recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Gonzalo Roig** (naskiĝinta la 20-an de julio 1890 en Havano; mortinta la 13-an de julio 1970 samurbe) estis kuba komponisto, muzikisto, orkestrestro kaj fondinto de pluraj orkestroj. Estis pioniro de la simfonia movado en Kubo kaj unu el la ĉefaj komponistoj, kiu novdifinis la kuban zarzuelon.

Vivo
----

En 1902 li komencis muzikstudon ĉe la *Asociación de Dependientes del Comercio de La Habana*. Ekde 1909 li estis violonisto en la *Teatro Martí*. En la jaro 1917 li laboris en la kompanio de Maria Guerrero en Meksiko. Kune kun Ernesto Lecuona kaj aliaj li apartenis en 1922 al la fondantoj de la simfoniorkestro de Havano. Ekde 1927 li estis direktisto de la lernejo kaj de la *Banda Municipal de Música* [urba muzikbando] de Havano. En 1929 li fondis la Orkestron de Ignacio Cervantes kaj jaron poste li prezentis serion da koncertoj laŭ invito de la Tutamerika Unuiĝo en Usono, kie li direktis interalie tri muzikbandojn de la usona armeo. En 1931 li fondis kune kun Agostín de Rodríguez teatrogrupon en la Teatro Martí kaj en 1938 la nacian operon de Havano, kies muzikestro li fariĝis. En 1931, kiam li partoprenis la kreadon de Nacia Teatro, li komponis kaj unuafoje prezentis sian zarzuelon *Cecilia Valdés*.

La zarzuelo *Cecilia Valdés* (1932) laŭ novelo de Cirilo Villaverde validas kiel ŝlosilverko de ĉi tiu ĝenro en Kubo. En 1938 li komponis la muzikon por la filmo *Sucedió en La Habana*. Aliaj konataj komponaĵoj liaj estas *El Clarín* (1932), *El Cimarrón* (1933), *La Hija del Sol* (1933) kaj *La Habana de Noche* (1936).

Ankoraŭ nun Roig estas konata precipe per sia furoraĵo *Quiéreme Mucho* (komponita en 1911, aperintaj kiel notoj en 1931, hispana originala teksto de Agostín Rodríguez), kiu surdiskiĝis interalie en la angla sub la titolo *Yours* (1941; kantis Jimmy Dorsey) kaj en la germana sub la titolo *Du bist mein erster Gedanke* (1979; kantis Julio Iglesias).

Zarzueloj
---------

* *Cecilia Valdés*
* *La Habana de noche*
* *La Hija del sol*
* *El Clarín*

Enlaces externos
----------------

* Biografio ĉe acdam.cu Arkivigite je 2007-12-27 per la retarkivo Wayback Machine
* Biografio ĉe habanaradio.cu[*rompita ligilo*]

Referencoj
----------

1. ↑  Luis Martínez Fernández: Encyclopedia of Cuba: People, History, Culture, Volume 2, Greenwood Press 2003, 688 paĝojn ISBN 978-157-356-573-8
2. ↑  Susan Thomas: Cuban Zarzuela: Performing Race and Gender on Havana's Lyric Stage, University of Illinois Press 2009, 250 paĝojn, ISBN 978-025-203-331-5
3. ↑  William Luis: Culture and Customs of Cuba. Greenwood Publishing Group 2001, 191 paĝoj ISBN 978-031-330-433-0

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 525616
* GND: 134500938
* LCCN: no92010534
* VIAF: 79648543
* ISNI: 0000 0000 7690 0436
* SUDOC: 174683995
* BNF: 14016764j
* MBA: 1590f77f-5630-46b1-94f0-b5923e74cb01
* BNE: XX1111167
 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn Gonten (stacidomo), Gonten Alpsteinblick (stacidomo) kaj Gontenbad (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

 **Gonten**  estas distrikto respektive komunumo en Kantono Apencelo Interna, Svislando. Ĝi havis 1433 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Gonten situas en altmontara valo de la rivero Wissbach, orienta alfluanto de la rivero Urnäsch, norde de la Alpstein-Masivo oriente de la kantonĉefloko Apencelo. Al la komunumo apartenas la vilaĝoj Jakobsbad, Gontenbad kaj Rapisau. La plej alta monto sur la komunuma teritorio estas Kronberg kun alteco de 1663 m s.m.

Najbaraj komunumoj
------------------

La distrikto kaj komunumo Gonten limas en nordo al Schlatt-Haslen, en oriento al Apencelo, en sudo al Schwende kaj en okcidento al Hundwil (AR).

Trafiko
-------

Tra Gonten pasas la mallarĝŝpura trajlinio de la Apencelaj Fervojoj de Urnäsch al Apencelo, kiu disponas sur la komunuma teritorio pri tri haltejoj, nome Jakobsbad, Gonten kaj Gontenbad. Paralele al la fervojo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 448. De Jakobsbad aertelfero kondukas al Kronberg.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Gonten datiĝas el la jaro 1200 kiel *Gumbton*.

En la jaro 1531 armigitaj civitanoj de Gonten marŝis al Apencelo por reenkonduki la katolikan diservon. Kiel konsekvenco la paroĥo Apencelo fariĝis ĝis la jaro 1588 paritata, tio signifis ke okazis en la sama preĝejo interŝanĝe reformitaj kaj katolikaj diservoj. En la jaro 1647 la kaplanejo Gonten disiĝis de la paroĥo Apencelo kaj fariĝis memstara paroĥo.

La hodiaŭa distrikto Gonten estiĝis en la jaro 1873 per la kunigo de la teritorioj de la iama rodo Gonton kaj la duonrodoj Stechlenegg kaj Rinkenbach.

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: *Hermann Bischofberger*: *Gonten* en *Historia Leksikono de Svislando* (2005-11-28)

Vidu ankaŭ
----------

* Gonten (stacidomo)
* Gonten Alpsteinblick (stacidomo)
* Gontenbad (stacidomo)
* Jakobsbad (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de Gonten
* Gonten en la Historia Leksikono de Svislando

* Kategorio Gonten en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj respektive distriktoj de Kantono Apencelo Interna |
| --- |
| Apencelo • Gonten • Oberegg • Rüte • Schlatt-Haslen • Schwende | Landkomunuma Placo en ApenceloLandkomunuma Placo en Apencelo |

 |
| Elhejmiĝo |
| --- |
| Tradukoj deप्रव्रज्य (*Pravrajya*) |
| Esperante | Elhejmiĝo |
| Palie | *Pabbajja* |
| Sanskrite | प्रव्रज्य (*Pravrajya*) |
| Japane | 出家 (*Shukke*) |
| Tibete | རབ་ཏུ་བྱུང་བ། (*rab tu byung ba*) |
| Birme | ရှင်ပြု (*Hrang pru* [ʃɪ̀ɴbjṵ]) |
|  Terminaro de Budhismo  |
| v • d • r |

**Elhejmiĝo** estas budhisma rito per kiu domano forlasas sian hejmon por vivi kiel senhejma ŝramaneto ĉe samgo. Post provtempo aŭ post kiam la ŝramaneto fariĝas 20 jarojn aĝa, li povas bikŝuiĝi.

Teravado
--------

Knabo pretiĝanta por elhejmiĝo en Birmo.
En kelkaj tradicioj de Teravado, ekzemple, en Birmo, la rito estas observita de ĉiu viro dum adolesko.

Mahajano
--------

En Mahajano, ekzemple, en Tibeto kaj Ĉinio, provtempo de studado estas bezonata antaŭ ol la kandidato povas elhejmiĝi. Dum tiu periodo lia kapo ne estas razita kaj li ne estas imuna kontraŭ milita servo.

Referencoj
----------

1. ↑  *Pravrajya* ĉe "Sanskrit Dictionary".
2. ↑  *Encyclopædia Britannica* (2007a). "Pabbajja." Retrieved 26 Sept 2007 from "Encyclopædia Britannica Online" at .
3. ↑  *Pravrajya* ĉe "Sanskrit Dictionary".

|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri budhismo |
**Fernão LOPES** (Lisbono?, inter 1380 kaj 1390 − Lisbono?, ĉ. 1460) estis portugala oficiala skribisto kaj kronikisto de la Reĝlando Portugalio kaj altnivela funkciulo.

Probable li estis nobeligita pro servoj faritaj al la Krono. Heredanto de klasikaj, francaj kaj hispanaj tradicioj, li distingiĝis disde siaj antaŭuloj pro emfazo al la kritika analizo de la Historio kaj pro la dokumenta konstatigo de la okazaĵoj, serĉe al rakonto de la faktoj tiel kiel ili okazis, verece kaj objektiveco, forigante partiajn opiniojn, retorikajn troigojn kaj legendojn. Krome novigstile li montris la malaltajn tavolojn kiel grava agento de la Historio, minimumigante la protagonismon preskaŭ ekskluzivan de reĝoj kaj aristokratoj. Pro tio, li estas konsiderita plinovigisto de la ĝenro de la historia kroniko, unu de la pioniroj de la scienca historiografio kaj precize la fondinto de la portugala historiografio. Krome, li posedis ampleksajn intelektajn sciarojn, humanisman sintenon kaj literaturan stilon novece lerta, bazita sur la paroleco kaj la popola universo, kio metas lin ene de la plej gravaj figuroj de la mezepoka portugala literaturo.

Unua paĝo de manuskripta kopio de la Kronikoj de Dom Petro la 1-a, Dom Fernando la 1-a kaj Dom Johano la 1-a.
El liaj pluraj verkoj, apenaŭ konserviĝis la kronikoj de la reĝoj Petro la 1-a, Fernando la 1-a kaj Johano la 1-a.

Notoj
-----

1. ↑  Instituto Camões. "Fernão Lopes" Arkivigite je 2017-11-10 per la retarkivo Wayback Machine.
2. ↑  Arruda, Ana Margarida. "Fernão Lopes". En: Medina, João (dir.). *História de Portugal dos Tempos Pré-Históricos aos Nossos Dias*. Amadora: Ediclube, 2004, vol. IV, pp. 299-301. (ISBN 972-719-272-6)

* Kategorio Fernão Lopes en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 799028
* GND: 118780441
* LCCN: n82027807
* VIAF: 71407739
* ISNI: 0000 0000 7139 9478
* SUDOC: 028566149
* BNF: 12037624d
* BIBSYS: 90566610
* NKC: kup20030000058689
* BNE: XX1126874
 |
**Fernando de la Mora** estas urbego en Paragvajo. Ĝi apartenas al urbaro de Asunciono, krome ĝi estas dormurbo de Asunciono. La grandurbo iam estis nomita **Zavala Cue**. Nuntempe ĝi prenis sian nomon de Fernando de la Mora, unu el la patroj de paragvaja sendependeco de Hispanio.

Blazono de Fernando de la Mora

Bazaj informoj
--------------

* Koordinatoj: 25° 19′ S 57° 32′ U﻿ / ﻿25.317 °S, 57.533 °U﻿ / -25.317; -57.533 (mapo)Koordinatoj: 25° 19′ S 57° 32′ U﻿ / ﻿25.317 °S, 57.533 °U﻿ / -25.317; -57.533 (mapo)
* Areo: 29 km²
* Loĝantaro: 162 652
* Supermara alteco: 143 m
* Horzono: UTC-4h
* Poŝtkodo: 2300
* Telefonkodo: (595)(021)

Geografio
---------

Urbodomo de Fernando de la Mora
Fernando de la Mora situas sur ebenaĵo en la sudokcidenta parto de la lando. Luque (Paragvajo) troviĝas 6, San Lorenzo (Paragvajo) 7, Asunciono 9, Capiatá 19, Pilar (Paragvajo) 189, Concepción (Paragvajo) 213 km.

Historio
--------

Tiu areo komence apartenis al San Lorenzo, kie oni okupiĝis pri fruktoj, legomoj kaj bestobredadoj. Gravaj kamparanoj estis la familio Zavala, tial baldaŭe la loknomo iĝis Zavala Cué. La komunumo sendependiĝis en 1939. 

Komerca zono en Fernando de la Mora
Teatro de Fernando de la Mora
Vojo en Fernando de la Mora

Trafiko
-------

Grava vojo kuras inter Asunciono kaj San Lorenzo, tiu vojo trairas Fernando de la Mora-n.

Klimato
-------

En Fernando de la Mora tropika klimato regas. Jare pluvas (neniam neĝas) ĉ. 1500 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, la pluvokvanto kulminas en novembro kaj malkulminas en julio. La averaĝa temperaturo estas 22 °C, tio varias inter 19-27 °C. La varmo kulminas en januaro kaj decembro foje kun 40 °C, malkulminas en junio kaj julio, tiam malofte ĝi falas ĝis frostopunkto.

Vidindaĵoj
----------

* historia muzeo
* municipa teatro
* kirko Mirakla Medalo

Ĝemelurboj
----------

* Usono Pittsburgh (Pensilvanio), Usono

Fontoj
------

* angla Vikipedio helpe de WikiTrans
* mapo, distancoj[*rompita ligilo*]
**Fernão Gomes da Mina** (Lisbono, 15-a jarcento - ?) estis portugala komercisto kaj esploristo fama kiel kontribuinto al la esplorado de la marbordoj de Afriko dum la tempo de la kontrakto por ekskluziva komerco en la Golfo de Gvineo.

Tiu kontrakto estis farita en 1469 fare de la reĝo Alfonso la 5-a, post la morto de la Infanto Dom Henriko la Navigisto. Tiu esplorado surtera, pri kiu ne estas granda sciaro, komenciĝis el Sieraleono, kien estis alvenintaj Pedro Sintra kaj Soeiro da Costa. Ekonomia intereso de tiu komerco estis de populara surogato de la pipro kiu tiam estis nomata *malageto* (ia pipro el Gvineo, nome *Aframomum melegueta*). Fernão Gomes esploris la atlantikan marbordon de Afriko, eĉ trans la limoj de la kontrakto. Tiel la portugaloj alvenis ĝis la kabo tiam nomita de Santa Catarina, en la suda hemisfero,kaj ili trovis ankaŭ la insulojn de la Golfo de Gvineo. Gomes havis helpon de bonaj navigistoj, kiel João de Santarém, Pedro Escobar, Martim Fernandes, Álvaro Esteves, Lopo Gonçalves kaj Fernão do Pó. Komence de 1471 li alvenis al Elmina, kie malkovris floran komercon de oro el aluvio.

Notoj
-----

1. 1 2   Armorial Lusitano, Afonso Eduardo Martins Zúquete, Editorial Enciclopédia, 3.ª Edição, Lisboa, 1987, p. 368.
2. ↑   Martins, Pedro. «Fernão Gomes». www.fcsh.unl.pt/cham. Arkivita el la originalo la 5an de marto 2016. Konsultita la 27an de aprilo 202o.
3. ↑  «O Contrato de Fernão Gomes». Arkivita el la originalo la 3an de decembro 2013. Konsultita la 24an de decembro 2006.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 689797
 |
La **Kastelo de Gyömrő** (konata ankaŭ pri la iama posedanta grafa familio **Kastelo de Teleki**) estas klasikisma historia monumento en Hungario, en urbo Gyömrő. Nun en la kastelo kaj en la proksimaj domoj funkcias bazlernejo, speciala faklernejo, kolegio kaj pedagogia instituto pri mensaj handikapuloj.

Aerfoto pri la kastelo
Fasado de la kastelo

Historio
--------

La kastelo estis konstruita inter 1840 kaj 1847 supozeble laŭ plano de József Hild, sed laŭ alia informo pli frue estis ĉi tie jam kastelo en la 1770-aj jaroj. En la kastelo ofte loĝis familianoj Teleki, tial interne estis videblaj la signifa artkolektaĵo de la familio kun biblioteko kun 4000 volumoj. Dum la 2-a mondmilito la kastelo restis netuŝita, sed poste la grafaj idoj estis forpelitaj, la mebloj kaj la ceteraj moveblaĵoj neniiĝis. En la 1960-aj jaroj la konstruaĵo iomete renoviĝis kaj en la ĝardeno pluraj domoj estis konstruitaj por la estonta lernejo. Depost fino de la socialismo ekstere la kastelo rericevis la originan aspekton, sed interne restis la simplaj ĉambroj.

Vido al la kastelo

Konstruaĵo
----------

La unuetaĝa kastelo kun keloj situas sola en parko. Formo de la kastelo estas briko. La fasado estas simetria, la meza parto estas granda rizalito kun 4 kolonoj kaj timpano. Antaŭ la kolonoj estas ŝtupoj, malantaŭ la kolonoj 3 pordoj funkcias. Tamen estas enirejoj ankaŭ en ambaŭ flankaj aloj. La malantaŭa fasado similas al la ĉeffasado, sed la enirejo estis atingebla per kaleŝo. Interne origine 42 ĉambroj funkciis, poste ili estis trakonstruitaj al lernejaj celoj.

Parko
-----

La parko estis origine mirinda, kiel la kastelo mem. En la parko estas densa reto de vojoj. Post la mondomilito oni hakis grandan parton de la arboj. Pri la restintaj arboj zorgas la lernantoj.

Fontoj
------

* oficiala paĝo hungare kun fotoj Arkivigite je 2016-05-26 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj

Parko de la kastelo
Parko de la kastelo

Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Simpligita arbo pri ĉiuj vivaĵoj
**Filogeneza arbo** aŭ **Evolua arbo** estas arboforma skemo montranta la filogenezon, tio estas la parenceco inter grupoj, ofte specioj (sed povas esti de io ajn studfako ekz. fikciaj rakontoj transmisataj inter la generacioj en parola tradicio), kiuj havas kunan prapatron. Tiuj grupoj estas nomataj folioj. Ĉiu nodo en la arbo figuras teorian prapatron de ĉiuj ties idoj; ĝia nomo estas tiu el ĉiuj la idaj branĉoj, sed ne tiu de la prapatro, ĉar ne eblas distingi lin. La arbo povas esti radika aŭ ne. Karolo Darvino estis unu el la unuaj sciencistoj kiuj proponis montri la historion de specioj per arbo. Plej ofte, la filogenezaj arboj estas kladistikaj.

En arbo ne eblas montri horizontalajn transirojn, kaj en filogenetiko disvolviĝas nova modelo, la filogeneza reto, kiu permesas tion.

Ekzistas pluraj metodoj, pli malpli rapidaj kaj fidindaj, por fari tiujn arbojn.

Metodoj
-------

Eblas optimumigi diversajn kriteriojn en la arbo: distanco, ŝparemo, aŭ verŝajneco.

### Distanco

Ĉe la metodoj pri distanco, la unua kriterio rilatas al la distanco inter la estontaj folioj de la arbo. Ekzemple, se tiuj folioj estas DNA-sekvencoj, oni povas elekti la nombron de malsamaj nukleotidoj. Por fari tion, necesas vicigi la sekvencojn.
  
Poste oni povas uzi la metodojn UPGMA aŭ Neighbour Joining por dedukti ties arbostrukturon.

### Ŝparemo

La metodoj pri ŝparemo estas ĉefe uzataj por morfologiaj studoj. Ĉe molekulaj aliroj, tio signifas trovi la arbon kiu minimumigas la nombron de mutacioj, forigoj kaj aldonoj inter unu sekvenco kaj la alia. Tiu metodo serĉas la arbon la plej ŝpareman je ŝanĝoj. Tio baziĝas sur la razilo de Okam. Tiuj metodoj supozas ke konverĝa evoluo estas sufiĉe malofta, ĉar la plej mallonga arbo estas tiu, kiu havas malmulte da konverĝado.

Estas tri ŝtupoj:

* serĉi ĉiujn n de ĉiu arbo,
* elekti la plej mallongan.

Plej ofte, la nombro de eblaj arboj estas tro granda por ke eblu serĉi ĉiujn (eĉ per la plej potencaj komputiloj). Necesasas do fari algoritmon kiu trovas unu el la plej mallongaj arboj, sed oni ne povas certi ke ĝi estas la plej mallonga.

Per tiuj metodoj, la arboj estas neradikaj, tamen la uzo de eksteraj grupoj (angle *Out Groups*) permesas poste enmeti la radikon.

### Verŝajneco

Fine, la metodoj pri verŝajneco baziĝas sur la maksimuma verŝajneco. Konante la mutacian kvanton por ĉiu nukleotido, oni taksas la verŝajnecon de la arboj.

Vidu ankaŭ
----------

* Fratogrupo
* Mankanta ĉenero

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Filogeneza arbo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

angle *Tree of Life Web Project*

  


---
**Filokteto** (helene *Φιλοκτήτης*, latine *Philoctetes*) estis en la helena mitologio reĝo de Tesalio. 

Karavano de grekoj survoje al Trojo forlasas vunditan Filokteton, proksimume de la jaro 460 a.K.Filokteto estis eminenta arkpafisto, de Heraklo li ricevis donace sagojn, kiuj neniam maltrafis celon. En la trojan militon li eniris senhezite, kiam li estis alvokita de la mikena reĝo Agamemno. Li liveris sep ŝipojn, kies ekipanaron kreis soldatoj, kiuj estis eminentaj batalantoj kaj arkpafistoj.

Kiam liaj ŝipoj navigis al Trojo, ŝipo de Filokteto haltis ĉe la insulo Krizo, kie mordvenenigis lin serpento kaj el la vundo vastiĝis tiel netolerebla odoro, ke la soldatoj rifuzis daŭrigi la vojaĝon kun li. Agamemno je propono de Odiseo elŝipigis lin en la insulo Lemno. Tie Filokteto vivis tutajn naŭ jarojn, dum kiuj li batalis pri nura vivo. Fine la grekoj veturigis lin al Trojo, ĉar orakolo diris, ke sen sagoj de Filokteto oni ne povas la Trojon konkeri. Aĥajoj uzis artifikaĵon - ili sendis por li la junan Neoptolemon, kiu ŝajnu, ke li veturigos lin en la patrujon kaj poste li turnu al Trojo. Sed Filokteto eksciis tion kaj volis prefere salti en maron ol batali. Sed Heraklo fantomaperis kaj ordonis al li veturi al Trojo, ĉar tie liaj vundoj cikatriĝos kaj ankoraŭ li atingos gloron por si. Kaj fakte, tuj la unuan tagon li eminentiĝis. Li pafis sagon kontraŭ Pariso kaj trafis. Kaŭzita vundo estis neresaniĝebla kaj Pariso mortis. Filokteto poste repaciĝis al la militestroj kaj restis en la bataloj ĝis venka fino de la milito.

Li eminentiĝis ankaŭ en multaj pliaj bataloj. Li estis ankaŭ unu el la viroj, kiuj en la Troja ĉevalo venis malantaŭ la muregoj de la urbo kaj ruinigis la trojan burgon. Post la milito Filokteto revenis feliĉe en sian patrujon.

Reflekso en la artoj
--------------------

* Kategorio Filokteto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Lia figuro ne estis en Iliado tro prilaborita. Pro tio ĝi allogis multajn aliajn kreantojn. Lian historion prilaboris Esĥilo kaj Eŭripido, sed iliaj verkoj perdiĝis.

* Sofokla *Filokteto* estis verkita ĉirkaŭ la jaro 409 a.K.
* konata estas ankaŭ gravuraĵo sur juvelŝstono *Suferanta Filokteto* proksimume el la fino de la 5-a jarcento a.K. kiu nun estas en la Belarta Muzeo en Bostono.
* *Edipo* de Voltaire temas ĉefe pri la amo de Filokteto al Jokasta.

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Filoktétés en la ĉeĥa Vikipedio.*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 431838
* GND: 118742256
* LCCN: no2014084714
* VIAF: 206892667, 309842192, 87156010072949582552 37711691, 206892667, 309842192, 87156010072949582552
* SUDOC: 027572560
 |
**Boca del Río** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Boca del Río. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 028.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 141906 loĝantojn. El tiuj estis 66522 viroj kaj 75384 virinoj. La komunumo havas surfacon de 42.8 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 7 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 6 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 135060 personoj. En la jaro 2000 temis pri 135804, do temis pri kresko / malkresko je 0.11 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 123177 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 1381 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 1.12 % de la loĝantoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

 Arkivigite je 2011-06-16 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Argente** [arĤENte] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo.

Geografio
---------

Ĝi estas je 53 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Laŭ la ŝoseo A-1509 ĝi estas inter Bueña okcidente kaj Visiedo oriente. Sude estas Camañas.

Historio
--------

La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.

Aktualo
-------

Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Argente oni malaltiĝis ĝis nunaj 199 loĝantoj.

Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo, du tre gravaj ermitejoj (unu romanika), turo ktp.

Bildoj
------

* Ermitejo de Santa Quiteria.Ermitejo de *Santa Quiteria*.
* Ermitejo de la Virgulino de la Kamparo.Ermitejo de la Virgulino de la Kamparo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Teruelo

Notoj
-----

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 797532
 |
La **Konstitucio** de Argentino aprobita en 1826 de la kongreso kunvokita en 1824 proklamis sistemon reprezentan, respublikan, plifirmigita en unueca reĝimo. La ŝtata registaro organiziĝis baze al principo de disigo de povoj.

Por la aprobo de tiu konstitucio estis konsultitaj la provincoj pri la dezirata sistemo de ŝtato: Salta kaj La Rioja kliniĝis por la reĝimo unueca, kaj iom mikse ankaŭ Tukumano, dum
Mendoza, San Juan, Santiago del Estero, Tarija, Entre Ríos, Provinco Santa Fe kaj Kordobo kliniĝis por la sistemo federala. San Luis, Katamarko, Corrientes kaj la Banda Oriental por tio akceptota de la kongreso, dum Bonaero kaj Misiones sindetenis.

El Leĝodona Povo duĉambra, estis integrata de *Cámara de Representantes* kaj Senato. La unuan formis deputitoj elektitaj per rekta voĉdonado, kun regotempo de kvar jaroj renovigebla ĉiun duan; la dua, de senatanoj de ĉiu provinco elektitaj per nerekta voĉdonado kun regotempo de naŭ jaroj renovigebla laŭ trionoj ĉiun trian jaron.

El Plenuma Povo estis por Prezidento, kun regotempo de kvin jaroj elektitaj per nerekta voĉdonado de juntoj provincaj.

El Juĝa Povo estis integrita de Alta Kortumo, kaj malsupraj tribunaloj.

La provincaj registaroj estis por guberniestroj, elektitaj de la prezidento interkonsente kun la Senato.

Por ĉio voĉdonis kaj estis politike konsiderataj nur la viraj civitanoj pli aĝaj ol 18 aŭ 20 jaroj, kiu havu posedon aŭ familia prestiĝo, normale terposedantoj, komercistoj, brutobredistoj ktp. Tio ekskludis bazajn laboristojn, sklavojn, nelegopovulojn, malriĉulojn ktp. Tion malakceptis la deputito Manuel Dorrego, kiu protestis energie kaj finfine nuligis ĝin.

La Konstitucio estis unueciga kaj centrigis la politikajn decidojn en Bonaeron, lasante la provincojn subigitaj al elektoj fare de tiu provinco, sen partopreno en la doganaj enspezoj, kun grandaj limigoj en la libera komerco, kaj krome donis al Bonaero privilegiojn, kia la elekto de aŭtoritatoj kaj provincaj kaj lokaj, inter ili tiu de la guberniestro, tio estas, ĝi ne respektis la lokajn aŭtonomecojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Konstitucio de la Argentina Nacio

Bibliografio
------------

* Elba Cristia Rins;María Felisa Winter,(2000) *La Argentina una historia para pensar 1976-1996*. Madrid, España.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Argentina Konstitucio de 1826 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* 

* Kategorio Argentina Konstitucio de 1826 en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Argentina Konstitucio de 1826 en Vikifontaro (Universala biblioteko)

* Kompleta teksto de la Konstitucio de 1826
La **Argentina Mezopotamio** aŭ en hispana *Mesopotamia* (de la grekaj vortoj *meso*: mezo kaj *potamos*: rivero) estas geografia regiono de Argentino kiu enhavas la provincojn Misiones, Corrientes kaj Entre Ríos. Ĝi estis difinita kiel geografia unuo de Martin de Moussy en 1860 en sia verko *Description géographique et statistique de la Confédération Argentine*, sed dum la 20a jarcento ĝi ne estis konsiderata kiel formala geografia regiono, konservante sian karakteron de historia grupigo de la tri menciitaj provincoj, kaj ligilon pro la fakto ke ĝi limiĝas pere de la riveroj Paranao, Urugvajo, Iguazuo, San Antonio kaj Pepirio Guazuo, kio havigis karakterojn de isolita unuo rilate al la resto de la lando ĝis la konstruo de fervojoj.

Ties teritorio enhavas 196 781 km², prezentante diversajn aspektojn kiuj estis grupigitaj por turismaj celoj en du nomtaj koridoroj: nome la Koridoro Rivero Paranao kaj la Koridoro Rivero Urugvajo. En Argentino, neniu alia geografia regioo povas montri kompareblan nombron de vegetalaj aŭ animalaj specioj. Estas en la indiĝenaj flaŭro kaj faŭno pli ol 2000 specioj konataj de vaskulaj plantoj, pli ol 400 birdoj (triono el totalo de Argentino) kaj sennombrajn insektojn, el kiuj multaj ankoraŭ neidentigitaj.

Kelkaj aŭtoroj, ĉefe geografoj, uzis anstataŭe la vorton **Megapotamia** (de la greka *Mega*: granda (j), *potamia* rivero) por aludi al la faktoj: unue por eviti konfuzojn kun la klasika Mezopotamio de Mezoriento; due: ĉar efektive tiu argentina regiono karakteriziĝas ne nur ĉar ĝi situantas inter riveroj sed ankaŭ ĉar tiuj riveroj estas gigantaj se kompari kun tiuj de la klasika Mezopotamio de Azio.

* Kategorio Argentina Mezopotamio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
***Dolce stil novo*** ([ˈdoltʃe stil ˈnɔːvo]; Itala por "dolĉa nova stilo", modern-itala *stile nuovo*), aŭ ***stilnovismo*** [stilnoˈvizmo], estas la nomo donita al la plej grava literatura movado de la 13a jarcento en Italio. Influita de la Sicilia Skolo kaj Toskana poezio, ties ĉefa temo estas Amo (*Amore*). *Gentilezza* (Nobeleco) kaj *Amore* estas ja literaturaj temoj en la ĉefaj verkoj de la periodo. La nomo *Dolce Stil Novo* estis uzata por la unua fojo fare de Dante Alighieri (Kanto 24, *Purgatorio*). Kiam li alvenas en Purgatorion, li trafas Bonagiunta Orbicciani, nome 13a-jarcenta Italia poeto, kiu rakontas al Dante ke Dante mem, Guinizzelli, kaj Cavalcanti kapablis krei novan ĝenron: *stil novo*. Antaŭaĵoj de la *dolce stil novo* troviĝas en la Provencaj verkoj de trobadoroj, kiaj la Ĝenova Lanfranc Cigala. La artistoj de la *stil novo* estas nomataj ***stilnovisti*** (stilnovistoj).

Kompare al ties antaŭaĵoj, la poezio de *Dolce Stil Novo* estas konsiderita kiel supera aŭ en kvalito kaj pli inteligenta: ĝi estas pli rafinita poezio kun regula uzado de metaforoj kaj simbolismo, same kiel subtilaj duoblaj signifoj. Poezio de tiu movado ofte inkludas ankaŭ profundan enrigardon. Multaj literaturaj kritikistoj argumenrtis ke enrigardo en itala literaturaj verkoj estis unuafoje enkondukita de poetoj de *Stil Novo*, kaj poste disvolvigitaj de Francesco Petrarca. 

Poezio el tiu skolo estas ankaŭ markita de adorado al la homa formo, aligante vivajn priskribojn de ina beleco kaj ofte komparante la deziratan virinon al kreaĵo el la paradizo. La virino estas priskribita kiel 'anĝelo' aŭ kiel 'ponto al Dio'. Pli ol esti materiala en naturo, la 'Amo' de la *Dolce Stil Novo* estas speco de 'Dia Amo'.

La du ĉefaj konceptoj (enrigardo kaj amo) estas tiele kunportitaj dum la poeto eniras en sian internan mondon por esprimi siajn plej internajn sentojn kiuj estas kaŭzitaj de troa dia ina beleco.

Aliaj anoj
----------

* Lapo Gianni

Eksteraj ligiloj
----------------

* Poeziaĵoj de Guido Cavalcanti (IT kaj ANG)
**Dolenci**, hungare **Dolány** aŭ pli longe *Nagydolány* estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco **Prekmurje**, en statistika regiono **Pomurska**, en Občina Šalovci‎. La historia hungara nomo estis **Dolinc**.

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 8  km²
* Alto super marnivelo: 302 m
* Loĝantaro: 200
* Poŝtkodo: 9204
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso:

Situo
-----

La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ la hungara landolimo (kontraŭe troviĝas Szalafő), laŭ traira flankovojo.

Historio
--------

Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Depost 2007 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas senĝene trairebla.

Famuloj
-------

En la iama Dolinc mortis hungaria slovena pastro Ferenc Sbüll.
**Pál Gergely** [gergej], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj plennome **Gergely Béla Pál** estis hungara dirigento, ĵurnalisto, tradukisto.

Pál Gergely  naskiĝis la 10-an de junio 1921 en Budapeŝto, li mortis la 25-an de majo 1993.

Biografio
---------

Pál Gergely maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. La 2-a mondmilito rompis la lernadon. En 1946 li apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto) kelkajn monatojn, poste li studis en Parizo. Lia majstrino estis Nadia Boulanger. En 1948 li rearanĝis la poŝtistan simfonian orkestron kun 80 anoj, kies dirigento li estis. Ekde 1952 li dirigentis en la armea orkestro kaj muzika gvidanto de la Teatro de Hungara Armeo. En tiuj jaroj li finis la studojn en la Altlernejo, liaj plej gavaj instruistoj estis Jenő Ádám kaj Zoltán Kodály, dume multe helpis ankaŭ János Ferencsik. En la jaroj de 1959 kaj 1960 li estis estro de hungara instituto en Parizo, poste en Budapeŝto li ricevis diversajn muzikajn postenojn, sed li ne havis eblecon dirigenti. Ekde 1964 li estis ĵurnalisto pri muziko en revuoj, krome li tradukis resume 17 librojn. Li ricevis 4 ŝtatajn premiojn.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 645227
 |
**Pál Greguss** [greguŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Greguss Pál** estis hungara botanikisto, profesoro. Lia filo estis Pál Greguss (fizikisto).

Pál Greguss  naskiĝis la 31-an de decembro 1889 en Hungara reĝlando en Tornya (nuntempa Turnu en Rumanio). Li mortis la 23-an de marto 1984 en Szeged.

Biografio
---------

Pál Greguss akiris pedagogian diplometon en 1910 en Arad, post 3 jaroj plian diplometon en Budapeŝto, fine li plulernis en Reĝa Scienca Universitato de Budapeŝto. Li interrompis la lernadon pro soldatiĝo dum la 1-a mondmilito, poste li doktoriĝis en la universitato en 1919. Post siaj studoj li instruis en pedagogia altlernejo. En 1926 li studvojaĝis al Jena, en la sekva jaro li estis nomumita privata profesoro. En 1928 li instruis kiel katedrestro en pedagogia altlernejo en Szeged, en 1940 li iĝis katedrestro en Universitato Horthy Miklós, samtempe li gvidis la universitatan botanikan ĝardenon en Szeged. En la lernojaro 1946 li estis dekano, en la lernojaro 1957 li estis rektoro. En 1952 li kandidatiĝis, en 1956 li doktoriĝis. Ekde la 1950-aj jaroj li ofte studvojaĝis eĉ al nesocialismaj landoj. En 1965 li pensiuliĝis. Li ricevis premion Kossuth en 1958, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn, memormedalojn.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *A növények csodálatos élete* (Mirinda vivo de la kreskaĵoj), (1932) - kun antaŭparolo de Ferenc Móra
* *A közép-európai fák és cserjék meghatározása szövettani alapon* (1943)
* *Xylotomischer Bestimmungsschlüssel der Pinus Arten* (1950)
* *Fossil gymnosperm woods in Hungary from the Permian to the Pliocene* (1967)
* *Életem : az asztalosműhelytől az egyetemi katedráig* (1979) - membiografia verko
* *Phylogenetic importance of the zylotomy and geographical distribution of homoxylic Drimys winteri and Drimys colorata* (1982)

Fontoj
------

* hungare
* hungare
* hungarlingva biografio kun foto

* Kategorio Pál Greguss (botanikisto) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 540247
* GND: 139697705
* LCCN: n50035243
* VIAF: 54542130
* ISNI: 0000 0001 1645 9236
* NKC: mzk2013784101
 |
**Pál Frenák,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Frenák Pál** estas hungara baletisto, koreografo, dancisto.

Pál Frenák naskiĝis la 4-an de majo 1957 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Pál Frenák frekventis la bazlernejon en internulejo province, poste li eklaboris en hotelo en sia naskiĝurbo. En 1976 li komencis lerni dancon en privata lernejo de Endre Jeszenszky. Li atingis la unuan lokon en hungara diskokonkurso, poste li gajnis premion en la monda konkurso en Londono. En 1982 li translokiĝis al Parizo, kie li dancis en en:Le\_Lido kaj Moulin Rouge, krome li lernis baletajn teknikojn de Merce\_Cunningham kaj en:José\_Limón. En 1989 li fondis dancgrupon en Francio, poste li pligrandigis ĝin kun hungaroj. La nomo de la grupo estis *Compagnie Pal Frenak*. En 1990 li revenis al Hungario por instrui nuntempan dancon, sed li daŭre konservis sian laboron en Francio, kie li instruis dancarton en pluraj lernejoj. En 1998 lia koreografaĵo estis la unua en Japanio. Li ricevis premiojn ekde 1998, en 2021 premion Kossuth.

Elektitaj koreografiaĵoj
------------------------

* *Titkos lelkek* (1991)
* *Vadócok – Sauvageries* (1998)
* *Instinct* (2007)
* Béla Bartók: *Fából faragott királyfi* (2017)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* 
*

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 718590
* GND: 111268123X
* VIAF: 170453409
* ISNI: 0000 0001 1924 066X
* BNF: 15959321d
 |
**Pál Greguss** [greguŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Greguss Pál** estis hungara fizikisto, profesoro, biofizikisto, inventisto, instruisto. Lia patro estis Pál Greguss (botanikisto).

Pál Greguss  naskiĝis la 9-an de junio 1921 en Budapeŝto. Li mortis la 26-an de februaro 2003 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Pál Greguss lernis en Teknikuniversitato József, poste en Sciencuniversitato Horthy Miklós, kie li akiris kemian diplomon en 1943, en la sekva jaro pedagogian diplomon. En 1944 li edziĝis, post jaroj li havis 4 gefilojn. En la sama jaro li havis inĝenieran postenon en minejo de Tatabánya, inter 1946–1949 li instruis en gimnazio en la sama urbo. En 1949 li ekinstruis en Universitato de Budapeŝto, samtempe li esploris en la universitata instituto. Inter 1956-1966 li estis laboratoriestro, poste li instruis en Barato, Novjorko kaj Darmstadt. Ekde 1976 li laboris en diversaj laboratorioj, institutoj. En 1980 li estis nomumita titulara profesoro en la Teknikuniversitato. En 1990 li pensiuliĝis, tamen poste li estis ĝismorte konsilisto de institutoj.

Li partoprenis en kreado de veturilo por Marso, li kreis la unuan ultrasonan hologramon, globpanoraman lenson. Li havis 20 patentojn, li ricevis ne nur hungarajn en premiojn.

Elektitaj publikaĵoj
--------------------

* *Ultra- és szuperhangok a kémiában* (1951)
* *Elektroakusztikus berendezés tehervonatok kerekeinek ellenőrzésére. – Az ultrahang-kutatás és a vasút. – A hőnfutás indikálásának új módszeréről.* (1959)
* *The Effect of Ultrasonic Irradiation on Electroluminescent Panels* (1960)
* *Non-electromagnetic Holography and Its Impact on Bio-medical Research and Clinical Practice* (1972)
* *Lézerspecifikus biostimuláció: valóság vagy placebó-hatás?* (1984)
* *A holográfia hajnala és horizontja* (1998)
* *Hajtogatott sugármenetű optika mesterséges hold meghatározásához és egyidejűleg a földfelszín fényképzéséhez* (2003)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2015-11-21 per la retarkivo Wayback Machine
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 540249
* GND: 116052131X
* LCCN: n80162502
* VIAF: 91611250
* ISNI: 0000 0001 0785 8403
* SUDOC: 244207186
 |
Jacques-Louis David: *Leonido ĉe Termopilo* (1814)
**Heroa nudeco** aŭ **ideala nudeco** estas koncepto de klasikaj studoj por priskribi la nerealisman uzon de nudeco en klasika skulptaĵo por montri figurojn, kiuj eble estas herooj, diaĵoj aŭ duondiaj estaĵoj. Ĉi tiu konvencio komenciĝis en Arkaika kaj Klasika Grekio kaj daŭris en helenisma kaj romia skulptarto. La ekzisto aŭ loko de la naskiĝo estas la temo de scienca debato.

En antikvaj grekaj artoj, militistoj sur reliefoj kaj pentritaj vazoj ofte estis montritaj kiel nudaj en batalo, kio ne estis fakte la greka kutimo, kaj en aliaj kuntekstoj. Idealigitaj junuloj (sed ne virinoj) estis ĉizitaj kiel kurosaj figuroj, kaj kleraj bildoj en la temploj de kelkaj viraj diaĵoj estis nudaj. Poste, portretaj statuoj de riĉuloj, inkluzive de romiaj imperiaj familioj, ricevis idealigitajn nudajn korpojn; nun tio inkluzivis virinojn. La korpoj ĉiam estis junaj kaj atletaj; malnovaj korpoj neniam estas vidataj. Plinio la maljuna notis la enkondukon de la greka stilo al Romo.

La pentraĵo de Agnolo Bronzino *Portreto de Andrea Doria kiel Neptuno* (ĉ. 1530) estis rara Renesanca ekzemplo, sed la konvencio, identigita de la teoriisto de Novklasikismo, Johann Joachim Winckelmann, estis foje revivigita en novklasika arto. La statuo de Antonio Canova de Napoleono kiel Marso la Paciganto estas ekzemplo.

* Kategorio Heroa nudeco en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Koordinatoj: 49° 44′ 14″ N 17° 29′ 10″ O﻿ / ﻿49.73722 °N, 17.48611 °O﻿ / 49.73722; 17.48611 (mapo)

**Heroltovice** (germane *Herlsdorf*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Město Libavá. Ĝi estis komune kun Město Libavá al la 1-a de januaro 2016 elmembrigita el armea spaco Libavá en distrikto Olomouc. Ĝi situas malantaŭ la nordokcidenta rando de la armea spaco. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/444. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 17 adresoj. En la jaro 2021 ĉi tie daŭre vivis 88 loĝantoj.

Heroltovice situas en katastra teritorio **Město Libavá** kun areo 29,153301 km².

Historio
--------

Heroltovice estis devene memstara municipo. La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1456. Ĝi estis fondita kiel minista domaro, apartenanta al Ĉefdiocezo de Olomouc. Situadis ĉi tie kapelo de sankta Isidoro. Nur en la jaro 1802 estis konstruita konstruaĵo de lernejo. Laŭ popolnombrado el la jaro 1930 la municipo havis 43 domojn kaj 250 loĝantojn, sed en la jaro 1939 ĝi havis je 22 pli malmulte. Post la dua mondmilito okazis forŝovo de ĉi tiea germana loĝantaro, anstataŭ kiuj venis loĝantaro el aliaj partoj de tiama Ĉeĥoslovakio. Sekve la municipo kun la tuta sia katastro kun areo 631,52 ha enmebrigita en nove establitan armean spacon Libavá kaj kiel unu el malmultaj enmebrigitaj vilaĝoj supervivis la gisnunajn tagojn, eĉ kiam konserviĝis en ĝi nur kelke da devenaj domoj. Anstataŭ la detruitaj domoj ĉi tie estiĝis loĝdomoj.

Loĝantaro
---------

Evoluo de nombro de loĝantojLa datoj devenas el datumbazo de Vikidatumoj  

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1869 | 539 |
| 1880 | 549 |
| 1890 | 536 |
| 1900 | 564 |
| 1910 | 524 |
| 1921 | 525 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 1930 | 510 |
| 1950 | 0 |
| 1961 | 0 |
| 1970 | 0 |
| 1980 | 151 |
| 1991 | 142 |

| Jaro | Loĝantoj |
| --- | --- |
| 2001 | 126 |
| 2011 | 108 |
| 2021 | 88 |

Pluaj fotoj
-----------

* HeroltoviceHeroltovice
* HeroltoviceHeroltovice

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rPartoj de municipo Město Libavá (2) |
| --- |
| Heroltovice ~ Město Libavá |

 |
La **Kalvinana preĝejo** estas sakrala historia monumento en urbo Körmend (Hungario).

Historio
--------

La unua mencio pri kalvinanoj en Körmend okazis en la 1550-aj jaroj. Baldaŭ eĉ la loka grafo prenis la kalvinismon. La glora epoko daŭris ĝis 1634, tiam la aktuala grafo katolikiĝis pro premo de Habsburgoj. Kontraŭreformacio sekvis, la restintaj kalvinanoj havis diservojn en Felsőőr. Pro leĝo artikola alvenis permeso konstrui kalvinanan kirkon, kiu estis konstruita inter 1784 kaj 1788. Tamen la baroka turo estis konstruita en 1825. Spite la kutimojn interne freskoj estis pentritaj en 1948 fare de Jenő Haranghy.

Konstruaĵo
----------

La kirko situas en korto inter kreskaĵoj. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo altiĝas kun bulba turpinto. La enirejo troviĝas ĉe piedo de la turo. Interne la galerio estas U-forma, sed tre malgranda. En la meza parto sonas la orgeno.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* 
* 


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **Kalvinana preĝejo** estas religia monumento historia en vilaĝo Litér (Hungario).

Historio
--------

La tiam katolika kirko estis konstruita en la 13-a jarcento. En 1961 arkeologoj trovis la pordon, kiu estas jam la dua pordo de la konstruaĵo el la malfrua 13-a jarcento. La trovita enirejo estas la unua hungara varianto de Chartres-tipaj enirejoj. Dum erao de turkoj la preĝejo ruiniĝis (laŭ priskribo en 1582), ekde la 18-a jarcento jam la kalvinanoj profitis ĝin. En 1784 la kirko barokiĝis, la turo estis konstruita post jardeko. En 1898 renovigaj laboroj okazis, la pentrita kasona plafono estis forigita. La menciita pordo estis renovigita en 1969, ekde tiam kelkaj romanikaj motivoj estas videblaj.

Konstruaĵo
----------

La konstruaĵo situas sola laŭ stratangulo. La kvadrata turo reliefas en mezo de la fasado. La absido estas kvarangula. La interna spaco estas simpla laŭ la kalvinisma rito. 2 galerioj estas videblaj, unu por la orgeno.

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun bildo Arkivigite je 2017-04-05 per la retarkivo Wayback Machine
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
La **kalvinana preĝejo** estas sakrala historia monumento (deklarita en 2003) en urbo Nagyatád (Hungario).

Historio
--------

En Nagyatád la kalvinana grupo fondiĝis en 1920, pli frue ili apartenis al Ötvöskónyi. Ili decidis konstrui propran preĝejon en 1933, sed ĝi estis konstruita nur en la jaroj 1939 kaj 1940. La grupo estis levita paroĥo en 1944. La dua mondmilito kaŭzis domaĝojn, plen rekonstruo okazis en 1946. La kirko estis renovigita parte inter 1999 kaj 2003, poste plene en 2011, tamen kelkaj laboroj okazis en 2016.

Konstruaĵo
----------

La preĝejo situas sola parte en korto kune kun la paroĥejo. La fasado estas malsimetria, ĉar dekstre la kvadrata turo altiĝas kun piramida turpinto. La turo havas enirejon, sed ne ĉe la fasada flanko. La fasado havas 3 mallarĝajn fenestrojn ĉe la teretaĝo, pli frue granda rondfenestro estas videbla. En fino de la navo la paroĥejo daŭriĝas, sed la navo kaj la paroĥejo formas L-majusklon. La navo havas ekstere apogpilierojn. Interne la muroj estas blankaj laŭ la kutimoj.

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

* hungare

Fontoj
------

* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Metro** (indonezie *Kota Metro*) estas universitata urbego en Indonezio, en la insulo Sumatro, en provinco Lampungo. La loknomo devenas el la nederlanda vorto "Meterm," kiu signifas *centro.* Tiu signifas la mezon inter centra kaj orienta Lampungo, eĉ la mezon (centron) de la provinco. Fakte estas limŝtono en la formo de turo nomata Turo Meterm en placo. 

Fontano en Metro

Geografio
---------

Metro situas en interno de suda parto de la insulo sur ebenaĵo. Provinca ĉefurbo Bandar Lampung troviĝas 36, tutlanda ĉefurbo Ĝakarto 206, Palembang 244, Bandungo 324, Semarang 603, Jogjakarto 634, Batam 708, Padango 718, Pekanbaru 759, Surabajo 856, Medano 1216, Makassar 1564, Banda Aceh 1624 kilometrojn (aere) .

Strukturo
---------

La urbo estis konstruita laŭ la nederlanda planada sistemo. Ĝia ekonomia kaj politika centro estas en la centro, en la ĉirkaŭaĵo de la urba parko. Ĉiuj kvin provincaj kaj landaj vojoj, kiuj kuras al Metro, renkontiĝas ĉi tie. La norda urboparto estas loĝkvartalo, la okcidenta estas uzata por komerco, la suda por agrikulturo, fine suda kaj orienta partoj por edukaj kaj aliaj publikaj instalaĵoj. 

Moskeo en Metro

Historio
--------

Antaŭ 1936 tiu loko havis la nomon *Trimurjo*, malofte loĝata kun dencaj arbaroj. Ĝi estis izolita de la indiĝenaj homoj. Tamen en 1936 la kolonia registaro sendis migrantojn el Javo por koloniigi la areon, kiu helpis trankviligi troloĝatecon de Javo, samtempe mildigi la influon de indoneziaj sendependistoj. En 1937 la loknomo de la areo estis ŝanĝita de Trimurjo al Metro kun statuso distrikto. Oni konstruis ankaŭ pli da vojoj, same kiel klinikon, policejon kaj administrajn oficejojn. Antaŭ 1941 moskeo, poŝtejo, granda merkato kaj gastejo estis konstruitaj, elektro, telefonaj linioj kaj irigaciaj kanaloj estis instalitaj. Post la japana invado en 1942 ĉiuj nederlandaj personoj estis evakuitaj aŭ kaptitaj. La ceteraj homoj estis trudlaboristoj, ili konstruis bunkrojn kaj aliajn strategiajn havaĵojn. La revenintaj nederlandanoj jam batale povis reokupi la urbon de la indoneziaj patriotoj. En 1976 Metro iĝis ĉefurbo de la nove formita Centra Lampung. En 1986 la urba statuso estis levita al administra urbo, aŭtonomia urbo en 1999.

Ekonomio
--------

La plej granda kontribuanto al la urba ekonomio estas la serva sektoro (23%), komerco (20%) kaj agrikulturo (ĉefe rizoj 17%).

Trafiko
-------

Al Metro kuras 5 vojoj, inter ili la plej grava el Bandar Lampung. En tiu direkto ankaŭ flughaveno situas.

Lerneja enirejo en Metro

Eduko
-----

En Metro universitato aŭ fakultato, ankaŭ instituto, akademioj, kolegioj funkcias, kiel la plej altaj edukejoj en la urbego.

Klimato
-------

La klimato de Metro estas klasifikita kiel ekvatora klimato. En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare inter 2200-2900 mm. La averaĝa jara temperaturo estas inter 26-28 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.

Vidindaĵoj
----------

* moskeoj

Fontoj
------

* WikiTrans