recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
vitejoj en Boppard
La **vinkultiva regiono Mittelrhein** ("Meza Rejno") estas unu el dek tri oficialaj vinkultivaj regionoj de Germanio. Ĝi situas borde de la rivero Rejno en la centro kaj nordo de la germania federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj entute havas vitejan areon de 464 hektaroj.

Situo
-----

La vinkultiva regiono *Mittelrhein* ampleksas proksimume 110 kilometrojn ambaŭflanke de la rivero Rejno, de la enfluejo de la rivero Nahe en la Rejnon apud la urbo Bingen, norden ĝis la mezalta montaro Siebengebirge apud Bonno. Dum en la suda parto de la regiono, de Bingen ĝis Koblenz, aparte la okcidenta rivera bordo plenas je vitejoj, en la norda parto de Koblenz ĝis la montaro Siebengebirge temas aparte pri la orienta rivera bordo. La regiono havas tri vinkultivajn centrojn: sude ĉirkaŭ la urboj Bacharach kaj Oberwesel, meze ĉirkaŭ Boppard kaj norde ĉe Leutesdorf, ĉirkaŭ la ruino de la mezepoka burgo *Hammerstein*. Al la regiono ankaŭ kalkuliĝas la vitejoj en la valo de la rivero Lahn, kiuj iom distancas de la aliaj regionaj vitejoj. La plej nordaj vinkultivaj areoj ĉirkaŭ Bad Honnef kaj Königswinter, proksime de Bonno, jam apartenas al la plej suda parto de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio.

Klimato kaj grundo
------------------

vitejoj kaj la burgo *Katz*, fone la monto Loreley
La regiono en la riverega valo havas moderan klimaton. Kompare al aliaj regionoj de Germanio estas multaj sunaj tagoj. La rivero kaj la rokaj vitejaj deklivoj dumtage stokas la sunradian varmecon, por elradii ĝin vespere, kaj evitas tro drastajn temperaturoŝanĝojn.
La rokoj estas ĉefe ardezaj kaj de vulkana deveno - taŭgaj por vinkultivado.

Subregionoj
-----------

La regiono dividiĝas en 11 subregionojn kaj 111 unuopajn vitejajn areojn.

La 11 subregionoj estas de sudo al nordo:

areo Loreley:
burgo *Reichenstein*
Bacharach, burgo *Stahleck*
*Herrenberg*
Oberwesel, burgo *Schönburg*
roko Loreley
Sankt Goar, burgo *Rheinfels*
*Gedeonseck*
burgo *Marksburg*
Valo de la rivero Lahn
norda parto:
Leutesdorf, burgo *Hammerstein*:areo Siebengebirge
monto *Petersberg*
La ĉefa specio de vitoj laŭ la germanlingva terminaro estas *Riesling* (ĉ. 70 % de la areo), krome interalie la specioj *Spätburgunder* (7 %), *Müller-Thurgau* resp. *Rivaner* (7 %), Kerner (5 %), plus kvar pliaj je po malpli ol 2 % de la regiona areo.

Vinkultivistoj
--------------

La vinkultivadon de la regiono dominas etaj privataj vinkultivaj bienoj, kiuj ne nur kreskigas kaj rikoltas la vinberojn, sed ankaŭ sukloke maturigas el ili la vinon. Multaj vinoj nur aĉeblas rekte ĉe la produkisto, vinkultivistaj kooperativoj malmultas.

Vidu ankaŭ
----------

* Mezrejna baseno

Eksteraj ligiloj
----------------

* oficialaj informoj pri la vinkultiva regiono (en la germana)
Koordinatoj: 48° 21′ 05″ N 3° 08′ 09″ O﻿ / ﻿48.35139 °N, 3.13583 °O﻿ / 48.35139; 3.13583 (mapo)

**Vinneuf** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1295 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

Geografio
---------

Vinneuf etendiĝas sur 15.26 km², kaj havis 1295 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 85 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. 

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gérard Viault, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Vinneuf apartenas al la kantono de Sergines, kies ĉefurbo estas Sergines. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Sergines

Eksteraj ligiloj
----------------

* france Oficiala retejo de Vinneuf
**Aluric** estas arta lingvo de fikcia speco Alurian. Tiu estas nekompleta projekto kiu havas 70 fonemojn, 7 kazojn por substantivoj kaj adjektivoj, malsimplan, sed logikan verban konjugacion. Ĝia vortprovizo devenas el aliaj lingvoj kaj estas pligrandigebla per afiksoj.

Specimeno (Babela Turo, Gen. 11:1-9):

1-Ná, ttòsnë zh'óñen ñeveláynû dwi sùlën hályen, ddá vìgeláynû dwi sùlë ¿óv ñevóznáyëná. 
2-Ddá vëzhelû, shthálázályën ghel máçisáç, dyárán ghílâ ddeksánthán tye tirá Shínár, ddá geveláynun vá. 
3-Ddá dívelùnyun áyáshénÿ, ráyv, ersháyá vóçón, ddá túgròsháyá dyárán. Ddá vóçón kúweláynun kólf senéfón ddá móllán kólf jóttem. 
4-Ddá dívelun, ká, vreleksáyá íthlánán vùn tárháyá, teyá beren yáqánô Kálrÿíszán, ddá ersháyá kìvá ólvínÿ fárshán eleván, spé ághálsárrenelyá ás ttòsnënÿ zh'óñenyánÿ. 
5-Ddá qíëdelû Áxván pólef sperrâ zh'íthlánán vùn zhë tárháyá ten vrelekseláyná káyár bóyená. 
6-Ddá dívelû Áxván, ráyv, lhôñ dwensá zhë ¿áms ddá xónyá dwi sùlën hályen, ddá úmázhën fakályónyá. Kólfe ñeyësán dyáráç feñené ten ïnáqánónyá kályâ. 
7-Ká, ándzáláyá ddá vezénáyá dyárs-hályen pólef el ñe vùzùnùnyá ñevësán áyáshéyá. 
8-Eref dyárán ághálsárrelô Áxván ghel váç ás ttòsnënÿ zh'óñenyánÿ, ddá lepelun vreleksâ zh'íthlánán. 
9-Ddá eref zhë shthevá sódlô Bábel, kálÿ vá vezénelû Áxván hályen ttòsná zh'óñenyá, ddá ghel váç ághálsárrelû Áxván dyárán ás ttòsnënÿ zh'óñenyánÿ.

Eksteraj ligiloj
----------------
Amazing Stories interior title.pngInterna titolo de Amazing Stories
***Amazing Stories*** estas usona revuo pri scienca fikcio, lanĉita en aprilo de 1926 fare de Eldonejo de Hugo Gernsback. Ĝi estis la unua revuo dediĉita nur al sciencfikcio. Sciencfikciaj rakontoj estis regulaj aperoj en aliaj revuoj, inkluzive iujn eldonitajn de Gernsback, sed  *Amazing*  helpis difini kaj lanĉi novan ĝenron.

Gernsback bankrotis kaj perdis kontrolon de la revuo en 1929. En 1938 ĝi estis aĉetita fare de Ziff-Davis, kiu dungis Raymond A. Palmer kiel redaktiston. Palmer faris la revuon sukcesa, kvankam ĝi ne estis konsiderata kiel kvalita revuo en la scienca fikcia komunumo. En la malfruaj 1940-aj jaroj 'Amazing' prezentis fakte rakontojn pri misteroj, urbaj mitoj, kiuj klarigis akcidentojn kaj katastrofojn kiel la laboro de robotoj nomitaj *deros*, kiuj kondukis al draste pliigita cirkulado sed ĝeneraligita mokado. *Amazing* ŝanĝis formaton en 1953, baldaŭ antaŭ la fino de la pulpa-revua epoko. Ĝi estis vendita al *Universal Publishing Company* de Sol Cohen en 1965, kiu plenigis ĝin per represitaj rakontoj, sed ne pagis represaĵon al la aŭtoroj, kreante konflikton kun la lastatempe kreita asocio *Science Fiction Writers of America.* Ted White komisiita kiel redaktisto en 1969, forigis la represaĵojn kaj faris la revuon respektata denove:  *Amazing*  estis nomumita por la prestiĝa Hugo Award tri fojojn dum lia ofico en la 1970-aj jaroj. Pluraj aliaj posedantoj provis krei modernan enkarniĝon de la revuo en la sekvaj jardekoj, sed publikigo estis suspendita post la eldono de marto 2005. Nova enkarnigo aperis en julio 2012 kiel interreta revuo.
 

* Kategorio Amazing Stories en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Andiĝono** (uzbeke *Andijon* [andiʤɒn]) estas urbo en la oriento de Uzbekio. La 1-an de januaro 2005 en la urbo vivis 318 439 loĝantoj, en la tuta aglomeraĵo 542 617 loĝantoj. La urbo situas 350 kilometrojn oriente de la urbo Taŝkento en la Fergana Valo kaj estas ĉefurbo kaj kultura centro de la samnoma regiono Andiĝono.

Historio
--------

La urbo fondiĝis en la 9-a jarcento. Iom post iom la loĝloko iĝis grava komerca centro laŭlonge de la Silka Vojo kaj en la 15-a jarcento deklariĝis provinca ĉefurbo.

En la 18-a kaj 19-a jarcentoj ĝi estis parto de la Ĥanlando Kokando.

En 1876 la armeo de la Rusia Imperio konkeris la urbon. Ribelo kontraŭ la rusiaj okupantoj en 1898 estis sange subpremita.

Iom poste, tertremo la 13-an de decembro 1902 kaŭzis fortajn damaĝojn. Pli ol 4 000 homoj mortis.

satelita foto de la urbo
La urbo estas la naskiĝloko de Mohamed Babud Ĥan (1483–1530), la fondinto d la Mogola Imperio en Barato. Interalie vidindas la en 1989 honore al li malfermita muzeo en la urbo.

La 13-an de majo 2005 en subpremo de ribelo pluraj centoj da urbanoj estis mortpafitaj pere de armeaj kaj paramilitaj unuoj de la uzbeka registaro. La antaŭan nokton urba malliberejo estis sturmita fare de grupo da ribeluloj, kiuj liberigis multajn el la tiutempe proksimume 730 malliberigitoj. Iniciato de la ribelo estis proksimiĝanta jura proceso kontraŭ 23 personoj, kiuj estis akuzitaj esti perfortemaj islamistoj en kontaktoj al la malpermesita movado *Hizb ut-Tahrir*.

Ekonomio
--------

Andiĝoni estas centro de elektronika, teksaĵa kaj nutraĵa industrioj. En la ĉirkaŭaĵo kultiviĝas kotono, kaj elteriĝas nafto kaj tergaso.

situo de la urbo en mapo de la Fergana Valo

Referencoj
----------


* Andiĝono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Andiĝono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Abstina sindromo** estas aro de simptomoj, kiuj okazas pro la tuja malkontinuo aŭ malpliigo de konsumado de medikamentoj aŭ distraj drogoj.

Por ke la simptomoj de abstina sindromo okazu, oni unue devas esti evoluiginta formon de droga dependeco. Tio ĉi povas manifesti kiel fizika dependeco, psikologia dependeco aŭ ambaŭ. Droga dependeco evoluas el daŭra konsumo de unu aŭ pliaj drogoj. Dependeco ekestas laŭ dozo-dependa maniero kaj produktas abstinajn simptomojn, kiuj varias laŭ la tipo de drogo konsumata. 

Ekzemple, longedaŭra uzo de kontraŭdeprima medikamento probable kaŭzos vaste malsaman reakcion kiam oni ekabstinas ol ekabstino de opioido, kiel heroino. Abstinaj simptomoj de opioidoj inkludas anksion, ŝvitadon, vomadon kaj lakson. Alkoholaj abstinaj simptomoj inkludas inciteblon, fatigon, skuadon, ŝvitadon kaj naŭzon. Abstino de nikotino povas kaŭzi inciteblon, fatigon, insomnion, kapdoloron kaj koncentriĝan malfacilecon. Multaj preskrib-bezonaj kaj laŭleĝaj nepreskrib-bezonaj drogoj ankaŭ povas kaŭzi abstinajn simptomojn kiam individuoj ĉesas konsumi ilin, eĉ se ili estis uzataj nur laŭ instruoj de kuracisto.

Ankaŭ la maniero administri la drogon, ĉu envejna, enmuskola, buŝa aŭ alia, povas roli en la determino de la severeco de abstinaj simptomoj. Ankaŭ estas apartaj fazoj de abstina sindromo; ĝenerale, oni komencos senti sin malbona, progresos al sento pli malbona, atingos kulminon kaj tiam la simptomoj komencos malaperi. Tamen, abstino de certaj drogoj (barbituratoj, benzodiazepinoj, alkoholo, glukokortikoidoj) povas esti mortiga. Kvankam opioida abstina sindromo estas malofte mortiga al la uzanto, ĝi (kaj abstino de kelkaj aliaj drogoj) povas kaŭzi aborton, pro feta abstina sindromo.

La simptomoj de abstina sindromo povas esti eĉ pli seriozaj kiam la drogo kovris longedaŭran nutromankon, malsanon, kronikan doloron, infektojn (oftajn en intravejna droga uzo) aŭ dormomankon, kondiĉoj, kiujn misuzantoj de drogoj ofte suferas kiel duarangajn rezultojn de la droguzo. Kiam la drogo estas forigita, ĉi tiuj kondiĉoj povas reaperi kaj esti konfuzitaj kun abstinaj simptomoj.


1. ↑  How to Plan & Hold an Intervention
**Libera skribado** (angle: ***Freewriting***) estas metodo de kreiva verkado, kiu kuŝas sur paperon la konscifluon de la skribanto sen speguli aŭ taksi ĝin, aŭ serĉi pli trafajn formulojn. Tiel estiĝas frazoj, frazpartoj kaj unuopaj vortoj. Tiu metodo estas ofte uzata en skribokursoj por malkonstrui skriboblokadojn kaj provoki la skribofluon. Libera skribado estis enkondukita sub la nomo *Freewriting* en la 1960-aj jaroj de Ken Macrorie.

Metodo
------

La skribonto sidas ĉe malplena paperfolio kaj ekskribas kiel eble plej flue kaj seninterrompe. Oni ne deprenu la skribilon de la folio. La tempodaŭro povas esti indikita antaŭe (kutime ĉirkaŭ 5 ĝis 20 minutoj). Ĉia ideo estas notita. La seninterrompa skribado malhelpu pripensadon dum la skribofazo por ne bloki la skribofluon. Se mankas novaj ideoj la lastaj vortoj estas ripetataj aŭ la skribilo ondoforme movita sur la papero ĝis kiam survenos nova ideo.

Variantoj
---------

* Ken Macrorie kaj Peter Elbow propagandas ĉefe sencelan kaj senteman skribadon. Ili uzas la metodon por atingi skribotemon. Iom post iom aldoniĝis tamen ankaŭ temaj aspektoj, kiel la skribado pri apartaj spertoj.

* Roberta Allen priskribis temorientitan procedon. La skribanto sidas ne antaŭ malplena folio, sed sur la papero jam troviĝas vorto, frazo aŭ bildo.

La rezultoj de la skribado estas poste pridiskutataj kaj povas konduki al rakonto aŭ eĉ romano.

* Ankaŭ la metodo de *clustering* de Gabriele Rico uzas la metodon de libera skribado. Ls *cluster* utilas por estigi skriboimpulson. Kiam alvenas la impulso, la skribanto tuj ekskribas. Ne ekzistas tempolimo.

* Varianto uzata de reprezentantoj de aŭtomata skribado estas skribado per la mano, kiu ne estas la kutima skribomano.

Vidu ankaŭ
----------

* Krepovo
* Aŭtomata skribado
Agrippina la maljuna sur bildo de Petro Paŭlo Rubens
**Iulia Vipsania Agrippina** (ankaŭ: *Agrippina la maljuna*, latine: *Agrippina Maior*; naskiĝinta en 14 a.K. mortinta la 18-an de oktobro 33 sur Ventotene/Pandataria) estis romia damo. Ŝi estis filino de Marcus Vipsanius Agrippa, nepino de Cezaro Aŭgusto kaj edzino de Nero Claudius Germanicus.

Vivo
----

Kun la edzo ŝi havis naŭ infanojn. Ŝia karaktero estis nobla kaj memkonfida sed nekapabla mastri la proprajn pasiojn. Post la morto de Germanicus - kiun ŝi ĉiam akompanis dumkampanje - ŝi perdis la konfidon de Livia kaj Tiberio. Ili pensis ke Agrippina strebu je politika potenco por la propraj infanoj. Ŝia malkompateco ankoraŭ plirapidigis ŝian socian perdiĝon. Ŝi devis ekziliĝi laŭ ordono de Tiberio (post kalumnio fare de Lucius Aelius Seianus) sur la insulon Pandataria. Du ŝiaj infanoj murditis de Seianus. Enekzile ŝi memmortigis sin per nemanĝo.

Nur unu ŝia filo, la posta imperiestro Kaligulo, postvivis ŝin. Ŝia statuo en la Kapitolaj Muzeoj de Romo verŝajne ne aŭtentikas.

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 1. Leipzig 1905, p. 180-181, kio legeblas tie ĉi interrete.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 585284
* GND: 118501100
* LCCN: n83014672
* VIAF: 291893252, 275159474144127661067, 3186166172271990800008, 673159233916303370026 15560280, 291893252, 275159474144127661067, 3186166172271990800008, 673159233916303370026
* ISNI: 0000 0000 6317 2484, 0000 0003 5878 0874, 0000 0003 9688 4674
* SUDOC: 035163259
* BNE: XX821745
 |
**SZÁVA János Zoltán** [sa:va] estis rumania hungara kuracisto. Li naskiĝis en Frumoasa la 18-an de julio 1916 kaj mortis en Târgu Mureș la 27-an de julio 2001.

Biografio
---------

János Zoltán Száva finis medicinon en 1940 en la Universitato Ferdinando la 1-a de Kluĵo (1940); en marto 1941 li dokrtriĝis en Universitato Francisko Jozefo la 1-a de Koloĵvaro. Li estis kirurgo en Koloĵvaro. Reveninte el militkaptiteco, li estis kuracisto en Gheorgheni, poste en Zilaho. De 1-a de januaro 1949 li lekciis en OGYI de Târgu Mureș. De 1968 kiel universitata profesoro ĝis sia pensiuliĝo (1982) li estis la katedrestro kaj klinikestro. Li fariĝis en 1961 doktoro de medicinaj sciencoj, emeritprofesoro en 1971.

Universitataj lekcioj
---------------------

* *A gyermekkor sebészete* (Mv. 1962);
* *Sebészeti jegyzet. Részletes sebészet. I–III.* (kunukaŭtoro, sl. 1953–56;
* *Ortopédia és traumatológia* (sl. 1977, ankaŭ rumane).
* *Chirurgie* red. de N. Hortolomei kaj I. Ţurai (kunulaŭtoro) (Buk. 1955).

Libroj
------

* *Mozgásszervek sebészete* (lernolibro, Mv. 1950);
* *A gyermekkor sebészete és urológiája* (red. sl. 1978, ankaŭ rumane).

Fonto
-----

* Romániai magyar irodalmi lexikon Arkivigite je 2016-04-17 per la retarkivo Wayback Machine
**Vars-sur-Roseix** - jen france, okcitane kaj gaskone *Vars* respektive *Varç* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Corrèze*, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de 2020 en la komunumo vivis 396 loĝantoj sur areo de 4,26 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 93 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono *Yssandonnais*. 

La teritorio havas komunan limon kun Ayen, Objat, Saint-Aulaire, Saint-Bonnet-la-Rivière, Saint-Cyprien kaj Saint-Cyr-la-Roche. Ĝis la jaro 1919 la vilaĝo ankaŭ en la franca simple nomiĝis **Vars**.

Geografio
---------

Vars-sur-Roseix situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Vars-sur-Roseix antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Monumentoj
----------

La loka preĝejo datiĝas de la 12-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Ayen, malfondita en marto 2015.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Vars-sur-Roseix
**Antônio Martins Filho** (n. la 22-an de decembro 1904 en Crato, m. la 20-an de decembro 2002 en Fortalezo) estis brazila advokato. Unu el la plej eminentaj subtenantoj de la fondo de la unua universitato en Cearao (*Ceará*), li fariĝis rektoro de tiu institucio, la nuna Federacia Universitato de Cearao, kiam ĝi estis fondita en 1954.

Biografio
---------

Li havis la helpon de sia avino por eniri la mondon de literaturo per la legado de la sagao de *Carlos Magno* kaj poste daŭrigis per la legado de *Alexandre Herculano*, José de Alencar, *Guerra Junqueira* kaj [*Augusto dos Anjos*. En la aĝo de dek unu li ricevis sian unuan laboron. Li laboris ĉe *Gazeta Cariry*, en Crato, de liverado de gazetoj al abonantoj ĝis teknika laboro sur la presanta flanko. Dek jarojn post tio li estis en Maranhão (Maranjo) laboranta kiel komercisto.

En 1929, ankoraŭ en Maranjo, en Caxias, li malfermis sian propran firmaon, *A Cearense*. En Teresina li posedis la kinejon *Cine-Rex* kaj la gazeton *Voz do Povo*, kreis la *Ginásio Caxiense* kaj studis ĉe la fakultato de Juro de la Ŝtata Universitato de Piaŭio semajnfine ricevinte bakalaŭron en 1935. La malkresko en komerco en Maranhão kaj la konstantaj sanproblemoj de li kaj kelkaj el liaj infanoj devigis lin moviĝi al Fortalezo.

Jam en 1937, direktante *Editora Fortaleza*, li komencis eldoni la semajnan revuon *O Valor* kiu havis eldonadon dum pli ol naŭ jaroj. Kunlabore kun *Raimundo Girão* lanĉis la libron *O Ceará*. Li estis iama direktoro kaj posedanto de la *Academia de Comercio Padre Champagnat* en Fortalezo de 1939 ĝis 1943, la jaro kiam li eniris la Instituton de Ceareo kaj ankaŭ la Akademion Cearean de Literaturo (*Academia Cearense de Letras*). Li estis prezidanto de la Rotaria klubo de Fortalezo.

La Federacia Universitato de Cearao
-----------------------------------

Li estis profesoro ĉe la Liceo kaj aliaj edukaj institucioj en Fortalezo kaj en 1945 iĝis plena profesoro per konkurso kaj doktoro pri juro de la Cearaa Jura Altlernejo. En 1948 li gvidas en la procezo de kreado de la iama Universitato de Cearao, la nuna UFC, kiu fariĝas "politika kampanjo" ekde post tiu ĉi klopodo por starigi bazojn por projekto de universitato. 

La universitato estis finfine kreita en 1954 kaj instalita en 1955. Ĝis 1967 ĝi havis Martins Filho kiel rektoron kiu daŭrigis la kreadon de infrastrukturo por la universitato kreante la universitatan gazetaron, akirante la nunan konstruaĵon de la pastrejo kaj la domon de José de Alencar kaj kreado de kondiĉoj por ke la universitato daŭre kresku. En 1965 li invitis Paulo Amorim Cardoso por instali oficialan Esperanto-kursaron en la universitato kiu funkcios dum iom pli ol 20 jaroj.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 823066
* GND: 1056354771
* LCCN: n83122248
* VIAF: 12351814
* ISNI: 0000 0000 6644 537X
* SUDOC: 030426952
* BNF: 12184293m
 |
Gravuraĵo el la libro de Hans Staden: *Nudaj, kruelegaj kaj antropofagaj, 1557.*
**Antropofagio**, ankaŭ nomata hommanĝado aŭ kanibalismo, estas la ado, ke homoj manĝas homojn.

Ĝi okazas en multegaj mitoj kaj fabeloj. Ofte la hommanĝulo (antropofago) estas ogro aŭ (preferite ina) sorĉisto. Oftege, unu etno diras, ke alia etno praktikas antropofagion. Tio estas bona ebleco kalumnii la fremdan, ofte malamikecan etnon.

Antaŭ kelkaj centjaroj la eŭropanoj certis, ke multaj afrikaj popoloj antropofagis, kaj ili kreis plej absurdajn rakontojn pri hommanĝuloj. Inverse la afrikanoj sciis, ke la eŭropanoj estis antropofagoj – kaj ĝuste tial forportis amasojn da okcidentaj afrikanoj. La nazioj kaj Martin Luther kalumniis la judojn esti hommanĝuloj.

Hodiaŭ eŭropanoj ĉefe kredas, ke la papuoj en Nova Gvineo antropofagas aŭ almenaŭ antropofagis en antaŭaj tempoj. Jes, ili (aŭ parto el ili) faris ĝin – memkompreneble simbolsence, simile al la kristanoj, manĝante la korpon de Kristo. Sed multaj eŭropanoj kaj nordamerikanoj ne volas kredi, ke malhelhaŭtulo en la novgvinea praarbaro kapablas simboligi.

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio Antropofagio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Asmatoj
* Kuruo
Palaco *Montecitorio* en Romo, sidejo de la Ĉambro de Deputitoj
Palazzo Madama, sidejo de la Senato de la Respubliko.
La **Itala Parlamento** (en itala *Parlamento Italiano*) estas la nacia parlamento de la Italia Respubliko. Ĝi estas duĉambra parlamento kun 945 elektitaj membroj (*parlamentari*). Ĝi konsistas el la Ĉambro de Deputitoj, kun 630 membroj (*deputati*), kaj la Senato de la Respubliko, kun 315 membroj (*senatori*). Ambaŭ ĉambroj havas samajn devojn kaj povojn, kaj la Konstitucio ne faras distingojn inter ili. Sed, ĉar la Prezidento de la Senato plenumas rolon de Ŝtatestro kiam estas neceso anstataŭi la Prezidenton de la Respubliko, la Senato estas tradicie konsiderata Supra Ĉambro.

Notoj
-----

Referencoj
----------

* Gilbert, Mark.  (1995) *The Italian Revolution: The End of Politics, Italian Style?*.

* Koff, Sondra.  (2000) *Italy: From the First to the Second Republic*.

* Pasquino, Gianfranco.  (1995) "Die Reform eines Wahlrechtssystems: Der Fall Italien", *Politische Institutionen im Wandel*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Itala Parlamento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Itala Parlamento en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* Balotadoj ĉe Parlamento
Nuestra Señora de la Merced
La **Virgulino de la Favoro** aŭ **Nia Damo de la Favoroj** estas unu el la alvoktitoloj de la Virgulino Maria. Ŝi ankaŭ estas nomata kiel *Generalino de la Ĉiela Armeo, la Virino sune vestita kaj la Reĝino de Paco*. Oni festas ŝian tagon la 24-an de septembro.

Historio de la kultado
----------------------

Oni diras ke la 1-an de aŭgusto 1218, festo de la sanktulo fondinto Petro Nolasko ricevis viziton de la Virgulino Maria, kie ŝi konatigis sin kiel La Favoro, kiu instigis lin fondi religian ordenon kun la celo elaĉeti al tiuj enkarcerigitaj kristanoj. En tiu momento, la Iberia Duoninsulo estis regata de la muzulmanoj kaj la saracenaj piratoj atakis la bordojn de la Mediteraneo, kiuj enkarcerigis milojn da kristanoj kiuj estis portitaj al Nord-Afriko.

Petro Nolasko akcelis la kreadon de la Ordeno de la Favoro, kiu estis fondita en la Katedralo de Barcelono kun la subteno de la reĝo Jakobo la 1-a la Konkeranto kaj la konsilio sankta Rajmondo el Penjaforto.

Oni kalkulas ke estis ĉirkaŭ 300.000 la elaĉetintoj fare de la favoraj fratoj disde la enkarcerigo de la muzulmanoj. Ĉ. 3.000 religianoj fariĝis martiroj pro plenumado de tiu celo.

La bildo de la Dipatrino de la Favoro, en Barcelono, estas gotikaĵo el 1361.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Historio de la Virgulino de la Favoroj, de Sankta Fernando (Kadizo) Arkivigite je 2009-09-13 per la retarkivo Wayback Machine
* Heroino de Higos-Urco
**La Profeto** (origine en la angle: **The Prophet,** 1923) estas libro, kiun la libana-usona verkisto Ĝibran Ĥalil Ĝibran verkis. 

Portreto de Ĝibran Khalil Ĝibran , kiel al-Mustafa, kiel prezentite sur la fronto de la eldono de la libro de la profeto, (1971) publikigita en la anglaĜi estas la nura libro kiun la verkisto verkis en la angla lingvo, kaj certe estas la plej konata verko de Ĝibran. Ĉi tiu libro estas konsiderata unu el la plej sukcesaj furorlibroj ĝis nun.

Inspiroj
--------

Kvankam Ĝibran estis membro de la maronita komunumo, li ankaŭ estis influita de islamo kaj ne nur de kristanismo, precipe de la sufisma islama mistikismo. Konscia pri la sanga historio de Libano, pri la detruaj frakciaj luktoj okazintaj en lia lando, lia kredo je la baza unueco de ĉiuj religioj plifortiĝis, kun liaj gepatroj servantaj kiel lia persona ekzemplo por venigi gastojn kaj homojn de ĉiuj religioj en sian hejmon. Interligoj kaj paraleloj ankaŭ estis faritaj inter ĉi tiu verko de Ĝibran kaj la verko de William Blake, kaj ankaŭ la teologiaj ideoj de Walt Whitman kaj Ralph Waldo Emerson, kiel la reenkarniĝo de animoj kaj la super-animo. Pli ĝeneralaj fontoj de inspiro por verki la libron estas araba kaj islama arto, eŭropa klasikismo kaj romantikismo (ekzemple: Leonardo da Vinci, William Blake kaj August Rodin), la antaŭrafaela movado, kaj moderna simbolsmo kaj superrealismo.

Ĝibran havis multajn fortajn ligojn al la bahaa religio, kiu komenciĝis ĉirkaŭ 1912. Unu el la amikoj de Ĝibran , Juliet Thompson, pentristino, kiu mem estis bahaa laŭ ŝia kredo, atestis pri kelkaj anekdotoj rilataj al la ligo de Ĝibran al la bahaa religio. Ŝi rememoris, ke Jubran renkontis ʻAbdu'l-Bahá, tiama estro de la bahaa religio, dum lia vojaĝoj al la Okcidento, por prediki kaj konvertigi novajn kredantojn al la sino de la religio. En 1928, post la morto de 'Abdul Bahá, spektante dokumentan filmon pri li, Jubran supreniris al la scenejo por paroli kaj larmoplene deklaris la altan spiritan virton de Abdul Bahá kaj forlasis la eventon ankoraŭ plorante.

Ĉapitroj
--------

* La alveno de la ŝipo
* Amo
* La geedzeco
* Infanoj
* Doni
* Manĝi kaj drinki
* Laboro
* Ĝojo kaj aflikto
* Domoj
* Vestoj
* Aĉeti kaj vendi
* Krimo kaj puno
* Leĝoj
* Libero
* Racio kaj pasio
* Doloro
* Sinkono
* Instruo
* Amikeco
* Paroli
* Tempo
* Bono kaj malbono
* Preĝo
* Plezuro
* Beleco
* Religio
* La morto
* La adiaŭo

Esperanto
---------

Esperantan tradukon verkis Roan Orloff-Stone (La Laguna: Stafeto, 1962, 126 paĝoj).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Profeto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Literaturo |

* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
**HORVÁTH Jenő** (horva:t jeno:) estis hungara aktoro, reĝisoro naskita en Satmaro la 14-an de junio 1881 kaj mortinta en Budapeŝto la 19-an de aprilo 1931.

Biografio
---------

Jenő Horváth post fino de la aktorakademio dungigis sin en 1904 al la Nacia Teatro de Budapeŝto. En 1907–08 li estis ano de la Népszínház-Vígopera kaj li figuris la kantistrolojn de operetoj. Post falo de tiu li revenis al Nacia Teatro en 1908, kies li estis ĉefreĝisoro ĝis 1924. De 1928 li estis profesoro de aktorakademio. Li elstariĝis per siaj Molière-figurigoj. Li ludis ankaŭ la farsfigurojn de Shakespeare.

Roloj
-----

* Lombait (Kisfaludy: Csalódások);
* Mandarin (Klabund: A krétakör).

Reĝisraxoj
----------

* Ede Tóth: *A tolonc* (1922);
* Zilahy Lajos: *Hazajáró lélek* (1913);
* Tolstoj: *Az élő holttest* (1924);
* Dostojevskij: *Karamazov testvérek* (1924);
* Ferenc Herczeg: *Ocskay brigadéros* (1926).

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Yssandon** - jen france, okcitane respektive gaskone *Eissandon* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Corrèze*, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de 2020 en la komunumo vivis 678 loĝantoj sur areo de 20,17 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 34 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono *Yssandonnais*. 

La teritorio havas komunan limon kun Allassac, Brignac-la-Plaine, Mansac, Perpezac-le-Blanc, Saint-Aulaire kaj Varetz.

Geografio
---------

Yssandon situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.

Historio
--------

La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Yssandon antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Ayen, malfondita en marto 2015
**Fernando CASADO ARAMBILLET**, konata kiel **Fernando REY**, hispana aktoro, naskiĝis en Korunjo je la 20-a de septembro 1917 kaj mortis en Madrido je la 9-a de marto 1994 .

Li komencis aktori tuj post la fino de la hispana civila milito, kaj baldaŭ akiris prestiĝon en la hispana kino. Li kunlaboris kun tre diversaj reĝisoroj inter kiuj la prestiĝaj Luis García Berlanga kaj Juan Antonio Bardem.

Li fariĝis la plej ŝatata aktoro de Luis Buñuel, kun kiu li kunlaboris en filmoj kiel:

* *Viridiana*
* *Tristana*
* *Le charme discret de la bourgeoisie*
* *Cet obscur objet du désir*

Fernando Rey disvolvis vastan internacian karieron, kaj partoprenis en filmoj de Orson Welles, Vincente Minnelli, Robert Altman aŭ William Friedkin (*The French Connection*). Li ricevis la Ormedalon de la Kinakademio de Hispanio en 1991.

Malmulte antaŭ sia morto li faris la rolon de Don Kiĥoto de la Manĉo en televida serio en Hispanio.

Filmoj
------

* 1987, *El bosque animado*
* 1988, *El aire de un crimen*
* 1994, *Al otro lado del túnel*

* Kategorio Fernando Rey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 36182
* GND: 119169606
* LCCN: n90699044
* VIAF: 17408703
* ISNI: 0000 0001 2021 7408
* SUDOC: 055738494
* BNF: 13898950s
* NKC: xx0136021
* BNE: XX1725273
 |
**Bertschikon** estas komunumo en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 999 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

Geografio
---------

Bertschikon situas ĉe la orienta limo de la Kantono Zuriko limante al la Kantono Turgovio. Norde ĝi limas al la komunumo Ellikon ĉe Turo, okcidente al Wiesendangen kaj Elsaŭ kaj sude al Elgg kaj Hagenbuch.

La komunumo konsistas el la municipoj Bertschikon mem, Gundetswil, Kefikon (zurika parto), Liebensberg, Stegen, Gündlikon kaj Zünikon.

Trafiko
-------

Malgraŭ la fakto kaj kaj la nacia aŭtoŝoseo A1 kaj la ĉeflinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sankt-Galo al Zuriko trapasas la komunumon, Bertschikon posedas pro sia malgrandeco nek pri propra aŭtoŝosealiro nek pri stacidomo. La konekto al la Zurika Trafik-Unio funkcias per la poŝtaŭtobuslinio 611 al Obervinterturo. La veturdaŭro ĝis la centro de Vinterturo daŭras 19 minutojn.

Historio
--------

En la setlejo *Ziegelacker* oni trovis ŝpurojn de romiaj setlejoj.

Unua dokumenta mencio de Bertschikon datiĝas el la jaro 1255 kiel *Bersinkon*. Unua skriba mencio de la setlejo Gündlikon datiĝas el la jaro 1162 kiel *Gundilinchova*.

En mezepoko la bienoj sur la teritorio de la komunumo apartenis al la Monaĥejo Sankt-Galo, la Monaĥejo Reichenau, la Grafoj de Kiburgo kaj poste al la Habsburgoj. Tiuj rajtoj transiris en la jaro 1471 und la Grafejo de Kiburgo al la urbo de Zuriko.

La hodiaŭa komunumo Bertschikon estis kreita en la jaro 1926 per kunigo de ĝiaj nunaj municipoj *Bertschikon*, *Gundetswil*, *Gündlikon*, *Zünikon*, *Liebensberg*, *Stegen* kaj el la zurika parto de *Kefikon*. Tion simbolas la 7 steloj en la komunuma blazono.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Bertschikon
* Bertschikon en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Bertschikon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Vinterturo |
| --- |
| Altikon • Bertschikon • Brütten • Dägerlen • Dättlikon • Dinhard • Elgg • Ellikon ĉe Turo • Elsau • Hagenbuch • Hettlingen • Hofstetten • Neftenbach • Pfungen • Rickenbach • Schlatt • Seuzach • Turbenthal • Wiesendangen • **Vinterturo** • Zell |  |

 |
**Johann Friedrich Ludwig VOLKMANN** (naskiĝinta la 22-an de januaro 1758 en Arnstadt, mortinta la 15-an de oktobro 1815 samloke) estis germana advokato kaj lirikisto.

Vivo
----

Volkmann frekventis la gimnazion en sia naskiĝurbo ĝis 1777 kaj ekstudis poste teologion kaj jursciencon en Lepsiko. Li intense okupiĝis pri novaj lingvoj (franca, angla, itala, hispana, nederlanda) kaj revenis en 1780 al Arnstadt. Tie ĉi li iĝis advokato oficeja, poste registara kaj finfine kortega. En 1794 Volkmann fondis la societon literaturan "Gesellschaft der Litteraturfreunde in Arnstadt" verkante tiuokaze la skribitaĵon *Wodurch schwang sich der gebildete Mensch so weit über den Naturmenschen und was erhob ihn wie einen Gott über seine Mitthiere?*. En intima konekto kun tiu ĉi societo konsideratu ankaŭ liaj kelkaj poeziaĵoj por diversaj okazoj.

En 1804 li iĝis kastela administranto kun la titolo "sekretario" kaj edziĝis. Lia edzino mortis jam en la 6.12.1805, mallonge post la nasko de ĝemelfilinoj. La lastaj dek vivojaroj de Volkmann estis plenaj de oficaj plenumoj, de la zorgo pri la du infanoj kaj de la okupiĝo pri geografio matematika kaj astronomio.

Verkoj
------

* *Auguste oder über die Würde des weiblichen Geschlechts, eine pädagogische Rhapsodie*, Erfurt 1795 (2-a parto en 1800 en Hamburg kaj Mainz; aliaj manuskriptoj perdiĝis)
* *Der Bauer bei der Theaterwuth der Städter, Gedicht im Thüringer Volksdialekt*, 1796 (al kiu verkis la muzikon Friedrich Methfessel)

Fonto
-----

Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 453

Literaturo
----------

Boese, Franz: "Die Arnstädter Gesellschaft der Litteraturfreunde vom Jahre 1794 und ihr Gründer Johann Friedrich Ludwig Volkmann", en: *Vor hundert Jahren und heute. Localhistorische Forschungen*, Arnstadt 1896

Eksteraj ligiloj
----------------

* Etbiografio ĉe *Thüringer Literaturrat*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 538925
 |
**Béla SCHMIDT** [ŝmit] estis hungara, rumania hungara kuracisto. Li naskiĝis en Felsőtelekes la 18-an de aŭgusto 1881 kaj mortis en Budapeŝto la 19-an de marto 1943.

Kariero
-------

Béla Schmidt diplomitiĝis en Universitato de Koloĵvaro en 1905. Li estis hospitala ĉefkuracisto en Târgu Mureș. Li publikigis en fakrevuoj Erdélyi Orvosi Lap, Praxis Medici, Orvosi Szemle, Orvosi Hetilap, Pester Medizin-Chirurgische Presse, Gyó­gyászat, Család és Iskola, Székely Tanügy, Közegészségügy, Egészség, Munkásotthon Értesítője kaj beletristikaĵojn en Ellenzék, Fáklya, Napló, Szegedi Napló, Új Század, Székely Ellenzék, Székely Napló. De 1910 li estis ano de KZST. Li estis fondinto kaj ĉefredaktoro en 1933–43 de revuo Magyar Népegészségügyi Szemle.

Libroj
------

* A gyermek gyakoribb heveny fertőző betegségeiről (Mv. 1908); Az élet. Bevezető a biológiába (samloke 1912); Újabb gyógyszerek jegyzéke (suplemento de Gyógyszerészek címtára és zsebnaptára 1920, sl. 1921); Az orvos (sl. 1926); Erdély orvosi folyóiratai 1919-től napjainkig (Bp. 1930); Az élet örök tragédiája (sl. 1931); Az örök harc. Küzdelem a tuberkulózis ellen (kun Imre Szigeti, Kv. 1933); A vérbaj. I–II. (Brassó 1938); Gyermekvédelem (Arad 1940); Az erdélyi kisebbségi orvosok irodalmi munkásságának tizenegy éve (EME Orvosi Értesítő. Kv. 1940/49).

Fonto
-----

* RMIL Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine
**Johann Jakob LEITZMANN** (naskiĝinta en la 24-a de septembro 1798 en Erfurto, mortinta en la 23-a de oktobro 1877 en Sömmerda-Tunzenhausen) estis germana teologo kaj numismatikisto.

Vivo
----

Estante filo de libroligisto frekventis ekde 1813 la Konsilantargimnazion kaj soldatis poste unu jaron kaj duonan. Poste li studis en Halle (Saale) teologion. Poste li iĝis instruisto ĉe la lernejo de la Dominikana preĝejo (Erfurto) ĉar postenoj por teologoj tiutempe ne estis. Por iĝi paroĥestro en Riethgen li trapasis la necesajn ekzamenojn en Magdeburg. Pro prokrasto de dungo Leitzmann mem ekaktivis kaj faris nekomisiitan gastpredikon en Riethgen kiu entuziasmigis la fidelulojn. Tio plirapidigis la burokration. En la 20.5.1825 li iĝis paroĥestro. La salajro de 200 taleroj permesis al li geedziĝi. Kun Johanne Christiane Buschmann li havis 7 infanojn. Leitzmann ege klopodis ordigi la aferojn en la malfloranta komunumo. Kiam li ŝanĝis la deĵorlokon en la direkto de Tunzenhausen (30.6.1831) la situacio en Riethgen ege pliboniĝis.

Pro multnombra familio financaj problemoj ankaŭ ĉiam multis kaj sekve li kandidatis je pli bone salajrita posteno en 1847; sed li restis en Tunzenhausen. En 1851 mortis lia edzino kaj 3 jarojn poste li edzinigis Wilhelmine Auguste Caroline Wahn. La sekvintajn jarojn naskiĝis ankoraŭ du aliaj infanoj.

Numismatiko
-----------

Estis Leitzmann ne nur teologo sed li interesiĝis ankaŭ pri heraldiko, filologio, arkeologio kaj antaŭ ĉio numismatiko. Li estis membro aktiva de pluraj sciencaj societoj. Aperis en 1827 en Erfurto lia unua numismatika fakverko, katalogo de la fama monerkolekto de d-ro Beireis. En 1828 li publikigis sian duan verkon: "Abriß einer Geschichte der gesamten Münzkunde oder Nachrichten von dem Münzwesen und den Münzen aller Völker, Fürsten und Städte der älteren, mittleren und neueren Zeit". Ĝi estis ĝenerala superrigardo de la tiama stato de numismatiko. Lia ĉefverkaro komenciĝis en 1834 per la eldono de la unua scienca fakgazeto pri numismatiko. Lia "Numismatische Zeitung" aperis ĉiun 15-an tagon por la daŭro de 40 jaroj en la eldonejo Friedrich Häßler en Weißensee. Dum jardekoj Leitzmann havis problemojn kun la kvalito de la litografioj kaj la presado de la gazeto. Nur ekde 1867 la tuto plikvalitiĝis - sed tiam komenciĝis ankaŭ la sanaj problemoj de Leitzmann. Pro tio la eldonisto petis la legantojn helpi kaj kunlabori. La titolo de la gazeto etendiĝis enhave je heraldiko kaj sigelscienco kaj aperis ankoraŭ ĝis 1874.

Malgraŭ suferoj Leitzmanns kreis en la lastajn 10 jarojn de sia vivo la plej gravajn verkojn, i.a. en 1869 *Wegweiser auf dem Gebiet der deutschen Münzkunde*. En l1 14.7.1871 okaze de la 50-a datreveno deĵora Leitzmann premiitas per "Roter Adlerorden 4. Klasse".
Ĝis hodiaŭ ŝatatas la verkoj de Leitzmann. Bedaŭrinde lia biblioteko kaj ampleksa monerkolekto (ĉ. 23600 pecoj) ne konservitis ĉar la tuto aŭkcie venditis post lia morto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri Zeitzmann sur la retpaĝaro de la urbo Sömmerda Arkivigite je 2015-09-24 per la retarkivo Wayback Machine

* Informoj pri Johann Jakob Leitzmann en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
La **blazono de Ĉilio** oficiale enkondukiĝis la 24-an de junio 1834.

Meze de la blazono situas blazonŝildo, kiu videbligas blankan kvinpintan stelon kaj la pliajn naciajn kolorojn bluo kaj ruĝo - la esencaj elementoj kiuj ankaŭ konsistigas la nacian flagon de Ĉilio. Sur ĝi fiksiĝis fasko da plumoj en la samaj tri naciaj koloroj. bluo, blanko kaj ruĝo. La ŝildon dekstre tenas anda cervo (latine nomata  *Hippocamelus*) kaj maldestre tenas anda kondoro - ambaŭ havas kronon.

Ĉio staras sur orkolora plektita dekora fundo, sur kiu kuŝas blanka rubando kun la hispanlingva devizo de Ĉilio:

„Por la razón o la fuerza"
(per racio/konvinko aŭ per forto/perforto)
La blanka kaj iom grizeca (heraldike arĝentkolora) kvinpinta stelo ne nur simboligu la liberecon, sed ankaŭ la indianojn de Ĉilio, kiuj havis arĝentan stelon kiel rekonigan signon. La tri plumoj en la naciaj koloroj historie estis dekoraĵo por ĉapelo de la ŝtata prezidanto. La anda cervo estas la plej forta sovaĝa besto en la Andoj de Ĉilio. La kondoro konsideratas la reĝo el inter la andaj bestoj kaj estu simbolo de la libera vivo de la ĉilia loĝantaro.

La blazono de Ĉilio estis dezajnita en 1834 fare de Don Jose Ignacio laŭ modelo de la nacia flago.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Sud-Ameriko |
| --- |
| Argentino • Bolivio • Brazilo • Ĉilio • Ekvadoro • Gujano • Kolombio • Paragvajo • Peruo • Surinamo • Urugvajo • Venezuelo |  |
| Dependaj teritoroj | Falklandoj • Franca Gviano |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Ĉilio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
la historia konstruaĵo de la centra Banko de Estonio
**Johannes Rosenfeldt** - prononco [joHAnes RO:znfelt], de 1940 ĝis 1944 *Johannes Raudava*, naskiĝis la 30-an de oktobro 1894 en Talino/Revalo, mortis la 5-an de aprilo 1944 en Talino/Revalo) estis estona ekonomikisto. Lia patro estis la butikisto Mart Rosenfeldt (1865-1943), kaj lia patrino Leena Rosenfeldt, naskonome Krivel (1872-1946).
Post la elementa kaj meza lernejoj, fine de 1914 li komencis sekvi unujarajn vesperajn kursojn ĉe la Talina Lernejo de Komerco, kaj en januaro 1916 li studentiĝis kiel eksterulo ĉe la komerca sekcio de la Talina reallernejo *Peetri*. De septembro 1915 ĝis li estis alvokita por militservo en januaro 1916, li laboris kiel helpkontisto en la Talina departemento de la Rusa Agrikultura Banko.

La partoprenis la Unuan Mondmiliton: En 1917, li studentiĝis ĉe la Paŭla Milita Altlernejo kaj tiam servis en la regimentoj estonaj en Vicebsko ĝis 1920 - kvankam la Estona Deklaro de Sendependo jam proklamiĝis en februaro 1918, daŭris ĝis 1920 ke la nova estona respubliko estis vere stabila kaj ĉesis provoj de ĉirkaŭaj armeoj konkeri ĝin. 

olimpika afiŝo
Reen en Estonio, li studentiĝis en la vesperaj studoj ĉe la komerca ministerio de la fakultato de juro de la Universitato de Tartu, ĝis li studentiĝis ĉe la fakultato de ekonomiko de la universitato en 1928.

Paralele al tiuj studoj, ekde majo 1921 li laboris ĉe la centra Banko de Estonio. De 1922 ĝis 1928, li estis oficisto en la sekcio pri pruntado de la centra banko, de 1928 ĝis 1933, estro de la kurentkonta fako kaj eksterlanda departemento, de 1933 ĝis 1940 direktoro kaj estrarano, kaj de 1941 ĝis 1943 manaĝero. De 1943 ĝis 1944 li estis direktoro de la Estona Centra Banko kaj estro de la banka sekcio de la Estona Komerca Ĉambro. En 1933, li estis nomumita kiel reprezentanto de centra banko en la Konsilio de la Ŝtata Ŝparfonduso. Lia subskribo estas sur la estonaj 10-kronaj monbiletoj de 1937 kaj 1940 kaj la 100-kronaj monbiletoj de 1935.

En 1924, li geedziĝis kun Agnia, naskonome Kuusik (1904-1993), kaj ili havis tri filinojn. En 1939, li aĉetis la loĝejon de malnovaj servistoj de la kastelo Kadrioru sur Poska strato por sia familio.

Johannes Rosenfeldt portis la estonan flagon ĉe la malferma ceremonio de la Vintra Olimpiko 1936 en Garmisch-Partenkirchen, Nazia Germanio, sed li ne partoprenis kiel atleto.

Fontoj
------

* *Tiu ĉi teksto principe baziĝas je la estona vikipedia teksto samnoma laŭ la stato de la 22-a de julio 2022.*
**John A. McDougall** (naskiĝis la 17-an de majo 1947) estas usona kuracisto kaj aŭtoro, kiu estas la kunfondinto, prezidanto kaj sola estrarano de *San Francisco–based Dr. McDougall's Right Foods Inc.* rekomendante la konsumadon de malalt-grasaj dietoj.

McDougall estas diplomiĝinto de College of Human Medicine de Miĉigana Ŝtata Universitato. Li faris sian internan deĵoron ĉe Queen's Medicina Centro en Honoluluo, Havajo, en 1972 kaj sian medicinan restadejon ĉe la Universitato de Havajo. Li estas atestita kiel internisto fare de la Estraro de Interna Medicino kaj la Nacia Estraro de Kuracistoj.

En 1965, en la aĝo de 18, McDougall suferis apopleksion, kiun li atribuis al alta produkta dieto.

Inter 1973 kaj 1976, McDougall laboris kiel kuracisto ĉe Hamakua Sugar Plantation en Havajo. Inter 1986 kaj 2002, li lanĉis vegetaran dietan programon en hospitalo St. Helena en Napa Valley, Kalifornio. Inter 1999 kaj 2001, li prizorgis dietan programon por la Blue Cross Blue Shield Association en Mineapolo, Minesoto.

McDougall estas en la konsila komisiono de Naked Food Magazine, por kiu li ankaŭ regule kontribuas per artikoloj, kiuj subtenas plant-bazitan dieton.

* Kategorio John A. McDougall en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 638360
* GND: 1161205101
* LCCN: n85144631
* VIAF: 310636901
* ISNI: 0000 0000 6751 0671
* SUDOC: 242281885
* NKC: xx0061379
 |
**Attila VÁRI,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vári Attila** estas hungara akvopilkisto, trejnisto, politikisto. Lia moknomo estas *Doki*.

Attila Vári naskiĝis la 26-an de februaro 1976 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Attila Vári komencis sportadi en 1984, post 3 jaroj li ekŝatis la akvopilkon. Lia unua sukceso estis en 1993, kie li estis membro de la junulara nacia teamo atinginta la unuan lokon en eŭropa ĉampioneco. Li faris sian debuton en la hungara nacia teamo en 1997. Li estis ano de la hungara ormedala akvopilka teamo en someraj olimpikoj de 2000 kaj de 2004, intertempe en 2003 li estis monda ĉampiono Barcelono. En 2000 li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Universitato de Budapeŝto. En 2009 li translokiĝis al Pécs, kie li havis postenon inter 2010-2019. Ekde 2010 li estis ankaŭ trejnisto. Li estis kandidato pri urbestro sensukcese en 2019, poste li estas politikisto en la municipa kunsido. Li estas membro de Fidesz. Li ricevis sportajn kaj ŝtatajn premiojn inter 1995-2004. Lia edzino naskis du gefilojn (2003, 2007).

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑

Fontoj
------

* Hungara vikipedio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 488874
 |
**Barbara BOUCHET** (naskita Barbara Gutscher, je la 15-a de aŭgusto 1943) estas germana aktorino kaj entreprenistino kiu vivas kaj laboras en Italio. Ŝi agis en pli ol 80 filmoj kaj televidaĵoj kaj fondis kompanion, kiu produktis videojn kaj librojn. Ŝi ankaŭ posedas kaj funkciigas gimnastikejon.

Ŝi naskiĝis en Sudetoj dum la Dua Mondmilito, poste ŝia familio estis metita en rifuĝintejon en la usona okupregiono de Germanio. Al ili estis koncedita permeso elmigri al Usono sub la humanaj dispozicioj de la Deplaced Persons Act [dekreto de senhejmaj homoj] de 1948. Ŝia familio loĝiĝis en Kalifornio.

Dum la 1960-aj jaroj, ŝi iĝis dancistino ĉe televidkanalo KPIX-TV. Ŝi aperis en malgrandaj roloj en filmoj kiel *John Goldfarb, Please Come Home* (1964), *In Harm's Way* (1964), kaj *Agent for H.A.R.M.* (1966). En *Casino Royale* (1967), Bouchet rolis la sekretariinon Miss Moneypenny. Ŝi aperis en magazino *Playboy* en 1965 kaj 1967. En 1968, ŝi aperis en *Star Trek* dum epizodo "By Any Other Name" (1968), kaj aperis en muzikfilmo *Sweet Charity* (1969) kiel Ursula.

En 1970 ŝi translokiĝis al Italio kaj komencis aktori en erotikaj komedioj kiel Il debito coniugale, Il prete sposato, Le calde notti di Don Giovanni, L'amica di mia madre, La moglie in vacanza... l'amante in città, suspensoj kiel L'uomo dagli occhi di ghiaccio, La tarantola dal ventre nero, Milano calibro 9, Alla ricerca del piacere, Forza 'G', Quelli che contano, Con la rabbia agli occhi, kaj hororfilmoj kiel Non si sevizia un paperino kaj Per le antiche scale, inter aliaj.

Dum 1980-aj jaroj, ŝi komencis aperi en italaj televidaĵoj kiel The Scarlet and the Black (kunproduktaĵo de usona, brita kaj itala televidoj), *Quelli della speciale* kaj *Immagina*, kion ŝi faras ĝis hodiaŭ. 

En la komenco de la 21a jarcento ŝi laboris en usona filmo Gangs of New York.

* Kategorio Barbara Bouchet en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 637009
* GND: 1062351924
* LCCN: nr2001006294
* VIAF: 7314899
* ISNI: 0000 0001 1437 2946
* SUDOC: 248229427
* BNF: 138917182
* MBA: e5d7d12a-0b71-449f-a4b4-9e3a9237ceb9
* NKC: xx0188370
* BNE: XX1219917
 |