recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Klifoj ĉe Sheppey
**Sheppey** estas insulo de 36 kvadrataj mejloj ĉe la norda marbordo de Kent, Anglio. En 2001, laŭ la censo, ĝi enhavis ĉirkaŭ 37,850 loĝantojn. Markolo nomata la *Swale* apartigas ĝin de la ĉeflando. La nomo *Sheppey* devenas de la anglosaksa kaj signifas "Insulo de ŝafoj".

Urboj kaj vilaĝoj
-----------------

Preĝejo (antaŭe parto de la abatejo) ĉe Minster (Sheppey)
La ĉefaj urboj kaj vilaĝo sur Sheppey estas:

* Sheerness
* Queenborough
* Eastchurch
* Minster, kie Seaxburh fondis abatejon ĉ.670
* Elmley
* Leysdown-on-Sea

Pontoj
------

Dum la regado de Eduardo la 1-a (Anglio) ponto konstruiĝis por ligi la insulon al la ĉeflando, sed la maro detruis ĝin. Poste necesis boatoj kaj pramoj por eliri de la insulo. Nur en 1860 estis plua ponto konstruita. La nuna ponto konstruiĝis en 1960.

Historio
--------

Dum la romia kaj anglosaksaj epokoj Sheppey estis ne multe loĝata. Tamen plurajn fojojn la vikingoj disrabis ĝin.

En 1188 Adam de Shurland posedis muelejon kaj mil akreojn (plejparte marĉoj kaj herbejoj). Dum la frua 14-a jarcento, laŭlegende Kavaliro Robert de Shurland mortigis monaĥon: en 1327 li iris al la reĝo (kiu estis sur ŝipo apud Sheppey) kaj ricevis formalan pardonon. Revene li renkontis sorĉistinon kiu profetis ke lia ĉevalo, kiu lojale portis lin al la ŝipo, mortigos lin. Tuj Kavaliro Roberto senkapigis la ĉevalon. Post unu jaro li estis promenanta laŭ la plaĝo kiam osto de la ĉevalo trapikis lian piedon, kaj li mortis pro sangoveneniĝo.

Henriko la 8-a (Anglio) vizitis la domegon Shurland Hall. Dum la unua mondmilito batalistoj loĝis tie: post tiu milito la domego restis neloĝata.

En 1545 fortikaĵo konstruiĝis por protekti anglan mararmeon kiam ĝi ankris en la rivero Medway. En 1667 nederlanda mararmeo kaptis la fortikaĵon.

Dum la 17-a jarcento Samuel Pepys fondis dokejon por la angla mararmeo ĉe Sheerness: ĝi daŭris ĝis 1960. Hodiaŭ Sheerness estas komerca haveno.

En 1688 Jakobo la 2-a (Anglio) alteriĝis ĉe Elmley dum sia fuĝado el Anglio, sed estis atakata de la loĝantoj, kiu kredis ke li estas la jezuito Edward Petre, kaj forprenis liajn monon, poŝhorloĝon kaj kronadan ringon. Fine unu el la atakantoj rekonis lin kaj li estis detenata kaj portata al Faversham.

Estas ĉirkaŭ 200 ŝipvrakoj ĉirkaŭ Sheppey, inlkuzive tiun de la usona ŝipo Richard Montgomery, kiu portis 1,500 tunoj da bomboj kaj aliaj eksplodiloj al Anglio en 1944: iuj kredas ke tiu vrako estas ankoraŭ danĝera.

Naturhistorio
-------------

Marbirdoj ĉe Sheppey
Proksime al Elmley situas birdrezervejo.

Dum la 18-a jarcento Edward Jacob eltrovis multajn fosiliojn. En 2008 paleontologoj elfosis fosilian kranion de granda flugbirdo *Dasornis*, kiu vivis dum la Eoceno.

Sheppey esats la plej norda loĝloko de skorpioj, kiuj verŝajne alvenis ŝipe dum la 1860-a jardeko.

Aviado
------

Aviada monumento ĉe Eastchurch, Sheppey
Dum la frua 20-a jarcento Sheppey ludis gravan rolon rilate la evoluon de avioj, kun grava flugklubo.

Malliberejoj
------------

Ĉe Sheppey, sude de Eastchurch, estas tri malliberejoj kun ĉirkaŭ 2,200 malliberuloj.
**Shirley Jean EATON** (naskiĝis la 12-an de januaro 1937) estas angla aktorino, verkistino kaj kantistino. Eaton aperis regule en britaj filmoj laŭlonge de la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj, kaj atingis sian plej altan karierpinton pro sia ikona apero kiel Bond-virino Jill Masterson en la filmo pri James Bond nome *Goldfinger* (1964), kiu havigis al ŝi sian statuson de seksosimbolo. Eaton havis rolojn ankaŭ en la fruaj filmoj *Carry on*. Entute ŝi aperis en 35 filmoj, plus unu televida filmo kaj diversaj epizodoj de naŭ televidaj serioj.

Replikaĵo de orumita Shirley Eaton en la rolo de la murdita *Jill Masterson* — "unu el la plej longdaŭraj bildoj en kinematografia historio"
Preferinta dediĉi sin al zorgo pri familio, ŝi retiriĝis el aktorado en 1969. Eaton eliris el retiriĝo en 1999 por publikigi sian membiografion titolitan *Golden Girl* (Ora junulino) alude al sia aspekto en la Bond-filmo, verko kiu estis furorlibro, kaj krome ŝi publikigis ankaŭ tri pliajn verkojn laŭlonge de la 2000-aj jaroj.

Referencoj
----------

1. ↑  Pfeiffer, Lee; Worrall, Dave (1998). *The Essential Bond*. London: Boxtree Ltd. ISBN 978-0-7522-2477-0.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo
* Shirley Eaton ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
* Artikolo pri la "haŭto sufoko" urba legendo el Snopes.com
* James Davies Intervjuo kun Shirley Eaton, 18a de Junio 2008.
* Shirley Eaton intervjuita ĉe Classic Film & TV Cafe


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 813034
* GND: 130467146
* LCCN: no00050569
* VIAF: 167091161
* ISNI: 0000 0001 1483 8072
* SUDOC: 159126169
* BNF: 139456882
* BNE: XX5280880
 |
Moderna siama kato.
Tradicia siama kato.
**Siama kato** estas populara kaj konata raso de kato. Ene de tiu raso estas distingataj du variaĵoj: nome unuflanke la **siama moderna**, kaj aliflanke la **siama tradicia**. Ŝajne tiuj animaloj kunvivis kun la reĝo kaj lia familio, nome iom ekskluzivaj de la reĝaj personoj. Tiu privilegio rilatas al la fakto ke ili estis konsiderataj de pura karaktero, ĉar denaske tiu raso estas blanka, nome sankta koloro en Siamo, pro kio ili estis iam tre popularaj tie.

La siama **moderna** estas devena de la iama regno Siamo, aktuale Tajlando. En 1882 ili estis alportitaj al Anglio kaj en 1890 al Usono. La normigo de la moderna aŭ stiligita siama indikas elegantan, sveltan, stiligitan, flekseblan kaj bone muskolhavan korpon, kun skemo de koloraro nomita "pointed" kaj en aliaj okazoj, "colourpoint". Ties kapo estas trianguleca, la muzelo fajna, la okuloj estas migdalformaj kaj oblikvaj, la oreloj estas grandaj, la kolo maldika kaj longa, same kiel la korpo kaj vosto. Ties hararo estas mallonga, brila, fajna, milda, densa kaj premita al la korpo. La siama estas karakterizata pro sia skemo de koloraro tipe "pointed", tio estas, pro koloraro pli malhela en la punktoj en kiuj la korpa temperaturo estas pli malalta (membroj, vosto, vizaĝo kaj oreloj), kio kontrastas kun la cetero de la korpo. 

La **tradicia** siama, siaflanke, estas variaĵo ene de la sama siama raso devena de la nuna Tajlando, nome antikva siama aŭ prasiama, kiu generis tra genetikaj modifoj la modernan siaman. Tamen la tradicia kunhavas kelkajn trajtojn kun la moderna siamo (por ekzemplo, la modelon de koloraro aŭ akromelanismo) kaj diferencas de tiu pro siaj rondecaj formoj. Tiel, la tradicia "thai" prezentas korpon pli fortikan kaj rondecforman, kapon kun pli plenaj kaj rondecformaj vangoj, muzelon pli mallongan, orelojn de situo alta sed ne enormajn, okulojn longecajn (ne tute oblikvajn) ĉielbluajn aŭ rekte bluajn, voston pli mallongan aŭ mezlongan kaj ĝenerale kun pinto pli rondecforma kaj dika.

Bildaro
-------

* Tradicia siamaTradicia siama
* Tradicia siamaTradicia siama
* Tradicia siama katinoTradicia siama katino
* Tradicia siamaTradicia siama
* Tradicia siama junuloTradicia siama junulo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 697183
 |
La **Siberia Anticiklono** estas amasa akumuliĝo de malvarma seka aero okazanta en la nordorienta parto de Eŭrazio de Septembro ĝis Aprilo. Kutime ĝia proksimuma centro estas Lago Baikal. Ĝi atingas sian plej grandan grandon kaj forton en la vintro, kiam la aertemperaturo ĉe la centro de altaj premoj estas ofte pli malalta ol -40 °C. La atmosfera premo estas ofte super 1040 mbar. La **Siberia Anticiklono** estas la plej forta duon-permanenta anticiklono en la norda hemisfero kaj estas respondeca por kaj la plej malalta temperaturo en la Norda Hemisfero, nome de -67.8 °C la 15an de Januaro 1885 ĉe Verĥojansk, kaj de la plej alta premo, nome 1083.8 mbar (108.38 kPa, ĉe Agata, Krasnojarska regiono la 31an de Decembro 1968, iam registrita. La **Siberia Anticiklono** estas respondeca pro kaj la akraj rusiaj vintraj malvarmoj kaj pro la atendo de sekaj kondiĉoj kun malmulta neĝo kaj malmultaj aŭ neniu glaĉeroj tra Siberio, Mongolio, kaj Ĉinio. Dum la somero, la **Siberia Anticiklono** estas anstataŭata de la Azia Malalto.

Referencoj
----------

1. ↑   "The Siberian High and Climate Change over Middle to High-Latitude Asia". Arkivita el la originalo je 2012-04-26. Alirita 2017-04-21.
2. ↑  *Encyclopedia of world climatology* de John E. Oliver, 2005, ISBN 1-402-03264-1

Koordinatoj: 66° 53′ N 93° 28′ O﻿ / ﻿66.883 °N, 93.467 °O﻿ / 66.883; 93.467 (mapo)
Japana propaganda afiŝo varbanta por la okupado de fororientaj rusaj regionoj.
La **Siberia Interveno** (japane: シベリア出兵 [ŝiberia ŝuppei],Hepburn-Transskribo: *Shiberia Shuppei*) estis la elsendo de trupoj de alianco kaj la Imperio de Japanio al la Ĉemara Regiono de Rusio inter 1918 kaj 1922. Ĝi estis parto de interveno de la potencoj de la *Entento* en la rusa interna milito, por subteni la Blankan Armeon en ties batalo kontraŭ la bolŝevika Ruĝa Armeo.

Fono
----

En Unua Mondmilito, Centraj Potencoj kaj Alianco militis. Laŭ daŭrigo de milito, Rusa armeo ree malvenkis pro malfruiĝo de modernigo, kaj rusa ekonomio malprosperis.
Post la Oktobra Revolucio en la jaro 1917 la bolŝevikoj konsentis apartan pacon kun la germana imperio. Germana armeo povis eltiri trupojn el Orienta Fronto al Okcidenta Fronto, do Germana armeo superpotencis Francan kaj Britan armeojn. La Alianco komencis interveno-militon kaj sendis trupojn al Vladivostoko por movi germanan atenton orienten, kaj renversi rusan revolucian regnon. Ĝia preteksto estis "Por savi ĉeĥajn militkaptitojn".

Vidu ankaŭ
----------

* Rusa revolucio
* Nord-Rusia interveno

Bibliografio
------------

* John Albert White: *The Siberian Intervention*. Princeton University Press, Princeton NJ 1950.

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* *WWI Siberian Diary*, de W.C. Jones, 2nd Lt. U.S Army Russian Railway Service Arkivigite je 2007-06-25 per la retarkivo Wayback Machine
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Siberia salamandro** |
| --- |
|  |
| 
 |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Chordata |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Amphibia |
| Subklaso: | Lissamphibia |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Caudata |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Aziaj salamandroj |
|
|
|
|
|
| Genro: | ***Salamandrella*** |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***S. keyserlingii*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Salamandrella keyserlingii*****Dybowski, 1870* |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Siberia salamandro  |

 |
| v • d • r |

Salamandrella keyserlingii 1.jpgSalamandrella keyserlingii 1
La **Siberia salamandro**, ***Salamandrella keyserlingii***, estas specio de aziaj salamandroj vivanta en Nord-Orienta Azio. Ĝi loĝas ĉefe en Siberio, en malseka arbaro kaj ĉeriveraj areoj, kun eksteraj populacioj ankaŭ en norda Kazaĥio kaj Mongolio, nordorienta Ĉinio, kaj sur la Korea Duoninsulo. Ekzistas izolita populacio sur Hokkaidō, Japanio, en la Nacia Parko de Kuŝiro Ŝicugen. Reproduktejo de siberiaj salamandroj en Paegam, Suda Hamgyong, estas nomata naturmonumento de Nord-Koreio.

Plenkreskuloj estas de 9,0 ĝis 12,5 cm longaj. Iliaj korpoj estas bluetaj-brunaj, kun purpura strio ĉe la dorso. Maldikaj, malhelbrunaj strioj okazas inter kaj ĉirkaŭ la okuloj, kaj ankaŭ foje sur la vosto. Kvar sen-ungaj piedfingroj estas sur ĉiu piedo. La vosto estas pli longa ol la korpo.

Unu sola ovo-ujo enhavas 50-80 ovojn averaĝe, la ino tipe demetas ĝis 240 ovojn en sezono. La hel-brunaj ovoj kovas tri aŭ kvar semajnojn post esti metitaj, liberigante larvajn salamandrojn de 11-12 mm longajn.

La specio estas konata por travivo de profundaj frostoj (kiel ĝis -45 °C). En iuj kazoj, ili restas frostitaj en ĉiamfrosta grundo dum jaroj, kaj post degelo, ili foriras.
|  |  |
| --- | --- |
|   | Ĉi tiu artikolo bezonas atenton kaj kontroladon de **fakulo** pri la temo, ĉar ĝi povas enhavi sencajn erarojn aŭ malĝustaĵojn, kiuj ne konformas al bona kvalitnivelo. |

**Sibilo** estis unu el la antikvaj profetinoj.

Reĝino **Sibilo Kumana** vivis proksimume en la jaroj 970 ĝis 870 antaŭ Kristo. Ŝia origina sidejo estis teritorio Sabo en Arabio, de kie ŝi ricevis kromnomon ***Reĝino el Sabo***.

"La Libia Sibilo" pentraĵo sur la Siksta Kapelo fare de Mikelanĝelo.Ŝi ekvojaĝis al longa vojo al reĝo Salomono, al kiu ŝi konfidis siajn sekretojn kaj tiu ĉi faro tre famigis ŝin. Parto de ŝia profetaĵo konserviĝis ĝis hodiaŭaj tagoj, eĉ kiam severa cenzuro malebligis en multaj landoj libre eldoni ilin.

Sibilo profetis kiel inventaĵojn, progreson, aŭtomobilojn, aviadilojn, submarajn boatojn, tiel ankaŭ liberigon de servutuloj, falojn de pluraj grandaj regnoj kaj reĝaj familioj. Eble pro konserviĝo de heredaĵo de la trono por sia familio, la regantoj malpermesis legi tiujn ĉi profetaĵojn.

Sibilo profetis multe da aferoj kaj multaj aferoj plenumiĝis.

* Kategorio Sibilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vidu ankaŭ la paĝon pri la sicilia lingvo.
la romiaj provincoj dum la jaro 116, sub imperiestro Trajanus
**Sicilia** (latine por Sicilio) estis la unua provinco de la Romia Respubliko.

Sicilia, jen malhelruĝe akcentita
Kiel montras la nomo, ĝi ampleksis la teritorion de la insulo Sicilio, kiu antaŭe estis loĝata parte fare de grekoj, sed politike kontrolata ĉefe fare de la komerca potenco Kartago en norda Afriko. Fine de la Unua Punika Milito, Kartago devis cedi la insulon al Romio, kaj la romia provinco instaliĝis en la jaro 241 antaŭ Kristo kaj restis sub romia kontrolo dum 600 jaroj. La ĉefurbo de Sicilia estis *Syracusa* (hodiaŭ *Siracusa*). Al la romia provinco krom la insulo Sicilio ankoraŭ apartenis la pli suda mediteranea insulo Malto.

La romianoj komence ne tre interesiĝis pri la provinco, kiu estis kampara kaj ĉefe provizis grenon al la imperio - tial ne ekzistis grandaj penoj kulture romiigi la loĝantojn, kiuj restis je granda kvanto greklingvaj.

Post la vivo de Jesuo Kristo, en Sicilio aperis iuj el la plej fruaj kristanaj komunumoj. Inter la plej fruaj kristanaj martiroj, estis la siciliaj virinoj Sankta Agata el Catania kaj Sankta Lucia el Syracusa.

Dum la jaro 440 Sicilio konkeriĝis fare de la ĝermana popolo de vandaloj.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rSPQR Provincoj de la Romia Imperio (en 117) SPQR |
| --- |
| Achaea • Aegyptus • Africa • Alpes Cottiae • Alpes Maritimae • Alpes Poeninae • Aquitania • Arabia Petraea • Armenia • Asia • Assyria • Baetica • Bithynia et Pontus • Britannia • Cilicia • Corsica et Sardinia • Creta et Cyrene • Cyprus • Dacia • Dalmatia • Epirus • Galatia • Gallia Belgica • Gallia Lugdunensis • Gallia Narbonensis • Germania Inferior • Germania Superior • Hispania Tarraconensis • Italia • Iudaea • Lusitania • Lycia et Pamphylia • Macedonia • Mauretania Caesariensis • Mauretania Tingitana • Mesopotamia • Moesia Inferior • Moesia Superior • Noricum • Pannonia • Raetia • Sicilia • Syria • Thracia |

 |
Kupolo de la Angla-Aǔstralia Teleskopo
La programo ***Siding Spring Survey*** (aŭ **SSS** anglaĵo por « Enketo elde *Siding Spring* ») estas usona-aŭstralia astronomia kampanjo de serĉo pri apud-teraj objektoj elde la Observatorio de Siding Spring proksime de Coonabarabran (Novsudkimrio, Aŭstralio).

Ĝi estas la kongruaĵo por la suda duonglobo de la *Catalina Sky Survey* por la norda kaj estas la ununura profesia serĉo pri potence danĝeraj objektoj farita elde la suda duonglobo ; ĝi estas kune kondukita de la Universitato de Arizono kaj la Aŭstralia Nacia Universitato, kun monhelpo de la NASA.

La programo komenciĝis en 2004 kaj ĉesis en julio 2013, kiam la monhelpo estis haltigita.

Ĝi uzis la Upsalan Sudan Schmidt-Teleskopon de Uppsala de 0,5 m kuplita kun ŝargkuplita aparato 4 × 4K. Komputila programaro serĉis objektojn movantajn rilate al la steloj.

Malkovroj
---------

| Asteroidoj malkovritaj : 3760 , el kiuj : |
| --- |
| 90564 Markjarnyk | 12-an de aprilo 2004 |
| 308306 Dainere | 19-a de majo 2005 |

De 2004, ***Siding Spring Survey*** malkovris 3760 numerotitajn asteroidojn el kiuj 400 potence danĝerajn de pli ol 100 m.

La 3-an de januaro 2013 Robert H. McNaught malkovris la kometon C/2013 A1 (Siding Spring), uzinte datumojn kolektitajn dum la serĉo pri asteroidoj.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. 1 2  Kiu nokte gvatas ? de Perry Vlahos ; 20-a de Decembro 2012 el *The Sydney Morning Herald* (angle)
2. ↑  Tero en danĝero post fermo de komet-serĉa programo, laǔ scienculoj ; 20-a de oktobro 2014, el *The Guardian* (angle)
3. ↑  Upsala 0,5 m-Schmidt-Teleskopo de Enketo pri Apudteraj Objektoj, el la paĝaro de la Aŭstralia Nacia Universitato (angle)
4. ↑  MPC listo de asteroidaj malkovrintoj laŭ nombro da malkovroj (angle)
5. ↑  Nove Trovita Kometo Verŝajne Ne Frapos Marson Venontan Jaron ; 15-a de Aprilo 2013, el *Space.com* (angle)

Vidu ankaŭ
----------

* Kategorio:Malkovrita de Siding Spring Survey

Eksteraj ligiloj
----------------

* angle *Siding Spring Survey* (arkivo)

---


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Astronomio |

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Siding Spring Survey en la angla Vikipedio.*
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Siebnen-Wangen (stacidomo). |



**Siebnen** estas urbeca setloloko en la distrikto Höfe, Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 7027 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

La teritorio de la vilaĝo Siebnen dividiĝas inter la komunumoj Galgenen, Schübelbach kaj Wangen. La teritorio okcidente de la rivero Wägitaler Aa apartenas al Galgenen. Dum la parto oriente de la rivero kaj sude de la kantona ĉefvojo n-ro 3, kie siutas la akvoelektrejo apartenas al Schübelbach kaj la parto norde de la kantona ĉefvojo inkluzive la preĝejo kaj la stacidomo al Wangen.

Trafiko
-------

Tra Siebnen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 3. En nordo ĝi havas alveturon al la svisa aŭtovojo A3. La loko disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko al Koiro respektive Buchs. Tra la vilaĝo pasas la buslinio de Pfäffikon al Reichenburg kaj ĝi estas elirpunkto de la poŝtaŭtolinio al la valo *Wägital*, al Innerthal.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Siebnen datiĝas el la jaro 972 kiel *Sibineihha*.

Sur la monteto *Sagibügel* ekzistis dum la kelta epoko ek de la 12-a jarcento antaŭ Kristo ĝis la romia epoko fortikaĵo. En la jaro 972 la germana imperiestro Oto la 2-a konfirmis bienposedon de la Monaĥejo Einsiedeln en Siebnen. Dum mezepoko en Siebnen kondukis la ununura ponto trans la rivero Wägitaler Aa. La ponto estis menciita la unuan fojon en la jaro 1450. En la jaro 1353 la unuan fojon estis menciita la kapelo Sankta Nikolao en Siebnen. Ĝi estis filio de la paroĥo de Tuggen. Sian propran preĝejon Siebnen ricevis nur en la 20-a jarcento. La peĝejo *Koro de Jesuo* estis konsekrita en la jaro 1926, kaj tiam Sieben fariĝis propra paroĥo. Tamen Siebenen ne akiris memstarecon kiel komunumo. Tio komplikas la administradon, ĉar necesas ofte trovi kompromisojn inter la tri komunumoj Galgenen, Schübelbach kaj Wangen. Siebenen disponas pri propra administracio kun certaj kompetencoj, kiu tamen estas jure submetita al la tri komunumoj.

Referencoj
----------

1. ↑  Fonto: *Ralf Jacober*: *Siebnen* en *Historia Leksikono de Svislando* (2010-11-26)

Vidu ankaŭ
----------

* Siebnen-Wangen (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Siebnen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Retejo de la vilaĝo Siebnen
* Siebnen en la Historia Leksikono de Svislando
**Siener van Rensburg** (propre Nicolaas Pieter Johannes "Niklaas" aŭ "Siener" Janse van Rensburg naskiĝis la 30-an de aŭgusto 1864, mortis la 11-an de marto 1926) – buro el la bura ŝtato, posta civitano de la Unio de Sud-Afriko. Afrikanslingvanoj konsideris lin profeto.

Nicolas Van Rensburg predikante profetaĵojn kaŭzis, ke lia kromnomo iĝis la vorto Siener, kiu en la afrikansa lingvo signifas personon, kiu vidas estontecon. Liaj profetaĵoj karakteriziĝis per patriota-religia specifiko. Dum la dua bura milito li iĝis fidinda kamarado de la generalo Koos de la Rey kaj de la prezidento Martinus Theunis Steyn. Kvankam lia konsilado al ambaŭ politikistoj estas diskuta, li tamen en la okuloj de religiema generalo estis vidata kiel la profeto sendita de la Dio. Similan opnion esprimis Adriaan Snyman, kiu dediĉis al van Rensburg du librojn.

Siener van Rensburg estis konfesanto de la eklezio Nederduitsch Hervormde Kerk. En la aĝo de 21 jaroj iĝis pli grava ekleziulo. En 1884 nuptis Anna Sophia Kruger.

Ĉirkaŭ 700 vizioj de Siener van Rensburg estis skribitaj; la unuan vizion li spertis en la aĝo de 7 jaroj kaj la lastan antaŭ sia morto. Plimulton de liaj vizioj registris lia filino Anna Badenhorst. Ili koncernis interalie eksplodon de la dua bura milito, ekspodon de la unua mondmilito, morton de la generalo, apero de komunismo, epidemion de la hispana gripo en 1918, ekeston de sendependa Irlando, amasan sekularigon, perdon de ĉiuj kolonioj flanke de Britio, nuklean akcidenton en Ĉernobilo, disvastigon de pornografio, epidemion aidoso, Bosnian militon, transdonon de la regopovo al nigruloj en 1994 en Sud-Afriko, divorcon kaj morton de la princino Diana.

Neplenumitaj profetaĵoj koncernas interalie tutan pereigon de Japanio rezulte de tertremo, rasan kaj etnan streĉitecon en Rusio kaj Eŭropo rezulte de kio eksplodos la tria mondmilito (en kiu Usono kaj Germanio batalos samflanke), tutecan pereigon de Anglio.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Suid Afrika, Profeet en helde (en afrikansa)
* Profetaĵoj de Siener van Rensburg angle


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 554252
* GND: 123187877
* LCCN: n94018409
* VIAF: 67367311
* ISNI: 0000 0000 3190 6762
* BNF: 12387782d
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Tiu ĉi artikolo traktas la montaron *Sierra Nevada* en Hispanio. Krome ankaŭ ekzistas samnomaj montaroj en Usono, Meksiko kaj Sudameriko: vidu la apartigilon Sierra Nevada. |

**Sierra Nevada** signifas "Neĝa Montaro" (aŭ "Neĝkovrita Montaro") en la hispana lingvo, kaj estas la nomo de pluraj montaroj en la mondo.

La unua montaro al kiu tiu ĉi nomo estis donita situas en suda Hispanio, inter la provincoj de Granado kaj Almerio en Andaluzio.

*Sierra Nevada* estas vera montoĉeno, kvankam tre mallonga (ĉirkaŭ 80 km), parto de la Betika Montĉenaro kaj ene de tiu en la Penibetika Montaro. Malgraŭ ĝia proksimeco al la maro, ĝi enhavas la plej altan monton en la Ibera duoninsulo, la *Mulhacén* (3479 m), kaj la trian plej altan, la *Veleta* (3396 m).

La Romianoj nomis tiun montaron *Mons Solarius* (Suna Monto). La araboj daŭrigis la uzon de simila nomo (*El-Sulayr*), sed ankaŭ komencis voki la montaron *Jabal at-Thalj*, t.e. "Monto de la Neĝo", kiu pluvivas en la nuna hispana nomo.

Ĝi estas tre favora loko por la praktikado de skiado. Granda parto de la montaro estas protektata kiel Nacia Parko. 

* 
* 

  

* Kategorio Sierra Nevada (Hispanio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 
* 
*
Sankta Petro de Cervatos.
Absido de Sankta Petro de Cervatos.
**Sankta Petro de Cervatos** estas katolika templo de romanika stilo en Cervatos, en la orienta pinto de la Sierra de Híjar kaj en la municipo Campoo de Enmedio (Kantabrio, Hispanio). Ĝi estis konstruita en la 12-a jarcento.

Ĝi estas Havaĵo de Kultura Intereso, elstara romanika monumento karakterizita per la erotaj kaj seksaj motivoj de siaj modilonoj. La preĝejo estas sur la plej alta pinto de la vilaĝo, kien oni aliras laŭ strato pavimita per rondoformaj ŝtonetoj. La konstruaĵo estas de unusola navo kun absido, pordego, triparta prisma turo kaj diversaj dependaĵoj en la norda sektoro: sakristio, kapeloj de Kristo kaj baptejo. Plej rimarkinda estas la ornama skulptaĵaro, ekzemple en timpano, lintelo kaj kapiteloj. Oni kombinis vegetalajn ornamojn, kun scenoj de la Biblio kaj religiaj temoj kun plej erotaj montraĵoj de romanika stilo. Ankaŭ interne estas gravaj skulptaĵoj kaj pentraĵo.

Skulptaĵoj super la pordejo. Oni notu la erotajn elementojn.Skulptaĵoj super la pordejo. Oni notu la erotajn elementojn.

Bibliografio
------------

* de Assas, Manuel (1857). «Colegiata de Cervatos». Semanario Pintoresco Español (8): 57-59, 407.
* Eálo de Sá, María (1978). El Románico de Cantabria en sus cinco colegiatas Arkivigite je 2022-07-01 per la retarkivo Wayback Machine Santander: Institución Cultural de Cantabria. Diputación de Santander. ISBN 84-500-2930-9.
* García Guinea, Miguel Ángel (2021). «Monasterio Colegiata de San Pedro de Cervatos». Enciclopedia del Románico en Cantabria. III - Campoo-Los Valles. Fundación Santa María la Real Centro de Estudios del Románico. pp. 1152-1192. ISBN 978-84-89483-38-5.

* Kategorio Sankta Petro de Cervatos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 783287
 |
La **sierra de Alto Rey** (montaro de Alta Reĝo), situa je la nordokcidento de la provinco Gvadalaĥaro, estas unu de la orientaj montaraj deklivaroj de la Centra Sistemo de Hispanio. Same kiel ĉe ĝia najbara sierra de Ayllón okcidente, ĝi estas de formado pere de faltoj, elstare en ĝia kompono la ardezo. Ĝi etendas, de okcidento orienten, el la rivero Sorbe al la Bornova kaj, de nordo suden, el la rivero Pelagallinas ĝis la rivero Cristóbal. Limas norde kun la sierra de Pela, okcidente kun la sierra de Ayllón, oriente kun la sierra de la Bodera kaj sude kun la sierra Gorda, submontaro de la sierra de Alto Rey.

Kelkaj montopintoj kunformas tiun montaron, inter kiuj elstaras Alto Rey (la plej alta kun 1.858 m de alto) kaj ĝiaj subpintoj Peña de los Gavilanes (1.759 m), Peña de los Rollos (1.730 m), Peña de Peribáñez de la Casa (1.584 m), Peña de Mediodía (1.538 m), Mojón Gordo (1.452 m) kaj Bartibáñez (1.342 m); Los Mojones (1.823 m) kaj ĝiaj subpintoj Peña del Reventón (1.752 m) kaj Peña de la Ventana (1.663 m); Cerveguilla (1.779 m) kaj subpintoj Cerro del Capetón (1.763 m), El Cerrajo (1.711 m) kaj Peña del Campanario (1.669 m); Mojón Cimero (1.589 m) kaj ĝiaj subpintoj Moroquero (1.547 m), Peña del Tomillar (1.436 m), Cerro del Castillar (1.383 m), Sierra de los Picuzos (1.362 m de maksimuma alto) kaj Cabeza de Veguilla (1.202 m); Peña del Osar (1.561 m), kaj Majabillares (1.485 m) kaj ĝia subpinto Cabeza Tozano (1.454 m).

Sur la deklivaro de la montaro kuŝas vilaĝoj kiel Albendiego, Condemios de Abajo, Condemios de Arriba kaj Galve de Sorbe norde; Aldeanueva de Atienza, Arroyo de las Fraguas, Bustares, Gascueña de Bornova, Hiendelaencina, La Nava de Jadraque, El Ordial, Prádena de Atienza kaj Las Tainas sude, kaj La Huerce, Umbralejo kaj Valdepinillos okcidente.

* Kategorio Sierra de Alto Rey en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Mapo de la distrikto *Tierra de Montánchez* kun ties municipaj teritorioj.
La Tierra de Montánchez (Teroj de Montánchez) estas historia kaj administra komarko de Ekstremaduro situa sude de la norda provinco de Cáceres. La nomon ricevas de geografia koncepto nome Sierra de Montánchez kio pli malpli koincidas kun la komarko, sed kompreneble pli centre en la montaraj partoj kaj ne nepre baze sur la municipaj teritorioj. La plej parto de ties municipoj konstituas la Integrigan Komunumaron *Sierra de Montánchez*.

Kiel videblas en la mapo tiu komarko kaj montareto elstaras inter kvar pli ebenaj aŭ ondecaj komarkoj rilataj al la kvar historiaj urboj de la centro de la regiono, nome Mérida, Cáceres, Trujillo kaj Medellín; krome la montareto ligiĝas orografie la Sierra de San Pedro, inter tiu ĉi kaj Portugalio kun Villuercas kaj sekvoj de la montaro Montoj de Toledo.

Ekonomie la plej fama produkto estas la Ŝinko de Montánchez, kio estas protektita nomo.

Vilaĝoj
-------

| Oficiala nomo | Pop. (2007) | Surfaco km² | Dialekta aŭ neoficiala nomo |
| --- | --- | --- | --- |
| Albalá | 830 | 21,74 | - |
| Aldea del Cano | 742 | 28,69 | - |
| Alcuéscar | 2.976 | 108,93 | - |
| Almoharín | 2.036 | 97,3 | - |
| Arroyomolinos | 977 | 115 | - |
| Benquerencia | 101 | 13,31 | - |
| Botija | 197 | 18,82 | - |
| Casas de Don Antonio | 209 | 31 | Las Casas |
| MONTÁNCHEZ | 2.063 | 112,66 | - |
| Salvatierra de Santiago | 335 | 10,61 | - |
| Torre de Santa María | 668 | 19,07 | La Torre |
| Torremocha | 1.050 | 63,83 | - |
| Valdefuentes | 1.457 | 27,14 | - |
| Valdemorales | 242 | 9,89 | - |
| Zarza de Montánchez | 632 | 36,82 | La Zarza |
| TOTALO | 13.773 | 686,12 |  |
Logoo Volkseigener Betrieb VEB 
**Volkseigener Betrieb**, mallongigite VEB, estis ĉefa jura formo de entreprenoj industriaj kaj servosektora en GDR.

En Esperanto ĝi nomiĝas *popolproprieta entrepreno* respektive *popolproprieta fabriko/uzino*.

Priskribo
---------

Tiaj entreprenoj apartenis al la Respubliko kaj estis malpermesita ties vendo. En 1989 deĵoris 79,9 % de ĉiuj laboruloj de GDR en tiaj entreprenoj. De 1948 ĝis 1979 ekzistis la *Vereinigung Volkseigener Betriebe -VVB* (tradukite: Asocio de popolproprietaj entreprenoj), kie oni grupigis la entreprenojn laŭ branĉoj. De tiu evoluiĝis la kombinatoj. Komence de 1990 la *Treuhandanstalt* responsis pri la privatigo de tiaj entreprenoj. Ekzemplo por konata VEB-o estis Thermometerwerk Geraberg.

Hierarĥio
---------

Estris ĉiun ajn VEB t.n. *Werkleiter* (pli malfrue li nomiĝis ankaŭ *Werkdirektor* aŭ *Betriebsdirektor*).

Al lia flanko estis la *Unua sekretario de la entrepreninterna organizo de SUP* (Erster Sekretär der SED-Betriebsparteiorganisation/BPO) kaj la *Ĉefo de la entrepreninterna sindikatestraro* (Vorsitzender der Betriebsgewerkschaftsleitung/BGL).

Submetitaj estis pluraj fakdirektoroj pri teĥniko, produktado, ekonomio kaj librotenato (Technischer Direktor, Produktionsdirektor, Ökonomischer Direktor, Hauptbuchhalter).

Honorigoj kaj sporto
--------------------

Ofte entrepreno akiris kromnomon honorigan post sukcesa plenumo aŭ eĉ pliplenumo de normoj. Ekzemplo: VEB Kombinat Chemische Werke "Walter Ulbricht" Leuna. Krome la entreprenoj ofte subvenciis sportklubojn.

Literaturo
----------

* Jörg Roesler: *Die Brigaden, der Meister, die Werkleitung und der Plan. Arbeitsregime und Arbeitsklima in den volkseigenen Betrieben der DDR,* en: Jahrbuch für Forschungen zur Geschichte der Arbeiterbewegung, kajero II/2009.
* Herbert Arndt kaj aliaj: *Germana Demokratia Respubliko. Bildoj kaj faktoj*, eldonejo Zeit im Bild, Dresdeno 1969, p. 97-125 (paĝoj pri la ekonomia sistemo de GDR).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Popolproprieta entrepreno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Informoj pri la privatigo de VEB ĉe *Bundeszentrale für politische Bildung*.
* Informoj pri la privatigo de VEB sur la retpaĝaro de la *Deutsches Historisches Museum*. Arkivigite je 2008-03-14 per la retarkivo Wayback Machine
* Esploroj de la universitato de Münster.

Subnotoj
--------

1. ↑  Erich-Dieter Krause: *Wörterbuch Deutsch-Esperanto*, 1-a eldono, Lepsiko 1983, p. 535
La **Universitato de Exeter** (angle: *University of Exeter*, aŭ "Universitato Exeter") estas universitato en Britio. Ĝi situas en la antikva urbo Exeter, Devon, en sudokcidento de Anglio. Ĝiaj antaŭuloj estis fonditaj en 1855 (*Exeter School of Art*) kaj en 1863 (*Exeter School of Science*). En 1868, la *Schools of Art and Science* estis alilokitaj al *Royal Albert Memorial Museum* en la Queen Street, Exeter kaj kun apogo de Universitato Kembriĝo, iĝis *Exeter Technical and University Extension College* en 1893. En 1900, ĝia oficiala titolo estis ŝanĝita al *Royal Albert Memorial College* kaj la kolegio estis movita al *Bradninch Place* en *Gandy Street*. Ĝi estis alinomita en 1922 kiel *University College of the South West of England* ("Universitata Kolegio de Sudokcidenta Anglio"), ĝi ricevis la Reĝan Ĉarton en 1955. 

Ĝi estas la sola universitato en la urbo Exeter kaj konsistas el du kampusoj en la urbo (Streatham kaj Sankta Luko) kaj unu en Kornvalo (*Penryn*). La plej granda kampuso estas en Streatham, tre proksima al la urbocentro kaj la plej bela en Unuiĝinta Reĝlando pro siaj ĝardenoj. Ĝi estas unu el la tri universitatoj en Devon, la aliaj estas la Universitato de Plymouth, kaj la Universitato de Sankta Marko kaj Sankta Johano (*Plymouth*).

Plej famaj studentoj de la universitato estis aŭtorino de *Harry-Potter*-libroj Joanne K. Rowling, ŝtatprezidanto (2007-14) de Turkio Abdullah Gül; Peter kaj Zara Phillips, infanoj de brita reĝa princino *Anne* kaj nepoj de reganta reĝino Elizabeto la 2-a (Britio).

* Universitato de Exeter en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Universitato de Exeter en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La metodo de **ses sigmoj** estas entrepreno-gvida metodo, kiu baziĝas je informa teorio kaj statistiko kaj kiu dividas je kvin grandaj etapoj (difinado, mezurado, analizado, evoluigo, kontrolado) la procesaron por plibonigo kaj evoluigo de la entreprenaj procesoj. La metodo donas ne nur apogpunktojn por la analizado de la entreprena funkciado, sed ankaŭ por ties plibonigo.

La metodo de la ses sigmoj plibonigas la kapablon de la entrepreno kaj la efikecon de la procesoj, surbaze de analizado de mezureblaj fontoj. La analizo celas la nombron de eraroj en unu miliono da laboroperacioj. La celo estas havi 3,4 aŭ malpli da eraroj el unu miliono da laboroperacioj.

La nomparto 'sigmo' estas prenita el la matematika statistiko, kie la litero „sigmo" montras "norman diferencon"; ĝia grandeco indikas la ŝanĝiĝemon de la mezuritaj datenoj. En ambaŭflanka distanco de unu sigmo de la mezumo troviĝas ĉirkaŭ 84 % de la mezuritaj datumoj, en ambaŭflanka distanco de du sigmoj de la mezumo estas ĉirkaŭ 98 % de la mezuritaj datumoj, en distanco de maksimume ses sigmoj estas ĉirkaŭ 99,99966 % de la datumoj. La metodo de 'Ses sigmoj' celas preskaŭ seneraran funkciadon de la proceso. Entrepreno, kiu kapablas produkti kun kvalito de ses sigmoj, produktas maks. 34 fuŝitajn produktojn el 10.000.000, do la produktado donas je 99,99966 % seneraran produkton.

* Kategorio Ses sigmoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sestrica** [sesTRIka] estas municipo de Hispanio, en la suda pinto de la komarko Aranda kies ĉefurbo estas Illueca, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Turo de Sestrica.
Sestrica estas municipa teritorio en la suda pinto de la komarko Aranda, kie ĝi estas sude de Brea de Aragón kaj Illueca. 

La loĝloko Sestrica mem estas je 83 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 572 msm en la Iberia Sistemo, okcidente de kurbo de la rivero Jalón ĉe Morés. Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1503 el apuda Morés kaj norde el Brea de Aragón. La plej proksima loĝloko estas Morés.

Historio
--------

Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. En 1355, Pedro la 4-a de Aragono donis la lokon al Constanza Gil de Bidaure kaj en 1369 la jurisdikcio super Sestrica pasas al la ĉefepiskopo de Zaragozo. En 1382 estis de Lope Fernández de Luna kaj en 1410 jan apartenis al Pedro Ximénez de Urrea, grafo de Aranda, kies familio ordonis konstrui aŭ reformi la turon sur konstruaĵo antaŭekzistanta.​ 

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Sestrica kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 338 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. 

Altiraĵoj estas la preĝejo de Sankta Mikaelo de la 17-a jarcento, la turo, la restaĵoj de la ventomuelejo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sestrica en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803699
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | - La mallongigo SG en Sevelen SG staras por la svisa Kantono Sankt-Galo. Por aliaj signifoj de la nomo vidu sub **Sevelen**. |


---

Pri la komunumo
---------------

**Sevelen** estas komunumo en la elektodistrikto Werdenberg, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 4371 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.

Geografio
---------

Sevelen situas en la supra Rejnvalo ĉe la maldekstra bordo de Rejno inter Buchs SG kaj Wartaŭ. La Rejno formas ĉe Sevelen la limon kun la princlando Liĥtenŝtejno. Al la komunumo apartenas krom la municipo Sevelen mem la setlejoj **Rans'*,*** *Oberräfis**,** Sankt-Ulrich* kaj **Sevelerberg**.

Trafiko
-------

Tra Sevelen pasas la trajnlinioj de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Buchs SG al Zuriko kaj Koiro. La komunumo ankaŭ havas aliron al la nacia aŭtoŝoseo A13.

Historio
--------

En Sevelen estis trovitaj restaĵoj de setlejoj el la Hallstatt-kulturo, kiuj datas proksimume el la jaroj 4000 ĝis 1800 antaŭ Kristo.  

La nomo de la municipo Sevelen estis unuan fojon skribe menciita en dokumento de la Monaĥejo Pfäfers el la jaro 1160 kiel *Sevellin*.
En la jaro 1255 episkopo Heinrich de Koiro konstruigis la kasteon *Herrenberg* sur la monteto *Storchenbühl* en Sevelen. De la kastelo hodiaŭ videblas nur ankoraŭ murruino.
En la jaro 1304 episkopo Sigfried de Koiro pandigis la bienon Sevelen al la Grafo Hugo la 4-a Werdenberg-Heiligenberg. En la jaro 1397 Sevelen definitive farĝis posedaĵo de la dinastio Werdenberg-Heiligenberg. Kun la Grafejo Werdenberg la posedo de Sevelen latransiris en la jaro 1485 al Lucerno kaj en la jaro 1517 al Glaruso kaj tiel venis sub la tiranan regadon de la Svisa Ĵurkomunumo, el kiu la komunumo liberiĝis nur per la Helveta Revolucio dank al la helpo de la liberigaj trubpoj de Napoleono. Inter 1798 kaj 1803 Sevelen apartenis al la tiama Kantono Linth kaj poste fariĝis parto de la nove fondita Kantono Sankt-Galo.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Sevelen
* Sevelen (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Sevelen

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Sevelen** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la elektodistrikto Werdenberg |
| --- |
| Buchs SG • Gams • Grabs • Sennwald • Sevelen SG • Wartau |  |

 |
**Severn** [sevurn] estas rivero en Anglio kaj Kimrio (ĝi nomiĝas kimre *Afon Hafren*), kaj en Britio la plej longa kaj kun la plej granda akvotrafluo. Ĝia fonto estas en la Kambria montaro apud Llanidloes en la kimra provinco Powys. De tie ĝi fluas tra la anglaj provincoj de Shropshire, Worcestershire kaj Gloucestershire, kaj poste ĝi estiĝas la Severna Estuario, la Ŝanelo de Bristol kaj finfine fluas en la Keltan Maron.

Mitologio
---------

La nomo Severn devenas ne de la angla *Seven* (sep) sed de legenda virino, Hafren (latinigita kiel *Sabrina*), kiu estas ankaŭ diino de la rivero en la kelta mitologio. Dum la tajda parto de la rivero la dio estas Noadu, kiu rajdas riveran tajdondon sur hipokampo.

Ĉefaj urboj
-----------

Survoje la rivero trafluas la jenajn urbojn (de fonto en la nordo ĝis maro en la sudo):

* Tra **Powys**:
	+ Newtown
	+ Welshpool
* Tra **Shropshire**
	+ Shrewsbury (provinca ĉefurbo)
	+ Ironbridge
	+ Bridgnorth
* Tra **Worcestershire**
	+ Bewdley
	+ Stourport
	+ Worcester (provinca ĉefurbo)
	+ Upton
* Tra **Gloucestershire**
	+ Tewkesbury
	+ Gloucester (provinca ĉefurbo)

Transporto
----------

La malnova pontoLa malnova ponto
Pro la longeco kaj - ĉe la fino - larĝo de la rivero, estas multaj kaj diversaj transvojoj. Krom multaj pontoj inter Gloucester kaj la fonto, dum la rivero estas relative mallarĝa, estas du grandaj pontoj por aŭtoŝoseoj; la unua, kiu malfermis en 1966 unue portis la aŭtovojo M4 inter Anglio kaj suda Kimrio; en 1996 konstruado de la pli suda 'dua' ponto kompletiĝis; nun la M4 estas portata de la nova ponto kaj la malpli granda M48 de la malnova. La nova ponto havas longecon de 5.1 kilometroj kaj portas dekmilojn da aŭtomobiloj tage. Norde en Shropshire estas la plej malnova tute fera ponto en la mondo, Ironbridge, konstruita en 1779, kaj simbolo de la naskiĝo de la industria revolucio.

Pri fervojo, estas tunelo sub la Severn, proksiumume samloke kiel la dua ponto, kiu estis parto de la ĉefa fervojo inter Londono kaj la urboj de suda Kimrio Caerdydd kaj Abertawe kaj aliaj. Gi konstruiĝis inter 1873 kaj 1886, kaj longas 7 kilometroj. Ankaŭ estas pli norda fervoja ligo inter Gloucester kaj Lydney.

Multaj kanaloj ligas al la Severn.

Tajdo
-----

La rivero havas la duan plej grandan diferencon inter tajdoniveloj (proksimume 15m) de ĉiuj riveroj en la mondo (post la Golfo de Fundy). Tio ĉi kaŭzas la fenomenon de tajda riverondo - granda, sola ondo kiu povas atingi altecon ĝis 2 metroj, kaj sur kiu oni foje surfas.

Ankaŭ pro la fortaj tajdoj, oni multfoje proponis akvobaraĵon, por multaj kialoj. Plej laste, oni proponis grandegan baraĵon (eble pli ol 15 km longe) por akvoenergio; tiu baraĵo produktus 8.6GW da 'verda' (sen produkto de karbondioksido) elektro, ekvivalenta al 5% de la uzo de la tuta Britio. La propono estas tamen tre polemika pro kaj la kosto (10-15 miliardoj da pundoj)kaj naturprotektismaj kialoj - la loko estas loĝejo por multaj specoj de riverbirdoj, kaj estas protektita laŭ eŭropa leĝo.

* Kategorio Severn en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Severouralsk** (ruse *Североуральск*) estas urbo en Sverdlovska provinco en Rusio. La urbo situas sur orienta deklivo de norda Uralo, ĉe rivero Vagran (Вагран) (baseno de rivero Obj), ĉe enenfluo en ĝin de rivero Kolonga (Колонга), en 8 km de fervoja stacio Boksiti (Бокситы), 512 km norde Jekaterinburg, administra centro de la distrikto. Laŭ censo de 2010, ĝia loĝantaro estis 29.263. La ĉefa ekonomia branĉo de la urbo estas la baŭksit-minado.

Enhavo

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 65490.

La urbo estis fondita en jaro 1758 dum konstruado de karbonfera kaj kupra uzino.

Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1944.

La urbo antaŭe estis nomita kiel:

* Petropavlovskij (Петропавловский) ĝis 1944

La interurba telefona kodo estas 34310, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas 60° 09′ N 59° 56′ O﻿ / ﻿60.150 °N, 59.933 °O﻿ / 60.150; 59.933 (mapo)Koordinatoj: 60° 09′ N 59° 56′ O﻿ / ﻿60.150 °N, 59.933 °O﻿ / 60.150; 59.933 (mapo).

  

Traduko de nomo de la urbo estas "nord-Urala".

En jaro 1959 la urbo havis 25,9 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis 34,7 mil loĝantojn.

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* 

  

* Kategorio Severouralsk en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Sfinkso** en la egipta mitologio estas leono kun homa kapo, kiu gardas la pordojn de la subtera mondo.

Sfinksavenuo de Karnak en Luksoro, Egiptio.Sfinksoj estas reprezentitaj de ŝtonaj statuoj. Ili simbolas la potencon de la faraono kaj gardis ties nekropolon. Nur post la nova imperio ili multobligis ĉe la enirejoj de multaj temploj, kie estis starigitaj longaj vicoj ambaŭflanke de la alirvojo.

**Sfinkso** estas malnova greka vorto, kiu devenas de la sanskrita *sthag* (pâli, thak), kiu signifas "kaŝita". Alia eblo estas ke ĝi devenas de la malnova egipta *Shesepankh*, kiu signifas "viva statuo".

Laŭ Francisko Azorín **Sfinkso** estas *Fabela, flugilhava besto, de la antikvaj egiptanoj, kun leona korpo k. homa kapo; simbolo de la forto kun la inteligento.* Li indikas etimologion el la greka *sfinks*, kaj de tie la latina *sphinks*. Kaj li aldonas la terminon *androsfinkso*, por sfinkso kun vira kapo.

En malnovaj mitaj tekstoj de Egiptio, sfinkso povis alvoki sabloturnventegojn, kiuj detruis ĉiajn vilaĝojn sur ĝia vojo. La hurlado estis tiom abomena, kiom tiu de la leono de Nemeo: fakte ambaŭ monstroj povis detrui la timpanojn de tiuj, kun kiuj ili kruciĝis.

Vidu ankaŭ
----------

* Granda sfinkso en Gizo
* Sfinkso en la greka mitologio

Referencoj
----------

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 183.
2. ↑  Azorín, samloke.
3. ↑  Regier, Willis Goth. *Book of the Sphinx* (Lincoln: University of Nebraska Press, 2004), 54, 59, 177.
Koordinatoj: 44° 40′ 30″ N 21° 42′ 30″ O﻿ / ﻿44.67500 °N, 21.70833 °O﻿ / 44.67500; 21.70833 (mapo)

Sfânta Elena en Banato
**Svatá Helena** (rumane: **Sfânta Elena**, hungare: **Dunaszentilona** ) estas unu el la ses ĉeĥaj vilaĝoj en la rumana Banato troviĝanta super grandega entranĉo de Danubo en alteco proksimume 400 m s. m. proksimume 10 km de la urbo Moldova Nouă. Administre ĝi apartenas al Pescari.

Historio
--------

Ĝi estis fondita de ĉeĥaj almigrintoj el Bohemio en la jaro 1824.
En la municipo situas du preĝejetoj, unu katolika el la jaro 1879, devena evangelian el la jaro 1887 hodiaŭ eluzas baptistoj. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye).

Fonto
-----

* Magyar nagylexikon, 1-18. 1993-2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

En la municipo vivas nuntempe 507 loĝantoj, absolutan plimulton kreas ĉeĥoj. Plimulton de ĉi tieaj homoj vivtenas agrikulturo, al la plej signifajn produktoj ĉi tie apartenas tritiko kaj maizo. Parton de la loĝantoj okupas proksimaj ercaj minejoj, sed tiuj estas dampataj.

Ĉirkaŭaĵo
---------

En la ĉirkaŭaĵo de vilaĝo troviĝas granda kvanto da karstaj formacioj. Al la plej signifaj apartenas la kaverno Turka truo kaj Lama Roko. Geologie riĉan submetaĵon pruvas ankaŭ la ĉieĉeestantaj profundaĵoj en la ĉirkaŭaj kampoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Administra mapo de distrikto Arkivigite je 2008-02-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Popolnombrado 2002

Ĉeĥaj vilaĝoj en Banato

Ĉeĥaj vilaĝoj en la rumana Banato: **Bigăr (Bígr) • Eibenthal (Eibentál) • Frauvízn** (inundigita) **• Gârnic (Gerník) • Ravensca (Rovensko) • Sfânta Elizabeta (Svatá Alžběta)** (pereinta) **• Sfânta Elena (Svatá Helena) • Şumiţa (Šumice)**  
 Ĉeĥaj vilaĝoj en la serba Banato: **České Selo • Krušice**  
 Vilaĝoj de ĉeĥaj germanoj el Klatovy-regiono en la rumana Banato: **Wolfswiese • Brebu Nou (Weidenthal) • Weidenheim • Lindenfeld**
Sankta Tito 
La kristana sanktulo **Tito** – latine *Titus* – estis lernanto de la apostolo Paŭlo de Tarso. Li konatiĝis aparte per la epistolo de Paŭlo al li, kiu akceptiĝis en la nova testamento. La ekzaktaj datoj de lia naskiĝo kaj morto nekonatas – laŭ la antikvaj kristanaj legendoj li mortis ĉirkaŭ la jaro 97 sur la insulo Kreto.

Vivo
----

Tito estas plurfoje menciata en la veraj epistoloj de Paŭlo. El tiuj epistoloj kun relative granda certeco rekonstrueblas, ke Tito estis kristano de ne-juda deveno, kiu povis subteni Paŭlon en iuj diplomatie aparte malfacilaj situacioj. Ekzemple li akompanis Paŭlon al la apostola koncilio en Jerusalemo (komparu la teksteron epistolo al la galatoj 2,1-10). Krome li interpaciĝis kaj konsilis, kiam ardis kverelo inter Paŭlo kaj la kristana komunumo de la greka urbo Korinto (komparu interalie la teksterojn 1-a epistolo al la korintanoj 16,10, 2-a epistolo al la korintanoj 2 kaj 7). Fine Paŭlo taskigis al Tito kunporti la monkolektaĵojn de pluraj kristanaj komunumoj (komparu interalie la teksteron 2-a epistolo al la korintanoj 8).

antikva baziliko de la sankta Tito en Gortyn sur la insulo Kreto
La novtestamenta epistolo de Paŭlo al Tito, kies informoj tamen ne estas historie tute fidindaj, raportas ke Tito pli poste aktivis kiel kristana misiisto sur la insulo Kreto. Laŭ la 2-a epistolo de Paŭlo al Timoteo, Tito misiis en Ilirio (Dalmatio). Laŭ la kristanaj legendoj Tito estis la unua kristana episkopo de Gortyn sur Kreto.

Kvankam Tito estas laŭdata de Paŭlo kiel tre fidinda misia kunlaboranto, mankas mencio de Tito en la novtestamenta libro Agoj de la Apostoloj. Kreiĝis pluraj hipotezoj por klarigi tion, sed neniu el tiuj hipotezoj akceptiĝis kiel konvinka.

Memortagoj
----------

La katolika, protestanta kaj anglikana memortago de la sanktulo estas la 26-a de januaro, kune kun la sanktulo Timoteo, la ortodoksa la 25-a de aŭgusto.

Referenco
---------

1. ↑   2-a epistolo al Timoteo 4,10 (teksto en Esperanto). Arkivita el la originalo je 2001-04-14. Alirita 2001-04-14.

* Kategorio Sankta Tito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 277248
* GND: 102408653
* VIAF: 55594351
 |