recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Mara** [MAra] estas municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas apuda Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Mara estas municipa teritorio en la sudoriento de la komarko *Comunidad de Calatayud*, kie ĝi estas norde de Miedes de Aragón.

La loĝloko Mara mem estas je 83 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 15 km de Calatayud, sur 688 msm en la Iberia Sistemo, sur la valo de la rivero Perejiles estante la tria loĝloko tie antaŭ la enfluejo en la riveron Jalón ĉe Calatayud.

Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1504. La plej proksima loĝloko estas Ruesca.

Historio
--------

Preĝejo.
Proksime estis la keltibera urbo Segeda.
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Mara kie oni malaltiĝis el 844 loĝantoj en 1950 ĝis nunaj 167 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.

Ĉefaj altiraĵoj estas la mudeĥara preĝejo, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.

Bildoj
------

* Panoramo.Panoramo.
* Panoramo.Panoramo.
* Panoramo.Panoramo.
* Urbodomo.Urbodomo.
* Fontano de la placo.Fontano de la placo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mara (Zaragoza) en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Loĝantaro
* Atlaso de la Romia Imperio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803279
 |
**Lídia Sákovicsné Dömölky** [ŝAkoviĉnE domolki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sákovicsné Dömölky Lídia** aŭ *Sákovics Józsefné* estas hungara skermisto (rapiristo), trifoja olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto, ĵurnalisto. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Dömölky Lídia*, ŝia edzo estis József Sákovics.

Lídia Sákovicsné Dömölky en 2008
Lídia Dömölky naskiĝis la 9-an de marto 1936 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Lídia Dömölky komencis skermi en sportklubo en sia aĝo 13. Inter 1953-1967 ŝi estis mondĉampiono kvinfoje, krome ŝi havis arĝentajn kaj bronzan medalojn. Ŝi estis hungara ĉampiono inter 1955-1968 sepfoje ĉiam sole. Ŝi estis olimpiano en Somera Olimpiko 1960, Somera Olimpiko 1964 kaj Somera Olimpiko 1968, kie grupe ŝi havis unu oran kaj 2 arĝentajn medalojn. En tiuj periodoj civile ŝi laboris en oficejo. En 1958 ŝi edziniĝis, ŝi naskis 2 gefilojn kaj en 2009 ŝi vidviniĝis. En 1970 ŝi finis sian skerman karieron, poste ŝi estis ĵurnalisto pri sportoj. Intertempe ŝi akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto kaj ŝi estis ankaŭ trejnisto. Depost la pensiuliĝo ŝi aliĝis al klubo de Sára Berczik, eĉ ili verkis kune 3 librojn. Ŝi ricevis kelkajn ŝtatajn premiojn inter 1960-2021.

Siaj libroj (kun Sára Berczik)
------------------------------

* *A nő harmóniája*
* *A gyermek harmóniája*
* *Mozgásfejlesztő és tartásjavító gimnasztika*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto Arkivigite je 2022-11-17 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio Lídia Sákovicsné Dömölky en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 801733
* VIAF: 121514409
* ISNI: 0000 0000 7961 5446
 |




* Portalo pri Biografio
***La ĝenerala linio***, konata ankaŭ kiel ***Malnova kaj nova*** (ruse *Старое и новое*, translit. Staroje i novoje), estas soveta filmo de 1929 reĝisorita de Sergej Eisenstein kaj Grigori Aleksandrov.

*Malnova kaj nova* ekis en 1927 kiel celebro de la kolektivigo de agrikulturo, pionirita de la malnova bolŝeviko Leono Trockij. Esperante atingi pli ampleksan publikon, la reĝisoro abandonis sian kutiman praktikon emfazi grupojn por koncentriĝi sur unusola rura heroino. Eisenstein dum mallonge abandonis tiun projekton por filmi *Oktobro: dek tagoj kiuj skuis la mondon*, honore al la 10a jariĝo de la Revolucio. Kiam li kapablis reveni al tiun filmon, la sinbtenoj de la Partio estis ŝanĝintaj kaj Trockij estis forfalinta el la povo. Kiel rezulto, la filmo estis rapide reeldonita kaj publikigita en 1929 laŭ nova titolo, *Malnova kaj nova* aŭ *Tio malnova kaj tio nova*. En postaj jaroj, arkivistoj restaŭris la filmon *La ĝenerala linio* kiel alproksimiĝo al la origina koncepto de Eisenstein. Multo el la reĝisora muntado por marki la progreson el la agra kutimaro de la 19a jarcento al la pli mekanizitaj proceduroj de la 20a estis komuna al ambaŭ versioj de la filmo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Malnova kaj nova en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *The General Line*  en Interreta filma datumbazo (angle)
* *The General Line* disponeblas por senpaga elŝuto en Retarkivo [*pliaj*]
Manĝoreto de kaj nesalakva kaj surtera ekosistemo.
**Manĝoreto** (aŭ **Manĝociklo**) aludas al la manĝokonektoj (kio-manĝas-kion) en ekologia komunumo kaj el tio ĝi aludas ankaŭ al konsumo-resurso sistemo. Ekologiistoj povas larĝe kunigi ĉiujn vivoformojn en unu el du kategorioj nome trofoniveloj: 1) nome aŭtotrofoj, kaj 2) heterotrofoj. Por elteni organismon nome ties korpojn, kreskon, disvolvigon, kaj ties reproduktadon, aŭtotrofoj produktas organikan materialon el neorganikaj substancoj, inklude kaj mineralojn kaj gasojn kiaj karbona dioksido. Tiuj kemiaj reakcioj postulas energion, kio ĉefe devenas el suno kaj multe per fotosintezo, kvankam tre malgranda kvanto devenas el hidroterma fonto aŭ el termofonto. Ekzistas gradaro inter trofoniveloj el kompletaj aŭtotrofoj kiuj akiras siajn unikajn fontojn el karbo el la atmosfero, al miksotrofoj (kiaj karnovoraj plantoj) kiuj estas aŭtotrofaj organismoj kiuj parte akiras materialon el fontoj krom el la atmosfero, kaj kompletaj heterotrofoj kiuj devas manĝi por akiri organikan materialon.

La plejmulto da ekologiaj komunumoj enhavas grandajn nombrojn da specioj, kaj la plejmulto da specioj havas pli ol unu predojn kaj predatojn, manĝoretoj preskaŭ ĉiam estas kompleksegaj retoj. La strukturo de manĝoretoj kaj la fluo de energio tra ili estas gravaj temoj en ekologio.

Historio
--------

* Kategorio Manĝoreto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Malluma ondo** (***Dark Wave*** en la angla) signas tiun lavangon de malvarma kaj malluma muziko kiu ekesprimiĝis en Germanio ĉirkaŭ la tempo kiam defalis la ferkurteno. Ĝi ne estas vera muzikĝenro - ĝi fakte konsistas el pluraj ĝenroj - sed muzike respegulas spiritostaton ĉe iu kulturo (kiel punko antaŭe furoris en Anglio) kiu ĝis tiam ne multnaskis gotikajn artistojn.

La malluma ondo pli-malpli komenciĝis en 1986, per la renomiĝo de la muzikgrupo *Calling Dead Red Roses* al *Girls Under Glass*. Okaze de tiu nommodifo, ankaŭ iel ŝanĝiĝis la "muzikrecepto" de iliaj kanzonoj.

La ondo kulminis dum la 1990-oj kun interalie Das Ich, Project Pitchfork, Deine Lakaien aŭ Sopor Æternus kaj pluvivas en la 2000-oj kun pli kaj pli da elektronika enmeto (t.n. *Elektronika mallumo*). Notindas ke ĝi ne restos ekskluzive germana kaj baldaŭ disvastiĝas al la tuta Eŭropo.

La influoj de tiuj artistoj estas diversaj; ili precipe inspiriĝis de pasintaj prestiĝuloj kiel Einstürzende Neubauten aŭ Kraftwerk, kaj ne hezitas miksi la ĝenrojn : malvarma ondo, elektroniko, popmuziko, gotiko, tekno, mezepoka muziko, klasika muziko... La plej maldecaj miksaĵoj fariĝas la regulo.

Ĝi estis ankaŭ reago al najbaraj muzikĝenroj kiuj ne necese plaĉis al la gotika publiko: Electronic Body Music (Elektronika Korpa Muziko) el Belgio kiu estis iele kruda kaj perfortema por kelkaj romantikuloj, la pasinta malvarma ondo emis al popmuziko kaj industria muziko pli kaj pli rokiĝis. Malluma ondo kutimigis publikon al agresemaj elektronikaj sonoj, pli-malpli melodiaj kaj sufiĉe elektronikaj.

Nekompleta listo de artistoj
----------------------------

* Angelzoom
* Girls Under Glass (ekde 1986)
* Love Like Blood (ekde 1988)
* Das Ich
* The Breath of Life (Belgio)
* Goethes Erben
* Project Pitchfork
* Sopor Aeternus
* The Merlons of Nehemiah
* Garden of Delight
* The Eternal Afflict
* Calva Y Nada
* Deine Lakaien
* Madre del Vizio
* Weltenbrand

* Malluma ondo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Malluma ondo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Silbersee* de Mahlscheid
Die **Mahlscheid** (ankaŭ **Malscheid**) estas 509,3 m alta flankkupolo de la Hohenseelbachskopf en la Suda Hellerbergland (Siegerland) sur la limo inter la distrikto Siegen-Wittgenstein en Nordrejn-Vestfalio kaj la distrikto Altenkirchen Rejnlando-Palatinato.
La monto Mahlscheid situas en la limregiono de la komunumo Neunkirchen en la nordo kaj la urbo Herdorf en nordokcidento; sia (hodiaŭa) pinto troviĝas sur la teritorio de Herdorf. Norde fluas la rojo Hellerkaj okcidente fluas la Heller-alfluanto *Sottersbach* kaj Daade. Ĉ. 200 m nordokcidente de la pinto disvastiĝas ambaŭflanke de la limo la mineja lago *Silbersee* (alteco 450 m) kaj 1 km sudoriente situas ankaŭ sur la limo la monto Hohenseelbachskopf (alteco 517,5 m).

Mahlscheid, Hohenseelbachskopf kaj l nur ĉirkaŭ 5 km fora Druidenstein estis verŝajne gravaj keltaj kultejoj. Ĉirkaŭ la 4a jarcento a. K. la regiono ĉirkaŭ Mahlscheid estis keltaj remparburgoj.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Mahlscheid en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* *Silbersee on Mahlscheid*, ĉe panorama-photo.net
Specimeno de romiaj majuskloj monumentaj (sur la triumfa arko de Tito)
**Majuskla skribo** (latine *majusculus* — „iom pli granda")
estas alfabeta skribsistemo uzanta nur majusklojn, t.e. literojn, kies signobildojn oni povas mense limigi per paro da horizontalaj paralelaj rektoj
— kontraste al la skriboj minusklaj, en kiuj tiaj limlinioj estas kvar.

Ĉi-suba bildo prezentas tiujn limliniojn por la vorto „kampo", skribita tutmajuskle (KAMPO) kaj en du formoj minusklaj (latinliteraj minuskloj kaj en la Ŝava alfabeto):

La vortoj KAMPO kaj kampo kun limaj horizontaloj
La antikvaj skribsistemoj (sumera, fenica, hebrea, malnovgreka, latina, cirila) estiĝis kiel senusklaj skriboj majusklaj (ĉar ĉiuj literoj ĉiam estis majusklaj, ilia uskleco estis sensignifa). La duusklaj skribsistemoj, kombinantaj literojn minusklajn kaj majusklajn, estiĝis en la Mezepoko.

Majusklaj ciferoj
-----------------

La nuntempe plej ofte uzata formo de la ciferoj estas majuskla:
ĉiuj ciferoj estas samaltaj kiel la literoj majusklaj, kaj formas
majusklan signaron:

```
0123456789 ABCDEF
```

Kontraste al tiu formo de la ciferoj, la minusjklaj ciferoj estas
malsame altaj kaj profundaj.

Majuskla formo de la esperantaj literoj ĉapelitaj
-------------------------------------------------

La eksterliniaj diakritiloj, kiel la ĉapeloj de la esperantaj ĈĜĤĴŜŬ,
plej ofte superas la normalan majusklan alton (vd ĉe
malpendaĵo). Tamen iam ankaŭ ilin oni malaltigas, obeante la
disciplinon de la majuskla skribo:

La majusklaj signobildoj por ĉapelitaj literoj
Tiaj kaŭraj signobildoj estas malofte uzataj, ĉar ili aspektas malbele;
tamen oni povas vidi ilin ekz-e en la Enciklopedio de Esperanto
(la artikolo „Stratoj", p. 517 de la unuvoluma HEA-reeldono), ĉar ilia uzo ebligas malgrandigi la interlinian spacon kaj ŝpari paperon per kompakta presado.

Terminologia konfuzo
--------------------

La historie ĝustan uzon de la termino «majuskla skribo» oni trovas
precipe en la verkoj pri paleografio. En la praktika vivo nuntempa
tiu nocio malaktualiĝis, kaj kiam oni komunlingve parolas pri
«majuskla skribo», plej ofte temas pri skribo nomuskla (kiel
«Zamenhofo»). Tial, kiam oni tamen bezonas nomi la skribformon
«ZAMENHOFO», oni uzas la vorton «tutmajuskla». Ĝi tamen estus
pleonasma en la kunteksto paleografia.

Vidu ankaŭ
----------

* Usklo
* Majusklo
* Majuskloj monumentaj
* Majuskloj rustikaj
* Uncialo
* Majuskleto

* Kategorio Majuskla skribo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
La **Rivero Makenzio** estas rivero de Kanado, 1738 km longa, kiu, kune kun la riveroj kiuj enfluas en la Granda Slavia Lago, nome riveroj Peace kaj Finlay, formas la duan riveran sistemon plej longan de Nordameriko. La hidrografia baseno okupas 1 805 200 km² kaj en sia enfluejo enmetas en la maron 10 700 m³ da akvo en ĉiu sekundo.

Ĝi naskiĝas en la Granda Slavia Lago kaj fluas al la Arkta Oceano.

La granda marĉa delto de la **Rivero Makenzio** havigas taŭgan medion por migrantaj Neĝansero, Tundra cigno kaj Berniklo kaj ankaŭ taŭgajn reproduktejojn por aliaj akvobirdoj. La estuaro estas naska areo por beluĥoj (blankaj balenoj).

La rivero estas navigebla dum proksimume kvin monatoj ĉiujare. Ĝi glaciiĝas en oktobro kaj glacio ekrompiĝas maje. Dum la vintraj monatoj, partoj de la riveroj estas uzataj kiel glacivojo.

Dum la senglacia periodo la rivero estas navigebla en sia entuta longo.

La **Rivero Makenzio** ricevis sian nomon pro la esploristo Alexander Mackenzie, kiu veturis la riveron dum li klopodis atingi la oceanon Pacifiko en 1789.

La divido inter la baseno de la Makenzio kaj la baseno de la rivero Jukono okcidente formas la centran parton de la limo inter Nordokcidentaj Teritorioj kaj la Jukonio.

Vidu ankaŭ
----------

* Arkta marborda tundro
* Perdita ekspedicio de Franklin

* Kategorio Makenzio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Rokoj kovritaj per makroalgoj
**Makroalgoj** aŭ **maralgoj** estas ĝenerale ĉiuj vivformoj de la margrundo, kiuj havas plurĉelan talon. Tiel ili diferencas de plimulto de la algoj, kiuj havas ĉefe nur mikroskopan grandon aŭ formas vatosimilan strukturon el maldikaj fadenoj. Makroalgoj ekzistas inter la verdalgoj, ruĝalgoj kaj la brunalgoj. Kelkaj cianobakterioj povas esti nomataj ankaŭ makroalgoj.

Strukturo
---------

Makroalgoj povas havi aspekton, kiu similas al herbaj plantoj.

* talo: la alga korpo
	+ lameno: plata strukturo, kiu similas al pnataj folioj.
		- soro: fasko de sporoj
		- naĝkorpoj: organo inter folio kaj stango, kiu helpas la ŝvebadon en la akvo
	+ Stango (Cauloid): egalas en funkcio al stango de la vaskulaj plantoj
	+ adhera organo (rizoido): speciala, radikosimila strukturo

Uzo
---

 Pli detalaj informoj troveblas en artikolo Manĝebla algo.Makroalgoj servas pro la apudmaraj popoloj kiel gravaj nutraĵaj fontoj. Oni uzas ĝin ĉefe en Japanio, sed ankaŭ en Koreio, Peruo, Irlando kaj ĉe la atlantika bordo de Kanado. Ekzemple oni uzas nori-on, por ĉirkaŭi suŝirulaĵojn.

Oni uzas makroalgojn ankaŭ por la produktado de multflanke uzebla karbonhidrato, la alginato, sed ankaŭ por la produktado de sterkoj. Ĝi estis jam uzata kiel konstrumaterialo por izolado de muroj kaj por tegmenta kovrado (ekz en la dana insulo Læsø). Dum la dua mondmilito, oni uzis ĝin kiel remburaĵon por diversaj mebloj.

Makroalgoj estas konataj ankaŭ pro siaj ekstreme granda jodenteno ĝis 6.000 miligramoj je kg en seka maso (la homa jodbezono estas 200 mikrogramo/tagp), kio povas konduki – okze de nekontrolita konsumado – al forta trojodiĝo.

Vidu ankaŭ
----------

* Vakameo
* Algo (nutraĵo)

* Kategorio Makroalgoj en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
*Ne miskomprenu kun Magyaregregy!*

**Magyaregres** [madjaregreŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár. La loknomo signifas: hungara-groso.

Malnova ponto de Magyaregres

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 14 km²
* Loĝantaro: 590
* Poŝtkodo: 7441
* Telefonprefikso: 82

Situo
-----

Magyaregres situas sur ebenaĵo, laŭ rojo kaj akvorezervujo, fine de sakovojo. Kaposvár troviĝas 14, Igal 19 km-ojn.

Historio
--------

La unua mencio okazis en 1229 laŭ formo *Egis*. En 1975 akvorezervujo konstruiĝis. En Magyaregres migra poŝto servas.

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo omaĝe al Granda Sankta Tereza
* kalvinana preĝejo de 1652, en 1761 plene rekonstruiĝis
* iama kalvinana paroĥo
* arboreto nomata Deseda apud akvorezervujo same tiel nomata Deseda, kiu longas 8 km-ojn

Famuloj
-------

En Magyaregres naskiĝis János Balázs (pentristo, 1904).

Komunumoj pri *egres* (= groso) en Hungara reĝlando
---------------------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Almásegres | Egres | Magyaregres | Somogyegres | Szécsegres | Szőlősegres | Vácegres |

Fontoj
------

* hungara Vikipedio
* http/maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu

* Kategorio Magyaregres en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Makemo**, **Rangi-kemo**  aŭ **Te Paritua**, estas unu de la pli grandaj Tuamotuaj atoloj en Franca Polinezio.

Makemo estas 69 km longa kaj 16,5 km larĝa, kaj havas land-areon de 56 km². Ĝi estas la kvara plej granda atolo de la Tuamotuoj koncerne la surfaco de la laguno, kun areo de 603 km². Malgraŭ ĝia areo, la laguno nur havas du navigeblajn pasejojn.

Makemo havas 832 loĝantojn; la ĉefa vilaĝo nomiĝas Pouheva kaj havas populacion de 600. La vilaĝo havas varfon kaj internulejon kun 150 infanoj de najbaraj insuloj. Ĝi ankaŭ havas flughavenon kiu situas okcidente de Pouheva.

Historio
--------

Makemo estas la hejmo de la legenda polinezia heroo Moeava.

La unua registrita eŭropano kiu alvenis sur Makemo estis la angla perlokomercisto John Buyers sur la brigo *Margaret*. Li alvenis sur Makemo je la 10-a de marto 1803 je la sama tago kiam li malkovris la atolon Taenga li nomis la insulon "Phillips Island", laŭ la eksa ŝerifo de Londono, Sir Richard Phillips. Sur kelkaj mapoj Makemo nomiĝas "Kutusov".

La flughaveno de Makemo malfermiĝis en 1976.

Administracio
-------------

La komunumo de Makemo konsistas el la atoloj Makemo, Haraiki, Marutea Nord, Katiu, Tuanake, Hiti, Tepoto Sud, Raroia, Takume, Taenga kaj Nihiru.

* Makemo lumturoMakemo lumturo
* Makemo kirkoMakemo kirko
* Makemo komunumejo kaj and policejoMakemo komunumejo kaj and policejo
* Makemo havenoMakemo haveno
* Plata rifo je la orienta marbordo de MakemoPlata rifo je la orienta marbordo de Makemo

Referencoj
----------

1. ↑  Young, J.L. (1899). "Names of the Paumotu Islands, with the old names so far as they are known.", *Journal of the Polynesian Society* **8** (4), p. 264–268.  Alirita 2015-01-07..

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Makemo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Listo de atoloj (france) Arkivigite je 2007-02-28 per la retarkivo Wayback Machine
* 
* History Arkivigite je 2011-11-01 per la retarkivo Wayback Machine,  &  Arkivigite je 2008-03-29 per la retarkivo Wayback Machine
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion**Magnolio** |
| --- |
|  |
| Magnolia x wieseneri*Magnolia x wieseneri* |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
| Klado: | Angiospermoj |
| Klado: | Magnoliedoj |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Magnolialoj *Magnoliales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Magnoliacoj *Magnoliaceae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |
| Genro  |
| ***Magnolia***L. 1753 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specioj |
| ĝis 300; vidu tekston |
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri Magnolio  |

 |
| v • d • r |

**Magnolio** (***Magnolia***) estas genro de arboj kaj arbustoj el Ameriko kaj Azio. Multaj el ili estas kultivataj pro ties grandaj, belaj floroj.

La floro de magnolio
La botanikistoj ne samopinias pri la demando, ĉu *Magnolia* devas inkludi la plejmulton de la specioj en la familio magnoliacoj (*Magnoliaceae*) aŭ ĉu nur kelkajn. En la unua sistemo, magnoliacoj enhavas nur *Magnolia* kaj *Liriodendron* (tuliparbo); en la dua sistemo, magnoliacoj enhavas proksimume 17 genrojn. Se magnolio (*Magnolia*) estas malgranda genro, la aliaj specioj estas en la genroj *Alcimandra*, *Houpoëa*, *Lirianthe*, *Manglietia*, *Michelia*, *Oyama*, *Pachylarnax*, *Parakmeria*, *Talauma*, *Woonyoungia*, kaj *Yulania*.

La floranta magnolio
*Magnolia hodgsonii*

Fontoj
------

1. 1 2  4. Magnoliaceae, *Flora of China* (angle)

Vidu ankaŭ
----------

* Magnoliedoj

* Magnolio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Magnolio en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Magnolio en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)
**Malanquilla** [malanKIlja] estas municipo de Hispanio, en la nordokcidento de la komarko *Comunidad de Calatayud* kies ĉefurbo estas Calatayud, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Malanquilla estas municipa teritorio en la nordokcidento de la komarko *Comunidad de Calatayud*, kie ĝi estas inter Torrelapaja okcidente, Bijuesca sudokcidente kaj Clarés de Ribota sude.

La loĝloko Malanquilla mem estas je 117 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 1002 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Ribota, inter la montaroj Virgen kaj Moncayo.

Historio
--------

Loknomo kun la muelejo, simbolo de la loko.
Aperis restaĵoj de ibero-romianoj. Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Calatayud.

Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Malanquilla kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 95 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.

Aktualo
-------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.

Aliaj altiraĵoj estas la preĝejo de la 16-a jarcento, neĝujo, novklasika fonto de romia deveno, ermitejo de Sankta Maria kun romanika absido, ermitejo Humilladero, rehabilitita ventomuelejo (kiu aperas en la municipa blazono), ruinoj de la Turo de la Calderuela kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.

Bildoj
------

* Neĝujo.Neĝujo.
* Fontano.Fontano.
* Volbo de la cisterno de la fontano.Volbo de la cisterno de la fontano.
* Ermitejo de Sankta Maria.Ermitejo de Sankta Maria.
* Ventomuelejo.Ventomuelejo.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Malanquilla en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 803233
* LCCN: nb2005020603
* VIAF: 145671766
* BNE: XX454586
 |
La mapo de Silas Bent de 1872 pri la supozita "Malferma Polusa Maro."
La **Malferma Polusa Maro** estis hipoteza senglacia oceano ĉirkaŭ la Norda Poluso. Tiu nepruvita (kaj eventuale, montrita kiel falsa) teorio estis iam tiom amplekse kredita ke multaj esploraj ekspedicioj uzis ĝin kiel tialo por klopodoj atingi la punkton de la Norda Poluso tramare, aŭ por trovi navigeblan marvojon inter Eŭropo kaj la Pacifiko tra la Norda Poluso. La teorio ke la nordpolusa regiono povus iĝi praktika marvojo devenas de tiom frue kiom de almenaŭ la 16a jarcento kiam ĝi estis sugestita de Robert Thorne. Ankaŭ Willem Barentsz kaj Henry Hudson kredis en la Malferma Polusa Maro.

Bibliografio
------------

* Russell Potter, "The Open Polar Sea," *Encyclopedia of the Arctic* (Routledge, 2004)
* Michael Robinson, *The Coldest Crucible: Arctic Exploration and American Culture* (Chicago, 2006).
* Michael Robinson, "Reconsidering the Theory of the Open Polar Sea," in Extremes: Oceanography's Adventures at the Poles (Sagamore Beach MA, 2006)
* Hampton Sides, *In the Kingdom of Ice: The Grand and Terrible Polar Voyage of the U.S.S. Jeannette.* (New York: Doubleday, 2014.)
* J. K. Wright, *The Open Polar Sea, Human Nature in Geography* (Cambridge MA, 1966)
**Mala Remeta,** serbe **Мала Ремета,** hungare **Kisremete** [kiŝremete] estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Irig. Mala kaj kis signifas: malgranda. Hungara vorto remete signifas: ermito.

Mala Remeta situas en la mapo en la verda municipo
Abateja preĝejo de Mala Remeta

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 9  km²
* Koordinatoj: 45°06′14″N 19°44'26″E
* Alto super marnivelo: 240 m
* Loĝantaro: 150
* Poŝtkodo:
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: RU

Situo
-----

Mala Remeta situas sur deklivoj de Fruška Gora.

Historio
--------

Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Habsburga Imperio, al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la vilaĝo apartenis al tiam sendependa Kroatio. En 2002 loĝis en Mala Remeta 151 homoj, (escepte 2 ĉiuj serboj).

Vidindaĵoj
----------

* abateja preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino
Skalo de radioricevilo kun valoroj en metroj (ne en herco). Sur la skalo estas indikitaj radiostacioj de la tuta mondo, kaj en la malsupra parto, stacioj kiuj estas ricevitaj per mallongaj ondoj
Disvastigo de ĉielaj ondoj (ruĝe) helpe de la jonosfero (grize), kaj kompare kun la disvastigo de mezaj kaj longaj ondoj, kiuj nur atingas la horizonton (blue)
Disvastiĝo de malsamaj radiondoj tra la tago kaj la nokto
**Mallongondo**, aŭ **kurta ondo**, estas la parto de la elektromagnetaj ondoj kun ondolongo de 10 m ĝis 100 m (frekvenco: 3 MHz ĝis 30 MHz). La frekvencoj de tiu gamo estas nomitaj frekvencoj **HF**, laŭ la angla literoj *HF, High Frekvency*. Mallongondo estas grava por radiofonio, precipe por transkontinenta sendado, ĉar eblas granda atingodistanco; krome mallongondo estas uzata por terapio.

Ligiloj
-------

* EiBi Kurzwellen-Hörfahrplan (lasta alvoko: 2012-09-17); la tiea horaro (ĉe la ligilo nome "Text") estas kontinue aktualigata kaj listigas ankaŭ elsendojn de Digital Radio Mondiale (ĉe ili aperas "DIGITAL")

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fell's Guide to Operating Shortwave Radio Hardcover – 1 Jun. 1969 by Charles Vlahos (Author). Publisher: Lifetime Books (1 Jun. 1969), ISBN-10: ‎0811900479, ISBN-13: ‎978-0811900478
2. ↑  Laŭ Meyers Lexikonredaktion: *Duden Lexikon A-Z*, 6a eldono, Mannheim, Dudenverlag, 2000, p. 384.

Vidu ankaŭ
----------

* Elektromagneta spektro
* Radia spektro

* Kategorio Mallongondo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
Transkarpata provinco en Ukrainio
Distrikto de Uĵhorodo en Transkarpatio
**Mali Hejivci,** ukraine **Малі Геївці,** hungare **Kisgejőc** estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo, en municipo de Veliki Hejivci. Mali kaj kis signifas: malgranda.

Bazaj informoj
--------------

* 48° 30′ 0″ N 22° 19′ 0″ O﻿ / ﻿48.50000 °N, 22.31667 °O﻿ / 48.50000; 22.31667 (mapo)Koordinatoj: 48° 30′ 0″ N 22° 19′ 0″ O﻿ / ﻿48.50000 °N, 22.31667 °O﻿ / 48.50000; 22.31667 (mapo)
* Areo:  km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 760
* Poŝtkodo: 89432
* Telefonprefikso: +380-31-22
* Aŭtokodo: AO

Situo
-----

Mali Hejivci situas de Uĵhorodo 18 km-ojn laŭ bordo de Latorica.

Historio
--------

La unua mencio devenis el 1394 laŭ tiama hungara ortografio *"Geyeuch"*. Post la mezepoko la vilaĝo foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. En 1910 loĝis en Kisgejőc 937 homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, poste al Ĉeĥoslovakio, dume rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Mali Hejivci apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2005 loĝis en Mali Hejivci 736 homoj, (704 hungaroj).

Vidindaĵoj
----------

* kalvinana preĝejo de 1806, en 1844 trakonstruita, la turo estas 30 m-ojn alta.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Tourenne. |

**Jean Louis TOURENNE** (naskiĝis la 25-an de aŭgusto 1944 en La Mézière (Ille-et-Vilaine)) estas franca politikisto. Sekve de la kantonaj balotoj de 2004, fariĝis la 1-a maldekstra prezidanto de de la Departementa Konsilio de Ille-et-Vilaine. Li estis ankaŭ senatano ekde la 29-a de septembro 2014.

Biografio
---------

Emerita estro de kolegio, Jean-Louis Tourenne estas la prezidanto (Socialista Partio) de la Departementa Konsilio de Ille-et-Vilaine ekde la 1-a de aprilo 2004, sekve de la kantonaj balotoj de la 28-a de marto 2004, per kiuj la maldekstro venkis la dekstron en la departemento por la 1-a fojo ekde 1848. Li estis krome prezidanto de konstanta komisiono de la Departementa Konsilio. De 1994 ĝis 2008, li prezidis ankaŭ la komunumaron Val de Ille, kiu arigas naŭ komunumojn.

En 1973, Jean-Louis Tourenne, tiam profesoro pri matematikoj, konkeris sian 1-an politikan mandaton, fariĝante la plej juna departementa konsiliano de Ille-et-Vilaine, post elekto en la kantono Hédé. En 1983, li est elektita urbestro de La Mézière, sia naskiĝa komunumo. Li tia restis ĝis en majo 2004, kiam li forlasis tiun postenon pro kumulo de politikaj mandatoj.

En julio 2008 li vigle kritikis la prefetan aŭtoritaton pro efektivigo de genetika testo al juna angolano (eksterlandano en neregula stato) pri kiu li formale respondecis. Li konsideris ke la la kuratoro (la Prezidanto de la Departementa Konsilio) devas permesi antaŭ ol efektivigi tian teston.

Proksima de Edmond Hervé, eksa socialista urbestro de Rennes, Jean-Louis Tourenne estis kandidato, kapo de listo de la Socialista Partio en la senatanaj balotoj de 1998. Li estis ankaŭ prezidanto de la "Socialista kaj ProgresDemokrata" frakcio en Ille-et-Vilaine de 1985 ĝis mars 2004.

Vidu ankaŭ
----------

* Listo de prezidantoj de Departementa Konsilio de Francio

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Jean-Louis Tourenne en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Prezenta slipo en la interretejo de la Departementa Konsilio de Ille-et-Vilaine

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Jean-Louis Tourenne - Politiquemania
2. ↑   France 3 vidéo. Immigration : interview de Jean-Louis Tourenne, Prezidanto de la Departementa Konsilio de Ille-et-Vilaine. Arkivita el la originalo je 2009-05-22. Alirita 2014-11-26.

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 504603
 |
**László Aradszky** [lAslO aracki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Aradszky László** estis hungara ŝlagrokantisto.

László Aradszky en 1972
László Aradszky naskiĝis la 20-an de septembro 1935 en Budapeŝto, li mortis la 8-an de oktobro 2017 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Aradszky komence estis instrumentisto, sed vespere li frekventis kurson pri kantado en studio de Hungara Radio. Lia instruisto estis Tamás P. Balassa (1960-1962). Li prenis ankaŭ kantolecionojn private. En 1963 li furore debutis en ŝlagrokonkurso de la Hungara Radio. Post 3 jaroj li atingis la unuan lokon en simila konkurso. En 1970 li edziĝis, poste 2 gefiloj naskiĝis. Tiutempe li turneis en multe da landoj ofte tie, kie vivas hungaroj, krome li registris sukcesajn sondiskojn. Li ricevis premiojn inter 1963-2016. Li estis entombigita en Baziliko Stefano la 1-a (Budapeŝto).

Elektitaj ŝlagroj (kiel kantisto)
---------------------------------

* Még ide oda húz a szív
* Isten véled édes Piroskám
* Pókháló van már az ablakon
* Nemcsak a húszéveseké a világ
* Annál az első ügyetlen csóknál
* Nem születtem grófnak
* Sárga liliom
* Valaki hiányzik a táncból
* Szomszédasszony, fütyülök a lányára

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun fotoj kaj video
* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio László Aradszky en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 663026
* VIAF: 121384574
* ISNI: 0000 0000 7943 0775
* MBA: 9fd82cdf-d2e6-4f93-8821-7c72a835cbcc
 |
**László Benkő** [lAslO benkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Benkő László** estis hungara pianisto, orgenisto, sintezilisto, komponisto, membro de Omega (rokgrupo).

László Benkő en koncerto en 2010
László Benkő  naskiĝis la 12-an de junio 1943 en Szombathely kaj mortis la 18-an de novembro 2020 en Budapeŝto.

Biografio
---------

László Benkő frekventis lernejon unue en sia naskiĝurbo, poste en Budapeŝto. Dum la mezlernejaj jaroj li komencis amatore muzikadi. Ne longe li apartenis al Benkó Dixieland Band, sed lia muzka kariero etendiĝis ekde 1962 en Omega (rokgrupo). Komence li estis pianisto, poste li muzikadis en similaj muzikiloj, eĉ li kantis. Li ofte komponis ŝlagrojn. Kun la rokgrupo li faris sennombrajn koncertojn enlande kaj eksterlande. Ekde 2009 li estas muzika gvidanto de Teatro Weöres Sándor. Li ricevis premiojn inter 1970-2018, la unuan en Japanio. La "Omega" ricevis premion Kossuth en 2013.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto

Referencoj
----------

1. ↑

* Kategorio László Benkő en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 631876
* LCCN: n2021041568
* VIAF: 85861444
* ISNI: 0000 0000 7912 2713
* BNF: 16589802k
* MBA: 52afc129-91f2-4153-88f4-f51ae695e12a
* NKC: xx0084787
* BNE: XX5260456
 |
**Maleján** [maleĤAN] estas municipo de Hispanio, en la nordokcidenta parto de la komarko *Campo de Borja* kies ĉefurbo estas Borja, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).

Geografio
---------

Maleján estas tre malgranda municipa teritorio en la nordokcidenta parto de la komarko *Campo de Borja*, kie ĝi okupas tre malgrandan teritorion kiel enklavo ene de tiu de Borja. Proksime de ĝia teritorio estas la Natura Parko Moncayo.

La loĝloko Maleján mem estas je 65 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 472 msm, alirata de la nacia ŝoseo N-122 inter apuda Borja oriente kaj Bulbuente okcidente.

Historio
--------

La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 sugestas, ke plej verŝajne ankaŭ Maleján estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. La loĝantaro post la kristana konkero restis grandparte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo. En 1610 la islamdevena loĝantaro estis definitive forpelita, kio rezultis en la forigo de centoj da moriskoj el la valo, nome ekonomia kaj demografia krizo, kaj ĝi ne rekuperiĝis de tio ĝis la 18-a aŭ 19-a jarcentoj.

Maleján demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio, kaj pro la alveno de fervojo. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Maleján oni malaltiĝis ĝis nunaj 262 loĝantoj.

Ekonomio
--------

Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, vitejoj kaj cerealoj) brutobredado (ŝafoj, abelbredado), kaj sekva nutrindustrio (vino, oleo), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.

Inter vidindaĵoj menciindas restaĵoj de la dekoracio de iama moskeo, kelkaj turoj kiuj estis parto de kastelo; preĝejo el kiuj kapelo estas ene de la turoj kaj naturaj lokoj kiel *La Fuente del Molino* (La fonto de la muelejo).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Zaragozo

Referencoj
----------

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Maleján en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 807867
* LCCN: nr94028345
* VIAF: 155219508
 |
**Alka Yagnik** (angle *Alka Yagnik*, hindie अलका याज्ञनिक, n. la 20-an de marto 1966, Kolkato, Okcident-Bengalio, Barato) estas (kune kun Lata Mangeshkar kaj Asha Bhosle) unu el la plej famaj sonreproduktadaj kantistinoj (*playback* kantistinoj) el la hinda kinoarto (Bollywood).

Ŝi ricevis rekordan nombron de filmpremioj, interalie la *Filmfare Award for Best Female VoiceOver* (kune kun Asha Bhosle). Ambaŭ gajnis tiun premion sep fojojn. Ŝi estis dufoje gajninto de la Nacia Kino-premio, samkiel de pluraj aliaj muzikpremioj.

Ŝi registris kantojn por pli ol 1000 hindaj filmoj  kaj kantis pli ol 2000 kantojn en pli ol 20 lingvoj de Barato: krom en la hinda, ankaŭ ekzemple en la bengala, panĝaba, marata, telugua, tamila, bojpura kaj la malajala.

Ŝi estis tre populara en la 1990-aj jaroj. Ŝi ofte kantis duetojn kune kun la kantistoj Udit Narayan kaj Kumar Sanu.

Vidu ankaŭ
----------

Multlingveco en muziko

Oficialaj ligiloj
-----------------

Oficiala retejo Arkivigite je 2021-02-18 per la retarkivo Wayback Machine de Alka Yagnik

(en) Alka Yagnik - kategorio de bildoj, filmetoj aŭ muziko en la Krea Komunaĵo

Referencoj
----------

1. ↑  «Alka Yagnik». IMDB. Retrieved 2011-08-09.

* Kategorio Alka Yagnik en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 722794
* GND: 135421381
* LCCN: nr2002039341
* VIAF: 10060904
* ISNI: 0000 0000 5515 8981
* BNF: 142404589
* MBA: 52cf0679-e1cf-42ca-b9b5-86e018b36d91
* BIBSYS: 2038494
 |
**Mantak Chia** - naskiĝis la 4-an de aprilo 1944 en Tajlando - estas taoisma instruisto, loĝanta en Usono. Li kun sia edzino verkis librojn kun revolucia teorio pri seksumado. La ĉefa ideo estas, ke viroj eblas orgasmi sen ejakuli. Ĉi tio ebligas atingi plurajn orgasmojn kaj ne laciĝi pro seksumo. Viroj tre zorgas pri ne montri sian lacon al virinoj, do la teorio akiras altan popularon en moderna kapitalisma mondo. Krome, aŭtoro pruvas, ke vira orgasmo ne tre diferencas kontraŭ virina orgasmo, ekzemple, li montras, ke viroj ankaŭ havas ion similan al la punkto G, al la klitoro, ktp. Li rakontas, ke praaj taoistoj sciis pri la eblecon kaj sciis, kiel trejni ĝin.

S-ro Mantak Chia proponas novan orgasman specon - "tutkorpa orgasmo". Li proponas direkti energion de orgasmo por plibonigi laboreblon.

Trejno, kiun oni proponas, inkludas sinmasturbon kaj estas, ŝajnas, ne tre malfacila, la libroj estas verkitaj por simplaj laboristoj kaj ne tre filozofiemaj homoj. Sed, eble, ekzistas pli altaj niveloj al kiuj volas la verkisto dezirigi trejnantojn post atingi unuajn sukcesojn. S-ro Mantak Chia citas Jogon, ĉinajn luktoartojn, sciencajn eksperimentojn, ktp.

* Kategorio Mantak Chia en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 416847
* GND: 122170814
* LCCN: n83217044
* VIAF: 22159970
* ISNI: 0000 0000 8100 6631
* SUDOC: 028620828
* BNF: 12041949b
* NDL: 00417341
* BIBSYS: 90254988
* NKC: jn19990003836
* BNE: XX1017725
 |
Honortombo por la mararmea brigado en Bottrop-Kirchhellen
Laŭ ordono de regna defendoministro Gustav Noske de la 3-a de februaro 1919 korvetkapitano Wilfried von Loewenfeld formis en Kiel el soldatoj de la mararmeo la **3-an mararmean brigadon**.

Komence de marto 1919 la brigado konsistis el proksimume 1.500 viroj. Ĝi estis uzata post infanteria eduko junion 1919 dum la striko de la publika trafiko en Berlino kaj poste dum la unua pola ribelo en Supra Silezio. Post fino de la bataloj ĝi estis uzata dum la vintro 1919/20 proksime de Breslau kiel ĉeborda gardistaro. Unu bataliono de la brigado tamen restis daŭre staciita en Kiel. Por eviti „infekton" fare de „maldekstremaj" elementoj en Kiel, la batalionoj estis regule revenante – proksimume ĉiujn du monatojn – elŝanĝitaj.

Dum la Kapp-Puĉo marton de 1920 la brigado subtenis la renversoprovon per la okupado de Breslau, malokupis tamen post la fiasko de la puĉo la urbon. Post mallonga hezito la registaro sendis la brigadon en aprilo por la pribatalado de la laboristoribelo en la Ruhr-Regionon, kie ĝi buĉis la laboristojn de la Ruĝa Ruhr-Armeo en la ĉirkaŭaĵo de Bottrop. Sur la tombejo de Bottrop-Kirchhellen oni starigis honortombon por la militmortintoj de la. La apuda Loewenfeld-Strato nomiĝas laŭ la libera korpuso.

Meze de majo eldoniĝis la malfondo-ordono, plene plenumita tamen nur post du jaroj. Loewenfeld kaj multaj aliaj povis transiri en la Regnan Mararmeon.

* Kategorio Mararmea brigado von Loewenfeld en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Marcel BROODTHAERS** (28-a de januaro 1924 en Bruselo, Belgio - 28-a de januaro 1976 en Kolonjo, Germanio) estis belga poeto, filmisto kaj artisto kun altliteratura kaj ofte sprita maniero de krei artaĵojn. Li estis kuniĝinta kun la *Groupe Surréaliste-revolutionaire* en Bruselo ekde 1945 kaj diletantis en ĵurnalismo, filmo, kaj poezio. En 1964, li faris la simbolan agon de enmeti kvindek kopiaĵojn de libro de siaj poemoj en plastro, tiel kreinte sian unuan artaĵon. Li laboris principe kun muntoj de trovitaj objektoj kaj kolaĝo, ofte enhavantaj skribitajn tekstojn. Lia plej rimarkita artaĵo estis instalo en lia Brusela domo, kiun li nomis *Musée d'Art Moderne, Départment des Aigles* (1968). Tiu instalo sekviĝis per aliaj dek-unuaj manifestaĵoj de la *muzeo*, inkluzive ĉe la Düsseldorf Kunsthalle por ekspozicio en 1970 kaj ĉe *documenta 5* en Kaselo en 1972. Por tiaj klopodoj li ofte kuniĝis kun la malfrua dudeka jarcenta tuttera disvastiĝo de ambaŭ instala arto, kaj ankaŭ "institucia kritikado," en kiuj interrilatoj inter artaĵoj, la artisto, kaj la muzeo estas fokuso. Broodthaers mortis en Kolonjo, Germanio, je sia 52-a naskiĝtago.

* Kategorio Marcel Broodthaers en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 140496
* GND: 118515705
* LCCN: n79123549
* VIAF: 7387635
* ISNI: 0000 0001 0866 4520
* SUDOC: 026754533
* BNF: 11894148s
* ULAN: 500004693
* MBA: 37532ae4-2a43-4bb3-b098-c26a1bb4f524
* RKD: 12963
* NKC: pna2017947019
* ICCU: TO0V267341
* BNE: XX866686
 |
***Originala Esperanta Bildvortaro***, redaktita de Sylla Chaves eldonita en 1993 de Esperanto-Asocio de San-Paŭlo en San-Paŭlo, (Brazilo), estas ilustrita vortaro kun ampleksa glosaro. 170p. 21cm. Tri mil bildigitaj vortoj, elektitaj kaj ordigitaj por maksimume internacia utileco. 

Ĝi estas aranĝita laŭ la specifaj uzoj kaj bezonoj de nia internacia samideanaro. En ĝi estas 92 bildpaĝoj, kun preskaŭ 3000 bildigitaj vortoj, facile troveblaj pere de du gravaj helpiloj:

1. ALFABETA VORTLISTO; kaj
2. LAŬTEMA VORTLISTO.

La homa korpo, vestaĵoj, bestoj, plantoj, manĝaĵoj, hejmaj objektoj, ludoj, sportoj, muziko kaj pluraj aliaj temoj estas ĉi tie abunde kaj varie priskribitaj per klaraj bildoj, sen naciaj tendencoj en ilia elekto. Eĉ en la en-bildaj tekstoj klare vidiĝas, ke ni estas fakte en Esperantujo. Kaj aldone, prezentiĝas ok paĝoj da gravaj vortlistoj, kiel ekzemple la Esperantaj korelativoj kaj nombra sistemo, kaj plurlandaj moneroj kaj mezurunuoj.

Ekvilibra pligrandigo de la uzenda vortprovizo estas unu el la precipaj celoj de ĉi tiu libro, speciale taŭga por lernantoj kaj komencantoj verkistoj. Sinonimoj ĉi tie aperas abunde, kun indiko pri oficialeco kaj uzateco.

Tre malofte, en iu ajn lingvo, troviĝas tiom da helpo por la vort-serĉanto en unu sola malgranda kaj ne teknika vortaro.

Eksteraj ligiloj
----------------


|  |  |
| --- | --- |
| Portala ikono | Portalo pri Lingvo |
| Portala ikono | Portalo pri Esperanto |

* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
**(162168) 1999 GT6** estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido, malkovrita la 15-an de aprilo 1999 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).

Orbito
------

Ĝi estas en orbita resonanco 2:5 kun Marso kaj proksima de la resonanco 5:2 kun Jupitero

Ĝia discentra kaj feble klinita orbito krucas tiun de Marso kaj malproksime tanĝas tiun de la Tero, ĝi etendiĝas preskaù ĝis la orbito de Jupitero.

• Ĝia jupitera MOID estas 0,8164 astronomia unuo (122,131 milionoj da km),  

• ĝia marsa MOID estas 0,01029 astronomia unuo (1,539 miliono da km),  

• ĝia tera MOID estas 0,1606 astronomia unuo (24,026 milionoj da km).

• La 15-an de novembro 1989 ĝi pasis al 0,08693 astronomia unuo (13,005 milionoj da km) de Marso,  

• la 13-an de aprilo 2070 ĝi pasos al 0,07201 astronomia unuo (10,773 milionoj da kilometroj) de ĉi tiu planedo.

• La 17-an de junio 2018 ĝi pasis al 0,26304 astronomia unuo (39,350 milionoj da km) de la Tero,  

• la 28-an de junio 2055 ĝi pasos al 0,10888 astronomia unuo (16,288 milionoj da km) de nia planedo.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Objekto ĉe Minor Planet Center angle
* Parametroj kaj simulado de orbito ĉe *JPL Small-Body Database Lookup* angle
* Objekto ĉe la datumbazo de *NEODyS-2* angle
* Objekto ĉe *Space Reference* angle

  


| Antaŭe: | Listo de asteroidoj (162001–163000) | Poste: |
| --- | --- | --- |
| (162167) 1999 GH6 | **(162168) 1999 GT6** | (162169) 1999 GB14 |
**Manzanal del Barco** [manzaNAL delBARko] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Alba, en la centro de la provinco. *Manzanal del Barco* estas etimologie tradukebla al *Pomarbaro de la Boato*. Pomarbo videblas en la maldekstra duono de la blazono, dum boato videblas en la dekstra duono de la blazono; boato iam necesis por trapasi la riveron.

Manzanal del Barco kaj Palacios del Pan, separataj per la Akvorezervejo de Ricobayo de la rivero Esla, estas komunikataj per du elstaraj vorkaj infrastrukturoj, kiel estas la viadukto Martín Gil aŭ *de los Cabriles*, por la fervojo, kaj de la nova ponto de Manzanal, por la cetero. Foje, okaze de sekego, aperas el la akvo de la rivero Esla la malnova ŝtona ponto kiu iam komunikis la komarkojn de Tierra de Alba kaj Tierra del Pan antaŭ la konstruado de la Akvobaraĵo.​

Municipoj de la komarko Tierra de Alba en la centro de la provinco Zamoro.
Viadukto Martín Gil aŭ *de los Cabriles*.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 12,41 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 130 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 540 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 26 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Carbajales de Alba, Santa Eufemia del Barco, Montamarta, Palacios del Pan kaj San Pedro de la Nave-Almendra.

Estas atestaĵoj de prahistoria kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 1169. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la 13-a kaj 14-a jarcentoj la komarko apartenis al la Templanoj. Inter la 15-a kaj 16-a jarcento la domaron oni ŝanĝis al pli taŭga loko.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (terpomoj, fazeoloj, tomatoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (preĝejo, ermitejo, popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado).

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de Provinco Zamoro

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 756299
* VIAF: 316735928
 |
**Maradik,** serbe **Марадик,** hungare **Maradék** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Inĝija.

Loko de la municipo en Serbio

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 32  km²
* Koordinatoj: 45°06′05″N 19°59'20″E
* Supermara alteco: 165 m
* Loĝantaro: 2298 en 2002
* Poŝtkodo: 22327
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: IN

Geografio
---------

Maradik etendiĝas sur tre mildaj deklivoj laŭ flankovojoj.

Mapo pri municipo Inĝija
Fora panoramo de Maradik

Historio
--------

La loko estis loĝata jam dum la regado de romianoj. La unua mencio okazis en 1498 laŭ hungara formo *Maradék*, kiu signifas: restaĵo. Ekde la 16-a jarcento ĝi apartenis al la Osmana Imperio. Post fine de la turka dominado diversaj popoloj alvenis. Ĝis Traktato de Trianon aŭstria-hungara kontrolo okazis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio ĝi apartenis. En 2002 loĝis en Maradik 1394 serboj (61 %), 552 hungaroj (24 %), 105 kroatoj, 90 jugoslavianoj, 14 slovakoj kaj aliaj.

Vidindaĵoj
----------

* ortodoksa preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

Fontoj
------

* Hungara kaj serba Vikipedioj
* Mapo pri Maradik

Ortodoksa preĝejo de Maradik

* Kategorio Maradik en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)