recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ferenc Gerencsér** [gerenĉEr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gerencsér Ferenc** estis hungara zimbalonisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto. Lia edzino estis Ilona Szeverényi (ŝia ofta nomo estis *Ilona Gerencsérné Szeverényi* ankaŭ.

Ferenc Gerencsér naskiĝis la 28-an de septembro 1923 en Szentkozmadombja, li mortis la 28-an de aŭgusto 1989 en Szentkozmadombja.

Biografio
---------

Ferenc Gerencsér komencis muzikadi hejme kaj foje dum geedziĝaj festoj. Li serioze studis jam dum la komenciĝanta socialismo kaj akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1954. Lia majstro estis Aladár Rácz. Post siaj studoj li ekinstruis en muzikarta mezlernejo, poste ekde 1966 ĝis sia morto en pedagogia instituto de la Muzikarta Altlernejo. Ekde 1973 li instruis ankaŭ en Miskolc en muziklernejo kaj same en pedagogia instituto. En tiu longa instrua periodo li ofte donis koncertojn ankaŭ eksterlande.

Lia lernolibro
--------------

* *Cimbalom iskola* (1988, kun Ilona Szeverényi)

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Parizo (1961)
* Budapeŝto (1962)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Kálmán Balogh (zimbalonisto)
* Oszkár Ökrös
* Ilona Szeverényi
* Ildikó Vékony

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* vidu diskuton pri la artikolo!

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 653257
* LCCN: n89639838
* VIAF: 23748210
* ISNI: 0000 0000 7904 5519
* BNF: 177135448
* NKC: xx0170428
 |
**Ilmenau-Kolegio** (germane: *Ilmenaukolleg*) estis ŝtata instituto de dua eduka vojo en Ilmenau, Germanujo. Distrikto Ilm respondecis pri ĉi tiu institucio. La pluklerigkolegio ofertis al plenkreskuloj kun profesia sperto la ŝancon akiri la ĝeneralan altedukan enirkvalifikon en trijara plentempa kurso. La ĝenerala abiturientekzamen-atestilo akirita ĉe Ilmenau-Kolegio rajtigis onin studi ĉiujn fakojn en universitatoj kaj altlernejoj en tuta Germanujo. De 1994 ĝis 2008, 580 studentoj sukcese trapasis tian studebligan ekzamenon.

Enirpostuloj
------------

* minimuma aĝo 19 jaroj (ŝlosila dato la 1-a de aŭgusto de la jaro de akceptiĝo)
* mezlerneja diplomo aŭ ekvivalento
* finita profesia trejnado aŭ trijara profesia sperto
* sukcesa partopreno en taŭgeca testo en la fakoj germana lingvo kaj matematiko

Historio
--------

La kolegio estis malfermita la 30.9.1991 sub la nomo *Turingia Kolegio Vajmaro*, filio de Ilmenau. La trejnado de la unuaj 51 studentoj komenciĝis en konstruaĵo ĉe Prof.-Deubel-strato. Ekde la 7-a de aprilo 1993 la kolegio estas sendependa ŝtata instruejo administrata de Distrikto Ilmenau kaj post ties neniigo ekde 1994 de Distrikto Ilm.

Lernejaj operacioj komenciĝis la 13-an de septembro 1993 en la modernaj klasĉambroj de la tradicia lerneja konstruaĵo ĉe Rudolf-Breitscheid-strato (stratonomo ekde 2019: *Am Technikum*). Jaron poste, la unua diplomiĝadklaso ricevis siajn abiturientajn ekzamenatestojn. Pliaj ampleksaj renovigaj kaj moderniginiciatoj okazis en la jaroj 1996 ĝis 2005.

Ilmenau-Kolegio konservis multjaran partnerecon kun la Hesia Kolegio de Wetzlar. Ekde septembro 2004 ekzistis kunlabora interkonsento kun Teknika Universitato Ilmenau.

Pro malpliiĝanta studenta nombro la lernejaj operacioj estis ĉesigitaj post la fino de la lerneja jaro 2020/21.

Lerneja estraro
---------------

De la fondo de Ilmenau-Kolegio ĝis 2012 rektoroj estis Barbara Gobsch, de 2012 ĝis 2016 Christine Minkus-Zipfel kaj de 2016 ĝis 2021 Katrin Prautsch.

Sponsorada asocio
-----------------

Subtenamikarsocieto ankaŭ ekzistis nome *Förderkreis Ilmenau-Kolleg* ekde 1994, kun ĉ. 60 membroj en la 2014-a jaro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo

Notoj
-----

1. ↑  "Aus dem Ilmenau-Kolleg wird das Medienzentrum". Freies Wort, regiona eldono por Distrikto Ilm, nr. 70/214, 14.9.2021, p. 7
2. ↑
3. ↑
**Béla Kenessey** [keneŝei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kenessey Béla** estis hungara pastro, kalvinana episkopo, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis *kenesei*.

Béla Kenessey  Arkivigite je 2014-09-04 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 14-an de septembro 1858 en Szeged. Li mortis la 8-an de januaro 1918 en Kolozsvár.

Biografio
---------

Béla Kenessey frekventis universitatojn en Budapeŝto kaj Utrecht. Post lernado li estis vicpastro kaj profesoro. En 1891 li estis eklezia vicnotario, en 1895 lernejestro de teologia akademio en Kolozsvár. En 1899 li atingis la postenon eklezia ĉefnotario. Li estis elektita kalvinana episkopo en 1908. Li ricevis premiojn unuafoje.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

1. ’’János evangéliumának isagogikai ismertetése’’ (1884)
2. ’’A Biblia nőalakjai’’ (1894)
3. diversaj artikoloj precipe en kalvinanaj preiodaĵoj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2014-09-04 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Béla Kenessey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kopio de La Gioconda
La tiel nomata ***Gioconda de Prado-Muzeo*** estas oleopentraĵo sur tabulo, de la Prado-Muzeo en Madrido (Hispanio) kiu estas ekzakta ripetaĵo de la fama pentraĵo *La Gioconda*, majstra verko de Leonardo da Vinci. Kvankam ĝi estas replikaĵo, ĝi estas tre speciala ĉar ĝi estis pentrita en la sama tempo kiam la originala estis farita en la ateliero fare de disĉiplo de Leonardo. Krome, ĝia konservado estas multe pli bona ol tiu de la originala verko kiu troviĝas en Louvre.
Pri la aŭtoreco, oni supozas ke ĝi apartenas al iu el la plej proksimaj kaj inteligentaj disĉiploj de Leonardo, eble Francesco Melzi aŭ Andrea Salai, kvankam kelkaj fakuloj diras ke estis hispana disĉiplo, eble Fernando Yáñez de la Almedina aŭ Hernando Llanos, valenciaj pentristoj kiuj kunlaboris kun Leonardo.

La singulareco de ĉi tiu versio, kiu troviĝis en la Prado-Muzeo ekde la inaŭguro, malkovriĝis en 2012 danke al la restaŭrado de la pentraĵo en Madrido kiel antaŭa paŝo por la portempa montrado kune kun la originala versio en Louvre de Parizo.

* Kategorio La Gioconda (kopio ĉe Prado-Muzeo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La tri reĝoj vizitantaj la novnaskiĝintan Jesuon
***La Herodo de Fleury*** estas unu el la multaj latinlingvaj literaturaj tekstoj, tiukaze teatraĵo, kiu rilatas kun la naskiĝo de Jesuo kaj tre ofte kun la adoro de la Magoj. La originala manuskripto konserviĝas kiel MS 201 en municipa biblioteko de Orléans, verkiĝis ĉ. 1200 kaj uziĝis en la abatejo Fleury de Saint-Benoît-sur-Loire. Ĝi enhavas citaĵojn kaj teksterojn el diversaj evangelioj kaj alispecaj verkoj.

Tiun teatraĵon akompanis muzikistoj kaj tre verŝajne aliaj liturgiaj ceremonioj. Temas pri anonco de la nasko de Jesuo, alveno de la Tri magoj, apero de la minacanta Herodo kaj adoro de la magoj.

Personaro
---------

* anĝelo,
* ĉiela ĥoro,
* paŝtistoj,
* du akuŝistinoj,
* tri magoj,
* armita viro,
* Herodo,
* viroj de Herodo,
* ĉefpastroj,
* skribistoj,
* filo de Herodo.

Scenaro
-------

* anonco al paŝtistoj,
* adoro de la paŝtistoj,
* alveno de la tri magoj,
* alporto de la magoj antaŭ Herodo,
* adoro de la magoj kaj ties foriro.

Fonto
-----

* *La Herodo de Fleury*, Gerrit Berveling (enkonduko kaj traduko esperanten el la latino), La Karavelo, nª 7, Estremoz, aprilo, 2008. pp 7-11.
**Márton Tarnóczi** [tarnOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tarnóczi Márton** estis hungara pastro, luterana episkopo.

Márton Tarnóczi  en 1620 en Hungara reĝlando en Beckó (nuntempa Beckov en Slovakio). Li mortis la 3-an de aŭgusto 1685 en Blatnica.

Biografio
---------

Márton Tarnóczi frekventis lernejojn komence en sia naskiĝurbo, poste en Vágújhely, Győr, Pozsony, Rajec, Lőcse, fine en Wittenberg inter 1644-1648. Hejmenveninta li estis rektoro en Szenice, poste lernejestro en trencsén. Li iĝis pastro en 1651 en Vágújhely. En 1656 li estis elektita episkopo en Bajmóc. En 1660 la katolika ŝtato forpelis lin, sed li trovis lokon en Divékújfalu kiel luterana pastro. En 1673 pro sia kredo li estis akuzita, li devis forvojaĝi al Germanio. Li rajtis hejmenveni en 1681, komence li denove estis pastro en Divékujfalu, poste en Privigye.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* ’’Antiglypice Metrica tornate enucleata ac Vermiculata pro Sermone Valedictorio...’’ (1643)
* ’’Clenodium Raptum, sed non ereptum, Sive Oratio in Exequiis Spect…’’ (1652, 1653)
* ’’Schematismus funebris sive oratio exhibens Nicolai Ostrozith lares…’’ (1660)
* ’’Threnographia Prosapiae Kalinkianae super beatos cineres Adm…’’ (1678)
* ’’Misnia Celebris a Custodia Theologici Lapidis, Aureo Mystici Velleris…’’ (1681)
* diversaj manuskriptoj

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2014-02-19 per la retarkivo Wayback Machine
**La Hiniesta** [laiNJESta] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco. *La Hiniesta* estas etimologie tradukebla al *La Genisto*, alude al legendo, ke la Virgulino aperis sur genisto al la reĝo Sanĉo la 4-a.

Municipoj de la komarko Tierra de Alba en la centro de la provinco Zamoro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 33,10 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 304 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 10 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Estas atestaĵoj de prahistoria kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Katedralo de Zamoro kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado). Pli ĵuse gravas servoj kiel dormurbo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756555
* VIAF: 316733569
 |
**DTPA-gadobutrolo** estas internacia libera nomo por gadopentetato dimeglumino, kiu baziĝas sur la malofta elemento gadolinio forte tenata en DTPA-komplekso.

strukturo kaj funkcio
---------------------

DTPA-gadobutrolo konsistas el gadolinio kompleksigita per dietilotetraminpentaetanacido (DTPA). La komplekso estas grava, ĉar la libera Gadolinio-iono estus toksa por homoj kaj la plej multaj bestoj. La kompleksokonstanto estas je pH de 7 pli alta ol 1020.

Gadolinio havas en la plej ekstera elektronŝelo (f-ŝelo) sep neparajn elektronojn, kiuj donas al la elemento fortan paramagnetismon.

La substanco permesas en la sango al la ĉirkaŭantaj protonoj – ĉefe akvo – pli rapide relaksi. Nome la tiel nomata T1-tempo estas draste reduktata. Regionoj, kie la kontrastrimedo akumuliĝas, aperas pli helaj en T1-balancitaj bildoj ol aliaj strukturoj. Tio plibonigas la kvaliton de MRT-bildo.

|  |
| --- |
|  · 2  |
| Struktura formulo |

Kiel altpoluseca kaj relative granda molekulo gadobutrolo ne povas trapasi ĉe sana homo la sango-cerbo-barilon. En la kazo de certaj malsanoj, ekzemple de glioblastomo, ĝi povas trapasi la barilon kaj atingi la malsanan histon. Tio ebligas ricevi ekzaktan informon pri la speco kaj pozicio de la tumoro, kiu krome estas pli bone rekonebla kontraste al la sana histo.

La retentempo en sango estas 20 minutoj, en urino 21 minutoj post injekto.

Apudaj efikoj
-------------

Gadobutrolo estas tre bone kunvivema. Alergiaj kaj alergiformaj reagoj estas ekstreme maloftaj. Ĉe malsanuloj kun malbone funkcianta reno ĝi povas kauzi nefrogenan sisteman fibrozon kaj tial ne estas uzata.

Historio
--------

Gadobutrolo estis 1984 evoluigita ĉe Schering AG kaj de 1988 sub la nomo Magnevist® kiel la unua kontrastrimedo en la magneta resonanca tomografio allasata.
De 1984 ĝis 2005 ĝi estis aplikita 60-milionfoje en la tuta mondo.

Markaj nomoj
------------

Magnevist® okpuas ĉirkaŭ 50 % de la merkato, ĝi estas nun vendata de Bayer Schering Pharma.
Mapo de situo de la insulo La Graciosa
La Ĉiniĥa Insularo
La Graciosa – la okcidenta parto de la insulo
Foto de la insulo La Graciosa ekde Mirador del Río
**La Graciosa** estas insulo apartenanta al la Regiono de Kanarioj (Hispanio) kaj al la Provinco de Las Palmas. Geografie ĝi formas parton de la Ĉiniĥa Insularo (vidu la apudajn mapojn) - kun la insuletoj de Montaña Clara, Roque del Este, Roque del Oeste kaj Alegranza. Nur ekde novembro 2018 ĝi estas la oficiale oka administre sendependa insulo de la Kanarioj - antaŭe ĝi foje estis nomata "islote" (insuleto), kvankam laŭ la Real Academia Española *islote* estas insulo malgranda kaj sen loĝantoj. La Graciosa situas nordokcidente de Lanzarote, insulo de kiu ĝi dependis administre ĝis novembro 2018 kaj el kiu separas ĝin markoleto konata kiel El Río. Ĝi troviĝas ankaŭ relative proksime de la kontinenta afrika marbordo.

La Graciosa posedas 29 km² en kiu estas la du solaj vilaĝoj de la insulo: La Caleta del Sebo (insula ĉefurbo) kaj Casas de Pedro Barba. Estas la malplej loĝata de la ok loĝataj insuloj, kaj kies aktuala populacio estas de 644 loĝantoj. La insula ekonomio estas bazata sur fiŝkaptado kaj turismo.

Historie ĝi estis konkerata en 1402 fare de la esploristo normanda Juan de Bethencourt, sub la vasala feŭdeco de Henriko la 3-a (Kastilio).

La insulo estas atingebla nur el maro, kvankam ĝi posedas ankaŭ helikopter-havenon situan ĉe Caleta del Sebo. Ĝis novembro 2018 ĝi ĝuis skabenon en la municipo lanzarota de Teguise.

En printempo 2020 la insulo atingis famon esti la sola loĝata loko de Hispanio komplete libera de Covid-19 ... kaj probable unu el tre malmultaj en Eŭropa Unio. Tial ĝiaj loĝantoj ekde komenco de majo 2020 ĝuas havi signifa malpli multajn limigojn ol iu alia loko en Hispanio - tamen, aŭ ĝuste por teni tiun situacion, daŭre neniu turisto rajtos alveni.

Notoj
-----

1. ↑  Vidu: "Islote" en Diccionario de la Real Academia Española.

* La Graciosa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio La Graciosa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***La Homa Komedio*** (franclingve ***La Comédie Humaine***) estas la titolo de la plurvoluma, vasta romanaro verkita de Honoré de Balzac (1799-1850) dum la periodoj de la Dua Burbona Resurtronigo kaj de la Julia monarkio (1815-1848).

1901-eldono de la *Verkoj de Honoré de Balzac*, inkluzive de la tuta *Homa Komedio*.La *Homa Komedio* konsistas el 95 kompletaj verkoj (rakontoj, romanoj aŭ analizaj eseoj) kaj el 48 nefinitaj verkoj (por kelkaj el ili ekzistas nur titolo). Ĝi inkludas nek la kvin teatraĵojn fare de Balzac, nek lian kolekton da humuraj fabeloj, la *Contes drolatiques* (1832-1837). La esprimo *La Homa Komedio* estas aludo al *La Divina Commedia* de Dante Alighieri.

La intrigoj de la verkoj situas en tre variaj, plejofte realiste priskribitaj lokoj. Multaj personoj reaperas en pluraj romanoj, kaj tiel formas vastan kunligitan familion da protagonistoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Honoré de Balzac

* Kategorio La Homa Komedio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La rapid-sketisto **Kęstutis Bulota** (naskiĝis en 1896, pri la ekzakta dato ne estas konsento, estis mortigita fine de la jaro 1941) estis la sola partoprenanto de nacia teamo de Litovio en la Vintra Olimpiko 1928 kaj restis la unua partoprenanto de sendependa ŝtato Litovio en vintra olimpiko ĝis la resendependiĝo de la ŝtato el la rego de Sovetunio en marto 1990. Li konkuris en la rapid-sketaj konkursoj de 500 metroj, 1500 metroj, 5000 metroj kaj 10 000 metroj. En la lasta el tiuj konkursoj li atingis la 5-an pozicion.

Kęstutis Bulota naskiĝis en 1896 en Talino, kaj estis filo de litova veterinaro kaj generalo de la armeo de la Rusia Imperio, laborpostene sendita al la plej granda estona urbo de la imperio. La familio en 1918 revenis al Litovio, Kęstutis en 1921 laboris en la reprezentejo de la respubliko Litovio en Sovetunia Rusio, kaj en 1923 estis inter la litovaj armitoj kiuj aneksis la Memel-regionon de la Germana Regno al Litovio. Sekve li studis en Berlino kaj en 1930 finis la studojn kiel konstrua inĝeniero, poste inter la jaroj 1935 kaj 1940 laboris en ministerio de la demokratia respubliko Litovio. En Litovio li elstaris en pluraj sportaj disciplinoj, aparte en trisalto, futbalo kaj rapid-sketado. Post la okupo de Litovio fare de la Ruĝa Armeo de Sovetunio la 14-an de junio 1941 pro sia dungiteco en respublika litova ministerio li estis deportita al punlaborejo en la norda urala regiono kaj tie samjare estis mortpafita.

* Kategorio Kęstutis Bulota en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kökény** [kokEnj], kroate **Kukinj** [djoda] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono *Suda* Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Pécs. La loknomo signifas hungare: prunelo.

Prunelo, pri kiu nomiĝis hungara vilaĝo Kökény

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 5  km²
* Loĝantaro: 600
* Poŝtkodo: 7639
* Telefonprefikso: 72
* Koordinatoj: 46°00′06″N 18°12'38″E

Situo
-----

Kökény situas sur mildaj deklivoj, fine de sakovojo. Kozármisleny troviĝas je 10, Pécs 12, Harkány 20, Szentlőrinc kaj Siklós po 21, Villány 29, Pécsvárad 30 km-oj.

Historio
--------

La loko estis loĝata daŭre ekde la neolitiko. Antaŭ la hungaroj romianoj vivis tie. La unua mencio pri la vilaĝo devenis proksimume el 1332 en formoj *"Küke"* kaj *"Koke"*. Dum la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio kaj fine de la erao kroatoj vivis en Kökény. Baldaŭe hungaroj alvenis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 2001 la kroatoj havis 22 %-ojn. En 2006 Kukinj gajnis kroatan premion "Najselo".

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Anna de 1989
* romkatolika baroka kapelo omaĝe al Sankta Kruco de 1767, en 1810 trakonstruiĝis
* lago por ripozadi

* Kategorio Kökény en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La Défense - Michelet** estas aborta projekto de konstruado de stacio de la Metroo de Parizo.

La nomo *Michelet* estas tiu de sektoro en afer-kvartalo La Défense.

Historio
--------

Dum la 1970-aj jaroj, kiel rezulto de la konstruado de kelkaj konstruaĵoj en La Défense, la "Établissement public pour l'aménagement de la région de la Défense" (EPAD) planis plilongigon okcidenten de linio 1. Tial ĝi rezervis spacon sub la fundamentoj de iuj konstruaĵoj kio ebligus la konstruadon de du stacioj, *La Défense - Michelet* kaj *Élysées La Défense*.

En 1992, kiam RATP plilongigis la metrolinion, ĝi forĵetis trapason sub la Sejno, planitan de EPAD 20-kelk jarojn pli frue. Ĝi preferis anstataŭe plilongigi la linion super la Sejno, specife uzante la Ponton de Neuilly.

La nova vojo uzata hodiaŭ uzas la stacion *Esplanade de la Défense*, proksimume 100 metrojn nordoriente de *La Défense - Michelet*.

Koncerne la stacion *La Défense - Michelet*, ĝi devus malaperi en 2017 kiel parto de la rekonstruo de la konstruaĵo "Carré Michelet" sub kiu ĝi situas, kaj kiu integros la ŝelon kiel suplementan nivelon de kelo.

Referencoj
----------

1. ↑  « Eiffage Construction va rénover le Carré Michelet à La Défense » Arkivigite je 2017-12-01 per la retarkivo Wayback Machine, *Le Moniteur*, 23 novembro 2016.

Vidu ankaŭ
----------

* Metroo de Parizo
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Fantomaj stacioj de la metroo de Parizo
* La Défense
* Esplanade de la Défense (pariza metrostacio)
* Élysées La Défense (pariza metrostacio)

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo La Défense - Michelet (métro de Paris) en la franca Vikipedio.* 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | 
* M01
* M02
* M03
* M03bis
* M04
* M05
* M06
* M07
* M07bis
* M08
* M09
* M10
* M11
* M12
* M13
* M14
* FUN
* (eksaj 14
* )
* (novaj M15
* M16
* M17
* M18
* M19)

 |  |
|  |

 |
**Kōzō Murashita** (japane 村下孝蔵, Murashita Kōzō; 28-an de februaro 1953 — 24-an de junio 1999)
estis japana memfara kantisto, fama precipe pro siaj romantikaj amkantoj.

Vivo
----

Kōzō Murashita naskiĝis en urbo Minamata, gubernio Kumamoto. Lia familio administris kinejon, pro tio li junaĝe familiaris kun filmoj kaj popularaj kantoj de Usono kaj Eŭropo. En lia lernanteco de supera mezlernejo (*high school*) Chinzei li aktivis en la naĝista klubo kiel brustnaĝisto. Tiutempe li estis ravita de la gitaraj teknikoj de *The Ventures* kaj *Yūzō Kayama*, kun memfarita gitaro li ekdediĉis sin al muziko.

Fininte la kurson de supera mezlernejo li estis dungita de *Yamaha* (fama manufakturo de muzikinstrumentoj kaj aliaj) kiel piano-agordisto en Hiroshima, kaj komencis ankaŭ muzikistan karieron, aperigante sondiskon proprakoste. El loka radiostacio *Chūgoku Hōsō* li regule dissendis siajn proprajn programerojn, kaj jam tiam li estis bone konata inter muzikamantoj tie.

En 1979 li sukcesis en provaŭdo (*audition*) aranĝita de *Sony Music Records Inc.*(tiam *CBS Sony*).

En 1980 li debutis kun *Tsukiakari* (Lunlumo), sed lia folkmuzika kanto ne bone akceptiĝis, kaj li daŭrigis doni modestajn koncertojn tra la tuta lando.

En 1983 aperis lia unua ŝlagro *Hatsukoi* (La Unua Amo).

Bone akceptiĝis ankaŭ liaj sekvaj pecoj *Odoriko* (Dancistino, 1983), *Shōjo* (Knabino, 1984), *Yume no Tsuzuki* (Sekvoj de Sonĝo/Revo, 1984).

Pere de tiuj verkoj oni aprezis lin kiel talentan memfaran kantiston, kiu povas fari kaj ludi tiajn kantojn, kies tekstoj fajne esprimas subtilajn sentojn ne uzante anglajn vortojn (malkiel aliaj japanaj ŝlagroj), kaj kies melodioj estas delikataj kaj orelplaĉaj kaj konsidereblas amalgamoj el japanaj popularaj kantoj kaj tiuj de Usono kaj Eŭropo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 164524
* VIAF: 256526747
* ISNI: 0000 0003 7842 026X
* BNF: 170093275
* MBA: 6eb08ad8-4d22-4fa2-9291-db5892caa9c0
* NDL: 00206482
 |
**Karolis Reisonas**, latve: **Kārlis Reisons** (naskiĝis la 26-an de aprilo 1894 apud Rigo, mortis la 17-an de julio 1981 en Adelajdo, Aŭstralio) estis litova arkitekto de latva deveno.

Vivo
----

Li finis realan gimnazion en Rigo, poste studis arkitekturon en Sankt-Peterburgo. En 1921 revenis al Latvio, tamen post nelonga tempo forveturis al Šiauliai, kie en la jaroj 1922-30 plenumis oficon de la ĉefa arkitekto de la urbo.

Post translokiĝo al Kaŭno en 1930 li plenumis funkcion de arkitekto kaj urba inĝeniero. Post anekso de Litovio al Sovetunio foriris al Germanio, tamen post eksplodo de soveta-germana milito revenis al la lando iĝante urbestro de Panevėžys. En 1944 denove elmigris al Germanio, post 1949 ektroviĝis en Aŭstralio, kie ĝisvivis laborante en urba fakultato de arkitekturo en Adelajdo.

Inter konstruaĵoj de Kaŭno, projektitaj de Reisons troviĝas interalie Militista Muzeo je la nomo al Vytautas Didysis (kune kun Vladimiras Dubeneckis kaj Kazys Kriščiukaitis), Liberec-Monumento, rektorejo de animzorga seminario en Kaŭno, protestantisma preĝejo, konstruaĵo de Pienocentras kaj finita en 2005 Preĝejo al Resurekto de Jesuo.

Ekster Kaŭno li projektis interalie vilaon en Šiauliai kaj malsanulejojn en Tauragė kaj Jurbarkas.

* Kategorio Kārlis Reisons en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La Hija de Dios** [laIĥa deDJOS] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. *La Hija de Dios* estus komprenebla kiel *La Filino de Dio*, sed kiel rakontas Camilo José Cela en sia libro *Judíos, moros y cristianos* ne temas pri Dio sed pri Juan de Dios, gastejestro kiu mortis lasante la gastejon al filino.

La Hija de Dios en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.
Preĝejo de La Hija de Dios.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 80 loĝantojn. Ĝi perdis 340 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 33 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Narros del Puerto, La Torre, Solosancho, Narros del Puerto, Mengamuñoz kaj Sotalbo. Estas disaj montopintoj kiel El Cogote (1489 m) kaj Risco del Cuervo (1613 m). La rivero Arroyuelos faras limon oriente ĉe Solosancho.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762016
 |
Budho Amida, Kōtoku-in
**Kōtoku-in** (高徳院 estas templo de budhista lernejo Pura lando, fondita de Honen, en urbo Kamakura en Kanagaŭa prefektujo en Japanio. Ĝi estas fama danke al granda statuo de Budho Amitabha, farita en 1252 de Ono Goroemon kaj estas la dua laŭ grandeco bronza statuo de Budho en Japanio post Dajbucu en Tōdai-ji troviĝanta en Nara. Ĝiaj dimensioj estas: 14 m - alteco, 11 m - larĝo kaj 3 m alteco de la vizaĝo, pezo 103 tunoj.Budha sidas en pozicio de lotuso. Maksimuma dikeco de bronzaj platoj de la skulptaĵo estas 10 cm. Malfronte de la statuo estas pordo kaj du vidaĵ-fenestroj, interne - ŝtupetaroj atingantaj linion de ŝultroj. La skulptaĵo staras sub la ĉielo, sed komence ĝis staris en granda ligna pavilono, kiu estis detruita de cunamo en 1495.

Bibliografio
------------

* Roland Gōōck, *Cuda świata* (Mirakloj de la mondo), MUZA, Warszawa 1993; ISBN 83-7079-108-5
* Nicholas Bornoff, *Przewodnik National Geographic: Japonia* (Gvidlibro de National Geographic: Japanio)

* Kōtoku-in en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kōtoku-in en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Sarah Bernhardt kiel *L'Aiglon*.
Maude Adams kiel Napoleono la 2-a.
***L'Aiglon*** estas teatraĵo en ses aktoj de Edmond Rostand bazita sur la vivo de Napoleono la 2-a, kiu estis la filo de la imperiestro Napoleono la 1-a kaj de lia dua edzino, la imperiestrino Maria Luiza. La titolo de la teatraĵo venas el kromnomo por Napoleono la 2-a, nome franclingva vorto por "aglido" (juna aglo).

La titolrolo estis kreita de Sarah Bernhardt en la premiero de la teatraĵo la 15an de Marto 1900 ĉe la Teatro Sarah Bernhardt. En Oktobro samjare, la teatraĵo (en anglalingva traduko de Louis N. Parker) premieris en la novjorka Teatro Knickerbocker, kun Maude Adams en la titolrolo.

Ties unuaj prezentoj okazis en Londono ĉe la Her Majesty's Theatre en 1901, kun Bernhardt denove ludante la ĉefan rolon. Rostand estis verkinta *L'Aiglon* specife por Bernhardt, kaj ĝi iĝis unu el ŝiaj majstroverkaj roloj.

Arthur Honegger kaj Jacques Ibert komponis operon en kvin aktoj, ankaŭ kun la titolo *L'Aiglon*, por libreto de Henri Cain, bazita sur la teatraĵo de Rostand. Ĝi estis premierita ĉe la Operejo de Montekarlo en 1937.

Bibliografio
------------

* *New York Times*, "Rostand's New Play a Success", 16a de Marto 1900
* *New York Times*, "Maude Adams as the Stricken Eaglet", 23a de Oktobro 1900
* Spratt, Geoffrey K. *The music of Arthur Honegger*, Cork University Press, 1987, p. 544. (ISBN 0-902561-34-0)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio L'Aiglon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *L'Aiglon* – kompleta teksto en origina franca lingvo
* *L'Aiglon* – kompleta teksto en anglalingva traduko de Louis N. Parker
* Registraĵo de Sarah Bernhardt en 4minuta fragmento el *L'Aiglon* Arkivigite je 2011-01-24 per la retarkivo Wayback Machine, Vincent Voice Library, Michigan State University
**La nova tagiĝo** (france *L'Aube Nouvelle*) estas la nacia himno de Benino. La teksto kaj la melodio estas verkitaj de Gilbert Jean Dagnon. La kanto oficialiĝis en 1960, kiam Benino iĝis sendependa lando.

Oficiala franca teksto
----------------------

Jadis à son appel, nos aïeŭ sans faiblesse
Ont su avec courage, ardeur, pleins d'allégresse
Livrer au prix du sang des combats éclatants.
Accourez vous aussi, bâtisseurs du présent,
Plus forts dans l'unité, chaqu'jour à la tâche,
Pour la postérité, construisez sans relâche.
*Rekantaĵo* :
Enfants du Bénin, debout !
La liberté d'un cri sonore
Chante aŭ premiers feŭ de l'aurore;
Enfants du Bénin, debout !
Quand partout souffle un vent de colère et de haine.
Béninois, sois fier, et d'une âme sereine,
Confiant dans l'avenir, regarde ton drapeau !
Dans le vert tu liras l'espor du renouveau,
De tes aïeŭ le rouge évoque le courage;
Des plus riches trésors le jaune est le présage.
*Rekantaĵo*
Tes monts ensoleillés, tes palmiers, ta verdure,
Cher Bénin, partout font ta vive parure.
Ton sol offre à chacun la richesse des fruits.
Bénin, désormais que tes fils tous unis
D'un fraternel élan partagent l'espérance
De te voir à jamais heureŭ dans l'abondance.
*Rekantaĵo*

Eksteraj ligiloj
----------------

* L'Aube Nouvelle ĉe nationalanthems.me

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rNaciaj himnoj de Afriko |
| --- |
| Sendependaj ŝtatoj | Alĝerio • Angolo • Benino • Bocvano • Burkino • Burundo • Centr-Afrika Respubliko • Ĉado • Ebur-Bordo • Egiptio • Ekvatora Gvineo • Eritreo • Etiopio • Gabono • Gambio • Ganao • Gvineo • Gvineo Bisaŭa • Ĝibutio • Kabo-Verdo • Kameruno • Kenjo • Komoroj • Demokratia Respubliko Kongo • Respubliko Kongo • Lesoto • Liberio • Libio • Madagaskaro • Malavio • Malio • Maroko • Maŭricio • Maŭritanio • Mozambiko • Namibio • Niĝerio • Niĝero • Ruando • Sao-Tomeo kaj Principeo • Sejŝeloj • Senegalo • Sieraleono • Somalio • Sudafriko • Sudano • Sud-Sudano • Svazilando • Tanzanio • Togolando • Tunizio • Ugando • Zambio • Zimbabvo |
| Aliaj unuoj (regionoj  kaj neagnoskataj ŝtatoj) | Okcidenta Saharo • Somalilando |
| 
Vidu ankaŭ: naciaj himnoj de Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Oceanio • Sud-Ameriko |

 |
**István Boleman** [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Boleman István** estis hungara instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis *dezséri* [deĵEri].

István Boleman  Arkivigite je 2016-04-07 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 9-an de majo 1795 en Ĉeĥio en Žichlice?, li mortis la 12-an de julio 1882 en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio).

Biografio
---------

István Boleman frekventis gimnazion en Selmecbánya, poste li studis teologion en Pozsony kaj Tübingen. Post siaj studoj li estis familia edukisto, ekde 1815 li instruis en kalvinana liceo de Losonc, post 5 jaroj en luterana liceo de Selmecbánya. Inter 1827 kaj 1839 li estis lernejestro. Pri pedagogia agado de Boleman restis mencio de Sándor Petőfi mem, kiu alte taksis lin, ja Boleman instruis lin. Ekde 1840 li instruis en luterana liceo de Pozsony. Li ricevis reĝan premion en 1869. Li pensiuliĝis en 1873.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Carmen Danieli Kanka rectori et professori primario* (1814)
* *Rhetorica ex indole sermonis explicita* (1836, 1853)
* *A dicső szabadságra emelkedő oskola* (1848)
* *Pál apostolnak a korinthusiakhoz irott első és második levele* (1860)
* *A reform törvénye és alkalmazása a prot. egyházban* (1871)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 22-a paĝo)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majuskol B, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 2-a punkto)
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri la planta genro dalio. Por informoj pri la historia provinco de Svedio, vidu la artikolon Dalio.

| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Dalio** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Embriofitoj *Embryophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Spermatopsidoj *Spermatopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Asteraloj *Asterales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Asteracoj *Asteraceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | **Dalio** *Dahlia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Dalio  |

 |
| v • d • r |

***Dalio*** estas plantgenro el la familio de la Asteracoj, kiu ampleksas dekon da specioj, kiuj indiĝenas en Meksiko.

Pompona dalio
Hibrido de dalio
La kultivitaj dalioj, kiel ni nun konas ilin, estas preskaŭ senescepte hibridoj. La dalioj estis enkondukitaj en Eŭropo ĉirkaŭ 1800.

La nomo *Dalio* deriviĝis de la sveda botanikisto Andreas Dahl (1751-1789), disĉiplo de Linnaeus.

*Ĝardena* dalio
*Ĝardena* dalio
*Ĝardena* dalio
*Ĝardena* dalio (*kakta dalio*)
*Ĝardena* dalio (*kakta dalio*)
*Ĝardena* dalio
*Ĝardena* dalio

* Dalio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Dalio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Dalio en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Nederlanda Dalia Unuiĝo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 201275
* LCCN: sh85035416
* BNF: 12650572r
* NDL: 00561273
* NKC: ph257841
 |
**La Joyosa** [laĥoĜOsa] estas municipo de Hispanio, en la sudorienta parto de la komarko *Ribera Alta del Ebro* kies ĉefurbo estas Alagón, en la nordocentro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

La Joyosa estas municipa teritorio en la sudorienta parto de la komarko *Ribera Alta del Ebro*, kie ĝi okupas teritorion norde de Pinseque ĉe meandroj de la rivero Ebro, sur la suda (dekstra) bordo, kaj ankaŭ sur la dekstra bordo de la rivero Jalón. La rivero Ebro suferas fortan osciladon inter malaltaj kaj altaj niveloj kiam okazas pluvsezono foje koincide kun degelado; tio rezultas en inundoj. La municipa teritorio enhavas la loĝlokojn, La Joyosa kaj Marlofa (iamaj bienoj de baroneco).

La loĝloko La Joyosa mem estas je 20 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 215 msm. La loĝloko estas inter la Aŭtovojo *Vasco-Aragonesa* (AP-68) kaj la Aŭtoŝoseo *Autovía del Ebro* (A-68) kiuj konektas inter tute apuda Alagón oriente, Gallur nordokcidente kaj Utebo sudoriente. Trans la A-68 estas Pinseque.

Historio
--------

Preĝejo de La Joyosa.
Preĝejo de Marlofa.
La araboj lasis irigacian reton en la areo. La konkero de Zaragoza fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ tiu areo estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. Post la konkero la plej granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610, pro kio oni devis fari novan reloĝadon. La areo apartenis al la Monaĥejo de Veruela ĝis 1834 kiam oni kreis la municipon. En la Mezepoko ĝi nomiĝis Pinillo kaj ankoraŭ en 1543, Joyosa ĝis 1646, kaj poste La Joyosa.

La Joyosa demografie kreskiĝis precipe ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio, fekundeco de la valo kaj instalo de industrio. Sed poste tamen multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en La Joyosa oni plialtiĝis pro proksimeco de la grandurbo Zaragozo kaj de la ĉefaj komunikiloj de la akso de la valo de Ebro el 345 loĝantoj en 1991 ĝis nunaj nur 1 119 loĝantoj.

Ekonomio
--------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe de irigacio) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Granda parto de la laboristaro laboras en industrio, ĉefe kiel salajruloj, kaj precipe en Opel España en proksima Figueruelas.

Inter vidindaĵoj menciindas la mudeĥarstilaj preĝejoj, la Palaco de la Barono de La Joyosa kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Joyosa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808068
* VIAF: 316733692
 |
La **Teologia Altlernejo en Győr** estas romkatolika seminario por estontaj pastroj kaj instruistoj, sed ĝi havas kampuson ankaŭ en Szombathely.

Teologia Altlernejo en Győr (maldekstre supre en parko)
Teologia Altlernejo en Győr (plej dekstre)

Historio
--------

Supozeble en la 13-a jarcento funkciis jam seminario en Győr, la unua mencio restis el la sekva jarcento. Episkopo kun jezuitoj fondis instituton pri pastroedukado en 1627. Ĉefepiskopo György Széchényi konstruigis domegon en 1684, kiu nun estas la altlerneja biblioteko kaj la eklezia trezorejo. En 1732 la konstruaĵo estis pligrandigita, samtempe la instruistoj estis benediktanoj. Baldaŭ dominikanoj, piaristoj, fine denove jezuitoj instruis. Jozefo la 2-a (Sankta Romia Imperio) malpermesis ĉiujn seminariojn kaj li fondis centran seminarion en Pressburg. Post longaj jaroj en 1857 János Simor tamen fondis novan malgrandan seminarion en Győr en domo laŭ Placo Széchenyi (Győr). Ekde 1952 venas estontaj pastroj el diocezoj de Szombathely, Pécs, ekde 1965 de Veszprém, depost la socialismo eĉ el Slovakio venas studentoj.

Domo laŭ Placo Széchenyi por la malgranda seminario (nun jam muzeo)

Edukado
-------

En 1991 ankaŭ ekstera instruado funkcias en la pedagogia altlernejo, la kampuso en Szombathely ekfunkciis en 1997. Laŭ kontrakto en 1998 kun Pontifika Laterana Universitato la instruado estas sesjara kun diplomoj BA aŭ MA.

En la altlernejo 7 katedroj estas.

Konstruaĵoj
-----------

La ĉefa pluretaĝa konstruaĵo situas sola en parko. Antaŭe Baziliko de Győr troviĝas, malantaŭe bordo de Rába.

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungare
* facebook


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
fragmento el la filmo "The Unknown War" (Nekonata milito)-koncerto de Osipov Orkestro en Stalingrad, 1943
**Osipov orkestro** (ruse Национальный академический оркестр народных инструментов России им. Н.П.Осипова) estis fondita en 1919. Ĝin establis elstaraj muzikistoj - Boris Trojanovskij (balalajko) kaj Pjotr Alekseev (domrao). La unua koncerto de la nova teamo, kiu estis nomita kiel *"La Unua Moskva Grandrusa Orkestro de Trojanovskij"* okazis en la Moskva "Hermitage" ĝardeno.

En 1936 la orkestro estis renomita kiel la *"Nacia Orkestro de Popolmuzikiloj de Sovetunio"*.

Ekde 1940 ĉe la pupitro troviĝis elstara sovetia muzikisto Nikolaj Osipov, kiu malkovris la novan etapon en historio de la orkestro. Unue aperis en la koncerta praktiko: guzlio, akordiono, dueto kaj unisono de balalajkoj.

Post komenco de la Granda Patriota Milito en junio 1941, preskaŭ ĉiuj artistoj de la orkestro estis mobilizitaj al la Ruĝa armeo. Tamen, N. Osipov decidis konservi la orkestron en malgranda kontingento. La muzikbando denove ludis per la radio, por soldatoj de la Ruĝa Armeo ĝi koncertis en hospitaloj, rekrutigejoj, stacidomoj ktp.

En septembro 1942 la registaro decidis restarigi la kolektivon tutnombre. La orkestro ricevis statuson *"La Ŝtata Orkestro de Rusaj Popolmuzikiloj"*. En 1946, pro la elstaraj meritoj de Nikolaj Osipov, kiu mortis la 9-an de majo 1945, kiam oni celebris la Venkotagon super la faŝisma Germanio, la orkestro estis atribuita laŭ lia nomo.

Ekde majo de 1945 la orkestron direktis lia frato Dmitrij Osipov. Li preferis specialan atenton al la rusa popolkanto. Sub lia gvidado novaj sukcesoj okazis dum la unuaj eksterlandaj gastroloj tra la Germana Demokratia Respubliko, Hungario, Rumanio, Ĉeĥoslovakio, Aŭstrio.

Poste gvidis la orkestron: *V. Smirnov*, *V. Gnutov*, *V. Dubrovskij*, *N. Kalinin*, *V. Pon'kin*, *V.Andropov*.

En 1996 pro elstara kontribuo al la evoluo de la nacia muzika arto de Rusio, ĝin oni renomis kiel la *"Nacia Akademia Orkestro de Rusaj Popolmuzikiloj nome Nikolaj Osipov."*

En 2016 personalon de la orkestro konsistigis mezume 80 muzikistoj, kiuj ludis en:

* Domraoj (7 specoj)
* Balalajkoj (5 specoj)
* Guzlioj (3 specoj)
* Fluto
* Hobojo
* Klarneto
* Korno Vladimira
* Diatona akordiono
* frapinstrumentaro

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala ttt-ejo ruse, angle
* historio ruse
* koncerto en 2014 (video)
* parto (38.48 - 39.22 minutoj) de la filmo *"The Unknown War"* (Nekonata milito) prezentanta koncerton de la Osipov orkestro en ĵus reliberigita Stalingrado 1943 (video)
Mapo de la du britaj kolonioj (verde kaj oranĝe) en la teritorio de la aktuala provinco Kebekio, Kanado.
**La Kanadoj** estis la nomo ricevita de la du britaj kolonioj kiuj okupis teritoriojn de nuna Kanado, nome Supra Kanado kaj Malsupra Kanado.​ Ambaŭ kolonioj estis kreitaj per la Konstitucia Leĝo de 1791 kaj estis nuligitaj en 1841 pere de la unuigo de ambaŭ kolonioj.

La nomoj de la du kolonioj rilatas al la fluejo de la rivero Sankt-Laŭrenco, same kiel en la Supra Egipto kaj la Malsupra Egipto.

La politika strukturo de la kolonioj estis ŝanĝita post 1838 pere de la informo de Durham pri la Aferoj de la Brita Nordameriko kiu rekomendas la kunigon en unusola kolonia provinco.

Supra Kanado kaj Malsupra Kanado kaj iliaj politikaj instancoj estis nuligitaj per la Akto de Unuiĝo (1840) de la 23a de julio (kiu ekvalidiĝis komence de 1841) kaj unuigitaj en unusola politika ento, nome provinco Kanado.

Notoj
-----

1. ↑   Wesley B. Turner (4a de julio 2011). The Astonishing General: The Life and Legacy of Sir Isaac Brock. Dundurn Press Ltd. p. 12. ISBN 978-1-55488-777-4.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 709961
 |
**La Kanto de la Krucmilito**, okcitanlingve "*la Cansó de la Crosada*", estas monumento de la okcitana literaturo. Tiu longa poemo (pli ol 9500 versoj) estis skribita inter 1212 kaj 1219, kaj rakontas la tragedion, kiu okazis en Okcitanio de 1209 ĝis 1219 (fakte la krucmilito daŭris ĝis la 1230-aj jaroj).

Ĝi konsistas el du partoj malsimilaj :

La unua parto entenas 2749 versojn kaj 130 paragrafojn, kaj rakontas la eventojn ekde la komenco de la krucmilito kontraŭ la Kataroj far la francaj armeoj kaj la Papo en 1209 ĝis la grava batalo de Muret en 1213. Guilhèm de Tudèla estas la aŭtoro de tiu unua parto. Li estas kronikisto, kiu strebas al objektiveco kaj preciza priskribo de ĉiuj eventoj, neglektante neniun detalon. Li tamen subtenas la Francojn kaj krucmilitistojn.

La dua parto enhavas 6811 versojn kaj 83 paragrafojn, kaj rakontas la historion de la batalo de Muret (1213) ĝis alia grava batalo en Baziège en la jaro 1219. La aŭtoro de tiu ĉi dua parto, kiu ŝajne mem partoprenis tiun lastan batalon, restas ĝis nun nekonata. La anonima aŭtoro skribas en bela kaj pura okcitana lingvo, kaj faras el tiu poemo veran eposon, kie aperas klare siaj pasiaj sentoj kaj esprimforto.

Tiu "Kanto" estas pasia dolorhimno, lukto de tuta kulturo por siaj moralaj valoroj, penslibereco, toleremo, heredaĵo de la trobadoroj kaj de la Fin'amor.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio La Kanto de la Krucmilito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La Kirketo** (hispane *El Templete*) estas religia konstruaĵo havanta grandan historian valoron, situanta en la Placo de Armiloj de Malnova Havano, municipo de Havano (Monda heredaĵo de Unesko) en Kubo. Ĝi estis konstruita en la jaro 1827, laŭ la planoj de la kolonelo Antonio de la Torre kaj sub la gvido de la reganto Francisco Rodríguez y Cabrera. Ĝi estis starigita laŭ propono de la Kapitano Generalo Francisco Dionisio Vives en la loko kie verŝajne fondiĝis la Vilaĝo Sankta Kristoforo de Havano en 1519. La Kirketo, laŭ kelkaj fakuloj, estas la unua novklasika konstruaĵo en Havano, kaj unu el la verkaĵoj kiuj plej influis en la kuba arkitekturo. La monumento similas al greka templo. En ĝia interno troviĝas busto starigita memore al Kristoforo Kolumbo, malkovrinto de la insulo kaj troviĝas ankaŭ kapokarbo. En la ĝardenoj troviĝas la Sojlo de Cajigal [kaĥigAl], honore al la hispana reganto kiu konstruigis la kirketon en la jaro 1754. Sur tiu sojlo troviĝas bildo de la Virgulino de Pilar, patronino de la hispanaj navigantoj.

Tradicio
--------

Ĉiujare en ĉiu antaŭtago de la 16-a de novembro, fondotago de la vilaĝo, la loko atestas la pilgrimadon de centoj da havananoj kiuj trifoje rondiras la kapokarbon kaj ĵetas moneron al ĝiaj radikoj kaj silente, petas deziron kun la espero je ĝia plenumiĝo.
Meze de la 18-a jarcento velkiĝis la unua kapokarbo kaj ĝi estis anstataŭita plurfoje ĝis la nuna, plantita en 1960

* Kategorio La Kirketo (Havano) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**La Manzanilla de la Paz** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas La Manzanilla de la Paz. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 057.

Geografio
---------

**La Manzanilla de la Paz** apartenas al la regiono Sureste kiu situas en la sudoriento de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3623 loĝantojn. El tiuj estis 1684 viroj kaj 1939 virinoj. La komunumo havas surfacon de 129,35 km². La meza alteco estas 2050 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19 C. En la komunumo estas 1001,2 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1024 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 904 scipovis legi kaj skribi kaj 118 viroj estis analfabetoj. Do 11.52 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1168 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1078 sciis legi kaj skribi kaj 88 virinoj estis analfabetoj. Do 7,53 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en La Manzanilla de la Paz vivis 3026 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 3 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,099 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Manzanilla de la Paz Arkivigite je 2005-01-01 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Jenő Sebestyén** [ŝebeŝtjEn], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sebestyén Jenő** estis hungara kalvinana pastro, altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis *nagyvázsonyi* [nadjvAĵonji].

Jenő Sebestyén naskiĝis la 8-an de junio 1884 en Csúza (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Suza (Kneževi Vinogradi) en Kroatio), li mortis la 2-an de junio 1950 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Jenő Sebestyén frekventis gimnaziojn en Gyönk, Zombor kaj Kecskemét. En la lasta urbo li maturiĝis en 1902, poste li akiris diplomon en Kalvinana Teologia Akademio en 1906. Post la diplomo li estis subpastro en Budapeŝto. Li daŭris la studadojn helpe de stipendio inter 1907 kaj 1910 en Utreĥto (urbo). Hejmenveninta li estis privata instruisto en la teologia akademio, kie li ankaŭ doktoriĝis en 1917. Li atingis la instruan rangon publika ordinara profesoro en 1918, li estis akademiestro inter 1928-1938. Li pensiuliĝis en 1947. Li mortis pro kancero. Li havis edzinon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A magyar Kálvin és a kapitalizmus* (1911)
* *Nietzsche és Kálvin* (1917)
* *A református nő lelkivilága* (3 volumoj, 1928-1934)
* *Az eucharisztia és az eucharisztikus kongresszusok református szempontból* (1937)
* *Isten szuverénitása a politikában* (1942)
* *Református Dogmatika* (1994)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 681992
* LCCN: n88082697
* VIAF: 18768719
* ISNI: 0000 0000 7904 0507
 |
**Péter Zabeler,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Zabeler Péter** estis germana-hungara pastro, luterana episkopo. Lia familia nomo aperis foje kiel *Zabler*. Lia nepo Jakab Zabeler same estis luterana episkopo.

Péter Zabeler  Arkivigite je 2020-10-24 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis en 1578? en Germanio en Grossenhain. Li mortis la 22-an de septembro 1645.

Biografio
---------

Péter Zabeler frekventis altlernejon en Wittenberg. Li komencis sian pastran karieron en Kassa, kie li estis diakono. En 1602 li estis pastro en Lőcse. Inter 1607 kaj 1611 li estis eklezia dekano pri 29 urboj. En 1614 tiuj urboj formis luteranan episkopejon, kies unua episkopo iĝis Péter Zabeler.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* ’’Leichenrede über d. H. Stephan Xylander’’ (1620)
* ’’Eine Christliche Leichenpredigt. .. bey des Fürstlichen Leichenbegegnüss der Weylandt...’’ (1626)
* eklezia jura libro, kiu perdiĝis

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2020-10-24 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio