recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Dovyalis hebecarpa** aŭ **ketembilo** ( sin.: *Aberia gardneri* kaj *Rumea hebecarpa*) estas planto el Flakurtiacoj aŭ Salikacoj.

La planto estas tre disbranĉanta, ĉiamverda kaj dioika aŭ kelkfoje monoika arbusto aŭ arbo kun alteco de 4,5–6 m kaj kun longaj branĉoj. Ĝis 4 cm longaj pikiloj kovras la trunkon kaj la malsuprajn brancojn. La folitigoj estas brune harecaj kaj ĉ. 4 cm longaj. Ĉe la piedo de la folio staras du rozkoloraj haraj apogfolietoj. La folioj estas alternsidaj, eliptaj ĝis ovalaj, pintaj kaj je la bazo kojnformaj. La koloro estas malhelverda kaj kun preskaŭ kalva supra surfaco. La malsupra surfaco estas helverda kaj malforte hara. La folio estas mola kaj glatranda.

Ekzistas apartaj plantoj kun masklaj, inaj kaj duseksaj floroj. La floroj havas mallongajn tigojn kaj mankas la petaloj. Ili estas verda-flavaj, ĉ 1,3 cm larĝaj kaj havas ĝis 7 harajn sepalojn. La masklaj floroj staras en grandaj grupoj, la inaj estas solaj aŭ en grupetoj en la foliakseloj.

La fruktoj estas kugloformaj, 1,2-2,5 cm larĝaj beroj. La ŝelo estas 1 mm dika malmola, amara kaj ŝanĝas sian koloron dum la maturiĝo de verda trans oranĝa kaj ruĝa kiel frambo al malhelruĝa kaj malhelviola. La karno estas tre acida kaj violrulĝa. La bero estas kovrata de grizverdaj haroj. La bero enhavas naŭ ĝis dekdu vilozajn kaj ĉ. 6 x 5 mm grandajn semojn. La fruktoj estas manĝataj freŝe aŭ kun sukero kiel deserto. Ili ankaŭ estas uzataj por fari sukon, marmeladon kaj ĵeleon.

La ketembilo estas endemia en Srilanko. David Fairchild enkondukis la planton komence de la 20a jarcento en Usono. La planto estas kultivata en Karibio suda Hindio, Filipinoj kaj Mezameriko.

Fontoj
------

* *Tropische Früchte*; Bernd Nowak & Bettina Schulz; BLV (1998); ISBN 3405151686

Nederlandse vertaling: *Tropische vruchten*; Tirion (1999); ISBN 9052103399
* *Farbatlas Exotische Früchte: Obst und Gemüse der Tropen und Subtropen*; Rolf Blancke; Verlag Eugen Ulmer (2002); ISBN 3800135205
* Morton, J. 1987. Ketembilla. p. 311–315. in: *Fruits of warm climates*. Julia F. Morton, Miami, FL.
* Taxon: *Dovyalis hebecarpa* (Gardner) Warb.; in: USDA, ARS, National Genetic Resources Program; *Germplasm Resources Information Network - (GRIN)* [Online Database]; National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland [15 februari 2009]

* Kategorio Dovyalis hebecarpa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Dovyalis hebecarpa en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
Ekzemploj de migrantaj specioj en ambaŭ amerikaj subkontinentoj. Olivverdaj siluetoj indikas nordamerikajn speciojn kun sudamerikaj prauloj; bluaj siluetoj indikas sudamerikajn speciojn de nordamerika origino.
La **Granda Amerika Interŝanĝo** estis grava paleozoogeografa okazaĵo en kiu surtera kaj nesalakva faŭno migris de Nordameriko tra Mezameriko al Sudameriko kaj inverse, ĉar la vulkana Istmo de Panamo leviĝis supren de la marfundo kaj transpontis la antaŭe separitajn kontinentojn. La migrado pintis spektakle antaŭ proksimume tri milionoj da jaroj (mj) dum la Piacenziana epoko.

Ĝi rezultigis la kunigon de la ekoregionoj Neotropika ekozono (nome Sudameriko) kaj Nearkta ekozono (nome Nordameriko) definitive por formi la amerikajn subkontinentojn. La Interŝanĝo estas videbla laŭ la observado kaj de stratigrafio kaj de naturo (neontologio). Ĝia plej spektakla efiko estas pri la zoogeografio de mamuloj sed ĝi ankaŭ donis ŝancon por reptilioj, amfibioj, artropodoj, malfortflugaj aŭ tute neflugaj birdoj, kaj eĉ nesalakvajn fiŝojn por migri.

La okazo de la Interŝanĝo unuafoje estis diskutita en 1876 fare de la "patro de biogeografio" Alfred Russel Wallace. Wallace foruzis la jarojn 1848-1852 esplorante kaj kolektante specimenojn en la Amazonio. Aliaj kiuj faris signifajn kontribuojn al komprenado de la okazaĵo en la jarcento kiu sekvis estas Florentino Ameghino, W. D. Matthew, W. B. Scott, Bryan Patterson, George Gaylord Simpson kaj S. David Webb.

Analogaj interŝanĝoj okazis pli frue en la Kenozoiko, kiam la antaŭe izolitaj termasoj de Hindio kaj Afriko faris kontakton kun Eŭrazio ĉ. 50 kaj 30 mj antaŭe, respektive.

Notoj
-----

1. ↑  Wallace, Alfred Russel.  (1876) *The Geographical Distribution of Animals. With a Study of the Relations of Living and Extinct Faunas as Elucidating the Past Changes of the Earth's Surface. Vol. 1 Vol. 2*. Nov-Jorko: Harper and Brothers. OCLC 556393.
2. ↑   (July–August 1988) "Land Mammals and the Great American Interchange", *American Scientist* **76** (4), p. 380–388.  Alirita 2009-06-06.. 

 Arkivigite je 2013-03-02 per la retarkivo Wayback Machine  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2013-03-02. Alirita 2021-08-12.
3. ↑  Karanth, K. Praveen (2006-03-25). "Out-of-India Gondwanan origin of some tropical Asian biota", *Current Science* **90** (6), p. 789–792.  Alirita 2008-12-29..
4. ↑   (2001-01-02) "Afrotheria: Plate tectonics meets genomics", *Proceedings of the National Academy of Sciences* **98** (1), p. 1–2. doi:10.1073/pnas.98.1.1.
afiŝo de 2011 pri kandidatoj de la partio por la senato de Barcelono
La politika partio "Demokratia Konverĝo de Katalunio" (**Convergència Democràtica de Catalunya**, **CDC**) estas liberala regiona kaj regionisma partio de Katalunio. Ĝi en parlamentaj balotoj kutime kandidatas en la kristdemokrata-liberala alianco *Convergència i Unió* kun la kristandemokratia partio *Unió Democràtica de Catalunya*. Ekde la 14-a de majo 2005 la partio membras en la transnacia Eŭropa Liberala, Demokrata kaj Reforma Partio. En la periodoj 2024-2009, 2009-2014 kaj aktuale 2014-2019 ĝi reprezentiĝas per unu parlamentano en la Eŭropa Parlamento.

La partio fondiĝis en 1974, ankoraŭ antaŭ la morto de la hispana diktatoro Francisco Franco, fare de la kataluna politikisto Jordi Pujol, kiu gvidis ĝin ĝis la jaro 2003. Ekde la jaro 1979 ekzistas la interparia alianco kun la *Unió Democràtica de Catalunya*. La unuan demokratian regionan parlamentan baloton en Katalunio gajnis la interpartia alianco kaj ĝis la jaor 2003 regis la regionon. Antaŭ la baloto de 2003 Jordi Pujol demisiis de siaj politikaj oficjo. Nova partia prezidanto estas Artur Mas, kiu en la baloto de 2003 atingis relativan plimulton de balotaj voĵoj, sed ne trovis koalician partion. Nur ekde la 23-a de decembro 2010 li efektive estas prezidanto de la registaro de Katalunio.

* Kategorio Convergència Democràtica de Catalunya en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligioj
---------------

* oficiala retejo (katalune)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 497542
* VIAF: 146102091
* ISNI: 0000 0000 9857 9241
* SUDOC: 032575041
* BNF: 123578884
* NKC: ko2015890575
* BNE: XX98677
 |
**Senpikilaj abeloj**, foje nomataj **senpikilaj mielabeloj** aŭ simple **meliponinoj**, estas granda grupo de abeloj (ĉirkaŭ 500 specioj), kiu enhavas la tribon **Meliponini** (aŭ subtribo *Meliponina* laŭ aliaj aŭtoroj). Ili apartenas al la familio Abeledoj, kaj estas tre proksime rilataj al la komunaj mielabeloj, ĉarpentabeloj, orkidabeloj, kaj burdoj. Meliponinoj havas pikilojn, sed ili estas tre malgrandaj kaj ne povas esti uzataj por defendo. Meliponinoj ne estas la nura tipo de "senpikilaj" abeloj; ankaŭ masklaj abeloj kaj abeloj de kelkaj aliaj specioj, kiaj ĉe la familio Andrenedoj ne havas pikilojn.

Notoj
-----

1. 1 2  Michener, C D. The bees of the World. Johns Hopkins University Press, 972 pp.
2. ↑  Silveira, F A; Melo, G A R; Almeida, E A B. 2002. Abelhas Brasileiras: Sistemática e Identificação. Fernando A. Silveira, 253 pp.
3. ↑  Roubik, D W. 1989. *Ecology and Natural History of Tropical Bees*. *Cambridge Tropical Biology Series*, 528 pp.

Eksteraj ligiloj
----------------

* International Bee Research Association
* Stingless honey bees of Brazil Arkivigite je 2014-02-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Mayan Stingless Bee Keeping: Going, Going, Gone?
* A Different Kind of Beekeeping Takes Flight
**Melissa Sue ANDERSON** (26an de septembro, 1962) estas uson-kanada aktorino. Ŝi ekkarieris kiel infana aktorino post aperi en kelkaj komercaj reklamaĵoj en Los Angeles. Anderson famis pro sia rolo kiel Mary Ingalls en la televida serio de NBC nome *Little House on the Prairie*, en kiu ŝi stelulis el 1974 ĝis 1981. Ŝi estas konata ankaŭ pro siaj kunroloj, kiel Vivian en "Midnight Offerings" (1981), Ginny en "Happy Birthday to Me" (1981), kaj Alex en la programo de ABC *Which Mother Is Mine?* (1979).

Anderson kun Lance Kerwin en la televidfilmo *James at 15* (1977).
Anderson ŝtataniĝis en Kanado en 2007. En 2010, ŝi publikigis *The Way I See It: A Look Back at My Life on Little House*, nome membiografia rakonto pri siaj jaroj aktore en *Little House on the Prairie*.

Bibliografio
------------

* Dye, David. Child and Youth Actors: Filmography of Their Entire Careers, 1914-1985. Jefferson, NC: McFarland & Co. 1988, p. 5-6.

* Kategorio Melissa Sue Anderson en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 641230
* GND: 137299729
* LCCN: no98088028
* VIAF: 86970273
* ISNI: 0000 0000 8398 7314
* BNF: 14149805t
* BNE: XX1200916
 |
Kafofiltrilo
**Melitta BENTZ** (naskiĝis la 31-an de januaro 1873 en Dresden, Germanio; mortis la 29-an de junio 1950 en Holzhausen an der Porta Westfalica), naskita **Liebscher**, inventis en 1908 la kafofiltrilon.

Ĝis tiu invento ŝi estis dommastrino. Ŝi malŝatis la malagrablajn grajnojn de kafo en sia trinkaĵo. Por elimini tion ŝi eksperimentis kun sorba papero el la lernejaj kajeroj de siaj filoj. Ŝi metis ilin en latunan ujon, kies fundon ŝi penetris per najlo. Kiam la sengrajna kafo kaŭzis entuziasmon, ŝi decidis fariĝi entreprenistino.

Ŝi anoncis patenton pri sia invento kaj ricevis ĝin je la 8-a de julio 1908. Ŝia firmao estis registrita en la komerca registro je la dekkvina de decembro .

La firmao rapide kreskis. Ĝis 1924 jam estis produktitaj 100.000 filtrilaj ujoj, kaj multe pli de la paperoj. Ĉar la vendoj ege kreskis, ĝi devis serĉi pli grandan spacon kaj moviĝis de Dresden al Minden. Tiam ĝi havis 80 laboristojn.

Nun la kompanio havas 3 300 dungitojn. Gvidas ĝin ŝiaj nepoj Thomas kaj Stephan.

En Germanio la kafo estas la plej ŝatata trinkaĵo. En 2006 la germanoj trinkis 146 l da kafo, pli ol mineralan akvon kaj bieron.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 
* Biografie Melitta Bentz Arkivigite je 2008-02-03 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 234096
* GND: 133288153
* VIAF: 23324964
* ISNI: 0000 0003 6832 2973
 |
La **melomakarono** (greke: μελομακάρονο plurale: μελομακάρονα, melomakarona) estas ovoforma greka deserto farita ĉefe el faruno, olivoleo kaj mielo. Kune kun la kurabioj ĝi estas tradicia deserto preparita ĉefe dum la kristnaskaj ferioj.

Tipaj ingrediencoj de melomakarono estas faruno aŭ semolo, sukero, oranĝa ŝelo kaj/aŭ freŝa suko, konjako (aŭ simila trinkaĵo), cinamo kaj olivoleo. Dum ruliĝado ili ofte estas plenaj de nuksoj. Tuj post bakado, ili mergiĝas dum kelkaj sekundoj en malvarman siropon faritan el mielo kaj sukero solvita en akvo. Fine, ili estas ornamitaj per pulvoro, same kiel pli grandaj pecoj de juglando. Malhela ĉokolada melomakarono ankaŭ estas pli lastatempa variaĵo de la tradicia recepto.

Notoj
-----

1. ↑  "Melomakarona - Honey Cookies with Walnuts". About.com.
2. ↑   Yagkou, Varvara. "Μελομακάρονα γεμιστά". foodmuseum.cs.ucy.ac.cy (en greka). Cyprus Food Virtual Museum. Alirita la 3an de junio 2019.

* Kategorio Melomakarono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Memel-regiono** (germane *Memelland*, litove *Klaipėdos kraštas*) estis nomo de la pleja nordo de iama Orienta Prusio inter la du mondmilitoj, pli frue parto de Eta Litovio. Ĝi situis norde de rivero Nemunas kaj estis de 1920 ĝis 1923 sub franca administrado, poste Litovio aneksis ĝin tiujare. Ĝia ĉefurbo estis Klaipėda. En la germana lingvo kaj la urbo Klaipėda kaj la rivero nomiĝis *Memel*.

La Memel-regiono longis 140 km kaj larĝis ĝis 20 km, kaj havis en 1939 ĉ. 145 000 loĝantojn. Tiam la urbo Memel havis 40 000 loĝantojn, aliaj pli grandaj komunumoj estis Heydekrug (nun nomata Šilutė) kun 5 000 kaj Pogegen (nun nomata Pagėgiai) kun 2 800 loĝantoj.

La areon posedis ekde la 13-a jarcento la Grandduklando Litovio, kaj ekde la 15-a jarcento Prusio; kune kun Prusio ĝi dum 1871 iĝis parto de la Germana Regno. Dum transira periodo post la Unua Mondmilito, aneksis la regionon en 1923 Litovio. Nazia Germanio aneksis ĝin en 1939, la Ruĝa Armeo okupis ĝin en 1944 kaj donis al la Litova Soveta Socialista Respubliko. En Litovio ĝia teritorio pli-malpli koincidas kun la nuna distrikto Klaipėda, kun iom la plej sudaj partoj de la najbara distrikto Tauragė.
*Memento mori* super skeleta kranio. Tomboŝtona surskribaĵo (1746). Edinburgo. Preĝejo de Sankta Cuthbert.
***Memento mori*** (en Latino: "memoru ke vi mortos") estas la mezepokaj latinkristanaj teorio kaj praktiko de meditado pri morteco, ĉefe kiel rimedo konsideri la *vanitas* (vanteco) de la surtera vivo kaj la transira naturo de ĉiuj surteraj havaĵoj kaj celoj. Ĝi estas rilata al *ars moriendi* ("Arto morti") kaj simila literaturo. *Memento mori* estis grava parto de asketaj fakoj kiel rimedo perfektigi la karakteron kultivante malintereson kaj aliajn virtojn, kaj turnante atenton al la nemorteco de la animo kaj al la postvivo.

En arto, *memento mori* estas artaj aŭ simbolaj rememorigiloj de morteco. En la arta kunteksto de Eŭropa Kristanismo, "la esprimo [...] disvolviĝis kun la kresko de Kristanismo, kiu emfazis Ĉielon, Inferon, kaj savon de la animo en la postvivo".

Vidu ankaŭ
----------

* Makabro

Notoj
-----

1. ↑   Laŭvorte 'memoru (ke vi devas) morti', Oxford English Dictionary, Tria Eldono, Junio 2001.
2. ↑   Vidu Jeremy Taylor, *Holy Living and Holy Dying*.
3. ↑   "Final Farewell: The Culture of Death and the Afterlife". Museum of Art and Archaeology, University of Missouri. Arkivita el la originalo en 2010-06-06.  Alirita la 26an de Majo 2018.
La **Memfisa Kruĉobando**, nome *Memphis Jug Band*, estis usona muzikgrupo aktiva de la mezo de la 1920-aj ĝis la finaj 1950-aj jaroj. Tiu bando uzis harmonikon, zumilon, violonon kaj mandolinon aŭ banĝolinon, akompanataj de gitaro, piano, lavtabulo, kordoresonilon kaj kruĉon. Ili ludis trankvilan bluson, popkantojn, humurajn kantojn kaj dancajn dancospektaklojn de *upbeat*, kun nuancoj de ĵazo kaj kordobandoj. Tiu bando faris la unuajn komercajn registraĵojn en Memfiso, Tenesio, kaj registris pli da diskoflankoj ol ajna alia antaŭmilita kruĉobando.

Dekomence en 1926, afrik-usonaj muzikistoj en la areo de Memfiso gropiĝis ĉirkaŭ la kantisto, kantoverkisto, gitaristo kaj harmonikisto Will Shade (konata ankaŭ kiel Son Brimmer aŭ Sun Brimmer). La personaro de bando variis el tago al tago ĉefe por la aranĝo de registraj sesioj. La kruĉobando estis iel trejnejo por muzikistoj kiuj deziris fari karierojn de si mem.

Notoj
-----

1. ↑   Charters, Samuel (1991). The Blues Makers. Da Capo Press. Part II, page 25. ISBN 0-306-80438-7.
2. ↑   Dixon, Robert M.W.; Godrich, John; and Rye, Howard (1997). Blues & Gospel Records 1890–1943. 4th ed. p. 611. ISBN 978-0-19-816239-1.
3. ↑   Oliver, Paul, ed. (1989). The Blackwell Guide to Recorded Blues. Cambridge, Mass.: Blackwell. p. 45. ISBN 0-631-18301-9.
La monumento kaj la renkontiĝloko en Weimar en aŭgusto de 1989. La **Memorigloko Albert Schweitzer** (germane: *Albert-Schweitzer-Gedenk- und Begegnungsstätte*) troviĝas en Vajmaro, Kegelplatz nr 4.

Historio
--------

Vajmaro estas urbo tre ligita al la pensado de Albert Schweitzer danke al la agado de Goethe, Bach, Nietzsche kaj Schopenhauer. Laŭ la muzeoprojektintoj ĝi estas la urbo, kie Schweitzer spirite devus ricevi ne malgrandparte sian humanisman konvinkon kaj kiu ĉeestegas en lia etiko pri *Respekto antaŭ la vivo*. Pro tio en la 1984-a jaro instalitis en la domo de la verkisto Johann Karl August Musäus renkontiĝcentro. La domo mem estas malfrubaroka konstruaĵo. Alia spirita fonto de la kuracisto kaj teologo estas memkompreneble la kristanismo.

Kolektoj
--------

En 2001 nova ekspozicio malfermitis al la publiko. Studentoj de la loka Bauhaus-altlernejo (Fakultato pri komunikiloj) estis projektinta tute novan koncepton. Jen la partoj de la hodiaŭaj kolektoj:

* biografio de Schweitzer en konekto historia
* la praarbara hospitalo de 1913-65 (kronike)
* unu tago en la malsanulejo
* la etikaj kernopunktoj de la pensado de Schweitzer
* la radikoj de liaj ideoj
* Schweitzer kiel muzikisto
* biografio de Helene Schweitzer
* aktualaj informoj pri la hospitalo en Afriko

Modernaj iloj aktivigas la vizitantojn. Angulo kun libroj invitas al pliprofundigo de la konoj. Filmetoj kompletigas la biografion, informas pri la nuna stato de la hospitalo en Lambaréné (Gabono) kaj prezentas la subtenadan amikaran rondon *Albert-Schweitzer-Komitee e.V.*.

Pruntedonitaĵoj el muzeoj el Leipzig kaj Merseburg disvastigas afrikan etoson.

Literaturo
----------

* Museumsverband Thüringen (eld.): *Museen in Thüringen*, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 169-170

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de la memorigloko.
**Duruelo de la Sierra** [duRŬElo delaSJEra] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, nordokcidente de la provinco Sorio kaj en la *Komarko Pinares* (Komarko Pinaroj) en la nordokcidento de la provinco. La loknomo *Duruelo de la Sierra* estas etimologie komprenebla kiel *Doŭreto de la Montaro*, kiel diminutivo de la rivero Doŭro kaj tiurilate estas du kunfluantaj branĉoj de rivero ĉe pino en la municipa blazono.

Ĝi estas en la montaro Urbión, kiu estas la nomo kiun ricevas enirante en la provinco Sorio la montoj kiuj formas parton de la Iberia Sistemo, kie estas la monto Urbión, kiu estas la plej alta pinto de la municipo kun 2 228,76 m. El tiu areo elfluas unu de la plej gravaj grandriveroj de Iberio: nome la rivero Doŭro, kiu en siaj unuaj 26 km malsupreniras pli ol 800 m de disnivelo, kaj ĉe la urba kerno venas al ĝi la rivero Triguera.​

Geografio
---------

*Komarko Pinaroj* en la nordokcidento de la provinco Sorio.
Loko de Duruelo de la Sierra en la provinco Sorio.
El montara rigardejo Duruelo de la Sierra kaj Covaleda.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 44,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 066 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 500 loĝantojn el la 1970-aj jaroj, kvankam dum la unua duono de la jarcento ĝi akiris milon da loĝantoj. 

Ĝi distas 51 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Ĝi estas inter Covaleda oriente kaj Regumiel de la Sierra occidente.

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Riberas del Río Duero y afluentes*, okupanta 48 hektarojn, nome 1 % de la teritorio, la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Sierras de Urbión y Cebollera*, okupanta 817 hektarojn, nome 18 % de la teritorio kaj la Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel *Sierra de Urbión*, okupanta 817 hektarojn, nome 18 % de la teritorio.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, lignosegado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo kaj mezepoka nekropolo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Pinares |
| --- |
| Abejar• Cabrejas del Pinar• Casarejos• Covaleda• Cubilla• Duruelo de la Sierra• Herrera de Soria• Molinos de Duero• Montenegro de Cameros• Muriel de la Fuente• Muriel Viejo• Navaleno• Salduero• San Leonardo de Yagüe• Talveila• Vadillo• Vinuesa |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351642
* LCCN: n2014008019
* VIAF: 306380005
 |
La fiŝlagoj de Hortobágy estas artefarita lagaro, kiu servas ne nur produktadon de fiŝoj, sed ankaŭ naturprotekta areo kaj signifa "hotelo" de birdoj. Ĝi estas parto de Nacia Parko ĉe Hortobágy.

Fervoja haltejo

Historio
--------

La reguligo de Tiso en la 19-a jarcento finiĝis, poste ne nur avantaĝoj, sed ankaŭ malavantaĝoj aperis. Kelkajn jardekojn poste, kadre de nova programo oni komencis konstrui fiŝlagojn, rizfarmojn kaj irigaciajn kanalojn. En 1916 ĉe Hortobágy (en la plej senvalora areo laŭ terkultura vidpunkto) rusaj militkaptitoj komencis konstrui fiŝlagojn. La konstruado finiĝis en la fruaj 1970-aj jaroj. La lagoj origine konsistis el 17 basenoj, nuntempe nur dek lagoj funkcias pro digo-rompoj. La akvo venas el la kanalo Nyugati el Tiszalök, krome alia kanaleto redonas la superfluan akvon al la Tiso. Intertempe la fiŝbredado parte retiriĝis, poste la medio kaj turismo iĝis pli grava. La Nacia Parko konstruis malgrandan fervojon en 2006 por la celo de turismo kaj prezento de la areo.

Elvidejo
La fervojeto

Birda mondo
-----------

En la areo vivas preskaŭ 300 birdospecoj. La birdoj kutimiĝis ĉasi fiŝojn el la fiŝlagoj, aliaj birdoj trovis kreskaĵojn kaj aliajn bestetojn laŭ la lagoj. La plej impona birdomoviĝo estas oktobre flugo de la ordinaraj gruoj. Menciindas la egretardeoj, Ardeedoj, noktardeoj, vaneloj, tringoj, blugorĝuloj, blanka cikonio, kuleranaso, ansero, buteo kaj falko. Escepte la bubaloj regas unu lagon, la kuraĝaj birdoj estas tie nur gastoj. Proksime eĉ birdohospitalo funkcias.

Turismo
-------

Oni establis turisman vojeton (5 km), kiu konsistas el 14 stacioj, el ili 11 havas elvidejon. Laŭ la menciita fervoja linio 10 troviĝas ĝuste ĉe la fervoja haltejo. La fervojo trafikas sur la digoj.

Vidu ankaŭ
----------

* video

Fontoj
------

* hungara priskribo
* hungara priskribo
* hungara priskribo


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Projekto por Malferma Katalogo** (anglalingve: *Open Directory Project ODP*), ofte nomita **DMoz** (*Directory Mozilla*), estis katalogo de retejoj, redaktata libere de volontuloj tra la tuta mondo, simile kiel Vikipedio.

La katalogo estis iniciatita en 1998 kaj iĝis en 2001 la plej granda redaktita de homoj katalogo de TTT-ejoj, superante la nombron de TTT-ejoj prezentitaj de la komercema katalogo Yahoo, kiu estas delonge la plej fama home farata katalogo.

Uzado de la katalogo
--------------------

Same kiel en Yahoo, oni povas fari serĉon tra la katalogo per du metodoj: per uzo de ŝlosil-vortoj aŭ per esploro de la diversaj kategorioj kaj subkategorioj, laŭ fakaj temoj aŭ laŭ regiona kaj loka intereso en la regiona parto.

Partoprenado en la katalogo
---------------------------

Ĉiuj povas facile proponi aldonon de TTT-ejo en specifa kategoria paĝo, alklakante la ligilon "Aldonu URL-on" supre de la paĝo kaj poste donante la adreson, titolon kaj mallongan priskribon. Atentu ke ne eblas proponi TTT-ejon en la ĉefa enirpaĝo de ĉiuj lingvoj, por instigi la vizitantojn trovi la plej adekvatan kategorion kaj ne lasi al la redaktantoj de la katalogo la laboron ordigi ĉiujn TTT-ejojn. (Tio funkcias same en Yahoo). Do oni trovu la plej rilatan kategorion al sia TTT-ejo antaŭ proponi ĝin.

Fariĝi redaktanto
-----------------

Tiuj kiuj emas partopreni al la evoluo kaj ampleksigo de la katalogo povas fariĝi redaktanto, post elekto de sia plej ŝatata fako aŭ temo. En la esperantlingva parto bona loko por komenci estas la kategorioj pri landoj en la regiona parto. La plejmulto el tiaj kategorioj bezonas redaktanton.   
 Arkivigite je 2004-04-28 per la retarkivo Wayback Machine

Historio
--------

La katalogo estis fondita kiel *Gnuhoo* [gnuhu], aludante katalogecon (*"Yahoo"*) kaj volontulojn ("GNU"). Tamen, la permesiloj por la kontribuoj ne estis uzataj GNU-e liberaj, kaj, por eviti konfliktojn, la iniciatintoj ŝanĝis la nomon al preskaŭ samsona *Newhoo*. Estis ankoraŭ polemiko pri la libereco de la enhavo. Fine, *Netscape* akiris la servilojn kaj rajtojn, verkis permesilon pli akceptata, kaj nomante ĝin *DMoz* lanĉis ĝin kiel servo parenca al la libera TTT-legilo Mozilo.

Vidu ankaŭ
----------

* Virtuala Esperanto-Biblioteko
* IMDb
* FreeDB

Eksteraj ligiloj
----------------



* Curlie - 2017 - DMoz
* La ĉefa eniro de DMoz Arkivigite je 2006-09-28 per la retarkivo Wayback Machine (*angle*)
* multlingva parto kun kategorioj en 63 aliaj lingvoj Arkivigite je 2004-06-06 per la retarkivo Wayback Machine
* La kategorio en Esperanto Arkivigite je 2002-01-26 per la retarkivo Wayback Machine
* Detalaj informoj en Esperanto
* Informoj anglalingve en la TTT-ejo de Dmoz Arkivigite je 2002-02-04 per la retarkivo Wayback Machine
Lago Fehér
**Fehér** (=blanka), (hungare Fehér-tó) estas artefarita fiŝista lagaro kaj protektata teritorio en Hungario apud Szeged kaj Szatymaz. La hungara nomo venis de natria karbonato, kiu faris blanka la lagon. Ĝi estas la plej granda natriokarbonata lago en Hungario, krome la plej signifa "hotelo" por almenaŭ 280-specaj birdoj. La lago apartenas al Nacia parko Kiskunság.

Elvidejo por la ornitologoj

Bazaj informoj
--------------

* Surfaco: 14 km²
* Profundo: 1,25 m
* Bordo: estas borderita en larĝo 2–10 m kun kanaro, salikoj, poploj, fraksenoj, ligustroj, tamarikoj.
* distanco al Szeged: 9 km

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1075 laŭ tiama ortografio „Feiertou". Ĝis la 19-a jarcento Tiso ofte inundis la teritorion. En la 1930-aj jaroj la pli frua natura lago estis transformita artefarita lagaro kaj komenciĝis bredado de diversaj fiŝoj. Tiam Péter Beretzk esploris science la lagojn, en 1936 ili estis loke protektataj, en 1939 tutlande protektataj. En 1932 la unua kanalo el Tiso jam liveris akvon. En 1943 pli nova fiŝlago estis konstruita. En 1969 jam funkciis 16 fiŝlagoj, 83 artefaritaj basenoj, 18 trinkaj ujoj, 2 akvorezervaj lagoj, krome formiĝis en la teritorio insuloj kaj duoninsuloj. La teritorio apartenis al ŝtata bieno. Ekde 1994 la posedanto estas laŭjure nacia parko Kiskunság. La teritorio havas etŝpuran fervojon.

Jare oni produktas 1800 tunoj da fiŝoj, ĝenerale la fiŝado estas senĉesa. Plej ofte oni produktas karpojn.

Plej oftaj birdoj:

* Griza ardeoGriza ardeo
* RidmevoRidmevo
* Nigra fulikoNigra fuliko
* Marborda pluvioMarborda pluvio
* Ordinara gruoOrdinara gruo

Fontoj
------

* hungare kun fotoj Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare
* Arkivigite je 2015-07-19 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungare kun fotoj Arkivigite je 2017-08-14 per la retarkivo Wayback Machine
Baskulputo en Ukrainio en 1950
**Baskulputo** aŭ *ŝadufo* estas akvoleviga sistemo, uzanta por gajno de akvo por irigacio aŭ trinkakvo. Ĝi konsistas el la gruosimila lev-sistemo kaj puto kun grundakvo aŭ kavo kun riverakvo. Ĝi funkcias kiel levilo.

La baskulputo estas frua gruo-simila ilo kun levmeĥanismo, uzita en irigacio ekde la 3-a jarmilo a.K. fare de la Mezopotamianoj, ĝi aperis sur sigelo el epoko de Akada Imperio.
En 1500 a.K. la antikvaj egiptoj transprenas la ideon kaj poste la minoanoj, ĉinoj kaj aliaj. Ĝi estis ĝenerale uzata en kultivada irigacia sistemo uzanta basenojn, digojn, fosaĵojn, murojn, kanalojn por helpi irigacion.

La baskulputo per homa forto levas akvon de akvofonto sur grundon aŭ en alian akvovojon aŭ basenon. La meĥanismo konsistas el kadro kun akso, unu longa stango, kontraŭpeza poluso sur pivoto, kun sitelo alkroĉita al la alia fino de ĝi aŭ ofte alkroĉita je fino de alia stango.

Ĝi daŭre estis uzata en multaj lokoj de Afriko kaj Azio kaj tre ofte en kamparaj lokoj de Hindio kaj Pakistano, kiel ekzemple en la Bhoĝpuri-zono de la Ganga ebenaĵo, kie ĝi estas nomata "dhenki". Ili restas oftaj en la Granda Ebenaĵo de Hungario, kie ili estas konataj, kiel "gémeskút" (laŭlitere, "ardea puto") kaj estas konsideritaj simbolo de la regiono.

Konstruaĵo
----------

Ŝadufo en Egipto
La baskulputo estas facile konstruebla kaj estas tre efika dum uzado. Ĝi konsistas el starigita kadro, sur kiu estas muntita longa stango aŭ branĉo, akse je distanco de ĉirkaŭ kvinono de ĝia tuta longo.
Ĉe la longa fino de tiu ĉi stango pendas sitelo, ledsako, aŭ bitumo-tegita fragmita korbo. La sitelo povas esti farita en multaj malsamaj stiloj, foje havante malebenan bazon aŭ supron. Tio permesas tuj distribui la akvon aŭ mane facile malplenigi. La mallonga fino de la stango portas pezon (argilo, ŝtono aŭ simila), kiu funkcias kiel kontraŭpezo de la levilo. La sitelo povas esti mallevita fare de la funkciiganto uzante sian propran pezon por puŝi ĝin malsupren; la kontraŭpezilo tiam levas la plenan sitelon sen peno. Kun preskaŭ senforta mallevado kaj levado, la sitelo povas esti uzata por preni kaj porti akvon de akvoareo (tipe, rivero aŭ lageto), puto sur grundon aŭ al alia akvoareo. Ĉe la fino de tiu ĉiu movado, la akvo estas malplenigita en kanaletojn, kiuj transportas la akvon laŭ irigaciaj fosaĵoj en la bezonatan direkton. La baskulputo havas levdistancon de 1 ĝis 6 metroj. Studo de efikeco en diversaj lokoj en Ĉado montris, ke unu viro povas levi 10-34 galjonojn (45-150 l) je minuto super altecoj de 5,9-20 futoj (2-6 m), kaj ĝia efikeco estis kalkulita je 60%.

* Kategorio Baskulputo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 807368
 |
**Amadou Toumani Touré** (naskiĝis la 4-an de novembro 1948 en Mopti, mortis la 10-an de novembro 2020 en Istanbulo) estis malia politikisto, kiu de majo 2002 ĝis marto 2012 servis kiel prezidento de Malio.

Biografio
---------

Post la lerneja vizitado en Mopti, li iris al Bamako, por iĝi instruisto. Poste li soldatservis en la armeo kaj vizitis de 1969 ĝis 1972 la *École interarmes* en Kati. Li estis trejnita al paraŝuta ĉasisto kaj vizitis en 1974/1975 kurson en Rjazan (Sovetunio) kaj en 1978 kaj en 1989/1990 en Francio. Li estis en 1981 komandisto de la prezidenta gvardio, en 1984 komandisto de la paraŝutaj ĉasistoj.

Post subpremataj tumultoj, li partoprenis en puĉo kontraŭ la prezidento Moussa Traoré, la 26-an de marto 1991. Poste li iĝis gvidanto de la formita *Comité de Transition pour le Salut de Peuple* kaj tiel nova ŝtatgvidanto. Li organizis konstitucian konferencoj kaj baloton. En majo de 1992, li transdonis la potencon al civila registaro de Alpha Oumar Konaré. Pro la enkonduko de la demokratio en Malion, oni nomis lin *soldat de la démocratie*.

Poste li dediĉis sin al bonfaraj, karitativaj projektoj, li fondis en 1993 fondaĵon *Fondation pour l'Enfance* por la infanoj.

En oktobro de 2001, li forlasis la armeon kiel brigada generalo kaj kandidatiĝis en majo 2002 por la prezidenteco. En la dua raŭndo, li akiris – kontraŭ iama ministro Soumaïla Cissé – 64,35% da voĉoj. Li sukcese rekandidatiĝis en 2007 por la prezidenta posteno. Touré agadas senpartie.

Komence de 2012 ekokazis ribelado en la norda parto de la lando, fare de tuaregoj ekse dungitaj de Libio. La 22-an de marto, 2012, prezidenton Touré eksigis kaj forpelis puĉo gvidata de kapitano Amadou Haya Sanogo.

Familio
-------

Touré estas edziĝinta kaj havas du filinojn.

Notoj
-----

1. ↑  Anconco pri la puĉo ĉe la informservo de CNN.

* Amadou Toumani Touré en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Amadou Toumani Touré en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 160442
* GND: 1191389707
* LCCN: no2008024831
* VIAF: 39177771
* ISNI: 0000 0001 2210 4255
* SUDOC: 120678004
* BNF: 151216428
 |
**Maximilian Emanuel Franz MECKEL** (naskiĝinta la 28-an de novembro 1847 en Dahlen Mönchengladbach-Dahlen, mortinta la 24-an de decembro 1910 en Freiburg im Breisgau) estis germana arĥitekto. En Frankfurto ĉe Majno li dezajnis la novan fasadon de la fama ejo *Römer*.

Vivo
----

De 1865 ĝis 1870 li estis masonisto kaj lernanto en Kolonjo. De 1871 ĝis 1873 li estis konstruestro en la rekonstruo de la katedralo sub katedralmastro Denzinger. Ekde 1874 li eksendependuliĝis en Frankfurto. De 1887 ĝis 1892 li aktivis kiel dioceza konstruestro de la Diocezo de Limburgo. Meckel pasigis la postajn jarojn de sia vivo en Freiburg, provizore (1894-1900) kiel ĉefepiskopa konstrudirektoro. Li estis unu el la plej elstaraj kaj plej okupataj gotikemuloj de sia tempo.

Meckel konstruis pli ol 50 preĝejojn, ĉiuj en novgotika stilo, ekz. la Mario-Helpantino-Preĝejo en Wiesbaden (1893-95) kaj la Rochus-kapelo proksime de Bingen (1893-95). Li kreis serion da novgotikaj preĝejaj konstruaĵoj en la antaŭurbaro de Frankfurto: en Bornheim (paroĥa preĝejo Sankta Jozefo, 1874/75-77, pligrandigo inter 1893-95), Oberrad (Koro de Jesuo, 1890-93), Fechenheim (Koro de Jesuo, 1892/95-96) kaj Eckenheim (Koro de Jesuo, 1897; navo malkonstruita en 1961, turo konservita). En 1883 li estis konfidita kun la renovigo de la la Preĝejo de germanaj kavalirordenanoj je Sachsenhausen. La plej grava arkitektura tasko de Meckel en Frankfurto ĉe Majno estis la restrukturado de la tri-gablofasado de Römer-domo (1896-1900), kiu ankaŭ inkludis renovigon de la Imperiestra salonego. Liaj dezajnoj por la konkurso de 1889 estis ekstreme pompaj kaj senprokraste plaĉis al lia imperiestra moŝto Vilhelmo la 2-a. Tamen la kostoj planitaj estus tro altaj kaj sekve Meckel tiam estis petita desegni pli simplan dezajnon, kiu estis havebla en 1894 kaj efektiviĝis ekde 1896. Lia plej grava struktura novigado sur la tri-gablofasado estis la aldono de la romia altano.

Alia konstruaĵo en Frankfurto: Jozefo-hospitao por la Dernbach-fratinoj ĉe Kosel-strato nr 15 (Koselburg, 1892; restaŭrita kiel protektita konstruaĵo 2012-13, ekde tiam "integra domo" de la Katolika eklezio kun infanvartejo kaj ĉambro por helpa loĝado). En Vajmaro li konstruitis laŭ liaj planoj Preĝejo Kristo kaj la Preĝejo Koro de Jesuo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Max Meckel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Vikifontaro
* Biografio
dekstra
**La dormanta Venuso**, ankaŭ konata kiel la ***Dresdena Venuso***, estas pentraĵo tradicie atribuita al la itala renesanca pentristo Giorgione, kvankam estas kutime pensite, ke Ticiano ĝin kompletigis post la morto de Giorgione en 1510. La pejzaĝo kaj ĉielo estas ĝenerale akceptitaj ĉefe de li. En la 21-a jarcento, multe da sciencaj opinioj plu moviĝis, por vidi la nudan figuron de Venuso kiel ankaŭ pentritan de Ticiano, lasante la kontribuon de Giorgione necerta. Ĝi estas en la Gemäldegalerie, Dresdeno.

La pentraĵo, unu el la lastaj verkoj de Giorgione (se ĝi estus tiel), portretas nudan virinon kies profilo ŝajnas eĥigi la ondajn konturojn de la montetoj en la fono. Ĝi estas la unua konata kuŝanta nudaĵo en okcidenta pentraĵo, kaj kune kun La kamparana koncerto (Luvro), alia pentraĵo pridisputata inter Ticiano kaj Giorgione, ĝi establis "la ĝenron de erotika mitologia paŝtisto", kun inaj nuduloj en pejzaĝo, en tiu kazo akompanata de vestitaj maskloj. Ununura nuda virino en iu ajn pozicio estis nekutima temo por granda pentraĵo ĉe tiu dato, kvankam ĝi iĝus populara dum jarcentoj poste, kiam "la kuŝanta ina nudulo iĝis karakteriza trajto de Venecia pentrarto".

Origine sidis figuro de Kupido apud la piedoj de Venuso, kiu estis tro-pentrita en la 19-a jarcento. Dum la pentrado, la pejzaĝo ankaŭ ŝanĝiĝis ĉe ambaŭ flankoj, same kiel la koloro de la tolaĵo, kaj la kapo de Venuso estis origine vidata profile, kio faris ĝin tre simila al la pli posta Venuso de Pardo de Ticiano.

Referencoj
----------

1. ↑  Joannides, 180-181; Hale, 96-97; Loh, 18-19
2. ↑  Hale, 97-98
3. ↑  Bull, 62; Sandro Botticelli' *Naskiĝo de Venuso* estis grava pentraĵo kun nudeco.
4. ↑  Joannides, 181

* Kategorio La dormanta Venuso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Fronte rulita marŝapogilo, kutime nomata rulapogilo
virino subtenas ŝian korpan pezon uzante marŝapogilon kiu estas kadro senrada
Maljuna virino promenas helpe de rulapogilo
Maljunaj virinoj sidas sur kompleksaj Rulapogiloj, kun antaŭaj kaj malantaŭaj radoj, kiu tiel funkcias kiel seĝo por ripoztempo dum promenado kaj ankaŭ enhavas enkonstruitan aĉetkorbon
**Marŝapogilo** estas helpilo dum la piedirado por maljunaj aŭ handikapitaj homoj kiuj pro korpaj limigoj malfacile povas piediri aŭ estas limigitaj en sia marŝkapablo, korpa funkciado aŭ ekvilibra sistemo. Damaĝo al ĉi tiuj korpaj sistemoj, en la kazo de la uzantoj de apogiloj, povas esti pro ĝenerala malfortiĝo kaŭzita de maljuneco aŭ pro damaĝo al la nerva sistemo, muskoloj aŭ ostoj.

La marŝapogilo permesas marŝi por homoj kies fizikaj kapabloj estas pli malaltaj ol la kapabloj necesaj por marŝi per lambastonoj aŭ promenbastono.

La apogilo konsistas el aluminia kadro, kiu estas ĝustigita al la alteco de la talio kaj la larĝo de la uzanto, kun profundo de ĉirkaŭ 30 centimetroj. Ĉi tiu kadro havas kvar fostojn, ĉiu el kiuj enhavas piedon aŭ radon en la malsupra parto kaj ĉiu paro de ili estas ligita en la supra parto per tenilo. Foje estas radoj sur la fronto de la apogilo. Ekzistas ankaŭ marŝrulilo kun du aŭ kvar radoj. En la kazo de du radoj, ili estas kutime ĉe la fronto de la apogilo.

Estas apogiloj kiuj enhavas sidsurfacon por ebligi sida ripozo de la uzanto.

Marŝapogiloj povas ankaŭ esti uzataj de infanetoj sen handikapoj kaj estas dezajnitaj por akceli lernadon de la lerteco de paŝado.

Glitkurado
----------

En multaj sketejoj, apogil-simila aparato sen radoj estas uzata por permesi al novicaj glitkurantoj konservi sian ekvilibron kaj praktiki glitkuradteknikojn. Ankaŭ en rulsketadoj estas uzata apogilo simila al tiu uzata de homoj kun limigita moviĝeblo, por permesi al komencantoj pri glitkurado disvolvi sian glitkapablecon.

Vidu ankaŭ
----------

* Rulapogilo
* Transporta bendo
* Kurtapiŝo

* Kategorio Marŝapogilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 812952
* LCCN: sh85144898
 |
Enterigo de 465 identigitaj bosnianoj, julio 2007
La **Masakro de Srebrenico** (ankaŭ: genocido de Srebrenico, falo de Srebrenico) okazis en julio 1995, kiam estis murditaj proks. ok mil islam-bosniaj viroj kaj knaboj en la regiono de Srebrenico (*Srebrenica*) en Bosnio-Hercegovino. La kaptantoj kaj murdantoj apartenis al la Armeo de Serba Respubliko (VRS) sub la komando de generalo Ratko Mladić dum la bosnia milito. Aldone al la Armeo de Serba Respubliko, ankaŭ eksterarmea unuo el Serbio, nomata "la skorpionoj", partoprenis la masakron.

La srebrenica masakro estas la plej granda amasmurdado en Eŭropo depost dua mondmilito. En 2004 la Internacia Krimtribunalo por Eksa Jugoslavio, en Hago, konstatis unuanime ke la masakro estis genocido. En februaro 2007 la Internacia Tribunalo konfirmis tion. Ĝi konstatis ankaŭ ke Serbio ne entreprenis ĉion por malhelpi la genocidon, kaj ke Serbio devas plene subteni la Tribunalon kaj elliveri la suspektitojn al Hago.

Antaŭ la genocido, UN deklaris Srebrenicon sekura areo protektata de UN, sed tio ne malhelpis la masakron, kvankam ĉeestis 400 armitaj nederlandaj soldatoj-pactenantoj. Dum la masakro estis murditaj precipe viroj kaj dek-iom-jaruloj, sed ankaŭ kelkaj pli junaj infanoj, virinoj kaj maljunuloj. La listo de la homoj, kiuj estis mortigitaj aŭ pri kies restado oni ne scias, enhavas 8.373 nomojn.

* Masakro de Srebrenico en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Masakro de Srebrenico en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La rivereto **Brexbach** estas apenaŭ 22 km longa maldekstra alfluanto de la Saynbach en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

Riverfluo
---------

La rojo *Brexbach* ekestas el la kuniĝo de la *Hinterster Bach* kaj *Vorderster Bach* en la arbaro „Grenzhauser Stadtwald" oriente de Höhr-Grenzhausen.

De la kunfluo de ambaŭ fontrojoj Brexbach fluas ĉe la rando de Höhr-Grenzhausen. Ĉe la supra parto de la rojo ekzistis iam sinapmuelejo (en 1914 forbrulita; memorŝtono) kaj kelkaj aliaj muelejoj (Farbmühle, Niesmühle kaj Kühnsmühle). La ne plu kiel muelejo utiligataj konstruaĵoj ankoraŭ ekzistas.

La rojo trafluas la urboparton Grenzau supre de la burgo Grenzau. La stacidomo Grenzau estis finstacio de la hodiaŭa turisma fervojlinio Brexbachtalbahn.

Patalele al la verfoja trako iras la 16 km longa migropado „Brexbachschluchtweg" („Wäller-Tour", „Saynsteig"), multvaria, parte pretendema migrovojo laŭlonge de akraj deklivoj en densa arbaro. Tie troviĝas la *skolta tendejo Brexbachtal* sur herbejo. En la ĉirkaŭo estas pluraj tendejoj, kabanoj kaj kapelo.

Poste la rojo atingas la „Alte Abtei" (malnova abatejo) en Bendorf-Sayn. Ĉe la kastela parko ĝi enfluas la riveron Saynbach.

Alfluantoj
----------

* Hinterster Bach (*dekstra Quellbach*), 3,2 km
* Vorderster Bach (*maldekstra Quellbach*), 1,3 km
* Seelbach (*dekstre*), 2,2 km
* Masselbach (*dekstre*), 9,5 *km*
* Felsgraben (*dekstre*), 0,8 km
* Eisenbach (*maldekstre*), 1,0 km
* Nauorter-Floß (*dekstre*), 1,6 km

Referencoj
----------


* Kategorio Brexbach en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mesicj,** serbe **Месић,** slave **Mesić,** germane **Mesitsch,** hungare **Meszesfalva** [meseŝfalva] estas malgranda vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato en municipo de Versec.

Mesicj situas en la mapo en la verda municipo
Municipo de Versec
Monaĥejo en Mesicj

Bazaj informoj
--------------

* 45° 06′ 29″ N 21° 24′ 01″ O﻿ / ﻿45.10806 °N, 21.40028 °O﻿ / 45.10806; 21.40028 (mapo)Koordinatoj: 45° 06′ 29″ N 21° 24′ 01″ O﻿ / ﻿45.10806 °N, 21.40028 °O﻿ / 45.10806; 21.40028 (mapo)
* Areo: 15  km²
* Alto super marnivelo: 197 m
* Loĝantaro: 220
* Poŝtkodo:
* Telefonprefikso: +381 13
* Aŭtokodo: VŠ

Historio
--------

Jam en la mezepoko grekokatolika monaĥejo funkciis en tiu areo. En 1761 ankaŭ loĝdomoj situis apud la monaĥejo. En la 19-a jarcento ĝi estis memstara vilaĝo. La nun videbla monaĥejo konstruiĝis inter 1840-1843. En 1910 laŭ la lasta hungara censo vivis tie 726 homoj (700 rumanoj, 19 serboj, 3 hungaroj. Ĝis Traktato de Trianon Meszesfalva apartenis al Hungara reĝlando, poste kiel jam Mesicj al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Mesicj 227 homoj, (198 rumanoj (87 %), 19 serboj, po 2 slovakoj kaj jugoslavianoj, po 1 hungaro kaj makedono).

Vidindaĵoj
----------

Monaĥejo supozeble fondiĝis en la 15-a jarcento proksime de la vilaĝo. La ortodoksa preĝejo konstruiĝis omaĝe al Johano Baptisto.

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino
**Lotto Sport Italia** estas itala produktanto de ŝuoj, ekipaĵoj kaj sportaj vestaĵoj por diversaj sportoj: futbalo, retpilko, teniso, hokeo, kaj por malsamaj atletikoj. Ĝi estis fondita en 1973. La ĉefsidejo de la firmao estas en Trevizo, Italio, kie la firmao ankaŭ estis fondita kaj nuntempe ĝi funkcias en pli ol 60 landoj ĉirkaŭ la mondo.

La firmao estis fondita en 1973 fare de la familio Caberlotto kiu posedis la lokan futbalteamon de Trevizo. La firmao unue komencis produkti tenisŝuojn kaj poste akcesoraĵojn por basketbalo, manpilko, atletiko kaj piedpilko .

Dum la unuaj 10 jaroj, ili koncentriĝis pri la itala enlanda merkato. Iom post iom, ili komencis investi en lanĉoj eksterlande. Dum la 1980-aj jaroj, ili kontraktis stelojn kiel ekzemple Ruud Gullit kaj povis establi sin kiel piedpilkbotproduktanton internacie.

La unuaj sponsoradinterkonsentoj de Lotto estis subskribitaj kun la futbalistoj Dino Zoff kaj Rod Hulit kaj kun la futbalteamoj Milano, la nederlanda nacia teamo, Napoli, Juventus kaj ChievoVerona kaj Real Zaragoza de Hispanio.

Lotto funkcias kiel sponsoro de multaj atletoj kaj futbalistoj tra la mondo, unu el kiuj plej elstaras estas la itala avanulo Luca Toni.

En Eŭropo, la firmao funkcias kiel la oficiala vesta firmao de la futbalteamoj: Genoa CFC , Cesena, Dijon, Sochaux, Mainz 05 kaj Hoffenheim.

Referencoj
----------

1. ↑   History of Lotto Sports in "Football Shirt Culture" website. Footballshirtculture.com (2007-01-26). Arkivita el la originalo je 2012-03-11. Alirita 2011-12-07.

 Arkivigite je 2012-03-11 per la retarkivo Wayback Machine

Vidu ankaŭ
----------

* Sergio Tacchini

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
La **Malsupra kastelo** (germane *Unteres Schloss*) estas la iama bienejo de frua farmego en Stedtfeld, nuntempe urbokvartalo de Eisenach, Germanujo.

Historio
--------

La Malsupra kastelo en 1858
La kastelo kun la kuna bienejo konstruitis en 1667 laŭ komisio de Hans Joost la 2-a de Boyneburgk kiel anstataŭon de dum la Tridekjara milito malkonstruita akvokastelo. Ĝi servis al la sinjoroj de Boyneburgk jarcentojn loĝeje ĝis la ŝtatigo en 1945 fare de la sovetiaj okupantoj.

Post la senproprietigo germanaj forpelintoj el Orienta Eŭropo surloke gastigitis kaj la ĉambroj dividitis. Ĝis hodiaŭ la kastelo servas loĝeje. Krome ene estas la buroo de la urbokvartala urbestro kaj muzeo vilaĝa. Redono al la eksaj posedantoj ne okazis dum la 1990-aj jaroj; la nuna posedanto estas la urbo Eisenach. Je la fino de la jaro 2015-a la konstruaĵo aĉeteblis.

Arkitekturo kaj ekipaĵaro
-------------------------

La kastelo estas trietaĝa, pucita trabfakaĵo kun groptegmento. Ĉe la suduesta angulo troviĝas okangula turo kun pinta spajro. Ekzistas parta keleco kun barelvolbo. En la interno oni havas krome ŝtonan helikan ŝtuparo kun blazonoj. En la unua supra etaĝo disponeblas fortimpresa salonego kun ĉirkaŭantaj plafonpentraĵoj el la 18-a kaj 19-a jarcentoj.

*Dancado sub la tilio* - eltiraĵo el al planfonpentraĵo de la festa salono
En 1755 pentris I. E. Schuchmann el Eisenach artaĵon de kulturhistoria valoro. La muroj salonaj kovritis per vandtapiŝo montranta panoramon de la medio kastela. Krom la vidojn je la ĉirkaŭaĵoj (kun rigardo al Wartburg oni havas scenojn el la vilaĝa vivo de ĉ. 1855, ekz. subtilian dancon aŭ ĉasadscenojn. En al 1990-a jaroj ekis restaŭradlaboroj.

Ĉe la ŝtuparo estas historiaj blazonoj kiuj parte forigitis en 1946 laŭ ordono de la sovietiaj okupantoj. Ili ankaŭ volis ke ĉiuj boyneburgk-aĵoj ĉe la ekstera fasado malaperu.

Multon de la internaĵoj, ekz. mebloj el la 16-a jarcento, perdiĝis post 1945.

Kastelokorto
------------

Kastela korto kun puto
En 1754 starigitis puto rokoko-stila sur la kastela korto. Ĝin ornamis blazonoj de la konstrukomisiintoj. La putocentro havis du vizaĝmaskojn kaj delfenoskulptaĵojn. Kelkaj ekonomiejoj devis malkonstruiĝi pro kadukeco troa en la 1990-aj jaroj kiel ankaŭ la norde la de la kastela korto situinta *Posta Kastelo*.

Literaturo
----------

* Voss, Georg (eld.): Großherzogthum Sachsen-Weimar-Eisenach. Amtsgerichtsbezirk Eisenach. In: Lehfeldt, Paul/Voss, Georg (Hrsg.): Bau- und Kunst-Denkmäler Thüringens. Heft XL. Jena 1915 p.274 ss.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Malsupra kastelo (Stedtfeld) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Schloss Stedtfeld Arkivigite je 2020-06-07 per la retarkivo Wayback Machine ĉe viaregia.org
* Prie sur privata paĝo de burgemulo

Notoj
-----

1. ↑  Thüringer Denkmalbörse: Zu verkaufen: Unteres Schloss Stedtfeld - Herrenhaus mit Gutshof Arkivigite je 2019-01-17 per la retarkivo Wayback Machine vom 13.8.2015
2. ↑  Beantwortung der Anfrage AF-0161/2015,
3. ↑  stedtfeld.de/Tourismus: Prie sur la porturisma parto de la oficiala stedtfelda paĝaro
**Mazatán** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Mazatán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07054.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 24017 loĝantojn. El tiuj estis 11994 viroj kaj 12023 virinoj. La komunumo havas surfacon de 383 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 20 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 15262 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 12366 scipovis legi kaj skribi kaj 2889 personoj estis analfabetoj. Do 81% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 19% estis analfabetoj.

24079 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 106 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 0.44% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Mazatán Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)