recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Wanna One** (hangule: 워너원) estis sudkorea knabobando formita fare de CJ E&M tra la dua sezono de *Produce 101*. La grupo estis kunmetita de dek unu membroj: Kang Daniel, Park Ji-hoon, Lee Dae-hwi, Kim Jae-hwan, Ong Seong-wu, Park Woo-jin, Lai Kuan-lin, Yoon Ji-sung, Hwang Min-hyun, Bae Jin-young kaj Ha Sung-woon. La grupo debutis la 7-an de aŭgusto 2017, sub Swing Entertainment kaj CJ E&M. Ilia kontrakto finiĝis la 31-an de decembro 2018, sed ilia fina agado kiel grupo estis ilia lasta koncerto la 24-27-an de januaro 2019.

Wanna One estis formita tra la "supervivo-" konkuradserio *Produce 101* (sezono 2), kiu aerumis sur Mnet de aprilo 7 ĝis la 16-an de junio 2017. El komencaj 101 praktikantoj reprezentantaj diversajn agentejojn, la finaj 11 estis elektitaj per spektantvoĉdonado kaj anoncita per viva televidelsendo.

Membroj:
--------

* Yoon Ji-sung (윤지성)
* Ha Sung-woon (하성운)
* Hwang Min-hyun (황민현)
* Ong Seong-wu (옹성우)
* Kim Jae-hwan (김재환)
* Kang Daniel (강다니엘)
* Park Ji-hoon (박지훈)
* Park Woo-jin (박우진)
* Bae Jin-young (배진영)
* Lee Dae-hwi (이대휘)
* Lai Kuan-lin (라이관린)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 829675
* MBA: 08306695-0943-4f91-be93-a39ce7a7804f
 |
***Morgantino*** (itale:***Morgantina***) estas antikva sicilia kaj greka urbo, arkeologia loko en la teritorio de Aidone, itala municipo en la provinco Enno en Sicilio.

La urbo estis malkovrita en la aŭtuno de 1955 de la arkeologia misio de la Universitato Princeton (Usono). La elfosadoj efektivigitaj ĝis nun permesas sekvi la evoluon de la kompromiso dum periodo de ĉirkaŭ jarmilo, de antaŭhistorio ĝis romia epoko. La plej facile vizitata areo konservas restaĵojn de la duono de la 5-a ĝis la fino de la 1-a jarcento a.K. la plej bonega periodo de la urbo.

Ruinoj de Morgantino.
El ĉi tiu ejo venas gravaj arkeologiaj eltrovoj kiel la Diino de Morgantino (foje erare nomata "Venere"), nuntempe konservita en la Arkeologia Muzeo de Aidone, kiu alvenis la 17-an de marto 2011 post la disputo inter Italio kaj Usono kie ĝi estis eksponita ĉe la Muzeo J. Paul Getty en Malibu, kaj la Trezoro de Morgantino, kiu ankaŭ revenis.

* Morgantino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Morgantino en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Warcry estas asturia grupo de metalroka muziko, fondita en 2001 kiam la kantisto Victor García kaj la drumisto Alberto Ardines estis forpelitaj de la metalroka grupo Avalanch. Pablo García kaj Fernando Mon aperis nure kiel invitaj gitaroj en la unua albumo, sed ili fariĝis oficialaj membroj ĉe 2002 kune kun la basgitaristo Álvaro Jardón kaj la pianisto Manuel Ramil. Jardón forlasis la grupon finale de 2003, anstataŭata de Roberto García 3 monatojn poste. Ĉe aŭtuno de 2007 Ardines kaj Mon estis anstataŭataj de Rafael Yugeros kaj José Rubio, respektive. Manuel Ramil estis forpelita je la komenco de 2008 kaj poste ĉe februaro de 2009 José Rubio forlasis la grupo pro privataj interesoj. De tiam Pablo García estas la sola gitaristo de la grupo. Santi Novoa kunlaboris kiel invitata pianisto en la eldonado de la albumo *Revolución* en 2008 kaj poste iĝis oficiala membro dum la eldonado de *Alfa* en 2011.

Unue, la kanzonaj tekstoj estis pri epopeo kaj fantaziaj aferoj. Ĵuse la kanzonaj tekstoj parolas pri sociaj kaj propraj spertoj. La muzika maniero ankaŭ ŝangis al rapidaj tempoj kaj Metalroko/Progresiva metalroko maniero. Nuntempe Warcry havas 7 studiajn albumojn kaj unu vive albumon kiu gajnis oran atestilon en Hispanio.

Nuntempaj membroj
-----------------

* Víctor García
* Pablo García
* Roberto García
* Rafael Yugueros
* Santi Novoa

Antaŭaj membroj
---------------

* Manuel Ramil
* Alberto Ardines
* Fernando Mon
* Álvaro Jardón
* José Rubio

Diskaro
-------

### Studio-albumoj

* 2002: *WarCry*
* 2002: *El Sello de los Tiempos*
* 2004: *Alea Jacta Est*
* 2005: *¿Dónde está la luz?*
* 2006: *La Quinta Esencia*
* 2008: *Revolución*
* 2011: *Alfa*

### Vive muzikalbumoj

* 2006: *Directo a la Luz*
* 2012: *Omega*

### Demoj

* 1997: *Demon 97*
La **Naturrezervejo Charles Darwin** (angle *Charles Darwin Reserve*) estas 686 km² naturrezervejo en Okcidenta Aŭstralio. Iam Whitewells Station, ĝi estas je 90 km el Wubin kaj je 355 km norde de Perto. Ĝi kuŝas ene de la Sudokcidenta Botanika Provinco ĉe la norda bordo de Wheatbelt, kaj estas posedo kaj administraĵo de *Bush Heritage Australia* (BHA), kiun aĉetis kaj renomigis ĝin en 2003. La aĉeto de la rezervejo estis parte financata de Chris Darwin, nome descendanto de Charles Darwin.

Natura valoro
-------------

En la rezervejo estas duonarida mediteranea klimato kun jara averaĝo, ĉefe vintra, de pluvokvanto de 282 mm. Estas ankaŭ diversaj specioj de eŭkaliptoj, aliaj tipoj de arbaro, same kiel arbustaro, makiso kaj sablecaj ebenaĵoj. Birdoj registritaj en la rezervejo estas la Ocela nestamasulo, la Aŭstralia otido, la Miĉela kakatuo, la Migrofalko, kaj aliaj. Mamuloj estas Ekidnoj, valaruoj kaj la Ruĝa kanguruo.

### Grava Birda Areo

La gravo de la rezervejo por la konservado de la Ocela nestamasulo estas unu tialo por la elekto kiel GBA; la foto estas el la Yongergnow Malleefowl Centre ĉe Ongerup, OkA.
Tiu rezervejo, kun la najbara Naturrezervejo Monto Gibson, formas parton de la Grava Birda Areo (GBA) nome Monto Gibson kaj Charles Darwin de 2335 km2, tiele identigita de BirdLife International ĉefe ĉar ĝi eltenas populaciojn de Ocela nestamasulo kaj de Fosada kakatuo, same kiel de kelkaj aliaj specioj limigitaj al ĉu aridaj aŭ maliaj biomoj.

Referencoj
----------

1. 1 2  BHA: Charles Darwin Reserve
2. ↑   IBA: Mount Gibson and Charles Darwin. *Birdata*. Birds Australia. Alirita 2011-08-21.

  Arkivita kopio. Arkivita el la originalo je 2011-07-06. Alirita 2013-12-30.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Bush Heritage Australia, retloko por la rezervejo Charles Darwin

29° 34′ 55″ Sudo 116° 57′ 50″ Oriento﻿ / ﻿29.582 °S, 116.964 °O﻿ / -29.582; 116.964 (mapo)
Občina Dobrova-Polhov Gradec
**Občina Dobrova-Polhov Gradec** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Osrednjeslovenska. La municipo enhavas 33 komunumojn kaj ĝia areo estas 117,5 km². Komence de 2014 tie loĝis 7485 homoj. La administra centro estas la vilaĝoj de Dobrova kaj Polhov Gradec.

Loko, priskribo
---------------

Občina kuŝas proksimume 10 km okcidente de la centro de Ljubljana. Ĝi situas en Polhovgrad Montaro. Tra ĝi fluas de okcidento al oriento Gradaščica rivereto. Faru ĝin ĉe la orienta rando de la teritorio fluas dekstra de la rivero Horjulščica.
Alteco de la municipo estas proksimume 300 metroj en la oriento ĝis preskaŭ 1020 m en la nordokcidento.

Apudaj municipoj estas: Občina Škofja Loka kaj Občina Medvode en la nordo, Urba municipo Ljubljana en la oriento, Občina Brezovica, Občina Log-Dragomer, Občina Horjul kaj Občina Vrhnika en la sudo, Občina Gorenja vas-Poljane en la okcidento.


Ĉirkaŭ **Občina Dobrova-Polhov Gradec**|  | Občina Škofja Loka, Občina Medvode |  |
| Občina Gorenja vas-Poljane | Občina Dobrova-Polhov Gradec | Urba municipo Ljubljana |
|  | Občina Brezovica, Občina Log-Dragomer, Občina Horjul, Občina Vrhnika |  |

Vilaĝo en la komunumo
---------------------

La municipo konsistas el 33 vilaĝoj:

Babna Gora, Belica, Brezje pri Dobrovi, Briše pri Polhovem Gradcu, Butajnova, Črni Vrh, **Dobrova**, Dolenja vas pri Polhovem Gradcu, Draževnik, Dvor pri Polhovem Gradcu, Gabrje, Hrastenice, Hruševo, Komanija, Log pri Polhovem Gradcu, Osredek pri Dobrovi, Planina nad Horjulom, Podreber, Podsmreka, **Polhov Gradec**, Praproče, Pristava pri Polhovem Gradcu, Razori, Rovt, Selo nad Polhovim Gradcem, Setnica, Setnik, Smolnik, Srednja vas pri Polhovem Gradcu, Srednji Vrh, Šentjošt nad Horjulom, Stranska vas, Šujica.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Dobrova-Polhov Gradec en la slovena Vikipedio.*
**Občina Škocjan** estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Sudorienta Slovena‎. La municipo enhavas 39
komunumojn kaj ĝia areo estas 60,4 km². Komence de 2014 tie loĝis 3221 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Škocjan.

Občina Škocjan

Loko, priskribo
---------------

Občina situas ĉe la orienta rando de la Regiono Sudorienta Slovena. La suda rando estas formita de la rivero Krka. Estas alteco de ĉirkaŭ 150 m super marnivelo. Al la nordo ĝi malrapide pliiĝas ĝis nur 495 m.
La aŭtovojo Al2 / E70 kuras tra la sudorienta parto de la municipo. Ĝi ligas Ljubljana kun Zagreb.

Apudaj municipoj estas: Občina Sevnica en la nordo kaj nordoriento, Občina Krško en la oriento, Občina Šentjernej en la sudo kaj Občina Šmarješke Toplice en la okcidento.


Ĉirkaŭ **Občina Škocjan**|  | Občina Sevnica | Občina Sevnica |
| Občina Šmarješke Toplice | Občina Škocjan | Občina Krško |
|  | Občina Šentjernej |  |

Komunumoj
---------

La municipo konsistas el 39 vilaĝoj:
Bučka, Čučja Mlaka, Dobrava pri Škocjanu, Dobruška vas, Dolenje Dole, Dolenje Radulje, Dolnja Stara vas, Dule, Gabrnik, Gorenje Dole, Gorenje Radulje, Goriška Gora, Goriška vas pri Škocjanu, Gornja Stara vas, Grmovlje, Hrastulje, Hudenje, Jarčji Vrh, Jelendol, Jerman Vrh, Klenovik, Mačkovec pri Škocjanu, Male Poljane, Močvirje, Osrečje, Ruhna vas, Segonje, Stara Bučka, Stopno, Stranje pri Škocjanu, **Škocjan**, Štrit, Tomažja vas, Velike Poljane, Zaboršt, Zagrad, Zalog pri Škocjanu, Zavinek, Zloganje.

Referencoj
----------

*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Občina Škocjan en la slovena Vikipedio.* 

Statistikoj:
*Okcidenta Mediteraneo* en germana mapo de 1906 (*Justhus Perthes See Atlas: Westliches Mittelmeer*). Ĝi inkludas mapojn de la havenoj de Ĝibraltaro, Malago, Barcelono, Napolo kaj Palermo.
**Okcidenta Mediteraneo** estas geografia koncepto kun historiaj kaj geopolitikaj nuancoj. Ĝi referencas al la okcidenta duono de la Mediteraneo, same kiel al la okcidenta duono de la Mediteranea baseno. La dividejo kun la Orienta Mediteraneo estas la areo de la markoloj kiuj separas la sudan Eŭropon je la nivelo de la Itala duoninsulo, la insuloj Sicilio kaj Malto disde Nordafriko je la nivelo Tunizio.

Apartenas al tiu regiono la ceteraj insuloj kaj insularoj de la Okcidenta Mediteraneo (nome la plej grandaj Korsiko kaj Sardio, kaj granda nombro de pli malgrandaj insuloj -Tabarca, Elba-, pli grandaj insuloj -Balearoj- kaj malgrandaj -Insuloj Kolumbretoj, Liparaj insuloj-); kaj ampleksaj kontinentaj de la sudokcidento de Eŭropo (nome la Iberia duoninsulo -la mediteranea baseno de Hispanio, kaj por difinitaj precizaj aferoj kutime oni inkludas ankaŭ Portugalion spite la fakton ke tiu lando ne havas mediteranean marbordon, pro homogenaj klimataj, fizikaj kaj historiaj karakteroj; fakte same kiel okazas ankaŭ pri la plej parto de Hispanio, kiu estas de deklivaroj al la Atlantiko-, Suda Francio kaj Italio) kaj nordokcidento de Afriko (nome Maroko, Alĝero -speciale ties marborda parto- kaj Tunizio).

La maroj en kiuj kutime oni subdividas Mediteraneon (kun tre variaj kriterioj) estas, inter aliaj nomoj, la Alborana Maro, la golfo de Valencio, la Baleara Maro, la golfo de Leono, la Ligura maro, la maro de Sardio kaj la Tirena maro. Aliaj geografiaj elstaraj elementoj estas la "Mar Menor", la "albufera" (laguno) de Valencio, la delto de Ebro, la marĉo de Kamargo, la Golfo de Ĝenovo, la Golfo de Napolo, ktp. Kontraste al malabundo de permanentaj riveroj en la afrika okcidenta marbordo (Medjerda, Muluja), elstaras tiuj de la eŭropa marbordo (hispana -Segura, Turia, Júcar, Ebro, Llobregat, Ter-, franca -Aude, Rodano- kaj itala -Arno, Tibero-).

La Mediteranea klimato (varma-modera, kun sekego de kelkaj monatoj en somero) estas karaktero de la tuta regiono, kvankam en ampleksaj zonoj de la hispana sudoriento kaj de la nordo de Afriko estas jam subdezerta klimato aŭ eĉ arida klimato, ĉar en la interno de Afriko estas la dezerto Saharo, nome unu el la plej sekaj de la mondo.

Notoj
-----

Bibliografio
------------

* Gordon Childe, Vere (1997). Los orígenes de la civilización. Fondo de Cultura Economica. p. 335. ISBN 9681651456.
* Braudel, Fernand (1987). El Mediterráneo y el Mundo Mediterráneo en la época de Felipe II. Fondo de Cultura Económica. p. 954. ISBN 9681607767.

* Kategorio Okcidenta Mediteraneo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 696968
 |
**Siro Bernard Henry SPILSBURY** (16-an de majo 1877 en Leamington Hastings, Warwickshire – 17-an de decembro 1947 en Londono) estis fama brita patologo kaj fakulo pri jurmedicino.

Li partoprenis en solvo de famaj britaj krimagoj, kiel ĉe la bankuvaj murdoj, kazo de D-ro Crippen, kazo de ŝrank-kofra murdisto de Brighton, kazo Podmore kaj kazo Vera Page.

Vivo
----

Spilsbury studis en la Magdalen College en Oksfordo kaj en St Mary's Hospital en Londono kaj specialiĝis je - tiam nova -scienco de jurmedicino. Spilsbury iĝis landkonat pro kazo de D-ro Crippen en 1910, en kies juĝproceso li aperis kiel juĝisto.

Spilsbury efektivigis dum sia agado ĉ. milon da nekropsioj, ne nur je murdviktimoj, sed ankaŭ ĉe ekzekutitoj. En Skotlando, li agadis ankaŭ kiel juĝisto por la defenda flanko, ĉar tio ne eblis en Anglio kaj Kimrio pro lia ofico kiel polica patologo.

Spilsbury ricevis en 1923 noblan titolon. Li iĝis honora patologo de la brita interna ministerio, instruis jurmedicinon ĉe *University College Hospital* de *London School of Medicine for Women* kaj ĉe *St Thomas's Hospital*. Li estis membro de la *Reĝa Societo de Medicino*.

Pro depresio pro perdo de familianoj, li mortigis sin en 1947 per gaso.

Literaturo
----------

* Douglas Browne and E. V. Tullett – *Bernard Spilsbury: His Life and Cases* (1951), ISBN 0-88029-307-1
* Colin Evans – *The Father of Forensics: The Groundbreaking Cases of Sir Bernard Spilsbury, and the Beginnings of Modern CSI*, Berkley Publishing Group, 2006, ISBN 0-425-21007-3
* J.H.H. Gaute and Robin Odell – *The New Murderer's Who's Who*, 1996, Harrap Books, London, ISBN 1-55882-093-0

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Bernard Spilsbury en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Brighton suitcase murders (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 250235
* GND: 13942590X
* LCCN: n85252109
* VIAF: 77764134
* ISNI: 0000 0000 7149 2242
* NKC: nlk20000087578
 |
**Warth-Weiningen** komunumo en la distrikto Frauenfeld de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1 174 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro modeste kreskis al 1 200 ĝis la 31-a de decembro 2009.

Geografio
---------

Panoramo de Tur- kaj Murgvalo, Warth-Weiningen videblas en mezo de la maldekstra bildduonoWarth-Weiningen situas en la Turvalo vidalvide de la alfluo de Murg al la rivero Turo. Kun la kantona ĉefurbo Frauenfeld la komunumo estas ligita per ponto trans Turo. Sur la teritorio de la komunumo situas la fama Kartuziejo Ittingen, iama Monaĥejo de la kartuzianoj.

Al la komunumo apartenas la municipoj kaj setlejoj Warth, Weiningen, Geissel, Nergeten kaj Weckingen.

Trafiko
-------

Pere de la publika trafiko Warth-Weiningen atingeblas per la poŝtaŭtolinio de Frauenfeld al Eschenz. La komunumo havas apud Frauenfeld ankaŭ facilan aliron al la nacia aŭtoŝoseo A7.

Historio
--------

La unuas dokumenta mencio de Weiningen datiĝas el la jaro 1219 kiel *Winingin*. La komunumo tiam troviĝis sub la malalta jurisdikcio de la Kartuziejo Ittingen, kies historio estas forte ligita kun Warth kaj Weiningen.

La hodiaŭa komunumo estiĝis la 1-an de januaro 1995 per la kunigo de la antaŭaj lokkomunumoj Warth kaj Weiningen.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Warth-Weiningen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Warth-Weiningen

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la distrikto Frauenfeld |
| --- |
| Basadingen-Schlattingen • Berlingen • Diessenhofen • Eschenz • Felben-Wellhausen • Frauenfeld • Gachnang • Herdern • Homburg • Hüttlingen • Hüttwilen • Mammern • Matzingen • Müllheim • Neunforn • Pfyn • Schlatt • Steckborn • Stettfurt • Thundorf • Uesslingen-Buch • Wagenhausen • Warth-Weiningen |  |

 |
Koordinatoj: 18° N 83° O﻿ / ﻿18 °N, 83 °O﻿ / 18; 83 (mapo)

La **Orientaj Ghatoj** estas nesekva teritorio de montaroj laŭlonge de la orienta marbordo de Barato. La Orientaj Ghatoj etendas el la ŝtato de Okcidenta Bengalo en la nordo, tra Oriso kaj Andra-Pradeŝo al Tamilnado sude pasante kelkajn partojn de Karnataka. Ili estas eroziitaj kaj trapasataj de kvar grandaj riveroj de suda Barato, nome la Godavari, la Mahanadi, la Kriŝno, kaj la Kaveri. La montararo etendas paralele al la Golfo de Bengalo. La Dekkana Altebenaĵo kuŝas okcidente de la teritorio, inter la Orientaj Ghatoj kaj la Okcidentaj Ghatoj. la marbordaj ebenaĵoj kuŝas inter la Orientaj Ghatoj kaj la Golfo de Bengalo. La Orientaj Ghatoj ne estas tiom altaj kiom la Okcidentaj Ghatoj. Same kiel okazas ĉe la Okcidentaj Ghatoj, tiuj montoteritorioj havas ankaŭ siajn lokajn nomojn, ekzemple Velikonda de Andra-Pradeŝo.

Bildaro
-------

* Montoj Javadi en Tamilnado.Montoj Javadi en Tamilnado.
* Templo Mahadeŝŭara ĉe montoj Malai Mahadeŝŭara en Karnatako.Templo Mahadeŝŭara ĉe montoj Malai Mahadeŝŭara en Karnatako.

Vidu ankaŭ
----------

* Barataj orient-altaĵaj humidaj deciduaj arbaroj
Monumento memore al la Paco de Konstanco ĉe la fontano Kaiserbrunnen de la urbo Konstanco.
La  **Paco de Konstanco** estis la traktato subskribita en la urbo Konstanco inter la imperiestro Frederiko la 1-a kaj la urboj de la Lombarda Ligo en 1183.

En la kadro de imperiaj provoj akiri efikan kontrolon de Italio, la kompleta malvenko de la imperiaj trupoj ĉe la Batalo de Legnano (1176) devigis Frederikon subskribi la Pacon de Venecio (1177), per kiu li rekonis Aleksandron la 3-a kiel laŭleĝan papon kaj konsentis pri sesjara paŭzo (1177-1183) kun la italaj urboj. La situacio solviĝis je la fino de la armistico, kiam ambaŭ partioj subskribis la Pacon de Konstanca, difinante la rilatojn inter ili.

La interkonsento rekonis al la imperiestro la superan suverenecon kaj la rajtigojn (rajtoj pri paspago, tarifoj, monero, kolektivaj punaj impostoj kaj la investo -elekto kaj maldungo de la posedantoj de publikaj postenoj) kiam ĉi tiu estis en Italio. Tiel la italaj urboj estis formale agnoskitaj vasaloj de la imperiestro.

Sed samtempe ĝi rekonis al la urboj la rajton konstrui murojn, regi sin (kaj sian ĉirkaŭaĵon) libere elekti siajn juĝistojn, formi ligon kaj konservi la kutimojn kiujn ili havis "de antikva tempo". Tiel, Barbarosa rekonis fakte la liberojn kaj privilegiojn de la italaj komunumoj

Ĉi tiu larĝa grado de toleremo, kiun la historiisto Jacques Le Goff nomas "modera Gelfismo", permesis krei en Italio situacion de ekvilibro inter la imperiaj pretendoj kaj la efektiva potenco de la urbaj komunumoj, simila al la ekvilibro inter la imperio kaj la papo. Tra la Konkordato de Worms (1122), kiu solvis la Investituran kontroverson.
**Yancy BUTLER** (2-an de julio 1970 en Novjorko kiel *Yancy Victoria Butler*) estas usona aktorino.

Yancy Butler (2008)

Biografio
---------

Butler kreskis en Greenwich (vilaĝo), lia patro Joe Butler estas muzikisto. Yancy Butler studis en la Novjorka *HB Studios* kaj en *Sarah Lawrence College*.

Butler ludis kiel infano en la hororfilmo *La murdisto malantaŭ la masko*, ŝia unua rolo kiel plenreskulo estis en 1991 en la televida serio Law & Order. Ŝi ricevis en 1992 ĉefrolon en la scienc-fikcia serio *Mann & Machine*. En la agfilmo *Malmolaj celoj* (1993) de John Woo ludis ŝi kun Jean-Claude Van Damme kaj Lance Henriksen. En la agfilmo Drop Zone (1994), ŝi ludis kun Wesley Snipes kaj Gary Busey. Ŝi havis ĉefrolon en la agfilmo *Atestino en fuĝo* (1999).

Butler ludis ĉefrolon *Sara Pezzini* en televida filmo *Witchblade* (2000) kiel en la samnoma televida serio el 2001 ĝis 2002. Por la ludo en tiu rolo, ŝi ricevis en 2002 la premion Saturn Award.

Privata vivo
------------

Post ĉeso de la serio *Witchblade*, ŝi estis plurfoje arestita pro kontraŭleĝa konsumado de drogaĉoj kaj alkoholaĵo.

Filmaro (elekto)
----------------

* 1979: *Savage Weekend*
* 1993: *Hard Target*
* 1994: *Drop Zone*
* 1995: *Let it be me*
* 1998: *The Treat*
* 1999: *The Witness Files*
* 2000: *Witchblade*
* 2006: *Bloodlines*
* 2010: *Lake Placid 3*


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 335636
* LCCN: no98130240
* VIAF: 74050917
* ISNI: 0000000059330259
* BNF: 140267413
* BNE: XX1124533
 |
Pramŝipo alvenas al Seatlo
**Washington State Ferries**, esperante **Vaŝingtonia Pramŝipa Sistemo**, estas pasaĝera kaj aŭtomobila pramŝipa servo posedata kaj funkciigata de la Vaŝingtonia Ministerio pri Transportado, ĉefe servanta por interligi komunumojn trans Puĝeta Fjordo kaj en la insularo Sanjuana. Ĝi estas la plej uzata pramŝipa sistemo en la mondo, kaj la plej granda pramŝiparo en Usono (kaj tria en la mondo) laŭ grandeco de la ŝiparo. Plejparto de la sistemo oficiale ekzistas kadre de la subŝtata ŝosea sistemo.

Historio
--------

Ĝis 1951 la pramŝipaj servoj nun apartenantaj al WSF estis privataj, ĉefe plenumataj de la firmao Black Ball Line. En 1951, striko ĉe tiu firmao fermis la servadon, kaj la subŝtato aĉetis plej multajn ekipaĵojn kaj ŝipojn de Black Ball Line, intencante funkciigi la sistemon nur ĝis la pretigo de transfjordaj pontoj. Tiuj tamen neniam realiĝis, kaj ĝis hodiaŭ la transfjorda kaj interinsula transportado restas registara funkcio.

Ŝiparo
------

En 2012 la sistemo havis 23 pramŝipojn.

Citaĵoj
-------

1. ↑  An Introduction To The Largest Ferry System In The Nation Arkivigite je 2008-04-14 per la retarkivo Wayback Machine, eld. Washington State Ferries, Customer and Community Relations, majo 2007; alirdato: 2008-04-18
2. ↑  Washington State Ferries - Our Fleet, wsdot.com, alirdato 2012.04.06

Eksteraj ligiloj
----------------

* Washington State Ferries en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Washington State Ferries en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Washington State Ferries oficiala retejo
* Evergreenfleet.com-- A History of Washington State Ferries Past and Present historio
Pestkolono en Komárno (Slovakio)
**Pestkolono** estas monumento en la formo de kolono portanta statuon de sanktulo, ofte la Sankta Triunuo. Piede de tiaj kolonoj troviĝas statuoj de aliaj sanktuloj, ekzemple Sankta Roĥo de Monpeliero, protektanto kontraŭ infektaj malsanoj.

Pestkolonoj estis starigitaj precipe en la 17-a jarcento por danki pro protekto kontraŭ la pesto, precipe en urboj de Aŭstrio-Hungario. Instigo parte estis voto de imperiestro Leopoldo la 1-a, kiu en 1679 promesis starigon de tia kolono en Vieno, se lin (kaj lian regnon) ŝparos la pesto. La kolono estis inaŭgurita en 1693.

Konataj pestkolonoj troviĝas ekzemple en Vieno, Prago, Linz, Budapeŝto, Jihlava, Karlovy Vary, Kroměříž, Český Krumlov, Letohrad, Loket, Brno, Olomouc, Komárno, Rychnov. Ili dokumentas la influon de la kristana religio en tiu tempo kaj parte la komprenon de la pesto kiel dia puno, parte la dankon pro ŝparo de la pesto.

Vidu ankaŭ
----------

* Pestokolono en Vieno

* Kategorio Pestkolono en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Wasquehal** - prononco laŭ sistemo IFA kutime wask'al, teorie tradicie wak'al, jen france, historie nederlande respektive okcidentflandre **Waskenhal** - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, *Frans-Vlaanderen* respektive *Flandre française*. Ĝi situas en la departemento *Nord* [nɔʁ], nederlande/flandre *Noorderdepartement*, en la regiono Hauts-de-France (prononco [o d(ə)ˈfʁɑ̃s], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* [nor pa d' kale'], nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). Fine de 2020 en la komunumo vivis 20 980 loĝantoj sur areo de 6,86 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 3 058 loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Lille* (france *Arrondissement Lille*, nederlande *Arrondissement Rijsel* respektive okcidentflandre *Arroundissement Rysel*), kaj al la kantono *Croix / Kruis*. 

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *wasquehaliens(es)*.

La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Vidu ankaŭ
----------

* Komunumoj de Nord
* Croix - Wasquehal (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Wasquehal en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo (france)
**Wassen** estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 447 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

La preĝejo de Wassen kun la fervojlinio
Wassen situas en la supra parto de la Reuss-Valo. La vilaĝo mem tronas alte sur roko super la orienta bordo de la rivero. La komunumo estas monde konata inter fervojistoj pro la impresaj turnotuneloj de la norda ramplo de la Gotardo-Fervojo. Kiam oni alveturas en trajno al la Gotardo-Tunelo oni une povas vidi la preĝejeton de Wassen de malsupre el la valofundo dekstraflane. Post turniĝo en la tuneloj oni pasas tra la stacidomo de Wassen kaj vidas la preĝejon samnivele sed el la alia direkto. Post alia turniĝo en tunelo oni povas vidi la preĝejon de la vilaĝo trian fojon sed nun de malsupre kaj maldekstraflanke.

Al la komunumo apartenas ankaŭ la valo *Meiental*, tra kiu pasas la alveturvojo al la Sustenpasejo kaj kie troviĝas diversaj malgrandaj vilaĝetoj kaj setlejoj, nome Dörfli (sur lateco de 1280 m s.m.), Färnigen (sur alteco de 1459 m s.m.), Husen (sur alteco de 1179 m s.m.), Meien (sur alteco de 1313 m s.m.) kaj Susten (sur alteco de 1767 m s.m.). Tra Meienvalo fluas la tiel nomita *Meienreuss*, fontrivero de Reuss, kies fonto estas la Chalchtal-Glaĉero sudoriente de la kulmino de Sustenpasejo.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Wassen limas en nordokcidento al Engelberg (OW), en nordo al Attinghausen, en nordoriento al Erstfeld, en oriento al Gurtnellen, en sudo al Göschenen, kaj en okcidento al Gadmen (BE).

Trafiko
-------

Wassen disponas pri stacidomo ĉe la Gotardo-Fervojo, kie tamen ek de la 1990-aj jaroj ne plu haltas personaj trajnoj. La personotransporto funkcias per buslinio de Altdorf al Göschenen. Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 2 al Gotardopasejo kaj devojiĝas de tiu en la centro de Wassen la kantona ĉefvojo n-ro 11 al Sustenpasejo. Pasas tra Wassen ankaŭ la svisa aŭtovojo A2, al kiu la komunumo disponas pri propra alveturejo.

Historio
--------

Jam en la 13-a jarcento post la malfermo de la piedpado trans Gotardopasejo Wassen fariĝis etapoloko. La unua dokumenta mencio de Meien datiĝas el la jaro 1246 kielo *Moigion*.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Wassen en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Wassen
* Meien en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de Kantono Urio |
| --- |
| TaŭroTaŭroAltdorf • Andermatt • Attinghausen • Bauen • Bürglen • Erstfeld • Flüelen • Göschenen • Gurtnellen • Hospental • Isenthal • Realp • Schattdorf • Seedorf • Seelisberg • Silenen • Sisikon • Spiringen • Unterschächen • Wassen | Klausen-PasejoKlausen-Pasejo |

 |
**Yanguas de Eresma** [ĜANgŭas deRESma] estas municipo en la sudokcidenta centro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo *Partido Judicial de Segovia* (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco kaj ene de la teritorio de la komarko *Campiña Segoviana*. La loknomo *Yanguas de Eresma* aludas al la rivero Eresma, kiu trafluas la lokon.

Yanguas de Eresma en la provinco Segovio.
Yanguas de Eresma.

Geografio
---------

Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 24,28 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 126 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 600 el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 21 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Armuña, Escarabajosa de Cabezas kaj Cantimpalos. Estas ĉeriveraj arbaroj kaj pinaroj.

Historio
--------

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. 

Ĝis 1910 ĝi nomiĝis nur Yanguas. En la 1960-aj jaroj oni atingis 750 loĝantojn, sed poste okazis forta elmigrado al industriaj areoj.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel preĝejo kaj varma fonto, ĉe kiu oni trovis romiajn restaĵojn.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Segovio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 767401
 |
la protestantisma kirko en Radstadt kun stratoŝildo *Schererweg* malfone
**Preĝejo Repaciĝo** (germane: *Versöhnungskirche Radstadt*) estas protestantisma kirko en Radstadt, Aŭstrujo (Gaismairallee 19). Administre ĝi apartenas al la komunumo de Sanktaj Petro kaj Paŭlo je stiria Schladming ĉar kolektiĝas ĉi tie ankaŭ la salcburgiaj protestantoj el Radstadt, Altenmarkt, Reitdorf, Flachau, Eben, Mandling, Forstau, Untertauern kaj Obertauern.

Historio
--------

Radstadt gravis en la frua historio de protestantoj en Aŭstrujo kiam la eksa franciskano kaj luterana predikisto Georg Scherer aktivis surloke. Li estis ekzekutita en Radstadt en 1528. Memore al li atributon pri repaciĝo oni donis 460 jarojn pli malfrue al la kirko kaj ties komunumo; tiel oni volis meti fortan signon de ekumenismo. Samtempe estu honorataj la multo da protestantoj kiuj devis forlasi sian patrujon ĉefe en la direkto de Eosta Prusujo laŭ princĉefepiskopa ordono dum tre malfrua fazo de kontraŭreformacio.

Novkonstruo de preĝejo kaj paroĥa centro efektiviĝis inter 1993 kaj 1995 laŭ planoj de la hallein-a arĥitekto Jakob Adlhart. La konsekron faris en la 2.6.1996 episkopo Herwig Sturm de la Evangelia Eklezio de Aŭgsburga konfeso de Aŭstrujo.

Arĥitekturo
-----------

La komplekson konstituigas la kirko kun masiva turo kaj flanke apudanta paroĥestra domo kun porfidelulara salonego. La longe malsuprentrenita groptegmento ankoraŭ plie nuancigas unuiĝintan kompleksan econ. Ĝi intence imitas regione karakterizajn tipojn. La interno frapiĝas per imponaj lignaj formoj.

Kirkovande troviĝas memortabulo por Georg Scherer.

Literaturo
----------

* Christian Brugger, Heimo Kaindl, Antje Senarcies de Grancy: *Evangelische Kunst und Kultur in der Steiermark.* Leykam, Graz 1996, ISBN 3-7011-7340-0, p. 205.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Preĝejo Repaciĝo (Radstadt) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* informoj sur municipa paĝaro

* *En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Versöhnungskirche (Radstadt) en la germana Vikipedio.*

47.3848113.45404Koordinatoj: 47° 23′ 5″ N, 13° 27′ 15″ O (mapo)
Flago de prezidanto de la Ĉeĥa respubliko
**Prezidanta baloto de 2018 en Ĉeĥio** okazis vendrede kaj sabate la 12-an kaj la 13-an de januaro 2018, la dua raŭndo okazis du semajnojn poste la 26-an kaj la 2-an de januaro. La ofico de la ĝisnuna prezidanto de Ĉeĥio, Miloš Zeman, finiĝos la 7-an de marto 2018. Temas pri la dua rekta baloto de prezidanto de Ĉeĥio, ĉar la antaŭajn prezidantojn elektis la parlamento.

El submetitaj aliĝiloj valide kandidatiĝis por la baloto 9 personoj, kiuj deklaris plenumi la necesan kondiĉon: subteno de minimuma nombro de parlamentanoj aŭ petskribo kun subskriboj de almenaŭ 50.000 balotontoj.

Rezultoj
--------

En la unua raŭndo, en kiu voĉdonis 61,92 % da rajtigitaj voĉdonantoj, la plej altajn kvantojn da voĉoj ricevis Miloš Zeman (38,56 %) kaj Jiří Drahoš (26,60 %), kiuj avancis en la duan raŭndon.

| Numero | Kandidato | Nombro de voĉoj | Nombro de voĉoj en % | Vicordo |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Mirek Topolánek | 221 689 | 4,30 % | 6. |
| 2 | Michal Horáček | 472 643 | 9,18 % | 4. |
| 3 | Pavel Fischer | 526 694 | 10,23 % | 3. |
| 4 | Jiří Hynek | 63 348 | 1,23 % | 7. |
| 5 | Petr Hannig | 29 228 | 0,56 % | 8. |
| 6 | Vratislav Kulhánek | 24 442 | 0,47 % | 9. |
| 7 | **Miloš Zeman** | 1 985 547 | 38,56 % | **1.** |
| 8 | Marek Hilšer | 454 949 | 8,83 % | 5. |
| 9 | **Jiří Drahoš** | 1 369 601 | 26,60 % | **2.** |

### Dua raŭndo

En la dua raŭndo voĉdonis 5 554 596 rajtigitaj voĉdonantoj. Laŭ rezultoj gajnis Miloš Zeman.

| Numero | Kandidato | Nombro de voĉoj | Nombro de voĉoj en % | Vicordo |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 7 | **Miloš Zeman** | 2 853 390 | 51,36 % | **1.** |
| 9 | Jiří Drahoš | 2 701 206 | 48,63 % | 2. |

Referencoj
----------

1. ↑
2. ↑

### Vidu ankaŭ

* Listo de prezidantoj de Ĉeĥio
* Ĉeĥio
* Václav Klaus

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Prezidanta baloto de 2018 en Ĉeĥio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Kategorio Prezidanta baloto de 2018 en Ĉeĥio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Prezidanta baloto de 2018 en Ĉeĥio en Vikinovaĵoj (Liberaj novaĵoj)

* Prezidanta baloto ĉe volby.cz, la oficiala paĝo funkciigata de la Ĉeĥa statistika oficejo


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Ĉeĥio |
**Yaxe** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Yaxe*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 561.

Geografio
---------

**Yaxe** apartenas al la distrikto Ocotlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2442 loĝantojn. El tiuj estis 1158 viroj kaj 1284 virinoj. La komunumo havas surfacon de 65,07 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1500 metroj super la marnivelo. 

Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 12 indiĝenoj. El tiuj 5 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 5 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* Yaxe Arkivigite je 2006-11-17 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Filippo LIPPI** (n. en 1406 en Florenco - m. en 1469 en Spoleto) estis itala pentristo de la florenca Renesanco. Li estis orfo kaj la monaĥoj de konvento kreskigis lin. Ek de sia infaneco, li montris intereson ne pri religio sed pri pentrado kaj li eĉ povis vidi Masaccio-n, kiu freske pentris kapelon de la preĝejo de lia konvento (la faman Kapelon Brancacci en preĝejo Madono de Karmelo). Li iĝis monaĥo kaj pentristo kaj multe laboris en sia urbo. En 1452 la estro de la katedralo de Prato petis lin por freski la plej gravan kapelon. Li pentris historiojn pri Sankta Stefano kaj Sankta Johano la Baptisto tiel majstre, ke ili iĝis modelo por la venontaj pentristoj. Sed en Prato okazis ankaŭ skandalo.

Li renkontis monaĥinon de Prata konvento kaj ili enamiĝis unu al la alia. Laŭ la katolika kredo gemonaĥoj ne povas amori, sed ili eĉ havis filon, tiun Filippino kiu siavice iĝis fama pentristo. La Papo liberigis ilin el la religiaj votoj kaj ili povis geedziĝi. En preskaŭ ĉiuj pentraĵoj de Filippo, Madono havas la dolĉajn trajtojn de Lukrecja (tio estis la nomo de la eksa monaĥino) kaj Jesu-infano tiujn ĉarmajn de Filippino.

Filippino Lippi, post la morto de la patro, vizitadis en Florenco la metiejon de la fama pentristo Botticelli. Li laboris precipe en Florenco kaj en Romo kaj liaj pentraĵoj , kiel tiuj de lia patro, estas nuntempe en la plej gravaj muzeoj de la tuta mondo.

* Kategorio Filippo Lippi en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

La alia Lippi
-------------

Lippi estas la familia nomo de du famaj pentristoj de la Florenca renesanco : Filippo Lippi kaj Filippino Lippi (Prato 1457-Florenco 1504), kiu estis lia filo (en la itala lingvo Filippino signifas "eta Filippo").


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 240933
* GND: 118728539
* LCCN: n81080566
* VIAF: 88683746
* ISNI: 000000010815407X
* LIBRIS: 244950
* SUDOC: 029803454
* BNF: 12135152z
* ULAN: 500019158
* NLA: 35815860
* NDL: 00470558
* BIBSYS: 90263894
* RKD: 50331
* NKC: xx0011779
* ICCU: RAVV025560
* BNE: XX991247
 |
**Wayne's World** estas filmo de 1992 reĝisorita fare de Penelope Spheeris, ĉefrolita de Mike Myers kaj Dana Carvey. La filmo estas la unua el paro da komedifilmoj kiuj iĝis kultaj filmoj en la fruaj 90-aj jaroj.

Intrigo
-------

Wayne Campbell (Mike Myers) kaj Gareth Elgar (Dana Carvey) estas du bonaj amikoj kiuj ŝatas pasigi sian liberan tempon ludante strathokeon, ludante la gitaron, sidante ĉe la loka donutbutiko, kaj provante maltrafi la eks-amatinon de Wayne. La du skribas kaj gastigas televidprogramon por junuloj en la loka kablokanalo - **Wayne's World**.

Benjamin Kane (Rob Lowe) estas televidoproduktanto kaj komercisto kiu estas interesita pri aĉetado de la spektaklo kaj sukcesas pri delogi Wayne kaj Garth. La spektaklo, en la nova produktado, ŝanĝas sian vizaĝon por igi ĝin pli alloga por eblaj reklamantoj, sed la freneza duopo ne plenumas atendojn. Dum la filmo, Wayne enamiĝas al Cassandra (Tia Carrere), sed Benjamin provas difekti ilian rilaton.

La filmo havas tri malsamajn finojn kiujn Wayne kontraŭbatalas la unuajn du kaj ŝanĝas ilin kun la "Scooby-Doo- fino". En la unua kaj dua fino de la filmo, la fino estas "malĝoja", Wayne perdas, kaj Benjamin gajnas ĉion. En la tria fino, la fino estas "feliĉega", kie, aldone al ĉiuj feliĉaj aĵoj imageblaj, estas ankaŭ rivelita ke Benjamin estas fakte malbona maljunulo en alivestiĝo.

Ricevado
--------

La origino de kelkaj el la roluloj en la filmo estas de la televidserio *Saturday Night Live*. Kiam la filmo estis publikigita ĝi gajnis grandan simpation por sia portretado de la juna generacio de la malfruaj 80'oj kaj fruaj 90'oj. Unu el la famaj scenoj inkluzivas la grupon de Wayne kantanta *Bohemian Rhapsody* de la rokenrola muzikbando Queen, kaj helpas priskribi la spiriton de stulteco en la filmo.

Iom pli ol unu jaron post la premiero de "Wayne's World", la sekvo, *Wayne's World 2* estis publikigita en kinejoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* *Wayne's World*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* Wayne's World ĉe AllMovie (angle)


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 814198
 |
**Sachchidananda Hirananda Vatsyayan 'Ajneya'** [saĉĉidaananda hiiraananda vatsjaajan 'agjeja'; nagarie: सच्चिदानंद हीरानंद वात्स्यायन 'अज्ञेय'] (1911-1987) estis barata verkisto. Li estis pioniro en pluraj ĝenroj de la hindia literaturo: poezio, fikcio, literatura kritiko, kaj ĵurnalismo. Li estis populare konata per sia plumnomo 'Ajneya' (Nekonebla).

Li gajnis la prestiĝan premion Gjanpith en 1978. Aliaj honoroj beletraj estis la barata premio Sahitya Academy (1964), kaj la makedonia Ora Florkrono (1983).

Ajneya naskiĝis la 7an de marto 1911 en Uttarpradeŝo. Lia patro, Hirananda estis arĥeologo kaj klerulo pri la sanskrita. En 1929, Ajneya gajnis bakalaŭran diplomon de Lahoro pri la industria scienco. Poste li komencis magistran kurson pri la angla literaturo, sed ne povis fini ĝin ĉar li eniris la sendependiĝan movadon de Barato. Li estis arestita, kaj estis en prizono en Delhio kaj Panĝabo inter 1930-33. Dum la Dua mondmilito li eniris la baratan armeon por batali kontraŭ la japana atako.

Lia literatura kariero komenciĝis jam dum lia restado en prizono. Poste li redaktis plurajn revuojn. Li vojaĝis multe. Li instruis kursojn pri la literaturo en pluraj lokoj: Universitato de Kalifornio en Berkeley (1961-64, 1969-70), Universitato de Heidelberg (1976), kaj Universitato de Jodhpur, Raĝastano.

Li verkis pli ol 20 poemarojn, 18 esearojn priliteraturajn, 10 novelarojn kaj 5 romanojn. Li angligis plurajn el siaj verkoj. Li ankaŭ hindiigis kaj angligis verkojn de Tagore, Sarat Chandra, Ivo Andrić kaj Pär Lagerkvist. Liajn verkojn oni tradukis, krom en plurajn baratajn lingvojn, ankaŭ en la germanan, svedan kaj serbokroatan.

Ajneya mortis la 4an de aprilo 1987 en Nov-Delhio.

* Kategorio Sachchidananda Vatsyayan 'Ajneya' en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 576313
* GND: 119083132
* LCCN: n50016740
* VIAF: 41979666
* ISNI: 0000 0001 2100 8878
* LIBRIS: 200325
* SUDOC: 029154952
* BNF: 131731157
* NLA: 35578324
* BIBSYS: 90866368
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Kampso** |
| --- |
|  |
| Campsis × tagliabuana*Campsis × tagliabuana* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonuloj *Dicotyledones* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | lamialoj  *Lamiales*  |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | bignoniacoj *Bignoniaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Campsis* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | du specioj |
|

 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Kampso  |

 |
| v • d • r |

La **kampso** (latine *Campsis*), ankaŭ nomata **grimpanta trumpeto** estas genro el la familio bignoniacoj (*Bignoniaceae*). Pro la grandaj floroj ĝi estas ankaŭ kultivata kiel ornamplanto.

Priskribo
---------

floro en laŭlonga sekco
*Campsis*-specioj estas deciduaj kaj lignigitaj grimpplantoj, kiuj havas adherajn radikojn. La kontraŭstarantaj folioj estas nepare palmataj posedas sep ĝis dekunu folietojn, kiuj havas segilforman randon.

Kelkaj floroj staras kune en faskan foliaron. La grandaj floroj estas zigomorfaj. La kvin sepaloj estas kunkreskitaj sonorilforme. La plej ofte oranĝe ruĝaj petaloj kunkreskis funelforme. La planto havas epiginan ovarion kiu formas kapsulfruktojn kun tre multaj flugilhavaj semoj.

Disvastigado kaj sistematiko
----------------------------

La du specioj de la genro *Campsis* estas jenaj:

* amerika grimptrumpeto (*Campsis radicans* (L.) SEEM. EX BUREAU, sinonimo: *Bignonia radicans* L. *Tecoma radicans*JUSS.): Ĝi hejmiĝas origine en meza kaj orienta Usono.
* ĉina grimptrumpeto (*Campsis grandiflora* (THUNB.) K.SCHUM. sin.: *Bignonia grandiflora* THUNB. *Tecoma grandiflora* (THUNB.) LOISEL.): Ĝi hejmiĝas en orienta Ĉinujo kaj Japanujo.

Ĝia kromosomnombro estas 2n = 40.

La nordameria apecio jam estis enkondukata al Eŭropo kiel ornamplanto en la 17a jarcento.

Kiel ornamplanton oni preferas hodiaŭ la grandan trumpeton (*Campsis ×tagliabuana* (VIS.) REHDER). Tiu hibrido estas la produkto de la interkruciĝo de ambaŭ specioj. Oni devas konsideri, ke la vintrohardeco de tiuj hibridoj estas tre malsimila.

Fontoj
------

* Beschreibung der Gattung in der Flora of China.

* Kampso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Kampso en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kampso en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)



1. ↑  *Listo de plantoj baza* ĉe Google Sheets
La Watzmann kaj la urbo Berchtesgaden
La **Watzmann** estas la centra montmasivo de la Berchtesgadenaj Alpoj. Ĝi troviĝas en suda Germanio, ĉe la limo al Aŭstrio. La plej alta pinto de la masivo estas la *Watzmann-Mittelspitze* (2713 m). Sekvas la *malgranda Watzmann*, kiu nomiĝas ankaŭ *Watzmann-edzino* (2307 m) kaj la kvin infanoj: unua infano (2247 m), dua infano (2230 m), tria infano (2165 m), kvara infano (2270 m), konata kiel *Watzmann-virgulino* kaj la kvina infano (2225 m).
En Germanio la Watzmann-masivo estas la plej alta montmasivo, kiu per sia tuta bazo troviĝas sur germana tereno. Zugspitze (2962 m), Schneefernerkopf (2875 m) en Zugspitz-montmasivo kaj Hochwanner (2746 m) en Wetterstein-montmasivo estas pintoj sur la limo al Aŭstrio/Tirolo.

Alpismo
-------

La Watzmanndomo
En aŭgusto de 1800 Valentin Stanič la unuan fojon supreniris la *Mittelspitze*.

La plej konata trairo en la orientaj alpoj estas la Watzmanntrairo. Kutime oni supreniras al la Watzmanndomo kaj tranoktas tie. La sekvontan tagon komenciĝas la trairo de Watzmanndomo ĝis *Hocheck*,tiam al *Mittelspitze* kaj poste al *Südspitze*. De tie oni malsupreniras sur vojeto tra ŝtonrompitaĵo suben en la *Wimbachgries* valo.
Alia konata loko estas la orienta deklivo de Watzmann. Pro eblaj veterŝanĝiĝoj tie en alteco de 2380 m troviĝas provizora rifuĝejo, la *Biwakschachtel*.

Legendo
-------

Laŭ la legendo la kruela *Waze* aŭ *Watzmann* kun sia edzino kaj la infanoj reĝis per terora reĝimo. Kiam li per sia ĉevalo dispistis kamparanan familion, lin malbenis la kamparanedzino, ke Dio transformu Watzmann kaj lian familion al ŝtono. Poste malfermiĝis la tero, kraĉante fajron, kaj ili transformiĝis al ŝtono.

Muzikalo
--------

En 1974 la aŭstra muzikisto Wolfgang Ambros komponis la muzikalon: Der Watzmann ruft.

* Watzmann en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Watzmann en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Kandelabro
**Kandelabro** estas kandelingo kun diversaj branĉoj, dediĉita al elteno de kandeloj.

Laŭ Francisko Azorín **Kandelabro** estas *Plurbranĉa kandelingo.* Li indikas etimologion el la latina *candelabrum*, el *candere* (brili).

Historio
--------

La Biblio diras, ke antaŭ la tabernaklo nome *Sancta sanctorum* (la sanktuloj de la sanktuloj) estis kandelabro de purega oro prilaborita per martelo kaj kiu havis sep brakojn, en ĉiu el kiuj ardis lampeto kiu estis metita kaj demetita.

La kandelabroj uzitaj de antikvuloj estis bazoj sur kiuj oni starigas unu aŭ pliajn lampojn dediĉitajn al lumigo de ĉambro. La formo de kandelabroj estis tre varia. Foje ili reprezentis arbotrunkok kun ties branĉoj, foje pilieron ktp. Estis kandelabroj konstruitaj tiele ke ties kandelj povis esti suprenigitaj aŭ subigitaj laŭvole.

Homero priskribante en la Odiseado la palacon de Alkinoo nome reĝo de Korfuo, parolas pri oraj kandelabroj kun formo de junulo sur altaro, kiu havis en siaj manoj bruligantajn torĉojn.

Referencoj
----------

1. ↑  Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 103.
2. ↑  Azorín, samloke.

* *Diccionario histórico enciclopédico*, Vicenç Joaquín Bastús i Carrera, 1828

* Kategorio Kandelabro en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Areo kie la karina dialekto estis kaj estas parolata. Verda koloro, nuntempe. Hela blua koloro, antaŭ la genocido en 1915
La **Karina dialekto** (armene: Կարնոյ բարբառ, Karno barbař) estas okcident-armena dialekto origine parolata en kaj ĉirkaŭ la urbo Erzurum (nomata Karin de armenoj), nun situanta en orienta Turkio.

Antaŭ la unua mondmilito, la dialekto de Karin estis parolata de la lokaj armenaj loĝantaroj en granda parto de la vilajeto Erzurum de la Otomana Imperio kaj Karsa Oblasto de la Rusa Imperio. Post la armena genocido de 1915, la plej granda parto de la armena loĝantaro de Erzurum rifuĝis sin en la rusiaj regataj partoj de Armenio. La urbo Kars kaj ĝia rusa oblasto fariĝis parto de la Unua Respubliko Armenio en 1918, sed estis okupita de kemala Turkio kiel rezulto de la turka-armena milito en aŭtuno 1920.

Hodiaŭ ĝi estas unu el la plej vaste parolitaj okcidentaj armenaj dialektoj, la plej multaj el kiuj preskaŭ fariĝis preskaŭ formortintaj post la genocido. Nuntempe ĝi estas parolata en la nordokcidenta Respubliko Armenio (en kaj ĉirkaŭ la urbo Gjumri) kaj de la armena minoritato en la provinco Samĉĥe-Javaĥeti de Kartvelio.

Referencoj
----------

1. ↑  Keith Brown, Sarah Ogvile.  (2009) *Concise Encyclopedia of Languages of the World*. Amsterdam, Netherlands: Elsevier, p. 70. ISBN 9780080877754. "La detruo de la armena patrujo kaj pli ol miliono da armenoj fare de la otomana registaro en 1915-1920 igis la plej multajn dialektojn variojn de moderna armena formorta; kun malmultaj esceptoj la armenoj en la diasporo (ĉefe Libano, Francio, kaj precipe en la areo de Los-Anĝeleso en Usono) parolas nur norman okcidentan armenan..".