recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Aŭzajo
**Aŭzajo** (vjetname: ***áo dài*** elparolita kiel [aŭzaj] norde aŭ [aŭjaj] sude; laŭvorte "ŝtofo longa") estas la nacia kostumo de Vjetnamio por virinoj. Vjetnaminoj surhavas aŭzajon por formalaj okazoj, en lernejo aŭ por laboro. Je Tết (vjetnama novjaro) kaj aliaj okazoj, vjetnamaj viroj povas vesti ilin per ***áo gấm*** (brokaĵa robo), versio de la *áo dài* farita el plidika ŝtofo. La aŭzajo troviĝas en ĉiu parto de Vjetnamio, kaj en eksterlandaj vjetnamaj komunumoj.

Moderna aŭzajo havas du partojn: Alt-koluma longa robo, kaj pantalonoj, kiuj alvenas ĉe la maleoloj. Kostumo kaj vespera robo, aŭzajo, povas havi buntajn dezajnoj kun floroj, birdoj, kaj bildoj.

La prezo de vespera robo aŭzajo estas racia, sed povas esti multekosta depende de la elekto de materialo kaj la varomarko de vesto. Pro la malpezaj travideblaj ŝtofoj, personoj, kiuj surhavas aŭzajon, devus surhavi malpezajn subvestojn.

Áo dài estas simila al la ŝalvarĉemizo, kurta de landoj sekvantaj hind-islaman kulturon kiel ekzemple Barato, Pakistano, Centra Azio, ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Cheongsam - Ĉinina vesto.
* UK 2012 - en Hanojo.
* Yếm

Galerio
-------

* Hanoi 1950.Hanoi 1950.
* Du knabinoj en aŭzajo.Du knabinoj en aŭzajo.
* Du knabinoj en aŭzajo ĉirkaŭbrakas arbon.Du knabinoj en aŭzajo ĉirkaŭbrakas arbon.
* Studentinoj en aŭzajo en Ho-Ĉi-Min-urbo.Studentinoj en aŭzajo en Ho-Ĉi-Min-urbo.
* Lerneja knabino en blanka aŭzajo kaj nón lá.Lerneja knabino en blanka aŭzajo kaj *nón lá*.
* Diagramo, kiu montras la partojn de aŭzajo.Diagramo, kiu montras la partojn de aŭzajo.
* Vikipenjo en aŭzajo.Vikipenjo en aŭzajo.
* Knabino en blanka aŭzajo.Knabino en blanka aŭzajo.
* Knabinoj en blankaj aŭzajoj.Knabinoj en blankaj aŭzajoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Áo Dài Gallery Arkivigite je 2013-12-18 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑  La 13-a Printempa Renkontiĝo Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine VEA: Verda Mesaĝo el Vjetnamio
2. ↑  Kongresa Kuriero de la 97a Universala Kongreso en Hanojo, Vjetnamio[*rompita ligilo*] UEA 2012
3. ↑  Aktiveco de Franciska Toubale en Hanojo (de la 1-a ĝis la 17-a de oktobro, 2011) Ĉina Esperanto-Ligo

* Kategorio Aŭzajo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Luterana preĝejo** estas religia historia monumento ekde 1992 en Kiskőrös (Hungario).

Historio
--------

En Kiskőrös alvenis 700 slovakaj familioj, ĉiuj luteranoj en 1718. Post 2 jaroj ili fondis religian grupon, samtempe luteranaj instruisto kaj pastro estis invitita. Ligna kirko estis konstruita jam en 1722, sed pro la kontraŭreformacio en 1730 ĝi estis detruita. En 1783 laŭ nova leĝo la luteranoj povis konstrui jam ŝtonan kirkon. La turo alkonstruiĝis en 1792, sed ĝi disrompiĝis. Oni konstruis pli novan en la sekva jaro. En 1875 plenaj renovigaj laboroj okazis. Nova turpinto estis konstruita en 1914. Pliaj renovigaj laboroj okazis en 1968 kaj 2013.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas. La ĉefenirejo funkcias tra la turo, sed estas alia pordo ĉe la malantaŭa parto. Sur la fasado estas po unu fenestroj. La turo havas triopajn fenestrojn, la navo 3 krucnavojn. Interne la altaro kaj predikejo estis faritaj en 1835.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

Flanka parto
Aerfoto
**Leila Aboulela** [elp. lejla abulela] arabe ليلى ابوالعلا (naskita en 1964 en Kairo) estas sudandevena skota verkistino kaj dramaturgo kiu verkas en la angla.

Biografio
---------

Ŝi kreskis en Ĥartumo, studentiĝis ĉe la usona lernejo, la fakultato de ekonomiko ĉe la Universitato de Ĥartumo (1985), kaj la London School of Economics. En 1990 ŝi transloĝiĝis al Aberdeen, kie ŝi komencis verki. De 2000 ĝis 2012 ŝi vivis en Ĝakarto, Dubajurbo, Abudabio, Doho. 

Ŝi estas en la konsila komisiono de la NRO *African Writers Trust*.

Verkaro
-------

Aboulela publikigis kvin romanojn kaj plurajn novelojn, kiuj estis tradukitaj en dek kvin lingvojn. Ŝiaj plej popularaj romanoj, "Minaret" (2005) kaj "The Translator" (1999) ambaŭ prezentas la rakontojn de islamaj virinoj en Britio.

* *(1999) The Translator*
* *(2001) Coloured Lights (Koloraj Lumoj), romano*
* *(2005) Minaret*
* (2011) *Lyrics Alley*



1. ↑  (en) Advisory Board – African Writers Trust. Arkivita el la originalo je 2021-08-08. Alirita 2021-06-06.
Larĝa panoramo en SamarindaLarĝa panoramo en Samarinda

**Samarinda** estas metropolo de Indonezio. Ĝi situas sur la insulo Borneo, kie ĝi estas la plej popolriĉa urbego sur la tuta Borneo. Ĝi estas administra centro de la provinco Orienta Kalimantano. Krome Samarinda estas grava centro por lignoproduktado. La urbego konsistas el 6 distriktoj. La loknomo signifas: "egala en alteco", ĉar la domoj havis la saman alton. 

Panoramo en Samarinda

Geografio
---------

Samarinda situas laŭ rivero. Balikpapan troviĝas 90, Paluo 309, Mamuju 311, Banjarbaru 418 , Tarakan 429, Makassar 574, Kendari 720, Pontianak 867, Manado 887, Surabajo 892, Bitung 643, Denpasar 930, Semarang 1034, Jogjakarto 1103, Bandungo 1270, ĉefurbo Ĝakarto 1303, Palembang 1400, Bandar Lampung 1425, Batam 1465, Medano 2099, Banda Aceh 2513 kilometrojn (aere) .

la situo ene de la provinco pli detale

Historio
--------

La nederlandanoj venkis la lokan sultanlandon batale en 1667. Samarinda estis malgranda, dormema urbo en 1942 kun pluraj malgrandaj naftejoj en la najbareco. Ĝi estis okupita fare de la japanoj post kiam la Nederlandaj Orienthindiaj Insuloj falis. En 1961 diocezo estis establita, kiu en 2003 estis levita arkdiocezo.

Ekonomio
--------

Ekde 2004 la komerco estas la motoro de la ekonomia kresko de Samarinda. Ĝi konsistas el forhakitaj lignoj kaj naftoj. Ekzistas multaj forlasitaj karbominejoj en Samarinda. La turismo ankaŭ ludas gravan rolon en la ekonomio. La agrikultura sektoro ne gravas kaj konsistas el kultivado de floroj (rozo, jasmeno, orkideo) kaj fruktoj.

Religio
-------

La ĉefaj religioj de Samarinda estas islamo, budhismo, konfuceismo, kristanismo kaj hinduismo.

Trafiko
-------

Samarinda havas trairan marbordon vojojn, krome kuras vojo al interno de la insulo. La urbego havas ankaŭ gravan internacian flughavenon.

Klimato
-------

Samarinda havas tropikan pluvarbaran klimaton (Af). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 2102 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 23-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.

Vididindaĵoj
------------

* pluraj preĝejoj
* muzeo

Fontoj
------

* WikiTrans

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficiala urba retejo (indonezie) Arkivigite je 2013-03-31 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Indonezio |

* Kategorio Samarinda en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


* VojoVojo
* MonumentoMonumento
* VendejegoVendejego
* UniversitatoUniversitato
* HoteloHotelo
* MuzeoMuzeo
* OficejoOficejo
* MoskeoMoskeo
**San Jerónimo Sosola** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Jerónimo Sosola*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 161.

Geografio
---------

**San Jerónimo Sosola** apartenas al la distrikto Etla al kiuj apartenas entute 23 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2736 loĝantojn. El tiuj estis 1290 viroj kaj 1446 virinoj. La komunumo havas surfacon de 140.30 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1920 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 23 indiĝenoj. El tiuj 11 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 11 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Jerónimo Sosola Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Vido je Schüttdorf
**Schüttdorf** (germane ankaŭ *Zell am See-Süd*) estas urbokvartalo de Zell am See, Aŭstrio, kaj kun 5622 enloĝantoj (stato de la 31.12.2011) la loĝantare plej granda urboparto.

Historio
--------

Ankoraŭ komence de la 20-a jarcento la teritorioj sud-okcidente de Zeller See estis sendomaj. Nur post la progresinta rivera rektigo de Salzach kaj kreo de lago-kanaloj fariĝis nova setlejaro. Pro la kadukemaj kabanoj kiuj servis kiel la unuaj loĝejoj oni nomis la areojn *Hütteldorf*. En la 22.8.1930 la urba konsilantaro decidis ŝanĝi la nomon je *Schüttdorf*. Ĉe la norda rando de Schüttdorf troviĝas la bieno *Schüttgut* de al familioj Porsche kaj Piëch, kulturbieno kun 140 bovoj

Ekonomio
--------

Dum la lastajn jardekojn la kvartalo ege profitis de veno de ne malmultaj metiejoj kaj firmaoj. La stratoj *Prof.-Ferdinand-Porsche-Straße* kaj *Gletschermoosstraße* unuiĝis en printempo 2008 per nova leno. La suda fino de Schüttdorf nur 600 metroj distancas nun de la grundoj de Bruck an der Großglocknerstraße pro entrepreno-sinsituigo. La strato *Kitzsteinhornstraße* evoluis je fortimpresa aĉetada bulvardo.

Infrastrukturo
--------------

### Konstruaĵoj, sporto, stratoj

Ekzistas tie oldulejo, junularcentro, sporttereno, aperta naĝejo kaj tenisludejoj. Novaj stratoj estiĝis kaj nomiĝis laŭ elstaruloj el la regiono kaj gravaj montopintoj: *Ferdinand-Porsche-Straße* (2008) kaj *Kitzsteinhorn-Straße*.

### Klerigo

Lernado eblas en bazlernejo, gimnazio, speciallernejo, politekniko, komerca akademio kies oficialaj nomoj estas la jenaj:

* Volksschule Schüttdorf (Prof. Dr. Ferdinand Porsche Gedächtnisschule)
* Allgemeine Sonderschule
* Polytechnische Schule Zell am See
* Bundesgymnasium und Bundesrealgymnasium Zell am See
* Bundeshandelsakademie und Bundeŝandelsschule

### Ekleziaĵoj

Je Schüttdorf staras la moderna romkatolika Preĝejo Sankta Pio la 10-a.

Trafiko
-------

### Aviadile

En Schüttdorf estas flugkampo (LOWZ) kun asfaltitaj lenoj, hangaro, akceptejo kaj kontrolturo. Nuntempe uzas ĝin pilotoj de etflugmaŝinoj kaj glisiloj. Planoj estas plilongigi la aviokurejoj. 

### Vagonare

Ekzistas kvar haltejoj de la etŝpura Pinzgau-fervojo: 

* *Tischlerhäusl*
* *Kitzsteinhornstraße*
* *Areitbahn*
* *Bruckberg*

La trakoj inter Zellermoos kaj la ĉefa stacidomo de Zell am See moderniĝis inter oktobro kaj decembro 2020.

Eksteraj ligiloj
----------------

* ĉi prie ĉe SalzburgWiki

Notoj
-----

1. ↑  Rainer Hochhhold: *Cella in Bisontio – Zell im Pinzgaŭ – Zell am See. Eine historische Zeitreise*. Memeldonejo de la municipo Zell am See, 2013, p. 307
2. ↑  "Das Refugium des Wolfgang Porsche"
3. ↑  *Wo der Clan zu Hause ist*.[*rompita ligilo*] sueddeutsche.de
4. ↑  Kitzsteinhornstraße ĉe Google maps
5. ↑  "Erneuerung der Infrastruktur: Neue Gleise für die Pinzgaubahn"
**San Joaquín** estas unu el la 18 komunumoj de la meksika subŝtato Querétaro, kiu situas en la centro parto de Meksiko, ĉirkaŭ 200 kilometroj nordokcidente de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Joaquín*. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 22015.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7634 loĝantojn. El tiuj estis 3442 viroj kaj 4192 virinoj. La komunumo havas surfacon de 499 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2450 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 6518 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 59 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,91 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Joaquín[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Freŝa malajzia sambalo kun salikokoj
**Sambalo** estas indonezia kaj malajzia kondimento kaj saŭco kiu, tradicie konsistas el pistitaj kapsiketoj kun salo. Sed estas multaj variantoj ĉe kiu oni aldonas vinagron, frititajn cepojn, fermentitajn salikokojn, fruktosukon, sukeron kaj ĉiajn spicojn.

Malajzianoj kaj indonezianoj preferas freŝan sambalon kaj ne tiun el konservujo. Sur lokaj merkatoj oni povas aĉeti diversajn specojn de freŝa sambalo kiuj estas eksponataj en emajlaj ujoj kaj estas vendataj en plastaj saketoj.

Kelkaj el la variantoj:

* Sambal ulek (Javo): kapsiketoj, salo.
* Sambal bajak: kapsiketoj frititaj en oleo kun ajlo
* Sambal brandal: kapsiketoj frititaj en oleo kun cepoj kaj kemerinuksoj
* Sambal belacan (Malajzio): kapsiketoj frititaj kun saŭco surbaze de salikokoj
* Sambal dabo-dabo (Sulaveso): kapsiketoj kaj freŝaj tomatoj
* Sambal manis: kapsiketoj, cepoj kaj sukero
* Sambal terasi (Javo): kapsiketoj, *terasi* (surbaze de salikokoj)

Vidu ankaŭ
----------

* Ĉilisaŭco
* Hariso
* Tabasko
* Kapsiko

* Kategorio Sambalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Jorge Nuchita** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Jorge Nuchita*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 164.

Geografio
---------

San Jorge Nuchita apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2957 loĝantojn. El tiuj estis 1392 viroj kaj 1565 virinoj. La komunumo havas surfacon de 67.62 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1190 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2022 indiĝenoj. El tiuj 1619 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Seltisberg** estas komunumo en la distrikto Liestal en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 1337 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Seltisberg situas sur malgranda altebenaĵo inter la valoj de la rivero *Oris* kaj la rivero Malantaŭa Frenke.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Seltisberg limas en nordo al la kantonĉefurbo Liestal, en oriento al Bubendorf, en sudo al Lupsingen, kaj en okcidento al Nuglar-Sankt-Pantaleon (Kantono Soloturno).

Trafiko
-------

La komunumo Seltisberg situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj. La vilaĝo estas konektita al la publika trafikreto per poŝtaŭtolinio al Büren kaj Liestal.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Seltibserg datiĝas el la jaro 1194 kiel *Selboldisberch*.

Kune kun la urbo Liestal Seltisberg fariĝis en la jaro 1305 posedaĵo de la episkopo de Bazelo, kiu ĝin vendis ĉirkaŭ la jaro 1400 al la urbo Bazelo. Post la Bazela Kantondisiĝo la komunumo en la jaro 1833 kun la tuta distrikto Liestal fariĝis parto de la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Seltisberg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Seltisberg

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rDistrikto Liestal |
| --- |
| LiestalLiestalArisdorf  •  Augst  •  Bubendorf  •  Frenkendorf  •  Füllinsdorf  •  Giebenach  •  Hersberg  •  Lausen  •  **Liestal**  •  Lupsingen  •  Pratteln  •  Ramlinsburg  •  Seltisberg  •  Ziefen | Liestal |

 |
Koordinatoj: 57° 15′ 43″ N 24° 24′ 57″ O﻿ / ﻿57.26194 °N, 24.41583 °O﻿ / 57.26194; 24.41583 (mapo)

**Saulkrasti** estas urbo en Latvia historia regiono Vidzeme, en la centro de Latvio kaj marbordo de Golfo de Rigo. Ĝi estas ĉefurbo de distrikto Saulkrasti. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 38 km de Limbaži kaj 50 km de Rigo. Laŭ la stato de la jaro 2023 en la urbo vivis 3 130 personoj sur areo de 6,09 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 514 loĝantoj/km².

Historio
--------

La unuaj skribaj informoj pri la loĝantaro de Saulkrasti devenas de la 13-a jarcento, kiam la kroniko menciis malgrandajn marbordajn fiŝkaptistajn vilaĝojn en la tiama lando Metsepole. La grundoj de la marbordaj vilaĝoj estis malriĉaj, do la vilaĝoj estis malriĉaj. La vojoj estis malbonaj. Tiu ĉi situacio daŭris ĝis la 19-a jarcento.

En 1823, la unuaj somerdomoj estis konstruitaj en la norda parto de Saulkrasti, apud la strando de Neibāde (germane *Neubad*). Iom post iom disvolviĝis malgranda kaj multekosta feriejo. En la mezo de la 19-a jarcento, ĝis la Unua Mondmilito, la marbordo de Saulkrasti kaj la ĉirkaŭaĵo iĝis ŝipkonstrua areo, kie estis konstruitaj malgrandaj marbordaj velŝipoj.

En 1907, poŝtoficejo aperis en Saulkrasti, kaj la loka servoindustrio komencis formiĝi. La milito haltigis la evoluon de la feriejo. Daŭris ĝis 1925 ke Neibāde ricevis vilaĝstatuson. En la 1930-aj jaroj, ĝi estis kunfandita kun najbaraj vilaĝoj kaj renomita Saulkrasti. La evoluo de Saulkrasti estis faciligita per la Riga-Limbaži fervoja linio konstruita en 1934. En 1935, elektro unue aperis en la vilaĝo.

En 1950 la vilaĝo estis promociita al la statuso de laborista vilaĝo, en 1961 tiu statuso estis nomita urbvilaĝo. Kun la restarigo de potenco la Respubliko de Latvio en 1991, estis konceditaj urborajtoj.

Geografio
---------

Geografie, ĝi situas en la Rīgava ebenaĵo de la Marborda malaltebenaĵo. La averaĝa aera temperaturo estas −5 °C en januaro kaj - +17 °C en julio. Da precipitaĵo falas 650-700 mm jare. La averaĝa daŭro de la senfrosta periodo estas ĉirkaŭ 155 tagoj. Tra la urbo fluas rivero Aģe kun la Skulte haveno, kaj pli malgrandaj riveroj fluantaj en la maron - Pēterupe, Inčupe, Ķīšupe.

Vidindaĵoj
----------

* Blanka duno
* Bicikla muzeo
* Mara parko

Bildoj
------

* Fervoja kaj busa stacidomo.Fervoja kaj busa stacidomo.
* En lutera preĝejo.En lutera preĝejo.
* Rivero Inčupe.Rivero Inčupe.
* La malnova banejo de Neibāde.La malnova banejo de Neibāde.
* Vido el Blanka duno.Vido el Blanka duno.

Referencoj
----------

1. ↑  Toponavi.com. Distancoj.
2. ↑  Latvijas ģeogrāfijas atlants - Latvia geografia atlaso. "Jāņa sēta", 2020

Eksteraj ligiloj
----------------

Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Saulkrasti en Vikimedia Komunejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 757701
* VIAF: 244308242
 |
**Samboal** [samboAL] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Pinares* (Pinartero) en la nordo de la provinco. 

Samboal en la provinco Segovio.
Samboal.
Mudeĥara absido.
Mudeĥara turo.
Narros de Cuéllar.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Samboal kaj Narros de Cuéllar, municipo sendependa ĝis 1970,​ kun nuna senhomejo Aldehuela del Carracillo; ĝi okupas totalan areon de 47 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 448 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 450 el la 1970-aj jaroj. 

Ĝi distas 57 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Íscar (Valladolid), Fresneda de Cuéllar, Chañe, Cuéllar, Coca, Navas de Oro kaj San Martín y Mudrián.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). 

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Samboal de Carracielo del Pinar (BIC 22/11/2001), de stilo romanik-mudeĥara.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 766870
 |
La Sambódromo en parnorama vidaĵo ekde la plej supra tribuno de Sektoro 9 dum la parado de sambolernejoLa Sambódromo en parnorama vidaĵo ekde la plej supra tribuno de Sektoro 9 dum la parado de sambolernejo

La **Sambodromo** en Rio-de-Ĵanejro, (portugale *Sambódromo*, plenanome portugale *Sambódromo da Marquês de Sapucaí*, oficiale portugale *Passarela Professor Darcy Ribeiro*, ofte nomata mallonge *Sapucaí*) estas la tribunostrato, kiun en 1983 iniciatis guberniestro Leonel Brizola kaj en 1984 konstruigis arĥitekto Oscar Niemeyer en la kvartalo Estácio, en kiu okazas la parado kaj konkurso de la sambolernejoj dum la karnavalo. La areno longas proksimume 700 metrojn kaj proponas lokon por 88.500 spektantoj. Antaŭ la konstruo de la Sambóodromo la parado okazis sur la der Umzug auf der Avenuo Rio Branco en la centro de Rio-de-Ĵanejro.

Similaj konstruaĵoj kun sama funkcio ekzistas ankaŭ en aliaj brazilaj karnavalaj centroj. La plej grava estas la *Sambódromo do Anhembi* en San-Paŭlo.

La sambokonkursoj
-----------------

La oficialaj karnavalaj paradoj okazas ĉiujare antaŭ la komenco de la Karesmo dum kvar sinsekvaj noktoj. En tiu ĉi tempospaco en la Sambodromo konkuras sambolernejoj de la 20-a horo ĝis la fruaj morgaŭaj horoj konkurse. La sinsekvo organizigas laŭvice en la prezentadoj de la sambolernejoj en la *Grupo de Acesso A* sabate, la supro kun tiuj de la *Grupo Especial* dimanĉe kaj lunde kaj finfine de tiuj de la *Grupo de Acesso B* marte. La sambolernejoj sin prezentas tie por po 90 minutoj. En la paradoj prezentas ĝis 6000 dancistoj kaj sambotamburistoj, kiujn taksas tribunalo. La enirkotizoj kostas minimume tri eŭrojn.

La televidstacioj transsendas la treege popularajn karnavalajn festojn en tuta Brazilo.

Ekster la karnavalo la sambolernejo uzas la Sambodromon por ekzercaj celoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Sambolernejo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sambodromo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri la Sambadromo kaj la karnavalo en Rio-de-Ĵanejro
Florence Easton kiel Lauretta ĉe la monda premiero de *Gianni Schicchi*, 14a de Decembro 1918
"**O mio babbino caro**" ("Ho mia kara paĉjo") estas ario por soprano el la opero *Gianni Schicchi* (1918) de Giacomo Puccini por libreto de Giovacchino Forzano. Ĝi estas kantata de Lauretta post streĉigoj inter ŝia patro Schicchi kaj la familio de Rinuccio, la junulo kiun ŝi amas, atingis rompan pinton kiu minacas separi ŝin el Rinuccio. Ĝi havigas intermezon kiu esprimas lirikan simplecon kaj kortuŝan amon kontraste kun la atmosfero de hipokriteco, jaluzo, duoblaĵoj, kaj feudeco en la mezepoka Florenco de la nura komedio de Puccini. Ĝi havigas la ĉefan pecon en opero de trakomponita formo.

La ario estis unuafoje prezentita ĉe la premiero de *Gianni Schicchi* la 14an de Decembro 1918 ĉe la Metropola Operejo de Novjorko fare de la populara angla soprano Florence Easton. Ĝi estis de tiam kantata de multaj sopranoj. Joan Hammond ricevis oran diskon en 1969 por 1 miliono de venditaj kopioj de tiu ario.

Vortumado
---------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 

|  |
| --- |
| "O mio babbino caro" |
|  |
| Kantita de Frances Alda en 1919 |
| 

---

 |

 |
| *Ĉu problemoj aŭdigi ĉi tiun dosieron? Vidu helpon.* |

| Itale! |
| --- |
| O mio babbino caro,
mi piace, è bello, bello.
Vo'andare in Via Porta Rossa
a comperar l'anello!

Sì, sì, ci voglio andare!
e se l'amassi indarno,
andrei sul Ponte Vecchio,
ma per buttarmi in Arno!

Mi struggo e mi tormento!
O Dio, vorrei morir!
Babbo, pietà, pietà!
Babbo, pietà, pietà! |  |

Referencoj
----------

1. ↑  Hammond, Joan.  (1970) *A Voice, a Life*. Victor Gollancz, p. 238. ISBN 0-575-00503-3.

Eksteraj ligiloj
----------------

* "O mio babbino caro": Liberaj muziknotoj por elŝuti de International Music Score Library Project.
* "O mio babbino caro" at The Aria Database
* "O mio babbino caro", score (piano and voice)
* "O mio babbino caro" ĉe YouTube, kantita de Elisabeth Schwarzkopf
* "O mio babbino caro" ĉe YouTube, kantita de Maria Callas
**San Juan Bautista Cuicatlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Bautista Cuicatlán*. Ambaŭ evidente havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Johano la Baptisto. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 177.

Geografio
---------

**San Juan Bautista Cuicatlán** apartenas al la distrikto Cuicatlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono *Cañada*), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9181 loĝantojn. El tiuj estis 4437 viroj kaj 4744 virinoj. La komunumo havas surfacon de 543.50 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 620 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1428 indiĝenoj. El tiuj 1142 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1142 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan Bautista Cuicatlán Arkivigite je 2006-12-02 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Juan Bautista Guelache** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Bautista Guelache*. Ambaŭ evidente havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Johano la Baptisto. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 178.

Geografio
---------

**San Juan Bautista Guelache** apartenas al la distrikto Etla al kiuj apartenas entute 23 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4912 loĝantojn. El tiuj estis 2366 viroj kaj 2546 virinoj. La komunumo havas surfacon de 70.20 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1740 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 187 indiĝenoj. El tiuj 139 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 139 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan Bautista Guelache Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Samea flago (flirtanta)
Samea flago
**Samea nacia tago**, la 6-a de Februaro, estas festotago de la sameoj en kvar landoj: Norvegujo, Svedujo, Finnlando kaj Rusujo. La tago estas oficiale rekonata en la tri unuaj, notita en kalendaroj. La sameoj kaj sameaj komunumoj kaj institucioj tiam flirtigas la samean flagon, kaj ĝenerala hisado de flagoj estas rekomendata en la tri landoj por honori la samean kulturon. 

Decidon pri la tago faris la 15-a Konferenco de Sameoj en Helsinki en 1992. La nomo tiam donita en la nordsamea lingvo estas *sámi álbmotbeaivi*, kiun oni povas traduki ankaŭ "tago de la samea popolo".
La unuan fojon oni festis la tagon en 1993, kiam la Internacia Jaro de la Indiĝenaj Popoloj de UN estis inaŭgurita en Kárášjohka (norvege Karasjok). 

La 2-an de Februaro 1917 okazis la unua Kongreso de Sameoj en Trondheim, Norvegujo. Tiam partoprenis nur sameoj el Svedujo kaj Norvegujo. La kongreso pritraktis la vivkondiĉojn de la sameoj kaj esprimis opiniojn pri iliaj problemoj. Inter la plej gravaj demandoj estis la rajto de migrado (ankaŭ translima), utiligo de terenoj, bredado de boacoj, instruado kaj lernejoj. La kongreso estis historia, kvankam ĝi ankoraŭ ne povis starigi regulan transliman kunlaboron de la sameoj. Ekestis bazo por estonta agado, kaj la granda publiko rimarkis la komunan elpaŝon de la nordeŭropaj indiĝenoj. Ekestis politika konscio de la sameoj.

Fontoj
------

* la Samea Parlamento en Finnlando pri la samea nacia tago

* la Samea Parlamento en Norvegujo[*rompita ligilo*] pri la samea nacia tago

* la Samea Parlamento en Svedujo pri la samea nacia tago
**San Juan Cacahuatepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Cacahuatepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 185.

Geografio
---------

**San Juan Cacahuatepec** apartenas al la distrikto Jamiltepec al kiuj apartenas entute 24 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8134 loĝantojn. El tiuj estis 3909 viroj kaj 4225 virinoj. La komunumo havas surfacon de 153.10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 450 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 243 indiĝenoj. El tiuj 150 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 150 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan Cacahuatepec[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**San Juan Coatzóspam** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Coatzospam*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 187.

Geografio
---------

San Juan Coatzóspam apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono *Cañada*), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2019 loĝantojn. El tiuj estis 993 viroj kaj 1026 virinoj. La komunumo havas surfacon de 63.79 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1880 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2142 indiĝenoj. El tiuj 1881 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1881 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan Coatzóspam Arkivigite je 2005-09-01 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Juan Mazatlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Mazatlán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 207.

Geografio
---------

**San Juan Mazatlán** apartenas al la distrikto Mixe al kiuj apartenas entute 17 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Norte, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 16138 loĝantojn. El tiuj estis 7908 viroj kaj 8230 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1990.28 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 520 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 9616 indiĝenoj. El tiuj 7700 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 7700 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan Mazatlán Arkivigite je 2006-07-06 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Vidu la apartigan liston San Juan Mixtepec. |

**San Juan Mixtepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo havas la saman nomon. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 209. Indas ne konfuzi la urbon kaj komunumon kun la samnoma urbo kaj komunumo San Juan Mixtepec (Juxtlahuaca) en la distrikto Juxtlahuaca ("distrikto 08").

Geografio
---------

San Juan Mixtepec apartenas al la distrikto Miahuatlán ("distrikto 26") al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 903 loĝantojn. El tiuj estis 396 viroj kaj 507 virinoj. La komunumo havas surfacon de 53.59 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2050 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 837 indiĝenoj. El tiuj 763 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 763 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan Mixtepec-Distr. 26 Arkivigite je 2004-12-05 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Juan Teita** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Juan Teita*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 218.

Geografio
---------

**San Juan Teita** apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 511 loĝantojn. El tiuj estis 242 viroj kaj 269 virinoj. La komunumo havas surfacon de 77.82 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1320 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 372 indiĝenoj. El tiuj 335 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 335 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Juan Teita Arkivigite je 2004-11-12 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Samotrako** (novgreke Σαμoθράκη *„traka Samos"*) estas montara kaj akvoriĉa greka insulo en la norda egea maro, nordoriente de la insulo Limnos, ĉirkaŭ 40 km de la trakia marbordo. Geografie ĝi apartenas la regiono de Trakio, politike al prefektujo (Nomos) Evros. Samothraki longas ĉirkaŭ 17 km, larĝas 10 km kaj havas la surfacon de 178 km² kaj la 2.700 daŭrajn loĝantojn (2001).

La ĉefloko de la insulo nomiĝas same *Samothraki* (ankaŭ: *Ĥora* kiel ĉe aliaj insuloj), la ĉefhaveno estas en *Kamariotissa*.

Post la osmana regado, Grekio akiris la insulon en 1912. Laŭ la traktato de Lausanne kaj traktato de Montreux, la insulo estas nemilitarizita.

Naturo
------

La surfaco de la insulo konsistas centre el vulkanaj rokaĵoj (granito, bazalto), ĉe la marbordo el rokrulaĵoj kaj vulkanaj rokaĵoj (cindro). La plej granda altaĵo estas la *Fengari* kun 1.624 m. La sudorienta marbordo de la insulo konsistas el ĝis 800m altaj rokmuroj. En nordo, ekde 800 m kreskas ankoraŭ arbaro el lanuga kverko (*Quercus pubescens*), en sudo kreskas cer-kverkoj (*Quercus cerris*). Norde de la insulo fluas tutjare rojetoj kaj kreskas la orienta platano (*Platanus orientalis*).

Vidu ankaŭ
----------

* Alexander Conze
Larĝa panoramo kun kirkoturo en Girón

**San Juan de Girón** (loke estas konata nur **Girón**) estas urbego en nordorienta Kolombio, en departemento Santandero (Kolombio). La urbego apartenas al urbaro de Bucaramanga. La historia nomo estis *Villa de los Caballeros de Girón*. 

Blazono de Girón

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 117 491 en 2005 (urbo)
* Supermara alteco: 706 m
* Areo: 475 km² (municipo)
* Telefonkodo: 57 + 7
* Poŝtkodoj:
* Horzono: UTC – 5
* 07° 04′ 15″ N 73° 10′ 23″ U﻿ / ﻿7.07083 °N, 73.17306 °U﻿ / 7.07083; -73.17306 (mapo)

Geografio
---------

Girón situas en limo de montetaro kaj altebenaĵo en nordorienta parto de la lando. Bucaramanga troviĝas 7, Cúcuta 195, **Bogoto** 373 km.

Historio
--------

Vido en Girón
Girón estis fondita en 1631, tiam hispanoj akiris la lokon de la indianoj. En la sekva jaro eĉ la fondinto mortis, la fondita vilaĝo neniiĝis. En 1636 pli nova fondo okazis, sed jam en alia loko. Post 2 jaroj denova kaj ankaŭ lastfoja fondo okazis en la tria loko. La paroĥo ekfunkciis en 1639. Pro la arkitekturo el la kolonia epoko Girón ricevis la rangon Nacia Monumento en 1959.

Trafiko
-------

Kirko (malgranda baziliko) en Girón
Kapelo en Girón
En la proksima Bucaramanga internacia flughaveno funkcias.

Klimato
-------

Girón laŭ latitudo situus en tropika klimato, sed pro sia alto super marnivelo la varmo ne estas troa. Jare pluvas pli ol 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas.

Vidindaĵoj
----------

* malgranda baziliko kaj aliaj kirkoj, kapeloj
* muzeo
* kulturdomo

Fontoj
------

* Arkivigite je 2015-05-07 per la retarkivo Wayback Machine hispane
* Hispana Vikipedio helpe de Guglo
Haedo Este placetomaldekstra**Haedo** estas urbo kaj fervoja stacio situanta en la partio Morón, provinco Bonaero, Argentino. La origino, kresko kaj disvolviĝo de la urbo rilatas al ties dekomence fervoja funkcio kaj al kreado de fervojaj atelieroj. Eĉ la nomo devenas el iama funkciulo pri fervojoj.

La areo estas de 6,11 km² kaj la loĝantaro de 38.068 personoj en 2001, tio estas 13% malpli ol en 1991. Tio igas ĝin la 4a unuo plej loĝata de la partio, el kiu ĝi reprezentas 12% de la totalo.

Estas altlernejoj, grava biblioteko, alternativa radio kaj aliaj servoj.

Aera vidbendo de Haedo rigardanta orienten kun la grandurbo de Bonaero ĉe la horizonto.

Referencoj
----------

1. ↑   Municipio de Moron / La Ciudad / Localidades. Arkivita el la originalo je 2011-07-21. Alirita 2014-06-08.

Ekŝteraj ligiloj
----------------

* Haedo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Haedo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Haedo en la reto Arkivigite je 2014-12-19 per la retarkivo Wayback Machine "Haedo en la web" estas retejo por informaro pri Haedo en Internet.
* Oeste Hoy.com Novaĵoj de Zona Oeste Arkivigite je 2014-06-01 per la retarkivo Wayback Machine
**San Juan de Gredos** [sanĤŬAN deGREdos] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo *San Juan de Gredos* estas komprenebla etimologie kiel *Sankta Johano de Gredos*, alude al la montaro Gredos.

San Juan de Gredos en la provinco Avilo.
Pinaro ĉe la municipa limo kun Hoyos del Espino.
Torento Barbellido.
Puto de la Muroj.

Geografio
---------

San Juan de Gredos estas formata per kunigo de tri iamaj municipoj nome Navacepeda de Tormes, La Herguijuela kaj San Bartolomé de Tormes. La ĉefurbo estas en Navacepeda de Tormes, kie estas la urbodomo. Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 95,91 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 255 loĝantojn. Ĝi perdis 450 loĝantojn el 1981 je la formado de la nova municipo pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 75 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Santiago del Collado, Navaescurial, San Martín de la Vega del Alberche, Navalperal de Tormes, Hoyos del Collado, Candeleda, Arenas de San Pedro kaj Hoyos del Espino.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Ene de la municipa teritorio estas unu de la ĉefaj «pordoj» de aliro al la Sierra de Gredos, nome «la Plataforma» (la platformo), elirejo de la vojoj por piedirado al la montaro. Apude estas spektakla torento Barbellido, banejo Pozo de las Paredes ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763066
* VIAF: 1184153954865205680004
 |
Foto farita de la USS *Washington* je la momento kiam USS *Enterprise* estas atakita de kamikaza aviadilo la 14-an de majo 1945
La memmortiga piloto Kiyoshi Ogawa, kiu flugis kaj frakasis sian aviadilon kontraŭ la USS Bunker Hill (CV-17) la 11-an de majo 1945.
La *USS White Plains* estas atakata de kamikaza aviadilo
Kanjis kiu formas la vorton Shinpū, erare interpretita de usonaj tradukistoj kiel kamikazo.
**Kamikazo** estas japan-devena vorto, kiu laŭ litere signifas "vento de dio" en la japana lingvo. Internacie, ĝi kutime estas uzata por indiki la japanajn pilotojn kiuj faris mem-mortigajn atakojn kontraŭ la batal-ŝipojn de la Aliancanoj dum la Dua Mondmilito. Do ili uzis la manieron, kiun uzis Pjotr Nesterov. Ekzistis ankaŭ kamikazoj, kiuj atakis per submarŝipoj. La vorto ankaŭ estas ofte uzata por indiki homojn kiuj lanĉas mem-mortigajn atakojn kontraŭ la malamikon dum militoj.

La japana armeo komencis uzi kamikazojn en 1944, kiam jam evidentiĝis ke ĝi malgajnas la militon. La kamikazoj kutime lanĉis sin kontraŭ usonajn aŭ britajn batal-ŝipojn en etaj aviadiloj plenaj de bomboj, por kaŭzi la plej grandan eblan damaĝon al la malamiko.Ĉi tiuj pilotoj kiuj fordonis sian vivon por sia lando kutime estis volontuloj, almenaŭ teorie. En Japanio en tiu epoko junuloj ricevis forte naciisman kaj militarisman edukon, laŭ kiu la plej granda honoro estis morti por la imperiestro de Japanio kaj la lando. Tamen, ekzistas kamikazoj, kiuj restis vivaj. Ekzemple, kelkaj kamikazoj revenis por ripari, ĉar aviadilo rompis. Kelkajn kamikazojn pafis malamikoj kaj pilotoj, pereante aviadilon, saltis kaj ne mortis. Kelkaj el ili post savo ne havis okazon reaparteni militon, kaj restis vivaj eĉ post milito.

Nuna metafora uzado
-------------------

Nuntempe la vorto "Kamikaze" ofte estas uzata por priskribi la palestinanojn kiuj eksplodigas sin mem en aŭtobusoj, restoracioj aŭ aliaj publikaj lokoj en Israelo, kaj por aliaj homoj kiuj faras mem-mortigajn atakojn trans la mondo. Sed oni diskutas, ĉu oni rajtas kompari, ĉar tiaj "kamikazoj" murdas kun sin ne soldatojn sed infanojn, virinojn, ktp. Terorismo estas ja malpura "milito". Nemetafore oni povas nomi "kamikazo" la sovetan piloton Gastello, ekzemple.

Vortodeveno
-----------

Estas kelkaj teorioj, sed plej disvastigita interpreto estas, ke "kami kaze", t.e. "dia vento", rilatas al la historia evento kiam tajfunoj alvenis al la Japana Maro ĝustatempe por savi Japanion de la invadprovoj fare de la mongoloj en la jaroj 1274 kaj 1281. La vento forblovis la maran armeon de la mongoloj, fakte konsistantaj el la rekrutitaj armeanoj el la Korea duoninsulo.

Referencoj
----------

1. ↑  Wragg, David W..  (1973) *A Dictionary of Aviation*. Osprey. ISBN 9780850451634.

* Kategorio Kamikazo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Simfonio Numero 1** en C-minoro, Op. 68, estas simfonio verkita de Johannes Brahms. Brahms dediĉis almenaŭ dekkvar jarojn al kompletigado de tiu verko, kies skizoj datas el 1854. Brahms mem deklaris ke la simfonio, el skizoj al finigaj tuŝoj, okupis 21 jarojn, el 1855 al 1876. La premiero de tiu simfonio, dirigentita de amiko de la komponisto nome Felix Otto Dessoff, okazis la 4an de Novembro 1876, en Karlsruhe, tiam en la Grandduklando Badeno. Tipa ludado daŭras inter 45 kaj 50 minutojn.

Instrumentaro
-------------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | 

|  |
| --- |
| I. Un poco sostenuto — Allegro (15:09) |
|  |
|  |
| 

---

 |
| II. Andante sostenuto (8:37) |
|  |
|  |
| 

---

 |
| III. Un poco allegretto e grazioso (4:55) |
|  |
|  |
| 

---

 |
| IV. Adagio — Più andante — Allegro non troppo, ma con brio (16:57) |
|  |
| Ĉiuj registraĵoj estas donaco de Musopen |
| 

---

 |

 |
| *Ĉu problemoj aŭdigi ĉi tiujn dosierojn? Vidu helpon.* |

La simfonio estas ludata per du flutoj, du hobojoj, du klarnetoj, du fagotoj, kontrafagoto, kvar kornoj, du trumpetoj, tri trombonoj (nur por la kvara movimento), timbaloj, unua kaj dua violonoj, vjoloj, violonĉeloj, kaj kontrabasoj.

Strukturo
---------



La simfonio estas komponita de kvar movimentoj, markita jene:

1. Un poco sostenuto — Allegro – Meno allegro (C minora, fine en C maĵora)
2. Andante sostenuto (E maĵora)
3. Un poco allegretto e grazioso (A♭ maĵora)
4. Adagio — Più andante — Allegro non troppo, ma con brio – Più allegro (C minora – C maĵora)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Unua Simfonio de Brahms en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* En Jutubo Alirita la 30an de Majo 2018


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 612891
* GND: 300026862
* LCCN: n81081244
* BNF: 139090009
 |