recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Pri la komunumo
---------------

**Sternenberg** estas komunumo en la distrikto Pfäffikon, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 353 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Kiel la nomo indikas, la komunumo situas sur la monto Sternenberg kaj estas kun alteco de 900 metroj la plej alte super la marnivelo situanta komunumo de la Kantono Zuriko. La plej alta punkto de la komunuma teritorio situas sur la monto *Chlihörnli* sur alteco de 1073 m s.m. ĝia plej malalta punkto sur alteco de 660 m s.m. en la fundo de la valo de la rivereto *Steinenbach*. Al la komunumo apartenas krom la kerna vilaĝo la setlejoj Steishof kaj Matt en nordokcidento, Gfell en oriento kaj Heiletsegg en sudo de la komunumo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Sternenberg limas en nordo al Fischingen (TG), en oriento al Mosnang (SG), en sudoriento al Fischenthal, en sudokcidento al Bauma, kaj en nordokcidento al Wila.

Trafiko
-------

Sternenberg situas sur montokulmino kaj tute flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi estas atingebla per buso de la Zurika Trafik-Unio ek de Bauma en 17 minutoj, kio signifas veturtempon ĝis la Ĉefstacidomo Zuriko de unu kaj kvarona horo.

Ekonomio
--------

Sternenberg vivas ĉefe de agrikulturo kaj de loka turismo. La komunumo ofertas mirindan belvidon kaj kutime troviĝas en aŭtuno super la nebullimo, kio signifas multe pli da sunhoroj ol en la cetera kantono. La komunumo ofertas diversajn tranokteblojn kaj belan infrastrukturon por migrantoj en formo de fajrejoj kaj restoracioj.

Historio
--------

Unua mencio de la sternenberga setlejo Gfell datiĝas el la 13-a jarcento. En tiu tempo la teritorio apartenis al la Monaĥejo Sankt-Galo. En la jaro 1550 la urbo Zuriko transprenis la jurisdikcion. La unua preĝejo estis konstruita nur en la jaro 1705. Sternenberg apartenis al la perdintoj de la industriiĝo. La situo sur monto for de la energifontaj riveroj kaŭzis, ke en la 19-a kaj 20-a jarcento granda parto de la loĝantaro formigris, tiel ke la komunumo, kiu iam havis pli ol 1400 loĝantojn nuntempe loĝigas malpli ol 400 homojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Sternenberg

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Pfäffikon |
| --- |
| Bauma • Fehraltorf • Hittnau • Illnau-Effretikon - Kiburgo - Lindau ZH - **Pfäffikon ZH** - Russikon - Sternenberg - Weisslingen - Wila - Wildberg ZH |  |

 |
**Stetten** (prononcu: *ŝtetn*) estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1547 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Komunuma domo
La komunumo Stetten situas ĉe la orienta bordo de la rivero Reuss. La vilaĝa centro troviĝas en distanco de proksimume 500 metroj de la rivero.

La teritorio e la komunumo etendiĝas sur areo de 4,41 km², de kiuj 1,23 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,74 km² de konstruaĵoj. La tuta komunumo troviĝas en la ebenaĵo de Reuss kaj ĝia teritorio estas preskaŭ ebena. La plej alta punkto de la komunumo situas sura alteco de 420 m s.m kaj ĝia plej malalta punkto je 348 m s.m. ĉe la borod de la rivero Reuss.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Stetten limas en nordo al Niederrohrdorf, en oriento al Remetschwil, en sudoriento al Künten, en sudo al Niederwil, en okcidento al Tägerig, kaj en nordokcidento al Mellingen.

Trafiko
-------

Stetten situas ĉe la kantona ĉefvojo de Bremgarten al Baden kaj estas konektita al la publika trafikreto per du poŝtaŭtolinioj.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas 7 kilometrojn norde en Dättwil.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Stetten datiĝas el la jaro 998. La vilaĝo en tiu tempo estis plej parte posedaĵo de la Monaĥejo Einsiedeln.

En mezepoko en Stetten regis la Habsburgoj. En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris la regionon, kaj Stetten fariĝis parto de la voktejo Rohrdorf en la Grafejo Baden.

Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la vilaĝo apartenis dum kvin jaroj al la tiama Kantono Baden. Post ties integriĝo al la hodiaŭa Kantono Argovio, Niederrohrdorf fariĝis politika komunumo de la argovia distrikto Baden.

Vidu ankaŭ
----------

* Stetten

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stetten AG en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Stetten

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Baden |
| --- |
| **Baden** • Bellikon • Bergdietikon • Birmenstorf • Ehrendingen • Ennetbaden • Fislisbach • Freienwil • Gebenstorf • Killwangen • Künten • Mellingen • Mägenwil • Neuenhof • Niederrohrdorf • Oberrohrdorf • Obersiggenthal • Remetschwil • Spreitenbach • Stetten • Turgi • Untersiggenthal • Vetingo • Wohlenschwil • Würenlingen • Würenlos |  |

 |
**Stettfurt** estas komunumo en la distrikto Frauenfeld de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1 098 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro modeste kreskis al 1 106 ĝis la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Stettfurt situas ĉe la suda deklivo de la monteto *Immenberg* ĉe la norda bordo de la rivereto *Lauche* kiu alfluas en Matzingen al la rivero Murg. La plej alta punkto de la komunumo situas je 705 m s.m. sur Immenberg, la plej malalta punkto je 450 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Murg. La komunumo konsistas el la municipoj kaj setlejoj Stettfurt, Vorstatt, Brüel, Hummerberg kaj Köll (alamane Chöll). Sur monteto okcidente de la komunumo situas je alteco de 649 m s.m. la *Kastelo Sonnenberg*.

Najbaraj komunumoj
------------------

Stettfurt limas en nordo al Thundorf, en oriento al Lommis, en sudo al Wängi, kaj en okcidento al Matzingen.

Trafiko
-------

Stettfurt atingeblas per poŝtaŭto ek de Frauenfeld kaj Thundorf.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Stettfurt datiĝas el la jaro 827 kiel *Stetivurt*. La nomo aperis en dokumento per kiu la riĉa alemano *Immo* donacis parton de siaj havaĵoj kune kun la servutoj al la Monaĥejo Sankt-Galo. Dum la Malnova Zurika Milito la stettfurtanoj luktis je la flanko de la Monaĥejo Sankt-Galo, kio kaŭzis, ke la apencelanoj bruligis la Kastelon Sonnenberg. Denove la kastelo estis bruligita dum la Ŝvaba Milito, kiam stetfurta nobela familio subtenis la ŝvabojn. Post la Ŝvaba Milito ĝis la Helveta Revolucio Stettfurt kun la cetera Turgovio estis kolonio de la Svisa Ĵurkomunumo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stettfurt en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Stettfurt

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Frauenfeld |
| --- |
| Basadingen-Schlattingen • Berlingen • Diessenhofen • Eschenz • Felben-Wellhausen • Frauenfeld • Gachnang • Herdern • Homburg • Hüttlingen • Hüttwilen • Mammern • Matzingen • Müllheim • Neunforn • Pfyn • Schlatt • Steckborn • Stettfurt • Thundorf • Uesslingen-Buch • Wagenhausen • Warth-Weiningen |  |

 |
Fronto de Stettiner Bahnhof ĉ. 1895
La **Stettiner Bahnhof** (Stacio de Stetino) estis unu de la grandaj kapostacioj de Berlino. Ĝis 1952 ĝi estis la finstacio de la fervoja linio al Stettin en Pomerio kaj pluen al Dancigo kaj Kenigsbergo (Prusio). Ĝi situis en la nordo de la urbocentro ĉe Invalidenstraße en la distrikto Mitte.

Hodiaŭ ekzistas nur plu la ruino de la iama antaŭurbo stacio kaj la subtera stacio de la urbotrajno ("S-Bahn").

Historio
--------

### La stacio de longdistancaj trajnoj

Stettiner Bahnhof ĉ. 1875
La stacio post la plilarĝigo en 1903
De la 1-a de aŭgusto 1842 la trajnoj de la *Stettiner Bahn* (Stetina Fervojo) forveturis el la stacio en la direkto de Eberswalde, Angermünde, Stettin kaj en la postaj jaroj pluen al Pomerio. La stacio tiel fariĝis la plej grava alvenejo por trajnoj, pasaĝeroj kaj varoj el la iamaj prusaj kaj germanaj nordorientaj provincoj, la "Pordego al Nordoriento". Por la berlinanoj ĝi estis la plej grava forveturejo al la banlokoj apud la Balta Maro.

Fine de 1876 nova stacia konstruaĵo estis inaŭgurita, kiu estis plilarĝigita en 1903.

Post kiam GDR rekonis la postmilitan limon al Pollando, ĝi alinomigis la stacion en 1950 en *Nordbahnhof* (Norda Stacio) por forigi la publikan memoron pri la iama germana havenurbo kaj ĉefurbo de la provinco Pomerio, Stetino. La apuda strato "Am Stettiner Bahnhof" fariĝis "Zinnowitzer Straße". Simile okazis al la "Silezia Stacio" (*Schlesischer Bahnhof*), kiu fariĝis "Orienta Stacio" (*Ostbahnhof*).

Du jarojn poste, je la 18-a de majo 1952, la GDR-a administracio malfunkciigis la stacion, kiu situis rekte apud la limo inter la soveta kaj franca sektoroj de la okupita urbo. En 1955 oni decidis malkonstrui la stacion. La forigaj laboroj estis finitaj en 1962. La 13-an de aŭgusto 1961 GDR ekkonstruis la Berlinan muron. Ĝi estis konstruita rekte sur la iamaj trakoj antaŭ la akcepteja konstruaĵo de la stacio.

### La stacio de antaŭurbaj trajnoj

Malnova akceptejo de la antaŭurba fervojo
De 1897 cirkulis antaŭurbaj trajnoj de la Stetina Stacio al la urbo-distrikto Pankow. Ĝi havis apartan akceptejon apud la stacio por la longdistancaj trajnoj, nomite "Malgranda Stetina".

Ĝia ruino estas la lasta postrestaĵo de la iama impona stacio.

Hodiaŭ "Nordbahnhof" estas nur plu stacio de S-Bahn. Sur la ŝpaloj de kelkaj muzeaj reloj estas skribitaj la nomoj de la nordorientaj urboj, kiujn oni iam atingis de tie ĉi. Tuj apud la iama Stetina Stacio estas memorigejo pri la Berlina muro en la apuda Bernauer Straße. Estas planoj transformi la terenon kun la iamaj trakoj al publika parko.

Norda enirejo al la S-Bahn kun memorigaj reloj

Literaturo
----------

* Architekten- und Ingenieur-Verein zu Berlin (Hrsg.): *Berlin und seine Bauten, Teil X Band B: Anlagen für den Verkehr (2) Fernverkehr*. Berlin (West) 1984. ISBN 3-433-00945-7
* Jürgen Meyer-Kronthaler, Wolfgang Kramer *Berlins S-Bahnhöfe: Ein dreiviertel Jahrhundert*. Berlin-Brandenburg 1999. ISBN 3-930863-60-X

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Stettiner Bahnhof en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Berlina Nordbahnhof ĉe stadtschnellbahn-berlin.de
**Steve DODD** aŭ **Steve Mullawalla Dodd** (naskiĝis en 1928, mortis la 10-an de novembro 2014) estis indiĝena aŭstralia aktoro konata pro aktorado pri indiĝenaj karakteroj trans sep jardekoj da aŭstraliaj filmoj. La preciza loko kaj dato de lia naskiĝo ne estas fidinde dokumentitaj. Li estas ano de la popolo Aranda.

Komencinte kiel vakero kaj sportrajdisto, li ricevis siajn unuajn filmajn rolojn de la eminenta aktoro Chips Rafferty. Li servis ses jarojn en la armeo dum la Korea milito. Malgraŭ tiu interrompo, kaj spite al antaŭjuĝoj kaj stereotipado, ĝis 1985 li jam aperis en 55 filmoj aŭ televidaj programeroj. Li rolis en kelkaj el la plej elstaraj aŭstraliaj filmoj, inkluzive de Gallipoli kaj The Chant of Jimmie Blacksmith (kie li rolis kiel Tabidgi, la murdanta onklo de la ĉefrolulo). Li ludis etajn rolojn ankaŭ en pluraj internaciaj filmoj bazitaj en Aŭstralio, ekzemple The Coca-Cola Kid, Quigley Down Under kaj The Matrix. Li havis rolojn ankaŭ en pluraj aŭstraliaj televidaj programoj, interalie la fruaj Homicide kaj Rush kaj la pli lastatempa The Flying Doctors.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Steve Dodd ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
* Historia bildo de Steve Dodd en teatraĵo *Desire of the Moth*, 1966
* Nun-epoka bildo de Steve Dodd ĉe aktora agentejo Townsend Management


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 405655
 |
**Stevens T. NORVELL (Jr.)** (naskiĝis la 11-an de februaro 1923 en Usono, mortis la 7-an de februaro 2015) estis kanada esperantista aktivulo, kolektinto kaj prizorganto de Libraro Ludovika (la plej granda Esperanto-biblioteko en Nord-Ameriko), Honora Membro de UEA.

Li ekstudis medicinon dum soldatservo kaj diplomitiĝis en 1947. Kiel konvinkita pacifisto en 1950, pro la milito en Koreio li ekloĝis en Kanado, kie li faris karieron kiel ĥirurgo. Ĝis sia emeritiĝo en 1992 li laboris kiel instruisto pri ĥirurgio en la Universitato Dalhousie en Halifakso, kie li ankaŭ gvidis esplorojn, precipe pri melanomo.

Norvell kreis en Kanado tutlandan ekzamenon por novaj ĥirurgoj kaj ĉiujare oni aljuĝas premion kun lia nomo al iu el la superaj ekzamenitoj. Ekde sia emeritiĝo en 1992 li estis Honora Emerita Profesoro de Ĥirurgio. 

Esperanton li eklernis unuafoje aŭtodidakte, kiel 15-jara skolto. Pro la venonta emeritiĝo, li decidis reveni al Esperanto en la Jubilea Jaro 1987. De post tiam li partoprenis en someraj kursoj, ekzamenoj kaj kongresoj. Li prelegis pri melanomo en la Internacia Kongresa Universitato en la 77-a Universala Kongreso en Vieno (1992) kaj aktive verkis en Esperanto. Li kunlaboris pri medicinaj kaj ĥirurgiaj terminojn por Plena Ilustrita Vortaro (2002) kaj reviziis *Angla-Esperanta medicina terminaro* (2001) kaj *Esperanta-angla medicina Terminaro* (2006) de Yamazoe Saburoo.

En la jaroj 1995–2001 Norvell estis vicprezidanto de Internacia Scienca Asocio Esperanta, de 2004 ĝis 2011 redakciano de *Medicina Internacia Revuo*. Ekde 1967 li estis membro de UEA, ekde 1987 ankaŭ delegito kaj ekde 1990 fidela membro de Societo Zamenhof. Norvell estis konstanta kunlaboranto de la magazino *Monato*.

Emeritiĝinte de sia laboro kiel ĥirurgo kaj profesoro de medicino ĉe la Universitato Dalhousie, li ekfrekventis la Universalajn Kongresojn kaj enplektiĝis en la laborojn de Universala Medicina Esperanto-Asocio. Lin aparte interesis la medicina terminologio de Esperanto.

Transpreninte la grandan pri-Esperantan libro-kolekton de Harry Lewis, Stevens evoluigis kaj katalogigis ĝin kiel Libraro Ludovika, por ke ĝi estu plene alirebla al kanadaj esperantistoj. Pro liaj grandaj meritoj Kanada Esperanto-Asocio en 2002 elektis lin Honora Membro, la saman rekonon en la 90-a Universala Kongreso li ricevis ĉe UEA.

Referencoj
----------

1. ↑  *Monato*, internacia magazino sendependa, numero 1992/04, paĝo 15: *La sundevena malamiko* verkita de Stevens Norvell.
2. ↑   *Monato*, internacia magazino sendependa, numero 1997/07, paĝo 14: *Ĉu ankaŭ genoj responsas pri melanomo?* verkita de Stevens Norvell.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Nekrologo pri Stevens T. Norvell – Gazetaraj Komunikoj de UEA, n-ro 568
Japana soldato pafante per Flamĵetilo Tipo 93.
**Flamĵetilo** estas militista ataka armilo, kiu elĵetas flamantan oleon aŭ densigitan dizeloleon al la malamikaj celobjektoj. Ĝi estis ekuzita dum la Unua Mondmilito kaj forte uzata dum la Dua Mondmilito kaj en postaj mondoregionaj konfliktoj. Tiu flamĵetilo havis unu aŭ plu ĵetaĵujojn kaj ujon por grandprema gaso. La flamaĵon premis la gaso en la movebla ĵet-tubo, kies faŭko (fino) situis ekbruliga konstruo. La atingopovo de la homportebla versio estas ĉirkaŭ 40 m, unu ĵeto daŭras ĉirkaŭ 10 sekundojn. La sur kirasaŭton muntitaj versioj havis atingopovon de 90 m kaj povis ĵeti la flamon dum 1 minuto. La plej grandan efikon ĝi atingis, kiam oni ĵetis per ĝi multfoje dum mallongaj tempoj.

Historio
--------

Oni povas rigardi antaŭulo la grekan fajron en la Antikvo. La modernaj flamĵetiloj aperis en Germanio dum la 1900-aj jaroj, kiam la germana armeo elpvovis du versiojn. Tiujn planis Richard Fiedler; la pli malgranda ĵetis flamantan oleon je ĉirkaŭ 18 m, la alia pli peza havis atingopovon de 36 m dum 40 sekundoj. La germana armeo uzis ilin surprize en 1915 kontraŭ ententaj trupoj en Francio. La atingitan forpelon de la malamikaj soldatoj, la germanoj ne povis eluzi, kaj post la flamĵetila atako baldaŭ restis la fronto tie, kie ĝi antaŭ la atako estis.

La angla kaj franca armeoj baldaŭ evoluigis siajn proprajn flamĵetilojn. La flamĵetiloj de la unua mondmilito servis fakte nur kiel timigo de la malamikaj soldatoj. Dum la Dua Mondmilito, ĉiu batalanto uzis la homporteblajn kaj la almuntitajn flamĵetilojn. Ili estis teknike pli maturaj ol tiuj de Fiedler, sed funkciis sammaniere, la efikeco estis pli granda.

La flamaĵo de la britaj kaj usonaj flamĵetiloj estis la napalmo (benzino kun acida miksaĵo), kiu brulas en alta temperaturo kaj adheras sur ĉiu, kun kiu ĝi kontaktas. La timiga materialo neniigis ĉiun kamuflaĵon kaj kaŝigaĵon. Oni uzis ĝin tre efike dum la Dua Mondmilito kontraŭ la japanaj soldatoj en la ĝangalo, poste en la vjetnama milito.

* Kategorio Flamĵetilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Franciszek Kleeberg** (naskiĝis la 1-an de februaro 1888 en Ternopilo, mortis la 5-an de aprilo 1941 en Weisser Hirsch apud Dresdeno) – brigada generalo de Pola Soldataro, la lasta komandanto de la septembra kampanjo komence de la dua mondmilito. Distingita de la Kavalira Kruco de la Militista Ordeno Virtuti Militari.

Septembra kampanjo
------------------

Franciszek Kleeberg la 9-an de septembro 1939 komencis organizi batalajn taĉmentojn el komisiitaj al li rezervejoj. En ofica korespondado plu estis komandanto de la Areo de Korpuso n-ro 9. La 27-an de septembro rearanĝis subordigitan al li soldataron kaj establis en Włodawa civil-administrajn regopovojn. De ĉi tiu tago iĝis komandanto de Sendependa Operacia Grupo *Polesio*.

Apud vilaĝoj Jabłonie kaj Milanów (distrikto Parczewski) venkis antaŭenpuŝitajn taĉmentojn de la Ruĝa Armeo. La 6-an de oktobro 1939, post kvartagaj bataloj kun Wehrmacht apud Kock, redonis armilaron kiel la lasta pola generalo. Li iĝis la unua komandanto de Sendependaj Operaciaj Grupoj sen malvenko – la kontraŭulo apud Kock estis venkita, kaj Kleeberg estis devigita kapitulaci nur pro manko de provizaĵo kaj armilaro. Post la batalo iris al germana mallibereco. Li restadis en la germana militkaptitejo IVB en la Fortikaĵo Königstein apud Dresdeno. Mortis la 5-an de aprilo 1941 en soldata hospitalo en Weisser Hirsch kaj estis enterigita en la tombaro de Neustadt en Saksio.

Prezidento de Pollando - laŭ propono de Ĉefa Komandanto - la 1-an de januaro 1943 postmorte avancis lin al la grado de la generalo de divizio. En 1969 cindrojn de la generalo Franciszek Kleeberg estis alveturigitaj al Pollando kaj la 6-an de oktobro metitaj en la Militista Tombaro en Kock inter mortfalintaj soldatoj de komandata de li Sendependa Operacia Grupo "Polesio".

* Kategorio Franciszek Kleeberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 357588
* GND: 1035733900
* LCCN: n80152635
* VIAF: 52998435
* ISNI: 0000 0000 2150 4479
 |
**Slojdo** estas metia manlaboro, praktikata en multaj lernejoj kun celo ĝenerale eduki la personecon de lernantoj .

Al la baza klereco de homo apartenas ne nur scioj, sed ankaŭ lerteco en manipulado per diversaj instrumentoj, precipe per tiuj, kiujn oni posedas hejme (tondilo, martelo, segilo ktp.).

Tial la lernejoj enkondukas regulan trejnadon de hejmaj laboroj sub diversaj nomoj (**praktikaj laboroj, labora instruado, labora edukado** k.s.).

La plej junaj lernejanoj kutime lernas en la klasĉambro tondi paperon kaj ŝtofojn, kunkudri du ŝtofpecojn kaj alkudri butonon, gladi vestaĵojn k.s.

En superaj klasoj de la elementa lernejo oni jam vizitas specialan laborejon, kie la lernantoj lernas segi, fajli, marteli najlojn, uzi tenajlojn, vajcojn, ripari akvoduktan kranon, pendigi bildon ĉe muron, kunglui lignopecojn kaj similajn laborojn, utilajn en ĉiu hejma mastrumado. Se la kondiĉoj en la lernejo ebligas tion, oni lernas ankaŭ kuiri, baki, lavi vazaron kaj tolaĵojn, kudri kaj triki. Ofte tiu instruado okazas kun seksisma eco, aparte por knaboj kaj aparte por knabinoj, por ke ili lernu ĉefe tiel nomatajn "virajn" aŭ "virinajn" laborojn. La knabinojn oni preparas por la rolo de patrino.

En mezlernejoj (metilernejoj, gimnazioj, teknikumoj) la lernantoj lernas ankaŭ torni, frezi, luti, munti kaj malmunti, manipuli diversajn elektronikajn aparatojn, krei proprajn produktojn. Dependas de la faka specialiĝo de la lernejo, ĉu la manlaboro estas la ĉefa instruobjekto kompletigita per teorio aŭ ĉu ĝi mem nur kompletigas la teoriajn (humanismajn) instruobjektojn. Kompreneble, diferencos slojdoj en teknikumoj maŝin-faka, elektroteknika kaj kemia, same en metilernejoj por estontaj masonistoj, tajloroj, ŝufaristoj, elektro-riparistoj, aŭto-riparistoj ktp.

La universitataj studentoj estas trejnataj en sia speciala fako. Ekzemple kuracistoj vizitas patologion kaj per sekcado de kadavroj lernas anatomion, plie ili devas scii manipuli ankaŭ diversajn aparatojn nun vaste uzatajn en medicino (rentgeno, maŝinoj por borado de dentoj, helpado en spirado, gardado de pulso kaj multaj aliaj). Studentoj de elektroniko devas scii uzi osciloskopon kaj aliajn mezuraparatojn.

La praktikajn laborojn en la lernejoj gvidas instruistoj, speciale studintaj tiun fakon en la pedagogia altlernejo, aŭ metiistoj, kiuj per pedagogia studado kompletigis sian edukiĝon kaj tiel akiris aprobon por instrui slojdon en lernejoj.

Piednotoj
---------

1. ↑  Plena Ilustrita Vortaro

* Kategorio Slojdo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monumento por Rehrl en Salzburg sur Max-Reinhardt-placo
**Franz REHRL** (naskiĝinta la 4-an de decembro 1890 en Salcburgo, mortinta samloke la 23-an de januaro 1947) estis aŭstra politikisto. Lia frato estis Josef Rehrl kiu ministroprezidantis mallonge post la Dua mondmilito.

Vivo
----

Estante filo de ĉarpentisto de la Arkiabatejo Sankta Petro li studis inter 1910-14 jursciencon en la Universitato de Vieno. Li doktoriĝis en 1915 kaj iĝis oficisto salcburgia en 1915. En 1918 li nombriĝis jam inter la gvidantaj personoj de CSI, la kristana-sociala partio en Salcburgio. Li iĝis konsilano kaj en 1919 vicministroprezidento. La ministroprezidenteco sekvis en 1922. Jam antaŭe li partoprenis la prilaboron de la landa konstitucio estinte montrinta ke li estis kaj potencemo kaj cedemo persono taŭgega por intertraktoj. Ankaŭ kiel ministroprezidento li volis paciĝon kun politikaj malamikoj. Li sukcese faris fruktodonan laborkondiĉaron demokratian inter ĉiuj partioj.

Eĉ post 1934, la enkondukojaro de Aŭstrofaŝismo, Rehrl engaĝiĝis por malliberiĝintaj socialdemokratoj. Fantazieme kaj kreive li realigis multajn ideojn por plibonigi la situacion ekonomian de Salcburgio; li ekz. instigis la konstruon de hidroelektraj centraloj (Bärenwerk apud Fusch, Tauernkraftwerk), konstruigis la montajn stratojn Gaisbergstraße kaj Großglocknerhochalpenstraße kaj sekurigis la okazigon de la Festivalo de Salcburgo. Ankaŭ la konstruo de la unua festivalejo estis farita pro la instigo de Rehrl. Tre frue li vidis la forton kaj la gravecon de turismo por la regiono kaj serĉis apogi ĝin per subteno de infrastrukturprogramoj. La grandajn financajn malfacilaĵojn li superis per sia inteligenta kaj lerta prunteprentaktiko - ne malofte ankaŭ kontraŭ rezisto fare de sampartianoj. En 1927 kaj 1932 Rehrl reelektitis landestro. En 1938, post Anschluss, li demisiigitis fare de la nazioj kaj arestitis plurfoje. Post la Dua mondmilito li revenis, malsaniĝinte pro prizona fitraktado.

Graveco
-------

La graveco de Rehrl, kiu senteblis ankaŭ ekster la landlimoj de Salcburgio, estis lia tiutempe netipa konsentemo kaj sukcesa ekonomia politiko.

Literaturo
----------

* Josef Brettenthaler: *Salzburg Synchronik*, Verlag Alfred Winter, Salzburg 2005, ISBN 3-85380-055-6
* Wolfgang Huber (eld.): *Franz Rehrl. Landeshauptmann in Salzburg 1922–1938*, SN-Verlag, Salzburg 1975

* Kategorio Franz Rehrl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 584035
* GND: 12073978X
* VIAF: 50064377
* ISNI: 0000 0000 1215 784X
 |
la historia "saldomo" de la historia burgo *Ortenburg/Hród* nun estas la muzea domo
La **Soraba muzeo**, suprasorabe ***Serbski muzej*** Pri tiu ĉi sono aŭskulti, troviĝas en la "saldomo" de la historia burgo *Ortenburg/Hród* en Bautzen/suprasorabe *Budyšin*. Kun proksimume 23 000 inventariitaj eroj, ĝi estas la plej grava muzea instalaĵo pri la kulturo kaj historio de la soraboj.

Historio
--------

En la daŭro de la ĝeneralaj naciidentigaj tendencoj en Eŭropo ekde la komenco de la 19-a jarcento oni povis rimarki ankaŭ la estiĝon de soraba nacia movado. La scienc-kultura societo *Maćica Serbska* fondita en Bautzen, krom eldonado de libroj, faris ankaŭ etnologiajn studojn kaj historiajn esplorojn. Jam en 1856, estis fiksita en programo la celo iam konstrui soraban muzeon.

Ekspozicioj estis kunvenigitaj por la Ekspozicio de Saksaj Metioj kaj Artoj kaj Metioj 1896 en Dresdeno kaj tial la soraboj jam prezentis specon de muzeo tie en la tiel nomata "soraba vilaĝo". Kiam la soraba domo estis inaŭgurita ĉe la strato *Lauengraben* en Bautzen en 1904, samtempe nua soraba muzeo malfermiĝis sur la tria etaĝo de la sama domo. Kiam la soraba domo estis fermita fare de la nazioj en 1937, tio ankaŭ signifis la finon de la soraba ekspozicio. En 1942 la kolekto estis integrigita en la urban muzeon Bautzen. En 1957 en Hoyerswerda estis fondita muzeo por soraba historio kaj folkloro. Kiel parto de la laŭpaŝa reveno de la ekspoziciaĵoj de la antaŭa soraba muzeo, la muzeo estis translokigita reen al Bautzen. En 1976, la saldomo sur la burgo *Ortenburg* estis fiksita kiel la nova domicilo, ĉar la malnova soraba domo estis detruita en la kurso de la pezaj bataloj fine de la Dua Mondmilito. Ĝis 1988, la soraba muzeo apartenis al la Asocio de Muzeoj en la Urbo Bautzen. Post restrukturado de la ekspozicio, la muzeo estis remalfermita en junio 1989 kiel sendependa muzeo.

Vidu ankaŭ
----------

* Muzeo de la malsupraj soraboj, Cottbus

Eksteraj ligiloj
----------------

* "Sorabaj kutimoj" (publikaĵo de la soraba muzeo en Esperanto)
**Smolohovicja,** ukraine **Смологовиця,** ruse **Смологовица** [smologovica], slovake **Smoligovice,** hungare **Kisábránka** [kiŝAbrAnka] estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Irŝava, en municipo de Ĉornij Potik (Irŝava).

Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Irŝava en Transkarpatio

Bazaj informoj
--------------

* 48° 25′ 59″ N 23° 00′ 22″ O﻿ / ﻿48.43306 °N, 23.00611 °O﻿ / 48.43306; 23.00611 (mapo)Koordinatoj: 48° 25′ 59″ N 23° 00′ 22″ O﻿ / ﻿48.43306 °N, 23.00611 °O﻿ / 48.43306; 23.00611 (mapo)
* Areo: 0.5 km²
* Alto super marnivelo: 441 m
* Loĝantaro: 360
* Poŝtkodo: 90110
* Telefonprefikso: + 380 3144
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon Kisábránka apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Ilosva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Smolohovicja. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
Sobaos pasiegos.
**Sobao pasiego** [soBAo paSJEgo] aŭ simple **sobao** estas kuko tipa de la distrikto Valles Pasiegos (Kantabrio) kaj la nordoriento de la provinco Burgoso, en norda Hispanio. Ĝi estas konata manĝajo de la kantabra kuirarto kaj ofte manĝata kiel matenmanĝo en la tuta Hispanio.

La bazaj ingrediencoj de la originala formulo pri preparado de sobao estis pano, blanka sukero kaj butero. Laŭ tiu anktikva recepto, oni uzis ankaŭ du ovojn, raspaĵon el ŝelo de citrono kaj anizobrandon aŭ rumon. La nuntempa formulo ekaperis en 1896, kiam Eusebia Hernández Martín (kuiristo de la ĥirurgiisto Enrique Diego-Madrazo) uzis farunon anstataŭ panon.

Ekde 2004, nur tiuj produktitaj en specifaj municipoj de Kantabrio kaj laŭ diversaj kondiĉoj kaj ecoj rajtas komerce uzi la nomon *sobao pasiego*, dum la aliaj rajtas uzi nur *sobao*.

Recepto
-------

### Ingrediencoj

* 1 kilogramo da sukero
* 1 kilogramo da butero
* 900 gramoj da faruno
* 12 ovoj
* gisto (fermento)
* 1 kulero da rumo aŭ anizobrando
* 1 ŝelo de citrono
* 1 kulero da rumo aŭ anizobrando
* salo (pinĉe)

### Preparado

En bovlo, batante miksu sukeron kaj buteron. Raspu la ŝelon de citrono kaj enmetu ĝin kaj la salon. Plu batante, iom post iom aldonu la ovojn kaj la kuleron da likvoro. Almetu la farunon kaj fermenton ĝis kiam la pasto estu preta. Metu la paston en muldilojn el papero. Baku per forno tiel, ke la supraĵo de la kukoj aspektu same bakita.

Vidu ankaŭ
----------

* Valles Pasiegos
* Quesada pasiega

Referencoj
----------

1. ↑  Oficiala dokumento de 2005 pri la deklaro kiel protektita loka produkto[*rompita ligilo*]

* Kategorio Sobao pasiego en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Stilpono** (en la greka : **Στίλπων;** 360 **-** ‏ 280 a.K.), filozofo greka.

Biografio
---------

Stilpono naskiĝis en la urbo Megara proksime de Ateno. Li komencis siajn studojn en Likiaon de Teofrasto, sed baldaŭ iris studi filozofion ĉe Feskileso (frato de la filozofo Kerteso de Tebo) kaj de Diogeno, la cinika, de Sinop. Estas kredo, ke li ankaŭ studis kun Eŭklido. Ĉirkaŭ 320 a.K. li komencis instrui en Ateno, kaj li havis multajn disĉiplojn, inkluzive Nikarta, kiu estis lia amanto. Stilpono estis konata tra antikva Grekio kiel bonega parolanto, kiu alfrontis aliajn parolantojn kun granda sukceso. Iuj diras, ke li alfrontis Diodorus Kronos en la kortego de Ptolemeo la 1-a, reĝo de Egiptio. Laŭ alia versio, li ne obeis la peton de ĉi tiu reĝo, kiu volis gastigi lin en sia kortego en Aleksandrio.

Kiam Demetrio la 1-a Poliorketes konkeris grekajn grandurbojn, inkluzive de Magara, li serĉis kompensi Stilponon pro liaj perdoj. Stilpono rifuzis, dirante, ke lia sola havaĵo estas scio, kaj ke ĉi tiu havaĵo ne estis forprenita de li.

Laŭ Plutarko, Stilpono estis plaĉmaniera viro, kiu havis multajn amikojn. Li estis tre estimata ne nur tra Grekio sed ankaŭ en la kortegoj de reĝoj, kiuj serĉis lian kompanion. Laŭ Cicerono, Stilpono havis inklinon al vino kaj virinoj, sed li superis ĉi tiun tendecon per studoj. Tamen iuj diras, ke li akcelis sian morton trinkante vinon.

Lia ismo
--------

El ĉiuj verkoj de Stilpono, nenio travivis, sed oni scias, ke li traktis ĉefe la teorion de logiko kaj dialektiko. Lia filozofia instruado estis proksima al tiu de la stoika skolo kaj la skolo de la cinikuloj. Koncerne la purecon de virtoj kaj la kontentecon kun malmulto, li opiniis, ke estas al la saĝulo ne nur venki siajn problemojn, sed ankaŭ ne senti ilin kaj tute ne esti influata de ili. Tiel farante, liaj instruoj estis tre proksimaj al tiuj de la cinikuloj.

Seneko skribis en sia libro "Leteroj de Moralo":

> Post kiam Stilpono eskapis de la fajro en sia hejmurbo, kie li perdis sian edzinon, infanojn kaj ĉiujn siajn posedaĵojn, Demetrio la 1-a Poliorketes, kiu vidis neniun timon sur sia vizaĝo malgraŭ la vasta detruo, demandis lin, ĉu li ne suferis perdon. Ne, ĉar dank 'al Dio, li respondis, li ankoraŭ ne perdis ion propran.
> 
>

Eksteraj ligoj
--------------

* Diogeno Laertiso, **stilpono Life** (tradukita en la anglan)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 731378
* GND: 102406723
* VIAF: 74242506
 |
Kapsula Hotelo en Osako, Japanio
Renovigita *Hotelo Adlon* en Berlino
Llao LLao Hotelo en Bariloĉe, Argentino
**Hotelo** estas gastig-industria konstruaĵo, kiu ebligas, proponas por la vojaĝantoj loĝ- manĝeblecon kaj similajn servojn. (vidu ankaŭ en motelo). Notu ke en Francio (17a-19a jc) urba, vasta kaj luksa domo, posedata de riĉa burĝo aŭ nobelo nomiĝas (privata) "hotelo" (palaceto).

Laŭ Francisko Azorín **Hotelo** estas *Meblita domo, por loĝi turistojn, vojaĝantojn, k.c.* Li indikas etimologion el latina *hospes* (gasto).

Priskribo
---------

La similservajn sed pli malgrandajn hotelojn oni nomas gastejojn, hoteletojn. Ili aperis kun apero de la veturantoj, komercistoj apud la ĉeftrafikaj vojoj. Tre fama estis la Gastejo de Granda Sankta Bernardo ĉe montpasejo en la svislandaj Alpoj. Ĝin fondis Sankta Bernardo de Montjoux en la 10-a jarcento kaj ĝi ankaŭ hodiaŭ funkcias sub gvido de Agoston-ordenaj monaĥoj. Marko Polo, kiu vizitis Ĉinion en la 13-a jarcento, trovis densan poŝtostacian sistemon, kie la vojaĝantoj trovis tranoktejon, la kurieroj de la mongola poŝto ripozejon. Tiuj gastejoj estis en posedo de la eklezio, monaĥejoj, regantoj.

Fine de la mezepoko aperis en la islamaj kaj en la eŭropaj landoj la privatposedaj gastejoj. La disvastiĝon de la gastejoj kaŭzis la multiĝo de la poŝt-kaleŝa veturado en la 17-a jc. sed la vere abrupta evoluo okazis en la 19-a jc dum la industria revolucio, ĉefe en Anglio, kies puraj kaj komfortaj gastejoj iĝis ekzemploj por la tuta mondo.

La elformiĝo de la moderna hotelo dankindas ĉefe al la fervoja trafiko. La pli rapida veturo superfluigis la apudvojajn gastejojn, multaj el ili bankrotis. Florantaj hoteloj estiĝis komence ĉe la fervojstacioj, riveroj. Aperis la luksaj hoteloj, por kiuj la nivelon montris la londona ’’Savoy Hotel’’ ekde 1889 kun la propra elektra sistemo kaj diversaj servoj.

Nova mejloŝtono estis la malfermo de Statler Hotel en Buffalo en 1908. El ĝi kreskis la Statler Company, funkciigante la unuan hotelĉenon.

Post la unua mondmilito – kun ellaboro de la ferbetona teknologio – aperis la altaj hoteloj. La Stevens Hotel (pli posta Conrad Hilton) en Ĉikago havis 3.000 ĉambrojn kaj ĝi estis la plej granda hotelo ĝis fino de la 1960-aj jaroj, kiam malfermis la pordojn la moskva Hotelo Rossija.

Post la dua mondmilito obliĝis, disvastiĝis la hotelĉenoj.

La hotelojn karakterizas plej ofte propra enĉambra duŝejo (banejo), necesejo, televidilo kaj fridujo.

Vidu ankaŭ
----------

* Turismo
* Motelo
* Hilberta paradokso de la Granda Hotelo
* Grumo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Artikoloj pri hoteloj esperante

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 90.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Hotelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Hotelo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 24548
* GND: 4025922-5
* LCCN: sh85062487
* BNF: 11932044k
* NDL: 00563556
* NKC: ph120833
* BNE: XX524881
 |
Larĝa panoramo en Okcidenta Palm Beach

**Okcidenta Palm Beach,** angle **West Palm Beach** estas grandurbo en Usono, en subŝtato Florido, en Kantono Palm Beach. La urbego estas ĉefurbo de la kantono, krome ĝi estas la plej maljuna granda municipo en la Suda Florido.

Loko de Okcidenta Palm Beach en la kantono kaj subŝtato

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 26° 42′ N 80° 04′ U﻿ / ﻿26.700 °N, 80.067 °U﻿ / 26.700; -80.067 (mapo)
* Areo: 151 km²
* Loĝantaro: Ŝablono:Formatnum.101043 (en 2011)
* Supermara alteco: 6 m
* Horzono: UTC-5h (en somero UTC-4h)
* Poŝtkodoj: 33401-33422
* Telefonkodo: 561

Geografio
---------

Strato en Okcidenta Palm Beach
Butikoj en Okcidenta Palm Beach
Okcidenta Palm Beach situas laŭ Atlantiko en sudorienta parto de Usono, en sudorienta parto de Florido.

Historio
--------

Hispanoj trovis en tiu areo indianojn en 1513. En 1763 angla kontrolo de Florido okazis. Inter 1818-1858 tri militoj okazis inter Usono kaj indianoj. la nuna Okcidenta Palm Beach estis loĝata de usonanoj ekde la 1870-aj jaroj. La loknomo "Westpalmbeach" aperis en mapo en 1893, sed en la sekva jaro oni iom ŝanĝis ĝin laŭ la nuna formo. Oni okupigixis pri turismo kaj fruktokultivado. En 1909 la urbo iĝis administra centro de la kantono. La loĝantaro kvarobligis de 1920 ĝis 1927. En 1928 granda ŝtormo okazis.

Trafiko
-------

El Okcidenta Palm Beach aŭtovojoj kaj trajnoj kuras al Jacksonville (Florido) kaj Miamo]], krome ĉfvojo kaj fervojo funkcias al Tampa. En la kantono internacia flughaveno funkcias, en la urbego troleoj kaj aŭtobusoj liveras la pasaĝero]]jn. La haveno tre gravas por la urbo.

Klimato
-------

Teatro en Okcidenta Palm Beach
Aerfoto pri Okcidenta Palm Beach
Okcidenta Palm Beach situas en tropika klimato. En la urbego la averaĝa temperaturo varias inter 20-28 °C. La malvarmo kulminas en januaro averaĝe 14, rekorde -3 °C, la varmo kulminas en julio averaĝe 32, rekorde 38 °C. Jare oni mezuras precipitaĵojn 1538 mm, kiu kulminas en septembro kaj ĝi malkulminas en februaro.

Vidindaĵoj
----------

* Historia muzeo
* muzeo de Arto
* muzeo de sciencoj
* bestoĝardeno
* teatro

Ĝemelurboj
----------

* Turkio Mersin, Turkio
* Israelo Tzahar, Israelo

Fontoj
------

* Képes Világatlasz ISBN 963 8475 38 2
* Tiu ĉi artikolo kreiĝis helpe de WikiTrans el la angla Vikipedio
Koordinatoj: 50° 00′ 46″ N 15° 55′ 03″ O﻿ / ﻿50.01278 °N, 15.91750 °O﻿ / 50.01278; 15.91750 (mapo)

Vilaĝo **Moravanský** estas parto de la komunumo Moravany, situas 2 km sudokcidente de ĝi, en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ebenaĵo de la rivero Loučná. Vivas ĉi tie 95 loĝantoj (2021).

Historio
--------

La vilaĝo devenas el **germana jozefisma koloniigo** kaj origine nomiĝis germane Sehndorf. Ekestis sur teritorio de estinta, sekigita fiŝlago Moravanský en la jaro 1782, kiam imperiestro Jozefo la 2-a subtenadis germanan koloniigon de Ĉeĥio. Parcelojn de sekigitaj fiŝlagoj Moravanský, Velkolánský kaj Malolánský, kies digoj estas ankoraŭ nun videblaj, farmedonacis herede al enmigrantoj el prusa Silezio. Originaj domoj estis konstruataj el adobo kaj oklateraj garbejoj el ligno. Malprofundaj putoj estis masonitaj, kovritaj per tegilaj tegmentoj kaj malsupren iris ŝtuparo. Al ĉiu domo estis alskribita 11 akreojn (en ĉeĥaj landoj 1 akreo = 0,5756 ha) da tero. Nur post preskaŭ cent jaroj estis tute pagitaj partopagoj al superularo por ligno kaj konstruado.

Interesaĵo estas, ke en Moravanský oni komencis en la regiono kultivadi blankan brasikon.

En la jaro 1840 estis en Moravanský fondita t.n. **migra lernejo**, en kiu oni instruis en la germana. Oni praktikis ĝin tiel: kie en la domo estis nur unu infano, instruado okazis en tiu domo dum unu semajno kaj la instruisto loĝis kaj manĝis tie. Kie estis du infanoj, instruado en la domo daŭris du semajnojn ktp.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Moravany (6) |
| --- |
| Čeradice ~ Moravanský ~ Moravany ~ Platěnice ~ Platěnsko ~ Turov |

 |
dekstra
**Skanilo** (de la angla *to scan* = *pripalpi, ekzameni*) estas datumprilabora flankaparato, ĉe kiu la objekto estas pripalpita laŭ sistemo, reguloj.

En la skanilo, la analogaj datumoj de fizika objekto estas akceptitaj per sensilo kaj transformitaj al cifereca formo, kiu estas bone prilaborebla en komputilo.

Diversaj skaniltipoj
--------------------

* Kuŝ-skanilo (paĝo-skanilo?)
* Man-skanilo
* Dia-skanilo
* Tambur-skanilo
* Laser-skanilo
* Medicina skanilo kiel en la komputiltomografio aŭ PET

Palpa metodo
------------

Oni povas distingi tri palpajn metodojn de la skaniloj: punkta palpado kun unuop-sensilo; palpado kun vicosensilo kaj surfacosensilo.

Ĉe la palpado per surfacosensilo, la sensilo povas moviĝi aŭ fikse stari.

Oni povas ankaŭ diferencigi, kiel la tri kolorofiltriloj (RGB) stras: unu apud la alia (*paralele*) aŭ unu post la alia (*serie*).

Por la cifereca kamerao oni uzas ekz. surfacosensilon kun tri paralelaj filtriloj. Oni povus uzi punktosensilon aŭ vicosensilon, se la kamerao starus absolute senmove.

Skanilaj ecoj
-------------

La kvalito de skanilo dependas laŭ uzo de:

* Palp-solva kapablo aŭ distinga kapablo aŭ palpa frekvenco aŭ loka frekvenco
* Rastera frekvenco
* Eldona dissolvo
* Kompakteco (dinamiko)
* Toneco
* Kolora profundo
* Rapideco

Vidu ankaŭ
----------

* Optika signorekono

Diversaj tipoj de skaniloj
--------------------------

* Kategorio Skanilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 
* 
* 
*
**Skip JAMES** (9a de Junio, 1902 – 3a de Oktobro, 1969) estis afrik-usona kantisto, kantoverkisto, pianisto kaj gitaristo de Delta bluso. 

Lia gitarludado estas fama pro sia malhela, minor-tonala sono, ludita en malferma D-minora per prilaborita fingropluka tekniko. James unue registris por Paramount Records en 1931, sed tiuj vendiĝis malmulte, ĉar estis publikigitaj dum la Granda Depresio, kaj ili falis al forgeso.

Post longa foresto el la publika atento, James estis "remalkovrita" en 1964 fare de blusentuziasmuloj, ĉefe en la kadro de la blus-popolmuzika revivigo de 1950-aj kaj komenco de la 1960-aj jaroj. Dum tiu periodo, James aperis ĉe popolmuzikaj kaj blusaj festivaloj, faris koncertojn ĉirkaŭ la lando kaj registris kelkajn albumojn por variaj registromarkoj. Liaj kantoj influis generaciojn de muzikistoj kaj estis adaptitaj de multnombraj artistoj. Li estis konsiderita kiel "unu el la ŝlosilaj figuroj de bluoj."

Notoj
-----

1. ↑  "'Blues' Out of Rhythm: Infinitely Rich Subject Matter Suffers from a Lack of a Thematic Line in the Hands of Seven Directors – Though Wim Wenders Gets It Right". Pqasb.pqarchiver.com. 28a de Septembro.  Arkivigite je 2017-11-16 per la retarkivo Wayback Machine Alirita la 5an de Junio 2018.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 613137
* GND: 119262959
* LCCN: n87823750
* VIAF: 12494274
* ISNI: 0000 0000 6308 7597
* SUDOC: 087932547
* BNF: 139286364
* MBA: f205743d-4441-471d-a3af-66f584738e29
* BIBSYS: 1071075
* NKC: xx0083016
 |
skivego en Turingia Arbaro
Skata skivego
**Skivego** aŭ **kurskia vego** estas preparita vego (sporto) por praktiki kurskiadon.

Preparado
---------

skivega aparato ĉe skieja veturilo
skivegilo
Ĝis meze de la 20a jarcento skivegoj estis preparitaj de kurskiistoj, kiuj kiel unuaj tra netuŝitaj neĝoj, iris lasante spuron. Ankaŭ hodiaŭ ekzistas tiaj skivegoj.

En vintrasportaj lokoj la skivegoj estas preparitaj per speciala maŝino.
La speciala maŝino (skivega spuratoro) estas muntita malantaŭ la skieja veturilo. Ĝi frezas la neĝon malantaŭ la veturilo kaj malkompaktigas ĝin.. Poste la neĝejo estas premita firme. La skivego estas poste formita per pliforta premo.

Ekzistas du specoj de skivegoj:

* la klasika ‘’norda skivego’’ kun du paralelaj spuroj
* la skata skivego, kiu nur konsistas el 3-5m larĝa strio.

Por la klasika stilo oni premas spurojn en la neĝo, kiuj evitas, ke la skioj flankenglitas; por la skata tekniko oni bezonas glatan neĝostrion. Sur skata skivego la skiistoj atingas pli grandan rapidecon. Tial tiu formo de skikurado hodiaŭ estas tre ŝatata. Klasikaj skivegoj estas nur ŝatataj de pli maljunaj personoj.

tipa plano de skivegoj en malgranda skicentro
### Ŝildoj

En Germanujo ekzistas nomigado laŭ DIN 32912 (*Klasifikado de bazaj simboloj kaj ŝildoj por informi la skikurantoj*) kaj DIN 32914 (*ŝildoj por montolenoj, skiejoj kaj skivegoj*). La normoj klasifikas la malfacileco-gradojn":

* bluaj ŝildoj: facila skivego
* ruĝaj ŝildoj: mezfacila skivego
* nigraj ŝildoj: malfacila skivego

Referencoj
----------

* Skivego en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Skivego en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  loipenportal.de
La grupon de komponistoj, kiuj verkis apud
la katedralo de Notre Dame en Parizo
de ĉirkaŭ 1170 ĝis ĉirkaŭ 1250,
oni nomas **Skolo de Notre Dame**.

La solaj komponistoj, kies nomo alvenis al ni,
estas Leonin kaj Pérotin. Ilin
mencias Anonymous IV, anonima angla
muzikteoristo de la dua parto de la 13-a jarcento,
kiel "la plej bonajn komponistoj de organumo", kiuj
kompilis la kolektaĵon *Magnus Liber*.
Anonymous IV donas ankaŭ valorajn informojn pri la muziko
kaj la principoj de ĝia komponado.
Pérotin estas la unua komponisto de *organumo kvarobla*
— kvarvoĉa polifonio —
almenaŭ la unua tia komponisto, kies muziko transvivis.

Leonin, Pérotin kaj la aliaj anonimaj komponistoj,
kies muziko transvivis, estas reprezentantoj de la epoko
de eŭropa muzikhistorio konata kiel la ars antiqua.
La moteto estis unue disvolvita dum ĉi tiu periodo
el la klozulo, kiu estas unu el la plej oftaj
specoj de komponaĵoj en la *Magnus Liber*.

Kvankam muziko kun notacio transvivis
en abunda kvanto, la interpretado de tiu ĉi muziko,
aparte rilate la ritmon, restas disputata.
Tri muzikteoriistoj priskribas la tiaman praktikon:
Johannes de Garlandia, Franco de Kolonjo, kaj Anonymous IV;
tamen ili ĉiuj skribis pli ol du generaciojn
post kiam la muziko estis verkita,
kaj eble ili trudis la siatempan praktikon,
kiu tiam rapide evoluadis,
al muziko kiu naskiĝis malsame.
En multaj verkoj de la Skolo de Notre Dame
la malsupraj voĉoj kantas longajn notojn
dum la supra(j) voĉo(j)
kantas treege ornamitajn liniojn,
kiuj ofte uzas ripetajn ŝablonojn
el longaj kaj mallongaj notoj
konataj kiel "ritmaj modaloj".

Nuntempaj komponistoj kiel Steve Reich kaj Arvo PÄRT asertas,
ke ili estas influitaj de la muziko de la skolo de Notre Dame.

Fontoj kaj plia legado
----------------------

* Richard H. HOPPIN, *Medieval Music* (Mezepoka muziko). Novjorko, W.W. Norton & Co. 1978. (ISBN 0393090906)
* Harold GLEASON kaj Warren BECKER, Music in the Middle Ages and Renaissance (Music Literature Outlines Series I) (Muziko en la mezepoko kaj renesanco). Bloomington, Indiana. Frangipani Press, 1986. (ISBN 089917034X)
* Artikoloj "Notre Dame School", "Organum", "Leonin", "Pérotin", *The New Grove Dictionary of Music and Musicians*, red. Stanley SADIE. 20 vol. Londono, Macmillan Publishers Ltd. 1980. (ISBN 1561591742)

* Kategorio Skolo de Notre Dame en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Thomas Cole (1801-1848)  
*Romantika Pejzaĝo kun Ruina Turo.* (1832-36)
La **skolo de la rivero Hudsono** aŭ **Hudsonrivera Skolo** (angle *Hudson River School*) estis usona artmovado de la mezo de la 19-a jarcento, forte influita de romantikismo. Ĝiaj membroj celis pentri la valon de la rivero Hudsono kaj la ĉirkaŭan areon, sed ankaŭ la montojn Catskill kaj Adirondack.

Tiu skolo precipe plenumis tre grandskalajn pentraĵojn de pejzaĝoj. Ĝi signife kontribuis al la historio de pejzaĝismo. Grave influis la hudonanoj la Duseldorfa Pentradoskolo.

Notindaj membroj
----------------

* Albert Bierstadt
* John William Casilear
* Frederic Edwin Church
* Thomas Cole
* Samuel Colman
* Jasper Francis Cropsey
* Thomas Doughty
* Robert Duncanson
* Asher Brown Durand
* Sanford Robinson Gifford
* James McDougal Hart
* William Hart
* William Stanley Haseltine
* Martin Johnson Heade
* Hermann Ottomar Herzog
* Thomas Hill
* David Johnson
* John Frederick Kensett
* Jervis McEntee
* Thomas Moran
* Robert Walter Weir
* Worthington Whittredge
*Scopoliae Rhizoma* (radiko de *Scopolia japonica*)
La **skopolio** (latine *Scopolia*) estas genro de kvin specioj de Angiospermoj en la familio Solanacoj, indiĝenaj de Eŭropo kaj Azio. La genro estas nomata laŭ Giovanni Scopoli (1723-88), nome tirola naturalisto.

*Scopolia carniolica* estas grimpema ĉiujara planto, kun helverdaj folioj kaj palflavaj al ruĝaj floroj. Ĝi estas foje kultivata kiel ornama planto. Ekstrakto de Scopolia (kiu enhavas formon de la alkaloido skopolamino) estas uzata en almenaŭ unu komerca stomaka kuracilo (Inosea, produktita de Sato Pharmaceutical). Tiu ekstrakto estas kontraŭ-spasma en malaltaj dozoj kaj povas esti uzata por malstreĉigi ebenajn muskolhistojn aŭ eviti movmalsanan induktitan naŭzon; en pli altaj dozoj ĝi estas venena narkotaĵo kiu havas halucinajn kaj memor-evitajn efikojn.

Literaturo
----------

* Ben-Wyk, Erik; & Wink, Michael.  (2004) *Medicinal Plants of the World*. Timber Press. ISBN 0-88192-602-7.
* Huang, Kee Chang; & Williams, Walter.  (1999) *The pharmacology of Chinese herbs*. CRC Press. ISBN 0-8493-1665-0.
* D'Arcy, William G..  (1986) *Solanaceae*. Columbia University Press. ISBN 0-231-05780-6.

* Skopolio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Skopolio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Skopolio en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
*Vidu ankaŭ artikolon Stilo (Italio) pri komunumo en Italio.*

---

Stilo estas specifa maniero sin teni aŭ esprimi, propra al unuopaj grupoj aŭ personoj. Stilo aparte estadas en modo kaj arkitekturo. Ankaŭ en dezajno de teknikaj aparatoj stilo estadas sufiĉe grava.

Laŭ Francisko Azorín **stilo** estas *Karakterizaj trajtoj de verko.* Li indikas etimologion el la greka *stilos* (grifelo, stango, kolono), kaj de tie la latina *stylus*. Kaj li aldonas la terminojn *stilistiko*, por traktato pri stiloj; *stilografio*, por priskribo de la stiloj de popolo, epoko, artisto; *stilizi*, por desegni, bildi alŭ stilo, ne laŭ naturo.

En historio diversaj stiloj sekvis unu alian, por ekzemplo en mezepoka Eŭropo romanika stilo, gotika stilo, renesanca stilo.

Aferoj tiuj, kiuj vere reprezentas la kulturon de la pasinteco estas bondataj aferoj. Ĉi tiuj aferoj estas aŭtentikaj kaj donas sencon al personoj pri kiel la vivo/stilo estis dum la periodo.

Referencoj
----------

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 111.
2. ↑  Azorín, samloke.

Vidu ankaŭ
----------

* Arta movado
* Stilistiko
* Vikipedio:Stilogvido

* Stilo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)