recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Davida niltavo** |
| --- |
|  |
| Davida niltavoDavida niltavo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Muŝkaptuledoj *Muscicapidae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Niltava* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***N. davidi*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Niltava davidi****(La Touche, 1907) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| v • d • r |

La **Davida niltavo** (***Niltava davidi***) estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro *Niltava* kiu enhavas speciojn de tre bluaj maskloj ĉefe en la supraj partoj kun brunaj inoj.

Ĝi povus formi superspecion kun la specioj Ruĝecventra niltavo, *N. sundara*, kaj la Sumatra niltavo, *N. sumatrana*; iam jam estis konsiderata samspecifa kun unu aŭ ambaŭ el la menciitaj specioj. Ĝi estas monotipa, tio estas sen subspecioj.

La masklo havas malhelbluajn al **nigrecajn vizaĝon, gorĝojn kaj flugilojn**, dum la **krono, nuko, dorso, pugo kaj vosto estas malhelbluaj** sed kun tre brile helblua nuancoj en pugo, krono kaj **mallarĝa iomkoluma strio** inter la malhela vizaĝo kaj la ŝultroj. La supraj partoj estas tre **oranĝaj**, iom pli hele en ventro.

Ĝi troviĝas ĉefe en centra kaj suda Ĉinio, Kŭatuno, nordokcidenta Fuĝiano, kaj reproduktas ankaŭ en nordokcidenta Vjetnamio sed ankaŭ videblas kiel nereproduktantoj en Kamboĝo, Laoso, Tajlando. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj aŭ montararbaroj.

Referencoj
----------

* BirdLife International 2004. Niltava davidi[*rompita ligilo*]. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 26an de julio 2007.
**Eduardo BRUSO** (n. ĉ. 1280, m. la 14-an de oktobro 1318) estis pli juna frato de Roberto Bruso, reĝo de Skotlando, kiu, kun sia frato, luktis por skota sendependo.

Li estis filo de Roberto Bruso (6-a lordo de Annandale). De sia patro li heredis la titolon grafo de Carrick. Tri el liaj fratoj kaptiĝis kaj ekzekutiĝis de la angloj. Eduardo mem helpis sian fraton Roberton venki Eduardon la 2-an (Anglio) dum la decida batalo de Bannockburn.

Dume en Irlando, Roĝero Mortimer (1-a grafo de March) klopodis plisekurigi siajn bienojn. Eduardo la 2-a nomumis lin lordo-leŭtenanto (guberniestro) de tiu lando sed multaj nobeloj - kaj irlandaj kaj anglaj - kontraŭis lin. Ili petis la subtenon de Skotlando. Majon 1315 Eduardo Bruso alteriĝis kun ĉirkaŭ ses mil batalistoj kaj ricevis la omaĝon de pluraj superaj nobeloj, kiuj agnoskis lin kiel reĝo de Irlando. Komence li kaj liaj alianculoj gajnis plurajn venkojn kaj ŝajnis ke li forpelus la subtenantojn de Eduardo la 2-a. Tamen pro sekva malsatego malfacilis nutri liajn sekvantojn, kaj la papo rifuzis aprobi lian pretendon al la irlanda trono. Mortimer komencis regajni la avantaĝon. Fine, la 14-an de oktobro 1318, Eduardo Bruso malvenkis kaj mortis dum la batalo de Faughart, proksime al Dundalk.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 311085
* LCCN: n2002037892
* VIAF: 2243148269726105230000 316736610, 2243148269726105230000
* ISNI: 0000 0004 5093 3247
* BNF: 12485784s
 |
La **preĝejo apostolo Bartolomeo** estas sola monumento historia en vilaĝo Bakonybánk (Hungario).

Historio
--------

Laŭ la supozoj la gotika kirko estis konstruita en la 15-a jarcento. En 1739 ĝi bruldetruiĝis, post jardeko ĝi rekonstruiĝis kaj pligrandiĝis. Nur la absido restis gotika. La turo estis alkonstruita ĉirkaŭ 1900. En 1994 plena renovigo okazis.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola en mezo de la vilaĝo iomete en pli alta loko. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La turopinto estas piramida. La enirejo funkcias nekutime en flanko de la turo. La navo finiĝas en oklatera absido kun pilieroj. La absido estas iomete pli mallarĝa kaj pli malalta, ol la navo. Sakristio aliĝas al la absido. Interne la mebloj estis faritaj en la 20-a jarcento, sed la orgeno estas malfrubaroka.

Kermeso okazas en la 24-an de aŭgusto.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
*Davido kaj Jonatano*, 1290, franca ilustraĵo. Brita Muzeo
**Davido** (hebree: דָּוִד; Dāwīḏ aŭ David) kaj **Jonatano** (hebree: יְהוֹנָתָן; Yəhōnāṯān aŭ Yehonatan) estis heroaj figuroj de Izraelo, kiu formis interligon registritan en la libroj de Samuel.

Jonatano estis filo de Ŝaul, reĝo de Izraelo, de la tribo de Benjamen. Davido estis filo de Jiŝaj el Bet-Leĥemo, de la tribo de Jehuda, kaj la supozata rivalo de Jonatano pri la krono. Davido fariĝis reĝo. La interligo, kiun la du viroj formis, fine kondukis al Davido, post la morto de Jonatano, afable komforte sidigi la filon de Jonatano, Mefiboŝet, sur sian propran tablon, anstataŭ forigi la linion de la eksa reĝo.

La biblia teksto ne eksplicite priskribas la naturon de la rilato inter Davido kaj Jonatano. La rakonto pri ilia amo unu al la alia, kiel ĝi estas priskribita en la Biblio, estas mirinda en la emocia intenso, kiu aperas en ĝi. Tra la historio, la komentistoj, la klerikoj, ne supozis la ekziston de fizika aŭ seksa amo inter David kaj Jonatano, citante ĝin kiel ekzemplon de senkondiĉa amo. La tradicia kaj ĉefa religia interpreto de la rilato estis platona amo kaj ekzemplo de homa sociemo. Iuj pli postaj mezepokaj kaj renesancaj literaturoj bazis la rakonton por substreki fortajn personajn amikecajn ligojn inter la du viroj, iuj el kiuj implikis romantikan amon kaj povus esti priskribitaj kiel romantikaj rilatoj.

En modernaj tempoj, kaj ĉefe fine de la 20a jarcento leviĝis interpreto pri la ebleco de romantika rilato inter David kaj Jonatano. Ĉi tiu pozicio estis prezentita de homoj, kiuj subtenas la videblecon kaj egalajn rajtojn de la GLAT-homoj. Ĝis hodiaŭ estas debato pri la naturo de la rilato inter David kaj Jonathan. Kelkaj akademiuloj, verkistoj kaj aktivuloj emfazis elementojn de gejerotiko en la rakonto. Kelkaj grupoj konsistantaj el gejaj katolikoj, kiuj klopodas akordigi sian fidon kun sia sekseco, ankaŭ adoptis la nomon - Davide kaj Gionata (Italio), kaj David kaj Jonathan (Francio).

Vidu ankaŭ
----------

* Samseksemo kaj judismo
* Serĝo kaj Bako
* Kosmaso kaj Damiano
* Adelfopoiezo

* Kategorio Davido kaj Jonatano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **preĝejo apostolo Sankta Petro** estas katolika historia monumento en urbo Jánossomorja (Hungario).

Historio
--------

En la iama vilaĝo "Szentpéter" estis konstruita kirko en la 13-a jarcento. La malsupra parto de la turo pruvas ĝin. Laŭ fonto la titoloj (patronoj) estis Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo. Dum la sekvantaj jarcentoj ĝi plurfoje ruiniĝis, sed ĉiam estis rekonstruita. En 1906 plena rekonstruo okazis jam laŭ novromaniko. La orgeno estis kreita en 1912, trakonstruita en 1987. La plafono estis pentrita en 1938.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola parte en korto, parte laŭ trotuaro. En la fasado la kvadrata kaj svelta turo preskaŭ plene reliefas. Tuj apud la turo kruco estas videbla. La navo (kun apogpilieroj) havas enirejon kaj krucnavon. La absido estas duonronda kaj iomete malpli mallarĝa, ol la navo. La altara reliefo prezentas Sanktan Petron, apude estas Stefano la 1-a (Hungario) kaj Elizabeto de Hungario.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Mgr. **David Šimek** (naskiĝis en 1977) estas iama instruisto kaj nuntempa urbestro de Svitavy.

En la Naturscienca fakultato de la Universitato Palacký en Olomouc li finstudis la fakojn geografio, biologio kaj geologio kaj poste en la Filozofia fakultato samloke la fakon Lerneja manaĝerado.

Ekde la jaro 2002 li laboris kiel instruisto kaj ekde 2005 direktoro en la bazlernejo Sokolovská en Svitavy. En la posteno de direktoro li restis ĝis 2010, kiam li elektiĝis urbestro de Svitavy. En la baloto li kandidatis kiel nepartiano sur la balotlisto de Sdružení pro město Svitavy (SPMS, *Asocio por la urbo Svitavy*).. Antaŭe jam ekde la jaro 2006 li estis membro de la urba parlamento.

David Šimek havas du infanojn.

Esperanto
---------

Okaze de la Esperanta Vikimanio okazinta en Svitavy fine de oktobro 2011, David Šimek kiel urbestro akceptis la 27-an de oktobro la partoprenantojn en la urbodomo kaj la 28-an ĉeestis unuan parton de la (plej parte esperantlingva, sed komence kun ĉeĥa interpretado) solena programo omaĝe al la 10-jariĝo de Vikipedio en Esperanto, okazanta kadre de tiu aranĝo. Kadre de sia parolo dum la urbodoma akcepto, li promesis al la partoprenantoj ne ellerni esperanton, sed almenaŭ saluti ilin en esperanto dum la sekva fojo kiam li alparolos esperantistojn.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo David Šimek en la ĉeĥa Vikipedio.* 

1. 1 2 3 4   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-03-01. Alirita 2011-11-08.
2. ↑
3. ↑
4. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2013-12-03. Alirita 2011-11-08.
5. ↑

* Kategorio David Šimek en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Eduardo la 7-a.
La **Eduarda periodo** aǔ **Eduarda epoko** de la Historio de Unuiĝinta Reĝlando enhavas la mallongan epokon de la regado de la reĝo Eduardo la 7-a, nome de 1901 ĝis 1910, kaj foje etendita en ambaǔ direktoj por enhavi pli longajn tendencojn de la 1890-aj jaroj ĝis la Unua Mondmilito. La morto de la reĝino Viktoria en Januaro 1901 markis la finon de la Viktoriana epoko. La nova reĝo Eduardo estis jam la estro de pli enmoda elito kiu tendencis al stilo influita de arto kaj modoj de la kontinenta Eǔropo. Samuel Hynes priskribis la Eduardan periodon kiel "plezura epoko kiam virinoj vestis Florencajn ĉapelojn kaj ne voĉdonis, kiam la riĉuloj ne hontis vivi rimarkinde, kaj la suno vere neniam foriris el la Brita flago'". La Liberaluloj revenia al la povo en tiu kunteksto en 1906 kaj faris gravajn reformojn. Krom pro la supra klaso, tiu epoko estis markita de gravaj ŝanĝoj en politiko inter sekcioj de socio kiuj estis delonge ekskluditaj ed la plenumo de la povo en la pasinto, kiel la laboristoj. Virinoj iĝis pli kaj pli politikigitaj.

La Eduarda periodo estas foje portretita kiel romantika ora epoko de longaj someraj vesperoj kaj ĝardenaj festoj, ĝuegante sub suno kiu neniam foriris el la Brita Imperio. Tiu percepto estis kreita en la 1920-aj jaroj kaj poste fare de tiuj kiuj memoris la Eduardan periodon nostalgie, rigardante reen al siaj infanaĝoj trans la abismo de la Granda Milito. La Eduarda periodo estis ankaŭ vidita kiel mezgrava periodo de plezuro inter la grandaj atingoj de la antaǔa Viktoria epoko kaj la katastrofo de la posta milito. Ekde la komenco de la 21a jarcento la historiografio emfazas la grandajn diferencojn inter riĉuloj kaj malriĉuloj dum tiu periodo kaj priskribas la epokon kiel anonco de grandaj ŝanĝoj en la politika kaj socia vivo. La historiisto Lawrence James asertis, ke la estroj sentis sin pli kaj pli minacataj de rivalaj potencoj kiel Germanio, Rusio, kaj Usono. La subita alveno de tutmonda milito en somero 1914 estis tre neatendita; nur la Reĝa mararmeo estis preparita por la milito.

Notoj
-----

1. ↑  "Manor House" PBS Alirita la 12an de ASeptembro 2018.
2. ↑   Roy Hattersley, The Edwardians (2004).
3. ↑   J. B. Priestley, The E*dwardians* (1970), pp. 55–56, 288–290.
4. ↑   Battiscombe, Georgina (1969). Queen Alexandra. London: Constable. p. 217. ISBN 0-09-456560-0.
5. ↑   Roy Hattersley, The Edwardians (2004).
6. ↑   G. R. Searle, A New England?: peace and war, 1886–1918 (Oxford UP, 2004)
7. ↑   James, Lawrence (1994). The Rise and Fall of the British Empire. Little, Brown and Company. ISBN 978-0-349-10667-0.

* Kategorio Eduarda periodo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **preĝejo apostolo Sankta Andreo** estas romkatolika historia monumento en urbo Salgótarján (Hungario), ĝis 1973 en vilaĝo *Zagyvaróna*. Ekde 1973 la preĝejo estas la plej malnova restinta konstruaĵo de Salgótarján.

Historio
--------

Laŭ eklezia fonto en tiu loko estis kirko en 1300, laŭ profana fonto ĝi konstruiĝis en la 14-a jarcento. Iom poste sed en la sama jarcento pli nova sanktejo estis konstruita. La mezepokaj partoj parte perdiĝis pro la trakonstruo en la 18-a jarcento. La alta turo konstruiĝis en 1896, en la sama jaro oni konstruis la orgenon, kiu estis trakonstruita en 1948 kaj 1965. En nekonata jaro la kirko restaŭriĝis kaj estas videblaj la romanikaj partoj.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola sur monteto en latombejo, sed en apude ŝtona kruco estas videbla. La fasado estas preskaŭ simetria, meze la kvadrata kaj alta turo plene reliefas. La absido estas rektangula kaj malpli larĝa, sed same alta, ol la navo. Ankaŭ sakristio aliĝas al la kirko. Sur la ekstera muro estas videblaj 2 memortabuloj. Interne la ĉefaltaro kaj la predikejo estas baroka. La murpentraĵoj estis pentritaj en 1934.

Kermeso okazas en la sekva dimanĉo post 30-a de novembro.

Fontoj
------

* 
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Eostaro** estas unu de la kvar Malpligrandaj festoj de Vikanoj. Nordhemisfere, oni festas ĝin la 21-an de Marso, kaj sudhemisfere la 23-an de Septembro. (Sed tio dependas ja de kiam fakte okazas la ekvinokso.)

Historio de Eostaro
-------------------

La festo originale estis dediĉita al la Anglo-saksa Diino Eostre. Ĝi estis festo pri semado de la kamparoj.

Eostaro kiel ĝin festas Vikanoj
-------------------------------

Eostaro estas festo pri fekundeco, konceptiĝo, kaj regeneracio dum la tero refekundiĝas post sia longa dormo dum Vintro. Ĝi estas la triumfo de lumo kontraŭ mallumo, ĉar ekde ĉi tiam dum la jaro, la tagoj estos pli longaj ol la noktoj.

Dum la pratempoj, Eostara estis tempo por semi la kampojn. Hodiaŭ, tamen, la festo pli temas pri ekfunkciigi planojn- 'semi' la ideojn kiuj eble iĝos agoj post kelkaj monatoj.

### Eostaro laŭ Vikana Mitologio

La festo kiam geedziĝas la Dio kaj Diino fakte ne estas prikonsentite pri, inter Vikanoj. Laŭ kelkaj, tio okazas dum Belteno, sed oni ankaŭ diras ke okazas dum Eostaro. Dependas de la tradicio- kaj je oniaj propraj kredoj.

Vidu ankaŭ
----------

* ekvinokso
* novpaganismo
* Viko
Laŭ la helena mitologio, **Epafo** estis filo de Zeŭso kaj Ioa, kiu regis Egiption. Alia malpli konata versio asertas, ke li estis filo de Protogenio.

Epafo naskiĝis apud rivero Nilo, kiam lia patrino decidis fini sian longan vojaĝon. La ĵaluzega edzino de Zeŭso, Hera, transformis Ioan en bovinon, kaj ordonis al terura tabano sekvi kaj ĝeni ŝin. Tial Ioa komencis sian vojaĝon tra la mondo, fuĝante de la monstro. Kiam ŝi alvenis al Egiptio, la amo de Zeŭso homigis ŝin denove, kaj tuj poste ŝi naskis Epafon, la regontan de tiu lando.

Sed tio ne kvietigis la koleron de Hera: ŝi ordonis al la kuretoj (ŝiaj militemaj sacerdotoj), forkapti la ĵusnaskiĝitan bebon. Tion ili plenumis, sed Zeŭso eltrovis ilin. Tial, ke ili ne konfesis al la dio kie troviĝas la infano, li mortigis ilin per siaj fulmoj. Do, ploranta Ioa komencis novan vojaĝon por serĉi sian filon, kiun finfine ŝi trovis en Sirio mamnutrita de Astarta (aŭ Saosiso), la edzino de la reĝo Malkandro de Bibloso. Kiam Ioa revenis al Egiptio kun sia filo, ŝi edziniĝis al Telegono, la tiama reĝo de tiu lando. Tial Epafo heredis la reĝlandon post la morto de Telegono. 

Epafo edziĝis al Memfiso, filino de la rivera dio Nilo. Por honori ŝin li fondis la faman urbon Memfiso, kiu iĝos Egiptan novan ĉefurbon.

Per Memfisa Epafo estis patro de Lisianaso kaj Libio (kiun alia versio faras filino de Kasiopea). Danke al ili li havis grandan posteularon: libianoj, etiopianoj kaj pigmeoj. Tial, tiuj malsamaj popoloj havas saman argan originon. La tragedio *Katenita Prometeo* de Esĥilo rakontas pri unu el tiuj posteuloj de Epafo, (la dektria), kiu liberigis la titanon. 

Epafo estis amiko de Faetono, al kiu li ege similis. Liaj ŝercoj aŭ eble liaj insultoj al Faetono dum kvereleto instigis lin pruvi ke li estis filo de la suna dio. Li petis al Helioso lasi lin stiri la Ĉaron de la Suno, kaj tio finfine mortigis lin. La morto de Faetono, ĉar lia kulpo, ege malgajigis Epafon.

Post havi longan kaj sukcesplenan regon, Epafo trovis teruran morton: Hera ne estis forgesema diino, kaj la fama vivo de Epafo kolerigis ŝin. Ŝi liberigis la titanojn el Tartaro, kaj ordonis al ili murdi Epafon kaj batali kontraŭ Zeŭso. Finfine la Reĝo de la Dioj venkis kaj malliberigis la titanojn denove, sed li povis fari nenion por savi la vivon de Epafo: la titanoj voris lin kiam li ĉasis sola en arbaro.

Same kiel okazis al sia patrino (kiu estis adorata kiel la loka diino Izisa), Epafo estis diigita kaj akiris la atributojn kaj la legendojn de la egipta dio Apiso.

Aliaj mitologiaj roluloj same nomataj
-------------------------------------

1. Filo de Pozidono aŭ de Aleo kiu sukcedis Korakson en la regado de Siciono. Oni ankaŭ nomis lin Epopeo, kiel li estis plej konata.
2. Filo de Erebo kaj Nikso.
**Audignies** estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france *Hainaut* respektive flandre *Henegouwen*), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ] (okcidentflandre *Noorderdepartement*), en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). 

Fine de 2020 en la komunumo vivis 374 loĝantoj sur areo de 3,66 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 102 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Avesnes-sur-Helpe* (france *Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe*, nederlande *Arrondissement Avenne aan de Helpe*), kaj ekde marto 2015 al la kantono *Aulnoye-Aymeries*.

Blazono de Audignies.

Geografio
---------

Audignies geografie kaj historie apartenas al la franca-belga translima regiono Henegovio. Henegovio estas regiono de montetoj kaj plataĵoj, kiuj disvolviĝis sur tre diversaj grundoj : paleozoika soklo, mezozoika kreto, sed ankaŭ kenozoikaj sablo aŭ argilo plejparte kovritaj de leŭso.

La vilaĝo Audignies troviĝas proksime de la urbetoj Bavay kaj Avesnes-sur-Helpe, kaj do cetere situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Audignies etendiĝas sur 3,66 km².

Historio
--------

Audignies estas unu el la malmultaj vilaĝoj de Francio, el kiu neniu denaskulo mortis dum la Unua mondmilito.

Vidindaĵoj
----------

Estas en Audignies kastelo de la 15-a jarcento. Ĝi estis parte klasifikita kiel Monumento historia en 1984. La konstruado de tiu kastelo estis atribuita al Guillaume de Sars (1370-1438), filo de Alard (kromnomita la Liono de Sars).

Administrado
------------

Audignies apartenas la kantono de Bavay, kies ĉefurbo estas Bavay. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
**Kotoso**, latine *Cottus*) estas en la helena mitologio unu el teruraj kvindekkapaj, centmanaj gigantoj, kies patrino estis diino de la tero Gaja kaj patro dio de la ĉielo Urano.

Ili estis tri fratoj Hekatonkiroj (laŭvorte *Centmanaj*) nomataj Kotoso, Briareo kaj Gieso kaj estis senperaj gefratoj de Titanoj kaj antaŭuloj de Ciklopoj. Onidire ili estis arogantaj kaj tiel malbelaj, ke ilia patro eĉ ne povis rigardi ilin. Pro tio li ilin tuj post nasko ĵetis en profundojn de la tero kun rigora malpermeso eliradi eksteren. 

Tio tre kolerigis ilian patrinon, do ŝi persvadis la plej junan el Titanoj, Kronon, ke li punu la patron kaj senigu lin de regado. Krono faris tion kaj proklamis sin reganto, sed la **Kotoso**, latine *Cottus*) estas en la helena mitologio unu el teruraj kvindekkapaj, centmanaj gigantoj, kies patrino estis diino de la tero Gaja kaj patro dio de la ĉielo Urano.

Ili estis tri fratoj Hekatonkiroj (laŭvorte *Centmanaj*) nomataj Kotoso, Briareo kaj Gieso kaj estis senperaj gefratoj de Titanoj kaj antaŭuloj de Ciklopoj. Onidire ili estis arogantaj kaj tiel malbelaj, ke ilia patro eĉ ne povis rigardi ilin. Pro tio li ilin tuj post nasko ĵetis en profundojn de la tero kun rigora malpermeso eliradi eksteren. 

Tio tre kolerigis ilian patrinon, do ŝi persvadis la plej junan el Titanoj, Kronon, ke li punu la patron kaj senigu lin de regado. Krono faris tion kaj proklamis sin reganto, sed la Hekatonkirojn ne liberigis, ĉar li timis ilian forton. 

Faris tion nur Zeŭso, kiu pli poste leviĝis kontraŭ la propra patro Krono. Hekatonkiroj pro tio helpis al li en batalo kontraŭ Titanoj kaj post ilia malvenko kaj ĵeto en profundojn de Tartaro fariĝis gardantoj de ilia prizono. 

Pri preciza fiziognomio de Hekatonkiroj ne estas imagoj, nek en antikva tempo, nek en moderna arto estis nenie bildigitaj.

Fonto
-----

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Kottos en la ĉeĥa Vikipedio.*
**Kabineto Szálasi** [sAlaŝi], aŭ memdeklare **Kabineto de Nacia Konspiro** estis la dektria (samtempe lasta) kabineto, kiun nomumis la hungara guberniestro Miklós Horthy. Ĝi gvidis la landon en la jaroj 1944 kaj 1945 proksimume duonjaron. Menciindas, ke en 1944 laŭvice 4 kabinetoj gvidis la landon, krome ekde la jarfino ankaŭ Provizora Nacia Kabineto jam funkciis en la orienta landparto. 

Kabineto Ferenc Szálasi

Historio
--------

En la 15-an de oktobro Horthy deklaris en la radio, ke la nova malamiko jam estas Germana Regno, la nova amiko estas Sovetunio. Tiu politika ŝanĝo fiaskis, Ferenc Szálasi profitis la okazon kaj li faris sukcesan puĉon. Horthy dufoje rifuzis nomumi Szálasi ĉefministro, sed Szálasi kaptis filon de Horthy, kaj Szálasi ricevis la nomumon. Samtempe fideluloj (konataj ankaŭ kiel hungaristoj) de Szálasi okupis Budapeŝton, la puĉo plene venkis. Post tagoj la hungara parlamento estis kunvokita, kie el la 372 nur 55 ĉeestis. Tamen Szálasi oficiale ricevis la titolon naciogvidanto kun plena rajto. La kabineto servis nur al la Tria Regno, krome la deportadoj de judoj daŭriĝis (en Budapeŝto komenciĝis). En la jarfino 1944 la kabineto translokiĝis al Transdanubio, fine al Germanio, samtempe Ruĝa Armeo okupis Hungarion. Kabineto Szálasi formis kruelan diktaturon.

Listo de membroj
----------------

* **Ferenc Szálasi – ĉefministro**
* Jenő Szöllősi – vicĉefministro
* Gábor Vajna – ministro pri enlandaj aferoj
* Gábor Kemény - ministro pri eksteraj aferoj
* Lajos Reményi-Schneller – ministro pri financo
* László Budinszky - ministro pri justico
* Károly Beregfy - ministro pri defendo
* Ferenc Rajniss - ministro pri religio kaj eduko, se en la lastaj 3 semajnoj Ferenc Szálasi mem
* Fidél Pálffy (ministro) – ministro pri agrikulturo
* Lajos Szász - ministro pri komerco kaj transporto
* Emil Szakváry – ministro pri industrio
* Béla Jurcsek – ministro pri popolprovizo
* Emil Kovarcz – senpostena ministro
* Ferenc Kassai-Schallmayer – senpostena ministro
* Vilmos Hellebronth – senpostena ministro
* Árpád Henney – senpostena ministro

Fontoj
------

* hungare
* hungare
**Félix Alexandre GUILMANT** (\* 12-an de marto 1837 en Bulonjo ĉe maro; † 29-an de marto 1911 en Meudon) estis franca orgenisto kaj komponisto.

Biografio
---------

Guilmant komence studis ĉe sia patro, orgenisto Jean-Baptiste Guilmant (1793–1890), sekve ĉe Gustave Carulli (1801–1876), poste ĉe la belga orgenisto Jacques-Nicolas Lemmens (1823–1881) kaj deĵoris ja 16-jara kiel orgenisto, en la aĝo de 20 jaroj kiel kapelmajstro kaj instruisto ĉe la konservatorio de sia naskiĝurbo.

Ĉe la inaŭgurado de la orgenoj de la preĝejoj St. Sulpice kaj Notre Dame en Parizo lia ludado vekis tiom da atento, ke oni dungis lin en 1871 kiel orgenisto de la preĝejo Ste-Trinité.

Eksterordinarajn sukcesojn li atingis per siaj koncertvojaĝoj tra Anglio, Italio kaj Rusio (Riga), krome per siaj koncertoj en la Trocadéro dum la internacia ekspozicio de Parizo de 1878.

Ekde 1896 ĝis 1900 li estris la Schola Cantorum en Parizo.

Per siaj komponaĵoj (*simfonio por orgeno kaj orkestro*, ok sonatoj kaj multaj koncertaĵoj por orgeno, unu ĥoraĵo: *„Bellazar"*, k. a.) Guilmant kontribuis esence al la formado de memstara franca-romantika-simfonia orgenstilo.

Verkoj (elekto)
---------------

Clarence Eddy kaj Alexandre Guilmant ĉe Steinway Halo. Fotis: Ernest Hergt (1898)
**Voĉkanta muziko**
- 4 mesoj, 1856-1859
- motetoj kaj litanioj, 1856-1891
i.a.: Quam dilecta op. 8, 12 Motets op. 14, Christus vincit op. 64, Ecce panis op. 66, Pie Jesu op. 73
- virĥoraĵoj: C'est la grande fête de l'onde (1866), Sainte Geneviève de Paris (1873-1875, ne kompletita)
- kantoj: Ce que dit le silence (1876), Balthazar, scène lyrique für Chor, Soli und Orch. op. 51, Ariane, symphonie-cantate op. 53

**Instrumenta muziko**

- ĉambromuziko: Prière por violonĉelo kaj piano op. 22, 2 romances sans paroles op. 67, berceuse op. 79, Morceau Symphonique op. 88 por trombono kaj piano

* *simfonio d-minoro op.42 por orgeno kaj orkestro (laŭ la orgensonato no 1)*
* *simfonio A-Dur op.91 por orgeno kaj orkestro (laŭ la orgensonato no 8)*
* *Marche Élégiaque c-minoro op 74/1 por orgeno, 2 hobojoj kaj arĉinstrumentoj*

- Orgemuziko:

* *Sonato no 1 d-minoro*
* *Sonato no 2 D-maĵoro*
* *Sonato no 3 c-minoro*
* *Sonato no 4 d-minoro*
* *Sonato no 5 c-minoro*
* *Sonato no 6 b-minoro*
* *Sonato no 7 F-maĵoro*
* *Sonato no 8 A-maĵoro*

Literaturo
----------

* Hans Uwe Hielscher: *Alexandre Guilmant (1837-1911) - Leben und Werk.* Dohr, Köln 2002, ISBN 3-925366-67-9

Eksteraj ligiloj
----------------

* Informoj pri Alexandre Guilmant en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)

* Kategorio Alexandre Guilmant en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 255344
* GND: 118848895
* LCCN: n80080319
* VIAF: 39561945
* ISNI: 0000 0001 2129 1212
* SUDOC: 083005862
* BNF: 13894814p
* MBA: 048158fb-0a25-4d25-a287-f714f534392c
* NLA: 35983863
* BIBSYS: 4004319
* NKC: mzk2003182494
* BNE: XX1252910
 |
Narses sur mozaiko en Raveno
**Narses** (greke: *Ναρσής*, armene: *Նարսես*; naskiĝinta ĉirkaŭ 490, mortinta en 574 en Romo) estis strategiisto de imperiestro Justiniano la 1-a. Li estis Armeno, eŭnuko de malgranda kresko, estante malforta sed ruza kaj agadema.

Vivo
----

Li venis kiel militkaptito en la palacon imperiestran kaj iĝis paŝon post paŝo inspektisto de la arkivoj, ĉefa ĉambristo, trezorgvardiano. Post kiam li tre utilis por la imperiestro dum la Nika-ribelo (532) kaj la milito kontraŭ la Persoj li senditis en 538 al Italujon kun 7000 soldatoj por helpi Belizaron kontraŭ la Ostrogotoj - sed ankaŭ por kontroli lin. Pro troa memstareco de ambaŭ batalestroj perdiĝis Milano. Narses revoktis en 539 al Konstantinoplo. Sed en 551 li resenditis al Italujo por haltigi la sukcesojn de la gota reĝo Totila. Narses venkis lin en 552 ĉe Taginae/Busta Gallorum (apud Gualdo Tadino) kaj konkeris la urbojn Spoleto, Narni, Perugia kaj Romon.

En 553 li venkis la Gotojn estantajn sub la komando de Teja denove dum tri tagojn daŭranta batalo ĉe Mons Lactarius inter Napolo kaj Salerno. En 554 venkitis Alemanoj kaj Frankoj apud Volturno, kiuj invadis Italujon en 554 sub la soldatarestroj Butilin kaj Leutharis. Je la fino la tuta duoninsulo fariĝis bizanca. Tiam li nomumitis prefekto de Italujo fare de Justinano. En 567 posteulis lin Justino la 2-a. Laŭlegende li vokus pro venĝo la Lombardojn (kiujn gvidis Alboin) al Italujo.

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 14. Leipzig 1908, p. 427, kio legeblas tie ĉi interrete.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 580892
* GND: 118941976
* LCCN: n88259776
* VIAF: 291894843
* ISNI: 0000 0003 9690 1577
 |
La revuo **Ukraina Stelo** en unua periodo aperis en Kolomeo inter la jaroj 1913 kaj 1923; redaktisto en tiu unua periodo estis Orest Kuzma. Darija-Eva Jurkiv en la stalinisma epoko de Sovetunio zorgeme kaŝis la historian heredaĵon de la originaj presaĵoj el tiu periodo, timante konfiskon kaj sekvan detruon de la materialo fare de la KGB.

Ĝi estis renovigita en 1991 en Ternopilo, kiam redaktis ĝin Volodimir Pacjurko, direktoro estis Viktor Pajuk kaj desegnistoj la fratoj Lukaŝidoj. Estis preparitaj 11 numeroj, el kiuj 10 aperis en tipografio.

Ankoraŭfoje renovigis ĝin en Drohobiĉo redaktoro-fotisto Vasil Stanoviĉ: en la Esperanto-eldonejo Bona Koro aperis du jaraj plenkoloraj almanakoj en 1994 kaj 1995.

Celo de la revuo ekde la fondiĝo ne nur estis diskonigi la kulturon de la internacia lingvo Esperanto en la ukrainlingva parto de la tiutempa Rusia Imperio kaj post decembro 1917 en Ukraina Soveta Socialisma Respubliko, sed aparte en la komencaj jaroj ankaŭ diskonigi la kulturon de la ukraina lingvo inter eksterlandaj esperantistoj. La suba citaĵo el la enkonduka artikolo de la unua numero de la gazeto, la eldono de januaro 1913, reflektas tion.

La 12-an kaj 13-an de oktobro 2013 en la urbo Kolomeo okazis sciencpraktika konferenco, dediĉita al la 100-jariĝo de la revuo.

|  |
| --- |
|  |
|  | 

|  |
| --- |
| **„** *Ukraina Stelo, laŭ deziroj de eldonantoj devas esti ne nur stelo de la aperanta esperantizmo inter nia tridek kvin miliona ukraina nacio, sed ankaŭ la stelo kiu pliheligos kaj klarigos la spiritan flankon de nia nacio al la eksterlandaj samideanoj. Malfavoraj cirkonstancoj inter kiuj vivis kaj ankoraŭ vivas nia popolo kialigis, ke pri ni oni scias en eksterlando multe malpli ol pri multaj tre malgrandaj nacietoj en malproksimaj anguloj de la terglobo.    Do nia celo estas labori por kaj per Esperanto. Ni lasas nian unuan revuon en la mondon, esperante, ke ĝi trovos multajn sincerajn amikojn same kiel sincere kaj seninterese ni mem intencas labori.* **"** |
| — enkonduka artikolo "Nia programo" en la unua numero de la revuo en januaro 1913, paĝo 2 |

 |

Referencoj
----------

1. ↑  noto pri la sciencpraktika konferenco de oktobro 2013, dediĉita al la 100-jariĝo de la revuo

Eksteraj rilatoj
----------------

* ligilo al la unua numero de januaro 1913, skanita kaj komplete rete legebla, en la Kolekto por Planlingvoj de la Aŭstria Nacia Biblioteko, Vieno   
- same ankaŭ legeblas ses aliaj numeroj de 1913, tri de 1914, tri de 1922 kaj unu de 1923
**Alexandre de GUSMÃO** [ale**ŝan**dr diguz**maŭn**] /ale'ŝãdr diguz'mãw/ (naskiĝis en Santos en 1695 kaj mortis en Lisbono en 1753), frato de Bartolomeu de Gusmão, "La Fluganta Pastro", estis pastro kaj diplomato.

Alexandre de Gusmão estas rigardata kiel unu el la pioniroj de brazila diplomatio, ĉefe pro lia agado dum la interkonsentado de l' Traktato de Madrido. Li aplikis la principojn de klerismo al internaciaj aferoj, t. e. la adopton de principo *uti possidetis*, laŭ kiu la teritorio apartenas al tiuj, kiuj en ĝi loĝas kaj laboras kaj la uzon de geografiaj notindaĵoj (montoj, riveroj, ktp) kiel limojn anstataŭ imagaj linioj.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 35520
* GND: 118943596
* LCCN: n82001567
* VIAF: 29546178
* ISNI: 0000 0001 0883 0832
* LIBRIS: 248051
* SUDOC: 028329740
* BNF: 12018766f
* BNE: XX1560042
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Alexandre de Gusmão en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Naroval** aŭ **Naruŭal** urdue نارووال estas universitata urbego en provinco Panĝabo (Pakistano), kie Naroval estas sidejoj de la samnomaj kantono kaj distrikto.

Parko en Naroval

Bazaj informoj
--------------

* loĝantaro: 103 067 (2017, )
* horzono: UTC+ 5
* poŝtkodo:
* telefonkodo: 0542
* Supermara alteco: 234 m
* Areo:

Geografio
---------

Naroval situas en la orienta parto de la lando sur malalta montetaro laŭ rivero Ravi nur kvin kilometrojn de la barata landlimo. Naroval kuŝas cent kilometrojn nordoriente de la provinca ĉefurbo **Lahoro** kaj 250 kilometrojn sudoriente de la ĉefurbo **Islamabado**.

Historio
--------

Laŭ la legendo Naroval estis fondita en la mezepoko. Poste kiel cetero de Panĝabo, Naroval apartenis al Delhia Sultanlando, pli poste Mogola Imperio, poste sekvis la afganoj, pli poste sikoj, fine britoj. Post kreado de Pakistano en 1947 la minoritatajh hinduoj kaj sikoj migris al Barato, samtempe la islamaj rifuĝintoj translokiĝis ankaŭ en tiu urbo. Naroval ricevis distriktan statuson en 1989, kantonan post du jaroj.

Kampuso en Naroval

Ekonomio
--------

En ĉirkaŭaĵo de Naroval oni kultivas ĉefe rizojn.

Loĝantaro
---------

Loĝantaro| 1972 | 1981 | 1998 | 2017 |
| --- | --- | --- | --- |
| 22 174 | 35 125 | 57 052 | 103 067 |

La loĝantaro pliiĝis preskaŭ kvinoble inter 1972 kaj 2017. Inter 1998 kaj 2017 la meza jara kresko estis 3,2%, tre super la tutlanda mezumo (2,4%).

Ĉefa strato en Naroval

Trafiko
-------

Al Naroval kuras 4 vojoj (el Daska, Sialkot, Lahore kaj malpli granda urbeto), aŭtovojo mankas. La fervoja linio funkcias ekde 1915, krome estas forlasitaj linioj al Barato. La plej proksimaj internaciaj flughavenoj en Lahoro kaj Sialkot funkcias.

Klimato
-------

En Naroval la klimato estas humida kaj subtropika. La meza temperaturo estas 22 °C. La plej varma monato estas majo kun 32 °C, la plej malvarma januaro kun 10 °C. La averaĝa jara precipitaĵo estas 1348 milimetroj. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte aŭguste.

Moskeo en Naroval

Vidindaĵoj
----------

* moskeo

Fontoj
------

* WikiTrans
Velura kortega vestaĵo (burgo Meersburg ĉe la Konstanca Lago)
**Veluro** estas ŝtofo produktata per teksado. Dua vefto- aŭ varpo-fadeno estas enmetita. 
Tiu ĉi fadeno formas maŝojn, kiuj rezultigas post sia distranĉado la karakterizan fenotipon. La deir-materialo povas esti silko, kotono, tolo, lano aŭ plastoj, ekz.: poliestero, nilono.
En Eŭropo veluro jam aperis en la 13-a jarcento en Italio kiel kovrilo (ekz. por kusenoj) aŭ por pomp-vestaĵo.

Laŭ Francisko Azorín **veluro** estas *Silka, kotona aŭ lana ŝtofo kun mallonga k. densa vilo, ĉu sur la tuta teksaĵo, ĉu nur sur la ornamoj aŭ sur la fono.* Li indikas etimologion el la latina *vellus, velluris* (lano).

Figuraj signifoj
----------------

* Ĉeĥoslovaka revolucio en 1989 ("Velura revolucio")
* The Velvet Underground ("Velura Subgrundo") usona rokmuzika bando, parta kunlaborado de Andy Warhol

Proverbo
--------

Ekzistas pluraj proverboj pri veluro en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Ĉe vesto velura suferas stomako.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Vivi en silko kaj veluro, en ĝojo kaj plezuro.* **"** |

 |
* |  |
| --- |
|  |
| Citaĵo | 

|  |
| --- |
| **„** *Difekton de naturo ne kovros veluro.* **"** |

 |

Referencoj
----------

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 209.
2. ↑  Azorín, samloke.
3. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2008-08-20.

* Kategorio Veluro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Veluro en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)
**Anaya de Alba** [aNAĝa] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. *Anaya de Alba* estas derivita etimologie el araba vorto kun signifo *lageto* (aŭ *vojo*) aŭ el eŭska vorto kun signifo *frato*.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Anaya de Alba, Galindo Béjar, Herrezuelo, Narrillos kaj Sambellín, okupas totalan areon de 37,04 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 211 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.

Limas kun loĝlokoj norde Navales, oriente kun Larrodrigo, sude kun Horcajo Medianero kaj Galinduste, kaj okcidente kun Galisancho kaj Éjeme. Ĝi distas 34 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.

Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.

La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj porkoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.

La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Salamanko

Notoj
-----

1. ↑   Nieto Ballester, Emilio (1997). *Breve diccionario de topónimos españoles*. Madrid:Alianza Editorial. ISBN 84-206-9487-8.
2. ↑  «Llorente Maldonado de Guevara, Antonio (2003). Toponimia salmantina. Edición compilada, ordenada y completada Rosario Llorente Pinto. Salamanca: Diputación de Salamanca. pp. 152 kaj 164». Arkivita el la originalo la 11an de Aprilo 2015. Konsultita la 23an de Januaro 2022.
3. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2017-07-19. Alirita 2022-01-23.
4. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 752950
* VIAF: 316733518
 |
**Komunista krimo** (pole: *zbrodnia komunistyczna*; laŭ kompreno de la leĝo de la 18-a de decembro 1998 pri la Instituto pri Nacia Memoro - Komisiono pri Juĝprocesa Punado de Krimoj kontraŭ Pola Nacio) – ago farita de funkciulo de komunista ŝtato en la periodo de la 17-a de septembro 1939 ĝis la 31-a de julio 1990, konsistanta en aplikado de reprezalioj aŭ aliaj formoj de la tuŝo de homrajtoj kontraŭ unuopulo aŭ homgrupo, aŭ lige al ilia apliko, estanta krimo laŭ la pola puna juro valida dum ĝia faro.

Nocio pri la komunista krimo elpuŝis de la jurista lingvo nocion pri stalinismaj krimoj, kiun oni uzis komence de esploroj ligitaj kun respondeco pro ilia faro.

Komunistaj krimoj estantaj laŭ internacia juro krimoj kontraŭ la paco, krimoj kontraŭ la homaro aŭ militkrimoj ne fortempiĝas.

Proponoj de eŭropaj reguligoj
-----------------------------

Soveta disidento poldevena Vladimir Bukovskij estis la unua, kiu diris pri reprezalia psikiatrio en Sovetunio kaj postulis prijuĝon de komunistaj krimoj simile al la Nurenbergaj procesoj.

En 2010 Litovio, Ĉeĥio, Latvio, Bulgario, Hungario kaj Rumanio proponis punigon de la neado de komunistaj krimoj garantii surnivele de la leĝo de Eŭropa Unio. Eŭropa Komisiono forĵetis la proponon.

Elektitaj ekzemploj
-------------------

2.11.1985: Pola studento Marcin Antonowicz mortis — batita en Olsztyn de funkciuloj de milico post montro de legitimilo de la Universitato en Gdańsk (Gdańsk estis tiutempe asociata kiel lulilo de demokrata opozicio)

Vidu ankaŭ
----------

* Amasaj komunistaj krimoj
* Maksim Litvinov, soveta diplomato juddevena sukcesinta foratentigi la mondon de la komunistaj krimoj kiel kolektivigo aŭ granda teroro
* La nigra libro de la komunismo
* NKVD-ordono n-ro 00485
* Masakro de Katin
* Masakro sur placo Tian An Men
* Senkomunismigo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Instituto pri Nacia Memoro - Komisiono pri Juĝprocesa Punado de Krimoj kontraŭ Pola Nacio
* Communist Crimes (hosted by the Unitas Foundation)
* Kakolewnica Forest Massacre
* "Not Only Katyn" by Ireneusz Sewastianowicz and Stanisław Kulikowski
* The Augustow Roundup Augustów-traserĉo
* Hitler vs. Stalin: Who Killed More? by Timothy Snyder
En la Nova Testamento estas inkluzivitaj sep epistoloj ne redaktitaj de Paŭlo de Tarso kaj kolektitaj sub la nomo de ***katolikaj epistoloj*** aŭ **universalaj epistoloj**. Eble tiu epiteto ŝuldas al la fakto ke ili ne estas adresitaj al preciza adresito, sed koncernas ĉiujn kristanojn. La aŭtoroj estas tradicie identigitaj en Petro apostolo, Sankta Johano la Evangeliisto, Jakobo kaj Judaso, (sed la preciza identigo de la lastaj du estas pli malfacila.)

Origeno de Aleksandrio, "Patro de la Eklezio" de la 3-a jarcento, inkluzivas ankaŭ la *epistolon de Barnabaso.*

Katolikaj Epistoloj
-------------------

* Epistolo al la hebreoj
* Epistolo de Jakobo
* 1-a epistolo de Petro
* 2-a epistolo de Petro
* 1-a epistolo de Johano
* 2-a epistolo de Johano
* 3-a epistolo de Johano
* Epistolo de Judaso

Epistoloj de Petro
------------------

Temas pri du epistoloj sen preciza adresitaro; la dua, krome, laŭ esploristoj, eble estas pseŭde atribuita.

Epistoloj de Johano
-------------------

Al Johano apostolo kaj evangeliisto oni atribuis tri epistolojn kiuj aldoniĝas al la Evangelio kaj al la apokalipso de li verkitaj laŭ tradicio..

Epistolo de Jakobo
------------------

De Jakobo estas konata nur tiu epistolo. La aŭtoro sin prezentas en la versego 1,1 kie "Jakobo, servisto de Dio kaj de la Sinjoro Jesuo Kristo". La identigo, tamen, malfacila ĉar en la Nova Testamento estas almenaŭ kvin posedantoj de tiu nomo.. Eble, ne temas pri Jakobo la pli aĝa "filo de Zebedeo", do frato de Johano, kiu estis la unua apostolo martirigita en 44 de Herodo ((Agoj, 12, 1-2).). Du eblaj hipotezoj, atribuas tiun epistolon al Jakobo la pli juna, "filo de Alfeo", alia apostolo, aŭ al Jakobo la Justulo, unu de la "fratoj" de Jesuo.

Epistolo de Judaso
------------------

Rilate Judason (oni vidu lin ne identigi kun "Judaso Iskarioto" kiu post sinmortigo estis anstataŭata de Sankta Matiaso), aŭtoro de epistolo de Judaso, valoras la sama noto uzita por Jakobo: ankoraŭ nun oni ne certas ĉu temas pri la apostolo Judaso Tadeo aŭ unu el la "fratoj" de Jesuo.

Notoj
-----

1. ↑  Kirsopp Lake, *The Apostolic Fathers*, London 1912, v. I.
2. ↑  William Barclay, *The letters of James and Peter*, 1975.

Vidu ankaŭ
----------

* Epistolo
* Jakobo la pli juna
* Jakobo la pli aĝa
* Paŭlaj epistoloj
* Fratoj de Jesuo
**Nagybaracska** [nadjbaraĉka] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Baja.

Preĝejo de Nagybaracska
* Areo: 38 km²
* Loĝantaro: 2450
* Poŝtkodo: 6527
* Telefonprefikso: 79

Situo
-----

Nagybaracska situas sur ebenaĵo, laŭ kanalo Danubo-Tiso-Danubo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Sombor. Danubo estas ne tro for. Troviĝas Hercegszántó (landolimo) 15, Baja 17, Mohács 19, Sombor 42, Kalocsa 59, Kecskemét 112, Szeged 118, Budapeŝto 177 km-ojn for.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1318 en formo *Barascha*. Dum la turkoj la vilaĝo ne senhomiĝis, dume alvenis serboj. En 1838 inundo okazis. En 1900 la vilaĝo nombris 4149 homojn, (3819 hungaroj, 253 germanoj, 1 serbo, 76 ceteraj). Inter 1918-1920 la serboj okupis la vilaĝon kaj kun la regiono formiĝis respubliko. En 1968 nova ponto konstruiĝis tra la kanalo.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* postbaroka katolika preĝejo omaĝe Emeriko (Hungario) de 1789, dum la 2-a mondmilito ĝi detruiĝis, poste rekonstruiĝis
* termala banejo
* iama branĉo de Danubo por fiŝkaptado
* skulptaĵo pri Sankta Roĥo de 1888
* skulptaĵo pri Sankta Triunuo de 1857

Famuloj
-------

En naskiĝis Sándor Nagy (verkisto).
**Neila de San Miguel** [NEJla desanmiGEL] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo *Neila de San Miguel* estas komprenebla etimologie kiel *N. de Sankta Mikaelo*.

Neila de San Miguel en la provinco Avilo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 7,89 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 65 loĝantojn. Ĝi perdis 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 101 km de Avilo, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun Sorihuela (Salamanko), Medinilla, San Bartolomé de Béjar kaj Becedas. Estas granda arbara naturo.

Historio
--------

En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. 

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Avilo

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 763017
 |
La Reformo de la Argentina Konstitucio en 1994 agnoskis la aŭtonomecon de la municipoj en Argentino, kiuj estis rajtigitaj por redakti siajn proprajn regularojn pere de la redakto de *Cartas Orgánicas Municipales* (municipaj regularoj) ene de la difinitaj limigoj determinitaj por ĉiu provinco.

Historio
--------

Ĝis 1994 la argentinaj konstituciistoj disputise ĉu la municipoj estu aŭtarkiaj aŭ aŭtonomaj. Ambaŭ sistemoj konsideras memregadon, sed aŭtarkiaj municipoj ene de regularo difinita de supera instanco dum aŭtonomaj municipoj rajtas ankaŭ redakti siajn proprajn regularojn. Jam el 1957, argentinaj provincoj ekagnoskis en siaj konstitucioj prezize la municipan aŭtonomecon kaj eĉ ties konstitucian rajton por redakti siajn proprajn regularojn. Decido de la 21a de marto de 1989 de la Supera Justictribunalo *Corte Suprema de Justicia de la Nación* (kazo Rivademar) defendis la rajton al aŭtonomeco municipa. Por decembro de 2010, 20 provincoj estis agnoskintaj en siaj konstitucioj la aŭtonomecon municipan, dum mankas la provincoj Mendoza kaj Santa Fe kiuj ne reformis ankoraŭ siajn konstituciojn post 1994 kaj tiu de Bonaero kiu faris ĝin sed sen obei la ordonon de la argentina Konstitucio kiu starigis en sia artikolo 123 la neceson respekti la municipan aŭtonomecon.

Atingo
------

Tiu municipa aŭtonomeco funkcias en la kampoj institucia, politika, administra, ekonomia kaj financa.

* Kategorio Aŭtonomaj Municipoj de Argentino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Nagui en Saint-Tropez (2015).
**Nagui Fam**, tiel nomata **Nagui**, estas animanto de radio kaj televido, produktisto kaj komediisto, naskiĝinta la 14an novembro 1961 en Aleksandrio.

Biografio
---------

Nagui naskiĝis la 14an novembro 1961 en Aleksandrio (Egiptio). Lia patro, Lofty Fam de grek-egipta deveno, estas profesoro de literaturo en Sorbono (specialisto pri Lamartine) kaj lia patrino, Colette Teitelbaum, de franc-itala deveno estas profesoro de franca, greka kaj latina.

Je la fino de la jardeko 1970, li partoprenis en pirataj radioj, notinde Radio Midi kaj Radio Vintimille.

En 1983, dudekdujaraĝa, li debutis en la televido *Tele Monte Carlo*, prezentante la elsendon *Club 06*, ĝis 1985.

En 1989, li alvenis en *TF1* por animi *Et puis quoi encore* (kaj kio ankoraŭ), sed li estis maldungita post kelkaj elsendoj.

En 1993, Nagui fondis *Air Productions*, sia societo de produktado, instalita en La Plaine Saint-Denis kaj ekis sur la kanalo *France 2*, muzikan elsendon, *Taratata*, kie li ricevas artistojn ludante siajn pecojn spektantare. Ĝi ricevis la *7 d'or* (7 de oro) de la plej bona muzika elsendo en 1995 kaj ankaŭ en 2000.

Ekde 2014, li prezentas sur France Inter, inter 11h kaj 12h30, la humuran elsendon *La Bande originale* (la originala bando), kun notinde Leïla Kaddour-Boudadi.

Honoraĵoj
---------

* Kavaliro de la *Arts et Lettres* (artoj kaj beletroj)..
* Kavaliro de la Nacia Ordeno de Merito

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑   ParisMatch (en franca). Arkivita el la originalo je 2011-09-16. Alirita 2016-08-29.
2. ↑  Décret du 13 novembre 2014 portant promotion et nomination

* Kategorio Nagui en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 566920
* VIAF: 321155042810272402252
* MBA: 7e48eb26-f35f-4766-9853-28c9cac8238b
 |