recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**László Sziklay** [lAslO siklai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Sziklay László** estis hungara literaturhistoriisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia patro estis Ferenc Sziklay.

László Sziklay naskiĝis la  9-an de januaro 1912(nun 1912-01-09) en Kassa (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Košice en Slovakio), li mortis la 15-an de junio 1987 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Sziklay akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1934, lia plej signifa instruisto estis János Melich. Post la diplomo li ekinstruis en luterana gimnazio en Nyíregyháza, inter 1939-1944 li instruis en Scienca Universitato István Tisza, sed li instruis ankaŭ en sia naskiĝurbo (tiutempe ĝi apartenis al Hungario) kaj en Budapeŝto. Inter 1946-1949 li havis postenon en la ministerio, inter 1949-1955 li instruis en pedagogia altlernejo, poste ĝis 1969 en simila altlernejo en Szeged. Intertempe li laboris ankaŭ en literatura instituto inter 1956-1979, poste li pensiuliĝis. Dum sia aktiva vivo li okupiĝis pri la hungara, slovaka, ĉeĥa, serba, kroata kaj polaj literaturoj. Li kandidatiĝis en 1955, li doktoriĝis en 1972 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis premiojn en 1966 kaj 1987.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Nyolc év mesél* (poemoj kune kun aliaj, 1929)
* *Hviezdoslav* (1939)
* *A szlovák irodalom* (1942)
* *Launer István. Egy 1848-as szlovák röpirat szerzője* (1948)
* *A századvég ellenzéki irodalmának történetéből. Gáspár Imre 1854-1910* (1955)
* *A szlovák irodalom története* (1962)
* *Szomszédainkról. A kelet-európai irodalom kérdéseiről* (1974)
* *Együttélés és többnyelvűség az irodalomban* (1987)

Memorigiloj
-----------

* memortabuloj en Nyíregyháza kaj Budapeŝto

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* aprezo

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio László Sziklay en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 836402
* GND: 12885121X
* LCCN: n83318044
* VIAF: 54190445
* ISNI: 0000 0000 7831 2080
* SUDOC: 030321662
* BNF: 12176138g
* NKC: xx0023865
 |


* Portalo pri Biografio
**Lajos Lóczy** [lajoŝ lOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lóczy Lajos** estis hungara geologo, profesoro, la unua eksterlanda membro de Brazila Scienca Akademio (1967). Lia samnoma patro Lajos Lóczy estis same geologo.

Lajos Lóczy  naskiĝis la 5-an de junio 1891 en Budapeŝto. Li mortis la 9-an de junio 1980 en Rio-de-Ĵanejro.

Biografio
---------

Lajos Lóczy frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Zuriko en 1914. Post siaj studoj li instruis en Reĝa Universitato de Budapeŝto, sed li partoprenis ankaŭ en geologia ekspedicio en Serbio en 1917. Li estis nomumita privata profesoro en 1919. Li ofte estis spertulo aŭ esploristo pri nafto eksterlande de 1920 ĝis 1961 (Ekvadoro, Peruo, Rumanio, Pollando, Jugoslavio, Sumatro, Javo, Sulaveso). Inter 1932 kaj 1948 li estis direktoro de geografia instituto en Budapeŝto, krome li partoprenis en esploroj pri nafto en Hungario. En 1961 li translokiĝis al Brazilo, baldaŭ li instruis en Rio-de-Ĵanejro, eĉ en Teherano. En 1973 li pensiuliĝis.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A villányi callovien ammonitesek monográfiája* (1915)
* *Tectonismo transversal na América do Sul e suas Relações Genéticas com as Zonas de Fratura das Cadeias Meio-Oceânicas* (1969)
* *Geológia Estrutural é Introduição a Geotectonica* (1976)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla laste)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 550636
* LCCN: n81042123
* VIAF: 40692626
* ISNI: 0000 0000 2490 2579
* SUDOC: 168633078
* BNF: 10404784m
 |
**László Monszpart** [lAslO monspart], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Monszpart László** estis hungara kuracisto, kirurgo, hospitalestro.

László Monszpart  naskiĝis la 12-an de aprilo 1890 en Csákópuszta (ekstera apartenaĵo de Kondoros). Li mortis la 28-an de marto 1955 en Kiskunhalas.

Biografio
---------

László Monszpart akiris diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1913. Dum la 1-a mondmilito li estis kuracisto en armea hospitalo, kie li okupiĝis precipe pri traŭmatologio. Post la mondomilito li laboris en kirurgia kliniko en Budapeŝto. En 1920 li estis nomumita urba ĉefkuracisto de Kiskunhalas, en 1925 hospitalestro en la sama urbo. Ekde 1937 estis la unua en Hungario, kiu enkondukis novan metodon en la traŭmatologio laŭ eksterlandaj spertoj. En la 1940-aj jaroj komence la nazioj, poste la komunistoj molestadis lin.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A combtörések eredményes kezelése* (1918)
* *A lábszártörés kezeléséről* (1918)
* *Az intézeti és gyakorló-orvosi gyógykezelés összehangolása a töréskezelésben* (1949)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo kaj strato en Kiskunhalas

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio



* Kategorio László Monszpart en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Guenroc** (jen france, prononco [gɛ̃ʁɔk], bretone *Gwenroc'h*) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Côtes-d'Armor* (jen france, bretone *Aodoù-an-Arvor*), "marbordoj de la lando ĉe la maro", en la regiono Bretonio (france *Bretagne*, bretone *Breizh*). Laŭ la stato de 2020 en la komunumo vivis 216 loĝantoj sur areo de 7,39 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 29 loĝantoj/km². Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dinan kaj al la kantono *Broons*. La teritorio havas komunan limon kun Caulnes, Guitté, Plouasne, Plumaudan kaj Saint-Maden.

Toponimio
---------

Bretonlingve, *Gwenroc'h* havas la signifon «blanka roko».

Geografio
---------

La kulmina punkto de Guenroc altas je 103 metroj, ĝi situas en la arba kampeto apud la loko nomata *La Rosais*.

Oriente kaj sude, la rivero Rance fariĝas lago sur la komunuma teritorio, sekve de la starigo de la baraĵo de Rophemel en 1937. Okcidente, estas alfluanto, la rivero Fremeur, kaj poste linio de tiu rivero al la loko nomata *La Fosse au Loup* (esperantlingve la lupfosaĵo) konsistanta el riveretoj kaj malnovaj padoj.

Guenroc estas ĉirkaŭata per la komunumoj de Plouasne, Guitté, Caulnes, Plumaudan, Saint-Maden. Antaŭlonge, la komunumo havis plian najbaron Médréac (ĝi estis najbara al la rivero Rance ekde la rivero Néal ĝis la rivereto Ville-Jonc en Guitté).

|  |  |
| --- | --- |
| La roko de Guenroc | La paroĥa preĝejo Gervasio kaj Protasio |

La komunumo posedas preĝejon, datiĝantan de 1465. Proksime de la preĝejo, en kultivaj kampoj, restaĵoj de la Romia Imperio estis malkovritaj en 1896: fornoj, fundamento de romaj domoj. Ja praa romia vojo iranta de Corseul al Vannes pasis en la "arbaro de Hago" (*bois de la Haye*) tre proksime al Caulnes. Kiam la fervoja stacio konstruiĝis, multaj romiaj restaĵoj retroviĝis. Krome, ĉirkaŭ la sama tempo malkovriĝas ankaŭ tranĉitaj ŝtonoj de la keltoj.

Heraldiko
---------

La komunuma blazono, videbla en la informkesto dekstre, priskribiĝas jene: "ruĝa kun tri oraj ŝakkurieroj kaj samkolora bordero".

* Kategorio Guenroc en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Côtes-d'Armor

Referencoj
----------

1. ↑  Erwan Vallerie: *L'art et la manière de prononcer ces sacrés noms de lieux de Bretagne* (La arto kaj maniero prononci ĉi tiujn sanktajn loknomojn en Bretonio), Chasse-Marée/ArMen, 1996, paĝo 97 (kaj [ɟɛ̃ɾo] en galoa lingvo).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (france)
**Ankaio** (helene **Ἀγκαῖος**, latine *Ancaeus*) estis en la helena mitologio fortulo kaj fama ĉasisto el Arkadio.

Ankaio estas unu el la grekaj herooj, kiuj aliĝis al la legenda granda ekspediciio de Argonaŭtoj, aranĝita de Jazono por akiri oran ŝaffelon el fora Kolĥido. Li havas ankaŭ signifan rolon en mito pro Meleagro, filo de kalidonia reĝo Oineo kaj de lia edzino Altteo.

Inter Argonaŭtoj
----------------

Sur ŝipo Argo dum ekspedicio al Kolĥido figuras Ankaio kiel la fama fortulo, sed ankaŭ kiel prudenta viro, kiu kapablas trankviligi kaj stimuli siajn amikojn kaj batalantojn. Kiel ĉeestanto de la ekspedicio li estas nomata kiel "la plej konataj fortuloj Heraklo kaj **Ankaio**, "kiuj sen lotado ricevis mezajn lokojn sur ŝipbenkoj, sen devo remi". Ankaio estas priskribata kiel prudenta estro. En situo kiam mortis du anoj de la ŝipanaro kaj la ceteraj funebris kaj rezignaciis de afliktiĝo kaj senkonsilo, Ankaio liveris aŭdacon al la ceteraj viroj, ke ili jam prenu remilojn kaj li mem enpostenigis vakan lokon de stiristo. Kiam la ŝipo fine venis al la bordoj de Kolĥido, estis Ankaio, kiu proponadis pluajn paŝojn al la reĝo Eeto.

Ĉaso de la kalidonia apro
-------------------------

En Etolio, en la centra Grekio, en la ĉefurbo Kalidono regis la reĝo Oineo. En unu jaro ili havis riĉan rikoltaĵon kaj la reĝo oferis al dioj, nur diinon Artemison li forgesis. La ofendita diino punante Kalidonon sendis teruran apron, kiu detruadis la regionon kaj estis danĝera al la homoj.

La reĝa filo Meleagro decidis senigi la regionon de la timo kaj la apron mortigi. Li kunvenigis la plej aŭdacajn virojn, inter ili ankaŭ estintajn kunulojn el la ŝipo Argo. La inviton akceptis ankaŭ la sperta ĉasistino Atalanta, kiun Meleagro enamiĝis.

La reĝo aranĝis grandan ĉason. En profuna arbara valo ili la teruran apron fortimigis kaj atakis lin per ĵetlancoj, sed nur incitis lin. La apro al unu ĉasisto disŝiris la piedon kaj malaperis en vepro, kie atingis ĝin sago de Atalanta kaj enpikis ĝin post la orelo. La viroj ne volis hontigi sin de la virino, atakis impete la apron kaj Ankaio starigis sin al apro per akra hakilo. Sed la apro atakis la unua kaj enpikis siajn ŝirdentojn en Ankaian ventron kaj mortigis lin. La ceteraj ĉasistoj sensukcese plu atakis la apron, ĝis Meleagro mortigis ĝin.

Referencoj
----------

* Gerhard Löwe, Heindrich Alexander Stoll, *ABC de Antikva tempo*
* Publio Ovidio Naso, *Metamorfozoj*
* Rudolf Mertlík, *Antikvaj mitoj kaj legendoj* (ĉeĥe)
* Vojtěch Zamarovský, *Dioj kaj herooj de la antikvaj mitoj* (ĉeĥe)
**SZILVESZTER László** (pro. silvester) estis rumania hungara instruisto, ĵurnalisto, tradukisto naskita en Atid la 11-an de majo 1936 kaj mortinta en Miercurea Ciuc la 16-an de decembro 2007.

Biografio
---------

László Szilveszter havigis diplomon de bazlernejo en Cristuru Secuiesc en 1953, poste diplomon de instruisto pri rusa lingvo en 1958 en Pedagogia Instituto Maxim Gorki de Bukareŝto. Li instruis en Ditrău, Joseni, li estis sekciestro por lernejafero de rajono Gheorgheni, poste inter 1968-1979 li laboris en partiaparato de Distrikto Harghita, pli poste ĝis 1990 li estis redaktoro, ĵurnalisto, rubrikestro de la gazeto *Informaţia Harghitei* (post 1990 *Adevărul Harghitei*) de Miercurea Ciuc. Post 1990 li instruis rusan lingvon en Miercurea Ciuc ĝis sia pensiiĝo en 1996.

Tradukistatestilo
-----------------

En 1981 li akiris atestilon de tradukisto (Certificat de traducător) en Bukareŝto por traduki el rusa lingvo al rumana kaj hungara lingvoj, el rumana lingvo al hungara lingvo, el hungara lingvo al rumana lingvo. Li publikigis tradukaĵojn en gazetoj Hargita, Informația Harghitei, Utunk, A Hét, Új Élet, Dolgozó Nő.

Tradukaĵoj
----------

* *Nagyapó mesefája*, libroserio, 1975-1986. 49 fabeloj tradukitaj el rusa lingvo (volumoj 5. 6. 9. 11.13. 15.), Editura Ion Creangă, București;
* Mircea Sântimbreanu: *A nagyszünet*, rakontoj, skizoj el rumana lingvo (kunulaŭtoro), Editura Ion Creangă, București, 1980;
* Octav Pancu-Iași: *Közeleg az este?*, Libroserio *Minden gyermek könyve* volumo 21-a, el rumana lingvo, Editura Ion Creangă, Bukareŝto, 1981;
* *Tüz anyja*, fabelselektaĵo el rusaj tradukaĵoj, Editura Ion Creangă Bukareŝto, 1983;
* Alexandru Mitru: *Az Olümposz legendái*, tradukkunlaboranto, tradukaĵreviziulo, Editura Ion Creangă, Bukareŝto, 1983;
* Grigore Bajenaru: *Cismigiu diákliget*, porjunulara romano, Editura Ion Creangă, Bukareŝto, 1985;
* Grigore Bajenaru: *Jó reggelt, fiúk!*, porjunulara romano, Editura Ion Creangă, Bukareŝto, 1988.

Fonto
-----

* La samnoma filo de L. Sz. je la peto de vikipediisto Zetey.
**Argo** estis fama ŝipo de Argonaŭtoj, per kiu ili navigis por ora ŝaffelo al Kolĥido.
Konstruisto de la ŝipo estis Argo, filo de la heroo Arestoro. Sed oni rakontis, ke la ŝipon konstruis agrabla mara dio Glaŭko kiu ankaŭ stiris ĝin dum navigado de Argonaŭtoj. La ŝipon akompanadis kaj gardis diino Atena. Estro de la ekspedicio estis Jazono, laŭrajta heredanto de la trono en Iolko, kiu tamen plenumon de sia rajto neniam finatendis.

Argo sur bildo de Lorenzo Costa el la 16-a jarcento
Argo estis ŝipo ĝis tiam nevidebla, kun kvindek remiloj kaj tamen tiel malpeza, ke la navigistoj povis ĝin porti sur ŝultroj. Anaron kreis kvindek plej bonaj viroj el la tuta Grekio, ĉiuj famaj herooj, inter ili Heraklo, Tezeo, Peleo, Meleagro, sed ankaŭ fama poeto Orfeo, majstro stiristo Tifiso, minimume du aŭguristoj kaj multaj pluaj. Heraklo devis sidi meze de la ŝipo, ĉar se li venis flanken, la ŝipo kliniĝis tien. Sed ankaŭ sub liaj piedoj ĝi subakvigadis sin pli profunde ol alie.

Kiam la ŝipo estis lanĉata sur la akvon, la anaro oferis al dioj kun petoj al Apolono pri sukceso de la ekspedicio kaj feliĉa reveno. Ĉe eknavigo sekvis grandegan ŝipon amaso da homoj kaj admiris ĝian belecon kaj brilantajn armilojn de la anaro.

Loko, kie Argo unue albordiĝis por tranoktado, estis honore al ĝi nomigita ankaŭ Argo.

Dum sia pilgrimado la ŝipo regis kaj preterigis multajn danĝerojn.

* Kiam Argo navigis tra markolo Bosporo, kie du rokoj Simplegadoj senĉese dis- kaj kun-iĝadis kaj kunpuŝigadis kaj frakasadis ĉion en ilia vojo, la Argonaŭtoj lanĉis kolombinon, kiu traflugis feliĉe inter la rokoj kaj nur kelkaj plumojn el ĝia vosto la rokoj forŝiris. Poste ekmoviĝis Argo, ĉiuj pene remis, sed torentaj fluoj ĉiam trenis ĝin reen. La ŝipo tranavigis nur per forta helpo de diinoj kaj najadoj. Nur ornamaĵon sur pobo la rokoj disfrakasis, kiam ili kunpuŝiĝis post la ŝipo. Poste la rokoj disiĝis kaj de tiam ili firme staras senmove. Nome estis dirite en orakolo, se tranavigos ununura ŝipo, la rokoj poste jam ne ĝenos la aliajn.

* Jam ĉe konstruado de la ŝipo estis en ĝi enmetita sorĉa peco de la ĉeftrabo. Ĝi surprize anoncadis al ŝipanoj, kio malfacila dum vojaĝo ankoraŭ atendas ilin.

* Post forveturo el lando de fajakoj la ŝipo venis en sablaĵojn kaj malprofundaĵojn kaj la anaro neeviteble devis preni ĝin sur la ŝultrojn kaj porti dek du tagojn kaj dek du noktojn trans dezerto. Nur apud Tritona golfo dio Tritono venigis ilin al la profunda akvo.

La longa vojaĝo de la ŝipo Argo finiĝis tie, kie ĝi komencis, en fama urbo Iolko, kie ĝi estis solene bonvenigata. La ŝipo kaj ĝia anaro akiris renomon kaj gloron. Mito pri Argonaŭtoj estas enu el la plej famaj en la greka mitologio.

La lasta mencio pri la ŝipo Argo rakontas, ke ĝi longe putriĝis sur forlasita loko. Sub ŝia detruata pobo trovis sian morton Jazono, serĉanta malantaŭ ĝi ombron.

* Kategorio Argo (ŝipo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Dun and Bradstreet** (konata mallonge pere de ĝia akronimo **D&B**) estas internacia firmao kun ĉefsidejo en Usono, kiu disponigas komercinformojn por kreditriskadministrado, kreditinformojn kaj merkatikajn informojn. 

La firmao estis establita en 1841 kaj havas sian ĉefsidejon en Short Hills en Nov-Ĵerzejo en Usono.

La informoj estas donitaj ĉefe al kompanioj kaj administrantoj, kiuj interesiĝas pri informoj pri siaj provizantoj, klientoj kaj konkurantoj. La kompanio posedas datumbazon, kiu enhavas informojn kolektitajn en pli ol 190 landoj pri pli ol 250 milionoj da entreprenoj tutmonde .

Inter la ĉefaj areoj de la firmao estas riska administrado (*Risk Management Solutions*), vendo kaj merkatado (*Sales and Marketing Solutions*), solvoj por aĉetado (*Supply Management Solutions*) kaj e-komercaj solvoj (*E-Business Solutions*). La firmao estas inter la gvidantoj en informoj pri kompanioj, kaj estas precipe konata pro sia DUNS (Dun & Bradstreet Universal Numbering System), kiu identigas pli ol 225 milionojn da kompanioj en pli ol 190 landoj kaj ŝtatoj. 

Usonaj prezidantoj Abraham Lincoln, Ulysses S. Grant, Grover Cleveland kaj William McKinley ĉiuj laboris ĉe Dun & Bradstreet. D&B plurfoje estis voĉdonita de CNN kiel la plej agnoskita firmao de Usono ene de la kategorio de financaj informaj provizantoj.

Referencoj
----------

1. ↑  "Dun & Bradstreet Ushers in a New Era",  *Yahoo Finance*, March 10, 2015. (en-US)
2. ↑   400M Businesses! A B2B Data First! (November 5, 2020). Alirita 2022-02-03.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835655
* GND: 5343193-5
* LCCN: n85062985
* VIAF: 125549076
* ISNI: 0000 0001 2152 0214
* SUDOC: 034602267
* BNF: 12534132s
* NLA: 36157186
* NDL: 00758207
* BIBSYS: 90655840
* NKC: ko2002102299
* BNE: XX124066
 |
**Lavazza** (itale ***Luigi Lavazza Sp A***, luˈiːdʒi laˈvattsa ˈspa) estas itala firmao kiu produktas kafproduktojn. La firmao estis fondita en 1895 en Torino, fare de Luigi Lavazza, kaj estis origine prizorgita de malgranda nutraĵvendejo ĉe la adreso 10 Via San Tomiso en Torino. Nuntempe la komerco estas administrita fare de la tria kaj kvara generacioj de la Lavazza-familio.

Lavazza ankoraŭ estas familia firmao kaj estas administrita fare de la Lavazza-familio .

Agadoj
------

Lavazza importas la kafgrajnojn kiujn ĝi uzas el la tuta mondo: el landoj kiel Brazilo kaj Kolombio en Sudameriko, Gvatemalo, Kostariko kaj Honduro en Mezameriko, Ugando en Afriko, Indonezio kaj Vjetnamio en Azio, kaj Usono kaj Meksiko en Nordameriko. La kompanio, kiu markas sian kafon kiel "la plej ŝatata kafo de Italio", asertas, ke 16 milionoj el la 20 milionoj da familioj, kiuj aĉetas kafon en Italio, elektas kafon Lavazza. La firmao ankaŭ administras plurajn kafejojn (similajn al Starbucks), kie ĝi ofertas diversajn kaftrinkaĵojn, aldone al sia propra muelita kafo, por hejma uzo. Lavazza surmerkatigas siajn produktojn en pli ol 90 landoj ĉirkaŭ la mondo. 

Ekde 1991, Lavazza komencis publikigi la "Lavazza Kalendaro", kiu prezentas modajn fotojn fare de kelkaj el la plej renomaj fotistoj de la mondo: Annie Leibovitz en 2009, David LaChapelle en 2002, Helmut Newton en 1993 kaj 1994 kaj multaj aliaj.

Referencoj
----------

1. ↑   Lavazza posts record 2019 results and pledges €10m coronavirus relief for Italy - World Coffee Portal. Alirita 1 July 2020.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Lavazza oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 835809
* ICCU: TO0V581895
 |
Ilustraĵo de paro de Ruĝaj paseroj el *Fauna Japonica*
**Fauna Japonica** (japana faŭno) estas serio de monografioj pri zoologio de Japanio.

La plena titolo estis *Fauna Japonica sive Descriptio animalium, quae in itinere per Japoniam, jussu et auspiciis superiorum, qui summum in India Batava imperium tenent, suscepto, annis 1825 - 1830 collegit, notis, observationibus et adumbrationibus illustravit Ph. Fr. de Siebold. Conjunctis studiis C. J. Temminck et H. Schlegel pro vertebratis atque W. de Haan pro invertebratis elaborata*.

Baze sur la kolektoj faritaj de Philipp Franz von Siebold (kiu eldonis la tekston) kaj de lia sukcedanto Heinrich Bürger en Japanio, la volumoj pri vertebruloj de *Fauna Japonica* estis aŭtoritaj de la naturalistoj de la muzeo de Leyden nome Coenraad Jacob Temminck kaj Hermann Schlegel. Wilhem de Haan, ankaŭ de la muzeo de Leyden verkis la prisenvertebrulajn volumojn helpite de la japanaj artistaj naturalistoj Keiga Kavahara, Kurimoto Masajoŝi kaj aliaj.

Ĝi estis publikite laŭserie en kvin volumojn inter 1833 kaj 1850.

Tiu estis la unua libro verkita en eŭropa lingvo (nome franca) pri japana faŭno.

Referencoj
----------

* Masuzō Ueno, 1964 : The Western Influence on Natural History in Japan, *Monumenta Nipponica*, **19** (3/4) : 315-339. ISSN 0027-0741.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fauna Japonica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Libroservo de Universitato Kioto Arkivigite je 2014-10-26 per la retarkivo Wayback Machine
**László TRÓCSÁNYI** [la:slo: tro:ĉa:nji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Trócsányi László** (naskiĝis la 6-an de marto 1956 en Budapeŝto) estas hungara politikisto, ministro, advokato, diplomato, profesoro.

Biografio
---------

László Trócsányi frekventis universitatojn en Szeged kaj Budapeŝto. Li akiris juran diplomon en 1980. Post siaj studoj li eklaboris en biblioteko, poste en jura instituto. En 1985 li advokatiĝis, sed restis ankaŭ en la instituto. En 1987 li ekinstruis en Scienca Universitato de Szeged. En 1991 li establis propran advokatan kontoron, en la sama jaro li kandidatiĝis. En la sekva jaro li akiris la instruan rangon docento, li estis katedrestro inter 1994 kaj 2000 (ankaŭ vicdekano ĝis 1998). En 2000 li iĝis universitata profesoro, tamen li estis ambasadoro de Bruselo ĝis 2004. En la sekva jaro li estis membro de Konsilio de Eŭropo, inter 2005 kaj 2008 li estis gastoprofesoro en Lyon. Inter 2007 kaj 2010 li estis membro de konstitucia juĝejo. En la Tria Kabineto Orbán li estas ministro pri justico.

En 2019 li estis proponita por la Komisiono von der Leyen, sed estis rifuzita de la Eŭropa Parlamento.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Milyen közigazgatási bíráskodást?* (1992)
* *Európa egysége és sokszínűsége: a kisebbségek jogai: a belga és a magyar példa* (2003)
* *Az alkotmányozás dilemmái* (2014)

Fontoj
------

* Arkivigite je 2015-05-18 per la retarkivo Wayback Machine
* france
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2015-05-17 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2019-01-07 per la retarkivo Wayback Machine angle

* Kategorio László Trócsányi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Amiko** (helene **Ἄμυκος**, latine *Amycus*) estis en la helena mitologio reĝo de berbikoj, nacio en Bitinio.

Amiko estis filo de la mara dio Pozidono. Li estis fama per sia granda forto kaj batalemo. Ĉiun alveninton li kaptis kaj poste defiis al pugnobatalo, en kiu kutime ĉiun sian rivalon venkis kaj mortigis. Do ne estis mirinde, ke lian landon la eksterlandanoj evitadis.
Sed tio ŝanĝis kiam la ŝipo de Argonaŭtoj kun estro Jazono ĵetis ankron ĉe bordoj de la insulo de bebrikoj, por ke ĝi kompletigu provizojn por la longa vojaĝo al Kolĥido alporti la  Oran ŝaffelon. La reĝo Amiko akceptis la marnavigistojn malagrable kaj regalis ilin per senskrupulajn vortojn.

Kun mokrido li defiis al pugnobatado iun ajn aŭdaculon el la Argonaŭtoj. Aliĝis Polideŭko, unu el la Dioskuroj. La batalo estis malfacila, nur en la dua parto, post mallonga ripozo Polideŭko pugnobatis bataleman reĝon tiel forte, ke Amika kranlo krevis kaj la batalema reĝo mortis.

* Kategorio Amiko (mitologio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 407217
* GND: 118648993
* VIAF: 316436179 805693, 316436179
* SUDOC: 078600553
* BNF: 12272947v
 |
Superreĝdimensia lito (200cm x 200cm) en hotelo JOCA, Kotonuo, Benino
**Dimensioj de litoj** varias multe de regiono al regiono kaj la esprimoj por tiuj diversaj litoj malsamas de regiono al regiono.

Estas dimensioj de lito por bebo; lulilo.

Estas dimensioj de lito por infano.

Estas dimensioj de lito por unu persono: unupersona lito.

Estas dimensioj de lito por paro: geedza lito.

Por tre longaj litoj foje aperas la formulo XL.

La dimensioj aperas en coloj en Britio, Usono kaj Kanado.

Por litoj por plenkreskuloj la longeco estas 190cm aŭ 200cm. Longaj litoj en Japanio ricevas la indikon *"Gaijin size"*. *Gaijin* estas japana vorto, kiu signifas "ne-japano", *size* estas "dimensio" en la angla.

Se lito rilatas al la meblo mem, japanoj ne havas litojn, sed futonojn. La futonoj malaperas en ŝrankon dum la tago, tiel ke ofte japanoj ne havas dormoĉambron.

La kreskanta vojaĝemo, evoluo de turismo kaj abundo de internaciaj kongresoj faras, ke precizaj kaj unuecigitaj esprimoj estas bezonataj por la diversaj hoteloj en la mondo.

Oftas jenaj nomoj por larĝeco de litoj:

* *Queen size* dimensio por reĝino: 160cm (reĝindimensia lito)
* *King size* dimensio por reĝo: 180cm (reĝdimensia lito)
* *Super King size* superreĝa dimensio: 200cm (superreĝdimensia lito)

Vidu pli da detaloj en la anglalingva versio de vikipedio.

* Kategorio Litdimensioj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Hilaso** (helene  *Ὕλας* , latine *Hylas*) estis en la helena mitologio amiko, varleto aŭ ankaŭ ŝildportisto de la granda heroo Heraklo.

„Hilaso kaj nimfoj", John William Waterhouse, 1896
Hilaso devenis el la gento de Driopoj. Kiam oni preparis la ŝipon Argon por vojaĝo en foran Kolĥidon por alporti la  Oran ŝaffelon, ĝia estro Jazono el Jolko kolektis virojn el la tuta Grekio, inter aliaj por tiu ĉi vojaĝo venis ankaŭ Heraklo kaj Hilaso.

Sed ilia navigado ne daŭris longe. Dum halto en proksima insulo Lemno Heraklo nur malfacile devigis la ŝipanojn kaj eĉ la estron veturi plu, ĉar al ili tre plaĉis la komunumo de la belaj solvivantaj virinoj. Sed fine li sukcesis kaj Argonaŭtoj daŭrigis sian vojaĝon.

Sur teritorio de Dolionoj ili travivis teruran batalon kontraŭ soldatoj de la amika reĝo Kiziko. En mallumo ili ne ekkonis sin reciproke kaj konsideris sin unuj la aliajn malamikoj. Kiam ili ekkonis kontraŭ kiu ili batalis, estis jam malfrue. La reĝo Kiziko estis en la batalo mortigita.

Post la sepultaj ceremonioj la ŝipo veturis plu kaj dumvoje al Heraklo rompiĝis la remilo. La ŝipo albordiĝis en buŝo de rivero en Misio kaj Heraklo iris serĉi taŭgan arbon. Ankaŭ Hilaso ien iris. Kiam li dum longa tempo ne revenis, Heraklo kaj Polifemo iris serĉi lin. Polifemo deklaris, ke li aŭdis Hilason krii, sekvis la spurojn, sed trovis nur Hilasan kruĉeton ĉe akvoprofundejo. Ĉiuj vokis kaj serĉis, sed nenio helpis.

Kiam dum longa tempo nek Heraklo revenis al la ŝipo, Jazono ordonis forveturi. Tio ne plaĉis al iuj ŝipanoj, kiuj rifuzis fornavigi sen Heraklo. Sed fine ili devis obei kaj la ŝipo forvojaĝis sen la heroo.

Heraklo minacis al Misio per dezertigo, se ili ĉesos Hilon serĉi. Tiel restis ĝis nur solenoj, dum kiuj pastro vokas Hilasan nomon kaj ĉiuj ŝajnigas sin serĉantaj lin.

Estis diritaj du opinioj: Hilaso kurĉasis cervon, tiu saltis en akvoprofundaĵon, transformis sin en belan najadon kaj loge instigis Hilason sub la akvonivelon. Alia versio diras, ke la junulon ekamis la nimfo Driopo, kiu fortiris lin sub la akvonivelon kaj tie ŝi vivis kun li kaj siaj kunulinoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Hiledoj

Referencoj
----------

* Kategorio Hilaso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Hylás en la ĉeĥa Vikipedio.*
**Loscorrales** [loskoRAles] (en aragona *Os Corráls* aŭ *Os Corrals*, kaj​ oficiale *Loscorrales/Os Corrals*​, kun signifo *La Bestokortoj*) estas municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko *Hoya de Huesca* (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas en la okcidento de la komarko *Hoya de Huesca*. Ĝi limas norde kun Loarre, sude kun Lupiñén-Ortilla, oriente kun La Sotonera kaj okcidente kun Ayerbe. Ĝi estas norde de la depresio de Ebro kaj inter la riveroj Sotón kaj Gállego.

La loĝloko Loscorrales mem (620 msm) estas je 26 km nordokcidente de Huesca; laŭ la ŝoseo A-132 ĝi estas komunikata kun Ayerbe nordokcidente kaj kun Plasencia del Monte sudoriente.

Historio
--------

La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn. La islama loĝantaro estis majoritate de muladioj —posteuloj de hispanromianoj kaj visigotoj— kaj de mozaraboj, kio estus klarigo de la kultivo de vitoj en islama epoko. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
​
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Loscorrales: oni malaltiĝis el 569 loĝantoj en 1930 ĝis nunaj 98 loĝantoj (2022).

Aktualo
-------

La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.

Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo kaj la ermitejo, kaj montaraj naturaj lokoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Ŭesko

Referencoj
----------

Bibliografio
------------

* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* Ubieto Arteta, Antonio, "Historia de Aragón". Los pueblos y los despoblados 1 (Eld. Anubar. Zaragoza, 1984)
* CONTE OLIVEROS, Jesús. "Personajes y Escritores de Huesca y Provincia". Eld. Librería General (Zaragoza 1981)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Loscorrales en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 810478
 |
Gravuraĵo de "Little Dorrit", 1856.
***Little Dorrit*** estas romano de Charles Dickens, origine publikigita kiel serio de epizodoj inter 1855 kaj 1857. La historio prezentas Amy Dorrit, plej juna filo de sia familio, naskita kaj edukita en la Marshalsea prizono por ŝuldantoj en Londono. Arthur Clennam trafas ŝin reveninte hejmen post 20-jara foresto, preta starti novan vivon.

La romano satiras la difektojn kaj de registaroj kaj de socio, inklude la institucion de prizonoj por ŝŝuldantoj, kie tiuj estas enprizonigitaj kaj tiel ili ne kapablas labori por repagi siajn ŝuldojn. La prizono en tiu okazo estas Marshalsea, kie la propra patro de Dickens estis enprizonigita. Dickens estas kritika ankaŭ pro manko de sociala asekuro, de traktado kaj sekureco de industriaj laboristoj, same kiel pro la burokrataro de la Brita Trezoro. Aldone li satiras la diversniveligon de socio kiu rezultas el la sistemo de sociaj klasoj en Britio.

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Little Dorrit en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

**Retaj eldonoj**

* *Little Dorrit* en Internet Archive.

Verkoj de Little Dorrit ĉe Projekto Gutenberg
**Map**

* *Little Dorrit Map* Arkivigite je 2019-09-09 per la retarkivo Wayback Machine.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 661346
* GND: 4099158-1
* LCCN: no2014124239
* VIAF: 181813589
* SUDOC: 06691292X
* BNF: 13769812d
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

 

**SZILVÁSI László** [silva:ŝi] (naskiĝis la 30-an de junio 1957) estas hungara esperantisto. Laŭprofesie li estas merkatikisto, ekonomikisto, inĝeniero pri elektroniko, entreprenisto, ĵurnalisto.

Postenoj en Esperantujo
-----------------------

Li estas profesia esperantisto ekde 1986: direktoro de sia entrepreno LINGVO-Studio, eldonanto de la gazeto *Eventoj* inter 1992-2002, gvidanto de la Budapeŝta Esperanto-Centro Eventoj.

Li estas prezidanto de la hungara Kultura Esperanto-Asocio (en Hungario), kaj kuratora afergvidanto de la Fondaĵo Eszperantó (hungare: Eszperantó Alapítvány). Li Iniciatis kaj fondis la organizaĵon Hungara Esperanto-Junularo (HEJ), iniciatis la aranĝon Internacia Junulara Semajno (IJS) kaj ĉeforganizis ĝin dum kvin jaroj.

Li Administras kaj prizorgas la retejojn www.eszperanto.hu kaj eventoj.hu. Li kunprojektis kaj administras la interretan Esperanto-vortaron ĉe www.eszperanto-szotar.hu, funkciigas la landan E-libroservon ĉe www.eszperanto-konyvesbolt.hu, prizorgas plurajn internaciajn Esperanto-servojn kiel Internacia E-Kalendaro, Ret-Info, STEB, kaj aliaj, verkis kaj eldonis Esperantan lernolibron, vortaron, gramatikon kaj plurajn lerno-helpilojn.

Dum la lastaj jaroj li funkciigas la solan pagan[*mankas fonto*] interretan kurson pri Esperanto, kaj establis la budapeŝtan Esperanto-Lernejon, kiu verŝajne estas la plej granda en Esperantujo.

Ligiloj
-------

Kovrilpaĝo de *Radioteknika artikolaro*, 1984, Budapeŝto, red: Szilvási László
* www.esperanto.hu/szilvasi/[*rompita ligilo*] - persona retpaĝo
* http://www.eszperanto-tanfolyam.hu - Esperanto-Lernejo "Lingvo-Studio"
* http://www.eszperanto-online.hu - interreta Esperanto-kurso por hungaroj
* www.eszperanto.hu - www.eszperanto.hu
* www.eventoj.hu - retejo de la Esperanto-Centro Eventoj
* - Scienca kaj Teknika Esperanto-Biblioteko, STEB
* - Internacia Esperanto-Kalendaro
* - Novaĵservo Ret-Info
* - Virtuala ekspozicio pri Esperantaj poŝtkartoj
* http://www.eszperanto-szotar.hu - Esperanta-hungara interreta vortaro kaj tradukhelpa programo
* http://www.eszperanto-konyvesbolt.hu - hungaria Esperanto-libroservo

* Kategorio László Szilvási en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**GRÓF László** [gro:f] estis rumanuja hungara aktoro, reĝisoro, teatrestro, meritartisto naskita en Abádszalók la 1-an de julio 1891 kaj mortinta en Oradea la 1-an de majo 1971.

Kariero
-------

László Gróf debutis en 1910 Nagyvárad kaj dum la unua mondmilito li estris la teatron. Iomtempe li ludis en Satu Mare, en la 30-aj jaroj en Bukareŝto (Alhambra), poste en Kluĵo li estis aktoro kaj reĝisoro de la Teatro Thália. En 1946 li havigis doktoran titolon pri ekonomiko per disertacio titolita *A színház gazdasági problémái* (La ekonomiaj problemoj de la teatro). En la lasta du kaj duona jardekoj de sia vivo li estis denove ano de la Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat de Oradea.

El liaj roloj
-------------

* Rómeó, Hamlet (Shakespeare);
* Bolond (Shakespeare: Reĝo Lear);
* Christian, Guiche gróf (Rostand: Cyrano de Bergerac);
* Háry János (Kodály);
* Főinkvizítor (Schiller: Don Carlos).

El liaj reĝisoraĵoj
-------------------

* Molière: Tartuffe;
* Beaumarchais: Figaro házassága;
* Gorki: Éjjeli menedékhely;
* Lovinescu: Rombadőlt fellegvár.

Elektitaj aktoroj en trupo de Gróf
----------------------------------

* László Kabos (1894-1937)

Fonto
-----

* Magyar Színházművészeti Lexikon
**László Ágoston** [lAslO Agoŝton], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ágoston László** estas hungara operkantisto, (baritono), trupestro.

László Ágoston  naskiĝis la 25-an de julio 1986 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Ágoston frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris ĵurnalistan diplomon en Altlernejo Metropolitan, poste operkantistan diplomon en Muzika Universitato Franz Liszt en 2011. Lia plej grava instruisto estis Sándor Sólyom-Nagy, sed li frekventis ankaŭ majstrajn kursojn de László Polgár (operokantisto) kaj Éva Marton. Post siaj studoj li tuj fondis operkantistan trupon "Moltopera". La celo estis prezenti la operon homamika. La trupo faris spektaklojn ekzemple en Palaco de Artoj, Festivalo Sziget, Nacia Teatro (Pécs), en 2014 en aparta ĉambro de la Budapeŝta Ŝtata Operejo, baldaŭ en Festivalo de Bayreuth. Ágoston mem nur malofte kantadas en sia trupo, li estas precipe reĝisoro, opertradukisto kaj produktoro. La trupo ofte aranĝas junularajn spektaklojn ne nur en Hungario, sed ankaŭ en Germanio kaj Britanio. Li ricevis jam kelkajn premiojn.

Fontoj
------

* oficiala paĝo kun fotoj
* anglalingva biografio Arkivigite je 2017-12-22 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2018-04-14 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio László Ágoston en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**László Kálmán** [lAslO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kálmán László** estis hungara lingvisto, altlerneja instruisto. Lia frato estis György Kálmán C..

László Kálmán naskiĝis la  24-an de novembro 1957(nun 1957-11-24) en Budapeŝto, li mortis la 10-an de oktobro 2021.

Biografio
---------

László Kálmán maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1976, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1981 kaj doktoriĝis post 2 jaroj. Inter 1981-1983 li estis redaktoro en filma instituto, poste lia kariero ligiĝis al akademia lingva instituto (escepte kelkajn mallongajn rompojn). Li instruis en Universitato Loránd Eötvös, sed inter 1990–1992 en Universitato de Amsterdamo. Li kandidatiĝis en 1990 antaŭ la Hungara Scienca Akademio kaj li estis levita docento en 1994. Kelkfoje li ricevis stipendiojn.

Elektitaj libroj
----------------

* *Hárompercesek a nyelvről* (1999)
* *Konstrukciós nyelvtan* (2001)
* *Dinamikus szemantika* (kunaŭtoro, 2001)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

* Kategorio László Kálmán en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 831250
* LCCN: n2001157300
* VIAF: 38729581
* ISNI: 0000 0001 1623 8935
 |


* Portalo pri Biografio
**Begusaraj,** hindie **बेगुसराय** estas urbego kaj municipo en nordorienta Barato, en centra parto de la subŝtato Biharo (kie ĝi estas industria kaj financa ĉefurbo), en kantono de Monger, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. La loknomo estis nomita laŭ Begu, domzorgisto de merkato Saraj.

Ponto ĉe Begusaraj

Demografio
----------

En 2011 Begusaraj havis 252 008 da loĝantoj kun legopovo 79%, pli alta, ol la landa mezumo.

Geografio
---------

Begusaraj situas sur la nordhinda ebenaĵo tre proksime de Gango laŭ averaĝa alteco de 41 m super la marnivelo. Lakhisaraj troviĝas 28, kantona sidejo Monger 34, Ŝejkhupura 42, Samastipur 60, Saharsa kaj Bihar Ŝarif po 68, Pavapuri 71, Navada 86, Darbhanga 85, Haĝipur 97, subŝtata ĉefurbo Patnao 103, Deoghar 118, Giridih 139, Hazaribag 177, Kolkato 391, ĉefurbo Delhio 952, Mumbajo 1546 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

En la historiaj tempoj Begusaraj apartenis al la en:Mithila (region), ekde 1870 al Monger. Begusaraj iĝis sendependa distrikto en 1972.

Ekonomio
--------

La agrikulturo ludas primaran rolon en la ekonomio. En la urba najbareco oni kultivas oleajn semojn, anizojn, tabakojn, jutojn, terpomojn, ruĝajn kapsiketojn, tomatojn, liĉiojn, gujavojn, citronojn kaj bananojn. La industria flanko konsistas el olea rafinado kaj termika centralo.

Religioj
--------

Enn Begusaraj estas hinduoj (89%), poste islamanoj (10,5%), la ceteraj religioj malpli, ol 1%.

Lingvoj
-------

En Begusaraj la oficiala lingvo estas la hindia, aldonita la urdua, fine akceptita la majtila lingvo.

Trafiko
-------

Begusaraj havas trairan fervojan linion. 3 ĉefvojoj kaj unu flankovojo kuras al la urbego. Tre proksime estas ponto tra Gango. Loke ekzistas malgranda flughaveno.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejoj
* proksime birdorezervejo

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
Pastro **James Bulwer** (21a Marto 1794 – 11a Junio 1879) estis angla kolektisto, naturalisto kaj konkologo.

Bulwer naskiĝis ĉe Aylsham en Norfolk kaj studis ĉe la Jesus College (Kembriĝo). Dum sia vivo ĉe Kembriĝo li eklernis pentradon el fama pejzaĝa artisto John Sell Cotman, kaj iĝis membro de Linea Societo pro sia intereso pri moluskoj, kaj unu el liaj tri proponintoj estis William Elford Leach.

En 1818 li iĝis diakono kaj en 1822 pastro. En 1823 li iĝis parokestro de Booterstown en Dublino, kaj moviĝis al Bristol en 1831 kaj al St James's Chapel, Piccadilly en 1833. Li pasis kelkajn vintrojn veture en Hispanio, Portugalio kaj en Madejro, foje akompane de la filozofo kaj veturisto Alfred Lyall. Printempe de 1825 Bulwer kolektis specimenon de nekonata petrelo en Madejro. Tiu estis priskribita de Sir William Jardine kaj de P. J. Selby en 1828 kaj ricevis la nomon de Bulvera petrelo. Ankaŭ la petrela genronomo *Bulweria* ricevis tiun saman nomon.

Bulwer lasis Londonon en 1839 kaj removiĝis al Norfolk, iĝante pastro de Blickling kaj poste de Hunworth. Li renovigis sian rilaton al Cotman kiam siaj filoj ĉeestis al la King's College School, kaj kelkaj el liaj rakontoj pri Hispanio kaj Madejro inspiris akvarelojn de Cotman.

Referencoj
----------

1. ↑  Ŝablono:Venn

* Barbara kaj Richard Mearns - *Biographies for Birdwatchers* (1988) ISBN 0-12-487422-3

* Kategorio James Bulwer en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 433543
* LCCN: nr97000138
* VIAF: 24503533
* ISNI: 0000 0000 6704 8579
* ULAN: 500031172
* RKD: 14018
 |
**László Mező** [lAslO mezO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mező László** estas hungara violonĉelisto, altlerneja instruisto.

László Mező naskiĝis la 27-an de aprilo 1939 en Szeghalom.

Biografio
---------

László Mező studis en muziklernejo en Tarhos (1947-1954), en muzikarta mezlernejo en Budapeŝto (1954-1957), en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt (1957-1962). Lia instruisto estis en la 3 lernejoj Antal Friss. Jam en 1957 li estis fondinta membro de la Arĉa Kvaropo Komlós ĝis 1960, poste denove ekde 1976. Post la diplomo li apartenis al la tutlanda filharmonia orkestro inter 1962 kaj 1975, ankaŭ al ĉambra orkestro inter 1971-1975. Ekde 1961 li instruas en la Muzikarta Altlernejo. En la jaroj 1965 kaj 1966 helpe de stipendio li plulernis en Novjorko. Iam li ricevis lecionojn de Pablo Casals. Kun la Arĉa Kvaropo li ricevis premion Kossuth en 1997, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Gergely Devich
* Zoltán Onczay

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio László Mező en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 652723
* GND: 134462106
* LCCN: n87812854
* VIAF: 107599559
* ISNI: 0000 0000 8405 4209
* SUDOC: 251574350
* BNF: 139686646
* MBA: 7b368d1b-fdae-4fad-9568-3e6f202c2fbc
 |
**Grizedale Forest** aŭ Arbaro Grizedale estas areo de arbaro 24.47 km² etenda en la Laga Distrikto de Nordokcidenta Anglio, situanta oriente de Coniston Water kaj sude de Hawkshead. Ĝi enhavas nombrajn montetojn, malgrandajn glaĉerajn lagojn kaj la setlejojn de Grizedale kaj Satterthwaite. Ĝi estas administrata de Forsta Komitato kaj estas populara turisma celo kun kolormarkataj padoj, monta biciklado, ekzercejo, 16-lita junulgastejo, kaj centro por vizitantoj kun porinfana ludejo, eduka centro, kafejo kaj vendejo. La arbaro estas uzata ankaŭ por du kurkonkurencoj jare, el kiuj la unua estas la Malcolm Wilson Rally, dum la dua estas la Grizedale Stages Rally, baze en Coniston

Skulptaĵaro
-----------

Dise tra la arbaro estas proksimume 90 skulptaĵoj, faritaj ĉefe el naturaj materialoj kiaj ŝtono kaj ligno. La projekto lokigi skulptaĵoj en al arbaro estis iniciato de la Grizedale Society en 1977 kaj ricevis la premion de 1990 nome *Prudential Award for the Arts*. Skulptistoj estas David Nash, Sally Matthews kaj Andy Goldsworthy inter aliaj.

Nombroj
-------

Kvarono de 200,000 vixitantoj al Grizedale jare biciklas. Estas nova biciklopado de 9.7 mejloj kaj oni malfermis montan biciklopadon kontraŭ £167,000 nome *North Face Trail*, kiu malfermiĝis marte de 2006.

LA plej alta pinto ene de Grizedale Forest estas la 314 m alte Carron Crag, super ligna panoptika skulptaĵo.

Historie Grizedale formis parton de Lancashire.

Bildaro
-------

* Grizedale Tarn (glaĉera lago)Grizedale Tarn (glaĉera lago)
* "Light Column" de Charles Grey Bray"Light Column" de Charles Grey Bray
* Mea Culpa de Robert Bryce Muir, 2006Mea Culpa de Robert Bryce Muir, 2006
* Detalo el Mea CulpaDetalo el Mea Culpa
* AkvosinjorinoAkvosinjorino
* Tipa markopadoTipa markopado
* Ligna skulptaĵo el vizitejo GrizedaleLigna skulptaĵo el vizitejo Grizedale
* Panoramo de skulptaĵoPanoramo de skulptaĵo

Referencoj
----------

* Forestry Commission Grizedale Forest site Arkivigite je 2007-01-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Grizedale Forest on visitcumbria.com Arkivigite je 2011-09-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Grizedale Forest Park & Visitor Centre on UKattraction.com Arkivigite je 2008-02-06 per la retarkivo Wayback Machine
* BritishCycling article on the North Face Trail Arkivigite je 2006-12-08 per la retarkivo Wayback Machine

Koordinatoj: 54° 20′ 04″ N 3° 1′ 15″ U﻿ / ﻿54.33444 °N, 3.02083 °U﻿ / 54.33444; -3.02083 (mapo)

* Kategorio Grizedale Forest en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Du anglaj nobeloj, unu kun parlamenta robo kaj la alia kun robo de la ordeno de la Ĝartero. Lucas de Heere, 1567.
**Lucas DE HEERE** (n. en 1534 en Gento - m. en 1584 en Parizo) estis flandra portretisto, poeto kaj verkisto.

De Heere estis protestanta, kaj li fuĝis dum la nederlanda ribelo kontraŭ Filipo la 2-a de Hispanio, kiu provis forigi protestantismon. De Heere iris al Anglio, sed povis reveni al sia denaska lando post la pacigo de Gento en 1576.

Li estis tre populara dum sia kariero, kaj onidire fariĝis ege riĉa. Lia portreto de Catrin o Ferain videblas en la National Museum Cardiff. Li pentris la kapon de Filipo la 2-a en 1553. En Anglio, li trejnis aliajn junajn nederlandanojn : John de Critz, plej verŝajne Marcus Gheeraerts la malpliaĝa kaj eble ankaŭ Robert Peake la pliaĝa.

* Kategorio Lucas de Heere en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 253391
* GND: 118978721
* LCCN: nr99031830
* VIAF: 95868081 47561729, 95868081
* ISNI: 0000 0000 8126 6150
* LIBRIS: 326488
* BNF: 126900606
* BPN: 13881092
* ULAN: 500030234
* RKD: 36881
 |
**László Solti** [lAslO ŝolti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Solti László** estas hungara bestkuracisto, profesoro, membro korespondanta (2004); ordinara (2010) de Hungara Scienca Akademio.

László Solti (dekstre)
László Solti  Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 28-an de aŭgusto 1946 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Solti studis en Veterinara Universitato de Budapeŝto en 1971, poste li eklaboris en Kaposvár kiel bestkuracisto. Post unu jaro li revenis al la universitato por instrui. En 1989 li estis nomita direktoro de instituto, sed en 1994 li revenis al la universitato jam kiel katedrestro. Pli frue en 1993 li profesoriĝis. Li estis rektoro inter 1997-2000, poste 4 jarojn li estis dekano. Li doktoriĝis en 2000 antaŭ la akademio. Ekde 2004 li estas vicrektoro en la bestkuracista universitato en Vieno. Li okupiĝas precipe pri naskiĝoj de bestoj. Li havas edzinon, kiu naskis du infanojn. Li ricevis premiojn (ankaŭ eksterlandan) inter 1981-2004.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla iomete pli malsupre) Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio László Solti en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)