recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Katymár** (katjmAr), sudslave **Kaćmar** estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Bácsalmás.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 71 km²
* Loĝantaro: 2400
* Poŝtkodo: 6455
* Telefonprefikso: 79

Geografio
---------

Katymár situas sur ebenaĵo, laŭ la hungara-serba landlimo (sen limpasejo), laŭ traira flankovojo. Baja troviĝas je 35 km-oj.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1388 en formo *Kachmar*. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, poste alvenis diversaj sudslavoj kaj ankaŭ germanoj. Katolika preĝejo konstruiĝis en 1736. Ekde 1846 la vilaĝo rajtis aranĝi jare po 2 tutlandajn foirojn kaj ekde 1873 iĝis grandvilaĝo. En 1900 loĝis tie 4 645 da homoj, (2562 germanoj, 1689 sudslavoj, 368 hungaroj, 17 serboj, 5 kroatoj, 4 slovakoj). Inter 1918-1921 la serboj okupis la regionon, kiu estis aparta respubliko. Ekde 1920 la komunumo trovis sin apud la nova ŝtatlimo, sed inter 1941-1944 la limo malaperis, ĉar la pli suda regiono denove iĝis hungara. En 1944 la alveninta Ruĝa Armeo deportis homojn al gulago. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj al Waldstetten (vidu sube: ĝemelkomunumo). Dum la socialismo kolĥozoj formiĝis.

Vilaĝservoj estas germana kaj kroata aŭtonomioj, lernejo, infanĝardeno, kuracejo, dentokuracejo, klubo de maljunuloj, poŝto.

Vidindaĵoj
----------

* nova romkatolika preĝejo omaĝe al Johano Nepomuka de 1807

Ĝemelkomunumo
-------------

* Germanio Waldstetten, Germanio

* Kategorio Katymár en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

1. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2014-10-19. Alirita 2014-10-28.
Koordinatoj: 48° 51′ 36″ N 14° 08′ 54″ O﻿ / ﻿48.86000 °N, 14.14833 °O﻿ / 48.86000; 14.14833 (mapo)

**Vitěšovice** (germane: *Kriebaum*) estas pereinta municipo en Ĉeĥio, en distrikto Český Krumlov en armea spaco Boletice. Krome Vitěšovice ĝi konsistis el domaroj **Lomek** (germane: *Haidl*), **Prakéř** (germane: *Pragerstift*; pli poste ĉeĥe *Pražačka* kaj **Vražice** (germane: *Proßnitz*). En la jaro 1921 ĉi tie en 74 domoj vivis 485 loĝantoj (el tio 468 de germana nacieco). La municipo estis ellandigita en la jaro 1946.

Historio
--------

La municipo esta sunuafoje menciata en la 15-a jarcento kiel posedaĵo de monaĥejo Zlatá Koruna. Pli poste akiris ĝin Rožmberkidoj, kiam ili estis formortintaj Eggenbergidoj kaj en la jaroj 1719–1848 ĝi estis konsisto de schwarzenberka senjorujo. En la jaroj 1845 kaj 1945 la municipo forbrulis.

En la jaro 1787 ĉi tie estis establita lokalio kaj ligna kapelo. En la jaro 1795 estis konstruita ŝtona preĝejo de sankta Johano Nepomuka, kiu estis grave damaĝigita dum incendio en la jaro 1845. Sur ĝia loko estis en la jaro 1852 finita nova pseŭdorenesanca preĝejo, ekde la jaro 1878 ĝi poste estas parohca preĝejo de nove estiĝinta paroĥejo. Post la ellandigo estis el la preĝejo forveturigitaj nur orgeno kaj statuo de Virgulino Maria. La turo de preĝejo estis neniigita fine de la 1950-aj jaroj dum filmado de filmo *Poslušně hlásím*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Vitěšice en retejo Pereintaj municipoj kaj objektoj post la jaro 1945

Referencoj
----------

1. 1 2  Roman Podhola: Ozvěny šumavských zvonů
2. ↑  Mathilde Lenzová: Svědectví zkázy
3. ↑  Římskokatolická farnost Vitěšovice[*rompita ligilo*]
4. ↑  Poškozené a zničené kostely a kaple v České republice: Boletice - Vitěšovice
*Le Rapt d'Europe* ("La Forkapto de Eŭropa," 1750) de Jean-Baptiste Marie Pierre *(Dallas Museum of Art)*
**Klasika mitologio** aŭ **Grek-romia mitologio** estas la korpo de mitoj de la malnovgrekoj kaj romianoj kiel ili estas utiligitaj aŭ transformitaj per kultura ricevo. Kune kun filozofio kaj politika pensaro, mitologio reprezentas unu el la plej gravaj supervivoj de grek-romia antikvo ĉie en pli posta okcidenta kulturo.

Klasika mitologio disponigis temon por ĉiuj formoj de vida, muzika, kaj literatura arto en la Okcidento, inkluzive de poezio, teatro, pentrarto, skulptarto, opero, kaj baleto, same kiel por formoj de popola kulturo kiel ekzemple Holivudaj filmoj, televidprogramoj, komiksoj, kaj videoludoj. Klasikaj mitoj ankaŭ estas aluditaj en scienca nomado, precipe en astronomio, kemio, kaj biologio, kaj en la psikanaliza teorio de Freud kaj la arketipa psikologio de Jung.

Dum la Mezepoko kaj Renesanco, kiam la latina restis la domina lingvo en Eŭropo por internacia klera diskurso, mitologiaj nomoj preskaŭ ĉiam aperis en latinigita formo. Kun la greka reanimado de la 19-a jarcento, aliflanke, grekaj nomoj komencis esti utiligitaj pli ofte, kaj "Zeŭso" povas esti pli konata ol "Jupitero" kiel la nomo de la supera dio de la klasika panteono.

1. ↑  Pri "mythology,n jhbg" *The Classical Tradition*, eldonita de Anthony Grafton, Glenn W. Most, kaj Salvatore Settis (Harvard University Press, 2010), p. 614 *et passim*.
2. ↑  Francis Haskell kaj Nicholas Penny, *Taste and the Antique: The Lure of Classical Sculpture 1500-1900* (Yale University Press, 1981, 1998), p. xv.
**Kolĥido** (kartvele კოლხეთი *Kolĥeti*, latine *Colchis*) aŭ, evitinde, **Kolĉido** estis antikva lando sur la orienta marbordo de la Nigra Maro kaj en la Kaŭkazia regiono. La teritorioj de antikva Kolĥido konformas al la nuntempaj Kartvelaj regionoj: Samegrelo kaj Gurio, kaj parte - Abĥazio kaj Aĝario.

Laŭ helena legendo, ĝi estis la hejmo de Ajeto kaj Medea, la lando kie la oran ŝaffelon serĉis Jazono kaj la Argonaŭtoj. Grekaj komercaj centroj estis establitaj en Kolĥido, tamen la lando restadis sendependa ĝis konkero (ĉ.100 a.K.) kaj tenis nelonge Mitridato la 6-a de Ponto. Post la epoko de Trajano al la fino de la Romia imperio, Romio havis konsiderindan influon sur la regiono.

En la centro troviĝas la fekunda valo de la Fasis Rivero (la moderna Rioni). Post la unuiĝo de la teritorioj de antikva Kolĥido kaj Iberio estiĝis Kartvela ŝtato.

Vidu ankaŭ
----------

* Foliarbaroj apud Nigra Maro kaj de Kolĥido
* Kolĥida hedero
* Historio de Kartvelio
* Ponto (geografio)
* Iberio (Kaŭkazio)

* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.

* Kategorio Kolĥido (lando) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



1. ↑  Reta Vortaro
2. ↑  Zamenhof
3. ↑  laŭ Reta Vortaro
**Werner Reinhart** (19a de Marto 1884 - 29a de Aŭgusto 1951) estis svisa komercisto, filantropo, amatora ludanto de klarneto, kaj patrono de komponistoj kaj verkistoj, partikulare de Igor Stravinski kaj de Rainer Maria Rilke. Reinhart konis kaj korespondis kun multaj el la grandaj nomoj de la komenco kaj mezo de la 20a jarcento en la eŭropa arta kaj muzika mondo, kaj lia Vilao Rychenberg en Winterthur iĝis internacia renkontiĝejo por muzikistoj kaj verkistoj.

Li estis foje aludita kiel la "Vintertura Mecenaso". Alice Bailly nomigis Werner Reinhart "L'homme aŭs mains d'or" – la viro kun oraj manoj, kaj ŝia portreto de 1920 pri li estas nomata "The Man with the Golden Heart" (La viro kun ora koro).
Ankaŭ Oskar Kokoschka pentris sian portreton en 1947.

Werner Reinhart heredis sian riĉon el la negocoj de la familio Volkart, baze en Winterthur, sed li nemiam estis multe engaĝita en la regado de la entrepreno. Reinhart kaj Hermann Scherchen ludis gravan rolon en la formado de muzika vivo de Winterthur inter 1922 kaj 1950, kun emfazo komence en tiutempa muziko, kaj poste en instrumentado en nombraj premieroj kiuj estis tie ludataj. Scherchen estis unu el multaj kiujn Reinhart patronis, ĉefe en la kazo de Scherchen ĉar li devis pagi kompenson al almenaŭ kvin eksedzinoj.

Famuloj kiujn li helpis
-----------------------

* Othmar Schoeck
* Igor Stravinski
* Rainer Maria Rilke
* Paul Hindemith
* Ernst Krenek
* Arthur Honegger
* Anton Webern

Notoj
-----

1. ↑   Volkart Foundation. Arkivita el la originalo je 2009-02-09. Alirita 2015-07-03.
2. ↑   Arbiterrecords. Arkivita el la originalo je 2009-05-13. Alirita 2015-07-03.
3. ↑   Bibliothèque du Gymnase de Beaulieu. Arkivita el la originalo je 2016-01-26. Alirita 2015-07-03.
4. ↑  DeBartha Galerie Senarclens[*rompita ligilo*]
5. ↑   Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2003-09-26. Alirita 2015-07-03.
6. ↑   Oskar Kokoschka: Exile and new home 1938–1980. Arkivita el la originalo je 2016-03-04. Alirita 2015-07-03.
7. ↑   Volkart Foundation. Arkivita el la originalo je 2009-02-15. Alirita 2015-07-03.
8. ↑  KoelnKonzert
9. ↑  Michael Kater, *The Twisted Muse*

Bibliografio
------------

* Georges Duplain. L'Homme aux Mains d'Or: Werner Reinhart, Rilke, et les Créateurs de Suisse Romande
**Walter SACHS** (naskiĝinta en 1954 en Vajmaro) estas germana skulptisto, grafikisto kaj pentristo. 

detalo de la akvoludo *Spucken und Schlucken*, Vajmaro, Ferdinand-Freiligrath-strato

Agado
-----

Ekde 1981, malantaŭ fino de la studoj ĉe la Altlernejo pri vidaj artoj de Dresdeno ĉe Günter Horlbeck li laboras kiel liberprofesiulo en Vajmaro. Ekster tio li instruadas pri skulptadarto ĉe la vajmara pentro- kaj desegnolernejo.

Liaj verkoj troveblas aŭ en publikaj/privataj kolektoj aŭ liberaere i.a. en Vajmaro, Erfurto, Gotao kaj Jena.

Por siaj artaĵoj li ricevis plurajn premiojn. Ekz. en 1989 *Wilhelm-Höpfner-Preis der Winckelmann-Gesellschaft*, en 1993 *VEAG-Kunstpreis*, en 1999 *Weimar-Preis*, *Kulturpreis der Stadt Weimar* kaj en 2001 vojaĝstipendion al Ĉinio - fare de la Turingia ministerio pri kulturo. (TMWFK).

Sachs organizis longan serion da ekspozicioj. En 2014 li malkovris la t.n. silikan pinton de Ehringsdorf.

Verkoj
------

* akvoludo *Spucken und Schlucken*, Vajmare
* *Versunkener Riese*, Vajmare
* sonorilaj ornamaĵoj ĉe Herder-kirko, Vajmare
* *Löwe*, Vajmare
* *Brücke über Sand*, Vajmare
* *Christus in der Rast*, Erfurte
* *Im Zweifel für den Sündenfall*, Gotae
* *Am Lebensweg*, Erfurte

Referencoj
----------

1. ↑  biografio lernejpaĝare
2. ↑
3. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Walter Sachs (artisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hejmpaĝo artista
* intervjuo fare de Klassik Stiftung Weimar
* Arkivigite je 2020-07-04 per la retarkivo Wayback Machine
* Arkivigite je 2022-03-07 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 778083
* GND: 119140640
* LCCN: nr99028785
* VIAF: 74656656
* ISNI: 0000 0000 5340 0172
 |
"**What Are Little Girls Made Of?**" [El kio etaj junulinoj estas?] estas la sepa epizodo de la unua sezono de la usona televidserio de scienca fikcio, *Star Trek: The Original Series*. Verkita de Robert Bloch kaj reĝisorita de James Goldstone, ĝi unue elsendiĝis la 20-an de oktobro 1966. La titolo de la epizodo estas prenita de la kvara verso de la 19-jarcenta vartokanzono *What Are Little Boys Made Of?*.

En la epizodo, Christine Chapel serĉas sian longtempe perditan fianĉon, kaj malkaŝas lian sekretan planon por galaksia konkero.

Intrigo
-------

Je steldato 2712.4, la stelŝipo USS Enterprise (NCC-1701), sub la komando de Kapitano James T. Kirk, vojaĝas al la glacia planedo Exo III por serĉi la astrobiologiston Dr. Roger Korby (rolita de Michael Strong). Korby estas fianĉo de Christine Chapel, kiu petis ke la "Enterprise" serĉu Korby'n. Oni fine trovis ke li vivas en aro de kavernoj, forlasita de formortinta raso. 

Per la helpo de Ruk (Ted Cassidy), ankoraŭ funkcianta androido de la tempo de la originaj loĝantoj, Korby kreis pliajn androidojn, unu en formo de belega virino, kiun li nomas "Andrea" (Sherry Jackson). Chapel rekonas la helpanton de Korby, D-ro. Brown, sed surprize, ke la viro ne memoras ŝin. Fakte, Brown ankaŭ estas androido kreita kiel prototipo por la plano de Korby anstataŭigi ŝlosilan dungitaron en la Unuiĝinta Federacio de Planedoj kun androidaj duobligoj sub sia kontrolo. 

Korby kreas akuratan androidan duplikaton de Kirk. Ĉar la personeco de Kirk estos presita sur la androido, la reala Kirk imagas sin insultante Spockon kiel "mestizo". Korby sendas la duobligatan Kirk en la kosmoŝipon por preni ĝian regadon. Kiam Spock demandas la ordonojn de Kirk-androido, ĝi ripetas la insulton, kiun Kirk uzis. Spock, rimarkante, ke ĉi tiu ne estas Kirk, formas sekurecan teamon kaj iras kun la Kirk-androido reen al Exo-III.

Dume, la reala Kirk, gardita de Ruk, konvinkas la androidon, ke Korby estas minaco al lia daŭra ekzisto kaj devas esti detruita. Ruk komencas memori la konflikton inter la "malnovaj uloj" kaj la androidoj, kiuj kondukis al la malaltiĝo de la civilizacio antaŭ jarcentoj, kaj finas ke konflikto denove estas neevitebla. Korby eniras kaj Ruk alfrontas lin, sed Korby detruas Ruk. Malmulte poste, en batalo kun Kirk, la haŭto de la mano de Korby estas disŝirita, malkaŝante ke ankaŭ li estas androido.

Nun estas klare, ke Korby transferis sian menson al androida korpo. Li petegas ke Chapel kredu, ke li estas ankoraŭ la sama viro, sed Chapel estas repelita de tio, kion li faris al si mem. Andrea, rimarkante, ke ŝi amas Korby'n, kisas lin kaj pro malespero, Korby fajrigas Andrea'n brakumante ŝin, detruante ilin ambaŭ.
"**Why Must I Be a Crustacean in Love?**" [Kial mi estu Krustulo enamiĝinta?] estas la kvina epizodo en la dua sezono de Futurama origine elsendita en la Fox Broadcasting Company en Usono la 6-an de februaro 2000. La epizodo estas parodio de la epizodo Amok Time de Star Trek: The Original Series kaj, en parto, de Cyrano de Bergerac.

Intrigo
-------

Zoidberg kondutas tre agreseme, kaj eĉ disvolvas kreston sur kapo. Ĉe la laboratorio, Farnsworth ekzamenas Zoidbergpn, kaj determinas ke estas pariĝado-sezono por la specio de Zoidberg. La skipo flugas al la hejma planedo de Zoidberg, *Decapod 10*, kaj post mallonga turneo, Zoidberg starigas sur monteton en la plaĝo kaj komencas provi allogi inon. Li estas malaprobita de multaj inoj, precipe Edna, iama samklasano, lasante lin tre deprimita.

Fry komencas instrui Zoidberg kiel gajni la koron de Edna uzante homajn romanajn teknikojn. Zoidberg luktas por kompreni kiel ĉi tio povus funkcii sed li finfine ricevas la ideon, kaj, uzante siajn novajn trovitajn teknikojn, li sukcesas allogi Ednan por manĝado. En restoracio, Leela montras al Edna, ke Fry respondecas pri la ŝanĝo en Zoidberg. Sub la preteksto diskuti pri Zoidberg, Edna invitas Fry al sia loĝejo kaj komencas malsukcesan provon allogi lin. Zoidberg eniras, atestas ĉi tion, kaj defias Fry-on al *Claw-Plach*, rita batalo ĝis la morto.

En la areno, Fry estas venkonta Zoidberg, sed ne povas mortigi sian amikon. Ankoraŭ kolera Zoidberg tranĉas la brakon de Fry per sia ungego instigante mirigitan Fry'on al reprezalio. Post pli da batalado, Fry kaj Zoidberg ĉirkunrigardas kaj vidas, ke la tuta publiko forigis - inkluzive de Edna, kiu decidis pariĝi kun la reĝo. Post kiam ĉiu Decapodianoj estas subakve, amasoj de ovoj flosas al la surfaco post la pariĝada furoro de la specio. Ili baldaŭ atestas la kadavrojn de ĉiuj Decapodianoj flosas al la surfaco, kie ili estas manĝitaj de mevoj. Zoidberg ekkomprenas ke li povus esti mortigita dum pariĝado kaj pardonpetas al Fry pri kiel li agis. Li sentis tion, kion li neniam antaŭe sentis: "amo, ĵaluzo, pasio por elŝipiĝo".
**Viðoy** (dane Viderø) estas plej norda insulo de Ferooj, ĝia nomo signifas *Ligno-insulo*, kiun ĝi ricevis pro la amaso de flosantaj arbotrunkoj en golfo. Tiuj estis pli frue gravaj konstrumaterialoj sur la insulo.

Geografio
---------

Ĝi havas areon de 40,67 km², tiel ĝi estas la sepe plej granda insulo de Ferooj. Ĝi apartenas al regiono Norðoyar. Ĝia plej alta monto estas *Villingadalsfjall*, kiu estas la tria plej alta kun alto de 841 m sur la tuta insularo. La Enniberg-kabo – kiu estas la plej norda punkto de Ferooj – estas la plej alta marborda rokmuro de Eyuropo, kun alto de 750 m.

Populacio
---------

Sur la insulo troviĝas du vilaĝoj: Viðareiði nordoriente kaj Hvannasund sudoriente. La insulo havas ĉ. 600 loĝantojn.

Trafiko
-------

La du komunumojn interligas vojo sur la okcidenta bordo. Borðoy estas alveturebla sur digvojo, sur kiu ankaŭ trafikas aŭtobuso el Klaksvík. El Hvannasund trafikas pramo al Svínoy kaj Fugloy.

* Viðoy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Viðoy en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**William SMITHERS** (naskita la 10-an de julio 1927 en Richmond, Virginio) estas usona aktoro, eble plej konata pro sia revenanta rolo kiel *Jeremy Wendell* en la televidserio Dallas. Li aperis en la televidserio en 1981 kaj de 1984 ĝis 1989.

Li diplomiĝis ĉe Catholic University en Vaŝingtono. En 1951, li faris sian debuton en Broadway kiel Tybalt de Romeo kaj Julieto pro kio li gajnis premion Theater World Award. Dum sekvaj jaroj li rolis en teatro ĝis 1956, kiam li komencis sian kinan karieron.

Li rolis en filmojn kiel *Attack* (1956), *Trouble Man* (1972), *Scorpio* (1973), *Papillon* (1973), *The Six Million Dollar Man* (1974), kaj *Deathsport* (1978). 

Estis en 1965, kiam li komencis sian televidan karieron per Peyton Place. Li partoprenis ĉirkaŭ 400 televidaĵojn kiel *The Invaders*, *Voyage To The Bottom Of The Sea*, *Star Trek*, *Combat!*, *Mission:Impossible*, kaj *Hawaii Five-O*.

De 2003 ĝis 2005 li kreis, produktoris kaj direktis la *Santa Barbara Theatre of the Air* por KCSB radio. En 2010 kaj 2011, Smithers servis kiel direktoro de *TV Santa Barbara*. En decembro 2015, li estis nomumita fare de la Urboĉambro de Santa Barbara (*Santa Barbara City Council*) al la *Arts Advisory Committee* (Arta Teknika Komiteo) de la grandurbo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636883
* GND: 1192225287
* LCCN: no89004419
* VIAF: 63563253
 |
**Kum Nye** aŭ ***sKu-mNyé*** estas tibeta budhana ekzercado kiu konsistas el aro de spiraj ekzercoj, (mem)masaĝo kaj meditaj movadaj ekzercoj, kiuj venas de la tibeta medicina tradicio.

Kum Nye - oleomasaĝo
--------------------

*Kum* signifas 'subtilan korpon' kaj *Nye* signifas 'knedi, masaĝi'.

Ku Nye instruata de la Internacia Akademio por Tradicia Tibeta Medicino estas sistemo de terapia oleomasaĝo. Ĝi baziĝas sur la medicinaj tantroj. Ĝiaj avantaĝoj laŭdire inkluzivas eliminon de toksinoj, pliigitan viglecon, doloro-redukton kaj trankviligon de nervaj malordoj inkluzive de sendormeco, deprimo kaj angoro. La Shang Shung Instituto, aligita al Chogyal Namkhai Norbu, ofertas trejnadprogramon en masaĝo Kunye.

Etimologio
----------

La du esprimoj *Kum Nye* kaj *sKu-mNyé* estas malsamaj literumoj en la latina alfabeto de la sama tibeta frazo *sku mnye*, kiu laŭlitere signifas 'masaĝo de la subtila korpo'. Kelkaj formoj de *sku mnye* estas malklare similaj al jogo, tajĝiĉuano, ĉigongo aŭ terapia masaĝo. *Kum Nye, Ku Nye*, kaj *Kunye* ankaŭ kutimas transskribi la tibetajn frazojn *dku mnye* ('ventra masaĝo') kaj *bsku mnye* (oleomasaĝo) manipulas la fizikan korpon, prefere ol la subtilan energion.

Historio
--------

Kum Nye naskiĝis en la antikva tibeta antaŭbudhana bon-religia kulturo. Kiel fizika ekzercado, ĝi estis instruita kiel rimedo de supervivo en malamika medio. Inter la militistoj, Kum Nye estis adoptita en aliajn aspektojn de la Bon-tradicio. Kiam budaismo venis al Tibeto, ĝi estis adoptita tie kiel parto de la ekzercoj.

Referencoj
----------

1. ↑  (en) "*International Academy for Traditional Tibetan Medicine*"
2. ↑  (fr) *Formation massage tibétain Kum Nye, Yoga tibétain.*
Sri Ramanuĝaĉarja (1017-1137), pioniro de Viŝiŝtadvaita Vedanto kaj iama "Jeeyar" de Sri Vaiŝnava Sampradaĝa.
**Viŝiŝtadvaita** aŭ **Vishishtadvaita** (IAST Viśiṣṭādvaita; en Sanskrito: विशिष्टाद्वैत) estas unu el la plej popularaj skoloj de la Vedanta skolo de Hindua filozofio. Vedanta laŭvorte signifas "la finon de Vedoj". VishishtAdvaita (laŭvorte "Advaita kun unikeco; kvalifikoj") estas ne-duisma skolo de Vedanta filozofio. Ĝi estas ne-duisma de kvalifikita tuto, en kiu nur Brahmo ekzistas, sed ĝi estas karakterizita per multobleco. Ĝi povas esti priskribita kiel kvalifikita monismo aŭ kiel kvalifikita ne-duismo aŭ atributa monismo. Ĝi estas skolo de Vedanta filozofio kiu kredas en ĉiu diverseco submetita al subkuŝa unueco.

Ramanuĝa, filozofo de la 11a-12a jarcento kaj ĉefa proponanto de la Viŝiŝtadvaita filozofio konkurencas, ke Prasthanatrayi (nome "La tri vojoj"), nome la Upaniŝadoj, la Bagavadgito, kaj la Brahma Sutro estas interpretebla laŭ vojo kiu montras tiun unuecon en diverseco, dum aliaj vojoj povus rompi tiun konsistecon. Vedanta Desika difinas Viŝiŝtadvaita uzante aserton: "Asesha Chit-Achit Prakaaram Brahmaikameva Tatvam: Brahman", kiel kvalifikita per konsciaj kaj nekonsciaj manieroj (aŭ atributoj), estas la nura realo.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 698286
* NKC: ph172931
 |
**Whitchurch** estas malgranda urbo en Shropshire, Anglio. Ĝi enhavas ĉirkaŭ naŭ mil loĝantojn.

Drinkejo *Black Bear* (*Nigra Urso*), WhitchurchDum la 1-a jarcento la romianoj fondis kaj konstruis fortikaĵon kaj urbeton nomitan **Mediolanum** (kiel la pli aĝa Milano), situantan apud grava vojo de Chester al Wroxeter. En la vilaĝa muzeo troveblas romiaj artefaktoj.

En la preĝejo entombiĝis John Talbot (1-a grafo de Shrewsbury), kiu militis kontraŭ Johana de Arko. En 1403, tuj post la Batalo de Shrewsbury, Henry Percy (2-a grafo de Northumberland), kiu estris ribelon kontraŭ Henriko la 4-a, estis entombigita tie, sed, post kiam estiĝis onidiroj ke li ja ne mortis, Henriko la 4-a elfosigis la kadavron kaj elmontris ĝin (palisumitan sur lancon) en la bazarplaco de Shrewbury antaŭ ol elmontri diversajn partojn de la kadavro aliloke en Anglio.

La komponisto Edward German (1862–1936) naskiĝis en Whitchurch, kaj liaj restaĵoj kuŝas en la vilaĝa tombejo.

La nomo "Whitchurch" ("blanka preĝejo") devenas de antaŭa normanda preĝejo, anstataŭita de la nuna preĝejo en 1712.
Wanda Nowicka dum la gazetara konferenco, post kiu ŝi partoprenis en la Konferenco pri Esperanto en Pola Senato (la 17-an de oktobro 2012)
**Wanda Hanna Nowicka** (naskiĝinta la 21-an de novembro 1956) estas pola politikistino, parlamentanino de la 7-a kj 9-a oficperiodo de Pola Sejmo, Vicprezidantino de Pola Sejmo de la 7-a oficperiodo, klasika filologino, Prezidantino de la Federacio por la Virinoj kaj Planado de Familio kaj Prezidantino de la asocio/societo *Egaleco kaj Moderneco* (stowarzyszenie *Równość i Nowoczesność*).

Politika agado
--------------

Ŝi estas politikistino de la 7-a kaj 9-a oficperiodo de Pola Sejmo, Vicprezidantino de Pola Sejmo de la 7-a oficperiodo, klasika filologino, Prezidantino de la Federacio por la Virinoj kaj Planado de Familio kaj Prezidantino de la asocio/societo *Egaleco kaj Moderneco* (stowarzyszenie *Równość i Nowoczesność*). Ŝi estis kandidatino por Prezidento de Pollando en Prezidentaj balotoj en Pollando 2015.
Oktobre 2015 ŝi estas kandidatino en parlamentaj balotoj al Pola Sejmo de la **Unuiĝinta Maldekstrularo** (Alianco de Demokrata Maldekstrularo, Via Movado, Pola Partio Socialista, **Unio de Laboro** kaj Verduloj 2004) en la balot-regiono n-ro 20 (Varsovio-2) en la distriktoj: Piaseczno, Pruszków kaj Wołomin sed ne akiris la mandaton.

En la parlamentaj balotoj al Pola Sejmo en oktobro 2019, ŝi kandidatis de la i-a loko de la listo Alianco de Demokrata Maldekstrularo en la balot-regiono 29 akirante 25 767 da voĉoj kaj la mandaton por la Sejmo de la 9-a oficperiodo.

### La agado profesia kaj socia

Ŝi finis klasikan filologion en la Universitato de Varsovio.

Esperanto
---------

maldekstra
La 17-an de oktobro 2012 ŝi oficiale paroladis kiel Vicprezidantino de Sejmo kaj nome de sia partio Movado de Palikot dum la inaŭguro de Esperanto-ekspozicio "125-jaroj de la lingvo Esperanto" en Pola Senato kiun organizis Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-PL) kaj japana Mecenato de Esperanto Etsuo Miyoshi. Ŝi la saman tagon partoprenis la Esperanto-konferencon en Senato okaze de la **125 Jara Jubileo de Esperanto** organizitan de senatano Edmund Wittbrodt (la Prezidanto de la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton) kaj de Vicprezidanto de Pola Senato Jan Wyrowiński.

Notoj
-----

1. ↑  
Website des Sejm, *Lista posłów - Wanda Nowicka*, legita la 5-an de marto 2013 pole
2. ↑   Esperanto en la Pollanda Senato (esperante) (HTML). La Balta Ondo. Alirita 2013-04-21.
***La Flambirdo*** (en la japana: 火の鳥 [hi no tori], laŭvorte: "Fajra birdo", t.e. "fenikso") estas nefinita mangaa serio verkita kaj desegnita de fama mangaisto Osamu Tezuka. Tezuka konsideris ĝin kiel sian majstran verkon. La serio enhavas 12 librojn, ĉiu rakontanta apartan intrigon, laŭ kaj temo kaj epoko (pasinteco aŭ estonteco). *La Flambirdo* ne ricevis finon pro la morto de Tezuka en februaro 1989. Iuj el la rakontoj estis adaptitaj al animea versio.

*La Flambirdo* temas pri reenkarniĝo. Ĉiu rakonto entenas serĉon de senmorteco, figurita per la sango de la flambirdo. Laŭkrede, la sango disponas eternan vivon, sed en *La Flambirdo* senmorteco estas aŭ neatingebla aŭ terura malbeno, dum en budhismo oni vidas ĝin kiel naturan vivparton. La rakontoj iras antaŭen kaj malantaŭen en tempolinio. La serio aperis en la magazinoj*Manga Shōnen* kaj *COM*, de 1967 ĝis 1988.

Volumoj
-------

La rakontoj de La Flambirdo dividiĝas laŭ 12 temaj volumoj. Nur la dua haveblas en Esperanto.

| Numero |  |
| --- | --- |
| 1 | 黎明編 [rejmei hen]
**Volumo Sunleviĝo** |
| 2 | 未来編 [mirai hen]
**Volumo Futuro** |
| 3 | ヤマト編 [jamato hen]
**Volumo Jamato** |
| 4 | 宇宙編 [uĉu hen]
**Volumo Universo** |
| 5 | 鳳凰編 [ho o hen]
**Volumo Fenghuango** |
| 6 | 復活編 [fukkacu hen]
**Volumo Renaskiĝo** |
| 7 | 羽衣編 [hagoromo hen]
**Volumo Plumkimono** |
| 8 | 望郷編 [bokjo hen]
**Volumo Nostalgio** |
| 9 | 乱世編 [ranse hen]
**Volumo Malfacilaj Tempoj** |
| 10 | 生命編 [sejmei hen]
**Volumo Vivo** |
| 11 | 異形編 [igjo hen]
**Volumo Groteskeco** |
| 12 | 太陽編 [taiĝou hen]
**Volumo Suno** |

En Esperanto
------------

En 2001, Japana Esperanta Librokooperativo publikigis la duan volumon de la kolekto (sub la titolo *La Flambirdo: Parto Futuro*). Ĝi estis tradukita de Gaku Konisi kaj enhavas 295 paĝojn. Dua eldono aperis en 2018, nun licencita de la Japana Esperanto-Instituto.

Referencoj
----------

1. ↑  Green, Scott (23 de januaro 2014). "Viz Begins Offering Osamu Tezuka's "Phoenix" Manga Digitally Arkivigite je 2023-05-13 per la retarkivo Wayback Machine". Crunchyroll.
2. ↑
3. ↑
La parabolaj antenoj en vico
Unu el la dekkvar parabolaj antenoj
La **Westerbork Sinteza Radio-Teleskopo**, mallonge *WSRT* estas radioteleskopo kiu konsistas el vico de 14 parabolaj antenoj en la arbaro apud Hooghalen en Drenthe, Nederlando. La tereno kie situas la antenojn estas flanke de la antaŭa nazia koncentrejo Westerbork.

Oni ekuzis la WSRT-on en 1970 kaj ankoraŭ nuntempe ĝi estas uzata por astronomiaj observoj. De la tuta sistemo fakte nur restas la parabolaj antenoj el 1970. La aliaj partoj estis tute anstataŭigitaj en 1999, pro tio WSRT nun povas konkuri kun aliaj radioteleskopoj en la mondo.

La dekkvar antenoj estas envicigitaj en la orient-okcidenta direkto kun longo de 2,7 kilometrojn. Per radio-sinteza tekniko oni povas tiel imiti teleskopon kun diametro de 2,7 kilometroj (apertursintezo). Dek antenoj havas fiksan pozicion kaj kvar povas esti movataj sur reloj. La antenoj havas diversajn ricevilojn kiuj estas sentemaj por radioradiado inter 350 MHz kaj 8,3 GHz (ondolongoj inter 92 cm kaj 3,6 cm).

La WSRT regule estas uzata kombine kun aliaj radioteleskopoj en la mondo por fari tiel nomataj VLBI-mezuradojn (Tre Longa Bazlinia Interferometrio) kaj tiel formas parton de la Eŭropa VLBI-reto.

La WSRT estas prizorgata de la fondaĵo ASTRON.

Eksteraj ligiloj
----------------

* La WSRT ĉe Astron - por la publiko Arkivigite je 2010-03-23 per la retarkivo Wayback Machine
* La WSRT ĉe Astron - por astronomoj Arkivigite je 2013-11-10 per la retarkivo Wayback Machine

* Kategorio Westerbork Sinteza Radio-Teleskopo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Koordinatoj:
52°54'53"N 6°36'12"E Mapo
PapoPapo

**Giovanni Battista Castagna** (\* la 4-an de aŭgusto 1521 en Romo; † la 27-an de septembro 1590 en Romo) estis sub la nomo **Urbanus VII** (**Urbano la 7-a**) papo ekde la 15-a de septembro 1590 ĝis la 27-a de septembro 1590.

Vivo
----

Giovanni Battista Castagna estis filo de la Genuano Cosimo Castagna kaj ties edzino, la romanino Costanza Ricci. Li studis civilan kaj eklezian juron en diversaj universitatoj de Italio. Li finis ambaŭ studojn je po unu doktora titolo en Bologno.

Post tio li eniris la servon de sia onklo, la papa legato en Francio, Girolamo kardinalo Verallo. La 1-an de marto 1553 papo Julio la 3-a nomumis lin arkiepiskopo de Rosano. Ĉar li ankoraŭ ne estis sacerdoto, sekvis la 30-an de marto 1553 la sacerdotiga ordinado kaj la 4-an de aprilo 1553 la episkopiga ordinado.

Papo Julio la 3-a nomumis lin en 1555 guberniestro de Fano. Papo Paŭlo la 4-a nomumis lin baldaŭ poste krome guberniestro de Peruĝo kaj Umbrio. En sia funkcio kiel arkiepiskopo de Rosano li partoprenis en la koncilio de Trento.

En 1565 li fariĝis nuncio je la kortego de Filipo la 2-a, rebveninte al Italio en januaro 1573 li demisiis kiel arkiepiskopo de Rosano. Papo Gregorio la 13-a sendis lin en la sama jaro kiel papan nuncion al Venecio.

En 1578 papo Gregorio la 13-a sendis lin kiel eksterordinaran legaton al Kolonjo, post lia reveno el Kolonjo la papo destinis lin konsilisto (*consultor*) de la *Sacrum Officium*). La 12-an de decembro 1583 papo Gregorio la 13-a fine nomumis lin kardinalo.

Sub la pontifiko de papo Siksto la 5-a li akiris tre multan influon; la 19-an de novembro 1586 li fariĝis grandinkviziciisto de la *Sacrum officium*.

Sekvo estis, ke la konklavo la 15-an de septembro 1590 elektis lin papo. Sed li malsaniĝis en la nokto post sia elekto, supozeble ja malario, kaj li mortis post mallonga pontifiko de nur 12 tagoj. Papo Urbano la 7-a estis bonkora kaj pia viro. Estis li, kiu komencis la uzon de la titolo eminenco por la kardinaloj.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de papoj

* Kategorio Urbano la 7-a en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 124574
* GND: 120014424
* LCCN: n91126695
* VIAF: 32816676
* ISNI: 0000000071395944
* SUDOC: 113866372
* ICCU: RMLV052062
* BNE: XX1545482 XX1393768, XX1545482
 |
La **Roma Klubo** aŭ **Klubo de Romo** estas nekomerca, nepolitika organizaĵo, kiu interŝanĝas ideojn pri diversaj ĝeneralaj internaciaj politikaj aferoj. La ĝenerala sekretariejo ĝis junio 2008 troviĝis en Hamburgo, Germanio, sed laŭ decido de la 26-a de septembro 2007 tiam translokigis al Vinterturo, Svisio.

La klubo estis fondita en 1968 laŭ ideo de la itala industriestro Aurelio Peccei, iama membrode la estraroj de Fiat kaj Olivetti kaj prezidanto de la entreprenkonsultejo Italconsult, kaj de la skoto Alexander King, direktoro pri scienco, teknologio kaj edukado ĉe la pariza organizaĵo por ekonomia kunlaboro kaj evoluo (OECD), kiuj renkontiĝis en Romo dum prelego en la Nacia Akademio de Linkoj.

En 1972 la Roma Klubo eldonis sian raporton La limoj de kreskado pri la limigitaj stokoj de materialoj. Ĝi kaŭzis grandan diskuton, pripensadon kaj eĉ aktivecojn pri nia estonteco.

En 1973 la Roma Klubo ricevis la pacpremion de la germana librejaro, kiel unua organizaĵo anstataŭ unuopa individuo

Je la 7a de majo 2012 la Klubo de Romo prezentis en Rotterdam la libron *A Global Forecast for de Next Forty Years* (Globala prognozo por la venontaj 40 jaroj). La libron verkis Jørgen Randers (1945), norvega scientisto kiu kunaŭtoris la libron de 1972.

Prezidanto kaj prezidintoj
--------------------------

* 1969-1984 Aurelio Peccei
* 1984-1990 Alexander King
* 1990-2000 Ricardo Díez-Hochleitner
* ekde 2000 princo Hassan bin Al Talal

Referencoj
----------

1. ↑  www.tagesanzeiger.ch[*rompita ligilo*]

* Kategorio Roma Klubo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 219183
* GND: 1020953-0
* LCCN: n50063320
* VIAF: 128935133
* ISNI: 0000000119398336
* SUDOC: 026478129
* BNF: 118719256
* NDL: 00280998
* NKC: xx0098314
 |
la loka stacidomo
**Wiebelsbach** estas urboparto de la sudhesia urbeto Groß-Umstadt en la distrikto Darmstadt-Dieburg de Germanio, ĉe la norda rando de la mezmontaro Odenwald. Ĝis 1977 la historia komunumo estis sendependa. Dum 2005 en Wiebelsbach vivis iom pli ol 1.100 loĝantoj. Malgraŭ tiu negranda nombro la loko havas du infanĝardenojn kaj propran bazan lernejon por la unuaj kvar lernejaj klasoj, regione gravan stacidomon, abundajn bazajn vendejojn kaj ofertojn por libertempo.

Ĝenerale
--------

Wiebelsbach situas ĉe la orienta rando de la monto *Otzberg*, en eta valo malferma en nord-orienta direkto. La loko estas trankvila kaj idilia, kaj dum la lastaj jaroj altiris ĉiam pli da novaj civitanoj, kiuj translokiĝas ĉi-tien el brua urbego de la regiono ĉirkaŭ Frankfurto ĉe Majno.

Trafiko
-------

La urboparto situas trafike favore rekte ĉe la federacia vojo B45, kiu ligas sude kun Erbach kaj Eberbach, norde kun Dieburg kaj Hanau, kaj plu per vojo B26 kun Darmstadt kaj la germana aŭtovojo A3 kun Frankfurto ĉe Majno. La plej proksimaj najbaraj komunumoj Groß-Umstadt norde kaj Höchst im Odenwald sude aŭte atingeblas ene de 5 minutoj. Aŭta veturo al Darmstadt daŭras 25-30 minutojn, veturo al Frankfurt am Main 40-50 minutojn.

Fervoje atingeblas la samaj urboj, kaj la stacidomo de Wiebelsbach node ligas la liniojn al Erbach kaj Eberbach sude, Darmstadt kaj Frankfurt okcidente kaj Hanau (plu al Leipzig kaj Berlino) nordoriente. Trajna veturo al Darmstadt daŭras duonan horon, al Frankfurt per rekta trajno 60 minutojn.

Ligoj
-----

* paĝoj de Wiebelsbach, germanlingvaj
* paĝoj de la urbo Groß-Umstadt, ankaŭ germanlingvaj
**Sankta Kleto** aŭ **Anakleto** estis la 3-a papo, laŭtradicie, inter 79 kaj 88. Ĉar oni nomis lin "Kleto" aŭ "Anakleto", multaj aŭtoroj pensis lin du malsamaj homoj. Dum 11 jaroj, li benis 25 pastrojn en Romo. Li mortis en 88 dum persekutado de Domiciano.

La la 14-an de februaro 1961 instrukcio de la Kongregacio de la Ritoj pri la aplikado de lokaj kalendaroj de papo Johano la 23-a estas *motu proprio Rubricarum Instructum* de la 25-a de julio 1960 kiu dekretis ke "la festo de "Sankta Anakleto", celebrata ie ajn aŭ ajnagrade ĝi estas translokita al la 26-a de aprilo, sub lia nomo, "Sankta Kleto". La Roma martirologio mencias la papon nur sub la nomo "Kleto". La Annuario Pontificio donas ambaŭ formojn, kiel alternativoj. Eŭsebio, sankta Ireneo, sankta Aŭgusteno kaj Optato sugestas ke ambaŭ nomoj temas pri la sama individuo. Aliflanke, la liberia Katalogo kaj la Liber pontificalis deklaras ke Anakleto kaj Kleto estas du malsamaj personoj.

La nomo "Kleto" en la antikva greka lingvo signifas "unu kiu estis vokita", kaj "Anakleto" signifas "unu kiu estis denove vokita".

Sankta Kleto/Anakleto laŭdire tradicie estis romano, kaj estis papo dum dek du jaroj. La Annuario Pontificio diras: "Por la unuaj du jarcentoj, la datoj de la komenco kaj la fino de la papado estas necertaj". Ĝi donas la jarojn 80 al 92 kiel la regado de papo Kleto/Anakleto. Aliaj fontoj donas la jarojn 77 al 88.

Tradicio diras ke li dividis Romon en dudek kvin parokojn. Unu el la malmultaj pluvivaj diskoj koncernantaj lian papoficon mencias lin kiel ordininto de certa nombro da pastroj.

Li estis entombigita plej proksime al lia antaŭulo, sankta Lino, en la Baziliko de Sankta Petro, en kio nun estas Vatikanurbo. Lia nomo (kiel Kleto) estas inkludita en la romia Kanono de la Meso.

La Tridentina Kalendaro havis la 26-an de aprilo kiel la festotago de sankta Kleto, honorita komune kun sankta Marcelino, kaj la 13-an de julio la festotago de sankta Anakleto. En 1960, Johano la 23-a, konservante la feston de la 26-an de aprilo, kiu mencias la sanktulon sub la nomo antaŭfiksintan lin en la Kanono de la Meso, forigis tiun de la 13-a de julio kaj estas inkludita en la eldono de 1962 de la romia Misalo, daŭre estas aprobita sub la kondiĉoj indikitaj en la Summorum Pontificum; sed la festo de la 26-a de aprilo ankaŭ estis forigita de la Ĝenerala Romia Kalendaro ekde 1969.

| Antaŭe: | Papo | Poste: |
| --- | --- | --- |
| Lino | 79? – 88? | Klemento la 1-a |

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de papoj

* Kleto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kleto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 76045
* GND: 100010113
* LCCN: nb2007023069
* VIAF: 59424687 58608102, 59424687
* ISNI: 0000000038947655
* NKC: kup19980000001864 xx0025216, kup19980000001864
* ICCU: BVEV022656
 |
**Vladimir Georgieviĉ MULJAVIN** (ruse - Владимир Георгиевич Мулявин: Vladimir Georgjeviĉ Muljavin), (12-a de januaro 1941 – 26-a de januaro 2003) estis fama belorusia muzikisto, kantisto, komponisto, fondisto kaj gvidanto de ensemblo Pesnjari.

Biografio
---------

Vladimir Muljavin naskiĝis en Sverdlovsko (nuntempe Jekaterinburg), en laborista familio. Li frue interesiĝis pri muziko – ekludis je gitaro en 12-jara aĝo. En 1956 post fino de 8-jara lernejo, li ekstudis en sverdlovska muziklernejo, en sekcio de kordaj muzikinstrumentoj. Li estis de tie elpelita, pro hobio pri ĵazo, malpermesita tiatempe en Sovetunio, sed malgraŭ, ke li estis reakceptita en muziklernejo, li poste foriris el ĝi propravole. En 1958 – 1963 li laboris kiel muzikisto en diversaj filharmonioj. En 1963 eklaboris en Belorusia ŝtata filharmonio. En 1965 – 1967 soldatservis apud Minsko. Partoprenis en aranĝado de ensemblo de Belorusia milita arondismento. Post soldatservo li revenis al antaŭa laborloko, kie en 1968 estis fondita ensemblo "Ljavoni" (la nomo signifas multnombron de beloruslingva varianto de nomo Leono). En 1970 la ensemblo estis alinomita kiel "Pesnjari". Li edziĝis trifoje, havis du filojn kaj du filinojn. La 14-an de majo 2002 Muljavin kripliĝis pro akcidento, post 8 monatoj li mortis en hospitalo. Li estis entombigita ĉe Minsko, en ĉi tiu urbo je lia honoro estis nomita strato.

Kreado
------

Li kreis muzikon al multaj kantoj de sia ensemblo, kiel laŭ versoj de famaj poetoj, tiel laŭ belorusaj popolaj kantoj, kiujn li aranĝis en tiatempaj muzikstiloj. Tiuspeca intermiksaĵo de folkloro kun moderna muziko en komenco elvokis malkontentecon ĉe multaj tiutempaj muzikistaj famuloj, sed nuntempe estas traktata kiel klasikaĵo de belorusa muziko. Li kreis muzikon al du rokoperoj: "Kanto pri fato" (1976), kaj "Guzlisto" (1978) – ambaŭ laŭ versoj de Janka Kupala.

Ordeno
------

* Ordeno de Francisko Skaryna (2001)

Honoraj titoloj
---------------

* 1973 – Honora artisto de BSSR;
* 1979 – Popola artisto de BSSR;
* 1991 – Popola artisto de USSR.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 291985
* GND: 1105423700
* LCCN: n79093938
* VIAF: 305083225
* MBA: 68b1b37e-cce2-4d88-914e-2f0025e5bbf2
* NKC: js20191044824
 |
**Wieluń** estas urbo en vojevodio Lodzio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Wieluń en distrikto Wieluński. Ĝi havas preskaŭ 26.000 loĝantojn. Apartenis al urboj de la Krono de la Regno de Pollando.

La bombatakoj de Luftwaffe farataj de germanaj bombaviadiloj Junkers Ju 87 Ju 87 B dum la Bombado de Wieluń, la 1an de septembro 1939
La urbo estas konate de la Bombado de Wieluń - serio da aeratakoj de Luftwaffe kontraŭ la pola urbo Wieluń la 1-an de septembro 1939. La atakoj estis farataj de bombaviadiloj Ju 87B. Aviadilatakoj okazis subite, sen deklaro de milito fare de Germanio. Ĝia rezulto estis detruo de konstruaĵoj en 75%, kun malsanulejo kaj antikvaj konstruaĵoj. Tio estas montrata kiel ekzemplo de bruteco kaj senkaŭza teroro de germana aviado.

Oni akceptas, ke la bombado de Wieluń estis la unua atako kontraŭ civilaj celoj, kaj la batalo de Westerplatte la unua atako kontraŭ militistaj celoj. Ambaŭ eventoj okazintaj sojle de la invado en Pollandon komencis la Duan Mondmiliton.

La detruita centro de la urbo post la bombado fare de germana Luftwaffe en la unua ago de la Dua Mondmilito nokte je la 4 hor 40 minutoj - la 1an de septembro 1939, do fakte tie ĉi komencis la 2-a Mondmilito, la foto el la kolekto de la Muzeo de Wieluń-Tero
La detruita centro de la urbo post la bombado fare de germana Luftwaffe
Wieluń, la katolika preĝejo de Ĉefanĝelo Miĥaelo la 1an de septembro 1939 estis bombita fare de la germana Luftwaffe kaj en la jaro 1940 germanoj per dinamito tuteksplodis la restojn de la preĝejo
Sinagogo kaj hospitalo en Wieluń tute detruita fare de la germana Luftwaffe en la unua ago de la Dua Mondmilito dum la Bombado de Wieluń

Bombado de Wieluń
-----------------

La 1-an de septembro 1939, la urbo estis bombita fare de la germana Luftwaffe en la unua ago de la Dua Mondmilito. La plej grandan parton el la urbocentro estis detruita de germanaj bombaviadiloj, inkluzive klare markita malsanulejo kaj historia gotika katolika preĝejo de la Ĉefanĝelo Miĥaelo (vidu la apudan foton), ankaŭ tute detruita estis la loka sinagogo (vidu la suban foton), kaj mortbatis preskaŭ 1.300 civilulojn. Tri kvaronoj de la urbo estis detruitaj (vidu la apudan foton). La viktimindico estis pli ol dufoje kiel maksimumo kiel Gerniko. Dum la bombado ne troviĝis polaj armeaj taĉmentoj en la urbo.

Partneraj urboj
---------------

* Adelebsen, Germanio, ekde 1999
* Osterburg (Altmark), Germanio, 2002
* Letterkenny (Graflando Donegal), Irlando, 2007
* Ochtrup, Germanio, 2010

Konindaj personoj ligitaj kun la urbo
-------------------------------------

* Wojciech Chudy

Referencoj
----------

1. ↑  *We must not forget the real causes of the war*, Norman Davies, The Independent, 29 August 2009

* Wieluń en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Wieluń en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 160883
* GND: 4119104-3
* LCCN: n85123982
* VIAF: 242586551 148987906, 242586551
* NKC: ge396287
 |
**Vladimir Georgijeviĉ SOROKIN** (ruse *Владимир Георгиевич Сорокин*; naskiĝis la 7-an de augusto 1955 en Bykovo, apud Moskvo) estas rusia koncepta artisto, dramaturgo kaj verkisto de postmoderna literaturo.

Biografio
---------

Vladimir Sorokin studis inĝeniersciencon en Moskvo. Li estis en opozicio kun la komunista sistemo de Sovetunio kaj publikigis siajn verkojn sekrete en la opozicia gazetaro (Samizdato). Li provis publikigi siajn unuajn verkoj en Sovetunio en la jaro 1989 antaŭ ol liaj verkoj estis publikigitaj eksterlande.

Vladimir Sorokin estas konsiderata unu el la plej grandaj kritikistoj de la politika sistemo de la rusa prezidento Vladimir Putin.

Arto
----

Li okupiĝis pri librografiko, pentroarto kaj konceptarto. Li partoprenis multajn artajn ekspoziciojn. Li dizajnis kaj ilustris ĉirkaŭ 50 librojn.

PEN-Klubo
---------

Li estis membro de la rusa PEN-Klubo. En januaro 2017, li anoncis sian retiriĝon de la PEN-Klubo en protesto kontraŭ la agoj de la Plenuma Komitato. En junio 2022 li estis unu el la kunfondintoj de PEN Berlino. Sorokin gajnis la premion Gorki. En 2006 aperis *"La Tago de Opriĉnina" (ruse* *День опричника*), distopia romano projekcianta la mondon de Ivano la Terura en nuntempan Rusion. Malgraŭ la dato en la estonteco (2027), la nuntempo estas rekonebla per naci-patriotaj aŭ novimperiismaj diskursoj. En 2023, rusiaj librovendejoj kaj bibliotekoj ricevis la ordonon forigi la verkojn de Sorokin. Tamen, la Ministerio pri Kulturo en Moskvo neis, ke ekzistas listoj de "malpermesitaj libroj".

Verkaro
-------

Vladimir Sorokin verkis multajn romanojn, rakontojn, poemojn, dramojn, teatraĵojn kaj filmscenarojn. La libroj estis tradukitaj en dekojn da lingvoj. En Rusio, la verkoj de Vladimir Sorokin multfoje iĝis temo de publika diskuto, inkluzive de proceso. Liaj libroj estas nuntempe tradukitaj en 22 lingvojn. 

Inter la plej gravaj verkoj:

* 1983 Очередь
* 2004 Путь Бро
* 2006 День опричника (Djenj Opriĉnina - "La Tago de Opriĉnina")
* 2008 Сахарный кремль
* 2010 Метель
* 2013 Теллурия
* 2017 Манарага
* 2021 Доктор Гарин

* Vladimir Sorokin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Vladimir Sorokin en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Eksteraj ligiloj
----------------

(en) Oficiala regejo de Vladmir Sorokin

Referencoj
----------



1. ↑  Vladimir Sorokin decidis retiriĝi el la Rusa PEN-Centro, realnoevremya.ru, la 13-an de januaro 2013, arkivita el la originalo la 2-an de februaro 2017, alirite la 29-an de marto 2023
2. ↑  (de) *APA: Gorki-Preis an Vladimir Sorokin*, Der Standard, la 1-an de oktobro 2010,
3. ↑  (de) Vladimir Sorokin, Dekoder, la 26-an de januaro 2017
4. ↑  (de) *Putins Angst vor der Literatur,* Spiegel.de, la 11-an de marto 2023.
5. ↑  (ru) Intervjuo kun Sorokin; Владимир Сорокин: "*Гротеск стал назиму начений воздухом*", Colta.ru, la 15-an de novembro 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 785422
* GND: 118996835
* LCCN: n88624454
* VIAF: 113821744
* ISNI: 0000 0001 2103 921X
* LIBRIS: 93294
* SUDOC: 028627415
* BNF: 12042441f
* NDL: 00676775
* BIBSYS: 90856334
* NKC: jo2002156506
* ICCU: CFIV088311
* BNE: XX4692068
 |
**Warren Albert STEVENS** (1919 - 2012) estis usona aktoro.

Stevens militservis dum la Dua Mondmilito. Li debutis en teatro per *The Life of Galileo* (1947), poste li aktoris en Broadway en la fino de la 1940-aj jaroj ĝis kiam li iris al Hollywood dungita de 20th Century Fox. Lia unua filmo estis *The Frogmen* (1951).

Dum la 1950-aj jaroj li aktoris en malgrandaj roloj en filmoj kiel *Phone Call from a Stranger* (1952), *Wait Till the Sun Shines, Nellie* (1952), kaj *Gorilla at Large* (1954). Lia unua grava rolo estis "Doc Ostrow" en sciencofikcia filmo *Forbidden Planet* (1956). 

Li rolis en televidserioj kiel Tales of the 77th Bengal Lancers, Perry Mason, *Tales of Wells Fargo*, Laramie dum 1950-aj jaroj. En la sekvaj 1960-aj jaroj li laboris je The Untouchables, The Twilight Zone, The Defenders, Wagon Train, Gunsmoke , Have Gun - Will Travel, I Spy, The Man from U.N.C.L.E. The Big Valley, Combat!, The Time Tunnel, Daniel Boone, Tarzan, Chaparral, Voyage to the Bottom of the Sea, Star Trek, Mannix kaj Land of the Giants. 

Malgraŭ sia prefero al televidaĵoj en 1960-aj jaroj, li ankaŭ aktoris en kinfilmoj kiel la komedio 40 Pounds of Trouble (1962), krom kvar filmoj nur en 1966: la detektiva filmo Madame X, Gunpoint, An American Dream kaj la scienc-fikcia Cyborg 2087. En 1968 li partoprenis kinaĵojn Madigan kaj The Sweet Ride.

En 1970-a jardeko li aktoris ĉe televidserioj kiel The Name of the Game, Bonanza, The Virginian, Mission: Impossible, Cannon, M\*A\*S\*H, Ironside, Police Story kaj Wonder Woman. 

Dum la 1980-aj jaroj, li aktoris je televidaĵoj Barnaby Jones, Stroker Ace kaj The Twilight Zone, inter aliaj. 

En liaj lastaj jaroj, la aperoj de Stevens estis maloftaj. Li aperis en ER en marto 2006 kaj havis du rolojn en 2007.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 636949
* GND: 1208462849
* LCCN: no97044139
* VIAF: 27278551
* ISNI: 0000 0001 1469 6115
* BNF: 142300251
* BNE: XX5628533
 |