recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Urba plano en domblokoj, Manhattan.
**Dombloko** estas urba spaco limigita de stratoj ĉiuflanke. En kelkaj landoj la termino *dombloko* povas referenci ankaŭ al ĉiu el la flankoj kiuj konstituas la domaron. Tio estas, ke dombloko povas esti kaj la urba bloko de kelkaj flankoj aŭ la distanco kiu estas de angulo al la venonta angulo.

La dombloko povas esti jam konstruita aŭ ankoraŭ konstruota. Ties plej ofta formo moderne estas kvarangula kaj kvadrata aŭ rektangula, sed en antikvaj urboj, ĉefe ĉe Eŭropo, Nordafriko, Meza Oriento kaj en kelkaj lokoj de Centra Azio, ili povas montri tre variajn kaj malregulajn formojn.

La urbo Madrido estas ekzemplo de mikso de dezajnoj, kun historia kerno komplete malregula, zonoj liniecaj kiaj la tiel nomata *Ciudad Lineal* aŭ la kvartalo Salamanko kaj novaj kvartaloj kie intermiksiĝas kvadrataj, sesangulaj formoj ktp.

Ĝenerale, en urboj tute planitaj la dombloko estas 100 metrojn longaj. En Manhattan (Novjorko) kaj Bogoto (Kolombio), estas konata la urba modelo laŭ tute regulaj domblokoj.

Vidu ankaŭ
----------

* Stratangulo

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Dombloko en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* pri domblokoj Arkivigite je 2014-04-03 per la retarkivo Wayback Machine en hispana
**Atzalan** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Atzalan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 023.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 43570 loĝantojn. El tiuj estis 21498 viroj kaj 22072 virinoj. La komunumo havas surfacon de 543.7 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 47 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 14 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1660 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 en la komunumo vivis 46124 personoj. En la jaro 2000 temis pri 48179, do temis pri kresko / malkresko je 0.88 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 41561 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 305 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.73 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Atzalan en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

 Arkivigite je 2006-11-17 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Por samtitola artikolo vidu la paĝon Dallenwil (stacidomo). |

Pri la komunumo
---------------

**Dallenwil** estas komunumo en Kantono Nidvaldo, en Centra Svislando. Ĝi havis 1 775 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

Geografio
---------

Dallenwil situas oriente de la monto Stanserhorn ĉe la orienta bordo de la rivero Engelberger Aa. Al la komunumo apartenas la setlejoj Chapellendorf, Dürrenboden, Hinter-Dallenwil, Mühledorf, Oberau, Ober-Dallenwil, Städtli, Vorder-Dallenwil, Wiesenberg, Wirzweli kaj Wissifluh.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Dallenwil limas en nordokcidento al Ennetmoos, en nordo al Stans, en nordoriento al Oberdorf, en oriento kaj sudo al Wolfenschiessen, kaj en okcidento al Kerns (OW).

Trafiko
-------

Dallenwil disponas pri stacidomo ĉe la etŝpura trajnlinio de Lucerno al Engelberg. Aertelfero kondukas de la vilaĝo al Wirzweli. Alia aertelfero kondukas al Niederrickenbach.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Dallenwil datiĝas el la jaro 1190 kiel *Telliwilare*.

Vidu ankaŭ
----------

* Dallenwil (stacidomo)
* Niederrickenbach Station (stacidomo)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Oficiala retejo de la komunumo Dallenwil
* Dallenwil en la Historia Leksikono de Svislando

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  Komunumoj de Kantono Nidvaldo |
| --- |
|  |  |
|   Beckenried - Buochs - Dallenwil - Emmetten - Ennetbürgen - Ennetmoos - Hergiswil - Oberdorf - **Stans** - Stansstad - Wolfenschiessen   |

 |

* Kategorio Dallenwil en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 320180
* GND: 4293656-1
* LCCN: nr94027045
* VIAF: 147025175
 |
**Daly City** (en Esperanto eble "Dalyurbo") estas grandurbo de Usono. Ĝi situas en la subŝtato Kalifornio, en la okcidenta parto de Nordameriko, kaj estas la administra centro de la kantono San Mateo], kiu nomiĝas laŭ historia hispana kristanisma misiejo, dediĉita al la kristana sanktulo Mateo. Laŭ la stato de la censo 2020 en la urbo vivis 104 901 loĝantoj sur areo de 19,79 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 5 301 loĝantoj/km².

Bazaj informoj
--------------

* Poŝtkodoj: 94013-94017
* Telefonkodoj: 415 kaj 650

Geografio
---------

Dalyurbo situas en la sudokcidenta landparto de Usono, en la okcidenta parto de la subŝtato inter la Pacifiko kaj Golfo de San-Francisko tuj sude de San-Francisko (8 km).

Historio
--------

Panoramo de Dalyurbo
Trafikilo BART en Dalyurbo
Jam antaŭ jarmiloj indianoj vivis en tiu areo. En 1769 hispanaj koloniistoj esploris la regionon. En 1776 ili fondis mision en la proksimeco. En la 1830-aj jaroj meksikanoj komencis fondi bienojn. Post 2 jardekoj usonanoj alvenis al la bineoj, ja ili estis jam usona landparto. En 1906 granda sismo okazis, multe da rifuĝintoj alvenis el San Francisco, tien, kie la terposedanto estis *John Daly*. Li donacis al la rifuĝintoj laktojn kaj aliajn manĝaĵojn. Kelkaj restis plu ĉi tie. Urbeto formiĝis en 1911, kiu estis nomita honore de al terposedanto John Daly. En 1957 denove sismo okazis. En 1972 BART (fervojo) malfermiĝis.

Trafiko
-------

Loĝantoj de Dalyurbo uzas la proksiman internacian flughavenon de San Francisco. El la urbego aŭtoŝoseoj kaj fervojoj kuras al San Francisco kaj San Jose.

Ĝemelurboj
----------

* Filipinoj Kezonurbo, Filipinoj

Fontoj
------

* Képes Világatlasz ISBN 963 8475 38 2 (hungare)

elementa lernejo en Dalyurbo
**Belmont-sur-Lausanne** estas komunumo en la distrikto Lavaux-Oron en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 3481 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.

Geografio
---------

La komunumo Belmont-sur-Lausanne situas sur la suda deklivo de la montoĉeno Jorat super la Lago Lemano proksimume 3,5 kilometrojn oriente de la kantonĉefurbo Laŭzano, al kies aglomeraĵo la komunumo apartenas. La komunumo konsistas el la vilaĝo Belmont kun diversaj novaj loĝkvartaloj kaj la vilaĝo Le Signal de Belmont.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,65 km², de kiuj 26,8% estas kovritaj de arbaro, 37,7% servas por agrikulturo kaj 33,2% por setlado.

Najbaraj komunumoj
------------------

La komunumo Belmont-sur-Lausanne limas en okcidento kaj nordo al Pully, en nordoriento al Savigny, en oriento al Lutry, kaj en sudo al Paudex.

Trafiko
-------

Tra Belmont-sur-Lausanne pasas konekta vojo de Corsy al Laŭzano. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9, kiu pasas tra la komunuma teritorio, situas 1 kilometrojn sudokcidente de la komunumo apud Corsy en la komunumo Lutry.

Historio
--------

La unua dokumenta mencio de Belmont-sur-Lausanne datiĝas el la jaro 1228 kiel *Belmunt* kaj *apud bellum Montem*. En la 13-a jarcento Belmont dependis de la katedrala kapitolo de Lauzxano. Sub la berna regado ek de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Belmont apartenis al la Voktejo Laŭzano. En la 18-a kaj 19-a jarcentoj en Belmont-sur-Lausanne funkciis diversaj karbominejoj. La eksporto de malplikosta eksterlanda karbo ĉesigis la karbomineadon fine de la 19-a jarcento. Dum la du mondmilitoj la karbominejoj dum mallonga tempo estis reaktivigitaj.

Vidu ankaŭ
----------

* Aliaj lokoj kun la nomo Belmont

Notoj kaj referencoj
--------------------

1. ↑  Fonto: Reta mapo 1:20000 de Swisstopo[*rompita ligilo*]
2. ↑  Fonto: Komunumdatumoj de la retejo de la Svisa Federacia Oficejo pri Statistiko, retejo konsultita la 5-an de novembro 2011
3. ↑  Fonto: *Robert Pictet*: *Belmont-sur-Lausanne* en *Historia Leksikono de Svislando* (2004-06-11)

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Belmont-sur-Lausanne en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Oficiala retejo de la komunumo Belmont-sur-Lausanne[*rompita ligilo*]

* **Vidu ankaŭ en la Vikimedia Komunejo la kategorion Belmont-sur-Lausanne** – (Kolekto de bildoj kaj plurmediaj dosieroj)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rKomunumoj de la Distrikto Lavaux-Oron |
| --- |
| Belmont-sur-Lausanne • Bourg-en-Lavaux (Cully, Epesses, Grandvaux, Riex kaj Villette (Lavaux)) • Chexbres • Essertes • Ferlens • Forel (Lavaux) • Lutry • Maracon • Mézières • Montpreveyres • Oron • Paudex • Puidoux • Pully • Rivaz • Saint-Saphorin (Lavaux) • Savigny • Servion |  |

 |
La **blazono de Papuo-Nov-Gvineo** oficiale validas ekde la jaro 1971.

Priskribo
---------

La blazono montras paradizbirdon (paradizeedo) kun vaste etenditaj vostaj plumoj en parada pozicio, kiu sidas sur ceremonia lanco de lokuloj antaŭ duobla tamburo (*Kundu*-tamburo).

Sub tio troveblas troveblas la anglalingva skribaĵo „Papua New Guinea" (Papuo-Nov-Gvineo).

Ankoraŭ pli simboligita bildigo de la paradizbirdo troveblas en la flago de Papuo-Nov-Gvineo.

La koresponda flago de Papuo-Nov-Gvineo

Simboleco
---------

La birdo en la mezo interpreteblas kiel simbolo por la unueco de la loĝantoj. Ĝi bone taŭgas kiel landa simbolo, ĉar ĝi krom en Novgvineo nur troveblas en la nordo de la kontinento Aŭstralio kaj en la insularo Molukoj. La besto enkondukiĝis kiel blazona besto, kiam la teritorio ĝis la fino de la Unua Mondmilito estis kolonio de la Germana Regno.

Ankaŭ la lanco kaj la tradicia duobla tamburo estas interpretataj kiel simbolo de la loka socio. Ambaŭ objektoj gravas en la tradiciaj ritoj de la lando.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| v • d • rBlazonoj de la ŝtatoj en Oceanio |
| --- |
| Aŭstralio •  Fiĝioj • Kiribato • Marŝala Insularo • Federacio de Mikronezio • Nauro • Nov-Zelando • Palaŭo • Papuo-Novgvineo • Salomonoj • Samoo • Tongo • Tuvalo • Vanuatuo |  |
| Aliaj, ne aŭ ne plene suverenaj teritorioj | Usona Samoo • Kukinsuloj • Franca Polinezio • Gvamo • • Nov-Kaledonio • Niuo • Nord-Marianoj • Pitkarna Insulo • Tokelao • Valiso kaj Futuno |
| 
Vidu ankaŭ la navigilojn pri blazonoj de Afriko • Azio • Eŭropo • Nord-Ameriko • Sud-Ameriko • Oceanio • Listo de ĉiuj naciaj blazonoj |

 |

* Kategorio Blazono de Papuo-Nov-Gvineo en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Belo Blato,** serbe **Бело Блато,** germane **Elisenheim,** hungare **Nagyerzsébetlak** [nadjerĵEbetlak] aŭ *Szlovák Lízika* estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto **Meza** Banato, en municipo de Zrenjanin.

Belo Blato troviĝas en (verda) Municipo Zrenjanin en Serbio
Mapo pri municipo Zrenjanin
Luterana kaj katolika preĝejoj de Belo Blato

Bazaj informoj
--------------

* Areo: 29  km²
* Koordinatoj: 45°16′13″N 20°22'18″E
* Alto super marnivelo: 68 m
* Loĝantaro: 1470
* Poŝtkodo: 23205
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: ZR

Situo
-----

Belo Blato situas sur ebenaĵo, inter Tiso, fiŝolagoj kaj Bega, laŭ flankovojoj. Zrenjanin troviĝas 17 km-ojn.

Historio
--------

Fine de la turka erao germanoj fondis la vilaĝon, poste serboj, slovakoj, hungaroj kaj bulgaroj alvenis. Ĝis mezo de la 20-a jarcento la vilaĝanoj parolis tiujn 5 lingvojn. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Nagybecskerek, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Belo Blato 1477 homoj, (583 slovakoj (40 %), 488 hungaroj ((33 %), 128 bulgaroj, 118 serboj, 41 jugoslavianoj, 31 ciganoj, 12 rumanoj kaj aliaj).

Vidindaĵoj
----------

* romkatolika preĝejo
* luterana preĝejo

Vidu ankaŭ
----------

* Strukturo de Vojvodino

* Kategorio Belo Blato en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
| Blazono de Maranjo |
| --- |
| Blazono de Maranjo |
| Detaloj |
| Adopto | 1906 |
| Blazono | Ĝi prezentas, ĉirkaŭita de kadro, cirklo dividita en kvar partojn: La du dekstre, en verda kaj flava, reprezentas la naciajn kolorojn; La du maldekstre reprezentas, ĉe la supro, la maranhão flago kaj, ĉe la fundo, la emblemo de edukado (pergamino transirita per plumo) |

La **blazono de Maranjo** estas la herolda emblemo kaj unu el la oficialaj simboloj de la brazila ŝtato Maranjo.

Historio
--------

La Ŝtatblazono estis kreita de Dekreto Nº 58, datita 30/12/1905, elŝutita de la unua vicprezidanto en ekzerco Alexandre Colares Moreira Junior kaj subtenita de Leĝo n. 416, datita la 27/08/1906, sankciita de Ŝtatestro Benedito Pereira Leite. La originala modelo havas la subskribon de la desegnisto Lucílio.

Herolda priskribo
-----------------

Ĝi estas formita de ora kadro kaj centra rondo. En la centro estas kvar partoj kiuj reprezentas la flagon de Maranjo , la kolorojn de Brazilo kaj la instrukcio per plumo kaj pergamino. La formo de la konturo de la surfaco de la ŝildo estas la sama kiel la ŝildo de la Svisa Konfederacio kaj estas limigita per barokaj kadroj moldeblaj al la konturo; la kampo de la ŝildo estas dividita en kvar partojn - du partoj enhavantas la naciajn kolorojn, verdan kaj flavan, kaj la ceteraj, sur la alia flanko, enhavas la flagon de la ŝtato reproduktita pli supre, Emblemo de Instrukcio meze de radioj de lumo; la ŝildo estas superita de krono de laŭroj, kaj la kadroj, ornamaĵoj kaj krono estu oraj koloroj.
**Dora Annie DICKENS** (16a de aŭgusto 1850 – 14a de aprilo 1851) estis la filino de la angla romanisto Charles Dickens kaj de lia edzino Catherine. Ŝi estis la naŭa el dek gefiloj, kaj la plej juna el iliaj tri filinoj.

Naskiĝinta en 1 Devonshire Terrace, Dora Dickens estis nomita laŭ la rolulo Dora Spenlow, nome infan-fianĉino de David Copperfield en la romano de Dickens de 1850 nome David Copperfield. Laŭ la plej aĝa filino de Dickens nome Mary, la tagon de la neatendita subita morto de Dora la 14an de aprilo 1851, ŝia patro estis pasiginta multan tempon "ludante kun la gefiloj kaj portante la etan Dora tra la domo kaj la ĝardeno" de sia hejmo en Devonshire Terrace. Dickens poste iris al la London Tavern por ĉiujara vespermanĝo en kiu li devis diskursi. Tuj antaŭ la prelego de Dickens lia amiko John Forster estis alvokitael la ĉambro fare de unu el la servistoj de Dickens, kiu venis kun la trista novaĵo ke Dora subite mortis post suferi konvulsiojn. Forster decidis teni la novaĵon el Dickens ĝis post li faris sian kontribuon al la kunveno. Poste kun helpo de Mark Lemon, Forster diris al Dickens la tristan novaĵon, kiu por longa tempo tuŝis lian koron.

Notoj
-----

1. ↑   retejo de Dickens Family Tree Alirita la 19an de septembro 2019.
2. ↑  Birth and Death of Dora Annie Dickens in 'The Letters of Charles Dickens' Publikigita de Oxford University Press (1988) ISBN 0-19-812617-4 Alirita la 19an de septembro 2019.
3. ↑   Peter Ackroyd 'Dickens' Publikigita de Sinclair-Stevenson (1990) p. 605
4. ↑   Mary Dickens, Cornhill Magazine Januaro 1885
5. ↑   Ackroyd, p. 627

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 661859
 |
**Belmonte de Campos** [belMONte deKAMpos] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Tierra de Campos*. La loknomo *Belmonte de Campos* estas komprenebla etimologie kiel Bela Monto de Kampartero.

Geografio
---------

La kastelo de Belmonte de Campos.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 16,14 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 26 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 180 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 48 km de Palencio, provinca ĉefurbo.

Historio
--------

Estas restaĵoj de romia setlado. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La kastelo de la 15-a al 16-a jarcentoj apartenis al la familio Sarmiento, kiu poste vendis la urbon kaj la kastelon al Inés de Guzmán, senjorino de Villalba de los Alcores kaj Fuensaldaña.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kaj la kastelo kun impona ĉefturo, sed ruinendanĝerigita.

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de la provinco Palencio

Notoj
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 771339
 |
Ŝablono  *En ĉi tiu sekcio aŭ paĝo mankas ŝablono*. Bonvolu **aldoni** la ŝablonon, poste forigu ĉi tiun averton.
Se la artikolo havas pli ol unu mankon, bonvolu uzi la ŝablonon {{Pluraj problemoj}}. Krome aŭtomate aldoniĝas la kategorio Kategorio:Artikoloj sen ŝablono.

**Chilchotla** [ĉilĈOtla] estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo havas la nomon *Villa de Chilchotla de Rafael J. Garcia*.

akvofalo en Chilchotla

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18303 loĝantojn. El tiuj estas 9250 viroj kaj 9053 virinoj. La komunumo havas surfacon de 94.40 kvadratkilometroj.

La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 15′ norda latitudo kaj 97° 11′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2200

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

Historio
--------

Eksplodo de piroteknikaĵoj okazigis almenaŭ 14 mortojn en la 9a de Majo 2017.

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Chilchotla en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arkivigite je 2007-03-24 per la retarkivo Wayback Machine


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
**Ciriako** kaj **Paŭla**, honoritaj kiel sanktuloj de la Katolika Eklezio, estis du junuloj martirigitaj sub Diokleciano en Afriko (nuntempa Tunizio), aŭ en Hispanio; ili estas patronoj de la urbo Malago.

Vivo
----

La informoj pri la vivo de tiuj du junuloj estas malabundaj kaj malsimpligitaj de iuj kontraŭdiroj en la plej antikvaj fontoj. Estas tamen interkonsento pri la morto per ŝtonumado, la juna aĝo de la du martiroj kaj la tempo (dum la persekutado de Diokleciano).

### La hispana tradicio

Laŭ pluraj fontoj, inter kiuj la Martirologio de Usuardo (9-a jarcento), la du junuloj apartenis al la kristana komunumo de la urbo de Malaga, kiu prosperis sub la sankta episkopo Patricio (ne konfuzenda kun la samnoma irlanda sanktulo). Dum la persekuto de Diokleciano, la du rifuzis adori paganajn diojn, kaj ili estis sekve ŝtonmortigitaj la 18-an de junio de la jaro 303, ligitaj al du arboj apud la bordo de la rivero Guadalmedina en la ĉirkaŭaĵo de Malago.

### La afrika tradicio

Alia manuskripto de la deka jarcento raportas detale la pasion de la sanktuloj Ciriako kaj Paŭla, la lasta ne ankoraŭ dekokjara, asertante tamen ke la faktoj okazis en du malsamaj urbetoj de nuntempa Tunizio (unu kie ili loĝis, kaj la alia, Tremeta, kie ili estis ŝtonmortigitaj).

La nuna Martirologio ĉe la retejo de la Vatikano akceptas tiun tradicion ĉar pri la dato de la 18-a de junio estas skribite: *En Afriko, memoraĵo de la Sanktuloj Ciriako kaj Paŭla, martiroj.*

Eblas ke la korpoj de la du martiroj estis transportitaj jam en antikvaj tempoj de norda Afriko al suda Hispanio.

Kulto
-----

La tiel-nomitaj katolikaj Reĝoj, rekonkerintaj en 1487 la urbon Malagon, forpreninte ĝin de la islamana reĝlando de Granada, donis komencon al la konstruo de preĝejo dediĉita al sankta Ciriako kaj sankta Paŭla (la Preĝejo de la Sanktaj Martiroj), kaj post tri jaroj, en 1490, proklamis ilin patronoj de la urbo.

La du junaj martiroj ankoraŭ estas honorataj kiel patronaj sanktuloj de Malago.

Notoj kaj bibliografio
----------------------

1. ↑  G.M.Fusconi (2014).  Santi Ciriaco e Paola (itale). *Santi, Beati e Testimoni*. Alirita 2017-06-24.
2. ↑  Usuardus Sangermanensis.  [9-a jarcento] (1877) J.B.Sollerius: *Usuardi Martyrologium* **2** (latine), p. 80 (167–168). "*In Hispaniis, civitate Malaca, sanctorum martyrum Cyriaci et Paulae virginis, qui post multa tormenta sibi allata, lapidibus obruti, inter saxa animas coelo reddiderunt.*".
3. ↑   Martirologio (itale). Vatikano. Alirita 2017-06-18.
4. ↑   San Ciriaco y Santa Paula, mártires y patronos de la ciudad (hispane). Diocezo de Malago. Alirita 2017-06-18.
5. ↑   Patronos de Málaga - Real y Piadosa Congregación en honor de Ciríaco y Paula, Santos Patronos de Málaga (hispane). Arkivita el la originalo je 2017-06-08. Alirita 2017-06-18.
**Grkaveščak,** hungare **Göröghegy** [goroghedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Sveti Martin na Muri.

Bazaj informoj
--------------

* Areo:  km²
* Loĝantaro: 140
* Poŝtkodo: 40 313
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 46° 29′ 56″ N 16° 20′ 28″ O﻿ / ﻿46.49889 °N, 16.34111 °O﻿ / 46.49889; 16.34111 (mapo)Koordinatoj: 46° 29′ 56″ N 16° 20′ 28″ O﻿ / ﻿46.49889 °N, 16.34111 °O﻿ / 46.49889; 16.34111 (mapo)

Situo
-----

Grkaveščak situas inter montetoj. Sveti Martin na Muri troviĝas je 4, Čakovec je 15 km-oj.

Historio
--------

Dum la hungara erao la kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. Ĝis Traktato de Trianon Göröghegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Kroatio.

Vidindaĵoj
----------

* kapelo omaĝe al Sankta Ludoviko Gonzaga
**UITZ Béla** (uic) estis hungara pentristo, grafikisto naskita en Mehala la 8-an de marto 1887 kaj mortinta en Budapest la 26-an de januaro 1972.

Biografio
---------

Béla Uitz naskiĝis en kamparana familio kun pluraj infanoj. Por tri jaroj li laboris kiel seruristo. En 1907 li lernis en Reĝa Industriarta Lernejo kaj ekde 1908 ĝis 1914 en la belarta altlernejo. En 1914 li vojaĝis Italujon. En 1916 en Kecskemét per sia virinportreto gajnis ormedalon. Post falo de la Hungara Sovetrespubliko oni arestis lin. En 1920 li elmigris Vienon. En 1921 li vojaĝis Moskvon kaj ekde oktobro 1924 por du jaroj li laboris en Francujo. Ekde oktobro 1926 li vivis denove en Sovetunio. En 1938 laŭ eltrovitaj kulpigoj oni arestis lin. Post unu jaro li returnis en Moskvon. Hungarujon li revenis definitive en 1970.

Elektitaj disĉiploj
-------------------

* László Káldor

Fonto
-----

* Artportalo.hu

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Béla Uitz en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* Arto en Hungarujo.
* Verkoj de pentristo Arkivigite je 2013-10-16 per la retarkivo Wayback Machine


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 223046
* GND: 119177935
* LCCN: n81133419
* VIAF: 3805117
* ISNI: 0000 0000 7819 7297
* SUDOC: 090247817
* BNF: 125319490
* ULAN: 500026766
* RKD: 78714
 |



Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Grock en 1903
**Adrian Wettach**, nask. la 10-a de januaro 1880, apud Biel en Svisio, mort. la 14-a de julio 1959 en sia kastelo *Villa Bianca* en Imperia Italio, estis fama muzikanta klaŭno, konata laŭ lia scennomo **Grock**.

Li estis filo de horloĝfabrikisto, kiu amatore ŝatis muzikludon kaj akrobataĵojn. De 1903 li komencis montriĝi en cirko, kun pertnero. En 1929 iĝinta fama kaj riĉa li aĉetis terenon en la itala Riviera kie li konstruigis barokan eksplodmontremean riĉan vilaon en bela kaj malnaiva ĝardeno (nun estas projekto fari el ĝi monumentmuzeo kaj centro pri la klaŭnarto). Li montriĝis antaŭ publiko kiel lastfoje en 1954.

Li scipovis ludi, kaj lerte ludi, per 24 muzikilojn, inkluzive de miniatura violono. Li egale scipovis ĵongli kaj akrobati, kaj esprimiĝi en pluraj lingvoj. Lia famiĝita vorto estis *"Sans blââââgue!?"* (="ĉu ja vere ?")

Pluraj filmoj estis filmigitaj, kie oni povis, kaj ankoraŭ nun povas, vidi lian spektaklaĵon.

bildoj pri Grock (germane) Arkivigite je 2004-03-27 per la retarkivo Wayback Machine

Vidu ankaŭ
----------

* Cirkartoj
* *Au revoir monsieur Grock*

* Kategorio Grock en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 18546
* GND: 119035480
* LCCN: n91076019
* VIAF: 100270023
* ISNI: 0000 0001 0786 7510
* LIBRIS: 188718
* SUDOC: 078838266
* BNF: 119576080
* MBA: 4d637e77-44f4-4b24-b1b9-2984909adccb
* NKC: mzk2002148219
 |
Mapo de Romo kun Circus Maximus
**Circus Maximus** [cirkus maksimus] estis antikva areno kaj amuzigejo en Romo. Ĝi situas en la valo inter la montetoj de Aventinus kaj Palatinus, apud la vojo *Via del Circo Massimo*. *Circus Maximus* estis la unua kaj la plej granda areno de Romo, sed ekzistis pluaj gravaj cirkusoj kiel Circus Flaminius kaj Maxentius Circus.

Tie okazis daŭre ludoj, konkuroj ekde la 4-a jarcento a.K. ĝis 549. Nuntempe ĝi estas publika parko.

Historio
--------

Ĝin uzis unuafoje la etruskaj reĝoj de Romo por publikaj konkuroj kaj amuzigo. La unuaj ludoj havis la nomon Romaj ludoj (*Ludi Romani*) kaj estas dankeblaj al la unua etruska reĝo de Romo, Tarquinius Priscus. Ekde la 2-a jarcento a.K. la Circus hejmigis la ludojn kaj festivalojn, inspirataj de grekoj.

Ĉar la loĝantaro kaj internaĵo kreskis, Julius Caesar pligrandigis la Cirkon en 50 a.K. tiel la *Circus Maximus* iĝis 600 metrojn longa kaj 225 metrojn larĝa, kun 150.000 sidlokoj. La diversaj samepokaj verkoj kalkulas la akcepteblajn spektantojn (kun la staraj lokoj) je 250.000-300.000.

En 81, la Senato konstruigis triumfarkon je estimo al romia imperiestro Titus en la orienta fino de la Circus. Imperiestro Titus Flavius Domitianus interligis la palacon sur la Palatinus al la Circus, por pli facile atingi la tie okazantajn konkurojn. Imperiestro Marcus Ulpius Traianus pligrandigis ĝin kun pluaj 500 sidlokoj.

La egiptan obeliskon – starigitan de Augustus – en la 16-a jarcento papo Siksto la 5-a alilokigis sur *Piazza del Popolo*. La obelisko de Konstantino la 2-a (konstruita en la 4-a jarcento) ornamas *Piazza di San Giovanni di Laterano*.

La arkeologiaj fosadoj komenciĝis en la 19-a jarcento kun parta rekonstruigo, sed la tuta elfosado, esploro ne okazis ĝis nun.

Aranĝoj en la Circus Maximus
----------------------------

Sur la spektoteraso, la spektantoj povis ĝui la ĉarajn konkursojn, konkurojn de la atletoj, la aranĝitajn marbatalojn, batalon de bestoj.

Meze de la areno dividis la ludejon je du partoj muro nomata *spina*, sur kiu estis sep ovoformaj objektoj. Oni mezuris per tiuj la turnirojn. Poste servis por tio bronzaj delfenoj.

Ruinoj de la areno
------------------

El la *Circus Maximus* postrestis ĉefe la herbokovrita ĉara kurejo, kelkaj pordoj, sed malaperis grandparte la sidlokoj, oni uzis ilin verŝajne por lokaj konstruadoj.

Oni hodiaŭ aranĝas koncertojn en la kurejo.

* Circus Maximus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Circus Maximus en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
**Imre Polyák** [pojAk], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Polyák Imre**, estis hungara luktisto en klasik-stila luktado, kvarfoja olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto, policisto, drinkejestro.

Imre Polyák naskiĝis la 16-an de aprilo 1932 en Kecskemét, li mortis la 15-an de novembro 2010 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Polyák akiris polican diplomon en 1970, ankaŭ trejnistan licencon. Li estis policisto, post la emeritiĝo en 1982 vindrinkjestro. En 1997 li atingis la rangon subkolonelo. Li ricevis ŝtatajn kaj sportajn premiojn.

### Sporta kariero

Imre Polyák inter 1950-1964 estis luktisto en sportklubo de Újpest. Li estis hungara ĉampiono 12-foje kaj li apartenis al la hungara nacia teamo. Li estis kvarfoja olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952, Hungario en la Somera Olimpiko 1956, Hungario en la Somera Olimpiko 1960 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1964 kun ora kaj tri arĝentaj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua trifoje en 1955, 1958 kaj 1962. Lia plej konata trejnisto estis Károly Kárpáti. Ekde 1965 li estis trejnisto en la sama sportklubo, baldaŭ li havis tie postenon.

Memorigiloj
-----------

* sporthalo en Lajosmizse (2014)

Referencoj
----------

1. ↑   hungarlingva datenaro de muzeo
2. ↑

Eksteraj ligiloj
----------------

* Kategorio Imre Polyák en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* koncerna teksto kun foto
* hungarlingva biografio


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 817168
 |



* Portalo pri Biografio
**Ciria** [ZIrja] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la provinco Sorio kaj en la komarko *Campo de Gómara* en la oriento de la provinco.

Geografio
---------

*Campo de Gómara* en la oriento de la provinco Sorio.
Loko de Ciria en la provinco Sorio.
Ĉefa strato.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 46,18 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 76 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis pli ol 600 loĝantojn el la 1930-aj jaroj. 

Ĝi distas 52 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Ciria kaj Lagunilla de Ciria (Lageto de C.). Ĝi limas kun Noviercas, Borobia, Reznos kaj okcidente kun Torrelapaja kaj Malanquilla, ambaŭ de la provinco Zaragozo, Aragono.

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Sabinares de Ciria-Borobia*, okupanta 2 658 hektarojn, nome 51 % de la teritorio.

Historio
--------

Estis prahistoriaj restaĵoj, ekzemple kastrumo.

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. Temis pri strategia loko, kion atestas la restaĵoj de la kastelo, posedo de la konestablo Álvaro de Luna.

Meze de la 19-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Cubo de Hogueras, Martialay kaj Ontalvilla de Valcorba.

Aktualo
-------

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), ĉasado, fungokolektado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la kastelo, la preĝejo, la ermitejo, tradicia arkitekturo, lavejo kaj tiel plu.

Bildoj
------

* Restaĵoj de la kasteloRestaĵoj de la kastelo
* Restaĵoj de la kasteloRestaĵoj de la kastelo

Vidu ankaŭ
----------

* Municipoj de provinco Sorio

Notoj
-----

Bibliografio
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

| v • d • rCampo de Gómara |
| --- |
| Alconaba• Aldealafuente• Aldealpozo• Aldealseñor• Aldehuela de Periáñez• Aliud• Almajano• Almaluez• Almazul• Almenar de Soria• Bliecos• Buberos• Buitrago• Cabrejas del Campo• Candilichera• Cañamaque• Carabantes• Cihuela• Ciria• Cirujales del Río• Deza• Fuentecantos• Fuentelmonge• Fuentelsaz de Soria• Gómara• Hinojosa del Campo• La Losilla• Los Villares de Soria• Monteagudo de las Vicarías• Narros• Pinilla del Campo• Portillo de Soria• Pozalmuro• Quiñonería• Renieblas• Reznos• Santa María de Huerta• Serón de Nágima• Tajahuerce• Tejado• Torlengua• Torrubia de Soria• Villar del Campo• Villaseca de Arciel |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 351445
 |
**Imre Poór** [pOr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Poór Imre** estis hungara kuracisto, haŭtkuracisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1864). Lia filo Ferenc Poór estis same haŭtkuracisto.

Imre Poór  naskiĝis la 13-an de oktobro 1823 en Dunaföldvár. Li mortis la 20-an de aŭgusto 1897 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Poór frekventis gimnazion en Buda, poste li aliĝis al piaristoj. Li instruis en gimnazio de Tata (Hungario) ĝis la revolucio en 1848, poste li aliĝis al la hungara armeo. Post fiasko de la liberecbatalo li forlasis la piaristojn kaj li frekventis universitaton en Pest (urbo), kie li iĝis kuracisto en 1855 en Malsanulejo Rókus. Ĝuste tiam okazis amase ĥoleraj malsanoj, li partoprenis en la juracado. En la sekva jaro li plulernis en Vieno kaj Parizo. Li profesoriĝis en 1859. En la sekva jaro li fondis kuracistan revuon. Post 2 jaroj li iĝis ĉefkuracisto en Rókus. En 1871 li ricevis la rangon eksterordinara profesoro. En la fruaj 1880-aj jaroj li retiriĝis pri la instruado, baldaŭe ankaŭ pri la kuracado. Li ricevis rangon reĝa konsilanto en 1888.

Verkaro (elekto)
----------------

* *A görvégek (scrofulides), vagyis a görvély okozta bőrbántalmak* (1860)
* *A szükségesb orvosi műszavak deák, magyar, német zsebszótára* (Poŝvortaro pri la plej necesaj latinaj, hungaraj kaj germanaj fakvortoj), (1861)
* *A pikkelyeg, psoriasis, isméje és gyógyítása* (1875)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero P kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero P kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre laŭ aboco-ordo)
* hungarlingva biografio
**Imre Petrasovits** [petraŝoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Petrasovits Imre** estis hungara agronomo, juristo, profesoro.

Imre Petrasovits  Arkivigite je 2016-03-13 per la retarkivo Wayback Machine naskiĝis la 12-an de novembro 1925 en Törökszentmiklós. Li mortis la 27-an de januaro 1995 en Budapeŝto.

Biografio
---------

Imre Petrasovits frekventis gimnazion en Szolnok, poste li studis juron en tiam hungara urbo Kolozsvár. Post la 2-a mondmilito li daŭris la lernadon en Debrecen, kie li akiris 2 diplomojn (juran kaj agraran) en 1948. Post siaj studoj li laboris en ministerio pri agrikulturo aŭ en ties filio. Inter 1954 kaj 1960 li laboris en instituto en Szarvas, kie li okupiĝis pri akvumado de rizo-kulturoj. En 1957 li kandidatiĝis, en 1971 li doktoriĝis. En 1960 li ricevis signifan postenon en la menciita ministerio. Post 2 jaroj li estis nomumita docento, en 1974 katedrestro en Gödöllő. Li estis dekano inter 1967-1970, vicrektoro inter 1981–1984, rektoro inter 1987–1990. Li ricevis premiojn. Tiutempe ekde 1972 li estis spertulo pri la agrario en Italio, Afganio, Libano, Sirio. Li ricevis premiojn, aparte menciinda la franca premio en 1988 kaj la hungara premio post 2 jaroj.

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto


Ĉi tiu artikolo estas verkita en Esperanto-Vikipedio kiel la unua el ĉiuj lingvoj en la tuta Vikipedia projekto.
Liao-yang (liaojang) estas urbo en mezo de provinco Ljaŭningo de Ĉinio, sur bordo de rivero *T'ai-tzu*, sudokcidente 50 km je Ŝenjang, je 19 km nordokcidente de urbo Ansan, kun logantoj de ĉ. 690.000 (2004). 

Liao-yang situas en tiu parto de Manĝurio, kie la ĉinoj plej frue setlis. Dum la regado de la Han-dinastio (206 a.K.–220 p.K.), en la 2-a jarcento a.K. estiĝis la komandejo de Liao-yang, kun sidejo P'ing-hsiang, iom nordokcidente de la hodiaŭua urbo. En la 4-5-a jc p.K. ĝi apartenis al la diversaj Yen-reĝlandoj. En 640 konkeris ĝin la Tang-dinastio (618–907) kaj de tie militiris kontraŭ Koreio. 

Kiam en 756 ĉessi la ĉina reghado en suda parto de Manĝurio, Liaojang iĝis suda limparto de ŝtato Po-hai. En la 10-a jc. okupis ĝin la kitajoj kaj aldonis ĝin al sia ŝtato Liao-tung. Ilia reĝo rekonstruigis la urbon en 919 kaj perforte setligis tien ĉinojn kaj militkaptitojn de Po-hai. En 928, Liaojang iĝis orienta ĉefurbo de Liao-dinastio kaj restis tio dum la Chin-regado. 

Komence de la 13-a jc. okazis ribelo, sed la ribelantoj akceptis regadon de la mongoloj en 1215–16. Liao-yang estis provinca sidejo inter 1269–1367, sed la provinco mem verŝajne senhomiĝis dum la mongola regado. Komence de la Ming-epoko (1368–1644), la urbo havis gravan rolon en defendo de la nordokcidenta limo. Oni ĉirkaŭis la urbon en 1368–72 kun muro, ĝi iĝis centro de reto de gardostacioj. Kiam la maĝuoj fortiĝis fine de la 16-a jc. la defendaĵoj certiĝis netaŭgaj. En 1621 konkeris la urbon Nurhaĉi, manĝua tribestro de per sia armeo kaj tie establis centran sidejon, sed je 5 km orinet li komencis konstruigi novan ĉefurbon, kiu neniam pretiĝis. Nurhaĉi en 1625 translokiĝis al Mukden (nun Ŝenjang) kun sia kortego kaj la forlasita urbo ruiniĝis. Liaojang iĝis pli poste ĉefguberniejo, grava administra sidejo. 

Pro la strategia situo de la urbo, okazis tie gravaj bataloj de la rusa-japana milito (1904–05). Post fondo de la respubliko (1911), ĝi estis nur departementa centro, sed ĝi floris kiel komerca centro pro la produktema kaj dense loĝata provinco (rizo, aliaj cerealoj, sojfabo, kotono, legomoj kaj laiaj plantoj). Elformiĝis prilabora industrio ligita al la agroproduiktoj (bierfarado, tektaĵindustrio, olepremado). La urbo provizas per nutraĵo la industrian centron Anŝan.

Vidu ankaŭ
----------

* Batalo de Liaojang
* Daqing
**Carsten Peter THIEDE** (naskiĝis la 8-an de aŭgusto 1952 en Okcidenta Berlino; mortis la 14-an de decembro 2004 en Paderborno) estis germana historiisto kaj internacia konata papirusologo.

Ĝuste al studkampo li ŝuldas la internaciecon de liaj akademiaj instruaĵoj kaj eseistaj laboraĵoj. Fakte li proponis novajn interpretojn pri la tri papiraj fragmentoj devenantaj el Luksoro kaj hodiaŭ konservataj en la Magdalena College de Oksfordo ([*rompita ligilo*]
de li datitaj ĉirkaŭ je la sepdekaj jaroj p.K. kaj eble entenantaj erojn de la evangelio de Marko. Li ankaŭ interesiĝis pri la 7Q5 kiun li atribuis, kune kun bibliisto José O’ Callaĝan, al la evangelio de Marko, kaj skribita antaŭ la sesdekaj jaroj p.K. Kiel facile kompreneblas, liaj sciencaj eltrovoj, kvankam ne akceptitaj de parto de tiufakaj kompetentuloj, ekrenversis la kurantajn opiniojn pri la redaktado de la evangelio de Marko: kutime oni ĝin datigas almenaŭ je post la detruo de Jerusalemo, nome post la 70 p.K. dum por Thiede ĝi antaŭas la detruon de Jerusalemo.

Thiede instruis en la Universitatoj de Oksfordo kaj Ĝenevo kaj fine ĉe la *Staatsunabhängigen Theologischen Hochschule* (Sendependa instituto pri teologio) en Bazelo. Li estis, krome, membro de la centro de Germanaj Studoj de la Falkultato pri Historio de la Ben Gurion University of the Negev ĉe Beer-Sheva (Israelo).

Liaj interesoj pri religisciencoj enkondukis lin el la luterana eklezio, en kiu naskiĝis, al tiu anglikana.

Liaj verkoj plej famaj (ĉi tie esperante cititaj), diverslingve tradukitaj, estas: Laŭokula atestanto de Jesuo (1996); La papiro de Magdaleno (1997); Qumran kaj la evangelioj (1998)

Bibliografio
------------

• Simon Peter: From Galilee to Rome (1988) ISBN 0310515610

• The Heritage of the First Christians (1994) ISBN 0-7459-2544-8

• The Jesus Papyrus (1994) ISBN 978-0385-48898-3 (Co-author Matthew D'Ancona)

• Rekindling the Word: In Search of Gospel Truth (1996) ISBN 1-56338-136-2

• Jesus: Life or Legend (2001) ISBN 0-7459-3895-7

• The Dead Sea Scrolls (2001) ISBN 0-7459-5050-7

• The Quest for the True Cross (2002) ISBN 0-312-29424-7

• The Dead Sea Scrolls and the Jewish Origins of Christianity (2003) ISBN 1-4039-6143-3
• The Cosmopolitan World of Jesus: New Light from Archaeology (2004) ISBN 0-2810-5508-4
• Emmaus Mystery: Discovering Evidence of the Risen Christ (2005) ISBN 0-8264-6797-0
• Jesus: Man or Myth? (2006) ISBN 0-7459-5147-3

Vidu ankaŭ
----------

• José O'Callaghan

• 7Q5

• Qumran

Eksteraj ligiloj
----------------

• Short biography in the Telegraph

• Highly critical review of Thiede's Rekindling the Word: In Search of Gospel, 1995
• Interview with Good News

• 1997 Interview with the Prayer Book Society

• Critical review of Thiede's The Dead Sea Scrolls and the Jewish Origins of Christianity

* Kategorio Carsten Peter Thiede en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)



|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 295766
* GND: 11558126X
* LCCN: n80064006
* VIAF: 95297332
* ISNI: 0000 0001 1031 4714
* SUDOC: 032757611
* BNF: 123725546
* BIBSYS: 90154392
* NKC: jo2003180365
* BNE: XX925025
 |
**El Grullo** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *El Grullo*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 037. *El Grullo* signifas en la hispana "La virgruo".

Geografio
---------

**El Grullo** apartenas al la regiono Sierra de Amula kiu situas relative okcidente interne de la subŝato. Al tiu regiono apartenas entute 11 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 21825 loĝantojn. El tiuj estis 10630 viroj kaj 11195 virinoj. La komunumo havas surfacon de 157,2 km². La meza alteco estas 880 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 24,1 C. En la komunumo estas 854,3 mm da precipitaĵo jare. 

Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 6243 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 5575 scipovis legi kaj skribi kaj 663 viroj estis analfabetoj. Do 10.62 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 6867 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 6239 sciis legi kaj skribi kaj 618 virinoj estis analfabetoj. Do 9 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en El Grullo vivis 18233 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 19 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,104 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* El Grullo Arkivigite je 2007-09-27 per la retarkivo Wayback Machine en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**András Bognár** [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bognár András** estis hungara geografo, gimnazia kaj altlerneja instruisto, ekologo, geomorfologo, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (1998), membro de Kroata Scienca kaj Arta Akademio (2012).

András Bognár naskiĝis la 9-an de marto 1937 en Veliki Zdenci (Jugoslavio/Kroatio), li mortis la 26-an de aprilo 2019 en Zagrebo (Kroatio).

Biografio
---------

András Bognár apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio/Kroatio. Li akiris diplomon en Zagreba universitato en 1964. Li instruis en gimnazio de Beli Manastir inter 1965-1968, poste li estis asistanto en la menciita universitato ĝis 1975. En la sama loko li atingis la instruajn rangojn docento en 1986, eksterordinara profesoro en 1992, poste li estis ordinara profesoro. Lia ĉeftemo estis surfacoj de Kroatio kaj leŭsoj. Li ricevis plurajn premiojn en diversaj landoj inter 1977-2008.

Elektitaj kontribuoj
--------------------

* *Romania* (1975)
* *Geomorphology of Baranya* (1990)
* *Geomorphological Map of Croatia* (1992)
* *Fragen der Rumpfläcken und Pedimente im Gebiet de Äusseren Dinariden* (1995)
* *Glaciation Traces of Central Velebit* (1997)
* *Traces of Glaciation of North Velebit* (1998)
* *Glaciation Traces of the Risnjak Mountain* (1998)
* *The Loess Island og Kvarner Region* (1998)
* *A horvátországi magyarság demográfia fejlődése a legrégibb időktől máig* (2001)

Fontoj
------

* hungarlingva biografio kun foto
*

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 665021
* VIAF: 11145193304970460551
* ISNI: 0000 0001 1264 8785
* SUDOC: 075501600
 |
| Kiel legi la taksonomionKiel legi la taksonomion***Persicaria bistorta*** |
| --- |
|  |
|  |
| **Biologia klasado** |
| 

|
|  |
|
|
|
| Regno: | Plantoj *Plantae* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Divizio: | Angiospermoj *Magnoliophyta* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Klaso: | Dukotiledonoj *Magnoliopsida* |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ordo: | Kariofilaloj *Caryophyllales* |
|
|
|
|
|
|
| Familio: | Poligonacoj *Polygonaceae* |
|
|
|
|
|
| Genro: | *Persicaria* |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Specio: | ***P. bistorta*** |
|

 |
| Dunomo |
| ****Persicaria bistorta****(L.)Sampaio |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Aliaj Vikimediaj projektoj |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Sistematiko en Vikispecioj |

 |
|
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | Komunejo pri *Persicaria bistorta*  |

 |
| v • d • r |

**Bistorto** aŭ **ordinara bistorto** (*Persicaria bistorta*) estas (30-)80-100 cm alta plurjara herbo sur kies tigo sidas longecaj korformaj, eliptaj folioj, malsupre petiolaj, supre senpetiolaj. La floroj estas helruĝaj, rozkoloraj, longaj je 10 cm kaj sidas sur la kava tigofino. Ili havas kvazaŭradikon, el kiu oni ricevas adstringaĵojn (histokuntiraĵojn). Kvankam oni nun plejofte klasigas ĝin inter la persikarioj, iuj ankoraŭ metas ĝin inter la poligonoj (kiel *Plygonum bistorta*).

Ĝi ne ŝatas la kalkan grundon, nur la mineralriĉan human argilgrundojn. Ĝi kreskas - krom la malvarmaj nordaj kaj la mediteraneaj regionoj - en grandparto de Eŭropo, Kaŭkazo kaj eĉ en la Himalajo.

Ĝi estas grava furaĝplanto, kuracplanto de la humidaj herbejoj kaj grava planto por mielabeloj.
Por la homoj ĝi estas interesa ankaŭ, ĉar la folio manĝeblas kiel spinaco, en salato aŭ en supo.

En Hungario la bistorto estas protektita planto.

* Bistorto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bistorto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Bistorto en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* Bistorto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Kategorio Bistorto en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)
* Bistorto en Vikispecioj (Kolekto pri ĉiuj vivantaj estuloj)

* vikispecioj
**El Llano** estas unu el la 11 komunumoj de la meksika subŝtato Aguascalientes, kiu situas en la centra parto de Meksiko, ĉirkaŭ 500 kilometroj nordokcidente de la urbo de Meksiko (aere). La ĉefurbo de la komunumo estas **Palo Alto**. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 21010.

Geografio
---------

La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 17115 loĝantojn. El tiuj estis 8552 viroj kaj 8563 virinoj. La komunumo havas surfacon de 500,85 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2020 metroj super la marnivelo.

Sociogeografio
--------------

En la jaro 2005 en la komunumo vivis 14989 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 44 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,29 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a. (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Eksteraj ligiloj
----------------

* El Llano en *Enciclopedia de los Municipios de México* (hispane)
**András Csókay** [andrAŝ ĉOkai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csókay András** estis hungara kuracisto, kirurgo pri nervoj, arkitekto, altlerneja instruisto.

András Csókay naskiĝis la 16-an de februaro 1956 en Budapeŝto.

Biografio
---------

András Csókay akiris arkitekturan diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1980. Post la diplomo li estis arkitekto 3 jarojn, sed poste li ŝanĝis profesion. Li akiris medicinan diplomon en Universitato Semmelweis en 1989. Post la dua diplomo li laboris en pluraj medicinaj institutoj, intertempe en 1994 li akiris nervokirurgian fakdiplomon, en 2002 ankaŭ sciencan gradon Ph.D. Inter 2003-2007 li vivis en Szombathely kaj laboris en la urba hospitalo, poste li denove laboris en Budapeŝto. Inter 2010-2013 li vivis kaj laboris en Miskolc, poste denove en Budapeŝto. Libertempe li servis ekzemple en malsanulejoj de Niĝerio, krome li verkas katolikenajn librojn. Li ricevis premiojn inter 2005-2018. Li havas edzinon, kiu naskis kvarfoje.

Elektitaj libroj
----------------

* *A hit nem elméleti kérdés* (2005)
* *Művészet és idegsebészet együtt a hitben* (2011)
* *Idegsebészet és hétköznapi misztika. "Jól látod, apu!"* (2016)

Vidu, aŭdu ankaŭ
----------------

*

Fontoj
------

* hungarlingva biografio
* hungarlingva intervjuo kaj biografio kun foto Arkivigite je 2020-03-29 per la retarkivo Wayback Machine

Referencoj
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Bibliotekoj | * PeEnEo: 685493
* LCCN: n2008057318
* VIAF: 121457210
* ISNI: 0000 0000 8014 2033
 |