recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Meŝrepo** aŭ **meshrep** (ujgure: مەشرەپ, translit. *mäxräp*; ĉine 麦西热甫, pinjino: *màixīrèfŭ*, laŭvorte *festo de la* *rikoltoj*) estas renkontiĝo de ujguroj ligita al multnombraj tradicioj kaj artoj, kiel la ujguraj muziko, danco, teatro, la popularaj artoj, la akrobataĵo, la buŝa literaturo kaj la ludoj. *Meshrep* inkluzivas la muzikan ĝenron *Muqam* kaj la specifaj tribunaloj pri moralaj demandoj.

En novembro 2010, Ĉinio sukcesis konvinki Uneskon aldoni la tradician meshrep al la Reprezenta listo de la nemateria kultura heredaĵo de la homaro. Meshrep.

Vidu ankaŭ
----------

Muqam (Mukamo)

### Ekstera ligilo

(angla) Meshrep filmeto en la oficiala jutuba kanalo de UNESKO.

Referencoj
----------

Tiu ĉi artikolo estas traduko de la artikolo *Meshrep* en la franclingva vikipedio, listo de aŭtoroj.

1. ↑  (es) El Meshrep, Unesko

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri musiques du monde |
| Portala ikono | Portalo pri Patrimoine culturel immatériel |
| Portala ikono | Portalo pri République populaire de Chine |
**Ordovés** [ordoBES] (aragone *Ordabés*) estas loĝloko de la municipo Sabiñánigo de Hispanio​, en la sudo de la komarko *Alto Gállego* (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo mem) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Fakte ĝi estas unu el pli ol 50 loĝlokoj de Sabiñánigo, kiu estas la municipo kiu enhavas pli da loĝlokoj en la provinco. 

La loĝloko Ordovés estas en la suda valo Guarguera iomete norde de la rivero Guarga mem. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun deklivaj ardezaj tegmentoj, kaj tre tipaj konustrunkaj kamenoj. Proksime estas la nun senhomejo Alavés (trans la rivero) kun kiu Ordovés formis iaman municipon *Ordovés y Alavés* kaj Castiello de Guarga iom oriente.

Historio
--------

Fine de la 19-a jarcento oni ekkonstruis fervojon konektantan Zaragozon kun Francio tra Canfranc, kiu revivigis la lokon, sed poste la loĝantaro malaltiĝis pro alurba migrado kaj malalta naskindico. 

Dum la Hispana Enlanda Milito, Ordovés suferis pro operacoj de la batalo de Sabiñánigo —inter septembro kaj novembro de 1937—. Pli forta respublika truparo konkeris lokojn, sed ne la celitan ĉefurbon Sabiñánigo, dum totalaj homperdoj estis preskaŭ 6 000 (pli inter frankistoj). 

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado kaj en la areo ĉefe pro la milito, kaj ĉe Ordovés oni malaltiĝis el 14 loĝantoj en 1930 ĝis nunaj nur du loĝantoj (2019).

Aktualo
-------

La ĉefa ekonomia enspezofonto tradicie estis malgrandaj agrikulturo kaj brutobredado, sed lastatempe la komarko turnis sin ankaŭ al kreskanta turismo ligita al la pirenea akso (valoj de Tena kaj de Aragón) kaj al la proksimeco al Sabiñánigo. Ĉefaj altiraĵoj estas naturaj lokoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Ŭesko

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* Ubieto Arteta, Antonio, "Historia de Aragón". Los pueblos y los despoblados 1 (Eld. Anubar. Zaragoza, 1984)
* CONTE OLIVEROS, Jesús. "Personajes y Escritores de Huesca y Provincia". Eld. Librería General (Zaragoza 1981)

Eksteraj ligiloj
----------------

* [http:// Oficiala retejo]

* Kategorio Ordovés en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 814877
 |
Jakobo-kirko
Skulptita altaro el la Skolo de Saalfeld
Schulze-orgeno
La protestantisma **Preĝejo Sankta Jakobo** (germane: *Kirche St. Jakobus*) staras en Rottenbach (Turingio), kvartalo de Königsee en Germanujo.

Historio
--------

Ekde 1253 resekveblas endokumente la ekzisto de sonoriloj sed ne de kirko. Temis sekve pri aĵo prenita de la antaŭula kirko. Ĉar la nova protestantisma konstruitis sur la muroj de iama katolika kapelo.

La sankta konstruaĵo en Oberrottenbach disponas je buntega kaj riĉe en oro ornamita, monumentprotektita triptiko el la 15-a jarcento. Temas pri majstroverko de Valentin Lendenstreich el la t.n. Skolo de Saalfeld.

Krome enestas orgeno de 1850 el la ateliero de Johann Friedrich Schulze.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Jakobo (Rottenbach) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prie sur la retpaĝaro de la urbo Königsee[*rompita ligilo*]
* Prie sur eklezia paĝaro

50.68906111.163974Koordinatoj: 50° 41′ 21″ N, 11° 9′ 50″ O (mapo)
**Paroĥa preĝejo Sankta Johano la Evangeliisto** estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Salomvár.

Historio
--------

Romanika preĝejeto estis konstruita en ĉ. 1230. Ĝi estis pligrandigita en 1270 laŭ gotiko. Laŭ dokumento en 1366 la kirko havis paroĥon. En 1718 la preĝejo barokiĝis. La turo estis plialtigita en 1752. En la 1770-aj jaroj la sanktejo estis pligrandigita, sakristio kaj kripto estis konstruita. La orgeno alvenis en 1866. Restaŭraj laboroj okazis en 1970.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en korto, sed apude monumento pri sankta Triunuo (1756) estas videbla. Ĝi havas unusolan kvadratan turon en centro de la fasado, sube estas la enirejo. Fenestroj de la turo prezentas la mezepokan originon. La tegmento estas sela kaj kovrita per ardezoj. La absido estas plurlatera. Interne la mebloj estis faritaj en la 19-a aŭ la 20-a jarcentoj.

Kermesoj okazas en la 8-an de septembro kaj 27-an de decembro.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun video
* Arkivigite je 2017-11-20 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Preĝejo de Sankta Jakobo** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Lébény. Tiu konstruaĵo apartenas al la plej gravaj mezepokaj restaĵoj.

Historio
--------

Supozeble la preĝejo (kaj ankaŭ la monaĥejo) konstruiĝis en 1206. En tiu jarcento la konstruaĵoj estis detruitaj dufoje. En 1541 pro la turkoj la abatoj foriris. En 1631 jezuitoj alvenis kaj la konstruaĵoj renoviĝis. En 1683 la turkoj bruldetruis la preĝejon. En 1773 la jezuitoj estis forigitaj, la monaĥejo senhomiĝis, la preĝejo apartenis al la komunumo. Parto de la monaĥejo estis malkonstruita, la restaĵo iĝis paroĥo. En 1841 la preĝejo bruldetruiĝis pro incendio, sed ĝi baldaŭe renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

Spite la detruojn kaj rekonstruadojn la konstruaĵo restis en formo laŭ la 13-a jarcento, kiel tiutempa baziliko. La preĝejo havas 3 navojn kaj 2 turojn. Interne restis nenio el la mezepoko, tial la mebloj pretiĝis en la 19-a jarcento. La fenestraj mozaikoj pretiĝis post 1945.

Kermeso okazas en la 25-an de julio.

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* hungare

* Mezepoka reliefoMezepoka reliefo
* Ornamaĵoj ekstereOrnamaĵoj ekstere
* Aerfoto pri la preĝejoAerfoto pri la preĝejo
* La sanktejoLa sanktejo

* Kategorio Preĝejo Sankta Jakobo (Lébény) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **preĝejo apostolo Sankta Jakobo** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Jászjákóhalma.

Historio
--------

En eklezia listo el 1332 jam troviĝas preĝejo en la tiama Jákóhalma. En la 15-a jarcento malgranda gotika kapelo estis en tiu loko. En 1700 ĝi estis pligrandigita, la kapelo iĝis la sanktejo de kirko. La turo estis konstruita en 1732, sed baldaŭ oni konstruis pli novan turon, la malnova restinta parto nun estas vestiblo. Post pluraj trakonstruoj en 1778 ĝi barokiĝis. En 1868 sismo kaŭzis damaĝojn. La orgeno estis farita en 1873, trakonstruita en 1958.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola sur tre malalta monteto. Antaŭ la kirko statuo pri trista Kristo estas videbla el 1740. Ŝtupoj kuras al la ĉefenirejo. La kvadrata turo meze reliefas en la fasado. Estas ankaŭ niĉoj kun statuoj de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo. Ĉe flanko de la navo la menciita kapelo reliefas. La kapelo havas pilierojn. La kirka absido estas plurlatera. Interne la klasikismaj ĉefaltaro kaj predikejo estis faritaj en la frua 19-a jarcento. La kapelo estis pentrita en 1891.

Kermeso okazas en la 25-an de julio.

Aŭdu ankaŭ
----------

* sonorado de la kirko

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Pri la komunumo
---------------

**Courtedoux** estas komunumo en la distrikto Porrentruy en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 721 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Courtedoux situas okcidente de la distriktĉefurbo Porrentruy sur teraso norde de la valo Creux-Genat. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,13 km², de kiuj 39% estas kovritaj de arbaro, 54% servas por agrikulturo kaj 7% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Courtedoux limas en nordo al Bure, en oriento al Porrentruy, en sudo al Bressaucourt, kaj en okcidento al Haute-Ajoie.

Trafiko
-------

En Courtedoux situas la aerodromo de Porrentruy IATA-Kodo LSZY, kiu tamen en la venontaj jaroj estos translokigita al Bressaucourt. Oriente de la komunumo troviĝas alveturejo al la svisa aŭtovojo A16. Al la publika transportreto Courtedoux estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Porrentruy al Damvant.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Courtedoux datiĝas el la jaro 814 kiel *Curtis Udulphi*. Dum mezepoko Courtedoux apartenis al la voktejo Ajoie, kiu estis en la 13-a jarcento integrita al la Princepiskopejo Bazelo. Estis menciitaj ankaŭ posedaĵoj de la Abatejo Sankt-Ursanne. Ek de la 16-a jarcento Courtedoux fariĝis ĉefloko de majorejo de la voktejo Ajoie. Post la franca revolucio de 1792 ĝi dum unu jaro apartenis al la Raŭraka Respubliko, kiu kiel departamento *Mont Terrible* estis aligita al Francio. De 1800 ĝis 1815 Courtedoux apartenis al la franca departemento Haut-Rhin, kaj en la jaro 1816 ĝi per dekreto de la Viena Kongreso de 1815 fariĝis parto de la distrikto Porrentruy de Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Courtedoux apartenas kun la tuta distrikto al la nova Kantono Ĵuraso.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Dominique Prongué*: *Courtedoux* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-08-03)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Courtedoux en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Courtedoux
* Courtedoux en la Historia Leksikono de Svislando

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Porrentruy |
| --- |
| maldekstraAlle • Basse-Allaine • Beurnevésin • Boncourt • Bonfol • Bressaucourt • Bure • Clos du Doubs • Coeuve • Cornol • Courchavon • Courgenay • Courtedoux • Damphreux • Fahy • Fontenais • Grandfontaine • Haute-Ajoie • La Baroche • Lugnez • **Porrentruy** • Rocourt • Vendlincourt |  |

 |
Koordinatoj: 47° 46′ 30″ N 3° 45′ 20″ O﻿ / ﻿47.77500 °N, 3.75556 °O﻿ / 47.77500; 3.75556 (mapo)

**Courgis** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 259 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.

Geografio
---------

Courgis etendiĝas sur 10.04 km², kaj havis 259 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 25 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Alain Dupre, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Courgis apartenas al la kantono de Chablis, kies ĉefurbo estas Chablis. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Lokaj famuloj
-------------

La verkisto Restif de la Bretonne tie pasis plurajn jarojn dum sia infanaĝo.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Chablis
**Furkopasejo** (germane **Furkapass**) estas montpasejo en la Valezaj Alpoj, kiu ligas la kantonojn Urio kaj Valezo.

Ciferoj
-------

La pasejkulmino situas sur alteco de 2436 m s.m.. La pasejo estas akvodislimo inter Norda Maro kaj Mediteraneo. La maksimuma grimpo de la paseja ŝoseo estas 11 %, kaj ĝi havas longecon de 31 km.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de la Furkopasejo datiĝas el la jaro 1306 kiel *Furke*. Ĉu homoj jam utiligis la pasejon en antaŭromia tempo malcertas. Post la integrigo de la Valezo al la Romia Imperio an la jaro 15 antaŭ Kristo la pasejoj Furko kaj Oberalp fariĝis gravaj por la interimperia trafiko. En la jaro 1866 estis malfermita la unua veturebla vojo tra la pasejo. De 1867 ĝis 1920 poŝtkaleŝoj trafikis sur la paseja vojo. En la jaro 1908 oni komencis la konstruadon de la Furko-Oberalp-Fervojo kaj en 1915 la fevojo tra la pasejo povis estis malfermita. En 1982 pro la malfermo de la Furko-Baztunelo oni fermis la fervojlinion tra la pasejo. Ek de 1992 la kompanio Vaporfervojo Furko-montolinio funkciigas vaportrajnojn sur la malnova montarpasejlinio.

Priskribo de la pasejo de okcidento al oriento
----------------------------------------------

La grimpo al la pasejo komenciĝas en la vilaĝo Ulrichen en la komunumo Obergoms en la supra parto de la Kantono Valezo. Ĝis Oberwald la vojo estas komuna kun la Grimselpaseja Vojo. Post Gletsch la vojo nun preterpasas rekte okcidente de la lango de la Rodan-Glaĉero. La Hotelo Belvédère je alteco de 2272 m s.m. donas rektan aliron al la glaĉero. Je 2431 m oni atingas la pasejkulminon. La vojo nun pluiras malsupren al la tiel nomita Ursenenvalo, kiu en mezepoko estis setlita ek de Grizono de retoromanĉoj. Post 31 km la pasejvojo finiĝas en Realp okcidente de Andermatt en Kantono Urio.

Apartaĵoj
---------

En la jaro 1964 estis sur la Furkopasejo filmitaj kelkaj scenoj de la James-Bond-filmo *Goldfinger* [Orfingro] kun la aktoroj Gert Fröbe (Goldfinger), Harold Sakata (OddJob), Sean Connery (James Bond) kaj Tania Mallet (Tilly Masterson).

* Furkopasejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Furkopasejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* La Furkopasejo en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rListo de la montpasejoj de Svislando |
| --- |
| Albispasejo • Albulopasejo • Berninopasejo • Bözberg-Pasejo • Brünigpasejo • Flüelapasejo • Forchpasejo • Furkopasejo • Gemmipasejo • Gurnigelpasejo • Granda Sankt-Bernard-Pasejo • Grimselpasejo • Hulfteggpasejo • Juliopasejo • Klausenpasejo • Lukomagnopasejo • Malojopasejo • Nufenenpasejo • Oberalppasejo • Ofenpasejo • Passwang-Pasejo • Rickenpasejo • San-Bernardino-Pasejo • Sankt-Gotard-Pasejo • Sattel-Pasejo • Sattelegg • Sempionopasejo • Splugopasejo • Suba Hauenstein-Pasejo • Supra Hauenstein-Pasejo • Sustenpasejo • Vue-des-Alpes-Pasejo • Wildhauspasejo • Zugerberg | Montpasejoj de SvislandoMontpasejoj de Svislando |

 |
**Paweł JANECZEK** (naskiĝis la 16-an de aprilo 1973 en Zwoleń, mortis la 10-an de aprilo 2010 en Smolensk) estis leŭtenanto de la Oficejo pri Protekto de Registaro (BOR), komandanto de protekto-skipo, fakta ĉefo de la protekto de la Prezidanto de Pollando, unu el viktimoj de la kraŝo de pola registara aviadilo Tu-154M en Smolensk.

En 1993 li finis energetikan teknikumon kaj komencis labori en Vojevodia Komandejo de Polico en Radom en kontraŭterorisma unuo. Post kelkaj jaroj translokiĝis al Varsovio, kie eklaboris en la Oficejo pri Protekto de Registaro. Li protektis i.a. Ryszard Kukliński (1998), papon Johano Paŭlo la 2-a (1999, dum la 7-a pilgrimado en Pollando), ĉefministron Leszek Millera (2001), Marek Belka (2003-2004, en Irako). Printempe 2004 komencis labori en protekto-skipo de prezidento Aleksander Kwaśniewski. Li estis ĉefo de protekto-skipo de prezidento Lech Kaczyński. Ĉeestis operacojn en Afganio.

Li partoprenis maratonojn, trejnis ĵudon, estis savisto de Akva Volontula Rapidservo kaj akva steristo. Septembre 2004 edziĝis al televida ĵurnalistino Joanna Racewicz, kiun ekkonis en la registara aviadilo. En 2008 aperis en la mondon ilia filo – Igor.

Li pereis en la akcidento de la aviadilo Tu-154M en Smolensk, kune kun pola delegitaro fluganta al solenaĵoj ligitaj kun la Celebrado de la 70-a datreveno de Soveta Krimo en Katin. La 20-an de aprilo 2010 oni enterigis lin kun militista omaĝo en Kvartiro de Smolensk de la Militista Tombejo Powązki en Varsovio. Postmorte estis avancita ĝis la grado de kapitano de BOR.
**KAPPEL Izidor** estis rumanihungara kuracisto naskita en Nagyselyk en 1881 kaj mortinta en Kluĵo la 17-an de marto 1964.

Kariero
-------

Kappel Izidor diplomiĝis en la Universitato de Koloĵvaro (1905). Li estis asistanto en la kliniko pri internaj malsanoj gvidite de Zsigmond Purjesz, poste li laboris en infektsekcio de la universitata kliniko. Pli poste li estis la gvidĉefkuracisto de la urba epidemia malsanulejo. Li kvalifikiĝis pri infankuracado. De 1919 ĝis 1944 li kvidis la kabineton de infankuracado kiel ĉefkuracisto de la Juda Masanulejo de Kluĵo. Li estis vicprezidanto de Unuiĝo pri Patrin- kaj Infandefendo, referanto kaj kunsidprezidanto de medicinscienca faksekcio de Erdélyi Múzeum-Egyesület. Post 1945 li estis praktikinta kuracisto en Kluĵo.

Verkoj
------

* *A scarlatina recidiváról* (Kv. 1915),
* *A diftéria bacilusrejtőkről* (Kv. 1918),
* *A kiütéses tífuszról* (Kv. 1920),
* *Profilaktikus oltások kanyarónál* (Kv. 1921)
* *Új csecsemővizsgáló asztal* (Kv. 1921).

Fonto
-----

* Romániai magyar irodalmi lexikon
**Izabella Działyńska**, propre: **Izabella Elżbieta z Czartoryskich Działyńska** (naskiĝis la 14-an de decembro 1830 en Varsovio, mortis la 18-an de marto 1899 en Menton, Francio) – pola pentristino-amatorino, kolektistino de artaĵoj.

Vivo
----

Filino de princo Adam Jerzy Czartoryski kaj Anna Zofia Sapieżyńska. Ŝi edukiĝis en Parizo, en konservativa etoso (partiaro Hotelo Lambert). De juneco kolektis artaĵojn. En 1857 nuptis terposedanton Jan Działyński el Grandpolujo. La geedzoj restis sen infanoj.

Ŝi gvidis Polan Instituton ĉe Hotelo Lambert, multe vojaĝis tra Eŭropo, ankaŭ al Alĝerio, Egipto kaj la Sankta Tero. Dum plimulto de sia vivo loĝis en Parizo, kaj de la nuptiĝo parte ankaŭ en Gołuchów (distrikto Pleszewski), kiun en 1872 transprenis de sia edzo kontraŭ pruntedonita al li mono por celoj de la Januara Ribelo kontraŭ Rusa Imperio. Ŝi iniciatis interalie kolektaĵon de antikvaj vasoj, grafikoj, bildoj, artismaj mebloj. Ŝi trakonstruis Kastelon en Gołuchów – parte laŭ propra koncepto - por muzeo, helpe de kreita en 1893 goluĥova majorato certigis al la muzeo rimedojn por plutenado. Ŝi strebis al revivigo de la malnova brilo de la rezidejo, kiu iam estis sidejo de la gento de familio Leszczyński.

Post la morto ripozis en maŭzoleo - tomba kapelo en parko de Gołuchów.

Bibliografio
------------

* Teresa Jakimowicz, *Elżbieta Działyńska*, en: Wielkopolski Słownik Biograficzny, Warszawa-Poznań 1981
* Róża Kąsinowska, *Gołuchów. Rezydencja magnacka w świetle źródeł* (Gołuchów. Magnata rezidejo lume de fontoj), Ośrodek Kultury Leśnej w Gołuchowie 2006, ISBN 83-922-141-1-0
* Danuta Marek, *Ordynacja gołuchowska Izabelli z Czartoryskich Działyńskiej (1830-1899)* (Gołuchów-Majorato de Izabella Działyńska), Muzeum Narodowe w Poznaniu 1994, ISBN 83-85296-20-4

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Izabella Działyńska en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Biblioteka Kórnicka Arkivigite je 2015-09-23 per la retarkivo Wayback Machine Biblioteko de Kórnik


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 582894
* GND: 121310523
* LCCN: nr99027038
* VIAF: 866246
* ISNI: 0000 0000 6679 6073
* BNF: 16275150t
* ULAN: 500096471
 |
La **preĝejo Sankta Francisko el Asizo** estas romkatolika (iam franciskana) historia monumento ekde 2006 en urbo Kapuvár (Hungario).

Historio
--------

Virino dum preĝado aŭdis sugeston por konstrui novan kirkon. Ŝi kolektis monojn kaj en 1941 franciskanoj alvenis. Oni akiris konvenan areon kaj unue oni konstruis provizoran kapelon, poste kirkon. La konsekro okazis en 1942. La franciskanoj estis forigitaj en 1950, tial la diocezo tuj transprenis la servojn.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo estas integrita en la ceterajn loĝdomojn. La sola turo estas kvadrata kun tre malalta piramida supraĵo. Interne estis farita gipsa monumento en 1946, la vitraloj en la sekva jaro fare de László Zsellér. En mezo de la marmora ĉefaltaro estas videbla ligna skulptaĵo pri Francisko el Asizo kaj Jesuo. La internaj muroj estas blankaj, sed la plafono havas grandan murpentraĵon fare de Zoltán Závory.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* 
* (vidu pli malsupre)
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Ŝivamogga,** laŭ kanara lingvo **ಶಿವಮೊಗ್ಗ** estas urbego, sidejo de la samnoma distrikto Ŝivamogga en subŝtato Karnatako en sudokcidenta Barato. La loknomo estis Ŝimoga ĝis 2014.

Palaco en Ŝivamogga

Geografio
---------

Ŝivamogga situas sur altebenaĵo laŭ rivero en centro de la subŝtato en alteco 569 metrojn de la marnivelo. Bhadravati (Karnatako) troviĝas 17, Davangere 69, Ĉikkamagaluru 72, Ĉitradurga 94, Batkal kun marbordo 111, Hubli-Dharwad 164, subŝtata ĉefurbo Bengaluro 241,Mumbajo 632, tutlanda ĉefurbo Delhio 1643, Kolkato 1656 kilometrojn (aere) .

Aŭtobusa stacidomo

Demografio
----------

En 2011 populacio de Ŝivamogga estis 322 650. La legopovo estas 79%.

Historio
--------

La loko apartenis al imperio de Aŝoko, baldaŭ al pluraj aliaj imperioj. Dum la rezista movado Mahatma Gandhi vizitis la lokon por instigi la batalon por nacia libereco.

Ekonomio
--------

Ĉirkaŭaĵo de Ŝivamogga estas agrikultura. Oni kultivas plurajn nuksojn, rizojn, kokosojn. Apud la estonta flughaveno estis konstruita informteknologia parko.

Trafiko
-------

En Ŝivamogga du stacidomoj funkcias. La urbego estas voja nodo, kuras vojoj al ĉiuj direktoj. 2 pontoj helpas la urban trafikon. Enlanda flughaveno estas konstruata, la internacia funkcias en Mangaloro.

Eduko kaj lingvoj
-----------------

En Ŝivamogga la plej altnivela eduko okazas en la universitato, tamen je distanco de 20 km.

La ĉefaj lingvoj en 2011 estis kanara lingvo (kiel oficiala lingvo) (85%), la urduo estas minoritata lingvo.

Klimato
-------

En Ŝivamogga jare pluvas averaĝe po 731 mm. Inter junio-oktobro pli ofte pluvas, en januaro kaj februaro praktika ne pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 31 °C.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj (ankaŭ katolika katedralo)
* statuo
* palaco

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |

* KatedraloKatedralo
* TemploTemplo
* UniversitatoUniversitato
**Hut** (ukraine *Гут*, hungare *Gút*) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove.

* Areo: 1  km²
* Alto super marnivelo: 111 m
* Loĝantaro: 1350
* Poŝtkodo: 90230
* Telefonprefikso: 3141
* Aŭtokodo:

Situo
-----

Hut situas sur ebenaĵo, Berehove troviĝas 14 km-ojn.

Historio
--------

Oni konstruis en nekonata tempo terfortikaĵon en ĉi tiu loko. La unua mencio devenis el 1312. La tataroj detruis la vilaĝon en 1566. Tiutempe jam formiĝis 2 apudaj vilaĝoj Granda kaj Malgranda Gút. Ĝis 1920 ambaŭ Gút apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. Ili rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 ili apartenis al Sovetunio (unuigitaj en 1946). En 1948 kolĥozo pri Vorosilov ekfunkciis. Ekde 1991 Gut estas part de Ukrainio. En 2000 oni disdonis la kampojn inter la loĝantoj.

Vidindaĵo
---------

* kalvinana preĝejo de 1844 en Granda Gut
**Aubert** aŭ pli ĝuste **Autbert**, laŭ la *Revelatio* estis episkopo de Avranches kiu vidis en sonĝo la arkianĝelon Sankta Mikaelo ordononante konstruon de sanktejo sur la Monto Sankta Mikaelo. La nomo de la episkopo Aubert aperas antaŭ la 11-a jarcento en neniu alia teksto, oni trovas ĝin nur en postaj tekstoj bazitaj sur la *Revelatio*. Tial kaj pro la proprecoj de la episkopo, ŝajnas ke temas pri fikcia persono kiu simbolas antaŭkristanajn tradiciojn.

La fondiĝo de la Monto Sankta Mikaelo
-------------------------------------

Laŭ la *Revelatio*, *Autbert* vidis en sonĝo la arkianĝelon, kiu postulis konstruadon de sanktejo sur la pinto de la monto *Tombo* por honori la sanktulon ne nur sur la monto *Gargano*, sed ankaŭ tie ĉi. Dum la episkopo meditis la aferon por certigi ĉu vere estis disendita sonĝo, li ricevis duan vizion. Sed ankaŭ tiun ĉi li ne obeis, sed preĝis por certiĝi pri la vizio. Samtempe virbovo estis ŝtelita kaj kaŝita sur la monto. La tria averto ordonis al Autbert, iri tuj al la monto, kaj ne plu foriri ĝis finkonstruo de la sanktejo. Por pruvi tion oni montras ankoraŭ hodiaŭ la ŝtonon kie sidiĝis la episkopo kaj kiun markis la arkianĝelo per fingrospuro. Demandante sin kie konstrui la sanktejon la episkopo ricevis anĝelan mesaĝon ke la loko estu tie, kie estis ligita la virbovo, kaj por la grandeco, ĝi estu la tuta loko, kiun la virbovo tretis. Post tio li liberigu la virbovon kaj ĝi estu redonita al sia posedinto. Kiam Autbert kunigis homojn por purigi la lokon, ili trovis grandegan nemoveblan ŝtonon, kiun fine sukcesis forpuŝi nur Blain, laboristo kaj patro de 12 filoj, kun la helpo de Sankta Mikaelo. La episkopo ankoraŭ ne certis pri la grandeco de la konstruaĵo, kaj tial roso kovris la monton kaj restis seka nur la loko kie la sanktejo estis konstruota. Kaj fine la episkopo laŭdante Dion kaj petante helpon de la arkianĝelo eklaboris.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Teksto verkita per kleriko el la episkopejo de Avranches antaŭ la jaro 867

* Revuo *Le Chasse-Marée - ArMen*, marto 2000, *Aux origines du Mont-Saint-Michel*, Marc Déceneux

* Kategorio Aubert en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 128758
* VIAF: 219560196
* SUDOC: 129995312
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Aubigny |

la katolika kirko
**Aubigny-au-Bac** - jen france, prononco [obinjˈi-oː-bˈak] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [nɔʁ], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [o d(ə) fʁãs] Pri tiu ĉi sono aŭskulti, pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la historia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale']). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Douai kaj al la kantono *Aniche*.

Laŭ la stato de 2020 en la komunumo vivis 1 161 loĝantoj sur areo de 5,16 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 225 loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj Brunémont, Oisy-le-Verger, Aubencheul-au-Bac, Bugnicourt, Féchain, Fressain kaj Fressies.

Ĝiaj loĝantoj franclingve nomiĝas *aubignois* respektive *aubignoises* se nur temas pri virinoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Aubigny-au-Bac (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (france)

  

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj
  

* Kategorio Aubigny-au-Bac en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Károly Barakonyi** [kAroj barakonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Barakonyi Károly** estas hungara inĝeniero, profesoro, ekonomikisto.

Károly Barakonyi [*rompita ligilo*] naskiĝis la 7-an de oktobro 1938 en Pécs.

Biografio
---------

Károly Barakonyi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris elektroinĝenieran diplomon en Teknika Universitato de Budapeŝto en 1962. Li akiris plian diplomon pri ekonomia inĝeniero en 1968. Post la unua diplomo li laboris en serva kompanio ĝis 1974, tiam li doktoriĝis en Universitato Corvinus de Budapeŝto, poste li instruis en Scienca Universitato Janus Pannonius. Li akiris gradon PhD en 1978, DSc post jardeko antaŭ la Hungara Scienca Akademio. En 1979 li atingis la instruan rangon docento, en 1990 universitata profesoro, fine en 2008 emerita profesoro. Interrompoj okazis en la jaroj 1989-1990, 1991-1992, tiam li instruis en Universitato de Pensilvanio. Ekde 2006 li instruis ankaŭ en Scienca Universitato de Szeged. Li estis en Pécs katedrestro (1986-2004) kaj rektoro (1994-1997). Li ricevis premiojn precipe en la 2000-aj jaroj. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filinojn.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Számítógépes vállalati tervezés* (1984)
* *Stratégiai management* (inter 1991-2008 6 eldonoj)
* *Vállalati kultúra* (2004)
* *Challenges the finance profession has been facing following the 2008-2009 crisis*(2012)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 49-a paĝo)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva intervjuo[*rompita ligilo*]


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Károly Balogh** [kAroj balog], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Balogh Károly** estis hungara oficisto, literaturhistoriisto, membro de Societo Kisfaludy (1942). Lia nobela antaŭnomo estis *mankóbükki*.

Károly Balogh naskiĝis la 23-an de aprilo 1879 en Budapeŝto, li mortis la 24-an de aprilo 1945 en Balassagyarmat.

Biografio
---------

Károly Balogh studis en militakademio, poste en Jura Akademio (Pécs), fine li doktoriĝis el juro en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1903. Li estis nobela juĝisto en Szécsény kaj Balassagyarmat ĝis 1907, poste ok jarojn ministeria oficisto en Fiume (tiam ekstera parto de Hungarlando). Li batalis dum la 1-a mondmilito, li emeritiĝis en 1920, tamen li havis postenon en ministerio inter 1920-1943, eĉ li estis bibliotekisto en Pécs inter 1926-1930. Li edziĝis en 1907. Li ricevis postmortan premion en 1989.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Madách Imre otthona* (1924)
* *Madách Imre, az ember és a költő* (1934)
* Martialis: *Epigrammák* (tradukaĵo, 1937)
* *Antik bronztükör. Martialis.* (tradukaĵo, 1940)
* *Római könyv. I. Vesta. II. Ianus.* (1941)
* *Csesztvei ősz. Versek.* (poemoj, 1944)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 825503
* GND: 124713572
* VIAF: 23081582
* ISNI: 0000 0001 1045 3554
* SUDOC: 250736713
 |


* Portalo pri Biografio
**Catharina Elisabetha WARZ** (el Großrudestedt) estis germana infanmurdistino.

Juraj implikoj
--------------

La kazo de Catharina Elisabetha Warz el Großrudestedt estas preskaŭ nekonata hodiaŭ. Ŝi mortigis sian ekstergeedzan infanon dum kristnasko 1773. Ŝi jam estis mortkondamnita fare de la laika juĝistaro de Jena kaj la Sekreta konsilio (Vajmaro), sed en 1774/75, dum la regado de dukino Anna Amalia, ŝia kondamniĝo estis ŝanĝita al mallibereca puno. Ĝi estis verŝajne la unua kazo de tiu speco en la Duklando de Saksio-Vajmaro-Eisenach kiu ne finiĝis per ekzekuto. La jura fakultato en Halle, al kiu la dukino turnis sin, rekomendis alifaron al mallibereca puno. La rekonstruo de la kialoj de la mortkondamno, por kiuj Sekreta konsilio kunrespondecis, estas pli malfaciligita pro la manko de protokoloj. Ĉi tio validas precipe por la demando, kiu el la konsilianaj moŝtoj montris la plej grandan reziston. La konsilio konfirmis mortkondamnon sub kondiĉo de rekonsidero, kio inkludis la eblecon de nova defendo. La jura fakultato en Halle tiam reviziis la kazon kaj la juĝon. La virino nun kondamnita al kvin jaroj en malliberejo ricevu almenaŭ malĝentilajn bonvenon kaj adiaŭon.

Tiu ĉi kazo atestas, ke infanmurdo, eĉ se la mortkondamno jam estis prononcita, ne nepre devis finiĝi per ekzekuto, almenaŭ en Saksio-Vajmaro-Eisenach. Ĝi iĝis signifa por la demando pri abolicio de mortopuno. La venonta konata kazo de infanmurdo en Vajmaro estis tiu de Dorothea Altwein en 1781, en kiu mortkondamno estis prononcita sed finfine ne elfarita; la puno ŝanĝiĝis je simpla malliberigo.

Notoj
-----

1. ↑  Volker Wahl (eld.): *„Das Kind in meinem Leib". Sittlichkeitsdelikte und Kindsmord in Sachsen-Weimar-Eisenach unter Carl August. Eine Quellenedition 1777–1786.* Weimar: Hermann Böhlaus Nachf. 2004. p. 12-13  Wahl citas: Thüringisches Hauptstaatsarchiv Weimar, Eisenacher Archiv, Rechtspflege Nr. 52. *die in puncto infanticidii in Untersuchung gerathene Catharina Elisabetha Warzin zu Großen Rudestedt*.
2. ↑  Marcus Venzke: *Das Herzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach 1775-1783. Ein Modellfall aufgeklärter Herrschaft?* (= Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Thüringen. Kleine Reihe, Bd. 10), Köln/Weimar/Wien 2004, p. 320.
3. ↑  Joachim Berger, Leonie Berger: *Anna Amalia von Weimar. Eine Biographie*, München 2006, p. 87.
Gothem, vidate tra la portalo de la mezepoka paroĥokorto
La mezepokaj **kamparaj preĝejoj** sur la insulo Gotlando de Svedujo estas ŝtonpreĝejoj, kiujn militaj aŭ aliaj efikoj preskaŭ ne ŝanĝis. Ili ekestis dum periodo de proksimume 200 jaroj kaj intersimilas multrilate.

Nuntempe sur Gotlando ekzistas 95 uzataj preĝejoj, el kiuj 92 devenas el la mezepoko. El la almenaŭ 17 kadukiĝintaj aŭ detruitaj preĝejoj 13 troviĝas en la ĉefurbo Visby. La plej malnovaj konserviĝintaj preĝejoj estas tiuj de Atlingbo, Fardhem kaj Stenkyrka, kiun jam la Gotlanda legendo mencia kiel rifuĝopreĝejoj.

Literaturo
----------

* Marita Jonsson, Sven-Olof Lindquist: *Kulturführer Gotland 1993*. ISBN 91-88036-09-X.
* Erland Lagerlöf, Gunnar Svahnström: *Die Kirchen Gotlands 1991*. ISBN 3-89392-049-8.
* Ulrich Quack: *Gotland: die größte Insel der Ostsee; eine schwedische Provinz von besonderem Reiz; Kultur, Geschichte, Landschaft.* DuMont, Kolonjo 1991, ISBN 3-7701-2415-4.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kampara preĝejo (Gotlando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Ödekyrkan
* Mezepokaj kamparaj preĝejoj sur Ggotlando Arkivigite je 2014-10-13 per la retarkivo Wayback Machine
* guteinfo: Ödekyrka Elinghem
La **kampara komunumo de Viipuri** estas eksa komunumo de Finnlando en suda Karelio en cedita areo. La komunumo estis fondita en 1869. Ĝi situis apud urbo Viipuri (jen finne, svede Viborg) sur bordo de Viborga Golfo, kiu apartenas al orienta parto de Finna Golfo. La kirkvilaĝo de la komunumo estis Ihantala. Ĝi preskaŭ tute pereis dum la vintra milito. La 31-an de decembro 1939 la komunumo havis 19 842 loĝantojn. Ĝia terareo estis 585,89 km². La enlandakvoareo estis 28,04 km². Post la daŭriga milito la loĝantaro de la komunumo estis movita plejparte al Uusimaa al Kampara komunumo de Hyvinkää, Kampara komunumo de Lohja, Nurmijärvi, Tuusula kaj Vihti. 

La plej konata persono el Kampara komunumo de Viipuri estis verŝajne Johannes Virolainen. 

Vilaĝoj de Kampara komunumo de Viipuri estis Ahokas, Alasommee, Alasäiniö, Haankylä (ankaŭ Haka), Hapenensaari, Hämäläinen, Ihantala, Juustila (ankaŭ Juustilanjoki), Jyrkilä, Järvelä, Kaipola, Karppila, Kaukola, Kiiskilä, Kilpeenjoki, Kilpeenjoki–Sydänmaa, Kilpeenjoki–Vakkila, Konkkala, Korpelanautio, Kurikkala, Kähäri, Kärki, Kärstilä, Lahti, Lavola, Leppälä, Lihaniemi, Lyykylänjärvi, Mannikkala, Mälkki, Naulasaari, Nikoskela, Nuoraa, Näätälä, Pakkainen, Parkaus, Perojoensuu, Pien-Merijoki, Pietilä, Pihkala, Piispansaari, Porkansaari, Rapattila, Rasalahti, Repola–Lyykylä, Repola–Tervajoki, Rikkola, Ryysylä, Rääsiälä, Saarela, Samola, Savolainen, Suur-Merijoki, Suurpero, Tali, Terävälä, Tikkala, Tirhiä, Uskila, Uusikartano, Vahvaniemi, Vatikivi, Ventelä, Ykspää, Ylivesi, Yläsommee kaj Yläsäiniö. 

La kampara komunumo de Viipuri apartenis al la gubernio Viipuri.
**Kruckultura psikologio**, **interkultura psikologio** (konata ankau kiel *etnopsikiatrio* aŭ transkultura psikiatrio aŭ kultura psikiatrio) estas branĉo de psikiatrio kiu temas pri la kultura kunteksto de mensaj perturboj kaj la defioj alproksimiĝi al etna diverseco en psikiatriaj servoj. Ĝi aperis kiel kohera fako el kelkaj laborbranĉoj, kiel esploroj pri la prevalenco kaj formoj de disordoj en diversaj kulturoj aŭ landoj; la studo de migrantaj populacioj kaj de etna diverseco ene de landoj; kaj analizo de psikiatrio mem kiel kultura produkto.

La dekomenca literaturo estis asocia kun koloniismo kaj kun observoj de azilaj psikiatroj aŭ antropologoj kiuj tendencis akcepti la universalan aplikablecon de la okcidentaj psikiatriaj diagnozkategorioj. Ŝlosila artikolo de Arthur Kleinman in 1977 sekvita de renovigita dialogo inter antropologio kaj psikiatrio, estas konsiderata kiel pioniro de "nova kruckultura psikiatrio". Tamen, Kleinman poste notis, ke kulturo ofte estis asimilita nur en supraĵaj manieroj, kaj ke por ekzemplo 90% de la DSM-4 kategorioj estas kultur-ligita al Nordameriko kaj Okcidenta Eŭropo, klaj ke la etikedo "kultur-ligita sindromo" estas aplikata nur al "ekzotaj" kondiĉoj ekster la eŭrop-usona socio. Respegulante antaŭenirojn en medicina antropologio, la kategorioj de DSM-5 anstataŭis la terminon "kultur-ligita sindromo" per serio de terminoj kiuj kovras kulturajn konceptojn de disordoj: kulturaj sindromoj (kiuj povas ne esti ligitaj al specifa kulturo sed cirkulas trakulture); kulturaj esprimoj de disordoj (lokaj manieroj esprimi suferun kiuj povas ne esti sindromoj); kaŭzaj klarigoj (kiuj atribuas simptomojn aŭ sufero al specifaj kaŭzaj faktoroj kiuj estas enradikigtaj en lokaj ontologioj); kaj popolaj diagnozkategorioj (kiuj povas esti parto de etnomedicinaj sistemoj kaj kuracpraktikoj).

Notoj
-----

1. ↑   Kirmayer LJ (2007). "Cultural psychiatry in historical perspective". En Bhui, Kamaldeep; Bhugra, Dinesh (eld.). *Textbook of cultural psychiatry*. Cambridge, UK: Cambridge University Press. pp. 3–19. ISBN 978-0-521-85653-9.
2. ↑   Kleinman AM (January 1977). "Depression, somatization and the "new cross-cultural psychiatry"". *Soc Sci Med*. 11 (1): 3–10. doi:10.1016/0037-7856(77)90138-X. PMID 887955.
3. ↑   Kleinman A (1997). "Triumph or pyrrhic victory? The inclusion of culture in DSM-IV". Harv Rev Psychiatry. 4 (6): 343–4. doi:10.3109/10673229709030563. PMID 9385013. S2CID 43256486.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 800748
 |
Circus Roncalli (2005)
**Cirko Roncalli** estas germana cirko kun sidejo en Kolonjo. La aŭstroj Bernhard Paul kaj André Heller fondis ĝin en 1975 en Vieno. La 8-an de Oktobro de la sama jaro, ili varbis por "Circus Roncalli (Wien)" en la kadro de la festivalo Steirischer Herbst kun la programtitolo "La plej granda poezio de la universo – la cirko kiel tutartaĵo", kion la festivalo klasifikis kiel *Multimedia.*

Bernhard Paul, unu el la fondintoj, kolektis ne nur historiajn cirkajn veturilojn, sed ankaŭ nostalgiajn karuselojn, ampleksan Beatles-kolekton ktp. kiuj reprezentas nuntempe unu el la plej grandajn cirkokolektojn en Eŭropo. Li volas ekspozicii la kolekton en cirkomuzeo en Kolonjo.

Cirko sen sovaĝaj bestoj
------------------------

Ĉar jam dum multaj jaroj ekzistas en Germanio malpermeso je sovaĝaj bestoj en cirko, la cirko Roncalli trovis mem solvon al tiu problemo. Ĝi nun kreas akrobataĵojn helpe de belegaj lumigaj 3-Dimensiaj bestoj por kiu la cirko trovis inspiron en la hologramo kiun uzis la rokstelulo Prince dum Super Bowl 2016.

Eksteraj ligiloj
----------------

* roncalli.de – Circus Roncalli
* Informoj pri Cirko Roncalli en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Informoj pri Cirko Roncalli en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* Video-registrado de la monda premiero de Roncalli la 18-an de Majo 1976 Arkivigite je 2018-03-20 per la retarkivo Wayback Machine sur la Hofgartenwiese en Bonn. En: WDR – projekto - *Digit*

Notoj kaj referencoj
--------------------

Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la samtema artikolo en la germana vikipedio je la 16-a de julio 2019.

1. ↑  Paul Kaufmann : *20 Jahre Steirischer Herbst, eine Dokumentation (1968 – 1987)*. Zsolnay-Verlag, Wien u. a. 1988, ISBN 3-552-81988-6, S. 297.
2. ↑  Susanne Schramm: *Manege frei für Deutschlands erstes Zirkusmuseum. Arkivigite je 2016-09-24 per la retarkivo Wayback Machine* In: *Westdeutsche Allgemeine Zeitung*, 27. Mai 2016.
3. ↑  (nl) Circus zonder dieren (cirko sen bestoj), NB, la 8-an de junio 2019.

* Kategorio Cirko Roncalli en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 650382
* GND: 2068388-1
* LCCN: n81151321
* VIAF: 141909229
* ISNI: 0000 0001 2034 4212
* BNF: 13507272j
 |
Fiziko > Termodinamiko > Premo > parta premo

---

En miksaĵo el diversaj gasoj la **parta premo** de iu gaso estas la produto inter la ĝenerala premo kaj la parta kvanto de tiu gaso en la miksaĵo.

Multaj kemiaj kaj fizikaj procezoj dependas nur de la parta, ne de la ĝenerala premo;
ili okazas sendepende de la ĉeesto de aliaj gasoj, kiuj ne partoprenas en la procezo. Se la gasoj de miksaĵo ne interagas, eblas kalkuli iliajn proporciojn el la parta kaj la ĝenerala premoj.

Speciale la bola temperaturo de gaso dependas nur de la parta premo.

Matematika formulado
--------------------

Konsideru la molan frakcion {\displaystyle x\_{i}~} de iu komponanto simbolita per indekso {\displaystyle i~} en miksaĵo, kies la tuta nombro de moloj estas {\displaystyle n\_{tot}~}, tiel:

{\displaystyle x\_{i}={\frac {n\_{i}}{n\_{tot}}}\ .}
La parta premo de la konsistaĵo **i** egalas al la produto de ĝia mola frakcio kaj de la ĝenerala premo:

{\displaystyle p\_{i}=x\_{i}.p\_{tot}~\ .}
{\displaystyle \sum p\_{i}=(\sum x\_{i}).p\_{tot}=p\_{tot}~} car {\displaystyle \sum x\_{i}=1~}.
Alidirite, la sumo de ĉiuj partaj premoj en gas-miksaĵo estas la premo de la miksaĵo (leĝo de Dalton).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 30531
* GND: 4173433-6
 |
La **Martiroj de Skilio** estas grupo da kristanoj, kiujn okaze de persekutado pro la kristana fido je la 17a de julio 180 p.Kr. oni mortigis en Kartago. La koncerna akto (*Passio sanctorum scilitanorum*), kiu enhavas interalie la demandojn kaj respondojn antaŭ la Romia prokonsulo, estas unu el la plej fruaj atestaĵoj, kiujn ni havas pri la eklezio en la Romia provinco Afriko; samtempe ĝi estas konata kiel la plej frua kristana teksto en la Latina entute.

Du elinter la martiroj - Nartzalus kaj Cittinus - havas lokajn, punikajn aŭ berberajn nomojn; la ceteraj havas Latinajn nomojn. Proparolanto de l' grupo estas Sperato. Pridemandas ilin la prokonsulo Publio Vigelio Saturnino. Al la grupo apartenas ankaŭ kelkaj virinoj. Ĉiuj estas laikoj, t.e. ne ordinitoj.

Interesa detalo estas, ke ili havas ĉe si *skatolon* kun leteroj de Paŭlo.

La urbeto Skilio, "Scillium", ne estas plu ekzakte identigebla; ĝi situis en la Romia provinco Numidio aŭ en "Africa proconsularis" (supozeble en nuna Tunezio). 

La "Passio Sanctorum Scilitanorum" multe similas je la ĝenro de l' juĝejaj protokoloj, sed estas iom prilaborita de mano kristana. Esperanto-tradukon oni trovas apendice en la Apologio de Tertuliano.

En la Rom-katolika Eklezio ilia festo-tago estas la 17a de julio.

En Esperanto
------------

Tiu ĉi martirakto troviĝas en traduko de Gerrit Berveling postparole en la Apologio de Tertuliano; ĝi ankaŭ aperos en Antologio Latina.
**SEARS**, eble plej bone konata kiel (angle) "Sears, Roebuck and Co.", estas usona kompanio, fondita de Richard Warren Sears kaj Alvah Roebuck.

  

Unue la kompanio funkciis pleje de poŝtmendaj katalogoj, sed poste kreskis al la plej granda podetala vendejo en Usono dum la 20-a jarcento. Ties katalogoj estis famaj, kaj iĝis parto de usona kulturo, ofte menciitaj en literaturo — tamen, post la dua mondmilito, ili ĉesis eldoni la katalogojn.
  

Sears, iama ano de la "Dow Jones Industrial Average", kuniĝis kun Kmart frue en 2005, kaj do iĝis la "Sears Holdings Corporation."
  

La kompanio monhelpis al la konstruintoj de la Willis-Turo, kaj pro tio dum multaj jaroj la konstruaĵo nomiĝis 'la Sears-Turo'.

Vidu ankaŭ
----------

* Kmart
* Willis-Turo

* Kategorio Sears en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 289482
* GND: 5263677-X
* LCCN: n79129205
* VIAF: 121945767
* ISNI: 0000 0001 0940 1140
* SUDOC: 033681295
* BNF: 118671257
* ULAN: 500231103
* NLA: 35487204
* BIBSYS: 99024002
 |
la sinagogo de Michelstadt
La **sinagogo de Michelstadt** situas en la historia urbeto Michelstadt [**Mi***h*elŝtat] en la federacia lando en centra Germanio, centre de la arbaroriĉa mezalta montaro Odenvaldo. La loka juda komunumo starigis ĝin en 1791. La konstruaĵo situas en la historia urbocentro, rekte ĉe la mezepoka urba remparo.

Historio
--------

La situo de la urba sinagogo respegulas la socian statuson de la lokaj judoj de la mezepoko ĝis la fino de la 18-a jarcento: La judoj rajtis vivi ene de la urba remparo, sed tamen nur tute ĉe la rando, en difinita urbocentra parto konsiderebla getto. La konstruaĵo anstataŭigis pli malnovan, mezepokan sinagogon samlokan.

La urba sinagogo estis inter la malmultaj de suda Hesio, kiuj pretervivis la nazian persekuton de judoj kaj de judaj kulturaĵoj. Kadre de la pogromo de novembro 1938 ĝia interno plene detruiĝis, sed la eksteraĵo restis, ankaŭ la hebrea skribaĵo ĉe la enirejo. Poste en la naziaj jaroj ĝi uziĝis kiel stokejo.

Fine de la 1970-aj jaroj la konstruaĵo estis restaŭrita al la antaŭdetrua historia stato, kadre de restarigo de la tuta historia urbocentro, sed tamen ĝi ne plu iĝis centro de viva juda komunumo. En la restaŭrita konstruaĵo instaliĝis muzeo dediĉita al la nomo de la eksa landa rabeno *Isaak Emil Lichtigfeld*, kiu gvidis la judajn komunumoj de la lando Hesio inter la jaroj 1954 kaj 1967. La muzeo videbligu la religian kaj socian vivon de la judoj en la historie malurba kaj kompare riĉa regiono de la mezalta montaro Odenvaldo en pasintaj jarcentoj.

historiaj hebreaj skribaĵoj ĉe la sinagoga enirejo
Intertempe en la historia urbeto Michelstadt denove ekzistas juda komunumo. La 25-an de februaro 2005 la konstruiĝo refariĝis biblia sinagogo per solena enmeto de torao en la sinagogan toraujon. Ekde tiam en la sinagogo denove okazas judaj diservoj.

Literaturo germanlingva pri la sinagogo
---------------------------------------

* Thea Altaras: *Synagogen in Hessen – was ist geschehen seit 1945?* (germane: "sinagogoj en Hesio - kio okazis ekde 1945?"). Königstein 1988, paĝo 169.
* Folkhard Cremer: *„Dehio" Hessen II – Regierungsbezirk Darmstadt*. Berlin 2008, paĝo 580.
* G. Ulrich Großmann: *Dumont-Kunstreiseführer Mittel- kaj Südhessen*. Köln 1995, paĝo 324.
* Hans Teubner kaj Sonja Bonin: *Kulturdenkmäler en Hessen. Odenwaldkreis*. Eldonita fare de la landa oficejo pri konservado de monumentoj *Landesamt für Denkmalpflege Hessen*, eldonejo Vieweg, Braunschweig/Wiesbaden 1998, ISBN 3-528-06242-8, paĝoj 475 kaj sekvaj.


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Judismo |

* Kategorio Sinagogo de Michelstadt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* sinagoga retejo Arkivigite je 2007-08-10 per la retarkivo Wayback Machine
* informoj pri la sinagogo en la retejo *Alemannia Judaica*
La **preĝejo Sankta Georgo** estas romkatolika monumento historia en vilaĝo Erdőbénye (Hungario).

Historio
--------

La unua mencio pri kirko Sankta Nikolao okazis en 1334. Inter 1532-1711 la kalvinanoj uzis la kirkon. En 1787 la preĝejo estis grandparte trakonstruita kaj la nova patrono estis Sankta Georgo. En 1892 la turo estis plialtigita, en 1903 incendio okazis, tial poste nova tegmento konstruiĝis. La orgeno estis farita ĉirkaŭ 1870 kaj en 1940 trakonstruita.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas en korto ĉirkaŭita kun defenda ŝtona muro. En la muro estas ankaŭ enirejo al keloj. La kirka fasado estas simetria, meze la turo reliefas. La enirejo estas tra la turo. La navo finiĝas en plurlatera absido kaj ankaŭ sakristio aliĝas al la navofino. La internaj instalaĵoj estis faritaj en mezo de la 18-a jarcento.

Kermeso okazas la 23-an de aprilo.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.