recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Riello** [RJEljo] estas municipo en la nordo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *Tierra de León*, en la nordo de la provinco, en tradicia areo Omaña, ĉe rivreo Omaña. *Riello* estas komprenebla etimologie kiel Rivereto, eble ĉar ĝi estas inter du rojoj. En ties teritorio estas la ruinoj de la kastelo de Benal.

Komarkoj de la provinco Leono; *Tierra de León* centroriente, flave.
Preĝejo.
Sanktejo de Pandorado.
Rivero Omaña.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de 39 loĝlokoj, nome Andarraso, Ariego de Abajo, Ariego de Arriba, Arienza, Bonella, Campo la Lomba, El Castillo, Castro la Lomba, Ceide y Orrios, Cirujales, Cornombre, Curueña, Folloso, Garueña, Guisatecha, Inicio, Manzaneda de Omaña, Marzán, Omañón, La Omañuela, Oterico, Pandorado, Riello, Robledo de Omaña, Rosales, Salce, Santibáñez de Arienza, Santibáñez de la Lomba, Socil, Sosas del Cumbral, Trascastro de Luna, La Urz, Valbueno, Vegarienza, La Velilla, Villadepán, Villar de Omaña, Villarín de Riello kaj Villaverde de Omaña, okupas totalan areon de 235,93 km² en la suda deklivaro de la Kantabra Montaro. Ĝi limas kun San Emiliano, Sena de Luna, Los Barrios de Luna, Murias de Paredes, Soto y Amío, Igüeña kaj Valdesamario.

Laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 616 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 2 000 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 46 km de Leono, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

Estis loĝado jam en Bronzepoko, sed tiuj lokanoj estis romiigitaj rilate al la orminado. En Mezepoko okazis reloĝado kaj plej fruaj mencioj de loĝlokoj estis de 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono. El la 14-a jarcento en epoko de Henriko la 2-a la loĝlokoj ekdependis de la Grafoj de Luna.

En 1984 oni planis akvorezervejon kiu estus inundinta sep loĝlokojn; estis protestoj kaj en 1993 oni haltigis la projekton.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj) kaj prie estas tri spikoj kaj kverkobranĉo en la blazono, krom ĉasado, fiŝkaptado, forstado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, gravega flaŭro, faŭno kaj geologio), kio pliigis pomalgrandan komercon kaj servojn. Ventogeneratoroj okazigis polemikojn kaj procesojn.

Fotaro
------

* Blazonturo en Riello.Blazonturo en Riello.
* Preĝejo de Rosales.Preĝejo de Rosales.
* Retablo de Rosales.Retablo de Rosales.
* Blazondomo.Blazondomo.
* Popolludejo.Popolludejo.
* Rosales.Rosales.
* Andarraso.Andarraso.
* Bonella.Bonella.
* El Castillo.El Castillo.
* Campo La Lomba.Campo La Lomba.
* Castro La Lomba.Castro La Lomba.
* Orrios de Ceide y Orrios.Orrios de Ceide y Orrios.
* Cirujales.Cirujales.
* Folloso.Folloso.
* Omañón.Omañón.
* La Omañuela.La Omañuela.
* Trascastro de Luna.Trascastro de Luna.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Leono

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 759989
* VIAF: 316733484
 |
Oksigenmezurilo por fingro aŭ (pulsa) oksi(gen)metro
Oksi(gen)mezurilo por fingro aŭ (pulsa) oksi(gen)metro
Oksigenmezurilo por fingro aŭ (pulsa) oksi(gen)metro
**Pulsa oksigenmetrio** estas netruda metodo, kiu permesas determini la procenton de oksigen-saturiĝo de hemoglobino en la sango de paciento per fotoelektra metodo.

Por plenumi ĉi tiun teknikon, oksigenmezurilo estas metita sur parton de la korpo, kiu estas relative diafana kaj havas bonan sangofluon, ekzemple la fingrojn /vidu la apudan foton/ aŭ la piedfingrojn aŭ la lobon de la orelo. La oksigenmezurilo aŭ (pulsa) oksi(gen)metro elsendas ondojn kun ruĝa kaj infraruĝa lumoj, kiuj pasas sinsekve de dissendilo al fotodetektilo tra la paciento. La optika denso de ĉiu ondolongo kaŭzita de arteria sango (pulsa komponento) estas mezurita, ekskludante venan sangon, haŭton, oston, muskolon, grason. Pere de ĉi tiuj datumoj eblas kalkuli la saturiĝon de la oksigeno en la sango.

Normala nivelo de oksigeno en la sango ĉe plenkreskuloj estas inter 95% kaj 100%. Oni devas rimarki, ke homoj diagnozitaj kun kronika obstrukca inflama malsano havos saturadon de malpli ol 95%.

Vidu ankaŭ
----------

* Pulso
* Saturiĝo de la oksigeno en la sango

* Pulsa oksigenmetrio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Pulsa oksigenmetrio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Registarestro** aŭ **Ĉefo de la Registaro** estas la persono kiu plenumas la estrecon de la plenuma povo kaj estas responsa pri la registaro de ŝtato aŭ de administra unuo en teritorio de tiu (subŝtato, provincio aŭ simile). La procezo de elekto de registarestro varias laŭlande kaj dependas, inter aliaj faktoroj, de la sistemo de regado uzata en la lando.

En parlamenta sistemo la persono, kiu plenumas la registarestrecon, povas esti: ĉefministro, kanceliero, kabinetestro, prezidanto de la Ministra Konsilantaro, prezidanto de la registaro, Taoiseach, aŭ en Birmo la registarestro estas la Konsilanto de Ŝtato.

En la landoj kun prezidentaj sistemoj, la registarestreco korespondas al la Prezidento de la Respubliko, kiu ankaŭ kaj samtempe estas la ŝtatestro. Ĝenerale, en tiuj politikaj sistemoj ne estas figuro kiu havas aŭtoritaton intermezan inter la prezidento kaj la ceteraj sekretarioj aŭ ministroj de ŝtato. Escepte estas prezidentaj sistemoj kiuj ja havas figuron iom proksiman al tiu de la registarestro, kiel la Ĉefministro de Peruo.

Kontraste, en sistemoj duonprezidentecaj kiel en Francio, la funkcioj de registarestro povas esti kunhavataj inter la Prezidento kaj la Ĉefministro.

Vidu ankaŭ
----------

* ministro - registaro - prezidento - kanceliero
* Ĉef-komandanto
* Ĉefministro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 352042
* GND: 4130306-4
 |
distancrigardo
la maaro en frua somero
La **Pulvermaar** estas maara lago. Ĝi situas sudoriente de la distrikturbo Daun en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi apartenas kun Holzmaar kaj Hitsche Maar al la maaroj de Gillenfeld.

Karakterizaĵoj
--------------

Unu en la marĉo de la najbara Strohner Maar situanta tofotavolo venis de la vulkanaj aktivecoj de la Pulvermaar. La Strohner Maar do estas pli maljuna ol la Pulvermaar. La aĝo de la Pulvermaar havas aĝon de ĉ. 10.000 jaroj. Pli novaj esploroj trovis subakvajn terasojn kaj glacikojnon ene de la Tefra-tavoloj. Tiuj esploroj sugestas, ke la maaro verŝajne estas de la lasta malvarmepoko antaŭ 20.000 ĝis 30.000 jaroj. Vulkanologoj de la Smithsonian Institution supozis, ke la erupcio okazis de 8600 ĝis 8000 a. K..

La preskaŭ cirkloforma maaro havas akrajn funelformajn vandojn. La maara lago situas en alteco de 411 m super marnivelo kaj estas kun profundeco de 72 m la plej profunda maaro de la Vulkaneifel. Kun diametro de ĉ. 700 m kaj laga surfaco de ĉ. 38,48 ha la lago havas la plej grandan akvan surfacon de la maaroj en le Ejfelo, ankaŭ se la tura vulkana strukturo kun 900 \* 950 m estas superiata de multaj aliaj Ejfelaj maaroj.

en vintro
Post la Konstanca lago kaj la antaŭalpaj lagoj (Königssee, Walchensee, Starnberger See, Ammersee, Chiemsee, Tegernsee) la Pulvermaar estas la plej profunda natura lago de Germanujo. 

La maaro estas ĉirkauata de kratera remparo kovrata de arbaro. Ĉe la orienta lagobordo troviĝas banejo.

baneja instalaĵo

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de lagoj en Germanujo
* Listo de lagoj en Rejnlando-Palatinato

Literaturo
----------

* Werner D´hein: *Natur- und Kulturführer Vulkanlandeifel. Mit 26 Stationen der „Deutschen Vulkanstraße".* Gaasterland- Verlag, Düsseldorf 2006, ISBN 3-935873-15-8

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pulvermaar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informationen rund ums Pulvermaar
* Geologie des Pulvermaars Arkivigite je 2016-02-13 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. 1 2   Wilhelm Meyer: Geologie der Eifel. 3a eldono, Schweizerbart'sche Verlagsbuchhandlung, Stuttgart. 1994, paĝoj 322f. ISBN 3-510-65161-8}}
2. ↑  Meyer 1994, S. 309
3. ↑  Studie 2009 von Zöllner und Blanchard Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine (PDF)
4. ↑   Lee Siebert, Tom Simkin und Paul Kimberly: Volcanoes of the World. 3a eldono, Smithsonian Institution, University of California Press, Washington, Berkeley, Los Angeles, London, 2010, paĝoj 50, ISBN 978-0-520-26877-7
5. ↑  [Ŝablono:GVP Westeifel-Vulkanfeld in der Datenbank der Smithsonian Institution, s.v. *Eruptive History*]

50.1311111111116.9261111111111Koordinatoj: 50° 7′ 52″ N, 6° 55′ 34″ O (mapo)
La **registaro de Tamilnado** - tamile தமிழ்நாடு அரசு - estas la subnacia registaro por la barata ŝtato Tamilnado. Ĝi havas sian sidejon en la historia Fortikaĵo Sankta Georgo en Ĉenajo. La parlamento de Tamilnado estis duĉambra ĝis 1986, kiam ĝi estis anstataŭigita per unuĉambra parlamento, kiel la parlamentoj en la plej multaj aliaj Ŝtatoj de Barato.

skema mapo de Tamilnado en Barato
La guberniestro estas la konstitucia estro de la ŝtato dum la ŝtatministro gvidas la konsilion de ministroj. La ĉefĵuĝisto de la Madrasa Kasacia Kortumo estas la estro de la juĝistaro.
Oficialuloj

La ŝtato Tamilnado havis populacion de 72 138 959 laŭ la Censo de 2011 kaj kovras areon de 130 058 km². La plej gravaj administraj unuoj de la ŝtato konsistigas 38 distriktojn, 76 enspezosekciojn, 220 terposedaĵojn, 21 municipajn korporaciojn, 150 municipojn, 385 pankaiat-sindikatojn, 561 urbojm kaj 12 524 vilaĝpojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Registaro de Tamilnado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (tamile kaj angle)
**Péter Virágvölgyi** [virAgvoldji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Virágvölgyi Péter** estis hungara tipografo, kaligrafiisto, grafikisto, altlerneja instruisto.

Péter Virágvölgyi naskiĝis la 4-an de novembro 1948 en Budapeŝto, li mortis la 4-an de julio 1998 en Perbál.

Péter Virágvölgyi
Lernolibro de Péter Virágvölgyi
Akvaforto de Péter Virágvölgyi

Biografio
---------

Péter Virágvölgyi maturiĝis en arta mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1967, sed ekde 1962 li estis dekoraciisto en fremdultrafika oficejo. En 1969 li akiris licencon pri presisto, tipografian-grafikistan diplomon en Industriarta Altlernejo en 1973. Lia ĉefinstruisto estis György Haiman. Ekde la sekva jaro li instruis en la altlernejo (intertempe universitato) ĝis sia frua morto. Komence li estis asistanto, ekde 1983 lektoro, ekde 1987 docento, ekde 1993 katedrestro. Li estis kreinto de la hungara kursivo. Li ricevis postmortan premion en 1999. Lia edzino naskis filon.

Liaj kontribuoj, kreaĵoj (elekto)
---------------------------------

* *Kézírás és kalligráfia* 1972
* *A kézírásról. Morfológiai tanulmány és hozzászólás az írástanítás problémaköréhez.* 1981
* *A tipográfia mestersége – számítógéppel* 1996, 1999, 2001, 2004.
* *Budapest főváros utcanév- és házszámtáblái* kunlaboranto, 1986 - 1990
* *Jókai díszkiadás kötésterve* 1992
* *Dőlt nagybetűs írásfüzetem* (vidu la bildon)

Vidu ankaŭ
----------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 795667
 |



* Portalo pri Biografio
**Balasore** aŭ **Baleŝvar,** laŭ odia lingvo **ବାଲେଶ୍ୱର** estas universitata urbego en orienta Barato, en subŝtato Odiŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo.

Malnova strato en Balasore

Demografio
----------

Balasore havis populacion de 144 373 en 2011 kun legopovo 88%, signife pli alta, ol la landaveraĝo.

Geografio
---------

Balasore situas sur la marborda ebenaĵo 16 metrojn super la marnivelo. Baripada troviĝas 51, Bhadrak 66, Kolkato 190, Kataka 157, subŝtata ĉefurbo Bhubanesvar 178, Rourkela 228, Sambalpur 305, tutlanda ĉefurbo Delhio 1258, Mumbajo 1498 kilometrojn (aere) .

Vojo en Balasore

Historio
--------

La areo apartenis al pluraj regantoj, inter 1568 kaj ĝis la 1700-aj jaroj al la Mogola Imperio. La Brita Orienthinda Kompanio establis fabrikon ĉe Balasore en 1633. Ĉirkaŭ 1800 la Maratha Imperio dominis .Balasore kiel aparta distrikto estis kreita en 1828 dum ĝi estis parto de Bengalio. En 1845 ĉio el dana Hindio estis vendita al la britoj, kiuj integris ĝin al brito Hindio. La sendependeco okazis en 1947.

Ekonomio
--------

La distrikto havas kvar gravajn enspezofontojn - industriojn, agrikulturon, fiŝkaptadon kaj turismon kun sia bazo en Ĉandipur (laŭ la marbordo). En Balasore kelkaj el tiuj branĉoj estas iom da entrprenoj, sed la fiŝkaptado kaj turismo restis monopolo de Ĉandipur.

Lingvoj
-------

En Balasore la oficiala lingvo estas la odia lingvo, sed ankaŭ oni parolas bengale kaj hinde.

Eduko
-----

En Balasore universitato funkcias.

Trafiko
-------

Balasore estas atingebla laŭ traira fervoja linio kaj 3 ĉefvojoj, krome 2 flankovojoj. Al la proksimaj lokoj kaj urboj aŭtobusoj trafikas. Enurbe rikiŝoj (motore aŭ piede) liveras la pasaĝerojn, sed estas ankaŭ 2 aŭtobusaj linioj. La plej proksima flughaveno funkcias en Bhubanesvar.

Klimato
-------

Balasore havas tropikan klimaton kun influo de musono. Jare pluvas averaĝe 1614 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter majo-oktobro. La averaĝa jara temperaturo varias inter 21-32 °C.

Templo en Balasore

Religioj
--------

En Balasore vivas laŭ religioj plejparte hinduoj (83%), krome islamanoj (15%) kaj kristanoj preskaŭ (2%).

Vidindaĵoj
----------

* hinduaj temploj
* festivalo
* en la proksima Ĉandipur strandoj laŭ la marbordo
* 18 km sude raketa bazo

* StacidomoStacidomo
* TemploTemplo
* UniversitatoUniversitato


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 794892
* VIAF: 246960304
 |
Johano-kirko en Görbitzhausen/Arnstadt **Görbitzhausen** je alteco de inter 330 kaj 340 metroj estas ekde la 1.1.2019 urboparto de Arnstadt, Germanio aparteninte antaŭe al Wipfratal. En 2004 ĝi havis 118 enloĝantojn en 36 domoj.

Situo
-----

Okcidente de la vilaĝo preterkondukas la distrikta strato 2 kaj la federacia aŭtoŝoseo A 71, dume fluas tra la vilaĝo la rivero *Wipfra*. La monteto *Kirchberg* apud Görbitzhausen estas prata pejzaĝo kun padeto al la kirko. La tie troviĝanta tilio plantitis en 1896 okaze de la datreveno 350-a de la naskiĝtago de la reformanto Marteno Lutero. Sude de la vilaĝo enfluas la rojo *Mosser* en la riveron Wipfra fontinte ĉe Reinsfeld (Arnstadt) sur la kresto Haselkuppe kaj fluinte laŭlonge de Branchewinda.

Historio
--------

Estis la mencio unua en 1186 okaze de certa ŝanĝo kontraŭ arbareto en *Gerbrechtishusen*. Ĝis 1918 la vilaĝo apartenis al la teritoriaro de Schwarzburg-Sondershausen. En 1975 ĝi iĝis parto de Dannheim antaŭ kuna aliĝo al la, intertempe eksa, komunumo Wipfratal en 1994. En al 1.1.2019 la tuto ek-arnstadtis.

Preĝejo
-------

Domine staras la protestsntisma Johano-kirko sur la monteto Kirchberg estante de romanika origino kun barokaj alikonstruiteco. Ekde 1969 ĝia uzo perdiĝis kaj nuptoj ne plu okazis pro danĝera kaduko. Reinaŭguro solena iĝis en 2004.

Referencoj
----------

1. ↑  *Gemeinden 1994 und ihre Veränderungen seit 01.01.1948 in den neuen Ländern*, Verlag Metzler-Poeschel, Stuttgart, 1995, ISBN 3-8246-0321-7, Herausgeber: Statistisches Bundesamt
2. ↑  Thüringer Gesetz- und Verordnungsblatt Nr. 14/2018 p. 795 sekv..

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Görbitzhausen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Etpriskribo vilaĝa Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636921
* GND: 7633864-2
 |
Vojo de Rifo Kokoso
Situo de Rifo Kokoso en Kubo.
**Rifo Kokoso** (en la hispana ***Cayo Coco*** estas insulo en la centra regiono de Kubo, kun areo de 370 km² kio igas ĝin la 4a plej granda insulo de tiu ĉi lando. Ĝi famas pro la luksaj ĉioinkluzivitaj turismejoj. Ĝi situas en la Provinco Ciego de Ávila kaj estas parto de aro da insuletoj konataj kiel «Ĝardenoj de la Reĝo».

La insulo Rifo Kokoso estas nature ligata al la Rifo Vilhelmo.

La rifo estas ligata al la insulo Kubo per artefarita vojo, konata kiel *pedraplén* (plenŝtona vojo), el 17 km longe. La konstruado de ĉi vojo okazigis protestojn fare de la mediprotektantoj ĉar ĝi interrompis la fluadon de la marondoj kaj sekve la interrompon ĉe la mara vivo. Malgraŭ la komencaj timoj, la flamingoj sovaĝaj daŭre vivas en la neprofundaj akvoj kaj estas ofte vidataj ekde la artefarita vojo, sed ne tiel ofte kiel antaŭ ĝia konstruado.

La insulo posedas sian propran internacian flughavenon, la Internacia Flughaveno Ĝardenoj de la Reĝo. Ekde 2005, la turistoj povas rekte flugi al la flughaveno de Rifo Kokoso, anstataŭ tion fara tra la precipa insulo de la Kuba arkipelago.

* Rifo Kokoso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Rifo Kokoso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Pumpstacio Malnova Emscher, sudorienta vidaĵo
Informtabulo de la Itinero de la Industrikulturo
Vidaĵo de nordoriento
La **Pumpstacio Malnova Emscher**, germane *Pumpwerk Alte Emscher*, estas pumpstacio por rubakvo de la Emscher-Kooperativo, kiu ĝin planis ekde 1911, konstruis de 1912 ĝis 1913 kaj ekfunkciigis ĝin en 1914. La stacio staras en Duisburg (Germanujo).

La pumpstacio en la akvokolekta baseno de la Malnova Emscher fariĝis necesa pro la progresanta malleviĝo de la ternivelo post subtera karbomina ekspluato. Tio malebligis normalan senakvigon per natura defluo. Ĝi estas la plej aĝa pumpstacio de la Emscher-Kooperativo kaj troviĝas en la malalto de la malleviĝobaseno. La kupoldomo el ferbetono havas kupolon de diametro da 41 metroj kaj alteco da 24,5 metroj kaj estis siatempe la plej granda tiaspeca konstruaĵo en Germanujo. La granda alteco estis necesa pro temperaturaj kaŭzoj pro la funkciado de la originaj dizelpumpiloj.

La ronda formo de la pumpstacio devenas de konceptoj de la akvoteĥnikaj inĝenieroj de la Emscher-Kooperativo. Arĥitekto Alfred Fischer planis betonripan kupolon de 41 metra diametro. La cirkloronda formo de la domo servas al plejeble bona funkcio kaj kapablas rezisti al la akvopremo eĉ je rompiĝo de la Rejndigoj; eĉ tiam la malleviĝejo estas senakvigebla.

La plej multajn el la dizelpumpiloj intertempe anstataŭas elektraj pumpiloj. Subtene la pumpstacion je altakvo oni alligis en 1932 kaj 1947 du pliajn pumpstaciojn. En 2006 oni ekfunkciis novan pumpstacion sur la tereno. Ekde tiam la Pumpstacio Malnova Emscher (A) jam nur funkcias kiel rezerva pumpstacio.

La Malnova Emscher nuntempe servas kiel rubakvokanalo por industriaj kaj domaj rubakvoj. La Pumpstacio Malnova Emscher transportas ĉi tiun akvon trans premtubokondukiloj al la Akvopurigejo Duisburg Alte Emscher. Post la purado tie la akvo estas pumpata super la digon en la Rejnon. Krom tio la Pumpstacio Malnova Emscher plukondukas akvon, kiun en Stockum la tiea pumpstacio Duisburg-Stockum forpumpas el la malleviĝejo de la Malnova Emscher en Stockum.

La Pumpstacio Alte Emscher estas ero de la Itinero de la Industrikulturo. Ĝi troviĝas en 1999 sub monumentprotekto. La 24-an de majo 2013 la Tutgermana Inĝeniero-Ĉambro distingis in kiel Historia Monumento de la Inĝenierkonstrua Arto en Germanujo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Pumpstacio Malnova Emscher en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informbroŝuro de Emschergenossenschaft pri la pumpstacioj[*rompita ligilo*]
* 

51.4799166.728016Koordinatoj: 51° 28′ 48″ N, 6° 43′ 41″ O (mapo)
**Papaĝi**, ĝuste **Sri HWL Poonja** (naskiĝis la 13-an de oktobro 1910 en Guĝranvala, mortis la 6-an de septembro 1997 en Laknaŭo) estis hinduisma guruo. Lia patrino estis fratino de Rama Tirtha, unu el la plej kontaj sanktuloj de Barato. Infanaĝe spertis multe da vizioj de Dio.

Mesaĝo
------

Papaĝi ne identiĝis kun ajna religio aŭ tradicio.

Lia instruado estis konforma kun tio, kion transdonis al li lia guruo Ramana Maharŝi. Lian stilon kaj manieron de instruo oni komparis al diversaj instruistoj de zeno. Ofte substrekis ke ekzistas neniu diferenco inter instruisto kaj disĉiplo. Ankaŭ ofte diris, ke liaj vortoj povas nur indiki la lastan veron, sed ne estas la lasta vero, kaj la kompreno mem sen tuŝebla sperto ne sufiĉas.

Papaĝi instruis memkonadon, serĉadon de la vera mio kaj senperan spertadon de tio. Malgrau la fakto, ke pluraj homoj post renkontiĝo kun li spertis iluminiĝon, li reĵetis propran meriton. Inter tiuj personoj estas nuntempaj spiritaj instruistoj, kiel Gangaĝi, Mooĝi, Izaak Shapiro, Neelam, Madhukar, Pari, Avinaŝ, Gjandeva, Andrew Cohen, Catherine Ingram, Judhiŝtara, Ganga Mira aŭ David Godman, kiu post lia morto eldonis kaj redaktis lian biografion.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala paĝo de Papaĝi


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 536653
* GND: 119151316
* LCCN: n94020275
* VIAF: 64142128
* ISNI: 0000 0001 1838 854X
* SUDOC: 074315536
* BNF: 13092700v
* NDL: 01104777
* NKC: jn19990210514
* BNE: XX4683598
 |
rulŝveligilo (maldekstre de la balancopedaloj 
La **registroŝveligilo** (ankaŭ **rulŝveligilo** aŭ **kresĉendorulo**) estas ludhelpilo (mekanika, pneŭmatika aŭ elektra) instalita precipe ĉe orgenoj el la romantika epoko, per kiu oni povas aŭtomate tiri aŭ maltiri la registrojn tiel, ke la laŭteco entute pliiĝas aŭ malpliiĝas. Plejofte oni ekfunkciigas la registroŝveligilon per rulcilindro rulata perpiede, ankaŭ balancopedalo eblas. En kelkaj orgenoj foje troveblas „memfunkciaj" rulcilindroj aŭ kresĉendiloj. Plejparte la orgenkonstruisto antaŭmetas la registrosinsekvon, sed en pli novaj orgenoj ankaŭ troviĝas libere ĝustigeblaj registroŝveligiloj.

Registroŝveligilo ebligas kontrolo la tutan dinamikan larĝecon de orgeno, tamen alie ol je la ŝvelpozitivo glata, senŝtupa kresĉendo aŭ dekresĉendo ne eblas. Krome je nura uzado de la registroŝveligilo la orgenisto perdas la kontrolon pri la sonkoloro.

La registroŝveligilo iĝis kutima meze de la 19-a jarcento, kiam evoluis la simfonia orgeno.
Ofte en granda orgeno ekzistas ambaŭ sistemoj, la ŝvelpozitivo kun ĵaluzioj kaj la rulŝveligilo.

* Kategorio Registroŝveligilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Pórszombat** [pOrsombat] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 16  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.7301/16.5728
* Loĝantaro: 287
* Poŝtkodo: 8986
* Telefonprefikso: 92

Situo
-----

Pórszombat situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, ĉefvojo Szombathely-Lendava preteriras. Lenti troviĝas 15, Őriszentpéter 20, Zalaegerszeg 29 km-ojn for.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1425 en formo *Porzombothy*. Ekde la 17-a jarcento brikofarejo funkcias.

En Pórszombat migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo omaĝe al Koro de Jesuo
* sonorilostablo
* ligna kruco
* laŭvoja kruco

Komunumoj pri szombat (=sabato) en Hungara reĝlando
---------------------------------------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Alsószombatfalva | Bakonyszombathely | Kisszombat | Krassószombat |
| Magyarszombatfa | Muraszombat | Nagyszombat | Pórszombat |
| Rimaszombat | Szepesszombat | Szombatfa | Szombatfalva |
| Szombathely | Szombati | Szombatság | Zalaszombatfa |
La Duoninsulo Guajira (maldekstre, kun Punta Gallinas pinte) kaj la Golfo de Venezuelo (centre norde) situantaj sude de la Kariba Maro.
La **Punta Gallinas** [gaJInas] (Pinto Kokinoj) estas kabo, nome la plej norda pinto de la kontinenta ŝildo de Sudameriko, situa ĉe la norda pinto de la Guajira Duoninsulo, en la samnoma departemento de Kolombio, ĉe la sudaj akvoj de la Kariba Maro. La kabo troviĝas en la municipo Uribia je ĉirkaŭ 150 kilometroj nordoriente de Riohacha.

Temas pri terpinto kiu eniras en nordokcidenta direkto al la maro kaj kiu fermas aron de geografiajn elementojn kiuj kunformas golfeton de la duoninsulo kiu etendas el Punta Gallinas al la Kabo de la Vela aŭ *Jepirra* (en vajuua). Inter ambaj punktoj estas Puerto Bolívar, golfeto Portete kaj Bahía Honda.

Lumturo en Punta Gallinas.
Proksime de Punta Gallinas troviĝas komunumo de ĉirkaŭ 100 loĝantoj de la etno *wayúu* (vajuua), unu el malmultaj kulturoj sudamerikaj kiuj konservas sentuŝe siajn tradiciojn. Temas pri impresa scenejo natura de altebenaĵoj, dunoj kaj rokaj ravinoj, kiuj eliras el la maro, enhavante la areon de golfeto Hondita. Gi havas enorman dunon kiu atingas 60 metrojn de alto kiu staras kiel murego ĝuste ĉe la marbordo.

En la Punta estas lumturo situa plej norde en la tuta Sudameriko; tiu lumturo posedas alton de 18 metroj kaj malfermis funkciadon en 1989.

Referencoj
----------

1. ↑   «El extremo norte de Colombia, Punta Gallina». Absolut Colombia. 18a de marto de 2009.  Konsultita la 29an de Januaro 2017.
2. ↑   «Punta Gallinas (La Guajira)». WikiColombia.  Konsultita la 29an de Januaro 2017.
3. ↑   «Guajira Peninsula». Paisa Tours.  Konsultita la 29an de Januaro 2017.
4. ↑  «Lighthouses of Northern Colombia» (en inglés). Lighthouse Directory.  Arkivigite je 2010-06-05 per la retarkivo Wayback Machine Konsultita al 29an de Januaro 2017.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Colombia desde el espacio: Punta Gallinas.
La **regulaj klerikoj** estas membroj de institutoj de konsekrita vivo kiuj akceptas katolikajn pastrojn sekvantajn specifan religian regulon vivante en komunumoj kaj ligiĝante iuj solenvote, aliaj simplvote.

Nek monaĥoj, nek regulaj kanonikoj, nek almozantoj, ili naskigis en la 16-a jarcento, en la katolika eklezio novan tipon de engaĝiĝo per la asociigo de la religia vivo al vivo apostolece forta kaj tre aktiva: paŝtista agado, edukado de la junularo, intelektula kaj misiista laboro, faroj diritaj de spirita kaj korpa mizerikordo. Kvankam tiuj institutoj estas vaste formitaj de katolikaj pastroj, la ĉeesto de laikaj membroj ne estas malpermesita.

Tiuj ordenoj montras la historian apartecon de ilia origino okazinta en Italio dum la 16-a jarcento – kaj la plej grandparto en Romo – ankaŭ se iliaj iniciatintoj ne necese estas italaj.

Listo, ne elĉerpa, de ordenoj de regulaj klerikoj
-------------------------------------------------

La ordenoj de regulaj klerikoj laŭkanone rekonataj:

* la ordo Regulaj klerikoj Teatinoj (oficiala nomo: *Ordo clericorum regularium vulgo Theatinorum*) kies fondinto estis, 1524, sankta Kajetano Thiene.
* la ordo de Barnabasanoj fondita en 530 de Sankta Antonio Maria Zaccaria.
* la Somaskoj fonditaj en 1532 de Girolamo Emiliani.
* la Kompanio de Jesuo fondita en 1540 iniciate Ignaco Lojola.
* la Kamilanoj fonditaj en 1582 de Kamilo de Lellis.
* la Karaĉioloj fonditaj en 1588 de Francisko Caracciolo.
* la Leonardoj, fonditaj de Johano Leronardi en 1595.
* la Piaristoj, fonditaj de sankta Jozefo Kalasancio en 1597.

Vidu ankaŭ
----------

* Regulaj kanonikoj
* Instituto de konsekrita vivo
* Monaĥismo
* Katolika religia ordeno

* Kategorio Regulaj klerikoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ikono kun bilda esprimoBildo kun regula esprimo
**Regula esprimo** (angle *regular expression* aŭ mallonge *regexp*) en komputado estas signoĉeno, kiu kongruas kun serio da signoĉenoj laŭ iuj sintaksaj reguloj. Regulaj esprimoj estas uzataj en multaj tekstoredaktiloj kaj utilas por serĉi kaj redakti pecon da teksto laŭ ia ŝablona rekono. Multaj programlingvoj komprenas regulesprimojn por ĉenredaktado. Ekzemple Perl kaj Tcl enhavas adapteblajn funkciojn enmetitajn en siajn sintaksojn. La serio da iloj (inkluzive de la redaktilo ed kaj la filtrilo grep) provizitaj de Unikso-distribuaĵoj estis la unuaj kiuj popularigis la koncepton de regulaj esprimoj.

Sintakso
--------

Ordinare (sed ne ĉiam) iloj, kiuj komprenas regulesprimojn, postulas limsignojn (kutime oblikvojn). Deklivo estas t.n. eskapo; t.e. ĝi indikas, ke la sekva signo prezentas ion. Jen estas la komunaj signoj:

*. ĉiu ajn signo
* \. punkto
* \w askia signo
* \W neaskia signo
* \d nombro
* \D ne nombro
* \s spaca signo (spaceto, tabo ktp)
* \S ne spaca signo
* \* nul aŭ pli da okazoj
* + unu aŭ pli da okazoj
* () referencato
* $x referencanto (x estas numero)
* [] grupo
* [^] inversa grupo
* \\ deklivo
* \/ oblikvo

Jen ekzemplo laŭ la programlingvo Perl:

```
$fonto = 'Hello';
$celo = $fonto;
$celo =~ s/[aeiou]/i/ig; # ig estas modifiloj
$celo =~ s/[^aeiou]+/b/ig;
$celo =~ s/\w$//ig;
print "$fonto => $celo\n";

```

Jen komunaj modifiloj:

* g ĉiuj okazoj
* i ignori usklecon
* m plurlinia

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Regula esprimo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* "Ŝablona rekono" en Komputada Leksikono
Ekzemplo de derivado el la revuo Cosmoglotta.
Fluodiagramo montranta derivadon de substantivoj de verboj uzante la regulon de de Wahl.La **regulo de Wahl** estas regulo de vortfarado, disvolvita de lingvisto Edgar de Wahl kaj aplikita en la disvolvo de planita lingvo Okcidentalo (nomata ankaŭ "Interlingue") kreita de li. Ĝi estas uzata por havi kelkajn vortospecojn (gramatikajn kategoriojn) el aliaj (ekzemple substantivoj de verboj).

Regulo
------

Infinitivoj de verboj en la lingvaro Okcidentalo havas la pli da ofte la finaĵo **-ar** aŭ **-er**. La radiko estas ricevita en sekva maniero:

1. Se, post retiriĝita de **-r** aŭ **-er** ekde la infinitivo, la radiko finas kun vokalo, ĝi aldonas **-t** aŭ ĝi ŝanĝas finon **y** al **t**: *crea/r, crea/t-, crea/t/or; atiny/er, atin/t, atin/t/ion*
2. Sino la konsonantino finaĵa de la radiko estas **d** aŭ **r**, ĝi ŝanĝas la an **s**: *decid/er, deci/s-, deci/s/ion*
3. En ceteraj okazoj, kun ses esceptoj, la retiriĝita de la finaĵo donas la postulitan radikon: *duct/er, duct-, duct/ion*.

Ĉi tiuj ses esceptoj estas:

1. *ced/er, cess-*
2. *sed/er, sess-*
3. *mov/er, mot-*
4. *ten/er, tent-*
5. *vert/er, vers-*
6. *veni/r, vent-*

kaj la formitaj verboj de tiuj per prefiksos.

Tial ke la regulo komponas de tri partoj, ŝi estas ofte kriita kiel "tri reguloj de Wahl".

ĝi kreas la substantivoverbojn kaj de adjektivoj, retiriĝante la finaĵojn kaj ricevante la radikon. Post la subjuntar **-r** aŭ **-er**, ĝi ricevas infinitivon en plimulto de okazoj:
*decora/t/ion, decora/t-, decora/r*.

Apliko
------

Ĉi tiu regulo estas aplikita en la lingvaro Okcidentalo. Post eventuala modifo povas apliki ĉi tiun regulon al kreaĵo de novaj formoj de vorto aparte en latinidaj lingvaroj aŭ en kiuj prenas pruntita nomenklaturo de latinidaj lingvaroj.

Referencoj
----------

* Henry Jacob, *The Preparatory Work for an International Technical Terminology* przedruk z *The British Steelmaker*, December 1945 angle
* Henry Jacob, *Occidental (1922) by Edgar de Wahl* angle
**Rehman Dheri** aŭ foje **Rahman Dheri** (urdue رحمان ڈھیری) estas antaŭ-harapa Arkeologia Loko apud Dera Ismail Ĥan en la provinco Ĥajber-Paŝtulando de Pakistano. Tiu estas unu el la plej malnovaj urbigitaj centroj trovitaj ĝis nun en Suda Azio. Datita ĉirkaŭ 3300 a.K. la loko estas je 22 km norde de Dera Ismail Ĥan.

La loko estas sur la ebenaĵo de la rivero Gomal apud la rivero Induso. Ekde la plej frua okupado, escepte pro la etendo ekster la urbo suden, la tuta loĝareo estis enfermita per amasa murego, konstruita el argilŝtonaj blokoj. La malalta ortangula amaso estas kovranta ĉirkaŭ 22 hektarojn kaj staras 4.5 m super la ĉirkaŭaj kampoj.

La fortifikita urbo de dek ĝis dek kvin mil loĝantoj montras signon de urboplanado. Oni trovis ceramikon, kaj ilojn el ŝtono kaj metalo.

31° 57′ 58″ Nordo 70° 47′ 39″ Oriento﻿ / ﻿31.966111 °N, 70.794167 °O﻿ / 31.966111; 70.794167 (mapo)

Vidu ankaŭ
----------

* Amri
* Harapo

Notoj
-----

1. ↑  Hasan, Shaikh Khurshid (2005) Historical Forts in Pakistan, National Institute of Historical & Cultural Research, Centre of Excellence, Quaid-i-Azam University, Islamabad. (ISBN 969-415-069-8)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 705408
 |
Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

**Alban-Jugoslaviaj rilatoj** estis duflankaj rilatoj inter Albana Socialisma Popola Respubliko kaj Socialisma federacia respubliko Jugoslavio. Rilatoj estis establitaj por la unua fojo en 1946 per kunlaboro inter albanaj kaj jugoslavaj partizanoj. Rilatoj restis stabilaj ĝis 1948, kiam ekzistis rompo inter Albanio kaj Jugoslavio, plibonigante dum la 1970-aj jaroj kaj plimalboniĝante poste. Albanio laŭleĝe havas ambasadon en Beogrado en Serbio, kiu estas la jura posteulo de Jugoslavio.

Antaŭ la rompo inter landoj, estis planitaj krei komunisman federacion de Balkanio, kiuj inkluzivus Jugoslavion, Albanion, Rumanion, Bulgarion kaj Grekion. Tamen post la rezolucio de Informservo de 1948, Albanio rompis rilatojn kun la jugoslavaj komunistoj kaj la projekto de Tito estis forĵetita.

- ﻿ Albanio
- ﻿ Granda Jugoslavio
- ﻿ Federacion de Balkanoj
- ﻿ Vastigita Balkana Federacio

Referencoj
----------

1. ↑  Albana-Jugoslava Tensioj
2. ↑  Biografia Vortaro de Albana Historio
3. ↑  Ambasado de Albanio en Serbio
Tiu ĉi bildo pri sunsubiro ilustras la principon de la regulo pri la trionoj.
La **regulo pri la trionoj** estas regulo en la fotarto, kiu povas fari bildojn pri interesaj. Multaj fotografistoj intence uzas ĝin; aliaj intuicie aplikas ĝin sen konscii pri ĝi.

La regulo pri trionoj unue trionigas la bildon, kreante du horizontalajn liniojn, kiuj dividas la bildon en tri same grandajn horizontalajn blokojn; poste ĝi denove trionigas ĝin, kreante du vertikalajn liniojn, kiuj dividas la bildon en tri same grandajn vertikalajn blokojn, tiel atingante naŭ kvadratojn.

Se la plej grava parto de foto troviĝas en la meza kvadrato, la rigardanto kutime konsideras la bildon ne alloga, tro normala. Se la plej grava parto tamen troviĝas sur unu el la kvar krucoj (nomataj fortaj punktoj), ĝi ricevas fortan dinamikan karakteron. Aliaj gravaj elementoj de la foto prefere troviĝu sur unu el la 4 linioj.

Ni ilustras tion per la ĉi-apuda bildo. La horizonto troviĝas sur unu linio. Tiel pli da atento iras al al ĉielo kaj la sunsubiro estas plifortigita. Se la fotografisto estus volinta ŝovi pli da atento al la maro kaj la insulo, li estus povinta meti la horizonton sur la plej supra horizontala linio. Du linioj kruciĝas ĉe la arbo. Alia kruciĝo troviĝas ĉe la plej hela parto de la foto, kie la suno ĵus malaperis.

* Kategorio Regulo pri la trionoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Usona pupisto Leslie Fleming kun "Bleeckie".
Pupisto ĉe la spektaklo.
**Pupisto** aŭ **marionetanoncisto** estas persono kiu funkciigas marionetojn en marionet-teatro aŭ spektaklo.

La esprimo *pupisto* rilatas al la persono respondeca pri funkciigado de la marioneto, tamen la marionetisto ankaŭ respondecas pri ĝia muntado kaj kreado, dum la pupisto respondecas nur pri ĝia funkciado kaj la rolludo kreita dum la teatraĵo. 

En sia verko la pupisto admiras senvivan objekton, kiel pupo, por krei iluzion de realo. Ĝi povas esti videbla aŭ kaŝita de la homamaso, kaj la pupoj povas esti aktivigitaj per uzado de dratoj, stangoj, elektraj dratoj aŭ rekte per liaj manoj situantaj ene de la pupo aŭ tenante ĝin de ekstere.

Estas vasta gamo de pupteatraj stiloj, sed en ĉiu el ili la rolo de la marioneto estas manipuli la fizikan objekton tiel, ke la publiko kredu, ke la objekto vivas. En iuj okazoj, la marioneta figuro ankaŭ estas grava elemento en la spektaklo. 

Pupisto povas respondeci pri la tuta procezo de ellaborado kaj projektado de la pupo. Komencante krei skizon, desegni sur taŭga skalo aŭ krei el la ideo de alia homo, el desegno aŭ penso kaj praktiki ĝin.

Kreante la pupon de nulo la konstruanto povas uzi pupon kiu estas prototipo aŭ krei ĝin surbaze de ekzistantaj pupoj. Ĉu li elektas la ŝtofojn por la pupo aŭ en la procezo de komuna konstruado kun kudristino aŭ kostumisto.

Iuj pupistoj ankaŭ konfidas sin al ventroparolistoj kaj ne estas kaŝitaj dum la prezento, ili staras kune kun la marioneto sur la scenejo, kaj havas duoblan funkcion. Ili ludas kaj sian rolulon kaj la rolulon de la pupo.

Vidu ankaŭ
----------

* Pupteatro
* UNIMA
* Gantopupo (Interreto)

Eksteraj ligoj
--------------

* Kio estas pupisto?, En la retejo de la Lernejo de Marionetoj angle
**Publio Servilio Vatia** aŭ en latina *Publius Servilius Vatia Isauricus* (ĉ. 122 a.K. – 44 a.K.), estis romia politikisto kaj generalo kiu estis konsulo en 79 a.K. Li ricevis la kromnomon *Isauricus* post siaj venkoj super la piratoj en Kilikio. 

En 88 a.K. kun la subteno de la konsulo Lucio Kornelio Sulao, *Vatia Isauricus* fariĝis la kandidato preferata de Sulao por la konsula balotado de 87 a.K. sed li estis venkita en la posta balotado fare de Lucio Kornelio Cinna, nome subtenanto de Kajo Mario.

*Vatia Isauricus* revenis al Italio en 82 a.K. kun Sulao, kaj ricevis la estrecon de armeo kiu venkis super kelkajn trupojn de Mario en la batalo de *Clusium*. Poste, en Septembro 82 a.K. Vatia Isauricus estis unu el la leŭtenantoj de Pompeo en la Dua Batalo de Clusium. Sula estis farita Diktatoro post sia venko, kaj en 79 a.K. li nomumis Vatia Isauricus kiel konsulo kun Appius Claudius Pulcher. Dum Vatia Isauricus estis ankoraŭ konsulo nomumita, li kontraŭis la atribuon de triumfo al la juna Pompeo.

Post sia konsuleco, en 78 a.K. Vatia Isauricus estis nomumita por la posteno de prokonsula guberniestro de Kilikio, kun la respondeco por forigo de piratoj kiuj estis rabantaj ŝipojn dum multaj jaroj.

Notoj
-----

1. ↑   Keaveney, Arthur, Sulla: The Last Republican (1982), p. 71
2. ↑   Broughton, p. 43
3. ↑   Broughton, p. 72
4. ↑   Broughton, p. 82
5. ↑   Plutarko, Vivo de Pompeo, 14:4

Bibliografio
------------

* Broughton, T. Robert S. The Magistrates of the Roman Republic, Vol II (1952).
* Smith, William, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, Vol III (1867).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 617118
 |
Pri la komunumo
---------------

 **Rehetobel**  estas komunumo en Kantono Apencelo Ekstera, Svislando. Ĝi havis 1670 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Rehetobel situas sur suna teraso en la Apencela Vorderland kun bela rigardo al Bodenlago. La plej malalta punkto de la komunumo estas la muelejo *Achmüli* sura alteco de 610 m s.m. dum la plej alta punkto situas sur la monto *Kaienspitz* sur alteco de 1120 m s.m.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Rehetobel limas en nordo al Grub, en oriento al Heiden, en sudo al Wald, en sudokcidento al Trogen, en okcidento al Speicher, kaj en nordokcidento al Eggersriet (Kantono Sankt-Galo).

Trafiko
-------

Rehetobel estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinioj de Trogen kaj de Sankt-Galo al Heiden.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Rehetobel datiĝas el la jaro 1463 kiel *Rechtobel*.

Jam en la jaro 1300 la bienoj *Neuschwendi* kaj *Klingenbuech* sur la teritorio de la hodiaŭa komunumo Rehetobel estis menciitaj kiel interezojn ŝuldantaj bienoj de la episkopejo Konstanco. Post la Apencelaj Militoj de la jaro 1401 ĝis 1429 la regiono de Rehetobel fariĝis parto de la tiel nomita Rodo Trogen. En la jaro 1525 Rehetobel akceptis la reformacion. Malgraŭ la rezisto de la ĉefkomunumo Trogen, Rehetobel akiris en 1669 aŭtonomiecon kaj konstruis propran preĝejon.

En la jaroj 1796 kaj 1890 inscendioj detruis grandan parton de la domoj en la vilaĝo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Thomas Fuchs*: *Rehetobel* en *Historia Leksikono de Svislando* (2009-06-19)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Rehetobel en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de Rehetobel
* Rehetobel en la Historia Leksikono de Svislando

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Rehetobel** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Apencelo Ekstera |
| --- |
| UrsoUrsoBühler • Gais • Grub • Heiden • Herisau • Hundwil • Lutzenberg • Rehetobel • Reute • Schönengrund • Schwellbrunn • Speicher • Stein • Teufen • Trogen • Urnäsch • Wald • Waldstatt • Walzenhausen • Wolfhalden | Speicher-VögelinseggSpeicher-Vögelinsegg |

 |
La pordega turo.
**Qianmen** (en simpligita ĉina: 前门; en tradicia ĉina: 前門; en pinjino: Qiánmén; Wade–Giles: Ch'ien-men; laŭvorte. 'Fronta Pordego') estas populara nomo por *Zhengyangmen* (Ĵengĝangmen, en simpligita ĉina: 正阳门; en tradicia ĉina: 正陽門; en pinĝino: Zhèngyángmén; Wade–Giles: Cheng-yang-men; en manĉura:ᡨᠣᠪ
ᡧᡠᠨ ᡳ
ᡩᡠᡴᠠ; Möllendorff: tob šun-i duka) laŭvorte "Pordego de la Zenita Suno", estas pordego en la historia murego de Pekino. Tiu pordego estas sude de la Placo Tian An Men kaj iam kontrolis la sudan enirejon en la Internan Urbon. Kvankam multo de la muregoj de Pekino estis detruita, Zhengyangmen restas grava geografia markilo de la urbo. La centra nord–suda akso de la urbo pasas tra la ĉefe pordego Zhengyangmen. Ĝi estis iam nomita Liĵengmen (en simpligita ĉina: 丽正门; en tradicia ĉina: 麗正門; en pinĝino: Lìzhèngmén), kun la signifo "bela pordego".

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Qianmen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Pri Qianmen *hutong* el programo *The World*, 8a de Julio, 2008

Koordinatoj: 39° 53′ 57.0″ N 116° 23′ 29.3″ O﻿ / ﻿39.899167 °N, 116.391472 °O﻿ / 39.899167; 116.391472 (mapo)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 755209
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Mikumi. |

La **Nacia Parko Mikumi** (svahile *Hifadhi ya Taifa Mikumi*) estas nacia parko de Mikumi, ĉe Morogoro, Tanzanio. La parko estis fondita en 1964, kaj nune kovras areon de 3 230 km² kaj estas la kvara plej granda en la lando. La parko estas trapasata de la aŭtoŝoseo A-7 de Tanzanio.

Teritorio
---------

La parko Mikumi estas bordata sude de la ĉasrezervejo Selous, kaj ambaŭ areoj formas unikan ekosistemon. Du aliaj naturaj areoj kiuj bordas la nacian parkon estas la Montoj Udzungŭa kaj la Montoj Uluguru.

Flaŭro kaj faŭno
----------------

La pejzaĝo de Mikumi estas ofte komparata al tiu de Serengeti. La ŝoseo kiu trapasas la parkon dividas ĝin en du areoj kun parte diferencaj medioj. La nordokcidenta areo estas karaktera pro aluvia ebenaĵo de la riverbaseno Mkata. La vegetaĵaro de tiu areo konsistas el savano kun akacioj, baobaboj, tamarindoj, kaj kelkaj raraj palmoj. En tiu areo, plej for el la ŝoseo, estas vidindaj rokaroj de la montoj Rubeho kaj Uluguru. La sudorienta parto de la parko estas malpli riĉa en naturo, kaj ne tre facile atingebla.

La faŭno inkludas multajn speciojn karakterajn de la afrika savano. Laŭ lokaj gvidistoj de Mikumi, ebloj vidi leonon grimpanta arbotrunkon estas pli granda ol en Manyara (fama ĉar estas unu el malmultaj lokoj kie leonoj montras tiun kutimon). La parkon enhavas subspecion de ĝirafo, kiun biologoj konsideras la ligon inter la Masaja ĝirafo kaj la Somalia ĝirafo. Aliaj animaloj en la parko estas elefantoj, zebroj, gnuoj, impaloj, kuduoj, nigraj antilopoj, pavianoj, kaj bubaloj. Je ĉirkaŭ 5 km el la nordo de la parko, estas du artefaritaj akvejoj loĝataj de hipopotamoj. Ankaŭ pli ol 400 diversaj specioj de birdoj loĝas en la parko.

Bildgalerio
-----------

* Ponto super ŝoseoPonto super ŝoseo
* Zebroj en la parkoZebroj en la parko
* Leonino en la parkoLeonino en la parko
* Gnuo trotanteGnuo trotante
* Bubalo en la parkoBubalo en la parko

Vidu ankaŭ
----------

* Naciaj parkoj de Tanzanio
* Sovaĝbestoj de Tanzanio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Nacia Parko Mikumi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Tanzania Turistejo: Mikumi
* Oficiala retejo Arkivigite je 2022-05-19 per la retarkivo Wayback Machine

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rTanzanio Naciaj parkoj de Tanzanio |
| --- |
| Naciaj parkoj | 
* Arusha
* Gombe Stream
* Golfo Jozani Chwaka
* Katavi
* Kilimanĝaro
* Kitulo
* Lago Manyara
* Montoj Mahale
* Mikumi
* Mkomazi
* Ruaha
* Insulo Rubondo
* Saadani
* Insulo Saanane
* Serengeti
* Tarangire
* Montoj Udzungwa
* Rivero Ugalla
 |
| Rezervejoj | 
* Amani
* Biharamulo
* Grumeti
* Mpanga-Kipengere
* Ngorongoro
* Rungwa
* Selous
* Uwanda
 |
| Mar -parkoj kaj -rezervejoj | 
* Daresalamo
	+ Bongoyo
	+ Mbudya
	+ Pangavini
	+ Fungu Yasini
* Insulo Mafia
* Insulo Maziwi
* Marparko Mnazi Bay Ruvuma Estuaro
 |

 |
**Puebla** estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas la urbego Heroica Puebla de Zaragoza, la subŝtata ĉefurbo.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1 485 941 loĝantojn. El tiuj estas 710 356 viroj kaj 775 585 virinoj. La komunumo havas surfacon de 524,31 kvadratkilometroj. 

Ĝi situas en la centro-orienta parto de la meksika subŝtato Puebla. Norde estas la ŝtato Tlaxcala, sude la komunumoj Huehuetlán el Grande kaj Teopantlán, oriente Amozoc, Cuatinchán kaj Tzicatlacoyan kaj en la okcidento Cuautlancingo, San Andrés Cholula kaj Ocoyucan. 
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 3′ norda latitudo kaj 98° 12′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2160

Historio
--------

La lokon kie nun estas la urbo Puebla oni konis sub la nomo Cuetlaxcoapan, kiu signifas en la navatla lingvo "loko kie la viperoj ŝanĝas la haŭton". La 16an de aprilo de la jaro 1531 *Toribio Paredes*, loĝanto de *Benavente* en Hispanio, kiun la indiĝenoj nomis "Motolinia", fondis la urbon de Puebla en la valo de Cuetlaxcoapan je la orienta flanko de la rivero San Francisco.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

 Arkivigite je 2007-05-17 per la retarkivo Wayback Machine
*Rinconete y Cortadillo* (F. Coullaut-Valera, 1960). Detalo de la monumento al Cervantes en la Placo Hispanio de Madrido.
Sevilo en la 16-a jarcento  
Alonso Sánchez Coello (1531-1588).
**Rinconete y Cortadillo** (aŭ *Novelo de Rinconete kaj Cortadillo*), verko de Miguel de Cervantes, estas unu de la dekdu noveloj inkluditaj en la kolekto *Novelas ejemplares*, publikigitaj en 1613. Oni scias, ke ekzistis versio el tiu jam en 1604, ĉar rolulo de la Unua Parto de Don Quijote (ĉapitro 47a) posedas manuskripton de la verko.

Intrigo
-------

Du junuloj, nome Pedro del Rincón kaj Diego Cortado, forlasas la gepatrajn hejmojn, interkonatiĝas kaj amikiĝas en gastejo survoje el Toledo al Kordovo. Senplane, ili decidis akompani veturantojn al Sevilo. Tie ili trafas la etoson de la krima submondo, kaj klopodas partopreni en ĝi. Sed devige ili devas prezentiĝi antaŭ Monipodio, estro de sindikato de ŝtelistoj. Ili loĝas ĉe lia granda domo, ŝanĝas siajn nomojn kaj formas parton de tiu pitoreska asocio de krimuloj.

Realo
-----

La etoso de tiu verko estas inspirita el la reala ekzisto de granda loĝantaro de krimuloj en la tiama Sevilo, allogitaj de la trafiko de la ŝipoj al Ameriko, kiuj devide devis eliri el tiu urbo.

Vidu ankaŭ
----------

* Pikareska romano

Notoj
-----

1. ↑   «Rinconete y Cortadillo en la Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes».  Konsultita la 22an de Aŭgusto 2018.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 617009
* BNF: 11960639s
 |