recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Lê Ðức Thọ** (14-an de‏ oktobro 1911 - 13-an de oktobro 1990) estis vjetnama revoluciulo, generalo, diplomato kaj politikisto, kiu gajnis, sed rifuzis akcepti, la Nobel-premion pri paco, kiun oni atribuis al li kune kun Henry Kissinger en 1973.

En 1930, Thọ helpis fondi la Komunistan Partion de Vjetnamio. Post la agado, la lokaj aŭtoritatoj de la franca kolonia imperio malliberigis la fondintojn dum pluraj jaroj, de 1930 ĝis 1936 kaj denove de 1939 ĝis 1944. Post sia liberigo de malliberejo en 1945, Thọ helpis gvidi la Việt Minh, organizon starigitan por lukti por la sendependiĝo de Vjetnamio de la franca regado, ĝis la Ĝenevaj Konvencioj de 1954. En 1955 li aliĝis al la Politburoo de la Laborista Partio de Vjetnamio, kiu poste fariĝis la Komunista Partio de Vjetnamio. En 1956, Thọ regis la Viet Cong, kiu kontraŭis la registaron en Vjetnama respubliko.

Parizaj Pacaj Interkonsentoj
----------------------------

Usono aktive aliĝis al la Vjetnama milito dum la 1960-aj jaroj. Inter 1969 kaj 1973, okazis interparoladoj en Parizo, iuj sekretaj kaj iuj malfermitaj, por progresigi la pacan procezon inter la du landoj. La kontaktoj inter Thọ, kiu estis la reprezentanto de la Vjetnama Demokratia Respubliko en la sekretaj intertraktoj, kaj la tiama Konsilisto pri Nacia Sekureco, nome Henry Kissinger, kaŭzis la batalhalton inter la du landoj la 23an de januaro 1973. La bazo de la historia interkonsento inkluzivis jenon: liberigo de militkaptitoj ene de 80 tagoj, pafĉesado estus kontrolata de la ICC - International Commission of Control and Supervision‏ (Komisiono pri Kontrolo kaj Superrigardo), liberaj elektoj kaj demokratio en Sudvjetnamio, daŭrigo de la agadoj de la Usona Agentejo por Internacia Disvolviĝo (USAID) en Sudvjetnamio kaj la armitaj fortoj de Nordvjetnamio povus resti en Sudvjetnamio.

Kvankam la interkonsentoj estis subskribitaj la 23-an de januaro 1973, kontaktoj inter la du landoj daŭris, kaj ankaŭ bataloj daŭris neregule kelkloke. Kiam la usonaj armetrupoj retiriĝis la 29an de marto, la bombadoj en Nordvjetnamio daŭris. Ĉar la interkonsentoj estis malobservitaj de ĉiuj partioj, Kissinger revenis al la intertrakta tablo en majo kaj junio 1973 por restarigi la pacan procezon. La 13-an de junio, 1973, Usono kaj Nordvjetnamio subskribis komunan afidaviton, deklarante, ke la du landoj efektivigis la interkonsentojn.

Nobel-premio pri paco
---------------------

La Nobel-premio-komitato opiniis taŭge doni al Thọ kaj Henry Kissinger la Nobel-pacpremion en 1973, pro iliaj klopodoj antaŭenigi intertraktadojn en la Parizaj Interkonsentoj. Kissinger ricevis la premion tiun jaron, sed Thọ rifuzis akcepti la premion pro la preteksto, ke ankoraŭ ne estis paco en lia lando.

Eksteraj ligiloj
----------------

 **Lê Ðức Thọ** en Vikimedia Komunejo

Piednotoj
---------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 740930
* GND: 127005390
* LCCN: n82126806
* VIAF: 30889714
* ISNI: 0000 0001 0606 5583
* SUDOC: 031701124
* BNF: 12127370q
 |
Tipi turka kanuno.
**Kanuno** (arabe قانون, *qānūn*, pluralo قوانين, *qawānīn*; azerbajĝane *Qanun*; turke *kanun*; armene քանոն, qānon; greke *κανονάκι*) La araba قانون, *qānūn*  (**kanun**) signifas leĝo. 

Kanuno estas trapezoforma kordinstrumento kun 78 kordoj kiu ludas ŝlosilan rolon en la araba kaj turka klasika muziko. Ĝi ricevis tiun nomon ĉar ĝi determinas la tonalton por la aliaj instrumentoj kaj la kantisto en arabaj klasikaj ensembloj.

La kanuno datas de la 10-a jarcento ĝia origino estas la Mezoriento. Tamen ĝi estas ankaŭ populara muzikinstrumento en nordafrikaj landoj (Magrebo), Okcidentafriko, Centra Azio kaj en la sudoriento de Eŭropo.

Populara kanun-artistoj
-----------------------

### Armenia

Elia Pehlivanian

Haytish Togian

Khachatur Avetisyan

* Ara Topouzian

Karine Hovhannisyan

### Egiptio

Ibrahim Al-Aryan

Mohammed El Akkad

### Hispanio

* Begoña Olavide Arkivigite je 2019-09-27 per la retarkivo Wayback Machine

### Israelo

* Avraaam Salma Arkivigite je 2017-12-01 per la retarkivo Wayback Machine

Elad Gabbai

Victor Ida

* Sabina Hagayev
* Kasis[*rompita ligilo*]

### Maroko

* Abdel Aziz Samsaoui Arkivigite je 2012-02-03 per la retarkivo Wayback Machine
* Hicham Chami

### Sirio

* Maya Youssef Arkivigite je 2014-12-17 per la retarkivo Wayback Machine

### Tunizio

* Hamza M'raihi

### Turkio

Kanuni Ömer Efendi

Kanuni Haci Arif Bey (1862-1911)

* Hasan Ferit Alnar Arkivigite je 2007-09-29 per la retarkivo Wayback Machine

Vecihe Daryal

Ahmet Yatman

Erol Deran

Ahmet Meter

* Ruhı Ayangıl
* Tahir Aydoğdu
* Halil Karaduman Arkivigite je 2019-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Göksel Baktagir Arkivigite je 2019-09-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Ayla Varol Clark[*rompita ligilo*]

Mumim Sesler

Vidu ankaŭ
----------

* Tarabo

Referencoj
----------

1. ↑  (nl, fr, en) Qanun Dialogues, paĝo 28, Mousem Journa(a)l, #10 - 2018-2019

* Kategorio Kanuno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Simfonio n-ro 7** en A-maĵoro, op. 92, de Ludwig van Beethoven estis komponiita en 1811, kiam la komponisto estis kuracante en Teplice. La verko estis finita en 1812 kaj dediĉita de la auztoro al la grafo Moritz von Fries.

La simfonio estis premierita en Vieno la 8an de decembro 1813 dum koncerto bonfara por la soldatoj vunditaj en la Batalo de Hanau. Beethoven mem dirigentis orkestron plenplena de elstaraj muzikistoj, kiaj Louis Spohr, Giacomo Meyerbeer, Mauro Giuliani, Johann Nepomuk Hummel, Ignaz Moscheles, Domenico Dragonetti, Andreas Romberg kaj Antonio Salieri.​ La peco estis tre bone akceptita de la tiama kritikistaro kaj la *allegretto* devis esti ripetita dum la premiero.

La orkestro necesa por ludi la verkon devas havi du flutojn, du hobojojn, du klarnetojn en *A*, du fagotojn, du kornojn en *A*, *mi* kaj *re*, du trumpetojn en *re*, timbalojn kaj arĉinstrumentojn.

La Sepa Simfonio havas kvar movimentojn:

* I. *Poco sostenuto — Vivace*;
* II. *Allegretto*;
* III. *Presto*;
* IV. *Allegro con brio*.

La ludado kutime daŭras 34 minutojn proksimume.

Notoj
-----

1. ↑   Steinberg, Michael. The Symphony: a listeners guide. p. 38-43. Oxford University Press, 1995.

* Kategorio Simfonio n-ro 7 (Beethoven) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 606869
* GND: 300016417
* LCCN: n81091883
* VIAF: 180635419
* BNF: 13908276v
 |
**István Mészáros** [iŝtvAn mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mészáros István** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.

István Mészáros naskiĝis la 11-an de januaro 1910 en Újpest, li mortis la 11-an de majo 2006 en Gödöllő.

Biografio
---------

István Mészáros maturiĝis en kalvinana gimnazio en Budapeŝto, poste li akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1933, en la sekvanta jaro li doktoriĝis. Inter 1933-1936 li estis praktikanto kaj asistanto samloke. En 1937 li laboris en Sopron, poste en Nagyléta li estis bestokuracisto por la plena distrikto, inter 1939-1946 en Gödöllő, kie li respondecis ankaŭ pri la reĝa bieno, eĉ li helpis loke instruadon de vetrinaraj studentoj. Inter 1946-1950 en la Ministerio pri agrikulturo (Hungario) li respondecis pri multobligo de brutoj. Inter 1950 kaj 1965 li faris la samon en instituto, poste li establis similan stacion, kies ĉefo li estis ĝis la emeritiĝo en 1977. Li instruis ankaŭ en Agrikultura Universitato kaj en la veterinara altlernejo, iom poste jam universitato. Ekde 1942 li estis kalvinana presbitero en Gödöllő, kelkfoje li plenumis ankaŭ aliajn ekleziajn postenojn. Li estis ankaŭ fervora skolto. Lia edzino naskis kvarfoje. Li ricevis premiojn inter 1949-2000, el tio elstaras premio Kossuth en 1963.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 715534
 |
**István Mészáros** [iŝtvAn mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mészáros István** estis hungara pastro, kalvinana episkopo, profesoro..

István Mészáros  Arkivigite je 2014-09-06 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 3-an de aprilo 1929 en Pácin. Li mortis la 14-an de februaro 2007 en Miskolc.

Biografio
---------

István Mészáros frekventis gimnazion en Sárospatak, poste li lernis teologion en la sama urbo kaj en Debrecen. Li komencis sian pastran karieron en 1952 en Nagyrozvágy. Baldaŭe li estis pastro em Mád, Újfehértó, Debrecen, Abaújvár,-Pányok, Kisgyőr, fine ekde 1984 en Avas.

En 1978 li doktoriĝis en Debrecen, en la sama jaro li iĝis eklezia ĉefnotario, en 1990 episkopo. Inter 1991-2003 li instruis en altlernejo en Sárospatak. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio Arkivigite je 2014-09-06 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio Arkivigite je 2014-09-06 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio István Mészáros (episkopo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 494680
* LCCN: n2014188668
* VIAF: 121481477
* ISNI: 0000 0000 7926 1772
 |
Fervoja reto en hora ciklo, kun simetrio je la minuto 0
La **simetritempo** aŭ **renkonta minuto** estas karakterizilo de trafik-linio kun takta horaro. Ĝi estas la tempo, kiam du kontraŭaj trajnoj (aŭ busoj) renkontas unu la alian. Ĉar la taktoj ordinare estas entjeraj onoj de du horoj, sufiĉas indiki la minuton de la renkonto.

La nomo "simetritempo" devenas de la fakto, ke en ĉiuj stacioj la ekveturtempoj en la du direktoj estas simetriaj ĉirkaŭ tiu tempo: Se en unu direkto la trajnoj veturas *x* minutojn antaŭ la simetritempo, en la alia ili veturas *x* minutojn post ĝi. Tio faciligas al vojaĝantoj kalkuli la tempon por la revojaĝo.

Estas utile, se en trajna reto ekzistas unueca simetritempo por ĉiuj linioj. Ĝi ne nur estas facile memorebla, sed ankaŭ certigas, ke la transiraj tempoj inter trajnoj egalas en ambaŭ direktoj.

Du-hora takto havas unu solan renkontan minuton en ĉiu horo. Pli densaj taktoj havas plurajn: en unu-hora takto la trajnoj interrenkontas dufoje hore, ĉe duonhora kvarfoje ktp.

Renkontaj minutoj en Eŭropo
---------------------------

En 1970/71 Nederlando enkondukis unu-horan takton kun la renkontaj minutoj 16 kaj 46. En 2007 ĝi ŝanĝis al la minutoj 0 kaj 30 por esti pli proksima al la praktiko en najbaraj landoj. Ankaŭ Belgio uzas tiujn ĉi minutojn.

Aŭstrio, Germanio kaj Svislando uzas la simetrian minuton 58½ (kaj 28½ ktp.). La celo de tiu ĉi elekto estas, ke unutrakaj linioj renkontiĝu tiuminute en stacioj kaj tie ekveturu je la plena (duona) horo. Kelkaj najbaraj landoj transprenis tiun regulon, almenaŭ sur ĉelimaj linioj.

Eĉ ene de landaj retoj tamen foje ekzistas malsamaj simetritempoj. Tio kaŭzas, ke la transiraj tempoj inter du linioj povas esti tre malsamaj inter la du direktoj.

Utileco de konstanta simetritempo
---------------------------------

Kiel dirite simetritempo unueca kaj konstanta ebligas pli bonan interligon de linioj kaj faciligas al pasaĝeroj memori la horarajn tempojn. Aliflanke la unueca simetritempo estas aldona restrikto al la horara planado, kaj sur linioj kun malgranda kapacito povas esti bonaj kialoj devii de la unueca renkonta minuto, por pli bone ekspluati la ekzistantan kapaciton. Tiel estas precipe por unutrakaj linioj.

En iuj unutrakaj linioj, kie la distanco inter renkontaj stacioj ne taŭgas por la takto, oni konstruis preterpasejojn inter stacioj, tie, kie la trajnoj alvenas je la renkonta minuto.
*Ekzistas ankaŭ urbo Krnov.*

Koordinatoj: 49° 41′ 49″ N 17° 12′ 20″ O﻿ / ﻿49.69694 °N, 17.20556 °O﻿ / 49.69694; 17.20556 (mapo)

**Krnov** (germane: *Jägersfeld*) estas eksa municpo en Ĉeĥio, nun katastra teritorio kaj baza setlejunuo de municipo Liboš en Regiono Olomouc, en distrikto Olomouc. Ĝi etendiĝas proksimume 1,5 km okcidente de Liboš ĉe rivereto Oskava. En la jaro 2011 ĉi tie daŭre vivis 89 loĝantoj. 

**Krnov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 0,85 km2.

Historio
--------

Krnov estiĝis en la jaro 1789 kiel domaro de municipo Žerotín. Sed alparoĥigita ĝi estis al Hnojice, kien vizitis lernejon ankaŭ lokaj infanoj. En la jaro 1867 Krnov memstariĝis, ĝi estis poste memstara municipo en politika jkaj juĝeja distrikto Šternberk. Naciece temis pri municipo pure ĉeĥa (ekz. en la jaro 1930 ĉi tie vivis 153 loĝantoj, ĉiuj ĉeĥoj). Ĉar ĝi estis fondita sur loko de sekigita fiŝlago, ne estis ĉi tie ĝis reguligo de rivero Oskava en la dua duono de la 19-a jarcento konvena grundo por agrikulturo. Iom post iom estis konstruita ankaŭ ŝoseo kuniganta Krnovon kun Žerotín kaj Štěpánov, en la jaro 1938 la municipo estis elektrizita. Krnov estis kunigita kun Liboš en la jaro 1960.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2011 | 89 |

Pluaj fotoj
-----------

* Kruco Kruco

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Liboš (1) |
| --- |
| Liboš ~ ceteraj: Krnov |

 |
La mezoregiono **Nordoriento de Bahio** (portugale *Nordeste Baiano*) estas unu de sume sep mezoregionoj de la brazila subŝtato de Bahio. Ĝi enhavas 60 municipojn kuniĝantaj en 6 mikroregionoj. Formale la mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile. Laŭ la stato de 2010 en la mezoregiono vivis 1 545 922 loĝantoj sur areo de 56 335,15 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 27 loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun Metropola areo de Salvadoro, Norda centro de Bahio, Valo san-franciska de Bahio, Agreste Sergipano Mesoregion, East Sergipe kaj Sertão Sergipano, la lastaj tri en la najbara subŝtato Serĝipo.

Mikroregionoj
-------------

Esperantlingvaj tekstoj pri ĉiuj ses mikroregionoj ankoraŭ ne ekzistas, tial alidirektiloj provizore montras ĉi tien kaj la mikroregionaj nomoj skribiĝas *klinite*.

maldekstra
* 
* ﻿ *Jeremoabo* (la nordo) kun ĉefurbo Jeremoabo
* 
* ﻿ *Euclides da Cunha* (la nordokcidento) kun ĉefurbo Euclides da Cunha
* 
* ﻿ *Ribeira do Pombal* (la centra oriento) kun ĉefurbo Ribeira do Pombal
* 
* ﻿ *Serrinha* (la sudokcidento) kun ĉefurbo Serrinha
* 
* ﻿ *Alagoinhas* (la centra sudo) kun ĉefurbo Alagoinhas
* 
* ﻿ *Entre Rios* (la pleja oriento, ĉe la Atlantika marbordo) kun ĉefurbo Entre Rios

Vidu ankaŭ
----------

* Mezoregionoj de Bahio
* Mikroregionoj de Bahio
*Ankaŭ ekzistas **István Nagy**, hungara esperantisto.*
**NAGY István** [iŝtvan nadj] estis hungara pentristo, membro de Societo Szinyei Merse Pál naskita en vilaĝo Csíkmindszent la 28-an de marto 1873 kaj mortinta la 13-an de februaro en 1937 en Baja, Hungario.

 Memportreto
NAGY István: Vesperiĝo

Biografio
---------

István Nagy havigis diplomon de instruisto en Kolozsvár kaj diplomon de desegnaĵinstruisto en Budapeŝto. Poste li studadis en Munkeno, Parizo kaj li faris okmonatan studadvojaĝon en Italio. Dum tiuj jaroj li ricevis stipendion. Lia unua memstara ekspozicio fariĝis en Miercurea Ciuc en 1902. Dum la Unua mondmilito li estis soldato en la galiciaj kaj italaj frontoj kaj li kreis plurajn soldatportretojn. Lia kolektekspozicio en la jaro 1923 en Budapeŝto havis grandegan sukceson. La arthistoriisto Károly Lyka kaj la verkisto Dezső Kosztolányi taksis altege liajn kreajoĵn. Miklós Surányi verkis biografian romanon pri la pentristo. Post la longa migrada vivo en Rumanio, Jugoslavio kaj Hungario en 1933 li finfine loksidiĝis en urbo Baja. Li uzis precipe pastelkreton kaj karbon, li kreis precipe pejzaĝojn kaj portretojn, ne aparteninta al neniu artistgrupo. Li laboris treege rapide kaj postlasis pli ol 4 mil kreaĵojn, sed tiuj estas disŝutitaj en tri landoj. La plejmulto el inter ili troviĝas en la muzeo de urbo Baja.

Bibliografio
------------

* *Nagy István művészete* (Prelegoj dum la scienca interkonsilado la 18-an de oktobro 1973 en Baja, 1975.
* Solymár István: *Nagy István* (hungare). Képzőművészeti Alap Kiadóvállalata, Budapest, 1977.
* Muradin Jenő: *Nagy István* (hungare). Kriterion Könyvkiadó, Bukarest, 1984.
* Lóránth László-Sümegi György: *Nagy István* (hungare). Pallas-Akadémia Könyvkiadó, Csíkszereda, 2007.
* Szabó András: *Hargitáról Észak-Bácskába*. A Csíki Székely Múzeum Nagy István gyűjteménye. Csíkszereda Kiadóhivatal.
* Szabó Zsuzsa: A Csíki Székely Múzeum Nagy István-gyűjteménye, Csíkszereda Kiadóhivatal.

Fonto
-----

* Magyar Életrajzi Lexikon

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio István Nagy (pentristo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arto en Hungario
* 118 pentraĵoj Arkivigite je 2015-02-10 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 63479
* GND: 1014634733
* LCCN: no93005033
* VIAF: 5408148753698041320002
* ISNI: 0000 0000 7891 1438
* SUDOC: 032754833
* BNF: 123723310
* ULAN: 500000353
* RKD: 58776
 |
La **Ahbach** estas 21 km longa, orografie dekstra flankriverode la rivero Ahr en Rejnlando-Palatinato kaj Nordrejn-Vestfalio (Germanio).

Geografio
---------

La rojo fontas ĉ. 700 m sudoriente de Betteldorf je la nordorienta deklivo de la monto „Bremelchen"(608,7 m alta) sur alteco de 559 m super marnivelo. Unue ĝi flua nordorienten kaj trafluas norde de Dockweiler plurajn lagetojn. Fluante nordorienten ĝi atingas la sudan vilaĝrandon de Dreis. Ĉi tie alfluas la Angersbach. En la vilaĝo mem enfluas la Feuerbach. De tie ĝi turnas sin okcidentnordokcidenten. Post la vilaĝo enfluas de dekstre la Brückerbach. Nun ĝi fluas ĝi la muelejo Dreisermühle okcidenten.

Tie li turniĝas norden. Post unu kilometro la rojo pasas Oberehe-Stroheich. Ĉe la norda rando alfluas de maldekstre la Sellbach Poste ĝi fluas nordnordorienten. Post 1,7 km alfluas la Rudersbach. Kaj pliaj 1,6 km poste venas de dekstre la Grünbach. Tie la Ahbach turniĝas nordokcidenten kaj post 1,3 km li ricevas akvon de maldekstre de la rojo Schmitzbach. 1,2 km suben enbuŝiĝas la rojo Niedereherbach. Poste oni apartigas akvon an la ĉ. 500 m longa muelejo kanalo de la muelejo Nohnermühle. Sube de la Nohnermühle la rojo formas tri grandajn meandrojn.

Denove fluante norden en ĝin fluas sude de Üxheim-Ahütte de naldekstre la rojo Mühlenbach. En Ahütte enbuŝiĝas de maldekste la rojo Rohrsbach kaj post pliaj 900 m la Kirbach. La Ahbach meandriĝas norden kaj pasas la muelejon Hammermühle kaj poste la limon al Nordrejn-Vestfalio. Mallonge post la limo alfluas de maldekstre la rojo Kalbsbach kaj post 750 m la Klausbach. Tuj poste sur alteco de 331 m la Ahbach enfluas la riveron Ahr.

### Flankriveroj

Jen la flankriveroj de la Ahbach.

| nomo | pozicio[km] | situo | longeco[km] | akvokolekta areo[km²] | alteco de la enfluejo[super marnivelo] | DGKZ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| *Brücker Bach* |  | dekstre | 2,1 | 3,173 | 472 | 27182 14 |
| *Sellbach* |  | maldekstre | 1,7 | 1,709 | 445 | 27182 16 |
| *Rudersbach* |  | dekstre | 1,5 | 1,126 | 425 | 27182 192 |
| *Grünbach* | 12,093 | dekstre | 6,7 | 8,381 | 411 | 27182 2 |
| *Schmitzbach* |  | maldekstre | 2,5 | 2,320 | 397 | 27182 32 |
| *Niedereherbach* | 9,563 | maldekstre | 6,9 | 32,533 | 386 | 27182 4 |
| *Mühlenbach* | 6,434 | maldekstre | 1,9 | 2,442 | 362 | 27182 52 |
| *Rohrsbach* | 5,512 | maldekstre | 2,9 | 2,562 | 355 | 27182 592 |
| *Kirbach* | 4,599 | maldekstre | 4,7 | 4,623 | 349 | 27182 6 |
| *N.N.* | 2,238 | maldekstre | 0,7 |  | 342 | 27182 914 |
| *Kalbsbach* |  | maldekstre | 1,1 |  | 331 | 27182 92 |
| *Klausbach* | 1,019 | maldekstre | 3,1 | 4,781 | 329 | 27182 992 |

### Medio

La Ahbach estas malfajne mineralriĉa silkata mezmontara rojo. Ĝia akveja strukturo estas en la supra parto ĝis Oberehe-Stroheich grandparte indikita kiel tre forte ĝis forte ŝanĝita. Sube de Oberehe-Stroheich la akveja strukturo pliboniĝas.

La akveja kvalito estas ĝis Oberehe-Stroheich meze ŝarĝita kaj sube de tiu volaĝo apenaŭ ŝarĝita.

Referencoj
----------


* Kategorio Ahbach (Ahr) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**István Módy** [iŝtvAn mOdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Módy István** estas rumaniana hungara neŭrologo, altlerneja instruisto, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (2001). Lia familia nomo ofte estis *Mody*.

István Módy naskiĝis la 15-an de marto 1957 en Târgu Mureș (Rumanio).

Biografio
---------

István Módy apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li akiris diplomon en Universitato pri Medicino kaj Farmacio de Târgu Mureș en 1978. Li plustudis en Vankuvero (1981), poste li akiris samloke sciencan gradon Ph.D en 1985. Li finis siajn studojn en Munkeno (1986) kaj Toronto (1988), poste li venis al Usono. Inter 1988-1993 li estis asistanto en Universitato Stanford, poste li instruis en simila universitato en Dallas, ekde 1995 en Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso, sed estis interrompa instruado en Bonn. Post la longa instruado li atingis la statuson katedrestro. Li ricevis premiojn inter 1983-2015.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *The GAD-given Right of Dentate Gyrus Granule Cells to Become GABAergic* 2002
* *Aspects of the homeostaic plasticity of GABAA receptor-mediated inhibition* 2005
* *Connectomics and epilepsy* 2013

Fontoj
------

* datenoj hungare kun foto
* anglalingva biografio kun foto Arkivigite je 2020-08-09 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 665168
 |
**Mjejk,** iam **Mergui** estas signifa universitata urbego, marhaveno en Birmo. Ĝi estas ankaŭ ĉefurbo de distrikto Mjejk. La areo interne de la urbo estas grava kontrabanda koridoro el Tajlando.

Haveno de Mjejk

Bazaj informoj
--------------

* Supermara alteco: 10 m
* Loĝantaro: 222 056 (2014)
* Horzono: UTC+6:30

Geografio
---------

Mjejk situas laŭ la Andamana Maro ĉe buŝo de la rivero Tenaserim en suda parto de la lando. Jangono troviĝas 557, Nepjido 850, Mandalajo 1092 km.

Historio
--------

La nuna Mjejk estis la plej suda parto de la Reĝlando Pagano inter la 11-a kaj 13-a jarcentoj. Post la kolapso de la reĝlando en 1287 la urbo iĝis parto de pluaj tajaj reĝlandoj ĝis mezo de la 18-a jarcento. Jam de la 16-a jarcento la urbo estis grava marborda komerca centro kun la eŭropanoj. La franca oficiro Chevalier de Beauregard estis farita reganto de la urbo de Mergui post la siama-brita milito (1687). La francoj estis forpelitaj depost la siama revolucio en 1688. La birmanoj kaptis la urbon en 1765, ili cedis la regionon al la britoj post la Unua angla-birma milito en 1826.

Ekonomio
--------

En Mjejk la loĝantaro okupiĝas pri fiŝkaptadoj, kolektadoj de manĝeblaj konkoj, produktadoj de naturaj kaŭĉukoj kaj kokosoj. Ĉefe la najbara arkipelago estas turisma centro.

Klimato
-------

Mjejk situas en musona tropika klimato. La pluva sezono daŭras de majo ĝis oktobro. La jara suma precipitaĵo estas 3921 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias 22-31 °C.

Trafiko
-------

Mjejk havas maran havenon kaj internacian flughavenon. La vojo el nordob finiĝas ĉe la haveno.

Fontoj
------

* artikolo el la *Encyclopædia Britannica* (angle)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Lapona paruo** |
| --- |
|  |
| Lapona paruoLapona paruo |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Birdoj *Aves* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Paseroformaj *Passeriformes* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Paruedoj *Paridae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Poecile* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***P. cinctus*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Poecile cinctus****(Boddaert, 1783) |
|
|
|
| Konserva statuso |
| {{{220px}}}**Konserva statuso: Malplej zorgiga** |
|
|  |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Lapona paruo  |

 |
| v • d • r |

ovoj de *Poecile cinctus lapponicus* - Muzeo de Tuluzo
La **Lapona paruo**, **Siberia paruo** aŭ **Grizkapa paruo** (***Poecile cinctus***, iam *Parus cinctus*) estas paseroforma birdo de la familio Paruedoj. Ĝi estas disvastigata kiel loĝanto kaj reproduktanto tra subarkta Skandinavio kaj norda Azio, kaj ankaŭ en Nordameriko en Alasko kaj en malproksima nordokcidento de Kanado. Ĝi estas manĝanto ĉefe de semoj de koniferoj. Ĝi estas loĝanto, kaj plej parto de birdoj ne migras. Ili loĝas en arbaroj de poploj kaj koniferoj.

Ĝi estas tre granda paruo, 13.5–14 cm longa kun pezo de 11–14.3 g. La **kapo, nuko kaj dorso estas malhelbrunaj kun blankaj vangoj kaj nigra gorĝo**; la flugilplumoj estas nigrecaj kun palaj bordoj, kaj la subaj partoj estas blankecaj kun **helbrunruĝecaj flankoj** iom ruĝecaj.

Ili nestumas en jam uzitaj nestoj de pegoj aŭ elofsas proprajn en molaj sekaj arboj.

Iam ĝi estis lokita en la genro *Parus* kun plej parto de aliaj paruoj, sed analizoj de DNA kaj de morfologio sugestas, ke separi *Poecile* pli akurate kongruas kun la rilatro inter tiuj birdoj (Gill *et al.*, 2005). La American Ornithologists' Union traktis *Poecile* kiel distinga genro de iu tempo. La nomo de la genro *Poecile* estas ofte traktata kiel ina (kun finaĵoj por specioj kiaj *cincta*); tamen tion ne specifis la origina genraŭtoro Johann Jakob Kaup, kaj laŭ ICZN la nomo de la genro estu vira kun finaĵoj kiaj *cinctus* (del Hoyo et al. 2007).

Referencoj
----------

* BirdLife International (2004). *Parus cinctus*. *Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj*, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 12a Majo 2006. Malplej zorgiga
* del Hoyo, J. Elliot, A. & Christie D. (eds). (2007). *Handbook of the Birds of the World*. Volume 12: Picathartes to Tits and Chickadees. Lynx Edicions. ISBN 978-84-96553-42-2
* Gill, F. B. Slikas, B. & Sheldon, F. H. (2005). Phylogeny of titmice (Paridae): II. Species relationships based on sequences of the mitochondrial cytochrome-*b* gene. *Auk* 122: 121-143. DOI: 10.1642/0004-8038(2005)122[0121:POTPIS]2.0.CO;2 HTML resumo

* Lapona paruo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Lapona paruo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Lapona paruo en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**MOLNÁR István** (molna:r) hungara koreografo, popoldancesploristo, meritartisto, eminenta artisto, postmorta laŭreato de Kossuth-premio naskiĝis en Kolozsvár la 17-an de septembro 1908 kaj mortis en Budapeŝto la 3-an de junio 1987.

Memortabulo de István Molnár

Biografio
---------

Li komencis priokupiĝi la popoldancon en la 40-aj jaroj. Li organizis danckursojn, gvidis amtorajn grupojn. Inter 1951 kaj 1955 li estis la koreografo kaj gvidanto de *Artesembleo de Landkonsilantaro de Sindikatoj*. En 1955-56 li laboris ĉe la *Néphadsereg Művészegyüttes* kiel koreografo. En 1956 li venis al *Budapest Táncegyüttes*, kies li estis ĝis 1971 la koreografo kaj artgvidanto. Li ricevis premion Kossuth en 1990 postmorte.

Ĉefaj verkoj
------------

* *Magyar néptánchagyományok* (Bp. 1947).

Fonto
-----

* *Magyar Életrajzi Lexikon*

* Kategorio István Molnár (koreografo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 246578
* LCCN: n84020504
* VIAF: 11238773
* ISNI: 0000 0000 7903 1651
* BNF: 161975692
* NKC: xx0162624
 |
Temas pri... Ĉi tiu artikolo temas pri Socia retejo (sociologio). Por informoj pri la reta servo, vidu la artikolon Sociaj retejoj.Ekzemplo de sociogramo, tio estas diagramo de socia reto.
**Socia reto** (angle: *social network*) estas reto de homoj aŭ grupoj de homoj, ekzemple grupo de homoj kiuj konas unu la alian aŭ organizaĵoj (kompanioj, institucioj), kiuj kunlaboras kiuj havas formalajn aŭ neformalajn kaj socie signifajn homajn interrilatojn. 

Sociaj retoj estas la temo de studo en sociologio kaj socia psikologio. Diversaj sociaj retoj povas esti identigeblaj. En familio, lernejo, strataj bandoj aŭ en oficejo, kie homoj vidas kaj parolas unu kun la alia ĉiutage, la intensaj sociaj kontaktoj havas alian influon ol, ekzemple, inter sciencistoj, kiuj vidas unu la alian en konferenco unufoje jare. 

Por esplori grupajn procezojn, sociologoj ofte studas sociajn retojn. Por mapigi ĉi tiujn retojn en lernejoj, ekzemple, demandistoj listigas ĉiujn samklasanojn de studentoj kaj oni demandas ilin: kiuj estas viaj plej bonaj amikoj? Kiujn vi tute ne ŝatas? De kiu vi estas ĉikanita? Kiu estas populara? Ĉi tiuj retaj demandoj povas esti uzataj por kartografigi la rilatojn en iu klaso. Tiu ĉi artikolo montras diagramon de socia reto, ankaŭ nomata "sociogramo". J. L. Moreno povas esti konsiderata la fondinto de la fako *Analizo de sociaj retoj**.*

Se oni poste determinas ekzemple la lernejan agadon aŭ probleman konduton de studentoj, tiam oni povas esplori, ĉu studentoj influas la agadon aŭ konduton de unu la aliaj. 

Penetrante la socian spacon per la tuta spektro de vertikalaj kaj horizontalaj rilatoj, la sociaj retoj amasigas signifan socian kapitalon surbaze de konfido, reciproka subteno, simpatioj, preferoj, partopreno en komunaj aferoj. Temas pri sociaj retoj, kiuj konsistigas la "vivan ŝtofon" de la socia vivo kaj permesas al partoprenantoj efike interagi por atingi komunajn celojn. 

Sciencaj studoj de sociaj retoj ankaŭ estas interesaj por ĉiuspecaj organizaĵoj. Se oni uzas la scion pri la funkciado de sociaj retoj, la taŭga homo ofte povas esti metita en la ĝustan lokon. Tiele oni antaŭenigas kunlaboron kaj reduktas konfliktojn. 

La esprimo "prizorgi socian reton" (konservi rilatojn kaj ebligi novajn rilatojn dum iu evento) ankaŭ estas derivato de ĝi.

Vidu ankaŭ
----------

* Sociaj retejoj
* Retkomunumo

Noto kaj referencoj
-------------------

1. ↑  (en) J.L Moreno, *Who Shall Survive?*, Beacon House, Beacon, NY, 1934.

Tiu ĉi artikolo estas parte bazita sur la samtema artikolo en la nederlanda vikipedio, listo de aŭtoroj kaj de la artikolo en la rusa vikipedio, listo de aŭtoroj.

* Kategorio Socia reto (sociologio) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 61° 15′ 00″ N 46° 39′ 00″ O﻿ / ﻿61.25000 °N, 46.65000 °O﻿ / 61.25000; 46.65000 (mapo)

**Kotlas** (ruse *Котлас*) estas urbo en Rusio. Ĝi situas ĉe kuniĝo de riveroj Malaja Severnaja Dvina (*Малая Северная Двина*) kaj Viĉegda (*Вычегда*). En la urbo estas fervoja stacio kaj flughaveno. En 1959 Kotlas havis proksimume 52 600 loĝantojn.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2017 | 61 902 |
| 2018 | 61 805 |

Ĝemelurboj
----------

* Usono Waterville, Majno, Usono

Flago de Arĥangelska provinco
Administra divido de Arĥangelska provinco

**Ĉefurbo**: Arĥangelsk

**Aŭtonoma distrikto**: Nenecio

**Urbaj distriktoj**:
Arĥangelsk |
Korjaĵma |
Kotlas |
Mirnij |
Narjan-Mar |
Nova Zemlo |
Novodvinsk |
Severodvinsk 

**Municipaj distriktoj**:
Ĉemara |
Ĥolmogora |
Kargopola |
Konoŝa |
Kotlasa |
Krasnoborska |
Lena |
Leŝukonska |
Mezenja |
Njandoma |
Onega |
Pinega |
Plesecka |
Ŝenkurska |
Ustja 
Velska |
Verĥnetojma |
Vilegoda |
Vinogradovka |
Zapoljarnij 

 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Ahmad ibn Jahja** (arabe أحمد بن يحيى حميد الدين, latinliterigo laŭ la normo de DMG Aḥmad ibn Yaḥyā Ḥamīd ad-Dīn; naskiĝis en 1895 — mortis la 19-an de septembro 1962) estis la antaŭlasta reĝo de la dinastio de zaididoj en Norda Jemeno (1948-1962).

Post la murdiĝo de lia patro Jahja bin Muhamad (1904-1948) Ahmad alianciĝis kun la triboj de norda Jemeno kontraŭ la puĉistoj kaj kun ili en marto 1948 rekonkeris la ĉefurbon Sanao. Tiu rekonkero ligiĝis la fortaj detruoj kaj priraboj en la urbo. La puĉistoj kaj la de ili nomumita reganto al-Ŭazir estis murditaj.

Samkiel lia patro, ankaŭ Ahmad daŭrigis la internacian izoliĝon de la lando. Grandaj infrastrukturaj mankoj gvidis al misfunkcio de la agrikulturo kaj al amasaj malsatoj. Tamen helpe de la Unuiĝintaj Nacioj komenciĝis malrapida modernigo de la infrastrukturo, de la eduka kaj prisana servoj. La absolutisma regado de Ahmad en 1955 rezultis en ribelo gvide de lia frato ad-Din Abdallah, kaj la ribelantoj eĉ dumtempe sieĝis Ahmad-on en sia rezidejo en la urbo Taiz. Ankaŭ kiam kronprinco Muhamad al-Badr, dum kuracripoza restado de Ahmad en eksterlando, provis plirapidigi la modernigon helpe de konsilistoj el Sovetunio kaj Popola Respubliko Ĉinio, Ahmad je sia reveno al Jemeno subpremis tiujn iniciatojn. Kadre de atenco en marto 1962 li tamen estis grave vundita kaj transdonis la regadon de la lando al sia filo Muhamad al-Badr, kiu post la morto de Ahmad la 19-an de septembro 1962 ankaŭ formale iĝis reĝo de Norda Jemeno.

* Kategorio Ahmad ibn Jahja en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 352980
* GND: 1073339211
* LCCN: n85335402
* VIAF: 316740230
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Bilten (stacidomo). |


**Bilten** estis ĝis la 31-a decembro 2010 politika komunumo en Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 1988 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 Bilten estis integrita al la nova komunumo Glaruso Nordo.

Geografio
---------

Bilten estis la plej norda komunumo de Kantono Glaruso. Ĝi situas en la Linth-Ebenaĵo ĉe la sudokcidenta bordo de la Linth-Kanalo. La iama komunumo konsistas el la partoj Oberbilten, Rufi kaj Unterbilten. La plej alta punkto de la Bilten estas la monto *Planggenstock*, kies kulmino havas altecon de 1675 m s.m.

Najbaraj komunumoj antaŭ la komunuma reformo
--------------------------------------------

La komunumo Bilten limis en nordo al Benken (SG), en oriento al Schänis (SG), en sudo al Niederurnen, en sudokcidento al Schübelbach (SZ), kaj en nordokcidento al Reichenburg (SZ).

Trafiko
-------

Bilten disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Ziegelbrücke al Zuriko, kiu estas servata de la regiona trajnlinio S2 de la Zurika Trafikunio. Krome la loko estas servata de la Glarusa Busentrepreno, kies koncesion posedas la Svisaj Federaciaj Fervojoj.

Tra la komunuma teritorio paralela al Linth-Kanalo pasas la svisa aŭtovojo A3, al kiu Bilten disponas pri propra alveturejo.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Bilten datiĝas el la jaro 1050 kiel *Billitun*. Kiel Bilitun la nomo aperas en la jaro 1091 en donacdokumento de la grafo Arnoldo de Lencburgo al la Monaĥejo Schänis. En la jaro 1607 estis konstruita la preĝejo.

Ĝis la fino de la Linthkorekto en la jaro 1816 Bilten estis regule inundita de Linth, kies brakoj inter la Valenlago kaj la Lago de Zuriko regule serĉis novajn vojojn. Post la kanaligo de la vilaĝa rojo en la jaro 1887 la vilaĝo povis evolui, ĉar la oftaj inundoj ĉesis.

Kadre de la glarusa komunumreformo kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumoj Bilten, Filzbach, Mollis, Mühlehorn, Näfels, Niederurnen, Oberurnen kaj Obstalden estos kunigitaj al la nova komunumo Glaruso Nordo.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: \**Karin Marti-Weissenbach*: *Bilten* en *Historia Leksikono de Svislando* (2004-04-29)
2. ↑  Fonto: Alineo pri historio en la artikolo pri Bilten en la germanlingva vikipedio]

Vidu ankaŭ
----------

* Bilten (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Bilten
* Bilten en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Bilten en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Bildoj
------

* Komunuma domoKomunuma domo
* StacidomoStacidomo
* Vilaĝa centroVilaĝa centro
* Vilaĝa centro kun preĝejoVilaĝa centro kun preĝejo

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Glaruso |
| --- |
| ***Glaruso:*** Glaruso • Ennenda • Netstal • Riedern*Glaruso Nordo*: Bilten • Filzbach • Mollis • Mühlehorn • Näfels • Niederurnen • Oberurnen • Obstalden*Glaruso Sudo*: Betschwanden • Braunwald • Elm • Engi • Haslen • Linthal • Luchsingen • Matt • Mitlödi • Rüti • Schwanden • Schwändi • Sool | BlazonoBlazono |

 |
Vektopesilo
La **vektopesilo** estas aparato por mezuri la mason de korpoj. Ĝi baziĝas sur la fizika principo de levilo.

Peziloj por preciza vektopesilo
Vektopesiloj konsistas el transversa stango (vekto), kiu povas oscili ĉirkaŭ sia akso. Al la vekto estas pendigitaj du pesilteleroj. Por la mezuro la korpo, kies maso mezurendas, estas metita sur unu de la pesilteleroj. Sur la alian oni metas la necesajn pezilojn por ekvlibri la pesilon. 

La precizeco de la vektopesilo dependas de ĝia konstrumaniero (longo de vekto kaj pozicio de ĝia masocentro) kaj de la precizeco de la uzataj peziloj.

Vektopesiloj, kontraŭe al la risortopesiloj, estas tute nedependaj de al loka gravita koeficiento, ĉar la mezuro okazas per rekta komparo de masoj.

* Kategorio Vektopesilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rMezuriloj |
| --- |
| Mezuriloj | Aerometro • Alidado • Altomezurilo • Anemometro • Angulilo • Barometro • Bivelo • Cirkelo • Dinamometra boltilo • Elektromezurilo • Eĥosondilo • Frekvencometro • Glukozometro • Horloĝo • Kalibrilo • Karbona unuoksido detektilo • Kronometro • Leteropesilo • Liniilo • Manometro • Mikromezurilo • Nivelilo • Ortilo • Paŝnombrilo • Pesilo • Planimetro • Rapidmezurilo • Sekstanto • Sonaro • Takeometro • Taksimetro • Taĥografo • Teodolito • Vektopesilo • Vernierlongmezurilo • Vertikalilo • Voltmetro |

 |
**Bilovarci** (ukraine *Біловарці*, hungare *Kiskirva*) estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv.

Bazaj informoj
--------------

* 48° 01′ 50″ N 23° 41′ 39″ O﻿ / ﻿48.03056 °N, 23.69417 °O﻿ / 48.03056; 23.69417 (mapo)
* Areo: 23 km²
* Alto super marnivelo: 267 m
* Loĝantaro: 990
* Poŝtkodo: 90 562
* Telefonprefikso: 03134

Situo
-----

Bilovarci situas laŭ rojo.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1373 laŭ tiama hungara nomo kaj ortografio *"Beelwara"*. Baldaŭe la kampoj apartenis al familio Kirvai, tial la loknomo ŝanĝiĝis al Granda kaj Malgranda -kirva (hungare Nagy kaj Kis-kirva). En 1910 vivis en Kiskirva 718 loĝantoj (583 rutenoj, 132 germanoj, 3 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Taracköz, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Vilĥivci. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vidindaĵoj
----------
Tiu ĉi artikolo estas aparta parto de grandurbo, kie pri ĝeneralaĵoj kaj pri la aliaj kontinentoj estas informoj.

*Memoru, ke grandaj urboj konsistas el milionurboj, metropoloj (inter 1 miliono kaj 500mil) kaj grandurboj (inter 500mil*
kaj 100mil)!

Mapo de Aŭstralio
Panoramo de Aŭklando

Grandaj urboj de Oceanio laŭ landoj
-----------------------------------

Notoj:

* Estas nur tri ŝtatoj, kie estas grandurboj.
* Pri Indonezio vi trovos informojn ĉe la Azia ĉapitro, eĉ tiam, se tiu parto apartenas al Oceanio
* Pri Havajo vi trovos informojn ĉe Amerika ĉapitro

### Aŭstralio

Oni parolas pri pli grandaj urboj en Aŭstralio ekde la 19-a jarcento. Pli frue estis nur havenoj kaj urbetoj. Kiel la mapo prezentas, la pli grandaj urboj troviĝas laŭ la marbordo aŭ en ties proksimeco, nur unusola urbo estas en centro de la lando. Estas interese, ke la ĉefurbo Kanbero laŭvice estas nur la 7-a sur la listo. La 5 milionurboj estas Sidnejo, Melburno, Brisbano, Perto kaj Adelajdo. Metropoloj ne estas. Grandurboj estas Gold Coast, Kanbero, Novkastelo, Gosford, Wollongong, Geelong, Townsville kaj Hobarto (la lasta en insulo Tasmanio).

### Nov-Zelando

Oni parolas pri pli grandaj urboj en Nov-Zelando ekde la 19-a jarcento. Ĝis 1989 oni deklaris grandurbon pli grandaj, ol 20mil loĝantoj. La suba listo jam konformas al la internacia statistiko.

Unusola milionurbo Aŭklando estas. Metropoloj ne estas. 5 grandurboj estas (laŭvice): Christchurch, Wellington,
Hamilton, Tauranga kaj Dunedin.

### Papuo-Nov-Gvineo

En Papulando la ĉefurbo Port-Moresbo estas grandurbo.



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
***Maristo Luno S: La Filmo*** (劇場版 美少女戦士セーラームーンＳ [Gekijōban Bishōjo Senshi Sērā Mūn Sūpā], angle: *Sailor Moon S: The Movie* aŭ *Pretty Soldier Sailor Moon S: The Movie*) estas animea filmo bazita sur la mangao Maristo Luno de Takeuĉi Naoko. La filmo estas aldona animeo al la tria anime-serio Maristo Luno S kun sendependa scenaro. Ĝi estas konata ankaŭ sub la titolo de angla-lingva dublado "*Sailor Moon S the Movie: Hearts in Ice*".

Rakonto
-------

En la fora pasinteco estaĵo, nomata en la filmo kiel Princino Neĝa Kaguja, provis glaciigi la Teron, sed la Arĝenta Kristalo ĉesis ŝin, degeligante glacion kaj savante la planedon. Nun ŝi decidis provi denove fari tion, veninte ĉe la Teron sur kometo. Tamen grava fragmento de la kometo falis sur la Teron kaj perdiĝis. Ĝin trovis juna astronomo Kakeru. La fragmento, kuŝante en lia ĉambro, eltiras lian energion, pro kio li malsaniĝas.

Dume, Princino Neĝa Kaguja dissendis siajn servantojn — neĝajn dancistinojn, kiuj serĉas la fragmenton kaj glaciigas la Teron. Maristo-batalistoj malhelpas ilin glaciigi. Sed la plej grava batalo komencas, kiam Princino Neĝa Kaguja trovis perditan fragmenton kaj komencis plenumi sian ĉefan planon pri glaciigado de la Tero.

Roluloj
-------

Herooj de la filmo estas Maristo Luno, Maristo Merkuro, Maristo Marso, Maristo Jupitero, Maristo Venuso, Maristo Ĉibi Luno, Maristo Urano, Maristo Neptuno, Maristo Plutono, Nokta Masko, Luno, Artemiso. Ili estas priskribitaj en la artikolo Listo de personoj de Maristo Luno.

### Novaj roluloj

* **Princino Neĝa Kaguja** (プリンセス・スノー・カグヤ [Prinsesu Sunō Kaguja], de angla *Princess Snow*)

Sejuo — Masujama Ejko
Ĉefa antagonisto, potenca aliplaneda estaĵo, vojaĝanta sur kometo de unu planedo al alia, frizante ilin por fari ilin partojn de sia kolekto. Pravigas mortojn de homoj kaj neniigon de biologia vivo de planedoj per beleco de glacio. La nomo "Princino Naĝa Kaguja" ne estas ŝia vera nomo. Ĝi venis el japana folklora fabelo pri maljunulo Taketori. Ŝi prenis tiun nomon, post kiam Kakeru nomis ŝin tiel.

* **Neĝaj dancistinoj**

Monstoj, servantaj al Princino Neĝa Kaguja. Ili aspektas same, estas kreitaj de neĝo kaj glacio, povas ataki kaj frizi homojn.

* **Kakeru**

Sejuo — Kikuĉi Masami
Juna talenta astronomo, kredanta je la legendo pri maljunulo Taketori. Li estas obsedita per Princino Kaguja el tiu legendo kaj pro tio okupiĝas pri esploro de la Luno. Li asertas, ke antaŭ mil jaroj estis reĝlando sur la Luno, kie regis Princino Kaguja.

* **Himeko**

Sejuo — Hajaŝibara Megumi
Amatino de Kakeru, astronaŭto.

Vidu ankaŭ
----------

* Maristo Luno
* Listo de personoj de Maristo Luno
* Maristo Luno R: La Filmo
* Maristo Luno Super S: La Filmo
Koordinatoj: 49° 29′ 53″ N 12° 47′ 31″ O﻿ / ﻿49.49806 °N, 12.79194 °O﻿ / 49.49806; 12.79194 (mapo)

**Šitboř** (germane *Schüttwa*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Poběžovice, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas sude de Poběžovice. Estas ĉi tie registritaj 46 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 68 loĝantoj.

**Šitboř** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,62 km².

Historio
--------

Šitboř estis fondita verŝajne jam en la jaro 1248 kaj ĝi apartenas al la plej malnovaj municipoj en la regiono.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 312 |
| 1880 | 308 |
| 1890 | 326 |
| 1900 | 344 |
| 1910 | 324 |
| 1921 | 315 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 307 |
| 1950 | 144 |
| 1961 | 150 |
| 1970 | 124 |
| 1980 | 81 |
| 1991 | 66 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 73 |
| 2011 | 80 |
| 2021 | 68 |

Memorindaĵoj
------------

Al la vilaĝo dominas relikto de preĝejo de sankta Mikolao, signifa gotika nemovebla memorindaĵo, kiu apartenas al unu el la plej malnovaj en la tuta regiono.

Kontraŭ la preĝejo poste trovigas eksa paroĥo konstruita en la jaro 1805. En la vilaĝplaco kreskas en Bohemio nekutimaj arboj - morusoj.

Naskiĝintoj
-----------

En Šitboř ĉirkaŭ la jaro 1350 naskiĝis verkisto Jan ze Šitboře, konata ankaŭ kiel Jan z Teplé (Johannes von Tepl) resp. Jan ze Žatce (Johannes von Saaz). Li estis lernanto de humanisto Jan ze Středy (Johannes von Neumarkt), konfidenca amiko kaj kanceliero de Karolo la 4-a. Jan ze Šitboře estas aŭtoro de signifa mezepoka verko "Plugisto el Bohemio" (Der Ackermann aus Böhmen).

Pluaj fotoj
-----------

* Ruinoj de preĝejo de sankta Mikolao Ruinoj de preĝejo de sankta Mikolao
* Kadukiĝanta turo de la preĝejo Kadukiĝanta turo de la preĝejo
* Fiŝlago en la vilaĝplaco Fiŝlago en la vilaĝplaco
* Ŝoseo al Poběžovice Ŝoseo al Poběžovice

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de urbo Poběžovice (7) |
| --- |
| Ohnišťovice ~ Poběžovice ~ Sedlec ~ Sezemín ~ Šibanov ~ Šitboř ~ Zámělíč |

 |
**William E. MAY**, pli bone konata kiel **Billy MAY** [BILi mej] (naskiĝis la 10-an de novembro 1916 en Pittsburgh, Pensilvanio; mortis la 22-an de januaro 2004 en San Juan Capistrano, Kalifornio) estis usona muzikisto kaj komponisto.

Li komencis sian profesian karieron en 1939, kiel trumpetisto en grandaj bandoj kiel tiuj de Charlie Barnet. Sed, li estiĝis plej bone konata kiel talentplena muzik-aranĝisto. Lia aranĝo de la komponaĵo *Cherokee* de Ray Noble estiĝis ega sukceso de la sving-muzika epoko.

May laboris kiel aranĝisto por la bandoj de Glenn Miller kaj Les Brown, poste li estis dungita kiel staba aranĝisto unue por la radia dissenda reto *National Broadcasting Company* (Nacia Dissenda Kompanio), kaj poste por *Capitol Records*. Ĉe *Capitol* lia granda bando de studio akompanis artistojn kiel Frank Sinatra kaj Bing Crosby, produktante multajn sukcesajn sonbendojn.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 35882
* GND: 119188880
* LCCN: n85072634
* VIAF: 112757306
* ISNI: 0000 0000 8410 1044
* SUDOC: 078076269
* BNF: 13897253n
* MBA: 5146db52-8ac5-44e9-a89a-affdb76bbb0c
* NLA: 35994863
* NDL: 001153280
* BIBSYS: 1006747
* BNE: XX868783
 |