recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Koordinatoj: 50° 14′ 45″ N 17° 44′ 16″ O﻿ / ﻿50.24583 °N, 17.73778 °O﻿ / 50.24583; 17.73778 (mapo)

**Kašnice** (germane *Kaschnitzberg*) estas preskaŭ pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bohušov en distrikto Bruntál en ebenaĵa pejzaĝo oriente de moravia Osoblahio ĉe ŝtatlimo kun Pollando. Ties katastra teritorio, portanta nuntempe nomon **Kašnice u Bohušova**, havas areon 145,9758 hektarojn kaj ĝi estas parto de municipo Bohušov kiel unu el du bazaj sidej-unuoj de partoj de Bohušov. Al la jaro 2019 ekzistas nur du domoj kaj pri Kašnice eblas nuntempe paroli kiel pri neregistrita loka parto de municipo Bohušov. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo kuniganta Bohušov kun Matějovice.

Historio
--------

La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1785.

Laŭ popolnombrado al la k 1-a de decembro 1930 ĉi tie estis 35 domoj kun 115 loĝantoj de pure germana nacieco, kiuj estis post la dua mondmilito ellandigitaj. En la municipo estadis kapelo de sankta Floriano, en la jaro 1972 detruita, ĉar ĝi estis laŭ opinio de ĉi tieaj memorigistoj negrava. La municipo estis ofice nuligita al la 1-a de januaro 1971 kaj ĝi plu detruiĝis. Laŭ popolnombrado el la jaro 2001 ĉi tie vivis 3 loĝantoj.
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri horloĝa marko. Por informoj pri la termino "raketo", vidu la artikolon Raketo.

Horloĝo de marko Raketa el la 1985-aj jaroj
Horloĝo **Raketa** estas sovetia kaj sekve rusia horloĝo fabrikita ekde 1962 de la Horloĝfabriko Petrodvorec en Sankt-Peterburgo — la plej malnova fabriko en Rusio. Ĝi estis fondita de Petro la Granda en 1721 kiel Fabriko Peterhof Lapidary por fari luksoŝtonojn. Ĉe sia komenco la fabriko produktis objektojn el valoraj kaj duonvaloraj ŝtonoj por la caro kaj lia familio. En la 1980-aj jaroj la produktado de Raketa estis 4,5 milionoj de horloĝoj en unu jaro. Horloĝo Raketa estis uzata de la Ruĝa Armeo, Sovetia Mararmeo, por nordpolusaj ekspedicioj kaj de civila sovetia loĝantaro.

La 12-an de aprilo 1961 Jurij Gagarin faris la unuan flugon en la historio de la homaro en la kosmo per la raketo Vostok-1. Honore al Jurij Gagarin la Horloĝfabriko Petrodvorec nomis siajn brakhorloĝojn "Raketa" (*raketo* en rusa). Tamen, je la pinto de la malvarma milito, la nomo estis perceptata negative en la okcidentaj landoj, ekde kiam Raketa estis asociita kun la lanĉo de nova generacio de interkontinenta balistika misilo Raketa-16.

La deveno de la marko
---------------------

Antaŭ ekprodukti mekanikan horloĝon, ĝi produktis teknikajn ŝtonojn por militistaj fabrikistoj kaj "juvelojn" por la brakhorloĝa industrio. En 1949 la fabriko produktis sian unuan horloĝon sub la nomoj *Zvezda* (esperante *Stelo*) kaj *Pobeda* (esperante *Venko*). Ĝia propra originala modelo sub la marko Raketa aperis en 1961. La fabriko kreis sian propran mekanismon — «Raketa–2609N». Sur ĉi tiu bazo, la Horloĝfabriko Petrodvorec produktis pli ol dudek kvar versiojn de horloĝo Raketa: kun aŭtomata streĉiĝo, kun kalendaro, kun 24-hora skalo por polusaj esploristoj, kontraŭmagneta horloĝo por okazo de atoma atako, brakhorloĝo por la militistaro. La mekanika brakhorloĝo Raketa produktita en Petrodvorec estis eksportita al la tuta komunista mondo kaj estis konsiderata unu el la plej fortikaj kaj fidindaj horloĝoj en la mondo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Raketa en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala TTT-ejo de Raketa

Aktuala posedanto: Horloĝfabriko Petrodvorec  

Patrujo: Sovetunio  

Enkondukita: 1961

Premioj
-------

* Ora medalo ĉe la Monda Lepsika Foiro por la Horloĝo «Raketa Rekordo» (1965);
* Ora medalo ĉe la Monda Foiro ĉe Lepsiko (1966);
* Granda Premio de Monda Ekspozicio 67 en Montrealo (1967);
* Sovetia Ordeno de la Ruĝa Rubando de Laboro (1971).
**Cisterciana preĝejo de Ĉieliro de Maria** estas romkatolika preĝejo en urbo Szentgotthárd.

Historio
--------

Béla la 3-a fondis tie gravan abatejon kun kirko en 1184. La abatoj venis el Francio. Proksimume en 1530 ĝi senhomiĝis pro la turkoj. En 1605 oni eksplodis la preĝejon por ne akiru ĝin hajdukoj de Stefano Bocskai. En 1675 el la ruinoj oni konstruis la duan preĝejon. La nun videbla nova preĝejo (kun la abatejo) konstruiĝis inter 1740-1764, la pli frua preĝejo nun estas teatro. La orgeno estas aŭdebla ekde 1764.

Konstruaĵo
----------

La unusola turo situas super la ĉefenirejo kaj kreskiĝas rekte el la navo. Interne la plej granda pentraĵo prezentas batalon de Szentgotthárd, la ĉefaltaro laŭ la kutimo prezentas Ĉieliron de Sankta Maria. Ĉe la flanka altaro estas videbla bildo pri morto de Sankta Jozefo.

Kermeso okazas la 15-an de aŭgusto. Ĝis 1950 la cistercianoj havis la preĝejon, poste la ordeno ne povis funkcii en Hungario.

Fontoj
------

* hungare
* hungare
* hungare

Pentraĵo pri Béla la 3-a, kiam fondas la abatejon de Szentgotthárd

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Rakičan**, hungare **Battyánfalva** estas vilaĝo en Slovenio. Administre Rakičan apartenas al Murska Sobota. Ĝis 1887 la oficiala hungara nomo estis **Rakicsán**.

Kastelo de Rakičan

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: 186 m
* Loĝantaro: 1520
* Poŝtkodo: 9000
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso:

Situo
-----

La vilaĝo situas laŭ rojo Lendava, laŭ ĉefvojo Murska Sobota-Lendava. Murska Sobota troviĝas proksime, 3 km-ojn for.

Historio
--------

Dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a okazis batalo apud la vilaĝo. En la 19-a jarcento Rakicsán havis la titolon kampurbo. En 1910 loĝis tie 596 da homoj (plejparte slovenoj). Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.

Vidindaĵo
---------

* kastelo de Batthyány (batjAnji)

* Kategorio Rakičan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
IFAD logo.jpgemblemo de IFAD 
La **Internacia Fonduso por Agrikultura Disvolviĝo** (en la angla : The **International Fund for Agricultural Development**; en akronimoj : **IFAD** ) estas internacia agentejo subigita al la Unuiĝintaj Nacioj. Ĝia rolo estas helpi al evolulandoj kies ekonomio baziĝas sur agrikulturo, evoluigi profitodonan kaj altkvalitan agrikulturan industrion.

La agentejo estis establita en 1977 post studo publikigita tiujare de Unuiĝintaj Nacioj kaj konstatis, ke 75% de la loĝantoj de evolulandoj loĝas en neevoluintaj agrikulturaj areoj, kiuj povas doni bonajn produktaĵojn. Tiu plibonigo de la agrikultura produkto kondukus al la kresko de tiuj landoj kaj pli malaltprezaj manĝaĵoj tra la mondo.

La organizo estas parto de la Disvolva Grupo de Unuiĝintaj Nacioj. La sidejo de la organizo troviĝas en Romo, Italio.

Aktuale en 2017, la prezidanto de la fondaĵo estas Gilbert Houngbo el Togolando.

* Kategorio Internacia Fonduso por Agrikultura Disvolviĝo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801042
* GND: 43975-7
* LCCN: n82057858
* VIAF: 137804902
* ISNI: 0000 0001 1956 6627
* SUDOC: 030008026
* BNF: 12151300q
* NLA: 36073421
* NDL: 00848881
* NKC: kn20020321544
* BNE: XX241972
 |
**Preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Fertőszéplak, laŭ la ĉefvojo.

Historio
--------

La unua kirko estis konstruita en la 13-a jarcento. La nun videbla preĝejo konstruiĝis inter 1728-1735. La meblaro, fresko kaj la predikejo estas originaj el la 18-a jarcento. La ĉefaltara bildo estis pentrita en 1750. La orgeno estas aŭdebla ekde 1896.

Konstruaĵo
----------

Antaŭ la preĝejo du skulptaĵoj situas pri Sankta Anna kaj Johano Nepomuko. Ili pretiĝis kune kun la preĝejo. La konstruaĵo (kiu estas videbla ankaŭ en la blazono) havas 2 imponajn simetriajn turojn kun horloĝoj. La sanktejo estas sesangula. Ekstere estas videblaj skulptaĵoj pri Sankta Jozefo, Sankta Johano kaj Sankta Maria.

Kermeso okazas en la 1-an de novembro.

Blazono de Fertőszéplak

Fontoj
------

* kun bildoj hungare
* hungare
* hungare[*rompita ligilo*]
* hungare


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Preĝejo Ĉiuj Sanktuloj (Fertőszéplak) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Bordoman,** oficiale **Bordoman Sadar,** bengale: **বর্ধমান** estas urbego en orienta Barato, en meza parto de subŝtato Okcidenta Bengalio, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.

Horloĝa turo en Bordoman

Demografio
----------

En 2011 Bordoman havis 347 016 da loĝantoj kun legopovo preskaŭ 88%. En fino de la 1950-aj jaroj la urbo atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil).

Geografio
---------

Bordoman situas laŭ Damodar (rivero) sur ebenaĵo laŭ averaĝa alteco de 40 m super la marnivelo. Bolpur troviĝas 55, Ŝantipur (Okcidenta Bengalio) 58, Kriŝnanagar (Okcidenta Bengalio) 66, Kaliani 67, Durgapur 70, Serampore 73, Bankura 82, subŝtata ĉefurbo Kolkato 92, Baharampuro 100, Medinipur 108, Asansol 106, tutlanda ĉefurbo Delhio 1221, Mumbajo 1631 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

La historio de Bordoman estas konata de proksimume 5000 antaŭ Kristo (malfrua ŝtonepoko). La unua epigrafa referenco al la nomo de tiu loko okazis en sesajarcenta kupra plato trovita en vilaĝo. La urbego ŝuldas sian historian gravecon al maharaĝoj, kiuj ĉi tie establis siajn sidejojn. La fervojo estis malfermita en 1855.

Lingvoj
-------

La oficiala lingvo en Bordoman estas la bengala lingvo, al kiu la angla aldoniĝas.

Eduko
-----

En Bordoman la plej altnivela instruado okazas en universitato (inaŭgurita 1960) kaj en multe da altlernejoj.

Religio
-------

La hinduismo estas la primara religio en Bordoman kun pli ol 83%, poste sekvas la islamo kun preskaŭ 15%, krome ekzistas iomete aliaj religioj malpli, ol 1%.

Trafiko
-------

Ponto ĉe Bordoman
Bordoman estas signifa fervoja kaj ĉefvoja nodoj, ankaŭ ponto (por vojo) helpas la trafikon. Rikiŝoj kaj busetoj estas haveblaj por vojaĝado enurbe. Ankaŭ la bicikloservo estas tre aktiva. La plej proksima flughaveno funkcias en Kolkato.

Klimato
-------

Bordoman situas en tropika savana klimato (Aw) laŭ la Klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas po 1650 mm averaĝe. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen plej ofte inter majo-oktobro dum musono. La temperaturo varias inter 21-31 °C.

Kristana kirko
Planetario

Vidindaĵoj
----------

* diversaj preĝejoj
* salutarko estis konstruita en 1902-1903
* reĝa palaco
* botanika kaj zoologia ĝardeno ekde la 19-a jarcento
* urbodomo estis konstruita inter 1890 kaj 1894
* horloĝa turo
* maŭzoleo
* scienca muzeo
* planetario

Fontoj
------

* WikiTrans

* MuzeoMuzeo
* VendejegoVendejego


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
Koordinatoj mankas! Bonvolu kunhelpi.

**Serampore** bengale: **শ্রীরামপুর** (ankaŭ nomita Serampur, Srirampur, Srirampore, Ŝrirampur, Ŝrirampore) estas urbego kaj municipo en orienta Barato, en subŝtato Okcidenta Bengalio, en distrikto Hugli. La urbego apartenas al urbaro de Kolkato.

Vojkruciĝo en Serampore

Demografio
----------

En 2011 Serampore havis 181 842 da loĝantoj kun legopovo 89%, signife pli alta, ol la tutlanda mezumo.

Geografio
---------

Serampore situas laŭ rivero Hugli sur ebenaĵo en averaĝa alteco de 17 m super la marnivelo. Hugli-Ĉuĉura troviĝas 17, subŝtata ĉefurbo Kolkato 21, Kaljani 28, Barasat 33, Habra 36, Bangaon 62, Bordoman 73, Midnapore 108, tutlanda ĉefurbo Delhio 1290, Mumbajo 1663 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Serampore estis parto de Dana Hindio sub la nomo Frederikurbo de 1755 ĝis 1845. Pli poste ĝi apartenis al la britoj ĝis 1947.

Ekonomio
--------

En Serampore funkciis la unuaj du jutaj muelejoj de Bengalio kaj Hindio. Ankaŭ nun la areo estas industriigita.
Rakovac situas en la mapo en la verda municipo
Mapo pri municipo Beoĉin
**Rakovac,** serbe **Раковац,** hungare **Dombó** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en Srem (regiono), en distrikto **Suda** Baĉka, en municipo de Beoĉin.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 21  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 1980
* Poŝtkodo: 21299
* Telefonprefikso: 21
* Aŭtokodo: NS

Situo
-----

Rakovac situas laŭ dekstra bordo de Danubo. Beoĉin troviĝas 8, Novi Sad 13 km-ojn.

Historio
--------

En la 1520-aj jaroj la turkoj akiris la komunumon aŭ la abatejon de Hungara reĝlando. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Habsburga Imperio, al Szerém. Post la 1-a mondmilito la loko apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj (kiel parto de Kroatio, depost 1928 al Jugoslavio. En 1943 la faŝistoj bruldetruis la vilaĝon, dume multaj mortis. La rekonstruo okazis iom for de la ruinoj. En 2002 loĝis en Rakovac 1989 homoj, (serboj 1700 (86 %), jugoslavianoj 71, hungaroj 44, kroatoj 42, slovakoj 11 kaj aliaj).

Vidindaĵo
---------

* Kategorio Rakovac en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Fröbel-turo en Oberweißbach
**Fröbel-turo** (germane: *Fröbelturm*) estas ne tute 30 metrojn alta belvidejo kun gastejo en Oberweißbach (Turingio), Germanujo.

Ekskursoj
---------

Ĝi situas en alteco de 745 metroj kaj perfektas kiel elirpunkto por ekskursoj piede, bicikle, skie, sledade. Rekte preterkondukas panoramo-migradopado signita per ruĝa triangulo. Proksimas kaj la centro de Oberweißbach kun Fröbel-muzeo, la najbara vilaĝo Cursdorf kun sia muzeo pri vitraj aparatoj, Leibis-Lichte-akvobaraĵlago. kaj Meura kun grandega ĉevalbredejo.

Historio
--------

Sur la plej alta alteco de Kirchberg-monto, homoj de Oberweißbach konstruis en honoro de la plej fama civitano Friedrich Fröbel belan turon. Oni sciis ke Fröbel trovis sian plej ŝatatan lokon ĉi tie supre de frua aĝo kaj daŭre vizitis ĝin en postaj jaroj. La iniciatinto por la turkonstruo estis Richard Trautner, monŝuldenkasigisto kaj viro kiu faris grandan kontribuon al la kultura kaj loka historia evoluo de Oberweißbach. Trautner estis la unua prezidanto de la surloka filio de la migradklubo Thüringerwald-Verein kiu fondiĝis en 1885. Jam la 8-an de januaro 1886 li komisiis al la distrikta majstrokonstruisto prepari planon por konstruado de turo.

Tiu ideo estis la kialo de Trautner por fondi la Fröbel-societon la 21-an de aprilo 1887. En la fonda kunveno, Trautner klarigis, ke estis decidite starigi ŝtonmonumenton en formo de observoturo Unue tamen estis planita fera turo kio forĵetitis laŭ konsilo de s-ro Radi, arĥitekto el Rudolstadt. Okaze de la 106-a datreveno naskiĝtaga de Friedrich Fröbel okazis la meto de la fundamenta ŝtono.

Pri Fröbel-turo ekzistas eĉ kanto kaj poemo. Ĉeture okazas kelkfoje diversaj aranĝoj, ekz. foirejo mezepok-etosa.

Gastejestroj
------------

Baldaŭ aldonitis restoracio. Ĝin gvidis la jenaj personoj:

* 1890-1895: Gottfried Lattermann, emeritiĝinta oficialulo
* 1895-1914: Oskar Erhardt, porcelanpentristo
* 1914-1945: Marie kaj Edmund Schmidt (porcelanpentristo)
* 1946-1972: Rudolf Henkel, eble la plej konata el ĉiuj turgastejestroj kaj kantemulo; profesie ŝufaristo
* 1972: Dietmar Siegmeth
* 1973-1982: Monika kaj Manfred Franke
* 1982-1991: Sieglinde kaj Peter Jahn; tiam faritis ankaŭ nepraj restaŭradoj
* 1991-2006: Sören Henkel
* 2007: Michael Wolfram
* 2008-2018: Manuela Arnoldt
* ekde 2018: Ronny Nöller

Literaturo
----------

* Friedrich Hofmann: Ein Ehrenthurm für Friedrich Fröbel. Ĉe: *Die Gartenlaube*. 48/1887, p. 796 (tie ĉi interrete)
* Jens Ungelenk: Festschrift – 125 Jahre Fröbelturm Oberweißbach (1890–2015). Oberweißbach 2015

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Fröbel-turo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo de la restoracio *Berggasthaus Fröbelturm*

Notoj
-----

1. ↑  Pri la akvobaraĵo
2. ↑   "Ist die Brust dir eng von dumper Luft". Arkivita el la originalo je 2022-04-16. Alirita 2022-04-16.
3. ↑   "Off'n Kerchbarg uom an hechster Schtelle". Arkivita el la originalo je 2022-04-16. Alirita 2022-04-16.
**Prhovo,** serbe **Прхово** estas malgranda vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Pecjinci.

Loko de la municipo en Serbio
Mapo pri la municipo

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 20  km²
* Koordinatoj: 44°52′33″N 20°00'20″E
* Supermara alteco: 56 m
* Loĝantaro: 813 en 2002
* Poŝtkodo: 22442
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: RU

Situo
-----

Prhovo situas laŭ flankovojoj, laŭ rojo.

Historio
--------

La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1403. Baldaŭe ĝi apartenis al Osmana Imperio, poste al limgarda zono de Habsburgoj. En 1738 epidemio pri pesto okazis. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Prhovo 782 serboj (96 %), 6 ciganoj, 5 kroatoj kaj aliaj.

Vidindaĵoj
----------

* preĝejo de Sankta Nikolao de 1806

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
* Mapo pri Prhovo

* Kategorio Prhovo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vido okcidenta de la Georgo-kirko en Eisenach, Turingio La **Preĝejo Sankta Georgo** (germane: *Georgenkirche*) estas protestantisma ĉefkirko de Eisenach, Germanio. Georg Philipp Telemann, Johann Pachelbel, Johann Melchior Molter kaj fratoj Mauersberger surloke koncertojn faris.

Historio
--------

La romanika preĝejo unue menciitis en la jaro 1196. Rolon gravan plenumis ĝi kiel sepulta kirko de la turingiaj landgrafoj sed ankaŭ kiel geedziĝkirko de duko Ludoviko la 4-a kaj la sankta princino Elizabeto de Hungario. En la jaro 1292-a incendio damaĝis la inter 1182 kaj 1188 konstruitan ejon. La tomboslaboj de la Ludovikidoj malantaŭaltare nur datumas el la 14-a jc kaj el tio dedukteblas ke temas pri maloriginalaĵoj. Tamen ili estas altvaloraj: staras tie slaboj de Ludoviko la Saltanto, fondinto de Kastelo Wartburg, de ses aliaj grafoj kaj de du iliaj edzinoj.

Rekonstruo ampleksa estis en la jaro 1515-a, kiam instalitis tri egalaj navoj malfrugotikaj. En la 2.5.1521 Marteno Lutero reveninte el la imperia dieto de Worms predikis surloke antaŭ ol ekziliĝi malsupren al Wartburg-kastelo. La Kamparana ribelo postulis urĝan renoviĝon kaj dume oni muntitis kelkajn galeriojn. Arkitekturaj ŝanĝoj pluraj estis poste. Iama kampanilo, separite disde la preĝejo, el la jaroj 1970 loĝejas. Turo 62 metrojn alta aldonitis inter la jaroj 1899 kaj 1902: samtempe alkonstruita antaŭhaleto ĉe la okcidenta enirejo ricevis statuon imponan de Bach kiu en la kirko baptitis en la 23.5.1685. La statuon faris Paul Birr. En aŭtuno 1989, ĵus antaŭ la Turniĝo, la kirko malfermiĝis al kritikemaj diskutrondoj.

Kelkaj artaĵoj enaj
-------------------

Videblas ambono baroka riĉe ornamita el la jaro 1676 kaj orgenfasado de 1719. La orgeno mem faritis en 1707 laŭ konsiloj de la kantoro-orgenisto Johann Christoph Bach la 1-a, filo de Heinrich Bach. La plej novan orgenon konstruis la firmao Schuke en la jaro 1982. Baptujo malfrugotika de 1505 daŭre uzatas kaj nun. En la kripto de la turo belaj sarkofagoj de dukoj povas esti admirataj. La orgeno faritis fare de Holland.

Literaturo
----------

* Helga Wäß:"Die Grabplatten des Mittelalters in der Georgenkirche", in: *Form und Wahrnehmung mitteldeutscher Gedächtnisskulptur im 14. Jahrhundert. Ein Beitrag zu mittelalterlichen Grabmonumenten, Epitaphen und Kuriosa in Sachsen, Sachsen-Anhalt, Thüringen, Nord-Hessen, Ost-Westfalen und Südniedersachsen*, vol. 2, Berlin (Tenea Verlag) 2006, p. 19-31, ISBN 3-86504-159-0

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Georgo (Eisenach) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* La kantorondo surloka
* Sono de la sonoriloj
* Hejmpaĝo de la komunumo
**András Kontur** [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kontur András** estas hungara skulptisto.

Sankta Floriano fare de András Kontur
András Kontur  naskiĝis la 10-an de julio 1973 en Budapeŝto.

Biografio
---------

András Kontur abiturientis en industriarta mezlernejo en sia naskiĝurbo, poste li praktikadis en studioj. Li akiris diplomon en Hungara Belarta Universitato en 2008. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ádám Farkas (skulptisto) kaj Zoltán Karmó. Li jam dum la mezlernejo okupiĝis pri ŝtonskulptaĵoj, tion ne postlasis post la diplomo. En 2007 li partoprenis en restaŭradoj de ornamskulptaĵoj en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto. Li ricevis premion en 2016.

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Budapeŝto (2009, 2011)
* Leányfalu (2011)

Elektitaj kolektivaj ekspozicioj
--------------------------------

* Arthalo Budapeŝto (2003, 2008)
* Munkeno (2004)
* Pécs (2005, 2007)
* Vieno (2006)
* Szentendre (2009)

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* Ede SolymosEde Solymos
* István ChernelIstván Chernel
* Ottó HermanOttó Herman
* AŭroroAŭroro
* Imre ReviczkyImre Reviczky
* Áron MártonÁron Márton
* József MindszentyJózsef Mindszenty
* Sankta Jozefo kaj JesuoSankta Jozefo kaj Jesuo

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio András Kontur en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 622411
* VIAF: 163383437
 |
Bakteri-mortigaj lampoj estas simplaj malaltpremaj hidrargaj vaporsenŝargoj en kunfandita kvarckoverto.
**Gas-senŝargigaj lampoj** aŭ **gas-ŝargaj lampoj** estas familio de artefaritaj lumfontoj kiuj generas lumon sendante elektran malŝargon tra jonigita gaso, plasmo. La kvalito de la gasa senŝargo dependas de la premo de la gaso same kiel de la ofteco de la fluo: vidu la kontribuojn pri alterna kurento kaj frekvenca klasifiko de plasmoj. Tipe, tiaj lampoj uzas noblan gason (argono, neono, kriptono kaj ksenono) aŭ miksaĵon de tiuj gasoj. La plej multaj lampoj estas plenigitaj je kromaj materialoj, kiel hidrargo, natrio, kaj metalaj halogenidoj. En operacio la gaso estas jonigita, kaj liberaj elektronoj, akcelitaj per la elektra kampo en la tubo, kolizias kun gaso kaj metalatomoj. Kelkaj elektronoj en la atomŝeloj de tiuj atomoj estas ekscititaj per tiuj kolizioj al pli alta energistato. Kiam la ekscitita atomo falas reen al pli malalta energistato, ĝi elsendas fotonon de karakteriza energio, rezultigante infraruĝan, videblan lumon, aŭ ultraviolan radiadon. Kelkaj lampoj transformas la ultraviolan radiadon al videbla lumo kun fluoreska teksturo ĉe la interna flanko de la vitra surfaco de la lampo. La lumtubo eble estas la plej konata gas-senŝargiga lampo.

Kompare kun inkandeska lampo kaj eĉ per LED lumo, gas-senŝargaj lampoj havigas pli altan efikecon, sed estas pli komplike produktitaj, kaj postulas helpelektronikan ekipaĵon kiel ekzemple balastoj por kontroli faktan fluon tra la gaso. Kelkaj gas-senŝargaj lampoj ankaŭ bezonas percepteblan ekigotempon por realigi sian plenan malpezan produktaĵon. Tamen, pro ilia pli granda efikeco, gas-senŝargaj lampoj anstataŭigas blankardajn lumojn en multaj lumaplikoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Types of Lighting. *Energy.gov*. US Department of Energy. Alirita 10a Junio 2013.
2. ↑   LIGHTING TECHNOLOGIES: A GUIDE TO ENERGY-EFFICIENT ILLUMINATION. *Energy Star*. US Environmental Protection Agency. Alirita 10a Junio 2013.

Bibliografio
------------

* Waymouth, John.  (1971) *Electric Discharge Lamps*. Cambridge, MA: The M.I.T. Press. ISBN 0-262-23048-8.
* National Highway Traffic Safety Administration Glare from headlamps and other front mounted lamps. *Federal Motor Vehicle Safety Standard No. 108*. US Department of Transportation. Arkivita el la originalo je 2011-09-27. Alirita 2006-01-23.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Lamps and Indicators ĉe la Projekto por Malferma Katalogo

* Kategorio Gas-ŝargiga lampo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Ilustraĵo de *Ottoia*, nome prahistoria priapulo, en nestotruo. *Haplophrentis* estas najbare.
**Priapuloj** aŭ *Priapulida* (priapulidaj vermoj, el gr. πριάπος, priāpos 'Priapo' + Lat. -ul-, diminutivo), foje referencata kiel *penisvermoj*, estas filumo de nesegmentitaj mar-vermoj. La nomo de la filumo rilatas al la greka dio de fekundeco, ĉar ties ĝenerala formo kaj ties etendebla rostro povus memori al la formo de peniso. Ili loĝas en la koto kaj en kompareblaj profundaj akvoj ĝis 90 metroj. Kelkaj specioj montras rimarkindan toleremon por hidrogena sulfido kaj senoksigenaj akvoj. Ili povas esti tre abundaj en kelkaj areoj. En golfo el Alasko oni registris ĝis 85 plenkreskajn individuojn de *Priapulus caudatus* por kvadrata metro, kaj la denseco de ties larvoj povas esti tiom alta kiom ĝis 58,000 por kvadrata metro.

Kun *Echiura* kaj *Sipuncula*, ili estis iam lokigita en la taksonon *Gephyrea*, sed fidinda morfologia kaj molekula pruvaro subtenas ties apartenon al Ecdysozoa, kiu inkludas ankaŭ artropodojn kaj nematodojn. Fosiliaj trovaĵoj montras ke la buŝodezajno de la tig-artropodo *Pambdelurion* estas identa kun tiu de priapuledoj, indike ke ties buŝo estas origina trajto heredita el la lasta komuna praulo kaj de priapuledoj kaj de artropodoj, eĉ se modernaj artropodoj ne plu havas ĝin. Inter *Ecdysozoa*, ties plej proksimaj parencoj estas *Kinorhyncha* kaj *Loricifera*, kun kiuj ili konstituas la kladon *Scalidophora* nomita laŭ la spinoj kiuj kovras la internon. Ili manĝas malrapide moviĝantajn senvertebrulojn, kiel poliĥetaj vermoj.

Notoj
-----

1. ↑   Oeschger, R.; Janssen, H. H. (September 1991). "Histological studies on Halicryptus spinulosus (Priapulida) with regard to environmental hydrogen sulfide resistance". Hydrobiologia. 222: 1. doi:10.1007/BF00017494.
2. ↑  Kingdoms and Domains: An Illustrated Guide to the Phyla of Life on Earth
3. ↑  Ancestor of arthropods had the mouth of a penis worm Alirita la 24an de Aprilo 2018.
4. ↑   Dunn, C. W.; Hejnol, A.; Matus, D. Q.; Pang, K.; Browne, W. E.; Smith, S. A.; Seaver, E.; Rouse, G. W.; Obst, M. (10 April 2008). "Broad Phylogenomic Sampling Improves Resolution of the Animal Tree of Life". Nature. 452 (7188): 745–749. Bibcode:2008Natur.452..745D. doi:10.1038/nature06614. PMID 18322464.

* Kategorio Priapuloj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Priapuloj en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
La Jakobo-kirko en Branchewinda
La luterana vilaĝa **Preĝejo Jakobo la pli aĝa** (germane: *Dorfkirche St. Jakobus der Ältere*) troviĝas en Branchewinda, urbokvartalo de Arnstadt, Germanujo.

Gi apartenas al la paroĥujo Marlishausen ene de la eklezia subdistrikto Arnstadt-Ilmenau de la Evangelia Eklezio en Meza Germanujo. La kirko ankaŭ ŝatatas de vizitantaj pilgrimantoj estantaj survoje al la Jakobo-katedralo je Santiago-de-Kompostelo.

Historio
--------

La ĉ. en la 12-a jarcento en romanika stilo starigita kirko havas duonrondan apsidon kaj romanikan fenestron ĉe la norda muro. La muraro havas fendaĵojn kaj ĝi estas eksteren laŭ romanika maniero kun juntoj.

Specialaĵo certe estas eta Jakobo-fenestro ĉe la apsido. En la festotago de la patrono Jakobo en la 25-a de julio la horon sepan sunradio tuŝas rekte la altartablon.

La interno de la navo barokas kun du galerioj kaj longaj benkoj. La farbtono estas, kiel la orgeno ĉe la uesta galerivando, el la 19-a jarcento. La romanika triumfarko transiras la altarejon kaj havas dekoracion. Plafonpentraĵo aĝanta ok jarcentojn montras Jesuon Kriston en la tago de la lasta juĝo. La fresko malsupre pro puco kaj intertempe muntita (kaj poste remalaperigita) fenestro havas damaĝojn gravajn. Eble tie estis simboloj por la evangeliistoj.

La gotika triptiko supre de la apsida arko iam estis en la Kastelo Gehren. Ĝi nur mallonge antaŭ la brulkonsumiĝo kastela revenis al Branchewinda.

Referencoj
----------

* Kategorio Preĝejo Sankta Jakobo la pli aĝa (Branchewinda) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑  Prie sur la subdistrikta paĝaro

50.78675510.993251Koordinatoj: 50° 47′ 12″ N, 10° 59′ 36″ O (mapo)
 

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 723536
* GND: 7648257-1
 |
la romiaj provincoj dum la jaro 116, sub imperiestro Trajanus
Italia, jen malhelruĝe akcentita (limoj de la jaro 117)
**Italia** estis provinco de la Romia Imperio kiu kovris la teritorion de la itala duoninsulo. Ĝia norda limo estis la centra parto de la Alpoj, do situis pli norde ol la moderna geografia difino de la itala duoninsulo, kies norda limigo estas linio inter la urboj La Spezia kaj Rimini.

Dum la Romia Respubliko kaj la unuaj jarcentoj de la Romia Imperio, "Italia" (kiu komence etendiĝis de Kalabrio sude ĝis la rivero Rubikono norde, nur pli poste ĝis la Alpoj norde), ne estis provinco, sed konsideriĝis la teritorio de la urbo Romo, tial havante specialan statuson: Ekzemple armeestroj de la romiaj provincoj ne rajtis porti siajn armeojn en Italion, kaj kiam Julio Cezaro kun sia armeo pasis la riveron Rubikono tiu paŝo estis la komenco de enlanda milito. La nomo "Italia" kovris parton de la nuntempa Italio kiu ŝanĝiĝis laŭ la tempofluo. Laŭ Strabono (verko "Geographia", volumo 1) la nomo komence indikis la teritorion inter la Mesina Markolo kaj linio konektanta la golfojn de Salerno kaj Taranto, pli poste la teritorio estis ampleksigita kovri la tutan italan duoninsulon inkluzive de la urbo Pula de moderna Istrio, kaj fine Julio Cezaro donis romian civitanecon al ĉiuj loĝantoj de *Gallia Transpadana* - la gaŭla setloteritorio norde de la rivero Pado - tiel ampleksigante la teritorion "Italia" ĝis la Alpoj.

En iuj mapoj (vidu ekzemple dekstre), la tri malgrandaj alpaj provincoj Alpes Maritimae, Alpes Cottiae kaj Alpes Poeninae en la limregiono de la modernaj ŝtatoj Francio kaj Italio ankaŭ konsideriĝis parto de la pli granda najbara provinco "Italia", en aliaj ili konsideriĝas sendependaj provincoj.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rSPQR Provincoj de la Romia Imperio (en 117) SPQR |
| --- |
| Achaea • Aegyptus • Africa • Alpes Cottiae • Alpes Maritimae • Alpes Poeninae • Aquitania • Arabia Petraea • Armenia • Asia • Assyria • Baetica • Bithynia et Pontus • Britannia • Cilicia • Corsica et Sardinia • Creta et Cyrene • Cyprus • Dacia • Dalmatia • Epirus • Galatia • Gallia Belgica • Gallia Lugdunensis • Gallia Narbonensis • Germania Inferior • Germania Superior • Hispania Tarraconensis • Italia • Iudaea • Lusitania • Lycia et Pamphylia • Macedonia • Mauretania Caesariensis • Mauretania Tingitana • Mesopotamia • Moesia Inferior • Moesia Superior • Noricum • Pannonia • Raetia • Sicilia • Syria • Thracia |

 |

* Kategorio Italia (Romia Imperio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Johano-kirko en Vajmaro, ĝis 1947 *Duko-Bernardo-kirko*
portala reliefo
**Preĝejo Sankta Johano** (germane: *Johanneskirche*) en Vajmaro, Germanujo (Tiefurter Allee 2b), estas protestantisma kirko de la Evangelia-luterana komunumaro de Vajmaro ĉe EKM.

Historio
--------

Temas pri unu el la malmultaj novaj kirkkonstruaĵoj en Nazia Germanio. Reduktitaj financaj rimedoj permesis nur modestan halaĵon. Laŭ sobra stilo de *Osthalle* ĝi faritis inter 1938 kaj 1941 laŭ planoj de la vajmara arĥitekto Hans Vogel. Ĝia konsekro okazis je pentekosto 1941 sub la nomo *Herzog-Bernhard-Kirche*. La kirkouzantoj estis anoj de la forta ŝtatfidela, pornazia ero *Deutsche Christen* ene de la Evangelia Eklezio en Germanio. Alinomiĝo por Sankta Johano la Baptisto datumas nur de 1947.

Meblaro
-------

La ununura dekoracio ekstera estas la ses reliefoj ĉe la enireja portalo. Ili reprezentas bapton, konfirmacion, komunion, krome nupton, adiaŭon kaj morton. Bildelementoj kiel falinta soldato aŭ SA-ano kun flanka mitraleto tipas por la nacisocialisma oferkulto. La reliefoj faritis fare de la skulptisto Rudolf Weber el Oberweimar. La materialo estas ŝaŭmkalko el Gutendorf.
En 1953 oni dividis la galerion per vitra vando disde la navo kreonte bone hejteblan vintran kirkon. En 1977 instalitis kromaj septoj tiel ke fariĝis du etaj, bonaj ekipitaj komunumaj ĉambroj (i.a. kun kuirejo, necesejo kaj porjunulara sekcio). La tuto hodiaŭ bonege taŭgas por granda gamo da moderna enkomunuma laboro. La sceneja altarejo tre plibeligitis en 1981 per kvin buntaj lignaj reliefoj de la artisto Friedrich Popp el Ebersdorf.

La profilo de porinfana, -junula, -familia preĝejo intence intensigitis. Ankaŭ provludoj de la *Escola Popular*-kapoejro-grupo regule gastas ĉi tie.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Sankta Johano (Vajmaro) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Hejmpaĝo

Notoj
-----

1. ↑  "Johannestag im Tiefurter Kirchgarten", TA, 22.6.2020
2. ↑  Laŭ vortoj de la paroĥestro Sebastian Kircheis en la ZDF-televiddokumentado *Böse Bauten*
3. ↑  Gerd Seidel, Walter Steiner: *Baustein und Bauwerk in Weimar* (= *Weimarer Schriften.* Heft 32), Ständige Kommissionen Kultur der Stadtverordnetenversammlung Weimar und des Kreistages Weimar-Land in Zusammenarbeit mit dem Stadtmuseum Weimar, Weimar 1988, ISBN 3-910053-08-4, p. 28.
**Animal Diversity Web** (ADW, animaldiverseca retejo) estas reta datumbazo kiu kolektas informon pri natura historio, klasigo, karakteroj de specioj, konserva biologio, kaj distribuado de miloj da specioj de animaloj. Ĝi inkludas milojn de fotoj, centojn de filmetoj kaj sonregistraĵoj krom virtualan muzeon.

Priskribo
---------

La ADW funkcias kiel reta enciklopedio, kie ĉiu unuopa specio ĝuas montreblan bazan informon specifan al tiu specio. Ĉiu speciinformo inkludas informerojn pri geografio habitato, teritorio, fizika priskribo, reproduktado, vivespero, komunikado kaj percepto, konduto, manĝo, predado, kaj konserva statuso.

La ADW estis kreita de Philip Myers, biologia profesoro ĉe la Universitato de Miĉigano, en 1995. Ĉiu informero estas verkita de kaj studentoj kaj instruistoj de 30 altlernejoj kaj universitatoj de Usono. Speciinformaroj estas ofte atribuitaj al universitataj studentoj kiel klastasko.

Referencoj
----------

1. ↑ .  Revamped Animal Diversity Web reaching millions worldwide 18 years after launch. *The University Record* (4aJanuaro 2013). Arkivita el la originalo je 2021-09-07. Alirita 25 August 2013.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2021-09-07. Alirita 2022-10-22.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Animal Diversity Web
Ralf Wolter kiel Sam Hawkens
**Ralf WOLTER** naskiĝis la 26-an de novembro 1926 en Berlino kiel filo de humuristo, akrobatisto kaj kantisto. Li vizitis aktoran akademion en la nask-urbo kaj li komencis sian aktoran karieron en diversaj berlinaj teatroj same kiel en kabareto "Schall und Rauch". En la jaroj 1954 ĝis 1958 li estis membro de kabareto "Rauchfang" kaj li rolis apud konataj kolegoj kiel Ruth Stephan, Wolfgang Müller, Edith Hancke kaj Günter Pfitzmann. Ralf venis al filmo en 1951, ni povis ekvidi lin en satira komedio "Die Frauen des Herrn S.". Danke al sia humuro kaj talento li baldaŭ rolis en multnombraj komedioj kaj muzikfilmoj kaj li fariĝis ŝatato de publiko.

Neforgesebla fariĝis lia rolo de Sam Hawkens en filmoj de May. Unuafoje li rolis en la jaro 1962 en La trezoro sur Arĝenta lago, sekvis filmoj Winnetou I, Old Shatterhand (ambaŭ en 1963), Winnetou III (1965), en 1966 Winnetou und das Halbblut Apanatschi kaj en 1968 Winnetou und Shatterhand im Tal der Toten. Kiam en 1964 Artur Brauner bezonis Haĝi Halef Omar-on por sia filmo Der Schut, tuj estis klare, ke povas roli lin nur Ralf Wolter. En 1965 li ankoraŭ rolis en filmoj de May Durchs wilde Kurdistan kaj Im Reich des silbernen Löwen. En filmoj Der Schatz der Azteken kaj Die Pyramide des Sonnengottes li rolis Andreas Hasenpfeffer-on.

En la jaro 1966 li filmis komune kun Lex Barker vesternon "Wer kennt Jonny R.?". En la paso de sia kariero li filmis ĉirkaŭ 120 kinofilmojn. En 1996 Wolter filmis sian lastan filmon "Kondom des Grauens", en kiu li rolis profesoron Boris Smirnoff. En lastaj jaroj li dediĉis sin precipe al teatro. Krome li estis alvokita por paroligado de filmoj ("Asterix in Amerika" aŭ "Winnetoons", kie li paroligas sian Sam Hawkens-on).


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 124949
* GND: 124445136
* LCCN: no2003056464
* VIAF: 28004814
* ISNI: 0000 0001 1460 3863
* BNF: 17012181x
* MBA: 4961a76a-401f-4ac1-ba1a-e07aa33ca802
* NKC: xx0113689
* BNE: XX1540454
 |
**Ramanuĝa**, **Ramanuja** aŭ **Ramanujaĉarja** (ĉirkaŭ 1017–1137; IAST: Rāmānujā; [ɽaːmaːnʊdʑɐ]) estis hindia teologo, filozofo, kaj unu el la plej gravaj reprezentantoj de la tradicio de Sri Vaiŝnavismo ene de Hinduismo. Lia filozofia fundamento por devotismo influis sur la Bhaktia movado.

La guruo de Ramanuĝa estis Ĝadava Prakaasa, nome fakulo kiu estis parto de la pli antikva Advaita Vedānta monaĥa tradicio. La tradicio Sri Vaiŝnava asertas ke Ramanuĝa malkonsentis kun sia guruo kaj la ne-duisma Advaita Vedānta, kaj anstataŭe sekvis en la tradicio de la Tamilaj Alvaroj, nome de la fakuloj Nathamuni kaj Ĝamunaĉarja. Ramanuĝa famas kiel la ĉefa proponanto de la Viŝiŝtadvaita subskolo de Vedanto, kaj liaj disĉiploj estis tre verŝajne aŭtoroj de tekstoj kiel la Ŝatjaĝaniĝa Upaniŝado. Ramanuĝa mem verkis influajn tekstojn, kiel la "bhasja" de la *Brahma Sutra* kaj la *Bagavadgito*, ĉiuj en Sanskrito.

Lia filozofio Viŝiŝtadvaita (konsiderita ne-duisma) konkurencis kun la Dvaita (teisma duisma) filozofio de Madhvaĉarja kaj Advaita (ne-duisma) filozofio de Adi-Ŝankaro, kune la tri plej influaj Vedantaj filozofioj de la 2a jarmilo. Ramanuĝa prezentis la epistemologian kaj savteologian gravon de "bhakti", aŭ la devoteco al persona Dio (Viŝnu ĉe Ramanuĝa) kiel rimedo al spirita liberigo. Liaj teorioj asertas, ke estas plureco kaj distingo inter Ātman (animo) kaj Brahmo (metafizika, lasta realeco), kvankam li asertis ankaŭ ke estas unueco de ĉiuj animoj kaj ke la individua animo havas eblon realigi identecon kun la Brahmo.

Referencoj
----------

1. 1 2 3  C. J. Bartley 2013, pp. 1–4, 52–53, 79.
2. ↑  Jon Paul Sydnor (2012). Rāmānuja and Schleiermacher: Toward a Constructive Comparative Theology. Casemate. pp. 20–22 kun piednoto 32. ISBN 978-0227680247.
3. ↑  Doniger, Wendy (1999). Merriam-Webster's encyclopedia of world religions. Merriam-Webster. p. 904. ISBN 978-0-87779-044-0.
4. ↑   (2004) *A History of India*. Routledge. ISBN 978-0-415-32920-0.
5. 1 2  Patrick Olivelle.  (1992) *The Samnyasa Upanisads : Hindu Scriptures on Asceticism and Renunciation: Hindu Scriptures on Asceticism and Renunciation*. Oxford University Press, p. 10–11, 17–18. ISBN 978-0-19-536137-7.
6. ↑  C. J. Bartley 2013, pp. 1-2.
7. ↑  Carman 1974, p. 24.
8. ↑  Carman 1994, pp. 82-87 with footnotes.
9. ↑  William M. Indich.  (1995) *Consciousness in Advaita Vedanta*. Motilal Banarsidass, p. 1–2, 97–102. ISBN 978-81-208-1251-2.
10. 1 2  Bruce M. Sullivan.  (2001) *The A to Z of Hinduism*. Rowman & Littlefield, p. 239. ISBN 978-0-8108-4070-6.
11. ↑  C. J. Bartley 2013, pp. 1-2, 9-10, 76-79, 87-98.
12. ↑  Sean Doyle.  (2006) *Synthesizing the Vedanta: The Theology of Pierre Johanns, S.J.*. Peter Lang, p. 59–62. ISBN 978-3-03910-708-7.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698025
* GND: 118748947
* LCCN: n80086365
* VIAF: 237778710
* ISNI: 0000 0001 0192 2144
* SUDOC: 030407001
* BNF: 12182706r
* NDL: 00621341
* NKC: jn20000720262
 |
**Kirko Sankta Jozefo** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Óbuda, en kvartalo Békásmegyer.

Historio
--------

Jam en la mezepoko preĝejo funkciis en la tiama vilaĝo. Ĝi malaperis dum dominado de turkoj. Loko de la nuna kirko ĝis 1740 estis tombejo. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en la malfrua 18-a jarcento. La katolika grupo iĝis filio de Óbuda en 1756. En 1771 ligna turo estis konstruita, ĝi forbruliĝis pro fulmo en 1950. La orgeno alvenis en 1792, ĝi estis trakonstruita en 1891. En 1978 interna trakonstruo okazis. En la 1990-aj jaroj la kirko estis plene renovigita.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola laŭ la trotuaro en ĝardeno. Meze de la fasado malsupre estas la ĉefenirejo, pli supre estas fenestro por la koruso, la plej supre la turo altiĝas. La sanktejo estas okangula, el tio 3 tuŝas la navon. Sakristio kaj konfesa ĉambro aliĝas al la sanktejo. La ĉefaltara bildo (pentrita en 1818) prezentas Sanktan Jozefon kun Jesuo en infanaĝo. Apude estas videblaj skulptaĵoj pri Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo. La 2 flankaj altaroj estas dediĉitaj al Johano Nepomuko kaj Pieta. La plej signifaj pentraĵoj estas Sankta Maria kun la bebo Jesuo, Sankta Triunuo, Sankta Sebastiano, Sankta Floriano.

Kermeso okazas la 1-an de majo.

Fontoj
------

* Szent József-templom hungare kun 2 fotoj
* hungare
* hungare kun fotoj

Kirko Sankta Jozefo en Békásmegyer

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Preĝejo Sankta Jozefo (Békásmegyer) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Ramat*** (ajnue: ラマッ *ramat*; en Saĥaleno: ***ramu***) estas termino el la ajnua religio.

Ĝi havas multajn signifojn, depende de kunteksto, povas signifi ‘animo’, ‘penso’, ‘intelekto’ aŭ ‘koro’. Iafoje ĝi signifas esencon de tuta vivo. Laŭ la ajnua religio, ĉiuj estaĵoj, ĉiuj nevivigitaj elementoj de la naturo kaj ĉiuj objektoj kreitaj de homo havas *ramat*; perdo de *ramat* signifas la finon de la esto de estaĵo aŭ objekto.

Estas diversaj tipoj de *ramat*: *ramat* longa ĉe la homoj kiuj havas boneman karakteron, mallonga ĉe la homoj kun karaktero pasia kaj nerva, malforta ĉe la objektoj havitaj de homoj, forta ĉe tio kio ne estas havita de homoj.

*Ramat* povas abandoni la estaĵon kie loĝis; ĉi tio permesas kontakti kun spiritoj, vojaĝi al malproksimaj lokoj, implicite al tie kie loĝas mortintoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Ajnuoj
* Animismo

Referencoj
----------

1. ↑  *Dzieje i legendy Ajnów* (pole) de Bogdan Kupis (1983). Varsovio (p. 45)
2. ↑  *Dzieje i legendy Ajnów* (pole) de Bogdan Kupis (1983). Varsovio (p. 47)
3. ↑  *Dzieje i legendy Ajnów* (pole) de Bogdan Kupis (1983). Varsovio (p. 46)
**Anna Erdős** [erdOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Erdős Anna** estas hungara ceramikisto, instruisto. Ŝia familia nomvarianto estis *Erdő(s)*.

Anna Erdős naskiĝis la 29-an de decembro 1953 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Anna Erdős akiris pedagogian diplomon en altlernejo en Budapeŝto en 1975. Dum la altlernejaj jaroj ŝi frekventis artan klubon de Huba Bálványos. Post siaj studoj ŝi instruis desegnon en bazlernejo. Intertempe ŝi edziniĝis kaj naskis plurfoje. En 1990 ŝi akiris diplometon pri ceramikisto, poste ŝi instruis ceramikoteknikon. Ekde 1994 ŝi estis privata ceramikisto. Iomete poste ŝi eklernis teknikon pri en:Raku ware kaj produktis ilin. En la 2000-aj jaroj en la ateliero ŝi kombinis avantaĝojn de la grafika kaj ceramika artoj kun ŝia grafikista filino. Erdős ricevis 3 ekspoziciajn premiojn inter 2009-2015.

Elektitaj ceramikaĵoj
---------------------

* Strigoj (2009)Strigoj (2009)
* Kata paroKata paro
* Bremenaj muzikistojBremenaj muzikistoj
* AmovoAmovo

Elektitaj solaj ekspozicioj
---------------------------

* Pécs (2004)
* Budapeŝto (2004)
* Baja (2009)
* Gödöllő (2010, 2015, 2018)
* Namuro (urbo) (2011)

Elektitaj grupaj ekspozicioj
----------------------------

* Budapeŝto (2000)
* Pécs (2010)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Anna Erdős en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 694719
 |
La **preĝejo Sankta Jozefo** estas romkatolika historia monumento en urbo Gyula (Hungario).

Historio
--------

En la jaroj 1723 kaj 1724 germanoj alvenis, kiuj fondis apud Gyula apartan kvartalon. Ili konstruis kapelon en 1736, poste la nun videblan kirkon inter 1863-1866. Baldaŭ malgravaj trakonstruoj aŭ renovigaj laboroj okazis, ekzemple en 1905. La orgeno estis kreita en 1870.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas laŭ sola ĉe placo. La fasado estas simetria, antaŭe marmora kruco estas videbla. Meze du ĝemelkolonoj reliefas, kiuj finiĝas supre ĉe timpano. Inter la kolonoj estas la enirejo. La plej supre la kvadrata turo altiĝas. La fasado havas ankaŭ 3 fenestrojn. Apud la absido ambaŭflanke sakristioj etendiĝas. Interne sur la galerio trovis lokon la orgeno. La ĉefaltara bildo prezentas Sanktan Jozefon. La flankaj altaroj havas la titolojn Sankta Vendelino, Sankta Floriano, Sankta Anna kaj Sankta Maria. Estas valoraj la barokaj lignaj skulptaĵoj pri Johano Nepomuko kaj Sankta Maria.

Apud la preĝejo sakrala muzeeto estas vizitebla.

Kermeso okazas en la plej proksima dimanĉo al la 19-an de marto.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* 

La kirko interne

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Bangaon,** bengale: **বনগাঁ** estas urbego kaj municipo en orienta Barato, en sudorienta parto de subŝtato Okcidenta Bengalio, en distrikto Norda 24 Parganas, kie ĝi estas ties sidejo.

Vojo en Bangaon
Stacidomo de Bangaon

Demografio
----------

En 2011 Bangaon havis 108 864 da loĝantoj kun legopovo 90% (laŭ Germanlingva Vikipedio).

Geografio
---------

Bangaon situas laŭ rivero sur ebenaĵo en averaĝa alteco de 7 m super la marnivelo. Limo de Bangladeŝo estas proksime. Habra troviĝas 29, Kriŝnanagar (Okcidenta Bengalio) 32, Kaliani 40, Ŝantipur (Okcidenta Bengalio) 46, Bordoman 53, subŝtata ĉefurbo Kolkato 71, Bordoman 101, tutlanda ĉefurbo Delhio 1317, Mumbajo 1721 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

La administra unuo estis formita en 1863 fare de britoj. Hindio akiris sendependecon en 1947, sed la urbo Bangaon daŭre estis parto de Orienta Pakistano. Iom poste Bangaon tamen aliĝis al Barato. Tiutempe multe da homoj migris al Bangaon el Orientpakistano. La municipo estis establita en 1954. Denove multe da homoj rifuĝis en 1971 dum la Bangladeŝa Liberiga Milito. La tuta urbo kaj la ĉirkaŭaj kamparaj areoj estis inunditaj per granda inundo en 2000.

Ekonomio
--------

Granda nombro da laboristoj okupiĝas pri transportado de varoj kaj ŝarĝado kaj malŝarĝado de varoj. Neniu granda industrio troviĝis en Bangaon, nur malgrandaj. Ekzistas ekzemple rizmuelejo.

Religio
-------

Templo en Bangaon
La hinduismo estas la ĉefa religio en Bangaon kun preskaŭ 97%, poste sekvas la islamo kun preskaŭ 3%.

Eduko
-----

En Bangaon la plej altnivela instruado okazas en unusola altlernejo.

Lingvoj
-------

La oficialaj lingvoj en Bangaon estas la bengala kaj angla lingvoj.

Klimato
-------

Bangaon situas en savanoklimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (Aw) kun influo de musono. La pluvsezono kutime daŭras de majo ĝis oktobro averaĝe po 1469 mm. La temperaturo varias inter 21-32 °C.

Ponto de Bangaon

Trafiko
-------

Al Bangaon kuras tri fervojaj linioj el Ranaghat, Bangladeŝo kaj Kolkato. La unua fervojo alvenis en 1884. 5 ĉefvojoj kaj sola flankovojo kuras al la urbego. La rivero havas ponton. La plej proksima flughaveno funkcias en Kolkato.

Vidindaĵoj
----------

* hinduaj preĝejoj
* festivalo

Fontoj
------

* WikiTrans

Bildoj pri BangaonUrbodomo
Rizmuelejo
Policejo
  


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |