recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**San Andrés Nuxiño** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Andrés Nuxiño*. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristana sanktulo Andreo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 094.

Geografio
---------

San Andrés Nuxiño apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1983 loĝantojn. El tiuj estis 957 viroj kaj 1026 virinoj. La komunumo havas surfacon de 84.20 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1840 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 674 indiĝenoj. El tiuj 520 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Blazono de Pollando-Litovio dum la regado de la dinastio Wettin
La termino **Saksio-Pollando** signifas la personan union ekzistantan ekde 1697 ĝis 1706 kaj ekde 1709 ĝis 1763 inter la elektoprinclando Saksio kaj la nobelorespubliko Pollando-Litovio en persono de Frederiko Aŭgusto la 1-a, elektoprinco de Saksio, respektive Aŭgusto la 2-a, reĝo de Pollando kaj lia tronsukcedanto, reĝo Aŭgusto la 3-a de Pollando. La persona unio estingiĝis post la morto de Aŭgusto la 3-a en 1763. Plua Wettin-ida tronsukcedo ne plu realiĝis pro la ŝanĝita interesaro de la rusa regno.

Teritorioj
----------

### Pollando-Litovio

Blazono de Pollando-Litovio
Kaŭzite pro la fortoraba Nordia Milito 1655-1660, la nobelorespubliko estis lando sen ŝtataj administraj instancoj, kun subevoluinta ekonomio, ne sufiĉaj impostenspezoj kaj armeo, kiuj taŭgis por la tiutempaj postuloj nek kvalite nek kvante. Anstataŭe la nobelorespubliko disponis pri krudmateriala riĉeco kaj pro tio estis interesa por la metie pregita Saksio. La polaj ŝtatoficistoj, la kronarmeo kaj la fisko substaris la Sejmon, kies politikon dominis la potencaj magnatfamilioj kaj aliaj nobeloj. Ilia emo al formado de konfederacioj ŝanĝis la reĝlandon en eksplodujon. La regnoparlamento de Pollando estis pro ĉi tiuj privatinteresoj relative agomalkapabla (Liberum Veto); La krono mem havis nur limigitajn enspezojn, kiuj substaris al krontrezoristo Przebendowski. Tio signifis, ke Pollando havis ekstreman superpezon de la nobelara kontraŭ la monarĥa komponento.

### Elektoprinclando Saksio

Blazono de Elektoprinclando Saksio
La elektoprinclando Saksio disponis pri alte evoluintaj manufakturado kaj metiado. Pro sia maldisa teritorio ĝi validis ankaŭ eŭropskale kiel potenca ŝtato, kiu ankoraŭ fine de la 17-a jarcento superis laŭ interna evoluo Brandenburgion-Prusion, tamen dum la sekvaj jardekoj devis transcedi la protestantan ĉefrolon en la Sankta Romia Imperio al Brandenburgio.

Reeĥo dum Napoleona tempo
-------------------------

La persona unio inter Saksio kaj Pollando spertis malfortan reviviĝon dum la Napoleona tempo, kiam parto de la iama pola reĝlando estis restarigita en 1807 kiel Varsovia Duklando, kaj la reganto de Saksio, Frederiko Aŭgusto la 1-a, nun rangaltigita de Napoleono de elekto-princo al reĝo, iĝis ĝia duko. La efektivan povon en la duklando tamen havis nek saksoj nek poloj, sed la Unua Franca Imperio per sia tiea ambasadoro. La napoleona ŝtatkreaĵo disfalis post nur 8 jaroj per la fina malvenko de Francio kaj Saksio kontraŭ Prusio, Rusio kaj Aŭstrio.

Literaturo
----------

* Norman Davies: God's Playground: The Origins to 1795 - A History of Poland, Oxford University Press, New York 2005, ISBN 0-19-925339-0
* René Hanke: Brühl und das Renversement des alliances: Die antipreussische Aussenpolitik des Dresdener Hofes 1744–1756, 2006

Referencoj
----------

1. ↑  René Hanke: Brühl und das Renversement des alliances: Die antipreussische Aussenpolitik des Dresdener Hofes 1744–1756, 2006, S. 18

* Kategorio Saksio-Pollando en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**San Andrés Tepetlapa** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Andrés Tepetlapa*. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristana sanktulo Andreo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 099.

Geografio
---------

**San Andrés Tepetlapa** apartenas al la distrikto Silacayoapam al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 485 loĝantojn. El tiuj estis 224 viroj kaj 261 virinoj. La komunumo havas surfacon de 76.55 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1460 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2 indiĝenoj. Ambaŭ aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

Eksteraj ligiloj
----------------

* informoj pri la komunumo[*rompita ligilo*] en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Andrés Zabache** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Andrés Zabache*. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristana sanktulo Andreo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 101.

Geografio
---------

**San Andrés Zabache** apartenas al la distrikto Ejutla al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 756 loĝantojn. El tiuj estis 338 viroj kaj 418 virinoj. La komunumo havas surfacon de 35.72 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1420 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 115 indiĝenoj. El tiuj 90 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 90 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Andrés Zabache Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Saŭda bint Zama** aŭ *Sawda bint Zam'a ibn Qayys ibn Abd Shams* (en araba سودة بنت زمعة) estis la dua edzino de la profeto Mohamedo, kaj konsiderata de islamanoj kiel "la patrino de la kredantoj". Lia patro, Zam'a ibn Kajs, estis de la klano Amir ibn Luaj de la tribo de Kurajŝoj de Mekko. Ŝia patrino, Al-Ŝamus bint Kajs, estis de la klano Banu Najjarr, de la tribo Banu Ĥazraĥ de Medino.​

Saŭda estis la unua edzino kiu migris al Abisenio ku sia unua edzo As-Sakran ibn Amr, post esti persekutitaj de la plurdiistoj de Mekko. Ŝia edzo mortis ĉu survoje revene al Mekko aŭ tuj post ilia alveno. Sakran eliris el Abisenio kun Ŭakkas por prediki islamon. Saŭda kaj Sakran havis filon: Sakran ibn Sakran ibn Amr ibn Abd Ŝams, kiu mortis kiel martiro luktate en la Batalo de Ĥalula en la jaro 637.​

Mohamedo edzinigis ŝin en la monato Ŝaŭŭal, en la deka jaro de sia profeteco, malmultajn tagojn post la morto de Ĥadiĝa bint Ĥuvajlid. Saŭda estis multe pli aĝa ol Mohamedo.

Notoj
-----

1. ↑   Tabari, *Tarikh al-Rusul wa’l Muluk*. Tradukita de Landau-Tasseron, E. (1998). *Biographies of the Prophet’s Companions and Their Successors* vol. 39 p. 169. New York: SUNY Press.
2. ↑   Vacca, V. "Sawda Bint Zamʿa." Encyclopaedia of Islam, Unua Eldono (1913-1936). Brill Online, 2012. Reference. 2a de Oktobro 2012.

* Kategorio Saŭda bint Zama en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 740335
* VIAF: 90057373
 |
**San Antonino Castillo Velasco** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Antonino Castillo Velasco*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 103.

Geografio
---------

**San Antonino Castillo Velasco** apartenas al la distrikto Ocotlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4829 loĝantojn. El tiuj estis 2264 viroj kaj 2565 virinoj. La komunumo havas surfacon de 33.17 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1,480 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 876 indiĝenoj. El tiuj 789 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 789 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Antonino Castillo Velasco Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**San Bartolomé Loxicha** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Bartolomé Loxicha*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 117.

Geografio
---------

**San Bartolomé Loxicha** apartenas al la distrikto Pochutla al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2617 loĝantojn. El tiuj estis 1314 viroj kaj 1303 virinoj. La komunumo havas surfacon de 191.37 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1190 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1844 indiĝenoj. El tiuj 1539 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1539 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Bartolomé Loxicha Arkivigite je 2004-12-14 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
la Schänzel-turo en novembro 2007
La **Schänzel-turo** aŭ **Schänzelturm** estas 13 m alta elrigardturo sur la monto Steigerkopf proksime de Edenkoben en la rejnlando-palatinata distrikto Südliche Weinstraße. Ĝi estis konstruita en la jaro 1874. Ĝi estas la plej alte situanta turo la Palatinata Arbaro kaj Mezeŭropo

Geografia situo
---------------

La turo staras en la okcidento de la Palatinta Arbaro kaj en la Naturparko Palatinata Arbaro sur Steigerkopf en alteco de 613,6 m.

Nomo
----

La nomo de la turo venis de monto. La monto Steigerkopf ankaŭ nomiĝas "Schänzel"

Literaturo
----------

* Walter Eitelmann: Rittersteine im Pfälzerwald. 4a eldono, Pfälzerwald-Verein. Neustadt/Weinstr. 1998 ISBN=3-00-003544-3

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schänzelturm en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Referencoj
----------

1. ↑   Schänzelturm, Geschichte und Wanderwege rund um den Turm  Alirita la 12an de decembro 2016.
2. ↑ . Landschaftsinformationssystem der Naturschutzverwaltung  Alirita la 12an de decembro 2016.

49.2970555555568.0262222222222613.3Koordinatoj: 49° 17′ 49″ N, 8° 1′ 34″ O (mapo)
**San Blas Atempa** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Blas Atempa*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 124.

Geografio
---------

San Blas Atempa apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 16899 loĝantojn. El tiuj estis 8366 viroj kaj 8533 virinoj. La komunumo havas surfacon de 148 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 40 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 12939 indiĝenoj. El tiuj 11180 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 11180 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Blas Atempa Arkivigite je 2007-05-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
***Salix rosmarinifolia*** (komuna nomo: rosmarena saliko aŭ rosmaren-folia saliko) estas specio de planto, apartenanta al familio salikacoj, genro saliko. Ĝi estas indiĝena en Eŭropo.

Ĝia formo estas 1-1,5 metrojn alta ornama arbedo aŭ tre malalta arbo. Ĝiaj branĉoj estas supren-starantaj, vergo-similaj. Ĝi havas videblajn maldikajn, ruĝbrunajn kaj silkecajn harojn. Ĝiaj amentaj floroj malfermiĝas en marto kaj aprilo en Mez-Eŭropo. Ĝia foliaro konsistas el mallarĝaj, longformaj, helverdaj folioj, kiuj flaviĝas aŭtune.

Ĝi estas plantita ankaŭ kiel ornamplanto, kultivata lignoplanto en sunan, helan kaj duonombran lokon, sed ĝi preferas sunan lokon. El inter la grundoj ĝi preferas grundojn kun bona akvo-permeablo, averaĝa humideco, aŭ precipe humidajn, neŭtralajn aŭ iom alkalajn grundojn. Ĝi toleras iomete pli sekajn grundojn pli bone ol aliaj salikoj.

Prizorgo: Ĝi estas ne tre sentema al damaĝbestoj kaj patogenoj kaj ne bezonas multan zorgon.

* Kategorio Salix rosmarinifolia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Salix rosmarinifolia en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Santo Domingo Ixcatlán** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo Ixcatlán*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 510.

Geografio
---------

Santo Domingo Ixcatlán apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1582 loĝantojn. El tiuj estis 743 viroj kaj 839 virinoj. La komunumo havas surfacon de 21,69 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2360 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 135 indiĝenoj. El tiuj 112 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 112 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Domingo Ixcatlán Arkivigite je 2007-01-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santo Domingo Teojomulco** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Domingo Teojomulco*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 516.

Geografio
---------

**Santo Domingo Teojomulco** apartenas al la distrikto Sola de Vega al kiuj apartenas entute 16 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3992 loĝantojn. El tiuj estis 1842 viroj kaj 2150 virinoj. La komunumo havas surfacon de 145,44 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1260 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 20 indiĝenoj. El tiuj 12 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 12 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Domingo Teojomulco Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Larĝa panoramo en Salala

**Salala,** laŭ aliaj literumo *Ṣalālah*, arabe: **صلالة‎‎** estas universitata urbego, havenurbo kaj ĉefurbo de gubernio Dofaro (Omano).

Mapo pri Omano, kie estas videbla Salala en la suda parto de la lando laŭ la maro
Moskeo en Salala

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Supermara alteco: 21 m
* Loĝantaro: 197,169 (en 2009)
* Horzono: UTC +4
* Telefonkodo:
* Poŝtkodoj:
* 17° 01′ 11″ N 54° 05′ 23″ O﻿ / ﻿17.01972 °N, 54.08972 °O﻿ / 17.01972; 54.08972 (mapo)Koordinatoj: 17° 01′ 11″ N 54° 05′ 23″ O﻿ / ﻿17.01972 °N, 54.08972 °O﻿ / 17.01972; 54.08972 (mapo)

Geografio
---------

Vido en Salala
Industriaĵo en Salala
Salala situas en suda parto de la lando laŭ la Araba Maro. Sib (urbo) troviĝas 855, Suhar 863, Maskato 871 km.

Historio
--------

Salala jam antaŭ jarcentoj de Kristo estis signifa komerca urbo, kiun tuŝis vojo pri olibanoj. La urbo atingis la pinton de prospero en la 13-a jarcento pro la daŭra komercado. Eĉ Marko Polo priskribas la urbon prospera. Poste ĝi kadukiĝis kaj en la 19-a jarcento ĝi estis parto de la sultanlando de Maskato. Inter 1932 kaj 1970 Salalah estis sultanlanda ĉefurbo.

Ekonomio
--------

Salala estas ankaŭ nun komerca urbo helpe de la haveno. En la urbomezo restis netuŝitaj la bazaroj. La klimato de la urbego permesas kultivi kelkajn legomojn kaj fruktojn, ĉefe kokosojn.

Eduko
-----

En Salala du ŝtataj altlernejoj kaj privata universitato funkcias. Krom la lokaj lernejoj funkcias ankaŭ aliaj lernejoj por la elmigrantoj el Barato, Pakistano, Bangladeŝo kaj Srilanko.

Sultana palaco en Salala
Haveno en Salala
Horloĝa turo en Salala

Trafiko
-------

Salala havas internaciajn flughavenon kaj havenon. El Salala kuras 2 vojoj laŭ la marbordo, la tria vojo kuras al interno de la lando. En la urbego nur taksioj liveras la pasaĝerojn, sed al aliaj urboj modernaj aŭtobusoj.

Klimato
-------

Salala havas varman dezertoklimaton, kvankam la someroj estas pli malvarmaj ol en pli nordaj aŭ enlandaj partoj de Omano. Salalah estas tre nuba dum la musono en julio kaj aŭgusto. Jare pluvas po 131 mm, en ĉiuj monatoj pluas iomete, sed en mezurebla kvanto dum musonoj. La jara averaĝa temperaturo estas 26 °C.

Vidindaĵoj
----------

* sultana palaco
* moskeoj
* horloĝa turo

Ĝemelurboj
----------

* Bulgario Sofio, Bulgario

Fontoj
------

* WikiTrans
* angle
* mapo, distancoj Arkivigite je 2017-04-16 per la retarkivo Wayback Machine

Marbordo en Salala
Universitato en Salala
**Sceneja dancado** aŭ **koncerta dancado** (arta dancado sur teatra scenejo) krom parola teatro kaj muzika teatro estas la tria klasika formo de teatro. Per la termino celiĝas ĉiuj specoj de dancoj prezentataj sur teatra scenejo, do kaj intervalaj dancaj scenoj en operoj, operetoj kaj muzikaloj, kaj memstaraj tutvesperaj koreografiaĵoj.

pentraĵo "antaŭ la prezentaĵo" *(„vor dem Auftritt")* de *Ernst Oppler*, 1912

Historio
--------

La historio de sceneja dancado ĝis la fino de la 19-a jarcento identas al al historio de klasika baleto. Tiam Isadora Duncan iniciatis movadon kontraŭ la rigidaj konvencioj de la klasika baleto. Tiu ideon de "libera dancado" interalie pluevoluigis *Ruth St. Denis*, *Mary Wigman* ("esprima danco") kaj *Martha Graham* ("moderna danco"). Post la Dua Mondmilito kaj aparte en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj ekestis vasta gamo de novaj koreografiaj stiloj kaj dancaj teknikoj, ekzemple "danca teatro" laŭ *Pina Bausch*, la japana ĝenro butoo kaj formo nomata "novklasika baleto" laŭ *Uwe Scholz*). La aktualaj stiloj kaj evoluoj de sceneja dancado resumiĝas per la termino nuntempa danco.

Diferencigo
-----------

Kontraste al sceneja dancado, laŭ pli vasta difino de performaj artoj dancado ankaŭ prezentiĝas en urbocentraj areoj ne planitaj por teatrumado. La termino "danca opero" priskribas per dancado dominitajn operecajn enscenigojn en limregiono al opero respektive muzika teatro.

Literaturo
----------

* Kurt Peters (kun Günther Noll kaj Gerhard Zacharias): *Tanzgeschichte. In vier kurzgefaßten Variationen* (germane: "historio de dancado. En kvar koncizaj variaĵoj"). Reeldono fare de Edition Noetzel, Wilhelmshaven 2005, ISBN 3-7959-0600-8.
* Alexandra Carter (1998): *The Routledge Dance Studies Reader* (angle: "legolibro pri studado de dancoj de eldonejo Routledge"). Londono: eldonejo *Routledge*. ISBN 0-415-16447-8.
*Ne miskomprenu kun simila urbo Salamija!*

**Salmija,** aŭ *As-Sālmīya* angle **Salmiya,** arabe: **السالمية‎** estas urbego, municipo en emirlando Kuvajto, en Havali gubernio. La grandurbo apartenas al urbaro de Kuvajturbo aŭ ĝi estas antaŭurbo de Kuvajturbo.

Ĉefstrato de Salmija

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 14,2 km²
* Supermara alteco: 0- m
* Loĝantaro: 223,646 en 2007
* Horzono: UTC +3
* Telefonkodo:
* 29° 20′ 00″ N 48° 05′ 00″ O﻿ / ﻿29.33333 °N, 48.08333 °O﻿ / 29.33333; 48.08333 (mapo)Koordinatoj: 29° 20′ 00″ N 48° 05′ 00″ O﻿ / ﻿29.33333 °N, 48.08333 °O﻿ / 29.33333; 48.08333 (mapo)

Geografio
---------

Salmija situas laŭ Persa Golfo. Havali troviĝas 5, Kuvajturbo 10 kilometrojn. La urbego estas administre dividita je 12 blokoj. La blokoj situantaj pli proksime al la interno de la distrikto estas plejparte loĝdomaj, dum tiuj situantaj apud la marbordo estas komerca kaj luksa kvartaloj. La internaj loĝkvartaloj fanfaronas pri enorma populacio de fremduloj konsistantaj plejparte el la hinda subkontinento kaj aliaj araboj kiuj ne estas indiĝenaj.

Historio
--------

Dum la historio Salmija estis haveno por fiŝkaptado kaj perla plonĝado. La teritorio transformiĝis al moderna nabo de komercado. En 1990 Irako okupis la urbon, sed la sekva jaro internacia armeo reokupis ĝin. Tiam multe da domoj detruiĝis.

Ekonomio
--------

Salmija estas grava kultura kaj komerca centroj.

Eduko
-----

Ekzistas pluraj lernejoj en Salmija (usona, franca, hinda, araba, pakistana).

Trafiko
-------

En Salmija aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. Taksioj estas vaste haveblaj. La urbego estas ligataj per aŭtovojoj al la ceteraj proksimaj komunumoj.

Klimato
-------

Salmija situas en tropika dezerta klimato. Inter junio-aŭgusto oni mezuras 30-43 °C-ojn. En vintro la temperaturo falas proksimume al 12-24 °C. Jare pluvas 163 mm, ĉefe inter novembro-januaro.

Vidindaĵoj
----------

* moskeoj kaj katolika kapelo
* akvario
* multe da butikoj
* stadiono

Fontoj
------

* WikiTrans
* mapo, distancoj Arkivigite je 2017-02-02 per la retarkivo Wayback Machine
Gastejo *Zum Jungfernsprung* **Schönbrunn** nomiĝas iam tre grava ekskursejo en Arnstadt, kie estis ankaŭ la sidejo de la pafista societo *Schönbrunner Schützengesellschaft von 1717*.

Historio
--------

La nomo venas de la akvo de la surloka fontakvoputo (renovigita en 1688). En 1827/28 konstruitis gastejo kun dancsalono, societaj ĉambroj, kegloludejo, kuirejeto. La tuto estis unue de municipa, poste privata posedo.

Inter 1924-50 troviĝis surloke kafejo *Alter Schönbrunn*. En la nordo estis du pafejoj (malnova kaj nova de 1819) kaj dancsalono kun kaj muzikhalo. La malnova pafejo estiĝis en 1837 gastejo *Schützenhaus Schönbrunn*. La nuna gastejo *Zum Jungfernsprung* estis muzikhalo en 1838. Multaj urbanoj ĝuis la buntan gamon da spektakloj kaj eventoj okazintaj ĉe la pafistejo. Tre ŝatata estis ekzemple ankaŭ la birdoĉasado.

Literaturo
----------

* Baumberg, Emil: *Arnstädter Leben vor siebzig Jahren*, Arnstadt 1897, p. 43-44
* Apfelstedt, H.E.Th.: *Heimatskunde des Fürstenthums Schwarzburg-Sondershausen*, II. Heft, Sondershausen 1856, p. 62-63

* Kategorio Schönbrunn (Arnstadt) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Santo Tomás Tamazulapan** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santo Tomás Tamazulapan*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 533.

Geografio
---------

**Santo Tomás Tamazulapan** apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1853 loĝantojn. El tiuj estis 881 viroj kaj 972 virinoj. La komunumo havas surfacon de 66,34 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1700 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 78 indiĝenoj. El tiuj 62 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 62 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santo Tomás Tamazulapan[*rompita ligilo*] en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
*Por similaj nomoj, vidu la paĝon San Cristóbal.*

**San Cristóbal** aŭ **Sankta Kristoforo** aŭ pli longe *Benemérita de Sankta Kristoforo* estas urbego en suda Domingo. Ĝi estas ĉefurbo de la samnoma provinco.

Blazono de San Cristóbal

Bazaj informoj
--------------

* Loĝantaro: 275 232 (en 2002)
* Supermara alteco: 33 m
* Areo: 227 km²
* Telefonkodo: +1 (809)
* Poŝtkodo:
* Horzono: UTC - 4
* 18° 25′ 12″ N 70° 06′ 16″ U﻿ / ﻿18.42000 °N, 70.10444 °U﻿ / 18.42000; -70.10444 (mapo)

Geografio
---------

San Cristóbal situas en proksimeco de la suda marbordo. Sankta Domingo troviĝas 32, Concepción de la Vega 92, San Pedro de Macorís 95, La Romana (urbo) 130, Higüey kaj San Felipe de Puerto Plata po 159 km.

Historio
--------

San Cristóbal estis fondita fare de hispanoj en 1575 kiel vilaĝo, ĉar oro estis malkovrita en la areo. Ĝi ricevis pli altan rangon en 1822. La unua dominga konstitucio estis subskribita ĉi tie en 1844. En 1934 ĝi fariĝis la ĉefurbo de la provinco Trujillo

Klimato
-------

San Cristóbal situas en musona tropika klimato, kie la temperaturoj varias averaĝe inter 23-26 °C. En la urbego jare falas 1676 mm. Lia plej seka monato estas marto, plej ofte pluvas en majo. En ĉiuj monatoj pluvas. Ofte okazas uraganoj.

Vidindaĵoj
----------

* katedralo
* urbodomo

Famuloj
-------

Naskiĝis en San Cristóbal Rafael Trujillo

Fontoj
------

* Angla Vikipedio helpe de WikiTrans
* Itala Vikipedio helpe de Guglo
* hispane
* angle
* mapo, distancoj[*rompita ligilo*]
* vetero
**Salobral** [saloBRAL] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo en subkomarko Valo Amblés kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo *Salobral* estas komprenebla kiel *Saltereno*.

Salobral en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Avilo centre, rozkolore.
Salobral, Muñopepe kaj La Serrada el la montaro Yemas en la Valo Amblés.
Iama bovoĉaro.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 7,55 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 118 loĝantojn. Ĝi perdis 150 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 16 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Padiernos, Muñopepe, La Serrada, El Fresno, Niharra, Sotalbo kaj Gemuño. Tra la teritorio fluas la rivero Adaja.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ĉefe laktobovinoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 762371
 |
**James Sylvester SCOTT** (n. 12-an de februaro 1885 en Neosho, Misurio; m. 30-an de aŭgusto 1938 en Kansasurbo, Misurio) estis usona ragtimo-pianisto kaj -komponisto.

Post kiam la familio Scott transloĝiĝis en la jaro 1901 al Carthage, Misurio, James eklaboris en muzikaĵvendejo. Jam baldaŭ vendejestro Charles L. Dumars rimarkis lian talenton, kaj Scott komenci prezenti pianojn. Ĉar li je tio ankaŭ ludis proprajn komponaĵojn, la per tio ekestinta postulo igis Dumars eldoni unuajn verkojn de Scott kiel presaĵoj. En 1906 Scott transloĝiĝis al Sankta Luiso, kie li konatiĝis kun Scott Joplin. Tiu ĉi peris lin al sia propra eldonisto John Stark, kaj jam kun sia unua tie aperinta ragtimo "Frog Legs Rag" James Scott havis grandan sukceson. En 1914 li transloĝiĝis al Kansasurbo. Li edziĝis, komponadis plue sukcesajn ragtimojn, laboris kiel pianinstruisto kaj direktis kinejorkestron.

La ekesto de la sonfilmo kaj la forŝovado de la ragtimo per la pli kaj pli populariĝanta ĵazo finis en la komencaj 1920-aj jaroj lian sukcesan karieron. Ankaŭ la morto de lia edzino dum tiu tempo kontribuus al tio. Lia lasta publikaĵo datiĝas el la jaro 1922.

James Scott apartenas krom Scott Joplin kaj Joseph Lamb al la tri plej elstaraj reprezentantoj de la klasika elkomponita ragtimo. Liaj verkoj ĉiuj estas pianiste postulemaj kaj ankaŭ muzike estas egalrangaj kun la ragtimoj de Joplin.

Notkajero de "On the Pike", komponita de James Scott en 1904.

Verkoj (selekto)
----------------

* Frog Legs Rag (1906)
* Grace and Beauty (1909)
* Hilarity Rag (1910)
* Ragtime Oriole (1911)
* Climax Rag (1914)
* Evergreen Rag (1915)
* Honey Moon Rag (1916)
* Prosperity Rag (1916)
* Victory Rag (1921)
* Ophelia Rag

Aŭdekzemploj
------------

|  |  |
| --- | --- |
| dosiero=Frog Legs Rag 3.ogg|titolo=Frog Legs Rag|priskribo=Scott's first hit, "Frog Legs Rag" (1906) }} | dosiero=James Scott, Grace and Beauty 2.ogg|titolo=Grace and Beauty|priskribo="Grace and Beauty" (1909) }} |

Literaturo
----------

* Scott DeVeaux, William Howard Kenney (Herausgeber): *The music of James Scott*, Smithsonian Institution Press, Washington D.C. 1992

* Kategorio James Scott (komponisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 362077
* GND: 12109538X
* LCCN: nr88001175
* VIAF: 30384144
* ISNI: 0000 0000 8110 1583
* LIBRIS: 207918
* MBA: 13074585-c892-4e07-966d-471efa553e75
* NLA: 55101994
* BIBSYS: 3052140
* NKC: pna20191055941
 |
**San Cristobal de las Casas** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo estas San Cristobal de las Casas, kiu estas turisme tre ofte vizitata loko en Chiapas. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07078. La ĉefurbo estis pli frue konata kiel "San Cristóbal"; "de las Casas" estis aldonita je honoro al Bartolomé de Las Casas, hispana pastro kiu batalis por la rajtoj de la indiĝenoj.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 166460 loĝantojn. El tiuj estis 80335 viroj kaj 86125 virinoj. La komunumo havas surfacon de 484 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2120 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 81678 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 67109 scipovis legi kaj skribi kaj 14492 personoj estis analfabetoj. Do 82% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 18% estis analfabetoj. 

132421 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 42398 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 32.02% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Cristobal de las Casas Arkivigite je 2006-07-16 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
Salo aldonita al ŝinko.
**Salpeklado** estas unu el variaj procezoj por konservado kaj gustigado de manĝoj kiaj viando, fiŝoj kaj vegetaloj, per aldonado de kombino de salo, nitratoj, nitritoj aŭ sukero. Multaj salpeklaj procezoj ankaŭ inkludas fumaĵadon, spicadon, aŭ kuiradon. Sekigado estis la plej frua formo de manĝopeklado. Saligado aŭ peklado forprenas humidecon el la viando pere de procezo de osmozo. Viando estas peklata per salo aŭ sukero, aŭ per kombinado de ambaŭ. Ankaŭ nitratoj kaj nitritoj estas ofte uzataj pro pekladi viandon kaj ĝi kontribuas al la karaktera roza koloro, same kiel al la inhibo de *Clostridium botulinum*. Salpeklado estis la ĉefa vojo konservi viandon kaj fiŝon ĝis la fino de la 19a jarcento.

Notoj
-----

1. 1 2  "Historical Origins of Food Preservation." University of Georgia, National Center for Home Food Preservation. Alirita en Junio 2011.

Bibliografio
------------

* McGee, Harold. *On Food and Cooking* (revised). New York, NY: Scribner, 2004. ISBN 0-684-80001-2
* Bertolli, Paul. *Cooking by Hand*. New York, NY: Clarkson Potter/Publishers, 2003. ISBN 0-609-60893-2
* National Research Council Academy of Life Sciences. "The Health Effects of Nitrate, Nitrite and N-Nitroso Compounds". Washington DC: National Academy Press, 1981.

Eksteraj ligiloj
----------------

* National Center for Home Food Preservation - Curing and Smoking
* Article in The Scientist, Volume 13, No. 6:1, Mar. 15, 1999 (registrado postulita) Arkivigite je 2006-06-19 per la retarkivo Wayback Machine.
* 29an de Aprilo, 2012 "Making Cured Meats"
**Scharfenburg** (ankaŭ *Scharfenberg*) estas ruino de altaĵburgo en Thal, urbokvartalo de Ruhla, Germanujo, sur alteco de ne tute 400 metroj. Ĝia unua mencio estis en 1137. Kaduko ekis en 1446 post la interwettin-a milito. Ĝi estis nomdonanto por Kastelo Neuscharfenberg.

Priskribo
---------

Havas la burgon duoblan aron de muroj kaj fosoj situante sur la pinto de la samnoma konusmonto supre de Thal en la valo de la rivereto *Erbstrom*. Ĝi dividiĝas je uesta malsupra kaj eosta supra burgo. 

Tra la restoj de suda portala areo oni eniras ĝin; restis ankoraŭ arko el grejso. Tuj dekstre la enirinto spektas blazonon de la senjoroj de Uetterodt. De ĉi tie kondukas ringmuro de eoste tra angulo supren ĝis la supra burgo. En la malsupra burgo kvazaŭ nenio krom ringoburgaj restoj. Similas la situacio ĉe la supra burgo kies alteco ne tute 10 metrojn pli grandas.

La ronda belfrido, kiu iam estis pli ol 25 metroj alta, estis rekonstruita ĝis la alteco de 20 metroj. Oni surgrimpi povas tra ekstera, ŝtala helikŝtuparo. Ĝi markas la orientan limon de la supra burgo. La ankoraŭ bone videblaj sekurigmezuroj en la direkto de eosto kaj nordo estis per muroj ka fosoj.

Maldekstre de la portalo regionevoluiga societo starigis ŝirmkabanon por migrantoj. Fakte la ununura celo por ekskursoj tien estas trovi lokon de bela vido sur la belfrido. Sed la priplorindaj aliaj restoj ne helpas doni veran burgoĝuan travivaĵon al la vizitantoj.

Historio
--------

La unua mencio estis dum la regado de Ludoviko la 1-a, landgrafo de Turingio. La mencio fare de Hartung de Stein-Altenstein en la 1137-a jaro estis kvazaŭ nedirekte ĉar li estis atestanto dum donacado en favoro de la klostro de Fraŭenbreitungen. La rempara rolo de tiu ĉi burgo estis granda kaj sieĝoj de ĝi multis: volis havi ĝin anoj de la dinastio Wettin, Hennebergio kaj Hesio. 

Iu nobelo nome *von Laucha* loĝante surburge eĉ estis rabista barono. La burgo ofte estis objekto de interŝanĝoj kaj dotoj. Post la detruo starigis la lastaj posedantoj, la senjoroj de Uetterodt, du grandajn bienojn vale en Thal, nome *Oberhof* kaj *Unterhof*. Kaj en 1837 ĉio vendiĝis al duko Ernesto la 1-a (Saksio-Gotao). 

Plano pri instalo de ŝtuparo ĉetura jam datumas de 1872. En 1932 fariĝis restaŭrado; en la 1970-aj jaroj ekis malpermeso surgrimpi kaj nur ekde 1993 revenis novaj konkretaj iniciatoj kaj realigoj por turisma utiligo. 

Inter majo kaj septembro alireblas la komplekso inter la horoj naŭa antaŭgmeze kaj oka posttagmaze, inter oktobro kaj aprilo inter la deka kaj la kvara. Ene de la turo estas eta ekspozicio.

Literaturo
----------

* Wolfgang Eberhardt: "Aus der Geschichte der Scharfenburg bei Thal". Ĉe: *Zur Geschichte des Landes an der Werra und Hörsel (I)*. Verlag+Druckerei Löhr, Ruhla 1994, p. 45.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Scharfenburg en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* historio sur la paĝoj de la regionevoluiga societo *Heimatverein Thal*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Vidu ankaŭ la apartigan liston *Ocotepec*. |

**San Dionisio Ocotepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *San Dionisio Ocotepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 131.

Geografio
---------

**San Dionisio Ocotepec** apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9487 loĝantojn. El tiuj estis 4379 viroj kaj 5108 virinoj. La komunumo havas surfacon de 225.82 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1670 metroj super la marnivelo.

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8272 indiĝenoj. El tiuj 7212 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 7212 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* San Dionisio Ocotepec Arkivigite je 2004-12-11 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Santoyo** [sanTOĝo] estas municipo en la centroriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Tierra de Campos*. La loknomo *Santoyo* estas komprenebla etimologie kiel Sankta Johano (aŭ pli malverŝajne Sankta Jakobo).

Geografio
---------

Preĝejo de Sankta Johano Baptisto.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 34,69 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 188 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 800 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 34 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

La municipa teritorio enhavas la submunicipon Santiago del Val.

Historio
--------

Estas restaĵoj de antaŭromia kaj de romia setlado. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado ĉirkaŭ la fino de la 10-a jarcento. Iam estis murego (11-a jarcento).

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, ermitejo, pilorio, kolombejoj ktp.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 772041
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Schübelbach-Buttikon (stacidomo). |



**Schübelbach** estas komunumo en la distrikto March en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 8 286 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Schübelbach situas oriente de la rivero Wägitaler Aa, la elfluanto de la Baraĵlago de Wägital. En nordoriento la komunumo etendiĝas ĝis al la Linth-Ebenaĵo kaj en sudo al la Svisaj Antaŭalpoj. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Schübelbach la sudorienta parto de la vilaĝo Siebnen en okcidento kaj la vilaĝo Buttikon en oriento. Sur la komunuma teritorio situas la monto *Stockberg* kun alteco de 1247 m s.m.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Schübelbach limas en nordo al Tuggen, en nordoriento al Benken (SG), en oriento al Reichenburg, en sudoriento al Glaruso-Nordo (GL), en sudo al Innerthal, en sudokcidento al Vorderthal, en okcidento al Galgenen, kaj en nordokcidento al Wangen.

Trafiko
-------

Schübelbach situas ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 3 de Zuriko al Koiro kaj tra ĝia teritorio ankaŭ pasas la svisa aŭtovojo A3. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko al Koiro respektive Buchs, kaj krome tra ĝi pasas buso de Pfäffikon al Reichenburg.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Schübelbach datiĝas el la jaro 1184 kiel *Subelnebach*. Jam en la jaro 1045 estis menciita Buttikon kiel *Butinchouen*, kaj eĉ jam en la 1-a jarmilo en la jaro 972 Siebnen kiel *Sibineihha*. Post la Malnova Zurika Milito Schübelbach estis en la jaro 1437 submetita al la suvereneco de Ŝvico. Ĝis 1536 Schübelbach apartenis al la grandparoĥo Tuggen, tiam ĝis 1604 estis konstruitaj propraj preĝejoj en Siebnen, Buttikon kaj Schübelbach, kaj Schübelbach sendependiĝis de Tuggen.

Referencoj
----------

1. ↑  Fonto: *Ralf Jacober*: *Schübelbach* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-12-03)

Vidu ankaŭ
----------

* Schübelbach-Buttikon (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Schübelbach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Schübelbach
* Schübelbach en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto March |
| --- |
| maldekstraAltendorf • Galgenen • Innerthal • Lachen • Reichenburg • Schübelbach • Tuggen • Vorderthal • Wangen |  |

 |
**Salto de Agua** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Salto de Agua. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07077.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 53547 loĝantojn. El tiuj estis 26695 viroj kaj 26852 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1289 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 20 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 26445 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 15788, do 60 % el ĉiuj, scipovis legi kaj skribi, kaj 10621 personoj respektive 40 % estis analfabetoj.

49300 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 34108 personoj respektive 69 % estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Salto de Agua Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Sanĝu** (koree 상주시, laŭ ĉinaj literoj **尙州市**) estas universitata urbego en Sud-Koreio. 

Urbodomo de Sanĝu

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 1,255 km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 101,729 en 2017
* Horzono: UTC + 9
* Poŝtkodoj:
* Telefonkodo: (+82) 54
* 36° 24′ 55″ N 128° 09′ 38″ O﻿ / ﻿36.41528 °N, 128.16056 °O﻿ / 36.41528; 128.16056 (mapo)

Geografio
---------

Lernejo en Sanĝu
Policejo en Sanĝu
Sanĝu situas en meza parto de la lando en rivervalo en proksimeco de Kimĉon.

Historio
--------

Sanĝu ludis gravan rolon jam ekde 505 aŭ iomete pli frue. Pro la graveco fortikaĵo estis konstruita. En la 6-a jarcento jam budhanaj misiistoj atingis la urbon. Dum la malfrua 9-a jarcento kelkaj ribeloj okazis en Sanĝu (ankaŭ en aliaj urboj). En 1895 Sanĝu estis distrikto. Sub la japana okupo la okupregistaro faris diversajn laborojn por modernigi la lokan agrikulturon. La fervojo tra Sanĝu estis kompletigita en 1924 kaj ĉirkaŭ en la sama tempo la agrikultura institucio (estonta universitato) estis establita. En 1986 ĝi ricevis la statuson urbo. En la fruaj 2010-aj jaroj la urbo atingis la internacian klasifikan statuson urbego.

Ekonomio
--------

La ekonomio de Sanĝu estas tradicie agrikultura. La areo estis fama por silkobredado jam dum la historiaj tempoj. La plej grava agrikultura produkto estas rizo. Aliaj gravaj produktoj inkludas vinberojn, pomojn, pirojn, kaj kukumojn. La urbego hodiaŭ estas grava regiona centro de industrio kaj komerco ankaŭ, danke al la centra loko kaj altkvalita liverado. 
[[Dosiero:Sangju Station.jpg|eta|{{centre|Stacidomo en Sanĝu]]

Poŝto en Sanĝu

Trafiko
-------

Sanĝu havas fervojan kaj aŭtobusan stacidomojn.

Klimato
-------

La averaĝa jara temperaturo estas en Sanĝu inter 12-13 °C, ĝi varias averaĝe aŭguste 26 °C, januare −3 °C. En la jaro pluvas/neĝas po 1,050 mm.

Vizitindaĵoj
------------

* la unua bicikla muzeo de Sud-Koreio situas en Sanĝu
* budhisma templo en la proksimeco
* reĝa tombo en la proksimeco
* ruinoj de fortikaĵo

Ĝemelurboj (eksterlande)
------------------------

* Usono Davis (Kalifornio), Usono (2004)
* Ĉina Popola Respubliko Jiĉun, Ĉinio (2005)

Fontoj
------

* WikiTrans
La **Salientuloj** aŭ laŭ la latina scienca nomo *Salientia* (el latina *salere* (salio), "salti") estas totala grupo de amfibioj kiu inkludas la ordon de Anuroj, nome ranoj kaj bufoj, kaj variajn formortintajn pra-ranojn kiuj estas pli proksime rilataj al la ranoj ol al la Urodeloj, nome salamandroj kaj trituroj. La plej malnova fosilia "pra-rano" aperis en la komenca Triaso de Madagaskaro, sed la informo el la molekula horloĝo sugestas ke ties originoj povus etendiĝi reen al la Permio, antaŭ 265 milionoj da jaroj.

Karakteroj
----------

Oni trovis malmultajn fosiliojn de la komencaj salientuloj, kio malfaciligas difini la karakterojn de la grupo kaj de ties taksonomia rilataro. La aranĝo de brustaj elementoj kaj la nombro de vertebroj estas kelkaj helpiloj, sed la grado de vertebra artikado kaj la aranĝo de la ostoj en la kruroj ne montriĝis fidindaj indikiloj. La fruaj pra-ranoj disvolviĝis el temnospondiledaj prauloj en kiuj kelkaj el la elementoj de ties vertebroj restis separataj. La strukturo de la salientula pelvo kaj de malantaŭaj kruroj probable disvolviĝis el naĝado pli ol el saltado. El la strukturo de la vertebroj, la grupo ŝajne ne estas monofiletika. La evolucio de salientuloj ŝajnis esti rapida kaj radia. La esencaj trajtoj de la ĵusaj grupigadoj ŝajne establiĝis dum la Mesozoiko aŭ komenca Terciaro. La familioj Alitedoj, Pipedoj, kaj Pelobatedoj estas ekologie izolataj, kaj la Atelopoj, limigitaj al novtropika teritorio en Centra kaj Suda Ameriko, kaj la Ranedoj kaj Bufonedoj probable radiis el tropikaj regionoj de Afriko kaj Azio.

Evolucio
--------

Specioj
-------

Referencoj
----------

1. ↑   David Cannatella (1995). "Salientia". Tree of Life Web Project.  Alirita la 7an de Marto 2017.
2. ↑   Griffiths, I (1963). "The phylogeny of the Salientia". Biological Reviews. 38 (2): 241–292. doi:10.1111/j.1469-185X.1963.tb00784.x.