recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Pola-Barata Biblioteko** (pole *Biblioteka Polsko-Indyjska*, angle *Indian-Polish Library*) estas eldona serio, fondita de Wanda Dynowska kaj Maurycy Frydman en 1944 en Ĉenajo (Barato). Ĝi ekzistis ĝis 1971. Celo de la Biblioteko estis vaste konceptita popularigo de la barata literaturo, kulturoj, historio kaj religioj en Pollando kaj la pola literaturo, kulturo kaj religio en Barato.

Eldona agado
------------

La unua publikaĵo numerita A-1 estis libro de P. Jordan, *First to Flight*, en kiu estis prezentita germana-soveta invado en Pollandon en 1939 kun karakterizo de la pola nacio, kiu grandparte ne makuliĝis per kunlaborismo kun germanoj, diference de multaj eŭropaj nacioj.

La unua volumo, eldonita de la Pola-Barata Biblioteko, numerita P-1, estis titolita *Z pielgrzymką hinduską w głąb Himalajów* (Kun la hinduisma pilgrimo profunden en Himalajo). Dynowska ĉ. ¾ de sia enspezo en pola konsulejo en Bombajo donis al agado de la Biblioteko, interalie por aĉeti polajn skribsignojn, bezonataj por presado.

En la dua serio Dynowska publikigis librojn en la angla, hindia, tamila, interalie elektis kaj tradukis anglen polan poezion ekde Jan Kochanowski ĝis la nuntempeco de *The Scarlett Muse*. Ŝi redaktis kaj kunkreis kolektivan verkon *All for Freedom – The Warsaw Epic* (1946).

Dynowska unupersone estis tradukisto, korektisto, devis akiri paperon kaj monon, batali kontraŭ ne honestaj presestroj. Plejparte ŝi mem pakis librojn, adresis kaj sendis po kelkaj ekzempleroj al unuopaj ricevontoj en Pollando kaj aliaj landoj. Kostoj de trasendaĵoj estis ofte pli ol embarasaj. Ne ĉiuj pakaĵoj atingis adresatojn. Dynowska neniam estis certa ĉu sufiĉos mono por fini preson, bindon kaj elsendon, pri mono ŝi kelkiam devis almozi. Kelkiam ŝi gajnis presante librojn ne ligitajn kun la serioj.

Pola-Barata Biblioteko disvolviĝis tra sekvaj jardekoj en kelkaj temdirektoj. Grandan parton de teozofiaj libroj Dynowska tradukis laŭ mendo de T. Drobny el Usono. Parton de tiamaniere gajnita enspezo ŝi uzis por eldoni verkojn de sia spirita majstro Jiddu Krishnamurti.

Pinta atingo de literatura kaj eldona laboro kadre de Pola-Barata Biblioteko estis laŭvicaj eldonoj de ses volumoj de Barata Antologio – ĉi-kaze Dynowska profitis fonduson de Barata Klerig-Ministrio.
**Vasilij Sergejeviĉ KALINNIKOV** (naskiĝis en 1866, mortis en 1900) estis rusa komponisto.

Kiel multaj aliaj talentuloj de Rusio de tiu tempo Kalinnikov jam en siaj studentaj jaroj spertis grandan mizeron, kio riveliĝis en lia sanstato. En 1892 li finis la muzik-dramatikan lernejon de la Moskva filharmonia societo kaj komencis labori kiel dirigento en la Moskva operejo. Pro ftizo li estis devigita transloĝiĝi en Jalton, kie li loĝis ekde la jaro 1893 ĝis la morto. Ĉi tie li kreis siajn ĉefajn komponaĵojn, i.a. ankaŭ la unuan simfonion (1895), kiu alportis al li tutmondan famon. Fine de la vivo li plejparte laboris pri tema (bilda) muziko.

Kalinnikov estis enterigita en la Polikura tombejo en Jalto.

Ĉefaj komponaĵoj
----------------

Du simfonioj (1895, 1897), opero "En 1812" (nefinita, konserviĝis nur la prologo), kantato "Ivan Damaskin" (1890), simfoniaj muzikaĵoj-bildoj "Nimfoj", "Cedro kaj Palmo" kaj aliaj, du intermezoj, multaj muzikaĵoj por piano, korusoj a capella, romancoj, muziko por la dramo "Caro Boriso" (laŭ A.K. Tolstoj, 1898).

* Kategorio Vasilij Kalinnikov en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 36306
* GND: 103795669
* LCCN: n82083363
* VIAF: 76500531
* ISNI: 0000 0001 1575 6466
* SUDOC: 194344495
* BNF: 138958278
* MBA: d991017b-0e07-4ff6-8c0c-f6090f75b743
* NLA: 45533899
* NDL: 01072217
* BIBSYS: 4103227
* NKC: mzk200182358
* BNE: XX4726872
 |
**Saidjah kaj Adinda** (indonezie: Saidjah dan Adinda) estas indonezia filmo el 2021, kiu estas adapto de la romano Max Havelaar de Multatuli (Eduard Douwes Dekker) produktita de la Ministerio pri Edukado kaj Kulturo de la Respubliko Indonezio kune kun Kremov Pictures, en la esploraj kaj antaŭproduktaj stadioj en kunlaboro kun la Ĝakarta Arta Instituto kaj la Multatuli-Muzeo. Ĉi tiu 100-minuta filmo estis reĝisorita de Darwin Mahesa kaj interpretita de novuloj aktoroj Achmad Ali Sukarno, Rizky Darta, Chris Leitner, Aliya Abbyasova, DC. Aryadi, kune kun indoneziaj altrangaj aktoroj Arswendi Nasution, Nena Rosier, Egi Fedly, Jajang C. Noer, kaj Claudio.

Sinoptiko
---------

La patro de Saidjah vendis sian krison por aĉeti bubalon, kiu nomiĝis Si Pantang. Krom lerte plugi la kampojn, Si Pantang havas rakonton, kiun memoros malgranda Saidjah, nome helpo de esti atakita de tigro. La feliĉo ne longe pasis post tio, Demang Parungkujang, konfidulo de la reganto de Lebak Raden Adipati, forprenis la bubalon. Neniu homo kuraĝis kontraŭstari, inkluzive s-ino Slotering. En funebro, Saidjah kreskis por esti juna viro. Li ekamis sian plej bonan amikon Adinda ekde infanaĝo. Ili havas revon edziĝi, havi novan bubalon kaj vivi feliĉe. Tamen malriĉeco fariĝis baro por realigi ĝin, ĝis Saidja decidis labori en Batavio. Kiel signo de amo, Adinda donis jasmenajn florojn kaj Saidjah respondis per blua tuko el sia kaprubando. Adinda nun estas sola en Lebak, fidele atendante la alvenon de Saidjah por 3 foje 12 lunciklojn, per gratado de siaj vangokavetoj Adinda daŭre preĝas por la alveno de Saidjah.

Muziko
------

La sontrako por la filmo Saidjah kaj Adinda estis kreita de Darwin Mahesa kun la sama titolo, kantita de Sita Nursanti, kaj muzika komponaĵo de Tya Subiakto.

Produktado
----------

En 1976 filmo kun la sama temo titolita Max Havelaar estis produktita kune kun PT Mondial Motion Pictures (Ĝakarto) kaj Fons Rademakers Productie B.V. (Amsterdamo). Ĉi tiu filmo reĝisorita de Fons Rademakers estis malpermesita dum la epoko de Nova Ordo. La malpermeso fine estis nuligita ĉirkaŭ 1987/1988. La 9-an de januaro 2020 la amaskomunikiloj Liputan 6 menciis, ke Kremov Pictures produktos Saidjah kaj la filmo de Adinda kaj poste konfirmita de Darwin Mahesa. En la filmo partoprenas kelkaj indoneziaj filmaktoroj kaj lokaj aktoroj el Banten. Ĉi tiu filmo antaŭvidite estas eldonota en 2021.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Dietikon (distrikto), Dietikon (stacidomo), Dietikon Schöneggstrasse (stacidomo) kaj Dietikon Stoffelbach (stacidomo). |



**Dietikon** estas la ĉefurbo de la samnoma distrikto en Kantono Zuriko. Kun 22'497 loĝantoj (je la 31-a de decembro 2007) Dietikon estas la 5-a plej popolriĉa komunumo de la Kantono Zuriko post Zuriko, Vinterturo, Uster kaj Dübendorf. Ĝis la 31-a de decembro 2009 la loĝantaro de la urbo kreskis al 23106.

Geografio
---------

Dietikon situas en la Limatvalo je la okcidenta bordo de la rivero ĉe la alfluo de la rivereto Reppisch al la Limato proksimume 10 kilometrojn okcidente de Zuriko.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Dietikon limas nordo al Oetwil ĉe Limato, en nordoriento al Geroldswil, en orientnordoriento al Weiningen, en oriento al Unterengstringen, en orientsudoriento al Schlieren, en sudoriento al Urdorf, en sudokcidento al Bergdietikon (AG), kaj en nordokcidento al Spreitenbach (AG).

Trafiko
-------

Dietikon troviĝas sur la plej malnova trajnlinio de Svislando inter Zuriko kaj Baden (Argovio), kiu hodiaŭ estas parto de la Zurika Trafik-Unio. En kvaronhora kadenco oni povas per regionaj trajnoj atingi la centron de Zuriko aŭ Baden. Dietikon estas ankaŭ rekte ligita al la nacia aŭtoŝoseo A1 de Zuriko al Berno kaj Bazelo.

La urbo disponas pri alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 respektive la svisa aŭtovojo A3, kiuj apud Dietikon utiligas la saman vojon kaj disbranĉiĝas sudoriente de la urbo ĉe la Limatvala Aŭtovojkruco.

Ekonomio
--------

Dietikon estas industria urbo kaj sur ĝia teritorio troviĝas unu el la plej gravaj ranĝostacioj de la Svisaj Federaciaj Fervojoj.

Historio
--------

Sur la teritorio de Dietikon kaj en argovia enklavo la beneditkta Monaĥinejo Fahr ekzistas romiaj ruinoj.

La unua dokumenta mencio de Dietikon datiĝas el la jaro 1100 kiel *Dietinchovin*.

Ek de la jaro 1989 Dietikon estas la ĉefurbo de la nove kreita distrikto Dietikon.

Vidu ankaŭ
----------

* Distrikto Dietikon
* Dietikon (stacidomo)
* Dietikon Schöneggstrasse (stacidomo)
* Dietikon Stoffelbach (stacidomo)
* Bergfrieden (stacidomo)
* Glanzenberg (stacidomo)
* Reppischhof (stacidomo)

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Ursula Fortuna*: *Dietikon* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-04-12)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Dietikon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la urbo Dietikon
* Dietikon en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Dietikon |
| --- |
| Aesch • Birmensdorf • **Dietikon** • Geroldswil • Oberengstringen • Oetwil ĉe Limato • Schlieren • Uitikon • Unterengstringen • Urdorf • Weiningen |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 230563
* GND: 4090803-3
* LCCN: n82097413
* VIAF: 126125938
* NKC: ge075496
 |
**Felsődobsza** (felŝOdobsa) estas vilaĝo kaj samtempe feriejo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Szikszó. Felső signifas: supra.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 15  km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.2568/21.0792
* Loĝantaro: 980
* Poŝtkodo: 3847
* Telefonprefikso: 46

Situo
-----

La vilaĝo situas sur mildaj deklivoj, laŭ maldekstra bordo de Hernád, laŭ traira flankovojo. Abaújszántó troviĝas 9, Encs 11, Szikszó 16, Szerencs 17, Miskolc voje 35 km-ojn.

Historio
--------

Dum la neolitiko oni konstruis tie terfortikaĵon. La loko estis loĝata ankaŭ dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1219. En 1833 oni komputis tie 118 domojn kaj 907 homojn. Apud la vilaĝo malgranda hidroelektra centralo funkcias.

Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, poŝto, kuracejo, bestokuracejo, gastejo.

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo
* romkatolika preĝejo

* Kategorio Felsődobsza en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Nagyvárad estis socia kaj ekonomia ĵurnalo en Nagyvárad. Post la Bihar fondita en en 1867 ĝi estis la dua ĵurnalo de la urbo aperinta inter julio 1870 kaj 4-a de oktobro 1944 en eldono de Ottó Hügel kaj en redaktado de advokato Lajos Báttaszéki.

Historio
--------

Ĝia pli malfrua redaktoro, Mihály Rácz grupigis la lokan intelektularon ĉirkaŭ la ĵurnalon (Béla Lukács, Antal Gyalokay, Rudolf Bevilaqua, Kornél Ábrányi, György Ember, Ferenc Sólyom Fekete, Endre Hlatky, Ödön Rádl, Zsigmond Várady ). En 1890 la presisto József Láng fariĝis la posedanto de la ĵurnalo kaj Márton Hegyesi ĝia ĉefredaktoro. Inter 1891-93 Ödön Iványi, inter 1893-98 Dezső Fehér, inter 1898-1918 Ede Sas ĉefredaktis. De 1918 Nándor Hegedűs ĉefredaktis ĝin. En 1921 ĝi enigis la gazeton Szabadság. Eldonposedanto de 1921 estis la Akcisocieto Adolf Sonnenfeld. De januaro 1934 pro malpermeso de uzo de la loknomoj en hungara lingvo ĝi titoloĝis *Szabadság* ĝis aŭtuno 1940. Inter la du mondmilitoj ĝi regule publikis literaturajn verkojn (András Arató, Mária Berde, Adorján Bónyi, Zoltán Csuka, László Dévald, Viktória Diamandy, Ibolya Diósszilágyi, Ákos Dutka, Hédi Edelmann, Ágnes Erdélyi, Tamás Emőd, Irén Gulácsy, Zsolt Harsányi, Jenő Heltai, Elemér Jakobovits, Gyula Juhász, Frigyes Karinthy, Dezső Kosztolányi, Andor Lovassy, Sándor Márai, Elvira K. Mihelffy, Margit P. Mihelffy, Zoltán Nadányi, Lajos Papp, Klára Ruth, Gizella Somlyói Eller, Ernő Szép, Géza Tabéry); artrilatajn artikolojn (László Bárdos, József Bíró, Lajos Daróczi, Miklós Guttmann, Sándor Imre, Jakobovits Elemér, Sándor Marót, Bertalan Pásztor, György Perédy, Béla Zsolt ). De 1-a de septembro 1940 ĝia respondecredaktoro estis Lajos Daróczi (Kiss), la posedanto la Nagyvárad Lapkiadó Kft. De 17-a de julio 1944 ĝia nova titolo estis Új Nagyvárad.

Fontoj
------

* Romániai magyar irodalmi lexikon
La **kirko Sankta Familio** estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Terézváros.

Historio
--------

Tiu ĉi preĝejo estis konstruita en la fruaj 1930-aj jaroj. En 1942 la orgeno ekfunkciis. En 1945 bombo trafis la konstruaĵon, preskaŭ ĉio detruiĝis. En la jaroj 1947 kaj 1948 oni rekonstruis la kirkon, sed la ĉefaltaro plene pretiĝis en 1955. Zoltán Kodály financis la ĉefaltaran rekonstruon, li regule vizitis tiu ĉi kirkon. En 1961 en la sanktejo oni pentris malfreskon pri la Sankta Familio rifuĝinta al Egipto. En 1973 la sanktejo estis kovrita per ruĝa marmoro. En 1996 en la kelo kaj korto kolumbario ekfunkciis, oni donis la enspezojn por plena renoviĝo de la kirko, kiu okazis en 2000. 2 pli novaj malfreskoj estis pentritaj en 2003. En la sekva jaro oni faris fenestrajn (vitrajn) pentraĵojn pri Stefano la 1-a (Hungario), Gizela de Bavario, Emeriko de Hungario. En 2006 la orgeno renoviĝis.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas laŭ la trotuaro inter aliaj domoj. La fasado komenciĝas el 2 flankaj, vastaj turoj, tamen ili ne estas pli altaj, ol la navo. Malantaŭ la turoj komenciĝas la navo. Tie estas vestiblo, pli supre estas ŝtona skulptaĵo. Supro de la navo finiĝas en triangulo, sur la pinto estas kruco.

Kermesoj okazas en la sekva dimanĉo post Kristnasko.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* [*rompita ligilo*]


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **preĝejo Sankta Georgo** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Zajta.

Historio
--------

Laŭ arkeologoj tiu ĉi preĝejo estis konstruita depost 1314. Supozeble en komenco de la 17-a jarcento la protestantoj akiris la preĝejon, ili malkonstruis la sakristion. En 1767 katolikaj soldatoj faris damaĝojn en la konstruaĵo, sed en 1789 la vilaĝanoj rekonstruis aŭ renovigis la ruinojn en gotika formo, sed tiu laboro daŭris longajn jarojn. En 1819 la turo estis plialtigita, supro de la turo estas baroka. La orgeno alvenis en 1907. En 1990 éa preĝejo estis renovigita.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en rando de la vilaĝo sur monteto. En mezo de la fasado la turo altiĝas, en mezo de la turo la enirejo funkcias. Apud la turo estas malgranda konstruaĵparto kun enirejo, supozeble tie estas la ŝtupoj al la turosupro. En la alia flanko la sanktejo estas kvarangula. Interne resume 12 sidniĉoj estas videblaj. La trovitaj freskorestaĵoj estis faritaj supozeble en la sekva jarcento, ol la konstruado. En plafono de la sanktejo en sesangula framo estas murpentraĵo pri Sankta Triunuo.

Fontoj
------

* hungare kun 2 bildoj
* hungare
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Alfluejo de la rivero Mulujo.
**Mulujo** aŭ **Muluja** (**Ŭadi Muluja**, arabe وادي ملوية) estas 520km-longa rivero en Maroko. Ties elfluo estas en Ĝbel Ajaĉi en Meza Atlaso. Ĝi elfluas en la Mediteranea Maro ĉe Saidia, en nordorienta Maroko je ĉirkaŭ 35° 07′ 22″ Nordo 2° 20′ 12″ Okcidento﻿ / ﻿35.1228 °N, 2.3367 °U﻿ / 35.1228; -2.3367 (mapo).

La akvonivelo en la rivero ofte fluktuas. La rivero estas uzata por irigacio kaj estas baraĵigita fare de akvobaraĵoj kiuj portas la nomojn de la sinsekvaj reĝoj Hasano la 2-a (supre) kaj de Mohamedo la 5-a (malsupre).

Ĝi estas la ĉefa rivero en Maroko kiu fluas al Mediteraneo kaj la rivero kun plej granda baseno en la tuta lando.

Referencoj
----------

1. ↑  M. Peyron, « ‘Ayyachi, Jbel », Encyclopédie berbère, vol.8, Edisud 1990, p.1200-1204

* Kategorio Muluja en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 575915
* GND: 4459302-8
* LCCN: sh88001311
* VIAF: 240525881
* SUDOC: 027758532
* BNF: 11973267v
 |
**Nicolò CRISTALDI** nomata **Nicola** (n. la 6-an de decembro 1950 en Mazara del Vallo) estas itala politikisto kaj artisto.

Nicola Cristaldi estis prezidanto de la sicilia regiona parlamento inter 1996 kaj 2001. Elektita al la Ĉambro de Deputitoj en 2001, li forlasis la nacian deputitaron en 2011. De 2009 ĝis 2019, Nicola Cristaldi estis urbestro de Mazara del Vallo.

Li estis ano de la partio Alleanza Nazionale, kiu en 2009 fariĝis komponanto de la Popolo de Libereco kiun Cristaldi forlasis en 2013.

Verkisto
--------

Nicola Cristaldi estas ĵurnalisto, publicisto kaj ĉefredaktoro de la monata revuo "*Euromediterraneo*" inter 1997 kaj 2001. Nuntempe li estas ĉefredaktoro de la politika revuo "*La Frontiera*" kaj redaktoro de la retejo *destraitalia.it* (dekstra Italio).

Artisto
-------

Kiel artisto, Nicola Cristaldi dediĉas sin al pentrado, skulptado kaj ceramiko. Por subskribi siajn artaĵojn, li uzas la artistan nomon "Hajto".

Nicola Cristaldi kaj Esperanto
------------------------------

Nicola Cristaldi bonvenigis en sia urbo la 79-an Italan Kongreson de Esperanto, kiun li mem inaŭguris la 18-an de aŭgusto 2012.

Li ankaŭ proponis al la Itala Esperanto-Federacio ke Mazara del Vallo fariĝu Esperanto-centro de Italio aŭ eĉ por la tuta Mediteraneo. Tial li apogis la instruadon de la lingvo en la urbaj lernejoj kaj la kreadon de la Centro por Esperanto kaj Interkulturo kiu funkciis en Mazara ekde januaro 2012 ĝis fino de 2013.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  "Cristaldi chiude la porta al Pdl "I Futuristi per andare avanti" in *Il Giornale di Sicilia*, 3-an de marto 2013, p. 26.
2. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2013-09-26. Alirita 2013-03-11.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Nicola Cristaldi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retpaĝo de Nicola Cristaldi Arkivigite je 2013-10-24 per la retarkivo Wayback Machineitale
**Nicola Matteis** la pli maljuna "Neapolitano" (\* ĉ. 1650 en Napolo(?); † antaŭ 1703 aŭ post 1713 en Colkirken en la graflando Norfolk) estis Itala violonisto kaj komponisto.

Pri sia junaĝo nenio estas konata. Li aktivis ekde 1672 ĝis sia vivofino en Londono kiel artisto kaj instruisto. Matteis entute publikis memeldone kvar volumoj de *Ayrs for the Violin* [arioj por la violono] kun suitoj por la violono kaj figurita baso. La unuaj du volumoj aperis en 1676, du pluaj en 1685, al tiuj oni aldonis en 1687 duan diskantvoĉon. kelkaj pluaj verkoj konserviĝis kiel manuskriptoj.

* Senkostaj notoj de Nicola Matteis in WIMA: Werner Icking Music Archive

Liaj filoj
----------

**Nicola Matteis** la pli juna (\* post 1670 en Anglio; † 23-a de oktobro 1737 en Vieno (laŭ protokolo pri mortintoj) aŭ post 1749 en Shrewsbury (laŭ Charles Burney), ankaŭ estis violonisto kaj komponisto. 

La filo de la "Neapolitano" ricevis violoninstruon de sia patro kaj aktivis ekde 1700 sub Johann Joseph Fux en la Viena kortegokapelo, ekde 1712 li estis "Direttore della musica instrumentale" [direktisto de la instrumentmuziko] kaj ekde 1714 ĝis 1737 komponisto de la kortegaj baletmuzikoj.

**John-Nicola Matteis** (baptita je la 27-a de decembro 1694) ankaŭ violonisto.

* Kategorio Nicola Matteis en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 164734
* GND: 13484467X
* LCCN: n82101103
* VIAF: 101096342
* ISNI: 0000 0001 2375 0128
* SUDOC: 158878663
* BNF: 14781616v
* MBA: 0f7835c8-67b9-4545-94df-553f99478a01
* NKC: pna20211114374 jn20020524006, pna20211114374
 |
Pri la komunumo
---------------

 **Niederrohrdorf** estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3282 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Poŝtaŭtohaltejo en Vogelrüti
Niederrohrdorf situas tri kilometrojn oriente de la rivero Reuss ĉe la piedo de la moto *Rohrdorferberg*, kiu estas parto de la montoĉeno *Heitersberg*. La vilaĝo komplete kunkreskis kun la najbara komunumo Oberrohrdorf. Al la komunumo apartenas ankaŭ la vilaĝetoj Vogelrüti kaj Holzrüti.

La komunumo etendiĝas sur areo de 3,33 km², de kiuj 0,98 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,81 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 530 m s.m. en loko, kiu nomigas Rotrisch, du kilometrojn norde de la vilaĝocentro, kaj ĝia plej malalta punkto sur 375 m s.m. jam en la Reuss-ebenaĵo ĉe loko, kiu nomiĝas *Holzrüti*.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Niederrohrdorf limas en nordo al Fislisbach, en oriento al Oberrohrdorf, en sudoriento al Remetschwil, en sudo al Stetten, kaj en okcidento al Mellingen.

Trafiko
-------

Trafikcirklo en Niederrohrdorf
Niederrohrdorf situas ĉe la kantona ĉefvojo de Bremgarten al Baden kaj estas konektita al la publika trafikreto per du poŝtaŭtolinioj.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas 5 kilometrojn norde en Dättwil.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Rohrdorf datiĝas el la jaro 1179 kiel *Rordorf*. Niederrohrdorf estis menciita unuan fojon en la jaro 1275 kiel  *Nidern Rordorf*.

Lernejo en Niederrohrdorf
En mezepoko en Rohrdorf unue regis la Grafoj de Lencburgo, poste la Grafoj de Kiburgo kaj fine ties heredantoj, la Habsburgoj.

En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris la regionon, kaj Rohrdorf fariĝis voktejo en la Grafejo Baden.

Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la vilaĝo apartenis dum kvin jaroj al la tiama Kantono Baden. Post ties integriĝo al la hodiaŭa Kantono Argovio, Niederrohrdorf fariĝis politika komunumo de la argovia distrikto Baden.

En la jaro 1805 la kvin vilaĝoj Busslingen, Niederrohrdorf, Oberrohrdorf, Remetschwil kaj Staretschwil estis kunigitaj al la komunumo Rohrdorf. Ĉar la kunlaboro malbone funkciis post diversaj iniciativoj en la jaro 1854 la komunumo Rohrdorf estis denove disigita, kaj estiĝis la tri hodiaŭaj komunumoj Niederrohrdorf, Oberrohrdorf kun Staretschwil, kaj Remetschwil kun Busslingen.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Niederrohrdorf
* Niederrohrdorf en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Niederrohrdorf en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Baden |
| --- |
| **Baden** • Bellikon • Bergdietikon • Birmenstorf • Ehrendingen • Ennetbaden • Fislisbach • Freienwil • Gebenstorf • Killwangen • Künten • Mellingen • Mägenwil • Neuenhof • Niederrohrdorf • Oberrohrdorf • Obersiggenthal • Remetschwil • Spreitenbach • Stetten • Turgi • Untersiggenthal • Vetingo • Wohlenschwil • Würenlingen • Würenlos |  |

 |
**Quintanilla San García** [kintaNIlja SangarZIa] estas loĝloko kaj municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la sudoriento de la komarko *La Bureba*. La loknomo *Quintanilla San García* povas esti komprenebla etimologie kiel Domareto Sankta García.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 45,75 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 79 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. 

Ĝi distas 56 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj la ĉefa kerno, kiu estas kiu aktuale estas loĝata, estas inter tri krutaj montetoj kaj la municipo limas norde kun Vallarta, sude kun Quintanaloranco, oriente kun Cerezo de Río Tirón kaj okcidente kun Briviesca. Ĝi dividiĝas en du kvartaloj kiuj estas Valdezán kaj Suso.

Historio
--------

Estas kelkaj restaĵoj de romia loĝado, kiel fragmento de ŝoseo, moneroj ktp.

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Quintanilla San García iam nomiĝis Quintanilla Siete Iglesias (sep preĝejoj) ĉar ja estis sep ermitejoj kaj preĝejoj, el kiuj en la aktualo restas nur la preĝejo de Sankta Maria kaj la restaĵoj de la preĝejo de Sankta Andreo sur la monteto aŭ supra parto samnoma kie estas nun ankaŭ la monumento al traktoro kun aliaj laboriloj. Unua nomo de la loko estis simple Quintanilla kaj eble ankaŭ Siete Quintanas (sep domaretoj), kaj poste Quintanilla de Sancho García, nome graafi kiu reloĝigis la zonon. Poste per derivado ĝi iĝis Quintanilla Sanc García, Quintanilla de Sant García, ĝis la aktuala literumado Quintanilla San García jam menciita en dokumentoj de la 14-a jarcento. 

La loko estis menciita por la unua fojo dokumente en manuskripto de la 11-a jarcento kiel loko inter la posedoj kiujn Rodrigo Ordóñez, oficiro de Alfonso la 6-a, donas al la episkopo de Burgoso, Gómez, figuron de Quintanilla San García. Ĝi estis zono postulita de la regno Navaro, ĉefe dum la 13-a kaj 14.a jarcentoj kun Cerezo de Río Tirón kaj Belorado, kaj tial Kastilio havis intereson por pliigi la loĝantaron kaj defendi la zonon, speciale la grafo Sancho García (995-1017). 

Ĝi estis en la kvaropo *Cuadrilla de Quintanilla de San García*, unu de la sep dividaĵoj de la *Merindad de Bureba*, apartenanta al la *partido de Bureba*, kun reĝa jurisdikcio kaj propra vicurbestro.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj kaj ĉasado. 

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Maria.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Burgoso

Notoj
-----

Bibliografio
------------

* Quintanilla San García. José Antonio Úzquiza Ruiz. 25-11-2006. Eldonita private.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 774091
* VIAF: 1665154441725735460009
 |
En iuj kulturoj, kutime en Sud-Ameriko, **travesĉio** estas genra identeco priskribanta personojn, ĉe-naske asignitajn kiel maskloj, kaj havantajn inumajn genran rolon kaj genran sinesprimadon, speciale tra uzado de korpaj modifoj kiel ekzemple hormona anstataŭa terapio, mamaj implantoj, kaj silikona injekto. Travesĉioj estas iafoje priskribataj kiel transgenruloj aŭ kiel masklaj transvestitoj, kaj dum ili estas konsiderataj aliaj ol transulinoj, ilia efektiva genra identeco estas malfacile difinebla sen troĝeneraligo.

"Travesĉio" unue estis pejorativa termino, sed poste estis resignifigita de Argentinaj kaj Peruaj travesĉiaj aktivuloj.

Travesĉioj videbliĝis kiel aparta socia grupo en la 1970-aj.

Inter travesĉioj, kelkaj estas duumaj transseksaj duuminoj, kelkaj estas nur travesĉioj kaj ne duuminoj, restante jam ekster la seksa duumo, kaj kelkaj estas neduumaj travesĉioj, kun ilia neduumeco jam malimplicita en la nomo de ilia identiĝo, kvankam la esprimo neduuma travesĉio estas pli ampleksa, ĉar nur travesĉio implicas, ke la nura genro estas travesĉio.

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
**Fontiveros** [fontiBEros] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko *La Moraña* aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. Ĝi estas konata kiel naskoloko de la fama mistikisma poeto Johano de la Kruco.

Fontiveros en la provinco Avilo.
Komarkoj de la provinco Avilo; Komarko de Arévalo norde, brune.
Preĝejo.
Turo de la preĝejo.
Monumento al Johano de la Kruco.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 36,42 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 734 loĝantojn. Ĝi perdis 900 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 51 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Cisla, Cantiveros, Muñosancho, Constanzana, Rivilla de Barajas, Crespos kaj Collado de Contreras.

Historio kaj etimologio
-----------------------

La nomo *Fontiveros* plej verŝajne havas latinan devenon (*Fons Tiberi*, kiu signifus 'fonton de Tiberio'). Alia teorio indikas, ke eble temas pri aludo al reloĝantoj el nordo ekzemple el Fontibre (Kantabrio), kies nomo signifas 'fonto de Ebro', kaj alia teorio sugestas pranomon Iturbero (varma fonto el eŭska).

La toponimo aperas por la unua fojo kiel Fuentyvessos en dokumento de la 13-a jarcento de la Katedralo de Avilo. Poste, dum la 15-a kaj 16-a jarcentoj, aperas en la dokumentoj kiel Ontiveros aŭ Hontiveros, por kiuj pro la evoluo de la kastilia, la «f» iĝis «h», pro ebla influo de la eŭska.

Estas restaĵoj de romia loĝado. En Mezepoko okazis la reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Estas rakonto de okazaĵo okazinta en 1116.

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 761646
* VIAF: 316733421
 |
**Jenő Beamter,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Beamter Jenő** estis hungara komponisto, ĵazmuzikisto (drumisto, vibrafonisto), grava figuro de la hungara svingo (muzikstilo). Lia vaste konata karesnomo estis *Bubi*.

Memortabulo pri Jenő Beamter (kun Rezső Seress)
Jenő Beamter  naskiĝis la 7-an de aŭgusto 1912 en Budapeŝto, li mortis la 14-an de januaro 1984 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Jenő Beamter devenis el juda familio. Li aĝis 7, kiam li ricevis violonlecionojn, sed li interesiĝis pri la drumoj. Li maturiĝis en 1930 en sia naskiĝurbo, poste li lernis private drumadon kaj vibrafonadon. Post 3 jaroj li jam muzikadis en la plej gravaj budapeŝtaj ĵazorkestroj duope, triope kvarope aŭ multope. En 1942 li estis trudlaboristo (pro la kontraŭjudaj leĝoj), poste militkaptito en Sovetunio. En 1945 li hejmenvenis kaj denove estis konata figuro de la ĉefurbaj amuzejoj. Baldaŭ li gastroladis eksterlande en Aŭstrio, Svislando, Orienta Germanio, Britio, Jugoslavio.

Memorigiloj
-----------

* memortabulo en Budapeŝto (2006)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* aŭdebla muziko

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Jenő Beamter en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 641350
* VIAF: 3281147270644335700005
 |
Dosiero:Tupelo MS downtown Main Street guitars 02.JPGSkulptaĵoj pri Elvis en Tupelo.
Mapo de Tupelo kun areoj de historiaj batalkampoj.
**Tupelo** (angla prononco ˈ|t|uː|p|əl|oʊ) estas la kantona sidejo kaj plej granda urbo de la Kantono Lee, Misisipio, Usono. Ĝi estas ankaŭ la sepa plej granda urbo en la ŝtato. Ĝi estas situanta en nordorienta Misisipio, inter Memphis (Tenesio), kaj Birmingham (Alabamo), kaj estas aligita pere de la usona ŝoseo 78. Ĉe la usona censo de 2010, la urbo havis 34,546 loĝantojn, dum la ĉirkaŭaj areoj de Lee, Pontotoc kaj Itawamba enhavas loĝantaron de 138,976.

Tiu urbo estas plej bone konata kiel naskoloko de Elvis Presley. Kiam li estis unujaraĝa en Tupelo en la 5a de aprilo 1936, Presley kaj sia familio survivis tornadon kiu estis rangigita kiel la kvara plej mortiga en la historio de Usono. Ĝi forprenis 216 vivojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Urbo Tupelo
* Tupelo Convention & Visitors Bureau


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 502573
* GND: 4270414-5
* LCCN: n82047509
* VIAF: 265675144
 |
**Csaba Gyüre** [ĉaba djure], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gyüre Csaba** estis hungara advokato, politikisto, parlamenta deputito, instruisto.

Csaba Gyüre naskiĝis la 19-an de majo 1965 en Kisvárda.

Biografio
---------

Csaba Gyüre maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1983, poste li estis devigsoldato jaron, pli poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1989. Post la diplomo li estis ŝtata oficisto en sia naskiĝurbo, sed li interesiĝis ankaŭ pri la politiko (ĝuste tiam finiĝis la socialismo). Ekde 1993 li estis advokato en ateliero. En 1996 li akiris ankaŭ pedagogian diplomon en Universitato de Debrecen, poste krom la advokata laboro li instruis en mezlernejo. En 2001 li aliĝis al dekstra partio, ekde 2010 li estas parlamentano. Li edziĝis en 1990, lia edzino naskis 2 gefilojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2019-10-24 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva membiografio Arkivigite je 2019-05-31 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 699685
 |
**Csaba Horváth** [ĉaba horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Horváth Csaba** estis hungara-usona kemiisto, profesoro, membro (ekstera en 1990) de Hungara Scienca Akademio, membro de Usona Scienca Akademio.

Csaba Horváth  Arkivigite je 2012-12-14 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 25-an de januaro 1930 en Szolnok. Li mortis la 13-an de aprilo 2004 en New Haven (Konektikuto).

Biografio
---------

Csaba Horváth frekventis universitaton en Budapeŝto. Li forlasis la landon en 1956 kaj li eklaboris en Okcidenta Germanio, krome li plulernis en universitato en Frankfurto ĉe Majno atinginta sciencan gradon PhD. En 1963 li geedziĝis kun Valeria en Romo kaj ili elmigris al Usono. Baldaŭe la paro havis du filinojn. En 1972 li ekinstruis en Universitato Yale, kie li profesoriĝis en 1979. Li okupiĝis precipe pri gas-likva kromatografio. Li publikigis proksimume 300 artikolojn kaj kreis 9 patentojn, tial li ricevis diversajn premiojn.

Fontoj
------

* biografio Arkivigite je 2012-12-14 per la retarkivo Wayback Machine angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 478578
* GND: 103591907
* LCCN: n82052518
* VIAF: 109648726
* ISNI: 0000 0001 1497 017X
* LIBRIS: 61742
* SUDOC: 057004323
* BNF: 129506925
* BIBSYS: 90200776
 |
Fontoplumo
**Fontoplumo** estas skribilo en kiu inko eliras el rezervujo al la pinto per kapilareco. Ili estas la evoluo de birdaj kaj la postaj trempeblaj skribplumoj (sen rezervujo).

Estas pluraj specoj de rezervujoj: En kelkaj plumoj oni trempas la pinton en la inkon kaj uzas mekanismon por enirigi ĝin pro diferenco de la aerpremo. Aliaj uzas kartoĉojn, akceptantaj aŭ konvencian aŭ specifan formaton de la fabrikanto. Multaj plumoj akceptas replenigeblajn kartoĉojn. Krome, ekzistas ankaŭ malmultekostaj modeloj kun neŝanĝebla kartoĉo, por limigita uzo.

En la 1960aj jaroj, la uzado de fontoplumoj draste malkreskis, pro populariĝo de globkrajonoj, kiuj iĝis pli fidindaj kaj malmultekostaj. Tamen fontoplumoj restis kiel iom minoritata alternativo, uzata ĉefe por skrib-arto kaj formalaj okazoj. Multaj modeloj estas konsiderataj luksaj kolekteblaĵoj kaj simbolo de socia statuso.

Kompare al ordinaraj globkrajonoj, fontoplumoj estas kutime pli kostaj kaj postulas pli da atentemo kaj zorgo. Tamen, laŭ diversaj opinioj, ili malpli lacigas la manon, ĉar ĝia pinto bezonas nur tanĝi la paperon sen neceso premi malsupren. Kelkaj skribstiloj uzas strekojn kun variebla dikeco, kiuj estas nefareblaj per globkrajono.

Vidu ankaŭ
----------

* Al-Mu'izz li-Din Allah

* Kategorio Fontoplumo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 573327
* GND: 4226401-7
* LCCN: sh85051066
* NDL: 00567454
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Montotukanoj** |
| --- |
|  |
| Lamenbeka montotukanoAndigena laminirostrisLamenbeka montotukano*Andigena laminirostris* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Pegoformaj *Piciformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Ramfastedoj *Ramphastidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | **Andigena**Gould, 1851 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Montotukanoj  |

 |
| v • d • r |

***Andigena*** aŭ **Montotukanoj** estas genro de birdoj de la familio de Ramfastedoj, kiu enhavas la tukanojn, en la ordo de Pegoformaj, kiu enhavas ankaŭ la pegojn kaj aliajn pegedojn. Ĝi diferenciĝas el la aliaj genroj de tukanoj pro la habitato, ĉar tiuj loĝas en montaraj arbaroj, dum la aliaj en pli humidaj arbaroj de la basenoj de la grandaj sudamerikaj riveroj, kiel Amazono aŭ Orinoko. El tiu montara habitato devenas la popola nomo Montotukanoj. La scienca nomo signifas "andodevena", tio estas devena el Andoj.

Tiu ĉi genro enhavas la jenajn speciojn:

* Blubrusta tukano *Andigena hypoglauca*
* Kapuĉa montotukano, *Andigena cucullata*
* Lamenbeka montotukano, *Andigena laminirostris*
* Nigrabeka montotukano, *Andigena nigrirostris*

  

Laŭ aspekto tiuj specioj havas bluecajn brustojn, nigrecajn kapojn aŭ kronojn kaj malhelajn (brunecajn) dorson.
**Travis Alabanza** (naskiĝis la 15-an de novembro 1996 estas angla deklamisto, poeto kaj verkisto.

Kariero
-------

Alabanza unue iĝis publikigita por poezio en *Black and Gay in the UK Anthology* en 2015. Poste tiun jaron Alabanza iris al turneo por sia teatra spektaklo *Stories of a Queer Brown Muddy Kid*, presentante sin en kluboj, librejoj tra Usono. Ri estis atentita kiel gasta lektoro kaj juristo en kvardek universitatoj en Britujo dum Monato de GLAT-a kaj Nigrula Historio al diskutaj problemoj rilata al raso, seksa orientiĝo, kaj genro. Ria laboro estis atentita en Duckie, Bar Wotever, And What!

Alabanza identiĝas kiel genre nekonfirma kaj uzas la pronomon ununombra they.

Referencoj
----------

1. ↑   Topshop Refused To Let A Trans Person Into An All-Gender Changing Room.
2. ↑   Interview: Travis Alabanza on their chapbook, Before I Step Outside (You Love Me) (2017-08-02).

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 679528
* LCCN: no2019152321
* VIAF: 19157159874478791912
* SUDOC: 248985353
 |
Fortikaĵo de Grad
**Grad**, hungare **Felsőlendva**, germane **Oberlindau** estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Slovenio, en statistika regiono **Pomurska**. La historia slovena nomo estis **Gornja Lendava**.

Administre apartenas al Grad la jenaj 6 vilaĝoj: Dolnji Slaveči, Kovačevci, Kruplivnik, Motovilci, Radovci, Vidonci.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 9  km²
* Alto super marnivelo: 344 m
* Loĝantaro: 2300
* Poŝtkodo:
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso:

Situo
-----

La vilaĝo situas de Murska Sobota 20 km-ojn for.

Historio
--------

Béla la 3-a donacis la lokon al abatejo de Szombathely en 1183. Iom poste templanoj konstruis fortikaĵon, kiu pligrandiĝis en 1208. Inter 1269-1275 la posedanto estis Přemysl Otakar la 2-a. La turkoj kelkfoje okupis la fortikaĵon. Felsőlendva estis kampurbo en la 19-a jarcento. En 1910 loĝis tie 1025 da homoj (slovenoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 2002 loĝis tie 2001 slovenoj kaj unu hungaro.

Vidindaĵoj
----------

* gotika katolika preĝejo
* fortikaĵo, la plej granda en Slovenio

Famuloj
-------

* en la vilaĝo naskiĝis:
	+ la unua hungara primaso Dénes Szécsi
	+ hungara-slovena pastro István Szelmár
	+ hungara vojaĝisto György Almásy
* en la vilaĝo mortis:
	+ hungara-slovena katolika pastro István Zsemlits
Grace Darling
**Grace DARLING** (n. la 24-an de novembro 1815, m. la 20-an de oktobro 1842) estis angla heroino kiu famis pro savo de homoj el rompiĝinta ŝipo en 1838.

Ŝi naskiĝis en 1815 en Bamburgh, Northumberland, kaj pasis sian infanecon en lumturoj kiujn ŝia patro prizorgis.

Frumatene la 7-an de septembro 1838 ŝi elrigardis de supra fenestro de lumturo en la insuloj Farneoj, vidis la vrakon de la ŝipo SS *Forfarshire* kaj homojn sur apuda insuleto. Ŝi kaj sia patro, William Darling, decidis ke la inundoj tiom grandas ke ne eblas uzi la savboaton. Ili lanĉis remboaton kaj remis unu mejlon trans tempestega maro al la insuleto. Grace tenis la boaton senmova dum William helpis kvar virojn kaj unu virinon, S-inon Dawson (kiu perdis siajn du junajn gefilojn la antaŭan nokton), eniri ĝin. Grace kaj William remis al la lumturo. Tie Grace konsolis S-inon Dawson dum William, kun tri el la savataj viroj, remis por savi pluajn postvivantojn.

Poste savboato el Seahouses, Northumberland atingis la rokon sed trovis nur la kadavrojn de la du gefiloj de S-ino Dawson kaj de pastro. Pro malbonega vetero, la ŝipanaro de la savboato devis resti tri tagojn en la lumturo.

Grace tuj famis, kaj ricevis grandan financan rekompenson. Ŝi mortis en 1842 pro tuberkulozo. Ŝi entombiĝis en Bamburgh. Proksima al la simpla tombo, cenotafo memorigas ŝian vivon.

Grace Darling inspiris romanojn, poemojn (inkluzive poemojn de William Wordsworth kaj Algernon Charles Swinburne) kaj pentraĵojn. En Bamburgh estas muzeo pri Grace Darling kaj la marista vivo de la regiono.

* Kategorio Grace Darling en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 274520
* GND: 133908348
* LCCN: n87838054
* VIAF: 70132757
* ISNI: 0000 0000 3197 9742
* SUDOC: 132063484
* BNF: 157705257
 |
**Gaberje**, hungare **Gyertyános** [djertjAnoŝ] estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco **Prekmurje**, en statistika regiono **Pomurska**, en Občina Lendava. La hungaroj uzis ankaŭ la pli precizan nomon *Zalagyertyános*.

Municipo Lendava en Slovenio, kie Gaberje troviĝas

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 6  km²
* Alto super marnivelo: 162 m
* Koordinatoj: 46° 33′ 16.95″ N 16° 24′ 0.50″ O﻿ / ﻿46.5547083 °N, 16.4001389 °O﻿ / 46.5547083; 16.4001389 (mapo)Koordinatoj: 46° 33′ 16.95″ N 16° 24′ 0.50″ O﻿ / ﻿46.5547083 °N, 16.4001389 °O﻿ / 46.5547083; 16.4001389 (mapo)
* Loĝantaro: 530
* Poŝtkodo: 9220
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso:

Situo
-----

Gaberje situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ maldekstra bordo de Muro (rivero), laŭ ĉefvojo Beltinci-Lendava.

Historio
--------

Ĝis fine de la 1-a mondmilito Zalagyertyános apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Larĝa foto pri Gabi Jobba
**Gabi Jobba,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Jobba Gabi** estis hungara aktoro, kantisto, deklamisto. Ŝia origina persona nomo estis *Gabriella*.

Gabi Jobba kun István Iglódi
Gabi Jobba  naskiĝis la 27-an de marto 1947 en Szeged, ŝi mortis la 29-an de aŭgusto 1983 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Gabi Jobba frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo de Budapeŝto en 1969. Pli frue en 1967 ŝi debutis kiel ŝlagrokantisto. Ŝi komencis sian karieron en Teatro de Kecskemét, poste ŝi aliĝis al trupo de ĵus fondita malgranda teatro en Budapeŝto. Ankaŭ interrompoj okazis, ŝi estis trupano de diversaj ĉefurbaj kaj regionaj teatroj, krome ŝi ofte prezentis sin sola en teatroj, ŝi ofte deklamis. En 1982 ŝi iĝis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto). En la sekva jaro ŝi lernis Esperanton kaj ŝi estis aktoro dum la Universala Kongreso en Budapeŝto. Post nelonge ŝi sin mortigis. Ŝi ricevis premion en 1973.

Elektitaj teatraj roloj
-----------------------

* William Shakespeare: Reĝo Lear - Cordelia
* Endre Fejes: *Cserepes Margit házassága* - titolrolo
* Bertolt Brecht: *La kaŭkaza kretcirklo* - Gruse

Elektitaj roloj en kinejaj filmoj
---------------------------------

* *Szerelmes biciklisták* (1965)
* *Szerelmem, Elektra* (1974)

Elektitaj roloj en televiziaj filmoj
------------------------------------

* *Rózsa Sándor* (1971) - seria filmo
* *Nápolyi mulatságok* (1982)

Fontoj
------

* angle
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Gabi Jobba en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Dottikon-Dintikon (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

 **Dottikon** estas komunumo en la distrikto Bremgarten de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3136 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Dottikon situas en la suba valo de la rivero Bünz.

De la komunuma areo de 3,89 km², 0,88 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,12 de setlejoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur 549 m s.m. en loko kiu nomiĝas *Dreihägen*, kaj la plej malalta punkto je 406 m s.m. ĉe la muelejo *Tieffurt* apud la bordo de la rivero Bünz.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Dottikon limas en nordokcidento al Othmarsingen, en nordoriento al Hägglingen, en sudoriento al Wohlen, en sudo al Villmergen, kaj en okcidento al Hendschiken im Westen.

Trafiko
-------

La stacidomo Dottikon-Dintikon de la Svisaj Federaciaj Fervojoj fakte situas sur la teritorio de la najbara komunumo Villmergen. Ĝi estas servata de la grava fervojlinio de Aarau al Arth-Goldau. Ekzistas diversaj lokaj buslinioj al Wohl, Hägglingen kaj Lencburgo.

La plej proksimaj alveturejo al la nacia svisa aŭtovojo A1 troviĝas en distanco de proksimume 3 km en Lencburgo kaj Mägenwil.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Dottikon datiĝas el la jaro 1179 kiel *Totinchon*.

Inter 1611 kaj 1613 la regiono suferis pro pestepedemio kaj en la jaro 1656 dum la 1-a Milito de Villmergen la vilaĝo Dottikon estis komplete detruita.

Vidu ankŭ
---------

* Dottikon-Dintikon (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Dottikon
* Dottikon en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Dottikon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Bremgarten |
| --- |
| Arni • Berikon • **Bremgarten** • Büttikon • Dottikon • Eggenwil • Fischbach-Göslikon • Hägglingen • Hermetschwil-Staffeln • Islisberg • Jonen • Niederwil • Oberlunkhofen • Oberwil-Lieli • Rudolfstetten-Friedlisberg • Sarmenstorf • Tägerig • Uezwil • Unterlunkhofen • Villmergen (Hilfikon) • Widen • Wohlen • Zufikon |  |

 |
DART Mission Patch.pngLa oficiala emblemo de la misio
La frapilo DART iom antau la kolizio (artista bildo).
איור: ניסוי הסטת אסטרואיד כפולLa frapilo DART iom antau la kolizio (artista bildo).
La misio ***Double Asteroid Redirection Test*** (angle: *"Duobl-Asteroida Redirekta Testo"*), kutime nomata per sia akronimo DART, estas misio de la usona kosma agentejo NASA, kiu celas testi unuafoje metodon por deviigi asteroidon, kiu povus trafi la Teron (Apud-tera objekto). La celo estas taksi la uzadon de la kinetika efiko de kosmoŝipo por modifi la trajektorion de la asteroido por ke ĝi evitu la Teron. La misio estas parto de la planeda defendoprogramo de la usona Kosmo-Agentejo establita fine de la 1990-aj jaroj, kiu ankaŭ inkluzivas ĝisfundan identigon de apudteraj asteroidoj kun grava risko pro ilia grandeco uzante terajn kaj kosmajn observatoriojn.

Por taksi la metodon de kinetika efiko, la 550 kg de la kosmosondilo DART estos lanĉitaj kun rapideco de 23 700 km/h sur la surfaco de la malgranda asteroido Dimorphos (160 m de diametro), kiu orbitas la asteroidon 65803 Didimo. La modifo de la Dimorphosa orbita periodo ĉirkaŭ Didimo rezultanta el la efiko devus ebligi rafini la ekzistantajn modelojn precizigante la nuntempe nebone kontrolitan efikon de parametroj kiel ekzemple la strukturo de la trafita objekto (poreco), la naturo de la materialoj de kiuj ĝi estas farita same kiel la valoro de la kroma puŝo disponigita per la elĵetaĵoj ekĵetitaj en la kosmon. Neniu el la du asteroidoj estas sur frapa vojo kun la Tero antaŭ aŭ post ĉi tiu testo.

DART estas 610 kg kosmoŝipo ekipita per fotilo kaj jonmotoro. Ĝi estas dezajnita fare de la APL-laboratorio. Ĝi estis metita en heliocentran orbiton la 24-an de novembro 2021 kaj devas frapi Dimorphos fine de septembro 2022. Teraj observatorioj same kiel nanosatelito akompananta la ĉefan kosmoŝipon kolektos bildojn kaj datumojn ebligantajn mezuradon de la efiko de la frapo. Kromaj observoj devas esti faritaj surloke de Hera, misio gvidata de la Eŭropa Kosma Agentejo kiu ekflugos en 2024 kaj devas esti metita en orbito ĉirkaŭ Didimo ĉirkaŭ 2026.

* Kategorio Double Asteroid Redirection Test en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 746421
 |