recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Komodoro** estas la milita rango atribuita, en multaj mararmeoj, al oficiroj de supera rango al la de kapitano kaj pli malalta ol la de admiralo. La patento komodoro ankaŭ uziĝas por indiki malsamajn funkciojn kaj kategoriojn en la komerca floto, en aerarmeo kaj en naŭtikaj kluboj laŭ la lando.

En la kunteksto de OTAN, komodoro estas kutime konsiderata kiel oficiro de *unu stelo* (kodo DE-6). Tamen, en iuj landoj, komodoroj ne estas konsiderataj ĝeneralaj oficiroj. En ĉi tiu kazo la posteno eble estas provizora patento aŭ eĉ titolo donita al maraj kapitanoj kiuj regas samtempe plurajn ŝipojn.

En la aerarmeoj de pluraj landoj (Unuiĝinta Reĝlando, Nederlando, ktp.) ekzistas la rango  *'komdoro* aŭ *aera komodoro*. En la argentina aerarmeo, *komodoro* estas uzata por nomumi la permanentan rangon ekvivalenta al tiu de kolonelo en armeo.

En la komerca floto, la nomo **komodoro** estas uzata por nomumi la pli malnovajn komandantojn de iuj kompanioj.

En multaj naŭtikaj kluboj,  *komodoro* estas la nomo de ĝia direktoro aŭ prezidanto. Laŭ etendaĵo, la vicprezidantoj aŭ vicprezidantoj estas kutime nomataj *vickomodoroj*.

* Kategorio Komodoro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kijomizu-dera** (japane, **清水寺**, kio signifas *templo de fonta akvo* aŭ *templo de pura akvo*) estas budhisma templo en Mijama, Fukuoka, Japanio. Ĝi estas unu el pluraj japanaj temploj, kiuj nomiĝas Kijomizu-dera. Ĉi tiu en Mijami apartenas al la sekto Tendai. Ĝia honora antaŭnomo estas *motojoŝizan* (本吉山).

Laŭ legendo, Kijomizu-dera fondiĝis en la epoko Heian; ĝin fondis Saiĉoo, kiu iris al Ĉinio en 804-805, primastris la Tendai-budhismon, kaj revenis al Japanio en 806. Post lia reveno al Japanio, birdo gvidis lin al monto Kijomizu kie li trovis persajn albiziojn. Li tondis ilin kaj kreis paron da statuoj pri la bodisatvo Kannon. Unu li dediĉis por kultado en la kiota Kijomizu-dera, kaj la alian ĉi tie en Mijama.

La ĉefan pordegon (*sanmon*) konstruis en 1745 Taĉibana Sadanori, reganto de la subregno Janagaŭa. En 1836 oni konstruis tri-etaĝan pagodon, laŭ la ŝablono de la kvin-etaĝa pagodo de la templo Ŝitennoo-ĝi en Osako; la nunan pagodon oni rekonstruis en 1984. Ambaŭ enlistiĝis kiel Guberniaj Kulturaj Propraĵoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kijomizu-dera (Fukuoka) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo Arkivigite je 2012-04-02 per la retarkivo Wayback Machine (en la japana)
Komarko en la provinco Avilo.
Divido en komarkoj de la provinco. Norde suden: brune, Komarko de Arévalo; rozkolore, Komarko de Ávila; helblue, Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta; verde, Komarko de Burgohondo-Cebreros-El Tiemblo; kaj flave kaj plej sude, Komarko de Arenas de San Pedro.
***La Komarko de Arenas de San Pedro*** estas komarko de la provinco Avilo, en ties plej suda zono, en la regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio.

Temas pri komarko montara je la sudo de la Sierra de Gredos (apartenanta al la Centra Sistemo) kaj ĉe la urbo Arenas de San Pedro, kiu estas la plej loĝata loĝloko. Aliaj gravaj loĝlokoj de tiu komarko estas Candeleda kaj Sotillo de la Adrada. La komarko limas kun la provincoj Cáceres, Toledo kaj Madrido. Ĝi limas norde per montoj super du mil metroj de altitudo kaj sude per la valo de la rivero Tiétar, alfluanto de la Taĵo.

Tiu komarko enhavas kelkajn loĝlokojn de popola arkitekturo, kiel por ekzemplo, Candeleda. Kelkaj el la monumentoj plej gravaj de tiu komarko estas la sanktejo de San Pedro de Alcántara, en Arenas de San Pedro; la palaco de Mosquera en Arenas de San Pedro; la sanktejo de Nuestra Señora de Chilla, en Candeleda; la kelta kastrumo de El Raso; la kastelo de Don Álvaro de Luna, en Arenas de San Pedro; la kastelo de la Grafoj de Alburquerque, en Mombeltrán, kaj la kastelo de La Adrada.

Municipoj
---------

La komarko de Arenas de San Pedro konsistas el 24 municipoj:

​

| Municipo | Areo (km²) | Loĝ. |
| --- | --- | --- |
| La Adrada | 58,67 | 2385 |
| El Arenal | 27,08 | 1088 |
| Arenas de San Pedro | 194,85 | 6933 |
| Candeleda | 213,90 | 5137 |
| Casavieja | 39,25 | 1663 |
| Casillas | 11,96 | 815 |
| Cuevas del Valle | 19,17 | 559 |
| Fresnedilla | 24,53 | 102 |
| Gavilanes | 29,16 | 675 |
| Guisando | 37,38 | 620 |
| Higuera de las Dueñas | 35,18 | 321 |
| El Hornillo | 24,22 | 390 |
| Lanzahíta | 33,67 | 970 |
| Mijares | 46,92 | 874 |
| Mombeltrán | 49,92 | 1145 |
| Navahondilla | 14,09 | 311 |
| Pedro Bernardo | 69,01 | 1136 |
| Piedralaves | 55,25 | 2169 |
| Poyales del Hoyo | 3,38 | 598 |
| San Esteban del Valle | 37,00 | 890 |
| Santa Cruz del Valle | 29,62 | 534 |
| Santa María del Tiétar | 11,95 | 501 |
| Sotillo de la Adrada | 43,96 | 4705 |
| Villarejo del Valle | 41,60 | 463 |

Ĉiuj municipoj apartenas al la jurisdikcia teritorio de Arenas de San Pedro.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

* Kategorio Komarko de Arenas de San Pedro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763223
 |
La **Kastelo de Iharosberény** (konata ankaŭ pri la iama posedanto-familio **Kastelo de Inkey** [inkei]) estas historia monumento en Hungario, en vilaĝo Iharosberény.

Aerfoto pri la kastelo
Vido al la kastelo

Historio
--------

En la vilaĝon la familio Inkey alvenis en 1726, ili konstruis la kastelon kun la parko en 1750. Ili loĝis en la kastelo ĝis 1945, dum la jarcentoj la kastelo estis centro de la bieno, konstanta hejmo de la familio. Ili kolektis riĉan kolektaĵon pri libroj, bildoj, mebloj, porcelanoj, artaĵoj (ili malaperis dum la mondomilito). En 1780 Maria Tereza de Aŭstrio vizitis la kastelon.

La korta rizalito
En fino de la 2-a mondmilito armea hospitalo funkciis en la kastelo, ekde 1950 la loka bazlernejo funkcias daŭre en la konstruaĵo. Modernigaj laboroj okazis kelkfoje dum la socialismo, eĉ poste.

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa baroka kastelo situas sola en mezo de la vilaĝo en granda parko. La kastelo formas U-majusklon. La ekstera fasado estas simetria, la meza parto estas malgranda rizalito kun timpano. La korta fasado estas simila, sed la rizalito estis iam balkono, sed pro konsilo de Maria Tereza ĝi malaperis, nun restis nur kovraĵo, kiun 4 kiun kolonoj tenas. Interne ĉe la rizalito troviĝas la iama ĉefĉambro.

Interna parto de la kastelo (kiel lernejo)

Parko
-----

La parko estis kreita laŭ franca sistemo. Nun la parko estas apartenaĵo de la lernejo, tamen ĝi estas protektata. El foraj regionoj estis plantitaj ekzemple himalaja cedro, sekvojadendro, vejmuta pino, arbara pino. Inter ili trovis lokon eskuloj, liliodendroj, sideroksiloj (ferarboj), aceroj, ileksoj. Cirkonferencoj de kelkaj arboj estas pli, ol 500 cm.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto Arkivigite je 2016-06-11 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare
* Arkivigite je 2016-08-07 per la retarkivo Wayback Machine hungare
* hungare

* Kategorio Kastelo de Iharosberény en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Komunumo Kiruna** (svede *Kiruna kommun*, finne *Kiirunan kunta*) estas la plej norda kaj la plej vasta komunumo de Svedio, en la provinco Norrbottens län. Ĝi situas en la historia provinco Laplando sur landlimoj de Finnlando kaj Norvegio. Ĝia administra centro estas setlejo Kiruna.

Ankaŭ Kebnekaise, la plej alta monto en Svedio, situas en komunumo. En la komunuma teritorio situas pli ol 6000 lagoj, kaj la plej granda el ili estas Torneträsk. Grandaj riveroj en la komunumo estas ekzemple Tårneälven, Kalixälven kaj Lainioälven.

Terareo de la komunumo estas 19 155,37 kvadrataj kilometroj, kaj en 2021 la komunumo havis 22 555 loĝantojn. Loĝdenso de la komunumo estas nur 1,2 homoj/km². Plejparto de la loĝantoj loĝas en Kiruna. La komunumo Kiruna ricevis urborajtojn en 1948, kaj per sia areo iĝis la plej aŭ due plej granda urbo-komunumo en la mondo – Mount Isa estas pli granda, aŭ la tuta tempo, aŭ ekde iu jaro. Ekde la jaro 1971 Kiruna ne plu estas urbo. La Eŭropa ŝoseo 10 kaj Eŭropa ŝoseo 45 pasas tra la komunumo.

En la komunumo situas la nacia parko *Vadvetjåkka / Vádvečohkka.*

Kiruna estas unu el tri komunumoj, kiuj estas apud la plej norda limŝtono de tri ŝtatoj (Finnlando, Norvegio, kaj Svedio). La aliaj du estas Enontekiö en Finnlando kaj Storfjorden en Norvegio.

En blazono de la komunumo estas monta lagopo. Tio estas ĉar la finna vorto *kiiruna,* el kiu la nomo de la komunumo naskiĝis, signifas montan lagopon. La finna, tornival-finna kaj samea estas en la komunumo oficialaj minoritataj lingvoj.

Pejzaĝa impreso de la nacia parko *Vadvetjåkka / Vádvečohkka*
Kirko de Kiruna

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo (en la sveda, angla kaj, sub la titolo *"Våra minoritetsspråk"*, ankaŭ en la tri minoritataj lingvoj, la finna, tornival-finna kaj samea)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 776765
* GND: 1038226-4
* LCCN: n93051114
* VIAF: 136191670
* ISNI: 0000 0004 0512 968X
 |
Enirejo de la templo Kijomizu-dera en Isumi, Ĉiba
**Kijomizu-dera** (japane, **清水寺**, kio signifas *templo de fonta akvo* aŭ *templo de pura akvo*) estas budhisma templo en Isumi, Ĉiba, Japanio. Ĝi estas unu el pluraj japanaj temploj, kiuj nomiĝas Kijomizu-dera. La templo nomiĝas ankaŭ *Seisui-ĝi*, laŭ la ĉindevena elparolo de la samaj karaktroj. Ĝi estas la 32-a templo en la orient-Japania pilgrima serio de 33 lokoj dediĉita al la bodisatvo Kannon.

Laŭ legendo, la templon konstruis la unua ŝoguno de Japanio, Sakanoue no Tamuramaro, dum la epoko Heian, kiel kopion de la samnoma templo en Kioto. Preskaŭ ĉiujn templajn konstruaĵojn el la epoko Heian detruis incendioj dum la dua duono de la 15-a jarcento. La nuna *hondoo* de la templo rekonstruiĝis inter 1688 kaj 1703.

Konstruaĵoj
-----------

* Hon-dō
* Sonorila turo
* Okuin-dō
* Shi Tennō-mon
* Niōmon

Fonto
-----

* 日本歴史地名大系 ("Kompendio de Japanaj Historia Loknomoj"), Enpuku-ĝi Arkivigite je 2007-08-25 per la retarkivo Wayback Machine, alirdato 2010-07-15, eld. Netto Adobansusha, 2010, Tokio
* 千葉県の歴史散步 (*Ciba-ken no rekiŝi sanpo* "Promeno tra la Historio de Gubernio Ĉiba"), eld. Yamakawa Shuppansha, 1989, Tokio, ISBN 9784634291201

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kijomizu-dera (Ĉiba) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 音羽山清水寺 Arkivigite je 2012-03-09 per la retarkivo Wayback Machine retejo de la templo (en la japana)
**Komunikada scienco** estas fako de esplora scienco kadre de la vasta tereno de socia scienco, kiu traktas la interhoman komunikadon. La esploraj enhavoj forte diferencas inter la unuopja universitatoj. Branĉo de la komunikada scienco aparte fokusas la komunikadon per amaskomunikiloj kaj per eldonado, antaŭaĵo de tiu branĉo estis nomata "gazeta scienco", kiu en la unua duono de la 20-a jarcento establiĝis aparte en Germanlingvio (1916 unua propra instituto en la universitato de Lepsiko, sekvas aliaj universitatoj, 1924 nacia instituto en Berlino, 1926 unua nacia scienca gazeto), kun integrigo de gazetara juro, psikologio kaj ekonomiko. Alia branĉo aparte fokusigas la individuan komunikadon kaj proksimas al lingvoscienco, aparte al ties branĉo pragmatiko, al filozofio, semiotiko kaj sociologio.

La labortereno de komunikada scienco proksimas kaj parte samas al tiu de amaskomunikila scienco, en kiu tamen kutime fokusiĝas pli praktikaj demandoj pri la realigo de programo, pri organizado kaj tekniko.

Konata esperantista fakulino pri komunikada scienco estas ekzemple Dagmar Schütte, kiu ekde 2002 estas profesorino pri tiu fako ĉe la faka altlernejo Osnabrück en Lingen (Germanio).

Vidu ankaŭ
----------

* Amaskomunikila scienco
* Lingvosociologio
* Socilingvistiko

Referencoj
----------

1. ↑  prezenteto pri Dagmar Schütte kun aktuala foto en la altlerneja retejo germane

* Kategorio Komunikada scienco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Kastelo de Ljubljano** (slovene: **Ljubljanski grad**) estas mezepoka arkitektura monumento sur kastela monteto (slovene: Grajski grič) meze de la urbo Ljubljano, la ĉefurbo de Slovenio.

Historio
--------

La kastela horloĝturo kun la flago de Ljubljano.
Elfosadoj pruvas, ke la monteto jam estis fortikigita en la tempo de la keltoj kaj iliroj, kaj ke la romianoj havis armean postenon tie. La komenco de la mezepoka kastelo devenas de la 9-a jarcento, kvankam ĝia konstruo unue estis menciita en 1144. Tiutempe ĝi estis la sidejo de la reganto de la graflando, Sponheim, kiu eĉ faris proprajn monerojn. Ĝia nuna formo estis atingita post la tertremo de 1511 kaj kun pliaj renovigadoj en la frua 17-a jarcento. La kastelo estis loĝita de la provincaj regantoj ĝis la unuaj jardekoj de la 17-a jarcento. Poste ĝi fariĝis simpla garnizono kaj provinca malliberejo.

La renovigado de la kastelo nun estas preskaŭ kompleta, kaj la du nuptaj serioj, la turo, kapelo kaj kafejo estas malfermaj al vizitantoj, dum la resto de la rekonstruita posedaĵo estas normale uzita por prezentoj, ekspozicioj kaj sociaj funkcioj.

Funikularo
----------

Ekde 2006, funikularo kuras de Krekov Trg al la kastelo. Dizajnite fare de Miha Kerin kaj Majda Kregar de la Ambient-dezajnstudio.

Galerio
-------

* Kategorio Kastelo de Ljubljano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* KortoKorto
* KarceroKarcero
* FunikularoFunikularo
* Plafono de la kapeloPlafono de la kapelo
* Ŝtuparo en la turoŜtuparo en la turo

Eksteraj ligiloj
----------------

* slovene angle germane itale kroate Oficiala retejo
**Kastelo de Nagytétény** [nadjtEtEnj] estas impona historia monumento en Budapeŝto, en distrikto Budafok-Tétény.

Kastelo de Nagytétény

Historio
--------

En tiu loko la romianoj havis tie domon, kies kelkaj ŝtonoj ankaŭ nun estas videblaj. En la 13-a jarcento familio Tétény konstruis gotikan kastelon. Dum dominado de turkoj la kastelo estis hejmo de diversaj prominentaj otomanaj oficiroj. Post reokupo de Buda hungara barono komencis rekonstrui kaj pligrandigi la konstruaĵon inter 1743 kaj 1751. La kastelo apartenas al la plej konataj barokaj konstruaĵoj. En 1904 incendio okazis, nenio restis el la meblaro. Dum la 2-a Mondmilito ĝi denove signife difektiĝis. Post la renoviĝo interne ekspozicio pri mebloj malfermis. Denova renoviĝo okazis inter 1997 kaj 2000.

Kastelo de Nagytétény el la aero
Interne industriarta muzeo funkcias, kie estas videblaj hungara kaj eksterlanda meblaroj, tapiŝoj, fornoj kaj ceramikaĵoj. Proksimume 300 eroj estas prezentitaj en pli ol dudekduo ĉambroj.

Ĉirkaŭ la kastelo belega parko situas.

Fontoj
------

* hompaĝo Arkivigite je 2015-04-04 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun multe da fotoj

* Kategorio Kastelo de Nagytétény en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Venuso**, ankaŭ nomata **Venero**Z, estis malgrava diino en Romo, ĝis la romanoj identigis ŝin al la bela greka diino pri Amo kaj Beleco, Afrodito. Tiam Venuso fariĝis grava diino. Ŝia latina nomo estas *Venus* (nominative), kaj pro sia beleco ŝi donis sian nomon al Venuso, la plej bela kaj hela planedo en la ĉielo.

Venuso edziniĝis kun la lama dio Vulkano. Sed Venuso amis ankaŭ la dion Marso, kaj ŝi naskis Kupidon, la junan dion pri Amo.

Venuso amis ankaŭ du mortemulojn, nome Adonison kaj Anĥizon. Venuso kaj Anĥizo estis la gepatroj de Eneo. Granda heroo, Eneo postvivis la falon de Trojo, kaj fondis la novan nacion de Latio en Italio. Eneo estis praulo de Romulo. Pro tio, la romanoj kredis Venuson la patrino de sia gento.

Detalo el *La naskiĝo de Venuso*, William Adolphe BouguereauAl Venuso la romianoj dediĉis tagon de la semajno, nome vendredon.

Famaj artaĵoj
-------------

* Naskiĝo de Venuso
* Venuso ĉe ŝia spegulo
* Venuso de Dresdeno
* Venuso de Mediĉoj
* Venuso de Urbino
* Venuso kaj muzikisto
* Melosa Venuso

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Venuso (diino) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* De figuris Veneris
* Veneraj malsanoj

  



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 4463
* GND: 11876800X
* LCCN: no2014047547
* VIAF: 308237106 30332680, 308237106
* SUDOC: 027548708
* BNF: 11956554n
* NDL: 00956904
* NKC: jo2016908862
 |
|  |
| --- |
| **Visaginas** |
| blazono de Visaginas | situo en Litovio |
| Bazaj datumoj |
| ŝtato: | Litovio |
| distrikto: | Utena (ĝis julio 2010) |
| urba komunumo: | Visaginas |
| nombro de loĝantoj: | 19 826 (en 2023) |
| areo (komunumo): | ĉ. 58 km² |
| internacia telefona prefikso: | (+370) 386 |
| koordinatoj: | 55° 36' norde, 26° 25' oriente |

**Visaginas** estas urba komunumo en la oriento de Litovio. Ĝi apartenas al la distrikto Utena. En 2023 en la komunumo vivis 19 826 loĝantoj. La urbo konstruiĝis dum la jaro 1975 lige al la konstruo de la nuklea centralo Ignalina, unue ĝi nomiĝis laŭ la eksa prezidanto de la sovetunia Komunisma partio de Litovio, *Sniečkus*. Du jarojn pli poste, dum 1977, ĝi ekhavis urban statuson. Post la resendependiĝo de Litovio la urba nomo ŝanĝiĝis al Visaginas.

Samkiel la nuklea centralo, ankaŭ la konstruo de la urbo - kompare al la planoj - restis nefinita. Ĉar la nuklea centralo estis la unua (kaj restis la nura) en Litovio, kaj apenaŭ ekzistis litovaj laboristoj spertaj pri laborado en nuklea centralo, fakaj laboristoj dungiĝis el aliaj partoj de Sovetunio, ĉefe el Rusio. El tio rezultiĝas, ke dum la jaro 2005 ankoraŭ 55 procentoj de la loĝantaro estas rusoj, kaj nur 15 procentoj litovoj - tio estas nekutima fenomeno en Litovio: laŭ tutlanda averaĝo malpli ol 6 procentoj estas rusoj.

Pro la malŝalto de la unua nuklea reaktoro kaj la por la jaro 2009 planata malŝalto de la tuta nuklea centralo, draste mankas laborlokoj en la urbo. Ĉar la plej multaj rusaj fakaj laboristoj ne volas translokiĝi al Rusio, sed ankaŭ malmulte parolas la nacian lingvon de Litovio kaj krome estas tre specialigitaj pri temo ne populara dum la 21-a jarcento, malfacilas trovi novan laboron. Lige al la sociaj problemoj pro la senperspektiveco de multaj loĝantoj ekzistas relative multaj konsumantoj de drogoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Komunumo Visaginas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* paĝoj de la komunumo (litovaj)
**Populacia genetiko** aŭ **populacigenetiko** estas subfako de genetiko kiu temas pri genetikaj diferencoj ene kaj inter populacioj de animaloj, kaj estas ankaŭ parto de evoluisma biologio. Studoj en tiu branĉo de biologio esploras fenomenojn kiaj adaptado, speciigo, kaj populacistrukturon.

Populacigenetiko estis ŝlosila ingredienco por la apero de la moderna evolucisintezo. Ties ĉefaj fondintoj estis Sewall Wright, J. B. S. Haldane kaj Ronald Fisher, kiuj ankaŭ metis la bazojn por la rilata fako de *kvantogenetiko*. Tradicie estas tre matematika fako, kaj moderna populacigenetiko enhavas teorian, laboratorian, kaj kamparan laborojn. Modeloj de populacigenetiko estas uzataj kaj por statistika inferenco el informaro el la sekvenco de DNA kaj por pruvaro/dispruvaro de la koncepto.

Kio tenas populacigenetikon aparte nuntempe el pli novaj, pli fenotipaj alproksimiĝoj al la modela evoluismo, kiel la evoluisma ludoteorio kaj la adaptada dinamiko, estas ĝia emfazo al genetikaj fenomenoj kiaj dominanteco, epistazo, kaj la grado laŭ kiu la genetika rekombinado rompas la ligilan malekvilibron. Tio faras ĝin taŭga por komparo al la informo el la populacigenomiko.

Vidu ankaŭ
----------

* Bonfarto (biologio)

Referencoj
----------

1. ↑  "Population genetics - Latest research and news | Nature". www.nature.com.  Alirita la 30an de Aprilo 2018.
2. ↑  Servedio, Maria R.; Brandvain, Yaniv; Dhole, Sumit; Fitzpatrick, Courtney L.; Goldberg, Emma E.; Stern, Caitlin A.; Van Cleve, Jeremy; Yeh, D. Justin (9 December 2014). "Not Just a Theory—The Utility of Mathematical Models in Evolutionary Biology". PLoS Biology. 12 (12): e1002017. doi:10.1371/journal.pbio.1002017. PMC 4260780  Libere alirebla. PMID 25489940.  Alirita la 30an de Aprilo 2018.

* Kategorio Populacigenetiko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **kastelo de Schisò** (itale ***Castello di Schisò***) estas fortikaĵo konstruita en la 16-a jarcento sur Kabo *Schisò* en Giardini-Naxos, Sicilio, Italio.

La kastelo Schisò, kiu preteratentas la golfon de Giardini-Naxos, estis origine konstruita en la 13-a kaj 14-a jarcentoj. Ĝi estis rekonstruita en la 16-a jarcento, kun aldonita militista rigardejo kiu servis por patroli kaj la kastelon Schisò kaj la golfon kontraŭ rejdoj de barbaraj piratoj gviditaj de la turka korsaro Hajredin Barbarosa por prirabi multajn malgrandajn marbordajn fiŝkaptistajn vilaĝojn, en la marbordo sude de Haveno Schisò. Ene de la kastelo estis sukerkana produktejo de ĉi tiu kultivaĵo kiu estis enspeziga aktiveco en 16-a-jarcenta Sicilio.

Ĝi estas konstruita sur malgranda monteto formita de lafa roko, kaj ĝia nomo Schisò devenas de la araba vorto Al Qusus, kiu signifas buston aŭ bruston. Ĝi estis renovigita en la malfrua 19-a jarcento, kun la aldono de balkonoj kiuj vicigas la fasadon. Ĝia unua posedanto en la 16-a jarcento estis Cesare Statella, nobelulo el la urbo Katanio. Postaj posedantoj inkludis la aristokratan familion De Spuches, Giovanni Conti, Lombardo Alonco, kaj komence de la 20-a jarcento la kastelo pasis al la familio de Paladino, kiu daŭre posedis ĝin ĝis la nuna tago.

* Kategorio Kastelo de Schisò en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
tage
nokte
La **Khaju-ponto** (aŭ *Ĥaĝu-ponto*) estas unu el la plej konataj ponto en irana urbo Esfahano kaj ties simbolo. La ponto kondukas super la rivero Zayandeh kaj interligas du urbopartojn (Khaju kaj Zoroastra) de Esfahano.

Historio
--------

La Khaju-ponto estis konstruita ĉ. 1650 je ordono de safavida ŝaĥo Abbas la 2-a de Persio sur bazoj de pli malnova ponto. Laŭ surskribo de la ponto, ĝi estis renovigita en 1873.

La konstruaĵo
-------------

La ponto estas duetaĝa kaj havas 23 brikajn arkojn, longas 128,7
m (aŭ 105 m) kaj larĝas 11,7 m (aŭ 14 m). Ĝi estas samtempe vejro, tiel servas reguligon de la rivero Zayandeh per fermeblaj kluzoj. Tio servas irigacion de la pli riversupre situantaj ĝardenoj.

La suba parto de la ponto estas alirebla nur por piedirantoj kaj ŝtupoj kondukas al la akvo. La supra etaĝo servis por ĉevaloj kaj ĉaroj, nun al ĉiu motora veturilo estas malpermesite uzi ĝin. En la mezo de la ponto troviĝas okangula pavilono kun elvidejo. Onidire, tie la ŝaĥo estris seĝon por admiri belecon de la rivero, naturo.

* Kategorio Khaju-ponto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Kastelo de Zalaszentgrót** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Batthyány** [batjAnji]) estas historia monumento, interne lernejo en Hungario, en urbo Zalaszentgrót.

Aerfoto pri la kastelo de Zalaszentgrót
Kastelo de Zalaszentgrót
Kastelo de Zalaszentgrót

Historio
--------

La unua mencio pri burgo en tiu loko okazis en 1299. Dum la kontraŭturkaj bataladoj ĝi estis grava fortikaĵo, dum 80 jaroj ĝi estis fortigita kvinfoje. En 1654 la nova posedanto estis Ádám Batthyány. En 1767 jam la fortikaĵo estis superflua, ĝi estis malkonstruita. La nun videbla malfrubaroka kastelo estis konstruita en 1787, sed oni profitis materialojn de la iama fortikaĵo. En la malfrua 19-a jarcento jam familio Károlyi havis la kastelon, tiam trakonstruo okazis. En 1947 la pli nova posedanto estis la ministerio pri religio kaj eduko. Post 3 jaroj speciala lernejo ekfunkciis. Intertempe en 1984 la kastelo plene renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa kastelo kun mansardoj kaj keloj situas sola en granda protektita parko en insulo de Zala (rivero). La konstruaĵo formas U-majusklon. En fino de la flankaj aloj po unu duetaĝaj turoj estas videblaj. La fasado estas simetria, la meza parto estas iomete reliefas, tie funkcias la enirejo. La plej supre granda timpano (arkitekturo) estas videbvla. En la malantaŭa fasado meze granda teraso kun 3 arkadoj reliefas, pli supre ankaŭ tie estas timpano. Interne en la 1800-aj jaroj oni aĉetis meblojn, el ili parte ankaŭ nun estas videblaj.

Lernejo
-------

La kastelo kun la parko
Interne speciala infanĝardeno, lernejo kaj faklernejo por handikapaj gejunuloj funkcias, ĉiuj lernantoj loĝas en la kastelo  Arkivigite je 2016-08-17 per la retarkivo Wayback Machine.

Parko
-----

La parko konsistas precipe el ducentjaraj platanoj, krome estas ankaŭ sikomora acero, kverkoj, fraksenoj, tilioj, ulmoj, ordinaraj hipokastanoj, juglandoj, aceroj, betuloj, karpenoj, nigraj alnoj, diversaj pinoj, tujoj, taksusacoj, pluraj arbedoj.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* Arkivigite je 2017-04-20 per la retarkivo Wayback Machine

* Memortabulo pri la kasteloMemortabulo pri la kastelo
* Memortabulo pri renkontiĝo en la kastelo en 1651Memortabulo pri renkontiĝo en la kastelo en 1651

* Kategorio Kastelo de Zalaszentgrót en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Kastelo de Chapultepec** (hispane: castillo de Chapultepec) estas unu el la du kasteloj en Ameriko. Ĝi situas meze de la parko de Chapultepec sur la monteto de Chapultepec (2325 metroj super la marnivelo) en la urbo de Meksiko. Ĝi konstruiĝis de la vicreĝo Bernardo de Gálvez y Madrid. La vorto Chapultepec devenas de la navatla lingvo kaj signifas monteto de la akridoj.

Historio
--------

Rigardo al la kastelo de Chapultepec
Jam antaŭ la konkero de la regno de la aztekoj fare de Hernán Cortés ĉe la monteto ekzistis palaco, kiun la hispanoj detruis. En 1785, en la epoko de la vicreĝlando Nova Hispanio, la vicreĝo Bernardo de Gálvez ordonis la konstruon de somera sidejo en la plej alta punkto de la monteto de Chapultepec. La kastelon aĉetis la urbo de Meksiko en la jaro 1806. Dum la sendependeca milito oni ne plu uzis la konstruaĵon. Nur ekde 1833 oni uzis ĝin kiel militakademio.

En 1864 imperiestro Maksimiliano uzis la kastelon kiel imperiestra palaco. En tiu tempo la kastelo ankoraŭ estis ekster la urbo. Maksimiliano ordonis la konstruon de rekta bulvardo, kiu ligis la palacon kun la urbocentro. La nomo de tiu bulevardo estis honore al la imperiestrino "Paseo de la Emperatriz", kiu signifas "Bulvardo de la Imperiestrino". Kiam Meksiko denove fariĝis respubliko en 1867 oni ŝanĝis la nomon al "Paseo de la Reforma".

Ekde la sama momento la kastelo servis al la meksika prezidento kiel oficiala sidejo de la registaro. Post 1944 en la kastelo estas la nacia muzeo pri historio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo de Ĉapultepeko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala paĝo de la nacia historia muzeo - Kastelo de Chapultepec hispane
**Kondopoga** (ruse *Кондопога*, finne *Kontupohja*) estas urbo en rusia aŭtonomio Karelio.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 86404.

La urbo estis fondita en jaro 1938 kaj ekde la sama jaro havas statuson de urbo.

La interurba telefona kodo estas 81451, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 62° 12′ N 34° 16′ O﻿ / ﻿62.200 °N, 34.267 °O﻿ / 62.200; 34.267 (mapo).

La urbo estas sur bordo de lago Onega (Онежское). Kondopoga estas centro de Kondopoga distrikto.

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 1959 la urbo havis 16,1 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 34,9 mil loĝantojn.

Interetna konflikto de la jaro 2006
-----------------------------------

Fine de aŭgusto 2006 en Kondopoga ekflamis interetna konflikto. Versioj pri la okazintaĵoj tre varias pro la informa aktiveco de envolvitaj flankoj kaj neklara pozicio de registaro. Estas nur certe konate, ke la kaŭzo de la konflikto iĝis mortigo de kvar etnaj rusoj fare de krimula bando, konsistanta ĉefe el etnaj ĉeĉenoj.

Estro de la regiono (Karelio) Sergej Katanandov publike eldiris sian malaprobon de la konduto de "aŭdaca junularo, kiu malrespektas nin". Li ankaŭ komentis, ke li komprenas la amase protestantajn loĝantojn de Kondopoga. "Ni ne estas kontraŭ la kaŭkazianoj, male -- niaj pordoj estas malfermitaj por honestaj kaj laboremaj homoj. Tamen ni ne permesos malestimi niajn leĝojn", - diris Katanandov en intervjuo.

Referencoj
----------

1. ↑  Глава Карелии: за Кондопогу в ответе чеченцы[*rompita ligilo*] Rambler.ru/NEWSru.com, 5.09.2006

Flago de Karelio
Urboj de Karelio

**Ĉefurbo**: Petrozavodsk

Belomorsk |
Kemj |
Kondopoga |
Kostomukŝa |
Laĥdenpoĥja |
Medveĵjegorsk |
Olonec |
Pitkjaranta |
Pudoĵ |
Segeĵa |
Sortavala |
Suojarvi 

 

* Kondopoga en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kondopoga en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kim PHILBY** (naskiĝis la 1-an de januaro 1912 en Ambala/Barato, mortis la 11-an de majo 1988 en Moskvo) estis brita sekretagento kaj soveta spiono.

Vivo
----

Dum la studado li konatiĝis kun Guy Francis de Moncy Burgess, kiu kondukis lin al la spiona rondo de la Kembriĝa Kvinopo. Li proksimiĝis al la komunismo kaj la soveta sekretservo varbis lin en 1934 en Aŭstrio. Li alpaŝis la britan sekretservon MI6 per helpo de Burgess en 1940. Philby estis tie instruisto de la ribeliga propagando, poste de 1941 ĝis 1944, ĉefo de buroo pri kontraŭspionado sur la ibera duoninsulo.

Ekde 1944 gvidis Philby la novan kontraŭsovetan sekcion en Londono, de kie li tuj pludonis por la sovetoj ĉion kio uzeblis por la sovetoj. En 1946 ricevas li la ordenon de la Brita imperio kaj en 1949 elektiĝis li al la plej superaj reprezentantoj de la brita sekretservo en Usono, kie li devis kunlabori kun FBI kaj la nove fondita CIA. Li informis eĉ ekzemple el Usono la sovetojn pri la usona plano pri alsendo de armigitaj agentoj al Albanio kaj li informis Burgess kaj Donald Maclean - anojn de la Kembriĝa Kvinopo- pri la spionada suspekto kontraŭ ili. Kiam li en 1951 malaperis, okazis ekzameno pri lia agado, sed nenio malkovriĝis. Philby emeritiĝis en 1952.

Li laboris ekde 1956 kiel agento en Bejruto, kie li estis malkovrita de KGB-dizertinto en 1962. Li fuĝis la 21-an de januaro de 1963 al Rusio, kie li ricevis politikan azilon kaj la sovetan ŝtatanecon. Li ricevis por lia laboro la Ordenon de Lenin.

La kaŝnomo de Kim Philby estis **PARSIFAL**.

* 
* 

* Kategorio Kim Philby en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 29407
* GND: 118593781
* LCCN: n50047694
* VIAF: 110874456
* ISNI: 0000 0001 1698 7522
* LIBRIS: 83722
* SUDOC: 033235538
* BNF: 12412236c
* NLA: 35420679
* NDL: 00452710
* BIBSYS: 90209439
* NKC: mzk2004175593
 |
La **Kasteloj de Golop** aŭ konataj pri la iama posedanto **Kasteloj de Vay** estas 2 kasteloj unu apud la alia, ankaŭ historiaj monumentoj en Hungario en vilaĝo Golop (Hungario).

La malnova kastelo
------------------

La malnova, tiam renesanca, etaĝa burgo estis konstruita por defendaj celoj ĉirkaŭ en 1592. Ĝi aspektis kiel briko, sed ĉe unu el la diagonala angulo estis po unuj reliefantaj bastionoj kaj estis ĉirkaŭita kun remparo kaj muro. Dum la kontraŭturkaj bataloj la kastelo kelfoje estis bruldetruita, sed poste rekonstruita. La kastelo restis privata posedaĵo ĝis 1945. En la 1980-aj jaroj unue arkeologoj esploris la konstruaĵon, poste ĝi estis iomete renovigita. Post denova renovigo la kastelo estas gastejo (hoteleto).

  

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

La nova kastelo
---------------

La nova (klasikisma) kastelo estis konstruita proksime de la malnova konstruaĵo en la frua 19-a jarcento. Tiu kastelo konsistas el 3 konstruaĵpartoj, kiujn mallarĝaj konstruaĵpartoj interligas. Iam estis granda parko kun pluraj servaj domoj, sed ili jam grandparte malaperis. Post la finkonstruo la barona familio Vay translokiĝis en la novan kastelon. Nuntempe en tiu kastelo funkcias la bazlernejo.

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Fontoj
------

* hungare kun fotoj kaj video
* 
* nova kastelo
* malnova kastelo
* hoteleto Arkivigite je 2018-11-04 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Kasteloj de Golop en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kondensita lakto
**Kondensita lakto** estas lakto kutime sukerigita, farita per forigado de akvo de normala bovina lakto. Kondensita lakto estas blanka, dolĉa, densa substanco; kiel ĉiuj konservaĵoj, ĝi estas manĝebla ege longa tempo.

Plej ofte oni uzas ĝin por fari diversajn desertojn, sed manĝebla ankaŭ kiel aparta frandaĵo aŭ aldonaĵo al kafo aŭ teo.

Produktado
----------

Le teknologion de preparado patentis usona inventisto Gail Borden je la 19a de aŭgusto de 1856.

Li volis elpensi iun metodon por longtempa konservado de manĝaĵo. Antaŭ kondensi lakton li eksperimentis per suko, teo, viando. En la jaro 1850 Borden kreis «biskoton de viando» kaj en 1851 jaro partoprenis en komerca ekspozicio en Londono. Revenante, li vidis kelkajn infanojn kiuj mortis, ĉar veneniĝis per lakto de malsanaj bovinoj. Ekde tiu momento li decidis eksperimenti per lakto.

En la jaro 1858 en Usono ekfunkciis la unua en la mondo fabriko kiu okupiĝis pri produktado de kondensita lakto. Komence de la Usona Enlanda Milito multege da la lakto estis produktita por nutri soldatojn. Tio famigis na Borden, kaj li ekhavis eblecon konstrui novajn fabrikojn kaj transdoni la prosperan aferon al siaj filoj. Maljunecon Borden trapasis en malgranda teksasa urbeto, kiun oni nomis honore al li.

Specoj
------

* **Kun aldonita sukero**. Tiu speco estas konata kaj plej populara en Rusio.
* **Sen aldonita sukero**.
* **Kun aldonita** cikorio**.** Ĝi havas dolĉan guston sed iom amara kaj kun cikora odoro.
* **Kun aldonita kakao aŭ kafo**.
* **Kuirita kondensita lakto.** Ĝi havas brun-flavan koloron kaj gustas iom karamele. De tiu speco de la lakto oni povas fari bombonojn.

Teknologio de produktado
------------------------

Ekzistas diversaj metodoj de produktado de kondensita lakto:

* Tradicia metodo: la lakto oni varmigas ĝis 60 °C en ne plena vakuo ĝis kiam sufiĉe da akvo foriros de lakto.
* Uzado de duonpenetreblaj membranoj.
* Por havi pli stabilan konsistencon oni aldonas mikrokristalojn de laktozo.
* Simpla varmigado de kutima lakto ĝis foriro de akvo.

Bildaro
-------

* kondensita laktokondensita lakto
* kondensita laktokondensita lakto

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Сгущённое молоко en la rusa Vikipedio.* 

* Kategorio Kondensita lakto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |
| --- |
| **Druskininkai** |
| blazono de Druskininkai | situo en Litovio |
| Bazaj datumoj |
| ŝtato: | Litovio |
| distrikto: | Alytus (ĝis julio 2010) |
| administra centro: | Druskininkai |
| nombro de loĝantoj: | 20 229 (en 2023) |
| areo: | 453 km² |
| internacia telefona prefikso: | (+370) 313 |
| koordinatoj: | 54° 01' norde, 23° 58' oriente |

La **komunumo Druskininkai** (litove *Druskininkų savivaldybė*, laŭvorte "memregejo de Druskininkai") estas komunumo en la sudo de Litovio. Ĝi troviĝas en la historia regiono Dzukio, 130 kilometrojn sudokcidente de Vilno, proksime al la limo al Belorusio. La komunumo konsistas el la kuracloka urbo Druskininkai kun ĉirkaŭaj vilaĝoj kaj la urbeto Ratnyčia. En 2023 en la komunumo vivis 20 229 loĝantoj. Inter la jaroj 1995 kaj 2010 la komunumo kaj urbo apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Alytus.

Naturo
------

Druskininkai konatas pro sia situo en bela pejzaĝo meze de arbaraj montetoj ĉe la rivero Nemunas. Nordoriente, malmulte ekster la urbo, komenciĝas la Nacia Parko Dzukio. Tuj okcidente troviĝas la lago *Druskonis*.

Turismo
-------

Kune kun la banlokoj ĉe la litova bordo de la Balta Maro en la urbaj komunumoj Neringa kaj Palanga, la urbo Druskininkai estas la ĉefa ferioloko de Litovio. Al tio kontribuas la kuraca infrastrukturo (sanatorioj, parkoj ktp.). Tamen nombro da vizitantoj malkreskis post disfalo de Sovetunio, do troveblas ankaŭ malplenaj domoj de eksaj sanatorioj.

En la urbocentro ekzistas muzeo memoranta pri la pentristo kaj komponisto M. K. Čiurlionis, kiu tie naskiĝis kaj certan tempon vivis.

Proksime de la urbo troviĝas:

* la Grutas-Parko, "subĉiela muzeo" kun statuoj kaj aliaj memoraĵoj el la epoko de la sovetia okupo de Litovio,
* muzeoj kun lignaj skulptaĵoj, plejparte faritaj de Antanas Česnulis (en vilaĝo Naujasodė).

Sporto
------

* golfejo
* skiareno
* sporta centro
* akva parko

Ĝemelaj urboj
-------------

Inter alie

* Pollando Elblongo en Pollando

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Komunumo Druskininkai en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficialaj paĝoj de la komunumo (litovaj)
**Kata Kalivoda,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kalivoda Kata** estis hungara pentristo, karikaturisto. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Sándor Antalné*.

Kata Kalivoda  Arkivigite je 2018-05-21 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 6-an de aprilo 1877 en Letenye, ŝi mortis la 11-an de majo 1936 en Szurdokpüspöki.

Biografio
---------

Kata Kalivoda studis gimnazion en Reĝa Modela Desegna Lernejo de Budapeŝto (1895–1899), poste en pentrista lernejo por virinoj en la sama urbo, fine en Munkeno kaj Parizo. Ŝiaj plej signifaj instruistoj estis Gyula Aggházy, Lajos Deák-Ébner kaj Jean-Paul Laurens. Ekde 1907 ŝi prezentis en ekspozicioj ĝenrojn, baldaŭ ŝi pentradis ankaŭ pejzaĝojn kaj portretojn. En 1913 ŝi establis pentristan lernejon por virinoj. Ŝiaj karikaturoj ofte aperis en gazetoj kaj ŝi kreis ankaŭ afiŝojn.

Elektitaj ekspozicioj
---------------------

* Budapeŝto (1911, 1918, 1928, 1930)

Elektitaj pentraĵoj
-------------------

* Memportreto (vidu la supran bildon!)
* Templomba menők
* Kendőpróbálók
* Búcsúsok a templomban
* Első áldozás
* Szt. Margit Liliomok között
* Nagybányai udvar tavasszal
* vidu la malsuprajn bildojn!

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun bildoj
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto

* Brodanta fraŭlinoBrodanta fraŭlino
* RememoroRememoro
* Posttagmeza sunbriloPosttagmeza sunbrilo
* Fraŭlino kun teksiloFraŭlino kun teksilo
* Purigado de spegulo en la ĉambroPurigado de spegulo en la ĉambro

* Kategorio Kata Kalivoda en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 612315
* VIAF: 128910980
* ULAN: 500149116
 |
|  |
| --- |
| **Komunumo Lubomierz** |
| Lando | Pollando |
| Provinco | Malsupra Silezio |
| Distrikto | Lwówecki |
| Ĉefurbo | Lubomierz |
| Speco de komunumo | urbo-kampa |
| Estro |  |
| Sidejo | 59-623 Lubomierz
pl. Wolności 1 
telefono: +48 075 783-31-51
fakso: +48 075 783-31-67 |
| Areo | 130,39 km2 |
| Kvanto de vilaĝoj | 13 |
| Loĝantaro | 6 252 (2008) |
| Loĝdenso | 47,95 loĝantoj/km2 (2008) |
| Aŭtokodo | DLW |
|  Poŝtkodo | 59-623 |
| Komunuma retejo |  |

 Eltranĉo el mapo de Pollando, tereno de Malsupra Silezio kun markita komunumo Lubomierz
Urbodomo, estrarsidejo de Komunumo Lubomierz.
**Komunumo Lubomierz** [elparolu *lvbomieĵ*] estas urbo-kampa komunumo (pole *gmina*), en provinco Malsupra Silezio (pole *Dolny Śląsk*), en Distrikto Lwówek Śląski (pole *powiat*).  

La komunuma sidejo estas Lubomierz.  
.

Strukturo de areo
-----------------

Laŭ informoj de 2002 jaro la komunumo Lubomierz havas teritorion 130,39 km², kaj enhavas:

* agrikulturajn terenojn: 68%
* arbarkulturajn terenojn: 23%

La komunumo Lubomierz faras 18,37% areo de la distrikto Lwówecki.

Demografio
----------

Laŭ informoj de la 30-a de junio 2004:

| Priskribo | Entute | Virinoj | Viroj |
| --- | --- | --- | --- |
| Mezuro | Homoj | % | Homoj | % | Homoj | % |
| Loĝantaro | **5 949** | 100 | 2 985 | 52,2 | 2 964 | 49,8 |
| Loĝdenso (loĝantoj/km²) | 45,6 | 22,9 | 22,7 |

Laŭ informoj de 2002 jaro, meza monata laborenspezo por unua loĝanto estas 1301,11 zlotoj.

Vilaĝoj
-------

Chmieleń • Golejów • Janice • Maciejowiec • Milęcice • Oleszna Podgórska • Pasiecznik • Pławna Dolna • Pławna Górna • Pokrzywnik • Popielówek • Radoniów • Wojciechów

Najbaraj komunumoj
------------------

Gryfów Śląski, Lwówek Śląski, Mirsk, Stara Kamienica, Wleń.

* Kategorio Komunumo Lubomierz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rVilaĝoj de komunumo Lubomierz |
| --- |
| Chmieleń ~ Golejów ~ Janice ~ Maciejowiec ~ Milęcice ~ Oleszna Podgórska ~ Pasiecznik ~ Pławna Dolna ~ Pławna Górna ~ Pokrzywnik ~ Popielówek ~ Radoniów ~ Wojciechów |

 |
kabanego kun sendoturo
belvidejo *Kulmturm*
**Kulm** estas monto kun alteco de 481,9 metroj apud Saalfeld (Saale), Germanujo. Ĝi situas eoste de la valo de la rivero Saale sur la orienta pinto de la t.n. Saale-genuo estante la kutima monto kaj de la saalfeld-anoj kaj de la rudolstadt-anoj. De ĝi estas ofertata impresa belvido ronden super la valojn de Saale kaj Rinne, la ebenaĵoj de Orla, la Turingia Ardeza Montaro kaj la tavolo de Ilm/Saale. 

Proksimas la vilaĝoj Schloßkulm kaj Dorfkulm apartenante al la komunumoj Uhlstädt-Kirchhasel respektive Unterwellenborn.

Turo kaj kabano
---------------

La belvedera turo kun alteco de 20 metroj, estas unu el la plej malnovaj ŝtalskeletaj turoj de Germanujo. La monumentprotektotaĵo estis starigita en 1884 fare de la fabriko *Königin Marienhütte* en Cainsdorf (Zwickau). Post restaŭrado en 2012 oni ree rajtis surgrimpi: tamen en 2023 ĝi estis denove fermita. Supre oni troviĝas sur ekzakte 500 metroj.

La sendoturo kun alteco de 78,8 metroj konstruiĝis en la 1974-a jaro. De julio 2008 televide ĝi uzas la teknikon DVB. Apude troviĝas kabanego *Kulmberghaus*, tre ŝatata ekskursocelo. Ĝi rekonstruiĝis post bombada detruiĝo en 1945. En 2023 finiĝis moderniglaboroj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* pri la turo ĉe *Structurae.net*
* pri la sendomastego ĉe *Structurae.net*

Notoj
-----

1. ↑  "Kulmturm-Sanierung in Unterwellenborn vor dem Abschluss." - Ĉe: OTZ, 4.3.2012


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 833706
 |
**Konferenco** aŭ **kongreso** estas kunvano de homoj kiuj okupiĝas pri specifa temo. Ambaŭ terminoj estas ofte uzataj sinonime. 

 Prezento en konferenco.
Kongreso tamen estas evento daŭranta plurajn tagojn kun multnombraj partoprenantoj, dum konferenco (laŭ la nomo) estas kutime unutaga kaj havas komercan aŭ sciencan temon.

Scienca konferenco estas grava evento de alta internacia klaso en la kampo de sciencaj esploroj. La invito estas kutime malfermita al iu ajn, kiu estas aktiva en la kampo. Proksimume unu jaron antaŭe (aŭ pli) estas sendata invitilo, tiel nomata *alvoko por artikoloj*, kie tiuj esploristoj kiuj tion deziras povas registri sian intereson prezenti novajn esplorrezultojn.

Konferencoj estas parto de la sektoro de la turisma industrio MICE *(renkontiĝoj, instigoj, konvencioj, eventoj).*

Similaj kunvenoj estas ankaŭ *seminario*, *simpozio, konvencio.*

Pintkunveno estas renkontiĝo kie du aŭ pliaj ŝtatestroj aŭ registaroj ĉeestas kaj havas rektan kontakton unu kun la alia. Pintkunvenoj povas trakti ĉiajn temojn, de internacia sekureco ĝis redukto de malriĉeco. Pinta konferenco ne estas plej *alta* pro la temoj, sed pro la funkcioj de la ĉeestantoj.

Famaj konferencoj
-----------------

Vikimanio, ĉiujara konferenco por uzantoj de la vikiprojektoj starigitaj de la Vikimedia Fondaĵo.

### Historiaj konferencoj

* Bilderberg-konferencoj, politikaj renkontiĝoj kun fermita kaj strikte sekreta karaktero, en kiuj la internacia imago kaj ideoj centras.
* Potsdama Konferenco, estis okazigita post la fino de Dua Mondmilito por decidi kiel Germanio devus esti regata.
* Packonferenco de Parizo (1919), organizita por marki la pactraktatojn inter la aliancanoj kaj la venkita centra potenco.

### Teknikaj konferencoj

* TED, bonkonata ĉiujara, kvartaga konferenco unue okazinta en Kalifornio en 1984.
* *Worldwide Developers Conference* (WWDC), ĉiujara programada konferenco organizita de Apple, kie novaj produktoj kaj softvaro estas lanĉitaj.

Universala Kongreso de Esperanto en Lille, Francio, 2015
### Similaj kunvenoj

* Kongreso, grandskala renkontiĝo, kie, ekzemple, sciencaj esploristoj aŭ membroj de aparta organizo interŝanĝas ideojn pri aparta temo, kaj kie okazas komuna konsulto aŭ malferma diskuto.
* Konvencio, renkontiĝo rilate al industrio, profesio aŭ fanrilata temo.
* Seminario, ĉefe celas transdoni informojn kun sendependa karaktero ene de specifa interesokampo aŭ faka kampo.
* Simpozio, internacia renkontiĝo kun gastparolantoj kun la celo akiri scion, ofte kun scienca temo.

Literaturo
----------

(germana) Michael-Thaddäus Schreiber: *Kongress- und Tagungsmanagement.* 2-a eldono, Oldenbourg Wissenschaftsverlag 2002, 590 paĝoj.

Vidu ankaŭ
----------

Universala Kongreso de Esperanto

Gazetara konferenco

Reta kunsido (angle: *videoconference*)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Konferenco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kon Iĉikaŭa** aŭ *Kon Ichikawa* (市川 崑, *Ichikawa Kon*, 20a de Novembro 1915 – 13a de Februaro 2008) estis japana kin-reĝisoro. Lia verkaro enhavas ampleksan gamon en ĝenroj kaj stiloj, el kontraŭmilitaj filmoj *Biruma no tategoto* (1956) kaj *Nobi* (1959), ĝis la dokumenta filmo *Tōkyō Orinpikku* (1965), kiu ricevis du premiojn BAFTA, kaj la 19a-jarcenta revenĝhistoria dramo *Yukinojō Henge* (1963). Lia filmo *Kagi* (La ŝlosilo, 1959) ricevis la Ĵurian Premion en 1960 en la Festivalo de Cannes kune kun L’avventura de Michelangelo Antonioni.

Li ekkarieris per animacio. Li atingis rekonon en Okcidento dum la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj per la du kontraŭmilitaj filmoj *Biruma no tategoto* (1956) kaj *Nobi* (1959), kaj la teknike mirinda historiepoka *Yukinojō Henge* (1963) pri aktoro de teatro kabuki.

Inter liaj multaj literaturaj adaptaĵoj estis verkoj de Jun'ichirō Tanizaki ("Kagi"), de Natsume Sōseki ("Kokoro") kaj *Mi estas kato* (Wagahai wa neko de aru), en kiu kato de instruisto kritikas la raraĵojn de ĉirkaŭaj homoj, kaj de Jukio Miŝima ("Enjo"), en kiu pastro forbruligas sian templon por savi ĝin el spirita korupto.

En 1968, Akira Kurosawa, Keisuke Kinoŝita, Kon Iĉikaŭa kaj Masaki Kobaĝaŝi fondis la grupon de reĝisoroj, *Ŝiki no kai*-*La klubo de la kvar ĉevalistoj*, en klopodo krei filmojn por pli junaj generacioj.

Notoj
-----

1. ↑  "Film in 1966 | BAFTA Awards". awards.bafta.org. Alirita la 14an de Marto 2021.
2. ↑  "KAGI". Festival de Cannes. Alirita la 14an de Marto 2021.
3. ↑  Kirkup, James (15a de Oktobro, 1996). "Masaki Kobayashi: Obituary". The Independent. Londono.
4. ↑  Hashimoto, Shinobu.  (2015) *Compound Cinematics: Akira Kurosawa and I*. Vertical, Inc. ISBN 9781939130587.

* Kategorio Kon Iĉikaŭa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 718463
* GND: 118959832
* LCCN: n84194016
* VIAF: 19887779
* ISNI: 0000 0001 2123 244X
* SUDOC: 05936078X
* BNF: 14107628m
* ULAN: 500332007
* NLA: 35217788
* NDL: 00139458
* BIBSYS: 90881544
* RKD: 292482
* NKC: jo2008408794
* BNE: XX4579048
 |