recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Charif MAJDALANI** estas libana verkisto. Li naskiĝis en Bejruto en 1960, kaj forlasis sian patrolandon en 1980 direkte al Francio, kie li studadis modernan literaturon en la universitato de Aikso Provenca. Li revenis al Libano en 1993, post kiam li finis sian tezon pri franca verkisto Antonin Artaud.

Li unue fariĝis instruisto en la universitato de Balamand, kaj sekve en la universitato Sankta-Jozefo de Bejruto, kie li estis profesoro pri literaturo. Ekde 1995, Majdalani kunlaboris al la opozicia periodaĵo *L'Orient-Express*, kiel responsulo pri la literatura sekcio. Tiu kunlaborado ĉesiĝis en 1998, kiam malaperis la gazeto.

En 1999, Charif Majdalani ree iĝis instruisto en la universitato Sankta-Jozefo, kie li responsis pri la departemento pri franca literaturo. Danke al tiu posteno, li plurofje invitis kaj gastigis francajn aŭ libanajn romanistojn. Dum internacia konferenco pri franclingvujo en 2002, li publikigis libron titolitan *Le petit traité des mélanges*. Krom lia agado kiel instruisto, Majdalani redaktas ĉiumonatan kronikon por la gazeto *La Montagne*.

Verkoj
------

* *Petit traité des mélanges. Du métissage culturel considéré comme un des beaŭ-arts*, Editions Layali,
* *Histoire de la grande maison*, éditions du Seuil, 2005.
* *Caravanserail*, éditions du Seuil, 2007.

Notoj
-----

1. ↑  Université Saint-Joseph
2. ↑  Petit traité des mélanges

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 243860
* GND: 132001055
* LCCN: nr2006026927
* VIAF: 261309959
* ISNI: 0000 0003 8164 9890
* SUDOC: 091912156
* BNF: 150214803
* BIBSYS: 8000677
* NKC: jo2016916330
 |
Armena Katedralo de Isfahano, Irano 
La **Patriarkejo de la Sankta Seĝo de Kilikio** estas la jurisdikcio de la Armena Apostola Eklezio plej aparta, ĉar ĝi estas la sola armena jurisdikcio kiu ne estas sub la regado de la *Plejalta Patriarko kaj Katolikoso de ĉiuj armenoj* kun sidejo en la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin en Armenio, kvankam ja spirite. La dividiĝo de la du armenaj patriarkejoj ne implicas la ekzistadon de du apartaj armenaj eklezioj aŭ skismo inter ili.

La Plejalta ***Katolikoso*** de ĉiuj armenoj translokiĝis al Sizo en 1293, poste, dum la translokiĝo de la patriarka sidejo revene al la antikva en Eĉmiadzin en 1441, la katolikoso de Sizo, Krikor Musabegjantzen, ne oponiĝis, sed li ne forlasis la sidejon, pro tio en Sizo daŭre elektiĝis patriarkoj ĝis la nuntempo.

En 1317 la Armena Patriarkejo de Jerusalemo disiĝis de la Sankta Seĝo de Kilikio.

En 1915 dum la armena genocido, Siso estis detruita. En 1930 la patriarkato estis refondita en Antelias, proksime de Bejruto, Libano.

Dum kvin jarcentoj la du patriarkatoj harmonie kunvivis.

Nuntempe ĝia sidejo troviĝas en Antelias, Libano, kaj ĝia jurisdikcia teritorio etendiĝas sur Sirio, Kipro, Irano, Grekio, kaj kompreneble, en Libano. La Patriarkato de Siso karakteriziĝis pro streĉa historio kun Eĉmiadzin kaj ili ambaŭ havas apartajn jurisdikciojn en Usono, Grekio kaj Sirio. En 1997 la delegacioj de ambaŭ patriarkatoj renkontiĝis en Eĉmiadzin por intenci superi la malsamojn kaj plifortigi la unuecon de la Armena Apostola Eklezio; kun tia celo kreiĝis notkajero por komuna Konstitucio por la **Armena Eklezio** kun la celo normaligi sur tiuj bazoj, la rilatojn inter Eĉmiadzin kaj Kilikio. Ĉi lasta jurisdikcio havas ĉ. 800.000 kredantojn.

Unu el la lastaj patriarkoj de Kilikio, Garegino la 2-a (1983-1995) Sargsjan estis elektita kiel Katolikoso de ĉiuj armenoj, en la serĉado de la unueco de la armena eklezio.

La Katolikoso de Kilikio estas Aram la 1-a Keŝiŝjan (naskiĝis en 1947 kaj estis elektita en 1995).

* Kategorio Sankta Seĝo de Kilikio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monaĥejo Gandzasar en Montara Karabaĥo, seĝo de la Katolikoso de Albanio de 1400 ĝis 1815
La **Eklezio de Kaŭkaza Albanio** (armene Աղվանից եկեղեցի, Aĥbanic jekeĥeci' (aŭ Aghbanio)) estis kristana eklezio establita en Kaŭkazio en la antikva reĝlando de Kaŭkaza Albanio, ĉefe en la nuna teritorio de Azerbajĝano. Ĝi estis ligita dum granda parto de sia historio al la Armena Apostola Eklezio, sed ankaŭ al la Kartvela Eklezio. Ĝia religiestro portis la titolon *Katolikoso de Albanio*, agnoskante la honoran superecon de la *Katolikoso de ĉiuj armenoj*. La Eklezio malaperis en la jaro 1815 dum la cara regado.

Historio
--------

Albanio kristaniĝis tuj post Armenio en la 4-a jarcento. La Eklezio kaj la Ŝtato estis tre ligitaj kaj fondiĝis aŭtokefala (memstara) Katolikosato.

Ŝajnas ke la Eklezio de Albanio iom pli malfrue ligiĝis al la Kartvela Eklezio pro la konflikto kiu disigis la du jurisdikciojn kaj pro la Koncilio de Kalcedono.

Pro la perdo de la politika sendependeco, la Eklezio parte armeniĝis.

Renovigita intereso pri la Eklezio de Albanio manifestiĝis post la sendependeco disde Azerbajĝano de la udioj. La 26-a de majo 2003 oficiale registriĝis sub la nomo *Kristana albana komunumo de la Azera Respubliko*.

Organizado
----------

La katolikosato de Albanio havas sian seĝon en Ŝaki. Ĝi estis translokigite tie ekde la Monaĥejo Gandzasar en Montara Karabaĥo (de 1400 ĝis 1815, dato de ĝia malapero).

Udizoj kaj Tacoj
----------------

Du malgrandaj kristanaj komunumoj en Kaŭkazio apartenas al la Armena Apostola Eklezio, la udizoj pli granda grupo kaj minoritato de tacoj, estas konsiderataj kiel la veraj heredantoj de la antikva Eklezio de Albanio.
**Murzuk** (arabe مرزق, latinliterigo laŭ DMG Murzuq) estas distrikto de Libio, en la centra sudo de la lando. La distrikta ĉefurbo estas la samnoma urbo Murzuk.

Geografio
---------

En la tuta distrikta teritorio laŭ la stato de la jaro 2003 vivis 68 718 loĝantoj sur areo de sume 349 790 km². En la sudokcidento la distrikto limas al la ŝtato Niĝero, kaj en la sudoriento al la ŝtato Ĉado.

Enlande ĝi limas al la sekvaj aliaj libiaj distriktoj:

* Gat en la okcidento
* Uedo Al Haja en la nordokcidento
* Sabha en la nordo
* Al Ĝufra en la nordoriento
* Al Kufra en la oriento

Administra historio
-------------------

distrikta areo antaŭ 2007
Kadre de la libia administra reformo de 2007 la limoj de tiu-ĉi kaj la najbaraj distriktoj estis iom ŝanĝitaj, kaj lige al tio aparte pligrandiĝis la nordoriente najbara distrikto Al Ĝufra.

Flago de Libio
Distriktoj de Libio ekde la jaro 2007

Bengazi |
Al Butnan |
Darna |
Al Ĝabal Al Aĥdar |
Al Ĝabal Al Garbi |
Al Ĝifara |
Al Ĝufra |
Gat |
Al Kufra |
Al Marĝ |
Misrata |
Al Murgub |
Murzuk |
Nalut |
An Nukat Al Ĥams |
Sabha |
Sirto |
Tripolo |
Uedo Al Haja |
Uedo Aŝ Ŝati |
Al Ŭahat |
Az Zaŭija
**Ditriĥo la 3-a/5-a** (naskiĝinta inter 1160 kaj 1170; mortinta plej malfrue en 1202) estis laŭdokumente inter 1173 kaj 1193 Grafo de Kleve. Dum kiam la pli malnova esploro nomas lin Ditriĥo la 5-a (foje ankaŭ Ditriĥo la 4-a), la pli nova esploro baziĝanta sur Kraus nombras lin kiel Ditriĥo la 3-a.

Vivo
----

Ditriĥo naskiĝis kiel filo de Grafo Ditriĥo la 2-a/4-a de Kleve kaj ties edzino Adelhejda de Sulzbach.

Je la morto de sia patro en 1172 li ankoraŭ estis infano. En 1182 li geedziĝis kun Margareta de Holando (Gerulfidoj); ilia filo sekvis la patron kiel Grafo Ditriĥo la 4-a/6-a de Kleve.

Laŭ necerta fonto Ditriĥo la 3-a/5-a partoprenus en 1198 la fondadon de la Ordenon de Germanaj Kavaliroj en Akko. Supozeble li pereis en la Sankta Lando.

Literaturo
----------

* Thomas R. Kraus: *Studien zur Frühgeschichte der Grafen von Kleve und der Entstehung der klevischen Landesherrschaft*, en: Rheinische Vierteljahrsblätter 46 (1982), pj. 1-47.

Fonto
-----

* de:Dietrich III./V. (Kleve)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 569182
* GND: 143220705
* VIAF: 163956970
 |
**Al Ĝufra** (arabe الجفرة الأخضر, latinliterigo laŭ DMG al-Ǧufra) estas distrikto de Libio, en la centro de la lando. La ĉefurbo de Al Ĝufra estas Hun.

Geografio
---------

La distrikto situas en la montara, malmarborda parto de Libio. En la tuta teritorio de Al Ĝufra en 2003 vivis 45 117 loĝantoj. La areo estas parto de la historia provincego Fezano.

La distrikto Al Ĝufra limas al la sekvaj distriktoj: 

* Sirto - norde
* Al Ŭahat - nordoriente
* Al Kufra - sudoriente
* Murzuk - sude
* Sabha - sudokcidente
* Uedo Aŝ Ŝati - okcidente
* Al Ĝabal Al Garbi - nordokcidente

Administra historio
-------------------

distrikta areo antaŭ 2007
Kadre de la administra reformo de la jaro 2007 la limoj al la najbaraj distriktoj estis ŝanĝitaj, kaj sekve pligrandiĝis la suma distrikta areo.

Flago de Libio
Distriktoj de Libio ekde la jaro 2007

Bengazi |
Al Butnan |
Darna |
Al Ĝabal Al Aĥdar |
Al Ĝabal Al Garbi |
Al Ĝifara |
Al Ĝufra |
Gat |
Al Kufra |
Al Marĝ |
Misrata |
Al Murgub |
Murzuk |
Nalut |
An Nukat Al Ĥams |
Sabha |
Sirto |
Tripolo |
Uedo Al Haja |
Uedo Aŝ Ŝati |
Al Ŭahat |
Az Zaŭija
muŝoamanitoj kun blankaj "tufoj"
**Floko** laŭ PIV estas peceto, tufeto el maldensa kaj malpeza materialo, kiu balanciĝas en aero, malrapide falante. Ekzemple povas temi pri *tufoj de lano* (Kabe), *tufoj de neĝo* (Zamenhofo), *tufoj de fulgo* aŭ *de vato*.

Analogie, oni parolas ankaŭ pri *tufoj da sapo* (por lavado de delikataj ŝtofoj), *tufoj de aveno* aŭ *de maizo* (por kaĉoj). Laŭ la aspekto, oni ankaŭ nomas iujn biologiajn fenomenojn, kiuj tufe aspektas, per la vorto: Ekzemplo estas la blankaj flokoj sur la krome ruĝaj ĉapoj de la veneneta fungo muŝoamanito.

En Esperanto la vorto ne aparte ofte uzatas, ĉar laŭ neformala lingvo-uzo en multaj kazoj oni povas pli-malpli esprimi la fenomenon simple per aldono de la sufikso "-ero" al la koncerna materialo (ekzemple *lanero, neĝero, polvero*). Tamen principe ero estu plej eta unuo de materialo, kaj floko estu malgranda amasiĝo, do iom pli granda aĵo. Neĝofloko do estas "nubeto" el pluraj kunteniĝantaj neĝeroj, kaj polvofloko eta amasiĝo de pluraj polveroj.

Vidu ankaŭ
----------

* la artikolojn pri ero kaj guto kaj neĝero->neĝo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 286279
 |
**Misrata** (arabe مصراتة, latinliterigo laŭ DMG Miṣrāta) estas distrikto de Libio, en la nordokcidento de la lando. 
distrikta ĉefurbo estas la samnoma urbego Misrata.

Geografio
---------

La teritorio estas parto de la historia regiono Tripolio. Norde ĝi limas al la Mediteranea Maro respektive la Golfo de Sirto. Enlande ĝi limas al la najbaraj tri libiaj distriktoj: 

* en la sudoriento al Sirto,
* en la sudokcidento al Al Ĝabal Al Garbi kaj
* en la nordokcidento al Al Murgub

Historio
--------

Ĝis la jaro 2007 la distrikto esence konsistis el la urbeto Misrata kaj la proksima ĉirkaŭaĵo, sed tiujare ĝi estis unuigita kun la antaŭa distrikto *Bani Ŭalid* kaj aldone en la oriento ricevis areojn de la distrikto Sirto. En 2003 la pli malgranda, malnova distrikto havis 360 521 loĝantojn kaj areon de 2 770 km². Norde ankaŭ la malnova distrikto limis al la Mediteranea Maro, kaj enlande limis al la distrikto Sirto sude, *Bani Ŭalid* sudokcidente, *Tarhuna Ŭa Msalata* okcidente kaj *Taĝura' Ŭan Naŭahi Al Arbaʿ* nordokcidente. 

* distrikto Misrata ĝis la jaro 2007distrikto Misrata ĝis la jaro 2007
* distrikto Bani Ŭalid ĝis la jaro 2007distrikto Bani Ŭalid ĝis la jaro 2007

Flago de Libio
Distriktoj de Libio ekde la jaro 2007

Bengazi |
Al Butnan |
Darna |
Al Ĝabal Al Aĥdar |
Al Ĝabal Al Garbi |
Al Ĝifara |
Al Ĝufra |
Gat |
Al Kufra |
Al Marĝ |
Misrata |
Al Murgub |
Murzuk |
Nalut |
An Nukat Al Ĥams |
Sabha |
Sirto |
Tripolo |
Uedo Al Haja |
Uedo Aŝ Ŝati |
Al Ŭahat |
Az Zaŭija
La vorto **fortuno** priskribas konkretan rezulton de bona ŝanco. Povas aŭ temi pri sekvo de hazardo (do rezulto de fatalo) aŭ de konkreta planita ago - ĉiukaze la avantaĝa vivopaŝo konsideriĝas bona sorto respektive destino. Homo spertanta fortunon kutime reagas per emocio de ĝojo kaj feliĉo. Kiel ĉiuj esperantlingvaj substantivoj, kiuj ne estas personaj aŭ geografiaj nomoj, la vorto skribiĝas minuskle, krom se frazo komenciĝas per ĝi. **Misfortuno** koresponde estas konkreta rezulto de malbona ŝanco.

Laŭ Francisko Azorín **Fortuno** estas *Diino de la ŝanco, de la sorto, ikonografie reprezentita per junulino sur rado kun la okuloj benditaj, disdonante hazrde la riĉaĵojn.* Li indikas etimologion el latina *Fortuna* el *fors* (sorto).

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Li ĉiam havis fortunon de fripono. **"** |

 |

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Domaĝas ĝui peĉe nigran misfortunon ĉe pokero. **"** |

 |

statuo de **Fortuna** en Amsterdamo
Aparte de tio, **Fortuno** kun majuskla komenca litero estas personigita sorto, rigardata kiel kaprica kaj arbitra disdonanto de bonaj kaj malbonaj ŝancoj. La "rado de la Fortuno" konsideriĝas simbolo de la ŝanĝiĝemo de la destino.

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Pro kio vi kolerigas la Fortunon, ke ĝi vin sendis ĉi-tien? Z **"** |

 |

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Li al la Fortuno ne permesas sur li ludadi, kiel sur fajfilo. Z **"** |

 |

Bazo de tiu personigo estis la roma diino de la fortuno, kiu nomiĝis **Fortuna** kaj estis grava personaĵo de la romia mitologio. La diino estis la ekvivalento al la helena diino **Tiĥe** (Τύχη, "feliĉo" ).

Ŝi iĝis la patrono - kaj la vorto "Fortuna" kaj parto de la nomo - de multaj sportaj kluboj.
Ekzemploj estas la futbalaj kluboj

* *Fortuna Düsseldorf* en Duseldorfo (Germanio)
* *Fortuna Köln* en Kolonjo (same Germanio) kaj
* *Fortuna Sittard* en Sittard (Nederlando).

Vidu ankaŭ
----------

* La Rado de Fortuno

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 76.
2. ↑  Azorín, samloke.

|  |  |
| --- | --- |
| Helppaĝo pri apartigiloj | **Ĉi tiu paĝo estas apartigilo: listo de artikoloj kun sama aŭ preskaŭ sama titolo.**
Se vi venis ĉi tien per ligilo en artikolo, bonvolu direkti tiun ligilon rekte al la celita paĝo. |

* Fortuno en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Ditriĥo la 1-a/3-a** (naskiĝis proksimume 1070; mortis antaŭ 1120) estas dokumentita inter 1092 kaj 1117 kiel grafo de Kleve. Dum kiam la malnova esploro nomas lin kiel Ditriĥo la 3-a (foje ankaŭ kiel Ditriĥo la 2-a), la pli nova esploro baziĝanta sur tiu de Kraus nombras lin kiel Ditriĥo la 1-a.

Vivo
----

Ditriĥo estis en 1092 nomata *comes Thiedericus de Cleve*. Li estas per tio la unua grafo, kiu sin klare nomas laŭ la Kastelo Kleve nomdona por la nobela gento. Foje li ankaŭ sin nomis „Grafo de Tomburg". En 1094/95 li estis menciata kiel vokto de la monaĥejo Brauweiler ĉe Kolonjo, en 1117 kiel vokto de la kanonikejo Zyfflich kune kun sia filo kaj posta postsekvanta Arnoldo. Ĉar Arnoldo en 1120 sin prezentis kiel grafo de Kleve, Ditriĥo tiun tempon estus jam mortinta.

Literaturo
----------

* Thomas R. Kraus: *Studien zur Frühgeschichte der Grafen von Kleve und der Entstehung der klevischen Landesherrschaft*. En: *Rheinische Vierteljahrsblätter*. Volumo 46, 1982, pj. 1-47.

Fonto
-----

* de:Dietrich I./III. (Kleve)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 568961
* GND: 143220217
* VIAF: 164749253
 |
**Ditriĥo la 5-a/7-a** (naskiĝinta proksimume 1226; mortinta en 1275) estis de 1260 ĝis 1275 Grafo de Kleve. Dum kiam la pli malnova esploro nomas lin Ditriĥo la 7-a (foje ankaŭ Ditriĥo la 6-a), la pli nova esploro baziĝanta sur Kraus nombras lin kiel Ditriĥo la 5-a.

Vivo
----

Ditriĥo estis la unua filo el la dua geedzeco de Graf Ditriĥo 4-a/6-a de Kleve kun Hedviga de Meißen kaj naskiĝis proksimume 1226. Origine li ne estis destinata por la grafeco, sed pro la frua morto de sia duonfrato Ditriĥo *primogenitus* (la unuenaskiĝinta; mortinta en 1245) li postmovis en la heredovico. Ekde 1255 li jam memstare regis la lokon Hülchrath kaj la sudajn partojn de Graflando Kleve, ĝis kiam li en 1260 ekokupis la patran heredaĵon. Ekde li estis geedziĝinta kun Alejdisa de Heinsberg, kiu enportis ampleksajn posedaĵojn en la geedzecon (Hülchrath kaj Saffenburg). Ditriĥo la 5-a/7-a devis dumtempe kvereli kun sia pli juna frato Ditriĥo Lufo, kiu ne povi sin teni kiel Grafo deSaarbrücken. Sub Ditriĥo la 5-a/7-a Dinslaken, Orsoy, Büderich kaj eble ankaŭ Huissen kaj Kranenburg ricevis la urbajn privilegiojn. Post sia morto li estis supozeble entombigata en la monaĥopregejo de Bedburg.

Literaturo
----------

* Dieter Kastner: *Die Territorialpolitik der Grafen von Kleve*, Duseldorfo 1972 (= Veröffentlichungen des historischen Vereins für den Niederrhein, insbesondere das alte Erzbistum Köln 11).

Eksteraj ligiloj
----------------

* de:Dietrich V./VII. (Kleve)
* Biografio ĉe rheinische-geschichte.lvr.de Arkivigite je 2013-10-15 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 569093
* GND: 143220810
* VIAF: 161186215
 |
**Giovanni Daminelli** (naskiĝinta la 2-an de aŭgusto 1943 en Bergamo, Italio, mortinta la 26-an de marto 2019 en Milano) estis doktoro pri matematiko. Li fariĝis en 2012 prezidanto de IKUE.

Esperantisto ekde 2000, en 2003 li akiris la superan diplomon de la Itala Instituto de Esperanto. Li prezidantis la italan sekcion de IKUE (Italan Unuiĝon de Katolikaj Esperantistoj) - ekde 2003 - kaj estis kontoreviziisto de IKUE. Li redaktis "Katolika Sento", kreis kaj prizorgis la oficialan paĝaron de la itala IKUE-sekcio (www.ueci.it). Li gvidis E-kursojn en Milano ĉe la "Universitato de la tria aĝo" kaj en la urba E-klubo. Ekster IKUE, li estis membro de la paŝtista konsilio de sia paroĥo, sekretario de la Itala Instituto de Esperanto kaj konsiliano de la E-klubo de Milano. Ekde 2003 li estis prezidanto de la Itala Unuiĝo de Katolikaj Esperantistoj (UECI).

Notoj
-----

1. ↑   Konsultita la 11-an de junio 2015. Arkivita el la originalo je 2017-12-26. Alirita 2015-06-11.
2. ↑  Katolika Sento N.5-2003 alirita la 20-an de decembro 2022

Vidu ankaŭ
----------

* Itala Unuiĝo de Katolikaj Esperantistoj
* Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2017-12-26 per la retarkivo Wayback Machine
**Villahán** [biljaAN] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *El Cerrato*. La loknomo *Villahán* estas etimologie komprenebla kiel Bieno aŭ Vilao de Fanio, alude al iama praloĝanto.

Geografio
---------

La preĝejo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 31,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 95 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 500 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. Ĝi distas 43 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

La municipa teritorio limas norde kun la municipo Palenzuela; nordokcidente kun Quintana del Puente; oriente kun Herrera de Valdecañas; kaj sude kun Tabanera de Cerrato; ĉiuj el la provinco Palencio. Oriente tamen ĝi limas kun Peral de Arlanza, municipo kiu apartenas al la provinco Burgoso.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La loknomo *Villahán* estas etimologie komprenebla kiel Bieno aŭ Vilao de Fanio, alude al iama praloĝanto, nome "Fanius" poste "Hanni" kaj poste "Han".

En la 10-a jarcento Villafán apartenis al la komunumaro "alfoz" de Palenzuela, de la Graflando Kastilio kun aliaj nun senhomejoj najbaraj kiel Castillejos, Quintanilla Albilla, ktp. Post unu jarcento ĉe Villafán estis monaĥejo. En la 13-a jarcento Villa Han apartenis eklezie al Palenzuela kaj Burgoso. Meze de la 14-a jarcento Villahán estis de Palenzuela, kiu siavice apartenis al la reĝino Maria de Portugalio, patrino de la reĝo Petro la 1-a de Kastilio. Meze de la 16-a jarcento estis senjoro de Villahán de Palenzuela Luis Ossorio, frato de Doña Inés kaj en 1675 la Admiralo Enríquez.

En tiu epoko okazis jura proceso inter la dukino de Alba kaj la grafo de Benavente pro la posedo de Villahán, kaj tiu lasta menciito estis la administristo de la loko. En 1777 estis rekonstruita la iama preĝejo de Sankta Andreo.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 772910
 |
Flosanta glacimonto
Kia la glacimonto povus esti sub akvo
**Glacimonto** estas tre granda glacia aĵo, konsistanta el glaĉerglacio, libere flosanta kaj drivanta en oceano aŭ lago.
Glacimontoj estiĝas per forrompiĝo de glaĉersokloj (glacitavoloj naĝantaj en maro aŭ lago, ligitaj kun glaĉeroj aŭ glaĉerŝildoj) ekzemple en Antarkto aŭ per deidiĝo de glaĉerblokoj de glaĉerlangoj, kiuj fluas al la maro aŭ al lago.

Glacimonto drivas sur akvo. La rusa verkisto kaj sciencisto Miĥail Lomonosov estis la unua por science kompreni tion (ĉ. 1750): ĉar la denseco de glacio estas nur 0,920 kilogram per litro, dum tiu de mar-akvo estas 1,025 kg/l kaj rezultiĝas ke 90 % de la volumeno de glacimonto troviĝas sub la akvosurfaco.

Flosanta glacimonto estas speco de flosglacio.

La plej granda flosglacio deiĝis en 1956 ĉe Antarkto, ĝi longis 335 km, larĝis 97 km kaj la surfaco estis 31.000 km².

Glacimontoj prezentas grandan danĝeron al ŝipoj. Plej fame, la vaporŝipo RMS Titanic trafis glacimonton 14an de aprilo, 1912, kaj rezultis pereo de la ŝipo kaj de ĉirkaŭ 1500 ŝipanoj.

Interesa fakto
--------------

Pseŭdonomo de rusa-franca esperantisto Eŭgeno Aisberg estas *Glacimonto*. Tiu vorto estas la traduko de lia familia nomo el la rusa.

Fontoj kaj rimarkoj
-------------------

1. ↑  La eksterordinara fenomeno, ke solida materio estas malpli densa ol la sama materio en sia likva fazo, estas trafa por nur kelkaj substancoj, plej grava inter ili: H2O. Pro tio oni parolas pri la "densanomalio de akvo".

Vidu ankaŭ
----------

* Flosanta insulo

* Antarkto
* Flosglacio
* glacimonto B-15
* *Futility, or the Wreck of the Titan* de Morgan Robertson

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bela fotogalerio pri glacimontoj Arkivigite je 2009-03-02 per la retarkivo Wayback Machine
* Ĉi tiu artikolo legita esperante ĉe YouTube

* Glacimonto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Glacimonto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Glacimonto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Glacimonto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
akvoaltcisterno sur la monto Lindener Berg en Hanovro
**Akvocisterno** estas kolektejo por la stokado de trinkakvo. 

**Akvocisterno** estas granda akvujo en fermita ejo, kiu celas provizi certajn regionojn kun trinkakvo. Akvocisterno povas esti instalaĵo de akvodistribuejo por provizi rezervakvon en kazo de malsimentrio inter la alfluo de akvo el putoj aŭ fontoj kaj bezono de akvo fare de la akvodistribua sistemo. 

Ĉar la akvoeligado el la terakvaj tavoloj, terakvaj fontoj, fluantaj aŭ nefluantaj akvejoj ŝanĝiĝas, precipe laŭ la sezono, la akvocisterno zorgas pri la ekvilibrigo inter akvoalfluo kaj akvoforuzon. Ĝi kovras la pintojn en la akvoforuzo. Tio ofte okazas per kombinado de diversaj akvocisternoj, pumpilinstalaĵoj kaj la akvokonduka sistemo. Ofte akvocisternoj estas ligitaj al akvobaraĵoj. 

Akvocisternoj havas diversajn celojn depende de la situo kaj funkcio ene de la akvoproviza reto. Akvocisternoj sur altaĵoj zorgas pri la akvopremo en la proviza areo, cisternoj en malaltaj lokoj stokas la necesajn akvokvantojn. Ene de tiuj retoj ankaŭ ekzistas trafluakvujoj, kies tasko estas mallongtempa stokado de la akvo. Akvocisternoj ankaŭ servas kiel stokejo de akvo en kazo de incendioj.

Fontoj
------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Wasserbehälter (Wasserwirtschaft) en la germana Vikipedio.*

Vidu ankaŭ
----------

* altcisterno
**Villalba de Rioja** [biLJALba deRJOĥa] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro.​ 

La malgranda municipa teritorio de Villalba de Rioja.
Ĝi estas sur la suda deklivaro de la montoj Obarenes. Limas kun la provincoj Alavo kaj Burgoso. Distas de Haro 5 km laŭ la ŝoseo LR-401 kaj estas tre proksima de Miranda de Ebro, je nur malmultaj kilometroj laŭ montara vojo. Tra la municipo trafluas la rojo Esperamalo alfluanto de la rivero Ebro.

Ermitejo de Villalba de Rioja.
Pilorio de Villalba de Rioja.
Pri etimologio menciindas la deveno de la loknomo *Villalba*. Ĝi estas kun signifo "blanka vilaĝo". 

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento. Kuriozaĵo estas ke la sama urbestro, nome Alfredo Fernández Martínez, plenumis la postenon dum kvardek jaroj, nome ekde 1979 (unua demokratia konsilantaro) ĝis 2019, en tri laŭvice dekstraj partioj.

Nuna ekonomio ege dependas de industrio de vinproduktado. 

Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejoj, du palacoj, pilorio, ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Rioĥo

Notoj
-----

1. ↑   Abad León, Felipe (2003). «XXVII. De los llanos de Valpierre a la hoz de Foncea». En Colegio Oficial de Ingenieros Técnicos Industriales de La Rioja, eld. *Otras veinte rutas por la Rioja*. Gráficas Ochoa SA. p. 133. ISBN 84-7359-551-3.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795389
 |
La **Hausruckviertel** (prononco [**haŭsrukfirtl**], laŭvorte "Hausruck-kvartalo", en oficialaj nomoj ankaŭ **Hausruckkreis**), estas regiono de Aŭstrio kaj konsistigas unu el la kvar historiajn regionojn de la federacia lando Supra Aŭstrio, nome ties centran kaj sudokcidentan parton. La regiono nomatas laŭ la montoĉeno *Hausruck*. La ekzaktaj nuntempaj limoj nur fiksiĝis en la 19-a jarcento, lige al tiutempa kreo de la nunaj politikaj distriktoj de la federacia lando: historie, 
la okcidenta limo ekde la jaro 1779 estis la limo al Bavario, dum la orienta limo ĝis la 19-a jarcento plejparte estis la rivero Traun.

La regiono nun ampleksas la urbon Wels kaj la distriktojn *Wels-Land, Eferding, Grieskirchen* kaj *Vöcklabruck*.

Vidu ankaŭ
----------

La tri pliaj historiaj regionoj de Supra Aŭstrio estas la Innviertel (nomata laŭ la rivero Inn), la Mühlviertel (nomata laŭ la riveroj granda kaj malgranda *Mühl*) kaj la Traunviertel (laŭ rivero Traun).

Eksteraj ligiloj
----------------

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Hausruckviertel** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

* reta mapo pri la kvar historiaj regionoj de Supra Aŭstrio en formato PDF (1,85 MB) de la retejo DORIS
Kastelo Vischering ĉe Lüdinghausen, prasidejo de la familio
**Droste je Vischering** estas la nomo de vestfala nobela gento. La nobeloj Droste je Vischering apartenas al la pranobelaro de la Princepiskopujo Monastero kaj al la plej gravaj familioj de Monasterlando. Grafaj kaj baronaj branĉoj de la familio ekzistas ĝis nuntempe.

**Droste je Senden** estas de ununura gento kaj blazono kun je Vischering. La baronoj Droste je Senden ankaŭ ekzistas ĝis nun.

Neniu genta parenceco tamen ekzistas kun aliaj vestfalaj gentoj kun la nomo Droste, ekzemple kun *Droste je Erwitte* kaj Droste je Hülshoff.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Historio de Kastelo Vischering en www.burgenwelt.de
* Dokumentoregestoj el la Arĥivo Darfeld, sidejo de la familio Droste je Vischering / Digitale Westfälische Urkunden-Datenbank (DWUD)[*rompita ligilo*]
* Blazono de la gento Droste je Vischering en la blazonaro de Johann Siebmacher proksimume 1605
* Wappen der Droste zu Vischering, Blazono de la grafoj Droste je Vischering kaj Blazono de la grafoj Droste je Vischering de Nesselrode-Reichenstein en la Blazonaro de la Vestfala Nobelaro
**Villalba de los Llanos** [biLJALba delosLJAnos] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. *Villalba de los Llanos* estas tradukebla etimologie al *Blanka Vilaĝo de la Ebenaĵo*.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Cuarto de Arriba, Cuarto del Medio, Maza de San Pedro, Monte Abajo, Monte Alto, Negrillos kaj Villalba de las Llanos, okupas totalan areon de 36,78 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 137 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. 

Preĝejo de la *Asunción*.
Limas kun loĝlokoj Matilla de los Caños del Río, Vecinos, Carrascal del Obispo kaj Robliza de Cojos. Ĝi distas 34 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. 

Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas brutobredado (bovoj kaj porkoj en kverkaroj). Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de dekstra partio PP.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753509
 |
J. C. Dahl, *Erupto de la Vezuvio* (1826), Städelsches Kunstinstitut, Frankfurt am Main.
J. C. Dahl, *Lyshornet apud Bergen* (1836), Nacia Muzeo de Arto, Oslo.
**Johan Christian Claussen DAHL**, ankaŭ konata kiel **J. C. Dahl** (n. la 24-an de februaro 1788 - m. la 14-an de oktobro 1857) estis norvega pentristo kaj pejzaĝisto. Li naskiĝis en Bergen kaj restas rigardita kiel "*la patro de norvega pejzaĝismo*". Dahl trejnis kaj kreis sian stilon sen grava subteno. Li restis en Bergen ĝis sia 24-a jaro, kiam li transloĝiĝis al la arte pli aktiva urbo Kopenhago, antaŭ ol definitive enloĝiĝi en Dresdenon en 1818. Li estis multe influita de la germana romantikista pentristo Caspar David Friedrich, kaj estas kutime inkludita de arthistoriistoj en la germana skolo, kvankam li jam estis preskaŭ 40-jara je sia alveno al Dresdeno.

Germana pejzaĝismo ankoraŭ ne estis tre subtila tiutempe, kaj Dahl kontribuis al ties pliboniĝo. Li daŭre vivis en Dresdeno sed kelkfoje vojaĝis al Tirolo kaj Italio, verkante tie multajn pentraĵojn : unu el la plej bonaj estas sendube la *Erupto de la Vezuvio*, plenumita en 1820. Al li tre plaĉis spektindaj videfektoj, kiel ekzemple en lia *Vintro en Munkeno* aŭ lia *Dresdeno je Lunlumo*. Ankaŭ la *Haveno de Kopenhago* kaj la *Kastelo de Friedrichsburg* havas la saman aspekton. En Dresdeno videblas multaj el liaj verkoj, inkluzive de notinda granda bildo nomita *Norvegio*, sed ankaŭ de *Marŝtormo*.

Notoj
-----

1. ↑  Haverkamp, Frode (in Norwegian). *Hans Fredrik Gude: From National Romanticism to Realism in Landscape*. trad. Joan Fuglesang.

* Johan Christian Dahl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Johan Christian Dahl en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 269734
* GND: 118843982
* LCCN: n81047942
* VIAF: 38055951 3268054, 38055951
* ISNI: 0000 0001 0863 9907
* LIBRIS: 183089
* SUDOC: 027353885
* BNF: 139510937
* ULAN: 500002468
* MBA: 7a702c1f-98b5-4f96-9bc5-bbb98310c851
* BIBSYS: 90138897
* RKD: 19680
 |
**MÁRK Alexandra**, *Marc* estis rumanuja hungara porjunulara verkistino naskita en Déda la 10-an de oktobro 1901 kaj mortinta la 17-an de junio 1991 en Deda.

Biografio
---------

La mezlernejon Alexandra Márk finis en Marosvásárhely kaj du jarojn (1920-22) ŝi studis en la Universitato de Debreceno. Ŝi estis la sekretariino kaj lektorino de la Franca Instituto de Târgu Mureş (1927-31), literatura referantino de la Székely Színház (1951-67).

Verkoj
------

Alexandra Márk publikigis poemojn en Brassói Lapok (1934), poste en Budapeŝto en *Új Idők*, inter 1942 kaj 1944 en *Újság*. Ŝi publikis fabelojn en antologioj *Az Óperencián innen és túl* (1957) kaj *Nagyapa mesefája* (1978). Ŝian komedion *Tarkabarka* prezentis la amatoraktoroj en Sfântu Gheorghe (1957), kaj ŝiajn du puptetraĵojn prezentis la pupteatro de Târgu Mureş (*Buratino kalandjai* (1961) kaj *Magellannal a Föld körül* (1964) (laŭ la verko de Costel Popovici). Sub nomo Alexandra Marcu ŝi publikis epigramojn en rumana lingvo en la antologio *Eterna epigramă* (Kv. 1981).

Memstara volumo
---------------

* *A szélkakas* (fabeloj, 1957).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 258832
* VIAF: 121515480
* ISNI: 0000 0000 7967 6476
 |
**Kovrov** (ruse *Ковров*) estas urbo en Vladimira provinco de Rusio.

Ĝi konatas ekde la 12-a jarcento, kiam ĝi estis fondita kiel vilaĝo kun la nomo Jelifanovka. Kovrov akiris la urban staton en 1778.

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 56° 21′ N 41° 19′ O﻿ / ﻿56.350 °N, 41.317 °O﻿ / 56.350; 41.317 (mapo).

La urbo estas sur la dekstra bordo de rivero Klazjma (*Клязьма*), kiu enfluas en riveron Okao (*Ока*).

En la urbo estas fervoja stacio.

En la jaro 2002 la urbo havis 155,5 mil loĝantojn, kaj laŭ la stato de 2018 en la urbo vivis 137 594 loĝantoj sur areo de 57 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 2 414 loĝantoj/km².

Tie estas kelkaj fabrikoj, kiel entrepreno *Degtjarev*, kiu produktas armilojn kaj motorciklojn, kaj fosmaŝina fabriko.

### Esperanto

Aleksandr Lebedev, prezidanto de Rusia Esperantista Unio ekde 2021

Apud Kovrov okazis la Internacia Junulara Kongreso de TEJO en julio 2004. En la urbo aktivas kelkaj esperantistoj*[detaligu]*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (ruse)

Flago de Vladimira provinco
Urboj de Vladimira provinco

**Ĉefurbo**: Vladimir

Aleksandrov |
Goroĥovec |
Gusj-Ĥrustalnij |
Jurjev-Polskij |
Kameŝkovo |
Karabanovo |
Kirĵaĉ |
Kolĉugino |
Kosterjovo |
Kovrov |
Kurlovo |
Lakinsk |
Melenki |
Murom |
Petuŝki |
Pokrov 
Raduĵnij |
Sobinka |
Strunino |
Sudogda |
Suzdal |
Vjazniki
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Kratomo** |
| --- |
|  |
| Mitragyna speciosa*Mitragyna speciosa* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Gentianales |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Rubiaceae |
|
|
|
|
|
| Genro: | ***Mitragyna*** |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***M. speciosa*** |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Kratomo  |

 |
| v • d • r |

La **kratomo** (*Mitragyna speciosa*) estas tropika ĉiamverda arbo en la kafofamilio denaska en Sudorienta Azio. Kratomo estas indiĝena de Tajlando, Indonezio, Malajzio, Mianmaro, kaj Papuo-Nov-Gvineo, kie ĝi estis uzata en tradiciaj medikamentoj ekde almenaŭ la 19a jarcento. Kratomo havas opioidajn ecojn kaj iujn stimulil-similajn efikojn.

Uzoj
----

En kulturoj, kie kreskas la planto, kratomo estis uzata en tradicia medicino. La folioj estas maĉitaj por malpezigi muskoloskeletan doloron kaj pliigi energion, apetiton, kaj seksan deziron laŭ manieroj similaj al ĉato kaj kokao

* Kratomo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kratomo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kratomo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Alfons Paoli Schwartz** (naskita la 9-an de marto 1886 en Corte, mortis februaro februaro 1945 ) naskiĝis sur la insulo Korsiko kiel filo de franca oficisto devenanta el Alsaco kaj mem opiniis sin germana ŝtatano. Li estis akuzita kiel germana spiono en Francio kaj laŭdire estis la lasta germana militkaptito tenita fare de Francio dum la Unua Mondo-Milito. Li estis komdamnita la 14-an de junio 1921 al dumviva ekzilo en la franca krimula kolonio Gujano. De tie li revenis post sia amnestiiĝo hejmen la 24-an aprilo 1932.
Lia patrino mortis unu tagon antaŭ lia amnestiigo.

Lia patro, Émile Henri Schwartz, naskita en 1852, maldungita policisto, estis kondamnita en 1895 pro spionado por Germanio. En 1900, li estis liberigita kaj resendita al Strasburgo kun sia edzino kaj tri filoj. Alfons daŭrigas siajn studojn tie. Li iĝis profesoro en la tiama imperia Alzaco de Vilhelmo la 2-a.

Kun lia patro, Alfons starigas spionreton direkte al Francio kaj Italio. Nomata "Agento 39" li multe vojaĝis. Paoli Schwartz funkciis dum la Unua Mondmilito en la sekreta polico kiel parto de imperia kontraŭspionado, precipe en Lille. Lia perfekta scio de la franca kaj de la germana permesis al li varbi i agentojn aŭ mem infiltriĝi francajn retojn. Li prezentas sin kiel Paoli.

Post la armistico, li estis arestita fare de la francoj proksime de Kehl kaj kondamnita pro ŝtatperfido, ĉar li estis konsiderita franco. Kiel Alfred Dreyfus, li estis deportita al Franca Gujano. Liberigite la 4-an de aprilo 1932 post diplomatiaj intertraktadoj, li denove estis dungita fare de la germanaj servoj. Li mortis en februaro 1945 en Pforzheim kie li estis kortega tradukisto.

Lia longa deportado kaŭzis skandalon en Germanio, kie li estis konsiderita germano. Okazis gazetaraj kampanjoj en naciismaj rondoj.

Bibliografio
------------

* Sawicki Gérald, « Paoli Schwartz, le "dernier prisonnier de guerre allemand" de la Première Guerre mondiale », *Guerres mondiales et conflits contemporains*, 2009/1 (n° 233), p. 21-35.
* Paul Coelestin Ettighoffer, *Alfons Paoli Schwartz, Von der Teufelsinsel zum Leben. Das tragische Grenzländerschicksal des Elsässers Alfons Paoli Schwartz*. The Island of the Doomed Paperback, 1933.

Referencoj
----------

1. ↑  Aŭstria Esperantisto (revuo) n.87 (jun 1932)
**Allan W. AUSTIN** estas historiisto kaj profesoro pri historio ĉe Misericordia University.

Austin diplomiĝis per Bowling Green State University (BA kaj MA diplomoj) kaj doktoriĝis per University of Cincinnati.

Li studas ĉefe la pridisputitajn signifojn de raso kaj usona identeco, precipe en la 20-a jarcenta Usono. Pri tio Profesoro Austis verkis librojn *Quaker Brotherhood: Interracial Activism and the American Friends Service Committee, 1917-1950* (University of Illinois Press, 2012) kaj *From Concentration Camp to Campus: Japanese American Students and World War II*  (University of Illinois Press, 2004) krom multajn artikolojn en sciencaj gazetoj. Li ankaŭ kunverkis librojn *Asian American History and Culture: An Encyclopedia* (M.E. Sharpe, 2010, with Huping Ling) kaj *Space and Time: Essays on Visions of History in Science Fiction and Fantasy Television* (McFarland Press, 2010, with David C. Wright Jr.). 

Dr. Austin ricevis la premion *Louis and Barbara Alesi Excellence in Scholarship Award* en 2006 kaj 2013 kaj premion *Max and Tillie Rosenn Excellence in Teaching Award* en 2008 kaj 2014.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 642338
 |
**Villalonso** [biljaLONso] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Alfoz de Toro en la centra oriento de la provinco. *Villalonso* estas tradukebla etimologie al *Vilaĝo de Alonso*.

Preĝejo.
Enirejo al la kastelo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 14,89 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 68 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 47 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj je 23 km de Toro. 

La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. 

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis. Estas kastelo, kie oni filmis foje, ekzemple por la filmo *Robin and Marian* reĝisorita de Richard Lester en 1976 kaj stelulita de Sean Connery kaj Audrey Hepburn.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 753859
 |
La Kyrburg kaj fone kastelo Wartenstein
rigardo de la burgo al la urbo Kirn
La **Kyrburg**, aŭ *Kirburg*, estas ruino de montburgo inter la valoj de la riveroj Nahe kaj Hahnenbach (Nahe) supre de la urbo Kirn en la distrikto Bad Kreuznach en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estas la signo de la urbo Kirn.

 La Kyrburg en la 17a jarcento, pentrĵo en kastelo Anholt

Historio
--------

El la jaro 1128 estis la unua mencio de la grafo „Emich de Kirberc".

La burgo estis unu el la originaj burgoj de la sofaĝgrafoj (sekvantoj de la Emiĉonoj). Ĝis la fino de la 13a jarcento ekzistis plurajn liniojn de la Wildgrafoj, unu el ĝi portas la nomon Kyrburg. 1409 la rejngrafoj transprenis per nupto la posedon de la burgo.

En la Tridekjara Milito ĝi unue estis okupita de la hispanoj, svedoj kaj imperiestraj trupoj. En 1681 ĝi fariĝis franca posedo. Posrt ok jaroj oni konstruigis novan fortikaĵon. 1734 la fortikajso estis ekspodigita dum la Polna sukceda milito. La burgruino ekde tiam servis kiel ŝtonminrejo por la urbo. 1764 duko Johann Dominik konstruigis la garnizona domo, kie hodiaŭ troviĝas la restoracio Kyrburg kaj en tiel kelo estas viskio-muzeo.

En la jaro 1908 la burgo fariĝis posedo de al durko de Salm-Salm. Ekde 1988 ĝi estas posedaĵo de la urbo Kirn.

Hodiaŭa Utiligado
-----------------

Literaturo
----------

* Alexander Thon, Stefan Ulrich u. Achim Wendt, „… wo trotzig noch ein mächtiger Thurm herabschaut". Burgen im Hunsrück und an der Nahe, Regensburg: Schnell & Steiner 2013, p. 106-109.
* Becker, Kurt (Hrsg.): *Heimatchronik des Kreises Kreuznach*, Köln 1966

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kyrburg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* historio de la burgo Arkivigite je 2013-11-04 per la retarkivo Wayback Machine (germane)
* retejo de la urbo Kirn
**Villamartín de Don Sancho** [biljamarTIN dedonSANĉo] estas municipo en la oriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Sahagún*, en la sudoriento de la provinco. *Villamartín de Don Sancho* estas komprenebla etimologie kiel *Vilaĝo Marteno de Don Sancho* alude al du nomoj de loĝantoj aŭ posedantoj.

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de Sahagún* sudoriente, rozkolore.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 31,66 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 156 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 52 km de Leono, provinca ĉefurbo; trapasas la municipan teritorion la rivero Cea.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. Estis apude parto de la Jakoba Vojo.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761094
 |
**La granda odalisko** estas pentraĵo de Dominique Ingres. Ĉi tiu orientalisma verko farita en 1814 reprezentas nudan virinon. Ĝi estas oleo-pentrado kun pejzaĝo, je 91 centimetrojn alta kaj 162 cm larĝa. Ĝi estas nuntempe konservita en la Muzeo Luvro en Parizo, Francio.

Ĉi tiu pentraĵo estis elmontrita en la Pariza Salono de 1819. Ĝi estis komisiita de Carolina, fratino de Napoleono kaj Reĝino de Napolo, kiel pendaĵo.

La vorto odalisko, el la turka odalik, nomas virinon de la haremo. Ŝi kuŝas volupte sur sofo, kun pozo memoriganta Madame Récamier, de Jacques-Louis David, de kiu Ingres pentris la akcesoraĵojn. Ĝi portretas la virinon turnante sin sur sia dorso, sed turnante sian kapon al la spektanto.

Ili aperas en la laboraj akcesoraĵoj, kiuj donas ĝian orientan tuŝon: la ventumilo, la turbano kaj la pipo. Kun granda precizeco ĝi reflektas la teksturon de la ŝtofoj.

Kritikistoj de la tempo reliefigis certajn mankojn, kiel ekzemple aparte longaj korpopartoj. Fakte ĉi tiu odalisko estas ekipita per tri aldonaj vertebroj. La pentristo tute konscias pri ĝi. 

* Kategorio La granda odalisko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Kurier*** estas germanlingva ĉiutaga gazeto bazita en Vieno, Aŭstrio. Kurier estis fondita kiel *Wiener Kurier* fare de la usonaj fortoj en Aŭstrio en 1945, dum la aliancita okupado post la dua mondmilito. En 1954 la ĵurnalo estis akirita kaj reestigita de Ludwig Polsterer kiel *Neuer Kurier*.

Funke Mediengruppe posedas 49% de la gazeto. La firmao ankaŭ parte posedas Kronen Zeitung. La eldonisto de Kurier estas Kurier-Zeitungsverlag und Druckerei GmbH. 

Kurier estis la dekoka plej granda gazeto tutmonde kun trafiko de 443,000 ekzempleroj en la malfruaj 1980-aj jaroj. Estis la tria aŭstra ĵurnalo plej vendita en 1993 kun trafiko de 390.000 ekzempleroj.

La cirkulado de Kurier estis 263,000 ekzempleroj en 2001. Ĝi estis la tria plej vendita aŭstria ĵurnalo en 2002 kun cirkulado de 252,000 ekzempleroj. La ĉiutaga gazeto havis trafikon de 254,000 ekzempleroj en 2004. Ĝia cirkulado en 2005 estis 172,000 ekzempleroj. La cirkulado de la gazeto en 2007 estis 169,481 ekzempleroj. 

* Kategorio Kurier en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Villamayor de Campos** [biljamaĜOR deKAMpos] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. *Villamayor de Campos* estas etimologie tradukebla al *Granda Vilaĝo de Kampoj*. Parto de la teritorio estas birdoprotektejo ZEPA.

Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco Zamora.
Preĝejo.
Urbodomo.
Ornama detalo de preĝejo.
Preĝejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 26,48 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 328 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 650 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 60 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Estas atestaĵoj de romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 1157.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (vinkeloj, preĝejoj).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755952
* VIAF: 316734173
 |
**Egon SCHADEN** (naskiĝis la 4-an de julio 1913 en Palhoça, mortis en 1991) estis brazila esperantisto, filo de Francisco Schaden. 

Li estis kuracisto kaj unu el plej famaj brazilaj antropologiistoj. Li estis studento de Claude Lévi-Strauss kaj en 1953 kreis la revuon *Revista de Antropologia*, kies redaktoro kaj eldonisto li estis. Li vivis multajn jarojn kun indiĝenoj, siaj verkoj pri la tupia lingvaro ankoraŭ estas citindaj.

Li ĉiam laboris en la Lernejo de Artoj, Sciencoj kaj Humanecoj de la Universitato de San-Paŭlo, kie li estis profesoro ekde 1949 ĝis esti eksigita pro politikaj kialoj de militista diktaturo 1967.

Li fondis en 1933 la grupon *Centro Esperantista de São Paulo*. Li estis profesoro pri antropologio. Estas publika lernejo kun lia nomo en la urbo Francisco Morato.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Depoimento: Gustavo Lins Ribeiro en *Revista de Antropologia* (portugale)

* Emilio Willems e Egon Schaden na história da Antropologia, de *João Baptista Borges Pereira* (portugale)
**Villamayor de los Montes** estas municipo de Hispanio en la sudokcidento de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono. Ĝi havas areon de 40,71 km² kun 155 enloĝantoj (2021). La loknomo *Villamayor de los Montes* estas komprenebla kiel *Plejgranda Urbeto de la Montoj*.

Geografia situo
---------------

Norda Aŭtoŝoseo  de Madrido al Iruno.

Ĝi limas kun Villaverde del Monte, Madrigalejo del Monte, Zael, Torrecilla del Monte, Lerma kaj Villalmanzo.

Demografio
----------

Demografia situo| 1991 |  | 1996 |  | 2001 |  | 2004 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 301 |  | 268 |  | 243 |  | 224 |

Historio
--------

Monaĥejo *Santa María la Real*.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. En tiu epoko aliĝis proksimaj domaroj kiel Zorita, Santa María, San Andrés de Nava, San Bartolomé de Valzalamio, Santa María de Valzalamio kaj Villahizán. Tiu etenda teritorio restis kontrolita de la povega familio de la grafo Fernán González. Meze de la 10-a jarcento, Mumadonna, patrino de la grafo de Kastilio, donis ĝin al la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo. El la 11-a jarcento estiĝis Monaĥejo *Santa María la Real*.

Villamayor iĝis loko de *behetría* (kio signifis, ke ili rajtis elekti senjoron), en la komunumo *Merindad menor de Can de Muñó*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala Hejmpaĝo de la Monaĥejo Arkivigite je 2008-04-14 per la retarkivo Wayback Machine

Paĝo de Villamayor de los Montes Arkivigite je 2012-03-30 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 269193
* LCCN: no2007125132
* VIAF: 125870317
 |