recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Balcarka - galerio
**Kaverno Balcarka** estas kaverno en Ĉeĥio kiu troviĝas 0,5 km sude de kampurbo Ostrov u Macochy, proksimume 8 km de urbo Blansko.

Balcarka estas ampleksa labirinto de karstaj kavernoj kaj ankaŭ signifa arkeologia loko. Ĝi eminentas per riĉa kaj multforma karsta ornamaĵo sur muroj kaj plafonoj de altaj ĉambregoj kaj katedraloj. Ĝis nun konataj spacoj kun suma longeco 930 m kaj deniveligo 18,5 m situas en du niveloj, kunigitaj per altaj katedraloj kaj fumtuboj. Sub la rokfundo de la ravino, kiujn kovras preskaŭ 50 m grandaj aluvioj, verŝajne situas ankoraŭ la plej malaltaj etaĝoj de tiu ĉi kaverna sistemo.

Preskaŭ ĉiuj spacoj de la kaverno estas riĉe ornamitaj de multaj formoj de sintra kaj karsta ornamaĵoj de la plej diversaj koloroj. La plej granda spaco de Balcarka estas **Granda katedralo**, longa ĉirkaŭ 90 m. Defilo de ŝtonaj kaskadformaj akvofaloj, diversaj stalaktitoj kaj kurtenoj estas **Galerio**, vitrosimile nigraj stalaktitoj estas unu el ornamaĵoj de **Kapelo**. Rara, blanka, kaĉa nenioŝtoneto kovras murojn kaj sintrojn en kaverno nomata trafe **Cindrulinjo**.

Homoj priloĝis la grandspacajn naturportalojn de Balcarka jam ankaŭ en paleolito. Esploristoj elfosis en ili iliajn fajrujojn kaj ost-ilaron. El la kavernaj aluvioj ili levis eĉ milojn da ostoj de hodiaŭ jam plejparte formortintaj specioj de plejstocenaj bestoj (ekz. ursoj, mamutoj, rinoceroj, boacoj, hienoj, kastoroj, neĝaj leporoj ka.).

Balcarka estis alirebligita en la jaro 1936 kaj en la jaro 1938 estis alirebligitaj pluaj spacoj. Nuntempe vizitas la kavernon ĉirkaŭ 40 mil homoj pojare.


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Kaverno Balcarka en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Antal Albely** [albeli], kroate **Antun Ferdinand Albely,** laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj pli komplete **Albely Antal Ferdinánd** estis hungaria aŭ hungara-kroata altlerneja instruisto. Liaj familiaj nomvariantoj estis *Albélij, Albelly*.

Antal Albely naskiĝis la 9-an de novembro 1794 (laŭ aliaj fontoj la 22-an de januaro 1794) en Varasd (Hungara reĝlando, Aŭstria Imperio, nuntempa Varaždin en Kroatio), li mortis la 1-an de februaro 1875 en Pozsony (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bratislavo en Slovakio).

Biografio
---------

Antal Albely lernis en sia naskiĝurbo kaj Zagrebo, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1823. Samtempe li instruis la grekan lingvon (1819-1825) en la Reĝa Akademio en Zagrebo kaj estis anstataŭanta instruisto pri juro (1826–1827). Li instruis inter 1829–1834 en jura akademio de Győr, inter 1835-1847 en simila akademio en Pozsony, poste li pensiuliĝis.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Encyclopaedia in juridico-politicum studium introductio quam Jaurini 1829. cum praelectionum suarum exordio servavit.* (latine, 1830)
* *Philosophiae juris praecognita* (latine, 1831)
* *A lélek halhatatlanságáról* (hungare, 1836)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* kroatlingva biografio
* kroatlingva biografio Arkivigite je 2020-07-14 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 696864
* LCCN: no2003068696
* VIAF: 48919803
 |
Enirejo de la kaverno.
La **Kaverno El Valle** (hispane *Cueva del Valle*) estas kaverno en la municipo Rasines, en Kantabrio (norda Hispanio). Ĝi havas entute pli ol 60 km da galerioj kaj tial ĝi estas populara loko por speleologio. En ĝi oni trovis diversajn objektojn de prahistorio.

Ties enirejo estas vasta kaj en ties ĉirkaŭareo estas plena je plantoj. De ĝi fluas la rivero Silencio (*silenta rivero*), kies akvo fluas en la riveron Asón.

Prahistoriaj restaĵoj
---------------------

En la kaverno ne estas prahomaj pentraĵoj, sed en 1905 Lorenzo Sierra malkovris grandan aron de objektoj de diversaj prahomaj epokoj: Azilia kulturo (harpunoj kaj raspiloj, interalie) kaj malfrua Magdalenio (harpunoj kaj aliaj iloj el osto). Oni ankaŭ trovis grifelojn kaj raspilojn el siliko.

En la kaverno oni ankaŭ trovis gravuritan bastonon, sed tiu originala objekto perdiĝis kaj nun restas nur kopio el gipso en la Nacia Arkeologia Muzeo de Hispanio. Oni trovis ankoraŭ alian bastonon (tamen ne tiel valoran pro manko de ornamaj detaloj), kiu estas nun parto de kolekto de la Muzeo de Prahistorio kaj Arkeologio de Kantabrio.

* Bastono aperinta en la kaverno.Bastono aperinta en la kaverno.
* Skemo de bastono aperinta en la kaverno.Skemo de bastono aperinta en la kaverno.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Kaverno El Valle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Máté Pálhegyi** [pAlhedji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pálhegyi Máté** estas hungara flutisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto.

Máté Pálhegyi naskiĝis en 1975 en Hungario.

Biografio
---------

Máté Pálhegyi edukiĝis en Budapeŝto, li konatiĝis kun la muziko jam en la infanĝardeno. Li unue studis en konservatorio, poste en Scienca Universitato de Szeged, kie li ricevis en 2000 pedagogian diplomon. Pli frue en 1999 li frekventis majstran klason de en:Reinhard Goebel en la Baroka Akademio de:Attersee am Attersee. Li akiris diplomon pri ĉambra muziko en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 2002, lia ĉefinstruisto estis Lóránt Kovács. Fine li studis muzikologion en Universitato de Pécs en 2006 akirinta plian diplomon de Zoltán Gyöngyössy. En 2004 li partoprenis en fondo de orkestro kun 24 muzikistoj. Lia repertuaro konsistas el la baroka muziko ĝis la moderna ĵazo. Ekde 2007 lia muziko estas aŭdebla en la Hungara Radio. Li estis profesoro pri fluto en la konservatorio en Budapeŝto de 2002 ĝis 2007, poste en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt, sed li instruas ankaŭ en Vieno. Pálhegyi estas edziĝinta, havas tri filojn kaj loĝas en Vieno.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 663757
* VIAF: 85105226
* NKC: pna2006352777
 |
Monda heredaĵo de UNESKO

La **kaverno Hornos de la Peña** (Fornoj de la Roko) estas kaverno kun prahoma arto en Kantabrio (norda Hispanio). Agnoskite de Unesko kiel Monda Heredaĵo ekde 2008, ĝi estas parto de la lokaro je nomo «Kaverno Altamira kaj paleolitika kaverna arto de norda Hispanio». La gravuraĵoj de la kaverno datiĝas je antaŭ pli ol 30 000 jaroj, de periodo de Meza Paleolitiko ĝis Neolitiko. Ĝi situas en municipo San Felices de Buelna, en kvartalo Tarriba.

La kaverno estis loĝita de neandertalaj homoj kaj homoj de Kro Magnon. Malsame al multegaj proksimaj kavernoj, en tiu ĉi estas pluraj gravuraĵoj, sed neniuj pentraĵoj. En la plej ekstera muro estas la plej antikvaj artaĵoj kreitaj de prahomo en la Kantabra Kornico, kiuj apartenas al Aŭrignacio. Inter ili plej rimarkindas profunde gravurita ĉevalo.

En diversaj internaj muroj, jam en 60-metra profundeco ekde la enirejo, estas gravuraĵoj de bovoj, cervoj, kapro kaj eĉ boaco. La gravurinto aŭ gravurintoj faris la desegnojn per manoj sub argilo, tenante grifelon per buŝo. Granda parto de la gravuraĵoj estas tipaj al malfrua periodo de Magdalenio. En la plej profunda ejo de la kaverno ekzistas homo-formaj gravuraĵoj.

Referencoj
----------

1. ↑   Cave of Altamira and Paleolithic Cave Art of Northern Spain (angle). UNESCO Culture Sector. Alirita 17-02-2013.

* Kategorio Kaverno Hornos de la Peña en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Portega arko en Sankta Luiso: Saarinen, realigita de Roche kaj Dinkeloo (1961-66)
*"Tulipseĝo"*
TWA-ejo de la Internacia flughaveno JFK: Saarinen, realigita de Roche kaj Dinkeloo (1956-62)
**Eero SAARINEN** (naskiĝis la 20-an de aŭgusto 1910 en Kirkkonummi, Finnlando; mortis la 1-an de septembro 1961 en Ann Arbor, Miĉigano, Usono) estis unu el la plej famaj arkitektoj kaj dezajnistoj de la 20-a jarcento.

Biografio
---------

Saarinen estis filo de Eliel Saarinen, tre fama arkitekto. En 1923 la familio elmigris al Usono.

De 1929 ĝis 1930 Eero Saarinen studis skulptadon ĉe la *Académie de la Grande Chaumière* en Parizo.

De 1930 ĝis 1934 li studis arkitekturon ĉe la Yale School of Art and Architecture. Poste li eklaboris en la arkitektejo de sia patro.

En 1941 li fariĝis partnero en tiu arkitektejo.

En 1948 li gajnis la konkurson por la *Jefferson National Expansion Memorial* en Sankta Luiso, lia unua grava publika agnosko. Tamen tiu grandega duobla arko estis realigita nur en 1963 post lia morto.

En 1950 li malfermis sian propran arkitektejon *Eero Saarinen and Associates* en Birmingham, Miĉigano.

En 1957 li projektis la Milwaukee Art Museum.

Aldone al konstruaĵoj, Saarinen dezajnas ankaŭ meblojn. Fama estas lia unukrura *tulipseĝo* (*Tulip Chair*) kun ties larĝa ronda piedo.

Post lia morto, liaj kunlaborantoj Kevin Roche kaj John Dinkeloo plu laboris sub lia nomo ĝis 1966 (poste ĝi estis alinomita al *Kevin Roche John Dinkeloo & Associates*) kaj finrealigis la komencitajn konstruaĵojn.

Verko (elektoj)
---------------

* *General Motors Technical Center*, Warren, Michigan, 1949 - 1956
* *Kresge Auditorium* ĉe MIT, 1953 - 1955
* *Trans World Airlines Terminal* ĉe John F. Kennedy-Flughafen, New York, posthum, 1956 - 1962
* Pendotegmento de Dulles International Airport, Washington (D.C.), postmorte, 1958-1962
* *John Deere and Company Administration Center*, Moline, Illinois, postmorte, 1957-1963
* *Orienta Terminalo Hellenikon*, flughaveno de Ateno, 1960 - 1963
* *Jefferson National Expansion Memorial* ("Gateway Arch"), St. Louis, postmorte, 1963

Fotogalerio
-----------

* Kresge-prelegejo ĉe MIT (1953-55)Kresge-prelegejo ĉe MIT (1953-55)
* MIT-kapelo, ekstereMIT-kapelo, ekstere
* MIT-kapelo, eneMIT-kapelo, ene
* Ingalls-sketejo de la Yale UniversityIngalls-sketejo de la Yale University

Bibliografio
------------

Pierluigi Serraino: *Eero Saarinen 1910-1961. Ein funktionaler Expressionist*. Köln, Taschen Verlag 2005. 96 S. ISBN 3-8228-2865-3.

Vidu ankaŭ
----------

* Saarinen (Tramtransporto en Parizo)

* Kategorio Eero Saarinen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 245311
* GND: 118604430
* LCCN: n50016251
* VIAF: 41868977
* ISNI: 0000 0000 8120 2894
* LIBRIS: 235544
* SUDOC: 029333482
* BNF: 120982076
* ULAN: 500006141
* NLA: 35470596
* NDL: 00455092
* BIBSYS: 90409664
* RKD: 235185
* NKC: xx0081078
 |
Membroŝtatoj de la Organizaĵo.
**La Komunumo de la Sahel-Saharaj Ŝtatoj** aŭ **CEN-SAD** (angla: *Community of Sahel-Saharan States*; franca: *Communauté des Etats Sahélo-Sahariens*; araba: *تجمع دول الساحل والصحراء* ) estas interregistara komerca organizaĵo en la regiono Sahelo - Saharo. La organizaĵo fondiĝis la 4-an de februaro 1998 kaj havas 29 membroŝtatojn (januaro 2009). La ĉefsidejo situas en Tripolo, Libio.

La celo de CEN-SAD estas formi liberkomercan regionon en Nordafriko. Ekde 2001, CEN-SAD estis unu el la pilieroj de la Afrika Ekonomia Komunumo, kie la regiono interkovras kun tri el la aliaj pilieroj de regionaj ekonomiaj komunumoj: ECOwAS, ECCAS kaj COMESA. Dum la 2000-aj jaroj, la organizaĵo partoprenis provojn por peri pacon en la darfura konflikto kaj subtenis la Transiran Federacian Registaron en la Somalia enlanda milito .

Membroŝtatoj
------------

**Fondaj membroj:**

* Burkino
* Ĉado
* Libio
* Malio
* Nigero
* Sudano

**Postaj membroj, kun jaro de aliĝo:**

* Cent-Afrika Respubliko (1999)
* Eritreo (1999)
* Ĝibuto (2000)
* Gambio (2000)
* Senegalo (2000)
* Egipto (2001)
* Maroko (2001)
* Nigerio (2001)
* Somalio (2001)
* Tunezio (2001)
* Benino (2002)
* Togo (2002)
* Ebur-Bordo (2004)
* Gvineo Bisaŭo (2004)
* Liberio (2004)
* Ganao (2005)
* Sieraleono (2005)
* Komoroj (2007)
* Gvineo (2007)
* Kenjo (2008)
* Maŭritanio (2008)
* Santomeo kaj Príncipeo (2008)
* Kaboverdo (2009)

Ekstera ligilo
--------------

Oficiala retejo Arkivigite je 2008-03-18 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Komunumo de la Sahel-Saharaj Ŝtatoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Monda heredaĵo de UNESKO

La **kaverno Las Monedas** (hispane, *La Moneroj*) estas kaverno kun prahomaj pentraĵoj en la municipo Puente Viesgo, en Kantabrio (norda Hispanio). Ĝi estas parto de la kavernaro de monto Castillo. Agnoskite de Unesko kiel Monda Heredaĵo ekde 2008, ĝi estas parto de la lokaro je nomo «Kaverno Altamira kaj paleolitika kaverna arto de norda Hispanio». Ĝi estas unu el la plej elstaraj arkeologiaj lokoj por esploro de la Iberia arto dum Paleolitiko.

Ĝi estis malkovrita de Isidoro Blanco en 1952. Ĝi estas kaverno kun mallarĝa ĉefĉambro, sed kun multegaj aliaj ĉambroj kun diversaj stalaktitoj, stalagmitoj kaj aliaj formaĵoj tipaj de stalaktita kaverno.

En la kaverno estas pluraj prahomaj pentraĵoj similaj al aliaj malkovritaj en la nordo de Iberio: ĉevaloj, ursoj kaj kaproj, interalie.

En ĝi aperis restaĵoj de Bronzepoko kaj Ferepoko, kaj ankaŭ de pli frua Paleolitiko. La nomo de la kaverno (*La Moneroj*, en la hispana) devenas de apero de moneroj de Mezepoko (kaŝitaj en la kaverno dum regado de la Katolikaj Gereĝoj en Hispanio).

La kaverno estas vizitebla dum la tuta jaro.

Referencoj
----------

1. ↑   Cave of Altamira and Paleolithic Cave Art of Northern Spain (angle). UNESCO Culture Sector. Alirita 17-02-2013.

* Kategorio Kaverno Las Monedas en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Mann and Overton** estis brita aŭto-negocisto kiu ludis rolon en la disvolviĝo de anglaj taksioj. Fondita en 1901, ĝi vendis taksiojn en Londono ekde 1906 ĝis 1984, kiam la kompanio Manganese Bronze Holdings aĉetis ĝin por starigi London Taxis International.

Austin 12/4 LL Taksio
---------------------

Austin 12/4 LL Taksio
 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Austin 12/4 LL Taksio.
Will Overton, direktoro de Mann and Overton, alparolis Herbert Austin pri modifo de la ĉasio de Austin 12/4 por ke ĝi povu konformiĝi kun la "Kondiĉoj de Taŭgeco" de Londono. Sekve, ĉasio de Austin 12/4 estis modifita, kun karoserioj el pluraj karoseriistoj. La rezultanta taksio estis nomita Austin 12/4 LL Taksio.

Austin FX3
----------

Austin FX3
 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Austin FX3.
Post la Dua mondmilito Mann and Overton decidis ke ili bezonis pli ĝisdatan dezajnon. Sekve estis konsentite ke Austin provizos la motoron/ĉasion kun la karoserio provizota de Carbodies en Coventry. En 1948 nova Austin Taksio aperis sur la stratoj, nomita Austin FX3.

Austin FX4
----------

Austin FX4
 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Austin FX4.
La Londona taksio Austin FX4 estis dezajnita de Austin kunlabore kun Mann and Overton, la negocisto de Londonaj taksioj kiu mendis ĝin (kaj pagis duonon de ĝia kosto) kaj Carbodies, la karoseriisto kiu konstruis la karoserion kaj muntis la taksion preta por vendado. La dezajna teamo inkluzivis Albert Moore el la inĝeniera departemento de Austin, Jack Hellberg el Carbodies kaj David Southwell de Mann and Overton.

Referencoj
----------

1. ↑  Conditions of Fitness

Vidu ankaŭ
----------

* Austin (kompanio)
* Carbodies

Eksteraj ligiloj
----------------

* Austin Taxi Arkivigite je 2011-03-19 per la retarkivo Wayback Machine
* Mann and Overton's
Hotelo "Rossija", unu el la plej grandaj en la mondo
**Incendio en hotelo "Rossija"** okazis la 25-an de februaro 1977 en Moskvo. La incendio komenciĝis ĉe la supraj etaĝoj de la plej granda hotelo de Moskvo - hotelo "Rossija" ("Rusio").

Dum la incendio pereis 42 homoj, ankoraŭ 52 estis suferintoj. Pli ol mil homoj estis savitaj el brulanta konstruaĵo (Norda turo).

Incendio
--------

La incendio komenciĝis vespere (je 21:23) sur la 13-a etaĝo. Pli ol 50 homoj informis pri ekbrulo kaj fumigo. Je la 10-a horo apud la hotelo estis jam 56 fajrobrigadaj aŭtomobiloj. Poste alvenis kelkaj el Moskva provinco. Ĝis la 12-a etaĝo estis etendita speciala stuparo, farita el kelkaj aliaj, pro tio estis savitaj 43 homoj (el tiuj, kiuj provis malsupreniĝi per enaj stuparoj, plimulto pereis pro asfiksio.

Entute pereis 42 homoj (12 virinoj kaj 30 viroj). Suferis 52 homoj (inter ili 13 fajroestingistoj). Dum la incendio forbrulis pli ol 100 modernaj hotelaj ĉambroj.

Esplorado
---------

Tuj post la incendio estis fondita speciala komisiono por esplorado de kialoj de la akcidento. Laŭ ĝia konkludo, la incendio estis kaŭzita de nemalŝaltita lutilo; tamen, plej ĝuste la kialo ne estis definita.

Du homoj estis oficiale kulpigitaj pro rompigo de kontraŭincendiaj reguloj.

En literaturo
-------------

Al fajroestingistoj kunlige kun ĉi tiu incendio estis dediĉita beletra ruslingva romano "Granda incendio" (ruse *Большой пожар*) de Vladimir Sanin, eldonita en 1986.

Referencoj
----------

1. ↑  Кто поджёг «Россию»? (ruse)
**Kismarja** (kiŝmarja) estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Ebenaĵo**, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono Berettyóújfalu. Kis signifas malgranda.

Blazono de Kismarja

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 47 km²
* Loĝantaro: 1340
* Poŝtkodo: 4126
* Telefonprefikso: 54

Situo
-----

La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ la hungara-rumana ŝtatlimo, laŭ traira flankovojo, Berettyó preterfluas.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1277 pri la setlejo laŭ formo Maria. Poste ĝi iĝis Kismarja kaj Nagymarja. En 1606 Stefano Bocskai nomumis Kismarja kampurbo havanta la rangon ĝis 1849. La kalvinana preĝejo staranta sur mezepoka fundamento konstruiĝis en 1805. Ene troviĝas kripto de Bocskai. En 1919 la rumanoj okupis la regionon, en 1920 la vilaĝo trovis sin apud la landolimo.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kuracejo, poŝto.

Famuloj
-------

* En Nagymarja naskiĝis Ákos Beöthy.
* En Nagymarja-puszta naskiĝis Pál Beöthy

* Kategorio Kismarja en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Kaviedoj** |
| --- |
| Troveblo de fosilioj: Meza Mioceno - Nun |
| Dolikoto, Dolichotis patagonumDolikoto, *Dolichotis patagonum* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Animaloj *Animalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Filumo: | Ĥorduloj *Chordata* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Mamuloj *Mammalia* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Ronĝuloj *Rodentia* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | **Kaviedoj** *Caviidae*Fischer de Waldheim, 1817 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Subfamilioj |
|  Caviinae
 Dolichotinae
 Hydrochoerinae |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Kaviedoj  |

 |
| v • d • r |

La **kaviedoj** (*Caviideae*) estas familio de la ordo de ronĝuloj; ĝi entenas 12 speciojn, t. e.:

subfamilio : kavienoj - *Caviinae*
genro : † paleokavio - *Palaeocavia*
genro : kavio - *Cavia*
specio : kavio perua - *Cavia aperea*
vario : kavio kobajo - *Cavia aperea var. porcellus*
genro : galeo - *Galea*
specioj : galeo mustela - *Galea musteloides*, *Galea spixii spixii* (preao)
genro : mikrokavio - *Microcavia*
specio : mikrokavio malgranda - *Microcavia australis* 
genro : kerodono - *Kerodon*
specio : kerodono roka - *Kerodon rupestris*
subfamilio : dolikotenoj - *Dolichotinae*
genro : † prodolikoto - *Prodolichotis*
genro : dolikoto - *Dolichotis* (dolikoto, patagona leporo) 
specio : dolikoto patagona - *Dolichotis patagonum* 
specio : dolikoto ĉaka - *Dolichotis salinicola* 
genro : pediolago - *Pediolagus*
specio : pediolago salakveja - *Pediolagus salinicola*

Referencoj
----------

1. ↑   Monte-Arbedaro
2. ↑   Monte-Arbedaro
3. ↑   Patagona Stepo
4. ↑   Arida Ĉako
5. ↑   Ĉako

* 
*
**Kissziget** [kiŝsiget] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti. La loknomo signifas: malgranda insulo.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 7 km²
* Loĝantaro: 150
* Poŝtkodo: 8954
* Telefonprefikso: 92
* Koordinatoj: 46°37′27″N 16°40′01″E﻿

Situo
-----

Kissziget situas en Montetaro Zala en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Zalaegerszeg-Rédics. La fervoja linio disigas la komunumon de Ortaháza. Nova troviĝas 9, Lenti 12, Letenye 26 kilometrojn.

Historio
--------

La unua mencio pri vilaĝo devenis el 1426 en formo *"Zyegyth"*. Tiutempe la vilaĝo troviĝis inter marĉoj en insulo. En 1663 la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1890 la fervoja linio ekfunkciis. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj vilaĝanoj el la grandbieno. Dum la socialismo kolĥozo funkciis. Vilaĝservoj estas la municipa administracio kaj migra poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika kapelo omaĝe al Dipatrino de Hungaroj
* sonorilostablo el la 19-a jarcento
* fiŝkaptista lago kun fiŝobredado

Komunumoj pri *sziget* (= insulo) en Hungara reĝlando
-----------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Dunasziget | Gelsesziget | Kertészsziget | Kissziget | Kunsziget |
| Máramarossziget | Murasziget | Őrisziget | Szécsisziget | Sziget |
| Sziget | Szigetbecse | Szigetcsép | Szigethalom | Szigetmonostor |
| Szigetszentmárton | Szigetszentmiklós | Szigetújfalu | Szigetvár | Tiszasziget |
| Torontálsziget |  |  |  |  |

* Kategorio Kissziget en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Ekziligo** estas la ordono al iu persono forlasi sian kutiman ĉirkaŭaĵon aŭ hejman regionon, aŭ la ordono al aliaj forpeli la ekziligitan personon de tie. Male al la *émigré*, la libervole elektita nova hejmlando de homo forlasinta sian hejmlandon, ekziligito ĉiam estas sub la premo de ekstera potenco, kaj per libervola ago. La ekziligito estas malhelpita vizite reveni al sia eksa hejmlando, kaj ne disponas pri la baza rajto decidi pri sia vivoloko. Ofte la ekziligitoj restas ene de la potencozono de tiu, kiu ordonis la ekziligon, ekzemple en malliberula kolonio de la ekziliga ŝtato, aŭ en aparte malcentra loko de ĝi. En sia historio diversaj ŝtatoj, inter ili Rusio kaj Britio amplekse praktikis la ekziligon de kondamnitoj. Parte el la malliberulaj regionoj de ekziligitoj poste iĝis "normalaj" kolonioj respektive landopartoj – ekzemploj estas Siberio kaj Aŭstralio. 

Konataj ekzemploj de ekziligoj estis

* la forsendo de Ovidio al la romia urbo Tomis (hodiaŭ Constanța en Rumanio) ĉe la Nigra Maro,
* la forsendoj de Napoleono al la insulo Elbo kaj la insularo Sankta Heleno,
* la forsendo de Lenino al *Ŝuŝenskoje* apud *Abakan* (53°43' norde – 91°24' oriente) en Ĥakasio,
* la forsendo de Stalino al *Turuĥansk* (65°51' norde – 88°04' oriente) ĉe la rivero Jenisejo en Siberio kaj
* la forsendo de Aleksandr Solĵenicin al Kazaĥio.

Literatura verko, kiu temigas la ekziligon en faŝisma ŝtato, estas la romano de Carlo Levi "Kristo venis nur ĝis Eboli".

Vidu ankaŭ
----------

* Ekziligo en la Vikicitaro (Kolekto de citaĵoj)

* Ekzilo
* Deporto
* Katorgo
* Ostracismo
* Prizontransportado
La **Junularaj Olimpikoj** (angle *Youth Olympic Games*, france *Jeux olympiques de la jeunesse*, germane *Olympische Jugendspiele*, hispane *Juegos olímpicos de la juventud*, ruse *Юношеские Олимпийские игры*, ĉine *青年奥林匹克运动会*) estas internacia multsporta evento organizita de la Internacia Olimpika Komitato, tio estas speco de Olimpikoj. La ludoj ekde 2010 estas organizataj ĉiun kvaran jaron en somera kaj ĉiun kvaran jaron en vintra evento, je distanco de du jaroj, simile al la "ĝeneralaj" Olimpikoj. La unua somera versio okazis en Singapuro de la 14-a ĝis 26-a de aŭgusto 2010, dum la unua vintro versio okazis en Innsbruck, Aŭstrio de la 13-a ĝis 22-a de januaro 2012. Rajtas partopreni junaj atletoj en aĝi inter 14 kaj 18 jaroj. 

Pluraj aliaj eventoj por junaj sportistoj, kiel la Eŭropa Junulara Olimpika Festivalo kaj la Aŭstralia Junulara Olimpika Festivalo montriĝis sukcesaj, tiel ke decidiĝis enkondiki tutmondan junularan eventon laŭ la ideoj de la olimpiaj ludoj. La Junularaj Olimpikoj ankaŭ estas posteulo al la *Mondaj Junularaj Ludoj*, kiuj je tiu nomo okazis nur unufoje, somere de 1998 en Moskvo.

La Someraj Junularaj Olimpikoj de Singapuro en 2010 kaj Nankino en 2014 ambaŭ gastigis 3600 atletojn kaj daŭris 13 tagojn, dum la Vintraj Junularaj Olimpikoj de Innsbruck en 2012 kaj de Lillehammer en 2016 havis iom pli ol 1000 atletojn kaj daŭris 10 tagojn. La sekva somera evento okazis en 2018 en Bonaero, kaj la sekva vintra evento en 2020 en Laŭzano.

Menciindas ke jam multe pli longe, nome jam ekde 1968, okazas tutmonda multsporta evento nomata **Internaciaj Infanaj Ludoj** por junaj atletoj inter 12 kaj 15 jaroj, kiu tamen estas pli simbola por-paca evento, vivtenata de unuopaj urboj kaj regionoj en ĉiuj mondopartoj, kvankam ne malmultaj: ĝis la stato de 2016 kunorganizis tiun eventon 415 malsamaj urboj el 90 landoj kaj ĉiuj 5 kontinentoj. Ankaŭ la Internaciaj Infanaj Ludoj okazas sub aŭspicio de la Internacia Olimpika Komitato, sed la Junularaj Olimpikoj nuntempe konsideriĝas rekta "antaŭŝtupo" al partopreno en la "ĝeneralaj" olimpikoj, kaj tial havas la tendencon organiziĝi pli komerce.

* Kategorio Junularaj Olimpikoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Csaba Kutnyánszky** [ĉaba kutnjAnski], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kutnyánszky Csaba** estas hungara korusestro, kantisto, altlerneja instruisto.

Csaba Kutnyánszky naskiĝis la 10-an de januaro 1967 en Pécs.

Biografio
---------

Csaba Kutnyánszky komencis konatiĝis pri klarneto kaj saksofono en la aĝo de 10. Li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Janus Pannonius en 1990, iom poste korusestran diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1995. Liaj plej gravaj instruistoj estis István Párkai kaj Aurél Tillai. Jam dum la studentaj jaroj en 1985 li fondis koruson, kiun li dirigentis inter 1989-2008, en 1994 aliajn 2 korusojn en Pécs, respektive en Pécsvárad. En la 1990-aj jaroj la korusoj partoprenis en konkursoj, kie ili atingis ofte unuajn lokojn. Inter 1992-2002 li partoprenis en kelkaj eksterlandaj majstrokursoj, en 1998 li esploris ĉe la Universitato de Bolonjo helpe de stipendio. Ekde 2002 li instruas en la Muzikarta Universitato (pli frue menciita Muzikarta Altlernejo), ekde 2012 li estas katedrestro. En 2005 li akiris sciencan gradon DLA kaj habilitiĝo okazis en 2013. Kelkfoje li kantas sola en korusaj programoj. Ekde 2009 li gvidas la majstran klason de la Renesancaj kaj Barokaj Tagoj en Keszthely.

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Venecio (1994, mondrenkontiĝo de universitataj korusoj)
* en pluraj landoj ekde 1994 pli ol 500 koncertoj
* Pécs (1999, 2000, 2002, 2007, 2010, 2014, 2016)
* Luterana alea preĝejo (Budapeŝto-Erzsébetváros) (2005)
* Marsejlo (2007, serio kun 15 koncertoj)
* Tajvano (2008)
* Pázmáneum (2015)
* Moskvo (2017)

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* Csaba Tőri

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑  rhttps://lfze.hu/oktatok/kutnyanszky-csaba-1336

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 651947
 |
dekstra
Travidebla akvo de *Laguna Blanca*
**Laguna Blanca** (blanka lageto) estas ekologia kaj turisma loko de Paragvajo kiu enhavas agrikulturajn kaj brutobredajn instalaĵojn, kun lago super kalka sablo, kio estas tialo por akvo komplete travidebla kaj taŭga por plonĝado.

Loko
----

Ĝi situantas en Departemento San Pedro, en la distrikto Santa Rosa del Aguaray, ĉirkaŭ 28 kilometrojn oriente de la urbo samnoma.

Priskribo
---------

La surfaco de la lago estas ĉirkaŭ 147 hektaroj. Ĝi estas konsiderata de fakuloj kiel nura natura lago de la lando, ĉar ĝi havas nek temperaturan tavoligon, nek profundon de pli ol 7 metroj nek propran fonton. Tiele ĝi ĉefe ricevas akvon el fontoj (estas elfluo sed ne enfluo) kaj tiele ties akvo estas pura kaj trinkebla sen neceso de traktado.

Ekologia gravo
--------------

Turismo
-------

Servoj
------

23° 48′ 48″ S 56° 17′ 42″ U﻿ / ﻿23.81333 °S, 56.29500 °U﻿ / -23.81333; -56.29500 (mapo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Laguna Blanca (Paragvajo) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Birdogvidilo Rancho Laguna Blanca
* Laguna Blanca
* APATUR (Asociación Paraguaya de Turismo Rural) Arkivigite je 2021-03-09 per la retarkivo Wayback Machine
* Para La Tierra ĉe Laguna Blanca
|  |  |
| --- | --- |
|  Polurinda artikolo | Ĉi tiu artikolo bezonas **poluradon**, ĉar ĝi montras stilajn kaj/aŭ gramatikajn kaj/aŭ strukturajn problemojn, kiuj ne konformas al stilogvido.

---

La priskribo de la problemo troviĝas ĉi tie. Bonvolu ŝanĝi la enhavon por plibonigi la artikolon. |

palaco *Cumberland*, centra parto de la seminario
La **Max-Reinhardt-seminario** germane *Max-Reinhardt-Seminar* estas altlernejo pri aktorado en Vieno, kies fondon en 1929 iniciatis la renoma reĝisoro, intendanto, teatra produktisto kaj aktora pedagogo Max Reinhardt. Sidejo estas la palaco *Cumberland* en Penzing, la 14-a urbodistrikto de Vieno, vidalvide de la palaco Schönbrunn.

La seminario ofertas kvarjaran studadon, kiun gvidas proksimume 40 docentoj, inter ili pluraj elstaraj aktoroj kaj reĝisoroj. Post la dua duonjaro la studantoj dividiĝas al la studbranĉoj aktorado kaj reĝisorado. Ripete la studantoj havas la okazon praktike realigi teatraĵojn interalie en la impona baroka teatrejo de la palaco Schönbrunn. La seminario apartenas al la Universitato por Muziko kaj Drama Arto de Vieno.

Granda nombro de famaj germanlingvaj aktoroj kaj reĝisoroj estas finstudintoj de la seminario, kiu sekve estas inter la plej renomaj teatrolernejoj de Eŭropo.

Ankaŭ hungaroj Anna Mária Tahy kaj András Sinkovits-Vitay studis en la seminario.
Piedŝaltiloj supre de la pedalaro por ekfunkciigi konektilojn
**Konektiloj** estas manualkonektiloj ĉe la orgeno. Ili ebligas la samtempan ludadon de diferencaj suborgenoj per unu manualo aŭ la ludadon de la manualregistroj per la pedalaro. Tiel eblas, ludi la registrojn de diferencaj manualoj samtempe kaj atingi pli grandan laŭtecon, sed ankaŭ aldonajn kombineblecojn.

La manipulado de la manual- kaj pedalkonektiloj funkcias jene, depende de la orgena konstrutipo

* per specialaj, klikeblaj piedkupliloj
* per mantiriloj, kiuj estas formitaj kiel orgenregistraj tiriloj
* per elektrikaj premklavoj
* per forŝovado de manualo *(ŝovkonektilo)*

Konektmanualoj
--------------

La **konektmanualo** troveblas foje kiel kroma manualo precipe je iom malgrandaj, kutime dumanualaj orgenoj. Teknike kaj praktike konstrueblas diversstrukturaj mekanismoj, kiuj tamen samas en unu rilato: temas pri manualo sen propraj registroj, kun kiu ambaŭ aliaj manualoj estas konektitaj. Per la konektmanualo orgenisto akiras pluan dinamikan eblecon. Dum kiam je dumanuala orgeno la eblecoj estas limigitaj (aŭ ambaŭ manualoj memstaras aŭ ambaŭ manualoj kunas sur la ĉefmanualo, dum kiam la supra manualo memstaras), oni nun povas ludi ambaŭ manualojn kaj konektitajn kaj ankaŭ solajn.

Alia varianto kun similaj eblecoj estas la helpklavaro. Tiu ĉi estas fikskonektita kun unu el ambaŭ manualoj, tamen ekzistas normala manualkonektilo, kiu ne efikas sur la helpklavaro. Je ekfunkciita konektilo rezultas do la samaj eblecoj kiel je konektmanualo. Tiu ĉi versio proponas la eblecon ekfunkcii la konektilon dum la ludado, krome povas rezulti avantaĝoj por la aranĝado de la manualoj.

Specialkonektiloj
-----------------

En la romantika epoko pro la enkonduko de la pneŭmatika kaj poste la elektra traktilaro oni ekuzis multnombron da specialkonektiloj, kiuj diferenceblas jene:

* *Oktavkonektiloj* – Tiuj ĉi eksonigas la ludatajn tonojn oktavon pli altajn aŭ malaltajn. Oni diferencas inter *suboktava* konektilo, kiu ekludas la saman tonon krome oktavon pli malaltan, kaj *superoktava* konektilo, kiu ekludas la saman tonon krome oktavon pli altan. Je la suboktava konektilo la 16′-pozicio kutime ne estas translimigata. Se oni tiras kun 16′-registro la suboktavan konektilon, tiu ĉi efikas nur ekde la klavo c0. La superoktava konektilo kutime funkcias nur ĝis la tonlimo difinita por la partorgeno. Tio evitas kromajn, malgrandegajn fajfilojn malfacile intonacieblajn, kiuj etendiĝus en la regionon de la supra aŭdlimo.

* *Kvintkonektiloj* – Tiuj ĉi maloftegaj konektiloj kunsonigas la supran aŭ malsupran kvinton. Oni konstruas ilin por la generado de akustikaj („virtualaj") basregistroj.

* *Melodiaj kaj basaj konektiloj* – La *melodikonektilo* oktavigas respektive nur la plej altan tonon, la *baskonektilo* nur la plej malaltan tonon. Ekzistas ankaŭ baskonektiloj, kiuj konektas la plej malaltan tonon luditan en la manualo el la pedalaro en la manualon, kio ankaŭ nomiĝas „pedalefekto".

Melodiaj kaj basaj konektiloj nuntempe estas pli maloftaj.
**Benedek Csalog** [ĉalog], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csalog Benedek** estas hungara flutisto, kiu specialiĝis pri baroka kaj frua klasikismo. Lia instrumento estas la transversa fluto. Lia patro estis Zsolt Csalog, patrino Éva Pócs, frato Gábor Csalog.

Benedek Csalog naskiĝis la 26-an de junio 1965 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Benedek Csalog komence lernis pianadon, bekflutadon, fine ekde la aĝo 16 barokan flutadon. Li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, lia ĉefinstruisto estis Tihamér Elek. Csalog akiris plian diplomon en en:Royal Conservatory of The Hague en 1991. Lia instruisto estis en:Barthold Kuijken. De 1992 ĝis 2007 li instruis en altlernejo pri muziko kaj teatro en Lepsiko, baldaŭ en muzikakademio de Bydgoszcz. Li ankaŭ instruis en majstraj klasoj en Brazilo, Eŭropo kaj Japanio. Li atingis la unuajn lokojn trifoje en konkursoj inter 1995-1999. Post la diplomoj li estis solisto en plej multaj eŭropaj landoj, Usono, Brazilo, Japanio kaj Mezoriento kaj li estis konstanta partoprenanto en festivaloj pri antikva muziko.

Fontoj
------

* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
* ruse kun fotoj Arkivigite je 2019-10-14 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 665003
* GND: 123667968
* LCCN: no98124704
* VIAF: 64297462
* ISNI: 0000 0001 0980 1291
* SUDOC: 189267658
* BNF: 15081625r
 |
**Ipoao** aŭ **Ipoaa Lago** (hispane : *lago Ypoá*) estas lago situanta en la centra okcidento de Paragvajo, en la Centra kaj en la Paragvaria Distriktoj. Ipoao estas parto de la Ipoaa Nacia Parko (*Parque Nacional Lago Ypoá*). Ĝi kovras areon de 119 000 da hektaroj. La zono estis agnoskata naturprotektejon kaj nacian parkon en 1992.

Oni aliras la lagon per tervojo en la kvartalo *Valle Apuá* kiu apartenas al la komunumo Quiindy (Paragvaria Distrikto). Ipoaa Lago estas ĉirkaŭata de Ibikvi-Altebenaĵo kaj de ebenaĵoj kaj marĉoj de la sudoriento de la Centra Distrikto.

La lago havas nebone konatan kaj esploritan ekosistemon. En la malsekejoj kaj lagunoj ĉirkaŭantaj Ipoaon troviĝas la insuloj Mocito, Ildefonso, Valdés kaj Marcelo.

En la zono vivas varia avifaŭno, konsistanta el ardeedoj, ibisoj, papagedoj kaj tukanoj. Kvankam estante oficiale nacia parko, malmulto estis farata por plenumi ties statuton.

Vidu ankaŭ
----------

* Ekoregionoj en Paragvajo


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Sudameriko |
| Portala ikono | Portalo pri Geografio |

25° 54′ 41″ S 57° 25′ 44″ O﻿ / ﻿25.91139 °S, 57.42889 °O﻿ / -25.91139; 57.42889 (mapo)

* Kategorio Ipoao en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Naskiĝtago de la informkesto estas nepruvita!*

**Dániel Bolgár,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bolgár Dániel** estas la unua hungara marimbisto kun diplomo, instruisto.

Dániel Bolgár naskiĝis en 1982 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Dániel Bolgár aĝis 9, kiam li komencis studi frapinstrumentojn en Nov-Ĵerzejo. Iom poste li daŭris la studojn en muziklernejo de Budapeŝto, pli poste en la Muzikakademio de Vieno (2007-2013) kaj en simila lernejo de Antverpeno. Li finis siajn studojn en Londono, kie li akiris diplomon en 2012. Dum siaj studentaj jaroj Bolgár partoprenis multajn festivalojn kaj konkursojn kun 1-a premio. Li recitalas en koncertoj kiel solisto kaj ĉambromuzikisto. Li estas hejme ĉefe en klasika muziko, tamen ofte en ĵazo kaj mondmuziko. Li akiris plian diplomon pri politikoscienco en Budapeŝto. Li instruas frapinstrumentojn en muziklernejo en Budapeŝto.

Elektitaj koncertoj
-------------------

* Londono (2011, 2012)
* Parizo (2012)
* Klubo Fészek (2013)
* Gödöllő (2014)

Fontoj
------

* oficiala paĝo
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 658647
 |
**Kazerno**, aŭ **soldatejo**, estas konstanta loĝejo de soldatoj aŭ anoj de armeece organizita polico, iulande ankaŭ de fajrobrigado.

La vorto origine devenas de la latina vorto *castrum* (= armea tendaro). Ĝi eble trairis la araban lingvon, en kiu ĝi iĝis *qasr* (قصر), kaj tra eŭropaj lingvoj venis al Esperanto. Kazernoj kutime estas en urboj kaj tiel ankaŭ gardas (protektas aŭ regas) ilin; tiaj urboj nomiĝas garnizonejoj.

Kazernoj certigas ekster-deĵoran disponeblecon de soldatoj kaj reduktas la tempon por kunvoki ilin en okazo de bezono. Kutime ili ampleksas ne nur loĝejojn (dormejojn), sed ankaŭ administrejojn, eble ankaŭ instalaĵojn por medicina zorgo pri la soldatoj.

Neuf-Brisach - La longaj konstruaĵoj laŭlonge de la fortikaĵa muro estis la kazernoj.
La "inventaĵo" de kazerno okazis en la 17-a jarcento - antaŭe la soldatoj estis loĝigitaj en la domoj de la civitanoj. Ĝi estis grava inventaĵo, ĉar ĝi reduktis la kverelojn pro kantonmento inter civitanoj kaj soldatoj kaj igis la soldatojn ĉiam disponeblaj.
La fama fortikaĵo-arkitekto Vauban (1633-1707) estis la unua, kiu en siaj milit-urboj planis kazernojn grandstile - komparu detale la planojn de (ekzemple) Neuf-Brisach, kiu estis perfektigita por la celoj de milita bazo.

Laŭ Francisko Azorín **kazerno** estas *Konstruaĵo por loĝi soldatojn.* Li indikas etimologion el la latina *casa* (domaĉo).

Notoj
-----

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 109.
2. ↑  Azorín, samloke.

* Kategorio Kazerno en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Doĝo-palaco** aŭ *Duka Palaco* (itale *Palazzo Ducale*, antaŭe *Palazzo Dogale*) estis oficiala loĝejo de la elektita gvidanto de la Venecia respubliko, la Doĝo. Tiu ĉi konstruaĵo estas unu el la simboloj de la urbo Venecio kaj ĉefverko de venecia gotiko, kiu staras en la monumenta areo de Placo Sankta Marko, en la sesona kvartalo Sankta Marko, inter la homonima Placeto Sankta Marko kaj moleo de Palazzo Ducale, apud la Baziliko de Sankta Marko.

Distingita de stilo kiu, inspirita de bizanca arkitekturo kaj de la Oriento, bone ekzempligas la intensecon de la komercaj kaj kulturaj rilatoj inter la Serenissima kaj aliaj eŭropaj ŝtatoj, ĝia beleco baziĝas sur ruza paradokso. estetika kaj fizika, ligita al la fakto, ke la peza ŝvelaĵo de la ĉefa korpo estas subtenata de ŝajne sveltaj inkrustitaj kolonoj. La internoj, nun parte senigitaj de la verkoj, kiuj iam ornamis ilin, konservas ankoraŭ grandan artan galerion, kiu enhavas verkojn de la plej famaj veneciaj majstroj, inkluzive de  Jacopo kaj  Domenico Tintoretto ,  Tiziano Vecellio, Francesco Bassano, Paolo Veronese, Giambattista Zelotti, Jacopo Palma il Giovane, Andrea Vicentino kaj Antonio Vassilacchi.
Incendio neniigis freskojn de Il Pisanello, pentraĵojn de la Bellini-familio kaj Tiziano. Por anstataŭi tiujn valoraĵojn, oni petis pentri Tintoretto kaj Paolo Veronese, kies pentraĵoj ankoraŭ hodiaŭ estas alrigardeblaj.

Antikva sidejo de la Doĝo kaj de la Respubliko de Venecio, fondita en la jaro 814, plurfoje trafita de brulegoj kaj rekonstruigita, post la aneksado de Venecio al Reĝolando de Italio ĝi iĝis urba muzeo, en 2012 visitita de 1 319 527 persone.

Oni konstruis la unuan palacon en 814, sed ĝi bruliĝis en 976. Ĝi estis rekonstruita, sed nova incendio damaĝis ĝin. La hodiaŭa formo komencis formiĝi en komenco de la 14-a jarcento. Oni plilarĝigis en 1424 la venecian gotikstilan palacon kaj la du flugilojn, rigardantajn al la ŝtuparoj (moleo) kaj al la placeto de Sankta Marko (*Piazzetta San Marco*).

La *Porta della Carta* kaj la ĉefenirejo estis konstruitaj laŭ planoj de Giovanni kaj Bartolomeo Bon (Buon) (ekde 1438). Pro la oftaj bruloj en la konstruaĵo necesis rekonstruo de partoj.

Notoj kaj fontoj
----------------

1. ↑  Annuario turismo 2012 - Comune di Venezia - Assessorato al Turismo.

Vidu ankaŭ
----------

* Doĝo
* Ponto de la suspiroj

Eksteraj ligiloj
----------------

* Doĝo-palaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Doĝo-palaco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* MuVe - Palazzo Ducale (itale, angle, france, germane, hispane)
* Palazzo Ducale[*rompita ligilo*] (ruse) [*rompita ligilo*]


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 200893
* GND: 4078765-5
* LCCN: n80086500
* VIAF: 141415455
* ISNI: 0000 0001 2248 5916
* SUDOC: 02989932X
* BNF: 12142717k
* ULAN: 500312349
* NLA: 36086960
* BIBSYS: 90595930
* NKC: kn20070427014
* BNE: XX85648
 |
**Kondukpermesilo** (ankaŭ **Stirpermesilo** aŭ **Ŝoforpermesilo**) estas dokumento, kiu permesas konduki aŭ ŝofori motoran veturilon. En preskaŭ ĉiuj landoj estas diversaj kategorioj de permesiloj, ekzemple por

* aŭtomobiloj
* motorbicikloj
* motorcikloj
* ŝarĝaŭtoj
* aŭtobusoj

Por ekhavi kondukpermesilon estas diversaj kondiĉoj en diversaj landoj; kutime necesas

* havi certan aĝon, kiu povas dependi de la kategorio de la permesilo
* sukcese trapasi medicinan ekzamenon, kiu enhavas almenaŭ la esploradon de la vidpovo
* sukcesi en teoria ekzameno pri trafikaj reguloj kaj bazaj stirulaj scioj
* sukcesi en praktika ekzameno, en kiu oni demonstras sian kapablon manipuli la veturilon kaj orientiĝi en trafiko

En multaj landoj necesas regule renovigi sian permesilon. Ĉe tio kutime necesas nur refari la teston pri vidkapablo kaj konfirmi, ke oni ne havas malsanojn, kiuj reduktus la stirkapablon.

La plej multaj landoj agnoskas eksterlandajn permesilojn dum mallongtempa restado en la lando. Por longtempa restado kutime necesas akiri enlandan permesilon.

La aŭtoritato, kiu donis la permesilon, povas repreni ĝin, kiam montriĝas, ke la stiranto ne (plu) estas kapabla. Kelkaj landoj enkondukis poentan sistemon: Nova permesilo ricevas certan kvanton da poentoj; peko kontraŭ grava trafika regulo kostas poentojn, kaj kiam konsumiĝis ĉiuj poentoj, la permesilo ne plu validas. Certa tempo sen pekoj realtigas la poentaron. (Iuj landoj uzas malpoentojn, sed la principo estas la sama.)

* franca kondukpermesilofranca kondukpermesilo
* pola kondukpermesilopola kondukpermesilo
* germana kondukpermesilogermana kondukpermesilo
* rumana kondukpermesilorumana kondukpermesilo
* aŭstra kondukpermesiloaŭstra kondukpermesilo
* belga kondukpermesilobelga kondukpermesilo

* Kategorio Kondukpermesilo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Tombo de Konfuceo en Kong Lin, Cjujfu, Ŝandongo
La **Tombejo de Konfuceo**, konata ankaŭ laŭ sia ĉina nomo **Kong Lin** (en ĉina skribo 孔|林 Kǒng Lín, Konga Arbaro), estas tombejo de la Konga klano (posteuloj de Konfuceo) en la konfucea naskoloko Cjujfu. La propra Konfuceo kaj kelkaj el liaj disĉiploj estis tie entombigitaj, same kiel multaj miloj el liaj posteuloj.

Pli ol 10 000 arboj havigas al la tombejo arbaran aspekton.

La Tombejo de Konfuceo estis atakita de la Ruĝaj gardistoj en novembro 1966 dum la Kultura Revolucio.

Bildaro
-------

* Ming-epokaj Dukoj de Janŝeng
* Kong Zhengan (63a generacio)Kong Zhengan (63a generacio)
* Kong Ŝanĝian (64a generacio)Kong Ŝanĝian (64a generacio)
* Kong Ŝangtan (64a-generacio)Kong Ŝangtan (64a-generacio)

* King-epokaj Dukoj de Janŝeng
* Kong Juki (67a generacio)Kong Juki (67a generacio)
* Sejorino Ju, edzino de Kong Xianpei (72a generacio)Sejorino Ju, edzino de Kong Xianpei (72a generacio)
* Kong Fanhao (74a generacio)Kong Fanhao (74a generacio)

Referencoj
----------

1. ↑   Hung, Jeni (5a de Aprilo 2003). «Children of confucius». The Spectator. Konsultita la 4an de marto 2007.

Koordinatoj: 35° 37′ 07″ N 116° 59′ 11″ O﻿ / ﻿35.61861 °N, 116.98639 °O﻿ / 35.61861; 116.98639 (mapo)

* Kong Lin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kong Lin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Mapo kun la nuna limo.
Oni konas kiel **Konflikto de la Kanalo Beagle** la malkonsenton inter Argentino kaj Ĉilio pri la difino de la orienta parto de la Kanalo Beagle, kiu tuŝis la suverenecon de insuloj situantaj ene kaj sude de la kanalo, kaj oriente de la meridiano de la Horna Kabo kaj la apudaj maroj.

La unuaj antaŭaĵoj de la konflikto datas el 1888, sep jarojn post la subskribo de la Traktato de 1881, kaj jam en 1901 aperis la unua argentina mapo kie kelkaj el la disputitaj insuloj estis markitaj sub argentina suvereneco. Spite la malgrandon de la insuloj, ties strategia valoro inter ambaŭ oceanoj Atlantiko kaj Pacifiko originis longan konflikton inter ambaŭ najbaraj sudamerikaj ŝtatoj dum granda parto de la 20a jarcento.

La konflikto centriĝis ĉirkaŭ kelkaj insuloj kaj insuletoj pri kiuj en 1971 ambaŭ landoj subskribis komencan interkonsenton por posta traktato nome pri la insuloj Picton, Nueva, Lennox, Gratil, Augustus, Snipe, Becasses, Gable kaj aliaj insuletoj. Tribunalo devis formiĝis de la registaro de Britio, sed ties decido de 1977 donis la rajton navigadi tra la Kanalo Beagle al ambaŭ landoj kaj la plej parton de la insuloj kaj de la oceanaj rajtoj generitaj de tiuj al Ĉilio, kio estis malakceptita de Argentino, kiu siaflanke enmetis en la disputon ankaŭ aliajn insulojn kiaj Wollaston kaj Hermite kaj la orientan parton de la insulo Horno, kio kondukis ambaŭ landojn proksime de milito.

La konflikto akriĝis kiam la 22a de decembro de 1978 la Argentina Armeo pretiĝis okupi la disputitajn insulojn, sed la interveno de la papo Johano Paŭlo la 2-a evitis la militon kaj kondukis al peradon kiu siavice kondukis al subskribo de la Pactraktato inter Argentino kaj Ĉilio de la 29a de novembro de 1984, kiu solvis la konflikton post pli ol du trionoj de jarcento de disputo. Post popola konsulto, la argentina regisatro ratifis la traktaton, same kiel la ĉilia. Ambaŭ landoj havis tiam diktatorecajn reĝimojn.

Per tiu traktato oni rekonis landlimon kiu donas la insulojn de la norda duono de la kanalo al Argentino, kaj la insulojn de la suda duono al Ĉilio, krom ĉiujn insulojn kiuj estas sude kaj sudoriente de la Horna Kabo. Argentino ricevis plej parton de la teritorio mara en direkto al Atlantiko.

Notoj
-----

1. ↑  *Recuerdos de un diplomático* Vol 4. Paĝo 55. Eldonisto: Andres Bello. ISBN 956-13-0793-6, 9789561307933
2. ↑  *Historia de Las Fronteras de Chile*. Paĝo 326. Eldonisto: Editorial Jurídica de Chile

* Kategorio Konflikto Beagle en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Antal Pusztai** [pustai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pusztai Antal** estas hungara ĵazgitaristo, klasika gitarististo. Li apartenas al tiuj tre maloftaj gitaristoj, kiuj eminente ludas en ambaŭ branĉoj.

Antal Pusztai naskiĝis la 7-an de majo 1978 en Győr.

Biografio
---------

Antal Pusztai frue lernis gitarludon hejme de la patro, kiu estis gitarinstruisto. Inter 1990-1995 li studis en konservatorio de Vieno, poste ĝis 1999 en muzikarta instituto de Universitato István Széchenyi, fine en Muzikarta Universitato de Vieno (2000-2003). En la studjaro 2003 li ricevis eksterlandan stipendion. Liaj plej gravaj vienaj instruistoj estis en:Konrad Ragossnig kaj en:Álvaro Pierri. Li gajnis unuajn premiojn en multnombraj gitarkonkursoj. Li jam muzikadis ekzemple kun Pat Metheny, B. B. King, George Benson, Lee Ritenour.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 654602
* GND: 13550483X
* VIAF: 80228899
 |
Kincsesbánya
Kincsesbánya
**Kincsesbánya** [kinĉeŝbAnja] estas vilaĝo en Hungario en regiono **Meza** Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono de Mór. La loknomo estas hungare trezora-minejo.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 11  km²
* koordinatoj: 47° 15′ 52″ N 18° 16′ 33″ O﻿ / ﻿47.26444 °N, 18.27583 °O﻿ / 47.26444; 18.27583 (mapo)Koordinatoj: 47° 15′ 52″ N 18° 16′ 33″ O﻿ / ﻿47.26444 °N, 18.27583 °O﻿ / 47.26444; 18.27583 (mapo)
* Loĝantaro: 1540
* Poŝta kodo: 8044
* Telefonprefikso: 22

Situo
-----

Kincsesbánya situas sur malebenaĵo, preter fervojo Székesfehérvár-Kisbér, laŭ traira flankovojo. Mór kaj Várpalota troviĝas 16, Székesfehérvár 17, Polgárdi 27 km-ojn.

Historio
--------

En la arbara, montara loko en 1941 ekfunkciis minejo pri baŭksito. El tio oni faras aluminion, kiun la hungaroj nomumas "hungara arĝento". En 1966 la setlejo memstariĝis. La loĝantaro laboras en la minejo.

Kincsesbánya

* Kategorio Kincsesbánya en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)