recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**János Lelley** [jAnoŝ lelei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lelley János** estis hungara agronomo. Lia patro estis Jenő Lelley.

János Lelley naskiĝis la 20-an de aprilo 1909 en Nitro (tiam en Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nun en Slovakio), li mortis la 19-an de majo 2003 en Szeged (Hungario).

Biografio
---------

János Lelley apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio inter 1920-1945. Li maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1927, poste li akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio (Magyaróvár) en 1931, en la sekva studjaro li studis en Prusa Universitato de Berlino. Li estis soldato en la ĉeĥoslovakia armeo (1932-1934), poste li laboris en agronomia laborejo en Moravio-Silezio. Inter 1936-1943 li laboris en simila laborejo en la slovakia landparto, pli poste li estis redaktoro en hungarlingva agronomia gazeto en Bratislavo. Depost la 2-a mondmilito li boate rifuĝis al Hungario. En 1947 li akiris plian agrikulturan diplomon en la sama loko Magyaróvár, poste li laboris jaron en instituto, poste en agrikultura stacio en Kompolt, kie li estis staciestro inter 1950–1962. Pli poste li finis la aktivan laboron en simila laborejo en Szeged, kie li estis emeritita en 1972. Li kreis novajn tritikojn, kiuj pli bone kontraŭstaris la froston kaj sekan veteron. Li kandidatiĝis en 1952, doktoriĝis en 1965 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis 5 premiojn inter 1952-1999. Li havis edzinon.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Kísérleti eredmények őszibúza-fajtáink jarovizációs viszonyaival kapcsolatban* (1950)
* *Die Methoden der Staatguterzeugung von „F-Pferdezahnmals"* (1956)
* *Adatok a magyar őszibúza-fajták héjszázalékának vizsgálatához* (1958)
* *A búza* (monografio, kunaŭtoro, 1963)
* *Vizsgálatok új búzanemesítő módszerekkel* (disertaĵo, 1964)
* *A fajtakérdés és a magyar búzafajták* (monografio, 1967)
* *100 éve jelent meg Mokry Sámuel „Búzanemesítés" című könyve* (1975)
* *Wheat Breading. Theory and Practice. – Búzatermesztés. Elmélet és gyakorlat.* (1976; ruse: 1980)
* *Ember és kenyere* (libro, 1980)
* *Búzanemesítő voltam Magyarországon 1948 és 1972 között. Visszatekintés.* (rememoroj, 1999)

Memorigiloj
-----------

* busto en Szeged (2014)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 724225
* VIAF: 68156815
* BNF: 16507470t
* NKC: mzk2015869988
 |
**Deurne** estas la dua plej granda urboparto (1306 ha) de Antverpeno, Belgio.

Malnova fortikaĵo en la Boekenberg-parko en Deurne.

Historio
--------

En la 12-a ĝis 17-a jarcentoj Deurne estis nura parto de la orienta ĉirkaŭajo de Antverpeno. Kiel ofte okazis en tiu tempo, setlejoj ekestis je la kruciĝo de 2 fenomenoj. Deurne ekestis sur la kruciĝo de rivero Schijn kaj la vojo de Antverpeno al Turnhout (la nuna *Turnhoutsebaan*). Estas indikoj, ke Deurne ekzistis en prahistoria kaj romiaj tempoj, sed la unua perceptebla pruvo de Deurne datiĝas nur de 1185.

Post la batalo de Woeringen en la 5-a de julio 1288 la vilaĝo ne plu estis posedaĵo de la episkopo de Lieĝo sed de Johano la 1-a de Brabanto. Deurne konsistis plejparte de malabunde loĝata kampo. Tamen, kiel rekta rezulto de la pliriĉiĝo de la antverpena loĝantaro, multaj aristokrataj bienoj estis starigitaj (la tiel nomita *Hof van Plaisantie* (Amuzbieno) estis specifa kampara bieno, burĝa versio de la kastelo). Tipe, negocistoj, diplomatoj, riĉaj artistoj (kiel Petro Paŭlo Rubens ekzemple) regule vizitadis iujn el tiuj Hof van Plaisantie en Deurne. Ili nomiĝis i.a. *Boeckenbergh, Sterckxhof, Papenhof, Lakbors, Bisschoppenhof, Gallifort, Inkborsch, Bosuil, Ertbrugge, Venneborg*. Kvankam la plimulto de tiuj amuzbienoj estis detruitaj en la daŭro de jarcentoj (precipe en 1542 kiam Maarten van Rossum kun sia bando sieĝis la regionon), iuj kiel *Sterckxhof* aŭ *Bisschoppenhof* postvivis.
En 1566 Deurne suferis pro la *Bilda ŝturmo* kaj en 1569 Farnese plu detruis ĝin.

En 1836 Borgerhout disiĝis de Deurne kaj ambaŭ iĝis memstaraj municipoj.

Etimologio
----------

La etimologio de la vorto ne estas tute certa, sed tre verŝajne ĝi rilatas al "dorno", loko kun dornoj, kovrita de dornoj, ktp. Eble ĝi devenas de la ĝermana vorto \*darnja, kio signifas "kaŝita, kovrita de plantoj.

Vidindaĵoj
----------

* Internacia Flughaveno de Antverpeno. Ĝi estas la plej malnova ankoraŭ funkcianta flughaveno de la mondo. Ĝin oni ekuzis en la jaro 1923.
* Avia muzeo Stampe kaj Vertongen
* Parko *Rivierenhof* kaj kastelo kaj muzeo *Sterckshof*
* Parko *Boekenberg*, 10 ha, kun rokokokastelo el 1752, desegnita de Jan Pieter van Baurscheidt la pli juna.
* La domo de Renaat Braem
* La preĝejo kaj tombejo *Sint-Fredegandus*
* La *Bosuil*-stadiono, hejmo de *Royal Antwerp Football Club*, la plej malnova futbalteamo de Belgio.

Loĝis en Deurne
---------------

* Renaat Braem, Frans Joris, Erik Van Looy, Leopold Vermeiren

Eksteraj ligiloj
----------------

* Paĝaro de la distrikto Arkivigite je 2008-10-20 per la retarkivo Wayback Machine nederlande

Referencoj
----------

1. ↑   Bevolkingscijfers (nederlande). Arkivita el la originalo je 2013-01-24. Alirita 2013-05-10.
2. 1 2   (2013) *Gids voor uw regio* (nederlande). Brussel: Lannoo, p. 60.
3. ↑  van Berkel, Gerald.  *Nederlandse plaatsnamen* (nederlande). Antwerpen: Spectrum.
4. ↑   (2013) *Gids voor uw regio* (nederlande). Brussel: Lannoo, p. 61.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 132858
* GND: 4242276-0
* LCCN: n99015279
* VIAF: 149109097
 |
**János Köves** [jAnoŝ koveŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Köves János** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis *Wetzl* [vecl] ĝis 1910.

János Wetzl naskiĝis la 8-an de januaro 1882 en Zirc, li mortis la 31-an de oktobro 1977 (laŭ hungara Vikipedio la mortotago estas la 21-a) en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Köves frekventis bazlernejon en sia naskiĝurbo, poste maturiĝis en gimnazio en Veszprém (urbo), pli poste li akiris bestokuracistan diplomon en Reĝa Veterinara Akademio en 1902. Post la diplomo li estis asistanto samloke, en 1907 li doktoriĝis en Reĝa Scienca Universitato de Budapeŝto. En 1908 oni fondis laboratorion pri epidemioj, kie Köves dekomence laboris. La laboratorio transformiĝis memstara uzino, kie Köves estis uzinestro. La uzino produktis vakcinojn kontraŭ pestoj de porkoj. Ekde 1923 la uzino produktis vakcinojn ankaŭ kontraŭ homaj epidemioj. Intertempe en 1917 li ricevis la instruan rangon privata instruisto. Dum la socialismo li estis vicinstitutestro ĝis la emeritiĝo en 1958. Li ricevis memormedalojn en 1966, 1974 kaj 1975.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A sertéspestis lappangási ideje* (1912)
* *A sertéspestis megelőzése és leküzdése oltásokkal* (1928)
* *A tetanusz elleni aktív immunizálás* (kunaŭtoro, 1951)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Zirc (1982)
* stratoj en Bábolna kaj Zirc

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2021-01-28 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 713950
* VIAF: 121444838
* ISNI: 0000 0000 7967 1210
 |
**Charles Herbert Lightoller** (naskiĝinta la 30-an de marto 1875, mortinta la 8-an de decembro 1952) estis la dua oficiro de *Titanic*. Li estis konsiderata kiel malmola viro eĉ inter spertaj maristoj. Tra lia vivo tiriĝis seninterrompa ĉeno de aventuroj kaj dramaj eventoj. Kiel juna maristo li deĵoris sur ŝipoj de kelke da kapitanoj de brita komercŝiparo, pri kies kuraĝaj navigadoj oni rakontis kun respekto en liverpoolaj kaj southamptonaj maristaj drinkejoj. Li apartenis al sovaĝa homekipo de velŝipo *Holt Hill*, kies alveturo hororigis havenoficejoj en multaj landoj, li travivis incendion sur maro, frakasigon sur forlasita insulo, li veturis sur brutaraj ŝipoj, li veturigis eĉ orfosistojn al Alasko en tempoj de ora febro. Kiam li estis dudektrijara, li akiris kapitanan patenton kaj li navigaciis sur ŝipoj de White Star Line en aŭstraliaj linioj. Tio estis ŝtormemulo, kiu en la tempo, kiam Anglio gvidis en rompo de jarcento militon kontraŭ sudafrikaj buraj respublikoj, ĝuste troviĝis en aŭstralia Sidnejo kaj tie li demonstris siajn simpatiojn por buroj tiel origine, ke post lia reveno Anglion la ŝipposedejo tre riproĉis al li tion, kaj transigis lin al Atlantiko. Kun kreskantaj jaroj Lightoller evidente trankviliĝis, kaj ĉar li estis emineta maristo, li ascendis sur deĵorŝtupetaro rapide supren. Li atingis kvalifikon *Extra Master* kaj sinsekve li deĵoris sur plimulto el grandaj ŝipoj de White Star Line: kiel dua oficiro sur *Oceanic*, la unua sur *Majestic*, poste li revenis kiel la unua oficiro sur *Oceanic* kaj en la sama funkcio li transiris al *Titanic*. Post transŝovoj faritaj de kapitano Smith li portempe funkciis en posteno de la dua oficiro - sole dum la tempo de la unua navigacio. Por Lightoller maro estis hejmo, tie li estis en sia elemento. Foje li diris al sia fratino, kiu ne senzorge timis pri li: *"Ne havu zorgojn, maro ne estas sufiĉe malseka, por ke ĝi englutu min. Mi neniam dronos."* Li pravis.

* Charles Herbert Lightoller en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Charles Herbert Lightoller en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

R.M.S. Titanic
Oficiroj de Titanic

Vickapitano Henry Tingle Wilde |
La unua oficiro William McMaster Murdoch |
La dua oficiro Charles Herbert Lightoller |
La tria oficiro Herbert John Pitman |
La kvara oficiro Joseph Grove Boxhall |
La kvina oficiro Harold Godfrey Lowe |
La sesa oficiro James Paul Moody 

 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 210758
* LCCN: n84034861
* VIAF: 28466360
* MBA: c8fd01d0-75a3-4de2-931e-e95569198658
 |
La *neaganta dio*, *izoliĝinta dio*, aŭ "indiferenta dio", latine: "Deus otiosus", estas kreanta dia estulo kiu donas la vivon al la mondo, al la homaro kaj al ĉiuj plej gravaj institucioj ene de iu religio, sed kiu sekve malpartoprenas en la vivo de sia kreaĵo: nome diaĵo kiu izoliĝas kaj fermiĝas en sia perfekteco.

Tiu pozicio estis rimarkinda perspektivo en la historio de la religioj kaj de la filozofio. Dio, post la kreo, estus deleginta la regadon al naturaj spiritoj aŭ al interaj estuloj.   

En la antikva greka mondo, la *senmova motoro* de Aristotelo ne povas esti konsiderita klasika kazo de tiu pozicio, dum tiaj estis la *dioj* de Epikuro, indiferentaj pri aferoj, kiujn, tamen, ili ne kreis.

En la klerisma diismo, la racia religio rekuperis tiun koncepton pri Kreinto de la Universo kiu ne intervenas kaj ne entrudiĝas en sia verko.

La juda, kristana kaj islama pozicioj baziĝas sur la figuro de iu Dio kreinto de la mondo kiu pri ĝi kontinue zorgas.

Konceptaj malsamecoj
--------------------

La *dio izoliĝinta* aŭ *deus otiosus* nek konuzendas kun la *deus absconditus* (Dio kaŝiĝinta) de la Negativa teologio kaj de la dialektika teologio de Karl Barth, nek kun la *al Dio nekonata* (greke: δεὸς ἄγνωστος) al kiu referencis Paŭlo de Tarso laŭ la Agoj de la Apostoloj 17,22-23: *Kaj Paŭlo staris meze de la Areopago, kaj diris: Atenanoj, mi rimarkas, ke vi estas ĉiurilate tro servemaj al diaĵoj. 23 Ĉar preterpasante kaj rigardante viajn adorataĵojn, mi trovis ankaŭ altaron, sur kiu estis skribite: AL DIO NEKONATA. Kiun do vi nekonante adoras, Tiun mi predikas al vi* .

Notoj
-----

1. ↑  Simila nocio troviĝas en Tomaso de Akvino promulgata en 1225-1274.

Vidu ankaŭ
----------

* Deus absconditus
* Anu
* Deo ignoto
* Listo de latinaj eldiroj
* Apofata teologio
* Negativa teologio
* Karl Barth
* Diismo

Bibliografio
------------

* Angelo Brelich, *Introduzione alla storia della religioni*, Roma, Edizioni dell'Ateneo, 2003, ISBN 9788884760432.
* Volker Leppin: *Deus absconditus und Deus revelatus. Transformationen mittelalterlicher Theologie in der Gotteslehre von „De servo arbitrio"*; in: Berliner Theologische Zeitschrift 22 (2005), S. 55–69, ISSN 0724-6137
La **Rivero Mendoza**  estas rivero situanta en la nordo de la provinco Mendoza, Argentino. Pasas tra la urbo Luján de Cuyo, situanta ĉe la urbo Mendoza, nome provinca ĉefurbo, kaj estas unu el plej gravaj fontoj de akvo por irigacio de la lando.

Formata tute el akvo de malglaciiĝo, elfluas ĉe Punta de Vacas, kie kunfluas la riveroj Tupungato kaj Cuevas kaj, poste maldekstre la Rivero Vacas; ekde tiu loko ĝi ricevas akvon de la riveroj Colorado kaj Blanco (dekstre) kaj de la rojoj Picheuta kaj Uspallata maldekstre. Irigacias la terojn de la departementoj Luján de Cuyo, Maipú, Guaymallén, Las Heras, San Martín kaj Lavalle en la provinco Mendoza kaj elfluas en la lago Guanacache. Tiuj lagoj — kies kolektujo estas la Rivero Desaguadero — malsekiĝis laŭ la tempopaso, pro la dissendo de akvo de la riveroj Mendoza kaj San Juan.

Ĝi havas akvokvanton de 50 m³/s kaj liveras akvon al la ĉefaj oazoj de la regiono.

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rivero Mendoza en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Asocio de Inspektado de Akvejoj 1a Zono de la Rivero Mendoza
* Departamento Ĝenerala de Irrigacio, Provinco Mendoza
**Mileticjevo,** serbe **Милетићево,** kroate **Miletićevo,** hungare **Ráróspuszta** estas malgranda vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Suda** Banato, en municipo de Plandiŝte.

Mileticjevo troviĝas en (verda) Municipo Plandiŝte en Serbio
Mapo pri municipo de Plandiŝte
Preĝejo de Mileticjevo

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 17  km²
* Koordinatoj: 45°18′13″N 21°03'31″E
* Alto super marnivelo: 75 m
* Loĝantaro: 620
* Poŝtkodo: 26373
* Telefonprefikso: 013
* Aŭtokodo: VŠ

Situo
-----

Mileticjevo situas sur ebenaĵo laŭ la rumana landlimo, laŭ flankovojoj.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la germanoj okupis la vilaĝon. En 2002 loĝis en Mileticjevo 622 homoj, (600 serboj (97 %), 17 jugoslavianoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Mileticjevo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Deutsch Tschantschendorf,** kroate **Njemačka Čenča,** hungare **Németcsencs** [nEmetĉenĉ] estas iama vilaĝo, nun parto de Tobaj en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 10
* Alto super marnivelo: 232 m
* Poŝtkodo: 7540
* Telefonkodo: 03322
* Aŭtokodo: GS
* Loĝantaro:
* 47° 06′ 30″ N 16° 17′ 20″ O﻿ / ﻿47.10833 °N, 16.28889 °O﻿ / 47.10833; 16.28889 (mapo)Koordinatoj: 47° 06′ 30″ N 16° 17′ 20″ O﻿ / ﻿47.10833 °N, 16.28889 °O﻿ / 47.10833; 16.28889 (mapo)

Situo
-----

Deutsch Tschantschendorf situas laŭ rojo. Güssing troviĝas je 7 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio pri unueca "Csencs" [ĉenĉ] okazis en 1359 laŭ tiama hungara ortografio *"Chench"*. La aparta loknomo aperis en 1598, la germana formo "Tschentschendorf" en 1686. En 1910 vivis en Németcsencs 757 homoj, plejparte aŭstroj. Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). En 1971 Deutsch Tschantschendorf aliĝis al Tobaj.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika paroĥa preĝejo omaĝe al Naskiĝo de Maria de 1697 (aŭ pli frue), en 1807 plene rekonstruiĝis, en 1881 trakonstruiĝis
**Mileŝevo,** serbe **Милешево,** slave **Mileševo,** hungare *Kutaspuszta* aŭ *Székelyföldje* estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Suda** Baĉka, en municipo de Beĉej.

Mileŝevo troviĝas en (verda) Municipo Beĉej en Serbio
Mapo pri municipo Beĉej

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 39  km²
* Koordinatoj: 45°44′02″N 19°49'07″E
* Alto super marnivelo: 96 m
* Loĝantaro: 1110
* Poŝtkodo: 21227
* Telefonprefikso: 21
* Aŭtokodo: NS

Situo
-----

Mileŝevo situas laŭ ĉefvojo Beĉej-Baĉka Topola.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la hungara armeo reokupis la vilaĝon. En 2002 loĝis en Mileŝevo 1118 homoj, (571 hungaroj (51 %), 485 serboj (44 %), 19 kroatoj, 8 jugoslavianoj kaj aliaj).

Drljan
------

Komunumo **Drljan,** serbe **Дрљан,** hungare **Drea** apartenas al Mileŝevo. Tie precipe hungaroj vivas, en Mileŝevo precipe serboj.

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino
**János Maleter** [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Maleter János** estis hungara ĉefkuracisto. Lia familia nomformo estis *Mileter*.

János Maleter  naskiĝis en 1691 en Hungara reĝlando en Igló (nuntempa Spišská Nová Ves en Slovakio). Li mortis la 8-an de marto 1755.

Biografio
---------

János Maleter frekventis universitatojn en Jena kaj Leiden. En 1717 li ricevis diplomon pri kuracado. En la sekva jaro li revenis al sia naskiĝurbo. Li iĝis ĉefkuracisto por 13 urboj de Szepes, en 1723 por la tuta departemento Szepes.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* ’’Dissertatio inaug. medica de morbo csömör Hungaris endemio’’ (1717), (1760)
* ’’Höchstnöthige Erinnerung, wie sowohl die Bewahrung, als auch die Cur selbst, bei besorgender Contagions-Zeit anzustellen sei’’ (1739)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero M, poste serĉu la nomon
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Milena HOLCOVÁ** (naskiĝis la 13-an de marto 1954 en Brno) estas ĉeĥa esplorvojaĝistino kaj verkistino.

Junaĝo
------

Jam kiel knabineto ŝi bone lernis, pentris, elstaris en atletiko, sed ankaŭ perdiĝadis el antaŭlernejo. Post matur-ekzameno ŝi studis juron. Sopiro malkovradi, transgrimpi barilojn, ĉirkaŭrigardi la mondon, ne forlasis ŝin. Eĉ edziniĝo ne estingis la sopiron. En sia trideka jaro ŝi komprenis, ke ĉio estas malbone. Ŝi forlasis prestiĝan okupiĝon kaj kun nova edzo ŝi komencis fari tion, kion ŝi vere volis. Ŝi sciis, ke kun iometa humileco oni povas vojaĝi eĉ sen mono, aventuri respondece kaj veturpeti eblas eĉ kun tri gefiloj.

Kariero
-------

Nuntempe ŝi estas esplorvojaĝistino. Ŝiaj principoj de vojaĝo estas simplaj: plej proksime al homoj, plej eta dorsosako, plej multe da tempo, plej distance de turistoj, penetri trans „muron" de kutimoj, tradicioj kaj unuopaj homaj sortoj. Pri siaj vojaĝoj ŝi verkas raportojn. Ŝi loĝis ĉe mongolaj paŝtistoj, afrikaj masajoj, zambiaj kamparanoj, islandaj farmistoj, ĉe usona meza klaso, laponlandaj intelektuloj, afganaj taliboj, ŝi ekkonis Indianojn de Orinoko kaj Meksiko, indiĝenojn en Laoso, kamparanojn en Kubo. Ĝis nun ŝi aŭtoris dek unu librojn.

Lastatempe ŝi ĉesas vidi sencon en vojaĝado al malproksimaj landoj, prefere ŝi esploras la pejzaĝojn de homa psiĥo. Ŝi verkis scenarion – kameran dramon „Amo en minoro", kaj ankoraŭ unu scenarion „Riska interparolo" – ĝi estas parto de aprezata ciklo „Privataj kaptiloj" de ĉeĥa televida stacio Nova.

Verkoj
------

* **Cesty víry** (Vojoj de kredo, 2000, prelegoj de 11 aŭtoroj)
* **Česká xenofobio** (Ĉeĥa ksenofobio, 1998, prelegaro de 35 autoroj)
* **Nech tu děti a zmiz!** (Lasu la infanojn ĉi tie kaj malaperu!, 1995, pri amaventuro)
* **Lidi 1** (Homoj 1, 1997, homoj en plenŝtopita buso)
* **Lidi 2** (Homoj 2, 1997, plejparto de nacioj kredas esti diferenca)
* **Lidi 3** (Homoj 3, 2001, vojaĝado kiel serio da eraroj)
* **Babky na divoko** (Avinoj sovaĝe, 2002, sovaĝa vojaĝo kun maljunulinoj)
* **I města mají duši** (Ankaŭ urboj havas animon, 2000, pri 23 urboj de la mondo)
* **Za humny nejsou lvi** (Post la periferio ne estas leonoj, 2003)
* **Orinokem k přechodu** (Tra Orinoko al klimaktero, 2004)
* **I města mají vši** (Ankaŭ urboj havas pedikojn, 2005, pri dudek urboj de la mondo)
* **Poprvé a naposledy?** (Ĉu unuafoje kaj lastfoje?, 2007, postkulisejo de televida filmo)
* **Věčný striptýz** (Eterna striptizo, 2008, pri amo)
* **Romance na tři doby** (Romanco por tri tempoj, 2010, amromano)

Literaturo
----------

* Intervjuo por tutŝtata ĵurnalo MF Plus decembro 2005
* Intervjuo por la gazeto Přítomnost septembro 2003

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de Milena Holcová
* Ŝiaj libroj en Nacia Biblioteko en Prago
* Artikolo kaj elsendo pri Milena Holcová en Ĉeĥa Radio
|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Muziko |

Deutsch-Verzeichnis el 1951
**Deutsch-Verzeichnis** estas tema registro de la verkoj de komponisto Franz Schubert laŭ tempa sinsekvo. Ĝin verkis Otto Erich Deutsch.

Ĉar nur ono de la verkoj de Franz Schubert dum ties vivotempo estis publikigita kun verknumeroj, la muzikscienca esploro bezonis fidindan registron de ĉiuj verkoj de Schubert.

Ĉi tiun taskon plenumis muziksciencisto Otto Erich Deutsch (1883–1967). Lia *Franz Schubert – Thematic Catalogue of all his works in chronological order* aperis unuafoje en 1951 anglalinve. Dua, aktualigita eldono aperis en 1978 germanlingve kadre de la Neue Schubert-Ausgabe en Bärenreiter-Verlag. La *Deutsch-Verzeichnis* estas ekipita per notokomencoj de ĉiuj verkoj kaj movimentoj same kiel per ĉiuj disponeblaj indikoj pri ekesto, fontoj, eldonoj kaj literaturo.

La numerado de la ŝubertaj verkoj laŭ Deutsch-Verzeichnis estas indikata per la mallongigo **D**. Ekzemple *D 795* indikas la lidociklon *Die schöne Müllerin*, pli malfrue ankaŭ konata kiel *op. 25*, kaj *D 944* la *granda simfonio en C-maĵoro*.

Literaturo
----------

* Otto E. Deutsch: *Franz Schubert. Thematisches Verzeichnis seiner Werke in chronologischer Folge*. Bärenreiter, Kassel 1978, ISBN 3-7618-0571-3

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Deutsch-Verzeichnis (verkaro de Schubert) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Verkaro de Franz Schubert
* Verkaro
Koordinatoj: 49° 53′ 34″ N 18° 09′ 44″ O﻿ / ﻿49.89278 °N, 18.16222 °O﻿ / 49.89278; 18.16222 (mapo)

**Hluĉina lago** (ĉeĥe *Hlučínské jezero*) estas la lago estiĝinta per inundigo de eksa gruzminejo en la sudokcidenta rando de urbo Hlučín en distrikto Opava en Moraviasilezia regiono en Ĉeĥio. La lago havas areon 131,5 ha, maksimuman profundecon 4 m. Ĝi troviĝas en supermara alteco 217 m. La devena gruzminejo estis en la jaro 1990 alikonstruita en akvan rezervujon. Bordoj estis firmigitaj, malprofundaĵoj forminitaj kaj estis konstruitaj enfluejaj kaj forfluejaj objektoj por reguligado de surfaco en la rezervujo. Sur la norda bordo de la lago estis konstruita infrastrukturo por refreŝigeja eluzo. Laŭ devena projekto devis esti konstruita krom banejo ankaŭ ŝipdeponejo kun lokoj por velŝipoj kaj remadŝipoj. Longo de la lago faras 2,2 km, kio ebligas aranĝi konkursojn en remado. La malnova riverfluo de rivero Opava devis esti alikonstruita en artefaritan kanalon kun sovaĝa akvo. Inter la lago kaj eksa kazerno devis esti konstruita hipodromo. La grandioza konstruado de la areo estis haltigita post revolucio en 1989, kiam la tutan areon administris urbo Hlučín, kiu ne havis sufiĉe da rimedoj por realigi ilin.

Bordo
-----

La lago estas ĉirkaŭita de herbaj kaj gruzaj strandoj. De la bordo la fundo sinkas milde.

Akva reĝimo
-----------

Ĝi ne havas alfluantojn. La rezervujo estas ŝirmata kontraŭ inundoj. La rezervujo povas esti intence enfluigata el rivero Opava, kiu trafluas laŭlonge laŭ la suda bordo, aŭ el gruzminejo el Dolní Benešov helpe de betona tubaro, kiu estas en uzebla stato, sed oni ne uzas ĝin. La akvo el la lago nenien forfluas kaj perdiĝas nur danke al vaporado. La akvo estas alfluigata laŭcele el rivero Opava en tempo de plialtigita trafluo, kiam ties kvalito estas pli bona kaj malpuraĵoj estas ĉi tie pli maldensigitaj.

Uzado
-----

La lago estas uzata precipe por refreŝigejaj celoj. Baniĝi eblas kaj rekte en la lago, kaj en du apudaj basenoj. La surfaco de la lago estas uzata por akvoskiado kaj tabulvelado. Funkcias ĉi tie ankaŭ pruntedonejo de ŝipetoj. Krom la refreŝigado oni uzas la lagon ankaŭ por fiŝkaptado. Somere estas ĉi tie aranĝataj ankaŭ kelkaj festivaloj kun artfajraĵoj.

Fotoj
-----

* Hluĉina lagoHluĉina lago
* Akvoskiado en Hluĉina lagoAkvoskiado en Hluĉina lago
* Artfajraĵo dum festivalo super Hluĉina lagoArtfajraĵo dum festivalo super Hluĉina lago
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**David Herekia MZUGUNO** (naskiĝis en Gonja Bombo, Pare montoj, regiono Kilimanĝaro, Tanzanio en 1951 kaj mortis la 6-an de junio 2010) estis tingatinga pentristo, kiu apartenis al la parea etno.

En 1967 li alvenis al Daresalamo kaj komencis pentri. Poste, dum du jaroj li iris loĝi kun sia onklo en Msasani, kie li renkontis la tingatingajn pentristojn, kvankam tiutempe la tingatinga stilo ne interesis lin. En 1969, en la aĝo de 18 jaroj, li konatiĝis pro gajnado de la tria premio en la Esso Kalendara Konkurado, prestiĝan artan konkurson en Orientafriko. En 1972 li komencis labori kiel ministo, sed daŭre pentris kaj vendis siajn verkojn en hoteloj. En 1979 Mzuguno prirezignis sian realisman stilon kaj aliĝis al la Kunlabora Arta Societo Tinga Tinga, elektante la tingatingan stilon. Tiutempe la tingatinga stilo estis tre sukcesa. David Mzuguno pasigis 10 jarojn en la asocio kaj vendis multajn pentraĵojn, pli ol liaj kolegoj. De 1989, li pentris dum du jaroj por japana invitita sinjorino ĉe la Universitato de Daresalamo. Post tiu etapo Mzuguno daŭre disvolvis sian stilon ĉe sia hejmo en Kahaba.

Mzuguno estis unu el la pentristoj kun la plej alta eduka nivelo. Li plu disvolvis tute unikan stilon, kiu defias klasifikadon, kiu inkluzivas multajn detalojn kaj saturitajn kolorojn. Liaj verkoj pruvis grandan originalecon montrante skrupule belajn scenojn de kampara vivo, ĝiaj triboj kaj tradiciaj kutimoj, en medioj kun multe da suno kaj senbrida vegetaĵaro.

Referencoj
----------

1. 1 2 3  David Mzuguno | Harmony Project. Alirita: 17 majo 2020
2. 1 2  MZUGUNO | David Herekia MZUGUNO, Tanzania - popular tingatinga painter. Alirita: 18 majo 2020
3. 1 2  David Mzuguno Tribute Exhibition - Le blog des habitants du quartier européen. Alirita: 17 majo 2020

Vidu ankaŭ
----------

* Tanzania kulturo
* Edward Saidi Tingatinga
* Mohamed Charinda
* Omari Amonde
* Maurus Malikita
* Hashim Mruta
* Peter Martin

Eksteraj ligiloj
----------------

* At the Mzuguno Studio | Youtube. Alirita: 18 majo 2020
* MZUGUNO | David Herekia MZUGUNO, Tanzania - Works. Alirita: 18 majo 2020
La **Franca-Nederlanda Milito** (franclingve *Guerre de Hollande*, nederlandlingve *Hollandse Oorlog*) estis milito inter Francio kaj kvarobla alianco, kiu entenis Brandenburgion, la Sanktan Romian Imperion, Hispanion kaj Nederlandon. La milito finiĝis per la traktato de Nijmegen en 1678, kiu donis al Francio la kontrolon de Franĉ-Konteo (el Hispanio) kaj de kelkaj teritorioj en hodiaŭa Nordo-Kaleza Markolo.

Ankaŭ Francio estris koalicion, kiu entenis precipe Münster kaj Anglion. Ludoviko la 14-a koleriĝis kiam Nederlando rifuzis kunlabori por detrui kaj dividi Hispanan Nederlandon. Ĉar la subteno de la nederlanda armeo estis neglektita ekde 1648, la Francoj facile ĉirkaŭiris la fortreson de Maastricht kaj enpenetris la nederlandan teritorion, kie ili ekokupis Utrecht.

Nederlando ricevis helpon de kelkaj aliancanoj, precipe Brandenburgio kaj la Sankta Romia imperio. Tio, malgraŭ sukcesa sieĝo de Maastricht en 1673, trudis la francan reĝon rezigni siajn invadajn planojn de Nederlando. La milito sekve fariĝis longa, teda konflikto ĉirkaŭ la nordaj limoj de Francio. En 1678 Ludoviko sukcesis dispartigi la kontraŭan koalicion, kaj obtenis grandajn teritoriajn gajnojn en la traktato de Nijmegen.

Vidu ankaŭ
----------

* Ludoviko la 14-a (Francio)
* Milito de la ligo de Augsburg
* Sukceda Milito de Hispanio

* Kategorio Franca-nederlanda milito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 97154
* GND: 4171849-5
* LCCN: sh85040136
* BNE: XX547303
 |
**Sándor PEZDERKA** estis rumania hungara inspektoro de Landa Konsilantaro de Socialista Kulturo kaj Edukado, tradukisto. Li naskiĝis ? kaj mortis ?.

Kariero
-------

Sándor Pezderka estis politika respondeculo de Landa Konsilantaro de Socialista Kulturo kaj Edukado por hungara libroeldonado kaj presaro. Apartenis al liaj taskoj la kontrolado kaj aprobado de eldonplanoj, la lektorado de manuskriptoj, la lektorado de libroj por elportado en Hungarujon, selektado de libroj por enportado el Hungarujo laŭ la kontrakto en kadro de rumana-hungara librointernŝanĝo.

Tradukaĵoj el hungara al rumana lingvo
--------------------------------------

* Galambos Lajos: Isten őszi csillaga (Luceafărul de seară 1975),
* Jókai Mór: Cigánybáró kaj Sárga rózsa (1976),
* Moldova György: Sötét angyal (1976, 1979),
* Sánta Ferenc-:Viaţa şi insulele Lucs-Lucs, 1980),
* Kosztolányi Dezső: Aranysárkány (1982)
* Bajor Andor: Felicianul Năzdrăvan*, 1984).*

Fonto
-----

* RMIL Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
La **Kastelo de Nyírábrány** (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj *Szapáry-Eördögh* [sapAri-ordog] estas historia monumento en mezo de Nyírábrány.

Aerfoto pri kastelo en Nyírábrány
Malnova foto pri kastelo en Nyírábrány
Kastelo de Nyírábrány

Historio
--------

La unuetaĝa klasikisma kastelo estis konstruita en 1827. En la kastelo naskiĝis ekzemple Emil Ábrányi en 1820 kaj Kornél Ábrányi (komponisto) en 1822. Dum la socialismo la kastelo estis lernejo, poste ne estas uzata. La konstruaĵo komencas ruiniĝi. Interne ĝi estas malplena (stato en 2015).

Konstruaĵo
----------

La kastelo situas sola en mezo de granda parko. La kastelo mem formas brikon, sed en mezo de la fasado granda teraso etendiĝas en alteco de la tegmento, kiun tenas 4 altaj kolonoj. La konstruaĵa enirejo situas malantaŭ la kolonoj. En la dekstra flanko meze malgranda teraso estas videbla kaj ankaŭ en la malantaŭa fasado estas malgranda reliefaĵo.

Parko
-----

La parko origine estis pejzaĝa parko.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **kastelo de Osztopán** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Tallián**) estas historia monumento en Hungario, en vilaĝo Osztopán.

Kastelo de Osztopán

Historio
--------

La kastelo estis konstruita en 1910. La posedanto iom poste konstruigis la turon, tiel la kastelo perdis la simetrian aspekton. La turo iĝis akvoturo, tial servantoj de la kastelo jan ne portis la akvon el la puto. Depost 1945 la ŝtato forprenis la kastelon (la samo okazis kun la ceteraj hungaraj kasteloj), poste interne bazlernejo, infanĝardeno, biblioteko, fine muzeeto ekfunkciis. Post la socialismo la konstruaĵo estis renovigita.

Konstruaĵoj
-----------

La teretaĝa konstruaĵo kun mansardo situas sola en parko, kiu situas laŭ la ĉefvojo de la vilaĝo. La turo estas videbla el la tuta vilaĝo, sed la kastelo mem estas kovrita per arboj. El supro de la turo povas vidi belan panoramon, eĉ Balatonon kaj monton Badacsony. En mezo de la fasado estas la ĉefenirejo, pli supre estas reliefo pri kapo de leono. Maldekstre la menciita turo kun rondbalkono altiĝas, dekstre teretaĝa algluita konstruaĵo estas videbla.

Parko
-----

La parko estas protektata, menciindas aleo pri kaŝtanarboj kaj diversaj aliaj kreskaĵoj en la parko.

Fontoj
------

* hungare kun foto Arkivigite je 2016-04-29 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* hungare kun foto Arkivigite je 2016-08-13 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Csilla Bátorfi** [ĉila], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bátorfi Csilla** estas hungara tablotenisisto, kvinfoja olimpiano, trejnisto.

Csilla Bátorfi (dekstre la 2-a)
Csilla Bátorfi naskiĝis la 3-an de marto 1969 en Szombathely.

Biografio
---------

Csilla Bátorfi akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Universitato de Budapeŝto. Ŝi ricevis ŝtatan premion en 2000. 

### Sporta kariero

Csilla Bátorfi inter 1984-1991 estis tablotenisisto en ĉefurba sportklubo, poste en Jogoslavio, inter 1992-2007 en Germanio. Ŝi estis hungara ĉampiono 14-foje inter 1985-1999 unuoble, induoble aŭ variduoble, krome germana ĉampiono sepfoje, dum ŝi apartenis al la hungara nacia teamo inter 1984-1995 297-foje. Ŝi estis olimpiano en ĉiuj Olimpikoj inter Hungario en la Somera Olimpiko 1988 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2004 sen medalo, sed en eŭropaj ĉampionumoj ŝi estis la unua sesfoje inter 1996-2000 unuoble, induope, variduope aŭ teame. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 2007, poste ŝi estis trejnisto eksterlande.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* rezultoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 820672
 |


* Portalo pri Biografio
La **Kastelo de Nagykereki** (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de *Bocskai* [boĉkai]) estas historia monumento en Hungario, en vilaĝo Nagykereki.

Aerfoto pri la Kastelo de Nagykereki

Historio
--------

Oni supozas, ke en tiu loko burgo estis konstruita en la 15-a aŭ 16-a jarcentoj. Ekde 1534 laŭ kontrakto la posedanto estis Stefano Bocskai. En 1569 la burgo havis jam defendan muron kun remparo - tio estis la unua fakta mencio. En 1604 malamikoj de Bocskai sensukcese sieĝis la burgon, sed post 7 jaroj pro perfido Bocskai perdis ĝin. Iom poste István Bethlen (duko) reakiris ĝin. Pri la sekvaj jardekoj mankas fidelaj informoj, sed estas menciinda, ke laŭ dokumento la burgo estas nur ruino en 1697. Ekde 1722 la nova posedanto estis fidelulo de la Habsburgoj. La burgo iĝis baroka kastelo inter 1751-1785. En 1850 la kastelo estis iomete pligrandigita laŭ klasikismo. Ekde 1927 la kastelo ne estis loĝata. Ĉefe depost 1945 la kastelo denove ruiniĝis, sed plena renoviĝo okazis inter 1959-1962. Nuntempe muzeo kaj biblioteko funkcias interne.

Konstruaĵo
----------

La teretaĝa kastelo situas en parko, kie estas ankaŭ aliaj konstruaĵoj. Origine la burgo estis kvarangula, sed ĉe la anguloj rondaj turoj etendiĝis. El tio restis nur sola turo, kiu ekde 1920 estas grenejo. En mezo de la kastelo malgranda korto estas videbla. La fasado estas simetria, meze troviĝas reliefanta vestiblo kun kolonoj, pli supre impona timpano (arkitekturo). 

* Unu el la anguloj sen turo
* La restinta turo
* Flanka konstruaĵo en la parko

Fontoj
------

* hungare kun foto
* 
* Arkivigite je 2017-10-29 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
La **Rivero Monnow** (angle River Monnow, kimre Afon Mynwy) fluas tra sud-okcidenta Herefordshire, Anglio kaj orienta Monmouthshire, Kimrio.

Landlima rivero
---------------

En la plejparto de ĝia malgranda longeco ĝi markas la landlimon inter Anglio kaj Kimrio antaŭ ol ĝi kuniras la Riveron Wye en Monmouth. La Wye estas ankaŭ duone angla de Monmouth ĝis ĝi renkontas la riveron Severn en Chepstow. La Monnow estas transirebla en Monmouth per la unika mezepoka Ponto Monnow. Promenejo (Monnow Valley Walk) laŭiras la riveron.

Fonto en Nigraj Montoj
----------------------

La rivero ŝprucas apud Craswall sur Cefn Hill tuj sub la altaj Nigraj Montoj, Kimrio. Ĝi fluas suden, ricevante la akvojn de siaj alfluantoj la Escley Brook kaj Olchon Brook apud Clodock kaj la akvojn de Afon Honddu, el la kimra flanko de la Nigraj Montoj, apud Pandy. La rivero poste mallonge fluas orienten antaŭ denove suden. En Monmouth la rivero enfluas Riveron Wye kun la Rivero Trothy. Ĝia entuta longeco estas ĉirkaŭ 26 mejloj (42 km).

Bruna Truto
-----------

Kontraŭ-flua vido de la rivero el Priory Street, Monmouth
Iam la rivero estis notita pro ties konsiderinda populacio de bruna truto, laŭlonge ekde Pontrilas ĝis Skenfrith  rezultigante rekordajn kaptojn. Nombroj konsiderinde falis dum la 20-a jarcento kaj aparte post la 1960-aj jaroj sed en pli postaj jaroj fiŝkaptado de trutoj signife pliboniĝis kaj la kaptado en rivero Monnow denove rangas kiel unu el la plej bonaj fiŝejoj de sovaĝa truto en Anglio kaj Kimrio kaj ĝi nun ankaŭ estas notita pro kaptado de timalo. Antaŭ nelonge malfermita fiŝ-pasejo en Monmouth ebligante migrantajn fiŝojn preterpasi antaŭe netrapaseblan digeton plian fojon donis aliron al salmoj kaj maraj trutoj al la plejmulto de la kaptejo kaj salmonoj estis viditaj transsalti la digeton de Kentchurch unuafoje depost multaj jaroj en aŭtuno 2008. La "Monnow Fisheries Association" havas grandan parton de la merito por la plibonigo de la fiŝado per sia laboro por plibonigo de la habitato tra la tuta kaptejo kaj instigado al fiŝistoj remeti altan proporcion de kaptitaj fiŝoj sekure en akvon.
  

1930: Elefanto eskapis el foiro kiam ĝi forlasis Monmouth, St Thomas Church en la fono

Referencoj
----------

1. ↑  Kunfluejo de riveroj Monnow kaj Honddu
2. ↑  Rivero Monnow en Skenfrith

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio:Riveroj en Britio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rivero Monnow en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Monnow Fisheries Association information on the river Arkivigite je 2012-03-21 per la retarkivo Wayback Machine
* Canoe Wales website information on canoe touring on the Upper and Lower Monnow[*rompita ligilo*]
La **rivero Miera** [MJEra] estas rivero en la nordo de Hispanio, en la Kantabra Kornico. Ĝi fluas tra Kantabrio en la Kantabran Maron. Ĝi fluas kreante la samnoman Valon de Miera.

Nomo
----

La nomo *Miera* probable devenas de *Magrada* aŭ *Megrada*, laŭ citaĵo de Pomponio Mela en la 1-a jarcento.

Kurso
-----

La rivero estas mallonga kaj kaŭzas fortan erozion en areo de kruta deklivo modlita de glaĉero. En la tuta valo oni hakadis arbojn por produkti lignokarbon. Pro tiu daŭra senarbarigo la akva trafluo de la rivero estas ege ŝanĝema. Kiam abunde pluvas, akvo fluas libere kunportante eroziaĵojn kaj tial la rivero iĝas malklara (eroziiĝemo).

En la riveron Miera fluas akvo de tre altaj montoj en la Kantabra Kornico, inter ili, la norda flanko de la monto Castro Valnera kaj la glaĉeraj talvegoj. En mezalta parto de la valo (koincide kun la municipo Miera) la rivero fluas tra karstaj masivoj. En tiu ĉi sekcio la plimulto da akvo alvenanta en la rivero venas de subteraj akvujoj kaj riveroj, kiuj venas sur la surfacon. La plej malalta parto de la rivero fluas tra eblenaĵo de malgrandaj montetoj kaj aluvio.

Referencoj
----------

1. ↑  González Echegaray, Joaquín.  (1993) *Los Cántabros*, ‑a eldono, Santander: Editorial Estudio, p. 277. ISBN 84-87934-23-4.

* Kategorio Rivero Miera en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Jesús Miguel GARCÍA ITURRIOZ** (naskiĝis en Portugalete (Biskajo) en 1955) estas hispana esperantisto.

Li lernis Esperanton en 1980 kaj lia agado rilate al la lingvo disvolviĝis ĉefe en la E-grupo de Bilbao, en kiu li okupis diversajn postenojn, kiel prezidanto, sekretario, kasisto, bibliotekisto kaj aliaj.
Li estis ĉeforganizanto de la 49-a Hispana Kongreso de Esperanto de 1989 kaj 6-a Eŭropa Esperanto-Kongreso de 2004, ambaŭ okazintaj en tiu urbo.

De antaŭ multe da jaroj li estas la redaktoro de "Nia Ponto", oficiala organo de la E-grupo de Bilbao, kaj aŭtoro de diversaj skribaĵoj kaj artikoloj. Li estis kunordiganto de la traduko al la hispana lingvo de "La Zamenhof-strato" de Roman Dobrzynski. Li estas aŭtoro de "Historio de la internacia lingvo Esperanto en Bizkajo" (en la hispana)

Profesie li estis instruisto pri matematiko en la Vaska Universitato ĝis sia emeritiĝo en 2016. Dum pluraj jaroj li gvidis kurson de Esperanto agnoskita de tiu universitato kiel oficiala studobjekto.

De 2017 li estas kasisto de Hispana Esperanto-Federacio.

Referencoj
----------

1. ↑  *Historia de la Lengua Internacional "ESPERANTO" en Bizkaia* Arkivigite je 2021-02-04 per la retarkivo Wayback Machine, elŝutebla en la retejo de la Esperanto-grupo de Bilbao
2. ↑  Retejo de HEF

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Jesus NOGUEIRAS SANTIAGO** naskiĝis la  17-an de julio 1959(nun 1959-07-17) en Santa Clara estas kuba ŝaka grandmajstro. Inter liaj plej gravaj turnirvenkoj estas la Capablanca in Memoriam en 1984 kaj la Torre Memorturniro en 1997. Li gajnis la Kuban Ŝakan Ĉampionumon kvin foje 1977 (kundividita), 1978, 1984 (kundividita), 1991 kaj 2000. Li fariĝis la plej juna grandmajstro de la mondo en 1979, honoro poste gajnita de Garri Kasparov en 1980.

Ŝakolimpikoj
------------

Li reprezentis Kubon en 14 ŝakolimpikoj: La-Valeto 1980, Lucerno 1982, Tesaloniko 1984, Dubajo 1986, Tesaloniko 1988, Novi Sad 1990, Manilo 1992, Moskvo 1994, Erevano 1996, Elista 1998, Istanbulo 2000, Bled 2002 kaj Calvia 2004.

Referencoj
----------

1. ↑   Jesús Nogueiras (hispane). Alirita 2020-10-13.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jesús Nogueiras en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Jesús Nogueiras profilo kaj Elo-nombro ĉe la FIDE
* Jesús Nogueiras ĉe OlimpBase.org (angle)
* Jesús Nogueiras profilo ĉe ChessGames.com
* Jesús Nogueiras profilo ĉe 365chess.com

* Portalo pri Biografio
* Portalo pri Ludo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 706515
 |
**János TÓTH** [jAnos tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tóth János** estis hungara arkitekto. Inter 1832-1942 lia distinga nomo estis *Zalai Tóth János*.

János Tóth  naskiĝis la 12-an de decembro 1899 en Zalaegerszeg. Li mortis la 12-an de septembro 1978 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Tóth frekventis premonstratan gimnazion en Keszthely, poste li akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato palatino József en 1921. Li pasis jaron en akademio en Keszthely, poste li laboris en Szombathely 25 jarojn. Li projektis diversajn konstruaĵojn kaj monumentojn. En 1932 li studvojaĝis al Italio, poste li konecis okupiĝi ankaŭ pri la popolaj arkitektaĵoj. En 1936 li estis nomumita privata profesoro en Universitato Ferenc József. Post la 2-a mondmilito li estis translokita al Budapeŝto, kie li komence laboris en ŝtata firmao, inter 1957-1965 en la ministerio li okupiĝis pri historiaj monumentoj. Li akiris sciencajn gradojn (CSc) en 1962, (DSc) en 1972 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li pensiuliĝis en 1966. Li estis motoro de kreo de subĉiela etnografia muzeo en sia naskiĝurbo.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Igy épít a vasi nép* (1938)
* *A magyar falu építőművészete* (1945)
* *Népi építészetünk hagyományai* (1961)
* *Göcsej népi építészete* (1965)
* *Az Őrség népi építészete* (1971)

Memorigiloj
-----------

* memortabulo kaj strato en Szombathely

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2016-08-16 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**János TÓTH** [jAnoŝ tOt], laŭ hungare kutima sinsekvo **Tóth János** estis hungara kameraisto kaj reĝisoro.

János Tóth naskiĝis la 1-an de septembro 1930 en Tolna (urbo), li mortis la 29-an de aŭgusto 2019 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Tóth frekventis lernejon en urbo Tolna, dume li ofte estis, iomete laboris en la kinejo. En 1954 li finis la teatran altlernejon en Budapeŝto. Li komencis sian karieron en produktejo de filmoj. Tie li kunlaboris kun Zoltán Huszárik kaj Károly Makk. Li ricevis premion Kossuth en 2001, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.

Liaj laboraĵoj (elekto)
-----------------------

* diversaj mallongaj kaj dokumentaj filmoj, ekzemple Amerigo Tot, 1969
* kinejaj filmoj inter 1959-1987, ekzemple *Vörös tinta* (Ruĝa inko), 1959; *Szerelem* (Amo), 1970; *Macskajáték* (Katoludo), 1974
* en 1982 li havis rolon en filmo

Liaj reĝisoraĵoj (elekto)
-------------------------

* diversaj filmoj inter 1970-1982

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Jeumont (stacidomo). |

**Jeumont** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Hauts-de-France. Ĝi havis 10 775 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Jeumont estas la lasta urbo laŭlonge de la rivero Sambre antaŭ ties eniro en Belgion. Tiu urbo formas seninterrompan urbaron kun la proksima belga urbo Erquelinnes. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur 10,21 km².

Jeumont estas ĉirkaŭurbeto kaj parto de la aglomeraĵo de Maubeuge, kiu havas proksimume 120 000 loĝantojn kaj inkludas interalie la urbetojn Aulnoye-Aymeries, Haumont, Feignies, Rousies kaj Ferrière-la-Grande.

Vidindaĵoj
----------

La institucio Riche, kore de la urbo, estas eksa malsanulejo de la 1925-stilo. Ĝi estis konstruita en 1926 de la arkitekto Adolphe Danis, danke al donaco de Albert Riche, mortinta en 1916. La konstruaĵo longdaŭre restis neuzita, sed baldaŭ fariĝos moderna sanulejo.

Administrado
------------

Jeumont apartenas al la kantono Maubeuge-Nord, kies ĉefurbo estas Maubeuge. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono Maubeuge-Nord
* Jeumont (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jeumont en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* france Oficiala retejo de Jeumont
**La Panistino de la ebenaĵanoj** estas danco el Vendeo (Francio).

Pozicio de la gedancantoj
-------------------------

Ĝi estas rondodanco, viroj kaj virinoj alternas, tenante la manojn. Ĉiu viro havas sian parulinon dekstre, kaj sian najbarinon maldekstre (live).

Unue : - Oni antaŭeniras al la centro per 4 paŝoj, kaj retroiras same.
- Ĉiu viro malprenas la manon de sia najbarino, sed li tenas plu la manon de sia parulino, kiun li turnigas ĉirkaŭ si, kiel kaptoŝnuro (la parulino unue paŝas antaŭ li).
- Ĉiu viro reprenas la proksiman manon de sia najbarino. Ĉiuj gedancantoj denove antaŭeniras per 4 paŝoj, poste retroiras ( dufoje).

Due : Ĉiu viro malprenas la manon de sia parulino, kaj turniĝas al sia najbarino, de kiu li prenas la talion per la dekstra mano, kaj la paroj rotacias, farante svingon, dum dek-ses pulsoj. Je la fino de la svingo, la viro metas sian najbarinon dekstre de li sur la cirklo, do ŝi iĝas lia parulino.

Eksteraj ligiloj
----------------

* spekti La Panistino de la ebenaĵanoj

Vidu ankaŭ
----------

Popola danco
**János Sándor** [jAnoŝ ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sándor János** estis hungara fizikisto, profesoro, instruisto.

János Sándor  naskiĝis la 31-an de marto 1921 en Budapeŝto. Li mortis la 16-an de aŭgusto 1977 en Budapeŝto.

Biografio
---------

János Sándor frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1944. Post siaj studoj li estis trudlaboristo, post la 2-a mondmilito li instruis en diversaj lernejoj. Ekde 1953 li estis lektoro 2 jarojn, poste li estis adjunkto. En 1957 li instruis 2 jarojn en gimnazio, poste en Teknika Universitato de Budapeŝto. En 1974 li eklaboris en fizika instituto, kie post jaroj li estis vicinstitutestro. En 1975 li kandidatiĝis. Li okupiĝis pri rilatoj inter fiziko kaj kemio.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Fizikai–kémiai gyakorlatok 3.* (1961)
* *Fizika-elektrotechnika példatár* (1970)
* *Fizikai laboratóriumi gyakorlatok* (1977)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**La Pedriza** estas granda granita batolito situanta sur la suda deklivo de la Gvadarama Montaro, ene de la hispana municipo Manzanares el Real, en la nordokcidento de la Madrida Regiono. Ĉi tiu roka tereno estas formita el multnombraj klifoj, rokaj muroj, herbejoj, rojoj kaj pratoj. Ĝi estas areo el granda geologia, pejzaĝa kaj sporta intereso.

Ĝi havas preskaŭ mil grimpajn vojojn kun diversaj malfacilaĵoj. Marŝado estas alia sporto tre praktikita en La Pedriza. Pruvo de tio estas la amasa alveno de homoj dum multaj semajnfinoj.

La 3200 hektaroj, kiuj estas ĉirkaŭ La Pedriza, apartenas al la Nacia Parko Gvadarama Montaro, la plej granda protektita areo en la Madrida Regiono. En ĉi tiu areo estas abundaj mediteraneaj arbustoj, kiel la cisto, kaj aliaj tipaj de la altaj montoj, kiel la piorno. La faŭno ankaŭ estas riĉa, ĉefe ĉe rabobirdoj kaj reptilioj.

Foje ĉi tiu natura medio estis la scenejo de filmado de iuj filmoj de la 1960-aj jaroj, ĉefe itala vakera filmo.

* Kategorio La Pedriza en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)