo en Hungario.

Leitha fontas en Aŭstrio. La riverolongo estas 182 km.

Grava urbo ĉe Leitha: Mosonmagyaróvár ĉe la enfluejo en Mosoni Duna, brako de Danubo.

Dum la Aŭstro-Hungara Monarkio la rivero estis konsiderata simbola limo inter la teritorioj regataj de Budapeŝto kaj de Vieno, kiujn oni nomis per la esprimoj Translajtio kaj Cislajtio.

Post la unua mondmilito la rivero parte estis limo inter Hungario kaj Aŭstrio; ekde novembro 1921, kiam Burgenlando iĝis parto de Aŭstrio, preskaŭ la tuta rivero apartenas al Aŭstrio. Dum la tempo de la transpreno de Burgenlando hungaraj libertaĉmentoj okupis la regionon kaj je la 4-a de oktobro 1921 fondis banusujon Lajta (Lajtabánság). La efemera landeto, kiu ekzistis nur kelkajn semajnojn, uzis eĉ apartan poŝtmarkon.

Referencoj
----------

1. ↑   Kronologio de la aŭstra ĝendarmaro. Arkivita el la originalo je 2008-09-27. Alirita 2009-08-15.

* Leitha en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Leitha en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monumento al la viktimoj de ukraina genocido en Volinio

* Kategorio Monumento al la viktimoj de ukraina genocido sur Tombejo Rakowicki en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

**Monumento al la viktimoj de ukraina genocido en Volinio** (Pomnik ofiar ukraińskiego ludobójstwa na Wołyniu) – la monumento troviĝanta en Krakovo sur Tombejo Rakowicki ĉe la str. Rakowicka 26.

Urba Konsilio de Krakovo voĉdonis la 26-an de majo 2004. Iniciatinto kaj doninto de la monumento estas Societo de Nacia Memoro je la nomo al Unua Marŝalo de Pollando Józef Piłsudski en Krakovo.

La monumento, kies aŭtoro estas Czesław Dźwigaj, profesoro de la Akademio de Belartoj je la nomo al Jan Matejko en Krakovo prezentiĝas kiel malfermita libro kaj konsistas el du oblikvaj rilate al si tabuloj kunligitaj per bronza muldaĵo reprezentanta homajn siluetojn. Sur la dekstra tabulo esatas skizo de la areo de sud-orientaj teritorioj de la Dua Pola Respubliko kune kun kelkaj lokoj. La monumento staras sur piedestalo kun dimensio 90x90 cm. Larĝo de la monumento estas 150 cm, alto kun siklo 240 cm. La monumento memorigas polajn viktimojn de la Volinia masakro. Surskriboj sur ĝi tekstas:

*Ne pri venĝo, sed pri memoro vokas la viktimoj, Patrujo estas tero kaj tomboj – nacioj perdinte la memoron perdas la vivon, Por la nacia memoro kaj omaĝe al la viktimoj de genocido, kiun faris dum la Dua Mondmilito kontraŭ poloj – Organizaĵo de Ukrainaj Naciistoj kaj Ukraina Ribela Armeo. En la 61-a datreveno de la tragedio – Kraków 2004.*

La monumento troviĝas ĉe la sud-okcidenta muro de la tombejo Rakowicki, en zono n-ro 49, apud austria milita tombejo n-ro 388. Oni ĝin malkovris la 17-an de septembro 2004 en la 61-a datreveno de amasa murdado de poloj loĝintaj en la Lim-Regionaj vojevodioj de la Dua Pola Respubliko.

Vidu ankaŭ
----------

* Huta Pieniacka
* Ostrówki
* Krimo en Niemilia
* Sanga dimanĉo en Volinio
* Monumento de Volinia Masakro en Varsovio

Bibliografio
------------

* *Głos Kresowian. Biuletyn Informacyjny Kresowego Ruchu Patriotycznego* (Voĉo de landlimregionuloj. Informa Bulteno de Landlimregiona Patriota Movado), nr-o 8/2004
**Thierry Scherrer** ([tjeri ŝerer] ; naskiĝis la 22-an de januaro 1959 en Versailles) estas franca episkopo

Li estas episkopo de Laval (Mayenne) ekde la 21-a de majo 2008.

Biografio
---------

### Studoj

Post kiam li komencis studojn de beletro en Montpellier kaj medicino en Marseille, **Thierry Scherrer** eniris en la seminarion de Paray-le-Monial en 1981, antaŭ ol daŭrigi siajn studojn en seminario Saint-Luc de Aix-en-Provence de 1984 al 1987, kaj poste en Instituto de teologiaj studoj de Bruselo de 1987 al 1989, kaj fine en Gregoria Papa Universitato en Romo. Li havas doktorecon pri teologio.

### Pastro

Li estis pastrigita la 29-an de junio 1988 por la arĥidiocezo de Aix kaj Arles.

Trapasinte du jarojn en stud-misio en Romo, dum li samtempe estis kapelpastro en preĝejo Saint-Louis-des-Français, li revenis en 1991 al sia diocezo, kiel vikario de la katedralo Saint-Sauveur de Aix-en-Provence kaj pastro por la studentoj, ŝarĝita de la kunordigo de pastrejoj por studentoj de Aix-en-Provence.

De 1996 al 2004, li estis membro de la teamo de instruantoj de Seminario Saint-Luc, Superulo de la komunumo Saint-Jean-Baptiste (Propedeŭtika jaro de dioceza Seminario) kaj episkopa delegito en la dioceza servo de alvokiĝoj. Krome, li estis akompana pastro de dioceza servo de la Episkopa kuracoservo de 1999 al 2004 kaj help-pastro en la servo de paroĥoj de Bouc-Bel-Air kaj Cabriès-Calas de 2002 al 2004.

En 2004, li estis nomumita paroĥestro de paroĥo de Puyricard kaj dekano de Aix-Sainte Victoire, samtempe administrante ekde 2006 la paroĥojn de Peyrolles, Jouques, Meyrargues, Le-Puy-Sainte-Réparade, Saint-Canadet kaj Saint-Paul-lès-Durance kaj de la episkopa unuo Aix-Val de Durance.

En 2007, li fariĝis paroĥestro de la paroĥo de katedralo Saint-Sauveur de Aix-en-Provence kaj dekano de Aix-Sainte Victoire.

### Episkopo

La 21-an de majo 2008, li estis nomumita episkopo de diocezo de Laval de Papo Benedikto la 16-a, tiel fariĝante la posteulo de MS-ro Armand Maillard. Lia episkopa ordinado okazis dimanĉon la 6-an de julio 2008 en baziliko Notre-Dame de Pontmain.

### Moto

**Implemini Spiritu Sancto** (« Plenumiĝu en Sankta Spirito »)

Internaj ligiloj
----------------

* Episkopo

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Retejo de Diocezo de Laval Arkivigite je 2008-09-16 per la retarkivo Wayback Machine

1. ↑  Retejo de Institut d’Études théologiques
La **distrikto Brigo** estas administra unuo de Kantono Valezo. Ĝi havis 24524 loĝantojn la 31-an de decembro 2009, kiu nombro kreskis al 25137 ĝis fino de 2011. Ĝia ĉefloko estas la komunumo Brig-Glis,kies centron formas la urbo Brigo.

Geografio
---------

La distrikto Brigo konsistas el la komunumoj en la valo de la rivero Saltina kaj la lokoj en la ebenaĵo de Rodano supre kaj super la alfluejo de Saltina al Rodano.

Trafiko
-------

Brigo estas grava trafiknodo de la vervojlinio transalpa de Berno al Milano tra Lötschberg kaj Sempiono, kun la linio trans tuta Valezo al Laŭzano. Krome tra Brigo pasas la Matterhorn-Gotthard-Fervojo de Zermatt al Disentis. En Brigo komenciĝas la svisa aŭtovojo n-ro 9 al Laŭzano kaj la vojo tra Sempionopasejo al Domodossola en Italio. La kantona ĉefvojo n-ro 9 de Laŭzano al Furkopasejo ankaŭ pasas la distrikton.

Komunumoj de la distrikto Brigo
-------------------------------

La distrikto Brigo konsistas (stato en 2013) el 7 komunumoj, el kiuj la ĉefloko Brig-Glis estas la plej granda. Jen la listo:


| Blazono | Nomo | Loĝantoj(2011-12-31) | Areoen km² | Komunumkodo |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Brig-Glis | **Brig-Glis** | 12511 | 38,0 | 6002 |
| Eggerberg | Eggerberg | 343 | 6,0 | 6004 |
| Naters | Naters | 9079 | 147,2 | 6007 |
| Ried-Brig | Ried-Brig | 1936 | 47,5 | 6008 |
| Simplon | Sempiono | 329 | 9,.9 | 6009 |
| Termen | Termen | 863 | 18,8 | 6010 |
| Zwischbergen | Zwischbergen | 76 | 86,1 | 6011 |
|
| **Totale** | 7 | 25137 | 434,5 | 2301 |

Historio
--------

Dum mezepoko Brigo estis interezozono (en la alemana dialekto de Valezo *Zehnde* = *dekondistrikto*, temis pri distriktoj rilate al pagado de la dekona interezo) de la Grafejo Valezo, kiu estigixs verŝajne el la en la jaro 1018 dokumente menciita grandparoĥo Naters. En la jaroj 1798 ĝis 1802 Brigo estis distrikto de Kantono Valezo de la Helveta Respubliko, tiam de 1802 ĝis 1810 distrikto de la Respubliko Valezo. De 1810 ĝis 1814 ĝi estis distrikto kaj poste kantono de la departemento Sempiono de Francio. De 1815 ĝis 1848 ĝi estis interezozono de Kantono Valezo kaj ek de tiam distrikto de Kantono Valezo en Svislando.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Louis Carlen*: *Dekondistrikto Brigo* en *Historia Leksikono de Svislando* (2004-08-26)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Brigo (distrikto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Brigo (distrikto) en la Historia Leksikono de Svislando germane france itale

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistriktoj de Kantono Valezo |
| --- |
| Distrikto Brigo • Distrikto Conthey • Distrikto Entremont • Distrikto Goms • Distrikto Hérens • Distrikto Leuk • Distrikto Martigny • Distrikto Monthey • Distrikto Okcidenta Rarono • Distrikto Orienta Rarono • Distrikto Saint-Maurice • Distrikto Sierre • Distrikto Siono • Distrikto Vispo |  |

 |
**Trigueros del Valle** [triGEros delBAlje] estas municipo en la nordocentro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Campiña del Pisuerga* en la centro de la provinco. *Trigueros del Valle* estas etimologie komprenebla kiel *Tritikuloj de la Valo*. 

Trigueros del Valle en la provinco Valadolido.
La *Campiña del Pisuerga* de la provinco Valadolido, helblue, nordocentre.
Preĝejo de Sankta Mikaelo.
La kastelo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 38 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 309 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 27 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Ampudia (Palencia), Quintanilla de Trigueros, Corcos kaj Cubillas de Santa Marta. Ĝia municipa teritorio estas trapasata oriente de la rivero Pisuerga.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vinproduktado) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la kastelo de la 15-a jarcento, la preĝejo de la 12-a jarcento kun aldonoj de la 15-a kaj de la 18-a jarcentoj, la ermitejo kun mozaraba arko de la 10-a jarcento kaj murpentraĵoj de la 13-a jarcento, la vinkeloj kaj la Kanalo de Kastilio.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764911
* VIAF: 316735242
 |
**Thika** estas grandurbo kaj universitata urbo en Kenjo. Ĝi estas administra centro de distrikto.

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 01° 03′ S 37° 05′ O﻿ / ﻿1.050 °S, 37.083 °O﻿ / -1.050; 37.083 (mapo)Koordinatoj: 01° 03′ S 37° 05′ O﻿ / ﻿1.050 °S, 37.083 °O﻿ / -1.050; 37.083 (mapo)
* Loĝantaro: 106.034 en 2010
* Supermara alteco: 1531 m
* Horzono: UTC + 3

Geografio
---------

Thika situas sur altebenaĵo laŭ rivero same nomata Thika en meza (iomete suda) parto de la lando. Najrobio etendiĝas 40 km.

Historio
--------

En Thika antaŭ la koloniado diversaj triboj vivis. En la 1900-aj jaroj ankaŭ britoj kaj azianoj ekloĝis. Ĝi estis duaklasa municipo en 1963, post 5 jaroj ĝi ricevis la statuson urbo.

Ekonomio
--------

Thika estas centro de la ananasokulturo. Aliaj okupiĝas pri hortikulturoj, kafoj, tritikoj, teksaĵoj. La lasta industrio estis tre grava en la paseo.

Trafiko
-------

Thika havas fervojan linion kaj ĉefvojojn al Najrobio, Nyeri, Nakuru kaj Garissa.

Klimato
-------

Thika situas tre proksime al la ekvatoro, tamen pro sia konsiderinda alto ĝi havas ne vere tropikan, sed preskaŭ subtropikan klimaton. La averaĝa jara temperaturo estas ĉ. 20 °C. Jare pluvas malpli, ol 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas.

Vidindaĵoj
----------

En proksimeco de Thika estas videblaj "Dekkvar-Akvofaloj" kaj Nacia parko.

Fontoj
------

* Angla kaj pola Vikipedioj
* Mapo
***Tota pulchra es*** (Tute bela vi estas) estas malnova preĝo skribita verŝajne en la 4-a jarcento. Ĝi estas unu el la kvin antifonoj por la psalmoj de la vesproj de la festaĵo de la Senmakula koncipiĝo (8-a decembro). La teksto venas parte el la Libro de Judit kaj el la Alta Kanto de Salomono.

Multaj komponistoj uzis tion preĝon kiel inspiro, kiel Robert Schumann, Anton Bruckner, Pau Casals, Maurice Duruflé aŭ James MacMillan.

Teksto
------

Tota pulchra es, Maria,  

et macula originalis non est in te.  

Tu gloria Jerusalem,  
 tu laetitia Israel,  

tu honorificentia populi nostri,  

tu advocata peccatorum.  

Oh Maria, virgo prudentissima,  

mater clementissima,  

Ora pro nobis,  

intercede pro nobis  

ad Dominum Jesu Christum.  

Tute bela vi estas, Maria,  

kaj en vi ne estas makulo origine.  

Vi estas gloro de Jerusalemo,  
 vi estas ĝojo de Israelo,  

vi honoro de nia popolo,  

vi defendanta de pekintoj.  

Ho Maria, plej prudenta virgo,  

plej kompatema patrino,  

Preĝu pro ni,  

peru pro ni  

al la Senjoro Jesuo Kristo.  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 577826
 |
***Días contados*** (Kalkulitaj tagoj) estas hispana filmo reĝisorita de Imanol Uribe, bazita sur samnoma romano de Juan Madrid, kiu premieris en 1994, kaj ricevis la Oran Konkon al la plej bona filmo en la Donostia Internacia Kinfestivalo kaj ok Goya-premiojn en 1995.

Intrigo
-------

**Averto: *La teksto, kiu sekvas, malkaŝas detalojn pri la intrigo de la rakonto.***

*Días contados* estas amhistorio inter du personoj kiuj vivas rande de limoj. Antonio estas membro de terorista eŭska bando ETA, kiu kamuflita kiel ĵurnalisma fotisto planas atencon en Madrido. Kvankam li jam seniluziiĝas en la celoj de la organizo, li estas kaptita en la detrudinamiko; li ekkonas kaj enamiĝas de Charo, dek du jarojn pli juna, prostitutino kiu preskaŭ trapasis la netreapaseblan limon de la drogo, kaj ke spite al la malhela medio en kiu ŝi estis kreskiĝinta ne povas kaŝi la naivecon propran de siaj dek ok jaroj. Charo ne konas la terorismajn agojn de Antonio kaj havigas al li vivon ekster la organizaĵo. Sed la aferoj komplikiĝas por Antonio kiam li estas identigita de la policoj, lia foto aperas en la televido, kaj estas rekonata de unu de la drogulaj amikoj de Charo, nome Lisardo, kiu denuncas lin. 

**Averto: *Malkaŝado de la intrigo de la rakonto ĉi tie finiĝas.***

Geaktoraro kaj roluloj
----------------------

* Carmelo Gómez ... Antonio
* Ruth Gabriel ... Charo
* Javier Bardem ... Lisardo
* Karra Elejalde ... Rafa
* Candela Peña ... Vanesa
* Elvira Mínguez ... Lourdes
* Pepón Nieto ... Ugarte
* Joseba Apaolaza ... Carlos
* Chacho Carreras ... *Portugués*
* Pedro Casablanc ... Alfredo

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Días contados (película de 1994) en la hispana Vikipedio.*
**Trikordo** (angle "tricorder") en la fikcia universo de Star Trek estas mekanismo uzita kiel skanilo, sensilo, analizilo de datumoj, kaj registrilo. 

Tri ĉefaj variaĵoj de la trikordo aperas en klasika Star Trek. La normala trikordero estas ĝenerala uzata ĉefe por esplori nekonatajn areojn, fari detalan ekzamenon de vivantaj aĵoj, kaj registri kaj revizii teknikajn datumojn. La kuracista trikordo estas uzata de kuracistoj por helpi diagnozi malsanojn kaj kolekti korpajn informojn pri paciento; la ŝlosila diferenco inter ĉi tiu kaj norma *tricorder* estas ŝovebla mano-alt-rezolucia skanilo konservita en kupeo de la trikordero kiam ĝi ne estas uzata. La inĝeniera trikordero estas uzata por inĝenieraj celoj en stelŝipo.

La trikordero , kiel vidite en *Star Trek: The Original Series*, estas tre simila al tiutempa portebla kaseda rekordilo, nigra, rektangula aparato kun pint-surĉevala turnanta kapuĉo, du malfermaj kupeoj, kaj ŝultropo. La supraj rotundoj malfermiĝas, eksponante malgrandan ekranon kaj kontrolajn butonojn.