recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Villadangos del Páramo** [biljaDANgos delPAramo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *El Páramo* (Altebenaĵo aŭ Stepo), en la sudo de la provinco. *Villadangos del Páramo* estas komprenebla etimologie kiel *Vilaĝo de Eneko de la Paramo*, kie Eneko estas eŭska nomo de reloĝanto, kiu eble rilatis al la Jakoba Vojo, kaj estas alia simila loknomo Viadangos de Arbas en la montaro de la provinco.

La provinco Leono en la regiono kaj *El Páramo* en la provinco.
Komarkoj de la provinco Leono; *El Páramo* (Altebenaĵo) sude, grizkolora.
Preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Barrio de la Estación, Celadilla del Páramo, Fojedo del Páramo kaj Villadangos del Páramo, okupas totalan areon de 44,93 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 214 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 150 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 22 km de Leono, provinca ĉefurbo; estas apuda lageto.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. En 1111 okazis batalo inter galegoj kaj aragonanoj. En 1788 Karolo la 3-a kreis la titolon de Markizo de Villadangos, kiu daŭris probable ĝis 1837. 

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

En 1936 kadre de la Hispana Enlanda Milito sed en areo tute kontrolita de la partio de Francisco Franco ĉirkaŭ 85 arestitoj devenaj el la prizon-koncentrejo de Sankta Marko de Leono, en diversaj momentoj estis mortpafitaj ĉe Villadangos del Páramo kaj poste enterigitaj amase fare de lokanoj. Post unu jardeko de esplorado kaj post iu speco de referendumo per kiu grupo de lokanoj klopodis bremsi la aktivecon, laŭ la Leĝo de Rekuperado de la Historia Memoro nur en 2022 familianoj de la mortpafitoj sukcesis pere de teknikoj de la Asocio por la Rekuperado de la Historia Memoro (ARMH laŭ hispanlingvaj sigloj) ekmalfermi unu de la komunaj elfosejoj kien estis ĵetitaj liaj mortpafitaj familianoj. Ili estis skabenoj, instruistoj, socialistoj, ktp. Ankaŭ la dekstrula regiona registaro kontraŭas la aferon.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----

1. ↑  Natalia Junquera, Una grieta frente al odio y el olvido en plena negociación entre el PP y Vox El País Madrid - 28 feb 2022 - Alirita la 28an de Februaro 2022.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 758654
* LCCN: n93096694
* VIAF: 149075555
 |
**Villafeliche** [biljafeLIĉe] estas municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas apuda Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo *Villafeliche* estas etimologie komprenebla kiel *Vilaĝo de Felikso*.

Geografio
---------

Villafeliche estas municipa teritorio en la sudoriento de la komarko *Comunidad de Calatayud*, kie ĝi estas sude de Montón. 

La loĝloko Villafeliche mem estas je 92 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 638 msm en la Iberia Sistemo, sur la valo de la rivero Jiloca estante la sepa loĝloko tie antaŭ la enfluejo de la rivero ĉe Calatayud. 

Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 Sagunto-Burgos. La plej proksima loĝloko estas Montón.

Historio
--------

Restaĵoj de la kastelo super la loĝloko.
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud. Estis kastelo en la Mezepoko pro la situo en la lima areo inter Kastilio kaj Aragono.

Ekde la 16-a jarcento ekestis fabrikadon de pulvoro uzante la energion de la propra rivero Jiloca, la salpetron de Épila, la sulfuron devenan de la minejoj de Teruelo kaj la vegetalan karbon, produktitan de la propraj lokanoj. En 1764 funkciis 165 pulvormuelejoj kaj en 1800 ĉirkaŭ 200. La komplekso formis la Reĝajn Fabrikojn de Pulvoro de Villafeliche. Nun temas pri antaŭindustria pejzaĝo.

Komplemente estis ankaŭ tradicio de ceramiko, kaj por ujigi la pulvoron kaj por hejma uzado.​ 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Villafeliche kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 147 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.

Dum kvardek jaroj (10 regotempoj) la urbestro estis sama persono, nome Agustín Caro Esteban de la socialisma partio PSOE.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. 

Ĉefaj altiraĵoj estas la mudeĥara preĝejo, restaĵoj de kastelo, ermitejo, krucmonumento "peirón", kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Villafeliche en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803277
 |
**Villafrades de Campos** [biljaFRAdes deKAMpos] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco. *Villafrades de Campos* estas etimologie komprenebla kiel *Vilaĝo de la Fratoj de Kampoj* alude al la monaĥoj benediktanoj de Sahagún kiu reloĝigis en 921 la areon.

Villafrades de Campos en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,7 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 61 loĝantojn. Ĝi perdis 600 loĝantojn el la 1930-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 66 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Parto de la municipa teritorio estas integrita ene de la Birdoprotekta Areo ZEPA La Nava - Campos Norte​ apartenanta al la Reto Natura 2000.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Plej frua mencio de Villafrades de Campos estis de 921. Iam la nomo estis *Ecclesias Albas* (Blankaj Preĝejoj), toponimo kiu evoluis al Grijasalbas, kiel ĉe la Guijasalbas en Segovio, eble reloĝata el Villafrades.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Johano Evangeliisto, de la 16-a jarcento.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764210
 |
**7369 *Gavrilin*** estas malgranda, treege hela kaj malrapide rotacianta duopa marsrenkonta asteroido.

Malkovro
--------

Ĝi estis malkovrita la 13-an de januaro 1975 de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, de 2014 en Respubliko Krimeo, *de facto* en Rusio).

Nomo
----

Ĝi estis nomita en memoro de la rusa sovetunia komponisto Valerij Aleksandroviĉ Gavrilin (cirile: *Валерий Александрович Гаврилин*, 1939–1999).

Orbito
------

Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.

Ĝia discentra orbito ekstere, malproksime tanĝas tiun de Marso sed ĝia orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo : ĝia marsa MOID estas 0,25387 astronomia unuo, tie estas 37,978 milionoj da km.

Satelito
--------

Ĝia satelito estis malkovrita fare de D. Higgins, P. Pravec, P. Kušnirák, K. Hornoch, J. Vilagi, D. Pray, Š. Gajdoš, L. Kornoš, M. Husarik, M. Pikler, kaj G. Cervak per observoj de ĝia luma kurbo inter la 28-a de decembro 2007 kaj la 15-a de februaro 2008; ĝi estis anoncita en oktobro 2008.

Ĝi havas diametron de almenaŭ 1,67 km (32% de tiu de la centra korpo). Ĝi orbitas je distanco de ĉ. 19 km kun orbita periodo de 2,047 ± 0,0008 tagoj (49,12 horoj); ĝia rotacia periodo ankaŭ estas 49,12 h : ambaŭ korpoj estas en ligita rotacio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle (7369) Gavrilin; paĝo de Wm. Robert Johnston
* Parametroj kaj simulado de orbito ĉe *JPL Small-Body Database Lookup* angle
* Objekto ĉe Minor Planet Center angle
* Objekto ĉe *Space Reference* angle

| Antaŭe: | Listo de asteroidoj (7001 - 8000) | Poste: |
| --- | --- | --- |
| *7368 Haldancohn* | **7369 *Gavrilin*** | *7370 Krasnogolovets* |
**Villacarralón** [biljakaraLON] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de Campos* en la nordo de la provinco. 

Villacarralón en la provinco Valadolido.
La *Tierra de Campos* de la provinco Valadolido, viole, norde.
Fasada muro de la sonorilturo de la preĝejo de Sankta Petro.
Ermitejo sub neĝo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 17,54 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 72 loĝantojn. Ĝi perdis 70 loĝantojn el la 1991 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 78 km de Valadolido, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas integrita en la Birdoprotekta Areo ZEPA La Nava - Campos Norte​ apartenanta al la Reto Natura 2000.

Historio
--------

En la areo oni trovis arkeologiajn restaĵojn de ceramiko de la unua Ferepoko kaj de "terra sigillata" el romianoj. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. El historiaj epokoj restis du blazondomoj.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria konstruita el 1779 el briko kaj de novklasika stilo, baroka retablo kaj sonorilturo; la ermitejo rekonstruita en la 21a jarcento; kaj restaĵo de iama preĝejo de Sankta Petro el kiu restis mirakle nur la fasada muro de la sonorilturo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 764208
 |
Municipa teritorio de Villacarriedo, centroriente de Kantabrio.
**Villacarriedo** [biljakaRJEdo] estas municipo en centrorienta Kantabrio, Hispanio, en la komarko *Valles Pasiegos* kaj subkomarko Pas-Miera.

Geografio
---------

Palaco de Soñanes.
Ĝi limas norde kun Saro kaj Villafufre, sude kun Vega de Pas kaj Selaya, okcidente kun Santiurde de Toranzo kaj oriente kun San Roque de Riomiera. La municipo estas sur la baseno de la rivero Pas, en la subkomarko Pas-Miera, trafluata de la rivero Pisueña, ĉefa alfluanto de Pas.

La areo enhavas herbejojn kaj senarbarigitajn montetojn; krome estas indiĝenaj arbaroj de kverkoj kaj fagoj, kie abundas naturaj bestoj.

Demografio
----------

Por areo de 50,74 km² estas 1 625 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La 1 636 loĝantoj (2016) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: 

Preĝejo de Sankta Kristoforo en Abionzo.
* Abionzo, 142 loĝ. 4 el kiuj dise.
* Aloños, 147 loĝ. 35 el kiuj dise.
* Bárcena de Carriedo, 125 loĝ. 34 el kiuj dise.
* Pedroso, 50 loĝ. 8 el kiuj dise.
* Santibáñez, 217 loĝ. 94 el kiuj dise.
* Soto, 20 loĝ. ĉiuj dise.
* Tezanos, 379 loĝ. 123 el kiuj dise.
* Villacarriedo (ĉefurbo), 552 loĝ. 2 el kiuj dise.

La rura karaktero de la municipo kaj ties izoligo favoris malpliigon de la loĝantaro komencita en la 1940-aj jaroj konstanta ekde tiam; oni perdis milon da loĝantoj ekde tiam.

Demografia evoluo| 1900 | 1910 | 1920 | 1930 | 1940 | 1950 | 1960 | 1970 | 1980 | 1990 | 2000 | 2005 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2.417 | 2.563 | 2.502 | 2.613 | 2.774 | 2.463 | 2.485 | 2.354 | 2.224 | 2.097 | 1.758 | 1.699 |

Fonto: INE

Ekonomio
--------

Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado. Sed nuntempe oni transiris iome al turismo kaj industrio. Ĉiuokaze ankoraŭ 36,9 % de la laboristaro de la municipo dediĉas sin al la unuaranga sektoro, 15,1 % al la konstruado, 10,8 % al industrio kaj 37,2 % al triaranga sektoro. 

Inter vidindaĵoj menciindas la tradicia arkitekturo kaj la preĝejoj ĝenerale, kaj precize la Palaco de Soñanes, la farinmuelejo de Santibáñez, la Lernejo Calasanz, kaj aliaj domegoj kaj blazondomoj.

Bildoj
------

* Antaŭa fasado de la Palaco de SoñanesAntaŭa fasado de la Palaco de Soñanes
* Lernejo CalasanzLernejo Calasanz

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 783808
 |
Municipa teritorio de Villaescusa, norde de Kantabrio.
**Villaescusa** [biljaesKUsa] estas municipo en norda Kantabrio, Hispanio, en la Komarko Santandero, nome en la suda arko de la Golfo de Santandero.

Geografio
---------

Ĝi limas norde kun El Astillero, okcidente kun Piélagos kaj Castañeda, sude kun Santa María de Cayón kaj oriente kun Medio Cudeyo kaj Penagos.

En tiu municipo estas unu de la du enirejoj al la Naturparko Cabárceno.

Demografio
----------

Por areo de 28,02 km² estas 3 958 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La 3 958 loĝantoj (2010) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: La Concha (ĉefurbo), Liaño, Obregón kaj Villanueva de Villaescusa (preĝejo en la foto de la tabelo).

Villaescusa kreskiĝis en la lastaj jaroj, ĉar la municipo estas ene de la ĉirkaŭurbaro de Santandero kaj ties loĝejoj estas pli malmultekostaj. Villaescusa estas bone komunikita kun Santandero kaj aliloke.

Demografia evoluo| 1900 | 1910 | 1920 | 1930 | 1940 | 1950 | 1960 | 1970 | 1980 | 1990 | 2000 | 2007 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2.970 | 3.209 | 3.489 | 3.390 | 3.302 | 2.969 | 3.352 | 3.266 | 3.061 | 2.937 | 3.177 | 3.468 |

Fonto: INE

Ekonomio
--------

Ĉirkaŭ 5 % de la laboristaro de la municipo dediĉas sin al la unuaranga sektoro, 16,3 % al la konstruado, 21,8 % al industrio kaj 56,9 % al triaranga sektoro, kiu hegemonias. Temas pri unu de la zonoj kun plej granda loĝdenso de Kantabrio. Villaescusa estas sidejo kaj altirejo de nombraj entreprenoj kaj industrioj, multaj el ili grupigitaj en parkoj en la ĉirkaŭoj de Villaescusa. 

Inter vidindaĵoj menciindas la Bieno Rosequillo en La Concha, Havaĵo de Kultura Intereso kun kategorio de monumento. La Ponto de Solía, en la sama loko, estas Katalogita Havaĵo.

Bildoj
------

* Enirpordego de Bieno Rosequillo en La Concha.Enirpordego de Bieno Rosequillo en La Concha.
* Liaño.Liaño.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de municipoj de Kantabrio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 784118
 |
**Villafranca de Ebro** [biljaFRANka DEbro] estas municipo de Hispanio, en la sudorienta parto de la Komarko Zaragozo kies ĉefurbo estas Zaragozo mem, sed ankaŭ oni konsideras kiel ĉefurbo Utebo-n, se oni ne konsideras tia Zaragozon, kiel provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas en la centroriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Villafranca de Ebro estas municipa teritorio en la sudorienta parto de la Komarko Zaragozo, kie ĝi okupas teritorion sudoriente de Alfajarín kaj norde de Osera de Ebro. La aŭtovojo *Autovía del Nordeste* (kaj poste paga AP-2) kaj N-2 komunikas kun Zaragozo nordokcidente, kaj kun Osera de Ebro sudoriente. 

La loĝloko Villafranca de Ebro mem estas je nur 27 km sudoriente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je la maldekstra bordo de la rivero Ebro. Ĝi estas sur 176 msm. La loĝloko mem estas tute inter Nuez de Ebro kaj Osera de Ebro rande de tri meandroj de la rivero Ebro laŭ la ŝoseoj. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| *Nordokcidente:* Alfajarín | *Norde:* Alfajarín kaj Farlete | *Nordoriente:* Monegrillo |
| *Okcidente*: Nuez de Ebro |  | *Oriente:* Pina de Ebro kaj Osera de Ebro |
| *Sudokcidente:* El Burgo de Ebro | *Sude:* Fuentes de Ebro | *Sudoriente:* Osera de Ebro |

Historio
--------

La preĝejo de Sankta Mikaelo.
Estis iam setlejo de araboj, kiuj lasis irigacian reton. Post la konkero fare de kristanoj, granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610, kio rezultos en ekonomia kaj demografia krizo. 

Villafranca, kun Osera de Ebro kaj Nuez de Ebro inter aliaj lokoj, apartenis al la baroneco de Alfajarín, kiu dum la 14-a jarcento apartenis al la familio Cornel. En 1468 la baroneco ekapartenis al Gaspar de Ariño, fondinto de sendependa baroneco de Osera, en 1491. Baldaŭ Villafranca ekapartenis al Villalpando-Funes, senjoroj de la baroneco de Quinto. Sukcedantoj estis ekde 1626 Markizoj de Osera. 

La dekreto de forpelo de moriskoj de 1610 forigis multajn familiojn el la loko. Juan Miguel Iñíguez y Eraso estis nomumita unua Markizo de Villafranca de Ebro pro decido de Filipo la 5-a en 1703. La markizo konstruigis palacon.

Villafranca de Ebro demografie kreskiĝis fakte jam ekde la dua duono de la 19-a jarcento. Kelkaj loĝlokoj de la provinco perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en Villafranca de Ebro tute male, oni plialtiĝis ĝis nunaj 848 (2022) ĉefe jam en la 21-a jarcento pro proksimeco al la ĉefurbo (dormurbo) kaj al la komunikvojoj de la akso de la valo de Ebro.

Ekonomio
--------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo, brutobredado, kaj sekva nutrindustrio, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Sed ĉefa rimedo nune estas industrio. 

El vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la palaco de la markizo, kaj naturaj lokoj ĉe la rivero.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Villafranca de Ebro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 808229
 |
**Villafáfila** [biljaFAfila] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. *Villafáfila* estas etimologie tradukebla al *Vilaĝo de Fávila*, alude al ofta nomo en tiama nordokcidento de Iberio. La loko estas tre fama pro la Natura Rezervejo de la Lagetoj de Villafáfila, iama salekspluatejo, nuna grava areo por akvobirdoj (anseroj), ebenbirdoj (otidoj) kaj migrobirdoj. Tiukadre ansero aperas sur blua fono en la blazono.

Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco Zamora.
Preĝejo.
La trezoreto.
La lagetoj.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 73,99 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 475 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 44 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. 

Estas atestaĵoj de prahistoria kaj romiepoka loĝado; la trezoreto de Villafáfila, trovita en 1921, el la 7-a jarcento, en epoko de visigotoj, atestas ankaŭ loĝado en tiu epoko. Konsistas el diversaj aĵoj el oro kaj bronzo el kio elstaras tri krucoj (nun en la Muzeo de Zamoro), kiuj aperas en la suba duono de la blazono. En Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 936. Ĝi apartenis poste al la Ordeno de Santiago. En la 27a de junio 1506, Fernando la 2-a de Aragono subskribis tie interkonsenton kun sia bofilo Filipo la 1-a de Kastilio (la venontan tagon en Benavente) agnoskantan la supozitan malkapablon regadi de respektive filino kaj edzino Johana de Kastilio. Poste Karlo la 5-a vendis Villafáfila kiel senjorlandon.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura, natura kaj rura turismo plie ekgravis.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755945
* VIAF: 316733573
 |
**Villafuerte de Esgueva** [biljaFŬERte desGEba] estas municipo en la nordoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Valle del Esgueva* (Valo de Esgeva) en la nordoriento de la provinco. *Villafuerte de Esgueva* estas etimologie komprenebla kiel *Forta Urbo de Esgeva*.

Villafuerte de Esgueva en la provinco Valadolido.
La *Valle del Esgueva* de la provinco Valadolido, ruĝe, nordoriente.
La kastelo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 26 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 86 loĝantojn.

Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 42 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas angule kun la provinco Palencio. Ĝia municipa teritorio estas trapasata de la rivero Esgueva.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.

La unua dokumentita mencio datas de 1192 kaj en 1214 oni mencias la superulon de la Ordeno de Kalatravo kiel senjoro de la duono de la domaro.​ Inter 1434 kaj 1462, Diego González de Toledo aĉetis la senjorlandon kaj lia filo, Garci Franco de Toledo, membro de la riĉa familia de novkristanoj (eks-judoj), iĝis senjoro,​ renomis la loĝlokon kaj ekkonstruigis la kastelon ĉirkaŭ 1473.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la kastelo kun impona ĉefturo kaj stilo pri loĝeja ol militeca, la preĝejo de la 13a jarcento kun elementoj kaj romanikaj kaj mudeĥaraj.

Bildaro
-------

* La preĝejo.La preĝejo.
* La kastelo.La kastelo.
* La kastelo.La kastelo.
* La kastelo.La kastelo.
* Popola arkitekturo el kotobrikoj.Popola arkitekturo el kotobrikoj.

Panoramo
--------

Panoramo

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Valadolido

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 765133
 |
***La Regenta*** estas la unua romano de Leopoldo Alas «Clarín», publikigita en du volumoj en 1884 kaj 1885. Granda parto de la kritikistaro konsideras ĝin kiel majstroverko kaj de Clarín kaj de la hispana romanaro de la 19a jarcento, kiel unu el la ĉefaj montroj de la naturalismo kaj de la progresisma realismo.

La romano, kies agado okazas en Vetusta, nome provinceca hispana urbo malantaŭ kies nomo kaŝis "Clarín" la ĉefurbon de Asturio, Oviedo, publikiĝis en Barcelono (Daniel Cortezo y Cía.) dum aliloke estigis veran skandalon, ĉefe en Oviedo. Ĉefa la eklazia hierarkio atakis akre la disvastigon de la verko.

Historio
--------

En provinceca urbo, Vetusta, loĝas Ana Ozores, de nobela malriĉigita familio, edzino de don Víctor Quintanar, regento (alta funkciulo), el kio devenas la kromnomo de "la Regenta". Ana edziniĝis kun don Víctor pro konvena nupto. Ŝi estas multe pli juna ol sia edzo, kun kiu ŝi sentas pli amikecon kaj dankemon ol vera edzinan amon, dum ŝi vivas inter soleco kaj enuo. Pro revemo ŝi iomete rifuĝiĝas en mistikismo, sed ŝia konfesisto, la altpostena pastro Fermín de Pas, seniluziigas ŝin kiel ŝi konstatas, ke vere li klopodas nur atingi ŝian virinan amon. Ŝi tiam falas en brakoj de Álvaro Mesía, fripona donĥuano, kun kiu ŝi havos amaferon absolute malproksima de ŝiaj romantismaj idealoj. La etosa subpremado socia kontraŭ la ĉefa rolulo Ana alproksimigas la romanon al la teorioj de la Naturalismo.

Ana Ozores estas rolulo enkadrita en la patologio de la spirito konata kiel bovarismo.

Sekvo
-----

La romano estis foje adaptita kaj al kino kaj al televido.

Referencoj
----------

1. ↑   "*La Regenta* y el mundo del joven Clarín"  Alirita la 21a de julio de 2013, hispane
2. ↑  Los especialistas califican a 'La regenta' como la mejor novela en castellano del siglo XIX  Alirita la 31an de axugusto de 2013, El Pais, 3a de decembro de 1984
3. ↑   "Leopoldo Alas *Clarín* - Vida y Obra: *La Regenta*"  Alirita la 27an de julio de 2013

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio La Regenta en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kompleta teksto de La Regenta
* Concordancias completas de *La Regenta* Arkivigite je 2014-11-29 per la retarkivo Wayback Machine PDF - ODT
Ŝablono:Informkesto insulo/zorgado/Bildo mankasŜablono:Informkesto insulo/zorgado/areo mankas

La insulo **Villegagnon** (en portugala: *Ilha de Villegagnon*, nomita "ilha de Serigipe" de indiĝenoj kaj "Ilha das Palmeiras" de la portugalaj kolonoj) estas insulo proksime al la buŝo de la granda Guanabara Golfo, ĉe la urbo Rio-de-Ĵanejro, Brazilo.

La 1an de novembro 1555 la franca vicadmiralo Nicolas Durand de Villegaignon, celante helpi hugonotojn trovi rifuĝejon kontraŭ la persekutado, estris ŝipareton dunavan kaj 600 soldatoj kun kolonaj hugenotoj kaj ekposedis insuleton Sergipe nun Villegagnon, en la Guanabara Golfo, antaŭ la marbordoj de la aktuala urbo Rio-de-Ĵanejro, kie li konstruis fortikaĵon nomita «Fort Coligny» honore al Gaspard de Coligny, hugenota admiralo kiu apogis la ekspedicion por protekti siajn samreligiulojn. Tio okazis kadre de klopodoj por establi francan kolonion en Sudameriko nome Franca Antarkto.

En 1560 Mem de Sá, nova guberniestro de Brazilo ricevis ordonon forpeli la francojn. Per 26 militŝipoj kaj 2 000 soldatoj, la 15an de marto 1560 li atakis dum tri tagoj kaj detruis «Fort Coligny», sed la francoj fuĝis al kontinento kaj restis tie helpitaj de la indiĝenoj. Instigita de du jezuitoj nome José de Anchieta kaj Manuel da Nóbrega, Mem de Sá ordonis sian nevon Estácio de Sá denove ataki. Tiu fondis la urbon Rio-de-Ĵanejro la 1a de marto 1565 kaj luktis kontraŭ la francoj dum du pluaj jaroj. Finfine la 20an de januaro 1567 venkis super la francoj kaj elpelis ilin for de Brazilo, dum la insulo restis por Brazilo.

Ekde 1938, la insulo estis hejmo de la Ŝiparmea Lernejo de Brazilo (*Escola Naval do Brasil*), pri kiu respondecas la Brazila Mararmeo.

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Voltaire en la hispana Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 821529
* VIAF: 8357150325553110090001
 |

Logo Wikimedia Commons Bildoj, sonoj kaj videoj pri temo Villegagnon en Vikimedia Komunejo
**Villegas** [biLJEgas] estas mezepoka loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la oriento de la komarko *Odra-Pisuerga*. La loknomo *Villegas* estas etimologie komprenebla kiel *Urbeto* aŭ *Vilao de Egas*, alude al iama reloĝanto (vidu suben en Historio).

Geografio
---------

Mezepoka muregarko.
Preĝejo de Sankta Eŭgenia en Villegas, kun malofta fortikeca embrazuro.
Preĝejo de Santiago Apostolo en Villamorón.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 24,593 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 90 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 65 el 1986. 

Demografia evoluo| 1986 |  | 1991 |  | 1996 |  | 2002 |  | 2007 |  | 2012 |  | 2021 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 155 |  | 140 |  | 135 |  | 122 |  | 104 |  | 101 |  | 90 |

Ĝi distas 40 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, estas ĉe la rivero Brullés kaj enhavas la loĝlokon Villegas kkaj ĝian kvartalon Villamorón. Ĝi estas inter Villadiego norde kaj Sasamón sude.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La tiam graflando Kastilio konkeris la valon Mena en la jaro 850. La grafo Rodrigo konkeri Amaya en 860, kaj reloĝigis la teritorion al la rivero Brullés ĉirkaŭ 880. Ĉefa nordaj transmontanoj estis kiuj tie setliĝis. Tiukadre la grafo Diego Rodríguez Porcelos ricevis du familiestrojn el orienta Asturio, nome Egas kaj Mauronta, kaj atribuis la orientan bordon de la rivero Brullés al Egas (kie estos Villegas) kaj la okcidentan bordon al Mauronta (kie estos Villamorón). Villegas unuiĝis al Villamorón ĉirkaŭ 1580 kaj iĝis unusola loĝloko kun du kvartaloj, apartenanta al senjorlando ĝis ĝi iĝis reĝlanda loko en 1752. 

Villegas formis parton de la *partido de Castrojeriz* en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon *Intendencia de Burgos*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj de Sankta Eŭgenia en Villegas kaj de Santiago Apostolo en Villamorón.

Bildoj
------

* Pordego de la preĝejo de Sankta Eŭgenia en Villegas, sub la sonorilturo.Pordego de la preĝejo de Sankta Eŭgenia en Villegas, sub la sonorilturo.
* Fortikeca sonorilturo de la preĝejo de Santiago Apostolo en Villamorón.Fortikeca sonorilturo de la preĝejo de Santiago Apostolo en Villamorón.
* Fontano en Villamorón.Fontano en Villamorón.
* Vinkelo en Villamorón.Vinkelo en Villamorón.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 775323
 |
**Antal Halmos** [halmoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Halmos Antal** estis hungara ekonomikisto, inĝeniero pri aviado, publikigisto.

Antal Halmos naskiĝis la  10-an de marto 1935(nun 1935-03-10) en Bakonysárkány.

Biografio
---------

Antal Halmos studis en instituto pri flugmaŝinoj en Moskvo, sed dum la hungara revolucio de 1956 li protestis pri la vortouzo *faŝisma*, tial poste li estis hejmenvokita. Li akiris maŝininĝenieran diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto kaj ekonomikan diplomon en Universitato Károly Marx. En la 1960-aj jaroj li havis postenojn pri flugmaŝinoj protektata plantojn aŭ en firmaoj pri eksportoj, en la sekva jardeko 7 jarojn en Barato same en firmao pri eksportoj. Hejmenveninta li estris eksportan firmaon, sed ekde 1987 li fondis propran firmaon. Precipe dum la emeritiĝo li ofte publikigis. Li edziĝis dufoje resume kun 2 idoj.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *A garasországi neokapitalizmus természetrajza* (1996)
* *Gondolatok a kapitalizmus (rendszerszintű) válságáról, avagy az összeomlás szélén állunk?*
* *Kolja, a nép ellenségének fia* (2010)
* *7 év a csodálatos Indiában és két nepáli túra*
* *Világok, népek, emberek* (2011)

Fontoj
------

* membiografio hungare kun foto
* membiografio hungare
* membiografio angle

Referencoj
----------



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 847267
 |


* Portalo pri Biografio
Panoramo de Longyearbyen en Julio.

**Longyearbyen** (Norveglingva prononco: [ˈlɔŋjiːrbyːən] (laŭvorte La longjara urbo, kaj tiele ankaŭ *Longjarurbo*) estas la plej granda setlejo kaj la administra centro de Svalbardo, Norvegio. Je Decembro 2015, la urbo havis 2,144 loĝantojn. Longyearbyen estas situa en la Longjara Valo kaj sur la bordo de la fjordo Adventfjorden, nome golfo de Isfjorden situa en la okcidenta marbordo de Spicbergo. El 2002, la komunuma konsilio de Longyearbyen havis multajn el la samaj respondecoj de municipo, kiaj instalaĵoj, edukado, kulturaj instalaĵoj, fajrbrigado, ŝoseoj kaj havenoj. La urbo estas la sidejo de Gubernio de Svalbardo. Ĝi estas la plej norda setlejo de ajna tipo kun pli ol 1,000 permanentaj loĝantoj.

La Universitata Centro en Svalbardo (norvege *Universitetssenteret på Svalbard AS*, **UNIS**) estas centro de esploro kaj supera eduka institucio kiu situas en la komunumo. Ĝi estas la plej norda eduka institucio en la mondo

Vidu ankaŭ
----------

* Tutmonda semkripto en Svalbard

* Longyearbyen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Longyearbyen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 48° 18′ 04″ N 3° 10′ 56″ O﻿ / ﻿48.30111 °N, 3.18222 °O﻿ / 48.30111; 3.18222 (mapo)

**Villemanoche** estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 661 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2011.

Geografio
---------

Villemanoche etendiĝas sur 14.39 km², kaj havis 661 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 46 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.

Historio
--------

La preĝejo (sankta Pregts) datiĝas de la 13-a jarcento.

Okaze de la municipa baloto de 2014 venkis en la komunumo S-ro Daniel Genty, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Villemanoche apartenas al la kantono de Pont-sur-Yonne, kies ĉefurbo estas Pont-sur-Yonne. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.

Esperanta vivo
--------------

Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (0,52% de voĉoj) en 2004 kaj 1 voĉdonon (0,50% de voĉoj) en 20014.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Yonne
* Kantono de Pont-sur-Yonne
**Aleksandra Żaryn** el domo Jankowska (naskiĝis la 25-an de februaro 1916 en Varsovio — mortis la 17-an de marto 2010) estis la pola bienulino kaj tradukistino, edzino de arkitekto Stanisław Żaryn, patrino interalie de historiisto Jan Żaryn.

Vivo
----

Dum la studentaj jaroj ŝi aktivis en Katolika Nacia Junularo kaj akademia animzorgado ĉe la preĝejo al Sankta Anna. Ŝi estis kunorganizantino de akademiaj preĝoĵuroj sur Jasna Góra (Klara Monto) en majo 1936.

Dum la dua mondmilito eŝi stis forpelita de germanoj kune kun la gepatroj el bieno en Kruchowo, apud Trzemeszno, kaj ekloĝis ĉe parencoj en Szeligi, apud Ożarów Mazowiecki. En tiu ĉi bieno ŝi kaŝis judojn. Pro helpo al vundita ribelanto en aŭgusto 1944 ŝi estis arestita kaj forveturigita al labora koncentrejo. En januaro 1945 ŝia familio estis denove deportita, ĉar la bieno en Szeligi estis transprenita kadre de t.n. agrara reformo.

En 1945 ŝi fondis kaj dum dekkelkaj jaroj gvidis legejon "Exlibris", gravan renkontiĝejon de la malnova varsovia intelektularo. Ŝi laboris en diversaj institucioj, interalie de 1964 en la Nacia Muzeo en Varsovio kaj en la 1970-aj jaroj en Internacia Protekto-Konsilio de Historiaj Monumentoj kaj Historiaj Lokoj. Ŝi ankaŭ okupiĝis pri tradukado en la francan lingvon de sciencaj verkoj pri historio, arkitekturo kaj konservado de monumentoj.

Ekde 1980 ŝi estis membro de Sendependa Aŭtonomeca Sindikato "Solidareco" en Ministerio pri Kulturo kaj Arto. Ĝis fino de la vivo ŝi agadis en entreprena societo "Arkonia". Ŝi estis distingita per la medalo Justulo inter la popoloj.

En 2007 ŝi publikigis en la "Bulteno de IPN" rememorojn sub la titolo *Podnieść życie z ruin* (Levi la vivon el ruinoj).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Aleksandra Żaryn, Podnieść życie z ruin "Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej", p. 139-146, majo-junio 2007, IPN. ISSN 1641-9561. pole


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 604318
* VIAF: 163219124
* ISNI: 0000 0001 1210 3427
* SUDOC: 076453189
* BNF: 12964635h
 |
Blue, la membroŝtatoj, verde la observantoj.
La **Internacia Organizaĵo por Migradoj** estas interregistara organizaĵo, fondita en 1951, kiu okupiĝas pri la migradoj. Kun sidejo en Ĝenevo, ĝi havas lokajn oficejojn en pli ol 100 landoj. Temas pri organizaĵo kreita per traktato inter suverenaj ŝtatoj, tamen, ĝi ne dependis de Unuiĝintaj Nacioj ĝis la 19-an de septembro 2016. Post subskribo kun Unuiĝintaj Nacioj , William Lacy Swing, ĝeneral-direktoro de IOM, deklaris ke IOM fariĝis la «Agentejo pri migrado de la Unuiĝintaj Nacioj»..

En la nuntempo en ĝi membras 127 ŝtatoj kaj aliaj 18 estas observantoj, kun la aldono de 76 interregistaraj kaj neregistaraj organizaĵoj. La IOM konsistas el fleksebla strukturo kun pli ol 440 oficejoj en 100 landoj.

La IOM estas la ĉefa organismo rilate al migrado, kaj laboras por garantii ordigitan kaj humanan migradon, disvastigi la internacian kunlaboradon pri la afero, helpi en la serĉado de praktikaj solvoj al ĝiaj problemoj kaj disponigi asistadon al la migrantoj kiuj ĝin bezonas.

La institucio de la Internacia Organizaĵo por Migradoj eksplicite rekonas la rilaton inter migrado kaj ekonomia, socia kaj kultura disvolviĝo, kaj ankaŭ la rajton je libera cirkulado.

Ĉirkaŭ 3,4% de la monda loĝantaro konsistas el migrantoj, pro konfliktoj, naturaj katastrofoj au ekonomio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Internacia Organizaĵo por Migradoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Retpaĝo de la Internacia Organizaĵo por Migradoj

Moduloj pri mondaj problemoj el malsamaj vidpunktoj : Migrado Arkivigite je 2018-04-10 per la retarkivo Wayback Machine

Vidu ankaŭ
----------

Migrado

Danco iranstile, filmo pri ne-leĝa rifuĝinto

SOS-Infanvilaĝo

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  (franca) Journal des Nations unies, (pdf), Unuiĝintaj Nacioj, 19-a septembro 2016.
2. ↑  (angla) High-level plenary meeting on addressing large movements of refugees and migrants Arkivigite je 2016-11-21 per la retarkivo Wayback Machine, Unuiĝintaj Nacioj, 19-a septembro 2016.
3. ↑  Renée Triolle, Alia rigardo al migrado, revuo Esperanto, p. 35, n-ro 1332 (2), februaro 2019
 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 368913
* GND: 5015810-7
* LCCN: no90018047
* VIAF: 158982589
* ISNI: 0000 0004 0522 5946, 0000 0000 9227 0825, 0000 0001 2299 4331
* SUDOC: 028037707
* BNF: 11995373z
* NLA: 35788806
* BIBSYS: 97046548
* NKC: ko2002159683, kn20021120006 kn20100317007, ko2002159683, kn20021120006
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por aliaj signifoj, bv. rigardi la apartigilan paĝon: Villeneuve |

**Villeneuve-lès-Avignon** estas franca komunumo en la regiono Okcitanio (france *Occitanie* [ɔksitaˈni], okcitane *Occitània* [utsiˈtanjɔ], katalune *Occitània* [uksiˈtanjə]), historie en Langvedoko-Rusiljono. Ĝi apartenas al la departemento Gard kaj la arondismento de Nîmes, kaj estas sidejo de samnoma kantono de Villeneuve-lès-Avignon. Fine de 2020 en la komunumo vivis 12 848 loĝantoj.

Inter esperantistoj la urbo aparte konatiĝis en somero 1957, kiam la Internacia Junulara Kongreso de TEJO okazis tie.

Partneraj urboj
---------------

* Rheinbach (Germanio) ekde 1960
* Peñíscola (regiono Valencilando en Hispanio) ekde 1972
* San Miniato (regiono Toskano en Italio) ekde 1992
* Gíthio (Γύθειο, Peloponezo en Grekio) ekde 1997

Historio
--------

turo *Philippe le Bel* (Filipo la bela)
En la 5-a jarcento piede de la monto *Andaon* fondiĝis abatejo konsekrita al la kristana sanktulo Andreo, ĉirkaŭ kiu iom post iom ekestis loĝloko.

Fondodato de la urbo konsideratas la jaro 1292, kiam la franca reĝo Filipo la 4-a, nomata "Filipo la bela", fiksis kontrakton kun la abatejo, kiu antaŭvidis la starigon de fortikaĵo kaj turo vidalvide de Avinjono, por protekti la abatejon situanta ĉe la tiutempa limo de la regno. La loĝloko ĉe la abatejo kaj la nova fortikaĵo komence *Villeneuve de Saint-André près Avignon* ("novurbo de Sankta Andreo ĉe Avinjono") havis multajn privilegiojn.

Dum la papoj vivis en Avinjono, ili kaj kardinaloj starigis imponajn palacojn en la urboj, kiuj ankoraŭ nun dominas la urban impreson. Ankaŭ post la reveno de la papoj al Romo, la urbanoj pro la privilegioj kaj la daŭra ĉeesto de riĉaj monaĥejoj tenis prosperan bonstaton.

Dum la Franca Revolucio de 1789 la urbo Villeneuve iĝis centro de kantono. En la 19-a jarcento la loko iĝis preferata vivejo por riĉaj civitanoj de Avinjono, kiuj de ĉi tie havis belan panoraman rigardon al sia urbo. Grandkvante nuntempe ankoraŭ estas same: daŭre multaj riĉaj civitanoj laborantaj en Avinjono vivas en la urbo.

Vidindaĵoj
----------

* Monaĥejo *Notre-Dame-du-val-de-Bénédiction*
* Fortikaĵo *Saint-André*
* Turo *Philippe Le Bel*

Esperanto
---------

En 1957 la Internacia Junulara Kongreso okazis en Villeneuve-lès-Avignon sed kun partopreno de nur 30 personoj; tiam okazis la unua oratora konkurso, en kiu venkis juna Carlo Minnaja.

Vidu ankaŭ
----------

* Villeneuve-lès-Avignon (stacidomo)
* Komunumoj de Gard

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Villeneuve-lès-Avignon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala urba retejo
Turo de la iama Miĥaelo-kirko
La komencoj de la **Preĝejo Sankta Miĥaelo** (germane: *Michaeliskirche*) je Ohrdruf, Germanio, reiras ĝis en la tempo de misioepiskopo Bonifaco ĉ. 724/725 p.K. El ĉi tiuj komencoj, malgranda kapelo, ekestis post ruiniĝoj kaj urbobrulegoj de pluraj postsekvantaj konstruaĵoj. Ĝis nun konserviĝis la kvadrata turo el la 15-a jarcento, masonita el rompŝtonoj. Ĝi transdaŭris kiel ununura konstruaĵo la grandajn urbobrulegojn de 1753 kaj 1808, same kiel la bombatakojn de 1945. En la postmilita tempo la turo estis kovrita per simpla betontegmento kaj tiel transdaŭris la jarojn de la GDR. Ekde 1999 tamen la nun restaŭrita turo estas denove ekkonilo de la urbo kaj nun brilas en sia malnova beleco.

Nun la turo de Miĥaelo-kirkoloĝigas malgrandan kapelon kaj ekspozicion pri sia historio. Kadre de la restaŭrado ekestis ankaŭ pliaj ĉambroj en la Michaelis-turo, uzeblaj por multspecaj aranĝoj. Ankaŭ eblas vizite la turon kadre de ĉiĉeronado.

Unu el la orgenistoj ĉe Miĥaelo-kirkoestis la tridek jarojn pli aĝa frato de Johann Sebastian Bach, Johann Christoph, kiu tenis la postenon ekde 1690. Kelkan tempon estis sub la ombro de Miĥaelo-kirko ankaŭ lerneja komplekso de Gymnasium Gleichense.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Michaeliskirche (Ohrdruf) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de Evang.-Luth. Kirchgemeinde Ohrdruf kun Informaro
* Turo de la Michaeliskirche ĉe Thüringen.info
La **Universitato de Mannheim** (germane ***Universität Mannheim***, mallongigite **UniMa**) estas publika universitato en Mannheim, Baden-Virtembergo. Fondita en 1907 kiel *urba komerca kolegio* kaj universitato ekde 1967, ĝi estas unu el la pli junaj universitatoj en Germanio. Ĝi estas bazita en Mannheim Castle kaj sekvas la tradicion de la Elekta Palatinata Akademio de Sciencoj, fondita en 1763. 

La universitato specialiĝas pri ekonomia politiko kaj teorio pri komerca administrado, kaj havas ĉirkaŭ 12,000 studentojn por 2021, el kiuj 1,700 estas internaciaj studentoj .

Nuntempe, la Universitato de Mannheim estas unu el la plej prestiĝaj institucioj en Germanio kaj elstaras en internaciaj rangotabeloj por kursoj pri ekonomiko, politika scienco, komerca administrado, psikologio, komputiko, historio, enamiĝa filologio kaj sociologio.​ La Komerca Lernejo de la Universitato havas la prestiĝan AACSB- akrediton, do apartenante al unu el la plej bonaj Komercaj Lernejoj en la mondo.

En 2005, la Mannheim Komerca Lernejo estis fondita, kiu ofertas kotizbazajn MBA- kursojn kaj administradtrejnadon. La gimnazio GESS sekvis en 2007, kiu estas apogita fare de la federacia Plejboneca Iniciato. 

La Mannheim Universitata Hospitalo, aliflanke, ne apartenas al la Universitato de Mannheim, sed estas filiigita al la Universitato de Hajdelbergo.

Organizo
--------

La universitato ofertas bakalaŭrojn, magistron kaj ŝtatekzamenajn gradojn. Mannheim estas konata pro sia interdisciplinareco ; Multaj fakoj, ekzemple en la sociaj sciencoj, komputiko, juro aŭ homscienco, ofertas la ŝancon akiri solidan ekonomian scion kune kun la ĉefa temo. Precipe menciinda estas la bakalaŭro *pri kompania juro (LL.B.)*, kiu finiĝas post tri jaroj en jura kaj komerca administrado, rajtigas vin al magistro pri komerca administrado aŭ juro kaj samtempe - Mannheim-modelo - estas agnoskita kiel meza etapo de la ŝtata ekzameno.
La universitato havas kvin fakultatojn:

* Ekonomio kaj juro
* Komerca Administrado
* Sociaj sciencoj
* Filozofio
* Komerca matematiko kaj komerca informadiko

Referencoj
----------

1. ↑   Studierendenstatistik 2017/2018 (germane) (15 February 2018). Alirita 21 April 2021.
2. ↑   Rankings | University of Mannheim (angle). Alirita 12 February 2023.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 846549
* GND: 2024369-8
* LCCN: n80050266
* VIAF: 140265671
* ISNI: 0000 0001 0943 599X
* SUDOC: 02643105X
* BNF: 11867984z
* NLA: 35773959
* NKC: ko2003182760
 |
La **prezidanto de Israelo** estas la ŝtatestro de Israelo. La posteno havas oficperiodon de sep jaroj kaj prezidanto unufoje reelekteblas. Ekde la 7-an de Julio 2021, la nuna prezidanto estas eksa politikisto Isaac "Bougie" Herzog.

La prezidanton elektas la israela parlamento, la Kneset, per ordinara plimulto. La rolo de la prezidanto estas ĉefe reprezenta kaj simbola, kaj li esprimas la unuecon de la landanoj.

Ekde la estiĝo de la ŝtato en 1948, la ofico estas prufigura kaj do plejparte ceremonia, kaj la plenuma povo estas en la registaro kaj la ĉefministro. Sed inter la taskoj de la prezidanto estas subskribi leĝojn, atesti ambasadorojn de Israelo, ricevi ĉartajn leterojn de eksterlandaj ambasadoroj kaj subskribi traktatojn inter Israelo kaj aliaj landoj. La prezidanto ĉeestas oficialajn ceremoniojn de la ŝtato kaj reprezentas ĝin ekstere. Tamen la prezidanto havas kelkajn praktikajn povojn, el kiuj la plej elstara estas la povo forpardoni malliberulojn kaj ĝisdatigi la punojn de dumvivaj malliberuloj.

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Prezidanto de Israelo** en Vikimedia Komunejo
La **Prezidento de la Islama Respubliko Afganio** estas la ŝtatestro de Afganio.

Antaŭ la posteno de la Prezidento de la Islama Respubliko Afganio estis kreita en 2004, Afganio estis respubliko inter 1973 kaj 1992 kaj el 2001 antaŭen. Antaŭ 1973, ĝi estis monarkio. Inter 1992 kaj 2001, dum la Afgana enlanda milito (1992–96), la lando estis agnoskita kiel Islama Ŝtato Afganio kaj Islama Emirlando Afganio.

Hamid Karzai startis sian unuan kvin-jaran regotempon en 2004. Post sia dua regotempo en 2014, Ashraf Ghani Ahmadzai estis elektita kiel venonta prezidento. La 15-an de Aŭgusto 2021, nur kelkajn tagojn post la foriro de usonaj trupoj kiuj apogis lian reĝimon kaj kompletigante la praktikan rapidan ekkontrolon de la lando, talibanoj eniris en Kabulon dum Ghani foriris eksterlanden.

La prezidantaj balotoj ĉiam estas akompanataj de kresko de perforto forme de militaj operacoj, gerilaj kaj terorismaj atakoj. La 17-an de septembro 2019 oni informis ke 24 homoj pereis pro bomba ĉe antaŭbalota apud kunveno aranĝita de la prezidanto Ashraf Ghani.

Notoj
-----

1. ↑  Taliban orders fighters into Kabul as US evacuates embassy The Guardian, 15-an de Aŭgusto 2021, Konsultita la 15-an de Aŭgusto 2021.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Presidency of Afghanistan - Oficiala retejo de la Ofico de Prezidento de Afganio.

* Kategorio Prezidanto de Afganio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pavlo Tiĉina kun sia unua instruistino Serafima Moraĉevska
**Pavlo TIĈINA** (ukraine Павло Тичина; naskiĝis en 1891; mortis en 1967) estis ukraina poeto, publicisto, tradukisto, akademiano kaj ŝtata aganto de Ukraina Soveta Socialisma Respubliko.

Tiĉina, unu el la plej gravaj ukrainaj verkistoj de la 20-a jarcento, estas noviginto de la poezia formo en la ukraina lingvo. Li laboris kiel estro de Verĥovna Rada de USSR en du oficperiodoj (1953–1959), deputito de Verĥovna Rada de USSR de la 1-a kaj la 7-a oficperiodo; ministro de edukado (1943–1948); akademiano de Scienca Akademio de USSR (1929). Membro-korespondanto de Bulgara Scienca Akademio (1947); gajninto de Stalin-premio (1941) kaj Ŝevĉenka ŝtata premio (1962).

Tiĉina aŭtoris la tekston de la himno de Ukraina Soveta Socialisma Respubliko.

Fininte teologian seminarion en Ĉernihivo (1913) kaj veninte al Kievo, li tuj ekbrilis kiel delikata lirikisto - reprezentanto de ukraina simbolismo - per la poemaro *"La sunaj klarnetoj"* (1918) kaj sekvantaj 2-3 libroj. Sed post la apero de la poemo *"Partio gvidas"* (1933) kaj de la samtitola poemaro (1934), verkinte odon al Stalino, li fariĝis ĉefa poeto de stalinismo en la ukraina.

Li tradukis de la armena lingvo, la belorusa, la bulgara, la kartvela, la litova. Liajn verkojn esperantigis (Ukraina Stelo, 1991, 1) Andreo Rogov, Aleksandr Logvin, Paŭlo Moĵajev, Kris Long.

Referencoj
----------

1. ↑  Biografio de Tiĉina (ukraine)[*rompita ligilo*]

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pavlo Tiĉina en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Poemoj de Tiĉina (ukraine)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 129636
* GND: 118763296
* LCCN: n81024471
* VIAF: 95278949
* ISNI: 0000 0000 8167 9617
* SUDOC: 108910725
* BNF: 11040288x
* MBA: e7716516-c2dc-4e0e-a5f9-5695acaefd71
* NLA: 36089567
* BIBSYS: 90683536
* NKC: jn20000605371
 |