recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Abrantes (metroo de Madrido). |

La kastelo de Abrantes
**Abrantes** estas portugala urbo kiu apartenas al la distrikto de Santarém, Centra regiono kaj subregiono de Meza Tejo, kun ĉ. 18 600 loĝantojn. Antaŭe apartenis al la antikva provinco Ribatejo.
Abrantes estas sidejo de municipo kun 713,43 km² kaj 42 235 loĝantoj (2001), subdividita en 19 fregezioj
La urbo Abrantes estas kaj komerca kaj industria poluso en la fekunda cirkaŭa regiono. Ĝi havas metalurgian industrion.

Historio
--------

Abrantes posedas sian propran kastelon kiu estis konkerita de Afonso Henriques, en 1148 al la araboj. Ricevis la foruan reĝimon en la jaro 1179 rekompense de la ofertita rezisto al la marokaj sieĝantoj de Abem Jacob, kiuj devis retroiri kun multaj homperdoj. En 1510 la foruo de Abrantes estis reformita de Manuel la 1-a.

Abrantes estis kategoriigita kiel urbo en 1916, per la leĝo n-ro 601, de la 14a de junio. Nuntempe ĝi havas kvar fregeziojn: Rossio ao Sul do Tejo, São João, São Vicente kaj Alferrarede.

Oni pensas ke la urbo havas keltan originon. Ĝia nomo venas de la latina "**Aurantes**" eble indikante ke en la antikveco ekzistis multe da oro en la urbo.

* Abrantes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Abrantes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 255753
* GND: 4745704-1
* LCCN: n85170186
* VIAF: 163482393
* BNF: 15535433m
 |
|  |
| --- |
| **Jair Bolsonaro** |
| 200x200ra[*rompita ligilo*] |
| 38-a Prezidanto de Brazilo |
| Periodo | 29-a de septembro 2018 |
| Kaŭzoj | Prezidenta kampanjo de Jair Bolsonaro |
| Loko |  Brazilo 114 urboj en ĉiuj ŝtatoj kaj en pli ol 50 landoj |

**La movado #EleNão** (portugala pro "ne li"), ankaŭ konata kiel la protestoj kontraŭ Jair Bolsonaro, estis manifestacioj gvidataj de virinoj okazintaj en pluraj regionoj de Brazilo kaj kun malpli intenseco en aliaj landoj. La ĉefa celo estis protesti kontraŭ Jair Bolsonaro kaj lia prezidenta kampanjo. La protestoj, okazintaj la 29-a de septembro 2018, estis la plej multnombraj protestoj fare de virinoj en Brazilo kaj la plej granda populara koncentriĝo dum la brazila ĝenerala elekto de 2018.

Kaŭzoj
------

|  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** Mi estus nekapabla ami gejan filon. Mi ne intencas mensogi: mi preferas havi filon mian mortinta en aŭtoakcidento ol aperinta kun mustaĉa viro. Por mi li estus mortinta ĉiuokaze **"** |
| — Jair Bolsonaro |

 |

La manifestacioj estis kontraŭ la prezidenta kampanjo de Bolsonaro, kiu estis plurfoje akuzita pri homofobio, malrespekto al nigruloj, mizogineco kaj seksismo kontraŭ virinoj

eta[*rompita ligilo*]

#EleNão
-------

La *hashtag* #EleNão estis kreita en Brazilo la 12-a de septembro 2018 de la Facebook-grupo Mulheres Unidas Contra Bolsonaro. En nur 12 tagoj, la hashtag #EleNão ricevis pli ol 1,6 milionojn da mencioj kontraŭ kaj favore al la kandidato de PSL por prezidanto de la respubliko, Jair Bolsonaro, en Twitter.

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Brazilo |

Referencoj
----------

1. ↑  El Pais
2. ↑  El Pais
3. ↑   Huff post. Arkivita el la originalo je 2019-05-18. Alirita 2020-07-24.
4. ↑  G1
5. ↑  Extra
6. 1 2  Epoca

* Kategorio Movado Ele Não en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 697535
 |
Loko de la municipa teritorio de Zarza de Granadilla en sia provinco
Loko de la provinco de Cáceres en Hispanio
**Zarza de Granadilla** (Rubusarbo de Granateto) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

Aktuale ĝi inkludis en sian teritorion la vilaĝon de Granadilla (Cáceres) (Historia-Arta Komplekso) kiu estis senloĝigita por la konstruo de la Akvobaraĵo Gabriel y Galán post 1965.

Ermitejo de Kristo.

Loĝantoj
--------

La loĝantoj nomiĝas *zarzeños*. La censita populacio en 2009 estis de 1.864 loĝantoj.

Situo
-----

Zarza de Granadilla estas situa en la pleja norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierras de Granadilla, je altitudo de 399 m; je 115 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 175 km de Mérida, la regiona ĉefurbo, sed plej proksima urbo estas Plasencia je 32 km. La areo de ties teritorio estas de 134 km².

Ĝi situas inter la valoj de la rivero Alagón kaj de la rivero Ambroz (alfluanto de la unua menciita).

Municipa naĝejo

Ekonomio
--------

Agrikulturo (40%) kaj brutobredado (20%). La industrio kaj konstruado okupas 15% de la laborpopulacio, dum la resta 25% okupiĝas je Servoj.

La agrikulturo produktas ĉefe cerealojn kaj paŝtejojn, kun malgrandaj areoj de olivarbaro. Pri agrikulturo de irigacio, tabako kaj papriko samegale estas majoritataj kultivoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Zarza de Granadilla Arkivigite je 2015-02-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Retejo de Zarza de Granadilla Arkivigite je 2009-03-06 per la retarkivo Wayback Machine
* Retejo de Zarza de Granadilla ĉe Projekto pri Teknologiigo de la regiono
* Vetero en Zarza de Granadilla
* Listo de entreprenoj de Zarza de Granadilla
* Municiparo Trasierra - Tierras de Granadilla
La **navurioj** estas etno en Ganao kun 14.000 ĝis 15.000 anoj. La navuria lingvo apartenas al la grupo de la kva-lingvoj, ĝi similas al la gonĝaa lingvo. La nvurioj vivas norde de la lago Voltao, je la okcidenta flanko de la enbuŝiĝo de la rivero Otio nordoriente de la urbo Bandao (Banda) en la Orienta Gonĝa-distrikto.

En la jaro 1991 inter la etnoj navuroj kaj gonĝaoj sanga konflikto ekestis, kiu laŭ kelkaj fontoj kaŭzis la morton de 78 homoj. La navurioj laŭ indikoj de kelkaj fontoj spite al la kultura kaj lingva proksimeco al la gonĝaoj rigardas sin kiel tute memstaran etnon. Laŭ la sama fonto la gonĝaoj rigardas la navuriojn kiel parton de sia iama invadarmeo.

Fontoj
------

1. ↑
2. 1 2
3. ↑   CRISE working paper, Stand Februar 2007. Arkivita el la originalo je 2007-07-02. Alirita 2008-04-17.
4. ↑   CRISE working paper, Stand Februar 2007, Seite 14, Fußnote 9. Arkivita el la originalo je 2007-07-02. Alirita 2008-04-17.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Ethnologue.com
* Projekto Joshua
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Sahibzada Ajit Singh Nagar,** panĝabe: **ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਾ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਗਰ,** mallonge **SAS Nagar** estas planita urbego kaj municipo en nordokcidenta Barato, en orienta parto de subŝtato Panĝabo (Barato), en la samnoma distrikto, kies sidejo ĝi estas. La loknomo estas oficiale nomita pri la plej aĝa filo de guruo Gobind Singh. Ĝis 2012 la oficiala loknomo estis **Mohali** (panĝabe **ਮੋਹਾਲੀ**).

Kabanoj kaj domoj en SAS Nagar

Demografio
----------

En 2011 SAS Nagar havis 146 213 (kun la aglomeraĵo 176 152) da loĝantoj kun legoscio 93%, signife pli alta, ol la landa averaĝo.

Geografio
---------

SAS Nagar situas en montaro en averaĝa alteco de 324 metrojn laŭ la marnivelo kontaktiĝanta kun la subŝtata ĉefurbo Ĉandigaro. Urbomezo de Ĉandigaro troviĝas 7, Ambala 44, Ĥanna 47, Patiala 51, Malerkotla 82, Ludiana 85, Saharanpur 116, tutlanda ĉefurbo Delhio 237, Mumbajo 1363, Kolkato 1470 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Jam antaŭ 8 mil jaroj tiu areo estis loĝata. Baldaŭe la vilaĝo Mohali estis parto de la Sika Imperio. En 1967 la areo estis evoluigita kiel industria konstruaĵo; tio tiris eventuale konstruadojn de loĝkvartaloj. La urboplano estis prezentita en 1975, poste komenciĝis konstruado de la planita urbo. Mohali evoluis rapide per informa teknologio. Ekde 2006 la distrikto memstariĝis. En la 1960-aj jaroj ĉe alia flanko de Ĉandigaro alia planita urbo Panĉkula naskiĝis, ilia komuna nomo estas **Triopo Ĉandigaro.**
**Kubanoj** aŭ **Kuba popolo** (en hispana *Cubanos*) estas la loĝantaro de civitanoj de Kubo. Kubo estas multrasa nacio, hejmo de popoloj de diferencaj etnaj kaj naciaj fonoj. Kiel rezulto, kelkaj kubanoj ne traktas sian naciecon kiel etnecon sed kiel civitaneco kun variaj etnecoj kaj naciaj originoj kiuj komponas la "Kuban popolon." Preskaŭ ĉiuj kubanoj aŭ ties prauloj enmigris dum la pasintaj kvin jarcentoj, tio estas apenaŭ restas proporcio de indiana origino.

Spite ties mult-etna kompono, la kulturo tenita komune de plej kubanoj hegemonie kiel Kuba kulturo, temas pri okcidenta kulturo klare derivita el la tradicioj de migrantoj el Okcidenta Eŭropo, komence per la komencaj hispanaj setlantoj, kaj aliaj eŭropanoj alvenis poste kiaj portugalaj kaj francoj, kun okcidentafrika kulturo kiu havas ioman influon spite la fakton ke plej parto el la minoritato de afrik-kubanoj estas de haitia origino.

Demografio
----------

La loĝantaro de Kubo estis de 11,167,325 loĝantoj en 2012. La plej grandaj urbaj loĝantaroj de kubanoj en Kubo (2010) troviĝas en Havano (2,135,498), Santiago de Kubo (425,851), Kamagŭejo (305,845), Holguín (277,050), Guantanamo (207,857), kaj Santa Clara (205,812). Laŭ la kuba *Oficina Nacional de Estadisticas* ONE nome laŭ la censo de 2002, la loĝantaro estis 11,177,743, nome:

* 5,597,233 viroj kaj
* 5,580,510 virinoj.

La rasa kompono estis 7,271,926 blankuloj, 1,126,894 negroj kaj 2,659,675 mulatoj. La ĉina loĝantaro en Kubo descendas ĉefe laŭ la koncepto de nepagita laboristo kaj ili alvenis en la 19a jarcento por konstrui la fervojon kaj laboras en minado. Post la Industria Revolucio, multaj el tiuj laboristoj restis en Kubo ĉar ili ne povis pagi revenan veturon al Ĉinio.

Notoj
-----

1. ↑  Government of Cuba (2002) Cuban Census. Arkivita el la originalo je 2007-02-03. Alirita 2007-01-29.
2. ↑  DePalma, Anthony.  Cuban Site Casts Light on an Extinct People. New York Times (1998-07-05). Alirita 2006-07-09.

* Kategorio Kubanoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kubanoj en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)
**Sibavejhi** aŭ laŭ la persa nomo **Sibujah'** (arabe سِيبَوَيْهِ transliterumo *Sībawayhi* aŭ *Sībawayh*; perse سِیبُویه‎ transliterumo *Sībūyah* siːbuːˈja; vivotempo ĉ. 760–796), kies plena araba nomo estis *Abu Biŝr Amr ibn Uthman ibn Kanbar al-Basri* (أَبُو بِشْر عَمْرو بْن عُثْمَان بْن قَنْبَر ٱلْبَصْرِيّ, *’Abū Bishr ‘Amr ibn ‘Uthmān ibn Qanbar al-Baṣrī*, estis persa gvida gramatikisto de Basra kaj verkinto de la plej frua libro pri araba gramatiko. Lia fama nenomita laboro, kutime simple nomata *Al-Kitāb*, "La Libro", estas kvin-voluma pionira verkaĵo pri la araba lingvo.

Ibn Kutajba, la plej frua pluekzistanta fonto, en lia biografia enskribo pri li simple skribis:

> Li estas Amr ibn Uthman, kaj li estis ĉefe gramatikisto. Li alvenis al Bagdado, interbatis kun la lokaj gramatikistoj, estis humiligita kaj revenis al iu urbo en Persio, kaj mortis tie dum ankoraŭ juna viro.
> 
> 

La dek-jarcentaj biografoj *Ibn al-Nadim* kaj *Abu Bakr al-Zubajdi*, kaj en la 13-ajarcenta *Ibn Ĥalikan*, atribuas al li kontribuojn al la scienco de la araba lingvo kaj lingvistiko kiuj estis nesuperitaj de tiuj de pli fruaj kaj pli postaj tempoj.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812641
* GND: 118613863
* LCCN: n80165631
* VIAF: 100303653
* ISNI: 0000 0001 1856 5980
* SUDOC: 066827442
* BNF: 130768193
 |



1. ↑  Enciklopedio de islamo
La **Siunia** ankaŭ konata kiel la **Siak** aŭ **Sjunika** estis familio de antikvaj armenaj nobeluloj  kiuj estis la unua dinastio se temas pri regado kiel naĥararoj en la provinco Sjuniko en Armenio ekde la 1-a jarcento. La naĥararoj estis posteuloj de Sisak. 

La unua konata reganto estis Valinak Siak (ĉ.330) kaj lia posteulo estis lia frato Andok aŭ Andovk (Antiokio, ĉ.340). En 379 Babik (Bagken) la filo de Andok estis restarigita kiel naĥararo fare de la familio Mamikonjan. Babik havis fratinon nomatan Parantzem, kiu edziĝis al la arsakida princo Gnel, nevo de la armena reĝo Arŝako la 2-a kaj poste edziĝis al Arsako la 2-a kiel ŝia dua edzo. La regado de Babik daŭris malpli ol dek jarojn kaj ĉirkaŭ 386 aŭ 387, Dara estis senpovigita de la Sasanida Imperio.

Valinak (ĉ.400-409) estis sekvita de Vasak (409-452). Vasak havis du filojn: Babik (Bagben), Bakur kaj filino kiu geedziĝis kun la posteulo de Vasak, Varazvahan (452-472). La filo de Varazvahan, Gelehon, regis de 470-477, kiuj mortis en 483. Babik (Bagben), kiu estis la frato de Varazvahan, fariĝis la nova naĥararo en 477. Hadz, la frato de Gelehon, mortis la 25-an de septembro 482. La provinco Sjuniko poste estis regita de Vahan. (ĉ.570), Pilipo (Filipo, ĉ.580), Stefano (Stepanos, ĉ.590-597), Sahak (Isaak, ĉ.597) kaj Grigor (Gregorio, ĝis 640).

Surskriboj trovitaj en la regiono ĉirkaŭ Lago Sevan atribuitaj al reĝo Artaksio la 1-a konfirmas, ke en la dua jarcento a.K. la Distrikto Sjuniko konsistigis parton de la Antikva Armenio. 

Branĉo de la nobela familio regis en la Arcaĥa reĝlando ekde la 11-a jarcento.

Referencoj
----------

1. ↑  V. Minorsky. Caucasia IV // Bulletin of the School of Oriental and African Studies. — University of London, 1953. —vol. 15. — № 3. — p. 505 "*In the west stretched the country called Siunia (in Armenian Siunik') whose rulers belonged to a special Armenian family of descendents of Sisak*"
2. ↑  Borisov "Inscriptions of Artaxia (Artashes), King of Armenia, 1946, No 2
3. ↑  Historical-Philological Magazine, 1965, No 4
4. ↑  A.G. Perikhanyan, "Aramian Inscription from Zangezur"
**Palaco Lánchíd** aŭ **Palaco Széchenyi-Ĉenponto** estas impona novrenesanca historia monumento en Budapeŝto, laŭ placo pri Adam Clark ĝuste ĉe Széchenyi-Ĉenponto.

Palaco Lánchíd kaj Széchenyi-Ĉenponto

Historio
--------

Arkitekto Miklós Ybl konstruis la palacon inter 1867 kaj 1869, poste en la palaco trovis lokon oficejoj pri Ĉenponto, krome famuloj, ekzemple Ferenc Reitter. La ŝtato aĉetis ĝin en 1870, poste diversaj ŝtataj oficejoj funkciis tie ĉi. En 1920 bierejo kaj kafejo ekfunkciis en la teretaĝo. Inter 1935 kaj 1990 juĝejo funkciis en la plena palaco. En 2008 la konstruaĵo plene renoviĝis, poste restis malplena. Intertempe la placo iĝis trafika nodo, la bruo estas granda, neniu ŝatas loĝi aŭ labori en tiu cirkonstancoj. Ŝajnas, banko profitos la palacon ekde 2015.

La konstruaĵo
-------------

La duetaĝa konstruaĵo kun keloj havas 3 fasadojn (laŭ Danubo, placo kaj ĉefvojo), la kvara flanko ligiĝas al loĝdomoj. Meze interna korto troviĝas. La ĉefenirejo funkcias laŭ la ĉefvojo.

Fontoj
------

Vido al la palaco, sed estas videbla la plena placo, la tunelo, Danubo kaj la ponto
* hungare
La Gliptoteko en Munkeno, fine de la 19-a jarcento
**Gliptoteko** estas kolekto de antikvaj ŝtonaj skulpturoj kaj prilaboritaj (tranĉitaj) ŝtonoj.

La termino *gliptoteko* estis inventita de l' bibliotekisto de la bavara reĝo Ludoviko la 1-a. Ĝi estas derivita de la malnovgreka verbo „glyptein", kio proksimume signifas „tranĉi en ŝtono" kaj formita paralele al la malnovgreka nocio de „pinakoteko" (de *Pinax*: tabula bildo, pentraĵo). „Glypton" estas la greka vorto por skulpturo.

Laŭ Francisko Azorín **gliptoteko** estas *Muzeo de gemoj, juveloj, medalionoj.* Li indikas etimologion el greka *gliptos + theke* (gravuraĵo + ŝranko).

Nur tri skulpturaj muzeoj hodiaŭ nomiĝas gliptoteko:

* Gliptoteko en Munkeno apud la *Königsplatz* (Reĝa Placo)
* Ny Carlsberg Glyptotek en Kopenhago
* Gliptoteko en Ateno, Muzeo por modernaj skulpturoj

Vidu ankaŭ
----------

* Lapidario

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 83.
2. ↑  Azorín, samloke.
**Nyíradony** [njIradonj] estas urbo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Nyíradony, kies centro estas.

Geografio
---------

Nyíradony situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Debrecen-Mátészalka. Balkány troviĝas 10, Debrecen 30, Mátészalka 47, Budapeŝto 248 km.

Historio
--------

Dum la frua historio estis tie 2 komunumoj: Adony kaj Gutkeled. Skriba dokumento mencias unuafoje Gutkeled en la 11-a j.c., Adony en 1301. En Gutkeled formiĝis terfortikaĵo kaj abatejo, kion la tataroj detruis en 1241. Antaŭ la turkoj la abatejo estis trakonstruita por esti ankaŭ burgo. Ĝi estis detruita en 1660. En Adony en 1776 pastrejo, preĝejo omaĝe al Sankta Georgo en 1779. Ekde 1881 la komunumo iĝis distriktejo.

Vidindaĵoj
----------

* Grek-katolika preĝejo ĉefanĝelo Miĥaelo kaj lia Ĉiela Armeo (Nyíradony)
* Preĝejo martiro Sankta Georgo (Nyíradony)
* Apud la urbo granda arbaro troviĝas, aparta arbara fervojeto liveras la lignon al Debrecen, kiu liveras ankaŭ turistojn. La fervojo nomiĝas Zsuzsi (ĵuĵi) (=Suzanjo).

Famuloj
-------

En Nyíradony naskiĝis boksisto Imre Harangi.

Fontoj
------

* distancoj[*rompita ligilo*]

Ruinaĵoj de abatejo en Nyíradony
**Oroszlány** [oroslAnj] estas urbo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Oroszlány, kies distrikta ĉefurbo ĝi estas. La loknomo laŭvorte signifas rusa filino, sed verŝajne sen litero y-no signifas leono.

Vojo en Oroszlány

Geografio
---------

Oroszlány situas sub montaro de Vértes, laŭ flankovojoj, fine de fervojo el Tatabánya, kiu urbo estas 16 km-ojn.

Historio
--------

Pli frue en la komunumo loĝis avaroj. La unua skriba mencio devenis el 1383. En 1536 jam troviĝis fortikaĵo. La turkoj detruis kaj senhomigis la setlejon. En 1701 slovakoj refondis ĝin, post unu jaro luterana preĝejo konstruiĝis. En 1930 komenciĝis minado de terkarbo. En 1954 Oroszlány iĝis urbo, eĉ tiel nomata socialisma mina urbo. En 1994 preĝejo omaĝe al Sankta Jozefo konstruiĝis. Vidindaĵo estas la akvoturo. En 2011 tertremo okazis sen gravaj damaĝoj.

Vidindaĵoj
----------

* Luterana kirko (Oroszlány) de 1787, la turo estas 30 m-ojn alta
* moderna katolika preĝejo Sankta Jozefo (Oroszlány)
* Kapelo Sankta Jozefo (Oroszlány)
* Kastelo Esterházy (Oroszlány)

Famuloj
-------

En Oroszlány naskiĝis:

* aktoro Balázs Czukor
* halterlevisto Gyöngyi Likerecz
* karateisto Csilla Hegedűs
* József Mészáros (kegloludisto).

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio

Urbodomo de Oroszlány
Rando de Oroszlány
Reliefa panelo de la Sarkofago Ludovisi.
Centra rolulo.
La **Sarkofago Ludovisi** aŭ **Batalsarkofago Ludovisi**, en itala *Grande Ludovisi*, estas sarkofago de antikva Romo datita el ĉirkaŭ la jaroj 250–260, trovita en 1621 en Vigna Bernusconi, tombo apud la Porta Tiburtina. Ĝi estas konata ankaŭ kiel **Sarkofago de Via Tiburtina**, kvankam ankaŭ aliaj sarkofagoj estis trovitaj tie. Ĝi estas fama pro sia dense loĝata, kontraŭ-klasika komponmaniero de "moviĝemaj kaj tre emociaj" Romianoj kaj Gotoj, kaj ĝi estas ekzemplo de batalscenoj favoritaj en Arto de Antikva Romo dum la Krizo de la Tria Jarcento. Malkovrita en 1621 kaj nomita pro sia unua modernepoka posedanto, Ludovico Ludovisi, la sarkofago estas nune ekspoziciita en la Palazzo Altemps en Romo, kiel parto de la Museo Nazionale Romano ekde 1901.

La sarkofago estas malfrua sceptaĵo en grupo de ĉirkaŭ 25 malfruaj romiaj batalsarkofagoj, el kiuj ĉiuj śajne datas el 170-210, faritaj en Romo aŭ en kelkaj okazoj en Ateno. Tiuj derivas el helenismaj monumentoj el Pergamo en Malgranda Azio kaj montras pergamajn venkojn super la Gaŭloj, kaj ili estis ĉiuj supozeble menditaj por militkomandantoj. La Sarkofago Portonaccio estas la plej bone konataj kaj plej prilaborita el la ĉefa grupo de la Antonina dinastio kaj montras kaj konsiderindan similecon kun la Sarkofago Ludovisi, kaj konsiderindan kontraston en stilo kaj maniero.

Notoj
-----

1. ↑   Kleiner, Diana E. E. (1992). Roman sculpture. New Haven: Yale University Press. ISBN 0300046316. OCLC 25050500.
2. 1 2  Fred S. Kleiner, *A History of Roman Art* (Wadsworth, 2007, 2010, pliigita eld.), p. 272.
3. ↑  Christopher S. Mackay, *Ancient Rome: A Military and Political History* (Cambridge University Press, 2004), p. 178.
4. ↑  Donald Strong et al. *Roman Art*, 1995 (2a eld.), p. 205, Yale University Press (Penguin/Yale History of Art), (ISBN 0300052936)

Bibliografio
------------

* Ranuccio Bianchi Bandinelli kaj Mario Torelli, *L'arte dell'antichità classica, Etruria-Roma*, Utet, Torino, 1976.

* Kategorio Sarkofago Ludovisi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Karl Friedrich Wilhelm Duncker, 1867
**Karl Friedrich Wilhelm DUNCKER** (naskiĝinta la 25-an de marto 1782 en Berlino, mortinta la 15-an de julio 1869 samloke) estis germana librovendisto.

En 1809 li fondis Berline kune kun Peter Humblot, post akiro de la eldonejo de Heinrich Frölich, la entreprenon "Verlagsbuchhandlung Duncker & Humblot" kiu en 1828 iĝis tute lia. De 1866 posedis Karl Geibel la Maljuna (Lepsike kaj ties filo Karl Geibel la Juna. Kompanianoj estis de 1899 Otto Karl Alexander Geibel kaj de 1901 Friedrich Karl Geibel.

Ĉefa fokuso de la eldonejprogramo estis metata sur historio (verkoj de Leopold von Ranke, »Jahrbücher der deutschen Geschichte«, »Allgemeine deutsche Biographie« ktp.), sur juro kaj politiko kaj sociala politiko (»Schriften des Vereins für Sozialpolitik«). 

La sortimenta vendejo jam en 1837 ekprizorgiĝis fare de la filo Alexander Duncker  kiu nomumiĝis en 1841 reĝa korteglibroeldonisto kaj mem verkadis (»Abseits vom Wege, Gedichte eines Laien«, dua eldono, Berlino 1878; noveloj k.a.). Sekve nova fokuso estis pri beletraĵoj (verkoj de Geibel, Heyse, Gustav Gans zu Putlitz, Theodor Storm) kaj arto (i.a. 28 gravuraĵoj laŭ la vandobildoj de Kaulbach) entfaltete. En 1870 lian eldonejon transprenis plejparte la berlinaj fratoj Paetel, la firmaon en 1898 la berlinano Artur Glaue.

Kelkajn artikolojn apartajn ne venditajn en 1866 havigis Heinrich Kornfeld en Berlino en 1899. 

Dora, filino de Alexander Duncker, iĝis verkistino. Jen kelkaj verkoj de ŝi: »Moderne Meister. Charakterstudien aus Kunst und Leben« (Berlino 1883), la romanoj »Morsch im Korn« (Berlino 1889), »Unheilbar« (Stuttgart 1893), humoraĵoj, pluraj dramoj (»Sphinx«, »Sylvia«, »Ruth«) kaj por-adoleskantaĵoj.

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 5. Leipzig 1906, p. 271 (tie ĉi interrete)
**Gatineau** aŭ **Gatino** (fr. *Gatineau*) estas urbo en la okcidento de Kebekio, Kanado. Ĝi lokiĝas sur la norda bordo de la rivero Otavo, ĝuste kontraŭ la urbo Otavo (Ontario) kaj lokiĝas en la Nacia Ĉefurb-Regiono de Kanado.

La nuna Gatineau, ĉefurbo de la kebekia regiono Otavio, estas rezulto de kunigo de pluraj urboj: Aylmer, Hull, Gatineau, Buckingham and Masson-Angers. Hull konsideriĝis la centro de la urba aglomeraĵo, kvankam Gatineau havis pli grandan areon kaj loĝantaron; oni elektis la nomon Gatineau interalie ĉar ekzistas pluraj toponimoj Gatineau en la regiono.

Ekonomio
--------

Diversaj oficejoj de la federala kaj provinca registaroj troviĝas en Gatineau. Federala politiko celante distribuon de postenoj ambaŭflanke de la rivero Otavo instigis la konstruadon de pluraj konstruaĵegoj en la centro de la antaŭa urbo Hull, el kiuj la plej grandaj estas Place du Portage kaj Terrasses de la Chaudière.

Turismo ankaŭ gravas; la Kanada Muzeo de Civilizacio lokiĝas en Gatineau, samkiel la Casino de Lac Leamy, kiu ricevas jaran piroteknikan konkurson. La natura situo de la urbo proksime de la piedmonto de la Laŭrenca tabulo, valorigita per pluraj parkoj, ankaŭ spronas la turismon.

Edukado
-------

La urbo entenas kampuson de la Universitato de Kebekio, la Universitato de Kebekio en Otavio (*Université du Québec en Outaouais*, UQO).

Oni ankaŭ troviĝas du Cégeps (kebekiaj antaŭuniversitataj kolegioj): la Cégep de l'Outaouais kaj la Heritage College. La Nacia Universitato de Meksikio havas ankaŭ kampuson en Gatineau.

Transporto
----------

Gatineau havas malgrandan lokan flughavenon, sed oni plejparte uzas la flughavenon internacian Macdonald-Cartier de Otavo.

Neniu granda rapidŝoseo aktuale ligas Gatineau-on kun Montrealo, la metropolo de Kebekio, kaj ne ekzistas ŝoseegon ligante Gatineau-on kaj la ŝoseojn de Otavo. Oni antaŭvidas la kompletigon de ŝoseo inter Gatineau kaj Lachute cele al Montrealo kaj la Laŭrentida turisma regiono.

Loĝantaro kaj demografio
------------------------

Laŭ la konto de 2006, la loĝantaro de Gatineau estas 242 124 homoj. En 2001 estis denseco de 662.3 homoj/km².

Oni rimarkas ke la popolo de Gatineau estas sufiĉe homogena : 92,0 % estis blankhaŭtaj kaj 90,0 % romkatolikaj, kaj la franca estis la ĉiutaga lingvo de 87,6 % el la hejmoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Gatineau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Gatineau en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Urbo Gatineau Arkivigite je 2008-01-03 per la retarkivo Wayback Machine
**Zmeinogorska distrikto** (ruse Змеиногорский район) estas administracia distrikto en Altaja regiono en Rusio. La administracia centro estas urbo Zmeinogorsk, situanta 360 km for de Barnaul. La areo de la distrikto estas 2801 kvadrataj kilometroj. 

* Zmeinogorska distrikto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Zmeinogorska distrikto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 739444
 |

Flago de Altaja Regiono
Administra divido de Altaja regiono

**Ĉefurbo**: Barnaul

**Urbaj distriktoj**:
Alejsk |
Barnaul |
Belokuriĥa |
Bijsk |
Jarovoje |
Kamenj-na-Obi |
Novoaltajsk |
Rubcovsk |
Slavgorod |
Sibirskij |
Zarinsk 

**Municipaj distriktoj**:
Alejska |
Altajska |
Bajeva |
Bijska |
Blagoveŝĉenka |
Burla |
Bistroistoka |
Celina |
Ĉariŝska |
Germana nacia |
Ĥabara |
Jegorjevska |
Jelcovka |
Kalmanka 
Kamena |
Kluĉa |
Kosiĥa |
Krasnogorska |
Krasnoŝĉjokova |
Krutiĥa |
Kulunda |
Kurja |
Kitmanova |
Lokteva |
Mamontova |
Miĥajlovska |
Novoĉiĥa |
Pavlovska |
Pankruŝiĥa |
Pervomajska 
Petropavlovska |
Pospeliĥa |
Rebriĥa |
Rodina |
Romanova |
Rubcovska |
Slavgoroda |
Smolenska |
Sovetska  |
Soloneŝna |
Soltona |
Suetka |
Ŝelaboliĥa |
Ŝipunova |
Tabuna |
Talmenka |
Togula 
Topĉiĥa |
Tretjakova |
Troicka |
Tjumenceva |
Uglovska |
Ustj-Kalmanka |
Ustj-Pristanja |
Volĉiĥa |
Zavjalova |
Zalesova |
Zarinska |
Zmeinogorska |
Zonalna
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Camila VERA** (1848-1911) estis meksika verkistino, edukisto kaj komponistino naskita en la meksika subŝtato Hidalgo.

Vivo
----

Unue ŝi aperis en la literatura mondo je sia 27-a jaraĝo kiam ŝi jam estas edziniĝinta al Felipe Pérez Soto. Tiam ŝi estis nomita "la poetino de Tulancingo", hidalga urbo en kiu ŝi naskiĝis. Eĉ la poeto Román J. Ávila aperigis poemon dediĉitan al Camila Vera de Pérez. 

Paralele al sia poet-verkado ŝi fariĝis instruistino kaj malfermis edukan katolikan Instituton por knabinoj kaj junulinoj, kiu dum jaroj publikigis anoncojn kaj reklamojn en la urba gazetaro. Multajn jarojn poste en tiu ĉi instituto ŝi ekkomencis doni lecionojn de pianoludado kaj solfeĝo.

Tridek-unu jaraĝa ŝi vidviniĝis kaj montris sian malĝojon, solecon kaj malfeliĉon en poemo "*Melankolio*" kiun ŝi publikigis en la gazeto *El Republicano*.

Dum la paso de la jaroj aliaj poemoj de Camila Vera estis publikigitaj de la loka gazetaro, kiel "Al la koncipiĝo de María" (A la concepción de María) aperinta en ‘Virina Albumo’ (El Álbum de la Mujer) grava meksika ilustrita gazeto, kaj la poemo "Hejmo" (Hogar) ĉe la gazeto "La Meksika Virino" (La mujer mexicana).

Kiel "S-ino Doña Camila Vera de Pérez, eminenta amerika verkistino", aperis novaĵo en gazeto, pri ŝia vojaĝo al Eŭropo: ŝi vizitis Parizon kaj havis la intencon esti ricevita de la Papo, kaj tiam eldoni libron de vojaĝimpresoj. 

Ŝi edziniĝis duan fojon al Primitivo Asorey, eble hispano naskiĝinta en Oviedo kaj elmigrinta al Meksikurbo. Per sia nova edziniĝinta nomo ŝi anoncis kaj ofertis muzikajn klasojn en sia Instituto: muzikinstruisto Camila Vera de Asorey. Ĉi tiu anonco estis la sola mencio de la rilato de Camila Vera kun la muziko, kio eble povus indiki ke ŝia muzika agado disvolviĝis nur private.

Ŝi havis aktivan feminisman agadon ĉe la "Societo por la Protekto de Virinoj" en kies solena inaŭgura ceremonio ŝi proponis poezian verkon, kaj ŝi publikigis sian plej faman poemon titolitan "Feminismo". Plie ŝi aperigis longan kaj doloran poemon pri disiĝo titolita "Post...", kaj eldonis libron "Poezio".

Oni verkis plurajn alineojn pri ŝia literatura verkado, tamen malmulte aŭ nenio ekzistas pri ŝia muzika agado. Almenaŭ atingas nin malgranda danco titolita "Adiaŭ!...". origine eldonita de Schirmer kies kopirajto indikas la daton 1891.

Sube videblas la prezentado de "Meksikaj komponistinoj de la 19-a kaj 20-a jarcentoj" en la Antikva Ĉefepiskopa Palaco de Meksikurbo (2013), kies unua peco estas "Adiaŭ!..." de Camila Vera.

Fonto de tiu teksto estas artikolo numero 200 en la artikolserio *Virinoj en muziko* en la Esperanta Retradio, verkita de Sonia Risso el Urugvajo.

Eksteraj ligiloj
----------------

Camila Vera - ¡Adiós!. Rocío D. Elizarrarás & Carina Peña
La **bakongoj** estas etno en la enflueja regiono de la rivero Kongo, precipe en la Demokratia Respubliko Kongo, la Respubliko Kongo kaj la apudlimaj regionoj de Angolo (inkluzive de Kabindo) kaj de Gabono.

La tutnombro de la bakongoj estas proksimume 5,1 milionoj da homoj. Al la sama lingvogrupo, al kiu apartenas la bakongoj, apartenas ankaŭ aliaj etnoj kun la bakongo parencaj ene de la mez-bantuoj. Ilia religio plejparte estas la kristanismo. Ili praktikas agrikulturon kiel arbarplantistoj kaj agrokultivistoj.

La etna grupo de la kongoj estis la ĉefa popolo de la iama afrika bantua regno Kongo, kiu ekzistis de la frua eŭropa Mezepoko ĝis al la 17-a jarcento.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Paĝo de la kongoj (kulturo kaj lingvo) Arkivigite je 2017-09-30 per la retarkivo Wayback Machine (fr kaj kg)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rEtnoj en  Demokratia Respubliko Kongo |
| --- |
|   | 
* Avukajaoj
* Azandeoj
* Bakaoj
* Bakongoj
* Bangalaoj
* Batekeoj
* Bembeoj
* Bemboj
* Ĉokveoj
* Gbajaoj
* Ĝagoj
* Hemaoj
* Hutuoj
* Juluoj
* Kalikooj
* Kongoj
* Lenduoj
* Logooj
* Luboj
* Lundaoj
* Mangbetuoj
* Mongoj
* Tagbuoj
* Tutsioj
* Tvaoj de la Grandaj lagoj
* Zjobaoj
 |

 |
**Reĝa Kastelo de Varsovio** (pole *Zamek Królewski w Warszawie*) estas baroka-klasikisma reĝa kastelo troviĝanta en Varsovio apud Placo Zamkowy 4. Ĝi plenumas muzeajn kaj reprezentajn funkciojn.

Unue rezidejo de mazoviaj Piastoj, kaj de la 16-a jarcento sidejo de la regopovoj de Unua Pola Respubliko: reĝo kaj Sejmo (Deputita Ĉambro kaj Senato).

En sia longa historio la Reĝa Kastelo estis plurvoje rabita kaj detruata fare de la trupoj de Svedio, Brandenburgio, Germanio kaj Rusio. En la 19-a jarcento, post falo de Novembra ribelo, estis destinita al bezonoj de la administracio de Rusia Imperio. Dum la unua mondmilito estis rezidejo de germana guberniestro. En la jaroj 1920–1922 sidejo de Ŝtatestro, en la jaroj 1926–1939 rezidejo de la Prezidento de Dua Pola Respubliko. Bruligita kaj prirabita de germanoj en 1939, preskaŭ tute detruita en 1944.

Interesaĵoj
-----------

29.10.1611: Triumfa eniro en Varsovion de la pola militisto Stanisław Żółkiewski, venkinto en la batalo de Kluŝino, kun militkaptita rusa caro Bazilo la 4-a Ŝujskij kaj liaj fratoj, kie en Reĝa Kastelo ili omaĝis al pola reĝo Sigismondo la 3-a Vasa kaj ĵuris ke Rusio neniam atakos Pollandon

Vidu ankaŭ
----------

* Kastelo de Lublin

Bibliografio
------------

* M. M. Drozdowski, A. Zahorski, *Historia Warszawy*, PWN, Warszawa 1975.
* Aleksander Król, *Zamek Królewski w Warszawie. Od końca XIII wieku do roku 1944* (Reĝa Kastelo en Varsovio. De la fino de la 13-a jarcento ĝis 1944), PIW, Warszawa 1971.
* Jerzy Lileyko, *Vademecum Zamku Warszawskiego*, Warszawa 1980 ISBN 83-223-1818-9.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Reĝa Kastelo de Varsovio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Reĝa Kastelo de Varsovio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala paĝo de la Kastelo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 713992
* GND: 1092766-9
* LCCN: n81120653
* VIAF: 152815748
* ISNI: 0000 0001 2359 0478
* SUDOC: 095856579
* BNF: 14625852t
* BIBSYS: 90541550
* NKC: kn20030115013
 |
Naskodomo de Goethe en 23a Großer Hirschgraben, Frankfurt am Main.
La **Goethe-domo**, en germana *Goethe-Haus*, estas dom-muzeo pri la verkisto en la distrikto Innenstadt de Frankfurt am Main, Germanio.

La origina konstruaĵo estis la familia loĝejo de la familio Goethe, ĉefe Johann Wolfgang von Goethe, ĝis 1795. Johann Wolfgang mem naskiĝis tie en 1749 al siaj gepatroj, Johann Caspar Goethe, advokato, kaj Katherine Elisabeth Textor, filino de la urbestro (*Bürgermeister*) de Frankfurt. Johann Wolfgang loĝis tie kun sia fratino Cornelia ĝis 1765, estante dek ses jaraĝa, kiam li translokiĝis al Leipzig por studi juron, kaj poste revenis tien sporade.

En 1863 geologo Otto Volger (1822–1897) restaŭris la domon al la stato de la epoko de la familio Goethe, kiel monumento al la fama loĝanto. La domo estis detruita dum la bombado fare de la Aliancanoj al Frankfurto la 22an de majo, 1944, sed ĝi estis restaŭrita post la milito inter 1947 kaj 1951, la plej proksime al la origina stato kaj meblaro, por montri la vivon de riĉa loĝanto de Frankfurto en la 18a jarcento. Ĝi estas apud la Goethe Muzeo, kiu estis malfermita al la publiko kun la Goethe Domo en 1954, kaj proksime estas la elfositaj fundamentoj de la juda geto, kiu, kun la juda tombejo, montras bildon de la iama Frankfurto kiun Goethe mem konis. La domo kaj muzeo estas viziteblaj per la sama bileto.

Notoj
-----

1. ↑   Goethe House. Arkivita el la originalo je 2023-03-07. Alirita 2023-04-04.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Goethe-domo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informaro pri la dommuzeo
* Muzea retejo Arkivigite je 2017-02-25 per la retarkivo Wayback Machine
* Membiografio de Goethe *"Out of my life: Poetry and Truth"* el Project Gutenberg

50° 06′ 40″ N 8° 40′ 39″ O﻿ / ﻿50.11111 °N, 8.67750 °O﻿ / 50.11111; 8.67750 (mapo)
**Oeiras** estas urbo de la Distrikto Lisbono, regiono Lisbono kaj subregiono Granda Lisbono, Portugalio, kun ĉirkaŭ 34 800 loĝantoj.

Ĝi estas sidejo de malgranda municipo de 45,75 km² de areo kaj 171 767 loĝantoj (2021), subdividita en 5 *freguesias*.​ La municipo limas norde kun la municipoj Sintra kaj Amadora, oriente kun Lisbono, okcidente kun Cascais kaj sude havas marbordon en la zono de la rivero Taĵo, ĝuste kie finas la estuaro kaj ekas la Atlantiko, antaŭ Almada, trans la estuarfino.

La municipo estis kreita la 15an de Aprilo 1760 fare de la reĝo Jozefo la 1-a favore al sia ministro Sebastião José de Carvalho e Melo, kiu iĝis Grafo de Oeiras kaj iĝos la 1-a Markizo de Pombal.

Fregesioj
---------

*Freguesias* de Oeiras post la teritoria reorganizado de 2013.
Modernaj konstruaĵoj LGPK.
La limo inter la komunumoj de Lisbono kaj la antaŭurba municipo Oeiras kaj ties komunumo (freguesia) *Algés*
La *freguesias* kiujn enhavas la municipo estas jenaj:

* Algés, Linda-a-Velha e Cruz Quebrada-Dafundo
* Barcarena
* Carnaxide e Queijas
* Oeiras e São Julião da Barra, Paço de Arcos e Caxias
* Porto Salvo

Demografio
----------

La proksimeco al la portugala ĉefurbo, kune kun la loko inter Lisbono, sude la river-oceano kaj okcidente la ferilokoj Estoril kaj Cascais, helpis la disvolvigon de la areo, tiel ke el 10 000 loĝantoj en kampar-marborda areo en la komenco de la 20-a jarcento oni supreniris ĝis 171 802 loĝantoj (2021) en la komenco de la 21-a jarcento. Tio estas, oni 17-obligis la populacion.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 799130
* GND: 4298304-6
* LCCN: n81125987
* VIAF: 140733026
* NKC: ge1139524
 |
Muzeo Brukenthal ĉe ĉefa placo de Sibio.
Enirejo al *Muzeul Național Brukenthal*
La **Muzeo Brukenthal** (germane: *Brukenthal-Museum*, rumane: *Muzeul Brukenthal*) estas sendube la plej grava tia instituto en Sibio kaj unu el la plej belaj muzeoj de Rumanio. Ĝia ĉefa sidejo estas la Palaco Brukenthal urbokerne ĉe Granda Placo.

Historio
--------

Ĝi estis donaco de la grafo Samuel von Brukenthal por la germanlingva Brukenthal-gimnazio. La guberniestro kaj amiko de Maria Tereza estis kolektinta dumvive amason da pentraĵoj famekonataj. Kelkaj de la 462 bildoj de eŭropaj majstroj transmigris post la Dua mondmilito - spite al la testamento de Brukenthal - al Bukareŝto. Sed intertempe 19 pentraĵoj estis dankinde redonitaj, inter kiuj estas verkoj de Antonello da Messina, Hans Memling, Jacob van Eyck kaj Breughel.

Priskribo de la domo kaj de la bildaro
--------------------------------------

La palacon urban konstruis de 1778-85 nekonata arkitekto. En la supra etaĝo estis iam la salonoj por akceptoj. Brukenthal mem aranĝis la kolekton en la domo kaj faris ĝin vizitebla de ĉiuj en 1817, afero nekutime tiutempe.
Post la restaŭradoj la kolekto nove aranĝitis. Troviĝas tie ĉi krom pentraĵoj de la flandra/holanda skoloj ankaŭ pentraĵoj de germanaj, francaj kaj hispanaj majstroj kiel ankaŭ de gravaj rumanaj artistoj el la 19-a kaj 20-a jarcentoj: de Theodor Aman, Lucian Grigorescu, Stefan Luchian kaj Theodor Pallady. Ankaŭ aŭstria pentra arto de la 16-a ĝis la 19-a jc estas abunde reprezentata. Ekster tio oni povas admiri plastikojn kaj riliefojn de Tullio Lombardo kaj verkoj el la skolo de Giovanni da Bologna.
Artmetiaĵoj kiel fornoj, mebloj, kestegoj, kandelingoj kristalaj ankaŭ videblas. Komenciĝas rondirado je la supra etaĝo. Ĝuste en la ŝtuparo pendas granda bildo kun vido malnova de la urbo, pentrite de Franz Neuhauser. Oni invitatas kompari tiun ĉi kun la aspekto de la moderna urbo, kiu konservis multon da malnovaĵoj.

Sekcioj de la muzeo (parte aliloke)
-----------------------------------

* Artgalerioj
* Biblioteko Brukenthal
* Historia Muzeo (domo Altemberger)
* Naturscienca Muzeo
* Muzeo apoteka
* Muzeo de ĉasado
* Salono kun freskoj
* Laboratorioj por restaŭrado scienca kaj deponejoj

Vidu ankaŭ
----------

* Julius Bielz

Fonto
-----

* Brigitta G.H. Hannover Moser: *Siebenbürgen, eldonejo Trescher, 2-a eldono, Berlino 2013, p. 115.*

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Muzeo Brukenthal en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la muzeo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 379608
* GND: 1017222-1
* LCCN: n83061929
* VIAF: 265574316
* ISNI: 0000 0001 2265 293X
* SUDOC: 030050375
* ULAN: 500308991
* BIBSYS: 1062411
 |
**Frigyes Kulka** [fridjeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kulka Frigyes** estis hungara kuracisto, kirurgo, pulmonologo, profesoro. Lia filo estis János Kulka.

Busto de Frigyes Kulka
Frigyes Kulka  naskiĝis la 31-an de januaro 1925 en Ĉeĥoslovakio en Šahy, (nuntempe en Slovakio). Li mortis la 23-an de septembro 1989 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Frigyes Kulka apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1945 kaj 1950. Post lernado li eklaboris en hospitalo pri pulmaj malsanoj. En 1959 li iĝis docento en Szeged. En la sekva jaro li kandidatiĝis, en 1969 li profesoriĝis, en 1972 li doktoriĝis. En 1981 li estis elektita katedrestro en Budapeŝto, en 1986 rektoro.

Li havis edzinon, kiu naskis 2 gefilojn. Ekde 1974 li ricevis diversajn premiojn.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* ’’Clinical aspects and X-ray diagnosis of the paragonimiasis’’ (1956)
* ’’Az ún. idiopathiás spontán pneumothorax primér műtéti ellátásról’’ (1962)
* ’’Lungen und kardiovaskulär Verletzungen beim Polytrauma’’ (1983)

Memorigiloj
-----------

* busto en Budapeŝto de 1994

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero K, poste serĉu la nomon
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
**Grafo Gyula Batthyány** [djula batjAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Batthyány Gyula** estis hungara pentristo, grafikisto. Lia nobela antaŭnomo estis *németújvári*, lia patro estis Lajos Batthyány (guberniestro).

Gyula Batthyány  naskiĝis la 10-an de majo 1887 en Ikervár, li mortis la 20-an de januaro 1959 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gyula Batthyány aĝis 3, kiam li kreis desegnaĵon. Li studis en Belarta Altlernejo de Budapeŝto (de János Vaszary), en akademio Julian en Parizo (3 jarojn) kaj en Munkeno (1907). Post siaj studoj li pasis 2 jarojn en Florenco. Li pentradis precipe en norda Afriko en Mezoriento. En 1922 en sia bieno en Bicske li establis artistkolonion, poste en 1937 en Eger kaj Pécs. Li okupiĝis ankaŭ pri teatraj dekoracioj kaj libroilustraĵoj. En la frua socialismo li estis deportita, poste kondamnita je malliberejo en Márianosztra pro falsaj akuzoj. Li freneziĝis en la malliberejo, li mortis en frenezulejo. Li estis reentombigita en Polgárdi en 2013.

Liaj artaĵoj ricevis medalojn en San Francisco (1916), Barcelona (1930), Parizo (1934, 1937). Li postlasis filon.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Budapeŝto (1914, debuta)
* Budapeŝto (1921, 1924, 1929, 1932, 1938, 1942)
* Budapeŝto (1997, memorekspozicio, 2000, postmorta)
* Vieno (1932)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Kútnál
* Keleti város
* Estély
* Seherezade
* Tornácon
* Tánc
* Tuniszban
* Akt
* Kurtizánok
* Ezerév küzdelmei (1942)

Aliaj verkoj
------------

* Egy festő útinaplójából (vojaĝpriskribo, 1933)
* pluraj libroilustraĵoj
* dekoracioj kaj kostumoj por Nacia Teatro (Budapeŝto)

Memorigiloj
-----------

* en Kastelo de Bicske memorekspozicio funkcias

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2018-02-12 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun bildoj
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
La centra konstruaĵo de la Zaozhuang-a Universitato de Ĉinio
**Zaozhuang-a Universitato** aŭ **Zaozhuanga Universitato** en la sudo de la provinco Ŝandongo de Ĉinio kaj estas unika universitato kun kvarjara studado en urbo Zaozhuang. La universitato fondiĝis en 2004 sub la promeso de Ĉina Registaro surbaze de Zaozhuanga Normala kolegio, kiu fondiĝis en 1984.

La universitato okupas 1083 muojn da tero (72,2 hektaroj) kun konstruaĵoj de 300 000 kvadrataj metroj. 1,08 milionoj da libroj en la biblioteko servas al pli da 988 geoficistoj, geinstruistoj kaj gestudentoj, en la 14 fakultatoj kaj Internacia Instituto.

Nun la universitato funkciigas 34 bakalaŭrajn fakojn kaj 35 kolegiajn fakojn rilate al ĉina lingvo, fremdaj lingvoj, ekonomiko, fiziko, ĥemio, belarto, sportoscienco, turismo, komputiko, historio, muziko, elektronika komunikado, scienco de vivo, matematiko kaj aliaj. La universitato nove fondis Internacian Instituton, kies celo estas akceli internacian kunlaboron kaj interŝanĝon. Ankaŭ Esperanto estas parto de laboro de la instituto.

En Zaozhuanga Universitato estas kelkaj Esploraj Institutoj pri Mozio, Karbo-ĥemio, Lunan-kulturo, Transformiĝo kaj disvolviĝo de Urboj (urboplanado), reformado kaj disvolviĝo de Lunan-kamparo, antikva kulturo de Ĉinio kaj studado.

Esperanto
---------

En Zaozhuang-a Universitato funkcias Esperanto-lecionoj kaj Esperanto-Asocio por studentoj.

Ekde 2018 eblas studi Esperanton dum kvarjara studado por atingi la gradon de bakalaŭro.

Internacia Esperanto-Muzeo en Zaozhuang (; filmeto sur Jutubo / YouTube) en la universitato, gvidata de s-ro Sun Ming-xiao, delegito de UEA en Zaozhuang. Eblas virtuale viziti la muzeon.

Estraro de la universitato
--------------------------

* Prof. d-ro habil. Cao Shengqiang

Prezidanto (rektoro) de la Zaozhuanga Universitato ()

* Prof. d-ro habil. Xie Nong

Fak-Estro de la Oficejo por la eksterlandaj kontaktoj pere de Esperanto;
esperantoxie@126.com

* S-ro LinYong

Direktoro de la Oficejo de la Zaozhuanga Universitato

* S-ro Liang Yukun

Fak-Estro de la Internacia Oficejo de la Zaozhuanga Universitato

Referencoj
----------


1. ↑
2. ↑  Virtuala vizito de la Esperanto-muzeo Arkivigite je 2019-05-13 per la retarkivo Wayback Machine en Zaozhuang
3. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 338089
* ISNI: 0000000417906685
 |
2018
Aŭkcio en la Tsuikiji-fiŝbazarego
La **fiŝbazarego de Tsukiji** (japane: 築地市場 [cukiĵi ŝiĵō] ), kiu situas en Tsukiji en la Ĉuo-kvartalo de Tokia Metropolo. Ĝi estas la plej granda fiŝbazaro en la tuta mondo. La fiŝbazarego en Tsukiji estas parto de la Centra Porgrandkomerca Bazaro de Tokia Metropolo.

Signifo
-------

En la jaro 2003 vendiĝis sur la centra fiŝbazarego (aldonaj fiŝbazaroj troviĝas en Ota kaj Adachi) 615.409 tunoj (t.e. 2.246 tage) da fiŝoj kaj aliaj marbestoj.

Historio
--------

La historiaj radikoj de la fiŝbazaro datiĝas el la 16-a jarcento, kiam la ŝoguno Tokugawa Ieyasu venigis fiŝkaptistojn el Osako al Edo por provizi sian kortegon je fiŝoj. Li rajtigis ilin vendi la kromajn fiŝojn proksime al Nihonbashi. Samtempe evoluis la komerco de legomoj kaj fruktoj.

La Nihonbashi bazaro estis grave damaĝita dum la 1923-a Granda Kanto-Tertremo. Post tio ĝi estis translokigita al Tsukiji distrikto. Tri ĉefaj bazaroj estis fonditaj en Tsukiji, Kanda kaj Koto en 1935. Malpli grandaj bazaroj estis establitaj en Ebara, Toŝima, Adaĉi kaj alie. Entute nun estas pli ol dekdu bazaroj.

En la jaro 2012, laŭ decido de la Tokia Metropolo, la bazarego translokiĝos al Toyosu.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Fiŝbazarego de Tsukiji en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Fiŝbazarego de Tsukiji en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala ttt-ejo de la fiŝmerkato de Tsukiji Arkivigite je 2007-10-06 per la retarkivo Wayback Machine
Vido el la observeja ferdeko
La **Q1** - turo (ankaŭ nomita: angle *Queensland Number One*, Kvinslando numero unu ) estas ĉielskrapanto en Surfers Paradise, Aŭstralio. Q1 estas uzata por apartamentoj kaj, kun siaj 322 metroj, estas la plej alta loĝeja nubskrapulo de la mondo. Ĝi situas en Surfers Paradise, en Kvinslando, Aŭstralio, kaj havas 80 etaĝojn. Inter la altkonstruaĵoj uzitaj nur por loĝejoj, la Q1 estas la sesa plej alta en la mondo (aktuale en 2019 la plej alta konstruaĵo estas 432 Park Avenue en Novjorko) kaj la plej alta en Aŭstralio (la Aŭstralio 108 konstruaĵo estas en dua loko) .

La Q1 estis dezajnita fare de *Atelier SDG Planning and Design*, inspirita de la Olimpika flamo de la Somera Olimpiko 2000 kaj la Operejo de Sidnejo. La turo estis konstruita fare de la Sunland Group, je kosto de proksimume 300 milionoj da dolaroj. La konstruaĵo estas farita el ŝtalbetono kaj havas 80 etaĝojn. La turo havas observferdekon sur la 77-a kaj 78-a etaĝoj, kiuj povas gastigi ĝis 400 homojn.

La Q1 inkluzivas 527 apartamentojn, inkluzive de luksa penthouse. La penthouse estas unu el la plej altaj loĝloĝejoj en la mondo. La konstruado de la Q1 komenciĝis en 2002 kaj finiĝis en 2005. La konstruaĵo altiĝas al alteco de 275 metroj. En mezurado kiu ankaŭ inkludas la pintan spajron aŭ flagstangon ĉe la pinto, la konstruaĵo altiĝas al alteco de 323 metroj .

Laŭ la konstrumezura metodo de la Konsilantaro por Altaj Konstruaĵoj kaj Urbaj Loĝejoj, la Q1-konstruaĵo estas la plej alta konstruaĵo en la mondo en du el kvar kategorioj: ĝia spajra alteco kaj sia arkitektura alteco. Turo Eŭreka, situanta en Melburno, (ŝtato de Viktorio ) Aŭstralio, atingas ĝin en du aliaj kategorioj: la alteco de la tegmento kaj la nombro da etaĝoj en la konstruaĵo. En la konstruaĵo Q1, la plej alta etaĝo estas 235 metrojn alta, kio estas 62 metrojn malpli ol la plej alta etaĝo en la Eŭreka Turo.

La Q1 gajnis duan lokon en la 2005 -datita Skyscraper Design kaj Functionality Competition (Emporis Skyscraper Award).

Galerio
-------

* The spire of Q1La spajro de Q1
* The upper levels of Q1La supraj niveloj de Q1
* The western end of the tower as viewed from street levelLa okcidenta fino de la turo kiel vidita de strata nivelo
* The eastern end of the tower as viewed from street levelLa orienta fino de la turo kiel vidita de strata nivelo

Referencoj
----------

1. ↑  Kevin Pilley. "Q1",  *The Sydney Morning Herald: Travel*, *Fairfax Media*, 13 November 2008.
2. ↑   Tower Tops Out in Jakarta Mixed-Use Complex. Alirita 2021-04-05.
3. ↑   100 Tallest Residential Buildings in the World. *Council on Tall Buildings and Urban Habitat*. Arkivita el la originalo je 10 December 2012. Alirita 1 May 2012.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Q1 Feriejo & Spa
* Q1 observeja ferdeko (SkyPoint)
* Q1 sur CTBUHa Ĉielskrapanto Centro (enarkivigita la 5an de novembro 2013)
* Q1 ĉe Emporis (enarkivigita 10an septembro 2004)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 853074
 |