recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Universitato en Long Xuyên
**Long Xuyên**  estas universitata urbego, diocezo kaj havenurbo en provinco *An Giang* en Vjetnamio ĉe riverdelto de Mekongo.

Aerfoto pri Long Xuyên
Vojo en Long Xuyên
Ponto en Long Xuyên

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 107 km²
* Supermara alteco: 2 m
* Loĝantaro: 368,376 en 2013
* Horzono: UTC +7
* Telefonkodo: 76
* Poŝtkodo: 880000
* 10° 22′ 25″ N 105° 26′ 45″ O﻿ / ﻿10.37361 °N, 105.44583 °O﻿ / 10.37361; 105.44583 (mapo)Koordinatoj: 10° 22′ 25″ N 105° 26′ 45″ O﻿ / ﻿10.37361 °N, 105.44583 °O﻿ / 10.37361; 105.44583 (mapo)

Katedralo en Long Xuyên
Preĝejo en Long Xuyên

Geografio
---------

Long Xuyên situas sur ebenaĵo laŭ okcidenta bordo de la Hau Giang rivero. Landlimo de Kamboĝo troviĝas 45, Rạch Giá 55, Ho-Ĉi-Min-urbo 143, Da Lat 370, Da Nang 701, Hue 717, Hai Phong 1173, Hanojo 1185, Ha Long 1217 km.

Historio
--------

Long Xuyên estis establita en 1999. Ĝi estas prospera grandurbo.

Ekonomio
--------

Motoro de la ekonomio en Long Xuyên estas la komerco pri rizoj, prilaborado de fiŝoindustrio (ankaŭ fiŝobredado) kaj fruktokultivadoj.

Eduko
-----

La universitato (fondita en 2000) havas 8,000 studentojn.

Religio
-------

Long Xuyên estas centro de la Hòa Hảo-religio. Ekzistas ankaŭ multaj katolikaj kaj budhismaj preĝejoj.

Vidindaĵoj
----------

* katedralo
* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans
* angle
* mapo, distancoj Arkivigite je 2017-03-06 per la retarkivo Wayback Machine
**Balladeus** [BaladEŬS] estas muzikgrupo el la flandra urbo Ninove kiu volas originale prezenti popolajn kantojn. Ĉefkantisto estas Rufijn DE DECKER kiu jam delonge ne plu estas nekonata en la Flandra popolmuzika mondeto. Kiel kantisto en la grupoj « Voljeir » kaj poste « De Veske Voljeir » li jam faris multajn kantetojn kaj tion li daŭrigegas kun Balladeus.

La muziko de Balladeus estas tre varia. Rakontaj baladoj honorigas la gruponomon. Ili estas alternataj de ludaj afiŝproklamaj kantoj, kunkantaĵoj kaj instrumentaj programeroj. La kantetoj temas pri aktualaj temoj, sed la tradicio ĉiam proksimas.

Grupomembroj
------------

Rufijn DE DECKER estas la ĉefkantisto. Jan MARIS ludas gitaron, timpanonon kaj kontrabason kaj estas kune kun Geert VAN SNICK ankaŭ "veterano" de "De Veske Voljeir". Geert ludas akordionon kaj sakŝalmon.

Bert DE TAEYE kaj Wim VANDERPOORTEN kompletigas la grupon. Bert ludas tutan serion da instrumentoj kiel vjelo, flutojn, sakŝalmon kaj violonĉelon. Wim-on aŭdas vi umi je klarneto, gitaro kaj sakŝalmo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Arkivigite je 2005-12-27 per la retarkivo Wayback Machine
Tiu artikolo donas superrigardon pri la biermerkato kaj ties famaj bierfarejoj.
Rigardu ankaŭ: **Listo de bierspecoj**

Bierkonsumo en la mondo
**Argentino**
Cerveza Quilmes
**Aŭstralio**
Victoria Bitter – Cascade – Carlton Crown
**Belgio**
Abbaye – Affligem – Alken-Maes – Binchoise – Bocq – Chimay – De Gouden Boom – De Landtsheer – Haacht – Halvemaan – Interbrew – Koninck – La Rochefortoise – Lindemans – Martens - Moortgat – Palm – Orval – Rodenbach – Roman – Sint Sixtus – Stella Artois – Vapeur – Westmalle
**Brazilo**
Cerveja Brahma
**Ĉeĥio**
Budějovický Budvar
Pilsner Urquell
Bierfarejo U Fleků
Staropramen
Gambrinus
Radegast
Velkopopovický Kozel
Braník
**Danio**
Carlsberg – Tuborg – Nia biero (Vores øl)
**Francio**
Jeanlain - Kronenbourg
**Hispanio**
Cruz Campo – San Miguel - Alhambra - Mahou
**Germanio**
Barre - Beck's – Bitburger – DAB (Dortmunder) – Hasseröder - Jever - Krombacher – - Münchner Hofbräu – Paulaner – Veltins – Warsteiner
**Irlando**
Guinness – Kilkenny
**Japanio**
Asahi – Kirin – Sapporo – Suntory
**Kanado**
Labatt
**Kroatio**
Daruvarska pivovara – Karlovačka pivovara – Osječka pivovara – Pivnice Medvedgrad – Pivovara Ličanka – Zagrebačka pivovara
**Litovio**
Utenos
**Luksemburgo**
Bofferding
**Madagaskaro**
Three Horses Beer
**Maŭricio**
Phoenix
**Meksiko**
Bohemia – Corona – Indio – León – Modelo Especial – Montejo – Sol
**Nederlando**
Alpha – Amstel – Argus - Bavaria – Brand – Brouwmeester – Dommels - Dors – Grolsch – Gulpener – Heineken – Hertog Jan – Karlsquell – Leeuw - Lindeboom – Oranjeboom – Raaf – Texelse Bierbrouwerij - La Trappe
**Nikaragvo**
Toña
**Norvegio**
E. C. Dahls, Frydenlund, Mack, Nøgne Ø, Ringnes, Aas
**Pollando**
Karmi - Królewskie - Lech - Okocim - Tatra - Tyskie - Warka - Żubr - Żywiec - Namysłów
**Reunio**
Dodo
**Rumanio**
Ursus - Bucegi
**Rusio**
Baltika – Boĉkarjov – Oĉakovo – Nevskoje
**Slovenio**
Celjski Grof - Laško - Union - Zlatorog
**Svedio**
Pripps - Spendrups - Norrlands Guld - Zeunerts - President - Starkporter
**Tajlando**
Singha
**Usono**
Anheuser-Busch – Boulevard – Budweiser – Coors – Goose Island – Miller – New Belgium – Rogue – Samuel Adams
**Venezuelo**
Polar

* Kategorio Listo de famaj bierfarejoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Lommis** estas komunumo en la distrikto Münchwilen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1 049 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

La komunumo Lommis situas en suda Turgovio en la Lauchevalo, ĉe la piedo de la monto *Immenberg* sude de la rivero Lauche, alfluanto de Murg. Lommis konsistas el la vilaĝoj Lommis, Kalthäusern kaj Weingarten. Tra la vilaĝo Lommis fluas la rivereto Kaabach, kiu inter Lommis kaj Weingarten alfluas al Lauche.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Lommis limas en nordo al Thundorf, en oriento al Affeltrangen, sudoriento al Tobel-Tägerschen, en sudo al Bettwiesen, en dudokcidento al Wängi, kaj en okcidento al Stettfurt.

Kastelruino Spiegelberg
-----------------------

Nordoriente de Weingarten situas la ruino de la iama *Kastelo Spiegelberg*. Ĝi estis konstruita en la 13-a jarcento de la libersinjoroj de Spiegelberg. Ek de la jaro 1639 ĝi estis posedaĵo de la Monaĥejo Fischingen. En la jaro 1821 la kastelo kun ĝia kapelo estis malkonstruita.

Trafiko
-------

Lommis atingeblas per poŝtaŭto ek de Frauenfeld kaj Affeltrangen. La plej proksimaj konektoj al la aŭtoŝoseo A1 apud Münchwilen kaj Matzingen atingeblas en proksimume 5 minutoj.

Aerodromo
---------

Motoraviadilo sur la aerodromo Lommis
En Lommis troviĝas malgranda aerodromo. Ĝi havas herbejan kurvojon kun longeco de 615 m kaj estis konstruita en la jaro 1962. Ĝin funkciigas la *Motrofluggrupo Turgovio* (germane *Motorfluggruppe Thurgau*). Ĝia ICAO-Kodo estas *LSZT*.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Lommis datiĝas el la jaro 824 kiel *Loubmeissa*, kaj la municipo Kalthäusern menciiĝis unuan fojon en 1296 kiel *Kalthusiren*.

La municipkomunumo Lommis konsistis ek de 1803 post la fino de la Helveta Respubliko ĝis 1994 el Lommis, Kalthäusern, Weingarten, Bettwiesen kaj Wetzikon. La 1-an de januaro 1995 kadre de la turgovia komunumreformo la malnova municipkomunumo estis malfondita kaj kreita la nova politika komunumo Lommis, kiu nun konsistas el Lommis, Weingarten kaj Kalthäusern.

* Kategorio Lommis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Lommis
* Retejo de la Motorfluggrupo Turgovio
* Lommis en la Historia Leksikono de Svislando
* Kalthäusern en la Historia Leksikono de Svislando

Bildoj
------

* Reformita preĝejoReformita preĝejo
* Reformita preĝejo de interneReformita preĝejo de interne
* Katolika preĝejoKatolika preĝejo
* Katolika preghejo de interneKatolika preghejo de interne
* FaktrabdomoFaktrabdomo
* Komunuma domoKomunuma domo
* WeingartenWeingarten
* Rojo KaabachRojo Kaabach
* Rigardo al la vilaĝo de orientoRigardo al la vilaĝo de oriento
* Rigardo al la vilaĝo de okcidentoRigardo al la vilaĝo de okcidento

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Münchwilen |
| --- |
| Aadorf • Bettwiesen • Bichelsee-Balterswil • Braunau • Eschlikon • Fischingen • Lommis • **Münchwilen** • Rickenbach • Sirnach • Tobel-Tägerschen • Wängi • Wilen |  |

 |
**Lesencetomaj** [leŝencetomaj] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Tapolca.

Preĝejo de Lesencetomaj
Kastelo de Lesencetomaj
Lesencetomaj

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 24 km²
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.859/17.3658
* Loĝantaro: 1200
* Poŝtkodo: 8318
* Telefonprefikso: 87

Situo
-----

Lesencetomaj situas sur ebenaĵo, laŭ rojo nomata "Lesence", laŭ flankovojoj. Tapolca troviĝas 8, Badacsony 15, Keszthely 17, Hévíz 20 km-ojn.

Historio
--------

Pli frue romianoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1121. Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Anna de 1754, en 1806 klasikismiĝis, la turo estas 30 m-ojn alta
* baroka Kastelo de Lesencetomaj kun parko de Nedeczky [nedecki] de 1752

Famuloj
-------

En Lesencetomaj naskiĝis:

* aktoro József Dezső
* Jenő Kováts (bestokuracisto).

* Kategorio Lesencetomaj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Rage Against the Machine** [reiĝ agenst de maŝin] (Esperante *Kolero Kontraŭ la Maŝino*) estis Usona supergrupo de la 1990-aj jaroj konataj pro ĝia mikso de metalroko kaj repo, kaj pro la politike maldekstrajn poziciojn kiujn ĝi esprimis en siaj kantoj.

La membroj de la grupo estis Zack de La Rocha (kantisto), Tom Morello (gitaristo), Tim Commerford (basisto) kaj Brad Wilk (drumisto). La grupo naskiĝis en Los Anĝeleso.

Ilia unua disko, Rage Against the Machine (1992), estas verŝajne ilia plej fama, kaj ĝi enhavas la revoluciajn himnojn "Killing in the name" [kilin in de neim] kaj "Bullet in the Head" [bulit in de hed].

En la jaro 2000 la grupo disiĝis. Ĉiuj ĝiaj membroj, krom la kantisto, ludas por nova grupo kiu nomiĝas Audioslave, kune kun la eksa kantisto de Soundgarden.

Tom Morello kaj Zack De La Rocha en Coachella, 2007
Rage reunuiĝis unufoje dum la festeno "Coachella" (*Coŭĉela*) en 2007.

Ili ludis la 20-an de aŭgusto 2008 por la rok-festivalo Rock en Seine, apud Parizo, por ilia dua koncerto en Francio ekde la reunuiĝo.
Ilia turneo en Eŭropo finiĝis en la festivaloj de Reading (22-a de aŭgusto) kaj Leeds (23-a de aŭgusto) en Britio.

Diskaro
-------

* Rage Against the Machine (1992)
* Evil Empire (1996)
* The Battle of Los Angeles (1999)
* Renegades (2000)

* Rage Against the Machine en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Rage Against the Machine en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 121840
* GND: 6071626-5
* LCCN: no96052523
* VIAF: 135984986
* ISNI: 0000 0001 2290 5407
* SUDOC: 080538754
* BNF: 139545324
* MBA: 3798b104-01cb-484c-a3b0-56adc6399b80
* BIBSYS: 9050444
* NKC: xx0019213
 |
**Lopa kvantuma gravito** (**LKG**, aŭ angle **LQG**) estas teorio kiu provas priskribi la kvantumajn ecojn de gravito. Ĝi ankaŭ estas la teorio de kvantuma spaco kaj kvantuma tempo, ĉar laŭ la ĝenerala relativeco, la geometrio de spactempo estas manifestaĵo de gravito. LKG estas provo kunfandi kaj adapti norma kvantuma mekaniko kaj norma ĝenerala relativeco. La ĉefa rezulto de la teorio estas fizika bildo de spaco, kie spaco estas grana. La graneco estas rekta konsekvenco de la kvantumigo. Ĝi havas la saman naturon kiel la graneco de la fotonoj en la kvantuma teorio de elektromagnetismo aŭ diskretaj niveloj de energio de la atomoj. Sed ĉi tie, spaco ĝi mem estas diskreta.

Pli precize, oni povas vidi spacon kiel ekstreme delikata ŝtofo aŭ reto, kiu "teksiĝas" de finhavaj lopojn. Tiuj retoj de girantaj lopoj nomiĝas spinretoj. La siatempa evoluo de spinreto nomiĝas spinŝaŭmo. La antaŭvidita grandeco de tiu strukturo estas la longo de Planck, kiu estas proksimume 10−35 da metroj. Laŭ la teorio, distancoj kies skaloj estas pli malgrandaj ol la longo de Planck havas nenium da signifo. Tial, LKG antaŭdiras, ke ne nur materio sed ankaŭ spaco ĝi mem havas atoman strukturon.

Referencoj
----------
*Oestocephalus*, nome frua lepospondilo.
***Lepospondyli*** aŭ **Lepospondiloj** estas diversa taksono de paleozoikaj tetrapodoj (kvar-membraj vertebruloj). Ĝi, kun ties supozata frata klado *Lissamphibia*, kaj *Amphibia* mem, estas la unuarangaj taksonoj kiuj formas la vertebrulan grupon de *Batrachomorpha*. Kun la escepto de unu malfrue survivanta lepospondilo el Malfrua Permio de Maroko (nome *Diplocaulus minumus*), lepospondiloj vivis el Frua Karbonio (Misisipio) al Frua Permio kaj estis geografie limigitaj al tio kio estas nune Eŭropo kaj Nordameriko. Kvin ĉefaj grupoj de lepospondiloj estas nune konataj: nome *Adelospondyli*; *Aistopoda*; *Lysorophia*; *Microsauria*; kaj *Nectridea*. Lepospondiloj havas diversan gamon de korpoformoj kaj inkludas speciojn kun formoj tritur-, angil-, serpent-, aŭ lacert-ecaj. Variaj specioj estis akvoloĝantaj, duon-akvoloĝantaj, aŭ surteremaj. Neniu estis granda (la plej granda genro, nome la diplovosta *Diplocaulus*, atingis unumetran longon, sed plej estis multe pli malgrandaj), kaj oni supozas ke ili vivis en specializitaj ekologiaj niĉoj ne uzataj de pli nombraj temnospondilaj amfibioj kiuj kunekzistis kun ili en Paleozoiko. Lepospondiloj estis nomigitaj en 1888 fare de Karl Alfred von Zittel, kiu stampis la nomon por inkludi kelkajn tetrapodojn el Paleozoiko, kiuj kunhavis kelkajn specifajn karakterojn en notokordo kaj dentoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Germain, D (2010). "The Moroccan diplocaulid: the last lepospondyl, the single one on Gondwana", *Historical Biology* **122** (1-3), p. 4–39. doi:10.1080/08912961003779678.
2. ↑  Carroll, R. L. (1988) *Vertebrate Paleontology and Evolution*, WH Freeman & Co.

* Benton, M. J. (2000), *Vertebrate Paleontology*, 2a eld. Blackwell Science Ltd
* Benton, M. J. (2004), *Vertebrate Paleontology*, 3a eld. Blackwell Science Ltd Taxonomic hierarchy Arkivigite je 2008-10-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Colbert, E H. (1969), *Evolution of the Vertebrates*, John Wiley & Sons Inc (2a eld.)
* Laurin, Michel (1996) Terrestrial Vertebrates - Stegocephalians: Tetrapods and other digit-bearing vertebrates Arkivigite je 2008-02-10 per la retarkivo Wayback Machine
* Romer, A.S. (1966) *Vertebrate Paleontology* University of Chicago Press, 1933; 3rd ed. 1966.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lepospondyli en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Lepospondyli en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Biology 356 - Major Features of Vertebrate Evolution: Lepospondyls and Lissamphibians de Dro. Robert Reisz
* Lepospondyli - Palaeos Arkivigite je 2005-04-09 per la retarkivo Wayback Machine
* Lepospondyli Arkivigite je 2005-04-20 per la retarkivo Wayback Machine
* Lepospondyli - phylogeny Arkivigite je 2007-12-31 per la retarkivo Wayback Machine
**Charles Michael (Chuck) Schuldiner** (13-an de majo 1967, Long Island, New York – 13-an de decembro 2001) estis usona muzikisto. Li estis la kreinto, la ĉefkantisto, la gitaristo kaj la plej grava ero de la grupo Death, kiu estis kreita en 1983 (kiam ankoraŭ estis nomita "Mantas").

Biografio
---------

### La komenco

Chuck Schuldiner naskiĝis je la 13a de Majo de 1967 en Long Island, Novjorko ene de juda familio de aŭstraj prauloj. En 1968, lia familio tranlokiĝis al Florido. Chuck estis la plej nova de tri geknaboj. Liaj havis unu fraton kaj unu fratinon: Frank kaj Bethann.

Chuck komencis ludi kiam estis 9 jaraĝa. Sia 16 jaraĝa frato estis ĵus mortigita en aŭtomobila akcidento kaj siaj gepatroj donis al li gitaron, pensante ke tio konsolus lian doloron.

Li havis klasikajn lecionojn dum nur malpli ol unu jaro ĉar li malŝatis ĝin.
Post tio, li gajnis elektrikan gitaron.
Li havis influon de Iron Maiden, KISS kaj Billy Idol, krom aliaj.

Chuck estis konata kiel publika kontraŭulo de pezaj drogoj, io malofta en metalmuzika komunumo. Tion oni povas konstati en diversaj intervjuoj kaj kelkaj kantoj (precipe "Living Monstrosity", pri kokaino kaj kokainemulo, naskiĝinta de kokainema patrino).

### Muzika kariero

Chuck formis Death kiel "Mantas" en 1983.

Chuck en nova grupo nomita Control Denied lanĉis la albumon *The Fragile Art of Existence* en la jaro 1999.

### Batalo kontraŭ kancero

Maje de 1999, Chuck komencis sperti kelkajn dolorojn en sia kolo. En sia datreveno, la 13an de Majo de 1999, ricevis la diagnostikon de serba kancero.

### Morto

La 13an de decembro de 2001, je la 4a Posttagmeze, Chuck Schuldiner forpasis.

Diskografio
-----------

### Kun Death

* 1987: *Scream Bloody Gore* (CD) - Combat
* 1988: *Leprosy* - Combat
* 1990: *Spiritual Healing* - Combat
* 1991: *Human* - Relativity
* 1992: *Fate: The Best of Death* (best of) - Relativity
* 1993: *Individual Thought Patterns* - Relativity
* 1995: *Symbolic* - Roadrunner Records
* 1998: *The Sound of Perseverance* - Nuclear Blast
* 2001: *Live in L.A.: Death & Raw* (live) - Nuclear Blast
* 2001: *Live in Eindhoven* (live) - Nuclear Blast

### Kun Control Denied

* 1999: *The Fragile Art of Existence*

### Kun Voodoo Cult

* 1994: *Jesus Killing Machine*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Chuck Schuldiner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Empty Words

Fonto
-----

* La fonto de la plej parto de tiu ĉi artikolo estis kaptita de la paĝaro Emptywords.org. Oni povas kopii, laŭ la nura kondiĉo mencii Emptywords.org kiel fonto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 85083
* GND: 134800370
* LCCN: no2009122605
* VIAF: 79787677
* ISNI: 0000 0001 1938 0574
* SUDOC: 243983271
* MBA: 59f751b5-291d-42be-b490-bdc856ca45c1
* BIBSYS: 12001528
* NKC: js20020325021
* BNE: XX1614551
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Lobelio** |
| --- |
|  |
| Lobelia tupa: infloresko*Lobelia tupa*: infloresko |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Verdukotiledonoj Eudicots |
| Subklaso: | Asteredoj *Asteridae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Asteraloj *Asterales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Kampanulacoj *Campanulaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | **Lobelio** *Lobelia*L. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Lobelio  |

 |
| v • d • r |

**Lobelio** estas genro de florplantoj el familio Kampanulacoj, kun proksimume 300 specioj. Tiu genro estas trovebla en plej granda parto de la mondo sed ĉefe en varmaj regionoj. La floroj estas torditaj sur la akso je ĉirkaǔ 180 gradoj kaj montras dulateran simetrion. Lobelioj entenas alkaloidojn, interalie **lobelinon**, kiu funkcias kemie kiel nikotino. Multaj lobelioj estas ornamplantoj.

Kelkaj fakuloj indikas 365 ĝis 415 speciojn, pro kio ĝi estus la dua plej specioriĉa genro de la familio Kampanulacoj. La specioj hejmiĝas precipe en la tropikoj kaj subtropikoj, ĉefe en tropika Afriko kaj Neotropiso, nur malmultaj specioj kreskas ĝis la moderklimataj regionoj.

Specioj
-------

* Erikeja lobelio

* Lobelio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lobelio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Lobelio en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Villaviciosa (apartigilo) kaj Villaviciosa (Asturio). |

**Llamas de la Ribera** [LJAmas delariBEra] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi estas en la centro de la provinco en tradicia komarko Ribera del Órbigo inter Carrizo de la Ribera kaj Las Omañas ĉe la rivero Órbigo, reprezentata en la blazono per tri trutoj sur blua fono.

Komarkoj de la provinco Leono; Ribera del Órbigo ne aperas, sed estas centre.
Río Órbigo.
Karnavalo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Llamas de la Ribera, Quintanilla de Sollamas, San Román de los Caballeros kaj Villaviciosa de la Ribera, okupas totalan areon de 59,88 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 807 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 700 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 31 km de Leono, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

Estas atestaĵoj de antaŭromiaj kaj de romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam lino, poste lupolo, pro kio aperas ties flava branĉo en la blazono sur verda fono), brutobredado kaj servoj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, karnavalo).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 760954
* VIAF: 7519156012418249700005
 |
Lokve situas en la mapo en la verda municipo
Ortodoksa preĝejo de Lokve

Bazaj informoj
--------------

**Lokve,** rumane **Locve,** serbe **Локве,** hungare **Végszentmihály** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato en municipo de Alibunar. Vaste estas uzata la malnova rumana nomo **Sânmihai**.

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 2000
* Poŝtkodo: 26361
* Telefonprefikso: 13
* Aŭtokodo: PA

Situo
-----

Lokve situas sur ebenaĵo.

Historio
--------

Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Lokve 2002 da homoj, (rumanoj 1819 (91 %), ciganoj 111 (6 %), serboj 32 (2 %) kaj aliaj).

Vidindaĵo
---------

* ortodoksa preĝejo

Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Hungara reĝlando
------------------------------------------------

Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Transilvanio vidu: Almásszentmihály!

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Alsómihályi | Büdszentmihály | Drávaszentmihály | Kisszentmihály | Magyarszentmihály |
| Nagymihály | Nagyszentmihály | Pusztaszentmihály | Rábaszentmihály | Rákosszentmihály |
| Sárszentmihály | Szentmihály | Szentmihályfa | Szentmihályfalva | Szentmihálykörtvélyes |
| Szentmihályúr | Turócszentmihály | Vasszentmihály | Végszentmihály | Zalaszentmihály |

* Kategorio Lokve en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**The Decemberists** estas usona bando de sendependa roko el Portland, Oregono. La nomo "Decemberists" venas de la malsukcesa Ribelo de Decembranoj kontraŭ la caro Nikolao la 1-a. La tekstoj de iliaj kantoj ofte estas kiel rakontoj. Ekzemple, la teksto de "The Mariner's Revenge Song" (angle *La Kanto de Venĝo de la Maristo*) de la albumo *Picaresque*: "Ni estas du maristoj / La solaj travivuloj de niaj ŝipoj / ĉi tie en tio ventro de baleno. / ĝiaj vergetoj estas traboj plafondaj / ĝiaj organoj estas tapiŝo / mi supozas ke ni havas iom da tempon por mortigi." Iliaj kantoj parolas pri rakontoj ĉu kapricaj aŭ epopeajn aŭ vere mallumaj.

Ilia sono estas tre originala kaj sendependa, kvankam oni ofte ilin komparas al la bando Neutral Milk Hotel.

La membroj estas:

* Colin MELOY (komponisto de kantoj, gitaristo, kaj ĉefkantisto)
* Chris FUNK (gitaristo, kaj ludisto de aliaj instrumentoj)
* Jenny CONLEE (klavaristo, akordionisto)
* Nate QUERY (basgitaristo)
* Petra HADEN (violonisto, kantisto)
* John MOEN (tamburisto)

Ekzistas ankaŭ kelkaj eksmembroj:

* Jesse EMERSON (basgitaristo)
* Ezra HOLBROOK (tamburisto)
* Rachel BLUMBURG (tamburisto, kantisto)

Jen iliaj albumoj kaj soloj:

* 5 Songs EP
* Castaways and Cutouts LP
* Her Majesty The Decemberists LP
* The Tain EP
* Billy Liar CD Single
* Picaresque LP

* Kategorio The Decemberists en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 50452
* LCCN: no2005051208
* VIAF: 128201086
* ISNI: 0000 0001 1519 6681
* SUDOC: 159839777
* BNF: 15506934z
* MBA: 97b1142f-c71e-4971-8736-4a8ceaf6b4c3
* BIBSYS: 8018647
* NKC: xx0105089
 |
**Loreto** estas komunumo de Italio.

Rakontas la tradicio, ke en la nokto de la 10-a de decembro 1294 alvenis el Palestino al markia marbordo, fluge transportite de la anĝeloj, la Sankta Hejmo Nazareta, kie la Virgulino Maria ricevis la anunciacion de anĝelo. Tra la Adria Maro, el la loko de sia unua halto en Tersatto en Dalmatio, ĝi fine altteriĝis sur monteto ĉe arbaro, kies la nomo de la posedanto estis Laureta kaj sekve Loreto, kiel nomo de la urbo.

La baziliko de Loreto enhavas la Sanktan Hejmon, kie oni kultis ikonon pri la Virgulino, pentritan sur ligno, kiu, pro sia malhela koloro, estigis la tradicion de la kulto al la nigra madono. Pli freŝdataj hipotezoj emas subteni transporton faritan per homa mano de la muroj de la Sankta Hejmo, kiuj, enŝipigite, alvenis sur la loretan monteton el la Sankta Lando.

La sanktejo de la Sankta Hejmo de Loreto estis dum la tri jarcentoj de la Moderna epoko la plej famaj kaj la plej vizitataj pilgrimaj lokoj en la okcidenta mondo.

* Loreto (Italio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Loreto (Italio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Loreto (Italio) en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)
Johann Ernst Rentsch la pli maljuna, 1715: portreto de la komponisto Johann Sebastian Bach kiel juna viro (Angermuseum Erfurt)
**Johann Ernst RENTSCH** (alia skribmaniero: Rentzsch; † 1723 en Vajmaro) estis germana pentristo. Lia filo estas la pentristo Johann Ernst Rentsch la Juna. 

Rentsch estis kortegopentristo de la vajmara duko Vilhelmo Ernesto (1662–1728). Sian ĝis nun daŭran konatecon la pentristo dankas al komponisto Johann Sebastian Bach (1685–1750). Al Rentsch oni atribuas la portreton ekestinta proksimume 1715, kiu montrus la muzikiston, kiu ekde 1708 ĝis 1717 same laboris por duko Vilhelmo Ernesto. La pentraĵo apartenas al la stoko de la muzeo *Angermuseum* je Erfurt kaj troviĝas kiel daŭra pruntaĵo en la Bach-domo (Eisenach).

Lia filo en 1723 sukcedis lin kiel vajmara kortegopentristo. 

* Kategorio Johann Ernst Rentsch (la pli maljuna) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
|  | Ĉi tiu artikolo estis redaktita tiel ke ĝi entenas tutan aŭ partan tradukon de « Johann Ernst Rentsch (der Ältere) » el la germanlingva Vikipedio. Rigardu la historion de la originala paĝo por vidi ties aŭtoroliston.  (Ĉi tiu noto koncernas la version 3287224 kaj sekvajn de ĉi tiu paĝo.) |
**Louis Thomas JORDAN** (8a de Julio, 1908 – 4a de Februaro, 1975) estis pionira usona muzikisto, kantoverkisto kaj bandestro kiu estis populara el la fino de la 1930-aj al la komenco de la 1950-aj jaroj. Konata kiel "The King of the Jukebox" (la jukeboksa reĝo), li estis tre populara ĉe blankula kaj nigrula publikoj en la finaj jaroj de la svinga epoko.

Jordan estis unu el la plej sukcesaj afrik-usonaj muzikistoj de la 20a jarcento, range la kvina en la listo de la plej sukcesaj nigraj registrartistoj laŭ la analizo de Joel Whitburn por la gazeto Billboard. Kvankam oni ne disponas la kompletajn vendociferojn, li vendis almenaŭ kvar milionojn da kopioj dum sia kariero. Jordan regule pintis en la ritmenblusaj listoj kaj estis unu el la unuaj afrikusonaj registrartistoj kiuj atingis gravecon laŭ populareco en la ĉefa (dominante blankula) usona publiko, kaj eĉ koincidigis diversajn sukcesojn samtempe en la listoj de sukcesoj en kelkaj okazoj.

Jordan estis talentohava kantisto kun granda komedikapablo, kaj li estris sian propran bandon dum pli ol dudek jaroj. Li duetis kun kelkaj el la plej grandaj solokantistaj steluloj de sia epoko, kiel Bing Crosby, Ella Fitzgerald kaj Louis Armstrong. Jordan estis ankaŭ aktoro kaj grava afrikusona kingravulo — li aperis en dekduoj da "soundies" (propagandaj tiamaj filmetoj), faris multnombrajn memaperojn en filmoj kaj kurtoj, kaj eĉ stelulis en du muzikaloj faritaj speciale por li. Li estis instrumentisto kiu ludis ĉiujn formojn de saksofono sed specialiĝis en aldsaksofono. Li ludis ankaŭ per piano kaj klarneto. Li estis fekunda kantoverkisto, kaj verkis aŭ kunverkis multajn kantojn kiuj estis influaj klasikaĵoj de la 20a-jarcenta popola muziko.

Jordan en 1946.
Jordan ekkarieris en ĵazbandega svinga ĵazo en la 1930-aj jaroj, sed li famiĝis kiel unu el la ĉefaj praktikantoj, plinovigantoj kaj popularigantoj de la stilo *jump blues*, nome svinga, danc-orientita hibrido de ĵazo, bluso kaj bugio. Tipe ludita de malgrandaj bandoj konsistantaj el kvin aŭ ses ludantoj, la *jump* muziko montris kriecajn, tre sinkopajn voĉojn kaj surterecajn, komediecajn vortumadojn pri tiutempaj urbaj temoj. Ĝi forte emfazis la ritmam sekcion de piano, baso kaj tamburoj; post la mezo de la 1940-aj jaroj, tiu mikso estis ofte pliigita pere de la elektra gitaro. La bando de Jordan estis ankaŭ pionira en la uzado de la elektronika orgeno.

Notoj
-----

1. ↑   Jordan preferis la franclingvan prononcon de sia nomo, ofte trovebla en Suda Usono.
2. ↑  "Louis Jordan". Arkivigite je 2015-11-22 per la retarkivo Wayback Machine LouisJordan.com. Alirita 2015-09-07.

* Louis Jordan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Louis Jordan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 614417
* GND: 118985388
* LCCN: no91029594
* VIAF: 196653
* ISNI: 0000 0001 1931 7946
* LIBRIS: 187694
* SUDOC: 086276611
* BNF: 13895759m
* MBA: b8b30699-7814-4fd1-ab75-6f22f5da0fac
* BNE: XX1566947
 |
**Ferdinand JAGEMANN** (naskiĝinta la 24-an de aŭgusto 1780 en Vajmaro, mortinta la 9-an de januaro 1820 samloke) estis germana pentristo kaj frato de la aktorino Karoline Jagemann.

Vivo
----

Li naskiĝis kiel filo de Christian Joseph Jagemann, eksa katolika pastro kaj bibliotekisto de Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach. Lia fratino estis konkubino de duko Carl August, kiu trejnigis Ferdinandon ĉe la kasela pentristo Johann Heinrich Tischbein. Li estis krome disĉiplo de la kortega pentristo Georg Melchior Kraus en Vajmaro kaj de Heinrich Friedrich Füger en Vieno.

De 1802-04 Jagemann restadis en Parizo. Oni scias pri studo tiuloka ĉe Jacques-Louis David. Verŝajne tiam li estis lernanta ankaŭ de Jean-Baptiste Regnault. Poste li revenis vajmaren por labori kiel portretpentristo. De 1806-10 Jagemann estis en Romo. Tie li ankaŭ havis kontakton kun la berlina skulptisto Christian Friedrich Tieck.

Ekde 1804 Jagemann estis estinta jam profesoro ĉe la Duka desegnolernejo en Vajmaro. Tie li instruadis en la nove instalita sekcio pri olepentrado. Ekde 1814 li estis poste, kune kun Johann Heinrich Meyer, direktoro de tiu ĉi lernejo. Johann Wolfgang von Goethe memorigis pri li en certa loĝia parolado. Sepulto de li estis ĉe la kripto de Cranach.

Verkoj
------

Jagemann pentris multajn konatajn personulojn. Li famiĝis tamen pli per diversaj portretoj de Goethe de la jaroj 1805, 1806, 1817 kaj 1819. Li desegnis ankaŭ Ŝileron kuŝantan sur la mortolito. Tiu ĉi pentraĵo troviĝas en la Librejo Dukino Anna Amalia en Vajmaro.

Galerio (elekto)
----------------

* Goethe 1806Goethe 1806
* Goethe 1818Goethe 1818
* Georg Nikolaus Nissen 1809Georg Nikolaus Nissen 1809
* Christoph Martin Wieland 1805Christoph Martin Wieland 1805

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Ferdinand Jagemann en la germana Vikipedio.*

Literaturo
----------

* Hans Wahl, Anton Kippenberg: *Goethe und seine Welt*. Insel-Verlag, Leipzig 1932 S.272f
* Nina Struckmeyer: "Jagemann, Ferdinand Carl Christian", in: Savoy, Bénédicte und Nerlich, France (Hg.): *Pariser Lehrjahre. Ein Lexikon zur Ausbildung deutscher Maler in der französischen Hauptstadt. Band 1: 1793-1843*, Berlin/Boston 2013, S. 129–132.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Ferdinand Jagemann en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Familihistorio Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 536954
* GND: 104306947
* VIAF: 42274408
* ISNI: 0000 0000 8376 6271
* SUDOC: 238272834
* ULAN: 500103665
* RKD: 41515
* NKC: jx20071109010
 |
**Birsig** (en Alzaco ankaŭ nomita **Boersegraben**) estas rivero en Alzaco (Francio) kaj la kantonoj Bazelo Kampara kaj Bazelo Urba en Svislando. Ĝia fonto situas ĉe la koordinatoj 47° 28′ N 7° 25′ O﻿ / ﻿47.467 °N, 7.417 °O﻿ / 47.467; 7.417 (mapo)Koordinatoj: 47° 28′ N 7° 25′ O﻿ / ﻿47.467 °N, 7.417 °O﻿ / 47.467; 7.417 (mapo) en la alzaca komunumo Wolschwiller en Francio. La valo de la rivero Birsig estas konata kiel Valo de Leymen.

Priskribo
---------

### Fonto

La rivero Birsig naskiĝas el du fontriveroj kies ĉefa kun la nomo *Boersegraben* fontas en la komunumo Wolschwiler en Francio proksime de la svisa landlimo. La alia fontrivero estas la rivereto *Bieder*, kies fonto situas en la komunumo Burg im Leimental en Svislando. Ĉe la svis-franca landlimo inter la franca komunumo Biederthal kaj la svisa komunumo Rodersdorf la du fontriveroj kuniĝas.

### Meza rivero

La rivero nun trafluas la svisan teritorion en Rodersdorf, por poste alflui denove Francion en la komunumo Leymen. En Leymen la rivero estas nomata laŭ ĝia alzaca nomo Boersegraben. Post Leymen la rivero definitive forlasas francan teritorion, denove nomiĝas Birsig kaj fluas nun tra Biel-Benken, kie de sudoriento al Birsig alfluas la rojo *Binnbach*, kiu fontas en Hofstetten-Flüh kaj trafluas la komunumojn Bättwil kaj Therwil. Tial la nun tute kanaligita rivereto fluas tra la urboj Oberwil, Bottmingen kaj Binningen.

### Suba rivero

Finfine la rivero atingas Bazelon, kie la rivero malaperas en substrata kanalo kaj ĝis ĝia alfluejo al Rejno estas kovrita krom en la zoologia ĝardeno, kie ĝi dum kelcent metroj estas videbla.

Historio
--------

Sur la teritorio de la urbo Bazelo la rivero Birsig iam fluis malkovrita. Tamen oni jam frue fortigis ĝian bordojn kaj protektis ilin per muroj, por ke la oftaj inundoj ne plu kaŭzu damaĝon en la urbo. En la suba urboparto la domoj estis konstruitaj rekte ĉe la riverbordo kaj ĝin transiris multnombraj pontoj kaj pontetoj. Oni ĵetis en la riveron la fekaĵojn de la ĉirkaŭaj urbokvartaloj, kial oni nomis ĝin ankaŭ la kloakon de la urbo. Tiu stato ankaŭ kondukis al ĥoleraj kaj tifaj epedemioj.

* Kategorio Birsig en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Logo** estas programlingvo bazita de Lisp. Estis kreata en la 1960aj jaroj en la Massachusetts Institute of Technology de Wally Feurzeig kaj Seymour Papert, kaj, pli facile legebla ol Lisp, estis nomata « senkrampa Lisp ». Logo, ĉefe konata pro la fama grafika testudo, estas kapabla administri listojn, dosierojn, eniroj/eliroj, ktp, do aparte adaptita al la instruado de la algoritmaj konceptoj .

Bona inica lingvo, Logo paradokse estis misĵuĝata, kiel infaneca, pro sia testudo, dum siaj bazaj funkcioj superis la diversajn BASIC de la 1980aj jaroj. Ĝi estis, tiuepoke, bona saltotabulo al la struktura aŭ modula programado, kaj al la artefarita intelekto.

Historio
--------

Logo estis konceptita en 1966 en privata laboratorio en Kambriĝo, la BBN, de Wally Feurzeig et Seymour Papert. Siaj teoriaj bazoj estas la artefarita intelekto, la matematika logiko kaj la evolua psikologio.

Post kvar-jara laboro, la BBN laboristoj sukcesis koncepti la unuan version de Logo, sur PDP-1 komputilo, en Lisp. Tiam estis namata *Ghost*, kaj estis celanta al la solvado de bazaj problemoj: la cimoj estis tuje montritaj per la testudo. La lingvo ne estis vere potenca. La konceptado ĉefe celis la uzadan simplecon por komencantaj komputikistoj aŭ la eblecon doni detalan komenton pri la eraroj.

Plurajn interfacojn ĝi ricevis, aparte la grafikan testudon, kiu tamen iom tarde aperis. La unua testudo estis telestirata testudo nomita Irving, kiu povis antaŭen aŭ malantaŭen moviĝi, dekstren aŭ maldekstren direktiĝi, kaj elsendi sonon.

La unuaj uzantoj en lerneja medio provis ĝin en Muzzy Jr High, Lexington, Massachusetts.

Versioj
-------

Ekzistas pli ol 130 programaraj versioj de Logo, kun diversaj karakteroj.

* UCBLogo aperas kiel la plej uzata plurplatforma versio.
* MSWLogo, senpaga Vindoza versio de UCBLogo, estas ofte uzata en la Britaj lernejoj.
* Comenius Logo, alia bona versio, estas disponebla en Holanda, Germana, Ĉeĥa, ktp.
* SOLI Logo estis franca versio larĝe uzata en la lernejoj en la 1980-aj jaroj.
* Lego/Logo estis kontrol-sistemo por Lego motoroj kaj sentiloj, multe uzata en la lernejoj en la 1990-aj jaroj.

Aliaj gravaj versioj, bazitaj en interpretiloj skribitaj en Ĝavo :

* P\_Logo, de la Profil eldono (ne plu ekzistanta).
* jLogo.
* XLogo, disponebla en dek lingvoj, aparte en Esperanto.
* JFLogo montris siajn kapablojn.
* Logo3d, de la sama aŭtoro, permesanta krei virtualajn pejzaĝojn.
* Logo.Net.

Finfine, MicroWorlds (kreita de LCSI, Logo Computer Systems Inc), tute grafika versio de la programlingvo.

* Kategorio Logo (programlingvo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 266512
* GND: 4036214-0
* LCCN: sh85078135
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo TI en Lodrino TI staras por la svisa Kantono Tiĉino. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Lodrino**. |


---


**Lodrino** estas komunumo de la komunumaro Riviera kaj la distrikto Riviera en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 1674 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Lodrino situas ĉe la okcidenta flanko de la rivero Tiĉino (rivero). La komunuma teritorio etendiĝas en la Valo de Lodrino, flanka valo de la Valo de Leventina. La ĉefaj seteljoj situas en la valplanko de Leventina ĉe la okcidenta bordo de Tiĉino. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Lodrino, Balma, Cave Bignasca, Prosito, Rodaglio kaj Verscio en la valo kaj Lagua kaj Lègri sur monta teraso supe la valo.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 31,50 km², de kiuj 68,2% estas kovritaj de arbaro, 8,8% servas por agrikulturo kaj 4,2% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Lodrino limas en nordo al Iragna, en nordnordoriento al Biasca, en nordoriento al Osogna, en oriento al Cresciano, sen sudo al Moleno, en sudokcidento al Preonzo, kaj en okcidento al Lavertezzo.

Trafiko
-------

Tra Lodrino pasas la kantona ĉefvojo n-ro 408 paralela vojo de la kantona ĉefvojo n-ro 2, kiu pasas aliflanke de la rivero. La komunuman teritorion pasas ankaŭ la svisa aŭtovojo A2, kies plej proksima alveturejo situas 3 kilometrojn sude de la komunumo apud Biasca. Inter Verscio kaj Prosito situas inter la aŭtovojo kaj la rivero Tiĉino armea aerodromo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Lodrino datiĝas el la jaro 857 kiel *Ludrini*. Dum mezepoko en Lodrino verŝajne regis diversaj lombardaj nobelaj familioj, kiel indikas diversaj kastelruinoj sur la komunuma teritorio. Kiam la duko de Milano en la jaro 1441 koncedis la Leventinon al Urio, li reorganizis la administradon de la vilaĝoj Lodrino kaj Prosito, kiuj estis atribuita al duka vikarujo. En la jaro 1496 la vilaĝoj Lodrino, Iragna kaj Prosito ĵuris fidelecon al la Svisa Ĵurkomunumo. Post la kreo de Kantono Tiĉino en la jaro 1803 la komunumo Lodrino estis integrita al la komunumaro kaj distrikto Riviera.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj signifoj de Lodrino

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Giuseppe Chiesi* : *Lodrino* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-07-28)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Lodrino TI en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Lodrino Arkivigite je 2007-10-09 per la retarkivo Wayback Machine

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Lodrino** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

Bildoj
------

* Cava Binasca, komunumo LodrinoCava Binasca, komunumo Lodrino
* Aerodromo de LodrinoAerodromo de Lodrino

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Riviera |
| --- |
| 
**Komunumaro Riviera:** **Biasca**  •  Claro  •  Cresciano  •  Iragna  •  Lodrino  •  Osogna |  |

 |
**Friederike Caroline NEUBER** (naskiĝis la 9-an de marto 1697 en Reichenbach, mortis la 30-an de novembro 1760 en Dresden-Laŭbegast) estis germana aktorino kaj teatra pionirino.

Vivo
----

Estante filo de advokato ŝi fuĝis kun la fianĉo, la gimnaziulo Johann Neuber, en 1718 al la aktora grupo *Spiegelberg'sche Schauspielertruppe* en Weißenfels, poste al *Haacke-Hofmannsche Truppe* kiun ŝi novorganizis en 1725. Kun ĝi ŝi iris al Lepsiko. Estante trupestrino ŝi altiris la plej bonajn talentulojn kaj faris tiutempe malkutimajn kaj furoregajn aferojn. Imitante ideojn de Johann Christoph Gottsched ŝi sukcesis hejmigi la dramon laŭregulan sur germanaj scenejoj. La rolo de amuzisto arlekena, ĝis tiam ŝajne tro grava sur germanaj scenejoj, fare de ŝi detronigitis en 1737. En 1740 ŝi sekvis vokon al Sankt-Peterburgo revenonte baldaŭ al Lepsiko. Ŝi ekkverelis kun Gottsched kaj perfortiĝis malfondi sian societon. Eĉ post novorganizo en 1744 ĝia ekzisto daŭris nur ĝis 1750.

En 1753 ŝi denove intencis ekaktori en Vieno, sed vane. Retiriĝinte komplete disde la teatro ŝi mortis en malriĉeco. En Laubegast artemuloj starigis por ŝi monumenton en 1776 kiu renovigitis en 1852 kaj 1877.

Graveco
-------

La apero de Neuber (germanlingve ŝi konatiĝis kiel *Neuberin*), de energia kaj klera virino, estis vera turniĝpunkto en la historio de germana aktoradarto. Doni rajton sian decan al la laŭnorma dramoarto ŝi aŭtomate ankaŭ revoluciigis la ludkvaliton kaj zorgis krome pri plibonigo de kostumoj kaj muziko teatra. Ŝi verkis »Deutsches Vorspiel« (1734) kiu aperis en nova eldono en 1897 en Lepsiko.

Literaturo
----------

* Reden-Esbeck: *Karoline Neuber und ihre Zeitgenossen*, Lepsiko 1881

Fonto
-----

*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, Band 14. Leipzig 1908, p. 539´, kio relegeblas tie ĉi interrete.

* Kategorio Friederike Caroline Neuber en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 624084
* GND: 118738577
* LCCN: nr94041267
* VIAF: 12474334
* ISNI: 0000 0000 8091 9551
* SUDOC: 052659232
* BNF: 13572472b
* NKC: jn20010525059
 |
**Lou Bennett** (\* 18-an de majo 1926 en Filadelfio; † 10-an de februaro 1997 en Parizo) estis usona hammond-orgeno-ludisto (Hammond-B3), kiu en 1960 ekloĝis en Parizo, kie li kunmuzikis precipe kun la gitaristoj Jimmy Gourley kaj René Thomas kaj frapinstrumnetisto Kenny Clarke. Li ankaŭ surdiskigis en 1966 ekstere de Parizo (en Prago) kun la tiam juna gitaristo Philip Catherine kaj la italo-franca frapinstrumentisto Franco Manzecchi. Ekde 1980 li estris kvinopon, en kiu kunludis i. a. Gerard Badini.

Bennett estis en la fruaj 1960-aj jaroj krom Ingfried Hoffmann la plej fama ĵazorgenisto de Eŭropo.

En la franca kinofilmo *Le glaive et la balance* el 1963 de André Cayatte li estas plurfoje videbla kaj aŭdebla kune kun Kenny Clarke.

Diskoj
------

* 1960: *Amen* (RCA)
* 1960: *Dansez et rêvez avec le trio Lou Bennett* (RCA Victor)
* 1963: *Enfin !* (RCA)
* 1965: *Pentacostal feeling*
* 1966: *Ovzeni Jazzohevo Festivalu 1966* (Supraphon)
* 1980: *Live At The Club St Germain*
* 1992: *Quartet*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Noto ĉe*allmusic.com*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 382030
* LCCN: n86870728
* VIAF: 87689573
* ISNI: 0000 0001 0655 3966
* SUDOC: 262583151
* BNF: 13992481d
* MBA: 9a3c504a-a5c4-42a3-b810-a209a83f438c
* NLA: 35297381
* BNE: XX853593
 |
Kovrilpaĝo de "Lexicon silvestre. Kontribuoj pri la multlingva vortaro de la forstfako"
**Lexicon Silvestre** (latine: arbara leksikono) estas plurlingva terminaro pri arbaristiko.
Esperanto estas ne nur unu el la lingvoj, sed la gvida lingvo de la difinoj kaj historie estis la "ekiga elemento" de la projekto.

La terminologia projekto *Lexicon Silvestre* komenciĝis en 1981, kiam kelkaj esperantistaj forst-sciencistoj decidis ellabori terminaron. Ĝi estis kunordigata de Karl-Hermann Simon, kiu ankaŭ redaktis la librajn eldonaĵojn; ĉefaj kunaŭtoroj estis Ingward Ullrich kaj Horst Weckwerth. En la serĉo de kunlaborantoj kaj koncerne la terminiologian metodikon Detlev Blanke tre subtenis la projekton. Kontribuis ankaŭ multaj anoj de IFRE (Internacia Forstista Rondo Esperantlingva), interalie Boris Dimitrov Marinov.

En 1992 aperis la unua provekzemplero libroforma kaj estis prezentita kadre de la centjara jubileo de "Internacia Asocio de Forstfakaj Esplorinstitutoj" (IURFO) en Berlino. Intertempe aperis sep volumoj en po pluraj lingvoj
(cs,
de,
en,
eo,
et,
fr,
hr,
lv,
ro,
ru,
sl,
sq,
tr).
En 1999 aperis kiel suplemento "Nomaro de la forsta ligneca flaŭro de Eŭropo" de Ullrich, kun terminoj en la latina, germana kaj Esperanto.

Kvankam ĉiuj kontribuantoj laboris senpage, la kostoj por la eldonado estas konsiderindaj.
La uzo de Esperanto en tiu verko kaŭzis rifuzon ĉe certaj instancoj kaj rezultigis neeblon ricevi subvenciojn.
Por financi la verkon estis fondita "subtena asocio" (germane *Förderverein "Lexicon Silvestre"*).
Ĝi agas sur la principo de la strikta egalrajteco de ĉiuj etnaj lingvoj.

Bibliografio
------------

* esperante germane Blanke, Detlev; Panka, Stefan (ed.) 2010: Lexicon silvestre - Beiträge zum multilingualen Wörterbuch des Forstwesens - Kontribuoj pri la multlingva vortaro de la forstfako, *Förderverein "Lexicon Silvestre" e.V.* , Eberswalde 2010, 183 p. ISBN 978-3-931262-68-6
* esperante germane pole Panka, Stefan (ed.) 2009 : Lexicon Silvestre. Prima Pars. Vortaro de forsta fako. Esperanto-Deutsch-Polski kun difinoj. *Förderverein "Lexicon Silvestre" e.V.* , Eberswalde, 359 p. ISBN 978-3-931262-66-2
* esperante Simon, Karl-Herman (ed.) 1995 : Lexicon Silvestre. Prima Pars. Vortaro de forsta fako. Esperantlingva parto kun difinoj. *Förderverein "Lexicon Silvestre" e.V.* , Eberswalde, 84 p. ISBN 3-931-262-8-01

Eksteraj ligiloj
----------------

* Patrona asocio Lexicon silvestre (de, en, eo)
* Leksikono silvestre en Germana Nacia Biblioteko ()
* Arkivigite je 2007-09-26 per la retarkivo Wayback Machine Artikolo pri la projekto (eo)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
la tombo de Cranach kaj de aliaj sur la Jakobo-tombejo de Vajmaro, 2013
La t.n. **kripto de Cranach** (germane: *Cranachgruft*) troviĝas ĉe la suda flanko de la Jakobo-kirko de Vajmaro, Germanujo. Tie ankaŭ Lucas Cranach la Maljuna inter aliaj 35 elstaruloj kuŝas. 

Ĉar vidu, samloke estas la kadavroj de la pentristoj Georg Melchior Kraus, Ferdinand Jagemann, Johann Friedrich Löber kaj Johann Ernst Rentsch la Juna. Estas la slaboj ĉe la preĝeja muraro kaj temas pri la plej malnova hereda tombo de Vajmaro. La epitafo de Cranach estas kopio de 1859 dume la originalo admireblas nuntempe en la Herder-kirko. Komence kuŝis la altvalora kaj bela slabo rekte sur la kripto antaŭ muntiĝo ĉe al preĝeja vando en la 1767-a jaro. Pro la abundo da entombigitaj pentristoj ĝi estis kromnomita *porpentrista kripto*.

La al oni nevidebla komplekso (kontraŭe ekz. al la princa kripto de Arnstadt) estas 9 metrojn longa kaj 6 metrojn larĝa. Tri filoj de princelektisto Johano Frederiko la Grandanima ordonis starigi honoran tombon por Cranach. Ĝi etendiĝas de al maldekstra flanko de la suda enirejo je la longa navo ĝis ties fino. Profundeco ĝia estis tioma ke pastoro staranta surpredikeje povis efike benadi dum sepultoj.

Posedantoj de ĝi variis. La lasta pentristo metita en ĝin estis Ferdinand Jagemann en la jaro 1820-a, aliaj familianoj alvenis ĝis 1843. Sed la lasta funebra ceremonio ĉekripta okazis por Johann Gottfried Zunckel en julio 1843. Fermite ĝi de tiam ne plu identigeblas ĉar oni estis kovrinta la sarkofagojn per tolaĵoj kaj estis plenigintaj la kavojn per gruzo. Feliĉe konserviĝis skizo pri la akurata aranĝo de la ĉerkoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Florian Russi: "Lucas Cranachs Grab." - Ĉe: *Weimar-Lese*

Notoj
-----

1. ↑  Gertrud Ranft: *Historische Grabstätten aus Weimars klassischer Zeit.* Eldonis Nationale Forschungs- und Gedenkstätten der Klassischen Deutschen Literatur in Weimar, kvina eldono, Weimar 1990, p. 22 ss. ISBN 3-7443-0010-2
2. ↑  Hannelore Henze kun Doris-Annette Schmidt: *Der historische Friedhof in Weimar.* Jena 2005, p. 75.
3. ↑  Hannelore Henze; Ilse-Sibylle Stapff: *Streifzüge durch das alte Weimar.* Weimar 2004, p. 113.

50.9833811.32741Koordinatoj: 50° 59′ 0″ N, 11° 19′ 39″ O (mapo)