recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La festo **Cirkumcido de la Sinjoro** (lat.: *Circumcisio Domini*), ankaŭ nomata **cirkumcidofesto** (lat.: *Festum circumcisionis*), estis resp. estas festata 1-an de januaro, la oktavtago de kristnasko.

Biblia raporto
--------------

Cirkumcido de Jesuo, Brabantia aloretablo, proksimume 1480
Ke Jesuo laŭ biblia normo kaj juda tradicio estis cirkumcidita la okan vivotagon, raportas evangeliisto Luko en la dua ĉapitro. Samtempe, kaj tio estas en Luko 2,21 la pezocentro, oni donis al li la nomon Jesuo.

Historio de la festo
--------------------

En la konfrontado kun la docetistoj, kiuj malkonfesis la enkarniĝon, la cirkumcido validis kiel argumento, ke Jesuo estas „vera homo kaj vera Dio".

La orientaj eklezioj konas la feston ekde la 4-a jarcento. Ekde la 6-a jarcento ĝi estas pruvebla ankaŭ en Hispanujo kaj Gaŭlujo („gaŭla liturgio"). Per la transpreno de frankaj-germanaj meslibroj en la 11-a jarcento ĝi eniris en la Roman liturgion kaj forŝovis la malnovan feston *natale sanctae Mariae*.

Nuntempo
--------

En la anglikana, ortodoksa, siria ortodoksa kaj siro-malabara eklezioj oni memoras ankaŭ nuntempe la cirkumcidon de Kristo la 1-an de januaro, kiel ankaŭ en kelkaj prakatolikaj kaj evangelaj eklezioj. Ankaŭ en la katolika Latina Eklezio, kiu festas la 1-an de januaro kiel altfesto de la Dipatrino Maria, la taga evangelio estas Luko 2,16-21.

Referencoj
----------

1. ↑  *Beschneidungsfest* In: *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, Band 2. Leipzig 1905, S. 750.

Vidu ankaŭ
----------

* Novjara Tago

Eksteraj ligiloj
----------------



* Ĝenerala informo (de)
* Artikolo en Jüdischen Zeitung (de)
* Orthodoxer Kalender 2010 Arkivigite je 2013-03-30 per la retarkivo Wayback Machine
* Gedanken zum Festtag

|  |  |
| --- | --- |
|  | Ĉi tiu artikolo estis redaktita tiel ke ĝi entenas tutan aŭ partan tradukon de « Beschneidung des Herrn » el la germanlingva Vikipedio. Rigardu la historion de la originala paĝo por vidi ties aŭtoroliston.  (Ĉi tiu noto koncernas la version 3263306 kaj sekvajn de ĉi tiu paĝo.) |
**Sderoto** (hebree שדרות, arabe سديروت, scienca latinliterigo *Sidīrūt*) estas urbo de Israelo. Ĝi situas proksimume 20 kilometrojn sude de Aŝkelon, 36 kilometrojn sude de Aŝdod, proksime de la norda rando de la Gazaa Sektoro. Pro tiu proksimeco la urbanoj daŭre vivas rande de milita stato - plej videbla karakterizaĵo en la strato estas betonaj rifuĝejoj, en kiuj piedirantoj kaj atendantoj de aŭtobusoj povas provi trovi protekton kaze de subitaj atakoj per mitraloj el la Gazaa Sektoro. Sderoto apartenas al la Suda distrikto de Israelo kaj topografie situas rande de la dezerto Negevo. Laŭ la stato de 2015 en la komunumo vivis 23 090 loĝantoj sur areo de 4,47 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 5 166 loĝantoj/km².

Partneraj urboj
---------------

Interalie

* Germanio la berlina urbodistrikto **Steglitz-Zehlendorf**, Germanio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Sderoto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Sderoto en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

* Amaskomunukila retejo de Sderoto (plurlingve)
Alpopaŝtejo en Pieve di Cadore en Italio
**Alpopaŝtejo** estas surmonta teritorio, kie montaraj kamparanoj dumsomere paŝtas siajn bovarojn kaj bestarojn.

Alpopaŝta ekonomio
------------------

La alpopaŝta ekonomio estas praktikata en altmontaraj regionoj en diversaj partoj de la mondo, kie klimataj sezonoj permesas la ekspluatadon de certaj teritorioj nur sezone. Vaste konata la alpopaŝtado estas en la alpaj landoj Svislando, Aŭstrio, Francio kaj Italio. la vorto *alpopaŝtado* deduktiĝas de la Alpoj, sed alpopaŝtado nature estas konata ankaŭ en aliaj montaroj ĉie en la mondo. Ĉar dum vintro la altmontaraj paŝtejoj estas kovritaj de neĝo oni povas ilin utiligi nur somere. Tial en printempo la kamparanoj donas siajn bestojn (bovojn, ŝafojn, kaprojn) al la gvidado de alpopaŝtistoj, kiuj la somerajn monatojn pasigas kun la bestoj sur la altmontaraj paŝtejoj. La lakton melkitan dumsomere sur la alpopaŝtejoj kutime estas perlaborita al butero kaj fromaĝo, kiun oni transportas al la valo kaj vendas. Ekzistas alpopaŝtejoj, kie troviĝas aertelferoj por transporti la lakton kaj fromaĝon al la valoj. Sur aliaj alpopaŝtejoj oni konservas la fromaĝon somere en specifaj konservejoj kaj ĝin vintre kun la bestoj alportas al la valo. Dum la bestaroj pasigas la someron sur la altmontaraj alpopaŝtejoj oni en la valoj tondas la herbon kaj konservas ĝin por povi nutri la bestojn dum la longaj vintroj en la valoj. En altaj montaroj ekzistas ofte diversaj ŝtupoj de la dumjara migrado de la bestaroj. Tiel la bestoj en printempo unue grimpas al la unua ŝtupo, la tiel nomitaj majaj setlejoj (en la alemana lingvo *Maiäsääss*) kaj poste dum la plej varmaj someraj monatoj supreniras al la plej altnivelaj paŝtejoj la efektivaj alpopaŝtejoj. En septembro aŭ oktobro ili revenas al al majaj setlejoj por tiam, kiam komenciĝas la vintro reveni al la valo.

Tradicia alposupreniro kaj alporeveno
-------------------------------------

En diversaj montaraj regionoj al alposupreniro de la bovaroj estas grava tradicia festotago, kiun partoprenas la tuta vilaĝo. Oni ornamas la bestojn, kaj ekzistas en diversaj lokoj tradiciaj kutimoj, kiel la bovinoluktoj por difini la gvidobovinojn de la bovaroj.

Ekonomia signifo
----------------

En Austrio ĉirkaŭ la jaro 2000 somere proksimume 500000 bovoj pasigis la someron sur alpopaŝtejoj. En Svislando proksimume 380000 bovoj pasigas someron sur alpopaŝtejoj kaj en Bavario 47000. En Auŝtrio alpopaŝtejoj kovras proksimume 25% de la tuta agrukultura areo kaj en Svislando eĉ 35%.

Historio
--------

Diversaj arkeologiaj trovaĵoj pruvas, ke alpopaŝtado ekzistis jam dum bronzepoko en la 2-a jarmilo a.K.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retejo de la sivsaj gealpopaŝtistoj

* Kategorio Alpopaŝtejo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Granges** estas urbo kaj komunumo en la distrikto Vevejso en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 818 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

Geografio
---------

Granges situas en la valo de la rojo Biordo, fontrivereto de la rivero Brojo en sudokcidento de la Friburga Mezlando, ĉe la norda deklivo de la monto Pèlerin. La komunumo konsistas el la vilaĝo Granges kaj la setlejoj Beauregard, Les Verchières, La Combe kaj La Cuvigne.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,46 km², de kiuj 20,2% estas kovritaj de arbaro, 69,1% servas por agrikulturo kaj 10,8% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Granges limas en nordo al Oron, en oriento al Bossonnens, en sudo al Attalens, en sudokcidento al Chardonne, kaj en okcidento al Puidoux.

Trafiko
-------

Granges situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La kantona vojo n-ro 193 pasas en oriento la komunuman teritorio. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 5 kilometrojn oriente de la komunumo apud Châtel-Saint-Denis. La trajnlinio de Friburgo al Laŭzano pasas tra la komunuma teritorio, sur kiu tamen ĝi ne disponas pri haltejo. La stacidomo Granges ĉe la etspura fervojlinio de Châtel-Saint-Denis al Palézieŭ situas ĉe la komunuma limo sur la teritorio de la najbara komunumo Bossonens.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Granges datiĝas el la jaro 1134 kiel *per campos Grangiarum*. Dum mezepoko Granges apartenis al la Senjorujo Bossonens, kiu post la konkere fare de la urba ŝtato Friburgo en la jaro 1336 fariĝis friburga voktejo. En la jaro 1615 Granges estis atribuita al la Voktejo Attalens. En la jaro 1798 post la Helveta Revolucio ĝi fariĝis parto de la distrikto Châtel-Saint-Denis, kiu surbaze de la nova konstitucio de 1848 estis atribuita al la distrikto Vevejso.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Granges

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Marianne Rolle*: *Granges (Vevejso)* en *Historia Leksikono de Svislando* (2006-01-04)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Granges (Vevejso) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Granges

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Granges** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Vevejso |
| --- |
| Attalens • Bossonnens • Châtel-Saint-Denis• Granges • La Verrerie • Le Flon • Remaufens • Saint-Martin • Semsales |  |

 |
Derviŝoj, foto de 1887.
Derviŝoj dancantaj en Istanbulo
**Mevlevio** aŭ **rondirantaj derviŝoj** estas ordeno de (tariko) derviŝoj de Turkio, fondita de la disĉiploj de la granda sufia poeto Ĝalal ad-Din Muhammad Rumi en la 13-a jarcento. La centro de la ordeno troviĝas en Konya, (Turkio).

La mevlevioj ankaŭ estas konataj kiel *dancantaj derviŝoj* ĉar ili sekvas ceremonion konsistanta el danco-meditado, nomata *Sema*, per kiu la maskla danco estas akompanata de flut-muziko kaj tamburoj. La dancantoj rondiras sur si mem kun etendiĝintaj brakoj, simbolante la "spiritan supreniron al la vero, akompanataj de la amo kaj tute liberigitaj de la memo". La ceremonio originiĝis inter la mistikuloj de Hindio kaj la turkaj sufianoj. La Semao, kiel mevlevia ceremonio, estis proklamita en 2005 kaj enlistigita en 2008 en la Nemateria monda heredaĵo de Unesko.

La mevlevioj atingas la mistikan ekstazon pere de la danco (samá’), simbolo pri la danco de la planedoj. La derviŝoj aŭ mevlevioj dancas rondire sur si mem ĝis atingo de la ekstazo. La danco estas akompanata de flutoj, timbaloj, tamburetoj, kamanĉao, kaj longaj liutoj kiaj la turka sazo. Tiu ĉi muzika tradicio evoluis tra la ceremonio maŭlavija nomata Ajn Ŝaref, kiu havis famajn komponistojn: Mustafa Dede (1610-1675, Mustafa Itri (1640-1711), aŭ la derviŝo Ali Siraĝani (m. 1714).

La mevlevioj estis sufia ordeno tre rekonata en la otomana imperio kaj inter ili estis pluraj ŝtatlaboristoj tre gravaj en la Kaliflando. La centro de ĝia religio estis la urbo Konya en Turkio, kie nuntempe ripozas la mortaj restaĵoj de Rumi en moskeo muzeigita. Ankaŭ ekzistas mevlevia monaĥejo en Istanbulo en la proksimaĵoj de la Galata turo. La mevlevioj donis al la mondo serion de muzkistoj kaj poetoj el granda renomo kiaj Ŝejĥ Ghalib, Ismail Ankaravi kaj Abdullah Sari.

La mevlevia ordeno estis malpermesita en Turkio fare de Kemal Atatürk en 1923; sed en la 1950aj jaroj, la registaro rimarkis ke la derviŝa danco estis bona turisma allogaĵo kaj ree permesis ĝin en Konya, okaze de la datreveno pri la morto de Rumi. Nuntempe la derviŝoj prezentas la dancojn ofte en turismaj lokoj, inkluzive de muzikfestivaloj eksterlande.

* Kategorio Mevlevio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Csesznek** (germane *Zeßnegg*, kroate *Česneg*, slovake *Česnek*) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Zirc, fama pro sia samnoma mezepoka burgo.

Csesznek

Historio
--------

La mezepoka burgo de Csesznek estis konstruita en 1263 de barono Jakab Cseszneky, kiu estis la ensifero de la reĝo Béla la 4-a. Li kaj liaj posteuloj poste estis nomataj laŭ la burgo per alnomo Cseszneky. Inter 1326 kaj 1392 ĝi estis reĝa kastelo, kiam reĝo Sigismundo ofertis ĝin al la familio Garai interŝanĝe por la teritorio Macsó Banato. En 1482 la vira linio de la Garai formortis kaj reĝo Matiaso la 1-a (Hungario) donacis la kastelon al la familio Szapolyai. En 1527 ekposedis ĝin barono Bálint Török. Dum la 16-a jarcento la familioj Csábi, Szelestey kaj Wathay estis en la posedo de Csesznek. En 1561 Lőrinc Wathay sukcese repuŝis la sieĝon fare de la otomanoj. Tamen, en 1594 la kastelo estis okupita de turkaj trupoj, sed jam en 1598 la hungaroj rekaptis ĝin. En 1635 Dániel Esterházy aĉetis la burgon kaj la vilaĝon kaj ekde tiam Csesznek estis posedaĵo de la familio Esterházy ĝis 1945.

En Csesznek poŝteto kaj migra poŝto servas.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Retpaĝaro pri la vilaĝo kaj la burgo
* Pri Csesznek en "Direkto Hungario"
* Aerfotoj
* Societo por turismo en regiono Bakony Arkivigite je 2007-10-15 per la retarkivo Wayback Machine
* Regiono Zirc Arkivigite je 2021-05-08 per la retarkivo Wayback Machine
* Fotoj pri la burgo
* Csesznek - kolekto de ligiloj
* 3D-bildoj pri la burgo Arkivigite je 2007-10-22 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 217553
* GND: 7734097-8
* VIAF: 241108222
* NKC: ge760491
 |
**Sámuel Radnótfáy Nagy** [ŝAmuel radnOtfAi nafj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Radnótfáy Nagy Sámuel** estis hungara oficisto, teatrestro.

Sámuel Radnótfáy Nagy  naskiĝis en 1803, li mortis la 9-an de oktobro 1869 en Pest (urbo).

Biografio
---------

Sámuel Radnótfáy Nagy post lernado li laboris en kancelierejo de Transilvanio, baldaŭ li havis la titolon kortega konsilisto. Ekde 1862 ĝis sia morto li estis teatrestro de Nacia Teatro (Pest). En tiu periodo li estis forte kritikita fare de ĵurnalistoj, tamen li havas meritojn. Li faris stabilajn financajn buĝetojn por la teatro, ĉar li havis apogojn de la kortego, li enkondukis devige la somerajn paŭzojn, li plibonigis la kulisojn, kostumojn. En 1865 li eldonis la unuan regularon de la teatro. Li fondis fondaĵon por la malriĉaj aktoroj. Liaj vicestroj estis Ferenc Erkel kaj Ede Szigligeti kaj estis jam ankaŭ 3 salajritaj reĝisoroj. Kelkfoje li tradukis.

Liaj tradukaĵoj
---------------

* Feuillet: *A kísértés* (1862)
* Fredro: *Az egyetlen leány* (1869)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Sámuel Radnótfáy Nagy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Rigardo trans Bekonscot miniaturparko
Benzinejo-riparejo por aŭtoj
Modelo de brulanta domo
Rikolto
**Bekonscot** en Beaconsfield, Buckinghamshire, estas la plej malnova miniaturvilaĝo de la mondo.

Ĝi reproduktas (rilatume 1:12) aspektojn de Britio precipe en la 1930-aj jaroj. Pli ol 14.000.000 homoj jam vizitis ĝin. La parko estas flegata de 12 plentempuloj. Dum la somero pliaj dudek prizorgas la vizitantojn. - La juna reĝino Elizabeto vizitis la vilaĝon.

Bekonscot estis kreita en la 1920-aj jaroj de loka librotenisto Roland Callingham. Kune kun siaj helpantoj - la ĝardenisto, la kuiristo, la servistino kaj la ŝoforo - Roland skizis la miniaturan imperion en sia ĝardeno. La pejzaĝo fariĝis el la maro (- la naĝejo) kaj montetoj (ondaj rokaĵoj). Ampleksa fervoja relaro estis komisiita al la firmao Bassett-Lowke, konata kiel produktanto de makettrajnoj.

Bekonscot kiel unua miniaturparko inspiris la konstruadon de pliaj tiaj parkoj: Babbacombe, Madurodam, Bourton-on-Water, Wimborne, Great Yarmouth, and Mini-Europe.

Miniatura pejzaĝo
-----------------

La parko kovras proksimume 2 akreoj (ĉ. 0,8 ha). La konstruaĵoj estis konstruataj per naturaj materialoj kaj cemento. La plimulto restis senŝanĝe el la 1920-aj jaroj. En la pejzaĝo troviĝas ses miniaturaj vilaĝoj, kvankam fikciaj multaj unuopaj konstruaĵoj sekvas iun realan modelon.

Rimarkindaj ekspoziciaĵoj estas la makettrajno, la minejo, la regatto de velboatoj, kasteloj, ventmuelejoj, tramoj, piero, telfero, haveno kaj bonsajoj.

Notoj, fontoj
-------------

1. ↑  BBC - Beds, Herts and Bucks Just for Fun - Bekonscot Model Village (angle)
2. ↑  Bekonscot Model Village on AboutBritain.com (angle)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bekonscot en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo
* The Guardian
* Bekonscot: The Tim Dunn Intervjuo

51° 36′ 50.01″ N 0° 38′ 41.98″ U﻿ / ﻿51.6138917 °N, 0.6449944 °U﻿ / 51.6138917; -0.6449944 (mapo)
Rigardo al Nitra de supre
**Kastelo de Nitra** (slovake *Nitriansky hrad*) estas kastelo kiu troviĝas en la Malnova Urbo de Nitra, Slovakio. Ĝi estas dominanto de la urbo kaj nacia kultura heredaĵo. Troviĝas sur la monteto de la urbo sur alteco 220 m. Nun ĉi tie troviĝas sidejo de la Eparkio de Nitraen.

Historio
--------

Fine de la 8-a jarcento ĉi tie ekformiĝis Nitra reĝlando. Monteto protektita per rivero de tri flankoj estis ege taŭga loko por konstrui urbon ĉi tie. Post la inkludo de Nitra reĝlando al Grandmoravia imperio urbo Nitra iĝis grava administra centro kaj estis multe plibonigita kaj pligrandigita.

La centro de la kastelo estas la Baziliko de sankta Emeramo kiu aperis en skribfontoj en la 11-a jarcento, ĝis nun ekzistanta. Dum la invado de Mongoloj en 1241 jaro la kastelo de Nitra jam estis bone konstruita fortikaĵo, kiu sukcese kontraŭstaris la invadojn. En la 16-a jarcento dum turkaj invadoj la kastelo estis denove amplifita. Aperis renesanca palaco kaj interna pordego. La aliaj partoj de la Katedralo estas gotikaj, nome Supra Preĝejo konstruita en la 14-a jarcento kaj Malalta Preĝejo konstruita en la 17-a jarcento. Origine Palaco de Episkopo akiris sian nunan barokan aspekton en la 18a jarcento. Estas ankaŭ konserviĝintaj partoj de la kastelaj fortikaĵoj, ĉefe kreitaj en la 16-a kaj 17-a jarcentoj.

Multe da superkonstruaĵoj kaj rekonstruadoj ŝanĝis la originan aspekton de la kastelo. La Baziliko de Sankta Emmeram estas la plej proksima al sia unua aspekto.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kastelo de Nitra en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kastela retejo slovake, angle
* Kastelo de Nitra en Slovakio.Vojaĝado Arkivigite je 2011-05-22 per la retarkivo Wayback Machine
**Ŝnapjo (Ŝnapul’), la eta krokodil’**  (originale germane: Schnappi, das kleine Krokodil) estas kulta kanto en la germana lingvo. La infana kanto iĝis famega komence de la jaro 2005 en germanlingvaj landoj, eniĝanta la hitparadojn unuarange. La originalan version (el la jaro 2001) kantas la tiam sesjara knabino Joy Gruttmann. Ĝi aperis en la fama infana televida programo "Die Sendung mit der Maus" (La elsendo kun la muso). La kanto famiĝis en 2004 post kiam iu metis dosieron kun ĝi en la interreton. Multaj homoj elŝutis la datumaron kaj finfine radiostacioj (SWR3 estis la unua) ekis ludi ĝin. La sukceso ne plu eviteblis …

Jen provizora traduko (plibonigenda ĉi tie):  

```
Mi estas Ŝnapjo, la eta krokodil’,
G                         D        G
el Egiptio, tuj apud la Nil’.
 C    G           D
En oveto mi ja troviĝis,
C      D               G
kaj ŝni- ŝna- ŝnape eliĝis.
      G     D     G

[refreno]
Ŝni ŝna ŝnapi – ŝnapi ŝnapi ŝnap’
 C     G     D        G
Ŝni ŝna ŝnapi – ŝnapi ŝnapi ŝnap’
 C     G     D        G

[interludo]
C   G   D   G         C   G   D   G

Mi_estas Ŝnapjo, la eta krokodil’,
kaj akrajn dentojn mi havas ĉirkaŭ mil.
Mi ŝnapas, kion eble ajn,
spertuleto, kiel neniu ajn

[refreno]
[interludo]

Mi_estas Ŝnapjo, la eta krokodil’,
amas ŝnapi, la prefera ludil’.
Proksimiĝas al mia patrin’,
montrante mian ŝnapetil’.

[refreno]
[interludo]

Mi estas Ŝnapjo, la eta krokodil’,
la ŝnapbuŝo estas mia il’.
Paĉjan piedon mi ŝnapetas,
kaj poste tuj ekdormiĝas.

[elkantiĝado]
Ŝni ŝna ŝnapi
ŝnapi ŝnapi ŝnap’ (ŝnap!)
Ŝni ŝna ŝnapi (jes!)
ŝnapi ŝnapi ŝnap’ (ŝnap!)
Ŝni ŝna ŝnapi (mmm!)
Ŝni ŝna ŝnapi (jes!)
Ŝni ŝna ŝnapi
ŝnapi (mmm) ŝnapi ŝnap’

```

ŝnapi (gemane: schnappen) = buŝe (morde) kapti
**Asocio "Pola Komuneco"** (pole: *Stowarzyszenie „Wspólnota Polska"*) – ne-registara organizaĵo, kies celo estas plifortigo de ligoj kun Pollando de poldevenaj personoj kaj poloj loĝantaj eksterlande.

Agado
-----

Ekestinta februare 1990 iniciate de marŝalo de Pola Senato, profesoro Andrzej Stelmachowski, kiu estis ĝia prezidanto ĝis la 11-a de majo 2008. Anstataŭis lin Maciej Płażyński. Profesoro Andrzej Stelmachowski iĝis Honora Prezidanto de la Asocio.

"Pola Komuneco" posedas filiojn en dekkelkaj pli grandaj urboj de Pollando kaj gvidas kelke da Domoj de Polonia (pola diasporo), interalie en Krakovo kaj Pułtusk.

Statutaj celoj de la Asocio estas:

1. inspiro, apogo kaj plenumo de ĉiuflanka kunlaboron de Polonia kaj poloj el eksterlando kun la Patrujo en sferoj: klerigado, scienco, kulturo, religio, ekonomio, turismo kaj sporto;

2. propagado, apogo kaj realigado de instruado de la pola lingvo kaj subteno de ties konateco inter Polonia kaj poloj loĝantaj eksterlande;

3. popularigo en diasporaj medioj de scio pri la pola kulturo kaj nuntempaj fenomenoj en la socia, ekonomia kaj politika vivo de la lando;

4. pliprofundigo en Pollando de scio pri Polonia kaj elmigrantaro;

5. agado favore al la pola kultura heredaĵo ekster limoj de Pollando;

6. helpo en certigo de animzorga agado en la pola lingvo;

7. apogo de streboj de elmigrantaro kaj diasporaj medioj por plifortigi siajn poziciojn soci-ekonomiaj en landoj de setliĝo;

8. defendo de rajtoj de la pola nacia minoritato.

Realigataj interalie pere de programoj:

1. kleriga helpo por ĉiuj niveloj de instruado de la pola lingvo ekster limoj de Pollando

2. apogo de la pola kulturo ekster limoj de la lando

3. apogo de polaj kaj diasporaj organizaĵoj eksterlande

4. bonfaranta helpo – helpo por polaj medioj Orienten

5. apogo de profesia kaj ekonomia apogo en diasporaj medioj

6. disvolvo de junularaj organizaĵoj, skoltismo kaj sporto

7. promocio de diasporaj aferoj

Prezidantoj
-----------

* februaro 1990 – 11-a de majo 2008 Andrzej Stelmachowski
* 11-a de majo 2008 – 10-a de aprilo 2010 Maciej Płażyński
* 9-a de majo 2010 – 13-a de junio 2010 Halina Rozpondek (plenumanta devojn)
* 13-a de junio 2010 – 30-a de decembro 2016 Longin Komołowski
* 1-a de februaro 2017 – 4-a de marto 2017 Hanna Gałązka (plenumanta devojn)
* ekde 4-a de marto 2017  Dariusz Piotr Bonisławski

Distingoj
---------

* Premio „Polonicus" (2014)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Świat Polonii La mondo de Polonia - interreta paĝo de la asocio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 589460
* GND: 2135492-3
* LCCN: n93035771
* VIAF: 138009588
* ISNI: 0000000106922696
 |
**Troilo**, **Trojlo**, **Troilos** aŭ **Trojlos** (en antikva greka: Τρωΐλος, translit. Troïlos; en Latino: Troilus) estas legenda rolulo asocia kun la historio de la Troja Milito. La unua survivanta referenco al li estas en la verko de Homero nome Iliado, kiu laŭ kelkaj fakuloj estis fakte komponita de bardoj kaj kantita fine de la 9a aŭ en la 8a jarcento a.K.

A helmeted figure emerges from behind a fountain, topped with two lions. That is being approached from the other side by an unarmoured rider. Below the horse is a setting sun. Painted underneath this scene are trees shown in different seasons of the year.Aĥilo (maldekstre) embuskas Troilon (ĉevalrajde, dekstre). Etruska fresko, Tombo de la bovoj, Tarquinia, 530–520 a.K.En Greka mitologio, Troilo estas juna Troja princo, unu el la filoj de la reĝo Priamo (aŭ de Apolono) kaj Hekabo. Profetaĵoj ligis la faton de Troilo al tiu de Trojo kaj tiele li estis embuskita kaj murdita de Aĥilo. Sofoklo estis unu el la verkistoj kiuj rakontis tiun historion. Ĝi estis populara temo ankaŭ inter artistoj tiame. Antikvaj verkistoj traktia Troilon kiel la epitomon de mortinta filo plorita de siaj gepatroj. Li estis rigardita ankaŭ kiel modelo de junmaskla beleco.

En la versioj de la okcidenteŭropa Mezepoko kaj Renesanco de la legendo, Troilo estas la plej juna el la kvin legitimaj filoj de la reĝo Priamo kun Hekabo. Spite sian junecon li estas unu el la ĉefaj militestroj de la Troja Milito. Li mortas en batalo kontraŭ Aĥilo. En populara aldono al la historio, originita en la 12a jarcento, Troilo enamiĝas kun Kresido, kies patro estis dizertinta al la Grekoj. Kresido promesas ĉiamdaŭran amon, sed kiam ŝi estis sendita al la grekoj kiel parto de interŝanĝo de otaĝoj, ŝi tuj kuniĝas al la greka heroa militisto Diomedo.

Geoffrey Chaucer kaj Shakespeare estas inter la aŭtoroj kiuj verkis rakontojn de la historio de Troilo kaj Kresido. Ene de la mezepoka tradicio, Troilo estis konsiderata kiel modelo de la fidela korteza amanto kaj ankaŭ de la virta pagana kavaliro. Kiam la modo de la korteza amo fadis, lia fato estis rigardita malpli simpatie.

Vidu ankaŭ
----------

* Trojlo kaj Kresida de Shakespeare

Notoj
-----

1. ↑   Pierre Vidal-Naquet, Le monde d'Homère, Perrin 2000, p19

* Kategorio Troilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 620870
* GND: 118869604
* LCCN: sh86005030
* VIAF: 220146817, 30157413127916050348 30334623, 220146817, 30157413127916050348
* SUDOC: 07860074X
* BNF: 12184450w
 |
La plej fruaj konataj vivoformoj estas supozataj fosiliigitaj mikroorganismoj, trovitaj en hidrotermikaj ellasaj precipitaĵoj, kiuj eble vivis jam 4.28 Gya (antaŭ miliardoj da jaroj), relative baldaŭ post la formado de la oceanoj 4,41 Gya, kaj ne longe post la formado de la tereno 4,54 Gya.Epizodo de podkasto Kern.punkto pri la origino de la vivo.**Abiogenezo**, en biologio, estas la termino por *spontanea genezo*, kiu estas la teorio laŭ kiu plene formitaj vivaĵoj estiĝas el nevivanta materio.

La teorio venas de la observo pri subita apero de muŝlarvoj en putra viando, aŭ de subita apero de plenkreskaj birdoj en arboj sen iam vidi birdidojn, ktp.

La unuan paŝon en la scienca refuto de la teorio faris la italo Francesco Redi, kiu, en 1668, pruvis ke neniu muŝlarvo brediĝis en viando, de kiu muŝoj estis forbaritaj per per dratgazo kaj, do, sur kiu ili ne povis meti ovojn. Ekde la 17-a jarcento, pli kaj pli montriĝis, ke almenaŭ por facile videblaj organismoj, abiogenezo ne okazis, sed ĉiu vivaĵo venis el jam ekzistanta vivaĵo.

La teorio, ke nunaj vivaĵoj devenas nur de aliaj vivaĵoj estas aparta de la teorio ke la unuaj vivaĵoj evoluis el la praaj ĥemiaj procezoj. Kiam oni nuntempe parolas pri abiogenezo, oni ofte intencas la teorion de la unuaj praaj vivaĵoj. Por eviti konfuzon, la fenomenon pri ekesto de la unuaj vivaĵoj el neorganika materio oni eventuale povas nomi **biogenezo**, **pragenezo**, **arĥegenezo**, **paleogenezo** aŭ **arĥebiozo**.

Vidu ankaŭ
----------

* Origino de la vivo
* spontana generado
* Aleksandr Oparin

Eksteraj ligiloj
----------------

* 
* Arkivigite je 2011-12-20 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* 
* 
* Arkivigite je 2006-01-06 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* Arkivigite je 2014-10-06 per la retarkivo Wayback Machine
Hejmproduktita *limoncello*.
***Limoncello*** ([limonĈElo] kaj en itallingva prononco: [limonˈtʃɛlːo]) estas italdevena likvoro el citrono produktita ĉefe en Suda Italio, speciale en la regiono ĉirkaŭ la Golfo de Napolo, la Duoninsulo Sorrento kaj la marbordo de Amalfi, kaj en la insuloj Procida, Ischia, kaj Capri. Ĝi estas produktita ankaŭ en Kalabrio, Abruco, Basilikato, Apulio, Sicilio, Sardinio, Ligurio, Menton en Francio, kaj en la insulo Gozo de Malto. En norda Italio, la likvoro estas ofte referencata anstataŭe kiel *limoncino* [limonĈIno]. Ĝi estas ankaŭ populara hejmfarita likvoro, kun variaj receptoj disponeblaj rete kaj en publikaĵoj.

Kvankam estas ioma debato pri la preciza naskoloko de tiu alkoholaĵo, oni interkonsentas almenaŭ ke ĝi estas ĉirkaŭ jarcenta.

Ĝi povas esti konsiderata kiel grava elemento de la Itala kuirarto.

Notoj
-----

1. ↑  "Homemade Limoncello". Imbibe. Alirita la 19an de Novembro 2018.
2. ↑   Kristin Tillotson (3a de Julio, 2008). "Limoncello Citrus Liqueur Recipe Is Far From Lemonade". The Minneapolis Star Tribune. Alirita la 19an de Novembro 2018.
3. ↑   Charles Perry (8a de Septembro, 2004). "Taste of a thousand lemons". The Los Angeles Times. Alirita la 10an de Aprilo 2012.

* Kategorio Limoncello en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Muro de lamentadoj nokte
**Muro de lamentadoj** aŭ en kelkaj lingvoj **Okcidenta Muro** (Hebree: HaKotel HaMa'aravi) estas antikva muro en Jerusalemo, kiu datiĝas de la epoko de la Dua Templo de la judoj. Ĝi estas konsiderata la plej sankta loko en la juda religio, ekde la 16-a jarcento sub la regado de Sulejmano la 1-a,,. Ĝi ankaŭ estas konata kiel "la Plora Muro", ĉar judoj ploras tie memorante la detruon de la Dua Templo. La Muro estas parto de la Templa Monto, kie troviĝas ankaŭ tre sanktaj lokoj por islamanoj.

Laŭ la Biblio, la unua templo de la judoj estis detruita de la babilonanoj. La dua templo estis konstruita en la kvara jarcento antaŭ Kristo, kaj ĝi estis detruita de la Romianoj por puni judan ribelon, en la jaro 70 post Kristo. Laŭ la religiaj tekstoj de judismo la romia imperiestro Tito decidis lasi nur unu muron de la templo staranta, por memorigi al la judoj ke li konkeris ilian landon. Tamen, la judoj konsideris la fakton, ke unu muro postrestas, kiel realiĝon de la promeso de Dio, laŭ kiu unu parto de la templo restos staranta, por montri ke Dio havas ne-rompitan rilaton kun la juda popolo.

Paperpecetoj sur kiuj estis skribitaj deziresprimoj, votoj aŭ preĝoj konfiditaj al la murfendoj.
Nuntempe, judoj estas preĝantaj ĉe la Okcidenta Muro je ĉiu tempo de la tago, kaj estas sekcioj kaj por viroj kaj por virinoj. Religiaj judoj kredas ke la pordoj de la paradizo troviĝas rekte super la muro. Estas kutime por judoj lasi etajn pecojn de papero kun preĝoj aŭ deziroj skribitaj sur ili inter la ŝtonegoj de la Muro.

Vidu ankaŭ
----------

* Sterka pordego

  

Papo Francisko vizitas la Muron de lamentadoj
Muro de lamentadoj

* Kategorio Muro de lamentadoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 207661
* GND: 4242321-1
* LCCN: sh85146290
* VIAF: 167765654
 |

Referencoj
----------



1. ↑  Simon Sebag Montefiore, Jérusalem biographie, Calmmann Lévy, franca traduko 2011, pp. 356, 357
2. ↑  Vincent Lemire, Au pied du Mur, Seuil, 2022, p. 133, 134
3. ↑  Georges Bensoussan, Que-sais-je, 2023
**Majsuro** (kanare ಮೈಸೂರು) estas milionurbo kaj universitata urbo en Barato, en subŝtato Karnatako.

Flago de Majsuro
Pordego en Majsuro
Lago en Majsuro

Bazaj informoj
--------------

* 12° 18′ 13″ N 76° 38′ 46″ O﻿ / ﻿12.30361 °N, 76.64611 °O﻿ / 12.30361; 76.64611 (mapo)
* Areo: 128 km²
* Supermara alteco: 763 m
* Loĝantaro: iomete pli ol 1.000.000 (laŭ takso en 2011)
* Horzono: UTC +5:30
* Telefonkodo: +91 821
* Aŭtokodo: KA-09, KA-55
* Poŝtkodo: 5700xx

Geografio
---------

Majsuro situas en suda parto de la lando sur malebenaĵo. Bengaluro troviĝas je 146 km-oj.

Historio
--------

Laŭ la hindua mitologio en la nuna Majsuro demono Mahishasura vivis. La urbo estis sidejo de Majsura reĝlando. En 1524 fortikaĵo konstruiĝis. En la 18-a jarcento ofte estis bataloj inter britoj kaj lokaj regnestroj. En 1897 la pesto mortigis preskaŭ la duonon de la loĝantaro. Ĝis 1947 la urbo estis ĉefurbo de loka regno.

Klimato
-------

En Majsuro la estas 3 sezonoj: somero inter marto-junio, musono inter julio-novembro kaj vintro. Jare pluvas po 800 mm (en ĉiuj monatoj pluvas). temperaturo varias tage inter 27-30 °C, nokte 16-22 °C.

Trafiko
-------

La kontaktoj voje, trajne kaj aere estas bonaj.

Ekonomio
--------

En la 21-a jarcento la informa teknologio estras en Majsuro, kiun la turisma industrio akompanas. Pli frue oni prilaboris teksaĵojn.

Edukado
-------

La Universitato Majsuro estis fondita en 1916. Troviĝas du aliaj registaraj universitatoj kaj unu privata universitato en Majsuro. Ankaŭ troviĝas en la urbo pluraj esplorinstitutoj inkluzive la Centran Instituton de Barataj Lingvoj (CIIL).

Vidindaĵoj
----------

* multe da palacoj
* temploj kaj preĝejoj
* bestoĝardeno de 1892
* lagoj
* muzeoj
* proksima Nacia Parko Bandipur

Ĝemelurboj
----------

* Usono Kupertino en Usono

* Majsuro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Majsuro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Firozabad** (komprenu: Firoz-urbo; hindie फ़िरोज़ाबाद; urdue فیروزآباد‎) estas metropolo, ankaŭ administra centro de distrikto en subŝtato Utar-Pradeŝo en norda-centra Barato.

Ornama pordego en Firozabad

Geografio
---------

Firozabad etendiĝas sur averaĝa alteco de 164 m ĉe la norda rando de altebenaĵo. Ŝikohabad troviĝas 20, Agra 35, Aligarh 87, Bharatpur (Barato) 89, ĉefurbo Delhio 200, Kanpur 201, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 256, Ĝajpuro 258, Mumbajo 1074, Kolkato 1128 kilometrojn (aere) .

Demografio
----------

En 2011 Firozabad havis 603,797 da loĝantoj.

Historio
--------

La nomo Firozabad aperis en 1566. La nomdonanto estis persono Firoz (urbo de Firoz). Komercisto de Nederlanda Orienthinda Kompanio vizitis Firozabad en 1632 kaj trovis la urbon en bona stato. En 1794 franca armeestro establis fabrikon. Firozabad-distrikto estis establita en 1989.

Ekonomio
--------

De la fruaj tempoj tiu loko estis fama pro vitroprodukto. Dum antikvaj tempoj invadantoj alportis multajn vitrajn objektojn. Ili estis kolektitaj kaj fanditaj loke en fornegoj. Oni produktis botelojn kaj brakringojn. Firozabad iĝis hejmo de la vitroindustrio de Hindio. Ekde 1989 oni produktis artajn vitrovarojn en malsamaj koloroj. 

Firozabad ankaŭ estas grava komerca centro.

Trafiko
-------

Firozabad havas bonajn kontaktojn voje kaj fervoje al la landa reto. La plej proksima flughaveno funkcias en Agra.

Religio
-------

La loĝantoj estas hinduoj (62%), islamanoj (33%) kaj aliaj.

Klimato
-------

La plej malsupra registrita temperaturo en Firozabad estis −1 °C; la plej alta estis 48 °C. La averaĝa pluvo jare estas 696 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen tre ofte inter julio-septembro. La temperaturo varias inter 19-32 °C.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans

* 


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
**Rourkela**  (populare *Ispat Nagar*) estas metropolo en subŝtato Odiŝo en orienta Barato.

Nova ponto
Panoramo en Rourkela

Geografio
---------

Rourkela etendiĝas ĉe kunfluejo de 2 riveroj en montetaro en alteco alteco de 219 m. La areo proksime de Rourkela estas riĉa je ferercoj. Ĝamŝedpur troviĝas 152, subŝtata ĉefurbo Bhubanesvar 238, Asansol 271, Kolkato 364, ĉefurbo Delhio 1047, Ĉenajo 1129, Mumbajo 1303 kilometrojn (aere) .

Konstruaĵo en Rourkela

Demografio
----------

En 2011 Rourkela havis 536,450 da loĝantoj.

Historio
--------

Areo de Rourkela iam estis densa arbaro, kiu estis ŝatata ĉaskampo de la regantoj. En la malfruaj 1950-aj jaroj la urbo estis la plej granda germana kolonio ekster Germanio, ili komencis la ŝtalfabrikadon. Tiu logis la komercistojn kaj ankaŭ la fervojo evoluis.

Ekonomio
--------

Rourkela estas la industria ĉefurbo de Odiŝo pro la ŝtalfabrikado, tial oni fondis ankaŭ altlernejojn.

Trafiko
-------

Pro la industriaĵoj Rourkela estas bone ligita voje kaj fervoje al la tutlandaj retoj. Ankaŭ pontoj helpas la trafikon, krome ekzistas privata flughaveno tamen sen publika trafiko.

Eduko
-----

En Rourkela kolegioj, institutoj kaj universitatoj signifas la altan edukon.

Religio
-------

La loĝantoj estas hinduoj (82%), islamanoj (8%), kristanoj (7%) kaj aliaj.

Klimato
-------

Rourkela havas tropikan klimaton kun musono. La averaĝa pluvo jare estas 1448 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen pli ofte inter junio-septembro. La temperaturo varias inter 19-33 °C.

Fontoj
------

* WikiTrans

* 
* InstitutoInstituto


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |

* Rourkela en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Rourkela en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  

Instituto en RourkelaInstituto en Rourkela
Larĝa vido ĉe AkolaLarĝa vido ĉe Akola

**Akola** estas metropolo, la ĉefurbo de kotonoj en subŝtato Maharaŝtro en okcidenta Barato.

Vojo en Akola

Geografio
---------

Akola troviĝas laŭ rivero en interno de la lando, same en interno de la subŝtato en alteco de ĉirkaŭ 300 m. Amravati troviĝas 82, Aŭrangabado (Maharaŝtro) 197, vintra subŝtata ĉefurbo Nagpuro 221, Solapur 358, Vasai-Virar 459, somera subŝtata ĉefurbo Mumbajo 478, ĉefurbo Delhio 882, Ĉenajo 914, Kolkato 1193 kilometrojn (aere) .

Placo en Akola

Demografio
----------

En la urbo vivas 425 817 loĝantoj sur areo de 54,31 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 7 840 loĝantoj/km².

Post kiam la municipaj limoj de Akola estis etenditaj en 2016, estis registrite 537,137 da homoj.

Historio
--------

Akola estas menciita jam en sanskrita epopeo. Depost Aŝoko pluraj dinastioj estis la regantoj ĉi tie. Periodo de islama regado komenciĝis, kiam sultano de Delhio konkeris la regionon en la frua 14-a jarcento. Periodo de la Mogola Imperio okazis inter 1595 kaj la 17-a jarcento. Tiam la fortikaĵo estis signife fortikigita. En 1853 Akola venis sub la administradon de la Brita Orienthinda Kompanio. La brita dominado ĉesis en 1947.

Ekonomio
--------

Ĉe Akola granda industria areo funkcias kun kvar industriaj zonoj kaj 25 fabrikoj. La kotono estas la superrega kultivaĵo de la agrikulturo. Menciindas la sojfaboj.

Trafiko
-------

Akola estas bone ligita voje kaj fervoje al la tutlandaj retoj. La loka flughaveno estis konstruita fare de britoj en la 1940-aj jaroj kaj regule sendis flugojn al Mumbajo. Nun ĝi estas nefunkcia.

Religio
-------

La religioj en Akola estas hinduismo (54,93%), islamo (29,93%), budhismo (12,81%), ĝajnismo (1,46%), kristanismo (0,42%), sikismo (0,20%) kaj aliaj.

Eduko
-----

Kolegio en Akola
En Akola kolegioj, institutoj kaj universitatoj signifas la altan edukon. Ili fokusiĝas al agrikulturo, medicino kaj juro.

Klimato
-------

Akola havas tropikan savanan klimaton (Aw) kun musono. La averaĝa pluvo jare estas 802 mm. En ĉiuj monatoj iomete pluvas, sed pli ofte inter junio-septembro. La temperaturo varias inter 20-35 °C.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans

* KinejoKinejo
* TuroTuro
* LernejoLernejo


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
**Uĝĝen** laŭ hindia lingvo **उज्जैन** estas metropolo en la samnoma distrikto Uĝĝen (Ujjain) en la subŝtato Madja-Pradeŝo en Barato. 

Laŭ la stato de 2011 en la urbo vivis 515 215 loĝantoj sur areo de 157 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 3 282 loĝantoj/km². Ĝi estas la kvina plej granda urbo en Madja-Pradeŝo laŭ loĝantaro kaj estas la administracia centro de la distrikto Ujjain kaj de la divizio Ujjain.

Ĝi estas fama hindua pilgrimejo kaj la fama Kumbhamela okazas tie ĉiun 12-an jaron. Ankaŭ la fama templo Mahakaleŝvar Ĝjotirlinga estas en la centro de la urbo. Antikva urbo situa sur la orienta bordo de la rivero Kŝipra, Ujjain estis la plej elstara urbo en la Malŭa altebenaĵo de centra Barato dum multo de sia historio. Ĝi iĝis la politika centro de centra Barato ĉirkaŭ la jaro 600 a.K. 

Ĝi estis la ĉefurbo de la antikva regno Avanti, nome unu el la Dek ses grandaj regnoj. Ĝi restis grava politika, komerca kaj kultura centro de centra Barato ĝis la komenco de la 19a jarcento, kiam la brita administraciistoj decidis disvolvigi Indaur kiel alternativo. Ujjain plue restis grava pilgrimejo por Ŝivistoj, Viŝnuistoj kaj Ŝaktistoj.

Harsiddhi Marg en Ujjain.

Klimato
-------

Uĝĝen havas humidan subtropikan klimaton (Cfa). Tri apartaj sezonoj estas observitaj: somero, musono kaj vintro. Someroj komenciĝas meze de marto kaj povas esti ekstreme varmaj de aprilo ĝis junio. La musono komenciĝas en malfrua junio kun temperaturoj 38 °C kaj alta humideco. Vintroj komenciĝas meze de novembro kaj estas sekaj, malvarmetaj kaj sunaj. Temperaturoj averaĝas inter 4-8 °C. Jare pluvas ĉirkaŭ 950 mm. Inter junio-septembro ofte pluvas, inter novembro-aprilo apenaŭ pluvas. La averaĝa temperaturo varias inter 19-32 °C.

Notoj
-----

1. ↑  "District Census Handbook - Ujjain" (PDF). Census of India. p. 12,22. Alirita la 25an de Decembro 202o.
2. ↑  "Ujjain: As Kumbh draws to a close, devotees throng Kshipra for 'shahi snan'". Indian Express. 21a de Majo 2016.
3. ↑  Jacobsen, Knut A. (2013). Pilgrimage in the Hindu Tradition: Salvific Space. Routledge. p. 128. ISBN 978-0-41559-038-9.

Bibliografio
------------

* Rahman Ali; Ashok Trivedi; Dhirendra Solanki (2004). Buddhist remains of Ujjain region: excavations at Ṣodañga. Sharada Pub. House. ISBN 978-81-88934-15-7.
* Dipak Kumar Samanta (1996). Sacred Complex of Ujjain. D.K. Printworld. ISBN 978-81-246-0078-8.
* Hunter, Cotton, Burn, Meyer. "The Imperial Gazetteer of India", 2006. Oxford, Clarendon Press. 1909.
* Dongray, Keshav Rao Balwant (1935). Ujjain. Alijar Darbar Press, Gwalior.
* Pranab Kumar Bhattacharyya (1977). Historical Geography of Madhya Pradesh from Early Records. Motilal Banarsidass. p. 275. ISBN 978-0-8426-9091-1.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 711435
* GND: 4107377-0
* LCCN: n81047116
* VIAF: 157114520
* SUDOC: 151809488
* BNF: 13542336k
 |
**Loni** (Pri tiu ĉi sono aŭdu) estas metropolo en distrikto de Gaziabad en subŝtato Utar-Pradeŝo en norda-centra Barato. Ĝi apartenas al urbaro de Gaziabad.

Geografio
---------

Loni situas sur averaĝa alteco de 283 m. La tutlanda ĉefurbo Delhio troviĝas 15, Merath 47, Agra 190, Ĝajpuro 251, Kanpur 386, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 417, Mumbajo 1178 kilometrojn (aere) .

Demografio
----------

En 2011 Loni havis 516,082 da loĝantoj.

Historio
--------

Loni estas historia urbo havanta brikan fortikaĵon tiutempe. Timur faris grandan masakron en la 14-a jarcento.

Trafiko
-------

Loni estas atingebla voje, rele kaj aere. Loni voje estas bone ligita al Delhio kaj aliaj proksimaj urboj. Loni ankaŭ estas ligita al la tutlanda fervoja reto. Ekzistas ankaŭ kvar interurbaj trajnoj, se ne paroli pri la Metroo de Delhio. La plej proksima flughaveno funkcias en Gaziabad (11 km), internacia flughaveno en Delhio (35 km).

Religio
-------

La loĝantoj de Loni estas plejparte hinduoj, poste islamanoj kaj aliaj.

Klimato
-------

Temperaturo kaj pluvokvanto similas al Delhio. La musono alvenas fine de junio kaj normale pluvas ĝis oktobro.

Vidindaĵoj
----------

* pluraj preĝejoj

Fontoj
------

* WikiTrans


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |
**Ĝansi** (Pri tiu ĉi sono aŭdu) estas metropolo, historia kaj universitata urbo en subŝtato Utar-Pradeŝo en norda-centra Barato. Ĝi estas ankaŭ distrikta ĉefurbo. La historia loknomo estis Balwantnagar inter 1817-1854.

Laŭ la stato de 2011 en la urbo vivis 507 000 loĝantoj.

Panoramo en Ĝansi

Geografio
---------

Ĝansi situas laŭ rivero sur averaĝa alteco de 285 m. Gvalior troviĝas 94, Agra 198, Kanpur 206, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 284, Ĝajpuro 322, tutlanda ĉefurbo Delhio 379, Mumbajo 932 kilometrojn (aere) .

Bazaroj en Ĝansi

Demografio
----------

En 2011 Ĝansi havis 505,693 da loĝantoj. Ĉirkaŭ 1940 Ĝansi atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) kaj ĉirkaŭ 2010 metropolo (pli granda, ol kvin cent mil).

Historio
--------

Ĝansi estas historia urbo havanta brikan fortikaĵon ekde la frua 17-a jarcento. La origina urbo kreskis ĉirkaŭ sia fortikaĵo, kiu kronas la najbaran rokon. Ĝansi estis ĉefurbo de princlando, sed ĝi estis aneksita fare de britoj en 1854.

Ekonomio
--------

La grundo estas taŭga por kultivi citrusfruktojn, tritikojn, pizojn. La regiono dependas de musono. La registaro konstruis reton el kanaloj por irigacio. La komerco de agrikulturaj produktoj estas grava. Ĝansi ankaŭ estas centro de latunvarfabrikado.

Religio
-------

La ĉefa religio en Ĝansi estas hinduismo (81.10%), poste islamo (16.51%) kaj aliaj.

Eduko
-----

En Ĝansi pluraj universitatoj, institutoj kaj kolegioj funkcias.

Universitato

Klimato
-------

En Ĝansi averaĝe pluvas jare po 891 mm. La temperaturo varias averaĝe inter 18-33 gradoj, sed foje oni mezuras rekordojn super 40 gradoj.

Trafiko
-------

Ĝansi estas bone ligita al ĉiuj aliaj gravaj urboj en Utar-Pradeŝo de voje kaj fervoje. La stacidomo estis konstruita fare de la britoj en la malfruaj 1880-aj jaroj. Loke estas armea flughaveno konstruita en la brita epoko, nun uzita de la hinda armeo kaj politikaj vizitantoj. En Gvalior estas la plej proksima civila flughaveno.

Fortikaĵo

Vidindaĵoj
----------

* fortikaĵo, ene muzeo
* palaco, ene muzeo pri arkeologiaj restaĵoj
* pluraj preĝejoj
* festivalo
* parko
* statuo

Fontoj
------

* WikiTrans

* StatuoStatuo
* 
* StacidomoStacidomo
* ParkoParko
* PreĝejoPreĝejo


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |

* Ĝansi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Ĝansi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Larĝa panoramo de ĜansiLarĝa panoramo de Ĝansi
**Béla Szeidl** [sejdl], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szeidl Béla** estis hungara astronomo, observatoriestro.

Béla Szeidl naskiĝis la  8-an de januaro 1938(nun 1938-01-08) en Abony, li mortis la 13-an de aprilo 2013 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Béla Szeidl akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1961. Lia doktoriĝo (DSc) okazis en 1985 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Post la diplomo li eklaboris en Konkoly Observatorio, kie li okupiĝis precipe pri variaj steloj. Nature li laboris ankaŭ en Observatorio de Piszkéstető. Inter 1975-1996 li gvidis observatorion Konkoly. Li ricevis premiojn inter 1977-2004.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *The RR Lyrae Stars in Messier 3* (1965)
* *Radial-Velocity Variations of DY Her* (1979)
* *R Lyrae Stars: Beat and Blazhko Effect* (1987)
* *Photometric observations of RR Lyrae covering half a century* (kunaŭtoro, 1997)
* *Binarity and pulsation: multiplicity through the classical O-C method* (2005)
* *Fitting Blazhko light curves* (kunaŭtoro, 2012)

Memorigiloj
-----------

* asteroido prenis la nomon 114990 Szeidl

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* datenoj

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 861161
 |



* Portalo pri Biografio
**Piemonto** (itale *Piemonte* [pje**mon**te], kiu signifas *piedon de la montoj*) estas regiono de nord-okcidenta Italio. Ĝi areas 25 400 km² kaj enhavas proksimume 4,3 milionojn da loĝantoj. Ĝia ĉefurbo estas Torino. Oficiala lingvo estas la itala lingvo, sed preskaŭ duono de la loĝantaro, pli-malpli 2 milionoj, parolas ankaŭ la piemontan lingvon, kiu estas latinida lingvo fakte pli simila al la franca aŭ okcitana lingvoj ol al la norma itala.

Geografio
---------

Surfaco de Piemonto per altimetraj zonoj
Fakte Piemonto triflanke estas limigata de la Alpoj, alta montoĉeno, kiu enhavas Monvison, kie fontas la rivero Po, la plej longa de Italio. Piemonto samlimas kun Svislando (norde), Aosta Valo kaj Francio (okcidente), Ligurio (sude), Lombardio kaj Emilio-Romanjo (oriente).

La regiono enhavas ok provincojn (Alessandria, Asti, Biella, Cuneo, Novara, Vercelli, Verbano Cusio Ossola kaj Torino). Aliaj gravaj urboj estas Moncalieri, Rivoli, Bardonecchia, Susa kaj Ivrea.

La Piemonta ebenaĵo estas fekunda agrara lando, kiu produktas tritikon, rizon, maizon kaj valorajn vinberojn, de kiuj devenas famaj vinoj (precipe en la provincoj de Asti, Torino, Cuneo kaj Alessandria). Tiu regiono enhavas ankaŭ plej gravajn industriajn centrojn, elstare Torino, kie estas la fabriko de aŭtomobiloj FIAT, kaj Ivrea, sidejo de la fabriko de komputiloj Olivetti.

### Ĉefaj urboj

Sekvas listo de urboj kun pli ol 50 000 loĝantoj.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Torino | Provinco Torino  | 900 500 loĝ. |
| 2 | Novaro | Provinco Novara  | 102 600 loĝ. |
| 3 | Alessandria | Provinco Alessandria  | 91 700 loĝ. |
| 4 | Asti | Provinco Asti  | 73 900 loĝ. |
| 5 | Moncalieri | Provinco Torino  | 53 300 loĝ. |
| 6 | Cuneo | Provinco Cuneo  | 54 700 loĝ. |

Eksteraj ligiloj
----------------

* Piemonto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Piemonto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Piemonto en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)
* Piemonto en Vikivojaĝo (Turisma gvidilo)

* Oficiala retejo

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • r **Italio** |
| --- |
|  Abruco |  Aosta Valo |  Apulio |  Basilikato |  Emilio-Romanjo |  Friulo-Venecio Julia |  Kalabrio |  Kampanio |  Latio |  Ligurio |  Lombardio |  Markioj |  Moliso |  Piemonto |  Sardio |  Sicilio |  Toskanio |  Trentino-Supra Adiĝo/Sudtirolo |  Umbrio |  Veneto |

 |