recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Villabasta de Valdavia** [biljaBASta debalDAbja] estas municipo en la centronordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Páramos-Valles* kaj pli precize al la subkomarko Vega-Valdavia.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,19 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 32 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 140 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 73 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

Ĝi limas kun municipoj Valles de Valdavia, Arenillas de San Pelayo, Villaeles de Valdavia, Arenillas de San Pelayo, Valenoso, Vega de Doña Olimpa kaj Villamelendro de Valdavia. Ĝi estas ĉe la sektoro de la Jakoba Vojo kiu ligis San Vicente de la Barquera kun Carrión de los Condes laŭ la Reĝa Vojo de la Valdavia.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En 1350 kaj 1366 estas mencioj de Villabasta kiel posedo de Senjoro Juan Rodríguez de Cisneros, ene de la registro *Becerro de las Behetrías de Castilla*. Poste prosperis rilate al la transmigra brutobredado kaj en la 16-a kaj 17-a jarcentoj estis diversaj negocoj kaj juraj konfliktoj.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kaj la ermitejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 770917
 |
**Jan Józef PRZYPKOWSKI** (Przybkowski) blazono *Radwan* (naskiĝis en 1707, mortis la 12-an de januaro 1758) – pola astronomo, matematikisto, eldonisto de kalendaroj, profesoro de Krakova Universitato.

Vivo
----

Li devenis de la familio setliĝinta en Mazovio. Liaj antaŭuloj de jardekoj apartenis al komunumo de Polaj Fratoj; patro Jan, por eviti persekutojn sur religia fono, devis konvertiĝi de arianismo al katolikismo.

Przypkowski en 1721 studis en Filozofia Fakultato de la Krakova Universitato kaj ĉi tie en 1724 akiris bakalaŭrecon, kaj en 1727 iĝis majstro de la sep liberaj artoj. Samjare komencis lekcii en la Filozofia Fakultato, kion faris dum dekunu jaroj senpage. Dum tiu ĉi periodo dediĉis sin ĉefe al prilaborado de astrologiaj-astronomiaj kalendaroj, kiujn eldonis de 1729 ĝis 1747. La kalendaroj de Przypkowski karakterizis malriĉa enhavo - entenis krome nur futurologiajn konsiderojn.

Verŝajne Przypkowski estis farinto de la sunhorloĝo el 1740 troviĝanta sur la Mariapreĝejo en Krakovo.

Bibliografio
------------

* W. Buczkowska, Rok Bogdan, *Jan Józef Przypkowski*, en: *Polski Słownik Biograficzny* (Pola Biografia Vortaro), volumo XXIX, Ossolineum 1986.
* J. Buła, *Katalog kalendarzy polskich od XVI do XVIII wieku w zbiorach Biblioteki Czartoryskich* (Katalogo de polaj kalendaroj de la 16-a ĝis la 18-a jarcento en kolektoj de la Biblioteko de Czartoryski-familio), Krakovo 1994.
**Ferenc Antoni,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Antoni Ferenc** estis hungara kuracisto, biologo, biokemiisto, profesoro, membro (korespondanta en 1976, ordinara en 1985) de Hungara Scienca Akademio.

Ferenc Antoni  naskiĝis la 23-an de februaro 1928 en Budapeŝto. Li mortis la 8-an de oktobro 1991 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Ferenc Antoni laboris en biokemia instituto inter 1951-1957, dume li akiris medicinan diplomon en la universitato en 1953. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1960, li doktoriĝis en 1970 antaŭ la akademio. Li esploris en Glasgow helpe de stipendio en 1960. li laboris en Vieno inter 1963–1965. En 1970 li profesoriĝis en la medicina universitato, sed li instruis tie jam pli frue kiel vicprofesoro. Li estis rektoro inter 1973-1976. Li okupiĝis precipe pri imunologio kaj enkonduko de lesero. Li ricevis premiojn aŭ medalojn (ankaŭ eksterlandajn) inter 1978-1984.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Isolierung und Reinigung Ribonuklease aus Rinderserum* (1959)
* *Az ionizáló sugárzás biológiai hatása és annak ipari alkalmazása* (1968)
* *A könnymirigy és a könny* (1972)
* *Orvosi kémia* (Medicina kemio), (1985)
* *Biokémia. 1–2* (1991–1992)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la teksto estas trovebla laŭ la alfabeta ordo)
* hungarlingva biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 472879
* LCCN: n85037042
* VIAF: 121365749
* ISNI: 0000 0001 1008 463X
* NKC: mzk2013744098
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Anastatiko** |
| --- |
|  |
| Anastatica hierochuntica*Anastatica hierochuntica* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj ‘‘Plantae’’ |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonaj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Brasikaloj *Brassicales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Brasikacoj *Brassicaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | **Anastatiko** *Anastatica*L. 1753 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specioj |
| Vidu tekston |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Anastatiko  |

 |
| v • d • r |

La ***anastatiko*** estas genro el la brasikacoj (*Brassicaceae*). La genro havas nur unu specion.

Troviĝo
-------

La jerikorozo (*Anastatica hierochuntica*) aŭ resurektoplanto estas la sola specio. La grizeca herbeca planto de nature troviĝas en okcidenta Azio. La specio antaŭ ĉio multe troviĝas en Sirio, sed ankaŭ la okcidenta Saharo apartenas al la regiono de disvastiĝo. La planto malofte kreskas pli alten ol 15 cm.

Karakterizaĵo
-------------

La nomo resurektoplanto indikas la econ de la planto ke ĝi tre longe povas elteni sen pluvo. Kiam tamen iufoje pluvas, ĝi ene de unu tago denove ekverdiĝas.

En la rom-katolika tradicio Maria benintus la planton survoje al Egiptio. 

La planto estas ĉirkauita de mitaj sagaoj, tiel ĝi alportus feliĉon kaj benon al la posedantoj.

La portugala esploristo Gil Eannes alportintus la planton de sia marvojaĝo ĉirkaŭ Kabo Bojador en la mezo de la 15-a jarcento al Eŭropo.

Oni ne kunfuzu ĝin kun la (malvera) Jerikorozo (*Skvamfolia selaginelo*), kiu antaŭ ĉio ĉirkaŭ Kristnasko estas vendata en butikoj.

Prizorgo
--------

Oni devas konservi la planton en seka kaj varma loko.
Tuj kiam oni donas akvobanon al ĝi, la planto ekverdiĝas. Post maksimume unu semajno oni devas elbanigi la planton, ĉar la planto ne povas sekiĝmorti, sed tamen droni.
La **poezia prozo** estas aparta tipo de lirikaj verkoj. En ili troveblas elementoj kiuj estas ankaŭ en poemo: lirika parolanto, lirika sinteno, celo kaj temo, sed ne estas formalaj elementoj normale ekzistantaj en poezio (nome metriko, rimo ktp) kiuj estas gravaj trajtoj de verso. Ĝi estas distingebla de la poemo ĉar estas verkita en prozo kaj de la rakonto, ĉar ĝia celo ne estas specife la rakonto de faktoj, sed la priskribo de sentoj, emocioj kaj impresoj.

Ties iniciatinto estis la franca Aloysius Bertrand, kiu en sia libro *Gaspard de la nuit* enkodukis la unuajn prozajn poemojn en la literaturo. Tamen, la stilo de Bertrand ne sukcesis siaepoke inter romantismaj poetoj, pro kio ĝi restis neatentite. Poste la poeto Charles Baudelaire, per sia libro *La Spleno de Parizo*, revivigis la ideon de Bertrand kaj famigis tiun tipon de poezio, ege influanta poste kelkajn simbolistajn poetojn, inter kiuj Arthur Rimbaud, precipe en la libro *Les Illuminations*.

Multaj mikrorakontoj estas rimarkindaj pro sia poezia ŝarĝo kaj tial ofte la limo inter la poezio kaj la prozo estas malfacile determinebla. Tio okazas ĉe multaj tekstoj de Julio Cortázar (por ekzemplo en *Historias de cronopios y de famas*), Antonin Artaud, Oliverio Girondo, Giannina Braschi kaj Rafael Chaparro Madiedo en kies verkoj la poezia valoro de la verkoj hegemonias sur la intenco rakonti.

Vidu ankaŭ
----------

* Proza poemo
* Poezio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 789628
 |
**Jan Rambousek** (naskiĝis la 12-an de majo 1867 en Třeboň, tiam nomata Treven, Aŭstrio - mortis la 3-an de novembro 1945 en České Budějovice) estis ĉeĥa esperantisto kaj artileria generalo.

Li studis en gimnazio kaj poste en la milita akademio en Vieno (Wiener-Neustadt). Lia agadkampo kiel artileria oficiro estis urboj Vieno, Linz, Sarajevo kaj Petrovaradin. Li fariĝis komandanto en la garnizono de Krakovo.

La Aŭstria ĉeĥo Jan Rambousek lernis Esperanton jam en 1887, estante dudekjara (L. Courtinat, Historio de Esperanto, 1966, p. 1034), partoprenis kongresojn kaj konatiĝis kun d-ro Zamenhof vizitinte lin en Varsovio. Krom Esperanto li scipovis ankoraŭ ok lingvojn.

Tuj post la formiĝo de Ĉeĥoslovakio la 28-an de oktobro 1918 li estis nomita generalo de la ĉeĥoslovaka armeo. Lia agadkampo estis Brno. 

Emerita li loĝis en České Budějovice, kie dum multaj jaroj li estis fidela membro de Esperantista Klubo, kiun li tre ofereme gvidis kiel prezidanto. Por Esperanto li laboris ĝis la morto.

Multajn jarojn li estis membro de la Internacia Scienca Asocio Esperanta. Li apartenis ankaŭ al la unuaj donacintoj de libroj al la biblioteko de la Unua Esperanto-Unuiĝo en Vieno.

**Rimarkigo:** laŭ la ĉeĥoslovaka revuo Esperantista 2/1946, p. 22, li mortis la 3-an de novembro 1945. Laŭ *Esperanto* septembro-oktobro 1946, p. 6, kaj laŭ Historio de la Esperanto-movado en Ĉeĥoslovakio de Stanislav Kamarýt (Praha 1983, p. 247, li forpasis la 1-an de decembro 1945.
**Ferenc Bajáki,** laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Bajáki Ferenc József** estis hungara laboristo, komisaro.

Ferenc Bajáki  naskiĝis la 6-an de majo 1883 en Kecskemét. Li mortis la 3-an de marto 1939 en Butovo Suda (distrikto de Moskvo).

Biografio
---------

Ferenc Bajáki aĝis 17, kiam li aliĝis al socialdemokratoj kaj sindikato kiel simpla ferlaboristo en Csepel. Li edziĝis en 1910. En 1917 li havis signifan sindikatan postenon. En la sekva jaro li estis fidelulo de socialdemokratoj, sed en 1919 li aliĝis al la komunistoj. Dum Hungara Sovetrespubliko li estis komisaro (komprenu ministro) pri ekonomia produkto. Post falo de la Soveto li estis kondamnita je tutviva mallibero, sed en 1921 Soveta Rusio ŝanĝis lin. Li aliĝis al la komunistoj ankaŭ en Soveta Rusio kaj li ricevis ekonomiajn taskojn. En 1938 li estis arestita, en la sekva jaro mortpafita. En 1956 oni oficiale nuligis la verdikton.

Dum la socialismo strato kaj lernejo portis la nomon Bajáki Ferenc.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2015-01-05 per la retarkivo Wayback Machine
**László Tőke** [lAslO tOke], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tőke László** estis hungara kemiisto, profesoro, membro (korespondanta en 1993, ordinara en 1998) de Hungara Scienca Akademio.

László Tőke  naskiĝis la 3-an de majo 1933 en Vönöck.

Biografio
---------

László Tőke frekventis teknikan universitaton en Budapeŝto inter 1952-1957, poste li eklaboris samloke en la kemia katedro. Li doktoriĝis en 1974 antaŭ la akademio. Li profesoriĝis en 1975, inter 1986-1991 li estis katedrestro. Li okupiĝis precipe pri medikamentoj kaj organika kemio. Li ricevis 4 premiojn inter 1975-1998.

Verkaro (elekto)
----------------

* *New Total Synthesis of Emetins* (1966)
* *Synthesis of Yohimbines* (1973)
* *Bis-Crown Ether Derivatives as Ionophores for Potassium Selective Electrodes* (1985)
* *Gyógyszerkémia I–II.* (1992) - studenta lernolibro
* *Enantioselective Michael Addition of 2-nitropropane to Chalcone Analogues Catalyzed by Chiral Azacrown Ethers Based on Alfa-D-glucose and D-mannitol* (2003)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
**Teatro Petőfi** estas impona konstruaĵo, teatro en urbo Sopron, en la urbocentro.

La teatrejo ĝis 1909

Historio
--------

La unua hungara teatra trupo havanta masonitan teatron ekludis en Sopron en 1769. La tiama teatro pli frue estis muelejo. Pli nova konstruaĵo por teatro estis konstruita en 1840, kiu en 1909 estis plene trakonstruita kaj modernigita fare de István Medgyaszay. Tiam oni profitis ferobetonon, kiel same en Teatro Petőfi (Veszprém). La teatro havis 900 sidlokojn kaj trietaĝan galerion. Inter 1969-1975 kaj en 1992 pli novaj renovigoj okazis.

Teatrestroj (elekto)
--------------------

* István Mikó (aktoro) (1991-2002)
* Péter Valló (2002-2003)
* Tibor Szilágyi (2003-2007)
* Ilona Darvasi (2007-2012)
* András Pataki (2012-)

En la teatro aktoradis aŭ aktoradas inter ili Ilona Bencze, Péter Benkő, István Bujtor, Mór Ditrói, Péter Dóczy, Árpád Gyenge, Péter Huszti, Ildikó Hűvösvölgyi, Ildikó Keresztes, Gábor Koncz, Mária Kőrösi, Anikó Molnár, József Nádassy, Margit Nádory, Ildikó Piros, kaj László Szacsvay.

Eternaj membroj (elekto)
------------------------

* Kategorio Teatro Petőfi (Sopron) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Péter Győri
* Ottó Viczián

Fontoj
------

* Hungara Vikipedio
*
**Halimba** estas mina vilaĝo kaj municipo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en subregiono de Ajka.

Blazono de Halimba

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 13 km²
* Loĝantaro: 1130
* Poŝtkodo: 8452
* Telefonprefikso: 88

Geografio
---------

Halimba situas en montaro Bakony, laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

Halimba estis loĝata jam dum la neolitiko. Antaŭ la hungaroj romianoj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1329. Dum la turkoj la vilaĝo senhomiĝis. En 1730 la vilaĝo refondiĝis. En 1926 oni komencis minadi baŭksiton. Dum la frua socialismo formiĝis kolonio de ministoj kaj ankaŭ administra centro. Fervojo ekfunkciis al la proksima Ajka. En la 1970-aj jaroj ĉesis la fervojo kaj la centro, sed la minado ankaŭ nun daŭriĝas, eĉ oni "minadas" ankaŭ bonkvalitan trinkakvon.

Vidindaĵoj
----------

* klasikisma nobeldomo de 1820, nun kulturdomo
* muzeeto pri kuracteoj

Famuloj
-------

* Dro Miklós Szalai, kiel pastro, li okupiĝis pri kuracteoj kaj spicherboj, liaj teoj nomiĝas *Halimbárium*.
* Tamás Szabó (ministro) naskiĝis en Halimba.

* Kategorio Halimba en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
En ĵurnalista etiko kaj amaskomunikila etiko, la termino "**vido el nenie**" priskribas specon de falsa neŭtraleco, per kiu ĵurnalistoj erarigas la publikon, kreante la impreson, ke kontraŭaj partioj de afero havas egalan ĝustecon kaj validecon, eĉ kiam la vero aŭ malvero de la asertoj de la partioj estas reciproke ekskluzivaj kaj kontroleblaj per diligenta esploristo kiu faras kontrolon de la menciitaj faktoj. La amaskomunikila kritikisto kaj profesoro pri ĵurnalismo Jay Rosen estas rimarkinda uzanto de la termino kaj kritikanto de la praktiko, kaj Rosen mem pruntis la terminon el la libro el 1986 *La vido el nenie* de la filozofo Thomas Nagel.

Superrigardo
------------

La celo de objektiva kaj senbiasa raportado ("nur la faktoj") ofte lasas subjektivajn decidojn pri la signifo kaj valoro de faktoj al interpreto. Sed foje la faktoj de iu rakonto povas havi finitan aron de raciaj signifoj. En tia kazo, ĵurnalisto devas klare difini la faktojn, kiuj estas membroj de tiu aro, kaj tiujn, kiuj ne estas membroj.

Ĵurnalisto, kiu ne helpas la publikon taksi la plej racian aron de faktoj, elektis la *vidon el nenie*. Ĉi-tio malutilas al la spektantaro, permesante, ke ili povas fari konkludojn de rakonto, kiu inkludas malverajn eblojn. Ĝi pliigas konfuzon aŭ produktas malbonajn konkludojn kie ili ne alie ekzistas. La vido el nenie povas rezulti de maldiligenta aŭ fuŝa raportado same facile kiel la aktiva mem-cenzuro de valida kritiko. Per elsendado de la vido el nenie al multaj homoj, la aro de eblaj veroj (kun eraraj inkludoj) estas *aktive* (re-)konfirmata foje kaj refoje por la publiko. Pro la unu-al-multa naturo de amaskomunikiloj, tio povas gvidi grandajn grupojn da normale raciaj homoj al malbonaj decidoj.

La verkisto Elias Isquith argumentis, en artikolo por la gazeto *Salon*, ke "la vido el nenie ne nur kondukas al fuŝa pensado sed efektive lasas la leganton *malpli* informita ol se ŝi simple legus senhonte ideologian fonton aŭ eĉ, en kelkaj kazoj, nenion ajn".

Vidu ankaŭ
----------

* Falsa egalpezo
**Coscurita** [koskuRIta] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko *Komarko de Almazán* en la sudcentro de la provinco.

Geografio
---------

*Komarko de Almazán* en la sudcentro de la provinco Sorio.
Loko de Coscurita en la provinco Sorio.
Preĝejo de Sankta Marteno en Bordejé.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 54,96 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 72 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 700 loĝantojn el la 1940-aj jaroj. 

Ĝi distas 43 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj limas kun Almazán, Viana de Duero, Nepas, Escabosa de Almazán, Frechilla de Almazán, Soliedra, Adradas kaj Morón de Almazán. Ĝi enhavas la loĝlokojn Bordejé, Centenera, Coscurita, Neguillas kaj Villalba.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Meze de la 19-a jarcento la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar ĝi aligis Bordejé, Centenera del Campo, Neguillas kaj Villalba. 

Ĝi havis fervojan stacion el 1895 ĝis 1985.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Bildoj
------

* Centenera del Campo.Centenera del Campo.
* Preĝejo de Neguillas.Preĝejo de Neguillas.

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rRegiono de Almazán |
| --- |
| Adradas• Alentisque• Almazán• Arenillas• Barca• Barcones• Berlanga de Duero• Borjabad• Caltojar• Centenera de Andaluz• Coscurita• Escobosa de Almazán• Frechilla de Almazán• La Riba de Escalote• Maján• Matamala de Almazán• Momblona• Morón de Almazán• Nepas• Nolay• Rello• Soliedra• Taroda• Velamazán• Velilla de los Ajos• Viana de Duero |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 350959
 |
**Attila Budavári,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Budavári Attila** estas hungara orgenkonstruisto, entreprenisto.

Attila Budavári naskiĝis la 1-an de junio 1970 en Pécs.

Biografio
---------

Attila Budavári maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li lernis la metion pri orgenkonstruo en Budapeŝto (1988-1990). Li laboris en Aŭstrio en 1991, kie li partoprenis en kreadoj de orgenoj. En la sekvanta jaro li hejmenvenis kaj iĝis entreprenisto pri orgenoj kun sia frato komence en la familia garaĝo. Post 25 jaroj la firmao iĝis la plej granda en Hungarlando inter la orgenkreantoj. Intertempe en 1997 li akiris majstran gradon en Budapeŝto. Li studvojaĝis ankaŭ en Portugalio. Li ricevis premiojn inter 2011-2015. Lia edzino naskis sep gefilojn.

Elektitaj orgenoj fare de la firmao
-----------------------------------

* Palaco de Artoj (Budapeŝto, 2006, la plej granda hungara orgeno)
* Zamárdi (2010)
* gimnazio en Szentendre (2013)
* Preĝejo Ĉieliro de Maria (Vár) (2015, rekonstruo)
* Kalvinana preĝejo (Ferencváros) (2015)
* Kalvinana alea preĝejo (Budapeŝto, 2016, trakonstruo)
* Baziliko Ĉieliro de Maria (Mátraverebély) (2016)
* Luterana preĝejo (Vár) (2017)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* firmao
* intervjuo Arkivigite je 2020-07-01 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 696143
 |
**Cosautlán de Carvajal** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Cosautlán de Carvajal. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 046.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 14724 loĝantojn. El tiuj estis 7187 viroj kaj 7537 virinoj. La komunumo havas surfacon de 72.4 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 20 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 59 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1240 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 14268 personoj. En la jaro 2000 temis pri 15303, do temis pri kresko / malkresko je 1.41 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 13387 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 45 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.34 % de la loĝantoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

 Arkivigite je 2006-10-26 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Stanley Kronenberg** (naskiĝis la 3-an de majo 1927 en Krosno, mortis la 9-an de decembro 2000 en Skillman, Nov-Ĵerzejo) – pola-usona nuklea fizikisto, spertulo pri atoma radiado, filatelisto.

Nuklea fizikisto
----------------

Stanley Kronenberg en 1945 kune kun siaj gepatroj Eugenia kaj Ferdynand elmigris al Aŭstrio.

En Universitato de Vieno studis fizikon kaj kemion, kie en 1952 doktoriĝis. De 1953 daŭrigis sciencan laboron en Usono laŭ invito de tiutempa registaro. Li eklaboris en Fort Monmouth en la subŝtato Nov-Ĵerzejo, en Laboratorio de la Nuklea Radiado de Usona Armeo, kun kiu profesie ligiĝis ĝis fino de sia vivo. Li partoprenis en pluraj provaj eksplodoj de atombomboj kaj ankaŭ esploris ĝian influon al la medio. Lia scienca laboro fruktis per pli ol 100 laboraĵoj kaj disertaĵoj, kaj ankaŭ per multe da patentitaj inventoj pri nuklea fiziko kaj atoma radiado, aplikataj ne nur en la armeo, sed ankaŭ en la civila vivo kaj medicino. Pro rezultoj de sia scienca laboro Stanley Kronenberg estis plurfoje distingata de la regopovoj de Usono.

Filatelisto
-----------

Stanley Kronenberg estis ankaŭ filatelisto de la pola diasporo. Lia scio kaj esplora laboro kaŭzis, ke en Usono estis unu el la la plej grandaj spertuloj pri la polaj poŝtmarkoj. En filatela gazetaro, ĉefe usona, sed ankaŭ pola kaj germana, publikigis pli ol 150 artikolojn. Krome en lia heredaĵo estas pluraj tradukoj de la polaj artikoloj pri filatelo en la anglan lingvon. En 1967 iĝis spertulo pri polaj poŝtmarkoj de American Philatelic Society Expertizing Society, li ankaŭ estis konsilisto de la redaktaro de la katalogo „Scott". Li kunlaboris kun Asocio de Polaj Filatelistoj en Usono „Polonus".

Eksteraj ligiloj
----------------

* Stanley Kronenberg[*rompita ligilo*] – biografia noto
Barono **FEJÉRVÁRY Géza** (n. 15-an de marto 1833, Josephstadt, Königgrätz (hodiaŭ Hradec Králové, Ĉeĥio) – m. 25-an de aprilo 1914, Vieno, Aŭstrio), generalo de Aŭstrio-Monarĥio, li gvidis en 1905–06 la t.n. gardistan registaron. Lia nepo estis Géza Gyula Fejérváry. 

Géza FejérváryLi soldatservis post finstudo en la Militistara Akademio en la generalstabo. Li partoprenis en 1859 en la batalo de Solferino kaj ricevis pro la braveco la kavalieran krucon de la ordeno Maria Terezia. Dum la prusa-aŭstra milito de 1866, Franco Jozefo sendis lin en diplomatia komisio. Li laboris inter 1872–1884 kiel ŝtatsekretario en la patrujdefenda ministerio. Li estis konfidulo de la imperiestro, ĉiam reprezentis interesojn de la kortego. Oni elektis lin en 1885 al eterna membro de la supra ĉambro.

Li formis en 1905 registaron, kiu neglektis la parlamentajn formojn (gardis la parlamentan sidejon per gardistoj) kaj volis ekonduki eĉ la ĝeneralan balotrajton. Fejérváry fondis la partion Progresema Partio.

Li abdikis en 1906, post interkonsento de la koalicio kaj la imperiestra kortego.

Fejérváry ricevis en 1875 la titolon de barono. Francisko Jozefo la 1-a pregigis oran moneron je lia estimo, en 1911.

* Kategorio Géza Fejérváry en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 179729
* GND: 130147729
* VIAF: 107800312
* ISNI: 0000 0001 1002 5576
 |
Infanoj ludantaj *Zamenhof diris* kun "Zamenhof" (la faciliganto) en la malfono ĉe la dekstra flanko de la foto.
**Zamenhof diris** estas grupa ludo, kutime por junaĝaj infanoj. 

La faciliganto donas al la grupo sekvendajn instrukciojn, kelkaj el kiuj komenciĝas per la frazo "Zamenhof diris". La instrukcioj komenciĝantaj per ĉi tiu frazo devas esti sekvitaj, dum ĉiuj aliaj instrukcioj devas esti ignoritaj. Partoprenanto kiu ne sekvas instrukcion, kiu komenciĝis per "Zamenhof diris", aŭ ŝanĝas sian konduton pro instrukcio, kiu ne komenciĝis per ĉi tiu frazo, estas malkvalifikita. 

La ludo povus servi por instrui al sufiĉe junaj infanoj identifiki siajn korpopartojn, uzi ilin kaj praktiki korpomovojn laŭ ordonoj.

En la angla, hispana kaj germana la ludo estas konata kiel "Simon" respektive said, diris, ktp. En la franca ĝi estas konata kiel "Jacques a dit"; en la afrikansa la ludo estas konata kiel "The Colonel said" (*La kolonelo diris*), en la hebrea *Herzl diris*, kaj en la ĉina *La instruisto diris*.

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Zamenhof diris (infanludo)** en Vikimedia Komunejo
**Géza Ekecs** [ekeĉ], hungare **Ekecs Géza** estis hungardevena ĵurnalisto.

Géza Ekecs naskiĝis la 24-an de marto 1927 en Budapeŝto, li mortis la 13-an de novembro 2017 en Munkeno.

Biografio
---------

Géza Ekecs frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li ĵurnaladis ekde 1946. Post 3 jaroj li rifuĝis al Parizo, kie li redaktis kaj eldonis hungarlingvan preiodaĵon, krome li estis ano de hungarlingva dissendo de Franca Radio. Baldaŭe oni varbis ĵurnalistojn por tute nova radio Radio Libera Eŭropo. Li aliĝis al la stabo kaj dekomence ĝis la fino li estis tie redaktoro, fine eĉ li estris la hungaran dissendon. En 1951 li vojaĝis al Munkeno, kie funkciis la radio. Li uzis la pseŭdonimon **Cseke László**, pro la laboro li ricevis ŝtatanecon de Usono. Kiel komence junulo, li redaktis ŝlagrajn kaj tre popularajn programojn, ekzemple **Teen ager party**, *Forgószinpad*, *Délutáni randevú*. Liaj programoj estis aŭditaj ne nur en Hungario, sed en Eŭropo, kie vivis hungaroj. Baldaŭe li edziĝis, poste havanta 2 filojn. Antaŭ disfalo de socialismo li ricevis permeson hejmeniri. Post fino de la hungara dissendo li vivas daŭre en Munkeno, kiel emerito, sed ofte li vizitas Hungarion. En Slovakio estas vilaĝo Okoč, kies hungara, historia nomo estas **Ekecs**. Li vizitis la vilaĝon, kie li estis nomumita "honora vilaĝano".

Verkoj (elekto)
---------------

* *A mikrofonnál és a lemezjátszónál Cseke László* (Ĉe la mikrofono kaj diskilo Ladislao Cseke), membiografio kaj rememoroj, la titolo aludas tiun frazon, kiun li diris komence de la programo

Fontoj
------

* Germana Vikipedio
* *A mikrofonnál és a lemezjátszónál Cseke László* (libro)
La **Ifranedoj**, **Ifranoj** aŭ **Banu Ifran** aŭ eĉ **At Jefren** (en araba : **الإفرنيون، يفرن، بن إفران أو إفوراغس**) estas dinastio de Berberoj de la branĉo de Madghis (Medracen) kaj de Botr. Ili apartenas al la granda branĉo des Zenataoj. Ili formis la unuan islaman berberan dinastion kiu regos en la Magrebo. Laŭ kelkaj fakuloj, la vorto Afriko devenas el la pranomo de la tribo de la Ifranoj.

En la Magrebo la Ifranedoj faros insurekciojn kontraŭ la fremdaj okupantoj nome (romianoj, Vandaloj, Bizancanoj, ktp.). Ili engaĝiĝas ĉe la Kahina, en la 7-a jarcento kontraŭ la Omejoj. En la 8-a jarcento ili movadiĝis ĉe la dogmo de sufritoj kontraŭ la oficiala povo (omejoj kaj abasidoj). Poste, ili formas dinastion en la 10-a jarcento kontraŭ la Fatimidoj, la Ziridoj, la Omejoj, ktp. La Banu Ifran estos venkitaj de la Almoravidoj kaj la alianco de la Hilalianoj kun la Hamadedoj ĝis la fino de la 11-a jarcento.

La dinastio de la Ifrenedoj estis agnoskata kiel la ununura dinastio kiu defendis la Afrikanojn en la Magrebo .

Referencoj
----------

1. ↑  Ibn Ĥaldun , *Histoire des Berbères*, studo fare pri berberaj triboj laŭ M. Albarnossé el la livro de Ibn Ĥaldun, *Tribus berbères* laŭ M. Albarnossé el la livro de Ibn Ĥaldun Arkivigite je 2009-05-03 per la retarkivo Wayback Machine
2. ↑  Ibn Ĥaldun, *Histoire des Berbères* Reta versio de la livro
3. ↑  *Compleḿent de l'Encycloped́ie moderne*, Noel Desverges, Léon Renier, Edouard Carteron, Firmin Didot (Firm), p. 720-722 Reta versio
Cléo de Mérode
**Cléopatra Diane de Mérode** (naskiĝinta en la 27-a de septembro 1875 en Parizo, mortinta en la 17-a de oktobro 1966 samloke) estis franca dancisto dum Belle Époque. Ŝi estis la filino de la aŭstra pentristo Carl von Merode.

Biografio
---------

En la aĝo de ok, Cléo estis sendita por studi dancon kaj faris sian profesian debuton en la aĝo de dek unu.

Cléo de Mérode iĝis fama por ŝia ŝikeco eĉ pli ol por ŝiaj dancokapabloj, kaj ŝia bildo komencis aperi sur tiaj aĵoj kiel poŝtkartoj kaj ludkartoj. Speciala nova frizaĵo kiun ŝi elektis uzi iĝis la babiladtialo de parizaj virinoj kaj estis rapide adoptita kiel populara stilo por ĉiuj. Ŝia famo estis tia ke Alexandre Falguière skulptis *La Danciston* laŭ ŝia bildo, kiu hodiaŭ povas esti vidita en la Musée d'Orsay. En 1895, Henri de Toulouse-Lautrec faris ŝian portreton, kiel ankaŭ Charles Puyo, Alfredo Muller kaj Giovanni Boldini. Fotis ŝin i.a. la gravega fotisto Félix Nadar.

En 1896, reĝo Leopoldo la 2-a (Belgio) rigardis baleton kaj vidis Mérode danci. La 61-jaraĝa belga reĝo iĝis enamiĝinteta de la 22-jaraĝa baletstelulo, kaj klaĉo komenciĝis ke ŝi estus lia amantino. Ĉar la reĝo havis du filojn kun virino kiu laŭdire estis prostituitino, la reputacio de Cléo de Mérode suferis, kaj ŝi devis vivi kun tiu makulo por la resto de la vivo. Tamen, Cléo de Mérode iĝis internacia stelulino kun sukcesoj en tuta Eŭropo kaj en Usono. Ĉe la pinto de ŝia populareco, ŝi elektis danci ĉe la kabaredo Folies Bergère. Per tio ŝi akiris tute novan sekvantaron.

Ŝi estis tre populara ankaŭ en Aŭstrio same kiel en Germanio, kaj ŝia karaktero aperis en la germana filmo *Frauen der Leidenschaft* (1926) (ŝian rolon ludis Fern Andra). En Vieno, ŝia beleco kaptis la atenton de la pentristo Gustav Klimt, kies unua fokuso pentrista estis sur ina sekseco. Ilia rakonto estis la bazo de la filmo *Klimt* (2006), en kiu la karaktero "Lea de Castro" estas bazita sur Cléo.

Mérode daŭre dancis ĝis la aĝo de 50, kiam ŝi retiriĝis al la ĉemara feriurbo Biarritz. En 1955, ŝi publikigis sian aŭtobiografion *Le Ballet de ma vie*. Ŝi estis entombigita ĉe la Tombejo Père-Lachaise. Statuo de ŝi funebranta la patrinon, kiu estas enterigita samloke, ornamas la tomboŝtonon.

Literaturo
----------

* Simone de Beauvoir: *Le deuxième sexe*. Hachette, Paris 1950.
* Karl Reissmann: *Cleo de Merode. Der Glückstraum einer Tänzerin* (Frauen der Liebe; Bd. 7). MVA, Heidenau 1921 (biographischer Roman)
* Brygida M. Ochaim, Claudia Balk: *Varieté-Tänzerinnen um 1900. Vom Sinnenrausch zur Tanzmoderne*. Stroemfeld, Frankfurt/M. 1998, ISBN 3-87877-745-0, S. 132–133
* Christian Corvisier: *Cléo de Mérode et la photographie. La première icône moderne*. Éditions du Patrimoine, Paris 2007, ISBN 978-2-85822-911-6.
* Michael Garval: *Cléo de Mérode's Postcard Stardom*. En: *Nineteenth-Century Art Worldwide*
* Pri Mérode ĉe munzinger.de

* Kategorio Cléo de Mérode en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 520274
* GND: 123492106
* LCCN: n97873161
* VIAF: 32120818
* ISNI: 0000 0000 6307 0584
* SUDOC: 086692860
* BNF: 12692065d
* NLA: 35945506
* BIBSYS: 13001357
 |
**Géza Forintos** [forintoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Forintos Géza Kálmán Elemér** estis hungara ministeria oficisto, bienulo. Lia nobela antaŭnomo estis *forintosházi*.

Géza Forintos naskiĝis la 27-an de junio 1868 en Mihályfa, li mortis la 12-an de junio 1954 en Mihályfa.

Biografio
---------

Géza Forintos maturiĝis en mezlernejo en Székesfehérvár, poste li akiris juran diplomon kaj doktoriĝis en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Post la diplomo li laboris en ministerio pri defendo, kie paŝo post paŝo akiris pli altajn postenojn. Post la 1-a mondmilito li okupiĝis ofte pri la familia bieno en Orbányosfa-Forintosháza. Dum la Hungara Sovetrespubliko lia bieno estis prirabita. En 1921 li emeritiĝis. Li edziĝis en 1899, lia edzino naskis 5 gefilojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------


* Kategorio Géza Forintos en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 699230
 |
**Anonimulo** estas uzataj por rilati al persono kies identeco estas nekonata, aŭ estas konata sed konservita sekrete. 

La esprimo estas uzita ankaŭ kiam la identeco ne estas grava aŭ kiam ekzistas deziro ĝeneraligi (nespecifa identeco).

Nomoj de anonimuloj laŭ lingva kulturo
--------------------------------------

* En Usono, la nomoj **John Doe** por viro kaj **Jane Roe/Doe** por virino estas akceptitaj (ekz.: la fama decido de la Supera Kortumo de Usono nomata Roe v. Wade).
* En Germanio kaj Aŭstrio - **Max Mustermann** por viro kaj **Erika Mustermann** por virino.
* En Svislando - **Felix Muster** kaj **Maria Bernasconi**.
* En la hungara, la nomo **István Negy** estas akceptitaj.
* En la araba, la nomoj **Amr** kaj **Zid** estas akceptitaj.
* En la hebrea, la nomo **Israel Israeli** estas ofta, kaj ankaŭ Ploni Almoni en literatura lingvaĵo.

En arto
-------

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Provizora nomo.
Historiografio foje malkapablas certigi pri la persona identeco de artisto, sed arthistoriistoj aŭ literaturkritikistoj kapablas analizi kaj kaj esplori la stilon, verkaron aŭ agadmanieron de specifaj artistoj. Tiukadre foje oni parolas pri la "Majstro el..." aŭ "la aŭtoro de...". Ekzemple, la aŭtoro de Lazarillo de Tormes en hispana literaturo, la Majstro de la Bartolomeo-Altaro, la Majstro de Vyšší Brod, la Majstro de la Memordonaco de Carben ktp.

En socio
--------

En landoj de anglosaksa juro foje oni ne postulas montri veran personan identecon; tiukadre en holivudaj filmoj foje rolulo venas al hotelo kaj registriĝas kiel John Smith. En aliaj landoj tio tute ne eblas kaj oni postulas montron de persona identigilo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 810685
 |
**Géza FODOR,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fodor Géza** estis hungara matematikisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1973).

Géza Fodor  naskiĝis la 6-an de majo 1927 en Szeged. Li mortis la 28-an de septembro 1977 en Szeged.

Biografio
---------

Géza Fodor frekventis universitaton en sia naskiĝurbo, poste li eklaboris en instituto por esplori kaj instrui, kie li konatiĝis kun László Rédei, László Kalmár, Béla Szőkefalvi-Nagy. Baldaŭe li studvojaĝis al Romo, Ĉeĥoslovakio, Svedio, Sovetunio, Francio. Inter 1973-1976 li estis rektoro en universitato de Szeged. Li okupiĝis precipe pri aroteorio. Li ricevis 2 premiojn en 1963 kaj 1966.

Verkaro (elekto)
----------------

* *Proof of a conjecture of P. Erdős* (1952)
* *Über transfinite Funktionen I-III* (1960)
* *On a process concerning inaccessible cardinals: I-III* (1966-1967)
* *Principal sequence and stacionary sets* (1973)

Fontoj
------

* biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero F kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)

* Kategorio Géza Fodor en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Du novzelandaj Clydesdale pelantaj ĉaron
Budweiser Clydesdale
**Clydesdale** [klajdsDEJL] estas raso de tirĉevaloj devena el farmaj ĉevaloj de Clydesdale, Skotlando, kaj nomita laŭ tiu regiono. Kvankam origine estis unu el plej malgrandaj rasoj de tirĉevaloj, ĝi estas nuntempe alta raso. Ofte beja laŭ koloro, ili montras gravajn blankajn markojn pro ekzisto de genetiko rilate al branĉo Sabino. Tiu raso estis origine uzata por agrikulturo kaj transporto, kaj estas ankoraŭ uzata por tiraj celoj nuntempe. La Budweiser Clydesdale estas kelkaj el plej famaj Clydesdale, kaj aliaj membroj de la raso estas uzataj kiel paradĉevaloj (por tamburoj) fare de la Britia Household Cavalry. Ili estis uzataj ankaŭ por krei aŭ plibonigi aliajn tirĉevalajn rasojn.

Tiu raso estis disvolvigita el flandraj virĉevaloj importitaj al Skotlando kaj krucigitaj kun lokaj ĉevalinoj. La unua registrita uzo de la nomo "Clydesdale" por la raso estis en 1826, kaj ĉirkaŭ 1830 komencis sistemo de luado de virĉevaloj kio rezultis en la disvastigo de la ĉevaloj Clydesdale tra Skotlando kaj en norda Anglio. La unua bredoregistro estis formita en 1877. Fine de la 19a kaj komence de la 20a jarcentoj, miloj da Clydesdale estis eksportitaj el Skotlando kaj senditaj tra la mondo, inklude al Aŭstralio kaj Novzelando, kie ili iĝis konata kiel "la raso kiu konstruis Aŭstralion". Tamen, dum la Unua Mondmilito la nombroj de populacioj ekmalpliiĝis pro pliiĝanta mekanizado kaj milituzado. Tiu malpliiĝo pluis, kaj ĉirkaŭ la 1970-aj jaroj, la *Rare Breeds Survival Trust* konsideris la rason vundebla al formorto. La nombroj de populacioj iomete pliiĝis en la intervenA tempo, sed oni supozas, ke ili estas ankoraŭ vundeblaj.

Notoj
-----

Referencoj
----------

* Biddell, Herman.  (1894) *Heavy Horses: Breeds and Management*. Londono, Vinton & Co..
* Dutson, Judith.  (2005) *Storey's Illustrated Guide to 96 Horse Breeds of North America*. Storey Publishing. ISBN 1-58017-613-5.
* Edwards, Elwyn Hartley.  (1994) *The Encyclopedia of the Horse*, 1‑a eldono, Nov-Jorko, NY: Dorling Kindersley. ISBN 1-56458-614-6.
* Hayes, Capt. M. Horace, FRCVS.  (2003) *Points of the Horse*, 7‑a eldono, New York, NY: Arco Publishing Company, Inc.. ISBN 978-1-59333-000-2.

* Hendricks, Bonnie.  (2007) *International Encyclopedia of Horse Breeds*. University of Oklahoma Press. ISBN 978-0-8061-3884-8.
* McNeilage, Arch..  (1904) "A Scottish Authority on the Premium System", National Livestock Association of Canada: *General convention, Issues 1-3*. Government Printing Bureau.
* Smith, Donna Campbell.  (2007) *The Book of Draft Horses: The Gentle Giants that Built the World*. Globe Pequot. ISBN 1-59228-979-7.[*rompita ligilo*]

Eksteraj ligiloj
----------------

* Clydesdale (ĉevalo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Clydesdale (ĉevalo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* The Clydesdale Horse Society
* Clydesdale Breeders of the USA Arkivigite je 2010-11-22 per la retarkivo Wayback Machine
* Commonwealth Clydesdale Horse Society Arkivigite je 2020-10-27 per la retarkivo Wayback Machine
**Bantouzelle** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 396 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2004.

Blazono de Bantouzelle.

Geografio
---------

Bantouzelle situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.

Bantouzelle etendiĝas sur 7,45 km².

Historio
--------

Bantouzelle estis menciita por la unua fojo en 1095, en letero de la episkopo de Cambrai. La sinjorlando estis en la 13-a jarcento cedita al la familio Thourotte.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Sylviane Maur, kiu do fariĝis la loka urbestro.

Administrado
------------

Bantouzelle apartenas al la kantono de Marcoing, kies ĉefurbo estas Marcoing. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Kantono de Marcoing
La **Serera lingvo** estas grupo de lingvoj parolataj de la Sereroj, nome popolo de Okcidenta Afriko. Tiu grupo inkludas:

* La lingvo Serera-Sina, parolata en Saloum, Kaolak, Djurbel, Dakaro kaj multaj aliaj areoj.
* La Serera-Safena, parolata interne ĉe la Petite Côte (Malgranda Marbordo), area sudoriente de Dakaro.
* La Serera-Nduta, parolara en Mont-Roland, are nordokcidentede Thies kaj ĉe Biffeche ĉe la rivero Senegalo.
* La Serera-Noona, parolata ĉe Thies.
* La Serera-Palora, parolata en eta areo inter Rufisque kaj Thies.
* La Serera-Lehara, parolata en eta areo norde de Thies.

Ĉiuj Sereraj lingvoj escepte la Serera-Sina (la plej granda) estas klasita inter la lingvoj Kanginaj. 

Plej parto de Sereroj parolas la Volofan, la lingvo de la Volofoj, kiel dua lingvo, kaj tiuj kiuj kreskiĝis en urbo ofte parolas ĝin kiel unua lingvo.

Kelkaj Sereraj esprimoj
-----------------------

La jenaj salutoj kaj respondoj estas uzataj en multaj regionoj de Senegalio kiuj havas parolantojn de serera. 

Nam fi'o? = Kiel vi fartas?
-respondo = mexe meen (prononce, mej hej men) = Mi estas ĉi tie.

Ta mbind na? (prononce, tah mbind nah) = Kiel fartas la familio?
-Respondo = Owa maa (prononce ogva maa) = Bone.

En Senegalia kulturo, salutado estas grava. Foje, lokanoj povas dediĉi minutojn por saluti unu la alian.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Serer-Sine page el retejo de Ethnologue
* Arkivigite je 2012-11-16 per la retarkivo Wayback Machine Serer Nikah Şekeri-Davetiye Organizasyon

Vidu ankaŭ
----------

* Senegalio
* Biffeche
**Géza Daruváry** [daruvAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Daruváry Géza** estis hungara politikisto, ministro, diplomato. Lia nobela antaŭnomo estis *daruvári*, lia patro estis Alajos Daruváry.

Géza Daruváry  naskiĝis la 12-an de januaro 1866 en Buda aŭ en Pest (urbo), li mortis la 3-an de aŭgusto 1934 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Géza Daruváry lernis juron en sia naskiĝurbo, Lejpcigo, Berlino, fine li doktoriĝis kaj advokatiĝis. Komence li laboris en la juĝejo, baldaŭ en la ministerio pri justico. Ekde 1894 li ricevis diplomatiajn taskojn en diversaj landoj. En 1905 li ricevis postenon en la kortego en Vieno, samtempe li ricevis la titolon kortega konsilisto, en 1912 sekreta konsilisto. Depost surtroniĝo de Karolo la 1-a (Aŭstrio) li retiriĝis. En la jaroj 1922 kaj 1923 li estis ministro pri justico jaron, krome inter 1922-1924 ministro pri eksteraj rilatoj. Li volis fari diplomatian kaj komercan kontaktojn kun Soveta Rusio, sed Daruváry ne atingis iujn ajn rezultojn, tial li abdikis.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* angle
* hungare

* Kategorio Géza Daruváry en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Kálmán Kertész** [kertEs], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kertész Kálmán** estis hungara zoologo, entomologo, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1910).

Kálmán Kertész  naskiĝis la 2-an de januaro 1867 en Hungara reĝlando, en Eperjes (nuntempa Prešov en Slovakio). Li mortis la 28-an de decembro 1922 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Kálmán Kertész ricevis diplomon en 1890 en universitato en Budapeŝto, poste li tuj eklaboris en la universitata instituto. En 1896 li posteniĝis en Hungara Nacia Muzeo, kie li laboris ĝismorte. Li okupiĝis precipe pri dipteroj, tial li ofte vojaĝis ne nur en Hungara reĝlando, sed ankaŭ en Germanio, Francio, Italio. (Lia kolektaĵo bruldetruiĝis en 1956 dum la revolucio). Li ricevis premiojn en 195.

Verkaro (elekto)
----------------

* *A légyről* (Pri la muŝo), (1897)
* *Catalogus Dipterorum hucusque descriptorum I–VII.* 1902–1910 - ĉefverko
* *A katonalegyek (Pachygastrinák) szemeinek származástani kapcsolata* (1916)

Fontoj
------

* biografio hungare
* hungarlingva biografieto


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 446246
* GND: 105536613X
* LCCN: n81049294
* VIAF: 261718293
* ISNI: 0000 0003 8151 6633
 |
Hariprasad Ĉaurasia ludante Bansuri.
Bambua bansuri.
La **bansuri** estas transversa fluto de Suda Azio farita el unusola peco de bambuo kun ses aŭ sep fingrotruoj. Ĝi estas antikva muzika instrumento asociata kun bovoj kaj paŝtista tradicio, kaj ĝi estas tre ligita al la amhistorio de Kriŝno
kaj Radhao kaj estas ankaŭ priskribita en pentraĵoj de Budhismo el ĉirkaŭ 100 a.K. La *bansuri* estas adorata kiel dia muzikilo de la dio Kriŝno kaj estas ofte asociata kun la danco *Rasa* fare de Kriŝno; mitologiaj rakontoj parolas ke la melodioj de la fluto de Kriŝno havas fascinan kaj sorĉan efikon ne nur super la virinoj de la regiono Braj, sed ankaŭ super la animaloj de la regiono. La nordbarata *bansuri*, tipe ĉirkaŭ 14 colojn longa, estis tradicie uzata kiel sopran-instrumento ĉefe por akompanado en pli malpezaj komponoj kiaj ĉe filma muziko. La basa variaĵo (proksimume 30", tona E3 ĉe A440Hz), pionirita de la muzikisto Pannalal Ĝoŝ iĝis nenesuperflua en Hindustana klasika muziko dum pli ol duona jarcento. Flutoj *bansuri* gamas laŭgrande el malpli ol 12" al preskaŭ 40" (colojn).

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bansuri en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Carnatic Flute Fingering Chart Arkivigite je 2007-02-12 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 553447
* GND: 1027336469
* LCCN: sh85011685
* SUDOC: 176785965
* BNF: 167424954
 |
**Dumpingo** aŭ **dumpado** estas vendo de komercaĵoj je prezo pli malalta ol la produkt- aŭ akir-kosto por ruinigi konkura(j)n kompanio(j)n aŭ simple celas akiron de valuto. Ekz. Sovetunio vendis grenon kaj segitan lignon ekde 1928 en granda kvanto por akiri valuton por aĉeti modernajn teknologiojn. Oni akuzis Sovetunion pri dumpingo.

Komence de la 21-a jarcento oni ofte akuzas Ĉinion (vestoj kaj aliaj artikloj), Vjetnamion (ŝuoj) kaj konkurajn landojn je dumpingo, post kio oni enkondukas kontraŭdumpingajn doganojn.

La politika akuzo je dumpingo estas parto de la protekto de la enlandaj entreprenoj, laboristoj. La kontraŭdumpinga politiko signifas altiĝon de la vendoprezo de la tuŝitaj varoj.

Kontraŭdumpinga leĝo
--------------------

Multaj landoj havas leĝojn por eviti dumpadon.

IKEV: skribas: "kvankam dumpaj prezoj por la importlando havas la avantaĝon ke la produktoj estas tre malmultekostaj, ili povas kaŭzi gravajn malfacilojn al ties propra industrio. Tial ekzistas kontraŭdumpa leĝo en diversaj landoj"

Vidu ankaŭ
----------

* protektismo
* kontingento

Referencoj
----------

1. ↑  Munniksma, F. (1990) International Business Dictionary in 11 languages – Internacia komerca-ekonomika vortaro en 11 lingvoj. Ĉina Esperanto-Eldonejo, Pekino, sub aŭspicio de Instituto por Esperanto en Komerco kaj Industrio, Nederlando (IKEV), paĝo 115, numero 830, kapvorto *dumping*
**IMRÉDY Géza** [pr. imre:di] estis rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Versec la 19-an de januaro 1909 kaj mortinta en Kluĵo la 2-an de junio 1987.

Kariero
-------

Li ludis en Oradea en jaroj 1927–1929, poste en Satu Mare, Târgu Mureş kaj Arad. Inter 1941 kaj 1944 li estis ano de la Teatro de Erzsébetváros en Budapeŝto. En 1945 li revenis al Satu Mare. Ekde 1947 ĝis 1975 li estis ano, unu el gvidantaktoroj de la teatro Kolozsvári Állami Magyar Színház de Kluĵo. Inter 1949 kaj 1952 li instruis drampraktikon en la Magyar Művészeti Intézet. Li tradukis teatraĵojn kaj verkis kanttekstojn (inter aliaj la tekston por kanzono de George Sbârcea *A Donát úton nyílnak már...*)

El liaj roloj
-------------

* Ádám, Lucifer (Imre Madách: Az ember tragédiája);
* Jegor Bulicsov (Gorki: Jegor Bulicsov és a többiek);
* János pápa (Gyula Háy: Isten, császár, paraszt);
* von Walter (Schiller: Ármány és szerelem);
* Bolingbroke (Scribe: Egy pohár víz);
* Almaviva (Beaumarchais: Figaro házassága);
* Narrátor (Tolstoj–Piscator: Háború és béka);
* Ill (Dürrenmatt: Az öreg hölgy látogatása).

Fonto
-----

* Magyar Színházművészeti Lexikon