recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
La **Luterana preĝejo** estas religia konstruaĵo en urbo Gödöllő (Hungario).

Historio
--------

En la 18-a jarcento luteranoj de Gödöllő eklezie apartenis al Domony. En la frua 20-a jarcento la diservoj okazis en Kalvinana preĝejo (Gödöllő). La luterana grupo estis fondita en 1920. La municipo donacis parcelon por konstrui kirkon en 1929 kaj post 2 jaroj ĝi estis jam konsekrita. La grupo akiris propran pastron en 1936. Oni aĉetis harmoniumon same en 1936, orgenon en 1981, pli modernan orgenon en 2019. Renovigaj laboroj okazis en 2020.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas la placo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo troviĝas tra la turo. La turpinto estas plurlatera piramido. La navo - malantaŭ la turo - estas plurlatera kaj apogita per 4 pilieroj. La altara bildo prezentas la preĝantan Kriston.

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungare kun foto
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* NavoNavo
* AltaroAltaro
**Várzea Grande** estas municipo kaj universitata urbego de la brazila subŝtato Mato-Groso. Ĝi apartenas al urbaro de Cuiabá.

Blazono de Várzea Grande
Flago de Várzea Grande

Bazaj informoj
--------------

Municipo Várzea Grande en la subŝtato (ruĝe).
* Areo: 938  km²
* Supermara alteco: 198 m
* Loĝantaro: 268 594 en 2015
* Horzono: UTC -4
* Poŝtkodo:
* Telefonkodo:
* Aŭtokodo:
* 15° 38′ 49″ S 56° 07′ 58″ U﻿ / ﻿15.64694 °S, 56.13278 °U﻿ / -15.64694; -56.13278 (mapo)Koordinatoj: 15° 38′ 49″ S 56° 07′ 58″ U﻿ / ﻿15.64694 °S, 56.13278 °U﻿ / -15.64694; -56.13278 (mapo)

Situo
-----

Kirko en Várzea Grande
Várzea Grande situas en okcidenta parto de la lando. La limo inter Várzea Grande kaj Cuiabá estas nur rivero, sed ponto iterligas la urbojn, tial ambaŭ urboj estas duoblaj urboj. Campo Grande troviĝas 557, Goiânia 742, **Braziljo** 880, Campinas 1245, Curitiba 1301, San-Paŭlo (urbo) 1327, Guarulhos 1329, Belo Horizonte 1376, Manaus 1458, **Rio-de-Ĵanejro** 1575, Nova Iguaçu 1548, Porto Alegre 1677, Belém 1788, Teresina 1870, Salvador de Bahio 1921, São Luís 1956, Maceió 2312, Recife 2459, Natalo (Brazilo) 2532 km.

Historio
--------

Várzea Grande estiĝis pro donacoj de terkoncesioj donitaj al la indianoj en 1832. La pramo ekfunkciis en 1874. En 1886 paroĥo formiĝis, la unua kirko estis konstruita en 1892. En 1948 la komunmo ricevis memstarecon. En 1970 la urbodomo ekfunkciis.

Ekonomio
--------

Várzea Grande estas ĉefe komerca, industria kaj agrikultura (brutoj) komunumo.

Klimato
-------

Várzea Grande havas tropikan klimaton. La tutjara averaĝa temperaturo varias inter 22-33 °C. Jare pluvas po 1376 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed pli ofte inter oktobro-aprilo, en julio apenaŭ pluvas.

Trafiko
-------

La publika transporto estas farita per aŭtobusoj integritaj kun Cuiabá. La internacia flughaveno funkcias en teritorio de Várzea Grande, nature komuna kun Cuiabá.

Ponto en Várzea Grande

Ĝemelurboj
----------

* Brazilo Santa Maria (Rio Grande do Sul), Brazilo
* Bolivio Santa Cruz de la Sierra, Bolivio
* Brazilo Corumbá, Brazilo
* Bolivio El Alto, Bolivio
* Ĉilio Arica, Ĉilio
* Argentino Mendoza (Argentino), Argentino
* Ekvadoro Quito, Ekvadoro

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Mato-Groso

Fontoj
------

* Portugala Vikipedio helpe de Guglo
* Angla Vikipedio helpe de WikiTrans
* mapo, distancoj Arkivigite je 2016-03-04 per la retarkivo Wayback Machine

* Várzea Grande (Mato-Groso) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Várzea Grande (Mato-Groso) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Fotomontaĵo
La **Rusa Enlanda Milito** (aŭ rusa civila milito) inter la komunistoj ("ruĝuloj") unuflanke kaj iu heterogena grupo el reakciuloj, demokratoj, liberaloj, kaj aliaj ("blankuloj") aliflanke, daŭris ekde 1917 ĝis 1922. Tio sekvis la oktobran revolucion kaj postulis nekonatan nombron de civilaj viktimoj kaj rezultis gravajn detruojn. Okaze aperis ankaŭ tria kategorio de grupoj, nomitaj la verdaj armeoj, kiuj politike esprimis sin kiel neradikalaj socialistoj kaj anarkiistoj (kune kun Socialista Revolucia Partio, Maĥnovŝĉino, Kronŝtadta ribelo, Nikiforovistoj).

Japana okupacio de la rusa urbo Ĥabarovsko dum la Rusia Enlanda milito, 1919.
En la interna milito partoprenis soldatoj de multaj fremdaj landoj sur terirtorio de Rusio, kiuj batalis surflanke de "blankuloj" (Rusa Armeo de Pjotr Vrangel, Bermontianoj, Ĥanlando de Ĥiva kaj pluregaj aliaj unuoj). Tiel batalis ekz. trupoj de Pollando, 70.000 el Japanio, 2.500 el Britio, 1.500 el Francio, 1.500 el Italio kaj 8.000 el Usono. Famiĝis post la unua mondmilito kreita Ĉeĥoslovakaj legioj, kiu konsistis el en Rusio militkaptitaj soldatoj. Tiu ĉirkaŭ 60.000 soldatoj sukcesis okupi en 1918 la strategiajn urboj de transsiberia fervojo (Kazanj, Samara, ktp.). La Ĉeĥa legio apogis kun la aliaj atakantaj eksterlandaj potencoj la blankulojn. Kelkaj eksterlandanoj apogis la ruĝulojn.

Kiel rezulto de la Enlanda Milito kaj la bolŝevista politiko aperis la malsatmizero (malsatego). Dum la milito pereis (laŭ diversaj kialoj - estis murditaj, mortis pro malsato kaj pro malsano) ĉirkaŭ 12 milionoj da homoj. Preskaŭ tuta industrio estis detruita, estis detruita granda nombro da urboj.

Fine de la milito en Rusio, Belorusio, Ukrainio, Transkaŭkazio (Kartvelio, Armenio kaj Azerbajĝanio), Kazaĥio, Uzbekio, Turkmenio, Kirgizio, Taĝikio venkis la komunistoj; la blankuloj havis malsamajn gvidantojn kiuj disputis inter si, kaj estis malfacile batali ĉe malsamaj frontoj. Post la milito kaj starigo de komunistaj reĝimoj en rekonkeritaj partoj de la rusia imperio, Lenin kreis t.n. Sovetunion.

Vidu ankaŭ
----------

* Rusia Konstitucia Asembleo
* Traktato de Brest-Litovsk
* Nord-Rusia interveno
* Rusia malsatego de 1921
* Tambova ribelo

* Kategorio Rusia Enlanda milito en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Usona Fera kaj Ŝtala Instituto** (angle ***American Iron and Steel Institute***, akronime **AISI**) estas la unuiĝo de ŝtalproduktantoj en Nordameriko. 

La historio de la AISI kaj ĝiaj antaŭaj organizaĵoj povas esti spurita reen al 1855. Ĝi estas unu el la plej malnovaj industriaj asocioj en Usono. Ĝia nuna organizaĵo ekzistas ekde 1908.

AISI ĉeestis en la kampo de ŝtalnormigo ĝis 1995, en unuiĝo kun SAE International ekde 1944 por krei la "AISI-SAE" normojn. Kvankam AISI ne plu partoprenas en ĉi tiu agado, la esprimo "AISI-normo" restas ofte uzata.

**AISI-normoj** estas grupo de normoj evoluigitaj fare de la AISI por indiki alojon kaj rustorezistajn ŝtalojn. Ĉi tiu sistemo estas la plej ofte uzata en Usono kaj Eŭropo. En Usono, ŝtalkvalito estas indikita laŭ AISI-sistemo, ekzemple AISI 444 kaj AISI 441 .

La unuiĝo aljuĝis la Elbert H. Gary Medalon ĉiujare ekde 1927, nomita laŭ sia unua prezidanto.

Fono kaj historio
-----------------

Membroj de Usona Fero kaj Ŝtala Instituto en 1915 ĉe la ercaj dokoj en Klevlando
La Ŝtalmarko "Steelmark" emblemo, devenita de U.S. Steel kaj uzita de AISI por promocii la ŝtalan industrion. La emblemo de la Pittsburgh Steelers kaj ĉilia asocia futbala klubo Huachipato estas bazita sur la Steelmark.
La bezono havi organizaĵon kiu entreprenus la plenumon de ĉiuj agadoj por promocii la interesojn de la ferindustrio, kaŭzis la establadon de la *American Iron Association* en 1855. En 1864, je la disvolviĝo de la Bessemer-procezo, la administrado de la organizaĵo, kies sidejo estis tiam en Filadelfio, decidis ŝanĝi la nomon al la *American Iron and Steel Association*. Komence de la 20-a jarcento, post pli ol tridek jaroj da konstanta prospero de la industrio, la estroj de la organizaĵo vidis la bezonon kompletigi la statistikan laboron faritan de la sindikato. Tiu bezono kaŭzis en 1908 la establado de la Usona Fero kaj Ŝtalo Instituto. Ĝis 1912, la instituto kaj la sindikato funkciis flank-al-flanke, kaj en januaro 1913 tiuj du korpoj kunfalis en la nunan nomon, kaj la sidejo de la instituto translokiĝis al Novjorko .

La Granda Depresio, kiu komenciĝis en 1929, kaj poste la Dua Mondmilito, altigis la profilon de la instituto pro sia neceso koncentri la bezonojn de la industrio al la federacia registaro, kaj la instituto mem ĝuis grandan disvolviĝon laŭ la amplekso de ĝia laboro. En 1974, la instituto translokigis ĉiujn siajn sekciojn al Vaŝingtono, kun la escepto de la regiona konstrunorma oficejo kiu restis en Novjorko.

Referencoj
----------

1. ↑   (2000) "1. Introduction to Stainless Steels", *Alloy Digest Sourcebook: Stainless Steels*. ASM International.

 Arkivigite je 2022-02-07 per la retarkivo Wayback Machine

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 853319
* GND: 944-1
* LCCN: n80087696
* VIAF: 144181990
* ISNI: 000000010668750X
 |
Aŭditorio Kursaal, sidejo de la filmfestivalo.
Enirejo al la Aŭditorio Kursaal dum la Festivalo.
La **Donostia Internacia Filmfestivalo** (hispane *Festival Internacional de Cine de San Sebastián*, eŭske *Donostia Zinemaldia*, angle *San Sebastian International Film Festival*) estas filmfestivalo el la plej kategorio (A) laŭ la Internacia Federacio de Asocioj de Kinproduktantoj. Ĝi okazas ĉiujare fine de la monato septembro, en la eŭska urbo Donostio (Hispanio). Ĝia unua eldono okazis la 21-an de septembro 1953.

La Donostia Filmfestivalo estas la plej gravaj el ĉiuj organizataj en Hispanio kaj el ĉiuj hispanlingvaj landoj, kaj unu el la plej malnovaj kaj prestiĝaj de Eŭropo. Ĝi estas, fakte, unu el la plej famaj kulturaj eventoj de Hispanio. Laŭlonge de ĝia historio, ĝi estis la scenejo de rimarkindaj internaciskalaj okazintaĵoj, kiel la internacia premiero de *Vertigo* kaj la premiero de *North by Northwest*, ambaŭ de Alfred Hitchcock, la eŭropa premiero de la sagao *Star Wars* kaj pli ĵuse la eŭropa premiero de la unua *Batman* de Tim Burton, de *La Legendo de Zoro* kun Antonio Banderas kaj Catherine Zeta-Jones aŭ la monda premiero de *Melinda kaj Melinda*, de Woody Allen.

En pli ol duonjarcento de ĝia ekzistado, la festivalo favorigis la malkovradon de novaj talentoj de la kina mondo. Ekzemple, ĝi estis la unua filmfestivalo en kiu partoprenis Roman Polanski komence de lia kariero kaj ekcelis al la reĝisoroj kiel Francis Ford Coppola aŭ Pedro Almodóvar. Samtempe, la festivalo kalkulis je la ĉeesto de internaciaj steluloj, ekde Gloria Swanson, Bette Davis, Glenn Ford, Gregory Peck, Elizabeth Taylor, Sophia Loren, Audrey Hepburn kaj Alfred Hitchcock ĝis Robert De Niro, Antonio Banderas, Pedro Almodóvar, Al Pacino, Woody Allen, Tim Burton, Javier Bardem, Richard Gere, Glenn Close, Michael Douglas, Catherine Zeta-Jones, Mel Gibson, Demi Moore, Charlize Theron, Ben Stiller aŭ Brad Pitt, inter multaj aliaj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retpaĝo de la Donostia Internacia Filmfestivalo (hispane, eŭske, angle kaj france)

  

* Donostia Internacia Filmfestivalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Donostia Internacia Filmfestivalo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
49° 59′ N 15° 21′ O﻿ / ﻿49.983 °N, 15.350 °O﻿ / 49.983; 15.350 (mapo)

**Kačina** estas kastelo en Ĉeĥio. Ĝi situas sur katastra teritorio de municipo Svatý Mikuláš, Mezbohemia regiono, distrikto Kutná Hora. Unu el plej elstaraj empiraj konstruaĵoj enlande, **Nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio**, sidejo de la **filio de Nacia agrikultura muzeo**.

Historio
--------

rigardo al la kastelo de t.n.honora korto
La kastelon kiel someran rezidejon konstruigis grafo Jan Rudolf Chotek, la plej alta burgravo de la Bohemia reĝlando, en 1802-1822 laŭ la projekto de dresdena arkitekto Ch.F.Schuricht.
Ekde tiam la konstruaĵo ne estis rekonstruata, tial ĝi konserviĝis en origina, arkitekture unike pura stilo.

En la kastelo troviĝas entute 125 ĉambroj. El la origina ekipo kaj meblaro krom biblioteko bedaŭrinde nenio konserviĝis.
En 1891, lige kun Ĝenerala foiro en Prago, estis en la kastelo fondita **Muzeo de ĉeĥa kamparo**, filio de Nacia agrikultura muzeo en Prago. Al tiu ĉi celo servas la konstruaĵo ĝis nun.

Ekspozicio
----------

subtropika parto de la oranĝerio
La kastelo estas publike alirebla ekde aprilo ĝis oktobro.

Ampleksaj kolektoj estas dividitaj en tri trarigarditineroj (la unua viziteblas memstare, la dua kaj la tria kun ĉiĉerono):

* 1) Historio de ĉeĥa kamparo - Historio de agrikulturo, metioj prilaborantaj nutraĵojn, metalojn kaj lignon, konstruarto (i.a. ekspozicio pri tradicia abelbredado, miela bakaĵo, grenmuelado, bakado, vin- kaj bierproduktado, lakto- kaj viandoprilaboro, fruktarbokultivado ktp)
* 2) Nobela familio Chotek kaj ĝia posedo Nové Dvory (Historio de la familio , vivstilo de la nobelaro en la 19-a kaj 20-a jarcentoj)
* 3) Unika biblioteko kun pli ol 30 mil volumoj kaj teatro de Chotek, kamparo en figurarto, ekspozicio "Vojo al medikamento", kastela oranĝerio, kuracplanta ĝardeno

La kastelon ĉirkaŭas vasta angla parko, fondita en 1789.

Ĉirkaŭaĵo
---------

* historia urbo Kutná Hora, parto de Monda kulturheredaĵo de UNESKO
* Žehušice kun mondfama ĉasarbaro kun blankaj cervoj
* urbo Čáslav kun urba muzeo
* kastelo Žleby kun riĉe ornamitaj romantikaj internaĵoj

* Kategorio Kačina en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retpaĝaro Arkivigite je 2007-03-09 per la retarkivo Wayback Machine
* Fotogalerio de la kastelo
**Dr. Belisario Domínguez** estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas San Lorenzo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08022.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2608 loĝantojn. El tiuj estis 1313 viroj kaj 1295 virinoj. La komunumo havas surfacon de 636,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1600 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 446,7 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16,4 ℃.

Tempozono
---------

La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 4321 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 19 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,44 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Dr. Belisario Domínguez Arkivigite je 2007-05-28 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
La **preĝejo Sankta Ludoviko** estas sakrala historia monumento (ekde 2008) en urbo Lajosmizse (Hungario).

Historio
--------

Dum dominado de turkoj en tiu areo ekzistis 2 vilaĝoj, en ambaŭ kirkoj ekzistis. Tamen en la 18-a jarcento la vilaĝoj senhomiĝis kaj rehomiĝis ekde 1820. Precipe jasoj alvenis. Katolika grupo estis fondita en 1879, paroĥo en 1901. La nun videbla preĝejo estis konstruita en la jaroj 1895 kaj 1896. La orgeno estis kreita en 1898, trakonstruita en 1971, renovigita en 1996. La kirko mem estis renovigita depost la 2-a mondmilito pro militaj difektoj. Inter 1997-2000 la kirko estis plene renovigita kune kun la ĉirkaŭaĵo.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola en parko. La fasado estas simetria, meze la turo iomete reliefas. La enirejo meze funkcias, al kiu kelkaj ŝtupoj kuras. Super la pordo granda rozvitralo estas videbla, pli supre granda triparta fenestro, plej supre la plurlatera turo altiĝas kun plurlatera piramido. En la turo 4 sonoriloj sonoras, krome ekde 1996 sonorilmuziko per 24 sonoriloj estas aŭdebla. La navo havas ankaŭ krucnavon. La absido estas plurlatera.

La kirko estas gardejo de oficiala kopio de la Mortotuko de Torino, ankaŭ hungaraj kronadaj juvelaĵoj, fine ostoparto de Stefano la 1-a (Hungario).

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* sonorado

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Interna partoInterna parto
* ĈefaltaroĈefaltaro
**Hisar,** Pri tiu ĉi sono prononco hindie: **हिसार** estas industria urbego kaj municipo en nordokcidenta Barato, en okcidenta parto de subŝtato Harjano, en la samnoma distrikto, kies sidejo ĝi estas.

La distrikta administrejo en Hisar
Universitato en Hisar

Etimologio
----------

La antaŭa nomo de la loko estis Varais. La nuna nomo Hisar (perse حصار, barilo, bariero) estas nur mallongigo de Hisar-e-Firosa.

Demografio
----------

En 2011 Hisar vivis 301 249 (kun la aglomeraĵo 306 893) da loĝantoj. La legoscio estis 81%, signife pli alta, ol la landa averaĝo.

Geografio
---------

Hisar situas en averaĝa alteco de 215 metrojn laŭ la marnivelo. Biŭani troviĝas 55, Ĝind 60, Sirsa 80, Rohtak 88, Kajthal 97, Sonipat 126, tutlanda ĉefurbo Delhio 157, subŝtata sidejo Ĉandigaro 203, Mumbajo 1170, Kolkato 1461 kilometrojn (aere) .

Historio
--------

Tiu areo estis regita fare de pluraj gravaj potencoj ekde antaŭ Kristo. Hisar estis fondita en 1354 post Kristo, kiel "Hisar-e-Firoza" fare de Firuz Ŝah Tughlak, sed en 1398 ĝi estis bruligita fare de Timur, kiu invadis Hindion. Hisar estis okupita fare de irlanda aventuristo en 1798, sed la sikoj forpelis lin en 1801. Inter 1803-1947 la britoj regis, intertempe en 1837 malsatkatastrofo okazis. Hisar iĝis distrikta sidejo en 1832, municipo en 1867. Dum la sendependeco multe da islamanoj iris al la nova ŝtato Pakistano.

Ekonomio
--------

Hisar havas grandan ŝtalan industrion, tial ĝi estas konata kiel la "Urbego de Ŝtalo". Oni okupiĝas ankaŭ pri tekstiloj. En 1809 granda brutbieno estis establita.

Lingvoj
-------

En Hisar la oficialaj lingvoj estas la hindia, panĝaba kaj angla lingvoj. Ankaŭ la en:Haryanvi language kaj en:Bagri language estas vaste konataj.

Eduko
-----

En Hisar la plej altnivela eduko okazas en pluraj universitatoj, altlernejoj kaj institutoj.

Religioj
--------

Laŭ religioj en Hisar vivas plejparte hinduoj (97%).

Kirko
Fortikaĵo

Klimato
-------

Hisar situas en Cw-klimato laŭ la klimata klasifiko de Köppen sur eksteraj marĝenoj de la sudokcidenta musonregiono. Jare pluvas meze po 492 mm, sed precipe dum julio kaj aŭgusto pro la musono. Foje polvoŝtormoj okazas dum somero kaj hajloŝtormoj de februaro ĝis aprilo. Nebulo regas ĝenerale en decembro kaj januaro. La jara temperaturo varias inter 19-33  ℃, sed averaĝe estas 25  ℃.

Trafiko
-------

Al Hisar kuras 4 fervojaj linioj el Sirsa, Ludiana, Biŭani kaj Bikaner. Po 3 ĉefvojoj kaj flankovojoj atingas la urbegon. La plej proksima flughaveno funkcias loke tuj apud Hisar. Enurbe krom la aŭtorikiŝoj ankaŭ aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.

Vidindaĵoj
----------

* fortikaĵo (1776)
* pluraj preĝejoj
* festivaloj
* parko
* muzeo
* artefarita lago
* observatoria turo

Fontoj
------

* WikiTrans

Observatorio

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Barato |

* Kategorio Hisar en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Vilaĝo de Blangoj
Antaŭ la fondiĝo de la nova Ĉinio en 1949 la blangoj en la montaro Blang ankoraŭ konservis la vivmanieron de primitiva komunumo kaj tiuj en la regiono Pingba jam vivis en la etapo de la feŭd-bienula ekonomio. La lokoj, kie loĝas la blangoj, abundas je riĉfontoj. La blangoj sin okupas ĉefe pri terkulturado kaj lertas en teokulturado danke al la varmeta klimato. La blangoj en la montaro Blang donas al siaj idoj la nomon ligitan kun tiu de la patrino. Tri tagojn post la naskiĝo de la bebo oni baptas ĝin kaj aldonas la nomon de la patrino post la ĝia.

La blangaj viroj portas veston sen kolumo, larĝan pantalonon en nigra koloro kaj blankan au nigran turbanon, kaj la virinoj mallongan veston sen kolumo, jupon kun ruĝaj kaj verdaj strioj au en nigra koloro. Ili faras hartuberon kaj ĝin volvas per longa rubando. La blang-aj virinoj maĉas areknukson kaj hodiaŭ maljunulinoj ankoraŭ rigardas belaj la dentojn nigrigitajn de areka suko.

* Kategorio Blangoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por la oficiala romkatolika martirlibro vidu la artikolon Roman Martirologion. |

**Martirlibro** estas listo aŭ biografiaro pri martiroj. Martirlibroj dekomence celis konservi rakontojn rilatajn al kristanaj martiroj de la unuaj jarcentoj de la nuna epoko. Plimalfrue la lokaj eklezioj konsciiĝis pri la neceso registri, sinteze, datojn kaj signifajn eventojn rilate siajn martirojn en specifa kalendaro, kiu iom post iom alrangiĝis al la funkcio de preskaŭ liturgia teksto.

En la okcidenta Eklezio
-----------------------

La plej antikvaj ekzemploj de kalendaro reiras al 354, kiam estis fiksita kaj oficaligita la Roma Martirologio, kaj al 505 ĉirkaŭ, kiam la samon faris la vastega diocezo de Kartago en prokonsula Afriko.

La kresko de la kontaktoj inter la kristanaj komunumoj favoris la redakton de kolektoj ĉiam pli riĉaj, spite de konstanta skiza strukturo, kiu antaŭvidis kronologian liston de la Sanktuloj, provizitan per informoj pri la lokoj en kiuj okazis la martiriĝo; en iuj kazoj estis enŝovitaj ankaŭ referencoj koncernantaj la transporton de la relikvoj kaj/aŭ la konsekron de la preĝejo al ili dediĉitaj.  
 
La ekzemplo plej signifa de tiu ekkutimo estas reprezentata de la "Martirlibro hieronima" redaktita eble en Nikomedio en la 4-a jarcento. Sekve de traduko al la latina lingvo (eble en Milano aŭ en Aquileia), ĝi estis integrigita per aldono de informoj pri similaj eventoj de okcidentaj eklezioj. Hieronimo iomete helpis pri plibona adaptiĝo al la okcidentaj kutimoj.

Laŭlonge de la sinsekvo de la jarcentoj al tiu kalendaro estis aldonitaj la martiroj de Francio ĝis kiam, ĉirkaŭ la 600, oni alvenis al relative definitiva redakto. Ĝi konstituas fundamentan dokumenton por la hagiografio, kaj plue la bazo por la sekvanta "martirlibro de Bede de 730 ĉirkaŭ, kiu estas konsiderita la unua el la "martirlibroj historiaj". Aparteco de tiuj lastaj estis la malpliiĝo de la nombro de la nomoj cititaj kaj la kreskigo de la informoj pri la nomoj cititaj.

La periodo de la pli intensa redaktado de martirlibroj okazis en la 9-a jarcento inter kiu elstaras la verkoj de Floro el Liono, Adono el Vienne, Hrabano Maŭro kaj Usuardo, ĉiuj ŝuldantaj al la verko de la venerinda Bede.

La evoluo de la ĝenro kristaliĝis kiam en 1574 papo, reformisto de la kalendaro, Gregorio la 13-a, publikigis la "Roman Martirologion" kiel universalan kalendaron validan por la tuta latina eklezio, kiu konfiguriĝis kiel vera liturgia libro; sed ankaŭ tiu laŭlonge de la tempofluo bezonis reviziojn.

En la Orienta Eklezio
---------------------

En la Orienta Kristanismo okazis simila evoluo rilate formiĝon de martirlibroj sed en malsamaj formoj kiel videblas en la "sinaksarioj" kaj "menologoj" kiuj entenas ankaŭ la specifajn liturgiajn preĝojn por apartaj martiroj.

Referencoj
----------

1. ↑  Tiel nomita ĉar oni erare kredis redatita de Sankta Hieronimo

Vidu ankaŭ
----------

* Ĝenerala Roma Kalendaro
* Liturgia kalendaro
* Roma martirologio
Art SpiegelmanArt Spiegelman, aŭtoro de *Maus*, plue altiras akademiajn atenton kaj influas pli junajn bildliteraturistojn.
**Alternativa komikso** estas publikiga movado de bildliteraturo kiu kovras ampleksan gamon de komikso, ĉefe en Usono sed ne nur, kiu aperis ekde 1980-aj jaroj, sekve al la kontraŭkultura movado de la *underground comix* de fibno de la 1960-aj jaroj kaj komenco de la 1970-aj jaroj. Alternativa komikso prezentas alternativon al la ĉefa tendenco de bildostrioj de superherooj kiu en la pasinto estis dominantaj en la usona bildliteratura industrio. Libroj de Alternativa komikso etendiĝas laŭ tre ampleksa gamo de ĝenroj, artaj stiloj kaj temoj.

Alternativaj komiksoj estis ofte publikigitaj laŭ tre malgrandaj nombroj ĉar la aŭtoro(j) konsideris tion sufiĉa. Ili estas ofte publikigitaj sem malmulta konsidero por regula distribuado.

Ekzemploj
---------

* *A Contract with God*
* *Maus*
* *V* aŭ *V for Vendetta*, laŭ kiu la filmo *V for Vendetta*
* *Valentina* de Guido Crepax
* *Watchmen*

Vidu ankaŭ
----------

* Bildliteraturo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Alternativa komikso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Fierce Comics
* Elfquest by WaRP Graphics
* Drawn & Quarterly
* Fantagraphics
* Top Shelf Productions
* Image Comics
* Dark Horse Comics
* World Comics & Graphic Novels News (WCGNN)
* The Comics Journal
* Indie Review Arkivigite je 2018-01-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Time.comix: Andrew D. Arnold Arkivigite je 2010-11-24 per la retarkivo Wayback Machine
**Besos** (en malnova persa: \*Bayaçā; antikve-greke *Βήσσος*), konata ankaŭ laŭ sia tronnomo **Artakserkso la 5-a** (en malnova persa: 𐎠𐎼𐎫𐎧𐏁𐏂𐎠 Artaxšaçāʰ; antikve-greke *Ἀρταξέρξης*; mortis en somero de la jaro 329 a.n.e.), estis persa satrapo de la orienta provinco de la Aĥemenida Imperio nome Baktrio, kaj mem-proklamita Reĝo de Reĝoj de la Aĥemenida Imperio el 330 ĝis 329 a.n.e.

Kiel membro de la reganta Aĥemenida dinastio, Besos enpoviĝis tuj post la murdo de la legitima Aĥemenida reganto Dario la 3-a (r. 336–330 a.n.e.), kaj poste klopodis teni la orientan parton de la imperio kontraŭ la makedona reĝo Aleksandro la Granda (r. 336–323 a.n.e.). Lia regno tuj apartiĝis, inklude Baktrion, kiu estis la ĉefa centro. Fuĝante al Sogdio, li estis arestita de siaj propraj oficiroj, kiuj transdonis lin al Aleksandro, kiu ekzekutis lin en Ekbatano.

Besos aperas en la persa eposo de la 11-a jarcento Ŝahnameo laŭ la nomo Janusipar/Januŝjar.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 855123
* VIAF: 18156251695007990756
* SUDOC: 236210912
 |
**Andor Albert** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Albert Andor** estis hungara skulptisto.

Monumento pri la 1-a mondmilito fare de Andor Albert
Andor Albert  naskiĝis la 11-an de novembro 1876 en Baja, li mortis la 1-an de februaro 1940 en Győr.

Biografio
---------

Andor Albert frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis skulptadon en Reĝa Hungara Industriarta Lernejo de Lajos Mátrai, fine en majstrolernejo de Alajos Stróbl ĝis 1898. Komence li kreis skulptaĵojn en Budapeŝto, inter 1905-1919 en Arad (urbo), fine en Győr. En Arad li ofte kontribuis ankaŭ en la loka gazeto. En Győr ekde 1923 li havis atelieron kaj gvidis skulptistan kurson. Liaj skulptaĵoj ricevis premiojn en 1900 kaj 1912.

Elektitaj skulptaĵoj
--------------------

* busto pri Mihály Munkácsy (1900, premiita)
* skulptaĵo pri [[Lajos Kossuth]] (Arad, 1912, premiita)
* monumento pri falintoj dum la 1-a mondmilito (Écs, 1921, la unua tiuspeca monumento en la lando)
* heroa monumento (1923, Ikervár )
* Sankta Maria kun bebo (Győr, 1928)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2018-09-26 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2018-09-26. Alirita 2018-09-26.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 619560
 |
**Arbo de funebro** (ruse *Древо скорби*) estas monumento omaĝe al la viktimoj de la terorisma atako en Beslano .

Ĝi estis malkovrita la 3-an de septembro 2005 en tombejo „Urbo de anĝeloj" apud Beslano, ĉe la vojo al la loka flughaveno. Dum la ceremonio oni 20 minutojn voĉlegis la nomojn de ĉiuj viktimoj de la terorisma akto, post kiam de la monumento estis demetita blanka ŝtofo. Samtempe en la ĉielon flugis 331 kolomboj — laŭ nombro de la pereintoj. Entute en la tombejon venis ĉirkaŭ 12—20 mil homoj. Post malkovro de la monumento partoprenantoj de la ceremonio metis al ĝi florojn.

Okmetra monumento „Arbo de funebro", farita de skulptistoj Zaur Dzanagov kaj Alan Kornajev, aspektas kiel trunko de arbo, kiu estas formita per kvar virinaj figuroj, kiuj simbolas ĉiujn flankojn de la mondo. Kronon de la arbo formas disetenditaj brakoj de la virinoj, kiuj tenas la pereintajn infanojn en aspekto de anĝeloj.

Al la monumento iras ŝtupoj, de kies flankoj estas situigitaj kvar nigraj granitaj slaboj. Sur du slaboj en la oseta kaj la rusa lingvoj estas skribitaj versoj de la oseta poeto Kosta Ĥetagurov. Sur la reversa flanko de la slaboj estas skribitaj nomoj de la pereintoj.

---

* Kategorio Arbo de funebro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

*La artikolo estas farita laŭ informo de Novaĵoj el Rusio Arkivigite je 2006-04-13 per la retarkivo Wayback Machine*


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Miklós Salamon** [miklOŝ ŝalamon], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Miklós Dezső György Salamon** estis hungara mininĝeniero, altlerneja instruisto, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (1998).

Miklós Salamon naskiĝis la  20-an de majo 1933(nun 1933-05-20) en Balkány, li mortis la 31-an de januaro 2009 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Miklós Salamon frekvintis bazlernejon en Nyírmada, li maturiĝis en gimnazio en Nyíregyháza en 1948, poste li akiris mininĝenieran diplomon en Arbarkultura Altlernejo (Sopron) en 1956. Post la diplomo li estis tuj asistanto en la altlernejo, sed post la hungara revolucio de 1956 li disidis al Britio. Li akiris plian diplomon kun doktoriĝo en 1962 en Universitato de Durham. Inter 1963-1986 li havis signifajn postenojn en Johanesburgo kaj li estis honora profesoro de Universitato de Witwatersrand (1979-1986), dum li instruis ankaŭ en Usono, eĉ li vivis en Koloradio depost 1986. Li edziĝis en 1953, lia edzino naskis 2 filojn en 1955 kaj 1956 (la lastan jam en Aŭstrio). Li ricevis premiojn inter 1964-1990.

Elektitaj libroj
----------------

* *Rock mechanics in coal mining*

Fontoj
------

* biografio hungare kun foto (legebla ekde la 191-a paĝo)
* datenoj hungare kun foto
* biografio angle

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 855665
 |


* Portalo pri Biografio
La impona sidejo de AOK en Erfurto. Detaloj de la skulpturoj maldekstre. La **Domo de la asekura kompanio AOK** (germane: *AOK-Verwaltungsgebäude*, strato Augustinerstraße nr 38) troviĝas malantaŭ la Monaĥejo de la Aŭgustenanoj en la urbocentro de Erfurto. La larĝeco de la ejo ŝuldiĝas al la antaŭula ejo, komandantejo rempara.

Novaj vojoj arkitekturaj
------------------------

La trietaĝa domo estis konstruita laŭ la planoj de la erfurta arkitekto Theo Kellner kaj la berlinano Felix Hinz Hinssen en 1929. Ĝi estas grava monumento por la stilo de la t.n. Nova objektivismo kaj estis siatempe konstruaĵo senekzempla.

Priskribo detala
----------------

La obtuzangule malantaŭmetita teretaĝo estas portata de du rondaj pilastroj, la du supraj etaĝoj estas vestitaj per neprilaborita ŝtono.

La plastikojn faris la erfurtano Hans Walther, kies skulptaĵoj ornamis ankaŭ la domon de du surlokaj ŝparkasoj.

Estas reprezentataj maldekstre:

* pago de la porinfana kromsalajro
* dentkuracado
* akcidenta helpo

Estas reprezentataj dekstre:

* pago de pensio
* konsultado de patrinoj
* patrinaj ĝojoj

Vidu ankaŭ
----------

Ŝparkaso

Literaturo
----------

* Steffen Raßloff: *Flucht in die nationale Volksgemeinschaft. Das Erfurter Bürgertum zwischen Kaiserreich und NS-Diktatur*, eldonejo Böhlau, 1-a eldono, 2003, ISBN 3412118028
* Eberhard Menzel: *Der Bildhauer Hans Walther (1881-1961)*, en: Apoldaer Heimat. Beiträge zur Natur und Heimatgeschichte des Kreises Apolda (1995), p. 16 sekv.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hejmpaĝo de la asekurkompanio kun filiaj subpaĝoj. Arkivigite je 2013-08-05 per la retarkivo Wayback Machine
Aria soldato, en la tombo de Artakserkso la 3-a (ĉirkaŭ 338 a.n.e.).
**Ario** aŭ *Aria* (antikve-greke *Ἀρ(ε)ία Ar(e)ía*; en persa, آريا; en latina Aria, en malnovpersa, 𐏃𐎼𐎡𐎺 Haraiva) estis regiono de la Aĥemenida Imperio centrita en la urbo Herato en la okcidento de nuntempa Afganio. En klasikaj fontoj, Aria estis kelkajn fojojn konfuzita kun la pli granda regiono de antikva Ariana, el kiu Aria formis parton. 

Temas pri la valo de la rivero Hari (antikve-greke *Ἄρ(ε)ιος*, konsiderita aparte fekunda kaj riĉa ĉefe pri vino. La regiono Aria estis apartigita per montaroj el Paropamisadai oriente, Partio okcidente kaj Margiana kaj Hirkanio norde, dum dezerto apartigis ĝin el Karmanio kaj Drangiano sude.

Pluraj klasikaj verkistoj priskribis la areon, kiel Ptolemeo kaj Strabono, laŭ kies priskriboj temas pri la Provinco Herat de nuna Afganio. Dekomenca ĉefurbo estis Artakoana (Ἀρτακόανα) aŭ Artikaŭdna (Ἀρτίκαυδνα) laŭ Ptolemeo. Oni konstruis novan ĉefurbon proksime ĉu fare de Aleksandro la Granda mem ĉu de liaj sukcedantoj, nome Aleksandria Ariana (Ἀλεξάνδρεια ἡ ἐν Ἀρίοις).

Fontoj
------

* Greatrex, Geoffrey; Lieu, Samuel N. C. (2002). The Roman Eastern Frontier and the Persian Wars (Part II, 363–630 AD). New York, New York and London, United Kingdom: Routledge (Taylor & Francis). ISBN 0-415-14687-9.
* Pourshariati, Parvaneh (2008). Decline and Fall of the Sasanian Empire: The Sasanian-Parthian Confederacy and the Arab Conquest of Iran. London and New York: I.B. Tauris. ISBN 978-1-84511-645-3.
* Zarrinkub, Abd al-Husain (1975). "The Arab conquest of Iran and its aftermath". The Cambridge History of Iran, Volume 4: From the Arab Invasion to the Saljuqs. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 1–57. ISBN 978-0-521-20093-6.
* Morony, M. (1986). "ʿARAB ii. Arab conquest of Iran". Encyclopaedia Iranica, Vol. II, Fasc. 2. pp. 203–210.

Vogelsang, W. J. (2003). "HERAT ii. HISTORY, PRE-ISLAMIC PERIOD". Encyclopaedia Iranica, Vol. XII, Fasc. 2. pp. 205–206.

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Aria (region) en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 855180
 |
**Asvaka** aŭ **Aspasioj**, *Aśvaka* (en Sanskrito: अश्वक), konataj ankaŭ kiel Aŝvakan, Aśvakajana, aŭ Asvajana kaj latinigite kiel Assacenii, Assacani, Aspasii aŭ Aspii, estis popolo kiu vivis en tio kio estas nuntempe norda Pakistano. La regiono en kiu ili vivis estis nomita ankaŭ Aśvaka. En nuntempo, oni supozas, ke Asvaka estas konservita en nuntempaj Paŝtunoj, kaj ankaŭ la termino Afgano derivis el Asvakan. 

Antikvgrekaj historiistoj kiuj dokumentis la konkerojn de Aleksandro la Granda referencas la tribojn de Aspasioi kaj Asakenoj Assakenoi (Ἀσσακηνοί) inter liaj kontraŭantoj. La historiisto Rameŝ Ĉandra Majumdar diris, ke tiuj vortoj estas probable koruptoj de Aśvaka. Eble tiu korupto de nomoj okazis pro regionaj diferencoj en prononcado. Rama Ŝankar Tripati kredas, ke eble la Asakenoj estis ĉu aliancanoj ĉu branĉo de Aspasioj. La grekoj registris ambaŭ grupojn kiel loĝantajn en diferencaj areoj, nome la Aspasioj ĉu en Aliŝang ĉu en la valo de la rivero Kunar dum la Asakenoj estus loĝintaj en la Sŭat-valo.

La Asakenoj deplojis 2 000 kavalerianojn, 30 elefantojn kaj 30 000 infanterianojn kontraŭ Aleksandro dum sia kampanjo en Hindio, kiu startis en la jaro 327 a.n.e. sed ili finfine devis kapitulaci post perdoj de lokoj kiel Beira, Massaga kaj Ora. La Aspasioj fuĝis al la montetoj, detruinte sian urbon Arigaion; 40 000 el ili estis kaptitaj, kun 230 000 bovoj. Diodoro registris la forton de la opozicio fare de Aśvaka, notante, ke eĉ virinoj luktis arile kun la viroj, preferante "gloran morton anstataŭ senhonoran vivon". La reĝino Kleofis estis la ĉefa estro de Asvaka dum sia milito kontraŭ Aleksandro. 

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Aśvaka en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 855205
 |
**Ŝloko**, *Shloka* aŭ *śloka* (sanskrite श्लोक **Ślōka**, el la radiko śru, "aŭdu") estas poezia formo uzata en Sanskrito, nome la klasika lingvo de Hindio. En sia kutima formo, ĝi konsistas el kvar *pādas* aŭ kvaron-versoj, de po 8 silaboj, aŭ (laŭ alternativa analizo) de du duon-versoj de po 16 silaboj. Tiu metriko estas simila al tiu de la Veda *anuṣṭubh*, sed kun pli striktaj reguloj.

La *śloka* estas la bazo por la hindia eposa verso, kaj povas esti konsiderata la ĉefa hindia versa formo, ĉar ĝi estas plej ofte ol ajna alia metriko en klasika Sanskrita poezio. La *śloka* estas la versa formo ĝenerale uzita en *Bagavad Gita*, the *Mahabarato*, *Ramajano*, Puranoj, Smriti, kaj sciencaj traktaĵoj de Hinduismo kiel la *Suŝruta Samhita* kaj la *Ĉaraka Samhita*. La *Mahabarato*, ekzemple, aperigas multajn versometrikojn en siaj ĉapitroj, sed 95% el tiuj stanzoj estas *ślokas* de la tipo *anuṣṭubh*, kaj plej el la cetero estas *tristubh*.

Unu el la Vedaj metrikoj estas nomataj *anuṣṭubh*. Ĝi havas po 32 silabojn kun partikularaj akcentoj. Ĝi estas la literatura praulo de la ŝloko, kiu ankaŭ havas po 32 silabojn, sed sen partikularaj rimo aŭ akcento. Tialo por la nomo ŝloko estas ke Maharŝi Valmiki kiu verkis la Ramajanon iam observis paron da birdoj kantantaj unu al la alia surarbe. Ĉasisto venis kaj pafis al la masklo. Vidante la doloron (ŝoka) de la vidvinigita birdo, li memoris pri la doloro kiun sentis Sita kiam estis separita el Ŝri Rama kaj ekkomponis la Ramajanon en ŝlokoj. Pro tii li estis nomata Adikavi (unua poeto.)

Referencoj
----------

1. ↑  **Sanskrit Slokas With Meaning in Hindi**
2. 1 2 3  Macdonell, Arthur A. *A Sanskrit Grammar for Students*, Appendix II, p. 232 (Oxford University Press, 3a eldono, 1927).
3. ↑  W. J. Johnson (2010), *Oxford Dictionary of Hinduism*.
4. ↑  Arnold 1905, p. 11, 50 kun noto ii(a).
5. ↑  Friedrich Max Müller (1860). A History of Ancient Sanskrit Literature. Williams and Norgate. pp. 67–70.
6. ↑   (2013) "A review through Charaka Uttara-Tantra", *AYU* **34** (1), p. 17–20. doi:10.4103/0974-8520.115438.
7. ↑  Hopkins 1901, p. 192.
8. ↑  Vyas, Jaldhar H..  [Advaita-l Difference bet. slokas and Mantras] (2004-03-10). Alirita 2020-01-19.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 725693
 |
**Popola heroo** aŭ **nacia heroo** estas tipo de heroo – reala, fikcia aŭ mitologia – kun siaj nomo, personeco kaj faroj konataj de la popola konscio de popolo, menciita ofte en popolkantoj, popolrakontoj kaj alia folkloro; kaj kun moderna apero en literaturo, arto kaj kino.

Priskribo
---------

Kvankam kelkaj popolherooj estas historiaj publikaj figuroj, multaj ne estas tio. Vivo de popolherooj estas ĝenerale fikciaj, kaj almenaŭ trajtoj kaj faroj estas ofte ege troigitaj. Foje la popolheroo startas kiel tre normala persono, sed transformiĝas en iu elstara pro apartaj okazaĵoj, foje reage al socia maljusteco aŭ al naturaj katastrofoj. Ekzemple kiel defendanto de popolanoj kontraŭ subpremado aŭ korupto fare de establita povostrukturo aŭ eĉ de fremda potenco. Membroj de tiu kategorio povas esti tiukadre iel eksterleĝuloj.

Ekzemploj
---------

* Reĝo Arturo
* Martín Fierro
* Che Guevara
* Ĝingis-Ĥano
* Joe Hill
* Robin Hood
* Spartako
* Vilhelmo Tell
* Viriato

Bildaro
-------

* Johanino de Arko ĉevalrajde en ilustraĵo el manuskripto de 1505. Ŝi estas nacia heroo en Francio.Johanino de Arko ĉevalrajde en ilustraĵo el manuskripto de 1505. Ŝi estas nacia heroo en Francio.
* Giuseppe Garibaldi, unu el la patroj de la patrujo ItalioGiuseppe Garibaldi, unu el la patroj de la patrujo Italio
* Davy Crockett, usona popolherooDavy Crockett, usona popolheroo
* Mustafa Kemal Atatürk, Turka nacia herooMustafa Kemal Atatürk, Turka nacia heroo
* El Santo, popolheroo en MeksikoEl Santo, popolheroo en Meksiko

Bibliografio
------------

* Seal, Graham. Encyclopedia of Folk Heroes. ABC-CLIO, 2001.

Referencoj
----------

  

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Folk hero en la angla Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 855280
 |
**Janos** estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Janos*. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08035.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8211 loĝantojn. El tiuj estis 4247 viroj kaj 3964 virinoj. La komunumo havas surfacon de 6930,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1380 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 297,2 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 30,0  ℃.

Tempozono
---------

La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 9339 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 4 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,04 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Janos Arkivigite je 2007-01-26 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Hidalgo del Parral** estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Hidalgo del Parral*. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08032.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 103519 loĝantojn. El tiuj estis 49952 viroj kaj 53567 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1751,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1720 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 489,9 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 11,0  ℃.

Tempozono
---------

La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 87312 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 536 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,61 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Hidalgo del Parral Arkivigite je 2007-05-10 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Santa Isabel** estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas **Santa Isabel (Chihuahua)**. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08024.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3820 loĝantojn. El tiuj estis 1909 viroj kaj 1911 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1040,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1620 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 496,7 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16,4  ℃.

Tempozono
---------

La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 4713 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 7 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,15 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Santa Isabel Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Manuel Benavides** estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Manuel Benavides San Carlos. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08042.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1600 loĝantojn. El tiuj estis 856 viroj kaj 744 virinoj. La komunumo havas surfacon de 3191,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1060 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 305,2 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 19,0  ℃.

Tempozono
---------

La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 2062 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 9 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,44 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Manuel Benavides Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Temósachi** estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Temósachi*. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08063.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6319 loĝantojn. El tiuj estis 3277 viroj kaj 3042 virinoj. La komunumo havas surfacon de 5361,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1880 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 517,2 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 10,0 ℃.

Tempozono
---------

La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 6519 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 274 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 4,2 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Temósachi Arkivigite je 2011-06-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**Guadalupe Victoria** estas unu el la 39 komunumoj de la meksika subŝtato Durango, kiu situas en norda Meksiko (sed sen limo al Usono). La ĉefurbo de la komunumo estas *Ciudad Guadalupe Victoria*. Al Guadalupe Victoria apartenas entute 49 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10008.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 32058 loĝantojn. El tiuj estis 15557 viroj kaj 16501 virinoj. La komunumo havas surfacon de 767,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2000 metroj super la marnivelo.

Klimato
-------

En la komunumo jare falas averaĝe 400,0 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 17,0  ℃.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 28958 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 6 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,02 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

20844 de la loĝantoj de Guadalupe Victoria en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 973 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 4,67 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 4,94 % (530 el 10728), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 4,38 % (443 el 10116).

El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 26911 personoj apartenis al la katolika religio kaj 580 personoj al la protestantisma religio. 181 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 299 personoj statistike apartenis al neniu religio.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Guadalupe Victoria Arkivigite je 2006-11-24 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 310508
 |