recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Loko de la provinco de Cáceres en Hispanio
**Casatejada** (Domo kun tegmento aŭ Domo de la familio Tejada) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Estas en la sama provinco almenaŭ 11 vilaĝoj havantaj en la nomo la strukturon "Casas de ...", tio estas "Domoj de ...", nome Casar de Cáceres, Casar de Palomero, Casares de las Hurdes, Casas de Don Antonio, Casas de Don Gómez, Casas de Millán, Casas de Miravete, Casas del Castañar, Casas del Monte, Casatejada kaj Casillas de Coria, kio rilatas al karaktero de feŭdismo dependigi etan vilaĝon el nobelulo, tiele almenaŭ en 3 el tiuj nomoj videblas la nomo de la nobelulo, nome Don Antonio, Don Gómez kaj Millán, dum la dependo en aliaj kazoj estas de urbo aŭ de teritorio, same tipa de feŭdismo.

La loĝantoj nomiĝas *castejaos*. La censita populacio en 2008 estis de 1.362 loĝantoj.

Situo
-----

Casatejada estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Campo Arañuelo, je altitudo de 272 m; tre proksime de Navalmoral de la Mata, plej proksima urbo kaj iom norde de Almaraz kaj de ties atomcentralo. La surfaco de ties teritorio estas de 111,82 km².

Ekonomio
--------

Agrikulturo kaj brutobredado.

Demografio
----------

| Demografia evoluo de Casatejada inter 1996 kaj 2007 |
| --- |
| 1996 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 |
| 1.338 | 1.277 | 1.305 | 1.319 | 1.344 | 1.264 | 1.240 | 1.324 | 1.324 | 1.341 | 1.354 |

Historio
--------

### Origino

Oni ne scias pri la fondo, sed oni scias, ke en 1571 ĝi estis la plej loĝata vilaĝo de la zono, konata kiel *Campana de la Mata* (Sonorilo). En 1635, dum la reĝado de Filipo la 4-a, oni klopodis la aĉeton de la juraj rajtoj disde Plasencia, sed tio malsukcesis kaj aĉetis la vilaĝon Pedro Valle de la Cerda, kaj pro tio kaj pro la sufero de la Sukceda Milito kiam komence de la 18a jarcento luktis 300 vilaĝanoj kontraŭ aŭstriaj trupoj, la populacio malpliiĝis. En la Milito de Hispana Sendependiĝo kontraŭ la francoj, la trupoj de Napoleono konkeris la vilaĝon, rabis la preĝejojn kaj detruis tri kvaronojn de la domoj. Krom tiaj militoj la malario helpis malpliigon de la populacio, kiu ne repliiĝis ĝis la 20a jarcento.

### Reĝa sidejo

Casatejada ricevus foje vizitojn de reĝoj, kaj pro tio ixgis kvazaŭ ŝtata ĉefurbo dum tempero. En 1515 estis tie Fernando la Katolika, kaj en 1710 Filipo la 5-a, dum la Sukceda Milito, kaj tie restis tri monatojn. La Palaco de *las Cabezas* estas ĉirkaŭata de anzinoj kaj korkokverkoj. Ĝi estis konstruita en 1876 de la una Markiso de Comillas por konverti ĝin en ĉaspalaceto. La strukturon formas tri novgotikaj domeroj. Ties eleganta bildo elstaras sur monteto kiu hegemonias super Campo Arañuelo ĉe la nova aŭtoŝoseo EX-A1 el Navalmoral de la Mata al Plasencia preter Casatejada. Ankaŭ renkontoj inter Francisco Franco kaj Juan de Borbón la patro de la aktuala reĝo Juan Carlos la 1-a okazis tie por prepari la remeton de la monarkio en Hispanio; tio okazis la 28an de decembro de 1954 kaj la 28an de marto de 1960.
La **Ajurana Sultanlando** (somale *Saldanadda Ajuuraan*, arabe سلطنة أجوران), literumita ankaŭ kiel **Ajuuraana Sultanlando**, kaj ofte simple kiel **Ajuranio**, estis somala islama imperio kiu regis super grandaj partoj de la Korno de Afriko en la Mezepoko. Pere de forta centralizita administrado kaj aggesema militado kontraŭ invadantoj, la Ajurana Sultanlando sukcese rezistis invadon de Oromoj el okcidento kaj de Portugaloj el oriento dum la militoj Gaal Madow kaj Ajuran-Portugala. Komercaj vojoj datantaj el antikvaj kaj komencaj mezepokaj periodoj de la maraj klopodoj de Somalio estis plifortigitaj aŭ re-establitaj, kaj eksterlanda komerco en la marbordaj provincoj floris per ŝipoj navigantaj al kaj el multaj regnoj kaj imperioj en Orienta Azio, Suda Azio, Eŭropo, Proksima Oriento, Norda Afriko kaj Orienta Afriko.

Notoj
-----

1. ↑   The History of Somalia. Alirita 2014-02-14.
2. ↑  Encyclopedia Britannica: Ajuran
3. ↑   Virginia Luling, Somali Sultanate: the Geledi city-state over 150 years, p. 17
4. ↑  Luc Cambrézy, Populations réfugiées: de l'exil au retour, p. 316
5. ↑  Mohamed Haji Mukhtar, "The Emergence and Role of Political Parties in the Inter- River Region of Somalia from 1947–1960, Ufahamu: Volume 17, p.98
6. ↑   Nation Shapes: The Story Behind the World's Borders. Alirita 2014-02-16.
La **Ajubidoj** (kurde: ایوبیان, Eyûbiyan) estis sunaisma dinastio de kurda origino centrita en Kairo kaj Damasko kiuj regis grandan parton de Mezoriento dum la 12-a kaj 13-a jarcentoj. La ajubida familio, sub la fratoj Ajubo kaj Ŝirkuho, originale funkciis kiel soldatoj por la zengidoj ĝis kiam ili iom post iom akiris sendependecon de ili sub Saladino, la filo de Ajubo. En 1171, Saladino proklamis sin sultano de Egiptio post disiĝo la Fatima kaliflando post la morto de Al-Adid. La ajubidoj pasigis la venontan jardekon lanĉanta konkerojn ĝenerale en la regiono kaj antaŭ 1183, la ajubida ŝtato inkluzivis Egiption, Sirion, pli nordan Mezopotamion, Hiĝazon, Jemenon, kaj la nordafrikan marbordon ĝis la limoj de nuntempa Tunizio. La plej granda parto de la Jerusalema reĝlando, konsistante el Palestino kaj Transjordanio falis sub la ajubidoj post ilia venko en la Batalo de Hatino en 1187. Tamen, la krucistoj reakiris kontrolon de la marbordo de Palestino en la 1190-aj jaroj.

Dum ilia relative mallongdaŭra regado, la ajubidoj spertis epokon de ekonomia prospero en la teritorioj kie ili administris kaj sub ĝia patroneco, la ajubidoj kondukis al la revigliĝo en intelekta agado en la islama mondo. Tiu periodo ankaŭ estis markita per ajubida procezo fortigi la sunaismon en la regiono per konstruado de multnombraj madrasoj (islamaj lernejoj) en iliaj gravaj urboj.

Sultanoj
--------

* Al-Kamil, 1177-1238

* Kategorio Ajubidoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351380
* GND: 118647466
* VIAF: 50018958
* NDL: 00576440
* NKC: jx20071024012
 |
**Ajita Kesakambalī** estis hindia filozofo de la 6-a jarcento a.n.e. atea kaj pra-materiisma, apartenanta al la movado Sramana. Ĝi estas konsiderata la unua konata verkisto pri materiismo en Hindio. Probable li estis samtempulo de Budho (fondinto de la religio budhisma) kaj de Mahavira (fondinto de la religio ĝajnisma). Ajita predikis la doktrinon de la *Ukĉedavana* (nuligo post la morto). Estis sekvanto de la skolo Lokâĝata fondita de Ĉarvaka. Ajita signifas "nekonkerita" aŭ "nevenkita", en la senco esti tre batalema dialektike.

Ajita Kesakambali estis unu de la kvin vaguloj al kiuj la reĝo Áĝata Ŝatru direktis skeptikisman demandon pri la profito ĉu evidenta (iela evidento, *pratiaksa*) aŭ reala (*samania*) fari la vivon de senhejma vagulo.

En la *Brahma-jala-sutra* oni asertas, ke la opinioj de Ajita estas *Ukĉedavana* (doktrino de la nuligo post la morto), ĉar li ne proponis vivesperojn postmortajn, nek vojon al savo. La granda kvanto de referencoj al ties doktrino en formo de refutoj devenaj de tiutempaj fontoj kaj deismaj kaj religiaj, komprenigas pri la forto de la materiisma movado tiutempe.

Bibliografio
------------

* Bhaskar, Bhagchandra Jain, Jainism in Buddhist Literature (Alok Prakashan, Nagpur, 1972)
* Chattopadhyaya, Debiprasad, Indian Philosophy (People's Publishing House, New Delhi, 1964, 7th Edition: 1993)
* Kosambi, DD, An Introduction to the Study of Indian History (Popular Prakashan, Mumbai, India, 1956)
* Kosambi, DD, The Culture and Civilisation of Ancient India in Historical Outline (Routledge & Kegan Paul, London, 1965)
* Ñāṇamoli, Bhikkhu (trans.) and Bodhi, Bhikkhu (ed.), The Middle-Length Discourses of the Buddha: A Translation of the Majjhima Nikāya (Wisdom Publications, Boston, 2001) ISBN 0-86171-072-X.
* Thanissaro Bhikkhu (trad.) Samaññaphala Sutta: The Fruits of the Contemplative Life (DN 2) (1997) rete tie.
* Walshe, Maurice O'Connell (trans.), The Long Discourses of the Buddha: A Translation of the Dīgha Nikāya (Wisdom Publications, Somerville, MA, 1995) ISBN 0-86171-103-3.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 734532
 |
**Colondannes** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 305 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

Geografio
---------

Colondannes etendiĝas sur 10,70 km², kaj havis 305 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 28 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Colondannes situas je alteco de 431 metroj.

Historio
--------

Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Colondannes apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Lucien Chaput, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Colondannes apartenas al la kantono de Dun-le-Palestel, kies ĉefurbo estas Dun-le-Palestel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Dun-le-Palestel
En la hebrea Biblio, **Cebaot** (hebree צְבָאוֹת) estas epiteto de Dio.

Uzo
---

La epiteto *Cebaot* estas uzita kiel Dia epiteto en 1-a libro de Samuel kaj en la libroj de la Profetoj. Ĝi ne estas uzita (krom kiel ordinara substantivo "armeoj") en la Torao, Libro de Josuo, aŭ Libro de Juĝistoj.

### Gnostikismo

En gnostikismo, *Cebaot* estas nomo de diaĵo, unu el la filoj de la Demiurgo.

Traduko
-------

La hebrea termino estis tradukita kiel Σαβαώθ *Sabaōth* en la Septuaginto. La Vulgato simile tradukiĝas ĝin kiel *Sabaoth*. La formo uzata en la Londona Biblio, kies hebrelingva parto estis tradukita de L. L. Zamenhof, estas *Cebaot*. En sia germanlingva traduko, Marteno Lutero uzis la formon *Zebaoth*.

En la angla Versio Rajtigita de la Reĝo Jakobo, la termino estis tradukita kiel *of hosts* "de armeoj".

Etimologio
----------

La termino צְבָאוֹת *ṣeḇāʾōṯ* estas, etimologie, pluralo de צָבָא *ṣāḇāʾ* "armeo".

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Cebaot en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Sabaoth (angle). *The Catholic Encyclopedia*.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 708646
 |
La **blazono de Ganao** formale estis oficialigita la 4-an de marto 1957, du tagojn antaŭ la ŝtata sendependiĝo de la Respubliko de Ganao, fare de la brita reĝino Elizabeto la 2-a. Ekde tiam ĝi estas la oficiala blazono de Ganao.

Ĝi montras bluan blazonŝildon, kiun verda georga kruco per oro rando dividas al kvar partoj. En la centro de la kruco videblas ora kuranta leono, simbolo de la uniĝinta reĝlando de Britio. Tiu bildigo simboligu la proksiman rilaton de Ganao al la Komunumo de Nacioj kaj al la uniĝinta reĝlando. La unua blazonŝilda kampo, heraldike supre dekstre, el vidpunkto de la rigardanto fakte maldekste, sur blua fono montras oran glavon, uzatan en tradiciaj ceremonioj. Krucigite kun ora bastono, kiu en la tradicia kulturo de Ganao nomatas *Okyeame* kaj estas signo de saĝo kaj kompreno de lingvoj, ĝi konsistigas andrean krucon. Tiu signo estu la simbolo de la regionaj registaroj de Ganao. La heraldike maldekstra supra panelo montras marbordan kastelon, la palacon de la ŝtata prezidanto, kiu situas ĉe la Golfo de Gvineo en Akro, kaj tiel simboligas la nacian registaron. En la tria blua kampo de la ŝildo, heraldike sube dekstre, el rigarda vidpunkto maldekstre, montratas kakaoarbo kun fruktoj, kiu simboligu la agrikulturan riĉon de la lando. La kvara kaj lasta kampo - heraldike sube maldekstre - montras orminejon en verda pejzaĝo sub blua ĉielo, por simboligi la landan riĉon de mineraloj.

Sur la ŝildo estas volvaĵo el ornamaj ŝnuroj de la tutafrikaj koloroj ruĝa-verda-oro, kiuj ankaŭ estas en la flago de Ganao. Sur ĝi videblas nigra kvinpinta stelo kun ora marĝeno, simbolo de la libereco de Afriko. Ĉi tiu simbolo same estas inkluzivigita en la nacia flago.

Kiel blazonposedantoj funkcias du oraj agloj, kiuj ambaŭ ĉe la kolo portas plian nigran stelon sur rubando en la naciaj koloroj. Ili staras sur ora bendo sur kiu legeblas la nacia devizo de Ganao en ruĝaj majuskloj: *FREEDOM AND JUSTICE* (angle, *"Libereco kaj justeco "*).

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Wappen Ghanas en la germana Vikipedio.* 

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Afriko |
| --- |
| Alĝerio • Angolo • Benino • Bocvano • Burkino • Burundo • Centr-Afrika Respubliko • Ĉado • Ebur-Bordo • Egiptio • Ekvatora Gvineo • Eritreo • Etiopio • Gabono • Gambio • Ganao • Gvineo • Gvineo Bisaŭa • Ĝibutio • Kameruno • Kabo-Verdo • Kenjo • Komoroj • Kongo Brazavila • Kongo Kinŝasa • Lesoto • Liberio • Libio • Madagaskaro • Malavio • Malio • Maroko • Maŭritanio • Maŭricio • Mozambiko • Namibio • Niĝero • Niĝerio • Ruando • Santomeo kaj Principeo • Sejŝeloj • Senegalo • Sieraleono • Somalio • Sud-Afriko • Sudano • Suda Sudano • Svazilando • Tanzanio • Togolando • Tunizio • Ugando • Zambio • Zimbabvo |  |
| Aliaj regionoj | Ceuta kaj Melilla • Kanariaj Insuloj • Madejro • Majoto • Reunio • Somalilando • Sankt-Helena • Ceuta |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Ganao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **blazono de Libano** (arabe شعار لبنان) similas al la flago de Libano: ambaŭ konsistas el po ruĝa strio supre kaj malsupre, envolvante mezan blankan strion. Centre bildiĝas la silueto de verda lebanona cedro. Precipa diferenco de la flago estas, ke en la blazono la tri strioj ne horizontalas, sed oblikvas. Plia detaleto estas ke en la flago la silueto de la lebanona cetro tuŝas ambaŭ ruĝajn striojn, kaj en la blazono nur preskaŭ tuŝas ilin.

Kaj la flago kaj la blazono estis dizajnitaj por esti neŭtralaj ŝtataj simboloj, ne aliancitaj al ajna religia grupo de la ŝtato Libano. La ruĝaj strioj simbolas la puran sangon verŝita por la liberigo - krome ruĝis la uniformoj de la libana legio dum la Unua Mondmilito. La blanka strio simbolas pacon, kaj la blankan neĝon kovrantan la montojn de Libano. La verda cedro simbolas senmortecon kaj konstantecon kaj ĝi estas fama pro mencio en la Biblio.

Kvankam la flago kaj blazono ekzistas nur ekde duona jarcento, la arbo ĉe la centro de la flago - la Cedro de Libano - estis emblemo de la lando ekde la tempo de la reĝo Salomono, antaŭ preskaŭ 2 000 jaroj. Specife, la cedro estas la simbolo de la kristana komunumo maronitoj de la lando. Ĝi unue ekaperis sur flago en 1861 kiam Libano estis parto de la Otomana Imperio.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Azio |
| --- |
| Afganio • Armenio • Azerbajĝano • Bangladeŝo • Barejno • Barato • Birmo • Brunejo • Butano • Ĉinio • Filipinoj • Indonezio • Irako • Irano • Israelo • Japanio • Jemeno • Jordanio • Kamboĝo • Kartvelio • Kataro • Kazaĥio • Kipro • Kirgizio • Kuvajto • Laoso • Libano • Malajzio • Maldivoj • Mongolio • Nepalo • Nord-Koreio • Omano • Orienta Timoro • Pakistano • Palestino • Rusio • Sauda Arabio • Singapuro • Sirio • Sri-Lanko • Sud-Koreio • Taĝikio • Tajlando • Tajvano • Tibeto • Turkmenio • Turkio • Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj • Uzbekio • Vjetnamio |  |
| Aliaj regionoj | Abĥazio • Honkongo • Makao • Montara Karabaĥo • Sud-Osetio |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Libano en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Blazono de Malsupra Saksio** estas nuntempa oficiala blazono de la germana federacia lando Malsupra Saksio. La blazono ankaŭ estas elmontrita sur la ŝtatflago de Malsupra Saksio. La bildo de karakteriza blanka ĉevalo sur ruĝa fono - la **"saksa virĉevalo"** estas uzata ekde la 14-a jarcento.

triboj dum la 5-a jarcento (Saxoni=Saksoj)
Ĝi referencas al pli malnova emblemo de la frumezepoka Duklando Saksio kaj de la ĝermana tribo saksoj, kiuj *ne* loĝis en la nuntempa regiono Saksio, sed en vasta teritorio inter Jutlando norde ĝis iom norde de la rivero Rejno sude: grandaj partoj de tiu historia teritorio poste korespondis al la kultura regiono Vestfalio kaj al la diversaj ŝatoj el kiuj elkreskis la nuna federacia lando Malsupra Saksio, kaj sekve la "saksa virĉevalo" krom en la flago de Malsupra saksio ankaŭ aperas kiel simbolo de la regiono Vestfalio en la blazono de la pli suda federacia lando Nordrejn-Vestfalio.

La "saksa virĉevalo" en aliaj blazonoj, historie ligitaj al la triboj saksoj
----------------------------------------------------------------------------

* la historia blazono de Vestfaliola historia blazono de Vestfalio
* la nuna blazono de Nordrejn-Vestfaliola nuna blazono de Nordrejn-Vestfalio
* la flago de la graflando Kent en Angliola flago de la graflando Kent en Anglio
* blazono de la nederlanda regiono Twente (Twentse Ros)blazono de la nederlanda regiono Twente (*Twentse Ros*)
* blazono de la Savoja dinastioblazono de la Savoja dinastio
* blazono de la distrikto Duklando Lauenburgblazono de la distrikto Duklando Lauenburg

Notoj
-----

1. ↑  En la nuna blazono de Nordrejn-Vestfalio, la blanka rivero sur verda fono reprezentas la riveron Rejno kaj la regionon Rejnlando, la ruĝa rozo sur blanka fono sube la eksan ŝtaton Lipo.

* Kategorio Blazono de Malsupra Saksio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Duoninsulo Triunuo** estas la ekstrema norda parto de la Antarkta duoninsulo. Ĝi etendas nordorienten por proksimume 130 km (81 mejl.) al Kabo Dubouzet de imaga linio liganta la pinton de la Kabo Kjellman ĉe la nordokcidenta marbordo kun Kabo Longing sur la sudorienta marbordo.

Ĝi unue estis vidita la 30an de januaro 1820 de Edward Bransfield, ŝipestro, Reĝa Mararmeo, tuj post lia mapado de la lastatempe malkovrita Sudaj Ŝetlandaj Insuloj proksime. En la venonta jarcento al la eltrovaĵo de la duoninsulo, diagramfaristoj utiligis diversajn nomojn (Triunua Tero, Palmera Tero, kaj Tero de Ludoviko Filipo) por tiu parto de ĝi, ĉiu nomo havante iun historian meriton. La rekomendita nomo venas de "Trinity Land", donita fare de Bransfield dum 1820 en verŝajna rekono de la Entrepreno de Triunuo House, la historia mara pilotoficejo de Britio, kvankam la preciza aplikiĝo de li ne estis identigita kun certeco kaj estas demandoj pri malsamaj interpretoj fare de antarktaj historiistoj.

Bazo Esperanza (hispane *Base Esperanza*, trad. Bazo de Espero) estas argentina civila esplorbazo situanta en la Golfo Espero ĉe la pinto de la Duoninsulo Triunuo, en Lando de Graham. La bazo estas unu el la nuraj du civilaj setlejoj sur la kontinento (la alia estante la ĉilia *Villa Las Estrellas*).

Eroj
----

* Golfo Espero

Mapo
----

* Trinity Peninsula. Arkivigite je 2015-09-23 per la retarkivo Wayback Machine Scale 1:250000 topographic map No. 5697. Institut für Angewandte Geodäsie and British Antarctic Survey, 1996.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Composite Gazetteer of Antarctia – ID 14958: Trinity Peninsula
La **Duonlaneca porkino**, **Duonlaneca aprino** aŭ en la itala origine *scrofa semilanuta* estas mitologia besto, la simbolo de la urbo de Milano antaŭ la epoko de la komunumo.

La bareliefo de la Duonlaneca porkino  
Palazzo della Ragione
Laŭ la legendo la fondinto de Milano estis la kelta Belloveso, kiu trapasis la Alpojn kaj la teritorion de la Eduoj por atingi la Padan Ebenaĵon.

Belloveso vidis en la loko indikita de diino en sonĝo, porkinon aŭ aprinon kiu havis la specifecon de tre longa hararo en la antaŭa parto de la korpo (scrofa *semilanuta*).

La kelta estro decidis tie konstrui sian urbon kaj nomigi ĝin *Mediolanum*, tio estas "semilanuta" (*medio-lanum*, duonlaneca).

Laŭ tiu legendo, kaj la dediĉo de la urbo de Milano al tiu porkino, observeblas ankoraŭ, en la placo Mercanti en Milano, unu bareliefo kiu prezentas la beston, en kapitelo de la Palazzo della Ragione. La sama besto estas prezentata en blazono de la interna korto de la Palaco Marino.

Vidu ankaŭ
----------

* Fondo de Milano
* Belloveso
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Duonligna periljo** |
| --- |
|  |
| Perilla frutescens*Perilla frutescens* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | dukotiledonoj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | lamialoj *Lamiales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | lamiacoj *Lamiaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | periljo *Perilla* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Dunomo |
| ***Perilla frutescens***(L.) Britton, 1894 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Duonligna periljo  |

 |
| v • d • r |

**Duonligna periljo** (science ***Perilla frutescens***) estas specio de periljo kultivata por spicado aŭ peklado. Estas ĉefe du varioj: latine "*P. frutescens*" ("olea periljo", aŭ "sovaĝa sesamo") kaj "*Perilla frutescens* var. *crispa*" ("*shiso*" konata en Japanio kaj parte en Usono). Ĝi aspektas simila al urtiko.

*P. frutescens*
---------------

Olea periljo.
### Vortodeveno

Ĉi tiu vario havas malsaman odoron kun la sura. Ĝi estas nomata **olea periljo** kaj uzebla kiel periljoleo.

### Koreio

En la korea la priljo estas nomata *deulggae* (들깨, "sovaĝa sesamo") aŭ *Ggaenip* (깻잎, "sesama folio").

* Kimĉio
* *Samgyeopsal* - Kradrostado de porko per perilja *ssam* (쌈, "envolvi per io").

### **Japanio**

En la japana tio estas nomata *egoma* (荏胡麻). La folioj kutime ne estas uzataj, sed la semoj estas uzataj kiel sezamoj (japane 胡麻, *goma*).

*P. frutescens* var. *crispa*
-----------------------------

### Vortodeveno

Floranta branĉo de var. crispa , en Pekino
Duonligna periljo estas konata en Orientazio per ĉina vorto 紫蘇 (lit. "purpura revivo") prononcata kiel *zǐsū* en la ĉina, *shiso* en la japana kaj *tía tô* en la vjetnama.

Onidire, la ĉina vorto venis el la rakonto ke junulo en Lŭojango en la Orienta Han-dinastio toksiĝis tromanĝinte krabojn. Kiam li estis mortonta, fama kuracisto Hua Tuo kuracis lin per purpura herbo dekoktita. Oni komencis nomi la herbon 紫蘇 ĉar ĝi estas purpura kaj revivigis homon.

### Japanio

* Suŝio - kutime kun verda periljo
* Saŝimo - verda
* Tempuro - verda
* Peklita umeo - purpura periljo
* *Ochazuke* - butonoj de periljoj

### Ĉinio

* Ĉina tradicia medicino
* ofte kun fiŝa kuirarto

### Vjetnamio

* *Cháo* (rizkaĉo kun porkpiedoj)
* *Xa lát* (salato)
* *Canh* (supo)

Referencoj
----------

1. ↑  PIV 2005
2. ↑  New York Times angle

* Duonligna periljo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Duonligna periljo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Duonligna periljo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
La **Duoninsulo Jamalo** (ruse *полуостров Ямал*) estas duoninsulo en pleja nordo de Rusio, en la Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto de nordokcidenta Siberio, kiu formas la plej nordan parton de kontinenta Eŭrazio.

Ĝi etendas ĉirkaŭ 700 km kaj kuŝas inter la Karaa Maro, la Golfo Bajdarackaja okcidente, kaj la golfo de la estuaro de la rivero Obo oriente.

Fakte estas tri sinsekvaj duoninsuloj sude de la Karaa Maro, nome de okcidento orienten Duoninsulo Jamalo, Duoninsulo Gidano kaj Duoninsulo Tajmir.

La Duoninsulo Jamalo konsistas ĉefe el ĉiamfrosta grundo kaj estas geologie tre juna loko — kelkaj areoj estas malpli ol dek mil jarojn aĝaj. Ĉi tie troviĝas la tre grava Jamala naftogasa distrikto, kie ekzemple situas la Ĥarasaveja minejo.

Ĝi estas tradicia teritorio de boacoj.

Klimato
-------

Klimaton de la duoninsulo influas varmaj aermasoj, alvenantaj de la Atlantiko, kaj tiuj malvarmaj alvenantaj de la polusaj areoj. Tio kaŭzas grandan diferencon de temperaturoj kaj ventoj. Interpuŝiĝo de tiuj aermasoj kaŭzas grandan kvanton de precipitaĵoj, neĝaj buranojnen kaj glaciiĝo de ĉebordaj areoj.

La plej malvarmaj monatoj estas januaro, februaro kaj marto kun averaĝaj monataj temperaturoj -24 ĝis -26 °С, la plej varmaj estas julio kaj aŭgusto kun averaĝaj monataj temperaturoj +5 ĝis +6 °С. Por la meteostacio Tambejo averaĝa nombro de tagoj kun temperaturo sub 0 °С estas 258 tagoj. La plej alta temperaturo iam registrita estas 30 °С, la plej malalta -50 °С. Somero estas mallonga kaj malvarmeta, nokte temperaturo ofte falas sub 0 °С. La plej varma monato estas aŭgusto, kiam maksimuma aera temperaturo atingas +9 ĝis +11 °С.

Vintre dominas la sudaj kaj sud-orientaj ventoj, somere — la nordaj. La plej ventaa sezonoj estas aŭtuno kaj vintro. En tiuj periodoj estis registrita la maksimuma ventorapideco 110 km/hore. Somere ĝi povas atingi 70 km/hore, sed tio okazas unufoje je 50 jaroj. La maksimuma registrita ventorapideco super la Karaa maro estas 140 km/hore.

Neĝotavolo ĉe akvodislimoj estas malgranda (0,4 m), en malpli altaj partoj de reliefo superas 2-3 m. Daŭra neĝotavolo establiĝas en oktobro, degelo komenciĝas en junio.

Averaĝa kvanto de precipitaĵoj estas 320-350 mm jare. Plejparto de ili falas de junio ĝis septembro.

Referencoj
----------

1. ↑   Ямал СПГ: природно-климатические условия (ruse). LNGas.ru. Arkivita el la originalo je 2017-04-01. Alirita 2017-04-01.

* Kategorio Duoninsulo Jamalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 395086
* GND: 4072996-5
* VIAF: 315129271
* NKC: ge743827
 |
**Arno Kompatscher** naskiĝis en Völs am Schlern (itale: Fie allo Sciliar) la 19-an de marto 1971. Li estas la nuna registarestro de Sudtirolo, elektita la 9-an de januaro 2014. Dum la jaroj 2005 - 2013 li estis urbestro de sia komunumo kaj prezidanto de la *unuiĝo de sudtirolaj komunumoj*.

Vivo
----

Arno Kompatscher estas la kvina kaj plej juna filo de Walter Kompatscher (forĝisto kaj urbestro) kaj de Elisabeth Rott (akuŝistino). Post la abiturienteksameno en scienca liceo de Bolzano li plenumis militservon en la itala armeo kaj studis juron en la universitatoj de Innsbruck kaj Padovo. Dum siaj studjaroj li laboris en la patra metiejo kiel ladisto kaj forĝisto. Post la fino de siaj studoj, dum unu jaro li laboris kiel instruisto pri juro kaj ekonomio en lernejo de la provinca ĉefurbo Bozen.

En la jaroj 1998-2004 li direktis la oficejon pri juraj aferoj kaj kontraktoj en komunumo de Kastelruth.

En 1995 li edziĝis kun Nadja Ahlbrecht kaj kune ili havas ses gefilojn naskitajn inter 1993 kaj 2012.

Politika kariero
----------------

En la jaro 2000 Kompatscher estis elektita al la komunuma konsilantaro de la komunumo Völs am Schlern kaj iĝis membro de la konsilantaro de la distriktaj komunumoj. En la jaro 2005 li estis elektita kiel urbestro de sia hejma komunumo. Ek de 2011 ĝis 2013 li estis ankaŭ prezidanto la *unuiĝo de sudtirolaj komunumoj*.

En la provincaj balotoj de la 27-a de oktobro 2013 li kandidatiĝis kiel ĉefkandidato de la Sudtirola Popola Partio (*Südtiroler Volkspartei SVP*) kaj estis elektita kun 81.107 personaj preferoj. La 9-an de januaro 2014 la sudtirola provinca konsilantaro elektis lin kiel registarestro.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Arno Kompatscher en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retpaĝaro


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 466105
* GND: 1160985421
* VIAF: 315102943
* SUDOC: 22578419X
* ICCU: VEAV527815
 |
NASA satelita foto de la Duoninsulo Otago kaj la Haveno Otago. La urbo Dunedin estas situanta ĉe la istmo sube maldekstre.
La **Duoninsulo Otago** estas longa, monteta terpeco formata ĉe la plej orienta parto de Dunedin, Novzelando. Ĝi estas de vulkana deveno, kaj formas muron el erozia valo kiu nune formas la lokon por la Otago Haveno. Tiu duoninsulo kuŝas sudoriente de la Otago Haveno kaj iras paralele al la ĉeftero dum 20 km, kaj maksimuma larĝo de 9 km. Ĝi estas kunigita al la ĉeftero je ties sudokcidenta pinto pere de mallarĝa istmo ĉirkaŭ 1.5 km larĝa.

La ĉeurbo de Dunedin estas en la okcidenta pinto de la duoninsulo, kaj sep urbetoj kaj komunumoj kuŝas ĉe la havena bordo. La majoritato de la lando estas dise kaj malabunda loĝata kaj okupita de deklivaj malfermaj paŝtejoj. La duoninsulo estas hejmo de multaj specioj naturaj, ĉefe marbirdoj, fokoj, kaj pingvenoj, kaj kelkaj ekoturismaj negocoj funkcias en la areo.

Geografio
---------

La duoninsulo estis formata samtemoe kiel la montetoj kiu estas antaŭ la haveno, kiel parto de granda, delonge ekstingita, vulkano. Kelkaj el la pintoj de la duoninsulo, ĉefe la taŭge nomata Haveno Kono, klare montras tiujn vulkanajn originojn en sia formo. Tiuj rokoj konstruiĝis antaŭ 13 kaj 10 milionoj da jaroj.

Multo de la duoninsulo estas dekliva monteta kamparo, kun plej altaj pinktoj en Monto Charles (408 m), Harbour Cone, kaj Sandymount, New Zealand. Estas du tajdaj insuletoj ĉe la Pacifika marbordo de la duoninsulo, nome Hoopers kaj Papanui. Inter ili estas la ĉeftero de la Kabo Saunders. Najbaraj naturaj eroj estas la 250-m altaj klifoj de Lovers' Leap kaj The Chasm.

* Kategorio Duoninsulo Otago en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Máté Haubner** [haŭbner], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Haubner Máté** estis hungara pastro, luterana episkopo.

Máté Haubner  naskiĝis la 19-an de septembro 1794 en Veszprém (urbo). Li mortis la 12-an de septembro 1880 en Sopron.

Biografio
---------

Máté Haubner lernis teologion en Sopron, poste li plulernis en Jena. Hejmenveninta li estis ĉefamilia edukisto 3 jarojn. Li komencis sian pastran karieron en 1821 en Városszalónak (nun en Aŭstrio). Ekde 1829 li estis pastro en Győr, kie baldaŭe li estis eklezia notario, fine eĉ episkopo. Li entuziasme apogis la hungaran revolucion en 1848, tial poste li ricevis plurjaran malliberon, poste polican kontroladon. En 1856 li ricevis permeson por esti pastro en Nagygeresd. En 1860 kunsido en Kőszeg deklaris tion, ke la episkopo estas Máté Haubner. En 1866 li abdikis pro la maljuneco. Li postrestis edzinon kun filo.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* ’’Részvételre buzdítás egy magyar egyházi és oskolai Journalra…’’ (1832)
* ’’Halotti beszéd, melyet Első Ferencz apost. magyar király...’’ (1835)
* ’’A protestáns keresztyének lelki szabadsága’’ (1843)
* ’’Egyházi szent beszéd, melyet megboldogult gróf Széchenyi István…’’ (1860)

Memorigiloj
-----------

Parko en Veszprém prenis la nomon Haubner Maté.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2014-08-19 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio[*rompita ligilo*]
* hungarlingva biografio

* Kategorio Máté Haubner en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 492310
* GND: 1011618427
* VIAF: 170669547
* ISNI: 0000 0001 1972 1957
 |
**Mátyás GYÓNI** [mAtjAŝ djOni], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gyóni Mátyás** estis hungara historiisto, profesoro, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1948). Lia kuzo estis Géza Gyóni.

Mátyás Gyóni  naskiĝis la 18-an de decembro 1913 en Budapeŝto. Li mortis la 28-an de septembro 1955 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Mátyás Gyóni frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1935-1939, poste li ekinstruis en gimnazio de Aszód. Baldaŭe li instruis en historia instituto, ekde 1950 jam en la universitato. En 1953 li iĝis katedrestro. Li okupiĝis precipe pri Bizanco, Hungarujo kaj Rumanio. Post 2 jaroj li sinmortis, ĉar li ne povis suferi la tiaman politikan etoson.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Magyarország és a magyarság a bizánci források tükrében* (Hungarujo kaj la hungareco en speguloj de fontoj de Bizanco), (1938)
* *A legrégibb vélemény a román nép eredetéről* (La plej malnova opinio pri fondo de la ruman popolo), (1944)
* *A legkorábbi magyar-bizánci házassági kapcsolatok kérdéséhez* (Al la plej fruaj geedzaj rilatoj hungaraj-bizancaj) (1947)

Fontoj
------

* biografio kun foto
|  |  |
| --- | --- |
| Helppaĝo pri apartigiloj | **Ĉi tiu paĝo estas apartigilo: listo de artikoloj kun sama aŭ preskaŭ sama titolo.**
Se vi venis ĉi tien per ligilo en artikolo, bonvolu direkti tiun ligilon rekte al la celita paĝo. |

**Frakcio** estas vorto plursignifa. En politiko frakcio povas esti parto de partio aŭ grupo en parlamento, simile en religiaj aŭ aliaj komunumoj. En la Esperanto-movado oficialajn frakciojn havas SAT. Apartan signifon la vorto havas en matematiko. La rajto de frakciigo permesas al la aliĝintoj de organizo (sindikato, asocio, politika partio) krei frakciojn ene de ĝi, tio estas de sin arigi ĉirkaŭ idealoj, praktikoj aŭ karismaj roluloj, por, ene de tiu organizo, esti pli bone identigebla, progresigi siajn ideojn kaj prezenti sin al la internaj elektoj, kiel la kongresoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Frakcio en politiko, kiel grupo en parlamento
* Frakcio en la Eŭropa Parlamento
* Frakcio en matematiko


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Friedrich Chrysander
**Karl Franz Friedrich Chrysander** (naskiĝis la 8-an de julio 1826, mortis la 3-an de septembro 3 1901) estis germana muzikhistoriisto, muzikkritikisto kaj eldonisto, kies eldono de la verkoj de Georg Friedrich Händel kaj eseoj pri multaj aliaj komponistoj donis al li la renomon esti pioniro de la muzikscienco en la 19-a jarcento.

Biografio
---------

Naskita en Lübtheen en la grandduklando Meklenburgo-Schwerin, Chrysander estis filo de muelisto. En 1853 li doktoriĝis pri filozofio en la universitato de Rostock. Liaj studoj fokusiĝis pri muziko, kaj li komencis profesie eldoni muziknotojn de klasikaj komponistoj, parte de de la verkoj de Georg Friedrich Händel. Krome, li interalie konatiĝis pro remalkovro kaj aĉeto de la originala notaro de la *Meso en B minora* de Johann Sebastian Bach, kiun li malavare je sama prezo pluvendis al la Reĝa Biblioteko en Berlino. Alia fokuso estis, en kunlaborado kun Johannes Brahms, eldonado de la kolektita notaro de klavicena muziko de François Couperin la Aĝa, eldonita de 1871 ĝis 1888. Li mortis en *Bergedorf*, tiam memstara komunumo, kiu nun estas parto de Hamburgo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Friedrich Chrysander en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Friedrich Chrysander en Vikifontaro (Universala biblioteko)

* Informoj pri Friedrich Chrysander en katalogo de la Germana Nacia Biblioteko (germane)
* plena teksto de lia biografio pri F. G. Händel (germane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 536344
* GND: 118816098
* LCCN: n82006552
* VIAF: 59212339
* ISNI: 0000 0001 1027 6666
* LIBRIS: 305654
* SUDOC: 050635468
* BNF: 12842429z
* NLA: 35354598
* BIBSYS: 90949517
* NKC: jn20040202028
* ICCU: RMLV063560
* BNE: XX888151
 |
**Friedrich Christoph PERTHES** (naskiĝinta la 21-an de aprilo 1772 en Rudolstadt, mortinta la 18-an de majo 1843 en Gotha) estis germana eldonisto. Li estis la nevo de Justus Perthes.

Vivo
----

En 1787 li iĝis lernoknabo en la Böhme-librovendejo en Lepsiko kaj en 1793 helpanto ĉe la Librovendejo *B. G. Hoffmannsche Buchhandlung* en Hamburgo. Samloke li malfermis en 1796 specialan librovendejon, en kiu iĝis poste lia posta bofrato Johann Heinrich Besser. Dume Besser gvidis la specialan vendadon sole, Perthes pli kaj pli specialiĝis pri eldonado. Li ekkontaktis multajn fakulojn de diversaj sciencoj, ekz. la postan bopatron Matthias Claudius aŭ la fratojn von Stolberg. En 1813 li naciieme ekestris ribelulojn en Hamburgo kontraŭ la francaj okupantoj, proskribitis kaj kunkampanjis poste en nordokcidenta Germanujo. Estante membro de la hansa direktorio kaj deputito li peris en la ĉefa komandejo de la aliancanoj en Frankfurto ĉe Majno la reakiron de la liberecrajtoj de la hansaj urboj. Kiam li revenis Hamburgon, post sukcesa venko super la francoj, li trovis sian firmaon detruita; sed li povis repagi ĉiujn ŝuldojn ĝustatempe.

Krome li engaĝiĝis en la loka potlitiko. Post la morto de la unua edzino li eksetlis en Gotha dediĉonte sin al la prieldonitaĵa komercado. La vendejon en Hamburgo li lasis al la bopatro Besser kaj al ties bofrato Johann Heinrich Wilhelm Mauke.

Grava entrepreno de Perthes estis la pretigo de libro de Heeren kaj Ukerts »Geschichte der europäischen Staaten«, por kies finfarado li sukcese laborigis la plej spertajn historiistojn: laboro pri ĝi reprenitis en 1875 sub la gvidado de W. von Giesebrecht, poste fare de K. Lamprecht.

Graveco kaj firmaa sorto
------------------------

Inter la germanaj eldonistoj Perthes estis vera aŭtoritato. Li laboris sur la kampoj de reeldonado, pripresa leĝdonado kaj reestablo de la Borsa societo. Lian biografion verkis la filo Clemens Theodor Perthes, poste plibonigite fare de W. Baur, (1879), O. Berdrow (Gotha 1896), O. Adler (»Friedrich und Karoline Perthes«, Leipzig 1900).

Postmorte la de li fondita eldonejo estis tenadata - sub la nom »Friedrich Perthes« fare de la filo Andreas (1813-1890)kiu en la 1.1.1840 starigis en Gotha propran firmaon »Friedrich und Andreas Perthes«. Ambaŭ eldonejoj kunfandiĝis en 1854 sub la nomo "Friedrich Andreas Perthes". En 1874 transprenis la tuton la filo Emil. Ekde 1889 ĝi estis en posedo de akcia kompanio.

Fonto
-----

Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 15. Leipzig 1908, p. 626, kio legeblas tie ĉi interrete.

* Kategorio Friedrich Christoph Perthes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 579160
* GND: 118790471
* LCCN: nr94039886
* VIAF: 62344889
* ISNI: 0000 0001 0979 6074
* SUDOC: 07445546X
* BNF: 12907141j
* NKC: osd2011664496
 |
Crvenka situas en la mapo en la verda municipo
Urbocentro de Crvenka
Katolika preĝejo de Crvenka
**Crvenka** (serbe *Црвенка*, hungare *Cservenka*, germane *Rotweil*) estas urbo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Okcidenta Baĉka** en municipo de Kula. La nomo bulgare signifas: ruĝobrika konstruaĵo.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 10150[*kiam?*]
* Poŝtkodo: 25220
* Telefonprefikso: 25
* Aŭtokodo: SO

Situo
-----

Crvenka situas sur ebenaĵo, laŭ kanalo Danubo-Tiso, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Sombor-Vrbas, krome laŭ fervojo Subotica-Odĵaci. Kula troviĝas 8 km-ojn for.

Historio
--------

La plej frue keltoj, romianoj kaj slavoj vivis tie. Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post 1389 rifuĝintaj serboj alvenis. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1785 germanoj refondis la komunumon. En 1910 loĝis en Cservenka 7674 da homoj, (germanoj 6861, hungaroj 708). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, al distrikto de Kúla, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. Poste la germanoj estis deportitaj. En 2002 loĝis en Crvenka 10 153 da homoj, (serboj 7264 (72 %), montenegranoj 1313 (13 %), hungaroj 493 (5 %), kroatoj 183 (2 %) kaj aliaj). En la budapeŝta telefonlibro en 2008 11 personoj havas nomon Cservenka.

Vidindaĵoj
----------

* katolika preĝejo omaĝe al Koro de Jesuo
* ortodoksa preĝejo

Famuloj
-------

En la iama Cservenka naskiĝis:

* hungara ministro Károly Beregfy
* hungara iĥtiologo János Károli.
Iama fabriko de la Cruz del Campo. Avenuo de Andaluzio, Sevilo.
**Cruzcampo** estas marko de biero kreita en Sevilo, Andaluzio, Hispanio, en 1904. En 1991 ĝi estis akirita de *Guinness Brewing Worldwide* kaj, ekde la jaro 2000, ĝi apartenas al la nederlanda bierkompanio *Heineken International*, pere de ties filio *Heineken España S.A.*.

*Heineken España*, produktanto de Cruzcampo, posedas fabrikojn en la provincoj Sevilo, Madrido, Ĥaeno kaj Valencio

Iama botelo de "La Cruz del Campo".
La dekomenca fabriko estis en la oriento de la urbo, proksime de templeta krucmonumento konata kiel *la Cruz del Campo* (la kruco de la kamparo), ĉar tiam ĝi estis tiom for de la urbo. Tiue templeto inspiris la nomon de la kompanio. La instalaĵojn oni kompletigis en 1904.​ Oni elektis Gambrinus, rolulo de la ĝermana mitologio kaj bieremulo, por ornami la botelojn kaj identigi la markon. 

Post la pinto de turismo en Hispanio kaj la pliigo de bierpeto anstataŭ vino la entrepreno ege kreskiĝis. En 2004 en la fabriko sevila laboris jam 700 dungitoj.​ 

En 2004 Cruzcampo estis jam unu de la 10 bieroj plej venditaj de Eŭropo kaj oni eksportis ĝin al pli ol 30 landoj.

En 2008 Heineken malfermis sian novan fabrikon ekster Sevilo, sudoriente de la urbo. La plej malnova parto de la origina fabriko, nuntempe ĉirkaŭita de loĝejaj kvartaloj, konserviĝis kiel ekzemplo de industria arkitekturo de komenco de la 20-a jarcento. La antikva fabriko estas nun hejmo de la sidejo de Heineken España S.A. de la Gastolernejo Gambrinus kaj de la Fondaĵo Cruzcampo. Tiu konstruaĵo estas ĉe la Avenuo de Andaluzio, kruce kun la Avenuo El Greco kaj kun la Avenuo *de la Cruzcampo*.

Referencoj
----------

1. ↑  «Cocina en Andalucía». Heineken España. 2009.
2. ↑   Manuel Sánchez Pérez kaj aliaj (2006). *Casos de márketing y estrategia*. UOC.
3. 1 2   Reyes Rincón (22a de marto 2004). «La cerveza del siglo». El País.
4. ↑   Javier Compás (19a de junio 2014). «La mayor fábrica de cerveza de Europa está en Sevilla». El Correo de Andalucía.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Cruzcampo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* oficiala retejo de Cruzcampo
* oficiala retejo de la grupo Heineken España

* Kategorio Cruzcampo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Cruzcampo en la hispana Vikipedio.*
Dosiero:TransmetaCE.gifdekstra
Pri la temo estas Portalo:Komputilo

**Crusoe SE** - familio de procesoroj far firmao Transmeta. La procesoroj estis prezentitaj 6 januaro de 2003. La titolo estas deĉifrata *Crusoe Special Embedded processors*. La procesoroj estis destinataj por enkonstruitaj sistemoj.

Kerno TM5500 **Crusoe SE** estas speciala versio de Crusoe TM5400. **Crusoe SE** estas projektita laŭ arkitekturo sistem-sur-ico kun enkonstruita norda ponto. La procesoroj havas staplojn L1 kaj L2 po 128 Kb kaj 256 Kb. La icoj povas funkcii kun ĉefmemoro SDRAM kaj DDR SDRAM. La kristaloj estas fabrikataj laŭ 0,13 mkm teknologio kaj korpusigataj en BGA.

La procesoroj estas fabrikataj en du versioj *Standart Power* Tm5500EX kaj *Low Power* TM5500EL. Ĉiu versio havas specimenojn kun frekvenco 667, 800 kaj 933 MHz.

La procesoroj estas destinataj por funkciado en reĝimo 24/7 dum 10 jaroj. Operaciumo Windows XP Embedded, far Mikrosofto, subtenas la procesoron. **Transmeta** postulis, ke la procesorojn jam subtenas firmaoj Monta Vista Software, Silicon Motion kaj aliaj.
Aera fin-stacio de internaciaj flugoj (T1).
Airbus A320 de VivaColombia okaze de inaŭgura flugo en El Dorado.
La **Internacia Flughaveno El Dorado**, aŭ en hispana oficiale *Aeropuerto Internacional El Dorado - Luis Carlos Galán Sarmiento* (kodo IATA: BOG, kodo OACI: SKBO) estas la ĉefa flughaveno de Bogoto kaj de Kolombio. Ĝi troviĝas ene de Bogoto je ĉirkaŭ 12 km okcidente de la Internacia Centro de Bogoto, en la *localidad* Fontibón, kaj okupas areon proksimume de 6,9 km².

Ĝi estas la tria plej grava flughaveno de Latinameriko post la Internacia Flughaveno de Meksikurbo kaj la Internacia Flughaveno de São Paulo-Guarulhos.

La flughaveno ricevis sian nomon en 1959 memore al la fama legendo de El Dorado, laŭ kiu la eŭropaj esploristoj serĉis per siaj ekspedicioj en la amerika kontinento "oran urbon". La historio de Bogoto kaj de la lando ĝenerale estas tre ligita kun tiu legendo, ĉar proksime de la aktuala ĉefurbo troviĝas la Laguna de Guatavita, nome la loko kie okazis rito priskribita en la fama legendo.

La flughaveno ricevis la premion Skytrax al la plej bona laboristaro en Sudameriko en 2016, same kiel la unua rango en la listo de la plej bonkvalitaj flughavenoj de Latinameriko por la dua fojo sinsekve. En la listo de la plej bonkvalitaj flughavenoj de la mondo, El Dorado atingis la 42an lokon en la listo de 2017.

Naciaj flugoj.

Notoj
-----

1. ↑  «Nombre del Aeropuerto».  Arkivigite je 2018-02-05 per la retarkivo Wayback Machine Konsultita la 4an de Februaro 2018.
2. ↑   «Ley 1529 de 2012 - Cambio nombre del Aeropuerto». Leĝo 1529 de 2012. Konsultita la 4an de Februaro 2018.
3. ↑    Konsultita la 4an de Februaro 2018.
4. ↑    Konsultita la 4an de Februaro 2018.
5. ↑    Konsultita la 4an de Februaro 2018.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Internacia Flughaveno El Dorado en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* www.eldorado.aero - Oficiala retejo
**Juarros de Riomoros** [ĤŬAros derioMOros] estas municipo en la sudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo *Partido Judicial de Segovia* (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco kaj ene de la teritorio de la komarko *Campiña Segoviana*. La loknomo *Juarros de Riomoros* estas etimologie komprenebla kiel Olmaro (el eŭska) de la Rivero de Maŭroj. 

Juarros de Riomoros en la provinco Segovio.
La preĝejo.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,89 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 46 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 35 el 1991. 

Ĝi distas 18 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Marazoleja, Anaya, Martín Miguel, Abades, Marugán kaj Lastras del Pozo.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj piedirado tra naturaj lokoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767305
 |
**Juarros de Voltoya** [ĤUAros debolTOĝa] estas municipo en la okcidento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Campiña Segoviana*. La loknomo *Juarros de Voltoya* estas etimologie komprenebla kiel Olmedo (el eŭska) de Voltoya, alude al trapasanta rivero. Similaj toponimoj estas en aliaj lokoj de Kastilio, kiel Juarros de Riomoros (Segovio), Juarros (Salamanko), Ibeas de Juarros (Burgoso), San Millán de Juarros (Burgoso), Brieva de Juarros (Burgoso), Piedrahíta de Juarros (Burgoso), Cuzcurrita de Juarros (Burgoso). 

Juarros de Voltoya en la provinco Segovio.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,63 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 188 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 110 el la jaro 2000. 

Ĝi distas 42 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Aldehuela del Codonal, Nieva, Melque de Cercos, Segovia, Martín Muñoz de las Posadas kaj Santa María la Real de Nieva. La rivero Votoya dividas la lokon en du apartaj kvartaloj.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Frua literumado estis Xuharros de Boltoya, ekzemple en 1247, kiam ĝi apartenis al la pastraro de Segovio. Poste ĝi dependis de la abatejo de Párraces (Marugán), al kiu ĝi pagis impostojn. Tiu abatejo havis pli da povo eĉ ol la Monaĥejo de El Escorial kaj plej el la teroj de tiu komarko estis ilia propreco. 

Ĝi apartenis al *Sexmo de la Trinidad* de la *Comunidad de ciudad y tierra de Segovia*.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj nun rura turismo. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. Estas vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kaj la akvorezervejo kie eblas trovi diversajn birdospecion kaj ĉefe akvobirdojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767560
 |