recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Archive.is-Screenshot.pngEkrankopio de la eniriga retpaĝo

**archive.today** (antaŭe *archive.is*) estas servilo kiu ebligas savi kopion de ajna paĝo en la TTT, kun ĉiuj bildoj, stiloj kaj fontoj. Poste la arkivita paĝo povas esti referencata pere de mallonga URL (aŭ longa, konservante la originan).

En februaro 2016 OnlineNIC (usona entrepreno pri domajnoj de Interreto) blokis la iaman domajnon "archive.today" kiu ne funkciis lastatempe. La nova domajno estis "archive.is". Tamen, la blokado estis renversita kaj refunkciiĝis archive.today en difinitaj cirkonstancoj. Aliaj uzitaj domajnoj estis *archive.li*, *archive.is*, *archive.fo*, *archive.md*, *archive.vn* kaj *archive.ph*.

Ekde julio 2013, archive.today estas kongruebla kun la Aplikprograma interfaco (API) de Memento Project.

La retejo superrigardas la lastajn ŝanĝojn de Vikipedio kaj de aliaj komunumoj wiki kaj arkivas novajn eksterajn ligilojn por restaŭri la rompitajn ligilojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala retejo

* Kategorio Archive.today en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 800685
 |
Kazamanco koncistas el regionoj Ziguinchor, Sédhiou kaj Kolda.
**Kazamanco** aŭ **Casamance,** kiu ricevis sian nomon de la rivero Casamance, estas regiono en sud-okcidenta Senegalo, inter Gambio kaj Gvineo Bisaŭa. La plejmultnombra etno en Kazamanco estas la djola popolo, kies lingvo estas la djolaaŭ kaza. Gi konsistas el la administrivaj regionoj Ziguinchor, Sédhiou kaj Kolda.

Plej granda urbo estas Ziguinchor. Fama turismejo estas Cap Skirring. Granda parto de Kazamanco estas parto de la ekoregiono Gvinea arbara-savana mozaiko.

Separatisma konflikto
---------------------

Kazamanco, kiu havas alian ekologion ol cetera Senegalo, produktas la plejparton de manĝaĵoj, rizo kaj kotono en la regno – kaj antaŭ la armigita konflikto ankaŭ havis la plej grandan turisman ekonomion. Pro Gambio, ĝi estas landstrio sufiĉe izolata de aliaj partoj de Senegalo. La plej granda etna grupo – tamen ne memstara majoritato – la djoloj, parolas nek la senegale ĉefan lingvon, la volofan, nek la registaran francan, kaj malsame al la islamana plejmulto, ili estas kristanoj aŭ animismanoj. Ekzistis separatismajn sentimentojn inter ili ekde la kolonialismaj tempoj.

La djoloj havas senson ke ili mem ne profitas de la riĉeco de ilia hejmregiono, Kazamanco, kaj ke plejmulto de la profito alvenas al ĉefurba Dakar. En Kazamanco daŭras konflikton inter la registaro kaj separismaj fortoj ekde 1982 – armigita ekde 1990. Interalie la ekzistanta brita kaj portugala kolonia heredaĵo en la Kazamanca areo apartigas la regionon de la resto de la lando. Malgraŭ pacinterkonsento subskribita en 2004 kun kelkaj el la ribelaj organizoj, la perfortaj okazaĵoj en la regiono daŭras.

Ankaŭ ĉe la alia flanko de la landlimo, en la areo de la rivero Casamance en Gvineo Bisaŭa, estas separisma agado, sed tie la separatistoj estas por-senegalo.[*mankas fonto*]

Fontoj
------

1. 1 2
2. ↑
3. ↑  "Senegalo subskribos Casamance-akordon", *BBC* (angle), 30 decembro 2004.
4. ↑  "Atakoj en Casamance malgraŭ pacmovo", *The New Humanitarian* (angle), 12 majo ‏2006.

Vidu ankaŭ
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Afriko |

* Gvinea arbara-savana mozaiko

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kazamanco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Casamance.net (france)
La **kalvinana preĝejo** estas sakrala historia monumento en urbo Nagyhalász (Hungario).

Historio
--------

La unua mencio pri katolika kirko okazis en 1332 en la komunumo, pri la kalvinanoj en 1597. Ili uzis la katolikan kirkon 83 jarojn, sed en 1696 ili havis jam propran lignan preĝejon. En 1789 ili ricevis permeson konstrui stabilan kirkon jam el ŝtonoj. Ĝi estis konsekrita en 1791. Oni konstruis galerion en 1809, en 1845 pliajn du galeriojn. La ŝtona turo estis konstruita en 1824. La preĝejo plene estis renovigita en 1975. La orgeno alvenis en nekonata jaro.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en korto, sed en korto troviĝas ankaŭ la pastora loĝejo kaj hejmo de maljunuloj. La kirka fasado estas simetria, la kvadrata turo plene reliefas meze. Estas 2 enirejoj, la unua tra la turo, la alia ĉe la navo. Interne galerioj etendiĝas en tri flankoj.

Aŭdu ankaŭ
----------

* sodorado de la malgranda sonorilo

Fontoj
------

* la koncerna teksto estas legebla pli malsupre
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **grek-katolika preĝejo Sankta Mikaelo** estas eklezia monumento historia en Hungario, en urbo Nagykálló.

Historio
--------

Mankas konsento pri histori de la preĝejo inter la fontoj. Estas nebula mencio en 1643 pri la preĝejo. Kelkaj supozas, ke origine estis tie katolika gotika kirko. Laŭ arkeologoj la plej malnova parto estas la absido el la Erao de Arpadidoj. En 1570 serbaj rifuĝintoj alvenis, kiuj konstruis kirkon en tiun lokon. Pli nova estis konstruita en la 1700-aj jaroj. La navo estis konstruita en 1786. Estas mencio pri trakonstruo en la 19-a jarcento laŭ klasikismo. La turo estis malkonstruita pro vivdanĝero en la 1940-aj jaroj, la pli nova konstruiĝis en 2006. Dum la sentura periodo la sonorilado okazis en la apuda sonorilostablo.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en korto, tamen en la korto troviĝas krucifikso konstruita en 1996. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas. La navo kaj la absido estas apogitaj per pilieroj. La absido estas oklatera. Interne la ikonostazo estis skulptita el ĉerizujo. Rumana majstro pentris la ikonojn.

Kermeso okazas en la 8-an de novembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* 
* hungare kun foto Arkivigite je 2019-05-29 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Modernaj neĝŝuoj
**Neĝŝuo** (aŭ **neĝmarŝilo**) estas ilo por promeni aŭ migri sur neĝo, konata delonge en ofte neĝkovritaj regionoj. Ili estas kutime rakedformaj (tial en kelkaj lingvoj ilia nomo estas ***neĝrakedoj***) kaj fiksitaj al kutimaj ŝuoj. La pezo de la persono, kiu portas ilin estas disigita sur pli granda surfaco kaj tial la piedoj malpli enprofundiĝas en la neĝon.

Historio
--------

Neĝŝumigrantoj en Bryce Canyon
Deveno kaj aĝo de neĝŝuoj estas nekonataj. La greka historiisto kaj filozofo Strabono (ĉ. -63 ĝis ĉ. 24) skribis, ke la loĝantoj de la Kaŭkazo uzis platajn ledojn por ne enprofundiĝi en neĝon, kaj ke armenoj uzis samcele rondajn lignoplatojn. Certas, ke homoj jam antaŭ tre longe uzis neĝŝuojn.

Preskaŭ ĉiu indiĝena tribo de Nord-Ameriko inventis propran tipon de neĝŝuo. La plej simplaj troviĝas plej norde. Inuitoj havas du malsamajn tipojn: unu estas triangula kaj ĉirkaŭ 45 cm longa, la alia ronda. Pli sude la neĝŝuoj iĝas malpli larĝaj kaj longaj, la plej longajn uzis la Cree-indianoj, ili estis preskaŭ 2 metrojn longaj. Kutima neĝŝuo similas al tenisrakedo.

Nur malrapide eŭropanoj akceptis la uzon de neĝŝuoj.

Nuntempa uzo
------------

Neĝŝupado en Svisio
Nuntempe neĝŝuoj estas ĉefe sportaj iloj.

Iliaj avantaĝoj estas:

* Ne estas aĝlimo por migri per neĝŝuoj, kio ebligas transgeneraciaj vintraj okupoj.
* Laŭ rapideco kaj tereno, neĝŝumigrado estas aŭ libertempa aŭ altsporta okupo.
* La tekniko estas simpla, ne bezonatas specifaj scioj.
* Neĝŝumigrado similas al skikurado, sed ĝi ebligas atingi pli akrajn terenojn kaj ne necesas preparitaj spuroj.
* Neĝtavolo nur 15 cm alta sufiĉas kaj ĉia neĝo (mola, glaciita, ktp.) ebligas neĝŝumigradon.
* Investo estas malalta, ĉefe kiam oni jam posedas migradoŝuojn, bastonojn, vintrajn vestojn, ktp.

Tipoj
-----

*MSR Denali Ascent*, neĝŝuo kun grimphelpiloj

Bibliografio
------------

* Schneeweiß, Christian: *Schneeschuhtouren zwischen Lechtaler und Kitzbühler Alpen*, Bruckmann, ISBN 3-7654-3594-5
* Gelder, Birgit: *Winterwandern Bayerische Alpen, 50 Wander- und Schneeschuh-Touren zwischen Füssen und Chiemgau – mit Rodeltipps*, Rother-Verlag, 2002, ISBN 3-7633-3020-8
* Szépfalusi, Csaba: *Winterwandern & Schneeschuhwandern*, Pichler Verlag, 2000, ISBN 3-85431-211-3

Eksteraj ligiloj
----------------

* Neĝŝuo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Neĝŝuo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Nordic Snowshoeing (germane) Arkivigite je 2008-06-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Interreta kurso: kiel bone iri neĝŝue (germane)
* Vintraj ferioj sen skioj
* Informoj pri neĝŝuoj kaj aliaj
* Neĝŝumigri tra la Fichtelgebirge
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon La Celle-Saint-Cloud (stacidomo). |


**La Celle-Saint-Cloud** estas franca komunumo kaj okcidenta pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Yvelines kaj en la Pariza Regiono.

Ĝi havas proksimume 21 000 loĝantojn, kiuj nomiĝas *Cellois* aŭ *Celloclodoaldiens*.

Geografio
---------

Bosko de Tournebride
La Celle-Saint-Cloud ĉefe troviĝas sur la orienta kaj okcidenta flankoj de la valeto de la Drionne, kaj cetere plietendiĝas sur la plataĵo de Versailles sude. Ĝi situas proksimume 8 kilometrojn sudoriente de Saint-Germain-en-Laye kaj 6 kilometrojn norde de Versailles, je la landlimo kun la departemento Hauts-de-Seine.

La komunumo havas landlimojn kun Rueil-Malmaison nordoriente, Vaucresson sudoriente, Le Chesnay sude, Rocquencourt sudokcidente, Louveciennes okcidente kaj Bougival nordokcidente.

Historio
--------

Kastelo de La Celle
La nomo de la urbo devenas de la latina vorto *cella*, kiu malnovtempe signis ŝirmejon por ĉasistoj aŭ arbohakistoj, kaj de Clodoald, unu el la nepoj de Klodvigo la 1-a kiu starigis tie monaĥejon.

La komunumo havis plurajn nomojn tra la jarcentoj : *La Celle-sur-Seine*, *Cella Villaris*, *Celle Fratum*, *La Celle-lez-Charlevanne*, *La Celle près Bougival*, antaŭ fariĝi La Celle-Saint-Cloud je la 17-a jarcento. Ĝi cetere nomiĝis *La Celle-les-Bruyères* dum la franca revolucio de 1789.

Je la 17-a kaj 18-a jarcentoj, la teritorio de la komunumo, proksima al la kastelo de Versailles, estis uzita kiel ĉastereno far la francaj reĝoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yvelines
* Listo de urboj de Francio
* La Celle-Saint-Cloud (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala TTT-ejo
**Vertical Groove Golf** (VGG) (esperantigite **Vertikala Fenda Golfo**) estas golfa kompanio kiu fabrikas diversajn golfajn klabojn, kun unika dezajno: la fendaj linioj sur la fronto de la klabo estas pli vertikalaj ol horizontalaj. La kompanio fondiĝis en 2014 fare de Rubin Hanan kaj Neal Jagoda uzante teknologion evoluintan fare de Tony Antonious antaŭ lia morto en 2007. Antonious tenis pli ol 400 golfajn rilatajn patentojn antaŭ sia morttempo, inkluzive de la ganto de Velcro-a golfo. La kompanio oficiale lanĉiĝis la 9-an de januaro 2017

Hanan kaj Jagoda rajtigis la vertikalfendajn teknologiojn de la bieno en 2014 kaj komencis la provantan fazon uzante Golf Labs en San Diego. La klabo testis bone, montrante plibonigitan distancon kaj precizecon super similaj klaboj en kontrolita medio. Surbaze de provaj rezultoj, GRT Capital, gvidita de Tom Krochuk kaj Jeff Barry iĝis partneroj kaj provizis kapitalon por disvastigi la klabon merkate.

VGG nuntempe estas provizanto por la PGA Champions Tour (PGA-Ĉampionoj-Turneo).

Rimarkindaj golfludistoj, kiuj uzis klabojn de Vertical Groove estas John Daly, Rocco Mediate kaj Kenny Perry.

Eksteraj ligiloj
----------------

* "Vertical Groove Golf". ESPN. (podcast).
La **preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco** (origine hungare *Szent Kereszt felmagasztalása*) estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Nagymaros.

Historio
--------

Sur la pordopinto de la kirko estas legebla 1509, kion multaj akceptas kiel konstrujaron. Tamen la unua mencio okazis jam en 1324 (tiam dediĉita al Marteno de Tours). Arkeologoj trovis restaĵojn el la unua kirko, kiu plurfoje estis trakonstruita kaj pligrandigita en la 14-a kaj 15-a jarcentoj. Nur la turo estis konstruita en 1509. Dum dominado de turkoj en 1587 la loĝantoj prenis la kalvinismon kune kun la kirko, kiu intertempe ruiniĝis. La katolika paroĥo estis refondita en 1728. La preĝejo mem barokiĝis en 1771. La orgeno estis farita en 1902. En 1965 la restaŭristoj faris mezepoka la aspekton.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola laŭ la trotuaro de strikta vojo. Apud la kirko troviĝas statuoj pri Stefano la 1-a (Hungario) kaj Gizela de Bavario. Kontraŭ la preĝejo funkcias la paroĥejo konstruita en la 1770-aj jaroj. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas, plej meze situas la enirejo. La turo ĉe la anguloj havas pilierojn. La turo super la navotegmento transformiĝas al pli mallarĝa oklatero. La navo finiĝas en absido kun sakristio. Interne la instalaĵoj devenas el la 18-a jarcento.

Kermeso okazas en la 14-an de septembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

* Inter domoj kasiĝas la kirkoInter domoj kasiĝas la kirko
* TuroTuro
* Parto de navoParto de navo
* Parto de turoParto de turo
* PordoPordo
* PredikejoPredikejo


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Malofta malsano**, ankaŭ nomata **orfa malsano**, estas ajna malsano kiu influas malgrandan procenton de la loĝantaro. Nuntempe oni taksas, ke ekzistus inter 5 000 kaj 8000 da tiuj malsanoj : la nombro da trafitaj homoj superas tiun trafitaj de kanceroj.

Plej multaj el tiuj maloftaj malsanoj havas genetikan originon, kaj tial ĉeestas dum la tuta vivo de la persono, eĉ se simptomoj ne tuj aperas. Multaj maloftaj malsanoj aperas frue en la vivo kaj ĉ. 30 procento de infanoj kun maloftaj malsanoj mortos antaŭ atingi sian kvinan vivojaron.

Difino
------

Ne ekzistas klara kriterio de ofteco, ekde kiu unu specifa malsano estas konsiderata malofta. Malsano povas esti konsiderata malofta en unu parto de la mondo aŭ en aparta grupo de loĝantaro, sed ankoraŭ esti ofta en alia. Kelkaj difinoj baziĝas nur sur la nombro de pacientoj kiuj suferas ĝin, kaj aliaj difinoj inkluzivas aliajn faktorojn, kiel la ekziston de adekvataj traktadoj aŭ la severeco de la malsano.

En Usono, la Leĝo pri Maloftaj Malsanoj de 2002 difinas *maloftan malsanon* strikte laŭ nombro, specife "ajna malsano aŭ kondiĉo kiu influas malpli ol 200 000 personojn en Usono," aŭ 1 en 1 500 loĝantoj.

En Japanio, la laŭleĝa difino de malofta malsano estas tiu kiu influas malpli ol 50 000 pacientojn en Japanio aŭ 1 en 2 500 loĝantoj.

Tamen, la 'ĝenerala direkcio de la Eŭropa Komisiono pri publika sano kaj protektado de konsumantoj' difinas maloftajn malsanojn kiel "vivo-minaca aŭ kronike malfortiga malsano kiu estas de tia malalta ofteco ke oni bezonas specialajn kunigitajn penojn por trakti ilin." La termino *malalta ofteco* estas poste difinita kiel ĝenerale signifanta malpli ol 1 inter 2000 loĝantoj. Malsanoj kiuj estas statistike maloftaj, sed ne vivo-minacantaj, kronike debiligaj aŭ maladekvate traktitaj, estas ekskluditaj de tiu difino.

La difinoj uzataj en la kuraca literaturo kaj en planoj por la nacia sano estas simile malsamaj, kun difinoj variantaj inter 1/1000 kaj 1/200 000.

Vidu ankaŭ
----------

Ekzemploj de maloftaj malsanoj

* Amiotrofa lateralsklerozo
* Epidermolizo blaziga
* Genetika malsano
* Progresa ostiĝa fibrodisplazio

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2012-12-03. Alirita 2011-02-01.
2. ↑  Leĝo pri Maloftaj Malsanoj de 2002
3. ↑  "Maloftaj malsanoj: pri kio temas?" angle kaj itale
4. ↑  Useful Information on Rare Diseases from an EU Perspective - Utila Informo sur Maloftaj Malsanoj de EUa Perspektivo. European Commission - Eŭropa Komisiono. Kontrolita en 19 majo 2009.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Malofta malsano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Portalo pri Maloftaj Malsanoj en Eŭropa Unio
Provinca Parko Fish Creek
**Parko Fish Creek** estas provinca parko en la suda parto de Kalgario (Alberto, Kanado). Ĝi estas unu el la plej grandaj enurbaj parkoj de Nordameriko, etendante 19 km-ojn de oriento al okcidento. Kun 13,48 km², ĝi estas pli ol trioble pli granda ol Parko Stanley de Vankuvero (Brita Kolumbio).

La Rivero Bow kaj la rivereto Fish Creek trapasas la parkon, kiu fluas de unu flanko de Kalgario al la alia. La multaj pavimitaj kaj nepavimitaj vojetoj por piedirantoj kaj biciklistoj, kiuj ligas la parkon al la vasta enurba sistemo de vojetoj, permesas al vizitantoj aliri parkajn instalaĵojn por dumtaga tendumado, kiel ankaŭ ĉevalejojn kaj artefaritan lagon  en kiu oni povas naĝi. En la parko estas 80 kilometroj da vojetoj, de kiuj 30 km estas pavimitaj, kaj en ĝi loĝas multaj sovaĵaj bestoj, inter ili cervoj, kojotoj, strigoj, kaj kastoroj.

Danke al sia kreskado, la urbo Kalgario nun ĉirkaŭ la parkon ĉiuflanke. Je la okcidento ĝi ankaŭ havas komunan bordon kun la terenoj de la Nacio Tsuu T'ina, unu el la Unuaj Nacioj.

Kiel rezulto de la forta pluvado kaj inundoj, kiujn spertis Alberto en junio de 2005, la duono de la vojoj de la parko forlaviĝis kaj la alia duono damaĝita. Sep pontoj por piedirantoj super la rivereto Fish Creek detruiĝis kaj sep aliaj iĝis nesekuraj.

La situo de la parko kaj urba kresko en la sudo de Kalgario daŭre kaŭzas kapdolorojn al urboplanistoj. Estas malmultaj lokoj, kie oni povus konstrui vojon tra la parko. Tri grandŝoseoj (Deerfoot Trail/Ŝoseo 22X, Macleod Trail kaj 37-a Strato SW) ekzistas por ligi la sudajn partojn de la urbo kun la nordo; ĉi tio ofte rezultigas trafikblokiĝojn en lokoj kie ĉiuj devas pasi.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑   Fish Creek Park information. Arkivita el la originalo je 2004-10-17. Alirita 2006-07-08.
2. ↑   News article on flooding. Arkivita el la originalo je 2007-03-11. Alirita 2007-03-11.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de provincaj parkoj de Alberto
* Listo de provincaj parkoj en Kanado
* Listo de naciaj parkoj de Kanado

* Kategorio Provinca Parko Fish Creek en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kuraĝigistinoj ekzercas antaŭ matĉo.
Kuraĝigistinoj
**Kuraĝigistinoj**, foje **aklamistinoj** (angle: ***cheerleaders*** (prononcu :ĉirlider:) - *cheer + leader = kuraĝigado + gvidanto*, esperante eble kuraĝigistinoj aŭ aklamistinoj, estas specialistinoj de sporta fako origine estiĝinta kiel maniero de grupa kuraĝigado kun komplika koreografio, sed hodiaŭ dum sportaj eventoj dum kiuj okazas instigado de la entuziasmo de la homamaso kaj la ludantojn de certa teamo Aklamistinoj devas rapide kaj energie realigi programon kies elementoj konsistas el miksaĵo de saltoj, dancoj, levado de la kruroj, movoj de la manoj, gimnastiko, akrobataĵoj (ekzemple piramidigo, vidu apudan bildon) je sono de ritma kaj dinamika muziko.

Iuj aklamistinoj praktikas libertempe, aliaj profesie. Temas plejparte pri virina sporto, sed en malpligranda mezuro praktikas ĝin praktikas ankaŭ viroj. Kun tiu ĉi sporto povas komenci ĉiu eĉ sen tiu ĉi preparo, se tiu havas sufiĉe da kuraĝo kaj komplezo labori kun si. Povas dediĉi al ĝi infanoj de junaĝo, poste konkurse de ses ĝis dek unu jaroj en kategorio *peewees*, de dek unu ĝis dek kvin jaroj en kategorio *junioro* kaj ekde dek ses jaroj en kategorio *senioro*.

Tiu aktivado ludas gravan rolon en la ceremonio de matĉoj de diversaj sportoj kiel ĉe korbopilkado, usona piedpilko kaj kriketo. Tiu komencis kiel usona kutimo sed danke al filmoj kaj televidserioj por junuloj, ĝi disvastiĝis tra la tuta mondo, kie oni imitas pli malpli la usonan kutimmanieron.

Filmoj pri kuraĝigistinoj
-------------------------

* *John Tucker Must Die* (2006)
* *Bring It On: All Or Nothing* (2006)
* *Man of the House* (2005)
* *Bring it On Again* (2003)
* *Sugar & Spice* (2001)
* *Bring It On* (2000)
* *Cheerleader Camp* (1987)
* *The Dallas Cowboys Cheerleaders 2* (1980)
* *The Dallas Cowboys Cheerleaders* (1979)
* *Cheerleaders Wild Weekend* (1979)
* *Revenge of the Cheerleaders* (1977)
* *The Swinging Cheerleaders* (1974)
* *The Cheerleaders* (1973)

* Kuraĝigistinoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kuraĝigistinoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. ↑  (fr) *Claque*
**ERKEL Ferenc** (7-a de novembro 1810, Gyula – 15-a de junio 1893, Budapeŝto) estis hungara komponisto, pianoartisto, dirigento kaj pedagogo. Li estas la plej granda reprezentanto de la romantika hungara nacia operoliteraturo.

Lia patro (Erkel József) estis instruisto kaj eklezia dirigento. Erkel Ferenc lernis en Nagyvárad, poste en Pozsony, kie lia muzika instruisto estis KLEIN Henrik. En la aĝo de 17-18 li lernis en Kolozsvár, kie li konatiĝis kun György Ruzitska.

Li laboris ekde 1834 en Peŝto kiel pianisto. Ekde 1835 li laboris tie ĉe la Germana Teatro (Pest), poste ĉe la Budaa Hungara Teatra Asocio. Li estis ekde 1837 dirigento de la Hungara (pli poste Nacia) Teatro, kie li establis la bazojn de la hungara operludo. Lia unua opero estis la Bátori Mária, kies tekstojn skribis Béni Egressy.

Li venkis en 1844 la anoncitan konkurson por muzikigo de la hungara Himno. Oni samjare prezentis lian operon Hunyadi László (pron. Hunjadi Laslo = Ladislao HUNJADI), kies intonacio kaj dramaturgio montris novan vojon en la hungara opera arto. Kun lia gvido fondiĝis en 1853 la hungara Filharmóniai Társaság (Filharmonio), kies ĉefa dirigento li iĝis ĝis 1874. Lian operon Bánk bán (Bánk bano) oni prezentis en 1861, en kiu li laboris kun hungaraj elementoj anstataŭ italaj. Tiu ĉi opero estis la lasta, kiun li verkis je tekstoj de Béni Egressy (kiu mortis en 1851). La postaj operoj kun tekstoj de aliaj verkistoj ne estis tiel sukcesaj.

Li kunlaboris ĉe la fondo de la hungara Muzikakademio, kie li estis direktoro kaj pianista instruisto inter 1875-1887. Li iĝis en 1884 muzika ĉefdirektoro en la Reĝa Operejo de Budapeŝto. Lia lasta apero antaŭ larĝa aŭskultantaro okazis en 1890, kiam li dirigentis naskiĝtage (80.) en la koncerto de la Hungara Filharmonio.

Li ĉerpis la temojn por siaj verkoj ĉiam el la hungara historio, li ĉiam klopodis por esprimi la naciajn ideojn kaj kontraŭis la despotismon (Bánk bán) kaj la „interkonsenton" (de 1867) (Dózsa Gyögy – 1867).

Li estas en Hungario (krom Ferenc Liszt) la plej grava reprezentanto de la hungara muzika romantiko.

Diversaj
--------

Li geedziĝis en 1839 kun ADLER Adél kaj naskiĝis 4 elstaraj filoj, kiuj iĝis poste muzikistoj (Gyula Erkel, Elek Erkel, László Erkel, Sándor Erkel).

Li estis ankaŭ grava ŝakisto, vicprezidanto (kaj post unu jaro prezidanto) de la Pesti Sakkör (Peŝta Ŝakrondo) fondiĝinta en 1864. Liaj ŝakpartioj eĉ aperis en la Berliner Schachzeitung.

Je lia memoro oni fondis en 1952 ŝtatan premion, per kiu oni distingas la elstarajn hungarajn muzikajn verkojn kaj sciencajn laborojn.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Ferenc Gaál
* Zoltán Gáty
* Gyula Major

* Kategorio Ferenc Erkel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 31265
* GND: 118530801
* LCCN: n81014433
* VIAF: 51875112
* ISNI: 0000000081306933
* LIBRIS: 254496
* SUDOC: 080007090
* BNF: 13893697d
* MBA: 645d98aa-7568-4399-bda9-d5f47aa7e8df
* NKC: ola2002161276
 |
**Theatre Owners Booking Association** aŭ **Theater Owners Booking Association** (eo: *Enskribo-Asocio de la Teatrejo-Posedantoj*), mallonge *T. O. B. A.*, estis ligo de usonaj vodevil-teatrejoj, kiu ĉefe en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj ofertis spektaklojn kun nigrusonaj muzikistoj, komikistoj kaj aliaj teatroartistoj. La teatrejo-posedantoj estis nure blankuloj, kiuj organizis por nigrula publiko ĵaz-, blus- kaj aliaj eventojn. La ligo komencis en 1909 kun 31 teatrejoj kaj havis en sia florepoko dum la 1920e-aj jaroj pli ol 100 membrojn.

La nigrulaj artisto stampis por T. O. B. A. la moknomojn *Tough on Black Artists* (*Rigora kontraŭ nigrulaj artistoj*, ĉar la salajroj estis pli malaltaj ol tiuj por blankuloj) kaj *Toby Time* (*Time*, fakte *tempo*, estis sinonimo por vodevilo). Onidire teatrejoj de T. O. B. A. estis la ununuraj sude de la Linio Mason-Dixon, kiuj proponis programojn por nigrula publiko. Pro la Granda Depresio T. O. B. A. perdis gravecon.

Al la steluloj de T. O. B. A. apartenis i. a. Ethel Waters, Ma Rainey, Bessie Smith, Mamie Smith, Fletcher Henderson, Fats Waller, Louis Armstrong, Duke Ellington, Josephine Baker, Cab Calloway, Count Basie kaj (jam en la aĝo de kvar jaroj) Sammy Davis junior.
La Teatrejo goeta en Bad Lauchstädt
La **Goethe-Teatrejo Bad Lauchstädt** estas teatro en Bad Lauchstädt kaj la unusola originale konserviĝinta teatrejo el la epoko de Goethe.

Historio
--------

En Lauchstädt ekzistis jam ekde 1761 teatrejoj, kiam 1791 Johann Wolfgang Goethe fariĝis ĉefdirektisto de la vajmara kortegoteatro kaj aĉetigis la banlokan teatrejon de Joseph Bellomo por 1200 taleroj. Ekde la 13-a de junio 1791 la vajmara kortegoteatro gastis regule dum la somersezono en Lauchstädt. Pro la nekontentigaj ĉambroj oni finfine decidis konstrui novan teatrejon. La 26-an de junio 1802 okazis je ĉeesto de Goethe la malfermado de la nova domo, je kiu ĉeestis 672 gastoj, dum kiam centoj da spektantoj ne akiris eniron. Oni prezentis la teatraĵon *Was wir bringen* de Goethe kaj la opero *La clemenza di Tito* de Mozart. La teatrejo je Lauchstädt siatempe estis unu el la unuaj en la germanlingvaj landoj. Inter la arĥitektoj planintaj ĉi-teatrejon estis ankaŭ la vajmarano Rudolf Steiner.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Goethe-Teatrejo (Bad Lauchstädt) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retpaĝo de la Goethe-Teatro
Vidaĵo ekde la kastelo
Fronta aspekto
**Saarländisches Staatstheater** (eo: **Sarlanda Ŝtata Teatro**) estas teatro, kiu prezentas en la Ŝtata Teatrejo kaj en la Malnova Fajrogardejo pecojn el la kampoj muzikteatro, dramo, baleto same kiel koncertojn, ekde la sezono 2006/2007 ankaŭ kabareton, agoartaĵoj kaj eksperimenteman teatron.

La domo
-------

La Ŝtata Teatrejo je Saarbrücken ekestis inter 1937 ĝis 1938 laŭ konceptoj de Paul Otto August Baumgarten en novklasikisma stilo. Oficiale ĝi estis „donaco" de la nazia registaro al la Sarlando kiel danko por la balotrezulto en la jaro 1935, per kiu la sarlandanoj decidiĝis por re-aliĝo al la Germana Regno. En vero tamen la urbo Saarbrücken kiel starejo de la teatrejo devis financi la plej grandan parton de la kostoj. La domo devis – laŭ la volo de la nazioj – servi kiel „bastiono" kontraŭ Francujo.

La domo elbrulis sekve de bombatakoj de la usonaj kaj britaj bombaviadiloj en la Dua Mondmilito, estis tamen ĉiufoje reparata. Krome ĝi suferis pro sia proksimeco al rivero Saar plurfoje akvodifektojn je superakvegoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sarlanda Ŝtata Teatrejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo del a Sarlanda Ŝtata Teatro
* Literaturo pri la Sarlanda Ŝtata Teatro
**Kálmán Pongrácz** [pongrAc], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Pongrácz Kálmán** estis hungara politikisto, parlamenta deputito, urbestro, tornisto.

Kálmán Pongrácz naskiĝis la  11-an de oktobro 1898(nun 1898-10-11) en Erzsébetfalva (nuntempa distrikto en Budapeŝto), li mortis la 15-an de januaro 1980 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Kálmán Pongrácz iĝis tornisto en fabriko en Budapeŝto, baldaŭ li aliĝis al la sindikato. Li batalis dum la 1-a mondmilito ekde 1916, post 2 jaroj li estis militkaptito ĉe Piave. Li hejmenvenis en 1919 kaj li laboris plu. Inter 1929-1932 li estis senlaborulo, dum li frekventis precipe sindikatajn kaj partiajn kursojn, en 1931 li aliĝis al la socialdemokratoj. Dum la nazia erao (1944) li kaŝiĝis, en la sekva jaro li aliĝis al la komunistoj. En 1947 li estis levita fabrikestro, inter 1949 – 1980 ankaŭ parlamentano, inter 1949-1958 ankaŭ urbestro de Budapeŝto. Intertempe li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1956, dum la hungara revolucio de 1956 li provizore retiriĝis, en 1958 li pensiuliĝis. Li ricevis premiojn inter 1948-1968.

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 856132
 |




* Portalo pri Biografio
La **Sinagogo** de Nitra estas protektita grandvalora arkitektura historia monumento de Slovakio en urbo Nitra.

Sinagogo en Nitra

Historio
--------

La judoj konstruis la nun videblan sinagogon en tiam hungara urbo Nyitra inter 1910-1911. La impona konstruaĵo estis projekciita fare de hungara arkitekto Lipót Baumhorn, kiu jam faris similajn konstruaĵojn en diversaj urboj de Hungario. Malĝoja ĉapitro en la historio de la sinagogo kaj judeco estas tio, kiam slovakaj faŝistoj deportis la judojn. Ili grandparte pereis, granda parto el la postvivantoj elmigris al Israelo. Post la 2-a mondmilito la sinagogo ne estis uzata. En 1982 la juda komunumo transdonis la konstruaĵon al la distrikto, poste al la urbo. La rekonstruo kaj trakonstruo finiĝis en 2004. Hodiaŭ en la sinagogo okazas koncertoj, ekspozicioj, prezentadoj de teatraĵoj, ekspozicio dediĉita al la holokaŭsto.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas ĉe stratoangulo. La sinagogo miksas plurajn stilojn kiel eklektikismo, sed imponas la maŭra-bizanca stiloj. En la mezo granda kupolo etendiĝas, kiun 4 kolonoj tenas. Interne la sakramentoj mankas.

Fontoj
------

* slovaka Vikipedio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sinagogo de Nitra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Stanislavo Belov (2018-02-16) Judaj spuroj en Nitro (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2018-02-16. Alirita 2018-02-16. *(blogaĵo de la partopreninto de la 101-a UK)*
Ŝimŝon-fontano kun la apoteko fone je la dekstra
Panvendejoj historiaj kun pilorio
La **Foirplaco de Gera** (germane *Marktplatz Gera*) estas kvadrata centro de Gera, Germanio, el la Mezepoko. Ĝi nomiĝas inter la plej belaj placoj de Centra Germanio. La urbodomo, la urba apoteko kaj la foireja fontano estas ĝiaj ĉefaj vidindaĵoj.

Urbodomo
--------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Urbodomo de Gera.
La elstara historia konstruaĵo de la tuta urbo kaj sekve ankaŭ de tiu ĉi bazarplaco estas la urbodomo de Gera. Jam la en 1425 unuafoje menciita antaŭula konstruaĵo dividis la areon en ĉefan bazarplacon kaj grenan bazarplaco (*Kornmarkt*; fruaj nomoj: Neumarkt, Topfmarkt). Detruite en 1450 dum la t.n. Saksia interfrata milito (*Sächsischer Bruderkrieg*) ene de la Elektoprinclando Saksio ĝi nur provizore rekonstruitis. Inter 1573-76 oni prenis kelkajn mezepokajn konstruaĵerojn por konstrui la nunan renesancstilan konstruaĵon, kiu nombriĝas inter la plej maturaj rezultoj de mezgermana urbodoma arkitekturo. Oni ja legas pri certa ĉefarkitekto Nicolaus Theiner el Lobeda el 1573, sed ĝi realigitis verŝajne laŭ planoj de Nikolaus Grohmann el Vajmaro. Li estis farinta jam antaŭe la skizon por la linda urbodomo de Altenburg.

Rimarkindas la riĉaj skulptitaĵoj ĉe la ĉefa pordo tra kiu oni ankaŭ povas iri ĝis la urbodoma kelo *(Ratskeller)*. Blazonoj, homaj kaj bestaj figuroj kiel ankaŭ gapkapoj estas vidindaj plastikaj laboraĵoj plurkoloraj. Flanke de la dekstra kariatido de la portalo troviĝas la 57,2 centimetrojn longa Ulno de Gera, kiu estis ĝis la jaro 1869-a la oficiala mezurunuo por surlokaj komercistoj.

Domo Markt 15, iama Domo de la germana-sovetia amikeco

Urba apoteko
------------

Ĉe la okcidenta parto de la placo, ĉe la angulo al la strato Kleine Kirchstraße, estas alia notinda renesanca konstruaĵo de la urbo, la apoteko. Ĝian konstruon komisiis en 1592 la urbestro Hans Hörel, baptopatro de la komponisto Heinrich Schütz el la najbara urbo Köstritz. Belega afero de tiu ĉi juvelaĵo anguldoma estas la en 1606 alkonstruita ronda orielo. La du frisoj montras la blazonojn de Hohenlohe, Reuß, Schwarzburg kaj Solms supre kaj malsupre la alegorian prezenton de la kvar sezonoj. La du kolonoj por la fenestraj sojloj havas reliefajn tabulojn kun dek apostoloj.

Ŝimŝon-fontano
--------------

La bazarplacan fontanon kronas figuro impona de la fortega Ŝimŝon el la Juĝistoj, kiu venkas la leonon. La baroka grupo faritis en 1685 fare la skulptisto Caspar Junghaus la malpli juna el Rochlitz. Ĝi estas de grejso el Falka (=hodiaŭ suda urboparto de Gera). La nuna plastikaĵo estas kopio el la jaro 1979, kiun faris la lokulo Heinz Plath.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Foirejo de Gera en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri la apoteko sur la urba retejo Arkivigite je 2016-03-07 per la retarkivo Wayback Machine
* Informoj pri la urbodomo sur tutturingia porturisma paĝaro Arkivigite je 2016-05-16 per la retarkivo Wayback Machine
* Panoramo de la placo[*rompita ligilo*]
**Jegor JAKOVLEV** (1930 — 2005) estis rusia ĵurnalisto kaj verkisto.

Jegor Jakovlev naskiĝis en 14-a de marto de jaro 1930. En jaro 1954 li finis Moskvan historioarkivan instituton. En diversa tempo la ĵurnalisto laboris en gazetoj "Pravda" kaj "Izvestija". En aŭgusto de jaro 1986 Jakovlev estis nomumita ĉefredaktoro de gazeto 'Moskovskije novosti".

Jegor Jakovlev estis fondinto kaj posedanto de "Obŝĉaja gazeta", kiu estis eldonita ekde printempo de jaro 1993.

En jaro 1970 Jakovlev fariĝis laŭreato de premio de la Tutmonda konsilantaro de paco. En jaro 1990 li ricevis premion "Ĵurnalisto de Eŭropo". Jakovlev estas aŭtoro de libroj "Kamarado Zorge. Dokumentoj, rememoroj, intervjuoj", "Kvin historioj el kvin landoj", "Portreto kaj tempo: V.I.Lenin - strekoj al biografio, rakontoj en dokumentoj, raportaĵo el jaro dekoka", "Teni animon je flugiloj" kaj aliaj.

Dekano de fakultato de ĵurnalistiko de Moskva Ŝtata Universitato Jasen Zasurskij nomis nekompensebla morton de Jegor Jakovlev. "Li restis gvidanto de rusia demokratia ĵurnalistiko, profesiulo kaj homo de altaj idealoj, altaj homaj ecoj," - diris Zasurskij. - Tio estis konscienco de nia ĵurnalistiko. Tio estis homo, kiu unuigis ĵurnalistojn ĉirkaŭ idealoj de gazetara libero, moraleco kaj servado al altaj idealoj".

Jakovelv mortis dimanĉe en Moskvo en 23-a urba hospitalo post longtempa malsanado.
La artikolo estas farita laŭ informo de Novaĵoj el Rusio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 53068
* GND: 108100855
* LCCN: n83239570
* VIAF: 32532127
* ISNI: 0000000081121082
* SUDOC: 090412109
* NDL: 00522829
* NKC: jx20050914013
 |
**Abeokuta** estas industria metropolo kaj ĉefurbo de subŝtato Ogun en Niĝerio. La loknomo signifas: "sub la ŝtonoj".

Panoramo en Abeokuta
Vojo en Abeokuta

Bazaj informoj
--------------

* 07° 09′ 39″ N 03° 20′ 54″ O﻿ / ﻿7.16083 °N, 3.34833 °O﻿ / 7.16083; 3.34833 (mapo)
* Areo: km²
* Supermara alteco: 170 m
* Loĝantaro: 593.140 en 2006
* Horzono: UTC +1
* Telefonkodo:

Geografio
---------

Abeokuta situas en sudokcidenta angulo de Niĝerio laŭ Ogun (rivero). Lagoso troviĝas je 75 km-oj.

Historio
--------

Rifuĝintaj indiĝenoj fondis Abeokuta-on en 1825. Ili kaŝiĝis de sklavoĉasistoj ĉe la rokoj. Baldaŭe oni ĉirkaŭis la domaron je defenda muro 32 km-ojn longa kaj 3 m-ojn alta kaj iĝis memstara urboŝtato. La loĝantoj estis precipe joruboj. En 1847 baptistaj kaj anglikanaj misiistoj funkciigis lernejojn. En 1851 la joruboj venkis la sklavoĉasistojn kaj en1864 ili venkis la eksterajn ribelistojn, sed en 1914 la britoj okupis la ŝtaton. Pli frue jam en 1899 la britoj konstruis fervojon al Lagoso. Ekde 1988 universitato funkcias en la urbo.

Trafiko
-------

Abeokuta havas ĉefvojojn al la proksimaj urboj.

Industrio
---------

Palmooleo, ligno, kaŭĉuko kaj kakao estas la ĉefaj historiaj artikoloj de komercado. Nuntempe aldoniĝis ŝtonominado, farado de cemento, plasto, nutraĵoj kaj biero.

Famuloj
-------

* Wole Soyinka Nobel-premiita verkisto

* Abeokuta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Abeokuta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 354833
* GND: 4000092-8
* LCCN: n86102136
* VIAF: 145502572
* BNF: 124329539
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon La Souterraine (stacidomo). |


**La Souterraine** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 5273 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

Ĝi estas trafluata de la rivero Sédelle, branĉrivero de la Creuse.

Geografio
---------

La Souterraine etendiĝas sur 37,07 km², kaj havis 5273 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 142 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de La Souterraine situas je alteco de 456 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, La Souterraine apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-François Muguay, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Bildaro
-------

* PreĝejoPreĝejo
* SonorilturoSonorilturo
* Turo de la pordo Sankta JohanoTuro de la pordo Sankta Johano

Administrado
------------

La Souterraine estas la ĉefurbo de la kantono de La Souterraine. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de La Souterraine
* La Souterraine (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Souterraine en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de La Souterraine Arkivigite je 2001-03-30 per la retarkivo Wayback Machine
La **Teatro je Meiningen** (germane *Meininger Theater*) estas kvarfaka teatro en la turingia urbo Meiningen.

Priskribo
---------

Ekde 1829 estiĝis sub la regado de Bernardo la 2-a (Saksio-Meiningen) laŭ la planoj de la brunsvika kortega arkitekto Carl Theodor Ottmer kaj sub la gvido de August Wilhelm Döbner modernega konstruaĵo kun 600 sidaj kaj 160 staraj lokoj laŭ klasikisma stilo. Aktorado en Meiningen memkompreneble estis ekinta jam pli frue. Elstara meceno teatra iĝis la posta duko Georgo la 2-a (Saksio-Meiningen).

La enemblo de la teatro prezentas muzikteatraĵojn (opero, opereto, muzikalo), dramojn, koncertojn kaj pupteatraĵojn. Krom tio la oferton kompletigas baletoj kaj junularteatraĵoj, kiujn produktas kaj prezentas la Turingia Landa Teatro je Eisenach. Alligita al la teatro krom tio estas la fama *Kortega Kapelo je Meiningen*. La tradiciriĉa teatro nomiĝas ankaŭ *Sudturingia Ŝtata Teatro*.

La teatrejo estas la naskigdomo de la ĝis nun praktikata moderna reĝioteatro. Fine de la 19-a jarcento ĝi estis diskoniginta ĉi tiun profundan teatroreformadon per multaj gastprezentadoj en tuta Eŭropo. Ĉi tiu tradicio i.a. igis la teatron de Meiningen unu el la gravaj teatroj ne nur en Turingio kaj sekurigas al ĝi ĝis nun apartan pozicion en la teatromondo. Tio stampis la memkomprenon de la urbo Meiningen kiel *teatra urbo*.

Vidu ankaŭ
----------

* Ludwig von Alvensleben
* Max Eisfeld, aktoro
* Teatromuzeo de Meiningen

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Teatro je Meiningen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kategorio Teatro je Meiningen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Teatro je Meiningen en Vikifontaro (Universala biblioteko)

* La teatro je Meiningen
* Ĝenerala resanigo de la teatrejo je Meiningen en 2010/2011 Arkivigite je 2013-03-16 per la retarkivo Wayback Machine
* theaterherzog.de
* Historia teatro je Meiningen
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

**Nomiko** estas ludo ludata rete aŭ en persono, kies reguloj ŝanĝas laŭ la agoj de la ludantoj. Kutime, la reguloj unue ŝanĝigas per demokratia balotado. Nomiko, kaj la baza regularo, estis kreita de Peter Suber en sia libro *La Paradokso de Memamendo*. La ludo estas iamaniere modelita je modernaj registaraj sistemoj, kaj demonstras ke iu ajn regulŝanĝanta sistemo povas sin trovi en situacio kie la leĝoj estos kontraŭdiraj aŭ malsufiĉaj por difini tion, kio estas laŭleĝa.

La kondiĉo de venko en la bazregularo de Suber estas la akumulado de 100 poentoj (per ĵetkuboj), sed la ludantoj povas tiom ŝanĝi la regulojn ke poentoj estiĝus sengravaj preferante alia venka maniero. Iu ajn ambiguo en la regularo povas permesi al la unua ludanto kiu ĝin malkovras, subtile modifi la regulojn por venki. La bazregularo de Suber permesas nomigi Juĝistoj kiuj prezidas sur la interpreto de la reguloj.

La supera paragrafo specifike rilatas al la regularo de Suber ĉar ekzistas multajn variadojn. Kelkaj havas temojn, kelkaj komencas per nur unu regulo, kelkaj uzas diktatoro anstataŭ demokratio, kelkaj miksas nomikon kun ekzistantaj ludoj tiel Monopolio aŭ Ŝako. Aliaj bizaraj kaj frenezetaj versioj ekzistas.

Nomikaj ludoj povas daŭri tre longtempe. *Agora* daŭras senhalte ekde 1993.

Eksteraj ligiloj
----------------

* en:La Nomika Retpaĝo de Peter Suber Arkivigite je 2006-08-20 per la retarkivo Wayback Machine
**Rusa ruleto** estas hazardludo, dum kiu oni ŝargas per unu kuglo sespafan revolveron kaj poste oni turnas (ruligas) la ŝargilon. Oni metas la paftubon al la kapo kaj premas la ĉanon. La ŝanco de morto estas 1 al 6. Gajninto estas tiu, kiu pli longe travivas aŭ se alia ne plu kuraĝas. Tiun "ludon" povas "ludi" multaj homoj. Tio aperas en filmoj kaj beletro.

Ekzistas ankaŭ versio de tiu ludo, kiam la ŝarĝilo ne estas ruligata post ĉiu iteracio de la ludo, tiel pligradigante la ŝancon de pafo en ĉiu iteracio (1/6, 1/5 kaj tiel plu).

Krom pafado en la kapon oni ankaŭ foje praktikis aliajn regulojn (pafado en sian manon, ekzemple).

Tamen se la revolvero estas bona kaj ĝia ŝarĝujo sufiĉe facile turniĝas, probableco de sinpafo (de la unua ludanto) estas malpli ol 1/6 , ĉar pro sia pezo la kartoĉo estos post turniĝo en suba parto de la ŝarĝujo, sed la pafado okazas de la supra parto. Ekzistas tamen kontrasta opinio, ke temas pri tipa "urba legendo": ŝarĝujo kutime ne tiel libere ruliĝas por ke pezo de la kuglo povu influi ĝian halton.

La unua skriba mencio de "rusa ruleto" estas eble artikolo de Georges Surdez "Rusa ruleto" publikigita la 30-an de januaro 1937 en usona revuo "Collier’s Weekly". Intervjuito de Surdez, franca militisto servinta en rusa armeo, rememoris la ludon, kiun rusaj oficiroj ludis en 1917, depremitaj de okazaĵoj en la Rusio.

Kiel nocio, la vortkombino "rusa ruleto" estas uzata por tre riskaj, danĝeraj aferoj.

Vidu ankaŭ
----------

* ruleto
Krapoj (angle *Craps*) estas ĵetkuba monludo en kiu ludantoj faras vetojn pri la rezulto de ĵeto, aŭ serio de ĵetoj, de du ĵetkuboj. Ludantoj povas veti monon kontraŭ unuj la aliaj (strataj krapoj) aŭ banko (kazinaj krapoj).

Historio
--------

Krapoj formiĝis el simpligo de la malnova angla vetludo *Hazard*. La moderna versio de la monludo alvenis al Nov-Orleano pere de Bernard Xavier Philippe de marigny de Madeville, filo de riĉaj bienhavantoj, kaj vetludisto, kaj politikisto. Estis difekto in la versio de Bernard en la manieron per kiu ludantoj vetis kune aŭ kontraŭe la ĵetanto. John H. Winn aldonis la "Ne Pasu" (angle *Don't Pass*) veton, kiu korektis tiun difekton, kaj tiu estas la versio de krapoj kiu ankoraŭ ekzistas..

La vetludo, unue konita kiel *crapaud* (france: *bufo*) ŝuldas sian modernan popularecon pere de la Afrika-Usona socio..

La elveno
---------

Unu ludanto, la ĵetulo, vetas certan sumon kontraŭ la aliaj, poste ĵetas du ĵetkubojn. La rezultoj estas klasitaj jene:

* 2, 3, 12 - krapoj
* 7, 11 - naturoj
* 4, 5, 6, 8, 9, 10 - poentoj

Je la elvena ĵeto, lundantoj vetas je *la antaŭvico* aŭ *la malantaŭvico*. Se la ĵetulo ĵetas krapon, ĉiuj ludantoj perdas siajn antaŭvicajn vetojn. Se la ĵetulo ĵetas naturon, ili gajnas. Alie, la ĵeto iĝas *la poentaro* de la ĵetulo, kaj li refoje ĵetas.

La malantaŭvico funkcias tute male al la antaŭvico krom pro 12.

La poento
---------

Ĵetinte sian poentaron la ĵetulo devas reĵeti tiun saman poentaron antaŭ ĵeti 7 poentojn. Se li sukcesas, la antaŭvico gajniĝas; male, ĝi perdiĝas.

La vicoj estas pagataj 1:1.

Kelkaj Krapaj terminoj
----------------------

* **Ĵeto** - unu ĵeto de la ĵetkuboj
* **Rondo** - la totala nombro da fojoj, ke la ĵetkuboj estas ĵetitaj inter antaŭvicaj decidoj
* **Rondumo** - la totala nombro da rondoj antaŭ ke la ĵetulo perdas la ĵetkubojn al la sekva ĵetulo (la ĵetkuboj perdiĝas al la sekva ĵetulo nur kiam ĵetita sepo rezultas en antaŭvica perdo)
* **Sekvado**
	+ ĵetoj konsistantas rondo, kaj
	+ ĵetoj inter decidoj
* **Decido** - antaŭvica gajno aŭ perdo kaj ĝi povas enhavi plurajn ĵetojn. Decido okazas je la lasta ĵeto de rondo.
* **Elvena ĵeto** - la ĵeto tuj post decido
* **Naturoj** - ĵetoj kiuj sumiĝas je sep aŭ dek-unu
* **Krapoj** - ĵetoj kiuj sumiĝas je du, tri, aŭ dek-du
* **Poentaro** - iu ajn ĵeto, kiu ne estas naturo au krapo (kvar, kvin, ses, ok, naŭ, dek)

Vidu ankaŭ
----------

* Probablo

* Kategorio Krapoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. ↑  Bridges, Tyler, *Bad Bet in the Bayou* Farrar, Strauss & Giroŭ (2001)
2. ↑  The History of Craps
3. ↑  Asbury, *Suckers progress; an informal history of gambling in America from the colonies to Canfield.* New York: Dodd, Mead & Co. (1938)
Glacifiŝkaptado en la Finna Miljoonapilkki fiŝkonkurenco.
Baza permana traborilo.
**Glacifiŝkaptado** estas la praktiko por kapti fiŝojn per fiŝfadenoj kaj fiŝhokoj aŭ harpunoj tra malfermita truo en la glacio de frostita korpo de akvo. Glaci-fiŝkaptistoj povas fiŝkapti ĉu subĉiele aŭ en varma kaŝejo, el kiuj kelkaj disponas el literetoj kaj komfortaĵoj.

En Nordameriko, glacifiŝkaptado estas ofte socia aktiveco. Kelkaj turismejoj havas fiŝkaptistajn domojn kiuj estas luitaj dumtage; ofte oni disponas ankaŭ pri transportaj servoj per neĝomotorciklo aŭ aliaj vehikloj modifitaj por veturi sufroste.

En Finnlando, soleca kaj kontemplema izoligo estas ofte la objekto de la pasinteco. En Finnlando, fiŝkaptistaj domoj estas rara okazaĵo, sed vesti sigelitajn kaj izolitajn plonĝovestojn ne estas tiom rara.

Referencoj
----------

* Gruenwald, Tom and Genz, Dave (1999) *Modern Methods of Ice Fishing* Arkivigite je 2012-10-22 per la retarkivo Wayback Machine Creative Publishing international. ISBN 978-0-86573-071-7

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Glacifiŝkaptado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* www.icefishing.org
La finna ***Markku-liitto*** estas la antaŭnoma asocio de homoj nomitaj Markku. Ĝi komencis siajn operaciojn en 1996. La Markku-unuiĝo estis fondita en Noormarkku, kiu ankaŭ estis la sidejo de la unuiĝo ĝis Noormarkku estis kunfandita kun Pori en 2010. La asocio ĉiujare festas la Tagon de Markku (la 25-an de aprilo) en la vilaĝo Söörmarkku de Noormarkku, kie la ricevanto de la titolo Markku de la Jaro estas anoncita.

La 30-an de aŭgusto 2008, en renkontiĝo organizita de la *Markku-liitto* en Registara placo en Helsinko, nova monda rekordo estis atingita por kunvenado de homoj kun la sama nomo en unu loko. Nome 1 281 Markku-j kiuj pruvis sian nomon kun la helpo de identecdokumentoj kolektis en Registara placo. Homoj nome *Markku* batis la antaŭan similan rekordon, kiu estis renkontiĝo de homoj nomitaj Mohammed en Dubajo, je proksimume 200. Oni povas pensi, ke la valoro bati ĉi tiun rekordon pligrandiĝis pro tio, ke Mohamedo estas la plej ofta antaŭnomo en la mondo (dekoj da milionoj) kaj Markku estas uzata preskaŭ ekskluzive en unu lando kun ne granda loĝantaro (ĉirkaŭ 30 000).

Historio
--------

En la 1990-aj jaroj ĉirkaŭ sama tablo en Finnlando sidis hazarde kvar Markku-j, kiuj la ĉiuj ne konis la aliajn tri. Kiam ili rakontis siajn nomojn kaj tiel ili eksciis, ke ili ĉiuj havas saman antaŭnomon, iu el ili ricevis ideon pri asocio de Markku-j.

Markku-j de la jaro
-------------------

* 1997 – Markku Pölönen
* 1998 – Markku Salminen
* 1999 – Markku Koskenniemi
* 2000 – Markku "Mato" Valtonen
* 2001 – Markku Savijärvi,
* 2002 – Markku Uusipaavalniemi
* 2003 – Markku Peltola
* 2004 – Markku Niskala
* 2005 – Markku Piri
* 2006 – Markku Purho
* 2007 – Markku Niinimäki
* 2008 – Markku Kuusjärvi
* 2009 – Markku Kanerva
* 2010 – Markku Mäki
* 2011 – Markku Haussila
* 2012 – Markku Paretskoi
* 2013 – Markku Pätilä
* 2014 – Markku Jokinen
* 2015 – Markku Ounaskari
* 2016 – Markku Saukko
* 2017 – Markku Jokisipilä
* 2019 – Markku Ollikainen
* 2020 – Markku Hautala
* 2021 – Markku Mäkijärvi
* 2022 – Markku Mäkelä
* 2023 – Markku Ylönen


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 850792
 |